cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
André Gide
Anty-kolonialisme en anty-kommunisme
Yn 1936, nei't er al ferskate jierren wat mei it kommunisme flirte hie, waard Gide as foaroansteand skriuwer troch it Sovjet-bûn fan Skriuwers útnûge om 'e Sovjet-Uny te besykjen. Wat er dêr seach, befoel him hoegenamt net, en neitiid kearde er him desyllúzjonearre tsjin it kommunisme en de Sovjet-Uny. Dat kaam him op frijwat krityk út linkse hoeke en it ferlies fan in protte kommunistyske en sosjalistyske freonen te stean, fral nei't er yn 1936 syn nije ideeën publisearre yn 'e bondel Retour de l'U.R.S.S. ("Weromkear út de U.S.S.R.").
Maarten Ducrot
Jonkheid, oplieding en amateursport
Ducrot waard yn 1958 berne yn Flissingen, en folge letter de middelbere skoalle oan it Stedsk Gymnasium te Middelburch. Nei in stúdzje sosjale psychology en ekonomy folge te hawwen oan 'e Ryksuniversiteit Utert sette er útein mei in karriêre yn it hurdfytsen, earst noch as amateur. Yn dy hoedanichheid waard er yn 1982 yn 'e mande mei Frits van Bindsbergen, Gerard Schipper en Gerrit Solleveld wrâldkampioen ploegetiidrit. Yn 1984 die Ducrot foar Nederlân mei oan 'e Olympyske Spullen yn Los Angeles, dêr't er yn 'e mande mei Gert Jakobs, Erik Breukink en Jos Alberts in fjirde plak helle yn 'e 100 km ploege-efterfolging.
Profkarriëre
Yn 1985 begûn Ducrot in profesjonele karriêre as hurdfytser by de ploech fan Jan Raas. Hy kaam, fanwegen syn meagere lichemsbou, bekend te stean as de 'Kening fan Biafra', en die fiif kear mei oan 'e Tour de France. Dêrby wûn er de njoggende etappe fan 'e Tour fan 1985, en waard er ferskate kearen útroppen ta de striidlustichste hurdfytser, mar droech nea de giele trui. Yn 1986 wûn er in etappe elk yn 'e Omgong fan Romandje (troch Frânsktalich Switserlân) en de Dauphiné Libéré (yn 'e Dofinee). Yn 1991 beëinige er syn sportkarriêre.
Fierdere karriêre
Neitiid begûn Ducrot in twadde libben as organisaasje-adviseur. Letter sette er in eigen advysbedriuw op, dat er noch altyd runt. Yn in útstjoering fan it tillefyzjeprogramma Reporter joech Ducrot yn jannewaris 2000 yn 'e mande mei twa oare âld-hurdfytsers, Steven Rooks en Peter Winnen, ta dat er ûnder syn hurdfytswurkpaad doping brûkt hie, wêrûnder kortison, testosteron en Synacthen. Dêrby moat wol oantekene wurde dat al dat spul doe't Ducrot it brûkte, noch net op 'e list fan ferbeane middels stie.
Yn 2004 waard Ducrot by it NOS-programma Studio Sport ynhelle as ferslachjouwer op it mêd fan it hurdfytsen, wêrby't er syn âld-kollega Erik Breukink ferfong, dy't doe ploechlieder waard by de hurdfytsploech fan 'e Rabobank. Ducrot makke op 4 april 2004 syn debút as ferslachjouwer ûnder de Omgong fan Flaanderen. Sûnt dat jier foarmet er in fêst ferslachjouwerspear mei Herbert Dijkstra, mei wa't er û.m. elts jier de live-ferslaggen op 'e Nederlânsk tillefyzje fan 'e Tour de France fersoarget. De drûge humor dy't Ducrot dêrby oan 'en dei leit, falt der oer it algemien wakker yn by de hurdfytsfans. Nei de lêste etappe fan de Omgong fan Frankryk 2022 makke Ducrot bekend dat de Amstel Gold Race 2023 syn lêste hurdfytswedstriid wêze sil as kommentator.
Priveelibben
Maarten Ducrot wennet yn Bruchem, yn 'e Bommelerwaard. Hy is troud en hat trije bern.
List fan planetoïden 88701-88800
Dit is in list fan planetoïden 88701-88800.
Bôgesjitten op de Paralympyske Simmerspullen 2004
De XIIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 2004 yn Atene, Grikelân halden.
Teams
{| width=60%
Rudi Falkenhagen
Rudi Falkenhagen (folút: Rudolf Johan Falkenhagen; Diemen, 6 maaie 1933 – Breukelen, 26 jannewaris 2005) wie in ferneamd Nederlânsk toaniel-, tillefyzje- en filmakteur. Hy briek oarspronklik troch mei de rol fan 'e boef Snuf yn 'e bernerige Pipo de Clown. Ien fan syn bekendste rollen hie Falkenhagen as fabryksdirekteur Dries Rustenburg yn 'e dramasearje De Fabriek. Yn lettere jierren makke er himsels as stimakteur bekend by in jonger publyk yn 'e rol fan 'e piloat Turbo McKwek, yn 'e Disney-tekenfilmsearje DuckTales.
Aktearkarriêre
As akteur makke Falkenhagen yn 1955 syn debút by de Amsterdamske Komeedzje yn it toanielstik De Spooktrein. Yn 1960 mocht er by it Amsterdamske Folkstoaniel ynfalle as soan Geert yn Op Hoop van Zegen. Om dyselde snuorje hinne briek er op 'e tillefyzje troch mei syn rol fan 'e stammerjende boef Snuf yn 'e bernesearje Pipo de Clown. Oare ferneamde rollen fan Falkenhagen wiene dy fan kapelaan (en letter pastoar) Paulus Lumens yn 'e tillefyzjesearje Dagboek van een Herdershond, út 1978, en dy fan Dries Rustenburg, de direkteur fan it sûkerfabryk, yn 'e dramarige De Fabriek, út 1981. thumb|left|220px|Snuf en Snuitje, lofts Rudi Falkenhagen as Snuf.
Māui (mytology)
Māui (útspr.: ['ma:ṷi ], likernôch " maau -y") is yn 'e Polynezyske mytology in grutte held en/of healgod. Hy ferfollet de funksje fan trickster, ferlykber mei Loki yn 'e Noardske mytology en Coyote yn 'e religyen fan 'e Yndianen út Noard-Amearika. Māui waard mar hiel selden fereare, mei't er minder in godheid as in folksheld wie. Syn oarsprong ferskilt fan kultuer ta kultuer, mar in protte fan 'e myten oer him wiene yn hiel Polyneezje frijwol gelikens. Māui wie yn hast it hiele gebiet fan 'e Stille Súdsee bekend, fan Peaske-eilân yn it easten en Hawaï yn it noardeasten oant Nij-Seelân yn it súdwesten en de eilannen foar de kust fan Nij-Guineä yn it westen.
Rudi Falkenhagen
Aktearkarriêre
Fierders wie Falkenhagen, mei syn karakteristike dûnkere stimlûd, ek aktyf as stimakteur. Yn dy hoedanichheid makke er him fan 1987 ôf bekend by in hiele nije generaasje tillefyzjesjoggers yn 'e rol fan piloat Turbo McKwek yn 'e Disney-tekenfilmrige DuckTales en yn 1991 yn 'e dêrop basearre animaasjespylfilm Darkwing Duck. Falkenhagen lies ek in boek út 'e rige Inspecteur De Cock, fan Appie Baantjer, foar as audioboek. Ien fan syn lêste tillefyzjerollen wie in gastrol yn 'e Baantjer-ôflevering De Cock en de Moord op Ome Arie, dy't útstjoerd waard op 17 novimber 2000.
Ferstjerren
Yn 2004 waard by Falkenhagen sloktermkanker fêststeld. Hy wegere him dêrfoar behannelje te litten, en ferstoar op 26 jannewaris 2005 by him thús yn Breukelen, yn 'e provinsje Utert, yn 'e âlderdom fan 71 jier.
Māui (mytology)
Māui waard op ferskate manearen foarsteld, fan in knappe jongfeint oant in wize âlde omdoarmjende preester. Syn wichtichste dieden wiene it stellen fan fjoer foar de minskheid út 'e ûnderwrâld, it opfiskjen fan eilannen mei syn magyske fiskheak en it fangen fan 'e sinne om 'e perioade fan deiljocht langer te meitsjen. Hoewol't er omskreaun wurdt as in dogeneat mei skelmstreken dy't oeral de gek mei hat, is it meastepart fan syn dieden derop rjochte om 'e minskheid te helpen. Dêrom waard er syn hiele ferspriedingsgebiet troch respektearre, en is er sels nei de kerstening fan Polyneezje ferneamd bleaun.
Ynlieding
Yn 'e mytology fan 'e Maöary fan Nij-Seelân wurdt Māui, krekt as yn oare Polynezyske tradysjes, foarsteld as in trickster dy't ferneamd is om syn aparte eksploaten en syn fernimstigens. Nammen foar him yn it Maöary binne: Māui-tikitiki ("Māui mei it Knotsje"), Māui-tikitiki-a-Taranga ("Māui mei it Knotsje fan Taranga"), Māui-pōtiki ("Māui de Lêstberne") en Māui te Whare Kino ("Māui it Hûsfol Swierrichheden").
Māui en de fisk
De âldere bruorren fan Māui woene him nea mei harren gean litte te angelfiskjen. Op in nacht weve er foar himsels in flaaksene fiskline, dy't er betsjoende om him sterk te meitsjen. Dêr befêstige er syn magyske fiskheak oan, makke fan 'e kaakbonke fan syn beppe Murirangawhenua, dy't de âlde tsjoenster him sels jûn hie. Dêrnei ferburch er him yn 'e waka (kano) fan syn bruorren. De oare moarns setten syn bruorren yn harren waka de see op. Doe't se te fier gien wiene om noch om te kearen, kaam Māui fan syn sideplak foar 't ljocht.
Māui koe doe meifiskje, mar syn lulke bruorren wegeren him ies te lienen. Dat hy sloech himsels op 'e noas en brûkte syn eigen bloed as ies. Doe't er byt hie, helle er in reuseftige fisk op dy't neitiid it Noardereilân fan Nij-Seelân waard. Dat wurdt dêrom yn it Maöary noch altyd Te Ika a Māui neamd: "De Fisk fan Māui" (of ek wol Te Ikaroa a Māui: "De Grutte Fisk fan Māui"). Syn bruorren pakten him lykwols de fisk ôf en begûnen dy ûnderinoar te ferdielen troch him yn parten te houwen. Sa ûntstiene de bergen en dellingen fan it Noardereilân. It grutte Mahia-skiereilân, by Auckland, waard Te Matau a Māui ("De Fiskheak fan Māui"). Yn guon tradysjes waard de kano fan Māui it Sudereilân: Te Waka-a-Māui, wylst it noch súdliker leine eilân Stewart Te Punga a Māui ("It Anker fan Māui") waard. (Oare tradysjes neame it Sudereilân de kano fan Aoraki.)
Māui fertraget de gong fan 'e sinne
Yn eardere tiden reizge de sinne mei faasje troch de loft, sadat de minsken net genôch deiljocht hiene om te wurkjen en te iten. Sadwaande besleat Māui om 'e sinne te fangen en te fertraagjen. Hy riste him ta mei de magyske fiskheak makke fan 'e kaakbonke fan Murirangawhenua en in grut ein tou, en sette mei syn bruorren oer see ôf nei it easten ta. Dêr ûntdieken se it djippe gat dêr't de sinnegod Tama-nui-te-rā nachts sliepte. Se bûnen it tou yn in strûpe om it gat hinne en bouden in muorke fan klaai om harrensels efter te ferskûljen. Doe't Tama-nui-te-rā moarns wekker waard en him op syn gebrûklike manear troch de loft hastigje soe, rekke er fêst yn 'e strûpe. Dêrop sloech Māui him mei de kaakbonke oant er omlyk woe en tasei tenei stadich troch de loft te gean.
De dea fan Māui
Syn lêste aventoer, dat ta syn dea late, begûn doe't Māui it plan opfette om 'e minsken ûnstjerlik te meitsjen. Dêrfoar moast er de goadinne fan 'e dea, Hine-nui-te-pō, ferslaan. Dyselde hie oarspronklik de libbenjaande goadinne Hine-tītama west, mar wie feroare fan wêzen nei't se ûntdutsen hie dat har oarehelte Tāne ek har heit wie. Māui feroare himsels yn in wjirm en gie har fagina binnen mei de bedoeling om mei in stellen foarm fan ûnstjerlikens har lichem troch har mûle wer te ferlitten wylst se sliepte. Mar hy hie bûten de obsidianen tosken yn har fagina rekkene (in foarm fan 'e vagina dentata-myte), dy't him fermealden oant er it bestoar.
Ynlieding
Yn 'e Hawaïaanske mytology is Māui in kultuerheld en haadman út 'e prehistoarje dy't foarkomt yn ûnderskate geneälogyen. Yn 'e Kumulipo is er de soan fan ‘Akalana en dy syn frou Hina-a-ke-ahi (oftewol de goadinne Hina). Dy beiden hiene fjouwer soannen: Māui-mua, Māui-waena, Māui-ki‘iki‘i en Māui-a-kalana. Ien fan 'e Hawaï-eilannen hjit ek Maui, mar neffens de Hawaïaanske oerlevering is dat net direkt nei him ferheamd, mar ynstee nei de soan fan Hawaiiloa, de ûntdekker fan 'e Hawaï-eilannen, dy't nei Māui sels ferneamd wie.
Māui en de iepenbiering fan fûgels
Ien fan 'e meast ferneamde prestaasjes fan Māui yn 'e myten fan Hawaï is it sichtber meitsjen fan fûgels. Yn lang ferfleine tiden genoat Māui fan 'e muzyk dy't fûgels mei harren fluitsjen en tsjylpen makken, en ek fan 'e felle kleuren fan harren fearren. Om't se lykwols ûnsichtber wiene, koene gewoane minsken har net sjen, hoewol't se har wol hearden. Māui fielde begrutsjen foar de minsken, en om te meitsjen dat ek sy folslein fan 'e fûgels genietsje koene, makke er harren sichtber foar it minsklik each.
Māui en de skepping fan Hawaï
Doe't Māuri ris mei guon freonen út te angelfiskjen gie, loek er mei syn magyske fiskheak ferskate eilannegroepen út 'e djipten fan 'e see omheech. Yn guon ferzjes fan 'e Hawaïaanske myte oer de skepping fan Hawaï wurdt fan him sein dat er in minne fisker wie. Syn bruorren hiene de gek mei him om't er nea in fisk wist te fangen, en hy sloech werom mei skelmstreken dêr't sy it slachtoffer fan waarden. Op in dei woene de bruorren him net mei hawwe te fiskjen, wat him lulk makke. Doe't se weromkamen, seid er tsjin harren dat se, as se him meinommen hiene, wol mear fongen hawwe soene as ien inkele haai.
Syn bruorren lieten dat ris yn harren omgean en besleaten him de folgjende kear mei te nimmen, sadat er himsels bewize koe. Doe fregen se him wêr't alle goede fisk siet. Māui sloech as ies guon fûgels oan syn magyske fiskheak dy't hillich wiene foar syn mem, de goadinne Hina, en goaide út. Dêrop begûn de seeboaiem te bewegen en reuseftige weagen te feroarsaakjen. Māui joech syn bruorren de opdracht om hurd te peddeljen om 'e fisk yn te heljen, dat se peddelen sa hurd as se koene. Doe't se úteinlik wurch waarden, warskôge er harren net om te sjen, om't de fisk dan ûntkomme soe, mar ien fan 'e bruorren joech net om syn sizzen en seach dochs om. Dêrop briek de fiskline, en kamen der in stikmannich nije eilannen boppedriuwen dy't Hawaï foarmen. As nimmen omsjoen hie, soene der folle mear eilannen west hawwe.
Māui en it geheim fan fjoer
Om't de minsken noch net ûntdutsen hiene hoe't se fjoer meitsje koene, rûnen se eltse dei grutte ôfstannen oer dreech begeanber terrein om by in fulkaan in pear gloeiende glodzen op te heljen dêr't se jûns harren iten mei seane en nachts harren wenten mei ferwaarmen. Māui wie dat lykwols allegear tefolle wurk, dat hy fong de lieder fan in stamme fan yntelliginte fûgels dy't wisten hoe't se fjoer meitsje moasten en twong dyselde om him dy keunst ek te learen. De fûgel fertelde him dat er twa drûge tûken hiel hurd tsjininoaroan wriuwe moast oant der reek opstiigde, wêrnei't er tonder tafoegje en lichtsje blaze moast oant der fjoer oplôge. Dy kennis joech Māui troch oan 'e minsken.
Māui as nuetmakker fan 'e sinne
Foar't Māui op dat mêd regaad makke, folge de sinne (Lā) bochtige paden troch de loft, wêrby't er kaam en gie op ûngeregelde tiden, krekt sa't it himsels útkaam. Dat makke lânbou foar de minske tige dreech. Sadwaande makke Māui strûpen fan syn eigen hier, dêr't er de sinne mei fong. Doe't dat slagge wie, fertelde er de sinne dat er him allinne wer gean litte soe as er stadiger, op geregelde tiden en op in rjochte line troch de loft reizgje soe. De sinne stimde ta en Māui liet him gean.
Māui as pylder fan 'e loft
Neffens de myten fan Hawaï tilde Māui ek de loft op, dy't lange tiid sa ticht boppe de ierde hongen hie, dat beammen net groeie koene, wylst de minsken foaroerbûgd omrinne moasten om 'e holle net te stompen.
Tongaanske mytology
Yn 'e Tongaaanske ferzje fan syn myten loek Māui de koraaleilannen fan Tonga omheech fan 'e seeboaiem (de fulkanyske eilannen soene omleech fallen wêze út 'e himel). Hy waard dêrom ek wol Māui-fusi-fonua neamd "Māui Lânlûker". Om Tonga op te lûken frege er de magyske fiskheak fan 'e âlde fisker Tongafusifonua te lien. Dy stimde dêrmei yn as er de magyske heak fine koe yn in samling fan ûntelbere fiskheakken. Tavatava, de frou fan Tongafusifonua, ferrette it geheim lykwols, en sa koe Māui de koraaleilannen fan Tonga opfiskje. It earste kamen Lofanga en de Ha‘apai-eilannen boppe wetter, en it lêste Vava‘u.
Neitiid sette Māui him yn Tonga nei wenjen. Hy krige neffens ien ferzje fan it ferhaal twa soannen: Māui-atalanga, de âldste, en dy syn jongere broer Māui-kisikisi. Oare boarnen neame trije soannen: Māui-motu‘a ("Alde Māui"), Māui-atalanga en Māui-kisikisi ("Māui de Reidjuffer"). Fan Māui-motu‘a waard sein dat er de ierde op syn skouders draacht. As er knikkebollet liedt dat ta ierdbevings, en dan moatte alle minsken op 'e wrâld flink mei de fuotten stampe om him wer wekker te krijen. Hikule‘o, de god dy't hearsket oer Pulotu, de ûnderwrâld, is de jongste soan fan Māui-motu‘a. Māui-kisikisi wie de trickster, dy't it geheim fan it meitsjen fan fjoer ûntdiek en de minsken de keunst fan it itensieden learde.
Tahitiaanske mytology
Yn 'e mytology fan Tahity wie Māui in profeet of preester dy't berne waard as minske, mar letter fergoade waard. Doe't er ris hurd oan it wurk wie yn in marae (in hillich plak), wylst de sinne hast ûndergong, pakte er de sinnestrielen beet en sette er de sinne op syn plak fêst, sadat er foar it tsjuster syn wurk ôfmeitsje koe. Dêrmei sette er de tiid stil. As de ûntdekker fan it fjoer waard Māui op Tahity eare as Ao-ao-ma-ra‘i-a, mei't de minsken foartiid harren iten rau opite moasten. Fierders waard Māui op Tahity ek ferantwurdlik holden foar ierdbevings.
Samoaanske mytology
Yn 'e mytology fan Samoä (Amerikaansk-Samoä ynbegrepen) wurdt Māui beskôge as in healgod en ornaris Ti‘iti‘i neamd. Ut nijsgjirrigens folge er syn heit Talaga nei dy syn wurkplak yn 'e ûnderwrâld, it domein fan Mafui‘e, de god fan ierdbevings. Ienris yn 'e ûnderwâld murk er reek op, dy't kaam fan it fjoer fan Mafui‘e. Dêrop frege er de god om wat fjoer, en dy joech it him. Ti‘iti‘i boude doe in ûne dêr't er it fjoer yn die om syn iten te sieden. Mafui‘e woe der lykwols neat fan witte dat syn fjoer finzen set waard, en blies de ûne op. Dat late ta in konfrontaasje tusken Ti‘iti‘i en Mafui‘e, dy't wûn waard troch Ti‘iti‘i. Hy briek de rjochterearm fan Mafui‘e ôf en doe't er dêrnei drige ek syn lofterearm ôf te brekken, fertelde Mafui‘e him om los te kommen it geheim dat de goaden fjoer yn hout ferburgen hiene, en dat it foar 't ljocht kaam as men twa stikken hout mar hurd genôch oerinoar hinne wreau. Dy kennis joech Ti‘iti‘i neitiid troch oan 'e minsken.
Mangarevaanske mytology
Yn 'e mytology fan 'e Mangareva-eilannen (yn Frânsk-Polyneezje) loek Māui eilannen omheech út see en bûn er de sinne mei lokken fan syn hier. Syn heit waard dêr Ataraga neamd en syn mem Uaega. Der wiene acht ûnderskate Māui's: Maui-mua, Maui-muri, Maui-toere-mataroa, Tumei-hauhia, Maui-tikitiki-toga, Maui-matavaru, Maui-taha en Maui-roto. Maui-mataravu ("Māui de Achteagige) wie de held. Hy waard berne út 'e nâle fan syn mem en grutbrocht troch syn pake, Te Rupe, dy't him in magyske stêf joech mei de namme Atua-tane, en in bile dy't Iraiapatapata hiet.
Māui yn 'e popkultuer
Yn 'e popkultuer is Māui it bekendst fan 'e animaasjefilm Moana, fan 'e Walt Disney Animation Studios, út 2016. Dêryn wurdt er spile troch stimakteur Dwayne Johnson. Yn 'e film wurde de myten omtrint Māui sa gearfet: hy waard troch syn minsklike âlden te fûnling lein, mar de goaden krigen begrutsjen mei him en makken him ta healgod en skonken him syn magyske fiskheak dy't him it fermogen ta stalferwikseling jout. Dêrnei died er in lange list wûnders foar de minskheid, û.m. troch eilannen fan 'e seeboaiem omheech te lûken, de sinne tichterby te skuorren en de minsken fjoer te bringen. Syn motyf wie dêrby dat er de leafde fan 'e minsken weromwinne woe dy't er as bern fan syn âlden misse moast. Eltse wûnderdie smiet him in animearre tatoeaazje op.
Tûzen jier foar it begjin fan 'e film stiel Māui it hert fan 'e goadinne Te Fiti, dy't alle libben skepen hie, mei de bedoeling om 'e minsken ûnstjerlik te meitsjen. Unbedoeld yntrodusearre er dêrmei lykwols in ferrotting yn 'e wrâld dy't de hiele skepping oantaast. Moana, de haadpersoan fan 'e film, bepraat en helpt him om it hert werom te jaan oan Te Fiti, en sa de wrâld te rêden. Moana is gjin korrekte boarne foar ynformaasje oer Māui, hoewol't de film eleminten fan myten út ferskate Polynezyske kultueren ynkorporearret. Yn 'e film sjongt Dwayne Johnson as Māui it liet You're Welcome ("Graach Dien"), skreaun en komponearre troch Lin-Manuel Miranda, wêryn't er him op fermaaklike wize foarstean lit op alle dingen dy't er foar de minsken dien hat.
Macabre
Macabre is in Amerikaanske deathmetalband yn 1984 oprjochte yn Downers Grove. De band brocht yn 1989 syn debútalbum Gloom út. De teksten fan de band gean benammen oer searjemoardners, sike humor, en immen ferwûnje. Macabre hat seis studio-albums en ien live-album útbrocht.
Sint-Sebastiaantsjerke (Hatzum)
De Sint-Sebastiaantsjerke is in protestantske tsjerke yn Hatzum, in Ortsteil fan de Eastfryske gemeente Jemgum. De tsjerke waard tsjin it ein fan de 13e iuw as krústsjerke boud, mar ferlear yn de 17e iuw it dwersskip.
Skiednis
Yn de midsiuwen wie Hatzum twa iuwen lang (1270-1467) de sit fan in proasdij yn it bisdom Múnster. Nei alle gedachten waard de tsjerke tsjin it ein fan de 13e iuw boud. De oan de pesthillige Sebastiaan wijde tsjerke waard yn de tiid fan de reformaasje in gebou fan de kalvinisten, mar opfallend genôch bleau de tsjerke de namme fan de patroanhillige dragen.
Yn de 17e iuw folge der in ferbouwing fan de tsjerke, wêrby't it transept ôfbrutsen waard. Ek waard it stiennen ferwulft ôfbrutsen en ferfongen troch in balkeplafond. De eastlike muorre en waard mei it oangrinzgjende diel fan de noardlike muorre fernijd. By in restauraasje yn 1962 waarden de westlike muorre renovearre en it finster fernijd.
Súdeastlik fan de tsjerke stiet in frijsteande klokketoer. De toer waard yn 1850 troch Marten Bruns Schmidt boud, dy't in gelikense toer by de tsjerke fan Ditzum boude. Net dúdlik is oft der earder in toer west hat. Mooglik wie der allinne in lytse dakruter mei in klok.
Nei't de tsjerke yn 'e maaitiid fan 1945 swier besketten waard en in diel fan it dak ferneatige wie, duorre it oant 1954 dat de tsjerke wer brûkt wurde koe. Yn 2004 folge in renovaasje fan it ynterieur.
Beskriuwing
De romanogotyk fan it gebou is oan de twa heger lizzende bline nissen te werkennen. De lofter nis is yn in flechtwurkpatroan tichtmitsele, wylst it rjochter it fiskgraadpatroan hat. Noch dúdliker is de romanotyske styl ôf te lêzen oan de noardlike muorre fan de tsjerke. Yn de noardlike muorre is in rûnbôgeportaal, in tichtmitsele spitsbôgeportaal, twa spitsbôgefinsters en in romaansk finster dat nei binnen ta spitsbôgich wurdt. De twa lytse westlike finsters binne nei de restauraasje fan 2002 wer iepene. Yn it restant fan de eastlike muorre fan de noardlike transeptearm is noch in heech blyn goatysk finster te sjen.
Ek oan de súdlike kant waard der by de ôfbraak fan it dwersskip gjin war dien om de muorren wer egaal te meitsjen. Dúdlik is te sjen wêr't de muorren fan it transept op it skip oansletten.
De krusingspylders, skyldbôgen en muorrefersterkings binne oantinkens fan it eardere stiennen ferwult. Under de muorren fan it koer binne noch resten fan rûnbôgen te sjen. De westlike ôfsluting is lykas by it eastlike diel fan de tsjerke fan Bunde dûbelskalich en wurdt oan de binnenkant yn fiif spitsbôgefinsters ferdield, de fjouwer bûtenste finsters binne smeller en allinne it middelste gruttere finster is in echt ljochttrochlittend finster.
Ynterieur
It ynterieur is mei in balkeplafond ôfsletten. Yn de barokke tiid waard tusken it koer en it skip in muorre mitsele, dy't nei binnen ta mei hout en pylderrigen beklaaid is en tagelyk as oargelgalerij tsjinnet. Boppe de skieding binne oan de muorren noch resten fan fresko's te sjen.
By de preekstoel stiet in mei twa friezen dekorearre romaansk doopfont út de 13e iuw fan Baumberger sânstien. Op de hoeken fan de foet fan it doopbekken steane fjouwer liuwen, wêrfan ien mei in úthingjende tonge. De barokke preekstoel mei klankboerd stiet oan de súdlike muorre en is 17e-iuwsk.
De iken nachtmielstafel stamt út it lêste fearn fan de 17e iuw. De Hatzumer haadlingenfamylje Isemt fan Hatzum skonk yn 1586 de nachtmielsbeker. De rest fan it liturgyske reau datearret fan 1873. De mei in wapen fan de haadlingen famylje fersierde kastbanken deatearje út de 18e iuw.
Yn de tsjerke lizze grêfsarken, wêrfan't de âldste út 1505 stamt.
Oargel
It âlde oargel wie in ynstrumint fan Johann Diepenbrock, dat yn 1890 as it earste oargel boud waard. Yn 1964 folge in nij oargel, dat troch Ahrend & Brunzema boud waard. It besit sân registers op in manuaal en oanhongen pedaal. Karakteristyk binne de fleugeldoarren. De kleuren fan de oargelkas binne by in feroaring yn 2004 oanbrocht.
Anne fan Grut-Brittanje
Anne Stuart (Sint-Jamespaleis, Middelseks, Keninkryk Ingelân 6 febrewaris 1665 - Kensingtonpaleis, Middelseks, 1 augustus 1714 wie de keninginne fan Ingelân, Skotlân en Ierlân fan 8 maart 1702 oant 1 maaie 1707. Under de Acts of Union 1707 waarden de keninkriken Ingelân en Skotlân feriene en foarmje de nije steat Grut-Brittanje. Hja bleau keninginne fan Grut-Brittanje en Ierlân oant har ferstjerren yn 1714.
Jonkheid
Anne waard berne as dochter fan Jakobus II en Anne Hyde yn de tiid fan de hearskippij fan har omke Karel II, de âldere broer fan har heit. Har heit, Jakobus dy't de mooglike opfolger fan syn broer wie as kening wie roomsksinnich en dat wie doe net populêr yn Ingelân. Op oantrunen fan kening Karel, waarden Anne en har âldere suster Marije anglikaansk grutbrocht. Marije boaske har Nederlânske protestantske neef, steedhâlder Willem III fan Oranje, yn 1677, en Anne boaske prins George fan Denemark yn 1683. Doe't Karel II yn 1686 ferstoar, folge syn broer Jakobus him op as kening, mar waard ferballe mei de Glorieuze Revolúsje yn 1688 en dêrnei regearren Marije en Willem tegearre. Anne en har suster Marije koene ynearsten goed meiïnoar oerwei, mar harren relaasje kuolle ôf nei ferskillen fan mienings nei't Marije op de troan kaam. Willem en Marije hiene gjin bern. Nei't Marije yn 1694 ferstoar, regearre Willem allinnich oant syn ferstjerren yn 1702. Anne folge him dêrnei op.
Keninginne
Under har bestjoer waard der fannijs ûnderhannele oer de feriening fan de keninkriken Ingelân en Skotlân ta in feriene keninkryk. Nei it Ferdrach fan de Uny yn 1706 tekene waard, waard de feriening troch de parleminten fan beide lannen befêstige mei de Acts of Union 1707 (Unywetten). Mei yngong fan 1 maaie 1707 giene de wetten fan krêft. Dêrmei waard Anne keninginne fan Grut-Brittanje.
Dea
Anne hie in minne sûnens troch gâns har libben hinne, en doe't se yn de tritich wie, waard se hieltyd faker siik en waard se grouwer. Nettsjinsteande dat se santjin kear swier wie, ferstoar se, faaks oan in oerhaal, sûnder oerlibjende opfolgers en waard se de lêste monarch fan it Hûs Stuart. Under de Act of Settlement fan 1701 koene roomsk-katoliken gjin kening wurde yn Ingelân, en waard fuortset yn Grut-Brittanje. Hja waard doe opfolge troch har tichtst besibbe protestantske famyljelid, har efterneef George I fan it Hûs Hannover.
Atze Oosterhoff
Atze Oosterhoff (Ternaard, 13 febrewaris 1906 – Hoogeveen, 10 augustus 1994) wie in Nederlânske boargemaster.
Hy waard berne as soan fan Johannes Luitzen Oosterhoff (1871-1938), doetiidsk boargemaster fan Westdongeradiel, en Botje Rollema (1872-1948). A. Oosterhoff wie gemeentesekretaris fan Wûnseradiel ear't er dêr yn 1954 beneamd waard ta boargemaster as opfolger fan Rinke Reitsma. Yn de weropboujierren waard er konfrontearre mei in protte feroaringen. It toerisme wie yn ûntwikkeling yn Wûnseradiel, bygelyks de rekreaasjefoarsjennings oan de Iselmarkust, lykas De Holle Poarte, en it opkommen fan de Aldfaers Erf-Rûte. Yn 1971 gie er mei pinsjoen.
Ut namme fan de CHU wie er fan 1958 oant 1970 lid fan de Provinsjale Steaten. Letter wie er fan ein 1975 noch in skoft waarnimmend boargemaster fan Raerderhim.
Marsilio Ficino
Marsilio Ficino (Italjaanske útspr.: [mar'si:ljo fi'ʧi:no], likernôch "marsiiljo fitsjiino"; latinisearre foarm: Marsilius Ficinus; Figline Valdarno, 19 oktober 1433 – Careggi, 1 oktober 1499) wie in Italjaansk neoplatoanysk en humanistysk filosoof, astrolooch en roomsk-katolyk preester, dy't ûnder de Renêssânse yn 'e Florentynske Republyk libbe. Hy wie ien fan 'e ynfloedrykste filosofen fan 'e Iere Renêssânse en sette as earste alle oerlevere wurken fan 'e Aldgrykske wiisgear Plato oer nei it Latyn. Dêrby wie hy it dy't it begryp 'platoanyske leafde' yn 'e kristlike Westerske kultuer yntrodusearre. Syn Florentynske Akademy, dêr't Ficino mei besocht de oarspronklike, troch Plato oprjochte Akademy fan Atene te belykjen, hie in ûnbidige ynfloed op 'e fierdere rjochting en teneur fan sawol de Italjaanske Renêssânse as de Jeropeeske filosofy.
Iere jierren
Ficino waard yn 1433 berne yn Figline Valdarno, dat doe ta de Florentynske Republyk hearde. Syn heit Diotifeci d'Agnolo wie in sjirurgyn dy't de hearsker fan Florâns, Cosimo de' Medici as beskermhear hie. Cosimo naam de jonge Ficino op yn syn húshâlding en stelde him oan as priveelearaar fan syn pakesizzer, Lorenzo de' Medici. Oare learlingen fan Ficino wiene de humanistyske Italjaanske filosoof Giovanni Pico della Mirandola en Francisco Cattani da Diacceto, dy't him letter opfolgje soe as haad fan 'e Platoanyske Akademy fan Florâns.
Oan it hof fan 'e Medici kaam Ficino yn 'e kunde mei it wurk fan 'e Aldgrykske wiisgear Plato, dat him fassinearre. De platoanyske lear wie dêr nammentlik troch de Byzantynske filosoof Gemistos Plethon bekendmakke ûnder it Konsylje fan Ferrara-Florâns (1438-1445), in mislearre besykjen om it Grutte Skisma fan 1054, tusken de Roomsk-Katolike Tsjerke en de Eastersk-Otterdokse Tsjerke, by te lizzen. Doe't de Byzantynske wittenskipper Jehannes Argyropoulos yn 1459 Grykske taal- en letterkunde dosearre te Florâns, waard Ficino sadwaande ien fan syn learlingen.
Hotel
In hotel is in tsjinstferlienend etablissemint mei in kommersjeel eachmerk dêr't men tsjin betelling oernachtsje of ûnderdak fine kin. It wurd 'hotel' komt fan it Latynske hospitalis, dat "gastfrij" betsjut. Hotels kinne yndield wurde neffens in hotelklassifikaasje dy't gebrûk makket fan stjerren, wêrby't fiif stjerren it heechst helbere en nul stjerren it leechste is. Hotels meitsje faak ûnderdiel út fan in hotelkeatling, mei fêstigings yn ferskate plakken, soms ferspraat oer de hiele wrâld. Guon ferneamde hotelkeatlings binne Hilton Hotels & Resorts, de Ritz-Carlton Hotel Company en Bilderberg.
Gong fan saken
Wa't yn in hotel ferbliuwt, hiert dêr in hotelkeamer. Soks wurdt meastal dien foar in yn 't foar ôfsprutsen perioade, al is it faak wol mooglik om 'e hier fan in hotelkeamer te ferlingjen. Oars leit it yn it heechseizoen yn toeristyske plakken, dêr't men ornaris mei reservearrings wurket. De gasten moatte harren keamer dan op 'e yn 't foar ôfsprutsen tiid ûntromje, meastal moarns om in oere as alve, sadat it hotel de tiid hat om 'e keamer te himmeljen en de bêdrêding te ferskjinjen foar't der oan 'e ein fan 'e middei nije gasten arrivearje dy't ek reservearre hawwe.
In hotelkeamer kin in ienpersoanskeamer wêze of in twapersoanskeamer. Soms kin der op fersyk noch in trêde bêd oan in twapersoanskeamer tafoege wurde. Hjoed oan 'e dei binne hotelkeamers frijwol altyd foarsjoen fan in byhearrende badkeamer mei dûs en wc; in tillefoan; in tillefyzje; in ynternetoansluting; en in minybar (kuolkastke mei drankjes). De kosten foar skiljen en gebrûk fan 'e minybar binne net ynbegrepen by de keamerhier. Yn 'e regel kinne hotelgasten ek gebrûk meitsje fan in klúske foar de opslach fan kostberheden; sokke klúskes binne net yn 'e hotelkeamers sitewearre, mar ûnder yn it hotel, by de resepsje.
Marsilio Ficino
Oersetter
Underwilens hie Cosimo de' Medici besletten ta de weroprjochting yn Florâns fan 'e romrofte Akademy fan Atene út 'e Klassike Aldheid, dy't oarspronklik troch Plato sels yn 387 f.Kr. stifte wie. Ficino waard útornearre om 'e nije akademy te lieden, en dêrta joech Cosimo him yn 1462 it komplete oeuvre fan Plato yn it Gryksk, dat doedestiden suver nimmen yn West-Jeropa noch lêze koe. Sadwaande sette Ficino daliks útein om it hiele spul te fertalen yn it Latyn, de doetiidske taal fan 'e wittenskip. Hy wie net de earste oersetter fan Plato nei it Latyn, mar wol de earste dy't it hiele platoanyske oeuvre yn ien kear oersette. De kladferzje fan syn fertaling kaam ree yn 1468-1469, en de úteinlike oersetting waard publisearre yn 1484.
Ficino makke ek in fertaling fan in samling Gryksktalige dokuminten út it Hellenistyske Tiidrek, ûntdutsen troch Leonardo da Pistoia en letter bekend wurden as de Hermetica, nei de skriuwer Hermes Trismegistos. Fierders sette er it wurk fan in hiele rige neoplatoanyske wiisgearen oer, wêrûnder Plotinus, Porfyrius en Iamblichus. Under ynfloed fan 'e âlde filosofyske masters swarde Ficino it iten fan fleis ôf en waard er fegetariër. Boppedat waard er yn 1473 ta preester fan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke wijd.
Eigen wurk
Ficino skreau sels ek oarspronklike filosofyske wurken, wêryn't er û.o. besocht om it kristendom goed te krijen mei it platonisme. Syn wichtichste wurk is syn traktaat oangeande de ûnstjerlikens fan 'e minsklike siel, Theologia Platonica de Immortalitate Animae (1482). Hy skreau ek in traktaat oer de leafde, De Amore (1484), wêryn't er útwreide oer Plato syn ideeën op dat mêd en sa it begryp 'platoanyske leafde' yn 'e moderne Westerske kultuer yntrodusearre. Fierders wie fan syn hân it ynfloedrike wurk De Vita Libri Tres ("Trije Boeken oer it Libben"), dat foar it earst publisearre waard yn 1489. Dêryn joech er in bulte nuveraardige kombinearre medyske en astrologyske advizen foar it behâld fan sûnens en libbenkrêft. Syn grutte belangstelling foar astrology brocht Ficino yn oanfarring mei de Tsjerke. Yn 1489 waard er beskuldige fan tsjoenderij en moast er him dêrfoar ferantwurdzje foar paus Innosintius VIII oer.
Fierders skreau en publisearre Ficino noch ferskate traktaten yn sawol it Latyn as it Italjaansk oer genêskundige ûnderwerpen, lykas Consiglio contro la Pestilenza ("Rie oangeande de Behanneling fan de Pest"). Syn belangstelling foar medyske saken gie nei alle gedachten werom op 'e iere ynfloed fan syn heit, dy't sjirurgyn wie. Mei dizze medyske traktaten oefene Ficino in oansjenlike ynfloed út op foaroansteande genêshearen út syn tiid, wêrûnder Paraselsus. Tsjintwurdich soe syn ferminging fan poere genêskunde mei astrology en algemy lykwols as folsleine kwaksalverij ôfdien wurde.
Fan Ficino is ek in diel fan syn brieven bewarre bleaun, dy't datearje fan 1474 oant 1494. Ut dy briefkerij komt û.o. in opmerklike (wierskynlik platoanyske) leafdesrelaasje tusken him en de dichter Giovanni Cavalcanti nei foarren. Ek oare oanwizings lykje derop te wizen dat Ficino him yn eroatyske sin útslutend oanlutsen fielde ta manlju. Nei syn dea stelde dat gegeven syn biografen foar de drege taak om beskuldigings oan syn adres fan homoseksualiteit (dat doedestiden ûnbesprekber wie) te wjerlizzen. Syn oprjochte leauwe en syn status as preester makken Ficino lykwols, alteast by syn libben, ûnoantaastber foar soksoarte krityk.
Ferstjerren
Marsilio Ficino kaam yn 1499, 18 dagen foar syn 66ste jierdei, te ferstjerren yn Careggi, yn 'e Florentynske Republyk. Hy waard begroeven yn in prealgrêf oan 'e súdkant yn it skip yn 'e Katedraal fan Santa Maria del Fiore yn Florâns. Yn 1506 waard in earste koarte biografy fan him skreaun troch Giovanni di Bardo Corsi, in learling fan Francesco Cattani da Diacceto, dy't Ficino opfolge wie as haad fan 'e Platoanyske Akademy fan Florâns. Yn 1521 waard ta Ficino syn oantins in boarstbyld makke troch de byldhouwer Andrea Ferrucci, dat noch altyd op syn grêf yn 'e katedraal fan Florâns stiet.
Grutte Priis Formule 1 fan Belgje 2004
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Belgje 2004 yn Stavelot op 29 augustus 2004. It wie de fjirtjinde fan 18 races fan de Formule 1 yn 2004. Hy waard op it Sirkwy fan Spa-Francorchamps hâlden. De race waard hâlden oer 44 omgongen, op it 7 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306,9 kilometer.
Angelica Mirai
Angelica Mirai, echte namme ûnbekend (23 april 1976), is in rêstend Letsk pornografysk aktrise, wa har artystenamme oft ek wol stavere wurdt as Angelica Marai.
Libben en karriêre
Angelica Mirai waard yn 1976 berne yn Letlân. Mids njoggentiger jierren waard hja ûntdutsen troch de Frânske pornoregisseur Pierre Woodman, wêrnei't hja yn 1996, mei 20 jier, har debút yn in pornografyske film makke. Woodman caste har yn ferskate films foar it Sweedske Private-label, wêrfan't de bekendsten de trije dielen fan 'e trilogy The Pyramid wiene, út 1996.
Dêrnjonken spile Mirai yn Private Stories 24 en Triple X 25, wylst se in net-pornografyske rol hie yn Triple X 20. Yn 1997 loek hja har alwer út 'e pornoyndustry werom, mar it jiers dêrop brocht Woodman Private Castings X 12 út, wêryn't Mirai har alderearste audysje te sjen wie.
Peter O'Toole
Peter O'Toole (folút: Peter Seamus Lorcan O'Toole; Connemara (Ierlân), 2 augustus 1932 – Londen, 14 desimber 2013), wie in Iersk-Britsk akteur, dy't bekend stie om syn felblauwe eagen. Hy begûn syn karriêre yn it Britske teäter, dêr't er namme makke as Shakespeare-fertolker. By it grutte publyk en bûten it Feriene Keninkryk waard er lykwols ferneamd troch syn wurk as filmakteur. Fral syn titelrol as T.E. Lawrence yn 'e histoaryske film Lawrence of Arabia makke him ta in filmstjer. Yn syn karriêre wûn er fjouwer Golden Globes, in BAFTA, in Emmy en in Oscar, wylst er fierders noch acht oare kearen foar in Oscar nominearre waard. Yn 2012 joech er it aktearjen deroan.
Jonkheid en oplieding
O'Toole waard grutbrocht as lid fan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke, en genoat syn leger en middelber ûnderwiis oan roomske skoallen, dêr't er troch de nonnen tirannisearre waard om syn loftshandichheid ôf te learen. Nei't er fan skoalle gien wie, wurke er as sjoernalist yn oplieding en fotograaf foar de krante de Yorkshire Evening Post, oant er oproppen waard foar syn tsjinstplicht en seinder yn 'e Britske Keninklike Marine waard. Nei syn tsjinsttiid folge O'Toole fan 1952 oant 1954 in oplieding oan 'e Royal Academy of Dramatic Art (RADA) te Londen, nei't er ôfwiisd wie troch de toanielskoalle fan it Abbey Theatre yn 'e Ierske haadstêd Dublin om't er de Ierske taal net machtich wie.
Karriêre
O'Toole sette mei syn karriêre as akteur útein op it toaniel. Hy makke namme as Shakespeare-fertolker yn it Bristol Old Vic en as lid fan it toanielselskip de English Stage Company. Yn 1954 makke er syn debút op 'e tillefyzje, en yn 1959 op it wite doek, mei in lyts roltsje yn 'e Britske film The Day They Robbed the Bank of England. Hy briek yn 1962 troch mei syn rol as de Britske legerofsier en aventoersman T.E. Lawrence yn regisseur David Lean syn masterwurk Lawrence of Arabia. Foar dy rol waard er trouwens pas útkeazen doe't bliken die dat Marlon Brando oare ferplichtings hie, en nei't Albert Finney derfoar betanke hie.
Foar syn rol yn Lawrence of Arabia waard O'Toole foar it earst nominearre foar in Oscar, en yn 'e jierren dy't folgen, soed er noch sânris sa'n nominaasje yn 'e wacht slepe, foar rollen yn 'e films Becket (1964), The Lion in Winter (1968), Goodbye, Mr. Chips (1969), The Ruling Class (1972), The Stunt Man (1980), My Favorite Year (1982) en Venus (2006). Eltse kear gie de oerwinning lykwols oan him foarby. Pas yn 2003 krige er in eare-Oscar útrikt foar syn hiele oeuvre. O'Toole is trouwens ien fan mar in pear akteurs dy't foar deselde rol mear as ien kear nominearre binne foar in Oscar: hy spile kening Hindrik II fan Ingelân sawol yn Becket as yn The Lion of Winter.
Yn dy lêste film wurke O'Toole gear mei Katharine Hepburn, en yn 1972 spile er mei Sophia Loren yn 'e film Man of La Mancha], oer de Spaanske skriuwer Miguel de Cervantes en dy syn fiktive personaazje Don Quichot. Dat er ek komyske rollen oankoe, liet O'Toole sjen yn What's New, Pussycat?, út 1965. Njonken syn karriêre as filmakteur gied er ek troch mei teäter; sa stied er yn 1970 yn it Dublinske Abbey Theatre mei in rol yn Samuel Beckett syn stik Waiting for Godot. Yn 1980 spile er de rol fan 'e Romeinske keizer Tibearius yn 'e kontroversjele (want troch it neakenblêd Penthouse produsearre en foar in diel iepentlik pornografyske) film Caligula. Hy wûn de prestizjeuze Britske Laurence Olivier Award foar syn optreden yn Jeffrey Bernard is Unwell (1989), en in Emmy Award, de wichtichste Amerikaanske tillefyzjepriis, foar syn rol yn 'e minysearje Joan of Arc (1999).
De lêste tsien jier fan syn wurkpaad spile O'Toole fral lytsere roltsjes, lykas presidint Paul von Hindenburg fan 'e Weimarrepublyk yn Hitler: The Rise of Evil (2003), de Romeinske keizer Augustus yn Imperium: Augustus (2003), de Trojaanske kening Priamos, yn 'e film Troy (2005), de âldere Giacomo Casanova yn 'e BBC-tillefyzjesearje Casanova (2005), en paus Paulus III yn 'e histoaryske dramasearje The Tudors (2008). Op 12 july 2012 makke O'Toole bekend dat er ophold fan aktearjen.
Priveelibben
Yn 1959 troude O'Toole mei de Welske aktrise Siân Phillips, mei wa't er twa dochters krige, aktrise Kate O"Toole (1960) en Patricia O'Toole (19??). It houlik rûn yn 1979 út op in skieding. Phillips skreau letter yn twa autobiografyen dat O'Toole har geastlik mishannele hie, wat benammen feroarsake waard troch syn slimme alkoholisme. Teffens hied er oanfallen fan ekstreme jaloerskens doe't se him úteinlik ferliet foar in jongere minner. Neitiid krige O'Toole in relaasje mei it folle jongere model Karen Brown (al trouden hja nea), en krige mei har noch in soan, Lorcan Patrick O'Toole (1983).
Oan 'e ein fan 'e 1970-er jierren makke slimme sykte hast in ein oan O'Toole syn libben, doe't syn maachkanker by fersin oansjoen waard foar in symptoom fan syn oerynname fan alkohol. Yn 1976 waarden by in operaasje syn alfleisklier en in grut diel fan syn mage fuorthelle, wat makke dat er tenei litte oan ynsuline-ôfhinklike sûkersykte. Yn 1978 ferstoar er suver oan in bloedkrupsje. Hy bettere lykwols wer op en kearde werom op 'e planken en foar de kamera.
Wat syn politike opfettings oanbelanget, wie O'Toole yn 'e iere jierren fyftich in fûleindich tsjinstanner fan 'e Koreaanske Oarloch. Yn 'e sechstiger jierren, ûnder de Fjetnamoarloch, wied er fannijs aktyf yn 'e anty-oarlochsbeweging. Nei't der grute wurdt, waard O'Toole yn 1987 in ridderskip oanbean (dat it predikaat sir foar syn namme pleatst hawwe soe), mar sloech er dy ôf fanwegen persoanlike en politike redens. Op religieus mêd omskreau O'Toole himsels yn in fraachpetear ris as in "kristen dy't mei pinsjoen gien is".
Ferstjerren
Nei't er lang yn 'e minnichte omtoarke hie, ferstoar Peter O'Toole op 14 desimber 2013 yn 'e âlderdom fan 81 jier, yn it Wellington Hospital yn syn wenplak, de Britske haadstêd Londen. Hy liet trije bern en in pakesizzer nei.
Arend Egbert Hoving
Arend Egbert Hoving (Ezinge, 17 maaie 1896 – Assen, 17 maart 1977) wie in Nederlânske politikus.
Hy waard berne as soan fan de hofker Eelke Hoving (1855-1941) en Scheltje Spanjer (1862-1946). Syn amtlike karriêre begûn er as folontêr by de gemeentesekretary fan Ezinge en dêrnei wurke er efterelkoar by de gemeenten Barradiel, Rijswijk en Skoatterlân. Yn 1934 fusearren de gemeenten Aengwirden, Skoatterlân en in part fan Haskerlân ta de nije gemeente It Hearrenfean dêr't er haadkommys-redakteur waard. Hoving waard yn 1937 boargemaster fan Westdongeradiel.
Yn 1961 gie er mei pinsjoen. Hy stoar yn 1977 yn de âldens fan 80 jier.
Territoriale Finzenis fan Yuma
De Territoriale Finzenis fan Yuma (Ingelsk: Yuma Territorial Prison) is in eardere finzenis yn Yuma, yn it súdwesten fan 'e Amerikaanske steat Arizona. Dat tichthûs funksjonearre fan 1876 oant 1909 en wie yn 'e tiid fan it Wylde Westen berucht yn it Amerikaanske Súdwesten. Hjoed oan 'e dei is it in museum mei de wetlike monumintale status fan in steatshistoarysk park en mei as offisjele namme Steatshistoarysk Park De Territoriale Finzenis fan Yuma (Yuma Territorial Prison State Historic Park).
Skiednis
De earste gebouwen fan 'e Territoriale Finzenis fan Yuma waarden yn 1875 oplevere, doe't Arizona noch gjin steat wie, mar ynstee it Territoarium Arizona foarme (dêrfandinne de namme). De earste finzene waard op 1 july 1876 yn it tichthûs opsletten. De folgjende 33 jier soene yn totaal 3.069 finzenen (wêrûnder 20 froulju) yn Yuma harren selstraffen útsitte, foar misdieden dy't útinoar rûnen fan moard oant polygamy. Yn dy tiid waard de finzenis oanhâldend útwreide en ferboud, wêrby't foar it fysike wurk gebrûk makke waard fan 'e twangarbeid fan 'e finzenen. De lêste finzene ferliet de Territoriale Finzenis fan Yuma yn 1909, doe't it nij oanleine Steatsfinzeniskompleks fan Arizona, yn Florence, ree kaam.
Finzenen dy't yn 'e Territoriale Finzenis fan Yuma straffen úttsjinnen, wiene û.m.
Fan 1910 oant en mei 1914 wiene de gebouwen fan 'e eardere finzenis yn gebrûk foar de Yuma Union High School, in skoalle foar fuortset ûnderwiis. Doe't it Amerikaansk fuotbalteam fan 'e skoalle ûnferwachts wûn fan it team fan Phoenix, lieten de Phoenixers harren kenne as minne ferliezers troch it team fan Yuma út te skellen foar "criminals" ('kriminelen'), ferwizend nei de finzenis. Yuma High naam dy omskriuwing foar in geuzenamme oan, en sûnt neame de Amerikaansk fuotbalspilers fan 'e skoalle harrensels the Crims. It embleem fan 'e skoalle is it gesicht fan in yn it kwea behurde krimineel, en it merchandisingwinkeltsje hjit the Cell Block ('it Selleblok').
Yn 'e popkultuer
Om't de Territoriale Finzenis fan Yuma yn it Amerikaanske Súdwesten yn 'e tiid fan it Wylde Westen berucht wie, wurdt it tichthûs gauris neamd yn westernromans en -films. Sa spile de finzenis in wichtige rol yn ferskate romans en koarte ferhalen fan auteur Elmore Leonard, lykas Three-Ten to Yuma (1953) en Forty Lashes Less One (1972). Films dêr't de finzenis yn foarkomt, binne û.m. 3:10 to Yuma (1957) en de remake 3:10 to Yuma (2007); The Badlanders (1958), For a Few Extra Dollars (ek bekend as Fort Yuma's Gold, 1966); en A Long Ride from Hell (1968). Ek yn beskate ôfleverings fan tillefyzjesearjes as 26 Men (1957) en Rawhide (1959) spile de Territoriale Finzenis fan Yuma in rol.
Haparanda
Haparanda (Finsk: Haaparanta) is in plak yn de Sweedske provinsje Norrbottens län en makket diel út fan de lyknammige gemeente Haparanda. It stedsje hat 6.681 ynwenners (2017) en grinzget yn it easten oan Finlân. Haparanda is tagelyk it meast eastlike wenplak fan Sweden.
Lizzing
Haparanda leit oan de mûning fan de rivier de Torne en oan de Europeeske wei 4 dy't út it westen wei út Luleå komt. Nei it noarden rint de Riksväg 99 nei hast alle grutte doarpen yn dy kontreien. Oan de oarekant fan de Torne leit de Finske stêd Tornio (tegearre foarmje se Eurocity). Tusken beide stêden leit in eilân dat ta Finlân heart, dêr't de brêgen oer rinne dy't de stêden ferbynt. Súdlik fan Haparanda leit de Botnyske Golf, dy't simmerdeis befarber is, mar yn 'e winter beferzen is.
Formule 1 yn 2007
It Formule 1-seizoen 2007 wie it 61e Formule 1-seizoen. De "Formule 1", offisjieel it "FIA Formula One World Championship", is de heechste klasse yn de autosport, sa is bepaald troch de Fédération Internationale de l'Automobile (FIA).
Fernando Alonso wie by de start fan it seizoen de ferdigenjend wrâldkampioen by de koereurs, syn team Renault is de regearjend wrâldkampioen by de konstrukteurs.
Klassemint by de koereurs
De top 8 klassearre auto's, krije punten,
Opmerkingen:
† — Koereur hat de finish net helle yn de GP, maar hat wol 90% fan de race-ôfstân ôflein, wêrtroch hy as klasearre noteard stiet.
Klassemint by de konstrukteurs
De top 8 klassearre auto's, krije punten,
Opmerkingen:
† — Koereur hat de finish net helle yn de GP, maar hat wol 90% fan de race-ôfstân ôflein, wêrtroch hy as klasearre noteard stiet.
2 — McLaren-Mercedes rekke alle punten kwyt yn it konstrukteurs kampioenskip fanwegen spionaazje.
Albert Park Circuit
It Albert Park Circuit is in strjittesirkwy yn it Albert Park Melbourne yn Austraalje.