cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lombok (eilân)
De op twa nei heechste fulkaan fan Yndoneezje, de Gunung Rinjani, leit op Lombok en hat in hichte fan 3726 meter.
Lombok wurdt yn it westen fan Baly skieden troch de Strjitte Lombok en yn it easten fan Soembawa troch de Strjitte Alas.
Befolking
De grutste befolkingsgroep fan Lombok binne de Sasak mei 85 % fan de totale befolking; 10-15 % fan de befolking bestiet út Balinezen en minderheden fan Sinezen, Arabieren, Javanen en Soembawanen. De foarnaamste taal op Lombok is it Sasak. Yn de haadstêd Mataram en it kustgebiet rûnom wurdt ek wol Balineesk sprutsen. De grutste religy op Lombok is de islam.
Ricki Raxxx
Ricki Raxxx, echte namme: Deanna Betras (Pittsburgh, 6 juny 1980), is in rêstend Amerikaansk stripper, neakenmodel en pornografysk aktrise fan Libaneesk-Italjaansk komôf.
Libben en karriêre
Raxxx is berne yn Pittsburgh, yn 'e steat Pennsylvania. Hja sette yn 2002 útein mei wurkjen yn 'e stripklub The Filly Coral yn Smithton, yn Pennsylvania, dêr't se ûntdutsen waard troch it neakenblêd Score. Dat late ta har posearjen foar Score en lyksoartige tydskriften as Hustler, Gent en Hustler's Busty Beauties.
Ricki Raxxx makke har debút yn in pornografyske film yn 2004. Sûnt dy tiid hat se, neffens de Internet Adult Film Database (IAFD), yn inkele tsientallen films spile, foar labels as Score Entertainment, New Sensations, Jules Jordan Video, Digital Sin, Brazzers en Vivid Entertainment. It wichtichste part har wurk bestie oant de ein fan har karriêre út optredens yn stripklubs. Yn 2012 loek se har werom út 'e pornoyndustry.
Régis de l'Estourbeillon
Régis markys de l'Estourbeillon (folút: Régis-Marie-Joseph de l'Estourbeillon de la Garnache; Nantes, 11 febrewaris 1858 – Avessac, 7 septimber 1946) wie in Frânsk ealman, politikus en aktivist fan etnysk Bretonsk komôf. Hy wie in Bretonsk nasjonalist, dy't in foarm fan regionalisme foar eagen stie. Dêrnjonken wied er ek in ûnferhoalen antysemyt yn in tiid dat soks noch maatskiplik akseptabel wie. Yn 'e Earste Wrâldoarloch waard er troch syn dieden op it slachfjild in held fan 'e Frânske Republyk. Nettsjinsteande dat bleau er oant syn dea in foarfjochter fan 'e Bretonske taal.
Jonkheid en komôf
De l'Estourbeillon waard yn 1858 berne yn Nantes, de histoaryske haadstêd fan Bretanje. Hy wie in telch út in âld aadlik laach en hie de titel fan markys.
Karriêre
As jongfeint krige De l'Estourbeillon belangstelling foar it behâld fan 'e Bretonske etnyske identiteit. Yn 1898 rjochte er dêrta de Bretonske Regionalistyske Uny (URB) op. Yn 'e mande mei René greve de Laigue wied er redakteur fan it tydskrift La Revu de Bretagne, dat ferskynde fan 1902 oant en mei 1943.
De l'Estourbeillon waard yn 'e 1890-er jierren foar it departemint Morbihan yn it nasjonale Keamer fan Offurdigen yn Parys keazen, dêr't er him ûntjoech ta ien fan 'e aktyfste leden fan 'e Action Libérale, in rjochtse, pro-roomske faksje yn it parlemint. As politikus wie De l'Estourbeillon yn 't earstoan assosjearre mei it saneamde anty-dreyfusisme, in yn dy tiid yn Frankryk tige gongbere foarm fan wat tsjintwurdich as in folslein ûnakseptabel antysemitisme sjoen wurde soe. Yn 1898 wied er mei Jules Guérin oanwêzich by in Grand Réunion Antisemite yn Nantes. Dêrnei ferlieten liberalen en dreyfusisten massaal syn URB om 'e rivalisearjende regionalistyske Bleus de Bretagne op te rjochtsjen.
Yn 1909, doe't er ôffurdige wie foar it earste distrikt fan Vannes, wie De l'Estourbeillon foaroanman fan in delegaasje dy't yn Parys lobbyde foar de ynfiering fan ûnderwiis yn 'e Bretonske taal op skoallen en hegeskoallen yn Bretanje. De doetiidske Frânske minister fan Underwiis Gaston Doumergue stegere it fersyk lykwols ôf mei it argumint dat it ûnderwizen fan it Bretonsk inkeld de separatistyske tendinzen yn Bretanje oanfiterje soe.
By it útbrekken fan 'e Earste Wrâldoarloch, yn 1914, melde De l'Estourbeillon him as frijwilliger by it Frânske Leger oan, al wied er op dat stuit al 56 jier. Hy wûn rom op it slachfjild en waard in held fan 'e Frânske Republyk. Foar syn dieden waard er neitiid ûnderskaat mei it Croix de Guerre 1914-1918 en teffens waard er beneamd ta ridder yn it Légion d'Honneur.
Nei ôfrin fan 'e oarloch loek De l'Estourbeillon him werom út 'e polityk, mar hy bleau aktyf as aktivist foar Bretanje en it Bretonsk. Sa hold er oan mei it ûnder wurden bringen fan syn easken foar ûnderwiis yn 'e lânseigen taal. Yn jannewaris 1919 skreau er datoangeande in iepenbiere ferklearring dy't publisearre waard yn 'e krante Libre Parole. Yn 'e 1920-er jierren waard De l'Estourbeillon in lid fan 'e Bretonske kulturele beweging Seiz Breur. Yn syn geskriften út dy tiid makke er soms gebrûk fan it pseudonym Hoël Broërec'h.
Ferstjerren
Régis de l'Estourbeillon kaam yn 1946 yn 'e hege âlderdom fan 88 jier te ferstjerren op it Château de Penhoët yn Avessac.
Anita Gyöngy
Anita Gyöngy (Hongaarske útspr.: [ʤønʤ], likernôch: "dzjundzj"; yn Hongarije, 30 juny 1974), is in rêstend Hongaarsk neakenmodel en pornografysk aktrise, dy't ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Gyöngy M., Melissa G. en Laura. Gyöngy sette yn 1995 útein mei in wurkpaad yn 'e Jeropeeske pornoyndustry en spile yn in stikmannich films. Yn 1999 beëinige se har karriêre as pornoaktrise.
Libben en karriêre
Anita Gyöngy waard yn 1974 earne yn Hongarije berne. Hja waard yn 1995 by in audysje ûntdutsen troch de Frânske regisseur Pierre Woodman, doe't dy yn East-Jeropa op 'e sneup wie nei nij talint. Noch datselde jiers makke se, mei 21 jier, har debút yn ien fan syn pornografyske films.
Gyöngy har bekendste film wie La Dolce Vita Hotel, fan Private. Dêrnjonken spile se ek yn in ôflevering fan 'e rige Private Video Magazine, en har audysjefideo wie sabeare te sjen yn it fjirde diel fan 'e Private Castings X-searje. Fierders wurke Gyöngy ek foar de Dútske studio Multi Media Verlag en foar de Italjaanske labels Rabbit Video en Moonlight Video. Uteinlik loek se har yn 1999 út 'e pornoyndustry werom.
Lichemsskaaimerken
Anita Gyöngy is blank, mei brune eagen en dûnkerbrún hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.70 m lang, mei (alteast ûnder har karriêre as pornoaktrise) in gewicht fan 59 kg, en in natuerlike kupmaat 34C. Behalven troch har earlellen hat se gjin piercings, en tatoeaazjes hat se allikemin.
Amerikaansk Filmynstitút
It Amerikaansk Filmynstitút (Ingelsk: American Film Institute), ôfkoarte ta AFI, is in Amerikaanske non-profitorganisaasje dy't nije filmmakkers opliedt en war docht om 'e filmkeunst yn 'e Feriene Steaten te preservearjen troch it behearen fan in argyf, it útrikken fan prizen, it organisearjen fan filmfestivals en it fertoanen fan histoaryske films. It ynstitút hat de bestjoersfoam fan in feriening en finansiert syn wurk út 'e kontribúsje fan syn leden en troch jeften fan donateurs.
Skiednis
As ien fan syn earste dieden foarme it Amerikaansk Filmynstitút in trainingsprogramma foar filmmakkers dat doedestiden bekend stie as it Center for Advanced Film Studies en dêr't letter it AFI Konservatoarium út fuortkaam. Oar wurk út 'e iere jierren fan it ynstitút wiene in filmútstalling yn it Kennedy Sintrum foar de Poadiumkeunsten yn Washington, D.C., en de tastânkomming fan 'e AFI Catalog of Feature Films, in database fan 'e Amerikaanske filmskiednis dy't as boarne foar wittenskiplik ûndersyk tsjinje koe. Yn 1981 betriek it Amerikaansk Filmynstitút syn hjoeddeistige haadkertier yn Hollywood. De filmútstalling waard ferhuze nei it histoaryske AFI Silver Theatre and Cultural Center yn Silver Spring, in foarstêd fan Washington, D.C.
AFI Konservatoarium
It AFI Konservatoarium, dat yn 1969 oprjochte waard, is in trainingsprogramma foar nije filmmakkers en in akkreditearre oplieding fan it Amerikaansk heger ûnderwiis. It is fêstige yn 'e Greystone Mansion yn Beverly Hills, en fersoarget lesprogramma's yn seis fakmêden: rezjy, kamerarezjy, filmmontaazje, filmproduksje, produksje-ûntwerp en senarioskriuwen. Talitting ta it AFI Konservatoarium is tige selektyf, mei't der jiers mar 140 nije studinten oannommen wurde.
AFI Catalog of Feature Films
De AFI Catalog of Feature Films, dêr't yn 1968 mei úteinset waard, is in filmografyske database fan 'e Amerikaanske filmskiednis, dy't oarspronklik yn boekfoarm útbrocht waard, mar tsjintwurdich inkeld noch yn digitale foarm bestiet. It is bedoeld as helpmiddel foar wittenskiplik ûndersyk troch filmhistoarisy. De katalogus omfettet mear as 60.000 lemma's foar lange films en dêropta nochris 17.000 lemma's foar koarte films.
AFI Awards
De AFI Awards binne prizen dy't sûnt 2000 elts jier troch it Amerikaansk Filmynstitút útrikt wurde foar de tsien as treflikst beoardiele "films fan it jier" en de tsien as treflikst beoardiele "tillefyzjeprogramma's fan it jier". De prizen hawwe in net-kompetatyf karakter en kenne dus gjin ôf- of oprinnende rangoarder. De winners fan 'e AFI Awards wurde yn desimber bekendmakke en de prizen wurde yn jannewaris feestlik útrikt by in besletten diner. It Amerikaansk Filmynstitút rikt ek de AFI Life Achievement Award út, in oeuvrepriis, en foarhinne (fan 1986 oant en mei 1996) de Maya Deren Award foar ûnôfhinklike films.
Ranglisten
It Amerikaansk Filmynstitút publisearret de AFI 100 Years…-searje, dy't bestiet út ranglisten fan films fan beskate sjenres, lykas komeedzjefilms, westerns of filmmusicals. De listen wurde gearstald troch in faksjuery fan 1.500 filmmakkers, filmûndersikers, filmkritisy en filmhistoarisy.
Filmfestivals
It Amerikaansk Filmynstitút organisearret twa filmfestivals: it AFI Fest yn Los Angeles en AFI Docs yn Washington, D.C. Op it AFI Fest wurde de treflikste films en filmmakkers fan it foargeande jier yn it sintsje set. De Academy of Motion Picture Arts and Sciences (AMPAS), dat de Oscars útrikt, erkent it AFI Fest as in kwalifisearjende festival foar de Oscar-kategory fan koarte films. AFI Docs (foarhinne Silverdocs neamd, doe't it noch yn yn Silver Spring holden waard) is in filmfestival foar dokumintêres.
AFI Silver Theatre and Cultural Center
It AFI Silver Theatre and Cultural Center is in útstalling en edukatyf en kultureel sintrum yn Silver Spring (Marylân), deunby Washington, D.C. Dêr wurde filmfertoanings holden, is fideokeunst te sjen, en wurde ek fraachpetearen mei filmmakkers, paneldiskusjes en muzykoptredens organisearre.
Oare aktiviteiten
Fierders hat it Amerikaansk Filmynstitút in eigen orgaan, American Film, dêr't nije films yn behannele mar ek âlde filmklassikers yn besprutsen wurde. Fan 1975 oant en mei 1992 ferskynde it yn papierrene foarm, en sûnt 2012 bestiet it wet, mar no útslutend yn in digitale foarm op 'e webside fan it Amerikaansk Filmynstitút. De Directing Workshop for Women is in trainingsprogramma fan it Amerikaansk Filmynstitút dat him taleit op it oplieden fan froulike filmmakkers, mei as doel om it oerwicht fan manlju yn 'e filmyndustry tsjin te gean. Yn 'e AFI Directors Series produseare en publisearre it Amerikaansk Filmynstitút fan 1997 oant 2001 in rige dokumintêres oer it wurkpaad fan bekende regisseurs, lykas James Cameron, Clint Eastwood, Miloš Forman, Spike Lee, Sydney Pollack, Martin Scorsese, Steven Spielberg en Robert Zemeckis.
Puma Swede
Puma Swede, echte namme Johanna Jussinniemi (13 septimber 1976), is in Sweedsk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan etnysk Finsk komôf, dy't berne is yn 'e Sweedske haadstêd Stokholm.
Libben en karriêre
Puma Swede groeide op yn Stokholm as lid fan 'e saneamde Swedenfinske minderheid; sawol har heit as har mem wiene berne yn Finlân. Se wurke as fertsjintwurdichster fan in bedriuw dat kompjûtersystemen ferkocht foardat se furoare makke troch te posearjen foar neakenblêden. Yn 2004 ferfear se nei de Feriene Steaten, dêr't se har yn Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje, nei wenjen sette. Se naam de artystenamme "Puma Swede" oan; "Swede" ferwiist uteraard nei har heitelân, en "Puma" ûntliende se nei't it skynt oan in sportmodel auto, de Ford Puma.
Koart nei't se yn Amearika oankommen wie, spile se yn har earste pornografyske film, wêrby't se yn 't earstoan inkeld lesbyske sênes die. Yn 2005 makke se har heteroseksuële debút yn 'e hurd pornografyske film School of Hardcore, fan it label AntiInnocence Video, dêr't se doedestiden in fêst kontrakt mei hie. Sûnt hat se neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn likernôch 140 pornofilms spile, gauris fan it subsjenre fan 'e milfpornografy. Dêrby hat se wurke foar sokke foaroansteande studio's as Penthouse, Sin City, Evil Angel, Jules Jordan Video, Pure Play Media, New Sensations, ClubJenna en Gina Lynn Productions, en pornowebsiden as Brazzers en Muffia. Njonken har aktearwurk makke Puma Swede ek furoare as stripper; sa trede se yn 2012 op yn wrâlds grutste stripklub, op it Spaanske fakânsje-eilân Ibytsa, foar in publyk fan 12.000 minsken.
Yn 2008 ferloofde Puma Swede har mei de Amerikaanske pornoakteur Keiran Lee, mei wa't se yn it foarjier fan 2009 troude. Har bêste freondinne is de Oekraynsk-Kanadeeske pornoaktrise Nikki Benz, en ek mei de Nederlânske pornostjer Bobbi Eden is se befreone. Yn 2010 hie Puma Swede in kaméoroltsje yn 'e mainstream-Hollywoodfilm The 41-Year-Old Virgin Who Knocked Up Sarah Marschall and Felt Superbad About It, en yn 2014 spile se yn in ôflevering fan 'e telefyzjesearje Sons of Anarchy. Datselde jiers wie se geregeldwei te sjen yn 'e Nederlânske realityrige Dubbel D in L.A., oer kollega-pornoaktrise Bobbi Eden. Yn 2012 brocht se har autobiografy Puma Swede: Mitt Liv som Porrstjärna ("Puma Swede: Myn Libben as Pornostjer") út.
List fan planetoïden 94101-94200
Dit is in list fan planetoïden 94101-94200.
De Jokse (wetterskip)
De Jokse wie in lyts wetterskip yn de gemeenten Idaarderadiel en Ljouwerteradiel yn de Nederlânske provinsje Fryslân.
It waard oprjochte om it oerstallige wetter út de polders fuort te pompen. It wetterskipsgebiet, mei in oerflakte fan 140, letter 178 hektare, waard bemeald troch in elektrysk gemaal. It gemaal ferfong in stik of trije wettermûnen en in wynmotor.
It wetterskip waard opheft yn 1979 en gie doe op yn wetterskip De Middelsékrite. Yn 2004 waard it gebiet fan De Jokse part fan Wetterskip Fryslân.
De Hond (wetterskip)
De Hond wie in lyts wetterskip yn de gemeente Idaarderadiel yn de Nederlânske provinsje Fryslân.
It wetterskip waard oprjochte yn 1905 en bestie út in lytse polder fan 27,5 hektare. It doel wie it regeljen fan de wetterhúshâlding en it bemeallen. Fanwegen de oanlis fan de wei Ljouwert-Drachten waard it wetterskip yn twaën splitst. In part koe dêrtroch net mear bemeald wurde. Sadwaande waard it wetterskip opheft. It grutste part gie dêrnei nei in partikuliere polder, de oare 8 hektare nei Wetterskip De Himpensermarpolder.
It grûngebiet fan De Hond waard yn 2004 part fan it Wetterskip Fryslân.
Watt (ienheid)
In ferâldere ienheid fan fermogen is de hynstekrêft (hk, CV) of benei de horsepower (hp):
In praktyske, net-SI-ienheid, dy't streekrjocht fan de watt ôflaat is, is de kilowattoere (kWh): 1 kWh = 3,6 MJ (megajoule). Dit is in ienheid fan enerzjy.
Om út te rekkenjen hoefolle in apparaat fan bygelyks 10 watt ferbrûkt yn 24 oere, brûkst: NB: op in soad apparaten stiet oanjûn wat it apparaat maksimaal ferbrûke kin; dat wol noch net sizze dat it dat ek werklik kontinu ferbrûkt.
In megawatt (symboal: MW) stiet gelyk oan in miljoen (106) watt. De produksjekapaciteit fan enerzjysintrales wurdt meastal yn megawatt útdrukt.
It fermogen fan transformators wurdt ornaris útdrukt yn voltampère.
Jern
right|thumb|350px|Pypkes jern Jern is in tried dy't makke wurdt troch spinnen of troch inspinproses foar filamintjern.
Jern wurdt tapast yn:
Jern kin makke wurde fan ferskate soarten trieden, bygelyks katoen, flaaks, wol en syntetyske trieden.
Soarten naaijern
Naaijern is der yn ferkate soarten en mjitten.
Sierjern
Dit jern wurdt brûkt foar it stikjen fan naden en sierstiksels op mear swiere stoffen, sa as spikerstof. It jern is dikker as it gewoane stikjern en wurdt allinne boppe-op de masine brûkt, ûnderyn, op de spoel, wurdt deselde kleur jern fan gewoane dikte brûkt.
Polyesterkatoenjern
Dit jern hat de sterkte fan katoen en de linigens fan polyester, dat it is yn 't generaal in ideaal jern. Omdat it jern elastysk is, is it ek gaadlik foar breidene stoffen.
Riuwtried
Riuwtried wurdt brûkt om te riuwen en is meast fyn en makke fan katoen.
Sidejern
Siden tried is djoerder as normaal jern, mar gaadlik foar hantnaaiwurk omdat it sêft is en maklik te brûken. Siden jern wurdt ek faak brûkt foar sierstiksels.
Birmeeske mûs
De Birmeeske mûs (Latynske namme: Mus nitidulus) is in sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e mûseftigen (Muridae) en it skaai fan 'e echte mûzen (Mus), dat inkeld foarkomt yn sintraal Birma, oan 'e ûnderrin fan 'e rivier de Irrawaddy.
Taksonomyske skiednis
De namme fan 'e soarte datearret fan 1859, mar neitiid is der mar kwealk mear ûndersyk nei de Birmeeske mûs dien. Lange tiid waard oannommen dat it hjir gie om in synonym of mooglik in ûndersoarte fan 'e hartkleurige mûs (Mus cervicolor). Pas yn 2007 waard de Birmeeske mûs op grûn fan DNA-ûndersyk erkend as in aparte soarte. Fierders hat bliken dien dat er eins nauwer besibbe is oan 'e lytse Yndyske fjildmûs (Mus booduga) as oan 'e hartkleurige mûs. It tinken is no dat de Birmeeske mûs him sa'n 1,3 miljoen jier lyn ôfspjalte hat fan in mienskiplike foarâlderlike soarte.
Uterlike skaaimerken
De Birmeeske mûs is in middelgrutte mûseftige mei sêfte, fine, bûgbere en frijwol kleurleaze snorhierren. Kwa oansjen liket se sterk op 'e hartkleurige mûs (Mus cervicolor) en de skiesturtmûs (Mus fragilicauda). Fan boppen is er brún, wylst de bealch ljochtgriis is en de wangen, noas en poatsjes wyt. De earen binne relatyf grut en behierre. Birmeeske mûzen hawwe trochinoar in sturtlingte fan 5½-7 sm en in gewicht fan 16-18 kg.
Évreux
Évreux is in Frânske gemeente en de haadstêd fan it departemint Eure yn de regio Normandje. It is nei Le Havre en Rouen de grutste stêd fan de regio en de stêdekloft telt sa'n 59.000 (2018) ynwenners. Évreux is ek de sit fan it bisdom Évreux.
Skiednis
Oant yn de iere midsiuwen stie Évreux bekend as Mediolanum Aulercorum, dat stifte wie oant it ein fan de 1e iuw. It wie it haadplak fan de Gallyske stamme fan de Eburovici (Aulerici), dy't harren namme joegen oan de stêd. Yn dy tiid wiene der ferskillende grutte iepenbiere gebouwen, lykas in teäter en termen. Yn 275 nei Kristus waard de stêd troch Germaanske stammen fernield. De ynwenners fersterken harren stêd en bouden de earste bolwurken, dêr't noch in diel fan te sjen is yn it gemeentlike museum. Yn de 5e iuw waard de stêd kristene troch de hillige Taurinus. Neffens in leginde soe de hillige it kwea yn foarm fan trije wylde bisten moete ha: in buffel, in liuw en in bear. Hy wist alle trije bisten te ferslaan. Oan it ein fan de 5e iuw waard de stêd op 'e nij plondere en ferneatige, dy kear troch Fandalen.
Midsiuwen
Tsjin it ein fan de 10e iuw (962) waarden de Romeinske fersterkings oan de kant fan de Iton sloopt troch Wytsings. Hindrik I fan Ingelân liet de stêd yn 1119 platbaarne om de greve fan Évreux te straffen dy't de Frânske kening Loadewyk VII stipe. Filips II Augustus ferneatige de stêd yn 1194. De abdij fan Saint-Taurin waard yn 1060 stfite en soe tige belangryk wurde foar de ekonomyske ûntjouwing fan de stêd en omkriten. Yn de Hûndertjierrige Kriich (1337-1453) wie de stêd in tal kearen in sintrum fan strideraasjes tusken Ingelân en Frankryk. Yn de 15e iuw makke it Hûs Ėvreux syn grutste bloei mei. Troch it houlik fan Filippe fan Évreux mei Jehanne II fan Navarra komt it Spaanske keninkryk Navarra oant 1441 ûnder bewâld fan it hûs fan Évreux. Tsjintwurdich bestiet der noch in stedswyk yn Évreux mei de namme Navarra.
Renêssânse
Tsjin it ein fan de 15e iuw en oan it begjin fan de 16e iuw lit Loadewyk XI de stêd wer fannijs opbouwe en fral it pronkstik fan de stêd, de katedraal, opknappe. Yn dy snuorje wurdt ek útein set mei de bou fan it biskoplik paleis. It belfort wurdt troch boargers fan Évreux boud as symboal fan harren macht en wolstân. By de stêd wurdt yn 1662 it kastiel fan Navarre boud troch de hartoch fan Bouillon, dêr't keizerin  Joséphine útfanhuzet yn har Normandyske ballingstiid tusken 1810 en 1814.
It besjen wurdich
De katedraal fan Évreux is in monumint wêrfan't de bou yn de 12e iuw útein sette. Yn de 17e iuw waarden de wurksumheden oan de katedraal foltôge. It is de grutste tsjerke fan it departemint. De tsjerke fertsjintwurdiget ferskillende boustylen, mar is fral goatysk. Yn de tsjerke binne ferneamde brânskildere ramen, trettjin kapellen fan de 13e oant de 16e iuw, dy't mei houten renêssânse hekken ôfsletten wurde.
De Église Saint-Tourain is in eardere abdijtsjerke út de 11e-14e iuw. Yn de sakristy is de weardefolle 13e-iuwske skryn te sjen.
Fan de âlde 3e- en 4e-iuwske wâlen fan de stêd binne noch yn fjouwer strjitten resten te sjen.
Helen Duval
Libben en karriêre
Duval waard yn 1965 as Bernadette Heesink-Friebel berne yn it Noardhollânske Edam. Hja sette mei har karriêre yn 'e pornoyndustry útein as kollumnskriuwster foar it Nederlânske pornobledsje Tuk. Oan har kollumns, dy't se skreau ûnder de namme 'Helena', foege se eroatyske foto's fan harsels ta, dy't geandewei eksplisiter waarden. Uteinlik makke se yn 1993, doe't se 28 jier wie, har debút yn in pornografyske film. Dat wie nei't se yn 'e kunde kommen wie mei de Dútske pornoprodusint Hans Moser (better bekend ûnder syn artystenamme Sascha Alexander). Foar har nije karriêre as pornoaktrise naam se de skûlnamme 'Helen Duval' oan, om't dat ynternasjonaler klonk.
Duval har trochbraak as pornostjer kaam yn 1994 mei har optreden yn Private Video Magazine #7. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile se dêrnei yn in sechstichtal films, yn it foarste plak foar Jeropeeske labels as it Sweedske Private, it Dútske Sascha Alexander Productions en Sarah Young Communications en it Nederlânske Video Art Holland. Se wie lykwols ek wol yn 't spier foar Amerikaanske studio's as VCA Pictures, Anabolic Video en Blue Coyote Pictures. Har lêste rol hie Duval yn 'e film Ice & Fire, út 2003. Njonken har aktearwurk wie se ek aktyf as produsinte en regisseur fan guon pornofilms mei har eigen studio Helen Duval Entertainment.
Lichemsskaaimerken
Helen Duval is blank, mei brune eagen en blûn hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.67 m lang, mei (alteast ûnder har karriêre as pornoaktrise) in gewicht fan 54 kg. Se hat kupmaat 38D, wêrfoar't se in boarstfergruttingsoperaasje ûndergien hat. Behalven troch har earlellen hat se gjin piercings, mar wol hat se in tatoeaazje fan in roas op har ûnderrêch.
Kariben (folk)
thumb|Famylje fan Karib-yndianen thumb|Karib-froulje droegen in soarte katoenen broek De Kariben ek wol Eilânkriben binne nammen foar de oarspronklike bewenners fan de Lytse Antillen. Nei harren is ek de Karibyske See neamd, se neamden harsels lykwols Kalinago (manlik) en Kallipuna (froulik). Se sprutsen Kalhíphona, in Maipuriaanse taal, hoewol't de manlju of in Karibyske taal sprutsen of Pidgin (taal). Yn de súdlike Kariben libben se mei de Galibi, dy't lykwols yn ôfsûnderlike doarpen libben. De Galibi binne, sa wrdt oannomd, de Kariben fan it fêstelân. Yn it ferline bewennen de Kariben in grut diel fan de eastlike Antillen, tsjintwurdich binne der allinnich op Saint Vincent, Tobago en Dominica noch Kariben oer.
Ferkâldenens
thumb|In rhinofirus is de meast foarkommende oarsaak fan ferkâldenens. thumb|Ferkâldheid is in sykte fan de boppeste luchtwegen (blau) Ferkâldenens of Ferkâldheid is in ynfeksje troch in firus (meast in rhinofirus of koronafirus).
In ferkâldheid (akute firale nasofaryngitis) is in virale ynfeksje fan it slymflues fan de boppeste luchtwegen (noasholte, kiel en luchtpiip). Symptomen kinne wêze: prúste, rinnende noas, in tichte noas, kielpine, hoastjen, pine yn 'e holle, wurchte. Somtiden is der ek in konjunktivitis (reade, jûkjende eagen). De pasjint kin meast sy deistige dingen fuortsette. In ferkâldenens duorret meastal fiif oant sân dagen, in enkelde kear twa wiken. Der binne trochstrings 2 à 4 ynfeksjes it jier by folwoeksenen. Bern dy't op skoalle sitte kinne wol oant 12 kear it jier ferkâlden wurde. De iennichste menier om ynfeksje foar te kommen is hânwaskje.
Is in ferkâldheid oerbettere dan is der in libbenslange ymmuniteit foar dat spesifike firus. Der binne lykwols hûnderten ferskillende soarten firussen dy't ferkâldheid jaan kinne. De measte binne rhinofirussen, mar it kinne ek oaren wêze, sa as it koronafirus, para-ynfluenzafirus, respiratory syncytialvirus, adenofirus, enterofirus en metapneumofirus.
De namme suggerearret dat men it wei kriget troch kjeld. Wittenskiplik bewiis is dêr lykwols net foar. Wol is it in feit dat ferkâldheid fral yn de winter en by kâld en wiet waar foarkomt, mar dit kin oare oarsaken hawwe. Yn soksoarte omstannichheden sitte minsken mear yn 'e hûs en luchtsje hja minder, sadat de firussen harren makliker ferspriede kinne as simmerdeis. Ien hypotese seit dat kjeld de bloedfetten fan de boppeste luchtwegen fernauje; minder bloedoanfier fermindert de pleatslike ôfwar.
De farmaseutyske yndustry  en de alternative sektor  wolle hawwe dat sy ferkâldenens behannelje en foarkomme kinne, mar dêr is nea in medysk bewiis foar fûn. De symptomen kinne wol bestriden wurde, mar de ferkâldenens duorret der wierskynlik net koarter om.
Naaie
thumb|De naaister fan Bouguereau Naaie is in âld ambacht, wêrby't doek, lear, bistehûden, bûnt of oare materialen mei in nille en jern stikt wurde. Nei alle gedachten wurdt it al dien sûnt ± 30.000 f.Kr.; yn hast alle âlde bekende kultueren binne oanwizings fûn dan men it ambacht ûnder de knibbel hie. Tsjintwurdich wurdt naaien benammen dien om klean en húshâdingsmeubilêr as gerdinen, stoffearing en bêdeguod te reparearjen. It wurdt ek brûkt by de fabrikaazje fan seilen, blaasbalgen en oare foarwerpen dy't út fleksibele materialen bestaan, lykas kanvas en lear.
Yn de yndustriële wrâld wurdt naaien dien troch masines, mar guon minsken naaie klean foar harsels en of harren famylje.
Katedraal fan Évreux
De katedraal waard tusken de 11e en de 17e iuw boud en yn 1862 as histoarysk monumint erkend.
Foargonger
It skip fan de katedraal is foar in part fan de eardere romaanske, 10e-iuwske foargonger en hat noch jimmeroan de healrûne arkades út dy tiid. Nei oanlieding fan syn doop yn 911 joech Rollo, de earste hartoch fan Normandje, geskinken oan besteande katedralen en abdijen en yn it ramt dêrfan waard ek de katedraal fan Évreux foar it earst neamd. In part fan it ûnderste diel fan it skip is 11e-iuwsk. It romaanske gebou, noch mar goed tritich jier âld, waard yn 1119 troch brân ferneatige troch troepen fan Hindrik I fan Frankryk om in Normandyske opskuor del te slaan. De nijbou dy't dêr op folge waard by it ynnimmen fan de stêd troch troepen fan Richard Liuwehert yn 1198 ferneatige.
Hjoeddeiske bou
Yn de jierren dêrnei (oant 1204) foel Normandje oan de Frânske Kroan. De nijbou fan de katedraal sette pas yn 1220 echt útein. Gauthier de Varinfroy waard yn 1253 as arsjitekt oansteld fan de katedraal, dy't ek arsjitekt west hie fan de katedraal fan Meaux. By de ynhuldiging fan Raoul de Grosparmy as biskop fan Évreux yn 1259 wiene de sydskippen klear en waard fierder oan it koer boud. Tusken it ein fan de 13e iuw en it begjin fan de 14e iuw waarden tusken de steunbearen de sydkapellen boud, fiif oan eltse kant. Yn de rin fan de Hûndertjierrige Kriich (1337–1453) waard de katedraal yn de tiid fan it finzen nimmen fan de Karel II fan Navarra kening fan Navarra en de konfiskaasje fan de besittings fan de ealju fan de Harcourts en Navarrini yn Normandje troch kening Jan II fan Frankryk op 'e nij troch brân troffen. Yn 1378 liet Karel V fan Frankryk Évreux en mei de katedraal yn de brân stekke. Pas yn it jier 1441 waard begûn mei in grutte renovaasje, fierder holpen troch kening Loadewyk XI mei in bedrach út de sâltbelesting. Jehan Le Roy hie yn opdracht fan biskop Guillaume de Flocques tusken 1442 en 1445 de lieding op de bouwerf.
Yn 1482 begûn Jehan Cossart mei de bou fan de flamboyante goatyske gevel fan de noardlike earm fan it dwersskip. Mei de foltôging yn it begjin fan de 16e iuw wie it wurk oan de ferheging fan it dwersskip klear. Oan it ein fan de 16e iuw waard it westlike portaal ûnder it grutte roasfinster boud, dêr't François Galopin let de renêssânsestyl yntrodusearre. Ut dy tiid datearret ek de bekroaning fan de noardlike toer. Oan it begjin fan de 17e iuw wie de katedraal einliks klear.
Yn it ramt fan in plande ôfbraak fan de katedraal waarden yn de tiid fan de Frânske Revolúsje de dekoraasje fan it timpaan ferwidere en de 56 16e-iuwske bylden fan it noardlike portaal ôfbrusten om te tsjinjen foar it fundearjen fan in brêge. De katedraal waard yn de 19e iuw restaurearre troch de arsjitekt Denis Darcy ûnder lieding fan Viollet-le-Duc.
Yn de Twadde Wrâldkriich hie de katedraal te lijen fan de Dútske bombardeminten op de stêd fan 9 juny 1940. De restauraasje duorre oant 1973 en op de krusing krige de lantearne de hege spits werom, sa't dy dêr sûnt de midsiuwen stien hie.
Ynterieur
Fanwegen it ljochtgiel (jaune d’argent) yn de brânskildere ramen en de detaillearre útfiering hearre in tal 14e, 15e en 16e-iuwske glês-yn-leadramen ta de moaisten fan Frankryk. Dêrnjonken binne de koerbanken en de preekstoel fan keunsthistoarysk belang.
Oargel
De katedraal krige yn de jierren 2005-2007 in grut nij oargel fan Pascal Quoirin efter in opfallend futuristysk front. It is in fjouwermanualich oargel mei 53 registers en ferfong in oargel fan de Nederlânske oargelbouwer Van Pels út 1949, dat oarspronklik yn de Sint-Hippolytustsjerke fan Delft stie en trochferkocht waard oan in tsjerke yn Spanje.
Arsjitektuer
De yn grutte dielen letgoatyske katedraal is fan kalkstien boud. De opbou fan de muorren fan it trijeskippige bouwurk mei dwersskip is trijedielich. It trifoarium yn it tsjerkeskip is iepen en hat in rinpaad, yn it koer mei in kapellekrâns hat it trifoarium ramen. De rûnbôgige arkades fan it tsjerkeskip binne letromaansk. De krúsribferwulften binne hast yn de hiele tsjerke itselde, mar de pylders fan it koer binne oars as de rest en as bundelpyldres útfierd. Eastlik wurdt de katedraal ôfsletten troch in lange minder hege Marijekapel.
Súdlik grinzget oan de katedraal it 15e-iuwske biskoplike paleis.
Sienna West
Libben en karriêre
Sienna West, wa har âldelju oft allebeide út Oerûguay komme, brocht har iere bernejierren troch yn Kalifornje. Doe't se tsien jier wie, ferhuzen se nei Floarida. Doe't hja âlder wie, die hja dêr oan ferskate bikinywedstriden mei. Nei har skoaljierren wurke se as ferkeapster yn in kleanwinkel en as servearster yn in Hooters-restaurant (dat him foarstean lit op it rûnboarstich foarkommen fan it personiel). Uteinlik ferhuze se werom nei Los Angeles, dêr't se njoggen jier lang as stripper wurke yn 'e meast eksklusive stripklubs en ûnderwilens in protte kontakten lei yn 'e pornoyndustry.
West makke har debút yn in pornografyske film yn 2007, doe't se tritich jier wie. Sûnt hat se neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn mear as hûndert films spile, gauris fan it subsjenre fan 'e milfpornografy, foar labels as Vivid Entertainment, Brazzers, Penthouse, Digital Sin, Adam & Eve, Bang Productions en Evil Angel. Yn 2007 wûn se de Adam Film World Guide Award yn 'e kategory milf fan it jier, en yn 2008 sleepte hja in nominaasje yn 'e wacht foar sawol de AVN Award yn 'e kategory milf/cougar fan it jier, as de CAVR Award foar milf fan it jier.
Cookmûs
De cookmûs of Cooks mûs (Latynske namme: Mus cookii) is in sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan dde mûseftigen (Muridae) en it skaai fan 'e echte mûzen (Mus), dat foarkomt yn it suden fan it Yndiaaske subkontinint en fierder noardlik fan Nepal, noardeastlik Yndia en noardlik Birma oant yn Súd-Sina (it súdwesten fan 'e provinsje Yunnan), Tailân en Fjetnam.
Algemiene beskriuwing
It tinken is dat der eins mear as ien soarte bestiet binnen wat no as de cookmûs beskôge wurdt, mei't de bekende ûndersoarten sterk ferskille yn grutte en gewicht. Teffens binne der fossilen fûn, dy't datearje út it Lette Pleistoseen. De cookmûs is twakleurich, mei in brunige rêch en in wyt oant grizige bealch. Dy twakleurigens set him fuort yn 'e behierring fan 'e sturt. De foartosken binne nei efteren ta bûgd. De wyfkes fan de cookmûs hawwe tsien oeren.
Undersoarten
De ûndersoarte Mus cookii cookii is it grutst, en hat trochinoar in kop-romplingte fan 9⅓ sm, in sturtlingte fan 8⅓ sm en in gewicht fan 23⅓ g. De Mus cookii nagarum is wat lytser en in stik lichter, mei in kop-romplingte fan krapoan 7½ sm, in sturtlingte fan 7⅓ sm en in gewicht fan likernôch 15 g. De Mus cookii palnica, ta einbeslút, hat in kop-romplingte fan 7⅔ sm en in sturtlingte fan net earlik 8 sm. It gewicht fan dizze trêde ûndersoarte binne gjin sifers oer bekend.
Ierdkleurige mûs
De ierdkleurige mûs (Latynske namme: Mus terricolor) is in sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e mûseftigen (Muridae) en it skaai fan 'e echte mûzen (Mus), dat foarkomt yn dielen fan Yndia, Nepal, Pakistan en Banglades. Teffens libbet er yn Yndoneezje, yn it noardlike diel fan it eilân Sumatra, dêr't er nei alle gedachten in eksoat is dy't der ûnopsetlik troch de minske yntrodusearre is. In alternative (synonime) wittenskiplike namme foar dizze soarte is Mus dunni, mar de oantsjutting Mus terricolor is âlder.
Uterlike skaaimerken
De ierdkleurige mûs is nau besibbe oan 'e lytse Yndyske fjildmûs (Mus booduga) en wurdt dêr soms mei betize. Ierdkleurige mûzen binne brunich fan kleur, mei in grize bealch. De boppekjiftosken binne frij rjocht. Se hawwe in kop-romplingte fan 5⅔-7 sm, mei in sturtlingte fan 5½-6⅔ sm en in gewicht fan likernôch 11 g. De wyfkes hawwe tsien oeren.
Ditzumerwold
Ditzumerwold, ek wol Dertsamewolt, wurdt om 1475 hinne neamd as ien fan de karspels dy't yn de Doalert ferdronken rekken. Nei alle gedachten wie it in feandoarp yn it efterlân fan it hjoeddeistige doarp Ditzum. It doarp Ditzumerhammrich waard yn 1469 as Ditzumer hammerke neamd. Yn dy omkriten binne de perseelsnammen De Brook, Fahne (in eardere kwelder) en Fahnster Rhiede (een eardere waadril). Dy toponimen wize op in âldere feanterij. By Ditzumerverlaat leine om 1620 hinne lânguod fan it Schaeckßwoldt of uffem Schoekswoldt, dêr't de diken troch de Wynhamster Lande fan ûnderholden waarden.
Jeruzalimske Talmoed
De Jeruzalimske Talmoed, yn it Hebriuwsk: תַּלְמוּד יְרוּשָׁלְמִי, Ṯalmūd Yěrušalmi (ṯalmūd betsjut "ûnderrjocht"), is in wichtige joadske tekst wêryn't de âlde Mûnlinge Torah fêstlein is (de Mishnah) mei de bestudearring dêrfan (de Gemara), neffens westlike tradysje fan Palestina. Guon hâlde út dat de namme "Palestynske Talmoed" of "Talmoed fan it Lân Israel" in sekuerder oantsjutting wêze soe, mei't de Jeruzalimske Talmoed grutdiels yn Galileä skreaun is, en net yn Jeruzalim. De tafoeging is nedich om dit wurk te ûnderskieden fan inselde soarte tekst fan 'e eastlike tradysje, de Babyloanyske Talmoed.
Hoewol't de Babyloanyske Talmoed letter reekommen is as de Jeruzalimske Talmoed, wurdt dêroan yn 'e regel mear gesach takend as oan 'e Jeruzalimske Talmoed, dat as men it hat oer dé Talmoed, sûnder fierdere oantsjutting, dan wurdt de Babyloanyske Talmoed bedoeld. De Jeruzalimske Talmoed datearret út 'e twadde helte fan 'e fjirde iuw (n.Kr.), wylst oan 'e Babyloanyske Talmoed pas sa'n twahûndert jier letter de lêste hân lein waard. De Jeruzalimske Talmoed is fierhinne skreaun troch joadske skriftlearden fan 'e akademys te Tibearias en Sesaréa, yn it Hebriuwsk en it Joadsk Palestynsk Arameesk.
Landeskirche
Yn Dútslân en Switserlân betsjut in Landeskirche (lâns- of nasjonale tsjerke) de tsjerke fan in regio. It begryp ferwiist almeast nei de protestantske tsjerken, mar yn Switserlân ek wol nei de Roomsk-katolike bisdommen. Hja ûntstiene as de nasjonale tsjerken fan de selsstannige Dútske steaten en de kantons fan Switserlân, dy't letter feriene waarden en foarmje it hjoeddeistige Dútslân (1871) en Switserlân {1848).
Yndosineeske dwerchmûs
De Yndosineeske dwerchmûs (Latynske namme: Micromys erythrotis) is in sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e mûseftigen (Muridae) en it skaai fan 'e dwerchmûzen (Micromys), dat foarkomt yn Fjetnam, súdlik Sina en oangrinzgjende dielen fan Súdeast-Aazje. Dizze soarte waard pas yn 2009 foar it earst wittenskiplik beskreaun en der is fierders noch hast neat oer bekend. Foarhinne waard de Yndosineeske dwerchmûs beskôge as in foarm fan 'e nôtmûs (Micromys minutus).
List fan planetoïden 94201-94300
Dit is in list fan planetoïden 94201-94300.
Tsjinstfeintmûs
De tsjinstfeintmûs (Latynske namme: Mus famulus) is in sûchdier út it skift fan de kjifdieren (Rodentia), de famylje fan de mûseftigen (Muridae) en it skaai fan 'e echte mûzen (Mus), dat inkeld foarkomt yn it Nilgiri-berchtme fan súdwestlik Yndia. Syn natuerlike habitat bestiet út drûge tropyske en subtropyske wâlden en leechlein gerslân.
Taksonomy en uterlike skaaimerken
Foarhinne waard dizze soarte yn it ûnderskaai fan 'e Aziatyske mûzen (Coelomys) pleatst, mar no wurdt er beskôge as in lid fan it ûnderskaai fan 'e echte mûzen (Mus). De tsjinstfeintmûs hat lytse earen en in tichte, sêfte, ferwielige pels. De rêchkant is sûkelarjebrún, en wurdt troch in skerpe demarkaasjeline skaat fan 'e okerkleurige bealchkant. De wyfkes hawwe seis oeren.
Bedrige
De tsjinstfeintmûs hat de IUCN-status fan "bedrige", mei't er troch habitatferlies, feroarsake troch de ûntginning fan syn wengebiet troch de minske, almar fierder yn oantal efterútbuorket.
Taurinus fan Évreux
Taurinus fan Évreux (Frânsk: Saint Taurin, berne om it jier 350 hinne; ferstoarn om it jier 425 hinne) is in hillige en jildt as earste biskop fan it Normandyske bisdom Évreux. Syn feestdei is op 11 augustus.
Libben
Der is fierder hast neat bekend oer de komôf fan Taurinus. De âldste oerlevering fan Taurinus is in op de 9e-iuw basearre 10e-iuwsk manuskript. Taurinus soe troch de paus nei it noarden stjoerd wêze om yn Galje de heidenen te bekearen. Letter waard er ûnder de prefekt Licinius martele, mar hy waard net fermoarde om't er de soan fan de prefekt nei in ûngelok op it hynder wer ta libben wekt hie. Letter feroare Taurinus in timpel fan Diana yn in Marijetsjerke. Oare mirakuleuze en legindaryske ferhalen folgen. Nei it lêzen fan de hillige misse ferstoar Taurinus fredich yn 'e stoel.
Ferearing
Taurinus is de patroanhillige fan it bisdom Évreux. Yn de 6e iuw waard in kleaster boud dat oan Taurinus wijd wie. Richart I fan Normandje liet it kleaster yn de 10e iuw restaurearje. Yn it noarden fan Frankryk binne ferskillende tsjerken nei "Saint-Taurin" ferneamd.
De reliken fan de biskop waarden yn Évreux bewarre, mar yn de 9e iuw ferlieten dielen nei oare plakken yn Frankryk. De ynfallen fan de Wytsings yn de 10e iuw lieden ta it oerbringen fan de oare reliken nei Gigny. Se waarden nei ferskillende plakken yn feiligens brocht. Mar in pear stikjes fan bonken bleaune efter en foar dy reliken waard yn de 13e iuw in ferfulde relikwykskryn makke. De skryn oerlibbe de Frânske Revolúsje en wurdt tsjintwurdich bewarre yn de katedraal fan Évreux.
Leginden
Oan Taurinus waarden ferskillende mirakels taskreaun. Neffens de leginde soed er in jong famke, Eufrasia, út de dea helle ha nei't hja ferstoar by in brân, wylst har hûd wer frij wie fan brânwûnen. It levere Taurinus 120 bekearlings op. In oar mirakel fan Taurinus wie it wer opwekken Marinus, de soan fan in lokale prefekt nei't dy fan it hynder fallen wie en oan de gefolgen ferstoar. In koart gebed en de jonge riisde wer op. Ek Marinus bekearde him mei syn gefolch en dêrnjonken nochris 1200 minsken.
Krasnodar (betsjuttingsside)
"Krasnodar" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Koeban
"Koeban" (ek wol stavere as "Kûban" of "Kuban") hat yn 'e Wikipedy ferskate betsjuttings:
Bergisch Gladbach
Bergisch Gladbach is in stêd yn de Dútske dielsteat Noardryn-Westfalen. De stêd hat 105.761 ynwenners (2010). Bergisch Gladbach is sûnt it jier 1975 in Dútske Großstadt.
Gera
Gera is in stêd yn de Dútske dielsteat Tueringen. De stêd hat 94.152 ynwenners (2018). Gera is sûnt it jier 1959 in Dútske Großstadt.
Erlangen
Erlangen is in stêd yn de Dútske dielsteat Beieren. De stêd hat 103.197 ynwenners (2010). Erlangen is sûnt it jier 1974 in Dútske Großstadt.
Wynham
Wynham is in ferdronken doarp yn de Doalert by Ditzumerverlaat.
Beskriuwing
It soe wêze kinne dat de doarpen Wynham en Wynedaham ea yn inoars ferlingde lein hawwe kinne, en mei-inoar yn karspel foarme hawwe. Sokke lange delsettings oan wjerskanten fan in rivier is ek op de hichte fan Midwolda, Scheemda en Oostwold. De nammen soene dan gearhingje kinne, hoewol't in ôflieding fan in persoansnamme Wyne mei de meartalsútgong -ingi - "de úthoeke fan dejingen fan Wine" - dat ek alhiel mooglik wêze kin.
Ariella Ferrera
Ariella Ferrera, echte namme: Maria C. Restrepo (Medellín, 15 jannewaris 1979), is in Kolombiaansk-Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise, dy't berne is yn 'e stêd Medellín, yn Kolombia, mar opgroeid is yn Chicago, yn 'e Amerikaanske steat Illinois. Ferrera sette yn 2009 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn in grut tal films. Se hat ek wol ûnder de artystenamme Elle Ferrera wurke, en har namme wurdt somtiden (mis)stavere as Ariella Ferrara. Se hat twaris nominearre west foar in prestizjeuze AVN Award.
Libben en karriêre
Ferrera waard yn 1979 berne yn Medellín, yn it Súdamerikaanske Kolombia, mar emigrearre doe't se fiif jier wie mei har âlden nei de Feriene Steaten, dêr't se opgroeide yn Chicago, yn 'e steat Illinois. Neffens eigen sizzen wie se yn har bernejierren in earsten wyldkat. Nei it ôfrûnjen fan 'e middelbere skoalle en har oplieding wurke Ferrera in oantal jierren as toskhygiëniste foar't se ferfear nei Mission Viejo, yn 'e steat Kalifornje, ûnder de reek fan Los Angeles. Dêr makke se yn 2009, doe't se tritich jier wie, har debút yn in pornografyske film.
Ferrera kaam al rillegau bekend te stean om har grutte boarsten. Hja spile benammen yn films dy't ta it sjenre fan 'e milfpornografy rekkene wurde kinne. Yn 2011 waard se yn 'e mande mei Tori Black en Lux Kassidy nominearre foar in AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld) yn 'e kategory bêste lesbyske triosekssêne, foar har rol yn Field of Schemes 8. Yn 2014 folge in twadde nominaasje foar dy priis, diskear yn 'e kategory milf-artyste fan it jier. Nei eigen sizzen hâldt Ferrera fan fytsen, kampearjen, swimmen, hurddraven en it meitsjen fan lange kuiertochten yn 'e frije natoer.
Lichemsskaaimerken
Ariella Ferrera is blank, mei brune eagen en brún hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.70 m lang, mei in gewicht fan 52 kg, en kupmaat 34DD, dêr't se in boarstfergruttingsoperaasje foar ûndergien hat. Behalven troch har earlellen hat se gjin piercings, en likemin hat se tatoeaazjes.
Cottbus
250px|thumb|Stedsdielen fan Cottbus
Cottbus is in stêd yn de Dútske dielsteat Brandenboarch. De stêd hie 105.309 ynwenners (2010). Cottbus is sûnt it jier 1976 in Dútske Großstadt.
Kearnen
It stedsgebiet fan Cottbus is yn 19 stedsdielen ferparte:
Taiwaneeske boskmûs
Besibskip
De Taiwaneeske boskmûs is it naust besibbe oan 'e Súdsineeske boskmûs (Apodemus draco), en op grûn fan morfologyske ferlikings wolle party saakkundigen hawwe dat er dêr in ûndersoarte fan is. Mei de brânmûs (Apodemus agrarius), dy't yn 'e leechlannen fan Taiwan libbet, is de Taiwaneeske boskmûs folle minder nau besibbe.
Hildesheim
Hildesheim is in stêd yn de Dútske dielsteat Nedersaksen. De stêd hat 102.575 ynwenners (2010). Hildesheim is sûnt it jier 1974 in Dútske Großstadt.
Lytse Yndyske fjildmûs
De lytse Yndyske fjildmûs (Latynske namme: Mus booduga) is in sûchdier út it skift fan de kjifdieren (Rodentia), de famylje fan de mûseftigen (Muridae) en it skaai fan 'e echte mûzen (Mus), dat foarkomt op Sry Lanka en it Yndiaaske subkontinint (Yndia, Pakistan, súdlik Nepal en Bangladesj) en teffens yn sintraal Birma. Teminsten ien eksimplaar kaam yn it wyld foar yn 'e stêd Boston, yn 'e Amerikaanske steat Massachusetts, dêr't er sûnder mis in eksoat is dy't der troch de minske opsetlik of by fersin yntrodusearre is.
Taksonomy
De lytse Yndyske fjildmûs is nau besibbe oan 'e ierdkleurige mûs (Mus terricolor), dêr't er soms mei betize wurdt. De soarte komt fuort út Mus indicus, dy't yn it Lette Pleistoseen libbe, en dy't sels fia in ûnbeskreaune soarte wer ôfstammet fan 'e Pleistoseenske Mus jacobsi.
Uterlike skaaimerken
Lytse Yndyske fjildmûzen binne tige behindige bistkes; sterker noch, se hearre ta de lytste mûzesoarten fan Jeraazje. Se hawwe trochinoar in kop-romplingte fan 6¾-7 sm, mei in sturtlingte fan 5-6⅓ sm en in gewicht fan 8⅔-12¼ g. De eksimplaren op Sry Lanka binne grutter en swierder as dy op it Aziatyske fêstelân. De lytse Yndyske fjildmûs hat fierders nei efteren wizende boppekjiftosken en in brunige hierkleur dy't op 'e bealch taljochtet oant witich. Dizze twakleurigens set him fuort yn 'e behierring fan 'e sturt. Krekt boppe it boarst sit gauris in ljochtbrune bân of in ljochtbrún plak. De earen binne yn ferhâlding ta it lichem frij grut en rûn, en de snút is frijwat spits. De wyfkes hawwe tsien oeren.
List fan planetoïden 94301-94400
Dit is in list fan planetoïden 94301-94400.
Blaxploitation
Blaxploitation is in etnysk subsjenre fan 'e eksploitaasjefilm dy't yn 'e Feriene Steaten yn 'e iere 1970-er jierren ûntstie. It wurd is in gearlûking fan black ("swart" yn 'e sin fan negroïde) en exploitation ("eksploitaasje"). It is in ôfkarrende term dy't yn augustus 1972 betocht waard troch Junius Griffin, de doetiidske foarsitter fan 'e ôfdieling Beverly Hills-Hollywood fan 'e Amerikaanske minskerjochte-organisaasje NAACP. Hy neamde dizze films sa om't er fûn dat it sjenre foar de swarte mienskip yn 'e Feriene Steaten oer "de iene mislediging op 'e oare steapele" troch swarten oanhâldend te presintearjen as stereotype personaazjes dy't har mei kriminele aktiviteiten dwaande holden.
Yn blaxploitationfilms kamen lykwols ek guon fan 'e earste swarte personaazjes út 'e Amerikaanske filmskiednis foar dy't as held en haadpersoan tsjinnen, ynstee fan as helpke, smjunt of slachtoffer fan misdie, sa't se yn eardere films ornaris ferskynden. It ûntstean fan it blaxploitationsjenre foel gear mei in lanlik op 'e nij besjen fan 'e rasserelaasjes yn 'e Feriene Steaten.
De ierste blaxploitationfilms wiene neffens it Amerikaanske tydskrift Variety it ûnôfhinklike Sweet Sweetback's Baadassss Song en it minder radikale, troch de fêstige filmyndustry fan Hollywood finansierde Shaft, beide út 1971. Oarspronklik wiene sokke films rjochte op in publyk fan stedske Afro-Amerikanen, mar al rillegau waard besocht it sjenre ek oantreklik te meitsjen foar lju fan oare etnyske groepen, mei't Hollywood besefte dat der mear winst te meitsjen foel as dat dien waard. Blaxploitationfilms wiene fierders de earste films dy't in protte of allinne mar funk- en soulmuzyk yn har soundtracks brûkten.
Grutte Priis Formule 1 fan Spanje 2006
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Spanje 2006 yn Montmeló op 14 maaie 2006. It wie de sechsde fan 18 races fan de Formule 1 yn 2006. Hy waard op it Sirkwy fan Kataloanje hâlden. De race waard hâlden oer 66 omgongen, op it 4,6 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 305,2 kilometer.