cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Abdij fan Saint-Georges de Boscherville
Gouden tiid
thumb|250px|left|Oersicht fan de abdijtunen thumb|260px|Romaanske kapitelen Willem fan Tancarville (ca. 1075-1129), stifte om 1112-1113 hinne de Sint-Joarisabdij fan Boscherville, nei't syn heit Rudolf (Raoul de Tancarville) in donaasje dien hie. Tanksij it patrosinium wist de abdij in grut tal skinkingen te krijen, fral dy fan kening Hindrik I, dy't de abdij de haven fan Bénouville skonk. It soe it plak wurde dêr't de famylje begroeven waard. De eardere kanunniken waarden ferfongen troch benediktynske muontsen fan de abdij fan Saint-Évroult. Saint-Évroult woe de abdij hâlde as priorij, mar de stifters soargen der foar dat mei de donaasjes oan abt Loadewyk, fan 1114 oant 1157 de earste abt fan Boscherville, in tsjerke en kleastergebouwen boud wurde koene. Syn opfolger Fiktor, abt fan 1157 oant 1211, wie in muonts fan Saint-Victor de Caux. Hy boude in haadgebou en kleastergong. Mar it wie fral it kapittelhûs wêrút de keunstsinnige smaak fan de abt bliken die en dêr't er ek yn byset waard. Yn syn grêf soe letter in prachtige bewurke kromstêf út de 13e iuw fûn wurde. Yn de 15 jier dat Richard I abt wie moast er noch jimmeroan tsjin de abdij fan Saint-Évroult stride foar de autonomy fan it kleaster, mar yn 1225 makke in bul fan paus Honoarius III in ein oan de pretinsjes fan Saint-Évroult. Yn de 13e iuw waard de ienfâldige houten souder fan it tsjerkeskip en it dwersskip ôfbrutsen en ferfongen troch in goatysk ferwulft. It wie ien fan de seldsume yngrepen yn de fierder hast noch oarspronklike tsjerke.
De bêste tiid fan de abdij wie sûnt de stifting oant it jier 1244.
De delgong
thumb|left|Goatysk ferwulft fan it skip Tusken 1249 en 1269 brocht de aartsbiskop fan Rouen, Eudes Rigaud, hast alle jierren in besite oan de abdij. Hy stelde in dusoarder fêst, der wiene net mear as twintich muontsen en hja lieten frjemden ta op plakken dêr't dy net komme mochten. Wat der oan tafel oerbleau waard net lykas wenst oan de earmen útdield en der wie gjin goede Bibel om út te lêzen en mienskiplik nei te harkjen. De abt wie fierstente faak ôfwêzich. De aartsbiskop rikkemendearre mear disipline oan en yn 1267 stelde er fêst dat alles wer yn oarder wie.
Yn 1305 ferstoar it lêste lid fan de famylje Tancarville, dy't de abdij altiten trou west hie. De abdij waard no ôfhinklik fan de d'Harcourts en letter fan it hûs Orléans-Longueville. Hja fergeaten de abdij net en de abdij naam it wapen fan syn begeunstigers oan. By in besite fan kening Karel V yn 1322 waard de abdij noch mar troch 10 oant 15 muontsen bewenne.
De iennige priorij dy't de abdij yn Ingelân besiet stie yn Edith Weston (Rutland) en waard yn 1390 ferkocht. Yn 1412 krige abt Willem-Stefanus (Guillaume-Étienne) it rjocht foar him en syn opfolgers in stêf en in miter te brûken. thumb|200px|Tekening fan de tombe fan abt Antonius Le Roux fan Boscherville De abdij waard yn de Hûndertjierrige Kriich plondere en in needsaaklike renovaasje folge. Yn de 15e iuw wiene der net mear as acht muontsen, dy't net mear yn steat wiene de plichten fan harren begeunstigers nei te kommen, mar it tal roppingen begûn wer ta te nimmen en yn 1502 wiene it der 12, yn 1530 al 20. De iennige abt fan Boscherville dy't yn de tsjerklike struktueren in hege funksje beklaaie soe wie abt Antonius Bohier (Antoine Bohier), hy ferstoar as aartsbiskop fan Bourges.
Tusken 1506 en 1535 waard it kleaster ûnder abt Antonius Le Roux (Antoine Le Roux) foar in part ferboud. Fan de abt bleau noch in moaie tombe bewarre. Mei him einige in lange list fan fêste abten.
Dekadinsje en it ein
Troch de abdij "yn kommende" te pleatsen koe de kening in persoan fan oansjen, in frjemde, mei de titel abt beklaaie, dy't folop fan de ynkomsten profitearre mar dy't altiten hiele oare belangen hie dan de muontsen. Yn 'e regel wenne sa'n kommendatêre abt net iens yn it kleaster, mar yn in kastiel of in paleis en it wie selden in benediktyn. Foar de abdij betsjutte dy selsferriking in grutte ramp. Hja hiene brek oan eigen ynkommen en foar de donaasjes oan de kommendatêre abt krigen hja neat werom. In prior waard dan oansteld om de abt te ferfangen, mar yn 'e regel fersloppe de monastike disipline. Under dy kommendatêre abten fan Boscherville wiene ek twa kardinalen fan de famylje d'Este, dy't harren nei alle gedachten nea sjen litten ha yn de abdij. thumb|left|250px|De abdij yn 1700 In oare ramp dy't de abdij trof wiene de godstsjintkrigen yn Frankryk. Yn 1562-1570 moasten de muonsten út de abdij flechtsje om harren skûl te hâlden foar de protestanten, dy't al it meubilêr en de bylden yn de tsjerke fernielden en de oare abdijgebouwen plonderen. Yn 1590 besochten hja de tsjerke yn 'e brân te stekken. Fan it abdijhûs bleau neat oer en sawol de kleastergong as de sellen fan de muontsen waarden yn 'e jiske lein.
Fan 1626 oant 1676 yntrodusearre abt Loadewyk fan Bassompierre (Louis de Bassompierre), biskop fan Saintes, de herfoarmings fan Sint-Maurus. In grut part fan de kleastergebouwen waarden op 'e nij boud. Yn 1659 ûnderhannele de Kongregaasje fan Sint-Maurus, dy't al in soad abdijen fan de ûndergong holpen hie, mei de muontsen fan de abdij. Hja mochten harren gewoanten en it rjocht in prior te beneamen hâlde en op 1 desimber 1660 setten de Mauristen harren yn de abdij nei wenjen.
Jean Louis Charles fan Orléans-Longueville, soan fan de ferneamde hartoginne fan Longueville, lei yn 1690 de earste stien foar de nije grutte kapittelseal en it dormitoarium (sliepseal). Der waarden tunen oanlein en de tsjerke krige in pronkske ynrjochting. Nei't by him kranksinnigens fêststeld waard, lieten syn âlden him troch in lettre de cachet yn de abdij opslute, dêr't er yn 1693 ferstoar.
Frânske Revolúsje
Yn 1790 wie it tal muontsen fan de abdij al sakke nei sân. Op 13 febrewaris 1790 feardige de Nasjonale Assemblée it dekreet út om alle kleasteroarders te ferbieden. Amtners fan de gemeente Saint-Martin-de-Boscherville ynventarisearren de besittings fan de abdij en dielden de muontsen mei dat hja dêr net mear thúshearden.
By in feiling, dêr't de tsjerke net ûnder foel, kocht in keapman út Rouen de abdij en it kleasterhûs, kompleet mei tunen, kleastergong en binnenhôven. Yn it grutte gebou fan de Mauristen waard in fabryk ûnderbrocht. De abdijtsjerke wie doe yn goede steat en hie in folsleine ynrjochting mei in oargel. Om't de tsjerke en de parochiale gebouwen fan Saint-Martin de Boscherville brekfallich wiene, namen de ynwenners it beslút om de abdijtsjerke as parochytsjerke oan te hâlden, wylst de âlde tsjerke brûkt waard foar de produksje fan salpeter.
Tsjerke
thumb|left|250px|Grûnplan De abdijtsjerke fan Sint-Joaris fan Boscherville fertsjintwurdiget in grutte ienheid fan Normandyske romaanske arsjitektuer. Lettere feroarings yn it oarspronklike ûntwerp binne de goatyske geveltuorkes en it ynbouwen fan de ferwulften yn it skip en it dwersskip. De ferwulften yn it koer en de sydskippen binne oarspronklik en hawwe gjin ribben. It koer wie mei de apsis en in travee fan it skip oarspronklik heger dan de rest fan it skip, itjinge te sjen is oan de ferskillende hichten fan de pyldersokkels. De romaanske tsjerke kin ferlikene wurde mei de Notre-Dame-sur-l'Eau by Domfront en de Saint-Nicolas fan Caen, dy't boud waard troch de benediktynske muontsen fan de Abbaye des Hommes.
It grûnplan fan de tsjerke foarmet in latynsk krús mei in skip fan acht traveeën mei sydskippen, in dwersskip mei in lytse apsis oan de eastlike kant fan eltsje earm en in koer foar de muontsen dat begûn yn it sânde travee. Boppe de krusing fan it gebou feriist in lantearnetoer, wylst oan wjerskanten fan de gevel twa lytsere goatyske klokketuorkes steane. De sydskippen, de earms fan it dwersskip en it koer hawwe krúsferwulften. Oarpronklik hie it skip in houten souder, dat letter ferfongen waard troch in goatysk ferwulft. It trifoarium hat healrûne bôgen en fjouwer treppen liede ta de hegere dielen fan de tsjerke. It timmerwurk yn it súdlike dwersskip, dat út de 2e helte fan de 12e iuw datearret, is fan it âldste type dat yn Frankryk bestiet en noch jimmeroan yn in opfallend goede steat bewarre bleaun is.
Foar de Frânske Revolúsje stiene yn de tsjerke de tombes fan de stifters en begeunstigers. thumb|260px|Kapittelseal
De kapittelseal
De kapittelseal waard boud ûnder abt Fiktor (1157-1211) dy't dêr begroeven leit. De seal grinzget oan de noardlike earm fan it dwersskip en waard opnommen yn it gebou dat de Mauristen bouden. Dêrby winskjen hja de âlde kapittelseal te behâlden. It is in rjochthoekige romte fan 16,73 meter lang, 7,60 meter breed, 12 meter heech mei muorren fan 1,80 meter dik. De seal hat te lijen hân fan de fernielings troch protestanten en guon dielen binne yn minne steat troch de kwaliteit fan de stien. In apsis is oars as wênst yn Normandyske kapittelsealen net oanwêzich. thumb|left|Tancarville-kapel
Kleastergebou
It diel fan it grutte gebou dat de Mauristen bouden oan it ein fan de 17e iuw is bewarre bleaun. De ynrjochting is yn klassike styl fan it Loadewyk XIV-tiidrek.
La chapelle des Chambellans
Noardlik leit de 13e-iuwske kapel fan de Chambellans (ek: de Tancarville-kapel). De hearen fan Tancarville organisearren somtiden grutte eveneminten of gearkomsten yn in kompleks dat Logis des Chambellans hiet en binnen de muorren fan de abdij lei. Underdiel wie in 30 meter lange seal mei trije hurden. Fan it kompleks is allinne de kapel oerbleaun.
Tunen
De 17e-iuwske abdijtunen binne neffens âlde ûntwerpen op 'e nij yn de jierren 1980 oanlein. De tunen besteane út in hôf, fruchtbeammen, grientetunen en tunen mei medisinale en aromatyske planten.
Horrible Bosses 2
Horrible Bosses 2 is in Amerikaanske swarte misdiekomeedzje út 2014 ûnder rezjy fan Sean Anders, mei yn 'e haadrollen Jason Bateman, Charlie Day en Jason Sudeikis. De titel betsjut "Ferkriklike Bazen 2". De film is in ferfolch op Horrible Bosses, út 2011. It ferhaal folget se de trije freonen en ûnnoazele omkoalen Nick, Kurt en Dale as se Rex, de soan fan miljonêr Bert Hanson, ûntfiere wolle om mei it losjild harren bedriuw te rêden dat yn 'e problemen kommen is nei't Hanson harren by in saaklike oerienkomst bedondere hat. Horrible Bossen 2 krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy en prestearre teloarstellend yn 'e bioskopen.
Plot
Trije jier nei't se mei de skrik frijkommen binne nei harren plannen om harren bazen te fermoardzjen (sjoch: Horrible Bosses), hawwe de trije freonen Nick Hendricks, Dale Arbus en Kurt Buckman besletten om foar harsels te begjinnen, sadat se nea wer ûnder in baas hoege te wurkjen. Se besykje in eigen útfining yn 'e merk te setten: de 'Shower Buddy', in op in carwash ynspirearre dûskop dêr't de shampoo al yn sit. It blykt lykwols dreech te wêzen om ynvestearders te finen, in probleem dat allinne mar oanboazet nei in desastreus optreden yn in praatprogramma op 'e tillefyzje, dêr't se har presintearje as NickKurtDale, in merknamme dy't troch oaren ynterpretearre wurdt as niggertale ("nikkerferhaal") of niggertail ("nikkersturt").
De trije maten binne dan ek o sa bliid as der kontakt mei harren opnommen wurdt troch it postoarderbedriuw fan sakeman Bert Hanson en dy syn soan Rex, dat in ferfelende grapmakker mei in siik gefoel foar humor is. Fuort by harren earste moeting bestelt Bert 100.000 eksimplaren fan 'e Shower Buddy. De trije freonen slute dêrop by de bank in liening ôf fan $500.000, hiere in bedriuwsloads, nimme personiel oan en sette útein mei de produksje. As se de bestelling sa goed as klear hawwe, nimme se wer kontakt op mei Bert Hanson, mar dyselde fertelt harren kâldwei dat er ôfsjocht fan harren oerienkomst. Hy wachtet nammentlik leaver oant Nick, Dale en Kurt fallyt geane om't se harren liening net ôflosse kinne, wêrnei't er harren foarrie Shower Buddies foar in fraksje fan 'e priis opkeapje kin as de ynboel fan harren bedriuw ferbuolguodde wurdt.
Nick, Dale en Kurt geane nei it tichthûs om Nick syn eardere baas Dave Harken op te sykjen, dy't 25 jier oant libbenslang útsit foar moard (sjoch: Horrible Bosses). Dyselde fertelt harren, as er wat bekommen is fan it laitsjen, dat der foar harren gjin helbere opsjes besteane om harren behanneling troch Bert Hanson by de rjochter oan te fjochtsjen. Dêrop komme Dale en Kurt op 'e lapen mei it plan om Rex Hanson te ûntfieren, sadat se syn heit in losjild fan $500.000 freegje kinne, persiis genôch om harren liening werom te beteljen. Nick sjocht dêr neat yn, en lit him inkeld mei tsjinnichheid troch syn beide maten meislepe. Se sykje in âlde bekende op, de krimineel Motherfucker Jones, dy't harren it advys jout om it slachtoffer fan in ûntfiering fan begjin oant ein bewusteleas te hâlden, sadat der alhiel gjin kâns bestiet dat er harren identifisearje kin.
Op basis fan 'e goerie fan Motherfucker kriget Dale it idee om in gasflesse mei gniisgas te stellen by syn âlde wurkjouster, toskedokter Julia Harris. Kurt en Dale kinne maklik by de toskedokterspraktyk ynbrekke trochdat Dale de befeiligingskoade noch wit. It tafal wol lykwols dat Julia krekt dy jûns in moeting fan 'e praatgroep fan seksferslaafden dêr't se by oansletten is, yn har praktyk belein hat. Kurt en Dale wurde op in hier nei trappearre, en as Nick, dy't op 'e útkyk stie, nei binnen giet om harren te rêden, wurdt er oansjoen foar in nij lid fan 'e praatgroep. Om't er mient dat it in stipegroep foar alkoholisten is, hinget er in ferhaal op dat troch de oaren misbegrepen wurdt as in ferslach fan in homoseksueel seksaventoer. It docht bliken dat Julia besiket om eltse homo dy't se moetet, mei op bêd te krijen, om't se derfan oertsjûge is dat der gjin man op 'e wrâld is dy't har wjerstean kin, in teory dy't se graach bewize wol. Nick hat dêr gjin beswier tsjin, dat de moeting wurdt foartidich ôfbrutsen en Kurt en Dale kinne mei it gniisgas ûntsnappe wylst Nick en Julia seks hawwe.
Dyselde jûns noch set it trio nei de wente fan Rex Hanson ta, dêr't se binnen komme as Rex syn folle pleage húshâldster Kim de doar stean lit. Wannear't Rex sels thúskomt, ferskûlje se har trijeresom yn in kleankast, mar as Dale by fersin it gniisgas oanset, bedwelmje se harsels ynstee fan Rex. De oare moarns wurde se wekker op 'e flier fan 'e kleankast. Yn it hûs is nimmen mear te bekennen, dat se rinne derút en sette yn 'e auto ôf. As se letter lykwols de kofferbak fan 'e auto iependogge, blykt Rex dêryn te lizzen. De trije maten skrikke har dea, ta grutte hilariteit fan Rex, dy't harren bewusteleas yn syn kleankast oantroffen hie en útriddenearre hie wat se dêr moasten. Om har werom te pakken, hied er himsels yn har kofferbak ferstoppe.
Boppedat, sa fertelt er, fynt er har idee foar in ûntfiering net iens sa gek. Hy hat in problematyske relaasje mei syn heit, dy't de lêste tiid syn útjeften net iens mear betelje wol. Dêrom hat Rex besletten mei te wurkjen oan 'e ûntfiering. Op 'e losjildbrief dy't Dale opsteld hie, wêryn't de trije maten om $500.000 fregen, hat er it bedrach foarsjoen fan in ekstra nul. Syn heit kin skoan $5.000.000 misse. Hysels wol dêr $4.000.000 fan fange en Nick, Dale en Kurt kinne $1.000.000 hâlde. Dale en Kurt binne dêr wakker wiis mei, ta argewaasje fan Nick. Yn elts gefal hat Rex it brief op 'e post dien foar't er yn 'e kofferbak plaknaam, dus der is neat mear dat se deroan feroarje kinne. As de trije maten net meiwurkje wolle oan Rex syn plan, is er fan doel om nei plysje te gean en te sizzen dat er oan harren ûntsnapt is. Nick, Dale en Kurt sitte sa dus moai fêst yn in net fan eigen makkelei. Se skilje dêrom Bert Hanson op om harren losjildeask krêft by te setten. Rex beart dat er deabenaud is en dat de ûntfierders him fermoardzje sille as syn heit de plysje derby belûkt. As it fjouwertal neitiid by it bedriuw fan 'e trije maten arrivearret, wurde se dêr lykwols opwachte troch resjersjeur Hatcher en ferskate unifoarmearre plysjes. Rex ferskûlet him efteryn de auto wylst de oare trije Hatcher-en-dy ôfpoeierje.
Nei't se wer allinne binne, stoart Rex psychysk yn, om't er no begrypt dat syn heit it weromkrijen fan it jild wichtiger fynt as it wolwêzen fan syn soan. Dale en Kurt krije begrutsjen mei him en witte úteinlik ek Nick te bepraten om 'e falske ûntfiering troch te setten. Mei syn fjouweren betinke se in plan om 'e plysje te fluch ôf te wêzen en mei it losjild te ûntkommen. Dêrfoar brûke se net-trasearbere mobile tillefoans en ferkenne se de ûnderste ferdjipping fan in parkearkelder, dêr't it stjoerderke dat de plysje sûnder mis by it jild yn dwaan sil gjin berik hat, en Kurt ferklaait himsels mei prúk en nepsnor as Bert Hanson. Underwilens ûntdekt Julia Harris op 'e bylden fan har nije befeiligingskamera's dat Dale en Kurt de jûns tefoaren by har toskedokterspraktyk ynbrutsen hawwe. Ynstee dat se plysje bellet om oanjefte te dwaan, beslút se sels efter harren oan te gean.
As se it kriminele kwartet syn moaie plannen yn 'e praktyk bringt, rint it spul al rillegau mis. It docht bliken dat Kurt ynstee fan in ûntrasearbere goedkeape weismyttillefoan syn eigen mobile tillefoan mei al harren gegevens deryn foar Bert efterlitten hat, mei't er by it meitsjen fan tariedings ôflaat waard troch it foarbykommen fan twa boarstige jogsters. Nettsjinsteande dat meitsje se kontakt mei Bert, dy't se mei it losjild by him nei de parkearkelder ta dirigearje.
De trije maten bejouwe har nei de parkearkelder, dêr't se Bert ûnder bedriging mei in net laden revolver dy't se fan Rex krigen hawwe, twinge om 'e tas mei de $5 miljoen oan harren oer te dragen en teffens om Kurt syn mobile tillefoan werom te jaan. Neitiid wurdt Burt deasketten troch Rex, dy't eins yn in leechsteande bedriuwsloads fêstbûn op in stoel wachtsje soe oant de plysje him befrijde. Rex fertelt de trije freonen dat er fan gedachten feroare is nei't Bert de plysje belle. As syn heit dochs neat om him jout, wêrom soed er dan noch genoegen nimme mei $5 miljoen as er syn hiele fortún erve kin. Dat dêrom hat er besletten syn heit út 'e wei te romjen en de skuld foar de moard Nick, Dale en Kurt op 'e lea te skowen. Rex smyt Dale syn no lege pistoal ta, dy't it wapen yn refleks opfangt, sadat syn fingerôfdrukken derop komme te stean. Dêrnei naait Rex út om yn 'e lege loads te kommen ear't de plysje dêr arrivearret om him te befrijen. Wylst er fuortrint, sjocht Nick dat Rex syn broek fan efteren trochweakke rekke is mei syn heite bloed, mar as er de oaren dêr op wiist, kin de ûnnoazele Dale it net litte om dat lûdop te sizzen, sadat Rex der opmerksum op makke wurdt. Hy stelt dêrom de broek fan Kurt, dy't likernôch syn maat hat, sadat er gjin bewiismateriaal meinimt dat tsjin him brûkt wurde kin.
Wylst Nick, Dale en Kurt noch steane te redendielen oer wat se no moatte, arrivearret Motherfucker Jones yn syn pick-uptruck by harren, dy't har hjit om 'e tas mei losjild efteryn te smiten en yn te stappen. Hy jout ta dat er ferwachte dat der in kâns bestie dat de trije freonen de útwikseling fan it losjild net oerlibje soene, dat hy wie harren folge om klear te stean it losjild te stellen, en harren op dy manear "te earjen". No druit er harren yn dat se sjen moatte dat sy earder yn 'e lege loads werom binne as Rex, om't dy syn hiele plan derfan ôfhinget dat er de plysje leauwe litte kin dat er it ûnskuldige slachtoffer fan 'e ûntfiering is. Efterfolge troch de plysje witte se yndie it earst de loads te berikken, wêrnei't Motherfucker stilwei mei it losjild weiwurdt. As de plysje arrivearret om Nick, Dale en Kurt yn te rekkenjen, treffe se lykwols Rex fêstbûn by de doar fan 'e loads oan, dêr't er krekt foartiid nei binnen ta glûpt is.
It sjocht der min út foar de trije freonen, oant Kurt syn mobile tillefoan oergiet, dy't noch yn syn broeksbûse sit, yn 'e broek dy't Rex no oan hat. Rex besiket dat te ferklearjen troch te sizzen dat it syn eigen tillefoan is, mar resjersjeur Hatcher wol dan witte wêrom't er, as er al dy tiid syn tillefoan by him hie, de plysje net belle hat om him te rêden. Rex rekket dêrop yn panyk, grypt Hatcher syn plysjepistoal en nimt de resjersjeur yn gizeling. Dale rekket troch alles hinne lulk oer alle bedroch fan Rex en stoarmet breinroer op him ôf. Lang foar't er him berikke kin, wurdt er delsketten troch Rex, mar dat jout Hatcher de kâns om Rex te oermasterjen, wêrnei't dy yn 'e boeiens slein wurdt.
Fjouwer dagen letter wurdt Dale, dy't yn it boarst rekke wie, wekker yn it sikehûs. Nick en Kurt fertelle him dat de plysje alle oanklachten tsjin harren falle litten hat, om't se it ferhaal leauwe dat de trije freonen troch Rex oeral ta twongen waarden, en ek om't Dale syn eigen libben op it spul set hat om dat fan Hatcher te rêden. It docht bliken dat syn houliksperikels mei Stacy wer oerbettere binne, mei't Julia har alles útlein hat. Stacy en Julia binne no de bêste freondinnen, wat Dale fuortendaliks erchtinkend makket. Julia hoecht no net sa nedich mear mei Dale op bêd, hoewol't se der op ûntrêstgjende wize taspilings op makket dat se him ferkrêfte hat doe't er yn koma lei. No flústeret se him yn it ear dat se fan doel is om ek mei syn frou op bêd te gean. Nick en Kurt fertelle Dale dat harren bedriuw ûnderwilens fallyt rekke is, mar de nije eigner hat it oan 'e gong holden en sy meie it mei syn trijen foar him runne, om't er dat sels net kin; de nije eigner blykt nammentlik Dave Harken te wêzen, dy't noch altyd yn it tichthûs sit. Underwilens brûkt Motherfucker it losjild fan $5 miljoen om syn libbenslange dream te ferwêzentlikjen en in snobbersguodwinkel fan 'e keatling Pinkberry te iepenjen.
Produksje
Horrible Bosses 2 soe oarspronklik regissearre wurde troch Seth Gordon, dy't ek de Horrible Bosses, út 2011, makke hie. Hy wie lykwols foar it ferfolch net beskikber, om't er al oare ferplichtings oangien wie. Dêrom waard foar him yn it plak Sean Anders ta regisseur beneamd. Dyselde wurke foar Horrible Bosses 2 nei in senario fan himsels en John Morris op basis fan in idee fan John Francis Daley, Jonathan Goldstein, Anders en Morris.
As produsinten wiene Morris, Brett Ratner en Jay Stern by it projekt belutsen foar de filmstudio's New Line Cinema, Benderspink en RatPac Entertainment. Foar de film wie in budget beskikber fan $42 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Julio Macat, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Christopher Lennertz. De opnamen foar Horrible Bosses 2 fûnen fan septimber 2013 oant juny 2014 plak yn Burbank, yn Súdlik Kalifornje.
Distribúsje
De distribúsje fan Horrible Bosses 2 waard fersoarge troch Warner Bros. De film gie op 12 novimber 2014 yn Londen yn premiêre, wêrnei't er op 26 novimber yn 'e Amerikaanske bioskopen iepene. Op 24 febrewaris waard Horrible Bosses 2 útbrocht op dvd en blu-ray. De blu-ray-edysje wie in extended cut mei acht minuten ekstra byldmateriaal boppe-op 'e spyldoer fan 108 minuten fan 'e bioskoopferzje.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Horrible Bosses 2 mingde resinsjes. Justin Lowe fan The Hollywood Reporter skreau: "De grappen berikke harren uterste hâldberheidsdatum rom foar de midden fan 'e film." Yn The Seattle Times murk Moira MacDonald op: "Der komme withoefolle grappen foarby, wêrûnder in protte fan twifelige smaak (guon planút oanstjitjaand) en de measten net grappich." Tom Russo fan The Boston Globe omskreau Horrible Bosses 2 lykwols as "in nij bryk aventoer mei in formule dy't mar sa'n bytsje mear raffinearre is [as dy fan Horrible Bosses] dat it te ferwaarleazgjen is, mar dochs op 'e iene of oare wize konsekwinter fermaaklik wit te wêzen."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Horrible Bosses 2 in ûndergemiddeld goedkarringspersintaazje fan 34%, basearre op 155 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] sil miskien guon fans fan 'e oarspronklike film út en troch skatterje litte fan it laitsjen, mar oer it generaal is it in fergrieming fan in sterke cast, dy't syn eigen bestean net rjochtfeardigje kin." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Horrible Bosses 2 in goedkarringspersintaazje fan 40%, basearre op 36 resinsjes.
Resultaat
Horrible Bosses 2 brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $54,4 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $53,2 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $107,7 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $42 miljoen betsjut dat in winst fan $65,7 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. De film kaam dêrmei nei alle gedachten wol út 'e kosten, mar prestearre sa teloarstellend dat fierdere ferfolgen neitiid net mear makke waarden.
Mr. Popper's Penguins (film)
Mr. Popper's Penguins is in Amerikaanske komeedzjefilm of romantyske komeedzje (ôfhinklik fan hoe't men it besjocht) út 2011 ûnder rezjy fan Mark Waters, mei yn 'e haadrollen Jim Carrey en Carla Gugino. De titel betsjut "De Pinguïns fan Dhr. Popper". De film is loskes basearre op it berneboek mei deselde namme út 1938. It ferhaal giet oer de ûnmeilydsume sakeman Tom Popper, dy't troch in nuveraardige gearrin fan omstannichheden mei seis pinguïns opskipe rekket. Troch de bisten kriget er in nije bân mei syn fan him ferfrjemde bern en wurdt teffens syn relaasje mei syn eks-frou wer nij libben ynblaasd. Mr. Popper's Penguins krige lauwe resinsjes fan 'e filmkritisy, mar ûntjoech him yn 'e bioskopen ta in beskieden kommersjeel súkses.
Plot
Tom Popper is yn 'e 1970-er jierren in bern waans heit allegeduerigen de wrâld yn 't rûn reizget. Hy sjocht him mar komselden en kommunisearret foar it meastepart mei him fia de koarte-weachradio. Sels syn measte jierdeis mist syn heit, om't er gauris wichtiger dingen oan 'e holle hat.
Tritich jier letter is Tom Popper in ûndernimmer yn 'e ûnreplik-goedsektor yn New York en in skieden heit fan twa bern. Bystien troch syn assistinte Pippi Pepenopolis is er alhiel ûnmeilydsum yn syn wurk, wat him grut súkses jout, sadat er gadingmakker is op in partnerskip yn 'e firma dêr't by yn 'e tsjinst is. Ear't dat syn beslach krije kin, moat er lykwols noch ien opdracht ta in goede ein bringe: it opkeapjen fan 'e Tavern on the Green, in horekagelegenheid dy't it iennichste diel fan Central Park beslacht dat privee-eigendom is. Dat komt Popper wat op it gefoel, mei't syn heit him eartiids op 'e seldsume kearen dat er thús wie, altyd meinaam nei de Tavern on the Green. Mar hy stoppet syn gefoelens fuort ûnder syn profesjonaliteit en besiket it restaurant te keapjen fan 'e ûnwillige âlde dame Selma Van Gundy. Dy wol lykwols inkeld ferkeapje oan 'in persoan fan wearde', in omskriuwing dêr't Popper neat mei kin.
Wylst Popper op syn wurk is, ûntdekt Kaptein yn 'e badkeamer de kraan. As Popper oan 'e ein fan 'e dei thúskomt en sûnder euvelmoed de badkeamerdoar iependocht, wurdt er fuortspield troch in ûnbidige wetterstream dy't syn hiele appartemint splis set. Ta oermjitte fan ramp skyt Kaptein him ek noch yn it gesicht. Popper skillet it bedriuw op dat ferantwurdlik is foar it ferpakken en ferstjoeren fan 'e pinguïn, mar hy kriget ien oan 'e tillefoan dy't amper Ingelsk ferstiet, dat der ûntstiet miskommunikaasje, ek al om't Popper sels ûnder it petear ôflaat wurdt troch Kaptein. Fan gefolgen stiet der in pear dagen letter wer in kiste by him foar de doar. Hy mient earst noch dat dy bedoeld is om Kaptein yn werom te stjoeren, mar it docht bliken dat der nochris fiif pinguïns yn sitte, dy't er nei harren meast opfallende eigenskippen Levenmakker, Biter, Stjonkert, Oankrûper en Suffert neamt.
Popper besiket op alderhanne manearen fan 'e bisten ôf te kommen, û.m. troch de gemeentlike ûngediertebestriding yn te setten. (It docht bliken dat pinguïns net yn it reglemint neamd wurde, dat de ûngediertebestrider kin him net helpe.) Syn rie te'nein skillet er úteinlik de dieretún op, dy't de ûnsympatike oppasser Nat Jones stjoert. Underwilens komt Popper syn eks-frou Amanda mei harren bern Janie en Billy del. It is Billy syn jierdei en as er de pinguïns sjocht, nimt de jonge daliks oan dat dy syn jierdeiskado binne (eins is Popper fergetten in jierdeiskado te keapjen). As Jones letter oan 'e doar komt om 'e pinguïns op te heljen, moat Popper him útlizze dat er de bisten no net mear kwyt kin. Jones nimt dêr gjin genoegen mei, om't pinguïns gjin húsdieren binne en net yn in New Yorksk appartemint hearre. Datselde fynt ek Kent, de foarsitter fan 'e feriening fan eigners, dy't gjin húsdieren yn it appartemintekompleks tastiet. Popper moat sjen om beide mannen bûtendoar te hâlden, wylst er Daryl, de portier, omkeapet.
Popper wol noch hieltyd graach fan 'e pinguïns ôf, mar inkeld noch op in wize dat Billy him der skuld net fan jaan kin. Dat, hy nimt de bisten mei nei it park yn 'e hope dat se útnaaie sille. De pinguïns hawwe har lykwols op him ynprinte, en folgje him oeral dêr't er giet. Dat liedt ta gaos yn it Guggenheim Museum (dêr't Popper op 'e nij frou Van Gundy ta ferkeap fan 'e Tavern on the Green besiket te bepraten) as de pinguïns út it appartemint ûntsnappe en syn spoar nei it museum ta folgje.
Meitiid begjint Popper lykwols stadichoan om 'e pinguïns te jaan, eat dat safier giet dat er de winterske kjeld yn syn appartemint lit oant oeral in tsjûke laach snie leit, om't dat better foar de fûgels is. De bisten soargje ek foar in nauwere bân mei syn fan him ferfrjemde bern, dy't der om 'e fûgels no niget oan hawwe om tiid yn syn appartemint troch te bringen, en dêrtroch njonkelytsen ek aardichheid krije oan omgean mei harren heit. Sels Amanda begjint nije gefoelens foar him te krijen as se de feroaring yn him sjocht, en Popper beäntwurdet har gefoelens. Hy nimt har sels in kear mei út nei de Tavern on the Green. De pinguïns foarmje trije pearkes en lizze trije aaien, wêrfan't lykwols mar twa útkomme. It trêde aai, fan Kaptein en har mantsje, blykt geld te wêzen. Hoewol't soks yn 'e natoer ek hiel algemien foarkomt, praat Nat Jones Popper oan dat it syn skuld is; sa wit er Popper einlings en te'n lêsten safier te krijen dat dy de no acht pinguïns ôfstiet oan 'e dieretún, in beslissing dy't syn bern bot teloarsteld.
Neitiid ferfalt Popper ta syn âlde hâlden en dragen. Mei syn ûnferskillich dwaan driuwt er syn bern wer by him wei, wylst ek Amanda har fan him ôfkeart. Yn syn no wer sniefrije appartemint fynt er einlings it bryfke fan syn heit, wêryn't Tom Popper sr. syn spyt betsjûget dat er net faker thús wie en dat hy en syn soan gjin nauwere bân hiene. Hy drukt syn soan op it hert om net deselde flater te meitsjen mei syn eigen bern. De wurden fan syn heit reitsje Popper djip en bringe him ta ynkear. Hy nimt Amanda en de bern mei nei de dieretún om 'e pinguïns werom te heljen. Ienris dêre docht bliken dat Nat Jones hielendal net fan doel wie om 'e bisten in better libben te jaan, mar om se út te ruiljen mei oare dieretunen tsjin bisten dy't er wier graach hawwe wol. Popper, Amanda en de bern rêde harren pinguïns en sette fuort dêrnei ôf nei de Tavern on the Green, dêr't frou Van Gundy in parsekonferinsje belein hat om har plannen foar it restaurant bekend te meitsjen.
Mei Amanda, de bern en de pinguïns arrivearret Popper op 'e parsekonferinsje, dêr't er krekt op 'e tiid is om frou Van Gundy, ta ûntsetting fan syn bazen, op it hert te drukken om it restaurant net te ferkeapjen. Nat Jones, dy't harren efterfolge is, hâldt en draacht him op 'e parsekonferinsje sa min, dat er troch de plysje ôffierd wurdt. Frou Van Gundy, dy't befreone blykt te wêzen mei boargemaster Michael Bloomberg, besoarget Popper in fergunning om syn pinguïns te hâlden. No't se sjoen hat hoe't Popper om syn bern en de fûgels jout, ferkeapet Van Gundy de Tavern on the Green oan him persoanlik, mei't er bewiisd hat in 'persoan fan wearde' te wêzen. Popper beslút it restaurant te renovearjen en iepen te hâlden. Nei de feestlike weriepening reizgje Popper en Amanda, dy't no wertroud binne, mei de bern nei Antarktika om 'e pinguïns thús te bringen. Dêr binne se der tsjûge fan hoe't Kaptein in nij aai leit. Popper bewissiget syn bern derfan dat se de fûgels yn 'e takomst noch gauris opsykje sille om te sjen hoe't it mei harren giet.
Produksje
Mr. Popper's Penguins is in film dy't loskes basearre is op in ferneamd Amerikaansk berneboek, dat ek fan Mr. Popper's Penguins hjit. It waard skreaun troch Richard en Florence Atwater en kaam út yn 1938. Oarspronklik wie it de bedoeling dat de film regissearre wurde soe troch Noah Baumbach, mar dat rûn op 'e non, en úteinlik waard Mark Waters oansteld as regisseur. Hy wurke op basis fan in senario fan Sean Anders, John Morris en Jared Stern. De lieding oer it projekt hie John Davis, as produsint foar de filmstudio's Davis Entertainment en Dune Entertainment. Der wie foar Mr. Popper's Penguins in budget fan $55 miljoen beskikber.
De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Florian Ballhaus, de filmmontaazje waard dien troch Bruce Green en de filmmuzyk waard fersoarge troch Rolfe Kent. De soundtrack fan 'e film befettet û.m. de nûmers Lucy in the Sky with Diamonds fan The Beatles, Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow fan Dean Martin en Ice, Ice, Baby fan Vanilla Ice. De opnamen fan 'e film setten yn oktober 2010 útein en duorren oant jannewaris 2011. De rol fan Tom Popper soe oarspronklik spile wurde troch Ben Stiller, mar dy seach derfan ôf. Neitiid wiene Owen Wilson en Jack Black yn byld foar dy rol, foar't de kar úteinlik op Jim Carrey foel. De pinguïns yn 'e film binne in miks fan echte pinguïns en special effects fersoarge troch Rhythm and Hues Studios.
Distribúsje
De distribúsje fan Mr. Popper's Penguins waard fersoarge troch 20th Century Fox. De film gie op 17 juny 2011 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. Op 6 desimber fan dat jier kaam de film út op dvd en blu-ray.
Untfangst
Mr. Popper's Penguins krige fan 'e filmkritisy oer it algemien lauwe resinsjes, hoewol't se ornaris lof hiene foar it aktearjen fan Carla Gugino. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Mr. Popper's Penguins in midsmjittich goedkarringspersintaazje fan 48%, basearre op 142 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Mei't er troch- en trochfoarsisber is en sa karakterleas dat nimmen der oanstjit oan nimme kin, hie [de film] minder kinnen – mar better moatten." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Mr. Popper's Penguins in goedkarringspersintaazje fan 53%, basearre op 30 resinsjes.
Resultaat
Mr. Popper's Penguins brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $68,2 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $119,1 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $187,3 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $55 miljoen betsjut dat in winst fan $132,3 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Rolfe Kent wûn de BMI Film & TV Music Award foar syn filmmuzyk fan Mr. Popper's Penguins.
Nuete mûs
De nuete mûs of domestisearre mûs is in ta hûsdier makke foarm fan 'e hûsmûs (Mus musculus). Nuete mûzen wurde al sûnt minskewitten as hûsdier holden. Dêrnjonken tsjinje se ek as libben fretten foar fleisitende hûsdieren, lykas slangen. Troch selektyf fokken hawwe se har ûntjûn ta in wiid ferskaat oan kleuren en foarmen. Yn it wyld hawwe hûsmûzen in libbensferwachting fan minder as in jier, mar nuete mûzen kinne wol trije jier wurde.
Skiednis
De ierst bekende ferwizing nei it hâlden fan mûzen as hûsdieren stiet yn 'e Erya, it âldste oerlevere Sineeske wurdboek, dat datearret út 1.100 f.Kr. Yn Jeropa waard it hâlden fan en fokken mei mûzen populêr troch de yntroduksje fan eksimplaren út Japan wei, yn 'e iere santjinde iuw. Yn 1895 rjochte Walter Maxey yn it Fiktoriaanske Ingelân, dêr't it fral foar fammen en dames fan stân modieus wie om in mûs of sliepmûs as selskipsdier te hawwen, de National Mouse Club op. Datselde jiers noch hold dy organisaasje yn Lincoln syn earste mûzetentoanstelling. Neitiid wreide it hâlden fan mûzen him oer de hiele Westerske wrâld út, en no wurde yn withoefolle lannen jierlikse tentoanstellings holden, en ek wedstriden, wêrby't de bistkes beoardiele wurde op kleur, lichemsfoarm en hâlden en dragen.
Ferskillen tusken nuete en wylde rotten
Oars as dat by hûnen of fretten it gefal is, wike nuete mûzen net genôch fan harren wylde wjergaders ôf om in eigen ûndersoarte te foarmjen. Lykwols binne der ferskate dúdlike ferskillen tusken nuete en wylde mûzen. Sa komme nuete mûzen troch selektyf fokken yn in folle grutter ferskaat oan lichemsfoarmen foar as wylde mûzen: se kinne wol 30 sm wêze fan snút oant sturtpunt. Fierders hawwe se ek in folle grutter kleurferskaat, en komme se foar mei swart, sûkelarjebrún, blauwich, wyt, krêmkleurich, lila-eftich, readbrún, gielbrún, bêzje, dûnkergriis, ljochtgriis en bûnt hier.
Mûzehâlderij
Mûzen kinne foar in protte minsken de ideäle hûsdieren wêze, om't se lyts binne en dus frijwol gjin romte ynnimme en om't men gjin fermogen kwyt is oan har foer. Ek hoege se nea wosken te wurden en kinne se leare om te genietsjen fan oanhellingen. Wyfkes wurde oer it generaal leaver en mear holden as mantsjes, mei't harren miich minder sterk rûkt en se sûnder swierrichheden mei oare mûzewyfkes gearlibje kinne. Mantsjes hawwe in ûnútbanbere territoariumdriuw, dy't har derta oanset om lykfol hokker oar mantsje oan te fallen en te besykjen te deadzjen, ek al komme se út itselde nêst en binne se tegearre grutbrocht. Oan 'e oare kant wurdt der sein dat mantsjes mear persoanlikheid en nijsgjirrigens hawwe as wyfkes.
Mei't mûzen sosjale bistkes binne, is it de baas om se yn groepen fan teminsten twa eksimplaren te hâlden. Dêrby moat men lykwols al yn 'e rekken hâlde dat men gjin geslachtsryp mantsje en wyfke byinoar set, want ûnder de optimale omstannichheden dy't in bestean as hûsdier oer it algemien biedt, kinne dy ienris per trije wiken in nêst fan 5 oant 18 jongen fuortbringe.
Gemara
De Gemara, yn it Arameesk: גמרא, Gamar, wat "de tradysjeleare" betsjut, is ien fan 'e wichtichste religieuze teksten fan it rabbinale joadendom, dy't tegearre mei de Mishnah de Talmoed foarmet. De Gemara (ek wol Gemora of Gemarah, of, minder algemien: Gemorra) is in beljochting fan 'e Mishnah (de optekening fan 'e Mûnlinge Torah) en besibbe wurken, dêr't om it jier 500 hinne de lêste hân oan lein waard.
De Gemara kaam ta stân troch de yngeande stúdzje fan 'e Mishnah troch generaasjes fan rabbinen yn Mesopotaamje en Palestina. Harren kommentaar en diskusjes waard fêstlein yn in stikmannich boeken dy't úteinlik mei de Mishnah gearfoege waarden ta de Talmoed. Krekt as by de Talmoed besteane der sadwaande twa farianten fan 'e Gemara: de Babyloanyske (út Mesopotaamje) en de Jeruzalimske (út Palestina). As men it hat oer "de Gemara", dan wurdt de Babyloanyske Gemara bedoeld.
Gildo
Gildo wie in Romeinsk generaal fan Berbersk komôf út de provinsje Mauretania, yn it noarden fan it hjoeddeiske Marokko en Algerije. Hy late de saneamde Gildonske Opstân fan de Berbers tsjin de Romeinen en wie in skoft hearsker fan in ûnôfhinklik Berberryk yn noardlik Afrika. Syn namme betsjut sokssawat as hearsker/kening yn 'e Lybysk-Berberske taal. It hjoeddeiske Berberske wurd foar kening, Agellid, is dêrmei besibbe.
Skiednis
Gildo waard berne yn in rike Mauretanyske famylje. Syn heit Nubel, wie offisier yn it Romeinske leger. Hy hie fiif bruorren, Firmus, Maskezel, Mazuka, Sammak en Dius neamd der't de measten fan krekt as him tjsinne yn 't leger. Ek hied er in suster mei de namme Kyria. .
Nuete mûs
Mûzehâlderij
Foar it hâlden fan mûzen sil men in glêzen terrarium of in koai mei fine gazene traaljes oanskaffe moatte, mei't se kwetsber binne foar predaasje troch katten, hûnen, slangen, en sels lidpoatigen en rotten. De boaiem fan 'e koai kin bestruid wurde mei seachsel of papierpulp, en krekt as oare kjifdieren hawwe nuete mûzen der nocht oan om yn in rinrêd te draven. As men mei mûzen ompakt of boartet, moat men foarsichtich wêze om se net sear te dwaan, ek al binne se ferrassend robúst foar har grutte. Se hawwe lykwols tige minne eagen, dat men moat derom tinke dat se net te fier oer in râne lynje en komme te fallen.
Gildo
Opstân tsjin Rome
Gildo regearre de provinsje mei in grutte mate fan ûnôfhinklikens. Hy libbe yn Kartago mei praal en pracht as in grut afro-oriïntaalske kening. Oer him binne in pear nuvere eksessen optekene, sa woe er krekt as kei in flekt minskeras kweke. Syn macht naam ta nei de dea fan keizer Teodoasius yn 395. It ryk waard doe yn in westlik en in eastlik part splitst, wêrby't de provinsje Afrika de rol fan nôteskuorre foar Rome krige. In rol dy't earder ferfolle waard troch it fruchtbere Egypte. Gildo rekke ferfolgens belutsen yn de machtstriid tusken de twa reginten fan de jonge keizers Honoarius en Arkadius. Oanset troch de politike machinaasjes fan de Eastromeinske regint Eutropius, woe Gildo him yn 397 oanslutte by it eastlik part fan it ryk. Yn opdracht fan Eutropius soarge hy dat de skippen mei nôt yn de havens bleaune en brocht dêrmei Stilicho, de oare regint yn 'e problemen. It ferliezje fan har nôteskuorre soe in katastrofe wêze foar de stêd en der ûntstie panyk yn Rome. Mei stipe fan de senaat lit Stilicho Gildo ta in fijân fan 'e steat ferklearre en begûn in oarloch tsjin him.
Nuete mûs
Mûzehâlderij
Nuete mûzen hawwe der oer it algemien aardichheid oan om har baaskes oer de earms te kuierjen en har bûsen en mouwen te ûndersykjen, of om gewoan by har baaske op 'e skurte te sitten wylst se harsels woskje. Se kinne leare om oanhelle te wurden. Mûzen binne fan natuere net bytsk, mar as men har sear docht of as se har bedrige fiele, sille se likegoed fan har ôf bite. Ien grut neidiel oan it hâlden fan mûzen as hûsdier is wol dat se net skjin (zindelijk) makke wurde kinne. Hoewol't harren kjitte út lytse hurde keuteltsjes fan mar in pear mm bestiet, en dus net sa gekke folle kwea kin, is har miich faak sterkrokich en kin it plakken neilitte yn stoffene materialen. Oan 'e oare kant koarje mûzen dan wer nea.
Gildo
Opstân tsjin Rome
Gildo krige spul mei syn broer Maskezel, dy't foar him op 'e flecht sloech nei Itaalje. Maskezel gie nei it hof fan Honoarius wernei't Gildo wraak naam op syn broer troch syn beide soannen te fermoardzjen. Maskezel krige fan Stilicho it befel oer it leger dat yn 'e oarloch tsjin Gildo nei Afrika stjoerd waard.
De oarloch wie koart en bûnich, it wie Maskezel dy't Gildo úteinlik ferslaan soe. Nei de nederlaach moast Gildo yn in lyts boatsje flechtsje, yn 'e hope de freonlike kusten fan it East-Romeinske Ryk te berikken. Lykwols dreau neigeande wyn it skip werom nei de haven fan Tabraca. Gildo waard finzen set en dy himsels tekoart troch himsels op te hingjen op 31 july 398. Nei de nederlaach fan Gildo waarden al syn besittings yn beslach naam en ta keizerlik eigendom makken.
Nuete mûs
Mûzehâlderij
Nuete mûzen kinne fan alderhanne fretten hawwe, mar it is it bêste om se fral spesjaal mûzefoer te jaan, dat men by de bistewinkel keapje kin. Grienten as woartels, spinaazje en slaad meie se graach oer, mar tefolle dêrfan bringt se oan 'e diarree, dat it is de baas om dêr mijen mei te wêzen. Bôlekrommels en rys en sels fleisprodukten wolle se ek wol hawwe, hoewol't datsoarte spul net it grutste part fan it dieet útmeitsje moat. Men moat nuete mûzen ek wat hurds jaan om op te gnaujen (in blokje hout of sa) om har trochgroeiende kjiftosken ôf te sliten, want oars sykje se sels wat út en dat kin wolris wat wêze dêr't men leaver gjin gnabbelspoaren yn hawwe wol.
Sykten
Om't mûzen mar sa'n lytse lichemsgrutte hawwe, hawwe se muoite om har eigen lichemstemperatuer te regulearjen. Siging kin by har sadwaande al rillegau ta brongitis of sels longûntstekking liede. Ek diarree is by mûzen, op 'e nij fanwegen harren lytse lichemsgrutte, in slimmer probleem as by oare bisten, mei't se gauwer útdrûge reitsje. Fierders reitsje se op jierren faak oanhelle mei tumors, yn 't bysûnder de wyfkes, dy't in relatyf soad jaarweefsel hawwe (yn ferhâlding ta har lichemsgrutte) en dêrtroch mear as gruttere sûchdieren it risiko rinne om boarstkanker te krijen. Te min beweging, ta einbeslút, kin yn mûzen, krektlyk as yn minsken, ta oergewicht of obesitas liede. In rinrêd yn 'e koai kin datoangeande wûnders dwaan. As men in mûs loslit om wat beweging te krijen, moat men him goed yn 'e rekken hâlde, mei't mûzen ynstinktyf de oanstriid hawwe om in behindich sideplak op te sykjen, en krij se der dan mar wer ris út.
Grutte Priis Formule 1 fan Grut-Brittanje 2015
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Grut-Brittanje 2015 yn Silverstone op 5 july. It wie de njoggende race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2015. Hy waard op it Sirkwy fan Silverstone hâlden. De race waard hâlden oer 52 omgongen, op it 5,9 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306,1 kilometer.
Steaftsjerke fan Vang
De Steaftsjerke fan Vang is in tsjerkegebou yn it Poalske Sileezje. De tsjerke is oarspronklik ôfkomstich út it Noarske doarp Vang en waard yn 1841 kocht troch kening Freark Willem IV fan Prusen. Ynearsten waard de tsjerke nei Stettin (Szczecin) brocht, dêrnei nei Berlyn en lang om let nei Sileezje, dêr't de tsjerke yn 1844 opboud waard foar de lutherske gemeente fan Krummhübel (tsjintwurdich Karpacz). De tsjerke waard oarspronklik boud tsjin it ein fan de 12e iuw of it begjin fan de 13e iuw.
Skiednis
De tsjerke waard om de iuwwikseling fan de 12e nei de 13e iuw boud yn Vang yn it suden fan Noarwegen. It is ien fan de likernôch 1.000 Noarske steaftsjerken dy't ea boud binne en de tsjerke wurdt beskôge as de âldste houten tsjerke dy't yn Poalen stiet.
Yn de 19e iuw waard de tsjerke te lyts foar de befolking fan Vang. De gemeente woe dêr in nije tsjerke bouwe en de âlde tsjerke waard foar it lêst op 9 april 1840 brûkt. De âlde tsjerke waard oankocht troch de Noarske skilder Jan Krystian Dahl mei it doel om de tsjerke yn Oslo yn in park wer op te bouwen, mar dat plan mislearre. Dahl wenne yn dy tiid yn Dresden en hy wist de prusyske kening Freark Willem IV oer te heljen om de tsjerke foar 427 mark oan te keapjen. Yn 1841 waard de tsjerke ôfbrutsen en yn dielen nei Dútslân brocht, dêr't it gebou op it Pfaueninsel yn Berlyn wer opboud wurde soe. Ynearsten waard de tsjerke ferfierd nei Stettin en dêrnei fierder nei it Keninklik Museum yn Berlyn, mar in freondinne fan de kening, grevinne Friederike von Reden út Buchwald (Bukowiec) helle de kening oer om de tsjerke nei Sileezje nei Krummhübel yn it Reuzeberchtme te bringen, dêr't de lutherkse mienskip gjin tsjerkegebou hie. Op 2 augustus 1842 waard troch Freark Willem IV de earste stien lein en op 28 july 1844 koe de tsjerke yn oanwêzigens fan de kening iepene wurde. De tsjerke is boud sûnder spikers te brûken en alle ferbinings binne makke mei houten ferbinings. It ynterieur fan de tsjerke is fersierd mei oarspronklike dekoraasjes en houtsnijwurk. De romp fan de tsjerke is neffens de restauraasjeideeën fan de 19e iuw oars útwreide. De frijsteande graniten klokketoer is in nij ûntwerp fan de arsjitekt Friedrich August Stüler. Yn de 18,6 meter hege toer hingje trije klokken.
Nei de ferdriuwing fan de Dútske befolking út Sileezje waard de tsjerke oernommen troch in lytse Poalske lutherske gemeente. Njonken Poalske tsjinsten fine fan maaie oant septimber op alle sneinen ek Dútsktalige tsjinsten plak.