cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valerian and the City of a Thousand Planets
Plot
As Valerian en Laureline Filitt ûnderfreegje, jout dy syn rol yn 'e genoside ta, mar hy wegeret ta te jaan dat er wat fout dien hat. Ynstee hâldt er út dat it beëinigjen fan 'e oarloch folle wichtiger wie as it fuortbestean fan in primitive beskaving. Neitiid hat er út alle macht besocht om syn oarlochsmisdie geheim te hâlden, sabeare om't oars de minsken út Alpha ferballe wurde soene troch de oare rassen. Valerian en Laureline litte har neat wiismeitsje, en oppenearje dat Filitt gewoan de konsekwinsjes fan syn dieden besiket te ûntrinnen. As de kaptein-luitenant opsternaat wurdt, slacht Valerian him bewusteleas. Dêrnei jout er de pearel werom oan 'e Pearels, en, op oantrúnjen fan Laureline, ek de Mül-omsetter, hoewol't dat rjocht tsjin harren oarders yngiet. De Pearels fuorje de iene pearel op oan 'e Mül-omsetter, dy't daliks hûnderten fan 'e dingen begjint út te skiten.
Underwilens hat generaal Okto Bar in detasjemint swierbewapene soldaten nei it radioaktive gebiet stjoerd, yn it selskip fan in ôfdieling K-Tron-gefjochtsrobots fan Filitt. Ut in antike, mar noch funksjonearjende Apollo Command/Service Module wei, dy't yn 'e kontrôlekeamer fan Alpha identifisearre wurdt as de Destiny 2005, nimt Laureline kontakt op mei generaal Bar. Se wit him krekt op 'e tiid te bewegen de oanfal stop te setten. Dêrop sette de troch Filitt foarprogrammearre gefjochtsrobots lykwols de oanfal yn op sawol de soldaten fan Bar as de Pearels fan Mül. Tagelyk falle inkelen fan deselde robots de kontrôlekeamer binnen om Bar en syn ûnderhearrigen te deadzjen. Valerian wit de gefjochtsrobots yn 'e kearn út te skeakeljen, wylst Bar-en-dy de oanfal op 'e kontrôlekeamer dwerseidzje. De Pearels fan Mül brûke de replisearre pearels om harren romteskip en de holografyske hal op te starten en pike út. As de oerlibjende soldaten fan it troch Bar stjoerde detasjemint letter trochkringe op it plak dêr't de Pearels harren skip boud hiene, treffe se dêr inkeld in opsternate fêstbûne kaptein-luitenant Filitt oan. Bar jout harren befel om 'e man te arrestearjen. De Pearels litte Valerian en Laureline op twa ljochtoeren ôfstân fan Alpha efter yn 'e Destiny 2005. Wylst se wachtsje oant se rêden wurde, beäntwurdet Laureline einlings Valerian syn houliksoansyk, mei "miskien".
Untwikkeling
Hoewol't de Frânske regisseur Luc Besson de science fiction-stripsearje Valérian et Laureline, fan tekstskriuwer Pierre Christin en striptekener Jean-Claude Mézières, geweldich fûn doe't er jong wie, tocht er der nea serieus oer nei om der in film op te basearjen, oant er yn 1996 The Fifth Element (1997) makke. Yn 'e preproduksjefaze fan dy film frege Besson oan Mézières om mei te wurkjen oan 'e ûntwikkeling fan 'e bûtenierdske wêzens dy't dêryn te sjen wiene. Mézières woe doe fan him witte wêrom't er "dizze weardeleaze film" makke en net ynstee Valerian.
Doedestiden wie Besson fan miening dat in film basearre op Valérian et Laureline ûnmooglik te meitsjen wie fanwegen it feit dat der folle mear bûtenierdske wêzens as minsken yn foarkamen. Doe't James Cameron yn 2009 Avatar útbrocht, kaam him dat sawol goed as min út. Besson sei dêroer: "Oangeande technyk wie my dúdlik dat no alles mooglik is. De film bewiisde dat ynbyldingsfermogen de iennichste beheining is." Oan 'e oare kant fûn er dat Cameron "de latte sa freeslike heech lein hie." Dêrtroch rekke er derfan oertsjûge dat it senario foar Valerian and the City of a Thousand Planets, dat er doe al klear hie, net goed genôch wie. Sadwaande werskreau it fan begjin oant ein.
As oankommend filmprojekt waard Valerian and the City of a Thousand Planets foar it earst oankundige yn 2012. De beide haadrolspilers, Dane DeHaan en Cara Delevingne, waarden yn maaie 2015 kontraktueel fêstlein. Foar de film brocht Besson troch ynvestearrings fan lytse filmstudio's en crowdfundingsaksjes in budget fan €197 miljoen gear. Dêrmei wie it fierwei de djoerste Frânske film ea makke (foartiid wie dat rekôr yn 'e hannen fan Astérix aux Jeux Olympiques (2008), dy't €78 miljoen koste hie). It wie ek de djoerste Jeropeeske film en de djoerste ûnôfhinklike film ea makke.
Yn augustus 2015 brocht Besson yn in fraachpetear op 'e Lúksemboarchske radiostjoerder RTL út, dat er graach 1.200 Frânske banen kreëarje woe troch Valerian and the City of a Thousand Planets yn Paryske filmstudio's op te nimmen, mar dat it meitsjen fan 'e film yn Frankryk simpelwei te djoer wie. Om't it in Ingelsktalige film wie, kaam it projekt nammentlik net yn oanmerking foar belestingfoardielen dy't wol gouwen foar Frânsktalige films. Dêrop waarden de regels foar sokke belestingfoardielen halje-trawalje oanpast, sadat de film dochs yn Parys makke wurde koe.
Opnamen
De opnamen fan Valerian and the City of a Thousand Planets setten op 5 jannewaris 2016 útein yn sân soundstages yn 'e Cité du Cinéma-studio yn Parys. Besson regissearre de film op basis fan in senario dat er sels skreaun hie. Dêrnjonken wied er tegearre mei syn frou, Virginie Besson-Silla, ek as produsint by de film belutsen, foar de filmstudio's EuropaCorp, Groupe TF1, BNP Paribas, Orange S.A., Novo Pictures, it Sineeske Fundamental Films, it Amerikaanske River Road Entertainment en it Belgyske Belga Films Fund. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Thierry Arbogast, wylst de filmmuzyk komponearre waard troch Alexandre Desplat.
Yn totaal waarden der 2.734 fisuële effekten tafoege oan Valerian and the City of a Thousand Planets, dy't benammen te krijen hiene mei it uterlik fan 'e bûtenierdske rassen. Sa wiene de 'Pearels fan Mül' folsleine syntetyske kreaasjes dy't makke wiene troch Weta Digital op basis fan motion-capturetechnyk mei echte akteurs. Oare special effects waarden fersoarge troch Industrial Light and Magic (ILM) en Rodeo FX. It tafersjoch oer alle special effects lei yn 'e hannen fan Scott Stokdyk.
Premiêre en publikaasje
De filmdistribúsje fan Valerian and the City of a Thousand Planets waard op it fêstelân fan Jeropa fersoarge troch EuropaCorp, yn it Feriene Keninkryk en Ierlân troch Lionsgate Films en yn 'e Feriene Steaten troch STX Entertainment. De galapremiêre fan 'e film wie op 17 july 2017 yn Grauman's Chinese Theatre yn Hollywood. De film iepene op 20 july yn 'e Israelyske op 21 july yn 'e Amerikaanske, op 26 july yn 'e Frânske en op 2 augustus yn 'e Britske bioskopen.
Untfangst
Valerian and the City of a Thousand Planets krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy. Op 'e webside IndieWire priizge David Ehrlich de film om't er sa "ûnferûntskuldigjend idiosynkratysk" wie, hoewol't er ek skreau: "de libbenens fan dit plak [Alpha] ûnderstreket inkeld de libbenleazens fan 'e persoanen dy't ús dertrochhinne liede." Hy besleat mei: "Dochs is elts ekskús om dit plak te besykjen de muoite wurdich." Op /Film omskreau Peter Sciretta de earste helte fan Valerian and the City of a Thousand Planets as "ûnfoarsisber en spikergek", wylst er de twadde helte "mear neffens in fêste formule ôfwurke" en "folle minder opwinend" fûn. Nettsjinsteande dat rette er eltsenien oan en sjoch de film yn 3D "op it grutst mooglike skerm".
Yn it tydskrift The A.V. Club skreau Ignatiy Vishnevetsky dat it "seldsum is […] om in film te sjen dy't sa ekstravagant is en ek oanfielt, oft dat no in foardiel of in neidiel is, as it wurk fan ien-en-deselde persoan. De langere aksjesênes kinne miskien net altyd Bessons iere hichtepunten út 'e '90-er jierren belykje […], of de waansin fan it resintere Lucy, mar der is gjin momint yn dizze healwize, wielderich oan genotsucht tajaande film dat net fielt as oft de makker de bêste tiid fan syn libben hat."
A.O. Scott fan The New York Times wie minder bliid mei Valerian and the City of a Thousand Planets. Hy skreau dat "it fielt as wurdt [de film] ûnder it ôfspyljen noch betocht, troch ien dy't de opsichtige sjenreferpakking, dy't him ta beskikking stiet, sa moai fynt dat er de tried kwytrekke is fan wat ek al wer yn dy ferpakking hearde te sitten." Yn The Hollywood Reporter skreau Todd McCarthy yn in tige negative resinsje dat "de studiobazen fan Hollywood ferromme sykhelje kinne dat se, diskear alteast, net de skuld krije sille fan it meitsjen fan in reuseftige simmerfranchisefilm dy't net ien sjen wol, mei't dizze út Frankryk ymportearre is."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Valerian and the City of a Thousand Planets in midsmjittich goedkarringspersintaazje fan 48%, basearre op 256 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] brûkt enerzjy opwekke troch klearebare faasje en fisuële effekten om obstakels yn 'e plot te oerwinnen en in sjochûnderfining te bieden wêrfan't it surreële geniet faak opweaget tsjin 'e flaters." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Valerian and the City of a Thousand Planets in goedkarringspersintaazje fan 51%, basearre op 45 resinsjes.
Resultaat
Valerian and the City of a Thousand Planets brocht yn 'e Feriene Steaten en Kanada $40,5 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $184,7 miljoen, ynkl. $36,8 miljoen yn Frankryk. Yn 'e Feriene Steaten ûnderfûn de film frijwat konkurrinsje fan Dunkirk en Girls Trip, dy't dêr tagelyk yn 'e bioskopen iepenen. It lân dêr't de film it it bêste die, wie Sina, dêr't er $62,1 miljoen opbrocht.
Yn totaal kaam de opbringst yn 'e bioskopen foar Valerian and the City of a Thousand Planets wrâldwiid út op $225,2 miljoen. Ofset tsjin it budget fan €197 miljoen, oftewol $209 miljoen, liket dat in lytse winst oer te litten fan $16,2 miljoen, mar troch de hege marketingkosten dy't net meinommen wiene yn it produksjebudget, draaide de film eins op in flink ferlies út. Neffens de berjochten yn de media hie de film eins om 'e $400 miljoen hinne opbringe moatte om út de kosten te kommen.
Valerian and the City of a Thousand Planets waard yn 2018 nominearre foar trije Saturn Awards, yn de kategoryen bêste science fiction-film, bêste produksje-ûntwerp (Hugues Tissandier) en bêste kostúmûntwerp (Olivier Bériot).
Mooglik ferfolch
Nettsjinsteande de teloarstellende opbringst fan Valerian and the City of a Thousand Planets yn 'e bioskopen, sei regisseur Luc Besson yn 2017 dat fanwegen de positive reäksje fan 'e fans in ferfolch op 'e film noch altyd ta de mooglikheden heart.
Keinens
Keinens yn 'e ikonografy
Yn 'e kristlike ikonografy wurdt de keinens symbolisearre troch it moanneskyltsje, it earste rântsje fan in opgeande moanne. Yn byldhouwurken yn goatyske tsjerkegebouwen is ek de wale in symboal foar keinens. Noch wer in oar symboal is de palmtûke dy't droegen wurdt troch martelderessen dy't noch faam binne. De personifiëarre keinens fertrapet in wyld swyn dat symboal stiet foar de gleonens, it tsjinstelde fan 'e keinens.
Eastland Cash
Eastland Cash (Angeren, 7 febrewaris 1991 – Gytsjerk, 28 juny 2005) wie in Holstein-Friesian-bolle dy't jierrenlang ien fan 'e súksesfolste en meast brûkte fokbollen fan 'e wrâld wie.
Libben
Eastland Cash waard yn 1991 smiten yn 'e stâl fan 'e bruorren Oosterink yn it Gelderske Angeren. Mei't er in soan fan 'e ferneamde fokbolle Sunny Boy wie, waard er in fearnsjier letter oankocht troch de fokkerijferiening CRV en oerbrocht nei de CRV-stâlen yn Gytsjerk, dêr't er syn hiele fierdere libben trochbringe soe.
Yn augustus 1995, doe't de CRV foar it earst syn sperma frijjoech foar de ferkeap (om troch keunstmjittige ynseminaasje by kij ynbrocht te wurden), briek Eastland Cash troch as de súksesfolste fan 'e soannen fan Sunny Boy. Hy waard troch feehâlders heech wurdearre fanwegen de lange libbensferwachting fan syn dochters, de positive fet-aaiwytferhâlding fan harren molke en teffens fanwegen syn gaadlikens foar gebrûk by rierren dy't noch nea kealle hiene. Fan oktober 1995 oant syn dea wie er stiiffêst ien fan 'e populêrste fokbollen fan 'e wrâld.
Yn totaal waarden fan Eastland Cash syn sperma wrâldwiid 1,2 miljoen doases ferkocht, wêrmei't er ien fan 'e bêst ferkeapjende bollen ea wie (al bleau it rekôr stevich yn 'e hannen fan syn heit Sunny Boy). Eastland Cash berikte de respektabele leeftyd fan 14 jier, en gie ein maaie 2005 dea yn syn stâl te Gytsjerk. Ek syn soan Laurenzo en syn pakesizers Rafael, Nevada, Stilist en Obelisk ûntjoegen har ta súksesfolle fokbollen.
Kiril Metkov
(1 febrewaris 1965) is in eardere Bulgaarsk fuotballer. Earder spile foar Lokomotiv Sofia, CSKA Sofia, Gamba Osaka en Slavia Sofia.
Alpineskyen op de Olympyske Winterspullen 2014
200px|thumb|200px|De Olympyske alpineskylokaasje fan Sotsji, 2014
De XXIIe Olympyske Winterspullen waarden fan 7 oant en mei 23 febrewaris 2014 hâlden yn Sotsji, yn Ruslân. It alpineskyen hie plak yn de Rosa Khutor Alpine Resort.
Medaljespegel
De top-10 fan lannen dy't by it apineskyen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 2014.
Hachette Livre
Skiednis
Hachette waard yn 1826 oprjochte troch de Frânske ûndernimmer Louis Hachette, as in boekhannel anneks útjouwerij, mei as namme Brédif. Yn 1846 waard it bedriuw omneamd ta L. Hachette et Compagnie; yn 1919 ta Librairie Hachette; en yn 1977 ta Hachette SA. Yn 1981 waard it bedriuw oernommen troch de Lagardère Group, dy't yn 1992 by in reorganisaasje alle útjouwersaktiviteiten fan Hachette gearbrocht ûnder de namme Hachette Livre (livre is Frânsk foar "boek"), wylst alle oare aktiviteiten fan Hachette oerpleatst waarden nei oare difyzjes. Hachette Livre is sûnt de wichtichste ymprint fan Lagardère Publishing, de útjouwerstûke fan Lagardère.
Yn 1996 waard de útjouwerij Hatier by Hachette Livre ûnderbrocht, en yn 2004 kocht Lagardère de wurdboekútjouwer Éditions Larousse oan, wêrnei't dy ek ûnderdiel fan Hachette Livre waard. Yn 2006 teach Lagardère de Amerikaanske merk op troch de Time Warner Book Group oan te keapjen, dy't dêrnei omneamd waard ta de Hachette Book Group en sûnt in Amerikaanske dochterûndernimming fan Hachette Livre foarmet.
Nico Bloembergen
Nicolaas (Nico) Bloembergen (Doardt, 11 maart 1920 – Tucson, 5 septimber 2017 wie in Nederlânsk-Amerikaansk natuerkundige en Nobelpriiswinner. Hy is ien fan de grûnlizzers fan de kearnspinresonânsje (NMR en MRI), lasers en net-lineêre optika. Hy is in broer fan Auke Bloembergen en famylje fan Adriaan Fokker. Yn 1981 wûn er de Nobelpriis foar de Natuerkunde foar laserspektrosopy mei Arthur Schawlow en Kai Siegbahn.
Auschwitz (stêd)
Auschwitz (Poalsk: Oświęcim) is in stêd yn it Poalske woiwodskip Lyts-Poalen, 64 kilometer besúdwesten Krakau. Auschwitz is yn it foarste plak bekend fan it konsintraasje- en ferneatigingskamp Auschwitz.
Skiednis
De stêd waard yn 1179 foar it earst neamd. It hartochdom Auschwitz en Zator wie sûnt 1327 in fazalsteat fan Bohemen en waard letter eigendom fan de hartoggen fan Teschen. Yn 1457 kocht de Poalske kening Kasimir IV it plak. Nei de earste Poalske dieling kaam de stêd yn 1773 oan Eastenryk, dêr't de hearskers fan harren no noch "hartoch fan Auschwitz" neamden. Yn dy steat behearde it gebiet oan it Keninkryk Galysje en Lodomerye. Oars as it oarepart fan dat kroanlân wie Auschwitz sûnt 1818 part fan it Dútske Bûn.
De stêd kaam nei de Earste Wrâldoarloch, neffens ôfsprutsen wie by it Ferdrach fan Saint-Germain, oan Poalen, mar waard yn 1939 troch Nazy-Dútslân ferovere. Yn 1940 waard út ein set mei de bou fan it konsintraasjekamp Auschwitz. Stadichoan waard dat kamp it sintrum fan in grut netwurk fan allerhanne grutte en lytse kampen. It ferneatigingskamp Auschwitz-Birkenau waakste ta it grutste moardfabryk fan de nazy's. Sûnt 1945 heart de stêd wer byPolen.
Pixie Hollow Bake Off
Pixie Hollow Bake Off is in Amerikaanske koarte kompjûteranimearre tekenfilm út 2013 ûnder rezjy fan Elliot M. Bour. De film makket ûnderdiel út fan 'e Tinker Bell-filmsearje fan Disney, oer it elfke Tinker Bell, dat oarspronklik betocht waard troch de Skotske auteur J.M. Barrie. De haadrollen yn 'e film waarden fertolke troch stimakteurs Mae Whitman en Giada De Laurentiis.
Plot
Yn Pixie Hollow, it domein fan 'e elfkes op it magyske eilân Neverland daget Tinker Bell it bak-elfke Gelata út ta in wedstryd om te sjen wa't de bêste taart bakke kin foar it oankomstfeest fan keninginne Clarion. De bak-elfkes meitsje al 399 jier elts jier persiis deselde taart foar it feest, en Tinker Bell fynt dat it wolris wat fariaasje lije kin. Se hat in idee foar in oarsoartige taart, en mei't Gelata help kriget fan 'e oare bak-elfkes, ropt Tinker Bell de help fan har freondinnen Silvermist, Iridessa, Rosetta, Vidia en Fawn yn. Mei syn seizen hawwe se ferstân fan in hiel soad ferskillende dingen, mar bakken is dêr net ien fan. Uteinlik sjocht de taart fan Tinker Bell der letterlik út om op te fretten, mar it docht bliken dat uterlike skyn ferrifelet.
Produksje
Pixie Hollow Bake Off is in koarte kompjûteranimearre tekenfilm mei in spyldoer fan 6 minuten. Hy waard regissearre troch Elliot M. Bour, nei in senario dat skreaun wie troch Kate Kondell. Jan Hirota produsearre de tekenfilm foar de Disneytoon Studios. De stimmen fan Tinker Bell en har freondinnen waarden ynsprutsen troch deselde stimaktrises dy't dy stimmen ek diene yn 'e lange films fan 'e Tinker Bell-filmsearje. De rol fan Gelata waard yn 'e Britske ferzje ynsprutsen troch Lisa Faulkner en yn 'e Amerikaanske ferzje troch Giada De Laurentis.
Distribúsje
De distribúsje fan Pixie Hollow Bake Off waard fersoarge troch Disney-ABC Domestic Television. De tekenfilm belibbe op 20 oktober 2013 syn premiêre doe't er yn it Feriene Keninkryk útstjoerd waard op it Disney Channel. Yn 2014 waard Pixie Hollow Bake Off as eksklusive bonus tafoege oan 'e blu-rayferzje fan 'e lange tekenfilm Tinker Bell and the Pirate Fairy, yn 'e mande mei tsien oare koarte tekenfilmkes mei elts in spyldoer fan 1-2 minuten. Letter kaam Pixie Hollow Bake Off ek beskikber as (aparte) digitale download, fia Disney Movies Anywhere.
Doc Johnson
Doc Johnson is in Amerikaansk bedriuw dat fêstige is yn 'e Los Anzjelynske wyk North Hollywood. It spesjalisearret him yn it ûntwerpen en produsearjen fan seksboartersguod.
Oersjoch
Doc Johnson waard yn 1976 oprjochte troch Reuben Sturman, mei Ron Braverman as bedriuwslieder. Hjoed de dei wurdt dit bedriuw rund troch Braverman en syn soan Chad. It leit him ta op it ûntwerpen en produsearjen fan eigen seksboartersguod, lykas fibrators, dildo's en lateks ôfjitsels fan 'e geslachtsdielen fan ferneamde pornoakteurs en -aktrises, wêrûnder Jenna Jameson, Mary Carey, Vicky Vette en James Deen.
Yn 2012 hie Doc Johnson mear as 500 wurknimmers yn tsjinst, en wie it de grutste seksboartersguodprodusint fan 'e Feriene Steaten. De wichtichste konkurrinten binne Pipedream Products, California Exotics en Topco Sales. Doc Johnson lit de distribúsje fan syn produkten yn 'e Feriene Steaten oer oan bedriuwen as Adam & Eve en Amazon. Yn Nederlân wurde se oan 'e man brocht yn seksshops as Christine le Duc.
Grutte Priis Formule 1 fan Hongarije 2002
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Hongarije 2002 yn Mogyoród op 18 augustus 2002. It wie de trettjinde fan 17 races fan de Formule 1 yn 2002. Hy waard op de Hungaroring hâlden. De race waard hâlden oer 77 omgongen, op it 3,9 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306 kilometer.
Richard Gatling
Gatling sette út ein mei it ûntwerpen fan syn masinegewear nei't er fêststeld hie dat der yn de Amerikaanske Boargeroarloch mear soldaten stoaren oan sykte as troch kûgels.
Yn 1862 stichte er de Gatling Gun Company yn Indianapolis. Yn 1897 soe it bedriuw fusearje mei wapenfabryk Colt.
Hy stoar as ryk man yn New York yn 1903 yn de âldens fan 84 jier.
Earbetoan
Ta eare foar syn fertsjinsten ferneamde it Amerikaansk regear yn 1943 de destroyer USS Gatling ei Richard Jordan Gatling.
Literatuer
Julia Keller (2008): Mr Gatling's Terrible Marvel: The Gun That Changed Everything and the Misunderstood Genius Who Invented It. Viking. ISBN 978-0-670-01894-9
Geale' Sliepke
Geale' Sliepke, tsjintwurdich ek wol op 'e moderne wize Geales Sliepke neamd, is in gedicht fan 'e hân fan 'e Fryske skriuwer en dichter Eeltsje Hiddes Halbertsma (1797-1858). It waard foar it earst publisearre yn 1829, as ûnderdiel fan 'e ferhale- en dichtbondel De Lapekoer fan Gabe Skroar, dy't letter, yn 1871, mei it oare wurk fan 'e bruorren Halbertsma útgroeie soe ta de ferneamde samling Rimen en Teltsjes.
Beskriuwing
Geale' Sliepke wurdt beskôge as ien fan 'e bêst slagge gedichten fan Eeltsje Halbertsma, yn it foarste plak troch de wûndermoaie klankpatroanen yn it fers, en teffens troch it idyllyske byld dat deryn sketst wurdt fan it Fryske plattelân.
It gedicht giet oer it jonkje Geale, dy't, nei't er temûk kersen gnobbe hat yn it hôf fan pake, op in sideplak yn it reid yn 'e sinne yn 'e sliep fallen is. Hy wurdt wekker makke troch in boartlik kealtsje en is dan earst rare kjel om't er mient dat pake ('oarreheit') him fûn hat. It fers einiget mei de moraal dat in kwea gewisse net te ûntrinnen is.
Moderne fûgels
De moderne fûgels (Latynske namme: Neornithes) foarmje in ûnderklasse fan 'e klasse fan 'e fûgels (Aves). Ta dizze groep hearre alle libbene fûgels, yn totaal mear as 10.500 ûnderskate soarten. Ynsafier't dat bekend is, wiene alle fûgels dy't nei it geologyske tiidrek fan it Kryt libbe hawwe, moderne fûgels. Ornitologen en paleöntologen tochten foarhinne wol dat de moderne fûgels fuortkamen út ien inkele groep fan 'e klasse fan 'e fûgels dy't it grutte útstjerren fan 65 miljoen jier lyn oerlibbe hie. Dy riddenearring is lykwols ûntkrêfte troch de fynst fan ferskate fossilen dy't oantoane dat de opspjalting fan 'e moderne fûgels yn 'e beide grutte tuskenklassen fan 'e âldkakigen (Palaeognathae) en de nijkakigen (Neognathae) al omtrint 119 miljoen jier lyn plakfûn hawwe moat, wylst de opspjalting tusken de beide nijkakige boppeskiften fan 'e goes- en hineftigen (Galloanserae) en de nije fûgels (Neoaves) 90 miljoen jier lyn syn beslach krige.
Evanston (Illinois)
Evanston (útspr.: ['ɛvənstən], likernôch: " eh -vun-stun") is in stêd yn it noardeasten fan 'e Amerikaanske steat Illinois. It is in wichtige foarstêd fan Chicago, en leit oan 'e noardkant fan dy metropoal oan 'e kust fan 'e Michiganmar. Evanston stiet benammen bekend as it plak dêr't de promininte Noardwestlike Universiteit fêstige is. It is ien fan 'e rykste stêden fan noardlik Illinois. Neffens in offisjele skatting út 2017 hie Evanston doe krapoan 75.000 ynwenners. Fanwegen de sterke metodistysk-protestantske ynfloed hie Evanston foarhinne de bynamme 'Heavenston' (in wurdboarterij op 'Evanston' en heaven, "himel").
Geografy
Evanston leit yn it uterste noardeasten fan 'e Amerikaanske steat Illinois, op sa'n 19 km fan 'e binnenstêd fan Chicago. It grinzget yn it noarden oan Wilmette, yn it westen oan Skokie, yn it suden oan Chicago en yn it easten oan 'e Michiganmar. It heart ta de saneamde North Shore fan 'e stêdekloft fan Chicago. Evanston hat in oerflak fan 20,21 km², wêrfan't 20,15 km² út lân bestiet en 6 hektare út oerflaktewetter. De grinzen fan 'e stêd Evanston komme oerien mei dy fan it eardere distrikt Evanston Township, dat yn 2014 opheft waard nei de kiezers dêr yn in referindum foar stimd hiene.
Skiednis
Foarôfgeande oan 'e 1830-er jierren wie it gebiet dêr't Evanston no leit fierhinne ûnbewenne. It bestie doe út iepen moerassen en sompich wâldlân, en waard brûkt as trochgongskrite en om te jeien troch de Potawatomy-Yndianen, dy't op 'e heger leine plakken út en troch in tydlik kamp opsloegen. Iere Frânske ûntdekkingsreizgers joegen de krite de namme Grosse Pointe ("Grutte Punt") nei in lânpunt dy't likernôch 21 km benoarden de mûning fan 'e rivier de Chicago útstiek yn 'e Michiganmar. Doe't yn 1836 de earste blanke Amerikaanske kolonisten har yn it gebiet nei wenjen setten, kaam it sadwaande bekend te stean as it Grosse Point Territory. De krite bleau lykwols tinbefolke, en de kolonisten ûnderholden harsels mei buorkjen en houtkap.
Yn 1850 waard in plattelânsdistrikt oprjochte mei de namme Ridgeville Township, dat rûn fan it Graceland Cemetery yn Chicago oant de súdlike grins fan wat doe it Ouilmette Reservaat wie. Neffens de Amerikaanske folkstelling fan 1850 wennen der doe yn dy oansjenlike krite noch mar in pear hûndert minsken. Yn 1851 rjochte in groep metodistyske sakelju oan 'e kust fan 'e Michiganmar op lân yn Ridgeville Township dat se kochten fan in dokter John Foster, de Noardwestlike Universiteit op. Yn 1954 tsjinnen se by it countybestjoer plannen yn foar de stifting fan in delsetting dy't 'Evanston' komme moast te hjitten, nei ien fan harren foaroanlju, John Evans.
Yn april 1893 waard yn Evanston elektrisiteit oanlein. Yn augustus 1954 waard de twadde synoade fan 'e Wrâldried fan Tsjerken yn Evanston holden, wêrby't presidint Dwight Eisenhower as gasthear fungearre en Dag Hammarskjöld, de siktaris-generaal fan 'e Feriene Naasjes, in taspraak hold. Fan 1858 ôf wie yn Evanston mear as 110 jier lang de drûchlizzing fan krêft. Pas yn 1972 stimde de gemeenterie yn mei in foarstel om hotels en restaurants ta te stean om alkohoalyske dranken te skinken, en dêrnei duorre it noch oant 1984 ear't it oan winkels yn Evanston tastien waard om alkohol te ferkeapjen.
Evanston hjoed de dei
De ekonomy fan Evanston is sterk ferbûn mei de Noardwestlike Universiteit, dy't mei krapoan 9.500 banen fierwei de grutste wurkjouwer fan 'e stêd is. Op ôfstân folget it NorthShore University HealthSystem, in koepelorganisaasje fan akademyske sikehuzen yn 'e stêdekloft fan Chicago, mei goed 3.700 banen. De relaasje tusken de Noardwestlike Universiteit en de gemeente Evanston is bytiden net sa noflik, om't by de oprjochting fan 'e universiteit yn 1851 yn it hânfêst opnommen is dat de Noardwestlike Universiteit gjin ûnreplikgoedbelesting hoecht te beteljen. No is dat mei guon oare universiteiten yn 'e Feriene Steaten krekt-en-gelyk, mar dy meitsje dan ek net gebrûk fan gemeentlike tsjinsten. De Noardwestlike Universiteit hat wol in eigen plysjetsjinst, mar is ôfhinklik fan 'e gemeentlike brânwacht en ambulânsetsjinst, hoewol't de ynstelling dêr dus net foar betellet. Kritisy karakterisearje de Noardwestlike Universiteit dêrom as in soarte fan parasyt, dy't folle mear fan 'e gemeente nimt as dat bydroegen wurdt.
Behalven de Noardwestlike Universiteit is yn Evanston ek it Muzyk Ynstitút fan Chicago fêstige, krekt as de haadkertieren fan Rotary International, de Woman's Christian Temperance Union (in hielûnthâldersorganisaasje fan froulju) en ferskate Amerikaanske nasjonale studinteferienings (Alpha Phi, Sigma Alpha Epsilon en Sigma Chi). Der is ien iepenbiere skoalle foar fuortset ûnderwiis, de Evanston Township High School, dêr't mear as 4.000 learlingen op sitte. Dêrnjonken is der ek in Montessoriskoalle foar fuortset ûnderwiis, de Beacon Academy. De tsien iepenbiere legere skoallen, trije iepenbiere middelskoallen, twa magneetskoallen en twa skoallen foar dreech learende bern binne ûnderbrocht by it Evanston-Skokie Community Consolidated School District 65. Ek binne der noch ferskate kristlike skoallen, benammen fan roomske sinjatuer.
Evanston hat twa sikehuzen: it Evanston Hospital, dat diel útmakket fan it NorthShore University HealthSystem, en it roomske Saint Francis Hospital of Evanston. De pleatslike bibleteek, de Evanston Public Library, waard oprjochte yn 1873 en hie yn 2013 trije fêstigings. Yn Evanston stiet ek it Mitchell Museum fan de Amerikaanske Yndiaan. Kwa berikberheid wie Evanston oarspronklik sterk ôfhinklik fan 'e treinen fan 'e Chicago & Milwaukee Railway, dy't yn 1855 in spoarstasjon by de Noardwestlike Universiteit iepene. Letter rûn de North Shore Line fan Chicago oer Evanston nei Waukegan (Illinois) en Milwaukee. Tsjintwurdich is Evanston mei Chicago ferbûn troch de Purple Line en de Yellow Line fan 'e Chicago 'L', de (boppegrûnske) metro. Foar weiferkear is Evanston út Chicago wei berikber fia de Lake Shore Drive, de Edens Expressway (Interstate 94) en McCormick Boulevard.
Demografy
Yn 1880 hie Evanston 4.400 ynwenners, en oan it begjin fan 'e tweintichste iuw wie dat tal omheech gien nei rom 19.000. De grutste oanwaaks fan 'e befolking fûn yn 'e 1920-er jierren plak, doe't it ynwennertal omheech gie fan goed 37.000 yn 1920 nei goed 63.000 yn 1930, in groei fan 70,1%. Yn 1970 berikte de befolking fan Evanston syn grutste omfang mei krapoan 80.000 minsken. Dêrnei sakke it werom oant goed 73.000 yn 1990, folge troch in lichte groei nei 74.486 yn 2010. Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Evanston yn 2017 in befolking fan 74.756 minsken. De befolkingstichtens bedroech 3.699,0 minsken de km².
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Evanston 12,2% âlder as 65 jier en 19,3% jonger as 18 jier. Fierders bestie 37,5% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst yn 2011 12,1% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe, ynkl. 14,1% fan dejingen yn 'e leeftydskategory ûnder de 18 jier. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 56,6% blanken; 18,1% swarten; 9,0% Latino's; 8,6% Aziaten; 0,2% Yndianen; 7,5% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Klimaat
Evanston hat in fochtich lânklimaat, mei fjouwer dúdlik ûnderkate jiertiden. Der binne waarme oant hjitte en faak neare simmers en kâlde snieïge winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 29 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat –0,3 °C. Evanston kriget jiers trochinoar 992,9 mm delslach, mei dêrûnder oer it hiele winterhealjier ferdield 94 sm snie.
Stephen King
Stephen Edwin King (Portland, Maine, 21 septimber 1947) is in Amerikaansk skriuwer fan ûnder oaren horror- en sciencefictionferhalen en thrillers. Syn boeken steane op listen fan bêst ferkochte boeken, sawol de list fan fiksje as dy fan non-fiksje. Hy is teffens filmakteur.
De ferhalen fan King befetsje meastentiids ûnopfallende personaazjes dy’t yn situaasjes telâne komme dy’t de lêzer tanimmend bang meitsje. Hy skriuwt ek literêrder wurk, sa as The Body, letter ferfilme as Stand By Me, mar ek Rita Hayworth and Shawshank Redemption en The Green Mile, letter bekend wurden as films ûnder de titels The Shawshank Redemption en The Green Mile. Ek The Stand waard nei de útjefte fan de ûnferkoarte ferzje ferfilme as in minysearje.
Biografy
King waard berne op 21 septimber 1947 as soan fan Donald en Nellie Ruth Pillsbury-King. Doe’t hy noch jong wie, is syn heit by se weigien. Nellie hat Stephen en syn âldere broer David allinnich grutbrocht en de finansjele situaasje wie net altyd like roaskleurich. Se ferhuzen nei Durham yn Maine, mar se ha ek koarte skoftkes wenne yn Fort Wayne en yn Stratford (Connecticut). It falt op dat in soad boeken fan King harren ôfspylje yn de steat Maine.
King begûn as bern al te skriuwen. Doe’t er sawat trettjin jier âld wie, fûn er in doasfol âlde boeken fan syn heit yn it hûs fan syn muoike. De measte fan dy boeken befetten ferhalen yn de sjenres horror en sciencefiction. Hie wie der fuortdaliks oan ferslingere.
Nei't hy syn universitêre studzjes helle hie mei de titel Bachelor of Science in English en it sertifikaat om op middelbere skoallen lesjaan te meien, gie hy oan it wurk as learaar Ingelsk op in skoalle yn Hampden (Maine). Yn dy tiid wenne hy mei syn húshâlding yn in kampearwein. It wie bytiden dreech om rûn te kommen en it jild dat hy fertsjinne mei koarte ferhalen dy't publisearre waarden yn blêden foar manlju, koene se hiel goed brûke. King hie ek drankswietens, dêr't hy mear as tsien jier mei wraksele hat.
Yn dy perioade begûn King mei it skriuwen fan in oantal ferhalen. Ien fan dy ferhalen gie oer in jong famke mei boppenatuerlike krêften. Om't it ferhaal him frustrearre, smiet hy it fuort. Letter kaam hy der efter dat Tabitha it ferhaal fûn hie en út it jiskefet fiske hie. Se helle him oer om it ferhaal ôf te meitsjen ûnder de namme Carrie. Hy stjoerde it ferhaal nei in freon fan him ta, dy't by in útjouwerij wurke. Dêrnei wie King dit min ofte mear fergetten. In skoftke letter krige hy in foarútbetelling fan $2500 en waard de roman publisearre. Jierren letter soene de publikaasjerjochten ferkocht wurde foar $400.000.
Koart nei't it boek The Tommyknockers publisearre wie, griepen syn famylje en syn freonen yn troch ien fan syn jiskepûden op it flierkleed dat foar him lei te goaien. Dat wie om him mei syn ferslavingen te konfrontearjen. Ut de pûde kamen saken as bygelyks bierblikjes, sigarettepeuken, kokaïne, Valium® en Xanax®. Hy socht help en hy hold op fan drinken yn de letter jierren tachtich.
It sil fans fan King grif opfalle dat de relative rykdom fan syn karakters lykop giet mei syn eigen finansjele situaasje: de karakters út syn earste boeken binne minsken mei in minimaal ynkommen, dêrnei kamen karakters dy't ta de middenklasse rekkene wurde kinne, lykas leararen en skriuwers. Dat waard folge troch karakters dy't mei gemak in twadde hûs betelje kinne. Foar King syn populariteit hat dit neat útmakke.
Auto-ûngemak
Yn de simmer fan 1999 waard King troch in ûngemak troffen. Hy waard oanriden wylst hy oer in heuvel rûn en mear as fjouwer meter de loft yn slingere. By it delkommen miste er as by in wûnder de sydkant fan de auto en in steapel rotsblokken. Underweis nei it sikehûs krige er in klaplong. Hy hie ek syn rjochter skonk op meardere plakken brutsen en ek syn rjochter heup en fjouwer ribben. Syn knibbel lei yn twaën en hy hie ek skea oan syn rêchbonke. De bestjoerder fan de auto, Bryan Edwin Smith, waard feroardiele ta seis moanne sel ûnder betingst en hy wie it rydbewiis in jier kwyt. Syn ferklearring wie dat hy ôflaat wie troch de hûn.
King hat trije wiken yn it sikehûs lein en hy hat nei't hy út it sikehûs wei wie noch sawat seis operaasjes hân. Ek hie hy fysioterapy. Hy gie troch mei skriuwen, mar hy koe net langer as fjirtich minuten sitte om't it liif him dan te sear die. Riding the Bullet (yn it Nederlânsk oersetten as Achtbaan) is it earste boek dat hy nei syn ûngemak skreau. It is ek it earste boek dat hy publisearre as e-boek. Oant no ta is dit it populêrste e-boek dat ea ferskynd is. King hat it auto-ûngemak ek ferwurke yn syn magnum opus De Donkere Toren en yn de minysearje Kingdom Hospital
King liet de auto fan Smith troch syn advokaat opkeapje. Nei eigen sizzen om foar te kommen dat de wein op eBay telâne komme soe.
Understeld pensjoen
Yn jannewaris 2002 soe King sein ha dat hy ophâlde soe fan skriuwen nei't hy de wurken dêr't hy mei dwaande wie, klear hawwe soe. Letter joech hy oan dat de sjoernalist dêr't hy mei sprutsen hie, mear út syn wurden oannommen hie dan dat hy yn werklikheid sein hie. Hy skriuwt sûnt dy tiid wol minder, mar hy is net opholden.
Famylje
King wennet yn Bangor, Maine, mei syn frou Tabitha, dy't ek boeken skriuwt. Se ha trije bern; dochter Naomi King (1970), soan Joe Hill (1972) en soan Owen King (1977). Harren beide soanen binne ek skriuwer wurden.
Hristo Stoitsjkov
(8 febrewaris 1966) is in eardere Bulgaarsk fuotballer. Earder spile foar Hebros Harmanli, CSKA Sofia, Barcelona, Parma, Al-Nassr, Kashiwa Reysol, Chicago Fire en DC United. spile ek yn it Bulgaarsk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Wrâldkampioenskip 1994 en it Wrâldkampioenskip 1998.
Lmbatavank
Lmbatavank (Armeensk: Լմբատավանք), offisjeel: De Stefanustsjerke fan it kleaster Lmbat (Armeensk: Լմպատի վանքի Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցի), is in tsjerkegebou op in heuvel súdwestlik fan de stêd Artik yn de Armeenske provinsje Sjirak,
Skiednis
De oan de martler Stefanus wijde tsjerke datearret út de 7e iuw.
Yn de jierren 1955-1956 waard de tsjerke foar in part rekonstruearre.
By opgravings om de tsjerke hinne yn 1960 waard ûtdutsen dat it gebiet yn de brûnstiid in ikker foar de deaden wie. Ek kamen by de opgravings tal fan krússtiennen oan it ljocht, dêr't guon fan opsteld steane tsjin de muorreresten njonken de tsjerke.
Beskriuwing
Yn de apsis binne belangrike fresko's út de 7e iuw bewarre bleaun mei resten fan in foarstelling fan Jezus mei om him hinne himelske machten. Ek is der in fresko fan Sint-Joaris op it hynder en yn 'e hân in mei in krús bekroande stêf te sjen.
Tomme
De tomme (Latyn: digitus pollex) is by minsken de grouste en koartste finger fan 'e hân. Yn 'e genêskunde wurde de fingers nûmere mei Romeinske sifers begjinnend by de tomme, dy't sadwaande digitus I (digitus primus) is, ôfkoarte ta ''dig. I''. Oars as de oare fingers hat de tomme mar twa keatsjes ynstee fan trije; dêrtoch kin er mar op ien plak bûge ynstee fan op twa plakken, lykas de 'echte' fingers. Troch it draaiberdere gewricht dêr't de tomme mei fêstsit oan 'e sydkant fan 'e hân, is de tomme lykwols dochs beweechliker as de oare fingers.
De tomme is de iennichste opponearbere finger fan 'e minske. Dat wol sizze dat er foar de oare fingers oer stiet, sadat men grypbewegings meitsje kin mei de hân, wêrby't de tomme oan 'e iene kant en de oare fingers oan 'e oare kant de beide úteinen fan 'e 'griper' foarmje. As men de tomme net brûke kin, is it sadwaande dreech om in foarwerp op te pakken. Trochdat de tomme opponearber is, kin men mei de tomme ek sûnder muoite alle toppen fan 'e oare fingers oanreitsje. Dat is in eigenskip dy't de minske dielt mei de measte oare primaten.
Lytse bern brûke de tomme by it tomkesobjen, dat yn begjinsel in ferfanging is foar it sûgen oan it memmeboarst en foar bern dêrtroch in gerêststellende gefoel opsmyt. As immen in ferhaal folslein optocht hat, seit men sadwaande wol dat er it 'út 'e tomme sûgd' hat. De tomme wurdt ek in protte brûkt foar it meitsjen fan gebearten. Sa betsjut in gebeart mei de tomme omheech dat eat goed is, wylst men de tomme omleech stekt as men wat ôfkart. Deselde gebearten betsjutte by it djipseedûken "nei boppen" en "nei ûnderen". Yn 'e Romeinske Tiid waarden dizze beide gebearten nei't it skynt oan 'e ein fan gladiatorsgefjochten yn 'e arena troch de keizer brûkt om oan te jaan oft de ferliezer libjen bliuwe mocht (nei boppen) of troch de winner om hals brocht wurde moast (nei ûnderen). It opstekken fan 'e tomme is ek in gebeart fan lifters dy't by de wei lâns om in lift freegje.
Evangelyske Teologyske Fakulteit
De Evangelyske Teologyske Fakulteit (Nederlânsk: Evangelische Theologische Faculteit, Leuven, ôfkoarte as ETF) is in partikuliere teologyske universiteit yn Leuven, België.
De ETF bied fjouwer programma's oan: in Nederlânske BA yn de teology en godstsjinststúdzjes, in Ingelske MA yn de teology en godstsjinststúdzjes, in Nederlânske godstjinstlearare-oplieding en in Ingelske ynternasjonale doktoraatsprogramma. De ETF hat ek in dieltyds programma mei namme ETF Open Universiteit. De BA en MA programma's binne akkreditearre troch de Nederlânsk-Flaamske Akkreditaasje-organisaasje (NVAO).
Wisconsin (betsjuttingsside)
"Wisconsin" of "Wiskonsin" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Wiisfinger
In wiisfinger (Latyn: digitus index) is by minsken de twadde finger fan 'e hân, rekkene fan 'e tomme ôf. De wiisfinger grinzget oan 'e mulfinger, en hat krekt as de oare trije 'echte' fingers (mar oars as de tomme) trije keatsjes en twa gewrichten. Yn 'e genêskunde wurde de fingers nûmere mei Romeinske sifers begjinnend by de tomme, en sadwaande wurdt de wiisfinger dan oantsjut as digitus II (digitus secundus), ôfkoarte ta ''dig. II''.
De namme fan 'e wiisfinger is ûntliend oan it feit dat minsken yn 'e Westerske wrâld dizze finger brûke om dingen mei oan te wizen. Yn guon fermiddens wurdt it lykwols as tige ûnfoechlik beskôge om te wizen, fral as men nei oare minsken wiist. De âlde Griken brûkten trouwens de mulfinger om mei te wizen, wat hjoed de dei yn it Westen wierskynlik as in obseen gebeart opfet wurde soe. Yn dielen fan Aazje, dêr't men mei de tomme wiist, is wizen mei de wiisfinger lykwols wer hiel ûnfatsoenlik.
By amputaasje fan 'e wiisfinger (oant it twadde gewricht) reitsje de oare fingers 'desoriëntearre', soe men sizze kinne, en hat men in hiel hoart nedich om te wennen oan it oernimmen fan 'e funksjes fan 'e wiisfinger troch de mulfinger. As dat ienris klear is, kin men jin lykwols by de measte putsjes wer prima rêde. Typen is lykwols problematysk as men in finger mist.
Joadsk begraafplak Berlyn-Weissensee
It Joadske begraafplak Berlyn-Weissensee (Jüdischer Friedhof Berlin-Weißensee) yn it Berlynske distrikt Pankow is it grutste noch besteande joadske begraafplak fan Jeropa. It begraafplak waard yn 1880 oanlein foar de joadske gemeente fan Berlyn en is 42 hektare (1 kilometer lang en 0,5 kilometer breed) grut. Likernôch 116.000 minsken binne op it hôf te rêste lein. Sûnt de jierren 1970 hat it begraafplak in monumintale status.
Skiednis
Nei't it âlde begraafplak oan de Große Hamburger Straße út 1672 yn 1827 en it oare hôf oan de Schönhauser Allee út 1827 yn 1880 fol rekke, waard troch de joadske mienskip in stik grûn oankocht foar in nij begraafplak yn Weissensee. It begraafplak waard troch de ferneamde Dútske arsjitekt Hugo Licht yn de Italjaanske renêssânsestyl oanlein en yn 1880 yn gebrûk nommen. It hôf is ferdield yn 120 ferskate seksjes mei eigen geometryske foarmen. De bûtenste rânen binne ornearre foar de hegere en middenklasse, wylst nei it midden ta it gewoane folk in lêste rêst plak krige. Dy lêste grêven binne yn de regel net sa tagongklik en oerwoekere mei beamtegrien.
It begraafplak yn de Twadde Wrâldkriich
It begraafplak oerlibbe de Twadde Wrâldkriich ridlik goed. Troch it tal selsmoarden ûnder joaden fanwegen de nazy-ferfolging waarden der yn 1942 mear as ea minsken begroeven. Yn de maaitiid fan 1943 brochten leden fan de joadske mienskip op it hôf 583 torahrollen beside yn de yn 1910 boude rouhal. De hal waard yn de simmer 1943 gruttendiels troch in brânbom ferneatige. Sa'n 90 rollen wiene sa slim der oan ta, dat se by de haadyngong begroeven binne. De rest fan de torahrollen binne oant it ein fan de oarloch yn de kelder fan de Blumenhalle by de yngong fan it hôf bewarre en letter oan synagogen yn Berlyn en oare plakken oerlange.
Der is ek in fjild dêr't de jiske fan in lytse 809 minsken waard útstruid fan joaden dy't yn de kampen fermoarde binne. De stêd hie ea it plan om de Kniprodestraße troch te lûken nei it noarden en dêrom fûnen der op in streek lân oer it hôf gjin begrafenissen plak. Dat stik grûn waard oant 1945 brûkt foar it yllegaal begraven fan ûnderdûkte joaden. Hoefolle joaden dat west ha is fansels net byholden. It begraafplak sels tsjinne ek as ûnderdûkplak foar guon joaden. It hôf waard ûnder de tanimmende bombardeminten op Berlyn tusken 1943 en 1945 troffen troch in grut tal bommen. Njonken de ferneatiging fan de rouhal út 1910 en de begraafplakkwekerij rekken doe ek likernôch 4000 grêven skeind.
Nei de Twadde Wrâldkriich
Nei de kriich bleaune alle joaden fan Berlyn it begraafplak brûken, mar tusken 1955 en de Dútske ienwurding allinne de lytske joadske mienskip fan East-Berlyn. West-Berlynske joaden namen fan ôf 1955 it begraafplak oan de Heerstraße yn it distrikt Charlottenburg-Wilmersdorf yn gebrûk. Om't de measte joaden ûnder de ferfolging fan de nazy's flechte of fermoarde wiene en der gjin soarchplicht fan grêven jildt op joadske hôven, krigen in soad grêven gjin ûnderhâld mear en ferdwûnen se ûnder it grien. Fan ôf de jierren 1970 naam de gemeente it op har om it begraafplak wer wat op te knappen en de paden te sljochtsjen fan oerstallich grien.
Yn de jierren 1980 waarden de âlde plannen om in ferbiningswei oer it hôf oan te lizzen wer oppakt. Om't lykwols op dat frijholden diel yn de kriich yllegaal minsken begroeven binne en dy grûn yn de joadske tradysje dan oant de Jongste Dei as hillige ierde beskôge wurdt, waarden nei in brief fan de foarsitter fan de joadske gemeente fan West-Berlyn oan Erich Honecker de tariedings foar it oanlizzen fan de wei werom draaid.
Hnevank
Hnevank (Armeensk: Հնեվանք Hnevank, "Ald Kleaster"") is oarspronklik in kleaster fan de Armeensk-Apostoalyske Tsjerke yn de noardlike provinsje Lori fan Armeenje. De skiednis fan it kleaster giet werom op de 7e iuw, mar it is tsjintwurdich foar in grut diel in ruïne.
Skiednis
Yn 1244 liet prins Smbat út it skaai fan de Orbelians it kleaster op grutte skaal ferbouwe. In georgysk ynskrift yn de tamboer fan de haadtsjerke betinkt dat feit. Tusken 1186 en 1208 fûn de bou fan in gavit plak.
De Orbelians wiene besibbe oan de Liparitiden. Hja hearden ta de meast ynfloedrike feodale hearskers fan Georgje, oant se yn de 12e iuw ferballe waarden en harren yn Armeenje nei wenjen setten. Smbat sels wie de foarfaar fan de Armeenske foarsten fan de dynastsy fan Sjûnik.
It Armeenske regear liet it kleaster in jiermannich lyn wer restaurearje en by dy restauraasje waard de slim skeinde tsjerke wer restaurearre.
Lokaasje
It kleaster leit op in heuvel yn de kontrijen fan it doarp Kûrtan yn in kleau fan de rivier Gargar, dy't in eintsje fierderop yn de Dzoraget útmûnet. De haadstêd Jerevan leit 164 kilometer fierder.
Njonken de haadtsjerke bestiet it kompleks ferspraat oer it kleasterhiem noch út twa oare tsjerken, in gavit en ferskillende wen- en bedriuwsferbliuwen. De gebouwen binne ryklik fersierd mei reliëfs. Súdwestlik fan de tsjerke stiet in frijsteande klokketoer De haadtsjerke waard oarspronklik yn de 7e iuw as krúskoepeltsjerke boud. Fan bûten is de tsjerke rjochthoekich, wylst it oerflak binnen krúsfoarmich is.
Wilfried Sanou
(16 maart 1984) is in eardere Boerkineesk fuotballer. Earder spile foar Wattens, Tirol Innsbruck, Sion, Freiburg, Köln, Urawa Reds en Kyoto Sanga FC.
Pontysk-Kaspyske Steppe
De Pontysk-Kaspyske Steppe is in útstrutsen flakte yn it uterste súdeasten fan it wrâlddiel Jeropa, noardlik fan 'e Swarte See, de Kaukasus en de Kaspyske See. De steppe, dy't in oerflak fan likernôch 994.000 km² beslacht, rikt fan 'e Dobroedsja (de leechflakte by de mûning fan 'e Donau) yn it westen oant de igge fan 'e rivier de Oeral yn it easten. Dêrby omfiemet it gebiet grutte dielen fan Jeropeesk-Ruslân (wêrûnder de Koeban) en fan 'e Oekraïne, en lytsere dielen fan noardwestlik Kazachstan, súdlik Moldaavje, súdeastlik Roemeenje en noardeastlik Bulgarije.
De Pontysk-Kaspyske Steppe is in ûnderdiel fan 'e folle gruttere Jeraziatyske Steppe, en wurdt begrinzge troch de Eastjeropeeske Wâldsteppe yn it noarden, de Kaspyske Leechflakte yn it súdeasten en de Kazachske Steppe yn it easten. De namme ferwiist nei de Kaspyske See en nei de krite benoarden de Swarte See, dy't yn 'e Aldheid yn it Gryksk Εὔξεινος Πόντος, Euxeinos Pontos, neamd waard. De Pontysk-Kaspyske Steppe sels komt oerien mei wat yn 'e Klassike Aldheid efterinoar bekendstie as Simmearje, Skysje en Sarmaasje.