cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Star Trek: Generations
Plot
Achtensantich jier letter, yn 2371, fiert de bemanning fan 'e USS Enterprise-D mei in tradisjonele seremoanje op in op it holodek simulearre santjinde-iuwsk sylskip de befoardering fan 'e Klingon Worf ta luitenant 1e klasse fan 'e Stjerrefloat. Midden ûnder de feestlikheden kriget kaptein Jean-Luc Picard berjocht dat syn broer en omkesizzer omkommen binne by in brân. Mei't Picard sels gjin bern hat, betsjut dat dat it âlde, romrofte laach Picard mei harren einige is. It nijs stoart him yn in klinyske depresje dy't er mar dreech ôfskodzje kin. Underwilens ûntfangt de Enterprise in alaarmsinjaal fan in observatoarium dat yn in baan om 'e stjer Amargosa sirkelet, dêr't de bemanning ûnder lieding fan earste ofsier William T. Riker de El-Auriaanske wittenskipper dr. Tolian Soran rêdt nei't it romtestasjon oanfallen is troch Romulanen.
De androïde Data en de bline masinist Geordi La Forge ûntdekke yn in ferburgen romte yn it observatoarium in stof dy't 'trilitium' hjit, en dêr't de Romulanen blykber nei op 'e siik wiene. Op dat stuit komt Soran harren oer it mad en slacht La Forge bewusteleas. Data soe syn maat rêde kinne, mar hy hat koartby in emoasjechip by himsels ynstallearre, en in him folslein ûnbekend gefoel fan eangst wurdt him oermânsk, sadat er yn in hoekje yninoar krimpt. Soran sjit in romtesonde mei in lading trilitium ôf op Amargosa, mei as gefolch dat alle kearnfúzje ophâldt en de stjer ymplodearret. Soran wurdt dêrnei fuortstriele nei in Klingon-romteskip en nimt La Forge mei. It blykt it skip fan 'e ferriedlike susters Duras te wêzen, Lursa en B'Etor, dy't it trilitium fan 'e Romulanen stellen hiene en fan doel binne om Soran syn trilitium-wapen te brûken om 'e macht yn it Klingonryk yn 'e hannen te krijen.
Riker en Worf rêde Data krekt foar't it observatoarium ferwoastge wurdt troch de skokweach fan 'e ymplodearre stjer, en de Enterprise kin mar kwealk op 'e tiid fuortkomme. As Riker neitiid yn it ferline fan Soran begjint te dollen, ûntdekt er dat de man ien fan 'e flechtlingen wie dy't yn 2293 troch de Enterprise-B rêden is fan it enerzjylint. It tafal wol dat in oarenien fan dy flechtlingen oan board fan 'e Enterprise-D is: de barkeepster Guinan. Picard ûnderstiet Guinan oer wat se fan Soran wit. Hja fertelt him dat de man syn frou en bern ferlern hat by de Borg-ynvaazje fan harren thúsplaneet. Op 'e flecht yn in âld frachtskip rekken se bestrûpt yn it nuvere enerzjylint, dat Guinan de 'Nexus' neamd en omskriuwt as in bûtendiminsjonaal plak dêr't de tiid gjin betsjutting hat en eltsenien ûnderfine kin wat er mar wol. Foar Soran, dy't dêr wer mei syn deade frou en bern libje koe, wie dat it paradys. Doe't Scotty harren oan board fan 'e Enterprise-B striele, ûntskuorde er harren dêr oan. Normale persoanen, lykas Guinan, hawwe besocht har by de sitewaasje del te lizzen en in nij libben op te bouwen, mar Soran, dy't psychopatyske trekjes hat, is obsedearre rekke troch syn wil om werom te kearen nei de Nexus.
Picard en Data riddenearje út dat Soran, dy't net mei in romteskip it enerzjylint ynfleane kin om't er der net wis fan wêze kin dat it skip langernôch yntakt bliuwe sil, in plan makke hat om it paad fan it enerzjylint te feroarjen, sadat it nei him ta komme sil. De ferwoastging fan Amargosa hat de swiertekrêft yn dit diel fan it hielal sadanich feroare, dat it enerzjylint no yn 'e neie takomst deunby de planeet Veridian III lâns komme sil. Mar as er ek de stjer Veridian ymplodearje lit, sil it lint dwers troch dy planeet hinne gean. No wie Amargosa in ûnbewenne stjerrestelsel, mar op 'e planeet Veridian IV bestiet in pre-yndustriële bûtenierdske beskaving fan 230 miljoen lju. Soran is lykwols net fan doel om him troch wat ûnbelangryks as genoside fan syn doel ôfbringe te litten.
Dat, de USS Enterprise set koers nei it Veridian-stelsel. As it skip dêr arrivearret, wol Soran dat de susters Duras it ferneatigje, mar Lursa en B'Etor lizze him út dat harren ferâldere Klingon-skip lang net op kin tsjin it Stjerrefloatskip. De Enterprise makket kontakt mei it Klingon-skip. Data, dy't no fertard wurdt troch skuldgefoelens oer syn eardere leffens, biedt himsels oan yn ruil foar de frijlitting fan La Forge, mar kaptein Picard leit dêr it near op en biedt ynstee oan om La Forge foar hìm te ruiljen, op betingst dat er earst nei de geheime lokaasje op Veridian III striele wurdt dêr't Soran no is. Lursa en B'Etor geane op dat foarstel yn. Picard wurdt nei it Klingon-skip striele en dêrwei nei de planeet, wylst La Forge frijlitten en nei de Enterprise striele wurdt. Wat bemanning fan it Stjerrefloatskip lykwols net wit, is dat Soran it fizier der't de bline La Forge mei sjocht, oanpast hat om 'e bylden troch te stjoeren nei it Klingon-skip.
Wylst Picard op Veridian III om 'e nocht op Soran ynpraat om 'e man op oare gedachten te bringen, folgje de susters Duras op 'e brêge fan harren skip mei oanboazjend ûngeduld de ferrjochtings fan La Forge oan board fan 'e Enterprise. As de masinist him einlings en te'n lêsten nei de masinekeamer bejout, wurde de Klingons dêr op in display de modulaasje fan it enerzjyskyld fan 'e Enterprise gewaar. Troch harren torpedo's deselde modulaasje te jaan, kinne dy sûnder swierrichheden troch it enerzjyskyld hinne komme. Sa bringe de susters Duras kritike skea oan 'e Enterprise ta. Riker, dy't yn 'e ôfwêzichheid fan Picard it befel oer it skip fiert, wit lykwols gebrûk te meitsjen fan in ûntwerpflater yn it type skip dat de susters Duras hawwe, troch it ynwurkingstellen fan it kamûflaazjeskerm te feroarsaakjen. Om't dêrfoar it enerzjyskyld útset wurde moat, is it Klingon-skip in pear tellen kwetsber. Riker makket dêrfan gebrûk om it te ferneatigjen, wêrby't de susters Duras en alle oare opfarrenden omkomme.
Troch de oanfal fan 'e Klingons hat de USS Enterprise lykwols net mear goed te meitsjen skea oprûn oan 'e bôgekearn, de wichtichste oandriuwingsfoarm. Dêrom lit Riker de oandriuwingsseksje fan it skip ûntromje en de skûtelseksje fan 'e oandriuwingsseksje loskeppelje. De skokweach fan 'e ûntploffing fan 'e oandriuwingsseksje makket lykwols de bestjoering fan 'e skûtelseksje, dy't him op dat stuit noch te tichtby befynt, ûnklear. De skûtelseksje rekket dêrnei fêst yn 'e swiertekrêft fan Veridian III en stoart op it oerflak fan 'e planeet del.
Hoewol't Picard alle war docht om Soran syn plan, om in raket mei trilitium op 'e stjer fan Veridian ôf te sjitten, te sabotearjen, slagget dat him net. Hy moetet Soran op it metalene fuotbrechje nei it lansearringsplatfoarm, mar Soran wurdt him yn in gefjocht oermânsk en slacht him fan it brechje ôf. Picard syn hoop is der dan op fêstige dat de Enterprise de raket delsjitte sil, mar hy wit net dat it skip al fier by him wei op 'e planeet delstoart is. Sadwaande kin Soran sûnder swierrichheden syn raket yn 'e stjer fan Veridian sjitte, dy't dêrtroch ymplodearret, wat de swiertekrêft yn it planetestelsel sadanich feroaret dat it enerzjylint dwers troch de planeet Veridian III hinne giet. Soran en Picard wurde troch it enerzjylint opnommen inkele mominten foar't de skokweach fan 'e ymplodearre stjer de hiele planeet oan grom bûket, de delstoarte Enterprise en syn bemanning ynbegrepen.
Yn 'e Nexus komt Picard thús yn in eigen hûs dat him ûnbekend is, by in húshâlding mei syn frou en syn fjouwer bern dy't er nea hân hat. Hy wurdt in koart skoftke ferlaat om him oan dy fantasij oer te jaan, mar beseft al rillegau dat it allegear mar in yllúzje is. Yn 'e Nexus moetet er Guinan, dy't him útleit dat sy hjir mar in echo fan 'e wiere Guinan is, dy't efterbleaun is doe't de wiere Guinan 78 jier lyn troch Scotty weromskuord waard it echte hielal. De echo fan Guinan leit Picard út dat er yn 'e Nexus alles wêze kin en alles hawwe kin dat er wol en dat dat oant yn ivichheid trochgean kin, om't tiid yn dat plak net bestiet. Hy hat it dêr lykwols no al besjoen en wol werom nei it echte hielal. De echo fan Guinan fertelt him dat er, om't tiid yn 'e Nexus net bestiet, nei elts mooglik tiidstip en plak yn it wiere hielal gean kin, simpelwei troch dat te wollen. Picard ornearret dat er nei Veridian III gean wol, krekt foar't Soran de trilitiumraket op 'e stjer ôfskeat. Om foar te kommen dat de skiednis him werhellet, wol Picard lykwols dat Guinan mei him giet om him te helpen. Sy leit him lykwols út dat se net út 'e Nexus wei kin, om't se ommers al yn it wiere hielal bestiet. Se wit lykwols wol in oarenien dy't him wol helpe kin.
Dy oare is James T. Kirk, dy't út syn eigen perspektyf wei ek noch mar krekt yn 'e Nexus arrivearre is. Picard sprekt him oan en freget om syn help, mar Kirk is yn 't earstoan tsjinnich om dy te jaan. Hy fynt dat it hielal him wol wat skuldich is, en dat in bestean yn 'e Nexus in moaie werombetelling wêze kin. Oars as Picard, dy't in libben byinoar fantasearre dat nea wier bestien hie, giet Kirk werom yn 'e tiid, nei de deis dat er op it boerespultsje fan syn omke yn Idaho in frommeske mette dat Antonia hiet. Hy pykt op it hynder út om 'e moeting op 'e nij te belibjen, wylst de yrritearre Picard him efternei komt. As er mei syn hynder in pear kear oer in smelle, mar djippe kleau hinne springt, jout Kirk it lykwols oer. Hy fertelt Picard dat er yn it echt wol tritich kear oer dy kleau hinne sprongen is, en dat er eltse kear dea-eangst fielde, mar dat it him no folslein kâld lit. In dreambestean dat him neat fiele lit, hat gjin oantrekking foar Kirk, dat tegearre mei Picard reizget er yn tiid werom nei Veridian III, krekt foar't Soran syn raket op 'e stjer ôfskeat.
Diskear is it Kirk dy't Soran op it metalene fuotbrechje opwachtet, ta betizing en argewaasje fan 'e wittenskipper. Wylst Kirk Soran ôfliedt, wit Picard de raket mei it trilitium oan it lansearringsplatfoarm fêst te setten. Dêrtroch ûntploft de raket as er opstiigje sil en Soran komt by de ekploazje om it libben. By it gefjocht mei Soran is Kirk mei brechje en al yn 'e djipte klettere, en Picard fynt syn foargonger fataal ferwûne werom op 'e boaiem fan 'e kleau. Hy bewissiget him derfan dat syn oanwêzigens it ferskil makke hat, wêrnei't Kirk ferstjert. Picard begraaft him op dat plak. Tsjin 'e tiid dat er dêrmei klear is, komt der in shuttle fan 'e delstoarte skûtelseksje fan 'e Enterprise oan om him op te heljen. De ferliezen mank de bemanning binne licht, mar de Enterprise-D is wolfergoed nei gychem. Net folle letter arrivearje trije romteskippen fan 'e Stjerrefloat by Veridian III, dy't de strâne bemanning opstrielje. Picard en Riker binne de lêsten dy't noch yn it wrak fan harren âlde skip omstippe. As Riker him deroer beklaget dat er no nea yn 'e kapteinsstoel sitte sil, bewissiget Picard him derfan dat dit grif net it lêste skip wie dat Enterprise hjitte sil.
Produksje
Star Trek: Generations waard regissearre troch David Carson nei in senario fan Ronald D. Moore en Brannon Braga. As produsint wie Rick Berman by it projekt belutsen foar filmstudio Paramount Pictures. Der wie in budget fan $35 miljoen foar de film beskikber. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan John A. Alonzo, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Dennis McCarthy.
Casting
Star Trek: Generations wie de sânde film út 'e Star Trek-filmsearje, mar de earste dy't basearre wie op 'e tillefyzjesearje Star Trek: The Next Generation (de foargeande seis wiene basearre op Star Trek: The Original Series). De hiele fêste cast fan The Next Generation die oan 'e film mei, útsein Wil Wheaton, dy't yn 'e searje de jonge Wesley Crusher spile. Michael Dorn, dy't de Klingoneeske Stjerrefloatofsier Worf spile, wie de iennichste fan harren dy't alris earder yn in Star Trek-film te sjen west hie; yn Star Trek VI: The Undiscovered Country hied er nammentlik Worf syn pake spile, dy't ek Worf hiet, en dy't yn dy film de abbekaat is fan kaptein James T. Kirk en dokter Leonard McCoy by it showproses dat de Klingons tsjin harren hâlde.
Oarspronklik wie it de bedoeling dat ek de hiele rolbesetting fan Star Trek: The Original Series yn Star Trek: Generations figurearje soe, mar úteinlik waard dat werombrocht ta inkeld William Shatner as kaptein James T. Kirk, mei James Doohan as Scotty en Walter Koenig as Chekov. Leonard Nimoy (dy't yn The Original Series Spock spile) en DeForest Kelley (dokter Leonard McCoy) wegeren op te draven foar de nije film. Nimoy, dy't ek it oanbod om 'e rezjy te fieren ôfslein hie om't er fûn dat der problemen wiene mei it skript, sei dêroer: "[…] as je de tsien of fyftjin regels dialooch fan Spock namen en ienfâldichwei de namme fan it personaazje feroaren, soe net ien it ferskil merke." Produsint Rick Berman geat de ôfstegering yn 'e posityfste foarm troch te stellen: "Sawol Leonard Nimoy as DeForest Kelley fûnen dat der yn 'e lêste film al passend ôfskie nommen wie."
Opnamen
De opnamen setten útein op 28 maart 1994. In diel fan 'e sênes (benammen dy oan board fan 'e romteskippen) fûn plak yn 'e Paramount Studios yn Hollywood. In grut diel fan 'e rest waard, nettsjinsteande besunigings op it budget, op lokaasje opnommen. Sa waard de sêne op it holodek oan board fan in sylskip filme op see foar de Kalifornyske kust by Marina del Rey, oan board fan 'e Lady Washington, in replika op wiere grutte fan it earste Amerikaanske skip dat nei Japan fear. De klimaktyske sênes mei Picard, Soran en letter ek Kirk tusken de rotsen op 'e planeet Veridian III waarden eins opnommen yn it Steatspark Valley of Fire, noardlik fan Las Vegas, yn 'e Amerikaanske steat Nevada. De wente fan Picard yn 'e Nexus stie eins yn Pasadena (Kalifornje), en dy fan Kirk yn 'e Nexus stie yn Lone Pine (Kalifornje).
Distribúsje
De distribúsje fan Star Trek: Generations waard fersoarge troch Paramount Pictures. De film gie op 18 novimber 1994 yn 'e bioskopen yn 'e Noard-Amearika yn premiêre.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Star Trek: Generations mingde resinsjes. James Berardinelli parte film 21/2 fan 4 stjerren ta, en skreau: "Nettsjinsteande in ridlik orizjinele ferhaalline, bekende personaazjes, earsteklas special effects en de garânsje fan in moeting tusken de kapteins Kirk en Picard is der wat fûneminteel ûnbefredigjends oan [de film]. It probleem is dat […] it te faak net folle mear liket te wêzen as in oerbegrutte, dûbellange ôflevering fan 'e tillefyzjesearje Star Trek: The Next Generation."
Yn The New York Times skreau Janet Maslin: "[De film] is op plakken foarsisber swak en amper nei te kommen, mar hat genôch pracht en preal, spektakel en hich-tech-praat om 'e franchise driuwende te hâlden." Jeremy Conrad fan IGN joech de film in 7 op in skaal fan 1 oant 10 en sei dat er "in bytsje tahastige en forsearre oanfielt", mar hy neamde it ek "ien fan 'e bettere ûneven-nûmere Star Trek-films", wêrmei't er ferwiisde nei in teory ûnder Star Trek-fans en guon filmkritisy dat even-nûmere Star Trek-films altyd stikken better binne as ûneven-nûmere.
Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times skreau yn in negative resinsje dat Star Trek: Generations "ûnderút helle [waard] troch syn eigen narsisme." Dat soe neffens him feroarsake wurde trochdat de klam yn 'e film tefolle lein waard op inside jokes fan 'e franchise en ek troch it "oergebrûk fan mearwurdliddige pseudowittenskiplike kletskoek" yn 'e dialooch fan 'e personaazjes. Ebert beklage him fierders oer it neffens him "fantasijleaze" skript en skreau dat hoewol't "it romteskip drystmoedich gean kin dêr't noch nimmen gien is, de senarioskriuwers inkeld it tsjinstelde dwaan kinne."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Star Trek: Generations in tuskenbeiden goedkarringspersintaazje fan 49%, basearre op 49 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] is in midsmjittige wikseling fan 'e wacht foar de bemanning fan 'e Enterprise, mei in saaie plot dy't soms wol in útwreide ôflevering fan 'e tillefyzjesearje liket." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Star Trek: Generations in goedkarringspersintaazje fan 55%, basearre op 22 resinsjes.
Resultaat
Star Trek: Generations brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $75,7 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $42,4 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $118,1 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $35 miljoen betsjut dat in winst fan $83,1 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Lisa Lipps
Lisa Lipps, echte namme: Leslie Godfrey (Chicago, 22 oktober 1966), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan Angelsaksysk Amerikaansk etnysk komôf, dy't yn it begjin fan har karriêre ek wol gebrûk makke fan 'e artystenamme Starri Knights, en wa har artystenamme oft ek misstavere wurdt as "Lisa Lips". Neffens har offisjele opjefte is se 1.68 m, mei in gewicht fan 65 kg. Se stiet benammen bekend om har grutte boarsten.
Libben en karriêre
Lisa Lipps waard berne yn Chicago, yn 'e steat Illinois, mar groeide op yn Clearwater Beach, yn Floarida. Koart nei it berikken fan har mearderjierrichheid, yn 1984, begûn se te wurkjen as stripper. Yn 1991 sette se útein mei har pornokarriêre; dêrby spile se neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn totaal yn 78 pornografyske films, foar't se har úteinlik yn 2012, doe't se 46 jier wie, út 'e pornoyndustry weromloek. Under har karriêre wenne se earst lange tiid yn Las Vegas, yn 'e steat Nevada, en letter yn New York.
Lipps hie fan natuere in D-kup, mar nei ferskate boarstfergruttingsoperaasjes, wêrfan't se de earste al ûndergie doe't se noch mar njoggentjin jier wie, feroare dat yn kup 53EE. Sadwaande waard se yn 'e jierren njoggentich in stjer fan it grutte-boarstesjenre fan 'e pornografy, yn 'e mande mei kollega's as Tiffany Towers en Wendy Whoppers. Njonken har aktearkarriêre posearre se ek foar in ferskaat oan neakenblêden, lykas Score en Hustler's Busty Beauties. Fierders sette se har wurk as stripper fuort, wêrby't se by stripklubs yn hiel Noard-Amearika lâns op toernee gie, en om 2000 ien fan meast ferneamde en bêst betelle eroatysk dûnseressen wie.
Ek ferskynde se ferskate kearen op 'e Amerikaanske tillefyzje. Sa die se yn 1997 mei oan The Jerry Springer Show, it spraakmeitsjende praatprogramma fan presintator Jerry Springer, en yn 1998 wie hja te gast yn 'e tillefyzjeshow fan presintator Howard Stern.
Toy Dolls
Toy Dolls is in Britske punkband yn 1979 oprjochte yn Sunderland. De band brocht yn 1983 syn debútalbum Dig That Groove Baby. Toy Dolls hat fyftjin studio-albums en trije live-albums útbrocht.
De groep is oprjochte troch Pete Zulu, de leadsjonger, Olga, gitaar, Flip, basgitaar en Mr Scott, drummer. Nei 't Pete Zulu de groep ferliet, naam Olga de rol fan leadsjonger oer, mei syn typyske stim de groep in spesjaal stimpel jaand. De groep is meardere kearen fan gearstalling feroare, Olga is noch it iennichste orizjinele lid fan de band.
Wendy Whoppers
Wendy Whoppers, echte namme ûnbekend (St. Louis, 13 augustus 1970), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan Angelsaksysk Amerikaansk etnysk komôf, dy't yn it begjin fan har karriêre ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Tommy Tatas of Tommy's Tatas. Neffens har offisjele opjefte wie se ûnder har pornokarriêre 1.56 m, mei in gewicht fan 44 kg. Se stie doedestiden benammen bekend om har grutte boarsten.
Libben
Wendy Whoppers is hikke en tein yn St. Louis, yn 'e yn 'e steat Missoury. Se wie de middelste yn in gesin mei trije bern (se hat in broer en in suster), en blonk op 'e middelbere skoalle út om't se goed leare koe. Yn in fraachpetear hat se oanjûn dat se foar it earst mei in jonge op bêd gie doe't se fyftjin jier wie. Fuort nei't se yn 1988 mearderjierrich wurden wie, begûn se yn stripklubs te wurkjen as stripper, wêrby't se yn 't earstoan nammen as April en Lacey brûkte.
Fan in oarspronklike kup 34B liet se fan 1989 ôf har boarsten by fjouwer operaasjes stapsgewiis fergrutsje ta kup 50EE. Har úteinlike ymplantaten wiene makke fan ien pûde mei 1.000 cc silikoanen en in twaddenien mei 2.000 cc sâltoplossing. Mei sokke ûnbidige boarsten waard se al rillegau in stjer yn it stripsirkwy. Se gie op toernee by stripklubs yn hiel Noard-Amearika lâns, en einige as sechsde yn 'e Miss Nude Galaxy-skientmewedstryd.
Yn 1992, doe't se 22 jier wie, makke se har debút as pornoaktrise yn 'e film Palm Springs or Bust. Dêrnei spile se neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn 72 pornografyske films, foar't se yn 1994 alwer ophold mei dat soarte wurk. Wol makke se oant 1998 noch filmkes foar har persoanlike webside (dy't sûnt opheft is). Yn dy relatyf koarte tiid waard se in stjer fan it grutte-boarstesjenre fan 'e pornografy, yn 'e mande mei kollega's as Lisa Lipps en Tiffany Towers.
John Cale
thumb|John Cale yn Turnhout, 2006 John Cale (Garnant, Wales, 9 maart 1942) is in Britsk muzikant, songskriuwer en produsint. Cales wurk wurdt foar it grutste part rekkene ta de (alternatieve) rock, hoewol't er klassyk ûnderrjochte waard. Hy wie ien fan de leden fan The Velvet Underground (mei Nico) ein jierren ’60.
Neist rock hat Cale ek oare muzyksjenres beoefene lykas drone en klassike muzyk. Nei't er by de Velvet Underground ei gie yn 1968 hat er sa'n 30 albums útbrocht. Faaks is er as soloartyst it meast ferneamd fan syn album Paris 1919, syn coverferzje fan Leonard Cohens "Hallelujah", plus de mids-70er jierren by Island Records ferskynde albumtrilogy: Fear, Slow Dazzle en Helen of Troy.
Cale hat wurk produsearre- as oparbeider mei Lou Reed, Nico, La Monte Young, John Cage, Terry Riley, Hector Zazou, Cranes, Nick Drake, Mike Heron, Kevin Ayers, Brian Eno, Patti Smith, The Stooges, The Modern Lovers, Art Bergmann, Manic Street Preachers mei foaroanman James Dean Bradfield, Marc Almond, Element of Crime, Squeeze, Happy Mondays, LCD Soundsystem, The Replacements en Siouxsie and the Banshees.
Cale waard yn 1996 opnaam yn de Rock and Roll Hall of Fame as lid fan de Velvet Underground.
Welmoed Sijtsma
Welmoed Sijtsma (Hurdegaryp, 11 septimber 1990) is in Frysk nijslêzeresse, ferslachjouster en presintatrise. Fan 2015 oant en mei 2018 wie hja de fêste presintatrise fan it Jeugdjournaal fan 'e NOS. Yn jannewaris sette Sijtsma útein as ien fan 'e ko-presintators fan Op1, it nije praatprogramma fan 'e Nederlânske Publike Omrop.
Jessie Volt
Jessie Volt, echte namme mooglik: Jessie Voft (ûnwis) (Bordeaux, 29 maart 1990), is in Frânsk pornografysk aktrise, wa har artystenamme oft ek wol (mis)stavere wurdt as Jessy Volt (mei in "y"). Neffens har offisjele opjefte is se 1.56 m, mei in gewicht fan 50 kg en kupmaat 32B.
Welmoed Sijtsma
Jonkheid en oplieding
Sijtsma waard yn 1990 berne yn Hurdegaryp, mar har âlden ferfearen in jier letter mei har nei Ljouwert ta, dêr't se opgroeide yn in húshâlding mei twa susters. As bern woe se kreamfersoarchster wurde, mar letter krige se belangstelling foar de sjoernalistyk. Om't Sijtsma fan alle kanten te hearren krige dat dêr gjin wurk yn siet, besleat se nei de middelbere skoalle ynstee in HBO-oplieding kommunikaasje te dwaan, om't dat breder wie. Doe't se staazje rûn by Omrop Fryslân besleat se lykwols dat se nijs ferslaan woe ynstee fan public relations te fersoargjen. Dêrom plakte se oan har oplieding kommunikaasje noch in masteroplieding sjoernalistyk oan 'e Ryksuniversiteit Grins fêst. Yn har stúdzjetiid bleau se lykwols yn Ljouwert te wenjen.
Jessie Volt
Libben en karriêre
Volt is hikke en tein yn it Frânske Bordeaux. Yn 2010 makke se har debút yn in pornografyske film, en sûnt hat se neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn 69 pornofilms spile, wêrûnder ek guon foar de foaroansteande Amerikaanske labels Evil Angel, Digital Playground, Pure Play Media, Jules Jordan Video, West Coast Productions en Adam & Eve. Teffens hat se wurke foar Jeropeeske studio's fan namme, lykas it Sweedske Private, en it Frânske Vidéo Marc Dorcel en Woodman Entertainment. Dêrmei hat Volt yn 2012 in Spaanske Galaxy Award wûn foar bêste Jeropeeske aktrise, en ek hat se trijeris nominearre west foar in Amerikaanske AVN Award, in priis dy't wol beskôge wurdt as de Oskar fan 'e pornowrâld. Volt hat fierders in byrol yn 'e Frânske mainstream-dramafilm GHB: To Be or Not To Be, fan regisseur Laetitia Masson, dy't útkomme sil yn 2014.
Welmoed Sijtsma
Karriêre
Yn 2018 skreau Welmoed Sijtsma it Frysk Diktee, dat dat jiers yn 'e iepen loft holden waard. By de live-útstjoering troch Omrop Fryslân lies se it diktee op 27 juny ek sels foar op Aldehoustertsjerkhôf yn Ljouwert, dat foar de gelegenheid folset wie mei skoalbankjes foar de 621 dielnimmers. Bekende meidoggers oan it diktee wiene û.o. politika Lutz Jacobi, skriuwers Willem Schoorstra en Sietse de Vries, en Habtamu de Hoop, de nije presintator fan it NPO-berneprogramma Het Klokhuis. It diktee waard wûn troch Wopkje Bergmans út Holwert, dy't trije flaters makke hie.
Ein augustus 2018 makke Sijtsma bekend dat se by it Jeugdjournaal weigie. Se stapte oer nei omrop WNL, dêr't se fan 'e twadde wike fan septimber ôf presintatrise fan Goedenmorgen Nederland waard. Yn dat tillefyzjeprogramma, dat eltse wurkdei op 'e moarn fan 7.00 oant 9.00 oere útstjoerd waard, behannele se aktualiteiten lykas nijs, sport, waar, misdie, polityk en ferkear. Yn desimber 2019 waard dúdlik dat Sijtsma mei Sander Schimmelpenninck, de haadredakteur fan it tydskrift Quote, ien fan 'e fiif presintaasjeduo's foarmje soe foar it nije praatprogramma fan 'e Nederlânske Publike Omrop, dat Op1 kaam te hjitten. Fan jannewaris 2020 ôf fersoargje Sijtsma en Schimmelpenninck de presintaasje fan Op1 op tongersdeitejûn.
Priveelibben
Sijtsma wennet gear mei har freon Erik yn Amsterdam. Yn in fraachpetear mei de NCRV fertelde se yn maart 2020 dat Erik ek út Ljouwert komt en dat se inoar al fan bern ôf oan koene. Doe't se fiif jier in relaasje hiene, makke Sijtsma it lykwols út om't de takomst dy't se seach har benaude; se socht aventoer en woe sjen wat it libben noch mear te bieden hie. Pas letter besefte se dat se in flater begien hie. Se moast derfoar fjochtsje om har freon werom te winnen, want hy wie bang dat se by nije twifel fuort wer útnaaie soe. Nei twa jier rekke it wer oan.
Nasjonale taal
In nasjonale taal is in taal dy't de iene of oare wetlike of feitlike bân hat mei in folk en it gebiet dat troch dat folk bewenne wurdt. Yn 'e regel is de nasjonale taal de wichtichste taal fan in beskaat lân of territoarium, en yn 'e measte gefallen komt de nasjonale taal oerien mei de offisjele taal fan dat lân of territoarium. As der lykwols gjin as sadanich wetlik fêstleine offisjele taal bestiet (lykas yn it gefal fan 'e Feriene Steaten), wurdt gauris fan in 'nasjonale taal' sprutsen om te ferwizen nei de taal (yn it gefal fan 'e Feriene Steaten it Ingelsk) dy't him de facto de funksje fan in offisjele taal ta-eigene hat.
Soms wurdt de term 'nasjonale taal' ek brûkt om 'e legere offisjele status fan regionale offisjele talen oan te jaan; sa hat de Demokratyske Republyk Kongo mar ien offisjele taal, it Frânsk, mar besteane der dêrnjonken fjouwer as sadanich by wet fêstleine nasjonale talen (Kongo, Lingala, Lûba en Swahily), dy't in offisjele status hawwe yn ien of mear provinsjes. Yn dit ramt soe de status fan it Frysk yn Nederlân as 'twadde rykstaal' ekwivalint wêze oan 'e status fan in nasjonale taal.
Petgatten De Feanhoop
De Petgatten De Feanhoop is in natoergebiet fan 200 hektare by De Feanhoop dat bestiet út petgatten en boezemlân. It is in Natura 2000 gebiet en wurdt beheard troch It Fryske Gea.
Yn 1996 waarden de oan de súdwestside lizzende Kraanlannen troch It Fryske Gea ynrjochte as grut oanienslutend wetter- en moerasgebiet. It gebiet De Kraanlannen is neamd nei de kraanfûgels dy't dêr yn de sechtjinde iuw bret hawwe neffens in plakkaat út 1542. It wetter- en moerasgebiet bestiet út foar in feangebiet skaaimerkende broekbosken, petgatten en stripen. Sawol de heger lizzende net ferfeante stikken as de letter yn kultuer brochte ûndergrûnen wurde brûkt as healân. Oan de ouwers fan de petgatten binne grutte horsten fan de plomsigge.
It behear is rjochte op behâld fan blaugersfegetaasje en op de spontane ûntwikkeling fan moerasboskjes en reidlân. It bemeallen bart yn syklyske peroades wêrby't hieltiten in oar part fan it gebiet bemeald wurdt om slikrike stripen ûntstean te litten. Dit jout gelegenheid ta it ûntjaan fan pioniersplanten as wylde andyvje, foarkestekker en readskonken.
Troch it fergraven fan de Bonnebuskepetten yn it ramt fan natoerûntwikkeling ûntstie der mear iepen wetter, reid en rûchte. De Oksekop en de Noarderkrite binne benammen weardefol as djerreblommhealân. Op de Noarderkrite groeit de grutte rinkelbel.
Yn it gebiet stiet Wynmotor De Feanhoop.
Zookeeper (film)
Zookeeper is in Amerikaanske romantyske komeedzje en fantasyfilm út 2011 ûnder rezjy fan Frank Coraci, mei yn 'e haadrollen Kevin James, Leslie Bibb en Rosario Dawson. De titel betsjut "Oppasser". It ferhaal giet oer Griffin Keyes, in tige sympatike oppasser yn in dieretún, dy't lykwols tige ûngelokkich yn 'e leafde is. De bisten yn 'e dieretún kinne syn oanhâldende omknoffeljen op dat mêd lang om let net mear oansjen, dat se litte him witte dat se prate kinne. Neitiid besykje se him op alderhanne manearen te helpen om 'e frou te feroverjen op wa't er al jierren fereale is. De film krige oer it algemien negative resinsjes fan 'e filmkritisy, mar groeide yn 'e bioskopen út ta in kommersjeel súkses.
Plot
Yn 2004 freget Griffin Keyes, in groulivige mar sympatike oppasser yn 'e Franklin Park Zoo yn Boston, op yngewikkelde wize syn tsjeppe mar materialistyske faam Stephanie om mei him te trouwen. Sy wiist him lykwols ôf, en fertelt dat se eins oan it risselwearjen wie om it mei him út te meitsjen. Se fynt nammentlik dat er gjin ambysje en gjin doelen yn it libben hat en walget fan syn wurk mei de bisten yn 'e dieretún. Dêrmei brekt se Griffin it hert.
Dat blykt lykwols noch net sa maklik. De oare deis docht Donald de doar fan it liuweferbliuw fan it slot en lit Joe derút. Dy rint op Stephanie en Robin ta en âlet driigjend. Griffin sjocht it en hastiget derhinne, mar as er yn it liuweferbliuw springe wol, skat er de sprong ferkeard yn en falt yn 'e drûge grêft om it ferbliuw hinne sûnder dat de froulju him ea sjogge. Ynstee wurde Stephanie en Robin rêden troch Kate, de froulike bistedokter fan 'e dieretún. As it Griffin folle letter einlings slagget en klim út 'e grêft, ferliest Joe syn geduld en ropt him yn argewaasje ta: "Doochsto ferdomme eins wol?" Griffin hastiget him dêrop nei hûs, om't er bang is dat er gek wurden is. De deis dêrnei besiket er oanhâldend mar om 'e nocht om 'e bisten oan 'e praat te krijen. Pas nei slutingstiid ferbrekke se harren swijen om tsjin him te sizzen dat se him helpe sille mei syn hofmakkerij fan Stephanie.
Neitiid praat Griffin foar it earst mei Bernie de gorilla, dy't yn in djippe kûle sûnder útsicht holden wurdt nei't er jierren lyn Griffin syn kollega Shane oanfallen hat. Bernie fertelt dat er dat nea dien hat, en dat Shane it foar de moade hat om 'e bisten tenei te kommen mei in lange stôk mei in útstekkende spiker oan 'e útein. Doe't er dat ris by Bernie dwaan soe, glied er út en besearde er himsels, en neitiid fertelde er eltsenien dat syn ferwûnings feroarsake wiene troch in oanfal fan Bernie. Troch dat foarfal hat Bernie syn fertrouwen yn minsken ferlern. It ferhaal giet Griffin, dy't Shane dochs al net lije mocht, wol oan it hert, mar hy kin Bernie, dy't syn âlde ferbliuw mei útsicht weromhawwe wol, net helpe. Yn 'e dagen dêrnei lit Griffin him foarljochtsje oer de pearingsrituelen fan brune bearen, wolven en oare bisten. Om't er sels alhiel gjin idee hat hoe't er Stephanie weromwinne moat, beslút er dat it gjin kwea kin om 'e goerie fan 'e bisten op te folgjen, sels al fernederet er mei syn oefenings dêrta himsels, de oare oppassers en de bisten foar it each fan 'e besikers fan 'e dieretún.
Op in feest foarôfgeande oan 'e brulloft fan Dave en Robin (dêr't Griffin op advys fan Sebastian de wolf yn alle plantebakken pisset om in eigen territoarium te skeppen), ûntdekt Griffin dat Stephanie ek noch altyd omgiet mei in oare eks-freon, in bullebak dy't Gale hjit. De jûn rint út op in mislearring as Gale de plannen fan Griffin in stôk yn 'e speaken stekt. Wol in súkses is dat Griffin Bernie op syn jierdei mei de stêd ynnimt nei de kroech, dêr't se eltsenien wiismeitsje dat Bernie in man yn in gorillapak is. Dêrtroch reitsje Griffin en Bernie befreone. Janet de liuwinne leit Griffin út dat de bêste manear om in wyfke oan te lûken is troch har jaloersk te meitsjen troch foar har eagen mei in oar wyfke om te gean. Dat Griffin freget Kate de bistedokter om mei him nei de brulloft fan Dave en Robin te gean en leit har de hiele saak út, ynklusyf it feit dat er har inkeld brûke wol om Stephanie jaloersk te meitsjen.
Kate wol him wol helpe, dat op 'e jûn fan 'e brulloft set se dêr mei him nei ta. Op it feest besiket Griffin oanhâldend en om 'e nocht om 'e oandacht fan Stephanie te lûken, dy't dêr mei Gale is. Pas as er har op in stuit eefkes ferjit en oprjocht wille hat mei Kate, wurdt Stephanie jaloersk. Se freget Griffin mei út en hy stimt ta. De oare deis geane se op Stephanie har inisjatyf tegearre nei in moadeshow, dêr't se Griffin ferteld dat syn wurk as oppasser him tebekhâldt en him oantrunet om in oare baan te sykjen. Griffin beslút om it oanbod fan Dave oan te nimmen en giet oan it wurk as autoferkeaper. Dêrmei fertsjinnet er yn in moanne wat er oars yn in jier oan salaris krige. As er syn beslút yn 'e dieretún meidielt, reitsje sawol Bernie as Kate dêrtroch fan slach. Shane is bliid dat er fan Griffin ôf is, mar Griffin warskôget him dat er him yninoar slaan sil as er ea de bisten wer tramtearret.
Griffin, dy't troch de wurden fan Bernie foar it earst ta it besef komt dat hy ek fereale is op Kate, begrypt dat er no fluch hannelje moat. Mei Bernie bejout er him dwers troch de stêd nei Kate har appartemint. Underweis hâldt Griffin eefkes ho by it hûs fan Shane, dêr't er de tiid nimt om 'e ûnsympatike oppasser troch in gipsplatene muorre hinne te slaan. Dêrtroch misse se Kate krekt by har appartemint. Mar troch in roeiboat te stellen kinne se har byhelje op 'e brêge, dêr't har taksy fêststiet yn 'e file. Bernie klimt mei Griffin op 'e rêch by ien fan 'e pylders fan 'e brêge op en Griffin kwakt lyk foar Kate har taksy op it asfalt del om har syn leafde te ferkearjen.
In healjier letter sille Griffin en Kate trouwe en wurkje se side oan side yn 'e dieretún, dêr't Bernie no in nij ferbliuw hat mei útsicht oer de hiele skyline fan Boston.
Produksje
Zookeeper waard regissearre troch Frank Coraci nei in senario fan Nick Bakay, Rock Reuben, Jay Scherick, David Ronn en haadrolspiler Kevin James, dat basearre wie op in idee fan Scherick en Ronn. As produsinten wiene Todd Garner, Adam Sandler, Jack Giarraputo, Walt Becker en Kevin James by it projekt belutsen foar de filmstudio's Columbia Pictures, Metro-Goldwyn-Mayer, Broken Road Productions, Hey Eddie en Happy Madison Productions.
Der wie foar Zookeeper in budget fan $80 miljoen beskikber. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Michael Barrett, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Rupert Gregson-Williams. De opnamen begûnen op 17 augustus 2009 yn 'e Franklin Park Zoo yn Boston en einigen op 30 oktober fan dat jier. Yn Zookeeper wurke Kevin James gear mei syn frou Steffiana de la Cruz, dy't de rol fan Robin (syn skoansuster) spile.
Distribúsje
It wie eins de bedoeling dat Zookeeper yn july 2010 útkomme soe, mar trochdat filmstudio Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) dat jiers op in hier nei bankrot gie, waard it ynstee 2011 foar't de film útkaam. Zookeeper wie eins de earste film dy't útbrocht waard nei't MGM fan 'e ûndergong rêden wie. De distribúsje waard fersoarge troch Sony Pictures Releasing, in dochterûndernimming fan Sony Pictures, de eigner fan produsint Columbia Pictures. Zookeeper gie op 8 july 2011 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. Op 11 oktober fan dat jier waard de film ek útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Yn 'e Washington Post skreau Sean O'Connell: "Fernederjende blunders en pynlike falpartijen lykje James syn saken te wêzen, en hearken minsken, de saken geane geweldich." De foaroansteande filmkritikus Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times joech Zookeeper lykwols 3 fan 4 stjerren. Hy skreau: "Sjoch, in geweldige film is it net, mar oangenaam simmerfermaak is it wol. Neffens my hawwe alle leeftydsgroepen yn in famyljepublyk der wat oan."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Zookeeper in leech goedkarringspersintaazje fan 14%, basearre op 131 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] smoart Kevin James mei in kliemsk skript en in oerfloed oan grappen dy't ûngaadlik binne foar de jonge sjoggers dy't yntrigearre wêze soene troch de bernige ferhaalline." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Zookeeper in goedkarringspersintaazje fan 30%, basearre op 29 resinsjes. Amerikaanske bioskoopgongers dy't nei it sjen fan 'e film befrege waarden, joegen Zookeeper lykwols in 81/2 op in skaal fan 1 oant 10.
Resultaat
Zookeeper brocht wrâldwiid yn 'e bioskopen in opbringst fan $169,8 miljoen yn 't laadsje. Ofset tsjin it budget fan $80 miljoen betsjut dat in winst fan $89,8 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie de film nettsjinsteande de minne ûntfangst ûntsjinsislik in kommersjeel súkses. Aktrise Rosario Dawson waard foar har rol fan Kate yn Zookeeper nominearre foar in Teen Choice Award foar favorite froulike simmerfilmstjer.
Frekwintfleanerprogram
In frekwintfleanerprogram (Ingelsk: frequent flyer program) is in loyalensprogram dat oanbean wurdt troch in protte loftfeartmaatskippijen, mei as doel minsken dy't faak fleane oan harren te binen. Dielnimmers kinne meastentiids punten garje troch mei de oangeande maatskippij te fleanen. Mei mear punten krijt hja mear privileezjes, lykas foarrang by it tawizen fan stuollen en it rjocht om ekstra bagaazje mei te nimmen.
Fokker S.11
thumb|250px|Fokker S.11 De Fokker S.11 Instructor is in ienmotorige lesfleanmasine mei twa sitplakken en propelleroandriuwing. De fleanmasine hat in Lycoming O-435-A boksermotor mei in fermogen fan 190 hk.
Yn dit twadde nei-oarlochske ûntwerp fan Fokker sitte de ynstrukteur en de learling neist elkoar. It prototype, de PH-NBE, waard op 18 desimber 1947 troch Gerben Sonderman ynflein.
Bysûnder oan dit tastel binne de grutte cockpit en de knikte poaten fan it lâningsgestel. Efter de sitplakken sit in bagaazjeromte, in tredde stoel of in ekstra brânstoftank fan 114 liter. Dizze lesfleanmasine waard brûkt troch de Keninklike Loftmacht en de Keninklike Marine. Teffens waard it ferkocht oan Israel en yn lisinsje boud yn Itaalje en Brazylje. . thumb|Fokker S.12 De S. 12 wie in ferzje mei in noastsjel..
John Herschel
Yn 1821 en 1847 krige Herschel de Copley Medalje.
List fan heechste bouwurken yn de Fryslannen
Dizze list omklammet de heechste bouwurken dy't yn de Fryske lannen stean.
Joe Cocker
John Robert (Joe) Cocker (Sheffield, 20 maaie 1944 – Crawford, 22 desimber 2014) wie in Ingelske rocksjonger. Hy hie ûnder oaren sukses mei de lieten With a little help from my friends, You are so beautiful en Up where we belong.
Skiednis
Joe Cocker wie leadjitter en hie al sûnt 1960 yn in tal bands spile, doe’t er syn earste single I’ll cry instead útbrocht. Mei syn twadde single Majorine hie er mear sukses, mar hy bruts pas troch mei syn band The Grease Band yn de hjerst fan 1968 mei de Beatles-cover With a little help from my friends. Dat lietsje wie bekind fan it Beatles-album Sgt. Pepper’s lonely hearts club band en Cocker joech der in hiele eigen, wat rugere, foarm oan. Letter naam er in album op, mei deselde titel as de single.Op dat album spilen ûnder oaren ek Stevie Winwood (Traffic en Blind Faith) en Jimmy Page (Yardbirds en Led Zeppelin). Yn augustus 1969 song er op it ferneamde Woodstockfestival. Hy foel op troch syn rauwe stim en syn motoryk. Hy sloech frjemd om him hinne mei de earms en wjukkele oer it poadium. Trochdat der ek in film makke waard fan it Woodstock Festival wie Joe Cocker oer de hiele wrâld te sjen en waard er wrâldferneamd.
Yn 1972 gong er op tournee mei de pianist Chris Stainton, troch Amearika, Europa en Australië. Mar hy rekke wer oan de drugs en waard opnaam yn in ôfkickklinyk. In pear jier letter krige er wer op ‘e nij sukses, earst mei You are so beautiful (1975) en letter tegearre mei Jennifer Warnes mei it lietsje Up where we belong (1982) foar de film An Officer and a Gentleman. Foar dit liet krige dit duo in Grammy Award. Yn 1986 brocht er it lietsje You can leave your hat on út, dat skreaun wie troch Randy Newman. Dat lietsje wurdt brûkt yn de erotyske film 9 1/2 weeks. Yn 1988 song hy op Pinkpop en yn in fol Ahoy. Yn dat selde jier song er ek op it Feanhoopfestival. Nei it grutte sukses yn de jierren santich en tachtich stiet er no noch alle jierren mei in tal ferskes yn de Radio 2 Top 2000. Yn 2017 wienen dat: With a little help from my friends (364), You are so beautiful (571), Unchain my heart (877), N ‘oubliez jamais (912) en You can leave your hat on (1226). Hy is ferstoarn troch in slimme skykte op 22 desimber 2014, doe wie er 70 jier.
Draainekke
De draainekke (Jynx torquilla) foarmet, mei de readkieldraaihals (Jynx ruficollis, in Afrikaanske soarte), in ûnderfamylje fan de spjochten.
Beskriuwing
thumb|left|250px|Draainekke De draainekke is in fûgel dy't tige op himsels libbet. De fûgel hat in tige goede skutkleur fan brune, swarte en grizige streken yn it patroan fan beamskors. Hy sit faak op de grûn of op in horizontale tûke en wurdt faak oer de holle sjoen.
Syn tonge is lang en kleverich. Hy kin syn hals lykas in slang rekke en syn kop leafst 180 graden draaie yn eltse rjochting. De fûgel hat in lingte fan 17 cm en in spanwiidte fan 26 cm. Yn de briedperioade falt er op troch in krêftich, falkeftich lûd: kwi-kwi-kwi, wêrby't de toanhichte fan de earste twa klanken oprint.
Hy briedt yn in grut part fan Europa, Noardwest-Afrika en yn Aazje oant de Sina en Japan ta. Hy is de ienige trekfûgel ûnder de spjochten en oerwintert yn tropysk Afrika.
Foarkommen en status yn Nederlân en Belgje
De draainekke is in seldsume briedfûgel yn Nederlân, komt meast op de Feluwe foar, en noch wat oare plakken mei bosk op sângrûn. It tal briedpearen wie om 2000 hinne net mear as 65. Der binne (yndirekte) oanwizings dat it oantal draainekken yn de 20e iuw slim sakke is. Dêrom stiet de fûgel as slim bedrige op de Nederlânske reade list en de Flaamske reade list. Omdat de fûgel yn in mânsk gebiet foarkomt, is it ynternasjonaal besjoen gjin bedrige bist en sadwaande stiet er as feilich op de IUCNlijst.
As trekfûgel wurde mar in lyts oantal draainekken waarnaam; fral op de maitiidstrek yn april en maaie, mar der binne ek wol waarnimmingen yn de neisimmer.
Keppeling om utens
thumb|250px|Gebieten dêr't de Draainekke foarkomt. Oranje: yn de simmer, Grien: fêste bewenner, Blau: yn de winter
Grutte Priis Formule 1 fan de Feriene Steaten 2004
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan de Feriene Steaten 2004 yn Indianapolis op 20 juny 2004. It wie de fyftjinde fan 16 races fan de Formule 1 yn 2004. Hy waard op de Indianapolis Motor Speedway hâlden. De race waard hâlden oer 73 omgongen, op it 4,1 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306 kilometer.
Kees Brusse
Kees Brusse (Rotterdam, 26 febrewaris 1925 - Laren (N-H), 9 desimber 2013) wie in Nederlânsk akteur, filmregisseur en senarioskriuwer, dy't dat wurk kombinearre mei wurk foar radio (û.o. harkspulspiler), telefyzje en reklame (û.o foar Shell en Zwitserleven).
Biografy
Brusse gie nei de MULO. De toanielskoalle woe him net hawwe; as akteur/regisseur wie er autodidakt.
Brusse wenne oant jannewaris 2013 yn Perth, Austraalje. Maart 2011 wie er wer efkes yn Nederlân. Hy ferklearre dat er him noch altyd Nederlanner fielde en dat de presintaasje fan syn biografy 'Herinneringen: ovatie aan het leven' yn it ynstitút foar Byld en Lûd yn Hilversum as in waarm bad oanfield hie. Ier yn 2013 kaam Brusse foar altyd werom yn Nederlân en wenne er yn it Rosa Spier Hûs yn Laren, dêr't er 9 desimber 2013 stoar.
Brusse wie njonken syn wurk ek maatskiplik aktyf; hy wie ambassadeur fan de organisaasje Greenwisheen, in poadium foar minsken dy't harren fakbekwamens, kreätiviteit en talinten brûke wolle foar inisjativen op it mêd fan natoer, miljeu en duorsumens. Hy hat ek de Kees Brusse Stichting yn it libben roppen foar de emansipaasje fan de âlderein. thumb|Kees Brusse (1979)
Toaniel
Kees Brusse makke 1941 mei 16 jier syn toanieldebút as Pietje Puck yn Boefje by it Gemeentlik Teaterbedriuw Amsterdam. In jier letter yn 1942 spile er yn De mooiste ogen van de wereld en yn 1943 by it Sintraal Toaniel laat fan Cees Laseur. Mei Laseur en Wim Ibo makke er dêrnjonken kabaret. Fan 1945 ôf, nei de befrijding, wurke Brusse yn it kabaret fan Wim Sonneveld. Mei it ynternasjonaal kabaretselskip fan Rudolf Nelson makke er in toernee troch Switserlân. Yn de jierren 1948-49 reizge Brusse mei syn Toanielgroep C6 troch Yndoneezje. Fan 1952 oant 1954 joech Brusse artistyk lieding oan de Rotterdamske Komedy en arbeide dêr op mei dramaturge Anna Blaman en Mieke Verstraete dy't letter syn frou wurde soe.
Brusse kombinearre by it opgong meitsjen fan de tillefyzje it wurk foar dat nije medium troch deis yn de studio te stean en jûns op it toaniel. Oant de iere jierren '60 hat er dat útholden. Brusse hat ûnder oaren foar Toanielgroep Teater, de Haachske Komedy, it Amsterdamsk Toaniel en de Nederlânske Komedy wurke.
Yn syn toanieltiid hat Brusse in eigen styl ûntwikkele dy't die nij wie. Gjin oerdreaune gebaren of gedragen stim, mar in ynbannige, natuerlike manier fan spyljen.
Film
Hy makke alve jier âld syn debút mei de rol fan de broer fan Merijntje yn de film Merijntje Gijzen's Jeugd.
Filmregisseur
Al yn de jierren fyftich liet Brusse syn interesse yn de jongerein yn it turbulinte tiid sjen. Films as De paraplu en Het gerucht pleitsje foar seksuele foarljochting oan jongeren (films makke fanwege Stichting Pro Juventute).
As regisseur krige Brusse respekt mei Mensen van morgen dat in tydsbyld jout troch ynterviews mei jonge lju. Ek yn Gedachten over het seksuele leven van de mens gie Brusse yn petear mei jongeren oer seksuele ûnderfiningen en fantasyen. Dy film waard makke fanwege de Nationale Federatie voor de Geestelijke Volksgezondheid.
Vader is zo stil de laatste tijd is in opfallende produksje meidat Brusse dêryn tagelyk auteur, produsint, regisseur, akteur as kameraman is. Dy film, dy't it âlder wurden as tema hat, is allinne op fideo útbrocht.
Radio en telefyzje
Brusse hie foarearst op de radio súkses mei Kobus Rarekiek. Dêrnei wie er te hearren yn de rol fan de soan yn de twawyksklike harkspulsearje De familie Doorsnee, skreaun troch Annie M.G. Schmidt en útstjoerd fan oktober 1952 oant en mei april 1958 fan de VARA. Yn de jierren 1950 spile er mei Wim Kan yn it ymprovisaasjeprogramma Blokkade de radiomansjes Zoutlegger en Doordouer.
Njonken syn optredens yn harkspullen wie Brusse te hearren yn Babyzitten, wêryn't er as babysitter de yn 'e hûs fûne grammofoanplaten fan kommintaar foarseach, en yn Tante Truus, wêryn't er saneamde fragen fan harker beändere. Lettere hichtepunten wiene Onder de mensen (twa seizoenen ein jierren 1970), ynterviews mei minsken oer libben en wurk, en Kees Brusse leest voor… uit het leven van Dick Trom of Pinokkio (AVRO, ein jierren 1980).