cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tampere
Geografy
Tampere leit ynklamme tusken twa marren, Näsijärvi yn it noarden en Pyhäjärvi yn it suden. Mei't dy beide marren 18 m yn hichte skele, is de Tammerkoski, de streamfersnelling dy't har mei-inoar ferbynt, sûnt de Midsiuwen al in wichtige boarne fan wetterkrêftenerzjy. Yn it ferline waard dy brûkt foar it oandriuwen fan molen, mar sûnt de tweintichste iuw wurdt der elektrisiteit mei opwekke. Fanwegen de lange skiednis fan yndustry op grûn fan wetterkrêft wurdt Tampere ek wol "it Manchester fan it Noarden" neamd. Der bestiet trouwens in teory dat de namme "Tampere" fan it Sweedske damber komt, wat "mooldaam" betsjut.
Skiednis
Tampere waard yn 1775, doe't Finlân noch ta Sweden hearde, oan 'e igge fan 'e Tammerkoski stifte troch de Sweedske kening Gustaaf III, om as merk te tsjinjen foar de boerebefolking yn 'e omkriten. Fjouwer jier letter al, yn 1779, krige it stedsrjochten. Yn 'e njoggentjinde iuw, doe't Finlân ûnder Russysk bewâld kommen wie, woeks Tampere út ta in sintrum fan 'e tekstyl- en metaalyndustry, en nei 1850 wurke der hast de helte fan 'e alle Finske fabryksarbeiders.
Yn 'e tweintichste iuw rekke Tampere as wichtige yndustrystêd belutsen by in protte politike en maatskiplike barrens út 'e Finske skiednis. Sa waard yn 1905, ûnder in algemiene staking, de ferneamde Reade Ferklearring útsprutsen op it sintrale stedsplein, wat úteinlik late ta algemien stimrjocht yn Finlân en it skinken fan guon oare frijheden oan 'e Finnen troch tsaar Nikolaas II. Yn 1918, doe't Finlân noch mar krekt ûnôfhinklik wurden wie, foarme Tampere yn 'e Finske Boargeroarloch in bolwurk fan 'e kommunisten. Op 6 april dat jiers waard de stêd ferovere troch de Wite Garde, dêr't likernôch 10.000 kommunisten by kriichsfinzen nommen waarden.
Yn 'e perioade sûnt de Twadde Wrâldoarloch waard Tampere lang regearre troch de saneamde "As fan Wapenbruorren" (Aseveliakseli), in ferbûn tusken de konservativen en de sosjaal-demokraten tsjin 'e kommunisten en de boerepartij. Yn dy snuorje wie boargemaster Erkki Napoleon Lindfors ferantwurdlik foar de bou fan 'e Näsinneula-toer en de oanlis fan 'e foarstêd Hervanta, de "dochterstêd" fan Tampere, wylst boargemaster Pekka Paavola berucht waard fanwegen ûnderskate korrupsjeskandalen. Yn dyselde perioade waard it grûngebiet fan 'e stêd ek flink útwreide; Messukylä waard anneksearre yn 1947, Lielahti yn 1950, Aitolahti yn 1966 en Teisko yn 1972. Sûnt de njoggentiger jierren hat de swiere yndustry foargoed plak romje moatten foar bedriuwen op it mêd fan 'e ynformaasjetechnology en de telekommunikaasje.
Poundmaker Kry Naasje
De Poundmaker Kry Naasje (Ingelsk: Poundmaker Cree Nation; Kry: ᐲᐦᑐᑲᐦᐊᓇᐱᐏᔨᐣ, Pîhtikwahânapiwiyin) is in Yndiaanske stamme-organisaasje yn Kanada, mei in eigen reservaat yn it westlike part fan 'e provinsje Saskatchewan. De Poundmaker Kry Naasje bestiet út etnyske Kry en ûntlient syn namme oan it njoggentjinde-iuwske opperhaad Bizonfâlemakker (Poundmaker). It haadkertier fan 'e stamme is fêstige yn Cut Knife.
Skiednis
De Poundmaker Kry Naasje giet werom op 'e ûnderhannelings foar it Ferdrach Nû. 6, ien fan 'e saneamde Nûmere Ferdraggen tusken de ûnderskate Yndiaanske folken yn Kanada en de koloniale autoriteiten, dy't yn 1876 yn Fort Carlton holden waarden. Ien fan 'e lieders fan 'e Kry wie by dy gelegenheid Bizonfâlemakker (Poundmaker). Dyselde wie oarspronklik net op it ferdrach tsjin, mar begûn der fûleindige krityk op te leverjen doe't dúdlik waard dat it Kanadeeske regear net fan doel wie en kom de ôfspraken nei. Hoewol't nei syn krityk oan it ferdrach in 'hongersneed'-klausule tafoege waard, naam dat al syn betinkings net wei, en ûndertekene er it inkeld om't it grutste part fan syn troep der wol efter stie.
Sadwaande spjalte Bizonfâlemakker him neitiid mei in groep fan yn totaal 182 folgelingen fan 'e Red Pheasant Troep ôf en foarme er syn eigen troep. Yn 'e hjerst fan 1879 akseptearre er in Yndianereservaat dat 40 km noardwestlik fan Fort Battleford lei, dêr't er him mei syn troep nei wenjen sette. Under de Noardwestlike Opstân fan 1885 rekke Bizonfâlemakker tsjin wil en tank by de striid belutsen, en hoewol't er út alle macht besocht hie de frede te bewarjen, waard er neitiid dochs foar ferrie feroardiele en yn it gefang smiten. Tanksij de ynfloed fan syn oannommen heit, it Swartfoet-opperhaad Kraaiepoat, hoegde Bizonfâlemakker mar sân moannen fan syn straf út te sitten, mar nettsjinsteande dat ferwuostge it ferbliuw yn it tichthûs syn sûnens, mei as gefolch dat er yn 1886 kaam te ferstjerren oan longbliedings, doe't er noch mar 44 jier âld wie.
Bizonfâlemakker syn troep, dy't nei him de Poundmaker Troep neamd waard, bleau nei syn dea oant 1920 sûnder lieder. Nei't de posysje fan opperhaad wer beset wie, reorganisearre de troep him ta in moderne stamme-organisaasje dy't de namme fan 'e Poundmaker Kry Naasje krige. Yn 1967 waard it stoflik omskot fan Bizonfâlemakker opgroeven yn Blackfoot Crossing, yn Alberta (hy wie stoarn ûnder in besyk oan syn oannommen heit) en werbegroeven yn it nei him ferneamde Poundmaker Reservaat 114.
Geografy en reservaat
De Poundmaker Kry Naasje is sitewearre yn it westen fan 'e Kanadeeske provinsje Saskatchewan, justjes noardeastlik fan it plak Cut Knife, mar in ein noardwestlik fan 'e gruttere stêden North Battleford en Saskatoon. It Yndianereservaat fan 'e Poundmaker Kry Naasje is it Poundmaker Reservaat 114 (Ingelsk: Poundmaker 114 Reserve), dat in oerflak hat fan yn totaal 13.181,1 ha, oftewol krapoan 132 km². It wie oarspronklik lytser, mar yn 1998 is der 904,4 ha oan tafoege, nei't dêroer troch de stamme en de Kanadeeske autoriteiten oerienstimming berikt wie yn it ramt fan 'e Saskatchewan Treaty Land Entitlement Framework Agreement.
Demografy
De leden fan 'e Poundmaker Kry Naasje besteane út etnyske Kry (Cree), in Algonkwynsktalich folk dat de grutste Yndiaanske etnyske groep fan Kanada is. De Kry fan 'e Poundmaker Kry Naasje kinne etnografysk spesifiker omskreaun wurde as Flakte-Kry. Yn 2015 hie de Poundmaker Kry Naasje 1.281 leden, wêrfan't neffens gegevens fan 'e Kanadeeske folkstelling fan 2011 doe 505 yn it eigen reservaat wennen, wylst 776 om utens libben. De befolkingstichtens fan it reservaat bedroech sadwaande yn 2011 3,8 minsken de km². Fan alle leden fan 'e stamme wennet 39,4% yn it eigen reservaat. Bekende leden fan 'e Poundmaker Kry Naasje wiene de aktivist John Tootoosis, in âldomkesizzer fan Bizonfâlemakker, en dy syn soan, de akteur Gordon Tootoosis.
Ekonomy en bestjoer
De ekonomy fan it Poundmaker Reservaat 114 is fierhinne agrarysk, mar der binne ek bedriuwen dy't ta de tsjinstesektor hearre, lykas in winkel (de Kanatinak Store) en in benzinestasjon anneks kafee (de Gas Bar). Fierders binne der in kantoar fan 'e stamme-organisaasje, in klinyk, in mienskipssintrum en in basisskoalle fêstige. De Poundmaker Kry Naasje wurdt bestjoerd troch in opperhaad en in stammeried mei fjouwer leden, dy't allefiif troch de stimberjochtige leden fan 'e stamme keazen wurde by mei geregelde tuskenskoften holden demokratyske ferkiezings.
Toby Keith
Toby Keith (wiere namme: Toby Keith Covel; Clinton (Oklahoma), 8 july 1961) is in foaroansteand Amerikaansk countrysjonger, dy't ek aktyf is as lietsjeskriuwer, muzykprodusint en akteur. Hoewol't er al sûnt 1981 song, briek er pas yn 1993 troch. Hy hie grut súkses mei de hit Should've Been a Cowboy, dy't yn 'e Feriene Steaten it meast spile countrynûmer fan 'e jierren njoggentich wie. Syn earste fjouwer studio-albums waarden sûnder útsûndering gouden of platina platen. Yn totaal hie Keith oant mids 2017 21 nûmer 1-hits hân, wêrûnder Beer for My Horses (in duët mei Willie Nelson) en As Good as I Once Was, dy't yn 2003, resp. 2006 beide seis wiken op it earste plak yn 'e countryhitlisten stiene. Keith hat wrâldwiid mear as 40 miljoen platen ferkocht.
Jonkheid en oplieding
Syn beppe wie de eigneresse fan 'e Billie Garner's Supper Club yn Fort Smith, dêr't Keith as lyts jonkje al yn 'e ban rekke fan 'e countrymuzikanten dy't dêr optreden. Op 'e middelbere skoalle yn Moore wied er lit fan it Amerikaansk fuotbaltiim. Nei't er slagge wie foar syn eineksamens wurke Keith in pear jier yn 'e ierdoaljeyndustry yn Oklahoma. Fan 1979 oant 1980 studearre er oan 'e Villanova Universiteit by Philadelphia, dêr't er foar mynboukundich yngenieur learde. Hoewol't er dy stúdzje net ôfmakke, soed er letter troch de universiteit bejeftige wurde mei in earedoktoraat.
Iere jierren
Begjin jierren njoggentich gie Keith nei Nashville (Tennessee), it mekka fan 'e countrymuzyk, dêr't er demo's fan syn band nei de ûnderskate platemaatskippijen yn 'e stêd stjoerde. Doe't dêr gjin belangstelling foar bliek te bestean, kearde Keith yn deprimearre tastân werom nei hûs. Mar koarte tiid letter joech in stewardess dy't in fan fan Keith wie, ien fan syn demo's oan Harold Shedd, in passazjier op ien fan har flechten, dy't in liedingjaande funksje beklaaide by de platemaatskippij Mercury Records. Shedd wie ûnder de yndruk fan wat er hearde, en besocht in optreden fan 'e Easy Money Band, wêrnei't er Keith in kontrakt oanbea.
As sjonger
Yn 1993 kaam Keith syn debútsingle by Mercury Records út, Should've Been a Cowboy, dy't daliks it earste plak yn 'e Amerikaanske countryhistlist helle, en yn 'e algemiene hitlisten it 93e plak berikte. Tsjin 'e ein fan 'e jierren njoggentich wie Should've Been a Cowboy mear as trije miljoen kear op 'e radio draaid, wat it ta it meast spile countryliet fan it desennium makke. It nûmer stie ek op Keith syn debútalbum Toby Keith, dêr't er in platina plaat foar útrikt krige om't der mear as ien miljoen eksimplaren fan ferkocht waarden. Itselde album omfieme noch trije oare countrytop 5-hits: He Ain't Worth Missing; A Little Less Talk and a Lot More Action (oarspronklike de B-kant fan Should've Been a Cowboy); en Wish I Didn't Know That. Syn grutte súkses late derta dat Keith op toernee gie mei Shania Twain en John Brannen, dy't doedestiden ûnder kontrakt stiene by itselde platelabel.
Yn septimber 1994 brocht Keith by Polydor Records yn Nashville, in difyzje fan Mercury, syn twadde album út, Boomtown, dat ek platina waard. It nûmer Who's That Man? helle it earste plak yn 'e countryhitlisten, Upstairs Downtown en You Ain't Much Fun hellen de top 10 en Big Ol' Truck berikte it 15e plak. Ein 1995 kaam, ek by Polydor, in krystalbum fan Keith út, mei as titel Christmas to Christmas, dêr't inkeld eigenskreaune lieten op stiene. Yn april 1996 publisearre Keith syn trêde (algemiene) studio-album by de Nashville-ôfdieling fan A&M Records. De namme fan dat album wie Blue Moon, en it omfieme trije singles, wêrfan't Me Too Keith in trêde earste plak besoarge, Does That Blue Moon Ever Shine on You heakjen bleau op it twadde plak en A Woman's Touch it sechsde plak helle. Yn 1996 wurke Keith ek mei oan it album Stars and Stripes, Vol. 1 fan 'e popband The Beach Boys, wêrby't er meisong oan 'e nije ferzje fan it nûmer Be True to Your School, dat oarspronklik yn 1963 útbrocht wie.
Yn oktober 1998 brocht Keith noch it sammelalbum Greatest Hits, Volume One by Mercury út, mar dêrnei stapte er definityf oer nei in oare platemaatskippij, DreamWorks Records. Greatest Hits omfieme behalven âlde hits ek twa nije nûmers, it countryrapliet Getcha Some en If a Man Answers, dy't beide ek útbrocht waarden as singles. If a Man Answers waard Keith syn earste single dy't bûten de top 40 bleau. Neffens Keith hiene dy beide lieten oarspronklik gewoan op in studio-album stean sillen, mar beslisten de bazen by Mercury oars. Doe't dêrnei twa nije lieten fan sines troch de platemaatskippij ôfwiisd waarden, kocht Keith yn 1999 syn kontrakt ôf en ferhuze er nei in oar label.
By DreamWorks, dêr't syn âlde produsint James Stroud oan it roer stie, brocht er as earste single When Love Fades út, dat it lykwols ek min die. Dêrop liet er dat nûmer weromlûke en ferfange troch it ferske How Do You Like Me Now?!, ien fan 'e lieten dy't troch Mercury ôfwiisd wiene. Dat nûmer, dat Keith tegearre mei Chuck Cannon skreaun hie, waard in grutte hit, dy't fiif wiken efterinoar op it earste plak yn 'e countryhitlisten stie, wylst it teffens syn earste liet wie dat de pop-top 40 ynkrong, mei in 31e plak. It nûmer stie op it album dat ek How Do You Like Me Now?! hiet, en dat in platina plaat waard. Dat album omfieme ek de top 5-hit Country Comes to Town en in twadde nûmer 1, You Shouldn't Kiss Me Like This. In stikmannich lieten op it album wiene skreaun of mei-skreaun troch Scotty Emerick, dy't yn 'e folgjende pear jier oanhâldend nau mei Keith gearwurkje soe. Yn 2001 wûn Keith twa Academy of Country Music Awards, yn de kategory bêste manlike sjonger en yn 'e kategory album fan it jier, foar How Do You Like Me Now?!
Keith syn sechsde studio-album, Pull My Chain, ferskynde yn augustus 2001 by DreamWorks. It omfette trije singles, I'm Just Talkin' About Tonight, I Wanna Talk About Me en My List, dy't alle trije efterinoar it earste plak yn 'e countryhitlisten hellen. Op syn sânde studio-album, Unleashed, dat yn 2002 ferskynde, stiene fjouwer singles, Courtesy of the Red, White, & Blue (The Angry American); Who's Your Daddy?; Beer for My Horses; en Rock You, Baby. De earste trije dêrfan berikten allegear it earste plak, en Beer for My Horses, in duët mei Willy Nelson, wist dat plak seis wiken lang fêst te hâlden, wylst it yn 'e pophitlisten it 22e plak berikte.
Courtesy of the Red, White, & Blue (The Angry American) wie in liet dat Keith skreau nei oanlieding fan 'e dea fan syn heit by in ferkearsûngemak yn maart 2001 en de terroristyske oanslaggen op it World Trade Center en it Pentagon op 9/11 (11 septimber 2001). Yn 'e liettekst fan it nûmer binne oerdúdlike nasjonalistyske en militaristyske sentiminten opnommen, en it rôp dêrom by frijwol alle taharkers in sterke reäksje op: òf men fûn it geweldich, òf men hie der in grouwéligen hekel oan. Keith song it liet yn 't earstoan inkeld by live-optredens, û.m. foar Amerikaanske legertroepen, oant generaal James L. Jones, de kommandant fan it Amerikaanske Marinierskorps, tsjin him sei dat it syn plicht as Amerikaan wie om Courtesy of the Red, White, & Blue op te nimmen en as single út te bringen.
Natalie Mains de lead-sjongster fan 'e Amerikaanske countryband Dixie Chicks, oan 'e oare kant, makke buorkundich dat se Courtesy of the Red, White, & Blue ferspijde, en fûn dat it liet "dom" wie "en countrymuzyk dom lykje li[e]t." Dy útspraak late ta in iepentlike fete tusken Keith en Maines, mei misledigings oer en wer. Keith liet witte dat Maines sels gjin ferskes skreau en hy wol, en brûkte boppedat ûnder syn konserten in bewurke foto fan Maines as eftergrûn, dêr't Maines op te sjen wie mei de Iraakske diktator Saddam Hoessein. Op 21 maaie 2003 droech Maines by de útrikking fan 'e Academy of Country Music Awards in T-shirt mei de letters "F.U.T.K." op 'e foarkant, dy't neffens har stiene foar "Friends United in Truth and Kindness" ("Freonen Feriene yn Wierheid en Goedhertichheid"). Mar de measte oaren, presintator Vince Gill ynbegrepen, seagen der in úthaal nei Keith yn ("Fuck You Toby Keith"). Yn oktober 2004 joech Maines úteinlik ta dat se dêr gelyk oan hiene.
Underwilens hie Keith foar Unleashed yn 2003 de American Music Award yn 'e kategory favorite country-album wûn. Datselde jiers kaam yn novimber syn achtste studio-album út, mei as titel Shock'n Y'all, wat safolle sizze wol as "skokkend foar jim allegearre", in ferwizing nei de term shock and awe dy't doedestiden troch it regear fan George W. Bush brûkt waard foar strategy ta de oerweldiging fan Irak. De trije lieten fan dat album dy't útbrocht waarden as single, I Love This Bar, American Soldier en Whiskey Girl, berikten allegear it earste plak yn 'e countryhitlisten. Mei Shock'n Y'all wûn Keith yn 2004 sawol de American Music Award foar favorite country-album as de Academy of Country Music Award foar album fan it jier. Ein 2004 kaam de sammel-cd Greatest Hits 2 út, mei dêrop behalven âlde hits ek trije nije lieten: Stays in Mexico, Go with Her en in cover fan Mockingbird, oarspronklik fan Inez en Charlie Foxx, dat Keith opnommen hie yn 'e foarm fan in duët mei syn dochter Krystal Keith.
Keith syn lêste album dat útbrocht waard by DreamWorks wie Honkytonk University, dat begjin 2005 ferskynde. De trije lieten fan dy cd dy't as single útkamen, Honkytonk U, As Good as I Once Was en Big Blue Note, hellen allegear de top 10, hoewol't inkeld As Good as I Once Was it earste plak berikte (en dat seis wiken efterinoar beset hold). Nei't DreamWorks yn 2005 opdoekt wie, joech Keith him yn augustus fan dat jier by in nije platemaatskippij, Show Dog Nashville. Dêr brocht er yn 2006 syn tsiende studio-album út, White Trash with Money. Ynstee fan Stroud, dy't hast al syn foargeande wurk produsearre hie, wurke Keith dêrfoar gear mei Chuck Cannon syn frou Lari White. It nije album omfette trije singles: Get Drunk and Be Somebody, A Little Too Late en Crash Here Tonight, wêrfan't de earste beiden trochkrongen oant yn 'e top 5 en de lêste hingjen bleau op plak 15.
Foar syn alfde studio-album Big Dog Daddy, út 2007, fungearre Keith sels as produsint. De single Love Me If You Can wie wer in nûmer 1-hit, wylst High Maintenance Woman it trêde plak helle en Get My Drink On it alfde. Neitiid folge letter itselde jier in nij krystalbum yn 'e foarm fan in dûbel-cd, mei as titel A Classic Christmas. Yn maaie 2008 ferskynde fierders in trêde sammelalbum, 35 Biggest Hits, mei dêrop ek in nije single, She's a Hottie, dy't lykwols net fierder kaam as in trettjinde plak. Yn oktober fan dat jier ferskynde Keith syn tolfde studio-album That Don't Make Me a Bad Guy, mei dêrop twa nûmer 1-hits: She Never Cried in Front of Me en God Love Her. Yn 2009 brocht de titelsong fan it trettjinde studio-album American Ride it ek wer ta it earste plak. Fierders omfette dy cd ek it nûmer Cryin' for Me (Wayman's Song), in oade basketballer en basgitarist Waymon Tisdale, in freon fan Keith, dy't yn maaie 2009 ferstoar.
Bullets in the Gun, dat ferskynde yn oktober 2010, wie Keith syn earste studio-album dat gjin top 10-hits produsearre. Fan 'e trije singles berikten de titelsong Bullets in the Gun en Somebody Else beide in tolfde plak, wylst Trailerhood stykjen bleau op it njoggentjinde plak. De cd befette fierders it hilaryske nûmer Get Out of My Car, wêryn't Keith de draak stiek mei op seks taleine gleie keardels op ôfspraakjes mei kreaze froulju. Yn oktober 2011 brocht er it folgjende studio-album út, Clancy's Tavern, wêrfan't it nûmer Made in America it earste plak yn 'e hitlisten berikte. In oare single fan dit album, Red Solo Cup, kaam net fierder as it njoggende plak, mar de fideoklip fan dat nûmer gie viral op it ynternet, en de single waard twa kear platina. Red Solo Cup berikte yn 'e pophitlisten it fyftjinde plak, wat Keith syn bêste resultaat ea wie. In oar súksesfol nûmer fan Clancy's Tavern wie de single Beers Ago, dy't as gouden plaat sertifisearre waard.
Ein 2012 wie Hope on the Rocks Keith syn sechstjinde studio-album. De bêste single dêrfan wie I Like Girls That Drink Beer, dy't it santjinde plak yn countryhitlisten helle. Mids 2013 folge it santjinde studio-album, Drinks After Work, wêrfan't de as single útbrochte nûmers likemin de top 10 hellen. Datselde gou foar Keith syn achttjinde studio-album, 35 MPH Town, dat yn april 2015 útkaam.
As akteur
Nei't er earder al meiwurke hie oan ferskate reklamespotsjes, aktearre Keith yn 2005 yn 'e film Broken Bridges, ûnder rezjy fan Steven Goldmann nei in senario fan Cherie Bennet en Jeff Gottesfeld. Oare rollen waarden ferfolle troch û.o. Kelly Preston, Burt Reynolds, Tess Harper en Lindsey Haun. Yn dizze film, dy't yn 2006 yn premiêre gie, spile Keith de rol fan Bo Price, in oan legerwâl rekke countrymuzikant yn in lyts plak yn Tennessee. De soundtrack fan 'e film waard troch Keith skreaun en opnommen. Yn 2008 skreau Keith fierders it senario foar de film Beer for My Horses, dêr't er sels de haadrol yn spile. Dy film wie basearre op syn duët mei Willie Nelson út 2003 mei deselde namme.
As ûndernimmer
Fierders is Keith ek aktyf as ûndernimmer. Sa iepene er yn 2005 it restaurantkeatling Toby Keith's I Love This Bar & Grill (in ferwizing nei syn hit I Love This Bar), mei trije filialen, yn Oklahoma City, Tulsa (Oklahoma) en Syracuse (New York). Letter waarden ûnder in franchisesysteem (wêrby't de oarspronklike útbaters eigner fan 'e oangeande saken bleaune) ek restaurants fan dit keatling iepene yn Thackerville (Oklahoma), Auburn Hills (Michigan) (sletten yn 2015), Kansas City (Missoery), Las Vegas (Nevada), Mesa (Arizona), Peoria (Arizona), St. Louis Park (Minnesota) (sletten yn 2015), Foxborough (Massachusetts), Cincinnati (Ohio), Newport News (Firginia), Denver (Kolorado) en Pittsburgh (Pennsylvania).
Fierders is Keith eigner fan it kleanmerk TK Steelman en (sûnt 2011) fan it drankmerk Wild Shot, dat yn 'e I Love This Bar & Grills skonken wurdt. Yn 2013 waard rûsd dat Keith yn ien jier tiid $65 miljoen fertsjinne hie, en de fiif jier dêrfoar elts jier mear as $48 miljoen. Mei in fermogen dat nei skatting boppe de $500 miljoen leit, is Keith ien fan 'e rykste countrystjerren fan 'e Feriene Steaten.
Priveelibben
Op 24 maart 2001, de deis dat Keith en de frou santjin jier troud wiene, kaam syn heit Hubert K. Covel jr. om by in ferkearsûngemak op 'e autosneldyk Interstate 35. Nei jierren fan prosedearjen kende de rjochter op 25 desimber 2007 in skeafergoeding fan $2,8 miljoen oan 'e famylje Covel ta, te beteljen troch Elias en Pedro Rodriguez, de eigners fan it bedriuw Rodriguez Transports of Tulsa, en harren fersekeringsmaatskippij Republic Western Insurance Co., foar dea troch skuld. Yn syn fûnis makke de rjochter dúdlik dat de ferklagen oanrekkenber wiene foar it minne ûnderhâld dat late ta it net wurkjen fan 'e remmen fan 'e touringcar dy't dêrtroch ynried op Covel syn auto.
Toby Keith is in baptist, dy't op polityk mêd lange tiid lid wie fan 'e Demokratyske Partij, hoewol't er himsels omskriuwt as in konservatyf. Yn oktober 2008 makke er bekend dat er syn lidmaatskip fan 'e Demokratyske Partij opsein hie om't er it gefoel hie dat dy partij syn stânpunten net mear fertsjintwurdige. Hoewol't Keith yn syn lietteksten kear op kear syn stipe foar de Amerikaanske Striidkrêften útsprutsen hat, makke er ek dúdlik dat er net efter it politike beslút stie om 'e Irakoarloch te begjinnen. Behalven om syn mannichfâlde optredens foar Amerikaanske troepen, net inkeld yn 'e Feriene Steaten, mar ek om utens, yn oarlochsgebieten as Irak en Afganistan, stiet Keith ek bekend om goeddiedichheidswurk foar goede doelen as Ally's House, in non-profitorganisaasje yn Oklahoma dy't help biedt oan bern mei kanker, en Little Kids Rock, in nasjonale organisaasje dy't krewearret foar deugdlik muzykûnderwiis op legere skoallen.
Organyske stof
thumb|Trochsneed fan grûn, dêr't de laach "O", de brune grûn, en de laach "A", de swarte grûn, it organyske stof oantsjut Organyske stof of organysk materiaal is yn de natuer biologysk materiaal dat bestiet út resten fan deade planten, bisten en harren produkten en út útskieding fan mikro-organismen.
Organyske stofgehalte
Sângrûn, ornearre foar tylten, befettet almeast sa'n 3 oant 6 persint organyske stof, ôfhingjend fan it gehalte humus: Klaaigrûn befettet 1 oant 6 persint en feangrûn befettet mear as 25 persint organyske stof.
Roast (komeedzje)
De term 'roast' soe yn dizze betsjutting ûntstien wêze doe't yn 1949 yn 'e New York Friars Club yn New York sa'n soarte evenemint organisearre waard, mei akteur en sjonger Maurice Chevalier as earegast/slachtoffer. Fan 1968 oant 1971 wiene de earste roasts op 'e Amerikaanske tillefyzje te sjen yn it programma Kraft Music Hall, wêrby't de slachtoffers û.m. presintator Johnny Carson en sjonger Jerry Lee Lewis wiene. Fan 1974 oant 1979 en yn 1984 waard it programma The Dean Martin Celebrity Roast makke, presintearre troch komyk Dean Martin, wêryn't û.m. akteurs Kirk Douglas, Bette Davis, Jimmy Stewart en Lucille Ball, sjonger Frank Sinatra en sporter Muhammad Ali roaste waarden. De humor út dy tiid wie nei moderne mjitstêven hiel myld.
Fan 1998 oant 2002 stjoerde it Amerikaanske tillefyzjekanaal Comedy Central de jierlikse roast út dy't yn 'e New York Friars Club holden waard, mei as earegasten/slachtoffers û.m. de komiken Drew Carey en Chevy Chase, akteur en regisseur Rob Reiner en de útjouwer fan it neakenblêd Playboy Hugh Hefner.
Op basis fan it súkses fan dy roasts sette Comedy Central yn 2003 útein mei it organisearjen fan eigen roasts, ûnder de titel The Comedy Central Roast of, folge troch de namme fan it slachtoffer. Dêroan wurken (as slachtoffer) û.o. mei: akteurs Pamela Anderson, William Shatner, David Hasselhoff, Charlie Sheen, Roseanne Barr, James Franco, Rob Lowe, Bruce Willis en Alec Baldwin, presintator Bob Saget, sakeman Donald Trump en sjonger Justin Bieber. Komyk Jeff Ross wûn bekendheid troch syn dielname (as ien fan 'e roasters) oan alle roasts fan Comedy Central, en krige de bynamme 'roastmaster-generaal'.
Yn Nederlân organisearre Comedy Central Nederlân fan 2015 ôf yn deselde styl de roasts fan sjonger Gordon, radio-discjockey Giel Beelen, tillefyzjepersoanlikheid Johnny de Mol en rapper Ali B.
Geiteftigen
De geiteftigen of bokken (wittenskiplike namme: Caprinae) foarmje in ûnderfamylje fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e evenhoevigen (Artiodactyla), it ûnderskift fan 'e wjerkôgers (Ruminantia), it tuskenskift fan 'e hoarndieren (Pecora) en de famylje fan 'e holhoarnigen (Bovidae). Ta dizze ûnderfamylje hearre, ôfhinklik fan 'e yndieling, 35 of 37 soarten bisten, mei as bekendste fertsjintwurdigers it skiep en de geit. Ek de gimzen en de muskusokse hearre dat dizze groep. Binnen de famylje fan 'e holhoarnigen binne de geiteftigen it naust besibbe oan 'e út ien soarte besteande ûnderfamylje fan 'e Tibetaanske antilopen (Pantholopinae), dy't troch guon saakkundigen as in skaai fan 'e geiteftigen sjoen wurdt.
Karakteristiken
Hoewol't de measte geiteftigen sosjale bisten binne mei in frij knobske lichemsbou, ferskille se op oare manearen sterk faninoar. Sa is de muskusokse (Ovibos moschatus) alhiel oanpast oan 'e ekstreme kjeld fan it Arktysk Gebiet, wylst de sniegeit (Oreamnos americanus) út Noard-Amearika him spesjalisearre hat yn in bestean yn it heechberchtme fan 'e Rocky Mountains en de oerial (Ovis orientalis vignei of Ovis vignei) yn 'e woastinen fan Iraan en Súd-Aazje libbet.
Op it mêd fan grutte rinne de geiteftigen útinoar fan in lingte fan justjes mear as 1 m mei in gewicht fan minder as 30 kg foar in folwoeksen Himalayagoaral (Nemorhaedus goral) oant in lingte fan hast 2½ m mei in gewicht fan mear as 350 kg foar in muskusokse. Yn finzenskip weage de swierste muskusokse mear as 650 kg.
Alle geiteftigen binne herbivoaren, dy't har iten troch weidzjen en it ôfgnabjen fan blêden en twigen ta har nimme. Dêrby kinne se ferdield wurde yn twa kategoryen: migrearjende weiders, dy't oanhâldend op 'en paad binne op 'e siik nei iten, en territoariumferdigeners, dy't in fêst wengebiet hawwe dat se ferdigenje tsjin oare leden fan harren soarte. De weiders binne oer it algemien grutter en sosjaler, en de territoariumferdigeners lytser en solitêrder, mar der bestiet gjin dúdlik skiedsline tusken dizze beide kategoryen dy't oerienkomt mei in taksonomyske ferdieling yn ferskillende skaaien. Boppedat binne der ek soarten dy't skaaimerken fan beide groepen fertoane, sadat der in kontinuum bestiet mei poere territoariumferdigeners, lykas de boskgimzen, oan 'e iene útein, en poere weiders, lykas skiep, geiten en muskusoksen, oan 'e oare útein.
Islamityske Steat
De saneamde Islamityske Steat (ôfkoarte "IS"), ek bekend as de Islamityske Steat yn Irak en de Levant (ISIL) of Islamityske Steat yn Irak en Syrje (ISIS), is in militante soennityske beweging, dy't foar islamitysk kalifaat yn it Midden-Easten fjochtet. Islamityske Steat ûntstie nei de ynvaazje fan Feriene Steaten en Grut-Brittanje yn Irak fan 2003 út ferskillende rebellegroepen fan Soennityske moslims. Yn it Arabysk is ISIS bekend as ad-Dawlah al-Islāmiyah fī 'l-ʿIrāq wa-sh-Shām, ôfkoarte ta Da'ish, Da' eesh of Daesh.
Untstean
Foar de Amerikaanske ynvaazje waard Irak bestjoerd troch Saddam Hoessein en de Ba'ath-partij, dy't fundamentalistyske islamistyske groepen ûnderdrukte. Nei de Irakoarloch en de fal fan Saddam Hoessein krige al-Qaeda troch swak bestjoer fan it lân in poat oan de grûn yn Irak. Nei't Abû Bakr al-Bagdadi de lieding fan al-Qaeda yn Irak oernaam, ûntstienen der jimmeroan mear mieningsferskillen mei de lieder fan al-Qaeda, Ayman al-Zawahiri, dy't de organisaasje út syn skûlplak wei yn it grinsgebiet fan Pakistan en Afganistan oanstjoerde. De al-Qaeda-lieding fûn bygelyks dat al-Baghdadi ekstreem geweld neistribbe en yn febrewaris 2014 liet al-Qaeda offisjeel witte dat it alle bannen mei de organisaasje yn Irak trochsnien hie. Dêrnei feroare al-Baghdadi de namme fan syn organisaasje yn "Islamityske Steat yn Irak en de Levant". De beweging dy't yn Irak begûn, krige ek foet oan de grûn yn it oanbuorjende Syrje, dêr't in opstân it lân ferskuorde yn in striid tusken it sekuliere regear fan Bashar al-Assad en ferskillende islamityske en oare fersetgroepen, dy't inoar ek wer befochten. Yn de simmer fan 2014 wist IS ek in grut diel fan Syrje yn hannen te krijen en op 29 juny 2014 rôp al-Baghdadi oer syn oermastere gebiet it nije kalifaat út, in steat dy't troch in kalyf, dat wol sizze troch de opfolger fan de profeet Mohammed, regearre wurdt. Al-Baghdadi beneamde himsels as de nije kalyf en feroare de namme fan syn beweging yn Islamityske Steat, dy't ynternasjonaal fierder gjin erkenning krige.
Islamitsyke Steat besiet yn syn wiidste omfieming likernôch 40% fan Irak en 30% fan Syrje. Yn desimber 2017 hie IS al 95% fan it eardere besettingsgebiet ferlern. Dêrûnder ek de twa stêden Mosul yn Irak en Raqqa yn Syrje.
Terreur
Yn de troch IS kontrolearre gebieten feardige Islamityske Steat sjaria-wetten út, dy't resultearren yn ûnderdrukking, ferfolging en it útrûpeljen fan minsken mei in oare godstsjinst en massa-eksekúsjes. IS wurdt yn ferbân brocht mei eksekúsjes fan Syryske regearingssoldaten, boargers en opstannelingen en ek oan it ûntfieren fan Westerske helpferlieners, sjoernalisten en aktivisten of minsken mei in oare religy. De Minskerjochteried fan de Feriene Naasjes dokumintearret dat Islamityske Steat him skuldich makke hat oan meardere massa-eksekúsjes, it ûntfieren fan froulju en it ynsetten fan bernesoldaten. By in IS-offensyf en de oermastering fan it distrikt Sinjar op 3 augustus 2014 sette IS útein mei de genoside op de Jezidy's, dêr't allinne al 5.000 manlju eksekútearre en yn massagrêven begroeven waarden. Tûzenen froulju en bern waarden troch de oanhingers fan IS as seksslaven finzen nommen. De misdieden late ta de massale flecht fan de jezidyske befolking, dy't mei help fan Koerden en Amerikanen troch de bergen nei feiliger gebieten brocht waarden. Op 19 augustus 2014 brocht IS in fideo út fan de ûnthalzing fan de Amerikaanske sjoernalist James Foley, dy't op 22 novimber 2012 ûntfierd waard troch ûnbekende wapene manlju yn it noardwesten fan Syrje. De video waard ûnder de title "A Message to America" op ferskillende sosjale media-sites set.
Yn 2015 wreide it netwurk fan Islamityske Steat him út nei teminsten acht oare lannen, sadat oanslaggen bûten it kalifaat mooglik waarden. De ûnthalzing fan 21 koptyske fiskers yn Lybje yn febrewaris 2015 soarge foar ôfgriis oer de hiele wrâld. Yn de ûnthalzingsfideo drige ien fan de lieders Rome oan te fallen en yn te nimmen. Egyptyske IS-oanhingers lieten yn oktober 2015 in Russysk fleantúch eksplodearje, wêrby't 227 minsken omkamen. De IS easke ek de ferantwurdlikens op foar in searje oanslaggen op 13 novimber 2015 yn Parys, werby't 130 minsken ferstoaren en mear as 300 ferwûne rekken. By in troch in IS-oanhinger útfierde sjitpartij yn juny 2016 yn in homoklub yn Orlando, Florida, foelen teminsten fyftich deaden en minstens safolle ferwûnen.
De terreur fan de IS beheinde him net allinne ta de befolking. Ek in soad kultureel erfgoed lykas tsjerken, moskeeën en histoaryske monuminten waarden troch IS met opsetsin ferneatige.
Delgong
Sûnt 2014 waard der yn Irak en Syrje op ferskillende fronten mei help fan bûtenlânske striidkrêften tsjin Islamityske Steat fochten. Ruslân en Iraan fochten mei Bashar al-Assad en it offisjele Syryske rezjym tsjin IS en oare rebellen. De Feriene Steaten foelen IS sûnt 8 augustus 2014 mei bombardeminten yn Irak oan en sûnt 22 septimber ek yn Syrje.
Op 17 oktober 2017 kundigen waarnimmers oan dat IS út Raqqa ferdreaun wiene, dat sûnt 2014 as haadstêd fan IS yn Syrje tsjinne. Yn july 2017 ferlear Islamityske Steat ek de kontrôle op ien fan de grutste stêden, Mosul, dat ynnommen waard troch it Iraakske leger. Nei dat ferlies ferlear IS jimmeroan mear gebiet oan de tsjinstanners oant yn it begjin fan desimber 2017 IS fierder gjin gebiet fan betsjutting mear yn hannen hie. Mei de fal fan Baghouz kaam in ein oan de hast fiifjierrige striid tsjin IS yn Irak en Syrje. De striid feroarsake in spoar fan fernielings yn de Iraakske en Syryske stêden, tsientûzenen deaden en hûnderttûzenen flechtlingen. . By de oermastering fan Mosul troch IS yn juny 2014 waarden de soennityske finzenen befrijd en de likernôch 600 sjiïtyske finzenen allegear fermoarde.
Hjoed-de-dei
Islamityske Steat is net ferslein en bliuwt hoopjen op it wer ynnimmen fan harren eardere posysjes yn Irak en Syrje. Neffens de Feriene Naasjes is de organisaasje dwaande mei it fergrutsjen fan syn ynfloed yn Afrika. De saneamde "Islamityske Steat yn de Gruttere Sahara" hat sunt 2021 hûnderten minsken fermoarde yn Maly, Bûrkina Faso en Niger. "Islamityske Steat yn de Gruttere Sahara" profitearret fan de ferswakking fan Boko Haram en kriget stipe fan terroristen en bûtenlânske striders út Lybje. In tanimmende ynfloed fan Islamityske Steat yn Sintraal-Afrika en dan benammen it noarden fan Mozambyk soe foar de hiele regio grutte gefolgen hawwe foar de frede.
Max Weiss
thumb|Grut rút mei Krúsiging yn de Sint-Michaelstsjerke fan Thorn Max Weiss (Plauen, 8 augustus 1910 - Roermond, 23 augustus 1972) wie in Dútsk-Nederlânsk glêzenier.
Weiss helle oan de Akademy yn München it glêzeniersdiploma. Dêrnei wurke er by de Bayerische Hofkunstanstalt. Yn 1929 krige er kunde oan Joep Nicolas dy't him útnûge om yn syn ferneamde atelier Nicolas en Zonen yn Roermond oan 't wurk te gean. Nicolas emigrearre yn 1939 nei Amearika en droech doe it atelier oan Weiss oer. Oant 1940 arbeiden dêr ek ûnder oaren Gisèle Waterschoot van der Gracht en Charles Eyck. It atelier produsearre it meast yn de jierren tusken 1945 en 1957.
Om 1956 hinne krige Weiss swierrichheden mei syn sûnens en fan 1969 ôf moast er ophâlde mei wurkjen.
Wurk
Der binne tal fan skoallen en tsjerken yn Nederlân mei brânskildere ramen fan Max Weiss, ûnder Oaren de Stiftstsjerke fan Thorn, de Sint-Lambertustsjerke yn Reuver, de Sint-Martinustsjerke yn Linne (1952-1955), de Hillich Herttsjerke yn Maasbracht (1953-1954), de Sint-Theresiatsjerke yn Reuver (1958), de Katedraal H. Kristoforus yn Roermond ('H. Johannes Nepomucenus, de martelder fan it Bychtgeheim', 1955), it Canisiuskolleezje yn Nymwegen (1947) en de Sint Bonifatiustsjerke yn Dokkum.
Bellevue (Washington)
300px|thumbnail|right|Loftfoto fan sintrum Bellevue mei dêrefter it [[Washington Mar.]] 250px|thumbnail|right Bellevue (útsprutsen: [bɛl´vju:], "bèlvjûû") is in stêd dy't heard by de 'Eastside', de eastlike foarstêden fan Seattle yn King County yn de Amerikaanske steat Washington. It leit oan de eastigge fan it Washington Mar en it leit yn de stêdekloft fan Grut-Seattle. It is de grutste foarstêd fan Seattle. Njonken in satellytstêd is it benammen ek in groeistêd. De stêd hie neffens de folkstelling fan 2010 in ynwennertal fan 122.363 en yn 2013 neffens in rûzing wennen der 132.100 minsken. It is de op 4 nei grutste stêd yn Washington.
Foar de ekonomyske krisis fan 2008 is de binnenstêd fan Bellevue hurd feroare, wêrûnder in soad nije heechbou en hie kwealiks te leien hân fan de krisis. De stêd hat de op ien nei grutste binnenstêd fan Washington mei sa'n 35.000 banen en 5000 ynwenners. Sjoen nei it ynkommen de haad is Bellevue de 6e rykste fan 522 mienskippen yn Washington. Yn 2008 neffens CNNMoney wie Bellevue it bêste plak om yn te wenjen en in saak te begjinnen. Yn 2010 wie Bellevue de op 3 nei bêste plak om yn te wenjen yn Amearika. De namme 'Bellevue' is Frânsk foar 'moai útsicht'.
Skiednis
Bellevue is stifte yn 1869 troch William Meydenbauer en waard offisjeel in stêd op 21 maart 1953. It plak bleau foarearst benammen in boeremienskip. Yn de 1920er jierren kamen der plannen en feroarje dat. Sakeman James S. Ditty foarseach in stêd fan 200.000 ynwenners mei in nust golfmêden, fleanfjilden en brêgen oer it Washington Mar. Hy ûntwurp in kaart fan dizze plannen yn 1928. Nei it yn 1940 reekommen fan de Lake Washington Floating Bridge, in driuwende brêge oer it Washington Mar dy't Bellevue rjochtstreeks mei Seattle ferbûn, ûntjoech it plak himsels ta in sliepstêd fan Seattle. Nei de bou fan in twadde brêge oar it Washington Mar, de Evergreen Point Floating Bridge begûn de stêd út te groeien ta ien fan de grutste stêden yn Washington mei heechbou en in warber sakesintrum yn de binnenstêd. Yn 1946 waard mei de bou fan it winkelsintrum Bellevue Square úteinset en is útgroeid ta ien fan de grutste winkelsintra yn de omkriten. Yn de 1980er jierren waard it sintrum útwreide en kreklyn hat der in nije útwreiding plakfûn oan de strjitte 'Bellevue Way', neamd 'The Lodge' en is de 140 m hege wolkekliuwer One Lincoln Tower, part fan it Lincoln Square. Dit hat it sintrum fan Bellevue ûntjûn ta grutste winkel en itenssintrum fan it eastlike part fan Eastside, it eastlike part fan de stêdekloft fan Grut-Seattle.
Geografy
Bellevue leit op de koördinaten 47°36´N 122°12´W. Neffens it United States Census Bureau omfiemet de stêd in oerflak fan 94,5 km², wêrfan 82,8 km² lân. De namme Bellevue betsjut yn it Frânsk: 'moai útsicht' en leagent der net om. Benammen op de hegere parten fan stêd binne by helder waar de Olympic Mountains yn it westen en de Cascades bergen yn it easten te sjen. Yn it westen leit de stêd tsjin it Washington Mar oan en yn it easten oan it Sammamish Mar. De Interstate 90 rint fan west nei east troch de stêd hinne fan Seattle oer de Murrow Memorial Bridge, foarhinne de 'Lake Washington Floating Bridge' oer it Washington Mar rjochting Spokane oer de Cascades. Fan súd nei noard rint Interstate 405, de rûnwei of 'bypass' fan Seattle. Yn it noarden fan de stêd rint de steatswei State Route 520 fan Interstate 405 fia de Evergreen Point Floating Bridge oer it Washington Mar nei Seattle.
Besuden de Interstate 90 is de berch Cougar Mountain, wêrop de stêd de helling op groeit. De stêd grinzet yn it noardwesten oan de stêden Medina, Clyde Hill, Hunts Point en Yarrow Point. Yn it noarden grinzet it oan Kirkland, yn it noardeasten oan Redmond, yn it easten besuden it Sammamish Mar leit Issaquah, yn it súdeasten oan de nij foarme stêd Newcastle, yn it suden oan Renton en yn it súdwesten fia Interstate 90 oer de East Channel Bridge mei Mercer Island, in eilân yn it Washington Mar.
Wiken yn Bellevue binne: Bridle Trails, Crossroads, Eastgate/Cougar, Factoria, Newport, Northeast Bellevue, Northwest Bellevue, Sammamish/East Bellevue, Somerset, Sunset, West Bellevue, West Lake Hills, Wilburton, and Woodridge.
It klimaat yn Bellevue is in myld seeklimaat mei in trochsneed simmer fan 24° C en winters sa'n 2° C. De totale wetterdelfal is 913 mm.
Ekonomy
750px|thumbnail|center|Sintrum fan Bellevue 250px|thumbnail|right|Bellevue Skyline Troch de lizzing fan Bellevue, 2 brêgeferbinings mei Seattle en it njonkenlizzende Redmond, it thús fan Microsoft en Nintendo in soad bedriuwen hawwe harren haadkantoar yn Bellevue, bygelyks: Bungie, Drugstore.com, Eddie Bauer, Expedia Inc., Paccar, Inc., Sharebuilder, Sucker Punch Productions, Symetra, T-Mobile USA en Valve Corporation. Measte fan dizze bedriuwen strutsen yn de 1990er jierren del yn Bellevue. It sintrum is in wichtich kommersjeel en finansjeel distrikt. Fierder binne der ferskate winkelsintra yn it sintrum en yn de bûtenwiken yn it noarden, easten en suden fan de stêd.
Der is in plan yn ûntjouwing 3,6 km² yn it noarden fan de stêd tsjin buorstêd Redmond oan en werûntjou it yn in nij winkel en kommersjeel sintrum yn it ramt fan de bou fan de lightrail fan it 'Eastlink' projekt. Lykas de súkses mei it werûntjaan fan it sintrum hopet it stêdsbestjoer hjirmei ek in lykas oare súkses te wurden. It doel is om drokte en ferkear better te ferdielen.
Yn Bellevue binne 6 iepenbiere en 3 privee skoalle foar fuortset ûnderwiis. Der is ek in Joadske privee skoalle foar leger ûnderwiis. Fierder is der it 'Bellevue College' en in takke fan de 'City University of Seattle'.
Demografy
Neffens de folkstelling fan 2010 wennen der 122.363 minsken en 50.355 hûshâldings. De befolkingstichtens wie 1478 / km². Der wiene 55.551 wentes. Der wennen 62,6% blanken, 2,3% swarten, 0,4% yndianen, 27,6% Aziaten, 0,2% Pasifyske Eilanners, 3,1% fan oare rassen en 3,9% fan mingde rassen. Etnysk wie 7% fan de befolking Hispanic of Latino.
Der wiene 50.355 hûshâldings wêrfan 30% mei bern ûnder 18 jier. De trochsneed âldens fan de befolking wie 38,5 jier. 21,2% fan de befolking wie ûnder 18 jier en 13,9% wie 65 jier en âlder. 50,1% wiene manlju en 49,9% froulju.
It trochsneed hûshâldynkommen wie $81.184. Sa'n 5,7% libbe ûnder de earmoed grins.
Yn 2006 wie Bellevue yn de top 25 fan feilichste plakken yn de Feriene Steaten.
Kleaster Bursfelde
It Kleaster Bursfelde (Dútsk: Kloster Bursfelde) is in earder benediktynsk kleaster yn Bursfelde, in stedsdiel fan de gemeente Hannoversch Münden yn de Dútske dielsteat Nedersaksen.
Namme
Neffens ûndersyk soe de namme te meitsjen ha mei it plak fan de delsetting en safolle betsjutte as "in yn in hoeke lizzend fjild".
Skiednis
It kleaster waard yn 1093 as benediktynske abdij troch greve Hindrik de Fette stifte. Hy ornearre it kleaster as grêfplak foar de Northeimers. It wie in famyljeklaster en de muontsen, dy't ôfkomstich wiene út it oanbuorjende kleaster Corvey hiene û.o. as taak om alle dagen yn de missen foar it sieleheil foar de Northeimers te bidden. Fierder holden de muontsen harren mear as mei lânbou en ambachten fral mei wittenskip en ûnderwiis dwaande. It kleaster leit op it plak dêr de Nieme yn 'e Wezer mûnet. Hindrik's heit Otto fan Northeim hie in tichtebylizzende boarch bouwe litten, de Bramburg, dy't it kleaster beskermje moast. De stifter fan it kleaster waard yn 1101 troch Friezen deade en op 10 april yn de lettere tsjerke begroeven. Syn frou Gertrudis stifte wat letter in nonnekleaster yn Breunswyk, dat ynearsten oan Marije en letter oan Egidius wijd wie. Hindrik's dochter Richenza, de frou fan keizer Lotharius III, liet nei 1135 it lange eastlike koer bouwe. Nei't in pakesizzer fan Hindrik yn 1144 sûnder neiteam ferstoar gyng it besit fan it kleaster op Hindrik de Liuw, dy't syn rjochten op it kleaster mei in ferfalske stiftingsoarkonde wist te befêstigjen.
Fan 1150 oant 1430 is der net in soad oer it kleaster bekend, itjinge in oanwizing is dat it de betsjutting fan it kleaster net bjuster grut wie. Yn de 15e iuw wie it in sintrum fan de kleasterherfoarming (Bursfeld Kongregaasje).
Doe't de ta it protestantisme bekearde hartoginne Elisabeth fan Calenberg-Göttingen nei it ferstjerren fan har man Erik I fan Breunswyk-Calenberg-Göttingen Erik I it regear fan har noch 12-jierrige soan Erik II oernaam, fierde hja it protestantisme yn it foarstendom yn. Tegearre mei de lutherske superintendent liet hja alle tsjerken en kleasters kontrolearje op de ferbouwing dêrfan neffens de protestantske tsjerkeoarder. Datselde barde ek yn Bursfelde. Erik II bekearde him lykwols as foarst yn 1547 ta it katolisisme en fierde it katolisisme wer yn. Nei de dea fan Erik II foel it hartochdom Calenberg-Göttingen yn hannen fan hartoch Julius fan Breunswyk-Wolfenbüttel, yn de 16e iuw ien fan de wichtichste protestantske foarsten fan Nedersaksen en sa waard ek Bursfelde dochs wer protestantsk. De abt Jehannes Pumme waard twongen it katolisisme ôf te swarren en mei de Frede fan Westfalen (1648) waard it kleaster definityf protestantsk.
It kleaster waard ûnderbrocht by de yn de 16e iuw stifte foarrinner fan de hjoeddeiske Klosterkammer Hannover yn Hannover, hjoed-de-dei in autoriteit fan it Ministearje fan Wittenskip en Kultuer fan Nedersaksen, dy't it behear hat oer eardere tsjerklike eigendommen en tsjerken en kleaster ûnderhâldt. It kleaster hat noch jimmeroan in abt, mar oars as yn de tradisjonele betsjutting wurdt dy takend oan in heechlearaar fan de teologyske fakulteit fan de Universiteit fan Göttingen.
Kleastertsjerke
Fan it oarspronklike kleaster is de yn de rin fan de tiid ferboude romaanske tsjerke bewarre bleaun. De tsjerke is it hiele jier fan 08:00 oant 18:00 oere iepen (2021) en wurdt ek brûkt troch in lytse protestantske mienskip. Sûnt de jierren 1970 fynt yn de eastlike tsjerke om 18:00 oere in jûnsgebed plak. Dêrnjonken wurdt der alle earste sneinen fan de moanne om 11:00 oere it nachtmiel fierd. Yn it westlike diel fan it gebou wurde sûnt 1971 de Bursfeld-konserten organisearre. Tradisjoneel wurdt der mei Himelfeartsdei in tsjerketsjinst foar de universiteit en in lêzing holden, dy't oanslút by de benediktynske tradysje fan gebed en stúdzje. Yn 'e regel wurdt de lêzing fersoarge troch in professor út Göttingen út syn net-teologyske ûndersyksgebiet. De lêzings wurde sûnt 1982 troch Verlag Göttinger Tageblatt publisearre as ûnderdiel fan de searje "Bursfeld University Speeches".
Ut de tiid dat Bursfelde noch in katolyk kleaster wie binne 15e-iuwske fresko's yn de tsjerke bewarre.
Doe't it kleaster yn 1993 it 900-jierich bestean fierde joech de Deutsche Bundespost in spesjale postsegel út mei in ôfbyld fan de kleastertsjerken fan Bursfelde en Maria Laach. Ek it Maria-Laachkleaster waard yn 1093 stifte en is sûnt de reformaasje nau ferbûn mei it Bursfelde-kleaster.
Sjaryf
Sjarif (Arabysk: شريف, sekuerdere transliteraasje: šarīf, likernôch: "sjariif"; yn 'e Arabyske sprektaal ornaris šurfa, likenôch: "sjûrfa") is in tradisjonele Arabyske titel, dy't safolle betsjut as "ealman" of "lid fan 'e hegerein". De froulike foarm is sjarifa (Arabysk: شريفة; šarīfaẗ, likernôch "sjariifa"). Yn it Arabysk is de meartalfoarm fan šarīf: اشراف, ’ašrāf, likernôch: "asjraaf").
Yn 'e Arabyske wrâld wurdt de term "sjaryf" troch soenniten brûkt foar de ôfstammelingen fan Hassan ibn Ali, wylst de term "sajyd" of sayyid brûkt wurdt om 'e ôfstammelingen fan Hûssein ibn Ali mei oan te tsjutten. Sawol Hassan as Hûssein wiene soannen fan Ali ibn Abi Talyb en Fatima, de dochter fan 'e profeet Mohammed, de stifter fan 'e islaam. Sûnt de ein fan 'e hearskippij fan 'e Hasjemiten (dy't sizze ôf te stamjen fan 'e Hassan ibn Ali) oer de hillige stêd Mekka, yn 1925, wurdt de term "sajyd" trouwens troch soenniten ek wol brûkt foar ôfstammelingen fan Hassan. De sjiïten brûke de termen "sajyd" en "habyb" om 'e ôfstammelingen fan sawol Hassan as Hûssein oan te tsjutten.
Grêf fan Marije
It Grêf fan Marije is in hillichdom yn de delte fan Kidron by Jeruzalim, dêr't neffens de tradysje de dissipelen Marije, de mem fan Jezus, begroeven hawwe. It grêf leit oan de foet fan de Oliveberch, fuort by de Tsjerke fan alle Naasjes.