cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ridel
By harten en gimzen wurdt de ridel oanfierd troch ien dominante bok, wylst de rest fan 'e leden bestiet út wyfkes dy't de 'harem' fan 'e bok foarmje. Yn 'e djoeitiid pearet de bok mei alle wyfkes en bewekket er harren tsjin 'e attinsjes fan oare, faak jongere mantsjes, dy't fan bûtenôf komme om 'e dominante bok út te daagjen. As sa'n bok fan bûten him wit te ferslaan yn in gefjocht dat útfochten wurdt mei de geweien, nimt de oerwinner de harem fan 'e ferliezer oer. De jonge bokjes dy't fuortkomme út 'e pearings wurde troch dominante bok út 'e ridel ferdreaun as se healwoeksen binne.
Njoggende Legioen
It Njoggende Legioen, yn it Latyn: Legio IX Hispana ("Legioen IX – fan Hispanje"), ek stavere as Legio VIIII Hispana en as Legio nona Hispana, wie in legioen fan it Keizerlike Romeinske Leger dat bestie fan 'e earste helte fan 'e earste iuw f.Kr. oant teminsten it jier 120. It bestie út 5.400 man, meast fuotfolk, oanfolle mei wat hynstefolk foar ferkenningstaken en sa. It wie legere en focht yn ferskate provinsjes fan 'e lette Romeinske Republyk en it iere Romeinske Ryk. Nei de Romeinske ferovering fan Brittanje waard it Njoggende Legioen stasjonearre yn 'e nije provinsje Brittanje, dêr't it nei likernôch 120 sûnder útlis út 'e histoaryske boarnen ferdwûn. It ûnbekende lot fan it legioen joech it de bynamme it 'Ferlerne Legioen'. Der waarden ferskate teoryen betocht om 'e ferdwining fan it legioen út te lizzen.
De bekendste, fan Theodor Mommsen, woe hawwe dat it Njoggende Legioen by in fjildtocht yn Kaledoanje alhiel útrûge wie yn 'e striid tsjin 'e Pikten. Dat idee waard mids tweintichste iuw popularisearre troch de roman The Eagle of the Ninth, fan Rosemary Sutcliff. Mank histoarisy rekke de teory fan Mommsen lykwols út 'e geunst doe't ferskate ynskripsjes oer it legioen weromfûn waarden yn Nimwegen, wat suggerearret dat it omtrint 120 dêrhinne oerpleatst is. Der wurdt no wol tocht dat it Njoggende útrûge is yn in oarloch út 'e twadde iuw, lykas de Bar Kochba-opstân of de Romeinsk-Partyske Oarloch fan Markus Aurelius. Yn elts gefal is dúdlik dat it legioen net mear bestie yn it jier 197.
Yn 'e Romeinske Republyk
It is ûnbekend wannear't it Njoggende Legioen krekt oprjochte is, mar dat hat nei alle gedachten ier yn 'e earste iuw f.Kr. west. It liket der nammentlik sterk op dat it legioen ûnder de Sosjale Oarloch fan 90 f.Kr. dielnaam oan 'e belegering fan Askulum (no Ascoli Piceno). Doe't Julius Caesar yn 58 f.Kr. gûverneur waard fan Sisalpynsk Galje, wiene dêr al fjouwer legioenen legere, it Sânde, Achtste, Njoggende en Tsiende. It Njoggende wie mooglik stasjonearre yn Aquileia, yn wat no Friûly-Julysk Feneesje is, om ynfallen fan 'e Illyrjers tsjin te gean. Caesar skoep noch twa legioenen (it Alfde en it Tolfde) en brûkte alle seis foar syn oanfal op 'e Helveten dy't it begjin foarme fan 'e Gallyske Oarloggen. Dêrby focht it Njoggende yn 'e Slach by Dyrrachium en de Slach by Farsalus (48 f.Kr.) en teffens yn 'e Afrikaanske Fjildtocht fan 46 f.Kr. Nei syn úteinlike oerwinning op 'e Galjers hefte Caesar it Njoggende Legioen op en joech de feteranen lân yn it gebiet fan Picenum (no Romanjoala).
Yn it Romeinske Ryk
Nei't Oktavianus yn 41 f.Kr. syn fijannen ferslein hie en himsels fêstige hie as earste keizer fan it Romeinske Ryk, waard it Njoggende Legioen nei Hispanje stjoerd om diel te nimmen oan 'e grutskalige fjildtocht tsjin 'e Kantaabrjers (25-13 f.Kr.) De bynamme fan it legioen, Hispana, dy't safolle betsjut as "legere yn Hispanje", datearret út dy tiid. It hat wol kâns dat it Njoggende Legioen letter diel útmakke fan it Romeinske leger dat de Romeinske limes oan 'e Ryn oerstiek om Germaanje te anneksearjen. Nei de jammerdearlike Romeinske nederlaach tsjin 'e Germaanske stammen yn 'e Slach yn it Teutoburgerwâld yn it jier 9, waard it Njoggende Legioen foar garnizoenstsjinst oerpleatst nei Pannoanje (rûchwei it hjoeddeistige Hongarije).
Histoarisy achtsje it frijwol wis dat it Njoggende Legioen yn 43 dielnaam oan 'e Romeinske ferovering fan Brittanje troch keizer Klaudius en generaal Aulus Plautius, mei't de troepen fan it legioen koart dêrnei as garnizoenen yn 'e nije Romeinske provinsje Brittanje neamd wurde. Yn 50 wie it Njoggende ien fan 'e beide Romeinske legioenen dy't de Keltyske krigers fan Karatakus, de haadman fan 'e Katûvellaunen, fersloech yn 'e Slach by Caer Caradoc. Om datseldichste jier hinne boude it legioen yn eastlik Brittanje in fort dat Lindum Colonia neamd waard, in namme dy't letter ferbastere is ta Lincoln.
Yn 'e Opstân fan Bûdika, yn 61, litte it Njoggende Legioen ûnder lieding fan Kwintus Petillius Serialis in swieren nederlaach yn 'e Slach by Camulodunum, doe't al it fuotfolk omkaam by in desastreus ferrûn besykjen ta ûntset fan 'e belegere stêd Camulodunum (Colchester). Inkeld it hynstefolk, in lytse minderheid fan it legioen, oerlibbe dat treffen. It Njoggende waard neitiid fuortsterke mei nije rekruten út 'e Romeinske provinsjes Opper-Germaanje en Neder-Germaanje wei. Doe't Serialis tsien jier letter as gûverneur nei Brittanje weromkearde, naam er op 'e nij it befel fan it Njoggende op om yn in fjildtocht yn 71-72 rebûlje ûnder de Briganten, in Keltyske stamme yn noardlik Brittanje, del te slaan. Neitiid boude it legioen in nij fort te Eboracum (it hjoeddeistige York), om as besettingsmacht yn it lân fan 'e Briganten te fungearjen.
Yn 82-83 naam it Njoggende Legioen diel oan 'e ynvaazje fan Gnajus Julius Agrikola yn Kaledoanje (no Skotlân). Neffens Tasitus soe it legioen dêrby mar nauwerneed oan 'e ferneatiging ûntkommen wêze doe't de Kaledoanjers (wierskynlik de Pikten) it by in nachtlike ferrassingsoanfal yn it eigen kampemint oer it mad kamen. It Njoggende Legioen naam ek diel oan 'e beslissende Slach by Mons Graupius. De lêste kear dat der yn in histoaryske boarne mei wissichheid nei it Njoggende Legioen ferwiisd wurdt, is yn 108, by it werbouwen yn stien fan it earder houtene fort fan it legioen te Eboracum. Dy fermelding is ynkurven yn in klaaitablet dat yn 1864 ûntdutsen waard en no útstald is yn it Yorkshire Museum yn York.
Unwis lot
Yn 1996 waarden lykwols by argeologyske opgravings fan 'e ruïnes fan Noviomagus Batavorum, it hjoeddeistige Nimwegen, yn Nederlân, ferskate ynskripsjes ûntdutsen dy't derop wize dat it Njoggende Legioen nei 120 dêre legere wie. Sa waarden der ferskate tegelstimpels ûntdutsen dy't datearje fan tusken 104 en 120 en in fersulvere brûnzen hinger dy't diel útmakke fan in phalera (militêre ûnderskieding), mei de tekst " LEG HISP IX " op 'e efterkant. Fierders wie yn 1968 by Aquae Granni (no Aken, yn Dútslân) al in alter opdobbe dat neffens de tekst dy't der ynkurven wie, oprjochte wie troch in Lusius Latinius Maser, dy't himsels yn in ynskripsje primus pilus ("heechste senturion") en praefectus castrorum ("kampprefekt", d.w.s. op twa nei heechste ofsier) fan it Njoggende Legioen neamt. Dizze fynsten lykje derop te wizen dat it Njoggende Legioen oerpleatst wie nei de Romeinske provinsje Neder-Germaanje om dêr de Ryngrins te bewekjen.
Temear om't út ûndersyk ek bleken is dat twa hege ofsieren dy't om 120 hinne by it Njoggende tsjinnen, noch ferskate desennia libben en har ûntjoegen ta foaroansteande politisy, rekke de teory fan Mommsen tsjin 'e ein fan 'e tweintichste iuw út 'e graasje. Nettsjinsteande dat binne der noch altyd guon saakkundigen dy't fêsthâlde oan 'e tradisjonele teory, wat se rjochtfeardigje troch te bewearen dat de Nimweechske ynskripsjes út omtrint 80 datearje moatte, doe't detasjeminten fan it Njoggende nei de Ryn stjoerd waarden om 'e dêr legere troepen te fersterkjen dy't te krijen hiene mei Germaanske ynfallen..
De measte histoarisy tinke no lykwols dat it Njoggende Legioen ferneatige wêze moat yn in Romeinske oarloch út 'e twadde iuw. In wichtige kandidaat dêrfoar is de Bar Kochba-opstân fan 'e Joaden, dy't fan 132 oant 135 yn Judeä útfochten waard. It is bekend dat de Romeinen swiere ferliezen litten yn 'e striid tsjin 'e Joaden, en it útbrekken fan 'e Bar Kochba-opstân yn 132 soe likernôch oerienkomme mei de tiid dat it Njoggende Legioen wierskynlik út Nimwegen ôfsette (±130). Yn dit senario soe it Njoggende nei Judeä stjoert wêze om 'e Romeinske legioenen te fersterkjen dy't dêr al fochten, wêrby't der troch de Joaden sokke slimme ferliezen oan tabrocht waarden dat it opheft waard. Fan in oar Romeinske legioen, it Twaentweintichste Legioen (Deiotariana), dat ornaris yn Egypte leger wie, stiet fêst dat it yn 'e Bar Kochba-opstân ynset is, en dêrfan hâlde de fermeldings neitiid ek hommels op. It is foarstelber dat de Joaden twa legioenen ferneatige hawwe, mar as dat sa wie, soe it de slimste Romeinske nederlaach west hawwe sûnt de Slach yn it Teutoburgerwâld yn it jier 9, doe't trije legioenen ferlern giene.
Pet
"Pet" of "PET" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Njoggende Legioen
Unwis lot
De oare wichtige kandidaat foar in konflikt wêryn't it Njoggende Legioen ferneatige wêze kin, is de Romeinsk-Partyske Oarloch fan keizer Markus Aurelius tsjin kening Vologases IV út 161-166. Neffens de Gryksk-Romeinske skiedskriuwer Kassius Dio rekke dêrby yn Armeenje in net by namme neamd Romeinsk legioen troch de troepen fan 'e Partyske generaal Chosroës besingele en ferdylge. Dat soe ta de selsmoard laat hawwe fan 'e kommandant fan dat legioen, gûverneur fan Kappadoasje Markus Sedatius Severianus. Der wiene doedestiden twa legioenen yn Kappadoasje (in diel fan Lyts-Aazje) legere, it Sânde Legioen (Fulminata) en it Fyftjinde Legioen (Apollinaris). Fan allebeide is lykwols oerlevere dat se nei 200 noch aktyf wiene, dat it útrûge legioen kinne se net ien fan beiden wêze. Men tinkt dêrom oan it Njoggende of it Twaentweintichste (Deiotariana). Oan 'e teory dat it om it Njoggende gean soe, klibbet it neidiel dat der in folslein gebrek oan bewiis bestiet dat dat ea yn it eastlike part fan it Romeinske Ryk oanwêzich west hat. Boppedat is it ûnwierskynlik dat der fan 120 ôf alhiel gjin fermelding fan it Njoggende oerlevere wêze soe as it oan 161 ta bestien hawwe soe.
Der kin allinne mar konkludearre wurde dat it lot fan it Njoggende Legioen noch altyd ûnwis is.
Yn 'e popkultuer
It ta de ferbylding sprekkende ferdwinen fan in hiel legioen hat derta laat dat it Njoggende Legioen yn ferskate moderne romans en films figurearret. De histoaryske roman The Eagle of the Ninth, fan Rosemary Sutcliff, út 1954 popularisearre de teory dat it legioen yn Kaledoanje besingele en ferdylge wie troch de Pikten. Ferskate oare boeken borduerren op dat idee fuort, wêrûnder Red Shift (1973) fan Alan Garner en fantasyromans as Lady of Avalon (1997) fan Marion Zimmer Bradley en Dark Prince (1991) fan David Gemmell. Yn dat lêste boek binne de lezjonêrs fan it Njoggende nei harren dea fêst kommen te sitten yn in soarte fan faaiefjoer en wurde se troch in tiidreizgjende Aristoteles ynset om in fan in demon besette Aleksander de Grutte te rêden. De Codex Alera-romansearje fan Jim Butcher spilet yn Carna, in wrâld befolke troch de neikommelingen fan 'e soldaten en kampfolgers it Njoggende Legioen, dy't dêr op magyske wize hinne oerbrocht waarden.
Films oer it Njoggende Legioen binne: The Last Legion (2007), basearre op 'e roman L'Ultima Legione fan Valerio Massimo Manfredi út 2002, wêryn't it legioen ynpast wurdt yn 'e Arthurleginden; Centurion (2010), dat it lot fan it legioen folget sjoen troch de eagen fan 'e senturion Quintus Dias; en The Eagle (2011), basearre op 'e roman fan Rosemary Sutcliff, wêryn't de soan fan ien fan 'e ofsieren fan it Njoggende mei syn slaaf ôfset nei Kaledoanje op in kweeste om 'e earnestandert fan it Legioen werom te finen.
Olympyske Winterspullen 2014
De XXIIe Olympyske Winterspullen waarden fan 7 oant en mei 23 febrewaris 2014 hâlden yn Sotsji, yn Ruslân.
Sporten
Op de Spullen fan 2014 stiene sân sporten op it programma en 85 ûnderdielen ferdield oer 15 dissiplines.
Kalinder
Yn de rjochter kolom stiet hoefolle gouden medaljes oft der yn alle sport útdield binne. Op de ien nei ûnderste rigel stiet hoefolle gouden medaljes der op in dei wûn waarden.
Maskottes
right|thumb|200px| De trije Olympyske maskottes ofbyld op in Russyske postsegel Foar it earst yn de skiednis waard der in stimming hâlden ûnder de bevolking fan it organisearjende lân om de maskottes te kiezen van de Olympyske en de Paralympyske Spullen. Der waard as maskotte foar de Olympyske Spullen keazen foar de sniehazze, iisbear en de snieloaihoars.
Froulju
Foar it earst yn de skiednis fan de Winterspullen stiene der by alle sporten in ûnderdiel foar froulju op it programma.
Reedriden
By it reedriden wie der oant fjouwer kear ta in folslein Nederlânsk poadium.
Dakota Tipi Earste Naasje
De Dakota Tipi Earste Naasje (Ingelsk: Dakota Tipi First Nation; Dakota: Dakhóta Thípi Oyáte, útspr.: [da'kʰo:ta 'tʰi:pi o'ja:te], letterlik: "it Dakotafolk dat yn tinten tahâldt") is in Yndiaanske stamme-organisaasje yn Kanada, mei in eigen reservaat yn it suden fan 'e provinsje Manitoba. ("Earste naasje" is in Kanadeeske oantsjutting foar in Yndianestam of -troep.) De Dakota Tipi Earste Naasje waard oprjochte yn 1972, en hie neffens gegegevens út 2012 368 leden. It haadkertier is fêstige yn Portage la Prairie, yn Manitoba. De leden fan 'e stamme besteane út etnyske Sû (Sioux), te witten Eastlike Dakota, fan 'e Wahpeton-stamme.
Reservaat
De Dakota Tipi Earste Naasje hat in eigen reservaat, dat goed 4 km súdwestlik fan Portage la Prairie leit. It Dakota Tipi Reservaat 1 (Dakota Tipi 1 Reserve) bestie oarspronklik út twa dielen, Parish Lot (letterlik: "Parochyperseel") 25 en 24, mar yn 1985 wist de stamme dêr Parish Lot 16, 17 en 18 oan ta te foegjen, sadat de totale grutte fan it reservaat no justjes mear as 1,5 km² is. It wurdt alhiel omsletten troch de plattelânsgemeente Portage la Prairie.
Fan 'e 370 leden fan 'e stamme wennen der yn 2012 183 yn it reservaat. Dakota Tipi beskikt û.m. oer in eigen pjutteboartersplak, skoalle, klinyk, sportskoalle en bingohal. Foar wetshanthavening en brânbestriding hat de stamme in oerienkomst mei de RCMP, resp. de brânwacht yn Portage la Prairie.
Skiednis
De Dakota Tipi Earste Naasje is ien fan acht lytse Sû-stammen yn súdlik Manitoba en Saskatchewan, dy't dêr oan 'e ein fan 'e Dakota-Oarloch fan 1862 fêstige binne troch almeast Eastlike Dakota, nei harren flecht út 'e Amerikaanske steat Minnesota wei. It Kanadeeske regear erkent dizze "earste naasjes" en hat oan harren reservaten tawiisd, mar hâldt út dat se eins Amerikaanske flechtlingen binne, dy't inkeld yn Kanada tahâlde om't de Kroan sa freonlik is om dat ta te stean. Neffens dy riddenearring kinne de Sû yn Kanada dus gjin lânrjochten jilde litte. De Sû-stammen, oan 'e oare kant, hawwe lânkaarten en offisjele dokuminten fan foàr de kolonisaasje fan súdlik Manitoba en Saskatchewan, dêr't út blike soe dat dy krite doe wol deeglik ta harren wengebiet hearde. Dit is in juridysk toulûken dat al geande is sûnt de 1870-er jierren en dêr't mei koarten grif ek gjin ein oan komme sil.
It ûntstean fan 'e Dakota Tipi Earste Naasje sels datearret lykwols fan 1972, doe't de Sioux Village-stamme útinoar foel yn twa ôfsûnderlike stamme-organisaasjes: de Dakota Tipi Earste Naasje en de Dakota Plains Wahpeton Naasje.
Volgodonsk
Volgodonsk (Russysk: Волгодо́нск) is in stêd yn de oblast Rostov yn Ruslân. Volgodonsk hat in drokke haven en is in lokaal yndustrieel sintrum mei wat swiere yndustry.
Geografy
De stêd leit yn de Don-regio yn de oblast Rostov, likernôch 1000 súdlik fan Moskou en ûngefear 190 km. eastlik fan Rostov oan de Don. De stêd dy't it meast deunby leit is Zimljansk, sa'n 20 kilometer noardlik fan Volgodonsk.
Skiednis
Volgodonsk (letterlik "Wolga-Don-Stêd") waard yn 1950 as in arbeiderskoloanje foar de bou (en letter it ûnderhâld) fan it Wolga-Don-kanaal oanlein en krige yn 1956 stedsrjochten.
Yn de jierren 1999 en 2000 waard de stêd tegearre mei Bûjnaksk en Moskou troffen troch in rige terroristyske oanslagen op appartemintekompleksen, wêrby 't yn Volgodonsk 14 deaden foelen.
Charlie's Angels (film út 2000)
Charlie's Angels is in Amerikaanske aksjekomeedzje út 2000 ûnder rezjy fan McG, mei yn 'e haadrollen Cameron Diaz, Drew Barrymore en Lucy Liu. De titel betsjut: "Charlie's Ingels". It is it earste diel út 'e Charlie's Angels-filmsearje, dy't basearre is op 'e populêre tillefyzjesearje Charlie's Angels út 'e 1970-er jierren. De plot folget trije fernimstige en talintearre jonge froulju, de 'ingels', dy't yn Los Angeles foar it detektiveburo fan 'e mysterieuze Charlie wurkje. Se wurde ynset om 'e ûntfierde eigner en ûntfrjemde ynformaasje fan in technologybedriuw werom te finen. Charlie's Angels krige mingde resinsjes, mar brocht wrâldwiid rom $264 miljoen op. Yn 2003 ferskynde in ferfolch fan deselde makkers, mei as titel Charlie's Angels: Full Throttle.
Plot
Natalie Cook, Dylan Sanders en Alex Munday binne trije fernimstige, talintearre en oantreklike jonge froulju, dy't yn Los Angeles as privee-detektives wurkje foar it detektiveburo Charlie's Angels, fan 'e mysterieuze multymiljonêr Charlie, dy't se noch nea met hawwe. Charlie kommunisearret mei harren fia in tillefoanferbining, en syn assistint John Bosley wurket mei harren gear as dat nedich is.
De ingels ynfiltrearje in feest dat troch Corwin organisearre is, en wurde dêr de 'Meagere Man' gewaar, sa't se him neame. Dat is ien fan 'e dieders fan 'e ûntfiering, dy't se weromkenne fan bylden fan befeiligingskamera's. As er yn 'e rekken kriget dat er werkend is, naait er út, mar de ingels efterfolgje him. Yn in steech komt it ta in gefjocht. De Meagere Man wit te ûntsnappen, mar net foar't de ingels him nei in gebou ta folge binne dêr't se de fêstbûne en blyndoeke Eric Knox weromfine.
Werom op it kantoar fan it detektiveburo fertelt Charlie de ingels dat de saak noch mar heal oplost is; no moat noch bepaald wurde oft Corwin bedriuwsgeheime ynformaasje oangeande Knox syn útfining stellen hat. Sadwaande ynfiltrearje de ingels it haadkertier fan Redstar, dêr't se alle befeiligingsmaatregels ûntdûke en in apparaat yn 'e sintrale kompjûter pleatse dat alle ynformaasje yn it ûnthâld nei de laptop fan Bosley stjoere sil. Dylan lit har troch Knox beprate om mei him de nacht troch te bringen, wylst Natalie en Alex nei hûs geane.
Letter dy jûns besykje hiermoardners Natalie en Alex yn twa aparte ynsidinten te fermoardzjen. Alex wit lykwols te ûntkommen, wylst Natalie har moardner oermasteret en twingt te sizzen wa't him stjoerd hat. De namme dy't de man jout, is dy fan Vivian Woods. Midden yn 'e nacht wurde Knox en Dylan wekker makke troch in besyk fan Vivian, en hoewol't Dylan troch Natalie op 'e tiid warskôge wurdt, komt it har dochs noch oer it mad as bliken docht dat Knox mei Vivian ûnder ien tekken skûlet. Syn hiele ûntfiering blykt yn sêne set te wêzen om 'e ingels safier te krijen dat se tagong sochten ta de sintrale kompjûter fan Redstar. Vivian hat ûnderwilens Bosley finzen nommen en syn laptop stellen, en Knox is fan doel om 'e ynformaasje fan Redstar út 'e laptop te brûken om it satellytsysteem fan dat bedriuw te kombinearjen mei syn eigen stimwerkenningssysteem. Sa hopet er efter it ferbliuwplak fan Charlie te kommen, dy't neffens him yn 'e Fjetnamoarloch syn heit fermoarde hat. Underwilens hat de Meagere Man Corwin fermoarde, dy't wol freeslike ûnsympatyk, mar feitlik ûnskuldich wie.
Bosley helpt de ingels om Knox syn helikopter te interjen sûnder dat Knox it trochhat. Alex knoeit mei it ôffjurringsmeganisme fan 'e iene oerbleaune raket om, sadat dy nei it ôfsjitten weromkomme sil by de helikopter. Dylan giet ûnderwilens de helikopter yn om Knox in wan bruien te jaan. As se by de strânwente fan Charlie arrivearje, sjit Knox de raket ôf, wêrnei't de ingels út 'e helikopter yn see springe. De raket makket in draai fan 180° en fljocht ynstee fan op it hûs op 'e helikopter ôf. Knox hat noch krekt genôch tiid om te beseffen dat er himsels deade hat foar't de raket de helikopter opblaast. Nei Knox syn dea spile de ingels oan op it strân en geane nei it hûs om Charlie te sykjen, mar dy hat him al út 'e fuotten makke. Hy lokwinsket harren lykwols oer de tillefoan, en traktearret de trije froulju en Bosley op in fakânsje wylst er it kantoar fan syn detektiveburo werbouwe lit.
As er op 'e fakânsjebestimming op 'e nij tillefoanysk kontakt mei harren hat, wylst se op it strân lizze te sinnebaaien, fertelt Charlie de ingels wat er ûnderwilens ûntdutsen hat. Knox wie de soan fan in fijannige spion dy't undercover yn it Amerikaanske Leger gien wie; dy man waard troch syn eigen opdrachtjouwers fermoarde doe't er troch Charlie ûntdutsen drige te wurden. De ingels freegje Charlie om him by harren te jaan om fakânsje te fieren, mar Charlie seit dat er dat spitigernôch net dwaan kin om't er in stikmannich skatten bewekje moat. It eachpunt fan 'e kamera ferspringt dan nei in âldere man dy't net dúdlik yn byld brocht wurdt, mar fan in ôfstân nei de trije ingels stiet te sjen. Dylan is de iennichste dy't har omdraait en him gewaar wurdt, en fermoedet dat it Charlie is.
Produksje
Charlie's Angels waard regissearre troch McG nei in senario skreaun troch Ryan Rowe, Ed Solomon en John August. De film wie basearre op 'e populêre tillefyzjesearje Charlie's Angels út 'e 1970-er jierren, dy't ûntwikkele wie troch Ivan Goff en Ben Roberts, en it wie ek in fuortsetting fan 'e ferhaallinen út dy searje. Oars as yn 'e searje, dy't dramatyske ploteleminten omfette, sloech de film lykwols in komyske toan oan. Der wie foar de film in budget fan $93 miljoen beskikber. Foar de haadrollen, dy't yn 'e searje fertolke waarden troch Farrah Fawcett, Kate Jackson en Jaclyn Smith, waarden aktrises Cameron Diaz, Drew Barrymore en Lucy Liu oanlutsen.
Barrymore wie, yn 'e mande mei Leonard Goldberg en Nancy Juvonen, ek as produsinte yn 'e film behelle. Charlie's Angels wie in produksje fan filmstudio Columbia Pictures yn gearwurking mei Leonard Goldberg Productions, Flower Films en Tall Trees Productions. De kamerarezjy waard dien troch Russell Carpenter, wylst de filmmuzyk fan 'e hân fan Edward Shearmur wie. Charlie's Angels waard distribuëarre troch Sony Pictures Releasing. De film gie op 22 oktober 2000 yn premiêre yn Mann's Chinese Theatre yn Hollywood, wêrnei't er op 3 novimber fan dat jier yn 'e Amerikaanske bioskopen iepene. Op 27 maart 2001 waard Charlie's Angels útbrocht as keapfideo op VHS-fideobân en dvd. Yn 2006 waard er as earste film ea útbrocht op blu-ray.
De Maasmûne
De Maasmûne is in nôtmûne yn Nederasselt yn de provinsje Gelderlân.
De standermûne stiet krekt wat bûten de doarpskearn oan de Maasdyk by in fiver. De Maasmûne is in sletten standermûne en waard yn 1741 wat mear it lân yn boud nei't de foargonger by in oerstreaming ferneatige waard. By in restauraasje yn 1973 ferhûze de mûne 160 meter fan it oarspronklike plak nei de hjoeddeiske lokaasje.
Charlie's Angels (film út 2000)
Untfangst
Charlie's Angels krige hiel mingde resinsjes fan 'e filmkritisy. David Edelstein, dy't foar Slate.com skreau, ferwachte neat oan 'e film te finen, mar ûntdiek dat er him geweldich fûn. Hy omskreau de film as "in sjarmante, hyper-energetyske en grappich selsbewuste aksjekomeedzje oer byldmoaie famkes." Yn Entertainment Weekly wie Owen Gleiberman ek tige wei fan Charlie's Angels, wêrby't er benammen lof hie foar it aktearjen fan Cameron Diaz. Desson Howe skreau yn The Washington Post: "De fammen binne fabuleus, en de film krektlyk." Hy wie myld teloarsteld dat de manlike byrollen net better út 'e ferve kamen. Peter Travers fan Rolling Stone priizge benammen de wol hast satiryske gefjochtssênes, mar hie krityk op 'e meagere plot. Neffens him ûnderskate it "tipelsinnige gefoel foar ûndogenskens" de film fan mindere filmadaptaasjes fan tillefyzjesearjes.
De Maasmûne
De letters HH yn 'e wynfaan ferwize nei de mûndersfamylje Heijnen, dy't yn de 19e iuw de mûne betsjinne.
Charlie's Angels (film út 2000)
Untfangst
Oan 'e oare kant joech de foaroansteande filmkritikus Roger Ebert, fan 'e Chicago Sun-Times de film in heale stjer fan fjouwer stjerren. Hy neamde Charlie's Angels "in film sûnder ferstân," en fûn dat it noch it measte wei hie fan "in trailer foar in fideospultsje." Yn The New York Times skreaun Manohla Dargis: "Fansels is it net bêst – mar moast it no sà beroerd wêze?" Mick LaSalle fan 'e San Francisco Chronicle neamde Charlie's Angels "in folslein debakel", en skreau dat de film "de tillefyzjesearje derút sjen lit as in hichtepunt fan kreätiviteit, fantasij en selsbehearsking." Hy joech de skuld dêrfoar oan regisseur McG, en hie ek krityk op 'e bewuste beslissing fan 'e makkers fan 'e film om 'e trije ingels sterk opinoar lykje te litten, mei inkeld ferskillen yn hierkleur. "De suffichheid fan 'e ingels is in grutte teloarstelling," skreau LaSalle, "ien dy't inkeld ûnderdocht foar de skokkende ynkompetinsje fan McG."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Charlie's Angels in goedkarringspersintaazje fan 68%, basearre op 145 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelde dat de film "knaphandich makke" en "ridlik ûnderhâldend" wie "nettsjinsteande it gebrek oan orizjinaliteit." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Charlie's Angels in goedkarringspersintaazje fan 52%, basearre op 34 resinsjes.
Filmsearje
In ferfolchfilm fan deselde makkers en mei deselde aktrises yn 'e haadrollen, kaam yn 2003 út mei as titel Charlie's Angels: Full Throttle. Yn 2019 ferskynde as ûnderdiel fan deselde franchise fierders noch in film dy't ek Charlie's Angels hiet, mar dy't troch oaren makke waard mei in nije generaasje aktrises yn 'e haadrollen.
Portage la Prairie
Portage la Prairie (útspr.: ['pɔɹtəʤ lə 'prɛ:ɹi]) is in stêd yn 'e regio Sintrale Flakten fan 'e Kanadeeske provinsje Manitoba. It leit likernôch 75 km bewesten Winnipeg, oan 'e Trans-Canada Highway en de rivier de Assiniboine. De stêd Portage la Prairie wurdt omjûn troch de plattelânsgemeente Portage la Prairie. Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2011 hie de stêd doe krapoan 13.000 ynwenners, wylst de stêdekloft, dus mei foarstedsjes derby, yn 2006 op in ynwennertal fan goed 20.000 útkaam.
Etymology
De namme fan 'e stêd is ôflaat fan it Frânske wurd portage, dat in plak oantsjut dêr't men in kano oer lân fan it iene wetter nei it oare drage moat (in klúnplak dus, om it yn reedriidtermen te sizzen). By Portage la Prairie moasten de kano's fan 'e rivier de Assiniboine nei de Manitobamar ta droegen wurde, oer de prêrje (la prairie); dêrfandinne Portage la Prairie (oftewol "it Prêrjedraachplak").
Skiednis
Yn septimber 1738 stifte Pierre Gaultier de Varennes, hear fan La Vérendrye, in Frânsk-Kanadeeske ûntdekkingsreizger en pelskeapman, oan 'e noardkant fan 'e rivier de Assiniboine, op it plak dêr't Portage la Prairie no leit, it Fort La Reine, in hannelspost dy't bedoeld wie om 'e pelshannel te fasilitearjen. Oan 'e ein fan 'e 1840-er jierren setten de earste blanke kolonisten har yn it gebiet nei wenjen, en yn 1851 krige Portage la Prairie offisjeel de status fan doarp. Nei in perioade fan flugge befolkingsgroei yn 'e 1870-er jierren waard it yn 1881 in stedsje (town), wylst it yn 1907 de status fan stêd taparte krige. Fan 'e Twadde Wrâldoarloch oant 1990 lei besuden Portage la Prairie de Kanadeeske loftmachtbasis mei deselde namme.
Portage la Prairie hjoed de dei
Op it mêd fan toerisme en ferdivedaasje hat Portage la Prairie de 5,2 km lange Community Walkway om it pittoreske Crescent Lake hinne, dêr't men kuierje, fytse, skateboarde en skeelerje kin. Fierders beskikt de stêd oer wrâlds grutste Coca-Cola-blik, dat makke is fan in âlde wettertoer. It Manitoba Softball Hall of Fame/Museum is tawijd oan 'e skiednis fan it softbal yn Manitoba. It is húsfêste yn 'e barakken fan it âlde Fort la Reine, dat op himsels ek al in histoaryske besjensweardichheid is.
Demografy
Op taalkundich mêd waard yn 2011 fêststeld dat 89,9% fan 'e befolking fan Portage la Prairie yn 'e hûs inkeld Ingelsk spriek, wylst it Frânsk mei 2,5% op it twadde plak kaam. De op twa nei grutste taal wie it Dútsk, ek mei 2,5%. Wat godstsjinstige oertsjûgings oanbelangje, belieden de measte ynwenners fan 'e stêd in foarm fan it kristendom (66,4%), wylst it twadde plak ynnommen waard troch de ateïsten en agnosten (30,9%). In lyts groepke (1,7%) beliede in foarm fan lânseigen Yndiaansk leauwe.
Klimaat
Portage la Prairie hat in wiet lânklimaat, mei strange winters en mylde simmers. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 26,5 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat –9 °C. De stêd kriget jiers trochinoar 500 mm delslach, mei dêrûnder oer it hiele winterhealjier ferdield 149,3 sm snie. Neffens it Kanadeeske Ministearje fan Miljeu hat Portage la Prairie simmerdeis de measte sinneskyndagen fan hiele Kanada.
Nederasselt
Nederasselt is in doarp yn de gemeente Heumen yn de provinsje Gelderlân.
Undercoveroperaasje
In undercoveroperaasje of ûnder de dekmantel gean is in wurkwize wêrby't men jins eigen identiteit ferberget troch it oannimmen fan in fiktive identiteit, mei as doel om it fertrouwen te winnen fan in persoan of organisaasje en sa geheime ynformaasje te krijen of te befêstigjen, of bewiismateriaal te sammeljen fan strafbere feiten of misstannen. De term komt út it Ingelsk en betsjut in operaasje wêrby't men "ûnder dekmantel" of "ûnder momkape" (undercover) giet. Undercover gean is in technyk dy't tradisjoneel in protte brûkt wurdt troch de plysje, geheime tsjinsten en privee-detektives, mar dêr't ek sjoernalisten en lju dy't wurkje yn opdracht fan grutte bedriuwen wol gebrûk fan meitsje. It is in wurkwize dy't sterk oerhinget nei spionaazje. Dejinge dy't undercover giet, kin oantsjut wurde as in undercoveragint, mar ôfhinklik fan 'e omstannichheden ek as in spion.
Skiednis
Undercoverwurk hat in lange skiednis, mar it earste organisearre (sij it ynformele) undercoverprogramma fan in moderne plysjetsjinst waard oan it begjin fan 'e njoggentjinde iuw yn Frankryk brûkt troch kriminolooch Eugène François Vidocq, fan 'e ein fan 'e Napoleontyske tiid oant de ein fan 'e Boerbonrestauraasje (1814-1830). It begûn yn 1811, doe't Vidocq in ynformele plysje-ienheid yn boarger opsette dy't de namme Brigade de la Sûreté ("Feilichheidsbrigade") krige. Dy waard letter omfoarme ta in resjerzje-ienheid ûnder de Prefektuer fan de Plysje. De Sureté, sa't de ienheid yn 'e folksmûle neamd waard, hie oarspronklik mar acht leden, en yn 1824 wiene der noch mar 28. In grut diel dêrfan bestie út eks-kriminelen, krekt as Vidocq sels.
Vidocq naam persoanlik de training fan syn aginten op him, en socht ek sels altyd de juste momkape foar harren út. Sels naam er ek diel oan undercoveroperaasjes, en syn autobiografy stiet fol mei anekdoates oer hoe't er kriminelen te fluch ôf wie troch him foar te dwaan as bidler of as in âldman dy't troch syn frou bedragen waard. Hy sette sels syn eigen dea ris yn sêne.
Yn Ingelân waard de earste moderne plysjetsjinst yn 1829 oprjochte troch sir Robert Peel; dat wie de Metropolitan Police fan Londen. Fan it begjin ôf oan sette dy út en troch undercoverresjersjeurs yn, mar der bestie in protte eangst ûnder de befolking dat sok foech brûkt wurde soe foar politike ûnderdrukking. Foar in part om dy soarch wei te nimmen waard yn 1845 yn 'e offisjele Police Orders fêstlein dat alle undercoveroperaasjes tenei spesifyk goedkard wurde moasten troch de superintendant. Pas yn 1869 stifte plysjekommissaris Edmund Henderson in formele resjerzjedifyzje yn boarger.
De earste moderne resjerzje-ienheid yn it Feriene Keninkryk wie de Special Irish Branch, dy't yn 1883 oprjochte waard as reäksje op in kampanje fan bomoanslaggen troch de Ierske Republikeinske Bruorskip. De Special Irish Branch wie de earste plysje-ienheid yn 'e wrâld dy't traind waard yn 'e bestriding fan terrorisme. De namme waard feroare yn Special Branch doe't de ienheid in algemienere rol krige by de bestriding fan alderhanne soarten terrorisme en de aktiviteiten fan bûtenlânske geheime tsjinsten, en ek by ynfiltraasje fan 'e organisearre misdie. Oare plysjetsjinsten yn it Feriene Keninkryk rjochten neitiid harren eigen Special Branch op.
De plysje yn 'e Feriene Steaten makke in soartgelikense ûntwikkeling troch doe't yn 1906 troch kommissaris William McAdoo, fan it New York Police Department, it saneamde Italian Squad oprjochte om 'e aktiviteiten fan 'e maffia yn 'e earme wiken fan Italjaanske ymmigranten te bestriden. Nei dat foarbyld waarden troch in soad oare Amerikaanske plysjetsjinsten koarte tiid letter eigen undercoverienheden oprjochte, en yn 1908 folge de oprjochting fan 'e Amerikaanske federale resjerzjetsjinst FBI.
Justisjele opspoaringsmetoade
Plysje en justysje brûke undercoveroperaasjes as opspoaringsmetoade. It 'yn boarger gean' is dêrby de ienfâldichste foarm; dat hâldt yn dat plysjeminsken net yn unifoarm klaaid binne, mar yn boargerklean. Hoewol't dan uterlik net te sjen is dat it om in plysje yn funksje giet, kin de plysje yn kwestje him- of harsels altyd legitimearje mei syn of har plysjelegitimaasjebewiis. In plysje yn boarger draacht de by de funksje hearrende taris, lykas hânboeiens en pistoal, ûnder de klean, sadat se foar omstanners net opfalle. Benammen de resjerzje giet in protte 'yn boarger'.
In fierdergeande foarm fan undercoveroperaasjes is as in plysje him- of harsels foardocht as in krimineel om 'fan binnenút' ynformaasje oer bgl. in binde te sammeljen. Soks wurdt ek wol oantsjut as ynfiltraasje. Dêrby kin it gean om in koart duorjende undercoveroperaasje, fan heechút in pear wiken, oant operaasjes dy't soms wol jierren duorje kinne. By koart duorjende undercoveroperaasjes kin de plysje dy't undercover giet faak jûns gewoan nei hûs gean en thús sliepe. By langer duorjende operaasjes giet it faak om saneamde 'djippe' undercoveroperaasjes, wêrby't de plysje dy't undercover giet fjouwerentweintich oeren deis, sân dagen yn 'e wike yn 'e oannommen rol fan 'e krimineel bliuwt, en mar út en troch kontakt hat mei syn kollega's om ferslach te dwaan fan nije ûntdekkings. Om as oannimlik krimineel oer te kommen kin it needsaaklik wêze dat in plysje dy't undercover is, strafbere feiten begiet. In spesjale foarm fan ynfiltraasje is it temûk oernimmen, troch de plysje, fan in kriminele webside.
Undercoverwurk is oan betingsten bûn. De oerheid jout mei wetlike en oare regelings oan hoefier't plysje en justysje gean meie by sokke operaasjes. Hoefier't dat krekt is, ferskilt per lân.
Sitewaasje yn Nederlân
Yn Nederlân is in undercoveroperaasje as opspoaringsmetoade inkeld ûnder tige strange betingsten tastien. De regels dy't dêrfoar jilde, binne beskreaun yn it bysûnder opspoaringsfoech fan 'e plysje yn it Wetboek fan Straffoardering.
Ynfiltraasje-aktiviteiten wurde yn Nederlân allinnich mar útfierd troch in spesjale ienheid fan 'e Nasjonale Plysje, mei de namme Wurkjen ûnder Dekmantel (WOD) fan 'e Tsjinst Spesjalistyske Resjerzje Tapassings (DSRT). Behalven de eigentlike ynfiltraasje is de WOD ek ferantwurdlik foar de ferwurking fan 'e ynsammele ynformaasje, it dwaan fan sabeare oankeapen fan yllegaal guod en it bieden fan adekwate stipe oan 'e ynfiltrant.
Ynfiltraasje troch plysjefunksjonarissen en troch net-kriminele boargers is wetlik tastien. It foar dat doel oanstjoeren fan in kriminele boargerynfiltrant is lykwols ferbean, útsein as it giet om 'e opspoaring fan terroristyske misdriuwen. Der is yn 'e Nederlânske polityk in diskusje geande oft de ynset fan kriminele boargerynfiltranten net foar alle soarten opspoaringsdoelen tastien wurde moat.
Steatsfeilichheid
Njonken de plysje meitsje ek geheime tsjinsten gebrûk fan undercoveraginten, om persoanen en organisaasjes yn 'e rekken te hâlden dy't as steatsgefaarlik beskôge wurde. Dêrby giet it bygelyks om terroristyske organisaasjes, mar ek om geheime tsjinsten fan oare lannen. Militêre en oare ynljochtingetsjinsten brûke ek undercoveraginten om (militêre) ynformaasje yn en oer oare lannen te sammeljen. Soks wurdt ornaris oantsjut as spionaazje en de aginten dy't it dogge as spionnen.
Sjoernalistyk en media
Undersykssjoernalisten en dokumintêremakkers geane soms undercover om trochkringe te kinnen ta sosjale fermiddens of lokaasjes dy't oars ûntagonklik binne. It doel is dêrby om maatskiplike ûntwikkelings te ûndersykjen, dêr ferslach fan te dwaan en sa eventueel de ûntdutsen misstannen oan 'e kaak te stellen. By sok wurk meitsje se harsels dan net bekend as sjoernalist, en brûke se faak ferburgen kamera's en/of oare opname-apparatuer om harren befinings fêst te lizzen. Yn gefallen dat soks nedich is, feroarje se har uterlik of meitsje se gebrûk fan in skûlnamme (bgl. op ynternetfoara). Foarbylden fan ûndersykssjoernalisten dy't sok wurk dien hawwe, binne Peter R. de Vries, Alberto Stegeman en Stella Braam.
Privacy
Undercoverwurk troch plysje, geheime tsjinsten en sjoernalisten botst gauris mei de privacy en belangen fan organisaasjes, bedriuwen en boargers. Dêrom jilde foar opspoaringstsjinsten strange wetlike regels oangeande wannear en hoefolle oft undercoverwurk ynset wurde mei. Foar sjoernalisten jildt dat se har hâlde moatte oan 'e privacywetjouwing en dat in beneidielde nei de rjochter stappe kin om publikaasje of útstjoering fan in troch undercoverwurk ta stân kommen nijsitem foar te kommen of om skeafergoeding te easkjen. De rjochter moat dan ôfweagje oft it maatskiplik belang dat tsjinne wurdt mei it bekendmeitsjen fan 'e troch undercoverwurk krigen ynformaasje wichtiger is as de skeining fan 'e belangen fan in organisaasje of bedriuw, of fan 'e skeining fan 'e privacy fan ien of mear boargers.
Keitum
Keitum (Deensk: Kejtum, Noard-Frysk: Kairem) is in doarp op it eilân Söl yn it distrikt Noard-Fryslân yn Sleeswyk-Holstein, Dútslân. It is no in Ortsteil fan de Gemeente Sylt.
Etymology
It is net dúdlik wêr't de namme Keitum (Kairem, Kejtum) fan ôflaat is. Ien teory seit dat de namme ferwiisd nei "hiem fan Kei(t)". It soe ek kinne dat Keitum fan "Heidum" komt ('op de heide').
Demografy
Yn 2013 hie Keitum in fêste befolking fan sa'n 880 minsken. Nochris 900 persoanen hawwe in twadde wente yn it doarp.
Ekonomy
Lykas ek oare plakken op Söl is toerisme de wichtichste ekonomyske faktor. Sûnt 1950 mei it doarp him Luftkurort neame. Keitum is bekend om syn grut tal tradisjonele huzen, dêr't in protte fan mear as 200 jier âld binne, en syn leanen mei beammen. De oarspronklike ipebeammen giene dea yn de 90-er jierren, mar waarden ferfongen troch kastanjebeammen en linebeammen. Fierder sitte der in protte ambachtslju yn Keitum (edelsmeden, wevers en pottebakkers).
Oppenhausen
Oppenhausen is it meast westlike Ortsbezirk fan de Dútske gemeente Boppard.
Sûnt 31 desimber 1975 kaam der in ein oan de selsstannigens fan it plak Oppenhausen, doe't it by de nij foarme gemeente Boppard foege waard.
Ek it lintdoarp Hübingen mei likernôch 130 ynwenners wurdt ta Oppenhausen rekkene. Yn it sintrum fan Hübingen stiet krekt lykas yn Oppenhausen in bakhûs. Dêrnjonken waard yn 1960 in kapel foar Hübingen boud.
Sacharías- en Elisabettsjerke (Tobolsk)
De Sacharías- en Elisabettsjerke (Russysk: Церковь Захария и Елизаветы; Tsjerkov Zacharija e Elizabety) is in otterdokse tsjerke yn de Russyske stêd Tobolsk. De tsjerke waard tusken 1758 en 1776 yn Sibearysk-barokke styl boud.
Skiednis
Yn 1752 waard yn opdracht fan de metropolyt Silvester yn Tobolsk de earste houten Sacharíastsjerke boud. Yn 1757 baarne dizze tsjerke ôf en as ferfanging waard de nije stiennen tsjerke boud.
De tsjerke waard ûnder lieding fan de út Sint-Petersburch ôfkomstige arsjitekt Andrej Gorodnitsjev boud en is lykas as de 'Opstanningstsjerke fan Tomsk yn de styl fan de Sibearyske barokke boud. It is in foarse, twa ferdjippings tellende tsjerke mei seis alters, dy't riker is oan dekoraasjes dan de oare tsjerken fan de stêd en ien fan de bêste foarbylden fertsjintwurdiget fan de Sibearyske barok.
Krekt as hast alle oare tsjerken fan de stêd waard de Sacharías en Elisabettsjerke yn 1930 ûnthillige. Fan alle Tobolsker tsjerken bleau allinnich de 'Tsjerke fan de Sân sliepende Jongeren fan Efeze' yn de kommunistyse tiid iepen. De Sacharías- en Elisabettsjerke waard troch de bolsjewiken plondere en it besit derfan oerdroegen oan de nije autoriteiten, dy't it gebou foar ferskate kommersjele doeleinden ferhierde. De toer waard foar in grut part ôfbrutsen.
Kastiel fan Coevorden
Skiednis
[[Ofbyld:Slag bij Ane 1227.jpg|thumb|left|Slach by Ane 1227 Ets van anonieme hand (1662-1664)
Op de eftergrûn de grutte boarch út de midsiuwen]] It kastiel hat in roerige skiednis. Troch it lizzen yn sompige gebieten op trochgongrûtes, benammen tusken de hânzestêden Grins en Múnster, en fanwegen de tolrjochten, wie de fêsting fan grut strategysk belang. It besit fan it kastiel wiksele hiel wat kearen, dat gauris mei geweld ôfhannele waard. It kastiel hat in wichtige rôl spile yn de Slach by Ane (1227) en it Belis fan Coevorden (1592). It kastiel waard gauris plondere, ferneatige en fannijs opboud. Yn 1402 boude biskop Freark fan Blankenheim it kastiel fannijs.
Boarchgreven
Fan de tolfde oant de fyftjinde iuw waard de boarch troch de boarchgreven fan Coevorden bewenne. De weard fan it kastiel wie tagelyk ek Drost fan it Lânskip Drinte. Yn 1522 waard it kastiel troch hartoch Karel fan Gelre ferboud en krige it nij alle gedachten de grutte fjouwerkante foarm dy't yn sketsen fan lettere tiden te sjen binne. Ek dy boarch is neitiids foar it grutste part ferfallen. De ruïnes, dy't oerbleaune, binne, net sûnder opskuor, yn 1967-1972 restaurearre ta syn hjoeddeiske steat.
Nijsgjirrich
It kastiel op de flagge fan Drinte tsjut it kastiel fan Coevorden oan. It kastiel fan Coevorden is it iennichste kastiel yn Drinte.
Hoed
In hoed (meartal: 'huodden') is in stevich holdeksel mei in râne rûnom (wêrmei't it him ûnderskiedt fan in pet of in mûtse). Hoewol't by guon soarten holdeksels de râne ûntbrekt, kinne se dochs ûnder de term 'hoed' beflapt wurde fanwegen de stevigens, dy't klassifikaasje as in mûtse útslút. Sawol manlju as froulju kinne huodden drage, al beslane frouljushuodden oer it algemien in grutter ferskaat oan foarm en kleur. Huodden wurde droegen om ferskillende redens:
Soarten huodden
Der besteane in grut tal ferskillende soarten huodden:
Sapphire Award
De Sapphire Awards wiene in groep Amerikaanske prizen dy't fan 1995 oant 2005 ienris yn it jier útrikt waarden foar de bêste mingeling fan science fiction en romantyk fan it foargeande jier. De útrikking waard dien troch de Science Fiction Romance Newsletter, wylst de winners útornearje waarden troch in beneamde sjuery út nominaasjes dy't oanbrocht wiene troch de lêzers fan it blêd. Der wiene twa kategoryen: bêste roman en bêste koarte fiksje. Under de winners fan 'e prizen wiene skriuwers as Catherine Asaro, Lois McMaster Bujold en Linnea Sinclair.
The Star of David
The Star of David is in koart ferhaal fan it fantasysjenre, skreaun troch de Amerikaanske auteur Patricia Briggs. It ferhaal heart ta de Mercy Thompson-rige. It is in krystferhaal oer David Christiansen, in bypersonaazje dat foar it earst opdoek yn 'e roman Moon Called, út 2006. Briggs skreau oer him: "David lijt, mear as wa dan ek fan myn wolven, ûnder de tradisjonele flok fan 'e wearwolf. Hy is in goede man dy't, doe't syn wolf him oermânsk waard, de lêste persoan deade dy't er kweadwaan wollen hie. Mar de kryst is in tiid fan genede en ferjeffenis en famylje. Yn dat fermidden moat foar David dochs grif romte bestean om wat gelok te finen." De titel fan it ferhaal ferwiist nei de davidsstjer en de Stjer fan Betlehim, mar ek nei David syn dochter Stella ("stjer"), foar wa't er as bern de bynamme "myn stjer" hie. It ferhaal The Star of David fynt plak mei de kryst nei de foarfallen yn Moon Called. The Star of David waard foar it earst publisearre yn 2008 yn 'e blomlêzing Wolfsbane and Mistletoe, en makke letter ûnderdiel út fan 'e ferhalebondel Shifting Shadows, út 2014.
Ynhâld
David Christiansen is de lieder fan bedriuw dat hierlingen oer de hiele wrâld útstjoerd, almeast om ûntfierings en gizelingsaksjes te beëinigjen. Hy hat mei Adam Hauptman (Mercy Thompson har frijer) ûnder de Fjetnamoarloch yn Súdeast-Aazje tsjinne as kommando, en op ien fan 'e missys dêre binne hy en Adam in wearwolf tsjin it liif rûn dy't harren biten hat, sadat se sels ek wearwolven wurden binne. Doe't David weromkearde nei de Feriene Steaten, fertelde syn frou him dat se yn 'e tuskentiid in relaasje mei in oare man krigen hie, en dat se fan him skiede woe. David, dy't noch amper oan syn wolf wend rekke wie, ferlear dêrop de behearsking oer syn bist, mei as gefolch dat de wolf syn frou en har freon deabiet. Syn jonge dochter Stella wie dêr tsjûge fan, en hat sûnt nea wer wat mei har heit te krijen hawwe wold, hoewol't David noch wol kontakt hat mei syn beide soannen. Om't David walget fan it wêzen dat er wurden is, wegeret er him by in ridel wearwolven te jaan. Ynstee dêrfan hat er sels in ferfangende ridel opboud dy't bestiet út 'e hierlingen fan syn bedriuw, dy't útsein hysels allegear 'gewoane' minsken binne.
The Star of David begjint koart foar de kryst. David hat al syn mannen nei hûs ta stjoerd om 'e hjeldagen mei harren famylje troch te bringen, hoewol't er dêrtroch sels allinnich efterbliuwt. Om't syn dochter neat fan him witte wol, kin er sels de kryst net mei syn famylje fiere. Hy is dan ek mear as ferheard as syn dochter Stella him opskillet, mei't dat tillefoanpetear it earste kontakt is dat se yn fjirtich jier hân hawwe. Stella, dy't in buro runt dat bern yn pleechgesinnen pleatst, hat in probleem mei ien fan 'har' jonges en freget har heit om help. David beseft dat der wier wat te rêden wêze moat om har safier te krijen dat se him bellet, dat hy nimt it earste fleantúch nei har wenplak.
Dêr oankommen fertelt Stella him oer Devonte Parish, in jonge dy't sy al jierren ken en dy't koartlyn (net troch harsels) yn in oar pleechgesin pleatst is. Inkele dagen lyn begûn Devonte, neffens syn nije pleechmem, frou Linnford, samar yn it wylde wei om him hinne te slaan en te wâdzjen, mei meubilêr te smiten en dingen te fernielen. Doe't er har bedrige, sloech har man him bewusteleas. No leit er op 'e bewekke ôfdieling fan it pleatslike sikehûs mei twa brutsen ribben en in brutsen pols, en wegeret er te praten. Stella leaut neat fan it ferhaal fan 'e pleechâlden, en as se David foto's sjen lit dy't nei it foarfal yn it hûs fan 'e Linnfords nommen binne, begrypt er wêrom. It bestiet net dat in jonge fan sechstjin sa'n ravaazje oanrjochte hawwe kin, mei ikehouten meubilêr dat hielendal koart en klien slein is, in gat yn it dak en stielen balken dy't midstwa brutsen binne. David begrypt dan ek wêrom't Stella nei safolle jierren kontakt mei him opnommen hat: it liket wol as hat der in wearwolf oer it hûs fan 'e Linnfords gear west.