cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Klús fan Us Leaffrou fan de Besletten Tún
Oargel
It oargel waard yn 1910 boud troch de oargelbouwer Doornbos. It bestiet hast hielendal út 16e- en 17e-iuwske registers.
Bûsdoeken ruilje
In apart gebrûk dat sûnt 2006 op gong kaam is it bûsdoekruiljen. It genedebyld draacht yn har lofter hân in wite bûsdoek om har triennen mei ôf te feegjen. Immen dy't Us Leaffrou in wite bûsdoek jout, mei syn of har bûsdoek mei de bûsdoek fan Marije ruilje en mei nei hûs nimme. By de yngong is it ek mooglik foar in lyts bedrach om in wite bûsdoek te keapjen en dy te ruiljen foar de bûsdoek fan Marije. De bûsdoek dy't Marije yn har hân holden hat wurdt yn 'e regel oan neisten jûn, dy't siik binne of mei in drege saak wrakselje.
Georg-August-Universiteit
thumb|250px|It âlde Auditorium maximum thumb|250px|Nijbou Nedersaksyske Steats- en Universiteitsbibleteek
De Georg-August-Universität yn Göttingen is mei goed 25.377 studinten (2012) de âldste noch besteande en grutste universiteit yn de Dútske dielsteat Nedersaksen. thumb|250px|Untjouwing studintetal sûnt 1950
Skiednis
Yn 1837 wie der oan de Göttinger universiteit it ynsidintfan de Sân fan Göttingen. Nei't de kening fan Hannover by Keninklik Beslút de frijheid fan mieningsutering slim beheind hie, publisearre sân heechleararen, dêr't de ferneamde Bruorren Grimm ek by wiene, in skerp protest. De kening joech se dêrnei allegear dien. Trije fan harren waarde sels ferbanne. De sân heechleararen waarden rillegau yn hiel Dútslân als helden en martelders beskôge. De kening waard in tal jierren letter twong om syn autoritêre grûnwetswiziging werom te nimmen.
Om 1900 hinne wie de universiteit ít sintrum fan de teoretyske natuerkunde en wiskunde yn Jeropa. Tal fan ferneamde gelearden wiene der oan ferbûn, joegen gastkolleezjes of studearren dêr: Leó Szilárd, Edward Teller, Robert Oppenheimer, Albert Einstein, Carl Friedrich Gauss, Niels Bohr, David Hilbert, Wilhelm Hillebrand, Bernhard Riemann, Max Planck en in protte oaren. Doe't de nazy's yn 1933 de joaden ferbea om les te jaan of te studearjen giene in protten fan harren nei it bûtenlân. Dy braindrain is de universiteit nea wer te boppe kaam; de universiteit is deselde bleaun, mar har foaroarlochske status fan wrâldwiid liedingjaand ynstitút yn natuer- en wiskunde hat se oant no ta net mear berikke kinnen.
Delaware (betsjuttingsside)
"Delaware" hat yn 'e Wikipedy ferskate betsjuttings:
Hoedersdichten
De Hoedersdichten of Eklogen, yn it oarspronklike Latyn: de Eclogae (ek wol bekend as de Bucolica), is in lang, ferheljend dichtwurk fan 'e hân fan 'e Romeinske dichter Fergilius (70-19 f.Kr.). Neffens de biografyske tradysje soe Fergilius it skreaun hawwe yn 42 f.Kr., en publisearre er it yn 39 of 38 f.Kr., al wurdt dit tsjintwurdich net mear algemien akseptearre. De Hoedersdichten is opboud út tsien gedichten of "eklogen" ("seleksjes") dy't loskes basearre binne op 'e Bucolica (letterlik: "Oangeande de Fersoarging fan Fee"), in wurk fan pastorale poëzij fan 'e hellenistyske dichter Teokritus.
Eftergrûn
Nei syn oerwinning yn 'e Slach by Filippy, yn 42 f.Kr., op it leger dat gearbrocht wie troch de moardners fan Julius Caesar, besocht Oktavianus, de letter keizer Augustus, syn soldaten de soldij te beteljen dy't er harren ferskuldige wie, troch harren lân te jaan yn noardlik Itaalje, dat er foar dat doel de wiere eigners ûntnadere. De tradysje wol dat ûnder dat ûnteigene lân ek in bûtenpleats fan Fergilius syn famylje, deunby Mantua, wie. It ferlies fan syn erfskip en de brútheid wêrmei't de ûnteigenings mank giene, soe Fergilius oanset hawwe ta it dichtsjen fan 'e Hoedersdichten, yn it foarste plak as in melankelike oantins oan syn ferlerne besit, mar ek as in besykjen om it op dichterlike wize werom te winnen. Tsjintwurdich wurdt dit beskôge as in teory op grûn fan beskate ynterpretaasjes fan 'e Hoedersdichten dy't net troch objektyf bewiismateriaal ûnderstipe wurde.
Ynhâld
Tematysk sjoen ûntwikkelje de tsien "eklogen" pastorale ûnderwerpen en wikselje dy mei-inoar ôf troch te boartsjen mei algemiene ferwachtings. De eklogen I en IX ferhelje oer de ûnteigening fan it grûnbesit en it effekt dêrfan op it Noarditalyske plattelân. II en III ferhearlikje it plattelânslibben en binne teffens tige eroatysk, troch sawol homoseksuële as paneroatyske leafde te besprekken. Ekloge IV, de saneamde Messiaanske Ekloge, brûkt it byld fan it goudene tiidrek yn ferbân mei de berte fan in gâns ûnthjittend bern (oer wa't dat foarstelle moat, is troch de iuwen hinne hiel wat ôftsierd). V en VIII beskriuwe de myte fan Teokritus syn held, de oksehoeder Dafnis; VI de kosmyske en mytologyske sang fan Silenus; VII in ferheftich dichterlik debat; en X it lijen fan 'e kontemporêne treurdichter Gajus Kornelius Gallus, dat in freon fan Fergilius wie. It wie Fergilius dy't yn 'e Hoedersdichten de Grykske lânstreek Arkaadje as in poëtysk ideaal fêstige dat noch altiten wjergalmet troch de Westerske literatuer.
Fryske oersetting
Klassyk oersetter Klaas Bruinsma, dy't letter benammen bekend wurden is troch syn ferfrysking fan Homêros syn Ilias en Odyssee en in hiele rige Aldgrykske toanielstikken fan skriuwers as Sofokles, Aiskylos, Euripides en Aristofanes, hat in pear fragminten fan 'e Hoedersdichten yn it Frysk fertaald. Ekloge I en Ekloge IV binne op 'e noed fan Tresoar, al wurdt by de oangeande lemma's yn it digitale argyf fan Tresoar net fermeld oft dizze fragminten ea publisearre binne of út hokker jier oft se datearje (ôfsjoen fan 'e tafoeging "20e eeuw").
Strânwacht
In strânwacht is in lid fan in helptsjinst dy't simmerdeis de wacht hâldt oer it strân as der in protte baaigasten binne. Se hâlde de lju yn 'e rekken dy't de see yn geane om te swimmen, surfen of oan oare foarmen fan wettersport te dwaan, en geane sokke lju efternei om se te rêden as se yn 'e problemen komme. Yn 'e Feriene Steaten hawwe strânwachten op drokke strannen om 'e pear hûndert meter in útsjochtoer, sadat se fan in ferheging ôf it spul better yn 'e rekken hâlde kinne. Dêrnjonken sprekke strânwachten baaigasten ek oan op harren hâlden en dragen. As der bgl. in soad wyn stiet, en it gefaarlik is om 'e see yn te gean, sprekke strânwachten de baaigasten oan dy't dat dochs fan doel binne en wize harren op 'e gefaren.
Strânwachten moatte kundich wêze op it mêd fan earste help by ûngelokken, wêrûnder fral reänimaasje en mûle-op-mûlebeäzeming, mei't dêr it measte ferlet fan is yn gefallen dat in swimmer of wettersporter hast ferdrinkt. Dêrnjonken moatte se ek ferstân hawwe fan 'e fersoarging fan iepen wûnen en oare medyske needgefallen, lykas hertoanfallen. Yn bgl. de Feriene Steaten en Austraalje is it ek de taak fan strânwachten om te warskôgjen as der har haaien deunby it strân ophâlde. Yn 'e 1990-er jierren rekke de funksje fan strânwacht by in breder publyk bekend troch de populariteit fan 'e Amerikaanske tillefyzjesearje Baywatch.
Yn Nederlân wurdt de funksje fan strânwacht frijwol altyd ferfolle troch frijwilligers. Strânwachten binne yn Nederlân feriene yn 'e Koninklijke Nederlandsche Bond tot het Redden van Drenkelingen (KNBRD), yn 'e folksmûle almeast de Rêdingsbrigade neamd. Dy organisaasje bestiet út mear as twahûndert teams fan yn totaal mear as 5.000 frijwilligers. Behalven oan it strân fan 'e see, binne se ek aktyf by oare oerflaktewetters dêr't swommen wurdt, lykas marren en puollen. Dêrnjonken fersoargje se ek training, bgl. op it mêd fan reänimaasje. De KNBRD wurket nau gear mei de Keninklike Nederlânske Rêdingmaatskippij (KNRM), dy't ferantwurdlik is foar rêdingswurk fierder op see.
Poplar (Montana)
Poplar (Assiniboin: Cąšúška Wakpá, útspr.: [ʧã'ʃu:ʃka wak'pa:]; Dakota: Waȟnéča Wakpá, útspr.: [waχ'ne:ʧa wak'pa:]) is in stêd yn Roosevelt County, yn it noardeasten fan 'e Amerikaanske steat Montana .Neffens in offisjele skatting út 2012 bedroech it ynwennertal fan Poplar doe krapoan 850 minsken. It plakje is ferneamd nei de rivier de Poplar, dy't deunby streamt.
Algemien
Hoewol't it net it haadplak fan 'e county is (dat is Wolf Point), is Poplar wol it haadplak fan it Fort Peck Yndianereservaat (Ingelsk: Fort Peck Indian Reservation), fan 'e federaal erkende Assiniboin en Sû fan it Fort Peck Yndianereservaat fan Montana (Assiniboine and Sioux of the Fort Peck Indian Reservation of Montana). Yn Poplar binne de measte tsjinsten fan it reservaat fêstige (hoewol't Wolf Point in stik grutter is), lykas de middelbere skoalle, it kolleezje en de klinyk.
Skiednis
Doe't it Fort Peck Reservaat yn 1871 oprjochte waard, stifte it Buro fan Yndiaanske Saken (BIA) syn agintskip op in plak dat, sa die letter bliken, by 't maityd yn it oerstreamingsgebiet fan 'e rivier de Poplar lei. Pas yn 1878 joech men de striid tsjin 'e natoer deroan, en ferhuze it hiele spul nei heger lân. Dêr groeide it doarp Poplar om it agintskip hinne.
Demografy
Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Poplar yn 2012 in befolking fan 845 minsken. De befolkingstichtens bedroech 1.117 minsken de km².
Neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Poplar 8,4% âlder as 65 jier en 30,7% jonger as 18 jier. Fierders bestie 41,8% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst yn 2000 31,5% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 71,4% Yndianen; 25,2% blanken; 0,2% Aziaten; 3,2% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Grutte Priis Formule 1 fan San Marino 2000
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan San Marino 2000 yn Imola op 9 april 2000. It wie de tredde race fan 17 races fan de Formule 1 yn 2000. Hy waard op Imola hâlden. De race waard hâlden oer 62 omgongen, op it 4,9 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 305,6 kilometer.
Postkantoar fan De Jouwer
It Postkantoar fan De Jouwer is in ryksmonumint oan de Midstrjitte op De Jouwer.
It postkantoar waard yn 1904 boud yn neogoatyske styl, yn kombinaasje mei motiven fan de neorenêssânse (ek wol "postkantoarstyl" neamd) nei in ûntwerp fan arsjitekt Cornelis Hendrik Peters (1847-1931). Ryksboumaster Peters boude nei 1897 folle mear postkantoaren, ek foar Fryske doarpen en stêden (Harns) yn opdracht fan de haaddireksje fan de Posterijen. Hy tekene de postkantoaren neffens in systematyske en werkenbere styl. De postkantoaren fan nei 1897 binne wat ienfâldiger mar ha wol rynske detaillearring en bouûnderdielen. It postkantoar is rjochte op it noardeasten. Tsjin de eftergevel is yn 1977 oan de súdeastkant in lytse oanbou makke dy’t bûten de ryksbeskerming falt. De foarsjenning foar rolstoelbrûkers is fan lettere datum. It ynterieur is folslein ferboud doe’t der in útstjoerburo yn in gebou kaam. Boppe de ferlege souder sit noch wol it âlde trôchferwulf.
Stasjonsgebou
In stasjonsgebou is yn 'e regel it haadgebou fan in spoarstasjon, dat fierders spoarlinen, perrons, in ranzjearterrein en oare gebouwen omfettet. It kin ek by in busstasjon hearre, dat fierders bestiet út in remize, ûnderhâldsfoarsjennings en bushaltes. Stasjonsgebouwen binne iepenbier tagonklik en leverje tsjinsten oan reizgers. Men kin dan tinke oan loketten foar de ferkeap fan kaartsjes (as dy noch net ferfongen binne troch kaartsje-automaten), wachtromten en húskes. Faak omfettet in stasjonsgebou ek in 'stasjonsrestauraasje': in soarte fan ynboud restaurant. Fierders is der gauris in kiosk of boekhannel fêstige, en oare winkels, lykas in blommesaak of in drogisterij, of sels in kapsalon.
Ornaris is de grutte fan in stasjonsgebou ôfhinklik fan it tal reizgers dat der op deistige basis gebrûk fan makket. In rêstich stasjon yn in lytseftich plak sil dêrom in folle behindiger stasjonsgebou hawwe as it sintraal stasjon yn in grutte stêd. Sadwaande kinne stasjonsgebouwen útinoar rinne fan ienfâldige bouwurken fan mar ien ferdjipping mei beheinde tsjinsten foar reizgers, oant grutte gebouwen mei in stikmannich ferdjippings dêr't alderhanne tsjinsten oanbean wurde. Guon âldere stasjonsgebouwen hawwe monumintale ôfmjittings en navenante boustilen; in diel dêrfan hat wier de status fan monumint.
Buitenzorg (De Jouwer)
Buitenzorg waard yn 1910 ûntwurpen troch arsjitekt G.J. Lanting, gemeente-arsjitekt fan de destiidske gemeente Haskerlân. Opdrachtjouwer wie de famylje Taconis, in rike famylje dy’t al sûnt 1749 in beamkwekerij hie op de lannen oan de eastkant fan de Hurddraversdyk ûnder de namme "Firma Wybren Krijns en Co., hofleverancier". As oanfolling op de aktiviteiten fan de beamkwekerij waarden sûkerei en foerfretten ferboud dat yn in eigen fabryk ferwurke waard. It fabryk stie op de hoeke fan de Midstrjitte en de Hurddraversdyk. It bedriuw jûch in soad wurkgelegenheid. De filla stiet oan de eastkant fan in rom rjochthoekich hiem, in eintsje fan de dyk ôf. Oan de strjitkant stiet in jitizeren stek mei geometryske motiven. It wenhûs is rjochte nei it noardwesten. Tsjin de eftergevel is njonken de bykoken in nije gong mei doarren makke nei de tún as ferbining tusken de nije oanbou en it âlde gedielte. De nije oanbou en de garaazje efter de gong falle bûten de ryksmonumintestatus.
Omskriuwing
De hast fjouwerkante filla hat boppe de earste boulaach in hege souderferdjipping ûnder in skylddak mei brune krúspannen. It dak rint oan de noardeast- en súdeastkant troch yn it ôfdak fan de yngong en it dak fan de sêre. Op de dakskylden steane trije hege skoarstiens. Oan de noardwest- en súdwestside steane twa grutte dakkapellen mei skylddak en wulfsein. Op de dakskylden oan de noardeast- en súdeastkant steane twa lytse, horizontale dakkapellen mei in ôfdak. Op de grutte dakkapellen en de dakhoeken steane sinken pirons. It oerstekkende dak wurdt ûndersteund troch grutte, houten klossen, mei fraai snijwurk, dy’t oan de mitsele fries fêstmakke binne. It hûs is boud yn brune bakstien; fan de wikseldrompel ôf is it wyt beplastere. De foargevel oan de strjitkant wurdt troch twa grutte krúsfinsters symmetrysk ferdield. Tusken de finsters is de name fan de filla "Buitenzorg" oanbrocht. De finsters ha mitsele segmintbôgen. Boppe de wikseldrompels ha de finsters glês-yn-lead, de ûnderramen ha houten lûken. De noardeastgevel wurdt troch de foardoar yn twa symmetryske helten ferdield. Foar de yngong stiet in houten porteal mei pylderkes en toske beskot en twa bankjes mei dekoratyf snijwurk. De stoepe is betegele. De houten foardoar hat in boppeljocht mei glês-yn-lead en twa sydljochten mei boppeljocht en glês-yn-lead. Oan beide kanten fan de yngong binne twa krúsfinsters mei segmintbôgen en lûken. De súdwestgevel wurdt troch in rjochthoekige houten sêre ûnder ôfdak yn twa symmetryske helten ferdield.
Suncadia (Washington)
Suncadia is in pland gemeentefrije plak yn Kittitas County yn de Amerikaanske steat Washington en omfiemet in oerflak fan 25 km². It leit sa'n 130 km eastlik fan Seattle yn it Cascadesberchtme. It leit tusken de plakken Cle Elum en Roslyn.
Foar útfiering fan it projekt wurdt gearwurke tusken Jeld-Wen en Lowe Enterprises. As it projekt fan $1 miljard ree is, sil it bestean út in berchhut foar gearkomsten, in doarpssintrum mei winkels en restaurants, in waarmwetterboarne, in sportsintrum mei binnen- en bûtenswimbadden, in iepenloft-amfiteater, in mar ornearre foar rekreaasje foar simmer en winter, 2000 wenten en 3 golfparken. 2 golfparken binne sûnt 2006 ree.
Rom 500 frijsteande huzen binne sûnt 2004 al ferkocht en hat $125 miljoen opbrocht.
In oerflak fan 5 km² oan de rivier de Cle Elum bliuwt frij foar iepen romte is frij tagonklik.
Heart's Blood
Heart's Blood is in fantasy-roman fan 'e hân fan 'e Nijseelânske skriuwster Juliet Marillier. De titel betsjut: "Hertebloed" en ferwiist sawol nei in (fiktive) plant dy't yn it boek foarkomt, as nei wier bloed út it hert. De roman fertelt it ferhaal fan Caitrin, in jonge frou dy't útnaait út in thússitewaasje wêryn't se mishannele wurdt en beskûl fynt yn âld kastiel dêr't it spûket. Heart's Blood is in op himsels steand boek, dat spilet yn in Midsiuwske foarm fan Ierlân en sadwaande ta it subsjenre fan 'e histoaryske fantasy rekkene wurde kin. It waard foar it earst yn 2009 publisearre troch de Australyske poat fan Pan Macmillan. Datselde jiers ferskynde it ek by de Londenske haadfêstiging fan dy útjouwerij en yn 2010 kaam ûnder de titel Hartenbloed in Nederlânske oersetting út by Luitingh-Sijthoff.
Notre-Dame de Reims
De as trijeskepige basilika boude katedraal wie, útsein de westlike gevel, al yn de 14e iuw (1211–1311) foltôge. De earste oerlevere boumastser hiet Hugo Libergier. De definitive foltôging folge yn de 15e iuw, nei't it skip langer makke waard om de minsken plak te bieden dy't by de kroanings útnûge wiene. By in brân yn 1481 waarden it dak en de tuorren slim skeind.
Heart's Blood
Ynhâld
Caitrin is in jonge frou, de dochter fan 'e widner Berach. Har heit is in kopiïst út it plak Krúsmerk, dy't wiid en siid bekend stiet om 'e treflike kwaliteit fan syn wurk. Tsjin alle maatskiplike gewoanten yn hat Berach syn jongste dochter ek oplaat as kopiïste. Nei't Berach op in dei hommels komt te ferstjerren oan in hertoanfal, rekket Caitrin in skoftke wei yn sa'n djip fertriet dat dêr nearne trochhinne kringe kin. Yn dy tiid jout har âldere suster Maraid har by har frijer Shea, in omdoarmjend minstreel, en lûke Ita, in fiere nicht fan Berach, en har soan Cillian by Caitrin yn. Se beare dat se dat dogge om't sy net by steat is en soargje foar harsels, mar eins binne se út op Berach syn neilittenskip. Ita is wisberet om Cillian mei Caitrin trouwe te litten, en sy makket al rillegau de tsjinst út yn 'e hûs. Cillian blykt in sadist te wêzen dy't wachtet oant syn mem om in boadskip giet en dan Caitrin bûnt en blau slacht. Uteinlik fynt Caitrin op in dei de moed om fuort te rinnen. Se naait út sa fluch en fier as mar mooglik is, oant se de westkust berikt en net fierder kin.
Dêr bedarret Caitrin yn in doarpke oan 'e foet fan in heuvel, de Fluitsjende Rots, dy't bekroane is mei in stiennen kastiel, in seldsumheid yn it keninkryk Connacht, dêr't de measte fêstingwurken fan hout makke binne. De bewenners fan it doarp hawwe net folle goeds te sizzen oer harren hear, dy't it kastiel bewennet: hy sjocht net nei harren om en se hawwe neat oan him. Mar it is noch helte minder, want it spûket op 'e heuvel, en de doarpelingen binne deabenaud foar de boppenatuerlike wêzens dy't neffens harren yn it kastiel omdoarmje. Caitrin is skeptysk oer alle spûkferhalen, en as de oare moarns Magnus, in tsjinner fan 'e hear, yn it doarp komt en de herbergier opdracht jout om út te sjen nei in kopiïst, mei't de hear ferlet fan sa'nent hat, grypt se har kâns. It docht al rillegau bliken dat de ferhalen fan 'e doarpelingen net oerdreaun wiene, mar ynstee stjerrende wier. Caitrin, lykwols, is skjin troch har jild hinne, en yn it ljocht fan 'e sitewaasje dy't se ûntflechte hat, liket it op 'e heuvel sa raar noch net.
Notre-Dame de Reims
It meast opfallend oan de katedraal is de mei reliëfs en bylden dekorearre westlike gevel. It is in unyk foarbyld fan heechgoatyske, midsiuwske byldhoukeunst. De beide westlike tuorren mei in hichte fan 81 meter soene oarspronklik noch spitsen oant in hichte fan 120 meter krije. It haadportaal is oan de Jongfaam Marije wijd. Fuort boppe it portaal is noch binnen de goatyske spitsbôge fan it portaal in lytser roasfinster ynbrocht. Midden yn de westlike gevel is it grutte roasfinster ynbrocht. De galerij fan de kenings boppe it grutte roasfinster toant de doop fan Klovis I en de bylden fan syn opfolgers.
Heart's Blood
Ynhâld
De hear, Anluan, dy't sels gjin Latyn sprekt, hiert Caitrin yn om 'e âlde, yn it Latyn skreaune boekrôlen fan syn oerpake en pake, dy't fan âlderdom suver útinoar falle, oer te skriuwen ear't se ferlern geane. Hy is in man fan yn 'e tweintich, dy't as opslûpen jonge in oerhaal hân hat en sadwaande de iene helte fan syn lichem mar beheind brûke kin. Hy bewennet it kastiel mei de kriger en hantsjemuoisfeint Magnus, en fierders de riedsman Rioghan, de mûnts Eichri, de jonge frou Muirne en de âldman Olcan. It duorret in hoartsje ear't Caitrin foar it ferstân kriget dat Rioghan, Eichri en Muirne omdoarmjende geasten binne mei fysike lichems sûnder lichemswaarmte. Olcan is gjin spûk, mar likemin in minske; hy is eat dat folle âlder is, en hy hâldt al sûnt minskewitten op 'e heuvel ta, mei syn meunstereftige hûn Fianchu, dy't sa grut is as in hynder. Fianchu mei Caitrin lykwols daliks lije, en ek mei Olcan, Rioghan, Eichri en Magnus kin se goed oer de wei. Muirne sjocht har lykwols as in ynkringster dy't yn it kastiel neat te sykjen hat, en Anluan sels is in opljeppend man dy't har koartôf behannelet en foar wa't Caitrin eins wat bang is.
Troch de teksten dy't se kopiëarje moat te kombinearjen mei de betize ferhalen dy't se fan 'e doarpelingen heard hat, puzelet Caitrin stadichoan út wat der op 'e Fluitsjende Rots yn it ferline bard is. Hoewol't it altyd al in magysk plak wie, sa't de oanwêzigens fan Olcan en Fianchu bewiist, hat it der nammentlik net altyd spûke. Dat is pas begûn yn 'e tiid fan Anluan syn oerpake Nechtan. Dyselde komt út syn eigen teksten nei foarren as in aaklik en erchtinkend man, dy't deilis rekke mei al syn buorlju. Syn oplossing wie om nei magyske middels te sykjen om 'e hegemony fan himsels as hear fan 'e Fluitsjende Rots oer de omlizzende krite te fêstigjen. Mei help fan 'e tsjinstfaam Aislinn iepene er op 'e iene of oare wize in poarte nei it hjirneimels en helle in legermacht fan geasten fan 'e ferstoarnen werom nei dizze wrâld. Nechtan syn plannen draaiden lykwols op neat út doe't bliken die dat er dy legermacht inkeld syn wil oplizze koe op 'e Fluitsjende Rots. Sadree't er de geasten fan 'e heuvel ôf late, ferlear er ier of let syn macht oer harren oan in flústerjend kwea dat mank harren wie, mei as gefolch dat de geasten net inkeld syn fijannen deasloegen, mar eltsenien dy't se krije koene.
Notre-Dame de Reims
Yn 1870 ferliende paus Pius IX de katedraal de status fan basilica minor. De katedraal rekke slim skeind yn de Earste Wrâldkriich. Under oaren it houten dak út de 15e iuw gyng folslein ferlern. Yn 1919 waard mei de renovaasje úteinset, dy't 20 jier duorje soe.
Heart's Blood
Ynhâld
Nechtan syn soan Conan besocht yn 't earstoan ek om 'e boppenatuerlike legermacht te brûken, mei deselde rampsillige gefolgen. Neitiid loek er him werom yn syn kastiel op 'e heuvel, dêr't er bliuwe moast om syn wil oan 'e legermacht op te lizzen. Wylst yn Nechtan syn tiid it oansjen fan 'e hearen fan 'e Fluitsjende Rots al yn 'e nederklits rekke wie, ûntstie der yn Conan syn tiid ek in isolemint, mei't alle minsklike tsjinstfolk fan 'e heuvel ferdwûn, wylst inkele sterke persoanlikheden fan 'e legermacht (Rioghan, Eichri en Muirne) harren yndividualiteit safierhinne weromwûnen, dat se as tsjinners yn it kastiel kamen te wenjen. Conan syn soan Irial (Anluan syn heit) besocht de Fluitsjende Rots út it isolemint te heljen troch wer betrekkings oan te knoopjen mei de oanbuorjende hearlikheden Witekust en Sulvermar. Doe't er lykwols de heuvel ferliet foar in moeting mei de hearen fan dy gebieten, kaam syn frou Emer om by in brân. Neitiid wie Irial ûntreastber en in pear jier letter, doe't syn soan Anluan noch mar acht jier wie, makke er him fan kant troch himsels te fergiftigjen. Anluan waard neitiid grutbrocht troch Magnus, de iennichst oerbleaune minsklike tsjinner fan Irial.
In wikemannich nei't Caitrin yn it kastiel arrivearre is, wurdt se, as se troch de tunen kuieret, oerfallen troch Cillian en in fjouwertal trewanten, dy't har fêstbine en ûntfiere wolle, om har mei werom nei hûs te nimmen sadat Cillian mei har trouwe kin. Anluan trappearret harren lykwols en set syn spûkige legermacht yn om Caitrin te befrijen en Cillian-en-dy mei in flink wan bruien fan 'e heuvel te jeien. Foartiid wie Caitrin in bytsje bang foar him, mar fan dat punt ôf begjint se de jonge hear mei oare eagen te sjen. Fierders stiet se derop om sels de legermacht te tankjen foar harren help, wêrby't se ûnthjit om yn 'e teksten dy't se kopiëarje moat, te sykjen nei in metoade om 'e geasten te befrijen fan 'e bannen dêr't Nechtan harren mei bûn hat oan 'e wil fan 'e hearen fan 'e Fluitsjende Rots. Neitiid komt Caitrin stadichoan yn 'e kunde mei inkele leden fan 'e legermacht, lykas de krigers Cathaír en Gearróg, dy't har bewekje, en in nammeleas famke fan in jier as fiif, dat nachts by har yn 'e sliepkeamer sliept.
Notre-Dame de Reims
Skiednis
'' In earste tsjerke ûntstie al yn de 5e iuw op de resten fan de gallo-romeinske termen. De bou fan de katedraal fan Reims begûn yn it jier 1211 nei in grutte brân yn 1210. De katedralen fan Chartres yn 1194 en Amiens yn 1220 waarden ek boud nei grutte brannen. Neffens de troch aartsbiskop Hinkmar fan Reims betochte leginde hie de hillige Remigius tsjin de ein fan de 5e iuw as biskop fan Reims de Frankenkening Klovis I doopt en mei út de himel ôfkomstige oalje salve. Dêrmei rjochtfeardige de aartsbiskop it idee om tenei alle keningen fan Frankryk yn syn katedraal te kroanen en te salvjen. De katedraal symbolisearre as kroaningstsjerke yn de skiednis fan Frankryk de nauwe bân tusken Monarchy en Tsjerke.
Heart's Blood
Ynhâld
Der ûntsteane nije swierrichheden as de ûntjouwings út 'e bûtenwrâld harsels op 'e Fluitsjende Rots fielber meitsje. Yn it lân is nammentlik in slûpende ynvaazje geande troch Normandyske eallju út Ingelân, dy't harsels neat oan 'e Ierske wet gelegen lizze litte, en harren ta-eigenje wat se mar wolle. Ien fan harren, Stephen de Courcy, hat syn each falle litten op Anluan syn stiennene kastiel, en stjoert in boadskipper dy't it kastiel út namme fan Courcy opeasket. Anluan giet dêr net op yn, mar it is dúdlik dat wat Courcy yn goedens net krije kin, hy yn kweadens besykje sil te nimmen. De Fluitsjende Rots moat dêrom tariedings meitsje foar in belegering troch Normandyske troepen. Fan 'e kening fan Connacht hoecht Anluan gjin help te ferwachtsjen, mei't dy in froulik famyljelid oan Courcy úthylke hat. Caitrin is oan kop en earen ta behelle yn it besykjen fan Anluan om bettere bannen te krijen mei syn legermacht fan geasten, dy't er troch har hâlden en dragen foar it earst as libbene, tinkende persoanen begjint te sjen, en teffens mei de doarpelingen oan 'e foet fan 'e heuvel, dy't dochs leaver spûken as Normanjers hawwe, sa docht bliken.
As Anluan Caitrin op in dei sûnder lykfol hokker foarôfgeande warskôging fuortstjoert út syn kastiel, is se ferplettere. Se besefte noch mar koart dat se fereale op him oan it reitsjen wie, en har hert brekt om't er neat mear mei har te krijen hawwe wol. Sûnder doel reizget Caitrin ôf en bedarret yn it plak Stienfurde, dêr't se mei inkele reisgenoaten op 'e brulloft fan 'e wetsman Donal bedarret. As dyselde har ferhaal heart oer har heite ferstjerren en hoe't Ita en Cillian har behannele hawwe, jout er har te ferstean dat har grut ûnrjocht oandien is, net inkeld wat de mishanneling oanbelanget, mar ek oangeande har heite beërf. De Ierske wet is dúdlik: as in man stjert sûnder soannen, dan krije syn dochters gelikense erfdielen fan alles dat er besit. In fiere nicht as Ita kin dêr gjin oanspraak op meitsjen. Neitiid keart Caitrin mei guon nijwûne freonen en in poatige stâlfeint fan 'e wetsman werom nei Krúsmerk, dêr't Ita en Cillian út har âldershûs set wurde en oanklage wurde foar harren misdieden, dêr't se neitiid swier foar beboete wurde.
Notre-Dame de Reims
Skiednis
Alhoewol't de katedraal fan Reims in belangryk symboal wie foar de Frânske monarchy brocht de Frânske revolúsje net sa'n soad skea oan it gebou as by de katedraal fan Chartres. Sûnt de Tredde Republyk de skieding tusken Steat en Tsjerke trochsette stiet de katedraal fan Reims symboal foar de Frânske naasje. Fan 1860 ôf late de arsjitektuerteoretikus Eugène Viollet-le-Duc de restauraasje oan de westlike gevel.
Heart's Blood
Ynhâld
Yn har heite hûs wurdt Caitrin ek weriene mei har suster Maraid, dy't yn 'e tuskentiid nei in houlik fan minder as in jier widdo wurden is. Har man, de minstreel Shea, is beswykt oan in besmetlike sykte, en Maraid is efterbleaun mei in nijberne poppe, Etain. Caitrin helpt yn 'e folgjende moannen har suster oer har grutste fertriet hinne. Underwilens hat se ûnderyn har tas in notysjeboekje fan Anluan fûn, dêr't dy syn tinzen yn opskreaun hat fan 'e dei ôf dat Caitrin op 'e Fluitsjende Rots arrivearre. Dêrút kin se opmeitsje dat har leafde foar him net ûnbeäntwurde wie, sa't se miende, en dat er har fuortstjoerd hat om't er oer har feiligens ynsiet, no't de striid mei de Normanjers deroan kaam. Nei't Caitrin in ûntrêstgjend fizioen sjoen hat yn in betsjoend spegeltsje dat se meinommen hat út it kastiel, beslút se om werom te reizgjen nei de Fluitsjende Rots. Underweis heart se om it hoartsje nijs oer Normandyske soldaten dy't nei it westen ta optsjogge, en as se úteinlik by har bestimming oankomt, blykt it kastiel al belegere te wurden troch de troepen fan Courcy.
Caitrin besiket troch de linys te glûpen en wurdt finzen nommen, mar suver daliks wer befrijd troch Eichri, dy't har nei it kastiel bringt. Dat wurdt no net inkeld mear bewenne troch Anluan en syn neiste tsjinners, mar troch de hiele spûkige legermacht, wylst ek de doarpelingen harren dêre weromlutsen hawwe. Op 'e Fluitsjende Rots wurdt Caitrin weriene mei Anluan. Sy beiden doare einlings harren gefoelens foarinoar út te sprekken, en bedriuwe de leafde. Fuort neitiid komt Anluan suver te stjerren as him in beker drinken brocht wurdt mei fergif deryn. Mei help fan 'e geasten fan 'e legermacht wit Caitrin in tsjingif te finen, en tagelyk fynt se in notysjeboekje fan Muirne, dy't dejinge is dy't it gif oan it drinken tafoege hie.
Notre-Dame de Reims
Skiednis
Nei de Slach oan de Marne fan 5 oant 12 septimber 1914 hiene de Dútske troepen harren yn fersterke stellings noardlik fan Reims weromlutsen, dêr't se oant 1918 stân holden. De stêd, dêr't op 13 septimber Frânske troepen oankamen, waard út dy stellings wei troch de Dútske artillery besketten. Dêrby waard in grut part fan it histoaryske sintrum fan de stêd ferneatige. De katedraal waard fan 17 septimber ôf hieltiten wer troffen. Op 19 septimber krige de katedraal 25 ynslaggen te ferduorjen en rekke de stelling oan de noardlike toer yn 'e brân. By it ynstoarten fan de toer rekke ek it byldhouwurk oan de gevel skeind. It fjoer sloech op it dak oer, dat hielendal útbaarnde. It lead raande en in grut part fan de midsiuwske finsters gienen ferlern. Sûnt 1915 waard de gevel mei sânsekken beskerme, mar oant maart 1918 bleau de tsjerke it doel fan artillerybesjittingen. Doe't de oarloch foarby wie riisde in slim skeinde katedraal boppe de ruïnes fan de stêd út.
Fanwegen de politike betsjutting foar en de nasjonale identiteit fan Frankryk en de arsjitektuerskiedkundige betsjutting waard it ferwoastgjen fan de katedraal troch beide kanten yn de kriichspropaganda brûkt. In berjocht fan it Dútske leger fan 22 septimber 1914 dat ien fan de tuorren fan de katedraal brûkt waard troch in Frânske waarnimmingspost moast de Dútske besjittings op de katedraal rjochtfeardigje. De Frânske en ynternasjonale parse dêrfoaroer woenen hawwe dat de fernielingen in bewuste en foarnommen foarm fan barbarisme wie.
Heart's Blood
Ynhâld
Dyselde jûns komt it ta in fjildslach as Anluan mei syn doarpelingen en spûken de Normanjers fan 'e iene kant oanfalt, wylst de hearen fan Witekust en Sulvermar, dy't gjin Normandyske buorlju hawwe wolle, fan 'e oare kant oanfalle. Sa komme de Ieren de fijân folslein oer it mad. Fral de ynset fan 'e geasten, dy't nei beleavjen ferskine en ferdwine kinne, hat in protte ynfloed op it brekken fan it Normandyske ferset. Uteinlik spatte de oerlibjende fijannen alle kanten út en wurdt de Fluitsjende Rots ûntset. Pas as in wurge Anluan yn triomf weromkomt yn syn kastiel, fertelt Caitrin him dat Muirne ferantwurdlik wie foar syn eardere fergiftiging, foar de fergiftiging fan syn heit en foar withoefolle oare misdieden. Se fertelt him ek dat se yn Muirne har boekje einlings en te'n lêsten in beskriuwing fûn hat fan it ritueel dat Nechtan brûkte om 'e legermacht op te roppen. It soe dêrmei no mooglik wêze moatte om 'e legermacht werom te stjoeren nei wêr't de geasten weikommen binne, en dat moat dizze jûn barre, mei't it no Alderheljen is, en persiis hûndert jier lyn dat Nechtan de legermacht oprôp.
Notre-Dame de Reims
Skiednis
Yn it ynterbellum waard de katedraal ûnder lieding fan Henri Deneux (1874–1969) wer opboud. It houten dakstuolte waard dêrby ferfongen troch ien fan betoneleminten. De Amearikaanske famylje Rockefeller droech finansjeel by oan de weropbou. Sûnt 1927 waard de katedraal wer foar in part brûkt en op 18 oktober 1937 fûn de ynwijing fan de restaurearre katedraal plak. By dy gelegenheid wie ek de doedestiidske Frânske presidint oanwêzich.
Can I Play with Madness
Can I Play with Madness is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Iron Maiden yn 1988 yn de Musicland studios yn München en útbrocht op it album Seventh Son of a Seventh Son fan Iron Maiden út 1988. Can I Play with Madness wie it tredde nûmer op it album en waard op 20 maart 1988 útbrocht as earste single fan it album.
Notre-Dame de Reims
Eksterieur
Alhoewol't de bou fan de katedraal mear as twa iuwen duorre is it nammerste opmerkliker is it dat de bou in grutte unifoarmiteit fan styl hat. Der is hast gjin katedraal yn Jeropa mei sa'n soad bylden as de katedraal fan Reims. Meiïnoar fersiere 2303 bylden de katedraal. Dêrfan hawwe 211 bylden in hichte fan 3 oant 4 meter. Der binne 788 bylden fan bisten fan ferskillende grutte. Yn 'e midden fan de foargevel steane yn de keningsgalerij 56 bylden fan keningen mei in hichte fan 4,5 meter. Sintraal stiet de doop fan Klovis I mei Klotildis rjochts en Sint-Remigius lofts fan de kening. It sintrale portaal is wijd oan Marije en hat in foarstelling fan de kroaning fan Marije. Fuort boppe it grutte roasfinster wurdt it ferhaal fan David tsjin Goliat útbylde.
Can I Play with Madness
Oer it nûmer
Can I Play with Madness is skreaun troch Adrian Smith, Bruce Dickinson en Steve Harris, it nûmer giet oer in jonge man dy't de takomst kennen leare wol fan in âlde profeet mei in kristallen bol. De jonge man tinkt dat er gek wurdt en siket de âlde profeet op om him te helpen mei syn fizioenen en nachtmerjes. It advys fan 'e profeet wurdt troch de jonge man negearre en se wurde lilk opinoar.
Heart's Blood
Ynhâld
Dat Muirne meiwurket oan it ritueel troch frijwillich it plak yn it sintrum fan in reuseftich pentagram yn te nimmen, is lykwols in faai teken. De earste kear wurket it ritueel net, ta Muirne har iepentlik leedfermaak. Dan beseft Caitrin dat Muirne net mear de ûnskuldige jongfaam is dy't se hûndert jier lyn wie. Ien fan 'e oare geasten moat har plak ynnimme. No begjint Muirne har te fersetten, mar se wurdt oermastere troch Cathaír-en-dy. De iennichste dy't har plak ynnimme kin is it lytse famke fan fiif, en hoewol't it Caitrin har hert brekt om it famke dat oan te dwaan, mei't folslein ûnbekend is wat der no fan har wurde sil, bestiet der gjin oare kar. As it ritueel diskear wol begjint te wurkjen, en it famke deabenaud rekket, stapt de kriger Gearróg oer de linen fan it pentagram hinne om har selskip te hâlden en har ûnbekende lot te dielen. De oare geasten wurde weromstjoerd nei it plak dêr't Nechtan harren wei helle hie, mar Gearróg en it famke bliuwe efter, no as libbene minsken: wylst it oproppen fan 'e legermacht in libben koste (Aislinn harres), hat it weromstjoeren fan 'e legermacht twa nije libbens skonken.
Can I Play with Madness
Oer de fideoclip
De fideo fan it nûmer spile him ôf yn Tintern Abbey (Wales) en Chislehurst Caves (Súdeast Londen). Graham Chapman fan Monty Python spilet mei yn de clip; dat soe ien fan syn lêste optredens op telefyzje wêze foar syn dea yn oktober 1989 oan kanker. Yn de fideo spilet Chapman in nitelige keunstlearaar dy't krityk hat op in jonge studint foar it opnimmen fan Iron Maidens maskotte Eddie yn syn skets fan de abdijruïnes. De learaar falt dan yn in gat yn 'e grûn, ûntdekt in ûndergrûnske klûs en moetet úteinlik in animearre ferzje fan Eddie, dy't út in kuolkast wei nei him loert. De band ferskynt op in telefyzje mei bylden fan de fideo The Number of the Beast en de konsertfilm Live After Death. Adrian Smith spilet linkshandich, wat in omkeard byld suggerearret.
Notre-Dame de Reims
Eksterieur
De katedraal is fersierd mei in soad bylden fan ingels en wurdt dêrom ek wol de "katedraal fan ingels" neamd. Yn de portalen binne ferskate laitsjende ingels te sjen, mar de ferneamste is wol de glimkjende ingel mei de útsleine wjukken fan it noardlike portaal.
Heart's Blood
Ynhâld
Neitiid trouwe Caitrin en Anluan en nimme se it lytse famke as harren eigen dochter oan. Se jouwe har de namme Emer, nei Anluan syn mem. Al rillegau is der in twadde bern op komst. Gearróg wurdt njonken Magnus ien fan Anluan syn meast fertroude tsjinners. Maraid komt mei har dochterke Etain oer nei de Fluitsjende Rots foar de brulloft fan Caitrin en Anluan, en bliuwt dêrnei. Tsjin 'e ein fan it boek is se hast dien mei har rou om har ferstoarne man Shea, wylst Magnus rêstich wachtet oant se ree foar him is.
Notre-Dame de Reims
Ynterieur
De katedraal hat fan binnen in lingte fan 139 meter. Yn it trijeskepige dwersskip mei in dûbele fiering is de katedraal 55 meter breed. De trijeskepige tsjerke is 32 meter breed.
Finsters
Oant de Earste Wrâldkriich hie de katedraal yn de hegere dielen fan it middenskip, yn it koar en it dwersskip noch in soad oarspronklik brânskildere glês út de 13e iuw. Nei de kriich krigen de finsters mei ferneatige ruten by de weropbou ynearsten ruten foar need en yn de tiid dêrnei stadichoan wer kleure glês, dat troch eigentiidske keunsters levere waard. Yn de jierren 1930 waarden it lytse roasfinster boppe it haadportaal, de traveeën fan de sydportalen en it roasfinster fan it súdlike dwersskip ynset. Marc Chagall levere trije ruten foar de sintrale kapel fan it koar. Se stelle de Beam fan Jesse, sênes út de beide Testaminten en út de stedsskiednis fan Reims foar. Fierdere ruten waarden troch Brigitte Simon, Tsuguharu Foujita, Josef Šíma en Maria Helena Vieira da Silva makke.
Nei oanlieding fan it 800-jierrich jubileum fan de wijing fan de katedraal waarden der yn 2011 acht nije ruten fan de Dútske keunstner Imi Knoebel yn de apsis ynbrocht. De lêste trije needfinstersn yn de Jeanne d'Arc-kapel waarden yn maaie 2015 ferfongen troch nije ruten, dy't ek troch Imi Knoebel makke binne. De Knoebel-ruten binne abstrakt en hawwe primêre kleuren; de fersplintere komposysje ferwiist nei de ferneatiging troch de Dútsk-Frânske striid en de fersteuring fan de Dútsk-Frânske relaasjes. By de ynwijing fan de nije finsters dêrfoaroer waard de symboalyske betsjutting fan de Dútsk-Frânske freonskip ûnderstreke.
Jeanne d'Arc
Yn de Hûndertjierrige Kriich waard de stêd fan 1359 oant 1360 troch de Ingelsen belegere. Alhoewol't de belegering net slagge, slagge it de troepen fan kening Hindrik V letter om it leger fan Karel VI te ferslaan. Tegearre mei it grutste diel fan Noard-Frankryk foel Reims doe yn Ingelske hannen. Yn 1429 befrijde Jeanne d'Arc de stêd en koe Karel VII op 14 july 1429 yn de katedraal ta kening kroand wurde. It betsjutte in ommekear yn de Hûndertjierrige Kriich. Jeanne d'Arc, de nasjonale hillige fan it lân, wurdt yn en by de katedraal betocht mei twa bylden. Bûten de tsjerke stiet in stânbyld fan in striidbere Jeanne op it hynder fan Paul Dubois út 1896. It 1,70 meter hege byld ‘Jehanne au Sacre’'' yn de tsjerke is hiel oars fan karakter. It waard yn 1901 foltôge en makke troch Prosper d'Épinay en toant in hillige Jeanne.
Labyrint
De tsjerke hie ûnder it tredde en fjirde travee fan it middenskip eartiids in labyrint oer de flier. It labyrint koe op de knibbels folge wurde as in symboalyske pylgertocht of om in ôflaat te fertsjinjen. It waard yn 1286 yn gebrûk nommen, mar yn 1779 ferneatige troch de koarhearen om't bern de tsjinsten fersteurden troch te boartsjen op it labyrint.
Oargel
De skiednis fan oargels yn de katedraal giet werom op it jier 1489, doe't der foar it earst in oargel yn de katedraal kaam. Yn de rin fan ’e tiid waard it oargel ferskate kearen fergrutte en ferboud en ek de oargelkast waard ferskate kearen feroare.
It hjoeddeiske oargel waard yn de jierren 1937-1938 troch Victor Gonzales boud. It hat 86 registers op fjouwer manualen en pedaal. Foar in part binne by it ynstrumint pipen út de 17e oant 19e iuw brûkt.
Tsjerkeskat
Yn it Paleis fan de Aartsbiskop (Palais du Tau) wurdt de tsjerkeskat bewarre. Yn it Palais du Tau wurde in soad kostbere saken bewarre. It neamen wurdich is de Sainte Ampoule, de hillige ampul. Yn de ampul waard de oalje bewarre dêr't de Frânske kenings mei salve waarden. By de Frânske revolúsje briek de orizjinele ampul. De tsjintwurdige ampul befettet in fragmint fan it orizjineel. Ek binne der bylden en tapiten út de katedraal te sjen.
Jan Teulings
Johannes Marinus Antonius (Jan) Teulings (Hilversum, 29 maaie 1905 - Rotterdam, 22 septimber 1989) wie in Nederlânsk akteur en filmregisseur.
Nei de MULO krige Teulings ûnderrjocht yn keunstskiednis en literatuer fan Wijnand Frans. Fia Frans krige er kontakt mei it selskip De Rotterdammers fan Louis Chrispijn dêr't er yn it seizoen 1923/1924 syn debút op de planken makke. Hoewol't er dêrnei by in protte selskippen optrede, kaam er earst mids jierren tritich echt op 'e gleed. Hy bleau tonielspyljen oant er yn 1977 nei Switserlân ferfear. Dêrnei hat er folle mear op de planken stien.
Teulings waard it meast bekend fan syn protte optredens foar telefyzje, yn searjes en spullen. Yn de jierren 1967-1969 spile er tolve kear de rol fan ynspekteur Maigret yn 'e telefyzjerige mei deselde namme (dy rol waard earder spile trochge Kees Brusse). Fierder wie er te sjen yn hast alle searjes fan regisseur Willy van Hemert. Yn de jierren tachtich spile er syn lêste rollen yn bewurkings fan ferhalen fan Herbert Reinecker. Teulings stoar yn de âldens fan 84 jier en waard kremearre yn Rotterdam.
Yn Amstelfean is in loane nei him neamd: de Jan Teulingslaan.
Sambezy
De Sambezy is in rivier yn súdlik Afrika. De Sambezy hat in lingte fan 2660 km en in ôfwetteringsgebiet fan 1.333.000 km². De rivier ûntspringt yn it noarden fan Sambia op in hichte fan 1500 meter, streamt oer Angoala werom nei súdlik Sambia en foarmet dêr de grins mei Simbabwe fan de Fiktoariawetterfallen ôf. De rivier rint troch de Karibamar nei Mozambyk, dêr't er útmûnet yn de Yndyske Oseaan. De grutste sydrivieren fan de Sambesy binne Shirerivier en Kafuerivier.
De bewenners fan Sambia's súdprovinsje, de Tonga, leauwe dat de riviergod Nyaminjamy yn de Sambezy wennet.
Ekonomy
De rivier fuorret twa wetterkrêftsintrales. De earste leit oan de keardaam fan Kariba eastlik fan de Karibamar dy't elektrisiteit leveret oan Sambia en Simbabwe, de twadde is de Kahora Bassa-sintrale yn Mozambyk dy't stroom oan Súd-Afrika leveret. De Fiktoariawetterfallen lûke alle jierren sa'n 1,5 miljoen toeristen. De ûnderrin fan de rivier is oant Tete befarber.
Ynternasjonaal Filmfestival fan Melbourne
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Melbourne (Ingelsk: Melbourne International Film Festival), ôfkoarte ta MIFF, is in filmfestival dat elts jier yn augustus holden wurdt yn 'e Australyske stêd Melbourne, yn 'e steat Fiktoaria. It evenemint waard oprjochte yn 1952 en is dêrmei ien fan 'e âldere filmfestivals fan 'e wrâld. It is ek it grutste filmfestival fan sawol Austraalje as fan it hiele Súdlik Healrûn.
Beskriuwing
Op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Melbourne wurde elts jier likernôch 300 films fertoand yn in ferskaat oan filmsealen ferspraat oer de stêd. Ta de seleksje hearre sawol lange as koarte films en sawol ferheljende films as dokumintêres. It festival foarmet de grutste en wichtichste presintaasje fan 'e Australyske sinema foar de bûtenwrâld en is akkreditearre troch it Australysk Filmynstitút (AFI), de Amerikaanske Academy of Motion Pictures Arts and Sciences (AMPAS), dy't de Oscars útrikt, en de Britske Academy of Film and Television Arts, dy't de BAFTA's útrikt. Yn 2012 brocht it evenemint foar de pleatslike ekonomy fan Melbourne A$8 miljoen yn 't laadsje. Yn it ramt fan it filmfestival wurdt ek de 37°South Market holden, in filmmerk dêr't regisseurs, filmprodusinten en finansiers mei-inoar kontakten lizze kinne.
Tsjintwurdich is it Ynternasjonaal Filmfestival fan Melbourne ien fan fjouwer wichtige filmfestivals dy't op jierlikse basis yn Melbourne organisearre wurde. De oaren binne it Ynternasjonaal Tekenfilmfestival fan Melbourne (MIAF), it Queer Filmfestival fan Melbourne (MQFF) en it Undergrûnsk Filmfestival fan Melbourne (MUFF). Dat lêste evenemint spjalte him yn 2000 ôf fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Melbourne omreden fan ûntefredenens ûnder in diel fan 'e Australyske filmmakkers. It festival soe neffens harren nammentlik eksperimintele sinema bûtendoar besykje te hâlden.
Prizen
Der wurde ferskate prizen útrikt op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Melbourne. Foar lange films (fiksje en dokumintêre) binne dat: Foar koarte films (fiksje en dokumintêre) wurde de folgjende prizen útrikt: Winners fan 'e prizen foar bêste koarte film, bêste ferheljende koarte film, bêste koarte animaasjefilm en bêste koarte dokumintêre komme yn oanmerking foar nominaasje foar de AACTA's, Oscars en BAFTA's yn dyselde kategoryen.
Filmfestival fan Zürich
It Filmfestival fan Zürich (offisjele, Ingelsktalige namme: Zurich Film Festival), ôfkoarte ta ZFF, is in filmfestival dat elts jier yn septimber yn 'e Switserske stêd Zürich holden wurdt. It evenemint waard yn 2005 oprjochte troch Nadja Schildknecht, Karl Spoerri en Antoine Monot jr. It Filmfestival fan Zürich wurdt organisearre troch de Zurich Film Festival AG en de Spoundation Motion Picture AG y.g.m. ferskate pleatslike ynstellings en sponsors.
It wichtichste útgongspunt fan it Filmfestival fan Zürich is om in platfoarm te bieden foar opkommende filmmakkers fan oer de hiele wrâld. De foar it festival selektearre films wurde ferdield oer trije kategoryen mei in kompetatyf karakter: De bedoeling om nije filmmakkers in opstapke te bieden, komt dêrby ta utering trochdat allinne de earste trije films fan eltse filmmakker talitten wurde.
Crowdfunding
Crowdfunding (útspr.: ['kra:ṷdfʌndɪŋ]; likernôch: "krautfunding"), fan it Ingelske crowd ("kliber", te witten in kliber folk) en funding ("finansiering"), is in alternative manear om in projekt te finansieren. Yn 'e regel en tradisjoneel giet men dêrfoar nammentlik nei de bank ta om in liening ôf te sluten en sa in startkaptaal te krijen. By crowdfunding wurdt sa'n startkaptaal lykwols troch partikulieren byinoar brocht nei't de inisjatyfnimmer fan it projekt dêrta in oprop dien hat. Sa'n oprop giet meastal fia it ynternet. Dêrby kin men fia de sosjale media, lykas Facebook, wurkje, mar der besteane no ek websiden dy't har spesifyk op it digitaal ûnderstypjen fan crowdfundingsprojekten talizze en dêr in spesjalistysk platfoarm foar biede.
Filmfestival fan Zürich
Yn it ramt fan it Filmfestival fan Zürich fine njonken de fertoaning en beoardieling fan films ek ferskate oare eveneminten plak dy't ferbân hâlde mei de filmyndustry. Foarbylden binne de ZFF Masterclass en de ynternasjonale Top fan Zürich, dy't it festival ta in moetingplak makke hawwe foar filmprodusinten en filmdistributeurs fan oer de hiele wrâld.
Crowdfunding
By crowdfuning hat de inisjatyfnimmer fan in projekt yn 't foar in ynskatting makke fan it jildbedrach dêr't hy of sy ferlet fan hat, en dat wurdt by de oprop ta crowdfuning fernijd. Teffens wurdt dêrby meastal oanjûn hoefolle jild oft der al binnenkommen is, sadat men sjen kin hoefier't in projekt hinne is. By guon crowdfundingwebsiden giet it ynvestearre jild net daliks nei it projekt, mar hâldt de webside it yn bewarring oant de folle 100% fan it nedige jild binnenkommen is. Wurdt de 100% net helle, dan wurde de yndividuële bydragen weromstoart op 'e bankrekkens fan 'e ynvestearders.