cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tiroal (dielsteat)
Skiednis
Eartiids bewennen Retiërs en Illyriërs it hjoeddeiske Tiroal. Dêrnei hearsken de Romeinen, de Bajuwaren en de Longobarden oer de kontrijen. Lang bleau it grutste diel fan Tiroal ûnderdiel fan it hartochdom Beieren, oant it yn 1363 oan de Habsburgers foel. De Habsburgers hiene net de measte ynteresse yn it gebiet, sadat it in beskieden foarm fan autonomy en syn eigenens behâlde koe. De reformaasje sloech ynearsten ek yn Tiroal goed oan. Under de oanhing wiene ek de radikaal-reformatoaryske werdopers, lykas de út it Pustertal (it yn it tsjintwurdige Itaalje lizzende Val Pusteria) stammende Jakob Hutter, dy't yn 1528 de Hutteriten-beweging stifte. Fanwegen de ferfolgings moasten hja flechtje, ynearsten nei Moraavje en letter nei Noard-Amearika, dêr't noch jimmeroan it neiteam in Tiroalsk dialekt prate. Ek Tiroal waard yn 1525 belusten by de Dútske Boerenkrigen. De opstân yn Tiroal stie ûnder lieding fan Michael Gaismair, mar waard al gaueftich delslein. Dêrnei helle keizer Ferdinand I de jezuïeten nei Tiroal, dy't in begjin makken mei in súksesfolle kontrareformaasje. Yn de Earste Wrâldkriich wie Itaalje polityk neutraal, mar lang om let keas it lân de kant fan de alliearre krêften. Itaalje makke oanspraak op de wetterskieding tusken de Middellânske See en de Swarte See as de noardlike grins fan it lân, ek al lei de Italjaansk-Dútske taalgrins in stik súdliker. Yn ruil foar it Italjaanske oerrinnen nei de alliearre kant ûnthieten de alliearren Itaalje Súd-Tiroal. Yn it Fredesferdrach fan Saint Germain fan 1919 waarden de alliearre tasizzings oan Itaalje fêstlein. Itaalje twong de Dútsktalige befolking fan Tiroal dêrnei te feritaljaanskjen en der ûntstie ferset ûnder befolking foar in autonoom of selsstannich Tiroal of oansluting by it Dútske Ryk.
Nei de machtsoername troch de faksisten yn Itaalje en de Nasjonaalsosjalisten yn Dútslân en de Anschluss fan Eastenryk waard de kleau tusken it noarden en súden fan Tiroal noch djipper. Hitler en Mussolini leine de grins by Brenner fêst, wêrby't foar Tiroal in ferhûzing fan Dútsktalige ynwenners regele waard, dy't lykwols troch de kriich mar foar in part útfierd waard. Ek nei de Twadde Wrâldkriich bleau Tiroal ferdield, de grinzen fan it fredesferdrach fan 1919 bleaune oant de dei fan hjoed ûnferoare. It krewearjen nei de Twadde Wrâldkriich om yn alle gefallen de Dútsktalige befolking wer te ferienigjen mei Eastenryksk Tiroal mislearre. Nei jierrenlange Eastenrykske ynset slagge it al de kulturele en taalrochten fan de Dútsktalige Súd-Tiroalske befolking yn de Italjaanske wetjouwing fêst te lizzen.
De dielsteat Tiroal bestiet út de twa ôfsûnderlike dielen Noard- en East-Tiroal. De Eastenrykske dielsteat Tiroal en it Italjaanske autonome Trentino-Súd-Tiroal wurkje tsjintwurdich gear as de Europeeske regio Tiroal.
Geografy
Mei in oerflak fan 12.648,37 km² is Tiroal de op twa nei grutste dielsteat fan Eastenryk. De dielsteat grinzget oan de dielsteaten Karinsje, Vorarlberg en Salzburg en de buorlannen Dútslân, Switserlân en Itaalje. Fan alle dielsteaten hat Tiroal mei 719 kilometer de langste bûtegrinzen fan it lân en mei 12,44% it lytste oandiel yn it oerflak dat bewenne wurde kin.
De heechste berch (en tagelyk ek de heechste berch fan it lân) is de Großglockner yn East-Tiroal. De Großglockner is 3.798 meter heech. De heechste berchrige is de Wildspitze yn Noard-Tiroal mei in hichte fan 3.768 meter. It leechste punt is 465 meter by it doarp Erl oan de Inn, fyftjin kilometer noardlik fan Kufstein net fier fan de grins mei it Dútske Beieren.
Befolking
Yn Tiroal wurde fral súd-beierske dialekten praat. Yn dielen fan Außerfern yn it noardwesten wurde boppedat Alemaanske dialekten praat. De dialekten yn West-Tiroal hawwe ynfloeden fan Allemaanske en Swabyske dialekten.
Lykas yn de rest fan Eastenryk binne de measte ynwenners fan Tiroal katolyk. De dielsteat hat sels it heechste oandiel katoliken fan it lân. Dêrnjonken binne der protestantske, otterdokse en islamityske minderheden. Neffens in folkstelling fan 2001 wie likernôch 5% sûnder leauwe. It oandiel katoliken en protestantsen is lykas yn de rest fan it lân de lêste dessinia ôfnommen, wylst it oandiel moslims, otterdoksen en minsken sûnder leauwe dúdlik tanommen is.
Stêden en gemeentes
Tiroal is ûnderferdield yn ien selsstannige stêd (Statutarstadt) en acht politike distrikten (Bezirke), dy't wer yn 279 polityk ôfhinklike gemeentes binne ûnderferdield. Stêden binne yn dikke letters oanjûn.
Alpineskyen op de Olympyske Winterspullen 1964
200px|thumb|right|200px|De Olympyske alpinesky lokaasje fan Innsbruck 1964
De Olympyske Winterspullen 1964, ek wol de IXe Olympiade neamd, waarden yn 1964 yn Innsbruck, Eastenryk hâlden. Dat wie fan 29 jannewaris oant en mei 9 febrewaris. It alpineskyen wie op de Axamer Lizum en de Patscherkofel.
Medaljespegel
De top-4 fan lannen dy't by it alpineskyen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 1964.
Nightwish
Nightwish is in Finske metalband oprjochte yn 1996 yn Kitee. De band brocht yn 1997 syn debútalbum Angels Fall First út. De teksten fan de band gean benammen oer de leafde, natoer, astrology, religy en fantasy. 'Nightwish hat njoggen studio-albums en njoggen live-albums útbrocht.
Skiednis
Nightswish waard yn 1996 oprjochte yn Kitee, troch toetsenist Tuomas Holopainen, gitarist Emppu Vuorinen en sjongeres Tarja Turunen, mei drummer Jukka Nevalainen en bassist Sami Vänskä. Nei it tredde album Wishmaster út 2000 waard bassist Vänskä ferfongen troch bassist en sjonger Marko Hietala. Yn 2005 waard sjongeres Turunen ûntslein, pas twa jier letter yn 2007 waard de Sweedske sjongeres Anette Olzon presentearre as de nije sjongeres hoewol't Olzon net lyk as Turunen in sopraan is. Olzon waard 1 oktober 2012 op har beurt wilens in toernee yn amearika ek ûntslein. De Nederlânske sjongeres Floor Jansen, waard holderdebolder ynflein om yn elk gefal it toernee ôf meitsje te kinnen. In jier letter yn oktober 2013 waard bekend dat Jansen by de band bleau. Op 6 augustus 2014 waard bekend dat drummer Nevalainen fanwegen sûnensproblemen net dielnimme soe oan it achtste album fan Nightwish. Hy waard ferfongen troch drummer Kai Hahto earder fan Wintersun. Op 15 july 2019, waard bekend dat Nevalainen definityf net werom komme soe efter de drumkit. Hahto waard hjirmei Nightwish's permaninte nije drummer. Yn 2021 waard bekent dat nei tweintich jier optreden mei de band, dat bassist Marko Hietala yn jannewaris 2021 ôfskied naam hie fan de band. Hy wurd by optredens ferfongen troch Wintersun bassist Jukka Koskinen. Yn augustus 2022 waard bekend makke dat Koskinen definityf de ferfanger waard fan Hietala.
Vermaningsband
De Vermaningsband wie in Fryske band fan De Jouwer. De band sjongde Fryske lietsjes as ’n Strjitmuzikant en Emigraesje.
Johan Frederik Metzelaar
Beheinde biografy
Metzelaar waard berne en grutbrocht yn Rotterdam, yn in Nederlânsk-herfoarme hûshâlding mei fiif bern. Syn heit wie kastelein en ek betsjinner. Fan 1833 ôf oan wie Metzelaar timmermansfeint. Teffens folge er lessen oan de tekenskoalle fan it Rotterdamsk genoatskap ‘Hierdoor tot Hooger’. Fan 1870 oant 1886 wie er 'haadyngenieur fan de finzenissen en rjochtsgebouwen by it Departemint fan Justysje. Op 1 jannewaris 1886 folge syn soan Willem Cornelis Metzelaar him yn dy funksje op.
Wurken
In kar:
Ferskaat
Metzelaar wie de learmaster fan arsjitekt J.H. Leliman.
Haren (Grinslân)
Haren (Grinslannersk: Hoaren) is in doarp yn de gemeente Grins. It as 'rikeljusdoarp' bekend steande plak leit súdeastlik fan de stêd Grins en wurdt ek wol it 'Wassenaar fan it Noarden' neamd. Yn it doarp steane tal fan moaie filla's.
Oant 2019 foarme it doarp mei noch in pear plakken in selsstannige gemeente. Doe't it dúdlik waard dat de gemeente langer net selsstannich bliuwe koe, wiene der foarstanners foar gearfoeging mei it oanbuorjende Tynaarlo. Nei fûl ferset fan it gemeentebestjoer en in diel fan de bewenners waard Haren mei yngong fan 1 jannewaris 2019 troch minister Kasja Ollongren dochs by de gemeente Grins foege
Skiednis
Haren leit oan de Ryksstrjitwei, de opfolger fan de eardere hannelsrûte tusken Grins en de rest fan it lân. As plak wurdt Haren foar it earst offisjeel yn 1249 neamd.
Yn de earste helte fan de 13e iuw waard de Nikolaastsjerke boud, nei alle gedachten op it plak dêr't earder in heidensk hillichdom stien hie. Nei de reformaasje waard de tsjerke in protestantsk gebou. De toer baarnde in pear kear ôf, lykas yn 1465 en 1501. Yn 1914 waard de toer ûnder lieding fan ryksboumaster C.H. Peters restaurearre.
Yn it sintrum fan Haren stiet de monumintale mûne De Hoop. De mûne datearret fan 1839 en is boud as nôtmûne. De oare mûne by Haren is De Helper op de eastlike kant fan it Paterswoldsemar.
Haren helle it wrâldnijs op 21 septimber 2012 nei't oer Facebook in iepenbiere útnoeging ferstjoerd waard foar it bywenjen fan in jierdeifeest en tûzenen jonge minsken nei Haren teagen. It 'jierdeifeest' ûntspoarde yn opskuor en plonderings en soe de skiednis yngean as 'Project X Haren'
Weryndieling
Sûnt 2010 stie de polityk fan de eardere gemeente Haren yn it ramt fan de diskusje oer de takomst fan de gemeente. De twa opsjes dy't de foarkar hiene wiene selsstannich bliuwe of tegearre mei de oanbuorjende gemeente Tynaarlo fierder. In referindum hie as utkomst dat 74% fan de kiezers gjin weryndieling by Grins winske. Alhoewol't ek de gemeente Haren tsjinstanner wie fan gearfoeging mei Grins, sette minister Kasja Ollongren fan Ynlânske Saken it plan om Haren by Grins te foegjen troch en yn de Twadde en Earste Keamer waard lang om let besletten de gemeente Haren by Grins yn te dielen. Sûnt 1 jannewaris 2019 hold de gemeente Haren op te bestean.
Rekreaasje
Yn Haren leit de grutste botanyske tún fan Nederlân, de 'Hortus Haren'. Op in oerflak fan likernôch 20 hektare groeie planten út alle hoeken fan Nederlân en de wrâld. De Hortus is it ferfolch op in botanyske samling dêr't apteker Hendrick Munting (1583-1658) yn 1626 mei útein sette. De tún waard yn 1691 troch de Ryksuniversiteit oankocht. Fanwegen krapte kocht de universiteit al yn 1917 it monumintale Hûs 'De Wolf' oan de Ryksstrjitwei oan, in 19e-iuwske filla yn Haren, mei dêrby in 12 hektare grut stik grûn. De Hortus Haren mei de tematyske tunen en de grutte kas ûnstie yn 1967. De Hortus sprekt in breed publyk oan en der wurde regelmjittich kulturele eveneminten lykas konserten organisearre.
Westlik fan it doarp leit it Paterswoldsemar, in populêr plak foar ferdivedaasje. Noardwestlik leit de Hoarnseplasse, in ôfsletten marke mei ferskillende stikken strân dat ornearre is om te swemmen en dêr't de Drintsk-Grinslânske grins dwers troch rint.
Bovenrijge (mole)
De Bovenrijge is de namme fan in lytse nôt- en houtseachmûne oan it Damsterdjip by Ten Boer yn de provinsje Grinslân.
Skiednis
De mûne waard oarspronklik yn 1903 yn it buorskip Bovenrijge tusken Thesinge en Ten Boer boud troch de boer G. van Dijk. Hy boude de mûne út nocht en foar eigen gebrûk. Oant yn de jierren 1950 fan de 20e iuw funksjonearre it mûntsje op dat plak.
Nei in tiidrek fan ferfal sakke de mûne yn 1976 yn inoar. De Feriening Freonen fan de Grinslânske Mûnen briek ta behâld de resten ôf en liet yn de jierren 1980 it mûntsje oan it Damsterdjip yn it buorskip Boltklap wer opbouwe. De mûne krige de namme fan de buorskip, dêr't er foar dy tiid stien hie.
It wjukkenkrús is mei it fokwjuksysteem en selsswichting útrist. Yn 2007 waard de mûne oernommen troch de Stifting It Grinslânske Gea.
De mûne draait, seaget en mealt op frijwillige basis.
Echte mangoesten
De echte mangoesten (Latynske namme: Herpestinae) foarmje in ûnderfamylje fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e rôfdieren (Carnivora), it ûnderskift fan 'e katdieren (Feliformia), it tuskenskift fan 'e siveteftigen (Viverroidea), de boppefamylje fan 'e mangoesteftigen (Herpestoidea) en de famylje fan 'e mangoesten (Herpestidae). Ta dizze taksonomyske groep hearre 20 libbenen soarten mangoesten, ferdield oer 6 ûnderskate skaaien. De echte mangoesten binne de sustergroep fan 'e kûsimansen en stoksturtsjes (Mungotinae), dêr't se de famylje fan 'e mangoesten (Herpestidae) mei foarmje.
Buert
In buert (in lienwurd op basis fan it Nederlânske buurt) is in gebiet binnen de beboude kom fan in plak, dat troch de bewenners as in byinoar hearrend gehiel beskôge wurdt.
As ûnderdiel fan doarp of stêd
In buert kin in diel fan in doarp of in diel fan in stêd wêze. Yn 'e kontekst fan in doarp is in buert net itselde as in buorren, dat de histoaryske doarpskearn is. In doarp bestiet yn 'e measte gefallen (ôfhinklik fan 'e grutte) út mear as ien buert, mar hat almeast mar ien buorren (hoewol't it soms foarkomt dat twa histoaryske losse doarpskearnen letter oaninoar groeid binne, lykas yn it gefal fan Winsum). Yn 'e kontekst fan in stêd is in buert lytser as in wyk; ien wyk bestiet almeast út in stikmannich ûnderskate buerten. Soms komt it foar dat in wyk út ien buert bestiet en beide termen dus synonym mei-inoar binne. It kin soms ek foarkomme dat ien buert dielen fan twa ferskillende wiken omfiemet, lykas it gefal is by it Waterkwartier yn Nimwegen, dat foar in diel yn 'e wyk Hees en foar in diel yn 'e wyk Biezen leit.
Skaaimerken
Der kinne ferskillende redens wêze dat in diel fan in doarp of stêd as in aparte buert beskôge wurdt.
Wetlike sitewaasje yn Nederlân
Krekt as in wyk hat ek in buert yn Nederlân in offisjele status, dy't beskreaun stiet yn 'e gemeentlike feroardering. Dêrby is in buert it leechste regionale nivo en (yn in stêd) in diel fan in wyk. De feroarderings wurde opsteld troch de gemeenten, mar lanlik koördinearre troch it Sintraal Buro foar de Statistyk (CBS).
List fan planetoïden 83301-83400
Dit is in list fan planetoïden 83301-83400.
Pieter Baukes Yetsenga
Pieter Baukes Yetsenga (Arum, 19 novimber 1865 – dêre, 2 septimber 1943) wie in Frysk keatser dy't yn 'e njoggentjinde iuw trije kear de PC wûn.
Libben en karriêre
Yetsenga waard yn 1865 berne yn Arum, yn 'e doetiidske gemeente Wûnseradiel. Hy sette yn 1883 útein mei in karriêre yn it keatsen, en wûn yn 1890 de PC yn Frjentsjer mei in partoer dat fierders bestie út Jan Reitsma sr. en Taeke de Jong, beide ôfkomstich út Penjum. It wie Yetsenga dy't dat jiers ta kening fan 'e PC útroppen waard.
Yn 1893 wûn Yetsenga op 'e nij de PC, op 'e nij mei Jan Reitsma sr., dy't diskear as kening oanwiisd waard. De trêde man wie dat jiers Johannes Gerlofs Anema fan Skingen. Deselde trije mannen wûnen yn 1895 de PC wer. Dat wie foar Yetsenga de trêde kear dat er de PC op syn namme skreau, en de twadde kear dat er dêr ta kening útroppen waard. Neitiid behelle er yn 1900 en 1901 noch twa kear in trêde plak op 'e PC, en yn 1901 einige er by de Bûnspartij foar Senioaren op it fjirde plak.
Ek bûten de PC keatste Yetsenga in soad mei Jan Reitsma sr. en Johannes Gerlofs Anema. Harren partoer wie sa súksesfol, dat se de bynamme 'de Trije Keningen' krigen. Der waard sels in sigaremerk nei harren ferneamd. Yetsenga garre yn totaal 55 punten op foar it Ivich Keatsklassemint foar't er oan 'e ein fan it keatsseizoen fan 1901 syn keatswant oan 'e wylgen hong. Hy kaam yn 1943 yn 'e âlderdom fan 77 jier yn syn berteplak Arum te ferstjerren.
NOFX
NOFX is in Amerikaanske punkband út Los Angeles, Kalifornje dy 't yn 1983 oprjochte waard troch Fat Mike, Eric Melvin en Erik Sandin. Yn 1991 kaam El Hefe nei ferskate oare besettingen ek by de band. NOFX waard yn 1994 bekend mei syn fiifde studioalalbum Punk yn Drublic, dat wrâldwiid mear as in miljoen kear ferkocht waard en yn Amearika de goudstatus behelle.
Little, Brown Book Group
De Little, Brown Book Group is in Britske útjouwerij, dy't yn 1992 ûntstie by de oankeap troch it Amerikaanske Little, Brown and Company fan 'e Britske ymprint MacDonald Futura. De Little, Brown Book Group makket ûnderdiel út fan Hachette UK, de Britske difyzje fan 'e Frânske útjouwerij Hachette Livre.
Skiednis
Yn 2006 ferkocht Time Warner syn útjouwersdifyzje, dêr't ek Little, Brown and Company ûnder foel, oan 'e Frânske útjouwerij Hachette Livre, dy't ûnderdiel is fan 'e Lagardère Group. Hachette Livre keppele de Little, Brown Book Group los fan 'e Amerikaanske memme-ûndernimming, en brocht de útjouwerij ûnder by Hachette UK, syn Britske difyzje, wylst Little, Brown and Company by de Hachette Book Group, de Amerikaanske difyzje, kaam te hearren.
De Little, Brown Book Group jout û.m. de boeken foar folwoeksenen fan skriuwster J.K. Rowling út, en yn 2013 kaam der ek de autobiografy I Am Malala út, fan Nobelpriiswinneresse Malala Yousafzai.
Om 1800 beweging
thumb|250px|De Bijenkorf yn Amsterdam De Om 1800 beweging (Um 1800 Bewegung) fertsjintwurdiget in konservative boustyl dy't in reäksje wie op it rasjonalisme yn de bouwstyl, dêr't bygelyks Hendrik Petrus Berlage in fertsjintwurdiger fan wie. De Um 1800-styl hie syn hichtepunt yn de jierren 1905-1914.
De Um 1800 Bewegung hie de Loadewyk XVI-styl as ideaalbyld. Dy styl waard as de lêste 'echte' styl beskôge. Soms wiene lykwols ek dúdlike neoklassisistyske ynfloeden oanwêzich en ek Jugendstil-eleminten kamen foar. De styl wurdt dêrom ek wol nij histoarisearjende styl of weroriïntaasje neamd.
In protte gebouwen yn dizze styl binne frij massaal, mei gebrûk fan in soad natuerstien, tal fan -soms bûgde- ornaminten, tuorkes, erkers en soks. Se dogge wol wat tinken oan de Amerikaanske wolkekliuwers út dy tiid, dy't ek ornaminten hiene dy't weromgiene op it ferline, mar fansels noch folle massaler wiene. Yn dat ferbân waard wol praat fan Amerikanisme. Dêrneist waarden strakkere neoklassisistyske gebouwen ûntwurpen dy't oan dizze styl taskreaun waarden.
Fan de Ingelske, Amerikaanske en Dútske histoarisearjende ynfloeden waarden fral dy lêste tapast; de namme fan de beweging is dan ek ôflaat fan in yn 1908 ferskynd boek fan Regierungsbaumeister Paul Mebes, mei de titel: Um 1800: Architektur und Handwerk im letzten Jahrhundert ihrer traditionellen Entwicklung. Yn Nederlân waard de beweging droegen troch it tydskrift: Het Huis Oud en Nieuw fan Eduard Cuypers, dy't in neef fan Pierre Cuypers wie.
De materiaalkrapte, dy't it gefolch fan de Earste Wrâldoarloch wie, betsjutte de ein fan dy styl.
Gebouwen
Yn de measte grutte Nederlânske stêden binne der wol foarbylden fan de Om 1800-styl te finen. Amsterdam, De Haach, Rotterdam en in protte oare stêden hawwe noch gebouwen yn dizze styl. Tal fan arsjitekten hawwe dêroan bydoegen.
Mladen Mladenović
(13 septimber 1964) is in eardere Kroätysk fuotballer. Earder spile foar Rijeka, Zadar, Dinamo Zagreb, Castellón, Austria Salzburg, Gamba Osaka en Hajduk Split.
William F. Hanson
Libben en karriêre
Hanson waard yn 1887 berne yn Vernal, yn 'e Amerikaanske steat Utah, as de soan fan Peter Hanson en dy syn frou Sarah Helen Glines. Hy troude op 19 augustus 1910 mei in Afton Pack yn 'e timpel fan 'e Tsjerke fan Jezus Kristus fan de Hilligen fan de Lêste Dagen yn Salt Lake City. Mei har hied er twa soannen, Gene R. Hanson en J. Howard Hanson, en ien dochter, Elma Hanson Falkner.
Hanson syn frou ûntfoel him op 28 jannewaris 1967, en sels kaam er op 22 juny 1969 nei in lang siikbêd te ferstjerren yn Provo, yn 'e âlderdom fan 81 jier.
Ella Ballentine
Ella Ballentine (folút: Ella Hope Ballentine; Toronto, 18 july 2001) is in Kanadeesk tillefyzje-, film-, toaniel- en musicalaktrise. Hja waard it bekendst mei har rol as Anne Shirley yn in trijetal tillefyzjefilms dy't basearre wiene op it ferneamde berneboek Anne of Green Gables, te begjinnen mei L.M. Montgomery's Anne of Green Gables, út 2016.
Libben en karriêre
Op it wite doek wie Ballentine foar it earst te sjen yn 2011, as figurante yn 'e film Words. Yn 2012 spile se Anouk yn 'e bernefilm The Intergalactic Space Adventures of Cleo and Anouk. Ek yn 2012 makke se har debút op 'e tillefyzje mei in haadrol yn 'e tillefyzjefilm Baby's First Christmas. Ballentine fertolke yn 2013 de rol fan Kate yn 'e tillefyzjefilm Clara's Deadly Secret. Yn 2014 spile se yn The Captive, in film fan regisseur Atom Egoyan dy't dat jiers útkeazen waard foar de offisjele seleksje fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes. Foar de film The Calling, ek út 2014, wurke Ballentine gear mei Hollywoodstjer Susan Sarandon.
Har rol as Bird, yn 'e film Standoff, mei Laurence Fishburne en Thomas Jane, wie yn 2015 Ballentine har earste haadrol yn in spylfilm. It jiers dêrop spile se ek in haadrol as Emma Croft yn 'e famyljefilm Against the Wild 2: Survive the Serengeti. Dy film soe oarspronklik direkt op fideo útbrocht wurde, mar draaide úteinlik yn 'e Feriene Steaten dochs yn 'e bioskopen. Yn 2016 kaam ek de horrorfilm The Monster út, wêryn't Ballentine de rol fan Lizzy spile. Op 'e tillefyzje wie se ûnderwilens te sjen yn in fêste rol yn 'e searje Time Tremors en yn gastrollen yn Reign en Saving Hope.
Ynternasjonale bekendheid krige Ballentine yn 2016 mei de titelrol yn 'e tillefyzjefilm L.M. Montgomery's Anne of Green Gables, dy't basearre wie op it earste part fan it ferneamde berneboek Anne of Green Gables fan 'e Kanadeeske skriuwster L.M. Montgomery (1874-1942). Se wurke foar dy rol gear mei regisseur John Kent Harrison en hie as wichtichste tsjinspilers Sara Botsford en Martin Sheen. Yn 2017 kamen twa ferfolchfilms út, L.M. Montgomery's Anne of Green Gables: The Good Stars en L.M. Montgomery's Anne of Green Gables: Fire & Dew, wêrmei't de ferfilming fan it boek kompleet makke waard. Foar Fire & Dew ûntfong Ballentine de Canadian Screen Award foar bêste aktearprestaasje yn in berne- of jeugdprogramma of -searje.
Tomislav Erceg
(22 oktober 1971) is in eardere Kroätysk fuotballer. Earder spile foar Šibenik, Hajduk Split, Lugano, Grasshopper Zürich, Duisburg, Ancona, Perugia, Levante, Kocaelispor, Sanfrecce Hiroshima, Hapoel Petah Tikva, Rijeka en Greuther Fürth.
Belis fan Snits
It Belis fan Snits wie tusken 20 jannewaris en 28 jannewaris 1517. In Habsburgske-Bourgondyske kriichsmacht stie ûnder befel fan steedhâlder Floaris fan Egmont foar Snits.
Ferrin
Fryslân waard yn 1515 ferkocht troch hartoch George fan Saksen foar 100.000 gûne oan keizer Karel fan Spanje. De nije hearsker stelde Floaris fan Egmont oan as syn steedhâlder fan Fryslân. De nije foaroanman krige lykwols by syn ynhuldiging te krijen mei in protte wjerstân fan de befolking. Om syn bewâld fêstigje te kinnen moast Floaris de wapens opnimme tsjin de stêden. Sa stie er op 23 augustus 1515 al foar de stedspoarten fan Snits doe't dy't wegere foar him harren doarren iepen te dwaan. Op dat stuit hie der mar in lytse kriichsmacht by him en moast nei in koart belis fan de stêd syn belis opjaan.
In 1517 waarden ferskate groepen kriichslju yn de doarpen om Snits groepearre, ûnder oaren yn Toppenhuzen, Drylts, Nijkleaster en it kleaster Thabor. Doe't de winter op 11 jannewaris 1517 útein sette mei en it wetter om Snits befrear beslút Floaris fan Egmont op 20 jannewaris Snits fan 4 kanten te belegerjen. It befriezen fan de grêften seach er as in foardiel en tocht de stêd maklik yn hannen krijen te kinnen. Nei wat koarte oanfallen fan side fan de Spanjerts, diene de Snitsers in útbraak, hja giene nei it tichteby lizzende Sint-Jansbergkleaster fan de Johanniters en Hospitaler Orde en stutsen it yn de fik, dêrmei wiene de Habsburgers harren beskutting tsjin it slimme waar kwytrekke. Yn Snits wie men tige ferdield, in grutte kloft ballingen, wêrûnder Grutte Pier en de Arumer Swarte Heap woene net fan opjaan witte, lykwols wiene der ek in kloft burgers mei Jonker Roelof as wurdfierder dy't harren oerjaan woene. De fijannichheden gongen troch, mei laders waard besocht de stêd yn te kommen en fan Ljouwert út waard swierdere wurktugen ophelle. Mar doe't op 28 jannewaris it begûn te taaien, kaam ynienen in ein oan it belis.
In foarfal dat mooglik bydroegen hat ta it belis fan Snits wie de ûntfiering fan trije froulju yn 1516 troch de Swarte Heap op de Sudersee. Dy trije froulju wiene de frou en twa dochters fan Fryske haadling Hessel Martena. Martena wie in folgeling fan Karel fan Spanje. Mooglik hat hy oantwongen wat te dwaan tsjin Snits. Hy wie ek by it belis oanwêzich as adviseur fan Floaris fan Egmont.
My Big Fat Supernatural Honeymoon
My Big Fat Supernatural Honeymoon is in blomlêzing yn 'e foarm fan in ferhalebondel, gearstald troch de Amerikaanske redaktrise en skriuwster P.N. Elrod. De titel betsjut "Myn Grutte Fette Boppenatuerlike Houliksreis". It boek is yn beskate sin in ferfolch op 'e blomlêzing fan deselde redaktrise út 2006 dy't My Big Fat Supernatural Wedding hiet.
My Big Fat Supernatural Honeymoon omfettet 9 koarte ferhalen fan it fantasysjenre dy't allegear wat mei in houliksreis te krijen hawwe. De ferhalen binne skreaun troch foaroansteande auteurs as Elrod sels en Jim Butcher. Alle ferhalen út My Big Fat Supernatural Honeymoon waarden yn dizze bondel foar it earst publisearre, hoewol't de measten neitiid troch de respektivelike skriuwers op 'e nij útjûn binne yn eigen ferhalebondels. My Big Fat Supernatural Honeymoon waard yn 2007 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij St. Martin's Griffin.
Wild Bill Hickok
Wild Bill Hickok (wiere namme: James Butler Hickok; Homer (Illinois), 27 maaie 1837 – Deadwood (Súd-Dakota), 2 augustus 1876) wie in Amerikaansk gokker, revolverman, plysje en ikoan fan it Wylde Westen. Hy wie hikke en tein op in boerespultsje yn Illinois, mar gie mei achttjin jier nei Kansas, dêr't er him by de Jayhawkers joech. Hy wurke as boer, fuorman en stâlfeint, focht (en spionearre) foar it Noarden yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch, en waard neitiid yn it Wylde Westen ferneamd as gokker, revolverman, marshal, sheriff, ferkenner foar it Amerikaanske Leger en skerpskutter. Hickok wie belutsen by ferskate beruchte sjitpartijen. Hy kaam úteinlik oan syn ein doe't er fan efteren yn 'e holle sketten waard troch in gokker dy't er earder ferslein hie mei poker. De kaarten dy't er op dat stuit yn 'e hân hold, kamen neitiid bekend te stean as de "deademanshân".
Nammen en bynammen
Wild Bill Hickok waard berne as James Butler Hickok, mar yn 1858 begûn er de namme William Hickok te brûken, en yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch gied er troch foar William Haycock. Yn 1861 begûn er himsels "Wild Bill" ("Wylde Bill") te neamen. Doe't er letter (sterke) ferhalen oer syn libben fertelde, woed er hawwe dat er al yn syn tiid by de Jayhawkers yn Kansas "Shanghai Bill" neamd waard fanwegen syn lingte en ranke lichemsbou (shanghai wie doedestiden Amerikaansk-Ingelske sprektaal foar "kattepûl"). Yn Nebraska waard er, benammen troch David McCanles en dy syn freonen, by wize fan bespotting "Duck Bill" ("Einesnaffel") neamd.
Jonkheid
Wild Bill Hickok waard yn maaie 1837 berne yn Homer, yn 'e Amerikaanske steat Illinois (dat no Troy Grove hjit), as de soan fan William Alonzo Hickok, in boer en abolysjonist, en dy syn frou Polly Butler. Beide âlden wiene fan etnysk Ingelsk komôf. Syn heit soe Hickok syn bertehûs (dat no net mear bestiet) brûkt hawwe as in halteplak foar it Undergrûnske Spoar. Hickok wie de fjirde fan seis bern yn 'e húshâlding fan syn âlden. Syn heit kaam te ferstjerren yn 1852, doe't Hickok 15 jier wie. Oer Hickok syn jonkheid is fierders net folle bekend, behalven dat er al ier goed mei in revolver omgean koe en yn syn bertekrite wiid en siid bekendstie as in skerpskutter mei dat fjoerwapen.
Iere jierren
Yn 1855, doe't er achttjin jier wie, rekke Hickok op in dei slaande deilis mei in Charles Hudson, wêrby't se allebeide yn in kanaal rûgelen. Om't er miende dat er Hudson fermoarde hie (wat letter net wier bliek te wêzen), naaide Hickok doe út. Hy bedarre yn Leavenworth, yn wat doe noch it Territoarium Kansas wie (no de steat Kansas). Dêr sleat er him oan by it 'Leger foar in Frije Steat' fan generaal Jim Lane, better bekend as de Jayhawkers. Dat wie in wapene milysje fan figilantes dy't yn dy omkriten slavehâlders út it Suden oanfoel as middel om Kansas as in frije steat (ynstee fan as slavesteat) yn 'e Uny opnommen te krijen. Wylst er by de Jayhawkers wie, kaam Hickok yn 'e kunde mei de tolvejierrige William Frederick Cody, dy't letter ferneamd wurde soe ûnder de namme 'Buffalo Bill'. Nettsjinsteande syn jonkheid wie dy doe al ferkenner foar it Amerikaanske Leger yn 'e Lytse Boargeroarloch tsjin 'e mormoanen yn Utah.
Yn 1857 briek Hickok mei de Jayhawkers en stifte er in boerespultsje fan 160 acres (65 ha) yn Johnson County, dat no diel útmakket fan 'e himrik fan Lenexa. Op 22 maart 1858 waard er keazen as ien fan 'e earste fjouwer plysjes (constables) yn it plattelânsdistrikt Monticello Township. In jier letter, yn 1859, gied er oan it wurk foar de fuormanderij Russell, Waddell & Majors, de memme-ûndernimming fan 'e Pony Express.
Dat frachtstasjon fan Russell, Waddell & Majors wie boud op grûn dy't it bedriuw koartby kocht hie fan in pleatslike kolonist, David McCanles, dy't pleatslik bekendstie as in bullebak dy't út 'e gong wei mei yntimidaasje syn sin besocht te krijen. Hickok krige it, nei't it skynt, mei him oan 'e stôk om't er McCanles syn mêtresse, in Sarah "Kate" Shull, "stellen" hie. Doe't McCanles op 12 july 1861 by it stasjon delkaam om it noch altyd net betelle twadde diel fan 'e ferkeappriis te ynjen, briek der in sjitpartij út. McCanles hie syn tolvejierrige soan William Monroe McCanles en twa feinten, James Woods en James Gordon, by him. Hy waard ûntfongen troch Horace Wellman, de bedriuwslieder fan it frachtstasjon, Hickok en J.W. Brink, in oare stâlfeint. Wat der krekt barde, is ûnder histoarisy noch altyd ûnderwerp fan debat, mar de útkomst wie dat McCanles, dy't Wellman bedrige hawwe soe, deasketten waard. De dieder wie mooglik Hickok, mar miskien ek Wellman sels. Wellman, Hickok en Brink waarden oanklage foar moard, mar frijsprutsen om't se út selsferdigening hannele hawwe soene.
Amerikaanske Boargeroarloch
Underwilens wie yn april 1861 de Amerikaanske Boargeroarloch útbrutsen, en nei de konfrontaasje mei McCanles teach Hickok út Nebraska wei om him yn Sedalia, yn Missoery, as fuorman oan te melden by it Noardlike Leger. Tsjin 'e ein fan dat jier hied er it ta weinmaster brocht, mar yn septimber 1862 waard er om geheim holden redens út dy funksje ûntslein. Dêrnei is der in jier lang gjin dokumintaasje werom te finen oer wat er by de ein hie. Ien boarne hâldt lykwols út dat er yn dy tiid as spion foar de Feriene Steaten wurke op it grûngebiet fan 'e Konfederearre Steaten fan Amearika.
Ein 1863 doek Hickok wer op yn súdwestlik Missoery, dêr't er as maresjesee (provost marshal) oan it wurk gie yn Springfield. Yn dy hoedanichheid hold er by hoefolle soldaten oft pakt waarden mei alkohol op wylst se op wacht stiene, kontrolearre er oft horekagelegenheden wol fergunnings hiene om alkohol te skinken, en spoarde er skuldners op dy't it krap by kas sittende Noardlike Leger noch jild betelje moasten. Yn 1864 hie Hickok, yn 'e mande mei ferskate oare maresjesees, al in skoft gjin soldij ûntfongen. Hy naam doe ûntslach of waard oerpleatst, want dat jiers waard er troch generaal John B. Sanborn oannommen as ferkenner, foar $5 deis plus in hynder en taris.
It Hickok-Tutt-duël
Wylst er as gokker yn Springfield omhong, kaam Hickok yn it foarjier fan 1865 yn 'e kunde mei Davis Tutt, in âld-soldaat út it Konfederearre Leger. Hy liende ferskate kearen jild fan Tutt en de beide mannen rekken befreone, mar se krigen rûzje oer in frou, Susannah Moore, dy't in relaasje mei Hickok hie. It geroft giet dat Hickok dêrnjonken in affêre mei Tutt syn suster hie en in bern by har oansette, mar dat kin ek in betinksel wêze. Yn elts gefal wegere Hickok noch poker te spyljen mei Tutt, dy't weromsloech troch oare pokerders jild en advys te jaan om te besykjen en meitsje Hickok bankrot.
De rûzje berikte in hichtepunt doe't Hickok, ta frustraasje fan Tutt, dy't ien fan syn tsjinstanners bystie, oanhâldend wûn yn in pokerspul. Tutt easke daliks de werombetelling fan in liening fan $40, dêr't Hickok oan foldie. Doe easke er de werombetelling fan in oare liening fan $35. Hickok wegere dat, om't dy liening mar $25 omfieme hie. Dêrop pakte Tutt it horloazje fan Hickok, dat op 'e tafel lei. De oare deis, 21 july 1865, droech Tutt prominint it horloazje doe't er de saloon ynkaam. Hickok woe it werom hawwe, mar Tutt easke der doe $45 foar. Hoewol't se besleaten der net om te fjochtsjen, draaide it dêr om 18.00 oere jûns dochs op út, doe't se beide út ferskillende rjochtings op 'e saloon ôf kamen. It wie it earste quick draw-duël út 'e skiednis, wêrby't de beide mannen sa fluch mooglik harren revolver út it holster loeken, rjochten en skeaten. Oars as yn 'e westernfilms makke troch de filmyndustry fan Hollywood, stiene de beide mannen net mei de foarkant fan it lichem nei-inoar ta, mar mei de side, yn 'e klassike duëlstyl, sadat se in lytser doelwyt foarmen. Fan in ôfstân fan 75 yards (krapoan 69 m) miste Tutt, wylst Hickok rekke skeat. Tutt rôp út: "Jonges, ik bin dea," foel del en stoar.
Twa dagen letter waard Hickok oppakt foar moard, mar de oanklacht waard letter fermindere ta deaslach. Hy kaam yn ruil foar $2.000 op boarchtocht frij en waard op 3 augustus 1865 berjochte. Oan 'e ein fan 'e rjochtsaak joech rjochter Sempronius H. Boyd de sjuery twa inoar tsjinsprekkende ynstruksjes. Earst stelde er dat Hickok ûnder de wet inkeld skuldich ferklearre wurde koe. Mar dêr heakke er oan ta dat de sjuery ek beslisse koe dat hjir de ûnskreaune wet fan it "earlik gefjocht" fan tapassing wie, sadat Hickok frijsprutsen wurde koe. De sjuery besleat ta frijspraak. In pear wiken letter joech Hickok in fraachpetear oan kolonel George W. Nichols, dat ôfprinte waard yn it tydskrift Harper's New Monthly Magazine (wêrby't syn namme trouwens misstavere waard as "Hitchcock"). Yn it artikel waard ferteld oer de "hûnderten" manlju dy't Hickok eigenhandich ombrocht hie, en it omfieme ek beskriuwings fan oare oant yn it absurde oerdreaune eksploaten. Hoewol't dat it begjin wie fan Hickok syn ferneamdheid, wie it artikel tige kontroversjeel op plakken dêr't men him koe, sasear sels dat ferskate kranten yn Kansas en Missoery har roppen fielden om korrizjearjende artikels oer Hickok op te nimmen.
Plysje, ferkenner, akteur
Yn septimber 1865 ferlear Hickok de ferkiezings foar it amt fan marshal fan Springfield. Neitiid rekrutearre er seis Yndianen en trije cowboys en sette mei dat selskip nei Niagara Falls, yn New York, dêr't er himsels op 'e nij besocht út te finen as toanielakteur. Hy hie de haadrol yn it iepenloftspul The Daring Buffalo Chasers of the Plains, dat lykwols om ferskate redens mislearre. Yn it foarste plak koed er gjin yntree heffe om't it stik yn 'e iepen loft spile waard, sadat der jild by moast ynstee dat it jild opbrocht. Fierders bliek er sels in alderferskriklikst minne akteur te wêzen. En boppedat waarden guon rollen fertolke troch seis echte Amerikaanske bizons, in brune bear en in aapke. Ien opfiering einige jammerdearlik doe't ien fan 'e bizons net meiwurkje woe en Hickok syn selsbehearsking ferlear. Hy loek syn revolver en skeat yn 'e loft, mei as gefolch dat it publyk yn panyk rekke en de bizon lulk waard. Guon taskôgers waarden sels ûnder de foet rûn troch de bizons. Dêrmei rûn Hickok syn aktearkarriêre op 'e non.
Sadwaande kearde er werom nei it Wylde Westen en gied er nei Fort Riley, yn Kansas, dêr't er in skoft plakferfangend U.S. marshal wie. Letter begûn er yn 'e Flakte-Yndiaanske oarloggen as ferkenner foar it Amerikaanske Leger te wurkjen, ûnder mear foar it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer. Neffens it ferhaal wie Hickok "in fûleindige hater fan 'e Yndianen", mar it is dreech om op dat mêd feit fan fiksje te skieden. Tsjûgeferslaggen befêstigje in ynsidint doe't er as ferkenner yn Fort Harker legere wie. Dat wie op 11 maaie 1867, doe't er oanfallen waard troch flinke kloft krigers, dy't lykwols útnaaiden nei't Hickok twa fan harren deasketten hie. Yn july fan dat jier fertelde Hickok oan in sjoernalist dat er by in oar ynsidint, op 2 july, mei in stikmannich soldaten de efterfolging ynset hie op Yndianen dy't yn 'e neite fan it fort fjouwer blanke manlju deade hiene. Nei eigen sizzen hiene hy en syn selskipslju tsien krigers deasketten en wiene se yn Fort Harker weromkeard mei fiif Yndiaanske finzenen. Tsjûgeferslaggen hâlde lykwols út dat Hickok der yndie mei in tal soldaten op út teach, mar dat se nea in Yndiaan seagen en sûnder wat bedijd te hawwen weromkamen.
Yn it neijier fan 1867 stelde Hickok himsels ferkiesber foar it amt fan sheriff fan Ellsworth County, yn Kansas, mar op 5 novimber fan dat jier waard er ferslein troch in E.W. Kingsbury. Yn desimber 1867 arrivearre Hickok foar it earst yn Hays City (Kansas). It is ûndúdlik wat er yn 'e tuskentiid útfûn, mar in fearnsjier letter, yn maart 1868, wied er op 'e nij yn Hays City. Hy hie doe wer de funksje fan plakferfangend U.S. marshal. Yn dy hoedanichheid pikte er yn Hays City alve deserteurs út it Amerikaanske Leger op, dy't er oerbringe moast nei Topeka, om berjochte te wurden. Hickok tsjinne in fersyk yn foar in militêre eskorte, en krige doe syn âlde kunde William Frederick Cody en fiif soldaten tawiisd, mei wa't er op 2 april yn Topaka oankaam. Yn augustus fan dat jier wie Hickok wer yn Hays City, doe't er dêr twahûndert Sjajinnen (Cheyenne) ôflevere om as toeristyske attraksje te tsjinjen.
Op 1 septimber 1868 naam Hickok yn Lincoln County tsjinst as ferkenner by it Amerikaanske 10e Kavaleryrezjimint, dat bestie út swarte buffalo soldiers. Trije dagen letter, op 4 septimber, rekke er licht ferwûne oan in foet doe't er yn 'e Dobbe fan Bijou Creek in stikmannich cowboys rêde dy't besingele rekke wiene troch Yndiaanske krigers. Mei it 10e Kavaleryrezjimint arrivearre er yn oktober yn Fort Lyon, yn Kolorado, dêr't er neitiid in goed healjier legere wie.
Heechtijdagen
Yn july 1869 wie Hickok werom yn Hays City, dêr't er op 23 augustus by in tuskentiidske ferkiezing keazen waard ta sawol marshal fan Hays City as ta sheriff fan it omlizzende Ellis County. Dy county hie problemen om oan in sheriff te kommen, dêrfandinne de dûbele funksje. Hickok hie op it stuit fan 'e ferkiezing nei alle gedachten al in interimoanstelling as sheriff, sjoen dat in pleatslike krante op 18 augustus berjochte dat er lju arrestearre hie dy't har misdroegen, en dat de kommandant fan Fort Hays Hickok op 21 augustus yn in brief priizge foar syn ynset. By geregelde ferkiezings, op 2 novimber 1869, ferlear Hickok it fan syn helpsheriff Peter Lanihan, mar fanwegen stimbusfraude by de ferkiezings, dêr't sawol Hickok as Lanihan in J.V. Macintosh as skuldige foar oanwiisden, beholden de beide mannen harren amt.
Yn syn earste moanne as marshal fan Hays City en sheriff fan Ellis County skeat Hickok twa manlju dea. De earste wie in Bill Mulvey, dy't syn revolver flugger loek as Hickok. Dyselde seach lykwols by him lâns en rôp út: "Sjit him net yn 'e rêch; hy is dronken!" Mulvey liet him dêrtroch ôfliede, wat Hickok de tiid joech om sels syn revolver te lûken en de man del te sjitten. De twadde wie de cowboy Samuel Strawhun, dy't Hickok en syn helpsheriff Lanihan om 1.00 oere nachts tsjinkamen yn in saloon dêr't er lju lestich foel. Nei't Strawhun "opmerkings makke tsjin Hickok," skeat dy him troch de holle doe't er, nei eigen sizzen, "regaad besocht te meitsjen." Nei dat ynsidint waard in gerjochtlik ûndersyk ynsteld, mar nettsjinsteande "tige tsjinstelde" tsjûgeferslaggen fûn de sjuery it deasjitten fan 'e cowboy te rjochtfeardigjen.
Op 17 july 1870 wie Hickok yn Hays City belutsen by in sjitpartij mei oproerige soldaten fan it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint. Twa soldaten, Jeremiah Lonergan en John Kyle (soms skreaun as 'Kile'), besprongen Hickok yn in saloon. Wylst Lonergan de sheriff tsjin 'e grûn oan drukte, sette Kyle Hickok in pistoal tsjin 'e holle oan en helle de trekker oer. It wapen wegere lykwols, wêrnei't Hickok syn eigen revolvers loek. Lonergan waard yn 'e knibbel rekke, wylst Kyle, dy't twaris yn 'e romp sketten waard, de oare deis kaam te ferstjerren.
Nei't Hickok yn it neijier fan 1870 net werkeazen waard as sheriff, gied er nei Abilene (Kansas), dêr't er op 15 april 1871 marshal waard as ferfanger foar Tom "Bear River" Smith, dy't op 2 novimber 1870 deasketten wie. Abilene wie yn dy tiid in feestedsje oan 'e noardlike útein fan it Chisolm Trail út Teksas, dêr't de longhorns op 'e trein set waarden nei de slachthuzen fan St. Louis en Chicago. It wie in wyld plak dat geregeldwei folrûn mei útlitten, dronken cowboys dy't oan 'e ein fan in lange feedriuwerij yn 'e saloons en bordelen mei alkohol en prostituees fiere woene dat de put derop siet en se einlings lean útbetelle krigen hiene.
Yn it foarjier fan 1871 kaam op dy manear de sochte bandyt John Wesley Hardin yn Abilene, in ferneamd revolverman dy't yn syn libben teminsten 27 manlju deade. Neffens syn postúm publisearre autobiografy, út 1895, rekke er yn Abilene befreone mei Hickok, nei't er dyselde by harren earste konfrontaasje ûntwapene hawwe soe, doe't Hickok him oppakke woe om't er him yn Abilene bejûn hie sûnder syn fjoerwapens yn te leverjen. Histoarisy beskôgje dat ferhaal op syn minst as oerdreaun, en mooglik as in folslein betinksel. Oan 'e oare kant blykt út Hardin syn autobiografy wol dat er heech by Hickok opseach. Hickok sels hie gjin idee dat 'Wesley Clements', sa't Hardin himsels doedestiden neamde, in sochte bandyt wie. Hy rette de man inkeld oan om problemen út 'e wei te gean salang't er yn Abilene wie, en doe't er Hardin frege om syn wapens yn te leverjen, die Hardin dat. Hardin bewearde ek dat, doe't syn neef Mannen Clements arrestearre wie foar de moard op twa cowboys, Hickok op Hardin syn fersyk regele dat Clements ûntkomme koe. Ek dat ferhaal wurdt troch histoarisy yn 'e kiif steld. Yn augustus 1871 skeat Hardin yn in hotel yn Abilene in Charles Couger dea "om't er te lûd snoarke." Doe't er foar it ferstân krige dat Hickok efter him oan kaam, makke Hardin dat er út Kansas wei kaam, wêrnei't er dy steat mijde as de pest om in konfrontaasje mei Hickok út 'e wei te gean.
Mei Phil Coe, de eigner fan in saloon yn Abilene dy't in kunde fan Hardin wie, hie Hickok in slepend konflikt dat einige yn in sjitpartij. Coe en syn sakepartner Ben Thompson hiene yn it feestedsje tegearre de Bull's Head Tavern opset, en om harren gelegenheid ûnder oandacht fan 'e cowboys te bringen, ferven se in ôfbylding fan in bolle mei in grutte ereksje op 'e side fan it gebou. Doe't de boargers fan Abilene dêroer klagen by Hickok, frege dy oan Coe en Thompson om der wat oan te dwaan. Dat wegeren se, dat doe paste Hickok de ôfbylding op eigen manneboet oan. Coe wie des duvels en besocht om Hardin oan te setten ta in konfrontaasje mei de marshal, mar Hardin antwurde: "As Bill dea moat, wêrom sjitst him dan sels net dea?" Tsjin Hickok sels sei Coe, besykjend om 'e sheriff te yntimidearjen mei syn skerpsjitten, dat er noch wol "in krie op 'e wjuk" deasjitte koe. Hickok syn (mooglik apokrife) beskie is ien fan 'e bekendste útspraken út it Wylde Westen: "Hie dy krie in pistoal? Skeat er werom? Want dat doch ìk wol."
Doe't Hickok him op 5 oktober 1871 tusken de minsken bejoech om slaanderij op 'e strjitte del te bêdzjen, fjurre Coe twa skotten ôf, dêr't er Hickok lykwols mei miste. Hy tocht blykber dat it tusken sa'n kliber folk net opfalle soe wa't sketten hie, mar Hickok hie him daliks yn 'e rekken en sei him oan dat er ûnder arrest stie foar it ôfsjitten fan in fjoerwapen binnen de beboude kom fan Abilene. Coe lei dêr tsjinyn dat er inkeld op in strjithûn sketten hie, mar ynienen swaaide er syn wapen yn 'e rjochting fan Hickok. Dy loek fluch syn revolver en skeat it earst, wêrmei't er Coe deade. Doe seach er út syn eachhoeke wei immen op him tadraven, dat hy draaide him sûnder fierder nei te tinken fansiden en fjurre noch twa kûgels ôf. Dêrmei skeat er syn eigen helpmarshal Mike Williams dea, dy't oandraven kaam om him te helpen. Hoewol't eltsenien it deroer iens wie dat dat in oprjocht fersin wie, en Hickok der net foar ferfolge waard, soe dat barren him de rest fan syn libben efterfolgje. Hy waard krapoan twa moanne nei de fatale sjitpartij út syn funksje as marshal fan Abilene ûntheft en ferliet de stêd.
Lettere jierren
Yn 1873 nûgen Buffalo Bill Cody en Texas Jack Omohundro Hickok út om mei te spyljen yn in toanielstik dat Scouts of the Plains hiet. Hickok en Texas Jack joegen it aktearjen nei ferrin fan tiid oer, mar Cody sette dermei troch en soe yn 1882 syn ferneamde Buffalo Bill's Wild West Show oprjochtsje.
Op 5 maart 1876 troude Hickok yn Cheyenne (Wyoming) mei Agnes Thatcher Lake, de fyftichjierrige eigneresse fan in sirkus. In oare leginde fan it Wylde Westen, Calamity Jane, skreau letter yn har autobiografy dat se mei Hickok troud west hie en op syn fersyk fan him skieden wie sadat er wertrouwe koe mei Agnes Lake. Der binne lykwols nea dokumintêre bewizen fûn om dy bewearing te ûnderstypjen. Hickok en Calamity Jane soene mei-inoar yn 'e kunde kommen wêze doe't se op in stuit diel útmakken fan deselde karavaan kapweinen dy't út Fort Laramie wei oer de Grutte Flakten teach.
Hickok ferliet Agnes Lake in pear moanne letter al, hoewol't er har koart foar syn dea noch in leafdesbrief stjoerde. Hy joech him by it selskip joech fan Charlie Utter, byneamd Colorado Charlie, dat bestie út lju dy't har fortún ûnder de Goudkoarts fan 'e Black Hills yn Súd-Dakota meitsje woene. Se arrivearren yn july 1876 yn 'e Black Hills, dêr't Hickok him bejoech nei it goudsikersstedsje Deadwood. Tsjin dy tiid rekke er mei syn sûnens wat yn 'e minnichte. In dokter yn Kansas City (Missoery) hie by him staar en eachûntstekking fêststeld, oandwanings dy't neffens Hickok syn fijannen perfoarst it resultaat wêze moasten fan alle geslachtssykten dêr't er mei oanhelle wie. Ek finansjeel gie it net goed Hickok, mei't er yn 'e foargeande jierren ferskate kearen arrestearre wie foar lânrinnerij.
Ferstjerren
Der wurdt wol sein dat Hickok in foargefoel hie dat er yn Deadwood stjerre soe, en dat er dat ûnderweis dêrhinne oan syn freon Charlie Utter fertelde. Op 2 augustus 1876 spile Hickok poker yn Nuttal & Mann's Saloon yn Deadwood, dat doe yn it Territoarium Dakota lei, en no yn Súd-Dakota. Hoewol't dat oars net syn wizânsje wie, siet er mei de rêch nei de doar ta, mei't dat it iennichste frije plak wie doe't er him by it pokerspul joech. Hy frege twaris oan in oare pokerder, Charles Rich, om fan plak te wikseljen, mar dy't wegere dat beide kearen. Doe't de eardere bizonjager Jack McCall, byneamd Crooked Nose Jack ("Kromnoas Jack"), de saloon binnen kaam, wie Hickok him dêr net fan bewust. McCall rûn de saloon yn oant er fuort efter Hickok stie, loek doe syn revolver en raasde út: "Ferrek do! Pak oan!" wêrnei't er Hickok fan deunby yn 'e efterholle skeat. Hickok wie op slach dea. De kûgel kaam troch syn wang wer nei bûten ta en rekke dêrnei in oare pokerder, in kaptein Massie, yn 'e lofterpols.