cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hollânsk
Subdialekten
It Hollânsk kin opdield wurde yn sân ûnderskate subdialekten dy't yn 'e measte gefallen sels ek wer ûnderferdield wurde kinne yn noch wer lytsere plattelâns- en stedsdialekten. Fierwei de grutste fan dy dialektgroepen wurdt foarme troch it Súdhollânsk. Dêrta hearre ûnder mear stedsdialekten as it Amsterdamsk, Rotterdamsk, Haachsk, Leisk, Haarlimsk, Delftsk en Goudsk, dialekten fan fiskersdoarpen as it Katwyksk, it Noardwyksk en it Skeveningsk en plattelânsdialekten as it Rynlânsk, it Skylânsk en it Delflânsk.
By de Iselmarkust lâns, tusken Skarwâld en Durgerdam yn, wurdt it Wetterlânsk sprutsen. Dy kloft omfettet dialekten as it Purmereinsk, it Foalendamsk, it Mûntsjedamsk en it Markersk. Bewesten it Wetterlânske gebiet leit de Saanstreek, dêr't it Saansk sprutsen wurdt. Dêr wer westlik fan, oan 'e Noardseekust, wurde de Kennemerlânske dialekten sprutsen, lykas it Alkmaarsk, it Beverwyksk en it IJmuidersk.
En ta ein beslút is der dan noch it Westhoekske dialekt, dat yn 'e provinsje Noard-Brabân sprutsen wurdt, yn 'e krite fuort besuden it Hollânsk Djip, mei it stedsje Willemstêd en doarpen as Klundert en Fijnaart. Dat gebiet hearde oarspronklik ta it gewest Hollân, mar kaam yn 1813 by Noard-Brabân te hearren, doe't dat nei de oprjochting fan it Keninkryk fan 'e Nederlannen foar it earst in selsstannige provinsje waard.
John Elliot
thumb|right|200px|John Elliot John Eliot (±. 1604 - 21 maaie 1690) wie Puriteinske sindeling fan Amerikaanske Yndianen. Troch syn wurk wurd er ek wol de apostel fan de Yndianen neamd.
Oplieding yn Ingelân en predikantskip yn Massachusetts
John Eliot waard berne yn Widford yn Hertfordshire (Ingelân) en libbe yn syn bernetiid yn Nazeing. Hy folge syn oplieding oan it "Jesus College" te Cambridge. Op 31 novimber 1631 arrivearre hy mei it skip "Lyon" yn Boston yn Massachusetts en waard predikant en learend âlderling fan de "First Church" yn Roxbury. Hy studearre dêr ek as learling by Thomas Hooker. Fierder fêstige hy him dêr en stifte yn 1645 de Roxbury Latin School. Fan 1649 oant 1674 waard er yn de gemeente fan Roxbury assisteare troch Samuel Danforth.
Eliot School
Yn 1689 joech John Eliot 75 acres (300.000 m2) lân yn Jamaica Plain om de Eliot School, dy't yn 1676 stifte is, te stypjen. By dizze jefte wie in betingst opnaam dat de skoalle sûnder ûnderskied te meitsjen negers en yndianen talitte moast, wat foar dy tiid in grutte útsûndering wie. De skoalle bestiet as de "The Eliot School of Fine and Applied Arts" noch hieltiten tichteby it oarspronklik stee.
PC 2008
thumb|right|300px|iepening fan de PC troch de foarsitter Minne Dijkstra thumb|right|300px|de winners fan de PC, Jochum Bouma, Auke van der Graaf en Douwe Groenendijk De PC fan 2008 waard op woansdei 30 july ferkeatst. It wie de 155ste edysje fan de wichtichste keatspartij fan it jier.
Earste List
Oer it lotsjen wiene de measte minsken wol tefreden. De haadklasse partoeren wiene aardich oer de list ferdield, allinne de wedstriid tusken partoer 5 en 6 (de finale fan it foargeande jier) wie wol wat spitich. Dit waard ek in tige spannende partij. Lang om let kaam alles oan de hang en doe wie it Klaas Berkepas dy't it perk miste, wat ek wol spitich wie om't hy foar it lêst oan de PC meidie. Ek yn de wedstriid fan it jeugdige partoer fan Jelte Pieter Dijkstra kaam alles oan de hang mar hjir wie it it partoer fan Abma dy't trochgie.
Heale Finale
Yn de heale finale's wiene it twa ûnferwachtse winners. Earst wiene it Jochum Bouma dy't wûnen fan it partoer fan Johan van der Meulen dy't allegear net yn harren bêste dwaan wiene. De twadde ferrassing wie de útskeakeling fan it de bruorren Wassenaar. Dy wiene de earste twa listen frij maklik trochkaam mar tsjin it partoer fan Gert-Anne van der Bos wie it foaral troch it bêst opslachwurk fan Gert-Anne van der Bos eins wol gau dúdlik dat it partoer fan Rutmer van der Meer de finale net helje soe.
Finale
De finale waard begûn om in oere as seis. Om't de perken dit jier oan de stêdkant leine, oars lizze se meast oan de bolwurkkant, hie it perk mei de finale bot lêst fan de sinne dy't krekt oer de beammen fan it bolwurk skynde. It wie sels sa slim dat Douwe Groenendijk in hege bal fan Gert-Anne van der Bos hielendal kwyt wie sadat de bal krekt foar syn fuotten delkaam sûnder dat hy wat dwaan koe. Dochs wie it it perk fan Douwe Groenendijk en Auke van der Graaf dy't hjir it bêste mei om giene. Foaral Folkert van der Wei dy't de hiele dei hiel goed stie te keatsen wie in de finale folle minder. Ek om't Gert-Anne van der Bos yn de finale neist in tal sitballen in protte opslachmissers hie wie it partoer fan Jochum Bouma de logyske winner. Douwe Groenendijk, dy't op wichtige mominten de foarbêst oernaam en dêr ek suksesfol mei wie waard keazen ta kening.
Evener
Grutsirkel
De evener is de ienige parallel dy't ek in grutsirkel is. It is de grutsirkel dy't de snijsirkel foarmet fan it ierdoerflak mei in flak leadrjocht op de ierdas, healwei tusken beide poalen. De evener is dêrmei ek de nulparallel. De evener is it midden fan de tropen, dêr't de sinne twa kear yn it jier rjocht omheech stiet.
Lannen
De evener rint troch de folgende lannen:
Panfluit
De panfluit is in fluit dy't opboud is út in tal oan de ûnderkant tichtmakke buizen fan ferskillende lingte. As materiaal wurdt foar de Súd-Amerikaanske panfluit meast bamboe brûkt. Dêrneist wurde ek panfluiten makke fan hout, glês of metaal. De namme panfluit komt fan de Grykske god Pan.
In panfluit wurdt bespile troch lucht oer de buis tsjin de râne te blazen. Elke buis hat syn eigen toan. Troch de panfluit te kanteljen kin de fluitist de toan mei wat oefenjen in bytsje sakje litte. It berik hinget fan it tal pypkes ôf en kin fariearje fan in oktaaf oant sawat trije oktaven. De toanhichte hinget (foaral) ôf fan de lingte fan de pypkes en (foar in part) fan de trochsneed. De panfluit kin wat ferstimd wurde troch lytse waaksboltsjes op de boaiem fan in pypke plat te drukken. In panfluit is foar in hobbyist frij ienfâldich sels te meitsjen, fan bamboe of b.g. PVC-buis.
Foaral yn Súdeast-Jeropa (Roemeenje) en Súd-Amearika wurdt op 'e panfluit spile. De foarm fan de panfluiten is oars neigeraden de kontreien dêr't er wei komt. Oarspronklik kaam de panfluit foar yn in soad parten fan de wrâld, sa't út archeologyske fynsten bliken docht, mar yn in soad gebieten is er yn ûnbrûk rekke. Roemeenje en it Andesgebiet binne kontreien dêr't it ynstrumint bewarre bleaun is.
Yn de santiger jierren krige de panfluit mear bekendheid troch de Roemeenske panfluitist Gheorghe Zamfir, in learling fan de legindaryske Fanica Luca. De panfluit wurdt troch de measte minsken assosjearre mei Roemeenske en Súd-Amerikaanske folksmuzyk, mar mei dit ynstrumint kinne ek hiel goede oare muzyksjenres spile wurde. Muzikanten as Simion Stanciu, Nicolae Pirvu en oaren ha sjen litten dat de panfluit him ek goed brûke lit foar it útfieren fan klassike muzyk.
Keppelings om utens
"Hall of fame" - ferneamde panfluitspilers
Panfluitside fan Dave Pighills
Flauta de Pan Zampoña
Fluier
thumb|80px|Fluier In fluier is in lange (± 80 sm) Roemeenske blokfluit (it wurd fluier betsjut ek gewoan fluit yn it Roemeensk). Bysûnder oan de fluier is it beheind tal fingergatten: 4 foar de lofterhân en twa foar de rjochter, dy't ek noch net iens oanslute. Dat hat ûnder oare as gefolch dat der 'gatten' yn de mooglik te spyljen toanljedder sitte, dy't meast net mei helpgrepen te kompinsearjen binne. De fluier lit him tige maklik oerblaze oant wol seis kear, wêrmei't de gatten yn de toanljedder foar it leechste oktaaf kompinsearre wurde.
Pito rociero Fluier Флуер Фрула Frula
The King's Speech (film)
The King's Speech is in Britsk-Amerikaanske histoaryske biografyske dramafilm út 2010 ûnder rezjy fan Tom Hooper, mei yn 'e haadrollen Colin Firth en Geoffrey Rush. It ferhaal giet oer de mei stammerjen oanhelle Britske prins en lettere kening George VI, dy't de eksintrike Australyske logopedist Lionel Logue yn 'e earm nimt om derfoar te soargjen dat er út 'e wurden komme kin as er taspraken hâlde moat. De titel is in wurdboarterij, dy't sawol "De Taspraak fan 'e Kening" as "It Spraakfermogen fan 'e Kening" betsjutte kin. De film, dy't as ûnôfhinklike film makke waard, krige poerbêste resinsjes fan 'e filmkritisy en ûntjoech him yn 'e bioskopen ek ta in trochslaand kommersjeel súkses. The King's Speech wûn fjouwer Oscars (wêrûnder de Oscar foar Bêste Film), in Golden Globe, sân BAFTA's, twa Screen Actors Guild Awards, twa Satellite Awards, in Empire Award en in grut tal oare prizen.
Doeschka Meijsing
Maria Johanna (Doeschka) Meijsing (Eindhoven, 21 oktober 1947 - Amsterdam, 30 jannewaris 2012 ), de âldere suster fan skriuwer Geerten Meijsing en filosofe Monica Meijsing, wie in Nederlânske skriuwer fan ferhalen en romans.
The King's Speech (film)
Plot
By de seremoniële ôfsluting fan 'e Tentoanstelling fan it Britske Ryk yn it Wembleystadion yn Londen, hâldt prins Albert, hartoch fan York, de twadde soan fan kening George V fan it Feriene Keninkryk, mei muoite in taspraak foar it gearklofte publyk, dy't ûntsierd wurdt troch syn stammerjen. Syn syktocht nei genêzing fan dy oandwaning hat oant no ta om 'e nocht west, mar syn leafhawwende frou, Elizabeth Bowes-Lyon, bringt him yn kontakt mei in logopedist fan Australysk komôf oer wa't se heard hat, in Lionel Logue.
De earste moeting tusken Logue en syn nije pasjint ferrint stroef, mei't de logopedist derop stiet om Lionel neamd te wurden en de prins oansprekt as 'Bertie' (de ropnamme dy't yn famyljefermidden foar him brûkt wurdt). De prins is derfan oertsjûge dat er nea prate kinne sil sûnder te stammerjen, mar Logue set him in koptillefoan mei lûde muzyk op en lit him dan in passaazje út Hamlet fan Shakespeare foardrage. Fan it resultaat makket er in lûdsopname. Prins Albert rekket allinne mar mear frustrearre troch dat eksperimint, en rint lulk fuort, hoewol't it Logue noch wol slagget om him de lûdsopname by wize fan sûvenir mei te jaan.
Doeschka Meijsing
Biografy
Meijsing studearre Nederlânsk en literatuerwittenskip oan de Universiteit fan Amsterdam. Fan 1971 oant 1976 joech sy les oan it St. Ignatiusgymnasium. Dêrnei wie sy oant 1978 wittenskiplik meiwurker ian it Ynstitút foar Neerlandistyk fan de Universiteit fan Amsterdam. Yn 1978 waard Meijsing redaktrise foar de boekebylage fan Vrij Nederland en yn 1989 waard hja literatuerredakteur fan it opinyblêd Elsevier.
Skriuwer
Fan 1969 ôf publisearre Doeschka Meijsing yn Podium, letter ek yn De Revisor; dêrtroch wurdt hja ta de streaming fan de Revisor-auteurs rekkene. yn 1974 ferskynde har earste ferhalebondel De hanen en andere verhalen. De gastkolleezjes dy't sy oan de Universiteit fan Grins joech, binne bondele yn Hoe verliefd is de toeschouwer? (1988). Meijsing skreau ek poëzy (Paard Heer Mantel, 1986). Yn 1997 wûn hja de Opzij Literatuerpriis (dy't doe noch de Annie Romeinpriis hjitte).
The King's Speech (film)
Plot
Nei't kening George V yn 1934 syn krysttaspraak foar de radio fan 'e BBC holden hat, drukt er prins Albert op it hert dat dit medium yn it ferfolch in wichtich ûnderdiel útmeitsje sil fan 'e rol fan it Britske keninklik hûs. Hy fiteret syn soan oan om deselde taspraak sels te prebearjen (hoewol net op 'e radio), mar dat rint út op in mislearring as de prins troch syn stammerjen alhiel net út syn wurden komme kin. Dy jûns spilet er lykwols út in morbide sucht nei selshoffening de lûdsopname fan Logue ôf en rekket ferbjustere as bliken docht dat er de passaazje út Hamlet sûnder hapering foarlêzen hat.
Stipe troch syn frou Elizabeth keart de prins dêrop by Logue werom om tenei deistige oefenings yn sykheljen en foarlêzen te dwaan. Logue wol it ek oer de psychologyske oarsaak fan it stammerjen hawwe, mar dêr wol de prins earst neat oer loslitte. Meitiid fertelt er lykwols dat er as bern o sa troch syn bruorren narre is mei syn stammerjen, en dat syn heit wegere dêr it near op te lizzen om't er miende dat it narjen him twinge soe it stammerjen ôf te learen. Ek fertelt er oer syn mishanneling troch syn earste bernefamke.
Yn 1936 komt kening George V te ferstjerren en wurdt opfolge troch syn âldste sôan David, dy't op 'e troan komt as kening Edwert VIII fan it Feriene Keninkryk. Tsjin dy tiid is de nije kening lykwols al oan kop en earen ta behelle yn in leafdesrelaasje mei Wallis Simpson, in troude Amerikaanske frou dy't earder alris skieden is. Sy lit har ek fan har twadde man skiede, en Edwert wol dêrnei beslist mei har trouwe. Syn keninklike posysje as haad fan 'e Tsjerke fan Ingelân, dy't skiedings net erkent, makket soks lykwols ûnmooglik. Yn 'e eagen fan 'e tsjerke soe it nammentlik in gefal fan dûbele bigamy wêze, mei't Wallis har beide eardere mannen noch libje.
Prins Albert hat op in stuit skjin syn nocht fan it ûnferantwurde hâlden en dragen fan syn broer en siket Logue op foar in net yn 't foar ôfsprutsen moeting. Troch de jierren hinne is er Logue as in freon begûn te sjen, wat wat nijs foar him is, om't er troch syn isolearre maatskiplike posysje nea earder freonen hân hat. Oan Logue lit de prins syn frustraasje blike, net inkeld oer syn broer de kening, mar ek oer himsels. Syn spraakfermogen is der ûnderwilens yn 'e measte omstannichheden in stik op foarút gien, mar syn broer kin him noch sa stammerje litte dat er op 't lêst gjin wurd mear útbringe kin. Hy bringt de relaasje fan Edwert mei Wallis Simpson oan Logue út. Dy besiket him in hert ûnder de rym te stekken troch te sizzen dat Albert sels in goede kening wêze soe, mocht it slimste barre en Edwert abdisearje. De prins wol dêr lykwols neat fan witte en kiest derfoar om dat op te fetsjen as in ynflústering fan heechferrie. Neitiid kappet er alle bannen mei Logue troch.
De Abdikaasjekrisis rint der úteinlik op út dat Edwert ôfstân docht fan 'e troan, om't er bûge of barste mei Wallis Simpson trouwe wol en dat ûnmooglik is salang't er kening is. Stipe troch premier Stanley Baldwin folget prins Albert syn broer op as kening, ûnder de keningsnamme George VI. Underwilens hat Logue besocht syn ûntskuldigings oan te bieden, nei't syn frou Myrtle him dêrta oantrune doe't er har fertelde dat er rûzje krigen hie mei "in pasjint". It slagget him lykwols net om ta de prins talitten te wurden.
Prins Albert, dy't as kening oansjocht tsjin in hiele takomst fol taspraken, beseft dat er ferlet hat fan Logue syn help, en regelet in nije moeting by Logue thús. De logopedist hat soarge dat syn frou en syn beide soannen op dat stuit fuort binne. Hy en de prins prate harren skeel út en ferfetsje de oefenings, wylst prinsesse Elizabeth Bowes-Lyon yn it oangrinzgjende fertrek in kopke tee drinkt. As Myrtle Logue, dy't noch altyd neat wit fan 'e omgong dy't har man hat mei it keninklik hûs, ûnferwachts earder thúskomt, treft se de prinsesse yn har wenkeamer oan. Dat liedt ta in fermaaklik ynsidint wêrby't Logue him foar syn frou besiket te ferskûljen en troch prins Albert oanfitere wurde moat om har ûnder eagen te kommen.
Doeschka Meijsing
Ferstjerren
Doeschka Meijsing stoar oan de komplikaasjes fan in swiere operaasje. Sy wenne oant har dea ta yn Amsterdam-Súd.
The King's Speech (film)
Plot
As Logue en de prins de rol fan 'e prins by de kroaning oefenje wolle yn 'e Abdij fan Westminster, komme se yn botsing mei Cosmo Gordon Lang, dy't as aartsbiskop fan Canterbury it deistich bestjoer oer de Tsjerke fan Ingelân hat. Lang sjocht neat yn in sljochtwei man as Logue, dy't boppedat ek noch in Austraaljer is, en komt mei in eigen logopedist foar de prins oan. Dy jout him lykwols te ferstean dat er himsels wol rêde kin mei eigen priveelibben. Dêrop besiket de aartsbiskop Logue te ûndermynjen troch derop te wizen dat er gjin dokterstitel hat om't er nea gjin formele oplieding ta logopedist folge hat. Logue leit oan in ûntstelde prins Albert út dat der doedestiden yn Austraalje hielendal gjin formele logopedy-oplieding bestie en dat er syn fak yn 'e praktyk leard hat troch syn behanneling fan Australyske soldaten dy't út 'e Earste Wrâldoarloch weromkeard wiene mei shellshock. De prins bliuwt twifelich oer de saak, oant Logue him mei syn opsetlik ûnearbiedich hâlden en dragen foar de Stoel fan Kening Edwert en de Stien fan Scone oer ta sa'n razernij bringt dat er syn stammerjen alhiel kwytrekket.
Nei de rippetysje mei Logue giet de kroaningsplechtichheid, wêrby't de prins inkeld fjouwer koarte antwurden hoecht te jaan, dat it slydjaget. As nijbakken kening binne foar Albert lykwols de rapen gear as er yn septimber 1939, nei de oarlochsferklearring fan it Feriene Keninkryk oan nazy-Dútslân, mei frijwol gjin tiid foar tarieding in taspraak fan fjouwer kantsjes foar de radio jaan moat. Logue wurdt ûntbean op Buckingham Palace en nimt de taspraak fjirtich minuten lang mei de kening troch. As it heve moat mei de taspraak binne Elizabeth Bowes-Lyon, de beide jonge dochters fan 'e kening, aartsbiskop Lang, Winston Churchill en premier Neville Chamberlain oanwêzich om morele stipe te bieden. De kening en Logue sûnderje harren ôf yn 'e útstjoerkeamer, dêr't Logue as dirigint it sprekken fan 'e kening beävensearret. It begjin is dreech, mar it giet almar better en tsjin 'e ein praat er suver foar it faderlân wei.
Wylst kening George en syn gesin nei de radiotaspraak fan it balkon fan it paleis ôf de gearklofte mannichte folk tawiuwe, komt in tekst yn byld dy't fertelt dat Logue de hiele Twadde Wrâldoarloch troch altyd oanwêzich wie as de kening in taspraak jaan moast. Hy waard dêrfoar ûnderskaat mei de Keninklike Fiktoaria Oarder foar persoanlike tsjinsten oan 'e Kroan, en teffens waard er yn 'e adelstân ferheft. Hy en de kening bleaune befreone oant it ûntidich ferstjerren fan George oan longkanker yn 1952.
Produksje
It senario foar The King's Speech waard skreaun troch David Seidler. Dyselde stammere sels as bern ek en waard ta it oerwinnen dêrfan ynspirearre troch it súkses op dat mêd fan George VI. Hy woe dêrom in skript oer de kening skriuwe en die dêrta oan 'e ein fan 'e 1970-er en yn 'e 1980-er jierren in protte ûndersyk. Hy kaam in protte oan 'e weet oer de kening, mar frijwol neat oer Lionel Logue. Uteinlik naam er kontakt op mei Valentine Logue, in soan fan 'e logopedist, dy't dermei ynstimde om 'e notysjeboeken fan syn heit beskikber te stellen as keninginne-mem Elizabeth Bowes-Lyon dêrmei ynstimde. Dy frege him lykwols dat net te dwaan salang't sy noch libbe, wêrnei't Seidler syn wurk foarearst rêste liet.
Opnamen
De opnamen foar The King's Speech fûnen fan novimber 2009 oant jannewaris 2010 plak op lokaasje yn Londen en op oare plakken yn Ingelân en Skotlân. Om it stammerjen fan George VI sa reälistysk mooglik foar te stellen, wurke haadrolspiler Colin Firth gear mei twa stimcoaches: Neil Swain en syn eigen suster Kate Firth. Nei ôfrin fan 'e opnamen hie Colin Firth muoite om wer fan it stammerjen ôf te kommen. Yn in fraachpetear neamde er it "út en troch harstikkene besmetlik". Ek seid er dêroer: "Wat mear ik deroan tink, wat slimmer it wurdt. Yn elts gefal jout my dat in ynkykje yn hoe't it wêze moat [foar in echte stammerder]."
Distribúsje
De distribúsje fan The King's Speech waard yn it Feriene Keninkryk fersoarge troch Momentum Pictures, yn 'e Feriene Steaten troch The Weinstein Company en yn Australaazje troch Paramount Pictures. De film wie op 6 septimber 2010 foar it earst te sjen op it Filmfestival fan Telluride, en iepene dêrnei op 28 novimber fan dat jier yn 'e Amerikaanske bioskopen. Yn it Feriene Keninkryk kaam er op 7 jannewaris 2011 pas yn 'e bioskoop. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde op 22 novimber by platemaatskippij Decca Records.
Historisiteit
Oangeande de historisiteit sitte der guon heakken en eagen oan The King's Speech. De film kondinsearret de gronology fan 'e wiere foarfallen, dêr't er op basearre is, ta in pear jier, wylst se yn it echt oer in langere perioade plakfûnen. De lettere kening begûn eins al yn 1926 mei Logue gear te wurkjen om fan syn stammerjen ôf te kommen, ynstee fan yn 'e earste helte fan 'e 1930-er jierren, sa't de film hawwe wol. Boppedat wie it effekt fan 'e oefening binnen in stikmannich moannen al hiel dúdlik, en duorre dat net jierren, sa't de film suggerearret. Yn 1927 makke de doetiidske hartoch fan York in reis nei Austraalje sûnder dat Logue him beselskippe, en dêrby joech er ferskate taspraken dy't him al goed ôfgiene.
Oare punten fan krityk wiene de portrettearring yn The King's Speech fan Lionel Logue, dy't neffens syn pakesizzer Robert Logue wierskynlik nea flokte yn it bywêzen fan 'e (lettere) kening, en him beslist net oanspriek mei "Bertie". De Ingelske histoarikus Andrew Roberts wiisde der dêrnjonken op dat de personaazjes fan Edwert VIII, Wallis Simpson en George V foar dramatysk effekt yn 'e film dúdlik antagonistysker makke binne as dat se yn it echt wiene. Ut ferskate boarnen, lykas fan 'e Britsk-Amerikaanske sjoernalist en publisist Christopher Hitchens en de Frânske krante Le Monde, kaam fierders krityk dat de film de Britske polityk fan appeasement foar Hitler en nazy-Dútslân oer kreas ûnder it flierkleed faget.
Untfangst
Yn it Amerikaanske tydskrift Time neamde Richard Corliss de fertolking fan 'e rol fan kening George VI troch Colin Firth ien fan 'e top 10-aktearprestaasjes fan 2010. Manohla Dargis fan The New York Times hie oer de film as gehiel mingde gefoelens, mar liet har ek tige loovjend út oer it aktearjen fan Firth, dat foar har it wichtichste pluspunt oan The King's Speech wie.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie The King's Speech in tige heech goedkarringspersintaazje fan 94%, basearre op 297 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Colin Firth leveret in masterlike prestaasje ôf yn [dizze film], dy't in foarsisber mar stylfol produsearre […] kostúmdrama is." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle The King's Speech in goedkarringspersintaazje fan 88%, basearre op 41 resinsjes.
Keninginne Elizabeth II krige de film foar de kryst fan 2010 tastjoerd en beseach him yn besletten fermidden. Neffens de berjochten wie hja "oandien troch in op it moed kommende portrettearring fan har heit."
Opbringst
The King's Speech brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $138,0 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $289,4 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $427,4 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $15 miljoen betsjut dat in winst fan $412,4 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Prizen
Yn 2011 waard The King's Speech by de Oscars nominearre foar prizen yn tolve kategoryen, wêrûnder bêste byrol fan in akteur (Geoffrey Rush), bêste byrol fan in aktrise (Helena Bonham Carter), bêste kamerarezjy, bêste orizjinele filmmuzyk, bêste filmmontaazje, bêste kostúmûntwerp, bêste lûdsmixing en bêste artdirection. De film wûn fjouwer Oscars: foar bêste film, bêste regisseur (Tom Hooper), bêste akteur (Colin Firth) en bêste orizjinele senario (David Seidler).
By de Golden Globes waard de film nominearre foar sân prizen, wêrûnder bêste film (drama), bêste regisseur, bêste byrol fan in akteur yn in dramafilm (Geoffrey Rush), bêste byrol fan in aktrise yn in dramafilm (Helena Bonham Carter), bêste senario en bêste orizjinele filmmuzyk. De film wûn ien Golden Globe, foar bêste akteur yn in dramafilm (Colin Firth).
By de BAFTA's, de wichtichste Britske filmprizen, waard The King's Speech nominearre foar fjirtjin prizen, wêrûnder bêste regisseur, bêste kamerarezjy, bêste filmmontaazje, bêste lûd, bêste kostúmûntwerp, bêste produksje-ûntwerp en bêste fisazjy en hierstilearring. De film wûn sân BAFTA's, foar bêste film, bêste Britske film, bêste akteur (Colin Firth), bêste byrol fan in akteur (Geoffrey Rush), bêste byrol fan in aktrise (Helena Bonham Carter), bêste senario (David Seidler) en bêste filmmuzyk (Alexandre Desplat).
The King's Speech wûn fierders twa Screen Actors Guild Awards, twa Satellite Awards, in Empire Award, twa Critics' Choice Awards, in Directors Guild of America Award, de Italjaanske David di Donatello yn 'e kategory bêste Jeropeeske film, en prizen op it Ynternasjonaal Filmfestival fan de Hamptons, it Filmfestival fan Hollywood, it Ynternasjonaal Filmfestival fan Leeds, it Ynternasjonaal Filmfestival fan Santa Barbara en it Ynternasjonaal Filmfestival fan Toronto.
Jelmer Steenhuis
thumb|rjochts| Jelmer Steenhuis
Jelmer Jan Steenhuis, (Amsterdam, 25 maart 1954), is in Nederlânske jurist en ûntwerper fan puzels en spullen. Steenhuis is benammen bekend fan syn wyklikse puzels yn NRC Handelsblad en Vrij Nederland.
Al yn syn studintetiid yn Grins loste er it kryptogram yn de NRC op en makke puzels foar it personielsblêd fan Mobil Oil, dêr't syn heit wurke. Nei it ferstjerren fan puzelmakker Henk Scheltes folge hy dy op by de NRC en wurke ek as abbekaat. Nei in skoft beide dien te hawwen ferlear hy geandewei syn belangstelling foar de abbekatuer en sette hy der op in stuit in punt efter. Fan 1997 ôf leit hy him allinnich noch mar ta op it profesjoneel betinken fan puzels.
De bekendste puzel fan Steenhuis is it Scrypto yn NRC Handelsblad. Ek makket hy alle wiken de puzel foar it wykblêd Vrij Nederland. De puzels yn nrc.next wurde útjûn ûnder de bedriuwsnamme Studio Steenhuis dat kantoar hâldt oan de Heerengracht yn Amsterdam. Oare puzels fan Steenhuis binne: Trije-fjouwer-fiif (NRC Handelsblad), Picture This (NRC Handelsblad) en M-spul (M Magazine)
Studio Steenhuis
Studio Steenhuis fersoarget ek in soad oare puzels, lykas de deistige Yn de Midden-puzel yn nrc.next en de Gezocht-puzel yn it wykblêd fan NRC Handelsblad. Ek yn blêden as Safe, it sponsore magazine fan Robeco', en Resource, it studinteblêd fan de Universiteit Wageningen steane puzels fan Studio Steenhuis. Yn NRC Handelsblâd ferskynt ienkear yn it jier Econogram, wêryn it ekonomysk jier kryptysk besprutsen wurdt. Neist syn ‘papieren’ puzels produsearret Studio Steenhuis ek online games (Bouwstiennen), telefyzjeformats (ûnder oare Superlink, dat yn 2005 troch de Evangelyske Omrop útstjoerd waard) en boerdspullen (4Getit). Boppedat levert Studio Steenhuis sûnt 2010, yn gearwurking mei NRC Handelsblad, op in eigen side puzels oan, dêr't besikersop abonnemintsbasis online puzelje kinne.
Rheingau-Taunus-Kreis
Rheingau-Taunus-Kreis is in bestjoerlik distrikt yn de Dútske dielsteat Hessen en hat 183.179 ynwenners. It distrikt waard oprjochte yn 1977.
Stêden en gemeenten
De neifolgjende stêden en gemeenten lizze yn it Rheingau-Taunus-Kreis (Ynwenners op 30-06-2015) :
thumb|400px|Landkreis Rheingau-Taunus-Kreis
Mûle
thumb|De minsklike mûle De mûle, by bisten in bek neamd, is wichtich part fan it minsklik lichem en hat ferskate funksjes. Sa komme troch de mûle iten en lucht it lichem yn. Yn de mûle wurdt iten fermealle en wiettich makke sadat it ynslokke wurde kin. Fierders spilet de mûle in essinsjele rol by it praten en hat ek betsjutting foar it sykheljen. De mûle wurdt rekkene ta it spiisfertarringskanaal.
De mûle wurdt oan de foarkant begrinzge troch de lippen en dêrefter troch de mei slymflues (mucosa) beklaaide boppe - en ûnderkaak (of tsjeak), dêr't de kiezen en tosken yn sitte. Yn de boaiem fan de mûle sitte de útgongen fan de submandibulêre en sublinguale spuiklieren en dêrboppe de tonge. De sydkantenten fan de mûle wurde foarme troch de mucosa oan de binnenkant fan de wangen, dy't de spuiklier ûnder it ear (de parotis), de wangspieren (masseterspier) befetsje. Boppeoan grinzet de mûle oan de noasholte, mei it hurde en sêfte ferwulft (palatum). Oan de efterkant giet de mûle, nei de hûch oer yn de kielholte farynx.
De spuiklieren meitsje flibe dat ûnder oaren enzymen hat dy't in begjin meitsje mei de spiisfertarring.
Fersin fan Troelstra
thumb|300px|Piter Jelles om 1912 hinne. Yn novimber 1918 besiket Piter Jelles Troelstra fergees om in sosjalistyske revolúsje yn Nederlân fan ‘e grûn te krijen. Nei de mislearre aksje fan Troelstra en oare revolúsjonêren, waard dit barren it Fersin fan Troelstra neamd (Vergissing van Troelstra). It barren sels duorre fan 9 oant 14 novimber, en waard yn 1918 ek wol 'De Reade Wike' neamd.
Eftergrûn
It ferkiezingsresultaat fan de SDAP yn 1918 wie Troelstra slim ôffallen. Hy en oare foaroanmannen tochten net dat de SDAP yn in parlemintêr stelsel syn doelen helje soe. Trije dagen nei de boykot fan de soldaten, op 28 oktober, kaam de SDAP gear om de programmapunten foar it partijkongres fan 22 en 23 novimber te bepraten. By dy gearkomste kinne de oanwêzigen net ta in ienriedich beslút komme oer de ynhâld fan it program. De revolúsjonêre streaming mei Troelstra woenen hiele oare saken beprate as de partijlieding.
De partijlieding frege oan Troelstra om in manifest foar de SDAP te skriuwen. Troelstra hie yn it manifest skreaun 'dat der yn ús lân in revolúsjonêre tastân skepen wie'. De partijlieding koe it net mei dy sin lykfine, en formulearre de sin as in 'duorsume ferheffing fan de arbeidersklasse'. Yn it manifest is te lêzen dat de arbeidersklasse in liedende rol krije moatte soe yn de steat en yn de mienskip. By in taspraak fan Troelstra yn de Twadde Keamer, troch gebrûk fan it ynterpellaasjerjocht, woe de SDAP in antwurd op de kwestje dy’t yn it manifest stie. De SDAP frege Troelstra om in net al te fûle taspraak. It revolúsjonêre lûd wie lykwols goed te fernimmen, oars as yn it manifest fêstlein wie.
Revolúsjonêr inisjatyf
Mei de hurde wurden fan Troelstra yn de Twadde Keamer kaam it folk noch net yn beweging. Dat feroare pas doe’t op 9 novimber bekend waard dat de Keizer fan Dútslân ôftreden wie.
Yn Rotterdam gongen de wurkjouwers mei havenarbeiders yn petear. De boargemaster waard ek yn it petear behelle. De havenwurkers wienen fernuvere doe’t de boargemaster de kant fan de revolúsje keas.
In protte wurkjouwers tochten dat in revolúsje net te kearen wie. De sosjaaldemokraten út Rotterdam fûnen ek dat sy better de macht pakke koenen as de kommunisten út Amsterdam. De sosjalisten yn Rotterdam woenen nei it gemeentehûs om harren easken oan de boargemaster foar te lizzen.
Op 10 novimber wie der in gearkomste fan de sosjalisten yn Rotterdam. Neffens harren lieder Arie de Zeeuw wie it no saak om it inisjatyf te nimmen foardat oaren dat dwaan soenen. Troelstra wie solidêr, mar tagelyk ek hoeden mei de sosjalisten yn Rotterdam. By dy gearkomste waard besletten om net fuort de oare deis mei de arbeiders te protestearjen. Der waard wol besletten om it partijkongres in wike earder te hâlden. Dêrneist soe der kommisje komme dy’t in list mei easken meitsje soe. De oare deis, op 11 novimber,wie de list mei easken op skrift set. Troelstra wie bêst tefreden mei de easken fan de kommisje.
Dyselde deis waard de wapenstilstân tekene dy’t in ein makke oan de Earste Wrâldkriich. De minsken gongen de dyk op om it ein fan de kriich te fieren, net fanwege de sosjalistyske revolúsje.
De jûn fan 11 novimber wienen der fiif gearkomsten yn Rotterdam. Troelstra spriek dêr yn it Verkooplokaal oer de kommende revolúsje. Hy woe de sosjalistyske revolúsje net ferlykje mei de Russyske revolúsje, omdat de SDAP neffens him net-kommunistysk wie. De Russyske revolúsje koe wol as in foarbyld sjoen wurde.
Maatregels fan it regear
It regear kaam ûnderwilens mei feilichheidmaatregels. Yn Utert krige de polysje karabinen en yn Amsterdam kaam in ekstra peleton kavalery. Om it keningshûs hinne kaam ekstra bewaking.
Katolike organisaasjes makken har klear foar in kontrarevolúsje. By in gearkomste yn De Haach besletten de katoliken om in manifest te meitsjen en dêrfan 500.000 stiks út te dielen. Sy stelden ek in boargerwacht yn.
Nei it wurd fan de minister-presidint kaam Troelstra wer oan it wurd. Yn in taspraak dy’t in oermannich duorre wie it revolúsjonêre lûd noch better te fernimmen. Hy sei mei klam dat de SDAP en it Nederlands Verbond voor Vakverenigingen (NVV) net ree wienen ta it brûken fan geweld. Lykwols wie it neffens Troelstra de taak fan in sosjaaldemokrasy, om no te striden foar de politike ferheffing fan de arbeidersklasse. Dat it dêrby wol om geweld gong, die bliken doe’t er spriek fan deaden om it histoaryske momint plakfine te litten. Ymplisyt wie it boadskip fan Troelstra oan it regear om no de macht oer te dragen oan de arbeidersklasse.
Nei de taspraak fan Troelstra naam de ministerried it beslút en stjoer betroubere troepen nei de trije grutte stêden. It regear, dat stipe hie fan de konfesjonele partijen, hie it leger klearstean om de rebûlje del te slaan. De sosjalisten wienen no safier dat se de revolúsje liede koenen.
Yn ‘e nacht fan 12 op 13 novimber waarden op safolle mooglik plakken meidielings fan it regear ophongen. It regear makke bekend dat sy yn it belang fan it rjocht en de frijheid fan it folk, de oarder hâlde soe. Dêrmei joech it regear te witten dat se by in mooglike revolúsje fan har ôfslaan soe. Konkreet kaam der it fersyk oan de demobilisearre tsjinstplichtigen om har as frijwilliger te melden. De motivaasje fan de frijwillige troepen ('Landstorm') wie heech. Dêrtroch hie it regear in betroubere definsje.
It regear naam dy deis noch it beslút dat de polysje syn normale taak wer dwaan koe. It leger krige de lieding oer de 'Landstorm' en oer de katolike boargerwachten.
Neitiid
De maatregels fan it regear dienen fertuten. Op 14 novimber spriek Troelstra yn it iepenbier dat it wurd 'steatsgreep' net troch him brûkt wie. Op 17 novimber holden de katoliken in manifestaasje, dêr’t 40.000 minsken by wienen. As stipe oan it regear en keningshûs waard yn De Haach, op 18 novimber, keninginne Wilhelmina huldige. Op 20 novimber kaam Wilhelmina mei in keninklike proklamaasje, dêr’t yn te lêzen stie dat se it folk temjitte komme woe yn syn ferlet. By einsluten wie de parlemintêre demokrasy sterker as de sosjalistyske revolúsje.
Rheinisch-Bergischer Kreis
Rheinisch-Bergischer Kreis is in bestjoerlik distrikt yn de Dútske dielsteat Noardryn-Westfalen en hat 276.173 ynwenners. It distrikt waard oprjochte yn 1932.
Mahayana
Mahāyāna (Sanskryt: महायान mahāyāna, mahā, grut, yāna, reau of wei) is ien fan de haadstreamingen yn it Boedisme. As dúdlik ûnderskieden beweging, naam de Mahayana neffens ûndersikers in oanfang om de earste iuw nei Kr. yn it noardwesten fan Yndia. Hja skatten dat de beweging in formative perioade hân hat fan sa'n fjouwer iuwen eardat it yn de twadde iuw yn in heechûntwikkele foarm nei Sina oerbrocht waard. Sintraal yn de Mahayana-ideology is de idee fan de Bodisattva: net allinnich de Boeddha, mar elk mins kin de steat fan Ferlichting berikke.
Hûnefluitsje
thumb|In hûnefluitsje In hûnefluitsje is in type fluit dat brûkt wurdt by it trenen fan hûnen en katten. In hûnefluitsje makket ultrasoane trillings (typysk tusken de 16.000 Hertz en 22.000 Hz). Dat betsjutdat de frekwinsje fan in lûdsweach fan in hûnefluitsje foar it grutste part bûten it berik fan it minsklik ear leit. It hûnefluitsje waard útfûn troch Francis Galton.
Galtonova píšťala
Grevinnepoel
De Grevinnepoel is in wetter yn de gemeente Súdwest-Fryslân. De poel leit by de jachthaven fan Twellingea flakby it Prinses Margrietkanaal.
De swimferiening fan Toppenhuzen hjit "De Gravinnepoel".
De namme Grevinnepoel jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme De Gravinnepoel.
Rhein-Kreis Neuss
Rhein-Kreis Neuss is in bestjoerlik distrikt yn de Dútske dielsteat Noardryn-Westfalen en hat 443.850 ynwenners. It distrikt waard oprjochte yn 1946, en droech oant 1975 de namme Kreis Grevenbroich en dêrnei oan 2003 de namme Kreis Neuss.
Bulgaren
De Bulgaren, Bulgaarsk българи, binne in Súdslavysk folk. Yn Bulgarije foarme sy de mearderheid fan de befolking.
Skiednis
De namme Bulgaren waard yn 'e twadde ieu foar it earst neamd en ferwiisd nei in groep Turkske stammen dy't oan 'e rivier de Wolga wenje. Tsjintwurdich binne dizze stammen bekend as Protobulgaren. De namme it wierskynlik komt fan it Turkse wurd Bulgha, dat "sabel" ynhâldt, hokker foarwerp troch de groep as totemsymboal brûkt west hawwe soe. By it Grutte Folkeferfarren lûke guon fan de Protobulgaarske stammen yn de 4e iuw nei it westen, wylst oare stammen nei it suden ferfarre oant yn Armeenje. Yn de 6e iuw festigje inkele stammen har te noarden fan de Donau en wurde bûnsmaten fan it Byzantynske Ryk. Lykwols falle sy tegearre mei Slavyske stammen de Byzantinen oan en festigje ferskate kanaten op de Balkan. Asparoech is de bekendste foarst en wurdt sjoen as de stifter fan Bulgarije. In pear ieuwen nei de formaasje fan 'e steat, waarden de Protobulgaren troch de Slaven assimilearre. Yn de 10e iuw wurde de Bulgaren ûnder it keizerskip fan Basilius de Bulgarendeader troch de Byzantinen ûnderhearrich makke, mar yn de 12e iuw komme sy yn opstân en witte harren ûnôfhinklikens yn stân te hâlden oant en mei de 14e iuw, as harren keninkryk troch de Ottomanen oerweldige wurde.
Yn 1878 befrije de Bulgaren har fan it Ottomaanske jok en besykje in folslein Bulgaarske identiteit te ûntwikkeljen dy't ek Masedoanjers en de Slavyske bewenners fan de Traasje, Moesia en Dobrûdzja. Oant de Twadde Wrâldoarloch der wienen besikingen te foarmjen Grut-Bulgarije. De Masedoanjers hawwe dêrnei op harren eigen identiteit de klam lein.
Hendrik van Rijgersma
thumb|Hendrik van Rijgersma Hendrik Elingsz van Rijgersma  (De Lemmer, 5 jannewaris 1835 - Sint-Marten, 4 maart 1877) wie in dokter en amateur-botanikus, malakolooch en ichtyolooch. Hy waard arts yn 1858 en hie in praktyk yn Jisp en op it eilân Marken. Yn 1861 troude er mei Maria Henriette Gräfing; hja krigen sân bern.
Doe't 1863 de slavernij yn de Nederlânske koloanjes ôfskaft waard, wie Van Rijgersma ien fan de seis artsen dy't fan it regear de medyske soarch foar de frijlitten slaven op Sint Maarten (Nederlânske Antillen) op 'e noed krige. Hy besette dy post oant syn hommels ferstjerren yn 'e âldens fan 42 jier. Op Sint Maarten garre er in soad fossilen, planten, fûgels, reptilen, skulpen, fisken en ynsekten.
Hendrik van Rijgersma wie in betûft skilder en liet in protte, meast net publisearre, tekeningen, sketsen en akwarellen fan planten en oare dingen dy't er bestudearre nei.
De bistesoarten dy't er samle hie, stjoerde er nei de Akademy fan Natuerlike Wittenskippen fan Philadelphia, dêr't er korrespondearjend lid fan wie. De planten dy't er nei de Botanyske Tún yn Berlyn stjoerde, binne ferneatige. De Hortus Botanikus fan Leien skynt ek planten fan Van Rijgersma te hawwen en it Sweedsk Museum fan Natuerlike Histoarje hat 129 plantesoarten samle troch him; fan 74 binne ek yllustraasjes fan syn hân.
Piet Burger
Piet Burger (Andyk, 12 maaie 1929 – dêre, 22 april 2009) wie in timmerman en Nederlânske puzelmakker, 'kening fan it kryptogram'. Hy fersoarge trije desennia lang de puzelrubryk fan Elsevier en wie ek warber foar oare blêden.
As jonkje makke er al puzels yn ‘Nieuws van de dag’. Doe’t er fiif jier yn it sanatoarium lei begûn er sels puzels te meitsjen. Yn 1947 ferskynde syn earste puzel yn Denksport. Foar dat blêd wurke er fêst sûnt 1962. Yn 1973 begûn er puzels te meitsjen foar Elsevier. Syn rebus-kryptogram waard dêr in grut súkses. Neist kryptogrammen makke er ferskate oare puzels as bygelyks tovertijehoekjes, biste-duo’s en wurdlid-trochrinners.
Yn syn puzelmeitsjen wie er konservatyf: gjin lêstekens yn wurden, gjin wurden dêr’t minsken har oan steure koenen en de diagrammen altiten fjouwerkant of rjochthoekich mei in symmetryske yndieling fan swarte hokjes. Hy die alles mei de hân, dat in kompjûter hat er nea brûke wold. Foar de Dikke Van Dale levere er ferbetteringen oan. Boppedat levere er in soad materiaal oan foar de Opperlânske Taal & Letterkunde fan Hugo Brandt Corstius ofwol 'Battus'. Piet Burger libbe rêstich yn syn hûs yn Andyk, dêr’t er in buordsje mei “Margot Pyrc” by de doar hingjen hie. Troch soksoarte palindrooms waard er op de telefyzje troch Sonja Barend yn 1981 de 'Palindroomkening fan Andyk' neamd.
Yn 1978 ferskynde fan him it “Cryptogrammen. Leed.... Vermaak’’, útjûn troch Elseviers Weekblad. De cryptokonferinsje fan 2009 yn Cothen stie foar in grut part yn it teken fan de man dy't hast 55 jier lang puzelmakker wie.
Berend de Vries
Berend de Vries (Emden, 31 desimber 1883 - Emden,25 jannewaris/25 novimber 1959) wie in Eastfrysk skriuwer en dichter.
Berend wie in soan fan in skipskaptein; gie yn Emden nei skoalle en waard amtner by de (Seekabel)-Post en Telegrafytsjinst. Ut reden fan sûnens giet er mei 44 jier al mei pensjoen, dat hy kin him dan hielendal oan de skriuwerij oerjaan.
Hy waard ûnderskieden mei it Verdienstkreuz am Bande (1958) en him waard yn 1958 it eareboargerskip fan de gemeente Borkum ferliend.
J. van Oudshoorn
J. van Oudshoorn (skriuwersnamme fan Jan Koos Feylbrief, (De Haach, 20 desimber 1876 – De Haach, 31 july 1951) wie in Nederlânsk skriuwer en amtner.
Libben
Van Oudshoorn wie in soan fan in amtner oan it Algemien Ryksargyf. Hy hie HBS en studearre oan de Yndyske Ynstelling te Delft. Op 1 oktober 1899 waard er twadde klerk by it ministearje fan Bûtenlânske Saken, en yn febrewaris 1905 waard er beneamd as twadde kânselier fan de ambassade yn Berlyn Yn 1911 waard er dêr direkteur-kânselier. Hy troude op 16 april 1914 mei de Berlynske model Marie Elise Gertrud Teichner. It houlik bleau sûnder bern.
Van Oudshoorn bemuoide him net folle mei it literêre libben fan syn tiid. Hy skreaun allinnich mei P.C. Boutens, Lodewijk van Deyssel en Frans Coenen, dy't ferskate útjouwers oantrunen om syn proaza út te jaan. Syn iennichste kontakt mei kultuer wie de Berlynske sosiëteit Nederland en Oranje, dêr't er alle tongersdeijûnen kaam. Hy lies net folle, mar siet jûns te skriuwen en boude sa oan in stadich grutter wurdend oeuvre romans en ferhalen, dy't yn 'e fierte tinken dogge oan it naturalisme fan de Tachtigers, mar wêr't ek ynfloeden fan de filosofy fan Hegel yn werkend wurde kin.
Op 1 jannewaris 1933 krige er yn ferbân mei oerheidsbesunigings earfol ûntslach. Oant syn 65ste is er doe op wachtjild kaam. Van Oudshoorn gie werom nei De Haach dêr't er oan syn dea ta wenne hat oan it Van Imhoffplein. Yn de Twadde Wrâldkriich die er wurk foar it Departemint fan Folksfoarljochting en Keunsten. Nei de Befrijing waard ûndersocht at fan kollaboraasje sprutsen wurde koe, mar hy waard net feroardiele.
Utjouwer Geert van Oorschot hat der foar soarge dat Van Oudshoorn syn wurk net fergetten waard troch it útjaan fan de karlêzing Doolhof der zinnen (1950), mei in ynlieding fan Victor van Vriesland en mei in tekst fan F. Bordewijk efterop, en de werútjefte fan Van Oudshoorns wichtichste romans yn de rige De Witte Olifant. Foar "Doolhof der zinnen" krige Van Oudshoorn yn 1950 de Jacobson-priis, grutte 300 gûne.
Yn 1950 waard er slim siik. Faaks hat men syn 75ste jierdei dêrom in jier te betiid hâlden. In heal jier letter stoar hy mei 74-jier yn Den Haach. Van Oudshoorn syn frou stoar yn 1960, wêrnei't syn literêre neilittenskip by it jiskefet bedarre. Twa buorlju wisten foar te kommen dat de boeken en papieren op it stoart telâne kamen. Letterkundige Wam de Moor hat him der oer ûntferme en der foar soarge dat û.o. de novelle Bezwaarlijk verblijf útjûn waard. Fan syn hân wie ek de twadielige biografy yn 1982.
Rhein-Neckar-Kreis
Rhein-Neckar-Kreis is in bestjoerlik distrikt yn de Dútske dielsteat Baden-Wuertemberch en hat 539.132 ynwenners. It waard oprjochte yn 1973.
Wrâldútstalling
thumb|right|Parys 1889 thumb|right|Parys 1900 thumb|right|St Louis 1904 thumb|right|Milaan 1906 thumb|right|New York 1939 thumb|right|New York 1964 thumb|right|Brisbane 1988 thumb|right|Hannover 2000 thumb|right|Nagoya 2005
In wrâldsútstalling  is in grutte ynternasjonale eksposysje, sa't dy fan 1851 ôf yn ferskillende lannen hâlden binne. De dielnimmende lannen jouwe in byld fan harren ekonomyske, sosjale en technyske ûntwikkeling. De wrâldutstallings binne fuortkaam út de nasjonale eksposysjes dy’t yn ferskatee lannen sûnt 1756 holden waarden. In wrâldústalling soe in wjerspegeling wêze moatte fan de universele minsk yn de betreffende tiidsperioade. Sûnt 1928 wurdt it organisearjen fan wrâldútstallings troch it Buro foar Ynternasjonale Utstallings (ynternasjonaal: Bureau International des Expositions, BIE, as Bureau of International Expositions) regulearre, mar it is it gastlân dat de organisaasje docht. At de wrâldútstalling foarby is bliuwe de opmerklikste gebouwen faak stean, lykas de Eiffeltoer yn Parys en it Atomium yn Brussel.
De skiednis
De wrâldútstalling, ek wol Ekspo neamd, is typysk in manier fan tinken út de 19e iuw. Alles waard posityf besjoen en yn it ljocht fan de foarútgong fan de wrâld. It idee fan de útstalling komt út Frankryk, mar Ingelân organisearre yn 1851 de earste útstalling yn Londen. Mei de stipe fan Ingelske sakelju waard yn 1851 de earste útstalling organisearre yn it Hyde Park yn Londen. De útstalling kaam yn in prachtich gebou te stean mei de namme Chrystal Palace. It súkses wie enoarm. Yn totaal kamen mear as seis miljoen minsken te sjen.
It evenemint groeide bjusterbaarlik. Elk lân presintearre syn moaiste dingen. Wichtige útfinings lykas de telefoan, de auto en de grammofoanplaat waarden allegear op de útstallings presintearre. Nei de Twadde Wrâldkriich waarden der earst gjin wrâldútstalling mear organisearre. Fan 1958 ôf begûn it wer, mei de wrâldútstalling yn Brussel.
Oersjoch fan Wrâldútstallings
In kompleet oersjoch fan wrâldútstallings is net te jaan, om't der foar it ynstellen fan it Buro foar Ynternasjonale Utstallings gjin persyze definysje fan it begryp wrâldútstallings wie. Dit is lykwols in list oersjoch fan de measte wrâldútstallings:
Stefan Vermaes
thumb|Stefan Vermaes Stefanus Johannes Vermaes, (Hellefuotslûs, 2 maaie 1839 - Ljouwert, 10 desimber 1902), wie in yngenieur.
Libben en wurk
Vermeas wie fan ienfâldich komôf. Hy gie nei de legere skoalle yn syn berteplak, nei de ULO yn Kortenhoef en waard yn 1856 ynskreaun as studint oan de Keninklike Akademy yn Delft. Dêr slagge er yn 1860 foar boargerlik yngenieur. Op 2 desimber 1860 kaam er as opsichter 5e klasse yn tsjinst by de oanlis fan it steatsspoar en waard pleatst yn Ljouwert. Op 1 jannewaris 1862 waard er adjunkt-yngenieur en op 1 july 1864 seksje-yngenieur. Hy boaske 16 july 1863 oan W.J. van Nerum, by wa't er trije soannen krige.
Vermaes wurke fan 1 april 1864 by de oanlis fan it spoar Harns-Ljouwert, waard doe yn Bûtenpost pleatst foar de oanlis fan it spoar Ljouwert-Grins en 1 augustus 1866 yn Grins foar it spoar Grins - Nieuwe Schans. Mei 1 maart 1867 waard hy oerpleatst nei Ynskedee foar de oanlis fan it spoar Ynskedee - Glanerbeek, mei 1 july 1868 nei Dordrecht en einlik 15 septimber dêrop folgjend nei Willemsdorp, beide mei it each op de oanlis fan de spoarbrêge oer it Hollandsch Diep. Troch syn bemiddeling waard ien fan syn bruorren opnomd yn de oannimmersfirma, dy't de ûnderbou fan de brêge oanlei. De brêge koe al 1 jannewaris 1872 iepene wurde. 1 july 1872 gie Vermaes as seksje-yngenieur foar wei-en-wurken by de Maatskippij ta eksploitaasje fan Steatsspoarwegen oan it wurk.