cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oprah Winfrey
Oprah Winfrey (eins: Orpah Gail Winfrey; Kosciusko (Mississippy), 29 jannewaris 1954), is in Amerikaansk presintatrise, aktrise, sakefrou, tillefyzjeprosusinte, regisseur en filantrope fan Afro-Amerikaansk komôf. Hja waard grutbrocht yn earmoede en hie al ier te meitsjen mei seksueel geweld. Letter waard hja bekend mei har praatprogramma, The Oprah Winfrey Show, dat yn 'e Feriene Steaten (en letter ek ynternasjonaal) útstjoerd waard fan 1986 oant 2011. Dêrtroch waard Winfrey benammen ekstreem populêr ûnder earst húsfroulju en letter froulju fan alle leeftiden en klassen. Se fertsjinne jild as wetter en wie de rykste Afro-Amerikaan út 'e tweintichste iuw. Op 't heden (2014) is se de iennichste swarte miljardêr yn Noard-Amearika. Neffens guon mjitstêven is Winfrey no de ynfloedrykste frou fan 'e wrâld, en har aktive stipe foar Barack Obama wie yn 2007-2008 krúsjaal foar syn ferkiezing ta presidint fan 'e Feriene Steaten.
Komôf
Winfrey waard yn 1954 berne yn Kosciusko, yn 'e steat Mississippy, yn it Suden fan 'e Feriene Steaten, dêr't doe noch rasseskieding hearske. Hja waard Orpah neamd, nei it bibelske figuer Orpa, út it boek Ruth, mar har namme waard sa faak ferkeard útsprutsen as "Oprah", dat dy útspraak úteinlik de noarm waard. Har mem wie Vernita Lee (1935), in net troud tinerfamke dat as faam wurke. As har biologyske heit wurdt ornaris beskôge Vernon Winfrey (1933), in mynwurker en letter hierknipper en noch letter gemeenteriedslid, dy't yn it Amerikaanske Leger tsjinne doe't Winfrey berne waard. In oare man dy't úthâldt Winfrey har heit te wêzen, is lykwols de boer en feteraan út 'e Twadde Wrâldoarloch Noah Robinson sr. (1925).
Yn 2006 kaam troch DNA-ûndersyk oan it ljocht dat Winfrey yn 'e froulike line ôfstammet fan 'e Kpelle, in etnyske groep út it Westafrikaanske lân Libearia. Teffens die út datselde ûndersyk bliken dat Winfrey har foarâlden foar 89% swarten út Afrika besuden de Sahara wiene; foar 8% Yndianen; en foar 3% Aziaten (hoewol't it skoan kin, de ûnsekuerheden fan sok genetysk ûndersyk yn acht nommen, dat it by dy Aziaten eins ek om Yndianen giet, mei't de Yndianen oarspronklik út Aazje oerkamen nei Amearika).
Jonkheid en oplieding
Nei Winfrey har berte sette har mem ôf nei it Noarden fan 'e Feriene Steaten, op 'e siik nei in bettere takomst, wylst Winfrey sels de earste seis jier fan har libben tafertroud wie oan 'e soargen fan har beppe oan memmekant, Hattie Mae Presley Lee (1900-1963), op it plattelân fan Mississippy. Hja wiene se earm dat Winfrey gauris jurken drage moast dy't makke wiene fan jirpelsekken, dêr't se dan troch de oare bern út dy kontreien om narre waard. Har beppe learde har foar har trêde jierdei al lêzen en soarge dat se trou nei tsjerke gie en bibelfersen út 'e holle learde. As se oerhearrich wie of har op oare manearen misdroech, krige se fan beppe op 'e hûd mei in stôk.
Tsjerke fan Us Ferlosser yn de Stêd (Jaroslavl)
De Tsjerke fan Us Ferlosser yn de Stêd (Russysk: Церковь Спаса на Городу) is in 17e iuwske otterdokske tsjerke yn Jaroslavl, Ruslân. De tsjerke heart by it sintrale dekanaat Jaroslavl fan it bisdom Jaroslavl-Rostov en stiet yn it sintrum fan de stêd (fandêr de tafoeging на Городу - na Gorod; 'yn de Stêd).
Skiednis
De tsjerke waard boud op it plak fan in âldere tsjerke fan hout, wêrfan't de skiednis werom giet op it tiidrek fan it Foarstedom Jaroslavl, dat bestie oant 1463. De tsjerke baarnde ôf ûnder de grutte stedsbrân yn 1658 en waard fan 1672 oant 1695 op 'e nij boud fan stien. De fresko's fan de tsjerke waarden yn 1693 oanbrocht.
Oprah Winfrey
Jonkheid en oplieding
Fan 1963 ôf, doe't se njoggen jier wie, waard Winfrey it slachtoffer fan ynsest en ferkrêfting troch in neef, in omke en in freon fan 'e famylje. Dat bleau in djip dûnker geheim oant se de hiele saak mei har famylje bespriek doe't 24 jier wie, mar net leaud waard. Yn 1986 brocht se it misbrûk nei bûten ta yn in ôflevering fan har praatprogramma dy't wijd wie oan sedemisdriuwen. Winfrey hat sein dat se derfoar keazen hat en krij gjin bern, om't se sels dwersferkeard grutbrocht is. Mei trettjin jier, yn 1967, naaide se in hoart út, en in jier letter, doe't se fjirtjin jier wie, rekke se swier, mar har jonkje stoar koart nei de berte. Dat ferhaal kaam yn 1990 yn it rabbersblêd de National Enquirer, nei't in famyljelid fan harres it dêroan ferkocht hie; Winfrey sei dêroer dat se har ferret fielde.
Op 'e middelbere skoalle gie it learen Winfrey yn 't earstoan goed ôf, mar doe't se oerpleatst waard nei in skoalle yn in rike foarstêd, waard se allegeduerigen mei har eigen earmoede konfrontearre en begûn se jild te stellen fan har mem om har woltierige klasgenoaten noch in bytsje belykje te kinnen. Fan gefolgen stjoerde har frustrearre mem har op 'e nij nei har heit yn Nashville ta, mar diskear naam se har net wer werom. Vernon Winfrey wie strang foar har, mar fitere har ek oan om in goede oplieding te folgjen. Winfrey wist in stúdzjebeurs te winnen foar de Steatsuniversiteit fan Tennessee, in swarte universiteit, dêr't se kommunikaasjekunde studearre. Dêrnjonken wûn se mei santjin jier de Miss Black Tennessee-wedstryd. Dêrmei loek se de oandacht fan it pleatslike swarte radiostasjon WVOL, dat har oannaam om yn dieltiid it nijs te presintearjen.
Tsjerke fan Us Ferlosser yn de Stêd (Jaroslavl)
Skiednis
Oan it ein fan 1926 waard de tsjerke troch de autoriteiten sletten foar de earetsjinst en oerdroegen oan it lokale museum. Yn 1930 waarden de krusen fan de sipels ferwidere. Nei't it gebou yn 1935 mei in beslút fan it Sintraal Utfierend Komitee ûnder beskerming pleatst waard, ferhierden de autoriteiten it gebou yn 1936 oan in sloperij om skroat op te slaan. Dêrnei krige de eardere tsjerke de funksje fan pakhûs foar ferskillende saken. Sûnt de jierren 1960 foel it gebou ûnder de lokale portefeuille fan Kulturele Saken en waarden der boeken opslein.
Aartsingel Michaeltsjerke (Jaroslavl)
De Aartsingel Michaeltsjerke (Russysk: Церковь Архангела Михаила) is in russysk-otterdokske tsjerke yn de stêd Jaroslavl, Ruslân. De tsjerke stiet tichteby it Kleaster fan de Transfiguraasje fan de Hear oan de kant fan de Kotorosl.
Katedraal
De skiednis fan de tsjerke is te ferdielen yn twa fasen. Yn de midskiuwen tsjinne de tsjerke neffens de lokale oerlevering as it godshûs fan de prinsen fan it Foarstendom Jaroslavl. De muonts Pachomius stelde yn syn yn 1530 gearstalde wurk oer it libben fan de prinsen Vasili Vsevolodovitsj en Konstantin Vsevolodovitsj fêst dat Konstantin Vladimirski de Aartsingel Michaeltsjerke tagelyk liet bouwe mei de katedraal fan Jaroslavl. Dat soe dan bestjutte dat de tsjerke út it jier 1215 stamt. Neffens in 18e iuwsk hânskrift, dat yn de tsjerke bewarre wurdt, datearret de bou fan de ynearsten ûnder de namme fan Tsjerke by de Poarte bekend steande tsjerke út de jierren 1213-1216. Dy earste tsjerke soe neffens it skriuwen oant 1295 bestien ha. Doe soe Anna, de twadde frou fan prins Fjodr de Swarte en de dochter fan Nogai Khan, it beslút nommen ha om in nije tsjerke te bouwen en dy as katedraal te wijen oan de aarstingel Michael. Tsjintwurdich giet men der earder fan út dat de skoanheit fan Fjodr de Swarte net Nogai wie, mar in oare kahn fan de Gouden Binde, nammentlik Mengu Temur.
List fan planetoïden 61901-62000
Dit is in list fan planetoïden 61901-62000.
Aartsingel Michaeltsjerke (Jaroslavl)
Katedraal
Ut de tiid fan prinses Anne binne oant hjoeddedei de folgjende ikoanen fan de tsjerke bewarre bleaun:
De hjoeddeiske tsjerke
Mei de bou fan de tsjerke sa't dy der no stiet waard yn 1657 begûn. De bou duorre langer dan dy fan eltse oare tsjerke fan Jaroslavl en earst yn 1682 waard de tsjerke foltôge. Fanwegen de lokaasje yn in sloboda fan de Streltsy krige it godshûs de funksje fan garnizoenstsjerke. Njonken de lokaasje fan de tsjerke yn de buert fan de Streltsy spriek ek it patrocinium fan de tsjerke foar de nauwe bannen mei it leger: de aartsingel Michael is nammentlik de patroanhillige fan wapendragers. Tidens de lange boutiid feroare de Jaroslavlse tsjerke-arsjitektuer en yn de Michaeltsjerke binne de eigenskippen fan de beide boustylen goed ferstjintwurdige. It grûnplan fan de Michaeltsjerke is hast identyk oan de oarspronklike bou fan de Jaroslavlse Nikolaas Nadeinatsjerke en de Elíatsjerke. De tsjerke wurdt droegen troch fjouwer pylders op in hege ûnderbou, dêr't guod foar de hannel fan de tichteby lizzende merk opslein wurde koe. Oan it noarden en it westen slute oan de fjouwerkante tsjerke mei trije absissen galerijen oan. Beide galerijen hiene oarspronklik in heech skildereftich foarportaal, wêrfan't allinnich it westlik portaal bewarre bleau. Op de noardwestlike hoeke fan de tsjerke is neffens de tradysje yn Jaroslavl de toer mei in tintfoarmige bekroaning boud. Der binne twa kapellen, ien op it noarden en ien op it suden. Ek it heechste diel fan de tsjerke is kenmerkend foar de Jaroslavlse tsjerkebou út de jierren 1670-1680: fiif foarse sipels mei yn de trommels ramen. De tradisjonele bôgen (de saneamde zakomar's) ûnder de koepels binne ferfongen troch in skeef dak, sadat de snie dêr net mear ophoopje koe en maklik fan it dak ôfglied en de fertikaliteit fan it bouwurk aksintuearre waard. De geveldekoraaasje bestiet út kaders om de iepeningen en kassetten mei yn it midden keramike tegels, dy't benammen oan de kant fan it foarportaal talryk binne.
De beskildering fan de muorren mei fresko's troch in groep lokale skilders ûnder lieding fan Fjodr Fedorov datearret fan 1731. Yn 1781 waard yn de súdlike galerij de waarme tsjerke ta eare fan de Ferkundiging ûnderbrocht. Yn oanfolling op de ikoanen besiet de tsjerke û.o. in weardefol sulveren krús mei in dieltsje hout fan it krús dêr't Kristus oan stoar en tsientallen oare reliken fan hilligen.
20e iuw
De bolsjewiken sletten de Michaeltsjerke yn 1924 en fanôf dat momint begûn it ferfal. Weardefolle saken en âlde dokuminten waarden út de tsjerke stellen en dûkten letter yn musea op en de fresko's waarden ferskriklik skeind. De bakstiennen ôffreding bleau yn dizze tiid bewarre, mar sûnder de poarte.
Yn 1994 waard de tsjerke werom jûn oan de Russysk-Otterdokske Tsjerke. De wintertsjerke waard it earste restaurearre, wylst de simmertsjerke sletten bleau. Yn 2000 waarden de brânskildere ramen restaurearre en waard der foar in part op 'e nij pleistere.
Alle jierren yn augustus is de Michaeltsjerke ien fan de lokaasjes fan it saneamde Transfiguraasjefestival. Tidens dit koar- en muzykfestival kinne musisi mei houten instruminten yn de tsjerke harren talinten demonstrearje.
Tsjerke fan Us Ferlosser yn de Stêd (Jaroslavl)
Skiednis
Tusken 1978 en 1981 fûn in restauraasje fan de Ferlossertsjerke plak, folge troch noch in restauraasje yn 1991-1993. Yn july 2003 waard it gebou lang om let wer oan it bisdom oerdroegen.
Stationers' Register
It Stationers' Register wie in soartemint katalogus fan útjeften dy't byholden waard troch de Londenske Stationers' Company, in gilde fan 'e ûnderskate beroppen en ambachten dy't te krijen hiene mei de útjouwerij, lykas útjouwers, printers, boekbynders en boekferkeapers. It Stationers' Register bestie fan 1557, doe't de Stationers' Company in keninklike oarkunde krige om 'e útjouwersbrâns te regulearjen, oant 1710, doe't de Copyright Act (ek wol it Statút fan Anne neamd) fan krêft waard, dat de eardere bepalings oangeande it register ferfong. De Stationers' Company gie lykwols troch mei oare foarmen fan registraasje oant febrewaris 2000.
It Stationers' Register wie benammentlik bedoeld om it rjocht fan útjouwers op it publisearjen fan 'e registrearre wurken yn fêst te lizzen, en kin yn dy sin beskôge wurde as in iere foarm fan copyrightwetjouwing, temear om't de Stationers' Company neffens de keninklike oarkunde fan 1557 it rjocht hie om yllegale printingen yn beslach te nimmen en de publikaasje fan boeken dêr't gjin fergunning foar ferliend wie, te ferbieden. Hjoed de dei foarmet it Stationers' Register lykwols in tige weardefolle boarne oangeande histoaryske Ingelske literatuer, fral út 'e Elizabetaanske Tiid. Fan guon fan 'e toanielstikken fan William Shakespeare is bygelyks allinnich mar bekend wannear't se likernôch skreaun wêze moatte troch nei te gean wannear't se opnommen binne yn it Stationers' Register.
Oprah Winfrey
Tillefyzjekarriêre
As bern boarte Winfrey al gauris dat se in korrespondinte wie, en ynterviewde se har pop en de krieën dy't op it stek by har beppe' hûs sieten. Har baan by WVOL hold se fjouwer jier, twa jier dat se noch op 'e middelbere skoalle siet, en de earste beide jierren fan har stúdzje. Neitiid waard se oannommen troch WLAC-TV, in swarte tillefyzjestjoerder yn Nashville, dêr't se de jongste en de earste froulike nijslêzer wie. Yn 1976 ferfear se nei Baltimore, dêr't se ien fan 'e beide fêste nijslêzers fan it seis-oerenijs waard by de stjoerder WJZ-TV. Yn 1978 waard se op deselde stjoerder troch Richard Sher oanlutsen as syn mei-presintator fan it praatprogramma People Are Talking.
Fiif jier letter, yn 1983, ferhuze se nei Chicago om dêr by WLS-TV AM Chicago, in talkshow op 'e moarnstillefyzje te dwaan, dêr't net folle fan ferwachte waard. Mei Winfrey as presintatrise fleagen de sjochsifers lykwols de hichte yn, en wie it binnen in fearnsjier it bêst besjoene moarnstillefyzjeprogramma fan 'e stêd. Nei trije jier helle de filmresinsint Roger Ebert Winfrey oer om syn eigen programma op 'e nasjonale tillefyzje oer te nimmen. It waard omneamd ta The Oprah Winfrey Show, útwreide ta in fol oere en de earste ôflevering waard útstjoerd op 8 septimber 1986. Krekt sa't Ebert foarsein hie, wie Winfrey har programma binnen de koartste kearen de bêste besjoene talkshow fan 'e Feriene Steaten. Yn 't earstoan seagen der fral húsfroulju nei, mar nei't har populariteit grutter waard, wist Winfrey ek froulju (en sels manlju) út alle rangen en stannen oan har te binen.
The Oprah Winfrey Show soe 25 jier lang ien fan 'e bêst besjoene tillefyzjeprogramma's fan Amearika bliuwe. Yn 'e iere jierren wie it in sljochtwei praatprogramma mei spraakmeitsjende ûnderwerpen en gewoane minsken as gasten. Healwei de jierren njoggentich ferskode Winfrey it format sadat se it hawwe koe oer saken dy't mear har persoanlike belangstelling hiene, lykas de politike tastân yn 'e wrâld, beskate sykten en har remeedzjes (kanker, hertsykten, ensfh.), spiritualiteit en meditaasje, de drugsferslavingsproblematyk, goede doelen en oare maatskiplike kwestjes. Yn The Oprah Winfrey Show wiene fan doe ôf oan geregeldwei superstjerren te gast út it fjild fan 'e Amerikaanske muzyk en de filmwrâld fan Hollywood. De útstjoering 'e lêste ôflevering fan it programma wie op 25 maaie 2011. Sûnt presintearret Winfrey net minder as fiif ûnderskate praatprogramma's op har eigen tillefyzjestjoerder OWN, it Oprah Winfrey Network.
Oare wurkterreinen
Njonken har praatprogramma wie Winfrey ek al fanôf mids jierren tachtich aktyf as aktrise, tillefyzjeregisseur, senarioskriuwster en tillefyzje- en filmprodusinte. Sa spile se yn 1985 ien fan 'e haadrollen yn 'e film The Color Purple, fan regisseur Steven Spielberg, wêrfoar't se nominearre waard foar in Oscar yn 'e kategory bêste byrol fan in aktrise. Teffens produsearre se de minysearje The Women of Brewster Place, út 1989, dêr't se ek ien fan 'e haadrollen yn fertolkte. Sûnt dy tiid hat se by- en gastrollen hân yn tsientallen films en tillefyzjesearjes, gauris as harsels. Mei oaren stie se oan 'e widze fan 'e frouljustillefyzjestjoerder Oxygen, en ek hat se in eigen produksjebedriuw, dat fan Harpo Productions hjit (Harpo is "Oprah" efterstfoarst stavere). Fierders hat Winfrey ek wurke as stimaktrise, wêrby't se û.m. Gussie de Goes spile yn Charlotte's Web (2006), en yn 2005 produsearre se in Broadway-musical dy't basearre wie op The Color Purple.
Winfrey hat (mei oaren) fiif boeken skreaun, wêryn't se gauris autobiografyske eleminten ferwurke hat. Yn 2005 krige se foar it skriuwen fan in boek oer ôfslankjen, dat se skriuwe soe mei har persoanlike trainer Bob Greene, troch de útjouwer in bedrach foarôf bean dat nei't der grute wurdt it heechste út 'e Amerikaanske skiednis wie, in rekôr dat foartiid yn 'e hannen wie fan âld-presidint Bill Clinton, foar dy syn autobiografy. Sels jout Winfrey in tige goed ferkeapjend eigen tydskrift út, dat fan O, The Oprah Magazine hjit. Tusken 2004 en 2008 wie hja ek útjouwer fan in twadde tydskrift, O at Home. Fanôf 2006 hat Oprah fierders ek in eigen radiostasjon, Oprah Radio.
Ynfloed
Troch de ûnbidige ynfloed dy't hja hat op tsientallen miljoenen fral froulike Amerikanen, is Oprah Winfrey tsjintwurdich immen om rekken mei te hâlden. It effekt dat har goedkarring op 'e ferkeapsifers fan tige útinoar rinnende produkten hat, wurdt wol it Oprah Effect neamd. Sa sette Winfrey ein 1996 útein mei Oprah's Book Club. De romans en oare boeken dy't hja dêrfoar útkeas koene elts de ferkeap fan op syn minsten ferskate miljoenen ekstra eksimplaren ferwachtsje. Sa stige East of Eden, de klassiker fan John Steinbeck, ynienen nei de top fan 'e bestsellerlisten doe't Winfrey it oanpriizge hie. Ek hat hja de tillefyzjekarriêre opstarten fan ferskate beskermelingen, dy't troch har bekend en populêr wurden binne by it bredere publyk.
As earste dêrfan moat tillefyzjepsycholooch Phil McGraw neamd wurde, dy't no in eigen programma hat (Dr. Phil) en wrâldwiid ferneamd wurden is. Fierders wiene der û.m. Winfrey har hierknipper Andre Walker, har fisazjist Reggie Wells, de binnenhûsarsjitekt Nate Berkus en spirituële liedslju as Gary Zukav en Eckhart Tolle. It boek A New Earth: Awakening to Your Life's Purpose, fan Tolle, waard útkeazen troch Oprah's Book Club en sa ta bestseller makke. Winfrey, dy't nea benaud is om in konfrontaasje oan te gean, sei yn ferbân mei dat boek oer sprititualiteit: "God is in gefoel en gjin leauwe. As jo godstsjinst in leauwige ûnderfining is [...] dan hat it net echt mei God te krijen." Dat wie fansels tsjin 'e seare skonk fan 'e kristlike fûnemintalisten dêr't Amearika grôtfol mei sit. Ien fan harren, radiopresintator Frank Pastore, sei: "as se [Winfrey] al in kristen is, dan is se in ûnwittenden-ien, want it kristendom kin net fermongen wurde mei New Age-ideeën."
In oar terrein dêr't Winfrey tige ynfloedryk op west hat, is de akseptaasje fan swierdere froulju yn represintative beroppen (lykas dat fan presintatrise). Hja hat altyd hiel iepen west oer har eigen gewichtsproblemen, dy't troch de jierren hinne op en del giene, mei as abslute top in gewicht fan 108 kg. Dêrmei klearre se in paad foar oare wat wielderiger froulju op 'e tillefyzje, lykas aktrise Roseanne Barr en presintatrise Rosie O'Donnell. Teffens hat se hiel wat út 'e wei set foar de maatskiplike akseptaasje fan homo's, lesbiënnes, biseksuëlen en transseksuëlen yn 'e Feriene Steaten. Neffens it boek Freaks Talk Back, fan Joshua Gamson, heechlearaar oan 'e Universiteit fan Yale, wie Winfrey sels as gjin oar ferantwurdlik foar homo-emansipaasje, mei't troch har tadwaan foar it earst homo's, lesbo's, bys en transgenders geregeldwei de trochsneed Amerikaanske húskeamer binnenkrongen, dêr't men úteinlik sjen koe dat it gewoan minsken wiene lykas alle oaren.
Meitiid kaam it sels safier dat Winfrey har ynfloed freze waard. Doe't se yn 1996, ûnder de panyk om 'e gekkekowesykte, sei dat se no gjin kowefleis mear troch de strôt krige, waard se foar de rjochter sleept troch in groep Teksaanske feeboeren, dy't har oanklagen foar $11 miljoen foar kwealaster fan beheind hâldbere itenswaren en it yn diskredyt bringen fan harren libbensûnderhâld. Begjin 1998 spriek in rjochter yn Amarillo Winfrey lykwols frij fan alle oanklachten. Yn 2007, ûnder de kampanje foar de presidintsferkiezings fan 2008, spriek hja foar it earst yn har libben har stipe út foar in kandidaat, de doe noch frij ûnbekende swarte senator Barack Obama. Winfrey smiet har folle gewicht yn 'e striid, en besoarge Obama allinnich al by de Demokratyske foarferkiezings (neffens de skattings fan ûndersikers ferbûn oan 'e Universiteit fan Maryland te College Park) tusken de 420.000 en 1,6 miljoen stimmen. Dêrmei wie hja fan krúsjaal belang foar Obama syn binnenheljen fan 'e Demokratyske nominaasje, dy't sûnder Winfrey frijwol wis nei Hillary Clinton gien wie.
Priveelibben
Winfrey har priveefermogen waard yn 2000 rûsd op $800 miljoen, wêrmei't se de rykste Afro-Amerikaan fan 'e tweintichste iuw wie. Tsjin 2008 fertsjinne se $275 miljoen jiers, en anno 2014 is hja de iennichste Afro-Amerikaanske miljardêr, mei in fermogen fan boppe de $2,9 miljard. Mei har fermogen en har ynfloed wurdt hja no beskôge as de machtichste frou fan 'e wrâld.
Winfrey har haadresidinsje is op 't heden The Promised Land ("It Unhjitten Lân"), in bûtenpleats fan 17 km² yn it Kalifornyske Montecito. Dêrnjonken hat se ek in hûs yn Lavallette, yn Nij-Jersey; in appartemint yn Chicago; in bûten yn Fisher Island, yn Floarida; in skyhûs yn Telluride, yn Kolorado; in filla op it Hawaïaanske eilân Maui; en in hûs op it Karibyske Antigua. Har praatprogramma's wurde allegear opnommen yn Chicago, dat dêr hâldt hja in grut part fan it jier ta.
Op it mêd fan har leafdeslibben hie Winfrey yn 'e earste fyftjin jier fan har libben as folwoeksene yntime relaasjes mei ferskate manlju, mei dêrûnder in stikmannich dy't misbrûk makken fan it minderweardichheidskompleks dêr't se mei oanhelle rekke wie as gefolch fan 'e ynsest dy't se as bern ûndergien hie. Oan 'e universiteit yn Nashville mette se yn 1971 har earste echte leafde, William "Bubba" Taylor, mar har relaasje mei him rûn op 'e non doe't Winfrey yn 1976 in baan yn Baltimore oanbean krige, en Taylor net út Nashville wei woe. Yn 'e earste helte fan 'e jierren tachtich hie Winfrey ferskate minne relaasjes, wêrûnder ien mei in troude man dy't totaal net fan doel wie om by syn frou wei te gean, en twa oaren mei manlju dy't har oansetten ta it smoken fan crack. Yn 1986 krige se in fêste relaasje mei de publisist en ûndernimmer Stedman Graham, en Winfrey en hy binne hjoed oan 'e dei noch byinoar. Yn 1992 ferloofden se har, mar se binne nea troud.
Winfrey hat ek in tige yntime relaasje mei har bêste freondinne, Gayle King, de eardere presintatrise fan The Gayle King Show, dy't no redaktrise is foar O, The Oprah Magazine. Der geane oanhâldend geroften dat Winfrey en King in lesbyske relaasje ûnderhâlde soene, mar Winfrey hat soks nei it ryk der fabels ferwiisd troch te sizzen: "Ik haw frijwol alles ferteld dat ik te fertellen haw. Myn hiele hawwen en hâlden is bekend. En nòch tinke de minsken dat ik my sa skamje soe foar myn homoseksualiteit dat ik it net tajaan wolle soe? Kom no."
Filantropy
Njonken har eigentlike wurk besteget Oprah Winfrey ek in grut part fan har tiid oan goeddiedichheidsprojekten. Sa rjochte se yn 1998 Oprah's Angel Network op, in stifting dy't goeddiedige projekten en non-profitorganisaasjes oer de hiele wrâld finansjeel ûnderstipet. Yn 'e tolve jier fan syn bestean (de stifting waard yn 2010 opheft) helle Oprah's Angel Network $80 miljoen op foar goede doelen (wêrfan't $1 miljoen donearre waard troch de sjonger Jon Bon Jovi). Mei't Winfrey alle administrative kosten út eigen beurs betelle, gie dat jild foar de folle 100% nei de plakken dêr't it nedich wie. Fierders hat Winfrey yn 2004 yn it troch AIDS en seksueel geweld teheistere Súd-Afrika in famkesskoalle oprjochte, de Oprah Winfrey Leadership Academy for Girls, dêr't se fia in satellytferbining lesjout.
Los fan sokke programma's hat Winfrey har as persoan ek goederjousk toand. Sa skonk se $10 miljoen oan 'e húsfêsting fan 'e lju dy't yn 2005 foar de orkaan Katrina New Orleans ûntflechtsje moasten en jierrenlang net weromkoene om't har huzen ferwuostge wiene troch de mei de stoarm mank geande oerstreaming. Tsjin 2012 hie se 400 stúdzjebeurzen útkeard foar kânsearme studinten oan it Morehouse Kolleezje yn Atlanta. Dat jiers hie se yn totaal al $400 miljoen oan ûnderwiisprojekten útjûn. En yn 2013 joech se $12 miljoen oan it Nasjonaal Museum foar Afro-Amerikaanske Skiednis en Kultuer fan it Smithsonian Ynstitút yn Washington, D.C. Foar har filantropy krige Winfrey yn 2002 de Bob Hope Humanitarian Award, in eare-Emmy, en yn 2011 de Jean Hersholt Humanitarian Award, in eare-Oscar. Yn 2013 krige hja út 'e hannen fan presidint Barack Obama de Presidinsjele Frijheidsmedalje, de heechste Amerikaanske net-militêre ûnderskieding. Letter dat jier waard har troch de prestizjeuze Universiteit fan Harvard in earedoktoraat takend. Yn jannewaris 2018 waard Winfrey fierders foar har hiele karriêre de Cecil B. DeMille Award jûn, de oeuvrepriis fan 'e Golden Globes.
Monroe-piercing
In Monroe-piercing is in lippiercing dy't oan 'e lofterkant fan it gesicht troch de boppelippe oanbrocht wurdt, en bedoeld is om it ferneamde deaplakje fan aktrise Marilyn Monroe nei te bearen. Yn dizze piercing, dy't hast útslutend foarkomt by froulju, wurdt ornaris in stielen steafke droegen mei in rûn boltsje oan 'e beide úteinen, hoewol't guon minsken oan 'e bûtenkant it boltsje ferfange troch in sieraad mei in fûnkelstientsje. De Monroe-piercing wurdt gauris betize mei de saneamde Madonna-piercing (dy't it deaplakje fan sjongster Madonna neibeare moat), mar dy wurdt oan 'e rjochterkant fan it gesicht troch de boppelippe hinne oanbrocht. As men sawol in Monroe- as in Madonna-piercing hat, wurdt sprutsen fan in angelbite ("ingelbyt").
It meitsjen fan in Monroe-piercing kin in tige pynlike oangelegenheid wêze, mei't der yn dit diel fan it gesicht in protte senuwen gearkomme. Boppedat bestiet der in lyts, mar net te ferwaarleazgjen gefaar dat de boppelipslachier rekke wurdt. Daliks nei it piercen fan dit diel fan it gesicht sil it wang sterk opsette, mar dat lûkt rillegau wer fuort en de groedefoarming is minimaal. In Monroe-piercing moat nei it oanbringen goed skjinholden wurde, sawol oan 'e bûten- as oan 'e binnenkant, mei't dit soarte fan piercing maklik ûntstekt. Hoewol't piercers yn 'e regel in genêzingstiid fan 8 oant 12 wiken opjouwe, is in Monroe-piercing faak al mei 3 oant 6 wiken genêzen.
Krekt as by oare lip-, wang- en tongpiercings bringt in it sieraad dat troch in Monroe-piercing droegen wurdt faak bliuwende skea ta oan it gebit en kin it ek ta gefolch hawwe dat it toskfleis him weromlûkt dêr't dat oanhâldend mei it sieraad yn kontakt komt. Dêrtroch komme de toskhalzen bleat te lizzen dy't net troch glazuer tsjin oantaasting beskerme wurde.
Fjodorovskitsjerke (Jaroslavl)
De Fjodorovskitsjerke (Russysk: Фёдоровская церковь; de Tsjerke fan it Ikoan fan de Mem Gods) is in parochytsjerke yn de Russyske stêd Jaroslavl. Sûnt 1987 oant de konsekraasje fan de nije Untsliepeniskatedraal yn 2010 tsjinne de tsjerke as katedraal fan it bisdom Jaroslavl en Rostov. Tichteby de tsjerke steane de lytsere Nikolaas-Penskitsjerke en de resinte dooptsjerke fan Vladimir lyk oan de Apostels.
Skiednis
thumb|left|250px|De beide tsjerken yn 1880 Yn 1705 krige de Fjodorovskajatsjerke in houten fergulde ikonostase fan Vasili Komar and Stephan Voronoj in plak yn de tsjerke. De ikoanen foar de ikonostase waarden troch Ilarion Sevastjanov en Gûry Nikitinb oanbrocht, yn dy tiid de bêste ikoaneskilders. In fearnsiuw nei de bou waard de tsjerke fan binnen beskildere. De skilders Fjodr Fedorov en Fjodr Ignatjev skilderen in masterwurk fan sân rigen fresko's oer û.o. de ferhearliking fan de Mem Gods, de skiednis fan it Fjodorovskaja-ikoan fan de Mem Gods en de militêre oerwinnings dy't mei tank oan it ikoan behelle waarden.
Opfallend binne de ferhâldings tusken de hichte fan de tsjerke en de fiif koepels. De tsjerke is fjirtjin meter heech, wylst de sintrale sipel eksklúsyf it krús oant wol twaentweintich meter rikt. In soad omtinken by de bou fan de koepels gyng út nei de tamboeren, dy't ryk dekorearre binne.
Yn de Sovjet-perioade wiene de Fjodorovskajatsjerke en de Nikolaas-Penskitsjerke de iennige tsjerken fan de stêd dy't nea sletten waarden. Sadwaande bleaune net allinne de gebouwen, mar ek de ynterieurs en de ikonostases bewarre. Nei't de Uspensky-katedraal sletten en sloopt waard, krige de Fjodorovskytsjerke de status fan katedraal. Dy status duorre oant de konsekraasje fan de nije katedraal yn 2010.
Coast to Coast Video
Coast to Coast Video, yn 'e regel ôfkoarte ta Coast to Coast, is in Amerikaanske ûndernimming dy't him taleit op 'e produksje en distribúsje fan pornografyske films. It is by de Amerikaanske Keamer fan Keaphannel eins ynskreaun as R Enterprises, mar brûkt Coast to Coast Video as hannelsnamme. It bedriuw is fêstige oan West 39th Street, yn 'e wyk Manhattan, New York, en hat nei skatting in jierlikse omset fan $150.000, wêrmei't it ien fan 'e lytsere spilers yn 'e Amerikaanske pornoyndustry is.
Skiednis
Coast to Coast waard yn 1978 oprjochte troch Martin Rothstein as in eigen produksjestudio op it mêd fan pornografy njonken syn al besteande distribúsjebedriuw Model Distributors, dat ien fan 'e âldste distributeurs fan pornografyske films en tydskriften fan 'e Feriene Steaten wie. Oan 'e ein fan 'e jierren tachtich hie Coast to Coast him ûnder lieding fan produsint en regisseur David Christopher ûntjûn ta de op trije nei grutste pornografyske filmstudio fan 'e Feriene Steaten, mei treflik ferkeapjende searjes as Cheeks, Best Butte in the West, Kittens, Rainwoman en de oarspronklike Pussyman-rige.
Oaljefantsfûgels
De oaljefantsfûgels (Latynske namme: Aepyornithidae) hearre ta de klasse fan 'e fûgels (Aves), de ûnderklasse fan 'e moderne fûgels (Neornithes), de tuskenklasse fan 'e âldkakigen (Palaeognathae) en de rangleaze groepen fan 'e echte âldkakigen (Notopalaeognathae) en de nije rinfûgels (Novaeratitae). Hja foarmen de iennichste famylje fan it skift fan 'e oaljefantsfûgeleftigen (Aepyornithiformes). Oaljefantsûgels wiene ûnbidich grutte flechtleaze rinfûgels, dy't foarhinne lânseigen wiene op it grutte eilân Madagaskar, dat foar de Eastafrikaanske kust yn 'e Yndyske Oseaan leit. Hja stoaren wierskynlik yn 'e rin fan 'e santjinde of de achttjinde iuw út.
Taksonomy
De oaljefantsfûgels wiene it naust besibbe oan 'e folle lytsere kiwy-eftigen (Apterygiformes) fan Nij-Seelân, en net, sa't men fanwegen geografyske neite oannommen hawwe kinnen hie, oan 'e strúsfûgeleftigen (Struthioniformes) fan Afrika. Dit ferrassende feit suggerearret dat de rinfûgels har net al ûntjûn hawwe doe't der noch ien superkontinint (Gondwanalân) bestie (dat letter útinoar dreaun is sadat de hjoeddeiske wrâlddielen ûnstiene), mar dat se har oer de wrâld ferspraat hawwe moatte fia fleanende foarâlden, dy't neitiid los faninoar it fermogen om te fleanen ferlearen.
Oarsprong fan 'e namme
De namme 'oaljefantsfûgel' fynt syn oarsprong yn it ferslach dat de Fenesjaanske ûntdekkingsreizger Marco Polo yn 1298 skreau oer de rok, de reuseftige mytyske fûgel út it gebiet fan 'e Yndyske Oseaan. Hy murk dêrby op dat dizze earn-eftige fûgel klauwen hie dy't sa grut wiene dat er der wol in oaljefant mei gripe koe. Men fermoedet no dat de myten oer de rok fuortkommen binne út waarnimmings troch Arabyske seelju fan 'e grutte Madagaskarkroanearn (Stephanoaetus mahery), in subfossile soarte (útstoarn omtrint 1500) dy't besibbe wie oan 'e Afrikaanske kroanearn (Stephanoaetus coronatus).
Utstjerren
De oaljefantsfûgels fan Madagaskar stoaren rin fan 'e santjinde of de achttjinde iuw útstoaren. It eilân waard nei in lange perioade fan isolaasje tusken de trêde en de sechsde iuw kolonisearre troch de minske, frjemd genôch net fan it Afrikaanske fêstelân ôf, mar fanút de Eastyndyske Arsjipel, oare kant de Yndyske Oseaan. Neitiid kamen de oaljefantsfûgels yn grutte dielen fan Madagaskar wierskynlik binnen in pear iuwen al net mear foar troch oerbejaging en it stellen fan aaien troch de minske.
Lykwols makke Étienne de Flacourt, in Frânske gûverneur fan it eilân yn 1640-er en 1650-er jierren, yn syn geskriften melding fan in strúsfûgel-eftige fûgel dy't doedestiden noch altyd yn ôfhandige en net troch minsken bewenne kriten fan it eilân libbe. Men giet derfan út dat it hjirby gie om 'e lêste oerlibjende oaljefantsfûgels, en dat se yn dyselde snuorje oant mooglik santich jier letter útstoaren. De redens dêrfoar binne net bekend, mar saakkundigen fermoedzje dat minsklike aktiviteiten alteast yndirekt foar dat útstjerren ferantwurdlik wiene.
Beskriuwing
De grutste soarte oaljefantsfûgel wie Aepyornis maximus, mei in lingte fan mer as 3 m en in gewicht fan 350–500 kg. Dêrmei wie dat doedestiden de grutste libbene fûgel. Inkeld de folle eardere soarte Dromornis stirtoni, in fossyl út Austraalje, wie mooglik noch grutter. Ut opdolde bonken fan Aepyornis maximus binne folsleine skeletten gearstald. Ek binne der aaien fan dizze soarte fûn, dy't soms wol in omtrek fan mear as 1 m hawwe en in lingte fan 34 sm. Dat binne de grutste fûgelaaien dy't ea fûn binne, mei in gewicht fan sa'n 10 kg. De ynhâld fan sa'n aai is likernôch 160 kear grutter as dat fan in hinne-aai.
Legend Video
Legend Video is in Amerikaanske pornografyske filmstudio, dy't fêstige is yn Chatsworth, in wyk fan 'e stêd Los Angeles, yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Dizze ûndernimming hat 20 oant 50 wurknimmers en in jierlikse omset fan tusken de 500.000 en ien miljoen dollar.
Skiednis
Legend Video waard yn 1992 oprjochte, en wie yn 'e twadde helte fan 'e jierren njoggentich ien fan 'e meast toanoanjaande studio's yn 'e Amerikaanske pornoyndustry. By Legend wiene foaroansteande regisseurs yn 'e tsjinst, lykas Jerome Tanner, Lex Drill, Mark Wood en David Christopher, better bekend as 'Pussyman'. Dy brochten by Legend bekroande filmsearjes út, lykas Asian Assault, Ass Pounder en Lex Drill's The Art of Ass. Hoewol't it mei Legend sûnt de milenniumwiksel wat yn it neigean rekke is en de studio no ta de middenmoat rekkene wurde moat, is it noch altyd in goedrinnend bedriuw. Guon pornostjerren dy't by Legend Video grut waarden, binne Taylor Rain, Bridgette Kerkove en Briana Banks.
List fan planetoïden 21901-22000
Dit is in list fan planetoïden 21901-22000.
Genesis (band)
Genesis wie in rockgroep út it Feriene Keninkryk dy't yn 1967 oprjochte waard troch Peter Gabriel, Mike Rutherford, Tony Banks, Anthony Phillips en Chris Stewart. De groep makke yn de santiger jierren namme yn de avant-garde fan de popmuzyk mei dramatyk en swarte humor. Sjonger Peter Gabriel stapte op yn 1975 om oan syn solokarriêre te wurkjen. Drummer Phil Collins naam de sang oer. Under syn ynfloed smiet de band yn de tachtiger jierren it roer om mei mear tagonkliker wurk wat de band in soad hits oplevere. Yn 2000 gie de groep útinoar, mar yn 2006 en yn 2020 folgen twa reünys.
List fan planetoïden 22001-22100
Dit is in list fan planetoïden 22001-22100.
Penthouse Pet
In Penthouse Pet is in froulik neakenmodel dat in fotoreportaazje fan harsels meitsje lit en dêrmei yn it (ienris yn 'e moanne ferskinende) neakenblêd Penthouse stiet as de Pet fan 'e Moanne. Dêrmei binne Penthouse Pets de tsjinfuotters fan 'e Playmates fan it konkurrearjende neakenblêd Playboy.
Njonken Pets fan 'e Moanne steane der ornaris ek oare neakenmodellen yn 'e Penthouse dy't dy titel net drage. Oan 'e ein fan it jier wurdt der in Pet fan it Jier útkeazen, mar oars as dat by de Playboy Playmates it gefal is, kin it by Penthouse Pets ferskate jierren duorje nei harren earste fotoreportaazje as centerfold foar't se útornearre wurde as Pet fan it Jier.
Misdriuw
In misdriuw is yn it Nederlânske strafrjocht in relatyf swier strafber feit. Minder swiere strafbere feiten wurde oertrêdings neamd. Yn it deistich taalgebrûk wurden de termen "misdriuw", "oertrêding" en "strafber feit" nochal ris trochinoar helle: "misdriuw" en "oertrêding" wurde dan faak as synonym beskôge en yn it stee fan "strafber feit" brûkt.
Madonna-piercing
In Madonna-piercing is in lippiercing dy't oan 'e rjochterkant fan it gesicht troch de boppelippe oanbrocht wurdt, en bedoeld is om it ferneamde deaplakje fan sjongster Madonna nei te bearen. Yn dizze piercing, dy't hast útslutend foarkomt by froulju, wurdt ornaris in stielen steafke droegen mei in rûn boltsje oan 'e beide úteinen, hoewol't guon minsken oan 'e bûtenkant it boltsje ferfange troch in sieraad mei in fûnkelstientsje. De Madonna-piercing wurdt gauris betize mei de saneamde Monroe-piercing (dy't it deaplakje fan aktrise Marilyn Monroe neibeare moat), mar dy wurdt oan 'e lofterkant fan it gesicht troch de boppelippe hinne oanbrocht. As men sawol in Madonna- as in Monroe-piercing hat, wurdt sprutsen fan in angelbite ("ingelbyt").
It meitsjen fan in Madonna-piercing kin in tige pynlike oangelegenheid wêze, mei't der yn dit diel fan it gesicht in protte senuwen gearkomme. Boppedat bestiet der in lyts, mar net te ferwaarleazgjen gefaar dat de boppelipslachier rekke wurdt. Daliks nei it piercen fan dit diel fan it gesicht sil it wang sterk opsette, mar dat lûkt rillegau wer fuort en de groedefoarming is minimaal. In Madonna-piercing moat nei it oanbringen goed skjinholden wurde, sawol oan 'e bûten- as oan 'e binnenkant, mei't dit soarte fan piercing maklik ûntstekt. Hoewol't piercers yn 'e regel in genêzingstiid fan 8 oant 12 wiken opjouwe, is in Madonna-piercing faak al mei 3 oant 6 wiken genêzen.
Krekt as by oare lip-, wang- en tongpiercings bringt in it sieraad dat troch in Madonna-piercing droegen wurdt faak bliuwende skea ta oan it gebit en kin it ek ta gefolch hawwe dat it toskfleis him weromlûkt dêr't dat oanhâldend mei it sieraad yn kontakt komt. Dêrtroch komme de toskhalzen bleat te lizzen dy't net troch glazuer tsjin oantaasting beskerme wurde.
Ynternasjonaal Jongereinkongres
thumb|320px|Ynternasjonaal Jongereinkongres, 2015 It Ynternasjonaal Jongereinkongres, yn it Esperanto Internacia Junulara Kongreso of IJK, is ien fan de grutste jierlikse Esperanto-gearkomsten foar jongerein. Dizze gearkomste wurdt organisearre troch TEJO, elk jier yn in oar lân.
Metro (pornografyske filmstudio)
Metro of Metro Global, eins folút Metro Global Media, Inc. is in Amerikaanske ûndernimming dy't him taleit op 'e produksje en distribúsje fan pornografyske films en tydskriften en oare, oanbesibbe produkten. Dit bedriuw waard yn novimber 1987 oprjochte ûnder de namme South Pointe Enterprises. Metro operearret fia sân dochterûndernimmings en difyzjes dy't folslein yn eigendom fan 'e memme-ûndernimming binne:
Metro Studios
Metro Studios, fêstige yn Chatsworth, in wyk fan Los Angeles, is de eigentlike filmstudiopoat fan 'e ûndernimming, dy't pornografyske films fan spylfilmlingte produsearret, wêrûnder saneamde feature films (pornofilms mei in ferhaalline), gonzopornografy en fideokompilaasjes fan âlder materiaal dat earder yn oare foarmen útbrocht is. Metro Studios fiert it behear oer de eigenprodusearre films en keapet de auteursrjochten op fan wurken dy't troch trêden produsearre binne, om dy wurken dêrnei sels oan 'e man te bringen.
Under de films dêr't Metro de rjochten op hat, binne de Cal Vista-samling, de Amazing-kolleksje en de Taboo-rige. Yn it jier 2001 brocht Metro Studios 4 nije feature films út foar de pornobioskopen, 107 feature en gonzofideo's en 233 fideokompilaasjes fan âlder materiaal. Fan 1999 oant 2006 wurke Metro Studios nau gear mei New Frontier Media, in pornografysk satellyttillefyzjenetwurk dat op 'e kanalen The Erotic Network en The Extasy Network (TeN) 24 oeren deis pornografysk filmmateriaal útstjoerde.
Metro West
Metro West is ek fêstige yn Chatsworth. Dizze difyzje giet oer de fermeardering, ferpakking en opslach fan alle produksjes fan Metro Studios foarôfgeande oan distribúsje. Ek wurdt it ûntwerp fan alle omslaggen en reklame-uterings troch dit diel fan it bedriuw fersoarge. Dêrnjonken bewurkmasteret Metro West de distribúsje fan it materiaal yn 'e westlike helte fan 'e Feriene Steaten.
Metro East
Behalven dat Metro East de eigen produkten fan Metro leveret fia ynternet en oan seksshops en oare ferkeappunten, hat de ûndernimming ek distribúsje-oerienkomsten mei oare produsinten, sadat it ek films fan û.o. Vivid Entertainment, Wicked Pictures, VCA Pictures, Adam & Eve, Hustler Video en Private leverje kin. Fierders distribuëarret Metro East troch soartgelikense oerienkomsten ek seksboartersguod fan fabrikanten as Doc Johnson, California Exotic Novelties, Wet International en Topco Sales, en porno- en neakenblêden fan útjouwers as Playboy, Penthouse, Larry Flynt Publications en The Score Group.
Metro International
Metro International, dat fêstige is yn it Dútske Flensburg, yn Sleeswyk-Holstein, is de ynternasjonale distributeur foar de produkten fan Metro. Dêrby wurdt net inkeld oan klanten yn Jeropa levere, mar ek yn Súd-Amearika en Austraalje. Yn it fiskale jier 2000-2001 droech Metro International foar likernôch 3% by oan 'e totale omset fan Metro.
Amazing Media
Fia de dochterûndernimming Amazing Media jout Metro in ferskaat oan pornografyske en neakenfotografyske tydskriften út en distribuëarret dy fia gruthannels yn 'e Feriene Steaten sels en om utens. Dêrby giet it almeast om fotoreportaazjes op basis fan sekssênes út films dy't troch Metro Studios produsearre binne. Amazing Media jout yn totaal 24 fan sokke tydskriften út, dy't almeast ienris yn 'e twa moannen of ienris yn it fearnsjier publisearre wurde.
AmazingDirect.com
AmazingDirect.com is de ynternet- en postoarderpoat fan Metro, dêr't klanten streekrjocht de produkten fan it bedriuw oanskaffe kinne sûnder dat der in seksshop of oare foarm fan detailhannel tuskenyn sit. AmazingDirect hat in ynventaris fan likernôch 10.000 artikels op foarrie.
Tsjeppe Em, de Moolnersdochter fan Manchester
Tsjeppe Em, de Moolnersdochter fan Manchester, yn it Ingelsk: Fair Em, the Miller's Daughter of Manchester (gauris ôfkoarte ta Fair Em), is in Ingelsk toanielstik fan ûnbekend auteurskip út 'e Elizabetaanske Tiid. It is in komeedzje dy't skreaun wêze moat om 1590 hinne en omtrint dyselde tiid foar it earst publisearre waard (wannear persiis is ûnbekend). It stik waard op 'e nij útjûn yn 1631. Yn gjinien fan beide publikaasjes waard in skriuwer neamd, mar foar de bibleteek fan kening Karel II waard Tsjeppe Em mei twa oare stikken dy't ta de Shakespeariaanske apokrifa rekkene wurde, De Fleurige Duvel fan Edmonton en Musedoarus, ynbûn yn ien bân, mei as titel Shakespeare: Vol. I ("Shakespeare: Diel I").
Auteurskip
Hjoeddeiske saakkundigen wize de taskriuwing oan William Shakespeare lykwols sa goed as unanym fan 'e hân. Robert Greene, in toanielskriuwer oan wa't Tsjeppe Em troch Edward Phillips yn syn Theatrum Poetarum, út 1675, taskreaun waard, liket ek al gjin tige wierskynlike kandidaat, mei't Greene yn syn pamflet Farewell to Folly, út 1591, de gek hie mei de skriuwer fan Tsjeppe Em. It soe fansels kinne dat Greene in eksintryk gefoel foar humor hie, mar tsjintwurdich wurdt oangeande it auteurskip fan Tsjeppe Em it measte tocht oan Robert Wilson of Anthony Munday.
Ynhâld
Tsjeppe Em is basearre op in ballade mei as titel The Miller's Daughter of Manchester, dy't op 2 maart 1581 registrearre waard yn it Stationers' Register, de gesachhawwende útjouwerskatalogus fan dy tiid. Yn 'e haadferhaalline fan it toanielstik rekket Willem de Feroverder, de kening fan Ingelân, fereale op 'e ôfbylding fan in frou dy't de markys fan Lübeck by in toernoai op syn skyld draacht. It is de ferloofde fan Lübeck, de Sweedske prinsesse Marianna, dy't oan it Deenske hof gizele holden wurdt (te witten foar it goed gedrach fan har heit, de kening fan Sweden; soks wie yn 'e Midsiuwen in hiel gebrûklike praktyk om jin fan 'e trou fan jins fazallen te bewissigjen).
Willem de Feroverder reizget ynkognito nei it hof fan kening "Zweno" (Sweyn II fan Denemark) ta om it fanke libbensliif te sjen, mar as er har it hof begjint te meitsjen, docht bliken dat hja trou is oan har ferloofde, Lübeck. Zweno syn dochter Blanche, lykwols, rekket smoarfereale op 'e Ingelske kening, dat de beide froulju bemûskopje in plan dat derfoar soargje moat dat se allebeide krije wat se wolle: Marianna om gewurde litten te wurden, en Blanche om mei Willem te trouwen. Marianna beart dat se har wol troch Willem skake litte wol, en Willem foeget sa gau mooglik de die by it wurd troch mei in bewale jonkfrouwe út te naaien, wat him swierrichheden mei Zweno besoarget, dy't krekt as hy mient dat it om Marianna giet. Mar as de wale úteinlik optild wurdt, docht fansels bliken dat it Blanche is.
Caja Cazemier
thumbnail|Caja Cazemier Caja Cazemier (Spijkenisse, 5 septimber 1958) is in Nederlânske skriuwster fan berne- en jeugdboeken.
Biografy
Caja Cazemier groeide op yn Grins en wennet sûnt 1991 yn Ljouwert. Nei de middelbere skoalle studearre se Nederlânske taal- en letterkunde. Yn har stúdzje joech se in protte omtinken oan boeken foar de jeugd. Sy skreau in skripsje mei as titel: ''Gemengde gevoelens. Jeugdliteratuur voor meisjes in de puberteit''. Nei har stúdzje wurke Cazemier tolve jier as learares Nederlânsk. Sûnt 2002 besteget se al har tiid oan it skriuwen fan boeken en it jaan fan lêzings oer har boeken.
Cazemier skriuwt foar jongeren tusken de 11 en 16 jier. Har ferhalen geane frijwol allegear oer ûnderwerpen dêr't jongeren op dy âldens mei te krijen hawwe kinne: de brêgeklasse, fereale wêzen, seksualiteit, alkohol, drugs en gniisgas, online daten, sosjale media, depresje, útgeansgeweld, loverboys, online pesten, skieden âlden, rouferwurking, ensafierder. It binne realistyske ferhalen dy't sjen litte hoe't jongeren hjirmei omgeane. De ynspiraasjebronnen foar har psychologyske jeugdromans lizze faak yn de realiteit. By de Jonge Jury keazen de lêzers yn 2008 Vamp út ta it bêste jeugdboek foar 11 oant 16 jier. Neist fiksje skriuwt se ek se ek ynformative boeken. Fan 2002 ôf is se ferbûn oan Utjouwerij Ploegsma út Amsterdam en sûnt 2018 skriuwt sy ek foar Zwijsen. Yn 2021 wie se ghostwriter foar Skuldich dat utjûn waard by de AFUK. Goed 25 jier kombinearret Cazemier it skriuwen mei skoallebesites. Dêrneist is sy ek jongerencoach. Har debútboek Portret van Sanne waard yn 1992 presintearre op it Slauerhoff College yn Ljouwert. Yn 2000 kaam Bijna veertien út, dat hannelet oer in jonge dy't út it Westen nei Fryslân ferhuzet en wêr't er dan tsjinoan rint. Offline waard yn 2011 nominearre foar de priis fan de Jonge Jury. Knalhard krige de nominaasje yn 2012 foar de priis fan de Jonge Jury en is basearre op in gefal fan útgeansgeweld yn Frjentsjer. Yn 2012 waard Familiegeheim nominearre foar de Thea Beckmanpriis foar it bêste histoaryske jeugdboek. It boek Iets van mij waard nominearre foar de Jonge Jury yn 2013. Yn 2013 sette Ans Wallinga it boek Echt spel oer yn it Frysk. Tagelyk mei de Nederlânske útjefte kaam it ûnder de titel Foarstelling út as it aksjeboek yn it ramt fan de Moanne fan it Fryske boek. Cazemier waard foar dit boek ynspirearre troch in foarstelling fan de Jeugdteaterskoalle 'n Meeuw út Ljouwert. Keerzijde út 2014 hannelet oer Ypkje dy't yn 1891 te meitsjen kriget mei de seksuele mores fan dy tiid en twongen wurdt om fan Ljouwert nei Amsterdam te ferfarren. Dizze ferhaalline is skreaun troch Martine Letterie. Cazemier skriuwt oer Berber dy't yn 2013 ferhuzet fan Fryslân nei Amsterdam en te stellen hat mei de frije seksuele moraal, foar hoefier is der sprake fan frijheid? De libbens fan Berber en Ypkje reitsje inoar yn it boek. Yn 2015 waard Keerzijde nominearre foar de Thea Beckmanpriis foar it bêste histoaryske jeugdboek. Sky is the limit giet oer Sky dy't mei tsjinsin ferhuzet fan it fêstelân nei Flylân. Foar it boek Skuldich wie se de ghostwriter foar Jennifer de Vries yn it ramt fan it lêsbefoarderingsprojekt LêsNo fan de AFUK. It waard yn it Frysk oerset troch Ytsje Steen.