cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jan Burgerhuys
Hy wie ynearsten yn tsjinst by de Middelburchske stedsklokkejitter Hindrik fan Trier (in alle gefallen yn 1592), dêr't er yn Aken mei yn 'e kunde kaam en dêr't syn soan Michiel berne waard. Evert Burgerhuys, soan fan Jan, wurke mei syn heit yn it bedriuw. Der binne noch sa'n tweintuch wurkstikken fan him bekend, ferspraat oer it hiele lân, mortieren, kartouwen, bellen, fizels en liedklokken. Syn klokken foar de Grutte Tsjerke yn Swol waarden yn 1669 troch brân fernield. Neffens it register fan it gemeente-argyf 1613 waard foar him yn syn went in loads boud faaks mei stipe fan it gemeentebestjoer, ek in bewiis dat er genôch wurk hie. By syn dea liet er 500 gûne foar elts fan syn bern nei.
Jan Burgerhuys waard op 9 novimber 1617 beïerdige yn de Alde Tsjerke yn Middelburch. It bedriuw waard oernaam troch soan Michiel Burgerhuys. Jan Burgerhuys geat: kartouwelen, doarbellen en in protte tsjerkeklokken, ûnder oaren dy yn Cadzand (1611), Ritthem (1613), Teroele yn Fryslân (1614) en Bendochy Church yn Perthshire, Skotlân (1608).
Luiz Bombonato Goulart
(byneamd Luizão; 14 novimber 1975) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Guarani, Paraná, Palmeiras, Deportivo La Coruña, Vasco da Gama, Corinthians Paulista, Grêmio, Hertha, Botafogo, São Paulo, Nagoya Grampus, Santos, Flamengo en São Caetano. spile ek yn it Brazyljaansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Wrâldkampioenskip 2002.
Wenedyk
It Wenedyk is in naturalistyske keunsttaal, dy't yn 2002 makke waard troch de Nederlanner Jan van Steenbergen. It is basearre op it fulgêr Latyn, mar folget deselde ûntwikkeling as dy fan it Poalsk út it Oerslavysk, wat resultearre yn in Romaanske taal dy't derút sjocht as in soartemint Poalsk.
It Wenedyk spilet in rol yn 'e alternative skiednis titele Ill Bethisad, wêr it ien fan 'e offisjele talen is fan 'e Republyk fan de Twa Kroanen.
Foarbyld
It Us Heit yn it Wenedyk: Potrze nostry, kwały jesz en czałór, sąciewkaty si twej numię.
Owień twej rzeń.
Foca si twa włątać, komód en czału szyk i sur cierze.
I dziemieć nów nostrze dziewta, komód i nu dziemiećmy swór dziewtorzór.
I nie endycz nosz en ciętaceń, uta liwra nosz dzie mału.
''Nąk twie są rzeń i pociestać i głurza, o siąprz. Amen.''
Musea fan Mequinenza
thumb|267x267px| Musea fan Mequinenza De Musea fan Mequinenza binne trije museumromten yn Mequinenza ( Aragon, Spanje ).
Kim H. Veltman
Kim (Keimpe) Henry Veltman (Warkum, 5 septimber 1948 – Maastricht, 1 april 2020) wie in Nederlânsk/Kanadeeske wittenskips- en keunsthistoarikus, haad fan it Virtueal Maastricht McLuhan Ynstitute (VMMI), adviseur en auteur, bekend om syn bydragen op it mêd fan "lineêr perspektyf en de fisuele diminsjes fan wittenskip en keunst, nije media, kultuer en maatskippij.
Musea fan Mequinenza
Se besteane út it Museum oer de minen, it Museum oer de skiednis fan Mequinenza en it Museum fan it prehistoaryske ferline. Harren doel is de minen en it histoarysk erfgoed fan 'e stêd te bewarjen, en fral fan de âlde stêd Mequinenza, dy't ûnder de rivier de Ebro ferdwûn nei it oanlizzen fan de opslachmar Ribarroja. It gebou waard yn 1927 boud en húsfeste de skoalgroep Maria Quintana.
Kim H. Veltman
Biografy
Veltman waard berne yn Warkum. Yn 1951 emigrearre de húshâlding nei Kanada en krige er de Kanadeeske nasjonaliteit. Veltman helle yn 1969 syn BA yn skiednis oan de York University yn Toronto, dêr't er yn 1970 ek syn MA yn renêssânseskiednis behelle. Yn 1975 promovearre er yn de skiednis en wittenskipsfilosofy oan it Warburg Institute yn Londen, dêr't er ek ûnderrjocht krige hie fan B.A.R. Carter, Alistair Cameron Crombie, Ernst Gombrich, A.I. Sabra en Charles B. Schmitt.
Musea fan Mequinenza
Boukunde
It gebou, dêr't it Museum foar de skiednis fan Mequinenza en fêstige is, hat in E-foarm mei in langhalich sintraal lichem, dat by de foargevel del rint, mei twa sydfoarmen en in oare mear ûnderskate sintrale midlichem. Oarspronklik as skoalgebou, hie it twa yngongen oan de sydkanten. De ôfdieling fan de jonges wie op de ûnderste ferdjipping en dy fan de famkes op de earste ferdjipping. Efter it gebou oan waard in oar lyts gebou boud dat de skoalkafetaria en it pjutteboartersplak befette.
Kim H. Veltman
Biografy
Ni syn ôfstudearjen en in pear jier fan ûndersyk en as post-doktoraal meiwurker yn it bedriuwslibben, waard er yn 1984 assistint-professor en Canada Research Fellow oan de Universiteit fan Toronto. Fan 1990 oant 1995 wie er direkteur fan de Perspective Unit fan it McLuhan Programma oan de Fakulteit fan Underwijs fan de Universiteit fan Toronto. Yn 1998 ferhuze er nei Maastricht, dêr't er direkteur fan it Maastricht McLuhan Instituut waard. Fan 2006 ôf wie er wittenskiplik direkteur fan it Virtueal Maastricht McLuhan Ynstitute. Yn de rinfan jierren wied er gastheechlearaar oan de Universiteit fan Göttingen yn 1983-84, oan de Universiteit fan Siena yn 1991, oan de Sapienza Universiteit fan Rome yn 1992, oan de Università di Roma II yn 1995 en oan de Carleton University yn Ottawa yn 1994-96.
Musea fan Mequinenza
Boukunde
It gebou is makke fan fjouwerkante bakstiennen, mei in ferwulft dak dat makke waard fan Arabyske tegels, en in houten dakrâne yn de styl fan de Aragoneeske renêssânse paleizen. De ramen binne ortogonaal, útsein in pear op de boppeferdjipping, dy't bekroand wurde troch in ferlege bôge. Fanwegen syn uterlik komt it yn kontakt mei de regionalistyske streamingen fan arsjitektuer fan it earste tredpart fan de tweintichste iuw.
Erkenningen
De Musea fan Mequinenza wiene sûnt 2017 part fan it Ibearysk Netwurk fan Geomining Spaces, fan de feriening fan literêre romten Espais Escrits en sûnt 2020 fan it World Network of Water Museums fan UNESCO.
Kim H. Veltman
Biografy
Yn july 2017 wie er ien fan de haadsprekkers op de EVA Londen-konferinsje 2017. Veltman stoar yn 2020 oan COVID-19 yn de âldens fan 71 jier. De gong fan saken fan de EVA London 2020 Conference wie oan syn neitins wijd, mei in lofrede fan ûnder oaren syn kollega Carl Smith.
Bristol Beaufort
De Bristol Beaufort wie in twamotorige torpedobommesmiter, ûntwurpen en producearre troch de Britske fleantúchfabrikant Bristol. It tastel, mei fabryksoantsjutting Type 152, wie yn de Twadde Wrâldoarloch ûnder oaren yn gebrûk by de RAF, Coastal Command en fan 1940 ôf ek by de Royal Navy Fleet Air Arm en de Australyske loftmacht.
Kim H. Veltman
Stúdzjes oer Leonardo da Vinci
Yn it boek Studies on Leonardo da Vinci I: Linear Perspective and the Visual Dimensions of Science and Art, út 1986 jout Veltman in nije evaluaasje fan it wurk fan Leonardo da Vinci troch him te konsintrearjen op "Leonardo's fisuele foar syn ferbale úterings oer."
Virtual Maastricht McLuhan Institute
It Virtual Maastricht McLuhan Institute (VMMI) is in ynstitút foar nije media, neamd nei de Kanadeeske filosoof Marshall McLuhan (1911-1980). It ynstitút is ferbûn oan de Universiteit fan Maastricht en waard yn 1998 stichte as Maastricht McLuhan Institute en krige syn nije namme yn 2004.
It ynstitút ûndersiket de "histoaryske effekten fan nije media op it trivium (grammatika, logika en retoarika) en it kwadrivium (geometry, astronomy, aritmetika en muzyk) - oftewol de keunsten en wittenskippen - en ymplikaasjes foar dy effekten op kennis en kultuer doe en no. It VMMI stelt út dy ferkenningen fuort te setten mei in nije fokus: "kennisorganisaasje en kulturele ynformatika".
Bristol Beaufort
Type 152 waard ûntwikkele út de Bristol Blenheim. Sy waarden brûkt as torpedobommesmiter, gewoane bommesmiter en om seeminen te lizzen oant yn 1942, doe't se út aktive tsjinst helle waarden. Dêrnei waarden se brûkt as treningstastellen oant se yn 1945 echt ferâldere wiene. Beauforts waarden ek geregeldwei ynset oan it Mediterane front; Beaufort-squadrons dy't yn Egypte en op Malta stasjonearre wiene holpen mei om in ein te meitsjen oan de befoarrieding fan Rommel syn Deutsches Afrikakorps yn Noard-Afrika.
Beauforts waarden lykwols it meast ynset troch de Royal Australian Air Force by de oarloch yn en om de Pasifyske Oseaanit, dêr't se oant de ein fan de oarloch brûkt waarden. Op seis tastellen nei, waarden de Australyske Beauforts pleatlik ûnder lisinsje makke.
Hoewol't de Beaufort as torpedobommesmiter ûntwurpen waard die er dochs mear tsjinst as konvinsjonele bommesmiter. De Beaufort makke oars mear fleanoeren op treningsflechten as op operasjonele missys en der giene mear tastellen ferlern troch ûngemakken en technysk falen as troch fijanlik fjoer. Mar, út de Beaufort ûntstie wol de tige slagge lange-ôfstâns-jager Beaufighter.
Fan de Beaufort wiene der tsien farianten. It tastel hat ek tsjinne by de loftmachten fan Kanada, Nij-Seelân, Súd-Afrika en Turkije.
Tektonyk
thumb|De [[San Andreas Fault yn Kalifornje is it gefolch fan tektoanyske sydskowing.]] Tektonyk (fan it Gryksk tektonikós: bouwurk) is it gehiel oan bewegings en ferfoarmings (lykas breuken en ploaien) yn it fêste oerflak fan in planeet (de koarste). De term wurdt ek brûkt foar it fakgebiet binnen de geology dat dit proses bestudearret.
Bristol Beaufort
Spesifikaasjes
thumb|Australyske propagandafilm oer de produksje fan Bristol Beauforts
Sjoch ek
Besibbe ûntwerpen:
Tektonyk
Tektonyk bestudearret de prosessen, meganismen en krêften dy't laat hawwe ta ferfoarmings yn de koarste. De bestudearring fan de ferfoarming sels falt ûnder de strukturele geology. De natuerkundige eftergrûn fan tektonyk wurdt bestudearre troch de kontinuümmeganika.
Sûnt de jierren sechtich wurde op Ierde de measte tektonyske ferskynsels ferklearre mei de teory fan de platentektonyk. Op oare himellichems yn ús sinnestelsel komt dit net foar en wurde ferfoarmings fan de planeetkoarste mei oare meganismen ferklearre.
De Skien (De Jouwer)
thumb|De Skien op De Jouwer thumb|De Skien yn 2019 De Skien is in strjitte op De Jouwer. De Skien is hast in kilometer lang en ferbynt De Merk by Park Ter Huivra mei de rotonde yn de Sewei.
De dyk lei eartiids op de grins fan Doanjewerstâl, tusken De Jouwer en Ousterhaule. Skien soe wolris in ferkoarting wêze kinne fan 'skieding'. De dyk kearde oant de achttjinde iuw it wetter út Haskerlân. De Skien waard foar de oarloch noch Skiendyk, Lemsterdyk, Nije Dyk, Krúswei en Skienewei neamd en yn it Nederlânsk Scheen(weg). Bylâns de Skien wiene foar de Twadde Wrâldoarloch sleatsjes en brechjes, krektas by de noardliker lizzende Hurddraversdyk. Oan de dyk stiene de kristlike MULO. Yn 1928 waard oan de Skien de Jouster Wettertoer boud. Efter de wenningen oan de Skien lei de trambaan, dêr’t alle dagen in soad trams fan en nei De Lemmer en Snits oer rieden. De dyk waard foar de oarloch ferhurde.
Yn 1967 waard it krúspunt mei de Rykswei 43 ferbettere. Dat wie nedich nei de ferdûbeling fan de rydstroken. Dêrtroch waard ek in tunnel oanlein foar fuotgongers en fytsers. De tunnel kaam út by de ‘Skienpleats’ fan Holtrop oan de Roazebosk. Yn 1993 is de Skien renovearre.
Yn 2017 waard de Hollandiatunnel ûnder de A7 troch ferbrede. De tunnel leit yn de Hollandiastrjitte dy’t de rotonde oan de Skien ferbynt mei Skarsterbrêge. Lykas dêrfoar krigen fytsers en fuotgongers in eigen rydbaan.
Nel van der Zee
Pieternella Cornelia Kamp-Van der Zee (Brussel, 7 maart 1921 - De Haach, 16 septimber 2016) wie in Flaamsk auteur fan 'kristlike' jeugdboeken en famylje- en streekromans. Se skreau yn it Nederlânsk. Teffens wie se ferpleechkundige en waard letter ien fan de earste yntersedinten fan Nederlân yn it bedriuw fan har man.
Van der Zee skreau ynearsten allinnich famkesboeken, dy't yn dy tiid as modern gouwen. Se debutearre yn 1951 mei it boek De promotie van Jet Didam útjûn troch útjouwerij Westfriesland yn Hoarn. Yn de jierren sechtich waard se tige populêr doe't har wurk oant werprinte waard yn de pocketrige Witte Raven. Yn de jierren santich sette se út ein mei it skriuwen fan streekromans en famyljeromans. Dy lêsten ferskynden by Utjouwerij Kok yn Kampen.
Nel van der Zee publisearre goed 200 titels wêrfan't 50 romans wiene. Der waarden in lytse 1,5 miljoen fan ferkocht. Yn jannewaris 2016 ferskynde har lêste roman "Vroeger is voorbij".
Se troude twaris, mar hie gjin bern. Se stoar yn de âldens fan 95 jier.
Bibliografy
In kar:
Edu Marangon
(2 febrewaris 1963) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Portuguesa, Torino, Porto, Flamengo, Santos, Palmeiras, Yokohama Flügels, Nacional, Internacional, Coritiba, Internacional en Bragantino.
Underkast
thumb|Setheak op in letterkast Underkast, ek wol minuskel neamd, is yn de typografy de oantsjutting foar de lytse letters, dy't foar boppekast (ek wol haadletters, kapitalen of majuskel neamd). In Foarbyld:
De namme ûnderkast hat syn komôf út de grafyske yndustry yn de tiid doe't der noch yn lead setten waard. De letters waarden bewarre yn in letterkast, in laad mei in soad fakken. De kast waard op de bok setten en dêrnei waarden de letters stik foar stik út de kast helle en setten.
Yn Nederlân wie it lange tiid, benammen yn de njoggentjinde iuw wenstich en bergje de letters fan in hichtemaat yn twa soarten kasten: de boppekast, dêr't de haadletters yn sieten, en de ûnderkast, dêr't de lytse letters yn sieten. It laad mei de haadletters hie yn de bok in fêste plak boppe it laad mei de lytse letters. De lytse letter krige de namme ûnderkast, dus nei it plak fan it laad yn de bok.
Fan de foarm en yndieling fan letterkasten bestiene in soad farianten. De ferskillende talen, sa as bygelyks Dútsk, Frânsk en Ingelsk hiene in grut ferskil yn letterfrekwinsjes en it brûken fan aksinten. Dat late ta dat romten, dy't foar de letters yn de kasten ornearre wiene, ferskillend waarden. Sa ûntstiene der grutte ferskillen tusken de letterkasten fan de ferskillende lannen.
Letterkasten dy't mei lead folle wiene, waarden al tige swier, benammen fan de gruttere hichtematen dy't al gau 30 oant 40 kilo weegje koene. Troch de letter oer twa kasten te ferdielen, koe it gewicht wat beheind holden wurde. Yn de tweintichste iuw waarden de twa laden gearfoege yn ien laad; de trijfearnskast. Dochs wiene der noch wol gruttere, en dus swierdere, kasten, dy't oeral troch de iuwen hinne brûkt waarden.
De term minuskel waard benammen brûkt foar letters dy't mei de hân skreaun wiene (kalligrafy).
Sint-Lambertustsjerke (Rotterdam)
De Sint-Lambertustsjerke op de hoeke Beneden Oostzeedijk/Hoflaan is in roomske tsjerke yn de wyk Kralingen yn Rotterdam. De tsjerke is in ryksmonumint en ien fan de lêste neogoatyske tsjerken fan de stêd dy't noch brûkt wurdt.
Skiednis
De tsjerke waard yn de jierren 1875-1878 boud neffens in neogoatysk ûntwerp fan Evert Margry, in learling fan Pierre Cuypers. De nijbou ferfong in âldere tsjerke út 1802-1830.Op 26 juny waard de tsjerke wijd oan de hillige Lambertus, patroanhillige fan Kralingen.
De tsjerke wie fan binnen ynearsten ienfâldich, mar it ynterieur waard yn 1903 yn it ramt fan it jubileum fan de pastoar beskildere mei bibelske foarstellings. Yn de jierren 1920 waard de tsjerke útboud mei sydskippen. By it bombardemint op Rotterdam yn 1940 waard de tsjerke net skeind.
Oargel
It twamanualige oargel mei frij pedaal waard yn 1900 troch de firma Maarschalkerweerd & Soan út Utert boud. Ferskate oargelbouwers feroaren de disposysje nei 1950. By in restauraasje troch de firma Vermeulen út Weert yn 1982 krige it ynstrumint de oarspronkliklike disposysje werom. Allinne de oarspronklike Dolce 8′ kaam net werom op it swelwurk, yn stee dêrfan waard in Quintadeen 8′ yn Maarschalkerweerd-faktuer set. Op 19 septimber 1982 waard it oargel wer yn gebrûk nommen. Yn 2001 fûn in revyzje fan it oargel plak troch Nico van Duren. Dêrby binne de membranen fernijd. De reekskea as gefolch fan in brân yn de sakristy fan 2007 waard fuort yn oarder makke, alle roet en stof waard ferwidere en it oargel waard optimaal stimd.
Klokken
Yn de Twadde Wrâldkriich waarden de twa klokken foardere troch de besetter. Yn 1947 skonken de parochianen twa nije klokken. Yn de toer hingje twa lûdklokken mei de toanen G' en D'. Yn de tsjerke yn it noardlike Marijekoer is in lytse klok, dy't eartiids nei alle gedachten yn de krusingstoer hong.
Marcelinho Carioca
(31 desimber 1971) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Flamengo, Corinthians Paulista, Valencia, Santos, Gamba Osaka, Vasco da Gama, Al-Nassr, Ajaccio, Brasiliense en Santo André.
Avisenna
thumb|Ibn Sina as Princeps Abinsceni mei kroan en septer. Houtfyk út 1520 thumb|[[Kanon fan de genêskunde]] thumb|[[Mausoleum fan Ibn Sina yn Hamadan]] Ibn Sina of (Latyn) Avisenna (folút Abu Ali Al-Hoessein Ibn Abdoellah Ibn Sina, Afsjanah (no Oezbekistan), 980 - Hamadan, 1037) wie in Turksk medikus, geolooch, paleontolooch, natuerkundige, psycholooch, wiskundige, wittenskipper, filosoof en algemist. Hy wie benammen bekend om syn bydragen op it mêd fan de aristotelyske filosofy en de genêskunde en skreau nei skatting 100 à 250 ferhannelingen, de measte hjirfan yn it Perzysk en Arabysk. Syn ferneamdste wurk is de Kanon fan de genêskunde (Al-Qanun fi al-Tibb), dy't út mear as ien miljoen wurden bestiet en dy't lange tiid ek yn Europa in standertwurk bliuwe soe. Ibn Sina ferstoar yn 1037 ticht by Hamadan (Iran) en is dêr begroeven.
Biografy
Ibn Sina waard yn febrewaris 980 berne yn Afsjanah, in doarpke flakby de stêd Buchara yn wat no Oezbekistan is. Op tsienjierige leeftyd koe hy de Koran út syn holle. Syn heit wie gûverneur fan de Perzyske Samaniden-dynasty. Op de jonge leeftyd fan santjin genies Ibn Sina de emir fan de Samaniden Noeh ibn Mansoer, wêrnei't hy tagong krige ta de grutte bibleteek fan de emir. Doe't Ibn Sina de leeftyd fan achttjin berikte, wie hy geleard yn alle takken fan de formele en hegere stúdzjes fan de wittenskip.
Nei de dea fan syn heit begûn Ibn Sina in perioade fan filosofy, stúdzje en reizen. Hy besocht plakken as Gorgan, Qazvin, Hamadan en Isfahan.
Troch syn wittenskiplike wurken krige hy meardere (by)nammen, ûnder oare Shaikh Al-Ra'ies, Hujjat Al-Haqq, Sharaf Al-Mulk en Imam Al-Hukama.
Foarbylden fan syn wurk
Ek de feroaring yn de kwaliteit fn wetter en fiedsel kinne ta disharmony yn de lichemsfochten liede.
Histoaryske wurken
Ibn Sina's wurken binne yn trije kategoryen ferdield:
List fan Yslânske ambassadeurs yn Urûguay
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Urûguay.
Rita Faltoyano
Rita Faltoyano, echte namme: Rita Gács (Boedapest, 5 augustus 1978), is in rêstend Hongaarsk neakenmodel, pornografysk aktrise en pornoregisseur, dy't yn it begjin fan har karriêre ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Rita F., Rita Anik, Rita Fox, Rita Doll en Rita, en wa har namme oft ek wol (mis)stavere wurdt as Rita Faltoiano, Rita Faltiano, Rita Faltojano en Rita Faltoyono. Neffens har offisjele opjefte is se 1.65 m, mei in gewicht fan 57 kg en kupmaat 36D.
Libben
Faltoyano brocht har bernetiid troch op in boerespultsje ûnder de reek fan 'e Hongaarske haadstêd Boedapest, dêr't se grutbrocht waard troch har peetâlden. Dêr learde se al jong hynsteriden en dêr waard se sa goed yn, dat se der ferskate kampioenskippen mei wûn. Dêrnjonken die se ek oan turnjen en oan swimmen, en mei dat lêste brocht se it trije kear ta Hongaarsk nasjonaal kampioen by junioaren. Faltoyano hat trije jongere bruorren. Neffens har sizzen wie har mem yn 1974 Miss Hongarije en wie har heit in Jeropeesk en Olympysk kampioen wetterpolo. Har âldelju lieten har fanôf har sechstjinde meidwaan oan skientmewedstriden.
Yn 2000, doe't se 22 jier wie, die Faltoyano audysje by de Frânske pornoregisseur en -produsint Pierre Woodman. Datselde jiers noch makke se har debút yn har earste pornografyske film, Woodman syn No Sun, No Fun, in produksje fan it Sweedske Private-label. Dêryn die se in sêne mei trije manlike akteurs, wêrby't se daliks anale seks en dûbele penetraasje bedreau. Yn totaal spile Faltoyano neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn 344 pornofilms. Gauris wurke hja dêrby foar Private, lykas yn 'e megaproduksje The Private Gladiator, út 2002 (in parody op 'e Hollywood-film Gladiator). Mar ek wurke se wol foar sokke foaroansteande Amerikaanske studio's as Hustler Video, Red Light District, Jules Jordan Video, Evil Angel, Zero Tolerance, New Sensations, Wicked Pictures, Anabolic Video en Digital Playground. Dêrnjonken regissearre se ien pornofilm sels, The Show Must Go On, út 2003, foar de studio X Level.
Yn 2004 kaam Faltoyano yn it nijs doe't se, yn 'e mande mei ferskate oare pornoakteurs, Meksiko útset waard. Se hiene dêr it earste Festival Erótico de México besocht, mar waarden der doe troch de Meksikaanske ymmigraasjetsjinst fan beskuldige dat se meiwurke hiene oan in evenemint mei winsteachmerk wylst se it lân ynkommen wiene op in toeristefisum.
Faltoyano hie yn it begjin fan 'e jierren 2000 in relaasje mei de Amerikaanske pornoakteur Ramon Nomar, en wie fan 18 juny 2005 oant mids 2007 troud mei de Amerikaanske pornoakteur Tommy Gunn. Mei har aktearwurk wûn se yn 2003 in AVN Award (de Oskar fan 'e pornowrâld) yn 'e kategory bêste bûtenlânske aktrise. Fierders sleepte se yn 2007 in nominaasje foar in AVN Award yn 'e wacht en wûn se ferskate oare pornografyske filmprizen, wêrûnder in Venus Award op 'e Venus Berlin-erotykfakbeurs yn 'e Dútske haadstêd Berlyn en in FICEB Ninfa Award op it Ynternasjonaal Eroatysk Filmfestival fan Barseloana (beide yn 2002). Yn 2012 joech Faltoyano har karriêre as pornoaktrise deroan, en loek se har út pornoyndustry werom.
Bert Smallenbroek
Albert Gerhard (Bert) Smallenbroek (Elburch, 31 oktober 1936) is in earder Nederlânsk boargemaster.
Libben en wurk
Smallenbroek waard yn 1936 yn Elburg berne as soan fan de lettere minister van Binnenlânske Saken Jan Smallenbroek en fan Janna Harmina Buning. Hy studearre rjochten en notariaat oan de Frije Universiteit yn Amsterdam. Nei syn stúdzje waard er kandidaat-notaris yn Putten en dêrnei gemeente-amtner yn Utert.
Yn 1971 waard er beneamd ta boargemaster fan Harmelen. Nei fiif jier ferruile er dy funksje foar it boargemasterwêzen fan Waddinxveen. Wer fiif letter, yn 1981, waard er beneamd ta boargemaster fan Smellingerlân as opfolger fan Rinse Zijlstra. Yn dy gemeente ûntstie in fertrouwenskwestje mei de gemeenteried. De direkte oanlieding om it fertrouwen yn Smallenbroek op te sizzen wie de saneamde "Swolske affêre", in jûntsje "stappe" mei syn kollega Faber yn Swol. Der wie lykwols al langer krityk fan de rie op de wize fan útoefenjen fan de boargemastersfunksje fan Smallenbroek, mar dit was "de drip dêr't de amer fan oerrint". Ynearsten wegere Smallenbroek om oan it oordiel fan de rie konsekwinsjes te ferbinen, mar letter besleat er dochs om per 31 desimber 1988 syn ûntslach as boargemaster yn te tsjinjen. Hy waard opfolge troch Pieter van der Zaag. Yn 1991 waard Smallenbroek foarsitter fan de kommisje Sanering Ziekenhuisvoorzieningen. Yn 1992 joech er dy funksje oer, wer om reden fan te min fertrouwen yn syn foarsitterskip by de oare leden.
Smallenbroek wie lid fan de ARP en waard dêrnei lid fan it CDA. Begjin jierren tachtich hearde er by de leden fan it CDA, dy't harren fersetten tsjin it pleatsen fan krúsraketten yn Nederlân en wie ien fan de oprjochters fan it komitee fan CDA'ers tsjin dy pleatsing.
Deng Lijun
Deng Lijun, Teresa Teng (29 jannewaris 1953 - Chiang Mai, 8 maaie 1995) wie in Taiwaneeske popsjonger. Sy wie ferneamd om har folkslieten en romantyske ballades. Se naam har lieten net allinne yn har memmetaal Mandarynsk, mar ek yn it Taiwaneesk (of Hokkineesk), Kantoneesk, Fjetnameesk, Japansk, Yndonezysk en Ingelsk op.
Teresa Teng, in libbenslange lijer fan astma, stoar yn 1995 oan in swiere oanfal wylst op fakânsje yn Tailân. Sy wie 42.
Transfiguraasjetsjerke (Irkûtsk)
De Tsjerke fan de Transfiguraasje fan de Hear (Russysk: Церковь Преображения Господня) is in barokke tsjerke yn Irkûtsk, Ruslân.
Skiednis
Mei de bou fan de tsjerke waard yn 1795 útein set nei't twa keaplju mei in foarse donaasje de bou mooglik makken. Oannommen wurdt dat de bou útfierd waard troch de Irkûtske arsjitekt Anton Losev. Op 6 augustus 1811 waard de tsjerke ynwijd, in gebou mei fierder ienfâldige gevels sûnder in soad dekoraasjes dy't barokke motiven mei klassisistyske eleminten hawwe.
Yn it midden fan de 19e iuw krige de tsjerke jild fan in bewenner fan Irkûtsk om de stiennen ôffreding mei getten izerwurk om de tsjerke oan te lizzen. Ek waard it houten dak fan de tsjerke ferfongen troch in metalen dak.
De tsjerke waard by de ferfolging fan de Russysk-otterdokske Tsjerke op 4 septimber 1940 as ien fan de lêsten sletten. Doe't er sluten wie, waard de tsjerke brûkt foar argiven en as biblioteek.
Sûnt it jier 2000 is de tsjerke wer iepen foar de earetsjinst.
Desimbristen
Bekende parochianen fan de tsjerke wiene de desimbristen prins Sergej Volkonsky en prins Sergei Petrovitsj Trûbezkoj. Sergei Volonski troude yn de Transfiguraaasjetsjerke mei Elena, in dochter fan de desimbrist Michail Küchelbecker. Oare bekende desimbristen as Pjotr Mûchanov († 1854) en Nikolai Papov († 1850) waarden fanút de tsjerke begroeven.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Wyt-Ruslân
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Wyt-Ruslân.
Suderbuorren (wyk)
thumb|Suderbuorren yn de wyk Himpens/Tearns-Suderbuorren Suderbuorren is in buert fan de stêd Ljouwert. De buert leit yn de wyk Himpens/Tearns-Suderbuorren en waard yn 1999 oanlein. Yn 2000 wiene de earste wenten ree.
Suderbuorren wurdt oan de noardkant begrinzge troch it Van Harinxmakanaal, oan de westkant troch de Drachtsterwei en oan de súdkant troch de Wâldwei. De terpdoarpen Himpens en Tearns binne alhiel troch de wyk omsletten. De wyk waard neamd nei de buorskip Suderbuorren, besuden Himpens. De buorskip leit oan de dyk Suderbuorren.
Yn de wyk ûntstie trelit doe't de gemeente de wyk net opleverje woe lykas yn it bestimmingsplan stie en in pland bosk opofferje woe oan ekstra wentebou. Bewenners prosedearren doe mei súkses tsjin de gemeente dy't dêrnei it bestimmingsplan dochs folgje moast.
Grumman A-6 Intruder
De Grumman A-6 Intruder wie in Amerikaansk militêr oanfalsfleantúch mei twa motors, dat ein jierren fyftich ûntwurpen waard foar de Marine fan de Feriene Steaten. It tastel waard in soad brûkt en wie in tsjinst by de Amerikaanske marine, de USN en by de Amerikaanske mariniers, it USMC.
De A-6 wie tige sterk boud en koe ek by min waar operearje (‘all weather’-kapasiteit), dêrom wie it tastel hast universeel yn te setten. De A-6 waard sawol by grutte kombinearre loftoanfallen brûkt as ek faak by nacht yn seksjes fan twa tastellen of allinnich.
De Grumman A-6 waard yn 1997 om reden fan ferâldering stadichoan ferfongen, mar it A-6-airframe wurdt noch altyd brûkt foar de operasjonele ECM-fariant fan de USN, de Grumman EA-6B Prowler.
Hûnderten útklaaide airframes waarden yn 2000 yn Floarida yn 'e see smiten en foarmje no in keunstmjittich rif foar de kust by Miami.
Márcio Miranda Freitas Rocha da Silva
(byneamd Marcinho; 20 maart 1981) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Paulista, Corinthians, São Caetano, Palmeiras, Cruzeiro, Kashima Antlers, Atlético Paranaense, Al-Ahli, Ponte Preta, Red Bull Brasil, Ituano en Cabofriense.
Filton
It plak hat in 12e-iuwske tsjerke. De namme waard al yn 1187 neamd, mar is âlder, en komt fan it Aldingelske feleþe (hea) en tūn (pleats, fjild).
Op 9 april 1969 makke it Britske prototype 002 fan de Concorde syn earste flecht fan fleanfjild Filton ôf. Nei de lêste flecht fan de Concorde is it tastel G-BOAF sûnt 26 novimber 2003 yn it pleatslike loftfeartmuseum te besjen.
Vejle
thumb|Winkelstrjitte yn it sinrum Vejle is in stêd yn Denemark, yn it súdeasten fan it skiereilân Jutlân en oan 'e kop fan it Vejle Fjord, op it plak dêr't de Vejle en de Grejs rivier gearkomme. It is de haadstêd fan 'e gemeente Vejle en de Regio Súd-Denemark. De stêd sels hat in befolking fan 54.862 minsken (1 jannewaris 2016) en is dêrmei de njoggende grutste stêd fan Denemark. De gemeente Vejle hat in befolking fan 111.743 minsken (2016). De stêd is ûnderdiel fan 'e Triangle Region, in gearwurkingsferbân tusken de gemeente Vejle en de gemeenten Kolding en Fredericia.
Vejle is meast bekend foar syn beboske heuvels, fjord, haven, sintrum, en syn markante wynmûne.
Skiednis
It wurd "Vejle" is ûntliend fan it Alddeenske wurdsje wëthel, wat safolle betsjut as "furde" of "wâdplak". Dy namme hat mei de lokaasje te krijen. Eartiids wie der in drokke oergong oer it wetter by Vejle. Yn 'e tiid fan 'e Wytsingen waard de Ravningbrêge oanlein, in hast heale kilometer houtene brêge. De earste melding fan 'e stêd is fan 1256 en de earst bekende keapmansrjochten fan 'e stêd joech kening Waldemar III yn 1327.
Argeologyske fynsten by de Sint Nicolai Tsjerke yn de binnenstêd fan Vejle litte sjen dat der om 1100 al in delsetting wie. It kastiel fan de kening, Castrum Wæthel, leit op it plak dêr't hjoed-de-dei it Vejle Transit Center is.
Yn 'e midsiuwen wie Vejle in wichtige merkstêd dy't him oant en mei de midden fan 'e 17e iuw ûntwikkele en in protte hannel dreau mei stêden as Lübeck en Flensboarch.
Yn 'e lette 17e en begjin 18e iuw waard Vejle syn befolking as gefolch fan pest en oarloch fermindere. Nettsjinsteande waard Vejle yn 1796 sit fan de nije provinsje (amt) Vejle en de stêd koe him troch fernijïngen yn de 19e iuw (nije haven, treinstasjon, bedriuwen) útwreidzje.
Fan healwei de 19e ieu yn de 20e ieu ûntwikkele Vejle him fan provinsjale merkstêd nei in drok yndustriëel sintrum mei grutte katoenfabriken.
Filmfestival fan Marylân
It Filmfestival fan Marylân (Ingelsk: Maryland Film Festival), ôfkoarte ta MFF, is in filmfestival dat elts jier yn maaie holden wurdt yn 'e Amerikaanske stêd Baltimore, yn 'e steat Marylân. It evenemint waard yn 1999 foar it earst organisearre.
It leit him ta op it presintearjen fan Amerikaanske en sûnt 2009 ek ynternasjonale films fan alle sjenres oan it publyk, wêrby't it elts jier giet om sa'n fjirtich lange films en fyftich koarte films. Ek dokumintêres (sawol lang as koart) komme op it festival oan bod. Op it mêd fan 'e seleksje fan lange films skaait it Filmfestival fan Marylân frijwat út nei ûnôfhinklike films ynstee fan grutte Hollywood-produksjes.
It Filmfestival fan Marylân stiet fierders bekend om syn bân mei filmmakker en skriuwer John Waters, dy't yn it bestjoer fan it evenemint sit en elts jier sels in favorite film op it festival presintearret.
Marlayne Sahupala
Marlayne Sahupala (berne as: Marleen van den Broek; Baarn, 1 july 1971) is in Nederlânsk presintatrise en nijslêzeresse, dy't har karriêre yn 'e njoggentiger jierren úteinsette as sjongster. Yn 1999 fertsjintwurdige se Nederlân op it Eurofyzjesongfestival ûnder de artystenamme Marlayne. Fanôf 2002 wurket se benammen as presintatrise, wêrby't se fral bekend wurden is as nijslêzeresse fan Hart van Nederland en Shownieuws, beide op SBS6. Dernjonken hat Marlayne ek ferskate realitytillefyzjeprogramma's presintearre.
Jonkheid en oplieding
Marlayne waard yn 1971 berne yn Baarn, as de dochter fan Rein van den Broek, in bekend trompettist dy't û.m. diel útmakke hat fan 'e groep Ekseption. Marlayne folge in konservatoariumoplieding sang en lichte muzyk, wêrfoar't se cum laude slagge is.
Sjongkarriêre
Al ier begûn Marlayne oan in karriêre as sjongster, wêrby't se yn 't earstoan fral yn eftergrûnkoarkes song, lykas de Frogettes, dy't sjonger René Froger begelaten. Letter begûn hja ûnder de artystenamme Marlayne (in Ingelske stavering fan har eigentlike namme Marleen) oan in solokarriêre. Yn 1994 song hja de iepeningsmeldij fan it programma Koffietijd! yn, en yn 1999 briek se troch doe't se mei it nûmer One Good Reason it Nasjonaal Songfestival wûn. Letter dat jiers fertsjintwurdige se Nederlân op it Eurofyzjesongfestival yn Jeruzalim, dêr't se in dield achtste plak behelle.
Tillefyzjekarriêre
Fanôf 2002 ferlei Marlayne har karriêre grutdiels nei de tillefyzje, en waard se presintatrise by de stjoerder SBS6. Dêr waard hja fral in bekend gesicht troch har wurk as nijslêzeresse fan it programma Hart van Nederland. Fan 2003 oant 2012 presintearre se dêrnjonken ek de lette edysje fan Shownieuws. Fierders presintearre se noch ferskate oare SBS6-realityprogramma's, wêrûnder yn 2005 Rommel of Rijkdom, yn 2006 it ferfolch dêrop, Rommel of Rijkdom: Van Rommelzolder tot Droomhuis, yn 2007 De Afvallers met Sterren, yn 2010 Huizenjacht en yn 2011 Afvallers XXL.
Njonken har wurk foar SBS presintearret Marlayne ek programma's foar de regionale stjoerder Radio Utrecht. Boppedat toerde hja yn 2005 mei Hans Vermeulen, Rocq-e Harrell en Robert Walker mei in troch har man Danny Sahupala regisearre muzikaal teäterprogramma by de Nederlânske skouboargen lâns.
Priveelibben
Marlayne troude op 26 juny 1998 yn har berteplak Baarn mei de drummer Danny Sahupala, dy't fan Moluksk komôf is. Yn 2009 krigen hja in dochter.
Helenus Marinus Speelman Wobma
thumb|Helenius Marinus Speelman Wobma Jhr. mr. Helenus Marinus Speelman Wobma, hear fan Heeswijk en Dinther (den Dungen, 29 oktober 1787 - Ljouwert 20 maart 1867) wie in Nederlânsk jurist.
Biografy
Speelman Wobma wie in telch út de aadlike famylje Speelman. De twadde efternamme Wobma naam er (voor zijn persoon alleen, dus niet voor zijn kinderen) yn 1806 oan, ûntliend oan syn oantroude omke Jacob Maximiliaan Wobma dy't troud wie mei syn muoike Geertruida Helena Speelman (1749-1791).
Nei syn stúdzje rjochten waard er haad-ûntfanger in Ljouwert. Dêrnei waard er lid fan de rjochtbank. Tusken oktober 1838 en 1845 wie er riedshear. Fan 1845 ôf oan wurke er by it Provinsjaal gerjochtshof yn Fryslân, ynearsten as ficepresidint en fan 1845 ôf oant syn pinsjoen op 1 oktober 1863 as presidint. Yn dy lêste funksje wie ferantwurdlik foar it útsprekken fan de deastraf tsjin Ype Baukes de Graaf, dy't de lêste persoan yn Fryslân wurde soe dy't yn fredestiid eksekutearre waard.
Yn 1813 boaske er oan Antje Hoitinga Cats (Ljouwert, 1789-1826); sy krigen acht bern.
The Man Who Loved Cat Dancing (roman)
The Man Who Loved Cat Dancing is in roman fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwster Marilyn Durham (1930-2015). It is in western- en/of in aventoereroman dy't spilet yn it Wylde Westen fan 'e 1880-er jierren en dy't ferhellet oer de leafde tusken in treinrôver en in troude frou. The Man Who Loved Cat Dancing waard foar it earst publisearre yn 1972, by de Amerikaanske útjouwerij Harcourt Brace. It boek ûntjoech him ta in grutte bestseller en waard yn 1973 ferfilme troch regisseur Richard C. Sarafian. Yn 1974 ferskynde in Nederlânske oersetting fan 'e hân fan Johan van Wijk, ûnder de titel De Man Die Cat Dancing Liefhad.
Ynhâld
It boek fertelt it ferhaal fan in Jay Grobert, in man út it Wylde Westen, en syn relaasje mei Catherine Crocker, in frou út it Easten. Catherine besiket te ûntkommen oan har ûngelokkige houlik en is útpykt nei it Westen, dêr't se ûntfierd wurdt troch Grobert as dy ûnderweis is om in trein te berôven. Tegearre naaie se út en reizgje se troch Wyoming, dêrby efterfolge troch har man en in agint fan 'e spoarwegen. Geandewei ûntdekt Catherine dat Grobert noch altyd ompakt mei de moard op syn frou, in Sjosjoanske squaw dy't fan Cat Dancing hiet, en mei syn eigen dieden nei har moard. Uteinlik reitsje Catherine en Grobert fereale opinoar, mar oan 'e ein fan it boek komt Grobert om by in fjoergefjocht.
Kleaster fan de Mem Gods fan it Teken (Irkûtsk)
It Kleaster fan de Mem Gods fan it Teken, ek wol it Znamenski-kleaster (Russysk: Знаменский монастырь) is in otterdoks nonnekleaster yn Irkûtsk, Ruslân.
Op it tsjerkhôf fan it kleaster lizze û.o. de grêven fan de Russyske ûntdekkingsreizger Grigori Sjelichov († 1795) en Jekaterina Trûbezkaja († 1854), de frou fan de desimbrist Sergej Petrowitsj Trûbezkoj en de skriuwer Valentin Raspûtin († 2015).
The Man Who Loved Cat Dancing (roman)
Untfangst
The Man Who Loved Cat Dancing wie Durham har earste roman, mar it waard daliks in bestseller, dy't troch de kritisy priizge waard om syn knaphandige karakterstúdzjes en syn muoiteleas ûnderhâldende skriuwstyl.
Filmadaptaasje
Yn 1973, binnen in jier nei de publikaasje, waard The Man Who Loved Cat Dancing troch regisseur Richard C. Sarafian ferfilme ûnder deselde titel, mei Burt Reynolds en de Britske aktrise Sarah Miles yn 'e haadrollen. Mar foar lêzers dy't it boek tige wurdearren, waard de film in teloarstelling. Want hoewol't senarioskriuwster Eleanor Perry, dy't it earste senario skreaun hie, deunby de roman bleaun wie, lieten de produsinten neitiid in hiele rige manlike "skriptdokters" op it ferhaal los, dy't de personaazjes folslein feroaren, alle dialogen op 'e nij skreaune en sels de ein oanpasten: wylst Grobert yn it boek op 'e lêste side stjert, seit Reynolds yn 'e film, as Miles njonken him op 'e knibbels delfalt: "Ik leau, ik kin wol oereinkomme." It ferhaal ferlear troch dizze behanneling syn bêste eleminten, en de film waard dan ek gjin grut súkses.
Kleaster fan de Mem Gods fan it Teken (Irkûtsk)
Skiednis
It kleaster waard yn 1689 stifte oan de rjochter kant fan de Angara-rivier, op it plak dêr't de Ûsjakovka-rivier op de Angara útmûnet. De earste gebouwen wiene fan hout, mar de kleastertsjerke waard al yn 1727 omskreaun as ferfallen en ferfongen troch in nije houten tsjerke. Al in pear dessinia letter waard der besletten ta de bou fan in stiennen kleaster. thumb|left|It kleaster yn de 19e iuw It wurk oan de kleastergebouwen duorre noch oant it begjin fan de 19e iuw en in nije katedraal, de tsjerke fan de hillige Demetrius en Tryfon, twa wenkompleksen, in hûs foar de oerste, bygebouwen en in muorre mei in poarte waarden yn barokke styl boud. Oarspronklik hie de katedraal, boud tusken 1757 en 1762, in inkeld skip, mar yn 1787 en 1794 fûn der in útwreiding mei twa sydskippen plak mei alters foar Us Leaffrou fan Kazan en de Transfiguraasje.
Sovjet-tiid
It kleaster waard yn 1926 troch de Sovjet-autoriteiten sletten, mar de katedraal bleau ynearsten as parochytsjerke iepen. Yn 1929 waard de tsjerke sels noch efkes de katedraal fan it bisdom Irkûtsk, nei't earder al de Epifanykatedraal sletten wie en de Kazankatedraal op de nominaasje stie sloopt te wurden. Nei sân jier waard ek de Katedraal fan de Mem fan God fan it Teken sletten foar de earestjinst en omboud ta in garaazje en wurkpleats foar de reparaasje fan wetterfleantugen.
Flechthichte
thumb|In flechthichte In flechthichte of flechtheuvel is in ferheging yn it midden fan in dyk, dêr't fuotgongers feilich hinne kinne te wachtsjen "flechtsjen" wylst se de dyk oerstekke. Hy wurdt ornaris brûkt wannear't de dyk te breed foar fuotgongers is om yn ien gong de dyk oer te stekken. Hja komme ek foar by diken mei hegere maksimumfaasjes. Op in flechthichte steane almeast ferkearspylders, dy't de bestjoerders oanjouwe dat der in flechthichte is. In soad flechthichten befetsje in leger part, dêr't de fuotgongers op oankomme, sa't it makliker is foar rôlstoelen en berneweinen op de flechthichte te kommen. In flechthichte is likernôch in pear meter lang, foar in middenberm yn in dyk mei in dûbele rydbaan oer, dy't in skieding tusken de rydbanen foarmet.
Kleaster fan de Mem Gods fan it Teken (Irkûtsk)
Sovjet-tiid
It risseltaat fan de earste twintich jier fan it Sovjet-rezjym wie de ferwoastging fan de meast wichtige tsjerken en kleasters, it ûntnaderjen en it ferdwinen fan de reliken lykas dy fan de hillige Innocentius fan Irkûtsk, de apostel fan Sybearje, en it fermoadzjen fan de measte preesters yn de jierren 1937-1939. Yn 1939 wie it bisdom Irkûtsk de facto opholden te bestean. thumb|left|Muorrebeskildering oan de westlike muorre fan de katedraal mei in foarstelling fan Sybearyske hilligen Yn 1945 waard in folslein ferinnewearre tsjerke werom jûn oan it bisdom en fan 1948 ôf wie de tsjerke op 'e nij de katedraal fan it bisdom.
De reliken fan de hillige Innocentius dy't de bolswiken yn 1921 út it kleaster helle hiene om se yn ferskillende musea as "Sibearyske Mummy" ten toan te stellen, waarden yn 1990 wer op 'e nij ûntdutsen en op 7 septimber fan dat jier oan de Russysk-otterdokske Tsjerke werom jûn.
Sûnt 1994 is ek it kleaster wer operatyf.
Monumint Aleksandr Koltsjak
Foar it kleaster stiet sûnt 2 novimber 2004 in monumint fan admiraal Aleksander Koltsjak. De wite admiraal waard hjir yn de nacht fan seis op sân febrewaris 1920 tegearre mei de foarsitter fan de Ried fan Ministers fan it saneamde Omsk-regear, Viktor Pepeljajev, troch de bolsjewiken deasketten en ûnder it iis fan de beferzen Angara smiten.
Bornholm
Bornholm (Aldnoarsk: Burgundaholmr) is in Deensk eilân yn 'e Eastsee, eastlik fan 'e rest fan Denemarken, súdlik fan Sweden, noardeastlik fan Dútslân en noardlik fan 't meast westlike part fan Poalen. De wichtichste yndustryen op it eilân binne ûnder oaren de molkfeehâlderij, ambachten lykas glêsproduksje en ierdewurk (makke fan lokale klaai). Toerisme is wichtich yn 'e simmer. Der is in bysûnder grut tal rûne tsjerken op it eilân. It totale gebiet neffens www.noegletal.dk (gemeentlike en regionale statistiken) wie 588,36 km² (jannewaris 2016). It ynwennertal wie 39.664 (1 april 2017).
It eilân hat de bynamme solskinsøen (sinneskyn eilân) fanwege it waar en klippeøen (klifeilân) fanwege syn geologyske ûndergrûn, dy't gruttendiels út granyt bestiet mei útsûndering oan de súdkust. De waarmte fan 'e simmer wurdt fêsthâlden yn de stienlagen en it waar is oant en mei oktober relatyf waarm. As gefolch fan it klimaat waakse op bepaalde plakken op it eilân figebeammen. It lânskip bestiet út rûge stienformaasjes yn it noarden (oars as de rest fan Denemarken mei syn soepele gloaiïngen) mei boskgebieten (û.o. dinnebeammen), lânbou yn 'e midden fan it eilân en sânstrannen yn it suden.
Om syn strategyske lizzing yn 'e Eastsee, is der iuwenlang om Bornholm fochten. It grutste part fan de skiednis stie it eilân ûnder Deenske hearskappij, mar hat ek ûnder it bewâld fan Lübeck en Sweden stien. De ruïne fan Hammershus, yn 'e noardwestlike punt fan it eilân, leit de grutste midsiuwske fêsting fan Skandinaavje, dy't tsjûget fan it geografyske belang fan it eilân.
De gemeente Bornholm (lânsdiel Bornholm) is yn jannewaris 2003 ûntstien doe't de provinsje Bornholm en de fiif gemeenten op it eilân yn ien bestjoerlike ienheid opgiene dy't it hiele eilân omfieme. Bornholm behold de status fan provinsje oant 2007, doe't it by in nije bestjoersherfoarming ûnderdiel waard fan 'e regio Hovedstaden. It eilân leit tusken 54 ° 59'11 "en 55 ° 17'30" noarderlingte en 14 ° 45 'en 15 ° 11' easterbreedte. It eilân súdeastlike Deenske eilân Møn leit sa'n 135 westlik fan Bornholm. De Ertholmene archipel leit 18 kilometer noardeastlik fan Bornholm. Dy eilannen, dy't net ta in gemeente of regio hearre, wurde beheard troch it Deenske ministearje fan Definsje.
Hânbal op de Olympyske Simmerspullen 1992
200px|thumb|right|It Olympysk Hânbal Stadion fan Barselona 1992
De Olympyske Simmerspullen 1992, ek wol de XXVe Olympiade neamd, waarden yn 1992 hâlden yn Spanje yn de Katalaanske haadstêd Barcelona. De hânbal finale waard hâlden yn it Palau Sant Jordi.
Marcos Paulo
(berne Marcos Paulo Alves; 11 maaie 1977) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Cruzeiro, Udinese, Sporting Portugal, Grêmio, Maccabi Haifa, Guarani, Metalist Kharkiv, Portuguesa, Yokohama FC, Shimizu S-Pulse en Fortaleza.
Jan Smallenbroek (politikus)
thumb|Smallenbroek yn 1965 Jan Smallenbroek (Assen, 21 febrewaris 1909 - Wassenaar, 29 septimber 1974) wie in Nederlânsk politicus.
Libben en wurk
Nei in koarte perioade yn de Twadde Keamer, wie er fan 1946 ôf oan steatelid en deputearre fan Drinte, wat er ek bleau doe't er yn 1956 weromkaam yn de Keamer. Yn 't earstoan wie er wurdfierder foar maatskiplik wurk en ynlânske saken en fan 1963 ôf fraksjefoarsitter, as opfolger fan Van Eijsden dy't siik wie.
Yn 1965 ferruile er syn fertsjinstwurdigjende funksjes foar it ministerskip fan Binnenlânske Saken yn it kabinet-Cals. As minister hie er te meitsjen mei gesachsproblemen yn Amsterdam en mei de perikels om it houlik fan prinses Beatrix hinne. Yn 1966 gie er ôf út reden fan in ferkearsoertreding dy't er makke hie. Hy kaam dêrnei op in leech plak op de kandidatelist en luts him dêrom werom. Yn 1967 waard die steatsried.
Jan Smallenbroek stoar yn de âldens fan 65 jier.
Marques Batista de Abreu
(12 febrewaris 1973) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Corinthians, Flamengo, Atlético Mineiro, Vasco da Gama, Nagoya Grampus Eight en Yokohama F. Marinos.
Grutte Priis Formule 1 fan Yndia 2012
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Yndia 2012 yn Greater Noida op 28 oktober. It wie de santjinde fan 20 races fan de Formule 1 yn 2012. Hy waard op it sirkwy fan Yndia hâlden. De race waard hâlden oer 60 omgongen, op it 5,1 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 307,2 kilometer.
Dûbele rydbaan
thumb|Bundesstraße 6 by [[Harlingerode yn Dútslân]] In dûbele rydbaan is in dyk dy't út skate rydbanen bestiet, dêr't ien rydbaan ornearre is foar ien rjochting en de oare rydbaan foar de oare rjochting. De rydbanen wurde ornaris skaat troch in middenberm, mei wol of gjin fangrail. Alle autogongwegen en guon autowegen hawwe dûbele rydbanen.
In dyk sûnder skieding yn it midden wurdt as in inkelde rydbaan beskôge, nettsjinsteande hoefolle rydstripen er befettet. In dûbele rydbaan kin bestean út 2x2, 2x3, 2x4, ensafuorthinne. De measte dûbele rydbanen hawwe in krusing fan ûngelikense hichte mei oare diken.
Skiednis
thumb|In Dútske Autobahn mei in dûbele rydbaan yn de 1930-er jierren thumb|Ruta 25 tusken Tuluá en Andalucía yn [[Valle del Cauca yn Kolombia]] De Romeinen hiene al in (nei alle gedachten de earste) dûbele rydbaan. De Via Portuensis waard yn de earste iuw n.Kr. troch keizer Klaudius boud en ferbûn de havenstêd Ostia mei Rome.
De earste dûbele rydbaan yn de Feriene Steaten wie wierskynlik Savery Avenue yn Carver, Massachusetts, dy't yn 1860 boud waard, en bestie út twa rydbanen dy't skaat waarden troch in smelle stripe mei beammen yn it midden. Yn 1907 waard de Long Island Motor Parkway iepene, dêr't rûchwei 20% út dûbele rydbaan fan bestie. De New York City Belt Parkway, dy't tusken 1907 en 1934 boud waard, hie itselde ûntwerp. Lykwols waarden de rydbanen troch betonnen muorkes skaat.
Yn 1924 waard de earste Italjaanske autostrada boud en rûn 55 km fan Milaan nei Varese. Dy dyk hie lykwols allinnich dûbele rydbanen om de stêden hinne en troch de bergen.
Yn Grut-Brittanje waard de Great West Road by Londen de earste dûbele rydbaan, dy't yn 1925 boud waard.
Yn 1927 waard de ringwei om Rome hinne boud, en hie mei syn 92 km lingte folslein in dûbele rydbaan. Yn de iere 1930-er jierren waard er ferlinge oant Napels yn it suden, en oant Florâns yn it noarden.
Yn de 1930-er jierren waarden der by ferskate Jeropeeske en Amerikaanske stêden dûbele rydbanen oanlein omreden ferkearsopstoppings en ferkear om stêden hinne te lieden. Yn Dútslân, Itaalje en de Sovjet-Uny waard úteinset mei it bouwen fan in netwurk fan diken mei dûbele rydbanen. Yn 1942 hie Dútslân 3.200 km, Itaalje 1.300 km en de Sovjet-Uny 400 km dyk mei dûbele rydbanen.