cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andrew Gronholdt
Jonkheid
Gronholdt waard yn 1915 berne yn it doarp Sand Point, op it eilân Popof, dat ûnderdiel útmakket fan 'e Shumagineilannen, yn it súdwesten fan 'e Amerikaanske steat Alaska. Hy wie de soan fan Niels Peter Gronholdt, in Deen dy't oarspronklik ôfkomstich wie út Kerteminde, en Anna Dushkin, in etnysk Aleoetyske frou út it doarp Belkofski, op it Alaska-skiereilân. Gronholdt gie earst nei skoalle yn Belkofski, en letter yn Sand Point. Hoewol't er formeel nea fierder learde as it leger ûnderwiis, soed er syn libben lang trochgean mei it him eigen meitsjen fan nije dingen. Ut syn postúm publisearre deiboek docht bliken dat it gesin Gronholdt it yn syn jonkheid neat te rom hie. Yn 'e 1920-er jierren kamen se op it ôfhandige eilân Dolgoi sels in kear hast letterlik on fan 'e honger.
Karriêre
Fan syn jongestiid ôf wie Andrew Gronholdt wurksum as houtbewurker en bouwer fan houtene boaten. Letter makke er ek chxuusi-x (útspr.: ['ʧxu:six], likernôch: "tsjchûûsych"), dat tradisjonele Aleoetyske hânmakke houtene wetterpompen wiene, dy't brûkt waarden om wetter út Aleoetyske kajaks te eazjen. Gronholdt hie in grut fertrouwen yn 'e befoarderlike kwaliteiten fan 'e partisipaasje fan 'e gewoane Aleoetyske befolking yn har eigen bestjoer. Sadwaande tsjinne er fan 1972 oant 1974 as lid fan 'e ried fan tafersjoch fan 'e Shumaginkorporaasje en fan 1977 oant 1998 as lid fan 'e ried fan tafersjoch fan 'e Aleoetyske Korporaasje.
Yn 1985 begûn Gronholdt ûndersyk te dwaan nei de chaĝuda-x, de ryklik fersierde tutefoarmige houtene huodden dy't Aleoetyske manlju fan âlds by de jacht en yn 'e oarloch droegen. De namme chaĝuda-x (útspr.: [ʧa'ɣudax], likernôch: "tsjagûdach" mei de g fan 'bûge') is in no argaysk Aleoetysk wurd dat "jachtfizier" betsjut. Op basis fan 'e yngewikkelde ûntwerpen dy't syn foarâlden foar sokke huodden brûkten, snie Gronholdt stikken hout yn tinne plankjes, dy't er troch se mei gleonhjitte steam te behanneljen oer mallen hinne bûgde om 'e komplekse foarmen fan 'e âlde bûgd-houtene huodden te belykjen.
Gronholdt leaude dat de makkelei fan chaĝuda-x in wichtich ûnderdiel wie fan 'e oerâlde kultuer fan syn Aleoetyske foarâlden, en hy sette him dan ek út alle macht yn, net inkeld om dizze ferlern giene keunst nij libben yn te blazen, mar ek om syn opdiene kennis troch te jaan oan oaren. Dêrta joech Gronholdt les oan ferskate skoallen, wêrûnder dy yn Sand Point en Unalaska, en op spesjale simmerkampen foar de Aleoetyske jongerein, dêr't besocht waard en bring harren har eigen kultuer by. Gronholdt syn lessen en workshops sieten altyd grôtfol. Yn septimber 1989 waard Grondholdt boppedat keazen om as dosint oant it Alaska Native Art Center te fungearjen.
Priveelibben
Grondholdt troude op 21 jannewaris 1942 yn Unga mei Elisabeth Z. Rodgers, de dochter fan Frank Rodgers en Zenia Lois Larsen. Hja krigen ien bern, dat te wrâld kaam yn Seward.
Ferstjerren en postume publikaasjes
Andrew Gronholdt kaam op 13 maart 1998 yn 'e âlderdom fan 82 jier te ferstjerren yn Edmonds, yn 'e Amerikaanske steat Washington. Hy waard njonken syn frou Elisabeth begroeven op it begraafplak Evergreen Washelli Memorial Park. Sûnt syn dea hawwe guon fan syn eardere studinten, wêrûnder Okalena Patricia Lekanoff-Gregory, syn wurk fuortset troch de kennis oer it meitsjen fan chaĝuda-x troch te jaan. De Aleoetyske Stifting rikt no in stúdzjebeurs út (de Andrew Grondholdt Scholarship Award) oan Aleoetyske learlingen dy't in keunstoplieding folgje wolle.
Yn jannewaris 2012 waarden Gronholdt syn foto's, deiboek, oantekenings en houtbewurkingsdiagrammen postúm útjûn ûnder de titel Chagudax: A Small Window into the Life of an Aleut Bentwood Hat Carver. Troch Gronholdt sels makke chaĝuda-x meitsje no ûnderdiel út fan 'e keunstkolleksjes fan 'e Ynternasjonale Lofthaven fan Anchorage, de Unalaska City School, de Shumaginkorporaasje en de Feriening fan 'e Aleoeten/Pribilofeilannen.
Marijke Groenewoud
Marijke Groenewoud (Hallum, 28 jannewaris 1999) is in Frysk reedriidster. Yn desimber 2021 pleatste Groenewoud har foar de Olympyske Winterspullen yn Peking.
Blickling
Sûnt de 17e iuw binne de buorren fan it doarp konsintrearre op twa plakken, by de tsjerke en by de yngong fan Blickling Hall, dat mooglik it bertehûs fan Anna Boleyn is. Ferskate leden fan de famylje Boleyn hawwe yn it doarp wenne. Njonken de hall stiet de pub Buckinghamshire Arms. De pub (mei skuorre) sa't dy der no hinne leit waard boud yn 1700, mar al yn de iere 17e iuw waard der sprutsen fan in ale house op itselde plak.
Skûtmakker
thumb|Helling In skûtmakker is in eardere skipstimmerman en of hellingbaas.
In skûtmakker wurke oan houten skippen op plakken dêr’t gjin ferhurde diken wiene en it measte ferfier oer wetter gie. Guon skûtmakkers hiene dan ek in eigen helling. In helling waard sa neamd omdat de wâl op sokke plakken ôfrûn nei it wetter ta. It wiene saneamde lânshellingen, dêr’t in pream of bok oer in balke út it wetter lutsen waard. De skippen waarden op sa’n balke boud en gliden oer dy balke ek it wetter wer yn.
It wurk op de hellingen bestie benammen út it bouwen en oplaapjen fan houten skûtsjes, preammen en oare lytse fartugen. Om in boat tarje te kinnen of om de boat oan de ûnderkant tichtmeitsje te kinnen, moast it skip earst mei in liere de helling oplutsen wurde. Soks wie swier wurk. In soad foarkommende reparaasje wie it wetterticht meitsjen fan houten skippen. Mei tou en pik waarden lekken tichtmakke. It tarjen fan preammen moast ek in soad dien wurde. In skûtmakkersstik wie in masterstik fan de skûtmakker, in ambachtlik makke skipsûnderdiel dat in soad fakmanskip frege.
Reizgjende skûtmakkers
De skûtmakkers reizgen ek wol as skipstimmerman ek nei de minsken ta. Sokke reizgjende skûtmakkers giene nei de boeren ta om skippen by harren thús op te laapjen. Dêrfoar hiene de skûtmakkers meast in eigen houten pream dêr’t neist it skipmakkersark ek in lange en swiere houten goate yn lei, en trije- of fjouwerskiifs teakels mei in lang sleeptrie. Mei dy pream farde hy silend, jeiend of boomkjend nei de boeren of fiskers ta. Yn de mande mei boerefeinten of oare help waard de swiere goate op de wâl brocht en dwers op it farwetter opsteld. Dan waard mei de sleeptrie en keabel it fartúch op de hellinggoate lutsen. It wie foar skûtmakkers wol omslachtich om it net op de eigen helling te dwaan, mar boeren en benammen komelkers koene harren faak iennige pream meastentiids net lang misse. Harren buorkjen gie ommers oer wetter: fee, molke, tsiis, hea en dong moast allegear oer wetter ferfierd wurde. Troch in reizgjende skûtmakker hoegden (boere)klanten harren pream of skou heechút twa dagen te missen.
Namme
De namme Skûtmakkerspôle komt noch foar yn Terkaple. Yn Wergea bestiet in strjitte mei as namme 'De Skûtmakker'.
Tijmole
In tijmole of tijmûne wurdt oandreaun troch it tij. By heech tij wurdt in bassin fold en by eb lege. De tijstream driuwt in wetterrêd oan. Sokke mûnen waarden oan de kust boud. Lykas wynmûnen waarden se foar ferskate doelen brûk. Tsjintwurdich wurdt it konsept fan de tijmûne ek tapast om elektrisiteit te meitsjen.
Itzhak de Laat
Itzhak de Laat (Ljouwert, 13 juny 1994) is in Frysk shorttracker.
Grutte Priis Formule 1 fan Monako 2014
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Monako 2014 yn Monte Carlo op 25 maaie. It wie de sechsde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2014. Hy waard op it Circuit de Monaco hâlden. De race waard hâlden oer 78 omgongen, op it 3,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 260,5 kilometer.
Concho (Oklahoma)
Concho (útspr.: ['kɔnʧo: u ] is in plak yn Canadian County, yn it sintrale diel fan 'e Amerikaanske steat Oklahoma. Neffens de Amerikaanske terminology is it in rural unincorporated community, wat safolle sizze wol as in plattelânsútbuorren. Neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2000 hie Concho doe 92 ynwenners.
Fierdere algemiene ynformaasje
Concho krige yn 1915 in eigen postkantoar, wat yn 'e Feriene Steaten yn 'e regel in teken is dat in plak op 'e kaart stiet. Besuden it doarp stiet de Concho Indian School, dat fan âlds in ynternaat wie foar bern fan etnysk Yndiaansk komôf. Sawol it doarp as de skoalle binne ferneamd nei Yndiaansk agint Charles E. Shell (mei't concho, of eins de froulike foarm concha, it Spaanske wurd is foar "skelp", yn it Ingelsk shell). Yn Concho is fierders it haadkertier fan 'e Sjajinne en Arapaho Stamme fan Oklahoma (Cheyenne and Arapaho Tribe of Oklahoma) fêstige.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2000 wie doe fan 'e befolking fan Concho 2,2% âlder as 65 jier en 41,3% jonger as 18 jier. Fierders bestie 15,4% fan 'e húshâldings út ien persoan. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2000 sa: 92,4% Yndianen; 2,2% Latino's; 5,4% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Demia Moor
Demia Moor, echte namme ûnbekend (Eger, 19 augustus 1976), is in rêstend Hongaarsk pornografysk aktrise. Har artystenamme is ôflaat fan dy fan 'e Amerikaanske filmaktrise Demi Moore, en wurdt ek wol misstavere as Demia Moore. Fierders hat se ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenammen Mia Moore, Demia en Sophie. Neffens har offisjele opjefte is Moor 1.65 m, mei in gewicht fan 61 kg en kupmaat 34B.
Libben en karriêre
Demia Moor is hikke en tein yn 'e Hongaarske histoaryske stêd Eger, yn it noardeasten fan it lân. Se waard yn 1995 ûntdutsen troch de Frânske regisseur Pierre Woodman, doe't dy yn Hongarije op 'e sneup wie nei nij talint. Datselde jiers noch makke hja mei 19 jier har debút yn ien fan syn pornografyske films, in produksje fan 'e Sweedske Private-studio.
Yn totaal spile Moor ûnder har karriêre, neffens de Internet Adult Film Database (IAFD), yn njoggentjin films, al sitte dêr teminsten twa kompilaasjes fan âld materiaal tusken. Frijwol al dy films waarden troch Private produsearre, wêrûnder seis ôfleverings fan it Private Triple X-fideomagazine, ien diel fan 'e Private Triple X Files en ien Best of Private-kompilaasje. Fierders is der noch de yn 1998 útbrochte audysjefideo Private Castings X 7, wêryn't sabeare Moor har alderearste audysje fêstlein is. En boppedat hie se rollen yn 'e Private-films The Pyramid 2 en Cape Town diel 1 en 2, alletrije regissearre troch Woodman. Moor beëinige har pornokarriêre yn 2001.
Judensand (Mainz)
Midsiuwen
Neffens in ûnwisse oerlevering waard de grûn yn 1012 troch Mar Samuel en syn frou Rahel oankocht. De Dútske namme Judensand hie nei alle gedachten te meitsjen mei de grûnsoarte, dy't net foar lânbou geskikt wie en dêrom relatyf goedkeap ferkocht waard. It grûnstik lei doe noch bûten de stedsmuorren foar de Munsterpoarte, yn it tsjintwurdige stedsdiel Hartenberg-Münchfeld oan de Mombacher Straße. De âldste fermelding fan it Joadesân datearret út 1286; yn 1397 waard it as joadsk begraafplak fermeld. De foarmen fan de grêven yn Mainz soene letter it foarbyld wurde foar de grêfkultuer fan it Midden-Europeeske joadendom.
Fan de 11e oant de 15e iuw hiene de Mainzer joaden mei ferskillende ferfolgings en ferdriuwings te krijen. Dêrom rekke it begraafplak foar in hiel skoft bûten gebrûk en de grêfstiennen waarden romme en brûkt as boumateriaal. De joaden sochten lykwols hieltiten wer Magenza op en blaasden de gemeente dan wer nij libben yn. Yn 1438 sette de ried definityf alle joaden de stêd út en dêrmei kaam der in ein oan de joadske gemeente. Joaden út de omkriten fan de stêd bleaune lykwols it begraafplak brûken.
Tsjin it ein fan de 15e iuw waard it grutste diel fan it oarspronklike begraafplakj ôfsnien fan de rest. De op dat stik steande grêfstiennen waarden yn de hiele stêd brûkt foar de bou en oalis fan publike wurken en in diel fan de grûn waard troch de stêd foar de wynbou ferpacht. Underierdske grêfkelders en ûnder de grûn lizzende grêfstiennen bleaune bestean, mar de sânige ûndergrûn en mooglik ek fernielings soargen der foar dat der gjin stiennen in situ bewarre bleaun binne.
Nije tiid
Yn de 17e iuw bloeide it joadske libben yn Mainz stadichoan wer op en sûnt 1700 wiene der wer mear begrafenissen op it noch besteande diel fan it Joadesân, itjinge 1,85 ha grut is en oant 1813 mei in muorre omfieme waard.
It begraafplak waard yn 1862 wer útwreide mei in diel fan it oarspronklike midsiuwske begraafplak, mar dat soe nea brûkt wurde om't tsjin it ein fan de 19e iuw in nij joadsk begraafplak op it Algemiene Begraafplak oan de Unteren Zahlbacher Straße oanlein waard.
Yn 1937 waarden by in ynvintarisaasje likernôch 1.500 grêfstiennen út it tiidrek 1700 oant 1888 teld.
Lêste útwreiding en UNESCO-site
Yn augustus 2007 waard by it begraafplak de eardere yn de jierren 1950 boude Lânbouskoalle ôfbrutsen. Al yn de jierren 1950 wiene by de bou fan de skoalle grêfstiennen ûntdutsen en dokumintearre, mar der waard foar keazen om se lizze te litten. It wie it plan om nei de ôfbraak fan de Lânbouskoalle yn 2007 op it frijkommen terrein stedsvilla's te bouwen, mar nei de fynst fan de grêven waard der in boustop ôfkundige om it gebiet troch argeologen yn 'e mande mei ferstjintwurdigers fan de joadske gemeente te ûndersykjen. Om de ivige rêst fan de joaden net te fersteuren keas de stêd Mainz der foar om it gebiet ta te wizen oan it âlde joadske begraafplak.
Sûnt 2004 besochten gemeente- en lânspolitisi om it joadske erfskip fan Speyer, Worms en Mainz op de list fan it UNESCO-wrâlderfgoed te krijen, itjinge yn 2021 offisjeel plakfûn.
Carl von Basedow
thumb|Carl Adolph von Basedow Carl Adolph von Basedow of Karl Adolf von Basedow (Dessau, 28 maart 1799 – Merseburg, 11 april 1854) wie in Dútske arts dy't benammen ferneamd waard fan syn beskriuwing fan wat letter de sykte fan Basedow of sykte fan Graves neamd wurde soe.
Libben en wurk
Von Basedow studearre genêskunde oan de universiteit van Halle. Hy promovearre yn 1821 by Johann Friedrich Meckel de Jongere op in proefskrift oer in nije amputaasjemetoade fan de skinkel (Commentationes in novam amputationis cruris panniculatae encheiresin). Fan 1821 oant 1822 rûn er staazje yn de Paryske Charité by Émile Roux, Guillaume Dupuytren en Boyer. Yn 1822 boaske Basedow oan Friederike Louise Scheuffelhuth. Sy krigen trije dochters en in soan; harren jongste dochter stoar doe't se seis moannen wie. Yn 1822 festige er him as hûsdokter en sjirurch yn Merseburg yn Saksen-Anhalt. Letter krige er dêr de funksje fan distriktsdokter (Kreisphysikus) en wie er bot ynteressearre yn eachoandwaningen.
Yn 1840 bekreau er deselde oandwaning as dy't Robert James Graves in pear jier earder beskreaun hie. Von Basedow beskreau yn syn artikel de meast wichtige symptomen fan de sykte yn de saneamde trias van Mersenburg: útprotsjende eagen, struma en in te flugge hertslach. Fierder stelde er fêst dat de pasjint faak fermeagere wie, nettsjinsteande dy wol mear as gewoan sin oan iten hie, as gefolch fan in te sterk wurkjende skyldklier. Acht jier dêrnei publisearre Von Basedow syn befiningen ûnder it patologysk ûndersyk by in pasjint mei Glotzaugen. Hy neamde dêrby ûnder oaren it opsetten fan de eachspieren en it fetweefsel yn de eachkas. Dat feroarsake de pûdeagen.
Yn 1838 waard er troch de Prusyske kening yn 'e adelstân ferheft.
Carl von Basedow stoar yn de âldens fan 55 jier oan in septyske ynfeksje mei plaktyfus, dy't er skipe hie by in lykskôging.
Ton (massa)
In ton (fan it Frânske tonne), soms ôfkoarte as t, is in ienheid foar in massa (yn 'e folksmûle in gewichtsmjitte) fan 1.000 kilogram. De ton is gjin oantsjutting yn it metrike stelsel fan it Système International (SI); de juste oantsjutting is eins megagram, mar dy wurdt frijwol nea brûkt.
Foar swiere eksplosiven, lykas kearnwapens, wurdt de eksploazjekrêft yn 'e regel útdrukt yn kiloton. Ien kiloton komt oerien mei 1.000 ton oftewol 1 miljoen kilogram.
Black Snake Moan (film)
Black Snake Moan is in Amerikaanske swarte komeedzjedramafilm út 2006 ûnder rezjy fan Craig Brewer, mei yn 'e haadrollen Samuel L. Jackson en Christina Ricci. De titel is ûntliend oan in bluesliet út 'e 1920-er jierren fan Blind Lemon Jefferson. De film ferwiist in protte nei de Bluesbeweging fan Mississippy, los fan wat de titel oangiet fral yn 'e soundtrack, mar ek yn 'e plot. It ferhaal giet oer de swarte bluesmuzikant Lazarus Redd, dy't yn 'e Súdlike Amerikaanske steat Tennessee de kost fertsjinnet as boer. As er op in dei by de kant fan 'e dyk lâns de slim mishannele jonge blanke frou Rae Doole oantreft, ferpleget er har oant se opbetteret, wêrnei't er har op syn pleats finzen beslút te hâlden om har te genêzen fan har nymfomany. Black Snake Moan krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy en flopte yn 'e bioskopen.
Plot
Lazarus Redd is in strang kristlike negroïde âld-bluesmuzikant yn 'e Súdlike Amerikaanske steat Tennessee, dy't no de kost fertsjinnet as boer en syn produkten op 'e pleatslike merk ferkeapet. Hy wurdt geastlik tramtearre troch syn mislearre houlik mei in frou dy't, oars as hy, gjin bern hawwe woe en doe't se op in stuit ta syn blydskip dochs swier rekke, temûk in abortus ûndergie. Letter ûntdiek er dat syn frou efter syn rêch om ek noch mei syn broer Deke omsloech, wat him wrokkerich en bitter makke hat.
Rae Doole is in jonge seksferslaafde blanke frou dy't ompakt mei in ferline wêryn't se as bern seksueel misbrûkt is troch de frijer fan har mem. Se wennet gear mei har feint Ronnie Morgan, dy't sels oanhelle is mei in eangststeuring dy't him geregeldwei yn in frijwol katatoanyske steat bringt. Nettsjinsteande dat meldt er him, tsjin Rae har sin yn, oan by de artillery fan 'e Nasjonale Garde fan Tennessee, om útstjoerd te wurden nei Irak. Yn syn ôfwêzigens jout Rae har oer oan seks mei oare manlju en oan it gebrûk fan drugs om har pine te ferdôvjen.
Under ien fan har útspattings besiket Gill Morton, de bêste freon fan Ronnie, om seksueel misbrûk fan Rae te meitsjen. As se syn avânses lykwols fuortlaket en him ûngeunstich mei oare manlju ferliket, slacht er har yninoar. Neitiid lit er har foar dea efter by de kant fan 'e wei lâns, inkeld klaaid yn in slipke en in (te koart) T-shirtsje. De oare moarns wurdt se dêr bewusteleas oantroffen troch Lazarus, dy't har mei nei hûs nimt, mar de autoriteiten net ynljochtet om't er him gjin yllúzjes makket wat der barre sil as yn it rasistyske Amerikaanske Suden in swarte man mei in jonge, heal neakene, bewusteleaze blanke frou oansetten komt.
By Lazarus thús docht bliken dat Rae it flink wei krigen hat en koarts hat. Hy hellet medisinen by de pleatslike apteek, dêr't er holpen wurdt troch de freonlike âldere swarte meiwurkster Angela. Werom by him thús op syn spultsje op 'e romte ferpleget er Rae ferskate dagen lang. As se him yn har dwyljen oansprekt mei de namme 'Tehronne', mient Lazarus dat dat dejinge is dy't har sa mishannele hat. Hy siket Tehronne thús op om ferhaal te heljen, mar dyselde oertsjûget him fan syn ûnskuld en ljochtet him boppedat yn oer Rae har promiskuïteit. Yn har dwyljen besiket Rae ferskate kearen om by Lazarus wei út te naaien, in probleem dat er oplost troch har mei in swier keatling, dat er har om 'e mul befêstiget mei in hingslot, oan in mânske ferwaarmingsradiator fêst te meitsjen.
As Rae opbetteret en wer by har sûne ferstân komt, ropt de oanwêzigens fan it keatling by har fansels fragen op oer de oprjochtens fan Lazarus as er seit dat er har inkeld helpe wol. Hy fertelt har lykwols dat it syn spirituele plicht is om har fan har sûndige libben ôf te helpen, dat hy wegeret har gean te litten. Rae besiket ferskate kearen om te ûntkommen, mar se kin it keatling net ôf krije en de ferwaarmingsradiator stiet sa fêst as in hûs. Nei inkele dagen begjint se har mei har sitewaasje te fermoedsoenjen, in ommekear dy't benammen feroarsake wurdt troch it feit dat Lazarus him oars hâldt en draacht as alle oare manlju dy't se ea kennen hat. Hy negearret har avânses, keapet in net bot bedekkend jurkje foar har dat dochs in stik konservativer is as de klean dêr't er har yn oantroffen hat, spilet gitaar foar har en leart har te itensieden.
As Lincoln James, in opslûpen jonge dy't Lazarus by it boerewurk helpt, sûnder euvelmoed it hûs yn komt as Lazarus sels fuort is om it jurkje te keapjen, hat Rae in weromfal en bespringt se de jonge, dy't net wit wat him oerkomt (mar der ek net folle beswier tsjin hat). Koart dêrnei komt in freon fan Lazarus, de swarte dûmny R.L., by him op besite en lit himsels net fuortjeie troch Lazarus syn ûngastfrije hâlden en dragen. Uteinlik nimt Lazarus him yn fertrouwen oer wat er by de ein hat. R.L. wit net oft er Lazarus no priizgje moat om't er Rae helpe wol, of beskrobje om't er har finzen hâldt. Dy jûns ite Lazarus, Rae, Lincoln en R.L. mei-inoar in miel dat foar in diel troch Rae tamakke is.
Underwilens keart Ronnie werom nei't er troch de Nasjonale Garde ôftanke is omreden fan syn eangststeuring. Hy treft it hûs dat er mei Rae dielt, ferlitten oan. Net ien dy't wit wêr't se is. As er syn maat Gill nei har freget, fertelt dy him dat Rae him bedraacht eltse kear dat er eefkes fuort is, en dat er sels ek geregeldwei seks mei har hat. Ronnie slacht Gill yninoar, stelt syn pickuptruck en set syn syktocht fuort.
De oare moarns, nei't R.L. op him ynpraten hat en hy der sels in nachtsje oer sliept hat, makket Lazarus it keatling los, mei't er besletten hat dat er gjin foech hat om oer oaren te oardieljen. Rae, dy't net wit dat Ronnie weromkommen is, beslút foarearst út frije wil by Lazarus te bliuwen, mei't se foar it ferstân krigen hat dat hy in goede ynfloed op har hat. As se de nachts dêrnei bang is foar it swierwaar, spilet Lazarus gitaar foar har, wylst er That Black Snake Moan sjongt, in bluesliet fan Blind Lemon Jefferson, oant se kalmearret. De moarns dêrop nimt er Rae mei as er nei de merk giet om syn grienten en maïs te ferkeapjen. Wylst Lazarus op 'e merk Angela wer treft, mei wa't er in hoedene romantyske relaasje begjint, konfrontearret Rae har mem Sandy yn in supermerk mei it seksueel misbrûk dat se as bern ûndergien hat fan har memme frijer.
Dêrta oanfitere troch Rae beslút Lazarus syn muzykkarriêre wer op te pakken. Dy jûns hat er foar it earst yn tsientallen jierren wer in optreden mei inkele oare muzikanten yn in pleatslike kroech. Rae giet dêr mei him hinne, en hoewol't se de iennichste blanke tusken in publyk fan swarten is, lit se har al dûnsjend nei in oar plak ta bringe troch syn muzyk. Yn 'e kroech wurde se lykwols sjoen troch Ronnie, dy't harren letter weromfolget nei it boerespultsje fan Lazarus. De oare moarns is Rae al ier wekker. Se hat har suver noch nea sa goed fielt, en besiket op Lazarus syn gitaar in ferske te spyljen dat har yn 'e holle sit. Lazarus wurdt wekker fan it poenen fan 'e snaren en helpt har troch sels te spyljen, wylst sy har taleit op it sjongen fan 'e liettekst. Se wurde rou ûnderbrutsen as Ronnie bewapene mei in pistoal it hûs ynkringt. Hy is fan doel Lazarus dea te sjitten, mar dy kin him mei wurden wol oer, en úteinlik docht bliken dat Ronnie it hert net hat om 'e trekker oer te heljen.
Lazarus hellet R.L. derby, dy't de beide jongelju twingt om mei-inoar te praten oer harren gefoelens. Rae en Ronnie komme dan ta de konklúzje dat se tegearre sterker binne as allinne en beslute om te trouwen. Yn oanwêzigens fan Lazarus, Lincoln en Angela wurde se dy deis yn it houlik ferbûn troch R.L. Dêrby docht Ronnie Rae by gebrek oan in trouring in kralekeatling om 'e mul. Nei't Rae ôfskie nommen hat fan Lazarus sette sy en Ronnie ôf nei Nashville mei as doel om in karriêre yn 'e countrymuzyk te begjinnen. As se ûnderweis op 'e autosneldyk tusken in stikmannich frachtweinen yn komme te sitten, kriget Ronnie wer in panykoanfal en moat er de auto op 'e flechtstreek stilsette. Rae begjint sels wer ien fan 'e riten te krijen dy't se sûnt har bernetiid al hat, wêrby't in soarte fan jûkte him troch har lichem ferspriedt. Foarhinne loste se dat op troch seks of drugs. Diskear lûkt se it kralekeatling strak om 'e mul, wat har it keatling fan Lazarus tebinnenbringt, dat fêst siet oan 'e radiator. Dy oantins ferankeret har, en foar de earste kear wit se ien fan har riten te oerwinnen. Dêrop krûpt se Ronnie oan om him oer syn panykoanfal hinne te helpen.
Produksje
Black Snake Moan waard regissearre troch Craig Brewer nei in senario dat er sels skreaun hie. As produsinten wiene Stephanie Allain en John Singleton by it projekt belutsen foar de filmstudio's New Deal Productions en Southern Cross the Dog Productions. Der wie foar de film in budget beskikber fan $15 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Amy Vincent, wylst de filmmuzyk fersoarge waard troch Scott Bomar.
Distribúsje en marketing
De distribúsje fan Black Snake Moan waard fersoarge troch Paramount Vantage. De film waard foar it earst fertoand op 9 desimber 2006 as ûnderdiel fan 'e Butt-Numb-A-Thon yn Austin (Teksas). Fan 2 maart 2007 ôf wie Black Snake Moan yn 'e Amerikaanske bioskopen te sjen, dêr't de film benammen konkurrinsje ûnderfûn fan Wild Hogs en Zodiac. De soundtrack fan Black Snake Moan kaam op 30 jannewaris 2007 yn 'e foarm fan in muzykalbum út by platemaatskippij New West Records, mei muzyk fan û.m. Son House, The Black Keys, R.L. Burnside en Samuel L. Jackson.
Haadrolspylster Christina Ricci wie it net iens mei de filmposter dy't de produsinten foar de Black Snake Moan brûkten, mei harsels mei it keatling om 'e mul yn in ûnderdienige posysje op 'e knibbels oan 'e fuotten fan in steande Samuel L. Jackson dy't de útein fan it keatling yn 'e hannen hâldt. Yn in fraachpetear yn april 2008 seis se dêroer: "De manear dêr't de marketing fan 'e film op oanpakt waard, wie wierskynlik ien fan 'e meast teloarstellende en lulkmeitsjende dingen dy't my yn myn karriêre ea oerkommen is. Ik haw der gjin belang by om froulju noch fierder te eksploitearjen as se al eksploitearre binne. […] Alles dêr't se [dejingen dy't ferantwurdlik wiene foar de marketing] om joegen wie om safolle mooglik teenagejonges nei de bioskoop ta te krijen." Ek feministen hiene krityk op 'e as seksistysk sjoene poster.
Untfangst
Black Snake Moan krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy. Yn it tillefyzjeprogramma Ebert & Roeper neamde filmmakker Kevin Smith (dy't ynfoel foar Roger Ebert) de film oant doe ta de bêste fan it jier. Hy hie benammen lof foar haadrolspilers Samuel L. Jackson en Christina Ricci, en fûn it Jackson syn bêste aktearprestaasje sûnt Pulp Fiction (1994) en Ricci har bêste aktearprestaasje ea. Ek de foaroansteande filmkritikus Richard Roeper joech Black Snake Moan in tomme omheech. Matt Glasby, fan Film4, lykwols, parte de film mar 1 fan 5 stjerren ta, en brûkte de omskriuwings "rommel út in hegedrukpanne" en "sa min dat it jins toskfleis bliede lit".
Suzanne Schulting
Suzanne Schulting (Grins, 25 septimber 1997) is in Frysk shorttracker. Suzanne is de dochter fan de eardere fuotballer Jan Schulting.
Black Snake Moan (film)
Untfangst
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Black Snake Moan in boppegemiddeld goedkarringspersintaazje fan 66%, basearre op 157 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Unbedimme aktearprestaasjes, in feardige rezjy en in deadlike bluessoundtrack ferheffe [de film] oant boppe syn singeliere útgongspunt." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Black Snake Moan in goedkarringspersintaazje fan 52%, basearre op 34 resinsjes.
Resultaat
Black Snake Moan brocht yn 'e bioskopen wrâldwiid $10,9 miljoen op. Ofset tsjin it budget fan $15 miljoen komt dat del op in ferlies fan $4,1 miljoen plus marketingkosten.
The Urban Fantasy Anthology
The Urban Fantasy Anthology is in blomlêzing yn 'e foarm fan in ferhalebondel, gearstald troch de Amerikaanske skriuwers en redakteurs Peter S. Beagle en Joe R. Lansdale. De titel betsjut "De Blomlêzing fan Urban Fantasy". De bondel omfettet 20 koarte ferhalen, dy't allegearre ta it subsjenre fan 'e urban fantasy hearre. Se binne yn it boek yndield yn trije groepen: mytyske fiksje, paranormal romance en noir-fantasy. De ferhalen binne skreaun troch foaroansteande auteurs as Patricia Briggs, Kelley Armstrong en Beagle en Lansdale sels. The Urban Fantasy Anthology waard yn 2011 publisearre troch de útjouwerij Tachyon Publications yn San Francisco.
Calamity Jane (betsjuttingsside)
"Calamity Jane" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Amiina
thumb|250px|Amiina
Amiina is in Yslânsk strykkwartet út Reykjavík, oprjochte yn 2004.
Spirit 84
Spirit 84 wie in Fryske hardcore punkband oprjochte yn 1996. Yn 1998 brocht de band it album Beyond The Call of Frienship út. Yn 2001 wie Spirit 84 de Fryske iepener op it Wâldrock festival.
Maimi Yajima
Maimi Yajima (Japansk: 矢島 舞美, Yajima Maimi; Saitama, 7 febrewaris 1992) is in Japansk sjongster en aktrise. Hja is de liedster fan 'e fammegroep Cute, dy't diel útmakket fan it Hello! Project.
Libben en karriêre
Yajima joech har 2002, doe't se tsien jier wie, by it Hello! Project as ien fan fyftjin bern dy't útkeazen wiene by de audysjes foar Hello! Project Kids, nei't se dêr it nûmer Momoiro Kataomoi fan Aya Matsuura songen hie. Datselde jiers makke se har akteardebút yn 'e film Koinu Dan no Monogatari, wêryn't se de rol fan ien fan 'e smjunten spile. Yn 2003 waard se lid fan ZYX, in bernesjonggroep binnen it Hello! Project, wêrmei't se twa singles útbrocht.
Yn 2004 waard de groep Berryz Kobo foarme, mei it doel om 'e famkes fan it Hello! Project dêr om bar oan dielnimme te litten. Yajima hearde net ta it groepke dat dêr fuortendaliks foar útornearre waard, en letter stoar dit diel fan it projekt in sêfte dea. De oare fammen, wêrûnder Yajima, foarmen yn 2005 de groep Cute. Hoewol't se net it âldste lid fan dat bandsje wie, krige Yajima wol de liedersrol taparte doe't Erika Umeda witte liet dêr neat foar te fielen. It duorre oant 2006 ear't Cute foar it earst in optreden fersoarge, en de earste single kaam pas yn febrewaris 2007 út.
Njonken har lidmaatskip fan Cute is Yajima ek belutsen by de Little Gatas, in groep binnen it Hello! Project Kids. Fierders presintearret hja in wykliks radioprogramma mei as titel Cutie Party, dat se oernommen hat fan Megumi Murakami doe't dy Cute ferliet. Yn 2008 waard Yajima selektearre as lid fan High-King, in nije groep binnen it Hello! Project. Ek spile se yn 2009 yn 'e film Fuyu no Kaidan ("Winterspûkferhaal"), yn 2012 yn 'e tillefyzjesearje Sūgaku Joshi Gakuen en stie se datselde jiers op 'e planken as Hitomi Kisugi yn it toanielstik Cat's Eye.
Trivia
Yajima har jongere nicht Akari Takeuchi is in lid fan S/mileage, in oare groep binnen it Hello! Project. Yajima har fans hawwe har de bynamme Ameonna of "Reinfaam" jûn, om't sy ferantwurdlik wêze soe foar it feit dat it sa faak reind by optredens fan Cute.
Lexi Diamond
Libben en karriêre
Diamond waard yn 1990 berne yn in Latino-gesin yn Palmdale, yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Hja hat twa jongere susters. Doe't har freon wurkleas rekke, besleat Diamond yn 2009 om in karriêre yn 'e Amerikaanske pornoyndustry te begjinnen. Dêrta naam se kontakt op mei Jim South fan it ympressariaat World Modeling, dy't har daliks ynskreau.
Ein 2009, doe't se njoggentjin jier wie, makke Diamond sadwaande har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat se sûnt yn in fjirtichtal films spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Jules Jordan Video, Red Light District, Devil's Film, Pure Play Media, Zero Tolerance, New Sensations, Digital Sin en Third Degree Films. Diamond hat lykwols folle mear wurksum west foar ûnderskate pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder Brazzers, Reality Kings, Naughty America en Muffia. Njonken har aktearwurk is Diamond ek aktyf as neakenmodel.
Lichemsskaaimerken
Diamond stiet bekend om har ranke, atletyske lichemsbou en har koarte stal, dy't har mei-inoar ta mar in stek-yn-'e-bûs meitsje. Hja is blank en hat blauwe eagen en brún hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.57 m lang, mei in gewicht fan 43 kg. Diamond hie oarspronklik in A-kup, mar ûndergie yn maaie 2010 in boarstfergruttingsoperaasje ta in beskieden kup 34C. Se hat gjin piercings of tatoeaazjes.
Nikolaastsjerke (Himmelum)
De Nikolaastsjerke is in tsjerkegebou fan de PKN-gemeente yn Himmelum.
Skiednis
Yn Himmelum stie ien fan de earste nonnekleasters fan Fryslân. Al yn 1180 wurdt Himmelum yn dokuminten neamt. It benediktynske Nikolaaskleaster waard fanút Starum stifte. It kleaster waard mei de reformaasje ferneatige, mar de protestanten namen de kleastertsjerke oer foar harren earetsjinst. Yn 1668 waard de midsiuwske tsjerke ôfbrutsen en ferfongen troch nijbou. Yn 1816 fûn der in yngripende útwreiding plak troch it skip oan it ein fan in transept te foarsjen. De toer waard yn 1896 fernijd.
Ynterieur
It mechanyske oerwurk fan de toer stamt út it earste fearn fan de 20e iuw en waard makke troch J.H. Addicks en Zoon, Amsterdam.
Oargel
Yn de tsjerke stiet in oargel fan Van Dam út Ljouwert. It twamanualige oargel datearret út 1843 en is ferdield yn in haadwurk en boppewurk. De bou fan it oargel waard mooglik makke troch Gerard Regnier Gerlacius van Swinderen en syn frou Constantia Johanna barones Rengers.
Robert Bruce (betsjuttingsside)
"Robert Bruce", "Robert de Bruce", "Robert fan Bruce", "Robert Brus", "Robert de Brus" of "Robert fan Brus" hawwe yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
European League follybal manlju 2005
De European League follybal manlju 2005 is de twadde edysje fan it jierlikse European League follybal. Der dogge acht Europeeske lannen mei. De earste omloop waard spile fan 3 juny oant en mei 10 july, de finale waard yn Kazan, Ruslân hâlden op 23 en 24 july. Yn de earste omloop wiene de acht lannen ûnderferdield yn twa groepen fan fjouwer lannen. Yn totaal spile elts lân fjouwer wedstriden tsjin itselde lân. De beide winners fan de groepen, de bêste nûmer 2 en it gastlân pleatsten har foar de finaleomloop. Yn dit gefal wie Ruslân it gastlân, dus Ruslân wie al pleatst foar de finaleomloop, mar wie ek nûmer ien yn groep A. Dêrtroch giene nêst Ruslân, Turkije (winner fan groep B), Spanje (twadde fan groep B) en Finlân (twadde groep A) ek troch nei de finaleomloop. It evenemint wurdt organisearre troch it CEV, it Europeeske follybalbûn.
Kwalifisearre lannen
De folgjende teams binne kwalifisearre foar de finales:
Niehove
Niehove (Grinslânsk: Nijhoof) is in doarp yn de gemeente Westerkertier yn de provinsje Grinslân. It doarp hie yn 2018 noch 269 ynwenners.
Niehove wie eartiids it haadplak fan it eardere waadeilân Humsterlân. De âlde struktuer fan it wierdedoarp mei yn it sintrum de 13e iuwske tsjerke is noch goed te sjen. Om de tsjerke hinne leit yn in sirkel de doarpsbebouwing. Om kweade geasten bûten te hâlden wie it tsjerkhôf oant 1830 mei in grêft omklamme. It hiele doarp falt ûnder it beskerme doarpsgesicht.
Skiednis
De wierde fan Niehove wurdt al likernôch 2200 jier bewenne. Nei it ûntstean fan de Lauwerssee kaam Niehove (yn dy tiid noch Suxwort; Súdwierde) op in eilân te lizzen, dat de namme Humsterlân krige. Letter moast it eilân fanwegen it tal stoarmen bedike wurde. Fanôf 1500 krige it Humsterlân wer in ferbining mei it fêstelân. Muontsten fan it sisterzjinzer Bernarduskleaster yn Aduard setten doe útein mei it ynpolderjen. Tsjintwudich leit Niehove midden op it fêstelân fan Grinslân. Oant likernôch 1600 wie de 13e iuwske tsjerke it iennige stiennen gebou fan Niehove.
Yn it net mear besteande Ipkemaheard wenne de proast fan Humsterlân, dy't fanút Niehove in grut part fan eastlik Fryslân (Achtkarspelen) en it Westerkertier bestjoerde. Om 1200 ferhûze de proast syn sit nei Hummerze (it tsjintwurdige Oldehove), dêr't de doarpsâldsten fan Humsterlân al yn âlde tiden gear kamen en rjocht sprieken. Nei't de proast yn de 14e iuw werom ferhûze nei Suxwort waard ek dêr in rjochtsstoel oprjochte, dy't ta ûnderskieding fan it Alde Hôf yn Hummerze it Nije Hôf neamd waard. Sûnt de 14e iuw wurde de doarpen Suxwort en Hummerze resp. Niehove en Oldehove neamd.
Sint-Jehannestsjerke (Mainz)
De Jehannestsjerke (Dútsk: Johanniskirche) is de âldste tsjerke yn de Dútske stêd Mainz (Rynlân-Palts). Op de domtsjerke fan Trier nei is it de âldste biskopstsjerke fan Dútslân en de iennige noch besteande Dútske domtsjerke ut it merovingyske en ier-ottoonske tiid. Sûnt de wijing yn it jier 910, oant de wijing fan de eastlik fan de tsjerke lizzende dom yn 1036, wie it gebou de biskopstsjerke fan it aartsbisdom Mainz. Dêrfandinne waard de tsjerke letter as de "Alde Dom" (Alter Dom) oantsjut. Yn 1828 is de oan Jehannes de Doper wijde tsjerke oernommen troch de protestantske gemeente.
Skiednis
Aartsbiskop Hatto I liet sûnt likernôch it jier 900 de doetiidske domtsjerke bouwe en wijde dy yn 910 yn. It hjoeddeiske bouwurk bestiet út Hatto's tsjerke en letter tafoege feroarings. De tsjerke wie ynearsten oan Martinus fan Tours wijd. Nei 975 liet aartsbiskop Willigis eastlik fan de besteande katedraal in nije katedraal bouwe, de tsjintwurdige domtsjerke. Ek dy nijbou waard om 1036 hinne oan Martinus fan Tours wijd. Mooglik feroare doe ek de patroanhillige fan de âlde dom yn Jehannes de Doper, mar dat is pas sûnt 1128 skriflik bekend. Nei de wijing fan de nijbou yn 1036 waard yn de âlde dom in koarhearenstift ûnderbrocht.
Kening Hindrik waard yn 1002 yn de âlde dom ta kening kroand en aartsbiskop Erkanbald fûn dêr yn 1021 syn lêste restplak. Nei alle gedachten fanwegen de minne fûneminten waard yn de romaanske tiid it dwersskip ôfbrutsen en de krusing yn in travee fan it skip feroare. Yn it midden fan de 13e iuw wie de Jehannestsjerke sa brekfallich, dat paus Gregoarius IX in ôflaat foar de tsjerke útjoech, mar it duorre oant yn de 14e iuw dat der grutskalige bouaktiviteiten plakfûnen. Op it plak fan it westlike koer ûntstie in hege goatyske oanbou. Gruttere feroarings folgen yn de barokke tiid: yn 1685 waard de flier mear as twa meter ferhege, de tsjerke krige in houten krúsgraadferwulft en yn 1737 waard de eastlike apsis ôfbrutsen en ferfongen troch in portaal; yn 1747 krige it westlike koer in barokke koepel. Yn it jier 1767 baarnde in ferbiningsgong tusken de Jehannestsjerke en de dom ôf.
Mei de Frânske besetting sûnt 1792 einige de funksje fan stiftstsjerke. It gebou krige in militêre funksje en mei de sekularisaasje waard it stift ek offisjeel opheft. De tsjerke krige lykwols yn 1828 wer in tsjerklike funksje doe 't de protestanten it gebou tawiisd krigen. De protestanten lieten de tsjerke renovearje, de noardlike kleastergong waard ôfbrutsen en it eastlike portaal en de arkades tusken it middenskip en de sydskippen tichtmitsele om de sydskippen foar in part te ferhieren en foar oare doelen te brûken. De protestantske gemeente fan Mainz naam de tsjerke yn 1830 offisjeel yn gebrûk. Oan it begjin fan de 20e iuw waard it ynterieur de tsjerke neffens de Jugendstil feroare.
By in loftoanfal op Mainz yn de Twadde Wrâldkriich baarnde de tsjerke yn 1942 hielendal út. It gebou rekke sa slim skansearre, dat der oer neitocht waard om de tsjerke hielendal ôf te brekken. Sa fier kaam it net en ûnder lieding fan de arsjitekt Karl Gruber út Darmstadt fûn weropbou plak. Gruber besocht de tsjerke safolle mooglik werom te bringen nei it idéale byld fan de oarspronklike letkarolingyske tsjerke fan Hatto. Ut jildbrek fûn in weropbou fan it dwersskip net plak. Ek waard de flier net ferlege nei it oarspronklike nivo. It barokke houten ferwulft waard ferfongen troch in houten spitsferwulft. Op 9 desimber 1956 waard de Jehannestsjerke wer yn gebrûk nommen.
Argeologysk ûndersyk
Yn de jierren 2009-2010 waarden it dak en it muorrewurk fan de tsjerke renovearre. Foar de nedige sinteraasje waarden der meardere eveneminten organisearre, lykas in benefytkonsert yn de oanbuorjende domtsjerke. Sûnt it midden fan 2013 is de tsjerke in argeologyske put. Der soe flierferwaarmings oanlein wurde en foar de tarieding fûnen opgravings plak, dy't lykwols nei it ûntdekken fan de 9e iuwske flier jimmeroan fierder gyngen. Dêrby waarden resten fûn fan bouwurken dy't oant de romeinske tiid werom gyngen. Op in romeinsk bouwurk út de 1e iuw folge yn de letromeinske tiid in grutter gebou fan 20 meter lang. Dat gebou, dêr't ek trije sokkels fan pylders fan fûn binne, stoartte tsjin it ein fan de romeinske tiid yn. By de opgravings fan 2015 waard it ynstoartte dak mei dakpannen op 'e nij ûntdutsen. Ut deselde tiid datearje nei alle gedachten ek de fragminten fan in grêfstien mei ierkristlike fersierings en resten fan in ynskrift. In oant 10 meter hege muorre fan in dêrop folgjende gebou waard troch de argeologen en ûndersikers datearre op de Merovingyske tiid. Sûnt it midden fan 2017 is it ynterieur fan de tsjerke hielendal skyld. De opgravings geane meters djip ûnder de flier en duorje oan 2022. Yn it westlike diel fan de tsjerke is wer in provisoaryske houten flier lein, sadat de tsjerke wer beheind iepen is foar earetsjinsten.
It ynterieur fan de domtsjerke wurdt wer rekonstruearre lykas dat neffens feroarings yn de Jugendstil oan it begjin fan de 20e iuw der út seach.
Ambo
Untwikkeling
De ambo wie yn de ier-kristlike tiid in mobyl kateder, dy't brûkt waard om fan dêrôf út de Hillige Skrift foar te lêzen. Yn de rin fan de tiid krige de ambo in fêst plak en yn de byzantynske en romaanske tiid wie it al in wichtich ûnderdiel fan de tsjerke.
Ut de ambo ûntstie yn de 13e iuw yn Itaalje de preekstoel en fan dy tiid ôf waard de ambo yn de westerske tsjerke oerstallich.
Yn de modernere tiid krige de ambo wer in plak op it alter; somtiden as oanfolling en somtiden ek as ferfanging fan de preekstoel. Yn guon tsjerken steane der op it folksalter twa ambo's: ien oan de súdlike kant foar de skriftlêzingen en ien oan de noardlike kant foar de lêzingen út de evangeeljes.
Njonken de protestantske en katolike tsjerken hawwe ek de easterske tsjerken in ambo. Oars as yn de westerske tsjerken is de ambo nea út de easterske tsjerken ferdwûn en hat dy altiten de funksje beholden.
Kuusamo
250px|thumb|right|It sintrum fan Kuusamo Kuusamo is in stêd en gemeente yn it noardeasten fan Finlân en makket diel út fan it lânskip Pohjois-Pohjanmaa. De gemeente hat 15.386 ynwenners (31-12-2017) en beslacht 5.808,92 km².
Kuusamo is in ferneamd wintersportgebiet en lûkt alle jierren ûngefear ien miljoen toeristen. Yn Ruka, ien fan de grutste skiresorts fan Finlân, wurde gauris ynternasjonale wedstriden organisearre.
De lofthaven fan Kuusamo leit seis kilometer benoardeasten it sintrum en ferbynt de stêd mei it bûtenlân en de Finske haadstêd Helsinki. De Nederlânske loftfeartmaatskippijen Transavia en TUI fleane yn it winterseizoen fan Amsterdam nei Kuusamo.
AC/DC
thumb|250px|AC/DC yn 2009 AC/DC is in rockband út Austraalje. De fan oarsprong skotske bruorren Malcolm en Angus Young begûnen mei de band yn 1973 in Sydney. harren muzyk wurd gauris omskreaun as hardrock, bluesrock en heavy metal, mar sels neame se it gewoan Rock 'n' Roll.
Skiednis
Der wie in grut ferskaat oan besettingswikselingen foar dat it debútalbum “High Voltage”, útkaam yn 1975. De besetting waard stabyl om de Young-bruorren hinne, sjonger Bon Scott, drummer Phill rudd en bassist Mark Evans. Bassist Evans waard yn 1977 ûntslein syn ferfanger is Cliff Williams.
Yn 1980 kaam sjonger Bon Scot ûnferwachts te ferstjerren as gefolch fan alkohol fergiftiging. AC/DC tocht efkes oan stopjen, mar besleaten op syk te gean nei in nije sjonger, dit waard Brian Johnson earder fan Geordie. Letter dat jier namen se harren sânde studio-album “Back in Black” op dat wijd wie oan Bon Scott.
Giovanni Pico della Mirandola
Giovanni Pico della Mirandola, greve fan Mirandola (útspr.: [ʤo'vani 'piko 'dɛla mi'randola], likernôch "dzjo van ny pi ko del la mi ran dola"; Mirandola, 24 febrewaris 1463 – Florâns, 17 novimber 1494), wie in Italjaansk filosoof út 'e Renêssânse. Hy is ferneamd om 'e foarfallen út 1486, doe't er 23 jier wie, en doe't er foarstelde om 900 eigenbetochte stellings oangeande godstsjinst, filosofy, natuerlike filosofy en tsjoenderij te ferdigenjen tsjin in elk dy't mei him yn debat gean woe. Dêrta skreau er it boek Oratio de Hominis Dignitate ("Taspraak oer de Minsklike Weardichheid"), dat wol 'it manifest fan 'e Renêssânse' neamd is. Syn synkretistyske oertsjûgings brochten Pico de Mirandola lykwols kear op kear yn oanfarring mei de Roomsk-Katolike Tsjerke, wylst syn gedoente mei de mûnts Girolamo Savonarola him behelle yn 'e politike ynstabiliteit fan 'e Florentynske Republyk. Uteinlik waard er mei 34 jier ûnder noch altyd net alhiel opheldere omstannichheden fergiftige.
Komôf
Pico della Mirandola waard yn 1463 berne yn Mirandola, yn 'e neite fan Modena, as de jongste soan fan Fransiskus I, greve fan Mirandola en Concordia (1415-1467) en dy syn frou Julia, dochter fan Feltrino Boiardo, greve fan Scandiano. It Hûs Pico della Mirandola wenne doe al sûnt minskewitten op it Kastiel fan Mirandola, dat sûnt 1414 ta it ûnôfhinklike hartochdom Modena hearde. Hja wiene nau besibbe oan 'e ferneamde Sforza-, Gonzaga- en Este-dynastyen fan Milaan, resp. Mantua en Ferrara.
Mei't er as neikommerke berne waard doe't syn âlden al 23 jier troude wiene, hie Pico della Mirandola twa folle âldere bruorren, dy't him beide oerlibben: Galeotto I, greve fan Mirandola en Concordia (1442-1499), dy't nei syn heite dea de dynasty fuortsette, en Antonio Pico della Mirandola (1444-1501), dy't in generaal yn Keizerlike leger waard. De Pico's della Mirandola soene neitiid as hartoggen oer Mirandola hearskje oant se yn 1708 as bûnsgenoaten fan 'e Frânske kening Loadewyk XIV ferslein waarden troch keizer Joazef I fan it Hillige Roomske Ryk, wêrnei't Mirandola anneksearre waard troch hartoch Ronald fan Modena. De manlike line fan 'e Pico's della Mirandola soe yn 1747 yn ballingskip útstjerre.
Jonkheid en oplieding
Pico della Mirandola wie in foarlik bern mei in útsûnderlik goed ûnthâld. Hy learde al tige jong Latyn en mooglik ek Gryksk. Syn mem hie him foarbestimd foar in wurkpaad yn 'e geastlikheid, en sadwaande waard er 1477 nei Bologna stjoerd om tsjerklik rjocht te studearjen. Nei it hommels ferstjerren fan syn mem yn 1480 briek Pico della Mirandola syn stúdzje ôf, en sette ynstee útein mei in nije stúdzje filosofy oan 'e Universiteit fan Ferrara. Yn dyselde snuorje brocht er in koart besyk oan Florâns, dêr't er yn 'e kunde kaam mei de klassikus Angelo Poliziano, de dichter Girolamo Benivieni en wierskynlik ek de jonge dominikaner mûnts Girolamo Savonarola. De rest fan syn libben bleau Pico della Mirandola goed befreone mei alletrije, nettsjinsteande Savonarola syn asketyske en anty-humanistyske opfettings.
Fan 1480 oant 1482 learde Pico della Mirandola fierder oan 'e Universiteit fan Padua, dat doedestiden in wichtich sintrum fan it aristotelisme yn Itaalje wie. Tsjin dy tiid wied er al floeiend yn Latyn en Gryksk, mar yn Padua studearre er ek Hebriuwsk, Arabysk en Arameesk ûnder de Joadske dosint Elia del Medigo. Yn syn tiid te Padua skreau Pico della Mirandola sonnetten yn it Latyn, dy't er letter yn syn libben ûnder ynfloed fan Savonarola ferneatigje soe. Nei't er yn 1482 syn stúdzje te Padua beëinige hie, brocht er de folgjende fjouwer jier thús yn Mirandola troch, dat er as útfalsbasis brûkte foar besiken oan humanistyske sintra yn hiele Itaalje. Yn 1485 besocht er ek de Universiteit fan Parys, en it wie nei alle gedachten dêr dat er mei it wurk oan syn 900 stellings úteinsette en it idee opfette om dy yn it iepenbier te ferdigenjen.