cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grutte Priis Formule 1 fan Hongarije 2012
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Hongarije 2012 yn Mogyoród op 29 july. It wie de alfde race fan 20 races fan de Formule 1 yn 2012. Hy waard op de Hungaroring hâlden. De race waard hâlden oer 69 omgongen, op it 4,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 302,3 kilometer. De 70 omgongen dy't de wedstriid eins telle soe waarden net helle as gefolch fan in flater fan Michael Schumacher dy't by de start op in ferkeard startplak stean gien wie.
Grutte Easten
Namme
De wetstekst joech de foarriedige wurknammen foar de measte gearfoege regio's dêr't de nammen fan de eardere regio's skaat mei keppelstreekjes byïnoar foege waarden. Foar dizze regio waard de namme dus ynearsten Elzas-Sjampanje-Ardinnen-Loataringen (Frânsk: Alsace-Champagne-Ardenne-Lorraine). By in stimming fia it ynternet, dêr't keazen wurde koe tusken Acalie, Grand Est, Nouvelle-Austrasie en Rhin-Champagne, krige Grand Est (Grutte Easten) 75% fan de 277.000 útbrochte stimmen. Dy kar waard op 29 april 2016 befêstige troch de Regionale Rie en op 28 septimber fan dat jier fêststeld troch in feroardering fan de Rie fan Steat en op 30 septimber offisjeel.
Histoaryske provinsjes
thumb|left|500px|Kaart fan de nije regio mei syn tsien departeminten mei de kleuren fan de Frânske provinsjes fan 1790.
{{legend|#a3d283|Sjampanje}} {{legend|#efb3c7|Hartochdom Loataringen}} {{legend|#8bd9c5|Elzas}} {{legend|#e1c44a|Hartochdom Bar}} {{legend|#7db3c7|Trije Bisdommen}} {{legend|#5db976|Greefskip Saarwerden}} {{legend|#838a9d|Foarstendom Salm-Salm}} {{legend|#de8787|Hartochdom Boergonje}} {{legend|#b9b980|Prinsbisdom Luik}} {{legend|#e0e95d|Hartochdom Lúksemburch}} {{legend|#b98ab9|lytse foarstendommen}}
Tristan Bangma
Tristan Bangma (Drachten, 6 oktober 1997) is in Frysk hurdfytser op 'e dyk en (fral) op 'e baan, dy't útkomt op 'e tandem as efterrider ('stoker'). Hy hat in fisuële beheining en kin tige min sjen. Hy hat û.m. op it Nederlânsk kampioenskip fjouwer goudene medaljes wûn en op it wrâldkampioenskip trije sulverne medaljes. Yn 2016 behelle er fierders in earste plak op 'e Paralympyske Spullen yn Rio de Janeiro, en yn 2021 behelle er in gouden en in sulveren medalje op 'e Paralympyske Spullen yn Tokio.
Jonkheid en oplieding
Bangma waard yn 1997 berne yn Drachten. Nei syn basisskoaltiid behelle er in MAVO-diploma oan it Stellingwerf Kolleezje yn Easterwâlde. Dêrnei folge er in oplieding bedriuwsadministraasje. Doe't er tsien jier wie, waard by in eachhielkundich ûndersyk fêststeld dat Bangma syn gesichtsfermogen sa min wurden wie, dat er foar minsjend oanmurken wurde koe. Nei fierder ûndersyk waard úteinlik de diagnoaze fan 'e eachsykte optikusatrofy steld. Op dat stuit hie Bangma noch in gesichtsfermogen fan likernôch 25%.
Sportkarriêre
Neitiid stapte Bangma oer fan kuorbaljen op tandemhurdfytsen. Nei in pear jier mei syn heit riden te hawwe, waard er yn oktober 2012 'ûntdutsen' op 'e Paralympyske Talintedei fan 'e sportkoepel NOC*NSF. Dêrop skreau er him yn by de hurdfytsferiening Drachten en waard opnommen yn 'e nasjonale seleksje fan it oanpaste hurdfytsen. Ein 2012 ried er op it Nederlânsk kampioenskip baanhurdfytsen te Apeldoarn syn earste wedstryd.
2013 wie Bangma syn earste folle jier as hurdfytser, en doe wied er daliks tige súksesfol. Behalven as baanhurdfytser wied er ek as dykhurdfytser aktyf. Dêrby wûn er de twadde etappe fan 'e Omgong fan Poalen, waard er twadde yn it einklassemint fan dy hurdfytstocht en behelle er in sulverne medalje op it NK yn Bornebroek. Op it NK baanhurdfytsen waard er yn desimber fan dat jier tegearre mei syn piloat Patrick Bos Nederlânsk kampioen op 'e sprint, en dêropta behellen se it twadde plak op sawol de 1 km tiidrit as de 4 km efterfolging.
Ek yn 2014 kaam Bangma noch út op 'e dyk, wêrby't er de fjirde etappe yn 'e Omgong fan Belgje wûn en sulver behelle op it NK yn Bocholtz. Datselde jiers wûn er twa gouden medaljes (sprint en 1 km tiidrit) en in brûnzene medalje (4 km efterfolging) op it NK yn Apeldoarn. Ek behelle er op it Jeropeesk kampioenskip yn it Dútske Cottbus goud op 'e 4 km efterfolging, sulver op 'e sprint en brûns op 'e 1 km tiidrit. Nei 2014 besleat Bangma en lis him yn it ferfolch allinnich noch mar ta op it baanhurdfytsen. Tegearre mei piloat en âld-Olympiër Teun Mulder spesjalisearre er him op it ûnderdiel 1 km tiidrit.
Yn 2015 behelle it duo Bangma/Mulder in trêde plak op 'e sprint en in twadde plak op 'e 1 km tiidrit op it EK yn Cottbus en persiis deselde prizen op it WK yn Apeldoarn. Yn 2016 folge goud op it NK oanpast hurdfytsen en twa kear sulver op it WK yn it Italjaanske Montichiari, op 'e ûnderdielen sprint en 1 km tiidrit. Op 11 septimber fan dat jier waard Bangma syn ynset op 'e Paralympyske Spullen yn Rio de Janeiro bekroane mei in gouden medalje op it ûnderdiel 1000 m tiidrit (manlju B). Op 15 febrewaris 2017 waard Bangma útroppen ta Frysk Paralympysk sportman fan it jier 2016.
op 25 augustus 2021 behele Bangma mei syn 'stoker' Patrick Bos op de Paralympyske Simmerspullen 2020 yn it Japanske Tokio in gouden medalje op it ûnderdiel 4 km efterfolging en in sulveren medalje op it ûnderdiel weirace.
European Pilot Selection & Training
Skiednis
EPST waard 1997 oprjochte troch hjoeddeisk direkteur en earder Martinair-piloat Eric Duijkers. Hy wie alhiel net kontint mei de opset fan Nederlânske fleanskoallen en fûn dat it der in protte ferbettere wurde koe. Syn haaddoel wie om te spesjalisearjen yn it selektearjen fan nije piloaten, sadat it mooglik waard om al foar de oplieding de bêste 15 persint derút te fiskjen. Mei dy ynstek hat Duijkers syn EPST ta in ynternasjonaal wurdearre piloate-oplieder makke. Ferneamde loftfeartmaatskippijen lykas Transavia en easyJet nimme mar al te graach piloaten fan dizze skoalle oan.
Lang bestelde EPST it oplieden fan piloaten út oan CAE Oxford Aviation Academy, mar begjin 2015 waard dizze gearwurking opsein om fierder te gean mei CTC Aviation, de nûmer ien loftfeartskoalle fan Grut-Brittanje.
Seleksje
Immen dy't it fleanen by EPST leare wol, moat net allinnich medysk goedkeurd wurde, mar ek yn trije seleksjefazen sjen litte dat hy of sy gaadlik is om nei de oplieding in piloat te wurden dy't foar grutte Jeropeeske loftfeartmaatskippijen, dêr't EPST kontrakten foar it leverjen fan piloaten mei hat, goed genôch is. In kandidaat mei gewoanwei mar ien kear oan 'e seleksje meidwaan, of it moat wêze dat EPST dy persoan in saneamd back-in-one-year-advys jout. Dat betsjut oer it algemien dat EPST dy kandidaat wol gaadlik achtet, mar him of har eins noch wat te jong fynt.
Nikolaastsjerke (Obergum)
De Nikolaastsjerke (ek: de herfoarme tsjerk) is in midsiuwske tsjerke yn Obergum by Winsum yn de gemeente It Hegelân de provinsje Grinslân. Noardlik fan de tsjerke leit it tsjerkhôf, dat yn de rin fan de tiid troch grêven ophege waard oant likernôch in heale meter boppe de tsjerkeflier.
Skiednis
Fanwegen it oargel waard yn 1913 in finster yn de súdlike gevel ynbrocht om sa mear ljocht te krijen. Dêrnei waarden neogoatyske finsters yn de noardlike muorre set. De grêfsarken ferdwûnen út it middenpaad en waarden ferfongen troch tegels mei in geometrysk motyf.
Ferbouplannen yn 2018 fan de SAGT en it foarnimmen om in terras oer it tsjerkhôf oan te lizzen lieden dat ferset fan bewenners fan Winsum, dy't fûnen dat de plannen it midsiuwske karakter fan de tsjerke slim oantaasten. Nei't ek de Rykstsjinst foar it Kultureel Erfgoed in negatyf advys joech, loek de gemeente Winsum de fergunning ta ferbou wer yn.
Ynterieur
De eigners fan de boarch De Brake joegen de tsjerke yn de 17e iuw de preekstoel yn Loadewijk XVI-styl (1780), de ienfâldige nachtmielstafel (1790) en de tsjerkebanken. Under it koer lizze trije grêfkelders, werfan't ien oerwulve mei in trep, in fjouwerkante en in ienpersoansgrêfkelder. Fierder is de 13e-iuwske alterstien út de roomske tiid bewarre bleaun. Yn de toer hinget in klok út 1948, dy't de klok út 1899 ferfong nei't dy klok yn de Twadde Wrâldkriich troch de besetters foardere en omraand wie. It mechanyske oerwurk is 17e-iuwsk.
Oargel
It kammenetoargel datearret fan 1775 en is boud troch Hendrik Hermanus Hess (berne yn 1735 yn Ljouwert, ferstoarn yn 1795 yn Gouda). It oargel stie sûnt 1907 yn de Mennistetsjerke fan Terherne. Nei't de mennisten dêr yn 1940 in oar oargel oanskaften stie it yn de bedriuwsromte fan Bakker & Timmenga. Yn 1971 krige it oargel in plak yn de tsjerke fan Obergum.
Skiednis tsjerklike gemeente
It kerspel Obergum foel eartiids ûnder de proasdij fan Baflo yn it bisdom Münster en waard foar it earst yn in 15e-iuwsk dekanaatsregister neamd. Yn 1726 waard de buorskip Maarhuizen oan de gemeente tafoege en yn 1811 de buorskip Ranum. Foar in hiel skoft wie it patronaatsrjocht fan de tsjerke yn hannen fan de famylje Van Nijeveen fan de boarch De Brake. Healwei de 19e iuw gyng it rjocht oer op Mello Sichterman, dy't it meastentiids de tsjerke sels regelje liet. Yn 1911 waard it rjocht ôfkocht.
Yn 1966 fusearre de gemeente Obergum-Ranum-Maarhuizen mei de herfoarme gemeente fan Winsum. Sa ûntstie de gemeente Winsum-Obergum. It tsjerkegebou waard yn 1970 ôfstjitten. De herfoarme gemeente Winsum-Obergum fusearre yn 2010 mei de grifformearde tsjerke ta de PKN-gemeente Winsum-Obergum. Yn 2016 fusearre dy gemeente mei de protestantske gemeente Halfamt (Ienrum, Den Andel, Westernieland en Saaksumhûzen) ta de protestantske gemeente Winsum-Halfamt.
Hylpen (gemeente)
Hylpen (Nederlânsk en offisjeel: Hindeloopen) is in eardere gemeente yn 'e Súdwesthoeke fan Fryslân, dy't inkeld it histoaryske stedsje Hylpen mei syn klokslach omfieme. De gemeente Hylpen hie op 1 jannewaris 1981 858 ynwenners, en besloech in oerflak fan 5,03 km². De gemeente Hylpen gie yn 1984 op yn Nijefurd.
Geografy
De gemeente Hylpen lei yn 'e Fryske Súdwesthoeke, oan 'e kust fan 'e Iselmar (foar 1932 de Sudersee). It gebiet waard yn it noarden begrinzge troch de gemeente Warkum, yn it easten en súdeasten troch de gemeente Himmelumer Aldefurd en yn it westen troch de it wetter. Yn totaal hie de gemeente Hylpen in oerflak fan 5,03 km².
Bowiemês
It Bowiemês (útspr.: ['bu:i], likernôch: " bûû -y") is type fêstblêdich fjochtmês (d.w.s. sûnder ynklapber limmet), dat yn 'e earste helte fan 'e njoggentjinde iuw yn 'e Feriene Steaten ûntwikkele waard. It earste mês fan dit soarte waard nei't it skynt yn 1830 ûntwurpen troch Rezin Bowie foar syn broer Jim Bowie. It mês krige bekendheid nei't Jim der in ûngelikense fjochtpartij op in sânbank yn 'e Mississippy (it Sânbankgefjocht) mei wûn. It waard doe ek nei him ferneamd. De hjoeddeistige foarm fan it Bowiemês waard neitiid ûntwikkele troch hoefsmid James Black. Hoewol't der no hûnderten fariaasjes op dit type mês besteane, omfiemje Bowiemessen ferskate werkenbere en karakteristike ûntwerpeleminten. Yn 'e folksmûle wurdt lykwols tsjintwurdich faak elts grut fêstblêdich mês mei in skie, parearstangen en in clip point oantsjut as in Bowiemês.
It mês fan Jesse Clifft
It earste Bowiemês, dêr't Jim Bowie ferneamd om waard, wie nei't it skynt yn Avoyelles Parish, yn Louisiana, ûntwurpen troch Jim syn broer Rezin Bowie. It waard út in âlde file smeid troch in hoefsmid mei de namme Jesse Clifft. Ut histoaryske boarnen blykt dat Rezin Bowie en Clifft inoar goed koene. Yn in brief oan 'e Steatsuniversiteit fan Louisiana, datearjend fan 1885, skreau in pakesizzer fan Rezin dat sy der persoanlik by west hie doe't Clifft it mês foar har pake makke.
Hylpen (gemeente)
Skiednis
Hylpen krige yn 1372 stedsrjochten, wat sjoen wurde kin as it begjin fan it gemeentlik bestjoer. It hearde ta it kertier Westergoa, krektlyk as de stêden Boalsert, Drylts, Frjentsjer, Harns, Snits, Starum en Warkum. Hylpen wie fan 'e ein fan 'e Midsiuwen oant de achttjinde iuw in wichtich hannelssintrum, dat grutte wolfeart koe. Yn 1714 waarden der noch 2.230 ynwenners telt. Letter rekke it ekonomysk mei it stedsje yn it neigean.
By de gemeentlike weryndieling fan 1984 waard Hylpen as gemeente opheft en mei de gemeenten Starum en Warkum en it grutste diel fan Himmelumer Aldefurd gearfoege ta de nije gemeente Nijefurd. It gemeentehûs kaam doe yn Warkum te stean. By in nije gemeentlike weryndieling, yn 2011, waard Nijefurd op syn beurt opheft en mei Boalsert, Snits, Wymbritseradiel en Wûnseradiel gearfoege ta Súdwest-Fryslân.
Bowiemês
It mês fan Jesse Clifft
Dat mês waard ferneamd doe't Jim Bowie it yn 1827 brûkte yn it saneamde Sânbankgefjocht. Dat wie in fjochtpartij fan Bowie mei in groepke oare mannen, ûnder wa in majoar Norris Wright fan Alexandria (Louisiana), op in sânbank yn 'e rivier de Mississippy, ter hichte fan Natchez (Mississippy). It wie ek it iennichste gefjocht wêrfan't mei wissichheid sein wurde kin dat Bowie dêrby syn mês brûkte. Yn it Sânbankgefjocht waard Bowie delstutsen, delsketten en heal dea slein, mar troch it brûken fan syn grutte mês kaam er dochs as oerwinner út 'e striid.
Hylpen (gemeente)
Demografy
Op 1 jannewaris 1981 hie de gemeente Hylpen in befolking fan 858 minsken. De befolkingstichtens bedroech doe 170,6 minsken de km².
Bowiemês
It mês fan Jesse Clifft
Jim syn âldere broer John Bowie soe letter beweare dat it mês dat Jim yn it Sânbankgefjocht brûkte net it mês fan Clifft wie, mar in oar mês, dat spesjaal foar Jim makke wie troch in hoefsmid dy't Snowden hiet. In lettere telch út it Bowie-skaai ferklearre wer dat de ynformaasje dy't oan John taskreaun waard, in ferfalsking wie en dat John nea ôfwitten hie fan it dokumint dat yn syn namme ferskynd wie.
Hylpen (gemeente)
Demografy
Op it mêd fan 'e godstsjinst wie yn 1971 54,5% fan 'e befolking fan Hylpen herfoarme, 13,5% grifformeard en 7% minnistysk. Roomsen wiene der yn Hylpen mar amper. Fierders bestie 25% fan 'e ynwenners út ateïsten en agnosten.
Wat de polityk oangie, wie de PvdA yn Hylpen de grutste partij. By de ferkiezings foar de Provinsjale Steaten fan Fryslân fan 1978 krigen de CHU, ARP en KVP (dy't yn 1980 fúzjearje soene ta it CDA) mei-inoar 37,2% fan 'e stimmen; de PvdA 41,8%; de VVD 9,3%; de FNP 3,3%; en D66 0,8%.
Bowiemês
It mês fan James Black
De bekendste foarm fan it Bowiemês waard nei it Sânbankgefjocht yn 'e foarm fan in houten model ûntwurpen troch Jim Bowie sels en yn desimber 1830 oerdroegen oan James Black, in hoefsmid út Arkansas. Saakkundigen geane der oer it algemien fan út dat Jim Bowie syn model in ferbettere ferzje wie fan it oarspronklike Bowiemês fan Rezin Bowie en Jesse Clifft. Black smeide neffens it model in stielen mês, en makke tagelyk noch in mês, dat krekt-en-gelyk wie, útsein dat it ek in snijrâne hie oan 'e bûgde boppekant fan 'e punt fan it limmet. Neitiid bea Black beide messen oan Bowie oan, en doe keas Bowie foar it mês mei Black syn oanpassings.
Hylpen (gemeente)
Demografy
Yn 1971 wie fan 'e befolking fan 'e gemeente Hylpen 8,8% wurksum yn 'e lânbou (en de fiskerij); 43,9% yn 'e yndustry; en 33,3% yn 'e tsjinstesektor. It wurkleasheidspersintaazje bedroech yn 1981 foar manlju 14,4% en foar froulju 16,7%.
Bowiemês
It mês fan James Black
Yn 1831 kearde Jim Bowie mei syn mês werom nei Teksas, dêr't er nei't it skynt behelle rekke yn in gefjocht mei trije mei fjoerwapens bewapene mannen dy't ynhierd wiene om him te deadzjen troch in man dy't er yn in earder gefjocht sparre hie. Neffens de doetiidske ferslaggen fan it gefjocht soe Bowie alle trije mannen ombrocht hawwe mei syn mês, wêrby't er ien suver ûnthalze, in oaren de búk iepenriet en de trêde de plasse spjalte. Yn 1836 kaam Jim Bowie yn 'e Teksaanske Unôfhinklikheidsoarloch om yn 'e Slach om de Alamo, en hy en syn mês groeiden út ta in Amerikaanske leginde. Wat der fan it oarspronklike Bowiemês waard, is ûnbekend, mar in mês mei de gravearring "Bowie No. 1" waard letter troch it Histoarysk Arkansaansk Museum oankocht fan in Teksaanske wapensamler. Troch wittenskiplik ûndersyk is fêststeld dat it yndie smeid is troch Black.
Dyselde hie al rillegau in goed rinnende saak yn it smeien en ferkeapjen fan Bowiemessen yn syn smidderij yn Washington (Arkansas). Geandewei ferbettere er syn technyk en ferhege dêrmei de kwaliteit fan 'e messen. Yn 1839, koart nei it ferstjerren fan syn frou, rekke Black lykwols frijwol blyn doe't er mei in kneppel yninoar slein waard wylst er siik op bêd lei en himsels net ferdigenje koe. De dieder wie syn skoanheit, dy't it der nea mei iens west hie dat syn dochter mei Black troude. Neitiid koe Black net mear as smid wurkje. De Bowiemessen fan Black wiene tige sterk mar dochs fleksibel, en syn technyk is neitiid nea duplisearre. Dat kaam om't er syn wurkwize geheim hold en al syn wurk efter in learen gerdyn die. Der wurdt gauris sein dat Black it geheim fan it smeien fan wier Damaststiel werûntdutsen hie.
Yn 1870, doe't er santich jier wie, besocht Black syn geheim troch te jaan oan Daniel Webster Jones, de soan fan 'e famylje dy't him fersoarge doe't er op jierren rekke wie. Nei mear tritich jier bliek er lykwols sels de details fan syn wurkwize fergetten te wêzen. Jones soe letter opklimme ta it amt fan gûverneur fan Arkansas. It berteplak fan it Bowieknife makket tsjintwurdich diel út fan it Histoarysk Steatspark Old Washington, dat bestiet út mear as fjirtich restaurearre histoaryske gebouwen. Ien dêrfan is de smidderij fan Black.
Lettere skiednis
De oantsjutting Bowie knife ("Bowiemês") kaam al om 1835 hinne yn gebrûk, doe't Jim Bowie sels noch libbe. Messen mei in smeller limmet as de Bowiemessen fan tsjintwurdich, mar wol mei de snijrâne oan 'e boppeside fan 'e mêspunt, kamen bekend te stean as 'Sheffield Bowiemessen', om't dy ferzje sa populêr waard dat er omtrint 1850 yn itensreaufabriken yn it Ingelske Sheffield yn massaproduksje nommen waard foar de eksport nei de Feriene Steaten. It Bowiemês waard it measte brûkt yn it Wylde Westen om 'e midden fan 'e njoggentjinde iuw hinne. It waard dêr behalven as wapen ek in protte brûkt foar it strûpen en slachtsjen fan jachtwyld en oare aldendeiske putsjes.
It is bekend dat Bowiemessen alteast út en troch as wapens brûkt waarden yn 'e Teksaanske Unôfhinklikheidsoarloch, de Meksikaansk-Amerikaanske Oarloch, de Kalifornyske Goudkoarts, it konflikt yn Kansas, de Amerikaanske Boargeroarloch en de Amerikaanske Yndiaanske oarloggen. De militante abolisjonist John Brown hie in Bowiemês, dat him nei syn arrestaasje en deastraf ûntnadere waard troch de lettere Konfederearre generaal J.E.B. Stuart. John Wilkes Booth, de moardner fan presidint Abraham Lincoln, liet in Bowiemês falle doe't er yn 1865 nei de moard fuortflechte. Neffens in (mooglik apokryf) ferhaal soe William Frederick Cody (Buffalo Bill) yn 1876 yn 'e Slach by Warbonnet Creek de Sjajinske kriger Heova'ehe deasketten en dêrnei skalpearre hawwe mei in Bowiemês, út wraak foar de dea fan George Armstrong Custer yn 'e Slach oan 'e Little Bighorn.
Yn 'e lêste desennia fan 'e njoggentjinde iuw ferlear it Bowiemês oan populariteit, mei't omtrint 1875 betroubere revolvers fan swier kaliber beskikber kamen, sadat it foardiel fan it fjochtsjen mei in mês fierhinne teneate dien waard. Dêrby kaam noch dat de foargrins fan 'e beskaving oanhâldend fierder opskode, sadat der ek hieltyd minder gebieten wiene dêr't men ridlikerwize ferwachtsje koe om in grut fjochtmês nedich te hawwe.
Yn 'e tweintichste iuw waard de Ka-Bar fan it Amerikaanske Marinierskorps, dy't benammen yn 'e Twadde Wrâldoarloch brûkt waard, basearre op it ûntwerp fan it Bowiemês. Yn 'e 1960-er jierren waard in ferzje fan it Bowiemês ûntwikkele mei karteltosken yn 'e boppekant fan it limmet, dy't ynspirearre wie troch it Aircrew Survival Egress Knife fan 'e Amerikaanske Loftmacht. De karteltosken wiene bedoeld om troch de akrylglêzene kap fan in delstoart fleantúch te snijen. Under de Fjetnamoarloch makken sokke messen diel út fan 'e standertútris fan helikopterbemannings fan it Amerikaanske Leger.
Untwerp
It histoaryske Bowiemês wie net ien inkeld ûntwerp, mar eins in rige messen, wêrfan't it ûntwerp by de tiid lâns ferbettere waard. It ierste mês, makke troch Jesse Clifft nei in ûntwerp fan Rezin Bowie, liek sterk op 'e doetiidske Spaanske jachtmessen, en wie ek in gewoan slachtersmês net wanlyk. Sa't it letter troch Rezin Bowie beskreaun waard, wie it limmet fan dat mês 91/2 inch (24 sm) lang, 11/2 inch (3,8 sm) breed en 1/4 inch (6,4 mm) tsjûk. It wie iensnedich mei in rjochte boppekant (of rêch) en in ienfâldich, mei klinkneilen befêstige houten hânsel. It hie gjin parearstangen en waard mei dêrom troch tsjûgen omskreaun as "in grut slachtersmês".
De ferbettere ferzje fan James Black hie in limmet dat likernôch 12 inch (30 sm) lang, 2 inch (5,1 sm) breed en 1/4 inch (6,4 mm) tsjûk wie. De boppekant of rêch wie foar likernôch it lêste fjirdepart foar de mêspunt nei binnen ta kromme mei in snijrâne. De rest fan 'e rêch wie oerdutsen mei sêft brûns of sulver, nei't it skynt sadat it mês fan jins tsjinstanner dêr ûnder it gefjocht yn stykjen bliuwe soe. Fierders wie it mês foarsjoen fan brûnzen parearstangen dy't de hân fan 'e mesfjochter beskermen tsjin messlaggen fan tsjinstanners.
De measte lettere ferzjes fan it Bowiemês hiene in stielen limmet fan teminsten 8 inch (20 sm) lang, soms oant wol 12 inch (30 sm) of mear. It limmet hie oer it algemien in relatyf grutte breedte fan 11/2 oant 2 inch (3,8 oant 5,1 sm) en in tsjûkte fan 3/16 oant 1/4 inch (4,8 oant 6,4 mm). Op 'e rêch fan it mês wie soms in stripe sêft metaal ynlein (ornaris brûns of koper). Guon saakkundigen miene dat dat bedoeld wie om ûnder in messegefjocht it wapen fan 'e tsjinstanner yn heakje te litten, wylst oaren fan tinken binne dat it helpe moast de skok fan in messlach op te fangen en sa foarkomme moast dat stiel fan in minne kwaliteit, as dat foar it limmet brûkt wie, daliks briek. De parearstangen hiene faak in licht S-foarm, wêrby't de boppeste parearstange foarút en de ûnderste tebek bûgde, sadat de hân fan 'e mêsfjochter better beskerme waard.
In hiel dúdlik skaaimerk fan it Bowiemês is de saneamde clip point, dêr't de rêch fan it limmet krekt foar de mêspunt nei binnen ta krommet en in snijrâne kriget. Dêrtroch komt de skerpe mêspunt op ien line te lizzen mei it hânsel, wat de brûker in bettere behearsking oer it mês jout by it dwaan fan stekoanfallen. De clip point is yn 'e regel 1/4 fan 'e lingte fan it hiele limmet. De snijrâne wurdt troch kenners oantsjut as in 'falske snijrâne', mei't it der fan in ôfstân as in snijrâne útsjocht, mar eins sawol skerp as stomp wêze kin. De wichtichste funksje fan 'e clip point is net om skerp te wêzen, mar om in floeiende line te foarmjen fan 'e mêspunt nei de rêch fan it mês. By it Bowiemês fan James Black wie de clip point altyd wol skerp, sadat immen dy't ûnderlein wie yn 'e Jeropeeske foarm fan skermjen it mês brûke koe foar in technyk dy't de back cut of back slash hiet.
Guon iere Bowiemessen hiene fierder oan 'e basis fan 'e snijkant fan it limmet, deunby de parearstangen, in ynkerving dy't bekendstiet as de Spanish notch. Men woe faak hawwe dat dy bedoeld wie om it mês fan in tsjinstanner yn fêstheakje te litten, mar guon ûndersikers fan Bowiemessen hâlde út dat de Spanish notch dêr eins net geskikt foar is. Sy tinke dat de ynkerving ynstee bedoeld wie as in stikje ark foar it losmeitsjen fan sine by it slachtsjen en foar it reparearjen fan touwen en netten. It is ek mooglik dat de Spanish notch brûkt waard as referinsjepunt by it slypjen fan it mês of as punt om 'e spanning fan it limmet te ûntladen as it mês brûkt waard.
It Bowiemês yn 'e popkultuer
It Bowiemês spile al yn 'e njoggentjinde iuw in rol yn 'e literatuer, lykas wurken fan auteurs as Harriet Beecher Stowe, Mark Twain, Charles Dickens en Jules Verne. Ien fan 'e bekendste passaazjes mei in Bowiemês is de klimaktyske sêne yn 'e horrorroman Dracula, fan 'e Ierske skriuwer Bram Stoker, út 1897, wêryn't de Amerikaanske aventoersman Quincey Morris de fampier greve Dracula mei in Bowiemês yn it hert stekt, wylst de Ingelsman Jonathan Harker him mei in kukri de kiel trochsnijt. Ek yn films as First Blood (better bekend as Rambo), út 1982, en Crocodile Dundee (1986) spile it Bowiemês in wichtige rol. De ferneamde Britske sjonger David Bowie (berne as David Robert Jones) naam de artystenamme 'Bowie' oan nei it mês, om't it, yn syn eigen wurden, "fan twa kanten snijt."
Houston (pornografysk aktrise)
Houston, echte namme: Kimberly Halsey (Long Beach (Kalifornje), 24 maart 1969), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise, dy't benammentlik bekendheid krige doe't se yn 1999 de haadrol spile yn 'e pornografyske film The World's Biggest Gangbang 3. Neffens har offisjele opjefte wie se ûnder har karriêre 1.70 m, mei in gewicht fan 55 kg en kupmaat 36D, dy't se krigen hie troch in boarstfergruttingsoperaasje te ûndergean.
Komôf
Houston waard yn 1969 berne yn Long Beach, in Súdkalifornyske foarstêd fan Los Angeles, mar groeide foar in grut part op yn Noarwegen. Hja hat in twillingbroer dy't by de Kalifornyske snelweiplysje (highway patrol) wurke, en is in beppesizzer fan Clair Weeks (1911-1996), in bekend tekenfilmmakster en -produsinte foar de Disney-studio's, dy't û.m. meiwurke oan ferneamde films as Snow White and the Seven Dwarfs (1937), Bambi (1942) en Cinderella (1950). Hja joech letter ûnderwiis yn it meitsjen fan tekenfilms yn Yndia, dêr't Houston har mem sadwaande opgroeide.
Pornokarriêre
Fan it begjin fan 'e njoggentiger jierren ôf wurke Houston út en troch as neakenmodel en stripper, en teffens wie se ris in body double foar Pamela Anderson. Se waard lykwols yn 1995 ûntdutsen troch de Amerikaanske pornoregisseur Peter Davy, doe't se as in oaljewrakselster yn 'e ferneamde Tropicana Club yn Hollywood wurke. Om't se sa'n protte op 'e aktrise Bo Derek liek, waard har troch de filmstudio Nitro Productions in kontrakt oanbean. Dêr fertsjinne Houston $1.000 de moanne oant se úteinlik oerstapte nei konkurrint Metro Global Media.
Houston is it bekendst wurden troch har optreden yn 'e pornografyske film The World's Biggest Gangbang 3: The Houston 620, in gangbangfilm út 1999 fan it Metro-label dy't presintearre waard troch pornofeteraan Ron Jeremy. Dêryn hie se op ien dei seksuële omgong mei 620 ûnderskate manlju, wat in nij rekôr wie nei de eardere gangbangfilms fan Annabel Chong (1995) en Jasmin St. Claire (1996). Neitiid ûntstie der trouwens rebûlje oer dy bewearing, mei't ferskate eachtsjûgen útholden dat se de 620 by lange nei net helle hie, en dat it wurklike oantal earder om 'e 100 hinne lei. It jier 1999 foarme it hichtepunt fan Houston har pornografyske karriêre, mei't se doe, nei't der grute wurdt, mear as $1 miljoen fertsjinne en $20.000 ophelle mei in wike dûnsjen yn stripklubs.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Houston ûnder har karriêre yn totaal yn 68 ferskillende pornofilms, wêrfan fierwei de measten foar de studio's Nitro Productions en Metro Global Media, mar ek wol foar bekendere labels, lykas VCA Pictures, Elegant Angel en Jules Jordan Video. Yn 2004 waard se ynhuldige as lid fan 'e prestizjeuze AVN Hall of Fame. Uteinlik loek se har yn 2005 út 'e pornoyndustry werom.
Mainstream-karriêre
Yn 2000 die Houston mei oan 'e dokumintêre Porn to Rock, fan 'e stjoerder VH1, wêryn't ferslach dien waard fan it krewearjen fan ferskate pornoaktrises om troch te brekken yn 'e mainstream-muzykyndustry. Dat late yn 'e jierren dêrnei ta ferskate kameoroltsjes fan Houston yn 'e fideoklips fan rock- en rapartysten as de Kottonmouth Kings (Bump) en Sum 41 (The Hell Song). Ein 2003 brocht se har eigen earste single út, mei as titel What Do You Want from Me?, wêrnei't se in konsert joech yn it House of Blues, yn Los Angeles.
Priveelibben
Krekt foar't se meidie oan The World's Biggest Gangbang 3 siet Houston 45 dagen fêst yn it Kalifornyske Ventura County, dêr't se harsels oanjûn hie nei in ynsidint fan riden ûnder ynfloed. Hja stie ek bekend om har iepenhertige bepraten fan 'e plastyske sirurzjy dy't se ûndergien hie, lykas de kear dat se op 'e Howard Stern Show fertelde dat se har skamlippen ynkoartsje litten hie, net inkeld út estetysk eachpunt foar close-ups yn pornofilms, mar ek om't se der lêst fan ûnderfûn by har dûnsjen yn stripklubs. Neitiid soe se de ôfknipte dielen fan har skamlippen by in online-feiling op 'e webside Erotic Bid ferkocht hawwe foar $50.000.
Yn 1999 waard der by in oare dielname fan Houston oan 'e Howard Stern Show nei de studio belle troch Brad Parascandolo, in 18-jierrige middelbere-skoaljonge út Staten Island, dy't presintator Howard Stern om help frege om Houston safier te krijen dat se as syn date meigie nei syn highschool prom. Houston stimde dêr sûnder wjerakseljen mei yn, en yn juny fan it jier besocht se sadwaande oan 'e earm fan Parascandalo de prom fan 'e jonge syn skoalle yn it Mariott Marquis Hotel yn New York, nettsjinsteande it grommeljen fan guon âldelju en de skoallieding oer ûnfoechsum hâlden en dragen. Dat ôfspraakje wie it begjin fan in relaasje tusken de pornostjer en de skoaljonge, dy't der úteinlik ta late dat Parascandalo nei Kalifornje ferfear om by Houston yn te lûken. Sawol Houston as Parascandalo fertelde neitiid yn fraachpetearen hiel iepentlik oer harren relaasje en it úteinlike freonskiplike útinoargean.
Yn maaie 2012 publisearre Houston har autobiografy, mei as titel Pretty Enough: The Story of the Gang Bang Queen. By it skriuwen dêrfan wie hja holpen troch ghostwriter Charles Lupula, de soan fan 'e eardere pornoregisseur Fred J. Lincoln.
Éditions Grasset & Fasquelle
Éditions Grasset & Fasquelle (útspr.: [edi'ʃõ ɡʀa'sɛ e fas'kɛl]) is in foaroansteande Frânske útjouwerij, dy't fêstige is yn Parys. Dit bedriuw publisearret sawol oarspronklike Frânsktalige as oersette útlânske literatuer, en fierders in protte essaybondels en oare non-fiksje. Grasset & Fasquelle is sûnt 1992 ûnderdiel fan Hachette Livre.
Skiednis
Éditions Grasset & Fasquelle ûntjoech him ta in tige foaroansteande útjouwerij, dy't net inkeld wurk fan Frânske auteurs útbrocht, mar ek de Frânske oersettings fan boeken fan skriuwers as F. Scott Fitzgerald, Truman Capote en Gabriel García Márquez. Yn 1981 waard de útjouwerij oernommen troch de Groupe Lagardère en doe waard Fasquelle presidint-direkteur. Yn 2000 waard er yn dy hoedanichheid opfolge troch Olivier Nora, wylst er sels opskode nei de funksje fan foarsitter fan 'e ried fan tafersjoch. Underwilens wie Grasset by in troch Lagardère trochfierde reorganisaasje ûnderdiel wurden fan Hachette Livre.
Jessica Broekhuis
thumb|250px|Jessica Broekhuis (rjochts efter) yn it teem fan [[Tros Triviant (1991)]] Jessica Broekhuis (Hilversum, 1964) is in earder telefyzjepresintatrise by de AVRO, Veronica en RTL 4.
Broekhuis studearre kommunikaasjewittenskippen en politikology oan de Universiteit fan Amsterdam.
Yn 1990 en 1991 presintearre hja mei ûnder oaren Carlo Boszhard it jongereinprogramma fan de AVRO, Pauze-TV. Fan 1991 oant 1993 presintearre se it programma Forza TV tegearre mei Humberto Tan. Yn 1993 presintearre se it filmmagazine TV-Film fan de AVRO dat alle wiken útsjoerd waard. Sy briek lykwols net wier troch op telefyzje. Tusken 1995 en 1999 presintearre se noch in tal belspultsjes (Call TV) by Veronica, lykas Wekdienst, Cracks of kruks en Van 2 tot 4 op 6.
Dêrnei rekke se ferslaafd oan kasinobesite, drank en drugs. Se waard yn in ferslavingsklinyk yn Súd-Afrika behannele. Yn 2016 publisearre se it boek "STOP" oer har drank-, coke- en gokferslaving.
Sint-Fitustsjerke (Feinsum)
De Sint-Fitustsjerke is de tsjerke fan Feinsum yn de gemeente Ljouwert.
Skiednis
De 13e iuwske tsjerke fan Feinsum is wijd oan Sint Fitus. De tsjerke kin syn namme krigen hawwe fan de tsjerke mei deselde namme yn Stiens, mar in oare mooglikheid is dat de tsjerke in dochterstsjerke wie fan de St. Vitus fan Aldehou. Guon tinke dat der earder yn ienfâldige kapel stien hat. Der is yn 'e rin fan tiid it ien en oar oan feroare en yn de 16e iuw ferlear de tsjerke it koer. Yn de 18e iuw hat de toer in sealtek krige. thumb|left|250px|De tsjerke op in tekening fan [[Jacobus Stellingwerf (1723)]]
Yn de jierren 1962-1964 is de tsjerke restaurearre. Dy restauraasje waard tige rûch útfierd en der is doe neffens guonts tefolle weihelle. De tsjerke is doe yn eigendom oerdroegen oan de Stifting Alde Fryske Tsjerken.
Ynterieur
Yn de tsjerke lizze grêfstiennen fan de Holdinga’s. Der is ek in stien ta oantins fan dûmny Gerardus Hanecroot. Hanecroot wie yn 1697 te Koarnjum berne. Hy hat 47 jier yn Feinsum en Hijum stien. Neist dûmny wie Hanecroot ek boer op in sate yn de Poelen. Hanecroot moat in man mei in protte jild west hawwe. Op 4 april 1776 is er yn ‘e âldens fan 79 jier ferstoarn. De tsjerke hat in preekstoel út de 17e iuw. It doopstek is ûnder de restauraasje ferdwûn. Yn de toer hinget noch in klok út 1477.
It oargel datearret fan 1913 en waard boud troch Bakker & Timmenga.
De tsjerke rekke fallyt
De tsjerklike administraasje wie yn Feinsum net yn ‘e oarder. In probleem wie ek dat de tsjerklike administraasje en dy fan de earmfâdij trochinoar rûn. Yn 1822 wie der in skuld fan sa’n 7.000 gûne. Foar in grut part wie dat in skuld oan in timmerman út Stiens. Baas timmerman woe wolris sinten sjen en liet beslach op alle besit fan de tsjerke lizze. De gûverneur fan de provinsje waard frege om ta in oplossing te kommen. Der waard besocht om in kommisje te foarmjen om in skieding te meitsjen tusken de tsjerke en de earmfâdij. Dit slagge net. Baas timmerman sette troch en de doarwarder die syn wurk. Jan Jacob Twijnstra, in bouboer út Feinsum, kocht foar om de 1.000 gûne hinne it tsjerklik besit. Hy joech dit fuortendaliks werom yn brûklien oan de Herfoarme Gemeente. Der giet in ferhaal dat kening Willem I fan de Nederlannen] dit ferhaal ferteld waard doe’t hy Feinsum besocht. De kening hie begrutsjen mei de Feinsumers en kocht it tsjerklik besit fan Twijnstra werom. Sa is it net hielendal gien. Wol hat yn 1827 it regear de tsjerke wer fan Twijnstra weromkocht, sûnder dat men de plicht fan ûnderhâld op har naam. Yn 1829 waard de doarpsearmfâdij opheft. De boargerlike gemeente naam it besit oer op dat fan tsjerke nei.
Back to the Future Part II
Back to the Future Part II is in Amerikaanske science fiction-komeedzjefilm út 1989 ûnder rezjy fan Robert Zemeckis, mei yn 'e haadrollen Michael J. Fox en Christopher Lloyd. It is it ferfolch op 'e súksesfolle film Back to the Future út 1985. It ferhaal folget teenager Marty McFly en syn freon, de eksintrike útfiner Doc Brown, as se út 1985 tritich jier nei de takomst reizgje om foar te kommen dat Marty syn soan de hiele famylje McFly yn it ferdjer stoarte sil. As harren âlde fijân Biff Tannen it ferline feroaret, moatte se dêrnei werom nei 1955 om dat wer rjocht te setten. De film foarmet ien lange ferhaalline mei it folgjende diel, Back to the Future Part III, dat yn 1990 útkaam. Back to the Future Part II omfette foar dy tiid baanbrekkende special effects, mar late ek ta in rjochtsaak dy't de frijheid fan filmmakkers oan bannen lei om 'e likenis fan akteurs te brûken as dy net op 'e nij yn deselde rol cast wurde. De film krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy, mar wie in daverjend kommersjeel súkses yn 'e bioskopen, en wurdt tsjintwurdich troch guon filmkenners sjoen as ien fan 'e bêste ferfolchfilms ea makke.
Plot
It is 26 oktober 1985, de deis nei't teenager Marty McFly út 1955 weromkeard is yn syn wenplak Hill Valley (Kalifornje), en syn freon, de eksintrike útfiner Doc Brown, trochreizge is nei de takomst. As Marty dy moarns syn faam Jennifer Parker moetet, wurdt er, ear't er har fertelle kin wat er de foargeande dei útheefd hat, ûnderbrutsen troch Doc Brown, dy't yn syn (no fleanende) DeLorean-tiidmasine weromkomt út 'e takomst. Hy bepraat Marty en Jennifer om yn te stappen, sadat er harren fuortendaliks meinimme kin nei de takomst. Harren takomstige bern hawwe nammentlik ferlet fan help. Biff Tannen, de âlde pleachgeast fan Marty syn heit George, dy't troch it omprutsen fan Marty mei it ferline no George syn servile assistint wurden is, sjocht as iennichste de fleanende tiidmasine ferdwinen.
Wylst Doc de wiere Marty jr. op in sydspoar rangearret, nimt Marty it plak fan syn soan yn en stegeret it oanbod fan Griff ôf. As lykwols bliken docht dat it elektroanysk sliepferwekkingsapparaat fan Doc Marty jr. net lang genôch út 'e tiid holpen hat om't er it earder al brûkt hat foar Jennifer, komt Marty jr. dochs noch opdaagjen. It ferget wat fluch tinkwurk fan Marty om syn eigen soan bûten it sicht fan Griff bewusteleas te slaan, sadat er foarkomme kin dat Marty jr. alles dochs noch yn it hûndert rinne lit. Griff lokket slaanderij út mei Marty troch him te freegjen oft er som in leffert is (it iennichste dat altyd wurket om Marty op ien ein te krijen). As er lykwols foar Griff en syn maten útnaaie moat, ûntspint der him in efterfolging op 'hoverboards' (swevende skateboards), dy't de efterfolging fan Marty op in skateboard troch Biff en syn maten yn 1955 (sjoch: Back to the Future) sekuer wjerspegelet. Yn 2015 einiget de efterfolging lykwols as Griff-en-dy út 'e bocht fleane en dwers troch de glêspei hinne it stedhûs fan Hill Valley binnentommelje. Hja wurde fuortendaliks arrestearre, sadat de plande ynbraak net trochgiet en de ferdjerlike takomst fan 'e McFly-famylje feroaret yn ien fan foarspoed.
Ear't Marty him wer by Doc jout, giet er nei in winkel ta dêr't er in almenak oanskaft mei de útslaggen fan alle wichtige sporteveneminten fan 1950 oant 2000. It is syn bedoeling om, nei't er weromkeard is yn 1985, mei de kennis út 'e almenak jild te fertsjinjen troch weddenskippen ôf te sluten op 'e útkomst fan sportwedstriden. Doc ûntdekt lykwols wat er fan doel is, en leit dêr fluch it near op. De almenak ferdwynt yn in jiskefet. As Doc en Marty weromkeare nei it plak dêr't se de sliepende Jennifer efterlitten hawwe, sjogge se lykwols dat it fanke ûntdutsen is troch in pear plysjes. Oan 'e hân fan har fingerôfdrukken stelle dy fêst wa't se is en bringe har 'thús', dat wol sizze nei it hûs ta dêr't de tritich jier âldere Jennifer yn 2015 wennet as oarehelte fan Marty McFly. Doc en Marty sette de efterfolging yn om 'e jonge Jennifer werom te krijen, mar as se fuort binne, komt in Biff Tannen op hege jierren foar 't ljocht, dy't harren petear ôfharke hat en dêrút opmakke hat dat se tiidreizgers út it ferline binne. Hy pakt de weismiten almenak en nimt in taksy nei it hûs fan 'e McFly's.
Nei't se troch de plysjes thúsbrocht is, wurdt Jennifer wekker yn 'e wente fan har âldere sels yn 2015. Se ûndersiket har om-en-by en komt ta de konklúzje dat se earder net dreamde doe't Doc har en Marty meinaam nei de takomst. Se ferskûlet har foar de McFly's, en ûntdekt út harren praat dat har takomstige bestean as Marty syn frou net is wat se derfan ferwachte hie. Dat is it gefolch fan in ferkearsûngemak dat Marty krigen hat by in yllegale autorace, dêr't er oan meidien hat nei't immen him frege oft er soms in leffert wie. Jennifer is tsjûge fan in byldbelpetear fan Marty, wêrby't dyselde troch Douglas Needles, in kollega fan him, oanfitere wurdt om mei te dwaan oan in saaklike oerienkomst dy't it deiljocht net ferdrage kin. Marty wol der neat mei te krijen hawwe, mar giet oerstaach as Needles him freget oft er soms in leffert is. Dat resultearret yn it ûntslach fan Marty troch syn baas, dy't it tillefoanpetear ôfharke hat. As Jennifer besiket út har takomstige hûs te ûntsnappen, komt se by de foardoar har takomstige sels tsjin, mei as gefolch dat se derhinne falt.
Wylst Doc en Marty besykje Jennifer út it hûs te loadsen en har, nei't se flaufallen is, fersoargje, arrivearret Biff Tannen yn syn taksy by de ûnbeheard efterlitten DeLorean-tiidmasine. Dy brûkt er om nei it ferline te reizgjen, dêr't er syn jongere sels de almenak jout, wêrnei't er weromkeart nei 2015 en de tiidmasine krekt sa efterlit as er him oantroffen hat. Fuort nei't Biff him ôfjûn hat, drage Doc en Marty de noch altyd bewusteleaze Jennifer nei de DeLorean ta, wêrnei't se weromkeare nei 1985. Dêr arrivearje se by nacht. Se bringe Jennifer thús en lizze har op in touterbank op 'e weranda fan har hûs. Doc set Marty thús ôf en giet dan ek nei hûs, mei de bedoeling om syn tiidmasine te ûntmanteljen, om't it bestean fan it apparaat tefolle mooglikheden biedt om nije problemen mei it ferline of de takomst te feroarsaakjen.
Stadichoan kriget Marty foar it ferstân dat it 1985 dêr't er nei weromkeard is, dramatysk ferskilt fan it 1985 dêr't er út ôfset wie. It skud om 'e eftertûn fan it hûs fan 'e McFly's is no foarsjoen fan in hingslot, en as er deroerhinne klimt en troch it finster (sa't er wol faker docht) syn eigen sliepkeamer yngiet, blykt dêr in swart famke op bêd te lizzen. Hja is de dochter fan in ûnbekend gesin dat no it hûs fan 'e McFly's bewennet, en Marty moat drave foar syn libben as de heit him mei in honkbalkneppel tenei komme sil. As er Hill Valley fierder ferkent, blykt de stêd feroare te wêzen yn in dystopysk karikatuer fan it Hill Valley dat hy ken. Uteinlik ûntdekt er it iennichste goed ûnderholden gebou fan 'e stêd dat op it plak fan it âlde stedhûs stiet: in reuseftige wolkekliuwer mei dêryn in kasino en resorthotel dat eigendom is fan Biff Tannen, dy't no ien fan 'e rykste (en meast korrupte) manlju yn 'e Feriene Steaten is.
Marty moetet syn mem Lorraine, dy't no, tsjin har wil, sa liket it, mei Biff troud is, nei't syn heit, George, yn 1973 by in ûnoploste moard dearekke is. Marty sels is yn dizze foarm fan 1985 nei in kostskoalle yn Switserlân stjoerd om't Biff him net om him hinne hawwe wol. As Marty it grêf fan syn heit opsiket, treft er dêr Doc Brown, dy't ûnderwilens ek ûntdutsen hat dat der wat goed mis is. Sels is hy yn dit 1985 ûnder twang opnommen yn in psychiatrysk sikehûs. Oan 'e hân fan it draachpûdsje dêr't de almenak yn siet en de kop fan 'e gongelstôk fan 'e âlde Biff Tannen, dy't Doc allebeide yn 'e DeLorean oantroffen hat, riddenearret er út dat Biff út 2015 mei de tiidmasine nei it ferline reizge wêze moat en dêr de almenak oan 'e jonge Biff jûn hawwe moat. Dy iene feroaring moat soarge hawwe foar it ûntstean fan in alternative tiidline dy't laat hat ta dizze ferskriklik ferkearde foarm fan 1985. Doc seit dat hy en Marty werom yn 'e tiid gean moatte om dat rjocht te setten, want werom nei 2015 om 'e âlde Biff tsjin te kearen kin no net mear: dy foarm fan 2015 sil no ommers nea bestean. Se moatte dêrom sjen út te finen wannear't de oerdracht fan 'e almenak fan 'e âlde Biff oan 'e jonge Biff krekt plakfûn hat.
Marty giet nei Biff ta, dy't no syn styfheit is, en befreget him oer de almenak. Nei't er him dêr al dy jierren oer stilhâlde moatten hat, is Biff mar al te ree om te pronkjen mei wat er as syn eigen slûchslimmens beskôget. Hy befêstiget dat de almenak ferantwurdlik is foar alle rykdom en súkses yn syn libben, en fertelt dat er it boekje op 12 novimber 1955 fan in nuvere âldman krigen hat. Marty beseft dat dat deselde dei is dêr't hy earder yn it ferline nei ta reizge is. Biff giet fierder mei te fertellen dat de âldman him warskôge hat dat der op in stuit wolris in gekke wittenskipper of in arrogante snotnoas delkomme koe om nei de almenak te fernimmen, en dat er dan handich mei harren ôfweve moast. Dat hy hellet in revolver foar it ljocht en wol Marty deasjitte, mar dyselde makket him gau-gau út 'e fuotten. Om oan Biff en syn trewanten te ûntkommen, flechtet er nei it dak fan 'e wolkekliuwer, mar dêr rekket er ynsletten. Biff ferskynt mei syn revolver en fertelt Marty dat it itselde wapen is dêr't er yn 1973 Marty syn heit George mei fermoarde hat. Ear't er lykwols Marty ombringe kin, ferskynt Doc yn 'e fleanende DeLorean, dy't Biff bewusteleas slacht troch him in terwinkel mei in (nei boppen ta iepenjend) portier te jaan.
Neitiid reizgje Marty en Doc nei 1955, dêr't Marty de jonge Biff fan dat jier folget oant de âlde Biff út 2015 ferskynt om him de almenak te jaan. Pas as de âlde Biff weromkeard is nei syn eigen tiid sûnder euvelmoed dat der wat mis rûn is mei syn plannen, kin Marty de jonge Biff de almenak ôfpakke. Dêrby moat Marty der lykwols ek om tinke dat er net himsels fan syn eardere besyk oan 1955 treft, om't er de moeting tusken syn âldelju net wer yn 'e war skoppe wol. De âlde Biff komt al rillegau opdaagjen en langet syn jongere sels yndie de almenak oer. De jonge Biff hâldt it boekje lykwols deunby him, sadat Marty him lange tiid folgje moat om 'e kâns te krijen it him te ûntnaderjen. Dêrby besykje se wer it Enchantment under the Sea-bal op 'e pleatslike middelbere skoalle dêr't Marty syn âlden inoar foar it earst tútsje. Nei lang fruchteleas krewearjen wit Marty úteinlik de almenak te pakken te krijen as er op 'e út 2015 meibrochte hoverboard efter de auto fan Biff oan riidt troch in tunnel bûten de beboude kom fan Hill Valley. Biff keart de auto en sil Marty fan 'e dyk ride, mar dy wit krekt op 'e tiid de útgong fan 'e tunnel te berikken, dêr't Doc op him wachtet en him oan in tou de loft yn skuort. Biff ferliest de behearsking oer it stjoer en riidt (jitris) tsjin in frachtwein mei hynstedong oan, dêr't syn hiele auto mei fol komt te sitten.
Neitiid ferbaarnt Marty de almenak, sadat de feroarings yn 'e tiidline dy't it ding feroarsake hat, weromdraaid wurde. As Doc de DeLorean-tiidmasine besiket te lânjen, wurdt er lykwols troffen troch de wjerljocht en ferdwynt er op slach spoarleas. Marty is bang dat syn âlde freon dea is, mar frijwol fuortendaliks arrivearret der in koerier fan Western Union, dy't him in santich jier âld brief oerlanget dat oan him rjochte is. It docht bliken dat de wjerljochtslach de tiidmasine aktivearre hat en dat Doc dêrtroch yn 1885 bedarre is. Marty giet werom nei Hill Valley om 'e Doc Brown fan 1955 op te sykjen, de iennichste dy't him no helpe kin. Hy arrivearret dêr krekt op 'e tiid om tsjûge te wêzen fan 'e wjerljochtynslach yn it stedhûs en syn eigen eardere weromkear nei 1985 (sjoch: Back to the Future). Doc, dy't skokt is troch it op 'e nij ferskinen fan Marty nei't er him krekt werom nei de takomst stjoerd hat, falt flau. (It ferhaal giet fierder yn Back to the Future Part III.)
Produksje
Neffens regisseur Robert Zemeckis wie it oarspronklik hielendal net de bedoeling dat der ea in ferfolchfilm op Back to the Future makke wurde soe. Mar it grutte kommersjele súkses fan dy film joech dêr oanlieding ta en doe't haadrolspilers Michael J. Fox en Christopher Lloyd en senarioskriuwer anneks filmprodusint Bob Gale allegearre oan in ferfolch meiwurkje woene, stimde Zemeckis dêr ek mei yn. De earste ferzje fan it senario fan Back to the Future Part II waard foar it meastepart troch Gale skreaun, mei't Zemeckis sels doe drok wie mei syn film Who Framed Roger Rabbit?
As produsint wie behalven Gale ek Neil Canton by it projekt belutsen foar de filmstudio's Amblin Entertainment en Universal Pictures. Steven Spielberg fan Amblin hie it tafersjoch oer de hiele produksje as útfierend produsint. Foar de film wie in budget beskikber fan $40 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Dean Cundey, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Alan Silvestri. De opnamen foar Back to the Future Part II setten op 20 febrewaris 1989 útein. De film wie fan baanbrekkend belang foar special effects, mei't Industrial Light & Magic (ILM) nije techniken brûkte om it mooglik te meitsjen dat in akteur yn ien sêne tagelyk ferskate rollen spile sûnder dat de bewegings fan 'e kamera dêrtroch beheind waarden.