cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tom van Deel
Wurkpaad
Yn 1971 waard Van Deel beneamd ta dosint moderne Nederlânske letterkunde oan it Instituut voor Neerlandistiek fan de Universiteit fan Amsterdam. Hy ferfolde dy funksje oant 2006.
Weromkommen fan Jezus
Yn it kristendom
It weromkommen fan Jezus yn it kristendom wurdt sjoen as de bliuwende iepenbiering fan God oan de minske, dy't begûn mei it libben, de dea en de ferrizenis fan Jezus. Guon kristlike streamings ûnderskiede twa weromkomsten: de earste is it opnimmen fan de gemeente, dêr't Jezus op ierde weromkomt, by it lûd fan in aartsingel en it sketterjen fan trompetten, en helje de wiere kristenen op nei de himel ta, en de twadde is it stuit dêr't Jezus weromkomt en dêr't eltsenien him by sjen kin.
Neffens oare kristlike streamings komt Jezus by it opnimmen fan de gemeente wynliken net nei de ierede werom, want de leauwige kristenen kommen de Heare yn de loft temjitte (1 Tessalonikers 4:15-17). Der soe dan dus mar ien weromkomst wêze, dy fan dêr't Jezus te sjen is op de wolken (Iepenbiering 1:7). De manier fan weromkommen sil itselde wêze as op de manier dat er opnaam waard yn de himel (Hannelingen 1:11).
Tom van Deel
Persoanlik libben
Van Deel wie fan 1993 oant 2009 troud mei de dichteres Marjoleine de Vos.
Jihadi John
De slachtoffers fan de sel krigen te min iten, waarden foar harren eksekúsje mishannele en slein en ûndergyngen skyneksekúsjes, elektryske skokken en waterboarding. Fan it ûnthalzjen waarden fan guon slachtoffers fideo-opnamen makke en op sosjale media ferspraat. Neffens gizelers dy't troch it beteljen fan losjild frijlitten waarden, neamden de finzenen de fjouwer IS-ers "The Beatles" fanwegen harren Ingelske aksint. Fan alle bewakers wiene The Beatles it aldergemienst. De maskere boal op de fideo's ferneamden de finzenen nei John Lennon en hy krige de bynamme John. Om't it ynearsten foar de wrâld net dúdlik wie wa't efter dat masker skûl gyng, joech de Britske parse him de namme "Jihadi John".
Weromkommen fan Jezus
Yn it kristendom
Yn de Roomsk-katolike tsjerke, de Lutherske tsjerke en de herfoarme en grifformearde tsjerken wurdt leaud dat by it weromkommen it Keninkryk fan God fêstige wurdt, en net in ierdsk of polityk keninkryk, mar in himelsk keninkryk, dêr't himel en ierde ferienige wurde.
Neffens gyliastyske opfettings yn it kristendom komt Jezus oan de ein fan de skiednis werom op ierde en ferneatigje syn tsjinstanners. Hy sil dan alle macht fan de minsklike "keninkriken" en machten oernimme en sil dan it Tûzenjierrich Ryk stiftsje. Benammen Sândedeisadvintisten en Pinksterbewegings nimme dy opfetting tige serieus oan.
Jihadi John
De Britske ynljochtingstsjinst wist al yn 2014 hokker man efter de maskere boal fan IS skûl gyng. Om de gizelers fierder net yn gefaar te bringen bleau dat geheim oant yn febrewaris 2015 bekend makke waard dat syn echte namme Momammed Emwazi wie. Hy wie de soan fan in út Kûweit nei Grut-Brittanje migrearre hûshâlding, dy't him yn Londen nei wenjen set hie.
Weromkommen fan Jezus
Yn it kristendom
In soad kristenen tinke dat hja de gânse tiid taret wêze moatte op it weromkommen fan Jezus. Yn Mattéus 24:42-44 stiet: "Dêrom moatte jim reestean, want de Minskesoan komt op in stuit dat jim it net ferwachtsje".
Tom van Deel
Van Deel yn it Frysk
Ferskate gedichten fan Tom van Deel binne nei it Frysk ta oerbrocht troch klassyk oersetter Klaas Bruinsma, dy't benammen bekend is troch syn ferfrysking fan Homêros syn Ilias en Odyssee en in hiele rige Aldgrykske toanielstikken fan skriuwers as Sofokles, Aiskylos, Euripides en Aristofanes. De fertalings fan fersen fan Van Deel, Rutger Kopland, Hans Faverey en Gerrit Achterberg binne yn te sjen by Tresoar, al is út it lemma yn it digitaal argyf fan Tresoar net op te meitsjen oft se ea publesearre binne, of fan hokker jier oft se datearje (útsein de fermelding "20e eeuw").
Jihadi John
Momammed Emwazi kaam op 12 novimber 2015 yn Raqqa by in drone-oanfal om. Syn dea waard yn jannewaris 2016 troch Islamityske Steat befêstige. Alexanda Kotey en El Shafee Elsheikh binne yn harren flecht nei Turkije yn 2018 troch Koerden oppakt en oan de Amerikanen oerdroegen, dêr't hja foar it rjocht komme moasten. Aine Davis wie al earder yn Istanbûl oppakt en moast yn Turkije foar it rjocht komme, dat him foar it lidmaatskip fan in terroristyske organisaasje sân jier finzenskip oplei.
Weromkommen fan Jezus
Yn it kristendom
Neffens de Bibel sil Jezus weromkomme as it evangeelje oer gâns de wrâld ferspraat is en eltsenien de kâns krigen hat harren sels te bekearen. Dêrom binne der noch hieltyd sindelingen oan it wurk dy't besykje it evangeelje yn lannen te ferkundigjen dêr't it ferhaal fan Jezus noch net bekend is. Yn Mattéus 24:14 stiet: "Dit bliid boadskip fan it keninkryk sil oer de hiele wrâld ferkundige wurde as in tsjûgenis foar alle folken. En dan sil de ein der wêze." Fierder sille de twa tsjûgen it evangeelje fierder ferspriede yn it tiidrek fan it regear fan de Antykrist en de Grutte benearing.
Yn it Alde Testamint stiet ien fan de foartekens foar it weromkommen fan Jezus: it weromkommen fan it Joadske folk nei harren oarspronklik wengebiet. Ferskate kristenen leauwe dat it de hjoeddeistige steat Israel is, en dat de profesij yn 1948 mei it oprjochtsjen fan de steat Israel ferfolle waard. Hja ferwize dêrnei yn Ezechiël 37:21: "Dit hat God de Heare te sizzen: Ja, Ik helje de bern fan Israel tusken de folken wei, dêr't se hinne rekke binne, bring har rûnom wei byinoar en wer op har eigen grûn".
Jihadi John
Libben
Mohammed Emwazi waard op 17 augustus 1988 berne yn Al Jahra, Kûweit. De famylje emigrearre yn 1994 nei Grut-Brittanje en setten him yn Londen nei wenjen Yn 2006 besocht er de Universiteit fan Westminster, dy't yn it nijs der fan beskuldige waard in platform te jaan oan islamityske ekstremisten. Syn stúdzje Ynformatika en Business Management makke Emwazi ôf en dêrnei wurke er yn Kûweit as kompjûterprogrammeur. Tegearre mei in pear freonen reizge er nei Tanzania om sabeare op safary te gean. De manlju waarden oanholden op de lofthaven fan Dar es Salaam en foar in hoart fêstholden om't hja der fan fertocht waarden troch te reizgjen nei Somaalje om harren dêr oan te sluten by de terroristyske organisaasje Al-Shabaab. Emwazi reizge letter werom nei Ingelân en makke fan dêr wei ferskillende reizen nei Kûweit. Yn 2013 besocht er wer nei Kûweit ôf te reizgjen en om't nimmen mear wat hearde joegen syn âlders him doe as fermist op. Fjouwer moanne letter fertelden syn âlden dat harren soan him oansletten hie by Islamityske Steat yn Syrje. Neffens de autoriteiten fan Kûweit soe syn mem har soan fuort weromkend hawwe by it ferskinen fan de earste ûnthalzingfideo fan IS yn augustus 2014. Emwazi bea syn famylje ekskúzes oan foar de skande dy't hy oer syn famylje brocht. Foar it eksekutearjen fan syn finzenen hat er gjin ekskúzes oanbean.
Weromkommen fan Jezus
Yn it kristendom
Jezus sil neffens de Iepenbiering fan Jehannes weromkomme op de wolken en eltsenien sil him dan sjen kinne.
Jihadi John
Nammen slachtoffers
Jihadi John stiet bekend as boal fan de folgjende slachtoffers:
Weromkommen fan Jezus
Nei it weromkommen
Nei't Jezus op ierde weromkaam is, sil er mei syn leger fan de kristenen, dy't by it opnimmen fan de gemeente opnaam binne, de striid oangean mei de Antykrist en syn leger op Armageddon, in berchtme by Megiddo. Neffens de Iepenbiering fan Jehannes 17:14 sil Jezus dy striid winne: "Dy sille it Laam be-oarlogje en it Laam sil harren oerwinne, om't Er Kening oer alle keningen en Hear oer alle hearen is, en dy't Him trou bliuwe, sille mei Him oerwinne".
Dêrnei sil Satan tûzen jier lang opsletten wurde. Iepenbiering 20:1-3 seit: "Doe seach ik in ingel út 'e himel delkommen, hy hie de kaai fan 'e ôfgrûn en in grut keatling yn 'e hân. Hy griep de draak, de âlde slange, dat is de duvel, de satan en sloech him yn 'e boeiens foar tûzen jier. Hy keilde him yn 'e ôfgrûn en skoattele dy ôf en fersegele dy boppe him, dat er de folken net mear op 'e doele bringe soe, ear't de tûzen jier om wienen, dêrnei moat er noch foar in koart skoft loslitten wurde".
Dat is it begjin fan it Tûzenjierrich Ryk. Satan sil dan mei in grutte keatling fêstbûn wurde en yn in djippe ôfgrûn smiten wurde. Dêrnei sil it folgjende barre: "Mar as dy tûzen jier om binne, sil de satan út syn finzenis loslitten wurde; dan sil er der op út gean om de folken yn 'e fjouwer hoeken fan 'e ierde, Gog en Magog, op 'e doele te bringen, om harren dy't sa machtich binne as it sân fan 'e see byinoar te bringen ta de oarloch. Doe kamen se opsetten oer de hiele ierde hinne en besingelen it legerkamp fan 'e hilligen en de beminde stêd; mar der kaam fjoer út 'e himel del en dat fertarde harren. En de duvel dy't harren op 'e doele brocht hie, waard yn 'e poel smiten, dêr't ek it bist en de falske profeet yn sitte; dêr sille se by nacht en by dei pinige wurde yn alle ivichheid". (Iepenbiering 20:7-20)
Foar de minsken dy't yn Jezus leauwe, sil der in ûnbidich moaie tiid komme dy't te ferlykjen is mei de himel op ierde. Dat stiet yn Jesaja 11:9: "Se sille gjin kwea dwaan en neat ferniele op myn hillige berch, want de ierde rekket fol mei de kennis fan de Heare, sa't de see fol sit mei wetter". Fierder sille wylde bisten gjin minsken mear oanfalle en sille bisten dy't earst inoar opieten, no yn frede meiïnoar libje.
Yn de islaam
Yn de islaam wurdt Jezus (of Isa; Arabysk: عيسى‎ ʿĪsā) sjoen as in boadskipper en Masih (messias) fan God en waard stjoerd om de Israeliten in nij evangeelje te ferkundigjen. It leauwen yn Jezus, en alle oare boadskippers fan God, is ferplichte yn de islaam om in moslim wêze te kinnen. Moslims beskôgje Jezus lykwols net as de Soan fan God, om't hja leauwe dat der net ien oan God gelyk is, mar as in profeet. Yn de koraan stiet dat Jezus berne waard út de faam Marije en moslims leauwe ek dat Jezus de wûnders, dy't beskreaun steane yn de fjouwer evangeeljes, die mei tastimming fan God. Se leauwe lykwols net dat er krusige waard, mar wol dat er yn 'e himel opnaam waard.
Yn de koraan stiet dat it weromkommen fan Jezus in teken fan de Dei fan it Oardiel is. Der binne ek guon hadiths dy't it weromkommen fan Jezus foarsizze. It stuit sil net bekend wêze oant er as in earlike hearsker oer de minsken hearsket en hy sil dan alle krusen (it symboal fan de kristenen) ferneatigje en de dzjizja opheffe.
Neffens islamityske tradysje sil Jezus weromkomme yn de tiid fan oarloggen dy't troch de Mahdi, bekend yn de islaam as de ferlosser, fochten waarden tsjin de Dajjal (de falske messias of de Antykrist) en syn folgelingen. Jezus sil op it plak fan in wite arkade beëasten Damaskus delkomme en sil de Mahdi helpe yn de oarloch tsjin de Dajjal. Jezus sil de Dajjal ferslaan en alle Minsken fan it Boek (ahl al-kitab, dy't nei Joaden en kristenen ferwiist) sille yn him leauwe. Der sil dus dan ien mienskip, dy fan de islaam, wêze.
Nei de dea fan de Mahdi sil Jezus de rôl fan lieder oernimme en brekt der in tiid fan frede en rjochtfeardigens oan. Islamityske geskriften neame ek it ferskinen fan Ya'juj en Ma'juj (ek bekend as Gog en Magog). Alde stammen sille harren ferspriede en sille steurings op de wrâld feroarsaakje. God, dy't Jezus syn beaen anderet, sil wjirmen los litte dy't harren yn de nekken bite sille om harren te deadzjen. Jezus sil dan fjirtich jier op de wrâld wêze en sil dêrnei ferstjerre. Moslims sille dan de Salat al-Janazah (begraffenisgebed) foar him dwaan en sille him yn de stêd Medina yn it lege grêf njonken dy fan Mohammed begrave.
Yn it bahaïsme
Neffens it bahaïsme leit it weromkommen fan Jezus op it grûnwurk op it ûntwerp fan in stadich proses dat gearfalt mei de foarútgong fan de minsklike beskaving fan it begjin fan de minskheid ôf. De stifters fan de grutste wrâldreligyen fertsjintwurdigje elts in part fan it weromkommen fan it wurd en de geast fan God as in nij en bysûnder personifikaasje dy't troch God stjoerd wurdt en dy't nije evangeeljes, wetten en iepenbierings ferkundigje, sa't alle grutte religyen in part fan de progressive iepenbiering binne. Elts weromkommen wurdt sjoen as in foarútgong fan eardere tiden. It weromkommen fan Jezus wurdt sjoen as in fuortsetting fan de wil fan God, dy't as ien trochgeand leauwe mei ferskiljende nammen sjoen wurdt.
Bahá'u'lláh, de stifter fan it bahaïsme, ferkundige dat er de manifestaasje fan de weromkearende Jezus wie.
Folgelingen fan it bahaïsme leauwe dat de profesyen fan it weromkommen fan Jezus, njonken de profesyen fan de oare religyen, ferfolle waarden troch de Báb yn 1844, en dêrnei troch de foarfallen yn de dagen fan Bahá'u'lláh. Hja leauwe dat it ferfollen fan de kristlike profesyen troch Baha'u'llah te ferlykjen is mei it ferfollen fan de Joadske profesyen troch Jezus. Bahaïsten leauwe dat it weromkommen fan Jezus mei in nije namme Jezus syn bedoeling wie as in weromkomst yn geastlike sin, allyk, neffens de útlis fan Jezus yn de evangeeljes, dat it weromkommen fan Elía as Jehannes de Doper in weromkomst yn geastlike sin wie.
Yn it Joadendom
Neffens it Joadendom is Jezus ien fan de falske messiassen, om't er net alle Messiaanske profesyen ferfolle hawwe soe, sa as ûnder oaren:
It kristlike idee dat dy profesyen ferfolle wurde soene by it weromkommen fan Jezus wurdt neffens it Joadendom as opdiene antwurden beskôge, om't de Joadske bibel gjin weromkommen neamt. En ek is der de fraach wêrom't God syn doelen de earste kear net berikke kinne soe. Men is fan betinken dat it idee fan it weromkommen ûntstien is om't hja teloarsteld wiene, want doe't Jezus ferstoar, moast der in ferklearring foar komme.
Merlyn (tydskrift)
Troch Merlyn hat de technyk fan close reading yn Nederlân yngong fûn. It blêd reagearre dêrmei op de yn de jierren fyftich oerhearskjende foarm fan literêre krityk, wêryn 't neffens de Merlyn-redakteuren in soad omtinken wie foar filosofy, psychology en moraal, wylst krekt de tekst sels ferûnachtseame waard. Dêrmei liet Merlyn de "vorm of vent" - diskusje fan de jierren tritich yn in tal opsichten op 'e nij libje. Close reading analysearret en ynterpretearret literatuer allinnich mar oan de hân fan de tekst en de struktuer dêrfan, en lit bûtenliterêre faktoaren bûten beskôging.
De wize fan literatuerbeskôging fan Merlyn hat grutte ynfloed hân op de literêre krityk en literatuerwittenskip yn Nederlân. Dizze ynfloed is sûnt mids tachtiger jierren tanende.
Brimley (Michigan)
Brimley is in gemeentefrij doarp (unincorporated community) yn it noarden fan 'e Amerikaanske steat Michigan. It leit oan 'e noardkust fan it eastlike part fan it skiereilân Opper-Michigan, en makket bestjoerlik diel út fan 'e county Chippewa en dêrbinnen fan it plattelânsdistrikt Superior Township. It doarp leit op it plak dêr't de rivier de Waiska útmûnet yn 'e Wytfiskbaai, dy't ûnderdiel útmakket fan 'e Boppemar, ien fan 'e Grutte Marren.
Troch de autodyk M-221 wurdt Brimley ferbûn mei de autosneldyk M-28, dy't 5 km nei it suden ta rint. De postkoade fan Brimley is 49715. It doarp moat minder as 1.300 ynwenners hawwe, mei't dat neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2010 it totale ynwennertal fan Superior Township wie, dat ek it doarp Raco omfiemet.
Brimley waard yn 1887 stifte, doe't de omkriten fan it hjoeddeistige doarp troch de blanke Amerikanen kolonisearre waarden. Yn 't earstoan hiet it, krekt as it distrikt dêr't it yn lei, Superior. Yn 1896 krige it lykwols in oare namme om betizing foar te kommen mei in plak yn Minnesota mei deselde namme, dat oan itselde spoar lei. Brimley kaam oan syn nije namme troch ferneamd te wurden nei in pleatslike postrinner.
Yn Brimley is it haadkertier fêstige fan 'e Bay Mills Yndianemienskip fan de Sault Ste. Marie Troep fan Tsjippewa, in federaal erkende Odjibwe-stamme. It doarp falt ûnder in belestingoerienkomst tusken de stamme en de steat Michigan. It Bay Mills Yndianereservaat leit justjes noardwestlik fan Brimley. Yn it doarp is fierders it Bay Mills Mienskipskolleezje fêstige, in eigen ynstelling foar leger en middelber ûnderwiis fan 'e Bay Mills Yndianemienskip, en teffens it Bay Mills Resort and Casino, it eigen hotel en kasino fan 'e stamme.
BRIT Award
De BRIT Awards binne in groep Britske prizen dy't elts jier útrikt wurde foar de bêste Britske en ynternasjonale prestaasjes op it mêd fan 'e popmuzyk fan it foargeande jier. De namme wie oarspronklik bedoeld as ôfkoarting foar British, Britain of Britannia, mar waard letter ta in backronym fan British Record Industry Trusts Show. De prizen waarden foar it earst útrikt yn 1977, as ûnderdiel fan it Sulveren Regearjubileum fan keninginne Elizabeth II, en yn 1982 waard der in jierliks barren fan makke, dat organisearre waard troch de British Phonographic Industry, de organisaasje fan 'e Britske muzykyndustry. De BRIT Awards binne de wichtichste Britske prizen op it mêd fan 'e popmuzyk, ferlykber mei de Grammy Awards yn 'e Feriene Steaten.
Francesco Petrarca
Francesco Petrarca (Italjaanske útspr.: [fran'tʃesko pe'trarka], likernôch: "fran- tsjes -ko pee- trar -ka"; Arezzo, 20 july 1304 – Arquà, 19 july 1374) wie in Italjaansk dichter, filosoof en wittenskipper út 'e Iere Renêssânse. Hy wie ien fan 'e ierste humanisten en wurdt faak beskôge as de grûnlizzer fan 'e Renêssânse, dy't begûn wêze soe mei syn werûntdekking fan in samling brieven fan 'e Romeinske senator Markus Tullius Sisero yn 1345. Yn syn eigen tiid stie Petrarca benammen bekend om syn gedichten, dy't er net inkeld yn it Latyn skreau, sa't doedestiden gebrûklik wie, mar ek yn it Italjaansk. Yn 'e sechstjinde iuw soe Pietro Bembo de moderne Italjaanske standerttaal foarmjaan op basis fan 'e geskriften fan Petrarca en Boccaccio, en, yn mindere mjitte, dy fan Dante Alighieri. Petrarca syn sonnetten ûntjoegen har ta in model foar lyryske poëzij, dat yn 'e Renêssânse oeral yn Jeropa neibeard waard. Tsjintwurdich stiet Petrarca behalven om syn gedichten ek fral bekend om syn brieven, wêrfan't de meast ferneamde Beklimming fan de Mont Ventoux hjit.
Jonkheid en oplieding
Petrarca waard yn 1304 berne yn 'e stêd Arezzo (yn it hjoeddeiske Toskane), dy't doedestiden diel útmakke fan 'e Florentynske Republyk. Hy wie de soan fan 'e pleatslike notabele Ser Pretracco en dy syn frou Eletta Canigiani. Syn wiere namme wie Francesco Petracco, mar de efternamme waard letter latinisearre ta Petrarca. De grutte skriuwer Dante Alighieri, auteur fan La Divina Commedia, wie in freon fan Petrarca syn heit, en sadwaande ek in bekende fan Petrarca sels.
Petrarca brocht syn iere jonkheid troch yn it doarp Incisa in Val d'Arno, net fier fan Florâns, dêr't syn jongere broer Gherardo yn 1307 te wrâld kaam. Omtrint 1310 ferfear de húshâlding Petracco nei Avignon, yn súdlik Frankryk, dêr't paus Klemins V yn 1309 de haadstêd fan 'e Pauslike Steat hinne ferpleatste. Mei't de Petracco's oanhingers fan Klemens wiene, folge it gesin him dêrhinne. Sadwaande groeide Petrarca op yn Avignon en it dêr deunby leine Carpentras.
Under twang fan syn heit, dy't sels notaris wie, studearre Petrarca rjochten oan 'e Universiteit fan Montpelier, fan 1316 oant 1320, en dêrnei oan 'e Universiteit fan Bologna, fan 1320 oant 1323. Hy waard yn dy tiid beselskippe troch Guido Sette, mei wa't er syn hiele libben lang befreone bliuwe soe. Petraca, dy't gjin belangstelling foar de wet hie mar nammenste mear foar skriuwen en Latynske literatuer, beskôge de sân jier fan syn stúdzje as fergriemde tiid. Letter soed er boppedat úthâlde dat him nei it ferstjerren fan syn âlden troch manipulaasje fan 'e wet troch syn fâden in beërf oan ûnreplik goed yn Florâns ûntfytmanne wie. Dêrtroch boaze syn ôfkear fan it rjocht noch sterker oan.
Iere jierren
Nei it ferstjerren fan harren âlden fêstigen Petrarca en syn broer Gherardo harren yn 1326 wer yn Avignon. Petrarca wurke dêr as klerk foar ferskate wurkjouwers. Dat libben joech him in oansjenlike mjitte frije tiid dy't er wije koe oan skriuwen. Mei syn earste grutte wurk, Africa, in epysk gedicht yn it Latyn oer de grutte Romeinske generaal Skipio Afrikanus, waard Petrarca daliks ferneamd. Op 8 april 1341 waard er foar it Romeinske Kapitoal as twadde hofdichter sûnt de Aldheid mei de lauwerkrâns kroane troch de Romeinske senators Giordano Orsini en Orso dell'Anguillara.
Petrarca skreau withoefolle brieven, en korrespondearre mei in ferskaat oan promininte persoanen, ûnder wa Giovanni Boccaccio, Dante Alighieri en syn bychtheit Dionigi di Borgo San Sepolcro. Hy doarme troch hiel Jeropa en wurdt wol 'de earste toerist' neamd, om't er gauris om gjin oare reden reizge as om't er der nocht oan hie. Rekreaasje wie ek wêrom't er op 26 april 1336 mei syn broer en twa tsjinstfeinten nei de top fan 'e berch de Mont Ventoux klom, yn 'e Provâns, dy't in hichte hat fan 1.912 m. Oer dat barren skreau Petrarca in tige bekend brief oan Dionigi di Borgo San Sepolcro, dat bekend stiet as Beklimming fan de Mont Ventoux. Dêryn seid er dat er ta de beklimming ynspirearre wie troch de beklimming yn 'e Aldheid fan 'e Haemo troch Filippus V fan Masedoanje.
Under yn reizen samle Petrarca oanhâldend âlde Latynske manuskripten dy't oan it ferkrommeljen wiene, en hy wie ien fan 'e driuwende krêften efter de werûntdekking fan 'e kennis fan skriuwers út it âlde Rome en Grikelân. Sa fitere er Leontius Pilatus oan by dy syn oersetting fan in manuskript fan Homearus, dat dyselde kocht hie fan Bocaccio, hoewol't Petrarca tige kritysk wie oer it resultaat. Sels hied er ek in manuskript fan Homearus yn besit, mar dat fertroude er Leontius net ta, ek al koed er der sels neat mei. Hy wie nammentlik it Gryksk net machtich, en sa kaam er by de bekende útspraak dat Homearus stom foar him wie, en hysels dôf foar Homearus.
Yn 1345 ûntdiek Petrarca eigenhandich in samling brieven fan 'e Romeinske senator Markus Tullius Sisero yn 'e Biblioteca Capitolare fan 'e katedraal fan Verona, wêrfan't it bestean foartiid folslein ûnbekend wie. De ûntdekking fan dy samling, mei de namme Epistulae ad Atticum, wurdt wol oanwiisd as de ein fan 'e Midsiuwen en it begjin fan 'e Renêssânse, hoewol't dy grins yn 'e regel letter pleatst wurdt, omtrint 1450 of sels pas om 1500 hinne.
Lettere jierren en ferstjerren
De lettere jierren fan syn libben wie Petrarca oanhâldend op reis troch noardlik Itaalje as wittenskipper en diplomaat foar de Roomsk-Katolike Tsjerke. Hoewol't er gjin preester of mûnts wie, koed er fanwegen syn wurkpaad yn 'e Tsjerke likegoed net trouwe. Nettsjinsteande dat hold er him net oan it selibaat en krige er nei alle gedachten twa bern by in frou of froulju dy't fierders ûnbekend bleaun is of binne. In soan, Giovanni, kaam te wrâld yn 1337, en in dochter, Francesca, waard berne yn 1343. Allebeide waarden letter troch Petrarca erkend en wettige.
Giovanni stoar yn 1361 oan 'e pest, itselde jiers dat Petrarca yn Monselice, by Padua, beneamd waard ta kanunnik. Francesca troude mei in Francescuolo da Brossano (dy't nei Petrarca syn ferstjerren syn eksekuteur-testamintêr wêze soe). Yn 1362, koart nei de berte fan in dochter dy't Eletta neamd waard, nei Petrarca syn mem, joegen Francesca en Francescuolo harren by Petrarca yn Feneesje om 'e pest te ûntflechtsjen dy't doe yn oare dielen fan Itaalje hearske. In twadde pakesizzer, de nei Petrarca sels ferneamde Francesco, waard berne yn 1366, mar ferstoar foar syn twadde jierdei.
Francesca en har húshâlding libben oant en mei 1367 yn Petrarca syn wente yn Feneesje, it Palazzo Molina, dat se yn dy tiid gauris foar harrensels hiene fanwegen syn oanhâldende reizgjen. Wierskynlik yn 1368 ferfearen Petrarca, syn dochter en har gesin nei it doarpke Arquà (dat letter de namme 'Arquà Petrarca' oannaam), yn 'e Euganyske Heuvels by Padua, dat doe in selsstannige stêdsteat wie. Dêr brocht Petrarca syn restearjende jierren troch yn religieuze kontemplaasje. Hy kaam dêr te ferstjerren op 19 july 1374, in dei foàr syn santichste jierdei. Syn wente yn Arquà is no in museum dat oan syn libben en wurken wijd is. Syn ferneamde bibleteek is dêr lykwols net te sjen, want dy waard nei syn dea yn beslach nommen troch it regear fan Padua, en de manuskripten binne sûnt fersille rekke oer hiel Jeropa.
Yn novimber 2003 waard it grêf fan Petrarca iepene foar wittenskiplik ûndersyk fan syn stoflik omskot, troch wittenskippers fan 'e Universiteit fan Padua. Dat wie earder ek alris bard, yn 1873, troch perfester Giovanni Canestrini, ek fan 'e Universiteit fan Padua. Doe't it grêf yn 2003 iepene waard, trof men de plasse fan it skelet yn gruzeleminten oan, en DNA-undersyk wiisde út dat dy plasse net Petrarca sines wie. Men giet derfan út dat de wiere plasse fan Petrarca yn 1873 ûntfrjemde wêze moat. De rest fan it biente yn it grêf wie nei alle gedachten wol fan Petrarca, mei't der bewiis fûn waard foar beskate ferwûnings (lykas dy oprûn troch de skop fan in ezel doe't er 42 jier wie), dy't bekend binne út Petrarca syn brieven.
Wurken
Petrarca is it bekendst wurden fan syn Italjaansktalige poëzij, yn 't bysûnder Il Canzoniere ("De Sangen") en Il Trionfi ("De Triomfen"). Hy wie lykwols ek in entûsjast latinist, en skreau it meastepart fan syn wurk yn it Latyn. Ta syn oeuvre yn dy taal hearre filosofyske en oare wittenskiplike geskriften, yntrospektive essays, brieven en gedichten. Bekendheid hawwe: Petrarca publisearre yn it Latyn ek smaadreden tsjin dokters, rivalisearjende wittenskippers en tsjin de Frânsen as etnyske groep. Fierders sette er in sântal psalmen oer, in samling dy't bekend kommen is te stean as de Boetepsalmen. It is hast net te dwaan om jiertallen ta te wizen oan syn publikaasjes, om't er syn hiele libben trochgie mei feroarings en ferbetterings oan te bringen yn earder wurk.
Fan syn withoefolle brieven publisearre Petrarca sels ek in grut tal, wêrûnder guon dy't er skreau oan lang lyn ferstoarne persoanen as Sisero, Firgilius en Seneka de Jongere. Dy brieven brocht er gear yn twa wichtige rigen boeken, mei as titels de Epistolae Familiares ("Brieven oer Famyljekwestjes") en de Seniles ("Brieven fan 'e Alderdom"). Hy stelde syn brieven op nei foarbyld fan 'e brieven fan Sisero, en publisearre se sûnder nammen, om 'e oanskreaune persoanen, dy't faak syn famyljeleden of freonen wiene, te beskermjen. Syn Brief oan it Neigeslacht, it lêste brief fan 'e Seniles, is feitliks in beheinde autobiografy en in gearfetting fan Petrarca syn filosofy. Dat brief moat er skreaun hawwe yn 1371 of 1372, in jier as twa, trije foar syn dea.
Filosofy
Petrarca wurdt tradisjoneel wol sjoen as de grûnlizzer fan it humanisme, en wurdt ek wol beskôge as 'de heit fan 'e Renêssânse'. Yn syn boek Secretum Meum wiist er derop dat sekuliere prestaasjes yn it libben net needsaaklikerwize in autentike relaasje mei God tsjinkeare. Ynstee riddenearret er dat God de minske syn grutte yntellektuële en kreätive potinsjeel jûn hat om hielendal brûkt te wurden. Dêrmei ynspirearre er de humanistyske filosofy dy't neitiid liede soe ta de yntellektuële bloei fan 'e Renêssânse.
Albert White Hat
Albert White Hat (Yndiaanske namme: Watáŋ Tokahe, "De-Earste-Dy't-Oanfalt"; by St. Francis (Súd-Dakota), 18 novimber 1938 – Rosebud (Súd-Dakota), 13 juny 2013), wie in Amerikaansk ûnderwizer, publisist, oersetter en taalaktivist fan Yndiaansk etnysk komôf. Hy sette him tige by tige yn foar it behâld fan 'e bedrige Lakota-taal en de kultuer fan syn folk. Dêrta stalde er û.m. in eigen stavering en lesmetoade gear. Teffens wurke er mei oan ferskate Hollywood-films (wêrûnder it mannichfâld bekroande Dances with Wolves) troch Ingelsktalige teksten foar akteurs oer te setten yn it Lakota.
Libben
Albert White Hat waard yn 1938 berne yn in tradisjonele Brulee-Lakota-famylje, yn 'e omkriten fan St. Francis, yn it Rosebud Yndianereservaat fan 'e steat Súd-Dakota. Syn pake wie it opperhaad Holle Hoarn Bear. As bern spriek White Hat inkeld Lakota, oant er nei de legere skoalle yn Spring Creek gie. In protte fan syn leeftydgenoaten waarden troch har âldelju al mei fiif jier nei in ynternaat foar Yndiaanske bern ta stjoerd, om in Westerske oplieding te krijen, mar White Hat kaam dêr pas doe't er sechstjin jier wie.
Sadwaande groeide er op mei in protte âldere minsken om him hinne, dy't him de âlde folksferhalen fan syn stamme fertelden. Sels seid er letter: "[...] dy ferhalen sieten yn my. En ik kaam yn it ynternaatskoallestelsel, en dêr makken se dy ferhalen dea. Doe't ik fan skoalle kaam, skamme ik my dea foar wa't ik wie, foar wat ik wie." Nei't er syn diploma helle hie oan 'e Jezuïtyske Missyskoalle fan St. Francis, ûnderhold White Hat himsels jierrenlang mei alderhanne los wurk. Pas ûnder de Yndiaanske kulturele renêssânse, yn 'e twadde helte fan 'e sechtiger jierren, besefte er dat syn skamtegefoelens him opkrongen wiene troch de blanke kultuer. Doe liet er syn hier wer lang groeie, begûn er syn eigen taal wer te sprekken, en kearde er werom nei de lânseigen religieuze praktiken fan syn folk.
Hoewol't syn doel wie om 'e taal oan it eigen folk troch te jaan en op dy wize yn libben te hâlden, joech White Hat ek geregeldwei kursussen oan net-Yndianen. Yn 1982 waard er foarsitter fan it Komitee foar it Behâld fan de Lakota-Taal. Yn 1999 stalde er út syn jierrenlange oantekenings it boek Reading and Writing the Lakota Language gear. Yn 'e dokumintêre Lakota Documentaries, fan Don Moccasin, komt White Hat ek op 'e tekst oer it fuortbestean fan syn taal, yn it Lakota, mei Ingelske ûndertiteling.
White Hat wie ek tige aktyf yn it spirituële libben fan syn folk. Cyril Scott, presidint fan 'e Rosebud Sû Stamme, neamde him "in grut ûnderwizer" en "in spiritueel lieder". White Hat hold rûnom lêzings oer it lânseigen leauwe fan syn folk, en waard sadwaande faak útnûge op powwows. Yn 2008 wied er ien fan 'e sprekkers op 'e Planning for Seven Generations-konferinsje, yn Boulder, yn 'e steat Kolorado. Ek publisearre er yn 1983 it wurk Lakota Ceremonial Songs, wêryn't er de religieuze sangen fan syn folk fêstlei.
Albert White Hat waard ferskate kearen ûnderskaat foar syn krewearjen. Sa krige er yn 1995 de Outstanding Indian Educator Award foar syn aktiviteiten op ûnderwiiskundich med, en waard er yn 2001 útroppen ta Yndiaanske âldste fan it jier troch de Nasjonale Yndiaanske Underwiis Feriening (NIEA). Yn 2007 waard him de Living Indian Treasure Award takend. White Hat stoar yn 2013 yn Rosebud, yn 'e âlderdom fan 74 jier.
Omaha-Ponka
It Omaha-Ponka is in lytse taalkloft dy't diel útmakket fan 'e Sûaanske talen, in grutte taalfamylje dêr't in protte lânseigen Yndiaanske talen út Noard-Amearika ta hearre. It Omaha-Ponka heart ta de Degihaanske groep fan 'e Westsûaanske talen, en is nau besibbe oan it Kansa-Osadzje en oan it Kwapou.
Ta dit taalgroepke hearre twa talen, it Omaha (Omaha) en it Ponka (Ponca), dy't sa nau oaninoar besibbe en sa goed ûnderling fersteanber binne dat se troch de measte taalkundigen as dialekten beskôge wurde en it Omaha-Ponka net as in taalgroep, mar as in taal. De Omaha- en Ponka-Yndianen sjogge dat lykwols oars, en beskôgje harren eigen respektivelike spraken wol deeglik as selsstannige talen.
It Ponka is útstoarn, en it Omaha hie yn 2007 noch mar 25 memmetaalsprekkers en 35 twadde-taalsprekkers. Der wurdt krewearre om 'e beide talen wer nij libben yn te blazen.
Creed (film)
Creed is in Amerikaanske sportdramafilm út 2015 ûnder rezjy fan Ryan Coogler, mei yn 'e haadrollen Michael B. Jordan en Sylvester Stallone. De titel is de efternamme fan 'e haadpersoan. De film is sawol in ferfolch op as in spin-off fan 'e Rocky-searje. It ferhaal giet oer de jonge bokser Adonis Johnson, de oerwûne soan fan boksleginde Apollo Creed, dy't oankloppet by Rocky Balboa, de âlde rivaal en freon fan syn heit, om him te trainen. Creed waard troch de filmkritisy rûnom mei lof ûntfongen en woeks yn 'e bioskopen út ta in grut kommersjeel súkses. Stallone waard foar syn rol nominearre foar in Oscar yn 'e kategory bêste byrol fan in akteur, en wûn de Golden Globe yn dyseldichste kategory. In ferfolchfilm, Creed II, kaam út yn 2018.
Plot
Adonis Johnson, ropnamme Donnie, is de oerwûne soan fan boksleginde Apollo Creed. Syn heit kaam noch foar syn berte om by de bokswedstryd tsjin Ivan Drago. Syn mem ferstoar doe't er noch mar in beuker wie, en syn iere jonkheid brocht er sadwaande as wees troch yn gesinsferfangende tehuzen, pleechgesinnen en tuchthuzen. Dêr kaam in ein oan doe't Creed syn widdo Mary Anne him oannaam. Neitiid libbe er yn wielde, en as folwoeksene hat er in goeie baan yn 'e finansjele sektor yn Los Angeles. Mar it bloed krûpt dêr't it net gean kin, en Donnie dreamt fan in karriêre as bokser.
Op in stuit beslút er te besykjen en ferwêzentlikje dy dream. Hy nimt er ûntslach en freget Tony "Little Duke" Evers, de soan fan Tony "Duke" Evers, de trainer fan Apollo Creed, om him te trainen. Dy stegeret him lykwols ôf, om't er fan tinken is dat Donnie syn libben yn rykdom him weak makke hat. As Donnie oan syn pleechmem fertelt wat er dien hat en wat er fan doel is, kantet dy har fûleinich tsjin syn plannen oan. Se is har man ferlern yn 'e ring, en se wol net op deselde manear ek noch har soan ferlieze. As Donnie trochset, seit se dat er har net mear hoecht te skiljen.
Donnie reizget nei Philadelphia ta, dêr't er kontakt siket mei syn heite âlde rivaal en freon, de rêstend bokskampioen Rocky Balboa. Dat is in widner dy't in restaurant eksploitearret, en hy fielt der neat foar om him wer yn 'e bokswrâld te bejaan. Donnie hâldt lykwols oan as kâld wetter, en úteinlik jout Rocky stikje by bytsje ta. Underwilens rekket Donnie fereale op syn ûnderbuorfrou Bianca, in kreaze sjongster en lietsjeskriuwster mei in progressive earoandwaning dy't har úteinlik dôf meitsje sil. Uteinlik jout Rocky belies en lit er Donnie by him ynlûke sadat er de jonge dei en nacht begeliede kin; hy jout him de keamer fan syn sweager Paulie silger.
Donnie makket gebrûk fan 'e efternamme Johnson, de namme fan syn mem, om't er it yn 'e bokswrâld meitsje wol sûnder de reputaasje fan syn biologyske heit as opstapke te brûken. As er lykwols yn syn earste bokswedstryd mei Rocky as trainer Leo Sporino ferslacht, in gâns ûnthjittende pleatslike bokser, docht dy syn trainer en heit Pete Sporino yn Los Angeles neifraach nei him. Sa komt oan it ljocht dat Donnie de soan fan Apollo Creed is, en hoewol't Rocky Sporino freget om dat stil te hâlden, stiet it al rillegau yn koweletters op 'e omslach fan alle sportblêden.
Neitiid wurdt Rocky opskille troch Tommy Holiday, de trainer fan 'e Ingelske bokser Ricky Conlan. Dy Conlan is de wrâldkampioen boksen yn 'e lichte swiergewichtklasse. Om't er feroardiele is ta it útsitten fan in finzenisstraf moat er him mei koarten twongen út it boksen weromlûke, mar der is tiid foar noch ien wedstryd. Mei de tsjinstanner dy't dêrfoar útsocht wie, wurdt it lykwols neat mear, om't Conlan him by in mienskiplike parsekonferinsje in brutsen kaak slein hat. Holliday biedt no Donnie de kâns oan om it op te nimmen tsjin Conlan, op betingst dat er syn namme feroaret fan Johnson yn Creed. Donnie fielt dêr neat foar, mar nei't Bianca op him ynpraten hat, bynt er yn.
Wylst er Donnie traint foar de wedstryd tsjin Conlan, falt Rocky der op in stuit samar hinne. As er him yn it sikehûs ûndersykje lit, komt oan it ljocht dat er oanhelle is mei non-hodgkinlymfoom, in foarm fan kanker. Syn dokter wol dat er gemoterapy ûndergiet, mar dêr wol Rocky neat fan witte. Syn frou Adrian silger hie ek kanker en hoewol't se gemoterapy naam, joech it har neat en kaam se dochs te ferstjerren. Rocky is iensum en fynt dat er alles berikt hat dat er berikke woe, dat it is him wol bêst om te stjerren. Donnie is poerrazen oer dy hâlding. Hy wegeret him fierders noch troch Rocky traine te litten en siket boppedat rûzje mei Bianca, dy't neitiid harren relaasje beëiniget. As er wat ôfkuolle is, slút Donnie mei Rocky in oerienkomst: hy sil wer by Rocky yn training gean foar de kommende wedstryd, mar yn ruil dêrfoar moat Rocky tsjin 'e kanker fjochtsje en gemoterapy folgje. Rocky jout ta en fan dy tiid ôf fynt de training foar in grut part plak yn it sikehûs.
De wedstryd tsjin Ricky Conlan wurdt holden yn it Ingelske Liverpool. De jûns foar de wedstryd komt Bianca dêr opdaagjen, dy't troch Rocky bepraat is om Donnie noch in kâns te jaan. Letter ûntfangt Donnie in pakje fan syn pleechmem Mary Anne, dêr't in boksbroek yn 'e kleuren fan 'e Amerikaanske flagge yn blykt te sitten, krekt as de boksbroek dy't Apollo Creed droech. Foarôfgeande oan 'e wedstryd ferwachtet nimmen dat Donnie Creed, dy't dúdlik inkeld om syn namme as tsjinstanner keazen is, in kâns hat om fan Conlan te winnen.
Yn de ring docht lykwols bliken dat Donnie ûnder training fan Rocky hiel wat byleard hat. Nei in drege earste omgong komt er werom om it Conlan dreech te meitsjen, en úteinlik slacht er Conlan sels tsjin it kanvas, de earste kear yn syn karriêre dat dat Conlan oerkommen is. Mar hy bliuwt net lizzen, en oan 'e ein fan it gefjocht wurdt de oerwinning troch in net unanime sjuerybeslissing oan Conlan jûn. Donnie hat lykwols freon en fijân ferrast, en Conlan seit foar de mikrofoan dat Donnie de takomst fan it licht-swiergewichtboksen is. De film einiget as Donnie Rocky helpt om 'e treppens te beklimmen fan it Philadelphia Museum of Art, dêr't de âlde bokser krapoan fjirtich jier lyn de training foar syn earste wedstryd tsjin Apollo Creed begûn.
Produksje
Creed waard regissearre troch Ryan Coogler nei in senario fan himsels en Aaron Covington dat basearre wie op in idee fan himsels. As produsinten wiene by de film belutsen Irwin Winkler, Robert Chartoff, Charles Winkler, William Chartoff, David Winkler, Kevin King-Templeton en Sylvester Stallone foar de filmstudio's Metro-Goldwyn-Mayer, Warner Bros., New Line Cinema en Chartoff-Winkler Productions. De kamerarezjy waard dien troch Maryse Alberti, en de filmmuzyk kaam fan 'e Sweedske komponist Ludwig Göransson. Foar Creed wie in budget beskikber fan $35 oant 40 miljoen. De opnamen setten op 19 jannewaris 2015 útein yn it Ingelske Liverpool. Yn febrewaris gie it filmjen fierder yn Philadelphia.
Distribúsje
De distribúsje fan Creed waard fersoarge troch Warner Bros. De premiêre fûn plak op 19 novimber 2015 yn Los Angeles, wêrnei't de film op 25 novimber yn 'e Amerikaanske bioskopen iepene. It soundtrackalbum fan Creed waard fiif dagen earder, op 20 novimber, publisearre troch Atlantic Records.
Untfangst
Creed waard troch de filmkritisy tige goed ûntfongen. Herman Dhaliwal fan A.V. Wire skreau dat de film "alles wie dat ik wollen hawwe soe dat er wie en mear." Hy neamde Creed "emosjoneel, grappich, ynnimmend en optein stimmend," en hie benammen in protte lof foar regisseur Ryan Coogler. Yn it tydskrift Variety skreau Andrew Barker dat de Creed him mjitte koe mei syn foargongers út 'e Rocky-searje. Hy fûn dat fral haadrolspilers Sylvester Stallone en Michael B. Jordan treflike prestaasjes leveren. Op IGN joech John Lasser Creed as sifer in 81/2. Hy neamde de film "in spegel fan it ferhaal fan Rocky," en fûn ek dat "Cooglers film neat bûten it fêste stramyn [fan 'e searje] docht."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Creed in tige heech goedkarringspersintaazje fan 95%, basearre op 284 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, karakterisearre Creed as: "in ferrassend effektive sânde omgong dy't dizze bokskroniken útwreidet yn ynteressante nije rjochtings mar dochs trou bliuwt oan 'e woartels fan syn foargongers." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Creed in goedkarringspersintaazje fan 82%, basearre op 42 resinsjes.
Opbringst
Creed brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $109,8 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $63,8 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $173,6 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $35 oant 40 miljoen betsjut dat in winst fan teminsten $133,6 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Prizen
Sylvester Stallone wûn mei syn rol fan Rocky Balboa de Golden Globe en de Critics' Choice Award foar bêste byrol fan in akteur. Yn dyselde kategory waard er ek nominearre foar de Oscar en de Satellite Award. Tessa Thompson waard nominearre foar de Teen Choice Award foar favorite filmaktrise yn in dramafilm en foar de NAACP Image Award foar treflike byrol fan in aktrise yn in spylfilm. Dy lêste priis waard wûn troch Phylicia Rashad foar har rol fan Mary Anne Creed, de pleechmem fan Adonis.
Serena Del Rio
Serena Del Rio, echte namme: Tejwattie Darmalingum (17 oktober 1988), is in rêstend Brazyljaansk pornografysk aktrise fan Guyaansk komôf, dy't berne is yn Rio de Janeiro, yn 'e steat Rio de Janeiro. Neffens har offisjele opjefte wie se ûnder har pornokarriêre 1.78 m, mei in gewicht fan 45 kg. Hja hat yn it ferline ek wol oare artystenammen brûkt, Trixie Love en Hannah Safar.
Herfoarme Kapel (Hurdegaryp)
De Herfoarme Kapel oan de Ryksstrjitwei yn Hurdegaryp is de tsjerke fan de hersteld herfoarme gemeente.
Trije-ienheidskatedraal (Pskov)
De Katedraal fan de Hillige Trije-ienheid (Russysk: Свято-Троицкий собор; Svjato-Troitski sobor) yn de russyske stêd Pskov is de katedraal fan it russysk-otterdokse bisdom Pskov.
Foargongers
De hjoeddeiske katedraal is de fjirde yn in rige en waard op itselde plak dêr't de oare trije katedralen stiene yn 1699 boud. De earste katedraal út de 10e iuw en boud yn opdracht fan prinses Olga wie noch fan hout en waard yn de earste helte fan de 12e iuw ferneatige troch brân. De twadde katedraal wie al fan stien en waard neffens de tradysje yn 1138 (of de jierren 1180-1190) boud yn opdracht fan prins Vsevolod Mstislavitsj. Dy katedraal stoarte yn 1363 foar in diel yn en op de âlde fûneminten waard yn 1365 útein set mei de bou fan nijbou. Dy tredde katedraal baarnde yn 1609 út, mar waard restaurearre en stie dêr oant 1682, doe't op itselde plak de bou begûn fan in nije stiennen katedraal op it âlde fûnemint. De foltôging fan de katedraal, dy't der noch jimmeroan stiet, fûn plak yn 1699.
Skiednis
De hjoeddeiske katedraal waard yn in tiidrek fan 17 jier boud en foltôge yn 1699. Alhoewol't de katedraal boud waard op de basis fan it eardere bouwurk waard de nije katedraal folle heger: oant wol 78 meter. Dêrnjonken hie de Moskouse arsjitektuer fan de 17e iuw in soad ynfloed op de nije katedraal, dy't bekroand waard mei fiif koepels dy't Kristus en de fjouwer evangelisten symbolisearje. Om't it bouwurk tsjin it ein fan de 18e iuw lêst fan skuorren krige waarden op de siden fan de katedraal gallerijen en swiere steunbearen oanboud. Yn de jierren 1894-1895 waard de tsjerke fan bûten bepleistere. thumb|left| Ynterieur De klokketoer waard yn de 18e iuw boud op it fûnemint fan ien fan de tuorren fan it kremlyn. Nei de brannen fan 1770 en 1778 waard de oarspronklike houten boppebou ferfongen troch ien fan bakstien.
Nei de bou fan de yn 1933 ferneatige Ferkundigingskatedraal yn 1836 waard de Trije-ienheidskatedraal allinne noch simmerdeis brûkt foar de tsjinsten. Ta neitins fan de ferneatige Ferkundigingskatedraal stiet op syn plak sûnt 25 april 2003 in betinkingskrús.
De katedraal yn de Sovjet-tiid
Yn maart 1922 besochten de anty-tsjerklike autoriteiten beslach te lizzen op de weardefolle besittings fan de tsjerke. De kommisje dy't de beslachlizzing útfiere moast kaam in poerlilke kliber folk yn 'e mjitte, sadat se oant twa kear ta gjin tagong ta de katedraal krije koe. Troch de folgjende besite fjierder net oer de streek te bringen, slagge it de kommisje de tredde kear wol de katedraal yn te gean.
Op 4 oktober 1922 waard yn de katedraal in gearkomste organisearre foar de geastliken fan it bisdom, dat besocht waard troch 80 preesters. De Fernijingsbeweging hope dat se de macht gripe koene yn it bisdom, mar dat slagge net en it bisdom bleau trou oan patriarch Tichon. Wol krige de Fernijingsbeweging de katedraal yn 1923 yn hannen, mar dat waard net droegen troch de parochianen. Op 15 desimber 1935 naam it Utfierend Komitee it beslút om de katedraal foar de earetsjint te sluten en oer te dragen oan it museum om der in anty-religieus museum yn ûnder te bringen, dat yn 1938 iepene waard. Yn it museum waarden û.o. de Slinger fan Foucault ynstalearre en de reliken fan de hilligen op godslasterlike wize útstald.
De Dútske besetters stiene de weriepening fan de katedraal ta. Alle moarnen en jûnen waarden der wer drok besochte tsjinsten holden yn de katedraal. Mei de ynfiering fan de frijheid fan religy hopen de nazy's fan de tsjerken sintra fan anty-Sovjetpropaganda te meitsjen, mar ynstee dêrfan waarden de tsjerken sintra fan in weroplibbing fan de Russyske nasjonale identiteit. Doe't de Dútsers harren werom lûken ynstallearren se minen yn de katedraal, sels by de keninklike doarren fan de ikonostaze. By it ferwiderjen fan de eksplosiven yn de katedraal kamen in pear minsken om en rekke in diel fan de ikonostaze skansearre.
De katedraal bleau nei de kriich iepen en der fûn in restauraasje plak. Op 23 july 1946, foar it earst sûnt 1917, brocht patriarch Aleksy I in besite oan Pskov en grutte kloften minsken begroeten him mei blommen. De patriarch wijde de yn de kriich wer iepene katedraal op 'e nij yn. Yn 1962 tsjinne de direkteur fan it museum in fersyk yn by de autoriteiten om de katedraal wer yn in museum te feroarjen, mar dêr woene de autoriteiten harren hannen net mear oan baarne en de katedraal bleau iepen foar de earetsjinst.
Clu Gulager
William Martin (Clu) Gulager (Holdenville Oklahoma, 16 novimber 1928 - Los Angeles, 5 augustus 2022) wie in Amerikaansk akteur fan Yndiaansk komôf. Hy waard benammen bekend troch syn rol as sheriff Emmett Ryker yn de westernsearje The Virginian.
Immanuel (Noardburgum)
Immanuel is de tsjerke fan de frijmakke gemeente yn Noardburgum (gem. Tytsjerksteradiel).
Skiednis
De tsjintwurdich frijmakke tsjerke waard yn 1939 boud foar de doe oprjochte grifformearde tsjerke yn Noardburgum. Foar dy tiid tsjerkten de grifformearden yn Feanwâldsterwâl. De earste dûmny fan Noarburgum's grifformearde gemeente, dûmny J. van der Wal, gyng mei de tsjerkeskuorring flak nei de Twadde Wrâldkriich mei in part fan de tsjerkeried en de gemeente oer nei de frijmakke tsjerke en it gebou waard oan de frijmakken tawiisd.
De grifformearden dy't net oergyngen nei de frijmakke tsjerke, lieten oan de Sânhústerwei in nije tsjerke bouwe, dêr't yn 1949 de earste stien foar lein waard. Sa lang as it wurk oan de nijbou duorre mochten de synodaal-grifformearden de âlde tsjerke noch brûke.
Oargel
It oargel fan de tsjerke waard yn 1963 troch de firma Strubbe foar de grifformearde tsjerke "De Opdracht" yn Drachten boud. Strubbe makke by de bou gebrûk fan âlder piipwurk fan in oargel út 1873, dat ea boud wie foar de Sint-Jehannes de Dopertsjerke yn Wyk by Duerstede. Yn ferbân mei de bou fan de nije tsjerke "De Oase" waard "De Opdracht" oerstallich en sloopt. It oargel fan "De Opdracht" waard oernommen troch de frijmakke tsjerke. Yn 1997 ferhûze oargelmakker Sicco Steendam it oargel nei Noardburgum.
Kostúm
In kostúm, fia it Frânske costume (útspr.: [kɔs'tym], likernôch: "kos- túm ) fan it Italjaanske costume (útspr.: [kos'tume], likernôch: "koos- tûû -mee") is in foarm fan klean dy't ôfwykt fan 'e aldendeiske noarm, en dy't by in beskate etnyske groep, maatskiplike klasse, beropsgroep, aktiviteit, gelegenheid of histoaryske perioade heart of past.