cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SARS-CoV-2
Nammejouwing
Presidint Donald Trump fan de Feriene Steaten neamde it firus yn maart ferskate kearen "it Sineeske firus", ferwizend nei de geografyske oarsprong. Nettsjinsteande dat in firus of sykte yn it ferline wol faker nei in geografyske lokaasje neamd waard (lykas de Meksikaanske gryp of it Ebolafirus), waard Trump út guon hoeken wei bekritisearre. Neffens dizze kritisy soe it beneamen fan de geografyske oarsprong ta stigma, rasisme, en sels fysyk geweld tsjin minsken fan Aziatyske komôf yn 'e FS liede. Trump neamde syn kar fan wurden in ferdigening tsjin falske ynformaasje fan Sina as soe it Amerikaanske leger achter de útbraak sitte.
Gaspard Bauhin
Gaspard Bauhin of Caspar Bauhin, (Bazel, 17 jannewaris 1560 – dêre, 5 desimber 1624) wie in Switsersk botanikus en dokter. It troch him skreaune Pinax theatri botanici (1623) is ferneamd. Yn dat wurk beskreau er tûzenen planten, dy't er foar in grut part nammem joech dy't in protte lykje op de nammen dy't Linnaeus letter joech neffens syn binominale nomenklatuer. Hy wie in neifolger fan de ferneamde Italjaanske dokter Girolamo Mercuriale en wurke ek oan de minsklike anatomyske nomenklatuer.
Johann Bauhin, syn broer, wie ek medikus en botanikus en syn soan, Johann Caspar Bauhin, gie ek yn de fuotleasten fan syn heit.
Linnaeus eare Gaspard en syn broer mei it ferneamen fan it skaai Bauhinia.
Valor's Choice
Valor's Choice is in science fiction-roman fan 'e hân fan 'e Kanadeeske skriuwster Tanya Huff. De titel betsjut: "De Kar fan Moed". It boek fertelt it ferhaal fan sersjant Torin Kerr, dy't op in ûnferwachts drege missy har mariniers yn libben sjen moat te hâlden. Valor's Choice is it earste diel fan 'e fiifdielige Valor-searje, dy't sels wer ûnderdiel útmakket fan 'e gruttere Confederation-searje. De roman waard yn 2000 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij DAW Books, mei in omslach makke troch Paul Youll. Neitiid folgen werútjeften by de Britske útjouwerij Titan Books (ûnder de oanpaste titel Valour's Choice), en by DAW as ûnderdiel fan 'e omnibusedysje A Confederation of Valor (2006), tegearre mei it folgjende diel út 'e rige, The Better Part of Valor.
Eftergrûn
De Confederation-searje spilet yn in takomst wêryn't de minskheid him oansletten hat by de Konfederaasje, in ûnbidich grut steatsferbân mei tsientallen bûtenierdske rassen. De stifters fan 'e Konfederaasje binne de saneamde Aldere Rassen, dy't in nivo fan beskaving berikt hawwe dêr't geweld, om lykfol hokker reden, as ûntalitber beskôge wurdt. Sterker noch, hja grize fan geweld en kinne harsels der net iens mear ta bringe om geweld te begean. Nei de oprjochting waarden by de tiid lâns stadichoan oare rassen ta de Konfederaasje talitten sadree't dy itselde nivo fan beskaving berikt hiene. Dy letter talitten rassen binne de saneamde Middelrassen.
Doe't de Konfederaasje lykwols fiifhûndert jier lyn oanfallen waard troch in oar grut steatsferbân, de Primasy, sieten de Aldere Rassen en de Middelrassen mei de hannen yn 't hier om't de pasifistyske Konfederaasje net oer in leger of in float beskikte. Harren oplossing wie om 'e minder beskaafde Minsken, Taykan en Krai (de saneamde Jongere Rassen) yn 'e Konfederaasje op te nimmen, dy't gjin swierrichheden hiene om har oan te passen fan planetêre ta ynterstellêre oarlochfiering.
Ynhâld
Yn Valor's Choice wurdt de lêzer foar it earst yn 'e kunde brocht mei sersjant Torin Kerr, dy't al njoggen jier yn it marinierskorps fan 'e Konfederaasje tsjinnet. Hja hat har yn dy tiid ûntjûn ta in kundich ûnderofsier, dy't foar har manskippen in fêste pylder foarmet yn it wiffe oarlochsbestean. Sh'quo Kompanjy, dêr't Torin by tsjinnet, is krekt weromkeard op 'e thúsbasis, it romtestasjon Ventris, nei aksje oan it front wêrby't de ienheid likernôch de helte fan syn sterkte ferlern hat. De mariniers dy't ûnskansearre út 'e striid kommen binne, sjogge út nei in ferlofperioade, mar ear't se dêroan begjinne kinne, arrivearret generaal Morris op it romtestasjon, mei nije oarders foar de kompanjy.
Oan Torin, dy't de oerlibjende ûnderofsier fan 'e kompanjy is mei de heechste rang, falt de taak ta om út 'e net ferwûne mariniers fan Sh'quo Kompanjy in earewacht gear te stellen, wylst se tagelyk de troch generaal Morris oanstelde kommandant fan 'e earewacht, twadde luitenant di'Ka Jarrett, mei syn nije troepen yn 'e kunde bringt. Jarrett is in jonge Taykan sûnder gefjochtsûnderfining, mar Torin stelt fêst dat er aldergeloks net te arrogant is om te learen. Harren relaasje wurdt lykwols dreger makke trochdat se de nachts tefoaren, doe't se noch gjin idee hiene dat se yn deselde ienheid tsjinje soene, mei-inoar sliept hawwe.
Uteinlik bestiet de earewacht út 40 mariniers plus de luitenant, mei dêropta kaptein Daniels (de piloat fan harren lâningsskip), har ko-piloat luitenant Ghard, en 4 ûnderhearrige leden fan 'e loftfearttsjinst fan it marinierskorps. Dy moatte in diplomatike missy beskermje dy't bestiet út in ambassadeur en 3 oare spineftige Mictok, in ambassadeur en 3 oare reuseftige, trage, tichtbehierre Dornagain, en in folmacht en 2 oare fûgeleftige Rakva plus in dokter, dat ek in Rakva is; yn totaal dus 12 boargers. Op Silsvah, dêr't it waar fariëarret fan hjit oant gleonhjit oant gleonhjit en tige near, foeget Cri Sawyes, in Silsviss-ferbiningsofsier him by it selskip.
Der wurde fjouwer grutte stêden oandien, dêr't hieltyd dagenlange ûnderhannelings mei de regearings fan 'e ûnderskate Silsviss-steaten plakfine. Underwilens steane de mariniers yn 'e hâlding by seremoniële plechtichheden of op wacht by harren barakken en de ferbliuwen fan 'e diplomaten, en ferfele se har dea. Neat liket de ynset fan gefjochtstroepen foar dizze missy te rjochtfeardigjen, oant it lâningsskip dat de hiele diplomatike missy ferfiert, ûnderweis nei it plak dêr't it ferdrach tusken de Silsviss en de Konfederaasje troch beide partijen ûndertekene wurde sil, út 'e loft sketten wurdt.
It lâningsskip komt del yn in moeras, wat de klap wat dempt, mar likegoed komme fjouwer mariniers, twa leden fan 'e loftfearttsjinst en ien fan 'e fjouwer fragile Rakva om, wylst trije mariniers en kaptein Daniels swierferwûne reitsje. Mei't luitenant Jarret bûten bewustwêzen rekke is, is Torin dejinge dy't de oerlibbenen út it lâningsskip evakuëarret. Neitiid wol se de wapenkasten opblaze, mar Jarret, dy't tsjin dy tiid wer by sûpe en stút is, leit dêr it near op, om't er de mooglikheid iepen hâlde wol om letter by it skip werom te kommen om mear wapens op te heljen.
Dy kinne se nammentlik noch wolris nedich hawwe, want se witte net troch wa't se delsketten binne. It soe gean kinne om in faksje fan 'e Silsviss dy't tsjin tatrêding ta de Konfederaasje is, mar it is ek mooglik dat der kommando's fan 'e Primasy op Silsvah lâne binne. Foar de ôfreis fan 'e diplomatike missy út 'e lêste Silsviss-haadstêd wiene der nammentlik berjochten dat der Primatyske romteskippen yn 'e sektor synjalearre wiene. Dat wie ek de reden dat de Berganitan, it marineskip fan 'e Konfederaasje dat de missy nei Silsvah ta brocht hat, halje-trawalje fuort moast om 'e fijân te ûnderskeppen. Sadwaande binne de leden fan 'e missy no op harsels oanwiisd en hoege se foarearst net te rekkenjen op rêding troch de Konfederearre marine.
Wat de Silsviss oangiet, witte Torin-en-dy net wa't se fertrouwe kinne, útsein Cri Sawyes, dy't yn itselde skipke sit as de rest fan harren. En sels dy wurdt troch guon fan harren fertocht fan mandéligens oan it delsjitten fan it lâningsskip, yn 't bysûnder troch luitenant Ghard, dy't besiket om it befel oer de missy oer te nimmen, oant fêststeld wurdt dat Jarret syn promoasje ta de rang fan twadde luitenant âlder is as dy fan him. As de dieders al Silsviss binne, is it suver wis dat de ferskate Silsviss-regearings no earst ferlamme wêze sille troch ûnderling getsier. Boppedat is it lâningsskip delkommen yn ien fan 'e grutste reservaten op Silsvah, dêr't fier fan 'e bewenne wrâld jonge manlike Silsviss harren adolesinte jierren trochbringe, as se foar it meastepart ynstinktyf op dingen reägearje. Cri Sawyes warskôget Jarret en Torin dat de jonge Silsviss fan dit reservaat it ynkringen fan harren territoarium troch frjemdlingen beskôgje sille as in útdaging dy't mei geweld beäntwurde wurde moat.
Under lieding fan Jarret (hoewol eins mear fan Torin) sykje de mariniers en diplomaten in wei út it moeras. Cri Sawyes seit dat er koart foar it delstoarten in stikmannich gebouwen sjoen hat, dat dy kant sette se út. Dat giet tergjende stadich, mei't it marstempo bepaald wurdt troch de traachste dielnimmers, de logge Dornagain. It lêste ein spjalte se har op yn twa groepen, op advys fan Harket-Wiis-en-Nimt-Alles-yn-Omtinken, de Dornagain-ambassadeur. Dêrtroch kin de haadgroep mei de ferwûnen de gebouwen sa fluch mooglik berikke, wylst de Dornagain mei fjouwer mariniers as bewekking harren eigen tempo oanhâlde. Wylst de haadmacht in fjildhospitaal yn 'e gebouwen ynrjochtet en it kompleks ferdigenber makket, wurde de Dornagain en harren bewekkers ynhelle troch de earste Silsviss, dy't daliks oanfalle, ek al binne se inkeld bewapene mei spearen en pylk-en-bôge. De mariniers en de Dornagain sykje beskutting yn in rotskloft en moatte dêr ûntset wurde troch Torin, dy't mei fersterkings weromkomt.
As de hiele missy feilich de gebouwen berikt hat, bart der earst neat, wat in goed teken liket, mar al gau wurdt de reden dúdlik: de Silsviss hawwe it delstoarte lâningsskip trochsocht en de efterlitten wapenkasten iepenbrutsen. De mariniers yn 'e gebouwen wurde dan mei harren eigen wapens ûnder fjoer nommen. De folgjende dagen trochsteane de mariniers en diplomaten in oanboazjende belegering troch ferskate tûzenen jonge Silsviss. Hoewol't de diplomaten wegerje om aktyf oan 'e striid diel te nimmen, binne se net alhiel ûnnutte ballêst. De Rakva-dokter ûntpopt him as in betrouber persoan, dy't alle war docht om 'e ferwûne mariniers te rêden ek al is er hielendal net oplaat as oarlochsmedikus. De flugge Mictok biede oan om as brankardiers te fungearjen en de ferwûnen nei it fjildhospitaal te bringen. As de saad fan it gebouwekompleks rekke wurdt troch in granaat, en de belegerden yn it gleone waar sûnder drinkwetter driigje te reitsjen, grave de Dornagain de put mei harren grutte klauwen wer út.
Tsjin 'e tiid dat in lêste, massale oanfal troch de Silsviss ôfslein wurdt, binne fyftjin mariniers sneuvele, wylst njoggen oaren der sa slim oan ta binne, dat se gjin aktive rol mear spylje kinne yn 'e ferdigening. Boppedat is de munysje hast skjin op. Mar de Silsviss, dy't dat net witte, hawwe sokke swiere ferliezen lit, dat se har nocht hawwe en de striid opjouwe. Net folle letter arrivearret de Berganitan wer yn in baan om 'e planeet, en wurdt der in oar lâningsskip stjoerd dat de oerlibbenen fan 'e belegering ophellet. Wylst de ferwûnen oan board fan 'e Berganitan fersoarge wurde, hat Torin dan einlings de tiid om it spul ris goed troch te tinken.
As bliken docht dat de Berganitan net allinnich dûbeld safolle medysk personiel by him hat as normaal, mar dat ek generaal Morris oan board is, komt se ta de konklúzje, dy't Morris letter befêstiget, dat Sh'quo Kompanjy brûkt is. It wie fan it heechste belang om 'e Silsviss fluch lid fan 'e Konfederaasje te meitsjen, mar de regearings fan 'e Silsviss easken in demonstraasje fan 'e militêre bekwaamheid fan 'e Konfederearre kriichsmacht, om der wis fan te wêzen dat se har net ferbûnen oan in soadsje swakkelingen. Generaal Morris offere dêr Sh'quo Kompanjy foar op, hoewol't it befel foar dizze operaasje úteinlik fan it Konfederearre parlemint kommen wêze moat. It is net de opoffering fan har ienheid dy't Torin yn it ferkearde kielsgat sjit, want it is oarloch, en sa'n sitewaasje hie him ek yn 'e striid tsjin it leger fan 'e Primasy foardwaan kinnen. Mar it feit dat de mariniers foarliigd binne oer it aard fan harren missy en dêrmei oer de reden dat se sneuvele binne, dat fynt se net te ferjaan. As dúdlik wurdt dat generaal Morris dat ûnderskie net begrypt, seit se him goed it mannewaar op en lit him dan fierder yn syn eigen sop gearsiede.
Neiwurd
In oan Valor's Choice tafoege neiwurd begjint Huff mei: "Stek de hân mar op wa't dy fjildslach werom ken." Se giet fierder mei de fernijing dat de belegering fan Sh'quo Kompany troch de Silsviss loskes basearre is op 'e histoaryske Slach by Rorke's Drift, ien fan 'e earste slaggen út 'e Sûlû-Oarloch, op 22 en 23 jannewaris 1879, yn wat no de Súdafrikaanske provinsje kwaZulu-Natal is. Dêrby waarden 150 soldaten en ofsieren fan it Britske Leger en 4 boargers, dus yn totaal 154 man, wêrûnder 35 siken en ferwûnen, belegere troch 3.000 oant 4.000 Sûlû-krigers. Dat barren waard yn 1964 ferfilme ûnder de titel Zulu, mei û.o. akteur Michael Caine yn 'e haadrol.
Babbeljen (taalkunde)
Babbeljen is yn 'e taalkunde de oantsjutting foar it fuortbringen fan lûden dy't skaaimerkend binne foar de perioade yn 'e ûntwikkeling fan tige jonge bern dy't direkt foarôfgiet oan it eigenmeitsjen fan taal, ornaris yn 'e twadde helte fan it earste libbensjier. Hjirby giet it gauris om werhelle wurdlidpatroanen fan it 'bababa'-type, dêr't de term 'babbeljen' nei ferwiist. Sokke babbelpatroanen binne net willekeurich, mar komme fuort út eigenskippen fan it linguïstyske fermidden dêr't it bern yn opgroeit (en sille dus fan taalmienskip ta taalmienskip ferskille).
Ut it babbeljen fan bern kinne har wurden ûntjaan dy't yn wiere taal opnommen wurde. De bekendste foarbylden fan sokke babbelwurden binne papa en mama, dy't yn in protte Westjeropeeske talen yn ynformele kontekst yn it plak fan 'e wiere wurden foar 'heit' en 'mem' brûkt wurde. It Frysk is yn dit ramt atypysk, mei't dy beide wurden der net yn foarkomme, al soene de dialektyske foarmen tae (Aastersk) en ta (Skylgersk), beide mei de betsjutting "heit", mooglik ôfsliten foarmen wêze kinne fan tata, krekt sa't it Ingelske dad en da fan dada komme.
Konkoers Hippyk Bûtenpost
It Konkoers Hippyk Bûtenpost (Nederlânsk en offisjeel: Concours Hippique Buitenpost) is in konkoers hippyk dat sûnt 1954 elts jier plakfynt yn it Fryske doarp Bûtenpost, yn 'e gemeente Achtkarspelen. Dit evenemint wurdt tradisjoneel holden op 'e earste woansdei fan augustus, deselde deis dat òf yn Frjentsjer de PC ferkeatst wurdt, òf yn Wommels de Freulepartij plakfynt. Sadwaande stiet it Konkoers Hippyk Bûtenpost faak frijwat yn it skaad fan dy gruttere sportbarrens.
Lou Tellegen
thumb|Lou Tellegen (1916)
Konkoers Hippyk Bûtenpost
It konkoers hippyk fan Bûtenpost giet werom op 'e hynstemerk dy't iuwenlang ien kear yn 't jier yn it doarp holden waard. Dy merk berikte yn 'e 1930-er jierren syn hichtepunt, doe't der mear 800 hynders ferhannele waarden. Doe't it hynder syn funksje as wurkdier begûn te ferliezen en wat langer wat mear allinnich noch foar de leafhawwerij holden waard, rekke it mei de hynstemerk yn it neigean. Men besleat doe om op 'e dei fan 'e âlde hynstemerk in konkoers hippyk op te rjochtsjen, sadat de bân tusken Bûtenpost en it hynder beholden bliuwe soe.
Lou Tellegen
Lou Tellegen (Sint-Oedenrode, 26 novimber 1883 – Hollywood, 29 oktober 1934) wie in Nederlânsk-Amerikaansk akteur en regisseur. Hy naam yn 1918 de Amerikaanske nasjonaliteit oan. Syn súksessen foelen yn it tiidrek fan de stomme film.
Libben en wurk
Isidore Louis Bernard Edmon van Dommelen wie it ûnechte bern fan leutenant Isidore Louis Bernard Edmon Tellegen (1836–1902) en Anna Maria van Dommelen.
Yn 1903 ferfear er fan Sint-Oedenrode nei Amsterdam om akteur te wurden. Dat slagge en op in stuit waard er útnûge foar in optreden yn Parys. Dêr spile er ferskate rollen njonken Sarah Bernhardt, mei wa't er ek in ferhâlding krige. Yn 1910 makke er syn filmdebút neist Bernhardt yn La dame aux camélias, in stomme film basearre op in stik fan Alexandre Dumas, fils.
Yn 1910 gie er mei Bernhardt nei de Feriene Steaten, dêr't The New York Times harren oansteande houlik kundich makke, mar it berjocht letter wer ynluts (sy wie 37 jier âlder as him). Werom yn Frankryk makken hja yn 1912 harren twadde film, Les Amours de la reine Élisabeth en it jier dêrnei Adrienne Lecouvreur.
Simmers 1913 gie Tellegen nei Londen dêr't er yn it stik The Picture of Dorian Gray fan Oscar Wilde spile dat er ek produsearre. Fannijs útnûge yn de Feriene Steaten makker er syn yn 1915 earste Amerikaanske film, The Explorer, dy't folge waard troch The Unknown, beide mei aktrise Dorothy Davenport. Meidat er as ien fan de meast kreaze filmakteurs beskôge waard koenen der noch trije films folgje. Geraldine Farrar, oarspronlik in ferneamde operadiva die der ek yn mei. 1916 boaske er Farrar, dy't oars al in ferhâlding hie mei de Dútske kroanprins Wilhelm fan Dútslân.
Tellegen syn houlik mei Farrar rûn op 'e non yn 1923. Tellegen hat fjouwer kear troud west, it earst mei in grevinne yn 1903, twads mei Farrar yn 1916.
Lettere karriêre en dea
Tellegen wie te sjen yn tal fan films eardat syn antlit troch in brân skeind waard. Ien fan syn meast opmerklike rollen wie dy fan in minnenien yn John Ford syn western 3 Bad Men (1926) dy't in wite hoed op hie ynstee fan in swarte sa't wenst wie foar de boef. Stadichoan ferblikke syn stjer, wurk bleau út en hy rekke fallyt. Ek waard der kanker by him fêststeld, mar dat waard him net sein, en hy waard mismoedich. Yn 1931 skreau er syn autobiografy Women Have Been Kind.
Op 29 oktober 1934 sluet Tellegen him op yn de badkeamer, dêr't er him skearde en it gesicht bepoeiere it. Dêrnei die er selsmoard troch himsels sânris mei in skjirre te stekken wylst er foar in grutte spegel, dêr't er himsels fan top oant tean yn sjen koe, stie. De media dûkten massaal op de saak.
Westlik Kanada
Westlik Kanada is in oantsjutting dêr't de fjouwer Kanadeeske provinsjes bewesten Ontario wol mei oantsjut wurde: Manitoba, Saskatchewan, Alberta en Britsk-Kolumbia. It gebiet wurdt ek wol de Westlike Provinsjes neamd, en yn it gewoane spraakgebrûk yn Kanada almeast oantsjutten mei de namme it Westen. Westlik Kanada kin opdield wurde yn twa lytsere regio's: Pasifysk Kanada, oftewol de provinsje Britsk-Kolumbia, en de Kanadeeske Prêrjes, dy't Manitoba, Saskatchewan en Alberta omfiemje.
De fjouwer provinsjes fan Westlike Kanada hiene yn 2011 mei-inoar in befolking fan likernôch 10,3 miljoen minsken op in mienskiplik oerflak fan rom 2,9 miljoen km², wat in befolkingstichtens fan 3,5 minsken de km² opsmiet. Fan 'e totale befolking fan Kanada libbet 30,7% yn Westlik Kanada. De grutste stêd yn it gebiet is Calgary, yn Alberta, mar de grutste stêdekloft is Vancouver, yn Britsk-Kolumbia.
De befolking is fierhinne fan Noardjeropeesk komôf, mei hege persintaazjes Ingelsen, Skotten, Ieren, Dútsers en Frânsen, en dêropta ek in grutte minderheid dy't fan Eastjeropeesk komôf is, fral Oekraïners, Russen en Poalen. Ek de lânseigen befolking, Yndianen en Métis, makket yn Westlike Kanada, fral yn 'e trije prêrjeprovinsjes, in relatyf heech persintaazje fan 'e befolking út.
Petrus- en Pauluskatedraal (Peterhôf)
De Peter- en Pauluskatedraal (Russysk: Собор Петра и Павла; Sobor Petra e Pavla) is in russysk-otterdokse katedraal yn de Russyske stêd Peterhôf, in foarstêd fan Sint-Petersburch. De tsjerke hat in hichte fan 70 meter en heart ta de heechste otterdokse tsjerken fan de wrâld. De tsjerke leit in de buert fan it paleizenkompleks fan Peterhôf en waard tusken 1894 en 1904 boud. Sûnt 1975 foarmet it gebou ûnderdiel fan Ruslân's kultuererfskip.
Skiednis
Mei it útgraven fan de grûn foar de fûneminten waard yn 1894 úteinset. Op 6 augustus 1895 fûn de earste stienlizzing plak ûnder de nije tsaar Nikolaas II. Yn fjouwer jier tiid wie de rûge bou foltôge. Nochris trije jier moast der wurke wurde oan it stúkwurk en de ynstallaasje fan de ferwaarming. Yn de lêste twa jier waarden de fresko's oanbrocht en de ikonostaze makke.
Op 25 juny 1905 waard de katedraal yn oanwêzigens fan de keizerlike famylje ynwijd. De twa sydkapellen waarden op 10 septimber fan itselde jier oan Aleksander Nevski en de hillige Ksenia wijd.
De katedraal yn de Sovjet-tiid
De tsjerke waard yn 1935 troch de kommunistyske autoriteiten sluten. Der wiene ynearsten plannen de katedraal te slopen, mar sa fier kaam it net. Wol ferdwûnen de ikoanen, de rike dekoraasjes en oare saken. Yn de Twadde Wrâldkriich rekke de tsjerke slim skeind oan de muorren en de tintfoarmige koepels. Nei de oarloch waard it bouwurk yn gebrûk nommen as pakhûs. Doe waard it ynterieur fierder sloopt en it like der op dat de katedraal de ûndergong yn 'e mjitte gyng.
It herstel fan de katedraal
In fierder ferfal waard tefoarren kommen, doe't in bedriuw de opdracht krige it uterlik fan de katedraal te rekonstruearjen. De echte restauraasje kaam lykwols pas fan de grûn yn 1989, doe't it gebou oerdroegen waard oan de Russysk-Otterdokse Tsjerke. Sûnt is ek it ynterieur wer yn syn hiele hear en fear rekonstruearre.
De katedraal docht tsjintwurdich wer folslein tsjinst as tsjerke. Under de sintrale koepel hawwe besikers in moai útsicht oer de omkriten fan Peterhôf.
Utspraak
De útspraak fan wurden troch in persoan is de wize hoe’t de persoan de wurden klinke lit as er dy útsprekt. In wurd kin op ferskillende wizen útsprutsen wurde troch ferskate persoanen, ôfhinklik fan mannich faktoaren, lykas de tiid hoenear en it plak wêr’t se opgroeiden, it gebiet dêr’t se no wenje, de sosjale klasse en it ûnderwiis.
Taalkundige terminology
Hoe’t in persoan in wurd útsprekt hinget yn it foarste plak ôf fan de basisienheden fan it lûd (phones) dy’t de persoan brûkt yn syn taal. De tûke fan linguïstyk dy’t it aard en produksje fan lûden yn de taal bestudearret is de fonetyk.
De stúdzje fan taalkundige ienheden yn it sprutsen wurd (dy’t fonemen neamd wurde) hjit fonology. De fonology groepearret de klanken nei har funksje yn in taal, en hâldt har, yn tsjinstelling ta de fonetyk, net dwaande mei de ferskillen yn útspraak salang’t wurden gjin oare betsjutting krije.
List fan boargemasters fan Barradiel
Foar de ynfiering fan de gemeentewet yn 1851 hie Barradiel gjin boargemasters, mar grytmannen; sjoch list fan grytmannen fan Barradiel.
William W. Cooke
William W. Cooke (folút: William Winer Cooke; Mount Pleasant (Ontario), 29 maaie 1846 – oan 'e rivier de Little Bighorn (Montana), 25 juny 1876) wie in Kanadeesk-Amerikaansk militêr dy't yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch en de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 focht. Hy tsjinne by it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint en wie de adjudant fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer. Cooke sneuvele mei Custer yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn, en wie dejinge dy't de lêste bekende befel fan Custer opskreau om oerbrocht te wurden.
Jonkheid en oplieding
Cooke waard yn 1846 berne yn Mount Pleasant, yn Brantford Township, yn 'e Britske koloanje Opper-Kanada, dy't yn 1867 ûnder de namme Ontario in provinsje fan Kanada wurde soe. Hy wie de soan fan Alexander Hardy Cooke en Angeline Augusta Winer (1824-1903), en hie twa jongere bruorren: John Masson Cooke (1849-1917) en George Brega Cooke (1855-1895). Cooke genoat syn oplieding oan 'e Brantford Collegiate School en de Central School yn Hamilton. Yn 1850 ferfear er mei fjirtjin jier nei Buffalo, yn 'e Amerikaanske steat New York, om dêr fierder te learen.
Tsjinst ûnder de Amerikaanske Boargeroarloch
Nei't er syn oplieding ôfrûne hie, naam Cooke yn 1863 yn Niagara Falls mei santjin jier tsjinst yn it Noardlike Leger om yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1863) tsjin 'e Konfederaasje te fjochtsjen. Nei't er in hoart as rekrutearringsofsier tsjinne hie, waard Cooke op 26 jannewaris 1864 oansteld as twadde luitenant, en op 14 desimber fan dat jier waard er befoardere ta de rang fan earste luitenant. Dêrby tsjinne er by it 24e Frijwillige Kavaleryrezjimint fan New York, dat diel útmakke fan it Noardlike IXe Korps fan generaal Ambrose Burnside.
Yn juny 1864 rekke Cooke ferwûne ûnder it Belis fan Petersburg, yn Firginia. Yn maart 1865 focht er ûnder de Appomattoxkampanje yn 'e Slach by it Gerjochtsgebou fan Dinwiddie en yn april fan dat jier naam er diel oan 'e Slach by Sayler's Creek. Yn 1867 soe Cooke mei weromwurkjende krêft ta kaptein befoardere wurde foar syn aksjes by Petersburg, ta majoar foar syn ynset by it Gerjochtsgebou fan Dinwiddie en ta luitenant-kolonel foar syn dielname oan 'e striid by Sayler's Creek. Dy promoasjes wiene lykwols inkeld titulêr en nea effektyf, en gouwen mar oant er nei ôfrin fan 'e Boargeroarloch, op 24 juny 1865, út tsjinst ûntslein waard.
Nei-oarlochske tsjinst
Neitiid naam Cooke daliks op 'e nij tsjinst naam by it Provysjonele 1e Frijwillige Kavaleryrezjimint fan New York en frege oerpleatsing oan nei it reguliere Amerikaanske Leger. Op 28 july 1866 waard er as twadde luitenant tafoege oan it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint, dat legere wie yn Fort Riley, yn Kansas. Op 31 july 1867 waard er befoardere ta earste luitenant. Yn 1868 naam er diel oan it Bloedbad oan de Washita, wêrby't it 7e Kavaleryrezjimint it winterkamp fan it opperhaad Swarte Tsjettel fan 'e Súdlike Sjajinnen oanfoel en foar in diel útmoarde.
Nei't it rezjimint yn 1873 oerpleatst wie nei Fort Abraham Lincoln, yn 'e Dakota's, naam Cooke datselde jiers diel oan 'e Yellowstone Ekspedysje en yn 1874 oan 'e kontroversjele Ekspedysje nei de Black Hills, dêr't goud fûn waard yn in krite dy't hillich wie foar de Lakota. Dat joech oanlieding ta de Goudkoarts fan de Black Hills, dy't wer de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 feroarsake.
Kopij
Kopij binne stikken tekst dy’t bedoeld binne om printe te wurden, bygelyks in manuskript dêr’t in boek fan makke wurdt of in artikel foar in krante. It begryp komt út de printer- en útjouwerijwrâld. Kopij moat yn ‘e regel foar in oanleverdatum yntsjinne wurde om publiseare te wurden yn it winske medium.
Hjoeddedei wurdt kopij ek brûkt foar stikken tekst, al of net mei byldmateriaal, dy’t digitaal publisearre wurde, bygelyks op nijssiden, weblochs en ynternetfoara.
William W. Cooke
De Slach oan de Little Bighorn
Under de Grutte Sû-Oarloch tsjin 'e Lakota, Noardlike Sjajinnen en Noardlike Arapaho, focht Cooke op 25 juny 1876 mei yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn, yn súdlik Montana. Foarôfgeande oan 'e fjildslach dielde Custer syn rezjimint yn fjouwer parten op: trije kompanjyen ûnder majoar Marcus Reno soene de Yndianen út it suden wei oanfalle, trije kompanjyen ûnder kaptein Frederick Benteen riden nei it súdwesten ta om in ferwachte flecht fan 'e Yndianen yn dy rjochting ôf te snijen, ien kompanjy ûnder kaptein Thomas McDougall waard efterholden as reserve en om 'e bagaazjetrein fan it rezjimint te beskermjen, en de oare fiif kompanjyen ûnder Custer sels rieden om en soene de Yndianen út it noarden wei oanfalle. Dy oanfal waard lykwols ôfslein en nei in gaoatyske flecht rekken de oerlibbenen fan 'e fiif kompanjyen op in heuveltop ynsletten dy't letter Custer Hill neamd waard. Dêr waarden se oan 'e lêste man ta útrûge troch de Yndiaanske krigers. As adjudant fan Custer bleau Cooke ûnder de slach oan 'e side fan syn kommandant en kaam er mei Custer om op Custer Hill.
Neisleep
Nei ôfrin fan 'e slach waard it stoflik omskot fan Cooke deunby dat fan Custer sels weromfûn. Hy wie twaris skalpearre, wêrby't de twadde kears ien fan syn lange bakkeburden mei hûd en al ôfsnien wie. Hy waard provisoarysk op Custer Hill begroeven, mar yn juny 1877 wer opdobbe en seremonieel werbegroeven op it begraafplak fan it Nasjonaal Monumint Slachfjild fan de Little Bighorn. Neitiid waard er yn augustus fan dat jier op 'e nij opgroeven en op oanfraach fan syn famylje nei Ontario ta oerbrocht, dêr't er syn lêste rêstplak krige yn it famyljegrêf op it begraafplak fan Hamilton.
Wigerus Wigeri
Wigerus Wigeri wie yn de 18e iuw in boekhanneler yn Ljouwert.
Hy wie ûnder mear de útjouwer fan De ware christelĳke religie onderzocht en nagespoort uit Matth fan Hermannus Venema  en Frisia Nobilis, of Lijk- en Grafsambt Mengeldigten op diverse Friesche edelen enz. (1755). Opdroegen oan 'e riedshear E.M. van Burmania, mei foaryn in lofdicht fan Foeke Sjoerds.
Ganymedes (studinteferiening)
thumb|Boat fan Ganymedes by de Canal Parade (Amsterdam Gay Pride 2015)
Demintens
Demintens (fan it Latynske dementia), ek wol omskreaun as 'yn jin (twadde) bernskens wêze', is in samling fan oandwaningen dy't karakterisearre wurde troch in kombinaasje fan mearfâldige steuringen yn de ferstanlike fermogens (wêrûnder it ûnthâld), stimming en hâlden en dragen. Demintens komt foar by klinyske syndromen dy't troch ferskillende harsensykten feroarsake wurde kinne.
De spesifike kenmerken fan de ferskillende kombinaasje wurde troch aard, lokalisaasje en earnst fan de ôfwikingen yn de harsens bepaald.
Leafdesfertriet
Leafdesfertriet is in ynformele term foar de negative gefoelens dy't feroarsake wurde troch ôfwizing, ûnbeäntwurde leafde of de ôfwêzichheid of ûnberikberheid fan immen fan wa't men hâldt. Soks kin him sawol troch lichaamlike as troch geastlike ferskynsels manifestearje, en is yn dy sin in oandwaning mei symptomen as fan in sykte. It is net itselde as ferealens, dat guon fan deselde symptomen opropt, mar net de konnotaasje mei ôfwizing of ûnberikberheid hat. Nau besibbe oan leafdesfertriet is wol skiedingsrou, it gefoel dat men (faak) belibbet as in houlik yn in skieding einiget. Leafdesfertriet is in tema dat gauris fan stâl helle wurdt yn 'e literatuer, films, tillefyzje en toaniel.
Leafdesfertriet uteret him yn geastlike en soms sels lichaamlike pine, dy't sterk tinken docht oan in klinyske depresje. Men fielt jin lamliddich en minderweardich, en hat lêst fan pineholle, wurgens, sliepeleazens, in ûnfermogen ta konsintraasje, gjin sin oan iten hawwe, mislikheid en it takennen fan in byleauwige wearde oan beskate foarwerpen en/of hannelingen. De doer fan leafdesfertriet rint sterk útinoar, fan in pear dagen oant lingte fan jierren. Om leafdesfertriet tsjin te gean is it goed om utering te jaan oan jins gefoel fan fertriet, mar tagelyk moat men ek in fêst deiritme oanhâlde mei wurk of oare beuzichheden. Om jin mei oare dingen dwaande te hâlden, jout ôflieding en bedimmet it fertriet wat.
Mercy Thompson (romansearje)
Mercy Thompson is in romanrige fan 'e hân fan 'e Amerikaanske fantasyskriuwster Patricia Briggs, oer de monteur Mercedes "Mercy" Thompson, in jonge frou fan heal-Yndiaansk komôf dy't harsels feroarje kin yn in prêrjewolf. De boeken, dy't ta it subsjenre fan 'e urban fantasy hearre en skreaun binne yn it ik-perspektyf, wurde sûnt 2006 yn hardcoveredysjes útjûn troch de Newyorkske útjouwerij Ace Books. Der ferskine ek werprintingen yn paperbackfoarm by de Britske útjouwerij Orbit Books.
WinSparkle
Mei WinSparkle kinne systeembehearders software-updates útfiere op Windows-kompjûters. It programma is skreaun troch de ûntwikkelder fan it bekende Poedit.
Mercy Thompson (romansearje)
Mercy Thompson en har wrâld
Yn 'e wrâld fan 'e Mercy Thompson-rige besteane der alderhanne wêzens dy't yn 'e skaden fan 'e wrâld foar de minsken ferburgen libje, lykas wearwolven, fampieren en ierdgeasten. Troch de almar fierder geande technyk (yn it bysûnder kameratechnyk) kinne dy har hieltyd dreger ferskûle hâlde. Dêrom hawwe de mindere ierdgeasten (lykas kabouters, gnomen, elfkes, ensfh.) har bestean in oantal jierren lyn iepenbiere, mar de gruttere ierdgeasten, wearwolven en fampieren hâlde noch altyd yn it ferhoalene ta.
WinSparkle
Oersetting nei it Frysk
De Fryske oersetting is krekt klear, en sit noch by de nijste boarnekoade yn Git 'master'.
Mercy Thompson (romansearje)
Mercy Thompson en har wrâld
Mercedes "Mercy" Thompson is in jonge frou mei in akademyske graad yn skiedkunde, dy't yn 'e Tri-Cities (Richland-Kennewick-Pasco), yn 'e Amerikaanske steat Washington, as monteur wurket en in eigen garaazje runt dêr't se Dútske auto's reparearret, mar benammen Folksweinen ("Mercedes de Folksweinmonteur" is in grap dy't se faak oanhearre moat). Hja is fan heal-Yndiaansk komôf, mei in blanke mem en in Yndiaanske heit dy't nei't it skynt in Swartfuotske bollerider by rodeo's wie, mar dy't foar har berte by in ferkearsûngemak om it libben kommen is.
Fan har heitekant hat Mercy it fermogen urven om fan stal te feroarjen fan minske nei prêrjewolf en werom. Doe't har tinermem koart nei Mercy har berte in prêrjewolvepup yn 'e widze oantrof, frege se in âldomke fan harres om rie, fan wa't yn 'e famylje it geroft gie dat er in wearwolf wie. Sa kaam it dat Mercy grutbrocht waard troch in ridel wearwolven yn Montana, dy't ûnder lieding stie fan Bran Cornick, de marrok, dy't de lieder fan alle wearwolven yn Noard-Amearika is. Troch har konneksjes mei de wearwolven en har eigen, troch in langst nei rjochtfeardigens ynjûne bemuoisucht rekket Mercy geandewei de romansearje stadichoan mear belutsen by de boppenatuerlike wrâld.
Vengaboys
Vengaboys (útspr.: "bengaboys") is in Nederlânske dancegroep dy't oan 'e ein fan 'e jierren njoggentich grutte hits skoarde mei û.m. Boom, Boom, Boom, Boom!! en We're Going to Ibiza. Yn 2004 waard de groep opdoekt, mar fanôf 2006 treden se wer op, en yn 2010 makken se sels in lytse comeback. It 'gesicht' fan Vengaboys is sjongster Kim Sasabone. De muzyk fan 'e band kin ûnderbrocht wurde by de sjenres dance, eurodance en/of eurohouse. Vengaboys stiet bekend om dûbelsinnige (of ûndûbelsinnige) ferwizings nei geslachtsferkear yn harren lietteksten en titels, lykas Up and Down, Boom, Boom, Boom, Boom!! en Rocket to Uranus.
Skiednis
De earste single fan 'e Vengaboys hiet fan Parada de Tettas en waard yn 'e simmer fan 1997 útbrocht. It ferhaal waard yn omgong brocht dat twa live-discjockeys, DJ Delmundo en Danski, mei in âlde skoalbus de Spaanske baaiplakken ûnfeilich meitsje soene. Underweis hiene se fjouwer sjongers en dûnsers oppikt, dy't elts út in oar wrâlddiel ôfkomstich wiene. Under de yllegale optredens soe boppedat geregeldwei gaos ûntstean om't der jild yn it publyk smiten waard, en de plysje soe de groep efter de hakken sitte om't de mastertapes stellen wiene. Dat bliek neitiid allegear ûnsin dy't optocht wie om publisiteit te krijen.
Mercy Thompson (romansearje)
Alpha and Omega
Sûnt 2007 wurket Briggs ek oan 'e Alpha and Omega-searje, in spin-off-rige fan 'e Mercy Thompson-boeken, mei yn 'e haadrollen Mercy har pleechbroer Charles Cornick en dy syn frou Anna. koarte ferhalen:
Untfangst
Moon Called (2006) wie foar Briggs har grutte trochbraak, en ferkocht sa goed dat it de bestsellerlist fan 'e krante USA Today helle. It twadde diel fan 'e searje, Blood Bound (2007) helle de bestsellerlist fan 'e krante de New York Times, in wis teken dat men it yn Amearika as skriuwer makke hat. Diel 3, Iron Kissed (2008) kaam op it earste plak fan 'e bestsellerlist fan 'e New York Times te stean. Ek alle lettere dielen fan 'e searje waarden sûnder útsûndering bestsellers.
Vengaboys
Skiednis
Pas in pear singles letter waard dúdlik dat efter DJ Delmundo en Danski de Nederlânske dj's Wessel van Diepen en Dennis van den Driesschen beskûlgiene. Ek de sjongers/dûnsers blieken gewoan Nederlanners te wêzen. Alle fjouwer hiene dy in fêst kostúm. De orizjinele besetting bestie út Kim Sasabone (Armygirl), Denise van Rijswijk (Doll), Robin Pors (Sailorboy) en Roy den Burger (Cowboy). De besetting fan Doll, Sailorboy en Cowboy ûndergie meitiid ferskate feroarings, mar de rol fan Armygirl is nea ferfolle troch immen oars as Sasabone.
Killers (album fan Iron Maiden)
Killers is it twadde studio-album fan Iron Maiden. It album waard opnommen tusken novimber 1980 en jannewaris 1981 yn de Battery studios yn Londen en waard in moanne letter op 2 febrewaris 1981 útbrocht. It is it lêste album mei Paul Di'Anno as sjonger dy't ein 1981 ûntslein waar, fanwegen Di'Anno's oermjittige drugs- en drankgebrûk en oare omstannichheden. En it is it earste album mei gitarist Adrian Smith earder fan Urchin.
It nûmer Twilight Zone soe op it album ferskine, dochs waard op it lêste momint skrast, mar waard mei Wrathchild as single mei dûbele A-kant útbrocht. In soad socht sammelobjekt foar leafhawwers is it Amerikaansk promoasje-album op finyl út 1981 fan Killers dêr't it nûmer Twilight Zone dochs op stiet. Op lettere ferzjes fan it album waard Twilight Zone as ekstra nûmer taheakke.
Jean Mounet-Sully
thumb|right|Jean Mounet-Sully Mounet-Sully (Bergerac, 28 febrewaris 1841 – 1916) wie in Frânsk akteur. Hy waard berne as Jean-Sully Mounet: 'Mounet-Sully' (sûnder 'Jean') wie in skûlnamme.
Wurkpaad
Syn optreden en stim en de fûlens fan syn spyljen makken bot yndruk, dat hy waard yn 1874 keazen ta sociétaire. Hy bleau dêrnei foarfêst in wichtich akteur fan de Comédie Française.
Faaks wie syn meast ferneamde rol dy fan Oedipus yn L'Oedipe roi, in Frânske ferzje fan Jules Lacroix fan Sofokles syn drama. It stik waard earst opfierd yn Parys yn it Théâtre-Français (1881) en letter yn it âldromeinsk amfiteater yn Orange (1888). Oare wichtige rollen yn it repertoire fan Mounet-Sully wienen Achilles yn in Iphigenie et Aulide fan Racine, Hippolyte yn Phèdre, de titelrol Hamlet, de titelrollen yn Victor Hugo syn stikken Hernani en Ruy Bla], Francis I yn Le roi s'amuse en Didier yn Marion Delorme.
Hy waard 1889 ridder fan it Légion d'honneur (de heechste en wichtichste Frânske ûnderskieding). Teffens hat er in toanielstikken skreaun, La Buveuse de l'armes (1906) yn 'e mande mei Pierre Barbier, en La Vieillesse de Don Juan.
Hy wie in broer fan akteur Paul Mounet en in goefreon en meioparbeider fan de ferneamde aktrise Sarah Bernhardt mei wa't er op in stuit ek in ferhâlding hie.
Boeing 747
Farianten
De Boeing 747-100 wie it earste model fan de 747-famylje en waard yn 1966 oankundige. Net lang dêrnei, yn 1968, kaam de 747-200. Yn 1980 waard de 747-300 lansearre en nochris fiif jier letter de 747-400. It nijste model, de 747-8, folge yn 2005. Fan alle farianten binne ferskillende útfierings boud.
747-100
De earste 747-100's hiene in boppeferdjipping dy't as salonromte bedoeld wie. Dizze útfiering hie trije ruten oan wjerskanten. Letter, doe't loftfeartmaatskippijen ek op dizze ferdjipping graach stuollen ha woene, betocht Boeing in útfiering mei tsien ruten. De 747-100 hie motoaren fan it type Pratt & Whitney JT9D-3A. Mei-inoar binne der 168 tastellen boud. It prototype, de City of Everett, hat Boeing sels holden.
747-200
Alhoewol't de 747-100 genôch kapasiteit en in knap berik foar de middellange ôfstannen hie, wie it tastel net sa geskikt foar de langere ôfstannen. De fraach nei in fariant dy't dizze tekoartkommings net hie waard hieltyd grutter en soarge al gau foar de komst fan de 747-200. Dizze hie krêftigere motoaren, in heger maksimaal startgewicht en in grutter berik as de 747-100. Fan de 747-200 wiene der 393 boud doe't yn 1991 de produksje beëinige waard.
747-300
De 747-300 hie in boppeferdjipping dy't mear as 7 meter langer wie as dy fan de 747-200. Ek wie de trep nei boppe ta net langer in spiraaltrep mar in rjochte. Troch inkelde aerodynamyske feroarings koe de 747-300 krekt wat hurder fleane as de eardere farianten. It tastel fleach foar it earst op 5 oktober 1982 en waard foar it earst ôflevere op 23 maart 1983. Yn septimber 1990 waard de lêste 747-300 ôflevere oan Sabena.
747-400
De 747-400 is in ferbettere fariant mei in grutter berik. De úteinen fan de fleugels hawwe saneamde 'winglets', dy't it brânstofferbrûk mei fjouwer persint werombringe. De cockpit is flink fernijd, wêrtroch't it tredde bemanningslid, de boardmeganisien, net langer nedich is. Fan de 971 knopkes en meterkes binne der noch 365 oer. De earste keaper fan de 747-400 wie Northwest Airlines en yn febrewaris 1989 fleach it tastel foar it earst. De lêste passazjiersferzje fan de 747-400 waard yn april 2005 ôflevere oan China Airlines.
747-8
Yn novimber 2005 waard de 747-8 oankundige. It tastel produsearret minder lûd en is better foar it miljeu. De romp is 5,6 meter langer as dy fan de 747-400 en de motoaren binne fan it type General Electric GEnx-2B67. De passazjiersferzje hat in stuolkapasiteit fan 467 yn in konfiguraasje mei trije ferskillende klassen en hat in berik fan mear as 15.000 kilometer. De earste testflecht waard útfierd op 20 maart 2011 en yn maaie 2012 wie Lufthansa de earste maatskippij dy't it tastel yn tsjinst naam.
De jure
De jure, yn klassyk Latyn skreaun as de iure, is in oantsjutting dat neffens it rjocht betsjut. It begryp stiet foar it begryp de facto oer, dat soksawat as "winliken" betsjut. De jure en de facto wurde yn de betsjuttenis fan formeel en yn de praktyk brûkt, wannear't men politike of juridyske tastannen beskriuwt.
Tsjerke fan de Iverskaja-ikoan fan de Teotokos (Izjevsk)
De Tsjerke fan de Iverskaja-ikoan fan de Theotokos (Russysk: Церковь Иверской иконы Божией Матери) is in otterdokse tsjerke yn Izjevsk yn de Russyske Federaasje.
Skiednis
De bou fan de tsjerke is in inisjatyf fan Viktor Chorosjvtsev, in oandielhâlder fan de ASPEK-bedriuwegroep. Hy besocht yn 2008 it skiereilân Atos en waard troffen troch it Iveron-kleaster en de skiednis fan de Ibearyske ikoan. Werom yn Ruslân woed er in tsjerke bouwe ta eare fan de ikoan en tegearre mei syn heit gyng er sykjen nei in plak en in arsjitekt om dat plan út te fieren. Arsjitekt fan de tsjerke is Pjotr Ivanovitsj Anisiforov út Barnaûl, dy't betûft is yn de tsjerkebou en op folle mear plakken yn it lân tsjerken boude en ek de ûntwerper fan de Trije-ienheidstsjerke op Antarktika is. thumb|left|260px|loftfoto Mei help fan frijwilligers en takomstige parochianen waard it terrein fan 1,5 hektare bouryp makke. De bou fan de tsjerke sette yn 2009 útein en njonken de tsjerke waard der bûten in pear lytsere bygebouwen ek in grut bygebou boud mei plak foar in bibleteek, in gasthûs foar pylgers, in refektoarium en in sneinsskoalle boud. In multykulturele mienskip fan Russen, Tadzjiken, Oezbeken, Libanezen en Serven wurke mei oan de bou.
De tsjerke waard fan wite bakstien boud. De tintedaken fan de tuorren binne belein mei glasuere Eastenrykske tegels, wylst de sipels mei Eastenryksk aluminium beklaaid binne. Oan de muorren binne mozaïeken oanbrocht; it grutste is in mozaïek fan 4 m² dat de Mem Gods útbyldet en boppe de haadtagong is oanbrocht. Sûnt 2013 waard der wurke oan it ynterieur yn byzantynske styl. De flier yn de tsjerke is by it alter fersierd mei it Iveron-kleaster op Atos. De 19 rozetten dêr omhinne symbolisearje de kleasters op it eilân.
Yn 'e Goede Wike fan 2014 hinne koe de benedentsjerke ynwijd wurde en de ynwijing fan de boppetsjerke fûn plak op 12 febrewari 2017.
De yn de styl fan de Moskouse Basiliuskatedraal boude tsjerke hat fjouwer koepels, tsien krusen en 13 klokken en koe boud wurde mei help fan donaasjes. De belangrykste donateur wie Viktor Chorosjavtsev.
Boete fan Origenes
De Boete fan Origenes is in algemien as apokryf beskôge kristlike religieuze tekst, besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel. It is in kleiliet dat skreaun wêze soe troch de tsjerkfaar Origenes (±184-±254). It wurdt gauris betize mei Origenes syn geskrift Selecta in Threnos, dat in kommentaar op it sjenre fan 'e klaachlieten is.
Frederick Benteen
Frederick Benteen (folút: Frederick William Benteen; Petersburg (Firginia), 24 augustus 1834 – Atlanta (Georgia), 22 juny 1898) wie in Amerikaansk militêr, dy't yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch, de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 en de Nez Persé-Oarloch focht. Hy waard ferneamd troch syn kontroversjele rol ûnder de ferneamde Slach oan de Little Bighorn, wêryn't it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint in ferpletterjende nederlaach litte tsjin in koälysje fan Yndiaanske folken. Benteen besleat dêrby direkte oarders fan syn superieur, luitenant-kolonel George Armstrong Custer, te negearjen om't er derfan oertsjûge wie dat dy delkamen op selsmoard. Troch dy beslissing krige Custer nea de fersterkings dêr't er op rekkene, wat op syn minst bydroegen hawwe moat ta de folsleine ferdylging fan himsels en de fiif kompanjyen kavalery dy't er by him hie.
Priveelibben
Yn 1849 ferfear it gesin nei St. Louis, yn 'e steat Missoury. Dêr kaam Benteen yn 1856 yn 'e kunde mei Catharina "Kate" Louisa Norman, in jongfaam dy't koart tefoarren mei har famylje oerkommen wie út Philadelphia. Mei har troude Benteen op 7 jannewaris 1862 yn St. Louis, wêrnei't yn july 1863 harren earste bern, Caroline Elizabeth, berne waard, dy't lykwols yn 'e widze kaam te ferstjerren. Yn 1867, doe't Benteen en de frou harren ûnderwilens nei wenjen set hiene yn Atlanta, befoel syn frou fan in soan.
Tsjinst ûnder de Boargeroarloch
Doe't mei de ferkiezing ta presidint fan 'e Republikein Abraham Lincoln yn 1860 de Amerikaanske Boargeroarloch net mear tsjin te kearen waard, rekke it lân ferskuord. Benteen syn heit wie in fjurrich oanhinger fan 'e ôfskieding fan it Suden en stipe mei hert en siel de nije Konfederearre Steaten fan Amearika. Doe't bliken die dat syn soan syn tinkbylden net dielde, ûntstie der in famyljekrisis. Nettsjinsteande dat naam Benteen op 1 septimber 1861 as frijwilliger tsjinst yn it Noardlike Leger. Hy waard doe as earste luitenant oansteld yn it 1e Frijwillige Kavaleryrezjimint fan Missoury, hoewol't guon boarnen hawwe wolle dat er al yn 'e Slach by Wilson's Creek, yn augustus 1861, foar it Noarden focht. It 1e Frijwillige Kavaleryrezjimint fan Missoury waard letter omneamd ta it 9e Frijwillige Kavaleryrezjimint fan Missoury, en gie noch letter op yn it 10e Frijwillige Kavaleryrezjimint fan Missoury.
Benteen naam ûnder de Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865) diel oan in hiele rige fjildslaggen, wêrûnder de slaggen by Pea Ridge, Vicksburg, Westport, Mine Creek en Columbus. Foar syn ynset waard er earst befoardere ta majoar en letter, yn febrewaris 1864, ta luitenant-kolonel en befelfierder fan it 10e Frijwillige Kavaleryrezjimint fan Missoury. Oan 'e ein fan 'e Boargeroarloch waard Benteen yn 1865 befoardere ta kolonel. Hy krige doe it befel oer it Amerikaanske 138e Kleure Frijwilligersrezjimint, dat bestie út saneamde buffalo soldiers, oftewol frije swarten. (Sokke legerienheden waarden net foar fol oansjoen, en in protte blanke ofsieren wegeren dêr lieding oan te jaan.) Benteen fierde dêr it befel oer fan july 1865 oant jannewaris 1866, doe't it rezjimint demobilisearre waard. Neitiid waard er fanwegen in oerskot oan ofsieren (fanwegen de ôfslanking fan it leger yn fredestiid) yn rang weromset nei kaptein.
Tsjinst yn Kansas en it Bloedbad fan de Washita
Yn jannewaris 1867 waard Benteen oan it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint tafoege, dat legere wie yn Fort Riley, yn Kansas. Hy krige it befel oer H Kompanjy, ien fan 'e tolve kompanjyen fan dat rezjimint. Syn direkte superieur wie de fjildkommandant fan 'e 7e Kavalery, luitenant-kolonel George Armstrong Custer. Benteen soe sechstjin jier lang it befel oer H Kompanjy fiere, oant 1882, útsein perioaden fan ferlof en detasjearre tsjinst. Op 30 jannewaris 1867 kaam er yn 'e kunde mei Custer en dy syn frou Elizabeth. Benteen sei dêr letter oer dat er de man daliks al as in swetser en sweeslagger beskôge hie, en syn ôfkear fan Custer boaze meitiid allinne mar fierder oan.