cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Keningsdei
List fan besochte plakken
Hjirûnder in list mei plakken dy't fan 1981 oant en mei 2013 yn it ramt fan Keninginnedei besocht binne troch keninginne Beatrix, en fan 2014 oant no yn it ramt fan Keningsdei troch kening Willem-Alexander.
Wapen fan Súdwest-Fryslân
It Wapen fan Súdwest-Fryslân is it gemeentewapen fan de gemeente Súdwest-Fryslân.
2012-no
250px|thumb|’’Gemeentewapen Súdwest-Fryslân fanôf 2012 Op 9 maaie 2012 besleat de Gemeenteried op foarstel fan it Kolleezje fan B&W om it wapen oan te passen nei it ûntwerp fan de Hege Ried fan Adel. Dit ûndanks ferset fan de FNP en de Fryske Rie foar Heraldyk. De Fryske Rie foar Heraldyk woe de âlde gemeentewapens yn harren wearde litte en gie by it ûntwerpen fan in nij wapen út fan in, nei eigen sizzen, rij referinsjekader: it wapen fan it eardere Westergoa, dêr’t alle gemeenten diel fan útmakken en dêr’t de âlde stêden yn leinen, moast it útgongspunt foarmje. Nettsjinsteande dit protest waard it útstel fan de Hege Ried fan Adel troch alle oare fraksjes ûndersteund.
2011-2012
thumb|150px|Gemeentewapen Súdwest-Fryslân oant 2012 Sûnt it ûntstean fan de gemeente yn 2011 oant en mei 9 maaie 2012 fierde de gemeente in oar wapen. Dit earste wapen bestie út in skyld mei in rutenkrús. Dy ruten stiene symboal foar de fiif gemeenten dy’t op 1 jannewaris 2011 gearraanden ta de nije gemeente Súdwest-Fryslân. It wapen wie in ûntwerp fan de Fryske Rie foar Heraldyk.
De Hege Ried fan Adel wie tsjin it brûken fan it rutekrús. It rutekrús kaam yn Fryslân histoarysk sjoen net foar.
Heraldyk
De fiif muorrekroanen komme út it gemeentewapen fan de eardere gemeente Nijefurd. Dy symbolisearren yn it Nijefurdse wapen de trije âlde stedsjes Starum, Warkum en Hylpen. Yn it nije wapen symbolisearren de fiif muorrekroanen de fiif fusearre gemeenten. Op de linkerhelte fan it wapenskyld stiet in heale Fryske earn.
Mauritiustsjerke (Jirnsum)
thumb|Mauritiustsjerke De Mauritiustsjerke fan Jirnsum is in tsjerkegebou yn de gemeente Ljouwert.
De sealtsjerke mei fiifsidige koarsluting is boud troch arsjitekt/oannimmer J.R. Nijdam. De earste stien waard lein op 19 maaie 1877 troch de tsjerkefouden. De tsjerke is yn eklektyske styl boud en hat in neogoatyske yngongspartij. Yn de heal ynboude toer fan trije geledingen mei spits en frontalen hinget in troch Gobel Moer getten liedklok út 1488. It oargel út 1869 is boud troch L. van Dam en Soannen mei gebrûk fan piipwurk fan in oargel út 1636 dat makke waard troch Anthony Verbeek en yn 1704 yn de foargonger fan de tsjerke setten waard.
Sapfyske strofe
In sapfyske strofe is in metrum, wêrfan it net dúdlik is oft dichteresse Sapfo fan Lesbos it útfûn hat of dat it al yn in Aiolyske tradysje stie.
Rymskema
In sapfyske strofe bestiet út trije sapfyske hendecasyllaby en in adoneus. It rymskema fan in sapfyske strofe sjocht der sa út:
(\smile = daling, — = heffing, X = heffing of daling)
Foarbylden
In Gryksk foarbyld is de earste strofe fan fragmint 31 fan Sapfo (± 600 f.Kr.) sels:
(de spiriti binne spiriti lenes)
De Latynske, literêre oersetting is Carmen 51 fan Catullus (84-54 f.Kr.):
In Fryske, literêre, noch net earder forskynde oersetting fan Carmen 51 is:
Gert-Jan Veenstra
Gert-Jan Veenstra (Warkum, 11 april 1957) is in byldzjend keunstner út de stêd Snits mei in eftergrûn yn de reklame as tekener, ûntwerper en yllustrator.
Gert-Jan groeide op yn Wytmarsum en tekene al fan jongs ôf oan. It sykjen nei de goede kleur en ljochtfal binne tige wichtich foar him. Yn syn realistysk wurk spylje lânskippen mei wolken, stedsgesichten en seetaferielen in grutte rol. De tiid liket dan faak stil te stean. Veenstra wurket meastentiids tige detaillearre ôfbylding en besiket syn ynterpretaasje fan de ûnderwerpen te jaan.
Fersekeringsmaatskippij
In fersekeringsmaatskippij (fan it Nederlânske verzekeringsmaatschappij), of ek fersekerder (fan it Nederlânske verzekeraar), is in bedriuw dat fersekerings oanbiedt. Yn 'e regel wurde fersekeringsmaatskippijen beskôge as behearrend ta de finansjele sektor, krektlyk as banken. It binne ûndernimmings dy't harsels ferplichtsje om oan harren klanten (de fersekeringnimmers), yn ruil foar it jierliks beteljen fan in beskaat jildbedrach (de fersekeringspreemje), in finansjele fergoeding út te kearen as in beskate sitewaasje him foardocht dêr't harren klanten finansjele skea fan ûnderfine.
Sitewaasje yn Nederlân
Yn Nederlân is in fersekeringsmaatskippij altyd in namleaze fennoatskip (dy't ta doel hat om winst te meitsjen) of in ûnderlinge waarboarchmaatskippij (in koöperative feriening sûnder winsteachmerk). Univé, CZ en Menzis binne foarbylden fan ûnderlinge waarboarchmaatskippijen. De oare grutte fersekeringsmaatskippijen binne oer it algemien namleaze fennoatskippen. In natuerlike persoan of in oare rjochtsfoarm (bgl. in besletten fennoatskip of in stifting) meie net as fersekeringsmaatskippij operearje. Neffens de Wet op it Finansjeel Tafersjoch is in fersekeringsmaatskippij in skeafersekerder, in libbensfersekerder of in natuera-útfeartfersekerder. In libbensfersekerder mei net tagelyk ek in skeafersekerder wêze. (Opmerkilik is dat it Boargerlik Wetboek inkeld ûnderskie makket tusken skeafersekerings en sommefersekerings en it ferskil tusken libbensfersekerings en natuera-útfeartfersekerings net ken.)
Fersekeringsmaatskippijen steane yn Nederlân ûnder tafersjoch fan De Nederlandsche Bank (DNB). Alle fersekeringsmaatskippijen moatte oer in fergunning beskikke dy't troch DNB ferliend wurdt. Dy fergunnings binne opnommen yn ferskate registers dy't byholden wurde troch DNB sels en de Autoriteit Finansjele Merken (AFM). De registers binne te rieplachtsjen foar eltsenien op 'e webside fan dy beide ynstânsjes. De fergunningsplicht jildt foar libbens- en skeafersekerders mei it haadkantoar yn Nederlân en foar libbens- en skeafersekerders mei in bykantoar yn Nederlân en it haadkantoar yn in lân dat net lid is fan 'e Jeropeeske Uny of de Jeropeeske Ekonomyske Romte (yn it gefal fan skeafersekerders ynkl. Switserlân).
Fierders binne fersekeringsmaatskippijen yn Nederlân op fersplichte basis oansletten by it Klachteynstitút Finansjele Tsjinstferliening (KiFiD). Dêr kinne fersekeringnimmers en oaren telâne mei in klacht oer de hannelswize fan in fersekeringsmaatskippij. It KiFiD beoardielet dan oft de hannelswize fan 'e fersekeringsmaatskippij korrekt west hat of net. Ornaris hawwe fersekeringsmaatskippijen fêstlein dat se bûn binne oan it advys fan it KiFiD. Fierder stiet foar konsuminten fansels ek altyd noch de gong nei de rjochter iepen.
Fersekeringsmaatskippijen aktyf op 'e Nederlânske merk
De fersekeringsmaatskippijen, aktyf op 'e Nederlânske merk, op folchoarder fan merkoandiel (neffens sifers út 2018) binne:
De Fjellingen
De Fjellingen is in delsetting en weinamme east fan Ie yn de gemeente Noardeast-Fryslân. De namme komt ek foar as Fjellingswei, Vallingsweg en De Valinen. Fjellingen binne frij heech lizzende stikken, licht ploege boulân, bûten de terpen.
Strjitten yn Appelskea
thumb|right|200px|Boerestreek De Strjitten yn Appelskea:
Op Hatsum
Op Hatsum is in restaurant yn 'e buorskip Hatsum, ûnder it Fryske doarp Dronryp. It stiet fuort njonken it Stasjon Dronryp oan it spoar fan Ljouwert nei Harns en de trochgeande wei fan Baaium nei Dronryp. Skean foar it restaurant oer is de ôfslach nei de buorskip Keimpetille.
Skiednis
It wytkalke Op Hatsum waard yn 1873 boud as kofjehûs, en bleau mear as in iuw lang yn gebrûk as horekagelegenheid. Yn 1987 begûn restaurateur Jaap Wolters der in fiskrestaurant, yn 't earstoan tegearre mei keunstsamler Thom Mercuur. Letter kaam Nienke Arendz dêr as partner by.
Wolters en Arendz holden yn 2006 op mei it restaurant. Neitiid ferhierden se it gebou oan ferskate útbaters, dy't it net ien fan allegear lang útholden. De lêste út dat rychje begûn mei Pinkster 2017 en sleat yn novimber fan datselde jier alwer de doarren. Dêrnei kaam Op Hatsum leech te stean. Yn maart 2018 skreau de Ljouwerter Krante dat Wolters en Arendz it gebou te keap set hiene foar in fraachpriis fan €425.000.
Keppelings om utens
● Offisjele webside fan Op Hatsum
Mont Blanc
Mont Blanc (Frânsk foar Wytte Berch, Italjaansk: Monte Bianco) is de namme fan in berchmassyf yn de Frânske Alpen. It is de twadde grutste berch yn Jeropa nei de Elbroes. Mont Blanc is 4808.75 meter en leit oan de grins Itaalje/Frankryk oan 'e Frânske kant.
Toppen yn it Mont Blanc-massyf
Fan súdwest nei noardeast:
Westgroep Mont Blanc (noardside, 4807 m)
Eastgroep
Kristoffel fan Meurs
Greve Kristoffel fan Meurs († 1566) wie in legeroanfierder fan Karel fan Egmond. Hy folge Maarten fan Rossum op. Tsjin Georg Schenk fan Toutenburch moast hy it ôflizze.
Sylvia Wijnjeterp
thumb|Inside de Taj Mahal Sylvia Wijnjeterp (1958) is in autodidaktyske byldzjend keunstner út Hurdegaryp. Har wurk is meast realistysk mei in ekspresjonistysk aksint. Yn 2009 is se dwaande mei in searje keunstners op it poadium. Sûnt 2007 hat se in eigen bedriuw foar webdesign en is dwaande mei DTP-foarmjouwing. Sylvia is fan doel om letter mei digitale keunst te kommen. Fierders docht se redaksjoneel wurk.
Sylvia tekenet en skilderet al fan jongs ôf oan. Yn Apeldoarn gie se nei de fotofakskoalle. Foto's binne noch altyd wichtich foar har wurk. Se folge letter skilderlessen by Henk Krist by PARNAS, sintrum foar de keunsten yn Ljouwert. Portretten en bisten binne meast ûnderwerp fan har wurk. Sylvia Wijnjeterp brûkt oaljeferve, mingde techniken (akryl/pastel/houtskoal/grafytstift), sieraden en fotografy foar har wurken.
Wurk fan har wie te sjen op keunstmerken yn Warkum en Boalsert en de keunstrûte fan Hurdegaryp. Ein 2009 is har wurk ûnder oare te sjen yn Stania State yn Oentsjerk.
Janna van der Meulen
Janna van der Meulen, letter Janna de Boer-Van der Meulen (Wergea, 16 april 1907 – Grou, 8 desimber 1981 ) wie in hurdrydster út Goaiïngahuzen. Fan 1939 ôf wie se dêr boerinne op "It Heechhiem".
Se wûn al yn 1917 wedstriden op de koarte baan, mar makke echt namme tusken 1924-1933. Se krige de bynamme "winterkeninginne fan 1924". Fiif jier lang wie hja ien fan bêste riders fan Fryslân.
Van der Meulen stoar yn Grou yn de âldens fan 74 jier oan de gefolgen fan in slimme sykte.
Fjouwerhûs (Ljouwert)
Fjouwerhûs is in delsetting noard fan de stêd Ljouwert yn de gemeente Ljouwert. De namme komt ek foar as Vierhuis,  't Vierhuis, Fyorhustera gued, Fyower husym en Fyouwerhuijsum.
Jan Haagsma
Jan Haagsma (Aldegea, 3 febrewaris 1933) is in mikrobiolooch út Maasslûs dy't wurke oan it Sintraal Dierkundich Ynstitút (CDI) yn Rotterdam.
As soan fan in fee-arts studearre hy nei de HBS yn Snits yn Rotterdam Diergenêskunde. Nei oardel jier yn tsjinst gie hy yn 1959 mei syn frou Maaike Nauta út Snits nei Nederlânsk Nij-Guinee en die dêr trije jier ûntwikkelingswurk. Yn 1963 kaam er te wurkjen oan it CDI yn Rotterdam. Yn 1973 promovearre Haagsma oan de Universiteit Utert op it proefskrift Etiology and Epidemology of Botulism in Waterfowl in the Netherlands, dat hjir te lêzen is.
Doe't oan de Tsjûkemar in soad deade einen fûn waarden blykte soks te kommen troch in gefaarlike foarm fan botulisme. Dat ûndersyk waard laat fan Jan Haagsma dy't dêrfoar yn 1975 de Fryske Parsepriis krige.
Bitola
Bitola (Masedoanysk: Битолa, Albaneesk: Manastir/Manastiri, Turksk: Manastır, Arûmeensk: Bitolia) is in stêd en gemeente yn it suden fan Masedoanje. Mei 95.385 ynwenners (2004) is Bitola de tredgrutste gemeente yn Masedoanje en twadgrutste stêd nei Skopje.
thumb||center|900px| Panorama Bitola
Natalja Gontsjarova
thumb|Natalja Sergejewna Gontsjarowa, 1910 Natalja Sergejevna Gontsjarova (Russysk: Наталья Сергеевна Гончарова), (Nagajevo, 4 juny 1881 - Parys, 17 oktober 1962) wie in Russysk keunstskilder en kostúmûntwerper, dy't ta de avant-gardistyske streaming fan it Russysk futurisme hearde. Binnen dy streaming wie hja in wichtige oanhinger fan de Kubo-Futuristyske styl fan Kazimir Malevitsj.
Gontsjarova waard ferneamd nei har âlde-muoike Natalja Gontsjarova, de frou fan Aleksander Poesjkin, en waard berne yn it doarp Nagajevo ûnder de stêd Toela. Fan 1898 ôf studearre se byldhoukeunst oan de Moskouske skoalle foar skilderkeunst, byldhoukeunst en arsjitektuer, dêr't hja ek har oansteande man Michail Larionov moete. Nei 1904 lei hja har ta op skilderjen. Gontsjarova helle har ynspiraasje út de Russyske folkskeunst en brocht dêr eleminten fan it fauvisme en kubisme yn. Mei Larionov ûntwikkede se de styl rayonisme, en stifte hja yn 1910 de keunstenersgroep Ruitenboer.
Fan de oprjochting fan Der Blaue Reiter yn 1911 ôf, wie hja lid fan dizze groep en die hja mei oan útstallings fan dizze groep. Under de Russyske Revolúsje emigrearren Gontsjarova en Larionov nei Parys; dêr makke sy ferskate kostúms en dekôrs foar Les Ballets Russes fan Sergej Diaghilev.
Gontsjarova en Larionov trouden yn 1955.
Rânesee
In rânesee (net te betiizjen mei in binnensee) is in see oan 'e râne fan in oseaan, deunby de kust fan in kontinint. Sokke seeën wurde gauris troch skiereilannen, eilannen, eilannegroepen of ûnderseeske berchrêgen fan 'e iepen oseaan skaat. It ferskil mei in binnensee is dat dy hielendal of frijwol hielendal troch lân omsletten wurdt. Nettsjinsteande dat kin in binnensee ek tagelyk in rânesee wêze as der in direkte ferbining bestiet mei de iepen oseaan (lykas yn it gefal fan 'e Middellânske See, dat sawol in binnensee is, as in rânesee fan 'e Atlantyske Oseaan). 'Echte' binnenseeën (lykas de Kaspyske See) wurde folslein troch lân omsletten.
Gerrit Heert Terpstra
Gerrit Heert Terpstra (Bûtenpost, 4 juny 1940) is in politikus foar it Christen-Democratisch Appèl. Sûnt 10 juny 2003 is hy lid fan de CDA-fraksje yn de Earste Keamer. Hy wie yn de perioade 1986-1998 lid fan de Twadde Keamer en yn de perioade 1999-2003 lid fan de Provinsjale Steaten Utert.
Dêrfoar wie de hear Terpstra bestjoerder fan it Christelijk Nationaal Vakverbond. Yn de Earste Keamer hâldt er him dwaande mei Finansjen, Ekonomyske Saken en Lânbou, Natoer en Fiedselkwaliteit.
Fjouwerhûs (De Waadhoeke)
Fjouwerhûs is in fjildnamme en delsetting besuden Bitgum yn de gemeente De Waadhoeke, foarh. Menameradiel. De namme wurdt ek skreaun as Het Vierhuis. Yn 2016 is de iepenbiere púndyk as ien fan de alderlêsten yn de gemeente yn it asfalt kommen.
Sint-Petrustsjerke (Tsjerkwert)
De Sint-Petrustsjerke yn Tsjerkwert is ien fan de twa tsjerken fan de PKN-gemeente Tsjerkwert-Dedzjum. De tsjerke is in ryksmonumint.
Skiednis
Nei alle gedachten datearret it âldste diel fan de tsjerke út de 12e iuw.
Yn 1632 waard in klokkestoel boud. Om't de tsjerke jimmeroan brekfalliger waard is der yn 1641 besletten de tsjerke lytser te meitsjen. De klokkestoel waard yn 1830 ferfongen troch in koepeltuorke en yn 1888 waarden de westlike gevel en it koepeltuorke ferfongen troch de heal ynboude toer mei in ynsnuorre spits neffens it ûntwerp fan J. van Reenen. It skip fan dowestien waard doe ommitsele en it fiifsidige koer bepleistere.
Yn de toer hinget in klok út 1604 dy't getten is troch Gregorius van Hall. De klok waard yn de Twadde Wrâldkriich foardere, mar is letter werom fûn.
Ynterieur
thumb|left|200px|Grêfmonumint It ynterieur komt oerien mei in tradisjoneel kalvinistysk ynterieur út de 17e iuw. De tsjerke hat in houten tonferwulft út de 16e iuw. De preekstoel stamt út 1725 en hat foarstellings fan Abraham's offer, de ljedder fan Jakob en in seldsume foarstelling fan de likenis fan de splinter en de balke. De hearebank wurdt begjin 17e iuw datearre en waard neffens de wapenbuorden yn opdracht fan de doetiidske bewenners fan it Waltaslot, Pyter fan Heerma en Fockel fan Haytsma, boud. De wapenbuorden waarden yn de Frânske tiid fernield, mar binne by in restauraasje fan 1995 werom set.
Yn it koer ûnder it oargel is in grêfmonumint foar Watse fan Cammingha en Rixt fan Donia en harren bern. It grêf is net hielendal mear yn de oarspronklike steat, mar is yn 2004 restaurearre sa't it doe wie.
Meïnoar lizze oer de flier fan de tsjerke 44 grêfsarken. De âldste is fan 1525 en de jongste fan 1826.
Flearmûzen
Sûnt likernôch 1900 hûzet fan begjin april oant septimber tusken it ferwulft en it tek in kreamkoloanje fan hûnderten flearmûzen.
Schellach
Schellach is een buorskip yn de gemeente Middelburch yn de Nederlânske provinsje Seelân.
Eartiids wie Schellach in hearlikheid en in doarp mei in tsjerke, Schellach waard as parochy neamd yn it jier 1274. Yn it ramt fan it belis fan Middelburch yn 1572/'74 waard hast it hiele doarp ferneatige. De direkte omjouwing fan Schellach stiet op de Argeologyske Monumintekaart. In tal terreinen hat de status fan beskerme monumint fanwegen de argeologyske wearde, ûnder oare in stik dat bekend is as de 'Fruitberg', mei spoaren fan in mooglike motte of vliedberg. De hichte moat tusken 1690 en 1738 ôfgroeven wêze. 500 meter fierderop dêrfan leit it ferdwûne doarp. Op it terrein lizze der noch altyd de fûneminten fan in tsjerke en tsjerkhôf dat sa'n 1.30 meter boppe it meanfjild útstekt, in mûne en wat huzen. Fjouwerhûnderd meter súdlik fan Schellach binne spoaren fan in let-Midsiuwske fersterking. Oant 1966 hearde Schellach by de gemeente Vrouwenpolder. Yn de 20e iuw binne der pleatsen boud, dy't no de buorskip foarmje. It iennichste wat der noch oer is fan de tsjerke, is in lytse ferheging yn 'e buorskip. Tichteby de buorskip leit de tsiisbuorkerij Schellach.
Timothy Shelley
Jeugd en ûnderwiis
Shelley wie in soan fan Sir Bysshe Shelley en Mary Catherine Michell, Lady Shelley. Hy studearre oan de Universiteit fan Oxford en helle de bachelor's graad yn 1778; master waard er yn 1781. Dêrnei studearre er rjochten yn Lincoln's Inn.
Wurkpaad
Shelley waard keazen as lid fan it parlemint (MP) foar it kiesdistrikt Horsham, Susseks by de algemiene ferkizings fan 1790 (-1792). . Hy waard MP foar it distrikt New Shoreham by algemiene ferkiezings fan 1802. By de ferkiezings fan 1806, 1807 en 1812, waard Shelley opnij keazen foar Shoreham hold de parlemintssit oant er him weromloek by de ferkiezings fan 1818.
Persoanlik libben
Shelley troude Elizabeth Pilford yn oktober 1791 en hja ferhuzen nei Field Place yn Warnham, sa'n 60 km bûten Londen. It pear krige fiif bern:
Alle dochters fan Shelley bleaunen frijfaam.
Titels
Shelley erfde de baronet-titel yn 1815, waard doe 2e Baronet Shelley, of Castle Goring, Susseks.
Fersekering
In fersekering (fan it Nederlânske verzekering) of assurânsje (fan it Frânske assurance) is in oerienkomst tusken in fersekeringsmaatskippij en in fersekeringnimmer. Troch in fersekering ôf te sluten besiket de fersekeringnimmer de finansjele gefolgen fan in risiko ôf te dekken dy't er sels net drage kin of wol. It begryp fersekering is dêrmei in foarm fan risikomanagement, dat benammen bedoeld is foar it gefal fan in ûngelok of in ramp. De fersekeringnimmer draacht op jierlikse basis in beskaat bedrach oan jild (in preemje) ôf oan 'e fersekeringsmaatskippij, en yn ruil dêrfoar seit de fersekeringsmaatskippij ta de kosten fan skea oan lichem en guod te fergoedzjen. De fergoeding wurdt betelle út 'e pot dêr't de preemjes fan alle fersekeringnimmers yn komme. Dit systeem wurket dus allinnich mar as net alle fersekeringnimmers tagelyk skea hawwe; mocht dat al sa wêze, dan giet de fersekeringsmaatskippij bankrot.
Fersekeringsrjocht yn Nederlân
Kêst 7 lid 925 fan it Boargerlik Wetboek omskriuwt in fersekering sa: "Fersekering is in oerienkomst wêrby't de iene partij, de fersekerder, him tsjin genot fan preemje foar syn wjerpartij oer, de fersekeringnimmer, ferbynt ta it dwaan fan ien of mear útkearings, en wêrby't by it sluten fan 'e oerienkomst foar partijen gjin wissichheid bestiet dat, wannear't of oant hokker bedrach ienige útkearing dien wurde moatte sil, of ek hoelang't de oerienkommen preemjebetelling duorje sil. It giet om itsij in skeafersekering, itsij in sommefersekering." Ut dy omskriuwing falt ôf te lieden wêroan't in oerienkomst foldwaan moat om in fersekering te wêzen: Foar de betelling fan 'e preemje troch de fersekeringnimmer oer stiet de útkearing troch de fersekerder as, sa't de wet it omskriuwt, "it risiko ferwêzentlike wurdt." Dat wol sizze: as it barren wêrfoar't de fersekering ôfsletten is, him foardocht. In wichtich punt is de ûnwissichheid fan 'e beide partijen op dat punt; as dy der net is, kin der foar de wet gjin sprake wêze fan in fersekering.
Skeafersekering
In skeafersekering is in fersekering dy't ta doel hat om it fermogen fan 'e fersekeringnimmer te beskermjen. Dat fermogen kin sûnder fersekering bygelyks oantaast wurde of ferlern gean troch skea feroarsake by in ramp, of troch skea dy't by ûngelok feroarsake wurdt troch de fersekeringnimmer sels of dy't moedwillich of by ûngelok feroarsake wurdt troch in trêde partij. By in ramp kin men tinke oan natoerrampen lykas in natoerbrân, oerstreaming, stoarm, orkaan of wynhoas, of oan antropogene rampen dy't ûntsteane as gefolch fan minsklike oanwêzigens of minsklik hâlden en dragen, lykas in miljeuramp, fleanramp, skipsramp of treinramp. Ek beskermet in skeafersekering de fersekeringnimmer tsjin 'e wetlike oanspraaklikheid foar skea dy't hy of sy sels by ûngelok tabrocht hat oan it besit fan in trêde partij.
De measte fersekerings dy't ôfsletten wurde, binne skeafersekerings. Guon spesifike foarbylden fan sokke skeafersekerings binne:
Tastânkomming fan in fersekering
De persoan dy't in fersekering ôfslute wol, docht dêrta in oanfraach by in fersekeringsmaatskippij. Hy of sy jout dêrby alle gegevens dy't fan tapassing binne op 'e ôf te sluten fersekering. Juridysk sjoen is de oanfraach in oanbod fan 'e kant fan 'e persoan dy't de fersekering ôfslute wol oan 'e fersekeringsmaatskippij, en stiet it de fersekeringsmaatskippij frij om dat oanbod ôf te wizen. (Dêrfoar besteane lykwols al beskate regels, benammen yn it ramt fan soarchfersekeringsoanfragen troch lju dy't op dat stuit al in sykte of oandwaning hawwe. Dat moat foarkomme dat sokke minsken oeral wegere wurde en gjin soarchfersekering mear ôfslute kinne.)
Yn 'e regel giet it dwaan fan in oanfraach foar it ôfsluten fan in fersekering almeast fia in tuskenpersoan dy't in fersekeringsagint of assuradeur neamd wurdt. Dy bepraat mei de persoan dy't in fersekering hawwe wol wat krekt syn of har winsken binne, en riedt op basis dêrfan in beskate fersekering oan dy't oanbean wurdt troch in beskate fersekeringsmaatskippij. As de klant dêrmei ynstimt, regelet de fersekersagint fierders de oanfraach.
De gegevens fan 'e persoan dy't de fersekering ôfslute wol, wurde oan 'e fersekeringsmaatskippij foarlein. Sadree't dy de fersekering akseptearret, oanfurdet er dêrmei it oanbod en komt de fersekeringsoerienkomst ta stân. Fan dat stuit ôf binne beide partijen oan 'e oerienkomst bûn, al is faak yn it kontrakt in betinktiid opnommen fan fjirtjin dagen, wêryn't de fersekeringnimmer him noch betinke en de ôfsletten fersekering opsizze kin. As hy of sy dat docht, wurdt it kontrakt neatich ferklearre en is it as hat it nea bestien. Oan 'e ein fan 'e betinktiid bekrêftiget de fersekeringsmaatskippij de oerienkomst troch de ôfjefte oan 'e fersekeringnimmer fan in fersekeringspolis, dêr't alle ôfspraken yn opsteld binne.
Meidielingsplicht
De fersekeringnimmer hat in meidielingsplicht. Dat is in wetlike plicht om 'e troch de fersekeringsmaatskippij foar it ôfsluten fan it fersekeringskontrakt fereaske ynformaasje oer te dragen. Yn kêst 7 lid 928 fan it Boargerlik Wetboek wurdt dat sa omskreaun: "De fersekeringnimmer is ferplichte om foàr it sluten fan 'e oerienkomst oan 'e fersekerder alle feiten mei te dielen dêr't hy fan op 'e hichte is of fan op 'e hichte heart te wêzen, en wêrfan't, nei't er wit of heart te witten, de beslissing fan 'e fersekerder oft, en sa ja, op hokker betingsten, dy de fersekering slute wol, ôfhinget of ôfhingje kin." Ornaris bepaalt it oanfraachformulier de omfang fan 'e meidielingsplicht. De fersekeringnimmer hoecht útslutend de fragen te beäntwurdzjen en is net ferplichte om spontane meidielings te dwaan bûten de stelde fragen om; de meidielingsplicht is inkeld fan tapassing op it earlik en folslein beäntwurdzjen fan 'e stelde fragen.
Strjitten yn Bakkefean
De Strjitten yn Bakkefean:
Mathurin Guitet
Guitet makke fan 1708 oant 1710 presize kaarten fan de Dútske bocht en de East-Fryske en Sleeswykske, ferriedlike wetters en kusten. Foar dy tiid hie er sa'n tsien jier keapfardijskippen oer it waad de Weser, nei Bremen, en de Elbe, nei Hamburch, op loadst. Syn kaarten fan dy kriten wiene foar it earst goed te brûken foar navigaasje.
Kaminoänen
Kaminoänen (inkeltal: Kaminoaan) binne in fiktyf ras fan bûtenierdske wêzens út 'e Star Wars-franchise, dy't yntrodusearre waarden yn 'e film Star Wars: Episode II – Attack of the Clones. Hja komme fan 'e planeet Kamino, foarby de Bûtenrâne fan it Stjerrestelsel, dy't foar it meastepart út iepen oseaan bestiet. Kaminoänen binne tige lange, tige tinne humanoïde amfibyen. Harren ras hat twa geslachten, manlik en froulik, en berikt folwoeksenens mei alve jier. Kaminoänen toane nei bûten ta suver gjin tekens fan gemoedstastân of persoanlikheid.
Kaminoänen hawwe in lichemslingte fan trochinoar 2.30 m oant 2.40 m, dêr't de tige lange en tinne hals likernôch in fyfdepart fan útmakket. Oan 'e útein fan dy hals hawwe se in holle dy't tige lyts is yn ferhâlding ta harren lichem, mar wol mei eagen, noas en mûle op it wenstige plak. De eagen binne grut en dominearje it gesicht; se binne mangelfoarmich en swart, mei wite pupillen. Kaminoänen hawwe gjin hier of earskulpen, mar de manlju beskikke oer in kaam dy't fan foarren nei efteren oer de boppekant fan 'e holle rint. Har hannen, mei in tomme en trije tige lange fingers, binne grut yn ferhâlding ta it lichem. De lange en brekbere skonken mei lytseftige fuotten jouwe Kaminoänen in elegante, glydzjende manear fan rinnen.
De Kaminoänen binne evoluëarre yn see, mar libje no yn grutte, koepelfoarmige, driuwende stêden, dy't heech boppe it oerflak fan 'e oseaan útstykje. Reizgjen tusken stêden dogge se op 'e rêch fan domestisearre bisten, aiwha's, dy't sawol yn wetter swimme as yn lucht fleane kinne. Foar minske-eagen lykje de wanden fan 'e Kaminoaanske stêden allegear sniewyt, mar foar de Kaminoänen, dy't it fermogen hawwe om in hiel ein yn 'e ultrafiolette en ynfrareade dielen fan it kleurespektrum op te sjen, binne se eins fel kleure.
De Kaminoaanske maatskippij is heech technologysk, en de planeet Kamino stiet bekend om 'e produksje fan kloanen en baanbrekkende techniken op it mêd fan genetyske manipulaasje. Kaminoänen binne fan natuere oer it algemien isolasjonistysk. It is net sasear dat se har superieur fiele oan oare rassen, mar mear dat se gjin belangstelling hawwe foar eat dat net op Kamino is of bart. Nettsjinsteande dat fine se it gjin probleem om opdrachten fan bûtensteanders oan te nimmen, bgl. foar de produksje fan kloanen.
Marilyn Monroe
thumb|220px|Mrs. Norma Jeane Dougherty, 1945 right|thumb|220px|As Rose yn Niagara, 1953. thumb|220px|Marilyn Monroe en [[Jane Russell sette hantekenings yn semint by Grauman's Chinese Theater, 27 juny 1953]] Marilyn Monroe, skûlnamme fan Norma Jeane Mortenson, (Los Angeles, 1 juny 1926 – dêre, 5 augustus 1962) wie in Amerikaanske aktrise, sjongster en sekssymboal. Oant hjoed de dei ta wurdt se beskôge as in ikoan fan de Amerikaanske populêre kultuer.
It Paradyske
It Paradyske is in streekje beëasten fan de N358, tusken Kollum en Bûtenpost op de grins fan de gemeenten Achtkarspelen en Kollumerlân. De kearn wurdt foarme troch de wei Paradyske. It leit yn in Kûlisselânskip (Nasjonaal Lânskip De Noardlike Fryske Wâlden).
By de buorskip waard yn 1967 it lykneamde swimbad It Paradyske boud. Boppedat leit dêr de camping De Poelpleats. De beide gemeenten hawwe yn de rin fan de tiid meardere mooglikheden foar de rekreative en toeristyske ûntwikkeling fan it gebiet ûndersocht. Yn 1990 waard troch de Grontmij in stúdzje dien, mar ta ûntwikkelingen kaam it net. Tusken 1994 en 1999 wie der in asylsikerssintrum by De Poelpleats. Yn 2007 kamen de beide gemeenten mei it plan om rike westerlingen nei it gebiet te heljen. Yn 2010 waard it plan 'Ranch Fryslân' lansearre, dat foarseach yn de bou fan in 50-tal huzen foar hynsteleafhawwers. De befolking fan it buertsje wie hjir lykwols op tsjin. Ein 2011 waard it plan ôfblaasd fanwegen te min belangstelling.
Bolzano
Bolzano (Bozen) is de haadstêd fan Alto Adige (Itaalje) yn Midden-Jeropa.
Tillefonne
thumb|De Tillefonne mei op de eftergrûn de Sint-Gertrudistsjerke fan Warkum thumb|De Tillefonne ûnder Workum De Tillefonne (as Tillefonnepaad) is in âld tsjerkepaad yn de omkriten fan Warkum.
De Tillefonne is in tsjerkepaad nei de Grutte of Sint-Gertrudistsjerke yn Warkum. It paad komt al yn 1560 foar as de Tillefonne. De namme binne twa wurden yn byelkoar brocht, tille en fonne ('finne'). It tsjerkepaad rint fan de âlde Suderseedyk noardwestlik fan Warkum troch de greiden oer in stik as acht brechjes nei Warkum. Dêr einiget it by in stege - de Tillefonnestege - oan de Noard, tichtby de Merk mei de Sint-Gertrudistsjerke.
Bolzano
Bolzano is in twatalige stêd, dêr't Italjaansk en Dútsk sprutsen wurdt. De stêd sels hat 98.320 ynwenners.
thumb|1000px|center|Panorama fan Bozen
Flaktemûsgoffer
De flaktemûsgoffer (wittenskiplike namme: Perognathus flavescens), ek wol flaktewangpûdmûs neamd, is in sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e mûsgoffers (Heteromyidae) en it skaai fan 'e glêdhierrige mûsgoffers (Perognathus). It is lânseigen yn dielen fan 'e midden en it súdwesten fan 'e legere 48 steaten fan 'e Feriene Steaten, mei dêropta in lyts diel fan noardlik Meksiko. De flaktemûsgoffer is lyts, herbivoar nachtdierke dat in sêfte, side-eftige pels hat en iten sammelet yn syn mânske wangpûden om mei werom te nimmen nei syn hoale. De IUCN klassifisearret de flaktemûsgoffer as net bedrige.
Fersprieding
It areaal fan 'e flaktemûsgoffer bestiet út twa grutte, net opinoar oanslutende gebieten, dy't faninoar skaat wurde troch de Rocky Mountains.
Eastlik fan dat berchtme komt de flaktemûsgoffer foar op in grut diel fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika, besteande út noardlik Teksas, de eastlike râne fan Nij-Meksiko, de panhandle fan Oklahoma, westlik Oklahoma, it eastlike trêdepart fan Kolorado, it westlike trijefearn fan Kansas, de uterste súdeastlike punt fan Wyoming, frijwol hiel Nebraska, it eastlike twatrêdepart fan Súd-Dakota, it súdeasten fan Noard-Dakota, it suden fan Minnesota, it noardwestlike twatrêdepart fan Iowa en de uterste noardwestlike punt fan Missoery. De uterste eastlike grins fan 'e fersprieding fan 'e flaktemûsgoffer wurdt yn súdeastlik Minnesota en noardeastlik Iowa foarme troch de rivier de Mississippy.
Bewesten de Rocky Mountains komt de flaktemûsgoffer ek foar yn it grutste part fan westlik Nij-Meksiko, de uterste westpunt fan Teksas by El Paso, it súdeasten en noardeasten fan Arizona en dielen fan eastlik Utah en westlik Kolorado. Yn it suden rint it ferspriedingsgebiet troch oer de Meksikaanske grins troch noch in lyts hoekje fan noardlik Chihuahua mei te pakken.
Uterlike skaaimerken
De flaktemûsgoffer hat trochinoar in kop-romplingte fan 6,1–6,6 sm, mei in sturtlingte fan 4,9–8,9 sm en in gewicht fan 7–16 g. De pels is op 'e rêch dûnkerbêzje mei wat swarte hierren dertrochhinne en op 'e bealch is er ljochtbêzje oant wyt. Beide kleurflakken wurde faninoar skaat troch de bêzje kleurde siden, dy't ljochter binne as de rêch, mar folle dûnkerder as de bealch. De pels fielt tige sêft en side-eftich oan.
Ien fan 'e apartste anatomyske nuveraardichheden fan 'e flaktemûsgoffer (en alle oare mûsgoffers) binne har ekterne wangpûden. Dy sitte net yn 'e mûle, mar ynstee oan 'e bûtenkant fan 'e kop, oer de wangen hinne en sa fierder nei efteren rinnend oant de sydkanten fan 'e hals. De iepenings sitte oan 'e foarkant, deunby de bek. De wangpûden binne oan 'e binnenkant begroeid mei hier en kinne binnenstbûtenst keard wurde om se skjin te hâlden.
1713
Ferstoarn
thumb|right|30px|''[[Kwissypedy|>]]
Flaktemûsgoffer
Hâlden en dragen
De flaktemûsgoffer hat in libbensdoer fan 1 oant 2 jier en ûnderhâldt in territoarium fan sa'n 400 m². De peartiid rint fan april oant septimber, mar falt foar it meastepart yn july en augustus. De draachtiid duorret 25–26 dagen. It wyfke smyt yn 'e regel 4–5 jongen, hoewol't nêsten fan 1–7 net ûngewoan binne. De jongen binne mei 10–17 wiken geslachtsryp. Flaktemûsgoffers kinne 2 oant 3 nêsten jongen yn 't jier fuortbringe.
Fretten
Flaktemûsgoffers binne herbivoaren, dy't benammen libje fan sied, hoewol't se ek wol oare dielen fan planten ite. Yn 'e wangpûden fan fongen eksimplaren is sied fan û.o. feargers (Stipa), lampepoetsersgers (Cenchrus) en sypergers (Cyperus) oantroffen. Sels eksimplaren dy't yn nôtfjilden fongen wurde, hawwe ornaris inkeld sied yn 'e wangpûden fan planten dy't bouboeren as ûnkrûd beskôgje soene. Yn 'e hoalen fan flaktemûsgoffers is fierders sied oantroffen fan twa soarten nuddelier (Setaria) en fan wylde boekweet (Fagopyrum esculentum).
Deltawurken
thumb|300px| Oersjochkaart fan de Deltawurken. De Deltawurken binne wurken dy't útfierd binne yn it ramt fan it Deltaplan, om de feilichheid fan de Nederlânske kust tsjin stoarmfloeden te fersekerjen.
Direkte oanlieding ta fersnelde útfiering fan de wurken ta fersterking fan de seewarring wie de stoarmfloed fan 1 febrewaris 1953, wêrby't by de grutte oerstreamings yn Súdwest-Nederlân 1835 minsken omkamen en wêrby't oare dielen fan it lân amper oan de oerstreamingsrampen ûntkamen. Al op 27 febrewaris 1953 waard de Deltakommisje ynstalearre.
Boloria
De Boloria is in skaai yn de ûnderfamylje fan de Aureliaflinters (Nymphalidae) thumb|right|300px|[[Boloria aquilonaris]]
Hendecasyllabus
In hendecasyllabus is in fersrigel dy't út alve wurdlidden bestiet. Hen (εν) is ien en deka (δεκα) is tsien. Syllabus betsjút wurdlid. Tegearre is it in alveletterwurdlid.
It rymskema sjocht der sa út: (— = heffing, \smile = daling, X = heffing of daling)
Sapphyske hendecasyllabus
In sapphyske hendecasyllabus wurdt foaral brúkt yn sapphyske strofen en sjocht der sa út yn in rymskema:
Ayu Utami
thumb|Ayu Utami, 2005 Ayu Utami (Bogor, 21 novimber 1968) is in Yndonesyske sjoernaliste, radiomakker en skriuwster fan romans, koarte ferhalen, in teaterstik en artikelen. Troch te skriuwen oer seks en polityk, hat Utami ûnderwerpen oansnien dy't earder ferbean wienen foar Yndonezyske froulju, in feroaring dy't oantsjut wurdt as sastra wangi
Ayu Utami is in fertolker fan de generaasje fan nije Yndonezyske arysten en skriuwers dy't opgong makker nei de delfal fan Soeharto. Saman (1998) wurdt yn it generaal beskôge as har masterwurk en waard yn 2001 oerset yn it Nederlânsk as Samans missie. It ferfolch op Saman, Larung, ferskynde 2003 ek yn it Nederlânsk.
Jonkheid en stúdzje
Utami waard berne yn Bogor en waard grut yn de haadstêd Jakarta. Sy helle de bachelorgraad oan de Universitas Indonesia dêr't hja Russyske taal en literatuer studearre hie. Yn har studietijd wie hja al út einset mei it skriuwen fan ferslaggen en essays yn ferkate kranten.
Yn 1990 siet sy yn de finale fan in skientmeferkiezing, mar model woe hja net wurde, kosmetica en make-up hie hja it mier oan.
Yn 1995 folge sy in stúdzje Advanced Journalism by de Thomson Foundation yn Cardiff (Feriene Keninkryk) en 1999 it Asian Leadership Fellow Program yn Tokio, Japan.
Wurkpaad
Utami wie sjoernalist foar in ferskaat oan Yndonezyske blêden sa as Humor, Matra, Forum Keadilan, en D&R. Koart skoft neidat Soeharto yn de peroade fan de 'Nije Oarder' trije magazines fernea, nammentlik Tempo, Editor en Detik, rjochte Utami út protest tsjin it ferbod mei it Aliansi Jurnalis Independen (Alliânsje fan Unôfhinklike Sjoernalisten) op. Yn de ûnderdûk gie sy troch mei har sjoernalistike arbeid, ûnder oaren publisearre hja in swartboek oer de korrupsje fan it Soeharto-rezjym.
Utami har earste roman, Saman, ferskynde yn 1998, mar in pear wiken foar de fak fan Soeharto. It boek wurdt sjoen as ien fan de sinjalen fan it feroarjend kulturele en politike lânskip fan Yndoneezje. Utami har romans beantwurdzje net oan de tradisjonele ferwachtingen fan de Javaanske- en Moslimkultuer wat froulju oanbelanget, dy't ûnderhearrich, seksueel ûnskuldich en húsfrou wêze moasten. De froulike haadfigueren binne by har faak seksueel bretaal mei eksplisyt taalgebrûk anneks, dat it ferskinen fan Saman hat de nedige opskuor yn Yndoneezje feroarsake.
It boek smiet har de earste priis op fan de Dewan Kesenian Jakarta (Keunstried fan Jakarta). Teffens wûn sy de Prins Claus Priis yn 2000. Fan Saman waarden goed 100.000 stiks ferkocht en it ferskynde 34 kear in werprintinge. It ferfolch op Saman wie Larung dat yn 2001 publisearre waard.
Dêrnei gie se oan de gong foar Radio 68H, in ûnôfhinklik lanlik nijsstasjon en skreay sy foar it kulturele tydskrift Kalam en yn Teater Utan Kayu yn Jakarta. It teaterstik en boek Pengadilan Susila ('Susila har rjochtsaak') út 2008 wart sy har mei tsjin de anti-pornografywetjouwing.
Utami is as ûndersykster ferbûn oan it Institut Studi Arus Informasi (Ynstitút foar Súdzjes fan Frij Ferkear fan Ynformaasje'').
Koaterhuzen
Koaterhuzen wie in buorskip dy’t ta de himrik fan Wierum hearde. It lei noardeastlik fan Ternaard, súdwestlik fan Wierum en besuden de Waadsee. De bebouwing fan de buorskip lei oan de Koaterhústerwei.
Jayne Mansfield
260px|thumb|Mansfield yn de trailer fan de film Promises! Promises! Jayne Mansfield (Bryn Mawr (Pennsylvania), 19 april 1933 - by Slidell (Louisiana), 29 juny 1967), artystenamme fan Vera Jayne Palmer, wie in Amerikaansk filmaktrise en sekssymboal.
Mansfield wie bekend om har platinablonde hier, har sânglêsfiguer en har djippe dekolletees. Sy waard bekend yn it midst fan de jierren 50, nei't Marilyn Monroe blonde froulju mei in te fergelykjen lichemstype tige populêr makke hie.
Jonkheid
Vera Jayne Palmer wie iennichst bern. Se wenne yn Phillipsburg, yn Nij-Jersey. Har heit stoar oan in hertoanfal doe't er mei syn oare helte en dochter fan trije ûnderweis yn de auto wie. Har mem boaske op 'en nij yn 1939, en se ferhuzen nei Dallas yn Teksas.
Se studearre drama en natuerkunde oan de Southern Methodist University en folge in tal kolleezjes oan de Universiteit fan Teksas in Austin, dêr't se ek har earste man moete. Har earste optreden wie op 22 oktober 1953 yn in produksje fan Arthur Miller syn Death of a Salesman.
Mansfield wûn ek in tal skientmewedstriden yn Teksas; se wie ûnder oaren Miss Photoflash, Miss Magnesium Lamp en Miss Fire Prevention. Yn 1954 ferfear de hûshâlding nei Los Angeles, dêr't se drama studearre oan de UCLA.
Karriêre
Se wie altyd al fan fan de aktrise Shirley Temple en woe sels ek filmstjer wurde. Se wie har tige bewust fan de krêft fan publisiteit en socht dy faak aktyf.
Har filmkarriêre begûn mei lytse rollen foar Warner Brothers. Se krige in kontrakt by dy studio nei't se ûntdutsen wie yn in produksje fan Pasadena Playhouse yn 1953.
Yn 1955 wie hja de Playmate fan de moanne yn Playboy. Dat soe net de lêste kear wêze. Itselde jier waard har in rol oanbean yn de film The Burglar. De film waard yn film noirstyl opnaam, mar earst twa jier letter útbrocht doe't hja it bekendst wie. Har dramatyske rol yn dy film wie populêr, mar yn de films dêrnei spile se allinne mar komyske rollen, of rollen dy't de klam leine op har as sekssymboal.
Nei noch twa films ferfear se nei New York, dêr't se yn in promininte rol op it toaniel ferskynde yn de Broadwayproduksje fan de komeedzje Will Success Spoil Rock Hunter? (1955). Ynearsten hie se dy rol net oannimme wollen, mar lang om let krige se de Theatre World Award 1956 foar har portret fan Rita Marlowe mei amper klean om't liif.
Yn 1956 tekene se in kontrakt mei 20th-Century Fox, en mei har rol yn The Wayward Bus besocht se ôfstân te nimmen fan har status als sekssymboal en sjen te litten dat se serieuze rollen oankoe. De film wie aardich populêr en se wûn in Golden Globe foar har rol. Dêrnei spile se fannijs de rol fan Rita Marlowe, dit kear yn de filmferzje fan Will Success Spoil Rock Hunter?. Yn oktober 1957 makke se in omgong troch Jeropa en besocht 16 lannen. Se moete de keninginne fan Ingelân en krige in soad omtinken by it filmfestival yn Cannes. Ek waard se yn it programma 'Mensen, dingen en nu' ynterviewd troch Wim Sonneveld dat op 11 oktober 1957 útstjoerd waard.
Har films The Girl Can't Help It en Will Success Spoil Rock Hunter? wiene populêr, mar de opfolger Kiss Them for Me (1957) die it net sa goed; it soe har lêste rol yn in grutte Hollywoodfilm wêze.
Se bleau lykwols yn de publisiteit en wûn in Golden Laurel yn 1959 foar har muzikale optreden yn de western-spoof The Sheriff of Fractured Jaw. It wie lykwols nei 1958 dien mei goede rollen foar Mansfield. Se die mei oan in tal lowbudgetfilms. Se krige rollen wêryn't se safolle at koe fan har lichem sjen litte liet en mar yn bytsje fan har akteartalinten gebrûk makke waard.
Persoanlik libben
thumb| Grêf fan Jayne Mansfield Jayne Mansfield boaske trije kear en skiede twa kear:
Der waard in soad rabbe oer oare ferhâldings dy't hja hawwe soe. Jan Cremer woe hawwe dat er in koarte ferhâlding mei har hie, om't hy syn autobiografyske roman Ik, Jan Cremer út 1964 oan har opdroegen hie. Sy neamde it boek 'in wyld en seksy masterwurk' (a wild and sexy masterpiece) en Cremer my Pop Hero. It wie lykwols in gewoan kontakt.
Yn de jierren 60 waard Mansfield lid fan de "Church of Satan" fan Anton Szandor LaVey.
Ditzum
It silhûet fan Ditzum wurdt dominearre troch de evangelysk-grifformearde tsjerke en in wynmûne. Ek it besjen wurdich is it Siel by de haven, ien fan de lêste noch wurkjende spuislûzen fan East-Fryslân.
Om't syn lizzing yn de fierste úthoeke fan it Reiderlân, wurde Ditzum en buordoarp Pogum yn it Eastfrysk Plat it Endje van de Welt (ein fan de wrâld) neamd. Ut Ditzum wei farre fearboaten nei Petkum, by Emden en simmers nei Boarkum en Delfsyl.
Middelburch (stêd)
Middelburch (Nederlânsk en offisjeel: Middelburg) is de haadstêd fan de Nederlânske provinsje Seelân en fan de gemeente Middelburch en leit op it skiereilân Walcheren. De stêd Middelburch hie neffens de sifers fan it CBS yn 2007 38.954 ynwenners. De stêd wurdt midstwa snien troch it Kanaal troch Walcheren.
Midsiuwen
Middelburch moat earne healwei de 9e iuw ûntstien wêze, want nei de kriichsferneatigings yn 1940 binne by argeologysk ûndersyk gebrûkssaken út dy tiid ûntdutsen. By de delsetting waard nei alle gedachten tsjin it ein fan de 9e iuw in ringwâlboarch opsmiten, dy't tsjinne as ferdigening tsjin de Wytsings nei't hja nei in mislearre plondertocht fan Rodulf (873) fuortjage wiene. Mar it soe ek wêze kinne dat de boarch al boud wie yn de tiid doe't Harald de Jongere tusken 841 en 864 oer it eilân hearske. De boarch hie in trochsnit fan goed 200 meter en waard omklamme troch in wâl fan grûn en in grêft, dy't yn it noarden en easten troch it rivierke de Arne foarme en yn it suden en westen groeven waard. De hjoeddeiske hichte fan de heuvel fan de boarch is likernôch 7 meter boppe NAP.
Westlk fan de boarch ûntstie yn de 10e iuw de hjoeddeiske Markt, doe noch in agraryske delsetting op it kruspunt fan trije heger lizzende sânrêgen. Al yn 1103 wurdt Mitthelburgensis portus yn de hagiografy fan Willibrord fan Thiofried in hannelsdelsetting neamd, werfan't it rivierke de Arne de wichtichste hannelsferbining mei de see foarme. Yn de twadde helte fan de 10e iuw waard yn dy delsetting de Westmunstertsjerke boud (ôfbrutsen yn 1575). Nei alle gedachten waard der ek in earste kleaster boud. Yn deselde snuorje ûntstie eastlik fan de boarch in twadde delsetting. De roomsk-dútske keizer Hindrik II wiisde koart nei it jier 1000 de delsetting oan as it bestjoerssintrum fan Walachria-Bevelandia. De Flaamske greve Boudewyn IV waard yn 1012 de earste greve fan dit diel fan it gebiet, dat earne tusken 1162 en 1189 de namme Zeelandia krije soe. Tsjin it ein fan de 11e iuw waard noardlik fan de ringwâlboarch de Noardmunstertsjerke as twadde parochytsjerke boud (ôfbrutsen yn 1834). Efter de feilige wâlen fan de boarch bouden yn 1123 kanunniken in nij kleaster, de abdij fan Middelburch, dy't yn 1127 oan de Norbertinen as dochter fan de Sint-Michaelabdij út Antwerpen oerdroegen waard. Letter waarden op it abdijgebiet twa tsjerken boud: de 14e-iuwske Koertsjerke en de 15e-iuwske Nije Tsjerke. Yn 1217 krige Middelburch stedsrjochten fan greve Willem I fan Hollân en grevinne Johanna fan Flaanderen, dy't troch greve Willem II fan Hollân yn 1254 noch fierder útwreide waarden.
De ringwâlboarch bleau oant fier yn de 13e iuw yn gebrûk. Faaks yn it ramt fan de útwreiding fan de stedsrjochten krige de stêd yn de jierren 1260 nije stedswâlen, dy't ek noch op in 16e-iuwske kaart fan Jabik fan Dimter te sjen binne en omklamme waarden troch de foar in part noch besteande grêften. Stadichoan wreide de stêd him fierder út en moasten grêften ferlein wurde om nije bewenning binnen de stedsmuorren te lûken. Yn dy tiid waard Middelburch it sintrum fan de lekkenhannel mei Ingelân. Dêrby profitearre de stêd fan de geunstige lizzing yn de Skeldedelta mei de Flaamske hannelsstêden Brugge, Gint en Antwerpen net fier ôf. Grutte seeskippen leine yn Middelburch oan om de fracht yn lytsere skippen oer te heveljen, dy't dan fierder it lân yn nei Brugge farden. Mei de opgong fan Antwerpen waard Middelburch in soarte fan foarhaven fan Antwerpen Grutte dielen fan de stêd waarden by de stedbrannen fan 1432 en 1492 ferneatige. Der folgen feroardenings oer de skoarstiennen en de dakdekking en maatregels om bakstiennen as boumaterjaal te befoarderjen. Sûnt 1694 wie it yn Middelburch ferbean noch houten gevels te bouwen en mochten houten gevels ek net mear renovearre wurde. Dochs wiene der yn 1724 noch altiten 71 houten gevels. De lêste houten gevel fan Middelburch ferhûze yn 1888 nei in plak tsjin de muorren fan it "Zeeuwsch Genootschap der Wetenschappen", dêr't de gevel noch altiten stiet (Wagenaarstraat 1, sichtber fanôf Achter het Hofplein). De midsiuwske gevel waard yn 2015 restaurearre.