cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tjelal ed-Din Rûmy
Gedicht
want de leauwigen binne in spegel foar inoar.
(Masnavî I, 3146-3147)
Boumantsje
Foarkommen
It boumantsje sit opfallend swart-wyt in de fearren. Hy hat in wite kop mei in swarte kiel en kape. Fierder hat er in grize rêch en syn wjukken hawwe swart-wite streken. Hy hat in wite búk. De fûgel hat lange fine poaten en in lange swarte sturt. It is in drok fûgeltsje dat op de grûn rûntripket en dan sa no en dan stil stean bliuwt wêrby't hy karakteristike wippende bewegingen makket mei syn sturt. Fandêr ek de namme boumantsje wipsturt.
It Swart Boumantsje wurd ek wol as ûndersoarte fan it boumantsje rekkene. Hy ferskilt fan it boumantsje troch syn swarte rêch (by boumantsje griis). Dêrtroch liket er folle donkerder.
Iten
It Boumantsje yt meastentiids ynsekten, foaral miggen, neven en mychammels.
Fuortplanting
It wyfke bout in nêst yn in holte, bygelyks yn in muorre, in hol yn in beam, in stapel boumateriaal. Meastentiids wurde twa kear per jier 5-6 aaien útbret. It wyfke sit sa'n 12 oant 15 dagen op de aaien te brieden. Dêrnei wurde de jongen twa wike lang troch beide âlden fuorre foardat se útfleane.
Loaiïngea
Loaiïngea (offisjeel Nederlânsk: Loënga) is oarspronklik in terpdoarp yn de gemeente Súdwest-Fryslân, krekt noardeast fan de stêd Snits. It wie ien fan de doarpen fan de Snitser Fiifgea. Tsjintwurdich is Loaiïngea net mear in echt doarp, mar in buorskip fan Skearnegoutum.
Skiednis
De himrik fan Loaiïngea wie eartiids folle grutter. Dy lei wol oant Goaiïngea en Skearnegoutum en oant oer de Swette ta, dêr't no de noardlike nijbouwiken fan Snits lizze. Der wie doe ek in opfeart nei de Snitser Aldfeart.
It doarp waard yn 1335 Loinghum neamd, yn 1482 Loyngum, yn 1483 toe Lyouns, yn 1505 Loynghum en yn 1718 Loijnga. De namme betsjut wenplak (hiem/um) fan it skaai Loijnga. thumb|left|Klokkestoel Sûnt 1335 hie Loaiïngea al in tsjerke, dy't oan Nikolaas fan Myra wijd wie. Fanwegen de minne steat fan it gebou waard de tsjerke yn 1745 ôfbrutsen. Op it begraafplak stiet tsjintwurdich ien fan de Klokkestuollen yn Fryslân. De âlde klok út 1635 waard yn de Twadde Wrâldkriich troch de Dútsers foardere en omraand en yn 1950 ferfongen troch in nijen-ien.
Nei al gedachten stie al foar 1490 net fier fan de tsjerke de Bonningastins. Yn 1622 stie de stins noch op de kaart fan Winsemius, mar yn 1664 wie dy al ferfongen troch in pleats. Op de hjoeddeiske Snitser wyk Harinxmalân stie mooglik al sûnt it begjin fan de 16e iuw de eartiids ûnder Loaiïngea fallende Harinxma State. Om't der nijbou plak fûn waard yn 2007 op it lân om de oarspronklike lokaasje fan de state argeologysk ûndersyk útfierd. Oer in grut gebiet waarden resten fan boumateriaal fûn út de 16e oant de 19e eeuw, werút bliken docht dat nei de ôfbraak fan de state it lân egalisearre is. .
Oant de gemeentlike weryndieling fan 1984 makke Loaiïngea diel út fan de gemeente Wymbritseradiel. Yn dat jier waard Loaiïngea mei de doarpen Ysbrechtum en Offenwier by de gemeente Snits foege. Sûnt 2011 leit Loaiïngea yn de gemeente Súdwest-Fryslân.
De kop-romp-pleats Pasveer is nei in grutte brân yn 1939 yn Fryske styl wer opboud.
Befolkingsferrin
thumb|260px|Ds. S. Huysmanleane 6-8
Bernard Smilde
Biografy
Fan jongs ôf oan waard hy mei de muzyk grutbrocht, hy studearre fan 1961 oant 1964 oan it "Stedelijk Muzieklyceum Groningen" by C.J. von Gleich en Fr. van Eeden. Yn 1965 waard dy stúdzje ôfsletten mei it steatseksamen Muzykskiednis B. Yn 1979 die er syn doktoraaleksamen Teology oan de Ryksuniversiteit Grins mei as byfak Muzykwittenskip by dr. P. op de Coul. Smilde promovearre yn 1986 oan de Teologyske fakulteit fan de Ryksuniversiteit Grins ta doktor yn de Teology.
Smilde wie dûmny yn Achlum (1949-1953), Garyp (1953-1958), Grootegast (1958-1964), De Gordyk (1964-1967) en Burgum. Hy wurke sûnttiids yn Ljouwert as redaksjesekretaris fan de Stifting Yntertsjerklike Kommisje foar de Nije Fryske Bibeloersetting. Hy wurke ek as oersetter mei oan 'e Nije Fryske Bibeloersetting (1966-1978), wêrby't er de boeken Numeri, 1 en 2 Kroniken, Jesaja, Jesaja, Ezechiël, Hoséa, Joël, Amos, Obadja, Jona, Obadja, Nahum, Habakuk, Sefanja, Haggai, Sacharja en Maleächy fertaalde. Sûnt dosearret 1965 er oan de Muzyk Pedagogyske Akademy yn Ljouwert. Mei yngong fan 1 jannewaris 1975 waard er beneamd ta koördinaasjesekretaris by it Nederlânsk Bibelgenoatskip foar de oersetting fan de bibel yn ienfâldich Nederlânsk. Smilde ublisearre artikels (foar ûnder oare it Frysk Deiblêd, preken en sette 65 psalmen en 140 gesangen oer foar it Frysk Lieteboek foar de Tsjerken (1975). Ek komponearre er koarwurken, kantates en lieten.
Mei syn sweager Atze Bosch (1927-2011) makke er in soad lietteksten en oersettingen. Yn 1993 ferskynde by Intrada ûnder de namme Sjonge by de Bibel in grutte samling bernebibellieten. Tegearre mei Bosch kaam de lietebondel winterreis (winterreisse) út, de bondel bestiet út 24 lieten op tekst fan Wilhelm Müller ( 1794-1827) en toanset troch Franz Schubert (1797-1828). Smilde makke ûnder oare ek de sjongbondels Sjongenderwize en Gloria in Excelsis.
Begjin 2012 ferskynde by de KFFB it boek It jier bylâns. It boek is in bondel preken foar ûnder oare advint, Krysttiid en Peaske. Yn dat selde jier waard Smilde 90 jier. Jan Breimer en dr. Jan Dirk Wassenaar, dy't in soad mei him gearwurke hawwe, woene Smilde dêrom yn it sintsje sette. Dat diene se mei it boek Dr. Bernard Smilde: tûzenpoat en trochsetter. It boek kaam út ûnder auspysjes fan de Fryske Akademy en waard útjûn by de Protestanse Pers/Uitgeversgroep Jongbloed Hearrenfean. Yn dy mânske bondel steane fyftjin bydragen fan skriuwers oer ûnderwerpen dy't Smilde by de ein hân hat. It jier bylâns en Dr. Bernard Smilde: tûzenpoat en trochsetter waarden op sneon 28 jannewaris 2012 presintearre yn de Grutte Tsjerke fan Ljouwert.
Op 30 augustus stoar Smilde yn syn wenplak Ljouwert.
Wurk
(ûnfolslein)
Fjoertoer fan Harns
De Fjoertoer fan Harns of Harnzer fjoertoer is de fjoertoer dy't oan de haven fan de stêd Harns stiet. It ljocht fan de fjoertoer waard yn 1998 definityf útdien. De fargeulen en havenmûning wienen oanpast wêrtroch't de fjoertoer nei 75 jier syn funksje ferlear. De fjoertoer is tsjintwurdich partikulier besit en it ienige ienkeamerhotel fan de Benelúks.
Tienhoven (Stichtske Fecht)
Tienhoven is in doarpke yn de gemeente Stichtske Fecht, yn de provinsje Utert. It doarp hat 1.775 ynwenners (2021).
Skiednis
In stik lân, grut tsien hoeven (flaktemjitte) waard yn 1243 troch Herman fan Maarssen oan it kapittel fan de Piterstsjerke fan de stêd Utert ferkocht. Yn 1811 waard de eardere hearlikheid Tienhoven in gemeente dy't yn 1812 mei Oud-Maarsseveen, Nieuw-Maarsseveen en Breukeleveen gearfoege waard ûnder de namme gemeente Tienhoven. Lang duorre dy sitewaasje net, want yn 1818 waard Maarsseveen in selsstannige gemeente en waard Tienhoven fannijs beheind ta syn âlde grûngebiet. Yn 1957 waard de gemeente Tienhoven opheft en by Maarssen yndield, dy't yn 2011 yndield yn de nije gemeente Stichtske Fecht.
Gunterstein
thumb|Gunterstein, tekening út 1646/47 fan [[Roelant Roghman]] right|200px|thumb|right|''Gunterstein thumb|200px|right|[[teekoepel op de oare ouwer, oarspronklik by Gunterstein hearrend.]] Gunterstein is in kastiel oan de eastside fan de Utertske Fecht yn de gemeente Stichtske Fecht yn de provinsje Utert.
Tienhoven (Stichtske Fecht)
Skiednis
Beëasten it doarp stiet de eardere poldermole De Trouwe Waghter út 1832.
Sport en rekreaasje
It doarp leit oan de Europeeske kuierrûte E11, yn it doarp ek wol Marsekreammerpaad neamd. De E11 rint fan De Haach nei it easten, op dit stuit oan de grins fan Poalen mei Litouwen ta. Fierders hat Tienhoven in fuotbalferiening, csv VIOD (Vooruitgang Is Ons Doel).
Doarpshûs
In doarpshûs, ek wol mienskipshûs of nijmoadrich multyfunksjoneel sintrum neamd, is in iepenbier gebou fan ien of mear doarpen. Fakentiids is de gemeente eigener of in stifting. De foarsjennings, funksje en grutte binne net oeral lyk. It is in moetingsplak foar jongerein en âlderein. In soad ferienings en klubs brûke it doarpshûs foar harren aktiviteiten, feesten en gearkomsten. Faak is der in romte om mei-inoar wat te drinken en/of iten.
Zeewolde
thumb|Lizzing fan Seewâld
Zeewolde is in doarp en gemeente yn de provinsje Flevolân mei ynwenners (, boarne: CBS), en mei in oerflak fan 268,97 km², dêr't 248,75 km² fan lân en 20,22 km² wetter is. Zeewolde waard yn 1984 in selsstannige gemeente en is dêrmei ien fan de jongste gemeenten fan Nederlân.
Gunterstein
It kastiel waard omtrint 1300 boud en yn 1511 yn oarloch ferwoastge. Nei't it yn 1518 op 'e nij set wie, waard it yn 1673 wer ferwuostge, diskear troch Frânske troepen. Nei it ferstjerren fan eigner Engelbert Ploos fan Amstel waard de ruïne earder yn 1680 oan Magdalena Poulle (1632-1699), widdo fan Adriaan Daam, ferkocht, dy't it kastiel datselde jiers foar de twadde kear werbouwe liet.
De ûntwerper fan it nije Gunterstein wie nei alle gedachten de Amsterdamske arsjitekt Adriaan Dortsman (1635-1682). It is boud yn in lette fariant fan it Hollânsk klassisisme, de 'Strakke styl'.
Doarpshûs
Der binne bytiden ek oare foarsjennings yn it doarpshûs lykas in berneopfang. Yn ferkiezingstiid kin it brûkt wurde as stimlokaal.
It earste doarpshûs fan Fryslân waard oprjochte yn 1926 en stie yn Arum. Dêrfoar waarden kafees en tsjerklike romten brûkt foar mienskiplike aktiviteiten. Yn de regel sitte hjir dan ek de feriening foar Doarpsbelang. Trochdat de tsjerken leechrûnen kaam der mear ferlet fan romtes om inoar te treffen. Nei de Twadde Wrâldoarloch naam it tal doarpshuzen dan ek hurd ta.
Stedspark (Frjentsjer)
It Stedspark (Nederlânsk en offisjeel: Stadspark) is in park yn 'e Fryske stêd Frjentsjer. It wurdt ek wol it Sjaerdamapark neamd. It leit oan 'e Harnzerwei, in pear hûndert meter westlik fan 'e Frjentsjerter binnenstêd, en net fier fan it Gemeentehûs fan De Waadhoeke, dat fierder nei it westen ta oan deselde strjitte stiet.
Skiednis
It Stedspark of Sjaerdemapark waard yn 1961 iepene. Yn 2015-2016 waard it nei 55 jier hielendal opknapt en fernijd, in projekt dêr't men tsien moannen mei oan 'e gong wie. Yn dy tiid waard û.m. de beskoeiïng fan 'e fiver fernijd, en ek waard der in stalt by it wetter oanlein. Guon beammen en strûken waard ferfongen en de rest waard bysnoeid. By de yngong waarden nije sitbanken pleatst en blommeperkjes oanlein.
Yn 2021 waard it Stedspark foar in grut part fernijd, wat ta in grutter bioferskaat yn it park liede moast. By de werynrjochting wie it útgongspunt dat de lânskippen fan 'e fjouwer gemeenten dy't yn 2018 opgien wiene yn De Waadhoeke (Frjentsjerteradiel, Menameradiel, It Bilt en foar in part Littenseradiel) weromkomme soene yn it park. Sa waard der oan 'e kant dy't grinzget oan 'e Harnzerwei in protte wetter mei hege wâlen oanlein, wat ferwize moat nei de Waadkust.
Oarspronklik wie men fan doel om foar de werynrjochting in protte fan 'e âlde beammen te roaien, mar dêr kaam fan 'e Frjentsjerters sa'n ferset tsjin, dat men derfan ôfseach. Sa bleau it fan hege esken beseamme 'Dreesleantsje' beholden, dêr't de stedsjers graach kuierje meie. Wol waard der in 'ytbere tún' oan it park tafoege mei û.m. toarnbosken en ierdbeieplanten, en waard oan 'e râne fan 'e eskebosk stinzefloara plante.
Anjewiel
It Anjewiel (Nederlânsk: Anewiel) is in marke noardeastlik fan De Hommerts dat troch de Tsjerkesleat nei it easten ta yn de Aldhôf út komt. Sûnt 1993 wurdt it ynlitwetter filtere mei sânfilters.
Fjirtich Mêd
Fjirtich Mêd is part fan De Alde Feanen, in fariearre leechfean sompegebiet mei in petgattekompleks. It gebiet is net frij tagonklik. It wetteroerflak is sawat 10,4 ha en de trochsneed djipte is sa'n 1,3 m. In mêd is sawat fyftich are. It hat in oerflakte fan in stik lân dat ien man mei de seine yn ien dei meane kin.
List fan Waachgebouwen yn Fryslân
Yn Fryslân stean noch 13 gebouwen dy 't de funksje fan waach hân hawwe. De waachgebouwen ferlernen harren funksje en hawwe sûnt dy tiid oare bestimmingen, lykas VVV-kantoar of Aldheidkeamer.
Skiednis
It âldste noch besteande gebou yn Fryslân is de Waach fan Ljouwert út 1598. Yn de plakken Boalsert, Hylpen en De Lemmer makket de waach diel út fan it stedhûs.
Plakken mei in Waachgebou
Fan ferskate oare plakken is bekend dat der ea in waach stien hat, lykas yn Akkrum, Balk, It Hearrenfean, Drylts, Jirnsum, De Jouwer, Snits, Starum, Wolvegea, Wommels en Wâldsein.
Dermatology
De dermatology is in spesjalisme fan de genêskunde dat him dwaande hâldt mei hûdsykten. It wurd dermatology komt fan it Grykske derma wat hûd betsjut.
Iemswâlde
Iemswâlde of Ymswâlde is in buorskip fan Tsjerkwert yn de gemeente Súdwest-Fryslân. Iemswâlde leit besuden Boalsert oan de Bluodderige Feart. De namme komt ek foar as Hymeswald, Ymswolde, Ynswada, Imswardt, Ymswalden, Imisualde, Imswolde en Eemswoude
Yn 855 waard Iemswâlde oan Kleaster Werden skonken. Nei 1330 waard er in úthôf fan in kleaster Hospitaal yn Snits. Yn 1580 ferfoelen de kleasterbesittings oan de herfoarme tsjerke fan Boalsert. Yn de 17e iuw wennen der in soad roomske minsken. Ynwennertal: (1957) 55.
De buorskip bestiet út in twatal pleatsen op in terp (dêr't yn 2007 ien fan ôfbaarnde) mei dêromhinne noch in stikmannich ferspraat lizzende pleatsen. In bekende Iemswâldster is Hylke Speerstra dy't op 7 juny 1936 berne is op in buorkerij yn Iemswâlde.
Auke Reitze Bloembergen
Auke Reitze (Auke) Bloembergen (De Bilt, 28 augustus 1927 - Wassenaar, 1 novimber 2016) wie in earder riedshear yn de Hege Ried fan de Nederlannen.
Wurkpaad
Bloembergen helle syn rjochtebul oan de Ryksuniversiteit Utert yn 1949. Nei in karriêre as abbekaat en as wittenskiplik meiwurker oan de Utertske universiteit waard hy (nei syn promoasje) yn 1965 heechlearaar Boargerlik Rjocht oan de Ryksuniversiteit Leien as opfolger fan de 1964 hommels ferstoarne Jan Drion. Fan 1979 ôf hie Bloembergen sit yn de Hege Ried.
Eachhielkunde
De eachhielkunde of oftalmology is in spesjalisme fan de genêskunde dat him dwaande hâldt mei eachsykten. It wurd oftalmology komt fan it Grykske ophthalmos dat each betsjut.
Bornrif (fjoertoer)
De fjoertoer fan It Amelân wurdt soms Bornrif neamd, al krige de fjoertoer by de bou gjin namme mei. De toer waard yn 1880 boud, yn opdracht fan Kening Willem III. De toer fan getten izer is ûntwurpen troch Quirinus Harder en waard boud troch in jitterij yn Dimter. De losse segminten binne nei It Amelân ferskepe en dêr op elkoar setten.
Nei de Twadde Wrâldoarloch kaam der in nij, swakker ljocht op de toer; sadwaande krige de toer doe de bynamme fan "skimerlampe". Yn 1952 waard der in nij, sterker ljocht op setten. Dit ljocht hat in sterkte fan 4.400.000 candela.
Sûnt ein 2004 is de toer eigendom fan de Gemeente It Amelân en sûnt 26 maart 2005 is de toer wer foar toeristen tagonklik. De toer is in museum dat ûnderdiel is fan it rêdingsmuseum Abraham Fock. Yn de âlde koepel fan de fjoertoer sit in diorama oer it rêdingswêzen. Boppe-yn is in wurkkeamer ynrjochte lykas dy troch de fjoertoerwachter brûkt waard, ek wurde der ekposysjes holden.
De fjoertoer is 55,3 meter heech en hat 14 ferdjippings. De treppe nei boppe hat 236 treden. It optyk komt fan de eardere Fjoertoer Westhaad yn Alddoarp.
Likernôch 80 meter súdeastlik fan d efoet fan de fjoertoer steane de eardere fjoertoerwachterswenten.
Geosintrisme
thumb|right|240px|Geosintrysk model fan de kosmos út Peter Apian's Cosmographia, Antwerp [[1539]] It geosintrisme is de lear fan Aristoteles en hâldt yn dat de ierde it sintrum fan it universum is. It geosintrysk wrâldbyld wie eartiidsk yn de klassike âldheid en midsiuwen yn swang. Letter waard kaam it heliosintrisme fan Kopernikus dêrfoar yn 'e plak, dat de sinne as it sintrum fan ús sinnestelsel stelt.
Lillehammer (plak)
Lillehammer is in plak yn de lykneamige Noarske gemeente Lillehammer, provinsje Innlandet. Lillehammer telt 28.425 ynwenners (2022) en hat in oerflak fan 11,98 km².
Geosintrisme
Suver wittenskiplik besjoen, falt der net te kiezen tusken de beide modellen, omdat der gjin stabyl referinsjepunt yn it universum te definearjen falt. Besjoen fanút de klassike meganika, dy't útgiet fan in absolút referinsjestelsel, draaie sinne en ierde om harren mienskiplike swiertepunt. Dit sit lykwol al yn de sinne, op 600 km fan syn mulpunt, sadat sein wurde kin dat it heliosintrisme korrekter is as it geosintrisme. Oare problemen mei it geosintrisme binne dat it betsjut dat alle planeten in frjemde hinne-ende-wergeande baan ôflizze (yn it heliosintryske model binne dit kreaze ellipsen), en dat it ljocht dat fan fiere stjeren nei ús ûnderweis is, elts healjier 300 miljoen km dwers op de ljochtrjochting ferskoot, om in heal jier letter wer werom op de âlde posysje te wêzen. Soks is yn striid mei de spesjale relativiteitsteory, dy't seit dat ljocht yn rjochte linen mei in konstante snelheidd beweecht. At wy sokke frjemde bewegingspatroanen net oannimme wolle, moatte wy konkludearje dat de ierde om de sinne hinne beweecht.
Lillehammer (plak)
Lillehammer wie de organisearjende stêd fan de Olympyske Winterspullen fan 1994. It Junior Eurofyzjesongfestival fan 2004 fûn ek yn Lillehammer plak.
Skiednis
265px|thumb|right|Lillehammer út it westen wei besjoen It gebiet soe al bewenne west hawwe yn de Noarske izertiid. Om 1150 hinne waard mei de bou fan it houten tsjerke Garmo begûn. Yn de omkriten befûnen har ek guon pleatsen yn in delling dy't Birkebeiner neamd waard. Dêr by lâns waard it tatebern en de takomstige kening Haakon IV fan Noarwegen yn 1204 nei Nidaros ferfierd. It plak waard ek neamd yn 1390 as in plak dêr't gearkomsten hâlden waarden. Yn de 18e iuw wie it in drok hannelsplak, en krige it ek de rjochten fan hannelsstêd. Dêrnei krige it op 7 augustus 1827 dan ek echte stedsrjochten. It stedsje hie yn dy tiid likernôch 50 ynwenners mei behuzing.
Geosintrisme
It geosintrisme fan Nietzsche
Nietzsche is lykwols in filosoof, en dizze paragraaf moat dan ek net yn in natuerwittenskiplike kontekst lêzen wurde.
Lillehammer (plak)
Skiednis
In ynwenner fan Lillehammer, Thor Bjørklund, fûn yn 1925 de tsiisskaaf út.
De stêd hie begjin 20e iuw in grutte oanlûkingskrêft foar keunstskilders, troch de spesjale ljochtynfal út de heuvels wei.
Lillehammer wie yn 1994 gaststêd foar de Olympyske Winterspullen 1994 en de Paralympyske Winterspullen 1994. Dêr hiene de Noarske sporters in protte súkses en de befolking dreamt der fan om ea nochris sa'n súksesfol evenemint organisearje te meien.
De stêd organisearre op 20 novimber 2004 it Junior Eurofyzjesongfestival 2004.
Attraksjes
265px|thumb|right|Tsjerke fan Lillehammer It stedsje is fral noch folle mei attributen dy't oerbleaun binne út de perioade fan de Olympyske Winterspullen fan 1994, lykas de skyhellingarena dêr't de iepening en de sluting plak fûn.
Transport
By de stêd lâns en de Møjsa-mar rint de E6 autodyk út it suden wei nei it noarden: Trondheim en Narvik.
De Noarske spoarbaan (ek wol de Dovrebanen neamd) rint ek by Lillehammer lâns, dêr't him ek in stasjon befynt, de rûtes rinne súdoan nei Hamar en Oslo. Noardoan kin men rjochting Trondheim en Bodø.
750px|thumb|center|Panorama oer Lillehammer, sjoen fan de Olympyske skyskâns ôf
Bleipet
De Bleipet is it súdlike stik fan de Grutte Krite yn De Alde Feanen. By de wâl lâns rint De Geau. In pet ûnstiet troch it ôfgraven fan turf. De namme fan dit feangat hat dus te krijen mei De Alde Feanen.
Feanhuzen (Noardenfjild)
thumb|[[Koepeltsjerke (Feanhuzen)|Protestantske tsjerke yn Feanhuzen, boud yn 82'/1826]] thumb|right|Feanhuzen (twadde gesticht), no museum thumb|Direkteurswente (Klein Soestdijk) Feanhuzen (Nederlânsk en offisjeel: Veenhuizen) is in plak yn de gemeente Noardenfjild yn Drinte.
Skiednis
Feanhuzen tankt syn bestean oan de bou fan trije grutte gestichten foar bidlers, omswalkers en wezen yn it jier 1823. De Maatskippij fan Woldiedichheid woe de ermen mei arbeid weropfiede. Yn it earstoan joech men earme húshâldings út de stêden de gelegenheid frijwillich nei Drinte ta te kommen en har dêr yn koloanjes te fêstigjen. It idee hjirefter wie dat men sa as boer in nij bestean opbouwe koe. Plakken as Frederiksoard en Wilhelminaoard binne ek op dizze wize ûntstien. Omdat blykber net eltsenien út frije wil dizze oplossing kieze woe, boude de Maatskippij yn Ommerskâns en Feanhuzen grutte fjouwerkante twanggestichten.
Elk gebou joech ûnderdak oan gemiddeld 1200 finzenen, of 'ferpleechden' sa't se doe noch neamd waarden. Se waarden ûnderbrocht yn sliepsealen fan 80 minsken, dy't oerdei omboud waarden ta wurk- en ytsealen. De kenmerkende gebouwen yn Feanhuzen wurde tsjintwurdich mear en mear bewenne troch boargers dy't neat te krijen hawwe mei Justysje. Yn de jierren santich fan de tweintichste iuw waarden Norgerhaven en Esserheem omboud ta bewarplak foar swierstraften.
Trije grutte strafynrjochtings
Yn 1859 naam de ryksoerheid de gestichten oer en makke der yn de jierren santich fan de 19e iuw rykswurkynstellings fan. Justysje boude om 1900 noch twa nije finzenissen, ûntwurpen troch Johan Frederik Metzelaar en syn soan Willem Cornelis Metzelaar: Norgerhaven en Esserheem. Heit en soan ûntwurpen dêrneist in soad bewarderswenten en tsjinstgebouwen. In diel dêrfan is wyls ferkocht, mar in grut oantal gebouwen is oant hjoed de dei besit fan de Steat (Ryksgebouwetsjinst).
Yn de bosk by it dorp stiet noch in finzenis: Bankenbosch. Hjoeddeisk hat Feanhuzen dus trije grutte ynrjochtings. De lêste, Bankenbosch, moast lykwols yn 2009 har doarren slute fanwege it oerskot oan sellen yn Nederlân.
Sletten poarten
Sûnt 1970 wenje der yn Feanhuzen gjin 'ferpleegden' mear. It doarp hat lykwols noch altiten trije strafynrjochtings, wêryn mei-elkoar mear as 1.000 detinearden fêstsitte. Feanhuzen is pas sûnt 1981 frij tagonklik. Dêrfoar mochten – neist de finzenen - allinnich it finzenispersoniel en harren húshâldings it doarp yn. Wa't mei pensjoen gie of in baan bûten Feanhuzen fûn, moast ferhúzje.
Monuminten
Yn Feanhuzen steane mear as 100 ryksmonuminten, wêrûnder de elektrisiteitssintrale, it âlde hospitaal en fansels it Twadde Gesticht: it ienige gesticht dat de tiid trochstien hat, al is ien fan de fjouwer fleugels ferdwûn. Yn dit gesticht, wêryn lange tiid detinearden tewurksteld wienen, sit tsjintwurdich it Finzenismuseum.
Munysjekompleks
Neist justysje hat ek it Ministearje fan definsje in munysjekompleks yn Feanhuzen. Dit munysjekompleks is ien fan de grutste yn Europa.
Brânwar
Om de feilichheid yn de trije grutte Penitintiêre Ynrjochtings (Esserheem, Norgerhaven, Bankenbosch) te boargjen, hie it Ministearje fan Justysje oant 2002 in eigen brânwarkorps. Yn 2002 is dit korps oernomd troch door de gemeente Noardenfjild,dêr't it no ien fan de fjouwer brânwarposten is. It Ministearje fan Definsje hat op it Munysje Magazinekompleks (MMC) noch wol in eigen bedriuwsbrânwarkorps.
Begraafplak
thumb|Begraafplak fan Feanhuzen - it herfoarme diel It begraafplak fan Feanhuzen wurdt wol synysk it Fjirde gesticht neamd. It yn fearnsparten ferdielde hôf leit sa'n oardel kilometer bûten it doarp en de gestichten, mar wie foar beide ornearre. Ien part wie ornearre foar it doarp, in part foar it personiel en in part foar de finzenen. Dy lêsten waarden oant 1875 anonym bedobbe — de grêven binne hast werom te finen. Tusken 1823 en 1875 binne dêr goed 11.000 minsken beïerdige. Herfoarmen en katoliken waarden fan elkoar skieden. Eartiids wie der ek in joadsk begraafplak op itselde perseel, mar de stoflike omskotten binne letter ferhuze nei Hoarn.
Izakswiid
It Izakswiid is in mar dy't ûnderdiel is fan De Alde Feanen, in frijwol oaniensletten gebiet fan petgatten, mei dêryn it eigentlike Izakswiid. Der is lytsskalich en grutskalich ferfeante. It wiid leit yn de gemeente Ljouwert en hat in oerflak fan 13 ha. De trochsneed djipte fan it wetter is sa. 1,2 m.
We're the Millers
We're the Millers is in Amerikaanske swarte misdiekomeedzje út 2013 ûnder rezjy fan Marshall Rawson Thurber, mei yn 'e haadrollen Jason Sudeikis, Jennifer Aniston, Emma Roberts en Will Poulter. De titel betsjut "Wy Binne de Millers". It ferhaal giet oer in lytse drugsdealer dy't troch in drugsbaron, oan wa't er jild skuldich is, twongen wurdt om "in lyts bytsje" drugs út Meksiko oer de grins nei de Feriene Steaten te smokkeljen. Om minder op te fallen by de dûanekontrôle rekrutearret er syn buorlju om har foar te dwaan as syn gesin. Mei-inoar wurde se de Miller-húshâlding. We're the Millers krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy, mar waard in grut kommersjeel súkses yn 'e bioskopen. De film wûn in BAFTA en ferskate oare prizen.
Plot
David Clark is in lytse drugsdealer yn Denver, dy't him spesjalisearre hat yn 'e ferkeap fan kannabis. As er op in dei berôve wurdt fan syn foarrie èn fan syn jild, komt er yn 'e swierrichheden mei syn taleveransier, drugsbaron Brad Gurdlinger. It meastepart fan it stellen jild bestiet nammentlik út betellings foar ferkochte drugs, dy't David oan Gurdlinger werombetelje moat. Hy stiet no foar $40.000 by de man yn 'e skuld, mar hat sels gjin reade sint mear. Under bedriging mei de dea twingt Gurdlinger David om akkoart te gean mei in plan wêrby't David yn ruil foar $100.000 "in lyts bytsje" kannabis út Meksiko hellet en oer de grins smokkelet nei de Feriene Steaten.
David sjocht net yn hoe't er dat foarinoar bokse moat, mei't de dûane him der daliks útpikke sil. Dan sjocht er in brave húsfader mei syn boargerlike gesin yn in grutte camper omriden, dy't sa'n ûnnoazele yndruk makket dat men him noch net fan it minste of geringste yllegaals fertinke soe. David beslút himsels foar syn tripke nei Meksiko in nije identiteit oan te mjitten en skaft in nije hierstyl en nije klean oan om sa ûnnoazel mooglik te lykjen. Mei Gurdlinger praat er ôf dat dy foar in camper soargje sil. Dan hat er inkeld noch ferlet fan in gesin.
Buorjonge Kenny Rossmore, in opslûpen teenager waans allinnichsteande mem mei in nije frijer útnaaid is, biedt himsels oan om David syn soan te spyljen. Tegearre beprate se de njoggentjinjierrige Casey Mathis, in fan hûs wei rûne dakleaze dievegge, om David syn dochter te spyljen. David freget syn buorfrou Rose O'Reilly, in stripper, om syn frou te spyljen, mar Rose kin David net útstean en wegeret. Se betinkt har lykwols as Todd, de glûpske eigner fan 'e stripklub dêr't se wurket, har oanseit dat de strippers tenei betelle seks hawwe moatte mei de klanten. Mei syn fjouweren foarmje se in nephúshâlding as 'de Millers' en sette se ôf nei Meksiko.
As de Millers harren bestimming berikke, fertelt David oan 'e mânske, ieneagige drugsdealer Ieneach, dy't it drugspakhûs runt, dat er in lading foar 'Pablo Chacón' ôfhelje moat. Gurdlinger hat him ferteld dat 'Pablo Chacón' syn skûlnamme is as er hannel driuwt mei de Meksikaanske drugskartels. It docht bliken dat de hoemannichte kannabis dy't se oer de grins smokkelje moatte, net "in lyts bytsje" is, mar eins twa ton. Fan Ieneach krije se in fruitkoer mei, mar nimmen dy't sjocht dat dêr behalven fruchten ek in mânske tarantula yn sit. Nei't se wer ôfset binne, wurde de Millers frijwol fuortendaliks oanholden troch in korrupte Meksikaanske plysjeman, dy't omkocht wurde wol of oars ôfsûgd troch in man. Mei't er gjin tûzen Amerikaanske dollar by him hat, biedt David Kenny foar dat putsje oan, mar aldergeloks docht op 'e tiid bliken dat it om in misferstân giet en dat de plysjeman eins tûzen Meksikaanske peso's bedoelde.
Yn 'e rige oan 'e Amerikaanske grins moetsje de Millers in oare Amerikaanske húshâlding yn in grutte camper, de Fitzgeralds. De freonlike lju driigje de oandacht op harren te fêstigjen, dat de Millers binne bliid as se harren kwytreitsje. By de grinsoergong wurdt harren camper der by tafal likegoed útpikt foar neier ûndersyk, mar as de dûane ôflaat wurdt troch in stikmannich útnaaiende yllegale ymmigranten, meie se sûnder ûndersocht te wêzen trochride.
Offenwier
thumb|300px|right|de [[himrik fan Offenwier]] thumb|300px|right|de tsjerke fan Offenwier Offenwier (Nederlânsk: Offingawier) wie lytste doarp yn de eardere gemeente Snits, east fan de stêd. Sûnt 2011 heart Offenwier by de gemeente Súdwest-Fryslân. It is ien fan de doarpen fan de Snitser Fiifgea en is diel fan De Legean. It doarp hat 162 ynwenners (2006). Dochs is it frij grut kwa oerflakte. Dit komt omdat de doarpsgrûn oan de Snitser Mar ta rint. Dêr is ek it Paviljoen Snitser Mar, in wichtich toeristysk sintrum yn de gemeente.
It doarp komt al yn 1328 foar as Offinghewere. De plaknamme soe "opsmiten hichte fan Offe" betsjutte.
We're the Millers
Plot
Underweis dêrhinne komt oan it ljocht dat Don Fitzgerald, de heit fan it gesin, in spesjaal agint fan 'e drugsbestridingstsjinst DEA is. Om't se nearne hinne kinne, binne de Millers twongen om it plan troch te setten, ek al wolle se it leafst sa gau mooglik sa fier mooglik by de Fitzgeralds út 'e buert komme. Underwilens binne Kenny en Melissa, de dochter fan 'e Fitzgeralds, fereale opinoar rekke. De bleue Kenny besiket Melissa op ûnbeholpen wize te fersieren, mar wurdt benaud en lit it rinne. Rose stjoert David nei him ta om him goerie te jaan foar de folgjende kear. As letter blykt dat Kenny noch nea mei in famke tute hat, kriget er tuterslessen fan Casey en Rose. Spitigernôch wurde se dêrby trappearre troch Melissa, dy't mient dat Kenny op ynsestueuze wize mei syn eigen suster en mem omslacht. Dy nachts liedt it besykjen fan David en Rose om 'e kaaikes fan 'e camper fan 'e Fitzgeralds te stellen, sadat se útpike kinne, ta in misferstân wêrby't de seksueel frustrearre Edie, de frou fan Don, Rose har boarsten betaast.
Offenwier
It tsjerkje fan Offenwier is in gemeentlik monumint en is it âldste gebou fan de gemeente Snits. De hjoeddeiske muorre is fan 1850, mar binnen dy muorre stiet noch it Niklaastsjerkje fan 1335.
We're the Millers
Plot
Underwilens blykt dat Gurdlinger David bedragen hat en dat er him der eins op útstjoerd hat om drugs te stellen fan (of fermoarde te wurden troch) de echte Pablo Chacón, in ûnmeilydsume Meksikaanske drugsbaron. Dat de dieverij slagge is, komt trochdat Chacón tafalligerwize in soartgelikense ûnnoazele Amerikaanske húsfader ynhierd hie om drugs foar him te smokkeljen. As it fersin fan Ieneach oan it ljocht komt, sette hy en Chacón de efterfolging yn. Nei in nacht op 'e camping sette de Fitzgeralds de Millers ôf by de garaazje, dêr't harren camper ûnderwilens reparearre is. Nei't de Fitzgeralds har ôfjûn hawwe, wurde de Millers binnendoar net opwachte troch de monteur, mar troch Ieneach en Chacón.
Offenwier
Doarpswapen en flagge
It is net bekend oft Offenwier yn it ferline in doarpswapen hân hat. Der is neat wat yn dy rjochting wiist. Nei in oprop yn in doarpskrante fan 2004 binne twa ûntwerpen ynlevere wêrfan't de eleminten brûkt binne yn it úteinlike wapen. It wapen bestiet út in skyld dat trochsnien is troch in reade bân. De boppeste helte is blau, de kleur fan it wetter. It wetter is tagelyk in freon en in fijân. In freon om't fiskers en skippers der har brea op fertsjinnen en in fijân as in skip oan leger wâl bedarre en by stoarmen as it wetter wer in stik lân naam. It ûnderste part is grien, de kleur fan it gers, de greiden, it lân wêrop't Offenwier boud is. In feilich plak. De reade bân yn it midden stiet symboal foar de grienedyk mei dêryn de slûs. De grienedyk stiet foar de beskerming tsjin de drigingen fan bûten ôf, en mear taspitst de driging fan it wetter. Tagelyk is de slûs in iepening wêrtroch't Offenwier kânsen foar de takomst ynhelje kin. Op it skyld steane fjouwer ôfbyldings dy't elts symboal steane foar in stikje Offenwier. De tsjerke fan Offenwier is wijd oan Sinteklaas. De hilligenstêf moat dêr de klam op lizze. Skipfeart wie eartiids nedich foar it ferfier, it brocht wurk en dêrmei ek wolfeart. Sinteklaas is fanâlds de beskermhillige fan de skipfeart. Mar de tsjerke jout ek it belang fan it leauwen yn it doarp oan. Sûnt iuwen jout it leauwen rjochting oan it libben en wêzen fan de Offenwiersters. It leauwen en de tsjerke wie en is foar in protte minsken in hâldfêst yn it libben. In ferienfâldige werjefte fan in skûtsje stiet symboal foar de skipfeart út it ferline, mei namme it beropsmjittige karakter dêrfan, mar jout ek it belang fan de wettersport yn de hjoeddeiske tiid wer. De ko stiet foar de lânbou en it belang hjirfan foar it ûntstean fan it lânskip en de ynfloed dy't de lânbou op de mienskip fan it doarp. De kop fan de ko is dy fan in moderne ko mei in ferwizing nei de hjoeddeiske lânbou. Tagelyk hat de ko hoarnen as ferwizing nei it belang fan de lânbou fan alear. It klaverblêd stiet foar grûnbesit op de klaaigrûn. Ek hjir is der in ferbining mei de lânbou. Grûnbesit joech fanâlds in garânsje op ynkommen en dêrmei ek op wolfeart. De ynfloed fan de lânbou wurdt de lêste tiid gâns minder. Mei it klaverblêd yn it wapen wol it doarp de spesjale bân mei de lânbou fêstlizze, mar ek de winsk fan ynkommen en wolfeart.
We're the Millers
Plot
Dyselden wolle harren fermoardzje, mar de Millers bychtsje op dat se eins gjin echte húshâlding binne en dat se gjin idee hiene dat se stielen en fan wa. Chacón leaut der neat fan en daget Rose út om te bewizen dat se in stripper is troch in striptease foar him te dwaan. Se brûkt de dûns om deunby Chacón te kommen en him dan te brânen mei in buis dêr't gleonhjitte steam út komt. Kenny nimt plak efter it stjoer fan 'e camper en riidt Ieneach om. De oaren klimme gau oan board en ûntsnappe sa oan 'e razene drugsdealers. Troch Kenny syn gebrek oan stjoertalint bedarret de camper lykwols al rillegau yn 'e berm, dêr't er op in hier nei oer de kop slacht. Troch alle gehobbel en geslinger rûgelet de fruitkoer om en giet de tarantula op 'e siik nei in nij skûlplak. It bist klimt Kenny by de bokse op en byt him yn ien fan syn testikels. Kenny kriget in allergyske reäksje en moat mei tûzen hasten nei it sikehûs ta brocht wurde.
Underwilens parkearret David de camper by in pleatslike merke, dy't holden wurdt yn it ramt fan Amerikaanske Unôfhinklikheidsdei. Dêr skillet er Gurdlinger op om ferhaal te heljen oer it bedroch dat him en syn sabeare húshâlding op in hier nei it libben koste hat. Gurdlinger giet akkoart mei in ferheging fan David syn beleanning ta $500.000, op it betingst dat er de drugs dyselde jûns foar midsnacht noch ôfleveret. Sadwaande is David bot hastich as Kenny einlings en te'n lêsten út it sikehûs komt. Hy draaft mei him yn 'e rolstoel nei de camper ta, mar dat giet sa need dat de rolstoel mei Kenny deryn oer de kop slacht. Rose en Casey wolle mei Kenny wer werom nei it sikehûs, mar dêr wol David neat fan witte. Se krije wurden, wêrby't David by fersin sels oan it ljocht bringt dat er in betelling fan fiif ton mis rinne sil as de drugs net foar midsnacht te plak binne. Mei't er Rose $30.000 ûnthjitten hat, Casey mar $1.000 kriget en Kenny hielendal net betelle wurdt, liedt dat ta oanboazjende lulkens by de oaren. De rûzje rint sa heech op dat David syn 'gesin' úteinlik stean lit en allinne mei de camper ôfset.
Casey siket treast by Scottie P., in jonge merkewurker mei wa't se it earder dy middeis oanlein hat doe't Kenny yn it sikehûs lei. Scottie blykt no lykwols út te wêzen op seks, en as Casey oanjout dat se dêr gjin nocht oan hat, besiket har seksueel oan te taasten. As Rose dat sjocht, slacht se him del, wêrnei't er ôfdript. Underwilens blykt David al rillegau syn 'gesin' te missen. Hy fielt him skuldich oer syn hâlden en dragen en keart úteinlik om en giet werom nei de merke. Hy fynt syn 'frou' en 'bern' en smeekt harren om him te ferjaan en mei te kommen, en úteinlik, nei't er tasein hat de $500.000 yn fjouweren te ferpartsjen, sadat se allegearre $125.000 krije, strike se de hân oer it hert en sille se mei-inoar fierder.
Underweis werom nei harren camper komme de Millers lykwols Edie en Melissa Fitzgerald tsjin. Melissa fertelt har mem einlings dat se Kenny mei syn eigen mem en suster tútsjen sjoen hat. Der sit dan foar de Millers neat oars op as om op te bychtsjen dat se eins gjin famylje faninoar binne, mar drugssmokkelders dy't beare in gesin te wêzen om 'e dûane op in falsk spoar te setten. Op dat stuit wurde de Millers ûntdutsen troch Ieneach, dy't ek op 'e merke omstrúnt. Hy risselwearret om harren dea te sjitten, mar Don Fitzgerald komt út syn camper en slacht de drugsdealer yninoar mei in termosbeker. Hy hat it hiele petear heart en wol no ek de Millers arrestearje, mar ear't dat syn beslach krije kin, komt Pablo Chacón foar 't ljocht en bedriget Melissa mei in pistoal. Nei't Don him oerjûn en syn termosbeker ynlevere hat, wol Chacón de Millers deasjitte, mar krekt op dat stuit giet it fjoerwurk ta gelegenheid fan Amerikaanske Unôfhinklikheidsdei ôf en as er dêrtroch eefkes ôflaat wurdt, springt David him op 'e hûd en ûntwapenet him, wêrnei't Kenny him delslacht.
De oare deis, as David de drugs ôfleveret by Gurdlinger, seit dyselde tsjin him dat er der spitigernôch neat foar betelje kin, om't David de ôflevering net foar midsnacht dien hat, lykas ôfpraat. David freget him oft er wol betelle hawwe soe as er de drugs wol foar midsnacht brocht hie, en dêrop antwurdet Gurdlinger ûntkennend. David seit dat it dan mar moai is dat er it op akkoartsje goaid hat mei de DEA. Dêrop falle Don Fitzgerald en syn arrestaasjeteam de filla binnen en pakke Gurdlinger en syn trewanten op. Don seit tsjin David dat er no yn it tsjûgebeskermingsprogramma opnommen wurde sil oant de saak tsjin Gurdlinger en Chacón foar de rjochter komt. Dêr heakket er oan ta dat itselde jildt foar alle oare tsjûgen.
Letter wenje de Millers ta tefredenens fan alle fjouwer 'gesinsleden' as ien húshâlding yn in wente yn in anonime bûtenwyk earne yn 'e Feriene Steaten, dêr't se marihûanaplanten kweke yn 'e blomperkjes en de gek hawwe mei de ûnnoazele buorlju.
Produksje
We're the Millers waard al yn 2002 yn preproduksje nommen. Tsjin 2006 waard bekendmakke dat Steve Buscemi de drugsdealer spylje soe en Will Arnett in oare, net spesifisearre, rol yn 'e film hawwe soe. Fierder kaam de ûntwikkeling lykwols net, oant yn april 2012 troch ferskate boarnen rapportearre waard dat Jason Sudeikis en Jennifer Aniston yn 'e haadrollen cast wiene.
Mitt Romney
thumb|Mitt Romney Willard Mitt Romney (Detroit, 12 maart 1947) is in Amerikaanske ûndernimmer en politikus fan de Republikeinske Partij. Yn it tiidrek 2003-2007 wie er gûverneur fan Massachusetts. Foar de presidintsferkiezings fan 2012 wie hy de Republikeinske kandidaat dy't gading makke foar it Amerikaanske presidintskip, syn tsjinkandidaat wie Barack Obama fan de Demokratyske Partij.
Libbensrin
Mitt Romney waard berne yn Detroit as fjirde fan Lenore en George W. Romney, in sakeman. George W. Romney wie yn it tiidrek 1963-1969 gûverneur fan Michigan. Yn 1970 stelde syn mem Lenore har ferkiesber yn Michigan en kaam yn de Amerikaanske Senaat. Har besykjen wie lykwols om 'e nocht. Mitt Romney hat twa susters en ien broer en is de jongste fan de fjouwer bern. De famylje kaam út in begoedige fermidden. Doe't Mitt Romney fiif jier âld wie, ferhuze de famylje nei Bloomfield Hills yn Michigan, dêr't benammen minsken fan kwizekânsje wenje.
Yn Bloomfield Hills gong Romney nei de elitêre Cranbrook School, dy't er dien makke yn 1965. Romney studearre 1965/66 oan de Stanford University. Yn july 1966 sette er ôf nei Frankryk as mormoanske misjonaris, wat in tradysje yn syn famylje wie. Op de Cranbrook School trof er Ann Lois Davies. Yn 1966 waard hja mormoan en troude yn 1969 mei Mitt Romney. Wylst wie Ann begûn mei in stúdzje oan de mormoanske Brigham Young-universiteit. Romney die dat dêr rillegau ek. Yn 1971 makke er syn stúdzje dien mei in bachelordiploma yn de Ingelske literatuer. Mitt Romney en syn oarehelte krigen fiif soannen. Fan 1981 oant 1986 wie Mitt Romney mormoansk biskop yn Belmont, in foarstêd fan Boston.
We're the Millers
Produksje
We're the Millers waard regissearre troch Rawson Marshall Thurber nei in senario fan Bob Fisher, Steve Faber, Sean Anders en John Morris. As produsinten wiene Chris Bender, Vincent Newman, Tucker Tooley en Happy Walters by it projekt belutsen foar de filmstudio's New Line Cinema, Newman/Tooley Films, Slap Happy Productions, Heyday Films en Benderspink. Foar de film wie in budget beskikber fan $37 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Barry Peterson, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Theodore Shapiro en Ludwig Göransson.
Mitt Romney
Libbensrin
Romney hat in Master of Business Administration (MBA) en in diploma yn rjochten (Juris Doctor) fan de Harvard University. Nei syn stúdzje gong er yn 1977 oan it wurk by de bedriuwsadviseur Bain & Company yn Boston. Ut Bain & Company ûntstie letter Bain Capital, in ynvesteardearsfirma dêr't Romney ien fan de oprjochters fan wie. Oant it jier 1999 joech er lieding oan Bain & Company. Yn itselde jier waard er bestjoersfoarsitter fan it komitee dat ferantwurdlik wie foar de organisaasje fan de Olympyske Winterspullen fan 2002 yn Salt Lake City.
Yn 1994 besocht er yn de Amerikaanske Senaat te kommen mei Edward Kennedy as syn tsjinkandidaat. Hy ferlear fan Kennedy mei 41 persint fan de stimmen. By de Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2008 hie Romney gading makke en waard de nije Republikeinske kandidaat foar it Amerikaanske presidintskip. De Republikeinske Partij keas doe foar John McCain as presidintskandidaat.
We're the Millers
Opnamen
De opnamen foar We're the Millers setten op 23 july 2012 útein yn 'e Amerikaanske steat Noard-Karolina. Der waard ek filme yn 'e steat Nij-Meksiko, yn 'e omkriten fan Albuquerque.
Mitt Romney
Dielnimmer presidintsferkiezings 2012
Yn april 2011 die Romney te witten dat er him tariede soe foar de presidintsferkiezings fan 2012. By de Republikeinske foarferkiezings wie it tal stimmen dat Romney krige stabyl, mar hy waard net de grutte foaroanman dêr't it grutste part fan de Republikeinen ienriedich oer wurde soe. Syn twa grutste konkurrinten Newt Gingrich en Ron Paul joegen respektivelik 3 maaie en 14 maaie 2012 belies. By de Republikeinske foarferkiezings yn Texas op 29 maaie 2012 waard Romney syn nominaasje wis. Op 11 augustus 2012 makke Romney syn fise-presidintskandidaat wrâldkundich: de ôffurdige Paul Ryan út Wisconsin.
Op 28 augustus 2012 waard Romney by in offisjele gearkomste fan de Republikeinen yn Tampa mei in grutte mearderheid offisjeel as presidintskandidaat keazen.
We're the Millers
Distribúsje
De distribúsje fan We're the Millers waard fersoarge troch Warner Bros. De film waard foar it earst fertoand op 3 augustus 2013 op it Filmfestival fan Traverse City, yn Michigan, en gie dêrnei op 7 augustus yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. We're the Millers waard op 19 novimber 2013 útbrocht op dvd en blu-ray, op twa skiven, mei sawol de bioskoopferzje as in extended cut mei 8 minuten ekstra byldmateriaal. As bonusmateriaal wie 45 minuten oan dokumintêres en by de filmmontaazje fuortknipte sênes tafoege.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige We're the Millers mingde resinsjes. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat de film in midsmjittich goedkarringspersintaazje fan 49%, basearre op 160 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "We're the Millers fergriemt syn pontinsjeel mei in ûngelikens, loai gearstald ferhaal." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet We're the Millers in goedkarringspersintaazje fan 44%, basearre op 38 resinsjes.
Opbringst
We're the Millers brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $150,4 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $119,6 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $270,0 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $37 miljoen betsjut dat in winst fan $233,0 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Ferfolchfilm
Yn febrewaris 2014 makken filmstudio's Warner Bros. en New Line Cinema bekend dat der in ferfolchfilm yn produksje nommen wie, dy't We're Still the Millers ("Wy Binne Noch Altyd de Millers") komme soe te hjitten. Anno 2022 is dêr fierders noch gjin nijs oer.
Ingwier
Ingwier (earder ek Ingwierrum en eartiids Abbenwier en Abbingawier) is in buorskip en earder doarp yn de gemeente Súdwest-Fryslân. Ingwier leit benoarden Makkum, dêr't er offisjeel ûnder falt, yn de polder De Wearen. Ingwier leit fierder súdeastlik fan Koarnwert en súdwestlik fan Wûns, dêr't er 400 jier tsjerklik mei ferbûn wie.
Skiednis
Ingwier ûntstie is nei alle gedachten op in terp ûntstien. Yn de midsiuwen rûn der in slinke fan de Marneslinke fan Harkesyl súdlik by Ingwier del om justjes noardlik fan Makkum yn 'e Sudersee út te mûnjen. Dat joech Ingwier in gaadlike ferbining oer it wetter. Dy slinke slike sa stadichoan ticht. Noardlik fan Ingwier lei eartiids de Silaardermar, dy't oan de ein fan de achttjinde iuw drûchmeald waard. Dy mar is mooglik nei in âlde terp Silaard, dy't tichteby stie, neamd.
Ingwier wie nea in grut doarp. Hy wie it lytste doarp yn de gritenij Wûnseradiel en hie mar 6 stimmen. It bestie út in tsjerke, in trijetal pleatsen, en troch de jierren hinne waarden in stikmannich arbeidershuzen byboud. Fan dy huzen is der mar ien oerbleaun. Wol binne der oerbliuwsels fan weromfûn. Op kaarten en it kadaster binne se lykwols net werom te finen. Yn 1840 telde Ingwier trije pleatsen en ien hûs mei 31 ynwenners.
Yn 2011 waard de buorskip part fan de nije gemeente Súdwest-Fryslân dêr't de gemeente Wûnseradiel yn op gie.
Tsjerke fan Ingwier
De tsjerke fan Ingwier komt fan om-ende-by 1300 en wie in tsjerkje mei in sealtektoer. It ûnderhâld fan de tsjerke waard bekostige troch it ferhieren fan lân. Letter rekke de tsjerke dochs yn it neigean. Yn 1864 stoarte de toer en de westmuorre yn. It is net dúdlik wêrom, mar mooglik troch in stoarm. It waard net yn de boeken neamd. Lang om let yn 1882 waard besletten de tsjerke fannijs op te bouwen, nettsjinsteande dat der mar ien herfoarme hûshâlding yn it doarp wenne. Yn 1902/1903 waard it tsjerkje lykwols wer ôfbrutsen, om't der gjin leden mear wiene en it ûnderhâld te djoer waard. De klok waard skonken oan in tsjerkje yn de Limburchske mynstreek.
Hjoed-de-dei binne der noch oerbliuwsels fan de kelder fan it tsjerkje, en is it tsjerkhôf, dy't troch beammen omjûn wurdt, mei ien grêfstien der noch hieltyd.
Siersmastate
Siersmastate, Siertemastate, Feytsmastate of Sierksmastate wie in state yn Deinum, gemeente Menameradiel. Fan de state is neat werom te finen.
De stins/state is boud foar of koart nei 1400. Yn 1420 komt yn Deinum al in haadling foar mei de namme Sija Sierdsma dy't dan mei Homme Oedsma fan Boksum in soenbrief tusken Sicke Syaerda mei syn freonen en Okke tom Broek besegelt. Midden 15e iuw wurdt in 'Tierd Syersma toe Deynum' neamd dy't yn 1458 grytman oer it Deinumer nijlân is. Yn 1496 machtiget Feyka Ziersma syn buorman Wythie Laesz fan Boksum om foar him yn Harns mei de Grinzers te ûnderhanneljen. Pastoar Albert fan Deinum wie ree om syn segel oan it stik te hingjen, mar makket dêrby de oantekening dat hy sels net ûnder de Grinzers stean wol.