cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kayden Kross
Jonkheid
Kross waard yn 1985 berne yn Sacramento, de haadstêd fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Se groeide op op it Kalifornyske plattelân, yn it heuvellân tusken Sacramento en Placerville. Op 'e middelbere skoalle hearde se net ta de populêre famkes, mar wie se, neffens harsels, mear in "boekewjirm". Nei't se har diploma behelle hie, studearre se psychology oan 'e Kalifornyske Steatsuniversiteit.
Pornokarriêre
Mei achttjin jier begûn Kross yn 2003 as stripper te wurkjen yn 'e stripklub Rick's Showgirls, yn Rancho Cordova, om jild byinoar te bringen sadat se in pony fan 'e slacht rêde koe. Dat slagge, en se hold it bist dêrnei acht moannen. Troch har wurk by Rick's Showgirls loek Kross de oandacht fan in ympressario út 'e pornoyndustry, dy't har yn kontakt brocht mei ferskate neakenblêden, dêr't se neitiid foar posearre as neakenmodel. Fia-fia rekke se doe djipper behelle yn 'e Amerikaanske pornoyndustry.
Kross studearre noch doe't se yn novimber 2006, mei 21 jier, in eksklusyf kontrakt tekene mei de filmstudio Vivid Entertainment. Datselde jiers noch makke se by Vivid har debút yn 'e pornografyske film Kayden's First Time, dy't yn 2007 útbrocht waard. Kross wie lykwols net tefreden oer de gearwurking mei Vivid, dat doe't yn it neijier fan 2007 it kontrakt ôfrûn, ferlingde hja it net. Ynstee dêrfan tekene se in moanne letter in kontrakt mei it label Adam & Eve. Yn 2008 wurke Kross mei oan in neakenreportaazje yn 'e Penthouse en wie se de Penthouse Pet fan 'e moanne septimber, wêrby't se teffens op 'e omslach fan 'e septimberedysje stie. Dyselde moanne sette se útein mei har eigen offisjele webside, ClubKayden.com.
Ein 2009 sleat Kross in eksklusyf mearjierrich kontrakt ôf mei de foaroansteande studio Digital Playground, dat per 1 jannewaris 2010 yngie. Foar dy studio wurke Kross gauris gear mei oare pornostjerren dy't dêr ûnder kontrakt stiene, lykas Jesse Jane en Riley Steele. Har earste film foar Digital Playground, mei as titel The Smiths, stie daliks boppe-oan op 'e ferkeaplisten fan pornofilms en waard in wiere kaskreaker. Binnen in fearnsjier parte Digital Playground oan Kross de haadrol ta yn 'e big budget-film Body Heat, in rol dêr't se sawol de Xbiz Award yn 'e kategory bêste aktearprestaasje fan it jier as de XRCO Award yn 'e kategory bêste aktrise foar wûn.
Yn 2010 presintearre Kross it jierliks AVN Awards-gala, yn 'e mande mei har kollega-pornoaktrise Kirsten Price en komyk Dave Attell. Yn septimber 2010 stie se op 'e nij yn en op 'e omslach fan 'e Penthouse. Fierders spile Kross dat jiers yn 'e film The 8th Day, dy't de AVN Award (de Oscar fan 'e pornoyndustry) wûn yn 'e kategory bêste film. Teffens wie se te sjen yn 'e parody Tyler's Wood, fan 'e studio Adam & Eve, wêryn't se Elin Nordegren spile, de frou fan golfer Tiger Woods.
Yn jannewaris 2011 waard Kross troch de Amerikaanske tillefyzjestjoerder CNBC útroppen ta ien fan 'e tolve populêrste pornostjerren fan dat stuit. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Kross ûnder har pornokarriêre yn 159 films. Behalven foar Vivid Entertainment, Adam & Eve en Digital Playground wurke hja dêrby ek foar sokke foaroansteande studio's as Evil Angel, Jules Jordan Video, Zero Tolerance en Girlfriends Films. Yn totaal waard se dêrfoar nominearre foar 30 AVN Awards, wêrfan't se trije ek wurklik wûn, twa yn 2011 yn 'e kategoryen bêste lesbyske groepsekssêne en wyldste sekssêne (publykspriis), en ien yn 2012 foar geilste sekssêne (publykspriis). Ek hat Kross ferskate Jeropeeske prizen wûn, wêrûnder yn 2009 in Frânske Hot d'Or yn 'e kategory bêste Amerikaanske aktrise, en yn 2010 in Dútske Venus Award yn 'e kategory bêste ynternasjonale aktrise.
Yn 2013 hold Kross op oanstean fan har freon op mei it meitsjen fan heteroseksuële pornografy, hoewol't nije films mei heteroseksueel-pornografyske sênes har (dy't foartiid opnommen wiene) noch yn 2014 en 2015 útkamen. Sûnt 2013 hat hja har talein op it meitsjen fan lesbyske pornografy en op wurk efter de skermen fan 'e pornoyndustry. Yn dat ramt hat Kross twa films regissearre. Yn 2015 wûn se foar de film Misha Cross Wide Open tegearre mei har freon Manuel Ferrara in Xbiz Award yn 'e kategory bêste regisseur fan in gonzofilm.
Mainstream-aktiviteiten
Kross hat ferskate crossovers nei mainstream-films en -tillefyzje makke. Sa wie se te gast yn realitytillefyzjeprogramma's (The Block en Family Jewels) en praatprogramma's (Attack of the Show) en hie se in weromkearende gastrol yn it twadde seizoen fan 'e searje Life on Top. Fierders hie se in gastrol yn in ôflevering fan 'e komeedzjesearje The League, en yn 2011 waard se troch regisseur Gregory Hatanaka cast yn 'e rol fan Tara yn 'e dramafilm The Obsession. Yn 2012 en 2013 hie Kross in haadrol yn it twadde seizoen fan 'e websearje Girl/Girl Scene, en fan jannewaris 2013 ôf presintearret Kross it wyklikse call-inprogramma Krossfire, op 'e Playboy Radio. Kross is ek as stripper te sjen op 'e dvd-ferzje fan it fyfde seizoen fan 'e súksessearje Breaking Bad (yn 'e ôflevering Gliding over All), hoewol't har bydrage yn 'e tillefyzjeferzje fan 'e searje derútknipt wie.
Oare beuzichheden
Kross ûnderhâldt in blôch op har eigen blôchside UnKrossed.com. Teffens skriuwt se geregeldwei artikels foar MikeSouth.com, in rabberswebside oer de Amerikaanske pornoyndustry, en fierders hat se kollems yn 'e tydskriften Compex en Xbiz. Ut en troch wurket se ek mei oan 'e blôchs op 'e websiden Xbiz.com en Xcritic.com. Yn 2012 publisearre Kross it koarte ferhaal Plank yn 'e blomlêzing Forty Stories: New Writing from Harper Perennial (inkeld beskikber as e-boek). Yn augustus 2012 brocht se nei bûten ta dat se dwaande wie mei in autobiografysk boek oer de Amerikaanske pornoyndustry. Fierders hat Kross harsels ferskate kearen opwurpen as wurdfierster foar de pornoyndustry, û.m. yn 2008, doe't der sprake fan wie dat Kalifornje in ekstra belesting oplizze soe oan alle produsinten en distributeurs fan pornografyske produkten. Kross wie ien fan 'e tsjûgen dy't dêroer ûnder ede befrege waard yn it Kalifornyske Steatskrongres.
Priveelibben
Yn oktober 2008 waard Kross yn steat fan beskuldiging steld foar dieverij en fraude, wêrby't it gie om oplichting yn it ramt fan 'e ferkeap fan in malafide hypoteek. Yn july 2009 liet it iepenbier ministearje de oanklacht fan dieverij falle, en waard de oanklacht fan fraude ôfswakke fan in misdriuw ta in oertrêding. Dêrop besleat Kross harsels skuldich te ferklearjen, en krige se ien dei finzenisstraf en trije jier ûnder betingst oplein. Hja wiet har belutsenens by dizze saak oan har eigen naïviteit oangeande de huzemerk, en sei dat se troch har makeler en hypoteekbank bedondere wie. Kross wennet sûnt 2012 gear mei har kollega-pornoakteur Manuel Ferrara. Hja hawwe tegearre in dochter, dy't berne waard op 23 jannewaris 2014. Nei't Ferrara der by har op oanstien hie om net mear mei oare manlju te wurkjen, hold Kross yn 2013 op mei it meitsjen fan heteroseksuële pornografy.
Lichemsskaaimerken
Kross is blank, mei blûn hier en brune eagen. Neffens har offisjele opjefte is se 1.65 m lang, mei in gewicht fan 52 kg en kupmaat 32D. Dêrfoar hat hja in boarstfergruttingsoperaasje ûndergien. Kross hat in tatoeaazje fan fjouwer kattepoatsjes op har rjochterfoet. Har iennichste piercings binne earlelpiercings.
Paleis fan Westminster
Paleis fan Westminster, ek bekend ûnder de namme Houses of Parliament, stiet oan de wâlskant fan de Teems yn de Londenske wyk Westminster. It paleis is de sit fan it Britske parlemint, dat bestiet út it Legerhûs, en it Hegerhûs. Sûnt 1987 stiet it tegearre mei de Abdij fan Westminster en de Sint-Margaretatsjerke op de Wrâlderfgoedlist fan UNESCO.
Skiednis
Oant 1512 wie dit it ferbliuw fan de Ingelske keningen. Yn dat jier wie in brân, wêrtroch 't kening Hendrik VIII ferhúzje moast nei it Paleis fan Whitehall. Dochs is it gebou no noch altyd in paleis. Op 20 jannewaris 1265 wie dêr de earste gearkomste fan in Ingelsk parlemint. Mei wat ûnderbrekkingen is dat it gearkomsteplak bleaun fan wichtige hearen. By in grutte brân yn 1834 gie it grutste part fan it gebou ferlern. Nei de werbou yn neogoatyske styl, belutsen it Legerhûs en it Hegerhûs harren hjoeddeistige ûnderkommen.
Seksueel misbrûk
Seksueel misbrûk is in koepelbeneaming foar alle seksuële hannelings dêr't twang by plakfynt; dat omfiemet dingen dy't ûndergien wurde, dingen wêrby't aktive meiwurking ôftwongen wurdt en dingen dêr't men ûnder twang tsjûge fan is. De meast foar de hân lizzende foarbylden binne ferkrêfting en seksuële oantaasting, mar ek heart hjirta: ekshibysjonisme, húslik geweld mei in seksuële lading, frouljushannel, twongen prostitúsje, twongen houlik, it meitsjen, fersprieden en yn besit hawwen fan bernepornografysk materiaal en de bedriging fan homoseksuële, transseksuële of aseksuële persoanen fanwegen harren seksuële oriïntaasje. Ek seksuële hannelings mei minsken dy't minderjierrich of wilsûnbekwaam binne, falle ûnder seksueel misbrûk. In oanbesibbe term is ûntucht, dat ûnder de Nederlânske wet betsjut: it ferrjochtsjen fan hannelings mei in seksuële strekking dy't yn striid binne mei de sosjale en etyske noarmen.
Dialooch
In dialooch is in petear tusken twa persoanen (yn 'e ingere sin), of tusken mear as twa persoanen (yn 'e rommere sin). De term is in gearstalling fan it Grykske διά, dia ("troch") en λόγος, logos ("wurd") (en net fan logos en δι-, di, "twa-", sa't faak tocht wurdt). In dialooch kin in petear wêze tusken twa partijen, lykas twa buorlju dy't in praatsje oer it waar meitsje of wurkjouwersorganisaasjes en fakbûnen dy't ûnderhannelje oer in nije CAO. It kin ek in petear tusken twa personaazjes yn in boek wêze, en ien fan 'e âldste betsjuttings fan in dialooch is as in spesifyk literêr sjenre. Dat waard yntrodusearre troch de Aldgrykske wiisgear Plato, dy't syn filosofyske tinkbylden yn 'e foarm fan in dialooch tusken in stikmannich personaazjes geat, om syn ideeën tagonkliker te meitsjen foar leken.
Paleis fan Westminster
Gebou
It gebou hat sa 'n 1.000 keamers, 100 treppen en mear as trije kilometer oan gongen. Guon dielen stamme noch út de perioade fan foar de brân yn 1834, mar it grutste part datearret fan de weropbou yn 1876.
Opfallende ûnderdielen fan it gebou:
Criss Strokes
Criss Strokes, echte namme: Christopher Ryan Chandler (27 novimber 1985), is in Amerikaansk neakenmodel en pornoakteur, waans skûlnamme ek wol misstavere wurdt as Chris Strokes Criss Stokes of Chris Stokes, en dy't ek wol wurke hat ûnder de namme Braden. Hy stiet ek wol bekend as the Forearm Man ("de Underearm-man"), fanwegen de lingte fan syn geslachtsdiel. Strokes sette yn 2006 útein mei syn karriêre, en hat sawol heteroseksuële as homoseksuële pornografy makke. Hy hat him ûntjûn ta ien fan 'e bekendste manlike gesichten fan 'e Amerikaanske pornoyndustry.
Libben en karriêre
Strokes waard yn 1985 berne yn 'e Feriene Steaten, mar wêr krekt, dat is ûnbekend. Hy is fan Spaansk en Iersk etnysk komôf. Yn 2006, doe't er 21 jier wie, makke er syn debút yn in pornografyske film. Troch syn fysike kwaliteiten foel er daliks op en boppedat ûntjoech er him al gau ta ien fan 'e meast betroubere manlike akteurs yn 'e Amerikaanske pornoyndustry. Njonken heteroseksueel wurk spile Strokes ek yn homoseksuële pornofilms, hoewol't er dêrby gay-for-pay wie, mei't er net biseksueel is.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hie Strokes ein 2015 yn rom 500 pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as New Sensations, Evil Angel, Zero Tolerance, Jules Jordan Video, Wicked Pictures, Digital Sin, Vivid Entertainment, Elegant Angel, Hustler Video en Sin City. Teffens hat er wol wurke foar minder bekende studio's, wêrûnder Seymore Butts Home Movies, Shane's World, Bree Olson Productions, Pure Play Media en Girlfriends Films. Teffens hat Strokes in hiel soad yn 't spier west foar pornosites op it ynternet, lykas BangBros, Reality Kings, Brazzers en Naughty America.
Oant en mei 2015 hie Strokes njoggen kear nominearre west foar in AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld), wêrûnder trije kear foar de priis yn 'e kategory bêste groepsekssêne, en ien kear yn 'e kategory ûnderwurdearre manlike artyst fan it jier. Hy hat ûnder syn karriêre û.m. wurke mei aktrises as Asa Akira, A.J. Applegate, Veronica Avluv, Cassidy Banks, Sarah Banks, Maya Bijou, Abby Lee Brazil, Amy Brooke, Casey Calvert, Kayla Carrera, Mercedes Carrera, Lily Carter, Kacie Castle, Vicki Chase, Adriana Chechik, Miko Dai, Candice Dare, Lexxi Diamond, Skin Diamond, Noelle Easton, Aaliyah Hadid, Dillion Harper, Jewels Jade, Gia Jakarta, Lisa Ann, Kerry Louise, Chastity Lynn, Tanner Mayes, Kelsi Monroe, Memphis Monroe, Tiffany Mynx, Nia Nacci, Valentina Nappi, Madison Parker, Romi Rain, Roxy Raye, Abby Rode, Veronica Rodriguez, Katie St. Ives, Sheena Shaw, Dakota Skye, Kendra Spade, Jada Stevens, Shyla Stylez, August Taylor, Teanna Trump, Angelina Valentine en Sienna West.
Lichemsskaaimerken
Strokes is blank, mei in atletysk en spierd uterlik, grize eagen en brún hier. Neffens syn offisjele opjefte is er 1.90 m lang, mei in gewicht fan 91 kg. Hy stiet bekend as the Forearm Man ("de Underearm-man"), fanwegen de lingte fan syn penis, dy't yn ereksje 10 inch (oftewol 25 sm) mjit. Strokes hat gjin piercings, mar hy hat ferskate tatoeaazjes, wêrûnder in fersierd krús op syn lofterûnderearm; in tribal op 'e lofterkant fan syn boarst; en tekst op syn lofterbiseps en beide skouders.
De Reis fan Sint Brandaan
De Reis fan Sint Brandaan, yn it oarspronklike Midnederlânsk: Van Sente Brandane of De Reis van Sint Brandaen, is in gedicht dêr't in stikmannich anonime skriuwers út 'e tolfde en trettjinde iuw efterinoar oan wurke hawwe, oer de legindaryske seereis fan 'e Ierske tsjerkfaar en hillige Brendan (of Brandaan) fan Clonfert (±484-±577), deselde nei wa't û.m. de Brandaris, op Skylge, neamd is. De Fryske oersetting fan Klaas Bruinsma waard yn 2012 útjûn as ûnderdiel fan 'e bondel Sint Brandaan yn Fjouwerfâld.
Eftergrûn
Van Sente Brandane, ek wol bekend as De Reis van Sint Brandaen, is in ferhaal yn it Midnederlânsk yn berime foarm, mei 2.288 fersregels, dat syn oarsprong fûn yn it tolfde-iuwske Rynlân, yn in gebiet dat no ûnderdiel fan Dútslân útmakket, mar dêr't doe in taal (of eins in groep dialekten) sprutsen waard dy't tichter by it Nederlânsk stie as by it Heechdútsk. It is oerlevere wurden yn twa hânskriften, it Comburchske hânskrift en it Hulthemske hânskrift. It Comburchske hânskrift tanket syn namme oan it eardere Súddútske Ritterstift Comburg am Kocher, dêr't tsjintwurdich de Württembergische Landesbibliothek fêstige is en dat no ûnderdiel foarmet fan 'e stêd Stuttgart.
Dit manuskript moat tusken 1350 en 1410 skreaun wêze troch teminsten sân ûnderskate skriuwers, en omfettet net inkeld Van Sente Brandane, mar teffens seis oare dicht- en proazawurken, mei dêrûnder Van den Vos Reynaerde. It Hulthemske hânskrift is neamd nei in eardere eigner derfan, de Gintske boekeman Karel van Hulthem (1764-1832), dy't it yn 1811 op 'e kop tikke op in feiling fan 'e besittings fan in Brusselske notaris. Nei syn dea kaam it yn 1838 yn 'e hannen fan 'e Koninklijke Bibliotheek te Brussel. It Hulthemske hânskrift is om 1410 hinne kopiëarre fan in earder, nei't men oannimt, tolfde-iuwsk orizjineel. It befettet allinne mar Van Sente Brandane, mar trije siden derfan binne weiwurden of sa slim skansearre dat se ûnlêsber binne. thumb|left|200px|Sint Brandaan yn Fjouwerfâld, de [[Fryske oersetting fan fjouwer Midsiuwske teksten oangeande Sint Brandaan, wêrûnder De Reis fan Sint Brandaan.]]
Oarspronklik wie de leginde oer de reis fan Sint Brandaan, sa't dat optekene wie yn it Latynske proazaferhaal de Navigatio Sancti Brendani Abbatis, bedoeld foar kleasterlingen, dy't de reis opfetsje koene as byldspraak foar de drege geastlike ûntjouwing dy't fan har ferwachte waard. Mei de berymde ferzje yn 'e folkstaal krige it ferhaal yn 'e tolfde iuw in nij doel, nammentlik om by in breder publyk ûntsach te wekjen foar de skepping fan God en dúdlik te meitsjen dat sels foar de slimste sûnders ferjouwing noch altiten mooglik is. Nei de Reformaasje, ta ein beslút, tsjinne it fral om oan te tsjutten hoe goederleausk oft "dy roomske papen" wol net wiene.
Ynhâld
Brandaan, dy't abt is fan in withoegrut Iersk kleaster, lêst yn in âld boek alderlei dingen dy't him net oan wolle: in oare wrâld ûnder dizze, twa paradizen, mearderlei himels, in bosk dat in fisk op 'e rêch groeit, ensfh. Lulk en wrokkerich ferbaarnt er it leageneftige boek, mar dan ferskynt him in ingel, dy't him hjit hy sil in seereis ûndernimme om sels út te finen wat wier is en wat net. Dêrop doarmet Brandaan mei syn selskipslju njoggen jier lang oer de oseaan, wylst se fan it iene aventoer yn it oare belânje en har ûnderwilens besauwe oer de nuvere dingen dy't se sjogge en ûnderfine. De nuodlike reis bringt harren by in fisk dy't in eilân op 'e rêch draacht, in ierdsk paradys, de ferrieder Judas dy't altemets eefkes lins kriget fan syn straf yn 'e hel, en gean sa mar troch. It wurdt Brandaan dan dúdlik dat de skepping net te befiemjen is en dat Gods genede grutter is as dat er ea tocht hawwe koe. Nei njoggen jier blykt it lochboek dêr't er syn eksploaten yn optekenet fol te wêzen, dat dan keart er mei skip en bemanning werom nei Ierlân. As er wer feilich thús rekke is, draacht er it boek op oan God en stjert gaueftich dêrnei. Syn siel wurdt ophelle troch de aartsingel Michael, wat in bûtenwenstich grutte eare is.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan Van Sente Brandane ferskynde yn 2012 ûnder de titel De Reis fan Sint Brandaan, as ûnderdiel fan 'e bondel Sint Brandaan yn Fjouwerfâld (yn 'e mande mei It Libben fan de Hillige Abt en Bychtfaar Brendan, It Gebed fan Sint Brendan en De Seereis fan de Hillige Abt Brendan,) by Utjouwerij Elikser te Ljouwert. De Fryske fertaling wie fan 'e hân fan Klaas Bruinsma, dy't him dêrby basearre op 'e útjefte fan Van Sente Brandane fan Maartje Draak, út 1949.
Brandaan van Clonfert
In Flames
In Flames is in Sweedske metalband oprjochte yn Goateboarch. Yn 1994 brocht de band syn debútalbum Lunar Strain út. Inf Flames hat tretjin studio-albums en fiif live albums útbrocht.
Skiednis
Yn 1990 ferliet Jesper Strömblad syn band Ceremonial Oath dêr't hy spile mei twa oare lettere In Flames-leden, Anders Fridén en Anders Iwers, Strömblad woe nije muzyk meitsje en tegearre mei Johan Larsson en Glenn Ljungström] foarmen se de band In Flames. Tsjintwurdich is allinnich Anders Fridén noch oer as orizjineel lid.
In Flames naam in demo op dy 't se opstjoerden nei it platelabel Wrong Again Records. De platemaatskippij fûn de demo goed genôch foar in platekontrakt. De band begûn al te wurkjen oan it album Lunar Strain, dat yn 1994 útkaam. Yn it begjin hie In Flames allinnich trije fêste bandleden en hierde by elk optreden in tal sesje muzikanten. De leden wiene it sêd om konstant minsken yn te hieren en rekrutearren doe Anders Fridén op sang en Björn Hettinga op drums, dêrmei waard band kompletearre.
Eaststellingwerfsk
It Eaststellingwerfsk is de foarm fan it Stellingwerfsk, sa't dat sprutsen wurdt yn it grutste part fan 'e gemeente Eaststellingwerf, útsein de westlikste punt dêrfan. It ûnderskiedt him fan it Haadstellingwerfsk trochdat wurden einigjend op "-aer" útsprutsen wurde as "-eer".
Skermjen op de Paralympyske Simmerspullen 1972
De Ve Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1972 hâlden yn Heidelberch, West-Dútslân.
Degen
{| width=60%
Sabel
{| width=60%
Floret
{| width=60%
Bad Neuenahr-Ahrweiler
De stêd Bad Neuenahr-Ahrweiler ûntstie op 7 juni 1969 troch de gearfoeging fan de stêden Ahrweiler en Bad Neuenahr en de gemeentes Gimmigen, Heimersheim, Kirchdaun en Lohrsdorf (Verbandsgemeinde Bad Neuenahr). De gemeente Ramersbach waard op 16 maart 1974 by de stêd yndield.
Stedsyndieling
Ûnderferdieling fan de befolking per 30 juny 2018:
Ahrweiler
Yn it Stadtteil Ahrweiler is de Römervilla in besite wurdich. Hjir binne de bleatleine resten fan in 2e-3e iuwske villa út de romeinske tiid te sjen.
Ahrweiler hat tal fan moaie en goed restaurearre fakwurkhûzen en ek de stedsmuorre bleau goed bewarre. Alle fjouwer poarten (Ober-, Walporzheimer of Gisemer Tor, Nieder- of de Rheintor, Adenbach- of Winzertor en de Ahrtor) binne der noch, lykwols de Adenbachpoarte waard yn 1974 nei 285 jier wer rekonstruearre. Fan de trije midsiuwske wentuorren bleane allinnich de Weiße Turm en de faak ferboude Kolwenturm bewarre.
De katolike Laurentiuskirche oan de Marktplatz is in trijeskepich bouwurk út 1269 oant de iere 14e iuw. Ek oan de Marktplatz stiet it barokke waachgebou, dat út de twadde helte fan de 18e iuw stamt.
Oan de Kalvarienbergstraße leit it kleaster fan de Ursilinen. It oarspronklike barokke kleaster waard yn 1897 gruttendiels ferfongen troch neogoatyske bou. De barokke krúswei mei 14 staasjes en in barokke krúsigingsgroep datearje fan 1732.
Bad Neuenahr
It Stadtteil Bad Neuenahr is ferneamd fanwegen de net ûnbelangrike kuerynstellings. Yn it plak tsjûgje tal fan villa's en kuerhotels fan de bloeiperioade fan de opkommende kuerkultuer oan it ein fan de 19e en it begjin fan de 20e iuw. Foarhinne bestie Bad Neuenahr út de trije plakjes Beul, Wadenheim en Hemmessen. Ut dizze tiid datearje noch in oantal bouwurken, wêrûnder bygelyks kapellen en fakwurkhûzen.
Op de rjochter kant fan de Ahr stiet oan de Willibrordusstraße de Willibrorduskirche. De diels let-romaanske tjerke wie eartiids de parochytsjerke fan Wadenheim. Yn de jierren 1899-1901 waard troch de arsjitekt August Menken de Rosenkranzkirche oan de Telegrafenstraße boud. De toer fan dizze tsjerke is 60 meter heech en is byldbepalend foar it stedsbyld. Ek oan de Telegrafenstraße stiet de protestânske Marten Lutherkirche út 1872.
Oare Stadtteile
De katolike St. Mauritius oan de Bachstraße yn Heimersheim waard fan ôf de twadde helte fan de 13e iuw oud, yn de jierren 1960-1961 folge ûnder lieding fan de arsjitekt Otto Vogel út Trier de bou fan in oanbou en frijsteande toer. Westlik van Ahrweiler leit tusken in wynbougebiet de yndrukwekkende ruïne fan in eardere kleastertsjerke.
Eastbiltsk
It Eastbiltsk is de foarm fan it Biltsk, sa't dat sprutsen wurdt yn it eastlike part fan 'e Nederlânske gemeente It Bilt, dy't ta de provinsje Fryslân heart. It taalgebiet fan dit dialekt omfiemet benammentlik de doarpen Froubuorren en Aldebiltsyl, wylst Sint Anne en Nij-Altoena in tuskenposysje ynnimme tusken it Eastbiltsk en it Westbiltsk. It Eastbiltsk ûnderskiedt him fan it Westbiltsk trochdat de ynfloed fan it Frysk yn it easten fan it Bilt iuwenlang folle sterker west hat as yn it westen. It Eastbiltsk is dus in "minder suvere" foarm fan it Biltsk, om it samar út te drukken.
Westbiltsk
It Westbiltsk is de foarm fan it Biltsk, sa't dat sprutsen wurdt yn it westlike part fan 'e Nederlânske gemeente It Bilt, dy't ta de provinsje Fryslân heart. It taalgebiet fan dit dialekt omfiemet benammentlik de doarpen Westhoek en Sint Jabik, wylst Sint Anne en Nij-Altoena in tuskenposysje ynnimme tusken it Westbiltsk en it Eastbiltsk. It Westbiltsk ûnderskiedt him fan it Eastbiltsk trochdat de ynfloed fan it Frysk yn it easten fan it Bilt iuwenlang folle sterker west hat as yn it westen. It Westbiltsk is dus de "suverste" foarm fan it Biltsk, om it samar te neamen.
De Onderneming (Hippolytushoef)
De Onderneming is in reiddutsen nôtmûne yn it Noard-Hollânske doarp Hippolytushoef.
Yn 1952 kocht de stifting 'Oud Wieringen' de mûne oan. Yn de jierren 1960 folge in restauraasje fan de bûtekant, mar yn 2000 is de mûne mei in grutte restauraasje ek wer mealree makke.
De wjukkefoarm is âld-hollânsk en de flecht 19,75 meter. Op de souder dêr't it earder pelwurk stie is hjoed-de-dei in koekebrekker.
Oant likernôch 1970 stie de mûne noch frij fan bebouwing en beammen. Sûnt is it biotoop foar de mûne der net better op wurden. Oarspronklik hie de mûne trije koppels mealstiennen. Dat binne der tsjintwurdich noch twa. Yn 2019 binne twa nije roeden stutsen.
De mûne is hjoed-de-dei ien fan de twa mûnen fan de feriening 'De Wieringer Molens'. De oare mûne fan de feriening is 'De Hoop' yn Den Oever.
Siboarium
In siboarium (Latynsk: ciborium, drinkbeker, meartal: siboaria) is in op pylders rêstende opbou oer in alter fan in tsjerkegebou. De funksje fan in siboarium is beskerming te jaan oan it ûnderlizzende alter, grêf of in skryn. Dêrnjonken lûkt in siboarium it omtinken fan de besiker nei it wichtichste plak yn in tsjerke, it alter. In siboarium (of baldakyn) kin fan hout, metaal of stien wêze.
Yn de tiid fan de renêssânse en de barok waarden siboaria jimmeroan grutter en pronksker en koene se de foarm fan in kapel oannimme.
Tige bekend is Bernini's siboarium yn de Sint-Piter yn Rome.
List fan planetoïden 89701-89800
Dit is in list fan planetoïden 89701-89800.
Gene Siskel
Jonkheid en oplieding
Siskel waard yn 1946 berne yn Chicago as de soan fan Nathan William Siskel en dy syn frou Ida Kalis, dy't allebeide Joadske ymmigranten út Ruslân wiene. Hy ferlear syn âldelju doe't er njoggen jier wie en waard dêrnei fierder grutbrocht troch syn omke en muoike. Nei't er slagge wie foar syn eineksamens fan 'e middelbere skoalle, learde Siskel fierder oan 'e Culver Akademys, in militêre skoalle yn Culver (Indiana). Yn 1967 behelle er in bachelorgraad yn filosofy oan 'e Universiteit fan Yale, yn New Haven. Ien fan syn heechlearaars dêr wie Pulitzerpriiswinner John Hershey, waans referinsje Siskel yn 1969 oan in baan holp by de krante de Chicago Tribune.
Karriêre
Nei't er syn stúdzje oan 'e Universiteit fan Yale ôfrûne hie, folge Siskel in ofsiersoplieding foar de nasjonale reserve fan it Amerikaanske Leger, dy't er yn 1968 mei súkses ôfsleat. Dêrnei wied er in skoftke militêr sjoernalist. Yn 1969 kaam er foar de Chicago Tribune te wurkjen, dêr't er oansteld waard as filmkritikus. Siskel skreau syn earste filmresinsje in moanne foar't er troch de Tribune oannommen waard, oer de film Rascal. Yn 'e tsjinst fan 'e Tribune ûntjoech er him al rillegau ta in foaroansteand kritikus.
Yn 1975 begûnen Siskel en syn kollega Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times tegearre de filmrubryk Sneak Previews op 'e regionale tillefyzjestjoerder WTTW yn Chicago, en letter ek op 'e Amerikaanske nasjonale tillefyzje by PBS. It duo waard ferneamd om 'e 'tomme omheech'- of 'tomme omleech'-konklúzjes fan harren resinsjes. Se betochten de fraze "twa tommen omheech", foar as se it allebeide in goede film fûnen. Yn 1982 giene se by PBS wei en brochten se yn syndikaasje in nije filmrubryk op 'e Amerikaanske tillefyzje, At the Movies with Gene Siskel & Roger Ebert. Doe't dat programma yn 1986 ferhuze nei Buena Vista Television, in dochterûndernimming fan The Walt Disney Company, kaam it Siskel & Ebert & the Movies te hjitten.
Siskel en Ebert waarden sa bekend dat se tegearre as gastakteurs ferskynden yn in ôflevering fan it berneprogramma Sesame Street. Siskel die ek mei, as himsels, oan in ôflevering 'e komeedzjesearje The Larry Sanders Show, fan Garry Shandling.
Siskel stie derom bekend dat er faak negative resinsjes skreau oer films dy't har neitiid ûntjoegen ta reuseftige kaskreakers yn 'e bioskopen. Foarbylden dêrfan wiene de horrorfilm Poltergeist, de aksjekomeedzje Beverly Hills Cop, de aventoerefilms Indiana Jones and the Last Crusade en Robin Hood: Prince of Thieves, de plysjefilm The Silence of the Lambs, de western Unforgiven en de science fiction-films The Terminator, Predator en Independence Day. Films dy't er wol hiel goed fûn, foelen faak wer net of net bot yn 'e smaak by it bredere publyk, lykas My Dinner with Andre, Shoah en Fargo.
Priveelibben
Siskel troude yn 1980 mei Marlene Iglitzen, in tillefyzjeprodusinte foar CBS yn New York. Hja krigen twa dochters, Kate en Callie, en ien soan, Will. Beide dochters studearren letter ôf oan 'e Universiteit fan Yale, krekt as harren heit.
Ferstjerren
Op 8 maaie 1998 waard by Siskel in harsenstumor fêststeld. Trije dagen letter ûndergied er in harsensoperaasje. Op 3 febrewaris 1999 kundige er oan dat er omreden fan sykteferlof in skoftke net op 'e tillefyzje te sjen wêze soe, mar hy ferwachte mei koarten werom te wêzen. Gene Siskel ferstoar lykwols santjin dagen letter, op 20 febrewaris 1999, oan komplikaasjes feroarsake troch in nije harsensoperaasje. Hy waard 53 jier âld.
Jaarlastate
Jaarlastate, of Jaerlastate, stie yn Wetsens, gemeente Dongeradiel. It hûs waard foar it earst healwei de 15e iuw neamd. Fan de state is neat mear te finen.
Skiednis
De Jaerla's hiene yn Eastergoa yn de 15e iuw tenminsten fjouwer stinzen: yn Wetsens, Rintjemastate yn Eastrum, yn Burgum en op Gaastmabuorren ûnder Hurdegaryp. Genealogyske teksten suggerearje dat Rintjema yn Eastrum it âlde stamhûs wêze soe.
Om 1400 hinne wie de manlike line fan de Jaerla's útstoarn. Der wie in dochter dy't mei in Rienck Rienckama troud wie, sy wenne yn Eastrum. Rienck skreau him net allinne Rienckama mar ek wol Jaerla. Sy hiene twa bern, Gabbe en Eels. Gabbe hie in soan Botte en Eels in dochter Anna Bolta. Gabbe en Anna Bolta boasken en wiene de earst bekende bewenners fan de Jaerla State yn Wetsens mids 15e iuw. Twadde helte 15e iuw wie Jaerla yn Wetsens it stamhûs fan de Jaerla's. Se wiene aktyf belutsen by it skeel tusken Skier en Fet yn de 15e en begjin fan de 16e iuw.
Gabbe en Anna krigen 4 bern, mar faaks ek 5: Rienck, Gabbe, Minne, Doedt, Bauck en nei alle wierskyn ek IJdt. IJdt libbe om 1450 en boaske oan Barthold Tjaerda. Fan Bauck is neat bekend. Doedt boaske de befaamde Ofcke fan Dockum, dy't feitlik Ofcke Riemersma hjitte, en dy't yn 1470 Fryslân ferlitte moast om politike redenen.
Syds Botnia wie doe eigner en bewenner fan de Tjaerdastins, boaske oan de dochter fan Worp Tjaerda, in Skieringer, dat grutte fijân fan de Jaerla's. Gabbe liet de Jaerla State nei oan syn broer Minne.
Minne Jaerla en Doedt Offinga hawwe de State frij seker bewenne. It pear hie seis bern. Reynsk of Riska en Rixt waarden beide non yn it kleaster Sion by Nijewier. Botte en Æmpcke wie harren soannen. Minne hie ek noch in bern oanset by in Gryt, Sybet. Fan Minne is witten dat er yn 1491 as grytman fan Eastdongeradiel by de eallju hearde dy't dat jier een ferbûn mei Grins sletten. Op 17 septimber 1491 waard it ferbûn tusken Grinzers en Eastergoa in feit; Minne fertsjintwurdige "vander stadt ende meente toe Wetsens ende toe Oestrum."
In sike Minne Jaerla makke in 1494 op St Frederikusdei (5 maart) syn testamint op. Hy fermakke in protte legaten oan famyljeleden en fral ek oan geastliken, tsjerken en kleasters. Bygelyks St. Vitus, de patroan fan de tsjerke fan Wetsens moast alle jierren in rinte útkeard krije fan de besitter fan it "Jarle huus". Hy bepaalde fierder dat Jaarlastate net oan syn dochters komme moast, mar oan syn soannen Botte of Æmpcke en harren wettich neiteam. Rixt moast it kleaster yn. Sy waard letter non yn kleaster Sion. Suster Gapke "sal in die warlt bliven", of it moast wêze dat Rixt wei rekke, mar hy liet it oan de broers oer oft se Gapke wol of net yn in kleaster pleatse soene. Dat Minne syn soannen Botte en Æmcke wiene erfgenamten fan de foarâlderlike goeden. Botte Jarla bewenne ein 15de iuw de stins op Gaastmabuorren ûnder Hurdegaryp, dy't letter Groustins neamd waard. Æmcke wenne op de Jaerla State en wie ek eigener fan de stins yn Burgum. Botte boaske oan Jildu Hettes fan Albada út Poppenwier en sy hiene in dochter Eelck. Syn broer Æmcke troude mei Bouwe Houwerda (út Grinslân of út Eastdongeradiel). Sy krigen gjin bern dat de Jaerla State waard fan Eelck.
It jier 1498 wie tige ûnrêstich foar de bruorren. Beide hearden ta de partij fan de Fetkeapers da wiene tsjinstanners fan Hartoch Albrecht fan Saksen dy't fan de Skieringers stipe waard. Dy oermasteren om july 1498 Eastergoa, útsein de stêd Ljouwert en Æmcke Jaerla op Jaerla State yn Wetsens. Yn de jûn fan de 22e juli 1498 giene in stik as wat de Saksen oanhingjende Fryske eallju beselskippe fan in protte Saksyske eallju mei twahûndert man nei Gaastmabuorren, dêr't se Botte Jaerla mei 22 oanhingers finzen namen. Ien dêr fan waard deaslein en de oaren waarden de boeien oanlein en nei Snits brocht. Dit meidat Botte en syn manlju net efter de Hartoch fan Saksen stiene, mar ek meidat Æmcke Jaerla him fûleinich tsjin de nije hear fersette.
Goed twa moanne letter moast it Ryntiemahuys fan de Jaerla's yn Eastrum it ûntjilde. Dêr wenne doe Gielt, de soan fan Rienck (broer fan Botte en Æmcke). Op 29 septimber gien ûnder oaren de Saksyskgesinde Schelte Tjaerda fan Rinsumageast en in stikmannich oaren út Eastergoa nei Eastrum om de stins yn te nimmen. Gielt en sân of acht oaren waarden finzen naam en Taecke Heemstra besette it hûs mei wat kriichsfolk. Dêrnei waard Jaerla State yn Wetsens oanfallen troch Taecke Heemstra, Schelte Tjaerda en Hessel en Doecke Martena en wat kriichsfolk. Æmcke wie net thús, der wiene mar in man as tolve trettjin om it hûs te ferdigenjen. Doe't de belegerers op it hûs begûnen te sjitten ferlieten de ferdigeners de state by nacht. Sadwaande waard it ferset fan de Jaerla's tsjin it Saksysk bewâld foar altyd brutsen. Botte Jaerla yn Burgum bleau wol trou oan de Saksyske oerhearsker seit in list út 1505. Botte is foar 1510 stoarn en Æmcke sette him dêrnei, grif yn 1511, ta wenjen op Gaastmabuorren. Yn Wetsens wie it eigendom fan de Jaerla State him ûntnaam.
Op 9 novimber 1498 lieten Wilbolt fan Schaumborch, ridder, opperbefelhawwer fan it Saksysk leger, en de oare ôffurdigen fan Albrecht hartoch fan Saksen yn Fryslân, witte dat oan Hessel, Doecke Martena en Schelte Tjaerda it Jaerlahûs tawiisd is, om reden fan harren trouwe tsjinst oan de hartoch, en ek om de hege kosten en lêsten dy't se hân hiene by it ferôverjen fan it Jaerlahûs - dêr't Æmcke Jaerla wenne dy't tsjin de Hartoch fan Saksen wie. Sy en harren erfgenamten krigen it lykwols as liengoed en de beliening wie oan de foarst. It is bûtelânske oerhearskers nea slagge en fier it lienstelsel sa't dat op oare plakken bestie yn Fryslân yn. Der wiene lykwols wol in stikmannich goeden dy't om reden fan bysûndere oarsaken troch de foarst beliend wurde moasten, lykas de Jaerla State, de Hemmemastate yn Bitgum, de Broersmastate te Kollum en de Jeppemastate yn Westernijtsjerk (Ferwerteradiel). Wat de Jaerlastate en de Jeppemastate oanbelanget kin sein wurde dat ûnder dy beliening in famylje- en ferervingskwestje skûl gie, wêrby't de ferûngelike partij him oansluet by de foarst fan Saksen en sadwaande mei geunstich gefolch optrede koe tsjin de tydlike besitter.
Fan Æmcke Jaerla is fernijd dar er grytman fan Tytjerksteradiel west is, op in stins ye Gaastmaburen wenne hat en dêr yn 1529 stoarn is. Hy behearde ta de partij fan de Hartoch fan Gelre dy't fan novimber 1514 oant 1523 it bestjoer oer dat goa fan de Saksers (oant july 1515) en de Boergondjers (oant yn 1523) oer dat goa bestriden. Yn 1520 gie er lykwols oer nei de Boergondyske partij. Æmcke wie in sterke kante keardel docht bliken út ferhalen. Hy stoar sûnder bern yn 1529, wêrnei't syn stoflik omskot ynearsten yn Burgum byset waard, mar letter nei Hantumhuzen oerbrocht waard.
Eelck, dochter fan syn broer Botte en boaske oan Minne fan Eminga, waard syn erfgenamd. Æmcke hat him nea goed deljaan kind by it feit dat de state as liengoed oan de kroan kaam. Ferskate prosessen waarden fierd en yn 1527 hat Æmcke noch besocht in ferdrach mei de Martena's te sluten, mar dat slagge net. Tsien jier leter besocht Minne van Eminga út namme fan syn oare helte Eelck Jaerla it nochris. It liket der op dat jin doe wol in skikking makke hawwe, yn dy sin dat Grut Jaerla, it Jaerlahûs oan de Jaerla's yn eigendom tawiisd waard wylst Lyts Jaerla as lien oan de Martena's behearren bleau.
Grut Jaerla wie yn 1537 20 pûnsmiet grut en yn 1640 70 pûnsmiet. Lyts Jaerla wie yn 1537 80 pûnsmiet en yn 1640 85. Lyts Jaerla is nea wer it besit fan de Jaerla's wurden. Nei it ôfswarren fan de Spaanske kening Filips II yn 1581 is it lien oergien op de provinsje, dy't by eltse nije beliening in seker bedrach barre. Sa bleau Lyts Jaerla yn it besit fan de Martena's en behearde letter as sate oan de Van Aylva's. De oarspronklike Jaerla State waard nei it ferstjerren fan Minne fan Eminga (yn 1541) en syn oare helte Eelck fan Jaerla (yn 1557) erfd troch harren soan Botte. Dy giene yn de fuotleasten fan harren foarfaars en fersetten harren ek tsjin frjemde oerhearskers, de Spaanske kening en dy syn lânfâd Alva. Mei syn wiif Syts Tjaerda bewenne er de state en nei harren dea (om 1572) waarden se yn de tsjerke fan Wetsens byset.
Minne, de soan fan Botte en Syts Tjaerda, bewenne mei syn oare helte Luts fan Dekema de Jaerla State. Hy stoar yn 1598. Yn syn testamint komme in tal bepalingen foar yn it foardiel fan syn skoansuster Anna fan Dekema dy't ûnder it siikwêzen fan har suster († 1595) lange tiid mei de húshâlding rêde. Sy krige njonken wat replik guod ek in stikje lân yn Jellum en it rjocht om noch in jier nei syn dea de Jaerla zate, state en lannen yn Wetsens fergees te brûken. Minne hie gjin bern en hat de state frij seker oan syn folle neef Pijbe fermakke. yn 1640 is dy syn widdo Perck van Roorda eigenaresse, mar yn 1608 Haio fan Rinia op de state, dy't yn 1627 grytman fan Kollumerlân waard. Yn 1608 waard de state teffens bewenne troch Tijaerd Aelva de Jonge en yn 1625 troch Otto fan Hobbema en Margarethe fan Boeijmer út Hallum. It liket der op dat de state dêrnei ôfbrutsen waard, want yn 1640 wie Jaarla in pachtpleats. Ien fan Pijbe's bernebern, Thecla Maria fan Aggema, wie boaske oan Wijbrandus de Laignier. Sy hiene jildkrapte wat bliken docht út it stimkohier fan 1689 dat harren krediteuren as eigeners fan Grut Jaerla neamd.
Domtsjerke fan Wiener Neustadt
De Dom fan Wiener Neustadt (ek: Us-Leaffrouwedom, Dútsk: Liebfrauendom) is in oarspronklik letromaansk tsjerkegebou yn de Eastenrykske stêd Wiener Neustadt.
Fan 1468 oant 1785 wie it de katedraal fan it bisdom Wiener Neustadt.
Skiednis
De tsjerke wie fan 1469 oant 1785 in biskopstsjerke, mar de ynfloed fan de biskop bleau beheind ta it gebiet fan de stêd Wiener Neustadt.
De oarspronklik as protestant grutbrochte en ta it roomske leauwe bekearde Melchior Klesl liet de ierbarokke preekstoel bouwe. It letbarokke heechalter mei in skilderij fan Gianbettino Cignarol fan de Marije-Himelfeart waard yn 1776 ynwijd.
Nei ierdskoddings waarden de 64 meter hege tuorren fan de tsjerke brekfallich. Yn 1886 waarden de tuorren ôfbrutsen en neffens âlde tekenings ûnder lieding fan de Weenske arsjitekt Richard Jordan tusken 1892 en 1899 op 'e nij boud.
Fan 1975 oant 1999 waard de hiele domtsjerke restaurearre.
Oargel
It sleepladen-oargel fan de tsjerke waard yn 1989 troch de Eastenrykske oargelbouwer Gerhard Hradetzky boud en hat 41 registers ferdield oer trije manualen en pedaal.
Dommuseum
Yn de súdlike toer is in museum ûnderbrocht, dêr't dokuminten, ôfbylden en keunstwurken oer de bouskiednis fan de dom te sjen binne.
Wiener Neustadt
Wiener Neustadt is in stêd yn de Eastenrykske dielsteat Neder-Eastenryk. De stêd is in statutêre stêd mei in eigen bestjoer en tagelyk it bestjoersintrum fan it distrikt Wiener Neustadt. Yn de stêd stiet ien fan de âldste militêre akadeemjes fan 'e wrâld, dy't troch keizerin Maria Theresia yn 1752 stifte is om Eastenrykske offisieren op te lieden.
Skiednis
Wiener Neustadt waard yn 1194 om politike en strategyske redenen stifte troch de Babenbergske hartoch Leopold V yn it saneamde Steinfeld, it meast súdlike diel fan it Weenske bekken, 50 kilometer súdlik fan de hjoeddeiske federale haadstêd Wenen. It ûntwerp foar de oan te lizzen stêd wie neffens it foarbyld fan in romeinsk kamp. De plattegrûn fan de stêd kaam oerien mei in rjochthoeke fan 620 meter oan de súdlike kant en 685 meter oan de westlike kant. De stêd waard troch fjouwer haadstrjitten yn fjouweren dield, dy't neffens de fjouwer wynstreken nei de stedspoarten lieden. De stêd krige in fiif meter hege en ien meter dikke stiennen muorre, mei op de hoeken foarse tuorren. Om de stedsmuorre hinne rûn in grêft, dy't troch ferskillende wetterkes folle waard. It losjild, dat hartoch Leopold V krige foar kening Richard I nei't dy op de weromreis fan de krústocht by it doarpke Erdberg finzen set waard, brocht it needsaaklike kapitaal om de Neustadt (Nova Civitas) te bouwen. De tafoeging "Wiener" oan Neustadt waard pas yn de 17e iuw yn de namme opnommen.
Under hartoch Freark V fan Eastenryk, de lettere dútsk-roomske keizer Freark III, wie Neustadt sûnt it midden fan de 15e iuw njonken Graz de stêd dêr't it hôf residearre. Yn 1453 fûn sels in Ryksdei plak, dy't lykwols mar min besocht waard troch de foarsten fan it Hillige Roomske Ryk.
Yn augustus 1487 waard Neustadt (Hongaarsk: Bécsújhely ) nei in belegering fan twa jier oermastere troch de Hongaarske kening Matthias Corvinus. De kening joech de ferdigeners in frije ôftocht en fanwegen de ridderlike tradysjes krige de stêd fan Corvinius in 81 sintimeter hege bokaal fan ferguld sulver, dy't hjoeddedei as Corvinus-beker yn it stedsmuseym stiet te pronkjen. Nei de dea fan Corvinus waard de stêd sûnder slach troch kening Maksimiliaan I werom ferovere. De stêd ferlear yn de 16e iuw de betsjutting as keninklik-keizerlike residinsje, mar bleau in wichtich bolwurk tsjin de tanimmende driging fan de Turken.
Sûnt it ein fan de 18e iuw groeide Wiener Neustadt út ta in yndustrieel knooppunt yn it Theresianisches Industrieviertel, dêr't û.o. lokomotiven boud waarden. Op 8 septimber 1834 waard de stêd foar in grut part troch in grutte stedsbrân ferneatige. De brân wie yn skuorren súdlik fan de stêd ûnstien en oanfjurre troch in stoarm oerslein op de opsteapele houtfoarrieden foar de Neunkirchner Tor. Dêrnei sloech de brân oer op de stêd sels. By de brân gyngen 500 gebouwen ferlern en 47 minsken liet it libben. Yn de Earste Wrâldkriich wie Wiener Neustadt in sintrum fan de wapenyndustry. Op de delgong fan de dûbelmonargy folge de delgong fan de yndustry fan Wiener Neustadt. It ôfsetgebiet wie yn it folle lytsere Eastenryk ferskrompele en in soad fabriken moasten de doarren slute. Fanwegen it Ferdrach fan Saint Germain moast der in ein kommen oan de fleantúchprodyksje en de feroarsake de mondiale krisis. Nei de Anschluss fan Eastenryk by it Dútske Ryk yn 1938 waard Wiener Neustadt op 'e nij in sintrum fan oarlochsyndustry. Al yn 1940 produsearren de fleantúchfabriken fan de stêd in fearn fan de hiele Messerschmitt-109-produksje yn it Reich. Yn de eardere Lokomotyffabryk waard sûnt 1943 ek mei de montaazje fan A4-raketten útein set. Fanwegen de konsintraasje fan dy wapenyndustry, mar ek om't de stêd in knooppunt foar it spoar foarme, waard de stêd troch likernôch fan 1943 oant 29 kear bombardearre en troch 50.000 bommen ferneatige. Fan de 30.000 gebouwen bleaune mar 18 sûnder skea en dêrmei is Wiener Neustadt ien fan de slimst troffen stêden fan it Tredde Ryk.
Religy
Neffens de folkstelling fan 2001 wie doe 62,3 % fan de ynwenners rooms, 7,6 % protestantsk, 6,1 % islamitysk, 2,2 % otterdoks, 18,2 % sûnder leauwe.
Ilja Golosov
Ilja Alexandrovitsj Golosov (Moskou, 1883 –  Moskou, 1945) wie in Russysk Sovjet arsjitekt. Wie in foaroanman yn it Konstruktivisme yn de jierren 1925-1931, Ilja Golosov ûntwikkele letter syn eigen styl, de iere stalinistyske arsjitektuer bekend as postkonstruktivisme.
La La Land (film út 2016)
La La Land is in Amerikaanske romantyske komeedzjedrama-, musical- en dûnsfilm út 2016 ûnder rezjy fan Damien Chazelle, mei yn 'e haadrollen Ryan Gosling en Emma Stone. De titel is in bekende bynamme fan 'e stêd Los Angeles, mar ek in Ingelsktalich eufemisme foar in mentale steat wêryn't men de dingen net reälistysk ûnder eagen sjocht. It ferhaal giet oer in ferearmoede jazzpianist en in jonge aktrise yn Los Angeles, dy't fereale reitsje en in relaasje krije, mar kieze moatte tusken harren leafde en harren dreamen. La La Land waard yn 2016 foar it earst fertoand op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje. De film waard tige goed ûntfongen troch de filmkritisy en ûntjoech him ek ta in grut kommersjeel súkses yn 'e bioskopen. Hy wûn in frijwat prizen, mei dêrûnder seis Oscars, sân Golden Globes en fiif BAFTA's. Sa waard La La Land útornearre as winner fan 'e Golden Globe yn 'e kategory Bêste Film – Musical of Komeedzje. De film griep lykwols krekt njonken de Oscar foar Bêste Film.
Plot
Wylst se fêstsit yn in file yn Los Angeles, belibbet de jonge Mia Dolan, dy't dreamt fan in karriêre as aktrise, in momint fan ferkearsagresje rjochte tsjin Sebastian Wilder, in ferearmoede jazzpianist. Nei in minne dei op har wurk as servearster rint de audysje dêr't se har hoop op fêstige hie út op in teloarstelling as de casting director har tillefoan oannimt wylst Mia in emosjonele sêne spilet. Dy jûns nimme Mia har hûsgenoates har, om har op te fleurjen, mei nei in wielderich feest yn 'e rike buert Hollywood Hills. Se spegelje har foar dat se mank de withoefolle oanwêzigen grif immen moetsje sil dy't har helpe kin har aktearkarriêre oan 'e gong te krijen. De dei einiget foar har lykwols krekt sa't er begûn is as se nimmen moetet dy't oan dy omskriuwing foldocht, wêrnei't se ûntdekt dat har auto fuortsleept is en se twongen is om op ûnnoflike skuon it hiele ein nei hûs te rinnen.
Underwilens wurket Sebastian dyselde jûns as pianist yn in restaurant, dêr't er troch de eigner warskôge wurdt om inkeld tradisjonele krystlieten te spyljen. Hy kin himsels lykwols net behearskje en begjint dochs mei in jazz-ymprovisaasje. It is dy muzyk dy't Mia heart as se ûnderweis nei hûs by it restaurant lâns komt. Se giet nei binnen ta, dêr't se der tsjûge fan is hoe't Sebastian troch de yrritearre eigner ûntslein wurdt. As er lulk en fernedere de saak ferlit, besiket se him te komplimintearjen wylst er by har lâns skonket, mar hy stegeret har op ûnfatsoenlike wize ôf.
Ferskate moannen letter moetsje se inoar wer op in feest, dêr't Sebastian yn in coverband popmuzyk út 'e 1980-er jierren spilet. Mia nimt wraak troch in nûmer oan te freegjen dat er dúdlik ferfelend fynt om spylje te moatten. Oan 'e ein fan 'e jûn rinne se tegearre werom nei harren auto's, wylst se harren bekleie oer it feit dat sa'n leaflike jûn bedoarn wurdt trochdat se yn inoars selskip ferkeare, ek al springt der dúdlik in fonk tusken harren beiden oer.
Letter siket Sebastian Mia op har wurk op; se is servearster yn in kofjehûs yn it studioklompeks fan Warner Bros. As se skoft hat, liedt se him rûn troch de studio's, wylst se fertelt fan har dream om 'it te meitsjen' yn Hollywood. Sebastian nimt har mei nei in jazzklub en fertelt har oer syn pasje foar jazz-muzyk en syn hope om ea syn eigen jazzklub te iepenjen. Hy nûget Mia út om mei him nei in fertoaning te gean fan 'e âlde film Rebel Without a Cause. Se stimt ta, mar ferjit dêrby dat se op dat tiidstip se al in ôfspraakje mei har frijer Greg hat. As se har lykwols dea ferfeelt mei Greg en syn freonen, naait se út en jout se har dochs noch by Sebastian, krekt foar't de film begjint. Se beëinigje de jûn mei in besyk oan it ferneamde Griffith Observatoarium.