cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oso (Washington)
Oso is in gemeentefrij plak yn Snohomish County yn de Amerikaanske steat Washington. It leit bewesten Darrington, besuden de noardlike ôfsplitsing fan de rivier de Stillaguamish en sa'n 80 km benoarden Seattle. It hie neffens de folkstelling fan 2010 in ynwennertal fan 180 minsken. It plakje is ferneamd wurden om de modderstream fan Oso op 22 maart 2014, sa'n 6 km beëasten fan it plak. Der wiene 30 minsken om it libben kommen en der misse noch sa'n 30 minsken. Dy modderstream wie útsein fulkaanútbarstings, ierdskoddings of ynstoarten fan damen de grutste modderstream yn de skiednis fan de Feriene Steaten.
Agraryske Skou
thumb|Agraryske Skou De Agraryske Skou is in agraryske fakbeurs op De Jouwer. De beurs wurdt tagelyk mei Jouster Merke hâlden op de fjirde tongersdei fan septimber. Op de fakbeurs yn de iepenloft yn park Heremastate steane mear as hûndert standhâlders.
Troch de meganisaasje rûn de hynstemerk op De Jouwer werom. De earste Agraryske Skou begûn op 24 septimber 1953 op it lân foar de pleats fan J.Y. Kornelis, foar de Jouster Wettertoer oer. Op it terrein mei de yngong oan de Skien stiene lânboumasines en oar boere-ark. It terrein wie lykwols wiet en dridzich. Dochs kamen der hast trijetûzen minsken dy’t in kwartsje yntree betellen. Foar it organisearjen fan de twadde edysje waard in kommisje oprjochte mei de foarsitter fan Pleatslik Belang//VVV Frits van Hulzen. Yn 1955 waard de skou foar de earste kear hâlden op de oprydleane fan Heremastate. Yn 1956 wiene der 37 standhâlders mei produkten as houten kroades, trekkers, healaders en greppelfrezen. De Skou wie doe noch in los ûnderdiel fan Jouster Merke. Neist de Agraryske Skou wie der doe in sakebeurs en in moadesjo.
De gemeente Haskerlân stelde 1975 in Sulveren Jirpel (Ned.: Zilveren Pieper) beskikber foar de bêste presintaasje. Dy waard yn it earste jier wûn troch de firma Hollema fan Eastermar en yn 1976 Akkerman út Rotsterhaule en in jier letter troch Bakker ut Warkum.
Nits
Nits is in Nederlânske band oprjochte yn 1974, as The Nits.
Skiednis
De band brocht yn 1978 syn debútalbum The Nits út. Yn 1988 wie The Nits ien fan sân bands op de earste edysje fan it Wâldrock-festival. Nei it album Hat út 1988 feroare de band de namme fan The Nits yn Nits sûnder The derfoar, it album Giant Normal Dwarf út 1990 wie it earste album ûnder de nije namme. Yn 1989 waard de band bekroand mei in Gouden Harpe, de ûnderskieding foar "grutte fertsjinsten foar de Nederlânske lichte muzyk".
Masato Kudo
(6 maaie 1990) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Sanfrecce Hiroshima. Earder spile foar Kashiwa Reysol en Vancouver Whitecaps.
Lüchow-Dannenberg
De Landkreis Lüchow-Dannenberg is de meast eastlike lânkring fan it Dútske bûnslân Nedersaksen. Mei goed 48.000 ynwenners is de lânkring neffens ynwennertal de lytste fan it lân. Ek is de lânkring de tinst befolke lânkring fan de âlde dielsteaten. De lânkring is lid fan de Metropoalregio Hamburch. Haadstêd en it plak mei de measte ynwenners is Lüchow. De op ien nei grutste stêd is Dannenberg.
De lânkring wurdt ek wol it Hannoversches Wendland neamd, fakentiden ek gewoan Wendland. Dy namme is ôflaat fan de Wenden, de eardere slavyske bewenners dy't harren dêr yn de 9e iuw nei wenjen setten en de nammen joegen (dy't fakentiden einigje mei útgong -ow) oan de hjoeddeiske ringdoarpen yn it Wendland.
De lânkring Lüchow-Dannenberg ûntstie op 1 oktober 1932 troch de gearfoeging fan de twa yn 1885 foarme prusyske lânkringen Dannenberg en Lüchow.
Geografy
De lânkring grinzget mei de klok mei en begjinnend fanút it noardeasten oan de lânkring Ludwigslust-Parchim (yn Meklenburch-Foarpommeren), oan de lânkring Prignitz (in Brandenburch), oan de lânkringen Stendal en Altmarkkreis Salzwedel (beide yn Saksen-Anhalt) en oan de lânkringen Uelzen en Luneburch (beide yn Nedersaksen).
Lüchow-Dannenberg leit yn it Noarddútske oergongsgebiet fan it subatlantyske nei it subkontinentale klimaat. De Drawehn, in foar in part beboske en foar in part agrarysk heuvelgebiet, draacht by oan de klimaatferoaring en fuortsterket de kontinintale ynfloed op de eastlike kant fan de lânkring. De noardlike grins fan de lânkring wurdt foarme troch de brede delte fan de Elbe. Grutte dielen fan de delte binne beskerme natoergebiet. In grut part fan de lânkring wurdt ek foarme troch it Natoerpark Elbhöhen-Wendland. Troch de klimaatferoaring en de eartiids grutte oerstreamings fan de Elbe, wertroch it gebiet tin befolke bleau, hat it gebiet in grutte natuerlike diversiteit mei in tige rike flora en fauna.
Gemeenten
De lânkring Lüchow-Dannenberg is sûnt 1 novimber 2006 te ferdielen yn trije samtgemeinden mei meiïnoar 27 gemeenten en twa gemeentefrije gebieten. Fierder hat de lânkring twa gemeentefrije, net bewenne gebieten.
thumb|left|300px|Gemeenten yn de lânkring Lüchow-Dannenberg Samtgemeinden mei de dêrûnder fallende gemeenten.
* Sit fan it bestjoer fan de samtgemeinde
Daugavpils
300px|thumbnail|right|Plein foar de Universiteit fan Daugavpils thumbnail|Daugavpils yn 1912 Daugavpils (Dútsk: Dünaburg; Russysk: Даугавпилс, Борисоглебск; (Borisoglebsk 1656–1667), Двинcк; (Dvinsk 1893–1920); Letgaalsk: Daugpiļs, Litousk: Daugpilis, Poalsk: Dyneburg) is in stêd yn it súdeasten fan Letlân. Mei 109.421 ynwenners (1-1-2005) is it nei Riga de grutste stêd fan it lân. De stêd leit oan de rivier de Westlike Duna, yn it Letsk: Daugava, dêr't de stêd ek neamd is. It is de wichtichste stêd fan it lânsdiel Letgallen (Latgale). De stêd, dy't yn de Twadde Wrâldkriich foar in grut part ferwoaste waard, hat benammen Russyske ynwenners (59% yn 1998, tsjin 14% Letten en 13% Poalen). Daugavpils leit yn de gemeente Daugavpils, mar is dêr gjin part fan. Wol is Daugavpils dêr it bestjoerlik sintrum fan.
Skiednis
De stêd waard yn 1275 foar it earst neamd: yn dat jier bouden de ridders fan de Lyflânske Oarder (ûnderdiel fan de Dútske Oarder) in boarch, de Dünaburg, oan de Daugava. De hjoeddeiske stêd ûntstie yn de 16e iuw, tweintich kilometer fierderop, neidat de oarspronklike delsetting ferwoaste wie. Yn 1582 krige Dünaburg stedsrjochten. Letgallen hearde yn dy perioade oant it Poalsk-Litouske Gemenebest. Under de Poalsk-Russyske Kriich (1654-1667) kaam de stêd ûnder Russysk bewâld, en waard werneamd ta Borisoglebsk (Борисоглебск) (1656—1667). Nei it Bestân fan Androesovo kaam it wer by Poalen. Yn 1772 kaam Letgallen yn it ramt fan de Poalske Ferpartings oan tsaristysk Ruslân, dat it yn 1811 fersterke mei in festing. Tegearre mei de rest fan Letgallen foel de stêd ûnder it Gûvernemint Polotsk, dochs yn 1802 weryndield ta Gûvernemint Vitebsk. Yn 1893 waard de namme feroare ta Dvinsk. De stêd lei sawol yn de Earste as yn de Twadde Wrâldkriich yn de frontliny en waard yn beide krigen swier skansearre. Yn desimber 1919 fersloegen Poalske en Letske troepen dêr it Reade Leger, wêrmei in wichtige stap set waard nei de Letske ûnôfhinklikheid, dy't yn 1920 in feit waard. De ta Daugavpils werneamde stêd hearde sûnt dan ta Letlân. Yn it Molotov-Ribbentroppakt yn 1939 tusken Dútslân en de Sowjet-Uny wie it ûnôfhinklike Letlân tawiisd ta de ynfloedsfear fan de Sowjet-Uny. Yn juny 1940 besette it Reade Leger Letlân, yn augustus 1940 waard it in dielrepublyk fan de Sowjet-Uny. Yn 1941 waard de stêd troch Dútske troepen ynnommen, wêrop sy har grutte joadske mienskip omtrint hielendal ferlear. Sûnt 1945, doe't de stêd by de Letske Sosjalistyske Sowjetrepublyk hearde, is it tal net-Letten yn de befolking fierder tanommen. De stêd ûndergie in grutskalige yndustrialisaasje. Njonken in grutte joadske mienskip, dêr't ûnder mear de skilder Mark Rothko (1903-1970) grutbrocht waard, koe Daugavpils tradisjoneel ek soad Poalske ynwenners. Ien fan harren wie de komponist Grzegorz Fitelberg (1879-1953). Yn 1998 wie 13% fan de ynwenners fan Daugavpils Poalsk. It oantal joaden is noch allinne 600. In soad fan de Russyske ynwenners fan de stêd hearre ta de mienskip fan de âldleauwigen, dy hjir trije tsjerken hawwe. Sy kamen fanôf de 17de iuw nei de stêd. Yn 1953 anneksearre Daugavpils it op de lofterwâl fan de Daugava lizzende stedsje Grīva, dat histoarysk net by Letgallen, mar by Seelje (Hartochdom Koerlân en Semgallen) hearde. Nei de twadde ûnôfhinklikheid fan Letlân yn 1991 namen de sosio-ekonomyske problemen ta; der wie mear wurkleazens en der wiene mear drugsferslaafden. Hoewol it de twadde stêd fan Letlân is wurdt it troch it regear yn Riga fanwege syn sterk Russyske karakter en grut persintaazje ynwenners sûnder steatsburgerskip foar in grut part net nei omsjoen.
Stêdsbyld
It symboal fan de stêd is de grutte, ier njoggentjinde-iuwske Russyske festing (cietoksnis), dy goed bewarre bleaun is. Oa de râne fan de wyk Jaunbūve, dy ryk is oan houten huzen, stean in luterske, in roomsk-katolike, in Russysk-Ortodokse en in âldleauwigentsjerke flak by inoar. It Hûs fan de Ienheid (Vienības nams, ûntwurpen troch Verners Vitands) wie doe't it yn 1937 reekaam de earste heechbou yn de Letske republyk. It sintrum hat in unyk stêdsbyld fan âlde en klassike 19e-iuwske arsjitektuer.
Grifformearde tsjerke (De Jouwer)
De Grifformearde Tjerke fan De Jouwer stiet oan de E.A. Borgerstrjitte op De Jouwer.
De tsjerke waard om 1840 stifte oan de Bûterstrjitte. De sealtsjerke sûnder toer waard nei alle gedachten boud yn 1760, doe't troch ûnienigens yn de Menniste gemeente "It Lytse Hûs" stifte waard. Doe't beide menniste gemeentes harren wer ferienen waard it gebou bûten gebrûk nomd. thumb|Tsjerke oan de [[Hurddraversdyk (1921-1984)]] thumb|Tsjerke oan de Bûterstrjitte (1842-1921)
Yn 1842 waard it gebou yn gebrûk nomd troch de grifformearde gemeente. De earste predikant wie dûmny Uytterdijk. De tsjerke waard yn 1890 útwreide mei 160 sitplakken. Oan it begjin fan de tweintiger jierren fan de tweintichste iuw ûntstie ferlet fan it grutter gebou. It nije gebou oan de Hurddraversdyk waard op tongerdei 9 maart 1922 ynwijd troch dûmny J.R. Dijkstra. It âlde gebou oan de Bûterstrjitte waard foar f 4750,- ferkocht oan Romke Sjoerd de Boer, meubelmakker en dûnslearaar. It âlde tsjerkegebou waard as "Konsertseal De Boer" brûkt as kafee anneks seal foar dûnsjûnen, film- en toanielfoarstellingen, sjongútfierings en oare aktiviteiten. Yn 1926 waard it sloopt.
It nije gebou oan de Hurddraversdyk op De Jouwer waard yn 1921 boud troch Ane Nauta. It stie tusken de Midstrjitte en de Tjerkestrjitte. Neidat dit gebou yn 1981 bûten gebrûk rekke wie, waard de tsjerke yn 1984 ôfbrutsen. Tsien jier letter baarnde begjin april 1994 de nije grifformearde tsjerke De Oerdracht oan de E.A. Borgerstrjitte ôf nei brânstifting.
De Wachter (Súdlaren)
De Wachter oan de Havenstrjitte is in nôt- en oaljemûne yn it Drintske doarp Súdlaren. Tagelyk is de mûne mei bygebouwen in ambachtenmuseum, mei û.o. in klompmakkerij en bakkerij en ferskillende samlings mei û.o. in grutte kolleksje ark. In groep fan hast twahûndert frijwilligers hâlde it kompleks draaiend.
Skiednis
De mûne waard yn 1851 foar de famylje Van Bon as nôt- en oaljemûne boud. Yn 1895 kocht Jan Medendorp de mûne oan, dy't der in pear jier letter twa stoommasines yn sette. De iene masine dreau in elektryske generator oan, wylst de oare de speserijemûne stream levere. De wynmûne bleau selsstannich trochwurkjen.
Yn de jierren 1920 kaam der in ein oan de oaljeslaggerij en de speserijemeallerij. In soad ûnderdielen fan de mûne waarden ôfbrutsen of ferwidere en ek de steammasines ferdwûnen. De mûne wurke fierder as nôtmûne, mar yn 1950 naam mounder Medendorp it beslút om ek oan dat bedriuw in ein te meitsjen. It doek like foar 'De Wachter' fallen, mar de mûnder sette sels mei de restauraasje fan de mûne útein. Yn de rin fan de tiid waard ek it oaljewurk rekonstruëarre.
Sûnt de jierren 1980 waard de rest fan it kompleks restaurearre. Nei't meardere generaasjes fan de famylje Medendorp de mûne yn harren besit hân hiene, waard de mûne yn 1989 oerdroegen oan de Stifting Koren en Oliemolen De Wachter. Yn de gebouwen is in bakkerij, in smid, ferskillende winkeltsjes, tsien wurkjende stoommasines en in klompmakker ûnderbrocht.
Beskriuwing
De Wachter is in achtkante stellingmûne op in stiennen ûnderbou. De stelling is 9,55 meter heech en achtkant en de kape binne reiddutsen. De wjukken hawwe in flecht fan 22 meter en hawwe lang selsswichting hân. Tsjintwurdich binne de wjukken útrist mei it systeem Fauël mei tige grutte remkleppen.
Andreaskatedraal (Singapore)
De Sint-Andreaskatedraal (Ingelsk: Saint Andrew's Cathedral, Sineesk: 圣安德烈座堂; Pinyin: Shèng Āndéliè Zuòtáng) is in anglikaanske katedraal yn Singapore. De tsjerke is de grutste katedraal fan it lân en stiet tichteby de City Hall yn it Downtown Core yn it sintrum fan it sakedistrikt fan de stedssteat. Op it plak stiet al sûnt 1836 in tsjerke, mar de hjoeddeiske neogoatyske katedraal waard boud tusken 1856 en 1861.
Yn 1942 flak foar de Japanske besetting fan Singapore waard de katedraal brûkt as needsikehûs. De betinkingsromte foar dyjingen dy't ferstoaren yn de Twadde Wrâldkriich is in tafoeging út 1952.
De noardlike en súdlike dwersskippen fan de katedraal binne oarspronklik boud foar it reau fan it tsjerkefolk. Beide dwersskippen binne útwreide mei sealen en romten foar û.o. gearkomsten.
Yn 2003 waard der út ein set mei in grutte útwreiding, dy't de namme Cathedral New Sanctuary draacht. Om it monumintale oansjen fan de katedraal te behâlden fûn de bou foar in grut part ûnder de grûn plak. It nije hillichdom waard yn novimber 2005 foltôge.
De katedraal is sûnt 28 juny 1973 in nasjonaal monumint.
Prometheus Award
De Prometheus Award is in priis foar romans en novelles yn it libertaryske subsjenre fan 'e science fiction (dat him taspitst op yndividualistyske maatskippijen mei beheining fan 'e steat of sels hielendal sûnder steat). Hy wurdt ienris yn it jier útrikt troch de Amerikaanske Libertarian Futurist Society.
De earste útrikking fûn plak yn 1979, mar pas fan 1981 ôf wurdt de Prometheus Award elts jier takend. Under de skriuwers dy't de priis yn it ferline wûn hawwe, binne: Larry Niven, Jerry Pournelle en Michael Flynn (1992) en Terry Pratchett (2003). Der is ek in Hall of Fame-fariant fan 'e Prometheus Award, dy't (faker al as net postúm) takend is oan û.o.: Robert A. Heinlein (1983, 1987, 1996, 1997, 1998 en 2003), George Orwell (1984 en 2011) en J.R.R. Tolkien (2009).
Wim Beeren
Wim Aart Louis Beeren (Sint-Joost-ten-Noode (Brussel), 29 jannewaris 1928 - Amsterdam, 21 augustus 2000) wie direkteur fan it Museum Boijmans Van Beuningen yn Rotterdam en dêrnei fan it Steds Museum Amsterdam.
Beeren stydearre keunstskiednis en archeology yn Nijmegen en sette mei syn karriêre útein by it Gemeentemuseum De Haach.
Beeren brocht as direkteur fan it Steds Museum in stikmannich wichtige útstallingen fan ûnder oaren Kasimir Malevich, Keith Haring, Jeff Koons en Sigmar Polke ta stân. Hy brocht teffens wurken fan Andy Warhol, Piet Mondriaan en de baarch fan Jeff Koons yn eigendom fan it museum.
Beeren wie direkteur fan it Steds Museum yn Amsterdam doe't yn 1986 it wurk "Who's afraid of Red, Yellow and Blue" fan Barnett Newman fernield waard. Beeren fertroude de restauraasje fan dat skilderij ta oan de Amerikaan Daniel Goldreyer, dy't yn 't plak fan in miljoen fervestippen de kleurfakken folde mei in ferverôler. Hy hold lykwols út dat de restauraasje 'ridlik slagge' wie.
Beeren wie troud mei Dorine Mignot (1944-2018), konservator by it Amsterdamske Steds Museum. Hy stoar yn de âldens fan 72 jier yn Amsterdam.
Tatsuya Sakai
(19 novimber 1990) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Oita Trinita. Earder spile foar Sagan Tosu, Matsumoto Yamaga FC en V-Varen Nagasaki.
The Karate Kid Part II
The Karate Kid Part II is in Amerikaansk sportdrama oer karate út 1986, ûnder rezjy fan John G. Avildsen. De haadrollen waarden fertolke troch Ralph Macchio en Pat Morita. It is it twadde diel fan 'e Karate Kid-filmsearje en as sadanich it ferfolch op 'e súksesfolle film The Karate Kid, út 1984. It ferhaal folget Daniel LaRusso as er syn karatelearaar, menear Miyagi, beselskippet op in reis nei it Japanske eilân Okinawa, yn 'e Rjûkjû-eilannen, dêr't Miyagi syn heit op syn stjerbêd leit. Ferskate aspekten út syn ferline dy't Miyagi 45 jier earder efter him litten tocht te hawwen, komme him en syn learling dêr oer it mad. The Karate Kid Part II krige fan 'e filmkritisy mingde resinsjes, mar wie yn 'e bioskopen in kommersjeel súkses. In trêde film yn deselde rige, The Karate Kid Part III, kaam út yn 1989.
Plot
Fuort nei de oerwinning fan 'e jonge Daniel LaRusso yn it All-Valley Karate-toernoai fan 1984 yn Los Angeles ûntstekt op it parkearterrein John Kreese, de learmaster fan Johnny Lawrence, dy't troch Daniel yn 'e finale ferslein is, yn grutte grime. Hy komt Johnny fysyk tenei, mar menear Miyagi, Daniel syn learmaster, grypt yn weeft mei Kreese ôf sûnder him oan te reitsjen. As de man troch eigen tadwaan warleas rekke is, driget Miyagi him dea te slaan, mar ynstee knypt er him even yn 'e noas en lit him dan fierder yn syn eigen sop gearsiede. Johnny en syn maten ferlitte Kreese syn Cobra Kai-dojo no't se foar it ferstân krigen hawwe hoe'n aaklike keardel oft er eins is.
In healjier letter makket Daniel syn faam Ali Mills de ferkearing mei him út, wylst syn mem foar de simmer nei Fresno moat foar har wurk. Daniel hat gjin oare kar as om mei, dêr't er alhiel gjin sin oan hat, mar menear Miyagi beävensearret dat er ynstee by him útfanhûzje kin. Dat plan rint lykwols op 'e non as Miyagi koarte tiid letter in brief út Japan kriget mei it boadskip dat syn heit tige yn 'e minnichte rekke is. Miyagi beslút dat der neat oars op sit as om werom te kearen nei Tomi, it doarpke op it eilân Okinawa yn 'e Rjûkjû-eilannen dêr't er wei komt. Daniel freget oft er mei mei, en Miyagi stimt dêrmei yn.
Sûnt syn ymmigraasje nei de Feriene Steaten hat Miyagi nea werom west yn syn heitelân. Hy leit út dat er smoarfereale wie op in famke dat Yukie hiet. Dyselde soe lykwols troch har famylje úthylke wurde oan in oare jongeman, de rike Sato. Wat de kwestje noch dreger makke, wie dat Sato de bêste freon fan Miyagi wie, dy't tagelyk mei him fan Miyagi syn heit karate leard hie. Doe't Miyagi oankundige dat er tsjin alle tradysjes yn dochs mei Yukie trouwe soe, dage Sato him út ta in gefjocht oant de dea, om't er dêrmei syn ear besmodzge hie. Om net mei syn bêste freon hoegen te fjochtsjen, ferliet Miyagi doe halje-trawalje it eilân, wêrnei't er úteinlik yn Amearika bedarre. Hy fertelt Daniel dat Sato noch altyd wrokket oer de foarfallen fan 45 jier earder, mei't op Okinawa oantaasting fan jins ear net ferjierret.
As se op Okinawa oankomme, wurde Daniel en Miyagi op 'e lofthaven yn 'e haadstêd Naha ôfhelle troch Chozen Toguchi, by wa't se sûnder euvelmoed yn 'e auto stappe. Hy blykt lykwols in omkesizzer fan Sato te wêzen, en bringt harren net nei Tomi ta, mar nei Sato, dy't nei al dy jierren noch altyd haat tsjin Miyagi koesteret en him útdaget ta it langferwachte gefjocht. Miyagi wegeret dêroan mei te wurkjen. Nei't se úteinlik mei in taksy Tomi berikt hawwe, dat no op it gebiet fan 'e grutste Amerikaanske militêre basis yn 'e Stille Oseaan leit, wurde Daniel en Miyago dêr ferwolkomme troch Miyagi syn âlde flam Yukie en har muoikesizzer Kumiko, dy't tegearre de âlde heit fan Miyagi fersoargje.
It docht bliken dat it houlik tusken Yukie en Sato nea trochgien is mei't Yukie Sato ôfstegere hat út leafde foar Miyagi. Hja is al dy jierren allinne bleaun en hat út respekt foar Miyagi syn swijen nea kontakt mei him opnommen. Syn swijen wie lykwols basearre op 'e ûnderstelling dat Yukie mei Sato troud wie. Underwilens is Sato in rike yndustrieel wurden, waans supertrawlers de see leechfiske hawwe, sadat de oare ynwenners fan Tomi ta earmoede ferfallen binne. Hja binne no twongen om in bestean as lytse bouboerkes te lieden, wêrby't de ikkers dêr't se op plantsje, hierd wurde fan Sato, dy't alle grûn yn it hiele doarp yn besit hat.
Miyagi jout him by syn heit, dy't slim siik is en, sa is dúdlik, net wer better wurde sil. Underwilens komt Daniel better yn 'e kunde mei Kumiko, dy't fan syn eigen jierren is. Hja liedt him rûn op it eilân. Miyagi lit him it geheim fan 'e karate fan syn famylje sjen, in den-den daiko of "hânholden tromme", dy't de trommetechnyk fan karate yllustrearret, in foarm fan blokkearjen en ferdigenjen dy't Daniel daliks begjint te oefenjen. As de heit fan Miyagi lang om let komt te ferstjerren, nei in lêste fergese besykjen op syn stjerbêd om syn soan en Sato mei-inoar te fermoedsoenjen, jout Sato Miyagi trije dagen om te roujen, út respekt foar syn âlde learmaster.
Nei't Daniel by ûngelok de korrupsje fan Chozen by it opkeapjen fan 'e lânbougewaaksen fan 'e doarpelingen oan it ljocht bringt, beskuldiget Chozen him derfan dat er syn ear besmodzge hat, en begjint er him lestich te fallen. By in besyk oan Naha mei Kumiko rint Daniel Chozen en syn trewanten tsjin it liif, dy't him twinge om mei te dwaan oan in weddenskip wêrby't Daniel mei de bleate hân troch seis iislagen hinne slaan moat. As dat Daniel slagget, en Chozen $600 ophoastje moat, boazet it lestich fallen noch fierder oan. De jûns dat de trije dagen ôfrinne dy't Sato oan Miyagi tasein hie, komme Chozen-en-dy del en begjinne it hûs en de tún te fandalisearjen fan wat nei it ferstjerren fan syn heit no Miyagi syn besit is. As Miyagi arrivearret, makket er fluch regaad troch de jongemannen sûnder muoite in wan bruien te jaan oant se útnaaie. Hy en Daniel beslute om 'e oare deis gau-gau werom te kearen nei Los Angeles, foar't de sitewaasje noch fierder út 'e hân rinne kin.
De oare moarns ferskynt Sato lykwols yn it doarp mei in bulldozer, en driget it hiele doarp, dat ommers fan him hierd wurdt, mei de grûn lyk te meitsjen as Miyagi fêsthâldt oan syn wegering om mei him te fjochtsjen. Dêrmei hat er lang om let wat fûn dêr't Miyagi net by wei rinne kin, dat dyselde stimt einlings yn mei it gefjocht. Hy stelt dêrby lykwols as betingst dat Sato it eigendom fan it doarp foargoed oerdrage moat oan 'e doarpsbewenners, sadat Tomi bestean bliuwe sil al hoe't de útkomst fan it gefjocht ek wêze mei. Sato wol dêr earst neat fan witte, mar stimt dermei yn as Miyagi him yn 't sin bringt dat soks ommers in "lytse priis" is om te beteljen foar syn ear.
De deis fan it gefjocht komt der lykwols in tyfoan oer Okinawa. Daniel, Miyagi, Kumiko en Yukie sykje mei de oare doarpelingen beskûl yn in heal ûndergrûnske bunker dy't noch datearret út 'e Twadde Wrâldoarloch, mar Sato rekket beknypt ûnder de brokstikken as de dojo fan syn famylje troch de stoarm platsmiten wurdt. Miyagi en Daniel komme fanwegen om him te rêden en skuorre him los. Neitiid docht bliken dat it jonge famke dat de alaarmbel let hat, fêst kommen is te sitten yn 'e klokketoer. Daniel giet deropta om har te rêden en Sato oarderet Chozen om him te helpen. Chozen wegeret lykwols om't er net nei bûten doar, wêrnei't Sato, nettsjinsteande syn ferwûnings, der sels wer út giet om Daniel by te stean. Neitiid ûntervet er Chozen foar syn leffens, dy't dan breinroer fan razernij de stoarm yn draaft.
Nei de stoarm keart Sato mei syn bulldozers werom yn Tomi, mar diskear om te helpen by de weropbou fan it doarp. Hoewol't it gefjocht nea plakfûn hat, draacht er it eigendom fan it doarp oer oan 'e bewenners, en ek fermoedsoenet er him mei Miyagi. Daniel en Kumiko, dy't ûnderwilens ferkearing krigen hawwe, freegje Sato oft it oankommende O-bonfestival ek yn 'e ruïnes fan it kastiel holden wurde kin (dat ek eigendom fan Sato is), no't it doarp yn pún leit. Sato stim dêrmei yn op betingst dat Daniel ek oan 'e fiering meidwaan sil.
Curse of the Billy Goat
De Curse of the Billy Goat (Ingelsk foar "Bokkeflok") wie in flok dy't nei't men sei oer it Amerikaanske honkbalteam fan 'e Chicago Cubs útsprutsen wêze soe troch in William Sianis, de eigner fan 'e Billy Goat Tavern. Dyselde wie yn 1945 oanwêzich by in wedstryd yn it ramt fan 'e World Series fan dat jier yn Wrigley Field, it stadion fan 'e Cubs. Hy waard dêr lykwols útset om't er syn geit Murphy by him hie, dy't sa stonken hawwe soe dat oare leden fan it publyk der lêst fan hiene. Sianis, dy't fan etnysk Gryksk komôf wie, ûntstiek yn grutte grime oer dy behanneling, en soe sein hawwe: "Them Cubs, they ain't gonna win no more." ("Dy Cubs, dy winne neat mear.") De World Series fan 1945 ferlearen de Cubs fan 'e Detroit Tigers.
De algemiene ynterpretaasje dy't troch Cubs-fans neitiid oan 'e wurden fan Sianis jûn waard, wie dat it in ûnheilsbeswarring wie, dy't út wraak oer harren team útsprutsen wie. Sianis soe bedoeld hawwe dat de Chicago Cubs, in team dat yn 'e National League (NL) fan Major League Baseball (MLB) spile, nea wer de World Series winne soe, it kampioenskip fan 'e MLB dat spile wurdt tusken de winnende teams fan 'e NL en de American League (AL).
The Karate Kid Part II
Produksje
De tariedings foar de produksje fan The Karate Kid Part II setten fuortendaliks útein nei't yn 1984 bliken die hoe'n grut súkses de foargeande film The Karate Kid wie. Nei't de úteinlike ferzje fan it senario troch senarioskriuwer Robert Mark Kamen ynlevere wie, fûn de casting foar The Karate Kid Part II plak fan maaie oant july 1985. De film waard, krekt as syn foargonger, regissearre troch John G. Avildsen. As produsint wie Jerry Weintraub by it projekt belutsen foar de filmstudio Delphi V Productions. Foar de film wie in budget beskikber fan $13 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan James Crabe, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Bill Conti.
De opnamen foar The Karate Kid Part II setten op 23 septimber 1985 útein en duorren oant en mei 20 desimber 1985. De iepeningssênes fan 'e film slute naadleas oan op 'e ein fan The Karate Kid, en wiene eins oarspronklik as ein fan dy film bedoeld, oant regisseur Avildsen dêrfan ôfseach. Se waarden lykwols pas opnommen nei't de produksje fan 'e ferfolchfilm úteinset wie.
Distribúsje
De distribúsje fan The Karate Kid Part II waard fersoarge troch Columbia Pictures. De film gie op 20 juny 1986 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. It byhearrende soundtrackalbum waard yn 1986 tagelyk mei de film útbrocht en wie it lêste album dat ferskynde by platemaatskippij United Artists Records. It befette it liet The Glory of Love fan Peter Cetera, dat in nûmer 1-hit waard yn 'e Feriene Steaten fan ferskate oare lannen.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige The Karate Kid Part II mingde resinsjes. Der wie lof foar de nije setting, it reälistysk neibearde Okinawa, en fral ek foar de aktearprestaasje fan Pat Morita as menear Miyagi, mar der kaam krityk op beskate eleminten fan 'e plot, de 'boardkartonnene' antagonisten en inkele as ûnreälistysk beskôge aksjesênes. De foaroansteande resinsint Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times rikkemandearre de film oan, mar syn freon en kollega Gene Siskel fan 'e Chicago Tribune die dat net.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat The Karate Kid Part II in ûndergemiddeld goedkarringspersintaazje fan 45%, basearre op 31 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Lykas ûntelbere ferfolchfilms besiket [dizze film] it ferhaal noch grutter en spannender te meitsjen sûnder al te fier fan 'e formule [fan 'e orizjinele film] ôf te dwalen – en kriget dêrtroch te lijen ûnder de wet fan 'e ferminderjende mearopbringsten." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle The Karate Kid Part II in goedkarringspersintaazje fan 55%, basearre op 9 resinsjes.
Opbringst
The Karate Kid Part II brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $115,1 miljoen op. Hoewol't net dúdlik is wat de opbringst wrâldwiid bedroech, behelle de film dêrmei, ôfset tsjin it budget fan $13 miljoen, al in winst fan $102,1 miljoen. Hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte, wie The Karate Kid Part II sadwaande in grut kommersjeel súkses en ien fan 'e meast opbringende films fan 1986.
Hersteld grifformearde tsjerke De Kandelaar (De Pein)
De Kandelaar oan de Kommisjewei is in tsjerkegebou fan de Grifformearde tsjerke (wersteld) fan De Pein en omkriten. De gemeente hat yn 2012 it gebou oernommen fan de herfoarme gemeente fan De Pein-Nijegea-De Tike.
Gemeente
Yn oktober 2012 ferkocht de herfoarme gemeente it gebou oan de Grifformearde tsjerke (wersteld). Dêrmei slagge de gemeente yn it doel om it gebou foar de kristlike earetsjinst te behâlden. Mei de ferkeap hâldt de herfoarme gemeente ien tsjerke oer, dy't yn Nijegea stiet. De grifformearde gemeente bestiet foar de haadsaak út leden dy't út de Grifformearde Tsjerken frijmakke stapt binne en sûnt 2004 by inoar kamen yn de Hippolytustsjerke fan Olterterp. De gemeente hat him letter oansletten by it tsjerkeferbân Grifformearde Tsjerken (Hersteld).
Bouskiednis
thumb|left|Geveltop portaal (1630) De tsjerke waard yn 1908 foar de herfoarme gemeente fan De Pein boud en kaam yn it plak fan in oan Salvator wijde midsiuwske foargonger út de 12e of 13e iuw. Dat oarspronklik fan kleastermoppen boude tsjerkje krige letter in sealtektoer. Yn de 19e iuw waard de tige ferboude tsjerke slim boufallich. Al earder wie de sealtektoer ôfbrutsen en ferfongen troch in tuorke boppe de westlike gevel. Fan in restauraasje kaam it net, nei alle gedachten om't de kosten fan in restauraasje te heech útfoelen. Sa folgen de sloop fan de âlde tsjerke en de nijbou oan de súdlike kant fan de Kommisjewei.
Yn 2016 is de tsjerke troch de nije eigner restaurearre.
Arsjitektuer
Yn 1975 waard de tsjerke oan de súdlike kant fergrutte mei in útbou yn in oare stiensoart en in plat dak.
Ynterieur
thumb|left|Oargel en preekstoel Ofkomstich út de âlde tsjerke is de 17e-iuwske preekstoel mei klankboerd. It klankboer is op de hoeken dekorearre mei symboalen fan de evangelisten.
Ut de tiid fan de bou stamme de twa grutte lampen, de lampen oan de muorren, it doophek en de oan wjerskanten steande sletten banken yn de dooptún.
Yn de finsters binne glês-yn-lead ramen oanbrocht mei foarstellings dy't ferwize nei kristlike deugden (de Hope, it Leauwen en de Leafde).
Oargel
Mei de bou fan in nije tsjerke krige de herfoarme gemeente ek in nij oargel. It waard troch Bakker & Timmenga út Ljouwert boppe de preekstoel boud en yn de jierren 1960 restaurearre.
Loads (berop)
In loads is in seeman dy't him deryn spesjalisearre hat om skippen troch gefaarlike of drokke wetters te loadsen, lykas havens en riviermûnings. Sokke lju folôgje fierders it ôfmearjen fan skippen troch it skip sels rjochtstreeks te betsjinjen en sleepboaten en havenwurkers fia in radioferbining oarders te jaan. Loadsen besitte detaillearre kennis fan pleatslike wetterwegen, en binne ekspêrs yn it maneuvrearjen fan grutte skippen. Se wurde nei arrivearjende skippen oerbrocht troch flugge loadsboaten of loadstenders of soms mei in helikopter.
Yn 'e measte havens is it foar skippen ferplichte om in loads oan board te nimmen en it skip bestjoere te litten. Likegoed bliuwt de kaptein folslein ferantwurdlik foar it skip en de feilichheid fan bemanning, eventuële passazjiers, oare wetterbrûkers en havenpersoneel. As er in dúdlike oanlieding hat om te tinken dat de loads syn skip of oaren yn gefaar bringe sil, hat de kaptein dêrom it rjocht om 'e loads fan syn taken te ûntheffen. Allinnich yn it Panamakanaal draacht de loads sels de folle ferantwurdlikheid foar it bestjoeren fan it skip.
It loadswêzen is ien fan 'e âldste beroppen fan 'e wrâld, like âld as de skipfeart, en it is noch altyd fan krúsjaal belang foar de feilichheid fan dy bedriuwstûke. De âldste dokumintearre skiednis fan it loadswêzen giet werom oant de sânde iuw f.Kr. Hjoed oan 'e dei is de rol fan loadsen allinnich noch mar wichtiger wurden troch de ûnbidige grutte fan 'e tsjintwurdige frachtskippen en oaljetankers en de navenante risiko's dy't dat meibringt op sawol ekonomysk mêd as foar it miljeu
List fan planetoïden 79601-79700
Dit is in list fan planetoïden 79601-79700.
Joke Bruijs
Johanna Maria (Joke) Bruijs (Rotterdam, 14 jannewaris 1952) is in Nederlânsk aktrise, sjongster en komediënne.
Biografy
Bruijs stie al rillegau en as sjongster en aktrise yn it teater, ûnder oare yn kabaretfoarstellingen mei Jan Blaaser, Don Quishocking, Mini & Maxi en De Mounties, mei wa't hja ûnder mear yn de klucht Drie in de pan spile. Se spile en song ek yn musicals lykas Kaat Mossel en Mooi Katendrecht. Yn 2005 die Bruijs noch mei André van Duin syn jubileum-teätershow.
Yn 1970 wie Bruijs dielnimmer oan it Nasjonaal Songfestival 1970 mei it lietsje Okido en waard fjirde.
Joke Bruijs spile tegearre mei har eks-man Gerard Cox yn de rige Vreemde praktijken en yn de searje Toen was geluk heel gewoon'' fan 1994 oant 2009.
Yn oktober 2022 makke Bruijs buorkundich dat se mei pensjoen gie. Se hold op mei sjongen en grutte rollen fanwegen kognitive beheining, mei as gefolch ferjitlikens. Har lêste grutte rol wie dy fan Pleun yn de romantyske komeedzje Casa Coco.
Underskieding
Yn 2003 krige Joke Bruijs fanwegen har fertsjinsten op it mêd fan kultuer de Erasmusspjelde fan de stêd Rotterdam.
Emmy Award
De Emmy Awards binne in groep Amerikaanske prizen dy't jierliks yn in grut tal kategoryen útrikt wurde oan programma's, produsinten en yndividuën yn 'e tillefyzjewrâld. Se wurde rûnom beskôge as de wichtichste Amerikaanske tillefyzjeprizen, en korrespondearje datoangeande mei de Oscars (foar film), de Tonys (foar toaniel) en de Grammys (foar muzyk).
Underskate Emmys
Om't de Emmys oan tige ferskate sektors fan 'e tillefyzje-yndustry útrikt wurde, besteane der 6 ferskillende útrikkingsseremoanjes jiers, dy't organisearre wurde troch 3 ferskillende organisaasjes. It bekendst en meast prestizjeus binne de Primetime Emmys (foar jûnstillefyzje), dy't útrikt wurde troch de Academy of Television Arts & Sciences (ATAS), en de Daytime Emmys (foar deitillefyzje), dy't útrikt wurde troch de National Academy of Television Arts & Sciences (NATAS). De NATAS organisearret dêrnjonken ek de útrikking fan 'e Technology and Engineering Emmy Awards (foar tillefyzjetechnyk), de Sports Emmy Awards (foar sportferslachjouwing) en de News and Documentary Emmy Awards (foar nijsprogramma's en dokumintêres). Fierders binne der dan noch de International Emmy Awards, foar ynternasjonale tillefyzje, dy't útrikt wurde troch de International Academy of Television Arts & Sciences (IATAS). Dêrnjonken wurkje de NATAS en de ATAS gear by de útrikking fan Regional Emmy Awards, foar regionale tillefyzje yn tweintich ûnderskate regio's fan 'e Feriene Steaten.
Skiednis
De ATAS rjochte yn 1949 de Emmy Award op as in middel om it medium tillefyzje te promoaten, dat doe noch yn 'e berneskuon stie. De earste jierren wie de útrikking in regionaal barren, dat folslein op Los Angeles en omkriten taspitst wie, en ek allinnich dêr útstjoerd waard. Yn 'e fyftiger jierren waard der in nasjonaal evenemint fan makke, en yn 1955 waard yn New York de NATAS oprjochte as susterorganisaasje fan 'e ATAS, om 'e leden oan 'e eastkust te tsjinjen en teffens om dêr tafersjoch op 'e útrikking te hâlden. De NATAS stifte yn 'e jierren dêrnei njoggentjin regionale ôfdielings ferdield oer de hiele Feriene Steaten, dy't (mei de ATAS foar de krite fan Los Angeles) ferantwurdlik waarden foar de útrikking fan 'e regionale Emmys. Oarspronklik waarden de nasjonale Emmys ienris yn it jier allegear tagelyk útrikt, mar nei't de ATAS en de NATAS yn 'e santiger jierren spul krigen hiene, waard yn 1977 besletten om 'e boel op te dielen en elk har eigen paad te gean. De ATAS behold de (wichtichste) útrikking fan 'e prizen foar jûnstillefyzje, wylst alle oare prizen nei de NATAS giene. De beide organisaasje kamen wol oerien om 'e rjochten op 'e trofee en it hannelsmerk te dielen. Underwilens wie 1969 de IATAS oprjochte om in ynternasjonale ferzje fan 'e Emmy Awards op te setten.
Piloat
In piloat is in persoan dy't aktyf en direkt in fleanend fleantúch of loftskip bestjoerd. Dizze term is in lienwurd út it Ingelsk (pilot), dêr't it fan oarsprong de betsjutting fan loads hie. Dy Ingelske oantsjutting kaam wer fan it Nederlânske peillood ("peillead"), dat eartiids foar loadsen in ûnmisber stik ark wie.
Kayla Mueller
Kayla Mueller (folút: Kayla Jean Mueller; Prescott (Arizona), 14 augustus 1988 – Rakka? (Syrje), ±6 febrewaris 2015) wie in Amerikaansk ûntwikkelingswurkster en meiwurkster fan in humanitêre helporganisaasje, dy't yn augustus 2013 yn Aleppo ûntfierd waard troch terroristen fan 'e saneamde Islamityske Steat (IS). Se waard dêrnei oardel jier finzen holden en ûnderwurpen oan ferkrêfting en marteling, û.m. troch de selsútroppen "kalyf" fan IS, Abû Bakr al-Bagdadi, persoanlik. Se waard begjin febrewaris 2015 troch har ûntfierders ombrocht.
Piloat
Yn it gefal fan loftfeartpioniers wurdt ynstee fan piloat ek wol de term fleander brûkt of hiel selden aviateur, en yn 'e boargerloftfeart wurdt soms ek wol sprutsen fan in ferkearsfleander. De term 'piloat' wurdt ek brûkt foar de bestjoerder fan in romtefartúch lykas de Space Shuttle. De piloat ûnderskiedt him dan fan 'e oare astronauten oan board troch it romtefartúch wier te bestjoeren, krekt sa't in piloat yn in fleantúch him (of har) op datselde mêd fan 'e rest fan 'e bemanning ûnderskiedt.
Kayla Mueller
Jonkheid en oplieding
Mueller waard yn 1988 berne yn Prescott, yn 'e Amerikaanske steat Arizona, as de dochter fan Carl en Marsha Mueller. Se wie fan etnysk Dútsk komôf, en waard grutbrocht as in from kristen. Nei't se yn 2007 slagge wie foar har eineksamens foar it fuortset ûnderwiis oan 'e Tri-City College Prep High School, learde se fierder oan 'e Universiteit fan Noardlik Arizona yn Flagstaff, dêr't se sosjale en gedrachswittenskippen studearre.
As studinte wie Mueller belutsen by in oekumenyske kristlike groep op 'e kampus fan 'e universiteit, de United Christian Ministries. Yn deselde tiid sette se har yn foar ferskate goede doelen, wêrûnder humanitêre help oan flechtlingen en minskerjochten yn ferskate diktatueren. Teffens wie se aktyf as miljeu-aktiviste.
Piloat
As men romtefartugen en loftskippen bûten beskôging lit, kinne piloaten yn twa haadkategoryen ûnderbrocht wurde, nammentlik militêre piloaten en boargerpiloaten. Militêre piloaten kinne noch wer fierder ûnderferdield wurde yn strieljagerpiloaten (of foarhinne jachtfleantúchpiloaten), bommesmiterpiloaten, transportpiloaten en testpiloaten. thumb|250px|Amerikaansk piloat fan in [[F-16.]]
Kayla Mueller
Wurkpaad help- en ûntwikkelingswurkster
Nei't se har stúdzje ôfrûne hie, reizge Mueller nei ferskate dielen fan 'e wrâld ta om har aktivisme yn 'e praktyk te bringen op plakken dêr't dat nedich wie. Sa wurke se yn Yndia mei flechtlingen út Tibet, joech se har yn Israel by it African Refugees Development Center, dat him ynset foar Afrikaanske asylsikers en flechtlingen, en wie se ek behelle yn 'e pro-Palestynske International Solidarity Movement. Yn desimber 2012 arrivearre Mueller foar it earst yn súdeastlik Turkije, dêr't se holp by de opfang en fersoarging fan lju dy't op 'e flecht slein wiene foar de Syryske Boargeroarloch.
Piloat
Yn 'e boargerloftfeart wurde lytse privee-fleantúchjes troch ien piloat bestjoerd, mar grutte ferkearsfleantúgen hawwe der twa, in gesachfierder (of captain) en in ko-piloat of earste ofsier (first officer of co-pilot). Op lange ôfstannen (long haul) komt it wol foar dat der ek noch in trêde en soms in fjirde piloat meigeane, dy't dan oantsjut wurde as twadde ofsier (second officer of co-co) en trêde ofsier (third officer). Ek as de ko-piloat noch yn oplieding is en de gesachfierder achte wurdt him de kneepkes fan it fak by te bringen, wurdt in trêde piloat oan 'e bemanning tafoege om derop ta te sjen dat der neat mis giet wylst de gesachfierder him mei it ûnderwizen fan 'e ko-piloat dwaande hâldt.
Kayla Mueller
Untfiering
Op 3 augustus 2013 beselskippe Mueller har Syryske feint nei de stêd Aleppo, yn noardlik Syrje, dêr't er ynhierd wie om kommunikaasje-apparatuer te ynstallearjen yn in sikehûs fan Dokters sûnder Grinzen. Hoewol't se yn Turkije wurke foar in ynternasjonaal erkende helporganisaasje, Support to Life, wie der gjin inkele wurkrelatearre reden foar Mueller om mei te gean nei Syrje. De stêf fan Dokters sûnder Grinzen wie "ferbjustere" (sa't se letter oan 'e media fertelden) oer de skynbere nonsjalânse wêrmei't Mueller yn Syrje op stap gien wie, om't it dêr tige gefaarlik wie foar Westerlingen.
Piloat
Foarhinne hiene ferkearsfleantugen standert in bemanning fan fjouwer of fiif man yn 'e cockpit, mei't der dan ek noch in navigator, in boardwurktúchkundige en soms in markonist/radiotelegrafist meigie, hoewol't de funksjes fan dy lêste ek wol ferfolle waarden troch de navigator. Tsjintwurdich binne de funksjes fan markonist en navigator oernommen troch de boardkompjûter, al fljocht der yn guon âldere tastellen noch wol in boardwurktúchkundige mei, dy't lykwols yn resintere fleanmasines ek ferfongen is troch automatisearre systemen.
Kayla Mueller
Finzenskip
De Amerikaanske Striidkrêften, it Amerikaanske Ministearje fan Bûtenlânske Saken en Mueller har âlden besochten ferskate kearen om har te rêden. Neffens in ferslach fan Catherine Herridge fan Fox News, dat basearre wie op anonime boarnen, soe it Wite Hûs yn maaie 2014 ynformaasje hân hawwe oer de lokaasje dêr't Mueller en ferskate oare Westerske gizelders troch IS fêstholden waarden. Der soe lykwols kostbere tiid fergriemd wêze troch te wachtsjen op fierdere befêstiging, foar't der ta aksje oergien waard. Sân wiken letter, yn july, fierden kommando's fan 'e Delta Force fan it Amerikaanske Leger en SEALs fan 'e Amerikaanske Marine in ynfal út by in ferlitten oaljeraffinaderij by Rakka, dat útroppen wie ta de haadstêd fan it 'kalifaat' fan IS. Dêrby waarden oanwizings ûntdutsen dat dêr oant koartby gizelders fêstholden wiene, mar doe't de ynfal plakfûn, wie der yn it gebouwekompleks nimmen mear te bekennen.
Neffens in wurdfierder fan 'e famylje Mueller wie der gauris direkt kontakt mei it Wite Hûs oer de saak. Yn 'e simmer fan 2014 fregen de Muellers de Amerikaanske presidint Barack Obama yn in brief om 'e ta 86 jier finzenisstraf feroardiele terrorist Aäfia Siddiki tsjin harren dochter út te ruiljen, mar it regear-Obama wie net ree om dat te dwaan.
Yn augustus 2015 skreau The New York Times dat Mueller ûnder har finzenskip twongen wie te trouwen mei Abû Bakr al-Bagdadi, de saneamde 'kalyf' fan IS, dy't har dêrnei ferskate kearen ferkrêfte hie. Ek wie se martele. Fierders waard yn maaie 2015 bekend dat Mueller ek in skoft in "persoanlike finzene" fan Abû Sajaf west hie, in oare liedingjaand figuer binnen IS. Yn augustus fan dat jier berjochte ABC News dat Sajaf syn widdo Umm Sajaf befêstige hie dat Al-Bagdadi de wichtichste kwelgeast fan Mueller west hie.
Mei-finzenen dy't letter ûntsnapten of befrijd waarden, tsjûgen fan Mueller har ûnbrekbere kriich en begrutsjen mei oaren. Se soe sels mei opsetsin in kâns rinne litten hawwe om sels te ûntkommen sadat oare froulju letter in bettere kâns hawwe soene om út te naaien. Nei moannen fan martelings en ferkrêftings besochten inkele IS-leden om har ûnder twang te bekearen ta de islaam, sadat se it nijs dêroer foar propagandadoelen brûke koene. De Deenske fotograaf Daniel Rue Ottosen, dy't op dat stuit ien fan har mei-finzenen wie, tsjûge letter hoe't Mueller wegere hie dêroan mei te wurkjen.
Ferstjerren
Op 6 febrewaris 2015 makke IS bekend dat "in froulike Amerikaanske gizelster" omkommen wie by in bombardemint op Rakka dat útfierd wie troch de loftmacht fan Jordaanje as ferjilding foar it libben ferbrânen troch IS fan 'e Jordaanske piloat Mûat al-Kasasbeh. De SITE Intelligence Group identifisearre de gizelster dêr't it om gie letter as Mueller. Op 10 febrewaris 2014 makke de famylje Mueller bekend dat IS de dea fan Kayla Mueller befêstige hie yn in e-mail, dêr't ferskate foto's fan har stoflik omskot oan taheakke wiene. De Amerikaanske ynljochtingetsjinsten ûndersochten de foto's en stelden fêst dat se echt wiene.
Op it stuit fan har dea ferkearde Mueller persiis oardel jier yn 'e hannen fan IS. It ferhaal fan IS oer de gong fan saken by har ferstjerren wie gjin oertsjûgjend relaas, om't se op it stuit fan it bombardemint sûnder bewekkers allinnich litten west hawwe soe yn it gebou dat bombardearre waard. It Pentagon makke bekend dat it oangeande gebou yndie bombardearre wie, mar twifele deroan oft Mueller dêr oanwêzich west hie. Letter tsjûge in eardere Jezidyske seksslavinne fan IS dat Mueller net by in bombardemint omkommen wie, mar fermoarde wie troch IS-striders.
Neisleep
Op 8 febrewaris waard Umm Sajaf, de widdo fan Mueller har eardere 'eigner', troch it federale Amerikaanske Iepenbier Ministearje yn 'e Amerikaanske steat Firginia oanklage foar it ferskaffen fan fysike stipe oan in útlânske terroristyske organisaasje dat resultearre yn immens dea. Dêrop stiet maksimaal libbenslange finzenisstraf. Umm Sajaf sit anno 2020 noch yn in Iraakske finzenis foar terrorisme. De Amerikaanske militêre operaasje wêrby't op 26 oktober 2019 IS-lieder Abû Bakr al-Bagdadi omkaam, wie neffens ferskate boarnen ferneamd nei Kayla Mueller.
Ierdferskowing
250px|thumbnail|Ierdferskowing yn Brienz yn 2005 In ierdferskowing is in barren dêr't gâns tûzenen tonnen oan grûn hommels by yn beweging komme en (meastal) lâns in helling nei ûnderen falle of glydzje. In ierdferskowing is net itselde as in ierdskodding. In ierdferskowing kin lykwols wol feroarsake wurde troch in ierdskodding. As de ierdferkowing benammen út stien bestiet, wurdt ek wol sprutsen fan in rotslawine (of stienlawine).
In fulkaanútbarsting kin ek in ierdferskowing feroarsaakje. Dêrby kin in diel fan de fulkaanhelling ynstoartsje en nei ûnderen skowe.
As troch in grutte ierdferskowing in diel fan in berch yn see glidet, of as der in ûnderseeske ierdferskowing plakfynt, kin ek in tsûnamy ûntstean. Deskundigen ferwachtsje dat in soartgelyk fenomeen him earder of letter oan de westkant fan it Kanaryske Eilân La Palma foardwaan sil. De tsûnamy, dy't folget soe sels de Amerikaanske eastkust oan de oare kant fan de Atlantyske Oseaan bedriigje kinne. It is lykwols goed mooglik dat dit pas oer hûnderten of sels tûzenen jierren barre sil. De ferskowing soe ek stadichoan barre kinne, sûnder dat in tsûnamy optredet.
Liudgertsjerke (Nijtsjerk)
De Liudgertsjerke is in histoarysk tsjerkegebou yn Nijtsjerk yn it Westerkertier yn de provinsje Grinslân. De tsjerke waard oan it begjin fan de 13e iuw boud en is in ryksmonumint.
Skiednis
De bou fan de tsjerke fûn oan it begjin fan de 13e iuw plak. Oarspronklik bestie it gebou út in skip fan dowestien mei in healrûne apsis. De sealtektoer is nei alle gedachten wat jonger en is fan dowestien en bakstien boud. Noch yn deselde iuw waard oan de súdlike kant de tsjerke fergrutte. Mooglik wie it doel om in krústsjerke te bouwen, want ek oan de noardlike kant hawwe der bouaktiviteiten west, mar it skip is dêr wer tichtmitsele. Lykas wenst krige de tsjerke oarspronklik in reiten tek, dat letter mei dakpannen belein waard. De apsis waard nei de reformaasje yn it midden fan de 17e iuw ferfongen troch in trijesidich koer.