cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Purmerein
thumb|Lokaasje Purmerein of Poarmerein (Nederlânsk en offisjeel: Purmerend) is in stêd en gemeente yn 'e Nederlânske provinsje Noard-Hollân. Purmerein krige yn 1434 stedsrjochten, wat sjoen wurde kin as it begjin fan it gemeentlik bestjoer. De gemeente hat 92.000 ynwenners (2022) en beslacht in oerflak fan 96,63 km². De gemeente Purmerein makket diel út fan 'e plusregio Stedsregio Amsterdam.
Op 1 jannewaris 2022 waarde de gemeente Beemster by de gemeente Purmerein weryndield.
Kroade
thumb|Moderne kroade In kroade is in ferfiermiddel mei ien as twa tsjillen en twa hânfetsels, dat troch ien persoan treaun wurde kin.
It gebrûksgemak fan in kroade sit him yn it prinsipe fan de hefearm. De skoarre leit oan de ein by it tsjil. It swiertepunt fan de lading leit koart by dat steunpunt. Fierder fan de skoarre ôf is dêrom mar in relatyf bytsje krêft nedich om de lading te tillen.
Kroaden waarden al yn de Midsiuwen brûkt om swier guod te fersetten. Tsjintwurdich wurdt de kroade fral nog brûkt by it túnkjen, yn de huzebou foar it fersetten fan, bygelyks dong (kret), sân, grutte poarsjes túch as wetter.
Figuerlike betsjutting
It wurd 'kroade' wurdt ek brûkt yn de betsjutting fan foarspraak, en dejinge dy't de foarspraak docht, by it krijen fan bygelyks in baan.
Fantasy (sjenre)
Fantasy is in sjenre yn 'e literatuer, op 'e tillefyzje en yn films dat yn 'e regel gebrûk makket fan tsjoenderij en oare boppenatuerlike ferskynsels as primêr ûnderdiel fan 'e plot of as motyf of eftergrûn. It kin dêrmei fierhinne as in moderne fuortsetting beskôge wurde fan 'e myten en de mearkes út it ferline. In grut diel fan 'e moderne literêre wurken dy't ta dit sjenre hearre, spylje har ôf yn optochte wrâlden dêr't tsjoenderij de noarm is, al binne der ek withoefolle fantasywurken dy't in oanpaste ferzje fan ús eigen wrâld beskriuwe. Fantasy kin ûnderskaat wurde fan it besibbe sjenre fan 'e science fiction trochdat der gjin wittenskiplike ûnderbouwing plakfynt fan 'e ferhaaleleminten dy't ôfwike fan 'e wurklikheid. Der is lykwols frijwat oerlaping tusken de beide sjenres, dy't sadwaande ek wol gearfoege wurde ûnder de namme spekulative fiksje.
Skiednis
It is dreech om te sizzen wannear't fantasy as in literêr sjenre krekt ûntstien is. Men soe safier weromgean kinne as it Sûmearyske Epos fan Gilgamesj, dat om 2100 f.Kr. al bestie, en fia Homêros syn Odyssee, it Yndyske Rāmāyaṇa, it Arabyske Boek fan Tûzen en Ien Nacht, it Angelsaksyke Beowulf-epos en de Midsiuwske Arthurleginden, lykas Hear Gawain en de Griene Ridder, útkomme kinne by de mearkes fan 'e Bruorren Grimm. Sels trochkristlike wurken as De Godlike Komeedzje en toanielstikken fan Shakespeare as In Midsimmernachtdream soene ûnder sa'n wide betsjutting te beflappen wêze.
Men is lykwols ornaris fan tinken dat fantasy yn 'e moderne sin fan it wurd begûn is mei George MacDonald, de njoggentjinde-iuwske Skotske auteur fan boeken as The Princess and the Goblin en Phantastes. It earste fantasyboek foar bern wie The King of the Golden River, út 1841, fan 'e Ingelske skriuwer John Ruskin, wylst MacDonald syn Phantastes, út 1858, algemien beskôge wurdt as de earste fantasyroman foar folwoeksenen. Njonken MacDonald wie de Ingelske dichter William Morris de oare grutte fantasyskriuwer fan 'e njoggentjinde iuw, mei û.m. The Well at the World's End (1896).
Nettsjinsteande it súkses fan sawol MacDonald as Morris begûn fantasy pas de lêste desennia fan 'e njoggentjinde en de earste fan 'e tweintichste iuw in wat grutter publyk te berikken, troch it wurk fan skriuwers as H.G. Wells en Lord Dunsany. Yn 't earstoan wie fral it saneamde ferlerne wrâld-subsjenre populêr, dat ta utering kaam yn boeken as King Solomon's Mines (1885), fan H. Rider Haggard, en The Lost World (1912), fan Arthur Conan Doyle, al ûntstie doe ek de saneamde kontemporêne fantasy, mei de roman Dracula (1897), fan Bram Stoker. Fierders waarden yn dyselde tiid ek guon fantasyberneboeken publisearre dy't no as klassikers beskôge wurde kinne, lykas Alice's Adventures in Wonderland (1865), fan Lewis Carroll, The Wonderful Wizard of Oz (1900), fan L. Frank Baum, en Peter Pan (1911), fan J.M. Barrie. Sterker noch, fantasy foar bern genoat yn dy snuorje in gruttere maatskiplike akseptaasje as fantasy foar folwoeksenen. Auteurs dy't fantasy skriuwe woene, wiene sadwaande suver twongen om harren wurk oan bern oan te passen.
Yn 1922 waard Weird Tales, it earste fantasytydskrift, oprjochte, folge troch withoefolle oaren. De tweintiger oant en mei de fyftiger jierren foarmen de heechtijdagen fan it pulpmagazine en dat spile in krúsjale rol by it ûnder de oandacht bringen fan fantasy by in breder publyk en fral ek by de jongere generaasjes, sawol yn 'e Feriene Steaten as yn Grut-Brittanje. Dyselde tydskriften wiene ek ûnmisber foar de opkomst fan science fiction, en it wie yn dy tiid dat de beide sjenres foar it earst mei-inoar assosjearre rekken.
It wiene fral de midsiuwskige fantasysubsjenres sword and sorcery ("swurd-en-tsjoenderij") en hege fantasy, dy't úteinlik trochbrieken ta in wrâldwiid publyk. Sword and sorcery mei it ikoanyske personaazje fan Conan de Barbaar (1932) út 'e koarte ferhalen fan 'e Amerikaanske skriuwer Robert E. Howard, en hege fantasy mei J.R.R. Tolkien syn ûnoertroffen The Lord of the Rings (1954-1955). Ferskate oare klassike fantasywurken kamen om deselde tiid hinne út, lykas The Chronicles of Narnia, fan C.S. Lewis, en Ursula Le Guin har Earthsea-kwartet.
Sûnt de sechstiger jierren fan 'e tweintichste iuw is fantasy in folwoeksen en fêstige sjenre mei sawol in ynternasjonaal literatueroanbod as in ynternasjonaal lêzerspublyk. Hichtepunten út 'e lêste desennia binne (om mar in lytse greep te dwaan): de Harry Potter-searje fan J.K. Rowling, de Wheel of Time-searje fan Robert Jordan, de Kushiel's Dart-trilogy fan Jacqueline Carey, de Chalion-syklus fan Lois McMaster Bujold en de roman Under Heaven fan Guy Gavriel Kay. In subsjenre dat sûnt it begjin fan 'e ienentweintichste iuw tige yn populariteit oanwûn hat, is dat fan 'e urban fantasy, wêrby't de ferhalen tsjin in stedske eftergrûn spylje, gauris yn ús eigen wrâld. Foarbylden dêrfan binne de Kate Daniels-rige fan Ilona Andrews, The Dresden Files fan Jim Butcher en de Mercy Thompson-rige fan Patricia Briggs.
Oare media
Hoewol't literatuer altyd it primêre medium foar fantasy west hat, wol dat net sizze dat it ek it iennichste is. Sûnt 2000 binne der in stikmannich fantasyklassikers ferfilme, lykas de The Lord of the Rings-filmtrilogy, fan regisseur Peter Jackson en de Harry Potter-filmsearje, en dy binne yn 'e ynternasjonale bioskopen in grut súkses wurden. Oare media dêr't fantasy ta trochkrongen is, binne tillefyzje (bgl. de no al klassike searjes Buffy the Vampire Slayer en Game of Thrones); boerdspullen (bgl. Dungeons & Dragons); kaartspullen (bgl. Magic: The Gathering); kompjûterspultsjes (bgl. Final Fantasy); en live action role-playing games.
Stjer (betsjuttingsside)
"Stjer" of "stjerren" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Amstelfean
Amstelfean (Nederlânsk en offisjeel: Amstelveen) is in plak en gemeente yn 'e Nederlânske provinsje Noard-Hollân, besuden Amsterdam en net fier fan 'e lofthaven Skiphol. De gemeente Amstelfean kaam yn 1964 fuort út 'e âldere gemeente Nijer-Amstel.
Skiednis
It Amstellân waard yn 'e Midsiuwen opdield yn Alder-Amstel en Nijer-Amstel. Yn it lêstneamde mêd waard it doarp Amstelfean stifte, bewesten de Amstel. Yn 'e 17de en 18de iuw kamen begoedige Amsterdammers nei Amstelfean, op 'e syk nei rêst en romte. De grins tusken Nijer-Amstel en Amsterdam rûn doe dwers troch it hjoeddeistige Amsterdam-Súd. Oan 'e Amsteldyk by de Amsterdamske Tolstrjitte stiet noch it âlde gemeentehûs fan Nijer-Amstel, dat boud waard yn 1890. Nei de anneksaasje fan it noardlik part fan 'e gemeente kaam it pân it Amsterdamske Gemeenteargyf ta. Yn 1896 waard oan 'e Doarpsstrjitte in nij gemeentehûs boud.
Mei de anneksaasjes yn 1896 en 1921 waard Nijer-Amstel werombrocht ta it noch lytse âlde doarp fan Amstelfean en in grutte lânsdouwe mei inkelde lytse doarpkes. Dochs bleauwen de begoedige Amsterdammers kommen, en dat is te sjen oan 'e oansprekkende wenwiken, dy't benammen fan 1930 ôf yn it noardwesten fan 'e gemeente boud waarden. Mei dêrtroch wurdt Amstelfean noch altiten beskôge as in wenplak foar begoedigen.
Yn 1915 waard Amstelfean oansletten op it Haarlimmermarspoarnet en krige it âlde doarp in eigen stasjon. It stasjonsgebou út 1915 is noch oanwêzich en wurdt brûkt as winkel. It persoaneferfier waard yn 1950 opheft, en yn 1972 ried de lêste frachttrein fan en nei Uthoarn. Oant 1981 waard der noch wol fan en nei de Skipholline riden. Sûnt 1983 wurdt it âlde spoar brûkt troch de Elektryske Museumtramline Amsterdam.
Nei de Twadde Wrâldkriich waard Nijer-Amstel in sattelytgemeente fan Amsterdam, en boppedat waard it in geunstich wenplak foar minsken dy't op Skiphol wurken. De iene nei de oare nije wenwyk waard boud, en yn 'e sechstiger jierren wie Amstelfean sels efkes de hurdstgroeiende stêd fan Nederlân. Yn 1964 waard de namme fan it ta foarstêd útgroeide doarp oan de hiele gemeente jûn.
Yn 2003 waard Amstelfean troch ekonomysk ûndersyksburo Nyfer ferkeazen ta Nederlâns meast oantreklike grutte stêd om yn te wenjen.
Oare plakken
De gemeente hat besletten dat de folsleine gemeente ûnder it wenplak Amstelfean falt. Oare plaknammen, bygelyks Nes oan de Amstel, wurde dêrmei yn adressen net mear brûkt.
Januarius
Januarius (Latynsk: Ianuarius; Italjaansk: Gennaro), ek bekend ûnder de namme Januarius I fan Benevento, wie eartiids in biskop fan Benevento en is in martelder en hillige fan de roomsk-katolike en eastersk-otterdokske tsjerken. Ut syn tiid binne fierder gjin boarnen oerlevere, mar lettere boarnen en legindes wolle ha dat er ferstoar yn de tiid fan de grutte kristenferfolging dy't einige mei de abdikaasje fan Diokletianus yn 305. Januarius wurdt op 19 septimber betocht.
Januarius is de beskermhillige fan de stêd Napels, dêr't katoliken trijeris yn 't jier yn de katedraal fan dy stêd by inoar komme om tsjûge te wêzen fan it floeiber wurden fan it opdroege bloed fan de hillige, dat bewarre wurdt yn twa fleskes yn in relykhâlder en it "Mirakel fan it Bloed" neamd wurdt.
Libben
Oer it wurk en it libben fan Januarius is histoarysk neat bekend. Hy waard yn de tiid fan de ferfolgings ûnder keizer Diokletianus ûnthalze, neffens de leginde nei't er earder yn in gleone ûne treaun waard en dêr sûnder ferwûnings wer út stapte en foar de wilde bearen smiten waard, dy't har by syn fuotten deljoegen. Tagelyk mei Januarius waarden nochris seis kristenen eksekutearre dy't yn de swefelboarne by Pozzuoli ferstoaren.
De bonken fan Januarius waarden yn 835 út it grêf fan it antike Napels nei Benevento brocht. It ferneamde bloedwûnder waard op 17 augustus 1389 foar it earst fêstlein. Dêrnei waarden de op 1 maaie 1491 de reliken werom brocht nei Napels. Dêr is Sint-Januarius de patroanhillige fan de domtsjerke. Yn Napels is ek noch de katakombe mei it oarspronklike begraafplak te besjen.
Bloedwûnder
Under katoliken is de hillige bekend troch de fersegele ampullen dy't yn de katedraal fan Napels bewarre wurde. Der wurdt ornearre dat yn de ampullen it droege bloed fan de martler sit, in readbrune substânsje. Op trije dagen yn it jier wurdt de relykhâlder mei de ampullen út de kapel helle en yn in plechtige prosesje nei it alter brocht. Dat bart op de dei dat it oerbringen fan de reliken betocht wurdt (1 maaie of de saterdei foar dy datum), 19 septimber (de feestdei fan de hillige) en op 16 desimber (de dei dat de útbarsting fan de Vesuvius yn 1631 wurdt betocht). De aartsbiskop draaid en keard it in pear kear wylst de minsken harren gebeden útsprekke. As it bloed floeiber wurdt is dat in goed teken. De ynwenners fan Napels beskôgje it as in faai teken as it bloed droech bliuwt. In leek njonken de aartsbiskop kontrolearret of it bloed floeiber wurdt en makket dat mei it swaaien fan in bûsdoek bekend oan it tsjerkefolk. De oare deis kriget it tsjerkefolk de mooglikheid om yn in eucharistyfiering de ampullen mei de lippen oan te reitsjen en se fan tichteby te sjen.
Yn Napels is it wenst dat in nije biskop sa lang by de relikwy bidde moat, oant it bloed yn de ampul floeiber wurdt. De befolking beskôget dat as in teken dat Sint-Januaris syn goedkarring en segen jout oan syn opfolger.
De Roomsk-Katolike Tsjerke hat it bloedwûnder fan Januarius nea offisjeel erkend, mar stiet it gebrûk ta as lokale tsjerkefolkloare lykas ek de bloedwûnders fan Sint-Laurentius yn Amaseno en dy fan Sint-Pantaleon yn Ravello.
Yn 2016 feroarsake it útbliuwen fan it bloedwûnder ûnrêst ûnder de befolking. De foarlêste kear dat it bloed net floeiber waard wie doe yn 1980. Op 23 novimber 1980 ferstoaren 2.900 minsken troch de swiere ierdskodding fan Ipinia. Ek yn 1973 wachten de ynwenners fan Napels om 'e nocht op it floeiber wurden fan it bloed. Yn dat jier waard de stêd troffen troch in goalera-epidemy.
Oars
Fanwegen in wat oare ferzy fan de leginde waard Januarius yn de 19e iuw fereare as de hillige fan androginen. Hy feriene doe manlike en froulike attributen en waard femminiello neamd. Syn bloed wie net it gewoane bloed fan in martler, mar fermongen mei it bloed fan in menstruaasje dy't oan Januarius taskreaun waard.
De Dútske filosoof Friedrich Nietzsche droech syn fjirde boek fan syn wurk Die fröhliche Wissenschaft op oan de hillige.
Buckinghamshire
Buckinghamshire (útspr.: [ˈbʌkɪŋəmʃɪə(ɹ)], likernôch: " bak -king-um-sjea(r)"), ôfkoarte ta Bucks, is in seremonieel greefskip fan Ingelân dat deunby de Britske haadstêd Londen yn 'e regio Súdeast-Ingelân leit. It is ien fan 'e saneamde Home Counties ("Thúsgreefskippen"), dy't grinzgje oan Grut-Londen. Neffens in skatting út 2019 hie Buckinghamshire doe krapoan 809.000 ynwenners. It tradisjonele haadplak fan it greefskip is Aylesbury. It grutste plak is no Milton Keynes. Buckinghamshire is sûnt 1997 opspjalten yn twa selsstannige bestjoerlike distrikten: Buckingham Council en de Borough Milton Keynes. It greefskip sels wurdt no inkeld noch as statistyske ienheid en as geografysk referinsjeramt brûkt.
Geografy
Buckinghamshire beslacht in oerflak fan 1.873,6 km². It leit yn it súdeastlike diel fan Ingelân, noardwestlik fan 'e Britske haadstêd Londen. It greefskip wurdt fierders begrinzge troch Berkshire yn it suden, Oxfordshire yn it westen, Northamptonshire yn it noarden, Bedfordshire yn it noardeasten en Hertfordshire yn it easten. De súdlike grins wurdt foar it meastepart foarme troch de rivier de Teems, behalven by Eton en Slough, dêr't Berkshire lytse brêgehaden oan 'e noardkant fan 'e rivier omfettet.
Skiednis
De historiografy fan Buckinghamshire giet fierder tebek as de Angelsaksen en omfiemet in rike skiednis yn 'e foarôfgeande Brytoanysk-Keltyske en Romeinske tiidrekken. Nettsjinsteande dat hawwe de Angelsaksen nei alle gedachten de grutste ynfloed hân op 'e ûntjouwing fan it gebiet ta wat it hjoed de dei is: op it plattelân sjocht it lânskip fan it greefskip der nammers fierhinne noch sa út sa't de Angelsaksen it ynrjochten. Letter ûntwikkele Buckinghamshire him yn it Keninkryk Ingelân, troch syn neite ta de haadstêd Londen, ta in polityk wichtige krite. Yn 'e sechstjinde iuw griep kening Hindrik VIII der persoanlik yn it pleatslik bestjoer yn, en yn 'e santjinde iuw soe troch tadwaan fan John Hampden de Ingelske Boargeroarloch yn Midden-Buckinghamshire útbrutsen wêze.
Histoarysk ûndergie Buckinghamshire de grutste feroarings yn 'e njoggentjinde iuw, doe't it plattelân dêr troffen waard troch in kombinaasje fan goalera en hongersneed. Fan gefolgen waard in grut diel fan 'e plattelânsbefolking twongen om syn heil earnewêr oars te sykjen, wat yn 'e measte gefallen delkaam op in trek nei de stêden. Dat late net allinne ta yngeande feroarings yn 'e pleatslike ekonomy, mar it betsjutte ek dat der in protte lân frijkaam, sadat de grûnprizen goedkeap wiene yn in tiid dat de riken hieltyd mobiler waarden. Sa kaam in grut part fan it plattelân yn 'e hannen fan lju út Londen dy't in lângoed op it plattelân oanskaffe woene.
Yn 'e tweintichste iuw wie foar Buckingham fral de groei fan 'e oanbuorjende stêdekloft fan Londen oerhearskjend. It wie yn dy tiid dat plakken as High Wicombe, Amersham en Chesham begûnen te groeien om't forinzen mei wurk yn Grut-Londen har der nei wenjen setten. Yn 1967 waard Milton Keynes, yn it noarden fan it greefskip, stifte as in folslein nije stêd op gelikense ôfstân fan Londen, Birmingham, Leicester, Oxford en Cambridge, op wat oant dy tiid ta lânbougrûn wie. Plakken dy't foarhinne fan folle grutter belang wiene, lykas Buckingham en Aylesbury, bleaune efter en ferlearen har eardere status.
Bestjoer
Buckinghamshire funksjonearret net mear as in bestjoerlike ienheid sûnt de Borough Milton Keynes yn 1997 selsstannich waard. Sûnt wurdt it gebiet fan it seremoniële greefskip bestjoerd troch twa lokale autoriteiten: de Borough Milton Keynes (249.000 ynwenners yn 2011) foarmet it noardlikste fyfdepart, en Buckinghamshire Council (505.000 ynwenners yn 2011) beslacht de restearjende fjouwerfyfdepart. Foarhinne bestie Buckinghamshire Council út fjouwer subdistrikten: Aylesbury Vale, South Bucks, Chiltern en Wycombe. Dy binne lykwols yn 2020 opheft en har foech is oerhevele nei Buckinghamshire Council.
Demografy
Neffens in offisjele skatting út 2019 hie Buckinghamshire doe in befolking fan 808.666 minsken. De befolkingstichtens bedroech 431,6 minsken de km². De etnyske opbou fan 'e befolking is: 91,7% blanken; 4,3% Súdaziaten; 1,6% swarten; 2,4% oaren.
Tiffany Mynx
Tiffany Mynx, echte namme: Shannon Colleen Cummings (Upland (Kalifornje), 10 oktober 1971), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper, pornografysk aktrise en pornoregisseur fan etnysk Iersk komôf. Hja hat yn it ferline ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Angelica en Shannon, en har bekendste skûlnamme wurdt ek wol misstavere as Tiffany Minx. Neffens har offisjele opjefte is Mynx 1.61 m lang, mei in gewicht fan 55 kg. Se hat kupmaat 34DD, wêrfoar't se yn 1998 in boarstfergruttingsoperaasje ûndergie; lykwols stiet se benammen bekend om har grouwe stuten, dy't foar pornoprodusint Patrick Collins, de direkteur fan 'e studio Elegant Angel, yn 1997 oanlieding wiene om har de bynamme Buttwoman ("Kontfrou", in wurdspiling op 'e superheldinne Catwoman) te jaan.
Jonkheid
Mynx waard yn 1971 berne yn it Kalifornyske plak Upland. Sysels en har jongere broer waard grutbrocht yn Orange County, ûnder de reek fan Los Angeles. Mei santjin jier gie se út 'e hûs en krige se in relaasje dy't bol stie fan it húslik geweld. Dêrút waard ek har earste bern, in soan, berne. Uteinlik slagge it Mynx om har begjin njoggentiger jierren los te meitsjen út dizze relaasje, en doe loek se yn Los Angeles yn by har beppe.
Pornokarriêre
Yn Los Angeles sette Mynx útein mei wurk as stripper, om yn it ûnderhâld fan harsels en har soan te foarsjen. Har earste wurk foar de kamera wie yn in fideo foar it label Penthouse, dêr't se foar út 'e klean gie. Yn febrewaris 1992, doe't se tweintich jier wie, makke se har debút yn 'e pornografyske film The DJ, foar de fulmstudio VCA Pictures. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat Mynx sûnt yn mear as 425 ûnderskate pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Evil Angel, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Adam & Eve, Hustler Video, Red Light District, Anabolic Video, Elegant Angel, Jules Jordan Video en Sin City.
Ek hat hja wol foar minder bekende studio's wurke, wêrûnder Extreme Associates en West Coast Productions, wylst hja sûnt likernôch 2005 ek in protte yn 't spier west hat foar pornosites op it ynternet, lykas Brazzers, Reality Kings en BlacksOnBlondes. Begjin jierren njoggentich spile Mynx ek yn twa Jeropeeske films mei har kollega Sarah Young, dy't makke waarden troch de Dútske produsint Sascha Alexander. Mei har aktearjen hat Mynx ferskate prizen binnenhelle. Sa wûn se yn 1994 de AVN Award (de Oskar fan 'e pornowrâld) yn 'e kategory bêste anale sekssêne foar har rol yn 'e film Sodomania 5: Euro/American Style, en wûn se yn 2007 nochris in AVN Award, diskear yn 'e kategory bêste match yn in sekssêne, tegearre mei akteur Manuel Ferrara. Fierders waard Mynx yn 2001 ynhuldige as lid fan 'e AVN Hall of Fame, en twa jier letter as lid fan 'e XRCO Hall of Fame.
Njonken har aktearwurk hat Mynx fan 1997 oant 2000 ek as regisseur aktyf west, wêrby't hja sân films makke. Trije dêrfan (de Cheek to Cheek-trilogy) waarden útbrocht troch Elegant Angel, wylst trije oaren publisearre waarden troch Mynx har eigen produksjestudio's Tiffany Mynx Productions en Pagan Productions. Foar de film Asswoman in Wonderland (1998) ûntwurp se ek in diel fan 'e kostúms. Behalven har beide produksjemaatskippijen runt Mynx ek har eigen webside, TiffanyMynxOnline.com. Fierders posearret se geregeldwei foar neakenblêden, lykas Fox, Chéri en Club.
Wynpark Nij Hiddum-Hou
thumb|Lokaasje fan it wynpark Wynpark Nij Hiddum-Hou is in nij wynmûnepark dat yn Fryslân boud wurde sil.
It wynpark mei njoggen wynturbines sil oan de Kop fan de Ofslútdyk komme te lizzen, yn de gemeente Súdwest-Fryslân. Seis wynturbines oan de súdkant fan Rykswei 7 yn de omkriten fan de buorskip Hiddum, eastlik fan de buorskip Hou en benoarden it doarp Koarnwert. Trije wynturbines sille súdwestlik fan Goaium oan de noardkant fan de A7 set wurde.
De Provinsjale Steaten leinen de lokaasje fan it park yn desimber 2014 rûchwei fêst. Yn juny 2016 joegen hja opdracht ta de útwurking fan it plan Nij Hiddum-Hou. Op 18 july 2018 hawwe Provinsjale Steaten fan Fryslân in definityf beslút naam oer it Provinsjaal Ynpassingsplan (PIP) Wynpark Nij Hiddum-Hou.
De njoggen wynturbines mei in totaal fermogen fan 42 megawatt (MW) hawwe in ashichte fan 90-140 meter en in tiphichte fan 145-188 meter. De diameter fan de rotorblêden is 110-136 meter. De bou fan it wynpark sil yn 2022 klear wêze. Vattenfall sil fjouwer wynturbinus eksploitearje en Wynpark Gooyum-Hou de oare fiif.
It nije wynpark komt yn it plak fan it wynpark mei tsien wynmûnen út 1995. Seis oare mûnen dêre wurde nei de oanlis fan it nije wynpark ek sanearre. It totale fermogen fan de 16 mûnen is sa'n 6 megawatt (MW); it fermogen sil sadwaande netto mei ûngefear 36 megawatt tanimme.
Beswieren
Op 29 jannewaris 2020 hat de Ried fan Steat de beswieren fan Stichting Hou Friesland Mooi, de Iselmarferiening, de Waadferiening en omwenners sûnder grûn ferklearre. Ferskate beswieren gyngen oer ljocht- en lûdoerlêst, noed foar it Iselmar en it Natura 2000-gebiet fan de Waadsee en de neidielige gefolgen fan it wynpark foar beskerme bistesoarten lykas flearmûzen en rôffûgels.
Koutloumousiou-kleaster
It Koutloumousiou-kleaster (Gryksk: Μονή Κουτλουμουσίου) of Koutloumousy (Κουτλουμούσι) is in eastersk-otterdoksk kleaster yn de monastike steat fan de hillige Berch Atos yn Grikelân. It kleaster stiet op it sechde plak yn de hiërargy fan de Atos-kleasters.
Skiednis
Yn in dokumint út 1169 wurdt in kleaster mei de namme Koutloumousi neamd en der wurdt fan út gien dat dat itselde kleaster wie as it hjoeddeiske Koutloumousiou-kleaster. Stifter fan it kleaster wie in sekere Koutloumous, in ta it Kristendom bekeard lid fan de Seltsjûken-dynasty. Yn de skiednis is it kleaster ferskate kearen slachtoffer woarn fan brân. Dat barde yn 1497, 1767, 1857, 1870 en foar it lêst yn 1980.
De fresko's yn de 16e iuwske katolikon fan it kleaster binne orizjineel, mar oerskildere. De klokketoer stamt út de 19e iuw, lykas ek it gebouke oer de hillige boarne.
De kleasterbibleteek bestiet út 662 manuskripten en ûngefear 3500 printe boeken.
De Reade Pimpernel
Ynhâld
De Reade Pimpernel spilet yn 1792, in pear jier nei de Frânske Revolúsje, as it Skrikbewâld yn folle gong is en de nije machthawwers yn Parys eltse dei wol in groep eallju terjochtstelle litte. Marguerite St. Just, in tsjeppe aktrise fan Frânsk komôf, is troud mei sir Percy Blakeney, in net oersnoade Ingelske baronet dy't der mar wat hinne libbet. Ear't se trouden, hie Marguerite har wrutsen op 'e markys fan St. Cyr (dy't har broer Armand tenei kommen wie om't dy mei syn dochter omsloech), mei as ûnbedoeld gefolch dat St. Cyr en syn soannen ûnder de guillotine kamen. Nei't Blakeney dat ûntdiek, rekken Marguerite en hy faninoar ferfrjemde, nammenste mear mei't Marguerite dochs al desyllúzjonearre rekke wie troch Blakeney syn dandy-eftige manear fan libjen.
Underwilens is in geheim genoatskip, de "Liga fan 'e Reade Pimpernel", besteande út in stik as tweintich Ingelske aristokraten, yn it geheim dwaande om harren Frânske stânsgenoaten Frankryk út te smokkeljen. Harren lieder, de Reade Pimpernel, wurdt sa neamd om't er syn boadskippen ûndertekenet mei in lyts read blomke. Hoewol't in elk it yn Londen oer him hat, witte inkeld syn folgelingen en mooglik de kroanprins wa't er wurklik is. Krekt as safolle oaren is Marguerite fassinearre troch de aventoeren fan 'e Reade Pimpernel en syn maten.
Op in bal komt Marguerite yn 'e kunde mei boarger Chauvelin, de gesant fan it nije Frânske rezjym yn Londen. Dy hat in brief fan har broer Armand ûnderskept, dy't noch yn Frankryk wennet, dêr't út blykt dat dy gedoente hat mei de Reade Pimpernel. Chauvelin sjantearret Marguerite no om him te helpen de Reade Pimpernel te pakken te krijen, yn ruil foar it libben fan har broer. Mei't se neat ferwachtet fan har liddichgonger fan in man, hâldt se dy bûten de saak. Ynstee bringt se oan Chauvelin ynformaasje út dy't him by steat steld om 'e wiere identiteit fan 'e Reade Pimpernel te efterheljen.
Letter dy jûn fertelt se har man einlings en te'n lêsten oer it gefaar dêr't har broer yn ferkeart. Blakeney ûnthjit har om him te rêden, en set ta har ferstuivering daliks ôf nei Frankryk. Pas nei syn ôfreis ûntdekt Marguerite ta har ôfgriis dat hý de Reade Pimpernel is. Se beslút dêrop sels ek nei Frankryk te reizgjen, om har man yn te heljen en foar te kommen dat er yn in mûklaach rinne sil. Ta dat doel hellet se syn freon (en lid fan 'e Liga fan 'e Reade Pimpernel) sir Andrew Ffoulkes oer om har te beselskipjen. Tij en waar spanne lykwols gear om sawol Marguerite-en-dy as Chauvelin foarearst yn Ingelân te hâlden.
Ferfolgen
Baronesse Orczy skreau noch alve ferfolchromans en twa ferhalebondels oer de Reade Pimpernel, dy't lykwols net ien fan allegear like populêr wiene as it oarspronklike boek. It measte súkses hie se noch mei it earste ferfolch, I Will Repay, út 1906. Hjirûnder in list fan 'e titels út 'e rige fan 'e de Reade Pimpernel, yn folchoarder fan 'e ynterne gronology fan 'e searje, mei it jier fan útjefte derefter. Njonken direkte ferfolgen skreau baronesse Orczy ek in pear romans oer famyljeleden fan sir Percy Blakeney:
Adaptaasjes
De Reade Pimpernel is gauris troch Hollywood op it wite doek brocht, al waard it ferhaal fan 'e eigentlike roman dêrby gauris fermongen mei de ferhalen út oare Reade Pimpernel-romans, fral dat fan Eldorado. De earste ferfilming datearret út 1917. De bekendste ferfilming is The Scarlet Pimpernel, út 1934, mei akteur Leslie Howard yn 'e haadrol. Njonken film is De Reade Pimpernel ek ferskate kearen adaptearre ta tillefyzje, toaniel en musikal.
Ynfloed
Sir Percy Blakeney, alias de Reade Pimpernel, wie de earste held mei in geheime identiteit, dy't dêrmei de skepping fan lettere soartgelikense helden, lykas Clark Kent (Superman), Bruce Wayne (Batman) en don Diego de la Vega (Zorro) ta ynspiraasje west hat.
Oan guon echte persoanen waard yn 'e tweintichste iuw ek wol de bynamme fan Reade Pimpernel of in ôflieding dêrfan jûn. De Tartanpimpernel wie dû. Donald Caskie, predikant fan 'e gemeente fan 'e Tsjerke fan Skotlân te Parys, dy't ûnder de Twadde Wrâldoarloch mear as 2.000 Alliëarde fleanders holp om út beset Frankryk te ûntkommen. De Amerikaanske Pimpernel wie de klassisist en redakteur Varian Fry, dy't tûzenen lju dy't ferfolge waarden, wêrûnder benammen in protte "ûntaarde" en antyfaksistyske keunstners, holp om Vichy-Frankryk te ûntflechtsjen. De Reade Pimpernel fan it Fatikaan wie de Ierske preester Hugh O'Flaherty, dy't yn it lêst fan 'e oarloch tûzenen Alliëarde militêren en Joaden holp om fia it Fatikaan út beset Itaalje wei te kommen.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan The Scarlet Pimpernel ferskynde ûnder de titel De Reade Pimpernel fan 1953 oant 1955 as in fúljeton yn 'e tydskriften De Stim fan Fryslân en De Stiennen Man. De fertaling wie fan 'e hân fan Goasse Rinse Groustra (1917-1996).
Lee Harvey Oswald
Lee Harvey Oswald (New Orleans, 18 oktober 1939 – Dallas, 24 novimber 1963) wie de Amerikaanske man dy't fermoedlik (neffens de offisjele lêzing fan 'e foarfallen) op 22 novimber 1963 te Dallas John F. Kennedy, de 35ste presidint fan 'e Feriene Steaten, en de plysjeman J.D. Tippit fermoarde. Hy wie in marksist dy't earder yn it Amerikaanske Marinierskorps tsjinne hie en dêrnei oerrûn wie nei de Sovjet-Uny. Hy brocht inkele jierren yn it Wytrussyske Minsk troch, dêr't er syn frou mette, ear't er mei har weromkearde nei de Feriene Steaten. Hy waard sels twa dagen nei de moard op Kennedy deasketten troch nachtklubeigner Jack Ruby. Sûnt geane der allegear geroften en gearspanningsteoryen om dy't hawwe wolle dat Oswald net de echte moardner mar in sûndebok wie.
Jan Couperus
Jan Couperus (Wâldsein, 8 oktober 1755 - De Haach, 16 novimber 1833) wie in Nederlânske regint en folksfertsjintwurdiger. Yn 1801 waard er troch it Steatsbewâld beneamd as griffier fan de Steaten-Generaal.
Lee Harvey Oswald
Jonkheid
Oswald waard berne yn New Orleans, yn 'e steat Louisiana, as de soan fan Robert Edward Lee Oswald sr. en Marguerite Frances Claverie. Syn heit stoar twa moannen foar syn berte oan in hertoanfal. Hy hie in âldere broer, Robert Edward Lee Oswald jr., en in noch âldere healbroer, John Edward Pic. Yn 1944 ferfear it gesin nei it Teksaanske Dallas, dêr't Oswald nei ferskillende legere skoallen efterinoar gie. Yn augustus 1952 ferfear er mei syn mem nei de New Yorkske wyk de Bronx. Twa jier letter kearden se werom nei New Orleans, en noch wer twa jier letter ferhuzen se nei Fort Worth, yn Teksas. Neffens syn eigen deiboek beskôge er himsels op syn fyftjinde al as marksist, en lies er benammentlik sosjalistyske literatuer, al ferklearre syn maat Edward Voebel letter foar de Kommisje Warren (dy't de moard op Kennedy ûndersocht) dat dat flauwe kul wie en dat er fral pulpromantsjes lies. Oswald makke de middelbere skoalle net ôf, mar naam mei santjin jier, yn 1956, ynstee tsjinst by it Amerikaanske Korps Mariniers.
Jan Couperus
Biografy
Mr. Couperus wie in lid fan de famylje Couperus en in soan fan de predikant Petrus Theodorus Couperus en Elisabeth Muilman. Syn heit stie tusken 1744 en 1765 yn Wâldsein en waard dêrnei nei Gouda beroppen. Nei it ferstjerren fan syn twadde frou troude syn heit mei Huberta Catharina van Eijck, dochter fan de Goudske boargemaster Vincent van Eijck.
Lee Harvey Oswald
By de mariniers
Oswald waard oplaat ta radartechnikus, en tsjinne yn Kalifornje en letter om utens, op bases yn Japan en de Filipinen. Lykas alle marinieers krige er training yn sjitten, wêrby't er yn 1956 212 punten skoarde, justjes boppe it gemiddelde. Yn 1959 skoarde er 191, leger as it gemiddelde. Hy moast twaris foar de kriichsrie komme, ien kear om't er himsels mei in net-autorisearre pistoal by fersin yn 'e earmtakke sketten hie, en ien kear foar fjochtsjen mei de serzjant dy't er ferantwurdlik achte foar syn bestraffing nei it earmtakke-sjitynsidint. Hy wie net botte populêr by syn mei-mariniers, dy't him fan Ozzie Rabbit neamden nei in doetiidsk tekenfilmfiguer (fanwegen syn himpene lichemsbou), en teffens Oswaldskovich, fanwegen syn pro-Sovjet-stânpunten. Under syn tiid by de mariniers learde er himsels basiskennis fan it Russysk oan. Yn septimber 1959 krige er fanwegen famylje-omstannichheden earfol ûntslach (hy bewearde dat syn mem soarch brek wie).
Jan Couperus
Biografy
Couperus studearre rjochten oan de Universiteit Leiden en promovearre dêr yn 1779. Hy skynt in folgeling west te hawwen fan Pieter Paulus, ien fan 'e ideologen fan 'e patriottebeweging. Nei syn stúdzje fêstige er him as advokaat yn Gouda en ferfolle dêr inkelde regintefunksjes lykas tsjerke-, plysje- en librijeremaster en kommissaris fan de houlikssaken.
Lee Harvey Oswald
Yn 'e Sovjet-Uny
Mar in moanne letter, krekt foar syn syn tweintichste jierdei, reizge Oswald ynstee nei de Sovjet-Uny ta. Daliks nei't er yn Moskou oankommen wie, makke er syn winsk kenber om Sovjet-boarger te wurden. Syn oanfraach waard lykwols ôfwiisd, en doe't syn fisum op 'e ein rûn, waard him frege it lân te ferlitten. Dêrop brocht er himsels in net libbensgefaarlike, mar wol o sa bluodderige wûne ta oan 'e lofterpols, neffens syn eigen deiboek om't er syn (froulike) Intourist-gids shockearje woe. De Sovjet-autoriteiten lieten him doe opnimme yn in sikehûs, dêr't er in wike ûnder psychiatryske observaasje trochbrocht. Dêrnei waard him dochs noch it Sovjet-boargerskip takend.
Jan Couperus
Biografy
Yn 1785/1786 hold er in pear redes foar de rederikerskeamer De Goudsbloem. Ek boargemaster Jan Jacob Slicher, de pedagooch Gerard Carel Coenraad Vatebender, de neerlandikus/argivaris Hendrik van Wijn, de dichteres Petronella Moens, Jan Verveer, Gerrit Brender à Brandis en Abraham en Jan Jacob Vereul sieten ek by dat selskipdiel. It genoatskip hie relatyf in soad froulike leden. Op 1 maaie 1787 waard er beneamd ta baljuw fan Gouda, mar mei't er de patriottyske beweging oanhinge gesindheid moast er nei de ynfal fan de Prusen yn septimber it fjild romje.
Lee Harvey Oswald
Yn 'e Sovjet-Uny
Hoewol't er oan 'e Universiteit fan Moskou studearje wollen hie, waard er ynstee nei de Wytrussyske haadstêd Minsk ta stjoerd om yn in eletroanikafabryk te wurkjen. In oare wurknimmer fan datseldichste fabryk, Stanislau Sjoesjkevitsj, dy't yn 1991 de earste presidint fan it ûnôfhinklike Wyt-Ruslân wurde soe, krige opdracht om him goed Russysk te learen. Al rillegau begûn Oswald him yn Minsk alderkringeftichst te ferfelen. Yn syn deiboek skreau er dat it wurk him folslein kâld liet, en dat er syn lean nearne oan útjaan koe, mei't der yn Minsk nachtklubs noch bowlingbanen wiene. Begjin 1961 skreau er de Amerikaanske ambassade yn Moskou mei in fersyk om weromjefte fan syn Amerikaanske paspoart (hy hie nea formeel syn Amerikaanske boargerskip ôfsward). Yn maart 1961 mette er Marina Nikolajevna Proesakova, in njoggentjinjierrige farmakologystudinte. Hja trouden yn april, minder as seis wiken neitiid. Harren earste dochter, June Lee Oswald, waard berne yn 1962, en harren twadde, Audrey Marina Rachel Oswald, folge yn 1963. Se fregen by de Amerikaanske ambassade dokuminten oan dy't Marina by steat stelle soene en emigrearje nei de Feriene Steaten, en op 1 juny 1961 kearde Oswald mei syn nije frou nei syn heitelân werom, wêrby't er foarôf betongen hie dat alle oanklachten tsjin him, foar oerrinnen nei de fijân, kommen wiene te ferfallen. Ta Oswald syn grutte teloarstelling hie de Amerikaanske parse, dy't hiel wat makke hie fan syn oerrinnen nei de Sovjet-Uny, gjin inkele oandacht foar syn weromkear.
Jan Couperus
Biografy
Couperus troude op 2 novimber 1794 mei Johanna Maria van der Hoeve, dochter fan syn orangistyske tsjinstanner de Goudse regint Willem van der Hoeve, dy 't yn 1795 Gouda ûntflechte wie fanwegen syn skulden.
Lee Harvey Oswald
De saak-Walker
Oswald en de frou setten haren nei wenjen yn Dallas, yn 'e neite fan Oswald syn mem en broer, dêr't er ferskate banen fersliet yn in jier tiid. Yn maart 1963 kocht er ûnder in falske namme in gewear en in revolver fia in postoarderbedriuw. Neffens de konklúzjes dy't de Kommisje Warren letter loek, "suggerearret it bewiismateriaal sterk" dat Oswald dat gewear yn april 1963 brûkte om in oanslach te dwaan op it libben fan generaal-majoar bûten tsjinst Edwin Walker, in fûleindich anty-kommunist en rasist, dy't yn 1961 fan syn kommando oer de Amerikaanske 24ste Difyzje yn West-Dútslân ûntheft wie om't er rjochts-ekstremistyske literatuer ûnder syn troepen fersprate. Letter waard er foar syn aktive wjerstân tsjin rasse-yntegraasje oan 'e Universiteit fan Mississippy oppakt foar oproerigens, gearspanning tsjin 'e steat en oare beskuldigings, mar frijsprutsen troch in blanke sjuery. De moardoanslach op him mislearre, mei't Walker, dy't thús oan syn buro siet, inkeld yn 'e earm rekke waard troch fragminten fan 'e kûgel dy't yn it rútkozyn ynsloech. Tsjin syn frou hie Oswald sein dat er Walker beskôge as de lieder fan in faksistyske organisaasje, en de jûns fan 'e oanslach hied er in bryfke foar har efterlitten mei ynstruksjes oangeande wat se dwaan moast as er net weromkaam. Foarôfgeande oan 'e moard op Kennedy hie de plysje fan Dallas gjin fertochten yn 'e saak-Walker.
Jan Couperus
Opfettingen fan Couperus
Couperus moast neat hawe fan uterlik fertoan. Yn in pear taspraken kearde er him fûl tsjin it materialisme fan in part fan de reginteklasse. Hy propagearre wearden as húslik lok en oprjochte leafde, op deugd en achting grûnfêste boppe it hawwen fan jild en macht. Ek it sluten fan houliken inkeld om der maatskiplik better fan te wurden of dreaun troch dierlike wollust fûn er ferwerplik: Wie het huwelijk primair zag als middel om zijn politieke, financiële of seksuele ambities te verwezenlijken, beging een deerlijke vergissing, miende er hawwe.
Lee Harvey Oswald
Simmer 1963
Ein april 1963 ferfear Oswald nei New Orleans, dêr't oannommen waard as masinist troch de Reily Coffee Company, wêrfan't de eigner, William Reily, belutsen wie by de anty-Castro-organisaasje Crusade to Free Cuba Committee. Yn july waard er dêr ûntslein om't er tefolle omloailakke en min wurk levere. Ein maaie hied er ûnderwilens in pleatslike ôfdieling oprjochte fan 'e pro-Castro-organisaasje Fair Play for Cuba Committee, dêr't er sels it iennichste lid fan wie.
Yn 'e simmer fan 1963 rekke Oswald yn New Orleans ferskillende kearen deilis mei anty-Castro-aktivisten, mar hy hie nei't it skynt ek gedoente mei Guy Bannister, in eardere FBI-agint dy't in privee-detektiveburo runde en behelle wie yn 'e anty-Castro-beweging. Dizze Guy Bannister foarmet de konneksje fan Oswald mei de ûnderskate Amerikaanske geheime tsjinsten dêr't gauris nei ferwiisd wurdt yn 'e gearspanningsteoryen oangeande de moard op Kennedy, en hy wie ek ien fan 'e krúsjale persoanen yn it proses tsjin Clay Shaw, dat yn 1967-1969 fierd waard troch de New Orleanster ofsier fan justysje Jim Garrison (letter ferfilme troch regisseur Oliver Stone yn syn ferneamde film JFK). Bannister sels hat oer dizze kwestje nea útlis jaan kind, mei't er yn 1964 hommels kaam te ferstjerren, foàr't er heard wurde koe troch de Kommisje Warren.
Ein septimber reizge Oswald út New Orleans nei Meksiko-Stêd, dêr't er by de Kubaanske ambassade in fisum oanfrege. Dêrby joech er oan dat er Kuba besykje woe ûnderweis nei de Sovjet-Uny. Doe waard er trochwiisd nei de Sovjet-ambassade, dêr't er net daliks meiwurking krije koe. Nei in hoartsje fan it kastke nei de muorre en wer werom stjoerd te wêzen, joech er it oer. Uteinlik krige er op 18 oktober dochs noch in fisum foar Kuba, mar tsjin dy tiid wie Oswald al mear as twa wiken wer yn 'e Feriene Steaten. Hy fêstige him wer yn Dallas, en wist in baan te bemachtigjen by it Texas School Book Depository, in pakhús foar de opslach fan skoalboeken, dêr't er goed tapakte en in "boppegemiddelde" wurknimmer wie.
De moard op Kennedy en Oswald syn arrestaasje
Op 21 novimber, doe't it besyk dat presidint John F. Kennedy oan Dallas bringe soe en de rûte dy't er dêrby ôflizze soe al bekend wiene, frege Oswald syn kollega Wesley Frazier om in lift en helle er nei eigen sizzen gerdynroeden út Irving, al moat dat neffens de Kommisje Warren in gewear west hawwe. Neffens de offisjele lêzing fan 'e foarfallen sa't dy fêstlein binne yn it rapport fan 'e Kommisje Warren, brûkte Oswald dat gewear op freed 22 novimber 1963 om likernôch healwei ienen middeis pleatslike tiid, troch fanôf de fyfde ferdjipping (sixth floor, want Amerikanen telle de begeane grûn mei) fan it Texas School Book Depository presidint Kennedy dea te sjitten.
Neffens it rapport fan 'e Kommisje Warren fage Oswald nei de oanslach it gewear skjin fan fingerprinten, brocht it op in sideplak op (deselde) fyfde ferdjipping fan it Texas School Book Depository, en gie doe fia de eftertreppen omleech nei de earste ferdjipping, dêr't er njoggentich tellen nei de oanslach oantroffen waard troch syn sjef Roy Truly en plysje Marrion Baker, wylst er (sûnder efter de pûst te lykjen) yn 'e kantine siet. Baker rjochte syn pistoal op Oswald en frege Truly oft dizze man hjir wurke, mar nei't dy befêstigjend antwurde hie, liet er Oswald gewurde. Truly fertelde Oswald oer de oanslach, wêrop't Oswald rêstich in kola naam, it gebou fia de troch de plysje bewekke haadútgong ferliet (ynstee fan troch de ûnbewekke efterútgong) en nei hûs gie, dêr't er om likernôch ien oere middeis oankaam.
Neffens syn húshâldster Earlene Roberts ferliet er al nei in pear minuten it hûs wer. Wat dêrnei barde is ûndúdlik, mar de Kommisje Warren hold Oswald ferantwurdlik foar de moard op plysjeman J.D. Tippit, dy't om kertier oer ienen hinne deasketten waard by de hoeke fan East 10th Street en North Patton Avenue. Dat is 1,4 km fan Oswald syn hûs ôf, in ôfstân dy't er dan binnen in kertier ôflizze moatten hat, mar neffens de Kommisje Warren "koe Oswald dat maklik berinne". Om tsien minuten oer healwei twaen waard er úteinlik oppakt yn it Texas Theatre, in bioskoop oan Jefferson Boulevard, dêr't er om ûnferklearbere redens omhong, nei in tip fan skuonneferkeaper Johnny Brewer, dy't fûn dat er him fertocht hold en droech.
Underfreging en dea
Fan twa oere middeis ôf waard Oswald ûnderfrege op it haadkantoar fan 'e plysje fan Dallas. Tsjin 'e jûn wied er yn beskuldiging steld foar de moard op Tippit, en om healwei twaen nachts kaam dêr de moard op Kennedy noch by. Koart nei't er arrestearre wie, kaam er yn in gong fan it plysjeburo sjoernalisten tsjin, dy't er tarôp: "Ik haw nimmen deasketten!" en "Se ha my oppakt om't ik yn 'e Sovjet-Uny wenne haw. Ik bin gewoan in sûndebok!"
Yn 'e folgjende twa dagen waard Oswald ferskate kearen ûnderfrege, mar hy bleau by syn ûntkenning fan beide moarden, en ûntstried dat er sels mar in gewear yn besit hie. Neffens syn sizzen hied er om 'e tiid fan 'e moard op Kennedy yn 'e kantine west, dêr't er syn brochje bepluze hie. Teffens frege er om in abbekaat, mar dat rjocht waard him earst in hoart ûntholden, en dêrnei woed er allinne mar fertsjintwurdige wurde troch John Abt, de abbekaat fan 'e Kommunistyske Partij fan de Feriene Steaten, dy't ûnberikber bliek.
Op snein 24 novimber 1963 waard Oswald nei de ûndergrûnske garaazje fan it plysjeburo laat, dêr't er wei oerbrocht wurde soe nei it tichthûs fan 'e county. Yn 'e garaazje wie de parse gearklofte, en Oswald waard tusken de kliber troch laat. Moarns om njoggen minuten foar healwei tolven stoep nachtklubeigner Jack Ruby foarút tusken de mannichte wei en skeat Oswald yn it boarst. Oswald waard bewusteleas nei it sikehûs ta brocht, dêr't er om sân minuten oer ienen de middeis stoar. Mei't der in kameraploech yn 'e garaazje oanwêzich wie, waard de moard op Oswald live útstjoerd. Ruby hold letter út dat er mei syn die Jackie Kennedy it lijen fan in langrinnend proses besparje woe. Hy waard feroardiele foar moard en stoar yn 1967 yn 'e finzenis oan in longemboly.
Neisleep
Oswald waard op 25 novimber 1963 begroeven te Fort Worth, op it Shannon Rose Hill Memorial Park. Foar Oswald koene gjin dragers fûn wurde, dat úteinlik wiene it sjoernalisten dy't dêr wiene om 'e begraffenis te ferslaan, dy't syn kiste droegen. Oswald syn orizjinele grêfsark, mei syn folute namme en jiertallen, waard rillegau stellen, en moast ferfongen wurde troch in simpele grêfstien mei de ynskripsje "Oswald". Yn 1981 waard syn mem njonken him begroeven. Datselde jiers late de oantiging dat net Oswald dêr begroeven lei, mar in Russysk agint dy't mei plastyske sjirurzjy sa oanpast wie dat er op him liek, ta it opgraven fan it stoflik omskot, wêrnei't troch ferliking fan it gebit mei foto's fan it gebit fan Oswald foar't er nei de Sovjet-Uny gie, fêststeld waard dat it wis al de wiere Oswald wie. Neitiid waard er yn in nije kiste werbegroeven; de âlde kiste waard yn 2010 by opbod ferkocht foar $87.000.
Noch altiten geane der withoefolle gearspanningsteoryen om oer de moard op Kennedy. Hoewol't de Kommisje Warren by syn ûndersyk yn 1964 fêststelde dat Oswald allinnich ferantwurdlik wie foar de oanslach (de lone gunman theory, oftewol de "teory fan 'e ienlike skutter") en hoewol't dat noch altiten de offisjele lêzing is, is troch de jierren hinne út in grut tal ûnderskate opinypeilings bleken dat de mearderheid fan 'e Amerikanen der neat fan leaut dat Oswald op eigen manneboet hannele. Withoefolle teoryen binne op 't aljemint brocht, wêrfan't de bekendsten binne dat de Kubanen, de Russen, de maffia (dêr't Ruby konneksjes mei hie) of de eigen Amerikaanske ynljochtingetsjinsten der efter sieten. Der is lykwols troch de ûnderskate oerheidstsjinsten fuort nei de moard sa alderraarst yn it ûndersyk omreage (oft dat no panyk, fersin, ynkompetinsje of opsetsin wie), dat men no inkeld noch mar mei wissichheid sizze kin dat der nei alle gedachten nea mei wissichheid sein wurde kinne sil wat der dy deis no eins krekt bard is.
Heidehipper
Skaaimerken
Grutte: 14.5-15.5 cm; Spanwiidte: 26-32 cm; Gewicht: 17-30 gram; Aaien: 5-6; Briedtiid: 14 dagen; Snaffel: koart en fyn. It mantsje kriget yn de maitiid in simmerkleed (briedkleed).
Cab Calloway
Cab Calloway (Rochester New York, 25 desimber 1907 – Hockessin Delaware, 18 novimber 1994) wie in Amerikaanske jazzsjonger en bigbandlieder. Hy stie bekend om syn eksintrike manier fan scat sang (dy't hy learde fan Louis Armstrong) en stie ek bekend as Hi-De-Ho man. Hy hie syn grutste súkses yn de tritiger en fjirtiger jierren fan de tweintichste iuw. Bekende hits binne 'Minnie the Moocher' en 'Lady with the fan'.
Katedraal fan Udine
Bouskiednis
De bou fan de katedraal begûn yn 1236 as in trijeskippich, krúsfoarmich gebou mei sydkapellen. De bou fan de tsjerke wie yn 1257 al sa fier eine dat de tsjerke brûkt wurde koe foar de earetsjinst. Yn 1335 fûn de ynwijing fan de tsjerke plak as de Santa Maria Maggiore.
De ierdskodding fan 1348 brocht skea oan it gebou, mar net sa slim dat it gebou net mear brûkt wurde koe foar de earetsjinst. De Fenesjaanske arsjitekt Pierpaolo dalle Masegne waard yn 1368 frege om de katedraal te restaurearjen. Hy fersterke de muorren, fernijde it dak en brocht feroarings oan de gevel oan, wêrûnder it ferfangen fan it eartiids grutte roasfinster troch in folle lytseren ien fan hjoeddedei. Ek de twa roasfinsters fan de sydskippen waarden feroare en mei inoar ferbûn troch in dekorative rige fan inoar krusende bline bôgen.
Op fersyk en de kosten fan de famylje Manin waard it ynterieur fan de tsjerke oan it begjin fan de 18e iuw radikaal feroare. It ûntwerp wie ôfkomstich fan de arsjitekt Domenico Rossi. De foltôging fan de ferbouwing fûn yn 1735 plak en patriarch Daniele Delfino konsekrearre de katedraal doe op 'e nij mei de nije namme Santa Maria Annunziata.
Oan it begjin fan de 20e iuw waard by in restauraasje besocht om de gevel fan de katedraal it 14e-iuwske oansjen werom te jaan.
Heidehipper
Fiedsel
Heidehippers frette meast ynsekten, mar ek spinnen, slakken en wjirms. Yn de hjerst ite hja ek wol beien.