cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Terminator: Dark Fate
Plot
Grace fertelt dat noch John Connor, noch it Skynet besteane yn har foarm fan 'e takomst, sadat konkludearre wurde kin dat it Sarah slagge is om 'e ûntwikkeling fan it Skynet foar te kommen mei de ferwoastging fan Cyberdyne Systems. Yn it plak fan it Skynet is der lykwols in oare keunstmjittige yntelliginsje skepen, dy't Legion ("Legio") hjit. Troch it Skynet út te skeakeljen hat Sarah dus inkeld it paad klearre foar in rivalisearjende keunstmjittige yntelliginsje. Doe't dúdlik waard dat Legion in bedriging ynhold foar it fuortbestean fan 'e minskheid, waard besocht om him te neutralisearjen troch it gebrûk fan taktyske nukleêre wapens, yn 'e hoop dat de keunstmjittige yntelliginsje fernield wurde soe troch de elektromagnetyske puls dy't dêrmei mank giet. Dat mislearre en de ynset fan sokke wapens late allinne mar ta in nukleêre holokaust dy't it foar Legion makliker makke om mei in wrâldwiid netwurk fan masines de minskheid op 'e râne fan it útstjerren te bringen.
Grace trasearret de anonime tekstberjochtsjes fan Sarah nei Laredo, in stêd yn 'e Amerikaanske steat Teksas, tsjin 'e grins mei Meksiko oan. It blykt deselde lokaasje te wêzen as wêrfan't Grace fan har befelfierend ofsier de koördinaten meikrigen hat foar as se help nedich wêze soe. Dat, Sarah, Grace en Dani nimme yllegaal de trein út Meksiko-Stêd nei de grins mei Teksas, dy't se witte oer te stekken mei help fan Dani har omke Felipe. De Rev-9, dy't himsels tagong ferskaft ta alle bylden fan befeiligingskamera's, sit harren al rillegau wer op 'e hakken. Hy besiket aginten fan 'e United States Border Patrol, de Amerikaanske plysjetsjinst mei foech oer de grinsbeskerming, te brûken om Dani en de oaren op basis fan falske ynformaasje (dat se fjoerwapengefaarlike leden fan Meksikaanske drugskartels wêze soen) út te skeakeljen, mar dat mislearret. Dêrnei besiket er Dani te deadzjen troch in op ôfstân bestjoerde drone fan 'e USBP op har delstoarte te litten, mar Dani wurdt rêden troch Grace.
De trije froulju wurde oppakt troch de USBP en komme yn in detinsjesintrum foar yllegale ymmigranten telâne. De Rev-9 ynfiltrearret dêr mei de bedoeling om in nije moardoanslach op Dani út te fieren, mar Grace ûntsnapt en lit alle finzenen frij. De aginten fan 'e USBP besykje ûnderwilens de Rev-9 tsjin te kearen, mar dy rjochtet in slachting ûnder harren oan. Yn 'e gaos witte Grace, Sarah en Dani te ûntkommen yn in stellen USBP-helikopter. Dêrmei fleane se nei boarne fan 'e tekstberjochten, dêr't se deselde T-800 Terminator ûntdekke dy't twa desennia earder John Connor fermoarde hat.
Nei't er syn misje ferfolle hie en mei't er gjin nije oarders ûntfong fan it Skynet om't dat troch tadwaan fan Sarah en John nea ûntwikkele wurde soe en dêrom yn 'e takomst net mear bestie, bleau de Terminator efter sûnder doel. Troch himsels oan te passen oan 'e minsklike maatskippij waard er meitiid lykwols selsbewust en ûntjoech er wat dat ferlykber wie mei in gewisse. Hy neamde himsels "Carl", naam Alicia, in frou dy't mei har poppe op 'e flecht wie foar har gewelddiedige eks-man, yn 'e hûs, en begûn in tapythannel. Hoewol't er net by steat wie om leafde te fielen, learde er wol wat dat wie en troch de bân dy't er mei Alicia en har soan Mateo krige, begûn er te begripen wat er Sarah oandien hie troch John te fermoardzjen. Mei't Carl by steat is om temporele ferpleatsings te detektearjen (d.w.s. de lokaasjes fan 'e oankomst fan tiidreizgers út 'e takomst), besleat er by wize fan boetedwaning foar himsels dy lokaasjes troch te jaan oan Sarah. Dat hie as bykomstich foardiel dat er har dêrmei ek in nij libbensdoel joech.
Sarah is begryplikerwize net botte bliid om Carl te moetsjen en moat troch Grace derfan wjerholden wurde om him te ferneatigjen. De pragmatyske Grace nimt lykwols it oanbod fan Carl oan om him by harren gefjocht tsjin 'e Rev-9 te jaan. Om Dani te helpen stim Sarah yn mei gearwurking mei de moardner fan har soan. Se meitsje in plan om Dani as lokies te brûken sadat se de Rev-9 besingelje kinne. Dêrnei sille se him ferneatigje troch it brûken fan in militêr elektromagnetysk-pulswapen dat se besette wolle troch in kontakt fan Sarah yn it Amerikaanske Leger. Om't er foarsjocht dat de Rev-9 Sarah, Grace en Dani nei syn hûs ta folgje sil, nimt Carl ôfskie fan Alicia en Mateo, en stjoert se fuort.
Sarah har kontaktpersoan, majoar Dean, leveret it EMP-wapen, mar by de útwikseling dêrfan yn in ferlitten pakhûs komt de Rev-9 harren oer it mad. Dean rekket ferwûne, mar tanksij Carl ûntkomme se yn 'e stellen helikopter. Se bejouwe har nei de legerbasis dêr't Dean tsjinnet, dêr't se, om oan 'e efterfolgjende Rev-9 te ûntkommen, in transportfleantúch stelle. Hoewol't it slagget om út te naaien, reitsje de beide EMP-wapens dy't majoar Dean harren besoarge hat, yn 'e sjitpartij dêr't de ûntsnapping mei mank giet sa swier skansearre dat se ûnbrûkber binne. Under de flecht fertelt Grace einlings dat Dani net de oansteande mem is fan 'e lieder fan it minsklike ferset tsjin Legion, sa't Sarah op basis fan har eigen ferline oannommen hie, mar de lieder sels. It transportfleantúch wurdt troch de Rev-9 raamd mei in tankfleantúch, wat resultearret yn it delstoarten fan beide fleanmasines. De Rev-9 wit it transportfleantúch te interjen en Carl tydlik oermânsk te wurden. Grace, Sarah en Dani springe út it fleantúch yn in Humvee dy't fan parasjutes foarsjoen is en lânje yn in rivier deunby in keardaam mei in wetterkrêftsintrale. Carl en de Rev-9 folgje net folle letter.
It is Dani dy't neitiid wegeret om fierder te flechtsjen. Skansearre mar ûnferskrokken wachtsje de fjouwer leden fan 'e groep de Rev-9 op yn 'e wetterkrêftsintrale, dêr't se de striid oangeane mei him en syn autonoom operearjend eksoskelet. Op 't langelêst triuwe Carl en Grace de Rev-9 mei feriene krêften tsjin in draaidende turbine oan. Dat liedt ta in ûntploffing dy't de Rev-9 fan floeiber metaal definityf útskeakelet, mar tagelyk ek Carl op kritike wize skansearret, wylst Grace fataal ferwûne rekket. It endoskelet fan 'e Rev-9 is skansearre mar funsjonearret noch. It oerweldiget Sarah, sadat Dani it neitiid allinnich befjochtsje moat. De ferstjerrende Grace seit tsjin har dat se har de enerzjyreäktor út it boarst skuorre moat dy't har har boppeminsklike krêften jouwe, en dy brûke moat om 'e Rev-9 op te blazen. Dani ûntdocht Grace mei tsjinnichheid fan 'e reäktor, mar ferliest dy al rillegau yn it gefjocht mei de Rev-9. Carl reäktivearret himsels en grypt de Rev-9 fêst, wat Dani de kâns biedt om 'e reäktor wer op te pakken en dy yn it each fan 'e Rev-9 te stekken. Carl sleept himsels en de Rev-9 oer de râne fan in put hinne, en Dani en Sarah sjogge ta hoe't in ein ûnder harren de reäktor ûntploft en sawol de Rev-9 as Carl ferneatiget.
In ûnbeskate tiid letter sjogge Dani en Sarah ta hoe't in tsienjierrige Grace yn in boarterstún oan it boartsjen is. Dani is no wisberet om 'e opkomst fan Legion tsjin te kearen, mei't se net wol dat Grace op 'e nij foar har stjerre moat. Sarah seit tsjin har dat se har dan better tariede kin op wat komme sil. De tsienjierrige Grace sjocht yn fernuvering ta hoe't de beide froulju fuortride.
Produksje
De foargeande film út 'e Terminator-franchise, Terminator: Genisys út 2015, hie te lijen ûnder teloarstellende resultaten yn 'e bioskopen. It hie de bedoeling west dat it it earste diel fan in filmtrilogy wurde soe, mar de beide ferfolchfilms waarden neitiid skrast. As gefolch fan in nije Amerikaanske copyrightwet kamen de rjochten op 'e Terminator-rige yn 2019 wer foar 50% yn 'e hannen fan James Cameron, de betinker fan 'e oarspronklike film. Cameron en David Ellison, de produsint fan Terminator: Genisys, wurken dêrnei gear oan in nije film yn 'e rige, dy't fuortborduerje soe op The Terminator (1984) en Terminator 2: Judgment Day (1991), wylst alle lettere films út 'e franchise negearre waarden. Dat waard Terminator: Dark Fate, in film dy't ek wer bedoeld wie as it earste diel yn in filmtrilogy.
Opnamen
De opnamen foar Terminator: Dark Fate setten nei in fearnsjier fertraging op 4 juny 2018 útein ûnder de wurktitel Terminator 6: Phoenix, en duorren oant yn novimber fan dat jier. Der waard filme yn Spanje, Hongarije en de Feriene Steaten. Yn Spanje waard op Isleta del Moro, by Almería, de iepeningssêne op it strân yn Gûatemala opnommen. De bûtendoarsênes yn Meksiko-Stêd waarden filme yn 'e Madrileenske wiken Pueblo Nuevo en Lavapiés. (Filmjen yn earme wiken fan it echte Meksiko-Stêd waard omreden fan 'e feilichheid fan cast en crew yn ferbân mei de ynfloed fan 'e drugskartels dêre net as serieuze mooglikheid yn omtinken nommen.) De efterfolging en yntroduksje fan 'e âldere Sarah Connor op 'e autosnelwei waard opnommen op 'e dyk dy't nei de (doe noch) net iepene ynternasjonale lofthaven by Murcia liedt. De sêne by de keardaam waard filme by de Aldeadávila-daam by Salamanca, dêr't yn 'e 1960-er jierren ek in diel fan 'e film Doctor Zhivago opnommen waard. Oare opnamelokaasjes yn Spanje wiene Catral en Cartagena.
Yn 'e Hongaarske haadstêd Boedapest, dy't him sûnt de milenniumwiksel opwurpen hat as in sintrum fan 'e filmyndustry yn Jeropa, waarden de measte binnendoarsênes opnommen yn 'e Origo Film Studios. Dat gou ek foar de sênes yn it delstoartende transportfleantúch en de ûnderwettersênes by de keardaam. De sênes yn it detinsjesintrum fan 'e United States Border Patrol waarden filme yn in âld Nokiafabryk by de stêd Komárom. De sêne yn it autofabryk yn Meksiko-Stêd dêr't Dani en har broer Diego wurkje, waarden opnommen yn in fabryk fan Mercedes-Benz yn Kecskemét. Yn 'e Feriene Steaten waarden de sênes opnommen by it hûs fan Carl, dat spesjaal foar de film fan 'e grûn ôf nij boud waard.
Special effects
Oan Terminator: Dark Fate waarden úteinlik 2.600 special effects-shots tafoege, fersoarge troch Industrial Light & Magic (ILM) en Scanline VFX. De sêne mei de meast yngripende fisuele effekten wie de iepeningssêne op it strân yn Gûatemala. Dêrfoar waard it gesicht fan in jonge Arnold Schwarzenegger oer dat fan body double Brett Azar hinne plakt. Itselde waard dien mei it gesicht in jonge Linda Hamilton en it lichem fan body double Maddy Curley. Foar John Connor waard de likenis fan 'e jonge Edward Furlong, dy't de rol yn 1991 Terminator 2: Judgment Day spile hie, oer dat fan body double Jude Collie hinne plak, wylst Aaron Kunitz de stim fan John Connor ynspriek.
Distribúsje
De distribúsje fan Terminator: Dark Fate waard yn Noard-Amearika fersoarge troch Paramount Pictures, yn Sina troch Tencent Pictures en ynternasjonaal troch 20th Century Fox fia Walt Disney Studios Motion Pictures, de filmdistribúsjepoat fan The Walt Disney Company, dêr't 20th Century Fox in dochterûndernimming fan is. De film soe op 28 oktober 2019 yn it TCL Chinese Theatre yn Hollywood yn premiêre gean, mar dat evenemint moast ôflast wurden om't de lokaasje bedrige waard troch boskbrannen. Fan 23 oktober 2019 ôf wie Terminator: Dark Fate yn it Feriene Keninkryk en ferskate oare Jeropeeske lannen al yn 'e bioskopen te sjen. Yn 'e Feriene Steaten wie dat pas it gefal fan 1 novimber ôf. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde dyselde deis by platemaatskippij Paramount Music. Terminator: Dark Fate kaam op 14 jannewaris 2020 beskikber as digitale download en waard op 28 jannewaris fan dat jier útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Terminator: Dark Fate oer it algemien positive oant tuskenbeiden resinsjes. Sa skreau William Bibbiani fan TheWrap: "Oft [it] no it lêste haadstik yn dit ferhaal is of it earste yn in hiele nije franchise is op dit stuit yrrevant. De film doocht beide kearen troch it ferhaal fan 'e earste beide films ta in befredigjende ein te bringen wylst dêrby de klassike ferhaalline reyntrodusearre wurdt, op in opwinende nije manear, oan in opwûn nij publyk. It is in sikestûkjende kaskreaker en teffens in wolkomme weromkear [foar de franchise] nei in goede foarm." En yn it tydskrift Variety neamde Owen Gleiberman Terminator: Dark Fate "de earste Terminator-ferfolchfilm sûnt Terminator 2 dy't fan fitaal belang is." Hy skreau ek: "Terminator: Dark Fate is in film dy't ûntwurpen is om yndruk te meitsjen mei syn grutskaligens en fisuele effekten, mar it is ek in film dy't weromkeart, op in goede en befredigjende manear, nei it fernimstich foarmjûne, ienfâldige sjenreskrillerklassisisme dêr't de oarspronklike Terminator-film syn impact oan te tankjen hie."
Lang net eltsenien wie lykwols sa jubeljend oer Terminator: Dark Fate. Yn The Wall Street Journal skreau Joe Morgenstern dat de film "gearflânze is troch omkoalen yn in lêste besykjen om winst te wringen út in konsept dat al op stjerren nei dea is. De plot slacht nearne op – tiidreizgjen as multyversum fan dadaïsme. En wat noch minder is, it ferhaal ûntnimt de striid, dy't de earste beide films fan 'e franchise sa'n epyske diminsje joech, eltse betsjutting." Jeffery M. Anderson fan Common Sense Media joech de film 2 fan 5 stjerren. Hy skreau: "Dizze sechsde Terminator-film wisket de foarfallen fan 'e foargeande trije (flopte) ferfolchfilms út, mar úteinlik liket er sels ek wol heal útwiske te wêzen. It is krekt in saaie, bleke, yrrelevante kopy fan in ienris glorieuze hit." Op 'e webside RogerEbert.com parte Christy Lemire oan Terminator: Dark Fate 2 fan 4 stjerren ta. Sy skreau dat de film te lijen hie ûnder "lege fanservice" en fûn dat Linda Halmiton en rest fan 'e froulike cast "better fertsjinnen".
David Ehrlich fan IndieWire priizge it aktearjen fan Hamilton en de kwaliteit fan 'e digitale werskeppings fan har, Edward Furlong en Arnold Schwarzenegger yn 'e iepeningssêne, mar konkludearre: "dizze pynlik generike aksjefilm bewiist dat de Terminator-franchise efterhelle rekke is." Op The Verge fûn Tasha Robinson dat guon fan 'e gefjochtssênes "dúdlik en skjin yn byld brocht binne", wylst oaren "foltroppe binne mei special effects-dizenichheden en troebele aksje en dreech te folgjen binne op in elemintêr 'wa-is-wa-en-libbet-dy-noch-wol?'-nivo. En wanneart Dark Fate wol in kear de muoite nimt om út te lizzen wat der bart, wurdt dy fertsjutsking levere op in waanwize, flústere, knoffelige manear, as soe it publyk ferbjustere wêze moatte troch de ûnnoazelste plotiepenbierings." Fred Topel fan CheatStreet.com hie fral krityk op 'e ûnderûntwikkele personaazjes en de manear dêr't yn 'e film de mem fan 'e fermoarde John Connor de lapen op gearsmyt mei syn moardner. Hy skreau: "De útlis foar de weromkear fan 'e Terminator is sa tin, it liket wol in gearfetting fan 'e plot dy't men fergetten is út te skriuwen ta in folsleine sêne." Dêropta fûn Topel Terminator: Dark Fate "healwizer" as Terminator 3: Rise of the Machines en wied er fan miening dat it personaazje fan Pops yn Terminator: Genisys "in oannimlikere ferâlderjende Terminator" wie.
Richard Roeper fan 'e Chicago Sun-Times bekritisearre Terminator: Dark Fate as in "saai oereidzjen fan âld materiaal", hoewol't er de weromkear fan Linda Hamilton ferwolkomme, de "yndrukwekkend effektive" Mackenzie Davis priizge en Natalia Reyes in "ynnimlike oanwêzigens yn 'e film" neamde. Syn wichtichste beswier tsjin 'e film wie dat de "op in suver sydlingse manear" útfierde moard op John Connor, fuort yn 'e iepeningssêne, alhiel ferrinnewearre wat yn The Terminator en Terminator 2: Judgment Day fêststeld wie. Yn it blêd Forbes sette ek Dani di Placido de dea fan John Connor boppe-oan op syn list fan dingen dy't mis wiene mei Terminator: Dark Fate. Hy frege him ôf: "Wat hie al dat krewearjen [fan John Connor en syn mem Sarah yn 'e earste beide films] foar sin, al Sarah har wanhopich besykjen om harsels en har soan yn libben te hâlden? John Connor is sa stadichoan faaks wol neat oars as ballêst, narratologysk sprutsen, mar hy wie de wichtichste bân mei de oarspronklike films, en syn dea makket dy beide films sinleas." Op 'e webside Mashable makke Angie Han in wurdboarterij fan 'e titel fan Terminator: Dark Fate: "It liket wol in Terminator-film dy't útspuid is troch in masine ûntwurpen om Terminator-films te meitsjen. Dat is beslist in tsjuster lot (dark fate) foar dizze franchise."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Terminator: Dark Fate in goedkarringspersintaazje fan 70%, basearre op 338 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] fertsjintwurdiget in oansjenlike ferbettering foar syn direkte foargongers oer, sels al mist er de sikestûkjende spanning foar 'e bêste dielen út 'e rige." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Terminator: Dark Fate in goedkarringspersintaazje fan 54%, basearre op 51 resinsjes.
Resultaat
Terminator: Dark Fate brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $62,3 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $198,9 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $261,1 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $185 oant 196 miljoen betsjut dat in winst fan teminsten $65,1 miljoen. Mei't dêr de (mânske) marketingkosten noch ôf moatte, hie Terminator: Dark Fate eins ferlet fan in opbringst fan nei skatting $450 oant 480 miljoen om út 'e kosten te kommen. It tydskrift The Hollywood Reporter berekkene dat de filmstudio's úteinlik sa'n $100 miljoen ferlies lit hiene, wylst de webside Deadline Hollywood it hold op $130 miljoen.
Skraste ferfolchfilms
It wie oarspronklik de bedoeling dat Terminator: Dark Fate it earste diel fan in nije filmtrilogy wurde soe. Dêrfoar hiene filmprodusint James Cameron en de senarioskriuwers yn 't foar al in opsetsje makke oer de plots fan trije films. De teloarstellende resultaten fan Terminator: Dark Fate yn 'e bioskopen betsjutten lykwols dat de ferfolchfilms skrast waarden.
Westerwâlde (gemeente)
Westerwâlde (Grinslannersk: Westerwoolde; offisjeel Westerwolde) is in gemeente yn it easten fan Grinslân. De gemeente ûntstie yn 2018 troch gearfoeging fan de gemeentes Bellingwedde en Vlagtwedde. De twa gemeentehuzen dogge noch jimmeroan tsjinst foar de hjoeddeiske gemeente Westerwâlde. De gemeente hie op in ynwennertal fan  (boarne: CBS).
Namme
De namme fan de gemeente is ûntliend oan it gea Westerwâlde, dat yn de gemeente leit en wêrfan't de grins foar in part mei dy fan de gemeente gearfalt.
Plakken
De gemeente Westerwâlde hat 21 doarpen:
It besjen wurdich
Yn Ter Apel stiet it iennige noch besteande midsiuwske plattelânskleaster fan de provinsje Grinslân, it Kleaster Ter Apel. It is tsjintwurdich in museum en it leit yn in 200 hektare grut bosk.
It Hûs fan Wedde stiet yn Wedde. It is in boarch, wêrfan't de skiednis op de 14e iuw werom giet.
Aldeskâns waard yn de Tachtichjierrige Kriich boud troch Willem Loadewyk fan Nassau. Eartiids lei Aldeskâns oan 'e see, mar nei't it opslike lân werom fan de Doalert fannijs ynpoldere waard, ferlear it syn funksje oan Nijeskâns
Yn Bellingwolde stiet it Museum de Oude Wolden. It museum jout omtinken oan keunst, folkloare en skiednis. Ek wurde der wurken útstald fan de magyske realist Lodewijk Bruckman en fan De Ploeg.
Gemeenterie
De gearstalling fan de gemeenterie sûnt 2018
Massawa
Massawa ( ek Massaua, Massauwa, Mitsiwa of Arabysk: Mussuwa) is in middelgrutte stad in Eritrea. It is in havenstêd oan de Reade See, ek marinehaven, mei sa'n 53.000 ynwenners. Massawa wie oant 1897 de haadstêd fan de koloanje Italjaansk-Eritreä. Letter waard Asmara de haadstêd, dêr't de stêd mei ferbûn is troch it Massawa-Asmaraspoar.
Bôgesjitten op de Paralympyske Simmerspullen 1984
De VIIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1984 hâlden yn Stoke Mandeville (Grut-Brittanje) en New York, (Feriene Steaten).
Teams
{| width=60%
Northrop Grumman
thumb|Fabrykshal fan Northrop Grumman yn [[Los Angeles.]] De Northrop Grumman Corporation is in Amerikaansk kriichsark-, loftfeart- en romtefeartbedriuw. It bedriuw is ynskreaun by de beurs New York Stock Exchange en is part fan de beursyndeks S&P 500.
Ta de wiidst ferneamde fabrikaten kinne rekkene wurde de fleandekskippen fan de Nimitz-klasse, de ferkenningsdrone RQ-4A Global Hawk, en de F-35 Lightning II.
Pieter Groenier
Pieter Groenier (Amsterdam, 13 jannewaris 1951 - Rozendaal, 6 july 2014) wie in Nederlânsk akteur, dy't foaral bekend waard fan harkspullen.
Northrop Grumman
Skipfeart
Yn 2001 waard Newport News Shipbuilding and Drydock Company (NNS) troch Northrop Grumman kocht. It is de grutste private skipswerf fan de Feriene Steaten en draacht hjoed-de-dei de namme Northrop Grumman Newport News (NGNN). Northrop Grumman Newport News is ien fan de twa skipswerven yn de F.S. dy't skippen bout dy't nukleêr oandreaun wurde; de oare is Electric Boat Corporation. It is ek de iennichste werf dy't by steat is en meitsje fleandekskippen fan de Nimitz-klasse. Dêrfoar hat de werf de grutste kraan fan it westlik healrûn ta syn foldwaan. NGNN sit yn Newport News, Virginia, en wurket gauris gear mei de Norfolk Naval Shipyard, in skipswerf tichtby yn Portsmouth, Virginia.
Produkten
In kar:
Coward of the County (liet)
Coward of the County is in liet fan it countrysjenre, dat yn 'e 1970-er jierren skreaun waard troch de Amerikaanske lietsjeskriuwers Roger Bowling en Billy Ed Wheeler. De titel betsjut "Leffert fan 'e County". It liet waard opnommen troch de Amerikaanske sjonger Kenny Rogers, dy't it yn 1979 útbrocht op syn mearfâldich platina-album Kenny. Coward of the County wie ek it twadde nûmer fan dat album dat as single útbrocht waard, op 12 novimber 1979. It giet oer in jongeman dy't troch eltsenien as in leffert beskôge wurdt, mar dy't op in stuit sa ferge wurdt dat er syn selsbehearsking ferliest. Coward of the County wie tige súksesfol en groeide út ta ien Rogers syn grutste hits.
Tekst
De ik-persoan út Coward of the County is de omke fan in jongeman dy't Tommy hjit. Tommy hat syn hiele libben noch nea fan him ôfbiten, en hy wurdt beskôge as de grutste leffert fan 'e county, mei wa't eltsenien de gek hat. Hy hat de bynamme "Yellow" krigen, in negative Amerikaansk-Ingelske sprektaalterm foar immen dy't blyk jout fan leffens. De ik-persoan hat lykwols altyd fan miening west dat de lju Tommy ferkeard beoardielje. Hy wie der nammentlik by doe't Tommy as jonkje fan tsien jier foar it lêst syn heit besocht, dy't yn it tichthûs siet en dêr koarte tiid letter kaam te ferstjerren. Syn heit sei doe tsjin Tommy dat er net de dingen dwaan moast dy't hysels dien hie, en dat er swierrichheden út 'e wei gean moast as er koe.
Doe't Tommy folwoeksen wurden wie, waard er fereale op in pleatslik fanke dat Becky hiet en ek fan him hold. Op in dei as Tommy oan it wurk is, komme de trije bruorren Gatlin, dy't miene dat se fan Tommy neat te frezen hawwe, by harren thús en nimme Becky om 'e beurt. As Tommy letter thúskomt en sjocht wat der bard is, ferliest er foar it earst yn tweintich jier syn selsbehearsking. Hy siket de Gatlins op yn 'e pleatslike saloon en slacht se alle trije it sikehûs yn, of mooglik dea (de tekst is wat dat oangiet net dúdlik). Neitiid heart syn omke him sêft praten tsjin 'e geast fan syn heit, dy't er freget om begryp om't er diskear net gehoar jûn hat oan syn wurden om swierrichheden út 'e wei te gean.
Resultaten
Coward of the County berikte it earste plak op 'e Hot Country Singles yn 'e Feriene Steaten en ek yn 'e hitlisten yn it Feriene Keninkryk, Kanada en Ierlân. It liet helle it trêde plak yn Nij-Seelân. Yn Austraalje bleau it liet stykjen op plak 6, en yn 'e Nederlânske Top 40 op plak 8. Fan de single waarden mear as in miljoen eksimplaren ferkocht. It waard in goud yn sawol de Feriene Steaten as it Feriene Keninkryk, en wie dêrmei ien fan Kenny Rogers syn grutste hits.
Covers
Alvin and the Chipmunks coveren Coward of the County mei in stikmannich feroarings yn de tekst op harren album Urban Chipmunk, út 1981. De Jamaikaanske muzikante Sister Nancy naam in ferzje fan it liet op har album One, Two op, dat yn 1982 útkaam. Se feroare dêrby de titel yn Coward of the Country ("Leffert fan it Lân"), om't Jamaika gjin countys hat. Ek naam se yn har ferzje eleminten fan 'e lieten Banana Boat Song en In the Ghetto op.
Filmadaptaasje
Op Coward of the County waard yn 1981 in tillefyzjefilm basearre, dy't ek Coward of the County hiet. De film spile koart foar de Twadde Wrâldoarloch yn in lyts plakje yn de Amerikaanske steat Georgia, en waard regissearre troch Dick Lowry. De haadrol fan Tommy Spencer waard spile troch Fredric Lehne en de rol fan Becky troch Largo Woodruff. Kenny Rogers spile de rol fan 'e omke, dy't yn 'e film in predikant is. De film folge de tekst fan it ferske frij sekuer, hoewol't der ferskate ekstra personaazjes yn it ferhaal yntrodusearre waarden. De film einige mei it houlik fan Tommy en Becky, wêrnei't hy ôfsette om yn 'e oarloch te fjochtsjen, wylst de trije bruorren Gatlin foar ferkrêfting yn it tichthûs bedarren.
Floaridabaai
De Floaridabaai (Ingelsk: Florida Bay), is in baai foar de súdkust fan 'e Amerikaanske steat Floarida, dy't ta de Golf fan Meksiko rekkene wurdt. Dit wetter skiedt de eilannekeatling fan 'e Florida Keys yn it suden en súdeasten fan 'e súdpunt fan it Floarida-skiereilân yn it noarden. It wetter mjit sa'n 80 km fan east nei west by likernôch 50 km fan noard nei súd (op it breedste punt). Oan 'e eastkant einiget de baai yn in punt dêr't de Florida Keys en de kust fan it skiereilân byinoar komme; yn it westen wurdt de grins ornaris lutsen as in rjochte line fan noard nei súd op 'e hichte fan Kaap Sable (oan 'e súdwestkust fan it skiereilân) en de stêd Marathon op 'e Keys. Om't de westgrins frij willekeurich lutsen is, wurdt it oerflak fan 'e Floaridabaai yn ferskillende boarnen jûns as 2.100 km², 2.200 km² of sels 2.600 km².
Hast de hiele Floaridabaai makket ûnderdiel út fan it Nasjonaal Park de Everglades, dat benammen it sompelân op 'e punt fan it Floarida-skiereilân omfiemet. De súdlike râne fan 'e baai, by de eilannen lâns, heart ta it Nasjonaal Seereservaat de Florida Keys. De baai bestiet út sânbanken mei ferskate dobben dertusken, dêr't it goed fiskjen is op grize seebears, makriel en oare fisken. It tilt der op fan 'e reade leppelbekken, dy't oan 'e kusten fan 'e baai nestelje. Foarhinne diene Amerikaanske flamingo's itselde. Fan 'e ûndergrûn fan 'e baai binne op guon plakken boarmeunsters nommen om ûndersyk te dwaan nei de paleontology fan eardere geologyske tiidrekken.
Oangeande de Floaridabaai besteane swierrichheden op it mêd fan miljeufersmoarging. Troch de fuortspielde keunstmest dy't fia it oerflaktewetter út it fêstelân fan Floardia ôffierd wurdt nei de Everglades en dêrwei nei de Floaridabaai, wurdt de baai no op plakken oerwoekere mei algen. Dêr fuorje beskate baktearjes harsels mei, dy't sadwaande yn sokke grutte oantallen foarkomme dat se alle soerstof út it wetter helje. Oare mikroben hawwe wer baat by sa'n soerstoffrij miljeu, en jouwe sels giftige gassen ôf dy't eltse oare plantegroei tsjinkeart. Fisken en kreefteftigen ferlitte sokke gebieten om't se der net oerlibje kinne, mei as gefolch dat fûgels der gjin fretten fine en sokke kriten ek mije. It probleem wurdt noch oanboaze trochdat der no in protte swiet wetter út 'e Everglades helle wurdt om 'e grutte stêden fan súdeastlik Floarida fan drinkwetter te foarsjen. Dêrtroch wurdt de trochstreaming yn 'e Floaridabaai fermindere, en komt der troch de keunstmest fiersten tefolle stikstof yn it wetter te sitten.
N.V. Nederlandsche Thermochemische Fabrieken
N.V. Nederlandsche Thermo Chemische Fabrieken (NTF) wie it earste fabryk yn Nederlân foar it ferwurkjen fan kadavers, it saneamde 'stjonkfabryk'. No hiet it Rendac.
Oprjochting
De fleisguodfabryk fan de Joadske ûndernimmer Charles M. Nijveen (pseudonym foar Karel Mozes) oan de Damsingel yn Sumar wie de foarrinner fan it destruksjebedriuw N.T.F.
Charles M. Nijveen stelde it gemeentebestjoer yn 1922 foar om syn, oan de Damsingel fêstige fleisguodfabryk, om te bouwen ta in fleismoalfabryk foar de ferwurking fan kadavers. It kolleezje fan b. en w. woe lykwols yn earste ynstânsje net op de plannen yngean. It bestjoer fan de ôfdieling Fryslân fan de Vereniging van Nederlandse Gemeenten naam doe de ûnderhanneling mei faasje ûnder hannen. Gâns gearkomsten folgen en it gemeentebestjoer stimde der dêrnei mei yn om har meiwurking te ferlienen.
Yn 1925 waard de ‘N.V. Nederlandsche Thermo Chemische Fabrieken’ (NTF) te Amsterdam oprjochte troch José Vigeveno, mr. Marinus Leonard Kan en Karel Mozes Nijveen. It slagge de N.V. om yn 1926 har earste fabryk yn Sumar op te rjochtsjen. De earste destruktor fan de fennoatskip waard op 15 april 1926 ûnder grutte belangstelling fan likernôch 250 gasten iepene.
Algyske talen
De Algyske talen of Algonkwynsk-Ritwaanske talen foarmje ien fan 'e grutste en wichtichste kloften fan lânseigen Yndiaanske talen fan Noard-Amearika. Se falle útinoar yn 'e grutte Algonkwynske taalfamylje en de lytse isolearre talen Joerok (Yurok) en Wiot (Wiyot).
It (oarspronklike) spraakgebiet fan 'e Algonkwynske talen beslacht in ûnwittend grut stik fan Noard-Amearika, dat him útstrekt fan 'e eastkust oant djip yn 'e Rocky Mountains, wylst it Joerok en Wiot beide oan 'e Pasifyske kust, yn noardlik Kalifornje, sprutsen waarden. Nettsjinsteande harren geografyske neite binne dy beide talen net nauwer mei-inoar besibbe as mei de Algonkwynske talen. Likegoed wurde se tegearre wol beflapt ûnder de term Ritwaanske talen, mar men moat goed yn 'e rekken hâlde dat dat in geografyske oantsjutting is, en net in taalkundigen-ien.
Taalwittenskippers binne fan tinken dat al dizze talen ôfstamje fan it Proto-Algysk, in twaddetriems foarâlderlike prototaal dy't rekonstruëarre is op grûn fan it sels ek rekonstruëarre Proto-Algonkwynsk, dêr't de Algonkwynske talen út fuortkomme, en de oerlevere talen Joerok en Wiot.
Terminology
De namme "Algysk" (Ingelsk: Algic) is betocht troch de taalkundige Henry Rowe Schoolcraft, dy't it brûkte foar syn Algic Researches, in wurk dat publisearre waard yn 1839. Schoolcraft definiëarre de term as: "ôflaat fan 'e wurden "Alleghany" [in rivier] en "Atlantic", ferwizend nei it ras fan 'e Yndianen dat fan âlds yn dit geografysk gebiet tahâldt." Syn terminology waard lykwols net beholden, mei't wat hy "de Algyske talen" neamde neitiid by de Algonkwynske talen foege waard. Mar doe't de taalkundige Edward Sapir yn 1913 foar it earst fêststelde dat it Joerok en Wiot besibbe wiene mei de Algonkwynske talen, besleat er de term "Algyske talen" te recycljen as de namme fan 'e taalfamylje dy't sawol de Algonkwynske as de beide Kalifornyske talen omfieme.
Opbou
N.B.: de termen "Ritwaanske talen", "Flakte-Algonkwynske talen" en "Middenalgonkwynske talen" binne geografyske termen sûnder taalkundige basis. Inkeld de Eastalgonkwynske talen is fan bewiisd dat se neier oaninoar besibbe binne as oan 'e rest fan 'e Algonkwynske famylje.
Act of Settlement
thumb|In kopy fan de Act of Settlement, stjoerd nei [[karfoarstinne Sofia fan Hannover]] De Act of Settlement, of de opfolgingswet, is in wet dy't troch it Parlemint fan Ingelân oannommen waard yn 1701 om te regeljen dat de erfgenamten fan de kroanen fan Ingelân en Ierlân allinnich protestanten wêze koene. Dat late ta it ferbaljen fan de ôfstammelingen fan kening Karel I, mei útsûndering fan syn protestantske pakesizzer prinsesse (de lettere keninginne) Anne. De folgjende protestantske erfgenamt wie karfoarstinne Sofia fan Hannover, in pakesizzer fan kening Jakobus VI fan Skotlân, dy't yn 1603 as kening Jakobus I fan Ingelân en Ierlân kroane waard. Nei Sofia, mocht de troan allinnich mar beset wurde troch net-katoliken.
Valerie Bertinelli
Valerie Bertinelli (folút: Valerie Anne Bertinelli; Wilmington (Delaware), 23 april 1960), is in Amerikaansk aktrise fan mingd Italjaansk-Ingelsk komôf. Hja is it bekendst wurden mei rollen yn 'e tillefyzjesearjes One Day at a Time, Café Americain, Touched by an Angel en Hot in Cleveland.
Act of Settlement
Eftergrûn
De Act of Supremacy 1558 bepaalde dat de Anglikaanske tsjerke selsstannich wêze soe fan de Roomsk-katolike tsjerke en ûnder behear stean soe ûnder de Ingelske monarch. Kening Jakobus II wie roomsksinnich, mar waard oan de kant setten troch syn dochter Marije en har man steedhâlder Willem III fan Oranje mei de Glorieuze Revolúsje fan 1688. Om't Willem en Marije en har suster Anne, de lettere keninginne, gjin bern krije koene, en oare leden fan it Hûs Stuart katoliken wiene, wie der ferlet fan in opfolgingswet. It tichtst besibbe lid fan it Hûs Stuart, dy't protestantsk wie, wie karfoarstinne Sofia fan Hannover. Sofia ferstoar op 8 juny 1714, earder as keninginne Anne dy't op 1 augustus fan dat jier ferstoar. Sofia har soan, George I, waard doe kening, en doe sette de dynasty fan it Hûs Hannover útein.
De wet spile in wichtige rôl yn it foarmjen fan it keninkryk Grut-Brittanje. Ingelân en Skotlân hiene al sûnt 1603 deselde monarch, mar wiene hieltyd noch selsstannige lannen. It Skotske parlemint wie mear weromhâldend om it Hûs Stuart gean te litten, om't de Stuarts folle langer Skotske monargen west hiene ear't se Ingelske monargen wiene. Ingelân sette Skotlân ûnder druk en nim de Act of Settlement oan, en dat wie ek ien fan de redens foar de feriening fan de twa lannen yn 1707.
Valerie Bertinelli
Jonkheid en oplieding
Bertinelli waard berne yn Wilmington, yn 'e steat Delaware, as de dochter Luke Bertinelli, dy't in liedingjaande funksje beklaaide by it Amerikaanske autofabryk General Motors, en dy syn frou Nancy Carvin. Har heit wie fan Italjaansk komôf, en yn 2014 die út geneälogysk ûndersyk foar it programma Who Do You Think You Are? bliken dat har mem yn 'e rjochte froulike line ôfstammet fan 'e Ingelske kening Edwert I, dy't yn regearre fan 1272 oant 1307.
Bertinelli hie fjouwer bruorren, twa âldere en twa jongere; ien âldere broer, Mark, kaam mei santjin moannen, noch foar Bertinelli har berte, om by in gefal fan fergiftiging by fersin. Foar har heite wurk moast it (roomske) gesin gauris ferhúzje, en Bertinelli groeide op yn Claymont yn Delaware, Clarkston yn Michigan, Shreveport yn Louisiana, Oklahoma City yn Oklahoma en úteinlik yn 'e wyk Los Feliz fan Los Angeles, yn Kalifornje. Dêr gie Bertinelli nei de middelbere skoalle en die se in teäteroplieding oan 'e Tami Lynn School of Artists. Se makke de middelbere skoalle lykwols net ôf, oant se yn 2008, op har 48ste, dochts noch in diploma behelle.
Act of Settlement
De wet
De Act of Settlement bepaalde dat eltsenien dy't roomsk-katolyk waard, of ien boaske, gjin troanopfolger wêze koe. Ek beheinde de wet de rôl fan bûtenlanners yn it Britske regear en de macht fan de monarch yn relaasje mei it Parlemint fan Ingelân.
Valerie Bertinelli
Karriêre
Nei't se yn 1974 in gastrol ferfolle hie yn 'e searje Apple's Way, waard Bertinelli frege foar in fêste rol yn 'e nije komeedzjerige One Day at a Time. Dy searje kaam yn it neijier fan 1975 foar it earst op 'e tillefyzje, en Bertinelli spile dêryn Barbara Cooper, de dochter yn it gesin dêr't de rige oer gie. Yn it earste seizoen dat de searje rûn, wie se fyftjin jier, en se spile yn 207 fan 'e yn totaal 209 ôfleverings foar't de One Day at a Time yn 1984 (doe't se 24 jier wie) úteinlik stopset waard. Neitiid hie Bertinelli yn 'e twadde helte fan 'e jierren tachtich en it begjin fan 'e jierren njoggentich fral rollen yn tillefyzjefilms as Silent Witness (1985) en Pancho Barnes (1988), en yn 'e minysearje I'll Take Manhattan (1987).
Bertinelli hie de haadrol yn twa komeedzjerigen, as priveedetektive Sydney Kells yn Sydney (1990), dat nei ien seizoen al stopset waard, en as Holly Aldridge, in Amerikaanske kafeehâldster yn Parys, yn Café Americain (1993-1994). Fierders gie se troch mei te spyljen yn tillefyzjefilms as Two Mothers for Zachary (1996) en it tige fermaaklike Wilderness Love (ek wol bekend as Personally Yours, út 2000). Yn 2001 joech se har foar de lêste beide seizoenen by de fêste cast fan 'e searje Touched by an Angel. Fan 2011 ôf spile se yn 'e komeedzjesearje Hot in Cleveland (mei û.o. Bettie White en Jane Leeves), dy't noch altyd rint (neijier 2013). Op 22 augustus 2012 krige Bertinelli har eigen stjer (de 2.476ste) op 'e Hollywood Walk of Fame.
Act of Settlement
De wet
By de Oerienkomst fan Perth yn 2011, waard de diskwalifikaasje om katoliken te boaskjen mei yngong fan 26 maart 2015 opheft. Oare ûnderdielen jilde noch hieltyd.
Valerie Bertinelli
Priveelibben
Bertinelli troude op 11 april 1981 mei muzikant Eddie Van Halen, en krige mei him in soan, Wolfgang (1991). Se skiede fan him yn desimber 2007, nei eigen sizzen om't er ferslave rekke wie oan kokaïne en om't er boppedat wegere om op te hâlden mei smoken, sels al wied er oanhelle rekke mei tongkanker en hied er dêroan in trêdepart fan syn tonge ferlern. It pear wie al earder fan tafel en bêd skieden, en sûnt 2004 sloech Bertinelli om mei finansjeel adviseur Tom Vitale, mei't wa't se op nijjiersdei 2011 wertroude.
Bertinelli, dy't troch de jierren hinne swierrichheden mei har gewicht hân hat, is sûnt 2009 wurdfierster foar it Jenny Craig-ôffalprogramma. Dêrfoar hat se û.m. meidien oan ferskate reklamespotsjes, mei oare bekende Amerikaanske swiergewichten, lykas aktrise Kirstie Alley. Neffens harsels is Bertinelli tanksij it Jenny Craig-programma 23 kg kwytrekke. Yn har autobiografyske boek Losing It: And Gaining My Life Back One Pound at a Time (2008) skriuwt se dat se harsels mear sjocht as in ôffalaktiviste, en net sasear as reklamemakker foar ien beskaat ôffalprogramma. Yn 2009 kaam in ferfolch út: Finding It: And Satisfying My Hunger for Life without Opening the Fridge. Yn 2010 draafde se de Maraton fan Boston yn 5 oeren, 14 minuten en 37 sekonden om jild byinoar te bringen foar it Dana-Farber Cancer Institute.
Boppard
Boppard is in stêd yn de Rhein-Hunsrück-Kreis yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts, dy't as gemeente yn syn hjoeddeistige foarm bestiet sûnt de bestjoerlike weryndieling fan 1975. De stêd telt 7.540 ynwenners (2019). Mei de doarpen dy't by de stêd Boppard hearre telt Boppard 16.115 (2021) ynwenners. Boppard is in wichtich toeristysk sintrum oan de Ryn en alle jierren ferwolkomt de stêd tûzenen gasten.
Lokaasje
thumb|left|250px|Bopparder Hamm De stêd leit oan de Midden-Ryn yn it sintrum fan it UNESCO-wrâlderfgoed Bopperin fan de Midden-Ryndelte. De eastlike grins fan de gemeente wurdt foarme troch de Rynigge. Lâns dizze natuerlike grins lizze mei de stêd ek de doarpen Bad Salzig en Hirzenach. Noardlik fan de stêd strekt sich de grutste bocht fan de Ryn ut, de Bopparder Hamm, dêr't it grutste wynbouareaal fan dit diel fan de Ryn leit. De Vierseenblick jout in prachtich útsicht oer dizze bocht. Troch't de rotsen fan de Vierseenblick ôf it sicht op de Ryn foar in part weinimme liket it oft men útsjocht op fjouwer marren ynstee fan ien en deselde rivier. In oar plak dat in moai útsicht oer de Ryn biedt is de saneamde Gideonseck.
It stedsbosk mei in oerflak fan 43,6 km² is it op ien nei grutste bosk fan de dielsteat. Sûnt 1969 heart de stêd Boppard ta de lânkring Rhein-Hunsrück-Kreis.
* ynklusyf ynwenners mei in twadde hûs (gegevens fan de Dútsktalige wikipedy)
Yke Reinders Boonstra
Yke Reinders Boonstra (Nyegea, 7 maart 1907 - Leens, 9 juny 1943) wie in learaar Dútsk, dichter en essayist.
Sûnt 1931 wurke er as learaar Dútsk, earst oan de middelbere lânbouskoalle en letter oan it Willem Lodewijk-gymnasium yn Grins. Hy wie aktyf yn de Fryske Beweging.
MI6
MI6 (Ingelske útspr. [emaːi̭ˈsɪks], likernôch: "em-aai- siks "), formeel eins de Secret Intelligence Service ("Geheime Ynljochtingetsjinst"), ôfkoarte ta SIS, is de bûtenlânske geheime tsjinst fan it Feriene Keninkryk. De tsjinst ûntstie yn 1909 as in seksje fan it Secret Service Bureau en makke yn 'e Earste Wrâldoarloch in dramatyske groei troch. Om 1920 hinne waard de hjoeddeistige offisjele namme oannommen; de bynamme MI6 (mei as betsjutting: Military Intelligence, Section 6) ûntstie yn 'e Twadde Wrâldoarloch, doe't de SIS ferskate falske en misliedende nammen brûkte by wize fan dekmantel foar geheime operaasjes tsjin nazy-Dútslân. 'MI6' bleau lykwols stykjen en waard neitiid sa bekend dat de wiere namme fan 'e organisaasje alhiel ûndersnijd rekke. Fiifentachtich jier lang wie it bestean fan MI6 in publyk geheim, dat net offisjeel befêstige waard. Pas yn 1994 krige de tsjinst in wetlike basis (en dêrmei in offisjeel bestean) troch de ynfiering fan 'e Intelligence Service Act 1994.
Organisaasje
MI6 stiet ûnder lieding fan 'e sjef (chief) fan 'e SIS. De tsjinst ressortearret ûnder it Ministearje fan Bûtenlânske Saken fan it Feriene Keninkryk. De minister dy't ferantwurdlikheid draacht foar it funksjonearjen fan 'e tsjinst is sadwaande de minister fan Bûtenlânske Saken. Der wurdt iepenbier tafersjoch oer MI6 útoefene troch it Tribunaal fan Undersyksmachten (Investigatory Powers Tribunal) en de Parlemintêre Kommisje oangeande Ynljochtings en Befeiliging (Intelligence and Security Committee of Parliament). It haadkertier fan 'e tsjinst is sûnt 1995 fêstige yn it SIS Building yn Londen, dat oan 'e súdigge fan 'e rivier de Teems stiet, fuortby de Vauxhallbrêge.
Doelen
Yn it algemien is it doel fan MI6 om troch it sammeljen fan geheime en iepenbiere ynformaasje út it bûtenlân de feilichheid fan it Feriene Keninkryk, syn oerseeske ôfhinklikheden en syn bûnsgenoaten te waarboargjen en it belied fan it regear fan it Feriene Keninkryk te ûnderstypjen. Oars as de wichtichste sustertsjinsten, MI5 (eins de Security Service) en it Government Communications Headquarters (GCHQ), is MI6 inkeld aktyf op it mêd fan it sammeljen fan bûtenlânske (en net fan binnenlânske) ynljochtings. De wichtichste spesifike doelen binne dêrby:
Skiednis
MI6 kaam fuort út it Secret Service Bureau, dat op 1 oktober 1909 oprjochte waard as in mienskiplik inisjatyf fan 'e Britske Admiraliteit en it Ministearje fan Oarloch om geheime ynljochtinge-operaasjes yn it Feriene Keninkryk en om utens by ûnder te bringen. Yn 't earstoan gie it dêrby benammen om operaasjes dy't rjochte wiene tsjin it Keizerryk Dútslân. It buro wie opspjalten yn in marine- en in lânmachtseksje, dy't har meitiid taleine op spionaazje om utens, resp. binnenlânske kontraspionaazje-aktiviteiten. Dy spesjalisaasje fan 'e marineseksje ûntstie troch de fjurrige winsk fan 'e Admiraliteit om 'e sterkte fan 'e Keizerlike Dútske Marine te witten te kommen. De marineseksje ûntjoech him sadwaande ta MI6, wylst út 'e lânmachtseksje MI5 fuortkaam.
Yn 'e Earste Wrâldoarloch ûndergie MI6 in dramatyske útwreiding, sawol op it mêd fan operaasjes as wat personiel en fasiliteiten oangie. De resultaten holden lykwols net oer, om't de tsjinst net by steat bliek om in eigen spionaazjenetwurk yn Dútslân sels op te setten. De ynformaasje dy't sammele waard, wie foar it meastepart ôfkomstich út netwurken yn troch Dútslân besette gebieten (lykas Belgje, noardlik Frankryk en Servje), út neutrale lannen (lykas Nederlân, Denemark en Switserlân) en út it yn gaos ferkearende Keizerryk Ruslân. Nei ôfrin fan 'e oarloch waard MI6 wer oansjenlik ynkrompen, mar yn 'e 1920-er jierren wist de organisaasje in nauwe gearwurking mei de Britske diplomatike tsjinst op te bouwen. De earste sjef fan MI6, sir Mansfield George Smith-Cumming, wist foarinoar te krijen dat syn tsjinst tenei ûnderbrocht waard by it Britsk Ministearje fan Bûtenlânske Saken.
Yn it earste part fan it Ynterbellum wie MI6 benammen dwaande mei it sammeljen fan ynljochtings oangeande it kommunisme en yn it bysûnder oangeande it bolsjewisme yn 'e Sovjet-Uny, dat doe as de wichtichste fijân sjoen waard. Yn dat ljocht moat ek de beruchte mislearre operaasje yn 1918 sjoen wurde om it bolsjewistyske regear fan Lenin ûnder fuotten te heljen, dêr't MI6-aginten Sidney Reilly en sir R.H. Bruce Lockhart by belutsen wiene. Doe't yn 1933 yn 'e Weimarrepublyk de nazys oan 'e macht kamen, ferskode de belangstelling fan 'e tsjinst ek yn dy rjochting. Nettsjinsteande dat wurke MI6 noch oant yn oktober 1937 gear mei de Gestapo troch ynformaasje oer kommunisten te dielen.
Ein july 1939 waarden aginten fan MI6 yn Poalen troch leden fan 'e Poalske geheime tsjinst yntrodusearre yn 'e Poalske dekrypsjemetoaden fan 'e Dútske Enigma-kodearmasine. MI6 soe dêr letter op fuortborduerje troch de Enigma-koade te ûntsiferjen. Dat wie ûnder de Twadde Wrâldoarloch fan ûnskatbere wearde. De Britten wiene sa yn 't foar op 'e hichte fan û.o. it begjin fan Operaasje Barbarossa (de Dútske ynfal yn 'e Sovjet-Uny), de oankomst fan it Afrikakorps yn Lybje, en hoe't it derfoar stie mei de gefjochtsparaatheid fan Vichy-Frânske troepen yn ferbân mei Operaasje Torch (de Alliëarde lânings yn Noard-Afrika). Njonken it brekken fan 'e Enigma-koade wie MI6 yn 'e Twadde Wrâldoarloch ek op oare mêden aktyf. Sa besoarge de Poalske agint Jan Karski it Britske regear de earste bewizen oer de Holokaust. Fia in froulike Poalske agint hie MI6 tagong ta admiraal Wilhelm Canaris, it haad fan 'e Dútske geheime tsjinst Abwehr.
Nei de oarloch waard mei it begjin fan 'e Kâlde Oarloch de Sovjet-Uny wer de wichtichste fijân. Tsjin dy tiid wie MI6 ynfiltrearre troch Kim Philby, in dûbelspion fan 'e NKVD (de foarrinner fan 'e KGB), dy't yn 1944 opklom ta de posysje fan haad fan 'e anty-Sovjet-seksje fan MI6. Sadwaande koed er de Russen foarsjen fan alle ynformaasje dy't de Britten oer harren hiene, en ek fan 'e ynformaasje dy't it Amerikaanske OSS (de foarrinner fan 'e CIA) mei MI6 dielde. Philby waard pas yn 1963 ûntmaskere. In oare ferrieder binnen MI6 wie George Blake, dy't yn 'e 1950-er jierren te krijen hie mei tunneloperaasjes yn 'e yn sônes ferdielde stêden Wenen en Berlyn en dêr alles oer útbrocht oan 'e KGB. Blake waard yn 1961 as dûbelspion ûntmaskere troch de Poalske oerrinner Michael Goleniewski.
Nei ôfrin fan 'e Kâlde Oarloch waard de begrutting fan MI6 mids 1990-er jierren sterk weromskroeve. Nei de terroristyske oanslaggen fan 9/11 wie de tsjinst wer ien fan 'e wichtichste bûnsgenoaten fan 'e Amerikaanske CIA. MI6 wie behelle yn 'e striid fan 'e Noardlike Alliânsje yn Afganistan tsjin it rezjym fan 'e Taliban yn 2001, en by de Amerikaanske ynfal yn Irak fan 2003. Guon fan 'e aktiviteiten fan MI6 yn it Midden-Easten en Sintraal-Aazje soargen foar grutte kontroverse doe't se bekend waarden, lykas belutsenens by martelings en wat de Amerikanen "bûtengewoane útlevering" neamden (d.w.s. ûntfiering fan fertochten út harren heitelân wei). Dêrnjonken hat MI6 sûnt 2000 ek belutsen west by de jacht op fertochten fan oarlochsmisdieden op 'e Balkan. Sa spile de tsjinst in krúsjale rol yn 'e útlevering fan 'e eardere Servyske presidint Slobodan Milošević oan it Joegoslaavjetribunaal yn De Haach.
Popkultuer
Yn 'e popkultuer is MI6 benammen bekend út 'e James Bond-filmsearje oer de Britske geheim agint James Bond (koadenamme 007), dy't foar MI6 wurket. Dy filmrige rint sûnt de iere 1960-er jierren en is anno 2020 de langst rinnende filmsearje út 'e filmskiednis. Yn 'e films, dy't basearre binne op 'e James Bond-romansearje fan Ian Fleming út 'e 1950-er jierren, stiet de sjef fan MI6 bekend ûnder de koadenamme M en de kertiermaster fan 'e tsjinst ûnder de koadenamme Q.
Keppelings om utens
{{boarnen|boarnefernijing=
Noaten
* ) Dit is it totale budget foar alle Britske feilichheidstsjinsten, ynkl. MI5 en GCHQ; hoe't dat jild krekt ferdield wurdt, is geheim.
Boarnen
Foar boarnen en oare literatuer, sjoch ûnder: References, op dizze side.
}}
Bôgesjitten op de Paralympyske Simmerspullen 1988
De VIIIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1988 yn Seoel, Súd-Korea hâlden.
Teams
{| width=60%