cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Iverski-kleaster (Rostov oan de Don)
Delgong
Nei de Oktoberrevolúsje yn 1917 liet de oerste Anastasia it kleaster registrearje as in agraryske koöperaasje. Sa hope de oerste dat it monastike libben yn in tiid dat de kleasters oeral troch de bolsjewiken twongen waarden te sluten ûnder de dekmantel fan de koöperaasje fierder bestean bliuwe koe. Mar yn 1929 waard it kleaster dochs noch sletten en al it besit fan de mienskip waard oerdroegen oan de steat. De nonnen waarden ferjage en abdis Anastasia waard mei inkelde neiste meiwurksters feroardiele ta seis jier ballingskip yn Sibearje. Nei it sluten fan it kleaster waarden de koepels fan de tsjerke en de klokketoer sloopt. De eardere tsjerke waard oan in feriening fan boeren jûn en de kleastergebouwen earst as weeshûs brûkt en diene dêrnei tsjinst as wurkpleatsen en pakhûzen. Troch de wikseljende eigners rekke it kleaster gaueftich yn it neigean. De hôf mei de fruchtbeammen waard kapt en de grûn, dêr't de nonnen ea sa hurd op wurke hiene, rekke oerwoekere. Ek de boarne fertutearze en groeide stadichoan ticht.
De renêssânse
thumb|260px| Dekoraasje fan it tagongsportaal fan de restaurearre tsjerke. Nettsjinsteande de ferfolgingen oerlibbe de otterdoksy it ateïstysk rezjym en yn de lette jierren 1980 foel it each fan de otterdokske mienskip op de ferfallen en útlibbe kleastertsjerke. Mei de segen fan de biskop waard der in inisjatyfgroep foarme, dy't de opdracht krige der foar te soargjen dat de weromjefte fan de oerbliuwsels fan de Russysk-otterdokske Tsjerke feilich te stellen. Dit hie lange en pynlike ûnderhannelings mei it stedsbestjoer fan gefolgen, mar it risseltaat wie dat de ûntwijde gebouwen werom jûn waarden oan de Tsjerke.
Sûnt de jierren 1990 wurke de nije kleastermienskip tegearre mei parochianen hurd om it kleaster wer op te bouwen en de boarne en de kleastertunen te rekonstuearjen. Dêrnei folge de weropbou fan de kleastertsjerke. Tsjin it ein fan 1996 wie de tsjerke klear en koe biskop Panteleimon de foltôge boppetsjerke ta eare fan it Ibearysk Ikoan fan de Mem Gods konsekrearje. Fan ôf dat momint fine der wer deistich tsjintsen plak. Yn it jier 2000 waard útein set mei de bou fan in nije Trije-ienheidstsjerke (Троицкая церковь). It eksterieur is yntusken foltôge en der wurdt fierder wurke oan it ynterieur. Yn it kleaster wenje likernôch 35 nonnen (2017).
Hartekamp
thumb|In hartekamp. In hartekamp is in ôffrede part fan in park dêr't harten (meast deimen) holden wurde.
Dêr wurde ek faak geiten, kninen, aparte soarten einen en oar plomfee holden.
Bûten Nederlân binne der hartekampen yn België Ingelân, Dútslân, Spanje, Japan en Yndoneezje.
De Wjittering
(In wjittering is in natuerlike of troch de minske groeven wetterstream.)
Topkapi Films
Topkapi Films is in Nederlânske filmstudio en tillefyzjestudio, dy't spylfilms, tillefyzjesearjes en dokumintêres produsearret foar de Nederlânske, mar fral ek foar de ynternasjonale merk. It bedriuw waard yn 2011 oprjochte en komt úteinlik fuort út 'e fúzje fan Motel Films en IDTV. De algemien direkteur is Frans van Gestel, wylst Robert Oey oan it haad stiet fan 'e dokumintêreprodusearjende difyzje. It haadkertier fan Topkapi Films is fêstige yn Amsterdam.
Topkapi fersoarge it Nederlânske oandiel oan 'e BBC-tillefyzjesearje Killing Eve en ûntwikkele fierders de VPRO-rige Missie Aarde. Op it mêd fan films produsearre de studio û.o. Alles is Familie (2012), Bloedlink (2014) en it rezjydebút fna Halina Reijn, Instinct (2019). Oan 'e Deenske film Druk, dy't yn 2021 de Oscar wûn yn 'e kategory Bêste Bûtenlânske Film, hie Topkapi yn ko-produksje meiwurke.
Alde Wei (De Broek)
De Alde Wei is in mar yn de gemeente De Fryske Marren. De mar hat yn it noarden troch de Noarder Alde Wei in ferbining mei de Goaiïngarypster Puollen. Nei it suden is der in ferbining mei de Langwarder Wielen. It Kromme Far, de eardere ferbining mei Broek-Súd, is der net mear.
De namme Alde Wei jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Oudeweg.
Hillich Krústsjerke (Rostov oan de Don)
De tsjerke mei dêrom hinne in stiennen ôffreding wurdt omjûn troch in park en stiet op in hege lokaasje oan de rjochter kant fan in noardlike ôftakking fan de Temernik. Under de heuvel dêr't de tsjerke op stiet is oan de eastlike kant fan de stiennen trep in boarne. It wetter fan de boarne wurdt opfongen yn in bassin dêr't de Epifany fierd wurdt mei de ûnderdompeling yn it wetter.
De Armenen namen yn de 18e iuw fan it Hillich Krúskleaster op de Krim in 6e-iuwsk chatsjkar (in krússtien) mei nei Nor Nachitsjevan.
Skiednis
thumb|250px|left|De tsjerke mei de doe noch besteande klokketoer op in foto fan 1900-1917) Mei de bou fan de tsjerke en it kleaster waard begûn yn de jierren 1780. Nei in boutiid fan seis jier koe de tsjerke ynwijd wurde. Yn 1862 waard de tsjerke fferboud en by de westlike gevel fan de tsjerke kaam in frijsteande klokketoer te stean, dy't net bewarre bleaun is en yn de 20e iuw ferlern gyng. Eastlik fan de tsjerke stie in twa ferdjippings tellend gebou foar de biskop dêr't ek in skoalle, in seminaarje, de earste drukkerij fan Súd-Ruslân en in biblioteek yn ûnderbrocht wie. Dit biskoplike gebou bleau likemin bewarre. Foar de Oktoberrevolúsje hearde by it kleaster ek noch ûngefear 50 hektare lân, dat foar boulân en kwekerijen ferhierd waard.
Nei de revolúsje waard it kleaster sletten en krigen de kleastergebouwen de funksje fan weeshûs. De tsjerke bleau noch iepen oant 1931. Nei de sluting fan de tsjerke waard it gebou oan in sovchoz tawiisd, dy't de tsjerke as nôtskuorre brûkte. Yn 1935 gyng de klokketoer ferlern en om deselde tiid hinne ek de kleastergebouwen.
Yn it midden fan de jierren 1960 wie de tsjerke sa fertutearze, dat der oan ôfbraak tocht waard. De skilder Martiros Sarian, dy't oarspronklik út Nor Nachitsjevan kaam en him letter nei wenjen setten hie yn de Armeenske Sosjalistyske Sovjetrepublyk, loek him it lot fan de tsjerke oan en sa waard tefoarren kommen dat de ôfbraak troch gyng. Tusken 1968 en 1972 waard de tsjerke restaurearre en dêrnei waard der it Museum fan Russysk-Armeenske Freonskip iepene. It bleau sûnt in museum, mar yn maart 2007 naam de oerheid it beslút dat de tsjerke oerdroegen wurde moast oan de Armeensk-Apostoalyske Tsjerke
Op 8 septimber 2008 wijde Karekin II, de katolikos fan alle Armenen, de tsjerke wer yn.
Tsjerke fan Aartswâld
De Tsjerke fan Aartswâld, ek wol de Doarpstsjerke, is de eardere herfoarme tsjerke en tsjintwurdich it kulturele sintrum fan it Noard-Hollânske doarp Aartswâld.
Skiednis
Yn de Twadde Wrâldkriich waard de yn 1620 getten klok foardere om de klok om te ranen. De klok belâne lykwols nea op it klokketsjerkhôf, want it skip dat de klok ferfierde rûn by Urk fêst. Sadwaande bleau de klok bewarre en is dy letter wer ophongen yn de klokkestoel. It meganyske oerwurk datearret fan 1920.
Yn 1998 is de tsjerke troch de herfoarme gemeente ôfstjitten en oerdroegen oan de Stifting Kerk Aartswoud, dy't it gebou as kultureel sintrum eksploitearret. Tsjerklik falle de eardere herfoarme bewenners no ûnder de PKN-gemeente Midden Westfryslân. Ut en troch wurdt der noch ris in tsjinst holden.
Ynterieur
Yn de tsjerke stiet in hearebank út 1641, dy't fersierd is mei it wapen fan de Siuwske famylje Soete van Laecken. Fierders binne de ljochtkroanen noch autentyk.
Oargel
It twamanualige oargel datearret út de tiid fan de 19e-iuwske nijbou en waard troch it Dútske bedriuw Ibach boud. Op 14 maaie 1885 waard it oargel yn gebrûk nommen. In restauraasje folge yn 1970 en yn 2004 waard de oargelkas renovearre.
Ferrie
Ferrie of ferried is in algemiene term foar it skeinen fan trou of it ferbrekken fan in plechtich ûnthjit. Immen dy't soks docht, is in ferrieder. Op himsels hoecht ferrie net strafber te wêzen, fral net as it yn privee-omstannichheden plakfynt, hoewol't it troch de measte minsken wol as in ferachtlike die beskôge wurdt. As bern inoar ferriede, benammen as it dêrby giet om it útheven fan ûndogensheden, dan sprekt men fan klikken. Yn mear formele omstannichheden kin ferrie opfet wurde as kontraktbrek, wat yn it sivyl rjocht àl strafber is. Ferrie wurdt fierders gauris betize mei lânferrie, it yn gefaar bringen fan 'e feilichheid fn jins lân, wat in slim misdriuw is, dêr't foarhinne faak de deastraf en tsjintwurdich gauris in lange finzenisstraf op stiet. Heechferrie is in sammelnamme foar dieden dy't rjochte binne tsjin 'e steatsynrjochting fan jins bertelân.
Vaudeville
Vaudeville (Ingelske útspr.: ['vɔ:d(ə)vɪl], likernôch: " vâd -vil" of " vâ -duh-vil") is in teätersjenre besteande út fariëtee, muzyk en komeedzje, dat oan 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw yn 'e Feriene Steaten ûntstie. It ûntliende syn namme oan in Frânsk toanielsjenre dat oan 'e ein fan 'e achttjinde iuw fuortkaam út it ymprovisaasjetoaniel. Dat wie in komeedzje sûnder psychologyske of morele bedoelings, dus wat tsjintwurdich in klucht neamd wurde soe. By de vaudeville wiene de teksten fan 'e akteurs lykwols op rym set en waard it toaniel ôfwiksele troch muzyk en dûns.
Wêr't de (fan oarsprong Frânsktalige) oantsjutting vaudeville weikomt, is ûnbekend. Der wurdt wol sein dat it in ferbastering is fan voix de ville, wat "stim fan 'e stêd" betsjut. In oare mooglikheid is dat it in ferbastering is fan vaudevire. Yn 'e fyftjinde iuw ûntstie yn 'e Normandyske stêd Vire in tradysje fan satiryske drinklieten dy't yn hiel Frankryk populêr waarden. Se stiene bekend as de chansons de Vau de Vire ("lieten út 'e Vire-delling"). Dêrútwei groeide vaudevire út ta in algemiene oantsjutting foar satiryske lieten.
De Amerikaanske foarm fan vaudeville ûntjoech him út in grut tal ynfloeden, wêrûnder saloonkonserten, minstreelshows, rariteitekabinetten, goedkeape folksmuseä en de Amerikaanske foarm fan burlesque. It publyk bestie foar it meastepart út sljochtwei folk, lykas arbeiders. Hoewol't it wol 'it hert fan 'e Amerikaanske showbusiness' neamd waard, hie vaudeville fanwegen it folk dat derop ôf kaam dochs wat in ordinêr karakter. Nettsjinsteande dat wie it fan 'e 1880-er oant 1930-er jierren de populêrste teäterfoarm yn Noard-Amearika. Neitiid rekke it yn it neigean en tsjintwurdich komt er eins net mear foar. Vaudeville fungearre as kweekfiver foar talint, en in grut tal ferneamde komiken, lykas Charlie Chaplin, Buster Keaton, Mae West, de Marx Brothers, The Three Stooges, W.C. Fields en George Burns, kamen derút fuort. It kin beskôge wurde as in foarrinner fan it hjoeddeiske kabaret en de tsjintwurdige stand-upcomedy.
Lengenerlân
thumb|It Lengenerlân om 1300 hinne It Lengenerlân is in histoarysk lânskip yn it noardeasten fan de lânkring Lier yn East-Fryslân. It gebiet is mei Oerledingerlân, it Moarmerlân en it Reiderlân ien fan de fjouwer âlde Fryske Goaen fan it fêstelân fan de lânkring Lier, dy't troch in klaverke fjouwer symbolisearre wurde. De namme fan it âlde Fryske goa komt werom yn de namme fan de hjoeddeistige gemeente Uplengen.
Skiednis
Lykas de oare goaen yn de lânkring kaam it Lengenerlân út it âlde Frankyske goa fan Iemsgoa fuort. De goa waard foar it earst neamd yn in oarkonde fan 1398. It haadplak wie Remels dat it grutste karspel wie. It Lengenerlân hie in ferdigenjend karakter, om't it oan de grins fan it Fryske gebiet mei it Aldenburchske Ammerlân lei, dêr't it yn de rin fan de iuwen gauris mei yn konflikt kaam. Oerbliuwsels fan de wichtichste boarch yn de goa steane yn Großsander. Fierders hie it Lengenerlân it meast in yl sângrûn. Dêrom koe it wêze dat oan de ein fan de Fryske Frijheid him dêr gjin sintraal bestjoer fan haadlingen ûntjaan koe. Allinnich mar guon doarpshaadlingen koene in foaroansteande posysje bemachtigje.
Ynearsten koe Fokko Ukena, in soan fan Amke fan Lengen, as legeroanfierder fan Keno II tom Brok, it bestjoer oer súdlik East-Fryslân bemachtigje, en feriene er it Legenerlân mei oanswettende kriten. Ukena kearde him dêrnei tsjin Tom Brok, marmoast guon jierren letter belies jaan oan de haadlingefamylje Sirksena. Dat Ukena noch sterk stie yn it Lengenerlân, bewiist in ferdrach fan 1 augustus 1435 dy't it Oerledingerlân, it Moormerlân en it Lengenerlân hjitte om noch ienris Fokko Ukena yn de striid by te stean. Dat ferdrach waard net mear fan krêft om't Ukena yn 1436 ferstoar.
Dêrnei waard it Lengenerlân omfoarme ta it selsstannige Amt Lengen en kaam lieding ûnder Hamburch te stean, dy't it wer oan de Sirksena's ôfstean moasten. Dy waarden yn 1464 greven fan Eastfryslân. It Amt Lengen waard yn 1535 yn it Amt Stickhausen foege. Yn de twadde helte fan de tweintichste iuw krige it gebiet as de gemeente Uplengen syn bestjoerlike selsstannigens werom.
The Nice Guys (film)
The Nice Guys is in Amerikaanske histoaryske neo-noir-detektivekomeedzje út 2016 ûnder rezjy fan Shane Black, dy't ek oanmurken wurde kin foar in swarte komeedzje en/of in aksjekomeedzje. De haadrollen waarden fertolke troch Russell Crowe, Ryan Gosling en Angourie Rice. De film spilet yn Los Angeles yn 1977 mei in plot dy't draait om in pear privee-detektives dy't by in ûndersyk nei in fermissing in dôfpotskandaal fan 'e Amerikaanske auto-yndustry op it spoar komme. The Nice Guys krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy, mar waard yn 'e bioskopen mar in midsmjittich súkses.
Plot
Yn it Los Angeles fan 1977 bewûnderet in minderjierrige jonge in neaken centerfoldfoto fan pornostjer Misty Mountains, as der him ynienen in auto yn it hûs fan 'e jonge boarret. Dy blykt bestjoerd te wurden troch de echte Misty Mountains, dy't by it ûngemak omkomt.
Jasmine Aloha
Jasmine Aloha, echte namme ûnbekend (Hawaï, ±1970), is in Amerikaansk rêstend neakenmodel en pornografysk aktrise fan Hawaïaansk etnysk komôf. Neffens har offisjele opjefte wie hja ûnder har karriêre 1.60 m lang, mei in gewicht fan 47 kg en kupmaat 36DD, wêrfoar't se in boarstfergruttingsoperaasje ûndergie.
Libben en karriêre
Jasmine Aloha is hikke en tein op Hawaï. Hoewol't se gauris rollen fan Aziatyske froulju en Latina's fertolke hat en ek frij geregeldwei neaken posearre hat foar neakenblêden dy't har spesifyk taleine op dy kategoryen froulju, is se eins fan Polynezysk komôf.
The Nice Guys (film)
Plot
Tegearre ûnderfreegje de mannen de leden fan in groep miljeu-aktivisten dêr't Amelia lid fan is. Ien fan 'e oare leden, in jongeman dy't Chet hjit, bringt harren tsjin betelling nei it útbaarnde hûs fan Amelia har frijer Dean, dy't by de brân omkommen is. March en Healy ûntdekke dat Amelia en Dean mei Misty Mountains gearwurken oan in 'eksperimintele film' dy't ûnder de titel How Do You Like My Car, Big Boy? pornografy en ûndersykssjoernalistyk kombinearre. Jûns ynfiltrearje se yn Hollywood in wyld feest yn 'e filla fan Sid Shattuck, de finansier en produsint fan 'e film. Healy kringt de priveefertrekken fan Shattuck binnen en ûntdekt dat it iennichste eksimplaar fan 'e film mist, wylst in dronken March sûnder it te merken it paad fan Amelia krúst, oer in muorke knoffelet, by de heuvel delrôlet en ûnderoan yn in greppel it lyk fan Shattuck fynt.
Jasmine Aloha
Libben en karriêre
Aloha sette har karriêre útein as gewichthefster en bodybuildster, en wûn datoangeande ferskate prizen. Letter begûn se as neakenmodel te wurkjen, wêrby't se de titel Miss Nude Honolulu ferovere. Yn 'e earste helte fan 'e jierren njoggentich ferfear Aloha fan Hawaï nei Miami, yn 'e steat Floarida, dêr't se yn 1994 har debút makke yn 'e pornografyske film New Cummers 10, yn in sêne mei akteur Randy West.
The Nice Guys (film)
Plot
March syn jonge dochter Holly, dy't har heit efternei glûpt is nei it feest (en dy't twa kear sa fernimstich is as March en Healy byinoar), wit ûnderwilens foar te kommen dat Blaukop Amelia fermoardzje kin. Blaukop wurdt neitiid troch in auto oanriden wylst er midden op 'e dyk stiet, en Amelia naait út. Healy, dy't yn 'e tuskentiid slaande deilis rekke is mei Aldere Keardel, slacht syn fijân fan him ôf en treft Blaukop deadlik ferwûne oan. De man skept der fernoegen yn om Healy te fertellen dat syn baas de beruchte hiermoardner John Boy yn 'e earm nommen hat, dy't Healy, March, Amelia, Holly en alle oare tsjûgen omlizze sil. Healy weeft mei Blaukop ôf troch him op diskrete wize te smoaren. As Holly him letter freget oft er de man deamakke hat, lit er har leauwe dat dat net sa is.
Jasmine Aloha
Libben en karriêre
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Aloha neitiid yn mear as fjirtich pornofilms, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Vivid Entertainment, Anabolic Video, Evil Angel en VCA Pictures. Ek wurke se wol foar minder bekende studio's, lykas Napali Video en Helen Duval Entertainment. Har meast ferneamde film wie nei alle gedachten John Wayne Bobbitt Uncut, it pornofehikel fan John Wayne Bobbitt, in Amerikaan dy't ferneamd waard doe't syn frou Lorena syn penis derôf snie wêrnei't dy der letter yn it sikehûs wer oan naaid waard.
The Nice Guys (film)
Plot
Letter wurde March en Healy frege om by Amelia har mem Judith Kuttner te kommen, dy't in hege funksje beklaait yn it Amerikaansk Ministearje fan Justysje. Se fertelt de beide mannen dat har dochter oan waantinkbylden lijt en dat se har (Judith) dea hawwe wol. Se hiert de beide mannen yn om Amelia op te spoaren, wat foar March betsjut dat er no dûbel betelle kriget, fan Judith Kuttner en fan Healy. Op basis fan in dizenige oanwizing dy't se fûn hawwe, bejouwe March en Healy harren nei in hotel fuortby de lofthaven, dêr't Amelia in gearkomste hat mei de distributeurs fan har film. John Boy arrivearret dêr lykwols earder as harren, en as se der tsjûge fan binne hoe'n bloedbad dy dêr ûnder de distributeurs oanrjochtet, sette de beide mannen gau de ôftocht yn. Foar't se fuortride kinne, komt Amelia lykwols alhiel oerémis op it dak fan harren auto del. As se harren fan 'e motorkap ôf besjitte wol, wurdt se troch de weromslach fan har revolver efteroer smiten, wêrby't se delkomt op 'e dyk en bewusteleas rekket.
March en Healy nimme har mei nei March syn hûs. Nei't se bykommen is, fertelt Amelia oan harren en Holly dat har mem ûnderdiel útmakket fan in gearspanning fan Amerikaanske autoprodusinten út Detroit. Amelia ûntdiek dat har mem-en-dy de útfining fan 'e katalysator besykje te ûnderdrukken, dy't de útstjit fan útlaatgassen regulearret, om't de ynfiering fan dat apparaat neidielich wêze soe foar de ynkomsten fan 'e auto-yndustry. Om dat dôfpotskandaal oan it ljocht te bringen, makke Amelia mei meistanners lykas har frijer Dean en pornostjer Misty Mountains de film How Do You Like My Car, Big Boy? Mar har mem krige dêr lucht fan en hat eltsenien dy't by de film belutsen wie, fermoardzje litten.
Jasmine Aloha
Libben en karriêre
Yn 2003 loek Aloha har út 'e Amerikaanske pornoyndustry werom, mar yn 2013 makke se in comeback, as webcamgirl foar de ynternetside Naked.com.
The Nice Guys (film)
Plot
March en Healy witte no net mear wa't se leauwe moatte, mar se hingje derta oer om it ferhaal fan Judith oan te nimmen, om't dat fan Amelia sa ûnwierskynlik klinkt. As March Judith opbellet om har te fertellen dat se Amelia fûn hawwe, freget Judith har assistinte Tally harren om yn opdracht fan Judith earne in koffer mei $100.000 yn kontanten te besoargjen. March falt lykwols ûnderweis efter it stjoer yn 'e sliep. By it dêropfolgjende iensidige ferkearsûngemak fljocht de koffer iepen, en blykt der inkeld krantepapier yn te sitten. March en Healy beseffe dan dat it besoargjen fan 'e koffer in ôfliedingsmaneuver wie, dy't Amelia ûnbewekke by March thús efterlitte soe. Se hastigje harren nei hûs ta, dêr't John Boy ûnderwilens in wraam docht op Amelia. Troch tuskenkomst fan Holly kin Amelia op 'e nij flechtsje, en March en Healy arrivearje op 'e tiid om Holly te rêden. Der folget in sjitpartij tusken John Boy en March en Healy, mar as yn 'e fierte de sirenes fan 'e plysje klinke, kiest de hiermoardner it hazzepaad. Deunby wurdt John Boy lykwols Amelia gewaar, dy't in lift hawwe wol om fuort te kommen en dêrby sûnder euvelmoed har moardner oanhâldt. John Boy sjit har dea en riidt troch.
9496 Ockels
9496 Ockels is in planetoïde ferneamd nei de Nederlânske astronaut Wubbo Ockels.
De planetoïde waard 26 maart 1971 ûntdutsen troch Cornelis Johannes van Houten, Ingrid van Houten-Groeneveld en Tom Gehrels. De planetoïde stiet op 2,9186509 Astronomyske Ienheid. De eksintrisiteit berint 0,0498987. Hy stiet 2,94884° fan de ekliptika. De planetoïde hat een magnitude fan 13,6.
The Nice Guys (film)
Plot
March en Healy besykje de saak oan 'e plysje oer te dragen, mar it ûntbrekt harren oan eltse foarm fan bewiis. As se harren nochris nei it hûs fan Misty Mountains bejouwe, ûntdekke se dat de âlde frou Glenn har yndie nei har dea noch sjoen hat: projektearre op in filmskerm yn har wenkeamer. Se beseffe dat Amelia yn Misty har hûs de film besjoen hat, en dat der dus in twadde eksimplaar fan bestean moat. Neitiid komme se derefter dat Chet, de jongeman út Amelia har groep miljeu-aktivisten, de projeksjonist is foar de Los Angeles Auto Show, in grutte fakbeurs fan 'e auto-yndustry, en dat er besykje sil om op dat evenemint de film ôf te spyljen.
As se harren nei de Los Angeles Auto Show bejouwe, wurde March en Healy lykwols ûnderskept troch Tally, dy't harren mei in pistoal bedriget. Holly, dy't it op 'e nij foarinoar krigen hat om mei, liedt Tally lykwols ôf, wêrnei't Healy har bewusteleas slacht. Dêrnei spoart Healy Chet op, dy't de film middenyn de offisjele presintaasje fan 'e fakbeurs ferburgen hat. De film wurdt ôfspile en hiel it publyk sjocht it bewiis dat de topmannen fan 'e auto-yndustry yn it skandaal behelle binne. Underwilens wrakselet March op it dak fan it hotel dêr't de fakbeurs holden wurdt mei Aldere Keardel, en as se al fjochtsjendewei fan it flatgebou ôfrûgelje, falt Aldere Keardel te pletter, wylst March in meter fierderop telâne komt: yn it swimbad. Holly keart tsjin dat Tally de projeksje fan 'e film stopje kin, wylst Healy mei brút geweld John Boy oermasteret. As er de hiermoardner lykwols deameitsje sil, wurdt er tsjinholden troch Holly, dy't him yn 'e rekken hold om't se har betinkings hie oer it ferstjerren fan Blaukop.
March hat ûnderwilens de film bemachtige, dy't oerdroegen wurdt oan 'e plysje. Judith wurdt neitiid arrestearre, mar se hâldt út dat it nea har bedoeling wie dat Amelia fermoarde wurde soe. Se bliuwt der lykwols by dat sy yn 'e hiele saak oan 'e goede kant stie, want, sa seit se: "Wat goed is foar Detroit [d.w.s. de auto-yndustry], is goed foar Amearika." Ta blydskip fan Holly beslute March en Healy letter om troch te gean mei harren gearwurking as privee-detektives, en se neame harren detektiveburo The Nice Guys ("De Aardige Jonges").
Untwikkeling
Krekt as de foargeande film dy't regissearre waard troch Shane Black, Kiss Kiss Bang Bang, wie The Nice Guys ynspirearre troch in wurk fan skriuwer Brett Halliday, te witten syn roman Blue Murder. Black rûn al hiel lang mei it plan foar de film om. Hy skreau yn 2001 tegearre mei Anthony Bagarozzi de earste ferzje fan it senario, dêr't de haadpersonaazjes út fuortkamen, mar dy't fierders hielendal net liek op 'e úteinlike film. Nei't Black it hielendal werskreaun hie, besocht er it as pilotôflevering foar in tillefyzjesearje oan it Amerikaanske tillefyzjenetwurk CBS te sliten, mar hoewol't der dêr belangstelling foar bestie, rûn it úteinlik nearne op út. Yn 2009 kaam Bagarozzi mei de suggestje om 'e film net yn 'e hjoeddeistige tiid, mar yn 'e 1970-er jierren te pleatsen. Black syn freon Joel Silver, dy't ûnderwilens as filmprodusint oan board kommen wie, hie dêr earst syn betinkings oer, om't er eins net ferwachte dat it Amerikaanske bioskooppublyk iepenstean soe foar in histoaryske film. Hy feroare fan gedachten nei't er it súksesfolle Sherlock Holmes produsearre hie.
Casting
Yn 2013, nei't Black Iron Man 3 makke hie, frege Silver him hokker filmprojekt oft er no oanpakke woe. Dêrop joech Black oan dat it no einlings en te'n lêsten mar ris wurde moast mei The Nice Guys. Doe't it senario foar dy film nei Russell Crowe en Ryan Gosling stjoerd waard, dy't Black op it each hie foar it spyljen fan 'e haadpersoanen, seine se allebeide binnen trije dagen ta, mei as motyf net inkeld de film, mar ek de kâns om mei-inoar gear te wurkjen.
Opnamen en postproduksje
The Nice Guys waard regissearre troch Shane Black en produsearre troch Joel Silver foar de filmstudio's Silver Pictures en Waypoint Entertainment. As ko-produsinten wiene by de film Ethan Erwin en Aaron Auch belutsen, en as útfierende produsinten Ken Kao, Hal Sadoff, Alex Walton en Michael J. Malone. Der wie foar de film in budget beskikber fan $50 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Philippe Rousselot en de filmmuzyk waard fersoarge troch John Ottman yn gearwurking mei David Buckley. Ottman beseach in soad tillefyzjeprogramma's út 'e 1970-er jierren om mei de muzyk en de soundtrack de goede toan te finen.
Ek produksje-ûntwerper Richard Bridgland die syn bêst om it Los Angeles út 'e 1970-er jierren nei te meitsjen. In grut probleem foar him dat neat mei de histoaryske perioade te krijen hie, wie dêrby dat in meastepart fan 'e opnamen, dy't op 27 oktober 2014 úteinsetten, yn Atlanta en Decatur (Georgia) plakfûnen, dêr't it folle griener is mei in wielderiger plantegroei as yn it woastinige Los Angeles. Nettsjinsteande dat slagge it Bridgland om guon passende lokaasjes te finen, lykas it hûs fan Dallas Austin, dat basearre wie op it wurk fan arsjitekt John Lautner yn Súdlik Kalifornje, en it Hiltonhotel fan Atlanta, dat hielendal net feroare wie sûnt it yn 1976 boud wie. Dochs moast foar opnames fan bûtendoarsênes letter noch útwykt wurde nei it echte Los Angeles, benammen as it gie om 'e bylden fan bekende lokaasjes. Ek kostúmûntwerpster Kym Barrett bodde ta om 'e geast fan 'e 1970-er jierren ta libben te wekjen. En foar de neakenfoto's fan Misty Mountain waard Arny Freytag ynset, dy't yn 'e 1970-er jierren de measte centerfolds yn 'e Playboy fotografearre hie.
Distribúsje en premiêre
Filmstudio Warner Bros., dy't de filmdistribúsje foar The Nice Guys fersoarge, wurke oan it jierren '70-tema mei troch ynstee fan it moderne logo de troch Saul Bass ûntwurpen "Grutte W" te brûken, dy't fan 1972 oant 1984 it logo fan it bedriuw foarme. The Nice Guys gie op 11 maaie 2016 yn it TCL Chinese Theatre yn Hollywood yn premiêre. Nei dy galapremiêre folge in afterparty mei in jierren '70-tema yn The Hollywood Roosevelt Hotel. De film wie op 15 maaie ek te sjen op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes, wêrnei't er op 20 maaie iepene yn 'e Amerikaanske bioskopen. The Nice Guys waard op 9 augustus 2016 útbrocht as digitale download, en op 23 augustus fan itselde jier op dvd en blu-ray.
Untfangst
The Nice Guys krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy. IGN joech de film in 9, en priizge sawol it senario as de gearwurking fan Russell Crowe en Ryan Gosling. Yn 'e Chicago Sun-Times joech Richard Roeper de film trije fan fjouwer stjerren, en rôp Crowe en Gosling út ta it grappichste komeedzjeduo fan it jier. Resinsint James Berardinelli omskreau The Nice Guys as "in ferfrissend folwoeksen film op in merk dy't fersêde is fan tiner-freonlike superheldefehikels en animearre famyljekost." Hy neamde de film ek "skerp (hoewol net sa skerp dat dat in brekpunt wurdt foar it massapublyk), grappich en mei in fluch tempo." Hy joech The Nice Guys in skoare fan trije fan fjouwer stjerren.
Negative lûden wiene te hearren fan û.o. A.O. Scott, dy't yn The New York Times skreaun dat it de film ûntbrekt oan in "polityk gefoel foar skiednis" sa't bgl. Inherent Vice dat hie. Hy skreau: "Sels nostalgyske flauwe kul hat ferlet fan mear as in stoere hâlding en enerzjy, en dat is alles wat Black te bieden hat. Nettsjinsteande alle rêsteleaze detektivewurk is The Nice Guys net by steat om in siel of in reden foar syn [eigen] bestean op te spoaren." Yn The Hollywood Reporter skreau Todd McCarthy: "Dat de film fierhinne mislearret, hat folle mear te krijen mei it ûnoannimlike ûnderwerp as mei de akteurs." Dy lieten neffens him nammentlik yn harren gearwurking út en troch in libbene gemy op it mêd fan komeedzje sjen. McCarthy hie ek lof foar produksje-ûntwerper Richard Bridgland, kostúmûntwerpster Kym Barrett en kameraregisseur Philippe Rousselot, dy't neffens him it Los Angeles út 'e 1970-er jierren kundich yn byld brochten.
Op de webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie The Nice Guys in heech goedkarringspersintaazje fan 93%, basearre op 300 ûnderskate resinsjes. Yn 'e bygeande konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, waard sawol it senario as de ûnderlinge gearwurking fan Crowe en Gosling priizge. Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle The Nice Guys in goedkarringspersintaazje fan 70%, basearre op 51 resinsjes.
Resultaat
The Nice Guys brocht yn 'e Feriene Steaten en Kanada $36,3 miljoen op en yn alle oare lannen en territoaria nochris $25,5 miljoen. De totale opbringst wrâldwiid kaam dêrmei út op $62,8 miljoen. Ofset tsjin it produksjebudget fan $50 miljoen behelle de film dus nettsjinsteande de oer it algemien loovjende kritiken mar in midsmjittige winst fan $12,8 miljoen, dêr't de marketingkosten noch fanôf moasten. Yn 'e Feriene Steaten ûnderfûn The Nice Guys yn 'e bioskopen frijwat konkurrinsje fan Captain America: Civil War en fral Neigbors 2: Sorority Rising, dy't op deselde doelgroep rjochte wie. Yn augustus 2018 joech regisseur Shane Black oan dat er graach in ferfolch op The Nice Guys meitsje woe, mar dat de film dêrfoar gewoan net genôch winst makke hie.
Yn 2016 waard The Nice Guys nominearre foar twa kategoryen by de Critics' Choice Awards, foar bêste komeedzjefilm en bêste akteur yn in komeedzjefilm (Ryan Gosling). Yn 2017 waard The Nice Guys fierders noch nominearre foar in Saturn Award foar bêste aksje- of aventoerefilm, en foar de Britske Empire Award foar bêste komeedzjefilm, bêste senario, en bêste froulike nijynkommeling (Angourie Rice).
Karina (luchtwegen)
thumb|Plak fan de karina. De karina is it ûnderste part fan de luchtpiip (of trachea). De karina is de splitsing fan de luchtpiip yn de twa haadbrongussen.
It wurd carina betsjut kyl yn it Latyn.
Protector (roman fan C.J. Cherryh)
Protector is it fjirtjinde diel fan 'e Foreigner-searje fan 'e Amerikaanske skriuwster C.J. Cherryh. De titel betsjut: "Beskermer". It is in science fiction-roman dy't skreaun is yn it personele perspektyf. Protector ferhellet oer de tolk Bren Cameron, dy't belêstge is mei it ûnderhâlden fan 'e kontakten tusken de bûtenierdske atevi en de minsklike koloanje dy't him om histoaryske redens op 'e wrâld fan 'e atevi fêstige hat. It boek waard foar it earst publisearre yn 2013, troch de New Yorkske útjouwerij DAW Books, mei in omslach makke troch Todd Lockwood. Krekt as de oare dielen fan 'e Foreigner-rige wie Protector tige súksesfol en krige it loovjende kritiken fan 'e resinsinten.
Wat foarôf gie
Protector spilet likernôch trettjin jier nei de ûnferwachtse weromkear fan it minsklike romteskip de Phoenix by de Ierde fan 'e atevi. Dêr hie tsjin dy tiid de minsklike koloanje op it eilân Mospheira, dy't dêr twahûndert jier earder troch it skip plante wie, in stabyl lykwicht ûntjûn mei de wrâldseigen atevi-befolking. Dat lykwicht wie lykwols berikt nei't eardere frije kontakten troch kulturele en biologyske misferstannen tusken harren ta in oarloch laat hiene dy't op in hier nei einige mei de útrûging fan alle minsken op 'e planeet. Neitiid rint alle kontakt fia ien persoan, de paidhi (tolk), in funksje dy't no beklaaid wurdt troch Bren Cameron.
Sûnt de weromkear fan 'e Phoenix hawwe de minsken fan Mospheira op in nea earder fertoande wize gearwurke mei de atevi om in romtefeartprogramma te ûntwikkeljen, en dêrnei om it yn ferfal rekke, want al twahûndert jier ûnbemanne romtestasjon op te kallefaterjen en de Phoenix fan nije brânstof te foarsjen. De driuwende krêft efter al dat wurk wie it nijs dat de Phoenix it ûnder syn ôfwêzichheid oan 'e stôk krigen hie mei in oar ras fan bûtenierdske wêzens, dy't Reunion, it twadde romtestasjon dat it skip omfierrens boud hie, by in oanfal ferwuostge hawwe soene. Doe't nei it ferstjerren fan Stani Ramirez, de heechste fan 'e fjouwer kapteins fan 'e Phoenix, oan it ljocht kaam dat der noch oerlibbenen wiene op Reunion (sjoch: Defender), in feit dat oant dy tiid soarchfâldich geheim holden wie, sels foar Bren, waard der ûnder lieding fan 'e trêde en fjirde kapteins, Josefa Sabin en Jase Graham, in rêdingsmissy ûndernommen.
Op dy reis (sjoch: Explorer) giene ek fertsjintwurdigers fan 'e atevi en Mospheira mei, wêrûnder de paidhi Bren Cameron, de aiji-dûairiêre Ilisidi, de krebintige mar net stikken te krijen âlde beppe fan Tabini, de aiji (hearsker) fan 'e Westlike Assosjaasje (de atevi-steat dy't njoggen-tsiende fan 'e wrâld beslacht), en de seisjierrige Cajeiri, de soan en erfgenamt fan Tabini. De sitewaasje by Reunion wie net sa ienfâldich as men hope hie, mar benammen troch tadwaan fan Bren en Ilisidi koe it stasjon ûntromme wurde en koene der diplomatike relaasjes oanknope wurde mei de kyo, it ras fan bûtenierdske wêzens dêr't de Phoenix en Reunion hast in oarloch mei feroarsake hiene.
Doe't de Phoenix nei in reis dy't twa jier duorre hie, weromkearde by de Ierde fan 'e atevi, wachte Bren-en-dy dêr in ûnoangename ferrassing (sjoch: Destroyer). Op 'e planeet hie in bloedige steatsgreep plakfûn, wêrby't Tabini-aiji ôfset wie. It fêstelân waard no behearske troch in koälysje fan 'e Kadigidi út 'e Padi-delling en suderlingen út 'e Marid, en yn Shejidan, de haadstêd fan 'e Westlike Assosjaasje regearre de usurpator Murini, it haad fan 'e Kadigidi-clan. It Slûpmoardnersgilde, dat mank de atevi wet en iepenbiere oarder hanthavene, wie oant op it bien ferdield; op ferskate plakken op it fêstelân wie in guerrilja-oarloch geande tusken Murini syn troepen en oanhingers fan Tabini; en op it eilân Mospheira makke de minsklike koloanje him op foar in iepen oarloch tsjin Murini. It wie ûnbekend oft Tabini noch libben wie.
De weromkear fan 'e Phoenix mei oan board de paidhi, de aiji-dûairiêre en de erfgenamt fan 'e aiji, late ta in kontrarevolúsje (sjoch: Pretender) wêrby't Murini en trewanten binnen inkele dagen ûnder fuotten helle waarden en Tabini, dy't ûnderdûkt bliek te wêzen, wer oan 'e macht brocht waard. Hoewol't it noarden, de midden, it westen en, nei in lytse rebûlje (sjoch: Deliverer) ek it easten no wer stevich yn 'e hannen fan it regear fan Tabini binne, is it suden, de Marid, noch altyd in probleemgebiet. Doe't Bren him in skoft op syn bûtenpleats Najida, oan 'e westkust, weromloek, krige er besite fan Cajeiri en Ilisidi (sjoch: Conspirator). In mislearre oanslach op Bren syn libben late ta de ûntdekking dat de Marid djipgeand ynfiltrearre wie troch leden fan it Slûpmoardnersgilde dy't Murini stipe hiene, de saneamde Gilderenegaten. Dyselden hiene yn 'e noardlike Marid in eigen gilde-autoriteit fêstige, it saneamde Skaadgilde, dat rivalisearre mei it wiere Slûpmoardnersgilde út Shejidan.
Om it Skaadgilde en de hearen fan 'e Senjin Marid en de Dojisigin Marid (de beide noardlikste distrikten fan 'e Marid), dy't ûnder ynfloed fan dy organisaasje stiene, bûtenspul te setten, joech Ilisidi Bren de opdracht om nei Tanaja te gean, de haadstêd fan 'e Taisigin Marid (sjoch: Deceiver). Dêr moast er mei Machigi, de hear fan 'e Taisigi-clan, ûnderhannelings iepenje oer in ferdrach fan dyselde mei Ilisidi. Ilisidi stelde foar dat de Marid, ûnder bewâld fan Machigi, in autonoom diel fan 'e Westlike Assosjaasje wurde soe, krekt sa't it Easten dat ek wie ûnder har eigen bestjoer. Nauwe hannelsbetrekkings tusken de Marid en it Easten moasten fierders de fiksaasje fan 'e Marid op 'e súdwestkust weinimme.
Los dêrfan stie Ilisidi ek de opname yn 'e Westlike Assosjaasje foar, mèì byhearrende parlemintêre fertsjintwurdiging, fan 'e Edi en de Gan, de oarspronklike atevi-befolking fan it eilân Mospheira, dy't sûnt dat twahûndert jier lyn oan 'e minsken ôfstien wie, as ballingen op 'e kust fan it fêstelân libben. Oan Bren de taak om dy folsleine renovaasje fan 'e Westlike Assosjaasje en de machtsferhâldings yn 'e wrâld te ferkeapjen oan Machigi (sjoch: Betrayer). Yn deselde snuorje dat de ûndertekening fan it ferdrach tusken Machigi en Ilisidi plakfûn (sjoch: Intruder) die ek bliken dat de Ajuri-clan, dy't ûnder it liederskip stie fan Komaji, de heit fan Damiri (de frou fan Tabini-aiji), folslein ynfiltrearre wie troch it Skaadgilde. Nei misdragings waard Komaji ferballe fan it hof yn Shejidan. Underwilens kaam Cajeiri syn njoggende jierdei deroan, en joech Tabini syn soan tastimming en nûgje de minskebern fan it romtestasjon nei de ierde, dêr't er op 'e weromreis fan Reunion gedoente mei krigen hie.
Protector
Nei de ûndertekening fan it ferdrach tusken Machigi en Ilisidi reizget hear Geigi, dy't de sizzenskip hat oer de atevi-kant fan it romtestasjon, werom nei syn post yn 'e himels. Underwilens genietet Bren ynienen in útsûnderlik goede ferstânhâlding mei Tatiseigi, de aartskonservative hear fan 'e Atageini-clan, dy't it oars hielendal net op minsken mei har moderne fratsen stean hat. Hoewol't se allebeide nauwe bûnsgenoaten fan Ilisidi binne, waard Bren troch Tatiseigi oan koartby inkeld dulde. Hy hat lykwols it swakke plak fan 'e âldman ûntdutsen doe't er him in unyk stik porslein út 'e Marid kado die. Tatiseigi, in hertstochtlik porsleinsamler, nûget de paidhi no ynienen út foar in diner en akseptearret sûnder mei de eagen te knipperjen in tsjinútnûging.
De driging fan it Skaadgilde is lykwols mei de ûndertekening fan it ferdrach noch net fermindere. Krektoarsom, de sitewaasje is gefaarliker as ea, no't dúdlik is dat net inkeld de noardlike Marid, mar ek de Ajuri-clan folslein ynfiltrearre is. Itselde jildt foar de yn ûngenede fallen Kadigidi-clan fan 'e Padi-delling, de clan fan 'e usurpator Murini. Dy wurdt no, nei Murini syn dea, laat troch dy syn neef Aseida, mar Bren syn liifwacht Algini, dy't in hege posysje yn it Slûpmoardnersgilde beklaait, fertrout him ta dat de wiere macht mank de Kadigidi Aseida syn liifwacht Haikuti is, dy't as ien fan 'e foaroanmannen fan it Skaadgilde sjoen wurdt. De heechste lieder fan dy groep, sa wurdt Bren no (tsjin alle regels fan geheimhâlding yn) ek troch Algini ferteld, is in Shishoji, in lid fan 'e Ajuri-clan dy't binnen it Slûpmoardnersgilde al 42 jier oer it Buro fan Tawizings giet en sadwaande as in soarte fan marionettespiler leden fan it gilde op dy posten pleatse kinnen hat dêr't hy se hawwe woe, wylst er oaren fuorthelle hat dêr't se foar him swierrichheden feroarsaakje koene.
De bern hawwe noch nea earder op in planeet west, en alles is nij foar harren: wyn, rein, stiennen, gers, beammen, bisten, huzen, ensfh. Oankommen te Tirnamardi sjogge se har eagen út oan de barokke porsleinene en fergulde fersierings fan it lânhûs, wêrmei't se sûnder erch de stive âlde Tatiseigi foar har ynnimme. Cajeiri fermakket syn assosjearden mei ferhalen oer syn aventoeren ûnder de kontrarevolúsje, en se piele mei Boji de parid'ja om, Cajeiri syn aapke-eftich húsdier. De moarns nei harren oankomst giet it hiele selskip in stikje út te riden op mecheiti, de tradisjonele ryddieren fan 'e atevi, wêrby't de minskebern op 'e âldste en loaiste leden fan 'e keppel set wurde. Der komt lykwols in ein oan 'e idyllyske fakânsje as it nijs Tirnamardi berikt dat hear Komaji fan 'e Ajuri-clan fermoarde is. Hoewol't Cajeiri en syn pake inoar alhiel net nei wiene, is dizze likwidaasje, wierskynlik útfierd troch leden fan it Skaadgilde dy't bang wiene dat Komaji syn mûle foarby prate soe, in faai teken. Dyselde jûns giet der yn Tirnamardi in befeiligingsalaarm ôf, wylst, ta Cajeiri syn alteraasje, de wetterflugge Boji krekt om dyselde tiid hinne troch in iepensteand rút wit te ûntkommen.
Undersyk troch befeiligingspersoneel bringt oan it ljocht dat Tirnamardi al foar de oankomst fan it hiele selskip troch de fijân ynfiltrearre west hawwe moat, en dat de opskuor dy't feroarsake waard troch de ûntsnapping fan Boji ien fan 'e ynfiltranten sa kjel makke hat dat er in flater begie en in alaarm ôfgean liet. Nei in lange syktocht wurde twa leden fan it Slûpmoardnersgilde ûntdutsen, dy't har sûnder in skot te lossen oerjouwe. Harren ferhaal is dat se ôfkomstich binne út 'e Dojisigin Marid, ien fan 'e beide noardlikste distrikten fan 'e Marid. Leden fan it Skaadgilde rieden dêr mei in frachtwein fol eksposiven harren doarp Reijisan yn en drigen alle ynwenners te fermoardzjen as sy net in misje ûndernamen om hear Tatiseigi te fermoardzjen. Hja hiene gjin oare kar as om dêrmei yn te stimmen, en wisten fjouwer dagen earder fia it gebiet fan 'e Kadigidi Tirnamardi yn te kringen. Troch de opfiering fan 'e befeiliging foarôfgeande oan it besyk oan 'e bûtenpleats troch Ilisidi en Cajeiri krigen se lykwols gjin kâns om har oanslach út te fieren. No freegje se Ilisidi om help by it rêden fan har eigen folk yn Reijisan.
Om't Ilisidi sa'n aksje tsjin harsels en de lju ûnder har beskerming net oer har kant gean litte kin, beslút se om fanwegen te kommen. Dat set in hiele operaasje tsjin it Skaadgilde yn wurking dêr't sy en Bren leaver mei wachte hiene oant de minskebern wer feilich werom yn it romtestasjon wiene. Ilisidi, dy't sels troepen yn 'e noardlike Marid hat, set dy yn tsjin it Skaadgilde yn Reijisan, wêrby't Pajeini, ien fan 'e lieders fan dy organisaasje, de dea fynt. De oare moarns sette Bren en Jase Graham, mei harren respektivelike liifwachten en guon fan Ilisidi har 'jongemannen' ôf nei Asien'dalun, de bûtenpleats fan Aseida, de hear fan 'e Kadigidi, mei as doel om ferhaal te heljen oangeande de stipe dy't de Kadigidi bean hawwe oan 'e beide slûpmoardners út 'e Dojisigin Marid. Eins is dit in ôfliedingsmaneuver, mei't Nawari en oare leden fan 'e liifwacht fan 'e aiji-dûairiêre tagelyk besykje sille om Asien'dalun troch de efterdoar binnen te kringen.
Wylst Tatiseigi persoanlik oan Cajeiri en de minskebern in rûnlieding jout troch de kelders fan Tirnamardi, dêr't er syn eigen porsleinsamling útstald hat en teffens de samling opsette bisten fan syn pake, arrivearje Bren en Jase by de foardoar fan Asien'dalun. Dêr komt net Aseida nei bûten ta, sa't it neffens atevi-wizânsje hearre soe, mar dy syn liifwacht Haikuti mei syn mannen. As dyselde Banichi sjocht, it haad fan Bren syn liifwachten, brekt der daliks in fjoergefjocht út. (Letter ûntdekt Bren dat dy beiden inoars earste partners wiene, mar dat Haikuti Banichi ferret hat, wat op in hier nei Banichi syn dea waard, mei in bittere fijânskip tusken de beide mannen ta gefolch.) Ear't Haikuti en syn mannen lykwols mear as in pear skotten ôffjurje kinne, beëinigje Kaplan en Polano, yn har robot-eftige wapenrissen, it gefjocht troch alle tsjinstanners mei de op harren skouders montearre mitrailleurs del te meanen, en dêrby ek in flink part fan 'e foargevel fan Asien'dalun te ferrinnewearjen. Neitiid wurdt Asien'dalun troch leden fan 'e loyale Atageini- en Taibeni-clans beset, en Aseida jout him oer. Werom yn Tirnamardi kriget Bren te hearren dat Ilididi no mei it hiele selskip nei Shejidan ta sil, om dêr mei Shoshiji en syn trewanten ôf te weven ear't se har wergroepearje kinne.
Kollumer Kanaal
thumb|350px|Yngong fan it Kollumer Kanaal (midsachter) fan de [[Strobosser Trekfeart ôf sjoen]]
It Kollumer Kanaal is in kanaal deun beëasten Kollum yn de gemeente Kollumerlân en Nijkrúslân yn de provinsje Fryslân. It kanaal is sa'n twa kilometer lang en ferbynt de Strobosser Trekfeart yn it suden mei de Sylsterryd en de Dwersryd yn it noarden. Oer de Sylsterryd kin de Lauwersmar berikt wurde. De earste plannen foar it kanaal datearje út ein 19e iuw. It trasee fan it kanaal waard tsientallen jierren mei opset sin frij fan bebouwing holden. Ein jierren 80 wie der genôch jild fûn om it kanaal te dollen, doe't it Ministearje fan Definsje de grûn wol keapje woe foar it bouryp meitsjen fan de nije oefenterreinen by de Lauwersmar. It graafwurk en de bou fan de brêgen deroerhinne begûn yn 1990. Yn 1995 waard it kanaal iepensteld. It kanaal is yn it foarste plak ornearre foar de plezierfeart.
Parallel oan it Kollumer Kanaal rint westlik de Kollumer Trekfeart troch it doarp, in koart kanaaltsje tusken de Strobossertrekfeart yn it suden en de Sylsterryd yn it noarden, dy't yn de 16e iuw oanlein waard.
Alvin Langdon Coburn
thumb|Alvin Langdon Coburn, selsportret 1922 thumb|Spiderwebs, fotogravuere publisearre yn Camera Work, No 21, 1908 Alvin Langdon Coburn (Boston, 11 juny 1882 - Rhos-on-Sea, Colwyn Bay, Noard-Wales, 23 novimber 1966) wie in Amerikaansk-Britsk fotograaf. Hy waard in kaaifiguer yn de ûntjouwing fan it Amerikaansk pikturalisme. Bernard Shaw neamde him yn 1907 'de grutste fotograaf fan de wrâld'.
Libben en wurk
Langdon Coburn wie noch mar acht doe't er út ein sette mei fotografearjen en hie yn 1898 syn earste eksposysje. Hy waard 1902 lid fan de troch Alfred Stieglitz stichte fotoklub “Photo-Secession”, en in jier letter ek fan har Ingelske tsjinhinger “Linked Ring”. Fan 1904 ôf ferskynden de earste foto’s fan Langdon Coburn yn Steiglitz’ ferneamde fototydskrift ‘Camera Work’. Hy reizge in protte, wie tusken 1899 en 1912 faak yn Europa en fotografearre lânskipppen en stedsgesichten, frak ek yn Londen. It meast ferneamd waard er lykwols troch in rige portretten fan ferneamde Jeropeeske en Amerikaanske persoanen, fral fan skriuwers, dy't letter publisearre waard ûnder de titel Men of Mark (1913).
Yn 1912 sette Langdon Coburn him nei wenjen yn Ingelân en sleat er him (mei op oanstean fan syn freon Ezra Pound) oan by de avant-gardistyske Fortisistyske-beweging. Yn dy perioade skeakele er oer op abstrakte fotografy, dy't er sels “vortographiën” neamde.
Tusken it begjin fan de tweintichste iuw en de iere jierren tweintich skoep Coburn gâns in fotografysk oeuvre, wêrmei't er in wichtige bydrage levere oan de ûntjouwing en erkenning fan de keunstfotografy. Coburn syn wurk pykt derút troch it brûken fan de fotogravuere-technyk, dy't as skaaimerk beskôge wurdt foar it pikturalisme, dêr't er mei Stieglitz as ien fan de grûnlizzers fan beskôge wurdt.
Yn de jierren sechtich joech Langdon Coburn in grut part fan syn fotoargyf it George Eastman House yn New York op 'e noed; dêr is in protte fan syn wurk te sjen.
Théodore Botrel
Théodore Botrel (folút: Jean-Baptise-Théodore-Marie Botrel; Dinan, 14 septimber 1868 – Pont-Aven, 28 july 1925) wie in Frânsk sjonger, lietsjeskriuwer, dichter, toanielskriuwer en akteur fan Bretonsk etnysk komôf. Hy waard ferneamd mei syn Frânsktalige folksferskes oer syn heitelân Bretanje. It bekendste dêrfan is La Paimpolaise. Yn 'e Earste Wrâldoarloch waard Botrel yn Frankryk oansteld as de offisjele 'bard fan 'e legers'. Hy ferstoar relatyf jong yn 1925.
Jonkheid en komôf
Botrel waard yn 1868 berne yn Dinan, yn it eastlike part fan it skiereilân Bretanje, yn in famylje dy't it Gallo, in nau oan it Frânsk besibbe Oïlysk dialekt, as memmetaal hie. Syn lettere wurken wiene almeast yn it Frânsk skreaun; it Bretonsk, in Keltyske taal, learde er pas letter yn syn libben. As jong bern bleau Botrel yn Bretanje efter op 'e noed fan syn beppe, wylst syn âldelju op 'e siik nei wurk en in better bestean ferfearen nei Parys. Doe't er sân jier wie, joech er him dêr by harren.