cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jennifer Fallon
Libben en karriêre
Fallon hat twa dochters en in soan, en hat troch de jierren hinne mear as fyftich pleechbern hân. Hja hat in mastergraad behelle oan 'e fakulteit fan 'e kreätive keunsten fan 'e Queenslânske Universiteit fan Technology (QUT). Fan 1980 ôf wenne Fallon tritich jier lang yn it Noardlik Territoarium, mar yn 2010 fêstige se har op it Sudereilân fan Nij-Seelân, dêr't se belutsen is by it opsetten fan it Reynox International Writers Centre. Hja ûnderhâldt harsels as kompjûterspesjaliste en is wurksum yn 'e ynformaasjetechnologybrâns. As ûnderdiel dêrfan jout Fallon kompjûterkursussen oan bedriuwspersoneel, en elts jier bringt se foar har wurk in moanne troch op 'e Basis Scott, yn it Ross-ôfhinklikheidsgebiet, de Nijseelânske sektor fan Antarktika.
Yn har frije tiid skriuwt Fallon fan 'e ein fan 'e jierren njoggentich ôf benammen romans, mar ek wol novelles en koarte ferhalen, dy't ta de sjenres fan fantasy en science fiction hearre. Hja hat wrâldwiis mear as 750.000 boeken ferkocht. Har wurken wurde yn Austraalje útbrocht troch û.o. Voyager, yn 'e Feriene Steaten troch Tor Books en Random House en yn Grut-Brittanje troch Orbit. Guon Nederlânske oersettings binne ferskynd by Luitingh Fantasy. Behalven fiksje hat Fallon ek ferskate non-fiksjeboeken publisearre.
List fan planetoïden 20901-21000
Dit is in list fan planetoïden 20901-21000.
List fan planetoïden 60801-60900
Dit is in list fan planetoïden 60801-60900.
Great North Road (roman)
Great North Road is in mânske roman fan (yn paperbackfoarm) 1.087 siden, skreaun troch de súksesfolle Britske auteur Peter F. Hamilton. Yn dit boek kombinearret de skriuwer in detektiveferhaal mei in science fiction-setting. It spilet foar in grut part yn it sombere Newcastle-upon-Tyne út 'e neie takomst, dêr't yn 'e roman in poarte nei in oare planeet, it tropyske St. Libra, fêstige is. Great North Road is in op himsels steande roman mei ferskate ferhaallinen en in ûnbidich grutte cast fan ferskillende personaazjes, dy't skreaun is yn it personele perspektyf. Hoewol't it boek stadich op gong komt, kriget it ferhaal almar mear faasje wylst it op syn ferrassende ein ta dinderet. Great North Road waard foar it earst publisearre yn 2012, troch de Londenske útjouwerij Pan Books.
Ynhâld
Yn it jier 2142, as poartetechnology it mooglik makket om mei in stap fan 'e iene nei de oare planeet te reizgjen, kriget Sidney Hurst, in resjersjeur by de plysje fan Newcastle-upon-Tyne, de lieding oer in riedselige moardsaak. It giet om in deade kloan út 'e fabuleus rike en machtige North-famylje, wylst net ien fan harren kloanen fermist wurdt. Tweintich jier earder, yn 2122, waard Bartram North, ien 'e trije bruorren dy't oan it haad fan 'e North-famylje steane, op in ferskriklike en lyksoartige wize fermoarde yn syn filla op 'e tropyske planeet St. Libra. Al syn tsjinstfolk fûn mei him de dea, op ien nei. Dat, moat Hurst himsels no ôffreegje, is de moardner fan Bartram North noch altyd op frije fuotten? En sa ja, is Angela Tramelo, de iennichste oerlibbene fan 'e slachtpartij, dan ûnskuldich foar de misdie feroardiele? Want hoe't se ek ûnderfrege waard, se hat altyd folholden dat sy de iennichste oerlibbene wie fan in oanfal troch in bûtenierdsk wêzen.
Hoewol't Tramelo har ferdigening tweintich jier lyn as in healwiis fabeltsje beskôge waard, mei't St. Libra gjin hegere lânseigen libbensfoarmen hat, wurdt it ûndersyk nei in mooglike bûtenierdske bedriging no ynienen de heechste prioriteit fan it Human Defence Agency (HDA). De biobrânstof-yndustry op St. Libra is fan it heechste belang foar de minsklike ekonomy op tsientallen planeten, en moat tsjin alle kosten feilichsteld wurde. Hurst moat ûnder grutte druk syn drege ûndersyk fuortsette wylst alderhanne gleskegnuvers oer syn skouder hinne meisjogge, fan fertsjintwurdigers fan 'e HDA en Bartram syn broer Augustine North, oant de Jeropeeske Uny en de media.
Underwilens tuget de HDA in ûnbidich grutte ekspedysje op om fia de poarte by Newcastle yn 'e oerwâlden fan it nea goed ferkende St. Libra nei mooglike hegere libbensfoarmen op 'e siik te gean. Ta dy ekspedysje hearre militêre ienheden en boargerlike ekspêrs, lykas ksenobiologen, en dêropta wurdt mei tsjinnichheid Angela Tramelo, dy't troch genetyske manipulaasje yn tweintich jier gjin dei ferâldere is, út it tichthûs helle. Tagelyk begjint yn in trêde ferhaalline Constantine North, de trêde fan 'e North-bruorren, him te roeren. Wat hat him derta brocht om syn desennialange bestean as klúzner yn in romtestasjon yn in baan om 'e planeet Jupiter te ferbrekken? It ferhaal giet op in hichtepunt ta as de ekspedysje fan 'e HDA djip yn it oerwâld fan St. Libra fan 'e bûtenwrâld ôfsnien rekket, en de leden ien foar ien fermoarde wurde. Angela Tramelo hâldt fol dat itselde bûtenierdske wêzen dêr ferantwurdlik foar is as dat tweintich jier lyn Bartram North en syn ûnderhearrigen deade hat, mar de oare leden fan 'e ekspedysje witte dat sa krekt noch net. Hat Tramelo wier in bûtenierdsk wêzen sjoen of is sy in geastlik steurde moardneresse dy't no in twadde kâns krigen hat om har út te libjen?
Untfangst
Upcoming4me Review omskreau Great North Road as in "moai en kompleks ferhaal troch de grutmaster fan 'e yntelliginte science fiction." Yn in resinsje yn 'e Britske krante The Guardian waard it brede panorama dat Great North Road biedt, bewûndere, en krektlyksa de "cast fan mear as fyftich personaazjes [en] ûnderskate yngewikkelde ferhaallinen". Neffens de resinsint berikt it boek "in ûntknoping dy't folle mear is as inkeld de útkomst fan in moardmystearje." SFX Review skreau: "Great North Road wurket fol fertrouwen op in ûntknoping ta dy't, sa soe men úthâlde kinne, in bytsje te kreas is, mar dat docht neat ôf oan 'e prestaasje dy't hjir levere wurdt."
Curtiss P-40
De Curtiss P-40 Warhawk wie in Amerikaansk jachtfleanmasine út de Twadde Wrâldoarloch. De Warhawk wie it standertjachtfleantúch fan de United States Army Air Forces (USAAF) doe't Japan yn desimber 1941 Pearl Harbor oanfoel.
It prototype fleach foar 't earst yn 1938. De P-40 tsjinne oant de ein fan de oarloch, by leafst 28 lannen. Der waarden totaal 13.738 tastellen makke oant novimber 1944, in Buffalo, New York. It ûntwerp wie ôflaat fan de P-36 Hawk, sadat it tastel fluch yn produksje naam wurde koe. Yn de FSA waard it tastel Warhawk neamd, mar yn de Sovjet-Uny en it Feriene Keninkryk waard er mei Tomahawk of Kittyhawk (fan de ferzje P-40D ôf oan) oantsjut.
De P-40 waard net brûkt oan Jeropeeske front (útsein boppe de Middellânske See), mar safolste mear by de Noard-Afrikaanske fjildtocht en yn Azië. Hy waard brûkt as jager, eskortejager en jachtbommemiter. De Militêre Loftfeart fan it Keninklik Nederlânsk-Yndysk Leger hie it type fan 1942 oant 1949 yn tsjinst.
Limburch oan de Lahn
Limburch oan de Lahn (Dútsk: Limburg an der Lahn) is in stêd yn de Dútske dielsteat Hessen en it bestjoerlike sintrum fan 'e lânkring (Landkreis) Limburg-Weilburg. Troch de stêd streamt de rivier de Lahn. De stêd leit oan de E35, dy't fan Amsterdam oant Rome rint. Limburch oan de Lahn leit tusken it Taunusberchte yn it suden en it Westerwald yn it noarden.
Stedsyndieling
Njonken de eigenlike stêd bestiet it plak út sân stedsdielen (Stadtteile). Dy stedsdielen wiene earder selsstannige gemeenten, dy't yn de jierren 1970 it ramt fan in Hessyske weryndieling by Limburch oan de Lahn foege waarden.
Skiednis
Wichtich foar it ûntstean fan Limburch oan de Lahn wie de gaadlike lizzing oan de ferbiningwei fan Frankfurt nei Keulen en in plak dêr't de rivier de Lahn trochwâde wurde koe. Yn it begjin fan de 9e iuw waard hjir op in rots in boarch boud en om 1150 hinne begûn mei de bou fan in earste houten brêge oer de Lahn. Foar it gebrûk fan de brêge moast tol betelle wurde, dy't iuwenlang in wichtige boarne fan ynkommen foar de stêd bestjutte. Dy tolheffing bleau oant de Earste Wrâldkriich hanthavene. Nei't Limburch oan de Lahn stedsrjochten krige waard begûn mei it oplûken fan stedsmuorren. Nei 1818 binne de fersterkingen wer sloopt, mar stikken fan de stedsmuorren út 1130, 1230 en 1340 tsjûgje ek no noch fan de snelle opkomst fan de stêd yn de midsiuwen.
In earste tsjerke waard yn de 10e iuw boud. It gyng om in koarhearensticht. Mei de bou fan de domtsjerke fan Limburch oan de Lahn waard oan it ein fan de 12e iuw út ein set. De tsjerke waard yn 1235 troch de aartsbiskop fan Trier ynwijd. Yn it begjin fan de 13e iuw waard ek begûn mei de bou fan it kastiel yn de hjoeddeiske foarm.
Op 13 maaie 1289 waard de stêd troffen troch slimme ramp. In grutte brân ferwoastge in grut part fan de stêd. Ut de tiid fan de weropbou stamt it bouwurk Römer 2-4-6, itjinge hjoeddedei ta de âldste fakwurkhuzen fan Dútslân rekkene wurdt. It bleau net by dit ûnheil: in nije stedsbrân fûn plak yn 1342 en yn de jierren 1349, 1356 en 1365 die de Swarte Dea syn yntree. Nei't iisgong de houten brêge oer de Lahn ferskate kearen fernielde, waard tusken 1315 en 1346 begûn mei de bou fan in stiennen brêge.
Yn de Tritichjierrige Kriich waard Limburch oan de Lahn tige troffen troch de gefolgen. Jimmeroan wer waard de stêd oandien troch troepen, dy't ynkertiering ôftwongen of soldaten dy't de stêd besochten om te plonderjen. De befolking fan de ûnbeskerme doarpen om Limburch oan de Lahn hinne sochten harren heil yn de fersterkte stêd, mei as gefolch dat it lân net mear bewurke waard en der in tekoart oan iten ûntstie. Sweedske troepen plonderen de stêd yn 1631 en in pear jier letter teistere de pest de befolking op 'e nij. Ek dêrnei bleau de stêd fanwegen de strategyske lizzing noch dessenia lang ûnrêstich en lest hâlden fan trochtsjende troepen.
Yn it begjin fan de 19e iuw kaam der troch de sekularisaasje in ein oan it bestjoer fan it karfoarstendom Trier en waard Limburch oan de Lahn by it nije hertogdom Nassau foege. De sekularisaasje hie ek fan gefolgen dat er in ein kaam oan it 900 jier âlde sticht en de kleastertsjerke waard no in gewoane parochytsjerke. Ek oare kleasters waarden opheven, mar yn 1827 waard de stêd op oantrunen fan hartoch Willem fan Nassau de sit foar de biskop fan it nije katolike bisdom Limburch oan de Lahn. De Joristsjerke waard no in katedraal. De poarten, tuorren en stedsmuorren waarden foar ôfbraak ferkocht en Limburch oan de Lahn krige foar it earst in protestânske tsjerke.
By de ferkiezings yn 1933 wie Limburch oan de Lahn noch altiten it bolwurk fan de katolike Zentrumpartei. Op ôfstân moasten de nasjonaal-sosjalisten it dwaan mei in twadde plak. Nettsjinsteande dat waard de boargemaster ôfset en namen de nasjonaal-sosjalisten it riedshûs oer. Nei de Kristallnacht ferlieten in soad joaden de stêd, fral rjochting Frankfurt. Dy't efter bleaune waarden deportearre. Yn novimber 1939 waard de nije Autobahnbrücke yn gebrûk nommen. Foar it earst wie der no in twadde brêge om de Lahn oer te stekken. Yn 1945 waard dizze brêge lykwols wer opblaasd troch de Wehrmacht. Oars as in protte oare Dútske stêden kaam Limburch oan de Lahn ridlik ûnskeind de kriich troch. De binnenstêd bleau gruttendiels sparre en de bombardeminten bleaune beheind ta it gebiet om it stasjon en it spoar.
Yn 2010 wie it 1000 jier lyn dat Limburch oan de Lahn foar it earst yn in oarkonde neamd waard. Yn dat ramt fierde de stêd doe it 1000-jierrich bestean.
Tsjinstfolk
Tsjinstfolk, tsjinners, betsjinden of betsjinders binne lju dy't troch in begoedige persoan betelle wurde om yn 'e húshâlding te helpen. Sokken biede in breed ferskaat oan tsjinsten foar in yndividu of in gesin, útinoar rinnend fan 'e fersoarging fan bern en âldere en krebintige gesins- of famyljeleden oant himmelwurk en ûnderhâld. Foarhinne hie de hegerein yn 'e Westerske wrâld ornaris in hiele kloft tsjinstfolk, wêrfan't de ûnderskate leden allegearre ferskillende taken ferfollen. Hjoed de dei komt men soks inkeld noch tsjin by keningshuzen, steatshaden, oare tige hege regearingspommeranten en miljonêrs. In wurkster, sa't in protte 'gewoane' minsken tsjintwurdich wol hawwe, wurdt yn 'e regel net as tsjinner(esse) beskôge, mar as in berop lykas alle oaren.
Blauwe hierkwab
De blauwe hierkwab (Latynske namme: Cyanea lamarckii) is in kwab út 'e stamme fan 'e skiifkwabben (Scyphozoa), it skift fan 'e flachbekkwabben (Semaeostomeae), de famylje fan 'e hierkwabben (Cyaneidae) en it skaai fan 'e echte hierkwabben (Cyanea). Dit is ien fan 'e bekendere kwabbesoarten, dy't û.m. foarkomt yn 'e Noardsee en gauris oanspield op 'e Nederlânske strannen. Guon soölogen binne fan betinken dat alle oare soarten hierkwabben as ûndersoarten fan ien soarte beskôge wurde moatte. Dat wol oaren net oan, û.m. om't de blauwe hierkwab yn 'e Noardsee njonken in oare soarte út itselde skaai bestiet, de giele hierkwab (Cyanea capillata).
Fersprieding
It ferspriedingsgebiet fan 'e blauwe hierkwab omfiemet de it noardeasten fan 'e Atlantyske Oseaan, ynkl. de Noardsee, it Kanaal, de Golf fan Biskaje, de Ierske See, de Skotske See, de Noarske See, it Skagerrak en it Kattegat. Foar de Nederlânske kust is de blauwe hierkwab folle algemiener as de besibbe en gruttere giele hierkwab (Cyanea capillata), mar by de Britske Eilannen komt de giele hierkwab mear foar.
Uterlike skaaimerken
De kleur fan 'e blauwe hierkwab rint nettsjinsteande de namme útinoar fan blekich giel oant blau. It is in platte kwab, mei in skiiffoarm dy't in diameter berikke kin fan 30 sm, hoewol't eksimplaren út Skandinavyske wetters selden in gruttere diameter krije as 15 sm. It skiiffoarmige lichem fan 'e blauwe hierkwab bestiet út 32 lobben, dy't elts oant maksimaal 65 lange, tinne, op hier lykjende tentakels hawwe. Dy tentakels befetsje stekkende nettelsellen, en kinne wol 1 m lang wurde. De mûle fan 'e blauwe hierkwab, dy't ek tsjinst docht as anus, sit oan 'e ûnderkant yn 'e midden fan 'e skiiffoarm en wurdt omjûn troch fjouwer grutte, franje-eftige mûlearms.
Hâlden en dragen
Krekt as oare kwabben kinne blauwe hierkwabben har sawol geslachtlik fuortplantsje yn har polypfoarm as ûngeslachtlik fuortplantsje yn har medusafoarm. Se hawwe fjouwer libbensstadia: larve, polyp, efyra en medusa. De froulike kwab draacht de befruchte aaikes mei yn har tentakels dêr't se útgroeie ta larven. As dy grutternôch binne, set de kwab se út op in hurde ûndergrûn, dêr't se har ûntjouwe ta polipen. De polipen plantsje har ûngeslachtlik fuort en produsearje dêrby steapels lytse wêzens dy't efyra's neamd wurde. De efyra's brekke los fan 'e steapels en begjinne frij om te swimmen, wêrby't se har ta medusa's ûntwikkelje en echte kwabben wurde. De oergong fan it polypstadium nei frij omswimmende efyra's fynt yn 'e súdlike Noardsee en yn 'e wetters om 'e Britske Eilannen hinne tusken jannewaris en maart plak.
Blauwe hierkwabben yn finzenskip
It yn finzenskip hâlden fan blauwe hierkwabben is frij dreech, mei't de soarte net goed oer kontakt mei hurd materiaal kin. Yn in gewoan akwarium binne se sadwaande net te hâlden, mei't de glêzen wanden har fataal wurde. Soms wurde se yn spesjaal ûntwurpen rûne bakken holden wêryn't it wetter yn 'e rûnte pompt wurde, sadat se sa min mooglik mei de wanden yn oanrekking komme.
De Stoarm
De Stoarm, yn it oarspronklike Ingelsk: The Tempest, is in toanielstik fan 'e hân fan 'e wiidferneamde Ingelske skriuwer en dichter William Shakespeare. It is in komeedzje dy't it ferhaal fertelt fan Prospero, de wiere hartoch fan Milaan, dy't syn tsjoenderskeunsten ynset om syn broer Antonio, in usurpator, de hartochstroan te ûntnaderjen en syn dochter Miranda oan it regear te krijen. Men is fan tinken dat De Stoarm skreaun wêze moat yn 1610 of 1611, en it waard foar it earst publisearre as ûnderdiel fan 'e First Folio, yn 1623. De Stoarm wie by Shakespeare syn libben ien fan syn minder súksesfolle stikken, krige pas nei de Restauraasje (1659) bekendheid (en dàt noch fral yn adaptearre foarmen), en waard pas fan 'e njoggentjinde iuw ôf populêr. Tsjintwurdich wurdt it beskôge as ien fan Shakespeare syn grutste wurken, en is it adaptearre ta in ferskaat oan oare media, lykas klassike muzykstikken, lieten, opera's (mar leafst 46 ferskillende), balletopfierings, literatuer (sawol poëzij as romans), skilderijen en films. De Fryske oersetting fan Douwe Kalma ferskynde yn 1963.
Ynhâld
Oan it begjin fan De Stoarm sit de tsjoender Prospero, dy't de rjochtlike hartoch fan Milaan is, al tolve jier fêst op in eilân. Hy is troch syn oergeunstige jongere broer Antonio, mei de help fan Alonso, de kening fan Napels, fan 'e troan staat en mei syn doe trijejierrige dochter Miranda yn in lyts boatsje midden op see efterlitten. Gonzalo, kening Alonso syn riedshear, hie lykwols temûk it boatsje folloege mei fiktaalje, wetter, klean en de wichtichste boeken út Prospero syn eigen bibleteek, dat sadwaande koene hy en Miranda it libben derôf rêde oant se op it eilân telâne kamen.
Dat eilân wie foarhinne it wenplak fan 'e hekse Sycorax, mar aldergeloks wie dy al stoarn doe't Prospero en Miranda der arrivearren. De iennichste bewenners dy't sy troffen wiene Ariël, in geast fan it elemint lucht, dy't troch Sycorax finzen set wie yn in beam en dy't no mei tsjinnichheid Prospero tsjinnet, en Sycorax har soan Caliban, in miswoeksen meunster dat Prospero lykwols tegearre mei Miranda grutbrocht hat oant er besocht om Miranda te ferkrêftsjen; sûnt dy tiid is er Prospero ta slaaf.
It toanielstik iepenet as Prospero, dy't syn magyske krêften ûntlient oan it feit dat er sa heechbewittenskippe is, útfigelearre hat dat it skip fan syn broer Antonio en kening Alonso fan Napels deunby it eilân lâns sile sil op 'e weromweis fan 'e brulloft fan Alonso syn dochter Claribel mei de kening fan Tunis. Prospero ropt dêrop de stoarm op dêr't it stik nei neamd is, en lit dêrmei it skip op syn eilân strânje. Boppedat soarget er derfoar dat de ûnderskate skipbreklingen yn groepkes los faninoar it eilân berikke, sadat se faninoar net witte oft se noch libje. Behalven Antonio en kening Alonso binne ûnder de oerlibbenen ek Alonso syn soan Ferdinand, Alonso syn broer Sebastiaan en de riedshear Gonzalo.
Fan dit punt ôf folget De Stoarm ôfwikseljend trije ferhaallinen. Yn 'e earste jout Caliban him by Stephano en Trinculo, twa almeast dronken seelju, wêrfan't hy mient dat se fan 'e moanne ôfkomstich binne. Trijeresom besykje se in opstân tsjin Prospero op poaten te setten, wat op 't langelêst jammerdearlik mislearret. De twadde ferhaalline folget Prospero, dy't Miranda op 'e Milaneeske troan bringe wol en har boppedat trouwe litte wol mei prins Ferdinand. Dat slagget wûnderwol, want de beide jongelingen wurde op slach smoarfereale opinoar.
Mar mei't Prospero deroer ynsit dat wat te licht wûn wurdt net wierlik wurdearre wurde sil, beart er dat er op harren relaasje tsjin is en dat er Ferdinand as in spion beskôget. Sadwaande twingt er de prins om syn tsjinstfeint te wurden. Yn 'e trêde ferhaalline spanne Antonio en Sebastiaan gear om Alonso dea te dwaan, sadat Sebastiaan him as kening opfolgje kin. Op Prospero syn oarders dwerseidet Ariël harren plannen, en boppedat ferskynt de geast yn 'e foarm fan in harpij oan Alonso, Antonio en Sebastiaan om harren te beskrobjen foar harren ferrie fan Prospero, tolve jier lyn.
Yn 'e slotsêne bringt Prospero alle wichtichste personaazjes gear. Hy ferjout Alonso en kundiget it houlik fan Ferdinand en Miranda oan. Hy ferjout sels Antonio en Sebastiaan, mar warskôget harren tsjin fierder ferrie. Hy skinkt ek Caliban ferjouwing foar syn opstannigens en lit in feestmiel oanrjochtsje foar alle oanwêzigen. De oare deis sil it selskip nei Napels sile oer seeën dy't troch Ariël kalm makke binne. As de geast him dy lêste tsjinst ferliend hat, sil Prospero him frijlitte. Sadree't se Napels berikke, sille Ferdinand en Miranda trouwe. De Stoarm beslút mei in taspraak fan Prospero, wêryn't dy oanjout dat er syn tsjoendersstêf tebrekke en syn tsjoendersboek yn 'e see smite sil, en dan it publyk útnûget om him mei applaus fan it eilân te befrijen.
Fryske oersetting
The Tempest waard ûnder de titel De Stoarm yn it Frysk oerset troch Douwe Kalma. Yn 1963 waard it publisearre troch de Fryske Shakespeare Stifting te Drachten, as ûnderdiel fan harren omnibusútjefte Shakespeare's Wurk Dl. IV, yn 'e mande mei de fertalings fan in oare Shakespeariaanske komeedzje (It Winterjûnsteltsje) en fan guon Shakespeariaanske keningsstikken, wêrûnder Richard III.
Musedoarus
Musedoarus, yn it Ingelsk: Mucedorus, is in toanielstik fan ûnbekend auteurskip út 'e Elizabetaanske Tiid, dat it ferhaal fertelt fan 'e Falinsiaanske prins Musedoarus, dy't it tawurd wit te winnen fan 'e tsjeppe Aragoneeske prinsesse Amadine. It wie in tige populêr stik, dat oant de Restauraasje (1659) rûnom opfierd waard, en dat oerlevere is yn santjin ûnderskate printingen, wat mear is as hokker elizabetaansk toanielstik ek.
Datearring en auteurskip
It is ûndúdlik wannear't Musedoarus krekt skreaun is, mar om't fêststiet dat it opfierd is foar sawol kening Jakobus I, as keninginne Elizabeth I, dy't yn 1603 stoar, moat it yn elts gefal fan foàr dat jier wêze. De op 'e nij besjoene en útwreide ferzje mei bykommende sênes datearret fan 1610. Wat de skriuwer oanbelanget, is Musedoarus gauris yn syn gehiel of foar in part taskreaun oan William Shakespeare. Sa waard it mei twa oare stikken dy't ta de Shakespeariaanske apokrifa rekkene wurde, De Fleurige Duvel fan Edmonton en Tsjeppe Em, de Moolnersdochter fan Manchester foar de bibleteek fan kening Karel II ynbûn yn ien bân, mei as titel Shakespeare: Vol. I ("Shakespeare: Diel I"). Moderne Shakespeare-kenners achtsje it lykwols tige ûnwierskynlik dat de grutte toanielskriuwer de hân hie yn it skriuwen fan Musedoarus, al soed er faaks belutsen west hawwe kinne by it redigearjen of op 'e nij besjen fan it stik.
Ynhâld
Musedoarus, de prins fan Falinsia, heart dat Amadine, de dochter fan 'e kening fan Aragon, bûtenwenstige kreas is, en om't er dat wolris mei eigen eagen sjen wol, ferklaait er him as in earme skiephoeder, sadat er Aragon binnenglûpe kin om it fanke te begluorkjen. As er yn Aragon oankomt, wurde Amadine en har frijer, de ealman Segasto, krekt troch it wâld efternei sitten troch in mâle bear. Segasto spilet fan ruten en lit Amadine oan har lot oer, mar Musedoarus deadet de bear en bringt de prinsesse wer thús.
As Musedoarus dêrop priizge wurdt foar syn dapperens, wekket dat de oergeunstigens fan 'e lêfe Segusto op, dy't it net hawwe kin dat in sljochtwei skiephoeder moediger is as hysels. Dat hy freget syn freon Tremelio om Musedoarus foar him út 'e ljochten te helpen. Tremelio stimt dêryn ta, mar as er Musedoarus oanfalt, weeft dy handich mei him ôf, en is it Tremelio sels dy't dea rekket. Musedoarus wurdt dan foar de kening fan Aragon brocht, dy't him ta de dea feroardielje wol fanwegen it deadzjen fan in ealman, mar op foarspraak fan Amadine, dy't har heit yn 't sin bringt dat it Musedoarus wie dy't har rêden hat fan 'e bear, skinkt de kening him genede. Om't er hoe dan ek fan Musedoarus ôf wol, ferfalsket Segasto dan in keninklik dekreet dat Musedoarus út Aragon ferballet. Mar dat hat foar him it dwersferkearde effekt dat Amadine en Musedoarus harren leafde oaninoar ferklearje en tegearre útnaaie.
Wylst Amadine op in ôfsprutsen plak yn it wâld op Musedoarus wachtet, wurdt se finzen nommen troch Bremo, in wylde wâldman, dy't har meinimt om syn breid te wurden. As Musedoarus foar it ferstân kriget dat Amadine ûntfierd is, ferklaait er him as klúzner en wurdt dan daliks ek troch Bremo finzen nommen. Nei't er by Amadine brocht is, bepraat er Bremo dat dy harren fjochtsjen leare moat, sadat se harrensels ferdigenje kinne as hysels net by harren is. Mar sadree't de ûnnoazele Bremo him in swurd jout om mei te oefenjen, slacht Musedoarus him dea. Dêrop smyt er de momkape fan in klúzner ôf, sadat er wer in skiephoeder liket te wêzen. Segasto, dy't yn it wâld nei Amadine oan it sykjen west hie, fynt harren op dat stuit, mar as Amadine him fertelt hoefolle oft se fan Musedoarus, hâldt, jout er it oer. Musedoarus makket dan syn wiere identiteit bekend, en as de kening fan Aragon dêrfan heard, stimt er ta yn it houlik fan syn dochter mei Musedoarus.
Kamp-Bornhofen
Kamp-Bornhofen is in saneamde Ortsgemeinde yn de Midden-Ryndelte yn it Rhein-Lahn-Kreis yn Rynlân-Palts. It plak makket diel út fan it gemeenteferbân Loreley. Kamp-Bornhofen is in fan oerheidswegen erkend toeristeplak en ferneamd om de twa kastielen Sterrenberg en Liebenstein en it kleaster Bornhofen.
Jehannes de Dopertsjerke (Jaroslavl)
De Tsjerke fan Sint-Jehannes de Doper yn Tolchkovo (Russysk: Церковь Иоанна Предтечи в Толчкове) is in otterdokske tsjerke yn Jaroslavl, Ruslân.
Kamp-Bornhofen
Skiednis
Bornhofen dûkt foar it earst yn 949 yn de dokuminten op. Yn de 11e iuw joech keizer Konrad II it Hof zu Kamp oan de hearen fan it sticht Limburg an der Lahn. Sûnt 1224 stiet hjir it beafeartskleaster Bornhofen. Yn de ûnrêstige tiid fan de Frânske revolúsje besetten Frânske troepen it plak. It Kongres fan Wenen ornearre dat it plak nei de Frânske besetting by Prusen foege waard. It wurd "Camp" yn de plaknamme waard pas yn 1936 ferfongen troch "Kamp".
Kamp-Bornhofen heart sûnt 1947 by de doedestiids nije dielsteat Rynlân-Palts. Fan 1972 oant 2012 hearde de gemeente by it gemeenteferbân Braubach.
Jehannes de Dopertsjerke (Jaroslavl)
De Jehannes de Dopertsjerke is ien fan de meast bekende monuminten dy't de saneamde Jaroslavl-arsjitektuer fertsjintwurdiget. De tsjerke waard tusken 1671 en 1687 boud yn Tolchkovo, in delsetting op de rjochterkant fan de Kotorosl. In 45 meter hege klokketoer waard letter, yn 1690, tafoege.
It beskilderjen fan it ynterieur mei in bibelske ensyklopedy en foarstellings fan hilligen en Russyske leginden fûn yn de jierren 1694-1695 plak ûnder lieding fan de keunstners Dimitri Plechanov en Fjodr Ignatjev.
De tsjerke waard ûnder it Sovjet-rezjym sletten foar de earetsjinst yn 1931. Hjoeddedei is it in museum en simmerdeis is it iepen foar toeristen.
Lokrinus
Lokrinus, yn it Ingelsk: Locrine, is in toanielstik fan ûnbekend auteurskip út 'e Elizabetaanske Tiid, dat weromgrypt op de leginde dat Ingelân en Londen (Troinovantum) stifte wêze soene troch lju dy't oan 'e ein fan 'e Trojaanske Oarloch Troaje ûntflechte wiene. It stik, in trageedzje, liket sterk beynfloede te wêzen troch guon kontemporêne wurken, lykas de dichtbondel Complaints, fan Edmund Spenser, en it gedicht The Complaint of Elstred, fan Thomas Lodge. It is ûndúdlik wannear't Lokrinus krekt skreaun is; guon saakkundigen pleatse it yn 'e iere 1580-er jierren, mar de measten tinke oan 1591. Yn elts gefal waard it yn 1594 registrearre yn it Stationers' Register, de gesachhawwende útjouwerskatalogus fan dy tiid. It waard foar it earst publisearre yn 1595.
Auteurskip
De foarside fan 'e útjefte fan 1595 fermelde "W.S." as de skriuwer. Dy inisjalen waarden blykber letter ynterpretearre as steand foar William Shakespeare, en dêrfandinne dat útjouwer Philip Chetwinde Lokrinus yn 1664 tafoege oan 'e twadde printinge fan syn saneamde Third Folio fan Shakespeare syn wurk. Sadwaande wurdt dit stik ta de Shakespeariaanske apokrifa rekkene, ek al wize hast alle moderne saakkundigen de taskriuwing oan Shakespeare fanwegen it stive, ûn-shakespeariaanske dichtwurk fan 'e hân. De oerlevere tekst fan Lokrinus fertoant lykwols al oanwizings dat it nochris redigearre is, en guon wittenskippers hawwe de mooglikheid foar wier oannommen dat Shakespeare dejinge wie dy't it stik op 'e nij besjoen hat.
Oer it eigentlike auteurskip kin men tsjintwurdich allinnich mar mear spekulearje; de toanielskriuwers George Peele en Robert Greene lykje datoangeande it meast neamd te wurden. Guon wolle hawwe, op grûn fan in bewearing fan sir George Buck (dy't fan 1609 oant 1622 seremoanjemaster fan it Keninklik Hof wie ûnder kening Jakobus I) dat ynstee dy syn neef Charles Tilney de skriuwer wie, mar mei't dy yn 1586 terjochtsteld waard foar syn belutsenens by de Babington-gearspanning, soe Lokrinus dan fan foar dy tiid datearje moatte.
Ynhâld
Dan arrivearje de Skyten foar harren (folslein ûnhistoaryske) ynfaazje fan 'e Britske Eilannen. Hja wurde oanfierd troch harren kening Humbearus, dy't troud is mei de tsjeppe Estrild. As syn leger troch de Skyten ferslein wurdt, docht de Trojaanske prins Albanaktus himsels tekoart, en dêrnei falt er de rest fan it toanielstik allegeduerigen as geast de libbenen lestich mei oproppen ta wraak. Uteinlik winne de Trojanen de oarloch, en de fersleine Humbearus moat de wyk nimme en him yn 'e wyldernis ferskûlje, dêr't er nei sân jier fan ûntbearings úteinlik de hân oan himsels slacht, ta opteinens fan 'e geast fan Albanaktus.
Underwilens is Estrild, de Skytyske keninginne, troch de Trojanen finzen nommen. As Lokrinus har sjocht, rekket er fuortendaliks smoarfereale op har. Korinéus warskôget syn skoansoan om trou te bliuwen oan syn dochter Guendoline, dat Lokrinus hâldt Estrild fêst op in ûndergrûnsk sideplak, dêr't er sels de doar plat rint. As Korinéus nei sân jier komt te ferstjerren, hellet er lykwols Estrild te foarskyn en nimt har iepentlik ta mêtresse. Guendoline har broer Trasimachus swart dêrop wraak. Under lieding fan it Hûs fan Korinéus fynt der dan in opstân plak tsjin it regear fan Lokrinus, wêrby't dyselde troch Trasimachus ferslein wurdt. Lokrinus en Estrild dogge harsels dêrnei tekoart, en harren dochterke Sabren ferdrinkt harsels úteinlik. Guendoline jout har man in keninklike begraffenis, mar lit Estrild yn in obskuer grêf smite.
Gat-yn-'e-Dei
Gat-yn-'e-Dei (Odjibwe: Bagonegiizhig, yn it Ingelsk wol ferbastere ta Bugonaygeshig; Ingelske oersetting: Hole-in-the-Day; yn noardlik Minnesota, ±1837 – yn it Leech Lake Yndianereservaat (Minnesota), 17 maaie 1916) wie in opperhaad fan 'e Odjibwe, in Yndiaansk folk út it gebiet fan 'e Grutte Marren fan Noard-Amearika. Syn namme, dy't feitliks better oerset wurde kin as 'Gat-yn-'e-Loft', ferwiist nei it stjerrebyld fan 'e Plejaden. Yn 1898 late er in rebûlje yn it Leech Lake Yndianereservaat fan 'e Amerikaanske steat Minnesota, wêrmei't er de deportaasje fan syn folk nei in oar Yndianereservaat wist foar te kommen.
Michael Wood
"Michael Wood" of "Mike Wood" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Gat-yn-'e-Dei
Libben
Gat-yn-'e-Dei waard tusken 1835 en 1839 berne yn it noarden fan 'e Amerikaanske steat Minnesota. Syn namme, Bagonegiizhig, kaam doedestiden mear foar mank de Odjibwe fan Minnesota, en hy moat net betize wurde mei bygelyks it opperhaad mei deselde namme dy't ien fan 'e ûndertekeners wie fan it Ferdrach fan La Pointe, yn 1842.
Yn jannewaris 1889 naam it Amerikaanske Kongres de Wet-Nelson fan 1889 oan, dêr't yn fêstlein wie dat alle Yndianereservaten fan 'e Odjibwe yn Minnesota, útsein it Red Lake Yndianereservaat en it White Earth Yndianereservaat, opheft waarden, en dat de befolking fan 'e ophefte reservaten deportearre wurde moast nei it White Earth Reservaat. Dizze wet wie ferneamd nei it Minnesotaanske kongreslid Knute Nelson. Neitiid ferfearen guon bewenners fan it Leech Lake Yndianereservaat ûnder twang nei White Earth ta, mar in grutte kloft Odjibwe wegere har lân op te jaan.
De efterbliuwers kamen yn 'e 1890-er jierren bleat te stean oan in belied fan politike en maatskiplike druk en lytse narderijen fan 'e Amerikaanske autoriteiten, mei as doel om harren it libben yn har âlde reservaat sa dreech mooglik te meitsjen. It opperhaad Gat-yn-'e-Dei waard bygelyks in kear oppakt op beskuldiging fan it smokkeljen fan drank. Hy waard meinommen nei Duluth en dêr in skoft fêstholden. Nei't er sûnder ûntskuldiging frijlitten wie, moast er mear as 160 km rinne om wer thús te kommen.
Op 15 septimber 1898 waarden Gat-yn-'e-Dei en in oar Odjibwe-opperhaad, Shaboondayshkong, op 'e nij arrestearre op beskuldiging fan smokkeljen. Doe't Amerikaanske oerheidsfunksjonarissen harren nei in boat ta laten foar de reis nei Duluth, rôp Gat-yn-'e-Dei de oare oanwêzige Odjibwe ta om help. De beide opperhaden waarden troch de lulke kliber folk befrijd, wêrnei't de pleatslike Yndiaansk agint de help fan it Amerikaanske Leger ynrôp.
Nei't ûnderhannelings tusken de oerheid en de Odjibwe op neat útrûnen, arrivearre op 5 oktober in ôfdieling fan 78 Amerikaanske soldaten yn it Leech Lake Reservaat, dy't dêr de wente fan Gat-yn-'e-Dei binnenkrongen mar it opperhaad dêr net oantroffen. Twa oare Yndianen waarden wol oppakt en in pear boaten mei froulju waarden besketten. Doe't de soldaten har weromlûke woene, waarden se oanfallen troch Odjibwe-krigers. Dit treffen kaam neitiid de Slach by Sugar Point te hjitten. Mank de soldaten en de Amerikaanske boargers dy't by har wiene, foelen 7 deaden en 14 ferwûnen. De Odjibwe hiene nei't it skynt gjin deaden te betreurjen. Nei twa dagen waarden de Amerikanen ûntset troch farske troepen út Fort Snelling.
Jolin Tsai
Jolin Tsai, folút Tsai I-ling, (Nij-Taipei, 15 septimber 1980, Taiwan) is in Taiwaneesk sjongster en aktrise.
Basis Scott
De Basis Scott (Ingelsk: Scott Base) is in Nijseelânsk ûndersyksstasjon op Antarktika, dat de namme draacht fan 'e ferneamde Britske ûntdekkingsreizger Robert Falcon Scott. De basis leit op Pram Point, op it eilân Ross, oan 'e Strjitte fan Haskell, deunby de berch de Erebus. Dat is yn it Ross-ôfhinklikheidsgebiet, de Nijseelânske gebietsoanspraak op Antarktika. De Basis Scott waard yn 1957 opset en wie yn 't earstoan benammen oan geologyske stúdzjes wijd. Tsjintwurdich wurdt der wittenskiplik ûndersyk ferrjochte op alderhanne mêd.
Skiednis
De Basis Scott kaam oarspronklik fuort út 'e Britske partikuliere Trans-Antarktyske Ekspedysje fan it Gemienebêst (TAE). It regear fan Nij-Seelân waard frege om dy ûndernimming te stypjen en teffens mei te dwaan oan it Yntenasjonale Geofysyske Jier (IGY) 1957, wêrfan't fiif leden oan 'e ekspedysje tafoege wiene. Sadwaande waard yn febrewaris 1956 úteinset mei it ûntwerpen fan in tydlike Nijseelânske basis op Antarktika, in projekt dat útfierd waard troch Frank Ponder, in arsjitekt dy't wurksum wie by it Nijseelânske Ministearje fan Publike Wurken. Ponder syn ûntwerp bestie út seis haad- en trije lytsere bygebouwen, dy't teminsten 7 m útinoar stean moasten, om yn gefal fan brân foar te kommen dat se allegear flam fetsje soene. De gebouwen waarden mei-inoar ferbûn troch oerdutsen izerne rinpaden.
Earder al, yn 'e simmer fan 1955, wiene trije Nijseelânske waarnimmers nei Antarktika ôfreizge om in gaadlik plak foar de basis te sykjen. Yn 't earstoan keazen dy in lokaasje op Butter Point út, mar letter waard foar Pram Point keazen om't skippen dêr tichter by yn 'e buert komme koene, wat fan belang wie foar de befoarrieding fan 'e basis, benammen yn it stadium fan 'e bou. Boppedat wie dêr deunby in iisfjild dêr't fleantugen lânje en opstige koene. De basis waard sadwaande frij deunby it Stasjon McMurdo oanlein, dat ien fan 'e wichtichste Amerikaanske bases op Antarktika is.
Nei ôfrin fan 'e TAE kaam de basis op 5 maart 1958 yn eigendom fan it Nijseelânske regear, dat besleat om der in permanint ûndersyksstasjon fan te meitsjen. De reden dêrfoar wie dat in protte ûndersyk op Antarktika inkeld fan wearde is as de registrearre gegevens oer langere tiid ferlike wurde kinne. Om't de basis nea boud wie om as permaninte húsfêsting te tsjinjen, waard yn 1976 úteinset mei in werbouprogramma, dat ferskate jierren duorre. Yn 2005 waard it twa ferdjippings hege Hillary Field Centre iepene troch de doetiidske Nijseelânske minister fan Bûtenlânske Saken Phil Goff en berchbeklimmer en ûntdekkingsreizger sir Edmund Hillary, nei wa't it ferneamd waard. Dêrtroch waard 1.800 m² flierromte oan 'e basis tafoege, sadat fjildwurkers eigen kantoaren krije koene.
Tsjin 2008 wie it iennichste oarspronklike diel fan 'e basis de saneamde A Hut. Yn 2012 waard dy dêrom oantsjutten as in offisjeel histoarysk monumint, nei't it Nijseelânske regear in foarstel dêrta yntsjinne hie op 'e Riedjaande Gearkomste fan it Antarktysk Ferdrach. Fan 1957 oant 1986 waard foar de deistige gong fan saken op 'e Basis Scott gebrûk makke fan slidehûnen. Yn 't earstoan beaen de hûnen in foarm fan transport dy't fan essinsjeel belang wie, mar neigeraden dat der bettere technology foarhâns kaam (lykas sniescooters), rekke se efter de tiid, sadat it Nijseelânske regear se úteinlik hielendal fuorthelje koe, yn oerienkomst mei ynternasjonale ôfspraken om it miljeu fan Antarktika safolle mooglik frij te hâlden fan eksoaten.
Hjoeddeistige sitewaasje
Hjoed de dei bestiet de Basis Scott út in samling pastelgriene gebouwen dy't mei-inoar yn ferbân steane fia oerdutsen min-waarskorridôrs. De gebouwen kinne yn totaal 85 minsken húsfêstje, in oantal dat allinnich simmerdeis helle wurdt. By 't winter bliuwt der inkeld in stêf fan 'oppassers' efter fan tusken de tsien en fjirtjin minsken. Krekt as de deunby leine Amerikaanske basis Stasjon McMurdo en it Italjaanske Stasjon Zucchelli, oan 'e Terra Nova-baai, wurdt de Basis Scott mei it wrâldwide tillefoannetwurk ferbûn troch in satellytstasjon fan Spark New Zealand, dat op 3 km ôfstân op Arrival Heights stiet. De Basis Scott wurdt hjoed de dei rund troch Antarctica New Zealand, in ynstitút dat yn 1996 troch it Nijseelânske regear oprjochte is om 'e Nijseelânske belangen op Antarktika te behertigjen. Yn 2009 binne der trije Enercon E-33-wynmûnen fan 330 kW elk ynstallearre om sawol de Basis Scott as it Stasjon McMurdo fan enerzjy te foarsjen. Dêrtroch is it diselferbrûk mei 11% of 463.000 liter jiers omleech gien.
Klimaat
De Basis Scott hat in poalklimaat dat karakteristyk is foar de Antarktyske kust, mei iiskâlde simmers en noch nammenste kâldere winters. Om't de basis op it súdlik healrûn leit, binne desimber en jannewaris de waarmste simmermoannen, mei in trochsneed temperatuer oerdeis fan –1,2 °C (nachts –7,9 °C). De kâldste moanne is augustus, mei in trochsneed temperatuer oerdeis fan –23,4 °C (nachts –36,6 °C). Minimumtemperatueren lizze winterdeis om 'e –45 °C hinne, wylst de maksimumtemperatueren by 't simmer mar komselden boppe it friespunt útkomme. Rekôrtemperatueren wiene 6,8 °C en –57 °C. Troch syn lizzing stiet de Basis Scott bleat oan 'e folle krêft fan sniestoarms út it binnenlân fan Antarktika, hoewol't it der al mei al minder wynderich is as by it Stasjon McMurdo.
Flagstaff (Arizona)
thumb|220px|left|Lowell Observatory, de stjerrewacht yn Flagstaff, dêr't yn 1930 [[Pluto (planeet)|Pluto ûntdutsen waard]] |thumb|250px|Lizzing Coconino County mei Flagstaff yn Arizona Flagstaff (Navajo: Kinłání) is in plak (city) yn de Amerikaanske steat Arizona. It is ek it haadplak fan Coconino County.
Geografy
Neffens it United States Census Bureau beslacht it plak in oerflak fan 164,8 km², dêr't 164,7 km² fan lân en 0,1 km² oerflaktewetter is.
Flagstaff leit op in hichte fan 2121 m boppe seenivo oan de foet fan it 'San Francisco'-berchtme yn it súdwesten fan it Kolorado Plato. Flagstaff is in útfalsbasis foar toeristen dy't nei de protte natuerparken yn de regio wolle dêr't ek de Grand Canyon ta heart.
De stêd hat in relatyf koel soarte fan heal-woastynklimaat mei frijwat mylde simmers en strange winters. De temperatuer komt simmerdeis oant sa'n 27 °C ta.
Toerisme
Op sa'n 55 km eastlik fan Flagstaff leit de Barringerkrater. Dat is de meast ferneamde ynslachkrater op Ierde. De Grand Canyon leit tichtby. Flagstaff waard de populêrste tuskenstop foar toeristen dy't oer de Route 66 reizgen. By Seligman, bewesten Flagstaff, leit it meast lange stik oarspronklike Route 66. Flagstaff hat ek it Arboretum at Flagstaff.
Ferfier
Flagstaff hat in fleanfjild, Flagstaff Pulliam Airport en in stasjon foar treinen fan Amtrak.
Ferneamde persoanen út Flagstaff
250px|thumb|right|[[Oak Creek Canyon, net fier fan Flagstaff, oan de dyk nei Sedona.]]
List fan planetoïden 60901-61000
Dit is in list fan planetoïden 60901-61000.
Thomas More (toanielstik)
Thomas More, yn it Ingelsk: Sir Thomas More, is in toanielstik út 'e Elizabetaanske Tiid, skreaun troch Anthony Munday yn gearwurking mei oaren. Sa't de titel al oanjout, giet it oer it libben en de dea fan Thomas More, de kânselier fan kening Hindrik VIII, dy't yn 1535 ûnthalze waard om't er wegere yn te stimmen mei de skieding fan 'e kening fan syn earste frou, Katerina fan Aragon. Thomas More is oerlevere yn 'e foarm fan ien inkeld manuskript (MS Harley 7368), dat op 'e noed is fan it Britsk Museum. It stik datearret yn syn oarspronklike foarm nei gedachten út 'e perioade 1591-1593, wylst it wierskynlik op 'e nij besjoen is yn 1596. Gjin fan beide ferzjes kamen troch de elizabetaanske sinsuer hinne, dat Thomas More is yn syn eigen tiid nea opfierd.
Auteurskip
It hânskrift MS Harley 7368 is opmerklik, om't it trije siden omfettet dy't foar 't neist skreaun binne troch de William Shakespeare, en om't it ynsjoch jout yn it gearwurkjen fan toanielskriuwers yn 'e Elizabetaanske Tiid en de swierrichheden dy't se hiene mei sinsuer. It manuskript is skreaun yn seis ûnderskate hanskriften, wêrûnder "Hân S", dy't ferwiist nei Anthony Munday, de auteur fan 'e oarspronklike ferzje fan it toanielstik. De oare fiif, dy't belutsen wiene by it op 'e nij besjen fan it stik, steane bekend as "Hân A" oant en mei "Hân E". Dêrby is "Hân A" identifisearre as Henry Chettle; "Hân B" as Thomas Heywood; "Hân C" as in profesjonele klerk dy't in grut part fan it stik oerskreau; en "Hân E" as Thomas Dekker.
De Britske literatuerwittenskipper Richard Simpson wie yn 1871 de earste dy't oppenearre dat guon parten fan Thomas More mooglik skreaun wêze koene troch William Shakespeare. It jiers dêrop bûgde James Spedding, dy't namme makke hie as redakteur fan 'e wurken fan Francis Bacon, him oer it fraachstik. Hoewol't er guon bewearings fan Simpson ôfwiisde, ûnderstipe er de identifikaasje fan "Hân D" mei Shakespeare. Yn 1923 kaam it boek Shakespeare's Hand in the Play of Sir Thomas More út, wêryn't fiif respektearre wittenskippers it spul fan alle kanten beseagen en analysearren, en ta de konklúzje kamen dat Spedding gelyk hie. Hoewol't der noch altiten guon saakkundigen binne dy't it der net mei iens binne (en it stik sadwaande ornaris noch ta de Shakespeariaanske apokrifa rekkene wurdt), wurdt oer it algemien fan 'e midden fan 'e tweintichste iuw oannommen dat Shakespeare yndie ferantwurdlik wie foar de trije siden dy't skreaun binne troch "Hân D".
Ynhâld
It stik behannelet it libben en de dea fan Thomas More yn in griemmank fan histoaryske en legindaryske foarfallen, begjinnend yn 1517 mei de saneamde Minne Maaie, doe't er, as ûndersheriff fan Londen, rellen de kop yndrukte dy't rjochte wiene tsjin bûtenlânske ymmigranten. Yn lettere sênes wurdt er ferbylde as kânselier, wêrby't er û.m. in eigenfoldiene rjochter yn ferlegenheid bringt, in grap úthellet mei syn freon Erasmus, en in suterich útsjende tsjinstfeint oantrunet om syn hier knippe te litten. Dizze sênes binne allegear bedoeld om oan te jaan hoe'n aardige keardel oft More wol net wie; fierders hawwe se neat mei-inoar te krijen.
Amerikaanske Leger
It Amerikaanske Leger (Ingelsk: United States Army of U.S. Army) is de grutste en âldste tûke fan 'e Amerikaanske Striidkrêften, de kriichsmacht fan 'e Feriene Steaten fan Amearika. It is in lânmacht en ien fan 'e acht unifoarmearre tsjinsten fan de Feriene Steaten. It Amerikaanske Leger hat in sterkte fan rom 1 miljoen man, en falt bestjoerlik ûnder it Amerikaanske Ministearje fan Definsje. It waard yn 1775 oprjochte as it Kontinintale Leger, en hat sûnt yn mear as fyftich oarloggen en oare konflikten fochten. De ofsiersoplieding fan it Amerikaanske Leger wurdt fersoarge troch de Amerikaanske Militêre Akademy te West Point.
Bestjoer
It Leger falt bestjoerlik ûnder it Departemint fan it Leger, ien fan 'e trije militêre ûnderôfdielings fan it Amerikaanske Ministearje fan Definsje. It haadkertier is fêstige yn it Pentagon, yn Arlington County yn Firginia, fuort besuden de Amerikaanske federale haadstêd Washington, D.C. It Amerikaanske Leger hat in twakoppige lieding dy't bestiet út in boargerlik amtner, de ûnderminister fan it leger, teffens haad fan it Departemint fan it Leger, en in militêr ofsier, de stêfsjef fan it Leger, dy't ek lid is fan 'e Mienskiplike Stêfsjefs. Dêrboppe stiet de minister fan Definsje en dêr wer boppe de presidint fan de Feriene Steaten, as oerbefelhawwer fan alle Amerikaanske Striidkrêften.
Doelen
It Amerikaanske Leger tsjinnet as it diel fan 'e Amerikaanske Striidkrêften dat him taleit op oarloch op lân. Dêrby binne de doelen: ● it hanthavenjen fan frede en feilichheid en it fersoargjen fan 'e ferdigening fan 'e Feriene Steaten, syn oerseeske gebietsdielen en besittings, en alle oare gebieten dy't yn it besit (sij it permanint of tydlik) fan 'e Feriene Steaten binne; ● it ûnderstypjen fan it belied fan it regear fan 'e Feriene Steaten; ● it ta útfiering bringen fan 'e nasjonale doelen fan 'e Feriene Steaten; ● it ferslaan fan alle lannen of oare entiteiten dy't ferantwurdlik binne foar dieden fan agresje dy't de frede en feilichheid fan 'e Feriene Steaten yn gefaar bringe.
Skiednis
De foarrinner fan it Amerikaanske Leger, it Kontinintale Leger, waard op 14 juny 1775 ûnder de Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch troch it Kontinintaal Kongres (de foarrinner fan it Amerikaanske Kongres) oprjochte as in feriene legermacht om 'e Britten te befjochtsjen. De earste befelhawwer fan it leger wie generaal George Washington, dy't neitiid de earste presidint fan de Feriene Steaten wurde soe. Yn 't earstoan waard it Kontinintale Leger oanfierd troch ofsieren dy't earder yn it Britske Leger tsjinne hiene, en dy't harren ûnderfining dêrwei oerbrochten nei it nije leger. Meitiid soargen assistinsje fan Frânske kant, de beskikbere helpboarnen en de strategyen dy't mooglik en ûnmooglik makke waarden troch dy helpboarnen, foar in earste ûnderskie tusken it Kontinintale en it Britske Leger. In grutte ynfloed hie fierders generaal Friedrich Wilhelm von Steuben, dy't de Amerikanen Prusyske taktyk en organisaasje bybrocht.
Nei't de Feriene Steaten harren ûnôfhinklikheid wûn hiene en de Britten har dêr yn 1783 by dellein hiene, waard it Kontinintale Leger gau-gau ôftanke fanwegen it hearskjende republikeinske wantrouwen tsjin steande legers. Tenei moasten steatsmilysjes it iennichste leger fan 'e Feriene Steaten foarmje, mei as útsûnderings inkeld it 1e Amerikaanske Rezjimint, dat yn it Westen de frontier ferdigenje moast tsjin 'e Yndianen, en ien batterij artillery om it federale arsenaal te West Point te ferdigenjen. Fanwegen oanhâldende konflikten mei de Yndianen besefte men lykwols al rillegau dat der ferlet wie fan in grutter steand leger, it Geregelde Leger (Regular Army). Dat wie earst hiel lyts, mar nei de Amerikaanske nederlaach yn 'e Slach oan de Wabash waard it yn 1791 reorganisearre en fergrutte ûnder de namme fan it Legioen fan de Feriene Steaten. Yn 1796 waard it Legioen omneamd ta it Amerikaanske Leger.
De Amerikaanske Loftmacht komt fuort út it Amerikaanske Leger. De lêste foargonger fan 'e Amerikaanske Loftmacht waard foarme troch de Amerikaanske Legerloftstriidkrêften, dy't bestiene fan 1941 oant 1947.
Konflikten
Yn syn skiednis hat it Amerikaanske Leger oan mear as 50 oarloggen en oare konflikten dielnommen, wêrfan't it meastepart beflapt wurde kin ûnder de Amerikaansk-Yndiaanske oarloggen: