cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
USS Pennsylvania (skip út 1916)
De USS Pennsylvania wie in Amerikaansk slachskip fan 'e Pennsylvania-klasse, mei de koade BB-38. It wie fan 1916 oant 1946 yn 'e tsjinst by de Amerikaanske Marine. By de Oanfal op Pearl Harbor rekke it licht skansearre. It focht neitiid yn 'e rest fan 'e Twadde Wrâldoarloch.
Ynterbellum
De USS Pennsylvania waard op 12 juny 1916 yn 'e tsjinst nommen troch de Amerikaanske Marine. Op 12 oktober fan dat jier pleatste skout-by-nacht Henry T. Mayo himsels en syn stêf oer nei it nije skip, dat dêrtroch it flaggeskip fan 'e Amerikaanske Atlantyske Float waard. Yn 1917 besocht de USS Pennsylvania it Karibysk Gebiet foar oefenings, wêrby't Porto Riko, de Dominikaanske Republyk en Haïty oandien waarden. Doe't de Feriene Steaten letter dat jiers by de Earste Wrâldoarloch belutsen rekken, waarden inkeld âldere slachskippen dy't stienkoal stookten de Atlantyske Oseaan oer stjoerd nei it Feriene Keninkryk, om't dêr in grut tekoart oan stookoalje hearske. Sadwaande kaam de USS Pennsylvania yn 'e Earste Wrâldoarloch net yn aksje. Yn 1918 eskortearre it slachskip yn 'e mande mei njoggen oare slachskippen wol it passazjiersskip de SS George Washington, mei oan board de Amerikaanske presidint Woodrow Wilson, nei Frankryk ta, dêr't de preisidint dielnimme soe oan 'e Fredeskonferinsje fan Parys.
Yn it Ynterbellum tsjinne de USS Pennsylvania as flaggeskip fan 'e Amerikaanske Slachfloat nei't dy yn 1921 ûntstien wie út 'e gearfoeging fan 'e Atlantyske Float mei de Amerikaanske Pasifyske Float. It meastepart fan 'e 1920-er en 1930-er jierren hie it skip as thúshaven San Pedro, yn Kalifornje. It slachskip die yn dy tiid geregeldwei mei oan oefenings fan 'e Amerikaanske Marine, besocht oare havens, net inkeld yn 'e Feriene Steaten sels, mar ek yn Porto Riko en de Amerikaanske Famme-eilannen, en brocht yn 1925, yn 'e mande mei oare Amerikaanske marineskippen, in freonskiplik besyk oan Austraalje en Nij-Seelân. Op 'e weromweis waard ek Amerikaansk-Samoä oandien. Fierders besocht de USS Pennsylvania Guantanomo Bay, op Kuba, yn 1927, en Victoria op it Kandeeske Vancouvereilân, yn 1928.
Oanfal op Pearl Harbor
Fanwegen oprinnende spannings yn it gebiet fan 'e Stille Oseaan, dy't ferbân holden mei de Twadde Sineesk-Japanske Oarloch en oanboaze waarden troch de oangeande Twadde Wrâldoarloch yn Jeropa, ferhuze de Amerikaanske presidint Franklin D. Roosevelt de Amerikaanske Pasifyske Float yn begjin 1941 fan San Diego, yn Kalifornje, nei it Marinestasjon Pearl Harbor, yn it Territoarium Hawaï. Op 7 desimber 1941 wie de USS Pennsylvania dêr oanwêzich doe't de Japanske Oanfal op Pearl Harbor plakfûn, wêrmei't de Feriene Steaten de Twadde Wrâldoarloch ynskuord waarden. It skip wie op dat stuit it flaggeskip fan admiraal Husband E. Kimmel, de kommandant fan 'e Amerikaanske Pasifyske Float.
Oars as de oare Amerikaanske slachskippen fan 'e Pasifyske Float lei de USS Pennsylvania lykwols net ôfmarre oan Battleship Row, by Ford Island yn 'e lagune Pearl Harbor, mar wie it skip foar ûnderhâld yn in drûchdok lein, yn 'e mande mei de torpedoboatjagers de USS Cassin en de USS Downes. Sadwaande kaam de USS Pennsylvania der fan alle Amerikaanske slachskippen it bêste foar wei. De beide torpedoboatjagers rûnen lykwols katastrofale skea op doe't ien bom yn 'e brânstofbunker fan 'e USS Cassin trochkrong. De lekkende oalje rekke yn 'e brân en it ûnder wetter setten fan it dok om it fjoer te dwêstgjen, hie inkeld as effekt dat de baarnende oalje op it wetter driuwen bleau en him flugger nei de boppestruktuer fan it skip ferspriede koe. De USS Cassin glied boppedat fan syn kylblokken en rôle tsjin 'e USS Downes oan. Beide skippen baarnden út. De USS Pennsylvania waard ûnderwilens rekke troch ien bom en troch fragminten fan 'e USS Cassin. Dêrby foelen 9 deaden, mar it skip waard gau reparearre en bleau yn 'e tsjinst.
Rest fan 'e Twadde Wrâldoarloch
Nei reparaasjes en oefenings naam de USS Pennsylvania diel oan in rige amfibyske operaasjes, wêrby't it slachskip mei syn reuseftige kanonnen de lânjende troepen ûnderstipe. Sa wie it skip yn maaie 1943 belutsen by de Aleoetenkampanje yn Alaska en yn septimber fan dat jier by de Slach om Makin yn 'e Gilberteilannen (no Kiribaty). Begjin 1944 naam de USS Pennsylvania diel oan 'e Marshalleilânske Kampanje yn 'e Marshalleilannen, wêrby't it skip stipe bea oan 'e lânings yn 'e Slach om Kwajalein yn jannewaris en de Slach om Eniwetok yn febrewaris. Neitiid waard de USS Pennsylvania stasjonearre by Efate, yn 'e Nije Hebriden (no Fanûatû), dêr't nije oefenings folgen mei tuskentroch in besyk oan 'e havenstêd Sydney, yn Austraalje. By in oefening yn it tsjuster kaam it slachskip by ûngelok yn botsing mei it troepetransportskip de USS Talbot. De USS Pennsylvania rûn mar lichte skea op, mar de USS Talbot hie slimme averij.
Yn 'e Marianen- en Palaukampanje naam de USS Pennsylvania yn juny 1944 diel oan 'e Slach om Saipan en de Twadde Slach om Gûam yn 'e Marianen, en yn septimber oan 'e Slach om Peleliu en de Slach om Angaur yn 'e westlike Karolinen (no Palau). Nei ûnderhâld en reparaasjes wie it skip wer fan 'e partij doe't yn oktober 1944 de Twadde Filipynske Kampanje úteinsette. De USS Pennsylvania wie belutsen by de Slach yn 'e Strjitte fan Surigao, it lêste treffen tusken slachskippen út 'e skiednis fan 'e wrâld, mar fanwegen swierrichheden mei de radar koe it gjin doelwyt fine en fjurre it net ien kear. Oant febrewaris 1945 bleau it skip yn 'e Filipinen aktyf.
Nei ûnderhâld en oefenings by San Francisco en Hawaï bombardeare de USS Pennsylvania op 1 augustus yn it foarbygean Japanske posysjes op it eilân Wake, in besette Amerikaanske besitting noardlik fan 'e Marshalleilannen. Dêrby ferlear it skip ien fan syn wetterfleantugen. De USS Pennsylvania waard it flaggeskip fan Taakgroep 95, in flottylje fan 'e Amerikaanske Marine dat de amfibyske operaasjes yn 'e Slach om Okinawa, yn 'e Rjûkjû-eilannen, ûnderstypje moast. It slachskip kaam op 12 augustus by Okinawa oan en waard fuortendaliks de earste nacht al rekke troch in Japanske torpedo, dy't oan 'e efterstjûne in protte skea oanrjochte. By de oanfal kamen 20 bemanningsleden om en rekken nochris tsien oaren ferwûne. Fan gefolgen moast de USS Pennsylvania him út 'e striid weromlûke trije dagen foar de kapitulaasje fan Japan op 15 augustus.
Kiryat Onoplein
thumb|225px|It Kyriat Onoplein yn 2012 It Kiryat Onoplein is in plein yn de wyk De Singels yn Drachten.
Skiednis
Mei it kommen fan De Lawei waard efter de skouboarch in plein oanlein dat oant 1967 Van Harinxmaplein hjitte. Yn dat jier waard it plein ferneamd nei Kiryat Ono, de Israëlyske susterstêd fan Smellingerlân. It beslút om it plein in oare namme te jaan waard naam nei't de Israëlyske stêd in plein de namme Plein van Drachten jûn hie. Dat barde by in besite fan in Drachtster delegaasje yn april 1964.
Kjifdieren
De kjifieren (wittenskiplike namme: Rodentia) foarmje in grut skift fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), dêr't û.m. de famyljes fan 'e mûseftigen, wrotmûseftigen, sliepmûzen, iikhoarntsjes, bevereftigen en kavia-eftigen ûnder falle. Kjifdieren ûnderskiede har fan oare sûchdieren troch twa pear kjiftosken, ien pear yn 'e boppekaak en ien pear yn 'e ûnderkaak, dy't har hiele libben trochgroeie. Hast 40% fan alle sûchdieresoarten binne kjifdieren, en hja binne ferspraat oer alle kontininten útsein Antarktika. Kjifdieren kinne libje yn in ferskaat oan biotopen, wêrûnder wâlden, woastinen, berchtmen en ûndergrûnske habitats. Teffens hawwe guon in amfibyske libbenswize, wylst party fan 'e bekendste soarten treflik witte te oerlibjen en sels te florearjen yn in troch de minske makke om-en-by.
Uterlike skaaimerken en ûntwikkeling
De measte kjifdieren binne lytse bistkes mei robúste lichems, koarte lidden en lange sturten, al binne der frijwat útsûnderings op dy regel. De bekendste dêrfan sil de bever wêze, dy't folle grutter is, mei in platte sturt. De grutste noch libbene kjifdieresoarte is de Súdamerikaanske kapibara, dy't in sa grut is as in skiep, en in gewicht fan 66 kg berikke kin. De grutste fossile soarte is de reuzepakarana (Josephoartigasia monesi), krektlyk út Súd-Amearika, dy't fan it Plioseen oant it iere Pleistoseen libbe en 1.500 kg weage. De âldste kjifdierfossilen datearje út it Paleoseen. Hja ûntjoegen har yn it Eoseen yn ferskate rjochtings, en begûnen har yn datseldichste tiidrek oer de hiele wrâld te fersprieden, soms troch oseanen oer te stekken. Oars as de measte plasintadieren wist ien ûnderfamylje fan 'e kjifdieren (nammentlik dy fan 'e mûzen en rotten) Austraalje te berikken en te kolonisearjen, hoewol't se yn Nij-Seelân en op 'e eilannen yn 'e Stille Súdsee pas hiel resint mei minsklike help wisten te kommen. left|thumb|200px|In [[goudhamster.]]
Hâlden en dragen
Kjifdieren brûke har skerpe kjiftosken om op iten en boumateriaal om te gnaujen, hoalen te meitsjen en har te ferdigenjen. De measte soarten ite sied of oar plantaardich materiaal, al hawwe guon in mear fariëarre menu. It binne faak sosjale bistkes, en in protte soarten libje yn komplekse mienskippen mei yngewikkelde kommunikaasjemetoaden. Mei minsken geane kjifdieren op ferskate manearen om. Oan 'e iene kant wurde guon soarten beskôge as skealik ûngedierte dat opsleine rispingen oanfret en bedjert en sykten ferspraat, en wurdt der faak fan alles dien om (beheinde populaasjes) út te rûgjen. Oan 'e oare kant, lykwols, hawwe party soarten (foar in diel deselden as dy't as ûngedierte sjoen wurde) harren wearde bewiisd as iten, hûsdieren en ûndersyksdieren yn laboratoaria. Beskate soarten, lykas de brune rôt, binne yntelligint en kinne traind wurde om gefaarlike putsjes foar minsken op te knappen, lykas it opspoaren fan lânminen (dy't se rûke kinne, wylst se sels te licht binne om de dingen ôfgean te litten).
Skiftopbou
right|thumb|250px|Weidzjende [[kapibara|kapibara's, de grutste kjifdiersoarte.]] right|thumb|250px|In koloanje [[prêrjehûnen.]] right|thumb|250px|In [[brune rôt yn in blommebak yn New York.]] right|thumb|250px|In [[Eastafrikaanske springhazze.]] right|thumb|180px|In [[falleigoffer, út westlik Noard-Amearika.]] right|thumb|180px|De [[Noardamerikaanske beamkjifstikelbaarch]] right|thumb|250px|De [[pinseelsturtsliepmûs út Afrika.]]
Binnenlânske Striidkrêften
De Binnenlânske Striidkrêften (BS) (offisjeel: Nederlandse Binnenlandse Strijdkrachten) wie in op 5 septimber 1944 oprjochte bondeling fan selsstannige fersetgroepen dy't oan doe ta hast net gearwurken. De Binnenlânske Striidkrêften kaam fuort út de trije wichtichste fersetsgroepen: de Ordedienst (OD), de Lanlike Knokploegen (LKP) en de Raad van Verzet (RVV).
Oant 1944 wurken de fersetsgroepen selsstannich ûnder superfyzje fan it Buro Bysûndere Opdrachten fan de regearing yn Londen. Doe't sy geafoege waarden ta de BS waard Prins Bernhard befelhawwer fan de BS, alhoewol't er yn Londen tahâlde. Kommandant fan de BS yn beset Nederlân waard kolonel Henri Koot dy't yn Amsterdam siet.
Yn it iere begjin fan de organisaasje wiene der noch gjin 10.000 BS'ers. De BS wie ek min bewapene. Letter waard dat better troch Alliearde wapendroppings.
De BS waard oprjochte nei it foarbyld fan de Frânske Forces françaises de l'intérieur. Keninginne Wilhelmina wie der in grut foarstanner fan. De BS wie ferdield yn Rezjimint Stjittroepen Prins Bernhard en Beweitsingstroepen. Yn it noch bestte part fan Nederlân waarden de Stjittroepen oantsjut mei 'Strijdend Gedeelte (SG) der BS'. De manlju fan de Stjittroepen moasten út it wapene ferset komme. De Beweitsingstroepen wiene frijwilligers om op den dag der bevrijding en daarna orde en rust te handhaven c.q. te herstellen. Sy soene earst by de befrijing de strjitte op gean.
De BS waard ek opgericht om de wapene fersetsbeweging yn 'e hân te hâlden, fral doe't dy in protte wapens krigen. De BS moast him oan alderlei regels hâlde. Sa mochten se harren pas as leger, as BS, oppenearje at de befelhawwer (prins Bernhard) it sein dêrta joech. De bondeling fan de trije wapene groepen betsjutte net, dat dy fuortendaliks yn de nije organisaasje opgiene. De ûnderlinge ferskillen wiene dêrfoar ek te grut.
De BS hie blauwe overalls as unifoarm.
De Dútsers en de Alliearden hiene net folle op 'e rekken fan de BS. De BS ferwachten dat se "skouder oan skouder" mei de Alliearden "de moffen ynmeitsje soene". De Alliearden sleaten op 4 maaie 1945 lykwols in wapenstilstân mei de Dútskers yn West-Nederlân, ûnder betingst dat allinne Alliearden de Dútskers ûntwapenje soene, dat de BS net. Mei dy oeriemkomst wei de BS oerstallich rekke. De Alliearden ferbeane de BS om mei wapens op strjitte te kommen mei't sy benaud wiene dat anargy útbrekke soe en BS'ers Dútsers lynche soene. De BS hold him net oan dat ferbod en dat hat, neffens ûndersikers, ûnder oare laat ta sjittterij sa as dy op 7 maaie op de Dam yn Amsterdam.
Underskiedingen
right|125px|Betinkingsynsynje It Betinkingsynsynje Binnenlânske Stiidkrêften 1944-1945 waard nei de oarloch fan Prins Bernhard fan de Nederlannen ynsteld.
De ûnorganisearre of spontaan organisearre BS hat tal fan fertsjinstlike taken útfierd en as befelhawwer fan de BS waard Prins Bernhard, sa at dat de befelhawwer fan in legerkorps dat wint takomt, ta Kommandeur yn de Militêre Willems-Oarder beneamd. Foar de manskippen fan de BS wie der gjin dekoraasje of sichtber earbetoan. Sy kamem net yn de beneaming foar it Mobilisaasje-Oarlochskrús of it Oarlochsbetinkingskrús. It Fersetsbetinkingskrús waard earst yn 1980 ynsteld.
Untsliepeniskleaster fan Tichvin
It Tichvin-Untsliepeniskleaster (Russysk: Тихвинский Богородичный Успенский монастырь; Tichvin-Uspenskikleaster of Kleaster fan Marije Himmelfeart fan Tichvin) is in russysk-otterdoksk kleaster yn de Russyske stêd Tichvin.
Skiednis
It ûntstean fan it kleaster is ferbûn oan in ikoan fan de Mem Gods, dat ôfkomstich is út de Blachernaetsjerke yn Konstantinopel en op in wûndere wize by it Ladogamar fûn waard. De bewenners dêr bouden in tsjerke foar it ikoan en yn 1560 waard yn opdracht fan Ivan de Ferskriklike op 10 febrewaris 1560 troch de aartsbiskop fan Novgorod op it plak in kleaster stifte. It Sweedske leger ûnder lieding fan Jakob De la Gardie omsingele it kleaster yn 1613, mar prins Semjon Vasiljevitsj Prozorovski wist by de ferdigening meardere oanfallen te kearen oant der fersterkings kamen om de belegering op te heffen. Oan it ikoan waarden in soad mirakels taskreaun en it ein fan de Sweedske belegering wie dêr ien fan. thumb|left|175px| It Ikoan fan de [[Mem Gods fan Tichvin ]] Yn de jierren 1920 waarden de tsjerken fan it kleaster oerdroegen oan de Libbene Tsjerke, de tsjerke dy't oan de liedbân fan de bolsjewistyske steat rûn. Mei it slimmer wurden fan de ferfolging waard it kleaster yn de jierren 1930 hielendal sletten en ferdwûn it Tichvin-ikoan nei it lokale museum om dêr útstald te wurden.
Dútske troepen besetten yn de Twadde Wrâldkriich de stêd Tichvin foar in koarte tiid, mar doe't se harren werom lûke moasten, namen hja it ikoan mei nei Pskov, dêr't hja it oerdroegen oan de Otterdokse Tsjerke. Mei it fierder werom lûken fan de Dútske troepen namen hja it ikoan wer mei nei Riga en Libau. Fanút Libau soe it ikoan mei in skip fierder reizgje nei Dútslân, mar it bleau efter en it kaam yn de hannen fan John Garklav (1898-1982), it haad fan de Otterdokse Tsjerke fan Letlân, dy't mei oare geastliken en syn adoptearre soan Sergius nei it Westen woene. Hja namen it ikoan mei nei it troch de Amerikanen besette diel fan Dútslân en lang om let kaam it yn de Amerikaanske yn Chicago telâne, dêr't John Garklays biskop van de Otterdokse Tsjerke fan it bisdom Chicago en Minneapolis waard. Doe't John Garklavs op syn stjerbêd lei liet er yn syn testamint fêstlizze dat it ikoan allinnich werom nei Ruslân mocht as foldien wie oan de eask fan it weroplibjen fan it kleaster yn Tichvin.
Yn 1945, doe't de steat nei in swiere ferfolging in wat minder ûnderdrukkende hâlding foar de Otterdokse Tsjerke oer oannaam, waard de Tichvin-tsjerke, boud yn de westlike toer fan de ommuorring neffens in plan fan Nikolaj Leontjewitsj Benois, oan de otterdokske mienskip werom jûn om dêr earetsjinsten te fieren. Mear as fjirtich jier bleau it de iennige iepen tsjerke fan Tichvin en omkriten. De rest fan it kompleks waard tawiisd oan it stedsmuseum fan Tichvin.
Nei de fal fan it kommunistsyke rezjym waard it kleaster op fersyk fan de ynwenners fan Tichvin yn 1995 wer oerdroegen oan de Russysk-Otterdokse Tsjerke. It ikoan kaam yn 2003 werom yn Ruslân en is sûnt 2004 werom op it âlde plak.
Tsjerken
thumb|280px||
Untsliepeniskatedraal (1507-1515)
Yn de tusken 1507 en 1515 yn opdracht fan Vasili III boude katedraal wurdt it wûnderdiedige ikoan bewarre. De galerijen mei trije hoekkapellen waarden yn de jierren 1668-1670 tafoege. De katedraal waard yn 1936 sletten en yn 1997 op 'e nij iepene foar de earetsjinst.
Krúsferheffingstsjerke (1871-1876)
Oarspronklik tusken 1699-1702 boude tsjerke, mar yn 1871-1876 yn eklektyske styl ferboud.
Tsjerke fan it Ikoan fan de Mem Gods fan Tichvin
Tsjerke yn de westlike toer fan de kleastermuorre. Fan ôf 1791 as tsjerke ynwijd. Yn de jierren 1860-1865 waard de westlike galerij yn pseudo-Russyske styl tafoege. De tsjerke waard yn 1937 sletten en yn 1945 werom jûn oan de leauwenden.
Poartetsjerke
De twakoepelige Poartetsjerke is in tsjerke boppe de poarte mei twa trochgongen. De bou waard yn de jierren 1591-1593 mooglik makke troch tsaar Fjodor I. De Poartetsjerke waard nei in brân yn 1623 letter wer hersteld. De yn 1920 sletten tsjerke waard yn 2004 restaurearre en foar in part yn de oarspronklike steat werom brocht.
Memme-ûndernimming
In memme-ûndernimming of memmemaatskippij is in ûndernimming dy't eigner is fan ien of mear oare bedriuwen, de saneamde dochterûndernimmings. Sa'n ûndernimming is in fennoatskip, dy't genôch oandielen fan in oar, juridysk selsstannich bedriuw hat om sizzenskip oer dat bedriuw te hawwen. Faak komt it foar dat de dochterûndernimmings sels ek wer memme-ûndernimming fan oare dochterûndernimmings binne. De hiele triemsgewize bedriuwsopbou dy't sa ûntstiet, wurdt in concern neamd. De 'boppeste' memme-ûndernimming fan in concern is almeast in "lege" holding: in bedriuw dat sels neat produsearret, mar inkeld eigner is fan oare bedriuwen en him yn syn wurk beheint ta it hâlden fan tafersjoch op 'e ûnderlizzende ûndernimmings yn 'e concernstruktuer. In dochterûndernimming dy't memme-ûndernimming is fan eigen dochters, is faak wol in bedriuw mei eigen produksje en ynkomsten.
Yn 'e measte gefallen is in memme-ûndernimming foar de folle 100% eigner fan in dochterûndernimming. It komt lykwols ek foar dat in dochterûndernimming eigendom is fan twa (of yn seldsume gefallen mear as twa) memme-ûndernimmings. Men sprekt dan fan in joint venture fan dy beide (of mear) memme-ûndernimmings. Trochdat dochterûndernimmings eigendom binne fan in memme-ûndernimming, hat it bestjoer fan dy memme-ûndernimming de macht om direkteuren fan sokke dochterûndernimmings te beneamen en te ûntslaan. Ek komt it geregeldwei foar dat deselde minsken yn sawol de memme- as de dochterûndernimming direkteur binne of in oare bestjoersfunksje ferfolje. Op dy wize rint dan de ynterne hierargy fan in concern dwers troch de wetlike en statutêre hierargy hinne.
De memme-ûndernimming hat yn 'e Nederlânske kontekst almeast de foarm fan in namleaze fennoatskip (N.V.), in besletten fennoatskip (B.V.) of in oare fennoatskip wêrfan't it kapitaal ferdield is yn oandielen. Ek in koöperaasje kin lykwols as memme-ûndernimming fungearje (bgl. yn it gefal fan 'e Rabobank). As it om in beursnotearre bedriuw giet, binne it ornaris de oandielen fan 'e memme-ûndernimming dy't op 'e effektebeurs ferhannele wurde, wylst de oandielen fan 'e dochterûndernimming folslein yn besit bliuwe fan 'e memme-ûndernimming sels. It bestjoer fan in concern is sintralisearre yn 'e memme-ûndernimming. Dêrtroch draacht de ried fan bestjoer fan 'e memme-ûndernimming de einferantwurdlikheid foar it deistich bestjoer fan it hiele concern. De ried fan kommissarissen hat wer tafersjoch oer de ried fan bestjoer.
In foarbyld fan in memme-ûndernimming is Air France-KLM. Dat is in holding dy't û.m. Air France, de KLM en Martinair yn besit hat. In oar foarbyld is The Walt Disney Company, eigner fan û.m. Walt Disney Studio Entertainment. Dat is sels wer de memme-ûndernimming fan The Walt Disney Studios, dêr't û.m. Walt Disney Pictures, de Walt Disney Animation Studios, de Pixar Animation Studios en Walt Disney Studios Motion Pictures ta hearre. Dat lêste bedriuw is dan wer de memme-ûndernimming fan û.m. Touchstone Pictures.
Alpineskyen op de Olympyske Winterspullen 1988
200px|thumb|right|200px|De Olympyske alpineskylokaasje fan Calgary yn 1988
De Olympyske Winterspullen 1988, ek wol de XVe Olympiade neamd, waarden yn 1988 hâlden yn it Kanadeeske Calgary fan 13 oant en mei 28 febrewaris. It alpineskyen hie plak yn Nakiska. It wie de earste kear sûnt de Spullen fan 1948 dat de kombinaasje wer op it Olympyske Programma stie. De Super-G Stie foar it earst op it programma.
Medaljespegel
De top-10 fan lannen dy't by it alpineskyen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 1988.
9e milennium f.Kr.
|-
It 9e milennium f.Kr. of njoggende milennium foar Kristus rûn fan 1 jannewaris 9000 oant 31 desimber 8001.
Fakuüm
thumb|Skoalhistoarysk tastel om fakuüm te demonstearjen It maksimale fakuüm of maksimale ûnderdruk of it luchtliddige is in romte dêr't gjin lucht of oar gas yn sit. Yn dy romte is de druk dêrtroch (sa goed as) 0 pascal.
It wurd fakuüm wurdt yn twa betsjuttings brûkt:
Stour
De Stour (Ingelsk: River Stour) is in rivier yn it easten fan Ingelân. De Stour ûntspringt yn de hichten fan Cambridgeshire en streamt nei it easten om by Harwich yn de Noardsee út te mûnjen. De rivier is de natuerlike grins tusken de greefskippen Esseks en Suffolk.
Fakuüm
Tapassings
thumb|Fakuümfet
Stour
It lânskip oan de Stour is yn de 19e iuw fêstlein troch ûnder oaren de keunstskilder John Constable en is ferklearre ta Area of Outstanding Natural Beauty yn Grut-Brittanje.
List fan profilen Fryske taal (basisskoallen)
Oer de profilen 2018
Yn it “Provinciaal Blad” jiergong 2015 nû. 3671 is te lêzen wat de ferskate profilen foar de Fryske Taal krekt ynhâlde. Hjir in koarte gearfetting.
W
(Foar ' Y ', sjoch ûnder 'I'.)
Balch (rivier)
De Balch (ek wol Balchab; bopprin Rud-e Band-e Amir) is in rivier yn Sintraal- en noardafganistan.
De Balch ûntspringt sa'n 50 km noardwestlik fan de stêd Bamiyan. De rivier rint troch de Band-e-Amirmarren nei it westen, letter draait er nei it noardwesten en dêrnei it noarden. Hy rint troch it sintraalafgaanske berchlân yn fral noardlike rjochting. Uteinlik berikt er ûngefear 20 km bewesten Mazar-i-Sharif en 10 km besuden de stêd Balch yn it noarden fan Afganistan. De rivier draait dêrnei nei it westen en streamt troch de stêd Akchah. De rivier splitst him dêr yn tal fan earms en sipelet dêrnei benoardwesten Mingajik de woastyn yn.
De Balch hat in langte fan sa'n 450 km.
Hydrometry
Trochsneed debyt de moanne fan de Balch (yn m³/s) yn Pegel Rabat-i-Bala metten fan 1964 oant 1978
Katedraal fan de Berte fan de Hear (Volgodonsk)
De Katedraal fan de Berte fan de Hear (Russysk: Кафедральный собор Рождества Христова) is in otterdokske katedraal yn Volgodonsk, Ruslân. It is de haadtsjerke fan it yn 2011 oprjochte bisdom Volgodonsk.
Skiednis
thumb|left|250px|De bou fan de katedraal Mei de bou fan de katedraal waard yn 2001 begûn, mar de bou stûke al gau fanwegen brek oan jild. Op 15 oktober 2008 koe it wurk mei help fan de Kearnsintrale Rostov wer oppakt wurde. Yn de perioade 2008-2011 waard op de grûn fan de katedraal in lytse tsjerke ta eare fan Fjodr Usjakov as in monumint foar Ruslân's meast ferneamde 18e-iuwske marine-admiraal boud. Ek waarden der 13 klokken foar de klokketoer getten.
Op 1 augustus 2010 koe de earste Godlike Liturgy yn de oan Serafim fan Sarov wijde benedentsjerke fan de katedraal fierd wurde. Serafim fan Sarov is troch de Russysk-Otterdokske Tsjerke as patroanhillige fan de wurknimmers fan de kearnsintrales beneamd.
It is it doel om op in terrein fan 7 hektare in kompleks fan gebouwen del te setten. Sa moat der noch in klokketoer, in sneinsskoalle, in ikoane-atelier, in boarterstún, in rekreaasjeromte en ûnderkommen foar pylgers komme.
Lieke van Lexmond
Lieke van Lexmond (IJsselstein, 6 febrewaris 1982) is in Nederlânsk aktrise, presintatrise, model en sjongster. Hja is benammen bekend wurden troch har rollen as Eva Prins en Charlie Fischer yn 'e soapsearjes Goudkust en Goede Tijden, Slechte Tijden. Yn 2009 wûn se de Gouden Televizier-Ring yn 'e kategory Televizier Talent Award. Yn 2012 stoppe Van Lexmond by Goede Tijden, Slechte Tijden om har mear ta te lizzen op presintearjen. Fierders spile se ek yn films as Volle Maan, Penny's Shadow en Michiel de Ruyter.
Tillefyzje
Van Lexmond briek yn 1998 mei sechstjin jier troch as aktrise mei har rol as Eva Prins yn 'e soapsearje Goudkust, dy't útstjoerd waard troch SBS 6. Se fertolke dy rol oant en mei 2001, en wie yn dyselde perioade yn gastrollen ek te sjen yn tillefyzjesearjes as Kees & Co, Het Klokhuis, Costa!, IC en Spangen. Yn 2002 waard Van Lexmond frege oft se tydlik de rol fan Charlie Fischer yn 'e soapsearje Goede Tijden, Slechte Tijden, op RTL 4, oernimme wolle soe fan Aukje van Ginneken, dy't op dat stuit yn it sikehûs lei. Sadwaande spile se dy rol dat jiers trije moannen lang.
Op Aldjiersjûn 2005 die Van Lexmond mei oan in spesjale útstjoering fan it realitytillefyzjeprogramma Dancing with the Stars, en yn 2006 naam se diel oan it twadde seizoen fan dat programma. Beide kearen dûnse hja mei Remco Bastiaansen, mei wa't se úteinlik it sechsde plak berikte. Yn 2009 naam Van Lexmond de presintaasje fan Dancing with the Stars oer fan Sylvana Simons. Yn juny 2008 die Van Lexmond fierders mei oant it trêde seizoen fan Ranking the Stars, van Paul de Leeuw. Datselde jiers presintearre hja by 't simmer Nederland Vertrekt, yn 'e mande mei û.m. Beau van Erven Dorens, Froukje de Both en Robert ten Brink.
Fan jannewaris 2009 ôf hearde Van Lexmond ta de fêste ferfangers fan Winston Gerschtanowitz yn it rabberijprogramma RTL Boulevard. Dy simmer wie se ien fan 'e presintators fan it RTL 4-programma Ik Kom bij Je Eten. Op 23 oktober 2009 wûn Van Lexmond de Gouden Televizier-Ring yn 'e kategory Televizier Talent Award, wêrby't se Eva Jinek en Valerio Zeno fersloech. Fan maart 2011 ôf die se mei Froukje de Both de presintaasje fan TV Makelaar. Op 27 oktober fan dat jier kaam se by RTL Nederlân yn fêste tsjinst. Neitiid presintearre se foar RTL û.m. The Ultimate Dance Battle, X-Factor Backstage, Het Zesde Zintuig en Stabilo Spellingstrijd.
Yn 2012 ûntfong Van Lexmond de Nickelodeon Kids' Choice Award yn 'e kategory favorite stjer Nederlân & Belgje. Yn 2013 die se mei oan it programma Op Zoek naar God, fan 'e Evangelyske Omrop. Dêrfoar liet se har mei fjouwer oare bekende froulju yn it kleaster fan 'e Sint-Paulusabdij yn Oosterhout opslute. Nei dêr in wike trochbrocht te hawwen, joech se oan dat se yndie op in beskate wize de oanwêzichheid fan God ûnderfûn hie. Fan 2013 ôf wie Van Lexmond fierders as sjuerylid belutsen by de talintejacht Everybody Dance Now en as presintatrise by de talintejacht So You Think You Can Dance: The Next Generation. Ek spile se mei Peaske 2014 in ferslachjouster yn The Passion. En fierders die se yn 2014 de presintaasje fan Expeditie Poolcirkel en fan 2015 ôf ek fan 'e programma's Mijn Leven in Puin en Lelijke Eendjes.
Op 6 novimber 2015 waard troch RTL Nederlân bekendmakke dat Van Lexmond tegearre mei Ruben Nicolai op RTL 5 de talintejacht Idols presintearje soe, dy't nei goed acht jier op 'e Nederlânske tillefyzje weromkearde. Yn 2016 die se mei oan It Takes 2, in sjongprogramma op RTL 4. As aktrise spile Van Lexmond yn 2016 en 2017 de rol fan ferpleechkundige Noor yn 'e sikehûssearje Centraal Medisch Centrum. Yn septimber 2017 naam se diel oan The Big Music Quiz, dêr't se yn it ferliezende team siet.
Yn 2018 die Van Lexmond mei oan it realityprogramma Het Perfecte Plaatje, wêryn't se sjen liet hoe goed oft se fotografearje koe. Datselde jiers presintearre se de datingshow Undress for Love, wêryn't de kandidaten foar de kamera út 'e klean giene. Yn maart 2019 waard bekendmakke dat Van Lexmond fan 'e hjerst fan dat jier ôf Wendy van Dijk ferfange soe as presintatrise fan it RTL 4-programma The Voice Senior. Fan dyselde tiid ôf presintearre se ek de programma's Ons Huis Vol Spullen en De Battle. Dat lêste programma kaam behalven yn Nederlân ek yn Belgje op 'e tillefyzje.
Film
Yn 1993 spile Van Lexmond foar earst yn in film. Dat wie Prime Time, mei û.o. Huub Stapel en Esther Roord. Dy film waard lykwols fanwegen finansjele swierrichheden nea ôfmakke. Har debút op it wite doek makke Van Lexmond sadwaande yn 2002 yn Volle Maan, wêryn't se de rol fan Esmé hie, de freondinne fan 'e stoere Bobbie (spile troch Michiel Huisman). Yn 'e tekenfilm Garfield: The Movie, út 2004, wurke Van Lexmond mei oan 'e Nederlânsktalige neisyngronisaasje troch har stim te lienen oan 'e kat Arlene. Ek by Monsters vs. Aliens (2009) en Cars 2 (2011) wie se as stimaktrise belutsen.
Yn 2011 hie Van Lexmond de rol fan reisliedster Ineke yn 'e famyljefilm Penny's Shadow, dy't grutdiels op It Amelân opnommen waard. Dêrby wurke se gear mei har âlde GTST-kollega's Rick Engelkes, Liza Sips en Tanja Jess. Yn 2012 spile Van Lexmond de rol fan suster Louisa yn 'e bernefilm Achtste-groepers Huilen Niet. Fierders wie se yn 2014 te sjen as Lisa yn Toscaanse Bruiloft, en yn 2015 fertolke se de rol fan Wendela Bicker, de frou fan 'e Hollânske riedpinsjonaris Johan de Witt, yn 'e histoaryske spektakelfilm Michiel de Ruyter, oer de santjinde-iuwske Nederlânske seeheld mei deselde namme. Yn 2016 spile Van Lexmond de rol fan Marijke yn 'e lichtfuottige komeedzjefilm Rokjesdag, en yn 2020 wie se te sjen as Roos yn 'e film Casanova's.
Muzyk
Yn 1997 wie Van Lexmond leadsjongster fan har skoalband Easy Freeze. Yn 1998 naam Van Lexmond mei oare akteurs fan 'e soapsearjes Goudkust, Goede Tijden, Slechte Tijden en Onderweg naar Morgen (wêrûnder Josefine van Asdonk, Froukje de Both, Tanja Jess en Jeroen Post) en fierders mei guon presintators fan TMF (lykas Tooske Breugem en Fabiënne de Vries) en mei bokser Regilio Tuur it nûmer Hoop Doet Leven op. Dat wie yn it ramt fan 'e nasjonale helpaksje foar Midden-Amearika, dat troffen wie troch de orkaan Mitch. Mei har Goudkust-kollega Jasmine Sendar brocht Van Lexmond yn 2000 in single út ûnder de namme Bibi & Eva (nei harren rollen), mei as titel Tell Me, Tell Me. Fierders song Van Lexmond mei Sendar en Chantal Janzen yn 2002 it nûmer Break Away foar de soundtrack fan 'e film Volle Maan.
Yn 2006 song Van Lexmond op it album Petje Af fan Ali B mei by it nûmer Je Bent Gewaarschuwd. Der giene in skoft geroften dat dat liet ek as single útbrocht wurde soe, mar dat kaam der net fan. Yn it foarjier fan 2008 waard Van Lexmond troch it bedriuw Argeweb frege om in reklamespotsje yn te sjongen. Dat ferske, mei as titel Alles Altijd, dat skreaun wie troch komponist Tjeerd Oosterhuis en tekstskriuwer Jim Stolze, waard sa populêr dat it yn april fan dat jier ek wier-wier as single ferskynde. It berikte it 36e plak yn de Nederlânske Top 40 en it 29e plak yn 'e Single Top 100. Yn 2012 naam Van Lexmond tegearre mei sjonger Xander de Buisonjé in liet op mei as titel Zo Ver Weg, foar syn album Xander in Concert. Yn 2013 song se mei oare RTL-wurknimmers as RTL Boulevard United yn it ramt fan 'e troansôfstân fan keninginne Beatrix it nûmer Koningin van Alle Mensen, dat in gouden plaat waard en it 6e plak yn 'e Top 40 berikte en it 1e plak yn 'e Single Top 100.
Oare aktiviteiten
Yn 'e moannen jannewaris, april en maaie 2004 wie Van Lexmond yn 'e mande mei û.m. Sonja Silva, Jasmine Sendar en Charly Luske te sjen yn 'e musical ''Costa! in Concert''. Yn 'e simmer fan 2006 presintearre se in radioprogramma op 'e radiostjoerder RTL FM. Van Lexmond posearre twaris neaken foar it manljusblêd Playboy: yn 'e krystedysje fan 2007 en yn 'e edysje fan oktober 2008.
Priveelibben
Van Lexmond leaut yn astrology en feroarsake opsjen doe't se begjin 2021 de Bestoarming fan it Kapitoal yn Washington, D.C. troch oanhingers fan Donald Trump besocht te ferklearjen út 'e stân fan Mars.
Yn oktober 2021 ûntstie opskuor om Van Lexmond hinne doe't út ûndersyk fan it tillefyzjeprogramma Keuringsdienst van Waarde bliken die dat guon fan 'e fia har bedriuw ferkochte "ealstiennen" nep wiene. Sa wie ferhjitte ametist ferkocht as sitryn en in stikje glês as wite jade. Yn it Algemeen Dagblad en Het Parool ferskynden artikels wêryn't dat omskreaun waard as oplichting. Van Lexmond sei dat se gjin saakkundige wie op it mêd fan ealstiennen en dat se it net witte kinnen hie. Boppedat hie se de keapers fuortendaliks finansjeel kompinsearre.
Peterhôf (stêd)
Peterhôf (Russysk: Петерго́ф), fan 1944 oant 1997 Petrodvorets, is mei in ynwennertal fan 85.177 (2019) in middelgrutte foarstêd fan de russyske stêd Sint-Petersburch. Peterhôf leit súdwestlik fan Sint-Petersburch oan de Nevabaai, it meast eastlike diel fan de Finske Golf.
De stêd is benammen bekend fanwegen it troch de russyske tsaren boude grutte paleizekompleks, dat yn 1723 oanlein waard en yn de tiid fan it Russyske Ryk tsjinne as simmerresidinsje fan de tsaren. It paleis, park en de histoaryske binnenstêd waarden yn 1990 op de list fan it wrâlderfgoed fan UNESCO set.
Skiednis
Peterhôf waard yn 1705 troch tsaar Peter de Grutte stifte. Yn it begjin koene de boaten dêr fertrekke om de tsaar nei it eilân Kotlin te farren. It plak waard ynearsten Piterhôf neamd, mar sûnt de jierren 1740 waard it Peterhôf.
Nei it oanlizzen fan in haven yn de jierren 1710 en de bou fan it paleis fan 1723 ôf ûnstie der in delsetting dy't yn 1762 offisjeel stedsrjochten krige. It paleizekompleks mei de parken en tunen waarden yn de 18e en 19e iuw grutter makke.
Nei it ynstoarten fan it keizerryk troch de Oktoberrevolúsje yn 1917 ferlearen de paleizen harren betsjutting as simmerresidinsje fan de tsaar en waarden se in museum.
Yn de Twadde Wrâldkriich lei de stêd yn de frontliny. It museumkompleks rekke slim skansearre, alhoewol't in soad fan de ynrjochting noch yn feiligens brocht wurde koe. De weropbou fan it museum duorre oant yn de jierren 1970.
Goagreve
In goagreve wie it haad fan in goa yn it Frankyske Ryk. Hy hie in bestjoerlike, militêre en juridyske funksje. Goagreven waarden ynearsten út de omkriten fan de kening fan oansteld, letter út de pleatslike adel fan de goa. Hja foarmen mank mei de biskoppen en abten de Frankyske aritokrasy. De goagreve wie ferantwurdlik foar syn eigen goa en moast him foar de kening ferantwurdzje. Dat makke it foar de Frankyske keningen, letter hofmeiers en keizers gâns makliker om it grutte ryk bestjoer te kinnen. It amt wie net erflik en beneamings wiene ynearsten foar it libben, mar yn gefal fan misbestjoer, of it fallen yn ûngeunst by de kening, koe de greve út syn amt set en ferfongen wurden. Doe't it Frankyske Ryk yn de njoggende iuw útinoar foel troch tsierderijen om de troan en it sintrale gesach fuortfoel, waard it greve-amt stadichoan erflik en ûntstiene der mear greeflike dynastyen yn West-Jeropa.
Piotr Świerczewski
Piotr Jarosław Świerczewski (8 april 1972, Nowy Sącz) is in eardere Poalsk fuotballer. Earder spile foar Katowice, Saint-Étienne, Bastia, Gamba Osaka, Olympique Marseille, Birmingham City, Lech Poznań, Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski, Korona Kielce, Polonia Warsaw, Łódź en Zagłębie Lubin.
Ministeriaal
In ministeriaal (fan it Latynske ministerialis dat "tsjinstman" betsjut) wie yn de midsiuwen yn it Hillige Roomske Ryk in persoan dy't fan in net frij komôf wie, mar dy't in wichtige funsje yn it bestjoer en leger tabetroud waard, sa as it behearen fan domeinen en it beweitsjen fan boargen. Hja hiene in eigen juridyske status (it tsjinstrjocht) en waarden tsjinstmanlju (Dútsk: Dienstmannen as Dienstleute) neamd. De ministerialen waarden in wichtich part fan de Dútske ridderoarder
De ministerialiteit ûntjoech him fan de alfde iuw ôf as in selsstannige beropsstân. De spoaren fan harren ûnfrije komôf waarden fan de tolfde iuw ôf wiske.
Yn de lette midsiuwen giene de ministerialen op yn de ridderstân, it stedspatrisiaat en de lânadel. In grut part fan de ridderstân kaam fuort út de ministerialen.
Gruttegast (gemeente)
thumb|right|250px|Lizzing gemeente Gruttegast'' Gruttegast (Grinslânsk: Grodegast, Nederlânsk: Grootegast), is in eardere gemeente yn it noarden fan Nederlân, yn het Westerkertier fan de provinsje Grinslân. De gemeente hie in oerflakte fan 88,29 km² (dêr't 2,60 km² fan wetter is). De hjoeddeiske gemeente wie ûntstien yn 1990 troch gearfoegjen fan de eardere gemeente Oldekerk by Gruttegast. Op 6 novimber 2007 ferklearre it kolleezje fan B en W fan Gruttegast foarstanner te wêzen fan in fúzje mei de gemeente Mearum.
Yn 2013 waard op grûn fan it advys Grenzeloos Grunnen yn de Grinslân út ein set mei in trajekt om yn it Westerkertier ta ien gemeente te kommen, dy't bestean moatte soe út de gemeenten Gruttegast, De Like, Marum en Súdhorn.
Sûnt 1 jannewaris 2019 makket de eardere gemeente Gruttegast tegearre mei de eardere gemeenten De Like, Mearum, Súdhorn diel út fan de gemeente Westerkertier.
Yndieling
De gemeente Gruttegast bestie neist it haaddoarp út de neifolgjende plakken en buorskippen: Doezum, Faan, Gruttegast, Kornhorn, Kuzemer, Kuzemerbalke, Lutjegast, Niekerk, Oldekerk, De Grinzer Pein, Peebos, Sebaldebuorren en De Snipperij.
10e milennium f.Kr.
|-
It 10e milennium f.Kr. of tsiende milennium foar Kristus rûn fan 1 jannewaris 10.000 oant 31 desimber 9001.
Stör
De Stör is in rjochter sydrivier fan de Elbe yn de Dútske dielsteat Sleeswyk-Holstein. Yn de ûnderrin is it ferrin fan it tij noch te fernimmen. thumb|left|250px|It Störsperrwerk
Rin
De Stör ûntspringt 15 km súdeastlik fan Neumünster ûnder Willingrade yn de Kreis Segeberg. Koart nei de boarne is de rivier damme foar de (klassearre) papiermûne fan Groß Kummerfeld. Dêrnei rint er troch de bûtenwiken fan Neumünster, it suden fan de Kreis Rendsburg-Eckernförde en troch de Kreis Steinburg en mûnet op de grins tusken Wewelsfleth en Glückstadt yn de Elbe út. By Heiligenstedten berikt er de polderflakte en begjint er bot te meänderjen.
De Stör is befarber fan Itzehoe ôf (kilometer 53), mar it belang dêrfan wurdt minder.
De wetterstân fan de Stör wurdt oer goed de helte fan de lingte, oant foarby Kellinghusen beynfloede troch it tij. It Störsperrwerk is in stoarmfloedkearing dy't de rivier ôfslút by abnormaal hege wetterstannen.
Keapman
In keapman (meartal: keaplju; as froulike foarm wurdt soms keapfrou brûkt) is in persoan dy't keapwaar opkeapet en dêrnei trochferkeapet mei as doel om dêrby winst te meitsjen. Dêrby fungearret er yn 'e regel as tuskenpersoan tusken de produsint en de konsumint, hoewol't it ek wêze kin dat dêr ek noch ien of mear oare keaplju tuskenyn sitte. It belang fan keaplju is dat se keapwaar faak opkeapje op ien plak (bgl, om it foarbyld fan 'e VOC te brûken, yn Nederlânsk-Ynje) en it wer ferkeapje op in oar plak (yn it gefal fan dit foarbyld Nederlân). Mar de ôfstân hoecht fansels net sa grut te wêzen; foarhinne bestiene yn Fryslân bgl. bûterkeaplju, dy't by de boeren bûter opkochten en it yn 'e stêd (of yn gruttere doarpen) wer ferkochten oan 'e boargers. Ek is it mooglik dat keaplju op ien en itselde plak fungearje as tuskenpersoan tusken de produsint en de konsumint, sadat de produsint him net ek ta hoecht te lizzen op ferkeap. Ut dit soarte fan hannel (of mei in âld wurd keappenskip, útspr.: "kjeppenskip") is de moderne detailhannel ûntstien, en winkellju, dy't tsjintwurdich yn 'e regel net mear as keaplju sjoen wurde, wiene dat fan âlds wol. In winkelman is dan goed en wol beskôge ek neat oars as in sedintêre keapman, yn tsjinstelling ta de omreizgjende kreammers en sutelders fan eartiids of de hjoeddeistige merkkeaplju.
Auwerkerlân
thumb|Fryske Seelannen om 1300 hinne thumb|East-Fryslân om 1600 hinne troch [[Ubbo Emmius]] It Auwerkerlân is in histoarysk lânskip dat yn it midden fan East-Fryslân leit, en in grut gebiet om de stêd Auwerk omfiemet.
It Auwerkerlân grinzget yn it westen oan it Brookmerlân, yn it noarden oan it Norderlân en it Harlingerlân, yn it easten oan Ostringen en yn it suden oan it Lengenerlân en it Moormerlân
Katedraal fan de Berte fan de Faam Marije (Rostov oan de Don)
Skiednis
thumb|left|200px|De katedraal tusken 1900-1917 Doe't yn de 18e iuw hjir in grutte delsetting ûntstie fan soldaten, boargers en keaplju, naam de oerheid it beslút om in tsjerke te bouwen ta eare fan de berte fan de hillige Jongfaam Marije. De lokaasje fan de nijbou waard fûn yn deselde delsetting, tichteby de tsjintwurdige Sintrale Merk. De tsjerke waard boud yn 1781 en iepene op 5 septimber 1781. Tsien jier letter lykwols baarnde op 27 desimber 1791 de tsjerke ôf nei't it bouwurk troch de bliksem rekke wie. Op itselde plak waard yn 1795 begûn mei de bou fan in nije Bertetsjerke, dy't fan de Hillige Synoade yn 1822 in katedrale status krige.
Troch de taname fan de befolking karde de tsaar yn 1854 in ûntwerp foar in nije stiennen tsjerke goed, dy't op it plak fan de yntusken boufallige foargonger kaam. De bou hjirfan fûn yn de jierren 1854-1860 plak neffens in ûntwerp fan de bekende arsjitekt Konstantin Thon. De katedraal toant oerienkomsten mei oare ûtnwerpen fan de arsjitekt, lykas de Moskouse Kristus de Ferlosserkatedraal, de foar it Semenov-rezjimint boude (en yn de jierren 1930 ôfbrutsen) Vvedenksitsjerke yn Sint-Petersburch en (ek net mear besteande) Hillige Geastkatedraal fan Petrozavodsk. It projekt fan Thon waard útfierd troch de arsjitekt A. Kûtepov.
De katedraal waard yn 1937 yn opdracht fan de ateïstyske autoriteiten sletten. By de katedraal waard in dieretún oanlein en de katedraal sels waard brûkt foar opslach. In pear jier letter waarden de heechste ferdjippings fan de klokketoer sloopt. Tidens de Dútske besetting fan Rostov waard de katedraal wer iepene en neitiid net mear sletten. Yn 1950 folge in restauraasje fan de dekoraasjes en de âlde fresko's fan de tsjerke.
Mei de fiering fan it 250-jierrich jubileum fan de stêd Rostov waard yn 1999 de klokketoer wer yn de oarspronklike steat werom brocht.
Beskriuwing
thumb|left|200px|Ynterieur De yn russysk-byzantynske styl boude katedraal wurdt bekroand mei fiif koepels en hat de foarm fan in krús. Yn de katedraal stiet in opmerklike ikonostaze, dy't de foarm fan in kapel hat.
By de tsjerke steane de lytsere Jehannes de Dopertsjerke, de klokketoer mei de doopkapel fan Sint-Nikolaas, in drukkerij, in edukatyf sintrum en in tal oare gebouwen fan it bisdom.
Klokketoer
Tusken 1875 en 1887 waard mei finansjele help fan hannelsju en filantropen de 75 meter hege klokketoer boud yn de styl fan it klassisisme en de renêssânse. Om't men bang wie dat de klokketoer troch de Dútske oanfallers brûkt as referinsjepunt brûkt wurde koe foar artillery en fleantugen, waarden yn july 1942 op grûn fan in beslút fan it Regionale Komitee fan de KPSU de twa boppenste ferdjippings opblaasd. Yn 1949 waard ek de twadde ferdjipping fan de toer sloopt.
De rekonstruksje fan de toer folge yn 1999. Ek krige de toer wer nije klokken. De nije klokken drage tsjintwurdich de nammen fan hilligen, wylst de foargongers de nammen fan bestjoerders droegen. Ek ferskille de nije klokken mei de âlde yn swierte. De grutste klok is ferneamd nei Panteleimon de Genêzer en hat in gewicht fan 4.000 kg.
Visitor
"Visitor", "Visitors", "The Visitor" of "The Visitors" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Piotrków Trybunalski
Piotrków Trybunalski (, likernôch pjotrkoef triboennalskie; Dútsk: Petrikau) is in stêd yn it Poalske woiwodskip Łódź dy't in selsstannige powiat foarmet. It oerflak beslacht 67,26 km², it ynwennertal in lytse 75.000 (2016).
De stêd leit net fier fan Piotrków oan de rivieren de Strawa en Strawka, in sydrivier fan de Pilika.
Ut de skiednis
Yn 1939 wennen der op 50.000 ynwenners, 10.610 Joaden yn Piotrków Trybunalski. Dêr ûntstie it earste Joadske getto yn fan Nazy-Dútslân beset Europa. De Joaden waarden ôffierd nei konsintraasjekampen yn Auschwitz en Lublin.
Demografy
Ynwenners 2006 :
Igor Cornelissen
Igor Cornelissen (Swolle, 3 maaie 1935 – dêre, 13 maart 2021) wie in Nederlânske sjoernalist en auteur. Hy wie sjoernalist by Het Vrije Volk (1956-1958) en redakteur by Vrij Nederland (1962-1996). Fan 1990 oant 2000 skreau er de rubryk Voetnoot yn Het Parool.
Biografy
Cornelissen waakste op yn Swol as bern fan in joadske mem en net-joadske heit. Njonken syn sjoernalistike wurk is er warber west foar de studinteferiening Politeia en wie er lid fan de Nederlânske takke fan de Fjirde Ynternasjonale. Yn 1971 sei er de trotskistyske beweging farwol.
De artikelen fan Cornelissen geane benammen oer politike rânefigueren, sosjale striid, East-Europa, kommunisme, spionaazje en de Twadde Wrâldoarloch. Teffens hat er romans en skiedkundige boeken skreaun.
Yn 1983 publisearre Cornelissen it earste diel fan syn memoires: Van Zwolle tot Brest-Litowsk. Yn Raamgracht 4 út 1998 naam er de tried fan syn libbensferhaal wer op. Dat diel begjint mei syn oantreden as redakteur by Vrij Nederland yn 1962 en einiget nei de dea fan syn mem en syn weromgean nei Swol yn 1976. Dêrnei soene noch trije dielen mei oantinkens ferskine.
Cornelissen wie in leafhawwer fan jazz en spile as amateur trompet yn ferskate formaasjes. Hy trede op mei oare amateurs sa as KRO-presintator Lex Lammen (drums), tekener Frits Müller (tenoarsaksofoan) en Volkskrant-sjoernalist Henk Strabbing (trombone), mar ek mei profesjonele jazzmusikanten as Hans IJzerdraat, F.B. Hotz en Johnny Meijer.
Cornelissen stoar op 13 maart 2021 yn de âldens fan 85 jier oan in hertoanfal.
Mississippy-Tsjippewa
De Mississippy-Tsjippewa (Ingelsk: Mississippi Chippewa; Odjibwe: Gichiziibiwininiwag) foarmje in histoarysk folksdiel fan 'e Odjibwe (Ingelsk: Ojibwe), dy't ek wol Tsjippewa (Chippewa) neamd wurde, in grut Algonkwynsktalich Yndiaansk folk út it gebiet fan 'e Grutte Marren yn 'e Feriene Steaten en Kanada. De Mississippy-Tsjippewa omfiemen histoarysk de meast súdlik libjende troepen fan 'e Odjibwe, en ûntliene harren namme oan 'e rivier de Mississippy (Mississippi), oan 'e bopperin wêrfan't se taholden yn wat no de Amerikaanske steat Minnesota is.