cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
E-mail
E-mail dêr't de ûntfanger net folle wearde oan taskriuwt wurdt junkmail neamd. In foarm fan junkmail is spam, e-mail dy't sûnder te freegjen oan in grut tal ûntfangers ferstjoerd wurdt. In e-zine is in tydskrift dat fia e-mail ferstjoerd wurdt. In fariant dêrop is it e-nijsbrief.
Foargongers fan e-mail binne it brief, it telegram, de teleks, de telefaks en binnen Nederlân it op Datanet basearre Memocom 400 dat lykwols nea súksesfol waard. Mooglik wurdt e-mail op termyn opfolge troch mobile kommunikaasje, lykas de SMS. Yn de kontekst fan e-mail wurdt de folle stadiger briefpost faak snail mail neamd.
E-mail is tsjintwurdich benammen tagonklik fia it ynternet, mar e-mail kin ek bûten it ynternet om tagonklik wêze trochdat de oarspronklike e-mail net netwurkôfhinklik is.
Kolderwâlde
It tinbefolke streekdoarp leit yn it suden fan in leechlizzend gebiet. Ea wie it hjir in boskeftich gebiet. Troch de feanterij tusken 1830 en 1860 lizze stikken lân bytiden in meter leger as de omlizzende stikken. De polders fan no jouwe in rom útsjoch. Nei‘t it lân yn 1835 bedike wie, koe der turf wûn wurde yn de Grutte Noardwâlder Feanpolder. Op de gritenijkaart yn de atlas fan Eekhoff is de sjen dat de ferfeaningen al folop oan ‘e gong binne. Op deselde kaart stiet oan it súdwestlike begjin fan de streek it eardere tsjerkhôf fan Kolderwâlde yntekene. Dêr hat oant yn it begjin fan de 19e iuw in tsjerke sûnder toer stien. No is op dat plak allinne in boskje kaphout te finen.
Kolderwâlde is it súdlikste doarp fan de Noardwâlder rige. It leit net sa fier ôf fan De Oarden en de Holken, de súdlike útrinners fan de Fluezen. Der is amper sprake west fan komfoarming, yn it noardwesten leit in buertsje fan noch gjin tsien ienfâldige huzen. It doarp bestiet fierder út ferspraat steande, soms monumintale boerepleatsen. Yn de berm steane by de bushalte in rige brûnzen byldsjes op sokkels. It is it wurk fan de yn de buert wenjende Evert van Hemert, dy‘t de byldenrige ‘De famkes fan Kolderwolde’ neamd hat. Sa út en troch komt der in byldsje by, fan de Woudbrug oan de Bokkeleane ta.
Keunst
Oan de Oardenwei dy't troch it doarp rint, steane bylden fan de pleatslike keunstner Evert van Hemert.
Strjitten
Feanenwei, Oardenwei, Ritlânswei.
Teleskoop
In teleskoop of tilleskoop is (lykas ek in fierrekiker) in optysk ynstrumint dêr't fiere foarwerpen fergrutte mei waarnomd wurde kinne. De namme komt fan it Grykske τῆλε, téle: "fier"; en σκοπεῖν skopéin, "sjen", dus letterlik "fiersjogger".
Wurking
In teleskoop bestiet út teminsten 2 linzen, it objektyf en it okulêr, of út ferskate groepen fan twa sokke linzen. In oare namme foar in teleskoop mei twa linzestelsels is refraktor, om't ljochtstrielen manipulearre wurde troch brekking (refraksje). In lytse útfiering fan in refraktor is de fierrekiker. Gruttere astronomyske teleskopen hawwe as objektyf meastal in spegel, en wurde dêrom ornaris spegelteleskopen neamd. Dêrnjonken sprekt men foar in teleskoop fan dat soarte ek wol fan in reflektor, om't ljochtstrielen manipulearre wurde troch refleksje (wjerspegeling).
In teleskoop dy't út twa positive linzen bestiet, keart it byld om. Om in oereinsteand byld te krijen, binne ekstra optyske helpmiddels nedich, lykas omkearprisma's. Dy binne foar astronomyske tapassings lykwols net needsaaklik. Se wurde benammen yn fierrekikers brûkt; de namme 'prismakiker', dy't ek wol foar in fierrekiker brûkt wurdt, is oan sokke omkearprisma's ûntliend.
De saneamde 'Hollânske kiker' hat in negative lins as okulêr en jout in rjochtopsteand byld. De byldkwaliteit en maksimale fergrutting binne dêrby lykwols minder as mei in posityf okulêr. De âlderwetske 'teleskopyske' útskokikers binne faak fan dit type; de term 'teleskopysk” yn 'e betsjutting fan "útskober" komt dêrfan. Lytse fierrekikers, de saneamde toanielkikers, binne faak Hollânske kikers.
Skiednis
De ierst bekende teleskoop wie de refraktorteleskoop dy't yn 1608 yn Hollân makke waard troch Hans Lippershey en Zacharias Janssen fan Middelburch en Jacob Metius fan Alkmar. Yn juny 1609 hearde de ferneamde Italjaanske astronoom Galileo Galilei fan 'e Hollânske teleskoop, en binnen in moanne boude er doe ien foar himsels. It jiers dêrop ferbettere er it ûntwerp en sette er as earste útein mei it gebrûk fan 'e teleskoop foar it dwaan fan astronomyske observaasjes.
De namme 'teleskoop', foar Galilei's ynstrumint, waard yn 1611 ûnder in feestmiel yn Rome betocht troch de wiskundige Giovanni Demisiani. De earste reflektorteleskoop waard yn 1668 makke troch de Ingelske wittenskipper Isaac Newton. Yn 'e tweintichste iuw waarden oanhâldend nije en bettere types teleskopen útfûn, wêrûnder de radioteleskoop yn 'e 1930-er jierren en de ynfrareadteleskoop yn 'e 1960-er jierren.
Strjitten fan Frjentsjer
thumb|right|290px|Foarstrjitte De Strjitten fan Frjentsjer:
Stasjon Kampen
Stasjon Kampen (Kpn) is in spoarweistasjon yn de Nederlânske stêd Kampen yn de provinsje Oerisel. En waard iepene yn 1865 oan de Sintraalspoarwei (Utert-Sintraal - Kampen).
Gebou
200px|thumb|left|1e stasjonsgebou stasjon Kampen om en de by 1904 It oarspronklike spoarweistasjon fan Kampen wie in standertstasjon fan de NCS, in stasjon fan it type earste Klasse, boud yn de jierren sechtich fan de 19e iuw, en wie ien fan de fjouwer stasjons dy 't ea yn dizze klasse boud wie. It gebou, wie ûntwurpen troch de arsjitekt Nicolaas Johannes Kamperdijk (1815 - 1887). It gebou stie mei de foargevel nei it spoar, omdat dat de kant fan de stêd is. It earste stasjongsgebou waard ôfbrutsen yn 1911.
It stasjon waard yn 1911 ferfongen troch in nij gebou. In strak mar asymmetrysk gebou foarsjoen fan tuorkes. Yngong dúdlik oanjûn troch in bordes tusken twa tuorkes. It Rjochterpart fan de rjochterfleugel is heech. Ein markearre troch fjouwerkante tuorke mei de doar fan de wenning fan de stasjonsjef.
Cannegieter (laach)
Cannegieter wie in predikantelaach fan Dútsk komôf. thumb|150px|Dominicus Cannegieter Hendrik Cannegieter (1691 - 1770), soan fan in boargemaster út Steinfort, waard rektor te Arnhim en fernederlânske syn namme 'Kannegieser'. Ut dit laach kamen in protte dûmnys, medisy en notarissen, ûnder oaren Herman Cannegieter (1723-1804), jurist en heechlearaar yn Frjentsjer, en Hendrik Gerrit Cannegieter (1804-1881), dokter en skiedskriuwer (oer Ferwerderadiel) te Hallum.
Geau
Geau is in wetternamme dy't ek wolris in lânnamme wurden is: Gau.
Der binne mear as ien Geau :
En fierder:
Ynternetpornografy
Ynternetpornografy is pornografy dy't tagonklik is fia it ynternet: op websiden, troch peer-to-peer file-sharing of (foarhinne) op Usenet-nijsgroepen. Troch de yntrede fan it ynternet is de beskikberens fan pornografysk materiaal fan 'e ein fan 'e 1990-er jierren ôf tige by tige tanommen. Wylst men foartiid ôfhinklik wie fan pornoblêden en pornofilms, dy't foar in grut part fan 'e wrâldbefolking net of mar dreech beskikber wiene, kin in elk no mei in pear mûsklikken oan mear porno komme as dat er wit wat er mei moat. Der is wol útholden dat de groei fan it ynternet foar in grut part dreaun is troch de pornoyndustry, dy't der, sa falt te beärgumintearjen, mear baat by hân hat as hast alle oere sektoaren fan 'e ekonomy.
In wittenskiplik ûndersyk út 2015 fan it Amerikaanske Miller-McCune Center for Research stelde fêst dat der yn 'e twa desennia dêrfoar "in grutte sprong" plakfûn hie yn it besichtigjen fan pornografysk materiaal. Dêrby bestie it grutste ferskil tusken lju dy't yn 'e 1970-er jierren berne wiene en dejingen dy't yn 'e 1980-er jierren berne wiene. Hoewol't it ûndersyk dêrby oantekenet dat dat ferskil "lytser [is] as dat men ornaris tinke soe," is it noch hieltyd in oansjenlike kleau. Bern út 'e 1980-er jierren en letter binne ek de earsten dy't grutwurden binne yn in wrâld dêr't se fan it begjin fan harren tinerjierren ôf tagong ta it ynternet hawwe, en it soe skoan kinne dat dy iere bleatstelling oan ynternetpornografy de taname fan 'e populariteit dêrfan oanjaget.
Yn 2011 waard fêststeld dat de measte besjoggers fan ynternetpornografy manlju wiene, wylst froulju oer it algemien de foarkar joegen oan romantyske romans en eroatyske fanfiksje. Froulju makken likernôch in fjirde- oant in trêdepart fan 'e besikers fan populêre pornowebsiden út, mar foarmen net mear as 2% fan 'e abbonearden fan dy websiden. Anno 2018 hat ien inkeld bedriuw, MindGeek, in protte populêre ynternetpornografyske websiden yn besit, wêrûnder de videohostingtsjinsten Pornhub, RedTube en YouPorn, de pornowebsiden Brazzers en Reality Kings, en teffens de pornografyske filmstudio Digital Playground. Kritisy hawwe dat omskreaun as in monopoalje.
Op 'e Skille
Op ’e Skille is in fergees streekblêd dat hûs oan hûs ferspraat wurdt yn it noardwesten fan Fryslân. De ynhâld fan it blêd is foar in part yn it Frysk en foar in part yn it Nederlânsk skreaun. Op ’e Skille ûntstie yn 1965 en waard fan 1999 oant en mei maart 2021 útjûn troch sjoernalist Hinne Bokma, dy't ek sels it grutste part fan 'e artikels skreau. De redaksje wie fêstige oan 't Noard yn Wommels. Yn april 2021 waard it blêd oernommen troch Gerben van Snits út Easterein. It krantsje wurdt opmakke by Drukkerij Van der Eems, yn Easterein. Fan 2000 ôf ferskynde Op 'e Skille ien kear yn 'e twa wiken,, mar ûnder de koroanakrisis fan 2020 en 2021 gie de útjefte tydlik werom nei ien kear yn 'e fjouwer wiken.
It ferspriedingsgebiet fan Op ’e Skille beslacht it hert fan 'e Greidhoeke, d.w.s it âlde Littenseradiel en guon oangrinzgjende doarpen lykas Lollum, Burchwert en Hichtum. Foar't Littenseradiel op 1 jannewaris 2018 opheft waard, publisearre de gemeente syn offisjele meidielings yn Op ’e Skille. Doe't it dúdlik waard dat Littenseradiel opdield wurde soe ûnder Ljouwert, Súdwest-Fryslân en De Waadhoeke, wie it sadwaande yn 't earstoan ûndúdlik oft it blêd wol fuortbestean koe sûnder de fêste boarne fan ynkomsten dy't foarme waard troch de twa siden mei gemeentlike berjochten en oankundigings. Hinne Bokma liet de moedfearren lykwols net hingje en joech oan dat er gewoan trochgie mei de publikaasje fan syn krante.
Camstrastate (Furdgum)
thumb|Camstrastate Camstrastate wie in eardere state oan de Camstrawei yn Furdgum. It is no in kop-hals-romppleats. De stinskelder en opkeamer binne ûnderdiel fan de pleats.
Skiednis
Rienck fan Roorda en syn vrouw Rixt Sickedr. fan Juckema hawwe net harren heule houlikslibben op Camstrastate wenne, want yn 1543 wenne syn neef Taco fan Roorda op de state.
Boukundige ynformaasje
Op de plattegrûn fan de hjoeddeiske Camstrastate is yn de noard-eastlike hoeke fanit hûs in hast fjouwerkant fertrek te sjen fan sa'n 4,40 by 4,70 meter. De muorren dêrfan binne dik, dûbelddik. Yn de lette Midsiuwen wie dit de stienen ferdigeningstoer by in foar it meastepart fan hout oplutsene wenhûs fan in haadling. Ek de rest fan de east- en noardmuorren binne in stik dikker as dy fan de west- en súdnuorren, dy't op harsels ek al dikker binne as normaal. Ek de binnenmuorre tusken de hal en de foarkeamer yn de noard-westhoeke is dikker as de oare skiedingsmuorren. Dit soe der op wize kinne dat it hûs yn it ferline meardere kearen fan gedaante feroare is.
Nijemardum
Nijemardum is in doarp yn de gemeente De Fryske Marren tusken de bosken fan Gaasterlân en de Iselmar. It doarp hat likernôch 480 ynwenners.(2004).
Skiednis
Nijemardum is in streekdoarp dat op de râne fan deselde sânrêch as Aldemardum ûntstien is, nei alle gedachten om 1200 hinne. De streek leit oan de âlde lânwei fan Starum en Sleat. It doarpsgebiet fan Nijemardum hat lânskiplik in opmerklike fariaasje. Súdwestlik stiet in rige buorkerijen oan dy dyk, dêr't it lân fan yn de lege Hoitebuorsterpolder leit. Oan de oare, eastlike kant fan it doarp lizze op de frijwat hege, súdeastlike flank fan Gaasterlân de Heaburgen.
Wierskynlik hat der eartiids in plak Mardum west. Yn de twadde helte fan de 14e iuw is it plak grif splitst. Yn 1399 wurdt skreaun oer Nuwe Merden, noch letter as Naemardum, of Nijemirdum yn 1484 en Nijemardum yn 1493. Yn dy iuw is de tsjerke ek boud, earst grif fan hout en letter fan bakstien. Doe't de tsjerke yn 1833 ôfbrutsen is, bleau allinnich de toer mei syn piramidedak stean. De toer wie eartiids in beaken foar skippen op de Sudersee. Der is in histoarysk begraafplak dêr't ek in pear Ingelske en Kanadeeske piloaten út de Twadde Wrâldkriich lizze. Op it begraafplak is in apart islamitysk hoekje grûn foar de Molukske mienskip reservearre.
Mienskip
Ien kear yn de moanne ferskynt “Doarpsnijs”, in útjefte fan de Feriening foar Doarpsbelang Nijemardum.
Tsjerke
De De Hoekstien oan Lyklamawei 11 is in PKN-tsjerke, dy't oarspronklik as grifformearde tsjerke yn 1899 boud waard. Yn 1926 ûnstie der in skuorring. In diel fan de gemeente gyng oer nei de Grifformearde Tsjerke yn Hersteld Ferbân. Yn 1946 gyng de Grifformearde Tsjerke yn Hersteld Ferbân op yn de Herfoarme Tsjerke. Hja tsjerkten yn in âld skoalgebou, dat yn 2002 sletten waard troch de foarming fan in 'Samen-op-Weg'-gemeente.
Anna Drijver
Anna Drijver (De Haach, 1 oktober 1983) is in Nederlânsk aktrise en model.
Nijemardum
Skoalle
thumb|right|260px|Mûne [[Swaantsje (Nijemardum)|'t Swaantsje by Nijemardum]]
It besjen wurdich
thumb|260px|Foto nomd by mûne [[Swaantsje (Nijemardum)|'t Swaantsje. Utsjoch op Nijemardum]]
Strjitten
De Griene Singel, Heaburgen, Hege Bouwen, Heidepaad, Hoitebuorren, Lyklamawei, Nij Amearika, Omrin, Wissebuert, Wytlânsdykje.
Anna Drijver
Biografy
Drijver hat it gymnasium dien, studearre yn 2008 ôf oan de De Teaterskoalle (Amsterdam) en docht sûnt har 14e modellewurk. Sy wie te sjen yn Goede tijden, slechte tijden, hie in haadrol yn de BNN-telefyzjerige Bitches en hie rollen yn de films Flirt en Het Schnitzelparadijs (2005) en in haadrol yn de film Bride Flight, dêr't hja goede kritiken foar krige (2008).
Fan 2009 sette sy in rol del yn de tv-rige De Co-assistent en yn de film Komt een vrouw bij de dokter, basearre op it boek mei deselde namme fan Kluun. Yn 2009 is sy Sita yn telefilm Stella's oorlog. Yn 2010 spile sy yn de minyrige Bellicher; de Macht van meneer Miller de rol fan Kirsten en yn de Nederlânske remake fan de Flaamske film Loft wie sy Ann Marai.
Anna Drijver docht ek toaniel, Buitengewoon Binnen (regy: Job Raaijmakers), yn it stik Uitgedokterd (KIK productions, regy: Bruun Kuyt) en yn 90 Minuten (regy: Ola Mafaalani). yn 2010 wie sy te sjen yn De vloer op en letter dat jier yn de foarstelling Niet zo bedoeld (Bellevue, regy en tekst: Benja Bruijning). Anna is yn 2010 ambassadeur wurden foar de Ubuntu Theatre Organisation. Teffens kaam yn 2010 it liet 'Wat Doe Je Dapper' út, songen troch har en Diggy Dex. 2010 kaam Anna Drijver har earste roman út, 'Je Blijft'. Yn 2011 wie se ien fan de kandidaten fan Wie is de Mol? Sy foel ôf yn ôflevering 8. Letter dat jier krige sy de Gouden Notekraker foar de meast opfallende, artistike as wol smaakmeitsjende televisie-útering fan it seizoen.
Yn 2012 spile Drijver de rol fan Susan, de freondinne fan Charlie Babbitt, yn it toanielstik Rain Man (toanielbewurking fan De Utrechtse Spelen; rezjy: Jos Thie), basearre op de film mei deselde namme.
List fan planetoïden 33901-34000
Dit is in list fan planetoïden 33901-34000.
Sofie van den Enk
Sofie van den Enk (Heemskerk, 23 augustus 1980) is in Nederlânske presintatrise, en wurket op it stuit by de KRO en de regionale omrop RTV Utrecht. Har beppe fan heitekant, Anna van den Enk-Bakker, komt fan Warkum. Sofie van den Enk studearre yn 2006 ôf oan de Ryksuniversiteit Grins en is doktorandus yn de Amerikanistyk. Op 23 augustus 2010 troude se ûnoankundige op in surprisewedding mei André van den Heuvel.
Libben
Foar har telefyzjekarriêre spile se mei Anne Jan Toonstra, dy't se fia stúdzjeferiening Cleopatra moete, yn it kabaretduo Anne Jan en Sofie, dat yn 2001 Cameretten yn Rotterdam wûn. It duo wûn yn in 2001 de 36e edysje fan Cameretten, it âldste en bekendste kabaretfestival yn Nederlân. Se rûn yn 2004 staazje as sjoernalist by RTL 4, by Max Westerman yn New York. Werom yn Nederlân begjint se oan har skripsje en hellet in jier letter har doktorandustitel. Begjin 2006 waard se ferslachjouster by RTV Utrecht en yn 2007 presintearre se ek it deiske nijsmagazine fan RTV Utrecht, U Vandaag, Villa Hooiberg en Goed voor Elkaar.
Van den Enk wie Jakhals foar De Wereld Draait Door yn de telefyzjeseizoenen 2007/2008 en 2008/2009.
Van den Enk hat op 11 desimber 2008 de Philip Bloemendal Priis foar jong presintaasjetalint wûn, as earste kandidaat fan in regionale omrop. Van den Enk waard neist Michiel Vos (EenVandaag) en Herman van der Zandt (NOS journaal) út fjirtjin kandidaten nominearre. It sjueryrapport priizget har ynprovisaasjefermogen, alartens en irony: "Sofie is alert, ad rem, geestig en naturel met een aangenaam soort ironie en een vaak sprankelende presentatie in geïmproviseerde en toch voortreffelijk geformuleerde zinnen".
Van den Enk is sûnt septimber 2009 as presintator by de KRO te sjen. Ek sil se in bydrage leverje oan it ûntwikkeljen fan nije formats foar dizze omrop, benammen op Nederland 3. Se presintearre it KRO-programma Ouders hebben geen Seks, de Nederlânske fariant fan it Britske programma Sex...with Mum and Dad. Dêrneist presintearre hja begjin septimber yn de Week van de vernieuwing yn 2009 op Nederland 3 it programma Geld speelt geen rol tegearre mei Ajouad el Miloudi. Sûnt febrewaris 2010 presintearret se de fernijde ferzje fan KRO Hints, op Nederland 3. Yn de Week van de vernieuwing in 2010 presintearret se Door 1 deur en foar RTV Utrecht Uit met Sofie. Sûnt septimber 2010 makket Van den Enk tegearre mei Paul Rabbering it radio programma PS Radio op 3FM in programma oer leafde en relaasjes.
Max Liebermann
Max Liebermann (Berlyn, 20 july 1847 - dêre, 8 febrewaris 1935) wie in Dútske keunstskilder, grafikus, pastellist en yllustrator. Dêrneist wie er professor oan de Königliche Akademie der Künste yn Berlyn en presidint fan de Preußische Akademie der Künste ek yn Berlyn. Yn syn wurk makke er de ûntjouwing fan realisme nei ympresjonisme troch.
Libben en wurk
Max Liebermann wie de soan fan in tige begoedige Joadske yndustrieel Louis Liebermann en Philippine Haller. Yn 1863 krige er syn earste tekenlessen fan Carl Steffeck yn Berlyn. Yn 1866 folge er twa semesters lang in oplieding oan de filosofyske fakulteit fan de Humboldtuniversiteit yn Berlyn. Dêrnei wie er warber yn it atelier fan Steffeck. Fan 1868 folge er ûnderrjocht oan de Grossherzoglich-Sächsische Kunstschule yn Weimar, dêr't er les krige fan Ferdinand Pauwels en Courbet-learling Karel Verlat. Yn 1871 gie er nei it atelier fan de Hongaarske skilder Mihály Munkácsy yn Düsseldorf, waans wurk grutte yndruk makke op Liebermann. Oanslutend makket er in koarte reis nei Nederlân.
Yn desimber 1873 gie er nei Parys. Hy moete Munkácsy, Troyon, Daubigny, Corot, Millet en Manet. Yn it Louvre wijde er him oan de stúdzje fan de Hollânske masters. Yn 1874 en 1875 haldt er simmers ta yn Barbizon, dêr't er dwaande wie mei plein-air skilderjen. Fan 1874 oant 1914 skildere er simmerdeis yn Nederlân, somtiids tegearre mei Isaac Israëls dy't in goefreon fam him waard. Hy waard dêr beynfloede troch de skilders fan de Haachske Skoalle, mar brûkte mear kleur yn syn wurk as dyselden. Foaral Laren, Skeveningen en Noardwyk. Yn 1879 makke er in reis troch Italië. Yn Feneetsje moete er Franz von Lenbach, dy't him oerhelle him yn München te fêstigjen. Hy wenne fiif jier yn München oant er yn 1884 nei Berlyn ferhuze. Simmer 1881 besocht er ûnder oare Amsterdam en Dongen; yn Skeveningen krige er kûnde oan Jozef Israëls. It skilderij "Die Rasenbleiche" ûntstie 1883 yn Zweeloo. Yn 2013 joech de Deutsche Post in postsegel fan 2,40 euro út mei dat motyf.
Yn Berlyn waard er yn 1897 beneamd ta perfester oan de Königliche Akademie der Künste. Fan 1899 oant 1911 wie er foarsitter fan de Berliner Sezession. Yn de simmer fan 1902 reizge er mei syn hûshâlding nei Italië, dêr't er ûnder mear Florence en Rome besite brocht. Yn 1909 kocht er in stik grûn oan de Großer Wannsee, dêr't er in filla mei atelier op sette liet neffens in ûntwerp fan arsjitekt Paul Baumgarten. Baumgarten ûntwurp ek de tún, dy't faak troch Liebermann tekene en skildere is. Yn 1911 moast er fanwegen problemen mei jongere keunstners syn foarsittersskip fan de Berliner Sezession oerjaan; Lovis Corinth folge him op.
Yn 1920 waard er beneamd ta foarsitter fan de Preußische Akademie der Künste. Oant 1932 waard er elts jier op 'en nij keazen; dêrnei wie er earefoarsitter. By gelegenheid fan syn 80e jierdei yn 1927 waard er eareboarger fan Berlyn. Yn 1933 waard Hitler as rykskânselier fan Dútslân keazen. Fanwegen syn Joadske achtergrûn gie Liebermann doe ôf as earefoarsitter fan de Preußische Akademie der Künste. Dêrnei gie er by de krekt oprjochte Kulturbund Deutscher Juden en joech jildlike stipe oan jonge joaden, dy't nei Palestina flechte woenen. De lêste jierren fan syn libben waard Liebermann mijd troch de Dútske keunstnersmienskip. Hy stoar soasjaal isolearre.
Wurk
Liebermann wie goed 65 jier aktyf en makke sa'n 1200 oaljeferveskilderijen. De earste desennia fan syn karriêre waard syn wurk ferhune troch de krityk; hy skildere doe noch naturalistysk. It wie net syn fakmanskip dat de kritisy op de efterste poaten brocht, mar wol de kar fan syn ûnderwerpen: ienfâldige arbeiders, froulju dy't guozzen plôkje of griente wasje, sokke dingen skilderje diene hja net. Bibelske tafrelen, mar dochs net in boerinne dy't har bargen fuorret! Jierrenlang waard Liebermann de ‘apostel fan de lilkens’ neamd. Dochs wie er paadsljochtsjend en avant-gardistysk. Doe't er letter portretten skildere, faak yn opdracht, waarden dy ek delsabele om't er it ferhipte syn modellen te idealisearjen. It wiere ympresjonistyske wurk kaam earst ein 1900. Yn Nederlân liet er him ynspirearje troch de wrydske lânskippen, de see en it strân. Yn 1910 liet er in simmerhûs oan de igge fan de Wannsee ûnder Berlyn sette, fan doe ôf oant syn dea skildere er foaral syn tún. De blommen hie er útsocht mei it each op wat er skilderje woe. Liebermann wie ien fan Dútslân syn meast foaroprinnende ympresjonisten, hy hie genôch jild om him syn hiele libben ûnôfhinklik oan de keunst wije te kinnen.
Merseyside
thumb|left|100px|Wapen Merseyside Merseyside is in stedsk greefskip yn de Ingelske regio Noard West Ingelân, dat oprjochte waard yn 1974. It hie yn 2001 1.362.026 ynwenners en it oerflak beslacht 644,9 km2.
Demografy
Fan de befolking is 16,7 % boppe de 65 jier. De wurkleazens berint 4,9 % fan de beropsbefolking (sifers folkstelling 2001).
It ynwennertal fan Merseyside sakke fan sa'n 1.438.000 yn 1991 nei 1.365.901 in 2004.
Distrikten
thumb|left|300px|Loftfoto fan Merseyside
Hector Livius fan Altena
thumb|Hector Livius fan Altena (1787) Abraham Jacobsz. Hulk Hector Livius fan Altena (Blessum, maaie 1741 - Ljouwert, 11 april 1806) wie in politikus.
Fan Altena wie in meistanner fan Court Lambertus fan Beyma, nei 1787 ek yn Sint Omer. Yn 1795 (provisjoneel) folksrepresintant. Yn de Nasjonale Fergadering earst meistanner fan Fan Beyma, letter fan Vreede. Hy hearde doe ta de radikalen. Nei de steatsgreep fan 12 juny 1798 gie er út de polityk.
Grutte Priis Formule 1 fan Singapoer 2018
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Singapoer 2018 yn Singapoer op 16 septimber. It wie de fyftjinde race fan 21 races fan de Formule 1 yn 2018. Hy waard op it Marina Bay sirkwy hâlden. De race waard hâlden oer 61 omgongen op it 5 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 203 kilometer.
Paleiswacht
In paleiswacht of paleisgarde, soms ek oantsjut as in liifgarde, is in militêre ienheid wêrfan't de leden as iennichste taak hawwe om in paleis of ferskate paleizen te befeiligjen en de bewenners dêrfan te beskermjen. Men kin de leden fan in paleiswacht beskôgje as de liifwachten fan in monarch, lykas in keizer of in kening, en de hofhâlding fan dy monarch. Gauris giet it by in paleiswacht om in karkloft, wêrfan't de leden better traind en útrist binne (en faak ek better betelle wurde) as sljochtwei soldaten. In paleiswacht kin ek beskate oare foarrjochten en privileezjes hawwe. Histoaryske foarbylden fan paleiswachten binne de Frânske Garde en de Switserske Garde yn it Keninkryk Frankryk, de Keizerlike Garde ûnder Napoleon en de Palatynske Garde yn it Fatikaan (oant 1970). Omreden fan harren pleatsing deunby de macht waarden guon paleiswachten histoarysk op in stuit sa machtich dat se har sizzenskip ta-eigenen oer wa't der op 'e troan kaam, lykas it gefal wie mei de Pretoriaanske Garde yn it Romeinske Ryk.
Jan Troost
Jan Troost (Nij-Loasdrecht, 3 april 1958 - Wijchen, 16 maaie 2023) wie in Nederlânsk bestjoerder en minskerjochte-aktivist yn de handicaptebeweging. Hy waard in foarfjochter fan gelikense tagong, gelikense rjochten en ynklusy fan minsken mei in beheining.
Fan 1996 oant 2005 wie er foarsitter fan de Lanlike Handicapterie en opfolger de Groanysk siken en Handicapterie (CG-Raad), dy 't letter opgien is yn Ieder(in).
Libbensrin
Troost waard berne mei osteogenesis imperfecta. Hy waard fuort nei de berte weilein yn in widze omdat de ferpleechkundige tocht dat er ferstoarn wie, oant er raasde. Syn âlden waard ferteld dat er net âlder as 28 jier wurde soe. Yn dy jierren wie der net folle bekend oer it libben mei in beheining. Hy waard frij beskerme grutbrocht.
Hy gie ynearsten nei in reguliere basisskoalle, mar letter út need fierder op in mytylskoalle. Letter gie er nei it katolike ynternaat De Monnikskap fan de Sint Maartensklinyk yn Nimwegen. Yn 1972 demonstrearre Troost as fjirtjinjierrige, mei oaren, by kultureel sintrum de Lindenberg yn Nimwegen. Ien fan de earste aksjes foar bettere tagonklikens fan gebouwen yn Nederlân.
Doe't er 18 jier âld wie bea it GAK (letter opgien yn it UWV) him in auto oan. Troch dy auto koe er ûnôfhinklik reizgje, wêrtroch't er de hbo-oplieding maatskiplik wurk yn Nimwegen folgje koe.
Gjinien fan de gebouwen by it opliedingsynstitút wie tagonklik foar minsken dy't in rolstoel brûkten. Yn 1980 demonstrearre Troost opnij mei oaren by kultureel sintrum de Lindenberg yn Nimwegen en besette it gebou.
Wurksumens
Hy wie yn syn foarsitterskip fan de CG-Rie, bestjoerslid fan it Europeesk jier fan de Handicapten (2003). Hy wie foarsitter fan it Platfoarm foar Feroaring en Fernijing Handicaptesoarch Súd Gelderlân (2004-2006), vice-foarsitter en lid Presidium Taskforce Handicap en Samenleving (2004 -2008), ambassadeur fan it programma Fersterking kliïntenposysje (VCP) (2005 -2012), oanjager fan it VN-ferdrach Handicap, ambassadeur fan Makkers Unlimited, wurdfierder fan de aksjegroep "Terug naar de Bossen", wurke by MEE Nederland en wie adviseur fan de Feriening Osteogenesis Imperfecta (VOI).
Hy makket diel út fan "Gehandicapten schrijven Geschiedenis", is lid fan beroppefjilden kommisje (BVC), fan de Hegeskoalle Arnhim Nimwegen, adviseur fan it Liliane Fûns, trainer bij Ieder(in), kursuslieder fan ProDemos, en projektlieder Tagonklikens en Wenjen by it selsregysintrum Nimwegen.
Dokumintêre
Omroep Gelderland stjoerde op 25 septimber 2022 in dokumintêre út oer Troost, "Met broze botten barricades breken". Yn de dokumintêre fertelt Troost oan de hân fan histoaryske bylden oer syn libben.
Privee
Troost is troud en krige fjouwer bern. Syn dochter hat deselde handicap as hy. Troost krige yn septimber 2021 in TIA en in harsenynfarkt, dêr't er hast folslein fan werstelde. Hy wurke yn dy perioade oan syn autobiografy "Troost Over Leven" dy't ferskynde yn maart 2022. Op 3 april 2023, de dei dat er 65 jier waard, krige Troost te hearren dat er lijt oan in slimme foarm fan sloktermkanker. Jan Troost ferstoar op 16 maaie 2023, yn 'e aldens fan 65 jier.
Nibelungenliet
thumb|Earste side fan it manuskript C fan it Nibelungenliet (± 1220-1250) It Nibelungenliet is in Midheechdútsk heldenepos út de 13e iuw, dêr't de delgong fan it Boergondyske keningshûs yn beskreaun wurdt. It liet is oerlevere yn ferskate hânskriften. Troch har rikens, djipgong en de meinimmende styl is it liet it folsleine hichtepunt fan de Iere Midsiuwske literatuer.
Klok
Persoanen
Bell Cloche (homonymie) ベル Klock Dzwon
Uldrik Bottema
Uldrik Bottema (Ljouwert, 9 novimber 1907 - It Hearrenfean, 29 desimber 1986) wie frisiast en ûnderwiisman.
Bottema wie ponghâlder en propagandist fan feriening De Fryske Skoalle (1956-1972) en Freonen fan Frysk en Frij (1958-1966).
Hy wie sûnt 1963 direkteur fan Frysk en Frij en nei oktober 1966 boelberêder. Fan 1967-1973 wie er ponghâlder fan de Feriening foar Romtefeart en Astronomy "Njord".
Oriïntaalsk-otterdoksy
De oriïntaalsk-otterdoksy is it leauwe fan dy easterske kristlike tsjerken, dy't inkeld de earste trije oekumenyske konsyljes erkenne (te witten: it Earste Konsylje fan Niséa, it Earste Konsylje fan Konstantinopel en it Earste Konsylje fan Efeze), mar de kristlike learstikken sa't dy fêstlein waarden troch it Konsylje fan Galsedon, yn 451, fersmite. Dizze oriïntaalsk-otterdokse tsjerken steane dêrom ek wol bekend as de âldotterdokse tsjerken, of ek wol as de miafysityske tsjerken of de pre-, non- of net-galsedoanyske tsjerken. Troch it westersk kristendom en de eastersk-otterdokse tsjerken wurde se ek wol fan monofysityske tsjerken neamd, al wize se dy namme sels ôf om't se dy ûnsekuer fine.
De oriïntaalsk-otterdoksy moat net betize wurde mei de eastersk-otterdoksy (de tsjerken fan it eastersk kristendom, grutdiels yn East-Jeropa, dy't har by it Grutte Skisma fan 1054 fan it westersk kristendom ôfspjalten), noch mei de saneamde Tsjerke fan it Easten (dy't de lear fan Nestoarius folget). De oriïntaalsk-otterdoksy wurdt opmakke troch in groepke tsjerkegenoatskippen, dy't elkmis geografysk en nasjonaal ûnderskaat en hiërargysk selsstannich binne, mar teologysk feriene. Dizze tsjerken ferkeare yn folsleine kommuny mei-inoar. Sûnt de midden fan 'e tweintichste iuw is der in foarsichtige dialooch op gong kommen mei de eastersk-otterdokse tsjerken.
Fersprieding
Der binne wrâldwiid likernôch 82 miljoen oriïntaalsk-otterdokse leauwenden, dy't benammen konsintrearre binne yn Etioopje, Armeenje, Eritreä en it feitlik ûnôfhinklike republykje Nagorno Karabach, mei wichtige minderheden yn Egypte, Sûdaan, Syrje, Libanon, de Súdyndiaaske dielsteat Kerala, Irak en Iraan.
Untstean
It brekpunt tusken de oriïntaalsk-otterdokse tsjerken en de rest fan it kristendom is it dogma, oannommen troch it Konsylje fan Galsedon, dat Jezus Kristus ien persoan wie mei twa folsleine natueren, de iene minsklik, de oare godlik. De oriïntaalsk-otterdokse tsjerken fûnen dat learstik tefolle lykjen op 'e nestoriaanske ketterij (dy't leart dat Jezus twa ûnderskate wêzens wie, ien minsklik en de oare godlik), en wegeren it te akseptearjen. Hja holden fêst oan 'e lear fan it Earste Konsylje fan Efeze (431), dat Jezus it godlike en it minsklike feriene yn ien wêzen (de lear fan it monofysitisme).
De eastersk-otterdokse tsjerken
Dit is in list fan 'e oriïntaalsk-otterdokse tsjerken mei de autosefale tsjerken ûnder harren gesach.
Mobile telefoan
thumb|left|110px| thumb|Untjouwing fan de mobile telefoan, fan l. nei rj.: Motorola 8900X-2, Nokia 2146 orange 5.1, Nokia 3210, Nokia 3510, Nokia 6210, Ericsson T39, HTC Typhoon, iPhone 3G, Samsung Galaxy S4, Samsung Galaxy S4 mini, iPhone 5s, iPhone 6 Plus
In mobile telefoan of mobile tillefoan, ek wol mobyl(tsje), gsm neamd, is in apparaat dêr't triedleas mei telefonearre wurde kin, mei help fan in netwurk fan antennes. Mobile telefoans meitsje gebrûk fan radioweagen en fan telefoansintrales om binnen in bepaalde regio kommunikaasje tusken brûkers mooglik te meitsjen. De earste generaasjes makken gebrûk fan analoge modulaasje, lettere fan digitale (GSM en UMTS). Soks kin op as iepenbier mar ek as priveenetwurk. In foarbyld fan in privee- (ofwol sletten) netwurk is it C2000-netwurk foar de helpferlieningstsjinsten.
De term mobile telefoan omfettet net de saneamde triedleaze telefoan dy't keppele binne oan in fêste telefoanoansluting en dy't allinnich brûkt wurde kinne binnen in striel fan hûndert meter fan it basisstasjon.
Om radiofrekwinsjes te brûken foar mobile telefony is yn Nederlân in fergunning fan it Agintskip Telecom fan it Ministearje fan Ekonomyske Saken needsaaklik. Mobile telefoans moatte troch dat agintskip (of in fergelykbere ynstânsje yn in oar EU-lân) goedkard wurde.
Mobile telefoans hawwe meastentiids net foar elke letter in toets. Dêrom wurdt by it ynfieren fan tekst (foar in sms, foar it elefoanboek, ensfh. ) gebrûk makke fan multy-tap of T9.
De earste mobile telefoan waard yn 1973 ûntwikkele. In mobile telefoan waacht tsjintwurdich (2010) faak minder as 100 gram. Mear avansearre tastellen wurde smartphones neamd; dy wage faak tusken de 100 en 200 gram.
De mobile telefoans binne mei faasje ûntwikkele ta de saneamde smartphone's dy't benammen brûkt wurde foar it ferstjoeren fan tekstberjochtsjes. Wy hawwe it tsjintwurdich oer sosjale media. Op dy tûke telefoans nimt ek it skreaune Frysk yn in rap tempo ta.
Tafeltennis op de Olympyske Simmerspullen
100px|right
Tafeltennis is in sport dy't fanôf de Spullen fan 1988 yn Seoel op it programma fan de Olympyske Simmerspullen stiet.
Skiednis
It Tafeltennis stiet sûnt 1988 op it programma fan de Olympyske Simmerspullen, tafeltennis stie bygelyks by de Paralympyske Spullen al sûnt 1960 op it programma. It ûnderdiel dûbbeldspúl is sûnt de Spullen fan 2008 ferfongen troch it ûnderdiel team. Tiddens de Spullen fan 1992 yn Barselona waarden der per ûnderdiel twa brûnzen medaljes útdield.
Medaljespegel
De top njoggen fan lannen dy't by it Tafeltennis medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen.
Sealdak
thumb|Skematyske werjefte fan in sealdak thumb|De sealdaktoer fan de Magnustsjerke fan Anloo In sealdak, sealtek of koartwei seal is in dak mei twa tsjin elkoar setten skeane dakskylden. Dit type dak is, troch syn ienfâld, it meast foarkommende type dak in Nederlân, benammen yn de tradisjonele bou.
Minder algemien binne tsjerketuorren mei in sealdak, de sealdaktuorren. Op in klokkestoel sit ek faak in sealdak.
Eleminten fan in sealdak binne ûnder oare:
Gerrit Bouma
thumb|Kai Bouma yn 1991 Gerrit Jan Anderssoan Bouma (Snits, 1907 - Olterterp 1997) wie lânboukonsulint, bestjoerder, dykgraaf en deskundige op it mêd fan Fryske pleatsen.
Neamt himsels nei it Fryske foar Gerrit "Kai". Wie foarsitter fan de Fryske Maatskippij fan Lânbou (1961-1973). Nei de stúdzje te Wageningen wurdt er ryksamtner (1940-1960, fan 1947-1960 rykslânboukonsulint foar pleatsebou, kearde him tsjin asbestsemint foar dakbedekking).
Sûnt 1960 boer yn Kimswert op it bedriuw fan memmekant dat hy al yn 1952 yn gebrûk naam. Sûnt 1971 dykgraaf (wetterskip Fiif Deelen Seediken Bûtendyks), foarsitter fan de Praktykskoalle foar feehâlderij en Greidebedriuw yn Oentsjerk (1961-1974), foarsitter Frisiana (1963). Naam yn 1960 ûntslach út ryksfunksje. As foarsitter fan de Fryske Mij hie hy grutte ynfloed op it Frysk Struktuerplan foar de lânbou dat de trije stânsorganisaasje mei-inoar útbrochten. Hjiryn waard pleite foar skaalfergrutting yn de Fryske lânbou (1970).
Wurk
Skreau in soad artikels. Yn boekfoarm ferskynden:
The Works (album fan Queen)
The Works is it tsiende studio-album fan Queen. It album waard yn augustus 1983 en jannewaris 1984 yn de Feriene Steaten en Dútslân opnaam en waard in moanne letter op 27 febrewaris 1984 útbrocht.
Pinksterlândagen
De Pinksterlândagen is in anargistyske manifestaasje yn Appelskea dy't sûnt 1933 hâlden wurdt. De gearkomst duorret in dei as trije. In soad organisaasjes en groepen folgje it programma op it terrein oan de Aekingawei 'ta Frijheidsbesinning' dat yn 1933 oankocht is. Fan 1924 ôf wienen der ek anargistyske Pinkstermobilisaasjes op oare plakken yn Nederlând.
Yn it programma komme minsken op it mêd fan dierebefrijing, minskerjochten en bûtenparlemintêre groepen as Grien Front, antimilitarisme, strjittekunst, nasjonalisme, multikulturele mienskip, kraken, identifikaasjeplicht, arbeidsrjochten en politike finzenen. In doel is ek om sjen te litten dat organisaasje fan ûnderop mooglik bliuwt. Dus gjin ôfhinklikens fan oerheden en fêstige (subsidiearre) maatskiplike organisaasjes.
It kulturele programma jout ek romte foar muzyk en film en kontakten middels ynternet.
Andes
De Andes rint troch sân Súd-Amerikaanske lannen: Argentynje, Sily, Bolivia, Perû, Ekwador, Kolombia en Fenezuela. De Andes krúst de evener en rint súdoan troch oant Fjoerlân. De Skotiarêch, mei ûnder oare Súd-Georgje en de Súdlike Sandwicheilannen binne foar it grutstepart ûnderseeske fuortsettings fan it geberchte. Dy fuortsetting ferbynt de Andes yn in grutte bôge mei it Antarktysk skiereilân in Antarktika.
frame|Antisana, Ecuador
Fryske flagge
Oarsprong
De flagge is nei alle gedachten yn dizze ferzje makke troch de famylje De Zee fan Jirnsum, om 1895 hinne, en sa'n twa jier letter yn de hannel brocht. De flagge wie nei sizzen makke nei in âlde print fan it Fryske wapen, dy't spitigernôch yn 1923 troch brân ferlern gien is. Sûnt likernôch 1880 wienen yn inkelte gefallen al eardere flaggen mei sa'n selde motyf brûkt. Dat motyf is oernaam fan de wapens fan de Fryske keningen sa't dy yn de 15e iuw en letter yn de wapenboeken stiene. It tal banen en pompeblêden wie op de ôfbylden al oars. Der wienen gauris acht banen, en it tal pompeblêden wie meast alve, al is elts getal fan sân oant alve wolris tekene. In opfallend ferskil mei de hjoeddeiske flagge is dat de lytse baan boppenoan yn de punt yn de ôfbylden altyd wyt is, dêr't dy by de flagge blau is. Men nimt oan dat neffens dy wapenboeken, oan it begjin fan de 19e iuw in wapen mei it no bekende patroan tekene waard en oan de ein fan de iuw de Fryske flagge mei datselde patroan.
Noch âlder as de wapenboeken is it Noardske Gûdrûnliet, út likernôch de âlfde iuw. Dat ferhellet fan foarfallen út de njoggende iuw en wurdt de flagge fan Hear Herwik fan Seelannen beskreaun, dy't in wolkeblaue flagge mei seeblêden hat.
Goedkarring
Op 14 oktober 1897 waard de flagge troch Deputearre Steaten erkend, yn de ferzje dy't tekene wie troch Heerke Wenning, foar de kroaningsfeesten fan keninginne Wilhelmina. It duorre oant 1927 ear't de provinsje de flagge sels ek brûke soe op it provinsjehûs. Earst yn 1957 is de flagge troch Provinsjale Steaten goedkard. De flagge waard derby net omskreaun as flagge fan de provinsje, lykas dat by oare provinsjes bard is, mar as: Fryske flagge.
Nicolaas Johannes Kamperdijk
Nicolaas Johannes Kamperdijk (Utert, 3 maart 1815 - Voorburg, 8 febrewaris, 1887) wie in Nederlânske arsjitekt.
Libben en wurk
Oer de karriêre fan Nicolaas J. Kamperdijk is net folle bekend. Kamperdijk folge partikuliere lessen by Christiaan Kramm en nei alle gedachten wie er letter ek in skoft yn tsjinst by de Utertske túnarsjitekt S.A van Lunteren. Hy wie sels wurksum as arsjitekt fan om 1840 ôf oant yn de jierren 1870. Hy ûntwurp twa tsjerken yn in neogotyske styl, wêrfan't de herfoarme tsjerke fan Seist de meast bekende is. Letter ûntwurp Kamperdijk yn neoklassisistyske styl. Dêrfan binne de spoarstasjons it bêste foarbyld. Yn 1863 ûntwurp Kamperdijk trije klassen standerdstations foar de Nederlandsche Centraal-Spoorweg-Maatschappij. Hy soe ek Stasjon Swol en Stasjon Dordrecht ûntwerpe. Hoewol't dy stasjons taskreaun wurde oan Karel Hendrik van Brederode, wie Kamperdijk de arsjitekt fan dy stasjons. Kamperdijk wie ek belutsen by in tal restauraasjeprojekten. Sa wie er belutsen by de restauraasje fan 'e Dom fan Utert en de Berte fan 'e Hillige Johannes de Doper yn Montfoort. Yn Utert ûntwurp hy om 1871 hinne it konsertgebou yn Park Tivoli.
Wurk
In kar:
Zedelgem
Zedelgem is in stêd en gemeente yn de Belgyske provinsje West-Flaanderen. De gemeente leit tusken Brugge en Torhout en hat goed 22.000 ynwenners. Zedelgem (yn 'e folksmûle bekend as Zilleghem) bestiet út de dielgemeenten Aartrijke, Loppem, Veldegem en Zedelgem sels.
Skiednis
It gebiet om Zedelgem hinne waard al yn de neolityske tiid bewenne, sa docht bliken út fynsten út it begjin fan de 20e iuw. Ut de brûnstiid (3000-800 f.Kr.) waarden ringfoarmige struktueren fan eardere grêfheuvels fûn. Oft de krite yn 'e Romeinske tiid bewenne wie is ûnwis, mar de plaknamme Zedelgem datearret nei alle gedachten út de Frankyske tiid (5e iuw). Sûnt de 6e iuw waard de krite kristene en binne de earste parochytsjerken boud. De âldste skriftlike boarne as Sedelingem datearret fan 1089. Zedelgem wie in hearlikheid, dy't hearde ta it Brugse Vrije. De hearen fan Zedelgem droegen ynearsten de namme Zedelgem, mar yn 1419 stoar de manlike line út en troch houlik gyng de hearlikheid oer nei de famylje fan Haverskerke. It patronaatsrjocht fan de tsjerke fan Zedelgem kaam lang om let yn it besit fan de Abdij fan Sint-Amand, dat yn 1107 fêstlein waard. Yn 1266 kaam it oan de Sint Piterabdij fan Gint, dy't dêrfoar de rjochten fan Rumegies ynruile. Yn 1296 skonk de greve fan Flaanderen it Vloethemveld oan it Sint-Janshospitaal fan Brugge. thumb|left|250px|Sint-Laurentiustsjerke De 16e en 17e iuw iuw brochten de krite in soad lijen troch de oarloggen tsjin de Noardlike Nederlannen en letter tsjin Frankryk. De twadde helte fan de 18e iuw brocht it gebiet wer in tiid fan opgong. De Torhoutsesteenweg waard fan 1751-1754 oanlein en op de krusing fan dy dyk mei de Kuilputstrjitte is de herberch De Gouden Leeuw stifte, dêr't in nije kearn De Leeuw omhinne ûntstie mei bedriuwen lykas in bakkerij en in wynmûne.
Ek wie der yn de omkriten in smidte, eigendom fan Jacobus Dombrecht, dêr't Alexander Claeys yn 1815 yn 'e lear gie en troch houlik eigner waard. De smidte groeide op it lêst út ta in grutte yndustriële ûndernimming. Op de kearn De Leeuw (ek wol Sint-Elooi neamd) stiene ferskillende wurkhuzen oan de widze fan de metaalyndustry yn de gemeente. De ferskate fabriken fan de famylje Claeys befieme de fabrikant fan de Flandria fytsen en motorfytsen (de earste fyts waard yn 1896 makke) en Superia, dy't ek fytsen en motorfytsen makke. Dêrnjonken stie it bedriuw Claeys ek bekend om lânboumasines (yn 1903 waard de earste jitizeren hynsteskoalle produsearre). Claeys is sûnt de jierren 1960 ûnderdiel fan it Amerikaanske bedriuw foar lânboumasines New Holland en hat in ynternasjonale reputaasje opboud as fabrikant fan meanterskers. It groeide út ta de grutste yndustriële wurkjouwer yn de regio Brugge.
Yn 1875 kamen de Susters fan Heule nei Zedelgem om ûnderwiis te jaan, yn 1905 oanfolle troch de bruorren Ksaverianen.
Yn 'e Earste Wrâldkriich brûkten de Dútske besetters Zedelgem as logistyk sintrum om it Izerfront te befoarrieden, wêrby't de Claeys-fabriken brûkt waarden foar de produksje fan artillery. Tramlinen waarden oanlein, munysjedepots en oare pakhuzen waarden boud. Der wie ek in fleanfjild. Mei útsûndering fan in pear bunkers is fan dy ynfrastruktuer hast neat oerbleaun. Yn 1920 waard op it Vloethemveld in munysjepark yn gebrûk nommen troch it Belgyske leger.
De Twadde Wrâldkriich einige foar Zedelgem mei de befrijing op 8 septimber 1944. Sûnt hat der útwreiding plakfûn mei bygelyks de buerten Groenhof yn 1963 en Groene Meersen yn 1969. De Linde waard yn de jierren 1970 foltôge.
Kearnen
thumb|260px|Ferdieling dielgemeenten Njonken Zedelgem (I) sels hearre ek de dielgemeenten Aartrijke (II), Veldegem (III) en Loppem (IV) by de gemeente. Op it grûngebiet fan de haadgemeente Zedelgem leit op it krúspunt Zuidwege noch de grutte buorskip De Leeuw (V, ûnderdiel fan I).
Twadde Keamerleden foar de anty-revolúsjonêren
In oersjoch fan alle eardere Twadde Keamerleden foar de antyrevolúsjonêren.
Zedelgem
Kearnen
De giele dielen op de kaart binne beboud.
It besjen wurdich
Yn Zedelgem stiet sûnt 2018 op it Vloethemveld ek in kontroversjeel monumint ta eare fan soldaten fan it Letske Legioen, ûnderdiel fan 'e Waffen-SS. It monumint hjit De Letse Bijenkorf. Nei de ein fan 'e Twadde Wrâldkriich binne likernôch 12.000 Letske kriichsfinzenen finzen set yn in kamp by Zedelgem.
Natoer en lânskip
Zedelgem heart by Zandig Vlaanderen en de kearn leit op in hichte fan sa'n 12 meter, wylst it omlizzende gebiet fan 9 oant 20 meter heech is. Troch it sintrum streamt de Plaatsebeek en krekt wat noardlik dêrfan de Zabbeek.
Natoergebieten binne it Vloethemveld yn it west, dat it eardere munysjedepot ûnderbrocht en in beskerme lânskip is. Eastlik fan de buorskip De Leeuw leit it gemeentedomein Merkenveld, in boskgebiet dêr't ek in jongereinsintrum is. Ek it natoergebiet Doeveren leit foar in part op de gemeentegrûn fan Zedelgem.
Der lizze in pear kuiergebieten yn 'e gemeente Zedelgem, nammentlik it Merkenveldpad, Sint-Maartenspad, Sint-Elooipad, Heirwegpad en it Klytepad. Fytsrûtes binne de Boschvogelroute en de Zilleghemroute.
Honoré de Balzac
thumb|Honoré de Balzac Foto fan [[Louis-Auguste Bisson (1814–1876) ]] thumb|right|De búste fan Balzac op it Cimetière du [[Père Lachaise, makke troch Pierre Jean David]] Honoré de Balzac, berne as Honoré Balzac (Tours, 20 maaie 1799 – Parys, 18 augustus 1850) wie in tige wichtich Frânsk skriuwer út de earste helte fan de 19e iuw. Balzac wie in romantysk skriuwer, waans wurk ek realistyske eleminten sjen lit. Balzac syn realistyske styl docht fral bliken út wiidweidige beskriuwingen.
De Balzac syn meast bekende wurk is it mânske La Comédie humaine, in rige romans dy't in folslein byld jaan wolle fan de Frânske maatskippij nei de delfal fan Napoleon. Balzac skreau sa'n 100 romans dy't in byld jouwe fan de sosjale tastannen yn de ferskate sosjale klassen. Guon fan de romans út dy rige binne klassikers yn de Frânske literatuer wurden, sa as Eugénie Grandet en Le Père Goriot. Balzac wurdt beskôge as ien fan de grutte romanskriuwers fan de Frânske én fan de wrâldliteratuer en as ien fan de grûnlizzers fan de realistyske roman, in paadsljochter fan ien as Gustave Flaubert.
Balzac yn de populêre kultuer
Fan in protte fan Balzac syn wurk binne bewurkingen foar fil en telefyzje makke, sa as fan Les Chouans yn 1947, Le Père Goriot (BBC-minirige yn 1968), Le Colonel Chabert yn 1994, mei Gérard Depardieu yn de titelrol en La Cousine Bette yn 1998, mei Jessica Lange.
Romans
Anonym Under pseudonym
As "Lord R'Hoone" As "Horace de Saint-Aubin" }} De "Comédie humaine"
Slach by Worms
De Slach by Worms barde tichtby de hjoeddeiske Dútske stêd Worms yn 436. Dêr waarden de Boergonden, laat troch kening Gundohar, ferslein troch in Romeinsk hierlingenleger fan Hunnen en laat troch Attila. De fjildslach soe letter as ynspiraasje tsjinje foar it Nibelungenliet.
Eftergrûn
Om-ende-by 413 wienen de Boergonden yn it Romeinske Ryk as bûnmaten frijwat selsstannich wurden. Sy wienen belêste mei it ferdigenjen fan de Ryngrins fan de Alpen oant Metz. Under lieding fan Gundahar waard it oanswettende Romeinske gebiet beset. As reaksje stjoerde de Romeinske generaal Aetius yn 436 in strafekspedysje nei de Boergonden ta. It leger bestie benammen út Hunnen en waard laat troch Attila.
Yn de omkriten fan Worms, de haadstêd fan de Boergonden, waard it leger van de Boergonden ynsletten en troch de Hunnen ferneatige. Dêrby skeat kening Gundahar it libben derby yn en waard in grut part fan it Boergondyske folk en de hiele famylje fan de kening útmoarde.
De ferneatiging fan Worms en it keninkryk fan de Boergonden troch de Hunnen is ûnderwerp wurden fan in Midsiuwske heldenleginde dy't letter opgien is yn it epos Nibelungenliet, de ynspiraasjeboarne foar de operacyclus Der Ring des Nibelungen fan Richard Wagner.