cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nikolaas-Ugresjski Kleaster
Nei 1990
It ferrinnewearre en ferwoastge kleaster waard yn 1990 werom jûn oan de Russysk-Otterdokske Tsjerke. Noch yn itselde jier waard der foar it earst wer, op 19 desimber, in Godlike Liturgy opdroegen. Stadichoan ferlieten alle net-religieuze organisaasjes it kompleks. Yn 1992 krige it kleaster de status fan in stauropegiaal kleaster. Yn de jierren dêrnei waarden de gebouwen wer renovearre en rekonstruearre. Sûnt 1998 is der ek in seminaarje. Ek binne der twa musea te finen yn it kleaster: ien museum is wijd ta oantinken fan tsaar Nikolaas II en yn it oare museum is in kolleksje tsjerklike keunst ûnderbrocht.
Dorchester Publishing
Dorchester Publishing wie in Amerikaanske útjouwerij fan paperbacks dy't oprjochte waard yn 1971 en dy't fêstige wie yn New York. Hoewol't it bedriuw benammen bekendstie as útjouwer fan romantyske fiksje, brocht it ek skrillers, westerns en horrorromans út.
Skiednis
Dorchester Publishing waard oprjochte yn 1971 en hold sels út dat it de âldste massamerkútjouwer fan 'e Feriene Steaten wie. Harren tradisjonele romantyske fiksje waard útbrocht ûnder de ymprint Leisure Books. Yn 1993 waard dêrnjonken de ymprint Love Spell oprjochte, foar nijere foarmen fan romantyk, yn 2003 folge troch de ymprint Smooch, foar romantyk foar jongfolwoeksenen. Yn 2004 waard fierders noch de ymprint Making It oprjochte, foar chick-lit-romans, wylst itselde jier mei Charles Ardai mei de ymprint Hard Case Crime úteinset waard dêr't skrillers ûnder útjûn waarden. Nei de oername fan 'e útjouwerij Sterling/MacFadden, ek yn 2004, publisearre Dorchester behalven paperbacks ek de tydskriften True Confessions, True Story en ferskate oare True ...-tydskriften, dy't al bestiene sûnt de 1920-er jierren.
Yn augustus 2010, nei twa opienfolgjende jierren fan grutte ferliezen, kundige Dorchester oan dat se tydlik harren wurkmêd ferleine fan it útjaan fan boeken nei it útjaan fan e-boeken en printing-on-demand-tsjinsten. Yn oktober fan dat jier skraste de skrillerskriuwersferiening Mystery Writers of America Dorchester fan syn list fan goedkarde útjouwers om't it bedriuw yn gebreke bleaun wie op it mêd fan it beteljen fan royaltys oan skriuwers. Dyselde moanne waard bekend dat de Hard Case Crime-ymprint ferkocht waard oan Titan Books, en yn 2011 waarden de blêden True Romance en True Love fan 'e hân dien oan 'e útjouwerij BroadLit. Yn maart fan dat jier waard troch in grut tal skriuwers, ûnder lieding fan horrorauteur Brian Keene, in boykot ynsteld tsjin Dorchester, om't de útjouwerij noch altyd efterstallige royaltys net ôfdroegen hie. Hoewol't de útjouwerij folhold dat alles goedkomme soe, rekke it bedriuw almar fierder yn 'e swierrichheden, oant yn augustus 2012 Amazon Publishing it grutste part fan 'e fûnskatalogus fan Dorchester Publishing opkocht.
Danilson Córdoba
(6 septimber 1986) is in Kolombiaansk fuotballer. Earder spile foar Independiente Medellín, Consadole Sapporo, Nagoya Grampus en Avispa Fukuoka.
Bûtenwyk
In bûtenwyk is in wyk fan in stêd dy't oan 'e râne fan dy stêd leit. Faak is in bûtenwyk relatyf nij, benammen foar de binnenstêd oer, en ornaris grinzget er net oan it stedssintrum, mar sitte dêrtuskenyn noch ien of mear lagen fan oare wiken. Oer it algemien is de romte tusken de wenten yn bûtenwiken grutter as yn 'e binnenstêd of âldere wiken, mei't bûtenwiken faak út leechbou besteane, almeast yn 'e foarm fan huzen mei tunen. Dochs kin it ek wol dat bûtenwiken in protte heechbou hawwe, sa't it gefal in mei Amsterdam-Súdeast (oftewol de 'Bylmermar'), in bûtenwyk fan Amsterdam.
Guon oare bekende foarbylden fan bûtenwiken binne The Bronx, in bûtenwyk fan New York, en Hollywood en Chatsworth, dat bûtenwiken fan Los Angeles binne. Yn Fryslân soe men bgl. Suderbuorren, Aldlân, Nijlân, Westein, Bilgaard en fral ek Camminghabuorren oantsjutte kinne as bûtenwiken fan Ljouwert.
Yn stêdekloften geane bûtenwiken en foarstêden faak suver naadleas yninoar oer. It ferskil is lykwols dat bûtenwiken ta de sintrale stêd fan sa'n agglomeraasje hearre, wylst foarstêden bestjoerlik selsstannich binne. Yn 'e Feriene Steaten wurdt meastal gjin ûnderskie makke tusken foarstêden en bûtenwiken, en wurde allebeide oantsjut as suburbs, dat letterlik "hast-stêden" of "minder-as-stêden" betsjut. Yn it ferlingde dêrfan slacht de term suburbia op it meastal as saai en griis beskôge bestean yn 'e bûtenwiken en foarstêden, dêr't it in deadse boel wêze soe yn ferhâlding ta it libbene stedssintrum. Yn Frankryk steane bûtenwiken bekend ûnder de namme banlieue, en binne se berucht om 'e grutte getto-eftige mienskippen fan allochtoanen dy't der wenje.
Film 44
Film 44 is in Amerikaanske film- en tillefyzjestudio.
Alpineskyen op de Olympyske Winterspullen 1972
De Olympyske Winterspullen 1972, ek wol de XIe Olympiade neamd, waarden yn 1972 yn Sapporo, Japan hâlden. Dat wie fan 3 oant en mei 13 febrewaris. It alpineskyen hie plak op de Mount Eniwa en de Mount Teine.
Medaljespegel
De top-6 fan lannen dy't by it alpineskyen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 1972.
Nara (rivier)
De Nara is in rivier yn de Oblast Moskou en de Oblast Kalûga yn Ruslân. It is in lofter sydrivier fan de Oka mei lingte fan 158 km. It ôfwetteringsgebiet beslacht 2030 km² en it trochsneed debyt 5,5 m³/s. De Nara befriest yn novimber-desimber en bliuwt beferzen oant april. De stêden Naro-Fominsk en Serpûchov lizze oan de Nara.
De namme Nara is fan Baltyske oarspring, in kognaat fan it Litouske nerti wat "dûke, streamôf swimme" betsjut, mar ek " netfiskje, hake" wêze kin. Dat komt om't it gebiet oan de rin fan de rivier ea bewenne waard troch de Goljaden (Russysk: Goliadj, голядь), in útstoarne Baltyske stam.
Brief Cases
Brief Cases is in ferhalebondel fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwer Jim Butcher. De titel is in wurdboarterij. It kin betsjutte: "Koarte Saken", mar stavere as briefcases betsjut it "aktetas". It boek befettet tolve koarte ferhalen fan it fantasysjenre, dy't hearre ta Butcher syn romansearje The Dresden Files. De ferhalebondel hat dan ek as ûndertitel: Stories from The Dresden Files. De tolve ferhalen wiene op it lêste nei allegear al earder publisearre, foar it meastepart yn ferskate blomlêzings mei wurk fan oare auteurs. Trije ferhalen wiene dêropta ek earder ferskynd yn 'e behindiger ferhalebondel Working for Bigfoot, dy't yn 2015 útjûn waard troch Subterranean Press. Brief Cases waard yn 2010 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij Roc Books.
Visotski-kleaster
It Kleaster fan Visotski (Russysk: Высоцкий монастырь) is in otterdoksk manljuskleaster yn Serpûchov, ien fan de âldste stêden fan de oblast Moskou, Ruslân. Yn it kleaster wurdt it "Ikoan fan de ûnútputlike Tsjelk" fereare.
Skiednis
Under de Tartaarske ynvaazjes yn de 16e iuw waard it kleaster ferneatige, mar nei't de rêst yn de kontreien werom kearde waard it kleaster op gruttere skaal wer opboud. Ut die tiid stamt ek de fiifkoepelige katedraal, wêrfan't de bou troch Ivan de Ferskriklike finansierd waard. It is hast mei wissichheid te sizzen dat de katedraal in kalkstiennen foargonger hie.
Yn it midden fan de 17e iuw krige it kleaster stiennen muorren en fjouwer hoektuorren om it better ferdigenje te kinnen. It rivalisearre mei it Vladinitsjni-kleaster, it âldste kleaster fan Serpûchov en ferwolkomme rike begeunstigers dy't mar wat graach binnen de muorren fan it kleaster begroeven wurde woene. Dêrûnder wienen bygelyks Gavriil Ivanovitsj Golvokin, de kânselier fan Peter de Grutte, en Fjodor Soimonov, de goeverneur fan Sibearje.
It kleaster fierde it 500-jierrich bestean mei de bou fan de Alderheljentsjerke, dy't neffens Roman Klein neffens de doe jildende moade yn neo-byzantynske styl boud waard. De tsjerke waard ferneatige nei de Oktoberrevolúsje, doe it kleaster oan Letske troepen oerdroegen waard om as kazerne te tsjinjen. Tsjin de ein fan de Sovjet-tiid wie it kleaster tige ferfallen en wie der noch mar in part fan de oarspronklike bemuorring yntakt.
Nei de weromjefte oan de Russysk-Otterdokske Tsjerke yn 1991 waard fuortendaliks út ein set mei de restauraasje fan it kompleks. Ek de ûntbrekkende dielen fan de bemuorring binne wer rekonstruearre.
Ikoan fan de Unútputlike Tsjelk
It kleaster wurdt in soad troch pylgers besocht fanwegen it Ikoan fan de Unútputlike Tsjelk. De ûnútputlike tsjelk stiet foar de ûneinige genede fan de Hear en it ikoan soe helpe by it bestriden fan alkoholisme. It orizjinele ikoan gyng nei de Oktoberrevolúsje ferlern, mar ek de replika út 1992 lûkt in soad pylgers. Is soe net allinne helpe tsjin drankferslaving, mar ek tsjin smoken en oare ferkearde oanwênsten.
Katedraal fan Orléans
De Cathédrale Sainte-Croix d'Orléans (Katedraal fan it Hillich Krús) is in monumintaal tsjerkegebou yn de Frânske stêd Orléans. It is de jongste katedraal fan de grutte goatyske katedralen yn it lân. Fan oarsprong is de haadtsjerke fan it bisdom Orléans 13e-iuwsk, mar yn 1568 waard de katedraal foar in grut diel troch hugenoaten fernield. De tsjintwurdige katedraal datearret fan de 18e oant 19e iuw. De tsjerke is in histoarysk monumint.
Skiednis
Om't de âlde 11e-iuwske romaanske katedraal yn 1227 foar in diel ynstoartte, naam biskop Robert de Courtenay (1258–1279), in pakesizzer fan kening Loadewyk VI, it beslút de âlde katedraal net te renovearjen mar te ferfangen troch in goatyske nijbou. De biskop waard lykwols twongen om kening Loadewyk IX te begelieden op de krústocht. It wie syn freon en opfolger Gilles Pasté dy't op 11 septimber 1288 de earste stien foar de nijbou lei.
Lykas wens waard útein set mei de bou fan it koer en dêrnei ôfsletten mei de bou fan it skip, wêrby't de âlde romaanske tuorren en de net ynstoartte dielen yntegrearre waarden. It koer waard tsjin it ein fan de 13e iuw mei kapellen yn de apsis en yn de rin fan de 14e iuw mei sydkapellen fergrutte. De nije katedraal bleau frij fan skea yn de tiid fan it ûntset fan Orléans troch Jeanne d'Arc yn 1429. Yn 1512 waard in grutte gouden kûgel mei dêrop in krús op de klokketoer set, dy't dêrmei heger waard as de krusingstoer. Troch de bou fan fjouwer nije traveebôgen waard de ferbining mei it romaanske dwersskip foltôge.
Under lieding fan de foarsten fan Condé begûn yn 1567 de Twadde Hugenoatenkriich, de iennige offensive kriich fan de hugenoaten. Yn de rin fan de striid besetten de protestanten Orléans en al gau begûnen radikalen ek mei it ferneatigjen fan tsjerken. De oanfierder Loadewyk I, prins fan Condé, liet dêrom de poarten fan de katedraal tichtmitselje, mar yn de nacht fan 23 op 24 maart 1568 slagge it in lytse groep soldaten dochs om yn de katedraal te kommen. Mei eksplosiven ûnder de pylders fan de krusing feroarsaken hja in eksploazje, dy't de âlde katedraal hast folslein ferneatige. Allinne de kapellen en de twa earste traveeën fan de katedraal oerlibben de eksploazje. Op 2 july 1598 brocht kening Hindrik IV in besite oan de stêd. By dy besite ûnthiet de kening om op kosten fan de steat de weropbou fan de katedraal te realisearjen. Foar de nijbou leine kening Hindrik en keninginne Maria de Medici op 18 april 1601 de earste stien. It koer waard yn 1623 foltôge en yn 1627 begûnen de wurksumheden oan it dwersskip, wêrfan't it noardlike diel yn 1643 en it súdlike diel yn 1643 foltôge waarden. Boppe it portaal fan it súdlike dwersskip waard it biedwurd fan de nij kening Loadewyk XIV oanbrocht: Nec pluribus impar.
Yn 1739 begûn it wurk oan de westlike ôfsluting en de beide tuorren fan de katedraal. De âlde romaanske gevel waard ôfbrutsen en de nije yn 1773 foltôge. De twa earste ferdjippings fan de tuorren waarden yn de tsien jier dêrnei boud. Troch de bou fan de tuorren moast fanwegen ynstoartingsgefaar it portaal fersterke wurde. No't allinne noch de twa tuorren fan de katedraal foltôge wurde moasten feroarsake de Frânske Revolúsje foar in ûnderbrekking fan it wurk. It duorre oant 1817 doe't der wer fierder wurke koe en yn 1829 waard, yn it ramt fan it 400-jierrige jubileum dat Jeanne d'Arc de stêd fan de Ingelsen befrijde, de foltôging fan de katedraal fierd.
Om't de klokketoer yn 1854 yntusken gefaarlik út it lead hong moast dy ôfbrutsen en yn in tiidrek fan fjouwer jier wer opboud wurde. Fuort dêrnei krige it koer fan de katedraal nije brânskildere ramen. Yn de nacht fan 8 op 9 septimber 1904 stoartte it ferwulft fan it hillichdom yn.
By de Dútske ynfaazje yn Frankryk yn 1940 waard in diel fan it histoaryske sintrum fan de stêd troch bombardeminten ferneatige. De katedraal rekke dêrby ek skeind, mar de skea bleau lykas as letter ek yn 1944 beheind. Fanôf it ein fan de Twadde Wrâldkriich sette in restauraasje útein om de katedraal wer yn de âlde gloarje werom te bringen. Dy wurksumheden binne noch jimmeroan net ôfsletten. Sa is hjoeddedei de tagong ta de twa tuorren ferbean foar besikers, om't de skea dêr noch jimmeroan net ferholpen is. De grutste klok fan de katedraal, dy't as gefolch fan it kriichsgeweld yn 1944 yn 1971 skuorde, waard pas yn 2012 wer op 'e nij getten en werom hongen.
Oargel
It grutte oargel fan de katedraal waard yn 1822 út de abdij Saint-Benoît nei Orléans oerbrocht. It front fan it oargel datearret fan 1657. Louis Callinet brocht yn 1831 it ynstrumint yn oarder en yn 1880 folge, mei wergebrûk fan in diel fan it âlde materjaal en behâld fan de âlde kast, de bou fan in nij mechanysk sleepladenoargel troch Aristide Cavaillé-Coll. It is ien fan de meast ferneamde ynstruminten fan dy oargelbouwer en it komt wat klank en disposysje oanbelanget tichteby it lettere symfoanyske klankideaal.
Restauraasjes fûnen plak troch Haerpfer-Erman yn 1979 en troch Bernard Hurvy tusken 2004 en septimber 2007. It ynstrumint besit 54 registers ferdield oer fjouwer manualen en pedaal.
Ruud de Wolff
Ruud de Wolff (Batavia, 12 maaie 1941 – Driebergen, 18 desimber 2000) wie in Yndysk-Nederlânsk gitarist, sjonger en lid fan de groep The Blue Diamonds.
Tegearre mei syn broer Riem de Wolff wûn er in Edison-award foar harren hit Ramona.
Gravesend
Gravesend is in plak yn it distrikt Gravesham, yn it Ingelske greefskip Kent. Gravesend leit beëasten Londen op de súdigge fan de Teems foar Tilbury yn Esseks oer, en hie yn 2005 56.000 ynwenners.
Yn it Domesday Book (1086) hjitte it plak Gravesham ('hiem fan greven'), it wie al yn de 14e iuw in haven fan belang foar it ferfier fan passazjiers nei Londen. Tusken Gravesend en Tilbury is in feartsjinst.
Pokahontas (1595–1617) wie dochter fan in Yndiaansk opperhaad út Amearika, boaske oan John Rolfe en waard beïerdige yn de St. Georgetsjerke.
Valtteri Bottas
Valtteri Viktor Bottas (Nastola, 28 augustus 1989) is in Finsk autokoereur. Yn syn karriêre had hy tsien kear in Grutte Priis wûn. Healwei it seizoen 2021 waard bekent dat Bottas foar 2022 op syk moat nei in oar team. Dit waard it team fan Alfa Romeo dêr't er Kimi Räikkönen ferfangt.
Oersjoch Formule 1-karriêre
* Seizoen noch dwaande.
Laurentiustsjerke (Raerd)
De Laurentiustsjerke is in tsjerkegebou fan de protestantske gemeente Ingwert yn Raerd, (gem. Súdwest-Fryslân). De tsjerklike gemeente hat in frijsinnich profyl. De namme fan de gemeente stamt fan it Fransiskaner kleaster Ingwert, dat eartiids by Poppenwier lei.
Skiednis
De hjoeddeiske trijesidich sletten sealtsjerke waard boud, nei't de oan de hillige Laurentius wijde midsiuwske tsjerke yn it begjin fan de 19e iuw brekfallich woarn wie. De tufstiennen tsjerke, mei in brede sealtektoer, waard ôfbrutsen en foar de nijbou waard de earste stien op 23 maaie 1814 troch Tjalling Aedo Johan van Eysinga lein. Op 10 septimber 1815 waard de tsjerke yn gebrûk nommen.
De restauraasje yn de jierren 2009-2012 hat de âlde sitewaasje fan foar 1909 wer hersteld. Op 1 juny 2012 waard de tsjerke wer iepene.
Ynrjochting
It ynterieur stamt foar in grut part noch út de yn 1814 ôfbrutsen midsiuwske tsjerke. De ryklik mei rokoko-fykwurk dekorearre preekstoel en it doopstek binne 18e-iuwsk en binne makke troch de houtsnijer Dirk Embdervelt út Ljouwert. De panelen binne fersierd mei froulju yn in rokoko-omlisting, dy't de deugden foarstelle. Ek 18e-iuwsk is de hearebank. De trije tekstbuorden en de sydkanten fan de frouljusbanken binne teffens yn rokoko-styl holden. Yn de tsjerke hingje trije roubuorden. Oer de flier lizze sarken út de 16e en 17e iuw. In tal sarken binne by de lêste restauraasje ûnder de flier werom fûn en restaurearre. Yn de toer hingje twa klokken. Op 28 april 1943 waarden beide klokken troch de Dútsers nadere. De âldste yn 1762 troch Johan Nicolaus Derck getten klok kaam nei dy tiid werom fan it klokketsjerkhôf, mar de twadde 19e iuwske klok net en waard yn 2010 ferfongen troch in yn 1965 getten klok, dy't de namme Benedictus draacht.
Oargel
Mei de bou fan de nije tsjerke yn 1814 folge ek de bou fan in nij oargel troch Johan Adolf Hillebrand út Ljouwert. Op 18 augustus 1816 waard it oargel yn gebrûk nommen. Wat der barde mei it âlde oargel, in yn 1649 troch Arnold en Tobias Bader boud ynstrumint, bliuwt ûnbekend.
De Ljouwerter oargelbouwer Van Dam fernijde it ynstrumint yn 1863. Yn it âlde front waard mei wergebrûk fan it âldere piipwurk in kompleet nij oargel boud. De technyk en tsjintwurdige disposysje fan it ynstrumint datearret út dy tiid. Ek waard it front wyt ferve, mar yn 1909 krige it mei de renovaasje fan it ynterieur in brune kleur. Tagelyk waard doe ek it op it plafond skildere gerdyn oerferve.
Oargelmakkerij Reil út Heerde restaurearre it ynstrumint yn de jierren 2011-2012. It oargelfront waard werombrocht yn de kleuren fan foar 1909. By dy gelegenheid waard ek it yn 1909 oerskildere gerdyn wer bleatlein en restaurearre.
Binnenstêd
In binnenstêd, stedssintrum, stedskearn of stedshert is it ornaris histoaryske diel fan in stêd dat troch de oanwêzichheid fan winkels, museä, katedralen en oare iepenbiere foarsjennings in sintrumfunksje yn 'e stêd ferfollet. Meastal leit in binnenstêd ek geografysk yn it hert fan 'e stêd, hoewol't dat net altyd sa hoecht te wêzen, bgl. as in stêd oan in rivier, mar of de kust leit en der sadwaande troch de iuwen hinne allinnich oan 'e lânkant nijbou plakfûn hat.
Yn in protte stêden is de binnenstêd autolij makke om it der foar stadiger ferkear (fuotgongers en fytsers) oantrekliker te meitsjen. In soad Jeropeeske binnenstêden omfiemje in histoarysk stedshert mei fuort dêrbûten in wichtich treinstasjon, dat yn 'e regel bekend stiet as it 'sintraal stasjon'. Meastal leit ek it sakesintrum krekt bûten de binnenstêd. Yn Noard-Amearika, en yn 't bysûnder yn 'e Feriene Steaten, komme frijwol gjin histoaryske stedskearnen foar. De binnenstêd is dêr benammen wer te kennen oan grutte winkelstrjitten en in sakesintrum mei in protte heechbou. Dat jildt ek foar Sina, dêr't de measte âlde gebouwen sloopt binne, en teffens foar stêden as Iper, Rotterdam en Dresden, dy't troch oarlochsbombardeminten de histoaryske binnenstêd kwytrekke binne.
It tsjinstelde fan 'e binnenstêd wurdt foarme troch de bûtenwiken, dy't oan 'e râne fan 'e stêd lizze. Tusken dy beide utersten yn is de rest fan 'e stêd sitewearre. Yn it Amerikaansk-Ingelsk sprekt men wol fan downtown as men de binnenstêd bedoeld, wylst mei it minder bekende uptown de bûtenwiken oantsjut wurde. Histoarysk wie it sa dat de wengebieten yn 'e binnenstêd faak mei ferpaupering te kampen hiene, sadat dêr it earmere diel fan 'e befolking wenne, wylst de riken har yn 'e bûtenwiken en de foarstêden nei wenjen setten. Sûnt de 1980-er jierren hawwe har yn 'e measte stêden yn 'e Westerske wrâld jonge riken (de saneamde yuppen) yn 'e binnenstêd fêstige, mei as gefolch dat der in ein kaam oan 'e ferpaupering, mar wat der ek foar soarge dat de kosten fan it wenjen dêr omheech giene, sadat de earmen dat net mear opbringe koene en twongen waarden om te ferhúzjen.
Amazon Publishing
Amazon Publishing is in Amerikaanske útjouwerij dy't yn 2009 oprjochte waard as de útjouwersdifyzje fan ynternetboekhannel Amazon.com. It bedriuw, dat yn 2013 fêstige wie yn Seattle, yn 'e Amerikaanske steat Washington, bringt boeken út ûnder in ferskaat oan ymprints, wêrfan't AmazonEncore de wichtichste is.
Skiednis
Under de oanrin nei de kryst fan 1999 leasde Amazon.com de rjochten op in yn ûnbrûk rekke ymprint mei de namme Weathervane ("waarhoanne"). Dêrûnder waarden doe itensiedersboeken út brocht en guon oare wurken dy't it publyk net botte oansprutsen. Dat wie de earste kears dat Amazon him op it útjouwerspaad weage, mar de ymprint waard al rillegau opheft, en neffens sjoernalist George Packer, fan it blêd The New Yorker, witte fertsjintwurdigers fan Amazon no net iens mear dat Weathervane ea bestien hat.
Yn maaie 2009 rjochte Amazon in bliuwende útjouwersdifyzje op ûnder de namme Amazon Publishing, mei AmazonEncore as earste (en noch altyd wichtichste) ymprint. Dêrûnder waarden literêre wurken útjûn dy't al lang net mear (nij) te krijen wiene, en ek selspublisearre boeken mei kommersjeel potinsjeel. In jier letter, yn maaie 2010, waard in twadde ymprint oprjochte, AmazonCrossing, foar oersettings nei it Ingelsk út oare talen wei. Wer in jier letter folgen de sjenre-ymprints Montlake Romance (foar romantyske fiksje) en Thomas & Mercer, foar misdieromans en skrillers, en in healjier letter kaam dêr noch 47North by, foar science fiction, fantasy en horror. Sûnt jannewaris 2013 bringt Amazon Publishing ek berneboeken en literatuer foar jongfolwoeksenen út ûnder de ymprint Amazon Children's Publishing.
List fan planetoïden 83201-83300
Dit is in list fan planetoïden 83201-83300.
Amazon Publishing
Skiednis
Oant no ta hat Amazon Publishing noch net botte súksesfol west. Ferkeapsifers binne midsmjittich, en grutte titels hawwe konsekwint ûnderprestearre. De oarsaken dêrfoar moatte (neffens in artikel fan George Packer yn it blêd The New Yorker) foar in diel socht wurde yn it feit dat Amazon.com fan oarsprong gjin echte útjouwer is, en noch leare moat hoe't it yn 'e útjouwerswrâld om en ta giet. Boppedat besiket it bedriuw konsekwint om syn kultuer fan masinaal en kompjûtermjittich wurkjen oan it útjouwersfak op te lizzen, wylst dêr dingen as reputaasje en ynterminsklik netwurkjen tradisjoneel folle wichtiger binne. In oar wichtich neidiel dat Amazon hat, is dat alle Amerikaanske boekhannels stiiffêst wegerje om 'e útjeften fan Amazon Publishing yn harren winkels te ferkeapjen, mei't Amazon.com as ynternetboekhannel ommers harren direkte konkurrint is.
Katdieren
De katdieren of katfoarmigen (Latynske namme: Feliformia) foarmje in ûnderskift fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia) en it skift fan 'e rôfdieren (Carnivora). Dit is mei de hûndieren (Caniformia) ien fan 'e beide subgroepen fan 'e rôfdieren. Ta de katdieren wurde net inkeld de kateftigen rekkene, mar ek de sivetkatten, hyena's, mangoesten en ferskate minder bekende groepen bisten. De ferdieling fan 'e rôfdieren yn 'e katdieren en de hûndieren is yn 'e mammalogy in rûnom akseptearre praktyk, al wurde de beide groepen soms gjin ûnderskiften, mar boppefamyljes neamd. De legere yndieling fan 'e katdieren is lykwols noch net alhiel útiten en is resint noch ferskate kearen oanpast.
De katdieren ûnderskiede har fan 'e hûndieren troch de foarm fan 'e bulla tympanica, in bolfoarmige romte dy't it middenear omfettet. By katdieren bestiet de bulla tympanica út twa keamers, wylst er by hûndieren mar út ien romte bestiet. Op basis fan dit evolúsjonêre gegeven is fêststeld dat de hyena's, dy't uterlik mear fan hûneftigen wei hawwe, eins nauwer besibbe binne oan 'e kateftigen. De soarten dy't ta de katdieren hearre, rinne yn grutte útinoar fan 'e dwerchmangoeste (Helogale parvula), dy't 28 sm lang is en 350 g weaget, oant de Sibearyske tiger (Panthera tigris altaica), mei in lingte fan 4 m (de sturt ynbegrepen) en in gewicht fan 280 kg. Fan 'e sân libbene famyljes binne fiif yn har fersprieding beheind ta Afrika en/of dielen fan Aazje. De kateftigen komme op alle wrâlddielen foar, útsein Antarktika en Oseaanje.
Echte katdieren
De echte katdieren (Latynske namme: Feloidea) foarmje in boppefamylje fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e rôfdieren (Carnivora) en it ûnderskift fan 'e katdieren (Feliformia). Yn dizze taksonomyske groep binne de libbene famyljes fan 'e kateftigen (Felidae) en de Aziatyske linsangs (Prionodontidae) feriene mei de útstoarne Noardamerikaanske Mioseenske ûnechte sabeltigers (Barbourofelidae). Yn totaal omfiemet de boppefamylje fan 'e echte katdieren 42 libbene soarten, dy't fan natuere op alle wrâlddielen foarkomme, útsein Antarktika en Oseaanje.
Ever Palacios
(18 jannewaris 1969) is in eardere Kolombiaansk fuotballer. Earder spile foar Deportivo Cali, Atlético Nacional, Shonan Bellmare, Kashiwa Reysol en Boyacá Chicó.
L.M. Montgomery's Anne of Green Gables: Fire & Dew
L.M. Montgomery's Anne of Green Gables: Fire & Dew is in Kanadeeske tillefyzjefilm út 2017 ûnder rezjy fan John Kent Harrison, mei yn 'e haadrollen Ella Ballentine, Martin Sheen en Sara Botsford. It is it trêde en lêste diel fan in filmtrilogy dy't basearre is op it wrâldferneamde berneboek Anne of Green Gables, fan 'e Kanadeeske skriuwster L.M. Montgomery (1874-1942). De film is in kostúmdrama en jeugdfilm, produsearre troch de filmstudio Breakthrough Entertainment. De plot folget it weesfamke Anne Shirley wylst se opgroeid op it boerespultsje Green Gables op it lanlike Prins Edwardeilân, dêr't se adoptearre is troch de 'e âldere boer Matthew Cuthbert en syn net-troude suster Marilla.
Plot
Yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw is Anne Shirley in weesfamke dat oannommen is troch de âldere boer Matthew Cuthbert, in frijfeint, dy't mei syn krektlyk ûntroude suster Marilla op it lytse boerespultsje Green Gables wennet, yn 'e neite fan it (fiktive) doarp Avonlea op it Kanadeeske Prins Edwardeilân. Yn Fire & Dew hat Anne einlings profyt fan har libbene fantasij, dy't har yn it ferline gauris yn 'e swierrichheden brocht, as se koarte ferhalen begjint te skriuwen. Har abrupte ôfbrekken fan har min-ofte-mear-ferkearing mei Gilbert Blythe (sjoch: The Good Stars) hat lykwols op 'e nij ta fijânskip tusken harren beiden laat, ek al binne se oerdúdlik fereale opinoar.
As Anne-en-dy yn 'e heechste klasse fan 'e pleatslike skoalle sitte, biedt de ûnkovinsjonele juffer Stacy oan om har bêste learlingen byles te jaan sadat se fierder leare kinne oan 'e Queen's Academy yn Charlottetown. Dat liket Anne skoan ta, en se fettet fuortendaliks in nije dream op om sels skoaljuffer te wurden. Se wit allinnich net wêr't se har stúdzje fan betelje sil. Thús op Green Gables stelt Marilla har gerêst, troch te sizzen dat sy en Matthew harrensels, doe't se Anne oannommen, dêrmei ferplichte hawwe ta it fersoargjen fan en beteljen foar it bêste ûnderwiis dat der te krijen is. Anne sil dan altyd in profesje hawwe om op werom te fallen, ek as se net trout. In domper op 'e freugde is foar Anne dat har hertsfreondinne Diana Barry net meitinget om in plak oan 'e Queen's Academy; har âldelju fine in fierdere oplieding foar harren dochter net nedich.
Mei fjouwer oare fammen út Avonlea en twa jonges (ûnder wa Gilbert Blythe) set Anne úteinlik ôf nei Charlottetown, dêr't sy en de oare famkes yn 'e kost geane by frou Periwinkle, in resinte ymmigrante út Yorkshire, dy't in dialekt praat dat se mar kwealk neikomme kinne. Oan 'e Queen's Academy tingje de bern út Avonlea mei de oare studinten nei de Avery Prize, in stúdzjebeurs foar de meast ûnthjittende studint(e). Op 'e nij moat Anne it dêrby fral opnimme tsjin Gilbert Blythe, mar úteinlik docht bliken dat sy de beurs wûn hat, wylst hy, by wize fan treastpriis, in medalje kriget.
Mei de Avery Prize hat Anne de universiteiten om fierder te learen foar it útkiezen, mar priveeswierrichheden bedjerre de boel. Matthew, dy't it al jierren oan it hert hat, giet lichaamlik stadichoan fierder efterút, oant Marilla en hy in feint ynhiere moatte om it boerewurk op Green Gables te dwaan dat Anne foar har ôfreis nei Charlottetown die. Harren sparjild hawwe Matthew en Marilla altyd al op 'e Abbey Bank stean hân, mar der komme almar mear kranteberjochten dat it net goed giet mei dy bank. Marilla trunet har broer oan om harren sparjild earne oars ûnder te bringen, mar Matthew is in gewoantedier en boppedat ek noch sa koppich as wat. Koart nei't Anne ôfstudearre is oan 'e Queen's Academy, lêst Matthew lykwols yn 'e krante dat de Abbey Bank oer de kop gien is, wat betsjut dat hy en Marilla al harren sparjild kwyt binne. Dat is tefolle foar syn hert, en hy falt derhinne en stjert.
Neitiid is der gjin jild mear foar de feint, en Marilla kin harsels ek hieltyd minder rêde, mei't har eagen almar minder wurde. De eachdokter fertelt har dat se ophâlde moat mei lêzen en hantwurkjen as se net hielendal blyn wurde wol. Marilla risselwearet om Green Gables te ferkeapjen, mar Anne beslút har stúdzje oan 'e universiteit ôf te blazen en in baan as skoaljuffer te nimmen yn it doarp Carmody, dêr't de neiste skoalle stiet mei in fakatuere. Se kin dan jûns by Marilla wêze en mei it jild dat se fertsjinnet de feint betelje.
Underwilens is juffer Stacy weromkeard nei Montreal, dêr't se wei kaam, en is Gilbert Blythe yn Avonlea oansteld as skoalmaster. As er lykwols heart fan Anne har swierrichheden, beslút er ynstee skoalmaster yn White Sands te wurden, sadat Anne yn syn stee oan 'e skoalle yn Avonlea stean kin en mear thús wêze kin by Marilla. Dat gebeart is einlings en te'n lêsten genôch foar Anne om 'e rûzje mei Gilbert by te lizzen. Se lit har troch him thúsbringe en praat withoelang mei him, om't se fiif jier fan swijen yn te heljen hawwe. Neitiid besiket Anne it grêf fan Matthew, oan wa't se fertelt dat se no tinkt dat har libben goed útpakke sil.
Produksje
L.M. Montgomery's Anne of Green Gables: Fire & Dew waard regissearre troch John Kent Harrison nei in senario dat skreaun wie troch Susan Coyne. It is in tillefyzjefilm yn 'e foarm fan in kostúmdrama en jeugdfilm, dy't beasearre is op it lêste trêdepart fan it wrâldferneamde berneboek Anne of Green Gables, fan 'e Kanadeeske skriuwster L.M. Montgomery (1874-1942). De film waard produsearre troch Joan Lambur, Ira Levy, Audrey Velichka, Peter Williamson en L.M. Montgomery har beppesizzer Kate Macdonald Butler foar de studio Breakthrough Entertainment. De filmmuzyk waard fersoarge troch Lawrence Shragge. De film waard op 7 july 2017 op dvd útbrocht en distribuëarre troch 9 Story Media Group en Umbrella Entertainment.
Prizen
By de Canadian Screen Awards fan 2018 waard L.M. Montgomery's Anne of Green Gables: Fire & Dew nominearre yn fjouwer kategoryen, wêrûnder bêste fiksje foar bern of jeugd yn 'e foarm fan in tillefyzjeprogramma of tillefyzjesearje, en bêste senario (Susan Coyne). De film wûn de Canadian Screen Awards yn 'e kategoryen bêste optreden fan in akteur yn in berne- of jeugdfilm (Ella Ballentine) en bêste regisseur fan in berne- of jeugdfilm (John Kent Harrison). Fierders wûn Zoe Fraser yn 2018 in Young Artist Award foar har rol fan Ruby Gillis yn Fire & Dew.
Filmsearje
L.M. Montgomery's Anne of Green Gables: Fire & Dew is it lêste diel fan in filmtrilogy dy't yn 2016 begûn mei de tillefyzjefilm L.M. Montgomery's Anne of Green Gables. It foargeande, middelste diel, L.M. Montgomery's Anne of Green Gables: The Good Stars, waard yn jannewaris 2017 útbrocht.
Meierijstêd
thumb|Lizzing fan Meierijstêd
Meierijstêd (Nederlânsk: Meierijstad) is in gemeente yn de provinsje Noard-Brabân. De gemeente leit yn it noardeasten fan de provinsje. De gemeente bestiet sûnt 1 jannewaris 2017 en is ûntstien troch it gearfoegjen fan trije gemeenten. It gie om de gemeenten Schijndel, Sint-Oedenrode en Veghel.
Meierijstêd hat 79.633 ynwenners en is mei in oerflak fan 185,52 km² de grutste gemeente fan Noard-Brabân.
Partnerstêd
In partnerstêd of susterstêd is in plak dêr't in oar plak freonskiplike kontakten mei ûnderhâldt. De bân tusken sokke plakken hjit in stêdebân. It doel fan sokke kontakten is om kulturele en kommersjele bannen tusken de beide plakken oan te moedigjen. De beide belutsen plakken binne almeast stêden of gemeenten, mar ek wolris doarpen of sels gruttere geografyske kriten, lykas provinsjes. Sokke plakken lizze yn 'e regel yn ferskillende lannen. It ferskynsel fan partnerstêden waard nei ôfrin fan 'e Twadde Wrâldoarloch yn 1947 betocht om freonskip en wjersidich begryp te kweken tusken plakken (en dêrmei de ynwenners fan dy plakken) yn ferskillende kultueren. Sa moast der frede en fermoedsoening komme tusken eardere fijannen, en moast hannel en toerisme oanfitere wurde.
Foarhinne waarden partnerstêden faak útsocht om't der al kontakten bestiene tusken ynwenners fan 'e beide plakken (bygelyks yn it ramt fan ûntwikkelingswurk), of om't de nammen itselde wiene of opinoar lieken. Sa hat Soest yn Utert in stêdebân mei Soest yn Noardrynlân-Westfalen, ûnderhâldt Tollebeek yn 'e Noardeastpolder yn dit ramt kontakten mei Tollembeek yn Belgje, en is Doardt (Dordrecht) yn Súd-Hollân de partnerstêd fan Dordrecht yn Súd-Afrika. Tsjin it begjin fan 'e ienentweintichste iuw wie it lykwols, fral mei gruttere stêden, wenst wurden om partnerstêden út te kiezen op grûn fan strategyske ynternasjonale hannelskonneksjes.
Reboot (fiksje)
In reboot (út it Ingelsk; útspr.: [ɹi.'bu:t], likernôch: "rii- bûût ") is it op 'e nij begjinnen mei in al langer besteand fiktyf universum, wêrby't alle foargeande kontinuïteit nei de foddekoer ferwiisd wurdt. Dat betsjut dat de personaazjes, plotlinen en eftergrûnen wer hielendal weromset wurde nei it begjinpunt, en dat alle ûntwikkelings dy't yn 'e tuskentiid plakfûn hawwe, as net-bard beskôge wurde. In reboot is wat oars as in remake, wêrby't fan in fiksjewurk dat al bestiet in nije ferzje makke wurdt. Reboots komme fral foar by filmsearjes en oare mediafranchises dy't wat yn it slop rekke binne. In reboot wurdt yn sokke gefallen beskôge as in frisse start dy't it spul wer nij libben ynblaze kin troch nije belangstelling te wekjen by it publyk. Foar in filmstudio is in reboot fan in âlde searje minder finansjeel riskant as in folslein nije film, mei't der foar in reboot al in besteande fanbase is. Reboots hawwe it bykommende foardiel dat regisseurs en filmprodusinten in nije en almeast jongere groep akteurs yn bekende rollen caste kinne, wat hooplik ek in jonger publyk oanlûke sil.
Yvette Bova
Yvette Bova (Junction City (Kansas), 6 april 1965) is in Amerikaansk neakenmodel, fetysjmodel, pornografysk aktrise en pornoprodusinte fan Afro-Amerikaansk etnysk komôf. Foarhinne wie hja in militêr en tsjinne hja by de Amerikaanske Loftmacht. Dêrnei makke Bova namme as bodybuildster en fitnessmodel, wêrby't se benammen in protte súkses hie by wedstriden yn East-Aazje en Oseaanje. Sûnt 2005 makket se furoare yn 'e Amerikaanske pornoyndustry. Bova wennet op 't heden yn Las Vegas.
Jonkheid en militêre tsjinst
Bova waard neffens in ornaris betroubere boarne yn 1965 berne yn Junction City, yn 'e steat Kansas, hoewol't in oare boarne hawwe wol dat se yn 1962 te wrâld kaam. Se groeide op yn Denver, yn Kolorado. As tiner joech hja har yn 1980 by de Amerikaanske Loftmacht, dêr't se trettjin en in heal jier by tsjinne, oant se yn 1993 earfol ôfswaaide.
Bodybuilding-karriêre
Yn 1992 sette Bova útein mei bodybuilding, en yn 1996, doe't se 31 jier wie, die se op dat mêd mei oan har earste wedstryd. Hja wûn ferskate titels, wêrûnder twa kear op rige dy fan Miss Far East, by wedstriden yn 'e Súdkoreaanske haadstêd Seoel. Ek wûn se twaris de earste priis yn 'e kategory bêste poseur by wedstriden op Okinawa, yn Japan. Se behelle it twadde plak yn 'e lichtgewichtfrouljusdifyzje by it Iepen Nasjonaal Bodybuilding Kampioenskip fan Gûam, yn 1996, en it jiers dêrop wûn se it earste plak yn deselde ôfdieling op 'e Marjo Selin's Muscle Classic, op it Hawaïaanske Maui.
Pornokarriêre
Yn 2005, doe't se fjirtich jier wie, makke Bova har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat se sûnt yn in tweintichtal pornofilms spile, û.m. foar de foaroansteande studio Adam & Eve. Ek hat se wol wurke foar de ûnbekendere labels CX Wow Productions, Iron Belles en AweFilms. It measte hat Bova lykwols yn 't spier west foar har eigen produksjemaatskippij YB Entertained (útspr. as why be entertained; YB stiet fansels foar Yvette Bova). Dat bedriuw rjochte se op yn 2002. Boppedat hat se in grut tal sênes makke foar har offisjele eigen webside ClubYvette.com.
Lichemsskaaimerken
Bova is in dûnker kleure Afro-Amerikaanse. Neffens har offisjele opjefte is se 1.60 m lang, mei in gewicht fan 64 kg. Har boarsten hat se twaris fergrutsje litten, en har hjoeddeistige kupmaat wurdt werjûn as 38E of 40FF. Bova hat in piercing troch har lofterspien en in tatoeaazje fan in swarte panter op har rjochterskouder.
Nicola Benedetti
Nicola Benedetti (West Kilbride (Skotlân), 20 july 1987) is in Britsk klassyk fioeliste fan mingd Skotsk-Italjaansk etnysk komôf. Hja makke as bern al namme en studearre oan 'e skoalle fan 'e ferneamde musikus Yehudi Menuhin. Yn 2004 wûn Benedetti de BBC Young Musician of the Year-wedstryd, wat late ta it sluten fan in platekontrakt ter wearde fan £1 miljoen.
Jonkheid en oplieding
Yn 1997, doe't Benedetti tsien jier wie, sette se útein mei har stúdzje oan 'e prestizjeuze Yehudi Menuhin School foar jonge musisy op it plattelân fan it Ingelske greefskip Surrey. Dêr krige se les fan ferneamde musisy as Natasja Bojarskaja en Yehudi Menuhin sels. Oan 'e ein fan har earste jier dêre, yn 1998, spile se solo as ûnderdiel fan it jierlikse konsert fan 'e skoalle yn Wigmore Hall. Teffens trede se doe tegearre mei Alina Ibragimova op as soloïst yn Londen en Parys, dêr't se it Dûbelfioelkonsert fan Johann Sebastian Bach opfierden. Letter naam Benedetti ek diel oan it betinkingskonsert yn 'e Londenske Westminster Abbey, nei it ferstjerren fan Yehudi Menuhin.
Karriêre
Yn 2000 trede Benedetti op mei it Keninklik Skotsk Nasjonaal Orkest en mei de Skotske Opera. Yn 2001 wurke se û.m. gear mei it Symfony-orkest fan de Stêd Londen, it Keninklik Filharmoanysk Orkest en it Skotsk Keamerorkest. Yn 2002 wûn se de United Kingdom's Brilliant Prodigy Competion, dy't live útstjoerd waard op 'e tillefyzje. Koarte tiid letter ferliet se mei fyftjin jier de Menuhin Skoalle om priveelessen te nimmen by Maciej Rakowski, de eardere lieder fan it Ingelsk Keamerorkest.
Yn it foarjier fan 2003 wurke Benedetti, dêrta útnûge troch it Londensk Symfony-orkest, mei oan 'e dvd Barbie of Swan Lake, dy't opnommen waard yn 'e ferneamde Abbey Road Studios yn Londen. As bonus wie oan dy dvd in solo fan Benedetti tafoege, mei as titel Playing with Passion. Oan 'e hân fan dizze dvd makke BBC Skotlân in dokumintêre oer de jonge fioeliste, dy't yn maart 2004 útstjoerd waard.
Yn maaie 2004, doe't se sechstjin jier wie, wûn Benedetti mei har útfiering fan Karol Szymanowski syn Earste Fioelkonsert de finale fan 'e BBC Young Musician of the Year-wedstryd, dy't holden waard yn 'e Usher Hall te Edinburch. Mei dêrtroch waard hja yn desimber 2005 útornearre as bêste Skotske muzikant yn it ramt fan 'e Top Scot Awards. As gefolch fan har oerwinning koe Benedetti ein 2004 ek in platekontrakt ter wearde fan £1 miljoen slute mei Deutsche Grammophon/Universal Music Group. Yn 2012 naam se diel oan it ferneamde Last Night of the Proms-konsert.
Priveelibben
Benedetti ûnderhâldt in relaasje mei de jonge Dútske sellist Leonard Elschenbroich. Yn 'e mande mei de Russyske pianist Aleksej Grynjûk trede sy en Elschenbroich gauris op as in trio. Yn 2013 waard Benedetti beneamd ta lid fan 'e Oarder fan it Britske Ryk, foar har tsjinsten oan muzyk en goeddiedichheid.
Sarsy Naasje
Demografy
De leden fan 'e Sarsy Naasje binne etnyske Sarsy (Ingelsk: Sarcee of Tsuu T'ina). Hja sprekke fan oarsprong Sarsy, in Atapaskyske taal, en binne besibbe oan û.m. de Tsjippewaien (Chipewyan) en de Kûtsjin (Kutchin of Gwich'in) fan noardlik Kanada en Alaska, en ek oan 'e Navaho (Navajo) en de Apachen fan it Súdwesten fan 'e Feriene Steaten, mar net mei de om harren hinne wenjende folken fan 'e Noardlike Flakten. Yn 2011 hie de Sarsy Naasje sa'n 1.300 leden.
Skiednis
De Sarsy wiene ien fan 'e groepen dy't yn 1877 it Ferdrach Nû. 7 tekenen, ien fan 'e regionale, saneamde Nûmere Ferdraggen tusken de ûnderskate Yndiaanske folken en de Kanadeeske autoriteiten. It Ferdrach Nû. 7 besloech súdlik Alberta, en bewurkmastere û.m. de oprjochting fan 'e Sarsy Naasje as formele stamme-organisaasje en de stifting fan it eigen Sarsy-reservaat. Al yn 1910 stiene de Sarsy bekend om harren súksesfolle buorkjen, net inkeld as bouboeren, mar ek as feehâlders. Ek hjoed de dei noch binne de measten fan harren yn 'e agraryske sektor wurksum.
Der waard in grutskalige ferwoastging yn it Sarsy-reservaat oanrjochte doe't yn 1930 de keardaam fan 'e Glenmore-opslachmar trochbriek, dat ien fan 'e wichtichste drinkwetterreservoirs fan 'e stêd Calgary wie (en noch is). De ynadekwate kompinsaasje dy't de stamme neitiid fan it Kanadeeske regear krige, waard yn 2013 goedmakke doe't de federale oerheid mei K$20 miljoen oer de brêge kaam. Dat jild waard ferdield yn $5.500 foar elts lid fan 'e stamme, en in restbedrach dat yn 'e mienskipskas ferdwûn.
Boargemaster Naheed Nenshi oerlei ûnder syn boargemasterskip fan Calgary op geregelde basis mei Roy Whitney, it opperhaad fan 'e Sarsy Naasje. Dêrtroch waard de ûnderlinge relaasje tusken stamme en stêd sterk ferbettere. Yn 2011 waard der in akkoart sletten oer frije tagong fan plysje-, brânwacht- en ambulânsetsjinsten op inoars grûngebiet. En yn 2013 giene de Sarsy-reservaatsplysje en de gemeentlike plysje fan Calgary in gearwurkingsferbân oan om mei-inoar de mienskippen en buerten op 'e grins fan stêd en reservaat better te befeiligjen, û.m. troch it útwikseljen fan ekspertize en it ferbetterjen fan 'e ûnderlinge kommunikaasje.
Telefyzjeprodusint
In telefyzjeprodusint of tillefyzjeprodusint is immen dy't it tafersjoch hat op ien of mear aspekten op it mêd fan fideoproduksje yn it ramt fan in telefyzjesearje of fan in telefyzjeprogramma dat mar ien kear útstjoerd wurdt. Ofhinklik fan syn krekte rang binnen sa'n produksje, dêr't almeast mear as ien produsint by belutsen is, kin sa'nent him bemuoie mei it hiele produksjeproses, fan it útwurkjen fan in idee yn 'e preproduksjefaze oant de casting fan akteurs en aktrises. Ornaris is it de liedingjaande produsint dy't ferantwurdlik is foar de kwaliteit fan in programma, hoewol't by in searje (krekt as by in film) ek de regisseur ferantwurdlikheid draacht. Yn 'e meast algemiene sin kin men telefyzjeprodusinten sjen as probleemoplossers dy't derfoar soargje dat de produksje glêdsjes ferrint.
Uitgeverij Leopold
Uitgeverij Leopold is in Nederlânske útjouwerij dy't fêstige is yn Amsterdam. It bedriuw waard yn 1923 oprjochte en is benammen bekend as útjouwerij fan berne- en jongereinboeken.
Telefyzjeprodusint
Der binne ferskate soarten telefyzjeprodusinten. Sa hat in telefyzjeprogramma of searje faak in útfierend produsint (of executive producer). Dy titel kin ferskillende dingen betsjutte. In útfierend produsint kin de eigner fan 'e telefyzjestudio wêze dy't de produksje fan it programma fersoarget of binnen dat bedriuw in oare hege posysje beklaaie. Sokken hawwe dan it algemien tafersjoch oer de produksje sûnder har der op deistige basis mei te bemuoien. Utfierend produsint kin lykwols ek in soarte fan earetitel wêze dy't men oan 'e betinker fan in programma of searje jout, sels as dy persoan al net mear aktyf by de produksje belutsen is.
Uitgeverij Leopold
Skiednis
Uitgeverij Leopold waard yn 1923 oprjochte troch H.P. Leopold, de eigner fan it wykblêd Haagse Post. De earste útjefte wie de roman Oostwaarts, fan Louis Couperus. It earste jeugdboek dat by Leopold ferskynde, wie De Scheepjongens van Bontekoe, fan Johan Fabricius, dat yn 1924 útkaam, en dat in wiere klassiker waard, wêrfan't yn 2011 de 33e printinge ferskynde.
Telefyzjeprodusint
De produsint dy't de deistige lieding oer in searje hat, wurdt mei in Ingelske oantsjutting de showrunner neamd. In mei-útfierend produsint (of co-executive producer) stiet in rang ûnder de útfierende produsint (alteast, as dy noch aktyf by de produksje belutsen is). In tafersjochhâldend produsint (of supervising producer) stiet wer in stapke leger. Oare oantsjuttings foar ferskate soarten telefyzjeprodusinten binne: ko-produsint (co-producer), associate producer, assistint-produsint (assistant producer), line producer, field producer, consulting producer en post-production producer.
Uitgeverij Leopold
Skiednis
It wie lykwols pas yn 'e 1950-er jierren dat Uitgeverij Leopold him ûntjoech ta in útjouwerij dy't spesjalisearre wie yn it publisearjen fan berneboeken en jongereinliteratuer, mei auteurs as Miep Diekmann, Tonke Dragt en Burny Bos. Letter kamen dêr û.o. Selma Noort, Ted van Lieshout en Max Velthuijs by. Tsjintwurdich hat Leopold in fûnskatalogus mei wurken fan sa'n hûndertfyftich skriuwers en printeboekmakkers, ûnder wa Paul van Loon, Harmen van Straaten, Jochem Myjer, Rindert Kromhout, Annemarie van Haeringen, Hans Kuyper en Lydia Rood.
Telefyzjeprodusint
Inkele ferneamde telefyzjeprodusinten binne:
Uitgeverij Leopold
Skiednis
Ien fan 'e súksesfolste útjeften fan Uitgeverij Leopold wie De Brief voor de Koning, fan Tonke Dragt, dat yn 2004 de Griffel der Griffels wûn. Leopold bringt fierders ek de bekende boekerigen út oer Kikker, Muis en Dolfje Weerwolfje. De útjouwerij is in dochterûndernimming fan WPG Uitgevers, dêr't ek de jongereinliteratuerútjouwerijen Uitgeverij Ploegsma, Uitgeverij Condor en Uitgeverij Zwijsen ta hearre.
Italyske talen
De Italyske talen binne in taalkloft út 'e Yndo-Jeropeeske taalfamylje, wêrfan't de talen oarspronklik yn it earste milennium f.Kr. sprutsen waarden op it Italjaanske Skiereilân. De bekendste Italyske taal wie it Latyn, de offisjele taal fan it Romeinske Ryk, en teffens yn 'e Midsiuwen, de Renêssânse en de Ferljochting de taal fan 'e wittenskip. De oare Italyske talen stoaren op syn lêst yn 'e earste iuwen fan 'e Westerske jiertelling út, doe't se ferkrongen waarden troch it Latyn. De Romaanske talen, dy't fuortkomme út it Latyn, binne tsjintwurdich de iennichste Italyske talen dy't noch as memmetaal sprutsen wurde. Alle oarspronklike Italyske talen waarden skreaun yn Alditalyske skriften (of yn it dêrút fuortkommen Latynske alfabet), dy't fia it Etruskyske alfabet ôfstammen fan it Grykske alfabet.
Taalbesibskip
De Italyske talen binne ien fan 'e taalgroepen fan 'e gruttere Yndo-Jeropeeske taalfamylje, krekt as û.m. de Germaanske, Keltyske, Slavyske, Baltyske, Helleenske, Anatoalyske en Yndo-Iraanske talen. Der bestiet in hypoteze dat de Italyske talen en de Keltyske talen nauwer oaninoar besibbe binne as oan 'e oare Yndo-Jeropeeske taalkloften, en dat se oarspronklik ien groep foarmen, de Italo-Keltyske talen. Dy teory is lykwols tige kontroversjeel.
Njonken de Italyske talen, wêrfan't de wichtichsten Oskysk, Umbrysk, Latyn en Faliskysk wiene, waarden der op it Italjaanske Skiereilân yn it earste milennium f.Kr. ek net-Italyske talen sprutsen. Dêrûnder wiene sawol talen út oare Yndo-Jeropeeske taalgroepen, lykas Aldgryksk (út 'e Helleenske taalgroep), Lepontysk (út 'e Keltyske taalgroep) en Messapysk (út 'e Illyryske taalgroep), as pre-Yndo-Jeropeeske talen lykas it Etruskysk, Retysk en Liguerysk.