cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jacobus Johannes Westendorp Boerma
Biografy
Ein 1927 boaske Westendorp Boerma yn Frankfort mei de maatskaplik wurkster Gertrud Schlosser. Koart skoft earder wie er yn Zierikzee learaar oan de Ryks HBS wurden. Hy publisearre oer de skiednis fan dat plak en wie belutsen by it realisearjen fan it gemeentlik histoarysk museum en krewearre foar it behâld fan monuminten yn Zierikzee. Dêrnjonken skreau er 1933-35 in Leerboek der geschiedenis (twa dielen) dat oant yn de jierren sechtich op in soad middelbere skoallen brûkt waard. Yn 1938 waard er direkteur fan de HBS en yn 1946 rektor fan it wilens foarme lyseüm. Hy gong yn 1967 mei pinsjoen en wie doe op 'en nij dwaande mei ûndersyk nei Johannes van den Bosch en neisieten, doe't er septimber 1970 mei 68 jier ferstoar.
Westendorp Boerma krige 1952 drager de sulveren earepeinje fan de stêd Zierikzee en wie sûnt 1957 Ofsier yn de Oarder fan Oranje-Nassau.
Noard Nederlânsk Toaniel
It Noard Nederlânsk Toaneel (NNT), oprjochte op 17 maart 1981, is in teäterselskip festige yn Grins. It NNT hat in eigen teäter, De Machinefabriek, festige yn it pân dêr't earder it Gemeentlik Enerzjy Bedriuw (GEB) húsmanne. Teffens is it NNT hûsselskip fan de Grinzer Stedsskouburch.
De stikken dy't it NNT spilet, rinne útien fan modern oant klassyk toaniel (Shakespeare, de âlde Griken).
Yn 2005 spile it NNT in bewurking fan Sofokles' Ajax; de barrens yn dit wurk wurde ferlike mei de fal fan Srebrenica. Der spylje ek in tal Dutchbat-feteranen mei. Fan 1 jannewaris 2009 oant desimber 2016 wie Ola Mafaalani regisseur en artistyk lieder (direkteur) by it NNT.
Sûnt 1 jannewaris 2017 wurdt NNT laat fan Guy Weizman (artistyk en algemien direkteur) en Julie Van den Berghe (artistyk lieder toaniel). It eachmerk is om toaniel en oare teäterfoarmen mear byinoar te bringen. Dat is al te sjen yn de súksesfolle produksje Caroussel út 2017: neist akteurs binne der dûnsers fan Club Guy & Roni en muzikanten fan Asko❘Schönberg en wurdt in protte gebrûk makke fan filmbylden.
Glenevis (Alberta)
Glenevis (útspr.: [ɡlɛn'ɛvəs]) is in útbuorren yn it sintrale diel fan 'e Kanadeeske provinsje Alberta, dy't 25 ynwenners telt. It leit yn Lac Ste. Anne County, oan Highway 43, likernôch 71 km noardwestlik fan 'e stêd Edmonton. Yn Glenevis is it haadkertier fêstige fan 'e Alexis Nakota Sû Naasje (Alexis Nakota Sioux Nation), in Noardlike Stony-stamme.
Klimaat
Glenevis hat in lânklimaat, mei mylde simmers en tige strange winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 22,1 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat –7,1 °C. Der falt jiers trochinoar 585,6 mm delslach; yn 'e winter komt dat yn 'e regel del yn 'e foarm fan snie.
Dwersfeart (Drachten)
thumb|left|250px|Noarder- en Suderdrachten mei de Dwersfeart en syn wiken ([[Schotanusatlas, 1718)]] thumb|[[Gemeentlik monumint Noarderdwersfeart 123]] thumb|Bioskoop [[De Bios (Drachten)|De Bios oan de Noarderdwersfeart]] thumb|Keunstwurk ta oantinken oan it eardere [[sûkereifabryk 'Werkmanslust' op de hoeke Suderdwersfeart-Fabryksloane]] De Dwersfeart, ferdield yn de Noarderdwersfeart en Suderdwersfeart, is in noard-súd rinnende strjitte, en eardere feart, yn Drachten.
Skiednis
Foar 1600 bestie Drachten út twa lytse doarpen: Noarderdrachten en Suderdrachten. Oan de eastkant fan dy doarpkes lei in grut heechfeangebiet, dat geskikt wie foar ferfeanting. Yn 1641 sleat keapman Passchier Bolleman fan De Haach mei in tal boeren út Drachten in oerienkomst om in feart te graven fan Drachten nei Bakkefean: de Drachtster Kompanjonsfeart. Troch dy ûntwikkeling koe Drachten him ûntjaan ta in flekke.
Om it achterlân ûntginne te kinnen waarden de Noard- en Suderdwersfeart heaks op de Drachtster Kompanjonsfeart groeven. Ut dy fearten wei waarden wiken dold nei it easten ta it heechfean yn. De fearten tsjinnen foar it ûntwetterjen fan it heechfean en it ferfier fan de turf rjochting Drachten en dêrwei fierder it lân yn.
Dimpen fan de Dwersfearten
De Noard- en Suderdwersfeart waarden op 8 maaie 1954 sletten foar skipfeart, mar it duorre noch in pear jier foardat mei it dimpen útein set waard. De Noarderdwersfeart is tusken 1960 en 1967/68 yn fazen dimpt, de Suderdwersfeart waard ek yn parten fan 1963 en 1967 tichtsmiten. Lâns de eardere feart binne noch âlde pleatsen en arbeiderswenten te finen.
Mario Beccaria
Beccaria wie fan 1960 oant 1964 boargemaster fan syn berteplak Sant’Angelo Lodigiano. Neitiid hied er twa terminen, fan 1968 oant 1972 en fan 1972 oant 1976, in sit yn de Italjaanske Keamer fan Offurdigen.
As leafhawwer fan muzyk wie Beccaria yn 'e 1950-er jierren lid fan 'e feriening Amundis, dy't sjongers en muzikanten út Sant'Angelo Lodigiano op wei holp.
Yn Sant’Angelo Lodigiano is in strjitte nei him ferneamd, de Via Onorevole Mario Beccaria.
Fokker F.XX
De Fokker F.XX wie in troch Fokker yn 1922 ûntwurpen en boude passazjiersfleanmasine.
De F.XX wie in trijemotorige heechdekker. De masine koe maksimaal 12 passazjiers meinimme. De F.XX waard troch Fokker makke fanwege de KLM, dy't foar de loftline nei Nederlânsk-Ynje in tastel hawwe woe dat sa'n 50 km/o flugger wie as de F.XVIII. Mei fluggere fleantugen woe de KLM bewize dat it gjin doel hie om spesjale postfleantugen op Ynje yn te setten. It ûntwerp fan de F.XX wie in ferbettering fan de F.XVIII. It tastel krige in ynklapber lâningsgestel as iennichste Fokker fan foar de oarloch en hie as earste Fokker in ovale romp yn trochsnee ynstee fan de tradisjonele fjouwerkante. Hoewol't de F.XX moderner wie as de eardere Fokkers, makke de komst fan de twamotorige Douglas DC-2 en DC-3 it tastel rillegau âlderwetsk.
Der waard mar ien F.XX boud, de "Zilvermeeuw" (PH-AIZ). Op 18 desimber 1933 soe it tastel besykje om yn in rekordtiid post nei Ynje te bringen. De middenmotor joech lykwols by de oanrin fan it opstigen belies. Reparaasje soe tefolle tiid naam hawwe en dêrom waard de F.XVIII "Pelikaan" yn 'e gauwens reemakke foar de flecht nei Batavia, dy't - hoewol't er 50 km/o stariger wie - it slagge de tocht dochs yn it skema fan de "Zilvermeeuw" te folbringen.
Salisjaanske See
De Salisjaanske See (Ingelsk: Salish Sea), is de beneaming foar in yngewikkeld stelsel fan seestrjitten en wetterwegen foar de westlike kust fan Noard-Amearika. De see makket diel út fan 'e Stille Oseaan, en leit tusken Vancouvereilân, it Olympysk Skiereilân en it fêstelân fan 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia en de Amerikaanske steat Washington yn. De namme 'Salisjaanske See' waard yn 2009 ynfierd, en ferwiist nei de Yndiaanske Kust-Salisjaanske folken, dy't al tûzenen jierren lang oan 'e ûnderskate kusten fan 'e see wenje.
Lac Courte Oreilles
Lac Courte Oreilles (útspr.: [lə'ku:dəre:], likernôch: "luh- kûû -duh-ree"), is in mar yn it noardwestlike part fan 'e Amerikaanske steat Wiskonsin. De mar makket ûnderdiel út fan Sawyer County en leit yn it dernei ferneamde Lac Courte Oreilles Yndianereservaat fan 'e federaal erkende Lac Courte Oreilles Troep fan Boppemarder Tsjippewa Yndianen. De mar leit krapoan 14 km súdeastlik fan 'e stêd Hayward. Oan 'e igge leit it doarp Northwoods Beach. Yn 'e mar sit in protte snoek, muskellunge, breedbekbears en oare fisk, wat it ta in populêre fakânsjebestimming foar angelfiskers makket, benammen foar lju út Minneapolis-St. Paul, Milwaukee en Chicago wei.
Salisjaanske See
Geografy
De Salisjaanske See is in rânesee fan 'e Stille Oseaan, dy't ynklamme leit tusken it fêstelân fan 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia en fan 'e Amerikaanske steat Washington (yn it easten), de súd- en eastkust fan it grutte Vancouvereilân, dat ta Britsk-Kolumbia heart (yn it noardwesten), en de noard- en eastkust fan it Olympysk Skiereilân, dat ta Washington heart (yn it súdwesten). De see hat in oerflak fan likernôch 14.000 km². It wetter is san 394 km lang en mjit op it breedste punt 58 km.
De Salisjaanske See bestiet út trije dielen: de Strjitte fan Georgia (tusken Vancouvereilân en it fêstelân fan Britsk-Kolumbia en Washington yn), de Strjitte fan Juan de Fuca (tusken Vancouvereilân en it Olympysk Skiereilân yn) en de Puget Sound (tusken it fêstelân fan Washington en it Olympysk Skiereilân yn). Dy trije grutte bekkens wurde faninoar skaat troch inkele eilannegroepen en steane mei-inoar yn ferbining troch in tal smelle see-ingten. De Boundary Pass, de Harostrjitte en de Rosariostrjitte liede tusken de Golfeilannen en de San Juaneilannen troch fan 'e Strjitte fan Georgia nei de Strjitte fan San Juan de Fuca, wylst Admiralty Inlet, Deception Pass en it Swinomish-kanaal út 'e Puget Sound wei, by de eilannen Whidbey, Camano en Fidalgo lâns, tagong jouwe ta de Strjitte fan Juan de Fuca. Der binne twa tagongen ta de iepen Stille Oseaan: de wiid iepen westlike útein fan 'e Strjitte fan Juan de Fuca, en de smelle Discovery-passaazje tusken de Discovery-eilannen troch, dy't út it noarden fan 'e Strjitte fan Georgia wei fia de Johnstonestrjitte nei de oseaan liedt.
Trochdat de Strjitte fan Georgia en de Puget Sound troch Vancouvereilân en it Olympysk Skiereilân skaat wurde fan 'e iepen Stille Oseaan, binne dy wetters relatyf feilich foar stoarmen dy't fan 'e oseaan ôf op 'e kust fan Noard-Amearika ta komme. De Salisjaanske See is in wichtich gebiet foar de skipfeart, fanwegen de grutte havenstêden dy't dêr oan 'e kust lizze. De wichtichste stêden yn 'e krite binne Vancouver, Nanaimo en Bellingham oan 'e Strjitte fan Georgia, Seattle, Tacoma en Olympia oan 'e Puget Sound, en Victoria en Port Angeles oan 'e Strjitte fan Juan de Fuca.
Skiednis
De beneaming Salish Sea waard foar it earst brûkt yn 1988, doe't de seebiolooch Bert Webber, út Bellingham, fûn dat der ferlet wie foar ien oerkoepeljende term foar de Strjitte fan Georgia, de Strjitte fan Juan de Fuca en de Puget Sound. Hy ferneamde de see nei de Kust-Salisjanen om 'e oandacht te fêstigjen op harren oarspronklike bewenning fan en lânseigen rjochten yn it gebiet. Yn maart 2008 stelde de Tsjemainus Earste Naasje, in Kust-Salisjaanske stamme-organisaasje yn Britsk-Kolumbia foar en neam de Strjitte fan Georgia om ta de 'Salisjaanske See'. Dat idee waard oernommen troch Mike de Jong, de Britsk-Kolumbiaanske minister fan Relaasjes mei Lânseigen Folken, dy't it op 't aljemint brocht yn it provinsjaal regear. Underwilens wie yn 'e Feriene Steaten lykwols it inisjatyf fan Webber troch oaren oernommen. It wie dat lêste foarstel dat op 12 novimber 2009 oannommen en ynfierd waard troch it Amerikaanske regear, en yn febrewaris 2010 troch it Kanadeeske regear. Sûnt is de namme Salish Sea offisjeel yn beide lannen, wylst yn Kanada ek de Frânsktalige foarm Mer des Salish in offisjele status hat.
Lac Courte Oreilles
It oerflak fan Lac Courte Oreilles beslacht 20,4 km², en it djipste punt leit op 27 m ûnder it wetteroerflak. Op it breedste punt mjit de mar 3,2 km fan noardwest nei súdeast, en op it langste punt 9,6 km noardeast nei súdwest. It wetter hat in kustline mei in lingte fan sa'n 41 km. It wetter streamt de mar yn fia de Grindstone Creek, in beek dy't der oan 'e noardeastkant yn útmûnet. Oan 'e súdeastkant fan Lac Courte Oreilles wurdt it wetter wer ôffierd troch in lytse wetterwei dy't nei it tige deunby leine Little Lac Courte Oreilles liedt, en dêrwei fia de rivier de Couderay nei de Chippewa, dy't úteinlik by de Pepin-mar útmûnet yn 'e Mississippy.
Yn 'e Odjibwe-taal fan 'e lânseigen Yndiaanske befolking fan 'e krite hjit de mar Odaawaa-zaaga’iganiing, dat "Ottawa-mar" betsjut, ferwizend nei de Ottawa-Yndianen, dy't nau besibbe binne oan 'e Odjibwe. De Ingelske namme fan Lac Courte Oreilles komt út it Frânsk, en ferwiist nei in (mispleatste) oertsjûging fan iere Frânske ûntdekkingsreizgers yn noardlik Wiskonsin, dy't mienden dat de pleatslike Odjibwe it gebrûk hiene om harsels de earlellen ôf te snijen. Dêrom neamden se de mar Lac Courte Oreilles, wat Frânsk is foar "Mar fan de Koarte Earen". Dit misferstân wurdt wol útlein troch derop te wizen dat guon stammen út noardlik Wiskonsin it gebrûk hiene om 'e earlellen op te rekken, en dat de pleatslike Yndianen, dy't dat gebrûk net hiene, sadwaande earen hiene dy't yn ferliking koart lieken.
James Doyle Penrose
James Doyle Penrose (Michelstown, greefskip Dublin, 9 maaie 1862 - 2 jannewaris 1932) wie in Iersk skilder fan portretten, histoarjestikken en lânskippen.
Hy wie in soan fan James Doyle Penrose sr.; studearre keunst yn South Kensington, op St John's Wood, en oan de RA-skoallen dêr't er in sulveren medalje ûntfong. Fan 1889 ôf hie er útstallings fan syn wurk yn de foarneamste galleryen fan Londen, benammen yn de Royal Academy. Ta syn meast wichtige wurk wurdt rekkenene The Presence in the Midst, Last Chapter en Queen Philippa interceding for the Burghers of Calais. James Penrose Doyle wenne ûnder Watford en stoar 2 jannewaris 1932.
Alexis Nakota Sû Naasje
De Alexis Nakota Sû Naasje (Ingelsk: Alexis Nakota Sioux Nation; Stony: Cade Wicashdabi) is in Yndiaanske stamme-organisaasje yn Kanada, mei eigen reservaten yn it sintrale part fan 'e provinsje Alberta. De "earste naasje" (in Kanadeeske oantsjutting foar in Yndianestam of -troep), datearret as offisjele stamme-organisaasje fan 1877. It haadkertier is fêstige yn Glenevis, yn Alberta, in útbuorren dy't sa'n 70 km noardwestlik fan 'e stêd Edmonton leit.
Demografy
De Alexis Nakota Sû Naasje hie neffens gegegevens út 2012 doe 1.800 leden. Dat binne etnyske Stony (Stoney), fan 'e substamme fan 'e Noardlike Stony. De namme fan 'e stamme omfiemet de begripen "Nakota", dat de nauwe etnyske bân mei de Assiniboin (Assiniboine) beklammet, en "Sû", dat ferwiist nei de (wat minder nauwe) besibskip oan 'e Sû (Sioux).
Reservaten
De Alexis Nakota Sû Naasje hat fjouwer eigen reservaten yn 'e omkriten fan Glenevis, dy't yn totaal 144,8 km² beslane en yn 2011 in ynwennertal hiene fan 817 minsken. It giet om 'e folgjende reservaten:
Skiednis
De opperhaden fan 'e Alexis-troep fan 'e Noardlike Stony ûndertekenen yn 1877 in offisjeel dokumint wêrmei's se harren oansleaten by it Ferdrach Nû. 6, ien fan 'e regionale, saneamde Nûmere Ferdraggen tusken de ûnderskate Yndiaanske folken en de Britske koloniale autoriteiten yn Kanada. Hoewol't de stamme fan âlds troch in erflik opperhaad en guon mindere haadlju bestjoerd waard, leit it regear hjoed de dei yn 'e hannen fan in keazen opperhaad en in keazen stammeried, allebeide mei terminen fan fjouwer jier.
Eveneminten
Elts jier yn july wurdt der yn it Alexis Reservaat in powwow holden dy't in protte toeristen lûkt. Der is in softbaltoernoai mei in haadpriis dy't oprinne kin oant 14.000 Kanadeeske dollar, ôfhinklik fan it oantal meidwaande tiims, en fierders binne der wedstriden yn trommeljen en yn ûnderskate lânseigen foarmen fan dûns. Der dogge net inkeld Stony mei, mar ek Yndianen fan oare etnyske groepen.
De wichtichste delsetting fan 'e Alexis Nakota Sû Naasje leit oan 'e igge fan Lac Ste. Anne, dy't de Noardlike Stony Wakâmne neame, wat "Gods Mar" betsjut. Eltse simmer is der in pylgertocht nei de mar ta, dêr't oer in perioade fan fjouwer dagen soms wol 40.000 minsken oan meidogge, de measten fan Yndiaansk of Métis-komôf.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Belgje
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Belgje.
Jeannie Pepper
Jeannie Pepper, echte namme: Joan Desiree Ruedelstein (9 july 1958) is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn Chicago, yn 'e steat Illinois. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 1983. Neffens har offisjele opjefte is se 1.70 m lang, mei in gewicht fan 54 kg en kupmaat 37D. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Jeanne Pepper, Jean Pepper, Jeani Pepper, Jennie Pepper, Jeanie Pepper, Angel Hall, Jerry Hall, Pepper Hynes en Joan Rudelstein.
Walter Rethel
Walter Karl Paul Rethel (Wesel, 15 augustus 1892 – 1977) wie in Dútsk fleantúchûntwerper.
Al yn de Earste Wrâldkriich arbeide Rethel as yngenieur by Kondor yn Gelsenkirchen. Yn de iere jierren tweintich wurke er in skoft foar de Nederlandsche Automobiel- en Vliegtuig Onderneming (NAVO), en dêrnei by Fokker, dêr't er de Fokker B.I (in fleanboat) en de Fokker F.VII ûntwurp. Dêrnei wurke Rethel foar Arado Flugzeugwerke yn Dútslân. Op oanstean fan de Reichswehr waard er begjin 1932 ferfongen troch Walter Blume. Rethel gie by Messerschmitt oan 'e gong, dêr't er as haadyngenieur mei Willy Messerschmitt belutsen wie by it ûntwerpen fan de ferneamde Bf 109.
Walter Rethel, in neikommeling fan Alfred Rethel (1816–1859), wie de heit fan de skilder en ûntwerper Alfred Rethel (1922–2003) en pake fan aktrise Simone Rethel.
Pokrovskoje (Oblast Tjûmen)
Pokrovskoje (Russysk: Покровское) is in doarp (selo) yn it distrikt Jarkovski yn de oblast Tjûmen, Ruslân. Pokrovskoje is benammen bekend om't it it berteplak fan Grigori Raspûtin is. It doarp leit oan de rivier de Tûra, likernôch 80 km. eastlik fan Tjûmen.
Yn de tiid dat Raspûtin hjir libbe hie it doarp mar in pear strjitten mei houten hûzen. Yn it sintrum stiet in grutte wite tsjerke mei in fergulde koepel.
Raspûtin die de profesije dat tsaar Nikolaas en syn famylje ienris syn bertedoarp sjen soene. De keizerlike famylje hie der om lake om't it doarp mear as 2.500 km. fan Sint Petersburch op in fierôf plak yn Sibearje lei. Mar by harren lêste reis nei Jekaterineburch, dêr't de famylje eksekutearre wurde soe, passearre de famylje yndied Pokrovskoje. Flak by it hûs fan Raspûtin hold it konfoai mei de keizerlike famylje halt om de hynders te ferwikseljen. Raspûtin's widdo Prasjkoja seach fan efter har raam nei ûnderen en doe't har eagen de keizerin moeten sloech hja foarsichtich in krús, de Russyske wize om ien te segenjen.
Hjoeddedei stiet der yn it doarp in museum dat wijd is oan Raspûtin.
Fiskotters
De fiskotters (Latynske namme: Lutra) foarmje in skaai fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e rôfdieren (Carnivora) en de famylje fan 'e martereftigen (Mustelidae). Ta dit skaai hearre twa libbene en in stikmannich útstoarne ottersoarten, wêrûnder de (Jeropeeske) otter, dy't ek yn Fryslân foarkomt.
Last Man Standing (Amerikaanske telefyzjesearje)
Last Man Standing is in súksesfolle Amerikaanske komeedzjesearje dy't yn 2011 foar it earst op 'e telefyzje kaam. De titel betsjut safolle as: "de lêste man dy't noch oer is". De searje giet oer Mike Baxter (spile troch akteur Tim Allen), dy't in liedingjaande funksje hat by in winkelkeatling yn sport- en jachtnedichheden yn Denver, en dy't dêrnjonken de heit fan trije dochters is. De oarspronklike searje waard fan 2011 oant en mei 2017 útstjoerd troch it telefyzjenetwurk ABC. Hoewol't it de op ien nei bêst besjoene komeedzjesearje fan ABC wie, besleat dat bedriuw om 'e searje oan 'e ein fan it telefyzjeseizoen 2016-2017 stop te setten. Yn 2018 kaam der dochs in sânde seizoen fan Last Man Standing, doe't it telefyzjenetwork Fox de searje oppikte. De searje rûn dêrnei trije seizoenen op Fox foar't der definityf in ein oan kaam.
Untstean
Last Man Standing waard betocht troch senarioskriuwer en telefyzjeprodusint Jack Burditt, dy't foar de komeedzjesearje oarspronklik de namme Man Up yn gedachten hie. Ein 2010 joech telefyzjenetwurk ABC oan belangstelling foar it projekt te hawwen, en yn jannewaris 2011 krige Burditt it griene ljocht om in pilotôflevering te meitsjen mei de titel Last Days of Man. Op 18 febrewaris tekene akteur Tim Allen, dy't fan it begjin ôf oan by it projekt belutsen west hie, in formeel kontrakt foar it spyljen fan 'e rol fan Mike Baxter. Ein maart berikte Burditt oerienstimming mei Nancy Travis foar it spyljen fan 'e froulike haadrol en koart dêrnei joech ek aktearfeteraan Héctor Elizondo him by it projekt.
Produksje
Op 13 maaie 2011 besleat ABC op basis fan 'e pilotôflevering om 'e nije komeedzjesearje ûnder de oanpaste titel Last Man Standing út te stjoeren yn it telefyzjeseizoen 2011-2012. De earste beide ôfleverings waarden yn 'e Feriene Steaten op 11 oktober 2011 útstjoerd yn in telefyzjepremiêre dy't in oere duorre. Last Man Standing die it op it mêd fan 'e sjochsifers poerbêst, dat op 11 maaie 2012 besleat ABC in twadde seizoen fan 'e searje meitsje te litten. In moanne letter, op 11 juny, waard bekendmakke dat Alexandra Krosney, dy't yn it earste seizoen de fêste rol fan Kristin, de âldste dochter fan Mike en Vanessa Baxter spile hie, ûntslein wie om "kreätive redens". Yn it twadde seizoen waard har rol oernommen troch Amanda Fuller.
Neitiid ferlingde ABC Last Man Standing hieltyd mei ien nij seizoen. Yn oktober 2014 hiene Tim Allen en Héctor Elizondo as de personaazjes Mike Baxter en Ed Alzate út Last Man Standing in gastrol yn in oare komeedzjesearje fan ABC, Cristela. Op 10 maaie 2017 besleat ABC Last Man Standing nei seis seizoenen stop te setten, nettsjinsteande it feit dat de searje yn it telefyzjeseizoen 2016-2017 de op ien nei bêst besjoene komeedzjesearje fan it netwurk wie, mei sjochsifers dy't dat hiele seizoen troch stabyl bleaun wiene. Yn in ferklearring sei in wurdfierder fan ABC dat Last Man Standing net mear yn 'e programma-yndieling fan it netwurk paste. Dêrnjonken wie it sa dat ABC en syn produksjepartner foar de searje, 20th Century Fox Television, in ôfspraak hiene dat 20th Century Fox de produksjekosten foar syn rekken naam. Dy ôfspraak rûn nei seis seizoenen ôf en ABC woe sels de produksjekosten net betelje.
Behalven yn 'e Feriene Steaten waard Last Man Standing ek útstjoerd yn Austraalje, Kanada, Nij-Seelân, it Feriene Keninkryk, Ierlân, Israel en oare lannen. Yn Nederlân is de searje te sjen op sawol RTL 7 as Comedy Central. De seizoenen 1 oant en mei 8 fan Last Man Standing binne yn 'e Feriene Steaten útbrocht op dvd.
Utgongspunt fan 'e plot
Last Man Standing folget it libben fan Mike Baxter (Tim Allen), dy't mei-eigner is fan in winkelkeatling yn sport- en jachtnedichheden yn Denver. Thús is er de "lêste man dy't noch oer is" (dêrfandinne de titel), want hy en syn frou Vanessa (Nancy Travis), in geologe dy't letter oan it wurk giet as leararesse yn it fuortset ûnderwiis, hawwe trije dochters. Mike is sa alderferskuorrendste aartskonservatyf dat er wol in karikatuer fan 'e Amerikaanske Republikein liket. Syn frou is progressiver en moat him gauris ôfremje of oanfiterje, ôfhinklik fan 'e sitewaasje.
Aldste dochter Kristin (Alexandra Krosney/Amanda Fuller) is in jonge frou mei progressive wearden, dy't har ôfset tsjin har heit. Hja is jong swier rekke en is de mem fan Boyd (Flynn Morrison/Jet Jurgensmeyer). Yn seizoen 1 wurket se as servearster yn in kafetaria, mar letter beslút se wer nei skoalle te gean en úteinlik wurdt se bedriuwsliedster yn in restaurant. Se hat in skoftke in relaasje mei Kyle Anderson (Christoph Sanders), in naïve mar goedhertige wurknimmer fan har heit, mar fermoedsoenet har letter mei Ryan Vogelson (Jordan Masterson), de heit fan Boyd, dy't har sitte litten hie doe't se yn ferwachting rekke. Uteinlik trouwe se mei-inoar.
Middelste dochter Mandy (Molly Ephraim/Molly McCook) hâldt en draacht har as in ûnnoazel sjutsje. Se kin net meikomme op skoalle, is loai, eigenwiis, drinkt ûnder de minimumleeftyd, negearret alle ferkearsregels as se autoriidt, stelt út har heite winkel, bliuwt hiele nachten fuort, en smookt mooglik ek marihuana. Se is populêr op skoalle en blinkt út yn sosjale sitewaasjes. Soms lit se ynienen mominten fan ealmoedigens en soarchsumens sjen, dy't nammenste mear opfalle om't se sa ûnferwachts binne. Yn seizoen 2 kriget se in relaasje mei Kyle (Christoph Sanders), de eks-freon fan har âldere suster Kristin, dy't like ûnnoazel is as sysels. Yn seizoen 6 trouwe se. Tsjin dy tiid hat Mandy in súksesfol eigen bedriuwke opbout dat hânmakke klean ferkeapet.
Jongste dochter Eve (Kaitlyn Dever) is de eachapel fan har heit, dy't der deselde oerdreaun konservative noarmen en wearden op nei hâldt as hy. Se hâldt fan sport, fjoerwapens en kampearjen, en is lid fan it fuotbalteam fan har skoalle, en letter ek fan it Amerikaansk fuotbalteam (as iennichste famke). Eve is yntelligint en kin goed meikomme op skoalle, mar kin har dreech rêde yn sosjale sitewaasjes. Thús jout se sarkastysk kommentaar op alles dat dêr bart. Al jong jout se oan dat se yn it Amerikaanske Leger wol, en fan dat stuit ôf wurket se ta op in ferfolchoplieding oan 'e Amerikaanske Militêre Akademy te West Point. Letter beslút se ynstee talitting te sykjen ta de Amerikaanske Loftmachtakademy yn Colorado Springs, dêr't se yn seizoen 7 oan har oplieding begjint.
Mike syn sakepartner is Ed Alzate (Héctor Elizondo), in etnyske Bask dy't yn in fier ferline yn Denver in spesjaalsaak op it mêd fan angelfiskjen begûn. Dy iene winkel is troch it marketingtalint fan Mike útgroeid dat de hjoeddeistige winkelkeatling. Ed is in jier as tweintich âlder as Mike, dy't gauris grappen makket oer syn leeftyd en kealens. In oar ûnderwerp fan weromkearende grappen is it feit dat Ed fjouwer kear troud (en skieden) is, wêrfan twaris mei deselde frou. Ed is ek in feteraan út 'e Fjetnamoarloch, mar brocht syn hiele tsjinstplicht troch as administratyf meiwurker yn it Amerikaanske haadkertier yn Saigon. Syn iennichste oarlochswûnen rûn er op troch papiersneden en doe't er him ris de skyn stompte oan it iepensteande laad fan in argyfkast.
Oare ynteressante personaazjes út 'e Last Man Standing binne Bud Baxter (Robert Forster), Mike syn âlde heit, dy't ta ôfgriis fan Mike in winkel begjint dêr't er marihuana ferkeapet, sadree't dat yn Kolorado legaal wurden is. Mike syn buorman is de swarte âld-marinier Chuck Larabee (Jonathan Adams), mei wa't Mike altyd botst oer politike en maatskiplike kwestjes. Chuck syn (ek swarte) frou Carol (Erika Alexander) is in bekende fan Mike syn frou Vanessa, dy't yn har oanwêzigens stiiffêst de oanstriid fielt om te bewizen dat se net rasistysk is, mei as gefolch dat it troch har ferkrampte hâlden en dragen liket as is se dat krekt wol.
Rolferdieling
Bekende akteurs dy't gastrollen yn Last Man Standing fertolke hawwe, binne û.m.: Jere Burns, Bill Engvall, Michael Gross, Kim Kardashian (as harsels), Richard Karn, Reba McEntire, Cassandra Peterson, Patricia Richardson, Mike Rowe, Jamie-Lynn Sigler en Susan Sullivan.
Untfangst
Amerikaanske kritisy stiene yn 't earstoan oer it algemien frij negatyf foar Last Man Standing oer. Op 'e website Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat seizoen 1 fan 'e searje in goedkarringspersintaazje fan net mear as 15%, basearre op 33 resinsjes. De dêrby fersoarge konsensuskrityk seit: "Last Man Standing is in troch- en trochmidsmjittige komeedzjesearje, dy't fertrout op grappen dy't òf datearre, òf fijannich oandogge." Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, joech it earste seizoen in goedkarringspersintaazje fan 33%, basearre op 24 resinsjes. The Hollywood Reporter sette Last Man Standing yn syn earste seizoen wei as "in foarsisbere komeedzjesearje, mei in stom útgongspunt dêr't min yn aktearre wurdt." Neffens de Los Angeles Times wiene "grappen en plot effisjint opboud, mar de measte grappen beklibje net; se glydzje sa fan jin ôf, en de personaazjes sels lykje gjin ûnderlinge bannen te hawwen."
Seizoen 2 fan Last Man Standing hat op Rotten Tomatoes in goedkarringspersintaazje fan 40%, en seizoen 7 hat in goedkarringspersintaazje fan 58%. Neffens de konsensuskrityk by dat lêste persintaazje is "Last Man Standing net de meast reälistyske komeedzjesearje op 'e telefyzje, mar de ideälistyske foarstelling fan tsjinstelden dy't mei-inoar yn harmony libje, biedt heechnedige hope yn ferdielde tiden." Op Metacritic skoart it sânde seizoen fan 'e searje ek in goedkarringspersintaazje fan 58%. Oer seizoen 3 skreau Philly.com: "It ûnwierskynlike comeback-fehikel fan Tim Allen, Last Man Standing op ABC, is in trochtradisjonele, absolút ynnimlike komeedzjesearje. [...] Last Man is sawol sunich as effisjint, en hellet treflike resultaten út 'e marginaalste gastroltsjes." Oer seizoen 7 skreau it tydskrift Entertainment Weekly lykwols: "Ik tink dat it tiid wurdt dat de makkers fan Last Man Standing ris wat better sjogge nei All in the Family, wêryn't foaroardielen om echte grappen hinne boud wiene."
Resultaten
Last Man Standing is benammen populêr mank konservative Amerikanen, wat iroanysk is, sjoen hoe't en hoe faak oft konservative ideeën yn 'e searje bespot wurde. Ut opinypeilings docht bliken dat in protte konservativen Last Man Standing beskôgje as it konservative tsjinwicht fan Modern Family, in komeedzjesearje dy't mear progressive ideeën en sitewaasjes foar it fuotljocht bringt. Dat is lykwols in folslein oare searje mei in totaal oare opset, sadat de ferliking op in soad terreinen net opgiet.
Komponist Carl Thiel wûn mei syn wurk foar Last Man Standing yn 2011, 2013, 2014 en 2015 de ASCAP Award yn 'e kategory bêste muzyk yn in telefyzjesearje. Yn 2012 wie de searje nominearre foar in People's Choice Award foar favorite nije komeedzjesearje, mar dy priis gie nei 2 Broke Girls. Tim Allen wie foar Last Man Standing yn itselde jier nominearre foar in Kids' Choice Award yn 'e kategory favorite comeback, wylst Kaitlyn Dever, ek yn 2012 nominearre wie foar in Young Artist Award yn 'e kategory bêste byrol fan in jonge aktrise yn in telefyzjesearje. Yn 2014 waard kameraregisseur Donald A. Morgan nominearre foar in Emmy Award foar treflike kamerarezjy yn 'e ôflevering Eve's Boyfriend.
Mario Salieri
Mario Salieri (Napels, 29 novimber 1957) is in foaroansteand Italjaansk regisseur en filmprodusint fan pornografyske films. Hy begûn yn 1987 oan in wurkpaad yn 'e Jeropeeske pornoyndustry, en wûn mei syn wurk ferskate wichtige prizen.
Libben en karriêre
Salieri waard yn 1957 berne yn 'e súdlike Italjaanske stêd Napels, dêr't er ek opgroeide. Hy sette yn 1987, doe't er tritich jier wie, útein mei in karriêre yn 'e Jeropeeske pornoyndustry. Yn 't earstoan makke er semy-amateurfilms foar de binnenlânske Italjaanske merk dy't er opnaam yn Amsterdam. Yn 'e 1990-er jierren begûn er lykwols iepentlik yn syn heitelân en oare dielen fan Jeropa te wurkjen.
Behalven dat Salieri films regissearre, skreau er foar de measten fan syn projekten ek sels it senario en boppedat fungearre er ek as produsint. Hy is de eigner fan 'e foaroansteande Italjaanske pornografyske filmstudio de Mario Salieri Entertainment Group. Guon fan syn bekendste films binne Inside Napoli, út 1989, en La Clinica della Vergogna, út 1995. Yn totaal hied er ein 2016 neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) 142 films makke.
Yn 2001 wûn Salieri mei de film Divina op it Ynternasjonaal Eroatysk Filmfestival fan Barseloana de Ninfa Award yn 'e kategory bêste regisseur. Yn 2007 wûn er dyseldichste priis jitris mei de film La Vedova della Camorra. Fierders hat Salieri ek twa kear de Venus Award fan 'e erotykfakbeurs fan Berlyn wûn, en yn 2008 waard him op it Ynternasjonaal Eroatysk Filmfestival fan Barseloana de oeuvrepriis takend.
Grutte Priis Formule 1 fan Grut-Brittanje 2012
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Grut-Brittanje 2012 yn Silverstone op 8 july. It wie de njoggende race fan 20 races fan de Formule 1 yn 2012. Hy waard op it Sirkwy fan Silverstone hâlden. De race waard hâlden oer 52 omgongen, op it 5,9 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306,1 kilometer.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Bosnje
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Bosnje.
Tûtajev
Tûtajev (Russysk: Тутаев) is in stêd oan de Wolga yn it oblast Jaroslavl, Ruslân. De stêd leit tussen Jaroslavl en Rybinsk. Tûtajev is ien fan de stêden fan de Gouden Ring fan Ruslân.
Skiednis
Yn 1822 liede in feroardening fan de tsaar ta de fúzje fan de plakken Romanov (oan de lofter kant fan de Wolga) en Borisoglebsk (op de rjochter kant); de gearfoege stêd hiet tenei Romanov-Borissoglebsk (Романов-Борисоглебск). Romanov bestie al sûnt de 14e iuw en Borisoglebsk sûnt de 15e iuw. Ta eare fan de soldaat fan it Reade leger, Ilja Pavlovitsj Tûtajev (1899-1918), waard de stêd yn 1918 omdoopt ta Tûtajev.
De measte ynwenners wenje oan de rjochter kant fan de rivier, yn it âlde Romanov. De buerten oan de kant fan de rivier hawwe noch in soad houten hûzen. Ek de histoaryske gebouwen binne dêr te finen (lykas de kollegiale Opstanningstsjerke). Wat fierder fan de rivier ôf dominearje de grutte appartemintegebouwen út de tiid fan de Sovjet-Uny. De twa stedsdielen wurde net troch in brêge mei ïnoar ferbûn. Om mei de auto op de oare kant te kommen moatte se gebrûk meitsje fan in oerset, oars moat der earst nei Jaroslavl of Rybinsk riden wurde. As der in soad drokte is, farre lytse motorboaten de rivier oer om minsken oer te setten.
Erfgoed
Tûtajev is opnommen yn de Gouden Ring fan Ruslân. Tûtajev hat noch in reedlik tal tsjerken, dy't it besjen wurdich binne:
Eddy de Jongh (fotograaf)
Eduard Siegfried (Eddy) de Jongh (Amsterdam, 9 augustus 1920 - De Haach, 10 april 2002) wie in Nederlânsk fotograaf.
Libben en wurk
Eddy de Jongh waard berne yn in net-godstsjintige Joadske húshâlding, as soan fan in súksesfol en begoedige tekstylhanneler. Syn famylje ferdwûn yn de Twadde Wrâldoarloch, mar De Jongh koe ûnderdûke. Nei de oarloch erfde er it tekstylbedriuw fan syn heit, mar hy koe net foarkomme dat it yn 1953 fallyt gong. De Jongh krige niget oan fotografy en ûntjoech him ta parsefotograaf. De Jongh boaske fiifris en krige toaal seis bern.
De Jongh waard yn Nederlân bekend troch syn portretten yn it wykblêd Vrij Nederland. Syn oeuvre befettet ek in grut tal dokumintêrefoto's út it tiidrek 1956-1965, dy't it deistich libben yn Jeropa yn byld bringe. Teffens makke er yn dy perioade in soad sportfoto's. Hy learde it fak bij Magnum-fotograaf Kryn Taconis. Yn 1955 kaam er yn tsjinst by Vrij Nederland. Fan 1970 oant 1991 makke er portretten foar it NOS Sjoernaal. Doe't it sjoernaal hieltyd mear gebrûk makke fan fideofilms rekke de Jongh in grut part fan syn wurk kwyt. Dêrnei rekke er psychysk frijwat yn de nederklits en hat er in skoft opnaam west yn in psychiatryske ynstelling.
Op de webside fan it Nederlânsk Fotomuseum is syn wurk te besjen. Ryksmuseum Amsterdam hat wurk fan him yn har kolleksje
Dokumintêre
In 2013 werden zijn werk en zijn leven uitgelicht in "Foto-Eddy: De negatieven van mijn vader", een documentaire van de hand van zijn zoon David de Jongh.
Piet Visser (boargemaster)
Nei de mulo gie er, hie wie doe 16 jier, oan 't wurk op de gemeentesekretary fan Skiermûntseach. Yn de jierren dêrnei wurke er by de gemeentesekretaryen yn Ezinge (1960), Weststellingwerf (1966) en dêrnei Ten Boer (1968) dêr't er it brocht ta loko-gemeentesekretaris. Op 1 jannewaris 1978 waardie boargemaster fan de doetiidske gemeente Westdongeradiel. Hast seis jier letter, op 1 oktober 1983, folge syn beneaming ta boargemaster fan Kollumerlân. Dêr wie er trije terminen fan seis jier boargemaster en nei 42 jier tsjinst by de oerheid gie Visser yn oktober 2001 mei 59 jier betiid mei pinsjoen.
Eagle
"Eagle", "Eagles", "The Eagle" of "The Eagles" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Rûnwjirms
Rûnwjirms (Nematoda) binne in grutte groep (stamme) fan hiel algemien foarkommende wjirms. Der binne mear as 25.000 beskreaune soarten. Ek de ieltsjes hearre by de nematoaden. Nematology is de wittenskip dy’t de nematoaden bestudearret. De term nematoda komt út it Gryksk en betsjut triedderich.
In soad nematoaden libje yn de boaiem fan deade organyske stof. Oare soarten libje as parasyt en feroarsaakje plantesykten lykas ierdappelwurgens of sitte yn it termkanaal fan sûchdieren lykas de spielwjirms of de earsmaaitslearswjirmkes en wurde yn it lêste gefal dan faak as triedwjirm oantsjut.
Guon nematoaden kinne wol 8 meter lang wurde, mar de measte nematoaden binne mei it bleate each net te sjen. Se binne dan op syn heechst 1 mm lang en tige smel. De kante meter boaiem kinne wol in miljoen ieltsjes yn libje. Se komme rûnom foar.
Ieltsjes wurde ek tapast as natuerlike fijannen fan pleachynsekten of bleatslakken.
Ieltsjes kinne oantaast wurde troch ûnder oare nematofage skimmels, firussen, sporozoën, amoeben, siliaten, tardigraden, kolemboalen, oligochaeten en baktearjes.
De soart Caenorhabditis elegans wurdt brûkt as modelorganisme. It wie de earste mearsellige eukaryoat dêr’t it genoom folslein fan yn kaart brocht waard.
Lichemsbou
Rûnwjirms binne net-segmintearre, twasidich symmetryske, oermûnige dieren mei in folslein spysfertarringsstelsel. Se hearre dêrmei ta de meast ienfâldige bisten dy’t dochs in folslein fertarringsstelsel hawwe. Se ha gjin hert- en ierstels of azemstelsel en binne dus oanwiisd op diffúzje om soerstof yn te krijen en te transportearjen.
De dwerstrochsnee fan rûnwjirms is rûn. De lichemsholte is in pseudokoeloam dêr’t focht yn sit, dat helpt om fiedingsstoffen en soerstof te fersprieden. Harren hûd is bedekt mei in kutikulum dat tsjin útdrûgjen beskermet. Hoewol’t dat kutikulum beweging en beheinde foarmferoarings tastiet groeit it net mei en rûnwjirms moatte dan ek as se groeie geregeldwei ferfelje.
Rûnwjirms hawwe in simpel senuwstelsel dat út twa banen bestiet. De senuwbaan oan de rêchkant is grutter as dy oan de búkkant. De stringen wurde oan de foarkant en inkeld ek rjochting útein meielkoar ferbûn troch dwersferbinings.
De measte rûnwjirms ite baktearjes, skimmels en protozoa. Rûnwjirms dy’t selsstannich libje binne foar in grut part allinnich troch in mikroskoop te sjen, mar parasitêre rûnwjirms kinne folle grutter wurde.
Taksonomy
Oer de systematyk fan de Nematoaden bestiet gjin konsensus. De hjir presintearre yndieliing yn twa klassen is de meast tradisjonele. Neffens molekulêr genetysk ûndersyk binne der fjouwer kladen. De klasse Adenophorea is gjin monofyletyske groep. De klasse Secernentea foarmet wol in natuerlike groep mei in mienskiplike foarâlder, mar de ferdieling yn ûnderklassen wurdt oer diskusjearre. Yn it kladogram hjirûnder wurdt dy klasse yn trije kladen splist, wêrby’t wer ien klade út twa subkladen bestiet. Hjir blykt dat groepen út it skift Rhabditida oer dize beide subkladen ferdield binne, dus foarmet dat skift gjin monofeltyske groep.
De famyljes út it skift Camallanida wurde no meast beskôge as famyljes út it skift Spirurida.
Mad Max (franchise)
Mad Max is in Australyske mediafranchise besteande út post-apokalyptyske science fiction-aksjefilms en dêrfan ôflate media. De franchise waard betocht troch George Miller en Byron Kennedy en begûn yn 1979 mei de film Mad Max, dy't de trochbraak foarme fan akteur Mel Gibson. Anno 2021 binne der yn 'e filmsearje fjouwer dielen útkommen, wylst der noch twa op steapel steane. Dêrnjonken binne der in stripsearje en twa fideospultsjes yn it ramt fan 'e franchise ferskynd.
Herman Makkink
Herman Makkink (Winschoten, 21 oktober 1937 – Amsterdam, 20 oktober 2013) wie in Nederlânsk byldhouwer, grafikus en tekener.
Michael Whelan (yllustrator)
Michael Whelan (Culver City (Kalifornje), 29 juny 1950) is in Amerikaansk boekbânûntwerper, yllustrator en keunstskilder fan etnysk Iersk komôf. Hy hat oer in perioade fan mear as tritich jier withoefolle omslaggen fan boeken en muzykalbums fan yllustraasjes foarsjoen. Dêrby leit Whelan him benammen ta op omslaggen fan boeken dy't ta de literêre sjenres fan 'e fantasy en de science fiction hearre. Hy hat mei syn wurk mar leafst 15 Hugo Awards, 30 Locus Awards, 3 World Fantasy Awards en 12 Chesley Awards wûn. Yn 2009 waard er as earste libbene keunstner ea opnommen yn 'e Science Fiction Hall of Fame.
Jonkheid en oplieding
Whelan waard yn 1950 berne yn Culver City, yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje, ûnder de reek fan Los Angeles. Hy wie de soan fan William en Nancy Whelan, en fanwegen syn heite wurk yn 'e romtefeartyndustry ferhuze it gesin hast elts jier wol in kear. Sadwaande brocht Whelan syn jonkheid troch op ferskate lokaasjes oan 'e Kalifornyske kust, mar ek yn Kolorado en Nij-Meksiko, oer it algemien op bases fan 'e Amerikaanske Loftmacht. Doe't er foar it earst nei de middelbere skoalle gie, wenne it gesin yn Denver, mar tsjin 'e tiid dat er yn 1968 eksamen dwaan moast, wennen se alwer yn San Jose.
Neitiid studearre Whelan oan 'e Steatsuniversiteit fan San Jose mei as haadfaak biology. As bybaantsje wurke er dêr by de anatomy- en fysiologyfakulteit, dêr't er û.m. minsklike kadavers tariede moast op kolleezjes. Letter soed er sizze dat dy putsjes him in earstehâns kennis bybrocht hiene oangeande de minsklike anatomy. Whelan makke yn dy tiid anatomyske tekenings wêrfan't guon ferskynden yn The Journal of Bone and Joint Surgery, mar begûn him fanwegen de beheinde kreätive mooglikheiden al rillegau mei dat wurk te ferfelen. Likegoed murk er dêrtroch wol wêr't syn hert lei, en healwei syn earste jier feroare er fan haadfak om keunst te studearjen.
Karriêre
Nei't er yn 1973 mei in bachelorstitel yn 'e skiene keunsten ôfstudearre wie oan 'e Steatsuniversiteit fan San Jose, learde Whelan noch njoggen moanne troch oan it Art Center College of Design yn Pasadena. Yn 1974 eksposearre Whelan syn wurk op 'e Science Fiction-Wrâldkonvinsje (WSFC) yn Washington, D.C., dêr't it sjoen waard troch ferskate útjouwers, wêrûnder de Dútser Thomas Schlück, dy't in kontrakt mei Whelan oangie om syn keunstwurken te brûken foar guon Jeropeeske science fiction-publikaasjes. Mar it wie Donald A. Wollheim, fan 'e Amerikaanske útjouwerij DAW Books, dy't Whelan yn maaie 1975 syn earste profesjonele opdracht joech, te witten om 'e omslach en de titelplaat te ûntwerpen foar de fantasyroman The Enchantress of World's End, fan auteur Lin Carter.
Herman Makkink
Libben en wurk
Nei in stúdzje gemy fan 1955 oant 1959 in Grins begûn Makkink oan in foettocht troch de wrâld. Hy skreau der in boek oer, "Around the world on foot", en ferkocht ferslaggen oan ferskate kranten yn foaral Súdeast-Aazje. Hy wie learaar Ingelsk yn Japan, gie nei Austraalje en Midden-Amerika. Yn de Feriene Steaten makke er syn earste assemblaazje fan skroat. Nei skofte yn Grikelân ferfear er nei Londen en waard dêr technysk assistint 3-D oan it London College of Printing art school. Yn Londen die er mei oan ferskate groepseksposysjes.
Michael Whelan (yllustrator)
Karriêre
Koarte tiid letter briek Whelan syn stúdzje oan it Art Center College of Design ôf om him foltiids ta te lizzen op in karriêre as boekbânûntwerper en yllustrator. Yn 1975 ferhuze er nei Konnetikut, om tichter by New York (stêd) te wêzen, dat it sintrum fan 'e Amerikaanske útjouwersbrâns is. Yn Konnetikut mette er Audrey Price, mei wa't er letter troude. Koart nei syn ferhuzing eksposearre Whelan in diel fan syn wurk op 'e Lunacon-konvinsje yn New York, dêr't it sjoen waard troch Harlan Ellison. Dyselde bewurkmastere neitiid Whelan syn earste opdracht foar in tydskrift, nammentlik om yllustraasjes te meitsen by Ellison syn eigen koart ferhaal Croatoan, dat publisearre waard yn it blêd Gallery. Fia de Lunacon-konvinsje kaam Whelan ek yn 'e kunde mei Neal Adams, dy't him datselde jiers noch holp om syn earste opdracht foar de útjouwerij Ace Books binnen te heljen. Yn totaal ûntwurp Whelan yn 1975 tsien boekomslaggen: acht foar DAW en twa foar Ace-werprintings fan it wurk fan Marion Zimmer Bradley.
Fanwegen de kwaliteit fan it wurk dat er levere, wist Whelan mei gauwens in reputaasje op te bouwen as in talintearre, fantasijryk en betrouber boekbânûntwerper. Njonken DAW en Ace wurke er ek in protte foar Del Rey Books. Sels beskôget Whelan de publikaasje fan Anne McCaffrey har bestseller The White Dragon mei in omslach fan sines, yn 1978, as syn grutte trochbraak. Uteinlik soed er ûnder syn karriêre de omslaggen fan mear as 350 boeken en tydskriften meitsje; ûnder dy boeken wie wurk fan Edgar Rice Burroughs, C.J. Cherryh, Robert A. Heinlein, H.P. Lovecraft, Michael Moorcock en Tad Williams. As er in opdracht krige, wie it Whelan syn wizânsje om it hiele boek teminsten ienris en faak twaris te lêzen, en dan it ûnderwerp liedend te meitsjen yn 'e oanpak fan syn ûntwerp. Dat dy wurkwize fertuten die, bewiisden de loovjende wurden fan 'e auteurs fan 'e oangeande boeken.
Mad Max (franchise)
Mad Max
Max Max waard regissearre troch George Miller nei in senario fan himsels en Byron Kennedy. Dy lêste wie ek de produsint fan 'e film. Mad Max gie op 12 april 1979 yn premiêre, en brocht $100 miljoen op tsjin in budget fan $520.000 oant 595.000. Dêrmei kaam de film yn it Guinness Book of World Records mei it wrâldrekôr foar de geunstichste ferhâlding fan opbringst tsjin kosten fan alle produksjes út 'e filmskiednis. De film wurdt no rûnom as in cultklassiker sjoen.
Herman Makkink
Libben en wurk
Yn 1971 hie er syn earste solo-eksposysje "Gnomes" yn it Courtauld Institute of Art. Makkink wurke, tegearre mei syn broer Kees Makkink, yn it St. Catherine's Dock-kompleks yn Londen, in earder yndustrieel kompleks dat troch de stichting S.P.A.C.E. omboud wie ta ûnderkommen fan ateliers. Dêr ûntduts Stanley Kubrick yn 1969 syn wurk en brûkte dat yn de film A Clockwork Orange út 1971.
Michael Whelan (yllustrator)
Karriêre
Yn 1997 hold waard der yn Orleans, yn Massachusetts, foar it earst in eksposysje organisearre dy't útslutend oan it wurk fan Whelan wijd wie. It súkses dêrfan late ta in twadde, soartgelikense tentoanstelling yn 1999 en ta it ophâlden fan Whelan fan it meitsjen fan omslachûntwerpen. Nettsjinsteande dat hat er nei 2000 by útsûndering noch ferskate omslaggen foar fantasyromans makke, foar ferskate boeken fan Stephen King en foar it lêste diel fan 'e Wheel of Time-rige fan Robert Jordan.
Whelan syn karriêre is bekroand mei in grut tal prizen, wêrûnder mar leafst 15 Hugo Awards, de heechste Amerikaanske priis op it mêd fan science fiction en fantasy. Hy wûn de Hugo Award 13 kear yn 'e kategory bêste profesjonele omslachkeunstner (1980-1986, 1988, 1989, 1991, 1992, 2000 en 2002), 1 kear yn 'e kategory bêste orizjinele omslachkeunst (1992, foar The Summer Queen), 1 kear foar bêste non-fiksjeboek (1988, foar Michael Whelan's Works of Wonder) en dêropta waard him yn 1992 in 'SuperHugo' takend foar 'bêste omslachkeunstner fan de lêste 50 jier' (net erkend as in offisjele Hugo). Fierders wûn Whelan net minder as 30 kear de Locus Award yn 'e kategory bêste profesjonele omslachkeunstner en krige er 12 kear in Chesley Award fan 'e Association of Science Fiction and Fantasy Artists (ASFA). Teffens wûn er yn 'e kategory bêste omslachkeunstner 3 kear de World Fantasy Award (1981, 1982 en 1983); trije kear is it maksimumoantal kearen dat World Fantasy Awards oan ien en deselde persoan takend wurde kinne. Yn 2009 waard er as earste libbene keunstner ea opnommen yn 'e Science Fiction Hall of Fame.
Borger
Borger (Drinsk: Börger) is in doarp en in eardere gemeente yn de provinsje Drinte. Borger leit op de Hûnsrich yn de gemeente Borger-Odoorn. Oant de wjeryndieling fan 1 jannewaris 1998 wie Borger in selsstannige gemeente. Njonken it haaddoarp bestie dy gemeente út de doarpen: Bronneger, Buinen, Buinerveen, Drouwen, Drouwenerveen, Ees en Nieuw-Buinen en de buorskippen Bronnegerveen, Drouwenermond, Eesergroen, Eeserveen, Ellertshaar en Westdorp.