cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Christchurch (Nij-Seelân)
Demografy
De etnyske opbou fan 'e befolking fan Christchurch, wie by de folkstelling fan 2013 sa: 83,9% blanken; 9,4% Aziaten; 8,5% Maöary; 3,1% (oare) Polyneziërs, Melaneziërs en Mikroneziërs; 2,9% oaren of fan mingd etnysk komôf. As men dy persintaazjes optelt, komt men boppe de 100% út, mar dat komt om't de minsken by de folkstelling mear as ien etnisiteit opjaan koene. De blanken bestiene benammen út Angelsaksyske Nijseelanners (77,9% fan 'e totale stedsbefolking), en dêrnei út etnyske Ingelsen (0,9%) en Nederlanners (0,8%). Fan 'e Aziaten wiene de Sinezen (3,6%) de grutste groep, folge troch de Ynjers (1,5%), Filipino's (1,0%), Koreänen (1,0%) en Japanners (0,7%). Fan 'e Polyneziërs, Melaneziërs en Mikroneziërs wiene de Samoänen (1,8%) de grutste groep.
Klimaat
Christchurch hat in tuskenbeiden seeklimaat, mei mylde simmers en koele winters. Yn jannewaris, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 22,4 °C, en yn july, de kâldste moanne, is dat 10,7 °C. Rekôrtemperatueren wiene 41,6 °C op ferskate dagen yn febrewaris 1973 en –7,1 °C op 18 july 1945. Christchurch kriget jiers trochinoar 622,9 mm delslach. It snijt der yn trochsneed trije kear yn 'e winter, hoewol't der ek jierren foarby geane dat der gjin flokje falt. De wyn kin simmerdeis út it noardwesten wei de foarm fan hjitte föhn oannimme, dy't soms oanboazet ta stoarm en dan rûnom skea oan gebouwen tabringt. Fierders hat Christchurch yn 'e winter by helder en blakstil waar te krijen mei smogfoarming.
Shane's World
Shane's World (folút eins: Shane's World Studios) is in Amerikaanske pornografyske filmstudio dy't fêstige is yn Valencia, yn 'e steat Kalifornje. It waard yn 1996 oprjochte troch pornoaktrise Shane, de doetiidske freondinne fan pornoprodusint, -regisseur en -akteur Seymore Butts, dy't har namme oan it bedriuw joech. Yn 1999, doe't sy har fanwegen har trouwen (net mei Butts) út 'e pornoyndustry weromloek, ferkocht se de studio mei namme en al.
Skiednis
Shane's World wie ien fan 'e earste pornoprodusinten dy't har taleine op realitypornografy. Yn harren films wurde pornoaktrises meinommen út harren eigen wrâldsje wei en wurdt alles filme dat der bart. De studio briek yn 2003 troch mei de film Shane's World 32: Campus Invasion, dy't opnommen waard op 'e kampus fan 'e Universiteit fan Indiana. It skandaal dat dêrtroch ûntstie, makke Shane's World yn ien klap bekend by in breder publyk.
De studio besleat dat de Amerikaanske universiteiten in gat yn 'e merk wiene, en sette útein mei de College Invasion-rige. Fan diel 3 ôf lieten de filmmakkers de pornostjerren gauris seksuële omgong hawwe mei echte studinten. Shane's World beweart dat de studio eltse moanne hûnderten brieven ûntfangt wêryn't se troch studinten frege wurde om in film op te nimmen op harren universiteit. Fan 2007 ôf produsearret Shane's World ek in College Invasion Male-searje, wêryn't universiteiten besocht wurde troch homoseksuële manlike pornoakteurs.
Sierra Banxxx
Sierra Banxxx, echte namme ûnbekend (Michigan, 199?), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk etnysk komôf. Hja hat ek wol gebrûk makke fan 'e artystenamme Tyra Boom.
Libben en karriêre
Banxxx komt út 'e steat Michigan, en makke yn 2011 har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile hja neitiid yn in tolvetal films, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Evil Angel, West Coast Productions, Jules Jordan Video en Elegant Angel. Ek hat se in protte yn 't spier west foar ferskate pornosites op it ynternet, lykas Reality Kings. Njonken har aktearwurk wie Banxxx ek aktyf as neakenmodel. Yn 2013 loek hja har werom út 'e Amerikaanske pornoyndustry.
Lichemsskaaimerken
Neffens har offisjele opjefte is Sierra Banxxx 1.62 m lang, mei in gewicht fan 58 kg en in natuerlik kupmaat 34A. Har hûdskleur is dûnkerbrún en har hierkleur swart. Hja hat in tatoeaazje fan in flinter en in blom op har lofterskouder, in tekst yn it Latynske skrift op har rjochterside, in bôge op har lofterheup en in krús op har rjochterhân. Ek hat Banxxx in piercing troch har nâle.
Burnt Pine
Burnt Pine (Norfuksk Ban Pain ) is it grutste plak op Norfolk. It is it ekonomysk sintrum fan it eilân. It sintrum fan it plak hat winkels en kafees en in rotonde.
Kingston, it haadplak fan it eilân leit sa'n 3 km nei it suden. Middlegate, mei de Norfolk Island Central School en it Bounty Folk Museum, earder Uncle Joe Jenkins General Store, is in buorskip oan de eastrâne fan Burnt Pine. . Cascade, it twadde lâningsplak mei alinne in pier, in weachbrêge en de ruïnes fan in âld walfiskstasjon, leit sa'n twa kilometer benoarden it plak.
Geert Eijgelaar
Geert Frederik Eijgelaar (Ljouwert, 22 augustus 1927 - dêre, 3 april 2022 ) wie in Nederlânsk politikus fan de ARP en letter it CDA.
Eijgelaar die de mts. Dêrnei hie er de lieding fan in koöperative middenstânsferiening ear't er yn septimber 1974 in hannelsagintskip en grossierderij oprjochte. Dêrneist wie er aktyf yn de lokale polityk. Sadwaande kaam er yn 1970 yn de gemeenteried fan Ljouwert en wie dêr fan 1974 ôf wethâlder. Yn augustus 1981 waard Eijgelaar waarnimmend boargemaster fan Hinnaarderadiel dat op 1 jannewaris 1984 opgie yn de gemeente Littenseradiel. Yn april 1984 folge syn beneaming ta boargemaster fan Lemsterlân wat er oant syn pinsjoenearring yn septimber 1992 bliuwe soe.
Genoatskip foar it Gebrûk fan it Dokkumersk
It Genoatskip foar it Gebrûk fan it Dokkumersk (Dokkumersk en offisjeel: Genoatskap foar ut Gebrúk fan ut Dòkkumers) is in feriening yn 'e Fryske stêd Dokkum dy't him ynset foar it behâld fan in Dokkumersk, dat in dialekt fan it Stedsk is. It idee foar sa'n organisaasje ûntstie doe't yn 2018 de Dei fan it Stedsk holden waard, in sympoasium dêr't sprekkers fan 'e ûnderskate Stedske dialekten inoar metten. It Genoatskip foar it Gebrûk fan it Dokkumersk waard yn 2019 oprjochte nei it foarbyld fan it Genoatskip foar it Behâld fan it Frjentsjertersk, dat al langer aktyf is yn Frjentsjer.
Yn maaie 2020 sette it Genoatskip foar it Gebrûk fan it Dokkumersk útein mei in eigen webside, dy't mooglik makke waard mei stipe fan 'e gemeente Noardeast-Fryslân. It wie de bedoeling dat de webside in soarte fan ensyklopedy wurde soe oer it Dokkumersk en alles dat dêrmei te krijen hie. De inisjatyfnimmers setten fierders yn op mear sichtberens foar it Dokkumersk yn 'e iepenbiere romte. Ek rôpen se de gemeente Noardeast-Fryslân op om út en troch ris mei de ynwenners yn it Stedske dialekt te kommunisearjen.
Yn novimber 2022 brocht it Genoatskip de oersetting nei it Dokkumersk út fan it jongesboek Siderius, de Granaet, fan Abe Brouwer. It boek wie fertaald troch Warner B. Banga, ien fan 'e foaroanlju fan it Genoatskip. Behalven dat mei de útjefte besocht waard it Dokkumersk libben te hâlden en/of ûnder de oandacht te bringen by de Dokkumer bern, spile de oersetting ek in wichtige rol by it standerdisearjen fan 'e stavering fan it Dokkumersk troch de leden fan it Genoatskip.
Redakteur
In redakteur of redaktrise is immen dy't ferantwurdlik is foar de bewurking (redaksje) fan 'e ynhâld fan in publikaasje, lykas in krante, tillefyzjeprogramma, tydskrift of webside. In redakteur kin fungearje as in auteur, as in adviseur (bgl. by wittenskiplike tydskriften), of as in parseklearmakker.
Der besteane ferskate foarmen fan redakteurs:
Jehannestsjerke (Easthim)
De Johannestsjerke yn Easthim is ien fan de tsjerken fan de protestanske gemeente Easthim-Abbegea-Folsgeare. De tsjerke is in ryksmonumint.
Skiednis en beskriuwing
De earste tsjerke fan Easthim datearre al út de 12e iuw en bestie neffens in 19e-iuwske beskriuwing út dowestien. Oer de bouskiednis fan de tsjerke is net in soad bekend. De tsjerke hie in sealtektoer mei in lang, smel skip en oan de noardlike kant in útbou dat nei alle gedachten eartiids as sakristy tsjinst die en letter as skoalle. De toer datearre neffens de yn Abbegea berne dûmny Uiltje Foppes Wiersma (1838–1916) út it jier 1113 en hie de foarm fan dy fan Folsgeare en Boalsert, mar wie heger en dikker dan dy fan Folsgeare.
De hjoeddeiske Jehannestsjerke ferfong yn 1860 de midsiuwske tsjerke fan Easthim. It neoklassisistyske tsjerkegebou waard yn 1860 neffens in ûntwerp fan Albert Breunissen Troost boud. It tsjerkeskip hat grutte rûnbôgefinsters mei dêr tusken lisenen en wurdt ôfsletten mei in trijesidich koer. De westlike gevel en de toer binne bespleistere. Yn it eastlike koer is in konsistoarje.
Nei de restauraasje fan de jierren 1980 krige de herfoarme tsjerke de âlde namme werom.
Ynterieur
It ynterieur is bepleistere en wurdt oerkape troch in tonferwulft. De preekstoel mei doophek, de banken en de psalmbuorden datearje út de boutiid. Bysûnder binne de petroaljelampen, dy't yn 1900 oanskaft en yn 1959 elektrifisearre binne. Yn de tsjerke hingje twa buorden mei de nammen fan de predikanten dy't dêr tsjinne ha. De âldste fan de twa hat noch yn de midsiuwske tsjerke hongen.
De klokken yn de toer binne yn 1949 getten troch Petit & Fritsen yn Aarle-Rixtel en 827 resp. 586 kg. swier. De âldere klokken binne yn de Twadde Wrâldkriich foardere troch de besetter en net weromkommen.
It mechanyske oerwurk yn de toer waard yn 1915 levere troch Van Bergen, Midwolda en is letter elektrifisearre.
Oargel
It oargel waard yn 1838 troch Willem van Gruisen boud en yn 1860 troch Willem Hardorff yn de nijbou set. By in restauraasje yn 1959 krige it oargel de oarsponklike disposysje werom. Yn 2015 ûndergyng it ynstrumint grut ûnderhâld.
Gemeente
Tsjerklik is de herfoarme gemeente fan Easthim al sûnt 1608 mei Abbegea en Folsgeare ferbûn. Sûnt 1992 foarmen de herfoarmen mei de grifformearden fan de trije doarpen in Samen-op-Weg-gemeente, dy't op 15 april 2008 fusearre ta de protestanske gemeente Easthim-Abbegea-Folsgeare. De grifformearde tsjerke bleau mei de trije herfoarme tsjerken as tsjerklik sintrum yn gebrûk by de gemeente.
Victoria's Secret
Victoria's Secret is in Amerikaansk bedriuw dat klean ûntwerpt, makket en ferkeapet. Hoewol't dizze ûndernimming benammen bekend is om syn linzjery, produsearret en ferkeapet Victoria's Secret ek baaiklean, boppeklean en fuotark foar froulju, en teffens rûkersguod, make-up en assessoires. It bedriuw waard yn 1977 oprjochte en hat him sûnt ûntjûn ta de grutste Amerikaanske detailhannelssaak op it mêd fan frouljusûnderguod. Victoria's Secret is foar 100% yn eigendom fan it memmebedriuw L Brands, wêrfan't de oandielen op 'e Amerikaanske effektebeurzen frij ferhannele wurde kinne. It haadkertier is fêstige yn Columbus (Ohio). Yn 2012 omfieme Victoria's Secret 1.017 eigen winkels en 18 franchisenimmers, dy't behalven yn 'e Feriene Steaten ek yn Kanada, Eastenryk, de Filipinen, Grut-Brittanje, Ierlân, Israel, Maleizje, Meksiko, Poalen, Sina, Tailân en Taiwan fêstige wiene.
Skiednis
Victoria's Secret waard op 12 juny 1977 yn Palo Alto, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje, oprjochte troch Roy Raymond en dy syn frou Gaye. Acht jier earder wie Raymond yn ferlegenheid brocht doe't er yn in grut Amerikaanske warehûs linzjery foar syn frou keapje woe. Hy besleat dat der in gat yn 'e merk siet, en ferdjippe him jierrenlang yn 'e wrâld fan 'e linzjery ear't er $40.000 liende om in eigen linzjerywinkel te iepenjen. Yn it earste jier hie de winkel in omset fan $500.000, wat genôch wie om 'e útwreiding mei fjouwer nije winkels en in postorderbedriuw te finansieren. De twadde en trêde winkel giene yn 1980 yn San Francisco iepen, en de fjirde winkel, ek yn San Francisco, folge yn 1982. Yn april 1982 liet Raymond ek syn earste katalogus drukke, en dat earste jiers berûn de ferkeap fia de postorderpoat al 55% fan 'e totale omset fan $5 miljoen.
Op dat punt besleat Raymond om te ynkassearjen, en ferkocht er syn bedriuw foar $1 miljoen oan Leslie Wexner, de oprjochter fan Limited Stores, Inc. yn Columbus, yn 'e steat Ohio. Geandewei 1983 reorganisearre Wexner Victoria's Secret folslein. De winkels feroaren fan in opset dy't rjochte wie op manlju dy't ûnderguod foar harren froulju keapje woene, yn winkels dy't rjochte wiene op froulju dy't ûnderguod foar harrensels keapje woene, wat in folle bredere merk wie dy't fierder groeien mooglik makke. Tusken 1982 en 1987 kamen der 342 nije winkels by, ferspraat oer de hiele Feriene Steaten. Boppedat begûn men yn dy snuorje in eigen kolleksje linzjery te ûntwerpen en te produsearjen ynstee fan inkeld produkten fan oare produsinten te ferkeapjen. Njonken linzjery wie yn 'e Victoria's Secret-winkels fan 1985 oant 1993 ek manljusûnderguod te krijen, en yn 1992 begûn men in eigen kolleksje rûkersguod op 'e merk te bringen.
Tusken 1990 en 1993 oppenearren har oanhâldende swierrichheden op it mêd fan 'e kwaliteit fan 'e produkten, dy't mids jierren njoggentich lykwols oplost waarden troch Grace Nichols, de doetiidske presidint-direkteur fan it bedriuw. Yn dyselde perioade yntrodusearre Victoria's Secret ek de saneamde Miracle Bra, in push-upbeha dêr't yn it earste jier mear as twa miljoen eksimplaren fan ferkocht waarden. Tsjin 1998 bedroech it oandiel fan Victoria's Secret yn 'e Amerikaanske linzjerymerk 14%. Datselde jiers begûn it bedriuw ek kosmetika te ferkeapjen. Koart nei de milenniumwiksel, doe't de postorderferkeap yn 'e nederklits rekke wie, kearde de nije presidint-direkteur, Sharen Jester Turney, it tij troch, sa't se it sels ferwurde "minder te focussen op al dy dekolletees" en "de hoerige útstrieling te timperjen" en sa in publyk fan in hegere klasse te lûken. Yn july 2004 waard Pink lansearre, in kolleksje frijetiidsklean, bêdrêding en linzjery dy't benammen rjochte is op studinten.
Modellen
In grut tal froulike modellen binne ferneamd wurden troch harren wurk foar Victoria's Secret. Dêrûnder binne Lily Aldridge, Tyra Banks, Lindsay Ellingson, Erin Heatherton, Taylor Marie Hill, Jasmine Hooks, Martha Hunt, Chanel Iman, Karlie Kloss, Marisa Miller, Chandra North en Stephanie Seymour út 'e Feriene Steaten; Inés Rivero út Argentynje; Miranda Kerr út Austraalje; Alessandra Ambrosio, Gisele Bündchen, Izabel Goulart, Adriana Lima en Lais Ribeiro út Brazylje; Helena Christensen en Josephine Skriver út Denemark; Heidi Klum út Dútslân; Laetitia Casta út Frankryk; Rosie Huntington-Whiteley en Stella Maxwell út Grut-Brittanje; Selita Ebanks fan 'e Kaaimaneilannen; Yasmeen Ghauri út Kanada; Behati Prinsloo út Namybje; Doutzen Kroes, Karen Mulder en Romee Strijd út Nederlân; Jac Jagaciak út Poalen; Sara Sampaio út Portegal; Kate Grigorjeva út Ruslân; Candice Swanepoel út Súd-Afrika; Elsa Hosk út Sweden; en Karolina Kurková en Daniela Preštová út 'e Tsjechyske Republyk.
Cees van Drongelen
Cees van Drongelen (Delft, 22 oktober 1936 – Soest, 20 maaie 2021) wie in Nederlânske radio- en telefyzjepresintator.
Karriêre
Van Drongelen syn karriêre begûn yn de jierren 1950 by de AVRO syn jeugdôfdieling Minjon. Fan 1958 ôf wied er purser by de KLM. Yn jannewaris 1963 waard er omropper by de Wrâldomrop. Op de radio presintearre er fan 1964 ôf oan 1964 AVRO's Radiosjoernaal; syn debút op telefyzje wie by it aktualiteiteprogramma Televizier. Letter presintearre er ek programmas sa as AVRO's Sterrenslag en Jonge mensen op weg naar het concertpodium. It meast bekend waard er as presintator fan it programma Tussen Kunst & Kitsch, dat er ek betocht hie en dat er achtjin jier presintearre. Hy makke sa'n 250 ôfleveringen fan Tussen Kunst & Kitsch. Mei Liesbeth Brandt Corstius en Simone Wiegel presintearre er yn 1995 en 1996 it programma Kunst te kijk, dêr't eigentiidske keunstwurken yn ferlotte waarden.
Yn syn frije tiid skreau Van Drongelen eroatyske limmeriks. Yn 1992 ferskynde de bondel "Een golvende Goeroe uit Bombay..." mei in stikmannich fan syn limmeriks.
Cees van Drongelen gie yn 2002 mei pinsjoen en waard by Tussen Kunst & Kitsch opfolge troch Nelleke van der Krogt. Hy stoar yn 2021 yn de âldens fan 84 jier.
Ankertsjerke (Aldegea)
De Ankertsjerke yn Aldegea yn de gemeente Súdwest-Fryslân is de tsjerke fan de protestantske gemeente Aldegea. De tsjerke is in ryksmonumint.
Skiednis
Yn Aldegea stie al yn 1132 in tsjerke, dêr't yn de rin fan de tiid grif in soad oan ferboud is. Mar hoe âld de foargonger fan de hjoeddeiske tsjerke wie is net te sizzen. Op de âlde, út kleastermoppen besteande, fûneminten waard yn 1755 neffens in plan fan Jelte Eeljes de tsjintwurdige tsjerke boud. Oannimmer wie Eite Tjebbes út De Gerdyk. De midsiuwske sealtektoer, dy't by de weropbou fan de tsjerke yn 1755 stean bleau, waard pas yn 1868 ôfbrutsen en ferfongen troch de houten geveltoer. Tagelyk waard de tsjerke doe yn deselde styl as de besteande bou nei it westen ta langer makke.
Yn 1755 hie de tsjerke noch mar acht of njoggen finsters, wêrfan't seis brânskilderde ramen mei wapens fan Ype Staak krigen. Lykas by in soad oare Fryske tsjerken waarden de brânskildere wapenramen yn de Frânske tiid ferwidere en ferfongen wurde troch gewoan glês. Yn de jierren 1960 binne twa ramen mei foar in part orizjineel glês rekonstruearre. Se krigen yn de jierren 1980 oan wjerskanten fan de preekstoel in plak yn de finsters.
Sûnt 2000 is de eardere herfoarme tsjerke in PKN-tsjerke. By de foarming fan de PKN-gemeente waard de grifformearde tsjerke sletten en ferkocht.
Restauraasjes fûnen yn 1954 en 2014 plak.
Ynterieur
Oannommen wurdt dat de preekstoel yn 1755 troch Eite Tjebbes of ien fan syn feinten boud is. It doophek (1869) en de banken (1759) binne yn 1962 ferwidere en ferfongen. Tagelyk is doe it liturgysk sintrum ferhege. It doopfont is makke troch Jan van Luyn.
De grêfsarken binne yn de flier fan it koer lein. Dêrûnder is in grêfsark út 1585 fan Rienck van Doiom mei in Gryksk opskrift. Ut de roomske tiid stamt de fan reade sânstien makke alterstien, dy't ek yn it koer leit. De klok yn de toer hat in trochsneed fan 95 sintimeter en waard yn 1623 getten troch Franciscus Simon en Andreas Obertin.
Oargel
It oargel waard yn 1874 troch L. van Dam en Soannen. Troch in earstige fersakking moast it oargel yn 2017-2018 restaurearre wurde. By dy restauraasje waard troch Bakker & Timmenga de dispoysje werom brocht nei de sitewaasje yn 1874. Op snein 25 maart 2018 waard it oargel wer yn gebrûk nommen. De oargelgalerij wie al earder ûnder hannen nommen en wer yn âlde steat hersteld.
Mariah Milano
Mariah Milano, echte namme Jeanette Benardello (New York, 31 desimber 1979), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise.
Libben en karriêre
Milano is hikke en tein yn Brooklyn, yn 'e stêd New York. Har mem komt fan Sisylje, wylst har heit in Amerikaan fan Italjaansk komôf is. Se rekke foar it earst belutsen by de pornoyndustry, doe't in eardere klasgenoate fan 'e middelbere skoalle yn 'e skientmesalon kaam dêr't sy doedestiden wurke, har fertelde dat se dy deis yn in pornografyske film spylje soe en frege oft se soms mei woe om ris op 'e set te sjen. Sa wie Milano dy deis foar it earst oanwêzich by de opnames fan in pornofilm. Se begûn har karriêre as pornoaktrise koart nei har achttjinde jierdei.
Tusken 1998 en 2000 spile Milano neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) mear as 240 films en liet se har fotografearje foar net minder as 38 ûnderskate tydskriften. Yn 2004 sette hja har eigen webside op (mariahxxx.net) en yn 2008 begûn se har eigen produksjebedriuw. Se stiet derom bekend dat se alle e-mails dy't se fan har fans ûntfangt, persoanlik beäntwurdet, en dat se alle leden fan har fanklub in krystkaart stjoert. Milano hat har iepentlik kritysk útlitten oer rasisme yn 'e pornoyndustry. Yn 2013 loek se har út 'e pornoyndustry werom.
Bette Dam
Bette Dam (Ljouwert, 1979) is in Nederlânsk politikolooch, sjoernalist en skriuwster. Hja wurket yn 2019 foar it opinyblêd Vrij Nederland en de Wrâldomrop.
Libben en wurk
Bette Dam groeide op yn Kollumersweach. Nei de mafû en it Lauwers Kolleezje yn Bûtenpost studearre se fan 1997 oant 2002 Kommunikaasje oan de Hânze Hegeskoalle yn Grins. Fan 2002 oant 2005 studearre se politikology oan de Universiteit fan Amsterdam mei as ôfstudearrjochting 'Ynternasjonale Betrekkingen'. Se waard yn dy tiid haadredakteur fan it politikologeblêd Synthese. Yn it earste jier fan dy stúdzje reizge hja mei in stúdzjegenoat nei Irak om mei eigen eagen te sjen wat dêr geande wie. Se studearre ôf op Syrië en de Europeeske Uny. By har ôfstudearjen rûn se staazje by parseburo Novum Nieuws. Neidat se ferslachjouster waard foar lytsere deiblêden waard se yn 2006 freelance sjoernalist en wurke tusken 2008 en 2014 as korrespondint foar NRC Handelsblad en de Wrâldomrop.
Yn 2006 krige se de kâns om as embedded sjoernalist mei te gean nei Kamp Holland yn Urûzgan, mar kaam mei in soad teloarstellings en fragen werom. Neffens har fersimpelen en fergrutten de westerse troepen en de mainstreammedia de rol fan de Taliban. Har byld fan de Taliban wie dat it terroristen wiene dy't tsjin alles striden dêr't de westerske maatskippij foar stiet. Se gie dêrom letter werom om út te sykjen oft de Taliban mear wiene as dat. Se fûn út dat it Nederlânske kamp Holland, de Feriene Naasjes, de NATO en it Amerikaanske leger eins machteleas wiene en net folle koene yn Afganistan. It foel har ek op dat de Nederlânske soldaten sa'n bytsje wisten oer Afganistan. It blykte net te stroken mei it eardere byld dat se by har stúdzje krigen hie as soene dy partijen yn Afganistan in hiel soad betsjutte kinne. Yn 2009 ferskynde har boek Expeditie Uruzgan, de weg van Hamid Karzai naar het paleis. Dêrfoar spruts hja meardere kearen mei de destiidske presidint fan Afganistan, Hamid Karzai. It makke har dúdlik dat Karzai en syn entoeraazje krektas alle partijen op syk wiene nei macht en dêrfoar ek terreuroanslaggen pleegden. Alle partijen yn Afganistan besochten yn de media harren eigen belang nei foaren te bringen. De rol fan de Taliban wie dan ek minder grut as dat it yn de grutte media like. Foar de Afganen liet se it boek oersette yn it Pashtun en it Farsi. Expeditie Uruzgan waard nominearre foar de Bob den Uyl Priis en de Dick Scherpenzeel Priis.
Nei fiif jier ûndersyk ferskynde yn 2019 har boek Op zoek naar de vijand oer âld-Talibanlieder mullah Omar. Mullah Omar wie ein 2001 spoarleas ferdwûn, neidat de Amerikanen Afganistan binnenfallen wiene as ferjilding foar de oanslaggen op 11 september. Doe 't de Afgaanse oerheid yn 2015 bekendmakke dat hy al twa jier dea wie, waard net ferteld wat dêroan foarôf gien wie. Dam beskriuwt yn har boek de ein fan Omar en de rol fan Al-Qaida en de Taliban. In oar aspekt fan de oarloch dêr't se oer skriuwt is de gedachte efter de oprjochting fan Islamityske Steat en it grutte ferskil tusken IS en de Taliban.
As politikolooch wurket se oan de Paryske universiteit École de Sciences politiques dêr't se sûnt 2016 it masterfak Afghanistan lessons (not) learned, jout oer wat der te learen is fan de yntervinsje yn it lân. Twa froulike filmmakkers fan de Frânsk-Dútske tillefyzjestjoerder ARTE makken in film oer har wurk yn Afganistan en Pakistan. Foar har fyzje op de oarloch tsjin it terrorisme is se geregeldwei te sjen yn diskusjeprogramma's by Al Jazeera, HuffingtonPost Live en Pauw. Ek joech se ynterviews oan CNN, BBC, ABC en Nieuwsuur. Fierders jout se lêzingen oer har ûnderfinings by universiteiten, NGO's en oare ynternasjonale organisaasjes.
Redcap
Foarstelling
Redcaps wurde ornaris foarsteld as koarte, grouwe âlde mantsjes mei lange, útstykjende tosken, meagere fingers mei kloeren oan 'e úteinen (as fan rôffûgels), grutte fjoerreade eagen, en ûnhuer hier dat oer harren skouders hinne falt. Se drage mei metaal besleine learzens oan 'e fuotten en in reade puntmûtse op 'e holle. Faak binne redcaps bewapene mei in piik of spear. Redcaps lokje wurge reizgers nei harren skûle ta, mar wannear't sa'nent dêr yngiet, bekûgelet de redcap him mei grutte stiennen oant er it bestjert. Nei de stienniging weakket de redcap syn mûtse yn it bloed fan syn slachtoffer, sadat it holdeksel in reade kleur kriget. Neffens de folksferhalen binne redcaps ûnfetber foar minsklike krêft, mar se kinne ferjage wurde troch lûdop út 'e Bibel te lêzen of te sitearjen, of troch bedriging mei in krusifiks. De redcap jout yn sokke gefallen in wanhopige gjalp en ferdwynt yn in flits fan flammen, wêrby't inkeld ien grutte tosk efterbliuwt.
Farianten
In ferhaal oer in redcap út Perthshire stelt it wêzen foar as in folle goedaardiger âldmantsje, dat in keamer bewennet dy't him heech yn it Kastiel fan Grantully befynt. Hy skinkt gelok oan minsken dy't him sjogge of hearre.
Yn 'e ruïne fan Blackett Tower, in grinskastiel dat foarhinne eigendom wie fan 'e famylje Bell, yn 'e parish Kirkpatrick-Fleming yn Dumfriesshire, libbe neffens de folkferhalen in wêzen dat Old Red Cap of Bloody Bell hiet. Dat wie lykwols in folle 'tradisjoneler' spûk. In beskriuwing fan 'e toer en it spûk waard jûn troch William Scott Irving yn it gedicht Fair Helen. Dêryn wurdt beskreaun hoe't "de ûnhuere geast" in bluodderige dagge fêsthâldt ûnder in reade moanne.
Neffens de njoggentjinde-iuwske folklorist William Henderson wie de dunter of powrie in oar soarte wêzen as de redcap, hoewol't dy beide wol sterk opinoar lykje. Krekt as de redcap bewennet de dunter âlde grinskastielen en -tuorren, mar syn wichtichste aktiviteit is it meitsjen fan in lûd as fan it rûpeljen fan flaaks of it terskjen fan koarn. As dat lûd langer as gebrûklik duorret, soe it in foarteken fan dea en ûngelok wêze. Neffens it folksleauwe út 'e Ingelsk-Skotske grinskrite soene de grinskastielen boud wêze troch de Pikten, dy't de fûneminten baaid hawwe soene yn it bloed fan 'e slachtoffers fan minske-offers. Dat soe resultearre hawwe yn it omspûkjen fan 'e dunters, mei't sawol it bestean fan dunters as dat fan redcaps gauris útlein wurdt as it fuortlibjen fan 'e geasten fan 'e slachtoffers fan sokke fundearringsoffers.
De term redcap komt ek wol foar yn algemienere sin, benammen yn oare dielen fan 'e Britske Eilannen. Sa wurdt yn it doarp Zennor, yn Cornwall, ornaris nei alle ierdgeasten ferwiisd as red-caps, ek nei goedaardige wêzens. Dat soe komme fanwegen harren foarleafde foar it dragen fan griene klean mei reade holdeksels. Dat skaaimerk wurdt ek neamd yn it gedicht The Fairies ("De Ierdgeasten") fan 'e Ierske dichter William Allingham: Wee folk, good folk / Trooping al together / Green jacket, red cap / And white owl's feather ("Lytse lju, goede lju / Allegear gearkloftsjend / Grien jaske, reade mûtse / En wite ûlefear").
Robin Redcap en Willem fan Soulis
Yn syn wurk Minstrelsy of the Scottish Border tekene sir Walter Scott yn 'e njoggentjinde iuw in ballade op dy't skreaun wie troch John Leyden. It liet hat as titel Lord Soulis, en fertelt hoe't Robin Redcap syn master ûnkwetsberens tsjin wapens skonken hat. Hysels libbet yn in kiste dy't op 't slot dien wurdt mei trije grouwe hingslotten. Neffens de begeliedende ynformaasje dy't tafoege waard troch Scott soe de redcap in soarte fan mytysk wêzen wêze dat omspûket yn âlde kastielen. Neffens him soe yn eltse ruïne yn súdlik Skotlân wol sa'n wêzen wenje.
Tsjerke fan Goaiïngea
De Tsjerke fan Goaiïngea is de eardere herfoarme tsjerke fan it doarp. It is tsjintwurdich in sintrum foar kulturele aktiviteiten en sa út en troch wurde der noch tsjerketsjinsten fierd.
Funksje
De tsjerke fan Goaiïngea waard yn 2014 troch de PKN-gemeente De Lege Geaën oerdroegen oan de "Stichting Kerkgebouw" en wurdt tsjitnwurdich brûkt foar rou- en troutsjinsten, foar eksposysjes, oare kulturele aktiviteiten en út en troch in tsjerketsjinst fan de PKN.
Skiednis
thumb|left|175px|Oargel De midsiuwske tsjerke fan Goaiïngea wie grutter as it hjoeddeiske tsjerkegebou en datearre út de 14e iuw. Yn 1758 waard dy midsiuwske tsjerke ferfongen troch de tsjerke fan no. De sealtektoer bleau lykwols noch in lytse tritich jier stean en waard yn 1787 ferfongen troch it setten fan in houten tuorke op de sealtsjerke.
Ynterieur
It autentike tsjerkeynterieur bleau ek nei de feroaring fan de funksje as kultureel sintrum yntakt. De tsjerke hat in preekstoel út 1759, dy't makke is troch Mathijs Gorp. Ut de midsiuwske tsjerke komme de flierstiennen ûnder de toer. De skuorde klok, dy't yn 1342 troch Stephanus getten waard, is nei in restauraasje troch Klokkenjitterij Royal Eijsbouts yn Asten yn maaie 2019 wer ophongen. . It mechanyske oerwurk datearret út de 16e iuw en waard yn 1981 restaurearre.
Vidéo Marc Dorcel
Vidéo Marc Dorcel is in Frânske pornografyske filmstudio, dy't fêstige is yn Parys. De studio waard yn 1980 oprjochte troch de Frânsk-Joadske pornoregisseur en -produsint Marc Dorcel (echte namme: Marcel Herskovitz; berne 1938).
Vidéo Marc Dorcel is fral bekend fan 'e langrinnende Pornochic-filmsearje, en hat him de lêste pear desennia ek bejûn op it mêd fan 'e homoseksuële pornografy. Yn 2006 waard de dochterûndernimming Dorcel TV oprjochte, in betelkanaal dat pornofilms útstjoert fia kabel en satellyt. Sûnt 2008 wurket Vidéo Marc Dorcel fral op 'e Frânske merk nau gear mei de Sweedske Private-studio. Yn 'e Feriene Steaten wurde de films fan Vidéo Marc Dorcel distribuëarre troch Wicked Pictures.
Tennessee Ernie Ford
Tennessee Ernie Ford, berne as Ernest Jennings Ford (Bristol, 13 febrewaris 1919 - Reston, 17 oktober 1991) wie in Amerikaansk sjonger en akteur.
Hy song fral Country & Western, Pop- en Gospelmuzyk.
It bekendst is Tennessee Ernie Ford fan syn coverferzje fan it sosjaal-kritysk liet Sixteen Tons (fan Merle Travis 1917-1983). Ut reden fan syn nije populariteit krige Ford in eigen telefyzjeshow, The Tennessee Ernie Ford Show, dy't fan 1956 oant 1961 rûn. Teffens wie er presintator fan telefyzjeprogramma College of Musical Knowledge en spile er yn de searje de I Love Lucy.
Yn de jierren 50 hat Tennessee mear as 50 singles útjûn. Yn 1990 waard er opnaam yn de Country Music Hall of Fame en yn 1994 in de Gospel Music Hall of Fame.
Sixteen Tons
Sixteen Tons stie 10 wiken op nûmer 1 yn de Country-Charts en 8 wiken nûmer 1 yn de Pop-Hitparade. De single hold it 22 wiken yn de hitparades út.
Diskografy (albums)
In kar út syn wurk. Der is gjin folsleine diskografy ta foldwaan.
Bureau of Alcohol, Tobacco, Firearms and Explosives
It Bureau of Alcohol, Tobacco, Firearms and Explosives (Ingelsk foar: "Buro foar Alkohol, Tabak, Fjoerwapens en Eksplosiven"), ornaris bekend as it Bureau of Alcohol, Tobacco and Firearms oftewol ATF, is in Amerikaanske federale plysjetsjinst dy't sûnt 2002 ressortearret ûnder it Amerikaansk Ministearje fan Justysje. Dizze ynstânsje is ferantwurdlik foar it ûndersyk nei en it foarkommen fan federale misdriuwen dy't te krijen hawwe mei it yllegaal gebrûk, de yllegale produksje en it yllegaal besit fan fjoerwapens en eksplosiven; foar it ûndersyk nei en foarkommen fan gefallen fan brânstifting en bomoanslaggen; en foar it ûndersyk nei en foarkommen fan it smokkeljen fan alkohol en tabak. It ATF regulearret fierders fia it ôfjaan fan fergunnings de ferkeap, it besit en it ferfier fan fjoerwapens, munysje en eksplosiven yn 'e hannel dy't oer de grinzen fan Amerikaanske steaten hinne giet. By in protte fan syn aktiviteiten wurket it ATF nau gear mei pleatslike en steatlike plysjetsjinsten en/of mei de federale resjerzje FBI.
Foarrinners fan it ATF
It ATF giet alhiel tebek op it saneamde Revenue Laboratory ("Belestinglaboratoarium"), dat yn 1886 troch it Amerikaansk Ministearje fan Finânsjes oprjochte waard as ûnderdiel fan it Bureau of Internal Revenue, de foarrinder fan 'e Internal Revenue Service (IRS), de hjoeddeistige Amerikaanske belestingtsjinst. Dêrút kaam yn 1920, yn 'e tiid fan 'e Drûchlizzing, it Bureau of Prohibition ("Buro foar Drûchlizzing") fuort. Yn 't earstoan makke dat ek ûnderdiel út fan it Bureau of Internal Revenue, mar yn 1927 waard it in selsstannich diel fan it Ministearje fan Finânsjes, en yn 1930 waard it oerhevele nei it Ministearje fan Justysje. Yn 1933 waard it foar koarte tiid in ûnderdiel fan 'e FBI.
Doe't der yn desimber 1933 in ein oan 'e Drûchlizzing kaam, waard it Bureau of Prohibition wer weromskood nei it Ministearje fan Finânsjes, dêr't it omfoarme waard ta de Alcohol Tax Unit (ATU) fan it Bureau of Internal Revenu. De ferneamde agint Eliot Ness en ferskate oare leden fan syn team, de saneamde Untouchables, dy't namme makke hiene mei harren wurk foar it Bureau of Prohibition, waarden doe oerpleatst nei de ATU.
Yn 1942 waard de ATU behalven foar it ynjen fan belestings op alkohol ek ferantwurdlik foar it ôftwingen fan it neilibjen fan federale wetjouwing oangeande de produksje, it besit en de hannel yn fjoerwapens. Oan it begjin fan 'e 1950-er jierren waard it Bureau of Internal Revenu omneamd ta de Internal Revenu Service, en tagelyk dêrmei krige de ATU de ferantwurdlikheid taskood oangeande it tafersjoch op it neilibjen fan 'e federale tabaksbelestingwetten. De namme fan 'e ienheid waard doe feroare yn Alcohol and Tobacco Tax Division (ATTD).
Doe't yn 1968 de Gun Control Act oannommen waard, feroare de ynstânsje op 'e nij fan namme en waard doe de Alcohol, Tobacco and Firearms Division fan 'e IRS. It wie doe dat men foar it earst nei de ienheid begûn te ferwizen mei de ôfkoarting ATF. Yn 1970 naam it Amerikaanske Kongres nije wetjouwing oan om 'e produksje en it besit en gebrûk fan en de hannel yn eksplosiven te regulearjen. It Ministearje fan Finânsjes waard ferantwurdlik foar it tafersjoch dêrop, en binnen dat ministearje kaam it by it takepakket fan 'e Alcohol, Tobacco and Firearms Division te hearren.
Oprjochting
Op 1 july 1972 waard it ATF yn syn moderne foarm oprjochte, as it Bureau of Alcohol, Tobacco and Firearms, dat doe in selssannige ynstânsje binnen it Ministeraje fan Finânsjes waard. Rex D. Davis, dy't it tafersjoch oer de feroarings hie, waard de earste direkteur fan it nije buro. Neitiid naam it bestriden fan misdriuwen wêrby't gebrûk makke wie fan fjoerwapens en/of eksplosiven foar it ATF fierwei de measte tiid yn beslach, hoewol't bestriding fan alkohol- en tabaksmokkel wichtich bleaune fanwegen de miljarden dollars dy't it ATF op dat mêd oan belesting binnenhelle. Yn 'e 1970-er jierren hie it buro ek in soad ynfloed op it ta stân kommen fan 'e nije regels oangeande de etikettearring fan wynflessen.
Skandalen fan 'e 1990-er jierren
It ATF bleau in frij ûnbekende ynstânsje fan 'e Amerikaanske oerheid oant it buro yn 'e 1990-er jierren troch twa ynsidinten yn it mulpunt fan 'e mediabelangstelling kaam te stean. Yn juny 1990 waard in Randy Weaver troch ATF-ynformant Kenneth Fadeley ûnder druk set om 'e lopen fan twa jachtgewearen ôf te seagjen en de wapens dêrnei oan Fadeley te ferkeapjen. Weaver hold letter út dat de lopen nei it ôfseagjen noch langernôch wiene om legaal te wêzen, mar nei't Fadeley se yn ûntfangst nommen hie, waard letter fêststeld dat se koarter wiene as de wet tastie. Dat betsjutte dat Weaver in registraasje fan 'e wapens as ôfseage jachtgewear oanfreegje moast en dat er in boete fan $200 krige.
Doe't it ATF in oanklacht tsjin Weaver yntsjinne mar oanbea om 'e oanklacht falle te litten as er ynformant wurde woe, wegere Weaver om mei te wurkjen. De reäksje fan it ATF wie om falske ynformaasje oer Weaver oan oare oerheidsynstânsjes troch te jaan, dy't ûnderdiel waard fan in misliedend dossier wêryn't Weaver omskreaun waard as in bommebouwer mei geheime tunnels en bunkers ûnder syn hûs, dy't marihûana ferboude, in lang strafblêd mei eardere feroardielings foar gewelddieldige misdriuwen hie, en oan 'e kost kaam as bankberôver. Doe't de oanklacht fan it ATF foar de rjochter kaam, waard fêststeld dat it in gefal fan útlokking wie en waard Weaver frijsprutsen.
Doe't Weaver op 20 febrewaris 1991 net yn 'e rjochtseal ferskynde wylst er dêr wol wêze moatten hie (om't syn reklassearringsamtner him by fersin de foute datum fan 20 maart trochjûn hie), waard de United States Marshals Service (USMS) ynset om Weaver op te pakken. Dyselde ferbleau mei syn gesin en ferskate oaren yn syn blokhutte yn 'e bergen. Wat folge, kaam bekend te stean as it Belis fan Ruby Ridge. Op 21 augustus 1992 fûn dêr in sjitpartij plak, wêrby't U.S. marshal Bill Degan, Weaver syn fjirtjinjierrige soan Samuel en syn hûn deasketten waarden. It Hostage Rescue Team ("Gizeldersbefrijingsteam") fan 'e FBI waard ynset, en de folgjende deis iepene Lon Horiuchi, in skerpskutter fan it FBI HRT, it fjoer op 'e Weavers, wêrby't Weaver syn frou Vicki omkaam en Weaver sels en in maat fan him ferwûne rekken. Undersyk wiisde letter út dat ATF, USMS en FBI HRT allegear slimme flaters makke hiene yn 'e ôfhanneling fan 'e saak.
In oare saak dêr't it ATF by belutsen wie, dy't ek bûten de Feriene Steaten bekendheid krige, wie it Belis fan Waco, dêr't op 28 febrewaris 1993 in belegering begûn fan it gebouwekompleks Mount Carmel Center, it haadkertier fan in religieuze sekte dy't bekend stie as de Branch Davidians. Aginten fan it ATF, beselskippe fan 'e media, woene dêr dy deis in ynfal dwaan, mei't se berjochten krigen hiene dat de Branch Davidians ûnder harren messiaanske lieder David Koresh in hiel arsenaal oan fjoerwapens oan it sammeljen wiene. De Branch Davidians krigen lucht fan 'e op hannen wêzende ynfal, mar it ATF besleat troch te setten, ek al wie it ferrassingselemint folslein teneate dien. De ynfal rûn út op in sjitpartij wêrby't seis sekteleden en fjouwer ATF-aginten omkamen. Neitiid naam de FBI de lieding oer de operaasje oer. Nei in belegering fan 51 dagen waard op 19 april besletten ta in bestoarming. Dêrby briek yn it gebouwekompleks in útslaande brân út, mooglik as gefolch fan 'e brânbere soarte triengas dy't de FBI der nei binnen sketten hie, mar mooglik ek om't Koresh sels de gebouwen oanstiek. Yn elts gefal kamen 76 leden fan 'e sekte, wêrûnder tweintich bern, om yn 'e flammen.
Sawol it Belis fan Ruby Ridge as it Belis fan Waco wurde troch Amerikaanske wapenaktivisten noch altyd sjoen as it bewiis dat de oerheid net fertrouwen is.
Nei 9/11
Nei de terroristyske oanslaggen fan 9/11, op it World Trade Center yn New York, op 11 septimber 2001, waard yn 2002 de Homeland Security Act oannommen. Behalven dat dy wet it nije Amerikaansk Ministearje fan Thúslânbefeiliging kreëarre, waard dêrmei ek op 'e nij it ATF ferpleatst fan it Ministearje fan Finânsjes nei it Ministearje fan Justysje. De namme fan it buro waard feroare yn Bureau of Alcohol, Tobacco, Firearms and Explosives, hoewol't de âlde, ynboargere ôfkoarting ATF oanholden waard. Tagelyk waard de taak fan it ynjen fan federale belestings op 'e produkje en tabak en alkohol oerhevele fan it ATF nei it nije Alcohol and Tobacco Tax and Trade Bureau (TTB), dat ûnderdiel fan it Ministearje fan Finânsjes bleau. Alle neamde feroarings giene yn op 24 jannewaris 2003.
Organisaasje
It ATF hat krapoan 4.800 wurknimmers, wêrfan't minder as 2.000 beëdige aginten binne. Om ATF-agint te wurden, moat men in bachelorgraad hawwe, en dêropta minimaal fjouwer jier wurkûnderfining by in pleatslike of steatlike plysjetsjinst. Boppedat moat men noch in trainingsprogramma fan 27 wiken trochrinne oan it Federal Law Enforcement Training Center yn Glynco, yn 'e Amerikaanske steat Georgia. Dy training duorret folle langer en is folle yngeander as aginten fan oare Amerikaanske federale plysjetsjinsten, lykas de FBI, de DEA of de USMS folgje.
De aginten fan it ATF binne yndield by ferskate taakgroepen mei allegear harren eigen rol oangeande it takepakket fan it buro. Oan it haad fan 'e organisaasje stiet de direkteur, dy't oansteld wurdt troch it Amerikaanske Kongres. It haadkertier fan it ATF is fêstige yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C., mar it buro ûnderhâldt saneamde 'fjildkantoaren' yn 'e folgjende Amerikaanske stêden: Atlanta, Baltimore, Boston, Charlotte, Chicago, Columbus, Dallas, Denver, Detroit, Houston, Kansas City (Missoery), Los Angeles, Louisville, Miami, Nashville, Newark, New Orleans, New York, Philadelphia, Phoenix, St. Paul, San Francisco, Seattle en Tampa. Dêrnjonken binne der ek 'fjildkantoaren' om utens, yn Amerikaanske diplomatike fertsjintwurdigings yn Kanada, Meksiko, El Salvador, Kolombia, Irak en foar it Karibysk Gebiet (fêstige yn Miami). It ATF hat ek in unyk Fire Research Laboratory yn Beltsville (Marylân), dêr't ûndersyk dien wurdt nei brân troch gefallen fan brânstifting op wiere grutte nei te meitsjen.
Kysia Hekster
Kysia Hekster (Leien, 22 novimber 1971) is in Nederlânsk sjoernaliste en ferslachjouster, dy't benammen bekend wurden is as Ruslân-korrespondinte foar it NOS Sjoernaal. Tsjintwurdich is se de keningshûsferslachjouster fan 'e NOS.
Libben en karriêre
Hekster waard yn 1971 berne yn Leien. Hja is in suster fan Olivier Hekster, dy't heechlearaar âlde skiednis is. Hekster trochrûn de middelbere skoalle oan it Stedsk Gymnasium Nimwegen, wêrnei't se fan 1990 oant 1996 maatskippijskiednis studearre oan 'e Erasmus Universiteit te Rotterdam. Yn dy jierren kaam se foar it earst yn 'e bekendheid yn har hoedanichheid fan foarsitter fan it Lanlik Studinte Fakbûn, in funksje dy't se fan 1994 oant 1995 beklaaide.
Nei it beëinigjen fan har stúdzje wurke Hekster fan 1997 oant 1999 foar de IKON-radio, wêrnei't se fan 1999 oant 2005 bûtenlânredakteur en ferslachjouster wie by it Radio 1 Sjoernaal. Oanslutend wie se plakferfangend sjef bûtenlân by de nijsredaksje fan 'e NOS, oant se yn 2008 Peter d'Hamecourt opfolge as korrespondinte yn 'e Russyske haadstêd Moskou. Hekster brocht dêr fjouwer jier troch foar't se yn 2012 nei Nederlân weromkearde en oer har Russyske tiid it boek De Poetin Show publisearre. Oan 'e ein fan 'e simmer fan 2012 folge se Marieke de Vries op as keningshûsferslachjouster foar de NOS, in funksje dy't se mids 2015 noch altyd útoefenet.
Ynternasjonale Boargerloftfeartorganisaasje
De Ynternasjonale Boargerloftfeartorganisaasje (Ingelsk: International Civil Aviation Organisation of ICAO) is in spesjale organisaasje binnen de Feriene Naasjes dy't har ta doel stelt om de prinsipes en de standerts yn 'e ynternasjonale loftfeart fêst te lizzen en te ferbetterjen.
Grutboer
In grutboer wie eartiids in boer dy't it goed dwaan koe, op in foarname pleats mei in grut lânbesit wenne en ferskate feinten yn 'e tsjinst. Sokke boeren kamen fral foar op 'e Klaai, sawol yn 'e Bouhoeke as yn 'e Greidhoeke. De term komt oerien mei heareboer, dat ek bûten Fryslân foarkomt, bgl. yn 'e Nederlânske hereboer. Bûten Fryslân binne heareboeren fral bekend fan it Grinslânske Hegelân en it Aldamt. Behalven yn noardlik en eastlik Grinslân kamen sokken ek wol foar yn 'e Grinslânske en Drintske feankoloanjes, East-Fryslân en yn Siuwsk-Flaanderen. Yn 'e Gelderske Efterhoeke waarden hja scholteboeren neamd.
Tweintiger jierren
"Tweintiger jierren", "jierren tweintich" of "jierren '20" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
List fan planetoïden 25601-25700
Dit is in list fan planetoïden 25601-25700.
Color Climax Corporation
De Color Climax Corporation (CCC) is in Deenske pornografyske filmstudio dy't fêstige is yn 'e Deenske haadstêd Kopenhagen. It waard oprjochte yn 1967, hoewol't de publikaasje fan pornografysk materiaal yn Denemark pas yn 1969 legaal waard. Oant de njoggentiger jierren wie it ien fan 'e wichtichste produsinten fan Jeropeeske pornografy, mar sûnt is it mei it bedriuw yn it neigean rekke. Om't der lykwols fraach bliuwt nei de eardere útjeften fan 'e CCC, dy't tsjintwurdich oantsjut wurde as "klassike pornografy", funksjonearret it bedriuw ek hjoed de dei noch, benammentlik fia it ynternet, al leit de produksje fan nij materiaal fierhinne stil.
Tydskriften
De CCC wie fral bekend fanwegen syn pornoblêden, dêr't de bekendste Color Climax en Rodox fan wiene (oaren wiene bgl. Anal Sex, New Cunts en Transexual Love). Doedestiden befetten de publikaasjes fan 'e CCC pornografy fan 'e heechste kwaliteit dy't yn Jeropa beskikber wie. Yn it gefal fan Grut-Brittanje, dêr't pornografy oant 2000 yllegaal wie, waarden de blêden fan 'e CCC ûnder de toanbank troch ferkocht of wiene se yn ôfswakke ferzjes beskikber as sêfte pornografy. De blêden toanden in wiid ferskaat oan Jeropeeske en Amerikaanske pornoaktrises en -akteurs, en de fotorapportaazjes begûnen yn 'e regel mei de spilers hielendal oanklaaid en einigen mei de ejakulaasje fan 'e man (of manlju). Yn 'e midden fan 'e njoggentiger jierren die de CCC syn blêden fan 'e hân oan 'e Dútske studio Silwa, dy't se fuortsette ûnder deselde titels, mar mei eigenprodusearre materiaal. In protte fan 'e foto's binne hjoed de dei noch beskikber fia de webside fan 'e CCC en/of sirkulearje fergees op it ynternet yn striid mei de ynternasjonale copyrightwetjouwing. Tsjin 2006 hie de CCC mear as 140 miljoen eksimplaren ferkocht fan mear as 3.000 ûnderskate boekjes en blêden.
Films
De CCC produsearre nei 1969 ek pornofilms, earst, yn 'e santiger jierren, op 8 mm-film, en letter, fan 'e jierren tachtich ôf, op fideotape. Krekt as foar de blêden makke de CCC ek hjirfoar gebrûk fan 'e tsjinsten fan in wiid ferskaat oan Jeropeeske en Amerikaanske akteurs.
Bernepornografy
Denemark legalisearre yn 1969 alle foarmen fan pornografy, ynklusyf bernepornografy, hoewol't de produksje dêrfan as it derop oan kaam yllegaal bleau, mei't minderjierrigen gjin wetlik jildige ynstimming ferliene koene. De Color Climax Corporation wie de earste (mar net de iennichste) filmstudio dy't bernepornografyske films begûn te meitsjen en op relatyf grutte skaal begûn te distribuëarjen. Tusken 1971 en 1979 produsearre de CCC syn Lolita-searje, in rige fan 36 filmkes fan tsien minuten of langer, wêryn't jonge famkes fan tusken de 7 en 11 jier seksuële dieden ferrjochten mei folwoeksen manlju (of inkeld ek wol mei froulju). Doe't oan 'e ein fan 'e jierren santich de noarmen en wearden stadichoan ferskoden, bernepornografy maatskiplik net mear as talitber beskôge waard, en yn 1979 by de wet ferbean waard, hold de CCC op mei de produksje en distribúsje derfan.
Sint-Joariskatedraal (Lviv)
De Sint-Joariskatedraal (Oekraynsk: Собор святого Юра) yn de Oekraynske stêd Lviv is de aartskatedraal fan de Oekraynske Gryksk-katolike Tsjerke. De tsjerke waard yn de jierren 1744-1762 yn de styl fan de lette barok en de rokoko boud op de Sint-Joarisheuvel, dêr't al sûnt 1280 in tsjerke stiet. De katedraal is al iuwenlang de residinsje fan de metropoliten fan de Oekraynske Gryksk-katolike Tsjerke.
Skiednis
De earste houten tsjerke op it plak waard boud yn 1280 yn de tiid fan it foarstendom Galysje-Wolynje yn opdracht fan prins Lev Danilovitsj. By de tsjerke waard in fortifisearre kleaster boud. Nei de ferneatiging fan de gebouwen yn 1340 liet de Poalske kening Kasimir III fanôf 1363 op deselde lokaasje in stiennen basilyk bouwe. De tsjerke waard yn 1437 foltôge. Fanôf 1539 waard it Sint-Joariskleaster de sit fan de biskoppen fan Galysje-Lviv en krige de tsjerke de status fan katedraal.