cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Philipp Melanchthon
Libben en wurk
Melanchthon waard op 16 febrewaris 1497 berne as Philipp Schwartzerdt yn Bretten, net fier fan Karlsruhe ôf. Doe't Franke troepen tidens de Njoggenjierrige Kriich brânskattend troch it lân teagen, baarnde syn bertehûs yn 1689 mei de rest fan Bretten ôf. It hjoeddeiske Melanchthon-hûs waard yn 1897 op it âlde berteplak boud.
Syn âlden stjoerden him yn 1507 nei de Latynske skoalle fan Pforzheim, dêr't hy yn de kunde kaam mei de latynske en grykske dichters en Aristoteles. Hjir rekke hy al yn 'e kunde mei de fernijende wurken fan de teolooch Jakob Wimpfeling en Erasmus fan Rotterdam.
As tolvejierrige jonge gyng hy yn 1509 nei Heidelberg te studearjen en dêrnei yn 1512 nei Tübingen, dêr't hy rekkenkunde, geometry, muzyk en astronomy studearre. Nei it beheljen fan syn doktoraal yn 1516, sette hy útein mei in stúdzje teology en begûn te publisearjen. Yn 1518 waard Melenachthon heechleraar Gryksk oan de universiteit fan Wittenberg, dêr't hy yn 1519 ek les joech oan de teologyske fakulteit. Op 25 novimber troude hy mei de dochter fan de boargemaster fan Wittenberg, Katharina Krapp.
Fan grut belang foar de reformaasje wie Melanchton's Loci communes rerum theologicarum seu hypotyposes theologicae (1521), in útiensetting fan de grûnbegjinsels fan de protestânske tsjerke, dy't it begjin foarme fan de luterske skolastike tradysje. Yn syn Unterricht der Visitatorn an die Pfarherrn im Kurfürstentum zu Sachssen (1528) lei Melanchthon de protestânske ferlossingslear en de oardening foar skoallen en tsjerken út. Melanchthon skreau ek de Confessio Augustana, dy't op 25 juny tidens de Ryksdei fan Augsburg yn bywêzen fan keizer Karel V waard foarlêzen.
Namme
Melanchthon stie ûnder ynfloed fan syn âld-omke Johann Reuchlin, in humanist en broer fan syn beppe fan memmekant. Dizze âld-omke stelde út syn famyljenamme Schwartzerdt (letterlik "swarte ierde") te fergrykskjen, eat dat yn dy tiid ûnder humanisten wizânsje wie. Sa naam hy de namme Melanchthon (Μελάγχθων) oan.
Dea
Melanchthon hie in net sa sterke natuer en joech mei syn dimmene lûd in swakke yndruk. Dêr foar oer stie syn grutte warberrens en yn ûnderhannelings koe Melanchthon tige taaie wêze. Syn hurde wurkjen lykwols soarge der foar dat hy al yn syn jonkheid min de sliep krije koe en dat hy boppedat in útbalansearre dieet nedich hie.
Doe't hy op in reis nei Leipzig kjeld skipe hie en op 4 april 1560 werom kaam, krige hy yn de nacht fan 7 nei 8 april koarts. De koarts kaam mei tuskenskoften hieltiten werom en makke him jimmeroan swakker. Op 11 en 12 april joech er foar de lêste kear lêzings, in lêzing op 14 april koe net mear trochgong fine. Op 19 april kamen syn dochter en syn skoansoan dy't him fersoargen tegearre mei syn freon Joachim Camerarius by him om foar de lêste kear te weitsjen, wylst studinten foar it hûs fan harren professor bidden. Tsjin 19:00 oer ferstoar de reformator.
Melanchthon waard neitiid nei in tsjinst njonken syn meistrider Marten Luther yn de Slotkapel fan Wittenberg te rêste lein.
Sûzdal
Sûzdal (Russysk: Суздаль) is in stêd yn de regio Vladimir yn Ruslân. De stêd leit oan de rivier de Kamenka, in sydrivier fan de Nerl op 26 kilometer noardlik fan de stêd Vladimir. Sûzdal makket mei in grut tal monuminten diel út fan de Gouden Ring fan Ruslân en stiet bekend om it, neffens it tal ynwenners rekkene, ûnwierskynlik grutte tal tsjerken en kleasters op it grûngebiet. Nettsjinsteande dy rykdom oan tsjerklike gebouwen waarden der yn de Sovjettiid dochs noch fyftjin tsjerken ôfbrutsen. De stêd hie yn 2018 in ynwennertal fan 9.618.
Sûnt 1992 stiet it kremlyn fan Sûzdal mei de Marije-Berte-katedraal, it Euthimiuskleaster mei noch fiif oare monuminten út de omkriten ynskreaun yn it register fan wrâlderfgoed fan UNESCO ûnder namme Wite Monuminten fan Vladimir en Sûzdal.
Skiednis
Neffens argeologysk ûndersyk wie der al yn de 10e iuw in delsetting yn de bocht fan de rivier Kamenka, dêr't letter de stêd Sûzdal ûnstie. Yn de kroniken wurdt Sûzdal foar it earst yn 1024 yn it ramt fan in opstân nei in mislearre rispinge troch droechte neamd as in stêd. Om de swierrichheden op te lossen kaam prins Jaroslav Vladimirovitsj nei Sûzdal. Grutfoarst Joeri Dolgorûki makke nei de dea fan syn broer Mstislav I fan Sûzdal oan it begjin fan de 12e iuw de haadstêd fan it prinsdom Rostov-Sûzdal, yn in tiid dat de tsjintwurdige haadstêd Moskou noch neat foarstelde. Yn 1157 brocht prins Andrei Bogoljûbski it bestjoerlik sintrum oer fan Sûzdal nei Vladimir. Sûnt it midden fan de 13e iuw is Sûzdal de haadstêd fan in ûnôfhinklike foarstendom. Oan it begjin fan de 14e iuw wurdt it plak de haadstêd fan it foarstendom Sûzdal-Novgorod, oant it yn 1392 ûnderdiel wurdt fan it Grutfoarstendom Moskou.
Yn 1445 fûn by de muorren fan it Euthimiuskleaster de Slach by Sûzdal plak. Alhoewol't de slach wat troepegrutte net al te grut wie, wiene de gefolgen wol grut. De Tataren namen namen grutfoarst Vasili II finzen en Sûzdal waard plondere. Om him wer frij te krijen waard Moskou twongen in grutte lospriis te beteljen. Sûzdal wie fanôf 1565 ien fan de opritsjnina-stêden.
Fanôf de 16e iuw sette it kleasterlibben in grut stimpel op de stêd. Njonken it grutter meitsjen fan besteande kleasters, waarden der nije stifte. De stêd waard ien fan de grutste sintra fan it russyske kleasterlibben. Fan de eartiids 11 kleasters binne der fiif bewarre bleaun. De earste helte fan de 17e iuw brocht de ekonomyske delgong fan de stêd en ek it ynwennertal naam ôf. De iene ramp folge op de oare ramp: yn 1608-1610 en yn 1612 waard Sûzdal oanfallen troch Poalsk-Litouske troepen en yn 1634 foelen de Krim-Tataren de stêd oan; in brân yn 1644 brocht grutte skea oan in part fan it oan it kremlyn grinzgjende stedsgebiet en yn de jierren 1654-1655 feroarsake de pest de dea fan hast de helte fan de befolking. Yn dy tiid telde Sûzdal noch mar 2.467 ynwenners.
De twadde helte fan de 17e iuw brocht bettere tiden en it tal ynwenners naam wer ta (yn 1681 6.145). Mei fanwegen it feit dat Sûzdal gjin ferbining krige mei it spoar gyng de yndustrialisaasje yn de 19e iuw oan de stêd foarby. Dêr is it oan mei te tankjen dat de houten gebouwen bewarre bleaune en dat de âlde tsjerken net slachtoffer waarden fan grutte ferbouwings. Yn de tiid fan de Sovjet-Uny waarden likernôch 15 tsjerken ôfbrutsen.
Yn 1967 waard in plan ûntwikkele om fan Sûzdal in iepenloft museum te meitsjen. Oan it begjin fan de jierren 1970 waard in grut toeristekompleks krekt bûten Sûzdal yn it doarp Korovniki boud, der waarden eksposysjes ûntwikkele en der fûn restauraasje fan gebouwen plak. Yn 1965 kaam de Moskouse sjoernalist Joeri Bitsjkov (1913-2016) op it idee in toeristyske rûte op te setten, dêr't in ring fan russyske stêden diel fan útmakken, dy't bekend waard as de Gouden Ring fan Ruslân.
De stêd Sûzdal krige yn de jierren 1970 en 1980 ferskate ûnderskiedings foar it behâld fan it erfskip en de ûntwikkeling fan it toerisme. Yn 1992 waarden de wite stiennen monuminten fan Sûzdal tafoege oan it wrâlderfskip.
Museum houten Arsjitektuer
It museum fan houten arsjitektuer oan de kant fan de Kamenka krekt wat bûten Sûzdal besit 17 houten gebouwen. De tsjerken, hûzen en mûnen jouwe in ympresje fan it lanlike libben yn Ruslân. De meast opfallende gebouwen binne de Transfiguraasjetsjerke (Преображенская церковь) út 1756 en de Opstanningstsjerke (Воскресенская церковь) út 1776.
Monuminten (kar-út)
De measte tsjerken en kleasters fan Sûzdal datearje út de 17e en 18e iuw. Ien gebou stamt noch út de tiid foar de ynfallen fan de Mongoalen en dat is de Bertekatedraal yn it kremlyn. De katedraal ferlear troch grutte ferbouwings lykwols it oarspronklike oansjen. Fral it Foarbea- en it Ferlosser-Euthimiuskleaster binne it besjen wurdich. Tichteby Sûzdal, in it doarp Kideksja, stiet de Boris- en Glebtsjerke (Церковь Бориса и Глеба), ek in UNESCO-monumint.
Boarchgreve
Boarchgreve is in aadlike titel dy't heger yn rang is as baron, mar leger as greve. In froulike boarchgreve of de frou fan in boarchgreve is in boarchgrevinne. In gebiet dat troch in boarchgreve regearre wurdt, hjit in boarchgreefskip. Fan 'e Iere Midsiuwen ôf beklaaiden boarchgreven in militêre bestjoersfunksje foar in lienhear, dy't ferlykber wie mei de befelfierend kommandant fan in garnizoen. De oantsjutting 'boarchgreve' kaam fuort út it feit dat in garnizoen doedestiden yn 'e regel legere wie yn in boarch of in oarsoartich fort. Stadichoan ûntjoegen boarchgreefskippen har ta erflike funksjes, wêrnei't de titel syn oarspronklike betsjutting ferlear. Yn it Ingelsk en Frânsk hjit in boarchgreve in viscount, resp. in vicomte.
Einar Hákonarson
thumb|125px|[[Halldór Laxness (Porträt von Einar Hákonarson)]] Einar Hákonarson (Reykjavík, 14 jannewaris 1945) is in Yslânsk ekspresjonistysk en figuratyf skilder en grafikus.
Hákonarson studearre fan 1960 oant 1964 oan it Icelandic College of Art and Crafts yn Reykjavík. Dêrnei studearre er fierder oan de Valand School of Fine Arts yn Göteborg, Sweden. Al yn syn studintetiid taaste de Pop-Art him yn it gemoed, en ek it wurk fan in David Hockney en Francis Bacon hawwe him beynfloede. Hy wennet mei syn húshâlding yn Hólmavík en wurket yn Reykjavík.
Hákonarson siet yn 1984 en 1986 yn it komitee fan it Yslânsk paviljoen op de Biennale fan Feneetsje.
Fatal Flowers
Fatal Flowers wie in Nederlânske Rockband út Amsterdam oprjochte yn 1984. Yn 1986 brocht de band syn debútalbum Younger Days út. Fatal Flowers waard troch radiostasjons sjoen as in talintfolle belofte. De single Younger Days waard in protte draaid op Radio 3 en wie mei in 36ste plak yn de top 40 in beskieden hitsje. Yn 1987 binne se de iepener op Pinkpop yn Landgraaf. Yn 1988 krige de band de Sulveren Harpe, de oanfiteringspriis foar oanstoarmjend talint yn de Nederlânske muzyk. Yn 1990 stapt de band oer nei in oar label; dêr wurd it album Pleasure Ground útbrocht. Dat soe it lêste album bliken te wêzen om't sjonger en gitarist Richard Janssen nei dat album de stekker út de band lûkt. De folget yn 2002 noch in reüny en yn 2019 in reüny-toernee.
Keninklike Wagenborg
Keninklike Wagenborg is in skipfeart - en transportûndernimming, fêstige te Delfsyl. Se waard yn 1898 oprjochte troch Egbert Wagenborg (1866 -1943). It is noch hieltyd eigendom fan de famylje Wagenborg en wurdt laat troch twa efterpakesizzers fan Egbert. Op 26 april 1999 krige de ûndernimming it predikaat Keninklik. It famyljebedriuw biedt in ferskaat oan maritime tsjinsten. Mei sa'n 230 farrende ienheden is Wagenborg aktyf yn de seefeart, offshore, sleeptsjinst, agentuur, maritime managementtsjinsten en ûnderhâldt sy de feartsjinsten nei It Amelân en Skiermûntseach. Oanfoljend is Wagenborg aktyf yn opslach en oerslach, kraanferhier en spesjaal en swier transport.
Fanút it haadkantoar yn Delfsyl hat Wagenborg in wrâldwiid kommersjeel netwurk opboud mei kantoaren yn Sweden, Finlân, Grikelân, Spanje, Kanada, Ruslân en de Filipinen.
Mei likernôch 3.000 wurknimmers betsjinnet Wagenborg as ien fan Nederlânske grutste rederijen klanten yn it Baltyske gebiet, Noardwest-Jeropa, de Middellânske See, Amearika en it Fiere Easten.
Skiednis
Yn 1888 joech Egbert Wagenborg de skipsbouwer Berend Niestern te Martenshoek opdracht foar de bou fan syn earste skip. Dizze seetsjalk fan 80 ton, 24,65 lang en 4,95 m breed kaam yn april 1889 as Broedertrouw yn 'e feart. It fjirde skip fan Egbert, de Liberté, bestiet noch en wurdt sûnt 2009 yn in fleugel fan it haadkantoor tentoansteld.
Underdielen
Yn 2019 hie it bedriuw 2917 wurknimmers yn tsjinst, ferdield oer de folgjende difyzjes: hat goed 170 skippen yn 'e feart hâldt him dwaande mei kraanferhier, spesjaal transport en projekten fiert feartsjinsten út tusken de fêste wâl en de waadeilannen It Amelân e Skiermûntseach fan 2015 oant 2020 foar rap ferfier op oprop nei de eilannen. tsjinstferliener foar de offshore winyndustry, op - en oerslach fan ferskate lânbouprodukten. jout ûndersteuning by offshore projekten fiert sleeptsjinsten en bergingswurksumheden op see út.
Shorttrack op de Olympyske Winterspullen 2006
thumb|right|200px|De Olympyske Iisstadion fan Turyn 2006
De Olympyske Winterspullen 2006, ek wol de XXe Olympiade neamd, waarden yn 2006 hâlden yn de Italjaanske stêd Turyn fan 10 oant en mei 26 febrewaris. It shorttrack wie yn it Palavela.
Palavela
It Palavela waard yn 1961 boud foar de Ekspo Itaalje 1961 Der wie plak foar 8.000 taskôgers. Yn 2004 ferboud foar de Olympyske Winterspullen fan 2006 der wie doe plak fpar 8.285 taskôgers.
Medaljespegel
De top-6 fan lannen dy't by it Shorttrack medaljes wûn ha by de Olympyske Winterspullen fan 2006.
Yuki Muto
(7 novimber 1988) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Urawa Reds. Earder spile foar Vegalta Sendai.
Undernimmer
In ûndernimmer, sakeman (of sakefrou) of entrepeneur is immen dy't him ta doel stelt om himsels in ynkommen te ferskaffen troch mei in beskate kombinaasje fan arbeid, kapitaal en kennis in bedriuw te lieden of yn stân te hâlden. De ûndernimmer jout net yn alle gefallen ek sels lieding oan syn ûndernimming.
Hoewol't men by it wurd 'ûndernimmer' gauris oan sakelju yn trijedielich pak mei in attasjeekofferke tinkt, kinne feitliks ek in protte hûsdokters, toskedokters, apotekers, lytse winkellju, keunstners, artysten en boeren foar ûndernimmer oanmurken wurde. Yn it deistich taalgebrûk wurde soms ek direkteurs dy't net sels eigner fan in bedriuw binne, oantsjut as ûndernimmer. Dat doocht eins net, want sokke lju leverje inkeld arbeid en stekke gjin eigen fermogen yn sa'n bedriuw, dat eins binne se gewoan wurknimmer (of it moast wêze dat se direkteur-grutoandielhâlder binne).
Markys (betsjuttingsside)
"Markys" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
No Exqze
No Exqze wie in Nederlânske Rockband út it easten fan Nederlân oprjochte yn 1989. Mei ûnder mear bassist Dick Kemper earder fan Vandenberg en Leen Barbier earder fan Speedtwins. Yn 1989 nimt de band it earste en iennige album Too Hard To Handle op. No Exqze docht in toernee mei Status Quo troch Spanje en Frankryk, Nei dit toernee beslút Dick Kemper te stoppen mei No Exqze.
Tsjerke fan Nieuw-Beerta
De Tsjerke fan Nij-Beerta (Nieuw-Beerta) is in wettersteatstsjerke út 1856.
Skiednis
De hjoeddeiske tsjerke ferfong in earder gebou út de 17e iuw en is boud mei stipe fan de ryksoerheid. It tsjerkegebou waard yn 2003 oerdroegen oan de Stifting Alde Grinslânske Tsjerken. Tsjerklik falt Nij-Beerta tsjintwurdich ( 2021 ) ûnder de PKN-gemeente De Dollert.
Oargel
De tsjerke besit in oargel út 1857 fan Willem Hardorff. Hardorff wurke al sûnt 1844 yn Frylân as oargelmakker en wie yn 'e lear by Van Dam. Letter wie it in konkurrint fan Van Dam. Fan de iere Hardorff-ynstruminten stiet der mar ien bûten Fryslân en dat is yn Nij-Beerta.
It ynstrumint waard yn 1951 restaurearre troch H. Vegter. Yn 1992 ûnstie trelit nei't de tsjerkeried opdracht jûn hie om it oargel te reparearjen. Dy reparaasjes waarden net saakkundich útfierd en it wurk waard op oantrunen fan de Rykstsjinst foar de Monumintesoarch stillein.
Yn 2014-2015 joech de Stifting Alde Grinslânske Tsjerken opdracht oan oargelmakkerij Van der Putten út Finsterwâlde om it Hardorff-ynstrumint te restaurearjen. It oargel wie yn dy dy tiid net mear te bespyljen. It restaurearre ynstrumint waard op snein 13 septimber 2015 wer yn gebrûk nommen troch Theo Jellema út Ljouwert, dy't ek adviseur by de restauraasje wie.
Bastiaan Jan Ader
Sûnt 1938 wurke Bastiaan Jan Ader as dûmny oan de herfoarme tsjerke fan Nij-Beerta. Hy joech yn de Twadde Wrâldkriich help oan joaden, ûnderdûkers en piloaten en waard fanwegen syn aktiviteiten troch de besetter fusillearre. Syn frou Johanna Adriana Ader-Appels (1906-1994) wurke nei syn eksekúsje fierder yn 't ferset. Nei de kriich waard hja evangeliste yn de omkriten fan Nij-Beerta en yn 1947 skreau hja oer de besettingstiid in boek. Ta neitins oan de dûmny hinget njonken de preekstoel in plakette.
Alde- of Pelgrimvaderstsjerke
De Alde- of Pelgrimvaderstsjerke is in tsjerke oan de Aelbrechtskolk 20 yn it histoaryske Delfshaven, gemeente Rotterdam.
Skiednis
Yn 1761 fûn in grutte ferbouwing fan de gotyske tsjerke plak. It bouwurk waard doe mei 3,5 meter ferhege en út dy tiid stamt ek de hjoeddeiske foargevel mei it houten tuorke.
Sûnt 1998 is de Stichting Oude Hollandse Kerken eigner fan it gebou. Yn dy tiid fûn ek de lêste restauraasje plak. Ek it Bätz-Witte-oargel waard doe renovearre.
Ynterieur
Dêrnjonken beskikt it gebou oer in karriljon mei fjouwerenfjirtich klokken. De tún fan de tsjerke is ien âlde steat hersteld.
Oargel
De bou fan it earste oargel yn de tsjerke fûn yn 1757 plak. Likernôch in iuw letter waard it oargel ferfongen troch in ynstrumint fan Bätz en Co, in oargelbedriuw yn Utert dat ûnder lieding stie fan de Dútser C.G.F. Witte. Yn 1855 wie it ynstrumint, dat op in moarmeren galerij kaam te stean, foltôge. Yn 1957 fûn in restauraasje plak wêrby't guon dielen fan it oargel ferdwûnen en it ynstrumint inkelde wizigings ûndergyng. Yn it begjin fan 2001 brocht de oargelmakkerij Steendam it oargel werom yn de steat fan 1855.
It Bätz-Witte-oargel stie yn 1989 model foar it ynstrumint, dat Sicco Steendam foar de grifformearde tsjerke yn De Pein boude.
Gebrûk
De herfoarme gemeente Delfshaven makket noch jimmeroan gebrûk fan de tsjerke. De gemeente is oansletten by de Protestanske Tsjerke yn Nederlân. Dêrnjonken fine der yn de tsjerke konserten, lêzings en útstallings plak. Ek kin de tsjerke hierd wurde foar trou- en routsjinsten.
Eben Haëzer (Enumatil)
Eben Haëzer is in nôtmûne yn it Grinslânske doarp Enumatil.
Nei in grutte brân yn 1906 waard njonken it âlde plak fan de 18e-iuwske foargonger de hjoeddeiske nôtmûne boud. It achtkant is ôfkomstich fan in yn 1906 ôfbrutsen mûne "De Goede Verwachting" oan it Skieppedykje ûnder Eastrum.
Op 1 novimber 1951 stoarte de stelling mei dêrop trije minsken nei ûnder. De minsken hiene gelok dat hja op de dongbult ûnder de mûne foelen en kamen sa mei de skrik frij.
Yn 1964 kocht de doedestiidske gemeente Súdhorn de mûne. Troch weryndielings waard De Like letter eigner fan de mûne en sûnt 2019 is de gemeente Westerkertier eigner.
De restauraasje fan Eben-Haëzer yn 1985 makke de mûne nei in lang skoft fan stilstân wer ree om te mealjen. Frijwillige mounders litte de mûne regelmjittich draaie.
De âldhollânske wjukken hawwe in flecht fan 21 meter.
Koki Yonekura
(17 maaie 1988) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Gamba Osaka. Earder spile foar JEF United Chiba.
List fan planetoïden 79701-79800
Dit is in list fan planetoïden 79701-79800.
Halldór Laxness
Halldór Laxness (folút: Halldór Kiljan Laxness, útspr.: ['haltour 'cʰɪljan 'laksnɛs]; berne as: Halldór Guðjónsson; Reykjavik, 23 april 1902 – dêre, 8 febrewaris 1998) wie in Iislânsk skriuwer, dichter, oersetter en sjoernalist, dy't yn syn lange karriêre in grut oeuvre oan romans, koarte ferhalen, toanielstikken, gedichten, krante-artikels, essay's en reisferhalen opboude. Hy wurdt rûnom beskôge as de wichtichste fertsjintwurdiger fan 'e tweintichste-iuwske Iislânsktalige literatuer. Yn yn 1955 wûn er de Nobelpriis foar de Literatuer.
Jonkheid
Laxness waard yn 1902 yn 'e Iislânske haadstêd Reykjavik berne as de soan fan Guðjón Helgason en Sigríður Halldórsdóttir, ûnder de namme Halldór Guðjónsson. Yn 1905 ferfear it gesin nei de pleats Laxness, yn it Mosfellsdalur, deunby it doarp Mosfellsbær, op sa'n 15 km noardeastlik fan Reykjavik. As bern lies Laxness alles dat los en fêst siet, en al rillegau begûn er sels ferhalen te skriuwen. Syn earste publikaasje wie in artikel dat yn 1917 yn 'e krante Morgunblaðið ôfprinte waard, doe't Laxness fjirtjin jier wie. Syn earste boek, Barn Náttúrunnar ("Bern fan de Natoer"), folge twa jier letter, yn 1919. Tsjin dy tiid wie Laxness syn omdoarmings oer it Jeropeeske fêstelân al begûn.
Karriêre as skriuwer
Yn 1922 joech er him as lekebroer by de Abdij St. Maurice et St. Maur, yn it Lúksemboarchske Clervaux, in benediktynsk kleaster. Begjin 1923 liet er him dope en befêstigje as lid fan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke, wêrnei't er de efternamme Laxness oannaam ta eare fan it plak dêr't er opgroeid wie, en teffens de twadde foarnamme Kiljan, de Iislânske foarm fan 'e namme fan 'e Ierske hillige Killiaan. Yn Clervaux wijde Laxness him oan selsstúdzje, wêrby't er him benammen talei op Frânsk, Latyn, teology en filosofy. Hy makke der diel út fan in groep lju dy't bea foar de weromkear fan Skandinaavje nei it roomsk-katolisisme, en lei syn ûnderfinings yn it kleaster yn 1927 fêst yn 'e roman Vefarinn Mikli frá Kasmir ("De Grutte Wever út Kasjmier"), dy't foar sensaasje soarge yn Iislânske literêre fermiddens.
Laxness syn religieuze rite duorre lykwols net lang, en koarte tiid letter rekke er yn 'e besnijing fan it sosjalisme. Syn nije ideeën fûnen utering yn it boek Alþýðubókin ("It Boek fan it Folk"), út 1929, in samling briljante satiryske essay's oer de steat fan 'e wrâld. Fan 1927 oant 1929 wenne Laxness yn Hollywood, dêr't er besocht om in karriêre as senarioskriuwer te begjinnen, wat lykwols op 'e non rûn. Werom yn Iislân sette er yn 1931, mei it twadielige Salka Valka, útein mei in lange rige sosjologyske romans dy't fakentiden sosjalistysk kleure wiene. Ut dy snuorje, dy't duorre oant likernôch 1950, stamje Laxness syn wichtichste en meast ferneamde wurken, lykas de beide Sjálfstætt Fólk-boeken ("Selsstannich Folk"), histoaryske romans oer de kolonisaasje fan Iislân, de fjouwerdielige Heimsljós-rige ("Wrâldljocht"), dy't troch kritisy beskôge wurdt as syn bêste wurk, en de Íslandsklukkan-trilogy ("Tsjerkklok fan Iislân"), dy't er ûnder de Twadde Wrâldoarloch skreau. Yn 1955 wûn er de Nobelpriis foar de Literatuer "foar syn libbene epyske kinnen dat de grutte fertelkeunst fan Iislân fernijd hat."
Yn 'e tritiger jierren reizge Laxness nei de Sovjet-Uny, wêrnei't er mei bewûndering oer it kommunistyske systeem skreau. De fêstiging fan in permaninte Amerikaanske legerbasis te Keflavik, fuortby Reykjavik, sette him derta oan om 'e satiryske roman Atómstöðin ("It Atoomstasjon") te skriuwen, wêrmei't er de Amerikanen sa tsjin him yn it harnas jage dat hy en syn wurken yn 'e Feriene Steaten op 'e swarte list kamen. Foar syn oeuvre waard Laxness yn 1953 de Literatuerpriis fan de Wrâldfredesried (fan 'e Eastbloklannen) takend, mar nei it delslaan fan 'e Hongaarske Opstân, yn 1956, rekke er wat langer wat mear útsjoen op it kommunisme, en naam er ôfstân fan 'e Sovjet-Uny.
Njonken syn skriuwwurk wie Laxness ek aktyf as oersetter. Op dat mêd brocht er yn 1941 bygelyks A Farewell to Arms, fan 'e Amerikaanske skriuwer Ernest Hemingway, oer nei it Iislânsk, wêrby't er gebrûk makke fan in protte neologismen dy't yn 'e konservative en puristyske Iislânske taalfermiddens foar in soad opskuor soargen. Yn 'e sechstiger jierren wie Laxness benammen aktyf op it mêd fan it skriuwen en regissearjen fan toaniel, wêrby't er fral namme makke mei syn stik Dúfnaveislan ("It Dowefeestmiel"), út 1966. Syn roman Kristnihald undir Jökli ("It Kristendom ûnder de Gletsjer"), út 1968, wie tige súksesfol, en yn 1969 wûn er der de Sonningpriis mei. Syn ynfloedrike ekologyske essay Hernaðurinn gegn Landinu ("De Kriich tsjin it Lân") datearret út 1970.
Priveelibben
Laxness wie twaris troud, mei Ingibjörg "Inga" Einarsdóttir, fan 1930 oant 1940, yn in houlik dat einige yn in skieding, en neitiid mei Auður Sveinsdóttir, fan 1945 oant syn dea yn 1998. Hy hie fjouwer bern: Sigríður Mária Elísabet "Maria" Halldórsdóttir (1923); Einar Laxness (1931); Sigríður "Sigga" Halldórsdóttir (1951) en de filmmakster Guðný "Duna" Halldórsdóttir (1954), dy't yn 1999 in adaptaasje fan har heite ferhaal Úngfrúin Góða og Húsið ("De Eare fan it Hûs") regisearre (in film dy't dat jiers meistried om 'e Oscar foar de bêste bûtenlânske film). Laxness syn pakesizzer Auður Jónsdóttir (1973) is op 't heden in foaroansteand Iislânsk skriuwster (wa har wurk oft ek yn it Nederlânsk oerset is).
Ferstjerren
Hoewol't Laxness yn 'e santiger en tachtiger jierren trochgie mei it skriuwen fan benammen essay's, rekke er oanhelle mei de sykte fan Alzheimer, dêr't er sa troch yn 'e minnichte rekke dat er úteinlik opnommen wurde moast yn in fersoargingstehûs. Hy stoar yn Reykjavik yn 1998, yn 'e âlderdom fan 95 jier. Laxness syn hûs Gljúfrasteinn, dat er yn 1948 sette liet op 'e romte bûten Mosfellsbær, is no in oan him wijd museum, dat rund wurdt troch de Iislânske oerheid.
Amazônebekken
It Amazônebekken, Amazônegebiet, Brazyljaansk leechlân of Leechlân fan de Amazône neamd, is it drainaazjebekken fan de Amazône en har sydrivieren. It is in grut gebiet yn it noarden fan Súd-Amearika dat foar it grutste part yn it noarden fan Brazylje leit, mar foar in part ek yn Fenezuela, Kolombia, Perû, Bolivia, Guyana en Suriname. It totale oerflak is goed 4,5 miljoen kante kilometer.
World Series
De World Series (Ingelsk foar "Wrâldsearje") is it jierliks spile kampioenskip fan Major League Baseball (MLB), it Amerikaansk-Kanadeeske sportbûn op it mêd fan honkbal. Der dogge twa teams oan mei: de kampioen fan 'e National League (NL) en de kampioen fan 'e Amercan League (AL), de beide heechste kompetysjes fan MLB. De World Series bestiet út in rige fan sân wedstriden, dy't lykwols net allegear spile wurde as ien fan beide teams al earder fjouwer fan 'e wedstriden wûn hat en dêrtroch net mear ferslein wurde kin. It winnende team kriget in trofee dy't de Commissioner's Trophy neamd wurdt. De World Series wurdt spile yn 'e hjerst, yn it neiseizoen fan it Amerikaanske honkbalseizoen. Fanwegen de tiid fan it jier dat de World Series spile wurdt, sprekt men ek wol fan 'e Fall Classic ("Hjerstklassiker"). Sûnt 2017 hjit it evenemint fanwegen sponsorskipredens offisjeel de World Series presented by YouTube TV.
Skiednis
Foar 1903 bestiene der ferskate ûnôfhinklike faninoar operearjende honkbalkompetysjes yn 'e Feriene Steaten, dêr't de yn 1876 oprjochte National League (NL) de langstbesteande fan wie. De súksesfolste konkurrint fan 'e NL wie de American Association, dy't ûntstie yn 1882, en dy't yn 1892 yn 'e NL opgie. Fan 1884 oant 1890 waard der elts jier in kampioenskip organisearre wêryn't de kampioenen fan 'e NL en de American Association it tsjininoar opnamen. Dat kampioenskip kin beskôge wurde as de foarrinner fan 'e World Series.
Yn 1919 kaam by it saneamde Black Sox-skandaal in besykjen oan it ljocht om troch gokken yn kombinaasje mei matchfixing jild te fertsjinjen oan 'e World Series fan dat jier. Acht spilers fan 'e Chicago White Sox waarden derfan beskuldige dat se it kampioenskip tsjin 'e Cincinnati Reds mei opsetsin ferlern hiene. Hoewol't se foar de rjochtbank dêrfoar omreden fan gebrek oan bewiis frijsprutsen waarden, waarden se troch de nij oanstelde Commissioner of Baseball foar it libben út 'e sport set. Fan 1947 oant 1964 waard de World Series dominearre troch teams út New York.
Fan 1903 ôf waard yn 'e NL en de AL it team mei de bêste seizoensscore ta winner útroppen, om dêrnei troch te streamen nei de World Series. Yn 1969 stelden de beide kompetysjes lykwols in eigen kampioenskip yn, de NLCS, resp. de ALCS. Yn 1995 stelden de trije difyzjes fan 'e NL en de AL elts ek in kampioenskip yn, de NLDS, resp. de ALDS. Fierders bestiene sawol de NL as de AL oarspronklik inkeld út teams yn 'e eastlike Feriene Steaten, mei as westlikste de St. Louis Cardinals yn St. Louis. Yn 1958 ferhuzen de earste klubs fan 'e eastkust nei de westkust fan 'e Feriene Steaten, sadat dielname oer it hiele lân ferspraat rekke.
Gaku Shibasaki
(28 maaie 1992) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Tenerife. Earder spile foar Kashima Antlers. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 2015.
World Series
Skiednis
Yn 1987 waard de World Series foar it lêst oerdei spile; troch bettere ferljochting wie it doe mooglik om jûns te spyljen, wat finansjeel geunstiger wie foar de ynkomsten op it mêd fan sponsoring, om't jûns mear minsken de wedstriden live op 'e tillefyzje folgje koene. Yn 1989 fûn de swiere ierdbeving fan Loma Prieta plak ûnder ien fan 'e wedstriden fan 'e World Series, dy't dat jier spile waard tusken de San Francisco Giants en de Oakland Athletics. Miljoenen honkbalfans wiene dêr live tsjûge fan. Yn 1992 waard in diel fan 'e World Series foar it earst bûten de Feriene Steaten spile, doe't de Toronto Blue Jays út it Kanadeeske Toronto it opnamen tsjin 'e Atlanta Braves út Atlanta.
Yn 1994 gie de World Series oer fanwegen de MLB-staking (1994-1995) troch de honkbalspilers. Yn 2001 einige de World Series foar it earst pas yn novimber, wat feroarsake wie troch de fertraging fan in wike yn it reguliere honkbalseizoen troch de terroristyske oanslaggen fan 9/11. Yn 2016 beëinigen de Chicago Cubs in perioade fan 108 jier wêryn't se gjin World Series winne koene (sabeare troch de Curse of the Billy Goat), mei in oerwinning op 'e Cleveland Indians. Anno 2019 wie de World Series 115 kear spile, wêrfan't de kampioen fan 'e AL 66 kear wûn hie en de kampioen fan 'e NL 49 kear.
Winners
Sjoch foar in folsleine en by de tiid holden list fan 'e winnende teams fan 'e World Series op dizze side, op 'e Ingelske Wikipedy.
Hadsund
thumb|left|225px|It Mariagerfjord mei dêroan de grutste plakken Hadsund is in plak en eardere gemeente yn Denemark oan de Mariagerfjord. It plak hat 5.519 ynwenners (2011). Sûnt de weryndieling fan 2007 is it in part fan de gemente Mariagerfjord.
800px|thumbnail|center|Hadsund
Mariagerfjord (gemeente)
Mariagerfjord is in Deenske gemeente yn regio Nordjylland. De gemeente ûntstie op 1 jannewaris 2007 yn it ramt fan de Deenske gemeentlike weryndieling en bestiet út de fjouwer eardere gemeenten Arden, Hadsund, Hobro en Mariager.
Little Black Bear Earste Naasje
De Little Black Bear Earste Naasje (Ingelsk: Little Black Bear First Nation; Kry: ᑲᐢᑭᑌᐤ ᒪᐢᑿ ᒪᐢᑯᓯᐢ, Kaskitêw-maskwa-maskosis) is in Yndiaanske stamme-organisaasje yn Kanada, mei eigen reservaat yn it suden fan 'e provinsje Saskatchewan. De namme fan 'e stamme wurdt ek wol (yn 'e besitlike foarm) werjûn as Little Black Bears Earste Naasje (Little Black Bear's First Nation). ("Earste naasje" is in Kanadeeske oantsjutting foar in Yndianestam of -troep.) De Little Black Bear Earste Naasje bestiet as offisjele stamme-organisaasje sûnt 1874, en it haadkertier is fêstige yn Goodeve, yn Saskatchewan.
Demografy
Neffens gegegevens út 2006 hie de Little Black Bear Earste Naasje doe 452 leden. Dat binne etnyske Kry (Cree) fan 'e Flakte-Kry-substamme, en út etnyske Assiniboin (Assiniboine), in folk dat nau besibbe is oan 'e Sû (Sioux). It is wat dreech om 'e stamme neffens etnyske linen op te spjalten mei't der mar frijwat yninoar omtroud is, mar rûchwei kin der in ferdieling makke wurde yn 250 Kry en 200 Assiniboin.
Reservaat
De Little Black Bear Earste Naasje hat in eigen reservaat, te witten: it Little Black Bear Reservaat 84 (Little Black Bear 84 Reserve), yn 'e File Hills, 4 km súdwestlik fan Goodeve. It hat in oerflak fan 68,8 km², en fan 'e 450 stamleden wennen der yn 2006 158. Op it mêd fan foarsjennings binne yn it reservaat û.m. kantoaren fan 'e stamme-organisaasje, in seal foar gearkomsten en in swimbad. De stamme is fierders eigner fan perselen lân yn Balcarres, dêr't se kantoaren hawwe, en yn Fort Qu'Appelle, dat noch ûntwikkele wurde moat. Mei 34 oare stammen út súdlik Saskatchewan en Manitoba dielt de Little Black Bear Earste Naasje fierders it Ferdrach Nû. 4 Reservaatgrûnen Yndianereservaat 77 (Treaty No. 4 Reserve Grounds 77 Indian Reserve). De stamme is lid fan 'e Federaasje fan Yndiaanske Naasjes fan Saskatchewan, in yntertribaal gearwurkingsferbân.
Amtner
In amtner is immen dy't oansteld is om, ûnderhearrich oan in heger gesach, in (diel fan in) oerheidstaak út te oefenjen. Faak hawwe amtners in geheimhâldingsplicht om't se mei fertroulike ynformaasje wurkje. Amtners kinne yn 'e tsjinst wêze by de ryksoerheid, in provinsje, in gemeente, in wetterskip of by in ynstelling dy't troch de steat beheard wurdt, lykas yn it ûnderwiis. Dêrneffens wurde hja ek wol oantsjut as ryksamtners, provinsjale amtners, gemeente-amtners, ensfh.
Menno Huizinga jr.
Menno Huizinga jr. (Harns, 21 febrewaris 1876 - Felp, 1959) wie in kristenanaristysk dûmny en tolstojaan.
Libben en wurk
Menno Huizinga jr. troude mei Arnolda Johanna Geertruid Sannes. Menno syn heit Jurriaan Menno Huizinga wie dokter en boaske oan Guurtje Koekebakker. Hy wie in folle neef fan de histoarikus Johan Huizinga en de heit fan de fotograaf Menno Huizinga.
Nei in stúddzje teology yn Amsterdam wie er predikant yn Nes op It Amelân. Yn 1909 waard er chef de bureau by in libbensfersekeringsmaatskippij yn Utert. Mei't er de belangen fan de fersekerden by libbensfersekeringen foaropsette krige er dien. Dêrnei waard er dopersk predikant, efterelkoar yn Swartslús (1910), Schagerbrug en Zijpe yn de kop fan Noard-Hollân (1914). Yn dy lêste amtsperioade siet er yn septimber 1916 goed twa wike fêst yn Alkmaar fanwegen it ûndertekenjen fan it Tsjnstwegeringsmanifest en in ‘Manifest tsjin de Oarloch’. Krekt op dat stuit ûnfong er in keninklike ûnderskieding foar syn ynset en trochtaastend optreden by de wettersneed yn jannewaris 1916. Fan 1923 oant syn op wachtjild stean yn 1937 waard Huizinga fersekeringsagint yn De Haach. Yn de Twadde Wrâldoarloch ferhuze er nei fersoarginshûs 'Avondzon' yn Velp.
Rein Leven Beweging
Menno Huizinga jr. wie as kristen-sosjalist in oanhinger fan de ideeën van Lev Tolstoj. Dy woe in foarm fan kristendom op grûn fan it begjinsel fan de leafde, sa't yn de Berchrede ferkundige wie. Dat moast net troch revolúsje mar troch it ferbetterjen fan elts persoanlik berikt wurde. Troch selsdisipline en neisteleafde moast eltsenien der nei stribje in better minske te wurden. Dy ideeën waarden ek útdroegen troch de Nederlânske Rein Leven Beweging. Huizinga wie fan it ferskinen fan it earste nûmer yn july 1901 ôf meiredakteur fan it orgaan Rein Leven fan de beweging. Doe't it brein efter de Rein Leven Beweging, Felix Ortt, in ‘frij houlik’ begûn besleat Huizinga it redakteurwêzen oer te jaan.
Fan de oprjochting yn 1897 ôf troch de kristen-anargist Jacob van Rees wie Huizinga belutsen by de Algemeene Nederlandsche Geheel-Onthoudersbond.
Menno Huizinga syn gefoel foar neisteleafde die bliken doe't er fanwegen de frouljushannel bern fan yn de ûnderwâl rekke froulju en alkoholisten by him yn 'e hûs naam.
Dirk de Vries Lam
Dirk de Vries Lam (Ljouwert, 20 jannewaris 1869 – Grins, 5 july 1937) wie in Nederlânske keunstskilder, dy't him spesjalisearre yn stedsgesichten, en direkteur fan in keunstakademy wie.
Libben en wurk
De Vries Lam wie in soan fan apteker Herman Lam en Willempje (de Vries) Reilingh. Hy waard ferneamd nei syn pake, de Grinzer dokter Dirk de Vries Reilingh. By Keninklik Beslút fan 20 septimber 1897 krige Lam tastimming om de namme De Vries oan syn efternamme ta te heakjen.
De Vries Lam krige oan de hbs yn Ljouwert tekenlessen fan Jan Bubberman. Hy gie nei Amsterdam, dêr't er studearre oan 'e Ryksskoalle foar Keunstniverheid (1888-1891) en les hie fan ûnder oaren Jan Derk Huibers en Jacobus Roeland de Kruijff. Hy ferfolge syn oplieding oan de Ryksakademy foar Byldzjende Keunsten (1891-1895) by August Allebé en Pierre Cuypers en helle dêr de middelbere akten foar tekenjen en boukunde.
Hy waard yn 1891 beneamd ta learaar oan de Teekenschool voor Kunstambachten yn Amsterdam en waard oanslutend, yn 1895, tekenlearaar oan de hbs yn Inkhuzen. Hy wurke út Inkhuzen wei ek yn Monnickendam, Volendam en Hoorn. Hy troude yn 1900 mei Sara Jacoba Maria de Gavere (1872-1953).
Akademy Minerva
Yn 1903 waard De Vries Lam beneamd ta direkteur fan Akademy Minerva yn de stêd Grins. Hy woe mear omtinken foar keunstniverheid en praktyske kant en wreide de oplieding út mei fakken as litografy, batikken en stoffearjen. De learlingen learden oant dy tiid benammen skilderjen troch oaren te kopiearjen; De Vries Lam soarge derfoar dat sy nei bûten koene om yn de praktyk te skilderjen. Yn 1905 waard der in stúdzjerjochting boukunde ynsteld, oanfolle mei meubeltechnyk, en waarden boukundigen en sierkeunstners as dosint oannommen. De akademy waard yn 1913 opnommen yn in troch de gemeente oprjochte middelbere technyske skoalle. Earst folle letter (1964) soe Minerva wer in selsstannige keunstakademy wurde. Dat de keunstoplieding bestean bleau is mei te tankjen oan herfoarmingen dy't De Vries Lam fan 1905 ôf trochfierde. Hy bleau oant 1934 oan de skoalle ferbûn. Learlingen fan him wiene ûnder oaren Jan Altink, Johan Dijkstra, Afina Goudschaal, Alle de Haas, Alida van Houten, Jan Kijff, Arnold Willem Kort, Bart Peizel, Jan Wiegers en Jan van der Zee. In oantal fan harren hearde letter ta de keunstrûnte De Ploeg.
De Vries Lam ferstoar yn 1937 yn de âldens fan 68 jier. In jier nei syn ferstjerren hold Pictura in oersjochtentoanstelling fan syn wurk.
Delotta Brown
Delotta Brown (7 septimber 1977) is in rêstend Amerikaansk neakenmodel, pornografysk aktrise en prostituee fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn Atlanta, yn 'e steat Georgia. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2005. Neffens har offisjele opjefte is se 1.68 m lang, mei in gewicht fan 65 kg en kupmaat 34G. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Delatta Brown en Delotta.
Súd-Tiroal
thumb|Lokaasje fan Súd-Tiroal yn Itaalje. thumb|Taalgroepen yn Súd-Tirol. Súd-Tiroal is (Dútsk en Ladynsk: Südtirol; Italjaansk: Alto Adige, ynformeel Sudtirolo) is de meast noardlike autonome provinsje fan Itaalje, ûnderdiel fan de autonome regio Trentino-Súd-Tiroal. Yn de provinsje wenje 520.891 minsken (2015). De haadstêd fan 'e provinsje is Bolzano (Dútsk: Bozen; Ladynsk: Bulsan).
Skiednis
Winliken beslacht it hjoeddeistige Súd-Tiroal it gebiet dat yn 1919 troch Itaalje anneksearre waard. Dêrfoar wie it gebiet ûnderdiel fan Eastenryk-Hongarije. As provinsje waard Súd-Tiroal oprjochte yn 1926, nei in bestjoerlike herfoarming fan it Keninkryk Itaalje. Nei it anneksearjen is der besocht it gebiet te italjanisearjen. Dat waard dien troch safolle mooglik Dútsers emigrearje te litten en Italjanen nei it gebiet ta te heljen. Nei in protte ferset fan de Dútsktaligen, krige Súd-Tiroal yn 1972 fiergeande autonomy.
Taal
Súd-Tiroal hat binnen Itaalje in sterke regionale kultuer. Dy kultuer hat in protte oerienkomsten mei it Eastenrykske Tiroal. Sa'n 62% fan de ynwenners it Dútsktalich, 23% praat Italjaansk en sa'n 4% hat it Ladynsk as memmetaal. Foaral op it plattelân is it Dútsk de taal fan de mearderheid, yn de stêd Bozen praat de mearderheid fan de ynwenners Italjaansk.
Neil Campbell
"Neil Campbell" of "Neill Campbell" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
It Bûthúsbankje
'It Bûthúsbankje' is in Frysk liet fan De Wiko's.
Doe’t de sike Kobus Algra op 20 oktober 2013 ôfskied naam fan syn publyk, waard yn de útferkochte Roelengahal yn Menaam ek It Bûthúsbankje spile. It ôfskiedskonsert waard útstjoerd troch Omrop Fryslân. Nei in oprop fan presintator Geert van Tuinen waard it nûmer dat jier keazen nûmer 1 op de Fryske Top 100.
Privee-detektive
In privee-detektive (ek wol partikulier ûndersiker neamd) is immen dy't gegevens sammelet en analysearret, yn 'e regel om ûnrjochtmjittige dieden of misdriuwen op te lossen of foar te kommen. It bedriuw fan in privee-detektive hjit in detektiveburo. Privee-detektives binne gjin plysjefunksjonarissen en operearje sadwaande op eigen manneboet. Om soks yn goede banen te lieden, moatte privee-detektives yn in protte lannen (wêrûnder Nederlân) in fergunning hawwe, dy't se ferlieze kinne as se harren boekje te bûten geane (bgl. troch harsels foar te dwaan as plysjeman).
Privee-detektives kinne ynhierd wurde troch partikulieren, mar wurkje faak foar abbekaten of abbekatekantoaren. Ta harren kearntaken heart û.m. it sammeljen fan ynformaasje foar de bewiisfiering yn sivylrjochtlike en strafrjochtlike saken, opspoarings fan fermiste persoanen en foarwerpen, tadrachtsûndersiken en it útfieren fan observaasjes (sawol statyske observaasjes fanôf in fêst punt as dynamyske observaasjes fanút in observaasjefiertúch). Fierders hâlde se har ek dwaande mei it sammeljen fan ynformaasje út iepen en heal-iepen boarnen, bgl. foar antesedinte-ûndersiken.
Fanwegen it misdie-oplossende aspekt fan harren wurk foarmje privee-detektives in ûnderwerp dat in protte misdieskriuwers tige leaf is. De alderbekendste privee-detektive út 'e literatuer is Sherlock Holmes, it geastesbern fan 'e Skotske auteur Arthur Conan Doyle. Oare ferneamde fiktive privee-detektives binne Philip Marlowe en Hercule Poirot.
Daiki Niwa
(16 jannewaris 1986) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Gamba Osaka. Earder spile foar Tokushima Vortis, Omiya Ardija en Avispa Fukuoka.
Grifformeard-frijmakke tsjerke (Enumatil)
De Grifformeard-frijmakke tsjerke is in tsjerkegebou oan de Doarpsstrjitte yn Enumatil yn de provinsje Grinslân.
Skiednis
Protestantsk Enumatil wie sûnt 1651 tsjerklik by Lettelbert en foar in lytser diel by Súdhorn yndield. Sûnt de 18e iuw waarden yn de skoalle fan Enumatil tsjerketsjinsten holden, mar in tsjerkegebou hie Enumatil noch net. Yn 1848 waard de tsjintwurdich as dûbele wente ferboude herfoarme tsjerke yn gebrûk nommen. Yn de dakruter fan de tsjerke hong sûnt 1865 de klok fan Lettelbert, dy't yn 1651 getten wie. Yn 1839 ûnstie de ôfskieden gemeente fan Enumatil. De lytse ôfskieden gemeente fan Enumatil naam yn 1846 it beslút om mei de ôfskieden leden fan Súdhorn en Lettelbert in eigen tsjerke te bouwen. Nei't kening Willem II tsjin it sin fan de boargemaster tastimming krige waard útein set mei de bou, dy't op 7 maart 1847 mei it yn gebrûk nimmen ôfsletten waard. De ôfskieding sloech yn Enumatil-Lettelbert tige oan en 23% fan de befolking hie him healwei de 19e iuw al by de grifformearde tsjerken oansletten, tsjin 5,8% yn de provinsje Grinslân. Fan de ynearsten 17 leden naam it ledetal fan de gemeente yn de rin fan de 19e iuw noch foar de doleânsje ta oant 650.
Op oktober 1944 naam de tsjerkeried ienriedich it beslút om it ferbân mei de grifformearde tsjerken te ferbrekken fanwegen de twang dy't de synoade de tsjerke oangeande de lear oer de doop fan bern oplei en de ôfsetting fan de grifformearde heechleararen Greydanus en Schilder, om't hja de teologyske opfettings fan de synoade net ûnderskreaune. It grutste diel fan de gemeente gyng mei de tsjerkeried mei, wylst in lyts diel in eigen gemeente yn synodaal ferbân stifte. Sûnt dy tiid hie Enumatil twa grifformearde tsjerken: in frijmakke gemeente en in synodale tsjerke. Nei de skuorring hold de frijmakke it gebou en it besit fan de gemeente, wylst de grifformearden yn synodaal ferbân nei in oar tsjerkegebou omsjen moasten. Oant de nijbou yn de jierren 1950 bea it herfoarme tsjerkegebou in alternatyf foar de synodalen. Noch flak foar't de synodalen harren nijbou yn 1955 oan it Hoendjip krigen, soene in 150-tal frijmakke leden harren mei de dûmny losskuorre fan de frijmakke tsjerke om harren oan te sluten by de synodaal-grifformearde gemeente.
Gebou
Yn de jierren 1920 waard besletten ta in grutte ferbou fan de grifformearde tsjerke, dy't yn 1924 foltôge waard. Ut dy tiid datearret it oansjen fan it hjoeddeiske gebou.
Oargel
It twamanualige oargel boppe de preekstoel waard yn 1980 boud troch de firma Koch. Yn 1999 renovearre Mense Ruiter it oargel. By de gelegenheid waard in nije prestant 8 vt tafoege. De âlde prestant 8 vt ferhûze nei it pedaal.
Ayana Angel
Ayana Angel (28 juny 1979) is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn Atlanta, yn 'e steat Georgia. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2001. Neffens har offisjele opjefte is se 1.68 m lang, mei in gewicht fan 58 kg en kupmaat 34D. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Ayana en Aniya.
Carel Hendrik Theodoor Bussemaker
thumb|Carel Hendrik Theodoor Bussemaker Carel Hendrik Theodoor Bussemaker (Dimter, 5 jannewaris 1864 – Leien, 6 septimber 1914) wie in Nederlandsk skiedkundige en heechlearaar.
Oplieding
Bussemaker studearre letteren oan de Universiteit Leien, by ûnder oaren Robert Fruin en Pieter Lodewijk Muller. Hy promovearre 1888 op in proefskrift oer de skiednis fan Oerisel yn it Earste Steedhâlderleaze Tiidrek.
Markys
Markys (fan it Frânske marquis) is in aadlike titel fan in legere rang as hartoch, mar fan in hegere rang as greve. De namme foar in froulike markys of foar de frou fan in markys is markizinne. In gebiet dat regearre wurdt troch in markys hjit in markizaat. Foar markizetitels yn it Dútske taalgebiet wurdt yn 'e regel de namme markgreve brûkt, dy't folslein ekwivalint is mei markys. In froulike markgreve is in markgrevinne, en in gebiet dat troch in markgreve regearre wurdt, hjit in markgreefskip.
Connie Britton
thumb|225px|Connie Britton Connie Britton, berne as Constance Elaine Womack, (Boston, Massachusetts, 6 maart 1967) is in Amerikaansk aktrise.
Markys
'Markgreve', of alteast de Dútske oersetting Markgraf, is eins de âldere foarm fan it wurd. Yn 'e Midsiuwen wiene sokke eallju belêstge mei it bestjoer en de ferdigening fan in mark, in grut distrikt oan 'e grins fan it ryk dat út ferskate greefskippen bestie. Dat ferskynsel gie werom op it Frankyske Ryk út 'e tiid fan Karel de Grutte. De iere foarm fan it wurd 'markgreve' kaam sadwaande as lienwurd yn it Frânsk telâne, dat it ferbastere ta marquis, in foarm dy't letter wer weromliend waard nei ferskate Germaanske talen, wêrûnder it Nederlânsk en it Frysk. De iennichste markizen yn Nederlân wiene fan âlds de hearskers oer Feare en Flissingen, yn Seelân, oant de hearlikheid Bergen op Soom yn 'e sechstjinde iuw ek ta markizaat ferheft waard.
Connie Britton
Wurkpaad
Britton spile fan 1996 oant 2000 yn de telefyzjerige Spin City. Doe't Charlie Sheen de haadrol oernaam fan Michael J. Fox ferdwûn hja út de rige. Sy waard yn 2010 en 2011 nominearre foar in Emmy Award foar dy rol en yn 2010 wûn hja in Satellite Award yn de kategory 'bêste aktrise yn in dramasearje'.
Jonge Sosjalisten
De Jonge Sosjalisten yn de PvdA (JS) is in Nederlânske jongereinorganisaasje ferbûn mei de Partij fan de Arbeid. De JS is polityk gehiel ûnôfhinklik en bepaalt har eigen stânpunten, dy't net altiten mei dy fan de memmepartij oerienkomme.
Monte Águila
Monte Águila (betsjut: "Earnberch") is in stêd yn de Bio Bio Regio yn Sily mei 6574 ynwenners (2017).
Strjitte fan Georgia
De Strjitte fan Georgia of Georgiastrjitte (Ingelsk: Strait of Georgia of Georgia Strait) is in seestrjitte foar de westlike kust fan Noard-Amearika. It skiedt it fêstelân fan 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia fan Vancouvereilân. De Strjitte fan Georgia makket ûnderdiel út fan 'e Salisjaanske See, dy't sels wer ta de Stille Oseaan heart. Troch de oanwêzichheid fan 'e haven fan Vancouver is de Strjitte fan Georgia in wichtige farrûte foar de skipfeart. Dêrnjonken is it ek in earsten toeristyske bestimming foar aktiviteiten as djipseedûken en walfiskspotten.