cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nation of Islam
De Nation of Islam (NOI) is in Afro-Amerikaanske religieuze en politike beweging. De organisaasje seit te stribjen nei it ferbetterjen fan de religieuze, mentale, sosjale en ekonomyske posysje fan Afro-Amerikanen.
Neffens kritisy befoarderet de teology fan de Nation of Islam lykwols antysemitisme. Ek makket de beweging him neffens kritisy skuldich oan homofoby en soe de NOI segregaasje neistribje en in swart nasjonalisme útdrage. Earder soe de beweging him skuldich makke hawwe oan it befoarderjen fan swarte supremasy. De Southern Poverty Law Center, in organisaasje dy't tsjin rasiaal en sosjaal ûnrjocht striidt, neamt de NOI in haatgroep en neffens dy organisaasje leart de teology fan de NOI in oanberne swarte superieurens oer blanken.
It orgaan fan de NOI hjit The Final Call en yn 2007 ward it tal leden fan de beweging tusken de 20.000 en 50.000 rûsd.
Stifting
De NOI waard op 4 july 1930 stifte troch Wallace Fard Muhammad yn Detroit, Michigan, yn de Feriene Steaten fan Amearika. Oer de komôf fan Fard is offisjeel neat bekend, hy kaam yn 1930 nei Detroit mei in tsjustere eftergrûn en ferskillende aliassen en learde in eigensinnige foarm fan islaam oan de leden fan de swarte mienskip fan de stêd. Fard wie lid fan de Moorish Science Temple of America en besocht om 'e nocht lieder te wurden fan dy organisaasje troch himsels út te roppen as de reïnkarnaasje fan Noble Drew Ali, de stifter fan dy organisaasje. Noble Drew Ali basearre syn organisaasje op de stelling dat Afro-Amerikanen ôfstamden fan de Moäbiten en dat hja in moarske identiteit hiene mei in islamitysk leauwe. Nei't it Fard mislearre lieder te wurden fan de Moorish Science Temple of America stifte er syn Nation of Islam (NOI). Neffens de NOI wiisde Fard yn 1931 Elijah Muhammad oan as syn assistint. Dy krige fan Fard njoggen moanne lang ûnderwiis en dêrnei noch likernôch twa jier wat minder yntinsyf. Yn maaie 1933 ferdwûn Fard sûnder syn folgelings op de hichte te stellen en sûnder offisjeel in opfolger ôf te kundigjen.
Opfolging
Yn 1942 waard Muhammad feroardiele en finzen set fanwegen it ûntdûken fan tsjinstplicht. Om't de Nation of Islam tsjin it tsjinjen yn it Amerikaanske leger wie, krigen ek oare leden deselde oanklacht. Nei't er yn 1946 frijlitten waard, boude er yn de folgjende desinnia de beweging stadichoan fierder út. Yn syn programma woed er in apart lân foar swarte Amerikanen. Dat lân moast as religy de ferearing fan Allah oannimme en basearre wêze op it idee dat swarten it útkarde folk wie. It wie yn dy tiid dat Malcolm Little ûnder ynfloed fan syn broer Reginald lid waard fan de beweging. Wylst er fanwegen ynbraak fan 1946 oant 1952 yn 'e finzenis siet, stoppe Little mei smoken, gokken en it iten fan bargefleis en hold him oan de gebrûken en restriksjes sa't de Nation of Islam dy foarskreau. Oeren siet er boeken te lêzen yn de bibleteek fan de finzenis. Elijah Muhammad joech him de opdracht syn famyljenamme Little te ferfangen troch in "X", in gebrûk ûnder folgelings fan de Nation of Islam. Hja gyngen der nammentlik fan út dat blanke slavenhâlders harren Afrikaanske nammen ôfnommen hiene; dy "X" moast it ferlerne erfskip symbolisearje. Malcolm X waard al gau de wurdfierder fan de NOI en it is benammen oan him te tankjen dat it tal leden de organisaasje bot tanaam (rûzings ferskille fan 500 oant 25.000 of 1.200 oant 50.000-75.000). Yn maart 1964 ferliet Malcolm X de NOI, om't er it net fine koe mei Elijah Muhammad. Malcolm X woe graach gearwurkje mei oare boargerrjochtlieders en dat woe Elijah Muhammad net lije. Letter sei Malcolm X ek dat Muhammad bûtenechtlike relaasjes hie mei jonge NOI-froulju, eat wat neffens de NOI strang ferbean wie. Op 21 febrewaris 1965 waard Malcolm X fermoarde yn New York; trije leden fan de NOI waarden it jier dêrop skuldich ferklearre oan dy moard.
Yn 1955 waard Louis Wolcott lid fan de Nation of Islam. Neffens it gebrûk ferfong ek hy syn famyljenamme mei in X. Fan Elijah Muhammad krige er de namme Farrakhan en nei de moard op Malcolm X groeide Farrakhan út ta in dynamysk en karismatysk lieder mei de jefte om de Afro-Amerikaanske minsken oan te sprekken.
Doe't Elijah Muhammad ferstoar yn 1975 wiene der 75 sintra oer it hiele lân. De NOI keas lykwols Wallace Muhammad (en net Farrakhan), ek bekend as Warith Deen Mohammad, ien fan de soannen fan Elijah as nije lieder fan de beweging. Yn dy tiid wie de beweging basearre op prinsipes as selsfertrouwen en swarte supremaasje, eat dat troch oare moslims as kettersk beskôge wurdt. Warith Deen Mohammad moast net in soad ha fan de opfettings fan syn heit en hy besocht de bannen mei de reguliere moslimmienskippen oan te heljen, de NOI om te setten yn in otterdoks-islamityske organisaasje, dy't mear oerien kaam mei de soennityske islaam en de organisaasje te desintralisearjen.
Yn 1977 ferliet Farrakhan de troch Wallace Muhammad's herfoarme organisaasje. Hy wurke oan de weropbou fan de oarspronklike Nation of Islam, sa't dy foarm jûn wiene troch Wallace Fard Muhammad en Elijah Muhammad. Farrakhan reizge it hiele lân troch om oanhingers te winnen en yn de rin fan de tiid wist er it besit fan de oarspronklike NOI by syn organisaasje te foegjen. Hy boude de NOI út ta in organisaasje mei moskeeën en stúdzjegroepen yn mear dan 120 stêden. Yn 1995 rôp Farrakhan op ta de Million Man March yn Washington, D.C.. De mars hie as doel de Afro-Amerikaanske ienheid en de famyljewearden te befoarderjen. Neffens rûzings lei it tal dielnimmers tusken de 400.000 en 840.000. Under it liederskip fan Farrakhan groeide de Nation of Islam mei faasje. De NOI krige ôfdielings yn Ghana, Londen, Parys en it Karibyske Gebiet. Om de ynternasjonale ynfloed fan de Nation fuort te sterkjen, besocht Farrakhan relaasjes oan te knopen mei islamityske lannen. Yn 1991 waard der prostaatkanker by him fêststeld. Nei in hast-dea ûnderfining troch komplikaasjes yn it jier 2000 waard de polityk fan Farrakhan wat minder fûl en woed er mear kontakt mei oare minderheden, lykas Yndianen, Latynsk-Amerikanen en Aziaten.
Aleksander Nevskikatedraal (Jekatarineburch)
De Aleksander Nevskikatedraal (Russysk: Александро-Невский собор; Aleksando-Nevski Sobor) is in otterdokse katedraal en in klassisistysk monumint yn Jekaterineburch, Ruslân.
Nation of Islam
Leauwe
Elijah Muhammad sammele fan 1930 oant 1934 de skreaune lessen fan Fard Muhammad en joech dy út ûnder de titel The Supreme Wisdom. Neffens de NOI is de befolking fan 'e wrâld te ferdielen yn trije kategoriën: 85% fan de befolking falt ûnder de dôve, bline en domme massa, dy't maklik yn de ferkearde rjochting te stjoeren en min op it goede paad werom te krijen is. Dy 85% fan de massa wurdt troch 10% fan de befolking manipulearre. Dy 10% rike slavendriuwers meitsje gebrûk fan de massa en wurde holpen troch brek oan kennis, religieuze doktrines en de massamedia. De tredde groep bestiet út 5% fan de befolking, de rjochtfeardigen dy't hieltiten striid ha mei de 10% om de 85% te befrijdzjen fan de 10%.
Aleksander Nevskikatedraal (Jekatarineburch)
Skiednis
Yn 1809 tekene tsaar Aleksander I it dekreet foar it stiftsjen fan it Novo-Tichvinkleaster yn Jekaterineburch. Besletten waard om de belangrykste tsjerke te wijden oan Aleksander Nevski, de beskermhillige fan de tsaar. Yn 1814 waard útein set mei de bou fan de katedraal, mar nei twintich jier fertoande de katedraal boukundige gebreken en it tal nonnen wie sûnt boppedat foars tanommen, dat der moast in gruttere tsjerke komme.
Nation of Islam
Rasiale learstellings
Wallace Fard Muhammad learde dat de oarspronklike befolking fan de wrâld swart. De blanken wiene in oankweke ras fan duvels, makke troch in wittenskipper mei de namme Yakub (de bibelske Jakob) op it Grykske eilân Patmos. Neffens de lessen fan Ward wiene de blanken duvels fanwegen in kultuer fan ligerij en moard, troch Yakub sa kweke om syn nije folk te beskermjen. Yakub soe neffens Ward, om te kommen ta in blanke befolking, in genetysk programma útsetten ha. De hearskjende klasse moast alle swarte poppen fuort by de berte fermoardzje en de heiten en memmen foarleagenje oer it lot fan dy bern. Fierder moast der foar soarge wurde dat de bern mei in ljochte hûdskleur it better diene yn de maatskippij, itjinge resultearre yn in algemiene foarkar foar in ljochte hûdskleur. It proses om bern mei ljocht hier, blaue eagen en in blanke hûd te skeppen duorre likernôch 600 jier. Doe't de blanken Patmos ferlieten en nei it fêstelân ferhûzen, waarden hja ynearsten oeral troch de ynheemske befolking ferwolkomme. Mar neffens de lessen fan Fard feroarsaken de blanken mei harren leagens en bedroch ûnder de rjochtfeardige minsken fuortendaliks ûnrêst. De hearskers fan it Midden-Easten namen dêrom it beslút om alle ûnrêststokers by inoar te driuwen en har it lân út te setten rjochting Europa. Neffens Elijah is it ferhaal tige bekend en goed bewarre dat yn in soad geheime organisaasjes en bruorskippen noch altiten libben holden wurdt. Fard learde dat in soad fan de rûge manieren fan blanken út de tiid stamme dat hja 2000 jier yn de grotten en heuvels fan Europa sûnder godlike iepenbiering of kennis fan beskaving libben. De skriften fan Elijah Muhammad jouwe it advys dat in studint leare moat dat de blanke "Yacub's inte duvel" en it "stjonkdier fan de planeet ierde" is.
Nei't Malcolm X nei Mekka pylgere ferklearre er dat syn tinken feroare by it sjen fan sa'n grut ferskaat oan moslims, fan swart oant blank. Fan dat stuit ôf seach er de islaam as in middel om rasiale tsjinstellings te oerwinnen. Syn feroarjende opfettings oer it ras en de islam brocht him ta it ferlitten fan de Nation of Islam en de bekearing ta it soennisme. Punt 10 fan it offisjele platfoarm fan de Nation of Islam, "What the Muslims Want" (publisearre yn 1965) leart dat der in ferbod komme moat op mingde houliken of it mingen fan rassen. Farrakhan sei yn dit ferbân: "De mem fan de lieder dy't nei Noard-Amearika kaam (Wallace Fard Muhammad) om ús les te jaan wie in blanke frou. Syn heit wie in swarte man. Dus wêr't leafde is, giet leafde oer ús etnisiteit. Leafde is de grutte krêft fan transformaasje. Mar ik soe leaver ha dat de swarte man en de swarte frou mei immen fan eigen soart trouwe".
Ezechiëls tsjel
Elijah Muhammad fertelde syn folgelings oer in ûnbidich fleantúch of tsjel, in UFO dy't troch de profeet Ezechiël yn fizioenen sjoen en beskreaun waard yn it boek fan Ezechiël yn de Hebriuwske bibel.
Farrakhan sei dêr yn 1996 it folgjende oer:
Dat Memmetsjel sjocht der ûnbidich út. Blanken meitsje no films en dogge oft de fleantugen fiksje binne, mar it is basearre op eat dat echt bestiet. De earwaarde Elijah Muhammad sei dat it Memmefleantúch sa krêftich is, dat it allinne al troch it lûd dat wjerkeatst yn de atmosfear gebouwen ôfbroazelje lit.
— Louis Farrakhan, The Divine Destruction of America: Can She Avert It?
Antysemitisme
Neffens deAnti-Defamation League makket de Nation of Islam him sûnt de stifting yn de jierren 1930 skuldich oan antysemitisme en rasisme. Farrakhan ferklearre dat de ADL de term antysemitisme brûkt om alle krityk op it sionisme en it sionistyske belied fan de steat Israel en ek om alle legitime krityk op it dwalende hâlden en dragen fan guon joadske minsken foar alle net-joaden yn 'e wrâld oer te ûnderdrukken.
NOI-funksjonarissen, wêrûnder Farrakhan, binne lykwols hieltiten wer beskuldige fan antisemityske en homofobe retoryk, lykas "it binne de minne joaden, de falske joaden, dy't reklame meitsje foar homoseksualiteit. It binne de minne en falske joaden dy't it foar ien in misdied meitsje om it wurd fan God te preekjen, en dan neame hja jo homofoob." Fanwegen syn feroardieling foar it neamen fan Adolf Hitler as in grut man, sei Farrakhan: "Ik ha myn hiele libben Hitler in ferkearden ien neamd, mar de nasjonale media wolle ha dat ik him in grut man neam, mei de konklúzje dat grut ek "goed" betsjut.
David W. Leinweber fan de Emory University yn Atlanta wol ha dat de Nation of Islam him dwaande hâld mei revisjonistyske en antisemityske ynterpretaasjes fan de Holocaust en dat hja de rol fan joaden yn de trans-Atlantyske slavehannel mei sin oerdriuwe. Leinweber en oaren brûke oarspronklike útspraken fan Farrakhan en oaren as de basis foar harren evaluaasje.
Abdul Alim Muhammad, in minister fan de NOI en direkteur fan de Abundant Life Clinic yn Washington fan de NOI beskuldige joadske dokters der fan dat hja swarte minsken mei it AIDS-virus ynjektearje.
Anty-aziatyske útspraken
Yn 2012 ferklearre Jeffery Muhammad, de âlde lieder fan de Nation of Islam yn Dallas:
Scientology
De lêste tiid krige Farrakhan in soad krityk fanwegen syn omearming fan Dianetika en dat de Nation of Islam te folle opskood nei de Church of Scientology en de ideeën fan syn stifter L. Ron. Hubbard, foar wa't Farrakhan in soad respekt seit te fielen. Farrakhan priizge Hubbart en sei dat hy bûtengewoan weardefol wie foar eltse blanke op de wrâld. Oer folgelings fan Scientology ferklearre er: "jo kinne noch jimmeroan in kristen wêze, mar jo binne gewoan gjin duvelske kristen. Jo binne noch altiten in joad, mar jo sille gjin satanyske joad wêze!". Suster Charlene Muhammad fan de Nation of Islam, in korrespondinte fan The Final Call, krige de ûnderskieding "Dianetics Auditor of the Year" fan 2018. By de ûntfangst tanke hja Louis Farrakhan, David Miscavige (de lieder fan de Church of Scientology) en boppe alles L. Ron. Hubbard.
Ferliking mei de tradisjonele islaam
Om't de NOI op ûnderdielen ôfwykt fan de reguliere islaam wurdt de NOI net akseptearre troch in grut part fan de islamityske mienskip.
Aleksander Nevskikatedraal (Jekatarineburch)
Skiednis
De hjoeddeiske katedraal datearret út de jierren 1838-1854 en waard ûnder lieding fan de arsjitekt Michaíl Pavlovitsj Malakhov yn klassisistyske styl boud. It jild foar de bou wie der net, dus de nonnen gyngen mei it Ikoan fan Us Leaffrou fan Tichvin by de stêden en doarpen del om donaasjes foar de katedraal te freegjen. Ek keaplju en eigners fan fabriken droegen by oan de bou fan de nije katedraal.
Nation of Islam
Ferliking mei de tradisjonele islaam
De NOI leart dat de stifter Fard Muhammad de ferwachte Messias fan de joaden en de Mahdi fan de moslims is. Tradisjonele moslims hawwe ferskillende ideeën oer de Mahdi. Guon wachtsje noch altiten op de komst, wylst oaren tinke dat de Mahdi net autentyk islamitysk is. De measten leauwe lykwols dat de troch de joaden ferwachte Messias de profeet Jezus is.
Aleksander Nevskikatedraal (Jekatarineburch)
De katedraal yn de Sovjet-tiid
Yn 1921, nei't it Novo-Tichvinkleaster troch de nije autoriteiten sletten wie, waard de katedraal in gewoane parochytsjerke. Yn 1930 folge ek de sluting fan de tsjerke sels. Noch itselde jier waard it tsjerkhôf dat om de katedraal lei opheven en romme. It eardere kleaster krige yn 1942 in militêre bestimming en de tsjerke waard ferboud troch û.o. de ynbou fan meardere ferdjippings. Sûnt 1961 waarden de romten yn de katedraal brûkt foar de opslach fan museumstikken.
Nation of Islam
Ferliking mei de tradisjonele islaam
Neffens de Nation of Islam wie Mohammed de lêste profeet fan Allah en Elijah Muhammad in boadskipper, dy't troch God yn de persoan fan Mahdi oanwiisd is. Neffens de NOI wie Fard Muhammad de Mahdi. De NOI ferwiist dêrby nei de Koraan (10:47): "En foar eltse naasje is der in boadskipper".
Mannekên
In mannekên is in persoan (faak in frou, mar ek wol in man), dy't haute couture sjen lit troch ûnder in moadeshow op en del te paradearjen op in catwalk, yn 'e regel mei in aparte, elegante manear fan rinnen.
It wurd "mannekên" komt oarspronklik fan it Midnederlânske mannekijn, dat "mantsje" betsjut. Dat wie yn 'e Midsiuwen yn Flaanderen (dat doe it sintrum fan 'e Jeropeeske haute couture wie) de oantsjutting foar de houtene pop dy't kleanmakkers brûkten om harren moade-ûntwerpen loskes mei spjelden op te befêstigjen foar't it echte naaiwurk begûn. It wurd bedarre as lienwurd yn it Frânsk, dêr't it ferbastere waard ta mannequin. Yn dy foarm waard it troch de grutte ynfloed fan 'e Frânske taal oer de hiele wrâld ferspraat (en sa kin it dat it Ingelske wurd mannequin tsjintwurdich "etalaazjepop" betsjut). It wurd kaam lykwols ek werom út it Frânsk yn it Nederlânsk (in foarbyld fan it ferskynsel werûntliening), dêr't it fan betsjutting feroare en in namme foar in spesifyk soarte fan model waard. En fanút it Nederlânsk kaam it as "mannekên" yn it Frysk telâne.
Aleksander Nevskikatedraal (Jekatarineburch)
De renêssânse fan de katedraal
Tsjintwurdich is de hiele katedraal oerdroegen oan it otterdokske bisdom Jeketarinenburch. Sûnt is ek de katedraal werom brocht yn de oarspronklike steat. De muorrebeskilderingen fan de katedraal wiene eartiids ferneamd, mar koene net mear rekonstruearre wurde. Likernôch sechtich skilders brochten dêrom nije fresko's yn de tsjerke oan. Op 19 maaie 2013 wijde patriarch Kirill de rekonstruearre katedraal op 'e nij yn.
Novosibirsk
thumb|left|LIzzing fan Novosibirsk Novosibirsk (Russysk: Новосибирск, 'Nij-Sibearje') is in stêd yn Ruslân. Novosibirsk is nei Moskou en Sint-Petersburch de grutste stêd fan it lân en de grutste fan Aziatysk Ruslân.
Fizier (funksje)
In fizier, fan it Arabyske وزير, wazīr (útspr.: "ûaziir"), dat letterlik "lêstdrager" of "helper" betsjut, is in amtner fan hege rang: in minister of de riedshear fan in islamitysk foarst (lykas in kalyf, sultan, malyk (kening) of emir). It is in term dy't fia de Turkske foarm vezir yn 'e Westerske talen bedarre is, en dy't men ek wol weromsjocht as vazir, vizir, vizier, vasir, wazir of vesir. Foar de earste minister wie foarhinne yn beskate riken de titel grutfizier yn gebrûk.
Novosibirsk
It is de haadstêd fan de oblast (provinsje) Novosibirsk en fan it Federale distrikt Siberië. Novosibirsk leit oan de rivier de Ob en it trans-Siberysk spoar. De stêd is in wichtich ferkearsknooppunt en it wichtichste yndustriële sintrum fan Siberië. Ek op kultureel en wittenskiplik mêd hat Novosibirsk in sintrumfunksje; sa hat de Russyske Akademy fan Wittenskippen in festiging in Akademgorodok ("Akademystedsje"), krekt bûten de stêd, dêr't in protte ûnderwiis- en wittenskiplike ynstellingen byinoar brocht binne.
Fizier (funksje)
Der wurdt wol sein dat it wurd 'fizier' al sûnt de Aldheid brûkt wurdt, wêrby't dan yn 'e regel ferwiisd wurdt nei it âlde Egypte, dêr't de ministers fan 'e farao's ek al de titel fan fizier droegen hawwe soene. Dat berêst lykwols op in misferstân: om't oer de lânseigen amtlike titulatuer fan it âlde Egypte (en oare beskavings út 'e Aldheid fan it Midden-Easten) mar sa'n bytsje bekend is, passe argeologen gauris mei weromwurkjende krêft ferlykbere moderne titels ta út it Arabysk (dat yn Egypte de fiertaal is) op amtners út 'e Aldheid. Dat wol lykwols net sizze dat dy titels doe ek al bestiene.
Begrutting
In begrutting, of mei in lienwurd út it Ingelsk in budget (útspr.: [bœ'ʤɛt], "bu dzjet "), is in berekkening dy't de finansjele effekten fan in beslissing werjout. Begruttings wurde brûkt by eltse organisaasje dy't mei ynkomsten en útjeften te krijen hat, lykas bedriuwen, oerheidsynstellings, ferienings en stiftings. Ek de oerheid fan in lân makket in begrutting, dy't yn 'e Nederlânske kontekst bekend stiet as de Ryksbegrutting, en presintearre wurdt op Prinskesdei.
In begrutting kin makke wurde foar in boekjier, mar ek foar in spesifyk projekt. It is in iterative ôfstimming tusken winsken en mooglikheden. Sa'n ôfstimming wurdt beynfloede troch ferskate faktoaren:
Per perioade fan in boekjier wurde de finansjele resultaten en ferwachtings opsteld. De begrutting wurdt faak foar goedkarring foarlein oan belanghawwenden. Periodyk wurde de resultaten ferlike mei de begrutting. As de begrutting net helle driget te wurden, moat der yngrepen wurde om it ûntstean fan in begruttingstekoart foar te kommen. As de begrutting lykwols te rom is, sil der in begruttingsoerskot ûntstean. Oan 'e ein fan it boekjier wurdt in jierrekken opsteld, wêryn't ôfwikings tusken begrutting en resultaten analysearre wurde.
Moard
Moard is it ûnwettich, mei opsetsin en mei foarút fêststelde bedoeling deadzjen fan in oare minske. Hoewol't de term yn 'e folksmûle foar in breder ferskaat oan betsjuttings brûkt wurdt, is it beëinigjen fan it libben fan in oar wetlik sjoen inkeld moard as men ek wier-wier yn 't foar de bedoeling hie om dat te dwaan. De faak oanhelle termen "moard út willemoed" of "in willensmoedse moard" (sûnder mis better bekend yn 'e Nederlânske foarm moord met voorbedachten rade) is dus eins in pleönasme, mei't willemoed (bedoeling) al yn 'e oantsjutting "moard" besletten leit. Op moard stiet ûnder it Nederlânsk strafrjocht in finzenisstraf dy't oprinne kin oant libbenslang (wat yn 'e praktyk nea langer is as 30 jier). Foar moard tusken kriminelen ûnderling sprekt men gauris fan in likwidaasje.
Underskie mei soartgelikense misdriuwen
Moard wurdt troch alle rjochtsstelsels, sawol dy út it ferline as fan tsjintwurdich, beskôge as in tige earnstich misdriuw en der wurdt yn 'e regel dan ek in swiere straf foar oplein. Dochs is der altiten al ûnderskie makke tusken moard en oare foarmen fan it deadzjen fan minsken, ek al wurdt dat ûnderskie bûten it gerjocht faak net ûnderkend. Njonken moard binne der: It ûnderskie tusken moard en dizze oare foarmen fan deadzjen is net altyd like dúdlik, fral net as it derom giet oft dejinge dy't in oar deade hat dat yn 't foar fan doel wie (moard) of dat er op it eigenste stuit sa opsternaat waard dat er it yn 'e hite hei die (deaslach). It útfieren fan in deastraf nei in proses wêrby't te min bewiis oanfierd waard tsjin 'e ferklage, of wêrby't de ferklage net of net goed ferdigene waard, of wêrby't de rjochter partijich wie, sil troch objektive waarnimmers as moard beskôge wurde moatte, en allyksa as der in deastraf útfierd wurdt sûnder dat der in proses plakfûn hat. Oan 'e oare kant wurde de likwidaasjes dy't yn 'e Twadde Wrâldoarloch útfierd waarden troch it Nederlânske ferset yn 'e regel net as moard beskôge.
Underskate foarmen fan moard
Foar ûnderskate soarten moarden wurde gauris oantsjuttings brûkt dy einigje op "-side", in ferfrysking fan it efterheaksel -cide, dat weromgiet op it Latynske wurd cīdere, dat "deadzje" betsjut. Sa hat men: Dizze foarmen fan moard tsjutte allegear oan wa't it slachtoffer fan 'e moard is. Oare termen foar spesifike moarden geane mear oer de manear wêrop, of it doel fan 'e moard. Sokke oantsjuttings binne bygelyks: Wer in oar soarte fan moard is it as de dieder fuort nei de moard of tagelyk mei de moard selsmoard docht. Yn Nederlân giet it yn sokke gefallen faak om in moard-selsmoard, wêrby't in heit of mem syn of har gesin of bern ombringt en dêrnei him- of harsels. Yn polityk ynstabile lannen komme faak selsmoardoanslaggen foar; dat binne moardoanslaggen wêrby't de dieder him- of harsels ek fan kant makket, gauris troch in bom ta ûntploffing te bringen.
Leyna Nguyen
Leyna Nguyen (Fjetnameesk: Leyna Nguyễn; Dong Ha (Súd-Fjetnam), 13 desimber 1969) is in Amerikaansk nijslêzeresse, ferslachjouster en aktrise fan etnysk Fjetnameesk komôf. Hja waard berne yn Súd-Fjetnam, mar flechte as bern mei har âlden nei de Feriene Steaten ta, dêr't hja opgroeide. Nei't Nguyen har karriêre úteinset wie by in pleatslik radiostasjon, krige se bekendheid as presintatrise en nijslêzeresse op ferskate tillefyzjestjoerders yn Kalifornje. Mei har wurk wûn se al trije kear in Emmy Award. Ek stiet Nguyen bekend om har goeddiedichheidswurk.
Libben en karriêre
Nguyen waard yn 1969 berne yn Dong Ha, yn it eardere Súd-Fjetnam. Hja flechte as jong famke yn 1975 mei har âlden nei de Feriene Steaten ta, nei't it Suden de Fjetnamoarloch ferlern hie en anneksearre waard troch Noard-Fjetnam. Nguyen studearre kommunikaasjekunde oan 'e Webster Universiteit yn Sint-Louis, en wurke dêrnei yn dy stêd as ynfallearkrêft en as moarns-discjockey by de jazz-radiostjoerder WEBU. Yn 1987 wûn se in miss-wedstryd en waard se keazen ta Miss Asia.
Har earste tillefyzje-ûnderfining die Nguyen op by de lokale stjoerder WRDW-TV, yn Augusta, yn 'e steat Georgia. Letter ferfear se nei Kalifornje, dêr't se earst wurke by KCRA-TV yn Sacramento. Yn 1997 fûn se wurk by de regionale tillefyzjestjoerders KCAL en KCBS-TV, yn Los Angeles, dêr't se sûnt in karriêre opboud hat as nijslêzeresse en ferslachjouster. Mei dat wurk hat se ûnderwilens al trije kear in Emmy Award wûn, de wichtichste Amerikaansk tillefyzjepriis. Fierders hat se ek as aktrise yn ferskate films spile (faak as harsels), lykas Austin Powers in Goldmember (2002), The Day after Tomorrow (2004) en Teenage Mutant Ninja Turtles (2014).
Njonken har karriêre is Nguyen fral ek bekend wurden om har maatskiplike wurk. Hja hat in eigen goeddiedichheidsorganisaasje oprjochte mei as namme Love Across the Ocean ("Leafde fan oer de Oseaan"), wêrmei't se har ynset foar kânsearme bern en jongerein yn Fjetnam. Yn 1996 waard se troch de YMCA útroppen ta YMCA Woman of the Year, en yn 2011 waard se beneamd ta Woman of the Year fan it 68ste (Kies)distrikt fan Kalifornje.
Priveelibben
Nguyen is sûnt 11 april 2005 troud mei tillefyzjeprodusint Michael "Mike" Muriano. Hja hawwe twa bern. As leafhawwerijen hat Nguyen itensieden, muzyk en Easterske fjochtsport.
Sturmabteilung
thumb|155px|It embleem fan de Sturmabteilung. thumb|250px|SA yn [[Essen (Dútslân)|Essen yn 1926]] De SA of Sturmabteilung (as Brúnhimden) wie in fan Adolf Hitler yn 1920 opjochte beskermingstsjinst (knokploech) dy't yn it foarste plak ornearre wie om partijgearkomsten fan de Nasjonaalsosjalistyske Dútske Arbeiderspartij (NSDAP) te beskermjen tsjin politike tsjinstanners en dêrnjonken it yntimidearjen fan dy politike tsjinstanners.
Grutfizier
In grutfizier (Turksk: sadrazam; Oerdû: wazir-e-azam) wie foarhinne de earste minister yn ferskate islamityske riken, lykas it Islamityske Ryk ûnder de Abbasidyske dynasty, it Kalifaat Kordoba, it Osmaanske Ryk en it Mogolryk. Yn sokke riken wie de grutfizier de machtichste man dy't der wie útsein de foarst, dy't ornaris in islamityske aadlike titel droech, lykas kalyf of sultan. Under de grutfizier stiene dan de ministers, dy't de titel fan fizier droegen.
Yn 'e Westerske wrâld wurdt de titel fan grutfizier benammen assosjearre mei it Osmaanske Ryk. Bekende Osmaanske grutfiziers wiene Kara Mustafa, Talaat Pasja, Mithat Pasja, Köprülü Fazıl Ahmet Pasja en Halim Pasja. Nei't it Osmaanske Ryk oan 'e ein fan 'e Earste Wrâldoarloch útinoar foel en yn 1923 de Republyk Turkije ûntstie, waard it amt fan grutfizier dêre ôfskaft en ferfongen troch dat fan minister-presidint.
Pasja
In pasja (Osmaansk-Turksk: پاشا‎; modern Turksk; paşa) wie in aadlike titel dy't yn it Osmaanske Ryk bestie fan 'e fyftjinde iuw ôf, en dy't yn it moderne Turkije as ûnderdiel fan 'e Herfoarmings fan Atatürk yn 1935 as in efterhelle oerbliuwsel fan 'e ymperiale tradysje ôfskaft waard. Dizze titel kin men tsjinkomme yn ferskate transliteraasjes, lykas pasha (Ingelsk), pacha (Frânsk), Pascha (Dútsk) of pascià (Italjaansk). Ek wurdt yn âldere teksten en beskate films (lykas The Wind and the Lion) soms noch de anglisearre ferbastering bashaw brûkt. Etymologysk is paşa ôflaat fan it Perzyske wurd پادشا, pādšā.
'Pasja' wie net in aadlike titel yn 'e Westerske sin, lykas 'greve' of 'hartoch', mar hie mear wei fan 'e Midsiuwske riddertitel. De titel fan 'pasja' waard takend troch sultan en wie net oerdraachber fan heit op soan. Pasja's wiene ornaris de heechste amtners fan it Osmaanske Ryk, lykas de grutfizier en de provinsjale gûverneurs, en militêren mei generaalsrangen. Legere amtners en ofsieren droegen titels as bey, dey of simpelwei effendi, dat 'mynhear' betsjut. As titel waard 'pasja' efter de foarnamme pleatst en dan mei in haadletter skreaun, sadat it troch lju dy't ûnbekend binne mei Osmaanske nammen soms foutyf as efternamme beskôge wurdt. Efternammen bestiene yn it Osmaanske Ryk lykwols net. Sels by immen as Mustafa Kemal Pasja, dêr't it liket as geane der in foar- en efternamme oan 'e titel foarôf, giet it eins om twa foarnammen en in titel.
De titel 'pasja' waard net inkeld oan moslims jûn, mar koe likegoed oan joaden, kristenen of oars-leauwige amtners skonken wurde. Ek oan ferskate Westerske persoanen waard de titel pasja takend, wêrnei't sokken bekend kamen te stean ûnder in kombinaasje fan harren efternammen en de titel. Foarbylden fan sokke gefallen binne Gordon Pasja (de Britske generaal Charles George Gordon) en Liman von Sanders Pasja (de Dútske generaal Otto Liman von Sanders). Oant de Republikeinske Revolúsje fan 1953 wie 'pasja' ek yn it Keninkryk Egypte ien fan 'e heechste aadlike titels.
Ybe van der Wielen
Ybe van der Wielen (Greeley, Kolorado, 26 april 1913 - Swol, 4 oktober 1999) wie in Nederlânsk byldhouwer en keunstskilder.
Van der Wielen wie in soan fan Jarich van der Wielen en waard grutbrocht yn Fryslân. Hy folge in oplieding oan de Ryksakademy foar Byldzjende Keunsten yn Amsterdam (1942-1947), dêr't er learling wie fan Jan Bronner. Ek studearre er by Frits van Hall en Jos Rovers. Yn 1951 festige er him yn Swol. Earder wurke er ek yn Bakkefean ûnder lieding fan de Fryske skilder Andries van der Sloot.
Hy wurke ynearsten figuratyf, mar sloech ein fyftiger jierren in mear abstrakte rjochting yn. Yn syn lettere wurk waarden geometryske foarmen wichtich; hy makke ferskate komposysjes mei ûnder mear fjouwerkanten en rjochthoeken.
Van der Wielen wie lid fan it Boun fan Fryske keunstners.
Galery
In kar út syn wurk:
Chipotle Mexican Grill
thumb|Chipotle Mexican Grill yn Bradon, Floarida Chipotle Mexican Grill, Inc. is in keatling fan Amerikaanske fastfoodrestaurants mei fêstigings yn de Feriene Steaten, Grut-Brittanje, Kanada, Dútslân en Frankryk. It bedriuw waard july 1993 oprjochte troch Steve Ells en is spesjalisearre yn Meksikaansk iten lykas tako's en burrito's.
Doe't yn 1998 McDonald's Corporation in wichtige jildsjitter waard, hie Chipotle 16 restaurants (doe allegear yn Kolorado), wylst dat hjoeddedei mear as 2.000 binne. McDonald's is sûnt 2006 lykwols net mear oan it bedriuw ferbûn.
Südliche Weinstraße
De lânkring Südliche Weinstraße is in bestjoerlik distrikt yn it suden fan it Dútske bûnslân Rynlân-Palts. De lânkring leit yn de metropoalregio Rynlân-Neckar en de sit fan it kringbestjoer is yn de kringfrije stêd Landau in der Pfalz, dy't hielendal troch de lânkring omklamme wurdt. De gemeente mei de measte ynwenners is de Ortsgemeinde Herxheim bei Landau.
Geografy
De lânkring waard ferneamd nei de earste yn 1930 iepene toeristyske rûte yn Dútslân, de Deutsche Weinstraße. De súdlike helte fan de rûte giet fan súd nei noard troch de lânkring mei yn it easten de Boppe-Rynske Leechflakte en yn it westen it Pfälzerwald.
De rivier de Lauter foarmet yn it suden de grins mei Frankryk. In oare rivier dy't troch de lânkring streamt is de Queich.
De Südliche Weinstraße grinzget mei de klok mei yn it wêst begjinnend oan de lânkring Südwestpfalz, oan in eksklave fan de kringfrije stêd Landau in der Pfalz, oan de lânkring Bad Dürkheim, oan de kringfrije stêd Neustadt an der Weinstraße en oan de lânkringen Rhein-Pfalz-Kreis en Germersheim. Yn it suden grinzget de Südliche Weinstraße oan it Frânske departemint Bas-Rhin.
Samara
Samara (fan 1935 oant 1991 Kûjbysjev) is in stêd yn de ekonomyske regio Wolga yn Ruslân. De stêd is it bestjoerlike sintrum fan it oblast Samara. Yn Samara wenje 1.156.644 minsken (2019) en it is dêrmei de njoggende stêd fan it lân. De stêd leit in lytse tûzen kilometer eastlik fan Moskou op it plak dêr't de Samara-rivier yn de Wolga streamt. De stêdekloft Samara hat in ynwennertal fan mear as 2,7 miljoen minsken.
Skiednis
Yn 1586 waard útein set mei de bou fan in fêsting oan de Wolga, dy't it "Samara-stedsje" neamd waard. De fêsting moast it lân beskermje foar oanfallen fan nomaden en de wetterrûte fan Kazan nei Astrachan feilich stelle. Oan it begjin beskermen houten peallen mei skerpe punten en wachttuorren mei sjitgatten de lokaasje, dêrnei waard it in kremlyn mei in tsjerke en ek wen- en bedriuwsgebouwen foar de takomstige befolking. Yn 1636 wie de fêsting al 1700 meter lang en 350 meter breed. It "stedsje" waard yn 1689 offisjeel in stêd. Samara wie yn dy snoarje net allinne mear in wichtich militêr bolwurk, mar ek in drokke haven foar de russyske hannel mei it easten.
Yn 1709 wie Samara de njoggende stêd fan it Kazaner Gûvernemint, mar fanôf 1719 foel Samara ûnder it Astrachaner Gûvernemint. De stêd wie yn dy tiden in sintrum fan twa grutte opstannen ûnder de boeren tsjin it tsarendom. It leger fan de opstanneling Stefan Razin oermastere yn 1670 Samara en yn 1773 wie de Samara de earste stêd dy't de kant fan Jemeljan Pûgatsjov keas. thumb|250px|left| De stêd op in âlde aansichtkaart Yn 1851 waard Samara de haadstêd fan it gûvernemint Samara. Doedestiids hie de stêd 15.000 ynwenners en wie de stêd it belangrykste sintrum fan it Ryk foar de bou fan weet. Alle wiken wiene der op twa pleinen grutte merken en dêrnjonken wiene der nochris trije jiermerken dy't ol tsien dagen duorren, twa yn de simmer en ien yn de hjerst. De stêd waard yn 1877 oansletten op it spoar. Fanôf de earste helte fan de 19e iuw begûn de ûntwikkeling fan de mûne-yndustry yn de stêd. Oan it begjin fan de 20e iuw wie Samara al Ruslâns grutste ferwurkingssintrum fan nôt. Yn 1917 hie de stêd al 90 yndustriële bedriuwen, in meganyske bakkerij en in nôtopslach mei in folume fan 3,5 miljoen pûd (1 pûd stie lyk oan 16.38 kilo). Troch de geunstige geografyske lokaasje fan de stêd waarden it Donetsbekken en de Oeral ien fan de wichtichste leveransiers fan metalen, wat de bou fan masjinefabrieken en metaalferwurkjende bedriuwen befoardere.
20e iuw
thumb|left|250px| Monumint foar Iljûsjin Il De oktoberrevolúsje ferrûn reedlik fredich yn Samara, mar yn juny 1918 wisten de Witen mei stipe fan in Tsjechoslowaaksk korps de bolsjewiken ôf te setten. De macht gyng fjouwer moannen oer op it Komitee fan de Konstitúsjonele Ried (Konmûtsj), dy't stribbe nei de restauraasje fan de boargerlike demokrasy. It Reade Leger brocht de stêd yn novimber fan itselde jier wer ûnder de kontrôle fan de Sovjet-macht.
Yn it ramt fan de Stalinistyske planekonomy fûn yn Samara de grutte yndustriële weach fral plak yn de jierren 1920-1930. Samara waard yn 1928 nei it opheffen fan it gûvernemint Samara it sintrum fan de oblast Midden-Wolga. De stêd krige yn 1935 in oare namme en waard ferneamd nei de revolúsjonêr en partijfunksjonaris Valerian Kûjbysjev. Dat bleau sa oant nei de fal fan de Sovjet-Uny doe't stêd de âlde namme werom krige.
Koart foar de Slach om Moskou waard it beslút nommen om in diel fan it regear, de militêre lieding en de diplomasy oer te bringen fan Moskou nei Kûjbysjev. Ek in soad keunstners ferhûzen nei de stêd en foar Stalin waard de Stalin-bunker op in djipte fan 37 meter boud. De bunker is tsjintwurdich in museum, mar Stalin hat nea yn de bunker sels sitten. Al oan it begjin fan de Dútske oanfal op de Sovjet-Uny ferhûzen grutte bedriuwen nei de stêd, dêr't ek wapens en munysje produsearre waard. Sa waarden bygelyks mear as 30.000 Iljûsjin Il-2-tastellen oan de loftmacht levere.
Kûjbysjev groeide nei de kriich sterk en waard doe ien fan de grutte yndustriële en kulturele sintra fan de Sovjet-Uny. Dêrnjonken waard de stêd ek in wittenskipplik sintrum mei tsien hegeskoallen en fjouwer universiteiten.
Kulturele libben
thumb|260px| Drama Teäter Lev Tolstoj kocht in lângoed by de Wolga, dêr't er mei syn famylje simmerdeis wie. De romanskriuwer Aleksej Tolstoj wenne yn syn bernetiid en jongerein yn Samara. De karriêre fan Maksim Gorki sette yn Samara útein mei in oanstelling by de krante fan Samara. Yn de tiid fan de boargerkriich wurke de tsjechyske skriuwer Jaroslav Hašek yn de stêd.
Yn de stêd wennen in soad skilders, lykas Ilja Repin, Vasili Soerikov en Ivan Ajvazovski. Symfony nr. 7 fan de komponist Dmitri Sjostakovitsj waard foar it earst yn de Twadde Wrâldkriich yn de stêd útfierd. Yn deselde tiid ûntstiene fjouwer profesjonele teäters, wêrfan't twa yn it hiele lân ferneamd binne: it Gorki-teäter en it Opera- en Ballethûs.
De musea fan Samara bewarje kostbere samlings en unike keunstwurken. thumb|260px| Arena fan Samara
It besjen wurdich
It binne benammen de omkriten, it lânskip fan de Wolga, dy't in besite oan de stêd wurdich meitsje. De stêd leit oan in 50 kilometer lang strân oan de rivier en de lange promenade oan de Wolga en it útsicht op it geberchte oan de oare kant fan de rivier. Ut de tiid fan Stalin datearret de Stalinbunker. De bunker waard yn it geheim oanlein en om tefoarren te kommen dat immen it wurk opfalle soe waard de útgroeven grûn troch tunnels ôffierd. Pas nei de ûntbining fan de Sovjet-Uny waard it bestean fan de bunker buorkundich makke. Fierder binne der monuminten út de 19e iuw dy't it besjen wurdich binne.
De Arena fan Samara is it stadion dat foar it Wrâldkampioenskip 2018 boud waard. It stadion leit op it heechste punt fan de stêd en wurdt ek wol Kosmos-Arena neamd, om't it stadion op in stjer of in romteskip liket. thumb|260px| ''Spoarbrêge' thumb|260px| ''Stalin-bunker' thumb|260px| Keunstmuseum
Religy
Sûnt it begjin fan de 19e iuw hat Samara in katolike mienskip, dy't benammen út Poalen bestie. In earste katolike tsjerke waard boud yn de twadde helte fan de 19e iuw. It neogoatyske gebou waard yn de jierren 1920 sletten en krige ferskillende funksjes fan in Poalske skoalle oant in bioskoop. De Hillich-Hert fan Jezustsjerke waard nei 1994 werom jûn oan de katolike mienskip. thumb|260px| Grutte Synagoge Foar de benammen fan Dútske lutheranen waard yn 1865 in lutherske tsjerke iepene. It ûntwerp fan de lutherske tsjerke is yn goatyske styl en giet werom op de Dútske midsiuwske basiliken. De tsjerke waard yn de jierren 1930 sletten en tsjinne foar in lange tiid as atelier foar keunstners. Op 19 augustus 1991 waard de Evangelysk-Lutherske mienskip offisjeel op 'e nij registrearre yn Samara.
Tusken 1998 en 2003 waard foar de Armeenske mienskip de Hillich Krústsjerke boud. By de tsjerke stiet in monumint foar de slachtoffers fan de Armeenske genoside yn 1915 en foar de slachtoffers fan de ierdskodding yn Armeenje fan 1988.
Oan it begjin de 20e iuw wennen der goed 1.500 joaden yn de stêd. De bou fan de Grutte Synagoge yn Moarske styl sette yn 1903 útein en duorre fiif jier. It is ien fan de grutste synagoges fan it Wolga-gebiet. De synagoge waard sletten yn 1929 en omdoopt ta in kultuerhûs. Troch emigraasje fan in soad joaden nei de Feriene Steaten, Kanada en Israel yn de jierren 1970-1980 sakke it tal joaden fan Samara fan goed 17.000 yn 1959 oant likernôch 11.400 yn 1989. De Grutte Synagoge waard yn 2002 werom jûn oan de joaden fan Samara. In joadske organisaasjes finansierre de rekonstruksje fan it monumintale gebou. Njonken de Grutte Synagoge binne der noch twa synagoges.
Tsjin it ein fan de 16e iuw setten de earste moslims harren yn Samara nei wenjen. De earste moskee datearre út 1856. Yn 1907 folge de bou fan in twadde grutte moskee. De twa moskeeën waarden yn de jierren 1930 sletten en healwei de jierren 1960 waard de grutte moskee sloopt om plak te meitsjen foar in sirkusgebou. Op 28 novimber 1999 waard foar de islamityske mienskip in nije moskee iepene.
Weiler (Boppard)
Weiler is ien fan de tsien Ortsbezirken fan de gemeente Boppard yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. It plak leit boppe it Ortsbezirk Bad Salzig op in hichte fan likernôch 235 meter boppe de seespegel. By Weiler heart ek it loftkuerplakje Fleckertshöhe, dêr't it heechste punt fan de gemeente Boppard metten wurdt. Oant de gearfoeging fan Weiler by de nij foarme gemeente Boppard op 31 desimber 1975 wie Weiler in selsstannige gemeente.
It doarp Weiler waard yn in oarkonde fan de kening Konrad oan it Ursulakleaster yn Keulen foar it earst ûnder de namme Wilre neamd.
Leginde fan de non Angelika
Yn de Tritichjierrige Oarloch tôgen Sweedske troepen fan Gustaf Adolf al rôvjend troch de omkriten en doe't hja by it kleaster fan Weiler kamen, wist de non Angelika as iennige troch in geheime poarte oan it moardzjen fan de Sweden te ûntkommen. Hja waard lykwols sjoen en de Sweden besochten har yn te heljen. De non kaam op de Ziehlay oan en dêr begûn hja te bidden dat se troch ferstiening oan de moardners ûntkomme mocht. Doe't de Sweedske troepen op it plak oankamen wie de non ferdwûn. Hja mienden dat de non yn de bedelte stoarten wie, mar letter, doe't hja oan de Ryn oankamen, herkinden se yn de rots de ferstiende non.
De Sint-Pitertsjerke
De tsjerke fan Weiler waard yn de earste helte fan de 13e iuw yn romaanske styl boud. It skip mei in balkenplafond waard yn goatyske styl mei steunbearen tafoege. De barokke tsjerketoer datearret út de 18e iuw. It rjochthoekige koar is oerdekt mei in krúsribferwulft.
Kanon (kultuer)
Mei in kanon wurdt it gehiel fan teksten, bylden, keunstwurken en foarfallen bedoeld dat it referinsjeramt is fan in dielde kultuer of religy. Etymologysk komt it wurd fan it Aldgrykske κανών, ‎kanṓn, dat "mjitstêf" of "standert" betsjut. It byhearrende eigenskipswurd is 'kanonyk'.
Religy
Yn religieus opsicht wurde mei de term 'kanon' bepaalde religieuze boekwurken oantsjutten dy't troch de betreffende godstsjinsten as hillich beskôge wurde, bygelyks de Tenach foar it joadendom, de Bibel foar it kristendom en de Koran foar de islam.
Raffaella De Laurentiis
Komôf en famylje
De Laurentiis waard yn 1954 berne yn 'e Italjaanske haadstêd Rome yn in famylje fan Napolitaansk komôf. Hja is de dochter fan 'e foaroansteande Italjaanske en letter Amerikaanske filmprodusint Dino De Laurentiis en dy syn frou, de aktrise Silvana Mangano. Har suster is de skriuwster en aktrise Veronica De Laurentiis, de mem fan Giada De Laurentiis, dy't bekendheid krigen hat as kok op it Food Network. Raffaella De Laurentiis kin goed mei har muoikesizzer en hat oan achttjin ôfleverings fan syn itensiedersprogramma Giada at Home meiwurke.
Naohiro Takahara
Naohiro Takahara (Mishima, 4 juny 1979) is in Japansk fuotballer. Earder spile Naohiro Takahara foar Júbilo Iwata, Boca Juniors, Hamburg, Eintracht Frankfurt, Urawa Reds, Suwon Samsung Bluewings, Shimizu S-Pulse, Tokyo Verdy en SC Sagamihara. Naohiro Takahara spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 2000, it Aziatysk kampioenskip 2000, it Aziatysk kampioenskip 2007, it Confederations Cup 2003 en it Wrâldkampioenskip 2006.
Raffaella De Laurentiis
Karriêre
De Laurentiis folge yn har heite fuotleasten en waard filmprodusinte. Yn dy hoedanichheid wie se belutsen by de produksje fan films as Conan the Barbarian (1982), Conan the Destroyer (1984), Dune (1984), Prancer (1989), Backdraft (1991), Dragonheart (1996), Daylight (1996), Kull the Conqueror (1997), The Last Legion (2007), en The Forbidden Kingdom (2008).
Finansjeel direkteur
In finansjeel direkteur is binnen it bestjoer fan in grut bedriuw ferantwurdlik foar de finansjele gong fan saken. Yn 'e regel is dit de op ien nei heechste funksje binnen in ûndernimming, nei dy fan 'e algemien direkteur. Yn guon sektors is de finansjeel direkteur ek ferantwurdlik foar de analyze fan data. In synonym foar finansjeel direkteur is finansjeel bestjoerder. Tsjintwurdich heart men ek faak de Ingelske term CFO (útspr.: ['si:ʔɛfʔoʊ], likernôch: " sii -ef-oo"), dat in ôfkoarting is foar chief financial officer, dat letterlik "finansjeel haadofsier" betsjut.
De measte finansjeel direkteuren hawwe in oplieding folge ta boekhâlder, accountant of controller of hawwe in stúdzje ûndernimmingsfinansiering dien en in mastergraad yn business administration helle. Nettsjinsteande dat is it ek mooglik dat lju dy't net sa'n eftergûn hawwe, oansteld wurde as finansjeel direkteur. Njonken it beärbeidzjen fan 'e deistige boekhâlding fan in bedriuw, moatte finansjeel direkteuren ek oan finansjele planning foar de takomst dwaan en argiven byhâlde oer it finansjele bedriuwsferline. Fierders is immen yn dizze funksje nei bûten ta de wurdfierder fan 'e ûndernimming op it mêd fan finansjele en boekhâldkundige saken. In finansjeel direkteur bringt oer syn aktiviteiten ferslach út oan 'e algemien direkteur en de ried fan bestjoer
Pulpblêd
In pulpblêd wie in type tydskrift dat koarte ferhalen en romans yn fúljetonfoarm publisearre en dat drukt waard op goedkeap papier dat makke wie fan houtpulp (dêrfandinne de namme). It omfette tekst dy't foarsjoen wie fan in protte swart-wyt-yllustraasjes. It soarte literatuer dat yn pulpblêden ferskynde, waard ek wol oantsjut as pulp. Dit type tydskrift wie benammen in Amerikaansk fenomeen, mar de pulpblêden hiene, fia de Amerikaanske popkultuer, ynfloed op 'e hiele wrâld, sels oant yn 'e moderne tiid ta. De bekendste pulpblêden wiene Argosy, Adventure, Blue Book en Short Stories. De bekendste Britske pulpblêden wiene Pall Mall Magazine en Cassell's Magazine. Yn Dútslân hie Der Orchideengarten itselde soarte format as in pulpblêd, hoewol't it net sa neamd waard.
Skiednis
It ierste pulpblêd wie Argosy, dat yn 1896 oprjochte waard. De pulpblêden berikten in hichtepunt fan populariteit fan 'e 1920-er jierren oant de earste helte fan 'e 1940-er jierren, doe't se slim te lijen hiene ûnder de papierkrapte yn ferbân mei de Twadde Wrâldoarloch. Fan 'e twadde helte fan 'e 1940-er jierren ôf krigen de pulpblêden konkurrinsje fan stripblêden, paperbackromans en de justjes lúkser útjûne heare- en damesromans. De likwidaasje, yn 1957, fan 'e American News Company, de grutste útjouwerij fan dit type tydskriften, wurdt wol as de ein fan it tiidrek fan 'e pulpblêden beskôge. De iennichste 'pulpblêden' dy't tsjintwurdich noch besteane, lykas Analog Science Fiction and Fact en Ellery Queen's Mystery Magazine, binne al lang oergien op in oar format, sadat se net mear fan heareromans te ûnderskieden binne.
Literatuer
It soarte literatuer dat yn pulpblêden ferskynde, waard ek wol oantsjut as pulp. Sokke pulpliteratuer waard (om it sêft út te drukken) net heech oanslein troch de literatuerkritisy. It bestie foar it meastepart út sjenreliteratuer, lykas detektiveferhalen, westerns, sportfiksje, aventoerefiksje, histoaryske fiksje, romantyk, science fiction, fantasy en horror. De measte pulpblêden beheinden har ta ferhalen fan ien beskaat sjenre, dat faak maklik werkenber wie oan 'e titel, lykas Adventure (aventoerefiksje), Dime Detective (detektivefiksje), Fight Stories (sportfiksje: boksen), Ghost Stories (horror: spûkferhalen), Love Story Magazine (romantyk) en Western Story Magazine (westerns).
Ferskate wichtige en ekstreem ynfloedrike auteurs publisearren har wurk (earst of ek) yn pulpblêden. Men kin dan tinke oan aventoereskriuwers as Edgar Rice Burrough (de geastlike heit fan Tarzan), Joseph Conrad, C.S. Forester, Rudyard Kipling en Johnston McCulley (de geastlike heit fan Zorro), detektiveskriuwers as Agatha Christie en Ellery Queen, fantasyskriuwers as Robert E. Howard (de geastlike heit fan Conan de Barbaar) en August Derleth, horrorskriuwers as H.P. Lovecraft, science fiction-skriuwers as Poul Anderson, Isaac Asimov, Arthur C. Clarke, Philip K. Dick, Robert A. Heinlein en Frank Herbert, en westernskriuwers as Max Brand, Zane Grey en Elmore Leonard.
Internet Movie Database
De Internet Movie Database, almeast ôfkoarte ta IMDb, is in fergees te rieplachtsjen Amerikaanske kennisbank (database) op it ynternet, dêr't gegevens yn byholden wurde oer films, mar ek oer tillefyzjesearjes en oare tillefyzjeprogramma's, fideospultsjes, akteurs, en presintators. Dizze database waard yn 1990 oprjochte as leafhawwerij, mar groeide meitiid út ta in gesachhawwende boarne, benammen op it mêd fan films en akteurs. Sûnt 1998 is de IMDb eigendom fan it bedriuw Amazon.com.