cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Munster fan Freiburg
Brânskildere ramen
De brânskildere ramen binne makke yn de ferskillende bouperioades fan de munster. Yn it romaanske dwersskip binne de ramen út 1220-1260. De measte goatyske finsters yn it tsjerkeskip (1330) binne skonken troch gilden, hokker gilde is te sjen oan de foarwerpen dy't yn it rut ferarbeide binne. Keizer Maximiliaan skonk it keizersraam yn it heechkoar. Doe't de goatyk út de moade rekke waarden in rige fan midsiuwske ramen ferwidere om't mear ljocht yn 'e tsjerke winske waard. Dêrmei gyngen in mannich weardefolle ramen foar ivich ferlern. Yn it begjin fan de 20e iuw restaurearre de glêskeunstner Fritz Geiges de ramen. Hy ferfong in tal orizjinele ramen troch kopiën en folde ûntbrekkende dielen oan. Ek ûntwurp hy nij ramen yn histoaryske styl.
Behâld
Ta behâld fan de katedraal is de Freiburger Münsterbauverein oprjochte. De feriening ynvestearret alle jierren miljoenen euro's yn it ûnderhâld en it behâld fan it gebou en de keunstwurken.
Barend Blankert
Biografy
Blankert waard berne en grutbrocht yn Kampen. Yn 1948 ferhuze de húshâlding nei Snits, dêr't syn heit rektor fan it gymnasium waard. Fan 1954 oant 1957, hold er jierren yn Schiedam ta, en fan 1957 oant 1960 wie er wer werom yn Snits. Nei it heljen fan it HBS-b Steatseksamen studearre er fan 1960 oant 1963 oan de Ryksnormaalskoalle foar de Oplieding ta Tekenleararen yn Amsterdam.
Nei ôfrûning fan syn stúdzje begûn er yn 1963 in skoaljier as tekenleraar oan it lyseum yn Den Helder. Fan 1966 oant 1969 wie er tekenlearaar oan de Lânbouhúshâldskoalle op De Gordyk, en fan 1967 oant 1972 oan it gymnasium yn Snits. Fan 1966 oant 1972 wie hy ek dosint oan de Vredeman de Vries Akademy yn Ljouwert en fan 1970 oant 1992 dosint oan de Akademy Minerva yn Grins.
Njonken it ûnderwizerwêzen lei Blankert him ta op it skilderjen. yn 1963 waard er nominearre foar de Talenspriis en hy wûn fjouwer kear in Brûnzen medalje Europa-priis foar skilderkeunst fan de stêd Oostende yn 1969, 1971, 1973 en 1976. Yn 1999 ûntfong er de Smelik & Stokking-priis en yn 2006 de Sacha Tanja Pinning.
Blankerts technyk is tekenjen, grafyk en skilderjen. Hy brûkt ferskillende materialen. Eksposearre yn binnen- en bûtenlân, ûnder oare yn it Steedlik Museum yn Amsterdam. Syn figuerstikken en stillibbens binne meastentiids skildere yn mânske formaten. Se falle op troch harren wat mankelike, ferfjemdzjende sfear dy't de beskôger oan it tinken sette moat. Blankert is wolris in neisiet fan de magysk realisten - en benammen fan Carel Willink - neamd.
Wurk fan him waard oankocht troch de gemeentes Ljouwert en Amstelveen, partikulieren en ferskate museums. Underwerpen en keunstrjochting binne lânskippen, stoffearre mei skaaldieren en 19e-iuwske arsjitektuer, stuollen en oare meubels yn nij figurative en magyske trant.
Constant Joseph Alban
thumb|rechts|200px|Alban yn syn atelier (1903), foto fan [[Sigmund Löw.]] Constant Joseph Alban (Rotterdam, 20 jannewaris 1873 - dêre, 6 juny 1944) wie in Nederlânsk etser en keunstskilder.
Alban krige syn oplieding oan de Willem de Kooning Akademy yn Rotterdam. Hy wie learling fan ûnder oaren Jan de Jong en Alexander van Maasdijk. Hy skilderde portretten, stillibbens en lânskippen. Hy wie lid fan de Rotterdamske Keunstnerssosjiteit. Njonken skilder wie Alban meubel- en ynterieurûntwerper. Hy ontwurp meubels foar de fabryk fan H. Pander & Zn. Hy hie in atelier yn de Van den Hoonaardstrjitte 11a, dêr't er ek wenne, en joech dêr ek skilder- en tekenles.
Nâle
De nâle is it plak by minsken (en oare wringedieren) dêr't ûnder it swierwêzen (of yn it aai) alle bloed en fiedingsstoffen de foetus en letter it embryo berikke fan it lichem fan 'e mem út (of út 'e út 'e djerre fan it aai wei). Nei de berte (of it útkommen fan it aai) bliuwt der troch it ferdrûgjen fan 'e nâlstring in groede efter. De nâle hat by de minske sadwaande in symboalyske betsjutting fan ferbyntenis mei it libben krigen. Hoewol't dit lichemsdiel nei it ôffallen fan 'e nâlstring gjin funksje mear hat en in groede is, wurdt it sels no't tsjintwurdich plastyske sjirurzjy hiel gewoan wurden is, nea fuorthelle, om't in minske sûnder nâle algemien as ûnfolslein beskôge wurdt. Sûnt likernôch 2000 is it foar froulju gewoan wurden om in nâlpiercing te nimmen, sadat de nâle fersierd wurde kin mei in sieraad.
Foarm
De foarm fan 'e nâle is ôfhinklik fan hoe't de groede him ûntjout. Dêrom ferskilt de foarm by eltsenien, sels by ienaaiïge twillingen, dy't fierders lichaamlik identyk binne. Der binne fjouwer ferskiningsfoarmen dy't in protte foarkomme: Jonge bern en swiere froulju hawwe soms tydlik in outie, dy't by it âlder wurden of nei beëiniging fan it swierwêzen (wer) feroaret yn in boltsje. As de outie groanysk is moat by in te fier útpuoljende nâle (nâlbrek) soms operatyf yngrypt wurde om 'e foarm fan 'e nâle te korrizjearjen.
Religy en mytology
Yn guon streamings fan it kristendom wurdt oant op 'e dei fan hjoed diskusje fierd oer de fraach oft Adam en Eva, dy't neffens it skeppingsferhaal fan 'e Bibel de earste minsken wiene, al of net in nâle hiene. Op ferskate Midsiuwske skilderijen binne yn it ramt fan dat debat net inkeld de geslachtsdielen fan Adam en Eva bedutsen mei in figeblêd, mar binne ek harren nâlen troch strategysk pleatste ûnderdielen fan 'e ôfbylding oan it gesicht ûntlutsen. Yn sokke gefallen die de skilder dat om net by de kontroverse belutsen te wurden. It probleem is it folgjende: Om't sawol it bestean fan in oprjochte God as it bestean fan 'e erfsûnde hoekstiennen binne fan it kristlik leauwe, is dit teologysk dilemma ûnoplosber.
Elizabetaanske Tiid
De Elizabetaanske Tiid is in tiidrek út 'e skiednis fan Ingelân dat rûchwei de twadde helte fan 'e sechstjinde iuw beslacht (om persiis te wêzen fan 1558 oant 1603). It wie de snuorje dat keninginne Elizabeth I regearre, in tiid dy't troch histoarisy gauris foarsteld wurdt as de Ingelske Goudene Iuw. De Elizabetaanske Tiid wurdt lykwols benammentlik sa heech by op sjoen om't it in perioade wie dat der yn Ingelân fierhinne frede hearske nei de foargeande opstannen dy't feroarsake wiene troch de Reformaasje, yn 'e earste helte fan 'e sechstjinde iuw, en de striid tusken it parlemint en de monargy dy't derop folge, yn 'e santjinde iuw. Yn it Elizabetaanske tiidrek foel fierders it kulturele hichtepunt fan 'e Renêssânse yn Ingelân, mei de bloei fan muzyk (William Byrd en Thomas Campion), toaniel (William Shakespeare, Christopher Marlowe en oaren), poëzij (Edmund Spenser) en wittenskip (sir Isaac Newton en Francis Bacon).
Mirjam (namme)
Mirjam (útspr.: ['mɪrjam]) is in tige âlde famkesnamme fan Hebriuwsk komôf. It ierste gebrûk fan dizze namme is yn Eksodus, it twadde bibelboek, dêr't Mirjam de suster fan 'e Joadske profeet Moazes is. Fia de Bibel is de namme Mirjam oernommen yn in hiel soad oare talen, wêrûnder it Frysk. De oarspronklike (Hebriuwske) foarm wie מִרְיָם (transliteraasje: Miryām, útspr.: [miʀ'ja:m], likernôch: "mierjaam"). De Frysk/Nederlânske ferzje komt dus de oarspronklike Hebriuwske útspraak eins tichter benei as de útspraak sa't dy yn it Ingelsk en in protte oare talen bestiet, as Miriam, mei trije wurdlidden.
Elizabetaanske Tiid
Op it mêd fan 'e polityk en de religy, saken dy't doedestiden noch ûnskiedber mei-inoar ferbûn wiene, rekke de protestantske Reformaasje yn Ingelân einlings algemien akseptearre, nei it hinne-en-wer-belied fan Elizabeth har foargongers Hindrik VIII, Edwert VI en Marije de Bloedige. Dêrby spile de iepentlike fijânskip fan roomske lannen as Spanje in grutte rol, mei as hichtepunt it ferslaan fan 'e Spaanske Armada, yn 1588. Fierders fûnen yn 'e Elizabetaanske Tiid de ferneamde ûntdekkingsreizen fan sir Francis Drake en sir Walter Raleigh plak. Teffens wie de Elizabetaanske Tiid it lêste tiidrek wêryn't Ingelân noch in lân op himsels wie, mei't Elizabeth, dy't nea troude en gjin bern hie, opfolge waard troch har fiere famyljelid, kening Jakobus VI fan Skotlân (dy't yn Ingelân ûnder de namme Jakobus I op 'e troan kaam), sadat Ingelân en Skotlân fan 1603 ôf in personele uny kamen te foarmjen.
Mirjam (namme)
De oarsprong fan 'e namme Mirjam is ûndúdlik. It soe betsjutte kinne: "bern-dêr't-op-hope-is", mar ek "bitter", "opstannich" of "sterke wetters". Neffens de alfde-iuwske Joadske kommentator fan 'e Bibel Rashi libben de âlde Israeliten 210 jier lang yn ballingskip yn Egypte, wêrfan de lêste 86 jier ûnder in wrede slavernij dy't begûn doe't Mirjam, de suster fan Moazes, berne waard. Dêrom waard hja sa neamd, want de Egyptners makken it libben bitter (מַר, mar) foar har folk.
In oare teory is dat de namme Mirjam úteinlik weromgiet op in Egyptyske betsjutting, mei't dat mei in protte nammen út 'e Joadske stamme fan 'e Leviten sa is (oer Moazes stiet yn 'e Bibel dat er in Levyt wie, en dus wie dat mei syn suster Mirjam krektlyksa). Yn dat gefal soe Mirjam ôflaat wêze kinne fan myr, dat yn it Egyptysk "leafste" betsjut, of fan mr, "leafde". De namme Marije, fan it Hebriuwske מרים (Maryām, útspr.: [maʀ'ya:m], likernôch: "marjaam"), is eins in fariant fan Mirjam. In ûnwierskynlik yngewikkelde kristlike etymology fan dy namme wol hawwe dat de betsjutting "drip fan 'e see" is (Latyn: Stilla Maris), wat dan ek foar Mirjam jilde moatte soe. Troch in kopiëarflater is dy betsjutting letter noch fierder feroare yn "stjer fan 'e see" (Stella Maris).
Ilona Andrews
Ilona Andrews is de skûlnamme fan in Amerikaansk troud pear, Andrew en Ilona Gordon, dat tegearre romans en koarte ferhalen skriuwt dy't ta de sjenres fan 'e fantasy, science fiction en romantyske fiksje hearre.
Libben
Andrew Gordon is in Amerikaan fan etnysk Skotsk komôf, dy't foarhinne as sersjant yn it Amerikaanske Leger tsjinne. Ilona Gordon waard berne yn Ruslân en emigrearre as tiner nei de Feriene Steaten ta. Wylst se biogemy studearre oan 'e Universiteit fan Westlik Karolina mette se har lettere man, dy't dêr ek studint wie. De Gordons wenje tsjintwurdich yn 'e Amerikaanske steat Teksas en hawwe twa dochters en in grut tal hûnen en katten.
Skriuwwurk
De skriuwkarriêre fan 'e Gordons begûn omtrint 2005, doe't Ilona Gordon de urban fantasy-roman Magic Bites oan it skriuwen wie. Har man holp har yn it begjin wat en rekke geandewei almar mear by it skriuwen belutsen, sadat se úteinlik besleaten om tegearre fierder te wurkjen. Magic Bites wie it earste diel út 'e Kate Daniels-rige fan bestsellers, en waard folge troch in tsiental romans en ferskate novelles en koarte ferhalen yn deselde searje. Dêrnjonken hawwe de produktive Gordons ek de romantyske fiksjerige The Edge skreaun, de searje The Innkeeper Chronicles, wêryn't se fantasy mei science fiction ferminge, en noch ferskate oare searjes.
Co de Vlo en de Gympies
Co de Vlo en de Gympies is in eardere band út Fryslân fan begjin jierren tachtich út de omkriten fan Alde Biltdyk. De band bestie û.o. út Siepko Wenning (sjongen en saksofoan) dêr't de band omhinne opboud wie. De band wie aktyf tusken 1981 en 1984.
List fan planetoïden 61601-61700
Dit is in list fan planetoïden 61601-61700.
List fan planetoïden 21601-21700
Dit is in list fan planetoïden 21601-21700.
Laura San Giacomo
Laura San Giacomo (West Orange (Nij-Jersey), 14 novimber 1962) is in Amerikaansk toaniel-, film-, tillefyzje- en stimaktrise fan etnysk Italjaansk komôf. Se briek yn 1989 troch mei har rol yn 'e film Sex, Lies and Videotape, en spile neitiid yn films as Quigley Down Under en Pretty Woman. Teffens wie San Giacomo jierrenlang op 'e tillefyzje te sjen as Maya Gallo yn 'e komeedzjesearje Just Shoot Me!
Jonkheid en oplieding
San Giacomo waard yn 1962 berne yn West Orange, yn 'e Amerikaanske steat Nij-Jersey, as de dochter fan 'e papierfabrikant John San Giacomo en dy syn frou MaryJo, dy't beiden fan Italjaansk komôf wiene. Se groeide op yn Denville en ûntdiek har leafde foar aktearjen op 'e middelbere skoalle. San Giacomo folge letter in aktearoplieding oan 'e Carnegie Mellon School of Drama yn Pittsburgh, dy't se yn 1984 ôfrûne mei in bachelortitel.
Aktearkarriêre
Neitiid ferfear San Giacomo nei New York, dêr't se har karriêre úteinsette mei rollen yn ferskate off-Broadway toanielproduksjes. Dêrûnder wiene ferskate stikken fan Shakespeare, lykas De Stoarm, Nei Jim Beleavjen en Romeo en Julia. Yn 1987 ferskynde se foar it earst op 'e tillefyzje, yn in gastrol yn 'e searje Spenser: For Hire. Letter hie San Giacomo ek gastrollen yn searjes as Crime Story, Miami Vice en All My Children. Har earste filmrol hie se yn 1988, mei in lytse roltsje yn Miles from Home, dêr't se net iens foar op 'e ôftiteling fermelden waard.
San Giacomo har trochbraak kaam yn 1989, mei de rol fan Cynthia Bishop yn 'e film Sex, Lies and Videotape fan regisseur Steven Soderbergh, dy't op it Filmfestival fan Cannes bekroand waard mei de Gouden Palm. Foar dy rol wûn se de Independent Spirit Award yn 'e kategory bêste froulike byrol, twa Chicago Film Critics Association Awards (foar bêste froulike byrol en meast ûnthjittende aktrise) en in Los Angeles Film Critics Association Award foar bêste nijynkommelinge. Teffens waard se nominearre foar in BAFTA en in Golden Globe.
Datselde jiers spile San Giacomo de froulike haadrol yn 'e Australyske western Quigley Down Under, as tsjinspylster fan Tom Selleck, en yn 1990 wie se te sjen yn Pretty Woman, as Kit De Luca, de bêste freondinne fan it personaazje fan haadrolspylster Julia Roberts. Oare films dêr't San Giacomo yn dy snuorje yn spile, wiene Under Suspicion (1991), Once Around (1991), Where the Day Takes You (1992) en Suicide Kings (1997). Yn 1998 wie se as stimaktrise belutsen by de produksje fan 'e tekenfilm Gargoyles: Brothers Betrayed. Teffens fertolke San Giacomo yn 1994 de rol fan Nadine Cross yn 'e minysearje The Stand, op basis fan in boek fan fantasy- en horror-auteur Stephen King, wêrby't se de tsjinspylster wie fan Rob Lowe. Yn 1999 spile se yn 'e film Eat Your Heart Out, en yn 2001 hie se de haadrol yn 'e biografyske film Jenifer, oer it libben fan 'e oan ALS stoarne teäterprodusinte Jenifer Estess.
Yn 1997 hie San Giacomo krekt in poppe krigen, dat se woe net lange tiid fan hûs om op lokaasje te filmjen, en dêrom naam se in rol yn in komeedzjesearje oan. Dat wie Just Shoot Me!, dat op 'e redaksje fan in moadetiidskrift spile, dêr't alderhanne aparte kwanten omrûnen. San Giacomo fertolke yn 'e searje de rol fan 'e temperamintfolle sjoernaliste Maya Gallo, dy't geregeldwei botste mei har heit (spile troch George Segal), de haadredakteur fan it blêd. San Giacomo en de oare fjouwer haadpersonaazjes spilen yn totaal yn 148 ôfleverings, en Just Shoot Me! rûn oant 2003. Yn 1999 waard San Giacomo foar har fertolking fan 'e rol fan Maya Gallo nominearre foar in Golden Globe foar bêste aktrise, en yn 2001 waard se nominearre foar in Satellite Award yn deselde kategory.
Nei't Just Shoot Me! stopset wie, ferskynde San Giacomo sporadysk yn films, lykas yn Havoc (2005), Few Options (2011), Least Among Saints (2012) en The Meddler (2015). Foar har rol fan Flo Applebaum, yn Checking Out (2005), wûn se de priis foar bêste aktrise fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Palm Beach. Op 'e tillefyzje wie San Giacomo nei 2003 te sjen yn gastrollen yn searjes as The Handler, Veronica Mars, In Plain Sight, The Defenders, Medium, Hot in Cleveland, The Mentalist en NCIS. Teffens spile se yn 'e tillefyzjefilm Talhotblond, út 2012, en fan 2007 oant 2010 hie se in fêste rol as Rhetta Rodriguez yn 'e searje Saving Grace.
Priveelibben
San Giacomo har earste houlik, mei akteur Cameron Dye, duorre fan 1990 oant 1998. Mei him krige hja in soan, Mason (1995), dy't oanhelle is mei harsensferlamming. Sûnt 2000 is se troud mei akteur Matt Adler. Se wenje yn 'e San Fernando-delling, yn Los Angeles, yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje. San Giacomo har hobbys binne hynsteriden, turnjen, keunstriden, ballet, tennis, golf en pianospyljen. Se docht in protte goeddiedichheidswurk, benammen foar lichaamlik of geastlik beheinde bern.
Tsjerke fan de Profeet Elía (Jaroslavl)
Skiednis
De tsjerke waard op it plak fan twa âldere houten tsjerken (in Elíatsjerke en in Foarbeatsjerke) boud yn opdracht fan twa keaplju, de bruorren Jehannes en Bonifatius Skripnin, dy't mei de hannel yn pearels en ealstiennen ta grutte rykdom kamen. Oan de bou fan de tsjerke wurken lju út Jaroslavl en omkriten wêrfan't de nammen fierder net bekend binne. Foar de tsjerke joech patriarch Joazef I in relyk fan de Hillige Rôk fan Kristus, dy't bewarre waard yn de Moskouske Untsliepeniskatedraal. Sa út en troch waarden der dieltsjes fan de Hillige Rôk nommen en jûn as in teken fan in spesjale geunst, oant dêr it near op lein waard. Foar dit spesjale relyk lieten de bruorren in kapel tafoegje, dy't bekroand waard mei in spits.
Under de grutte stedsbrân yn 1658 wist it fjoer de tsjerke skea ta te bringen, mar yn tsjinstelling ta in soad oare tsjerkjen bleau it ynterieur fan de Elíatsjerke sparre. De tsjerke waard yn 1680 mei keunstners út Jaroslavl troch de ferneamde skilders Gûrji Nikitin en Sila Savin út Kostroma yn in tiidsbestek fan minder as trije moannen folslein mei fresko's beskildere. Oarspronklik wiene de koepels fan de tsjerke belein mei griene tegels, dy't yn de sinne blikkeren, mar yn de 18e iuw waarden de tegels ferfongen troch bekilderde skubben.
Yn 1778 ûndergyng de stêd Jaroslavl in werynrjochting en de Elíatsjerke waard keazen om as sintrum te tsjinjen fan de stedsring dy't om de tsjerke hinne oanlein waard. It stek mei tegels fan blommen en bisten om de tsjerke waard yn 1896 neffens it ûntwerp fan Andrej Pavlinov boud.
20e iuw
Tidens de opstân fan Jaroslavl rekke de Elíatsjerke by besjittings yn 1918 skansearre en yn 1920 waard de tsjerke sletten foar de earetsjinst en oerdroegen oan it museum. De tsjerke soe yn 1930 it lot diele fan de katedraal fan Jaroslavl, mar meiwurkers fan it museum slaggen der yn om ôfbraak tefoarren te kommen. Yn de jierren 1938-1941 waarden de reliken fan oare tsjerken yn Jaroslavl nei de Elíatsjerke brocht, dy't troch it Ferbûn fan Militante Ateïsten omset waard ta in anti-religieus museum. De slinger fan Foucault ûnder de koepel waard ferwidere.
Restauraasjes oan de tsjerke waarden yn 1898-1904, 1955-1956, 1960 en 1983 útfierd.
Yn 1989 waard it alter fan de profeet Elía op 'e nij ynwijd en sûnt wurde der simmerdeis wer tsjinsten yn de tsjerke holden.
Richard Chancellor
Richard Chancellor (sa. 1521 – 1556) wie in Britske seefarder en keapman, dy't de earste hannelskontakten tusken Ingelân en Ruslân lei.
Ekspedysjes
Chancellor gie yn 1553 as navigator mei op in float fan trije skippen ûnder Hugh Willoughby, dy't fan doel wie om de Noardeastlike Trochfeart nei it Fiere Easten te ûntdekken. By de Lofoten ferlear syn skip, de Edward Bonaventure, de oate twa skippen út it each. Hy gie selsstannich fierder, fear om de Noardkaap hinne en berikte de Wite See. De pleatslike fiskers wiene ferbjustere oer de grutte fan syn skipfear.
Chancellor fear de haven fan Kholmogory yn, tichtby it Archangelsk fan no, oan de mûning fan de Dvina. Dy kontreien wiene in koart skoft dêrfoar by it Russyske ryk kaam, en doe't tsaar Ivan IV (Ivan de Ferskriklike) fan Chancellors komst hearde, waard dy útnûge fierder te reizgjen nei it hof yn Moskou. Chancellor reizge mei in slide 1000 kilometer nei it suden nei Moskou troch in fan snie en iis oerdutsen lânskip. Hy fûn Moskou grut (folle grutter as Londen), mar wol tige primityf boud, de measte huzen wiene mar houten blokhutten.
Ivan woe graach hannelje mei Ingelân. Ruslân hie doetiidsk noch gjin ferbining mei de Eastsee, en de Hânze hie in monopoalje op de hannel tusken Ruslân en Sintraal- en West-Jeropa. Chancellor seach yn Ruslân in goede merk om de Ingelske wol te ferkaepjen, wylst Ruslân bûnt en in ferskaat oan oare produkten ynbringe koe. Yn 1554 gie er werom nei Ingelân, mei in brief fan de tsaar yn 'e bûse dy't dêryn Ingelske keaplju nei syn ryk nûge, en hannelsprivileezjes oankundige.
De Company of Merchant Adventurers, dy't Willoughby útstjoerd hie, neamde him om yn Moskovyske Hannelskompanjy (Moskovië-Kompanjy), en it jier dêrop (1555) waard Chancellor op 'en nij nei Ruslân stjoerd. Simmer 1555 ûnderhannele Chancellor mei de tsaar, wie warber mei it regeljen fan hannel en besocht út te finen hoe't Sina oer it noarden te berikken wie. Yn 1556 kearde er yn Ingelân werom, beselskippe fan de earste Russyske ambassadeur yn Ingelân, Ossip Gregorevitsj Nepeja. Under de Skotske kust rekke Chancellor syn skip yn in stoarm en fergie. Chancellor fersûpte, mar it slagge Nepeja en berik de kust. De Skotten gizelen him in tal moannen foardat er nei Londen trochreizge koe.
As earste hanneler fan de Kompanjy yn Ruslân waard Chancellor opfolge troch Anthony Jenkinson.
De Fûke (film)
It ferhaal
Jelle (Rense Westra) is in ienfâldige ielfisker. Hy wurdt oppakt troch de Dútsers om 't syn soan Germ, dy 't yn it ferset sit, betrape is by in wapendropping. Yn syn ferhoar ûntdekt Jelle pas wat der mei syn soan bard is. Nei 't er oppakt is, folget syn hûn him hieltyd nei it plak dêr ’t er hinne brocht wurdt, sels oant Jelle delsketten wurdt.
Akteurs
Yn 2001 waard de film yn trije dielen op telefyzje fertoand.
Jewels Jade
Jewels Jade, echte namme: Julie Anne Wadley (San Diego (Kalifornje), 13 oktober 1971), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan mingd Dútsk, Ingelsk en Italjaansk etnysk komôf. Hja sette yn 2001 útein mei in karriêre yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en ûntjoech har sûnt ta ien fan 'e wichtichste aktrises fan it sjenre fan 'e milfpornografy.
Libben en karriêre
Jade waard (neffens de measte boarnen) yn 1971 berne yn San Diego, yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Hja makke yn 2001, doe't se tritich jier wie, har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat se sûnt yn goed 160 films spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Diabolic Video, Penthouse, Wicked Pictures, New Sensations, Evil Angel, Digital Sin, Anabolic Video, Zero Tolerance, Elegant Angel, Digital Playground en Devil's Film.
Fierders hat Jade ek wol wurke foar minder bekende studio's, wêrûnder Pure Play Media, Third Degree Films, Extreme Associates, Metro, Girlfriends Films en Jill Kelly Productions. Dêrnjonken hat se in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, lykas BangBros, Reality Kings, Brazzers en Naughty America. Jade hat har ûntjûn ta ien fan 'e meast foaroansteande aktrises út it sjenre fan 'e milfpornografy. Yn 2003 waard se nominearre foar in AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld) yn 'e kategory bêste nije stjer. Njonken har pornokarriêre sjongt Jade opera's en bespilet se de akkordeön.
Lichemsskaaimerken
Jewels Jade hat brune eagen en swart hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.63 m lang, mei in gewicht fan 53 kg. Se hat kupmaat 34DDD, dêr't se in boarstfergruttingsoperaasje foar ûndergien hat. Yn in fraachpetear joech Jade oan dat se deis teminsten twa oeren yn 'e sportskoalle trochbringt om har lichem yn goede kondysje te hâlden. Se hat in nâlpiercing, piercings troch har spiennen, en ferskate tatoeaazjes, wêrûnder in ûnderrêchtatoeaazje; de tekst "Lovely" en in read hertsje mei "Jay" op har rjochterskouderblêd; en in tribal-bân om har rjochterboppe-earm hinne.
Orgasme
In orgasme, ek wol klimaks, hichtepunt of yn 'e sprektaal klearkommen neamd, is de hommelse ûntlading fan opheape sekuële opwining by in minske of oar organisme nei in perioade fan seksuële stimulaasje. It wurd komt fan it Grykske ὀργασμός, orgasmos, dat "opwining" of "opswellen" betsjut.
Minstead
Minstead is in plak en civil parish in it distrikt New Forest, yn it Ingelske greefskip Hampshire. It doarp leit sa'n 3 kilometer benoarden Lyndhurst en 124 km bewesten Londen. Der is in winkel en in pub, de Trusty Servant. Sir Arthur Conan Doyle syn grêf leit ûnder in grutte beam op it hôf fan de 13e iuwske 'All Saints'-tsjerke.
Orgasme
By de minske
By de minske wurdt in orgasme feroarsake troch stimulaasje fan 'e penis (benammen de nút) en/of de prostaat by manlju en de fagina (benammen de klitoris en/of it G-plak) by froulju. (Hoewol't de wittenskip oant yn 'e tweintichste iuw miende dat froulju gjin orgasme belibje koene.) By manlju giet in orgasme mank mei ejakulaasje fan sperma út 'e testikels fia de urinebuis. It is lykwols ek mooglik foar manlju om in orgasme te hawwen sûnder te ejakulearjen, in saneamd drûch orgasme of omkeard orgasme (wêrby't de útstjit fan sperma nei de blaas giet ynstee fan fia de penis nei bûten ta). Ek is it mooglik om yn it gefal fan in útstelde ejakulaasje (foar in diel) te ejakulearjen sûnder dat der (al) in orgasme berikt is. By froulju kin by it berikken fan in orgasme froulike ejakulaasje fan faginaal focht plakfine.
In orgasme resultearret by de minske yn spiergearlûkings yn 'e regio fan it bekken, dy't karakterisearre wurde troch seksueel geniet en behearske wurde troch it autonoom senuwstelsel. Orgasmes wurde faak assosjearre mei oare ûnfrijwillige reäksjes, wêrûnder spiergearlûkings yn oare dielen fan it lichem, in algemien eufoarysk gefoel en ek gauris mei lichemsbewegings (benammen fan it ûnderlichem) en fokalisaasjes (kroanjen, útroppen of gjalpen).
Seksuële stimulaasje mei in orgasme ta gefolch kin resultearje út solitêre praktisaasje (masturbaasje), en út omgong mei ien of mear partners. Yn it lêste gefal giet it faak, mar hoecht it net te gean, om it hawwen fan geslachtsferkear, mei't ek oare foarmen fan seksuële stimulaasje, lykas net-penetrative seks ('drûchneuken') en oare seksuële aktiviteit in orgasme feroarsaakje kin. Teffens komt it (fral yn 'e puberteit) in soad foar dat minsken troch seksueel tinte dreamen yn harren sliep in orgasme krije; yn sa'n gefal sprekt men fan in wiete dream.
De perioade folgjend op in orgasme, as der yn prinsipe gjin oanstriid mear bestiet ta it dielnimmen oan seksuële aktiviteit, hjit de refraktêre perioade. By minsken is dat faak in rêstperioade dêr't men jin folslein yn ûntspanne kin om't by it orgasme de neurohormoanen oksytosine en prolaktine en ferskate endorfinen frijkommen binne. By manlju kin de refraktêre perioade, ôfhinklik fan lichaamlike kondysje en âldens, útinoar rinne fan in minút oant mear as in healoere. As de penis yn dy tiid op 'e nij stimulearre wurdt, kin dat ûnoangenaam oant sels pynlik wêze. By froulju, dy't mearfâldige orgasmes ûnderfine kinne, is de refraktêre perioade folle minder fan belang oant sels ûnbesteand. Oan 'e oare kant slagget it 1 op 'e 10 froulju, krekt as in folle lytser persintaazje fan 'e manlju, nea om in orgasme te berikken, in krupsje dy't anorgasmy hjit.
By bisten
Orgasmes komme ek by bisten foar en binne by de measte manlike sûchdieren ferlykber mei dy by manlju. Wyfkes fan in protte sûchdieresoarten en guon oare soarten, lykas alligators, hawwe in klitoris, en soene dus in orgasme berikke kinne moatte. Der is op dit mêd noch net in soad wittenskiplik ûndersyk dien, útsein oangende seksualiteit by dolfinen, dat bisten binne dy't nei't it skynt krekt as minsken geslachtsferkear bedriuwe om redens dy't neat mei fuortplanting te krijen hawwe.
List fan planetoïden 21701-21800
Dit is in list fan planetoïden 21701-21800.
List fan planetoïden 61701-61800
Dit is in list fan planetoïden 61701-61800.
Hugh Willoughby
thumb|right|De dea fan Hugh Willoughby Sir Hugh Willoughby fan Risley, Derbyshire (stoarn yn 1554) wie in Ingelsk ofsier en ûntdekkingsreizger yn it Noardpoalgebiet. Hy wie de earste West-Jeropeaan dy't besocht om de Noardeastpassaazje nei Aazje te finen.
De ekspedysje
Hy sette út ein mei trije skippen, de Bona Esparanza ûnder syn eigen kommando, de Edward Bonaventure ûnder Richard Chancellor en de Bona Confidentia. De skippen, mei in bemanning fan 111 persoanen, ferlieten Londen op 10 maaie 1553, mar yn in stoarm krek benoarden de Lofoten, begjin augustus, rekke it skip fan Chancellor de oare twa kwyt.
Willoughby fear om de Noardkaap en stiek de Barentssee oer nei Nova Sembla (wat letter bliken die). Nei in koarte ferkenning fan de kust gie er werom nei Skandinaavje om in haven te sykjen foar reperaasjes oan de skippen. Oan de útmûning fan de Arzina, ûnder Moermansk, kaam er lykwols fêst te sitten yn it iis. De skippen en bemannings wie net taret op de strange poalwinter, en nei in pear kear besykjen om help te heljen stoaren syn mannen, nei alle wierskyn troch befriezing en skuorbot, mar der binne ek oanwizings foar koalmonoksidefergiftiging. Harren liken waarden it jier dêrop fûn troch Russyske fiskers.
Richard Chancellor berikte de Wite See, liet syn skip dêr efter en reizge fierder nei Moskou en lei sadwaande de grûnslach foar in nije hannelsrûte.
Tsjerke fan Jehannes Krysostomos (Jaroslavl)
Skiednis
De earste, doe noch houten tsjerke yn de sloboda Krovniki waard boud yn de 16e iuw. Yn dizze delsetting holden de ynwenners harren dwaande mei it hâlden fan fee, túnkjen, fiskjen, pottebakkerij en it meitsjen fan porslyn. Yn 1649 sette de bou fan in stiennen tsjerke útein. It wienen de bruorren Fjodr en Ivan Nezjdanov dy't it jild foar de bou beskikber stelden. De súdlike sydkapel tsjinne as lêste rêstplak fan de bruorren. Fiif jier letter wie de tsjerke klear.
De fresko's fan it ynterieur waarden net earder as yn de jierren 1730 oanbrocht. Al efkes earder waard de otterdokske tsjerke fan Us Leaffrou fan Vladimir foltôge, dy't te ferwaarmjen wie en troch de parochy winterdeis brûkt waard. Tusken de beide tsjerken stiet in 37 meter hege mienskiplike klokketoer, dy't yn de jierren 1780 boud waard.
Nei de oktoberrevolúsje waarden de beide tsjerken troch de ateïsten sletten en omset yn pakhûzen. Yn de Jehannes Krysostomostsjerke waard sâlt opslein, dat soarge foar de oantaasting en ferneatiging fan guon fresko's yn de tsjerke.
In protte tsjerken dy't ûnteigene kamen nei it sluten letter yn hannen fan it Museum fan Jaroslavl. De Jehannes Krysostomostsjerke waard nei it ynstoarten fan de Sovjet-Uny lykwols jûn oan de mienskip fan de âldleauwenden.
De Twadde Trageedzje fan de Faam
De Twadde Trageedzje fan de Faam, yn it Ingelsk: The Second Maiden's Tragedy, is in Ingelsk toanielstik fan ûnbekend auteurskip út it begjin fan 'e santjinde iuw. It is inkeld oerlevere yn 'e foarm fan in manuskript en de oarspronklike titel is ûnbekend. Mei't it hânskrift dat bewarre bleaun is de kopy is dy't nei de sinsuer stjoerd waard, binne ek de oanpassings oerlevere dy't sinsor George Buc deryn oanbrocht hat. De titel dy't no foar it stik brûkt wurdt, is ôfkomstich fan 'e fergunning ta opfiering, efteryn it nammeleaze manuskript, wêryn't Buc it "this second Maiden's Tragedy" ("dizze twadde Trageedzje fan de Faam") neamd, dêrby ferwizend nei The Maid's Tragedy ("De Trageedzje fan de Faam") fan Francis Beaumont en John Fletcher). De Twadde Trageedzje fan de Faam waard skreaun yn 1611 en datselde jiers opfierd troch de King's Men, in bekend teäterselskip, mar foarsafier bekend nea publisearre. It oerlevere manuskript is op 'e noed fan it Britsk Museum te Londen.
Auteurskip
Op 'e efterside fan it manuskript, dat behalven in titel ek de namme fan 'e skriuwer mist, steane trije trochskraste taskriuwings yn ferskillende hanskriften: earst oan Thomas Goffe, dan oan William Shakespeare, en dan oan George Chapman. De taskriuwing oan Shakespeare is de reden dat De Twadde Trageedzje fan de Faam ta de Shakespeariaanske apokrifa rekkene wurdt. De hjoeddeiske konsensus yn akademyske fermiddens, basearre op in yngeande analyze fan skriuwstyl en taaleigen, is lykwols dat it stik foar it neist skreaun is troch Thomas Middleton. left|thumb|250px|De fergunning ferliend troch sinsor [[George Buc efteryn it manuskript. Der stiet: "This second Maydens tragedy (for it hath no name inscribed) may with the reformations now be acted publikely." ("Dizze twadde trageedzje fan de Faam (want der is gjin namme tafoege) mei mei de oanpassings no yn it iepenbier opfierd wurde.")]]
Ynhâld
De Twadde Trageedzje fan de Faam is in stik mei twa ferhaallinen. Yn 'e haadplot wurdt kening Govianus troch in usurpator dy't inkeld "de Tiran" neamd wurdt, fan 'e troan stjitten. De Tiran wol mei de Frouwe (the Lady), Govianus syn ferloofde, trouwe, mar hja hâldt fan Govianus en stegeret de Tiran ôf. Uteinlik stjoert de Tiran in binde fan syn trewanten om har by him te bringen, mar ear't se har meinimme kinne, docht se harsels tekoart. De Tiran lit har lykwols út har grêftombe helje, en, ûnder de tsjoen fan har skientme rekke, lit er har lichem balsemje, sadat er dêr seksuële omgong mei hawwe kin. Hy lit ek har gesicht opmeitsje troch in skilder, mar Govianus ferklaait him as de skilder en fervet de Frouwe har lippen mei fergif. Sadree't de Tiran it lyk tutet, falt er yn ûnmacht en stjert, wêrnei't Govianus syn regear wer opnimt.
It rint lykwols oars. De Frou betinkt letter noch wat om it toanielstikje noch oertsjûgjender te meitsjen: Votarius moat in wapenris ûnder syn klean drage, sadat sy beare kin dat se him besiket dea te stekken. Se lit it oan har faam Leonella oer om Votarius fan dizze feroaring fan it plan op 'e hichte te bringen. No wol it tafal dat Leonella har frijer, Bellarius, de aartfijân fan Votarius is. As hja him oer it hiele spul fertelt, sjocht er in útlêzene kâns om Votarius út 'e ljochten te helpen sûnder dat er sels earne fan fertocht wurde sil. Bellarius bepraat Leonella om Votarius net te fertellen dat er in wapenris oandwaan moat, en boppedat lit er har it swurd, dat yn 'e sliepkeamer fan 'e Frou oan 't lewant hinget, ynsmarre mei gif. Dat as de Frou letter it swurd grypt en Votarius dermei ferwûnet, stjert dy. Anselmus, dy't no alhiel oertsjûge is fan 'e trou fan syn frou, springt út 'e kast, grypt it swurd en stekt Leonella dea, om't er mient dat dy de Frou falsk beskuldige hat. Bellarius, dy't him ek yn it fertrek ferskûle hie om tsjûge te wêzen fan 'e dea fan Votarius, springt te foarskyn en fljocht Anselmus oan. De Frou, dy't tuskenbeiden besiket te kommen, wurdt by fersin deastutsen, en dêrnei fjochtsje de beide mannen fierder oant se inoar deadlik ferwûnje.
Marleen Stelling
Marleen Stelling (Leiderdorp, 2 oktober 1990) is in Nederlânsk teolooch, sjoernalist, telefyzjepresintator, radiopresintator en ynterviewster.
Biografy
Stelling studearre teology yn Leien en dêrnei de master Sjoernalistyk en Nije Media. Sy set út ein as skriuwend sjoernalist. Yn 2013 giet Stelling oan 't wurk by de IKON as redakteur fan de Vermoeden-viering en wurke letter ek foar oare programma's, lykas it EO-programma Bakkie Troost.
Sûnt febrewaris 2015 is Stelling warber as presintator. Se is op sneintejûns petearliedster yn de Vermoeden-viering op Radio 5, om 22 oere. Oant simmer 2016 wie hja alle moannen presintator yn it programma Dit is de Nacht op Radio 1.
Fan septimber 2016 ôf oan is Stelling ek op telefyzje as nije presintator fan Het Vermoeden, in ynterviewprogramma op sneintemoarns dat tolve jier troch de IKON makke waard en yn 2016 troch de EO oernaam waard. Sûnt 2016 is Stelling teffens presintatrise fan De Nachtzoen en Café Lazarus, EO-petearprogramma's jûns let.
Benedicta Boccoli
Benedicta Boccoli (Milaan, 11 novimber 1966) is in Italjaansk toaniel-, tillefyzje- en filmaktrise.
Libben en karriêre
Boccoli waard yn 1966 berne yn it Noarditaljaanske Milaan, mar ferfear al jong mei har âlden en har jongere suske nei Rome ta, dêr't se opgroeide. Mei achttjin jier makke se har akteardebút op 'e Italjaanske tillefyzje, mar in pear jier letter ûntdiek se dat se har fral op it toaniel as in fisk yn it wetter fielt.
Fanwegen har treflike aktearprestaasjes krige hja fan regisseur Giorgio Albertazzi de bynamme Artistissima ("Artyste ûnder de Artysten"). Boccoli hat foar har wurk ek tige loovjende kritiken krigen yn foaroansteande Italjaanske kranten, lykas de Corriere della Sera, La Repubblica en La Gazzetta del Mezzogiorno. Eltse moandei skriuwt hja, yn gearwurking mei Massimiliano Giovanetti, in stikje fiksje foar de krante Il Fatto Quotidiano, ûnder it kopke Cosa Resterà; dat is it deiboek fan in tiner út 'e jierren tachtich. Boccoli har suster Brigitta Boccoli is ek aktrise.
Maurice Quentin de La Tour
Maurice Quentin de La Tour (Saint-Quentin, 5 septimber 1704 - Saint-Quentin, 17 febrewaris 1788), ek wol bekend as Quentin de La Tour, wie in Frânsk portrettist.
Libben en wurk
thumb|left|150px|Portret fan [[Belle van Zuylen troch Maurice Quentin de La Tour (1771)]] Latour waard berne as de tredde soan fan de muzikant François de La Tour. Doe't er fyftjin wie ferfear er nei Parys. Hy gie dêr yn lear by de Flaamske skilder Jacques Spoede. Yn 1724 wenne er yn Reims en in jier letter yn Ingelân. Om 1727 hinne festigde er him wer yn Parys en lei er him ta op it wurkjen mei pastelkryt. Yn 1737 eksposearre er foar it earst op de Paryske salon mei de portretten fan Madame Boucher, de oare helte fan de skilder François Boucher, en l'Auteur qui rit ('Selsportret, laitsjend'), de earsten fan in rige fan 150 portretten dy't er yn de kommende 36 jier op de salon ynbringe soe.
Yn 1746 waard La Tour lid fan de Académie Royale de Peinture et de Sculpture. Yn 1750 waard er troch de Frânske kening Loadewyk XV beneamd ta hofskilder, hy soe oanbliuwe oant 1773. Hy makke portretten fan tal fan foaroansteande Frânsen lykas Madame de Pompadour en Rousseau. Yn 1766 en 1767 wurke er yn Nederlân, yn Zuilen (Utert) en Amsterdam.
Maurice Quentin de La Tour hie 30 jier lang in ferhâlding mei Marie Fel, sopraan by de Opera. De wilens tige begoedige La Tour stichte in keunstoplieding yn 1782. Teffens stipe er earme froulju yn de finzenis en ynfalide en âlde keunstners en artysten. Yn 1784 luts er him werom yn syn berteplak út reden fan geastlike sûnens. Hy stoar dêr yn de âldens fan 83 jier. De stêd krige syn neilittenskip (in soad pastels) en is hjoed de dei te besjen yn Museum Antoine Lécuyer yn Saint-Quentin (Aisne). Erfgenamt Jean-François de La Tour († 1807), chevalier de l'ordre royal militaire de Saint-Louis, krige syn bûtenpleats.
Epifanytsjerke (Jaroslavl)
De Epifanytsjerke (Russysk: Церковь Богоявления Господня) is in otterdokske tsjerke yn Jaroslavl, Ruslân. De tsjerke waard tusken de jierren 1684 en 1693 boud mei jild fan de hannelsman Aleksej Zûbtsjaninov en is benammen bekend fanwegen de fresko's en de tapassing fan keramyk yn de gevels. It plein dêr't de tsjerke oan stiet is ferneamd nei de Epifanytsjerke.
Arsjitektuer
De fiif mei sipels bekroande tamboeren binne ryk dekorearre en ferheffe har boppe twa rigen fan kokosjniki. Op it suden fan de tsjerke is in oan de hillige Dimitri fan Vologda wijde kapel tafoege. Oan de noardlike kant is noch in kapel dy't oan it Lêste Oardiel is wijd. It ynterieur fan de sintrale tsjerke wurdt ferljochte troch njoggen grutte ramen.
Fresko's
De tsjerke waard yn 1693 beskildere troch in groep skilders ûnder lieding fan Dimitry Grigorjev en Fjodr Ignatjev.
Swarte Wapity
Swarte Wapity (Lakota: Heȟáka Sápa, útspr.: [he'χa:ka 'sa:pa], likernôch: "heechaaka saapa"; Ingelske oersetting: Black Elk; oan 'e igge fan 'e Lytse Powderrivier (Montana), desimber 1863 – Pine Ridge (Súd-Dakota), 19 augustus 1950) wie in foaroansteand medisynman fan 'e Lakota. Hy wie in efterneef fan it ferneamde Oglala-opperhaad Mâl Hynder, reizge troch Noard-Amearika en Jeropa mei Buffalo Bill syn wyldwestshow en befocht yn 1890 de Amerikaanske kavalery by it Bloedbad fan Wounded Knee. Yn syn lettere libben besocht Swarte Wapity ûnder de blanken begryp te kweekjen foar de tradisjonele rituëlen en spiritualiteit fan 'e Lakota.
Jonge jierren
Swarte Wapity waard yn 1863 berne oan 'e igge fan 'e Lytse Powderrivier, yn 'e Amerikaanske steat Montana. Hy wie in etnyske Lakota fan 'e substamme fan 'e Oglala. It ferneamde opperhaad Mâl Hynder wie in efterneef fan sines. Mei njoggen jier rekke er hommels siik en lei er twa dagen frijwol yn koma, wylst er in grut fizioen ûndergie. Doe't er dêr neitiid oer fertelde oan 'e medisynmannen fan syn folk, beseften dy dat der yn 'e jonge in grut sjamaan skûle. Letter soed er syn fizioen oer de tongerfûgels, syn besyk oan 'e wize pakes en syn reis nei it mulpunt fan 'e ierde yn detail fertelle oan 'e etnolooch John G. Neihardt, dy't it allegear opskreau sadat de ynformaasje beholden bleaun is. Ek neitiid krige Swarte Wapity noch in soad oare fizioenen, dy't syn earste ûnderfining befêstigen en him oanfiteren om him as genêzer en medisynman foar it wolwêzen fan syn folk yn te setten.
Universiteit fan Leeds
De Universiteit fan Leeds is in wichtige ûndesyksuniversiteit yn Ingelân en ien fan de grutste yn it Feriene Keninkryk mei sa'n 32.000 studinten. De universiteit waard oprjochte yn 1904 en is part fan de seis oarspronklike 'boargeruniversiteiten.'
Swarte Wapity
Oarloch en wyldwestshow
Under de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 befûn Swarte Wapity him yn it kamp fan syn efterneef Mâl Hynder en fan 'e grutte Hûnkpapa-sjamaan Sittende Bolle, doe't dat op 25 juny 1876 oanfallen waard troch it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer. Hoewol't Swarte Wapity noch mar trettjin jier wie en sels net meifocht, makke er doe fan deunby de ferneamde Slach oan de Little Bighorn mei, wêrby't in koälysje fan Lakota, Noardlike Sjajinnen en Noardlike Arapaho de Amerikanen in ferpletterjende nederlaach tabrocht.
Yn 1887 joech Swarte Wapity him by de wyldwestshow fan Buffalo Bill, dêr't er mei troch Noard-Amearika reizge om oeral optredens te fersoargjen. Teffens stiek er mei de show de Atlantyske Oseaan oer, om yn Ingelân op te treden foar keninginne Fiktoaria. Yn 'e maityd fan 1888 miste Swarte Wapity letterlik de boat by de weromreis nei de Feriene Steaten, en kaam er mei trije oare Lakota yn Jeropa fêst te sitten. Hja meunsteren dêrop oan by in oare wyldwestshow, en giene in jier lang op toernee troch Dútslân, Frankryk en Itaalje. Doe't de show fan Buffalo Bill yn maaie 1889 yn Parys arrivearre, koe Swarte Wapity yn 'e hjerst fan dat jier wer mei werom nei de Feriene Steaten.
Universiteit fan Leeds
Skiednis
De skiednis fan de universiteit is ferbûn mei it him ûntjaan fan Leeds as ynternasjonal sintrum foar de tekstyl- en kleanyndustry yn it Fiktoriaansk tiidrek, begjint yn de iere 19e iuw en it wie begjin 20e iuw ien fan de seis boargerûniversteiten. Foar de weach fan útwreiding yn it heger ûnderwiis, wiene der mar fjouwer universiteiten yn Ingelân, de Oxford, Cambridge, Londen en Durham.
thumb|left|Great Hall Yn 1831 waard it Leeds Kolleezje fan Medisinen oprjochte, dy't yn it ferlet fan fiif medyske ynstellingen yn de stêd foarsjen moast. Yn 1874 sluet it Yorkshire Kolleezje fan Wittenskippen oan by it Leeds-kolleezje om ûnderwiis foar de bern fan yndustriëlen en keaplju út de middenklasse te fersoargjen. De stipe fan de pleatslike yndustry wie dêrby essinjeel.
Swarte Wapity
Oarloch en wyldwestshow
Werom yn it Pine Ridge Yndianereservaat fan Súd-Dakota wie Swarte Wapity ein 1890 oanwêzich by it Bloedbad fan Wounded Knee, wêrby't it Amerikaanske Leger ûnder barre winterske omstannichheden in grutte groep fan yn 't foar fierhinne ûntwapene oanhingers fan 'e Yndiaanske geastedûnsbeweging ôfslachte, mei 297 deaden ta gefolch, meast froulju en bern. Swarte Wapity arrivearre koart nei't it bloedbad begûn op syn hynder en ried op 'e soldaten yn, wêrmei't er guon ferwûnen wist te rêden. Sels rûn er by syn aksje in skampskot oan 'e heup op.
Priveelibben
Yn 1892 troude Swarte Wapity mei syn earste frou, Katie War Bonnet, mei wa't er trije bern krige. Syn frou wie roomsk, en brocht de bern ek yn dat leauwe grut. Nei't se yn 1903 kommen wie te ferstjerren, liet Swarte Wapity him yn 1904 dope en waard er sels ek roomsk. Dêrby naam er de Ingelske namme Nicholas Black Elk oan. Yn 1905 wertroude er mei Anna Brings White, in widdo mei twa dochters. Mei har krige Swarte Wapity noch trije bern. Hy en syn twadde frou bleaune byinoar oant hja him yn 1941 ûntfoel.
Universiteit fan Leeds
Skiednis
It kolleezje fan wittenskippen waard modellearre nei 'Owens College', dat yn 1851 as net-sektêr alternatyf oan Oxford en Cambridge festige waard. Dêr waarden studinten op godstsjinst hifke en wa't net ta de Anglikaanse Tsjerke behearde koe dêr gjin graad helje of waard hielendal net talitten. Owens College, lykas ek it earder University College London, brûkten sokke toetsen en stiene iepen foar protestanten, katoliken en joaden.
Doe't it godstsjinsthifkjen foar studinten yn Oxford en Cambridge yn de fyftiger jierren fan de 19e iuw ophold, giene de universiteiten yn it noarden troch mei it oanbieden fan in oar type ûnderwiis. Sy wiene grutsk op it progressive en pragmatyske karakter fan harren wittenskiplik ûnderwiis, in mêd dêr't de âlde universiteiten, mei harren klam op teologyske stúdzje, yn dy jierren benefterbleaune.
It Kolleezje fan Wittenskip sette út ein mei ûnderrjocht yn de eksperimintele fysika, wiskunde, de geology, mynbou, gemy en biology, en waard rillegau bekend as ynternasjonaal sintrum foar stúdzje fan technyk en tekstyltechnology. Yn 1887 giene de twa kolleezjes byinoar.
List fan planetoïden 21801-21900
Dit is in list fan planetoïden 21801-21900.
Weald
thumb|250px|Sicht op Weald fan de South Downs ôf thumb|250px|It [[Wâld fan Anderida ûnder de Romeinske besetting fan Brittanje]] The Weald is in boskige krite yn it suden fan Ingelân. De bosk is ûntstien fan ûngefear 600 f.Kr. ôf oan en leit yn it seremoanjele greefskip Susseks. De bosk levere iuwenlang hout foar de ûnen fan de izeryndustry. De bosk waard dêrtroch faak bedrige, mar mei't The Weald ek in dierber jachtgebiet foar ealju wie, bleau die sparre. De bosk is yn de rin fan de tiid bot kultivearre; der binne in protte frjemde soarten út Noard-Amearika en Japan te finen. Der sit ek wer in populaasje wylde bargen, neisieten fan út fokkerijen ûntkommen bargen. De âldste beam yn The Weald is sa'n 250 jier âld.
Yn de Earste Wrâldoarloch like it hast dien mei de bosk. Trijefearns part wie doe ferdwûn, dat der waard besletten om op grutte skaal by te plantsjen. Rillegau waarden de hichten doe wer grien. Yn 1987 raasde in orkaan oer The Weald, mar de skea oan beamte foel ta. Op it heden hat it gebiet trochsneed 23 % bosk. Nettsjinsteande de grutte befolkingsgroei yn it suden fan Ingelân hat it lânskip dochs syn oarspronlik karakter behâlden.
Etymology
De namme "Weald" komt fan it Aldingelske weald, dat betsjut "wâld, bosk" (besibbe oan it Dútske Wald en it Fryske 'wâld', mar net oan it Ingelske "wood"). It wurd hat in Dútske woartel mei deselde betsjutting en is úteinlik fan Yndo-Jeropeeske oarsprong. Weald is de spesifyk West-Saksyske foarm fan it wurd; wold is de Angelske foarm.
Yn it Angelsaksysk tiidrek hiet it gebiet Andredes weald, "it bosk fan Andred", dy lêste ôflaat fan Anderida, de Romeinske namme fan it Pevensey fan no. It gebiet wurdt yn Angelsaksyske teksten ek oantsjut mei Andredesleage, wêr't it twadde elemint fan, leage, in oar Aldingelsk wurd foar "woodland" is, en weromkomt yn de moderne foarm leigh.
List fan planetoïden 61801-61900
Dit is in list fan planetoïden 61801-61900.