cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gen Shoji
(11 desimber 1992) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Kashima Antlers. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 2015.
Frysk op tillefoanen
thumb| Taastskerm fan in tûke tillefoan
Oangeande it Frysk op tillefoanen lit ûndersyk út 2014 fan de Fryske Akademy lit, dat it tal Frysk skriuwers ûnder de jongerein op sosjale media fluch tanimt. Wol jout it oanbringen fan de diakriten - de kapkes en de streekjes - foar in soad fan dy Frysk skriuwers argewaasje.
Yuya Kubo
(24 desimber 1993) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Gent. Earder spile foar Kyoto Sanga FC en Young Boys.
Tsjerke fan Wûns
De Tsjerke fan Wûns is in gebou fan de PKN-gemeente fan Wûns. De tsjerke is in ryksmonumint.
Midsiuwske tsjerke
By opgravings yn de Twadde Wrâldkriich is fêst kommen te stean dat der yn Wûns al yn de 12e iuw in romaanske tsjerke fan dowestien stien. De toer fan dat tsjerkje wurdt fanwegen it fûnemint fan bakstien op lettere datum rûsd, mooglik 13e-iuwsk. It romaanske tsjerkje wie 21 by 7 meter en hie as ôfsluting in healrûn koer. De ôfmjittings fan it oerflak fan de toer wiene krapoan 5 by 5 meter. Yn 1940 en 1941 waarden út de tiid fan de midsiuwen fragminten fan reade sânstien fûn, dy't oan beide kanten dekorearre binne mei reliëfs. In fynst yn 1961 folle de stikken oan ta in gehiel fan in bôgefries fan apostels, dêr't noch in diel fan ûntbrekt. Mooglik hat it byldhouwurk tsjinne om it koer fan de tsjerke te skieden. In oare fynst út 1961 is in sarkofaach fan reade sânstien. Om't der ek in lyts stikje brânskildere glês út de twadde helte fan de 16e iuw fûn is, wurdt der fan útgien dat de tsjerke eartiids brânskildere ramen hân hat.
Tsjintwurdige tsjerke
De bou fan hjoeddeiske tsjerke fûn yn 1728 plak. De as sintraalbou ûntwurpen tsjerke ferfong de midsiuwske tsjerke út de 12e iuw. Efkes letter waard der ek in nije pastorije boud. Healwei de 18e iuw wiene sawol de tsjerke as de pastorije yn minne steat. Noch gjin fyftich jier nei de bou moast it koepeltuorke al wer fernijd wurde.
By de grutte restauraasje fan de tsjerke ûnder lieding fan de arsjitekt P.L. de Vrieze (1917-1987) yn de jierren 1961-1962 waard de âlde 19e iuwske konsistoarje ôfbrutsen en ferfongen troch in nije konsistoarje mei in rjochthoekich grûnplan. Ek waard doe de neoklassistyske tagong oan de hân fan beskriuwings fan âlde bewenners safolle mooglik yn de âlde steat fan foar 1912 werom brocht.
Ynterieur
Yn de jierren 1960 waard by de restauraasje de houten flier ferfongen troch in flier mei âlde glazuere tegels yn de kleuren grien, giel en brún. De lambrisearring is doe weihelle en de muorren binne no hielendal wyt, wylst de koepel blau farve is. Neffens in opskrift stamt de preekstoel út 1681 en is de bou mooglik makke troch ''Richtie Jacobsz. Abbema''. De renêssânse preekstoel is fan ikehout en is ryk oan fykwurk. Yn de tsjerke hingje twa grutte buorden út 1877 mei de nammen fan de dûmny's dy't hjir yn 't amt west ha. De noch oanwêzige banken binne by de restauraasje ferfongen troch stuollen.
Oargel
It twamanualige oargel fan de protestanske tsjerke waard yn 1891 troch it Ljouwerter oargelbedriuw Bakker & Timmenga boud. Tagelyk mei de restauraasje fan de tsjerke waard ek it oargel renovearre.
Aarhus (gemeente)
Aarhus of Århus is in gemeente yn de regio Midden-Jutlân (Deensk: Midjylland) yn Denemark. De gemeente bestiet út de stêd Aarhus en in tal lytsere en grutte plakken om Aarhus hinne.
De gemeente Aarhus waard by de weryndieling fan 1970 foarme en bleau by de grutte lannelike weryndieling fan 2007 bestean.
Mei 340.421 ynwenners (2018) is Aarhus de op ien nei grutste gemeente fan it lân, dy't allinne yn grutte troch de haadstêd Kopenhagen wurdt oertroffen.
Shannon (rivier)
thumb|Rin fan de Shannon De Shannon (Iersk: Abha na Sionainne / an tSionainn / an tSionna) is in rivier yn Ierlân. Mei 386 kilometer is it de langste rivier op it eilân Ierlân. De Shannon is in mânske fysike barriêre tusken east en west-Ierlân. Tusken Killimer yn it suden en Dowra yn it noarden binne der krapoan tritich plakken dêr't de rivier oerstutsen wurde kin.
De Shannon wie al yn de Aldheid in rivier fan belang. Foar safier't bekend is, wie de Gryksk-Egyptyske geograaf Ptolemaeus de earste dy't de rivier op de kaart sette. De rivier rint rûchwei nei it suden fanôf de Shannon Pot yn County Cavan foardat er tusken Killaloe en Limerick nei it westen draait. Nei Limerick streamt de rivier troch it 113 kilometer lange estuarium nei de Atlantyske Oseaan.
Limerick leit op it plak dêr't it swiete rivierwetter it sâlte seewetter fan it estuarium rekket. Dat is teffens it punt dêr't it tij net mear de fernimmen is.
De Shannon is nau ferbûn mei de sosjale, kulturele, militêre, ekonomyske en politike skiednis fan Ierlân.
Skiednis
thumb|left|[[Carrick-on-Shannon-brêge, greefskip Leitrim]] De rivier sa't er no rint ûntstie nei de ein fan de Iistiid. De Wytsingen festigen harren yn de omkriten yn de 10e iuw. Sy brûkten de rivier foar plondertochten nei rike kleasters yn it binnenlân. Yn 937 kaam it ta in slach op de Lough Ree; de Limerickske Wytsingen fersloegen doe de Dubliner Wytsingen.
Yn de 17e iuw wie de Shannon fan grut strategysk belang foar ferskillende fjldtochten, meidat de steam in fysike skieding wie tusken it westen en easten fan Ierlân. Yn de Konfederaasje Krigen, yn de jierren 1641-1653, moasten de Ierske troepen harren yn 1650 tebeklûke efter de Shannon en koenen hja harren noch twa jier de Ingelske parlemintêre troepen fan it liif hâlde.
By it tarieden fan de "Act for the Settlement of Ireland 1652" ('Ingelske folksplantingen yn Ierlân') nei de ferôvering fan Ierlân troch Cromwells troepen, soe Cromwell de oerbleaune Ierske lâneigners de kar jûn hawwe "to go to Hell or Connacht". Sadwaande waard yn eastlik Ierlân lân frijmakke foar Ingelske kolonisten.
Under de kampanje fan Willem III fan Oranje yn Ierlân (1689-1691) lutsen de Jakobiten harren nei it ferliezen fan de Slach oan de Boyne yn 1690 werom efter de Shannon. Dat hie fan gefolgen dat Limerick en Athlone, stêden by wichtige rivieroergongen, twarris in bluodrich belis te fernearen. Beide stêden koenen harren yn it belis fan 1690 noch goed ferwarre, mar waarden by it twadde belis yn 1691 ferslein.
Ek yn 1916 noch makken de oanfierders fan de Peaske-opstân plannen foar de opstannelingen yn West-Ierlân om "de line fan de Shannon" te hâlden, dêr't doe oars neat fan op de hispel kaam.
Kanalen
Der binne ferskate skipfeartkanalen op de Shannon oansletten. It Royal Canal en it Grand Canal ferbine de Shannon mei Dublin en de Ierske See. It Grand Canal wurdt net mear brûkt, mar it Royal Canal sûnt 2010 wol wer. De Shannon is hat ferbining mei de Erne, Lower Lough Erne en Upper Lough Erne oer it Shannon-Erne Kanaal. Ballinasloe is mei de Shannon ferbûn troch in lyts kanaal nei de Suck, dy't útmûnet yn de Shannon. It plak Boyle is ferbûn fia it Boylekanaal, de rivier Boyle en Lough Kee. Lecarrow is mei it Lecarrowkanaal yn ferbining mei Lough Ree. By Limerick ferbynt in koart kanaal de Abbey mei Plassey, wêrtroch't it skipfeartferkear de Curraghower Falls mije kin.
Dútske mark
De Dútske mark (Dútsk: Deutsche Mark; útspr.: ['dɔʏʧə 'maɐ̭k], likernôch: " daai -tsjuh maak " mei de Klaaifryske 'aai'; ), formeel ôfkoarte ta DM mar ek faak D-Mark neamd, wie de offisjele muntienheid fan it weriene Dútslân fan 1990 oant 2002, en dêrfoar fan West-Dútslân fan 1948 oant 1990. Dizze muntienheid waard ynfierd ûnder de Alliëarde besetting fan Dútslân nei de Twadde Wrâldoarloch, en kaam doe yn it plak fan 'e ryksmark. De Dútske mark ûntjoech him fan likernôch 1960 ôf ta ien fan 'e sterkste en stabylste muntienheden fan 'e wrâld, en it wie by banksaken nei de Amerikaanske dollar de meast brûkte ynternasjonale reservemunt. Yn 2002 waard de Dútske mark ferfongen troch de euro. De Dútske mark waard útjûn troch de Deutsche Bundesbank en wie ferdield yn hûndert pfennige oftewol peinjes.
Foarskiednis
De mark hie de muntienheid fan Dútslân west sûnt de Dútske Ienwurding fan 1871. Foartiid hiene de ûnderskate Dútske steaten allegear harren eigen muntienheid, hoewol't de measten dêrfan keppele wiene oan 'e ferieningsdaalder (Vereinsthaler), in sulveren munt dy't 162/3 g poer sulver befette. De earste mark wie de goudmark (Goldmark), dy't yn 1873 yntrodusearre waard. Hoewol't dy basearre wie op goud ynstee fan op sulver, bestie der in fêste wikselkoers fan 3 marken tsjin 1 ferieningsdaalder.
Doe't yn 1914 de Earste Wrâldoarloch útbriek, waard de goudmark loskeppele fan 'e goudstandert. Dêrtroch kaam er bekend te stean as de papiermark (Papiermark), fral doe't de ynflaasje nei nea earder foarkommen nivo's stige, en letter sels hyperynflaasje útbriek. Al it muntjild, dat neat mear wurdich wie, waard doe ôfskaft, sadat de goudmark inkeld noch út papierjild bestie. Yn novimber 1923 waard de papierrende goudmark hielendal ôfskaft en ferfongen troch earst de rintemark (Rentenmark, RM), en fan 1924 ôf troch de ryksmark (Reichsmark, ℛℳ).
Nei ôfrin fan 'e Twadde Wrâldoarloch waard hiel Dútslân beset troch de Alliëarden. De earste pear jier slagge it de fjouwer besettingsmachten (de Feriene Steaten, de Sovjet-Uny, it Feriene Keninkryk en Frankryk) net om ta oerienstimming te kommen oangeande in Dútske falutaherfoarming. Dat kaam net inkeld om de Sovjet-Uny dwerslei; ek de Feriene Steaten woene yn 't earstoan net meiwurkje, om't it Amerikaanske besettingsbelied oant july 1947 útgie fan regel JCS 1067, wêryn't eltse stap ferbean waard dy't de Dútske finansjele struktuer fuortsterkje koe. Fan gefolgen waard yn elts fan 'e fjouwer besettingssônes in oar monetêr belied fierd en printe eltse besettingsmacht syn eigen besettingsjild.
Ynfiering
De Dútske mark waard formeel yntrodusearre op snein, 20 juny 1948 troch Ludwig Erhard, de direkteur-generaal fan Ekonomyske Saken fan it Bisônaal bestjoer (fan 'e Amerikaanske en Britske besettingssône). De âlde ryksmark en ek noch de rintemark waarden tsjin 'e nije muntienheid ynruile yn in ferhâlding RM 1 : DM 1, alteast wat leanen en oare essinsjele betellings oangie. Foar sparrekkens wie de ferhâlding RM 1 : DM 0,10, wêrby't de helte fan 'e banktegoeden boppedat in skoft beferzen waard, sadat net alles yn ien kear opnommen wurde koe. Grutte bedraggen yn kontanten waarden omwiksele yn 'e ferhâlding RM 10 : DM 0,65. Wol krige eltse Dútser in talage fan DM 60, dy't yn twa dielen útbetelle waard, earst DM 40 en letter nochris DM 20.
In pear wiken letter liet Erhard, op 'e nij op snein, op eigen manneboet in edikt útgean dat in protte ekonomyske regels fan 'e nazys ôfskafte, dy't de Alliëarden gewurde litten hiene. Hy die dat op snein om't dan de kantoaren fan 'e Amerikaanske, Britske en Frânske besettingsmachten ticht wiene, sadat se him net tsjinhâlde koene.
De ynfiering fan 'e nije muntienheid wie bedoeld om West-Dútslân te behoedzjen foar in twadde weach fan hyperynflaasje, en teffens om 'e rûnombywêzige ruilhannel en swarte hannel (mei Amerikaanske sigaretten as muntienheid) tsjin te gean. Hoewol't de Dútske mark yn 't earstoan net yntrodusearre waard yn 'e Westerske besettingssônes yn Berlyn, dy't mei-inoar West-Berlyn foarmen, beskôge de Sovjet-Uny it likegoed as in bedriging. It late ta in krisis dy't ta in hichtepunt kaam yn 'e Blokkade fan Berlyn. Dy waard troch de Amerikanen en de Britten brutsen mei in loftbrêge, wêrnei't de Westerske besettingsmachten de Dútske mark ek yn West-Berlyn ynfierden. De Sovjet-Uny fierde dêrop yn syn eigen besettingssône, de lettere Dútske Demokratyske Republyk, de Eastdútske mark yn, dy't yn 'e folksmûle al rillegau de Ostmark kaam te hjitten.
Fierdere ûntwikkelings
Op 1 jannewaris 1957, doe't it Frânske Saarprotektoraat weromjûn en as Saarlân yn 'e Bûnsrepublyk Dútslân opnommen waard, bleau dêr de Saarfrank jildich. Dat wie in muntienheid dy't oan 'e Frânske frank keppele wie mei in ferhâlding 1:1. Oardel jier letter, op 9 july 1959, waard de Saarfrank ôfskaft en ferfongen troch de Dútske mark, mei in ferhâlding fan 100 Saarfrank : DM 0,8507.
De Dútske mark hie fan likernôch 1960 ôf de reputaasje ien fan wrâlds stabylste muntienheden te wêzen. Dat kaam troch it monetêr belied fan 'e Dútske sintrale bank, de Deutsche Bundesbank, dat (yn ferhâlding ta oare Jeropeeske muntienheden) 'hurd' wie as it gie om saken as ynflaasje en politike bemuoienis. De Dútske mark wie by banksaken, foar de ynfiering fan 'e euro, nei de Amerikaanske dollar de meast brûkte ynternasjonale reservemunt. De Jeropeeske Sintrale Bank waard letter fierhinne op deselde grûnslach fêstige.
By de Dútsk-Dútske weriening, yn 1990, spile de Dútske mark in wichtige rol. Hy waard yn july fan dat jier as muntienheid ynfierd yn East-Dútslân (oftewol de DDR), en ferfong dêr de Eastdútske mark (Mark der DDR). Dat barde noch foàr de eigentlike weriening fan 'e beide lannen op 3 oktober 1990. Eastdútske marken koene ynwiksele wurde tsjin Dútske marken mei in ferhâlding 1:1 foar de earste 4.000 mark en mei de ferhâlding 2:1 foar alle hegere bedraggen. It Dútske regear en de Deutsche Bundesbank rekken oer dy wikselkoers bot deilis. Dêropta krige eltse ynwenner fan 'e DDR foarôfgeande oan 'e weriening in Begrüßungsgeld ("begroetingsjild") fan DM 100 yn kontanten útbetelle.
Fan 1992 oant en mei 1998 waard de Dútske mark ek yn Bosnje-Hertsegovina brûkt as muntienheid, foar't dêr de Bosnyske ynwikselbere mark ynfierd waard. Fan 1999 oant 2002 wie de Dútske mark fierders de muntienheid fan Kosovo ûnder it UNMIK-bestjoer fan 'e Feriene Naasjes, en teffens fan Montenegro, dêr't oant 2000 njonken de mark ek de Joegoslavyske dinar wetlik betelmiddel wie.
Oergong op 'e euro
Yn 1992 besleaten de measte lidsteaten fan 'e Jeropeeske Uny by it Ferdrach fan Maastricht ta de ynfiering fan in mienskiplike muntienheid, wêrfan't de namme yn 1995 as 'euro' fêstlein waard. Yn Dútslân wie in protte ferset tsjin 'e nije munt, mei't in soad Dútsers ferknotte wiene oan 'e Dútske mark. Nettsjinsteande dat besleat it Dútske regear dochs troch te setten. Op 31 desimber 1998 stelde de Ried fan 'e Jeropeeske Uny de wikselkoers fan 'e Dútske mark mei de euro fêst op DM 1,95583 : €1.
Yn 1999 waard de Dútske mark ferfongen troch de euro, hoewol't it munt- en papierjild yn omrin bleau (fan dat stuit ôf omskreaun yn termen fan euro's) oant de fysike ynfiering fan 'e euro op 1 jannewaris 2002. Dy deis waarden mei-iens alle markmunten en -biljetten ûnjildich, yn tsjinstelling ta de sitewaasje yn guon oare lannen fan 'e eurosône, dêr't de euro en de âlde munt ferskate moannen njonkeninoar jildich wiene. Nettsjinsteande dy wetlike sitewaasje waard it beteljen mei Dútske marken yn Dútslân yn 'e praktyk noch oant 28 febrewaris 2002 tastien.
De Deutsche Bundesbank hat garandearre dat alle munt- en papierjild yn Dútske marken altyd noch omwiksele wurde kinne ta euro's. Dat kin by eltse fêstiging fan 'e Bundesbank en men mei it ek oer de post nei de Bundesbank opstjoere. Yn 2012 waard rûsd dat der noch foar DM 13,2 miljoen yn omrin wie. By in opinypeiling út itselde jier wie in lytse mearderheid fan 'e Dútsers foar de ôfskaffing fan 'e euro en de werynfiering fan 'e Dútske mark.
Restaurant
In restaurant is in iepenbiere gelegenheid dêr't tsjin betelling iten wurde kin. Yn 'e mande mei hotels en kafees wurde restaurants ek wol oantsjut as de hoareka. It restaurant fan no is oan 'e ein fan 'e achttjinde iuw ûntstien yn 'e Frânske haadstêd Parys. Earder bestiene der ek al iepenbiere gelegenheden dêr't iten wurde koe, mar dat wiene herbergen (dêr't men benammen hinne gie om ûnderweis te oernachtsjen en dan iet wat de pot skafte) of ythuzen (dy't mear wei hiene fan moderne kafetaria's as fan restaurants). De fernijing dy't oan 'e ein fan 'e achttjinde iuw plakfûn, omfieme it ûntstean fan in ferfyndere foarm fan it ythûs, dêr't men net inkeld hinne gie om te iten, mar ek om it derhinne gean op himsels, en dêr't men kieze koe út ferskate mooglike gerjochten (menu à la carte).
De namme 'restaurant' soe fan it Frânske restaurer ("bykomme", "reparearje") komme, dat ferwiisde nei in fersterkjend krêftich sop da't al fan 'e sechstjinde iuw ôf optsjinne waard. Yn 1765 waard yn Parys in ythûs iepene dêr't men kieze koe út ferskate fan sokke soppen, dy't oanpriizge waarden as soup restaurante (in "fuortsterkjend sop"). Meitiid ûntwikkele him dêrút it wurd restaurant. Fan 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw waarden restaurants ek fêstige yn of by grutte treinstasjons, sadat de reizgers dêr ite koene.
Geandewei de tweintichste iuw kamen der yn 'e Westerske wrâld ek restaurants by dy't har útslutend taleine op 'e kulinêre tradysjes fan in beskaat lân, lykas Sineeske, Italjaanske, Grykske, Japanske en Spaanske restaurants. Lju dy't nei de ûnôfhinklikheid fan Yndoneezje dêrwei nei Nederlân kamen, begûnen hjir Sineesk-Yndyske restaurants, mei in menu dat mear basearre wie op 'e koken fan Yndoneezje as op dy fan Sina. In protte fan sokke 'bûtenlânske' restaurants binne (ek) ôfhelrestaurants, dêr't men it bestelde gerjocht ôfhelje of bestelle (en bringe) litte kin om it dan thús op te iten.
Noch letter ûntstiene de saneamde fastfoodrestaurants, ek wol in bytsje denigrearjend 'hamburgertinten' neamd. Dy waaiden fan 'e 1970-er jierren ôf oer út 'e Feriene Steaten, en hearre faak ta grutte Amerikaanske restaurantkeatlings lykas McDonald's, Burger King en KFC. It menu is by sokke fastfoodrestaurants beheind ta, sa't de namme al seit, fastfood, lykas hamburgers, fryt en saneamde nuggets ("klompkes") fan hinnefleis. Oan 'e oare kant fan it spektrum steane de sjike restaurants dêr't inkeld de maatskiplike elite komt om te iten, en wêrfoar't it Frânske bedriuw Michelin in gids útbringt mei dêryn in oersjoch fan restaurants dêr't it iten fan in útsûnderlike kwaliteit wêze soe. Michelin wiist fûlbegearde stjerren ta oan restaurants as teken fan sokke kwaliteit.
Wim Meulenkamp
W.G.J.M. (Wim) Meulenkamp (Heerlen, 24 novimber 1953) is in Nederlânsk keunsthistoarikus en skriuwer.
Hy hat ûnder oaren skreaun oer Follys, tsjerkgebouwen, it dekadintisme (Aubrey Beardsley, Karel de Nerée tot Babberich) en funerêre kultuer (boukeunst en keunst fan útfeart en beïerdigjen). Tsjintwurdich skriuwt er ek fiksje (debútroman yn 2002). Hy wurket by de Stichting Kerkelijk Kunstbezit in Nederland (SKKN).
Himelfearttsjerke oan de Pokrovkastrjitte (Moskou)
De Tsjerke fan de Himelfeart fan de Hillige Jongfaam Marije oan de Pokrovkastrjitte (Russysk: Церковь Успения Пресвятой Богородицы на Покровке) wie eartiids ien fan de moaiste tsjerken fan hiel Moskou. De tsjerke wie boud yn de styl fan de saneamde Narysjkin-barok ûnder lieding fan de arsjitekt Pjotr Potapov. Yn 1936, yn ien fan de fûlste perioades fan ferfolging fan de Russysk-otterdokske Tsjerke troch it offisjeel ateïstyske regear, waard de tsjerke ferneatige om't it gebou de frije trochgong fan fuotgongers belemmerje soe.
Skiednis
It is bekend dat der al sûnt 1511 in houten Himelfearttsjerke west hat, dy't yn 1656 ferfongen waard troch in stiennen tsjerke. Yn de jierren 1696-1699 liet de rike Moskouse keapman I.M. Svertsjkov oan ien fan de âldste strjitte fan Moskou in nije tsjerke troch Pjotr Potapov bouwe. De arsjitekt wurdt troch stylistyske oerienkomsten ek yn ferbân brocht mei de bou fan it sintrale diel fan de Opstanningstsjerke fan Kadasjy. Alhoewol't de tsjerke altiten in gewoane parochytsjerke bleau, koe de Himelfearttsjerke wat de arsjitektuer oanbelanget poerbêst meunsterje mei Moskou's moaiste katedralen.
thumb|left|220px|De tsjerke yn 1845 Sels Napoleon stie fersteld oer de skientme fan de arsjitektuer en neffens in leginde liet hy tidens de ferovering fan Moskou yn 1812 in spesjale wacht delsette om tefoaren te kommen dat de tsjerke krekt lykas de oare Moskouse godshûzen plondere waard. In oar ferhaal giet dat Napoleon de tsjerke stien foar stien ôfbrekke woe, om de tsjerke yn Parys wer op te bouwen. It soe Napoleon's maarskalk Édouard Mortier (neffens in oare oerlevering Napoleon sels) west ha, dy't by it sjen fan de tsjerke rôp dat dêr de Russyske Notre-Dame stie. Hoe dan ek, dat de tsjerke yn 1812 net skeind waard troch brân en plondering mei in wûnder hjitte.
It wie ûnder de Moskouse tsjerken de favorite tsjerke fan de skriuwer Fjodor Dostojewski. As de yn Moskou berne skriuwer de stêd oandie, gyng hy altiten ek nei de Himelfearttsjerke om dêr te bidden. thumb|220px|left|De tsjerke op in tekening út 1935
De ferneatiging
Yn 1935 naam de Moskouse gemeenteried ûnder foarsitterskip fan Nikolaj Bûlganin it beslút om de tsjerke te ferneatigjen. De motivaasje dy't de autoriteiten foar de ferneatiging joegen wie dat de tsjerke de fuotgongers hindere. Yn de winter fan 1936 folge de útfiering fan it beslút. Twa architraven en in portaal bleaune fan de tsjerke bewarre en waarden nei it Donskoj-kleaster brocht, dat yn de Sovjet-tiid net mear as kleaster, mar as museum tsjinst die. De ikonostaze fan de tsjerke waard nei it refektoarium fan it Novodevitsji-kleaster oerbrocht en in tal ikoanen kamen telâne yn it Histoarysk Museum. Foar de ôfbraak fan it monumint krigen arsjitekten noch de gelegenheid om ûndersyk en ôfmjittings te dwaan. Op it lege plak dat de tsjerke achterliet waard in stikje grien oanlein, dat it no noch jimmeroan is.
Lûden om de Himelfearttsjerke te rekonstruearjen hawwe oant no ta (2022) noch net ta konkrete plannen laat. Alle jierren wurdt sûnt 2017 op de feestdei fan Marije-Himelfeart (28 augustus) op de lokaasje fan de ôfbrutsen tsjerke in plechtichheid holden mei gebed foar de weropbou fan de tsjerke.
Bewarre fragminten fan de Himelfearttsjerke
Twa architraven en in portaal binne bewarre bleaun en yn de noardlike muorre fan it Donskoj-kleaster ynmitsele, nei't it kleaster oerdroegen wie oan it Museum fan Arsjitektuer.
De Adelaarshorst
De Adelaarshorst is in fuotbalstadion yn Dimter, dat leit oan 'e Vetkampstraat. It stadion wurdt sûnt 1920 brûkt troch de Go Ahead Eagles.
Nei it lânskampioenskip yn 1922 waard begûn mei de bou fan in oerdekte tribune, dy't de klup twa jier letter yn gebrûk naam. Twa kampioenskippen letter (1930 en 1933) iepene Go Ahead har haadtribune, ûntwurpen troch de Dimter arsjitekt Maarten van Harte. Yn de jierren '50, doe't it betelle fuotbal har yntree die, waarden ek de oare trije siden oerdekt.
Yn de jierren '80 is de kapasiteit fan it sintraal lizzende stadion flink werombrocht, dêr't de steanplakken op 'e IJsseltribune (tsjinoer de âlde haadtribune) ferfongen waarden troch sitplakken. De stuoltsjes hie de klup út De Kuip, it stadion van Feyenoord, helle.
Himelfeartkatedraal (Magnitogorsk)
De Katedraal fan de Himelfeart fan de Hear (Russysk: Свято-Вознесенский собор) is in katedraal yn de Russyske yndustrystêd Magnitogorsk (oblast Tsjeljabinsk) en de biskopstsjerke fan it yn 2012 stifte Russysk-otterdokske bisdom Magnitogorsk.
De tusken 1989 en 2004 boude katedraal leit oan de rjochter kant fan de Oeral yn Magnitogorsk, in wichtich sintrum fan de Russyske staalyndustry. De arsjitekt fan de yn in kombinaasje fan moderne tsjerke-arsjitektuer en de styl fan de Russyske arsjitektuer fan de 14e-15e iuw boude katedraal is Anatoni Volobujev út Magnitogorsk. De katedraal is 42 meter heech, en mei it krús 52 meter.
De beskildering fan it ynterieur en it eksterieur waard fesoarge troch Sergej Solomatin, in lid fan de Russyske Keunstnersferiening. De ikonostase yn de katedraal is 15 meter heech, 25 meter breed en bestiet út 108 ikoanen, dy't skildere binne yn it atelier fan it Trije-ienheid-Sergius Lavra.
Sûnt 2014 draacht de tsjerke de status fan katedraal.
Bouskiednis
Mei de bou waard yn 1989 útein set, mar troch jildnoed moast it wurk al gau staakt wurde. Yn 1998 koe it projekt mei help fan de izer- en staalbedriuwen fan de stêd wer oppakt wurde en sûnt 1999 hawwe mear as 300 bedriuwen en organisaasjes de bou mooglik makke. Jeften kamen ek fan goeddiedichheidsorganisaasjes en gewoane boargers.
Wylst de bou noch net foltôge wie waard der yn 2003 al in earste tsjinst fierd. Tsjin de ein fan dat jier wie it measte oan de bou klear, mar binnendoar gyng it wurk noch fierder mei it beskilderjen fan de tsjerke. Yn de planning gyng men der fan út dat de konsekraasje fan de tsjerke yn de simmer fan 2004 wêze koe, mar op 10 desimber 2003 ûntstie der brân, wêrtroch de ikonostase, it skilderwurk fan de sintrale koepel en it alter skea oprûnen. Nettsjinsteande dizze tsjinslach, slagge it dochs om tagelyk mei de fiering van it 75-jierrich bestean fan de stêd op 16 july 2004 de tsjerke te konsekrearjen.
Ferdinand Jagemann
thumb|Ferdinand Jagemann Ferdinand Jagemann (Weimar, 24 augustus 1780 – dêre, 9 jannewaris 1820) wie in Dútsk keunstskilder.
Libben
Hy wie in soan fan bibletekaris Christian Joseph Jagemann en in broer fan aktrise Karoline Jagemann. Karoline wie matresse fan gruthartoch Charles Augustus, dy't Ferdinand stipe om studearje te kinnen by de skilders Tischbein. Hy studearre teffens by de hofskilder Georg Melchior Kraus yn Weimar en by Füger yn Wenen. Dêrnei makke er stúdzjereizen nei Parys en Itaalje. Hy waard in ferneamd portretskilder, dy't bygelyks Friedrich Schiller op syn deadsbêd skildere. Doe't er stoar wie er learaar oan de Fürstliche freie Zeichenschule yn Weimar. Goethe (dy't er yn 1805, 1806, 1817 en 1819 skildere hie) makke by gelegenheid fan syn begraffenis in eulogy.
Hendrik Willem Caspari
Hendrik Willem Caspari (Wesel am Rhein, 28 jannewaris 1770 - Amsterdam, 8 septimber 1829) wie in Nederlânsk keunstskilder, tekener en graveur fan Dútsk komôf.
Libben en wurk
Caspari ferhuze al op jonge jierren, yn 1776, nei Amsterdam. Dêr waard er oplaat ta behangskilder en gie er oan 't wurk yn it behangselfabryk fan Jan Hendrik Troost van Groenendoelen. Oan Felix Meritis, in keunstsinnich genoatskip dat 1777 yn Amsterdam oprjochte waard, krige er ûnderrjocht yn tekenjen en skilderjen fan Geerlig Grijpmoed en Jan Hendrik van Grootvelt. Hy ûntjoech him ta portrettist. Hy makke portretten fan ûnder oaren Hendrik Laurenss. Spiegel, Gijsbert Karel van Hogendorp, Leopold van Limburg Stirum, Rhijnvis Feith en Hendrik Tollens. In soad fan syn tekene portretten waarden gravueres fan makke troch Jacob Ernst Marcus. Caspari makke sels ek gravueres fan syn portretten. Caspari wie lid fan it Kunstbevorderend Genootschap V.W. yn Amsterdam.
Hy stoar yn de âldens fan 59 jier yn Amsterdam.
Ryksstannen
thumb|280px|Symboalyske opstelling fan de ryksstannen op in kopergravuere út 1606 thumb|280px|It Hillige Roomske Ryk om 1400 hinne thumb|280px|It Hillige Roomske Ryk yn 1648 De ryksstannen wiene yn it Hillige Roomske Ryk persoanen en gebieten dy't mei de Ryksdei mei dwaan mochten. Dêrfoar moasten se lykwols al ryksûnmidlik wêze, dus streekrjocht ûnderhearrich oan de keizer. Hja koene oer harren gebieten hearskje mei in grutte mjitte fan selstannigens.
Skiednis
It systeem fan de ryksstannen ferfong it âlde systeem fan de stamhartochdommen yn de eardere midsiuwen. De âlde Karolingyske stamhartochdommen wiene de ferdieling fan Dútslân ûnder de Salyske dynasty. Yn de iere hege midsiuwen, ûnder de Hohenstaufen, rekken se ferâldere en yn 1180 waarden se troch keizer Freark I Barbarossa opheft en ferparte yn lytsere foarstendommen. Fan 1489 ôf waarden de ryksstannen dy't fertsjintwurdige wiene yn de Ryksdei, yn trije kolleezjes ferparte: it kolleezje fan de karfoarsten (Kurfürstenkollegium of Kurfürstenrat), it kolleezje fan de ryksfoarsten (Reichsfürstenrat) en it kolleezje fan de frije ryksstêden. Ryksgreven en eallju dy't net streekrjocht fertsjintwurdige waarden yn de Ryksdei, nettsjinsteande harren ryksûnmidlike status, wiene feriene yn "banken" mei elts in yndividuele stim. Ryksridders hiene de ryksûnmidlike status, mar wiene net fertsjintwurdige yn de Ryksdei.
Gearstalling fan de Ryksdei
Sûnt 1489 wiene de ryksstannen yn de Ryksdei yn trije kolleezjes ûndeferparte:
De ryksridders wiene net op de Ryksdei fertsjintwurdige, hoewol't se wol ryksûnmidlik wiene, en ferskate kearen besocht hawwe in kollektive fertsjintwurdiging te krijen.
Persoanlike en kollektive stimmen
De ryksstannen wiene te ferpartsjen yn dyjingen dy't persoanlik in sit yn de Ryksdei hiene, en dyjingen dy't kollektyf sitting hiene.
Persoanlike sitting hiene de karfoarsten en alle oare ryksfoarsten: de hartoggen, de prinsbiskoppen en foarstlike ryksabdijen. Hja hiene yndividueel stimrjocht (Virilstimme). In kollektive sitting hiene de ryksgreven en -hearen, de ryksstêden en de ryksabdijen (de ryksprelatekolleezjes). Hja hiene allinnich mienskiplik stimrjocht (Kuriatsstimme).
Constant Puyo
Biografy
Puyo waard berne yn in foaroansteande bourgeois-famylje yn Morlaix yn 1857. Edmond Puyo (1828–1916), syn heit, wie skilder, amateurargeolooch en politikus; yn de jierren 1870 wied er boargemaster fan Morlaix. Syn omke, Édouard Corbière, wie in súksesfol skriuwer en syn neef, Tristan Corbière, wie in bekend dichter. Puyo studearre oan de École Polytechnique yn Parys en gie dêrnei it leger yn, waard artilleryofsier en kommandant fan in squadron oan de Artilleryskoalle yn La Fère. Yn de jierren 1880 tsjinne er yn it Frânske leger yn Algerije.
Yn 1889 sette er út ein as amateur-fotograaf en yn 1894 waard er lid fan de Photo-Club de Paris. Rillegau dêrnei die er mei oan in tal fan harren eksposysjes. Yn 1896 luts er de oandacht mei syn eksposee Notes sur la photographie artistique, oer fotografyske techniken en teoryen. Yn 1902 gied er it leger út en wijde er him folslein oan de fotografy. Inkelde fan syn foto’s waarden yn 1906 publisearre yn it ferneamde Amerikaanske fototydskrift Camera Work en yn datselde jier hie er in eksposysje mei syn lânsmaten Robert Demachy en René Le Bègue foar Alfred Stieglitz syn Photo-Secession-klup yn Galery 291 yn New York City. Ek waard er lid fan de foaroansteande Ingelske fotografyferiening Brotherhood of the Linked Ring. Puyo wurke in soad mei byldmanipulaasjes en softfocus-techniken en berikte sadwaande in ympresjonistysk effekt. Lykas syn lânsman Demachy brûkte er dêrby faak gomdruk-techniken. Syn lânskipsfoto’s wurde typearre troch diffuze ljochtoergongen, faak mei gebrûk fan ljochtrefleksen en wetterspegelingen. Hy makke ek in protte frouljusportretten en neakenstúdzjes.
Oan it begjin fan de Earste Wrâldoarloch gie Puyo fannijs it leger yn, no as kaptein („Commandant Puyo“). Hy bleau lykwols oant de ein fan syn libben fotografearjen, publisearjen en eksposearjen. Yn 1931 hie er tegearre mei Demachy in grutte oersjochútstalling yn Parys. Hy stoar yn 1933 yn de âldens fan 75 jier. In protte fan syn wurk is te besjen yn it museum Nicéphore-Niépce yn Chalon-sur-Saône.
Publikaasjes
In karút:
José de Espronceda
José de Espronceda (Spaanske útspr.: [xo'se: də ɛspron'θedɑ]), folút: José Ignacio Javier Oriol Encarnación de Espronceda Delgada; Pajares de la Vega, by Almendralejo, 25 maart 1808 – Madrid, 23 maaie 1842) wie in ferneamd Spaansk dichter en skriuwer út it tiidrek fan 'e Romantyk. Hy stie bekend om syn linkse politike stânpunten en tinkbylden, wêrfoar't sels in hoart út Spanje ferballe waard. Hjoed de dei wurdt er mei José Zorilla beskôge as de wichtichste Romantyske dichter fan Spanje, en teffens as de meast rebelske Spaanske dichter ea. Hy stoar yn 'e âldens fan 34 jier oan diftery.
Libben
Espronceda waard yn 1808 berne yn in begoedige fermidden yn Pajares de la Vega, by Almendralejo, in plak yn 'e provinsje Badajoz, yn it ûnfruchtbere en tinbefolke Ekstremadoera, tsjin 'e grins mei Portegal oan. As jongfeint studearre er oan it Colegio San Mateo te Madrid, dêr't er û.o. de ferneamde dichter Alberto Lista as dosint hie.
Yn 1823, doe't er fyftjin jier wie, foarme er mei freonen, lykas Ventura de la Vega en Patricio de la Escosura, in geheim genoatskip dat se Los Numantinos ("De Numantinen") neamden (ferwizend nei de stêd Numantia, dy't yn 'e earste iuw f.Kr. seis jier lang ferset bea oan 'e Romeinske ferovering fan it Ibearysk Skiereilân). De leden fan Los Numantinos spanden gear tsjin 'e Spaanske kening Ferdinand VII en dy syn absolutistyske regear, mei as doel en wreekje de dea fan 'e oarlochsheld en liberale politikus Rafael de Riego (dy't de kening foar heechferrie terjochtstelle litten hie om't er yn it parlemint foar it beheinen fan 'e keninklike macht stimd hie). Doe't de gearspanning yn 1825 útkaam, waard Espronceda foar fiif jier finzenset yn in kleaster te Guadalajara, mar yn 1826, doe't er achttjin wie, wist er te ûntsnappen nei Portegal, dêr't er him yn 'e haadstêd Lissabon nei wenjen sette. Hy waard doe út Spanje ferballe, sadat er net weromkoe.
It ûnderrjocht dat er fan Lista genoaten hie, hie yn him de ambysje ta in literêre karriêre wekker makke, en ûnder syn finzenskip yn it kleaster sette er útein mei it skriuwen fan it histoaryske gedicht El Pelayo, dat er lykwols nea ôfmakke. Letter skreau er de roman Sancho Saldaña o El Castellano de Cuéllar ("Sancho Saldaña of De Kastielhear fan Cuéllar", 1834). Syn oare wichtichste wurken binne de lange lyryske gedichten El Estudiante de Salamanca ("De Studint fan Salamanca", 1839), in syklus fan sa'n twatûzen fersen, en El Diablo Mundo, besteande út likernôch 8.100 fersen, dat ûnfoltôge bleau. Oare bekende gedichten fan him binne El Verdugo ("De Boal"), El Mendigo ("De Bidler"), El Canto del Cosaco ("It Liet fan de Kosak"), La Canción del Pirata ("De Sang fan de Seerôver") en Himno al Sol ("Hymne oan de Sinne").
Yn Lissabon joech Espronceda him by in groep oare ferstjitlingen, en dêr kaam er yn 'e kunde mei Teresa Mancha, de dochter fan 'e liberale balling Epifanio Mancha, foar wa't er it Canto a Teresa (in passaazje út El Diablo Mundo) skreau. Mei har libbe er letter gear yn Dútslân, Belgje, Nederlân, Frankryk en it Ingelske Londen. Yn 1833, doe't Ferdinand VII stoar, kearde Espronceda mei Teresa werom nei Spanje ûnder de algemiene amnesty dy't doe fan krêft waard. Hy waard doe aktyf oan 'e lofterútein fan it Spaanske politike spektrum, as in lid fan wat doedestiden de radikalen neamd waarden. Fanwegen it lossinnige libben dat er hie, fol mei skandalen en wylde eksploaten, ferliet Teresa him yn 1838. Nei't hja by him wei gien wie, wijde Espronceda him alhiel oan 'e polityk. Yn 1841 waard er beneamd ta siktaris op 'e Spaanske ambassade yn De Haach. It jiers dêrop waard er yn it Spaanske parlemint keazen foar de Progressive Partij. Espronceda stoar datselde jiers noch yn Madrid oan diftery, doe't er op it punt stie en trou mei syn nije mêtresse.
Espronceda yn it Frysk
Ien gedicht fan José de Espronceda is nei it Frysk ta oerbrocht troch klassyk oersetter Klaas Bruinsma, dy't benammen bekend is troch syn ferfrysking fan Homêros syn Ilias en Odyssee en in hiele rige Aldgrykske toanielstikken fan skriuwers as Sofokles, Aiskylos, Euripides en Aristofanes. De fertaling fan A un Ruiseñor hat Bruinsma ûnder de titel Oan in Nachtegeal yn 1980 publisearre yn it septimbernûmer fan it tydskrift HJIR.
Hofdei
thumb|Wie Kunig Rudolff vff dem tag Zu Wirtzburg ainen Landfriden gemacht vnd vfgericht hatt, Ofbyld fan in hofdei út it Kronyk fan de biskoppen fan Würzburg, net fan deselde tiid thumb|[[Augsburg, 1282 Hofdei fan kening Rudolf I fan Dútslân. Sulveren munt troch Scharff. Oare kant, 600 jier Habsburch-monargy, 1882.]] In hofdei (Dútsk: Hoftag) wie de namme fan in ynformele en ûnregelmjittige gearkomste dy't byienroppen waard troch de Roomsk-dútske kening, Roomsk-dútske keizer of ien fan de foarsten fan it Hillige Roomske Ryk. Earder waarden sokke gearkomsten ek wol as Ryksdagen ferwiisd, mar dy gearkomsten hoechden net persfoarst oer saken oangeande it keizerryk, mar earder oangeande harren yndividuele belangen. De wetlike macht fan de Ryksdei ferskynde pas folle letter.
Skiednis
De foarsten hiene de feodale ferplichting om de kening yn hâlden en dwaan by te stean. Yn de hege midsiuwen waarden hja hjitten om foar de kening te ferskinen, as er der om frege, by keninklike gearkomsten om rie te jaan en mei te dwaan yn it meitsjen fan besluten. Dat waard de saneamde Hoffartspflicht neamd. De gearkomsten krigen yn de ferskillende boarnen ferskillende nammen, lykas parlamentum, conventus, colloquium, curia of curia regis. Al dy nammen waarden wol taheake mei de eigenskipswurden solemnis (seremonieel) of magnus (grut) om nei harren belang te ferwizen. De hofdei ferskilde fan oare keninklike byienkomsten, allinnich al troch wa't der útnûge waarden. Dat koene foarsten, eallju, prelaten of fertsjintwurdigers fan bûtenlânske machten wêze. Fan de trettjinde iuw ôf, waarden fertsjintwurdigers fan de frije ryksstêden ek útnûge op de hofdagen. De gearkomsten waarden organisearre neffens de hofhâlding en wiene konsintrearre op de kening.
Wannear't de kening sokke gearkomsten hâlde liet, en wa't er útnûge, wie alhiel syn beslissing. It is lykwols dreech in ferskil te meitsjen tusken de rie dy't troch de foarsten jûn waard en harren wetlike tastimming ta in beslút. It wie harren plicht om de kening yn rie by te stean, mar der ûntstie letter de need dat de foarsten rieplachte wurde moasten oer wichtige saken oangeande it keizerryk, sa as bygelyks kriichsferklearring. Oer hokker saken de kening krekt rieplachte, wie de beslissing fan de kening sels. Dêrom kinne de hofdagen net as in ynstitúsjonele mienskiplike macht fan de foarsten sjoen wurde.
Nei de Grutte Interregnum (keningleas tiidrek) fan de trettjinde iuw naam de rol fan de karfoarsten ta, om't dy as ryksfoarsten de rol oernamen om harren goedkarring oer wichtige besluten oangeande it keizerryk te jaan mei saneamde tastimmingsbrieven (Willebriefe).
Nei't de kening syn macht fierder ôfnaam oan de ein fan de fjirtjinde iuw, yn it foardiel fan de foarsten, waarden de "keningleaze gearkomsten" (Königlose Tage) wichtiger, en waarden hast net mear hofdagen neamd. Troch dy keningleaze gearkomsten ûntstie de need foar in ynstitúsjonele gearkomste en oan de ein fan de fyftjinde iuw ûntstie de Ryksdei.
Jamie Uys
Jamie Uys (folút: Jacobus Johannes Uys; Boksburg, 30 maaie 1921 – Jehannesburch, 29 jannewaris 1996) wie in Súdafrikaansk boer, ûnderwizer, rjochter, filmregisseur en dokumintêremakker fan Afrikaner etnysk komôf. Hy waard fral bekend troch syn humoristyske natoerdokumintêre Beautiful People en troch syn komeedzje The Gods Must Be Crazy.
Jonkheid
Uys waard yn 1921 berne yn it ôfhandige Boksburg, yn 'e Transfaal. Hy learde foar wiskundelearaar, en kaam ûnder syn stúdzje yn 'e kunde mei syn lettere frou Hettie, dy't ek wiskunde ûnderwize woe. Tegearre stiften hja letter in boerebedriuw en ferskate hannelsposten oan 'e rivier de Palala. Meitiid waard Uys yn dy krite beneamd ta de pleatslike rjochter, en yn in fraachpetear fertelde er jierren letter dat er om sitting te hâlden yn it neiste plysjeburo eltse tiisdei in reis troch de wyldernis meitsje en in pear rivieren oerswimme moast.
Karriêre as regisseur
Yn 1951 makke Uys syn debút as regisseur mei de Afrikaansktalige film Daar Doer in die Bosveld. Hy waard fassinearre troch de natoer, en benammen troch de natoer yn 'e woastyn. Syn film Dirkie, út 1969, dy't yn it Ingelsk ûnder de titel Lost in the Desert útbrocht waard, giet oer de achtjierrige jonge Dirkie Hayes (spile troch Uys syn soan Wynand Uys), dy't in fleantúchûngemak yn 'e midden fan 'e Kalaharywoastyn oerlibbet en it almar wanhopiger krewearjen fan syn heit (spile troch Uys sels) om him te finen en te rêden.
Beautiful People (eins folút: Animals Are Beautiful People) wie in natoerdokumintêre oer it plante- en bistelibben yn 'e woastynkriten fan Súd-Afrika, Namybje, Botswana en Simbabwe, dy't Uys yn 1974 makke. Syn humoristyske en betiden hilaryske njonkeninoarpleatsing fan apart bistegedrach en drûge teksten wiene in grut súkses, en Beautiful People wûn yn 1974 de Golden Globe foar bêste dokumintêre. Yn ien fan 'e tinkwurdichste sênes liet Uys sjen wat der bart as oaljefanten, knobbeswinen, apen en oare bisten dronken wurde trochdat se har te goed dien hawwe oan it troch rotting fermintearre fruit fan 'e marûlabeam.
Yn 1977 makke Uys de dokumintêre Funny People, wat in iere foarm it programma mei de ferburgen kamera wie, wêrby't er (krekt as letter yn Bananasplit) grappen úthelle mei willekeurige, neatfermoedzjende foarbygongers. Tsjintwurdich sjocht nimmen dêr mear fan op, mar yn dy tiid wie soks yn Súd-Afrika baanbrekkend wurk.
Uys syn grutste súkses en bekendste film wie lykwols The Gods Must Be Crazy ("De Goaden Moatte Wol Gek Wêze"), út 1980. Dat wie in komeedzje mei twa ferhaallinen wêryn't Uys him û.m. fan slapstickmetoaden betsjinne. Yn 'e iene ferhaalline smyt in ûnachtsume piloat boppe de Kalahary in leech Coca Cola-fleske út it rút, dat dêrnei fûn wurdt troch in San-stamme, dy't mient dat it in geskink fan 'e goaden is. As it iennichste hurde en folslein wettertichte foarwerp dat se ea sjoen hawwe, reitsje de San ûnderling deilis om it ding, oant men úteinlik kedizet dat it werombrocht wurde moat nei de goaden, om't it allinne mar ellinde bringt. In jager, spile troch N!xau ǂToma, nimt dy taak op him, mar kriget der hiel wat mei te stellen as er oan 'e râne fan 'e Kalahary foar it earst yn kontakt komt mei de Westerske maatskippij. De twadde ferhaalline giet oer de ûntstellend ûnhandige blanke wittenskipper (Marius Weyers) dy't him úteinlik oer de San-jager ûntfermet, en dy't op in hilarysk knoffelige wize besiket om 'e nije skoaljuffer (Sandra Prinsloo) yn it doarp it hof te meitsjen. De rjochten fan The Gods Must Be Crazy waarden ferkocht oan 45 lannen, en de film wie te sjen yn Noard-Amearika, Jeropa en Japan. Yn 1981 wûn Uys der de grutte priis mei opt it Festival International du Film de Comedy Vevey. Yn 1989 makke er in minder súksesfol ferfolch, The Gods Must Be Crazy II, mei twa soartgelikense ferhaallinen oer de San en in pear blanken.
Priveelibben en dea
Uys mocht graach bûtendoar ferkeare, en om oan 'e drokte fan Jehannesburch, dêr't er wenne, te ûntsnappen, hied er in hutsje sûnder elektrisiteitfoarsjennings oan 'e Súdafrikaanske kust, yn 'e Eastkaap, dêr't er in protte tiid trochbrocht. Begjin jierren tachtich, doe't soks him barre mocht, liet er dêr fuortby in fan alle moderne gemakken foarsjoen fakânsjehûs sette. Uys wie ek in fanatyk amateur-botanikus, dy't sels in grut herbarium oanlein hie. Yn 1996 kaam er op 'e âlderdom fan 74 jier hommels te ferstjerren oan in hertoanfal.
Petrustsjerke (Lichtaard)
De Petrustsjerke is in eardere herfoarme tsjerke yn Lichtaard. It gebou docht net mear as tsjerke tsjinst en is oerdroegen oan de Stifting Alde Fryske Tsjerken.
Eden DD
Eden DD, ek wol bekend as Eden 38DD (Louisville (Kentucky), 1 septimber 1972), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise. Hja sette yn 2003 útein mei har karriêre yn 'e Amerikaanske pornoyndustry. Sûnt 2005 wurket se dêrnjonken ek as in legaal prostituee yn Nevada.
Petrustsjerke (Lichtaard)
Skiednis
thumb|left|160px|Piskina Yn de katolike tiid wie de tsjerke wijd oan de apostel Petrus. Guon boarnen fermelde de hillige Gertrudis as patroanhillige fan de tsjerke, mar dat is in misfetting. De oarsaak dêrfan leit yn de 19e iuw, doe't der yn de literatuer in ferwikseling west hat mei de Gertrudistsjerke fan Lytsewierrum.
Eden DD
Libben en karriêre
Eden DD waard yn 1972 berne yn Louisville, yn 'e steat Kentucky. Hja wurke mear as tsien jier lang as binnendoararsjitekte foar't se nei in reis nei Las Vegas besleat dat se stripper wurde woe. Yn 2003 makke se mei 31 jier har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat se sûnt yn likernôch 35 pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Hustler Video, Wicked Pictures, Sin City en Devil's Film.
Fierders hat Eden ek in protte yn 't spier west foar de minder bekende studio Big Top Video, dy't him taleit op it meitsjen fan films fan it grutte-boarstesjenre, en foar pornosites op it ynternet, lykas BangBros. Njonken har aktearwurk is Eden ek aktyf as neakenmodel en sûnt 2005 wurket se as prostituee op 'e ferneamde Moonlite Bunny Ranch, in legaal bordeel yn 'e Amerikaanske steat Nevada.
Lichemsskaaimerken
Eden DD in blank en hat read hier en brune eagen. Neffens har offisjele opjefte is se 1.73 m lang, mei in gewicht fan 75 kg, en in natuerlike kupmaat 38DD, dêr't se har skûlnamme oan ûntlient. Eden hat tatoeaazjes op 'e siden fan har búk en teffens in earsgewei boppe har stuten. Se hat piercings troch har nâle, klitoris en tonge. Yn 2011 kaam se 25 oant 30 kg oan om te wurkjen foar de webside PlumpersPass, dy't him taleit op pornografy mei grouwe froulju.
Petrustsjerke (Lichtaard)
Skiednis
Sûnt 1941 wurdt de tsjerke net mear alle sneinen brûkt foar tsjinsten.
In tekening út 1754 fan Piter Idserts jout de tsjerke noch wjer mei in foar de westlike gevel steande sealtektoer, dy't letter (mooglik yn 1785) ôfbrutsen is en troch in ynboude sealtektoer ferfongen waard. By in restauraasje ûnderlieding fan J.G. Rolsma waard de westlike gevel healwei de 19e iuw ommitsele mei in oare stiensoart.
Ynterieur
thumb|250px|left|Oersjoch ynterieur De romte fan de tsjerke is oerdutsen mei in tonferwulft. Trekbalken hâlde de muorren op syn plak.
Ek út de roomske tiid binne de twa âlde liedklokken út 1370 en 1404. De âldste klok hat it opskrift Sanctus Petrus XIV, de jongste A.D.M. CCCC IIII O Rex Gloriae Criste veni cum pace ('Kristus kening fan de Hearlikheid, kom mei frede'). It oerwurk yn de toer is 18e-iuwsk.
De tsjerke hat gjin oargel en sûnt de restauraasje yn de jierren 1970 binne der ek hast gjin banken mear oanwêzich.
Gebrûk
Oant 1 july 2004 waarden der noch earetsjinsten fierd troch de 'Oecumenische Ontmoetingsplaats Lichtaard'. Om't it tal leden fan de mienskip te lyts waard en de hier net mear op te bringen wie, waard de groep opheven.
De tsjerke wurdt sûnt 2022 hierd troch argyfburo Ruerd de Vries, dy't de tsjerke brûkt foar syn bedriuw en der ek útstallings wol organisearje. Mei de nije hierder bliuwt de tsjerke ek in plak fan besinning.
Himelfeartkatedraal (Uljanovsk)
De Himelfeartkatedraal (Russysk: Спасо-Вознесенский кафедральный собор) is in otterdokske katedraal yn Uljanovsk (eartiids Simbirsk), Ruslân.
Skiednis
Nei de oprjochting fan it bisdom Uljanovsk waard it yn de jierren 1990 needsaaklik in nije katedraal te bouwen. It wie de fraach oft de yn de jierren 1930 ferneatige Himelfeartkatedraal herboud wurde moast, mar om ferskate redenen waard der keazen foar in oar ûntwerp op in nij plak. Nei in jiermennich fan tariedings waard yn 1997 begûn mei de bou. In jier letter moast it wurk lykwols troch de finansjele krisis yn Ruslân dellein wurde, mar yn 2006 waard de bou wer mei nije faasje ferfette.
De yn barokke styl boude tsjerke is yn helder blauwe kleuren ferve. Yn it gebou is romte foar 2.000 leauwenden.