cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Iderien wurdt bekend
Frerik de Swetser kaam yn 2016 mei dit nûmer binnen op it tredde plak fan de Fryske Top 100. Fan it liet bestiet in klip. Yn de klip dogge in soad bekende Friezen mei: Johannes Rypma en de Bounty Hunters, Emiel van de Hûnekop, Jelle B, Jack Bottleneck, de Suskes, Strawelte, de Dikke Lul Band en Willem Waldpyk. Fierders binne Jack Bottleneck, Arie Kuipers, Arjen, Foppe Land, Wout Paulides Sipke de Boer, Sytse Haima, Stilt Walk Company en Franciska Schram en Fokko Dam te sjen. Yn 2018 ferskynde de Nederlânske ferzje fan it liet mei de titel Iedereen wordt bekend.
Yn dit nûmer stekt er de gek mei it Fryske muzykwrâldsje. Sa freget er himsels ôf wêrom 't hy noch net bekend is, oars as de Hûnekop, Johannes Rypma en Jelle B.
Katedraal fan Chichester
Oargel
It fjouwer registers tellende koeroargel waard oarspronklik boud yn 1780 troch in ûnbekende bouwer foar dûmny James Hurdis.
Yn 1972 waard it Allen-oargel yn de katedraal set om't it âlde net mear te bespyljen wie. Dat Allen-oargel waard brûkte by de tsjerketsjinsten oant 1986, doe't it haadoargel nei in restauraasje troch N.P. Mander Ltd. wer yn gebrûk nommen wurde koe. Sûnt krige it Allen-oargel in plak yn it trifoarium yn it westlike diel fan de katedraal om as konsertoargel te tsjinjen. It is ien fan de âldste digitale elektroanyske oargels fan it lân.
Fierder binne der ynstruminten fan J.W. Walker & Sons, in lyts mobyl oargel út 1980 mei seis registers yn barokstyl, en in Mander-oargel, in ienmanualich ynstrumint mei seis registers út 1986.
Grutte Priis Formule 1 fan Bachrein 2012
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Bachrein 2012 yn Sakhir op 22 april 2012. It wie de fjirde race fan 20 races fan de Formule 1 yn 2012. Hy waard op it Bahrain International Circuit hâlden. De race waard hâlden oer 57 omgongen, op it 5,4 km lange sirkwy foar in raceôfstân oer 308,4 kilometer.
Takeshi Watanabe
(10 septimber 1972) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Kashiwa Reysol.
Holthusen (Weener)
thumb|264px|Holthusen yn it Reiderlân Holthusen is in Ortsteil fan de stêd Weener yn it Eastfryske Reiderlân.
Geology
Holthusen leit op in hichte fan krekt wat ûnder NAP oant 6,9 meter boppe NAP op in geast westlik fan Weener en eastlik fan de A31 op 'e hichte fan de Autobahntrijesprong Bunde tusken Stapelmoor en Beschotenweg. Yn it westen grinzget Holthusen oan in heechfeangebiet, yn it noarden en easten oan de sângrûn fan de geast.
Skiednis
Fynsten út de stientiid wize op in iere bewenning fan it plak. Archeologyske fynsten út oar tiidrekken meitsje it oannimlik dat it plak permanint bewenne west hat. Yn 1472 wurdt Holthusen foar it earst yn in oarkunde neamd. De namme is platdútsk fan oarsprong en letterlik betsjut it "houten huzen" of "wâldhuzen" en ferwiist nei it bosk, dat hjir eartiids yn de omkriten stien hat.
Yn 'e midsiuwen makke Holthusen part út fan it Reiderlân, mar nei't it greefskip Eastfryslân de macht hjir konsolidearre, foegen de Sirksena's it by de fâdij Weener yn it amt Leerort. Nei de besetting fan East-Fryslân troch Nederlânske en letter Frânske troepen, hearde Holthusen sûnt 1807 by it kanton Jemgum yn it arrondissement Winschoten fan it Département Ems-Occidental. Nei't Napoleon ferslein wie, waard Holthusen wer by de fâdij Stapelmoor yn it amt Weener yndield, dat yn 1885 it Kreis Weener waard. Sûnt de opheffing fan it Kreis Weener yn 1932 makket Holthusen diel út fan it Landkreis Leer.
Sûnt 1 jannewaris 1973 is Holthusen in Ortsteil fan de stêd Weener.
Madagascar 3: Europe's Most Wanted
Madagascar 3: Europe's Most Wanted is in Amerikaanske aventoerekomeedzje yn 'e foarm fan in kompjûteranimearre tekenfilm foar bern en foar folwoeksenen út 2012 ûnder rezjy fan Eric Darnell, Tom McGrath en Conrad Vernon. De haadrollen waarden ynsprutsen troch Ben Stiller, Chris Rock, David Schwimmer en Jada Pinkett Smith. De titel betsjut "Madagaskar 3: De Meast Sochte Kriminelen fan Jeropa".
It is de trêde film fan 'e Madagascar-filmsearje, en folget as sadanich op Madagascar: Escape 2 Africa, út 2008. It ferhaal giet oer fjouwer bisten út in dieretún yn New York, dy't op alle mooglike manearen besykje thús te kommen nei't se yn 'e film Madagascar skipbrek litten op 'e kust fan Madagaskar. Yn Madagascar: Escape 2 Africa wisten se Afrika te berikken en yn Madagascar 3: Europe's Most Wanted ferfolgje se harren lange tocht nei hûs troch Jeropa.
De film waard foar it earst fertoand op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes en krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy. Yn 'e bioskopen waard Madagascar 3: Europe's Most Wanted in trochslaand kommersjeel súkses. Yn 2014 kaam yn deselde searje in spin-off-film út mei de titel Penguins of Madagascar. In direkt ferfolch, Madagascar 4, waard oankundige foar 2018, mar ôfblaasd fanwegen in restrukturearring by filmstudio DreamWorks Animation.
Plot
Lang nei't de pinguïns en de sjimpansees yn harren fleanende apparaat foar in fakânsje ôfset binne nei Monte Carlo, wachtsje Alex de liuw, Marty de sebra, Melman de sjiraffe en Gloria it nylhoars yn it natoerreservaat yn Afrika op harren weromkommen, sadat se einlings op hûs oan kinne nei de Central Park Zoo yn New York, dêr't se al sa lang wer hinne wolle. Op in dei beslút Alex dat de pinguïns net weromkomme, en dat se der neat mei opsjitte om mar kalm ôf te wachtsjen. Hy stelt oan 'e oaren foar om mar op eigen manneboet nei Monte Carlo te reizgjen. Kening Julien XIII, selsútroppen master fan 'e makys, beslút mei syn trouwe adviseur Maurice it fingerdier en syn grutste fan Mort de mûsmaky mei harren te gean.
Dat sânresom reizgje se nei Jeropa ta (hoe, dat lit de film blau-blau) en arrivearje yn Monte Carlo, dêr't se weriene wurde mei de psychopatyske pinguïns ûnder lieding fan Skipper en de sjimpasees Mason en Phil. Dy hawwe ûnderwilens mei it goud en de ealstiennen dy't se opdobbe hawwe út it drûchfallen wettergat yn Afrika (sjoch: Madagascar: Escape 2 Africa) flink oan it gokken west yn 'e kasino's fan Monte Carlo. De oankomst fan Alex-en-dy út Afrika ferneatiget op spektakulêre wize harren soarchfâldich opboude dekmantel dy't geheim hâldt dat se bisten binne. Fan gefolgen komt de Monegaskyske ûngediertebestriding harren op it spoar, yn 'e persoan fan 'e kranksinnige kaptein Chantel DuBois, dy't alle bisten deameitsje wol en yn 't bysûnder Alex, mei't se noch gjin jachttrofee mei in liuwekop oan har wand hingjen hat.
Nei in wylde efterfolging troch Monte Carlo witte de bisten DuBois einlings ôf te skodzjen, mar harren fleanende apparaat is ûnderwilens sa skansearre rekke dat it yn Frankryk delstoart en net mear te reparearjen is. As de Frânske plysje, dy't op it trelit fan 'e needlâning ôf kommen is, harren op 'e hakken sit, witte Alex, Marty, Melman, Gloria, de pinguïns, de sjimpansees en de makys in treinstasjon te berikken, dêr't se beskûl sykje yn 'e wagons fan in omreizgjend sirkus troch út te hâlden dat se sels ek sirkusbisten binne. Sa komme se yn 'e kunde mei de ûnnoazele Stefano de seeliuw, de tsjeppe Gia de jagûar en de noartske Vitaly de tiger. As se hearre dat it sirkus nei optredens yn Rome en Londen trochreizgje sil nei New York, sjogge se har kâns skoan om einlings en te'n lêsten wer thús te kommen. De sjimpansees nimme harren minsklike momkape wer oan en brûke harren lêste rykdommen om it sirkus fan 'e sirkusdirekteur oer te keapjen.
Underweis nei Rome kringe kening Julien, Maurice en Mort de wagon fan Sonya de bearinne yn, dy't har oanhâldend ferpleatst op in minuskule trijetsjiller. Foar Julien is it leafde op it earste gesicht. Hy folget har oeral en fynt yn Rome tuskentroch noch tiid om it Forum Romanum ôf te brekken en de biskopsring fan 'e paus te stellen, dy't er letter brûkt om foar Sonya in motorfyts te keapjen as har trijetsjiller stikken rekket. Alex hat der ûnderwilens hiel wat mei te stellen om Marty yn toom te hâlden. Marty is entûsjast oer it sirkus en wol stomme graach mei de tsjeppe hynders Esmeralda, Esperanza en Ernestina meidwaan oan 'e foarstelling. Alex riddenearret lykwols dat de sirkusbisten witte wat se dogge en dat se harren net foar de fuotten rinne moatte, mar gewoan op 'e eftergrûn rêstich ôfwachtsje oant se thúsbrocht wurde. It optreden yn Rome rint lykwols út op in fiasko as bliken docht dat de sirkusbisten der mar wat in slach nei slane, en it sirkus moat halje-trawalje flechtsje as lulke klanten harren jild weromeaskje.
Underwilens is DuBois Alex-en-dy wer op it spoar kommen en nei Rome folge, mar troch har besykjen om kâldwei in motorscooter fan 'e Italjaanske plysje te stellen, bedarret se sels yn 'e sel. Tsjin 'e tiid dat se dêr op fernimstige wize út wit te ûntsnappen, is it sirkus alwer fuort. Se ûntdekt lykwols dat Alex de ferneamde fermiste liuw út 'e Central Park Zoo is.
Alex, dy nea om wurden ferlegen sit, praat de sirkusbisten nije moed yn en betinkt optredens dy't better by guon fan 'e bisten passe. Stefano beslút syn libbenslange dream wurklikheid te meitsjen en himsels as libbene kanonskûgel út in kanon sjitte te litten. As dat misgiet en Marty him rêde moat, ûntdekt Marty dat er in passy hat foar fleanen. Neitiid ferbetterje Stefano en Marty tegearre de libbene kanonskûgelact. Gloria en Melman ûntdekke, mear troch gelok as wiisheid, dat se tige geskikt binne om as toudûnsers oan it wurk, en Gia, op wa't Alex fereale oan it reitsjen is, daget Alex út om har de trapeze-act te learen dêr't er fan swetst hat om yn Monako yn 'e sirkustrein talitten te wurden. Hy kin dan net werom en moat syn wurden wiermeitsje. Ear't se lang de tiid hân hawwe om te trainen, moatte it sirkus alwer fierder, mei't de pinguïns, dy't fungearje as útkyk, de fêsthâldende DuBois yn 'e Alpen sinjalearre hawwe.
Nei't it sirkus yn Londen arrivearre is, ûntdekt Alex dat Vitaly de tiger op it punt stiet om fan rutens te spyljen. Hy kin de stoefe tiger lykwols mei wurden wol oer en bepraat him om op 'e nij syn optreden te prebearjen, mar diskear mei hierconditioner as glydmiddel ynstee fan brânbere oliifoalje. As de stunt slagget, fynt Vitaly syn selsfertrouwen en libbensnocht werom. Ek de rest fan 'e foarstelling is in trochslaand súkses, en de Amerikaanske promoter tekent it kontrakt foar it Amerikaanske sirkustoernee. Neitiid dûke DuBois en har ûnderhearrigen wer op, dy't in fermissingsposter fan Alex sjen litte dêr't út blykt dat er in dieretúnbist is ynstee fan in sirkusbist. Hoewol't de pinguïns DuBois-en-dy oermasterje en fuortsjitte mei it kanon, is Alex dan twongen om it bedroch fan himsels en syn maten op te bychtsjen. De sirkusbisten binne teloarsteld en fiele har brûkt en beliigd.
Nei't it sirkus yn New York oankomt, geane Alex, Marty, Melman en Gloria, beselskippe fan kening Julien, werom nei de Central Park Zoo. As se dêr oankomme, lykje har de bisteferbliuwen lytser en suteriger ta as se har tebinnenbringe kinne. Se beseffe dat de ferbliuwen net lytser wurden binne, mar dat se sels troch harren ûnderfinings yn 'e widere wrâld groeid binne. Se beprate wat se dwaan sille en beslute om werom te gean nei it sirkus, mei't dat no harren wiere thús is. Ear't se ôfsette kinne, wurde se lykwols troch DuBois en har trewanten mei ferdôvingsgewearen delsketten. Om't Alex te grut is om yn har hânbagaazje te passen, hellet se in seage foar 't ljocht om him de kop ôf te seagjen, mar krekt op dat stuit wurde se lyk foar de haadyngong fan 'e Central Park Zoo ûntdutsen troch de oppassers fan 'e dieretún. Dy ferkeare yn 'e misse oertsjûging dat DuBois-en-dy de fermiste bisten werombesoargje woene, en helje harren yn as helden.
Sint-Klarabasilyk (Assisi)
De Sint-Klarabasilyk (Italjaansk: Basilika Santa Chiara) is in oan Sint-Klara wijde beafeartstsjerke yn Assisi, Itaalje.
Foargonger
Op it plak fan de tsjerke stie al earder de Sint-Joaristsjerke (Chiesa di San Giorgio). Ynearsten waard Fransiskus fan Assisi yn dy tsjerke byset, oant yn 1230 syn reliken nei de Sint-Fransiskusbasilyk oerbrocht waarden. Paus Gregoarius IX ferklearre Fransiskus yn 1228 yn de Sint-Joaristsjerke hillich. Ek Sint-Klara waard byset yn dy Joaristsjerke. Dat barde op in plak dat noch lang geheim bleau, oant har grêf yn 1850 werom fûn waard. De reliken fan Klara waarden dêrnei oerbrocht nei in spesjaal foar har boude neogoatyske krypte.
Skiednis hjoeddeiske basilyk
De bou fan de tsjerke mei in oanbuorjend kleaster sette, nei alle gedachten ûnder lieding fan Filippo da Campello, yn 1257 útein. Dat wie fjouwer jier nei de dea fan Sint-Klara en twa jier nei har hillichferklearring. Oant dy tiid hiene de nonnen yn it kleaster fan San Damiano wenne.
By de bou fan de basilyk waard in diel fan âlde Joaristsjerke yn de nijbou yntegrearre. Karakteristyk foar de basilyk binne de trije loftbôgen, dy't yn de 14e iuw tafoege binne om it gebou de fersterken. It ynterieur fan de ienskippige tsjerke fan fjouwer traveeën is ienfâldich en hat in grûnplan fan in latynsk krús mei ôfslutend in apsis. Oarspronklik wie de tsjerke fersierd mei in syklus fan fresko's oer it libben fan Sint-Klara, mar dy binne nei it 18e-iuwske oerkalkjen en de skea fan de ierdskodding fan 13 jannewaris 1832 allinne fragmintarysk bewarre bleaun. Yn it skip is mar ien kapel, dy't oan Sint-Agnes, in suster fan Klara, wijd waard en ek yn de basilyk begroeven waard. De fresko's yn dy kapel binne yn 1914 oanbrocht troch Girolamo Marinelli en Sigismondo Spagnoli. Oan de rjochter kant foarmet it dwersskip it diel fan de âlde Sint-Joaristsjerke. Dy romte wurdt yn twaën ferdield. Ien romte is hjoeddedei de mei fresko's fan Pace di Bartolo, Puccio Capanna en in 14e iuwske master, dy't him beynfloedzje liet troch Giotto en Pietro Lorenzetti, fersierde Sakramintskapel. Oan de muorre efter it alter binne fragminten fan muorreskilderings út de 13e en 14e iuw iuw. De Sakramintskapel jout tagong ta it oratoarium fan it Krús. Dêr hinget it krús fan San Damiano dat sa'n grutte rol spile by de bekearing fan Fransiskus en dat tsjin Sint-Fransiskus spriek en him de opdracht joech de ferfallen tsjerke fan San Damiano wer op te bouwen. De fresko's binne fan Francesco Tartaglia (1527). Efter it traaljewurk wurde reliken bewarre fan Fransiskus, Klara en Agnes, lykas de sûtane fan Sint-Fransiskus, in liturgysk kleed fan Fransiskus mei borduerwurk fan Sint-Klara, in kistje mei de skedel fan Sint-Agnes, in krús en in koarde fan Sint-Klara en in sandaal fan Sint-Franssikus. It triptyk mei in Madonna en Bern is fan Rinaldo di Ranuccio. Paus Pius X joech op 9 augustus 1912 de tsjerke de earetitel basilica minor.
Madagascar 3: Europe's Most Wanted
Plot
Letter wurd Alex, ta syn ôfgriis, wekker yn syn âlde ferbliuw yn 'e dieretún, dat no mei ekstreem hege stekken befeilige is sadat in nije ûntsnapping der net yn sit. Underwilens wit de troch in ferdôvingspylkje rekke en mar heal bedwelme kening Julien it sirkus wer te berikken, dêr't de pinguïns útriddenearje wat der bard is. Hja beprate de sirkusbisten om te helpen by in rêdingsmisje. Dy jûns, as DuBois troch de boargemaster fan New York huldige wurdt by in feestlike parsekonferinsje yn 'e dieretún, laadt sy temûk har ferdôvingspistoal mei fergif om Alex yn it iepenbier deadzje te kinnen. Dat wurdt lykwols foarkomd troch de oankomst fan 'e pinguïns, de makys en de sirkusbisten ûnder lieding fan Skipper. DuBois en har trewanten wurdt foargoed mei ôfweefd en Alex, Marty, Melman en Gloria witte út 'e dieretún te ûntsnappen om har wer by it sirkus te jaan dat yn 'e loft boppe de dieretún in net tarette foarstelling fersoarget. As DuBois letter wekker wurdt, blykt dat sy en har trewanten fêstbûn en knevele yn in stikmannich kisten sitte oan board fan in frachtskip dat ûnderweis is nei Madagaskar.
Produksje
Madagascar 3: Europe's Most Wanted waard regissearre troch Eric Darnell en Tom McGrath, dy't ek ferantwurdlik west hiene foar de beide eardere films. Foar dizze trêde edysje krigen se fersterking fan Conrad Vernon, dy't earder as animator en stimakteur by de franchise belutsen west hie. Hja wurken op basis fan in senario dat skreaun wie troch Darnell en bewurke en werskreaun troch Noah Baumbach. As produsinten wiene Mireille Soria en Mark Swift by it projekt belutsen, foar de filmstudio's DreamWorks Animation en PDI. Der wie foar Madagascar 3: Europe's Most Wanted in budget beskikber fan $145 miljoen. De filmmontaazje waard dien troch Nick Fletcher, wylst de filmmuzyk fersoarge waard troch Hans Zimmer.
Distribúsje
De distribúsje fan Madagascar 3: Europe's Most Wanted waard fersoarge troch Paramount Pictures. (De distribúsjerjochten op Madagascar 3: Europe's Most Wanted waarden yn 2014 troch produsint DreamWorks Animation weromkocht fan Paramount Pictures. Se waarden dêrnei oerdroegen oan 20th Century Fox, foar't se yn 2018 by Universal Pictures bedarren.)
De film waard op 18 maaie 2012 foar it earst fertoand as ûnderdiel fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes. Hy gie op 8 juny 2012 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. It soundtrackalbum mei filmmuzyk fan Hans Zimmer en nûmers fan Edith Piaf (hoewol songen troch Frances McDormand) en Katy Perry waard op 5 juny publisearre troch platemaatskippij Interscope Records. Op 16 oktober 2012 kaam Madagascar 3: Europe's Most Wanted út op dvd en blu-ray.
Untfangst
Madagascar 3: Europe's Most Wanted krige fan 'e filmkritisy oer it algemien positive resinsjes. Sa joech Lisa Kennedy fan The Denver Post de film 31/2 fan 4 stjerren en skreau: "Ut en troch bart it ûnwierskynlike: in ferfolchfilm is better as it orizjineel." Yn 'e Star Tribune stelde Colin Covert fêst dat Madagascar 3: Europe's Most Wanted de latte tige heech lei foar animearre komeedzjefilms. Hy parte de film ek 31/2 fan 4 stjerren ta. En Stephen Witty fan 'e Newark Star-Ledger neamde de film "grappich en fluchbewegend famyljefermaak." Hy skreau ek: "It drokke sirkusoptreden fan 'e bisten, ôfbylde yn blacklightkleuren op it ritme fan in Katy Perry-liet, soe wolris de stoned-eftichste sêne yn in mainstream-bernefilm wêze kinne sûnt Dumbo dy rôze oaljefanten seach."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Madagascar 3: Europe's Most Wanted in prima goedkarringspersintaazje fan 79%, basearre op 130 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Tûzelingwekjende kleurryk en enerzjyk as [de film] is, is er healwiis genôch foar jonge bern, mar ek ferrassend byderhant genôch om ûnderweis âldelju te fermeitsjen." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Madagascar 3: Europe's Most Wanted in goedkarringspersintaazje fan 60%, basearre op 26 resinsjes.
Opbringst
Madagascar 3: Europe's Most Wanted brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $216,4 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $530,5 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $746,9 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $145 miljoen betsjut dat in winst fan $601,9 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie Madagascar 3: Europe's Most Wanted in daverjend kommersjeel súkses en de op sân nei meast opbringende film fan 2012. It wie ek de op tsien nei meast opbringende animaasjefilm aller tiden en de op 51 nei meast opbringende film aller tiden.
Ferfolch
Yn 'e Madagascar-filmsearje waard Madagascar 3: Europe's Most Wanted folge troch in spin-off-film oer de pinguïns, Penguins of Madagascar, dy't yn 2014 útkaam en it ferhaal oppikt fuort nei de ein fan Madagascar 3: Europe's Most Wanted. Yn juny 2014 waard oankundige dat in fjirde film yn 'e haadrige fan Madagascar, mei as wurktitel Madagascar 4, yn 2018 yn 'e bioskoop komme soe. Yn jannewaris 2015 fierde filmstudio DreamWorks Animation lykwols in restrukturearring fan 'e eigen organisaasje troch en doe waard ek fêststeld dat der tenei noch mar twa films yn 't jier útbrocht wurde soene. Fan gefolgen waard Madagascar 4 doe fan it skema fan 'e studio skrast. Yn april 2017 hie regisseur Tom McGrath noch goede hoop dat de fjirde film der úteinlik komme soe, al koed er neat ûnthjitte. Anno 2021 is dêr fierder noch neat oer bekend.
Hideto Suzuki
(7 oktober 1974) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Júbilo Iwata. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1996 en it Copa América 1999.
Bibleteek (De Jouwer)
thumb|De bibleteek oan De Merk De bibleteek fan de Jouwer stiet oan de Merk 31 op De Jouwer. De bibleteek is oansluten by de oerkoepeljende bibleteek Mar en Fean.
Nicolaas Antonie van Charante
Nicolaas Antonie van Charante (Rotterdam 19 desimber 1811 – Zaandam 9 septimber 1873) wie in Nederlânsk predikant, skriuwer en dichter. Hy skreau yn 't foarste plak foar bern.
Bibleteek (De Jouwer)
Folksbibleteek
De bibleteek begûn yn 1859 as Folksbibleteek fan de Maatskippij fan it Nut. Yn in ferslach fan in gearkomst wurdt melding makke dat in tal boeken út de kolleksje helle omdat se neffens in tal lêzers stridich binne mei de goede seden. Boppedat wurdt der klage oer it gebrek oan oarder by it útlienen fan boeken en oer de 'machteleazens tsjin in soad woaste jonges'. Yn 1919 wurdt de bibleteek ûnderbrocht yn filla Jamja. De filla wie yn 1885 boud yn opdracht fan oaljeslagger Anne Eelkes de Boer. Yn 1897 waard it hûs bewenne troch hûsdokter Jan Gijsbertus Driessen mei syn húshâlding. Hy joech de filla ek har namme. Neffens oerlevering brûkte hy de earste letters fan de foarnammen fan syn fiif dochters.
Nicolaas Antonie van Charante
Syn bondel Kinderpoëzij út 1860 wie populêr. Yn 1863 skreau er syn ferzje fan de avontueren fan Robinson Crusoe fan Daniel Defoe. In grut part fan syn ferhalen en gedichten waarden 23 jier nei syn ferstjerren op 'en nij útbrocht as Charante's kinder-bibliotheek.
Antiochje
thumb|260px|Sint Pitertsjerke yn Antiochje thumb|260px|De rivier Asi Nehri/Orontes yn Antiochje Antiochje (Turks: Antakya; Gryksk: Αντιόχεια η επί Δάφνη, Αντιόχεια η επί Ορόντου of Αντιόχεια η Μεγάλη; Latyn: Antiochia ad Orontem; of Antiochia dei Siri), is de haadstêd fan de Turkse provinsje Hatay. It leit by de Middellânske See benoarden Libanon, westlik fan Syrje. De fiertaal yn Antiochje is meast Turksk.
Bibleteek (De Jouwer)
Iepenbiere lêsseal en bibleteek
Yn 1962 geane de kristlike bibleteek en de bibleteek fan it Nut by elkoar. Der wurde plannen maak om te ferhúzjen nei de eardere MULO oan de Skien. Dat wie omdat foar 1969 de Utlienbibleteek omsetten wurde moast yn in Iepenbiere lêsseal en Bibleteek om noch Rykssubsyzje te krijen. Yn filla Jamja wie gjin romte foar in lêsseal. De filla wurdt dêrom yn 1968 sloopt om romte te meitsjen foar in nije bibleteek. De nije bibleteek wie in ûntwerp fan arsjitekt S. Wijnalda, dy't ek foarsitter wie fan it bibleteekbestjoer. De iepening wie op woansdei 12 febrewaris 1969. Twa jier letter wie de bibleteek ien fan de earste bibleteken mei in platekolleksje én mei de mooglikheid om dy platen ôf te hearren.
Antiochje
Skiedis
Antiochje wie yn de Aldheid de haadstêd fan it Seleusidyske Ryk en letter fan de Romeinske provinsje Syria.
Bibleteek (De Jouwer)
Iepenbiere lêsseal en bibleteek
Doe't de jeugd him opnij misdroech yn de bibleteek waard yn 1971 besluten om de jeugd ûnder de achttjin jier op jûn net mear ta te litten. Yn 1985 waard de bibleteek te lyts en waard it flieroerflak ferdûbele. De fergrutte bibleteek waard op 8 oktober iepene troch skriuwer Dolf Verroen út Sint Nyk.
De Merk
Yn de rin fan de jierren krige de bibleteek neist de lêsseal en it útlienen fan boeken geandewei oare funksjes. Sa kaam der in kofjemoarn foar de âlderein. Ber kaam ek omtinken foar lêsbefoardering foar de bern. Yn 1999 wiene Ingrid en Dieter Schubert te gast yn de bibleteek. Doe't de bibleteek troch alle nije taken te lyts blykte waard keazen foar nijbou oan De Merk. De nije bibliotheek wie op 8 maart 1994 noch mar in oerke iepen doe't in graafmasine in stroomkabel stikken luts, wêrnei't elts wer nei bûten ta moast.
Yn de jierren dêrnei waarden yn de bibleteek waarden in soad aktiviteiten dien. Sa wienen der workshops, lêzingen en in Bulgaarske dei. Ta eare fan de tachtichste jierdei fan Dolf Verroen waard in feest hâlden dat ôfsluten waard mei in soerkoalbuffet.
Antiochje
Skiedis
Antiochje waard yn 300 f.Kr. troch Seleucus I Nikator (ien fan de generaals fan Aleksander de Grutte) stifte oan de rivier Orontes en al gau ta haadstêd ferklearre. Dat betsjutte in ferskowing fan it machtssintrum fan Babylon yn Mesopotaamje nei Syrje. Seleucus en syn opfolgers stiften op oare plakken noch oare stêden mei de namme Antiochje.
Al gau groeide de stêd út ta grutte metropoal, mei troch de soad hannelswegen út Aazje wei dy't hjir gearkeamen en de grutte haven yn it oanbuorjende Seleukia. Se waard ien fan de wichtichsste hellenistysske kultuersintra en kaam op it twadde plak nei Aleksandrje yn Egypte. De stêd wie lange tiid ien fan de westlike einpunten fan de siderûte. Ek yn de Romeinske tiid bleau it ien fan de grutste stêden fan it ryk. Meardere keizers ferfraaiden Antiochje mei grutte timpels en oare iepenbiere gebouwen.
De stêd rekke yn ferfal nei de Perzyske ynvaazje yn 540 en de ferovering troch it islamityske Arabyske ryk yn 636. De grutste oarsaak wie, neist de iderkear wer plonderings en ferwoastings, de ferskowing fan de hannelsrûtes dy't faak oer Konstantinopel gienen neidat dit de haadstêd waard fan it East-Romeinske Ryk.
Yn de 11e iuw wisten de Byzantinen de stêd te weroverjen op de Arabieren, mar yn 1084 makken de Seltsjoeken, yn ien fan de soad Byzantysk-Seltsjoekske oarloggen, har master fan Antiochje.
De krúsfarders feroveren de stêd yn 1098 ûnder lieding fan Bohemund I. By it belis soe de hillige Sint-Joaris ferskynd wêze. De krúsfarders makken fan Antiochje de haadstêd fan it Prinsdom Antiochje, ien fan de krúsfarderssteaten.
Antiochje waard ferovere troch de Mammelukken yn 1268. Yn 1322 foelen de Mongoalske legers de stêd binnen. Se waard sa yngreven ferwoaste dat it neat meard as in provinsjestêd wurde soe. Har rol as hannnelsstêd waard oernomd troch it oanbuorjende Iskenderun.
Nei de Earste Wrâldoarloch hearde Antiochje earst ta it Frânske mandaatgebiet Syrje, mar yn 1939 waard de stêd Turks grûngebiet.
De Kanoniers
De Kanoniers is de kanoferiening fan De Jouwer.
The Simpsons
The Simpsons is in Amerikaanske animearre komeedzjesearje optocht troch Matt Groening foar Fox Broadcasting Company.
De Kanoniers
De feriening waard oprjochte op 17 maaie 1986. De klup mei sa’n 70 leden (2018) hat har ûnderkommen yn de jachthaven fan De Jouwer. Neist de fêste farjûn wurde fanôf de eigen kanosteiger ek tochten organisearre. De tochten binne meast om de Jouwer hinne. Troch de eigen kanotrailer kin ek fearn wurde op de Amsterdamske grêften, De Weerribben en it Prinsehof.
Yn gearwurking mei skoallen wurde kanolessen jûn. Yn de winter is der in swimbadkursus yn swimbad ’Swimfun’.
Tochtsleat (wetter)
In tochtsleat is de haadôffier fan de poldersleatten.
It wetter fan de tochtsleatten komt fan de syd- en kavelsleatten en giet nei it útwetteringskanaal of de útwetteringsslûs.
Yn Fryslân
Foarbylden fan tochtsleatten binne
Kalundborg (gemeente)
Kalundborg is in gemeente yn de Deenske regio Sjælland. De gemeente ûntstie by de gemeentlike weryndieling fan 2007 en bestiet út de fiif eardere gemeentes Kalundborg, Bjergsted, Gørlev, Hvidebæk, Høng.
It haadplak fan de gemeente is Kalundborg.
Tom Manders
thumb|250px|Tom Manders as Dorus Antoon (Tom) Manders (De Haach, 23 oktober 1921 - Utert, 26 febrewaris 1972) wie in Nederlânsk tekener, komyk en kabaretier. Yn de lêste rol waard er benammen bekend as Dorus.
Biografy
De Boargerlike Stân seit dat syn bertedatum 24 oktober is, mar it is 23 oktober. Syn heit liet him in dei letter ynskriuwe, omdat er foar in sneinsbern gjin frije dei krige.
Al jong die bliken dar er talint foar tekenjen hie. Hy folge de ULO, en dêrnei in trijejierrige jûnskursus Keninklike Akademy fan Byldzjende Keunsten yn Den Haach. Manders wie û.o. reklameskilder en ûntwerper fan affysjes. Letter makke er ek dekôrs foar toaniel- en kabaretfoarstellingen. Ta syn fêste opdrachtjouwers hearden Teater Carré, Lou Bandy, Heintje Davids en Wim Kan. Yn de Twadde Wrâldkriich waard Manders yn Dútslân oan 't wurk set as skilder, mar nei in heal jier flechte er. Troch Kan kaam Manders op it idee om sels kabaret te dwaan, krekt as syn âldere broer Kees.
Fan 1953 ôf wie Manders belutsen by de ynrjochting en programmearing fan Carel Kamlag syn revuekafee Saint-Germain-des-Prés oan it Rembrandtplein yn Amsterdam. Manders trede dêr sels op as it typke dat útwaakse soe ta de swalker Dorus. Doe't er troch de VARA útnûge waard om wat foar telefyzje te dwaan, liet er it kafee neibouwe yn de studio en begûn in tige slagge telefyzjeprogramma dat inkelde jierren te sjen wêze soe.
Tusken 1956 en 1962 wurke Manders yn 'e mande mei organist Cor Steyn ("meneer Cor Steyn") foar it programma De Showboat. Tegearre wienen sy ferantwurdlik foar nûmers as Twee motten, M'n volkstuintje, De crocus en de hyacint, Als ik wist dat je zou komen, Bij de marine en Figaro.
It pân oan de Mauritsstraat 65 yn Rotterdam, dêr't oant yn 1960 de Chemicaliënhandel v/h E. Schuddebeurs NV festige wie, waard yn 1967 it Cabaret Dorus fan makke, dat yn 1970 al wer slute moast. No is der op dat plak in wenkompleks dat sûnt 1 novimber 1985 Tom Mandershof hjit.
Manders rekke yn finansjele problemen doe't er besocht om Dorus-films te produsearjen. Yn 1967 wûn er in Sulveren Roas, en begûn er in nij programma, Bij Dorus op schoot. Legindarysk is de sêne fan 18 novimber wurden, mei it trijejierrige famke Corrina Konijnenburg op de skoat, dat sûnder ophâlden Poessie Mauw sjongen bleau. Doe't yn 1970 de Rotterdamske klub de doarren slette, kaam ek in ein oan it programma. Yn 1971 kaam Dorus noch ien kear werom op telefyzje yn in programma mei in ferburgen kamera, dêr't er minsken kjel yn makke as waaksen byld yn Madame Tussauds. Itselde jier hie er noch in hit mei In de hemel is geen bier.
Begjin febrewaris 1972 krige Manders in auto-ûngemak. Yn it sikehûs kaam doe út dat er kanker hie; trije wike letter stoar Manders oan in hertoanfal.
Musical
Yn 2009/2010 produsearre Albert Verlinde in musical oer it libben fan Tom Manders, Dorus, the musical. Karel de Rooij en Peter de Jong, better bekend as Mini & Maxi, spilen de haadrollen. Dde show waard skreaun troch Lars Boom en Dick van den Heuvel en regissearre troch Peter de Baan.
Diskografy
Sûnder singles.
Alicia Tease
Alicia Tease, echte namme: Cynthia Sofia Stokes (15 maart 1988) is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn Cleveland, yn 'e steat Ohio. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2008. Neffens har offisjele opjefte is se 1.75 m lang, mei in gewicht fan 59 kg en kupmaat 38B. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Alicia Teaze, Cynthia Sofia Stokes, Gujarati Bhai en Ryan Sky.
CNN USA
CNN USA is in Amerikaanske kabel- en sattelyttillefyzjestjoerder dy't yn 'e Feriene Steaten Ingelsktalige nijsprogramma's en eftergrûnrubriken útstjoerd. De offisjele namme is sljochtwei CNN, dat foar Cable News Network ("Kabeltillezyzje-nijsnetwurk") stiet, mar bûten de Feriene Steaten wurdt ornaris fan CNN USA (of ek wol fan CNN/U.S.) sprutsen om betizing foar te kommen mei de susterstjoerder CNN International, dy't yn 'e rest fan 'e wrâld bekend stiet as "CNN". CNN USA waard yn 1980 oprjochte troch tillefyzjeprodusint Ted Turner, as de earste foltiidsnijsstjoerder fan 'e wrâld. De stjoerder is eigendom fan 'e Turner Broadcasting System-difyzje fan 'e mediagigant Time Warner.
Beskikberens en susterkanalen
Yn augustus 2010 wie CNN USA beskikber yn mear as 100 miljoen Amerikaanske húshâldings en 890.000 Amerikaanske hotelkeamers. De stjoerder is ek fia kabel en satellyt beskikber yn Kanada. It haadkertier is it saneamde CNN Center, yn Atlanta, yn 'e Amerikaanske steat Georgia. CNN USA hat ferskate susterkanalen, wêrfan't CNN International fierwei de bekendste is. In folsleine opsomming is:
Ophefte susterkanalen
Susterkanalen dy't ûnderwilens net mear besteane, wiene:
Gamaven
thumb|Germaanske folken 2e iuw De Gamaven (Nederlânsk: Chamaven) wiene in Germaansk folk; se wurde letter ta it stamferbân fan de Franken rekkene. It gebiet dat sy bewenne hawwe lei oan de rjochter igge fan de Ryn, beëasten dat fan de Friezen, wat tsjintwurdich de Efterhoeke en it distrikt Greefskip Bentheim yn Nedersaksen is. Harren namme libbet fierder in de krite fan Hamalân, tusken de Neder-Ryn en de Isel.
De Romeinske Peutinger-kaart hat benoarden de Ryn in ynskrift: Hamavi que et Franci; dat betsjut 'de Gamaven dy't ek Franken neamd wurde'.
Neffens Tacitus wenje se eastlik fan de Friezen, yn it gebiet dat letter Hamalân kaam te hjitten. De Bruktearen, in oar Frankysk folk dat dêr earder wenne hat, is troch de Gamaven wierskynlik nei it suden ta ferdreaun. Hamalân is it lân fan de Hamaven. It leit yn it tsjintwurdige Oerisel. Wierskynlik kamen de Gamaven út it noarden (de measte Germaanske stammen gongen fan noard nei sud). Se hawwe sadwaande de stêden Hamm en Hamburch efterlitten.
De Gamaven wurde yn de Notitia Dignitatum fernijd as in Romeinske legerienheid.
Agnes fan Assisi
Agnes fan Assisi (Assisi, Itaalje, 1197 of 1198 - San Damiano by Assisi, 16 novimber 1253) wie in non en de jongere suster fan de hillige Klara fan Assisi. Paus Benediktus XIV ferklearre Agnes yn 1753 hillich.
Libben
Agnes stamme út de rike Italjaanske famylje fan de Offreducci yn Assisi. Yn april 1212 folge hja har suster Klara nei it kleaster San Damiano, dy't sechtjin dagen earder dêr in nonnenmienskip stifte hie. De famylje wie it net iens mei dy stap en besocht har dêr wei te krijen troch har omke Monaldo mei wapene ridders nei it kleaster te stjoeren. Hja soene Agnes twinge mei werom nei hûs te gean, mar dat mislearre. Neffens de oerlevering soe it swurd, wêrmei't Monaldo Agnes drige, wegere ha tsjinst te dwaan. Doe't de ridders besochten Agnes út it kleaster te lûken soe har lichem sa swier woarn wêze, dat it allegear om 'e nocht wie.
Yn 1253 kaam Agnes werom nei San Damiano om har suster Klara op it stjerbêd by te stean. Op 11 augustus fan dat jier ferstoar Klara. Net lang dêrnei ferstoar ek Agnes. Hja waard begroeven yn de Sint-Joaristsjerke fan Assisi.
National Broadcasting Company
De National Broadcasting Company (Ingelsk foar "Nasjonaal Omrop Bedriuw"), ornaris ôfkoarte ta NBC (útspr.: [ɛnbi:'si:], likernôch: "en-bii- sii ) is in Amerikaansk Ingelsktalich nasjonaal en kommersjeel radio- en tillefyzjenetwurk dat útstjoerd fia de eter. It bedriuw waard yn 1926 oprjochte en hat syn studiohaadkantoar yn New York, wylst oare wichtige kantoaren en tillefyzjestudio's fêstige binne yn Universal City (by Los Angeles), Chicago en Philadelphia. NBC, dat omreden fan syn logo de bynamme the Peacock Network ("it Pauwenetwurk") draacht, is ien fan 'e 'Grutte Trije' Amerikaanske tillefyzjenetwurken, yn 'e mande mei ABC en CBS. NBC is in dochterûndernimming fan NBCUniversal, in bedriuw dat eigendom is fan Comcast.
Skiednis
Yn 1925 kocht elektroanikaprodusint Radio Corporation of America (RCA) de radiostjoerder WEAF yn New York fan American Telephone & Telegraph (AT&T). Yn 1926 kundige RCA de oprjochting fan in nije radiodifyzje oan, dêr't WEAF de kearn fan foarme, en dy't de namme National Broadcasting Company (NBC) krige. De dochterûndernimming wie foar 50% eigendom fan RCA, foar 30% fan General Electric (GE), de memme-ûndernimming fan RCA, en foar 20% fan 'e Westinghouse Electric Corporation, in grutoandielhâlder fan RCA. De earste útstjoerings fan NBC begûnen op 15 novimber 1926.
Op 1 jannewaris 1927 spjalte NBC syn radionetwurk offisjeel op yn it 'Reade Netwurk', oftewol NBC Red, en it 'Blauwe Netwurk', oftewol NBC Blue. NBC Red wie it primêre netwurk fan NBC, dat de grutte stêden betsjinne, wylst NBC Blue brûkt waard om nije radioprogramma's út te prebearjen; it wie inkeld te beharkjen yn gebieten dy't fan minder belang wiene (d.w.s. op it plattelân). Yn ferskate beskriuwings fan 'e skiednis fan NBC wurdt suggerearre dat de kleuroantsjuttings fan 'e beide netwurken kamen fan 'e kleuren fan 'e knoppen fan 'e spjelden dy't op it haadkantoar fan NBC brûkt waarden om op in lânkaart fan 'e Feriene Steaten oan te jaan wêr't de ûnderskate radiostjoerders fan 'e beide netwurken fêstige wiene.
Op 5 april 1927 wreide NBC syn wurkgebiet út nei de Amerikaanske westkust mei de oprjochting fan it 'Oranje Netwurk', oftewol NBC Orange, en op 18 oktober 1931 folge de oprjochting, ek oan 'e westkust, fan it 'Gouden Netwurk', oftewol NBC Gold. NBC Orange stjoerde de programmearring fan NBC Red út, wylst NBC Gold in ferlingstik wie fan NBC Blue. Yn 1936 gie NBC Orange op yn NBC Red, en NBC Gold yn NBC Blue. Fierders ûntwikkele NBC yn 'e 1930-er jierren ek noch in netwurk fan radiostasjons dy't útstjoerden op 'e koarteweach, dat NBC White kaam te hjitten.
Om't de FCC gjin sizzenskip oer de netwurken sels hie, waard de regel ynsteld dat der gjin útstjoerfergunnings mear útjûn wurde soene foar radiostasjons dy't ferbûn wiene mei in netwurk fan in bedriuw dat al in oar netwurk yn besit hie. Dêrmei waard it foar RCA ûnmooglik makke om troch te gean mei de eksploitaasje fan sawol NBC Red as NBC Blue. Fan gefolgen besleat RCA yn 1941 en ferkeapje NBC Blue. De beide netwurken waarden dêrta yn jannewaris 1942 ta selsstannige bedriuwen makke, dy't hielendal gjin bannen mear mei-inoar hiene. Yn 1943 ferkocht RCA it NBC Blue foar de priis fan $8 miljoen oan sakeman Edward J. Noble, dy't it Blue Network, sa't it doe hiet, yn 1944 omneamde ta de American Broadcasting Company (ABC). NBC Red waard simpelwei NBC.
Yn 'e 1940-er en 1950-er jierren ûntjoech NBC him ta it radionetwurk dêr't de measte ferneamde Amerikaanske artysten foar wurken, lykas Bing Crosby, Al Jolson, Bob Hope, Frank Sinatra, Milton Berle, Groucho Marx, Louis Armstrong, Douglas Fairbanks jr., Ella Fitzgerald en sa mear. Fan 1939 ôf stjoerde NBC net inkeld mear op 'e radio, mar ek op 'e tillefyzje út. Yn 1956 waard it bekende logo mei de pau ynfierd by wize fan promoasje fan it pionierswurk fan NBC op it mêd kleuretillefyzje. Yn 1979 waard dat it offisjele logo fan it bedriuw. De moderne foarm fan it logo is sa sterk stilearre dat der amper noch in pau yn werom te kennen is, mar as men goed sjocht, ûntdekt men dat de kop en hals fan de fûgel wyt binne en kin men yn it lytse ynkepinkje yn 'e pearze 'fear' de snabbel werkenne. Omreden fan dat logo wurdt NBC ek wol it Peacock Network ("Pauwenetwurk") neamd.
NBC brocht troch de jierren hinne tige súksesfolle programma's op 'e Amerikaanske tillefyzje, dy't ek om utens bekend waarden. Dêrûnder wiene komeedzjesearjes as I Dream of Jeannie, Sanford and Son, Diff'rent Strokes, Cheers, The Cosby Show, Family Ties, The Golden Girls, ALF, A Different World, The Fresh Prince of Bel-Air, Mad About You, Frasier, NewsRadio, Friends, Suddenly Susan, Seinfeld, 3rd Rock from the Sun, Will & Grace, Just Shoot Me!, Joey, My Name Is Earl, The Office, 30 Rock en Community. Under de dramasearjes dy't NBC útstjoerde, wiene plysjesearjes as Ironside, Hill Street Blues, Miami Vice, In the Heat of the Night, Law & Order, Law & Order: Special Victims Unit en The Mysteries of Laura, rjochtbankdrama's as Matlock en L.A. Law, sikehûssearjes as St. Elsewhere en ER, aksjesearjes as The Man from U.N.C.L.E., Knight Rider en The A-Team, westernsearjes as Little House on the Prairie, langrinnende soapsearjes as Days of Our Lives, en fierders û.m. Blossom, The West Wing en Grimm. Oare tige súksesfolle programma's fan NBC wiene de praatprogramma's The Tonight Show Starring Johnny Carson, Late Night with David Letterman, The Jay Leno Show, The Tonight Show Starring Jimmy Fallon en Late Night with Seth Meyers, de tillefyzjekwissen Wheel of Fortune, Jeopardy! en Deal or No Deal, en de realityprogramma's America's Got Talent en Fear Factor.
Yn 1986 naam General Electric (GE) RCA oer foar de priis fan $6,4 miljard. GE begûn daliks alle difyzjes fan RCA los troch te ferkeapjen of op te doeken, mar keas derfoar om NBC te behâlden. Yn 2003 fûn der in fúzje plak fan NBC mei de entertainmentdifyzje fan it Frânske mediabedriuw Vivendi, dêr't NBCUniversal út fuortkaam. Yn 2011 naam it mediaconcern Comcast in mearderheidsoandiel yn NBCUniversal, en yn 2013 kocht Comcast GE út, sadat it folslein eigner fan NBCUniversal waard.
Opbou en wurkwize
It haadkertier fan NBC is húsfêste oan 30 Rockefeller Plaza yn New York. Oare wichtige kantoaren en tillefyzjestudio's binne fêstige yn Universal City by Los Angeles (op 10 Universal City Plaza), yn Chicago (yn 'e NBC Tower) en yn Philadelphia (yn it Comcast Technology Center).
Anno 2020 bestiet it fia de eter útstjoerende tillefyzjenetwurk fan NBC út 13 eigen tillefyzjestasjons en krapoan 200 selsstannige tillefyzjestasjons ferspraat oer de hiele Feriene Steaten, dy't in kontraktueel fêstleine bân mei NBC ûnderhâlde. Sokke selsstannige stasjons hjitte yn it Amerikaanske tillefyzjejargon affiliates ("affiliëarden"). Sadwaande hat NBC in frijwol folslein nasjonaal berik yn 'e Feriene Steaten, en fia affiliates dy't útstjoere deunby de noard- of súdgrins kin de stjoerder ek yn grutte dielen fan súdlik Kanada en noardlik Meksiko ûntfongen wurde.
Op 'e eigen tillefyzjestasjons stjoert ABC 87 oeren yn 'e wike út. Op 'e tillefyzjestjoerders fan syn affiliates stjoert ABC út op primetime, yn 'e iere jûn, trije oeren op moandei oant en mei sneon en fjouwer oeren op snein. Dat komt út op 22 oeren yn 'e wike. Dêrnjonken stiet it de affiliates frij om al of net de ABC-programmearring fan moarns 12.00 oant middeis 15.00 oere út te stjoeren as se dat wolle. Dêrby giet it benammen om praatprogramma's en de soapsearje Days of Our Lives. De rest fan 'e stjoertiid wurdt folle troch de affiliates sels.
Frederikustsjerke (Sleat)
De Sint-Frederikustsjerke is in katolike tsjerke yn Sleat. Mei de roomske tsjerken fan De Jouwer, Bakhuzen, Balk, Sint-Nyk, De Lemmer en Wâldsein foarmet de tsjerke de Hillige Kristoffelparochy. De tsjerke is in ryksmonumint.
Skiednis
Nei de reformaasje hiene de minsken dy't trou bleaune oan it roomske leauwen in plak yn it Achterom om de misse by te wenjen. Under tafersjoch fan it Ministearje fan Wettersteat en meiwurking fan de herfoarme gemeente koe der foar de katoliken yn 1818 in echte tsjerke op it tsjintwurdige plak boud wurde. Dy wettersteatstsjerke waard wijd oan de hillige Frederikus en yn 1933 ferfongen troch de hjoeddeiske tsjerke, in ûntwerp fan de arsjitekt Arjen Witteveen út Ljouwert.
Oant 1981 hie de parochy Sleat in eigen pastoar, dy't wenne yn de pastorije by de tsjerke. Dêrnei betsjinnen de preesters fan De Lemmer de roomske mienskip fan Sleat en fanôf 1991 foarme Sleat ien parochy mei Wâldsein, Balk en Bakhuzen. De pastory waard yn de jierren 1980 fan de hân dien. Sûnt 2012 foarmje dy doarpen tegearre mei De Jouwer, Sint-Nyk en De Lemmer ien parochy.
Ynrjochting
It ienfâldige haadalter wurdt foarme troch in krusifiks boppe in koperen tabernakel op in moarmeren alter. Krekt as it lofts fan de spitsfoarmige apsis steande Marije-alter is it heechalter makke troch Brom út Utert. De bylden fan Marije, Joazef (achter de opmitsele preekstoel) en de patroanhillige Frederikus stamme noch út de wettersteatstsjerke en binne yn 1850 makke. Jaap Ydema út Blauhûs fersoarge de krúsweistaasjes.
Oargel
De tsjerke hat ferskate oargels hân. Sûnt 2004 stiet der op de galerij in ynstrumint fan de oargelmakkerij Reil út Heerde.
Nieuw-Beerta
Nieuw-Beerta, earder Beertsterhamrik (Grinslânsk: Nij Beerte, Beertsterhammerk) is in doarp yn de gemeente Aldamt yn de provinsje Grinslân. Yn 2021 hie it doarp neffens it CBS 110 ynwenners.
It doarp leit benoardeasten Beerta en bewesten Bad Nijeskâns. It is in langhalich streekdoarp mei monumintale pleatsen. Yn de doarpskearn steane de wenten fan de wurklju en de middenstân. It doarp is beskerme doarpsgesicht.
Skiednis
Nei't yn 1657 de Schanskerdijk oanlein waard, feroaren de grutte kwelders yn in fruchtber poldergea. It doarp wie in dochterdelsetting fan Beerta. Dêrom waard it ynearsten Beertsterhamrik (bûtengebiet fan Beerta) neamd.
Yn 1665 krige Nieuw-Beerta in eigen tsjerke. It doarp waard in selsstannige tsjerklike gemeente, mar it tsjerkeguod bleau oant 1680 mienskiplik mei Beerta. De earste tsjerke wie al gau in boufal en waard yn 1696 fernijd. De hjoeddeiske tsjerke komt út 1856.
It doarp hie al in skoalle. Yn 1663 krigen de bewenners tastimming en bou in nôtmûne, om't de mûne fan Beerta it wurk net benei komme koe.
Yn it doarpsgebiet ûntstiene yn de achttjinde iuw de buorskippen Drieborg en Oudedijk (earder Stocksterhorn neamd, en fierder de polderdelsettings Kroonpolder (1696) en Stadspolder (1740). Yn Stadspolder wie plak frijmakke foar in tsjerke en in tsjerkhôf, mar dy plannen waarden nea wiermakke. By Bad Nijeskâns lei it plak Oudezijl mei in kloft huzen.
De njoggentjinde iuw wie in tiidrek fan rike ûntjouwing, benammen yn de lânbou. Moaie pleatsen komme fan dy tiid. Fan de ein fan dy iuw ôf, rekke de ekonomy fan it gebiet yn it neigean. Ynearsten gie dat tegearre mei de fûle striid tusken de boeren en de lânwurklju. It sosjalisme en letter kommunisme waarden tige populêr by de lânwurklju. De fierder geande meganisaasje yn de lânbou, soarge foar it dien jaan fan de lânwurklju. Om't it doarp gjin oare mooglikeheden bea, teagen in soad fan de wurklju fuort.
Nijsgjirrich
Nieuw-Beerta leit oan de Jeropeeske kuierrûte E9.
Yasuto Honda
(25 juny 1969) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Honda en Kashima Antlers. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 1996.
Heintje Davids
Hendrika David (Rotterdam, 13 febrewaris 1888 – Naarden, 14 febrewaris 1975) wie in Nederlânsk fariétéartyste dy't fan 1907 ôf oant har ferstjerren ûnder de namme Henriëtte Davids karriêre makke as sjongster en behindich grapmakster. Sy wie it meast bekend ûnder de namme Heintje Davids.
By har meast bekende lietsjes binne: Zandvoort aan de Zee, Draaien en Omdat ik zoveel van je hou (in duet mei Sylvain Poons.)
Nei har offisjele ôfskied yn 1954 makke Heintje Davids al rillegau har comeback. Oant fier yn de jierren sechtich bleau hja optreden, mar kundige ek regelmjittich oan dat in optreden wier de lêste kear wie. Op 'en doer waard it ferskynsel fan hieltyd wer ôfskied nimme en dan dochs wer weromkomme it heintjedavidseffekt neamd.
Yn 1914 troude Heintje Davids mei de sjoernalist/teatertekstskriuwer Philip Pinkhof.
Strjitnamme
Yn Sutfen is yn de wenwyk Leesten in plein nei har neamd: Heintje Davidsplein.
Køge (gemeente)
Køge is in gemeente op it Deenske eilân Sjælland. De gemeente ûntstie op 1 jannewaris 2007 yn it ramt fan de lanlike gemeentlike weryndieling troch de gearfoeging fan de âlde gemeente Køge mei de doedestiidske gemeente Skovbo.
It riedshûs fan de gemeente stiet yn Køge.