cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saw Gerrera
Yn Star Wars: The Clone Wars
Yn 'e striid op Onderon besiket Gerrera de ôfsette kening Ramsis Dendup te rêden fan terjochtstelling troch de Konfederaasje fan Unôfhinklike Stelsels, dy't de planeet beset hat. Dêrby wurdt er sels finzennommen en martele. It slagget him lykwols al om Ramsis en generaal Tandin, de befelhawwer fan 'e keninklike milysje, derfan te oertsjûgjen dat de opstannelingen trou binne oan 'e kening en inkeld tsjin 'e bûtenwrâldske besetters fjochtsje. Lang om let liedt Steela de opstannelingen mei help fan Gerrera nei de oerwinning op 'e androïdelegers fan 'e Konfederaasje fan Unôfhinklike Stelsels, hoewol't se dêrfoar in hege priis betelje as Steela omkomt by it rêden fan it libben fan kening Ramsis. Neffens Dave Filoni, ien fan 'e senarioskriuwers fan 'e searje, woene de makkers dêrmei de sjoggers tebinnenbringe dat men nea fergees oan frijheid komme kin.
Yn Rogue One: A Star Wars Story
Yn 'e film Rogue One: A Star Wars Story (2016) komt in folle âldere Gerrera foar. Hy fjochtet dan al hast tweintich jier tsjin it diktatoriale Galaktysk Keizerryk en is yn dy tiid radikalisearre ta in ekstremist dy't net tebek skrillet foar it begean fan oarlochsmisdieden. Syn bannen mei it mear moderate Rebelleferbûn hat er jierren lyn al ferbrutsen, en hy wurdt troch sawol troch it Keizerryk as troch it Rebelleferbûn beskôge as in terrorist.
Yn 'e prolooch fan 'e film hat er kontakt mei Galen Erso, in liedend wittenskipper fan it Keizerlik wapenprogramma, en dy syn frou Lyra, dy't útpykt binne en ûnderdûkt libje op 'e planeet Lah'mu. As Orson Krennic, de direkteur fan it wapenprogramma, harren opspoart, Lyra deadet en Galen finzen nimt, fandelet Gerrera letter harren achtjierrige dochterke Jyn op, dy't ûntkommen is. Hy bringt har grut as syn oannommen dochter, oant er har mei sechstjin jier op in dei sûnder warskôging of útlis earne efterlit en net weromkomt.
Fyftjin jier nei de finzenname fan Galen Erso siket de desertearre Keizerlike piloat Bodhi Rook op 'e moanne Jedha, dêr't Gerrera en syn partisanen in guerriljastriid tsjin 'e Keizerlike stoarmtroepers leverje, kontakt mei Gerrera. Hy hâldt út dat er stjoerd is mei in boadskip fan Galen Erso, mar de paranoïde Gerrera leaut dêr yn earste ynstânsje neat fan en lit him op neat te sêftsedige wize ûnderfreegje. Underwilens rekrutearret it Rebelleferbûn, dat geroften heard hat oer Bodhi en syn boadskip, de no 23-jierrige Jyn Erso om kontakt mei Gerrera te meitsjen. Mei de rebel Cassian Andor en de werprogrammearre Keizerlike oarlochsandroïde K-2SO reizget se nei Jedha, dêr't se nei gâns aventoeren by Gerrera brocht wurdt. Jyn is ferbittere, mei't er har (yn har eigen wurden) "dumpt" hat. Gerrera leit har lykwols út dat er har doe foar har eigen feilichheid efterlitten hat, mei't har identiteit mank syn mannen bekend wurden wie en der stimmen opgiene om har as gizelster te brûken om har heit ûnder druk te setten.
Gerrera spilet foar Jyn it holografysk boadskip fan har heit ôf, dat Bodhi him brocht hat. Dêryn fertelt Galen dat er de ôfrûne fyftjin jier meiwurke hat oan it ûntwerpen fan 'e Deadsstjer, in massaferneatigingswapen dat hiele planeten ferdylgje kin, yn 'e foarm fan in bolfoarmich romtestasjon ter grutte fan in lytse moanne. Hy hat syn posysje lykwols brûkt om it Keizerryk te ûndermynjen troch mei opsetsin in swak plak yn 'e Deadsstjer yn te bouwen. Hy jout Jyn opdracht om 'e blaudrukken fan 'e Deadsstjer út it Keizerlik argyfkompeks op 'e planeet Scarif te heljen en dy troch te spyljen oan it Rebelleferbûn.
Underwilens fiert Krennic, op befel fan grut-moff Wilhuff Tarkin, in test fan 'e Deadsstjer út troch it superlaserkanon fan it romtestasjon ôf te sjitten op 'e Hillige Stêd op Jeda. De proef is in súkses en de stêd wurdt yn ien klap ferneatige. De konsintryske skokweagen wreidzje har dêrwei oer de hiele moanne út en sille alle libben ferdylgje. De partisanen fan Gerrera reitsje alhiel yn ûnstjoer, en Cassian siket Jyn op en nimt har mei, dêrby oanfitere troch Gerrera, dy't sels lykwols wegeret om mei. K-2SO arrivearret mei harren romteskip en pikt Cassian, Jyn, Bodhi en ferskate oaren op, wêrnei't se krekt op 'e tiid fan Jedha ûntkomme. Gerrera en dyselden fan syn mannen dy't net yn eigen romteskippen fuort witte te kommen, fine de dea as de skokweach harren berikt.
Yn Star Wars: Rebels
Yn diel 1 en 2 fan 'e ôflevering In the Name of the Rebellion, út it fjirde seizoen, is Gerrera ûnderwilens fierder radikalisearre en hat er syn bannen mei it Rebelleferbûn ferbrutsen. Hy wyt de ferliezen fan 'e rebellen oan harren ûnwil om te dwaan wat neffens him nedich is. Nettsjinsteande dat rêdt er Ezra en Sabine Wren op harren misje om mear út te finen oer it nije Keizerlike superwapen, dêr't geroften oer geane. As se trijeresom as fersteklingen oan board geane fan in Keizerlik frachtskip dat kyberkristallen ferfierd, wolle Ezra en Sabine de finzenen rêde dy't ek oan board binne. Gerrera, dy't de libbens fan 'e finzenen minder wichtich fynt as it ûntdekken wat it Keizerryk mei de kyberkristallen fan doel is, sjit de oaren del mei in ploffer op ferdôvingsstân. Hoewol't er útfynt dat de kyberkristallen bedoeld binne om it superwapen mei op te laden, is it frachtskip fierders in dead spoar. Foar't hy en de oaren ûntkomme, sabotearret er de kyberkristallen om se ûntploffe te litten.
Yn Star Wars: The Bad Batch
Yn 'e alderearste ôflevering fan 'e tekenfilmsearje Star Wars: The Bad Batch wurde de fiif kloansoldaten fan 'e "minne kloft" (bad batch) troch grut-moff Wilhuff Tarkin útstjoerd om in kliber opstannelingen om hals te bringen, by wize fan beproeving fan harren loyaliteit. It docht lykwols bliken dat de 'opstannelingen' eins in groep Onderoanske flechtlingen binne, dy't oanfierd wurde troch Saw Gerrera. As se de wierheid fan harren misje foar it ferstân krije, litte de kloansoldaten de flechtlingen gean.
Yn Andor
Op 8 novimber 2018 waard oankundige dat der in live-actiontillefyzjesearje yn produksje nommen wie, dy't in spin-off wie fan 'e film Rogue One: A Star Wars Story. It gie om in prequelrige oer de aventoeren fan it personaazje Cassian Andor, likernôch fiif jier foarôfgeande oan 'e foarfallen yn 'e film. Fortest Whitaker soe dêrfoar op 'e nij yn 'e hûd fan Saw Gerrera krûpe.
Yn romans
It personaazje fan Saw Gerrera komt ek foar yn ferskate Star Wars-romans. Sa dûkt er op yn 'e roman Catalyst: A Rogue One Novel (2016) fan James Luceno, wêryn't beskreaun wurdt hoe't er gedoente krige mei Galen Erso en dy syn húshâlding. Yn Rebel Rising, fan Beth Davis, wêrfan't de foarfallen plakfine tusken de prolooch fan 'e film Rogue One en it haadferhaal yn, wurde guon fan 'e aventoeren beskreaun dy't Jyn Erso yn dy tiid belibbet mei Saw Gerrera en syn partisanen. Fansels komt er ek foar yn 'e ferboeking fan 'e film, Rogue One: A Star Wars Story, fan Alexander Freed. Ek dûkt er mei in alvejierrige Jyn op yn 'e ferboeking fan 'e film Solo: A Star Wars Story.
Lidwina fan Skiedam
Libben
Lidwina waard op 18 maart 1380 as iennichst dochter fan Peter en Petronella berne. Hja hie acht bruorren, libbe from en al jong waard Lidwina frege om te trouwen, itjinge hja ôfwiisde om't hja leaver har libben oan God wije woe. Doe't hja 15 wie gyng Lidwina yn de strange winter fan 1394-1395 mei freondinnen te reedriden op de Maas. Dat betearde net goed, want hja foel en briek in ribbe. De brutsen ribbe late ta kâldfjoer, wertroch't hja ferlamme rekke en nea wer fan't bed kaam.
Lidwina krige oer har hiele lichem swolderij en hja koe allinne noch de holle en har lofter earm bewege. Ien each wie blyn woarn en fêst iten koe hja net ferneare. Ynearsten koe hja har lijen net akseptearje, oant hja it besef krige dat har lijen har tichter by Kristus brocht. Hja libbe fan de hosty's dy't har jûn waarden en krige fizioenen en ekstazes. Neffens hagiograven soe ek de Jongfaam Marije oan har ferskynd wêze. Lidwina krige stigmata, dy't spontaan begûnen te blieden. It die bliken dat har bloed genêskrêftich wie en in soad sike minsken setten ôf nei Skiedam om troch har foarspraak better te wurden. Lidwina droech har lijen mei geduld en waard al by har libben troch it folk as hillige beskôge. 38 jier nei't har lijen begûn ferstoar hja.
Hja krige har lêste rêstplak by de Sint-Jan fan Skiedam. Yn 1436 waard boppe har rêstplak in kapel boud. It hûs fan har heit waard in gasthûs en de keamer mei har stjerbêd feroare yn in kapel. Dat hûs waard letter troch de stêd feroare yn in kleaster, dat bewenne waard troch klarissen út Haarlim.
Ferearing
Nei har dea skreau de preker Jehannes Brugman yn 1456 de Vita alme virginis Lijdwine (It libben fan de hongfaam Lidwina). Syn wurk waard yn 1498 mei yllustraasjes printe. De Vita Lidewigis virginis fan preester Tomas fan Kempen, skriuwer fan De Imitatione Christi, soarge der foar dat Lidwina ek bûten de Nederlannen gruttere bekendheid krige. Ek nei de reformaasje bleaune de katoliken fan Skiedam Sint-Lidwina ferearjen. By in begraffenis wie it bygelyks tradysje om mei de lykbaar stil te stean by it grêf fan Sint-Lidwina. De jeneveryndustry yn de 18e iuw soarge foar de ymport fan katolike branners út Dútslân, wertroch't it tal katoliken tanaam. Yn de 19e iuw krige de Lidwina-ferearing in nije oantrún en mei de bou fan de Frankenlânske tsjerke krige Lidwina in monumintaal hillichdom. Har reliken waarden yn opdracht fan de lânfâlden Albert en Isabella yn de tiid fan it Tolvejierrich Bestân yn 1615 opgroeven en nei feiliger gebiet yn de Súdlike Nederlannen oerbrocht. It duorre oan 1871 ear't de reliken weromkamen nei Skiedam. Troch de emansipaasje fan it katolike folksdiel yn de 19e iuw wie dêr de bou fan de Frankelânske tsjerke (offisjeel: Us Leaffrouwe fan de Fisitaasje) mooglik woarn en dy tsjerke waard it nije hillichdom foar de ferearing fan Sint-Lidwina.
Fanwegen de lange tradysje fan ferearing fan Lidwina ferklearre paus Leo XIII har op 14 maart 1890 hillich. De Frankelânske tsjerke waard yn 1931 offisjeel wijd oan Sint-Lidwina, mar 1968 waard de Lidwinatsjerke sletten en in jier letter ôfbrutsen. Foar de ferearing fan Lidwina waard de Singeltsjerke oanwiisd en de panelen dy't de skilder Jan Dunselman makke oer it libben fan Lidwina hingje no dêr. Paus Jehannes Paulus II ferliende de Singeltsjerke op 18 juny 1990 de status fan basilica minor.
Op 21 juny 2015 waard der foar it earst sûnt de reformaasje alle jierren wer prosesje holden yn Skiedam. De reliken fan Sint-Lidwina wurde op de snein foar Himelfeart troch de stêd droegen. De start is in eucharistyfiering yn de Lidwinabasilyk. Dêrnei wurde de reliken fan Lidwina troch de stêd droegen lâns plakken dy't foar de hillige in rol spil hawwe en de prosesje einiget mei in fesper yn de Lidwinabasilyk.
Reliken
Fan Sint-Lidwina wurde bonkjes bewarre yn in koperen skryn. Yn de kapelfoarmige skryn is in byldjes fan Lidwina, dy't in krús draacht, mei njonken har in ingel dy't in roazetak oanbiedt. Yn 1947 is by ûndersyk yn de Grutte Tsjerke fan Skiedam in bonkerak fan in frou fûn op it plak dêr't Lidwina's grêf wie. Ut ûndersyk die bliken dat de frou de sykteferskynsels hie dy't ek oan Lidwina taskreaun waarden. Mooglik binne eartiids de ferkearde reliken nei Brussel meinommen. Foar de ferearing fan it skelet as reliken fan Lidwina moat noch jimmeroan goedkarring folgje fan de Roomsk-Katolike Tsjerke. Salang dy noch net krigen is foarmje de bonkjes yn it relikwarium de offisjele reliken fan Sint-Lidwina. De oarpronklike grêfplaat fan Sint-Lidwina bleau ek bewarre. Op de grêfplaat is de hillige sels te sjen mei boppe har ingels dy't har kroane en op de hoeken de symboalen fan de evangelisten.
Feestdei
De feestdei fan Sint-Lidwina wie eartiids 14 april. Sûnt 1974 is dy datum ferskood nei 14 juny om't 14 april te faak yn de Goede Wike foel.
Wierd Duk
Wierd Duk (Hooge Zwaluwe, 22 desimber 1959) is in Nederlânsk sjoernalist, ferslachjouwer, histoarikus en publisist. Hy hat him spesjalisearre yn 'e skiednis en polityk fan Ruslân en Dútslân. Op 'e Nederlânske tillefyzje en radio hat er geregeldwei te sjen en te beharkjen west as polityk kommentator.
Jonkheid en oplieding
Duk waard yn 1959 berne yn in herfoarme predikantehúshâlding yn Hooge Zwaluwe, yn 'e provinsje Noard-Brabân. Hy is fan Frysk komôf, mei't syn âlden út Fryslân komme. Fanwegen ferskillende beroppings fan syn heit moast it gesin doe't Duk lyts wie in stikmannich kearen ferhúzje. It grutste part fan syn jonkheid brocht er troch yn it Siuwske Domburch.
Yn 1977 die Duk syn eineksamen foar it gymnasium oan it dr. Aletta Jacobs Kolleezje yn Hegesân-Sappemar, yn Grinslân. Neitiid learde er fierder oan 'e Ryksuniversiteit Grins, dêr't er skiednis studearre. As studint sette er útein mei wurk yn 'e sjoernalistyk, û.m. by it moanneblêd foar alternative muzyk Vinyl en as keunstmeiwurker by de krante Nieuwsblad van het Noorden. Yn 'e mande mei syn stúdzjegenoaten Gerlof Leistra en René Cuperus rjochte Duk yn dy snuorje ek it literêr-kultureel moanneblêd Verbeeldt! op.
Karriêre
Under syn stúdzje oan 'e Ryksuniversiteit Grins hie Duk him spesjalisearre yn 'e skiednis fan Ruslân en de Sovjet-Uny, en tusken 1992 en 2001 wurke er as ferslachjouwer foar dat part fan 'e wrâld, mei as stânplak Moskou. Yn dy tiid levere er artikels oan foar û.m. de krante Het Parool, de deiblêden fan 'e VNU en it wykblêd Elsevier. Yn 1999 wûn Duk de Anne Vondelingpriis foar politike sjoernalistyk mei syn reportaazjes oer de Twadde Tsjetsjeenske Oarloch.
Fan 2001 oant 2006 wie Duk foar de kranten fan 'e GPD korrespondint yn Dútslân, mei as stânplak Berlyn. Fan 2006 oant 2008 wurke er as polityk ferslachjouwer foar de GPD yn De Haach, en tusken 2008 en 2013 wied er algemien ferslachjouwer oer Nederlânsk nijs foar de Elsevier. Tusken 2013 en 2016 rjochte Duk him wer op 'e berjochtjouwing oer Dútslân. As freelance-ferslachjouwer wurke er yn dy snuorje foar û.m. it Algemeen Dagblad, Het Parool, ThePostOnline, de Nieuwe Revu, Vrij Nederland, de Faamske krante De Tijd en de regionale deiblêden yn Nederlân.
Tuskentroch publisearre Duk yn 2014 twa beheinde biografyen fan 'e Russyske presidint Vladimir Pûtin (Poetin: Straatvechter Bedreigt Wereldorde) en fan 'e Dútske bûnskânselier Angela Merkel (Merkel: Koningin van Europa), dy't beide útjûn waarden troch Prometheus. Fierders ferskynde yn 2016 fan syn hân in boek oer it konsintraasjekamp Auschwitz (De Beul en de Heilige: Een Geschiedenis uit Auschwitz).
Yn septimber 2016 kaam Duk yn fêste tsjinst by it Algemeen Dagblad. Foar dy krante reizge er neitiid as polityk ferslachjouwer troch Nederlân. Teffens skreau er sneons in kollumn oer de politike temperatuer yn it lân, ûnder de titel Wierd Duk Peilde de Stemming. Op 1 novimber 2017 stapte Duk oer fan it AD nei De Telegraaf. Njonken syn sjoernalistike wurk naam Duk ek geregeldwei diel oan tillefyzje- en radioprogramma's as polityk kommentator om 'e aktualiteit yn Dútslân en Ruslân út te lizzen. Sa wied er op 'e tillefyzje te sjen yn Pauw, Jinek en Goedemorgen Nederland, en op 'e radio te hearren yn LdLEO, De Nieuws B.V. en Dit Is de Dag.
Mel McLaughlin
Mel McLaughlin (folút: Melanie McLaughlin; Sydney, 3 septimber 1979) is in Australysk sportferslachjouster en presintatrise fan etnysk Skotsk komôf. Hja wurke foarhinne foar it Australyske kanaal fan Fox Sport, en is sûnt 2013 yn 'e tsjinst by de algemiene Australyske tillefyzjestjoerder Network Ten.
Libben en karriêre
McLaughlin waard yn 1979 berne yn 'e Australyske metropoal Sydney. Hja sette har karriêre as sportferslachjouster en presintatrise fan sportprogramma's útein by de Australyske stjoerder fan Fox Sport, dêr't se har benammen talei op ferslaggen fan fuotbalwedstriden. McLaughlin presintearre yn dy jierren ferskate fuotbalprogramma's, wêrûnder Kick Off, Indian Super League en Fox Sports FC, wylst se ek geregeldwei it sportnijs fersloech foar de bulletêns en Fox Sports News.
Yn 2013 stapte McLaughlin oer nei de algemiene Australyske tillefyzjestjoerder Network Ten. Dêr wie se yn 2014 û.m. belutsen by it ferslach fan 'e Gemienebêstspullen yn Glasgow, de Olympyske Winterspullen yn Sotsji en it wrâldkampioenskip fuotbal yn Brazylje. Fierder docht McLaughlin sûnt 2013 ek live ferslach fan 'e cricketwedstriden út 'e Australyske Big Bash League.
Ynsidint mei Chris Gayle
Begjin jannewaris 2016 helle McLaughlin wrâldwiid it nijs, doe't de Jamaikaanske cricketer Chris Gayle har ûnder in live-fraachpetear nei ôfrin fan in cricketwedstryd kompliminten makke oer har skientme en har útfrege op in ôfspraakje. Dat ynsidint makke McLaughlin dúdlik ûngemaklik en letter sei se dat se it it leafst sa gau mooglik fergeat en har wer op har wurk konsintrearre. Gayle krige fan syn klub, de Melbourne Renegades, wêrfan't de lieding not amused wie oer it foarfal, in boete oplein. Syn ferwar wie dat er allinnich mar grappich besocht hie te wêzen.
Moving Target (roman fan Elizabeth Moon)
Moving Target is in science fiction-roman fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwster Elizabeth Moon. De titel betsjut: "Bewegend Doelwyt". It boek is yn 'e hiele wrâld as Moving Target útbrocht, behalven yn 'e Feriene Steaten, dêr't it Marque and Reprisal hjit. It spilet yn 'e fiere takomst, as de minskheid him nei de stjerren ta ferspraat hat, en fertelt it ferhaal fan Ky Vatta, in telch út in foaroansteande famylje fan keapfarders yn 'e romte, en har aventoeren as har famylje it doelwyt wurdt fan ûnmeilydsume oanfallen troch ûnbekenden. Moving Target is it twadde diel fan 'e Vatta's War-searje (dy't út fiif dielen bestiet), en is as sadanich it ferfolch op Trading in Danger. Moving Target waard yn 2004 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij Del Rey Books en it Londenske Orbit Books.
Wat foarôf gie
Ky Vatta is de dochter fan 'e finansjeel direkteur fan Vatta Enterprises, in grutte ynterstellêre ferfiersûndernimming dy't fêstige is op 'e planeet Slotter Key. As aparteling binnen de famylje hie se in militêre oplieding folge oan 'e militêre akademy fan Slotter Key, mar nei't se bûten har eigen skuld om behelle rekke yn in skandaal, waard se fan skoalle stjoerd. Om har út it sicht fan 'e media te hâlden, stelden har heit en har omke Stavros, de algemien direkteur fan Vatta Enterprises, har oan as kaptein fan 'e Glennys Jones, in tachtich jier âld keapfardijskip dat se nei de sloper op Lastway bringe moast. Ky rekke al gau wisberet om it skip fan 'e sloop te rêden en gie in kontrakt oan om foar de koloanje op 'e planeet Belinta in lading swier lânbou-ark te heljen op 'e planeet Sabine. Oankommen by Sabine rekke se lykwols fersyld yn in oanboazjende oarlochssitewaasje, wêrby't se úteinlik troch omstannichheden (sjoch: Trading in Danger) har skip omneame moast ta de Gary Tobai. Pas nei alderlei aventoeren slagge it Ky om werom te kearen nei Belinta, dêr't se it lânbou-ark yn goede oarder ôflevere.
Ynhâld
Moving Target giet fierder op it punt dêr't Trading in Danger opholden is. Ky Vatta sjocht op Belinta om har hinne nei in nije lading, as der yn 'e lobby fan har hotel in moardoanslach op har dien wurdt dêr't ferskate omstanners by omkomme. Har militêre trening stelt Ky by steat om ien fan 'e oanslachdoggers te deadzjen. De pleatslike plysje wol har earst finzen sette, mar as in stikmannich resjersjeurs yn it sikehûs bedarje troch de gefolgen fan in kontaktgif dat de oanslachdoggers yn Ky har hotelkeamer oer al har besittings sproeid hawwe, beslút men dat it net sa slim is dat se ien fan 'e dieders út 'e ljochten holpen hat.
Underwilens wurde sûnder dat Ky it wit om dyselde tiid hinne ek op har thúsplaneet Slotter Key ferskate oanslaggen op Vatta Enterprises dien, wêrby't har mem, har beide bruorren, har omke Stavros en in grut tal oare famyljeleden en Vatta-wurknimmers omkomme. Har heit Gerard Vatta oerlibbet de oanslaggen, mar stjert letter oan 'e ferwûnings dy't er oprûn hat doe't er syn frou út 'e brokstikken fan harren troch in drone bombardearre hûs besocht te rêden. Dêrmei komt de lieding fan Vatta Enterprises yn 'e hannen fan Grace Lane Vatta, in âldmuoike fan Ky, in âldminske dat troch de fijân net as bedriging sjoen wurdt. Dat is lykwols in flater, mei't muoike Grace yn har (no troch eltsenien fergetten) jonkheid in kommando wie dy't yn 'e boargeroarloch fan Slotter Key as spionne efter de linys fan 'e fijân operearre. Ien fan har earste beslissings is om Ky har nicht Stella, de dochter fan Stavros, út te stjoeren om Ky te finen, om har de deatynge fan har âlden en bruorren te bringen en it krúnymplantaat fan har heit, dat alle koades en geheime ynformaasje fan Vatta Enterprises befettet.
Underwilens is Ky mei de Gary Tobai fan Belinta nei de planeet Lastway gien, dy't bekend stiet om syn wapenhannel. Se hopet dêr wat befeiligingsapparatuer en miskien wat wapens ynslaan te kinnen. Oankommen op Lastway docht bliken dat de ansibles it net mear dogge, wat de ynterstellêre hannel frijwol stilleit. Op it romtestasjon fan Lastway jouwe Stella, Toby en Rafe har by de Gary Tobai. Ek wit Ky it op in akkoartsje te goaien mei de pleatslike ôfdieling fan 'e Mackensee Military Assistance Corporation (MMAC), in bedriuw dat de tsjinsten fan hierlingen ferkeapet. Se stalt in konfoai fan keapfarders gear dat ûnder beskerming fan 'e MMAC ôfset.
Underweis komt it konfoai yn in ûnbewenne planeteselsel in oar Vatta-skip tsjin, de Fair Kaleen. It docht bliken dat dat it skip is fan Osman Vatta, in tige ûnoangenaam hearskip dat jierren lyn troch har Ky har heit en omke út 'e famylje set is fanwegen fraude en seksueel wangedrach. Dêrop stiel er de Fair Kaleen mei, dy't er sûnt bewapene hat. Osman libbet al desennialang fan 'e piraterij en úteinlik komt oan it ljocht dat hy de reden is fan 'e oanslaggen op Vatta Enterprises. Hy is nammentlik belutsen by in grutte gearspanning fan piraten en oare ûnderwrâldfigueren om it monopoalje op ynterstellêre kommunikaasje fan ISC te trochbrekken (en te ferfangen troch in monopoalje fan harsels). Dêrfoar wie it nedich dat de keapfardij yntimidearre rekke, en om dat te berikken, besleat men om by wize fan it stellen fan in ôfskrikwekjend foarbyld ien keapfardijbedriuw folslein te ferneatigjen. It wie Osman, dy't Ky har heit en omke noch altyd hate, dy't derop oankrong dat it slachtoffer Vatta Enterprises wêze soe.
Ear't Ky dat allegear wit, rekket se yn gefjocht mei Osman en syn trewanten as de Gary Tobai sûnder aan de Fair Kaleen benei komt wylst de rest fan it konfoai trochfart. Troch har eigen fernimstigens en mei de help fan Rafe en har bemanning wit Ky twaris in besykjen fan 'e fijân om 'e Gary Tobai te interjen ôf te slaan. Dêrby lansearret se ûnder mear in myn troch de konneksjebuis tusken de luchtslûzen fan 'e beide skippen, dy't de Fair Kaleen swier skansearret en bûten gefjocht steld. Teffens wit se yn in man-tsjin-mangefjocht Osman sels te deadzjen. Neitiid interje de weromkearde hierlingen fan 'e MMAC de Fair Kaleen en nimme de oerlibbenen fan Osman syn bemanning finzen. Ky beslút om 'e Fair Kaleen te reparearjen en te hâlden, mei't it skip folle flugger en better bewapene is as de trage âlde Gary Tobai.
Vatta's War
Isjbosjet fan Israel
Isbosjet (Hebriuwsk אִישׁ-בֹּשֶׁת) wie neffens it Alde Testamint ien fan de fjouwer soannen fan kening Saul. Neffens inkelde Septuaginta-hânskriften wie syn oarspronklike namme lykwols Isj-Baäl. Isjbosjet hat mar twa jier kening west fan Israel.
Libben
Nei't syn heit en trije bruorren it libben lieten by de Slach op de berch Gilboä waard Isjbosjet troch de legeroanfierder fan Saul yn Machanaïm ta kening ferklearre oet it Feriene Keninkryk fan Israel. Earder hie de profeet Samuël lykwols David, in soan fan Isai út de stamme fan Juda, al ta kening salve om't Isjbosjet's heit, kening Saul, him ôfkeard hie fan God en de profeet. It kaam ta in lange striid tusken de legers fan Isjbosjet en David, dy't linkenoan yn it foardiel fan it hûs fan David ferrûn.
Isjbosjet ferspilet de relaasje mei syn legeroanfierder Abner doe't hy him it ferwyt makke dat hy omsloech mei in byfrou fan syn heit, kening Saul. Abner wurdt dan sa lilk, dat hy beslút oer te rinnen nei it kamp fan David. Joäb, de legeroanfierder fan David, hie lykwols noch in rekken iepen stean om't Abner syn broer Asahel fermoarde hie doe't dy him efternei siet yn 'e kriich fan David tsjin Isjbosjet. As Joäb fernimt dat Abner by David west hat en noch yn 'e buert is, stjoert hy der boaden op út om him te sykjen. Nei't hja him fûn hawwe bringe se Abner nei de poarte fan Hebron, dêr't Joäb bûten witten fan David om Abner delstekt.
Leonid Pasternak
thumb|Selsportret, 1908 Leonid Osipovitsj Pasternak (Russysk: Леони́д О́сипович Пастерна́к) (Odessa, 4 april 1862 - Oxford 31 maaie 1945) wie in Joadsk-Russysk keunstskilder. Hy wie de heit fan skriuwer-dichter Boris Pasternak.
Biografy
It earste skilderij dat er útstalde waard kocht troch de bekende keunstsamler Pavel Tretjakov, de wichtichste keunststiper yn Ruslân fan dy tiid. Syn namme as skilder krige rillegau klank. Hy waard lid fan de Polenov-rûnte (mei ûnder oaren Valentin Serov, Isaak Levitan, Michail Nesterov en Konstantin Korovin), en letter ek fan de keunstnersbewegingen Peredvizjniki (‘swalkers’) en Mir Iskoesstva (‘Wrâld fan de keunst’). Syn iere wurk is noch frijwat realistysk, mar letter wurdt er fral rekkene ta it postympresjonisme. Hy dosearre oan de ‘Keizerlike Hegeskoalle foar Skilderkeunst, Byldhoukeunst en Arsjitektuer’.
Yn 1921 reisgen Pasternak en de frou nei Berlyn foar in eachoperaasje en hy besleat lang om let om dêr te bliuwen, syn soannen Boris en Alexander bleaune yn Ruslân efter. Yn 1938 flechte er foar de nazi's nei Ingelân, dêr't er op 31 maaie 1945 yn Oxford stoar.
Krintsjebrij
Krintsjebrij, ek wol peareltsjebrij, gruwel, gruweltsjebrij en gruwelbrij , is in neigesetsje mei in soad beisop en mei krinten en rezinen, dat waarm en kâld iten wurde kin.
Fabryk
Der is lang troch it Bessola-fabryk yn Grinslân krintsjebrij makke, mar Friesland Foods hat it fabryk sletten. De produksje is sûnt 2008 oernaam troch Vecozuivel yn Leusden. Fierders binne der noch De Kreuijerij yn Eekst en Boermarke yn Ynskedee.
Rechabeäm fan Juda
Rechabeäm (Hebriuwsk: רְחַבְעָם) regearre neffens it Alde Testamint fan it jier 922 oant 915 f.Kr. as earste kening fan it keninkryk Juda. Neffens de bibelboeken 1 Keningen en 2 Kroniken wie Rechabeäm ynearsten kening fan it Feriene Keninkryk fan Israel, mar nei't de tsien noardlike stammen fan Israel yn opstân kamen en it ûnôfhinklike Keninkryk Israel stiften bleau Rechabeäm allinnich hearsker oer Juda.
Libben
Rechabeäm wie de soan fan Salomo en de pakesizzer fan David, syn mem wie de Ammonityske Naäma. Nei de dea fan syn heit slagge it Rechabeäm net om de ienheid fan it keninkryk te bewarjen. De klacht wie dat it rezjym fan Salomo te swier west hie, mar Rechabeäm woe gjin tasizzingen dwaan om it wat lichter te meitsjen, ek al hiene de âldsten him de rie jûn om it folk yn 'e mjitte te kommen. Dat late ta de spjalting fan it joadske ryk. Op syn eigen stamme Juda en de stamme Benjamin nei keazen alle oare stammen foar Jerobeäm as kening fan it keninkryk Israel.
Doe't Rechabeäm syn posysje konsolidearre hie, naam hy it net mear sa krekt mear mei de wet fan de Heare. It folk sûndige mear as ea tefoarren en it tilde op fan de plakken dêr't offere waard oan frjemde goaden (1 Keningen 14:23). Sa koe it langer net troch gean en yn it fyfte jier fan Rechabeäms regear strafte God Juda mei in ynfal fan farao Sjisjak. De farao liet de skatten út de timpel en it paleis weihelje en ek de gouden skylden naam er mei. Om't Rechabeäm lang om let dochs noch om lyk woe en him foar God feroatmoedige, liet God Jeruzalim net hielendal ûndergean (1 Keningen 14:25; 2 Kroniken 12).
Rechabeäm wie ienenfjirtich jier doe't er kening waard; hy regearde sântjin jier fanút Jeruzalim oer Juda. Under syn regear wie der algeduerich kriich tusken Juda en Israel. Syn soan Abiam folge him op.
Outram Bangs
Outram Bangs (Watertown (Massachusetts), 12 jannewaris 1863 – Wareham (Massachusetts), 22 septimber 1932) wie in Amerikaansk soölooch en publisist. Hy lei him ûnder syn karriêre benammen ta op 'e ornitology en de mammalogy.
Libben en karriêre
Bangs waard yn 1863 berne yn Watertown, yn 'e steat Massachusetts, as de twadde soan yn it gesin fan Edward Bangs en dy syn frou Annie Outram Hodgkinson. Hy studearre fan 1880 oant 1884 oan 'e prestizjeuze Universiteit fan Harvard, yn Cambridge (Massachusetts), ûnder de reek fan Boston.
Syn kolleksje fan mear as 10.000 sûchdierskedels en -hûden bea er yn 1899 oan 'e Universiteit fan Harvard oan. Yn 1900 waard Bangs dêr oansteld as de konservator fan Museum fan Ferlykjende Soölogy fan 'e universiteit. Yn 1906 besocht er Jamaika, dêr't er mear as hûndert fûgeleksimplaren sammele. Doe't er mei dengue oanhelle rekke, wied er lykwols twongen om 'e reis ôf te brekken.
Yn 1908 bea Bangs syn kolleksje fan 24.000 fûgelhûden oan it Museum fan Ferlykjende Soölogy oan, en neitiid wreide er dy noch fierder út. Yn 1925 reizge Bangs nei Jeropa, dêr't er museä besocht en kontakten lei mei pleatslike ornitologen. Teffens beävensearre er útwikselings fan kolleksjes foar it Museum fan Ferlykjende Soölogy. Under syn karriêre skreau Bangs mear as 70 boeken en artikels, wêrfan 55 oer sûchdieren. Bangs kaam yn 1932 yn syn simmerwente yn Wareham te ferstjerren, yn 'e âlderdom fan 69 jier.
Ekspeditus
Ekspeditus (ek  Elpidius fan Melitene', ferstoarn ± 303) is in roomske hillige en wie in romeinsk ofsier yn it doedestiidske Armeenje. Yn april 303 waard Ekspeditus yn Melitene (tsjintwurdich Malatya yn Turkije) tegearre mei fiif oare martelders om it libben brocht om't er him ta it kristendom bekeard hie. De hillige waard oanroppen foar saken dy't gjin fierder útstel ferneare koene en syn feestdei is op 19 april.
Libben
Oer Ekspeditus is net in soad bekend. Hy soe tagelyk mei teminsten fiif oare Romeinske soldaten (Rufus, Gaius, Galatas, Aristonis en Hermogenes) yn de tiid fan de kristenferfolgens ûnder Diokletianus yn Melitene ûnthalze wêze. As er oan it begjin fan de 4e iuw dêr stasjonearre wie, hat er nei alle gedachten lid west fan Legio XII Fulminata.
Fan in kultus yn de ier-kristlike tiid of yn de midsiuwen is neat bekend. De earste oanwizing fan ferearing datearret út de twadde helte fan de 17e iuw. Syn namme wurdt efkes neamd yn 1675 yn de Acta sanctorum foar april. Lykwols, neffens de Flaamske jezuïet Hippolyte Delehaye, is de namme Ekspeditus in gefal fan it ferkeard oernimmen fan de namme Elpidius. thumb|left| Byld fan Ekspeditus yn de Verlossertsjerke (Kościół Najświętszego Zbawiciela) fan Warsjau Oarspronklik waard de hillige oanroppen foar driuwende saken. Letter waard er ek beskermhillige fan seelju, studinten en eksamenkandidaten foar it rydbewiis. Ek wurdt de hillige oproppen foar súkses yn rjochtsaken.
Benammen yn Itaalje, Frankryk en guon gebieten yn Dútslân waard Ekspeditus yn de 19e iuw in populêre hillige. Mei de skinking fan in byld fan Ekspeditus oan de doe nije parochytsjerke fan Lemiers troch de ynwenners fan Aken, ûntstie der yn Súd-Limboarch ek in plak dêr't Ekpeditus fereare waard, it iennige plak yn Nederlân dêr't Ekspeditus in bepaalde foarm fan ferearing kriget.
Leginde
Neffens de tradysje wie Ekspeditus in Romeinsk ofsier yn Armeenje, dy't him ta it kristendom bekearde en yn 303 yn de tiid fan de ferfolgings fan keizer Diokletianus ûnthalze waard. Op de dei dat Ekspeditus it beslút naam om kristen te wurden naam de duvel de foarm fan in raven of krie (of slange) oan, dy't Ekspeditus hiet om de bekearing oant de folgjende dei út te stellen. Ekspeditus stampe lykwols op de fûgel en deade it bist mei de wurden "Ik sil hjoed in kristen wurde".
Krústsjerke (Haulerwyk)
De Krústsjerke oan de Valckenierswei is de tsjerke fan de grifformearde-frijmakke gemeente yn Haulerwyk.
Ekspeditus
Oarsprong
Oer de oarsprong fan de kultus fan Ekspeditus binne in soad ferhalen bekend. Guon wolle hawwe dat de ferearing begûn mei de komst fan in pakket mei reliken of stânbylden fan ûnbekende hilligen. Op it pakket stie it wurd expedite, itjinge sizze woe dat der haast mei makke wurde moast. De ûntfangers giene der lykwols fan út dat de bylden en reliken fan in hillige mei de namme Ekspeditus wiene en sa begûn de ferearing. In soartgelyk ferhaal spile him yn 1781 yn Frankryk ôf. Yn in kleaster yn Parys waard in kiste levere mei de reliken fan in hillige, dy't eartiids yn de katakomben fan Denfert-Rochereau begroeven lei. De ôfstjoerders hiene it Frânske wurd expédit op de kiste skreaun om der wis fan te wêzen dat de kiste mei faasje ôflevere waard. Mar de nonnen tochten dat expédit de namme wie fan in martler en hja begûnen te bidden om syn foarspraak. Doe't ien fan dy gebeden ek nochris ferheard waard, rekke de hillige populêr yn hiel Frankryk en sadwaande ek yn oare katolike lannen.
Krústsjerke (Haulerwyk)
Frijmakking
De ûnstjoer yn 1944-1946 nei oanlieding fan de útspraken fan de synoade fan de Grifformearde Tsjerken yn Nederlân oer artikel 31 fan de Doardtske tsjerke-oarder gyng lykas op oare plakken ek net oan Haulerwyk foarby. Nei't master Pilon, haad fan de Kristlike Skoalle en jierrenlang âlderling yn de tsjerke, yn 1945 de kant fan de frijmakking keas en him mei de hûshâlding losmakke fan de Grifformearde Tsjerke sette dy thús út ein mei godstsjinstoefenings, dy't troch dûmny's fan de frijmakke gemeenten Duerswâld en Súdlaren foargongen waarden.
Ekspeditus
Oarsprong
In oare ferzje fan it ferhaal spile him ôf yn New Orleans, Louisiana, dat doedestiids in grutte ynfloed ûndergyng fan de katolike Frânske kultuer. It ferslach skriuwt dat de Us-Leaffrou fan de Guadalupe-kapel yn New Orleans in grutte levering fan ferskate hilligen krige en dat op ien fan de kisten in beskriuwing fan de hillige ûntbriek. Wol stie it wurd expédit op de kiste en dus tochten se dat dat de namme fan de hillige wêze moast.
Krústsjerke (Haulerwyk)
Frijmakking
Yn 1946 naam ek yn de gemeente de spanning ta. Doe't trije leden fan de tsjerkeried harren langer net mear ferienigje koene mei de besluten fan de synoade en de ried ferlieten rôpen hja oare gemeenteleden op harren te folgjen en oan te sluten by de frijmakking. Alhoewol't it grutste diel trou bleau oan de tsjerke, wie dêrmei de skuorring in feit en in tal leden ferlieten de âlde gemeente.
Ekspeditus
Réunion
thumb|left|250px|Ekspeditusskryn op Réunion Op it Frânske eilân Réunion wurdt Ekspeditus op in hiel soad plakken fereare. It ûntstean fan syn ferearing dêr folget it foar Ekspeditus typyske oarsprongsferhaal: in pakket mei it wurd expédit dat besoarge waard as in bydrage om de fromme deugden fan de minsken oan te trunen.
Rûnom op it eilân steane skrinen oan 'e kant fan de wei en op krusings, somtiden sa lyts as in doaze mei in byldsje fan de hillige, somtiden in kapel mei stânbylden, kearsen en blommen. Yn alle gefallen wurde de alters yn gleonreade kleuren skildere. Lykas wênst binne der ek eks-voto's, dy't Ekspeditus tanksizze foar syn foarspraak of geunsten.
Sily
Ek yn Sily is Ekspeditus in tige populêre hillige woarn. De kultus dêr begûn doe't in frou in ôfbyld fan San Expedito, sa't er yn it Spaansk hjit, meinaam nei Viña del Mar. Dy frou frege oan inkele preesters om har dêr te helpen mei it bouwen fan in lytse tsjerke foar de hillige, mar de autoriteiten wiisden har idee ynearsten ôf. Nei't de preesters en de frou de help ynrôpen fan Ekspeditus krigen se tastimming om yn minder as njoggen dagen in tsjerkje te bouwen. It Santuario San Expedito yn Reñaca yn Viña del Mar is tsjintwurdich simmerdeis in drokbesocht beafeartsplak.
Ikoanografy
Ekspeditus wurdt yn de keunst as in jonge Romeinske ofsier foarsteld. Yn syn hân hâldt er in krús mei it wurd hodie, (Latynsk foar 'hjoed'). De soldaat stiet mei in foet op in raven of krie, de snaffel fan de fûgel hâldt in spreukbân fêst mei it wurd cras (Latynsk foar 'moarn').
Krústsjerke (Haulerwyk)
Frijmakking
De nije frijmakke gemeente hold ynearsten har tsjinsten yn de herfoarme kapel oan de Breebergwei 6 yn Waskemar. Yn 1962 waard in nije tsjerke yn Haulerwyk boud, dy't de namme Krústsjerke draacht.
Oargel
It oargel yn de tsjerke waard troch de firma Reil út Heerde boud foar de Kandelaartsjerke yn Amsterdam. Doe't it Leger des Heils dy tsjerke oernaam waard it oargel net mear brûkt en koe it troch Reil útboud en yn Haulerwyk mei help fan frijwilligers wer opboud wurde. Doe't it oargel te bespyljen wie is it ynstrumint troch de firma Reil nochris neisjoen en op 9 novimber 2007 waard it offisjeel yn gebrûk nommen.
It Reil-oargel kaam yn it plak fan in lytser ynstrumint fan de oargelmakker Pels út 1967, dat oan in partikulier yn Belgje waard ferkocht.
Sophie de Vries-De Boer
Sophie Adriana Juliette de Vries-De Boer (Rotterdam, 19 juny 1882 - Auschwitz, 11 febrewaris 1944) wie in Nederlânsk toanielaktrise.
De Vries-De Boer wie in dochter fan Henri de Boer en aktrise Esther de Boer-Van Rijk. Se folge yn de fuotleasten fan har mem en spile de rol fan Jo yn it toanielstik Op Hoop van Zegen, wêr't har mem de haadrol yn hie. Se spile ek yn de film Op Hoop van Zegen (1934). Yn de jierren 10 gie se by it toanielselskip Het Toneel en spile dêr yn ferskate toanielstikken, lykas Mijlpalen (1913), Oedipus van Sofokles (1913) en Jonkvrouwe de la Seiglière (1914). Doe't de Twadde Wrâldoarloch útbriek, waard De Vries-De Boer nei konsintraasjekamp Auschwitz deportearre. Dêr waard se yn 1944 fergast.
Har soan Martijn de Vries (1913–1943) waard yn april 1943 yn it ferneatigingskamp Sobibor deadien. Dochter Hesje de Vries (1905–1968) oerlibbe de Holokaust.
George Kennedy
George Kennedy (folút: George Harris Kennedy jr.; New York, 18 febrewaris 1925 – Middleton (Idaho), 28 febrewaris 2016) wie in Amerikaansk akteur en skriuwer fan mingd Dútsk, Iersk en Ingelsk etnysk komôf, dy't yn mear as twahûndert films en tillefyzjeprogramma's spile. Hy fertolke in breed skala oan rollen, en wûn yn 1967 in Oscar yn 'e kategory bêste manlike byrol. By in jonger publyk stied er benammen bekend as haadynspekteur Ed Hocken, de gauris ta wanhoop dreaune sjef fan ynspekteur Frank Drebin (Leslie Nielsen) yn 'e Naked Gun-trilogy. Njonken syn aktearkarriêre skreau Kennedy twa misdieromans en in autobiografy.
Aktearkarriêre
Nei ôfrin fan 'e oarloch bleau Kennedy oant 1959 yn militêre tsjinst. As ûnderdiel fan syn wurk foar it Foarljochtingsburo fan it Amerikaanske Leger wied er yn 'e 1950-er jierren as technysk adviseur belutsen by de tillefyzjesearje The Phil Silvers Show, wêryn't er, dêrta oanfitere troch Phil Silvers sels, ek in weromkearende rol as militêre plysje fertolke. Nei't er ôfswaaid wie, sette Kennedy om 1960 hinne serieus útein mei in karriêre as akteur. Datselde jiers hied er in hiel lyts roltsje yn 'e histoaryske dramafilm Spartacus, oer de Slave-opstân fan Spartakus yn it Romeinske Ryk.
Syn earste gruttere rol hie Kennedy yn 'e film The Little Shepherd of Kingdom Come (1961). Yn 'e 1960-er jierren hied er fierders rollen yn ferskate grutte Hollywood-produksjes, wêrûnder de westernfilms Lonely Are the Brave (1962), Bandolero! (1968) en Guns of the Magnificent Seven (1969), de romantyske komeedzje Charade (1963), de skriller Strait-Jacket (1964), de dramafilm The Flight of the Phoenix (1965) en de oarlochsfilms Shenandoah (1965) en The Dirty Dozen (1967). Yn 1967 wûn Kennedy in Oscar foar de bêste manlike byrol mei syn rol yn 'e film Cool Hand Luke as Dragline, in ta twangarbeid feroardiele finzene dy't earst in hekel hat oan it titelpersonaazje (spile troch Paul Newman), mar him úteinlik as in soarte fan idoal begjint te sjen. Foar dy rol waard er ek nominearre foar in Golden Globe yn deselde kategory.
Yn dyseldichste snuorje hie Kennedy gastrollen yn withoefolle tillefyzjesearjes, wêrûnder in protte westernsearjes, lykas Gunsmoke, Rawhide, Bonanza, The Virginian, The Big Valley, Laredo, The Legend of Jesse James en Daniel Boone. Ek wied er te sjen yn 'e komeedzjesearjes The Andy Griffith Show en McHale's Navy en de rjochtbankdramasearje Perry Mason. Kennedy hie de haadrol as pastoar Samuel Patrick "Sarge" Cavanaugh yn 'e detektivesearje Sarge (1971) en as Bumper Morgan yn 'e plysjesearje The Blue Knight (1975).
Yn 1970 spile er de rol fan Joe Patroni yn 'e bekroande rampefilm Airport, wêrfoar't er jitris nominearre waard foar in Golden Globe yn 'e kategory bêste manlike byrol. Kennedy kearde noch trije kear yn dyselde rol werom, yn 'e ferfolchfilms Airport 1975 (1974), Airport '77 (1977) en The Concorde... Airport '79 (1979). Yn 'e 1970-er jierren wurke er ek gear mei John Wayne, yn 'e westernfilm Cahill, U.S. Marshal (1973), en mei Clint Eastwood, yn 'e lichtfuottige roadmovie Thunderbolt and Lightfoot (1974) en de spionaazjeskriller The Eiger Sanction (1975). Fierders wied er yn 1974 te sjen yn 'e rampefilm Earthquake, mei û.o. Charlton Heston en Ava Gardner, en yn 1978 spile er yn 'e detektivefilm Death on the Nile, mei û.m. David Niven en Peter Ustinov.
Lockheed C-141 Starlifter
De Lockheed C-141 Starlifter wie in strategysk militêr transportfleantúch yn tsjinst fan de Amerikaanske loftmacht. De spesifikaasjes foar it tastel waarden yn 1960 opsteld. It tastel wie ornearre om doetiidsk tsjinjende tastellen lykas de C-124 Globemaster II te ferfangen. It prototype fan de C-141 makke syn earste flecht yn 1963 en de earste tastellen waarden yn 1965 ôflevere. Totaal binne der 285 stks levere, it grutste part oan it militairy airlift command en ien foar de NASA.
George Kennedy
Aktearkarriêre
Yn 1984 wie Kennedy de tsjinspiler fan Bo Derek yn 'e flop Bolero. Neitiid makke er noch ferskate oare mindere films, lykas Savage Dawn (1985), The Delta Force (1986) en The Gunfighters (1987), foar't er yn 1988 min ofte mear by tafal nij súkses fûn mei de kaskreaker The Naked Gun: From the Files of Police Squad! Dat wie in slapstickeftige komeedzjefilm wêryn't Kennedy de rol fan haadynspekteur Ed Hocken spile, dy't by fleagen ta wanhoop dreaun wurdt troch de nuvere eksploaten fan syn knoffelige ûnderhearrige, ynspekteur Frank Drebin, spile troch Leslie Nielsen. Kennedy kearde noch twaris werom as Hocken foar de beide ferfolchfilms út 'e Naked Gun-trilogy: yn 1991 yn The Naked Gun 2½: The Smell of Fear, en yn 1994 yn Naked Gun 33⅓: The Final Insult.
Underwilens fertolke Kennedy op 'e tillefyzje fan 1988 oant en mei 1991 de rol fan 'e korrupte oaljetycoon Carter McKay yn 'e ferneamde soapsearje Dallas. Yn 1996 en 1998 wied er op 'e nij yn dy rol te sjen yn 'e tillefyzjefilms Dallas: J.R. Returns, resp. Dallas: War of the Ewings. Yn 1995 spile Kennedy de rol fan generaal Nelson A. Miles yn 'e westernminysearje The Gambler Part III: The Legend Continues, mei Kenny Rogers yn 'e titelrol. Yn 1998 wurke er fierders as stimakteur mei oan 'e tekenfilm Small Soldiers. Neitiid makke Kennedy ferskate ûnôfhinklike films, foar't er yn 2003 weromkearde op 'e tillefyzje yn 'e rol fan Albert Miller yn 'e soapsearje The Young and the Restless. Kennedy bleau oan syn dea ta mei lytse roltsjes yn films en op 'e tillefyzje aktyf. Foar syn bydrage oan 'e Amerikaanske filmyndustry krige er in stjer op 'e Hollywood Walk of Fame, op 6352 Hollywood Boulevard.
Lockheed C-141 Starlifter
Fan 1997 oant 1999 waarden 64 masines modernisearre. Dy tastellen waarden útrist mei in digilale cockpit, GPS en oare navigaasje- en ferdidigingselektroanika. Sy waarden oantsjut mei C-141C.
De Starlifter waard brûkt oant 5 maaie 2006, doe't de lêsten ferfongen wiene troch de C-17 Globemaster III.
George Kennedy
Skriuwkarriêre
Njonken syn aktearwurk wie Kennedy ek yn it spier as skriuwer. Yn 1983 publisearre er it moardmystearje Murder on Location, wêrfoar't er in filmset as setting brûkte. In twadde roman, Murder on High, kaam út yn 1984. Syn trêde en lêste boek wie syn autobiografy, Trust Me, dy't yn 2011 ferskynde.
Priveelibben
Kennedy troude yn 1959 mei Norma Wurman, fan wa't er him yn 1971 skiede liet. Neitiid wertroude er yn 1978 mei Joan McCarthy, mei wa't er in dochter, Shaunna, krige. Nei't dyselde yn it tichthûs belâne, adoptearren Kennedy en de frou harren pakesizzer, it famke Taylor. Kennedy hie in fleanbrevet en fleach as piloat gauris yn syn eigen Cessna 210 Centurion- en Beechcraft Bonanza-priveefleantugen.
Ferstjerren
George Kennedy wenne yn Eagle, yn it súdwesten fan 'e Amerikaanske steat Idaho. Op it lêst bedarre er yn in fersoargingssintrum yn it deunby leine Middleton. Dêr kaam er op 28 febrewaris 2016 te ferstjerren, yn 'e âlderdom fan 91 jier.
Fokke Kamstra
Fokke Kamstra (Snits, 7 april 1870 – Alkmaar, 4 oktober 1950) wie in Nederlânsk keunstskilder en tekener fan Frysk komôf. Oant syn 23e wurke er yn de tabak en dêrnei begûn er in meubel- en bêdefabryk dy't er yn 1908 nei Blaricum fersette. Hy wie dêr ek sân jier lid fan de gemeenteried. Om't de saak net sa goed rûn, ferhuze er nei Amsterdam en gie dêr oan 't wurk yn de betonbou. Hy sette him ek yn by de hielûnthâlders beweging.
Fan 1927 ôf oan wijde er him hielendal oan it skilderjen en festige him yn 1930 yn Bergen (Noard-Hollân).
Kamstra makke lânskippen, stillibbens en portretten. Hy skildere fral ynterieurs fan tsjerken yn: Haarlim, Delft, Alkmaar, Amsterdam, Hoarn, Monnikkedam, Egmond, De Ryp en Brussel. In skilderij fan Esther de Boer-van Rijk as 'Kniertje' waard oankocht troch de Stedsskouboarch yn Amsterdam.
Kutná Hora
Kutná Hora (Dútsk: Kuttenberg) is in stêd yn Tsjechje yn de regio Midden-Bohemen. De stêd leit likernôch 70 km. eastlik fan de haadstêd Praach en hat 20.653 ynwenners (2020).
It histoaryske sintrum fan de stêd stiet mei de Barbaratsjerke en it ûnder de Alderheljentsjerke lizzende ossuariuim fan Sedlec (Tsjechysk: Kostnice Sedlec), in pear kilometer bûten it sintrum fan Kutná Hora, op de wrâlderfgoedlist fan UNESCO.
Skiednis
De oarsprong fan de stêd is sûnder mis Dútsk en giet werom op de stifting fan it sistersjinzerske kleaster Sedletz. De muontsen fan it kleaster kamen fan de abdij Waldsassen by Regensburg. Neffens in oerlevering soe ien fan de muontsen by syn wurk op de wynberch it earste sulver fan de stêd ûntdutsen ha en om it plak werom te finen lei de muonts dêr syn Kutte del, it Midheechdútske wurd foar it habyt. Sa soe de lettere Dútsktalige namme 'Kuttenberg' ûnstien wêze. De ûntdekking fan sulver soarge fanôf 1260 foar in migraasje fan Dútske mynwurkers, dy't harren op it plak nei wenjen wetten. De minen leine fuort ûnder it gebiet fan de delsetting; twa rosmûnen yn it stedsgebiet herinnerje dêr tsjintwurdich noch oan. In dokumint út 1326 fan in list fan magistraten hat allinne Dútske nammen en it Kuttenberger Bergmannslied út 1414 is ien fan de âldste oerlevere Dútske mynwurkerslieten.
De stêd krige nei 1300 fan kening Wenzeslaus II it rjocht munten te slaan en waard aloan riker. Nei Praach wie it de belangrykste stêd fan Bohemen. Yn 1304 belegere Albrecht fan Habsburg de stêd. Fuort dêrnei sette de stêd útein mei de bou fan fersterkings, dy't yn dielen noch bewarre binne.