cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Slachtetille
Skiednis
De ranke Slachtetille, mei 20 m hege pyloanen en tuibôgen, waard yn 2008 teplak set  en wie sûnt in tige yn it each springend ferskynsel foar it ferkear op 'e A31. Tusken 2008 en 2019 makken nei skatting 60.000 kuierders fan 'e brêge gebrûk, wêrby't it foar it meastepart om dielnimmers oan 'e Slachtemaratons fan 2008, 2012 en 2016 gie.
Op 10 novimber 2019 waard de rykswei moarns ier ôfsletten om it gefaarte yn dielen fan syn plak te takeljen. De dielen waarden dêrnei foar in heechnedige ûnderhâldsbeurt  ûnder hannen nommen troch it Harnzer bedriuw Koninklijke Oosterhof Holman. Op 29 maart 2020 waard de brêge wer werom op syn plak set.
List fan Yslânske ambassadeurs yn San Marino
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn San Marino.
Johannes van der Heide
Johannes van der Heide (Harns, 21 augustus 1918- Harns, 19 augustus 1978) wie in keatser út Harns. Hy is in telch fan'e famylje Van der Heide út Harns. Hy wûn twa kear de Jong Nederlânpartij mei Fr. Helfrich. Yn 1937 mei Sj. de Jong, yn 1938 mei B. Zuiderhof.
Bynamme
Hy is yn Harns ek bekend mei syn bynamme Swarte Hannes.
Grutte Priis Formule 1 fan de Feriene Steaten East 1984
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan de Feriene Steaten East 1984 yn Detroit op 24 juny 1984. It wie de sande race fan 16 races fan de Formule 1 yn 1984. Hy waard op it strjittesirkwy fan Detroit hâlden. De race waard hâlden oer 63 omgongen, op it 4,12 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 259,56 kilometer.
Dimitri van Toren
Dimitri van Toren, echte namme: Jan van Tooren (Breda, 16 desimber 1940 – Reusel, 21 maaie 2015) wie in Nederlânsk sjonger en ferdivedaasjekeunstner.
Wurkpaad
Nei de middelbere skoalle studearre er oan de Akademy foar de Frije Keunst. Yn 1963 die er mei oan in talintejacht en waard twadde. Van Toren syn karriêre begûn by de groep The Headlines, dy't de single De nozempjes útbrochten. Letter siet Van Toren yn de groep The Lettersets en sette er út ein mei it skriuwen fan eigen teksten en lietsjes. Nei it opheffen fan dy band gie er solo fierder om syn eigen nûmers út te fieren. Yn 1966 kaam syn earste lp út. Van Toren waard bekend mei syn hits Hé, kom aan (1973), Een lied voor kinderen en Mooi, je bent de mooiste. Totaal hat er mear as tweintich lp's útbrocht.
Van Toren wenne sûnt 1994 yn Brabân, yn Reusel. Hy stoar nei in slimme sykte yn de âldens fan 74 jier.
Herlev (gemeente)
Herlev is in gemeente yn de regio Haadstêd (Deensk: Region Hovedstaden) yn Denemark. De gemeente Herlev ûntstie yn 1909 troch ôfskieding fan Gladsaxe en relatyf jong, mar de grutste stêd fan de gemeente mei deselde namme dêr't ek it gemeentebestjoer sit hat giet werom op likernôch sân iuwen histoarje. De lettere gemeentlike weryndielings yn Denemark hiene fierder gjin gefolgen foar de gemeente Herlev.
Mei in oerflak fan 12,06 km² is de gemeente op twa nei de lytste gemeente fan it lân. De measte bewenners wenje yn de plakken Herlev en Hjortespring. Oanbuorjende gemeentes binne Furesø, Gladsaxe, Kopenhagen, Rødovre, Glostrup en Ballerup.
Careca
(berne as Antônio de Oliveira Filho; 5 oktober 1960) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Guarani, São Paulo, Napoli en Kashiwa Reysol. spile ek yn it Brazyljaansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Wrâldkampioenskip 1986 en it Wrâldkampioenskip 1990.
Star Trek: The Original Series
Star Trek, tsjintwurdich mei weromwurkjende krêft Star Trek: The Orginal Series (of TOS) neamd, is in tige bekende Amerikaanske tillefyzjesearje út 'e twadde helte fan 'e 1960-er jierren, dy't 3 seizoenen rûn, fan 1966 oant en mei 1969. De searje waard kreëarre troch Gene Roddenberry en spilet yn 'e takomst. Star Trek folget de aventoeren fan it romteskip de USS Enterprise en syn bemanning op in fiifjierrige misje om it hielal te ferkennen. De titel betsjut sadwaande "Stjerretocht". Yn 't earstoan hie de searje hege sjochsifers, mar dy sakken letter alhiel yn, sadat tillefyzjenetwurk NBC op in stuit de stekker derút loek. Troch werhellings dy't yn syndikaasje útstjoerd waarden, krige Star Trek yn 'e 1970-er jierren grutte populariteit. Dêrtroch groeide Star Trek meitiid út ta ien fan 'e grutste mediafranchises fan 'e Amerikaanske tillefyzje, mei anno 2021 alve searjes, trettjin films en withoefolle fideospultsjes, oare spultsjes, boeken en strips.
Untstean
Op 11 maart 1964 stelde de Amerikaanske âld-plysjeman Gene Roddenberry, dy't al jierrenlang in grut fan fan science fiction wie, in koarte treatment op mei in idee foar in science fiction-tillefyzjesearje, dy't er Star Trek neamde. It soe yn 'e trijeëntweintichste iuw spylje oan board fan it Stjerrefloat-romteskip de SS Yorktown, en gean oer in bemanning ûnder lieding fan kaptein Robert April, dy't op in ferkenningsreis wie troch de Molkewei.
Roddenberry neamde letter in stikmannich ynfloeden foar syn idee, wêrûnder The Voyage of the Space Beagle en dêropfolgjende ferhalen fan A.E. van Vogt, de Marathon-ferhalesearje fan Eric Frank Russell, en de film Forbidden Planet út 1956. In net-science fiction-boarne dêr't Roddenberry swier op line, wie de Horatio Hornblower-romansearje fan C.S. Forester, oer in dryste Britske marine-ofsier oan 'e ein fan 'e achttjinde en it begjin fan 'e njoggentjinde iuw. Mooglik wie ek de tillefyzjesearje Rocky Jones, Space Ranger, út 1954, fan ynfloed op Roddenberry syn idee, mei't dy rige in ferskaat oan eleminten omfieme dy't ek weromkamen yn Star Trek, lykas de organisaasje, de relaasjes tusken de bemanningsleden ûnderling, de opienfolging fan misjes, in diel fan it ûntwerp fan 'e brêge en in part fan 'e fiktive technology.
Sels hie Roddenberry yn 1964 al witwat ûnderfining mei it skriuwen fan westernsearjes yn 'e 1950-er en iere 1960-er jierren. Omreden fan dy eftergrûn, en om't westernsearjes doedestiden tige populêr wiene, presintearre er syn idee as "Wagon Train nei de stjerren", wêrmei't er sawol ferwiisde nei de westernsearje Wagon Train as nei de karafaan fan kapweinen nei it Wylde Westen dêr't dy searje nei neamd wie. Roddenberry woe dat eltse ôflevering narratyf op himsels stean soe binnen de oanhâldende reis troch de romte. (Pas nei syn dea yn 1991 soene de lettere searjes fan 'e Star Trek-franchise fan dy oekaze ôfwike en ferfolchferhalen yntrodusearje dy't mear as ien ôflevering omfetten.
Untwikkeling
Yn april 1964 lei Roddenberry syn idee foar oan Desilu Productions, dat doedestiden in liedende Amerikaanske ûnôfhinklike tillefyzjestudio wie (d.w.s. ûnôfhinklik fan 'e grutte Hollywood-studio's). Syn kontakt dêre wie de direkteur fan produksje Herbert F. Solow, dy't fan miening wie dat syn idee gâns ûnthjittend wie. Hy sleat in kontrakt mei Roddenberry ôf foar in trijejierrige tillefyzjeprogramma-ûntwikkeling. Lucille Ball, de algemien direkteur fan Desilu, wie net bekend mei de krekte ynhâld fan it nije projekt, mar har ynset wie fan krúsjaal belang om it organisatoarysk fan 'e grûn te krijen.
By Desilu waard Roddenberry syn idee fierder ûntwikkele en waarden ferskate feroarings trochfierd. Sa waard de SS Yorktown ferfongen troch de USS Enterprise en waard ek kaptein Robert April ôftanke en ferfongen troch kaptein Christopher Pike. Dyselde wie it haadpersonaazje yn 'e pilotôflevering The Cage, dy't yn it neijier fan 1964 opnommen waard. The Cage ferskilde ek yn oare opsichten fan 'e treatment fan Roddenberry. Sa waard it konsept fan 'e stjerredatum (stardate) bgl. troch Solow yntrodusearre.
Desilu Productions hie in first-look deal mei it tillefyzjenetwurk CBS, wat ynhâldt dat alle nije produksjes earst oan CBS foarlein waarden, en pas as dy der neat yn seach, ferkocht wurde koene oan oare ôfnimmers. CBS woe Star Trek lykwols net hawwe, mei't it netwurk al in soartgelikense searje yn ûntwikkeling hie: Lost in Space, dat yn 1965 op 'e Amerikaanske tillefyzje kaam. Solow, dy't earder by it tillefyzjenetwurk NBC yn 'e tsjinst west hie, lei Star Trek dêrnei yn maaie 1964 foar oan Grant Tinker, it haad fan 'e Westkustprogrammearring fan NBC. Dy bestelde de pilotôflevering The Cage.
Doe't de bazen by NBC de pilotôflevering seagen, wiene se der ûntefreden oer, mei't se it programma "te prakkesearderich" fûnen. Nettsjinsteande dat wiene se fan miening dat it konsept beslist potinsjeel hie. Ek joegen se ta dat de swakke punten yn it programma foar in part feroarsake wiene troch it senario dat sysels útkeazen hiene foar de pilotôflevering. Sadwaande namen se de tige ûngewoane beslissing om foar in twadde pilotôflevering te beteljen, dy't makke wurde moast nei it senario Where No Man Has Gone Before. Ut The Cage waard inkeld it personaazje fan Spock beholden, en allinne de akteurs Leonard Nimoy en Majel Barrett spilen yn beide pilots. Kaptein Christopher Pike waard ferfongen troch kaptein James T. Kirk, en de froulike earste ofsier waard oan 'e dyk set. Where No Man Has Gone Before stimde de netwurkbazen by NBC tefreden, sadat de produksje fan Star Trek fan start gean koe.
Produksje
Doe't Star Trek ienris oankocht wie troch NBC, ferhuze de produksje fan 'e searje nei de tillefyzjestudio fan Desilu Productions oan Gower Street yn Hollywood. Dat hie earder it studiokompleks fan filmstudio RKO Pictures west en is no ûnderdiel fan it studiokompleks fan Paramount Pictures. Foar Star Trek waard gebrûk makke fan wat no soundstage 31 en 32 binne. It romteskip de USS Enterprise waard fan binnen en fan bûten ûntwurpen troch art director Matt Jefferies, dy't dêrfoar yn lettere searje fan 'e franchise eare waard mei de beneaming 'Jefferies-buis' (Jefferies tube) foar de ûnderhâldsskachten yn it binnenste fan 'e romteskippen.
Kostúmûntwerper Bill Theiss ûntwurp de unifoarmen fan it Stjerrefloat-persoaniel en ek it uterlik fan in ferskaat oan rassen fan bûtenierdske wêzens, lykas de Vulcaniërs, de Klingons, de Romulanen en de Andorianen. John Jefferies, de broer fan Matt, ûntwurp de phaser-hânfjoerwapens. Keunstner Wah Chang wie ferantwurdlik foar it ûntwerp fan in iepenklappend kommunikaasje-apparaat, dat grutte ynfloed útoefenje soe op in beskaat stadium fan 'e (folle lettere) ûntwikkeling fan 'e mobile tillefoan. Wah makke ek de tricorder, in hânapparaat foar scannen mei in ynboude kompjûter. Taalkundige Marc Okrand ûntwurp foar de searje in folsleine keunsttaal, it Klingon.
Utgongspunt fan 'e plot
Star Trek folge de aventoeren fan 'e bemanning fan 'e USS Enterprise, in romteskip fan 'e Stjerrefloat fan 'e Feriene Federaasje fan Planeten, dat yn it jier 2254 op in fiifjierrige ferkenningsreis troch de Molkewei stjoerd wurdt. Gesachfierder fan it skip is kaptein James T. Kirk, in Amerikaan, berne yn Riverside (Iowa). Syn bêste freonen binne syn earste ofsier Spock en de skipsdokter, Leonard McCoy, byneamd 'Bones'. Spock hat in minsklike mem en in Vulcanyske heit, en lykas alle Vulcaniërs hâldt er him poer oan 'e logika, wat him in dúdlik ramt foar syn hâlden en dragen jout, frij fan 'e dizenige griistinten dy't gefoelens meibringe. De Amerikaan McCoy, oan 'e oare kant, hat it foar de moade om him liede te litten troch syn emoasjes. De tsjinstelling tusken dy beide utersten wie ien fan 'e wichtichste motiven fan 'e searje.
Oan board fan 'e USS Enterprise is ek de Skotske masinist, luitenant 1e klasse Montgomery Scott, dy't troch syn freonen 'Scotty' neamd wurdt; hy is in technysk sjeny. De Afrikaanske luitenant Uhura is de ofsier dy't op 'e brêge fan 'e USS Enterprise belêstge is mei kommunikaasje. Har foarnamme waard yn 'e hiele searje net neamd, en pas mei de reboot-filmsearje fan Star Trek dy't yn 'e 2000-er jierren begûn, waard bekend dat se fan foarren Nyota hjit. De Japanske luitenant Hikaru Sulu is de roerman fan 'e USS Enterprise, en de Rus Pavel Chekov (dy't yn it twadde seizoen yntrodusearre waard), is de navigator. Weromkearende rollen wiene der foar de ferpleechkundige Christine Chapel en foar Janice Rand, de assistinte fan Kirk.
Oan it begjin fan eltse ôflevering wie foar it úteinsetten fan 'e begjintitels en de titelmuzyk earst in voice-over te hearren fan akteur William Shatner yn syn rol fan James T. Kirk, wêrby't dy de misje fan 'e USS Enterprise útinoar sette mei de no suver legindaryske wurden: "Space: the final frontier. These are the voyages of the starship Enterprise. Its five-year mission: to explore strange new worlds, to seek out new life and new civilizations, to boldly go where no man has gone before. ('It hielal: de uterste foargrins. Dit binne de reizen fan it romteskip de Enterprise. Syn fiifjierrige misje: om frjemde nije wrâlden te ferkennen, om nij libben en nije beskavings te finen, om drystmoedich te gean dêr't noch nea earder in minske gien is.')"
Rolferdieling
Gastrollen yn 'e searje waarden fertolke troch û.o. Diana Muldaur, Ricardo Montalbán (as Khan Noonien Singh), Julie Newmar, William Windom, France Nuyen, Mark Lenard (trije kear, wêrûnder ien kear as Spock syn heit Sarek), Joan Collins, Clint Howard, Barbara Babcock, Malachi Throne en Angelique Pettyjohn. Muldaur soe yn 'e 1980-er jierren ek ien seizoen lang yn 'e spin-off-searje Star Trek: The Next Generation spylje.
Begjin en ein fan 'e searje
De earste ôflevering fan Star Trek wie op 8 septimber 1966 op NBC op 'e Amerikaanske tillefyzje te sjen. Yn 't earstoan hie Star Trek hege sjochsifers, mar tsjin 'e ein fan it earste seizoen, yn it foarjier fan 1967, sakke dat bot yn. Dat jiers waard Desilu Productions oankocht troch de Paramount Pictures, wêrnei't Desilu omneamd waard ta de Paramount Television Studios. Omreden fan 'e minne sjochsifers drige NBC Star Trek stop te setten ûnder of oan 'e ein fan it twadde seizoen, mar in noch nea earder sjoene kampanje fan it skriuwen fan protestbrieven troch de tawijde fans fan 'e searje wist it tij te kearen.
NBC kocht in trêde seizoen fan Star Trek, mar kromp it budget gâns yn en ferskode de útstjoertiid nei freedtejûn, doedestiden de minste tillefyzjejûn yn 'e Feriene Steaten. Roddenberry naam dêrop ûntslach as útfierend produsint, en Fred Freiberger naam syn plak yn. Oan 'e ein fan dat seizoen, yn it foarjier fan 1969, loek NBC by de searje definityf de stekker derút, nettsjinsteande in nije briefskriuwerskampanje fan fans. Der waarden fan Star Trek: The Original Series trije seizoenen mei yn totaal 79 ôfleverings makke.
Untfangst
Star Trek: The Original Series waard trettjin kear nominearre foar in Emmy Award, de wichtichste Amerikaanske tillefyzjepriis, mar wûn nea ien. De nominaasje wiene foar bêste dramasearje (1967 en 1968), bêste byrol fan in akteur foar Leonard Nimoy as Spock (1967, 1968 en 1969), bêste art direction (1967), bêste kamerarezjy (1967), bêste film- en lûdsmontaazje (1967), bêste filmmonaazje (1968 en 1969), bêste special effects (1968 en 1969), en bêste art direction en lânskipsûntwerp (1969).
Acht ôfleverings fan 'e searje waarden fierders nominearre foar in prestizjeuze Hugo Award foar bêste dramatyske presintaasje. Dêrby gie it 1967 om The Naked Time, The Corbomite Maneuver en The Menagerie; en yn 1968 om Amok Time, Mirror, Mirror, The Doomsday Machine, The Trouble with Tribbles en The City on the Edge of Forever. De priis gie beide jierren nei Star Trek, yn 1967 foar The Menagerie en yn 1968 foar The City on the Edge of Forever. Dy lêste ôflevering wûn dêrnjonken ek in Writers Guild of America Award foar bêste orizjinele tillefyzjesenario. Yn 1967 wie Star Trek ien fan 'e earste tillefyzjeprogramma's dy't in NAACP Image Award wûnen foar it op positive wize yn byld bringen fan swarte minsken, omreden fan 'e baanbrekkende rol fan Nichelle Nichols as Uhura.
Untstean fan Star Trek as franchise
Nei't Star Trek: The Original Series stopset wie, bleau Paramount Television mei frijwat ferliezen sitten. Dêrom waard de searje frijjûn om yn syndikaasje werhelle te wurden. De werhellings begûnen ein 1969 en tsjin 'e ein fan 'e 1970-er jierren wie de searje op 150 Amerikaanske tillefyzjestjoerders en yn 60 oare lannen te sjen. Iroanysk genôch waarden de werhellings better besjoen as de oarspronklike útstjoerings. In teken oan 'e wand wie hoe't de earste Star Trek-konvinsje ferrûn, dy't yn jannewaris 1972 yn New York holden waard. De organisators hiene rekkene op miskien in pear hûndert fûleindige fans, mar der kamen 3.000 minsken op ôf. De nije populariteit fan Star Trek late ta in oplibbing fan 'e franchise en in útwreiding nei oare media, lykas film en tekenfilm.
Star Trek: The Animated Series wie in tekenfilmsearje dy't yn 1973 en 1974 twa seizoenen lang op 'e Amerikaanske tillefyzje te sjen wie. It wie yn prinsipe in fuortsetting fan Star Trek: The Original Series, mei deselde USS Enterprise en deselde akteurs dy't de stimmen ynsprieken fan deselde personaazjes. Fan 1979 ôf waarden der fierders seis spylfilms makke oer it romteskip en syn bemanning, ek wer mei deselde akteursploech: Fan 1987 ôf kaam de earste spin-offsearje op 'e tillefyzje: Star Trek: The Next Generation. Neitiid folgen noch tsien oare tillefyzjesearjes, sân films en in ferskaat oan adaptaasjes ta oare media.
David Copperfield (roman)
Ynhâld
Peggoty har broer, in fiskerman, húsmannet yn in wenboat mei syn oannommen omkesizzers Em'ly en Ham en in âldere widdo, frou Gummidge. De lytse Em'ly wurdt troch har pleechheit frijwat bedoarn, en David rekket fereale op har. As er nei de trouwerij wer thúskomt, docht bliken dat er gelyk hie mei syn wjerakseljen tsjin it houlik, want Murdstone en dy syn suster Jane, dy't by it gesin ynlûkt, tirannisearje David en syn mem en meitsje har it libben ellindich. Dat hat syn ynfloed op David syn prestaasjes op skoalle, en as Murdstone him in wan bruien jaan wol om't er dêr net mear meikomme kin, byt David him. Ut wraak beävensearret Murdstone dat er nei in ynternaat stjoerd wurdt, Salem House, dat ûnder de hearskippij stiet fan 'e ûnmeilydsume boppemaster Creakle. Dêr rekket David befreone mei in jonge fan syn eigen jierren, Tommy Traddles, en ek mei in âldere jonge, dy't fan James Steerforth hjit. Hy ûntwikkelet in hertstochtlike bewûndering foar de egosintryske Steerforth, dy't er beskôget as in nommele minske.
As er mei de krystdagen thúskomt, ûntdekt David dat syn mem it libben skonken hat oan in jonkje, dat syn healbroer is. Koart nei't er weromkeard is nei Salem House, komt lykwols it berjocht dat sawol syn mem as syn bruorke kommen binne te ferstjerren, wêrnei't er daliks nei hûs roppen wurdt. Ek de húshâldster Peggoty ûntfalt him as hja yn dyselde snuorje trout mei de pleatslike fuorman, Barkis. Syn styfheit Murdstone stjoert David dan nei Londen ta, dêr't er te wurk steld wurdt yn in wynhannel dêr't Murdstone foar in diel eigner fan is. David syn baas Wilkins Micawber, by wa't er ynwennet, wurdt troch Dickens ôfskildere as in tragikomysk figuer, ien fan tolve ambachten en trettjin ûngelokken. Uteinlik rekket de man sa djip yn 'e skulden dat er troch de rjochter foar in pear moannen nei it tichthús stjoerd wurdt. As er frijkomt, ferfart er nei Plymouth om in nij libben op te bouwen. Sa bliuwt der nimmen oer om foar David te soargjen, dat de jonge beslút út te naaien foar't syn styfheit him wer ûnder de tomme krije kin.
Hy rint fan Londen alhiel nei Dover ta, dêr't syn iennichst oerbleaune famyljelid, syn âldmuoike Betsey Trotwood, wennet. Dy wie by syn berte nei Blunderstone ta kommen mar wie teloarsteld wer ôfset doe't bliken die dat David net in famke wie. As er no by har oankomt, hat se lykwols begrutsjen mei him en stimt se deryn ta om him fierder grut te bringen. Betsey-muoi, sa't David har neamt, makket koarte metten mei Murdstone syn besykjen om 'e fâdij oer de jonge werom te winnen. Hja neamt David om ta Trotwood Copperfield, mei as ropnamme "Trot", en dat wurdt ien fan 'e ferskate nammen dy't de jonge David geandewei it ferhaal draacht.
Betsey-muoi stjoert de jonge nei in oare skoalle ta, in folle betteren-ien, dy't rund wurdt troch dr. Strong. Dy besiket oprjocht en bring syn learlingen in gefoel fan ear en selsrêdsumens by. David giet deunby de skoalle yn 'e kost by Betsey-muoi har abbekaat Wickfield en dy syn skrandere dochter Agnes, mei wa't er goed befreone rekket. By harren yn wennet ek Wickfield syn fyftjinjierrige siktaris, Uriah Heep. Dyselde wit, ta Agnes har grutte fertriet, op snoade wize de âlder wurdende Wickfield te bedragen. Sa stelt er Betsey-muoi har jild, mar lit it lykje as hat Wickfield it sels efteroerdrukt. Syn úteinlike doel is, sa dielt er David op boasaardige manear mei, om Wickfield sa omleech te heljen dat er nei de hân fan Agnes tingje kin. Underwilens is David syn eardere baas Micawber wer tsjinkommen, en hy helpt de man oan in baan as assistint fan Heep. Micawber wurdt dan troch Heep by al syn oplichterspraktiken belutsen, want Heep mient dat er yn Micawber ien troffen hat dy't himsels net wanlyk is. Mar dat blykt net sa te wêzen, en mei help fan Micawber bringe David en Agnes de wiere tadracht fan it ien en oar oan it ljocht, mei as gefolch dat Betsey-muoi har jild weromkriget en Heep yn it tichthús ferdwynt.
Underwilens ferliedt en ûntearet David syn egoïstyske skoalfreon Steerforth de jonge Em'ly Peggoty. As dat útkomt, biedt er earst oan om har mei ien fan syn tsjinstfeinten trouwe te litten, foar't er alhiel útpykt. Em'ly ferdwynt dêrnei yn Londen, mar har omke Peggoty, de fiskerman, wit har op te spoaren mei de help fan 'e prostituee Martha, dy't fan oarsprong ek út Norfolk komt. Ham, oan wa't Em'ly foar de trageedzje fersein wie, is ûnderwilens omkommen yn in stoarm, doe't er besocht in skip te help te kommen dat foar de kust yn 'e swierrichheden rekke wie. Steerforth, dy't passazjier oan board fan datseldichste skip wie, rekke dêr ek by dea. Nei't er Em'ly weromfûn hat, emigrearret Peggoty mei har, frou Gummidge en de Micawbers nei Austraalje, dêr't se allegearre noch lang en lokkich libje.
David sels kriget kunde oan 'e tsjeppe mar naïve Dora Spenlow, de dochter fan syn wurkjouwer. Hy trout mei har, mar har houlik is ûngelokkich oant David him derby delleit dat Dora altyd wat bernich bliuwe sil. Fan in miskream kriget se lykwols sa'n reis dat se dêrnei stadichoan weikwynt en úteinlik stjert. Nei de dea fan syn earste frou beriedt David him deroer hoe't it no fierder moat. Uteinlik beslút er mei de ferstannige Agnes Wickfield te trouwen, dy't altyd al fereale op him wie. Mei har fynt er it wiere gelok en kriget er teminsten fiif bern, wêrûnder in dochter dy't er ferneamt nei syn âldmuoike Betsey.
Ferfilmings
David Copperfield is in grut tal kearen adaptearre ta film- en tillefyzjeferzjes: ● David Copperfield (film út 1911), in stomme film út 1911 ● David Copperfield (film út 1913), in stomme film út 1913 ● David Copperfield (film út 1922), in stomme film út 1922 ● Personal History, Adventures, Experience and Observation of David Copperfield the Younger (film), in film út 1935 ● David Copperfield (tillefyzjesearje út 1956), in tillefyzjesearje út 1956 ● David Copperfield (tillefyzjesearje út 1966), in tillefyzjesearje út 1966 ● David Copperfield (film út 1969), in film út 1969 ● David Copperfield (tillefyzjesearje út 1974), in tillefyzjesearje út 1974 ● David Copperfield (tillefyzjesearje út 1986), in tillefyzjesearje út 1986 ● David Copperfield (film út 1993), in tekenfilm út 1993 ● David Copperfield (tillefyzjesearje út 1999), in tillefyzjesearje út 1999 ● David Copperfield (film út 2000), in film út 2000
Fryske oersetting
David Copperfield waard yn 2015 ûnder deselde titel yn it Frysk oerset troch Geart fan der Mear, dy't ek al oare wichtige fertalings út 'e wrâldliteratuer op syn namme stean hie, wêrûnder dy fan Idylls of the King, fan Alfred Lord Tennyson, Tess of the d'Urbervilles, fan Thomas Hardy, en The Time Machine, fan H.G. Wells. De fertaling fan David Copperfield waard útbrocht by Utjouwerij Elikser te Ljouwert yn in mânske edysje fan 765 siden. De publikaasje waard mei mooglik makke troch de Stichting Kristlik Frysk Folksboek en de Douwe Kalma Stifting.
Ambachtlik Fryslân
De feriening Ambachtlik Fryslân (Nederlânsk: Ambachtelijk Friesland) is in feriening, fêstige yn Steggerda, dy’t ambachtlik wurkjen ûnder de oandacht bringt. Neist it fergrutsjen fan de fakkennis meitsje se ek hânmakke autentike produkten.
De feriening waard yn 1985 oprjochte troch inkele ambachtsju en hie yn 2018 mear as fjirtich leden. De leden binne faak te sjen op merken, doarpsfeesten en eveneminten. Boppedat jouwe yndividuele leden ek wol lêzings en eksposysjes oer harren wurk. Der is in grut ferskaat oan ambachten, net allinnich âlde, mar ek hjoeddeiske ambachten.
Sex Award
De Sex Awards binne in groep Amerikaanske publyksprizen dy't ienris yn it jier takend wurde foar de bêste pornografyske films en alles dat dêrmei te krijen hat. Se besteane sûnt 2013 en wurde organisearre troch de pornowebsiden X3Sixty Network en InsideAdult.com yn gearwurking mei AVN (Adult Video News), it toanoanjaande tydskrift fan 'e Amerikaanske pornoyndustry.
Liuwe Tamminga
Liuwe Tamminga (Himmelum, 25 septimber 1953 - Bologna, 29 april 2021) wie in Nederlânsk oargelist en klavesinist dy't him spesjaal talein hat op Italjaanske âlde muzyk.
Karriêre
Liuwe Tamminga waard oplaat oan it Prins Claus Konservatoarium yn Grins troch ûnder oaren Wim van Beek en Willem Frederik Bon. Hy folge ek masterclasses by Olivier Messiaen, Marie-Claire Alain, Ewald Kooiman, Louis Toebosch, Gustav Leonhardt, Xavier Darasse en oaren.
Nei it heljen fan syn eindiploma yn 1977 studearre er fierder yn Parys by André Isoir en Jean Langlais en yn Italië by Luigi Ferdinando Tagliavini. Mei dy lêste dielde er fan 1982 oant dy syn dea yn 2017 de oanstelling fan oargelist-titularis fan de tsjerkoargels fan de Sint-Petroniusbasilyk yn Bologna. Dy histoaryske ynstruminten binne makke troch de oargelbouwers Lorenzo da Prato yn 1471-1475 en Baldassarre Malamini yn 1596.
It slagge Tamminga en bou in ynternasjonale karriêre op as spesjalist yn Italjaanske renêssânse- en barokmuzyk. Hy spilet op oargelfestivals as dy yn Boston en Haarlim en jout masterclasses oan beoefeners fan âlde muzyk, ûnder mear oan de Accademia di Musica Italiana per Organo yn Pistoia. Hy hat gearwurke mei muzisy lykas Frans Brüggen, Bruce Dickey en Sergio Vartolo en mei ensembles as Concerto Palatino en Odhecaton. Yn 1990 bespile er it oargel by de wrâldpremiêre fan Beatus Petronius en Statuit ei Dominus van Arvo Pärt yn de Sint Petroniusbasilyk. By de útfeart fan prins Claus op 15 oktober 2002 spile Tamminga op it Bätz-oargel yn de Nije Tsjerke yn Delft.
Hy hat fergetten rekke 16e-iuwse komponisten as Fiorenzo Maschera, Marco Antonio Cavazzoni, Giulio Segni en Jacques Buus wer bekend makke en harren wurk útjûn. Tamminga hat fierders in soad cd-opnamen makke, meast op Italjaanske oargels, fan wurken fan ûnder oaren Andrea en Giovanni Gabrieli, Palestrina, Giovanni de Macque, Girolamo Frescobaldi, Marco Antonio Cavazzoni, Wolfgang Amadeus Mozart en Giacomo Puccini. Fan de lêstneamde komponist fersoarge er yn 2008 en 2017 cd-premiêres fan in tal weromfûne oargelstikken.
Liuwe Tamminga is ook konservator van de Collezione Tagliavini in het San Colombano Museum in Bologna, een door Luigi Ferdinando Tagliavini bijeengebrachte en in 2010 opengestelde verzameling van 70 historische toetsynstruminten.
Marije-Himelfearttsjerke (Wytgaard)
De Marije-Himelfearttsjerke is de roomsk-katolike tsjerke fan Wytgaard. De tsjerke is oansletten by de Sint-Fitusparochy, dêr't njonken de twa roomske tsjerken fan Ljouwert ek de Sint-Martinustsjerke fan Wergea ûnder falt.
Skiednis
De tsjerke waard yn 1965-1966 yn it midden fan de nije doarpsútwreiding oan de westlike kant fan de Buorren boud, nei't bliken dien hie dat de Cuyperstsjerke by it tsjerkhôf fanwegen de hege kosten om it gebou te restaurearjen ôfbrutsen wurde moast. Dy tsjerke wie in monumintale neogoatyske krústsjerke dy't yn de jierren 1871-1872 de âlde skûltsjerke Mater Dei út 1719 ferfong.
Sint-Sarkiskatedraal (Jerevan)
De Sint-Sarkiskatedraal (Armeensk: Սուրբ Սարգիս Մայր Եկեղեցի; Surp Sarkis Mayr Yekeghetsi) is in katedraal yn de Armeenske haadstêd Jerevan. It is de haadsit fan it Patriarchale Bisdom fan Ararat fan de Armeensk-Apostoalyske Tsjerke. De katedraal stiet oan de lofterkant fan de rivier Hrazdan yn it distrikt Kentron (sintrum).
Skiednis
Foar it doarp Dzoragyugh en it âlde fort fan Jerevan oer stie sûnt it begjin fan it kristenjen fan it lân op de lofter kant fan de Hrazdan in hearremitenkleaster. It gyng om in grut kompleks, mei in hege fersterkte muorre der om hinne dat û.o. bestie út de tsjerken fan Sint-Sarkis, Gevork en Hakob, gebouwen foar de patriarchale skoalle en tsjinsten, oare gebouwen en in hôf mei fruitbeammen. De Sint-Sarkistsjerke wie de katedraal fan de patriarch, wylst yn it kleaster de gasten fan de patriarch waarden ûnderbrocht. Tsjerke en it kleaster waarden by de grutte ierdskodding fan 1679 ferneatige en op itselde plak ûnder de katolikos Edesatsi Nahabet (1691–1705) wer opboud. It tsjintwurdige gebou giet lykwols werom op nijbou yn de jierren 1835-1842. De tsjerke waard ûnder katolikos Vasgen I yn 1972 neffens in ûntwerp fan de arsjitekt Rafael Israelyan renovearre en ferboud. De gevel waard beklaaid mei stiennen fan oranjekleurige Ani-dowestien en fan trijehoekige gevels foarsjoen. Nei de dea fan Israelyan op 8 septimber 1973 naam Ardzroun Galikian it wurk oer en ûnder syn lieding waard oant 1976 ek it ynterieur ferboud. Foar it tsjerkekoar waard yn it eastlike diel in galerij ynboud. De âlde koepel waard ferfongen troch in folle hegere toer mei in fâlddak. De tsjerke waard op 3 novimber 1976 op 'e nij plechtich ynwijd.
Marije-Himelfearttsjerke (Wytgaard)
Skiednis
De hjoeddeiske Himelfeartstsjerke út 1966 is in ûntwerp fan de Grinzer arsjitekt H.J. van Wissen.
Sint-Sarkiskatedraal (Jerevan)
Skiednis
Yn 2000 waard in nije klokketoer tafoege.
De ferbouwing fan de katedraal wie mooglik troch in rynske donaasje fan de yn Londen wenjende Armeenjer Sarkis Kurkjian en syn soannen.
Marije-Himelfearttsjerke (Wytgaard)
Oargel
It Van Dam-oargel (1882) fan de Cuyperstsjerke waard nei de sloop yn de nije tsjerke opboud en sa opsteld dat it front net mear sichtber is.
Helsingør (gemeente)
Helsingør is in gemeente yn Nordsjælland yn de regio Haadstêd (Deensk: Region Hovedstaden) yn Denemark.
De gemeente ûntstie by de gemeentlike weryndieling fan 1970 troch gearfoeging fan de gemeentes Helsingør Købstad en Tikøb.
Yn de gemeente Helsingør wenje likernôch 63.000 ynwenners.
Yn de skiednis hat it skipferkear troch de Sont de hjoeddeiske gemeente in soad stal jûn. Oan it meast smelle stik fan de Sont leit de haadstêd fan de gemeente, Helsingør. De stêd wurdt foar it earst yn 1231 as Flynderborg, in lytse merkstêd, neamd. Yn 1426 liet kening Erik fan Pommeren foar de trochfeart tol ynfiere. Boppedat stifte er fêstingwurken, dêr't yn 1580 de Kronborg út ûntstie.
Grabby Award
De Grabby Awards of de Grabbys binne in groep Amerikaanske prizen dy't ienris yn it jier takend wurde foar de bêste produkten fan 'e Amerikaanske homoseksuële pornoyndustry. Se besteane sûnt 1999, en de priisútrikking fynt plak yn Chicago.
El Paso (Teksas)
El Paso (wat Spaansk is foar "de pas", yn 'e sin fan "berchingte") is in stêd yn 'e uterste westpunt fan 'e Amerikaanske steat Teksas, oan 'e rivier de Rio Grande (yn it Spaansk de Río Bravo del Norte), dy't de grins foarmet mei Meksiko. El Paso is it haadplak fan El Paso County, en hie neffens in offisjele skatting út 2012 doe rom 672.000 ynwenners. De stêdekloft dêr't de stêd ta heart, hat in befolking fan rom 1 miljoen minsken, en omfiemet hiele El Paso County en it oangrinzgjende Hudspeth County en teffens de stêd Las Cruces, yn 'e oanswettende steat Nij-Meksiko. As it Meksikaanske Ciudad Juárez, oare kant de Rio Grande, ek noch meirekkene wurdt, komt men út om rom 3 miljoen minsken. El Paso is de grutste Amerikaanske stêd mei in Spaansktalige mearderheid fan 'e befolking.
Skiednis
De earste Jeropeänen dy't troch de krite kamen dêr't letter El Paso lizze soe, wiene nei gedachen de fjouwer oerlibbenen fan 'e mislearre Narváez-ekspedysje, yn 'e midden fan 'e 1530-er jierren. Tsjin dy tiid waard it gebiet fansels al tûzenen jierren bewenne troch Yndiaanske folken; likegoed waard der oanspraak op makke troch Spanje, dat it ta syn koloanje Nij-Spanje rekkene, it lettere Meksiko. De earste ûntdekkingsreizger fan Jeropeesk komôf fan wa't wis is dat er dizze lânsdouwe besocht, wie don Juan de Oñate, yn 1598. Sechstich jier letter, yn 1659, waard besuden de Rio Grande El Paso del Norte (it tsjintwurdige Ciudad Juárez) stifte. Under de Pueblo-opstân ûntstie dêrfoaroer, op 'e noardigge fan 'e rivier, in lyts delsettinkje dat nei El Paso del Norte ferneamd waard: El Paso. Dêrby moat oantekene wurde dat dat doe net as in apart plak beskôge waard, mar gewoan as in ûnderdiel fan 'e stêd oare kant de rivier. El Paso tsjinne yn dy tiid as de basis foar it Spaanske leger en it bestjoer fan Nij-Meksiko; nei't de Pueblo-opstân yn 1692 ûnderdrukt wie, ferhuze dat wer werom nei Santa Fe.
De Teksaanske Unôfhinklikheidsoarloch fan 1836 liet El Paso frijwol ûnberoerd, mei't er yn dy krite doe noch net in soad Amerikaanske kolonisten wennen. Likegoed makke de nije Republyk Teksas, doe't dy ienris syn selsstannigens wûn hie, oanspraak op it gebiet. Mar pas yn 1846, oan it begjin fan 'e Meksikaansk-Amerikaanske Oarloch, doe't Teksas ûnderwilens (yn 1845) ûnderdiel fan 'e Feriene Steaten wurden wie, wisten de Teksanen El Paso en omkriten ek wier-wier te bemachtigjen. By it Ferdrach fan Guadelupe Hidalgo, dêr't de oarloch nei de Amerikaanske oerwinning mei beëinige waard, stie Meksiko alle lân benoarden de Rio Grande foargoed ôf, sadat El Paso losmakke waard fan El Paso del Norte.
Oant de Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865) hiene El Paso en de hiele krite deromhinne mar in pear hûndert ynwenners. Under de Boargeroarloch foarme El Paso, as westlikste puntsje fan 'e Konfederaasje, earst in legerbasis fan 'e Súdliken, oant it yn 1862 ynnommen waard troch Noardlike troepen út Kalifornje wei. Dêrnei bleau it de rest fan 'e oarloch beset gebiet. Pas nei ôfrin fan 'e Boargeroarloch begûn El Paso stadichoan te groeien, en yn 1873 krige it de status fan stêd. Doe't it spoar fan 'e Southern Pacific Railroad, de Texas and Pacific Railway en de Atchison, Topeka and Santa Fe Railroad der yn 1881 gearkamen, folge der in wiere befolkingseksploazje, en tsjin 1890 hie El Paso 10.000 ynwenners, wêrfan't de grutte mearderheid út blanke Amerikanen bestie. Fan likernôch 1880 ôf ûntjoech El Paso him ta ien fan 'e "wyldste" stêden fan it Wylde Westen, dêr't gokken, sûpen, geweld en prostitúsje florearren, en krige it de bynamme fan de Six Shooter Capital ("Revolverhaadstêd"). Dat duorre oant de Earste Wrâldoarloch, doe't it leger de pleatslike autoriteiten ûnder druk sette om yn te gripen. Dêrop ferpleatste it gokken en sûpen, en ek it geweld en de prostitúsje, him oer de rivier, nei Ciudad Juárez.
Tsjin 1910 bestie de grutte mearderheid fan 'e befolking fan El Paso út blanke, Ingelsktalige Amerikanen, en dat hie foar 't neist sa bleaun as de Meksikaanske Boargeroarloch dat jiers net útbrutsen wie. Dêrtroch ûntstie der, fral tusken 1913 en 1915, in wiere tafloed fan Meksikaanske flechtlingen dy't foar it geweld yn eigen lân de wyk namen. Gauris gie it dêrby ek noch om begoedige lju, leden fan 'e middenklasse, lykas sakelju, winkellju, yntellektuëlen en geastliken. Mar it geweld folge harren de grins oer, mei't in diel fan 'e flechtlingen yn El Paso revolúsjonêre genoatskippen stifte dy't inoar en de blanke Teksanen mei bomoanslaggen en oare terroristyske dieden befochten. Uteinlik late dat yn maart 1916 ta it saneamde Plan de San Diego, wêrby't ûnder in grutskalige etnysk Meksikaanske opstân yn El Paso yn achtenfjirtich oeren tiid likernôch 500 blanke manlju, froulju en bern ombrocht waarden. De dêropfolgjende repressaillemaatregels fan blanke milysjes bedijden oars neat as in eskalaasje fan it geweld en sels ynfallen yn 'e stêd fan ûngeregelde Meksikaanske troepen fan oare kant de rivier. Uteinlik stjoerde it Teksaanske regear in spesjale legermacht fan Texas Rangers, dy't de opstân ûnmeilydsum de kop yndrukten troch yn it lêste healjier fan 1916 mear as 5.000 Meksikanen te deadzjen. De ynfloed fan dit konflikt wie noch lang fielber yn El Paso, mei't de blanken de Meksikanen begûnen bûten te sluten, wat late ta in rasseskieding dy't dy tusken blanken en swarten yn it Amerikaanske Suden net wanlyk wie. De Roomsk-Katolike Tsjerke sprong yn it gat troch eigen ûnderwiis en wolwêzensorganisaasjes foar de Meksikaanske befolking fan 'e stêd op te setten.
Tsjin 1920 hiene de blanken, as de soldaten fan it deunby oanleine Fort Bliss meirekkene waarden, de etnyske mearderheid yn El Paso weromwûn. De stêd hie doe mear as 100.000 ynwenners. Mynbou en yndustry kaam stadichoan ta ûntwikkeling, en yn 'e tweintiger en tritiger jierren, ûnder de Drûchlizzing, waard der ek in soad jild fertsjinne mei alkoholsmokkel út Meksiko wei. Mar healwei de tweintiger jierren krige El Paso slim te lijen ûnder de agraryske krisis dy't foarôfgie oan 'e eigentlike Krisisjierren, en dat waard noch helte minder doe't de Grutte Depresje sels ienris tasloech. In protte blanke ynwenners ferfearen doe nei plakken dêr't se bettere foarútsichten hiene.
El Paso hjoed de dei
Hjoed de dei hat El Paso in ekonomy dy't basearre is op ynternasjonale hannel, de befoarrieding fan it Amerikaanske Leger, tsjinsten, de ferwurking fan oalje en gas, sûnenssoarch en toerisme. Katoen, fruittylt en feehâlderij binne wichtich op it plattelân om 'e stêd hinne. Op it mêd fan heger ûnderwiis moat benammen de Universiteit fan Teksas te El Paso (UTEP) neamd wurde, dy't op it sânde plak stiet fan 'e ranglist fan 'e bêste universiteiten fan 'e Feriene Steaten. De stêd hat fierders in sterke militêre oanwêzigens, mei de legerbasis Fort Bliss (ien fan 'e grutsten fan 'e Feriene Steaten), it Legerfleanfjild Biggs en it Medysk Sintrum fan it Leger William Beaumont. Yn febrewaris 2013 waard El Paso troch CQ Press foar it trêde jier efterinoar útroppen ta de feilichste grutte stêd fan it lân. Besjensweardichheden yn El Paso binne û.m.: de El Paso Zoo en de Sint-Patrickkatedraal, dy't sûnt 1916 de sit is fan it Roomsk-Katolike Bisdom fan El Paso.
Demografy
De befolking fan El Paso groeide oan 'e ein fan 'e njoggentjinde en it begjin fan 'e tweintichste iuw stadich troch oant in hichtepunt fan 102.000 yn 1930. Dêrnei sakke it ynwennertal troch de ûntfolking yn 'e Krisisjierren yn nei 97.000 yn 1940, mar yn 1950 wie de stêd oer it dipke hinne, en wiene der 130.000 ynwenners. Dêrnei groeide El Paso op 'e nij stadich troch, mei in ynwennertal fan 425.000 yn 1980; 515.000 yn 1990; 564.000 yn 2000; en 649.000 yn 2010. Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe 10,7% fan 'e befolking fan El Paso âlder as 65 jier en 31% jonger as 18 jier. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 84,1% Latino's; 7,3% blanken; 3,4% swarten; 1,2% Aziaten; 0,7% Yndianen; 3,4% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Klimaat
El Paso hat in woastynklimaat, mei hjitte simmers en mylde drûge winters. Yn desimber, de kâldste moanne fan it jier, hat de stêd in trochsneed deitemperatuer fan 13,9 °C, yn july, de waarmste moanne, is dat 35,3 °C. De rekôrtemperatueren yn 'e stêd binne –22 °C, resp. 46 °C. Der falt yn El Paso jiers trochstrings 250 mm rein, it measte yn 'e perioade fan july oant septimber, feroarsake troch de Noardamerikaanske moesson. Nettsjinsteande dat bytsje rein is it net ûngewoan dat dielen fan El Paso ûnderrinne, mei't de hiele jierhoemannichte rein gauris yn in pear stjalpbuien oer de stêd útstoart wurdt. Yn 'e simmer fan 2006 foel der bygelyks 380 mm binnen in wike, wat grutskalige skea ta gefolch hie.
Hoewol't El Paso yn 'e woastyn leit, kin der troch de lizzing op in hichte fan goed 1.100 m winterdeis inkeld ek snie falle. Sa brocht yn desimber 1987 in sniestoarm 65 sm snie. Yn febrewaris 2011 wie it yn El Paso en omkriten sa kâld, dat de temperatuer op 2 febrewaris net boppe de –9 °C útkaam, it leechste deimaksimum dat ea registrearre wie. De kjeld rjochte foar kaptalen skea oan yn it fruittyltgebiet om El Paso hinne, en teffens yn 'e foarm fan beferzen wetterliedings en brutsen heechspanningskabels, om fan 'e skea oan 'e wylde woastynfegetaasje noch mar te swijen.
Sint-Martinusbasilyk (Fenlo)
De Sint-Martinusbasilyk (ek Grutte Tsjerke) is in grutte roomsk-katolike stedstsjerke yn de Limburchske stêd Fenlo. Mei de trijeskippige halletsjerke waard yn 1410 útein set. De toer is oant trije kear ta wer op boud, foar de lêste kear nei de Twadde Wrâldkriich.
Sûnt 28 april 2019 draacht de tsjerke de earetitel basilyk.
Skiednis
Likernôch om it jier 1000 kaam de bou fan in stiennen krústsjerke yn romaanske styl ta stân, dy't yn de 13e iuw útboud waard as romaanske halletsjerke. Argeologysk ûndersyk hat útwiisd dat foar dy tiid der in 9e iuwsk sealtsjerkje fan 5 by 10 meter stien hat. Yn de rin fan de 14e iuw waard oan de westlike kant fan de tsjerke in toer boud, dy't in tintedak mei in lantearne en in sipelfoarmige koepel hie. Yn de 15e iuw waard de romaanske tsjerke ferfongen troch in goatysk gebou. It wurk duorre oant likernôch 1500.
Under lieding fan de arsjitekt Pierre Cuypers waard de tsjerke yn de jierren 1879-1881 fergrutte en restaurearre yn neogoatyske styl. De âlde toer waard ferhege nei 59 meter en krige in yndrukwekkende spits mei pinakels, fjouwer hoektuorkes en fjouwer ryk dekorearre harkenieltsjes. De yngongspartij krige in eigen spits en waard dekorearre mei in reliëf fan de patroanhillige fan de tsjerke op it hynder.
Yn de Twadde Wrâldkriich like de tsjerke it geweld besparre te bliuwen, mar yn novimber 1944 sloech it fjoer fan de brân yn de stêd, feroarsake troch in bombardemint, oer nei it gebou en sawol tsjerke as toer baarnden foar in part ôf. Nei de befrijing stoartte de toer by in stoarm yn oktober 1945 yn. It ferwulft en de yngongspartij fan de tsjerke rekke dêrby sa slim skeind, dat der gjin reparaasje mear mooglik wie. De tsjerke waard nei de kriich wer restaurearre en rekonstruearre en de toer waard yn 1953 foltôge. De toer is in folslein nij ûntwerp fan Jules Kayer en hat neat mear fan de âlde toer fan Cuypers. As ferwizing nei de midskiuwske toer krige de Kayer-toer ek wer in sipel op de spits. Op it plak fan de eardere tagong stiet no de toer.
De tsjerke krige op 28 april 2019 de earetitel basilyk. Dy snein waarden yn in eucharistyfiering it konopeum en it tintinnabulum de tsjerke binnendroegen. Neffens it bisdom Roermûn krige de tsjerke de titel om't Fenlo al mear as tûzen jier in plak fan religieus libben is.
Ynterieur
Yn de tsjerke binne tal fan keustwurken te sjen. Dêrûnder bygelyks in barokke kânsel mei in troch ingelen droegen klankboerd út 1701. Yn it koer steane 15e iuwske koerbanken. De doopkapel wurdt fan it sydskip skieden troch in iken stek út de 17e iuw. Yn de doopkapel stiet in koperen doopfont út 1621 mei in byldengroep fan Jehannes dy't Jezus doopt. Fan de yn Fenlo berne skilder Jan fan Kleef hingje yn de tsjerke in tal skilderijen. It haadalter is in ûntwerp fan Jos Windhausen, dy't fan 1892 ôf yn de Martinustsjerke as kapelaan wurke. It alter lit foarstellings fan de lijensskiednis fan Kristus sjen.
Karriljon
Yn de toer hinget ien fan de grutste karriljons fan Jeropa. It bestiet út 53 klokken. Yn 1959 waarden 44 klokken getten troch Petit en Fritsen út Aarle-Rixtel dy't de fjouwer besteande klokken út 1952 oanfollen. Yn 1999 waarden der jitris fiif nije klokken oan ta foege.
Oargel
De tsjerke ken al hiel lang de tradysje fan in oargel, al oan it begjin fan de 15e iuw hat der in oargel stien. It hjoeddeiske oargel ferfong it oargel dat yn 1944 ferlern gyng. It trijemanualige ynstrumint waard boud troch de oargelmakkerij Verschueren út Heythuyzen.
Free Speech Coalition
De Free Speech Coalition (FSC), oftewol de "Koälysje foar Frijheid fan Mieningsutering", is in non-profitfakferiening fan 'e Amerikaanske pornoyndustry dy't fêstige is yn Canoga Park, in wyk fan Los Angeles. De organisaasje ûntstie yn 1992 troch de fúzje fan it Free Speech Legal Defense Fund ("Gerjochtlike Ferdigeningsfûns foar Frijheid fan Mieningsutering"), dat oprjochte wie yn 1991, en de Adult Film Association of America ("Pornografyske Filmferiening fan Amearika"), dy't al sûnt 1969 bestie.
Doelen
De FSC stelt him ta doel om yn 'e Feriene Steaten sinsuer en it neilibjen fan wetjouwing op it mêd fan obseniteit safolle mooglik tsjin te gean. Dat wurdt besocht te dwaan troch it ynsetten fan profesjonele wurkkrêften dy't yn 'e Kalifornyske haadstêd Sacramento en de federale haadstêd Washington, D.C. lobbye foar frijheid fan mieningsutering en tsjin wetlike maatregels dy't dy frijheid oan bannen lizze. Yn útsûnderlike gefallen hat de FSC it Amerikaanske regear sels foar de rjochter dage om in spesifike beheining fan it rjocht op frijheid fan mieningsutering werom te draaien.
Dat barde bygelyks yn 1996, doe't it Amerikaanske regear simulearre bernepornografy ferbiede woe, dêr't ek films ta rekkene waarden wêryn't minderjierrigen dy't spile waarden mearderjierrige akteurs seksuële hannelingen ferrjochten. Net allinnich pornografyske films wêryn't soks barde, mar ek ferneamde mainstream-films as Fast Times at Ridgemont High, Return to the Blue Lagoon, Porky's en Dirty Dancing soene dêrtroch ta bernepornografysk materiaal bestimpele wurde. Yn 2002 waard de FSC troch it Amerikaanske Heechgerjochtshôf yn dizze kwestje yn it gelyk steld (yn 'e saak Ashcroft v. Free Speech Coalition), en waard de wet tsjin simulearre bernepornografy neatich ferklearre.
Prizen
De FSC rikt sels ek prizen út, de saneamde Free Speech Coalition Lifetime Achievement Awards. Dat binne oeuvreprizen, wêrmei't persoanen út 'e Amerikaanske pornoyndustry eare wurde foar harren jierrenlange bydrage oan it eroatysk fermaak. De FSC Lifetime Achievement Awards, dy't yn in stik as sân kategoryen útrikt wurde, komme fuort út 'e oeuvreprizen dy't fan 1988 oant 1992 útrikt waarden troch de AFAA, en dy't sels wer woartele wiene yn 'e bredere Erotic Film Awards fan 'e AFAA, dy't fan 1977 oant 1986 bestiene. De FSC Lifetime Achievement Awards binne yn it ferline takend oan û.o. pornoaktrises Christy Canyon, Jill Kelly, Juli Ashton en Shayla LaVeaux, pornoakteurs Randy West, Ron Jeremy (twaris), Tom Byron, Peter North en Sean Michaels, regisseur John Stagliano (twaris) en produsint Larry Flynt (twaris).
Keppelings om utens
● Offisjele webside fan 'e Free Speech Coalition
Flambeaumar
De Flambeaumar (Ingelsk: Flambeau Lake) is in mar yn it noardlike part fan 'e Amerikaanske steat Wiskonsin. Dizze mar stiet ek wol (en oarspronkliker) bekend as it Lac du Flambeau, mar wurdt meastal Flambeau Lake neamd om betizing mei it doarp Lac du Flambeau en de gemeente Lac du Flambeau foar te kommen. Lac du Flambeau is Frânsk foar "Fakkelmar", en ferwiist nei de gewoante dy't de pleatslike Odjibwe-Yndianen hiene om nachts by it ljocht fan fakkels op 'e mar te fiskjen. Yn it Odjibwe is de namme fan 'e mar Waaswaagani-zaaga’igan, wat "Mar fan it Fakkelfolk" betsjut.