cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zane Grey
Ferstjerren
Hy hie by syn libben in oeuvre opboud fan mear as 90 boeken, mei dêrûnder mar leafst 67 westerns (ynkl. ferhalebondels), 12 angeldersboeken, 6 berneboeken, 5 histoaryske romans, 3 aventoereboeken, 3 sportboeken, 2 jachtboeken en 1 mainstream-roman. In oansjenlik diel dêrfan bestie út bestsellers, wat Grey ta ien fan 'e earste skriuwers fan 'e wrâld makke dy't troch harren skriuwwurk miljonêr waarden. Syn totale ferkeapsifers komme boppe de 40 miljoen út, al wie in grut part dêrfan postúm: doe't yn 'e 1940-er jierren de paperback útfûn waard, ekspodearren syn ferkeapsifers suver. Hoewol't Grey tiden hie dat der him gjin wurd út 'e pinne komme woe, en oaren dat er dei en nacht trochskreau, wied er oer it gehiel sjoen sa'n fruchtber auteur, dat syn útjouwer Harper & Brothers nei syn dea noch oant 1963 (24 jier lang) elts jier in nij boek fan him útbringe koe.
Yusuke Omi
(26 desimber 1946) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Hitachi.
Killergram
Killergram is in Britske pornografyske webside en filmstudio, dy't yn 2002 oprjochte waard en him sûnt ûntwikkele hat ta de meast foaroansteande ûndernimmings fan syn soarte yn it Feriene Keninkryk. Dit bedriuw is fêstige oan Colmore Row yn Birmingham en hat nei skatting in jierlikse omset fan $17,5 miljoen.
Skiednis
Killergram waard yn 2002 oprjochte troch Anjali Kara en Disanto, in troud pear dat al langer aktyf wie yn 'e Britske pornoyndustry. Behalven Killergram binne se ek eigners fan 'e labels Pornostatic en Adult Entertainment Studios. Killergram leit him benammen ta op syn webside op it ynternet en it produsearjen fan pornografyske ynhâld foar dy webside.
Anjali Kara is in Britsk pornoaktrise fan Yndiaask komôf, dy't yn mear as 45 pornofilms spile hat, mar tsjintwurdich mear efter de skermen aktyf is. Hja hat it deistich bestjoer fan Killergram, en docht de boekingen, kostúms en administraasje. Disanto is útfierend produsint fan alle sênes dy't opnommen wurde foar sawol Killergram as Pornostatic. Teffens fersoarget er de soundtracks dy't ûnder de sênes set wurde, en is er regisseur fan trochinoar seis pornofilms de moanne, dy't útbrocht wurde op dvd.
Keunstriden op de Olympyske Winterspullen 1932
De Olympyske Winterspullen 1932, ek wol de IIIe Olympiade neamd, waarden yn 1932 yn Lake Placid, de Feriene Steaten hâlden. Dat wie fan 4 febrewaris oant en mei 15 febrewaris. It keunstriden wie yn de Jack Shea Arena. It wie de earste kear dat it keunstriden hâlden waard yn in iishal.
Medaljespegel
De top-6 fan lannen dy't by it keunstriden medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen fan 1932.
Ein feste Burg ist unser Gott
Ein feste Burg ist unser Gott In sterke festing is ús God
Lied 401 fan it Lietboek foar de Tsjerken
Muzyk en tekst Maarten Luther
Oarstalige werjeftes Ein feste Burg ist unser Gott (In sterke fêsting is ús God) is ien fan Marten Luther's lieten. It liet waard oarspronklik (wierskynlik tusken 1527 en 1529) yn it Dútsk skreaun en is sûnt yn in soad talen oerset. De wurden fan it liet binne basearre op psalm 45 "God is ús in skûle en ferwar". It is ien fan de meast favorite lieten fan de protestanten en wurdt ek fakentiden as it striidliet fan de reformaasje neamd, om't it liet yn de 16e iuw bydroech oan de saak fan de protestanten. Tradisjoneel wurdt "In sterke fêsting"  altiten yn de wike fan of op de dei fan de reformaasje, 31 oktober, yn de protestanske tsjerken songen.
Skiednis
De âldste boarne fan it liet is it gesangenboek út 1531 fan Andreas Rauscher. It liet kaam ek yn it gesangenboek fan Joseph Klug foar, dat yn 1533 publisearre waard. Om't it boek in twadde printinge wie fan in net bewarre útjefte fan 1529, is it goed mooglik dat it liet ek al yn de earste útjefte stie. Ein feste Burg ist unser Gott stie mooglik ek yn it gesangenboek fan Hans Weiss út 1528, dat allyksa ferlern gyng.
It krekte tiidstip en de oanlieding fan en foar it skriuwen fan it liet is net bekend, in feilige tiidsspanne is de perioade tusken 1521 en 1530. Neffens in teory soe Luther it skreaun ha doe't de pest jimmeroan tichterby kaam. In oare teory beskôget it liet as in striidliet tsjin de Ottomaanske agresje (de Jeropeeske grutmachten moasten by de Slach fan Mohács yn Hongarije yn 1526 foar in tredde kear de wapens slypje tsjin it leger fan it Ottomaansje Ryk. De tredde hypoteze wol ha dat it liet krityk op de lju dy't harren fersetten tsjin in herfoarming fan de besteande tsjerke en neffens de opfettings fan Luther en syn oanhingers wegeren om nei it Wurd fan God te harkjen. Oanhingers fan de lêste teory ferwize nei it feit dat de protestanten op de Ryksdei fan Speyer yn 1529 al in godstsjinstige groepearring foarmen.
Neffens de tradysje liet de Sweedske kening Gustaaf Adolf yn de Tritichjierrige Kriich it spylje foar it leger ear't it de striid oangyng mei de tsjinstanner. Inkelde iuwen letter soe it liet ek de hymne wurde fan de earste sosjalistyske bewegings fan Sweden.
Benammen yn de 19e iuw ûntstie der yn de muzikale wrâld twifel oer de fraach oft Luther it liet skreaun en komponearre hie. Ut it meast resinte ûndersyk fan saakkundigen docht bliken dat Luther yndied de komponist wie en ek de wurden skreaun hat.
Whiteout (film út 2009)
Whiteout is in Amerikaansk-Frânsk-Kanadeeske skrillerfilm út 2009 ûnder rezjy fan Dominic Sena, mei yn 'e haadrollen Kate Beckinsale en Tom Skerritt. De titel ferwiist nei in white-out, in sniestoarm sa fûleindich dat men inkeld noch wyt sjocht. It ferhaal giet oer U.S. marshal Carrie Stetko, dy't stasjonearre is op in Amerikaanske basis op Antarktika. Yn 'e lêste dagen foar de ûntromming fan 'e basis yn tarieding op 'e Antarktyske winter wurdt fier fan alle bewenning it lyk fan in man fûn; hy blykt fermoarde te wêzen. Stetko moat der foar de ôfreis fan eltsenien efter sjen te kommen troch wa en wêrom. Whiteout krige oer it algemien negative resinsjes fan 'e filmkritisy en flopte yn 'e bioskopen.
Plot
Yn 'e hjoeddeistige tiid riedt it Amerikaanske Súdpoalstasjon Amundsen-Scott him ta op 'e Antarktyske winter, wannear't de waarsomstannichheden sa bar binne dat de basis in healjier lang fan 'e bûtenwrâld ôfsletten is. De kar is dus om no ôf te setten of in healjier langer te bliuwen. It grutste part fan 'e ûndersikers risselwearret om foartiid fuort, dat it is in drokte fan belang. Bykommend probleem is it neieroankommen fan in swiere stoarm, mei as gefolch dat de lêste flecht in wike foarúthelle wurde moat. U.S. marshal Carrie Stetko hat de ôfrûne twa jier yn Amundsen-Scott de Amerikaanske autoriteiten fertsjintwurdige. Se hat dy ôfhandige, isolearre post keazen nei't se by in operaasje yn Miami hast dearekke doe't har partner omkocht waard troch in drugsbaas en har ferrette. Mar se is fan doel om no foar de winter wer op hûs oan om in nij libben op te bouwen. Foarútrinnende dêrop hat se har ûntslach al yntsjinne by de United States Marshals Service.
Wylst se tariedings makket om oer twa dagen op it fleantúch nei hûs te stappen, kriget Stetko berjocht dat der op in ôfhandich plak op it Antarktyske lâniis, by Haworth Mesa, in lyk sjoen is troch in oerfleanend fleantúch. Sy, har freon, de âldere dokter John Fury, byneamd Doc, en piloat Delfy fleane dêr hinne om op ûndersyk út te gean. De deade blykt de geolooch Anton Weiss te wêzen, ien fan in groepke fan trije wittenskippers dy't op in hiel oar plak nei meteoriten yn it iis sochten. It is folslein ûndúdlik wat er op dit plak die, al liket er by in hege iiswand del knoffele of smiten te wêzen, mei't er dúdlik te pletter fallen is. Nei't se it stoflik omskot mei werom nommen hawwe nei Amundsen-Scott, ûntdekke Stetko en Doc by de lykskôging bewiis dat Weiss foarôfgeande oan syn fal fermoarde wurden is mei in iisbile.
In moard easket in ûndersyk troch de Amerikaanske federale autoriteiten, dat nea yn twa dagen ôfrûne wurde kin. Stetko lit yn har omgean en stjoer it lyk nei it gruttere Stasjon McMurdo, om sa foar te kommen dat se noch in winter op Antarktika trochbringe moat, mar se beslút úteinlik dat de saak har ferantwurdlikheid is en set dêrom it ûndersyk fuort. Dat spitst him foarearst ta op 'e beide oare geologen fan Weiss syn groepke: Mooney en Rubin. Stetko ûntfangt berjocht oer de radio fan Mooney; hy befynt him yn it Russyske Stasjon Vostok en freget Stetko om him dêre te moetsjen. Dat Stetko fljocht dêr mei Delfy hinne. Yn it spûkeftich lege (want al foar de winter evakuëarre) Vostok treft se Mooney oan, dy't yn it stjerren leit mei in trochsniene kiel. Sels wurdt se oanfallen troch in yn it swart klaaide man mei in sniemasker foar, dy't har tenei komt mei in iisbile.
Stetko wurdt twongen om sûnder wanten by in temperatuer fan –45 °C nei bûten te flechtsjen. As se sadwaande mei de bleate hannen it metaal fan in doarkruk oanreitsje moat om yn in oar gebou te kommen, friest de hûd fan ien fan har hannen oan it metaal fêst. Se skuort har los en rint dêrby in rare ferwûning op. Ienris binnen en mei de doar op 't slot, sadat se feilich is, falt se derhinne. As se wekker wurdt, hat Delfy har hân ferbûn. It docht bliken dat se selskip krigen hawwe fan Robert Pryce, in spesjaal agint fan 'e Feriene Naasjes, dy't klaaid is yn it swart. Hy seit dat er stjoerd is om't de moard op Weiss de earste moard ea op Antarktika is, in gebiet dat ta gjin inkel lân heart. De FN wolle tsjin eltse priis in diplomatyk ynsidint op Antarktika foarkomme.
Pryce riddenearret dat de trêde geolooch, Rubin, de moardner wêze moat, mar Stetko fertrout him net alhiel, mei't se him derfan fertinkt de man te wêzen dy't har oanfallen hat. Om't Pryce lykwols mear foech hat yn Antarktika as sysels hat se gjin oare kar as mei him gear te wurkjen. Delfy fljocht harren nei it kamp fan 'e trije geologen, dêr't se op ûndersyk útgeane op it plak dêr't de mannen it meast resint nei meteoriten socht hawwe. Stetko falt troch in besnijd gat yn it iis, dat nei it wrak fan in âld Sovjet-Russysk fleantúch liedt, sa'n fjouwer meter ûnder it iisoerflak. Pryce en Delfy jouwe harren by har. Yn it wrak treffe se de stiif beferzen stoflike omskotten fan trije bewekkers en twa piloaten oan, dy't omkommen binne by in fjoergefjocht. In metalen kiste liket resint iepenbrutsen te wêzen en seis metalene sylinders binne derúthelle. Pryce fermoedet dat der nukleêr wapenguod yn 'e kiste ferfierd waard.
Takeo Takahashi
(31 maaie 1947) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Furukawa Electric en Toshiba.
Whiteout (film út 2009)
Plot
As it troch de geologen dobbe gat yn it iis ynstoart, komme Stetko, Pryce en Delfy yn it fleantúchwrak fêst te sitten. Net ien dy't wit wêr't se binne en Stetko har satellyttillefoan hat hjir gjin berik. Pryce beslút it mei eksplosive ladings tariste ûntsnappingslûk yn it dak fan it fleantúch yn wurking te stellen foar't se omkomme fan 'e kjeld of troch soerstofgebrek. It lûk blaast in nij gat yn it iis, dat se brûke om út it wrak te kliuwen. Werom yn Amundsen-Scott lit Stetko har ferwûne hân ûndersykje troch Doc. De pink en ringfinger, dêr't de measte hûd fan ôfriten is, binne sterk troch befriezingsferskynsels oantaast en moatte amputearre wurde. Underwilens jout Sam Murphy, de kommandant fan Amundsen-Scott, yn ferbân mei de searjemoardner dy't noch altyd los omrint, befel ta de folsleine evakuaasje fan alle personiel fan 'e basis foar de winter.
Nei de operaasje wêrby't twa fan fingers amputearre binne, treft Stetko de trêde geolooch Rubin yn har kantoarke oan. Hy is alhiel oerémis en praat der yn it wylde wei yn om. Stetko begrypt út syn ferhaal dat hy en syn beide maten it fleantúchwrak fûnen en de sylinders meinommen hawwe, mar dat de moardner dy no hat. Wa't de moardner is, wurdt har net dúdlik foar't de eangst Rubin oermânsk wurdt en hy útnaait. Stetko set de efterfolging yn, mar foar't se him beskermje kin, wurdt Rubin mei in iisbile fermoarde troch deselde yn it swart klaaide oanfaller dy't Stetko earder tenei kommen is. Diskear huft se him lykwols mei in metalen snieskeppe bewusteleas ear't er ferdwine kin. De moardner blykt de Australyske biolooch en piloat Russell Haden te wêzen.
Mei Haden feilich opsletten yn it kasjot fan 'e basis, mar ûnder tiidsdruk troch de almar neieroankommende winterstoarm, trochsykje Stetko en Pryce de besittings fan 'e moardner om 'e nocht op 'e siik nei de seis sylinders. As Stetko weromkomt by it kasjot blykt Haden poater te wêzen. Se treft Delfy swierferwûne oan, mei't Haden him de kaaikes fan syn fleantúch ûntnadere hat. Stetko ropt Doc derby, dy't oer Delfy gear giet. It lêste fleantúch set ôf sûnder Stetko, Pryce, Delfy en Doc. Stetko en Pryce bejouwe har nei de hangaar fan it fleantúch fan Delfy, dêr't Haden harren lykwols oankommen sjocht. It waar is no sa min dat der dochs al net mear flein wurde kin, dat hy lit it fleantúch foar wat it is en bejout him tusken de mei touwen mei-inoar ferbûne gebouwen fan 'e basis. Dêr ûntstiet in kat-en-mûsspul tusken him en Stetko en Pryce. As Haden op in stuit op it punt stiet en deadzje Pryce, snijt Stetko syn mei de touwen ferbûne feilichheidskoarde troch, wêrnei't er troch de stoarmwyn fuortblaasd wurdt en de plasse ynslacht tsjin ien fan 'e pylders fan 'e basis oan.
Binnendoar blike de seis sylinders yn 'e tas fan Haden, dy't Pryce him ôfpakt hat, lykwols neat oars as snobbersguod te befetsjen. Stetko is derfan oertsjûge dat Haden net sels út it kasjot komme kinnen hat, mar dat er help hân hawwe moat. As se neitiid it frachtmanifest fan it lêste fleantúch neirint, ûntdekt se trije items dy't der wol op steane, mar net ynladen binne. It blike de lyksekken mei de stoflike omskotten fan 'e trije geologen te wêzen. As se de lyksekken iepenet, sjocht se dat de hechtings fan in âlde wûne fan Weiss itselde opfallende patroan hawwe as de hechtings fan har eigen amputearre fingers. Dat makket har erchtinkend, want Doc hie gjin inkele reden om in âlde wûne fan Weiss iepen te meitsjen. As se de hechtings trochknipt, fynt se seis pûdsjes mei in grut tal rouwe diamanten yn it lyk fan 'e geolooch.
Doc, dy't him dan by har jout, bekent dat hy mei Haden en de trije geologen in plan makke hie om 'e diamanten út it Sovjet-fleantúch út Antarktika te smokkeljen, mar Haden waard ynklauwerich en besleat dat er de geologen nearne mear foar nedich hie. Stetko is mismoedich oer wat se beskôget as it ferrie fan immen dy't se as har freon seach. Doc begrypt dat se syn misdieden net troch de fingers sjen kin, mar hy freget har oft it goed is oft er noch ienris nei it suderljocht sjocht, en as se dêrmei ynstimt, rint er sûnder jas de Antarktyske nacht yn om perfoarst dea te friezen.
Seis moannen letter hawwe Stetko, Pryce en in wer opbettere Delfy mei syn trijen de Antarktyske winter yn Amundsen-Scott útsitten. Stetko stjoert in e-mail nei de United States Marshals Service, wêryn't se har eardere ûntslach ynlûkt en freget om in nije post, by foarkar op in waarmere lokaasje.
Produksje
Whiteout is basearre op 'e koarte stripsearje mei deselde namme dy't Greg Rucka en Steve Lieber yn 1998 publisearren by útjouwerij Oni Press. De filmrjochten waarden yn novimber 1999 oankocht troch filmstudio Columbia Pictures, dy't in senario skriuwe liet troch Jon en Erich Hoeber. De strip hie twa froulike haadpersoanen, mar yn it senario waard it personaazje fan 'e FN-ûndersiker feroare yn in man, om't de studio ûnwis wie oft in skrillerfilm mei twa froulike haadpersoanen wol kommersjeel súksesfol wurde koe.
Nei't der in skoft fierders neat mei it projekt dien wie, waarden de filmrjochten yn novimber 2002 oernommen troch Universal Pictures. Reese Witherspoon waard oanlutsen om 'e rol fan Carrie Stetko te spyljen, mar tsjin maaie 2004 waard der noch altyd socht nei in gaadlike regisseur. Nei ferrin fan tiid giene de filmrjochten oer yn 'e hannen fan Dark Castle Entertainment, mei as gefolch dat Witherspoon, dy't in kontrakt mei Universal tekene hie, fan it projekt loskeppele waard. Hja waard letter ferfongen troch de Britske aktrise Kate Beckinsale.
De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Christopher Soos, en de filmmuzyk waard fersoarge troch John Frizzell. De opnamen setten op 5 maart 2007 útein yn 'e Kanadeeske provinsje Manitoba. Letter waard ek filme yn Montreal en oan 'e igge fan 'e Winnipegmar. It ferhaal fan 'e film spilet him foar it meastepart ôf yn in wite wrâld fan iis en sinneljocht, wat in ûngewoane oanpak foar in moardmystearje is. Sawol echte as sabeare snie waard by de opnamen brûkt. De opnamen waarden begjin july 2007 ôfrûne.
Distribúsje
De distribúsje fan Whiteout waard fersoarge troch Warner Bros. De film iepene op 11 septimber 2009 yn 'e Amerikaanske en Kanadeeske bioskopen en op 21 oktober yn dy yn Frankryk. Whiteout kaam op 19 jannewaris 2010 út op dvd en blu-ray.
Untfangst
Whiteout krige fan 'e filmkritisy oer it algemien negative resinsjes. Sa neamde Richard Roeper it yn 'e krante de Chicago Sun-Times in "formulemjittige skrillerfilm dy't as it derop oankomt net minder foarsisber of mear ynteressant is ienfâldichwei om't er spilet op it kâldste en meast isolearre plak op 'e Ierde." De webside Zap2it skreau: "De film beweecht him fuort as beferzen sjerp en lit dêrtroch it publyk eltse kear wer foarútrinne op 'e narrative ûntwikkelings."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Whiteout in tige leech goedkarringspersintaazje fan 7%, basearre op 113 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Kate Beckinsale is like leaflik as altyd en docht har bêst mei it materiaal [dat har jûn wurdt], mar in sieltôgjend tempo en in ûnynspirearre plot litte Whiteout yn 'e kjeld stean." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle de film in goedkarringspersintaazje fan 28%, basearre op 19 resinsjes.
Resultaat
Whiteout brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $10,3 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $7,6 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $17,8 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $35 miljoen betsjut dat in ferlies fan $17,2 miljoen, dêr't de marketingkosten noch by komme.
Daisy Ducati
Daisy Ducati (8 desimber 1989), is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2013. Neffens har offisjele opjefte is se 1.75 m lang, mei in gewicht fan 59 kg en kupmaat 33B.
Palm Springs (Kalifornje)
Palm Springs (Kawylla: Se-Khi; Serrano: Horqaniv) is in stêd yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje. It plak leit yn it woastinige binnenlân, eastlik fan San Bernardino. Palm Springs ûntstie as kueroard om in stikmannich waarmwetterboarnen hinne, en de pleatslike ekonomy moat it noch altyd foar it meastepart hawwe fan toerisme en rekreaasje. De stêd makket diel út fan 'e stêdekloft fan San Bernardino-Riverside. Neffens in offisjele skatting út 2018 hie Palm Springs doe goed 48.000 ynwenners.
Etymology
De namme fan Palm Springs wurdt ornaris ynterpretearre as ferwizend nei palmbeammen (Palm) by ien of mear waarmwetterboarnen (Springs). it is lykwols mooglik dat it eins ferwiist nei de palm fan in hân, mei't it gebiet oarspronklik yn it Spaansk oantsjut waard as la Palma de la Mono de Dios ("de Hânpalm Gods").
Geografy
Palm Springs leit yn 'e Coachelladelling fan Súd-Kalifornje, dy't diel útmakket fan 'e Sonoarawoastyn. De bedelte dêr't de stêd yn boud is, wurdt oan 'e noardkant besmoute troch it San Bernardinoberchtme, oan 'e eastkant troch it Lytse San Bernardinoberchtme, oan 'e súdkant troch it Santa Rosaberchtme en oan 'e westkant troch it San Jacintoberchtme. Palm Springs leit 89 km eastlik fan San Bernardino, 172 km eastlik fan Los Angeles, 198 km noardeastlik fan San Diego en 431 km westlik fan Phoenix (Arizona). De gemeente Palm Springs beslacht in oerflak fan 246 km² en is dêrmei yn geografysk opsjoch de grutste gemeente fan Riverside County.
Skiednis
Foarôfgeande oan 'e kolonisaasje fan Súdlik Kalifornje troch de blanken waard de Coachelladelling bewenne troch de Kawylla (Cahuilla), in Yndiaansk folk mei in Jûto-Azteekske taal dat him likernôch twatûzen jier lyn yn 'e krite nei wenjen sette. Hja holden winterdeis ta op it plak dêr't Palm Springs no leit, mar teagen by 't simmer nei de koelere Chinodelling. Hoewol't it gebiet yn namme al sûnt de sechstjinde iuw diel útmakke fan 'e Spaanske koloanje Nij-Spanje, lieten Spaanske ûntdekkingsreizgers de woastynkrite links lizze. Pas nei't Nij-Spanje yn 1821 ûnôfhinklik wurden wie ûnder de namme Meksiko, waard de Sonoarawoastyn foar it earst ferkend. José María Estudillo en José Romero wiene ynsafier bekend de earste blanken dy't de Coachelladelling oandiene, yn 1823.
Yn 1848 kaam de Coachelladelling troch it Ferdrach fan Guadalupe Hidalgo, dat in ein makke oan 'e Meksikaansk-Amerikaanske Oarloch, by de Feriene Steaten te hearren. De earste Amerikaan dy't him der nei wenjen sette, wie in Jack Summers, dy't fan 1862 ôf in halteplak eksploitearre oan 'e postkoetsrûte oer it Bradshaw Trail. Yn 1880 ferkocht in pleatslike Yndiaan, in Pedro Chino, by transaksjes fan twifelich alloai stikken grûn by de waarmwetterboarnen yn 'e Coachelladelling oan twa blanken, William Van Slyke en Mathew Bryne. Dyselden rjochten yn 'e mande mei in R.W. Porter de Palm City Land and Water Company op om 'e perselen troch te ferkeapjen oan blanke kolonisten. Dat wurdt oer it algemien beskôge as de stifting fan Palm Springs.
Yn 1876 waard fuortby it lettere Palm Springs it Agua Caliente Yndianereservaat oprjochte foar de restanten fan 'e pleatslike Kawylla-troep, dy't slim te lijen hân hie ûnder de sykten dy't de blanken meibrocht hiene, en teffens ûnder ferfolging troch de kolonisten. It reservaat bestie út perselen om-en-om yn 'e foarm fan in damboerd, dy't yn totaal 640 acres besloegen. De damboerdperselen dy't net ta it reservaat hearden, waarden oan 'e Southern Pacific Railroad taparte, by wize fan oantrún om in spoarline troch de Sonoarawoastyn hinne oan te lizzen.
Tsjin 1885, doe't John Guthrie McCallum, in abbekaat út San Francisco dy't himsels letter 'rjochter' neamde, lân by de waarmwetterboarnen begûn op te keapjen, wie de namme 'Palm Springs' al ynboargere rekke. De bredere krite kaam doe bekend te stean as de 'Palm Valley', en McCallum rjochte mei in trijetal sakepartners in bedriuw op dat er de Palm Valley Land and Water Company neamde. McCallum wie ta de Coachelladelling oanlutsen troch it drûge klimaat, mei't syn soan it oan 'e longen hie. Hy wie de earste dy't yn 'e delling yrrigaasje tapaste troch in kanaal oan te lizzen fan 'e rivier de Whitewater ôf, sadat er fruitbeammen op syn lân oanplantsje koe. Sawol de rispingen as de it yrrigaasjesysteem hiene te lijen ûnder oerstreamings yn it alderraarst wiete jier 1893, en dêrnei fan in drûchte dy't alve jier oanhold (1894-1905).
Yn 'e 1910-er jierren woeks Palm Springs út ta in kueroard foar de riken, dêr't fral lju kamen dy't baat hiene by it sykheljen fan drûge lucht. It earste hotel waard yn 1886 iepene troch dr. Welwood Murray, dy't letter botanikus waard. Dat hotel gie yn 1909 ticht, mar tsjin dy tiid wiene der al ferskate oaren iepengien. Yn 'e 1930-er jierren waard der in tennisbaan iepene en ek ferskate nachtklubs, yn 1936 folge troch it Plaza Shopping Center, it earste winkelsintrum fan Súdlik Kalifornje. Op 20 april 1938 krige Palm Springs stedsrjochten en waard it in gemeente dy't bestjoerlik los stie fan 'e county. Yn 'e Twadde Wrâldoarloch waard der by Palm Springs in militêr fleanfjild oanlein, dat letter útgroeie soe ta de Ynternasjonale Lofthaven fan Palm Springs. Fan 1988 oant 1992 wie sjonger Sonny Bono boargemaster fan Palm Springs.
Palm Springs hjoed de dei
Mei't de stêd fan âlds in kueroard wie, stipet de ekonomy fan Palm Springs ek tsjintwurdich noch yn hege mjitte op toerisme en rekreaasje. Wat dat lêste oangiet, kin der yn en om 'e stêd hinne dien wurde oan golf, swimmen, tennis, mountainbiken, kuierjen en hynsteriden. Dêrnjonken is it in populêr oerwinteringsplak foar begoedige pensionado's út 'e kâldere dielen fan 'e Feriene Steaten: fan novimber oant maart hat Palm Springs trije kear safolle ynwenners as oars. De stêd stiet bekend om syn arsjitektuer, dy't foar in grut part ta de mid-century modern-styl heart.
Dingen om te besjen en te dwaan yn Palm Springs binne û.m. it Agua Caliente Kultuermuseum, mei in kolleksje dy't omtinken skinkt oan 'e kultuer fan 'e pleatslike Yndiaanske befolking; it Club Skirts Dinah Shore Weekend dat yn maart holden wurdt en neffens de organisaasje it grutste feest foar lesbiënnes yn 'e wrâld wêze soe; it Ynternasjonaal Filmfestival fan Palm Springs, dat yn jannewaris holden wurdt en oandacht jout oan bûtenlânske lange films en dokumintêres en Amerikaanske ûnôfhinklike films; en it Ynternasjonaal Festival foar Koarte Films fan Palm Springs, dat yn juny organisearre wurdt en omtinken jout oan koarte films.
Demografy
Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Palm Springs yn 2018 in befolking fan 48.375 minsken. De befolkingstichtens bedroech 196,6 minsken de km². Yn 1940 hie Palm Springs noch mar 3.400 ynwenners. Dat oantal gie fia 7.700 yn 1950, 13.500 yn 1960, 21.000 yn 1970 en 32.000 yn 1980 omheech nei goed 40.000 minsken yn 1990. Sûnt is de befolkingsgroei fan Palm Springs beheinder west as earder.
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Palm Springs 26,5% âlder as 65 jier en 13,7% jonger as 18 jier. Fierders bestie 44,0% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst yn 'e perioade 2009-2013 18,2% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe. Palm Springs hat ien fan 'e heechste konsintraasjes homo's en lesbiënnes fan 'e Feriene Steaten, te witten: 10,1% fan 'e befolking (2010).
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 63,6% blanken; 25,3% Latino's; 4,4% Aziaten; 4,4% swarten; 1,0% Yndianen; 0,2% Polyneziërs, Melaneziërs en Mikroneziërs; 1,1% oaren of fan mingd etnysk komôf.
De measte Yndianen yn Palm Springs binne etnyske Kawylla (Cahuilla), wêrfan't de federaal erkende Agua Caliente Troep fan Kawylla Yndianen in federaal Yndianereservaat hat. Dat Agua Caliente Yndianereservaat beslacht yn totaal 130 km², wêrfan't 27 km² binnen de beboude kom fan Palm Springs leit. Dat makket de Agua Caliente Troep mei 410 leden (teljier: 2010) ien fan 'e grutste grûnbesitters yn 'e stêd.
Klimaat
Palm Springs hat in hjit woastynklimaat, mei gleonhjitte simmers en tige mylde oant sels waarme winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 42,3 °C, en yn desimber, de kâldste moanne, is dat 20,7 °C. Rekôrtemperatueren wiene 51 °C op 28 en 29 july 1995 en –7 °C op 22 jannewaris 1937. Palm Springs kriget jiers trochinoar mar 126 mm delslach en hat mear as 300 dagen mei sinneskyn yn it jier.
Saratov
De stêd leit oan de rjochter kant fan it Wolgograd-opslachmar fan de Wolga, mei oan de oare kant fan de rivier de mûning fan de rivier Saratovka en de stêd Engels. De ôfstân is 389 km fan Volgograd, 442 km van Samara en 858 km súdeastlik fan de haadstêd Moskou.
Skiednis
De namme fan de stêd is ôflaat fan de Tataarske wurden Sari Tau, itjinge "giele berch" betsjut. De stêd waard yn 1590 stifte troch Ivan de Ferskriklike as fort om de hannelsrûte oer de Wolga feilich te stellen.
De geunstige lizzing fan de stêd op it plak dêr't de lânrûte fan de Wolga nei Moskou op it koartst is makke fan Saratov in wichtich sintrum foar de oerslach fan fisk en sâlt. thumb|left|250px| De [[Trije-ienheidskatedraal (Saratov)|Trije-ienheidskatedraal is boud yn de styl fan de Moskouse barok yn de jierren 1689-1695 ]] Katarina de Grutte makke mei in dekreet yn 1762 in ein oan it ferfolgjen fan âldleauwigen en se mochten harren yn it Wolga-gebiet nei wenjen sette. Ek noege se yn 1763 bûtenlanners, benammen Dútsers, út om harren nei wenjen te setten om de nije gebieten (it saneamde Novorussia; Nij-Ruslân) dy't troch de Russisch-Turkske oarloggen oan it Russyske Ryk tafoelen te kolonisearjen. De saneamde Wolgadútsers lieten harren ynfloed op de arsjitektuer efter. Se kamen tusken 1763 oant 1767 oarspronklik benammen út Beieren, Baden, Hessen, de Palts en it Rynlân. Yn it Russyske Ryk krigen de Dútsers geunstige betingsten en in bysûndere politike status, lykas selsbestjoer, it brûken fan it Dútsk as amtlike taal en frijstelling fan militêre tsjinst. Fan de twadde helte fan de 18e iuw oant harren deportaasjes yn de Twadde Wrâldkriich wenne der in grutte mienskip Wolgadútsers yn Saratov, dy't in grutte bydrage levere oan it ûnderwiis, de wittenskip, de yndustrialisaasje en it kulturele libben yn 'e stêd.
Ta neitins oan de oerwinning op Napoleon yn 1812 waard yn it sintrum fan de stêd de monumintale Aleksander Nevski-tsjerke boud (yn 1932-1938 ferneatige). Yn 1813 waarden Frânske kriichsfinzenen nei Saratov ferballe. Se krigen in funksje by de publike wurken fan de stêd, lykas de bou fan damen en it oanlizzen fan parken. In soad Frânsen namen de russyske nasjonaliteit oan en bleaune yn Saratov. Se iepenen ambachtlike bedriuwen en oaren fûnen wurk as learkrêft yn russyske hûshâldings of ûnderwiisynstellings.
Yn de 19e iuw waard de stêd trije kear troffen troch in útbraak fan goalera. Dy fan 1830 duorre mear as in moanne en easke wol 10.000 slachtoffers.
De Wolga makke van Saratov in wichtige haven en it tal ynwenners naam ta, wylst ek it oansjen fan de stêd feroare. Tige wichtich foar de ûntwikkeling wie de oanlis fan it spoar Tambov-Saratov fanôf july 1871, dy't de stêd ferbûn mei it spoarnet fan it lân en Saratov oer it spoar tagong joech ta de havens fan de Eastsee, Moskou en Sint-Petersburch. It wie de tiid dat de yndustrialisaasje in grutte flecht naam. Saratov bleau oant it ein fan de jierren 1920 de grutste fan de Wolga-stêden en offisjeus waard it de haadstêd fan de Wolga-regio neamd.
Yn de Twadde Wrâldkriich ferhûzen in soad fabriken en militêre opliedingen út it westen fan it lân nei it easten. Ek Saratov wie ien fan de nije fêstigingsplakken. Oant 1990 bleau Saratov in sletten stêd fanwegen it grutte tal bedriuwen yn de stêd dy't foar de definsje wurken. De Sovjet-Uny hie der foar de bou fan fleantugen in grutte loftfeartfabryk. In soad ûndernimmings fan Saratov fierden letter ek wurk út foar it Sovjet-romtefeartprogramma. Nei de ynfal fan de it Tredde Ryk yn juny 1941 beskuldige Jozef Stalin de Wolgadútsers kollektyf fan kollaboraasje en liet se nei Sibearje en Sintraal-Aazje deportearre om se dêr yn wurkkampen ûnder te bringen, wêrby't tûzenen ferstoaren. Oan it begjin fan de jierren 1980 binne in soad Wolgadútsers dy't it oerlibbe hiene emigrearre nei Dútslân.
Tegearre mei Engels en oare plakken foarmet Saratov in stêdekloft fan 1,15 - 1,2 miljoen minsken. Der binne útstellen om Saratov en Engels gear te foegjen ta ien miljoenenstêd.
Befolking
Saratov is in stêd op it krúspunt fan in soad kultueren en leit by de grins fan Europa en Aazje. Yn 2010 hie de befolking de folgjende gearstalling:
Stedsyndieling
Saratov is it bestjoerssintrum fan it oblast Saratov. Wylst it oblast Saratov is ferdield yn 38 rajons, is de stêd sels ûnderferdield yn seis stedsdielen, dy't ek rajons neamd wurde.
It besjen wurdich
Saratov is in wichtich kultureel sintrum oan de Wolga. De binnenstêd is tige pittoresk en der binne in soad gebouwen út ferskillende tiidrekken te sjen. Moaie foarbylden fan Jugendstil-arsjitektuer, lykas de Villa Reinike dy't de arsjitekt Fjodor Sjechtel yn 1912 bouwe liet, binne oeral te sjen. In tige moaie tsjerke is de oan it begjin fan de 20e iuw boude Tsjerke fan it ikoan fan de Mem Gods. Ek de muoite wurdich is in autorit oer de trije kilometer lange âlde Wolgabrêge, dy't it sintrum fan de stêd ferbynt mei de oan de oare kant fan de Wolga lizzende stêd Engels.
Ien fan de grutste attraksjes yn de stêd is it op 29 july 1885 iepene Radisjtsjev-Keunstmuseum mei mear as 16.000 útstalde saken. It museum waard troch Aleksej Bogoljûbov (1824–1896), de pakesizzer fan Aleksandr Radisjtsjev, stifte. It is ien fan de grutste musea foar russyske keunst fan de wrâld.
It Folkekundich Museum is yn 1886 stifte en hat in grutte samling dat is ûnderbrocht yn in klassisistyske gebou.
De Opera fan Saratov hat in ynternasjonale namme. It gebou hat in unike arsjitektuer en datearret út 1803.
Ien fan de âldste teäters fan Ruslân stiet yn Saratov en waard yn 1803 stifte. It Drama-Teäter is sûnt 2009 ûnderborcht yn in modern gebou.
Arthur C. Clarke Award
De Arthur C. Clarke Award is in Britske literatuerpriis dy't elts jier útrikt wurdt oan 'e skriuwer fan 'e as bêste beoardiele science fiction-roman dy't yn it foargeande jier foar it earst yn Grut-Brittanje publisearre is (it komt dus foar dat sokke romans al earder yn oare lannen útjûn binne). De priis is ferneamd nei de Britske auteur Arthur C. Clarke (1917-2008), dy't yn 1987 in skinking die dêr't de priis mei oprjochte wurde koe.
De winners wurde keazen troch in faksjuery besteande út leden fan 'e British Science Fiction Association, de Science Fiction Foundation en it Sci-Fi-London-filmfestival. Oan 'e priis is in boekesteun mei in gravearre ynskripsje en in bedrach yn Britske pûnen ferbûn dat oerienkomt mei it jier (dus bgl. £2014 yn it jier 2014). De Arthur C. Clarke Award wurdt wol beskôge as de wichtichste en meast prestizjeuze Britske priis op it mêd fan science fiction. Foar in folsleine list mei winners en nominearden, sjoch op dizze side, op 'e Ingelske Wikipedy.
Neil, greve fan Carrick
Neil fan Carrick, greve fan Carrick (Ingelsk: Neil of Carrick; Skotsk-Gaelysk: Nìall a' Charraig; Kastiel fan Turnberry (Skotlân), 12?? – dêre?, 1256), wie in Midsiuwsk Skotsk ealman en de twadde dy't de titel fan mormaer (of greve) fan Carrick droech. Hy wie de pake oan memmekant fan 'e ferneamde Skotske frijheidsstrider en kening Robert de Bruce.
Libben
It is ûnbekend wannear't Neil berne waard, mar nei alle gedachten wie syn berteplak it Kastiel fan Turnberry, de residinsje fan 'e greven fan Carrick. Hy kaam út in âld Gaelysk laach, al is net oerlevere waard syn âlden wiene. Mei't er de opfolger wie fan Duncan, greve fan Carrick, waard foarhinne ornaris oannommen dat er dy syn soan wie. Yn 2005 oppenearre de foaroansteande Skotske skiedkundige G.W.S. Barrow lykwols de teory dat er Duncan syn pakesizzer wie, en dat er de soan wie fan Nikolaas (of Cailean) fan Carrick by de dochter fan Neil Ruadh O'Neill, de kening fan Tyrone.
Hoe dan ek, yn 1250 waard Neil greve fan Carrick. Hy kocht de oanspraken dy't syn omkesizzer Lachlan en dy syn neikommelingen op it greefskip Carrick hiene, ôf mei in jefte, dy't er befêstigje liet troch kening Aleksander III fan Skotlân. Dêrmei bewissige Neil dat der gjin strideraasjes oer syn opfolging ûntstean soene as er sûnder manlike opfolgers komme mocht te ferstjerren. Ut syn houlik mei Margareta Stewart waarden yndie inkeld fjouwer of mooglik fiif dochters berne. Sadwaande waard Neil by syn ferstjerren, yn 1256, opfolge troch syn âldste dochter, Marjorie. Dyselde troude letter mei Robert fan Bruce, 6e hear fan Annandale, mei wa't hja alve bern krige, wêrûnder de Skotske frijheidsstrider en kening Robert de Bruce.
Venus Award
De Venus Awards binne in groep Jeropeeske prizen dy't ienris yn it jier takend wurde foar de bêste pornografyske films. Dizze prizen wurde útrikt op 'e Venus Berlin-erotykfakbeurs yn 'e Dútske haadstêd Berlyn. De earste útrikking fûn plak yn 1994 yn in stik as tritich kategoryen. Yn 'e jierren 2005-2009 waarden ynstee fan 'e Venus Awards de eLine Awards of Eroticline Awards útrikt. Yn 2010 kaam de Venus Award werom. Under de pornoaktrises dy't alris in Venus Award wûn hawwe, binne Sarah Young, Tanya Russof, Tanya Hansen, Gina Wild, Tera Patrick, Katsuni en Jesse Jane.
Stephanie Au
Stephanie Au (Mandarynsk Sineesk (tradisjoneel): 歐鎧淳; Kantoneesk (jyutping): au1 hoi2 seon4; Hongkong, 30 maaie 1992) is in Hongkongsk swimster.
Komôf en oplieding
Au waard yn 1992 berne yn Hongkong. Se folge in oplieding oan 'e Universiteit fan Kalifornje, Berkeley, yn 'e Feriene Steaten, dêr't se yn 2014 ôfstudearre mei in bachelortitel yn ekonomy en miljeubelied. Au is fierders in winneresse fan 'e 24e Hongkongske Prizen foar Treflike Studinten.
Sportkarriêre
Op it mêd fan swimmen hat Au har spesjalisearre yn 'e ûnderdielen frije slach en rêchslach. Se is (anno 2016) de Hongkongske rekôrhâldster op 'e lange baan (50 m) op 'e 200 m, 400 m, 800 m en 1.500 m frije slach, de 4×100 m wikselslachestafette en teffens de Hongkongske rekôrhâldster op 'e koarte baan (25 m) op 'e 400 m, 800 m en 1.500 m frije slach, de 4×100 m wikselslachestafette en de 4×100 m frije-slachestafette.
Au fertsjintwurdige Hongkong fierders op 'e Olympyske Spullen fan 2008, yn Peking, op 'e Olympyske Spullen fan 2012, yn Londen, en op 'e Olympyske Spullen fan 2016, yn Rio de Janeiro. By yntocht fan 'e atleten ûnder de iepeningsseremoanje fan 'e Spullen fan Rio, op 5 augustus 2016, droech Au de flagge fan Hongkong.
Pamela Brown (sjoernaliste)
Pamela Brown (folút: Pamela Ashley Brown; Lexington (Kentucky), 29 novimber 1983) is in Amerikaansk ferslachjouster, nijslêzeresse en sjoernaliste. Hja komt út in famylje fan politisy, mar hat sels foar in karriêre yn 'e sjoernalistyk keazen. Brown hat fral bekendheid krigen as ferslachjouster foar CNN USA en CNN International mei as spesjalisme nijsberjochten oer misdriuwen en rjochtsaken.
Jonkheid en oplieding
Brown waard yn 1983 berne yn Lexington, yn 'e Amerikaanske steat Kentucky. Hja is de dochter fan 'e sakeman en eardere gûverneur fan Kentucky John Y. Brown jr. en dy syn frou, de ûndernimster en eardere Miss America Phyllis George. Fierders is Brown in pakesizzer fan politikus John Y. Brown sr. en de healsuster fan 'e eardere steatssiktaris fan Kentucky John Y. Brown III.
Hja is ferneamd nei har muoike Pamela Brown, dy't yn 1970 mei 28 jier yn 'e mande mei har man Rod Anderson en ballonfarder Malcolm Brighton omkaam by in tragysk ûngelok wylst se besochten de Atlantyske Oseaan oer te stekken mei in hjitte-luchtballon. Brown folge de middelbere skoalle yn Lexington, en behelle neitiid in bachelortitel yn tillefyzjesjoernalistyk oan 'e Universiteit fan Noard-Karolina te Chapel Hill. Yn har studintetiid wie se in ferslachjouster foar de universiteitskrante Carolina Week.
Karriêre
Brown sette mei har karriêre útein by de lokale tillefyzjestjoerder WJLA-TV yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C., dy't ferbûn is mei de nasjonale stjoerder ABC. Dêr begûn se as ferslachjouster, mar klom al rillegau op ta nijslêzeresse op 'e sneintejûnen. Se die by WJLA û.m. ferslach fan 'e orkaan Sandy, in ûntspoaring yn 'e Washingtonske metro en de Amerikaanske sniestoarm fan 2010. Fierders waard se yn 2010 útstjoerd nei Haïty doe't dat lân troffen wie troch in swiere ierdbeving. Letter kearde se op eigen manneboet werom om ferslach te dwaan fan 'e weropbou yn 'e haadstêd Port-au-Prince en omkriten.
Yn 2013 stapte Brown oer nei de nijsstjoerder CNN, dêr't se yn 't earstoan as algemien ferslachjouster berjochte oer û.m. de terroristyske oanslach op de Maraton fan Boston, de ferwuostging fan dielen fan Oklahoma troch tornado's, de oanslach op 'e redaksje fan it Paryske tydskrift Charlie Hebdo en it ûndersyk nei it delstoarten fan Germanwings-flecht 9525 yn 'e Alpen. Dêropta bestege Brown in protte tiid oan it meitsjen fan reportaazjes oer frouljushannel, twongen prostitúsje en moderne slavernij.
Letter spesjalisearre Brown har yn ferslachjouwing oer misdriuwen en rjochtsaken yn ferbân mei it Amerikaansk Ministearje fan Justysje en it Amerikaansk Heechgerjochtshôf. Dêrta is har útfalsbasis it CNN-kantoar yn Washington, D.C. Oer ûnderwerpen op dat terrein berjochtet hja geregeldwei op sawol de Amerikaanske nasjonale fariant fan CNN, CNN USA, as de ynternasjonale nijsstjoerder CNN International.
Daylight (film út 1996)
Daylight is in Amerikaanske rampefilm út 1996 ûnder rezjy fan Rob Cohen, mei yn 'e haadrollen Sylvester Stallone en Amy Brenneman. De titel betsjut "Deiljocht". It ferhaal giet oer it ynstoarten fan in tunnel dy't by New York ûnder de rivier de Hudson trochrint, mei as gefolch dat in groep reizgers, besteande út alderhanne slach folk, ûndergrûnsk ûnder de rivier fêst komme te sitten. Oan rêdingswurker Kit Latura (Stallone) de taak om harren te libben en wol út it tsjuster wei nei deiljocht ta te lieden. Daylight krige fan 'e filmkritisy oer it algemien negative resinsjes, mar yn 'e bioskopen die de film it hiel ridlik.
Plot
De behearders fan 'e tunnel, by wa't Latura him neitiid meldt, wolle wól nei him harkje, en syn âlde maat Frank Craft, dy't nei it omkommen fan Wilson de lieding oer de EMS hat, freget Latura om yn 'e tunnel te gean om nei oerlibbenen te sykjen. Dat kin inkeld fia de fentilaasjeskachten, dêr't fjouwer reuseftige fentilators lucht yn 'e tunnel blaze. De fentilators kinne inkeld in heale minút útset wurde en dêrnei net wer, dat it wurdt in toer om dêr hielhûds lâns te kommen. It is boppedat útsletten dat de eventuele oerlibbenen dêrlâns út 'e tunnel helle wurde kinne. Mei keunst en fleanwurk slagget it Latura om mei gefaar foar eigen libben by de fentilators lâns te kommen, wêrnei't er it oan beide kanten troch in ynstoarting ynsletten stik fan 'e tunnel wit te berikken. Dêr ûntdekt er tolve oerlibbenen: it gesin Crighton, de Trillings mei harren hûn, de fjouwer jeugdkriminelen, Roy Nord, Madelyn Thompson en in swarte tolgarder dy't George Tyrell hjit.
Underwilens hat Nord him as lieder fan 'e groep oerlibbenen opwurpen, en hy is derfan oertsjûge dat er in útwei fine kin fia de skacht healwei de rivier. Latura besiket him te warskôgjen, mar Nord wol net nei him harkje. Koart dêrnei stoart de skacht hielendal yn, wêrby't Nord en Kadeem, ien fan 'e kriminelen, omkomme. As it rivierwetter de tunnel begjint binnen te lekken, bringt Latura mei help fan Madelyn in springstoflading oan om in nije ynstoarting te feroarsaakjen, dy't it lek stopje moat.
Underwilens hawwe de autoriteiten al inkele oeren gjin teken fan libben út 'e tunnel mear opfongen, dat de arrogante frou London, in pommerant fan it gemeentebestjoer, nimt tsjin 'e útdruklike rie yn fan Frank Kraft en haad fan tunnelbehear Norman Bassett it beslút om mei swier materieel de ynstoarting oan 'e New Yorkske kant fan 'e tunnel út te graven. Dêrby giet se foarby oan 'e grutte kâns dat soks fierderop yn 'e tunnel nije ynstoartings feroarsaakje sil dy't eventuele oerlibbenen fataal wurde kinne. As Tyrell poalshichte nimt oan 'e New Yorkske útein fan 'e tunnel, komt er sadwaande by in nije ynstoarting fêst te sitten ûnder in kantele auto. Latura en de oare oerlibbenen witte him mei feriene krêften te befrijen, mar it docht bliken dat Tyrell de nekke brutsen hat.
Neitiid begjint der wer wetter yn 'e tunnel te rinnen, eat dat feroarsake wurdt trochdat der troch it graafwurk oan 'e New Yorkske kant lucht ûntsnapt, wat de luchtdruk yn 'e tunnel ferminderet dy't foartiid it wetter bûten hold. Foar't er de tunnel yngien is, hat Latura in makette fan 'e tunnel bestudearre; dêrop stiene ek sydromten fan 'e tunnel oanjûn, dêr't de arbeiders dy't yn 'e 1910-er jierren de tunnel groeven, ieten en sliepten. De tagong ta dy sydromten is letter ôfsletten, mar Tyrell fertelt dat men der by ien fan 'e tolhúskes yn 'e tunnel noch yn komme kin. It tolhúske stiet no ûnder wetter, dat de iennichste manear om yn 'e sydromte te kommen, is troch in stik ûnder wetter te swimmen. Latura giet op ûndersyk út en ûntdekt in lytse kapel mei in alter en in Jezusbyld.
Oplieding
In oplieding is in ûnderwiisprogramma dat ynrjochte is om 'e nedige kennis en feardichheden foar in berop of bedriuw oer te bringen fan 'e learaar op 'e learlingen of studinten. Dêrby giet it frijwol altyd om programma's dy't ta it heger of middelber ûnderwiis hearre; it is hiel seldsum dat der foar it leger ûnderwiis fan in oplieding sprutsen wurdt. Faak is de namme fan 'e oplieding gelikens oan it berop dêr't foar oplaat wurdt. In oplieding kin opboud wêze út ferskate kursussen of fakken, dy't elts in ôfsûnderlike tematyk besprekke en wêrfoar't faak ek ôfsûnderlike eksamens ôflein wurde moatte. In oplieding wurdt ornaris ôfsletten mei in attest, diploma of tsjûchskrift yn 'e foarm fan in offisjeel sertifikaat. De kwaliteit fan opliedings yn it heger ûnderwiis wurdt sûnt 2005 yn Nederlân en Flaanderen kontrolearre troch de Nederlânsk-Flaamske Akkreditaasje-organisaasje (NVA).
Daylight (film út 1996)
Plot
Yn 'e kapel hearre de oerlibbenen hoe't de tunnel flugger begjint fol te streamen. Dat bringt in swaarm brune rotten op gong, dy't harren efternei komme de kapel yn. Fral de froulju reitsje deabenaud, mar de bisten hawwe hielendal gjin ynteresse yn 'e minsken. Se kladderje by de treppen op nei it alter en wurde wei efter it Jezusbyld. Latura beseft dat de rotten in útwei út 'e kapel witte, en set it Jezusbyld oan 'e kant. Dêrefter ûntdekke se in wand mei in gat deryn en dêr wer efter in oare romte. De groep makket it gat grutter om dertrochhinne, de rotten efternei, mar dan komt it ferstjerren fan Eleanor oan it ljocht. Roger wol syn frou net efterlitte, mar Vincent, ien fan 'e jeugdkriminelen, hellet him oer om mei.
Wylst de kapel folrint mei wetter, fine de oerlibbenen yn 'e nije romte in fermôge âld houten trep nei boppen ta. As se allegear boppe-oan binne, dêr't in nauwe tunnel troch de rots fierder omheech rint, merke se ynienen de hûn Cooper op, dy't samar út 'e kapel wei de efterlizzende romte ynswimmen komt. Roger wol om 'e hûn werom, mar Latura giet yn syn plak. Hy wit de hûn de trep op te krijen, mar it rynkranke bousel brekt ôf ear't er der sels wer by op komme kin. Madelyn besiket him te rêden, mar einiget by him yn it wetter. De oaren kinne harren net berikke, dat Latura oarderet harren en folgje de tunnel omheech, hoewol't Madelyn se tagelyk smeket om har net efter te litten. Steven Crighton, dy't no de lieding oer de groep oernommen hat, nimt de beslissing dat se fierders neat dwaan kinne en driuwt de oare oerlibbenen foar him út de tunnel yn, wêrfan't de yngong ynstoart krekt nei't hy der sels trochhinne gien is. Latura en in hystearyske Madelyn bliuwe tegearre yn it stigende wetter efter.
Yn 'e parkearkelder fan it gebou dêr't it tunnelbehear fêstige is, bringt Norman Bassett syn wurknimmer Grace, de freondinne fan tolgarder George Tyrell, nei har auto ta, as se ynienen gerop en geraas hearre. Nei't Bassett in pear oaljefetten fan 't plak skuord hat, ûntdekke hy en Grace in ôffierputsje, dêr't fingers troch it roaster komme. Der wurdt in sleepauto by helle dy't it ynmitsele lid fan it ôffierputsje mei grou geweld losskuord. Dêrûnder blykt de omheechrinnende tunnel te einigjen. Rêdingswurkers helje Sarah Crighton en har dochter Ashley, de jeugdkriminelen LaTonya, Mikey en Vincent, Roger Trilling en syn hûn Cooper en as lêste Steven Crighton út it gat te foarskyn.