cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sherlock Holmes: A Game of Shadows
Plot
Holmes, Watson en Simza reizgje no nei Switserlân. Dêr sil in ynternasjonale konferinsje holden wurde om 'e oanboazjende spannings tusken de ûnderskate Jeropeeske lannen op te lossen, sa wit Holmes fan syn broer Mycroft, dy't op it Britske Ministearje fan Bûtenlânske Saken wurket. Hy ornearret dat Moriarty, dy't troch syn bannen mei de Britske premier ek útnûge is, dêr in ynternasjonaal ynsidint feroarsaakje wol dat Jeropa oer râne fan 'e ôfgrûn nei oarloch triuwe sil. Holmes hat einlings útriddenearre wat René bedoelde mei syn boadskip oan Simza dat se "dit gesicht net wer sjen soe". Dokter Hoffmanstahl wie in pionier op it mêd fan 'e genêskunde en Holmes tinkt no dat er René mei plastyske sjirurgy it oansjen jûn hat fan ien fan 'e ambassadeurs op 'e konferinsje. Dat soe Moriarty by steat stelle om 'e echte ambassadeur út 'e wei te romjen en te ferfangen troch René. As dy op 'e konferinsje dan de fertsjintwurdiger fan in oar lân fermoarde, soe dat ûntsjinkearber ta oarloch liede.
Wylst Watson en Simza besykje om 'e ûnwerkenber feroare René werom te finen middenmank de diplomaten út 'e ferskate lannen, moetet Holmes Moriarty op in balkon boppe de Reichenbachwetterfal, om him ôf te lieden. Se skake in potsje wylst se stikelige opmerkings útwikselje. Watson en Simza witte úteinlik René te identifisearjen, dy't it plak fan 'e Frânske ambassadeur ynnommen hat, en komme foar dat er de Dútske ambassadeur fermoardzje kin. Neitiid wurdt René lykwols om hals brocht troch Moran mei gifpylkje út in blaaspiip. Hoewol't it útbrekken fan 'e oarloch, dêr't er op longeret, tsjinkeard is, ferliest Moriarty neat fan syn selsfertrouwen. Hy warskôget Holmes dat de grutmachten fan Jeropa úteinlik dochs wol mei-inoar yn oarloch reitsje sille, oft hy harren dêr no ta manipulearret of net.
Holmes bringt út dat er, wylst Moriarty him yn Heilbronn oan it marteljen wie, it notysjeboekje fan 'e professor omwiksele hat foar in duplikaat. It orizjineel hat er troch Tamas nei Londen bringe litten, dêr't Mary Watson de kodearre ynhâld ûntsifere hat mei de help fan in tsjûk en gauris ynsjoen boek oer botany dat Holmes by harren earste moeting yn Moriarty syn fan deade en fertutearze keamerplanten optillende studearkeamer opmurken hie. De ynformaasje spilet Mary troch oan ynspekteur Lestrade, dy't dêrop Moriarty syn ferburgen bankklúskes plonderet en de ynhâld oan it Britske Fûns foar Oarlochswiddowen en -wezen jout.
Holmes as Moriarty hawwe allebeide wol foar it ferstân dat harren moeting op it balkon einigje moat yn in gefjocht, en se beseffe ek beiden dat Moriarty dat gefjocht winne sil om't fan Holmes hindere wurdt troch syn ferwûne skouder. De selsfoldiene Moriarty ûnthjit Holmes dat er nei syn dea mei opsetsin in sa wreed mooglike manear optinke sil om Watson en Mary te deadzjen, mar hy is fergetten wat Holmes him by harren earste moeting ferteld hat: dat hy (Holmes) ree is om syn eigen libben op te jaan as er dêrmei Moriarty foargoed útskeakelje kin. Dat, op it stuit dat Watson de doar nei it balkon iependocht, makket Holmes eachkontakt mei him, grypt Moriarty fêst en skuort him mei oer de balustrade fan it balkon hinne, sadat se tegearre by de Reichenbachwetterfal del kneppelje. Dat is in 250 meters hege wetterfal, dy't fier yn 'e djipte delkomt yn in razene rivier. Sawol Holmes as Moriarty wurdt dea ferklearre. Harren stoflike omskotten wurde net weromfûn, mar dat waard ek net ferwachte.
Werom yn Londen wurdt der in begraffenis foar Holmes holden mei in lege deakiste, dêr't al syn freonen en kunde by oanwêzich binne. Neitiid tekenet Watson op in typmasine syn ferslach op fan syn lêste saak mei Holmes. Hy einiget mei de wurden: "The End". Mary komt de studearkeamer yn om Watson oan te fiterjen op te sjitten mei it pakken fan syn koffers foar harren ferlette houliksreis. Teffens bringt se him in pakketsje dat oan 'e doar ôfjûn is. As Watson it iepenmakket, blykt dêr in lyts apparaatsje yn te sitten dat soerstof oanmakket en dêr't men ûnder wetter mei sykhelje kin. Watson hat dat foar it lêst sjoen doe't Holmes it yn 'e kolleksje fan syn broer Mycroft bewûndere. Beseffend dat dit betsjut dat Holmes miskien dochs net dea is, giet Watson efter syn frou oan om te freegjen wa't it pakketsje by harren oan 'e doar ôfjûn hat. Sadree't er de keamer út is, komt Holmes, dy't himsels fermomd hie as in diel fan in fauteuil, fan it plak om 'e lêste side fan Watson syn ferslach te besjen, dy't noch yn 'e typmasine sit. Hy lêst de side en typt dan efter de wurden "The End" in fraachteken.
Produksje
Sherlock Holmes: A Game of Shadows waard, krekt as de foargeande film, regissearre troch Guy Ritchie. Hy wurke op basis fan in senario fan Michele Mulroney en Kieran Mulroney, dat winliken orizjineel wie, hoewol't der eleminten yn opnommen wiene fan 'e oarspronklike Sherlock Holmes-ferhalen The Final Problem (1893) en The Adventure of the Empty House (1903) fan sir Arthur Conan Doyle.
As produsinten wiene Joel Silver, Lionel Wigram, Susan Downey (de frou fan haadrolspiler Robert Downey jr.) en Dan Lin by it projekt belutsen foar de filmstudio's Warner Bros., Silver Pictures, Wigram Productions en Village Roadshow Pictures. Dêrmei wie de film in Amerikaansk-Britske ko-produksje. Der wie foar Sherlock Holmes: A Game of Shadows in budget beskikber fan $125 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Philippe Rousselot, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Hans Zimmer.
Opnamen
De opnamen foar Sherlock Holmes: A Game of Shadows setten yn oktober 2010 útein. Der waard op lokaasje filme yn it Didcot Railway Centre yn Oxfordshire, by de Fiktoariabrêge yn Worcestershire, by it Paleis Hampton Court yn Grut-Londen, op 'e Universiteit fan Oxford yn Oxford, by de Chatham Dockyard, Fort Amherst en Knole yn Kent, en yn it Alde Keninklike Marinekolleezje en it paleis Queen's House yn Greenwich. Bûten it Feriene Keninkryk waard filme yn it Frânske Straasburch, û.m. by de Katedraal fan Straasburch. De binnendoarsênes waarden opnommen yn 'e Elstree Studios en de Warner Bros. Studios, Leavesden yn Hertfordshire, de Shepperton Studios yn Surrey en de Pinewood Studios, yn Buckinghamshire.
Distribúsje
De distribúsje fan Sherlock Holmes: A Game of Shadows waard fersoarge troch Warner Bros. De film gie op 16 desimber 2011 yn 'e Amerikaanske en Britske bioskopen yn premiêre. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde op 13 desimber by platemaatskippij WaterTower Music. Sherlock Holmes: A Game of Shadows waard op 12 juny 2012 útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Sherlock Holmes: A Game of Shadows mingde resinsjes. Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times, dy't al goed te sprekken west hie oer Sherlock Holmes (2009), wie sels noch positiver oer dizze film, dy't er 31/2 fan 4 stjerren joech en omskreau as "fermaak fan in heech kaliber" dy't "in mjitte fan ferfining en ynnovaasje" oan 'e formule fan 'e earste film tafoege. Ynternetfilmkritikus James Berardinelli parte oan Sherlock Holmes: A Game of Shadows 3 fan 4 stjerren ta en skreau: "[Dit] is in krêftiger, better út 'e ferve kommende film dy't fuortborduerret op 'e sterkten fan 'e orizjinele film en guon fan 'e swakten ôftanket."
Keith Phipps fan The A.V. Club skeau lykwols dat Sherlock Holmes: A Game of Shadows "de latte noch leger leit as de dochs al beskieden ambysje fan syn foargonger, en dochs net yn syn opset slagget." Ferskate resinsinten wiene fierders min te sprekken oer it ôftankjen fan aktrise Rachel McAdams yn har rol as Irene Adler fuort al oan it begjin fan 'e film, in dúdlik gefal fan "fridging": it ôfmeitsjen fan in froulik personaazje om 'e karakterûntwikkeling fan in manlik personaazje te tsjinjen. Joe Morgenstern fan The Wall Street Journal skreau dêroer: "Se ferdwynt fierstente gau yn dit oerprodusearre, selsfoldiene ferfolch, en mei har ferdwynt ek de geast fan blierkjende orizjinaliteit dy't de foargeande film ta sa'n oangename ferrassing makke.
Opiumoarloggen
thumb|right|300px|Fjochterij by [[Kanton (stêd)|Kanton tidens de Twadde Opiumoarloch]] Tusken 1839 en 1860 waarden twa opiumoarloggen útfochten tusken Ingelân en Sina.
Sherlock Holmes: A Game of Shadows
Opbringst
Sherlock Holmes: A Game of Shadows brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $186,8 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $356,6 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $543,4 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $125 miljoen betsjut dat in winst fan $418,1 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Opiumoarloggen
De Earste Opiumoarloch begûn yn 1839 en einige yn 1842. De reden foar de oarloch wie it slûkjen fan opium troch de Britten nei Sina dat miljoenen minsken, sels guons fan de hegerein, ferslaafd makke. Doe't de Sinezen dêrtsjin optrede woenen, seagen de Britten dat as in konflikt dat mei in kriich beslein wurde moast. Mar de feitlike reden lei djipper. De Sinezen hienen iuwenlang harren ekonomy sluten hâlden foar Jeropeeske hannelers en de Britten beskôgen dat as ûnakseptabel.
Sherlock Holmes: A Game of Shadows
Prizen
Sherlock Holmes: A Game of Shadows waard nominearre foar de Saturn Awards foar bêste aksje- of aventoerefilm en bêste kostúmûntwerp, en foar de Teen Choice Awards foar favorite aksjefilm, favorite akteur yn in aksjefilm (Robert Downey jr.) en favorite aktrise yn in aksjefilm (Noomi Rapace).
Opiumoarloggen
De Twadde Opiumoarloch begûn yn 1856 en einige yn 1860. De reden dat de oarloch útbruts hie der mei te krijen dat de Sinezen it tige dreech fûnen om de ôfspraken, makke mei de Britten nei de earste kriich, nei te kommen en de Britten nije easken stelle woenen. Om dizze ûnwilligens fan de Sinezen foar altyd de kop yn de drukken, gong in kombinearre Britsk-Frânske troepemacht opnij yn de oanfal.
Helbadastins
De Helbadastins ek: Albadastate wie in stins oan de ein fan de hjoeddeiske Bongaloane yn Ferwert. Op it stee stiet tsjintwurdich in grut spul mei de namme Albada. It ferhege terrein is as archeologysk monumint beskerme en kin in let-midsiuwsk stinsterrein west ha.
De Helbadastins waard yn 1418 foar it earste neamd. Hilbadastate, letter ek faak Albada neamd, wie yn 1540 al gjin stins mear. It is in moai foarbyld fan in hûs, dêr't de manlike line fan útstoar en troch fererving oer de froulike line yn oare familys telâne kaam en sa boppetallich waard en yn in gewoane pachtpleats feroare. De neitins oan de âlde family Helbada bleau yn genealogyske hânskriften en yn de fantastyske skiedskriuwing fan de 16e iuw bewarre.
Oer de Helbada's waard yn de midden fan de 16e iuw in hielendal op fantasij berêstend ferhaal oer in fete mei de Ropta's fan Mitselwier en de Cammingha's optekene. Yn 1297 en 1298 soenen hja by Ferwert en Hegebeintum fochten hawwe. Ek yn 'e midden fan de 16e iuw ynterpretearre Sibrandus Leo de tanamme fan Saspurga de Hasoeba, om 1240 frou fan de ferneamde edelman Wibrand Kempinga (Cammingha) fan Camminghabuorren, as de Helbada. 1)
De earste histoaryske fermelding is fan 1418. Botto Halbada te Ferwert en syn sweager of skoansoan 2) Gherbeth Kammyngha wiene doe "eeheren" (rjochters) te Ferwert. Yn dy funksje befêstigen se tegearre mei grytman Youwernd Bottyngha (Botnia) de Roorda's fan Ginnum yn de eigendom fan lân ûnder Hegebeintum. Yn 1422 sluet Botto him as fetkeaper by it haadlingebûn oan, tagelyk mei de skieringer Gerbeth Cammingha. In dochter fan Botte, Frouck Helbada, troude mei Jeppe Kampaz Jeppema te Westernijtsjerk.
Yn 1437 fertsjintwurdige Jeppe Botte Helbada yn in skeel mei it kleaster Klaarkamp; it gie om ferskate saken, lykas in erfeniskwestje, grûnbesit, slûsûnderhâld, in âlde kleasterprebende en meardere gefallen fan "rôf". Mooglik wie dy Botte Helbada fan 1437 in jongere Botte; hy soe dan de sweager fan Jeppe west hawwe kinne. Ek yn 1454 komt nammentlik noch in Botto Halbada foar, dy't út namme fan de gritenij Ferwerderadiel yn dat jier in ferbûn mei de stêd Bremen sleat. Ut de fierdere eigendomsskiednis fan Helbadastate docht bliken dat hy gjin neiteam hie. 3) Yn in twadde houlik wertroude syn suster Frouck Helbada nammentlik mei Ernst Unema út Blije. Yn 1511 wie Helbada eigendom fan neikommelingen út dat houlik, nammentlik (pakesizzer) Jancke Unema, Rynts (Foppinga, widdo fan pakesizzer Sipt Unema alias) Jeppema en Tiepka Goslinga (troud mei pakesizzer Frouck Unema). Troch oankeap krige Jancke Unema letter hiel Helbadastate
Yn 1543 hearde in rinte út dit goed ta de pastoralia, dêr't lykwols in proses oer rûn. Yn 1581 luts de pastorij hier út mieden by Helbada. Yn 1761 kocht de widdo fan Lieuwe Taekles it goed. De ferkeapers hienen it ûntfongen by legaat fan Philippus fan Vierssen, kocht fan Assuerus en Johan Vegelin fan Claerbergen en fan de bern fan J. A. Schorer. Philippus wie de soan fan Gijsbert fan Vierssen waans widdo en erven eigeners wienen neffens it stimkohier fan 1698. Yn 1761 wie it goed ferhierd oan de 'bysitter' F.J. Wijmstra, dy't mei de dochter fan de widdo Taekles trout. Dat span wenne op de state oant syn dea yn 1774. Troch houlik fan harren dochter kaam it goed yn hannen fan de family Looxma, dy't de pleats yn de 19e iuw ferpachte.
Bier
Bier is in licht alkoholyske en koalsoerhâldende drank makke mei wetter, fermintearre mout en plantaardige bestândielen, lykas krûden en hop, (of ekstrakten dêrfan) dy't tsjinje foar de smaak en/of de hâldberens fan it bier. Bier is ien fan de âldste alkoholyske dranken fan de wrâld en de meast konsumearre dêrfan, en op wetter en tee nei de populêrste drank.
Der bestean ferskate wizen om bier te meitsjen. De meast brûkte metoade yn Europa en Noard-Amearika is it yn wetter fermintearje litten (alkoholyske gêsting) fan de mout fan koarn mei in gêst fan it geslacht Saccharomyces. Yn dit proses wurde koalsoergas en alkohol foarme. Foar it gêstjen wurde hopbellen, de froulike blommen fan hop, meisean as smaakmakker en konservearmiddel.
Fryslân
Al yn de 18e iuw ferfong de boerekofje it waarme bier. De lêste Fryske brouwers foar 1960 wienen Yde van der Meulen fan Ljouwert en Ivo Hansma fan Dokkum.
Anno 2023 binne der wer tsientallen aktive bierbrouwerijen yn Fryslân. Dat binne allegearre ambachtlike doarps-, steds- en mikrobrouwerijen. Guon fan dy brouwerijen binne feriene yn in kollektyf CRAFT.
Taal
Byienkomsten dêr't bier skonken waard wienen:
48 Hrs.
48 Hrs. (útsprutsen as Forty-eight Hours) is in klassike Amerikaanske plysjefilm en aksjekomeedzje út 1982 ûnder rezjy fan Walter Hill, mei yn 'e haadrollen Nick Nolte en Eddie Murphy. De titel betsjut "Achtenfjirtich Oeren". It ferhaal giet oer Jack Cates, in rouwe ynspekteur by de plysje fan San Francisco, dy't efter de psychopaat Albert Ganz oan sit, de moardner fan twa fan syn kollega's. Om't er fierders gjin oanknopingspunten hat, hellet er Reggie Hammond, in earder lid fan 'e binde fan Ganz, foar twa dagen (oftewol achtenfjirtich oeren) út it tichthûs om him te helpen. De gearwurking tusken de beide mannen ferrint yn 't earstoan stroef. 48 Hrs. krige fan 'e filmkritisy oer it algemien tige positive resinsjes en wurdt tsjintwurdich beskôge as ien fan 'e bêste films fan 1982. Yn 'e bioskopen wie 48 Hrs. ek in grut kommersjeel súkses. In ferfolchfilm, mei as titel Another 48 Hrs., kaam út yn 1990.
Plot
In kloft finzenen ferrjochtet ûnder tafersjoch fan trije swierbewapene sipiers twangarbeid troch ûnderhâld te dwaan oan in spoarline. In man mei in Yndiaansk uterlik dy't skynber tafallich foarbykomt, freget oft er wat wetter brûke mei om't syn âlde pick-uptruck oerferhjitte rekke is. Ear't de sipiers dêrop antwurdzje kinne, rekket de Yndiaan slaande deilis mei in finzene dy't him oanhâldend op rasistyske wize mislediget. As de sipiers de beide mannen útinoar helje wolle, blykt it ôfsprutsen wurk te wêzen. Twa sipiers wurde deasketten wylst de finzene, in beropskrimineel dy't Albert Ganz hjit, mei de Yndiaan yn 'e pick-uptruck ûntkomt.
Twa dagen letter fermoardzje Ganz en de Yndiaan yn San Francisco in krommeldief dy't Henry Wong hjit. Yn syn besit treffe se de (stellen) creditcards oan fan in G.P. Polson. Letter oerfalle se op in oar plak yn 'e stêd Luther Kelly, in eardere kompanjon fan harres. Se easkje "it jild" fan him op, mar Kelly seit dat dat op in plak opburgen is dêr't er pas oer in pear dagen wer by kin om't it pas op moandei wer iepengiet. Se prate ôf dat Kelly moandeitemoarn daliks it jild by Ganz bringe sil. Sa lang hâldt Ganz de faam fan Kelly, Rosalie, yn gizeling. Neitiid brûke Ganz en syn Yndiaanske hantlanger de creditcards fan Polson om mei de fêstbûne Rosalie har yntrek te nimmen yn in keamer yn in goedkeap hotel, dêr't se har fermeitsje mei in pear prostituees.
Dyselde deis krije resjersjeurs Algren en Van Zant fan it San Francisco Police Department opdracht om in dief op te pakken dy't ûnder stellen creditcards in hotelkeamer boekt hat. By it hotel jout ynspekteur Jack Cates him by har, dy't de saak oer de plysjeradio folge hat. Wylst Algren en Van Zant nei de keamer ta geane, wachtet Cates by de resepsje foar it gefal dat de dief syn kollega's te glêd ôf is. It docht lykwols bliken dat dejinge dy't hotelkeamer boekt hat, Albert Ganz is. Hy en sjit Van Zant dea en ferwûnet Algren, wylst de Yndiaan mei Rosalie ûntkomt. As er de skotten heart, hastiget Cates him by de trep op, mar mist dêrby Ganz-en-dy, dy't de lift nei ûnderen nimme. Nei't er sjoen hat wat der bard is, draaft Cates wer nei ûnderen, dêr't Ganz yn 'e lobby de resepsjoniste yn gizeling nimt. Wannear't de ferdwaasde Algren by de trep delkomt, nimt Ganz dyselde ûnder skot en easket dat Cates syn pistoal delleit. Cates begrypt dat er gjin oare kar hat en docht wat him hjitten is, mar Ganz sjit dêrnei dochs (en sûnder reden) Algren noch dea. Cates sels kin it faaie libben der inkeld fan ôfrêde troch efter de resepsjebaalje te dûken. Ganz en de Yndiaan ûnkomme mei Rosalie.
Werom op it plysjeburo kriget Cates in protte krityk fan stjoerlju oan 'e wâl. De moard op twa plysjeminsken makket de saak ta in prioriteit, dat it duorret net lang of de dieder wurdt identifisearre as de fuortflechtige Albert Ganz. Syn Yndiaanske kompanjon blykt Billy Bear te hjitten. Fia de creditcards fan Polson wurde de beide mannen linkt oan 'e moard op Henry Wong, dat in earder lid fan 'e binde fan Ganz wie. Ynspekteur Ben Kehoe wiist Cates derop dat Reggie Hammond, in oar lid fan 'e binde fan Ganz, yn it tichthûs sit. Mooglik dat dy in idee hat wêr't Ganz him ophâldt. Dat Cates set nei it tichthûs ta, dêr't er de Hammond yn syn sel opsiket. Dyselde is in swarte man mei glêde manierkes, dy't twa en in heal jier fan syn finzenisstraf fan 3 jier foar in wapene oerfal útsitten hat. Hammond seit ta dat er Cates wol helpe wol, mar net út it tichthûs wei. Cates moat mar sjen dat er him tydlik nei bûten ta helje kin. Mei't it wiken yn beslach nimme soe om foar soks tastimming te krijen, às dy tastimming al te krijen wie, beslút Cates de boel koart te sluten en ferfalsket er de papierren dy't nedich binne foar in tydlike ynfrijheidstelling fan achtenfjirtich oeren.
Hoewol't Hammond wegeret ta te jaan dat hy mei Ganz, Bear en Wong yn ien binde sitten hat, liedt er Cates nei de wente ta fan it fyfde lid fan dy binde, Luther Kelly. Sadree't er Cates sjocht, iepenet Kelly it fjoer. Hy ûntkomt oan 'e plysjeman, mar Hammond hâldt him tsjin. Kelly wegeret lykwols wat te sizzen, útsein dat er Ganz net ken en dat er net wit wêr't Cates it oer hat. Hy wurdt arrestearre en opsletten, mar ferwachtet mei gauwens op boarchtocht frij te kommen. Mei't se mei Kelly gjin stek fierder kommen binne, nimt Hammond Cates dy jûns mei nei in countrybar dêr't Billy Bear wol wurke hat. Dêrta útdage troch Cates bringt Hammond mei inkeld bluf en Cates syn plysje-ynsynje de hiele bar ûnder kontrôle. Hy set de barkeeper sa ûnder druk dat dy op 't lêst fertelt dat Bear in faam hat dy't yn 'e wyk Chinatown yn in appartemint boppe in Sineesk restaurant wennet. Cates en Hammond bejouwe har dêrhinne, mar Casey, de eardere freondinne fan Bear, seit dat it al lang út is tusken harren. No wennet se gear mei in oare jonge frou, Sally.
Neitiid krije Cates en Hammond rûzje en reitsje se op 'e strjitte slaande deilis oant se troch in pear patrûljearjende unifoarmearre plysjes útinoar helle wurde. Under druk set troch Cates bekent Hammond úteinlik dat hy, Ganz, Bear, Kelly en Wong in jier as trije ferlyn in drugsdealer foar $500.000 bestellen hawwe. Mei't in drugsdealer net bêst nei de plysje gean kin om oanjefte te dwaan, is der fan dy oerfal by de autoriteiten neat bekend. Ynstee fan it jild te dielen, soarge Ganz der neitiid foar dat Hammond it tichthûs yndraaide. Hammond syn motivaasje om Cates te helpen is om dêrfoar wraak te nimmen op Ganz. Underwilens sit it jild noch altyd yn in tas yn 'e kofferbak fan Hammond syn auto, dy't er foar it útsitten fan syn finzenisstraf stâle hat yn in parkeargaraazje foar langparkearjen. De iennichste dy't dêrfan ôfwit, is Kelly, dy't te bang is foar Hammond om him te bestellen. Dat, Cates en Hammond parkearje de auto foar de yngong fan 'e parkeargaraazje oer en wachtsje ôf.
De oare deis is moandei. Moarns ier dûkt de ûnderwilens op boarchtocht frijkommen Kelly by de parkeargaraazje op, dy't Hammond syn auto nei bûten ta hellet. Cates en Hammond folgje him nei in spoarstasjon fan 'e San Francisco Municipal Railway, dêr't Kelly mei Ganz in útwikseling fan it jild foar Rosalie regele hat. Kelly werkent lykwols Cates yn it stasjon, wêrnei't er útpykt. Ganz en Bear ûntkomme mei grou geweld, troch in pear unifoarmearre plysjes dea te sjitten. Cates efterfolget harren, mar wurdt troch oare unifoarmearre plysjes foar de dieder oansjoen, mei as gefolch dat er it spoar fan Ganz en Bear op 'e nij kwytrekket. Hammond is ûnderwilens Kelly efterneigien, dat dy is ek poater, en Cates ferwachtet neat mear fan him te hearren. Mei't er net mear wit wat er moat, giet er werom nei it plysjeburo. Dêr kriget er dy jûns in tillefoantsje fan Hammond, dy't skillet út in bar yn 'e wyk Fillmore: Kelly hat yn it hotel dêrfoaroer in keamer nommen.
Dan skammet Cates him foar syn wantrouwen fan Hammond en syn oanhâldende misledigings fan 'e man. Hy biedt syn ûntskuldigings oan en jout Hammond tweintich dollar sadat er in keamer nimme kin om seksuele omgong te hawwen mei Candy, in jonge frou dy't er troffen hat yn 'e bar. Ear't dat syn beslach krije kin, wurdt Hammond gewaar dat Kelly it hotel ferlit. Dat, hy lit Candy yn betizing stean en hellet Cates op, sadat se Kelly wer folgje kinne. Kelly stapt yn in stellen stedsbus, dy't troch Bear bestjoerd wurdt. Hy jout Ganz de tas mei jild yn 'e ferwachting dêrmei Rosalie frij te krijen, mar ynstee sjit Ganz him dea. Dan wurdt Ganz de auto mei Cates en Hammond gewaar. In efterfolging mei hege faasje folget, wêrby't oer en wer sketten wurdt. Cates en Hammond wurde úteinlik troch de stedsbus fan 'e dyk riden en einigje yn 'e showroom fan in garaazje. Werom op it plysjeburo kriget Cates in fikse beskrobbing fan syn baas, haadynspekteur Haden, dy't him opdracht jout om Hammond werom te bringen nei it tichthûs en him fierder net mear mei de klopjacht op Ganz te bemuoien.
Nei't se tegearre it plysjeburo ferlitten hawwe, diskear yn Hammond syn auto om't it rynkranke âld brik fan Cates no total loss is, beslute Cates en Hammond lykwols om harren alderlêste kaart út te spyljen. It is in slach yn it tsjuster, mar se keare werom nei it appartemint fan Bear syn eardere faam yn Chinatown. It docht bliken dat se earder troch Casey en Sally foar it lapke holden binne. De froulju binne gjin lesbiënnes, mar inkeld keamergenoates, en de ferkearing tusken Casey en Billy Bear is noch tige 'oan', wylst Sally mei Ganz omslacht. Wannear't Cates en Hammond in ynfal yn it appartemint dogge, komt Bear mei in grut Bowiemês op Hammond ôf, dy't him nei twa warskôgings deasjit. Ganz ûntkomt nei de grimelgrammel fan steechjes yn Chinatown, efterfolge troch Cates. Hammond giet harren efternei, mar Ganz komt him oer it mad en oermasteret him. Dêrnei brûkt er him as libben skyld as Cates opdûkt. Hammond fiteret Cates oan om likegoed op Ganz te sjitten. Wannear't Cates dat ek echt docht, is er lykwols gâns oerstjoer, om't it fan him allinne mar bluf wie. Ganz rekket ferwûne, eat dat him noch nea oerkomd is en dêr't er suver net by kin. As er syn pistoal net falle lit, sjit Cates him mei syn twadde kûgel dea.
Letter dy nacht bringt Cates Hammond werom nei de bar dêr't se inoar earder dy jûns troffen, sadat Hammond dochs noch mei Candy op bêd kin foar't er werom moat nei it tichthûs. De tas mei jild, dy't se Ganz ôfnommen hawwe, stoppet Cates wer werom yn 'e kofferbak fan Hammond syn auto. Hy wegeret omkeapjild fan Hammond oan te nimmen, mar freget him om in liening, sadat er in nije auto keapje kin. De liening sil er oer in healjier, as Hammond út it tichthûs komt, werombetelje. Cates warskôget Hammond earnstich om syn libben te betterjen, en Hammond sei ta dat er dat dwaan sil, wylst er tagelyk besiket Cates syn oanstekker te stellen. Laitsjend sette de beide mannen ôf nei de finzenis.
Produksje
Filmprodusint Lawrence Gordon hie al yn 1971 it oarspronklike idee foar 48 Hrs. Dat liek suver hielendal net op 'e úteinlike film, behalven it grûngegeven fan in plysjeman dy't in krimineel út it tichthûs hellet om him te helpen by it opspoaren fan dy syn eardere bindeleden. Roger Spottiswoode wie op dat stuit filmeditor en woe regisseur wurde; regisseur Walter Hill, mei wa't hy en Gordon yn 1975 de film Hard Times makken, rikkemandearre him oan om senarioskriuwen as tuskenstap te brûken. Under tafersjoch fan Hill skreau Spottiswoode doe de earste ferzje fan 48 Hrs. foar Columbia Pictures.
Doe't it projekt by dy filmstudio fêstrûn, naam Paramount Pictures it oer. Dêr woe men der in fehikel foar Clint Eastwood fan meitsje, mei Eastwood yn 'e rol fan 'e krimineel dy't letter taparte waard oan Eddie Murphy. Hill waard ynhierd om in nije ferzje fan it skript te skriuwen. Dat died er, mar doe't er it ynlevere, seid er derby dat er net tocht dat it wat wurde soe om't it neffens him net wurke mei Eastwood as krimineel. Ynstee sloech er foar om Eastwood de plysjeman spylje te litten en de swarte komyk Richard Pryor de krimineel. Dat wie op dat stuit in brêge te fier foar de studio, dat it projekt waard yn 'e iiskast pleatst en Eastwood makke ynstee de film Escape from Alcatraz.
Gordon en syn kollega-produsint Joel Silver fergeaten 48 Hrs. lykwols net, en tsjin 1979 besochten se it nochris, diskear mei Nick Nolte yn 'e rol fan 'e plysjeman. Yn 'e tuskentiid wie Pryor in grutte filmstjer wurden, en fan gefolgen doarst Paramount it doe wol oan om in swarte akteur yn ien fan 'e haadrollen te casten. Mei Hill as regisseur foel de kar op Eddie Murphy, dy't oanret waard troch syn ympressario Hildy Gottlieb, doedestiden de freondinne fan Hill. Murphy wie op dat stuit fral bekend as komyk yn it tillefyzjeprogramma Saturday Night Live, mar hie noch gjin grutte filmrollen spile.
Steven E. de Souza waard derby helle om it senario nochris ûnder hannen te nimmen, mar Hill fûn syn styl fan komeedzje ûnfoechsum foar dizze film, dat hy levere benammen grappen oan dy't de film net hellen. Twa wiken foar't de opnamen begûnen waard Larry Gross yn it plak fan De Souza beneamt. Neffens himsels wiene syn wichtichste bydragen oan it senario it idee dat Reggie Hammond nei twa en in heal jier yn it tichthûs út is op seks, en dat Jack Cates in relaasje hat mei in frommeske, Elaine, dy't genôch seks opsmyt mar hast neat oars, sadat Hammond en Cates yn dat opsjoch inoars spegelbyld binne. Fierders skerpe Gross de relaasje tusken Cates en syn baas oan en makke er de personaazjes fan Ganz, Bear en Kelly ynteressanter.
Foar 48 Hrs. wie in budget beskikber fan $12 miljoen. It meitsjen fan 'e film waard troch Paramount útbestege oan 'e filmproduksjemaatskippij Lawrence Gordon Productions. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Ric Waite, en de filmmuzyk waard fersoarge troch James Horner.
Opnamen
De opnamen foar 48 Hrs. setten op 17 maaie 1982 útein en fûnen plak op lokaasje yn San Francisco. Eddie Murphy kaam pas in pear wike letter foar it earst op 'e filmset om't er earst it seizoen fan Saturday Night Live ôfmeitsje moast. Wylst der op syn oankomst wachte waard, fûnen de opnamen plak fan 'e begjinsênes fan 'e film, dêr't it personaazje fan Reggie Hammond net yn foarkomt. Neffens Larry Gross die regisseur Walter Hill by de opnamen war om 'e froulju yn 'e film (allegear lytse roltsjes) mear byldtiid en dialooch ta te partsjen.
Distribúsje
De distribúsje fan 48 Hrs. waard fersoarge troch Paramount Pictures. De film gie op 8 desimber 1982 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde pas yn jannewaris 2011 by platemaatskippij Intrada Records.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige 48 Hrs. oer it algemien tige positive resinsjes. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat de film in tige heech goedkarringspersintaazje fan 93%, basearre op 45 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "48 Hrs., dat in gâns ûnthjittend debút op it wite doek fan Eddie Murphy omfettet, is in aksjekomeedzje mei in heech tempo, dy't benammen slagget troch de treflike gemy tusken de beide haadrolspilers." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet 48 Hrs. in goedkarringspersintaazje fan 71%, basearre op 8 resinsjes. Tsjintwurdich wurdt 48 Hrs. rûnom beskôge as ien fan 'e bêste films fan 1982 en fan baanbrekkend belang foar de ûntjouwing fan it moderne plysjefilmsjenre.
Opbringst
48 Hrs. brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $78,9 miljoen op. Hoewol't ûnbekend is hoefolle oft de film yn oare lannen en territoaria yn it laadsje brocht, is de Noardamerikaanske opbringst al genôch foar in winst fan $66,9 miljoen, as men him ôfset tsjin it budget fan $12 miljoen. Fan dy winst moatte fansels de marketingkosten noch wol ôf. Nettsjinsteande dat wie 48 Hrs. de op seis nei meast opbringende film fan 1982, nei E.T. the Extra-Terrestrial, Tootsie, An Officer and a Gentleman, Rocky III, Porky's en Star Trek II: The Wrath of Khan.
Prizen
Eddie Murphy waard yn 1983 foar syn rol yn 48 Hrs. nominearre foar de Golden Globe yn 'e kategory bêste akteardebút fan in akteur.
Ferfolchfilm en remakes
It súkses fan 48 Hrs. soarge derfoar dat jierren letter in ferfolchfilm makke waard, Another 48 Hrs., dy't yn 1990 útkaam. Yn 2017 wie der sprake fan dat der in remake fan 48 Hrs. makke wurde soe troch de bruorren Safdie, mar dêr stapten se yn 2019 fan ôf. Yn Yndia binne wol twa remakes fan 48 Hrs. ferskynd: de Hindytalige film Andar Baahar, út 1984, en de Kanareesktalige film Police File, út 1992.
Sint-Martinustsjerke (Lahnstein)
Skiednis
thumb|left|200px|Grûnplan út 1914 De âldste dielen fan de tsjerke binne de om 1190 hinne boude letromaanske tuorren oan wjerskanten fan it koer. Oarspronklik stiene dy tuorren oan in eardere basilyk. Oan de de noardlike toer is fierder neat feroare, wylst de súdlike toer yn de 14e iuw in goatyske spits krige. It hjoeddeiske goatyske koer mei twa krúsferwulften ferfong yn 1332 it âlde koer.
Yn 1775 waard it romaanske middenskip ôfbrutsen en oant 1777 yn 'e styl fan in halletsjerke ferfongen troch in barok middenskip. Tusken 1895 oant 1899 waarden de sydskippen mei apsiden yn neogoatyske styl tafoege. Krekt wat earder waard yn 1864 de súdlike toer mei in ferdjipping ferhege.
De sokkels fan de tuorren waarden yn 1954 oant it plafond ferfongen troch staalkonstruksjes, sadat de tsjerke fan binnen fergrutte wurde koe en it heechalter in plak tusken de tuorren krije koe. Oan it begjin fan de jierren 1970 ferhûze it heechalter yn it ramt fan de fernijing fan de alterromte nei it rjochter sydskip en sûnt is der net mear in soad feroare.
Ynterieur
It haadportaal mei dêrboppe in sânstiennen byld fan de patroanhillige mei syn biskopsstêf en in guos leit oan de westlike kant fan de tsjerke. 200px|thumb|left|Annatrits Yn de tsjerke wurdt in goatysk byld fan in Annatrits (Anna mei Marije en it bern Jezus) en in fesperbyld út it ein fan de 15e iuw bewarre, dy't oarspronklik út de fanwegen de útwreiding fan it spoar yn 1903 ôfbrutsen en letter yn 'e Max-Schwarz-Straße weropboude Wenzelkapel stamt. De grutte barokke bylden fan Jehannes de Doper, Jehannes de Evangelist en de Mem Gods stiene oant de sekularisaasje yn it premonstratinzer kleaster Rommersdorf by Neuwied. thumb|left|200px|It eardere haadalter Yn it rjochter sydskip stiet it eardere neogoatyske heechalter út 1905 mei foarstellings út it libben fan Martinus fan Tours. It Sint-Joazefalter yn it lofter sydskip is ek neogoatysk en waard yn 1911 troch P. Tillmanns út Erkelenz boud. By de rjochter tagong is in foarstelling fan de hillige Antonius, dy't yn 1919 troch Caspar Weis út Oberlahnstein makke is.
It moderne alterkrús waard yn 1974 yn it ramt fan de modernisearing fan it planum ophongen.
Oargel
Boppe de westlike barokke galerij fan it middenskip stiet in belangryk Stumm-oargel út de jierren 1742-1744. It oargel waard boud troch Johann Michael Stumm en hat 21 registers. De firma Johannes Klais Orgelbau út Bonn restaurearre foar it lêst yn 1968 it oargel yngreven.
Frankryk (Eaststellingwerf)
Frankryk is in buorskip yn de gemeente Eaststellingwerf. It leit tichtby it doarp Nijeberkeap.
De namme komt ek foar as Frankriek en Frankrijk. Nei ferhalen soe it plaknamme ûntstien wêze yn de tiid fan de oarloch mei Frankryk en de bewenners hjir ûnderling in soad spul hienen.
Eton Fives
thumb|right|Eton Fives baan yn Londen Eton Fives, besibbe oan it Rugby Fives en Winchester Fives, is in Ingelske muorrekeatsfariant spile op in baan mei trije muorren. It wurdt as dûbelspul spile. In Eton Fives keatsbaan is min-ofte-mear in kopy fan in gloppe rjochts fan de yngong fan de kapel op it terrein fan it Eton Kolleezje. De earste banen binne boud yn 1840. It bysûndere oan de banen is it nivo ferskil op de flier en in útstekkend muorke yn de lofter sydmuorre.
Bûten Ingelân wurdt it spul mar kwalik spile, al binne der in pear banen, guon mei aktive klups, yn Switserlân, Frankryk, Maleizje en Nigearia.
It spul wurdt regulearre troch de Eton Fives Association.
Voronezj (oblast)
De oblast Voronezj (Russysk: Воронежская Область/ Voronezjkaja Oblast) is in yn 1934 stifte oblast yn it súdwêst fan Ruslân. Haadstêd is Voronezj. De oblast leit likernôch 500 oant 600 km fan Moskou en grinzget oan de oblasten Belgorod, Koersk, Lipetsk, Tambov, Saratov, Volgorod en Rostov en yn it súdwêsten oan Oekraïne.
Skiednis
It gebiet fan de oblast wurdt sûnt it paleolitikum bewenne troch minsken, lykas as Skyten, Petsjenegen of Khazaren. Sûnt 1240 stie it gebiet ûnder ynfloed fan de Gouden Horde. Nei de delgong fan de Horde foel it gebiet yn in splintersteat fan de Goude Horde, it Krim-kanaat, dat tegearre mei de Nogai Horde oer grutte dielen fan de steppen hearske en regelmjittich Ruslân binenfoel, wêrby't in soad Russen ta slaaf makke waarden. Nei't de Krim-Tataren stadichoan werom dreaun waarden en it Grutfoarstedom Moskou yn de 16e iuw jimmeroan útwreide, waard it gebiet ûnderdiel fan it Russyske tsaardom, dat ynearsten hjir grinsforten boude tsjin de KrimTataren. thumb|left|250px| Voronezj Fan 1708 oant 1725 hearde it gebiet by it gûvernemint Azov. Yn 1711 waard Voronezj haadstêd fan dat gûvernemint, dat yn 1725 omdoopt waard ta it 'gûvernemint Voronezj'. Mei it oanlizzen fan it spoar tusken 1860 oant 1870 fûn de yndustrialisaasje plak. Op 14 maaie 1928 gyng it gûvernemint Voronezj op yn it nije oblast 'Sintrale Swarte Ierde'. Dy bestjoerlike ienheid waard op 13 juny 1934 wer opheft en in part dêrfan waard de oblast Voronezj mei de hjoeddeiske grinzen.
Yn 1942 waard yn de Twadde Wrâldkriich in diel fan de oblast oermastere troch de Dútsers. It front rûn lâns de rivier de Voronezj, mar nei in fûle striid waard de oblast yn 1943 befrijd.
De oblast hie yn 'e simmer fan 2010 slim te lijen fan boskbrannen troch de abnormale hege timperaturen.
Ekonomy
Yn de oblast wurdt koper, nikkel, titanium en fosforyt fûn. Dêrnjonken is de oblast fral yn de westlike en súdlike dielen ryk oan grûnstof foar boumaterialen, lykas sân, klaai, kryt, granyt, semintgrûnstoffen, oker, kalkstien en sânstien.
De yndustry soarget foar in fearn fan it regionale BNP en jout wurk oan 22% fan de beropsbefolking. De wichtichste sektoaren binne de fleantúchbou en gemyske - en foedselferwurkjende yndustry. De tige fruchtbere swarte ierde fan de oblast makket yntinsive lânbou mooglik. De oblast hat krapoan 3.800.000 hektare foar de lânbou, wêrfan 2.900.000 hektare ikkerbou foar sinneblommen, nôt en sûkerbiten. Dêrnjonken is der fruitproduksje en wurdt der fee holden.
Fanwegen de geografyske posysje foarmet de oblast in wichtich transport- en logistyk knooppunt yn it suden fan Sintraal Ruslân.
It toerisme wurdt jimmeroan belangriker yn de oblast. Der binne sân histoaryske stêden: Bobrov, Bochûtsjar, Borisoglebsk, Voronezj, Novokhopjorsk, Ostrogo en Pavlovsk en it gebiet is 2700 kultureel-histoaryske monuminten, 20 musea en 3 natoerreservaten ryk.
Geografy
thumb|260px| De Don yn de oblast Voronezj Voronezj leit yn it sintrum fan de East-Europeeske Laachflakte, noardlik fan it Don-bekken. Yn it wêst leit it Sintraal-Russyske Plato en yn it easten de Oka-Don-flakte en de hichte fan Kalatsj. It noardlike diel fan de oblast leit yn de bosk- en steppesône, it súdlike diel yn de steppesone mei oerhearskjend swarte ierde.
Elektroanemikroskoop
thumb|100px|Elektroane- mikroskoop Elektroanemikroskopy is in technyk dy't gebrûk makket fan in bondel elektronen om het opperflak of de ynhâld fan objekten ôf te byldzjen. Meidat fersnelde elektroanen in folle lytsere golflingte hawwe as fotoanen kin de resolúsje fan in elektroanemikroskoop folle heger wêze (better as 0,1 nm) as dy fan in ljochtmikroskoop (ongeveer 200 nm).
Voronezj (oblast)
Geografy
De oblast is 738 marren ryk en der streame 1343 rivieren en beken fan mear as 10 kilomter lang. De belangrykste rivier is de Don, dy't fan it noarden nei it suden troch de oblast streamt. De twadde rivier is de Voronezj. Likernôch 10% fan it aréaal is dutsen mei wâlden, fral leafbosken.
Elektroanemikroskoop
Dêrneist hawwe elektroanen in oare wikselwurking mei de matearje sadat der in oar kontrast makke wurde kin. By ljochtmikroskopy wurdt de resolúsje beheind troch de golflingte fan it ljocht, by elektroanemikrosopen wurdt de resúsje beheind troch de ôfwikingen fan de optyk, want elektroanelinzen binne yn fergeliking mei optyske linzen fan folle mindere kwaliteit.
Skiednis
De earste elektroanemikroskoop waard yn 1931 boud troch de Dútske natuerkundige Ernst Ruska (1906-1988), yn de mande mei de Dútske ektrotechnikus Max Knoll (1897-1969). It levere Ruska yn 1986 de Nobelpriis foar de Natuerkunde op. Hy wist dat elektroanen (lykas locht) har as weagen hâlde en realisearre him dat as elektroanen fersneld wurde yn in heechfakuümz sy brûkt wurde kinne yn it ôfbyldzjen fan objekten.
Voronezj (oblast)
Bestjoer en grutste stêden
De oblast is te ferdielen yn 31 rajons en de trije stedsdistrikten Voronezj, Borisoglebsk en Novovoronezj. Likernôch 64% fan de befolking wennet yn de 15 stêden en 17 plakken mei in steds karakter; de rest op doarpen en it plattelân.
Elektroanemikroskoop
Skiednis
Ruska syn earste mikroskoop hie in resolúsje fan mar 17 kear, mar 1933 hie er in elektroanemikroskoop mei in bettere resolúsje as in ljochtmikroskoop. Foar fierdere ûntjouwing fan it apparaat gie Ruska nei Siemens & Halske yn Berlyn dêr't er mei syn sweager Bodo von Borries yn 1939 de earste transmissy elektroanemikroskoop fabrisearre dy't ek yn de hannel kaam.
Oranjeferiening
In oranjeferiening is in feriening yn Nederlân dy't him dwaande hâldt mei in breed skala oan aktiviteiten. Faak steane dy yn ferbân mei de fiering fan Keningsdei (oranje ferwiist nei it Hûs fan Oranje-Nassau, de Nederlânske keninklike famylje). Mar oranjeferienings kinne likegoed belutsen wêze by aktiviteiten dy't yn 'e rest fan it jier holden wurde. Sa organisearje se gauris de pleatslike betinking yn it ramt fan 'e Nasjonale Deadebetinking, op 4 maaie, en de pleatslike festiviteiten yn it ramt fan Befrijingsdei, op 5 maaie. Fierders binne se yn lytsere plakken net selden belêstge mei de organisaasje fan it jierlikse doarpsfeest of de pleatslike merke.
Hast eltse gemeente yn Nederlân hat wol ien of mear oranjeferienings, meastal ien per doarp of stêd. It komt ek foar dat guon doarpen tegearre ien oranjeferiening hawwe. Yn lanlik ferbân binne oranjeferienings oansletten by it Bûn fan Oranjeferienings.
De âldste oranjeferiening fan Nederlân is dy fan Bathmen, yn Sallân, dy't oprjochte is yn 1814 ta gelegenheid fan in besite oan dat plak fan kroanprins Willem, de lettere kening Willem II. Dat besyk hold ferbân mei it feit dat doe by Bathmen ôfdielings fan 'e Nederlânsk Nasjonale Milysje, Russyske kozakken en Prusyske legerienheden har kampeminten opslein hiene. Mei tûzen hasten waard doe troch de pleatslike notabelen in komitee oprjochte om 'e prins te ferwolkomjen en de bân fan Bathmen mei it Hûs fan Oranje-Nassau út te drukken.
Donough MacCarthy
Donough MacCarthy fjirde greve fan Clancarty (Blarney (greefskip Cork), 1668 - Hamboarch-St. Pauli, 1 oktober 1734) wie in ferballe Ierske ealman dy't him deljoech yn Aldwâld, Blankenese en op it eilân Rottum.
Jonkheid
Donough MacCarthy wie de soan fan Callaghan MacCarthy tredde greve fan Clancarty en Elizabeth Fitzgerald Elizabeth, dochter fan George FitzGerald 16e greve fan Kildare. Doe't Donough 8 jier âld wie ferstoar, op 21 novimber 1676, syn heit en waard Donough de fjirde greve fan Clancarty. Hy krige lykwols yn Ingelân in protestantske opfieding fan de biskop fan Canterbury, en boaske op 13 desimber 1684 mei Elizabeth Spencer.
Jakobus en Willem
Doe't Jakobus II fan Ingelân yn 1685 kening waard gong Clancarty werom nei Ierlân. Jakobus kaam yn 1689 yn Ierlân oan, yn it skeel tusken Jakobus en Willem, en wie doe gast by MacCarthy. Dounough wie ek befelhawwer by de kening syn kavalery, en dêrtroch waard er dat jier finzen naam troch it leger fan de hartoch fan Marlborough en nei de Toer fan Londen brocht. Yn 1691 waard him syn titel ûntnommen, mar oars wie it Ferdrach fan Limmerik op him skynber net tapast, want earst yn 1694 koe er ûntkomme nei Frankryk, dêr't er it befel krige oer de wacht fan kening Jakobus. Nei it Ferdrach fan Rijswyk yn 1697 gong MacCarthy werom nei Ingelân om te besykjen wat fan syn besittings werom te krijen, mar hy waard daalks oanholden en werombrocht nei de Toer fan Londen. Nei in petysje oan kening Willem waard er yn maaie 1698 ferband. Op it betingst dat er nea werom komme soe nei Ingelân, krige er in jierjild fan 300 Ingelsk pûn. Dit wie in grut ferskil mei it jierjild fan mear as 100.000 pûn dat de besittings fan de famylje MacCarthy opbrochten.
Aldwâld
MacCarthy festige him - nei in koart ferbliuw op in eilân by Altona en yn Lübeck - yn 1698 yn Aldwâld. Hy naam nei alle gedachten it doe al besteande hûs oan it Sint Pitersgat oer fan Archibald greve fan Argyle dy't yn 1685 út Ingelân weiflechte wie. It gedrach fan in Ingelsk ealman dy't syn fermidden en syn jild kwyt wie, wie foar de doarpelingen skynber allemachtich nuver, en hy krige de bynamme "de mâle greve". Hy wenne oant 1707 yn it hûs, en wie yn alle gefallen yn 1722 noch de eigner. It hûs oan de Wâlddyk (nr. 11) is letter fernijd en yn 2012 ôfbaarnd en hiet nei de greve de "Mallegraafsboarch". It wiel hjit nei him it "Mâlegraafsgat" of de "Mâlegraafsmar". En wat tichter nei Aldwâld ta, is der de "Mâle Grevesbrêge".
Blankenese
MacCarthy wenne net hiel it jier yn Nederlân, hy hie sûnt 1702 of 1703 in pleatske yn Ottensen by Hamboarch-Altona (Dútslân), dat hy al fluch ynruile foar in lytse kroech oan de igge fan de Elbe by it fiskersdoarp Blankenese. Mûglik is dêr yn 1704 syn frou ferstoarn. Tegearre krigen se trije bern, in soan Robert, in dochter Charlotte en in soan Justin.
Rottum
Op 23 desimber 1706 kocht MacCarthy it eilân Rottum, foar 3.000 gûne; nei alle gedachten ferfear er yn 1707 nei it eilân. Der waard in each hâlden op wat er dêr die, ûnder oaren om't der yn datselde jier in Hollânsk frachtskip dat op it sân siet, fan de lading berôve waard. Yn 1715 waard er sels oanholden, en waard oer gâns it eilân socht, mar der waard neat fûn dat op rôf tsjutte. In oar probleem wie it minne ûnderhâld troch de greve. By de Krystfloed fan 1717 moast er sels de wyk sette nei Warffum om't it net mear betroud wie op it eilân. Yn 1729 wenne er op Elmersmaboarch yn Heechtsjerk.
Alde dei
Yn 1731 die er it eilân oer oan Piter Pivé, keapman yn Dokkum en ferfear er definityf nei Dútslân. Yn 1733 kocht er de jachtgerjochtichheid yn de krite fan Pinneberg. Hy stoar op 1 oktober 1734 op Prahlenhof ûnder de reek fan Hamboarch-St. Pauli. Hy liet skulden nei en it hûs in Blankenese waard yn in eksekúsjeboelguod ferkocht. Dêrby waard oanjûn dat syn titel earder hersteld wurden wie, en dat syn soan Robert de fiifde greve van Clancarty waard. Mear liket der oer dat herstel lykwols net bekend te wêzen.
Ferskaat
Reinder H. Postma (1956-2021) út Aldwâld hat in bulte ynformaasje oer de greve garre en hat der oer publisearre. Dat boek is op 16 juny 2008 útrikt oan dr. Oebele Vries fan de Ryksuniversiteit Grins en oan dhr. Bearn Bilker, boargemaster fan Kollumerlân, c.a. It boek is te krijen by de auteur. It boek hjit fan: Donough McCarthy, 4th earl of Clancarty.
Harald II
Harald II, wie in Deenske Wytsing, dy't yn de 9e iuw (841-864) oer it Siuwske eilân Walcheren hearske. Fan de Frankyske kening Lotarius I krige hy it greefskip yn lien tawiisd.
Skiednis
Harald wie de soan fan de Deenske kening Anulo fan it skaai Haithabu. Hy wie in broer fan Roarik en Hemming.
Yn 841 waard hy troch keizer Lotarius II beneamd as Greve fan it eilân Walcheren. Nederlân, dat doe Fryslân hiet, hie doe slim te lijen fan plonderingen troch de Wytsingen. De keizer hie de stille hoop dat Harold hjirtroch syn stamferwanten út Denemarken tsjinhâlde soe. Dochs waarden yn 863 fanút de Skeldemûning troch Harold plondertochten hâlden dy't fier it Midden-Frankenlân ynkrongen, oan Keulen en Neuss ta.
Net folle letter kaam Harald (864) te ferstjerren en waard opfolge troch syn soan Rudolf.
Rekjar
Rekjar of Rechiar (nei 415 - desimber 456) wie in Suëvyske kening fan 448 oant syn dea. Hy is de skiednis yngien as earste katolike kening fan de Suëven. Nettsjinsteande dat er katolyk wie, omskreau Hydatius, biskop en skriuwer út Galysja, yn dy tiid en ienige primêre boarne oer it libben fan Rekjar, him as in barbaar mei amper kennis fan de Romeinske wetten, -kultuer of -gewoanten.
Godstsjinst
Rekjar boaske mei in Fisigoatyske prinsesse, de dochter fan Diderik I en oanhingster fan it ariaanske leauwen. Dat houlik wie net geunstich foar de katolike tsjerke, om't troch persoanlike ynfloed fan de keninginne waard it Suëvyske folk ta it ariaanske kristendom bekeare, yn stee fan it katolike kristendom. Rekjar hat der fierder neat tsjin ynbrocht om de katoliken te befoardieljen.
Bewâld
Rekjar wie krêftich genôch om yn it Romeinske ryk in eigen koers te farren. As earste Germaanske kening hat er munten slaan litten mei de eigen namme derop: ivssv rechiari Reges. Dêrmei liet er witte dat it troch him behearske gebiet gjin part mear fan it Romeinske ryk wie. De Romeinske bestjoerslaach waard troch him oan de kant skood en it Romeinsk rjocht waard net langer mear hanthavene. De stêd Braga makke er haadstêd fan syn keninkryk.