cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ferdrach fan Fort Laramie (1851)
It Ferdrach fan Fort Laramie wie in oerienkomst dy't op 17 septimber 1851 sletten waard tusken it regear fan 'e Feriene Steaten en beskate Yndiaanske folken út it gebiet fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Hoewol't in protte blanke kolonisten ûnderweis nei fêstigingsgebieten yn Oregon en Kalifornje tsjin dy tiid al oer de Flakten tein wiene, foel harren oantal yn it neat by de stream migranten dy't op gong kommen wie nei it útbrekken fan 'e Kalifornyske Goudkoarts, yn 1849. De measten fan dy lânferhuzers teagen nei it Westen ta oer it ferneamde Oregon Trail, in rûte dy't troch it wengebiet fan ferskate Yndiaanske folken rûn. Sadwaande besocht de Amerikaanske oerheid troch ûnderhannelings mei dy Yndianen ta in soarte fan rjocht fan reed te kommen, dat de feilichheid fan 'e reizgers waarboargje soe.
Yn Fort Laramie, yn it súdeasten fan wat letter de Amerikaanske steat Wyoming wurde soe, waarden ûnderhannelings fierd tusken folmachten fan it Amerikaanske regear en fertsjintwurdigers fan 'e Arapaho, Arikara, Assiniboin (Assiniboine), Hidatsa, Krieën (Crow), Mandan, Sjajinnen (Cheyenne) en Sû (Sioux). It ferdrach dêr't se it oer iens waarden, omfette de tradisjonele gebietsoanspraken fan 'e belutsen folken, dy't troch de Feriene Steaten erkend waarden. De Yndianen garandearren de feilige trochreis fan kolonisten oer it Oregon Trail yn ruil foar ûnthjitten fan in jierjild fan fyftichtûzen dollar it jier foar de folgjende de fyftich jier. Teffens stiene se ta dat op spesifyk oanjûne plakken op harren lân wegen en forten oanlein wurde mochten.
De Amerikaanske Senaat feroare letter op eigen manneboet de doer fan 'e jierjildbetellings sa't dy fêstlein wiene yn kêst 5 fan it ferdrach, fan fyftich jier nei tsien jier. Fan alle dielnimmende folken útsein de Krieën waard dêrfoar efterôf goedkarring loskrigen. Dit earste Ferdrach fan Fort Laramie brocht in perioade fan likernôch fyftjin jier dat de Flakten relatyf freedsum bleaune, mar fan 'e útfiering fan 'e plichten dy't it Amerikaanske regear mei de ûndertekening op him nommen hie, kaam neat op 'e hispel. Oan guon folken waarden de jierjilden nea útbetelle, wylst de oaren se faak te let of mar foar in diel krigen. It ferdrach bliek úteinlik neat wurdich te wêzen doe't de Feriene Steaten wegeren om 'e kolonisaasje fan 'e yn it ferdrach erkende wengebieten fan 'e Yndianen troch blanke kolonisten en goudsikers tsjin te hâlden. De Oarloch fan Reade Wolk, dy't yn 1866 in ein oan 'e frede makke, waard dan ek folslein feroarsake troch kontraktbrek fan Amerikaanske kant.
Tom Custer
Tom Custer (folút: Thomas Ward Custer; New Rumley (Ohio), 15 maart 1845 – oan 'e rivier de Little Bighorn (Montana), 25 juny 1876) wie in Amerikaansk militêr dy't yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch twa kear de Medal of Honor takend krige foar syn moed op it slachfjild. Hy is lykwols benammen bekend wurden as de jongere broer fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer, dy't yn 1876 it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint nei de ûndergong late yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn tsjin 'e Lakota en de Noardlike Sjajinnen. Tom Custer hie dêrby it befel oer C Kompanjy fan it 7e Kavaleryrezjimint, en kaam tegearre mei syn broer om.
Jonkheid en komôf
Custer waard yn 1845 berne yn New Rumley, yn 'e Amerikaanske steat Ohio, as de soan fan boer en hoefsmid Emanuel Henry Custer (1806-1892) en dy syn frou Marie Ward Kirkpatrick (1807-1882). Oan syn heitekant stamme er ôf fan Paulus en Gertrude Küster, Dútske emigranten út it Rynlân dy't omtrint 1693 oerkommen wiene nei Amearika. Syn mem wie fan mingd Ingelsk en Skotsk etnysk komôf. Tom Custer wie de trêde soan yn it gesin fan syn âlden. Syn âldste broer wie Nevin, dy't in swakke sûnens hie. De twadde broer wie George Armstrong Custer en Tom Custer hie in jongere broer dy't Boston hiet en in jongere suster, Margaret. Teffens wiene der noch ferskate âldere healbruorren en -susters.
Tsjinst ûnder de Amerikaanske Boargeroarloch
Under de Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865) naam Custer yn septimber 1861 mei sechstjin jier tsjinst yn it Noardlike Leger, as soldaat yn it 21st Frijwillige Ynfanteryrezjimint fan Ohio. Hy focht mei yn ferskate fjildslaggen, wêrûnder de Slach by Stones River en de Tredde Slach om Chattanooga (ek wol bekend as de Slach by Missionary Ridge). Teffens naam er diel oan 'e Atlanta-kampanje fan generaal William Tecumseh Sherman. Yn oktober 1864 swaaide Custer as korporaal ôf út 'e milysje fan Ohio om dêrnei in kommisje as twadde luitenant oan te nimmen yn B Kompanjy fan it 6e Frijwillige Kavaleryrezjimint fan Michigan, dat ûnder befel stie fan syn broer George.
Under it lêste jier fan 'e oarloch fungearre er sadwaande as de adjudant fan syn broer, wêrby't er fia de rangen fan kaptein en majoar opklom ta luitenant-kolonel, hoewol't er mar kwealk tweintich jier âld wie doe't de oarloch einige. Foar de moed dy't er op it slachfjild betoande yn 'e Slach by Namozine Church, op 3 april 1865, en yn 'e Slach by Sayler's Creek, op 6 april 1865, wêrby't er beide kearen in rezjimintsflagge fan it leger fan 'e Konfederearre Steaten fan Amearika bútmakke, waard Tom Custer twaris in Medal of Honor takend, de heechste Amerikaanske militêre ûnderskieding.
Tsjinst ûnder it Bloedbad fan de Washita
Nei de oarloch waard Custer (fanwegen in oerskot oan ofsieren nei de ôfslanking fan it leger yn fredestiid) yn rang weromset nei earste luitenant. Yn dy hoedanichheid waard er yn 1866 tafoege oan it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint, dat legere wie yn Fort Riley, yn Kansas. Dêr tsjinne er op 'e nij ûnder syn broer George, dy't de fjildkommandant fan dat rezjimint wie. Yn 1868 rekke Custer ferwûne by it Bloedbad fan de Washita, wêrby't it 7e Kavaleryrezjimint it winterkamp fan it opperhaad Swarte Tsjettel fan 'e Súdlike Sjajinnen oanfoel en foar in diel útmoarde.
By dy slachtpartij waarden 53 Sjajinske froulju en bern troch it 7e Kavaleryrezjimint kriichsfinzen nommen, wêrûnder Maitydsgers, de dochter fan it opperhaad Lytse Rots, dy't sels by de oanfal op it doarp om it libben kommen wie. Neffens de mûnlinge oerlevering fan 'e Súdlike Sjajinnen, mar ek neffens it tsjûgenis fan kaptein Frederick Benteen en haadferkenner Ben Clark ûnderhold Custer syn broer George yn de winter fan 1868 op 1869 in seksuële relaasje mei de doe santjinjierrige Maitydsgers. Hja skonk yn jannewaris 1869 it libben oan in jonkje, dat de namme Giele Fûgel krige, en dat in soan fan Custer west hawwe soe. Mei't dat twa moanne nei it bloedbad wie, moat de relaasje al foartiid begûn wêze. Neffens de Sjajinske oerlevering krige Maitydsgers ein dat jiers noch in twadde bern, dat ek oanset wêze soe troch Custer. Letter soed er Maitydsgers en syn heal-Yndiaanske bern ûnder druk fan syn blanke frou Elizabeth Clift Bacon yn 'e steek litten hawwe. Guon histoarisy leauwe lykwols dat George Armstrong Custer steryl wurden wie nei't er yn syn tiid as kadet oan de Amerikaanske Militêre Akademy te West Point gonorroe oprûn hie, en dat de heit fan 'e beide bern eins Tom Custer west hawwe moat.
Tsjinst ûnder de Grutte Sû-Oarloch fan 1876
Letter dat jiers joech Custer lieding oan 'e arrestaasje fan it Hûnkpapa-opperhaad Rein-yn-'t-Gesicht, foar de moard op legerdokter John Honsinger it jiers tefoaren. Rein-yn-'t-Gesicht protestearre dat der gjin sprake fan moard wie, mar fan oarlochshannelings; der waard lykwols net nei him harke. Hy waard nei Fort Abraham Lincoln ta brocht, dêr't er yn it tichthûs smiten waard. Nei ferrin fan tiid wist er lykwols te ûntsnappen (of waard er mooglik frijlitten troch Yndiaanske plysjes dy't mei him sympatisearren). Hy flechte doe nei it streamgebiet fan 'e Powderrivier, yn Montana, dêr't er him by de ynfloedrike medisynman Sittende Bolle joech.
Neisleep
Neitiid waard der rûnom fan grute dat Rein-yn-'t-Gesicht, dy't oan 'e Yndiaanske kant yn 'e slach meifochten hie, wraak nommen hawwe soe foar syn ûnrjochtlike finzenskip troch Tom Custer it hert út it liif te snijen. Dy leginde, dy't fan in tige twifelich wierheidsgehalte is, waard ferivige yn it ferneamde gedicht The Revenge of Rain-in-the-Face, fan 'e grutte Amerikaanske dichter Henry Wadsworth Longfellow. Rein-yn-'t-Gesicht sels ûntstried jierren letter yn in petear mei de Dakota-skriuwer en -dokter Charles Eastman dat er Tom Custer deade hie. Yn elts gefal waard it stoflik omskot fan Custer wol goed skeind, want it moast identifisearre wurde oan 'e hân fan in tatoeaazje fan syn inisjalen op syn earm. Custer waard nei de slach provisoarysk begroeven op it slachfjild en in jier letter werbegroeven op it Nasjonaal Begraafplak fan Fort Leavenworth, yn Kansas.
List fan planetoïden 64301-64400
Dit is in list fan planetoïden 64301-64400.
De Nije Borgkrite
De Nije Borgkrite wie in lyts wetterskip yn de gemeente Idaarderadiel yn de Nederlânske provinsje Fryslân.
Dit wetterskip, mei in oerflakte fan mar 60 bunder, waard oprjochte om de bemealling simmerdeis yn de polder te ferbetterjen. It wetterskip wie lykwols te lyts om effektyf wurkje te kinnen en waard dêrom yn 1960 mei 11 oare polders gearfoege ta wetterskip De Bird. It eardere gebiet fan De Bird waard yn 2004 part fan Wetterskip Fryslân.
Telefyzjespecial
In telefyzjespecial of koartwei special (útspr.: ['spɛʃəl], likernôch: " spes -jul") is in op himsels steand telefyzjeprogramma, dêr't tydlik de normale programmearring foar ûnderbrutsen wurdt dy't op datselde tiidstip en telefyzjekanaal gewoanlik te sjen is. Specials kinne alderhanne ynhâld hawwe dy't fia it medium telefyzje ferspriedt wurdt, lykas nijs, aktualiteiten, in toaniel- of teäterregistraasje, drama, komeedzje, sketches, ensfh. Se kinne fierders ferskate formaten hawwe, lykas live-telefyzje, in studioproduksje, in dokumintêre, animaasje, of in film. En ek de lingte ferskilt, fan in koarte film oant in langspylfilm oant in telefyzjemaraton.
Foar de útstjoering fan specials bestiet ornaris in direkte oanlieding. Sa wurde mei de kryst en âld en nij in protte specials útstjoerd yn ferbân mei de feestdagen. In oare bekende reden kin it ferstjerren fan in ferneamd persoan wêze, dat dan foar de omrop oanlieding is om dy jûns in dokumintêre oer syn of har libben út te stjoeren, of, as it om in akteur of aktrise giet, om in bekende film fan him of har op 'e telefyzje te bringen. Ek ynsammelingsaksjes foar de slachtoffers fan hongersneden, oerstreamings, ierdbevings en oare natoerrampen foarmje in bekende oanlieding foar in special, dy't yn sokke gefallen yn 'e regel bestiet út in telefyzjemaraton dy't de hiele jûn duorret en wêrby't oan 'e ein fan it programma it ynsammele jildbedrach bekend makke wurdt.
Benny Lindelauf
Benny Lindelauf (Sittard, 15 desimber 1964) is in berneboekeskriuwer. Hy wennet yn Rotterdam.
Lindelauf studearre ynrjochtingswurk oan de Mikojelakademy en dûns oan de Teäterskoalle yn Amsterdam. Nei syn ôfstudearjen die er mei oan ferskaat fan (jeugd-)teäterproduksjes, sawol as akteur as dûnser.
Yn 1998 ferskynde syn earste boek Omhoogvaldag en dêrnei noch ferskillende oare boeken. Njonken berneboeken skriuwt Lindelauf ek teksten foar jeugdteäterselskippen.
De histoaryske roman Negen Open Armen is oerset yn seis talen, ûnder oaren yn it Tsjechysk en Koreaansk. Ek oare boeken fan him binne yn fertaling ferskynd.
Ministearje fan Algemiene Saken
It Nederlânske ministearje fan Algemiene Saken, ôfkoarte ta AZ (Algemene Zaken), is it ministearje fan 'e minister-presidint fan Nederlân. It is mei likernôch 400 meiwurkers fierwei it lytste ministearje.
Politike lieding
Sûnt syn oantreden yn 2010 is Mark Rutte minister-presidint en jout hy dus lieding oan it ministearje fan Algemiene Saken.
Amtlike lieding
Amtlik lieder (sikretaris-generaal) wie Paul Huijts en is no Gert-Jan Buitendijk.
Taken
De wichtichste taken binne it stypjen fan 'e minister-presidint by de koördinaasje fan it algemiene regearbelied en wurdfiering dêroer, mar ek de koördinaasje fan it algemiene kommunikaasjebelied.
Ta it ministearje fan Algemiene Saken hearre ûnder oare it kabinet fan 'e minister-presidint, de Ryksfoarljochtingstsjinst (RVD) en de Tsjinst Publyk en Kommunikaasje. Dêrneist regelt it ministearje saken foar it buro fan 'e Wittenskiplike Rie foar it Regearbelied (WRR) en de Kommisje fan Tafersjoch op de Ynljochtings- en Feiligenstsjinsten, en is it ferantwurdlik foar it kabinet fan de Kening.
Tusken 1945 en 1947 wie der gjin ministearje fan Algemiene Saken. De minister-presidint liede doe it ministearje fan Algemiene Kriichsfiering fan it Keninkryk, in yn 1942 yn Londen ynsteld departemint. Minister-presidint Louis Beel hefte dat ministearje yn 1946 op en waard minister fan Binnenlânske Saken. Doe't dúdlik waard dat de kombinaasje te swier wie, kaam yn 1947 it ministearje fan Algemiene Saken dochs werom.
Skrok (wetterskip)
Skrok wie in wetterskip by Easterein yn de eardere gemeente Hinnaarderadiel.
It wetterskip fan 206 hektare hie de taak de reed dy't yn it ferlingde fan de dyk fan Itens nei Easterein leit te behearen, ynklusyf in brêge oer de Eastereinder Feart en byhearende dammen. It wetterskip waard yn 1952 oprjochte op fersyk fan in bewenner en benammen omdat de brêge ferfongen wurde moast en de ferhurding fan de reed ferbettere wurde moast.
Skrok gie op yn wetterskip It Marnelân. Nei fierdere fúzjes falt it gebiet sûnt 2004 ûnder Wetterskip Fryslân.
Fauresmith
Skiednis
Doe't e blanken har yn de regio festige hienen wie der ferlet fan in tsjerke. Sy woene der in pleats foar brûke. Nei in protte ûnderhannelings mei de Britske oerheid, dy't oars neat opsmiten, waard der in tydlike tsjerke by de pleats "Sannahspoort" - dêr't no Fauresmith leit. Letter kocht de tsjerkeried Sannahspoort foar 14.000 riksdollars (£1050). Der waard fuorten daliks út ein set mei de ferkeap fan stikken grûn om in permaninte tsjerke sette te kinnen, op betingst dat der op dy ferkochte perselen gjin alkoholyske drank ferkocht wurde mocht! De ferkeap fan grûn wie de grutste boarne fan ynkomsten fan de tsjerke yn dy tiid. De selsstannige tsjerkegemeenten fan no yn de omkriten hearden eartiid allegear by de gemeent fan Faursmith, Philippolis, Trompsburg, Edenburg, Petrusburg, Koffiefontein, Luckhoff en in grut part fan Jacobsdal.
Op 30 augustus 1851 wie der in wichtige gearkomst Sannahspoort. De titel fan de notulen wie "Fauresmith."
Nei Bloemfontein, wie Fauresmith de wichtichste stêd yn Oranje Frijsteat. De earste parlemintêre gearkomst moast út dy twa stêden in haadstêd fan de steat kieze. Bloemfontein krige de measte stimmen.
Thomas Lovell Beddoes
Thomas Lovell Beddoes (Bristol, 30 juny 1803 – Basel, 26 jannewaris 1849) wie in Britsk dichter, toanielskriuwer en dokter. Hy ûnderhold himsels syn hiele libben as medikus, en nei in pear iere útjeften publisearre er neat mear, hoewol't er oan syn dea ta trochgie mei skriuwen. Hy krige slimme geastlike swierrichheden, en makke úteinlik in ein oan syn libben troch him te fergiftigjen. Hy is it bekendst om syn postúm ferskynde toanielstik Death's Jest-Book, sij it mear troch de gedichten dy't dêryn foarkomme, as troch it stik sels.
Karriêre
Beddoes waard berne yn it Ingelske Bristol as de soan fan dokter Thomas Beddoes, in freon fan 'e ferneamde dichter Samuel Taylor Coleridge, en Anna Edgeworth, in suster fan de Ierske skriuwster Maria Edgeworth. Hy genoat syn oplieding oan 'e Charterhouse School yn Godalming, yn it greefskip Surrey, en letter oan it Pembroke College fan 'e Universiteit fan Oxford. Yn 1821 publisearre er The Improvisatore, dat er letter besocht werom te nimmen. Syn folgjende útjefte, yn 1822, wie in toanielstik yn blank fers mei as titel The Bride's Tragedy, dêr't er loovjende kritiken foar krige, en dat him in freonskip opsmiet mei de dichter Barry Cornwall.
Beddoes syn wurk lit oanhâldend in fassinaasje mei de dea sjen. Yn 1824 ferfear er nei it Dútske Göttingen om dêr medisinen te studearjen. Dat wie him ynjûn troch syn hope om fysyk bewiis te ûntdekken foar it bestean fan 'e minsklike siel, dy't oerlibbet as it lichem stjert. Yn Göttingen waard er úteinlik fan 'e universiteit stjoerd, mar yn Würzburg makke er syn stúdzje ôf. Neitiid doarme er al praktisearjend om, wylst er demokratyske ideeën útdroech dy't yn 'e njoggentjinde-iuwske Dútske steaten fan oerheidswegen net wurdearre waarden. Yn 1833 waard er ferballe út Beieren, en yn 1840 moast er ek it Switserske Suerich, dêr't er him tsjin dy tiid nei wenjen set hie, ferlitte.
Hy gie ûnderwilens almar troch mei skriuwen, mar publisearre neat mear. Nei't er út Switserlân wei rekke wie, late er op 'e nij in swalkersbestean. Yn 1846 brocht er in hoartsje yn Ingelân troch, mar mei gauwens kearde er wer werom nei Dútslân. Hy krige hieltyd mear geastlike problemen, en op 26 jannewaris 1849 die er himsels úteinlik yn it Switserske Basel tekoart troch gif yn te nimmen. Beddoes wie doe 45 jier. Syn lêste wurk, dêr't er in moai hoart foar syn dea mei besteld west hie, wie it toanielstik Death's Jest-Book (It Moppeboek fan Hofnar Dea), in satiryske imitaasje fan in renêssansistyske wraaktrageedzje dy't him dwaande hâldt mei fragen oangeande stjerlikens en ûnstjerlikens. It stik waard yn 1850 publisearre troch ien fan Beddoes syn freonen, de abbekaat T.F. Kelsall, dy't der in beheinde biografy oan tafoege. Beddoes syn samle fersen (Collected Poems) waarden útjûn yn 1851.
Boris Vallejo
Boris Vallejo (Lima, 8 jannewaris 1941) is in Perûviaansk yllustrator, boekbânûntwerper en keunstskilder, dy't yn 1964 nei de Feriene Steaten emigrearre. Hy leit him frijwol útslutend ta op it meitsjen fan keunstwurken, yllustraasjes en omslaggen dy't ta de sjenres fan 'e fantasy en de erotyk hearre. Vallejo wurket in protte gear mei syn frou, Julie Bell. Syn soan Dorian Vallejo is ek yllustrator en boekbânûntwerper.
Jonge jierren
Vallejo waard yn 1941 berne yn 'e Perûviaanske haadstêd Lima. Hy begûn mei skilderjen yn 1954, doe't er noch mar trettjin jier âld wie, en krige syn earste betelle opdracht foar it meitsjen fan yllustraasjes yn 1957, doe't er sechstjin jier wie. Vallejo genoat syn oplieding oan 'e Escuela National de Bellas Artes yn Lima, dêr't er troch it winnen fan in stúdzjebeurs fiif jier studearje koe. Neitiid emigrearre er yn 1964, mei 23 jier, nei de Feriene Steaten, dêr't er al rillegau populêr waard mei syn yllustraasjes fan û.m. Tarzan en Conan de Barbaar.
Karriêre
Hoewol't Vallejo him benammen talei op it meitsjen fan omslaggen foar boeken, produsearre er ek wol kalinders, reklameyllustraasjes en losse keunstwurken. Filmposters makke er ek, û.m. foar Knightriders (1981), Q (1982), National Lampoon's Vacation (1983) en Barbarian Queen (1985). Foar syn wurk jout Vallejo de foarkar oan it gebrûk fan oaljeferve op in boerd, wêrnei't er gauris digitale technyk ynset om aparte ôfbyldings te kombinearjen ta in gehiel. Tariedend wurk docht er mei potlead of Eastyndyske inket op papier.
Vallejo syn wurk kin hast útslutend ta de sjenres fan fantasy en erotyk rekkene wurde. Syn hyperrepresintative skilderings binne ornaris fan goaden, meunsters en/of spierde manlike en froulike barbaren dy't yn in gefjocht ferwikkele binne. Guon fan syn manlike figueren modellearre Vallejo foarhinne nei himsels, wylst in protte fan syn lettere froulike ûnderwerpen op syn frou en kollega Julie Bell basearre wiene. Syn lettere wurk omfiemet noch altyd sterke fantasy-eleminten, mar skaait sterk de kant fan 'e erotyk út. Yn 1979 wûn Vallejo de British Fantasy Award yn 'e kategory bêste keunstner, foar syn wurk The Amazon Princess and Her Pet.
Auke Pattist
Auke Bert Pattist (Bilthoven, 9 oktober 1920 – Oviedo, 21 maart 2001) wie in Nederlânsk plysje en oarlochsmisdiediger. Syn bynamme wie 'de Beul fan Drinte'.
Pattist wie by it begjin fan de Twadde Wrâldoarloch plysje yn Amsterdam. Dêr die er aktyf mei oan razzia's op ûnderdûkte joaden. Hy waard lid fan de SS en focht mei de Dútsers mei oan it eastfront. Letter naam er de Dútske nasjonaliteit oan. Yn 1944 kaam er as offisier by de Waffen-SS werom nei Nederlân. Yn Hollandscheveld waard er aktyf by it finen fan Joaden en ûnderdûkers. Hy wie wreed ferneamd om syn omgong mei finzenen, dêr't er geregeld tramtaasje en skyneksekúsjes by tapaste. Hoewol't Auke Pattist foar safier bekend sels gjin finzenen ombrocht hat, waard er wol ferantwurdlik hâlden foar de dea fan in soad fan syn finzenen.
Nei de oarloch waard Pattist arrestearre en finzen naam. Hy wist lykwols yn 1946 út de finzenis yn Arnhim te ûntkommen. Hy flechte nei Dútslân en kaam yn 1956 yn Spanje telâne. Diktator Franco ferliende him it steatsboargerskip. Yn Nederlân wie er al by ôfwêzichheid ta libbenslange finzenisstraf feroardiele foar mishanneling en lânferrie.
Lange tiid wie Auke Pattist net te finen foar de Nederlânske justysje. De amateur-histoarikus Albert Metselaar út Drinte kaam lykwols efter it adres fan Pattist yn Spanje. Nazy-jager Simon Wiesenthal sette Pattist doe op de list fan ynternasjonaal sochte oarlochsmisdiedigers. De Spaanske autoriteiten wegeren lykwols Pattist út te leverjen.
Yn maaie 2001 ferstoar Auke Pattist yn de âldens fan 80 jier yn syn wenplak Oviedo. De Spaanske autoriteiten dienen noch ûndersyk nei de tadracht fan syn ferstjerren.
Roslyn (Washington)
250px|thumbnail|right|Sintrum fan Roslyn Roslyn is in plak (city) yn Kittitas County yn de Amerikaanske steat Washington. It plak hie neffens de folkstelling fan 2010 in ynwennertal fan 893 en neffens in rûzing yn 2012 hie it 900 ynwenners. It plak leit flakkeby Interstate 90 en leit sa'n 140 km eastlik fan Seattle.
Skiednis
Stienkoal waard fûn yn de omkriten yn 1883 en yn 1886 waard it plattegrûn ûntwurpen en it plak stifte. Koalminen waarden úteinset troch the Northern Pacific Coal Company, in dochterûndernimming fan it Noardpasifysk Spoar. De opbringsten fan de stienkoal waarden brûkt foar de finansiering fan it spoar dat oanlein waard yn it ramt fan de ferbining fan Chicago nei Seattle en foar de oanlis fan de Stampede Tunnel, in spoar tunnel fan 3 km lang. Ek waard it stienkoal brûkt as brânstof foar de treinen oant de 1920er jierren doe it ferfongen waard troch diesel. Ek houtseagerijen kamen yn it plak.
De koalminen luts manlju oan út oare parten fan de Feriene Steaten en ek út Jeropa. Út Dútslân, Itaalje en ferskate Slavyske lannen kamen manlju en wurkje yn de minen. De befolkingsgearstalling fan Roslyn wie yn har iere jierren bestie dus út in ferskaat oan 24 nasjonaliteiten. Yn 1888 easken de mynwurkers in leansferheging, mar waard net met troch de Northern Pacific Coal Company. Dus folge in staking. It koalmynbedriuw hierde dêrop 300 Afro-Amerikanen út Firginia, Noard-Karolina en Kentucky. Hjirtroch waard it ferskaat yn Roslyn noch grutter. Dat ferskaat is noch te sjen op it Roslyn Begrefplak en ek yn de neikommelingen dy hjoeddedei noch yn Roslyn wenje.
Yn 1888 waard it plak troffen troch in brân, dat it grutste part yn 'e jiske lei. Kreksa as in soad plakken yn it 19e-iuwske Amearika wiene hûzen en winkels yn Roslyn boud fan hout. It plak waard rillegau werboud en no waarden gebouwen makke fan stien of sânstien.
It hichtepunt fan de koalproduksje wie yn 1910 doe't de produksje útkaam op 2 miljoen ton. It hiele plak draaide om de koalproduksje en de measte saken yn it plak wiene yn besit fan it Noardpasifysk Spoar of har dochter it koalbedriuw. Yn 1892 wie der in ûntploffing yn ien fan de minen, wêrby 45 mannen it libben ferlern hawwe.
Op 24 septimber 1892 waard it plak troffen troch in bankoerfal. Seis leden fan de 'McCarthy Gang berôven  de Roslyn earm fan de Ben Snipes bank fan Ellensburg. De banditen slaggen deryn en knipe mei de buit der tuskenút. Hja waarden ferret troch ien fan harren froulju en waarden berjochten en wer frijlitten om de sjuery it net iens wurde koe oer de útspraak. Guon leden fan de 'gang' waarden letter by in bankoerfal yn Kolorado deasketten.
Fanôf 1920 rûn de koalproduksje tebek en sa stadichoan sletten de koalminen oant de lêste yn 1963 slet. De befolking fan it stedsje rûn hjirmei ek tebek fan 3126 ynwenners yn 1910 oant 1031 yn 1970.
Roslyn etnyske begrefplakken
It begrefplak bestiet út 26 njonken inoar lizzende parten neffens etnyske komôf. It 6 bunder grutte begrefplak leit yn de heuvels en bosk boppe de haadstrjitte fan it plak. It lân wie oankocht en sels jûn troch it koalbedriuw troch ferskate etnyske ferienings foar begreffenissen fan harren leden. Der binne 5000 grêven fan 24 nasjonaliteiten. Yn 1978 waard it begrefplak opnommen yn it National Register of Historical Places.
Hjoeddedei
Roslyn libbet hjoeddedei benammen fan it toerisme. Ek guon ynwenners fan Seattle en Tacoma hawwe twadde hûzen yn it plak. It histoaryske sintrum is populêr, mar ek bûtendoar aktiviteiten lykas berchtocht kuierje, kampeare, skye, snieslydzje ensfh binne populêr. Flakby it plak wurdt op dit stuit in park mei 3000 simmerwentes en in golfpark úteinset. Dit nije doarp, Suncadia sil de ekonomy fan Roslyn en omkriten yngripend feroarje.
Yn de media
Dizze filmen lûke in soad toeristen nei it plak ta.
Beamkrûpers
De beamkrûpers (Certhiidae) binne in famylje fan sjongfûgels yn it skaai fan de moskeftigen. De beamkrûpers hearre ta deselde boppefamylje (Certhioidea) as de blauspjochten en de muorrekrûper. Se binne meast brún of bruneftig en rinne maklik by stammen en takken lâns omheech, mar net omleech, sa as de blauspjochten wol dwaan.
Famyljeopbou
De 11 beamkrûpers binne ferdield oer twa skaaien:
Taalbarriêre
Taalbarriêre of taalkleau is in term foar de swierrichheden dy't lju ûnderfine dy't net deselde memmetaal hawwe, mar dochs mei-inoar kommunisearje wolle. De 'barriêre' út it wurd is dus yn figuerlike sin bedoeld. Der is in wiid ferskaat oan metoaden foarsteld om sokke kommunikaasjeproblemen wei te nimmen, lykas oersetten, tolkjen en it learen fan frjemde talen. Ek it gebrûk fan in trêde taal, lykas in keunsttaal (bgl. it Esperanto of it Ido), in helptaal of lingua franca (lykas it Ingelsk), of in ferienfâldige taalfoarm (lykas in pidgintaal) wurdt wol as de oplossing sjoen en/of brûkt.
Mei de oantsjutting 'taalbarriêre' wurdt soms ek ferwiisd nei de swierrichheden dy't minsken hawwe kinne om inoar te begripen as se wol deeglik deselde memmetaal hawwe, mar bygelyks út folslein ferskillende sosjale fermiddens of út ûnderskate subkultueren komme, of sels as se deselde sosjale eftergrûn hawwe, mar om de iene of oare reden byinoar lâns prate.
Bloedbad fan de Washita
It Bloedbad fan de Washita of de Slach oan de Washita wie in foarfal dat plakfûn as ûnderdiel fan 'e Flakte-Yndiaanske oarloggen yn it Wylde Westen. Dêrby waard op 27 novimber 1868 it winterkamp fan 'e Súdlike Sjajinnen (Southern Cheyenne) fan opperhaad Swarte Tsjettel, oan 'e igge fan 'e rivier de Washita, by it hjoeddeiske Cheyenne, yn westlik Oklahoma, oanfallen en foar in grut diel útmoarde troch it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint ûnder lieding fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer. Skattings fan eachtsjûgen oangeande it tal Yndiaanske deaden rûnen útinoar fan 13 oant 150, en dêrby gie it foar in oansjenlik part om froulju en bern. Doedestiden waard de 'Slach oan de Washita' yn 'e Feriene Steaten beskôge as in wichtige oerwinning en de earste stap op 'e wei nei de ûnderwerping fan 'e opstannige Súdlike Sjajinnen. Tsjintwurdich wurdt it barren lykwols frij algemien as in oarlochsmisdie sjoen.
Foarskiednis
Nei't de Súdlike Sjajinnen en de Súdlike Arapaho yn it neijier fan 1867 it Ferdrach fan Medicine Lodge mei it Amerikaanske regear sletten hiene, moasten se út har heitelân yn Kansas en Kolorado nei it suden ta ferhúzje, nei it Sjajinne en Arapaho Yndianereservaat yn it westen fan it Yndiaanske Territoarium (it hjoeddeiske Oklahoma). Dêr kamen se lykwols yn drûch gebiet telâne dêr't frijwol gjin bizons foarkamen, dy't tradisjoneel it wichtichste part fan harren iten foarmen. Dêrnjonken rekken se yn it Yndiaanske Territoarium deilis mei de Kansa, mei oanfallen oer en wer.
Tsjin 'e simmer fan 1868 diene groepen krigers fan 'e Súdlike Sjajinnen, en mei harren alliëarre Súdlike Arapaho, Kajowa (Kiowa), Komantsjen, Flakte-Apachen, Noardlike Sjajinnen, Oglala- en Brulee-Lakota en sels guon Pâny (Pawnee) oanfallen op delsettings en boerespultsjes fan blanke kolonisten yn westlik Kansas, súdeastlik Kolorado en noardwestlik Teksas. Under dy oanfallen wie ek in rige oerfallen by de rivieren de Solomon en de Saline lâns, yn Kansas, dêr't teminsten 15 kolonisten by deade waarden. Teffens soene dêrby guon blanke froulju ferkrêfte wêze, wylst oaren kriichsfinzen nommen wiene om yn 'e stammen opnommen te wurden.
Op 19 augustus 1868 ûnderfrege de Yndiaansk agint kolonel Edward W. Wynkoop yn Fort Lyon it opperhaad Lytse Rots fan 'e Súdlike Sjajinnen, dy't in lid fan 'e troep fan Swarte Tsjettel wie. Lytse Rots fertelde Wynkoop wat er wist oer de oanfallen by de Solomon en de Saline, dêr't neffens him in groep fan 200 Súdlik Sjajinske krigers ferantwurdlik foar wie. Guon dêrfan wiene neitiid weromkeard nei it kamp fan Swarte Tsjettel, en fan harren wie Lytse Rots oan 'e weet kommen wat der foarfallen wie. Hy joech Wynkoop de nammen fan 'e dieders, ynsafier't dy him bekend wiene, en stimde deryn ta om te besykjen om syn folk safier te krijen dat se dyselden oan 'e Amerikaanske autoriteiten útleveren.
Tsjin begjin novimber 1868 rjochte it opperhaad Swarte Tsjettel syn winterkamp yn oan 'e rivier de Washita. Syn kamp, dat bestie út likernôch fyftich tipys mei yn totaal likernôch 250 bewenners, wie it westlikste fan in hiele rige fan sokke kampen by dy rivier lâns oer in ôfstân fan sa'n 20 km. It iennichste oare lid fan 'e Ried fan Fjouwerenfjirtich dy't nei it Bloedbad fan Sand Creek, yn 1864, by Swarte Tsjettel bleaun wie, wie Lytse Rots. Rivierôf fan Swarte Tsjettel syn kamp rûn de Washita yn in wide lus, dêr't de Súdlike Arapaho fan Lytse Raven, Grutte Mûle, Giele Bear en Bûnte Wolf harren doarp fêstige hiene, mei yn totaal 180 tipys. Fierder streamôf, oan 'e ein fan 'e lus, wie it doarp fan it Súdlik Sjajinske opperhaad Medisynpylken. Dêr foarby hiene de Súdlike Sjajinnen fan 'e opperhaden Lyts Klaad, Sânheuvel, Stiennen Keal, Alde Lytse Wolf en Swarte Blanke Man harren kamp opslein, mei deunby in apart doarp foar de Súdlike Sjajinnen fan it opperhaad Ald Twirre. Dizze beide doarpen omfiemen mei-inoar sa'n 130 tipys. Noch fierder streamôf wie it Kajowa-kamp fan Skopfûgel, folge troch doarpen fan 'e Komantsjen en de Flakte-Apachen. Yn totaal hiene har yn it neijier fan 1868 likernôch 6.000 Yndianen oan 'e Washita nei wenjen set.
Mids novimber bejoegen Swarte Tsjettel en Lyts Klaad fan 'e Súdlike Sjajinnen en Grutte Mûle en Bûnte Wolf fan 'e Súdlike Arapaho har nei Fort Cobb. Hja hiene berjocht ûntfongen fan in blanke keapman dêre, in William Griffenstein, byneamd 'Dutch Bill', dat dy syn Sjajinske frou, dy't 'Cheyenne Jennie' neamd waard, om 10 oktober hinne stoarn wie. Griffenstein hie syn skoanâlden, dy't yn it kamp fan Swarte Tsjettel wennen, tynge dien fan har ferstjerren, en dêrby wierskynlik ek it boadskip stjoerd dat it opperhaad mar better ris mei de Amerikaanske autoriteiten prate koe. Sadwaande hiene de fjouwer opperhaden yn Fort Cobb op 20 novimber in formeel ûnderhâld mei de fortkommandant, kolonel William B. Hazen, wêrby't se oanjoegen frede hawwe te wollen mei de Amerikanen.
Swarte Tsjettel woe syn kamp graach ferpleatse nei de neite fan it fort, mar dat woe Hazen net, om't Satanta en guon oare Kajowa-opperhaden dêr mei har folk al taholden en hy bang wie foar rebûlje tusken de stammen. Wat it fredesluten oangie, dêrfoar ferwiisde Hazen de opperhaden nei syn superieur, generaal Philip Sheridan, hoewol't er wol wist dat dy alle Yndianen dy't har net yn 'e neite fan in fort nei wenjen set hiene as fijannich beskôge en opdracht jûn hie sokken oan te fallen. It probleem wie koartsein dat Hazen de opperhaden wol fertroude, mar de jonge krigers út harren doarpen net, en dat er dy net by syn fort hawwe woe te stokeljen. Sadwaande kearden Swarte Tsjettel en de oare opperhaden sûnder wat bedijd te hawwen werom nei harren doarpen oan 'e Washita, dêr't se, opholden troch ûnlijich waar, op 'e jûn fan 26 novimber oankamen. De jûns tefoaren wie krekt in oarlochstroep fan sa'n 150 krigers, wêrûnder jongemannen út 'e doarpen fan Swarte Tsjettel, Medisynpylken, Lyts Klaad en Ald Twirre, weromkeard yn 'e delling fan 'e Washita, nei't se mei de fanatike Hûnskrigers oerfallen dien hiene op blanke delsettings oan 'e Smoky Hill-rivier.
Underwilens wie ek it Amerikaanske Leger op 'en paad, dat yn opdracht fan generaal Sheridan in winterkampanje útfiere woe. Hoewol't de Amerikaanske troepen it by 't winter ek dreech hiene, wie dat in tiid dat de Yndianen gearkloften yn ymmobile kampen, sadat it mooglik wie om har ta in beslissend treffen te twingen. Boppedat koe it leger, as it de winterfoarrieden fan in doarp ferneatige, net inkeld de krigers, mar ek de froulju, bern en âlderein oan winterkjeld en honger bleatstelle, mei as gefolch dat se har wol oerjaan moasten. Dêrfandinne dat tsjin ein novimber 1868 trije Amerikaanske militêre kolonnes opteagen nei de winterkampen fuort beëasten de Texas Panhandle: ien út it noardwesten, dy't ôfset wie út Fort Lyon, yn Kolorado; ien út it westen, dy't út Fort Bascom, yn Nij-Meksiko, kaam; en ien út it easten, út Camp Supply, yn it Yndiaanske Territoarium. De lêste kolonne bestie út it Amerikaansk 7e Kavaleryrezjimint, ûnder befel fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer.
Op 26 novimber ûntdieken de Osadzje-ferkenners fan 'e 7e Kavalery it spoar fan 'e krigers dy't weromkeard wiene fan 'e oerfallen oan 'e Smoky Hill-rivier. Custer syn troepen folgen dat de hiele dei sûnder rêst te nimmen oant de nacht foel. Doe holden se koart stil oant der genôch moanneljocht wie om har tocht te ferfetsjen. Op 'e iere moarn fan 27 novimber berikten se doarp fan Swarte Tsjettel. De Súdlike Sjajinnen yn dat doarp hiene de deis tefoaren ferskate warskôgings krigen dat der Amerikaanske troepen yn 'e omkriten waarnommen wiene, mar sloegen dy yn 'e wyn. Sa wie der in troep Kajowa-krigers troch it doarp kommen dy't mei eigen eagen it spoar sjoen hiene dat de 7e Kavalery yn 'e 30 sm djippe snie neiliet, mar hja waarden net leaud. Ien fan 'e Kajowa-krigers, Folget-de-Fijân, bleau yn it doarp fan Swarte Tsjettel om by freonen te útfanhúzjen. Doe't it opperhaad sels dy jûns thúskaam, waard der in gearkomste holden wêrby't er de manlju ynljochte oer wat kolonel Hazen sein hie. Der waard besletten om 'e oare moarns daliks it kamp op te brekken en tichter by de oare Yndiaanske doarpen oan 'e Washita wer op te bouwen. Swarte Tsjettel syn frou, Lettere Medisynfrou, wie it net iens mei it beslút om te wachtsjen oant de oare moarn, en stjoerde dy jûns noch fiif fan har bern (fjouwer dochters en in soan) nei it kamp fan Ald Twirre, dat in omkesizzer fan Swarte Tsjettel wie.
It Bloedbad fan de Washita
Foar de oanfal op it doarp fan Swarte Tsjettel ferdielde Custer syn rezjimint yn fjouweren, sadat er it kamp út fjouwer ferskillende rjochtings tagelyk treffe koe. Ien fan 'e doelen fan 'e oanfal wie om ier yn 'e striid safolle mooglik froulju en bern finzen te nimmen, want, sa't Custer yn 1874 yn syn autobiografy My Life on the Plains útlizze soe, de bêste strategy by it befjochtsjen fan Yndianen wie om harren doarpen yn te kringen en dan har froulju, bern en âlderein as gizelders en minsklik skyld te brûken, sadat de krigers, as se weromfjochtsje woene, har eigen famyljeleden deasjitte moasten. Dêrnjonken hie Custer fan generaal Sheridan befel krigen dat alle krigers daliks deasketten of ophongen wurde moasten.
Doe't de dage oan 'e loft kaam, waard de oanfal ynsetten. In kriger dy't Dûbele Wolf hiet, waard wekker en fjurre syn gewear ôf om alaarm te slaan; hy wie ien fan 'e earsten dy't deade waarden troch de kavalery. De Sjajinske krigers ferlieten halje-trawalje har tipys om dekking te sykjen efter beammen en yn in pear djippe ravinen yn 'e neite fan it kamp. Ben Clark, in ferkenner foar de 7e Kavalery, tsjûge letter: "[I]t rezjimint fjouwere tusken de tipys troch [...], dêrby sûnder oansjens des persoans om har hinne sjittend en manlju likegoed as froulju deadzjend." Neffens histoarikus Jerome A. Greene efterfolge ien kavalery-ienheid in groepke froulju en bern, om dy ûnmeilydsum ôf te meitsjen. Luitenant Edward S. Godfrey tsjûge letter dat de soldaten ûnder de oanfal alhiel net besocht hiene om froulju te sparjen. Ferwûne krigers dy't yn it doarp oantroffen waarden, waarden daliks stânrjochtlik eksekutearre, sa't generaal Sheridan oardere hie. Swarte Tsjettel en syn frou, Lettere Medisynfrou, waarden yn 'e rêch sketten en deade doe't se op in mustang besochten út te naaien. Lytse Rots foarme mei de froulike Sjajinske kriger Wolvinne en de Kajowa-kriger Folget-de-Fijân in efterhoede om 'e by de rivier lâns fuortflechtsjende froulju en bern te beskermjen tsjin in groep oanfallende kavaleristen, dat wierskynlik in detasjemint ûnder majoar Joel H. Elliot west hat. Lytse Rots kaam dêrby om.
It duorre net lang ear't Custer it heal ferrinnewearre winterkamp behearske, al hie de 7e Kavalery wat mear tiid nedich om alle ferset te smoaren. In groep fan 53 Sjajinske froulju en bern waard kriichsfinzen nommen, mei dêrûnder Maitydsgers, in dochter fan Lytse Rots dy't mooglik de mêtresse fan Custer wie. Nei't er him baas makke hie fan it doarp, ûntdiek Custer dat er yn in prekêre sitewaasje ferkearde. Hy seach dat har op 'e heuveltoppen om it kamp hinne grutte groepen Sjajinske, Arapaho- en Kajowa-krigers te hynder sammelen út 'e oare doarpen oan 'e Washita, dêr't er oant doe ta net fan witten hie dat dy bestiene. Bang dat er oanfallen wurde soe troch in grutte nûmerike oermacht, joech er befel om gau-gau alles yn it doarp fan Swarte Tsjettel te ferneatigjen dat syn mannen net meitôgje koene. De 875 bútmakke hynders, liet er foar it grutste part deasjitte, op 200 nei dy't as pakdieren en ryddieren foar de finzenen brûkt waarden. Tsjin 'e tiid dat it tsjuster waard, wie Custer benaud dat de Yndianen de bagaazjetrein fan syn rezjimint fine soene, dat hy die in skynoanfal wêrby't er de finzenen tusken syn mannen yn ride liet, en doe't de Yndianen tebekwykten, om't se de froulju en bern net reitsje woene, kearde Custer om en sette er ôf yn 'e rjochting fan syn basis.
Oan 'e ein fan 'e 'slach' rapportearre Custer oan syn superieur, generaal Philip Sheridan, oer syn súksessen, wêrby't er úthold dat syn mannen de liken fan 103 krigers teld hiene "by in wier en soarchfâldich ûndersyk nei de slach". Feitliks hie der alhiel gjin telling west, en basearre Custer dit oantal op in kombinaasje fan 'e rûge skattings dy't er fan ferskate ofsieren ûntfongen hie. Oer syn eigen ferliezen fermelde er amper wat, mei't fan it 7e Kavaleryrezjimint mar ien man (kaptein Louis Hamilton) sneuvele wie, wylst der trettjin ferwûne rekke wiene. Tsjin dy tiid wiene majoar Joel H. Elliott en njoggentjin manskippen lykwols noch altyd net weromkeard. Elliott hie him mei syn lytse groepke soldaten ôfskaat fan 'e trije kompanjyen dêr't er it befel oer hie, om, nei't it skynt sûnder goedkarring fan Custer, efter guon flechtsjende Sjajinnen oan te jeien wylst er rôp: "In promoasje of in deakiste!" Letter die bliken dat Elliott-en-dy sa'n oardel kilometer fan it doarp fan Swarte Tsjettel ôf in groep Sjajinske, Arapaho- en Kajowa-krigers tsjinkommen wiene, dy't harren yn ien inkele stoarmrin ûnder de foet rûn en ferdylge hiene.
Custer syn abrupte weromlûking út it doarp, sûnder dat er fersterkings efter Elliott en de fermiste soldaten oan stjoerde, sette in protte kwea bloed by oare ofsieren. Neitiid soe it 7e Kavaleryrezjimint ferdield wêze yn twa kampen: de saneamde 'Custer-klyk', in groep famyljeleden en freonen fan Custer dy't yn it rezjimint de tsjinst útmakke, en in groep ofsieren dy't Custer ferspijden en neat fan him hawwe moasten. Ta dy lêste groep hearde kaptein Frederick Benteen, de kommandant fan H Kompanjy en in goede freon fan Elliott, dy't Custer nea ferjoech dat er Elliott-en-dy "yn 'e steek litten" hie, sa't Benteen dat seach. Acht jier letter, doe't Benteen yn 'e Slach oan de Little Bighorn oarders yn 'e wyn sloech om Custer te fersterkjen, mei as gefolch de folsleine útrûging fan Custer en fiif kompanjyen fan 'e 7e Kavalery, waarden Benteen syn dieden dan ek yngeand ûnder de lûp nommen yn it ljocht fan 'e langjierrige fete dy't sûnt it Bloedbad fan 'e Washita tusken him en Custer bestie.
De balâns
Neffens modern ûndersyk troch it Sintrum foar Kriichsskiednis fan it Amerikaanske Leger wiene by it Bloedbad fan 'e Washita oan Amerikaanske kant 21 deaden te betreurjen, wêrfan 20 út it detasjemint fan majoar Elliott. Fierders hie de 7e Kavalery 13 ferwûnen. Oer de oantallen Yndiaanske slachtoffers is lange tiid hiel wat te dwaan west. Skattings fan kontemporêne Amerikaanske militêre boarnen rûnen útinoar fan 16 oant mear as 140 krigers dy't de dea fûnen en "guon" oant 75 froulju en bern dy't deade wiene. Kontemporêne Sjajinske boarnen (d.w.s. de kriichsfinzen nommen froulju) sprieken fan 11 oant 18 krigers en 17 oant "in protte" froulju en bern dy't deade wiene. It Sintrum foar Kriichsskiednis, dat ûndersyk nei dizze kwestje dien hat, is fan betinken dat der mooglik yn totaal 50 Súdlike Sjajinnen (ynkl. krigers, froulju, bern en âlderein) deade wiene, wylst mooglik nochris 50 Yndianen ferwûne rekke wiene.
Neisleep
Yn 1868 waard de 'Slach oan de Washita' yn 'e Feriene Steaten oer it algemien beskôge as in wichtige oerwinning en de earste stap op 'e wei nei de ûnderwerping fan 'e opstannige Súdlike Sjajinnen. Lykwols wiene der doe ek al ôfwikende stimmen, lykas dy fan Yndiaansk agint kolonel Edward W. Wynkoop, dy't nei oanlieding fan it Bloedbad fan 'e Washita syn ûntslach yntsjinne. Yn elts gefal hie it ynsidint in folslein averjochts effekt, mei't de fredespartij ûnder de Sjajinnen troch de dea fan Swarte Tsjettel en Lytse Rots slim ferswakke waard, wylst de oarlochspartij, oanfierd troch de fanatike Hûnskrigers, troch it bloedbad krekt fuorsterke waard.
Letter ûntstie der in skeel oer de fraach oft it foarfal in fjildslach of in bloedbad neamd wurde moast. It Buro fan Yndiaanske Saken omskreau it as in "slachtpartij ûnder ûnskuldige Yndianen" en de hjoeddeiske Sjajinnen fiere in kampanje om 'e namme fan it Nasjonaal Histoarysk Plak Slachfjild oan 'e Washita omneamd te krijen (fan "slachfjild" yn "bloedbad"). Custer sels fûn (uteraard) dat der gjin sprake wie fan in bloedbad; hy sei dat syn soldaten net foarkomme kinnen hiene dat der in pear froulju en bern deasketten wiene. Hjoeddeiske histoarisy binne noch altyd net unanym oer dizze kwestje, al neame de measten it wol deeglik in oarlochsmisdie.
Skiedkundige Paul Andrew Hutton skreau: "Hoewol't it gefjocht oan de Washita beslist iensidich wie, wie it dêrom noch gjin bloedbad. De Sjajinnen fan Swarte Tsjettel wiene gjin ûnbewapene ûnskuldigen dy't tochten dat it frede wie. Ferskaten fan Swarte Tsjettel syn krigers hiene koartby noch tsjin 'e soldaten fochten, en it opperhaad wie troch Hazen ynformearre dat der gjin frede wêze koe salang't er him net oerjûn hie oan Sheridan. De soldaten hiene gjin befel om eltsenien om te bringen, want Custer hold persoanlik it deadzjen fan non-kombattanten tsjin, en der waarden trijeënfyftich minsken kriichsfinzen nommen."
Skiedkundige Joseph B. Thoburn fûn lykwols de ferneatiging fan it doarp fan Swarte Tsjettel te iensidich om in fjildslach neamd wurde te kinnen. Hy riddenearre dat as de saken omdraaid wiene, en in nûmeryk sterkere kloft Yndianen in blanke delsetting oanfallen hie mei likefolle ynwenners as it kamp fan Swarte Tsjettle, en mei deselde resultaten, dat dat dan sûnder ienige twifel as in bloedbad beskôge wêze soe. Skiedkundige Stan Hoig woe hawwe dat de oanfal op it kamp fan Swarte Tsjettel in bloedbad wie om't de Sjajinnen deade waarden "sûnder oansjens des persoans, ûnmeilydsum en yn grutte oantallen."
Ministearje fan Binnenlânske Saken en Keninkryksrelaasjes
It Nederlânske ministearje fan Binnenlânske Saken en Keninkryksrelaasjes, ôfkoarte ta BZK (Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, is de opfolger fan it eardere ministearje fan Binnenlânske Saken (ôfkoarte ta BiZa). It taheaksel 'Keninkryksrelaasjes' hat te krijen mei de oerseeske ryksdielen Arûba, Kurasau en Sint-Marten, dy't foar 1998 ûnder it Kabinet foar Nederlânsk-Antiljaanske en Arûbaanske Saken foelen.
Politike lieding
Yn it kabinet-Rutte III wie Kajsa Ollongren (D66) de minister en Raymond Knops (CDA) de steatssikretaris. Yn it kabinet-Rutte IV is Hanke Bruins Slot (CDA) de minister, Hugo de Jonge (CDA) minister sûnder portefúlje (folkshúsfesting en romtlike oardering) en Alexandra van Huffelen (D66) de steatssikretaris.
Kearntaken
De wichtichste taken fan it ministearje fan Binnenlânske Saken en Keninkryksrelaasjes binne:
List fan planetoïden 24301-24400
Dit is in list fan planetoïden 24301-24400.
Aydın (stêd)
Aydın (Gryksk: Αϊδίνιο) is de haadstêd fan de provinsje Aydın yn it westen fan Turkije. De stêd leit 80 km fan de Egeyske See ôf yn de delling fan de rivier de Meänder.
De stêd hjitte yn de Aldheid Tralles (ek wol Tralleis) neffens Güzelhisar en waard letter nei de Anatolyske Turkske Beylik fan Aydınoğlu ferneamd, dy't dêr yn de 14e iuw master wie.
Transfiguraasjekleaster (Jaroslavl)
It Kleaster fan de Transfiguraasje fan de Hear (Спасо-Преображенский мужской монастырь; ek: Spaso-Preobrazjensky Kleaster) is in earder kleaster yn Jaroslavl, Ruslân. It kleaster spile in wichtige rol yn de skiednis fan de stêd en op it grûngebiet fan it kleaster waard yn de 18e iuw it Igorliet ûntdutsen, in hichtepunt fan de midsiuwske Russyske literatuer. It kompleks leit oan de loftse kant fan de Kotorosl, dêr't de rivier útmûnet op de Wolga. Tal fan prinsen, biskoppen, aartsbiskopen, metropoliten en foaroansteande ynwenners fan Jaroslavl fûnen binnen de muorren fan it kleaster in lêste rêstplak.
Skiednis
] It kleaster spile as geastlik, kultureel en ekonomysk sintrum in wichtige rol yn de skiednis fan Jaroslavl en waard yn de 12e iuw op in strategysk plak by in trochgong oer de Kotorosl stifte, sa't it ûnderdiel útmeitsje koe fan it ferdigeningssysteem fan de stêd. Tusken 1216 en 1218 waard binnen de muorren fan it kleaster de earste tsjerklike skoalle yn it noardeastlike diel fan de Rûs' oprjochte. Tagelyk waard mei de bou fan in earste katedraal foar it kleaster útein set. Yn it kleaster waarden de foarsten fan it prinsdom Jaroslavl begroeven en al yn de 13e iuw besiet it kleaster in omfangrike bibleteek mei manuskripten. Dielen fan it houten kleaster gyngen mei in grutte brân yn 1501 ferlern. De gebouwen waarden troch stiennen gebouwen ferfongen, dy't foar in part oant hjoeddedei bewarre bleaun binne. Derûnder heart de Transfiguraasjeskatedraal, dy't yn 1516 oplevere waard.
Yn it midden fan de 15e iuw wie it mei it selsstannige prinsdom dien en waard Jaroslavl in part fan it Grutfoarstendom Moskou. Foar Moskouse foarsten en letter ek de leden fan it tsarenhûs wie it kleaster in wichtich pylgerplak. Tsjin it ein fan de 16e iuw wie it kleaster troch jeften sa ryk woarn, dat it û.o. grutte gebieten om Jaroslavl, Kostroma en Moskou besiet.