cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kascha Papillon
Karriêre as pornoaktrise
Kascha wie ien fan 'e earsten yn 'e Amerikaanske seksyndustry dy't har bekendheid as neakenmodel brûkte om fuortendaliks boppe-oan te begjinnen as pornoaktrise. Se makke har debút yn in pornografyske film yn 1988, doe't se 21 jier wie. Nei har eigen sizzen wie se dy deis frege foar in softcore-fotoreportaazje mei de Frânske pornoakteur François Papillon, mar waard se troch de produsint frege om daliks dyseldichste deis noch in hardcore-film op te nimmen. Hoewol't Kascha earst har betinkings hie, waard se oerhelle troch Papillon. Neffens harsels wie se doe noch tige ûnbeleard, en hie se in soad fan 'e dingen dy't se dy deis foar de kamera die, noch nea earder dien. It klikte sa mei Papillon, dat Kascha en hy letter mei-inoar trouden. De tatoeaazje fan in flinter, dy't se op har lofterstút sette liet, wie in ferwizing nei har man, mei't papillon it Frânske wurd foar "flinter" is.
Neitiid spile se neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn mear as tritich ûnderskate pornofilms, wêrfan't ferskaten har namme yn 'e titel hiene, lykas Educating Kascha en From Kascha with Love. Yn 1988 en 1989 wurke se mei oan alle acht Hawaii Vice-films, dy't regissearre waarden troch Ron Jeremy. Kascha die har measte pornografyske wurk inkeld mei har man, en wurke mar komselden mei oare akteurs. Njonken har pornokarriêre aktearre Kascha ek yn in trijetal mainstream-films: Caged Fury en Fortress of Amerikkka, beide út 1989, en Confessions of Professional Centerfolds út 1991. Uteinlik loek Kascha har yn 1994 út 'e pornoyndustry werom, wêrnei't se noch ferskate jierren as stripper wurke foar't se út 'e bekendheid weiwaard.
3e milennium f.Kr.
|-
It 3e milennium f.Kr. of tredde milennium foar Kristus rûn fan 1 jannewaris 3000 f.Kr. oant 31 desimber 2001 f.Kr.
Joerij Nikiforov
(16 septimber 1970) is in eardere Russysk fuotballer. Earder spile foar Odessa, Chernomorets Odessa, Dinamo Kiev, Spartak Moscow, Sporting Gijón, PSV Eindhoven, RKC Waalwijk en Urawa Reds.
Igor Ledjachov
(22 maaie 1968) is in eardere Russysk fuotballer. Earder spile foar Rostov-on-Don, Dnipro Dnipropetrovsk, Rotor Volgograd, Spartak Mosku, Sporting Gijón, Yokohama Flügels en Eibar.
Achrik Tsvejba
(10 septimber 1966) is in eardere Russysk fuotballer. Earder spile foar Dinamo Sukhumi, Khabarovsk, Dinamo Tbilisi, Dinamo Kiev, KAMAZ Naberezhnye Chelny, Gamba Osaka, Alania Vladikavkaz, Shanghai Pudong, Uralan Elista en Dinamo Moscow. spile ek yn it Sovjet fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Wrâldkampioenskip 1990.
Hope Springs (film út 2012)
Hope Springs is in Amerikaansk romantysk komeedzjedrama út 2012 ûnder rezjy fan David Frankel, mei yn 'e haadrollen Meryl Streep en Tommy Lee Jones. De titel is in ferwizing nei it Ingelske sprekwurd hope springs eternal (letterlik: "hoop wellet ivich op"), mei as betsjutting "der is altyd hoop". It is in wurdboarterij, mei't de haadpersoanen yn in plak bedarje dat Hope Springs hjit (springs ferwiist yn Ingelsktalige plaknammen nei de oanwêzigens fan waarmwetterboarnen). It ferhaal giet oer in âlder troud pear mei in útblust houlik, dy't sels yn ferskillende sliepkeamers sliepe. Hy fynt it wol bêst sa't it is, mar sy kin sa net libje en skriuwt harren yn foar houliksterapy. Hope Springs krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy. De film ûntjoech him yn 'e bioskopen ta in beskieden kommersjeel súkses en waard nominearre foar in Golden Globe.
Emile Verhaeren
thumb|right|300px|[[Théo van Rysselberghe, In foardracht troch Emile Verhaeren]] Emile Verhaeren (Sint-Amands, 21 maaie 1855 - Rouen (Frankryk), 27 novimber 1916) wie in Flaamsk auteur dy't yn it Frânsk skreau. De berte-akte jout de foarnammen Emile Adolphus Gustavus (dat net Émile lykas ûnrjochtlik meastentiids skreaun wurdt). De âlden fan Verhaeren joegen harren bern nammers allegearre Flaamske foarnammen, nammentlik Leo en Maria. Verhaeren studearre oan it Sint-Barbarakolleezje yn Gent, dêr't ek al syn freon Georges Rodenbach studearre.
Hope Springs (film út 2012)
Plot
It troud pear Arnold en Kay Soames út Omaha (Nebraska) is jierren lyn allinnich thús oerbleaun doe't de beide bern it hûs út giene. Hoewol't se faninoar hâlde, libje se folslein byinoar lâns en hawwe se sels ferskillende sliepkeamers. Arnold, dy't as boekhâlder by in grut boekhâldbedriuw wurket, ûnderfynt dat net as in probleem en fynt syn libben bêst sa't it is. Winkelbetsjinde Kay, lykwols, fielt har iensum en is ree om har houlik op it spul te setten as der in kâns bestiet dat der wer wiere affeksje yn weromkomme kin. Se giet yn in boekwinkel op 'e sneup nei in boek dat dêrby helpe kin, en komt sa in wurk fan houliksterapeut Bernie Feld tsjin. As se dat lêst, werkent se har der sa yn, dat se derfan oertsjûge rekket dat dokter Feld har en Arnold helpe kin. Fan har eigen sparjild skriuwt se harren yn foar in wike houliksterapy yn Feld syn wenplak Hope Springs, yn Maine, en reservearret se in ferbliuw yn in pleatslik motel.
Emile Verhaeren
It wurk fan Emile Verhaeren bestiet fral út poëzij. Ynearstenoan behearde er ta it naturalisme, mar as dichter wurdt er meastentiids ta it symbolisme en it mystisisme rekkenne. Marie Gevers, ek in Flaamsk auteur dy't fral yn de Frânske taal publisearre, kaam fia syn nicht mei him yn kontakt. Verhaeren stipelearre har om te skriuwen. Beide binne ek yn it bûtenlân ferneamd rekke en guon wurken binne yn in tal talen oerset. thumb|left|225px|Portret fan Emile Verhaeren (1915) troch syn freon Théo van Rysselberghe Verhaeren stoar yn Rouen doe't er op in ridende trein springe woe. Hy soe op dat stuit de legindaryske wurden sprutsen hawwe: Myn frou, myn heitelân. Dat is lykwols tige ûnwierskynlik.
Yn Sint-Amands is it Emile Verhaerenmuseum fêstige, lykas de sit fan it Emile Verhaerengenoatskip.
Hope Springs (film út 2012)
Plot
Yn 'e sesjes dy't se dy wike mei dokter Feld hawwe, besiket dy om harren har gefoelens útsprekke te litten sadat se de fonk weromfine kinne dy't oarspronklik tusken harren oersloech doe't se fereale rekken. Op dy wize wol er harren relaasje refitalisearje. Dêrby freget er, yn 't earstoan ta Kay har ferlegenheid en Arnold syn ferûntweardiging, ek frijmoedich nei harren (net besteande) sekslibben. Arnold, dy't de hiele boel as in yngewikkelde foarm fan oplichting beskôget, is lulk en definsyf, en net ree om 'e mjitte fan teloarstelling yn te sjen dy't syn frou oer harren houlik fielt. Kay rint op in stuit lulk en gûlend út in sesje wei en bedarret nei wat omswalkings yn in kroech yn 'e haven, dêr't se nei in pear glêzen goedkeape wyn mei barkeeper Karen oan 'e praat rekket. As se opbychtet dat se al yn fiif jier gjin seks hân hat, freget Karen de oare oanwêzigen, in stik as tsien âldere rouwe seelju, wa't fan harren likemin in aktyf sekslibben hat, wêrnei't hast alle hannen omheech geane.
Emile Verhaeren
Yn 2005 einige Emile Verhaeren op nûmer 166 yn de Flaamske fersy fan De Grootste Belg (in tillefyzjeprogram), bûten de offisjele nominaasjelist. Yn de Waalske fersy einige er op nûmer 67.
Hope Springs (film út 2012)
Plot
Underwilens is Arnold skrokken fan it útnaaien fan syn frou, en dy nacht bringe se yn it motel foar it earst yn jierren tegearre op ien bêd troch (de foargeande nachten sliepte Arnold dêr op 'e útlûkbank). As Kay de oare moarns wekker wurdt, ûntdekt se dat Arnold yn 'e sliep syn earm om har hinne slein hat, wat se ynterpretearret as in teken fan foarútgong. Dokter Feld jout harren de opdracht om inoar dy jûns yn it motel foar it earst yn jierren op eroatyske wize oan te reitsjen. Dat komt Arnold te tichtby en healwei de opdracht kappet er it ôf en giet werom nei de útlûkbank. As dokter Feld him dêr de oare deis oer ûnderstiet, rint er lulk út 'e sesje wei. Kay jout de moed op en begjint har koffers te pakken. Se fertelt Arnold dat se foarhinne altyd it gefoel hie dat se earne nei ta beweegden, lykas nei de troudei, of nei de berte fan 'e bern, of nei de tiid dat de bern út 'e hûs giene. No bewege se harren inkeld noch mar fierder by sokke dingen wei.
Emile Verhaeren
De Eastenrykske skriuwer Stefan Zweig (1881-1942) brcht it wurk fan Verhaeren yn it Dútske taalgebiet ûnder de oandacht en tsjûget fan syn bewûndering foar Verhaeren yn syn autobiografy 'De wrâld fan juster. Oantinkens fan in Europeaan'. Johannes Schlaf hat guon wurken fan Verhaeren oerset yn it Dútsk.
Hope Springs (film út 2012)
Plot
De deis dêrnei binne se wer by dokter Feld, diskear op inisjatyf fan Arnold. Feld syn oanhâldende trochfreegjen liedt der úteinlik ta dat Arnold himsels foar it earst bleatjout. It docht bliken dat er in protte wrok koesteret tsjin Kay, om't se dingen fan him wol dy't neffens him net reälistysk binne. Se wol bygelyks wol yntimiteit, mar hy mei net genietsje fan seks. En sy is dejinge dy't opholden is mei seks, net hy. Wylst hy nea ûntrou west hat of nei de huorren gien is en him altyd holden en droegen hat sa't it heart. Kay hat har eigen stikjes wrok tsjin Arnold, lykas dat se it gefoel krige dat se in stik fleis wie as se seks hiene. It is as it trochprikken fan in swolm, sadat de otter fuortrinne kin. Neitiid besykje Arnold en Kay foar it earst wer om ta yntimiteit te kommen troch in seksuele fantasij efteryn in bioskoopseal te ferwêzentlikjen, mei desastreuze gefolgen.
Yn in petear fan man ta man leit dokter Feld oan Arnold út dat troude pearen by him yn terapy geane om ien fan twa redens: om harren houlik te rêden of om in punt efter har houlik te setten. Hy jout Arnold de rie om himsels ris te freegjen: "Is dit it bêste dat ik derfan meitsje kin?" Dat set Arnold oan om it inisjatyf te nimmen ta in romantysk itentsje yn in djoer hotel-restaurant, dêr't er ek in hotelkeamer foar de nacht hiert. Alles giet dat it slydjaget oant hy en Kay besykje de leafde te bedriuwen op 'e grûn foar de iepen hurd, en Arnold op it moment suprême lêst kriget fan ympotinsje. Kay ynterpretearret dat as soe Arnold har net mear oantreklik fine, mar dat hat der neffens him neat mei te krijen. By de lêste sesje fertelt dokter Feld harren dat se de moedfearren no net hingje litte moatte, mei't se yn 'e ôfrûne wike in ûnbidich stik foarútgong boekt hawwe. Hy jout harren de kontaktgegevens fan in houliksterapeut yn Omaha dêr't se de terapy fuortsette kinne.
Sadree't se wer thús binne, ferfalle Arnold en Kay lykwols yn âlde gewoanten. Se sliepe wer yn ferskillende sliepkeamers en libje op deselde wize byinoar lâns as foarhinne. Kay wol en kin net wer werom nei dy sitewaasje, en set de earste stappen foar in skieding. De jûns dat se har koffers pakt om 'e oare moarns útfanhûs te gean by in freondinne leit Arnold wekker. Hy is him der net bewust fan wat Kay yn 't sin hat, mar wol dat se har djip ûngelokkich fielt. Nei oeren prakkesearre te hawwen, giet er fan bêd ôf en bejout er him nei Kay har sliepkeamer, dêr't er by har op bêd krûpt. Foar it earst yn jierren bedriuwe se de leafde. De oare moarns liket deselde rûtine fan altyd him wer master te meitsjen fan harren libben, mar as Arnold nei syn wurk sil, komt er werom yn 'e hûs om Kay in hertstochtlike tút te jaan dêr't se suver dûzelich fan wurdt. As se him syn aktekofferke efternei bringt, dat er lizze litten hat om't hysels ek net mei beide fuotten op 'e grûn stiet, komt bûtendoar krekt buorfrou Carol foarby, fan wa't Arnold yn in sesje mei dokter Feld ferteld hat dat er wolris in seksuele fantasij hân hat oer in trio mei har en Kay. Laitsjend fertelt Kay har man dat it nea barre sil.
Under de ôftiteling is te sjen hoe't Arnold en Kay in jier letter in fantasij fan Kay harres yn 'e praktyk bringe, troch op in strân harren houliksûnthjitten te fernijen yn 'e oanwêzichheid fan 'e bern. Harren dochter en de man hawwe ûnderwilens in lytsenien krigen, harren soan hat in faam, en de seremoanje wurdt laat troch dokter Feld. Arnold en Kay binne lokkiger as se ea west hawwe.
Produksje
Hope Springs waard yn 2010 oankundige as filmprojekt mei Meryl Streep en Jeff Bridges yn 'e haadrollen, en Mike Nichols as regisseur. Bridges seach al rillegau fan syn rol ôf, wêrnei't James Gandolfini en Philip Seymour Hoffman by de film belutsen waarden. Doe't Nichols as regisseur lykwols ferfongen waard troch David Frankel, heakken Gandolfini en Hoffman ôf. Tommy Lee Jones waard úteinlik cast yn 'e manlike haadrol, wylst komyk Steve Carrell as in tige ynteine dokter Feld sjen liet dat er ek in serieuze rol spylje koe.
De film waard makke nei in senario fan Vanessa Taylor. As produsinten wiene by Hope Springs Guymon Casady, Todd Black en Brian Bell belutsen foar de filmstudio's Columbia Pictures, Mandate Pictures, Metro-Goldwyn-Mayer, Film 360 en Escape Artists. Foar it projekt wie in budget beskikber fan $30 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Florian Ballhaus, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Theodore Shapiro. De opnamen fûnen yn septimber en oktober 2011 plak yn 'e Amerikaanske steat Connecticut.
Distribúsje
De distribúsje fan Hope Springs waard yn Noard-Amearika fersoarge troch Sony Pictures Releasing, in ûnderdiel fan Sony Pictures, de memme-ûndernimming fan Columbia Pictures. Yn 'e rest fan 'e wrâld wie de distribúsje yn 'e hannen fan Alliance Films. Hope Springs gie op 8 augustus 2012 yn premiêre. De film waard op 4 desimber fan dat jier útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Hope Springs oer it algemien positive resinsjes. Benammen it aktearjen fan Meryl Streep, Tommy Lee Jones en Steve Carrell koe rekkenje op in protte lof. Sa skreau Rex Reed yn The New York Observer: "Ik tink dat alles oan 'e film te subtyl en echt is om it Batman-publyk oan te sprekken, mar foar it folwoeksen publyk […] giet er troch dêr't The Best Exotic Marigold Hotel ophold." Yn it Britske tydskrift Empire fûn Angie Errigo dat Hope Springs op ferskillende nivo's in goede film wie. Hja skreau: "Behalven dat er hiel grappich is, is er ek ynkringend wat de skea oangiet dy't de tiid tabringe kin oan 'e leafde en in houlik, en leafdefol op it moed kommend, mar mei in oerfloed oan tsjinstridige seksuele ynhâld dy't tige amusearret."
De foaroansteande filmkritikus Roger Ebert hie benammen lof foar Tommy Lee Jones. Hy skreau yn 'e krante de Chicago Sun-Times: "De reden om [dizze film] te sjen is Jones. Dy man, dy't frijmoedich rollen spylje kin wêrby't om sterke, wisberette manlju frege wurdt, dy akteur dy't oertsjûgjend oerbringe kin dat er de folsleine behearsking oer eltse sitewaasje hat, dyselde hat hjir in personaazje fûn dat totaal oars is as lykfol hokker dat er earder spile hat, en hy spilet it as hied er nea oars dien."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Hope Springs in relatyf heech goedkarringspersintaazje fan 75%, basearre op 173 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Oanfierd troch betsjoenende optredens fan Meryl Streep en Tommy Lee Jones biedt [de film] it bioskooppublyk wat folwoeksen humor – en in ta neitinken stimmend ynsjoch yn ripe relaasjes." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Hope Springs in goedkarringspersintaazje fan 65%, basearre op 36 resinsjes.
Opbringst
Hope Springs brocht wrâldwiid yn 'e bioskopen $114,3 miljoen op. Ofset tsjin it budget fan $30 miljoen betsjut dat in winst fan $84,3 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dat wol sizze dat de film in beskieden kommersjeel súkses wie.
Prizen
Yn 2013 waard Hope Springs nominearre foar de Golden Globe foar bêste aktrise yn in komeedzje of musical (Meryl Streep). By de People's Choice Awards waard Streep datselde jiers foar har rol yn Hope Springs nominearre yn twa kategoryen, wêrûnder dy foar favorite aktrise yn in dramafilm. Se wûn de People's Choice Award foar favorite filmikoan.
Mad Max Beyond Thunderdome
Mad Max Beyond Thunderdome, soms Mad Max 3 neamd, is in Australyske post-apokalyptyske, dystopyske science fiction-aksjefilm en neo-western út 1985 ûnder rezjy fan George Miller, mei yn 'e haadrollen Mel Gibson en Tina Turner. De titel betsjut "Mâle Max Oarekant it Thunderdome". De film is it trêde diel út 'e Mad Max-searje, nei Mad Max út 1979 en Mad Max 2 út 1981. It ferhaal folget âld-plysjeman Max Rockatansky, dy't nei de maatskiplike ynstoarting fan 'e Westerske kultuer noch altyd allinnich omdoarmet yn 'e Australyske woastyn. Hy arrivearret yn it plak Bartertown, dêr't er it op in akkoartsje goait mei de pleatslike hearskeresse Aunty Entity. As dat lykwols oars útpakt as er ferwachte hie, wurdt er ferballe en bedarret er by in isolearre frachtkultus fan in groep bern, dy't draait om in delstoarten Boeing 747 en syn omkommen piloat. Mad Max Beyond Thunderdome krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy, en wie ek in beskieden kommersjeel súkses yn 'e bioskopen. It wie de lêste film yn 'e rige wêryn't Mel Gibson de rol fan Max fertolke. Pas tritich jier lette, yn 2015, kaam in folgjend diel yn 'e filmsearje út, ûnder de titel Mad Max: Fury Road.
Plot
Yn 'e post-apokalyptyske wrâld fan nei de maatskiplike ynstoarting fan 'e Westerske kultuer, dêr't it klimaat feroare is yn in koarkdrûge nukleêre simmer, tsjocht âld-plysjeman Max Rockatansky (omreden fan brânstoftekoart) yn in troch in kamiel lutsen auto troch de Australyske woastyn. Underweis wurdt er oerfallen troch de piloat Jedediah en dy syn soan Jedediah jr. yn in Transavia PL-12 Airtruk-fleanmasine, dy't syn auto en besittings stelt. Max folget harren spoar nei it suterige plak Bartertown. Dêr wol men him earst net talitte om't er foar in liddichgonger holden wurdt, mar as er foar de stiftster fan it plak brocht wurdt, de ûnmeilydsume Aunty Entity ("Entity-muoi"), biedt dy oan om him syn wein en guod werom te jaan, mei nije foarrieden deropta, as er in opdracht foar har útfiere wol.
Aunty leit út dat it bestean fan Bartertown streekrjocht ferbûn is mei in fergêster fan rou metaan, dy't funksjonearret op 'e dong fan bargen. It ding wurdt eksploitearre troch in dwerch dy't Master hjit en syn reuseftige liifwacht Blaster, in duo dat tegearre "Master Blaster" neamd wurdt. Oangeande de hearskippij oer Bartertown hat tusken Aunty Entity en Master Blaster lang in ûnnoflike wapenstilstân bestien, mar de lêste tiid is Master begûn om Aunty har liederskip te ûndermynjen. Dêrom wol Aunty dat Max in konfrontaasje mei Blaster útlokket yn it Thunderdome, in arena foar gladiatorgefjochten dêr't rûzjes oplost wurde mei in duël oant de dea.
Max bejout him neitiid nei de fergêster om 'e tsjinpartij te hifkjen, en rekket dêr befreone mei Pig Killer, in feroardiele krimineel. Dyselde moat dêr twangarbeid ferrjochtsje om't er ien fan 'e bargen slachte hie sadat er iten hawwe soe foar syn húshâlding. Syn stellen auto treft Max oan yn it besit fan Master Blaster, en om mei harren yn petear te kommen, helpt er by it ûntwapenjen fan 'e bom op 'e motor (dy't er fier foar de oerfal oanbrocht hie om derfoar te soargjen dat yn gefal fan stellerij de dieven neat mei har bút koene). Dêrby ûntdekt er dat Blaster alderraarste sterk is, mar ek ekstreem gefoelich foar heechtoanige lûden.
As Max it letter yn it Thunderdome opnimt tsjin Blaster, brûkt er dy syn swakte tsjin him om him oermânsk te wurden. Mar as er foar it ferstân kriget dat Blaster in geastlike beheining hat dy't him de yntelliginsje fan in bern jout, wegeret er om syn fersleine tsjinstanner te deadzjen. Hy seit tsjin Aunty dat se dit net ôfsprutsen hiene, en ferriedt sa it bestean fan 'e oerienkomst oan Master, dy't poerrazen wurdt en swart dat er de fergêster (en dêrmei yn 'e praktyk hiel Bartertown) slute sil. In poerlulke Aunty lit Blaster terjochtstelle en Master finzen nimme. Max wurdt út Bartertown ferballe troch him fêstbûn en mei in masker oer de holle, sadat er neat sjen kin, op in hynder yn in willekeurige rjochting de woastyn yn te stjoeren. As it hynder omkomt yn in sinkgat, wit Max himsels te befrijen fan syn boeiens en it masker, wêrnei't er geandefoets fierder giet.
Tsjin 'e tiid dat er fan útdrûging en útputting de dea nei-oan is, wurdt Max fûn troch de woastynbewenster Savannah Nix, dy't him meinimt nei har thús, in primitive mienskip yn in oäze, besteande út in stamme fan allinne mar bern en teenagers. Hja binne de oerlibbenen fan in delstoarte Boeing 747, dy't by de oäze efterbleaun binne doe't harren âlden de woastyn yn teagen om 'e beskaving (en dêrmei help) te finen. Dy binne lykwols nea weromkommen. De bern ferkeare yn 'e oertsjûging dat Max de gesachfierder fan 'e Boeing is, piloat G.L. Walker, dy't weromkeard is om it fleantúch te reparearjen en harren nei de beskaving ta te fleanen. Max besiket harren dat út 'e holle te praten. Hy wol dat se yn 'e relative feilichheid fan 'e oäze bliuwe, mei't er wit dat Bartertown de iennichste 'beskaving' binnen berik is.
Guon fan 'e bern sette ûnder lieding fan Savannah dochs ôf, mei't se wisberet binne om it harren ûnthjitten "Tomorrow-morrow Land" te finen. Max hâldt se mei geweld tsjin, mar in oar lid fan 'e stamme, Scrooloose, lit Savannah-en-dy by nacht frij en set mei harren ôf de woastyn yn. De lieder fan 'e stamme, Slake M'Thirst, freget Max om efter de fuortrinners oan te gean, en hy stimt yn dat fersyk ta. Mei in pear oare bern by him om him te helpen, tsjocht er wer de woastyn yn. Se treffe de groep fan Savannah yn gefaar oan en rêde de measten, mar ien fan 'e bern komt om yn in sinkgat. Om't se net genôch foarrieden hawwe om werom te kearen nei de oäze, hawwe se gjin oare kar as om troch te reizgjen nei Bartertown.
Produksje
Mad Max Beyond Thunderdome waard opdroegen oan Byron Kennedy, de produsint fan 'e earste beide Mad Max-films, dy't yn 1983 omkommen wie by in helikopterûngemak wylst er mooglike opnamelokaasjes foar de nije film oan it ferkennen wie. Regisseur George Miller twifele der in skoft oer oft er it projekt wol trochsette moast sûnder syn maat, mar úteinlik hied er der ek ferlet fan om wat om hannen te hawwen by wize fan rouferwurking. Om't er troch it weifallen fan Kennedy behalven as regisseur ek as produsint fungearje moast, frege er in oare freon fan him, George Ogilvie, om ko-regisseur te wurden. Miller hie yn 1983 earder mei Ogilvie gearwurke foar de minysearje The Dismissal.
Miller en Ogilvie wurken op basis fan in senario dat skreaun wie troch Terry Hayes en Miller sels. De film waard makke troch filmstudio Kennedy Miller Productions (no Kennedy Miller Mitchell). Der wie in budget beskikber fan, omrekkene, 10 miljoen Amerikaanske dollar. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Dean Semler, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Maurice Jarre.
De opnamen fûnen foar it meastepart plak yn 'e omkriten fan it mynboustedsje Coober Pedy, yn Súd-Austraalje. De filmset fan Bartertown waard boud yn in âld tichelwurk, dat The Brickpit hiet, yn Homebush Bay yn 'e westlike foarstêden fan Sydney. De sênes yn it kamp fan 'e bern yn 'e oäze waarden opnommen yn 'e Blauwe Bergen fan Nij-Súd-Wales. Neffens kameraregisseur Semler, dy't yn deselde hoedanichheid meiwurke hie oan 'e produksje fan Mad Max 2, wie Mad Max Beyond Thunderdome folle dreger te filmjen om't der safolle ferskillende natuerlike eftergûnen wiene, dy't elts in dúdlik ûnderskate útstrieling krije moasten.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Mad Max Beyond Thunderdome oer it algemien positive resinsjes. It meastepart fan 'e krityk dy't der wol op 'e film kaam, konsintrearre him op 'e werjefte fan 'e bern yn 'e twadde helte fan 'e film, dy't in protte resinsinten tefolle op 'e Lost Boys út Peter Pan lykjen fûnen. Robert C. Cumbow, dy't foar Slant Magazine skreau, identifisearre yn 'e film fierders "hiele ideeën, tema's en karakterisearrings" dy't oernommen wiene út 'e post-apokalyptyske roman Riddley Walker út 1980, fan Russell Hoban. Oan 'e oare kant wiene de measte kritisy lôgjende entûsjast oer de sêne mei it gladiatorgefjocht tusken Max en Blaster yn it Thunderdome. Sa neamde Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times dat "it earste echt orizjinele filmidee oer hoe't in gefjocht pleatsfine kin sûnt de earste karatefilms ferskynden." Hy parte de film 4 fan 4 stjerren ta.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Mad Max Beyond Thunderdome in goedkarringspersintaazje fan 81%, basearre op 47 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] ferdjippet it personaazje fan Mad Max sûnder dat dêrfoar de geweldige fiertúchgoreografy en stunts opoffere wurde dy't de foargeande films sa tinkwurdich makken." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Mad Max Beyond Thunderdome in goedkarringspersintaazje fan 71%, basearre op 18 resinsjes.
Resultaat
Mad Max Beyond Thunderdome brocht yn 'e bioskopen yn Austraalje 4,3 miljoen Australyske dollar op, wat doe omrekkene delkaam op 6,4 miljoen Amerikaanske dollar. Yn 'e Feriene Steaten en Kanada brocht de film yn 'e bioskopen $36,2 miljoen yn 't laadsje. Hoewol't ûnbekend is hoefolle oft yn oare lannen en territoaria binnenswile waard, komt de opbringst dêrmei út al út op $42,6 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $10 miljoen betsjut dat in winst fan $32,6 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Earth & Fire
thumb|Utrikking fan de Gouden Harpe troch Liesbeth List
Earth & Fire (ek skreaun as Earth and Fire) wie in Nederlânske popgroep út de jierren santich en tachtich fan de 20e iuw. De leden kamen út Voorschoten, Voorburg en Leidschendam. De groep hie as foarnaamste leden Jerney Kaagman (sang) en de twillingbruorren Gerard (keyboard) en Chris Koerts (gitaar). De oare bandleden wikselen út en troch. De drummer dy't te hearren is yn de earste hits is Cees Kalis, dy't dêrnei it ûnderwiis yn gie en ferfongen waard troch Ton van der Kleij. Basgitarist Hans Ziech waard yn 1974 ferfongen troch Theo Hurts, dy't yn 1978 opfolge waard troch Bert Ruiter.
Burbank (Kalifornje)
Burbank is in stêd yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje, dy't yn Los Angeles County leit, himelsbreed op in ôfstân fan 19 km benoarden de binnenstêd fan Los Angeles. De stêd falt útinoar yn twa dielen: it sintrum, dat op 'e heuvelskeanten yn it foarlân fan it Verdugoberchtme sitewearre is, en de bûtenwiken, dy't op it flakke lân fan 'e San Fernando-delling lizze. Burbank wurdt wol de 'mediahaadstêd fan 'e wrâld' neamd fanwegen alle grutte bedriuwen út 'e Amerikaanske film-, tillefyzje- en muzykyndustry dy't der har haadkantoar of oare wichtige fasiliteiten fêstige hawwe, lykas de Walt Disney Company, Warner Bros., NBC, Digital Playground en Nickelodeon. Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie de stêd doe goed 100.000 ynwenners.
Skiednis
De stêd Burbank leit op it lân dat yn 1784 troch it Spaanske regear taparte waard oan José María Verdugo, in kolonist yn wat doe noch de koloanje Nij-Spanje wie, mar dat yn 1821 Meksiko waard. Nei't hiel Opper-Kalifornje yn 1848, oan 'e ein fan 'e Meksikaansk-Amerikaanske Oarloch, by it Ferdrach fan Guadalupe Hidalgo troch Meksiko oan 'e Feriene Steaten ôfstien wie, kocht David Burbank, in toskedokter en ûndernimmer út Nij-Hampshire, yn 1867 19 km² grûn oan. Hy boude dêr in pleats dêr't er skiep hold en weet ferboude. Burbank syn bedriuw hie te lijen ûnder de periodike drûchte yn súdlik Kalifornje, mar hy wie in fernimstich sakeman, en ferkocht oan 'e spoarmaatskippij fan 'e Southern Pacific Railroad it rjocht fan reed oer syn lân foar de priis fan ien dollar. Dêrmei bewissige er him derfan dat it spoar oer syn gerjochtichheid rinne soe, wat him yn 'e gelegenheid stelde om 'e rest fan it lân yn 1886 foar $250.000 te ferkeapjen oan in groep lânspekulators.
De nije eigners stiften yn 1887 op it lân in delsetting dy't se nei Burbank ferneamden. Itselde jiers noch krige it nije doarp in treinstasjon. De lânspekulaasje yn 'e krite bliek lykwols in luchtbel te wêzen, dy't yn 1889 abrupt barste, mei as gefolch dat de prizen fan 'e grûn kelderen en in protte eigners har perselen wer ferkeapje moasten om har belestings opbringe te kinnen. Nettsjinsteande dat woeks Burbank stadichwei oan troch drûchten en de depresje hinne dy't Los Angeles yn 'e 1890-er jierren parten spile. Yn 1911 krige Burbank stedsrjochten en waard der in tramline yn gebrûk nommen tusken Burbank en Glendale.
Yn 1915 waard in grut diel fan 'e San Fernando-delling anneksearre troch Los Angeles, mar Burbank, dat syn eigen wetterboarne hie, wie ien fan in hantsjefol stedsjes dy't steech ûnôfhinklik bleaune, mei as gefolch dat Burbank no oan trije kanten, yn it suden, westen en noarden, troch grûngebiet fan Los Angeles omjûn wurdt. Tsjin 1916 hie Burbank noch mar 1.500 ynwenners, mar yn 'e 1920-er jierren iepenen ferskate grutte bedriuwen, wêrûnder de Lockheed Company en de Northrop Aircraft Corporation, fabriken yn Burbank, mei as gefolch dat it ynwennertal tsjin 1930 omheech gien wie oant krapoan 17.000. Under de Grutte Depresje, yn 'e 1930-er jierren kaam oan 'e groei fan Burbank tydlik in ein.
Tsjin 1936 wie it slimste leed lykwols lit, en begûn de pleatslike ekonomy wer wat oan te waaksen. De filmstudio Columbia Pictures hie al earder ûnreplik goed yn Burbank oankocht om dêr op lokaasje films te meitsjen, en yn 1939 kaam it nije haadkertier fan 'e Walt Disney Company ree, dy't syn eardere fêstiging yn Hollywood ûntgroeid wie. Tsjin 1950 wie de befolking fan Burbank groeid ta hast 80.000 minsken. Yn 'e 1950-er, 1960-er en 1970-er jierren fêstigen har almar mear ûndernimmings út 'e entertainmentyndustry yn Burbank. Sa ferhuze NBC yn 1952 syn haadkertier nei de stêd, dêr't de omrop him fêstige yn in studiokompeks dat pas yn 1962 hielendal ôfboud waard.
Burbank hjoed de dei
Hjoed de dei is Burbank in sintrum fan 'e Amerikaanske film-, tillefyzje- en muzykyndustry dat mar amper ûnderdocht foar it Hollywood. Wylst Hollywood alle glitter en glamour hat, fynt in grut part fan it eigentlike produksjewurk yn Burbank plak. Burbank hat sadwaande as oantrekkingskrêft dat it der yn ferliking mei Hollywood frij rêstich is, wylst it dochs mar 10 minuten riden is nei Hollywoods hippe nachtklubs en restaurants. Der wurkje mear minsken yn Burbank as dat der wenje: yn 2005 wurken der 125.871 lju yn 'e private sektor (oerheidstsjinsten dus net meirekkene), wylst der doe goed 100.000 minsken wennen.
De grutste wurkjouwer yn Burbank is de Walt Disney Company, mei 9.466 banen, folge troch de filmstudio Warner Bros. mei 8.000 banen. Beide filmstudio's beskikke yn Burbank oer in mânsk studiokompleks: Walt Disney Studios (Burbank) en Warner Bros. Studios, Burbank. Oare bedriuwen út 'e entertainmentyndustry dy't yn 'e top 10 fan Burbanks grutste wurkjouwers steane, binne NBC Universal (it memmebedriuw fan omrop NBC en de Universal Studios) en de ynternetsiikmasine Yahoo!, wylst fierders ek de Warner Music Group, ABC, Cartoon Network, Digital Playground en Nickelodeon haadkantoaren of oare fêstigings yn 'e stêd hawwe.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Burbank dat jiers in befolking fan 103.340 minsken. De befolkingstichtens bedroech 2.295,9 minsken de km². Fan 'e befolking wie 13,3% âlder as 65 jier en 19,8% jonger as 18 jier. Fierders bestie 30,6% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst yn 2000 9,1% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 60,8% blanken; 24,5% Latino's; 11,6% Aziaten; 2,5% swarten; 0,5% Yndianen; 0,1% Polyneziërs, Melaneziërs en Mikroneziërs.
Klimaat
Burbank hat in Mediterraan klimaat, mei drûge, hjitte simmers en fochtige, mylde winters. Yn july en augustus, de waarmste moannen, is de trochsneed temperatuer oerdeis 31 °C, en yn jannewaris en febrewaris, de kâldste moannen, is dat 20 °C. Rekôrtemperatueren wiene 45 °C en –6 °C. Burbank kriget jiers trochinoar 443,2 mm delslach, mar yn tiden fan drûchte folle minder. Yn it winterseizoen fan 2006 op 2007 waard datoangeande in nij rekôr fêstige mei mar 72 mm.
Kamizoal
In kamizoal (fia it Frânske camisole fan it Oksitaanske camisola, in ferlytsingsfoarm fan camisa, "himd") is in stik ûnderguod foar froulju, dat oer it boppeliif droegen wurdt. It hat de foarm fan in mouleas topke, dat de boarsten bedekt en ornaris oan 'e mul ta rikt, mar net leger (dan soe it in sjemize wêze). As in frou inkeld in kamizoal en in slipke draacht, bliuwt der dus in streek hûd bleat op 'e ûnderrêch en tusken de nâle en de skamstreek. Kamizoalen binne mei tinne 'spagettybantsjes' oer de skouders befêstige, en kinne oer in beha hinne droegen wurde, mar ek sûnder beha derûnder. Fan 1989 ôf hawwe guon kamizoalen in ynboude beha mei ûnderbûgel, sadat ek foar froulju mei gruttere boarsten gjin ferlet mear hawwe soene fan it dragen fan in beha.
Kamizoalen binne oer it algemien makke fan lichte materialen, lykas satyn, nylon of katoen, en se binne gauris ôfwurke mei kanten fersierings. Oarspronklike sieten kamizoalen frij los oer it liif. De yntroduksje fan lycra as materiaal foar kamizoalen, begjinnend om 2000 hinne, soarge derfoar dat sokke kleanstikken strakker om it liif kamen te sitten en dêrmei dúdliker de rûnings fan 'e boarsten sjen lieten. Mei't kamizoalen fan lycra en oare rekbere stoffen yn 'e regel gjin kantene fersierings hawwe dy't harren dúdlik oanmerke foar ûnderguod, kaam it yn 'e earste helte fan 'e 2000-er jierren yn 'e moade om sokke kamizoalen as boppeklean te dragen. As dat dien wurdt, sprekt men ornaris lykwols net mear fan in kamizoal, mar fan in topke.
Peacemaker
"Peacemaker", "Peacemakers", "The Peacemaker" of "The Peacemakers" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Granger (Washington)
Granger is stifte yn 1902 en is ferneamd nei Walter Granger, haad fan de Washington Irrigation Company en dejinge dy't njonken de plattegrûn fan Granger ek de plattegrûnen fan Zillah en Sunnyside ûntwurpen hat. Op 28 septimber 1909 waard it in gemeente. Yn 'e 1910 en 1920er jierren krige it plak in ferskaat oan yndustry, bygelyks in stien- en tegelfabryk. Yn 1941 waard in wurkkamp 3 km benoarden Granger boud foar Dust Bowl-flechtelingen; letter húsmannen dêr Meksikaanske wurkers dy't it tekoart oan arbeiders oanfolje moasten fanwege de Twadde Wrâldkriich. It kamp waard sletten ein 60er jierren.
Yn 1979 waard in studio foar de Spaansktalige radiostjoerder iepene yn it plak. Yn 1993 is in projekt úteinset mei dinosaurusmodellen dy't rûnom yn it stedsje opset waarden om toeristen oan te lûken. left|thumb|Wolkom yn Granger left|thumb|De bibleteek yn Granger
Anita Rani
Anita Rani (eins: Anita Rani Nazran; Bradford, 25 oktober 1977) is in Britsk presintatrise, dokumintêremakster en tillefyzjeprodusinte fan Yndiaask komôf.
Jonkheid en oplieding
Rani waard yn 1977 berne yn it Ingelske Bradford, yn West-Yorkshire, yn in famylje fan Yndiaask komôf. Hja is de dochter fan in hindoeïstyske heit en in mem dy't in sikh is. Beide âldelju binne etnyske Pûndjaby. Har wiere efternamme is Nazran, wylst Rani (dat "keninginne" betsjut) eins in twadde foarnamme is. Yn har lettere karriêre op 'e tillefyzje brûkte se 'Rani' lykwols by wize fan skûlnamme as har efternamme.
Rani genoat middelber ûnderwiis oan 'e Bradford Girls' Grammar School, in famkesskoalle yn har berteplak. Se ûntwikkele al ier belangstelling foar de sjoernalistyk, en presintearre har earste radioprogramma op 'e radiostjoerder Sunrise Radio doe't se noch mar fjirtjin jier wie. Nei't se slagge wie foar har eineksamens, learde Rani fierder oan 'e Universiteit fan Leeds, dêr't se de stúdzje radio en tillefyzje folge.
Karriêre
Nei't se ôfstudearre wie, wurke Rani as eftergrûnûndersykster foar de Britske steatsomrop BBC en oare organisaasjes. Yn 2002 wie se foar it earst beropsmjittich as presintatrise aktyf, yn The Edit, in live útstjoerd nijs- en entertainmentprogramma op Channel 5. Op dyselde stjoerder fersoarge Rani ek de presintaasje fan in stikmannich popmuzykprogramma's, wêrûnder Spring Break Live, Party in the Park en Pop City Live. Dêrnjonken wurke se ek as freelance-sjoernaliste foar it nijsprogramma 5 News.
Yn 'e maityd fan 2003 stapte Rani oer nei de BBC, dêr't se it satiryske nijsprogramma The State We're In presintearre, en teffens de earste edysje fan 'e poëzijwedstryd Poetry Slam. Yn 2005 waard se troch de Royal Television Society nominearre foar de priis foar bêste persoanlikheid op 'e tillefyzje. Yn maart fan datselde jier joech Rani har by it BBC Asian Network, dêr't se presintatrise waard fan Hot Breakfast, in moarnstillefyzjeprogramma dat yn it wykein útstjoerd waard. Fan april 2006 oant maart 2007 presintearre se ek it troch-de-wykse moarnspraatprogramma Anita Rani on the BBC Asian Network. Ek wie se fan maaie 2006 ôf ko-presintatrise fan Desi DNA, in keunstprogramma op BBC Two dat rjochte wie op 'e Britsk-Aziatyske mienskip (de saneamde Desi). Fierders presintearre se Destination Three, in entertainmentprogramma op 'e lette jûn, dat útstjoerd waard op BBC Three.
Nei't Rani yn 2005 al geregeldwei bydragen levere hie as ferslachjouster oan it cricketprogramma The Cricket Show, op Channel 4, joech se har yn maaie 2006 ek by Sky Sports, dêr't se mei Simon Thomas op 'e sneontemoarn de presintaasje fersoarge fan it sportprogramma Cricket AM. Yn desimber 2006 waard troch de BBC de dokumintêresearje My Generation Next útstjoerd, mei Rani as presintatrise. Yn 2007 en 2008 presintearre se fierders foar de BBC yn 'e aktualiteiterubryk World Have Your Say op 'e BBC World Service, ferskate radioprogramma's op BBC Radio 6 Music, en it programma Rogue Restaurants, wêryn't de praktiken beljochte waarden fan restaurants dy't it net sa nau namen mei de hygiêne. Ek wie se in ferslachjouster foar The One Show. Yn maart 2009 folge se Julia Bradbury op as ko-presintatrise fan it konsuminteprogramma Watchdog, op BBC One.
Rani waard yn april 2014 oansteld as ien fan 'e presintators fan it BBC-programma Escape to the Continent, oer Britten dy't emigrearje nei it fêstelân fan Jeropa, en yn 2015 waard se ek ko-presintatrise fan it programma Countryfile, mei eftergrûnreportaazjes oer it Britske plattelân. Beide programma's presintearret se anno 2020 noch altyd. Yn 2015 naam Rani mei dûnser Gleb Savchenko diel oan it populêre realitytelefyzjeprogramma Strictly Come Dancing (yn Nederlân bekend ûnder de namme Dancing with the Stars). Dêryn helle se de heale finale foar't se eliminearre waard.
Mei Dan Snow en Robert Llewellyn presintearre se yn 2015 fierders de fjouwerdielige dokumintêrerige The World's Busiest Railway, en yn 2016 wie se ien fan 'e presintators fan 'e dokumintêre The Refugee Camp: Our Desert Home, oer flechtlingekampen. Yn 2016 wie Rani yn 'e mande mei Ant Anstead en Ade Adepitan ek ien fan 'e presintators fan 'e searje New York: America's Busiest City, oer New York. In jier letter wurke Rani gear mei Dan Snow en Ade Adepitan foar de ferfolchrige World's Busiest Cities, oer oare grutte stêden.
Yn 2017 gie Rani nei Yndia om dêr yn it ferline fan har eigen famylje te dûken foar de twadielige dokumintêre My Family, Partition and Me: India 1947, oer de Dieling fan Britsk-Ynje (yn Pakistan en Yndia) yn 1947. Dat wie fierhinne in útfloeisel fan 'e ôflevering fan it stambeamprogramma Who Do You Think You Are?, dêr't se yn 2015 oan meiwurke hie. Rani wie doe te witten kommen dat har pake oan memmekant Sant Singh (berne as Sant Ram; 1916-1975), foarôfgeande oan it gesin dêr't har mem diel fan útmakke, in oare húshâlding hân hie. Syn earste frou en bern wiene lykwols omkommen by it geweld dat mank gie mei de Dieling, wylst er sels 1.500 km fier fuort yn it Britsk-Yndyske Leger tsjinne.
Yn 2018 wie Rani ien fan 'e presintators by de BBC-ferslachjouwing omtrint de brulloft fan prins Harry en Meghan Markle. Datselde jiers makke en presintearre se in twadielige dokumintêre oer de Yndiaaske filmyndustry fan Bollywood, mei as titel Bollywood: The World's Biggest Film Industry.
Priveelibben
Rani wennet yn eastlik Londen mei har man Bhupinder Rehal, dy't in hege funksje by in reklameburo hat. Yn 2018 waard har de priis yn 'e kategory 'treflike prestaasjes op it mêd fan tillefyzje' takend by de útrikking fan The Asian Awards.
Margareta fan Skotlân
Margareta, byneamd de Faam fan Noarwegen (Tønsberg (Noarwegen), 9 april 1283 – St. Margaret's Hope (Orkney-eilannen), 26 septimber 1290), wie keninginne suo jure fan Skotlân fan 1286 oant har dea yn 1290. Hja wie de dochter fan 'e Noarske kening Earik II en de pakesizzer fan 'e Skotske kening Aleksander III. Margareta wie de alderlêste telch yn 'e rjochte (sij it froulike) line fan it Hûs Dûnkeld (of Canmore), en sadwaande bleau de Skotske troan nei har ûntidich ferstjerren leech. Meitiid late dat ta Skotske Unôfhinklikheidsoarloggen, dy't oant 1357 duorje soene. Net alle histoarisy erkenne Margareta as keninginne fan Skotlân, mei't hja nea kroane waard en har keninkryk nea oandie.
Komôf en steatsrjochtlike sitewaasje
Kening Aleksander III fan Skotlân wie de lêste manlike telch út it Hûs Dunkeld, dat ek wol bekendstiet as it Hûs Canmore. Mei syn frou Margareta fan Ingelân krige er trije bern. Syn jongste soan, David, kaam yn 1281 lykwols mei njoggen jier te ferstjerren. Syn âldste soan Aleksander, stoar yn 1284 mei tweintich jier. Syn dochter Margareta hylke Aleksander III yn 1281 út oan kening Earik II fan Noarwegen. Mei't dat houlik in foege moanne nei de dea fan syn soan David plakfûn, liet Aleksander yn it houliksferdrach fêstlizze dat de bern út 'e ferbyntenis tusken Margareta en Earik mooglik ek op 'e Skotske troan komme koene.
Krapoan twa jier nei de brulloft, op 9 april 1283 waard út it houlik tusken Margareta en Earik in dochterke berne, dat ek fan Margareta kaam te hjitten. Koart nei de berte kaam de mem lykwols yn it kreambêd te ferstjerren. Doe't op 28 jannewaris 1284 ek kroanprins Aleksander stoar, hie Aleksander III inkeld noch syn pakesizzer Margareta oer as erfgenamte. It famke waard yn Skotlân de bynamme 'de Faam fan Noarwegen' (the Maid of Norway) taparte. Op 5 febrewaris 1284 rôp kening Aleksander alle trettjin greven fan Skotlân, fjouwerentweintich fan 'e baronnen en de trije haadlju fan 'e wichtichste Gaelyske klans gear te Scone, dêr't er harren in oerienkomst ûndertekenje liet, wêryn't se it de jonge Margareta erkenden as syn rjochtlike opfolchster foar it gefal dat er sels stjerre soe sûnder manlike neikommelingen.
Erfgenamte fan 'e Skotske troan
Nei alle gedachten beskôgen Aleksander en de Skotske eallju dat mar as in tydlike oplossing, mei't de kening yn 1284 noch mar 42 jier wie. Sadwaande wertroude er yn 1285 mei de jonge ealfrouwe Jolanda fan Dreux. Op 19 maart 1286 ferûngelokke er lykwols doe't er by nacht en min waar mei it hynder op 'en paad wie. Nei't de kening op 29 maart begroeven wie yn 'e Abdij fan Dunfermline, kaam de Skotske adel jitris gear te Scone om guon út harren fermidden oan te wizen dy't as beskermhear fan Skotlân (in soarte fan regint) fungearje soene, oant de rjochtmjittige erfgenamt mearderjierrich wurden wie. Op dat stuit wie it tinken noch dat keninginne Jolanda swier wie, dat de jonge Margareta wie doe noch net de foar de hân lizzende troanopfolchster. It is ûndúdlik wat der mei Jolanda har bern bard is; ornaris wurdt tocht dat se in miskream krigen hat, al is it ek mooglik dat se in deaberne poppe te wrâld brocht hat.
Hoe dan ek, doe't bliken die dat der gjin fierdere bern fan kening Aleksander te ferwachtsjen wiene, waard de doe trijejierrige Margareta neffens de oerienkomst fan Scone en de eden dy't de Skotske eallju dêr sward hiene de rjochtmjittige erfgenamte fan 'e Skotske troan. De ealman Jan fan Balliol, dy't fia syn beppe oan memmeskant de oer-oer-oerpakesizzer fan kening David I fan Skotlân wie, briek lykwols wurd, en besocht yn april 1286 mei stipe fan syn famyljelid Jan III fan Comyn, hear fan Badenoch, om in steatsgreep út te fieren. Robert fan Bruce, 5e hear fan Annandale, dy't in like jildige oanspraak op 'e troan hie, reägearre daliks, en mei stipe fan oare foaroansteande aadlike famyljes, wêrûnder de Stewarts, naam er ferskate kastielen yn Galloway yn en drukte er de rebûlje fan Balliol en Comyn de kop yn út namme fan 'e Faam fan Noarwegen. Neitiid wisten de ferskillende beskermhearen fan Skotlân de frede yn it lân te bewarjen.
Bemuoienissen fan bûtenôf en hommels ferstjerren
Lykwols wiene it net de Skotten dy't de jonge Margareta fregen om út Noarwegen oer te kommen, krektoarsom, it wie kening Earik fan Noarwegen dy't de oanspraken fan syn dochter op 'e Skotske troan krêft bysette. Yn maaie 1289 stjoerde er in offisjeel gesantskip nei de Ingelske kening Edwert I, dy't him op dat stuit yn Akwitaanje, yn súdwestlik Frankryk befûn. De ûnderhannelings oer de fraach oft en, sa ja, wannear't Margareta ta keninginne fan Skotlân kroane wurde soe, waarden fan dat momint ôf fierd tusken Noarwegen en Ingelân, wylst de Skotten fan 'e sydline ôf tasjen moasten. Hoewol't it nea safier komme soe, is it dúdlik dat Earik en Edwert oanstjoerden op in houlik tusken de jonge Margareta en Edwert syn soan, de lettere kening Edwert II fan Ingelân. Pas yn oktober 1289 waarden de Skotten hjiryn behelle, doe't Edwert te Salisbury in ûnderhâld hie mei Robert fan Bruce en guon oare foaroansteande Skotske eallju. Bruce-en-dy tekenen mei de Ingelske kening it Ferdrach fan Salisbury, wêryn't ôfpraat waard dat Margareta foàr 1 novimber 1290 nei Skotlân ta stjoerd wurde soe, en dat in beslissing oer har houlik oant dan ta útsteld wurde soe.
Likegoed makke Edwert ûnderwilens mar alfêst de wei frij foar in ferbyntenis tusken syn soan en de jonge keninginne, troch tsien dagen nei it sluten fan it Ferdrach fan Salisbury by paus Nikolaas IV dispinsaasje foar sa'n houlik oan te freegjen. Sawol Earik fan Noarwegen as Edwert fan Ingelân sprieken tsjin dy tiid yn harren brieven oer Margareta as keninginne. Alle plannen rûnen lykwols op 'e non doe't Margareta ûnder har oertocht fan Noarwegen nei Skotlân sa seesiik waard dat se der op 26 septimber 1290 te St. Margaret's Hope, op 'e Orkney-eilannen, oan kaam te ferstjerren. Om't de Orkney-eilannen oant 1468 by Noarwegen hearden, sette Margareta nea foet op Skotske grûn. Har stoflik omskot waard weromfearn nei Noarwegen, dêr't hja yn 'e katedraal fan Bergen njonken har mem begroeven waard.
Neisleep
Neitiid waard yn Skotlân by wat de 'Grutte Kwestje' (Great Cause) neamd waard, om it keningskip striden troch ferskate troanpretendinten, wêrfan't de wichtichsten Jan fan Balliol en Robert fan Bruce, 5e hear fan Annandale, wiene. Edwert I fan Ingelân waard troch de Skotten frege om as skiedsrjochter te fungearjen. Hoewol't er Jan fan Balliol as kening oanwiisde, died er der neitiid alles oan om dy syn macht te ûndergraven en syn eigen ynfloed yn Skotlân te fergrutsjen. Yn 1296 late dat ta it útbrekken fan 'e Earste Skotske Unôfhinklikheidsoarloch, dy't úteinlik, yn 1306, Annandale syn pakesizzer, de bekende Robert de Bruce, op 'e Skotske troan bringe soe. Yn Noarwegen doek neitiid in frou op dy't bewearde Margareta te wêzen, en sadwaande bekend kaam te stean as de Falske Margareta. Dyselde waard yn 1301 terjochtsteld op befel fan kening Haakon V, de broer en opfolger fan Earik II.