cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SC It Hearrenfean
Gong nei de subtop (1994 - 2010)
It earste seizoen yn it nije stadion waard in goed jier. De heale finale fan de KNVB-beker waard helle en yn de kompetysje einige de ploech op it 9e plak. Dat seizoen begûn ek in oare kwaliteit fan de klup nei boppe te kommen: it skoutingsapparaat. Yn desimber 1994 waard it grutte Deenske talint Jon Dahl Tomasson oanlutsen. Hy wie de earste fan in hiele rige Skandinavyske fuotballers dy't by SK It Hearrenfean te spyljen kamen.
De jierren dêrnei gie it hieltyd better mei de klup. Yn 1996 waard it sânde plak helle, krek as in jier letter yn 1997. De klup prestearre goed yn sawol de kompetysje fan 1996/1997 as yn de striid om de KNVB Beker. Foar de twadde kear helle de klup de finale fan de beker. Dizze kear wie Roda JC út Kerkrade de tsjinstanner. SK It Hearrenfean gie as grutte kânshawwer de finale yn, mar úteinlik waard mei 4-2 ferlern.
Seizoen 1997/1998 wie foar de Feansters it earste jier dat der Europeesk fuotbal helle waard. Omdat de finalisten fan de KNVB-beker beide al Europeesk fuotbal helle hienen, waard der in wedstriid tusken de ferliezend healfinalisten spile, SC It Hearrenfean en FC Twinte. It Hearrenfean wûn de wedstriid, op neutraal terrein yn it stadion fan FC Swol, mei 3-1, wêrtroch't it in plak yn it lêste jier fan it Europa Kup II-toernoai krige. Ien fan de útblinkers by dy wedstriid wie Ruud van Nistelrooij, dy't koart dêrnei nei PSV gie. Yn de kompetysje einige It Hearrenfean op it 6e plak.
Yn 1999/2000 sette SK It Hearrenfean de grutste prestaasje út harren skiednis oan doe ta del. Troch it twadde plak, efter kampioen PSV, mocht de klup yn de Champions League-edysje fan 2000/2001 útkomme. Dêryn spile de ploech tsjin it Frânske Olympique Lyon, it Spaanske Valencia en it Grykske Olympiacos Pireaus. Thús waard der wûn fan Olympiacos en út spile SK It Hearrenfean lyk tsjin Valencia: in knappe prestaasje, want Valencia kaam letter dat jier yn de finale fan it toernoai. De prestaasjes fan It Hearrenfean wienen lykwols net genôch om fierder te kommen. Yn de kompetysje wienen de prestaasjes dat jier net bêst, It Fean waard 10e, mar hie mei it aventoer fan de Champions League dochs in goed jier hân.
Yn 2002 hie 't Fean de minste seizoenstart ea. Earst yn de njoggende spylronde wûn de klup in wedstriid. De posysje fan Foppe de Haan waard yn de krante, op telefyzje en op de radio ta diskusje steld, mar it bestjoer stjoerde De Haan net fuort en hy makke it seizoen ôf. Uteinlik waard 't Fean 7e.
Oan it begjin fan it nije seizoen, 2003/2004, waard bekend makke dat De Haan oan de ein fan it seizoen ophâlde soe as trainer fan It Hearrenfean. Nei njoggentjin jier soe er net mear wurksum wêze foar de klup. By it ôfskie fan De Haan, by de ien-nei-lêste wedstriid fan it jier, waard yn it Abe Lenstra Stadion it fjirde plak feilichsteld.
De opfolger fan De Haan waard Gertjan Verbeek, dy't ek as spiler en assistint-trainer by de klup wurksum west hie. Mei Verbeek as trainer groeide SK It Hearrenfean út ta in fêste subtopper yn it Nederlânske fuotbal. Under Verbeek brutsen spilers as Klaas Jan Huntelaar, Georgios Samaras en Miralem Sulejmani troch; spilers dy't letter foar miljoenen oan oare klups ferkocht waarden.
Yn desimber 2007 krige Verbeek te hearren dat syn ôfrinnende kontrakt net ferlinge wurde soe. Sadwaande moast de trainer oan de ein fan it seizoen 2007/2008 op 'e syk nei in nije klup. Yn dit lêste seizoen fan Verbeek as trainer fan de klup einige It Hearrenfean op it fiifde plak, mei meastentiids goed fuotbal en in soad doelpunten: 88, it grutste tal doelpunten dat de klup ea yn ien seizoen makke hat.
Seizoen 2008/09
Op 25 maart 2008 makke de kluplieding bekend dat de Noar Trond Sollied de nije haadtrainer waard. Tegearre mei syn assistint Chris van Puyvelde tekene Sollied in kontrakt foar twa jier.
Yn it earste jier mei Sollied as trainer hie de klup daalks sukses. Yn de kompetysje eindige de klup op it fiifde plak. It seizoen gong lykwols de klupskiednis yn as it seizoen dêr't It Hearrenfean foar it earst yn syn skiednis in nasjonale earste priis wûn: de KNVB Beker. Trochdat It Hearrenfean yn de rin fan it toernoai MVV, de amateurklup Haaglandia, Feyenoord, NEC en FC Foalendam útskeakele, kaam de klup yn de finale telâne. De tsjinstanner wie FC Twinte. Sa'n 25.000 Hearrenfean-supporters tôgen nei De Kuip yn Rotterdam, dêr't de finale spile waard. Uteinlik waard It Hearrenfean, nei strafskoppen, de winner.
Seizoen 2009/10
Nei fjouwer wedstriden yn it seizoen 2009/2010 waard trainer Trond Sollied al ûntslein. Ek fan syn assistint Chris van Puyvelde naam It Hearrenfean ôfskie. Neffens it bestjoer lei Sollieds wize fan arbeidzjen te fier út de rjochting fan wat de klup woe. Yn de tiid foar it stuit fan it ûntslach hie Sollied al in pear kear wurden hân mei it bestjoer oer de ynfolling fan de seleksje. Ek soe de medyske staf harren wurk net goed dwaan. De doetiidske foarsitter Yme Kuiper neamt de dei fan it ûntslach fan Sollied in 'swarte bledside yn de skiednis fan It Hearrenfean'. As ferfanger fan Sollied waard Jan de Jonge oansteld, dy't oant dat stuit by SK It Hearrenfean as haad jeugdopliedingen oan de slach wie. Ek De Jonge krijt de ploech net oan it fuotbaljen en tsjinnet op 3 febrewaris 2010 syn ûntslach as haadtrainer yn. Op 5 febrewaris makke de kluplieding bekend dat Jan Everse it seizoen ôfmeitsje soe by It Hearrenfean. Under Everse syn lieding slút SK It Hearrenfean it seizoen ôf mei it 11e plak yn de kompetysje.
Yn de KNVB-beker wurdt de klup al ier útskeakele, yn de achtste finales is PSV yn it Abe Lenstra Stadion te sterk.
Reorganisaasje (2010 - 2013)
It getonger yn it seizoen 2009/2010 late in swiere perioade foar de klup yn. Op 12 maart 2010 makke Bart van der Meer as foarsitter fan de rie fan kommissarissen bekend dat der in nije direksjestruktuer komme sil. Yn de simmer soe der nei in nije foarsitter socht wurde dy't leiding jaan moat oan de direksjeleden Yme Kuiper, Henk Hoekstra en Jan van Erve. De organisaasje fan de klup waard foar in grut part feroare. Foar it earst sûnt it fuort gean fan foarsitter Koos Formsma kaam der wer ien foarsitter, ynstee fan trije ferskate einferantwurdliken. Dêrnjonken waard yn de namme fan Johan Hansma foar it earst yn de klupskiednis in technysk direkteur oansteld. Ek de rie fan kommissarissen sels gie oer de kop. It wie de bedoeling dat tusken 2010 en 2012 fiif fan de seis kommissarissen ferfongen waarden, allinnich Theun van der Meulen koe sitten bliuwe. Riemer van der Velde, ien fan de kommissarissen, stapte fuortendaliks op.
Op 26 maaie 2010 waard bekend makke dat skoalbestjoerder Robert Veenstra de nije foarsitter waard. Op 1 augustus 2010 begûn er mei syn wurksumheden. Oars as de bedoeling wie, bleau fan de eardere bestjoersleden allinnich Jan van Erve oan. Earder al wie bekend makke dat Ron Jans fan it seizoen 2010/2011 ôf de nije trainer fan de klup waard.
Yn oktober 2010 waard by de presintaasje fan de jiersifers bekend dat SK It Hearrenfean oer it boekingsjier 2009/2010 in ferlies fan 14,9 miljoen euro laat hat. Mei troch dy resultaten is ôfsjoen fan ferbou fan it Abe Lenstra Stadion. Ek it tal kontraktspilers moast om dy reden werombrocht wurde om de situaasje te kearen. Dêr wie oan de ein fan it seizoen 2009/2010 al in begjin mei makke troch ôfskied te nimmen fan tolve spilers, ûnder wa Gerald Sibon, Paulo Henrique en Michael Dingsdag. It tal kontraktspilers moast yn de takomst noch fierder werombrocht wurde.
Lykas it seizoen derfoar wie ek it fuotbalseizoen 2010/2011 teloarstellend foar It Hearrenfean. Under lieding fan de nije trainer Ron Jans waard it seizoen ôfsletten mei in 12e plak. Ek yn de KNVB Beker waard min prestearre: al yn de earste wedstriid yn it toernoai ferlear It Hearrenfean thús mei 0-2 fan NAC Breda.
It twadde seizoen ûnder lieding fan Ron Jans, 2011/2012, ferrûn in stik better mei in fiifde plak yn de kompetysje en it beheljen fan de heale finale fan de KNVB-beker. Benammen it spul fan de oanfallers, Luciano Narsingh, Bas Dost en Oussama Assaidi, foel op. Alle trije spilers ferlieten nei it seizoen de klup foar in stap hegerop (Narsingh nei PSV, Dost nei VFL Wolfsburg en Assaidi nei FC Liverpool). Rjochtsfoar Narsingh waard troch bûnscoach Bert van Marwijk sels selektearre foar it Nederlânsk alvetal en wie ien fan de spilers dy't mei gie nei it Europeesk Kampioenskip fuotbal 2012 yn Poalen en Oekraïne.
Nettsjinsteande de resultaten waard al op 5 jannewaris 2012 bekend makke dat it kontrakt fan trainer Ron Jans, dat nei it seizoen ôfrûn, net ferlinge wurde soe. Ynstee dêrfan waard in moanne letter bekend dat Marco van Basten de nije trainer fan de klup waard.
Technyske staf
Bywurke oant 24 novimber 2022
Amateurfuotbal
Hjirûnder steane alle einresultaten fan SK It Hearrenfean yn de perioade 1922-1954. It giet om alle resultaten fan de klup yn it amateurfuotbal sûnt de stifting fan de feriening.
Profesjoneel fuotbal
Yn de Earedifyzje is it heechste plak dat de klup behelle hat it twadde plak. Dat barde yn it seizoen 1999/2000. Mei dat twadde plak waard Champions League-fuotbal helle.
Kening-keizer
In kening-keizer of keizer-kening (of yn 'e froulike foarm keninginne-keizerinne of keizerinne-keninginne) is de titel dy't droegen wurdt troch in monarch dy't tagelyk kening fan it iene lân en keizer fan it oare lân is. Sa'n titel is ornaris it resultaat fan in personele uny tusken in keninklike en in keizerlike kroan, wêrby't erkend wurdt dat de beide lannen polityk en/of kultureel faninoar ferskille, en teffens yn status (mei't in keizer heger yn rang is as in kening). De twafâldige titel fan in kening-keizer wiist yn 'e regel op in twafâldige rol, mar it kin ek wat wêze dat inkeld kreëarre wurdt om it prestiizje fan in hearsker te fergrutsjen. Yn elts gefal makket de twafâldige titel lykwols dúdlik dat de personele uny net ienfâldichwei in gefal fan anneksaasje is, wêrby't ien lân it oare opslokt.
Britske Ryk
It bekendste foarbyld fan in kening-keizer komt út 'e skiednis fan it Britske Ryk. Keninginne Fiktoaria fan it Feriene Keninkryk waard yn 1877 troch it Britske regear de titel fan keizerinne fan Britsk-Ynje taparte en waard doe sadwaande in keninginne-keizerinne. De suggestje, dy't yn 'e titel besletten leit, dat in keizerinne heger yn status is as in keninginne, en dat itselde dêrom jildt foar it keizerryk yn ferhâlding ta it keninkryk, waard dêrby foarkomd troch de (eins legere) titel fan keninginne foarop te setten. Alle opfolgers fan Fiktoaria oant en mei har oerbeppesizzer George VI wiene kening-keizers oant Britsk-Ynje yn 1947 ûnôfhinklik waard yn 'e foarm fan 'e nije lannen Yndia en Pakistan.
Eastenryk-Hongarije
Eastenryk-Hongarije, ek wol de Dûbeldmonargy neamd, wie in lân yn Midden- en East-Jeropa dat bestie oant 1918. It ûntstie yn 1867 út it Keizerryk Eastenryk, doe't troch de Ausgleich it yn 1526 troch Eastenryk anneksearre Keninkryk Hongarije wer selsbestjoer ûntfong. De titel 'kening fan Hongarije' krige dêrtroch in status dy't dy fan 'keizer fan Eastenryk' hast belykje koe. Hoewol't de hearskers fan it lân dêrom eins keizer-keningen wiene, waard dy titel yn Eastenryk-Hongarije nea sa brûkt. Ynstee spriek men fan 'e "keizer en kening" (Dútsk: Kaiser und König; Hongaarsk: császár és király), en yn 'e eigenskipswurdlike foarm fan "keizerlike en keninklike" (kaiserlich und königlich, ôfkoarte ta k.u.k. of ta k. & k.). Sa wie de lânmacht fan Eastenryk-Hongarije it Keizerlike en Keninklike Leger (Kaiserliche und Königliche Armee).
Italjaansk koloniaal ryk
Nei de ferovering fan Abessynje troch de Italjanen yn 'e Twadde Italjaansk-Abessynske Oarloch fan 1936 naam kening Fiktor Emmanuël III fan Itaalje de titel 'keizer fan Abessynje' oan. Hy waard doe sadwaande ek in kening-keizer. Yn Abessynje waard er fertsjintwurdige troch in ûnderkening, dy't ek de gûverneur-generaal fan Italjaansk-East-Afrika oanstelde. (Dy koloanje bestie behalven út Abessynje út Italjaansk-Somalylân en út Italjaansk-Eritreä.) Dizze sitewaasje wie lykwols fan relatyf koarte doer, mei't Abessynje nei it útbrekken fan 'e Twadde Wrâldoarloch yn 1941 troch Britten befrijd waard.
Dútske Ryk
Yn 1871 feriene de Noarddútske Bûn mei de Súddútske steaten en foarmje it Dútske Keizerryk. Neffens de grûnwet waard de kening fan Prusen, doe Wilhelm I, kroand ta Dútske keizer (Deutscher Kaiser). Dêrmei wiene de foarsten fan it Hûs Hohenzollern tagelyk Dútske keizers en keningen fan Prusen. Wilhelm hie graach de titel "Keizer fan Dútslân" (Kaiser von Deutschland) hawwe wollen, dochs dat soe ta problemen mei de Súddútske foarsten en mei Eastenryk late. Dêrom
Nei de delklap yn de Earste Wrâldkriich en de Dútske Revolúsje, besocht keizer Wilhelm II de titel "kening fan Prusen" te hâlden wylst er opstapte as Dútske keizer. Hy hoopte dêrmei noch in personele uny tusken it Keninkryk Prusen en it Dútske Keizerryk te behâlden. Neii't er de oanrekomandaasje krige dat er de iene troan net hâlde koe sûnder te oare, wie er twongen om troansôfstân te dwaan en dêrnei libbe er de rêst fan syn libben yn ferballing yn it Hûs Doarn yn Nederlân.
SC It Hearrenfean
Profesjoneel fuotbal
Yn 1970 waard It Hearrenfean kampioen yn de Twadde Difyzje. Oant no ta is dat it iennichste kampioenskip dat SK It Hearrenfean behelle hat yn it betelle fuotbal.
Kening-keizer
Dútske Ryk
De keizer fan it Hillige Roomske Ryk wie tagelyk ek kening fan Dútslân, Itaalje, Boergonje en Bohemen.
SC It Hearrenfean
Profesjoneel fuotbal
Yn de tabellen hjirûnder steane alle resultaten fan SK It Hearrenfean tusken 1955, it earste seizoen fan it proffuotbal yn Nederlân en 1970, it jier dat de klup kampioen waard en definityf promovearre nei de Earste Difyzje.
Yn ûndersteand printsje steane alle resultaten fan SK It Hearrenfean sûnt 1971 oant 2010. (De play-offs binne net meirekkene yn dit printsje. It giet dus om de stân nei 34 wedstriden).
Beker
It Hearrenfean hat trije kear yn de finale fan de KNVB Beker stien. De earste kear barde dat as Earstedifyzjeklup, yn 1993. Sûnt dat jier hat der nea wer in Earstedifyzjeklup yn de finale fan de beker stien. De finale waard mei 6-2 fan AFC Ajax ferlern.
De twadde finale wie fjouwer jier letter, yn 1997. Ek dy finale waard ferlern, no fan Roda JC, mei 4-2.
De tredde finale wûn It Hearrenfean fan FC Twinte nei strafskoppen mei 5-4 (einstân 2-2). De beslissende strafskop waard nommen troch Gerald Sibon. Yn de wedstriid skoarden Goran Popov (27e minút) en Bonaventure Kalou (112e).
Neist de trije kear dat It Hearrenfean de finale berikte, hat de klup ek noch trije kear de heale finale helle. Dat barde yn 1995, 1998 en 2001.
Yn Jeropa
SK It Hearrenfean spile foar it earst fuotbal yn Europeesk ferbân yn 1995, yn de Yntertoto Kup, in kompetysje wêrfoar't klups harren ynskriuwe koenen at se meidwaan woenen. Yn totaal hat de klup seis kear oan dat toernoai meidien, wêryn't yn it ferline in plak yn in oare Europeeske fuotbalkompetysje fertsjinne wurde koe. Yn de seis kear is de klup dêr nea yn slagge. Op it stuit bestiet dit toernoai net mear.
De earste kear dat It Hearrenfean oan in wier Europeesk toernoai meidie, wie yn it seizoen 1998/1999, yn de net mear besteande Europa Kup II. Dat jier einige it Europeeske fuotbal foar It Hearrenfean yn de twadde omgong.
Yn it seizoen 2000/2001 folge ien fan de hichtepunten út de skiednis fan de Feansters, want dat jier waard der yn de Champions League spile, it heechste Europeeske klupfuotbaltoernoai. Tsjinstanners wienen Valencia, Olympique Lyon en Olympiacos Piraeus. In súkses op sportyf gebiet wie it net, der waard mar ien kear wûn en ien kear lykspile.
Fan it seizoen 2004/2005 ôf hat It Hearrenfean in perioade fan seis jier efterinoar Europeesk fuotbal helle. Fan 2004 oant 2008 waard der spile yn de UEFA Kup, dy't tsjintwurdich werneamd is nei Europa League. De Europa League is ek de kompetysje dêr't SK It Hearrenfean yn it seizoen 2009/2010 warber wie. Dat slagge de klup dêrnei noch ien kear, yn it seizoen 2012/2013.
Rekôr
Foar in grutter oersjoch fan rekôrs en statistiken sjogge jo op List fan rekords en statistiken fan SK It Hearrenfean
Akkommodaasje
Yn it begjin, nei de stifting fan de klup, waarden de westriden fan Athleta, sa't de klup doe noch hjitte, spile by de Thialf-baan, op de hoek fan de Fan Maasdykstrjitte en de Rôzenstrjitte. Dêr waard in stikje lân hierd dêr't de wedstriden op spile waarden. Al fjouwer jier letter, yn 1924, moast der in nije akkommodaasje socht wurde, omdat de klup nei de tredde klasse fan it NFB promovearre wie, wêrtroch't hegere easken steld waarden oan de fjilden. It nije fjild lei oan de Ljouwerterstrjitwei, efter it âlde tolhûske dêr.
thumb|left|Sûnt 1994 spilet SC It Hearrenfean yn it Abe Lenstra Stadion.
Yn 1928 ferhuze de klup wer, diskear nei de lettere J.H. Kruisstrjitte. Der kamen klaaiboksen en sels in houten tribune te stean, dy't goed fjirtich jier stean bleaune. Yn de rin fan de jierren is der in protte ferboud oan it stadion, dat de namme Sportpark Noard hie; dat begûn al yn 1937. Yn de tiid fan de njoggen kampioenskippen op 'e rige wie it stadion fierstente lyts. Mei heabalen waarden mei de wedstriden tribunes boud, wêrtroch't der wol 20.000 minsken yn it stadion koenen.
Begjin jierren njoggentich foldie Sportpark Noard net mear oan de easken dy't de klup stelde. De ambysjes wienen grut en it stadion te lyts. Sadwaande waard der besletten om in nij stadion, oan de eastkante fan de Rykswei 32 te bouwen. Dit stadion, it Abe Lenstra Stadion, koe yn it begjin oan goed 14.000 minsken plak biede, mar dat wie al gau net mear genôch. Nei tal fan ferbouwingen waard it stadion úteinlik útwreide nei sa'n 26.000 sitplakken. Tsjintwurdich makket it stadion diel út fan Sportstêd It Hearrenfean.
De trainingsfjilden fan SC It Hearrenfean lizze sûnt 1996 oan de oare kant fan de Rykswei 32. Mei de amateurs fan Fuotbalferiening It Hearrenfean hat de sportklup dêr Sportpark Skoatterwâld yn gebrûk. Dat kompleks hat tsien fuotbalfjilden en by it haadfjild stiet in tribune dêr't 500 minsken op sitte kinne.
Skaaimerk en klaaiïng
thumb|right|It shirt fan SK It Hearrenfean yn 2007, hjir mei Gonzalo García García.
Skaaimerk
It skaaimerk fan SC It Hearrenfean bestiet út in Fryske flagge yn de foarm fan in t-sjirt. Fan links nei rjochts stiet yn in blauwe baan sc Heerenveen te lêzen.
Klean
It tenu fan SK It Hearrenfean bestiet út in shirt yn de kleuren fan de Fryske flagge. Yn omheechgeande banen fan blau en wyt steane de pompeblêden. Fjirders wurdt der spile yn in wite broek en swarte sokken.
De kleuren fan it úttenu ferskille fan jier ta jier. Sa hat yn it ferline de kleur fan dit tenu ek wol blau west. Yn it seizoen 2018/2019 bestiet it tenu foar útwedstriden út in folslein read tenu.
Oanhing
It Hearrenfean hat har oanhing sûnt de begjin fan de jierren 80 mear as ferdûbele. Dat hat alles te krijen mei it belied en de prestaasjes fan de klup, mar ek mei it (fer)bouwen fan it nije Abe Lenstra Stadion. Dêr’t yn it seizoen 1987/1988 trochstring noch mar 3.278 minsken nei de wedstriden fan de klub kamen, woeks dat tal hurd. Yn it earste jier dat de klup yn de Earedifyzje spile, 1990/1991, kamen der trochstrings 8.888 minsken nei de westriden, ek nei de degradaasje fan dat jier bleau it besikerstal op like hichte stekken. Mei de bou fan it nije Abe Lenstra Stadion koe de klpb mear supporters yn harren stadion bergje: yn it jier 1994/1995 lei it taskôgerstal trochstrings op 12.682. It ‘nije’ Abe Lenstra Stadion wie alwer gau te lyts en troch de jierren hinne hawwe der ferskate ferbouwingen oan it stadion west om mear romte te jaan oan de oanhing. Yn 2004 waard begûn mei de grutte ferbouwing yn it ramt fan Sportstêd It Hearrenfean. Yn stappen waard it stadion útwreide. Der kinne no sa’n 26.000 minsken sitte.
Yn it ferline is der ûndersyk dien nei it merkegebiet fan de fuotbalklups yn Nederlân. Ut dizze ûndersiken komt nei foaren dat SC It Hearrenfean har oanhing troch hast hiel Fryslân sitten hat. Oare boarnen fermelde ek de Noardeastpolder, Stienwikerlân, Westerveld, Meppel en De Wolden as gemeenten dêr't mear as de helte fan de minsken dy’t nei betelle fuotbalwedstriden geane by SK It Hearrenfean komme.
Supportersferieningen
SK It Hearrenfean hat twa offisjele supportersferieningen, de Feanfan Supportersklub, stifte yn 1981 en Nij Noard (Nieuw Noord), dat stifte waard yn 2001.
Sûnt it seizoen 2005/2006 beskikt Nij Noard oer in eigen sfearfak oan de noardkante fan it stadion, dêr’t 1.000 minsken yn kinne. De supportersferiening Feanfan hat ek in eigen fak, dat oan de súdkante fan it stadion is. Tegearre mei Aksje ‘67 publisearret de feriening it supportersblêd Feanfan, dat ferspraat wurdt yn in oplage fan 5.500 eksimplaren.
Foar de jongerein binne de Junior Heroes en de Feanatics troch de klup stifte.
Topskutters
Yn dizze list steane alle topskutters sûnt 1990. It giet hjir allinnich om de doelpunten dy't makke binne yn de kompetysje.
Trainers
thumb|right|150px|Ron Jans
It Hearrenfean hat yn harren skiednis 37 trainers hân. Hjirûnder in list fan dizze trainers:
Linnaeusklokje
It Linnaeusklokje "Linnaea borealis" (borealis = "fan it noarden") is in saneamde twillingblom (nei de bloeifoarm) neamd nei Carolus Linnaeus. It plantsje komt foar yn it noarden fan Jeropa en yn sawat alle berch-eftige gebieten yn Jeropa.
Frâns fan Eysinga (1594-1661)
Frans fan Eysinga, (1594 - Oentsjerk, 3 septimber 1661), wie de soan fan Aede fan Eysinga en Foeck fan Eelsma.
SC It Hearrenfean
Internationals
Troch de jierren hinne hawwe der ek spilers by It Hearrenfean spile dy't wol foar Oranje spile hienen, mar dizze spilers kamen net foar it Nederlânske alvetal út yn harren Hearrenfean-perioade.
Linnaeusklokje
It Linnaeusklokje is in tige beskieden, kwetsber plantsje. It hat in hichte fan sa'n 10 sm, mei twa lytse blomkes op in tin stâltsje.
Frâns fan Eysinga (1594-1661)
Frans fan Eysinga gie op jonge leeftyd yn militêre tsjinst en waard kapitein fan in Frysk rezjimint. Yn july 1620 folge hy as Frysk ealman de lykstaasje fan greve Willem Loadewyk fan Nassau. Hy naam syn ûntslach út de tsjinst en waard op 25 jannewaris 1622 grytman fan Tytsjerksteradiel en hie folmacht op de Lândei foar it kertier Eastergoa. In jier of wat letter waard er lid fan Deputearre Steaten. Hy bleau oant 1656 lid fan de Steaten fan Fryslân. Dat jier die hy ôfstân fan syn gritenij foar syn skoansoan Scipio (Sippe) Meckema fan Aylva fan Tammingaburg. Dêrnei bleau er wenjen op Eysingastate yn Oentsjerk en waard yn de doarpstsjerke fan dat plak begroeven.
SC It Hearrenfean
Internationals
Yn 2000 waard Anthony Lurling oprôpen foar de ynterlân tsjin Ierlân op 2 septimber, mar Lurling kaam net oan spyljen ta yn dy wedstriid. It hat foar him de iennichste kear west dat hy by de seleksje fan it Nederlânske alvetal siet.
Linnaeusklokje
Yn Nederlân is it plantsje seldsum. It komt spoaradysk foar op de Waadeilannen.
Douwe van der Meer
Douwe J. van der Meer (Menaam, 1917 - Ljouwert, 2002) wie in genealooch en sûnt 1946 skoalhaad yn Ternaard en yn Reduzum fan 1949 oant syn pensioen yn 1977.
SC It Hearrenfean
Internationals
Yn 2008 die it Nederlânske fuotbalalvetal ûnder 21 mei oan de Olympyske Simmerspullen yn Peking. Yn de seleksje fan dizze ploech sieten trije spilers dy’t op dat stuit warber wienen foar It Hearrenfean. It gie om Calvin Jong-A-Pin, Roy Beerens en Gerald Sibon. Dy leste makke ek twa doelpunten op it toernoai. De ploech waard yn de kwartfinale útskeakele troch Argentynje. Njonken dizze spilers wie ek Foppe de Haan âld-haadtrainer fan It Fean derby, De Haan wie de bûnscoach fan de ploech.
Frâns fan Eysinga (1594-1661)
Frans fan Eysinga wie op 19 desimber 1623 troud mei Hylck fan Eysinga (1603-10 maart 1652), dochter fan Tjalling fan Eysinga en fan Luts fan Dekama. Ut dat houlik kamen trije dochters, dêr't Lisck fan mei de boppeneamde grytman troude; Hylck, de jongste dochter, mei dy syn broer Tjaerd fan Aylva en de âldste, Foeck fan Eysinga, yn 1655 de frou waard fan Gemme Laes fan Burmania, houtvester en plomgreve fan Fryslân, widner fan Rinthje fan Eysinga.
Douwe van der Meer
Foarsitter fan it Genealogysk Wurkforbân sûnt 1959 en fan de Fryske Rie foar Heraldyk. Publisearre ûnder oare oer toponimen yn Fryske plaknammen diel 12 en 13, oer grêfskriften, states en testaminten yn ferskate Genealogyske Jierboekjes. Ek oer Fryske 16e iuwske skilders, Gysbert Japiks en it laach Uilenburch yn De Vrije Fries.
SC It Hearrenfean
Klupliet
Kearsang: Twadde part kearsang: (Dit wie earder it deuntsje by in doelpunt fan It Hearrenfean)
Kearsang:
Douwe van der Meer
Om't er ek oargelist wie, hie er grutte niget oan 'e muzykskiednis en hat ferskate artikels skreaun of meiwurke oan boeken oer oargelbouwers en houtsnijers. Om't syn belangstelling hiel breed wie, kaam er sels hast net ta it skriuwen fan boeken, mar waard er troch in protte oaren frege om gegevens en sadwaande komt er in protte foar yn noate-apparaten.
SC It Hearrenfean
Klupliet
Kearsang (sûnder it twadde part) oanfolle mei:
Douwe van der Meer
Krige foar syn krewearjen yn 1976 de Joast Halbertsmapriis.
SC It Hearrenfean
Haadsponsoaren
Sûnt 1985 hat SK It Hearrenfean in haadsponsor, dy't ûnder oare op it shirt te sjen is. Yn totaal hat de klup fiif haadsponsers hân. Yn 1985 wie AA drink de earste sponser, sûnt 2016 is dat GroenLeven.
Kleansponsoaren
De kleansponsor is de sponsor dy't de klean fan de fuotbalklup fersoarget. Yn de njoggentiger jierren wie it Dútske adidas de kleansponsor. Dat waard letter oernaam troch it eigen merk fan de klup, dat Abe hjitte. Omdat it eigen kleanmerk net genôch jild opsmiet waard Umbro de nije kleansponsor. Sûnt it seizoen 2008/2009 docht Jako it, foar 1,1 miljoen euro it seizoen.
Literatuer
Oare besibbe literatuer:
VéGé
VéGé is VErkoop GEmeenschap, it wie in Nederlânske organisaasje fan selsstannige winkellju. Se waard 1938 oprjochte troch de grossier Theo Albada Jelgersma út Breda.
De VéGé wie mei De Spar, de Centra en de ViVo ien fan de fjouwer grutte Nederlânske frijwillige filiaalbedriuwen. Yn 1939 wienen 2.400 winkels lid fan de organisaasje. Nei de oarloch kamen der ek festigingen bûten Nederlân. Yn 1961 wienen 28.900 winkellju by de VéGé oansletten yn tsien lannen.
Begjin jierren 1980 waarden de VéGé-winkels, mei dy fan de ViVo, oernaam troch Unigro en giene se fierder ûnder de nammen Super en Cirkel.
Fernando Álvarez de Toledo, hartoch fan Alva
Don Fernando Álvarez de Toledo, hartoch fan Alva (Piedrahíta, 29 oktober 1507 – Lissabon, 11 desimber 1582) wie in foaroansteand Spaansk ealman, politikus, diplomaat en fjildhear fan Kastyljaansk komôf. Syn folsleine namme en titulatuer wie: don Fernando Álvarez de Toledo y Pimentel, 3e hartoch fan Alva (eins: Alba de Tormes), 4e markys fan Coria, 3e greve fan Salvatierra de Tormes, 2e greve fan Piedrahíta, 8e hear fan Valdecorneja, ridder fan 'e Oarder fan it Gouden Flues, grande fan Spanje. Syn foarnamme wurdt ek wol ferfryske en fernederlânske ta Ferdinand.
Hoewol't er in lang amtlik en militêr wurkpaad hie dat him yn Spanje de bynamme de Grutte Hartoch fan Alva opsmiet, stiet er yn Nederlân en Belgje benammen bekend as de Izerne Hartoch, dy't tusken 1567 en 1573 as lânfâd fan 'e Nederlannen mei syn ûnmeilydsum belied eltse fermoedsoening tusken de Steatsksinnigen en de Spaansksinnigen ûnmooglik makke. Dat late ta de útbraak fan 'e Opstân yn 'e Nederlannen, dy't letter it begjin fan 'e Tachtichjierrige Oarloch blike soe te wêzen. Yndirekt wied er dêrmei ferantwurdlik foar it ûntstean fan 'e ûnôfhinklike Republyk fan 'e Feriene Nederlannen, de foarrinner fan it moderne Nederlân.
Jonkheid
Alva waard yn 1507 berne yn Piedrahíta, yn 'e provinsje Ávila fan it Keninkryk Kastylje, as de soan fan don García Álvarez de Toledo y Zúñiga en dy syn frou Beatriz Pimentel y Pacheco. Syn heit wie de âldste soan en erfgenamt fan don Fadrique Álvarez de Toledo, 2e hartoch fan Alva, en doña Isabel de Zúñiga y Pimentel, en syn mem wie in dochter fan don Rodrigo Alonso Pimentel, 1e hartoch fan Benavente en doña María Pacheco. Doe't Alva trije jier âld wie, sneuvele syn heit García ûnder in Spaanske fjildtocht op it Afrikaanske eilân Djerba, foar de kust fan 'e Osmaanske provinsje Tuneezje.
De opfieding dy't de jonge Alva krige en it ûnderrjocht dat er genoat, wiene typysk foar de Kastyljaanske adel fan 'e Renêssânse. Hy krige yn it kastiel fan Alba de Tormes priveeles fan twa Italjaanske dosinten: Bernardo Gentile, in Sisyljaanske benediktyn, en Severo Marini. Fierders folge er ek lessen fan 'e Spaanske dichter en skriuwer Juan Boscan. De lesstof lei him benammen ta op it roomsk-katolisisme en it humanisme, en taalûnderwiis yn it Spaansk en it Latyn. Fierders learde er ek Frânsk, Ingelsk en Dútsk.
Mei seis jier, yn 1513, beselskippe de jonge erfhartoch syn pake Fadrique by de Spaanske Ferovering fan Ibearysk Navarra. Mear as tsien jier letter, yn 1524, joech de doe santjinjierrige Alva him by it leger fan 'e konstabel fan Kastylje, Íñigo Fernández de Velasco, 2e hartoch fan Frías, foar de ynname fan 'e fêsting Fenterrabía, dy't yn 'e hannen wie fan Frânske en Navarreeske troepen. Om't er him ûnder it belis troch moed en ynset ûnderskaat hie, waard er neitiid beneamd ta gûverneur fan Fuentarrabía. Doe't syn pake yn 1531 kaam te ferstjerren, urf er de hartochstitel fan Alva en alle byhearrende aadlike titels en besittings.
Under Karel V
Yn 1532 waard Alva troch de Habsburger Karel V, dy't sawol kening fan Spanje as keizer fan it Hillige Roomske Ryk wie, nei Wenen ta stjoerd om te helpen by de ferdigening fan dy stêd tsjin it optsjende Osmaanske leger. Dat rûn lykwols mei in skamper ôf, want by it Belis fan Güns hiene de Osmanen sa'n soad fertraging oprûn, dat se besleaten ôf te sjen fan in belegering fan Wenen. Alva waard by dizze gelegenheid beselskippe troch de Spaanske soldaat en dichter Garcilaso de la Vega, dy't letter in diel fan syn Ekloge II oan Alva en syn hûs wijde.
Yn 1535 krige Alva it befel om him by it leger fan Alfonso d'Avalos, markys fan de Vasto te jaan, wêrmei't er him yn juny 1535 yn Cagliari, op Sardynje, ynskipe foar de oerstek nei Noard-Afrika. Op 14 july feroveren de Spaanske troepen yn Osmaansk Tuneezje de fêsting La Goleta, en in wike letter fûn de Ynname fan Tunis plak, dat ferdigene waard troch Hayreddin Barbarossa. Yn 1542 fierde Alva ûnder de saneamde Italjaanske Oarloch fan 1542-1546 de Spaanske troepen oan dy't it Frânske Belis fan Perpignan brieken. Dat wie ien fan 'e grutste oerwinnings út Alva syn libben en in slimme tebeksetter foar kening Frâns I fan Frankryk.
Yn 1541 waard Alva troch Karel V beneamd ta grutsteedhâlder fan 'e kening fan Spanje (mayordomo mayor del rey de España). Fierders sloech Karel yn 1546 Alva ta ridder fan 'e yllústere Oarder fan it Gouden Flues. Yn 1547 wie Alva belutsen by de Schmalkaldyske Oarloch tsjin 'e protestantske foarsten yn it Hillige Roomske Ryk. Under de Slach by Mühlberg, oan 'e igge fan 'e Elbe, fierde er de tercios oan, de Spaanske kartroepen dy't troch in oanfal yn 'e flank fierhinne ferantwurdlik wiene foar de nederlaach dy't it keizerlike leger yn dy fjildslach tabrocht oan 'e troepen fan karfoarst Jehan Freark I fan Saksen. Dyselde wie dêrtroch twongen om 'e fernederjende Kapitulaasje fan Wittenberg te tekenjen, in fredesferdrach wêrby't it Hartochdom Saksen de karweardichheid (tydlik) opjaan moast.
Fan 1548 ôf rette Karel V him ta foar syn troansôfstân. Foarútrinnend dêrop moast syn soan en opfolger, kroanprins Filips, klearstoomd wurde foar it keningskip oer Spanje. It tafersjoch op dy wichtige taak fertroude Karel ta oan Alva. Dy naam de kroanprins mei op in reis troch Jeropa dy't duorre oant 1551. Op 25 july 1554, doe't Filips yn 'e Abdij fan Winchester, yn Ingelân, troude mei keninginne Marije I fan Ingelân, wie Alva ien fan 'e fyftjin grandes fan Spanje dy't by dy seremoanje oanwêzich wiene. Yn 1555 waard Alva nei de Italjaanske dielen fan it Spaanske keninkryk ta stjoerd, dêr't er it befel krige oer it Spaanske leger dat in nije Frânske oanfal ôfslaan moast. Dêrta waard er beneamd ta gûverneur fan it Hartochdom Milaan.
Yn Itaalje
Nei't Karel V yn 1556 ôfstân die fan 'e troan, waard er as kening fan Spanje opfolge troch de kroanprins, ûnder de namme Filips II fan Spanje. De nije kening hold Alva de rest fan syn libben oan as grutsteedhâlder, en stelde him boppedat oan as ûnderkening fan it Keninkryk Napels (dat de hiele súdlike helte fan 'e Lears fan Itaalje omfieme).
Paus Paulus IV, in fijân fan 'e Habsburgers, sleat foar de Pauslike Steat in ferbûn mei de kening Hindrik II fan Frankryk om 'e Spanjerts yn 'e Italjaanske Oarloch fan 1551-1559 út Itaalje te ferdriuwen. Yn july 1557 ferklearre de paus Filips II ferfallen fan 'e troan fan Napels. Alva wifke net, mar teach daliks op nei Rome oan it haad fan in leger fan 12.000 Spaanske soldaten. Dy fjildtocht finansierde er troch in liening foar it bedrach fan 430.000 dukaten oan te gean mei Bona Sforza, de keninginne-dûairiêre fan Poalen. Dy liening, dy't nea werombetelle waard, kaam neitiid bekend te stean as de Napolitaanske Som. Paulus IV frege om in wapenstilstân, mar inkeld om tiid te winnen, sadat in Frânsk leger ûnder befel fan Frâns, hartoch fan Guise, de Spanjerts yn 'e Súdlike Nederlannen ferslaan koe mei as gefolch dat Spanje twongen wêze soe en freegje om frede. De Frânsen waard lykwols opfongen troch in Spaansk leger ûnder Lamoraal, greve fan Egmont, dy't se fersloech yn 'e Slach by Saint-Quentin. Alva weefde dêrnei ôf mei it leger fan 'e Pauslike Steat, en yn septimber 1557 besette er Rome, sadat it ynstee de paus wie dy't twongen wie om in fernederjende frede te sluten.
Yn 1559 wie Alva, yn 'e mande mei Antoine Perrenot de Granvelle, de biskop fan Atert, en Willem fan Oranje, ien fan 'e trije heechste Spaanske diplomaten by de fredesûnderhannelings mei Frankryk, dy't úteinlik laten ta de Frede fan Cateau-Cambrésis. Mei dat ferdrach, dat in iuw lang soarge foar frede mei Frankryk, makke Spanje helpboarnen frij dy't fan dy tiid ôf ynset wurde koene foar de kolonisaasje fan Amearika. De frede waard besegele troch it houlik, sletten yn Parys, fan Filips II, dy't koart tefoaren widner wurden wie fan Marije de Bloedige fan Ingelân, mei Isabella fan Falois, de dochter fan Hindrik II fan Frankryk. It wie in houlik by folmacht, wat betsjutte dat de brêgeman net persoanlik by de houliksseremoanje oanwêzich wie. Ynstee liet Filips him dêr fertsjintwurdigje troch Alva.
Yn 'e Nederlannen
Yn 1563 skoep Filips foar Alva syn soan Fadrique de titel fan hartoch fan Huéscar. Fadrique syn hâlden en dragen late lykwols ta ferwidering tusken kening en hartoch, doe't de jonge ealman it yn 1566 oanlei mei in Magdalena de Guzmán. Fadrique hie it fanke it ûnthjit dien om mei har te trouwen, mar nei't er har ferlaat hie, briek er wurd. Om't Magdalena in hofdame wie fan Filips syn oarehelte, keninginne Anna fan Eastenryk, bemuoide Filips him persoanlik mei de saak. Fadrique waard finzen set yn it Kastiel fan La Mota, yn Valladolid. Alva bewurkmastere lykwols dat Fadrique yn 1567 frijlitten waard, sadat er troch tsjinst yn 'e Nederlannen syn morele skuld ynlosse koe.
Yn 'e Nederlannen, dy't ek ta it Spaanske Ryk hearden, fûn nammentlik fan augustus oant oktober 1566 de Byldestoarm plak, wêrby't ketterske kalvinisten roomske symboalen yn tsjerken en kleasters fernielden, lykas hilligebylden, krusifiksen en ikoanen. Om't syn healsuster Margareta fan Parma, dy't Filips by syn troansbestiging it bewâld oer de Nederlannen taskikt hie, nei it tinken fan 'e kening dúdlik faald hie, besleat er om ynstee Alva as lânfâd oan te stellen, en him in leger fan 10.000 man mei te jaan om elts teken fan opstannigens finaal de kop yn te drukken. Mei Alva arrivearren yn 'e Nederlannen Spaanske ofsieren as Francisco Verdugo, Francisco de Valdez, Sancho d'Avila en Cristóbal de Mondragón, nammen dy't al rillegau bekend wurde soene út 'e oarloch.
Binnen in moanne nei syn oankomst yn 'e Nederlânske haadstêd Brussel, op 22 augustus 1567, rjochte Alva (op 20 septimber) de saneamde Ried fan Beroerten op, in rjochtbank dy't de ferantwurdliken foar de Byldestoarm berjochtsje moast. Yn 'e folksmûle waard dy ynstelling al rillegau de 'Bloedrie' neamd. Behalven Byldestoarmers en oare ketters rjochte Alva syn pylken ek op 'e roomske Nederlânske adel, dy't foar in grut part foarstanner wie fan in dialooch mei oarstinkenden en dy't him boppedat oankante tsjin bemuoienis fan bûtenôf, lykas troch de kening. Fan 'e trije lieders fan it aadlik ferset hie Willem fan Oranje de oankomst fan Alva net ôfwachte. Syn famylje kaam oarspronklik út Nassau, yn it Rynlân, en Oranje hie dêrhinne de wyk nommen. Dat wie in ferstannich beslút, want Alva liet de oare beide aadlike lieders, Lamoraal, greve fan Egmont, en Filips fan Montmorency, greve fan Hoarne, op 9 septimber oppakke en finzen sette yn it kastiel Gravensteen yn Gint. Op 5 juny 1568 waarden de beide mannen op 'e Grutte Merk yn Brussel ûnthalze foar majesteitsskeining. Alva fierde in wier skrikbewâld, en Egmont en Hoarne wiene mar twa fan hûnderten en letter tûzenen lju dy't nei skynprosessen ta de deastraf feroardiele en eksekutearre waarden.
Dêr kaam noch by dat foar de befoarrieding en de soldij fan 'e troepen dy't Alva meinommen hie nei de Nederlannen in soad jild koste. Dat jild moast earne wei komme, en it liek Alva net mear as reedlik ta as de Nederlânske befolking, dy't úteinlik mei syn opstannich hâlden en dragen de komst fan it leger nedich makke hie, ek foar de kosten opdraaide. Dêrom besocht er en fier in foar Spaanske begripen normaal systeem fan fêste belestings yn, ta ferfanging fan it âlde stelsel wêrby't de lânshear (yn dit gefal de kening fan Spanje) eltse kear as er wat woe in saneamde bea dwaan moast by de Steaten-Generaal fan 'e Nederlannen.
Underwilens wiene likernôch 10.000 minsken foar de Ried fan Beroerten dage, fan wa't wol 9.000 útwykt wiene nei omlizzende lannen. Yn Dútslân besocht Willem fan Oranje guon fan dy ballingen, dy't harsels geuzen neamden, om te foarmjen ta in leger dat de Spaanske troepen út 'e Nederlannen ferdriuwe moast. Yn 1568 besocht er in fjouwerfâldige oanfal: trije lytse legerkes soene de Nederlannen fan it suden, súdeasten en noardeasten út oanfalle, en as de Spaanske troepen dan ferdield oer it lân wiene, soe Oranje mei syn haadmacht by de Grutte Rivieren lâns Gelre binnenmarsjearje. It probleem wie dat kommunikaasje dreech wie en de oanfallen net goed koördinearre wurde koene.
In legerke geuzen en hierlingen ûnder Jan fan Montigny, hear fan Villers waard yn 'e Slach by Daelhem troch Avila ferslein. Villers waard dêrby finzen nommen en moast neitiid de fierdere plannen fan Oranje op 'e pynbank priisjaan. Sadwaande waard it legerke Hugenoaten dat ûnder Antoine de Coqueville Arteezje binnenfalle soe, by de grins troch troepen fan 'e troch Alva warskôge Frânske kening Karel IX opwachte en ôfmakke. Yn it noardeasten behellen de opstannelingen ûnderwilens in earste oerwinning yn 'e Slach by Hilligerlee, dêr't Oranje syn broer Loadewyk fan Nassau de troepen fan Jan fan Arenberch, de steedhâlder fan Fryslân en it Oerstift, fersloech, hoewol't in twadde broer, Adolf fan Nassau, dêrby kaam te sneuveljen. Neitiid waarden Loadewyk syn troepen lykwols de pas ôfsnien troch de troepen fan Karel fan Brimeu, greve fan Megen, de steedhâlder fan Gelre en Sutfen. Doe't Alva him neitiid mei fersterkings by Megen joech, moast Loadewyk fan Nassau him weromlûke op 'e Iems, dêr't er yn 'e Slach by Jemgum ferslein waard. Werom yn it suden wachte Alva de komst fan Oranje syn leger ôf, en om't er wist hoe'n bytsje jild oft Oranje gearskraabje kinnen hie om syn troepen te beteljen, ûntwiek er de opstannelingen wikenlang, oant Oranje troch jildgebrek twongen waard om 'e ôftocht te blazen.
Nei fjouwer jier wêryn't er stadichoan syn skulden ôfloste en wer nije reserves opboude, wie Oranje yn 1572 ree foar in nije oanfal. Syn oanfalsplan ferskilde net sa'n soad fan dat fan 1568, útsein dat der diskear ek in, sij it dizenige, rol tatocht wie oan 'e wettergeuzen, de Nederlânske ballingen dy't de see opflechte wiene en harsels no as seerôvers ûnderholden. Net ien dy't in soad fan harren dielname oan 'e oanfal ferwachte hie, mar dochs wiene it de wettergeuzen ûnder Willem fan Lumey, hear fan der Mark en Willem Bloys fan Treslong dy't op 1 april 1572 de earste oerwinning behellen mei de Ynname fan De Bryl, in havenstêd oan 'e Hollânske kust. Dêrnei griep de opstân yn Hollân en dêrbûten as diggelfjoer om him hinne, mei't almar mear stêden 'om' giene en har foar 'de prins' (fan Oranje) ferklearren.
Alva stjoerde syn soan Fadrique, dy't yn 'e Nederlannen bekend waard ûnder de namme don Freark, mei it Spaanske leger op 'en paad om 'e opstân de kop yn te drukken. Dat late ta ferskate slachtings efterinoar: de Spaanske Fuery fan Mechelen, it Bloedbad fan Sutfen en it Bloedbad fan Naarden, wêrby't de Spanjerts op ûnmeilydsume wize wraak namen op 'e warleaze boargerbefolking. Haarlim, strategysk lein op it punt dêr't it Hollânske Noarder- en Suderkertier gearkamen, wie de earste stêd dy't it ek wier tsjin Fadrique en syn leger yn 'e kant sette. It Belis fan Haarlim, dat de swakste stêd fan Hollân wie, ûntjoech him ta in útputtingsslach dy't sân moannen duorre, oant de úthongere stêd op 13 july 1573 einlings belies joech. Doe't nettsjinsteande it ôfkeapjen fan plondering dêrnei dochs noch 1.700 man fan it oranjesinnige garnizoen en 300 Haarlimmer boargers fermoarde waarden, sterke dat oare stêden yn har foarnimmen om har nea oer te jaan. Neitiid moast Fadrique syn Belis fan Alkmar ôfbrekke, doe't de wettergeuzen de diken trochstieken en de Spaanske kampeminten ûnder wetter kamen te stean, wylst syn troepen dochs al foeteren mei it foarútsjoch op in twadde winter yn 'e rinfuorgen om in opstannige stêd hinne.
De eksessen fan 'e Ried fan Beroerten en de slachtings ûnder de boargerbefolking troch de troepen fan syn soan besmodzgen de namme fan Alva yn 'e Nederlannen foargoed. Hy waard in wichtich elemint yn 'e anty-Spaanske Swarte Leginde, en de oranjesinnige steatsman Filips fan Marnix, hear fan Sint-Aldegonde, brûkte Alva syn minne reputaasje foar propaganda wêrmei't er de anty-Spaanske gefoelens yn 'e Nederlannen noch fierder ophyste. Nettsjinsteande alle ûnmeilydsumens en mear as 5.000 eksekúsjes wie de sitewaasje yn 'e Nederlannen der ûnder it fiifjierrige bewâld fan Alva allinnich mar op efterút gien. Nei withoefolle en oanhâldende klachten oer Alva wie de mislearre fjildtocht fan Fadrique foar Filips II de drip dêr't de amer fan oerrûn. Hy besleat it oer in oare boech te goaien en stjoerde don Luis de Requesens y Zúñiga nei de Nederlannen ta om Alva te ferfangen as lânfâd. It wie Requesens syn opdracht om troch it dwaan fan tajeften in fermoedsoening mei de opstannige stêden te bewurkmasterjen.
Werom yn Spanje
Nettsjinsteande syn falen as lânfâd fan 'e Nederlannen hie Alva as riedshear fan Filips II noch in protte ynfloed. Hy wie de lieder fan 'e konservative partij oan it Spaanske Keninklik Hof, dy't nei him ek wol de 'alvisten' (albistas) neamd waarden. Ta dy faksje hearden û.m. ek ynkwisiteur-generaal Fernando de Valdés y Salas en don Beltrán III de la Cueva, 6e hartoch fan Alburquerque. Oangeande de Nederlannen stiene de alvisten de 'hurde line' foar, wat rûchwei delkaam in fuortsetting fan Alva syn ûnmeilydsume belied as lânfâd. Harren tsjinstanners wiene de liberale 'ebolisten' (ebolistas), dy't oanfierd waarden troch don Ruy Gómez de Silva, prins fan Éboli. Dy woene krekt in fermoedsoening mei de opstannelingen beävensearje, en de oanstelling fan Requesens as lânfâd wie foar de ebolisten dan ek in grutte oerwinning.
Nei it ferstjerren fan Éboli, yn 1573, kaam de lieding fan 'e ebolistyske partij oan it Spaanske Hof yn 'e hannen fan Antonio Pérez, de siktaris fan 'e kening, en Éboli syn widdo, de ieneagige doña Ana de Mendoza, prinsesse fan Éboli. Der wurdt wol sein dat de prinsesse fan Éboli de mêtresse fan 'e kening wie, mar it is ûndúdlik oft dat wier is. Yn elts gefal hie hja in soad ynfloed op Filips II, dy't yn it iepenbier, tsjin 'e rie fan Alva-en-dy yn, tajoech: "it is net mooglik om yn Flaanderen [d.w.s. de Nederlannen] foarútgong te boeken troch oarloch te fieren." De konsesjes dy't Requesens die, kamen yn 'e Nederlannen nei it skrikbewâld fan Alva lykwols te let, en doe't bliken die dat de opstannelingen net mear ree wiene om 'e wapens del te lizzen, ferlear Filips it fertrouwen yn 'e ebolisten en begûn er ynstee wer mear nei de alvisten te harkjen.
De ebolisten besochten dêrop en ûndermynje Alva syn posysje. It swakke plak fan 'e Izerne Hartoch wie syn soan Fadrique, en dêrom soargen de ebolisten derfoar dat yn 1578 de saak fan it ferbrutsen trou-ûnthjit oan 'e hofdame Magadalena de Guzmán weriepene waard. Doe kaam oan it ljocht dat Fadrique ûnder syn finzenskip yn 1566 temûk en by folmacht (d.w.s. dat er net persoanlik by it sluten fan it houlik oanwêzich wie) troud wie mei syn nicht María Álvarez de Toledo, de dochter fan García Álvarez de Toledo, 4e markys fan Villafranca del Bierzo. Dat wie dien mei goedkarring fan syn heit, de hartoch fan Alva, om foar te kommen dat Fadrique dochs noch twongen wurde koe om mei Magdalena de Guzmán te trouwen. Mar it gie streekrjocht yn tsjin 'e doetiidske oarders fan 'e kening. Doe't Filips dat allegear hearde, hied er syn nocht. Fadrique waard oppakt en fannijs fêstsetten yn it Kastiel fan La Mota, wylst syn heit foar in jier fan it Spaanske Hof ferballe waard. Alva brocht dat jier fan ballingskip troch yn Uceda.