cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Playboy Playmate
Oanmelding en seleksje
De Playboy moediget potinsjele Playmates oan om foto's yn te stjoeren foar beoardieling. Ek trêden kinne foto's fan mooglike modellen ynstjoere en komme dan yn oanmerking foar in 'finerslean' as it oangeande model útkard wurdt as Playmate (en dermei ynstimd om as sadanich te fungearjen). Dêrnjonken wurde der yn grutte Amerikaanske stêden ek geregeldwei iepen audysjes foar mooglike Playmates holden. De fotografen fan 'e Playboy selektearje yn gearwurking mei Playboy-eigner Hugh Hefner de modellen dy't Playmate wurde. Faak wurde der ek fotoreportaazjes yn it blêd opnommen fan modellen dy't net de Playmate binne, mar dy krije in leger lean útbetelle. De Playmate fan it Jier wurdt persoanlik útornearre troch Hefner, wêrby't dy rekken hâldt mei in opinypeiling ûnder de lêzers.
Skiednis
Marilyn Monroe, dy't yn 'e earste útjefte fan 'e Playboy stie, wie de iennichste dy't de titel Sweetheart of the Month ("Skatsje fan 'e Moanne") droech. De earste Playmate wie Margie Harrison, dy't yn 'e twadde útjefte fan it blêd stie, fan jannewaris 1954. Yn 'e earste jierren ferskynden guon modellen mear as ien kear as Playmate fan 'e Moanne, wat no net mear foarkomt. Margie Harrison wie behalven yn jannewaris 1954 ek Playmate fan 'e Moanne yn juny 1954; Marilyn Waltz wie Playmate fan 'e Moanne yn febrewaris 1954 (ûnder de skûlnamme Margaret Scott), april 1954 en april 1955; Marguerite Empey yn maaie 1955 en febrewaris 1956; en Janet Pilgrim yn july en desimber 1955 en oktober 1956.
Yn it begjin fan 'e Playboy posearren Playmates fan 'e Moanne gauris neaken doe't se noch minderjierrich wiene, wat yn 'e measte Amerikaanske steaten no ferbean is en dêrom net mear foarkomt. Nancy Crawford (april 1959), Donna Michelle (desimber 1963), Patti Reynolds (septimber 1965), Linda Moon (oktober 1966) en Teddi Smith (july 1960), wiene allegear santjin jier doe't se Playmate wiene, wylst Ann Roberts (jannewaris 1958) sechstjin jier wie. Gina Goldberg (maaie 1981) liigde oer har âldens nei't se út Finlân nei de Feriene Steaten emigrearre wie en sei dat se 21 wie wylst se eins santjin jier wie. Yn bûtenlânske edysjes fan 'e Playboy wie it oant yn 'e 1990-er jierren hiel gewoan om minderjierrige modellen op te nimmen; sa stie de twilling Karin en Mirjam van Breeschooten yn juny 1988 mei santjin jier yn 'e Nederlânske edysje; nei't se mearderjierrich wurden wiene, waarden se yn septimber 1989 as Playmates fan 'e Moanne yn 'e Amerikaanske edysje opnommen.
Sara Jean Underwood
Sara Jean Underwood (Portland (Oregon), 26 maart 1984) is in Amerikaansk neakenmodel, presintatrise en aktrise. Hja stie yn july 2006 yn it neakenblêd Playboy, en wie doe de Playboy Playmate fan 'e Moanne. Yn 2007 wie se Playmate fan it Jier. Letter aktearre se yn ferskate films, en yn 2009 en 2010 wie se presintatrise fan it tillefyzjeprogramma Attack of the Show!
Jonkheid en oplieding
Underwood waard yn 1984 berne yn Portland, yn 'e Amerikaanske steat Oregon. Se helle yn 2002 har diploma oan 'e middelbere skoalle yn Scappoose. Neitiid studearre se oan 'e Steatsuniversiteit fan Oregon (OSU) en de Steatsuniversiteit fan Portland (PSU). Har earste bybaantsje hie se as ferkeapster fan swier materieel. Neitiid wurke se as servearster yn in restaurant yn Beaverton fan 'e keatling Hooters (dy't bekendstiet om syn rûnboarstich personeel).
Karriêre
Njonken har neakenmodellewurk rjochte Underwood har ek al rillegau op aktearjen. Yn 2007 ferskynde se as seksy seerôver yn 'e film Epic Movie, yn 'e mande mei oare Playmates as Qiana Chase, Irina Voronina en Jillian Grace. Ek yn 'e films House Bunny (2008) en The Telling (2009) spile se in Playmate, yn dy lêste film yn 'e mande mei Bridget Marquardt en Holly Madison. Yn 2013 waard Underwood yn 'e haadrol cast fan 'e horrorfilm Deadliest Weekend.
Op 'e tillefyzje die Underwood mei oan in ôflevering fan 'e realitytillefyzjesearje Kendra, oer har kollega-Playmate Kendra Wilkinson. Dêryn kaam û.m. te praat dat Underwood har boarsten fergrutsje litten hie, wat se letter yn it praatprogramma fan Howard Stern befêstige. Ek wie Underwood te sjen yn it realityprogramma Women of Ninja Warrior. Yn 2009 wie se fierders presintatrise fan ferskate ôfleverings fan it programma Attack of the Show!, op 'e stjoerder G4, wêrby't se de fêste presintatrise Olivia Munn ferfong. It jiers dêrop wie Underwood de fêste presintatrise. Yn 2011 die se ek de presintaasje fan it programma The Feed.
Sara Jean Underwood hat as model wurksum west foar VictoryPoker.net. Nei't se yn ferskate pokerwedstriden foar goede doelen spile hie, joech se har úteinlik by it tiim fan profesjonele pokerders fan VictoryPoker. Yn 2012 wie se fierders te gast yn in ôflevering fan it MTV-programma Ridiculousness, fan Rob Dyrdek, wêrby't in ôfwêzige Chanel West Coast ferfong.
Priveelibben
Underwood hie in twajierrige knipperljochtrelaasje mei de Amerikaanske tillefyzjepresintator Ryan Seacrest. Sûnt 2013 giet se om mei Roberto Martinez, in dielnimmer oan it sechsde seizoen fan it realityprogramma The Bachelorette.
Boise (rivier)
De Boise is in 164 km lange sydrivier fan de rivier de Snake yn de Amerikaanske steat Idaho. De ôfwetteringskrite beslacht sa'n 10620 km².
Fte
Fte, ôfkoarting fan foltiidsekwifalint, full-time-equivalent, is in rekkenienheid dêr't de omfang fan in tsjinstferbân of de personielssterkte mei útdrukt wurde kin.
Ien fte is in folsleine wurkwike. In funksje fan bygelyks 0,6 fte is — rekkene mei in wurkwike fan 38 oeren — in funksje fan 0,6 × 38 = 22,8 oere de wike.
Yn it Nederlânsk ûnderwiis wurdt somtiids de term 'wurktiidfaktor' brûkt foar fte.
Nút (lichemsdiel)
De nút, ek wol ikel neamd, al is dat in hollanistyske ynterferinsje op basis fan it Nederlânske wurd eikel, is de rûne en tige gefoelige útein fan 'e penis. De medyske (Latynske) term foar dit orgaan is glans penis, fan glans ("ikel") en de twadde namfalsfoarm penis ("fan de penis"). De nút is by de man anatomysk homolooch oan 'e klitoris by de frou.
De nút wurdt normaal oerdutsen troch de foarhûd (preputium), behalven by manlju dy't om religieuze, kulturele of genêskundige redens besnien binne, wat sizze wol dat by harren de foarhûd ferwidere is sadat de nút altyd bleat leit. Ek by ûnbesniene manlju heart de nút ûntbleate wurden te kinnen troch de foarhûd werom te lûken. Soms is dat net mooglik om't de foarhûd te nau is. Om't dat ek in behindering is ta it bedriuwen fan geslachtsmienskip, is yn sokke gefallen faak operative help nedich.
By guon manlju wurdt de foarhûd automatysk weromlutsen as se in ereksje krije. By de measten by wa't dat net bard, kin er lykwols ek by ereksje sûnder swierrichheden weromlutsen wurde. As in man in ereksje kriget, swolt de nút op oant de hûd (ein in slymflues) der strak oerhinne stiet en sa útrutsen wurdt dat er derfan glânzget. Dat komt trochdat der by it krijen fan in ereksje bloed nei de swellichems fan 'e nút ta rint. Troch de gefoeligens spilet de nút in wichtige rol yn 'e manlike seksualiteit; stimulaasje fan 'e nút is ien fan 'e twa manearen dy't manlju hawwe om ta in orgasme te kommen (de oare is stimulaasje fan 'e prostaat).
De urinebuis, dy't tsjinnet as trochging foar sawol urine as sperma, rint dwers troch de nút hinne en komt yn 'e top út. Rûnom hat de nút in ekstra gefoelige râne, de nútrâne, dy't by ereksjes sterk opstiet fan it oangrinzgjende diel fan 'e penis. Oan 'e ûnderside wurdt de nút mei de foarhûd ferbûn troch in smel bantsje hûd, dat it toomke of frenulum (frenulum praeputii penis) neamd wurdt. Yn 'e mande mei de nútrâne is it toomke meastal ien fan 'e gefoelichste plakken fan 'e penis.
By ûnbesniene manlju sammelt him ûnder de foarhûd, benammen efter de nútrûne, saneamd smegma, in witich guodsje dat ôfskaat wurdt troch de hûd fan 'e nút en foar it meastepart út talch bestiet. It heart ta de normale lichemshygiêne om dat spul fuort te waskjen, ynsafier't it weromlûken fan 'e foarhûd dat alteast talit. As de nút net geregeldwei skjinmakke wurdt, kinne der ûntstekkings ûntstean oan 'e nút en de foarhûd (balanitis). Komt sa'n ûntstekking nettsjinsteande goede hygiêne dochs ferskate kearen foar, dan is it faak de baas om in besnijenis yn omtinken te nimmen.
Kelsi Monroe
Kelsi Monroe, echte namme ûnbekend (Fort Lauderdale (Floarida), 30 juny 1992), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise. Hja sette yn 2013 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn frijwat films. Monroe stiet benammen bekend om har grouwe stuten.
Libben en karriêre
Monroe waard yn 1992 berne yn Fort Lauderdale, yn 'e Amerikaanske steat Floarida. Hja waard ûntdutsen troch in talintescout foar de pornoyndustry wylst se yn in warehûs fan 'e keatling Walmart op 'e sneup wie nei in koarte broek foar har yoga-oefenings. Yn 2013, doe't se 21 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Monroe kaam al rillegau bekend te stean om har grouwe stuten. Njonken har aktearwurk is se ek aktyf as neakenmodel en as stripper.
Under har karriêre hat Monroe gearwurke mei kollega-aktrises as Anikka Albrite, A.J. Applegate, Diamond Kitty, Francesca Le, Kendra Lust, Kelly Madison, Roxy Raye, Veronica Rodriguez, Jada Stevens en Shae Summers, en teffens mei manlike tsjinspilers as Mike Adriano, Mick Blue, Erik Everhard, Manuel Ferrara, J. Mac, Jules Jordan, Sean Lawless, Keiran Lee, Mandingo, Sean Michaels, Ramon Nomar, Lexington Steele, Criss Strokes, Mark Wood en Prince Yahshua.
Lichemsskaaimerken
Kelsi Monroe is blank, mei brune eagen en brún hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.71 m lang, mei in gewicht fan 55 kg, en in natuerlike kupmaat 34B. Behalven troch har earlellen hat se gjin piercings. Wol hat se twa tatoeaazjes mei tekst: ien op har lofterside en ien op har rjochterskouderblêd.
List fan planetoïden 23001-23100
Dit is in list fan planetoïden 23001-23100.
Klaas Pander
Klaas Pander (Haarlim, 7 desimber 1867 - dêre, 22 desimber 1940) wie in Nederlânsk hurdrider en hurdfytser.
Biografy
Pake Klaas (1819 - 1897) wie de grûnlizzer fan it meubelfabryk Pander. Klaas Pander jr. wie lykas syn heit Jan behinger. Hy wie de earste Nederlânske reedrider dy't ynternasjonale súksessen behelle. Op it allerearste WK reedriden yn 1889 op de iisbaan op it Museumplein yn Amsterdam einige er as tredde efter de Rus Aleksander Pansjin en de Amerikaan Joe Donoghue. In jier letter helle er it fjirde plak op it WK oer alles 1890. It slagge him doe wol en bring twa fan de fjouwer ôfstannen op syn namme. Hy wûn de ½ mijl (mei fallen) yn 1.24,4 en de myl yn 3.06,0. Dêrmei is Pander de earste medaljewinner út de Nederlânske skiednis fan it reedriden.
Ek yn 1891 helle er it poadium fan it WK. Hy einige op alle ôfstannen as twadde efter Donaghue. Dat jier die er ek mei oan it earste EK.
Pander wie ek de earste winner fan in natueriisklassiker, in reedmaraton op natueriis: yn 1888 wie er de fluchste fan in 30 kilometer lange tocht tusken Haarlim en Leien. Hy waard winner yn 1 oere 6 minuten en 15 sekonden, goed trije minuten foar Pim Mulier.
Itselde jier ûntduts Pander in jong talint, de 15-jierrige Jaap Eden. Hy soe sa'n fiif jier syn trener wêze. Under Panders lieding makke Eden trije jier letter syn ynternasjonale debút. Yn in nekrology fan Eden yn de Nieuwe Rotterdamsche Courant út febrewaris 1925 wurdt skreaun: "En aan Klaas Pander had Eden zijn voorbeeld. In zooverre kan men zeggen dat Pander zijn leermeester is geweest."
Klaas Pander stoar yn de âldens fan 73 jier. Hy waard beïerdige op it Noarderbegraafplak te Haarlim. Sûnt 2015 wurdt yn Haarlim alle jierren de Klaas Pander Memorial ferriden.
Ferskaat
In tûke fan de grutte Panderfamylje festige him út Bloksyl wei yn Drachten. Ien neisiet en generaasjegenoat fan Klaas Pander wie de ferneamde byldhouwer Pier Pander (1864-1919). Ek tal fan oare Panders yn Nederlân binne besibbe oan de oarspronklike famylje Pander út Bloksyl.
Rezjimint
In rezjimint of regimint, fan it Frânske régiment, is in militêre ienheid, wêrfan't de grutte en rol sterk útienrint yn ferskillende nasjonale kriichsmachten. Yn 'e Midsiuwen ferwiisde de term 'rezjimint' nei in grutte kloft fronttroepen wêrfan't de leden út ien en itselde geografyske gebiet ôfkomstich wiene, en ûnder lieding stiene fan in ofsier dy't teffens faak de lienhear fan 'e soldaten wie. Tsjin 'e santjinde iuw bestie in rezjimint meastal út sa'n 1.000 beropssoldaten ûnder befel fan in kolonel. Om dyselde snuorje hinne waarden rezjiminten, dy't út inkeld ynfantery, kavalery of artillery bestiene, yn guon legers ferfongen troch brigades, wêryn't dy trije ûnderdielen kombinearre waarden.
Dêr't rezjiminten as militêre ienheden bestean bleaune, ûntjoegen se har yn 'e achttjinde iuw ta permaninte legerûnderdelen dy't har mei titels en unifoarmen fan oare ienheden ûnderskaten. De befelfierend ofsier wie in kolonel en in ynfanteryrezjimint bestie yn 'e regel út twa bataljons fan elk 800 man, ferdield oer 8 oant 10 kompanjyen. Yn guon legers waard in selsstannich rezjimint mei minder kompanjyen in demy-rezjimint neamd. By de kavalery bestie in rezjimint út 600 oant 900 man, wêrby't gjin bataljons foarkamen, en de 'kompanjyen' eskadrons neamd waarden.
Nei't rûnom de tsjinstplicht ynfierd wie, ûndergie it rezjimintssysteem yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw frijwol feroaring. Oan 'e Earste Wrâldoarloch ta bestiene ynfanteryrezjiminten op folle sterkte yn 'e legers fan Frankryk, Dútslân en Ruslân út fjouwer bataljons, mei 1.000 manskippen, wat it totaal op 4.000 man brocht. Kavaleryrezjiminten bestiene út 1.000 manskippen sûnder ferdieling yn bataljons. In opmerklike útsûndering wie de sitewaasje yn it Britske leger, dêr't in ynfanteryrezjimint út twa bataljons bestie dy't inoar ôfwikselen yn 'thústsjinst' en oerseeske tsjinst, wêrby't se mar komselden as in inkele ienheid gearkamen.
Piet de Jong (politikus)
thumb|Piet de Jong (2011) Petrus Jozef Sietse (Piet) de Jong (Apeldoarn, 3 april 1915 – De Haach, 27 july 2016) wie in Nederlânsk politikus en militêr. Fan 5 april 1967 tot 6 july 1971 wie er minister-presidint fan Nederlân. Earder wie er ek steatssekretaris dan Definsje (27 juny 1959 - 24 july 1963) en minister fan Definsje (24 july 1963 - 5 april 1967) út namme fan de Katolike Folkspartij (KVP). Foar't er de polityk yn gie focht er as ûnderseeboatkommandant yn de Twadde Wrâldoarloch.
Jonkheid
De Jong wie in soan fan de treinmasinist Joännes de Jong (1878–1931) en Gijsberta Adriana Schouten (1877–1957). Hy waard opbrocht yn in katolike húshâlding. Yn 1931 helle er it diploma HBS-B yn Apeldoarn. Dêrnei gie er by de Keninklike Marine en folge in oplieding ta adelborst oan it Keninklik Ynstitút foar de Marine (KIM) yn De Helder.
Militêre karriêre
thumb|left|De Jong as kommandant fan Hr.Ms. Gelderland (1958/1959) Yn 1934 waard De Jong befoardere ta luitenant-op-see 3e klasse. Fan 1935 oant 1947 siet er by de ûnderseetsjinst fan de marine. Op 13 maaie 1940 sette er mei de dûkboat Hr.Ms. O24 ôf nei Ingelân. Under de Twadde Wrâldoarloch die er as âldste ofsier en fan mids 1944 as kommandant fan dy ûnderseeboat mei oan gefjochten. Mei de O24 hat er ferkate Japanske en Italjaanske skippen te sink brocht. April 1946 kaam er mei Hr.Ms. O24 werom yn Nederlân.
Yn 1947 waard er by de Marinestêf fan it ministearje fan Oarloch en Marine pleatst om yn 1948 adjudant fan minister Schokking te wurden. Fan 1951 oant ein 1952 wie De Jong kommandant fan it fregat Hr.Ms. De Zeeuw en dêrnei stêfofsier by de Allied Commander-in-Chief Channel yn Portsmouth. Yn 1955 waard er waarnimmend sjef-stêf fan de ynspekteur-generaal fan de marine, prins Bernhard en fan 1955 oant 1958 wie er adjudant fan keninginne Juliana.
De Jong wie fan 1958 ôf kommandant fan de ûnderseeboatjager Hr.Ms. Gelderland yn de rang fan kaptein-op-see.
Politike karrière
thumb|left|De Jong mei de eardere premiers [[Wim Kok|Kok, Van Agt, Lubbers, Balkenende en premier Rutte.]] thumb|Minister fan Definsje Piet de Jong yn 1965. thumb|De Jong yn 1969 by de Twadde Keamer-debatten oer it struktureel en ûnbidige geweld by de [[polisjonele aksjes tusken 1945 en 1948. ]]
De Katolike Folkspartij (KVP) socht yn 1959 in opfolger foar steatssekretaris Moorman fan Marine. De Jong waard frege en op 27 juny 1959 waard er steatssekretaris yn it kabinet-De Quay. Hy moast dêrfoar ynderhaasten lid fan de KVP wurde.
Dêrnei wie er minister fan Definsje yn de kabinetten Marijnen, Cals en Zijlstra. De Jong reorganisearre de Nederlânske definsje yn fertikale rjochting, rjochte op spesjalisaasjes fan Nederlânske taken by de NAFO. Dat kaam him op krityk te stean fan minsken dy't hawwe woene dat Nederlân selsstannich en ûnôfhinklik oarloch fiere kinne moast. Fierder soarge De Jong foar in koartere tsjinstplicht en besunige er. Keninginne Juliana neamde De Jong yn in petear mei minister-presidint Jo Cals yn 1965 "een zeldzaam prettig en ongecompliceerd man." Yn 1967 waard er beneamd ta premier en minister fan Algemiene Saken yn it kabinet-De Jong.
De Jong waard minister-presidint yn de woelige jierren 60 mei ûnder oaren de Provo-beweging. Under druk fan nije ûntjouwingen naam it regear in rige maatregelen. Maaie 1967 krige de Amsterdamske boargemaster Van Hall op steande foet dien. Yn de ryksbegrutting foar 1968 wiene ekstra middelen ornearre foar it op 'en nij besjen fan it jongereinbelied. De demonstraasjefrijheid waard útwreide: foar leuzen en spandoeken wie net mear yn 't foar fergunning fan de boargemaster fereaske. Fierder yntrodusearre De Jong de parsekonferinsje nei ôfrin fan de ministerried. Under De Jong waard ek it wyklikske petear tusken steatshaad en reageringslieder ynsteld. Op it mêd fan de sedelikheid kamen der ek fernijingen. Sa waard it iepenlik ferkeapjen fan foarbehoedmiddels (1971) net langer strafber en it bewizen fan oerhoer ferfoel as eask yn de skiedingsproseduere. Troch it kabinet-De Jong waard ek op 1 jannewaris 1969 de btw (Belasting Toegevoegde Waarde) ynfierd.
Under syn premierwêzen waard De Jong troch de media beskuldige dat er net genôch trochpakte en hy krige faak te hearren dat er âlderwetsk wie. Dat imago waard fersterke troch syn bolhoed. Tritich jier letter waard er lykwols troch in protte minsken beskôge as in politikus dy't syn besluten goed trochtocht.
Nei syn premierwêzen wie De Jong noch oant 1974 lid fan de Earste Keamer, fan 1972 ôf oan as foarsitter fan de KVP-fraksje. De Jong hat nei syn politike wurkpaad noch tal fan funksjes en kommissariaten yn it bedriuwslibben ferfold.
Yn april 2010 (95 jier âld) spriek er op it ferkiezingskongres fan it CDA. Hy neamde doe it opstappen fan PvdA-oanfierder Wouter Bos út it kabinet-Balkenende IV "gemeen en achterbaks".
Kwantumkompjûter
Eksperiminten
De earste eksperiminten mei sa'n kwantumkompjûter begûnen om it jier 2000 hinne troch de firma D-Wave yn it Kanadeeske Vancouver. Fan klanten as Google, NASA en Lockheed Martin is bekend, dat se mei qubitten ekspirimintearje. De earste D-Wave prosessor hie 128 en de twadde 512 qubitten.
Piet de Jong (politikus)
Politike karrière
In augustus 2010 pleite er nei oanlieding fan de kabinetsformaasje yn in ynterview mei wykblêd Vrij Nederland foar earbied foar elkoars oertsjûging: "Als je zegt: jullie deugen niet, zoals Geert Wilders doet, dan escaleert het, en gaat het van kwaad tot erger. Je moet elkaar respecteren. Daarom zeg ik: zolang de punten van de godsdienstvrijheid en de rechtsstaat niet zeker zijn, moet de PVV wat mij betreft maar in zijn eentje doormarcheren. Daar doe ik niet aan mee."
Priveelibben
De Jong boaske op 26 juny 1947 oan Anneke Bartels, in Marva-offisier. Sy krigen in dochter en twa soannen: Maria (1948), Jos (1949) en Gijs (1952). Bartels rekke op 6 jannewaris 2010 wei, se waard 94 jier. Op 3 april 2015 fierde De Jong syn 100e jierdei. De Jong stoar july 2016 yn de âldens fan 101 jier; syn trije bern, acht bernsbern en fyftjin achterbernsbern oerlibben him.
List fan planetoïden 23101-23200
Dit is in list fan planetoïden 23101-23200.
List fan planetoïden 63001-63100
Dit is in list fan planetoïden 63001-63100.
List fan planetoïden 23201-23300
Dit is in list fan planetoïden 23201-23300.
Hailey (Idaho)
Hailey is in stêd yn it sintrale part fan 'e Amerikaanske steat Idaho. It is sûnt 1895 it haadplak fan 'e county Blaine; foartiid wie it fan 1882 oant 1895 it haadplak fan 'e ophefte county Alturas. De stêd is neamd nei John Hailey, in lid fan it Amerikaanske Kongres foar it doetiidske Territoarium Idaho.
Hailey is benammen bekend om't it Friedman Memorial Airport (SUN) der sitewearre is, dat it skygebiet fan Sun Valley/Ketchum (19 km noardliker) betsjinnet, en as it berteplak fan 'e kontroversjele dichter Ezra Pound.
Kazankleaster (Jaroslavl)
It Kazankleaster (Russysk: Казанский монастырь) is in otterdoksk kleaster foar nonnen yn de Russyske stêd Jaroslavl.
Skiednis
It opheffen fan belis fan Jaroslavl oan it begjin fan de 17e iuw troch de Poalsk-Litouske troepen yn de Tiid fan Unstjoer waard troch de bewenners fan Jaroslavl taskreaun oan de tuskenkomst fan Us Leaffrou fan Kazan. Ta oantinken oan it barren waard yn de jierren 1610 begûn mei de bou fan in Kazantsjerke yn it noardwestlike part fan de doedestiidske posad. By de tsjerke waarden kleastersellen boud foar de nonnen fan it Bertekleaster, dat yn de dagen fan it belis troch de Poalen yn 'e jiske lein wie.
Yn de 19e iuw waarden in soad gebouwen ferfongen troch nijbou. Op it plak fan de âlde houten tsjerke feriisde tusken 1835 en 1845 de katedraal fan it Kazan-ikoan fan de Mem Gods. Doe't it kleaster it 300-jierrich jubileum fierde, wennen der likernôch 400 nonnen yn it kleaster. Yn july 1910 liede Tichon, de aartsbiskop fan it bisdom Jaroslavl-Rostov en lettere patriarch fan de Russysk-Otterdokske Tsjerke, de jubileumtsjinst yn de kleastertsjerke.
Nei de opstân tsjin de bolsjewiken yn Jaroslavl waard it monastike libben yn it kleaster troch it nije rezjym ôfskaft en de katedraal krige de funksje fan argyf.
Sûnt 1998 is it kleaster wer iepen.
List fan planetoïden 63101-63200
Dit is in list fan planetoïden 63101-63200.
The Sarantine Mosaic
The Sarantine Mosaic is in duology fan 'e hân fan 'e Kanadeeske skriuwer Guy Gavriel Kay. De titel betsjut: "It Sarantynske Mozayk". It is in wurk dat ta it fantasysjenre heart en mear spesifyk ta it subsjenre fan 'e histoaryske fantasy. De beide romans dêr't dizze duology út bestiet, binne Sailing to Sarantium (1998) en Lord of Emperors (2000). Dêryn skilderet Kay in wrâld dy't basearre is op it Middellânske-Seegebiet yn 'e sechsde iuw.
Eftergrûn
Yn The Sarantine Mosaic fertelt Guy Gavriel Kay in ferhaal dat spilet yn in alternative, troch himsels optochte wrâld, dy't lykwols oant yn detail basearre is op 'e skiednis fan it Middellânske-Seegebiet út 'e sechsde iuw. It Sarantynske Ryk út de beide boeken is eins it Byzantynske Ryk, keizer Valerius II is ynspirearre troch de histoaryske Justinianus I, en de stêd Sarantium is Byzantium of Konstantinopel. Oare stêden dy't in wichtige rol spylje, binne Rhodias (Rome) en Varena (Ravenna). De eftergrûn fan it ferhaal wurdt foarme troch de driigjende oarloch tusken it Sarantynske Ryk en it keninkryk fan 'e Antae yn Batiara (it Ostrogoatyske keninkryk yn Itaalje), dat dêr yn it plak kommen is foar it Westlike Rhodiaanske Ryk (it Westromeinske Ryk).
Yn dizze selde wrâld, sij it letter yn 'e tiid, spylje ek ferskate oare romans fan Kay. Dêrûnder yn it foarste plak The Lions of Al-Rassan (1995), dat basearre is op 'e Midsiuwske Reconquista fan Spanje troch de kristenen op 'e moslims, The Last Light of the Sun (2004), dat ynspirearre is troch it Angelsaksyske Ingelân fan Alfred de Grutte út 'e tiid fan 'e ynfallen fan 'e Wytsingen, en Children of Earth and Sky (2016), dat basearre is op 'e Balkan út 'e fyftjinde iuw. Yn deselde wrâld, mar troch ôfstân folle losser mei de oare boeken ferbûn, spylje ek Under Heaven (2010), dat ynspirearre is troch de achtste-iuwske Tang-dynasty yn Sina en de foarfallen dy't oanlieding joegen ta de An Shi-opstân, en River of Stars (2013) dat basearre is op de foarfallen om de Jin-Song-oarloggen hinne, ûnder de Sineeske Song-dynasty út 'e tolfde iuw.
Ynhâld
De mozayklizzer Caius Crispus út Varena (Ravenna), troch syn freonen Crispin neamd, wurdt troch keizer Valerius II (Justinianus I) nei it fiere Sarantium (Byzantium) ta ûntbean om dêr mei te wurkjen oan 'e bou fan it Hillichdom fan 'e Godlike Wiisheid fan Jad (de Aya Sofia). Al op syn reis dêrhinne oerkomme him ûnferwachtse dingen, en as er ienris op syn bestimming arrivearret, rekket er tsjin wil en tank behelle yn 'e yntriizjes fan 'e keizer en syn hofhâlding. Uteinlik sille ambysje, religieuze skerpsliperij en wraak derta liede dat Valerius II ynhelle wurdt troch syn eigen ferline. Mei't foar de nije machthawwers it grutte mozayk dat Crispin op 'e koepel fan it hillichdom oanbrocht hat, net rjochtsinnich genôch is, sil dan al syn wurk omdôch wêze. Likegoed wit er út 'e ruïnes fan it regear fan Valerius in gruttere priis te winnen as er ea tinke kind hie.
Untfangst
Beide boeken fan The Sarantine Mosaic waarden tige goed ûntfongen. Neffens Amazon.com "wjerspegelen se mei leafde de yntriizjes en de pracht en preal fan it Byzantynske Ryk." De krante de Toronto Star skreau: "Sailing to Sarantium befêstiget noch mar ris Kay syn status as ien fan 'e bekwaamste en meast ynnimmende ferhalefertellers." "De kompleksheid [fan it ferhaal]," sa skreau Vector, it blêd fan 'e British Science Fiction Association, "jout in djipte oan syn ferbylde ferzje [fan de wurklikheid] dy't oan in protte fantasyromans ûntbrekt." Sawol Sailing to Sarantium as Lord of Emperors waard nominearre foar in World Fantasy Award foar bêste roman, yn 1999, resp. 2001.
Geheime Boek fan Jehannes
It Geheime Boek fan Jehannes is in algemien as apokryf beskôge kristlike religieuze tekst, besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel. It is in pseudepigrafysk geskrift fan gnostyske synjatuer ûnder de namme fan 'e apostel Jehannes, dat om it jier 180 hinne skreaun wêze moat. Yn it Geheime Boek fan Jehannes wurdt beskreaun hoe't Jezus Kristus beskate geheime kennis (gnosis) joech oan 'e apostel Jehannes, in foarfal dat plakfûn hawwe soe nei't Jezus weromgien wie "nei it plak dêr't er wei kaam."
Oerlevering
Iuwenlang wie it Geheime Boek fan Jehannes inkeld bekend út in passaazje yn Adverses Haereses ("Tsjin Ketterijen"), in geskrift út omtrint 185 fan 'e tsjerkfaar Irenaeus, dy't it dêr yn 'e mande mei it Evangeelje fan de Wierheid en it Evangeelje fan Judas oanhellet as foarbylden fan ketterske teksten. Yn desimber 1945 waarden der lykwols trije út it Gryksk oersette Koptyske manuskripten fan it Geheime Boek fan Jehannes weromfûn troch twa boeren by it Egyptyske Nag Hammady, dy't dêr mei in stikmannich oare gnostyske geskriften, wêrûnder it folle bekendere Evangeelje fan Tomas, yn in krûk bedobbe leine. Op grûn fan 'e tekst fan dy trije eksimplaren waard neitiid nòch in ferzje fan it Geheime Boek fan Jehannes ûntdutsen yn in Koptyske kodeks dy't yn 1896 troch de Dútske wittenskipper Carl Reinhardt yn Kaïro oankocht wie. Sadwaande binne der no fjouwer eksimplaren fan it Geheime Boek fan Jehannes bekend, dy't nettsjinsteande harren skansearre steat mei-inoar de tekst yn syn folsleinens oerleverje.
Ferdrach fan Medicine Lodge
It Ferdrach fan Medicine Lodge is de namme foar trije ûnderskate ferdraggen tusken it regear fan de Feriene Steaten en beskate Yndiaanske folken fan 'e súdlike Grutte Flakten, dy't allegear yn oktober 1867 sletten waarden. It doel fan 'e ferdraggen wie om 'e súdlike Grutte Flakten te pasifisearjen troch de Yndianen ûnder te bringen yn reservaten yn it Yndiaanske Territoarium (it tsjintwurdige Oklahoma), sadat se de kolonisaasje fan harren âlde wengebieten troch de Amerikanen net foar de fuotten rinne soene. Yn dat ramt ferfongen dizze ferdraggen it twa jier earder, yn oktober 1865, tekene Ferdrach fan de Lytse Arkansas, dat itselde probleem regelje sillen hie, mar dat nea útfierd wie.
Foar de ûnderhannelings oer it Ferdrach fan Medicine Lodge kamen de folmachten fan it Amerikaanske regear en de fertsjintwurdigers fan 'e Yndianen gear op in plak dêr't tradisjoneel Yndiaanske seremoanjes holden waarden (medicine lodge betsjut "medisynhutte"). It earste fan 'e trije ferdraggen waard op 21 oktober 1867 tekene tusken it Amerikaanske regear en de Kajowa (Kiowa) en de Komantsjen (Comanche). It twadde ferdrach waard dyselde deis noch sletten tusken de Amerikanen en de Flakte-Apachen. It trêde ferdrach, tusken de Amerikanen en de Súdlike Sjajinnen (Southern Cheyenne) en Súdlike Arapaho, waard ûndertekene op 28 oktober. De bekendsten fan 'e yn totaal 48 opperhaden dy't by it sluten fan it Ferdrach fan Medicine Lodge belutsen wiene, wiene Sittende Bear, Satanta en Skopfûgel fan 'e Kajowa, Tsien Bearen fan 'e Komantsjen, Swarte Tsjettel en Lytse Rots fan 'e Súdlike Sjajinnen en Lytse Raven fan 'e Súdlike Arapaho.
Under it Ferdrach fan Medicine Lodge waarden de Yndianen reservaten tawiisd dy't lytser fan omfang wiene as dy dy't har ûnder it Ferdrach fan de Lytse Arkansas taparte wiene. De belutsen folken ratifisearren it ferdrach lykwols nea troch in stimming ûnder folwoeksen manlju te hâlden, sa't nedich wie. Neitiid waard it Yndiaanske lân noch fierder beheind troch de ynfiering fan 'e Lânferdielingswet fan 1887 en oare maatregels dy't troch it Amerikaanske Kongres fan boppe-ôf oplein waarden.
As reaksje dêrop dage it Kajowa-opperhaad Iensume Wolf de Jongere yn 1902 de Amerikaanske minister fan Binnenlânske Saken Ethan A. Hitchcock foar de rjochter foar fraude yn 'e saak Lone Wolf v. Hitchcock. Uteinlik waard dêroer yn 1903 beslist troch it Amerikaansk Heechgerjochtshôf, dat tajoech dat de Yndianen net ynstimd hiene mei it opjaan fan harren lân, mar ek fûn dat it Amerikaanske Kongres de folmacht en it politike rjocht hie om sokke beslissings te nimmen sûnder ynstimming fan 'e Yndianen, dy't yn harren reservaten ommers fierhinne fan bedieling troch de steat libben. Ut dat fûnis kaam dúdlik de njoggentjinde-iuwske opstelling fan 'e Feriene Steaten foar de Yndianen út nei foarren. Doe't de belutsen stammen mids tweintichste iuw it net-neilibjen fan it Ferdrach fan Medicine Lodge troch it Amerikaanske regear fannijs foar de rjochter brochten, wûnen de Kajowa, Arapaho en Komantsjen úteinlik oansjenlike skikkings, dy't yn 'e tsientallen miljoenen dollars rûnen.
Beyoncé Knowles
Beyoncé Knowles (útspr.: /biːˈjɒnseɪ: noʊlz/; folút: Beyoncé Giselle Knowles-Carter, en ek wol simpelwei bekend as: Beyoncé; Houston (Teksas), 4 septimber 1981), is in Amerikaansk sjongster, dûnseresse, lietsjeskriuwster, goreografe, aktrise, regisseur, muzykprodusinte, moadeûntwerpster en ûndernimster fan mingd etnysk komôf. Hja naam as bern diel oan ferskate sjong- en dûnswedstriden, en briek oan 'e ein fan 'e njoggentiger jierren troch as de lead-sjongster fan 'e fammegroep Destiny's Child. Yn 2003 fêstige Knowles mei har debútalbum Dangerously in Love har solokarriêre, dat nei it útinoar fallen fan Destiny's Child, yn 2005, koe hja daliks in trochstart meitsje. Mei 20 Grammys, in Emmy, 75 miljoen ferkochte platen as solo-artyste en dêropta nochris 60 miljoen as lid fan Destiny's Child is Knowles ien fan 'e grutste en bêstferkeapjende muzykartysten aller tiden. Njonken har sjongkarriêre hat hja har ek oppenearre as aktrise, wêrby't se û.m. de op Diana Ross basearre rol fan lead-sjongster yn in jierren-sechtichfammegroep fertolke yn 'e film Dreamgirls. Guon fan har bekendste nûmers binne Crazy in Love, Irreplaceable, Single Ladies (Put a Ring on It), If I Were a Boy en Halo.
Komôf
Beyoncé Knowles waard yn 1981 berne yn Houston, yn 'e steat Teksas, as de dochter fan Mathew Knowles, it haad ferkeap by kopiëarmasinefabrikant Xerox, en Celestine Ann "Tina" Beyincé, de eigneresse fan in kapsalon. Har ûngebrûklike foarnamme is in tribút oan har memme famkesnamme. Hja hat in jongere suster, Solange, dy't ek sjongster is. Oan har heitekant is hja fan Afro-Amerikaansk komôf, en oan har memmekant grutdiels fan Louisiaansk-Kreoalsk komôf, fermongen mei Yndiaansk, Cajun, Frânsk en Iersk bloed. Ien fan har foarâlden wie de Akadyske foaroanman Joseph Broussard, byneamd Beausoleil.
Jonkheid
Op 'e legere skoalle, yn Fredericksburg, folge Knowles al dûnslessen. It wie ek dêr, dat har sjongtalint ûntdutsen waard. Mei sân jier wûn hja in talintejacht foar skoallearlingen, wêrby't hja bern fan fyftjin en sechstjin jier fersloech. Sadwaande skreaune har âlden har yn 1990 yn op 'e Parker Elementary School yn Houston, dêr't in grut diel fan it lesprogramma op muzyk rjochte wie. Dêrnjonken song Knowles ek yn in tsjerkkoar. Mei acht jier foarmen Knowles, har kammeraatske Kelly Rowland en fjouwer oare famkes nei in audysje de fammegroep Girl's Tyme. Koarte tiid letter die dy groep mei oan 'e talintejacht Star Search, dy't yn 'e Feriene Steaten útstjoerd waard op 'e nasjonale tillefyzje, mar se foelen bûten de prizen.
Yn 1995 joech Knowles har heit syn baan op om foltiids manager fan Girl's Tyme te wurden. Dêrtroch waard syn ynkommen mei de helte werombrocht, en fan gefolgen moast it gesin Knowles harren hûs ferkeapje en kamen Beyoncé har âlden yn aparte apartemintsjes te wenjen. Ien fan Mathew Knowles syn earste besluten as manager wie om 'e leden fan 'e groep werom te bringen fan seis nei fjouwer. De trochbraak fan Girl's Tyme bleau út, en doe't de finansjele swierrichheden dêrtroch oanboazen, rekke de relaasje fan Knowles har âlden yn swierwaar. Yn 1996 koe de groep troch in oerienkomst mei Sony Music einlings begjinne mei it opnimmen fan it debútalbum, wat late ta in fermoedsoening binnen de Knowles-famylje. Koarte tiid letter wist Mathew Knowles foar de famkes in kontrakt by Columbia Records yn 'e wacht te slepen.
Destiny's Child
Girl's Tyme feroare yn 1996 syn namme yn Destiny's Child ("Bern fan it Lot"), op grûn fan in passaazje út it boek Jesaja, dy't útkeazen wie troch Knowles har bibelfêste mem. Yn 1997 waard it earste liet by in grut muzyklabel útbrocht: Killing Time, dat ûnderdiel útmakke fan 'e soundtrack fan 'e súksesfolle Hollywood-film Men in Black. It jiers dêrop kaam it debútalbum út, dat ek fan Destiny's Child hiet, mei dêrop û.m. de earste grutte hit fan 'e groep: it nûmer No, No, No. It twadde album, The Writing's on the Wall (1999) waard ferskate kearen platina, en befette nûmers as Bills, Bills, Bills, Jumpin' Jumpin' en Say My Name. Dat lêste nûmer waard ien fan 'e grutste hits fan Destiny's Child, dêr't de groep syn earste beide Grammy Awards mei binnenhelle. Wrâldwiid waarden der fan The Writing's on the Wall mear as 8 miljoen eksimplaren ferkocht.
Om dy tiid hinne ûntstie der rebûlje yn 'e band, doe't twa fan 'e fjouwer leden, LaTavia Roberson en LeToya Luckett, har nocht krigen fan 'e Mathew Knowles syn oerhearskjende hâlding. Hja ferlieten úteinlik de groep en waarden ferfongen troch Farrah Franklin en Michelle Williams. Yn 'e media krige Beyoncé Knowles de skuld hjirfoar op 'e lea skood en har langjierrige freon makke der de ferkearing om út, dat fan gefolgen rekke hja swier depressyf, wat ferskate jierren oanhold. Franklin koe al rillegau wer opstappe, en Destiny's Child gie fierder mei inkeld Knowles, Kelly Rowland en Michelle Williams. Yn dy gearstalling naam de band it nûmer Independent Woman Part I op, dat ûnderdiel útmakke fan 'e soundtrack fan 'e film Charlie's Angels, en dat alve wiken efterinoar op nûmer 1 stie yn 'e Amerikaanske hitlisten. Yn 2001 kaam it album Survivor út, mei as grutste hits Bootylicious en de titelsong Survivor, dy't Destiny's Child op 'e nij in Grammy Award opsmiet. Mar nei't yn oktober 2001 it krystalbum 8 Days of Christmas útbrocht wie, waard oankundige dat Destiny's Child foarearst stillein waard, sadat de bandleden elts in solokarriêre prebearje koene.
Solokarriêre
Hoewol't Knowles eins fan doel west hie om daliks in twadde solo-album út te bringen, lei se dat wurk earst oan kant om mei Rowland en Williams in lêste album fan Destiny's Child te meitsjen. Dat album, Destiny Fulfilled, kaam yn novimber 2004 út, mei as grutste hits Soldier en Lose My Breath. Neitiid gie de groep op in wrâldtoernee, wêrby't Kelly Rowland op 11 juny 2005 yn Barseloana oankundige dat oan 'e ein fan it toernee definityf it doek falle soe foar Destiny's Child.
Yn septimber 2006 brocht Knowles har twadde solo-album út, B'Day, dêr't yn 'e earste wike 541.000 eksimplaren fan ferkocht waarden. De lead-single Déjà Vu, mei rapper Jay-Z, die it tige goed yn 'e Feriene Steaten, mar ynternasjonaal wie it nûmer Irreplaceable in folle grutter súkses. Nei har earste wrâldtoernee as solo-artyste, wêrmei't se mear as $24 miljoen fertsjinne, brocht Knowles B'Day op 'e nij út mei fiif ekstra nûmers, wêrûnder Beautiful Liar, in duët mei Shakira. Har trêde studio-album, I Am... Sasha Fierce, folge in lyts jier letter, yn april 2008. Dêrop yntrodusearre Knowles har alter ego, "Sasha Fierce", in personaazje dat se optocht hie ûnder it meitsjen fan 'e single Crazy in Love, yn 2003. I Am... Sasha Fierce kaam yn 'e Amerikaanske albumlisten op it earste plak binnen, en omfieme û.m. de ûnbidich grutte hit Single Ladies (Put a Ring on It), mei in fideoklip dy't ikoanysk wurden is, en teffens oare súksesnûmers as If I Were a Boy en Halo.
Nettsjinsteande it grutte súkses fan it nûmer wûn Single Ladies by de útrikking fan 'e MTV Video Music Awards de priis yn 'e kategory bêste fideoklip fan in froulike artyst net. Dy gie nammentlik nei You Belong with Me, fan country-popsjongster Taylor Swift. Dit late ta in opsjen jaand ynsidint, wêrby't sjonger Kanye West tige ûnfatsoenlik it tankwurd fan Swift ûnderbriek om syn miening te oppenearjen dat de priis eins oan Knowles takaam. Knowles makke dy sneue behanneling letter goed troch, doe't sy yn in oare kategory àl yn 'e prizen foel, net in eigen tankwurd út te sprekken, mar Swift wer op it poadium te heljen om har nochris yn it sintsje te setten.
Yn 2009 gie Knowles op 'e nij op wrâldtoernee, en helle dêrmei $119,5 miljoen op. Yn 2010 wurke se mei oan Telephone, in single en fideoklip fan Lady Gaga, dy't nominearre waard foar in Grammy Award. Datselde jiers joech Knowles oan dat se, op advys fan har mem, har sjongkarriêre eefkes in hoartsje stilsette. Dat skoftsjen duorre njoggen moannen, en yn dy tiid brocht Knowles benammen in soad tiid troch mei har man, en fierders reizge se in protte, wêrby't se û.m. de Sineeske Muorre, de Piramiden fan Giza, Austraalje, Ingelân en in ferskaat oan museä en balletfoarstellings besocht. Yn july 2011 publisearre Knowles in eigenskreaun ferslach fan har aktiviteiten yn har skoft, ûnder de titel Eat, Play, Love, yn it tydskrift Essence, dêr't se in skriuwpriis mei wûn fan 'e New York Association of Black Journalists.
Har fjirde album, mei de ûntsjinsisber tapaslike titel 4, brocht Knowles út yn juny 2011. Ek dy cd kaam wer op it earste plak yn 'e Amerikaanske albumlisten binnen. Foarôf hie se twa singles fan 4 útkomme litten: Run the World (Girls) en Best Thing I Never Had, wêrmei't se tuskenbeiden súkses hie. De fjirde single, Love on Top, waard in kommersjeel súkses yn 'e Feriene Steaten, mar oer it gehiel nommen die 4 it minder goed as Knowles har eardere albums.
Yn jannewaris 2013 song Knowles it Amerikaanske folksliet by de twadde ynauguraasje fan Barack Obama as presidint, en in moanne letter trede se yn New Orleans op yn it skoft fan 'e Super Bowl, mei in show wêrfoar't se neitiid in Emmy Award wûn, de wichtichste Amerikaanske tillefyzjepriis, yn 'e kategory bêste beljochting. Fan april 2013 oant maart 2014 gie se wer op wrâldtoernee, en op 13 desimber 2013 oerfoel se har fans troch sûnder foarôfgeande promoasjekampanje har fyfde studio-album, Beyoncé, út te bringen. Ek dy cd kaam op nûmer 1 binne yn 'e Amerikaanske albumlisten, en dat makke Knowles ta de earste frou ea dy't fiif albums efterinoar op it earste plak hân hie. Fan 'e singles die Drunk in Love, mei in gastoptreden fan Jay-Z, it it bêst.
Aktearkarriêre
Mei har aktearkarriêre sette Knowles yn 2001 útein mei de tillefyzjefilm Carmen: A Hip Hopera, in moderne ynterpretaasje fan 'e bekende opera Carmen, fan 'e njoggentjinde-iuwske Frânske komponist Georges Bizet. Yn 2002 hie se ien fan har bekendste rollen as Foxxy Cleopatra yn 'e Mike Myers-komeedzje Austin Powers in Goldmember. It jiers dêrop spile Knowles mei Cuba Gooding jr. yn 'e komyske musical The Fighting Temptations, dy't net al te bêste resinsjes krige, mar yn 'e Feriene Steaten dochs in winst fan $30 miljoen makke. Neitiid spile se ek yn 'e remake fan The Pink Panther, mei Steve Martin.
Yn 2006 makke Knowles namme mei de film Dreamgirls, mei û.o. Eddie Murphy, oer in fammegroep út 'e jierren sechstich dy't basearre wie op The Supremes, mei Knowles as in personaazje basearre op Diana Ross. Foar dy rol krige hja tige loovjende kritiken en waard hja nominearre foar in Golden Globe. In oare heech oanskreaune rol fan Knowles wie dy fan bluessjongster Etta James yn 'e biografyske film Cadillac Records, út 2008. Har rol yn 'e skriller Obsessed, út 2009, waard troch de kritisy in stik minder wurdearre, mar dy film makke lykwols in winst fan $68 miljoen (op in budget fan $20 miljoen).
Oare aktiviteiten
Behalven as sjongster, dûnseresse (yn har fideoklips) en aktrise is Beyoncé Knowles ek aktyf as lietsjeskriuwster, stimaktrise, goreografe, muzykprodusinte, ûndernimster en regisseur en produsinte fan fideoklips en dokumintêres. Har dokumintêre fan spylfilmlingte Life Is But a Dream waard op 16 jannewaris 2013 foar it earst útstjoerd, op HBO. Dat is in film oer harsels, wêrfoar't se û.m. ek gebrûk makke fan amateurbylden út har jonkheid. De sjogger kriget Beyoncé Knowles te sjen as bern, as sjongster, as oarehelte, mem en sakefrou, by it opnimmen fan in plaat en by it repetearjen foar live-optredens.
Priveelibben
Knowles begûn in relaasje mei rapper Jay-Z nei harren gearwurking foar syn single ’03 Bonnie & Clyde, yn 2002. Hja trouden bûten de publisiteit om, op 4 april 2008, en steane derom bekend dat se as troud pear tige op har privacy steld binne. Earne yn 2010 of begjin 2011 krige Knowles in miskream, in ûnderfining dy't se neitiid omskreau as it fertrietlikste dat har ea oerkomd wie. Yn april 2012 rekke se yn Parys, dêr't se wiene foar opnamen foar de omslach fan har album 4, ûnferwachts wer swier. Dat bliere nijs brocht Knowles út oan 'e wrâld troch oan 'e ein fan har optreden op 'e útrikking fan 'e MTV Video Music Awards fan dat jier de mikrofoan falle te litten en har bloeske iepen te knoopjen om har groeiende búk sjen te litten. Op 7 jannewaris 2012 befoel se yn New York fan har dochter Blue Ivy Carter.
Knowles stiet ek bekend om har goeddiedichheidsprojekten. Sa rjochte se yn 2005, nei de evakuaasje en ferrinnewearring fan New Orleans troch de orkaan Katrina, mei Kelly Rowland de Survivors Foundation op, om tydlik ûnderdak foar de evakuees yn Houston te fersoargjen. Dy stifting bestiet noch altyd en hat syn wurkterrein sûnt ek útwreide nei oare projekten. Nei de swiere ierdskodding op Haïty, yn 2010, die Knowles mei oan 'e helpaksje foar dat lân, dy't organisearre wie troch akteur George Clooney en muzikant Wyclef Jean. Datselde jiers iepenen Knowles en har mem it Beyoncé Cosmetology Center yn it Phoenix House, in opfangtehûs foar drugsferslaafden yn 'e Newyorkske wyk Brooklyn, dêr't de bewenners in sân moannen duorjende oplieding yn kosmetology folgje kinne.
Franziska Matzelsberger
Franziska "Fanni" Hitler-Matzelsberger (31 jannewaris 1861 - Ranshofen, 10 augustus 1884) wie de twadde frou fan Alois Hitler, de heit fan Adolf Hitler.
Yn Alois Hitler syn earste houlik mei Anna Glassl, kaam Klara Pölzl by him yn in tsjinst. Rillegau dêrnei krige Alois in ferhâlding mei Fanni fan 19 wylst er fan tafel en bêd skieden fan syn sike frou. Fanni beskôge Klara as rivale en easke dat hja fuort moast. Alois boaske nei de dea fan Anna oan Fanni op 22 maaie 1883 yn Braunau am Inn. Sy roan op dat stuit op alle dagen fan harren twadde. Fanni hie 13 jannewaris 1882 al in soan krigen, Alois, dy't nei it houlik fan syn âlden erkend waard en doe it fan "Hitler" krige.
Fanni stoar mei 23 jier oan tuberkuloaze. Rillegau dêrnei lei Alois it oan mei Klara. Sy boasken 7 jannewaris 1885.
Joel H. Elliott
Libben en karriêre
Under de Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865) naam Elliott yn 1861 as sljochtwei soldaat tsjinst by it 2e Frijwillige Kavaleryrezjimint fan Indiana. Yn 1863 krige er in ofsiersoanstelling yn it 7e Frijwillige Kavaleryrezjimint fan Indiana, dêr't er yn 1864 mei de rang fan kolonel it befel oer krige. Datselde jiers naam Elliott mei syn rezjimint diel oan 'e ynfal yn Mississippy ûnder Benjamin Grierson.
Neisleep
Elliott waard begroeven op it Nasjonaal Begraafplak Fort Gibson, yn Oklahoma. Custer syn abrupte weromlûking út it doarp, sûnder dat er fersterkings efter Elliott en de fermiste soldaten oan stjoerde, sette in protte kwea bloed by oare ofsieren. Neitiid soe it 7e Kavaleryrezjimint ferdield wêze yn twa kampen: de saneamde 'Custer-klyk', in groep famyljeleden en freonen fan Custer dy't yn it rezjimint de tsjinst útmakke, en in groep ofsieren dy't Custer ferspijden en neat fan him hawwe moasten. Ta dy lêste groep hearde kaptein Frederick Benteen, de kommandant fan H Kompanjy en in goede freon fan Elliott, dy't Custer nea ferjoech dat er Elliott-en-dy "yn 'e steek litten" hie, sa't Benteen dat seach.
Acht jier letter, doe't Benteen yn 'e Slach oan de Little Bighorn oarders yn 'e wyn sloech om Custer te fersterkjen, mei as gefolch de folsleine útrûging fan Custer en fiif kompanjyen fan 'e 7e Kavalery, waarden Benteen syn dieden dan ek yngeand ûnder de lûp nommen yn it ljocht fan 'e langjierrige fete dy't sûnt it Bloedbad oan 'e Washita tusken him en Custer bestie.
Hollywood Boulevard
Hollywood Boulevard is in strjitte yn 'e Los Anzjelynske wyk Hollywood, yn súdlik Kalifornje, dy't ferneamd is om û.m. de Hollywood Walk of Fame, it Dolby Theatre (dêr't de jierlikse útrikking fan 'e Oscars plakfynt) en it Hollywood Sign. De strjitte hiet oarspronklik Prospect Avenue, mar krige yn 1939 syn hjoeddeistige namme. Lange tiid wie Hollywood Boulevard jûns let en nachts in sintrum fan strjitprostitúsje, mar de plysje fan Los Angeles hat yn 'e lêste tweintich jier besocht om dêr safolle mooglik it near op te lizzen.
Hollywood Boulevard sprantelet yn it easten ôf fan Sunset Boulevard en rint dan troch de buerten Little Armenia en Thai Town nei it noardwesten ta oant de krusing mei Vermont Avenue, dêr't er nei in knik rjocht op it westen ta komt te rinnen, dwers troch it toeristyske sintrum fan Hollywood hinne, oant de krusing mei Laurel Canyon Boulevard. Oare kant dy krusing rint Hollywood Boulevard fierder troch wenwiken oant er útkomt op Sunset Plaza Drive. Op 4 april 1985 waard Hollywood Boulevard opnommen yn it Amerikaanske Nasjonaal Register fan Histoaryske Plakken.