cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karen Blixen
Karen Blixen (Deenske útspr.: [kʰɑ:ɑn 'b̥leɡ̊sn̩]; folút: Karen baronesse von Blixen-Finecke; berne as: Karen Christenze Dinesen; Rungsted, 17 april 1885 – dêre, 7 septimber 1962) wie in Deensk skriuwster, essayiste, autobiografe en keunstneresse, dy't ek skreaun hat ûnder de pseudonimen Isak Dinesen, Tania Blixen, Osceola en Pierre Andrézel. Hja wenne fan 1914 oant 1931 yn 'e Britske koloanje East-Afrika (it lettere Kenia), en is it bekendst wurden troch har autobiografyske roman oer dy jierren, Den Afrikanske Farm, dêr't yn 1985 in mannichfâld bekroande ferfilming fan makke waard ûnder de titel Out of Africa. Dêrnjonken is Blixen benammen yn Denemark ek bekend fanwegen har koarte ferhaal Babettes Gæstebud en de ferhalebondel Syv Fantastiske Fortællinger.
Jonkheid
Blixen waard yn 1885 berne as Karen Christenze Dinesen op it bûten Rungstedlund, dat benoarden de Deenske haadstêd Kopenhagen op it eilân Seelân leit. Hja wie de dochter fan 'e skriuwer en legerofsier Wilhelm Dinesen en dy syn frou Ingeborg Westenholz, dy't út in rike boargerfamylje kaam. Har heit wie wat in skeanskermer, dy't oan syfilis en depressiviteit litte en yn 1872 en 1973 yn Amearika mank de Odjibwe yn Wiskonsin libbe hie en dêr yn Mole Lake by in lânseigen frou in dochter oanset hie dy't pas berne waard doe't hy alwer weromkeard wie yn Denemark. Behalven Karen hied er út syn houlik ek in soan, Thomas Dinesen. Nei't er yn 1895 by de faam Anna Rasmussen in trêde dochter (Else Ulla Elida Spange) oanset hie, makke er in ein oan syn libben troch yn it tou te gean. Syn dochter Karen wie doe tsien jier âld.
Neitiid groeide hja foar in part op op Mattrup, it bûten fan har memme famylje deunby Horsens, wylst hja keunstûnderwiis folge yn Kopenhagen, Parys en Rome. Yn 1905 begûn se foar it earst koarte ferhalen te publisearjen yn Deenske tydskriften, en dêrfoar brûkte se it pseudonym Osceola, dat basearre wie op it Seminoalske opperhaad mei deselde namme.
Yn Afrika
Yn 1913 ferloofde se har mei de Sweedske baron Bror von Blixen-Finecke, nei't se earder in op 'e non rûne leafdesrelaasje mei dy syn broer ûnderholden hie. Hja trouden al rillegau en emigrearren nei it tsjintwurdige Kenia, dat doe diel útmakke fan Britsk East-Afrika. Begjin 1914 fêstigen se dêr mei jild fan 'e Dinesen-famylje in kofjeplantaazje, wêrfoar't se lânseigen arbeiders oanloeken, dy't benammen leden fan 'e pleatslike etnyske groep, de Kikûjû, wiene. Karen Blixen, sa't se harsels dêr begûn te neamen, ûntdiek yn Afrika in frijheid fan 'e strange maatskiplike konvinsjes dy't yn Denemark hearsken, en ûnderfûn it libben dêr as in ferromming. Har relaasje mei har man liet lykwols te winskjen oer, mei't se hiel ferskillende temperaminten hiene en Bror von Blixen har geregeldwei ûntrou wie. Oan 'e ein fan har earste houliksjier waard der by har syfilis fêststeld (dêr't hy har nei alle gedachten mei besmet hie). Hoewol't se úteinlik genies, makke Blixen in minne tiid troch, en har houlik strâne úteinlik yn 1921, wêrnei't yn 1925 de formele skieding folge.
Skriuwkarriêre
Sadree't se wer yn har heitelân wie, sette Blixen útein mei in karriêre as skriuwster. Dêrby skreau se benammen yn it Ingelsk, dat se dan neitiid oersette yn it Deensk. Earder hie Blixen al út en troch wat losse ferhalen publisearre, mar yn 1935 brocht se ûnder it pseudonym Isak Dinesen har earste boek út, in ferhalebondel mei as titel Syv Fantastiske Fortællinger ("Sân Fantastyske Teltsjes"), dy't yn it Ingelsk (yn 1934) publisearre waard as Seven Gothic Tales. Har twadde boek, dat yn 1937 ûnder har eigen namme útjûn waard, hiet yn it Deensk Den Afrikanske Farm ("De Afrikaanske Boupleats"), mar is folle bekender ûnder de Ingelske titel Out of Africa ("Ut Afrika Wei"). It is in roman yn fiif dielen, dy't frijwol folslein basearre is op Blixen har autobiografyske ûnderfinings yn Afrika. Yn 1985 waard it boek troch Sydney Pollack ferfilme as Out of Africa, mei Meryl Streep yn 'e rol fan Karen Blixen, Klaus Maria Brandauer as Bror von Blixen en Robert Redford as Denys Finch Hatton. De earste sin fan 'e voice-over: I had a farm in Africa, at the foot of the Ngong Hills ("Ik hie in plantaazje yn Afrika, oan 'e foet fan 'e Ngongheuvels") is no ien fan 'e meast ferneamde sitaten út 'e ynternasjonale filmskiednis. Out of Africa wûn yn 1986 de Oscar foar bêste film. Ek it oarspronklike boek waard tige goed ûntfongen en fêstige Blixen har namme as skriuwster. Yn 1939 waard har it Tagea Brandt Rejselegat takend, in Deenske priis foar froulju yn 'e skiene keunsten of út akademyske fermiddens.
Under de Twadde Wrâldoarloch, doe't Denemark beset wie troch de Dútsers, skreau Blixen ûnder de skûlnamme Pierre Andrézel har iennichste lange roman, Gengældelsens Veje, yn it Ingelsk The Angelic Avengers neamd. Dat boek kaam út yn 1944, en de ferskrikkings dy't de jonge haadpersonaazjes trochmakken, waarden ynterpretearre as in allegory op it nasjonaal-sosjalisme. Neitiid publisearre Blixen noch ferskate ferhalebondels, wêrfan't it koarte ferhaal Babettes Gæstebud of Babette's Feast ("Babette har Gastmiel") fierwei it bekendste waard. Yn 1950 wûn Blixen de Deenske Ingenio et Arti-medalje.
Geandewei de 1950-er jierren gie Blixen har sûnens stadichoan efterút. Hoewol't men der doedestiden ornaris fan útgie dat it dêrby om it op 'e nij oppenearjen fan har syfilis gie, die út yngeand medysk ûndersyk net bliken dat har mentale kapasiteiten minder waarden, wat ien fan 'e wichtichste symptomen fan dy geslachtssykte is. Tsjintwurdich binne medyske ekspêrs fan betinken dat har minnichte, en fral it feit dat se in mylde mar ûnomkearbere foarm fan gefoelsferlies yn beide skonken ûndergie, wierskynlik te krijen hie mei it oanhâldend en rûnom brûken fan rottegif yn Afrika. Oare saakkundigen skriuwe har gewichtsferlies en úteinlike dea ta oan anoreksia nervosa. Yn 1955 moast der fanwegen in maagswolm by in operaasje in trêdepart fan Blixen har mage ferwidere wurde. Op 't lêst moast se har skriuwen deroan jaan, al wurke se út en troch noch wol mei oan radio-útstjoerings. Blixen stoar úteinlik yn 1962 te Rungstedlund yn 'e âlderdom fan 77 jier oan ûnderfieding, om't se net mear ite koe.
Nei har ferstjerren ferskynden fan har postúm noch ferskate ferhalen, in stikmannich essay's en har briefkerij. Hoewol't Blixen nea de Nobelpriis foar de Literatuer wûn, die yn 2012, doe't de argiven fan 'e Nobelprizen iepenbier makke waarden, bliken dat se yn 1961 op it trêde plak einige wie, nei Graham Greene en winner Ivo Andrić. Ek yn 1962 wie se nominearre, mar troch har ferstjerren dat jiers waard se ûnferkiesber om't de Nobelprizen net postúm takend wurde kinne. Peter Englund, de permaninte siktaris fan 'e Sweedske Akademy, it ynstitút dat de Nobelpriis foar de Literatuer útrikt, omskreau it yn 2010 as in histoaryske flater dat Blixen de Nobelpriis nea takend is.
Kûngoer
Kûngoer (Russysk: Кунгур) is in stêd oan de Sylva yn de kraj Perm, Ruslân. De stêd is stifte yn 1648 en hat tsjintwurdich 65.690 ynwenners (2018).
De iisgrot fan Kûngoer by de stêd oan de rjochter kant fan de Sylva foarmet in populêre toeristyske attraksje, dy't ferneamd is fanwegen de iisformaasjes.
Kro
"Kro" of "KRO" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Ynternasjonaal Filmfestival fan de Hamptons
It Ynternasjonaal Filmfestival fan de Hamptons (Ingelsk: Hamptons International Film Festival), ôfkoarte ta HIFF, is in filmfestival dat elts jier mids oktober holden wurdt yn De Hamptons, in krite yn it easten fan Long Island yn 'e Amerikaanske steat New York. It evenemint waard yn 1992 oprjochte troch Joyce Robinson en fynt spesifyk plak yn East Hampton. Der wurdt benammen oandacht bestege oan ûnôfhinklike films. Dy beheining yn acht nommen wurde op it Ynternasjonaal Filmfestival fan 'e Hamptons sawol lange as koarte films fertoand, en sawol ferheljende films as dokumintêres.
It Ynternasjonaal Filmfestival fan 'e Hamptons is in fiifdeisk barren, dêr't elts jier omtrint 100 films fertoand wurde, ôfkomstich út teminsten tweintich ûnderskate lannen en territoaria. Der komme trochinoar sa'n 18.000 belangstellenden op it evenemint ôf. It doel fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan 'e Hamptons is om 'e bewenners fan Long Island yn 'e kunde te bringen mei ûnôfhinklike films fan om utens, dy't se oars nea sjen soene, en om 'e makkers fan ûnôfhinklike films mei-inoar en mei ferskillende perspektiven út 'e hiele wrâld yn kontakt te bringen. Behalven filmfertoanings omfettet it festival ek de presintaasje fan oanstoarmjend talint yn it segmint Breakthrough Performers, in iepenbier tagonklik fraachpetear mei in grutheid út 'e filmyndustry yn it segmint A Conversation With, en it beljochtsjen fan 'e reäliteiten fan oarloch en konflikten troch it gebrûk fan 'e filmkeunst yn it segmint Conflict & Resolution.
Op it Ynternasjonaal Filmfestival fan 'e Hamptons wurde ferskate prizen útrikt, mei in mienskiplik prizejild ter wearde fan $160.000.
Himilko II
Himilko II (ferstoarn yn 396 f.Kr.) wie in Kartaachske generaal fan de dynasty fan de Magoniden dy't it oerbefel oer de Kartaachske striidkrêften tusken 406 en 396 f.Kr. hie. Hy waard ferneamd om syn striid yn Sisylje tsjin Dionysius I fan Syrakuse.
Libbensrin
Himilko wie nei alle gedachten de soan fan Hanno de Seefarder en de pakesizzer fan Hamilkar Mago.
Tusken 550 f.Kr. en 375 f.Kr. spile de dynasty fan de Magoniden in wichtige rôl op polityk en militêr mêd yn Kartago. Himilko kaam op de foargrûn doe't er yn 406 f.Kr. as plakferfanger foar syn neef Hannibal Mago keazen waard yn de Kartaachske ekspedysje nei Sisylje. Hy waard de oerbefelhawwer doe't Hannibal oan in ynfeksjesykte ferstoar by it belis fan Agrigentum en dêrnei plondere er de Grykske stêden Akragas, Gela en Camarina en sette de striid tsjin Syrakuse fuort.
Yn 405 f.Kr. sleat er in ferdrach mei Dionysius fan Syrakuse en fergrutte de Kartaachske posysje yn Sisylje. Himilko waard yn 398 f.Kr. ta "kening' keazen en dêrnei late er fannijs in ekspedysje tsjin Dionysius. Ynearsten makke Himilko grutte suksessen, mar doe waarden syn striidkrêften wer troch dy ynfeksjesykte troffen, dêr't Hannibal Mago oan ferstoar. Hy waard dêrtroch ferslein troch Dionysius. Hy wist Dionysius om te keapjen om himsels en guon leden fan it leger yn feiligens te bringen en kear werom nei Kartago. Hy liet syn hierlingen lykwols efter. Hy naam publyklik de ferantwurdlikens oer fan it belies, en doe gie er ferklaaid as slaaf alle timpels del om boete te dwaan en neffens de oerlevering liet er himsels út skande ferhongerje dêr't er oan ferstoar.
Dútsktalige Wikipedy
Oantal artikelen op dit stuit
[//de.wikipedia.org/wiki/Special:Statistics Hjoeddeiske stân] 1 2023
Portegeesktalige Wikipedy
De Portegeesktalige edysje fan Wikipedy gie op 11 maaie 2001 fan start en is yn 2016 de op tolve nei grutste edysje fan dizze online ensyklopedy.
Bad Kreuznach (Landkreis)
De lânkring Bad Kreuznach is in bestjoerlik distrikt yn it sintrum fan de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. Haadstêd fan de lânkring is de stêd Bad Kreuznach, it plak dat ek de measte ynwenners telt.
Geografy
De lânkring Bad Kreuznach leit yn de eastlike dielen fan it Rynhessyske tafel- en heuvellân, yn it süden fan it Noard-Paltske berchlân en yn it wêst en noarden fan de Hunsrück. Troch it gebiet streamt fanút it wêst de Nahe troch Kirn, Bad Sobernheim en Bad Kreuznach nei it noarden, dêr't de Nahe yn Bingen am Rhein yn de Ryn mûnet. De lânkreis Bad Kreuznach foarmet mei dielen fan de lânkringen Mainz-Bingenen Donnersberg it wynbougebiet Nahe.
De lânkring grinzget mei de klok mei fan it noardeasten ôf oan de lânkringen Mainz-Bingen, Alzey-Worms, Donnersbergs, Kusel, Birkenfeld en Rhein-Hunsrück-Kreis.
Stêden en gemeenten
thumb|border|300px|Yndieling fan de lânkring Bad Kreuznach yn de ferbânsfrije stêd en de ferbânsgemeenten (VG)
Piet Steenkamp
thumb|upright|Piet Steenkamp yn 1971 Petrus Antonius Josephus Maria (Piet) Steenkamp (Uithoorn, 8 maart 1925 – Eindhoven, 8 jannewaris 2016) wie in Nederlânsk politikus. Steenkamp wie de 'geastlike heit' fan it Kristen-Demokratysk Appèl (CDA/KDA) en de earste foarsitter fan de Federaasje CDA, fan 1973 ôf oan.
Biografy
Steenkamp gie nei de middelbere skoalle yn Amsterdam. Nei syn stúdzje en promoasje yn de ekonomyske wittenskippen yn Tilburg gie er oan 't wurk yn it konservefabryk fan syn heit yn Uthoarn; it bedriuw naam er letter oer. Yn 1960 waard er bûtengewoan heechlearaar en letter 'gewoan' heechlearaar oan de Technyske Hegeskoalle Eindhoven (no Technyske Universiteit Eindhoven). Steenkamp late fierders ek it Pastoraal Konsily fan de Nederlânske Tsjerkeprovinsje oer de fernijing fan de Nederlânske Katolike Tsjerke, nei it Twadde Fatikaansk Konsily.
Dêrnei wie Steenkamp 34 jier lid fan de Earste Keamer, fan 1965 oant 1999: Earst út namme fan de KVP en letter foar it CDA. Hy wie foarsitter fan de Earste Keamer fan 1983 oant 1991. Yn 1971 stie Piet Steenkamp as ynformateur oan de widze fan it kabinet-Biesheuvel I. Yn 1982 wie er ek ynformateur by it kabinet-Van Agt III.
Steenkamp hat him altyd sterk makke foar de fúzje fan de ARP, de CHU en de KVP. Al yn 1967 wie er lid fan de 'Club van 18', dy't krewearre foar in fúzje fan de trije partijen. Troch syn trochgeande ynset ûntstie yn 1980 it KDA út dy fúzje. As de earste foarsitter fan it KDA brocht er de fúzje ta in goed ein: doe't de fúzje klear wie, gie er ôf as foarsitter.
Steenkamp hold in de jierren 70 hûnderten sprekbeurten yn it lân. Hy wie bysûnder populêr by de efterban fan de trije mempartijen KVP, ARP en CHU. Ut reden fan syn ûnmisbere rol by it ta stân kommen fan it CDA waard hy ta earefoarsitter beneamd. It opliedingsynstitút fan it CDA is nei him ferneamd en ek de jierlikse lêzing dy't de partij om de fúzjedatum 11 oktober hinne organisearret.
Privee
Steenkamp troude op 12 oktober 1950 mei Constance Nolet. Har heit Jozef Nolet wie fan 1953 oant 1961 boargemaster fan Boxmeer. It pear krige trije soannen. Harren âldste Thomas waard boargemaster en is ek lid fan it CDA.
Bamberg (stêd)
De oan de hilligen Petrus en Joaris wijde domtsjerke fan Bamberg is in letromaanske katedraal út it begjin fan de 13e iuw.
Kleaster Sion
thumb|250px|Nijewier mei it plak fan kleaster Sion (± 1700) Kleaster Sion, ek wol Onze Lieve Vrouwe ten Dale neamd, wie in sistersjinzerkleaster yn Nijewier. It soe tusken 1165 en 1195 stichte wêze. Sion wie it susterkleaster fan it Kleaster Klaarkamp yn Rinsumageast. Op it stee fan it eardere kleaster stiet tsjintwurdich in wente.
Sion waard lykas Genezareth by Hallum stichte foar de húsfesting fan de nonnen dy't oant dy tiid flak by Klaarkamp ferbleaune yn it Bannerhûs ûnder Lichtaard. It konvint soe tusken 1165 en 1195 stichte wêze; as eksakt jier wurdt 1191 neamd. Dat soe betsjutte dat Sion it âldste frouljuskleaster fan Fryslân west hat. It kleaster makke kenlik in sterke groei troch, omdat al yn 1233 nonnen oerpleatst waarden nei Nijekleaster by Skearnegoutum. Klaarkamp en Sion bleaune oant yn de 15e iuw in ekonomyske ienheid. Sadwaande wiene lekebruorren fan Klaarkamp aktyf op de lannen dy 't eigendom wiene fan Sion. Mei it ferskowen fan eigen gebrûk nei ferhier fan de kleastereigendommen, waard ek it boelguod fan Sion skieden fan dy fan Klaarkamp.
It eardere kleasterterrein waard yn 1975 oanwiisd as ryksmonumint. By dollen op it terrein kamen mear as ien kear grêfstiennen oan it ljocht fan it âlde begraafplak. Yn 1938 waard in kapiteel út de 12e iuw fûn op it eardere kleasterterrein.
De namme fan it kleaster komt werom yn de namme fan it doarpshûs fan Nijewier dat "Nij Sion" hjit. Begjin 2012 is yn de Keninklike Bibleteek yn De Haach in ûnbekend boek út kleaster Sion fûn. It boek is yn 1561 troch de Ljouwerter Augustini Hendrick zoen skreaun.
Alexanderplatz
260px|thumbnail|It Alexanderplatz yn 2012 260px|thumbnail|It Alexanderplatz rûn 1900 It Alexanderplatz (Alexanderplein) is in plein yn de Dútske haadstêd Berlyn yn de wyk Mitte. It plein is in ferkearsmulpunt fan sa'n 300.000 minsken deistich. It plein is neamd nei tsaar Aleksander I. It fontyn op it plein is in ferneamde moetingsplak. Deunby it plein stiet de Fernsehturm (reekommen yn 1969). Yn de DDR-tiid wie it plein in keunstmjittich sintrum fan East-Berlyn. Der waarden allegear wichtige oerheidsgebouwen en oare blokgebouwen delset, wêrûnder de Interhotel Stadt Berlin. Nei de weriening fan Dútslân waarden der nije plannen ûntjûn foar in gânse ferbouwing fan it plein. De besteande gebouwen soene sloopt wurde en ferfongen wurde troch nijbou. Offallende ekonomyske groei hawwe foarearst der foar soarge dat it grutste part fan de plannen noch net útfierd binne. It warehûs Kaufhof hat lykwols in ferbouwing ûndergien, wêrby de foargevel nei foaren rjochting it plein ferhûze is. Ta súdeasten fan it plein is winkelsintrum Alexa wierwurden. Yn 'e noardeastlike hoeke fan it plein is yn 2007 úteinset mei de bou fan in nij winkel- en kantoarekompleks. Dit moat it plein mear in sletten oansicht jaan.
Unter den Linden
thumbnail|260px|Unter den Linden fanôf de Fernsehturm thumbnail|260px|Unter den Linden rûn 1900 hinne Unter den Linden is ien fan de ferneamste strjitten yn de Dútske haadstêd Berlyn. De leane rint troch de wyk Mitte en rint fan de Brandenburger Tor yn it westen nei de Schloßbrücke, wêr fanôf dêr de strjitte fierder de Karl Liebknecht-Straße hyt oant de Alexanderplatz. Oan dit paad fan sa'n 2 km steane in soad ferneamde besjenswurdichheden fan Berlyn. Bewesten de Brandenburger Tor, wêr fan 1961 oant en mei 1989 de Berlynske Muorre stien hat, rint de leane fierder as de Straße des 17. Juni, Bismarckstraße, Kaiserdamm en Heerstraße. De totale lingte fan dit paad is 11,5 km.
Unter den Linden wie in praalwei fan de Prusyske keningen en de Dútske keizers en wie in flanearwei foar de rike boargerij. Ek wie it de leane foar de kommersjele Yndustriële Revolúsje. Neitiids waard de leane brûkt foar optochten fan it sosjalisme yn de DDR.
De leane late eartiids nei de keninklike jachtfjilden, wêr letter de Tiergarten oanlein waard. Yn de 17e iuw waarden der lindebeammen oanlein, wêr de namme weikomt. Yn 1658 waarden se der wer weihelle, en yn 1820 waarden se der yn 4 rigen wer plante. Yn de 18e iuw waard Unter den Linden de haadstrjitte fan de nei it westen útwreidzjende stêd. Nei de weriening fan Dútslân yn 1990 is der in ryk ferskaat oan kafee's, restaurants en moaie winkels iepene. Ek wurde der in soad iepenloft eveneminten organisearre. By de boekestaltsjes by de Humboldt Universiteit en de Staatsbibliotheek binne in soad stúdinten en toeristen te finen.
Ferneamde gebouwen oan Unter den Linden binne:
Fuotbalkombinaasje Trynwâlden
Fuotbalkombinaasje Trynwâlden is in Fryske fuotbalklup út Oentsjerk. De klup ûntstie op 1 july 2009 troch in fúzje fan 'e iepenbiere Fuotbalferiening Trynwâlden mei de Kristlike Fuotbalferiening Trynwâldster Boys.
Chanel West Coast
Chanel West Coast (wiere namme: Chelsea Dudley; Los Angeles, 1 septimber 1988) is in Amerikaansk presintatrise, model, aktrise, rapper, lietsjeskriuwster en realitystjer. Hja waard fan 2009 ôf bekend troch har gearwurking mei presintator, realitystjer, tillefyzjeprodusint, akteur en profesjoneel skateboarder Rob Dyrdek, earst yn it realitytillefyzjeprogramma Rob Dyrdek's Fantasy Factory, en sûnt 2011 yn 'e ynternetfilmkesrubryk Ridiculousness.
Jonkheid en oplieding
West Coast waard yn 1988 berne yn Los Angeles, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Yn twa ôfleverings fan Ridiculousness fertelde se sels dat dat se fan Iersk en Russysk etnysk komôf is. Neffens oare boarnen is se (ek) fan etnysk Ingelsk komôf. Se groeide op as bern fan skieden âlden, en libbe in diel fan 'e tiid by har mem yn 'e Los Anzjelynske wyk North Hollywood en in oar diel by har heit yn 'e New York. Har heit wurke as live-DJ, en naam West Coast al mei acht jier mei nei nachtklubs. Hja folge al ier sjong- en dûnslessen, en die mei oan ferskate talintejachten en dûnswedstriden.
Brandenburger Tor
thumbnail|De Brandenburger Tor yn twiljocht thumbnail|De foarrinner fan de Brandenburger Tor yn 1734 thumbnail|De Brandenburger Tor yn 1832 thumbnail|De kwadriga boppe op de poarte thumbnail|De Brandenburger Tor yn 2014 De Brandenburger Tor (Brandenboarchske Poarte) is de wichtichste poarte yn Berlyn. De poarte stiet in de wyk Mitte en stiet oan de Pariser Platz en foarmet de ôfsluting fan bûlevard Unter den Linden. Bewesten de poarte is de ''Platz des 18. Marz'' giet de strjitte fierder as Straße des 17. Juni, dy troch it sintrale park Tiergarten.
Skiednis
De poarte is tusken 1788 en 1791 boud yn opdracht fan de Prusyske kening Freark Willem II en ûntwurpen troch arsjitekt Carl Gotthard Langhans. It wie earst ferneamd as de Friedenstor (Fredespoarte).
Chanel West Coast
Muzyk
Yn 2012 tekene West Coast in kontrakt mei it platelabel Young Money, fan rapper Lil Wayne, dêr't se yn 2013 de mixtape Now You Know útbrocht. Dêroan wurken û.m. Snoop Dogg en Robin Thicke mei. West Coast promoate har wurk mei twa grutte toernees troch de Feriene Steaten, de Punch Drunk Love Tour en de Now You Know Tour. Se brocht ek in fideoklip út foar it nûmer Been On, dêr't French Montana oan meiwurke. Fierders wurke se gear mei in oare froulike rapper, Shanell, oan it nûmer Hittin' Like, foar it sammelalbum Young Money: Rise of an Empire, dat yn 2014 de BET Award foar bêste groepsalbum wûn.
Brandenburger Tor
Skiednis
De poarte wurdt tagelyk ek as in nasjonaal symboal beskôge, wêrmei in tal fan bartenissen yn de 20e iuw yn Berlyn, Dútslân, Jeropa en de wrâld ferbynt. Neffens boustilen wurdt de Brandenburger Tor by de ier-klassike perioade rekkene.
Chanel West Coast
Muzyk
Yn 2014 sei West Coast dat se úteinset wie mei de opnamen fan har eigen debútalbum. De earste beide singles, Blueberry Chills en New Feeling, waarden yn jannewaris 2014 útbrocht, en de trêde, mei as titel Miles and Miles, yn novimber fan dat jier. Yn 2015 kaam de fjirde single út, dy't Bass in the Trunk hiet.
Tillefyzje
Yn 2008 kaam West Coast fia mienskiplike freonen yn 'e kunde mei presintator, realitystjer, tillefyzjeprodusint, akteur en profesjoneel skateboarder Rob Dyrdek. Koarte tiid letter bea dy har in baan oan as resepsjoniste, en sa rekke hja yn 2009 belutsen by Dyrdek syn realitytillefyzjeprogramma Rob Dyrdek's Fantasy Factory, dy't seis seizoenen lang útstjoerd waard op MTV.
Brandenburger Tor
Skiednis
Tusken 1945 en 1990 lei de Brandenburger Tor op de grins fan West- en East-Berlyn en dus ek fan it west- en eastblok. De Berlynske Muorre rûn bewesten de poarte lâns. Oant de weriening fan Dútslân wie it in symboal fan de Kâlde Kriich en nei de weriening wie 't in symboal foar de weriening fan Dútslân en Jeropa.
Rûnom de poarte waarden nije gebouwen, dy't yn 'e Twadde Wrâldkriich ferwoaste waarden en net weropboud wiene no wer werom opboud. Mei it reekommen fan de ambassade fan de Feriene Steaten op it âlde histoaryske plak, op 4 july 2008, is de rekonstruksje rûnom de poarte dien makke.
Chanel West Coast
Tillefyzje
Yn 2011 makke West Coast har akteardebút as Sheila yn in ôflevering fan 'e MTV-searje The Hard Times of RJ Berger. Datselde jiers frege Dyrdek har om yn 'e mande mei himsels en Steelo Brim de ynternetfilmkesrubryk Ridiculousness te presintearjen. Dat waard in grut súkses, dy't West Coast foar it earst ek bûten de Feriene Steaten bekendheid brocht. Dêrnjonken wurket se fan 2012 ôf as stimaktrise mei oan 'e tekenfilmrige Wild Grinders, in oar projekt fan Dyrdek, wêrfoar't se har stim lient oan it personaazje Flipz.
Priveelibben
Yn 2012 frege West Coast har eigen fajisemint oan, mei't se $543 oan creditcardskulden hie, in skuld fan $1.000 foar kabeltillefyzje en noch ien fan $9.000 op it mêd fan abbekatekosten. Yn 2013 waard se troch de rjochter ûntlêste fan dy skulden, mar yn 2014 frege se fannijs fajisemint oan. West Coast hat in Pommeraner dy't fan Weezy hjit, en dy't yn in ôflevering fan Ridiculousness ferskynde.
Brandenburger Tor
Arsjitektuer
De Brandenburger Tor is makke fan natoerstien (saneamde Elbe-sânstien, dat yn de omkriten fan Dresden en yn Noard-Bohemen wûn wurdt) en neffens de ier-klassike styl ûntwurpen en troch de Berlynske metselers Zeidler & Wimmel boud. It is boud neffens de Ateenske propileeën, de monumintale yngongspoarte fan de Akropolis. De poarte is 26 meter heech, 65,5 meter wiid en hat in dwerstrochsneed fan 11 meter. It byld op it gebou, in kwadriga (twatsjillige wein mei fjouwer hynders), makke troch Johan Gottfried Schadow, waard yn 1806 troch Napoleon meinommen nei Parys. It waard 8 jier letter troch in Dútske maarskalk werombrocht nei Dútslân en útroppen is in symboal foar de oerwinning. Sûnt dy tiid hat it byld mei in Grykske striidwein mei de godinne Viktoria, dy't in stêf hâldt mei dêrop in Prusyske earn en izeren krús mei in lauwerkrâns. It oarspronklike byld is ferlern gien yn de Twadde Wrâldkriich, mar in replika, dy't mei in gipsôfprint makke is yn de Twadde Wrâldkriich, is tidens de restauraasje tusken 1956 en 1958 wersteld.
Katedraal fan Doarnik
De katedraal fan Doarnik of Us-Leaffroukatedraal (Frânsk: Notre-Dame de Tournai; Nederlânsk: Onze-Lieve-Vrouw van Doornik) is de roomsk-katolike biskopstsjerke fan it bisdom Doarnik yn de Belgyske stêd Doarnik yn de provinsje Henegouwen. Sûnt it jier 2000 is de katedraal, dy't in moai foarbyld fan de Skeldegotyk is, by de list fan it UNESCO-wrâlderfgoed foege.
Foargongers
Oan de hjoeddeiske katedraal gyngen al twa oare katedralen foar ôf en de hjoeddeiske katedraal is op it plak de tredde. De earste katedraal waard yn de 5 iuw ûnder Eleutherius boud, de earste biskop fan it bisdom Doarnik. Yn 532 waard Sint-Menardus, de fjirtjinde biskop fan Noyon, keazen as biskop fan Doarnik en hy ferienige de twa bisdommen Noyon en Doarnik oant paus Eugenius III de beide bisdommen wer fan inoar skiede.
Fan de 9e oant de 11e iuw waard in nije katedraal boud. Dy twadde katedraal baarnde yn 881 en 1066 ôf, mar waard beide kearen wer opboud. Yn 1092 waard de Sint-Martinusabdij fan Doarnik stifte. It wie ek it jier dat der in ein kaam oan in grutte epidemy. Ta oantinken dêrfan waard de tradysje fan de Grutte Prosesje ynsteld, dy't ek hjoeddedei noch alle twadde sneinen fan septimber plak fynt.
Hjoeddeiske katedraal
Oan it begjin fan de 12e iuw liede mei it tanimmen fan de wolstân fan de stêd, de ferearing fan Us-Leaffrou en faaks ek de winsk om de bisdommen Doarnik en Noyon te skieden ta de bou fan de tredde, de hjoeddeiske katedraal. De bou fûn plak fan it westen nei it easten, dus fan it skip nei it koer. It byntwurk datearret út de jierren 1142-1150. De nije romaanske katedraal waard op 9 maaie 1171 ynwijd. Fan dat gebou bleau oan de dei fan hjoed it grutste part bewarre.
Under biskop Walder de Marvis waard yn 1243 in begjin makke oan de weropbou fan it koer. It âlde romaanske koer waard ôfbrutsen om plak te meitsjen foar it tsjintwurdige goatyske koer. Yn 1255 waard it nije, yndrukwekkende koer ynwijd, wêrfan't de bou beynfloede is troch de katedralen fan Amiens en Soissons. Op ynisjatyf fan biskop Stefanus waard fanôf it begjin fan de 13e iuw in begjin makke oan it ynbringen fan gewelven yn it transept. Op dy faze folge de foltôging fan de krusingstoer en de fjouwer oare tuorren.
Oan it begjin fan de 14e iuw waard it westlike portaal tafoege, ek yn goatyske styl. Op 23 augustus 1566 waard de katedraal plondere troch byldenstoarmers, dy't in grut part fan de midsiuwske ynrjochting fernielden. Tsjin it ein fan de 18e iuw wiene it de oanhingers fan de Frânske Revolúsje, dy't it hiele ynterieur fan de tsjerke ferneatigen. Yn it ramt fan it konkordaat fan 15 july 1801 waard de tsjerke wer foar de earetsjinst iepene en stadichoan waard it ynterieur wer folle mei keunstwurken. Benammen twa 19e iuwske biskoppen droegen in soad by oan it herstel fan de tsjerke: François-Joseph Hirn slagge der yn om in soad keunstwurken oan te skaffen dy't ôfkomstich wiene út sletten of ôfbrutsen abdijen, lykas de tegels fan it koer en it alter fan de kollegiale tsjerke fan de Sint-Martinusabdij, wylst biskop Gaspard-Joseph Labis mei in restauraasje fan de katedraal útein sette, dy't langer dan fjirtich jier duorje soe.
Ek de Twadde Wrâldkriich besoarge de katedraal in soad skea. It Dútske bombardemint op de stêd yn maaie 1940 lei in part fan de stêd yn pún. Ek de rike goatyske parochykapel fan Us-Leaffrou, dy't lâns it noardlike diel fan it romaanske skip lei, waard ferneatige. In weropbou fan de kapel hat nei de kriich net mear plak fûn.
Op 24 augustus 1999 brocht in tornado skea oan de katedraal. By de beoardieling fan de skea kamen strukture problemen oan it ljocht. Sûnt dy tiid ûndergiet de katedraal reparaasjes.
Ynterieur
It renêssânse doksaal datearret fan 1574 en is makke troch Cornelis Floris de Vriendt. Ek it neamen wurdich is it skilderij "De Befrijing fan de Sielen út it Fagefjoer" fan Peter Paul Rubens. It skilderij waard yn de Frânske Revolúsje út de tsjerke helle, mar it kaam yn 1815 skansearre werom en it waard yn 1993 restaurearre. In oar doek fan Rubens, "De triomf fan Judas Makkabeüs", waard doe ek út de katedraal stellen en is nea werom kommen en hinget tsjintwurdich yn it Musee des Beaux-Arts yn it Frânske Nantes.
Yn de skatkeamer fan de katedraal is de skryn fan Us-Leaffrou fan Nikolaas fan Verdun te sjen, ien fan 'e "Sân wûnders fan Belgje".
Dieverij
Op 19 febrewaris 2008 fûn in bewapene oerfal yn de katedraal plak, wêrby't meiïnoar trettjin keunstwurken stellen waarden. De rôvers sloegen it pantserglês fan in fitrine en namen acht kelken en trije krusen mei. Yn ien fan de krusen siet in houtsplinter ferarbeide fan it krús fan Kristus. It krús is belein mei goud, pearels en 48 ealstiennen. It krús wie ôfkomstich fan in ridder, dy't it yn 1204 oan de katedraal jûn hie nei in súksesfolle oanfal op Konstantinopel. Allinne it Byzantynske krús hie allinne al in fersekeringswearde fan 25 miljoen euro.
Dropkick Murphy's
Dropkick Murphy's is in Amerikaanske celtic punkband oprjochte yn 1996 yn Quincy, Massachusetts. De muzykstyl fan de band is in kombinaasje fan Ierske folk en swierdere punkmuzyk. De oprjochters fan de band komme út in Iersk-katolike arbeidersbuert. It debútalbum fan de Dropkick Murphy's "Do or Die" kaam yn 1998 út.
De earste jierren (1996-1998)
Dropkick Murphys waard oprjochte yn 1996 yn Quincy, Massachusetts en bestie ynearsten út sjonger Mike McColgan, bassist en sjonger Ken Casey, gitarist Rick Barton en drummer Jeff Erna. Jeff Erna soe it jier dêrop al ferfongen wurde troch Matt Kelly. De namme fan de band ferwiist nei in pleatslik ôfwenningssintrum.
Yn 1997 tekene de band in kontrakt by it platelabel Hellcat. Yn 1998 waard it debút-album útjûn, mei de titel "Do or Die". Datselde jier ferliet sjonger Mike McColgan de band. Syn rol waard oernaam troch Al Barr, earder fan de Bruisers.
1999 oant en mei 2003
Yn 1999 brocht de band harren twadde studio-album “The Gang's All Here” út, it earste album mei Barr as sjonger. It album befette mear in hardcore-punklûd, en mear Ierske ynfloed as op har debút-album.
Wilens de opnamen fan it tredde studio-album yn 2000 besleat gitarist Rick Barton op te stappen, nei rûzje mei de oare bandleden. Nei it fuortgean fan Barton, waard Dropkick Murphy’s fersterke mei fjouwer nije bandleden, gitarist James Lynch earder fan Ducky Boys, gitarist Marc Orrell, mandoline en fluit spiler Ryan Foltz en doedelsek spiler Spicy McHagis. Mei dy nije line-up, brocht de band de rest fan 2000 troch mei opnames foar it nije album.
Dat album "Sing Loud, Sing Proud!" waard útbrocht yn 2001. De band naam trije shows op yn de Avalon Ballroom yn it St. Patricks Day wykein. It resultaat fan dy opname wie it earste live-album fan de band, "Live on St. Patrick's Day from Boston", dat yn septimber 2002 útbrocht waard.
Nei de toernee foar it album “Sing Loud, Sing Proud!” begjin 2003 besleat doedelsekspiler Spicy McHagis de band te ferlitten en waard ferfongen troch Scruffy Wallace. Mandoline en fluitspiler Ryan Foltz soe koart dêrnei ek fuortgean. Multi-ynstrumintalist Tim Brennan kaam om Foltz te ferfangen.
2004 oant en mei no
Tusken 2004 en 2007 bringt Dropkick Murphys’s trije studio-albums út. Yn 2008 makket gitarist Marc Orrel bekend dat er de Dropkick Murphy’s nei acht jier ferlit. Tim Brennan ferfong Orrell as fulltime gitarist, wylst multi-ynstrumentalist Jeff DaRosa oankundige waard as nij lid fan de band. Op 10 july 2008 trede de band op yn LeLacheur Park yn Lowell, Massachusetts, dêr't dy show opnommen en útbrocht waard as harren folgjende live-album.
Yn april 2009 wiene de Dropkick Murphys op toernee mei Bruce Springsteen & de E Street Band op it poadium, en by de show frege gitarist Tim Brennan syn freondinne Diana om mei him te trouwen.
Yn 2014 gie de band nei Tulsa, Oklahoma. Krekt noardlik fan Austin, Teksas, wie de tourbus fan de band belutsen by in deadlik ûngelok doe 't in fuotgonger ynienen foar de bus de autodyk op fleach, de fuotgonger oerlibbe it net. De bus fan de band wie swier skansearre en harren sjauffeur wie te skokt oer de trageedzje om noch fierder te kinnen, wêrtroch 't de band harren optreden yn Tulsa annulearje moast. De twa acts dy 't pland wiene om te iepenjen foar de band joegen in fergeze show foar de fans op in oar plak yn Tulsa.
Yn 2018 wie bassist Ken Casey belutsen by in motorûngelok en rûn slimme skea op oan in wringe. Dêrtroch ferlear er it gefoel oan syn fingers en koe er net mear bas spylje by de shows fan de band, oant er folslein better wie. De band wie der net wis fan oft Casey troch de blessuere oan harren simmertoer fan 2018 begjinne koe. Lykwols, Kevin Rheault, de âlde poadiumtechnikus fan de band, en dy 't yn it ferline foar oare bandleden ynfoel, folle de bas yn oant Casey folslein opknapt wie. Yn maart 2019 begûn Casey wer bas te spyljen. Yn 2021 waard it tsiende studio-album, “Turn Up That Dial” útbrocht.
Jaap en de Beanstôk
Jaap en de Beanstôk, yn it oarspronklike Ingelsk: Jack and the Beanstalk, is in mearke út 'e folkloare fan Ingelân en Cornwall oer de held Jack (Jaap), dy't yn mear sokke ferhalen foarkomt. Dit is lykwols fierwei it bekendste ferhaal oer dy protagonist. It mearke waard foar it earst optekene yn 1734 en is dêrnei yn ferskate ferzjes publisearre.
Ynhâld
Jaap (Jack), in opslûpen jonge dy't op it plattelân yn earmoede opgroeit, giet mei de ko fan syn mem, in widdo, nei de feemerk ta om it bist te ferkeapjen. Underweis moetet er lykwols ien dy't de ko fan him oernimt yn ruil foar in hantsjefol magyske beantsjes. As Jaap dy deunby it boerespultsje fan syn mem plantet (of as, yn oare ferzjes fan it ferhaal, syn mem de dingen lulk út it finster smyt), groeie se yn ien nacht út ta in ûnbidige beanstôk, dy't oant yn 'e wolkens groeit. Jaap beklimt de beanstôk en ûntdekt yn 'e wolkens it kastiel fan in ûnfreonlike reus. Dyselde wurdt Jaap syn oanwêzigens gewaar en ropt út:
Fee-fi-fo-fum! (útspr.: "Fii-faai-foo-fum!") Ik rûk it bloed fan in Ingelsman. Mei er libje of mei er dea wêze, Ik sil syn bonken ta moal mealle om myn brea fan te meitsjen.
Jaap is lykwols snoader as de reus en lit him net fange, wat foar in part te tankjen is oan 'e help dy't de frou fan 'e reus him biedt. Hy wit út it kastiel fan 'e reus in protte guod werom te heljen dat yn it ferline fan syn famylje stellen is, wêrûnder in sek mei goud, in betsjoende goes dy't gouden aaien leit en in magyske goudene harpe dy't út himsels muzyk spilet en derby sjongt. As de reus úteinlik de beanstôk ûntdekt en Jaap efterneiklimt nei ûnderen, kappet Jaap hurd de beanstôk om, sadat de reus tepletter falt dat er it bestjert. Mei alle rykdommen dy't er wûn hat, kinne Jaap en syn mem tenei yn wolfeart libje.
Oarsprong
It ferhaal fan Jaap en de Beanstôk is tige âld. Neffens ûndersikers fan 'e Ingelske Universiteit fan Durham en de Portegeeske Nije Universiteit fan Lissabon is it in mearke fan type 328 yn it Aarne-Thompson-klassifikaasjesysteem ("De Jonge Stelt de Skat fan 'e Oger"), dat wierskynlik fan Proto-Yndo-Jeropeeske oarsprong is. As dat wier is, soe it betsjutte dat it ferhaal tusken 4500 f.Kr. en 2500 f.Kr. ûntstien is. Oare mearkes fan itselde type (en dus fan in mienskiplike oarsprong) binne it Italjaanske Trettjind en it Frânske Hoe't de Draak Bedragen Waard.
Jaap (Ingelsk: Jack) is in archetypyske held út 'e Ingelske en Kornyske folkloare. Hy komt foar yn ferskate Jack-ferhalen, mar Jaap en de Beanstôk is dêrfan fierwei it bekendst. De reus hat oer it algemien gjin namme, mar yn in protte toanielstikken dy't op it mearke basearre binne, hjit er fan Blunderbore (fan to blunder, "omknoffelje", en bore, "lompert").
Publikaasjeskiednis
Jaap en de Beanstôk waard yn 1734 foar it earst optekene troch J. Roberts yn syn mearkebondel Round About Our Coal Fire, or: Christmas Entertainments. Yn dat wurk droech it de titel The Story of Jack Spriggins and the Enchanted Bean ("It Ferhaal fan Jack Spriggins en it Betsjoende Beantsje"). Bekender wie de ferzje fan 1807, The History of Jack and the Bean-Stalk, dy't frijwat moralisearjend opskreaun waard troch Benjamin Tabart. It ferhaal waard popularisearre troch Henry Cole, dy't it yn 1845 ûnder syn pseudonym Felix Summerly opnaam yn 'e bondel The Home Treasure. Yn 1890 waard Jaap en de Beanstôk werskreaun troch Joseph Jacobs foar syn English Fairy Tales. It is de ferzje fan Jacobs dy't hjoed de dei it measte printe wurdt, en dy wurdt troch letterkundigen en folkloristen ek beskôge as tichter by de oarspronklike, mûnling oerlevere foarm steand, om't it moralisearjen fan Tabart dêryn ûntbrekt.
Morele perspektiven
It mearke Jaap en de Beanstôk portrettearret in 'held' dy't earne ynbrekt, de sympaty fan 'e frou fan 'e bewenner wit te wekjen, himsels ferstoppet yn oarmans hûs, de bewenner berôvet en as dy him tenei komt om ferhaal te heljen, him ek noch fermoardet. Tabart fiert dêrom yn syn moralisearjende ferzje fan it ferhaal út 1807 in fee op om oan Jaap út te lizzen dat de reus earder Jaap syn heit berôve en fermoarde hie. Op dy wize wurde de dieden fan Jaap behimmele as in foarm fan ferjilding dy't de reus oer himsels ôfroppen hat.
Yn syn ferzje fan it ferhaal joech Jacobs yn 1890 gjin rjochtfeardiging foar it hâlden en dragen fan 'e haadpersoan, om't dat yn 'e ferzje dy't him as bern ferteld wie, ek net foarkaam. Hy hold út dat bern wol witte dat dieverij en moard ferkeard binne sûnder dat har soks yn in mearke bybrocht wurdt, mar dochs joech er in subtile draai fan ferjilding oan it ferhaal troch te neamen dat de reus graach stellen oksen en jonge bern yt.
In protte moderne ynterpretaasjes fan Jaap en de Beanstôk folgje Tabart troch de reus ta smjunt te meitsjen dy't lytsere wêzens terrorisearret en bestelt, sadat Jaap in legitime held wurdt. Sa kriget de reus yn 'e film út 1952 mei Abbott en Costello de skuld fan 'e earmoede oan 'e foet fan 'e beanstôk om't er iten en rykdommen stellen hat. Yn oare ferzjes fan it ferhaal wurdt ymplisearre dat de reus sawol de goes dy't de gouden aaien leit as de selsspyljende harpe fan Jaap syn heit stellen hat. In seldsume útsûndering wie de minysearje Jack and the Beanstalk: The Real Story, út 2001, fan Brian Henson, dy't net allinne net meigiet yn Tabart syn tafoegings oan it ferhaal, mar wêryn't de reus de protagonist en Jaap de antagonist is.
Adaptaasjes
In literêre adaptaasje fan Jaap en de Beanstôk is bgl. Jack and the Wonder Beans, fan James Still út 1977, in Appalachyske fariaasje op it ferhaal. Yn 1982 skreau de Welske berneboekeskriuwer Roald Dahl yn syn Revolting Rhymes in ferzje fan it ferhaal, wêryn't Jaap earst de beanstôk net beklimme wol, en syn mem foar him yn 't plak giet, wêrnei't se opiten wurdt troch de reus. Yn The BFG, in oar wurk fan Dahl, wurdt ek nei Jaap en de Beanstôk ferwiisd, mei't de skriklike reuzen dy't dêryn foarkomme, allegear deabenaud binne fan Jaap en syn freeslike beanstôk, hoewol't net ien fan harren him ea met hat, en se likemin witte wat er mei dy beanstôk docht.
Jaap en de Beanstôk is ferskate kearen ferfilme:
Op 'e tillefyzje hawwe ferskate Amerikaanske en Britske tillefyzjesearjes ôfleverings wijd oan Jaap en de Beanstôk, lykas Gilligan's Island, The Goodies, Barney and Friends, Hercules: The Legendary Journeys, The Hughleys, Once Upon a Time en Family Guy. Yn 1983 waard der ek fan Faerie Tale Theatre in ferzje fan it ferhaal fan Jaap en de Beanstôk makke, mei Dennis Christopher as Jaap (Jack), Elliott Gould as de reus, Jean Stapleton as de frou fan 'e reus, en Katherine Helmond as Jaap syn mem. De minysearje Jack and the Beanstalk: The Real Story, waard yn 2001 makke troch Brian Henson. Yn dy ferzje waarden de rollen omdraaid en is Jaap de smjunt en de reus de held.
Belogorski-kleaster
It Otterdokse Misjonêre Sint-Nikolaaskleaster (Russysk: Белогорский Свято-Николаевский славно-миссионерский мужской монастырis) in kleaster fan it bisdom Perm-Kûngoer foar muontsen op Belaja Gora (Wite Berch) yn it kraj Perm, Ruslân. It kleaster krige de namme "Atos fan de Oeral" fanwegen de strikte regels fan it kleaster neffens de tradysjes fan Atos.
It kleaster leit likernôch 70 kilometer súdlik fan it sintrum fan Perm en 40 kilometer westlik fan Kûngoer.
Skiednis
Nei de mislearre oanslach op tsarevitsj Nikolaas op 11 maaie troch Tsuda Sanzō by in besite oan Japan waard yn 1891 út tankberens foar de rêding in 10,65 meter heech tsarenkrús oprjochte. It krús waard troch in slimme stoarm yn de maaitiid fan 1901 fernield, mar noch yn itselde jier wer oprjochte en bleau oant 1918 stean.
De tariedings foar de bou fan it kleaster fûnen yn 1893 plak. Yn dat jier waard ek útein set mei de bou fan de earste houten Nikolaastsjerke, dy't op 22 febrewaris 1894 yn wijd waard. It gebou wie lykwols noch net ôf want der waard ek noch in boppetsjerke foar simmerdeis boud, dy't oan it begjin fan de simmer fan 1895 foltôge waard en yn oanwêzigens fan in soad pylgers ynwijd waard troch de biskop fan Perm. Tagelyk begûn ek de bou fan kleastergebouwen en in skoalle foar it ûnderwizen fan wezen. Njonken de gewoane fakken en tsjerkesang krigen de bern ek les yn ferskate ambachten.
Sovjet-tiid
Mei de revolúsje yn Ruslân brieken der tragyske tiden oan foar it kleaster. Op 25 augustus 1918 smieten de bolsjewiken de doedestiidske archimandryt Varlaam, nei't se him tamtearre hiene, yn de Kama-rivier. Fan augustus 1918 oant jannewaris 1919 skeaten de bolsjewiken nei in martelgong 34 muontsen fan it kleaster dea.
It Wite Leger befrijde it gebiet op 24 febrewaris 1919, de plondere katedraal waard wer oplape en der fûn in koarte oplibbing fan it kleaster plak, mar in pear moanne letter wisten de bolsjewiken it hiele gebiet ûnder kontrôle te krijen. Fjouwer letter, yn maart 1923, folge de definitive sluting fan it kleaster. Yn de gebouwen waarden beheinden ûnderbrocht en yn de Twadde Wrâldkriich in revalidaasjesintrum foar ferwûne soldaten. Fan 1946 oant 1986 wie der ferpleechhûs foar âld-striders. De tsjerke fan it Iverskaja-ikoan waard yn de jierren 1920 ôfbrutsen.
Long Island (betsjuttingsside)
"Long Island" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Belogorski-kleaster
Weroplibbing
It weroplibjen fan it kleaster barde yn de jierren 1988-1989, doe't it milleniumfeest fierd waard fan de doop fan de Rûs'. Sûnt dy tiid naam it tal parochy's yn it bisdom Perm foars ta en allinne al tusken 1989 en 1991 waarden der wer twa kleasters iepene, wêrûnder it Belogorski-kleaster. De oerdracht fan it kleasterkompleks oan de Russysk-Otterdokse Tsjerke fûn op 18 maaie 1991 plak. Sûnt is der in soad dien om de Krúskatedraal en it hiele kleaster te restaurearjen en it kleaster in bettere oansluting te jaan troch wegenferbettering. Ek it yn 1918 ferneatige tsarenkrús waard rekonstuearre en foar pylgers waard in nij hotel oan it kompleks tafoege.
Fan de yn de Sovjet-tiid ôfbrutsen Tsjerke fan de Mem Gods Iverskaja stiet tsjintwurdich in model
Carol Berg
Libben en karriêre
Berg stammet út in famylje fan ûnderwizers, muzikanten en spoararbeiders, en waard yn 1948 berne yn Fort Worth, yn 'e steat Teksas. Se koe goed meikomme op skoalle, en hie as bern al in protte nocht oan lêzen. Sa makke se har de klassiken eigen (Jane Austen, Dorothy Sayers, Charles Dickens, ensfh.), mar ek detektiveromans, skrillers, histoaryske romans, fantasy, science fiction en westerns. Under ynfloed fan it wurk fan û.o. Robert A. Heinlein rekke se sa yn 'e besnijing fan it Amerikaanske romtefeartprogramma, dat se har nei it ôfrûnjen fan 'e middelbere skoalle ynskriuwe liet oan 'e Rice Universiteit te Houston, mei as doel om in karriêre yn 'e wittenskip en technology te begjinnen. Se studearre ôf mei in bachelorstitel yn wiskunde.
Neitiid stie Berg ferskate jierren as leararesse oan 'e middelbere skoalle. Se mette en troude mei Pete Berg, in yngenieur, en ferfear mei him nei Kolorado. Uteinlik joech se har baan op om harren trije soannen grut te bringen, mar dêrnjonken joech se yn dyselde tiid ek foarljochtingskursussen oer swierwêzen, wûn se in twadde bachelorstitel yn kompjûterwittenskippen oan 'e Universiteit fan Kolorado, en wie se fierders drok mei kampearjen, kuierjen, hurdfytsen en lêzen. Doe't de jonges grutternôch wiene om harsels te rêden, fûn Berg wurk as softwarespesjalist by de Hewlett-Packard Company, en in pear jier letter krige in freondinne har safier dat se úteinsette mei it skriuwen fan fiksje. Dat wie foar har in hobby dy't meitiid alhiel út 'e hân rûn. Har wurkjouwer wie tige begripfol doe't se almar mear tiid foar har skriuwen brek wie, en yn 1999 ferkocht se trije fantasyromans oan 'e útjouwerij Roc Books, dy't noch altyd Berg har fêste útjouwer is.
Har earste boek, Transformation, kaam út yn 2000, en beskriuwt it lot fan Seyonne, in tsjoender waans lytse freedsume lân ferovere is troch it ymperialistyske Derzhi-ryk, en dy't sels mei de rest fan syn folk ta slaaf makke is. Syn libben feroaret op 'e nij folslein as er op in slavemerk kocht wurdt troch Aleksander, de kroanprins fan it Derzhi-ryk. It docht bliken dat dyselde ûngemurken bedrige wurdt troch in skriklike tsjoenderij, mar Seyonne kin mar dreech oer syn hate foar syn arrogante fijân hinne stappe om him te rêden. Hy soe der syn eigen libben mei riskearje, mar kin der syn siel mei weromwinne. Transformation wie it earste diel fan 'e Rai-Kirah-trilogy, dy't fierder gie mei Revelation (2001) en einige mei Restoration (2002). Transformation waard nominearre foar ferskate prizen, en mei de ferkeap gie it sa foar de wyn, dat Berg yn 2002 har baan by Hewlett-Packard deroan joech om har foltiids ta te lizzen op har skriuwwurk.
Mei de op himsels steande roman The Song of the Beast wûn Berg yn 2003 de earste fan yn totaal trije Colorado Book Awards. Yn 2004 en 2005 publisearre Berg de fjouwerdielige Bridge of D'Arnath-rige, folge troch it Lighthouse-duët, besteande út 'e romans Flesh and Spirit (2007) en Breath and Bone (2008), dêr't se in Mythopoeic Award foar krige. Sûnt 2010 hat Berg fierders de trije boeken fan 'e Collegia Magica-rige en de twa dielen fan it Sanctuary-duët skreaun.
Pancoasttumor
In Pancoasttumor, ek wol pulmonêre sulkus tumor, is in tumor yn de longtop. It is alline in oantsjutting fan it plak fan de tumor. Hoewol't it meast giet om in Net-Lytssellige Longkanker wurdt der net in tumor fan in beskaat seltype mei bedoeld.