cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grêfhichte
Nederlân
Yn Nederlân binne hûnderten grêfhichten, de âldste binne likernôch 5000 jier lyn oanlein by Apeldoorn. Op de Feluwe en yn Drinte binne ek noch in protte grêfhichten út de brûnstiid te finen. Yn Nederlân stean tumuli op de list fan archeologyske monuminten. Se genietsje beskerming neffens de monumintewet.
In fan de grutste en heechste grêfhichten hjirre is de Swarte Berch (of Smousenberch) en dy leit yn de Nederlânske provinsje Noard-Brabân, oan de Groenstraat by it doarp Hoogeloon (gemeente Bladel).
Yn it Limburgske Meerlo leit in tumulus út de lette brûnstiid it Pieterpaad bylâns. Dêr binne urnen mei oerbliuwsels fan teminsten 100 deaden fûn. De datearing dêrfan wie net goed te dwaan.
Yn Veldhoven binne in tal restaurearre tumuli te finen.
Fryslân
It Mandefjild ûnder Bakkefean hat ek in pear grêfhichtes en net fier fan Doldersum binne ek in stikmannich.
Museum Ald Soest
thumb|right| Museum Ald Soest Museum Ald Soest sit yn in earder kleaster mei de namme "Huzinge Sint Jozef" oan de Steenhoffstrjitte yn Soest. De ynwijing fan "Huzinge St Jozef" wie op 15 septimber 1868.
Museum Ald Soest jout omtinken oan de kultuerskiednis fan Soest en Soesterberg. Der binne fêste eksposysjes ûnderbrocht as: Fierders binne der op beide ferdjippings foarwerpen en wikseljende eksposysjes hâlden mei in eigen tema.
Op ferskate panielen wurdt de skiednis fan beide plakke útlein. De fêste eksposysje wurdt ûndersteund troch in soad filmkes.
Jan de Boer (natuerkundige)
Jan de Boer (Doanjewerstâl, 29 juny 1967) is in Nederlânsk teoretysk natuerkundige, fan Frysk komôf, dy't spesjalisearre is yn de snaarteory. Nei in dûbel masterdiploma wiskunde en natuerkunde aan de Ryksuniversiteit Grins helle te hawwen, promovearre De Boer oan de Universiteit Utert mei it proefskrift Extended conformal symmetry in non-critical string theory. Sûnt 2000 is er heechlearaar teoretyske natuerkunde oan de Universiteit fan Amsterdam.
Koeweit (stêd)
Koeweit (Arabysk: Al-Kuwait - مدينة الكويت) is de haadstêd fan Koeweit en hat sa'n 90.000 ynwenners en likernôch 2.380.000 yn de stedsgebiet.
De stêd Koeweit leit yn sintraal Koeweit oan de kust fan de Perzyske Golf. De stêd is it meast wichtige kulturele, politike en ekonomyske sintrum fan it lân.
It klimaat is der skrok en hjit; temperatueren kinne simmerdeis oprinne oant 50 gr. C.
Skiednis
De stêd Koeweit waard stifte yn de iere 18e iuw troch de Al-Sabah-clan, dy't letter oer Koeweit hearskje soe, en in tûke fan de Al-Utūb-stam (dêr't ek de Al-Khalīfah-clan ta hearde, de famylje dy't oer De Barein) it bewâld hie, en har oanfierder Sjeik Sabāh I. De namme kin ôflaat wêze fan in earder ferlitten fort op dat plak, "Kūt" (كوت) neamd - Arabysk foar in festing by de see.
It wie net hielendal dúdlik oft Koeweit part fan it Ottomaanske Ryk wie; dat hie fan gefolgen dat der geregeldwei spannings tusken it sjeikdom en it keizerryk wienen. Dy sitewaasje krige de hichte doe't, yn 1896, sjeik Mubārak Al-Sabāh syn broer emir Muhammad Al-Sabāh fermoarde. Dat hie te meitsjen mei Mubarak syn yngeande erchtinkendheid foar it Ottomaanske Ryk oer wat anneksaasje fan Koeweit oanbelange.
Yn ruil foar Britske beskerming mocht Mubārak net ûnderhannelje mei bûtenlânske machten en harren gjin lân ôfstean sûnder tastimming fan de Britten.
Mei de fynst fan oalje yn 1936, naam de wolfeart fan de stêd tige ta, ek wat sûnens en ûnderwiis oanbelanget.
De stêd waard yn 1990 beset troch it Irakske leger. Ein febrewaris 1991 waard it troch de alliearde troepen befrijd.
NCS-read
NCS-read is in kleur dy't beskôge wurdt as in tint fan read. It kin omskreaun wurde as in dûnkerreade of wynreade kleur.
By additive kleurminging (bgl. op tillefyzjes en kompjûterskermen) is NCS-read in tertiêre kleur, dy't oanmakke wurdt troch it mingen fan alle trije primêre kleuren (read, grien en blau). By subtraktive kleurminging (bgl. yn 'e druktechnyk) is it in ek in tertiêre kleur, dy't yn teory produsearre wurdt troch de ferminging fan 'e primêre kleuren maginta, giel en syaan. Yn 'e praktyk wurdt lykwols swart brûkt ynstee fan syaan, om't dat bettere resultaten jout.
NCS-read makket diel út fan it Natural Color System (NCS), in kleursysteem dat benammen yn Skandinaavje in protte brûkt wurdt. Sadwaande is NCS-read de presize kleur read fan 'e flaggen fan Denemark en Grienlân.
Sjoch ek
Shades of red
Himdyk
thumb|Himdyk by Snits De Himdyk is de dyk út 'e 12e en 13e iuw oan de bûtenkant fan de Himpolders. De polders binne oanlein om de súd- en eastiggen fan de Middelsee; de diken oan de bûtenkant fan de polders, dy't it wetter út it fean tsjinholden, foarmje tegearre de Himdyk. De dyk hie ek in ferkearsfunksje; yn in lân fol wetter wienen dit lange ferbinings oer lân, brûkber foar weinen mar ek foar legers. De diken hawwe foar it measte part de nammen Himdyk en Griene Dyk.
Kayla Carrera
Kayla Carrera, echte namme: Candice Batilaran (Chicago, 30 juny 1978), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan mingd Dútsk, Iersk, Spaansk en Filipynsk etnysk komôf. Hja sette yn 2007 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn frijwat films. Yn 2010 wûn Carrera in prestizjeuze AVN Award. Yn 2015 beëinige se har karriêre as pornoaktrise.
Libben en karriêre
Carrera waard yn 1978 berne yn Chicago, yn 'e steat Illinois, mar groeide op yn Atlanta, yn 'e steat Georgia. Yn 2003 ferfear se nei Kalifornje, dêr't se har nei wenjen sette yn Los Angeles. Se libbe dêr al fjouwer jier ear't se yn 2007, doe't se 29 jier wie, har akteardebút makke yn in pornografyske film. Carrera kaam al rillegau bekend te stean om har kreaze foarkommen, har fergrutte boarsten en har fermogen ta froulike ejakulaasje. Yn 't earstoan die se inkeld lesbyske sênes, mar fan 2008 ôf wie se ek te sjen yn heteroseksuële pornofilms.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Carrera yn totaal oan 128 films, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Devil's Film, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Diabolic Video, Evil Angel, Digital Playground, Zero Tolerance, Jules Jordan Video, Shane's World, Red Light District, Penthouse, Adam & Eve en New Sensations. Fierders hat se ek wol wurke foar minder bekende studio's, lykas Third Degree Films, Mile High Media, Candy Shop en Pure Play Media. En teffens hat se in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder BangBros, Reality Kings, Brazzers en Naughty America.
Under har karriêre wurke Carrera gear mei manlike kollega's as Mike Adriano, Jordan Ash, Marco Banderas, Billy Glide, Erik Everhard, Manuel Ferrara, Tommy Gunn, J-Mac, Jules Jordan, Keiran Lee, Ramon Nomar, Lexington Steele, Michael Stefano, Criss Strokes, Bruce Venture, Nacho Vidal, Voodoo en Mark Wood. Yn 2008 waard Carrera nominearre foar in prestizjeuze AVN Award (de Oskar fan 'e pornowrâld), yn 'e kategory bêste groepsekssêne. Twa jier letter, yn 2010, wûn se mei tolve oaren de AVN Award yn dyselde kategory foar har optreden yn 'e film 2040.
Njonken har aktearwurk wie Carrera ek aktyf as neakenmodel. Se wenne sûnt likernôch 2010 yn Las Vegas, yn 'e steat Nevada. Yn 2012 troude se mei kollega-pornoakteur Xander Corvus, mar dat houlik einige yn in skieding. Yn 2015 loek Carrera har út 'e pornoyndustry werom.
Lichemsskaaimerken
Kayla Carrera is blank, mei brune eagen en swart hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.73 m lang, mei in gewicht fan 59 kg, en kupmaat 34DD. Har oarspronklike C-kup liet se begjin 2012 operatyf fergrutsje. Se hat in nâlpiercing en ferskate tatoeaazjes, wêrfan't de floral mei de draak en de tekst "Angel" derûnder tusken har skouderblêden it measte opfalt. Fierders hat se lytsere tatoeaazjes op har rjochterhân en rjochterûnderearm.
Nikifor Begitsjev
thumb|180px|Nikifor Begitsjev thumb|right|180px|Poalskip Zarya un it Arktysk iis Nikifor Aleksejevitsj Begitsjev (7 febrewaris/(19 febrewaris 1874 – 18 maaie 1927) wie in Russysk seeman en poalreizger.
Hy die mei oan baron Eduard Toll syn Russyske poalekspedysje fan 1900–1903 as de bosun fan it skip Zarya. Letter tsjinne er yn de Russysk-Japanske Kriich. Op fersyk fan it Noarsk regear yn 1922, late Nikifor Begitsjev in Sovjetsykekspedyske nei de bemanningsleden Peter Tessem en Paul Knutsen fan Roald Amundsen's ekspedysje (1918) mei de Maud, mar hy hie gjin súkses. Begitsjev wie ien fan de ûndersikers dy't it Taymyr Skiereilân mei Nikolaj Oervantsjev yn 1923–1924 ferkenden. By dy ferkennings fûn er twa eilannen dy't letter nei him neamd binne: Bolsjoj Begitsjev Eilân en Malij Begitsjev Eilân.
Nikifor Begitsjev stoar by de oerwintering oan de mûning fan de rivier Pjasina. Yn 1964 hat men in monumint ta oantins fan Begitsjev oprjochte yn de delsetting Dikson.
30 febrewaris
30 febrewaris hat it faaks yn trije gefallen west:
Sweden
Yn Sweden hie men op it ein fan de 17e iuw betocht dat men fan de Juliaanske kalinder op de Gregoriaanske kalinder oergean koe sûnder in sprong fan 11 dagen te meitsjen. Dat soe barre troch mei yngong fan 1700 gjin skrikkeldei mear te nimmen oant Sweden lyk wie mei de nije kalinder.
Mar nei't de Sweden yn 1700 de earste skrikkeldei weilitten hienen (dat wol sizze: neffens de Juliaanse kalinder), fûn men út dat it gjin dwaan wie en haw 40 jier in oare kalinder as alle oare lannen. Yn 1704 en 1708 hat men al in skrikkeldei hâlden, en yn 1712 is de Sweedske kalinder wer lyk brocht troch in twadde skrikkeldei: 30 febrewaris.
Sowjetuny
Yn de Sowjetuny hie men 1 oktober 1929 in revolúsjonêre kalinder ynfierd, mei alle moannen 30 dagen, dy't brûkt west hat oant 1 desimber 1931. Sa hie men dêr 30 febrewaris 1930 en 30 febrewaris 1931.
Romeinske ryk
Men is der net wis fan hoe't de kalinder dy't Julius Caesar ynsteld hie yn it begjin opboud wie, mar it kin goed sa west hawwe dat febrewaris yn it earst 29 dagen hie.
Doe't Augustus Octavianus, mei yngong fan 8|it jier 8, augustus in dei langer makke; is dy dei dan by febrewaris weihelle. Mar yn dy tuskentiid moat eltse skrikkelmoanne sa ien dei mear as njoggenentweintich hân hawwe: Febrewaris mei tritich dagen.
Pruketiid
De Pruketiid wie in histoarysk tiidrek wêryn't it yn begoedige maatskiplike fermiddens moade wie om pruken te dragen. De legere maatskiplike klassen diene yn 'e regel, omreden fan jildgebrek, net oan dit ferskynsel mei. Ornaris wurdt de Pruketiid frijwol lykslein mei de achttjinde iuw, mar eins begûn dizze perioade earder, al om 1650 hinne, wylst er pas einige om 1820 of 1830 hinne.
Moade
De pruken waarden yn 'e Pruketiid benammen troch manlju droegen en folle minder troch froulju, hoewol't ek dy op it hichtepunt fan dit tiidrek, om 1780 hinne, wol pruken op hiene. De measte manljuspruken hiene in skieding yn 'e midden fan 'e foarholle nei de efterholle, mar oan 'e sydkanten, boppe de earen twa of trije horizontale krollen. Yn 'e nekke einige de prúk yn in koarte sturt dy't mei in lint ombûn wie. Dit bearde de echte hierdracht fan manlju út dy tiid nei (dêr't de legere klassen wol oan meidiene). Manlju fan tige hege rang droegen gauris in prúk mei lang hier dat oan 'e sydkanten en efterkant fan 'e holle yn lytse kroltsjes oant op 'e skouders foel. Pruken fan froulju waarden karakterisearre troch tige heech opmakke kapsels.
List fan planetoïden 30101-30200
Dit is in list fan planetoïden 30101-30200.
Pruketiid
Moade
Guon prúkdragende manlju hiene altyd in prúk op, bygelyks om't se keal of kealjend wiene, wylst de prúk foar oaren in assessoire wie dêr't se har út en troch mei taristen. Behalven troch pruken waard de Pruketiid ek karakterisearre troch (foar de hegerein) it dragen fan in protte make-up en in tige opsichtige, flamboyante moade mei in protte kant, goudtrie, gaspen en strikken, klean yn opfallende felle kleuren en fuotark mei hege hakken. Foar froulju kaam dêr noch by it dragen fan strakke kesjetten dy't de mul ynsnuorren sadat de boarsten omheech treaun waarden nei it dochs al djippe dekolletee. Dêrnjonken droegen froulju paniers ûnder de jûpen. Dat wiene reiden struktueren op 'e heupen, dy't de rokken hast twaris sa breed makken en yn kombinaasje mei it kesjet foar in sânrinnerfiguer soargen.
Hjoeddeistich oerbliuwsels
Hier fergiet fluch, dat der binne net in protte pruken út 'e Pruketiid oan hjoed de dei ta bewarre bleaun. Yn Nederlân hawwe it Ryksmuseum en it Amsterdam Museum der beide ien.
In oerbliuwsel fan 'e moade út 'e Pruketiid dat tsjintwurdich noch altyd bestiet, is de ferplichting foar Britske rjochters en abbekaten om by de útoefening fan harren berop yn 'e rjochtseal pruken te draken. Abbekaten drage 'gewoane' pruken mei krollen en in sturtsje, wylst de rjochters pruken drage mei lang ôfhingjend hier oan 'e sydkanten en de efterkant. Sokke pruken wurde makke fan hynstehier.
Pruketiid as histoarysk begryp
It begryp "Pruketiid" is oernommen út it Nederlânsk wêryn't it nei alle gedachten as begryp yntrodusearre waard troch de njoggentjinde-iuwske kritikus Conrad Busken Huet. Dyselde soe it betocht hawwe as lienfertaling fan it Dútske Perückenzeit en Zopfzeit (Zopf is Dútsk foar "sturt"). De Pruketiid wurdt yn Nederlân assosjearre mei in tiid fan kulturele en ekonomyske stagnaasje, wêryn't men tarde op 'e fergiene gloarje fan 'e Gouden Iuw.
Yn Ingelân wurdt de Pruketiid fierhinne oerlape troch it Georgiaanske Tiidrek (1714-1837), doe't fjouwer keningen dy't George hieten (George I, George II, George III en George IV) oer it Keninkryk Grut-Brittanje en letter oer it Feriene Keninkryk fan Grut-Brittanje en Ierlân hearsken.
Menno Lievers
Menno Lievers (Easterwâlde, 20 augustus 1959) is âld-atleet, filosoof en redakteur fan it literêre tydskrift De Revisor.
Biografy
Menno Lievers is dosint teoretyske filosofy oan de sub-fakulteit wiisbegearte fan de Universiteit Utert. Hy fersoarget ûnderwiis yn de taalfilosofy en de filosofy fan de kognysjewittenskippen. Yn 1997 promovearre hy oan de Universiteit fan Oksford op it proefskrift Knowledge of Meaning. Syn filosofysk ûndersyk rjochtet him op it ferdigenjen fan nayf realisme.
Nederlânske kampioenskippen
Indoor
Persoanlike rekords
Baan
Ben Scheper
Ben Scheper, (Midlaren, Drinte) is foarsitter fan Jazzstichting Hothouse Redbad.
De stichting Hothouse Redbad is oprjochte op 31 desimber 1975 troch in oantal muzikanten. Yn 1982 waard Scheper as foarsitter beneamd. Mei syn frou Greetje en in grutte groep frijwilligers hawwe se mear en minder bekende nasjonale en ynternasjonale jazzmusisy nei Ljouwert helle.
Foar syn fertsjinsten as promotor fan de jazzmuzyk hy 2003 in keninklike ridderoarder en yn 2005 de Fryske Anjer fan it Prins Bernhard Kultuerfûns Fryslân.
Grutte Priis Formule 1 fan Turkije 2011
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Turkije 2011 yn Istanbûl op 8 maaie. It wie de fjirde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2011. Hy waard op İstanbul Park hâlden. De race waard hâlden oer 58 omgongen, op it 5,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 309,3 kilometer.
Jurassic Park III
Jurassic Park III is in Amerikaanske science fiction-horrorfilm út 2001 ûnder rezjy fan Joe Johnston, mei yn 'e haadrollen Sam Neill, William H. Macy en Téa Leoni. It wie de trêde film út 'e Jurassic Park-filmsearje en teffens it earste diel út dy rige dat basearre wie op in orizjineel senario. It ferhaal folget paleöntolooch dr. Alan Grant, dy't ek ien fan 'e haadpersoanen yn 'e earste Jurassic Park-film wie. Diskear wurdt er troch in rûzjemeitsjend skieden pear foar harren karke spand om mei te wurkjen oan in syktocht nei harren teenagesoan, dy't fermist wurdt op Isla Sorna, in eilân dat bewenne wurdt troch dinosauriërs. Jurassic Park III krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy, mar wie krekt as syn foargongers in grut kommersjeel súkses yn 'e bioskopen. De film besleat de earste Jurassic Park-trilogy. in folgjend diel yn 'e Jurassic Park-searje, mei as titel Jurassic World, kaam út yn 2015. Dêrmei sette de Jurassic World-trilogy útein.
Plot
Twa Amerikanen, de tolvejierrige Eric Kirby en Ben Hildebrand, de frijer fan syn mem, geane te parasailen boppe de Stille Oseaan by in eilannegroep in ein út 'e kust fan Kosta Rika. It doel is om sa deun mooglik by Isla Sorna te kommen, sadat se de dinosauriërs sjen kinne dy't dêr libje. Isla Sorna is nammentlik Site B, it eilân dêr't de eksintrike miljonêr en sakeman John Hammond troch in kombinaasje fan kloanen en genetyske manipulaasje miljoenen jierren lyn útstoarne dinosauriërs wer ta libben brocht hat om se op in oar eilân, Isla Nublar, tichter foar de Kostarikaanske kust, te fertoanen yn in safarypark dat Jurassic Park hiet. Dy ûndernimming einige acht jier earder yn triennen (sjoch: Jurassic Park), en nei't letter de dinosauriërs op Isla Sorna ûntdutsen waarden (sjoch: The Lost World: Jurassic Park), krige dat eilân de status fan wyldreservaat en ferbean gebiet. De boat dêr't de parasailende Eric en Hildebrand mei in tou oan ferbûn binne, fart troch in mistbank hinne, wurdt dan omraak hinne en wer skuort, en as er wer ta de mist útkomt, is de bemanning ferdwûn. Foar't de boat op 'e rotsen fart, makket Hildebrand it tou los, wêrnei't hy en Eric besykje te lânjen op Isla Sorna.
Acht wiken letter docht paleöntolooch dr. Alan Grant yn Montana in nije ûntdekking oer de yntelliginsje fan Velociraptors,* dy't folle grutter blykt te wêzen as dat earder tocht waard. Se hiene nammentlik in resonearjende strôtbal, dy't harren it fermogen joech ta heechweardige kommunikaasje. Sa'n evolúsjonêre ûntwikkeling wiist der sterk op dat Velociraptors tige sosjale bisten wiene. Mei trochdat der no libbene dinosauriërs op 'e wrâld omrinne, hat Grant grutte muoite om finansiering foar syn opgravings gear te skraabjen. Hy giet op besite by syn kollega Ellie Sattler, dy't no troud is mei Mark, in liedingjaande by it Amerikaansk Ministearje fan Bûtenlânske Saken. Mei him hat se twa lytse bern, in poppe en it jonkje Charlie fan trije. Ellie sprekt Grant moed yn en seit dat er har altyd om help freegje kin. Werom by de opgraving brûkt Grant syn assistint Billy Brennan in 3D-printer om in Velociraptor-strôtbal nei te meitsjen. * ) De Velociraptors út 'e Jurassic Park-filmsearje komme net oerien mei de leden fan it echte skaai fan dinosauriërs mei dy namme. Dy wiene ntl. in stik lytser en dêrmei ek oansjenlik minder gefaarlik. Koart foar't de earste film útkaam, waard by paleöntologysk ûndersyk lykwols de Utahraptor ûntdutsen, dy't wol deeglik yn hege mjitte oerien kaam mei de Velociraptor út 'e film. Fierders geane paleöntologen der troch nije ûntdekkings no fan út dat Velociraptors eins oerdutsen wiene mei fearren ynstee fan dat se keal wiene mei in skobbe hûd, lykas yn 'e film.
Dyselde deis wurdt Grant opsocht troch Paul en Amanda Kirby, in stienryk troud pear dat oanbiedt om syn paleöntologyske opgravings te finansieren. Yn ruil dêrfoar wolle se dat er as in soarte fan toergids mei giet as se mei it fleantúch leech oer Isla Sorna skeare, dêr't se troch Kirby syn kontakten yn it Kostarikaanske regear tastimming foar krigen hawwe. Grant hat dêr hielendal gjin sin oan, mar om't er syn opgraving út jildgebrek oer trije wiken opdoeke moat, stimt er mei tsjinnichheid ta. Dat, mei Billy stapt Grant yn it priveefleantúch fan 'e Kirbys, dêr't behalven Paul en Amanda Kirby ek piloat Nash, ko-piloat Udesky en in oare man, Cooper, yn sitte. Cooper hâldt út dat er mei de Kirbys befreone is fia harren tsjerke. As de flecht oer it eilân begjint, negearje Nash en Udesky formele warskôgings fan 'e Kostarikaanske oerheid, dy't oer de radio binnenkomme, dat se ferbean loftrom binnengeane. By de toer oer it eilân docht al rillegau bliken dat de Kirbys en de oare ynsittenden gjin inkele belangstelling hawwe foar wat Grant oer de dinosauriërs te fertellen hat. As der praat fan is om op it eilân te lânjen, en Grant him dêr sterk tsjin oankantet, slacht Cooper him bewusteleas.
As er wer bykomt, ûntdekt Grant dat it fleantúch yndie op Isla Sorna oan 'e grûn set is. It docht bliken dat Paul Kirby gjin miljonêr is mar in winkel yn kokens en tegels hat yn Enid (Oklahoma); hy en Amanda binne net troud mar skieden en Cooper is gjin fromme tsjerkegonger, mar in behurde hierling, krekt as Nash en Udesky. De trip nei Isla Sorna is gjin rekreätive lofttoer oer it eilân, mar in rêdingsaksje foar Eric, de tolvejierrige soan fan 'e Kirbys, en foar Amanda har freon Ben Hildebrand, dy't acht wiken lyn by it parasailen boppe Isla Sorna ferdwûn binne. De Kirbys hawwe wikenlang om 'e nocht besocht en krij help fan 'e oerheden fan 'e Feriene Steaten en Kosta Rika, oant se úteinlik besleaten om sels mar in rêdingsaksje op tou te setten. Paul Kirby woe der immen by hawwe dy't earder op Isla Sorna west hie, mar it is him ûnbekend dat der twa eilannen mei dinosauriërs binne, en dat Grant syn aventoer yn Jurassic Park (sjoch: Jurassic Park) plakfûn hat op Isla Nublar, en net op Isla Sorna. It hiele belûken fan Grant by de misje berêst sadwaande op in misfetting, mei't er like min fan Isla Sorna ôfwit as de Kirbys sels.
Koart nei't se lâne binne, komt in reuseftich bist (oan it lûd te hearren) de groep benei. Grant advisearret om fuortendaliks wer op te stiigjen, en de oaren wolle wol omlyk. Cooper, dy't te fier ôfdwaald is, wurdt op ûnmeilydsume wize efterlitten. As it tastel opstiigje sil, ferskynt in ferwûne Cooper op 'e lâningsbaan. Hy wurdt pakt en ferslynd troch in ûnbidige Spinosaurus aegypticus, dy't ek it fleantúch út 'e loft stompt. It tastel makket in needlâning yn it oerwâld oan 'e ein fan 'e lâningsbaan, wêrby't it folslein fernield rekket. De Spinosaurus aegypticus efterfolget wat it bist as syn proai sjocht, skuort Nash út it stikkene fleantúch en fret him op. Grant, Billy, Udesky en de Kirbys naaie út, mar komme in Tyrannosaurus rex tsjin, wêrfoar't se wer weromflechtsje moatte. Dêrtroch liede se beide reuseftige rôfdieren nei inoar ta, wat liedt ta in konfrontaasje wêrby't de Spinosaurus aegypticus de Tyrannosaurus rex deadet. Grant stelt neitiid fêst dat der op 'e list fan InGen, it bedriuw efter it wer ta libben wekjen fan 'e dinosauriërs, neffens him gjin Spinosaurus aegypticus stie. Hy is benijd wat der noch mear efterholden is.
Grant kundiget oan dat er linea recta nei de kust giet om te sjen dat er fan it eilân ôf komt. De oan ien wei troch ûnderling rûzjemeitsje Kirbys binne it dêr net mei iens. Udesky stelt in kompromis foar troch om Eric en Hildebrand te sykjen yn 'e rjochting dy't Grant útgiet. Dêr kin eltsenien mei libje. Underweis fine se troch klearebare tafal it parasail fan Eric en Hildebrand, dat yn 'e beammen heakjen bleaun is. Teffens fine se it lyk fan Ben Hildebrand, of wat dêr nei twa moannen yn in troch dinosauriërs bewenne tropysk reinwâld noch fan oer is. Hy is blykber omkommen doe't er nei syn lâning heech yn 'e beammen stykjen bleau en net loskomme koe. Billy, dy't sels graach parasaile mei, stelt fêst dat it parasail noch brûkber is en nimt it mei. In eintsje fierderop komme se by in stikmannich nêsten fan Velociraptors lâns, dêr't se gau-gau fan ruten spylje. Dêrnei sjogge se fan in hichte ôf yn 'e fierte de âlde, al acht jier ferlitten basis fan InGen op it eilân. Dêr geane se op oan.
Op in oar plak yn 'e bosk observearret Grant de ûnderlinge kommunikaasje fan 'e Velociraptors en komt ta de konklúzje dat de bisten earne om sykje. Sy wurde him gewaar en besingelje him, mar hy wurdt rêden troch in mysterieus figuer yn provisoaryske kamûflaazjeklean, dat inkele triengasgranaten tusken de Velociraptors smyt, sadat de bisten op 'e flecht slane. Grant syn rêder blykt de fernimstige Eric te wêzen, dy't acht wiken allinnich op Isla Sorna witten hat te oerlibjen troch de foarrieden yn 'e InGen-basis te plonderjen en beskûl te sykjen yn 'e lege tank fan in op 'e side lizzende tankwein.
De oare deis, nei't se in nacht yn 'e beammen trochbrocht hawwe, geane Billy en de Kirbys wer op 'en paad nei kust, derfan útgeande dat Grant dêr ek hinne gean sil as er noch libbet. Dat kloppet: Grant, dy't mei Eric yn 'e tankwein sliept hat, nimt de jonge op sleeptou en giet ek op 'e kust oan. Underweis yn it oerwâld heart Eric ynienen de ringtone fan syn heite satellyttillefoan. De beide groepen fine inoar sa wer, mar Paul Kirby seit dat er de satellyttillefoan útliend hie oan Nash, dy't opfretten is. As de ringtone ynienen folle tichterby klinkt, docht bliken dat it apparaat noch yn 'e Spinosaurus aegypticus sit, dy't harren fannijs efternei komt. De groep wit lykwols in observatoarium binnen te flechtsjen, mei muorren en doarren dy't tsjin it geweld fan 'e Spinosaurus aegypticus bestân binne. Wylst se wat bekomme, ûntdekt Grant dat Billy twa Velociraptor-aaien stellen hat, mei as doel om se te ferkeapjen en fan it jild de fierdere paleöntologyske opgravings yn Montana te finansieren. Hy wurdt poerlulk en feecht syn assistint flink de mantel út, mar as er de aaien fuortsmite wol, betinkt er him. It liket der sterk op dat de Velociraptors nei de aaien sykje, en Grant hopet de bisten mei de aaien ôfliede te kinnen as se de groep ûnferhope nochris yn it nau driuwe soene.
Oan 'e efterkant liedt út it observatoarium in draaitrep omleech in djippe rivierkleau yn. De groep giet dy kant út om oan 'e Spinosaurus aegypticus te ûntkommen. Sûnder euvelmoed geane se dêrby in reuseftige foliêre yn dêr't Pteranodons finzen sitte, grutte wjuktte reptilen út 'e tiid fan 'e dinosauriërs. Ien fan dy bisten falt de groep oan en fljocht fuort mei Eric, dy't er by syn nêst oan syn jongen opfuorje wol. Billy set der mei it parasail efteroan en wit de jonge te rêden, mar sels wurdt er nei syn delkommen yn 'e rivier troch de Pteranodons oanfallen en, sa liket it, opfretten. De rest fan 'e groep, no weriene mei Eric, wit út 'e foliêre te ûntkommen, mar Amanda slút de doar net goed ôf. Fierderop fine se in ferlitten boat op 'e rivier, wêrfan't se de motor oan 'e praat witte te krijen. Se litte har mei de boat fierder de rivier ôfsakje.
Dy jûns nei tsjuster hearre se de ringtone fan Kirby syn satellyttillefoan wer, dy't diskear komt út in ûnbidige bulte dampende dong fan 'e Spinosaurus aegypticus op 'e igge fan 'e rivier. Se witte de satellyttillefoan dêrút op te graven. Kirby jout it apparaat oer oan Grant en warskôget him om net de Amerikaanske oerheid te skiljen, mei't hy en Amanda dêr alhiel gjin help fan krigen hawwe doe't se dêr ferlet fan hiene. Grant tinkt in skoftke nei en skillet dan Ellie op, mar de tillefoan wurdt opnommen troch de trijejierrige Charlie. Grant freget him de tillefoan oan syn mem te jaan, mar it jonkje rekket al rillegau ôflaat troch in tekenfilm op 'e tillefyzje. Underwilens wurdt de boat oanfallen troch de Spinosaurus aegypticus, dy't ek treflik swimme kin, en Grant rekket de satellyttillefoan kwyt wylst hy en de Kirbys beskûl sykje yn in koai oan board dy't bedoeld is foar it ferfier fan dinosauriërs.
Op 't langelêst, as er de oer it dek hinne en wer glydzjende de satellyttillefoan wer te pakken kriget, hat Charlie oan 'e oare kant fan 'e line einlings de tillefoan by syn mem brocht. Ellie heart Grant roppen fan "De rivier! Site B!", foar't de Spinosaurus aegypticus in earferdôvjend brullen hearre lit en de koai yn 'e rivier reaget sadat Grant en de Kirbys kopke-ûnder geane. Paul Kirby wit út 'e koai te ûntsnappen en liedt de Spinosaurus aegypticus mei gefaar foar eigen libben ôf sadat Amanda, Eric en Grant ek frijkomme kinne. Grant brûkt in loftkûgelpistoal dat er op 'e boat fûn hat om 'e oalje fan 'e kapseisde boat, dy't op it rivierwetter driuwt, yn 'e brân te setten. De flammen jeie de Spinosaurus aegypticus op 'e flecht.
De oare moarns, as se de rin fan 'e rivier streamôf nei de kust folgje, wurde Grant en de Kirbys hommels ynsletten troch de Velociraptors. It wyfke dat oan it haad fan 'e troep stiet, konfrontearret Amanda, skynber om't se derfan útgiet dat sy, as de iennichste frou, de liedster fan 'e minsklike groep wêze moat. Grant langet har de stellen aaien oer en Amanda jout dy werom oan 'e Velociraptors. Grant fynt yn Billy syn tas ek der útprinte replika fan 'e strôtbal fan in Velociraptor werom, en makket dêr leven mei troch derop te blazen. Dat bringt de Velociraptors yn betizing, en as se boppe har it lûd fan in helikopter hearre, pakke se gau de aaien op en spylje fan ruten. Grant en de Kirbys hastigje har de lêste pear hûndert meter nei it strân ta, dêr't in hiele amfibyske operaasje oan 'e gong is en Mark, Ellie har man, mei in megafoan oan harren ropt. It docht bliken dat er sawol de Amerikaanske Marine as it Amerikaansk Marinierskorps meibrocht hat foar de rêdingsaksje. Se wurde nei in helikopter ta dirigearre, dêr't in swierferwûne, mar noch libbene Billy al oan board brocht is. Wylst se it eilân yn 'e helikopter ferlitte, wurde se foarby flein troch in stikmannich Pteranodons, dy't no út harren foliêre ûntsnapt binne en har frij oer de wrâld ferspriede kinne.
Produksje
Jurassic Park III waard regissearre troch Joe Johnston, in freon fan Steven Spielberg, dy't belangstelling krigen hie foar it meitsjen fan in ferfolchfilm nei't Spielberg yn 1993 de oarspronklike film Jurassic Park regisearre hie. De twadde film, The Lost World: Jurassic Park (1997) stie ek ûnder rezjy fan Spielberg, mar dêrnei hie dyselde syn nocht en koe Johnston foar de trêde film plaknimme yn 'e regisseursstoel. Hy wurke dêrby op basis fan in senario fan Peter Buchman, Alexander Payne en Jim Taylor dat, oars as de skripten fan 'e earste beide films, net op in roman fan Michael Crichton basearre wie. Nettsjinsteande dat kamen der personaazjes yn foar út Crichton syn wurk en teffens bestiene guon fan 'e sênes út stikken út syn roman Jurassic Park dy't net yn 'e earste film opnommen wiene.
De earste ferzje fan it senario foar Jurassic Park III waard yn 1999 skreaun troch Craig Rosenberg. Dat hie in plot dy't in stikmannich op Isla Sorna strâne rekke teenagers folge. Nei't Johnston oansteld wie as regisseur waard dat skript ôfwiisd. Buchman skreau in twadde ferzje, mei twa ferhaallinen: de rêdingsaksje fan Grant en de Kirbys op Isla Sorna, en Pteranodons dy't fan it eilân ûntkomme nei it fêstelân fan Kosta Rika en dêr dea en ferdjer siedzje. Likernôch fiif wiken ear't de opnamen foar de film úteinsetten, besleaten Johnston en Spielberg, dy't as útfierend produsint it tafersjoch oer de hiele produksje hie, om it ferhaal te ferienfâldigjen. Payne en Taylor waarden oan it wurk set om it senario jitris te werskriuwen. Op oanrieden fan David Koepp, dy't de skripten foar de earste beide films skreaun hie, waard de ferhaalline oer Pteranodons yn Kosta Rika skrast, sadat de film him folslein talizze koe op 'e rêdingmisje op Isla Sorna. Neitiid eide ek Buchman it senario nochris oer en fierders levere ek John August bydragen, mar hy waard dêrfoar net erkend mei in fermelding op 'e ôftiteling.
As produsinten wiene Kathleen Kennedy en Larry J. Franco by it projekt belutsen foar de filmstudio's Amblin Entertainment en Universal Pictures. Foar de film wie in budget beskikber fan $93 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Shelly Johnson, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Don Davis.
Opnamen
De opnamen foar Jurassic Park III setten op 30 augustus 2000 útein en duorren fiif moannen. Der waard op lokaasje filme yn Hawaï en Kalifornje. Yn Hawaï fûnen opnamen plak op Oähû (op it Fleanfjild Dillingham en de Heeia Kea Ranch) en op Kauaï (yn 'e Hanaleidelling en by de foarke yn 'e rivier de Wailua). De loftbylden fan Isla Sorna waarden eins filme by de kliffen oan 'e woeste noardkust fan it Hawaïaanske eilân Molokaï. Yn Kalifornje waarden de sênes opnommen mei de lêzing fan Grant (yn it Oksidintaal Kolleezje yn Los Angeles), de paleöntologyske opgraving (yn Irwindale), de training fan Nash en Cooper (by El Mirage Lake), de foarfallen binnendoar yn 'e InGen-basis op Isla Sorna (in pakhûs yn Los Angeles) en de foarfallen by Ellie Sattler thús (in hûs yn South Pasadena). Ek waard der filme op 'e backlot fan it filmstudiokompleks Unversal Studios Hollywood.
Neffens de ferzje fan it senario fan novimber 2000 soene Grant en de Kirbys oan 'e ein fan 'e film op it strân fan Isla Sorna oppikt wurde troch Ellie mei in helikopter. Dy ein waard lykwols net spektakulêr genôch fûn. Sadwaande waard yn desimber 2000 fan Ellie har man Mark in heechpleatste oerheidsfunksjonaris makke, mei de ynfloed om 'e Amerikaanske Marine en it Amerikaansk Marinierskorps by de rêdingsaksje te belûken. Deselde feroaring yn it skript makke it ek mooglik om Billy wer ta libben bringen, dy't yn eardere ferzjes fan it skript syn konfrontaasje mei de Pteranodons net oerlibbe hie. Yn jannewaris 2001 waard de nije ein filme op it strân fan Kauaï, mei twa Sikorsky SH-60 Seahawk-helikopters, fjouwer lâningsfartugen en tachting echte mariniers, allegear te lien fan it Amerikaansk Ministearje fan Definsje.
Distribúsje
De distribúsje fan Jurassic Park III waard fersoarge troch Universal Pictures. De film gie op 16 july 2001 yn Los Angeles yn premiêre, en iepene dêrnei op 18 july yn 'e Amerikaanske bioskopen. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde op 12 juny 2001 by platemaatskippij Decca Records. Jurassic Park III waard op 11 desimber 2001 útbrocht as VHS-keapfideo en op dvd en kaam yn 2011 út op blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Jurassic Park III mingde resinsjes. Sa joech Owen Gleiberman fan it tydskrift Entertainment Weekly de film in 6 op in skaal fan 1 oant 10. Hy priizge Jurassic Park III om't de film neffens him gjin falske pretinsjes hie, mar syn krityk wie dat de plot sa "rûtinemjittich" wie en dat de personaazjes "saaier as saai" wiene. Neffens him ûntbriek it de film oan Steven Spielberg syn "tsjoenderij" en syn "balletlichte pinsielstreek". De foaroansteande filmkritikus Richard Roeper joech Jurassic Park III op 'e Amerikaanske tillefyzje in tomme omleech, mar syn kollega Roger Ebert joech de film just in tomme omheech.
Yn neifolgjende resinsje fan Jurassic Park III yn 'e Chicago Sun-Times omskreau Ebert de film sels as "de bêste kaskreaker fan 'e simmer". Hy parte oan Jurassic Park III 3 fan 4 stjerren ta, en skreau: "[De film] is net sa ûntsachoproppend as de earste film of sa kompleks as de twadde, mar op syn eigen B-filmwize is it in hiel aardich lyts achtbaanritsje." Dêr heakke Ebert oan ta: "Ik kin [dizze film] net priizgje om't it hege keunst is, mar ik moat fakmanskip ek net oer de holle sjen, en op basis dêrfan kin ik him wol oanrikkemandearje."
Yn lettere jierren waard Jurassic Park III faak in stik better beoardiele as by syn útkommen yn 2001. Guon lettere resinsinten beskôgje de film sels as better as syn foargonger The Lost World: Jurassic Park (1997). Neffens Simon Brew, dy't yn 2007 foar de webside Den of Geek skreau, beskikt Jurassic Park III oer "in effisjinsje en in fokus" dy't miste yn The Lost World: Jurassic Park. En yn 2015 skreau Justin Harp fan Digital Spy dat Jurassic Park III "noch altyd tige it besjen wurdich en fisueel yndrukwekkend [is], en boppedat is der in protte wille oan te belibjen." Ferskate lettere resinsinten fûnen it grutste minpunt fan 'e film de abrupte ein.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Jurassic Park III in midsmjittich goedkarringspersintaazje fan 49%, basearre op 185 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] is dûnkerder [fan toan] en flugger fan tempo as syn foargongers, mar dat makket de oanhâldende kreätive delgong fan 'e franchise net alhiel goed." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Jurassic Park III in goedkarringspersintaazje fan 42%, basearre op 30 resinsjes.
Opbringst
Jurassic Park III brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $181,2 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $187,6 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $368,8 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $93 miljoen betsjut dat in winst fan $275,8 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie Jurassic Park III de op sân nei meast opbringende film fan 2001.
Kooistra Kleding
Kooistra Kleding is in fan oarsprong Fryske keatling fan kleanwinkels mei anno oktober 2019 seis filialen yn Noard-Nederlân. It bedriuw waard yn 1967 oprjochte yn Ljouwert. Kooistra wie yn 'e Fryske haadstêd en dêrbûten lange tiid in begryp op it mêd fan betelbere klean mei in goede kwaliteit.
Skiednis
Kooistra Kleding begûn doe't Jerke Kooistra yn 1967 in kleanwinkel oprjochte oan 'e Nijstêd yn 'e Ljouwerter binnenstêd. Yn 1976 waard in twadde filiaal stifte oan 'e Skrâns. Ferskate filialen yn oare plakken yn Fryslân folgen. Yn 1992 baarnde it pân fan Kooistra oan 'e Nijstêd ôf by de grutte brân yn 'e njonkenleine Wibra. Neitiid waard besletten dat filiaal net op 'e nij te iepenjen. It personiel gie oer nei it filiaal oan 'e Skrâns. Wol waard útwreide bûten de provinsje, yn 'e rest fan Noard-Nederlân. Op syn hichtepunt hie Kooistra Kleding 33 ûnderskate filialen.
Jurassic Park III
Prizen
Jurassic Park III waard nominearre foar de Saturn Awards foar bêste science fiction-film en bêste special effects en de Satellite Awards foar bêste special effects en bêste lûd. Komponist Don Davis wûn mei syn soundtrack foar de film de BMI Film Music Award.
Kooistra Kleding
Skiednis
Yn 'e simmer fan 2019 gie it Kooistra-filiaal oan 'e Dykstrjitte yn Frjentsjer ticht omreden dat der te min klandyzje wie. Begjin oktober fan dat jier folge it filiaal oan 'e Skrâns yn Ljouwert, hoewol't dêr yn 2013 de pei en de foaryngong noch hielendal fernijd wiene. Eigner Jan Sienema, in pakesizzer fan Jerke Kooistra, koe de winkel net mear rindabel krije en moast der elts jier jild op talizze út syn oare aktiviteiten yn it ramt fan Sienema Vastgoedbeheer B.V. Hy wiet de swierrichheden oan it feit dat minsken, ek fyftich-plussers (it soarte klanten dêr't Kooistra him op rjochte), almar mear klean oer it ynternet bestelden. Fierders seid er lêst te hawwen fan 'e ûngeunstige lokaasje bûten de binnenstêd en fan it feit dat klean hieltyd goedkeaper waarden en dochs folle langer meigiene as foarhinne.
Friedrich von Hayek
thumb|Friedrich von Hayek Friedrich August (oant 1919 von) Hayek (Wenen, 8 maaie 1899 – Freiburg im Breisgau, 23 maart 1992) wie in Eastenryksk ekonoom en polityk filosoof, foarfjochter fan it frijemerk kapitalisme, en Nobelpriiswinner yn 1974 mei ideologysk opponint Gunnar Myrdal.
Kooistra Kleding
Skiednis
De tsien wurknimmers fan 'e winkel oan 'e Skrâns koene oan it wurk yn oare saken fan Kooistra. Nei it sluten fan it filiaal oan 'e Skrâns hie Kooistra Kleding noch seis filialen oer, yn Dokkum, Drachten, Surhústerfean, Grins, Wynskoat en Emmen. Dy wiene lytser as de saak yn Ljouwert en sieten boppedat op geunstiger lokaasjes. It winkelpân oan 'e Skrâns soe tenei ferhierd wurde oan in oar bedriuw; it kantoar fan Kooistra Kleding bleau op 'e boppeferdjipping sitten.
Friedrich von Hayek
Neast de priis fan de Sweedske ryksbank foar ekonomy ta neitins oan Alfred Nobel yn 1974 (better bekend as de Nobelpriis foar de Ekonomy) krige F.A. Hayek yn 1991 de Amerikaanske Medal of Freedom, útrikt troch destiidsk presidint George H.W. Bush.
Syn ekonomysk wurk spitst him op yn útiensettings oer hoe in merk troch priisfoarming ynformaasje oan har dielnimmers jout en hoe't planekonomyen dizze ynformaasjefersprieding behinderje. Alhoewol't Hayek rekkene wurdt ta de Eastenrykske Skoalle, binne der neist wichtige punten ek ferskillen mei bygelyks syn learaar Ludwig von Mises. Yn syn filosofyske wurken rekke Hayek op ferskillende punten it werk fan syn freon Karl Popper.
Carthage (Illinois)
Carthage is in stêd (city) yn de Amerikaanske steat Illinois, dat bestjoerlik ûnder Hancock County falt.
Carthage is ferneamd as plak dêr't Joseph Smith, de stifter fan de Mormoanske tsjerke, yn 1844 deadien waard.
Keppeling om utens
thumb|left|100px|Hancock County, Illinois
NCS-giel
NCS-giel is in kleur dy't beskôge wurdt as in tint fan giel. It kin omskreaun wurde as in felle, mar dochs waarme giele kleur.
By additive kleurminging (bgl. op tillefyzjes en kompjûterskermen) is NCS-giel in sekundêre kleur, dy't oanmakke wurdt troch it mingen fan 'e primêre kleuren read en grien. By subtraktive kleurminging (bgl. yn 'e druktechnyk) is it ek in sekundêre kleur, dy't produsearre wurdt troch de ferminging fan 'e primêre kleuren giel en maginta.
NCS-giel makket diel út fan it Natural Color System (NCS), in kleursysteem dat benammen yn Skandinaavje in protte brûkt wurdt. Sadwaande is NCS-giel de presize kleur giel fan 'e flagge fan Sweden.
Sjoch ek
Shades of yellow
Ottar
thumb|300px|Ottars reizen Ottar, Ohthere of Othere (9e iuw) wie in rike keapman út Hålogaland, Noarwegen, dat wie doetiids it noardlikst bewenne gebiet fan Noarwegen. Hy fear nei it noarden (± 890) om út te finen hoefier't it lân him útstriek yn dy rjochting, fear om de Noardkaap hinne en sylde lang om let eastlik en súdlik de Wite See yn. Hy rekke oan in rivier dy't wierskynlik de Noardlike Dvina west hat.
Ottar beskriuwt de gebieten dêr't er troch kaam as ferlitten en bar, útsein in tal Finnen as iennige bewenners (Saami). Wol meldt er in soad walrussen yn dy kriten, dy't doetiids in protte bejage waarden om harren hûd en ivoar en dus grage waar wienen.
It ferhaal fan Ohthere bleau bewarre om't hy it ferhelle oan it hof fan kening Alfred fan Wesseks, dêr't it opskreaun waard yn de Angelsaksyske Kronyk.
Loek Hendrix
Loek Hendrix is in Nederlânske sitfollyballer. Hy spilet by de sitfollybalklup B.V.C. Holyoke út Belfeld.
Op in bepaald stuit waard Loek Hendrix tige siik en moast er 3,5 moanne yn it sikehûs trochbringe. By it fuotballjen krige er in flinke traap, yn it sikehûs folgen in soad operaasjes. Sûnt dy tiid mist er in stikje út de kût. Nei it sykteproses en de refalidaasje wie it oer mei it sporten, hy koe net mear fuotbalje. Nei't er trije jier net sporten hie, kaam er ris te sjen by de sitfollybalklup B.V.C. Holyoke yn syn wenplak. Yn earste ynstânsje like it follybaljen ek neat foar him, mar stadichoan krige er mear ferlet fan sport. In oare sitfollyballer, Bjorn Moris dy't de oerstap makke hie fan it steandfollybal nei it sitfollybal, makke him entûsjast foar de sport. Dêrnei waard it sitfollybal syn nije sport.
Doe't er noch mar in pear moannen oan it spiljen wie, waard er belle troch de bûnstrener fan de Nederlânske ploech. Dat kaam as in grutte ferrassing, Loek waard frege oft er meitrene woe mei de Nederlânske ploech. Syn earste grutte toernoai wie it Europeesk kampioenskip yn 2007 yn Hongarije. Under dat toernoai learde er ek syn freondinne kennen.
Foar't Loek Hendrix de beheining krige woe er graach nei it CIOS, mar nei't er beheind rekke tocht er dat dat net mear koe. Letter die bliken dat it wol koe, hy folge dan ek it CIOS yn Arnhim.
It sitfollybal hat him in soad goeds brocht, hy hat leard om syn beheining te akseptearjen. Der lizze allegear plannen foar de takomst klear, sa wol er mei in sterke ploech op de Paralympyske Spullen fan 2012 yn Londen ferskine. Yn de oanrin dêrnei ta waard de Nederlânske ploech yn 2010, mei Loek Hendrix, tolfde fan de 24 dielnimmende lannen op it Wrâldkampioenskip yn de Feriene Steaten.
Jeremy Zucker
Jeremy Scott Zucker (Franklin Lakes (Nij-Jersey), 3 maart 1996) is in Amerikaansk sjonger en lietsjeskriuwer, dy't bekend waard fan syn lieten Comethru, You Were Good to Me, en All the Kids Are Depressed. Sûnt er yn 2015 úteinsette mei muzyk te publisearjen, hat Zucker meardere EP's en twa folle albums útbrocht, Love Is Not Dying (2020) en Crusher (2021).
Biografy
Jeremy Zucker wie hikke en tein yn Franklin Lakes yn Nij-Jersey, dêr't er yn in muzikale húshâlding grutbrocht waard. Hy hat twa âldere bruorren. Doe't er op de Ramapo High School siet, begûn er yn syn sliepkeamer muzyk te meitsjen en kaam letter by in band, de Foreshadows, neamd. It earste liet dat er ea skreaun hie, gie oer de hichtefreze fan syn broer. Nei syn ôfstudearjen fan 'e middelbere skoalle gie er nei Colorado College dêr't er yn 2018 oan ôfstudearre mei in graad yn molekulêre biology. Ear't er syn eigen muzyk produsearre, wie syn earste baan snowboardynstrukteur.
2015–2019: Beach Island, Breathe, Motions en glisten
Yn 2015 brocht Zucker syn debút EP Beach Island út. Yn desimber 2016 brocht er Breathe út mei syn trochbraakhit Bout It. Yn 2017 brocht Zucker Motions út, mei it liet "Heavy", dêr't letter Blackbear de remix Make Daddy Proud fan makke, en opnommen yn syn album Digital Druglord. Zucker en Blackbear wurken letter gear oan 'e single "Talk Is Overrated" op Zucker syn EP Idle. Zucker brocht Stripped. út yn febrewaris 2018, folge troch Glisten yn maaie 2018. Yn septimber 2018 brocht Zucker Summer út, dy't it liet Comethru befettet. Hy skreau Comethru oer syn ôfstudearjen fan kolleezje yn maaie 2018 en doe't er werom ferhuze nei syn âlderlik hûs yn Nij-Jersey.
2019-no: brent, love is not dying, brent ii and CRUSHER
Yn 2019 wurke Zucker gear mei sjonger Chelsea Cutler oan "You Were Good to Me." It liet wie de debút-single fan harren earste gearwurkings-EP Brent dy't útbrocht waard op 19 april 2019.
Op 26 july brocht Zucker Oh, Mexico út, de debút-single foar syn debútalbum Love Is Not Dying. De folgjende singles Always, I'll Care, Not Ur Friend, en Julia waarden útbrocht op 7 febrewaris 2020, 28 febrewaris en 24 maart respektivelik, dy't late ta de útjefte fan it album op 17 april. It album is in autobiografyske samling lieten dy't yn 'e twadde helte fan 2019 yn Brooklyn opnommen waard. Op 24 july brocht er de single "Supercuts" út. Hy spile yn Claire Rosinkranz har liet Backyard Boy en Nothing's the Same mei Alexander 23.
Op 15 jannewaris 2021 brochten Zucker en Cutler This Is How You Fall In Love út enorganisearren se de livestreamshow Brent: Live on the Internet dêr't se Brent II yntrodusearren, dy't op 5 febrewaris útbrocht waard. Begjin juny 2021, liet Zucker de lieten 18 op 24 juny, Honest op 23 july, Cry With You op 20 augustus, en Therapist op 17 septimber út as singles foar syn twadde album Crusher dat útbrocht waard op 1 oktober 2021.
Ynfloeden
Zucker neamde Blink-182, Jon Bellion, blackbear, Eden, Bon Iver, Mac Miller, en Wet as guon fan syn muzikale ynfloeden.
Zucker beskriuwt himsels as in "sosjale yntrovert".
Swadesh-list
De Swadesh-list is in wurdlist mei basiswurden, ûntwikkele troch antropolooch Morris Swadesh fan 1940 oant en mei 1950. De list wurdt brûkt yn de leksikostatistyk (it statistysk ûndersyk nei de wurdskat fan talen) en de glottokronology (it datearjen fan it útinoar ûntwikkeljen fan talen).
Der binne twa basisferzjes fan de Swadesh-list: De folsleine list hat 207 yngongen, mar der is ek in ferkoarte list makke fan 100 yngongen, ûnder oaren om't wurden as snie net yn alle talen bestienen.
Baamsum
thumb|220px|Baamsum oan de Oude Ae Baamsum is in buorskip yn it noarden fan de provinsje Grinslân. Baamsum leit oan de dyk fan Woldendorp nei Termunten. Oant de gemeentlike weryndieling fan 1990 hearde er by de gemeente Termunten, dêrnei oant 2021 by de gemeente Delfsyl en sûnt dy tiid by de gemeente Iemsdelta.
De Oude Ae streamt by de buorskip lâns.
De namme komt yn de midsiuwen al foar as Bompsum en Baemzen. De betsjutting soe ôflaat wêze fan heem/hiem.
Justjes bewesten Baamsum lei oant de ein fan de 16e iuw it kleaster Menterne, ek wol it Grizemuontsekleaster neamd. It kleaster waard ein 13e iuw stifte troch muontsen fan it kleaster fan Aduard. Op it stee fan it kleaster stiet no in pleats mei de namme Grijze Monnikenklooster.