cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elfbergen
Oant 1600 wurdt skreaun oer Aleburgen, yn in keapakte út 1731 wurdt de namme Elleburgen neamd. De namme Elfbergen soe dus de 'heuvels fan Ale' betsjutte kinne.
De bosk is mei 175 ha. de grutste fan de Boskwachterij en ek ien fan de âldste fan Gaasterlân. Hy waard yn de 19e iuw oanlein fanwege jonkhear Gerard van Swinderen. Yn 1925 waard de bosk besit fan de gemeente Gaasterlân dy't it yn 1976 ferkocht oan Steatsboskbehear.
Troch Mar en Klif wurde yn de bosk speurtochten hâlden mei as tema "It Geheim fan Elfbergen". De tocht is basearre op in troch Mindert Wynstra skreaune leginde.
In kamping by Aldemardum hjit ek Elfbergen.
Tryntsje-muoi
thumb|Tryntsje my har sân soannen Tryntsje-muoi is de haadfiguur fan it útlisteltsje oer de Trynwâlden.
Neffens it teltsje soe de namme fan de Tryntsje Wâlden komme, nei Tryntsje-muoi. Dy Tryntsje-muoi hie sân soanen, dy't elts ien fan de doarpen fan de Trynwâlden stiften hawwe. De âldste stifte Aldtsjerk, en de oaren - Oene, Reade, Wynse, Giker, Rypke en Tite - stiften Oentsjerk, Readtsjerk, Wyns, Gytsjerk, Ryptsjerk en Tytsjerk.
Stânbyld
Yn Oentsjerk stiet sûnt 1986 yn stânbyld fan Tryntsje-muoi en har sân soannen, makke troch Annet Haring.
Clint Eastwood
Clint Eastwood (folút: Clinton Eastwood jr.; San Francisco, 31 maaie 1930) is in Amerikaansk akteur, filmregisseur, filmprodusint, komponist fan filmmuzyk en earder politikus. Hy sette yn 1955 útein mei in aktearkarriêre, en briek yn 1959 troch mei de rol fan Rowdy Yates yn 'e westernsearje Rawhide. Neitiid spile er yn 'e 1960-er jierren yn ferneamde spagettywesterns as A Fistful of Dollars, For a Few Dollars More en The Good, the Bad and the Ugly, en yn 'e 1970-er en 1980-er jierren yn al like ferneamde plysjefilms as Dirty Harry, Magnum Force en The Dead Pool. Sokke rollen hawwe fan Eastwood in kultureel ikoan fan manlikheid makke. Hy spile ek yn 'e westernfilms The Outlaw Josey Wales, High Plains Drifter, Pale Rider en Unforgiven, de oarlochsfilm Where Eagles Dare, de psychologyske skriller Play Misty for Me, de aksjefilm In the Line of Fire, de skrillers Absolute Power en Blood Work, it romantysk drama The Bridges of Madison County, it sportdrama Million Dollar Baby en de dramafilm Gran Torino. Foar Unforgiven en Million Dollar Baby wûn Eastwood beide kearen sawol de Oscar foar bêste regisseur as dy foar bêste film. As eigner fan syn eigen filmstudio, Malpaso Productions, regissearre en produsearre er ek films dêr't er sels net yn spile, lykas it detektivedrama Mystic River, de oarlochsfilm Letters from Iwo Jima en de sportfilm Invictus. Fierders skreau er gauris sels de filmmuzyk foar syn produksjes. Njonken syn karriêre yn 'e filmyndustry wie Eastwood fan 1986 oant 1988 ek boargemaster fan syn wenplak Carmel-by-the-Sea.
Jonkheid en oplieding
Eastwood waard yn 1930 berne yn San Francisco, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje, as de soan fan Clinton Eastwood sr. (1906-1970) en dy syn frou Ruth Runner (1909-2006). Syn mem naam letter de efternamme oan fan har twadde man John Belden Wood (1913-2014), mei wa't se troude nei it ferstjerren fan 'e heit fan Clint Eastwood. By syn berte weage Eastwood 5,2 kg, en dêrom joegen de ferpleechsters yn it sikehûs dêr't er te wrâld kommen wie, him de bynamme 'Samson', nei de bibelske rjochter dy't bekend stie om syn lichemskrêft. Hy hat in jongere suster, Jeanne Bernhardt (1934), en hy is fan mingd Iersk, Ingelsk, Skotsk en Nederlânsk etnysk komôf. Hy stammet ôf fan û.m. William Bradford, in gûverneur fan 'e iere Plymouthkoloanje, dy't mei it ferneamde skip de Mayflower de Atlantyske Oseaan oerstiek. Yn 'e line fan Bradford fertsjintwurdiget Eastwood de tolfde generaasje dy't yn Noard-Amearika berne is.
Yn syn iere jonkheid ferhuze Eastwood gauris, mei't syn heit ferskate banen efterinoar hie by de hiele westkust fan 'e Feriene Steaten lâns. Yn 1940, doe't Eastwood tsien jier wie, sette de húshâlding him lykwols foargoed nei wenjen yn Piedmont (Kalifornje), dêr't Eastwood fierder opgroeide. Hoewol't er letter yn ferskate fraachpetearen úthâlde soe dat er ek dêrnei noch allegeduerigen ferhuze wie, is it eins sa dat er fan 1940 oant 1949 ûnôfbrutsen yn Piedmont wenne. It hûs fan 'e Eastwoods stie yn in tige begoedige part fan it stedsje, en omfette in eigen swimbad. De beide âlden wiene lid fan 'e pleatslike country club en hiene elts in eigen auto.
Eastwood makke yn Piedmont de middelskoalle ôf oan 'e Piedmont Middle School, dêr't er fanwegen minne sifers in kear sitten bleau en in skoaljier oerdwaan moast. Fan jannewaris 1945 oant teminsten jannewaris 1946 folge er fuortset ûnderwiis oan 'e Piedmont High School, dêr't er fan skoalle stjoerd waard om't er in obsene suggestje rjochte oan in learkrêft op it skoareboerd fan it sportfjild skreaun hie, en om't er in pop dy't in oare dosint foarstelle moast, begroeven hie op it gazon fan 'e skoalle. Eastwood gie doe nei de Oakland Technical High School, dêr't er yn jannewaris 1949 foar syn eineksamens slagje moatten hie, hoewol't it ûndúdlik is oft er dat ek wier dien hat. Ferskate doetiidske freonen fan Eastwood hawwe yn fraachpetearen oanjûn dat er tsjin dy tiid fierstente drok mei oare dingen wie om him om syn skoaleksamens te bekroadzjen, en de útslach fan middelbere-skoaleksamens wurdt yn 'e Feriene Steaten beskôge as strang fertroulike ynformaasje, sadat it foar bûtensteanders net nei te gean is.
Iere jierren
Wylst Eastwood legere wie yn Fort Ord, waarden dêr op in stuit opnamen makke foar in produksje fan Universal Studios. In assistint, neffens Eastwood syn offisjele biografy in Chuck Hill, dy't sels ek yn Fort Ord legere wie mar kontakten yn Hollywood hie, nûge Eastwood doe út om yn 'e kunde te kommen mei de regisseur. Dat wie de earste kear dat Eastwood yn oanrekking kaam mei de filmyndustry. It spriek him wol oan, en nei't er syn tsjinstplicht ferfolle hie, sette er nei Los Angeles ta, dêr't er Hill wer opsocht. Dyselde smokkele him it filmstudiokompeks fan Universal binnen en stelde him foar oan kameraman Irving Glassberg, dy't him in audysje besoarge by regisseur Arthur Lubin. Lubin wie tige ûnder de yndruk fan Eastwood syn uterlik en syn lingte fan 1.93 m, mar hy wie min te sprekken oer syn feardichheden op it mêd fan aktearjen. Dêrom rette er him oan om earst mar ris aktearlessen te folgjen, wêrnei't er him yn april 1954 in kontrakt oanbea foar $100 yn 'e wike. Foar syn earste lytse roltsjes krige Eastwood in protte krityk om syn stive manear fan aktearjen en om't er syn teksten útspriek suver sûnder dat er de tosken faninoar die, wat neitiid beide libbenslange hannelsmerken fan him waarden.
Yn maaie 1954 hie Eastwood syn earste echte audysje, foar in rol yn 'e film Six Bridges to Cross, mar hy waard ôfwiisd troch regisseur Joseph Pevney. Nei om 'e nocht op ferskate oare audysjes gien te wêzen, bemachtige er úteinlik in lyts roltsje as in laboratoariumanalist yn 'e horrorfilm Revenge of the Creature (1955), fan regisseur Jack Arnold, dat in ferfolch wie op it bekendere The Creature from the Black Lagoon. Hy hie ek in lyts roltsje as de lieder fan in strieljagersquadron yn in oare horrorfilm fan Jack Arnold, Tarantula (1955). Yn septimber 1954 wurke Eastwood trije wiken lang mei oan Lady Godiva of Coventry (1955), fan Arthur Lubin, en yn febrewaris 1955 hied er in lytse rol yn 'e film Francis in the Navy, oer it pratende mûldier Francis. Dêrnei hied er yn maaie 1955 fjouwer oeren wurk oan in lytse rol yn 'e film Never Say Goodbye, en datselde jier spile er ek in cowboy yn syn earste westernfilm Star in the Dust.
Op 2 july 1955 liet Universal Eastwood foar it earst op 'e tillefyzje spylje, yn 'e tillefyzjefilm Allen in Movieland, mei û.o. komyk Steve Allen, akteur Tony Curtis en muzikant Benny Goodman. Hoewol't Eastwood dúdlik foarútgong boekte yn syn ûntwikkeling as akteur, beëinige Universal syn kontrakt op 23 oktober 1955. Neitiid skreau Eastwood him yn by it ympressariaat Marsh Agency, en hoewol't Lubin him syn grutste rol oant doe ta joech yn 'e film The First Traveling Saleslady (1956), en him letter ek oannaam foar in rol yn Escapade in Japan (1957), wie it yn dy snuorje foar Eastwood dreech om finansjeel troch de tiid te kommen. Op oanrieden fan Irving Leonard, syn boekhâlder, stapte Eastwood yn 1956 oer nei it Kumin-Olenick Agency, en yn 1957 nei it ympressariaat fan Mitchell Gertz. Hy hie yn dy tiid ferskate lytse rollen op 'e tillefyzje, as in lid fan in motorbinde yn in ôflevering fan Highway Patrol, as in kadet oan 'e Amerikaanske Militêre Akademy yn in ôflevering fan The West Point Story, en as in goudsiker mei selsmoardnigings yn seis ôfleverings fan Death Valley Days.
Yn 1958 fertolke Eastwood de rol fan in luitenant-op-see yn in ôflevering fan 'e rige Navy Log, en begjin 1959 wied er te sjen yn 'e gastrol fan in leffe smjunt dy't inkeld mei in ryk fanke trouwe wol om har jild, yn 'e westernsearje Maverick, as tsjinspiler fan James Gardner. Fierders hied er yn 1958 in lyts roltsje yn 'e Frânske film Lafayette Escadrille, en spile er datselde jiers in wichtige rol as âld-militêr fan 'e Konfederearre Steaten fan Amearika yn 'e western Ambush at Cimarron Pass. Eastwood fertelde letter dat er dat in freeslike film fûn en dat er syn eigen oandiel dêroan as it abslute djiptepunt fan syn aktearkarriêre beskôge.
Trochbraak
Yn 1958 waard Eastwood cast yn 'e rol fan Rowdy Yates yn 'e westersearje Rawhide. Hy wie net alhiel lokkich mei it personaazje dat er spile, want mei't er sels tsjin dy tiid al omtrint trichtich jier wie, fielde de jonge Rowdy (likernôch 20) foar him te jong en knoffelich oan. Nettsjinsteande dat naam er de rol fansels al oan, want yn dy tiid hied er der finansjeel it frij net ta om rollen te wegerjen. De opnamen begûnen yn 'e simmer fan 1958 yn Arizona, en de útstjoerings setten yn 1959 útein. Hoewol't Rawhide nea in Emmy Award wûn (de wichtichtste Amerikaanske tillefyzjepriis), ûntjoech it him binne trije wiken ta ien fan 'e populêrste programma's dy't doedestiden op 'e Amerikaanske tillefyzje wiene. De searje rûn dêrmei út op in grut súkses, en waard neitiid as ikoanysk beskôge. Foar Eastwood betsjutte dat de trochbraak dêr't er al fiif jier om socht. Oan it begjin fan 'e searje fertsjinne er $750 de ôflevering, en oan 'e ein $119.000 de ôflevering.
Rawhide rûn fan 1959 oant en mei 1965, en dat wie de swierste tiid fan Eastwood syn aktearkarriêre, mei't de opnamen faak seis dagen yn 'e wike trochgiene mei wurkdagen fan soms wol tolve oeren. Nettsjinsteande dat krige er fan guon regisseurs dochs noch te hearren dat er net hurd genôch wurke. Eastwood sette yn dy tiid sels ek de earste stappen as regisseur troch ferskate trailers foar de searje op te nimmen, mar it slagge him net de filmprodusinten te bepraten om him ek ris in ôflevering regissearje te litten. Tsjin 1963 begûnen de ideeën foar nije ôfleverings op te reitsjen en fan dat punt ôf giene de sjochsifers omleech. Uteinlik waard yn 'e midden fan it tillefyzjeseizoen 1965-1966 besletten om 'e searje stop te setten.
Ein 1963 wiisde Eric Fleming, ien fan Eastwood syn kollega-akteurs yn Rawhide, in oanbod ôf om 'e haadrol te spyljen yn in spagettywestern mei de titel A Fistful of Dollars, dy't yn in ôfhandige úthoeke fan Spanje opnommen wurde soe mei de ûnbekende Italjaan Sergio Leone as regisseur. Dêrop rette akteur Richard Harrison oan Leone oan om 'e haadrol oan Eastwood oan te bieden, mei't er wist dat dy in oertsjûgjende cowboy delsette koe. Eastwood seach yn A Fistful of Dollars benammen de kâns om te ûntkommen oan syn Rawhide-imago, mei't it him, sa seid er letter yn in fraachpetear, danich ta de kiel úthong "om hieltyd wer de tradisjonele held spylje te moatten dy't aloan en mar wer âlde wyfkes en hûnen tutet en Jan en alleman freonlik behannelet. Ik besleat dat it tiid waard om ris in antyheld te wêzen."
Dêrom tekene er in kontrakt foar $15.000 foar alve wiken wurk, mei as bonus in Mercedes as de film klear wie. Eastwood spile in wichtige rol yn 'e skepping fan it haadpersonaazje, de 'Man sûnder Namme', al stie Leone der op dat Eastwood, dy't sels net smookte, dat yn dy rol wol dwaan moast, om't er dat as in essinsjeel ûnderdiel fan 'e lichemsstyl fan it personaazje beskôge. A Fistful of Dollars (1964) waard in ûnbidich súkses en foarme in mylpeal yn 'e ûntwikkeling fan 'e spagettywestern en fan it westernsjenre yn it algemien. Der waard in wetteleazer en desolater wrâld yn ôfbylde as dat yn tradisjonele westerns gebrûklik wie, en de haadpersoan wie net it Amerikaanske stereotype westernheld, mar in moreel dûbelsinnige antyheld dy't him nearne oan bûn liek te fielen. Sergio Leone waard mei de film wrâldferneamd, en Eastwood wûn der grutte populariteit mei yn Itaalje. Hy waard dêrom troch Leone weromfrege foar de haadrol yn For a Few Dollars More (1965), dy't likefolle súkses hie.
De Dollars Trilogy fan Leone kaam yn 'e Feriene Steaten pas yn 1967 yn 'e bioskopen: A Fistful of Dollars op 18 jannewaris, For a Few Dollars More op 10 maaie, en The Good, the Bad and the Ugly op 29 desimber. Alle trije krigen se minne kritiken, en alle trije waarden se nettsjinsteande dat in kommersjeel súkses. Dat wie yn 't bysûnder sa mei The Good, the Bad and the Ugly, dy't yn 'e Feriene Steaten úteinlik $8 miljoen opbrocht en fan Eastwood in wiere filmstjer makke. Dêrtroch krige er ek rollen yn Amerikaanske films oanbean. Mei it jild dat Eastwood fertsjinne hie oan 'e Dollars Trilogy holp syn boekhâlder Irving Leonard him om syn eigen filmstudio op te rjochtsjen, dy't Eastwood de namme Malpaso Productions joech, nei de Malpaso Creek, in beekje dat troch lân streamde dat er besiet yn Monterey County, yn Kalifornje. Eastwood syn folgjende film wie de western Hang 'Em High (1968), dêr't er in man yn spile dy't troch figilantes lyncht wurdt, mar it oerlibbet en dan marshal wurdt om 'e wet te brûken en nim wraak op syn fijannen. Dêrmei fertsjinne wer $400.000 plus 25% fan 'e opbringst yn 'e bioskopen.
Oare iere súksessen
Foar't Hang 'Em High útkaam, wie Eastwood al begûn mei wurk oan syn foljgende film, Coogan's Bluff (1968), oer in helpsheriff út Arizona dy't (yn 'e moderne tiid) in sochte psychopatyske krimineel efterfolget troch de stritten fan New York. Foar dy film krige er in salaris fan $1 miljoen útbetelle. Mei de regisseur fan Coogan's Bluff, Don Siegel, sleat Eastwood in freonskip dêr't fiif oare films út fuortkomme soene. Ek kaam Eastwood op 'e set fan Coogan's Bluff yn 'e kunde mei de Argentynske komponist Lalo Schifrin, dy't letter de jazz-eftige filmmuzyk foar ferskaten fan syn films út 'e 1970-er en 1980-er jierren skriuwe soe. Hoewol't Coogan's Bluff kontroversjeel wie fanwegen de werjefte fan geweld, wie de film hiel súksesfol. De trêde film fan Eastwood dy't yn 1968 útkaam, wie de oarlochsfilm Where Eagles Dare, nei it boek mei deselde namme fan Alistair MacLean, wêryn't in Alliëard kommandoteam in Gestapobasis yn 'e Alpen ynfiltrearret en dan ûntdekt dat harren team sels troch de nazys ynfiltrearre is. Yn Where Eagles Dare hie Eastwood Richard Burton as tsjinspiler. Hy fertsjinne mei syn rol fan 'e Amerikaanske luitenant Schaffer $750.000.
Dêrnei besocht Eastwood wat nijs, troch yn 1969 yn 'e iennichste musical út syn karriêre te spyljen. Dat wie Paint Your Wagon, wêryn't hy en Lee Marvin goudsikers yn it Wylde Westen spilen dy't tegearre ien fan 'e froulju (Jean Seberg) fan in mormoan oerkeapje. De produksje fan 'e musical waard pleage troch fertragings en min waar, en koste úteinlik mear as $20 miljoen, wat foar dy tiid ekstreem djoer wie. Doe't er ienris útkaam, waard er troch de filmkritisy lau ûntfongen, en yn 'e bioskopen waard Paint Your Wagon likemin in súkses, hoewol't de film wol in nominaasje krige foar in Golden Globe yn 'e kategory 'bêste spylfilm (musical of komeedzje)'.
Yn 1970 hiene Eastwood en Shirley MacLaine de haadrollen yn 'e western Two Mules for Sister Sara, ûnder rezjy fan Don Siegel. Yn dy film spile Eastwood in rouwe Amerikaanske hierling dy't troch de dieden fan in as prostituee ferklaaide non tsjin wil en tank belutsen rekket by in groep Meksikaanske opstannelingen ûnder de Juaristyske Rebûlje tsjin it bewâld fan keizer Maksimiliaan I. Hoewol't de film midsmjittige resinsjes krige, stiet er wol deeglik op 'e list fan 'e 1.000 bêste films aller tiden fan The New York Times. Letter yn 1970 wie Eastwood te sjen yn 'e yn Londen en Joegoslaavje opnommen oarlochsfilm Kelly's Heroes, mei as tsjinspilers û.o. Donald Sutherland en Telly Savalas. Hja spilen leden fan in groep Amerikaanske soldaten dy't yn 'e Twadde Wrâldoarloch in skat oan goud fan 'e nazys stelle. Kelly's Heroes wie de lêste film dêr't Eastwood yn spile, dy't net produsearre wie troch syn eigen studio Malpaso Productions.
Fierders spile Eastwood yn 1971 ek foar it earst ien fan syn meast ikoanyske rollen, dy fan 'e bienhurde plysje-ynspekteur yn San Francisco Dirty Harry Callahan, basearre op it senario fan Harry Julian Fink en R.M. Fink. Yn Dirty Harry siet Eastwood yn dy rol efter in psychoatyske moardner oan, dy't er bûge of barste pakke wol. De film waard sa'n súkses dat fjoerwapenhistoarisy as Garry James en Richard Venola Dirty Harry as de reden beskôgje dat de oergrutte .44 Magnum-revolver, en yn 't bysûnder de troch Harry Callahan brûkte Smith & Wesson Model 29 .44 Magnum, neitiid sa populêr waard. Allinnich al yn 'e Feriene Steaten en Kanada brocht Dirty Harry $22 miljoen op, nettsjinsteande dat de film ek rûnom bekritisearre waard as "faksistysk". It súkses fan Dirty Harry soe letter oanlieding jaan ta ferskate oare films oer Harry Callahan mei Eastwood yn 'e haadrol.
Jierren '70
De twadde film dy't Eastwood yn 1973 regisearre, wie Breezy, in film oer de opbloeiende leafde tusken in man yn syn middeljierren en in tinerfamke. Sels wied er yn Breezy inkeld yn in kameoroltsje te sjen, omskreaun as 'man yn kloft folk op pier'. Op 'e set fan dizze film kaam Eastwood yn 'e kunde mei Sondra Locke, in aktrise dy't wichtige rollen yn seis fan syn lettere films spylje soe en mei wa't er ek in relaasje krije soe. De froulike haadrol yn Breezy gie lykwols nei Kay Lenz, om't Locke dêr mei 29 jier te âld foar wie. De film waard tige fluch en effisjint opnommen troch Eastwood en kameraregisseur Frank Stanley, sadat it projekt $1 miljoen útsparre op it budget en trije dagen earder klear wie as ferwachte. Breezy wie lykwols gjin súkses, hoewol't it ek wer gjin grutte flop wie, en it waard ien fan 'e ûnbekendere films fan Eastwood.
Eastwood syn folgjende film wie it troch himsels regissearre The Eiger Sanction (1975). Hy spile dêryn de rol fan Jonathan Hemlock, dy't oarspronklik foar Paul Newman bedoeld west hie. The Eiger Sanction is in spionaazjefilm oer in hiermoardner yn 'e tsjinst fan 'e oerheid, dy't dosint oan in universiteit wurden is, mar yn syn âlde funksje weromkeart foar in lêste sanction (missy). As ûnderdiel dêrfan moat er ûnder nuodlike omstannichheden dielnimme oan in beklimming fan 'e noardkant fan 'e Eiger, in berch yn Switserlân. By wize fan tarieding foar syn rol liet Eastwood him ferskate wiken lang yn it Nasjonaal Park Yosemite traine troch profesjoneel berchbeklimmer Mike Hoover, foar't de opnamen op lokaasje yn it Switserske Grindelwald begûnen. Nettsjinsteande alle warskôgings krige de filmcrew ferskate ûngelokken, wêrby't ien persoan omkaam. Dochs stie Eastwood derop om sels al it klimwurk en alle stunts te dwaan. Doe't The Eiger Sanction útkaam yn 'e bioskopen, kamen Eastwood-en-dy mei in opbringst fan $14,2 miljoen mar kwealk út 'e kosten. De filmkritisy fûnen der ek net folle oan. Eastwood sels joech de skuld fan it teloarstellende bioskoopbesyk oan distributeur Universal Studios, dy't der mar wat mei de pet nei goaid hawwe soe wat de promoasjekampanje oangie. Hy kearde dêrop Universal foargoed de rêch ta en sleat ynstee in oerienkomst mei Warner Brothers, dy't foargoed fan krêft bliuwe soe.
Ien fan Eastwood syn moaiste westernfilms wie The Outlaw Josey Wales, út 1976, nei de roman út 1972 mei deselde namme fan Asa Earl Carter. De film soe earst regissearre wurde troch Philip Kaufman, mar dy syn wurkwize sinnige Eastwood net. Dêrom beprate er filmprodusint Bob Daley om Kaufman te ûntslaan, wêrnei't er sels de rezjy oernaam. Dy gong fan saken wie foar it Directors Guild of America oanlieding om 'e makkers fan The Outlaw Josey Wales in boete fan likernôch $60.000 op te lizzen. Eastwood spile yn 'e film de titelrol fan Josey Wales, in lid fan 'e Bushwackers, in histoaryske pro-Konfederearre guerriljagroep yn it Missoery fan 'e Amerikaanske Boargeroarloch, dy't oan 'e ein fan 'e oarloch wegeret de wapens del te lizzen om't de pro-Noardlike guerrilja's (de Jayhawkers) syn gesin fermoarde hawwe. Hy tsjocht dêrom nei it Wylde Westen mei in legerienheid op 'e hakken, wêrby't er geandewei almar mear folgelingen kriget. Yn 'e byrollen wiene û.o. Sondra Locke en opperhaad Dan George fan 'e Tsleil-Wautût te sjen, Locke as de frou dêr't Josey Wales in relaasje mei kriget, George as in âldere Sjeroky-Yndiaan mei wa't Wales befreone rekket. The Outlaw Josey Wales wie de earste Amerikaanske film wêryn't Yndianen net ôfbylde waarden as wrede en moardsuchtige smjunten, en likemin as nommele wylden dy't noch gjin mich kwea dwaan soene, mar as gewoane minsken mei al harren flaters, dêr't ek gewoan om lake wurde kin sûnder harren as folk bespotlik te meitsjen. De film krige rûnom loovjende kritiken en wurdt beskôge as ien fan 'e bêste westernfilms aller tiden.
Neitiid waard Eastwood de rol fan Benjamin L. Willard oanbean yn Francis Ford Coppola syn masterwurk Apocalypse Now, mar dy rol sloech er ôf om't er der neat foar fielde om wikenlang trochbringe te moatten yn 'e Filipinen (dêr't dy film opnommen waard). Om dy reden wegere er ek de rol fan pelotonkommandant yn Ted Post syn film oer de Fjetnamoarloch Go Tell the Spartans. Ynstee besleat er in trêde kear yn 'e hûd fan Harry Callahan te krûpen foar de plysjefilm The Enforcer (1976). Dêryn wurdt Callahan keppele oan in froulike plysje (spile troch Tyne Daly) om it op te nimmen tsjin in terroristyske groepearring yn San Francisco, dy't it Symbioneeske Befrijingsleger (SLA) net wanlyk is. De film, dy't einiget mei in sjitpartij op it finzeniseilân Alcatraz, yn 'e Baai fan San Francisco, wie mei 95 minuten oansjenlik koarter as de eardere beide Dirty Harry-films, mar it waard in grut kommersjeel súskes, mei in opbringst fan mear $100 miljoen wrâldwiid. Yn 1977 regissearre Eastwood The Gauntlet, in film dêr't er ek de haadrol yn spile, mei as tsjinspilers Sondra Lock, William Prince, Bill McKinney en Mara Corday. De film gie oer in yn 'e nederklits rekke plysjeman, dy't opdracht kriget en bring in prostituee hielhûds fan Las Vegas nei Phoenix om dêr te tsjûgjen yn in rjochtsaak tsjin 'e maffia. Hoewol't de film it ridlik die yn 'e bioskopen, fûnen de measte filmkritisy dat er te gewelddiedich wie.
Jierren '80
Yn 1980 regissearre Eastwood de film Bronco Billy, dêr't er op 'e nij sels ek de titelrol yn fertolke, mei as tsjinspilers Locke, Scatman Crothers en Sam Bottoms. Sels omskreau Eastwood Bronco Billy letter as ien fan 'e oangenaamste opnames fan syn libben, en neffens syn biograaf Richard Schickel kaam dat alteast foar in part om't it personaazje fan Bronco Billy fan al syn rollen it tichtst yn 'e buert kaam by Eastwood syn eigen karakter. De kritisy fûnen de film moai, mar kommersjeel waard it ta teloarstelling fan Eastwood in flop. Letter datselde jiers spile Eastwood foar de twadde kear frachtweinsjauffeur Philo Beddoe, yn Any Which Way You Can, it ferfolch op Every Which Way But Loose. Dy film krige benammen minne kritiken, mar wie in grut súkses yn 'e bioskopen en hearde ta de top 5 fan meast opbringende films fan it jier.
Eastwood regissearre yn 1982 Honkytonk Man, basearre op 'e roman mei deselde namme fan Clancy Carlile. Hy fertolke sels ek wer de haadrol, diskear fan 'e oan tuberkuloaze lijende countrysjonger Red Stovall, dy't yn 'e Grutte Depresje fan 'e 1930-er jierren mei muoite syn karriêre geande hâldt, mar dan einlings en te'n lêsten de kâns kriget op in trochbraak mei in optreden 'e Grand Ole Opry yn Nashville. Eastwood wurke yn 'e film gear mei syn eigen soan Kyle, dy't Stovall syn jonge omkesizzer spile. De measte Amerikaanske filmkritisy wiene net wei fan 'e miks fan mylde humor en trageedzje, en inkeld it tydskrift Time joech de film in positive resinsje. Mar yn Frankryk wiene de kritisy yn 'e wolken mei Honkytonk Man, en waard de film ferlike mei The Grapes of Wrath, fan John Ford. Letter waard Honkytonk Man ek yn 'e Feriene Steaten better wurdearre, en tsjintwurdich hat de film op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, it tige hege goedkarringspersintaazje fan 93%.
Itselde jiers as Honkytonk Man kaam ek in oare film út dêr't Eastwood as regisseur, produsint en haadrolspiler by belutsen wie: de aksjefilm Firefox, dy't as tema de Kâlde Oarloch hie en basearre wie op 'e roman mei deselde namme út 1977 fan Craig Thomas. Firefox waard opnommen foàr, mar útbrocht nei Honkytonk Man. Hoewol't in grut part fan it ferhaal yn Ruslân plakfynt, wie it meitsjen fan opnamen yn 'e Sovjet-Uny doe net mooglik, sadat Eastwood him behelpe moast mei Wenen en oare lokaasjes yn Eastenryk. It Amerikaanske tydskrift People omskreau Eastwood syn rol yn Firefox as "Luke Skywalker dy't finzen sit yn 'e siel fan Dirty Harry."
Eastwood striek tsjin dy tiid 60% fan 'e winst op fan alle films dy't er makke, wylst 40% gie nei de filmstudio. Hy hie sels de rezjy fan 'e fjirde Dirty Harry-film, Sudden Impact, wêrfoar't de opnamen yn 'e maityd en simmer fan 1983 plakfûnen. Dy film wurdt beskôge as de dûnkerste en gewelddiedichste fan alle Dirty Harry-films. It wie de lêste kear dat Eastwood gearwurke mei Sondra Locke, dy't yn Sudden Impact in keunstneresse spile dy't tegearre mei har suster tsien jier foarôfgeande oan 'e foarfallen yn 'e film it slachtoffer wurden is fan in gewelddiedige groepsferkrêfting. Yn 'e film wol se har wreitsje op 'e dieders fanwegen it koma dêr't har suster yn rekke is as gefolch fan 'e mishanneling troch de ferkrêfters. De tekst "Go ahead, make my day" ("Toe dan, meitsje myn dei mar goed"), dy't troch Eastwood yn 'e rol fan Harry Callahan yn in iere sêne yn 'e film útsprutsen wurdt om in misdiediger oan te fiterjen om nei syn wapen te gripen sadat Callahan in reden hawwe sil om him dea te sjitten, is sûnt ien fan 'e meast oanhelle filmsitaten wurden. It waard sels brûkt troch presidint Ronald Reagan yn in taspraak foar it Amerikaanske Kongres, ûnder de kampanje foar de presidintsferkiezings fan 1984. Sudden Impact wie mei $70 miljoen de op ien nei meast opbringende film út 'e Dirty Harry-rige, nei The Enforcer. Nettsjinsteande it geweld krige de film dochs tige loovjende kritiken omreden fan 'e feministyske aspekten dy't deryn opnommen wiene en it oan 'e oarder stellen fan 'e lichaamlike en psychologyske gefolgen fan ferkrêfting.
Yn Tightrope, út 1984, spile Eastwood mei Geneviève Bujold yn in provokative skriller, dy't ynspirearre wie troch krante-artikels oer in ûngrypbere ferkrêfter yn 'e omkriten fan San Francisco. De film spile lykwols mei sin yn New Orleans, om betizing fan it bioskooppublyk mei de Dirty Harry-films foar te kommen. Wes Block, it personaazje fan Eastwood, is yn 'e film in skieden plysjeman dy't behelle rekket yn 'e tramtearre psychology fan it slachtoffer en har fassinaasje foar sadomasogisme. Tightrope wie sawol populêr ûnder de kritisy as ûnder it bredere publyk en ûntjoech him ta ien fan 'e meast opbringende films fan 1984. Op 22 augustus fan dat jier waard Eastwood eare mei in offisjele seremoanje by it Grauman's Chinese Theater yn Hollywood, dêr't syn hân- en fuotprinten yn beton ferivige waarden. Dêrnei spile Eastwood mei Burt Reynolds yn 'e misdiekomeedzje City Heat (1984), oer in privee-detektive en syn partner dy't it yn 'e tiid fan 'e Drûchlizzing oan 'e stôk krije mei in binde gangsters. Dy film brocht yn 'e Feriene Steaten $50 miljoen op, mar waard alhiel yn it skaad steld troch de aksjekomeedzje Beverly Hills Cop, fan Eddie Murphy, dy't frijwol tagelyk yn 'e bioskopen kaam.
Yn 1985 wurke Eastwood foar it earst as tillefyzjeregisseur. Hy naam in ôflevering fan 'e searje Amazing Stories op, mei as titel Vanessa in the Garden. Dêrfoar keppele er Sondra Locke oan Harvey Keitel as de haadrolspilers. It wie Eastwood syn earste gearwurking mei produsint Steven Spielberg, dy't jierren letter as ko-produsint belutsen wêze soe by Eastwood syn films Flags of Our Fathers en Letters from Iwo Jima. Yn 1985 kearde Eastwood ek nochris werom by it westernsjenre, troch as regisseur, produsint en haadrolspiler de film Pale Rider te meitsjen, dy't eins min ofte mear in remake wie fan 'e klassike western Shane, út 1953. Eastwood spile dêryn op 'e nij in riedseleftige frjemdling sûnder namme, de 'Preker', dy't ûnder de Kalifornyske Goudkoarts fan 1950 út 'e dize fan 'e Sierra Nevada omleech komt om in delsetting fan goudsikers te helpen tsjin in binde dy't harren terrorisearret. De titel fan 'e film wie in ferwizing nei de Fjouwer Ruters fan de Apokalyps út it bibelboek Iepenbiering fan Jehannes, mei't de ruter fan it feale (pale) hynder dêr de Dea is. Foar wa't dy referinsje miste, waard it yn 'e film nochris útlein trochdat Eastwood syn tsjinspylster Sydney Penny krekt de oangeande passaazje út Iepenbiering foarlêst as de Preker foar it earst ferskynt. Wat de mooglik boppenatuerlike eleminten yn 'e film oanbelangen, fertoande Pale Rider dúdlike oerienkomsten mei Eastwood syn eardere western High Plains Drifter. Dat gou ek foar de tema's fan moraliteit en gerjochtichheid. Pale Rider waard ien fan Eastwood syn meast súksesfolle films. De Amerikaanske filmkritisy beskôgen it as ien fan 'e bêste films fan it jier en as de bêste western yn lange tiid.
Mei Marsha Mason spile Eastwood yn 1986 de haadrol yn it militêr drama Heartbreak Ridge, oer de Amerikaanske ynfal yn Grenada, yn 1983. Eastwood, dy't ek wer as regisseur en produsint by de film belutsen wie, spile dêryn in sersjant yn it Amerikaanske Marinierskorps dy't noch meifochten hat yn 'e Koreaanske Oarloch en beseft dat syn militêre wurkpaad sa njonkelytsen op syn 'e rint. De produksje en opnamen fan Heartbreak Ridge waarden bedoarn troch ûnderlinge ûnienichheden tusken Eastwood en syn langjierrige freon en ko-produsint Fritz Manes, en ek troch in skeel mei it Amerikaanske Ministearje fan Definsje, dat iepentlik blyk joech fan minachting foar de film. Doe't Heartbreak Ridge útkaam, wie it mei in opbringst fan $70 miljoen benammen in kommersjeel súkses, mar nei 2000 binne ek de filmkritisy positiver oer de film wurden. Yn 1988 spile Eastwood yn The Dead Pool foar de fyfde en lêste kear de rol fan Harry Callahan. De plot fan 'e film draait om in list fan bekende persoanen dy't grutte kâns rinne mei koarten dea te gean, opsteld troch filmregisseur Peter Swan (spile troch Liam Neeson). Dirty Harry rekket by de saak belutsen as de persoanen op 'e list ek wurklik begjinne te stjerren, mar net troch natuerlike oarsaken. The Dead Pool is ien fan 'e bekendste Dirty Harry-films, mar hy brocht mar $38 miljoen op en de measte kritisy beskôgen him as it swakste diel fan 'e rige.
Nei The Dead Pool foel Eastwood syn karriêre in bytsje stil, wat him lykwols tiid bea om him dwaande te hâlden mei in tal lytsere en mear persoanlike projekten. Sa regissearre en produsearre er yn 1988 Bird, in biografyske film, mei yn 'e haadrol Forest Whitaker, oer jazzmuzikant Charlie "Bird" Parker. Nettsjinsteande krityk fan û.m. de swarte regisseur Spike Lee, dat de film gjin rjocht dwaan soe oan Parker syn persoanlikheid en gefoel foar humor, krige Eastwood foar Bird twa Golden Globes: ien yn 'e kategory bêste regisseur, en dêropta de Cecil B. DeMille Award, in oeuvrepriis. Kommersjeel sjoen waard Bird lykwols in flop, mei in opbringst fan mar $11 miljoen, eat dat Eastwood sels wiet oan in tebekrinnende belangstelling foar jazz ûnder Afro-Amerikanen. Yn 1989 spile Eastwood de manlike haadrol yn Pink Cadillac, oer in ûnskuldige frou (spile troch Bernadette Peters), dy't hjitfolge wurdt troch in preemjejager (Eastwood) en in groep blanke rasisten, en dy't oan al har efterfolgers besiket te ûntkommen yn 'e rôze Cadillac fan har man. De film krige minne resinsjes en wie ek kommersjeel in flop, en markearre ien fan 'e djiptepunten yn Eastwood syn karriêre.
Jierren '90
Yn 1990 regissearre en produsearre Eastwood, en spile er de haadrol yn, White Hunter Black Heart, in filmadaptaasje fan 'e roman fan Peter Viertel oer regisseur John Huston en hoe't dy de filmklassiker The African Queen (1951) makke. White Hunter Black Heart wie yn 'e simmer fan 1989 op lokaasje yn Simbabwe opnommen. Doe't er útbrocht wie, ûntfong de film lof fan 'e filmkritisy, mar hy draaide mar yn in beheind tal bioskopen en brocht sadwaande mar $8,4 miljoen op. Letter yn 1990 regissearre Eastwood the buddy cop film The Rookie, dêr't er sels ien fan 'e haadrollen yn spile as in âldere plysjeman dy't in jonge kollega (spile troch Charlie Sheen) it fak leare moat. De measte resinsinten fûnen de wikselwurking tusken de beide haadpersoanen net oertsjûgjend, mar priizgen de aksjesênes yn 'e film. Trochdat Eastwood dêrnei behelle rekke yn in slepende rjochtsaak, om't er mei syn fiertúch mei opsetsin de auto fan in frou raamd hawwe soe, kamen der yn 1991 gjin films fan him út. Uteinlik wûn er de saak, en doe't er oanbea om 'e abbekatekosten fan 'e frou te beteljen as dy net yn heger berop gie, stimde hja dêrmei yn.
Yn 1992 makke Eastwood op 'e nij in western, yn in tiid dat dat sjenre alhiel út 'e graasje rekke wie. De film hiet Unforgiven en Eastwood wie regisseur, produsint en haadrolspiler. Senario's foar dy film, ûnder titels as The Cut-Whore Killings en The William Munny Killings, bestiene al sûnt 1976, mar Eastwood hie besletten om it projekt út te stellen oant er sels âld genôch wie om 'e haadrol te fertolkjen. Hy spile William Munny, in âld-bandyt op jierren dy't syn libben bettere hat, mar beslút om noch ien kear syn âlde berop op te nimmen, dêryn bystien troch syn swarte maat, spile troch Morgan Freeman. Se nimme it dêrby op tsjin in tirannike sheriff, spile troch Gene Hackman. Unforgiven waard in ûnbidich súkses en krige fan alle kanten de heechste lof taswaaid. Hy waard nominearre foar njoggen Oscars, en wûn dêr fjouwer fan, wêrûnder twa foar Eastwood sels: de prizen yn 'e kategoryen bêste film en bêste regisseur. Eastwood wûn mei de film ek de Golden Globe foar bêste regisseur, en waard nominearre foar de Oscar foar bêste akteur en de BAFTA Awards foar bêste film en bêste regisseur. Yn juny 2008 waard Unforgiven troch it Amerikaansk Film Ynstitút (AFI) yn 'e top 10 fan bêste westerns aller tiden op it fjirde plak set, efter Shane, High Noon en The Searchers.
Yn 1993 hie Eastwood de haadrol yn 'e aksjefilm In the Line of Fire, dy't regissearre waard troch Wolfgang Petersen. Hy spile Frank Horrigan, in agint op jierren fan 'e Secret Service, dy't noch altyd lijt ûnder skuldgefoelens om't er yn 1963 it libben fan presidint John F. Kennedy net rêde kinnen hat. As in moardner (spile troch John Malkovich) it op 'e hjoeddeistige presidint foarsjoen hat, kriget er lykwols einlings de kâns om it goed te meitsjen, wylst er tusken de bedriuwen troch yn in romantyske relaasje behelle rekket mei in jongere froulike kollega (spile troch Rene Russo). In the Line of Fire brocht allinnich al yn 'e Feriene Steaten $102 miljoen yn 't laadsje en hearde ta de tsien meast opbringende films fan it jier. Letter yn 1993 regissearre Eastwood A Perfect World, dêr't er sels de wichtichste byrol yn spile fan in Texas Ranger dy't yn 'e 1960-er jierren efter in ûntsnapte krimineel oan sit, wêrby't de krimineel, spile troch Kevin Costner, in auto stelt mei in lyts jonkje deryn. Neffens filmkritika Janet Maslin, fan The New York Times, wie A Perfect World it absolute hichtepunt fan Eastwood syn wurk as regisseur.
Op Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes ûntfong Eastwood yn maaie 1994 de Ordre des Arts et des Lettres, ien fan 'e heechste Frânske ûnderskiedingen. Yn maart 1995 waard him by de útrikking fan 'e Oscars de Irving G. Thalberg Memorial Award takend foar syn hiele oeuvre. Syn folgjende film wie de bernefilm Casper, út 1995, dêr't er in kameoroltsje yn hie as himsels. Letter dat jiers wreide er syn wenstige rippertwaar út troch as tsjinspiler fan Meryl Streep yn it romantyske drama The Bridges of Madison County te spyljen, in film dy't er ek regissearre en produsearre. It ferhaal, basearre op 'e roman fan Robert James Waller, gie oer Robert Kincaid (Eastwood), in fotograaf foar it tydskrift National Geographic, dy't yn 'e 1960-er jierren Madison County yn Iowa besiket om dêr foto's te meitsjen fan 'e ferneamde oerkape brêgen, en dan fereale rekket op en in bûtenechtlike relaasje kriget mei de pleatslike boerinne Francesca (Streep). Hoewol't de roman troch literatuerkritisy min ûntfongen wie en beskôge waard as ûngaadlik materiaal foar in ferfilming, makke Eastwood fan The Bridges of Madison County in film dy't sawol de filmkritisy tefreden stelde as in kommersjeel súkses waard. De film waard nominearre foar in Golden Globe yn 'e kategory bêste film, en wûn de César du Cinéma, de wichtichste Frânske filmpriis, foar bêste bûtenlânske film. Streep waard foar har rol ek nominearre foar sawol de Oscar as de Golden Globe foar bêste aktrise.
Yn 1996 waard oan Eastwood de oeuvrepriis (Life Achievement Award) fan it Amerikaansk Film Ynstitút (AFI) takend. Yn 1997 wie Eastwood as produsint, regisseur en akteur belutsen by de skriller Absolute Power. Dêryn spile er de rol fan Luther Whitney, in master-ynbrekker dy't ûnder in ynbraak yn in filla tsjûge is fan 'e oerhoer mei en moard op 'e frou fan in politike bûnsgenoat fan 'e presidint fan 'e Feriene Steaten. De dieder is nimmen oars as de presidint sels (spile troch Gene Hackman). De film krige mingde reäksjes fan 'e resinsinten en waard ek yn 'e bioskopen gjin grut súkses. Neitiid regissearre en produsearre Eastwood Midnight in the Garden of Good and Evil (1997), dêr't er sels noris net yn spile. Dy film wie basearre op 'e roman fan John Berendt en de haadrollen waarden fertolke troch John Cusack, Kevin Spacey en Jude Law. Midnight in the Garden of Good and Evil krige krekt as Absolute Power mingde kritiken.
Eastwood regissearre en produsearre yn 1999 de skriller True Crime, dêr't er sels de haadrol yn spile fan Steve Everett, in sjoernalist en opbetterjend alkoholist, dy't ferslach dwaan moat fan 'e deastraf fan in feroardiele moardner (spile troch Isaiah Washington). Dyselde hâldt út dat er ûnskuldich is. Yn 't earstoan is de synyske Everett skeptysk, mar stadichoan rekket er oertsjûge fan 'e ûnskuld fan 'e man, en dan beweecht er himel en ierde om 'e terjochtstelling tsjin te kearen. True Crime krige in tuskenbeiden ûntfangst fan 'e kritity, en flopte yn 'e bioskopen. Fan it budget fan $55 miljoen waard mar rûchwei de helte weromfertsjinne, dat it wie ien fan Eastwood syn minst prestearjende films.
Nei 2000
Yn 2000 wûn Eastwood de Gouden Liuw foar it Oeuvre op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje. Datselde jiers wied er regisseur, produsint en ien fan 'e haadrolspilers yn Space Cowboys, oer in fjouwertal âlde knarren dy't as astronauten de romte yn stjoerd wurde om in âlde Sovjet-satellyt te reparearjen. As tsjinspilers hie Eastwood yn dy film Tommy Lee Jones, Donald Sutherland en James Garner. Foar Space Cowboys komponearre Eastwood, tegearre mei Lennie Niehaus, ek de filmmuzyk. De film waard goed ûntfongen en brocht yn 'e bioskopen allinnich al yn 'e Feriene Steaten mear as $90 miljoen op, mear as Eastwood syn twa foargeande films mei-inoar. Sels waard Eastwood foar Space Cowboys nominearre foar Saturn Awards yn 'e kategoryen bêste akteur en bêste regisseur. De folgjende film fan Eastwood wie Blood Work, út 2002, dêr't er behalven as akteur op 'e nije ek by belutsen wie as regisseur en produsint. Hy fertolke dêryn de rol fan âld-FBI-agint Terry McCaleb, dy't in herttransplantaasje ûndergien hat en by de jacht op in sadistyske moardner (spile troch Jeff Daniels) belutsen rekket as er de dea fan 'e frou begjint te ûndersykjen fan wa't er it hert krigen hat. De film, dy't basearre wie op 'e roman út 1998 mei deselde namme fan Michael Connelly, krige mingde resinsjes en mislearre yn 'e bioskopen mei in ferlies fan krapoan $24 miljoen op in budget fan $50 miljoen. Nettsjinsteande dat wûn Eastwood mei Blood Work àl de Future Film Festival Digital Award op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje.
Yn 2003 regissearre en produsearre Eastwood it misdiedrama Mystic River, dêr't er ek de filmmuzyk sels foar skreau, mar dêr't er net yn spile. It wie in film dy't moard, figilantisme en seksueel misbrûk as tema's hie, mei yn 'e haadrollen Sean Penn, Kevin Bacon en Tim Robbins. Mystic River waard priizge troch de filmkritisy, makke allinnich al yn 'e Feriene Steaten $60 miljoen winst, en wûn twa Oscars: ien foar bêste akteur, foar Penn, en ien foar bêste manlike byrol, foar Robbins. Eastwood sels waard foar de film nominearre foar twa Oscars, foar bêste film en bêste regisseur, en ek foar de Golden Globe foar bêste regisseur. Boppedat wûn Mystic River de César du Cinéma foar bêste bûtenlânske film.
De folgjende film fan Eastwood wie it sportdrama Million Dollar Baby, dêr't er by belutsen wie as regisseur, produsint, komponist fan 'e filmmuzyk en haadrolspiler. It wie de earste film sûnt Unforgiven wêryn't Eastwood op 'e nij gearwurke mei Morgan Freeman. It tragyske ferhaal gie oer in bokstrainer op jierren (Eastwood) dy't in jonge froulike bokser (spile troch Hilary Swank) ûnder syn hoede nimt. De film wûn fjouwer Oscars, foar bêste film en bêste regisseur (Eastwood), bêste aktrise (Swank) en bêste manlike byrol (Freeman). Eastwood waard ek nominearre foar in Oscar yn 'e kategory bêste akteur. Hy wie doe mei 74 jier de âldste regisseur dy't ea in Oscar foar bêste regisseur wûn hat, en teffens wied er ien fan 'e trije regisseurs (mei Miloš Forman en Francis Ford Coppola), dy't twaris in Oscar foar bêste film krigen hawwe. Hy wûn mei Million Dollar Baby ek de Golden Globe foar bêste regisseur en de César du Cinéma foar de bêste bûtenlânske film. Fierders waard er foar de film nominearre foar in Grammy en in Golden Globe foar bêste filmmuzyk, wylst Million Dollar Baby ek nominearre waard foar in Screen Actors Guild Award foar bêste cast. De Golden Globe foar bêste regisseur waard oan Eastwood útrikt troch syn eigen dochter Kathryn Reeves, dy't by de útrikkingsseremoanje yn 2005 Miss Golden Globe wie.
Yn 2006 makke Eastwood, as regisseur en produsint, mar net as akteur, twa films dy't allebeide oer de Slach om Iwo Jima giene, yn 'e Twadde Wrâldoarloch yn 'e Stille Oseaan. Foar beide films wurke Eastwood gear mei Steven Spielberg. De earste, Flags of Our Fathers, gie oer de Amerikaanske mariniers dy't de Amerikaanske flagge op 'e top fan 'e berch de Suribachi op it eilân Iwo Jima planten. Yn dy film makke Eastwood syn soan Scott syn akteardebút. Foar Flags of Our Fathers waard Eastwood nominearre foar in Golden Globe foar bêste regisseur. De twadde film wie Letters from Iwo Jima, dy't draaide om 'e ûnderfinings fan 'e Japanske ferdigeners fan it eilân en de brieven dy't hja dêrwei nei hûs skreaune. It wie de earste Amerikaanske oarlochsfilm dy't in militêr treffen hielendal fanút it perspektyf fan in fijân fan 'e Feriene Steaten sjen liet. Foar Letters from Iwo Jima waard Eastwood nominearre foar de Oscars foar bêste film en bêste regisseur, wylst ek it senario in Oscarnominaasje krige. De (Japansktalige) film wûn fierders de Golden Globe foar bêste film yn in bûtenlânske taal en waard nominearre foar de Golden Globe yn 'e kategory bêste regisseur. Yn 2009 waard Eastwood foar syn bydrage oan 'e ferbettering fan 'e Amerikaansk-Japanske relaasjes troch keizer Akihito fan Japan beneamd yn 'e Oarder fan de Rizende Sinne.
Yn 2006 waard Eastwood troch de Kalifornyske gûverneur Arnold Schwarzenegger en first lady Maria Shriver ynhuldige as lid fan 'e California Hall of Fame, dy't fêstige is yn it Kalifornysk Museum foar Skiednis, Froulju en de Keunsten yn Sacramento. Begjin 2007 ûntfong Eastwood by in seremoanje yn Parys it Légion d'Honneur, de heechste Frânske boargerlike ûnderskieding, út 'e hannen fan presidint Jacques Chirac, dy't him by dy gelegenheid fertelde dat er "it bêste fan Hollywood" belicheme. Eastwood krige yn dyselde snuorje ek trije earedoktoraten útrikt, yn 2006 fan 'e Universiteit fan de Stille Oseaan yn Sacramento en San Francisco, en yn 2007 fan it Berklee College of Music en it Monterey Jazz Festival. Yn 2009 krige er ek in earedoktoraat fan it Amerikaansk Film Ynstitút en in Gouden Earepalm op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes.
In oare film dy't Eastwood regissearre en produsearre, mar dêr't er net yn spile, wie Changeling, út 2008. Dy wie basearre op in wier ferhaal út 'e ein fan 'e 1920-er jierren, wêryn't in mem (spile troch Angelina Jolie) nei jierren weriene wurdt mei har fermiste soan, mar op in stuit ûntdekt dat it om in bedrager giet. Changeling waard troch de kritisy mei in protte lof ûntfongen; sa bewearde Damon Wise yn it tydskrift Empire, dat de film "sûnder lek of brek" wie. De film brocht mear as $110 miljoen op, mar it meastepart dêrfan kaam fan bûten de Feriene Steaten. Eastwood waard foar Changeling nominearre foar in Oscar en in Golden Globe foar bêste filmmuzyk, twa Saturn Awards foar bêste regisseur en bêste filmmuzyk, en in BAFTA Award foar bêste regisseur.
Nei Changeling beëinige Eastwood in selsoplein fjouwerjierrich skoft yn syn aktearkarriêre troch de haadrol te spyljen yn 'e dramafilm Gran Torino, dy't er dêrnjonken ek regissearre en produsearre en dêr't er mei syn soan Kyle en Jamie Cullum ek de filmmuzyk foar skreau. De film gie oer Walt Kowalski (Eastwood) in synyske en bittere âlde widner dy't neat fan syn buorlju (in etnyske Hmong-famylje) en likemin fan syn eigen bern en pakesizzers hawwe moat, mar úteinlik freonskip slút mei syn buorjonge en buorfamke en it om harren opnimt tsjin in strjitbinde dy't de buert terrorisearret. Eastwood syn biograaf Marc Eliot omskreau it personaazje fan Walt Kowalski as "in gearraning fan 'e Man sûnder Namme, Dirty Harry en William Munny." Gran Torino wie in grut súkses en brocht yn it wykein fan 'e Amerikaanske premiêre allinnich al $30 miljoen op. De úteinlike, wrâldwide opbringst bedroech $268 miljoen, wat it (rekken hâldend mei ynflaasje) ta de kommersjeel súksesfolste film út Eastwood syn hiele karriêre makke. Gran Torino wie de trêde film fan Eastwood dy't de César du Cinéma yn 'e kategory bêste bûtenlânske film wûn. Ek waard Eastwood der foar nominearre foar de Golden Globe foar bêste filmmuzyk.
Yn 2009 makke Eastwood wer in film dêr't er allinnich as regisseur en produsint by belutsen wie. Dat wie Invictus, in sportfilm basearre op it wiere ferhaal fan it Súdafrikaanske rugbyteam yn 'e Rugby World Cup fan 1995, mei yn 'e haadrollen Matt Damon as François Pienaar, de oanfierder fan it rugbyteam, en Morgan Freeman as presidint Nelson Mandela. De film krige oer it generaal positive resinsjes, en Eastwood waard derfoar nominearre foar in Golden Globe foar bêste regisseur en foar de César du Cinéma foar bêste bûtenlânske film. Yn 2010 regissearre en produsearre Eastwood Hereafter, op 'e nij mei Matt Damon yn 'e haadrol, dy't diskear in heldersjende spile. De film gie yn septimber yn premiêre op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Toronto en waard neitiid yn in beheind tal bioskopen útbrocht. Hereafter krige mingde kritiken, hoewol't de rezjy fan Eastwood oer it algemien priizge waard.