cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dubrovnik
Dubrovnik hjoed de dei
De Napolitaanske arsjitekt Onofrio della Cava boude yn 1438 yn Dubrovnik in akwadukt en twa fonteinen, de Grutte Fontein fan Onofrio en de Lytse Fontein fan Onofrio, dy't beide noch besteane, hoewol't de byhearrende stânbylden ferlern gien binne yn 'e ierdbeving fan 1667. De Muorren fan Dubrovnik, ta einbeslút, binne ek tige ferneamd. Se rinne oer in ôfstân fan krapoan 2 km om 'e âlde stêd hinne, en binne oan 'e lânkant 4 oant 6 m tsjûk, mar oan 'e seekant folle tinner. Dizze muorren binne gauris brûkt as dekôr foar films en hawwe û.m. te sjen west yn 'e ferneamde tillefyzjesearje Game of Thrones, as de muorren fan 'e fiktive stêd King's Landing.
Pedro Subercaseaux
Pedro León Maximiano María Subercaseaux Errázuriz (Rome, 10 desimber 1880 - Santiago de Chile, 3 jannewaris 1956) wie in Sileensk geastlike en keunstskilder, dy't bekend waard fan syn yllustraasjes by de Sileenske en Argentynske skiednis.
Dubrovnik
Demografy
Neffens gegevens fan 'e Kroätyske folkstelling fan 2011 hie de stêd Dubrovnik dat jiers in befolking fan 28.434 minsken, wylst de gemeente Dubrovnik 42.615 ynwenners hie. Yn 1991 hie de gemeente noch in ynwennertal fan 51.597. Fan 'e gemeentlike befolking bestie yn 2011 90,34% út etnyske Kroäten. De befolkingstichtens fan 'e gemeente bedroech persiis 1.996 minsken de km². De oare wenkearnen yn 'e gemeente Dubrovnik mei byhearrende ynwennertallen wiene yn 2011:
Pedro Subercaseaux
Libben en wurk
Subercaseaux Errázuriz wie in soan fan ambassadeur en skilder Ramón Subercaseaux Vicuña en Amalia Errázuriz Urmeneta.
Dubrovnik
Klimaat
Dubrovnik hat in Mediterraan klimaat, mei hjitte, neare en frij drûge simmers en mylde oant koele, wiete winters. Tusken oktober en april blaast de Boara-wyn kâlde lucht by de Adriatyske kust lâns, en swierwaar komt it hiele jier troch foar. Ornaris hat de stêd yn july en augustus oerdeis temperatueren dy't oprinne kinne oant 28 °C, wylst se nachts net fierder sakje as 23 °C. By 't maityd en hjerstmis fariëarje de temperatueren oerdeis yn 'e regel tusken de 20 en 28 °C. Dubrovnik hat de myldste winters fan hiel Kroaasje, mei oerdeiske temperatueren dy't yn desimber en jannewaris om 'e 13 °C hinne lizze. De stêd kriget op jierbasis yn trochsneed 1.064 mm delslach en 2.669½ oeren sinneskyn. Sniefal is yn Dubrovnik tige seldsum.
Pedro Subercaseaux
Libben en wurk
Fan 1906 ôf wurke Subercaseaux Errázuriz ûnder de skûlnamme Lustig as karikaturist foar it tydskrift Zig Zag. Yn 1913 wurke er as yllustrator foar it tydskrift Pácifico Magazine.
Dubrovnik
Keppelings om utens
● Offisjele webside fan Dubrovnik
Pedro Subercaseaux
Libben en wurk
Yn 1907 boaske er oan Elvira Lyon Otaegui fan wa't er yn 1920 op in reis nei Jeropa skiede om geastlike wurde te kinnen. Yn 1925 stalde er yn Ingelân in sammelbân gear oer Fransiskus fan Assisy mei eigen akwarellen en gedichten fan de Deenske dichter Johannes Jørgensen. Yn 1938 gie er mei de opdracht om in Benediktinekleaster yn Santiago te stichtsjen werom nei Sily.
Pedro Subercaseaux waard beïerdige op it hôf fan it Monasterio Benedictino de la Santísima Trinidad de Las Condes yn Santiago.
Spoarweimaatskippij
It idee wie dat frije-merkwurking liede soe ta konkurrinsje, wat wer foar legere prizen soargje soe en it reizgjen mei de trein dus goedkeaper meitsje soe. Troch de beheinde winstjaandheid fan iepenbier ferfier en de beheinde beskikberens fan it spoar (der kin no ienris mar ien trein tagelyk ride), is dat yn lang net alle gefallen slagge. Krektoarsom, guon ûnrindabele spoarlinen dy't mei oerheidssubsydzjes geande holden waarden, moasten as gefolch fan it privatisearringsbeslút opdoekt wurde, wat tige negative gefolgen foar de reizgers hie. Op it mêd fan frachtferfier hat de privatisearring oer it algemien wol goed útpakt.
Yn oare dielen fan 'e wrâld is ferfier oer it spoar oars regele. Yn 'e Feriene Steaten en Kanada hat nea in nasjonale spoarweimaatskippij bestien en eksploitearret in grut ferskaat oan spoarwei-ûndernimmings noch altyd eigen spoarlinen. Dêrby moat oantekene wurde dat troch fúzjes en oernames wol beskate reuzen ûntstien binne dy't de merk dominearje, lykas yn 'e Feriene Steaten Amtrak. Yn Ruslân is it treinferfier altyd in oerheidsoangelegenheid west en hawwe nea selsstannige spoarweimaatskippijen bestien. De Rossijskije Zjeleznyje Dorogi (Russyske Spoarwegen) foarmje ien fan 'e grutste spoarweimaatskippijen fan 'e wrâld en beheare it grutste spoarweinetwurk fan 'e wrâld.
Krieë Stamme
De Krieë Stamme (Ingelsk: Crow Tribe; Kriesk: Apsáalooke) is in federaal erkende Yndiaanske stamme-organisaasje yn 'e Feriene Steaten, mei in eigen reservaat yn 'e steat Montana. Dizze stamme bestiet út etnyske Krieën (Crow) en is fêstige yn it suden fan Montana, tsjin 'e grins mei Wyoming oan. De Krieë Stamme bestiet as organisaasje al sûnt de twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw. It haadkertier is fêstige yn it doarp Crow Agency.
Demografy
Neffens gegevens út 2014 hie de Krieë Stamme doe likernôch 11.000 leden. Dat binne etnyske Krieën (Crow), in folk dat fan âlds in Sûaanske taal sprekt en nau besibbe is oan 'e Hidatsa, dy't no foar it meastepart yn Noard-Dakota libje. De Krieë Stamme is de iennichste federaal erkende stamme-organisaasje fan dizze etnyske groep. De Krieske taal is mei 3.000 sprekkers ien fan 'e gruttere Yndiaanske talen yn 'e Feriene Steaten, al is ek yn dit gefal it sprekkerstal oan it ôfnimmen troch it ôfstjerren fan 'e âldere generaasjes, dy't sterk oerfertsjintwurdige binne mank de sprekkers fan 'e eigen taal.
Skiednis
De Krieë Stamme ûntstie as organisaasje de facto by de stifting fan it Krieë Yndianereservaat yn 1868. De stamme naam yn 1948 syn earste grûnwet oan, dy't de organisaasje stal joech op 'e grûnslach fan in algemiene rie, de Stammeried. Dy algemiene rie hie yn prinsipe sawol de wetjaande, de útfierende as de rjochterlike macht, en bestie út alle mearderjierrige leden fan 'e organisaasje (manlju boppe de 21 jier en froulju boppe de 18 jier). De algemiene rie wie in direkte demokrasy, ferlykber mei it âlde Atene.
Yn 2001 waard troch de Stammeried op ien fan 'e fearnsjierlikse gearkomsten in nije grûnwet oannommen, wêrby't in skieding fan de machten ynfierd waard dy't de wetjaande, útfierende en rjochterlike macht delegearre oan ferskate kommisjes. Hoewol't de Stammeried eins noch altyd it regear fan 'e Krieë Stamme foarmet, hat der sûnt 2001 gjin gearkomste fan 'e Stammeried west. Sûnt is der frijwat trelit ûntstien oer de jildigens fan 'e nije grûnwet, wêrby't guon stamleden sels it Buro fan Yndiaanske Saken (BIA) fersocht hawwe om yn te gripen. It BIA woe him lykwols, likemin as de Amerikaanske federale rjochtbank, oan dizze gefoelige kwestje brâne, en besleat dat it hjir om in ynterne oangelegenheid fan in stamme-organisaasje giet, wêrby't de ynstânsjes fan 'e Amerikaanske oerheid gjin foech hawwe.
Bestjoer
Under de grûnwet fan 2001 bestiet de útfierende macht fan 'e Krieë Stamme út fjouwer amtsdragers: de foarsitter, fise-foarsitter, siktaris en fise-siktaris. De wetjaande macht is opmakke út trije leden út elts fan 'e seis distrikten fan it Krieë Yndianereservaat, te witten: de Delling fan 'e Opperhaden (Valley of the Chiefs), Reno, Black Lodge, Mighty Few, Big Horn en Pryor. De Delling fan 'e Opperhaden is kwa befolking it grutste fan dy distrikten. De rjochterlike macht leit sûnt 2001 by in eigen stammerjochtbank, dy't jurisdiksje hat oer alle saken oangeande de wetten en oare regels fan 'e Krieë Stamme. De stamme hat ek in eigen hof fan heger berop.
Reservaat
De Krieë Stamme beskikt oer in eigen reservaat, it Krieë Yndianereservaat, dat bestiet sûnt 1868. It leit yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Montana, tsjin 'e grins fan Wyoming oan. Yn it easten grinzget it oan it Noardlike Sjajinne Yndianereservaat. Mei in totaal oerflak fan 9.340,9 km² is it ien fan 'e grutste reservaten yn 'e Feriene Steaten. Neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2000 wennen der doe likernôch 6.900 minsken. De Krieë Stamme hat syn haadkertier yn it doarp Crow Agency, dat yn it noardlike part fan it reservaat leit.
Alberik I fan Utert
(Sint-) Alberik I, Albrik, Alfric of Albricus (? - 21 augustus 784) wie biskop fan Utert fan om 776 hinne oant 784. Hy waard hillich ferklearre; syn hjeldei is 14 novimber.
Alberik wie ynearsten wierskynlik ferbûn oan it Karolingysk hof. Ut in gedicht fan Alcuinus kin yn alle gefallen ôflaat wurde dat er goede kontakten mei it hof ûnderhold. Nei de dea fan syn omke, abt Gregorius fan Utert, folge er dyn op as haad fan it katedrale kleaster yn Utert ea as bestjoerder fan it bisdom. Hy beselskippe Karel de Grutte yn 776 nei Rome en fermoedlik waard er yn 777 yn Keulen ta biskop wijd. Mei syn beneaming wurdt it bisdom Utert in fêste sit mei in festige organisaasje. Neffens oerlevering waard er yn de abdij fan Susteren beïerdige, dêr't noch altyd reliken fan him bewarre wurde.
Alberik syn betinkdei is op 27 of 29 novimber.
Reedriden op de Olympyske Winterspullen 2014
De XXIIe Olympyske Winterspullen waarden fan 7 oant en mei 23 febrewaris 2014 hâlden yn Sotsji, yn Ruslân. It reedriden hie plak yn de Adler Arena.
Medaljespegel
De top-7 fan lannen dy't by it reedriden medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 2014.
List fan planetoïden 70301-70400
Dit is in list fan planetoïden 70301-70400.
Stifting
In stifting of stichting, of ek wol in fûns, is in organisaasje dy't oprjochte is om in beskaat doel te ferwêzentlikjen. In stifting mei wol winst meitsje, mar de útkearing fan dy winst kin net inkeld foar de ferriking fan 'e oprjochters fan 'e stifting wêze, mar moat in ideëel of sosjaal doel ûnderstypje. Stiftings hawwe gjin leden.
Under de Nederlânske wet is in stifting in rjochtspersoan dy't oprjochte wurdt by notariële akte, troch ien of mear natuerlike persoanen en/of oare rjochtspersoanen. Men kin ek testamintsje foar de oprjochting fan in stifting nei jins eigen dea. Stiftings hawwe ornaris in bestjoer dat bestiet út in foarsitter, in siktaris en in skathâlder. Sa'n bestjoer is it iennichste ferplichte orgaan fan in stifting, mar dêrnjonken kin der ek noch in ried fan tafersjoch oansteld wurde, dy't tasjocht op it deistich bestjoer dat útfierd wurdt troch de bestjoerskommisje.
Yn 'e statuten fan in stifting moat teminsten fernijd wurde: Foar it wizigjen fan 'e statuten is ek in gong nei de notaris fereaske. Salang't de stifting net ynskreaun is yn it hannelsregister by de Keamer fan Keaphannel is eltse bestjoerder persoanlik wetlik oanspraaklik. De leden fan in stiftingsbestjoer binne net yn tsjinst fan 'e stifting, mar in stifting kin wol oare wurknimmers hawwe. Oars as in feriening, hat in stifting lykwols gjin leden. Wol kin in stifting donateurs hawwe, mar dy hawwe gjin sizzenskip oer hoe't de organisaasje bestjoerd wurdt.
Slach by Andernach (876)
thumb|250px|Slach by Andernach ôfbylde yn in Frânske kronyk út de 14e iuw (Chroniques de France ou de St Denis, om 1332-1350) De Slach by Andernach tusken de Westfrankyske kening Karel de Keale en de Eastfrankyske kening Loadewyk de Jongere fûn plak op 8 oktober 876 by Kettig besúdeasten Andernach, sa'n 21 km benoarden Koblenz. De striid einige yn in folsleine nederlaach fan Karel de Keale.
Oanrin
Loadewyk III de Jongere wie de soan fan de Eastfrankyske kening Loadewyk de Dútser, dy't it Eastfrankyske keninkryk yn 865 tusken syn soannen ferparte hie. Loadewyk de Jongere krige it grutste part fan East-Frânsje, wylst syn bruorren Beieren en noardlik Itaalje krigen. By it Ferdrach fan Meerssen yn 870 krige er it eastlike part fan Midden-Frânsje. Karel de Keale, kening fan West-Frânsje, besocht earst gâns Midden-Frânsje te ferôverjen, mar naam diel oan it ferdrach ûnder militêre druk en waard Midden-Frânsje ferdield tusken East- en West-Frânsje. Doe't Loadewyk de Dútser ferstoar besocht Karel fannijs en wreidzje West-Frânsje út oant de Ryn ta. Om dat wier te meitsjen moete er syn omkesizzer by Sinzig, mar Loadewyk wie it net mei Karel syn plannen iens.
De Slach
Karel besocht doe de westigge fan de Ryn te bemasterjen. Op 8 oktober 876 feroare de kampanje yn in fjildslach op in fjild by Andernach dat einige yn in beslissende oerwinning fan Loadewyk en einige alle fierdere besykjen fan Karel en bemasterje Midden-Frânsje. Karel flechte nei Itaalje en ferstoar sawat presys in jier letter yn Avrieux, Savoaye. It gefolch fan de Slach wie dat Andernach en it Rynlân by East-Frânsje (dat him letter ûntjoech ta it Hillige Roomske Ryk) bleaune en de grinzen bleane sa goed as itselde oant de Lette Midsiuwen. By it Ferdrach fan Ribemont yn 880 tusken Loadewyk de Jongere en de pakesizzers fan Karel de Keale: Loadewyk III fan Frankryk en Karloman fan Frankryk krige East-Frânsje ek it westlike part fan Midden-Frânsje mei de mûnings fan de Ryn, Maas en Skelde en de stêden Metz, Sedan, Straasburch, Ferdun en Antwerpen ynbegrepen.
Jonkersleat
thumb|Lizzing thumb|Waaksend boezemwetter yn de Jonkersleat (gemeente Skarsterlân), gefolch fan in noardwesterstoarm. De Jonkersleat is in sleat op De Jouwer. De Jonkersleat leit oan de noardkant fan natoergebiet De Famberhorst en rint fan strjitte De Omkromte nei de jachthaven fan De Jouwer. De sleat foarme eartiids de grins fan Haskerlân en Doanjewerstâl.
Indian River (Muskoka)
De Indian River of Yndiaanske Rivier is in rivier yn 'e gemeente Muskoka Lakes fan it distrikt Muskoka, dat yn it suden fan 'e Kanadeeske provinsje Ontario leit. De rivier makket ûnderdiel út fan it stelsel fan oerflaktewetters fan 'e Grutte Marren, en ferbynt de Rosseau-mar (streamop) mei de Muskoka-mar (streamôf).
Jessica Mendels
Jessica Mendels (De Haach, 25 maart 1981) is in Nederlânsk presintatrise en tillefyzje-aktrise.
Libben en karriêre
Mendels is benammen bekend wurden mei it kampearprogramma CampingLife, dat hja fan 2008 oant 2012 mei Sander Janson presintearre op 'e stjoerder RTL 4. Yn 2009 en 2010 wie se dêrnjonken teffens mei-presintator fan it programma Ik Kom bij Je Eten. Earder die Mendels presintaasjewurk op 'e teleshopstjoerder LiveShop.
Indian River (Muskoka)
De Indian River floeit ta de Rosseau-mar út by de Port Carling-keardaam fan Port Carling. Dêrnei streamt er troch it Forman-nau (Forman Narrows) en it lytse Mirror Lake, om úteinlik te Hanna Point út te mûnjen yn 'e Muskoka-mar. De rivier waard befarber makke troch de bou fan 'e Port Carling-keardaam en de oanlis fan in stelsel fan slûzen yn 1871. Dêrtroch koene steamskippen tusken de beide marren hinne en wer farre, wat wer de ûntjouwing fan rekreaasjefasiliteiten 'e omkriten fan 'e rivier befoardere, benammen oan 'e iggen fan 'e Rosseau-mar.
Jessica Mendels
Libben en karriêre
Fierders hie se yn 2003 in rol yn 'e soapsearje Goede Tijden, Slechte Tijden, as Cynthia de Vries, en yn 2008 spile se Tamara Groeneveld yn Pauwen en Reigers, in dramasearje fan 'e regionale stjoerder RTV West.
J.J. Peereboom
J.J. (John James) Peereboom (Londen, 14 novimber 1924 – Amsterdam, 27 maart 2010 ) wie in Nederlânsk sjoernalist en skriuwer. Hy wie ek anglist oan de Universiteit fan Amsterdam.
Peereboom hold fiif jier as korrespondint yn Parys ta en siet fan 1958 oant 1971 yn Londen. Peereboom waard bekend mei syn boekbesprekken en artikelen yn Het Parool, NRC Handelsblad (dêr't er goed fyftich jier oan ferbûn wie), Hollands Maandblad en Litterair Paspoort. Fierders skreau er twa bot priizge deiboeken, Ik ben niets veranderd (1978) en Vraag niet waarom (1988), dy't beide yn de rige Privé-domein ferskynden.
Wybrant Auckes
Wybrant Auckes, mooglik Wybrant Auckes Waltinga, wie fan 1548 oant 1550 grytman fan Hasker Fiifgea. Hy wie yn dat amt yn 1548 de opfolger fan Gabbe fan Andringa. Yn 1455 waard Wybrant Auckes opfolge troch Ulke Hoytema.
Rûchpoathinnen
De rûchpoathinnen (wittenskiplike namme: Tetraoninae) binne in ûnderfamylje fan de famylje fan de fazantfûgels (Phasianidae) yn it skift fan de hineftigen (Galliformes). Fourhinne waard dizze groep hinnen as aparte famylje Tetraonidae yn it skift fan de hineftigen beskôge. De rûchpoathinnen libje yn de tuskenbeiden en subpolêre regioanen fan it Noardlik Healrûn, fan 28° N.B. (grutte prêrjehin yn Texas) oan 83° N.B. ta (Alpensniehin yn Grienlân).
De rûchpoathinnen binne middelgrutte oant grutte fûgels. De hoanen (mantsjes) binne faak tige grutter as de hinnen (wyfkes). De grutste soarte is de auerhin (mantsje 90-100 cm, wyfke goed de helt), de lytste de wytsturtsniehin (30 cm). De poaten binne bedekt mei fearen, winters binnen ek de toanen bedekt mei fearen of skobben, dat se op de snie rinne kinne. Oars as oare hineftigen hawwe de rûchpoathinnen gjin spoaren.
Heallieder
Heallieders (Ned. halfgeleiders, Ingelsk: semiconductors) binne stoffen dy't wat elektrise lieding oangiet tusken lieders en isolatoaren lizze. Heallieders liede de elektrisiteit dus in bytsje. Bekende heallieders binne silisium (Si), gallium-arsenide (GaAs), germanium (Ge), ensfh. Mei heallieders kinne in ferskate elektroanyske komponinten makke wurde. Elektroanisy neame soksoarte healliederskomponinten meastentiids koartwei „heallieders”.
Wijbrand Waltinga
Wybrand Waltinga wie yn 1544 grytman fan Hasker Fiifgea en wenne op De Jouwer.
Wybrand wie de soan fan Auke Walinga. Hy wie troud mei Ede Reignalda en hie mei har fjouwer bern. Hy wie yn 1544 grytman út namme fan de Keizerlijke Majesteits grytman fan Hasker Fiifgea. Mooglik wie hy dat as plakferfanger. Yn 1545 waard hy opfolge troch Jelle Broers Hylckama.
Sint-Urbanustsjerke (Dorum)
thumbnail|Sint-Urbanustsjerke thumbnail|Yngongsportaal út 1920 De Sint-Urbanustsjerke (Dútsk: St.-Urbanus-Kirche) is in protestânsk (evangelysk-lutersk) tsjerkegebou yn Dorum, in plak yn it Fryske Lân Woersten yn de Dútske Landkreis Cuxhaven. De tsjerke is wijd oan paus Urbanus I. Tegearre mei de Sint-Willehadustsjerke yn Wremen en de tsjerke fan Imsum, is de tsjerke de haadtsjerke fan de troch Friezen stifte Lân Woersten. De âldste dielen fan de tsjerke datearje út de 13e iuw. In houten tsjerke en in gebou fan dowestien giene oan it hjoeddeiske godshûs foarôf. It gebou en it ynterieur tsjûgje tsjintwurdich noch fan it eartiidske wolwêzen fan de krite.
Bouwurk
De Urbanustsjerke is in ienskippige sealtsjerke, wêrfan it tsjerkeskip út rûge granytstiennen bestiet. De finsterkezinen oan de súdkant hawwe in râne mei mitselwurk fan bakstiennen. Eastlik slút him in yn 1510 fergrutte trijeskippich hallekoer oan, dat foar in grut part fan bakstiennen boud waard. De koer, wêrfan de eastlike gevel in tal bline nissen hat, is heger as it skip. In achtkantige opbou op de westtoer waard yn de jierren 1750-1751 op in ûnderbou fan fjild- en bakstiennen dienmakke. De bekroaning mei in achtkantige spits folge yn 1757. It portaal fan de toer is net oarspronklik en stamt út it jier 1920.
Ynterieur
It ienfâldige tsjerkeskip draacht in balkesouder en wurdt ferljochte troch grutte, trijedielige finsters yn de súdlike muorre, dy tagelyk mei de bou fan de koer yn 1510 oanbrocht waarden. Nei it easten slút him in trijeskippich hallekoer oan. De netferwulten rêste op fjouwer rûne pylders fan bakstien.
Hoyte Uninga fan Hoytema
Hoyte Uninga fan Hoytema (1528 - ferstoarn Grins, 1581) wie grytman fan Haskerlân.
Hoyte wie in soan fan Douwe Hoytes Uninga fan Hoytema en Doedt Goffes fan Sjaerda. Yn 1559 hearde hy ta de folmachten út de steaten fan it Fryske plattelân dy't út namme fan harren kommittanten ferklearren dat se net tastean soene dat der in kommisje beneamd waard om mei de kening oer lânsoangelegenheden yn Gint te sprekken. Soks waard sjoen as stridich mei de privileezjes fan de gewesten. Mar úteinlik, neidat it hof der fjouwer kear om frege hie, en neidat de folmachten fan de stêden harren tastimming jûn hiene, mochten se ûnder akte de 'non prejudicio' tastinmme. Fan Hoytema wie op dat stuit grytman fan Hasker Fiifgea. Yn itselde jier tekene hy wer as folmacht fan it plattelân it rekwest tsjin kettermaster Lindanus oer it ferbrekken fan de privileezjes fan it lân. Fan Hoytema waard yn 1568 troch Alva ferbanne en flechte hy nei it bûtenlân. Hy skynt him lykwols ferantwurde te hawwen, want yn 1573 wurdt hy wer neamd as grytman fan Hasker Fiifgea yn in brief fan Caspar de Robles. Dêryn wurdt hy hjitten om it gearboskjen fan de oproerlingen te Joure mei krêft oan te pakken. Fan doe ôf skynde er him oan de Spaanske side holden te hawwen, want hy wurdt neamd ûnder de ôfsettenen en bannelingen troch de steatsen.
Yn 1580 moat er wer flechtsje út De Jouwer en giet dan yn ballingskip. Op 31 maart 1580 besleaten de Steaten fan Fryslân dat preesters en oare geastliken gjin katolike seremoanjes útfiere mochten. It tsjerklik goed moast brûkt wurde foar de grifformearde dûmnys en skoalmasters en foar de earmen. Yn 1581 waard troch de Fryske steaten beslach lein op syn goed en waard opdracht jûn om syn Hoytemastins op De Jouwer te slopen. De Hoytemastins waard ôfbrutsen om te foarkommen dat Spanjerts it as útfalsbasis brûke soen. De terreinen bleaune lykwols eigendom fan de famylje Uninga fan Hoytema. Op it terrein fan de stins waard yn 1589 in skâns opsmiten. Dêrbinnen waard yn 1625 de Heremastate boud. Hoyte Uninga fan Hoytema ferstoar yn 1581 yn Grins en waard dêr begroeven yn Der Aa-tsjerke. Hoyte wiet troud mei Wick fan Gerbranda, dochter fan Johan fan Gerbranda Roorda en Tiets Tjepckesdr fan Goslinga. Se giet nei de dea fan Hoyte mei har soan nei Emden, dêr't se beide yn 1582 ferstoaren.
Winchester Repeating Arms Company
De Winchester Repeating Arms Company (Ingelsk foar "Winchester Repeteargewearbedriuw") wie in Amerikaanske fjoerwapen- en munysjefabrikant dy't yn 1857 troch Oliver Winchester oprjochte waard as de New Haven Arms Company yn New Haven, yn 'e Amerikaanske steat Connecticut. It bedriuw wie de produsint fan ferskate tige ferneamde gewearen, te witten it Henry-gewear en de Winchester. It Henry-gewear waard brûkt yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch en fral de Winchester Model 1873 spile in essinsjele rol by de kolonisaasje fan it Wylde Westen. Yn de tweintichste iuw rekke de Winchester Repeating Arms Company yn 'e swierrichheden, en yn 1931 waard it bedriuw fan it bankrot rêden troch in oername troch Olin Industries, wêrnei't it yn 1935 mei in oare dochterûndernimming fan dat bedriuw, de Western Cartridge Company, opgie yn de nije Winchester-Western Division. It fabryk yn New Haven gie yn 1989 ticht. Tsjintwurdich wurde Winchester-gewearen ûnder lisinsje makke troch twa dochterûndernimmings fan de Groupe Herstal: it Belgyske Fabrique Nationale d'Herstal (FN) en de Brownings Arms Company yn Utah.
Oprjochting
De Volcanic Repeating Arms Company waard yn 1855 yn Norwich, yn de Amerikaanske steat Connecticut, oprjochte troch Horace Smith en Daniel B. Wesson, mei jild fan in stikmannich ynvestearders. De grutste oandielhâlder wie sakeman Oliver Winchester. Smith en Wesson ferlieten it bedriuw lykwols allebeide al binnen in jier en foarmen neitiid tegearre de Smith & Wesson Revolver Company. Volcanic ferhuze yn 1856 nei New Haven, mar gie oan 'e ein fan dat jier oer de kop. De hiele ynboel waard opkocht troch Oliver Winchester, dy't it bedriuw yn april 1857 in trochstart meitsje liet as de New Haven Arms Company.
Iere súksessen
Neitiid liet er wapensmid Nelson King in folslein ferbettere ferzje fan it Henry-gewear ûntwerpe, dat it earste model fan it Winchester-gewear waard, de Winchester Model 1866. Dat bliek in boppeslach, want it wapen waard tige populêr. In oar tige súksesfol model wie de Winchester Model 1873, dy't yn 1873 op 'e merk brocht waard en in essinsjele rol spile by de kolonisaasje fan it Wylde Westen. It gewear krige dêrom de bynamme "The Gun that Won the West", it "Gewear dat it Westen Wûn" ("wûn yn 'e sin fan "ferovere"), en it bleau yn produksje oant 1919. Trije jier nei de Model 1873 kaam de Winchester Model 1876 beskikber, it saneamde Centennial Model (in oantsjutting dy't ferwiist nei it feit dat de Feriene Steaten yn 1876 hûndert jier bestiene). It wie in gruttere ferzje fan it Model 1873, dat op beskate punten ferbettere wie.
Tragyk fan 'e Winchester-famylje
Oliver Winchester kaam yn desimber 1880 te ferstjerren, en syn soan en erfgenamt William Wirt Winchester beswiek fjouwer moannen letter oan tuberkuloaze. Dy syn widdo, Sarah Winchester, brûkte it jild fan har beërf om yn San Jose (Kalifornje) in grutte filla mei in bizarre plattegrûn bouwe te litten, mei allegear hoekjes en herntsjes en treppen dy nearne hinne laten. Hja wie derfan oertsjûge dat de geasten fan 'e lju dy't mei Winchester-gewearen deamakke wiene, it op har foarsjoen hiene om't se libbe fan jild dat mei de ferkeap fan dy gewearen fertsjinne wie, en mei dearinnende gongen en treppen dy't einigen yn in bline muorre besocht se de geasten paadbjuster te meitsjen. De filla stiet no bekend as it Winchester Mystery House, en is in monumint en in toeristyske attraksje.
Nije súksessen
Fan 1883 ôf wurke wapensmid John Browning mei de Winchester Repeating Arms Company gear yn in tige fruchtdragende partnerskip. Syn ûntwerpen laten ta de produksje fan ferskate modellen repeteargewearen (Winchester Model 1886, Winchester Model 1892, Winchester Model 1894 en Winchester Model 1895), mei dêropta de Winchester Model 1885 Ienskotsgewear en inkele repetearjende jachtgewearen (Winchester Model 1887 en Winchester Model 1897). Nei de iuwwiksel krige Winchester oan it begjin fan 'e tweintichste iuw konkurrinsje fan nije ûntwerpen fan Browning dy't ûnder lisinsje troch oare wapenfabrikanten produsearre waarden.
De race om it earste selsladende (semy-automatyske) gewear te meitsjen, late ta de produksje fan de Winchester Model 1903. Nei tsien jier wurk kaam de Winchester Model 1911 op 'e merk, in semy-automatysk jachtgewear dat fan in oar meganisme gebrûk makke om 'e oktroaien fan Browning op syn oarspronklike útfining op dat mêd te omsilen. Wapensmid T.C. Johnson wie dêr foar it meastepart ferantwurdlik foar, en itselde gou foar de Winchester Model 1912, in ferbettere ferzje fan 'e Model 1911, dy't in jier letter útkaam. Yn de 1920-er jierren hie Johnson it tafersjoch oer it ûntwerp fan 'e nije skoattelgewearen fan Winchester, de Winchester Model 52 en de Winchester Model 54.
Ein as selsstannich bedriuw
Under de Earste Wrâldoarloch hie de Winchester Repeating Arms Company grutte lienings ôfslute moatten om 'e útwreiding fan 'e produksje mei te finansieren. Doe't it wer frede waard, wie dy útwreiding oerstallich, en koe dus ôfskreaun wurde, wylst de lienings likegoed werombetelle wurde moasten. Winchester besocht dat te dwaan troch diversifisearring nei de merk fan algemien konsuminteguod. It bedriuw fusearre mei de Simmons Hardware Company en begûn fan alles te meitsjen njonken de fjoerwapenproduksje, fan kokenmessen oant rôlredens oant kuolkasten. Dat rûn lykwols út op in mislearring, en yn 1929 waarden Winchester en Simmons wer opspjalten.
De finansjele swierrichheden dy't feroarsake waarden troch de Grutte Depresje fan 'e 1930-er jierren foarmen de drip dêr't de amer fan oerrûn. Sadwaande gie Winchester yn 1931 bankrot, wêrnei't it bedriuw yn desimber fan dat jier by opbod ferkocht waard oan 'e Western Cartridge Company, in munysjeprodusearjend bedriuw fan yndustrieel John M. Olin. Yn namme bestie de Winchester Repeating Arms Company dêrnei noch fuort oan 1935, doe't Olin it bedriuw fusearje liet mei de Western Cartridge Company om 'e Winchester-Western Division fan Olin Industries te foarmjen.
Fuortlibjen fan 'e merknamme Winchester
Hoewol't de Winchester Repeating Arms Company yn 1935 ophold te bestean, libbe de merknamme Winchester troch om't John M. Olin in grut leafhawwer fan gewearen wie. De produksje fan fjoerwapens ûnder de Winchester-namme gie sadwaande troch. Yn 'e Twadde Wrâldoarloch waard de M1-karabyn ûntwurpen en yn produksje nommen yn it Winchester-fabryk. (Dat wie eins gjin karabyn yn 'e wiere sin fan it wurd: in ferkoarte foarm fan in oarspronklik gewear.) Under de oarloch makke it fabryk ek de M1 Garand, in rûnom brûkt standertgewear foar de lânmacht. Nei de oarloch wie it de earste boargerlike produsint fan it M14-gewear.
In feroaring yn it management by Olin Industries yn 'e twadde helte fan 'e 1950-er jierren late yn 1964 ta in wiidweidich en ûnder gewearleafhawwers tige kontroversjeel werûntwerpen fan alle Winchester-gewearen. Sadwaande wurdt 1964 troch in protte saakkundigen beskôge as it jier dat de 'echte' Winchester ophold te bestean, hoewol't de merknamme ek dêrnei noch oan in soad produkten ferbûn bleau, lykas de Winchester Model 9422, dy't yn 1972 op 'e merk kaam.
De stiging fan 'e arbeidskosten yn 'e 1960-er en 1970-er jierren en in lange, bittere staking yn 1979-1980 oertsjûge de direksje fan Olin Industries derfan dat it meitsjen fan gewearen yn it fabryk yn New Haven net mear rindabel wie. Yn desimber 1980 waard it fabryk ferkocht oan de wurknimmers, dy't ûnder de namme U.S. Repeating Arms Company in koöperaasje foarmen om it bedriuw draaiende te hâlden. Olin joech in lisinsje út, sadat de produksje fan Winchesters yn it fabryk trochgean koe. Yn 1989 gie de U.S. Repeating Arms Company lykwols oer de kop. It fabryk waard doe oankocht troch in Frânske holding, dy't it trochferkocht oan de Groupe Herstal, in Belgyske fjoerwapenfabrikant dy't ek it Fabrique Nationale d'Herstal (FN) en de Browning Arms Company yn besit hie. De produksje yn New Haven gie noch goed fyftjin jier troch, oant yn 2006 it doek definityf foel en it fabryk tichtgie.
Datselde jiers makke de Olin Corporation bekend dat der in linsinsje-oerienkomst berikt wie mei Browning, om yn Morgan (Utah) de produksje fan Winchester-gewearen fuort te setten. Yn 2008 kundige FN oan dat de Winchester Model 70 wer yn produksje gean soe yn syn fabryk yn Columbia (Súd-Karolina). Yn 2010 giene de Winchester Model 1885 Ienskotsgewear, de Winchester Model 1886 en de Winchester Model 1892 wer yn produksje by de Japanske Miroku Corporation, wêrnei't Browning de folsleine produksje ymportearre nei de Feriene Steaten. In stikmannich gewearhimmelsets, Sineeske optearmessen, beskaat ark en oare assessoires wurde no ek ûnder de merknamme Winchester ferkocht.
Izbika
Izbika is in plak en gemeente yn it Poalske woiwodskip Lublin, yn it distrikt Krasnostawsky. It doarp leit sa'n 55 km súdeastlik fan de stêd Lublin. De rivier Wieprz rint bewesten it plak.
oant 1939
Izkika waard foar it earst neamd yn in oarkunde út 1419. Nei in opstân tsjin Ruslân ferlear it plak syn stedsrjochten en waard it by de gemeente Tarnogóra yndield. Yn 1921 waarden sa'n 3.000 ynwenners teld. Dat tal ferdûbele nei 1939, it jier dat de Dútske beseting fan Poalen begûn. Fan de totale befolking wie goed 90% joad, dat beskiedend foar it karakter fan de sjetl Izbika.
1939 oant 1945
thumb|left|225px|Yn it [[getto wennen de meast Jiddysk pratende bewenners yn houten huzen]] Yn 1942, yn de Twadde Wrâldkriich, waard Izbika in pear moanne lang in Dútsk konsintraasjekamp, in trochgongskamp foar joadetransporten fan Łódź nei Bełżec, Sobibór en Treblinka. Ek sa'n 8.000 Dútske joaden út de regio Franken, de stêden Aken, Koblenz, Frankfurt am Main, Wiesbaden, Düsseldorf, Essen, Duisburch, it Rynlân en ek út Wenen waarden yn 1942 nei dit getto deportearre. Boppedat kamen 2.600 Tsjechyske joaden út Theresienstadt en sa'n 2.000 Slowaakske Joaden nei Izbika.
Fan de deportrearren yn it getto, dat mei in houten stek ôffrede wie, hiene mar in pear in baan. De measten krigen gjin fêst wurk. Fjouwerhûndert jongkeardels waarden oan it wurk set yn it tichteby lizzende wurkkamp Augustówka bei der Flussregulierung eingesetzt. Wa't net troch ynkommen, of ruilhannel fan klean en fiedselpaketten dy't út Dútslân meinaam wie – dat wie fan oant 15 maaie 1942 tastien – sels foar iten en drinken soargje koe, wie oanwiisd op de sloppe sop en in bytsje bôle fan de  Volksküche.
Dat mienskiplike lot fan de Poalske en Dútske joaden die sines net ta ûnderlinge solidariteit, mar fersterke earder foaroardielen, wantrouwen en oergeunst. It hâlden en dragen fan de Dútske joaden waard faak as diskriminearjend, arrogant en eigenwiis ûndergien; de Dútsktalige joaden yn de joadske rie en de joadske plysje waard fertocht fan it mei foarrang Poalske joaden op de deportaasjelisten foar de ferneatigingskampen te setten. De yn ferliking begoedige Dútske joaden moeten dêr de grutte húshâldings fan de otterdokske joaden, dy't ûnder earmoedige omstannichheden, sûnder kraanwetter, elektrisiteit en toiletten wennen.
Yn de lette hjerst fan 1942 begûn it ûntromjen fan it getto en waarden de measte joaden nei it ferneatigingskamp Majdanek brocht of bedarren yn in wurkkamp. It joadske tsjerkhôf waard skeind; de deportearren waarden twong de grêfstiennen de brûken by de bou fan de finzenis fan Izbika.
Nei it fermoardzjen fan de joaden fan Izbika, wie it plak suver ûntfolke; it ynwennertal fan foar de oarloch waard net wer helle.
1945 oant no
Fan 1975 oant 1998 hearde it doarp by it Woiwodskip Zamość. .
Attawapiskatmar
De Attawapiskatmar (Ingelsk: Attawapiskat Lake) is in mar yn it distrikt Kenora, yn it noardwesten fan 'e Kanadeeske provinsje Ontario. Dit oerflaktewetter is op it langste punt rûchwei 40 km lang fan east nei west en op it breedste punt sa'n 12 km breed fan noard nei súd. It oerflak bedraacht 281 km². Oan 'e westkant fan 'e mar is it Kry-doarp Lansdowne House fêstige, dat it haadplak is fan 'e Neskantaga Earste Naasje (Ingelsk: Neskantaga First Nation).
De Attawapiskatmar wurdt benammen fet troch trije rivieren: yn haadsaak troch de Otoskwin, en yn mindere mjitte troch de Pineimuta en de Marten-Drinking. It wetter dat troch dy streamen yn 'e Attawapiskatmar brocht wurdt, ferlit de mar wer fia de rivier de Attawapiskat, dy't oan 'e eastkant fuortstreamt yn 'e rjochting fan 'e Jamesbaai.
De namme fan 'e mar is ûntliend oan in plak sa'n 100 km nei it easten ta, dêr't de rivier de Attawapiskat tusken twa hege kliffen troch streamt. Yn it Kry, de taal fan 'e Kry-Yndianen, hjit dat ᐊᑕᐗᐱᐢᑲᑐᐎ ᐃᓂᓂᐧᐊᐠ, Āhtawāpiskatowi ininiwak, dat safolle betsjut as: "it plak dêr't de rotsen har spjalte".
Lit-Sjen-Wylst-Er-Giet
Lit-Sjen-Wylst-Er-Giet (Ingelsk: Shows-As-He-Goes; yn Montana, 18?? – dêre, nei 1905) wie in haadman fan 'e Krieën, in Yndiaansk folk fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika.
Libben
Lit-Sjen-Wylst-Er-Giet waard yn 'e earste helte fan 'e njoggentjinde iuw berne yn wat letter de Amerikaanske steat Montana wurde soe. Hy ûntjoech him ta in haadman fan 'e krigers fan syn folk, de Krieën, en wie belutsen by ferskate skermutselings en gefjochten mei de Amerikaanske kavalery en mei blanke kolonisten dy't har op it lân fan 'e Krieën nei wenjen sette woene.
Yn 1905 mette er de Amerikaanske fotograaf Edward S. Curtis, troch wa't er him op 'e foto sette liet. Tsjin dy tiid wie Lit-Sjen-Wylst-Er-Giet in âldman op hege jierren, waans oarlochsferline lang foarby wie. It is net bekend wannear't Lit-Sjen-Wylst-Er-Giet stoarn is.
Belegering
In belegering of belis is de militêre blokkade fan in stêd of fêsting mei de bedoeling om dy troch oanhâldende bombardeminten, bestoarming en/of úthongering te feroverjen. It is in foarm fan útputtingsoarlochfiering, dy't lange tiid, soms ferskate jierren, yn beslach nimme kin. It wurdt karakterisearre troch ien partij dy't in sterke definsive posysje beset hâldt, en in oare partij dy't besiket elts kontakt tusken dy posysje en de bûtenwrâld ôf te snijen. It is net ûngewoan dat in belegering beëinige wurdt troch diplomasy ynstee fan troch wapengeweld, mei't beide partijen oer it algemien geandewei wat langer wat mear har nocht krije fan 'e sitewaasje. Faak einiget in belis dan mei de oerjefte fan 'e stêd of fêsting, wêrby't de belegere partij in frije ôftocht betinget troch it territoarium fan 'e fijân.
Beskriuwing
Njonken bombardeminten fan it belegere plak kinne de belegerders ek gebrûk meitsje fan oare taktiken, lykas it ûndermynjen fan 'e fêstingwurken mei eksplosiven (wat dien wurdt troch spesjale soldaten dy't sappeurs en mineurs hjitte). As men mient dat de belegere fijân hast brutsen is, kin men ek in bestoarming besykje, dat yn prinsipe in massale frontale oanfal is. As it belegere garnizoen lykwols net op it punt stiet om te brekken, kin sa'n bestoarming de belegerders in soad manskippen kostje. Fierders is histoarysk mannich in stêd en fêsting yn 'e hannen fan 'e fijân fallen troch ferrie, wêrby't in oerrinner mank it belegere garnizoen de poarten foar de fijân iepene.
In mûklist kin ek helpe; klassyk is it ferhaal fan it Hynder fan Troaje. Yn 'e Grykske Aldheid belegeren de Griken ûnder de Trojaanske Oarloch de stêd Troaje njoggen jier lang, oant se bearden dat se de striid opjoegen en nei hûs giene. Yn it ferlitten Grykske kamp fûnen de Trojanen in grut houten hynder, dat de Griken blykber efterlitten hiene. Se sleepten it as symboal fan harren oerwinning de stêd yn, mar dy nachts, wylst de Trojanen feestfierden, kamen it hantsjefol Griken foar 't ljocht dat him yn it holle binnenste fan it hynder ferskûle hie. Dy mannen kamen de Trojaanske poartelju oer it mad en iepenen de poarten fan Troaje, dat doe troch it weromkearende Grykske leger ferovere waard.
As neat helpt om it belegere plak te feroverjen, kinne de belegerders it oankomme litte op úthongering. Dat wol sizze dat men wachtet oant it belegere garnizoen troch honger twongen wurdt om him oer te jaan. Dêrfoar moat it belegere plak dan wol hermetysk fan 'e bûtenwrâld ôfsletten wurde, sadat der gjin nije itensfoarrieden oanfierd wurde kinne. En dan noch kin dizze metoade by in goed tariste fêsting jierren duorje. As it mooglik is om 'e wetterboarne fan 'e belegere fêsting ôf te snijen of te fersmoargjen, bgl. mei in rotsjend kadaver, giet it yn 'e regel in stik flugger, om't minsken better sûnder iten as sûnder drinken kinne.
Wat langer oft in belegeringsmacht op ien-en-itselde stee ho-hâldt, wat grutter de kâns dat se dêr sels troch in fijannich leger oanfallen wurde sille. Histoarysk binne wolris dûbele belegerings foarkommen, wêrby't in stêd of fêsting troch in belegeringsmacht belegere waard, wylst dy belegeringsmacht sels wer belegere waard troch bûnsgenoaten fan it belegere garnizoen. Yn sokke gefallen moatte de belegerders bûten de ring fan fêstingwurken dy't de sirkumfallaasje fan it belegere plak foarmje, ek noch in ring fan ferdigeningswurken oanlizze om harsels tsjin in fijân fan bûten te beskermjen. Sa'n twadde ring fan fêstingwurken hjit in kontrafallaasje. As de belegering fan in plak troch bûnsgenoaten fan it garnizoen trochbrutsen wurdt, sprekt men fan in ûntset.
Gabbe fan Andringa
Gabbe fan Andringa († 12 febrewaris 1561) wie in Fryske grytman.
Gabbe wie de soan fan Jorrit fan Andringa, mar komt op plakken ek as Gabbe Gossessoan Andringa foar. Foar 1547 wie hy boer en tsjerkefâd yn Akkrum, yn 1549 yn Ouster-Nijegea. Yn 1546 wurdt 'Gabe' neamd as grytman fan Hasker Fiifgea. Gabbe wie nei alle gedachten grytman fan Haskerlân en Utingeradiel, mar waard op 1 jannewaris 1550 neamd as grytman fan Doanjewerstâl. Op dy dei waard oan de ôffurdigen op de Lândei fan Fryslân bekendmakke dat Filips II de nije kening waard, as opfolger fan syn heit, keizer Karel V.
Gabbe ferstoar op 12 febrewaris 1561, en liet in dochter nei. Syn wapen bestie yn in fjild fan keel mei trije klaverblêden fan goud.
Vatta's War
Vatta's War is in science fiction-romansearje fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwster Elizabeth Moon. De titel betsjut: "Vatta's Oarloch" of "De Oarloch fan Vatta", en ferwiist nei de haadpersoan en har famylje. De rige heart ta it subsjenre fan 'e militêre science fiction en bestiet út fiif romans. Yn 2017 ferskynde it earste diel fan 'e ferfolchsearje Vatta's Peace.
Ynhâld
Yn Vatta's War wurde de aventoeren folge fan Kylara "Ky" Vatta, in jonge frou en in lid fan 'e foaroansteande keapfardersfamylje Vatta, dy't it ynterstellêre ferfiersbedriuw Vatta Enterprises runt. Hja hat in bestean bûten de famylje-ûndernimming socht troch har yn te skriuwen oan 'e militêre akademy fan har thúswrâld Slotter Key, mar rekket yn har lêste jier bûten har skuld om behelle yn in skandaal en wurdt fan skoalle stjoerd. Neitiid stelt har heit har oan as kaptein fan in âlde keapfarder, wêrmei't se har earste aventoeren belibbet. As har famylje neitiid it doelwyt wurdt fan in oanfallen troch ûnbekenden, komt har militêre trening har goed fan pas.
Something Borrowed (koart ferhaal)
Something Borrowed is in koart ferhaal fan it fantasysjenre, skreaun troch de Amerikaanske auteur Jim Butcher. De titel betsjut: "wat dat liend is", en ferwiist nei in Ingelsk rymke oer guod dat de breid op har troudei drage moat: something old, something new, something borrowed, something blue ("wat âlds, wat nijs, wat dat liend is en wat blaus"). It ferhaal is skreaun yn it ik-perspektyf, en makket diel út fan 'e urban fantasyrige The Dresden Files. Yn 'e ynterne gronology fan dy searje spilet it tusken de foarfallen yn 'e romans Dead Beat en Proven Guilty. Yn Something Borrowed moat tsjoender en privee-detektive Harry Dresden de trouwerij fan in pear fan syn freonen rêde as alles ferskriklik mis driget te rinnen troch tadwaan fan in âlde fijân. Butcher skreau Something Borrowed foar de blomlêzing My Big Fat Supernatural Wedding, dêr't ek ferhalen fan oare fantasy-auteurs yn stiene. It boek waard yn 2006 ûnder redaksje fan P.N. Elrod útjûn troch St. Martin's Griffin. Yn 2010 waard Something Borrowed werpublisearre yn Butcher syn ferhalebondel Side Jobs, dy't ferskynde by de New Yorkske útjouwerij Ace Books.
Ynhâld
Something Borrowed iepenet as Harry Dresden, praktisearjend tsjoender en privee-detektive te Chicago, him noch op 'e troudei in smoking oanmjitte lit, sadat er fungearje kin as tsjûge fan 'e brêgeman. Dy brêgeman is Billy Borden, de lieder fan 'e Alpha's, in ridel jonge wearwolven dêr't Harry al jierren in soarte fan mentor foar is, en de breid is Georgia, in oar lid fan 'e Alpha's. Kirby, de oarspronklike tsjûge, leit mei twa brutsen skonken en in kniesde rêchbonke yn it sikehûs nei't Harry en Billy-en-dy de foargeande jûns ûnderweis nei hûs fan it frijfeintefeest yn dronken steat in ghoul te liif gien binne. Wylst er yn syn ûnderbroek op in krukje stiet en him mei spjelden yn 'e hûd omprippe lit troch de skroar, hat Harry in lulke konfrontaasje mei Eve, de styfmem fan Georgia, dy't er eefkes goed it mannewaar opseit as se him útmakket foar in sjarlatan.
Wylst Billy neitiid de poerrazen fuortrûne Eve efternei giet om te sjen oft der noch wat te behimmeljen falt, stjoert er Harry derop út om te sjen wêr't Georgia bliuwt, dy't har tillefoan net opnimt. Harry ferwachtet dat Georgia yn it sikehûs omhinget om Kirby selskip te hâlden, mar as er dêr komt, ûntdekt er dat Kirby noch gjin besite hân hat. Dêrop bejout Harry him nei it appartemint fan Billy en Georgia, dat folslein ferrinnewearre blykt te wêzen troch in fjochtpartij. Op dat stuit beseft Harry dat er ferlet hat fan fersterking, en skillet er syn freondinne Karrin Murphy, dy't by de Plysje fan Chicago wurket. Murphy komt op har frije sneon daliks del en hellet ûnderweis wat guod op by Harry syn appartemint, wêrûnder syn toverstêf en in rêchsek dêr't de skedel fan Bob yn sit. Bob is in elemintêre geast fan 'e lucht mei in yngeande kennis fan magy, dy't in minsklike skedel bewennet dy't ornaris op 'e boekeplanke yn Harry syn laboratoarium leit. As Harry Bob foar 't ljocht hellet, is dat de earste kear dat Murphy Bob moetet, mar se hat troch de jierren hinne mei Harry al safolle belibbe, dat se der suver amper noch fan opsjocht.
Bob stelt fêst dat der in sterke ierdgeast yn it appartemint west hat. Harry besiket Billy op te skiljen om him oer Georgia har fermissing yn te ljochtsjen, mar de ferbining is sa min dat Billy him net ferstean kin. Hy is lykwols opluchte, fertelt er Harry, want Georgia is einlings opdaagjen kommen, dat de trouwerij kin heve en Harry moat mar gau weromkomme. As Harry lykwols neitiid mei in hier fan Georgia har hierboarstel in opspoaringstsjoen útfiert, fertelt de magy him dat Georgia har súdlik fan it appartemint befynt, wylst it eksklusive resort dêr't de trouwerij holden wurde sil, noardlik fan it appartemint leit. Dat betsjut dat it iene of oare wêzen, wierskynlik de ierdgeast dy't Bob yn it appartemint gewaar wurden is, it plak fan Georgia ynnommen hat. Om't it noch in pear oeren duorret ear't it oan 'e trouwerij ta is en Georgia no help nedich hat, geane Harry, Murphy en Bob earst efter har oan.
Nei lang sykjen fine se har werom ûnder de binnenstêd fan Chicago, dêr't it optilt fan 'e tunnels. (De stêd sakke mear as hûndert jier lang oanhâldend wei yn 'e sompen, dat der binne hiele gebouwen weisakke dêr't oerhinne boud is. Letter groef de maffia ûnder de Drûchlizzing tunnels foar de smokkel en yllegale ferkeap fan alkohol, yn 'e 1950-er en 1960-er jierren groeven bewenners skûlkelders foar in mooglik kearnoarloch en de oerheid hat metrotunnels oanlein en wurktunnels om 'e metrotunnels te ûnderhâlden, en gean samar troch.) Georgia leit stil, skynber yn 'e sliep, op in stien dy't omjûn is troch diel fan 'e tunnel dat ûnder wetter stiet. As se te ticht by it wetter komme, sjitte der tsientallen shellycobbs te foarskyn, grutte krab-eftige wêzens, dy't harren oanfalle. Harry hâldt de wêzens mei fjoer op in ôfstân, wylst er in krêftfjild plat oer it wetter leit. Murphy draaft dêroerhinne nei de stien en wer werom mei Georgia oer it skouder. Dêrnei spylje se fan rutens ear't de shellycobbs harren te pakken krije kinne.
Werom yn Murphy har auto stelt Bob fêst dat Georgia ûnder in betsjoening fan sliep brocht is, en dat inkeld in tút fan har wiere leafde, Billy, har wekker meitsje kin. In probleem is, dat dat net mear wurket as Billy mei in oar trout, om't dat, alteast foar it doel fan it ferbrekken fan 'e betsjoening, de oprjochtens fan syn leafde oantaaste soe. Dat se moatte by de trouwerij sjen te kommen foar it krúsjale ûnderdiel. En dat is neffens Bob net it dwaan fan 'e trou-ûnthjitten of it útwikseljen fan 'e trouringen, mar it tútsjen fan 'e breid troch de brêgeman oan 'e ein fan 'e seremoanje. Murphy riidt as in mâlenien en soarget dat se binnen tweintich minuten yn it resorthotel binne dêr't de trouwerij holden wurdt. Dêr kriget Harry lykwols te meitsjen mei in nij probleem as er opwachte wurdt troch Georgia har styfmem Eve, dy't út poere wraak foar wat Harry earder tsjin har sein hat, de befeiliging fan it hotel op him ôfstjoert om him bûten de trouseal te hâlden. Harry wit tusken de beide poatige befeiligingslju troch te dûken, mar fierder as in pear meter yn 'e seal komt er net ear't se him tsjin 'e grûn wurkje. Om't de trouwerij hast op syn ein rint en Billy op it punt stiet om 'e breid te tútsjen, beslút Harry ta drastyske maatregels en stjoert mei in toverspreuk in striel fjoer nei it plafon ta, sadat de sprinklerynstallaasje oan giet.
Mar ûnderwilens hat Billy Georgia wekker tute, en in pear tellen letter wurdt Jenny Greenteeth oanfallen troch twa hiel grutte en hiel lulke wolven. De ierdgeast besiket noch út te naaien, mar safier litte de wearwolven it net komme. Wylst Billy en Georgia ôfweve mei Jenny Greenteeth reänimearret Harry Murphy, dy't al rillegau proestend en hoastjend wer by bewustwêzen komt. Billy en Georgia wurde dyselde jûns noch troud troch pastoar Anthony Forthill, yn 'e Tsjerke fan 'e Hillige Marije fan 'e Ingels. Dêr binne inkeld Harry en Murphy by, as tsjûgen, mei't Billy en Georgia foar de rest fan 'e wrâld ommers dy middei yn 'e trouseal fan it resorthotel al troud wiene. Diskear wachtsje se net oant de pastoar it seit foar't se inoar tútsje.