cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tsjerke fan de Berte fan de Hear (Jekaterineburch)
Skiednis
thumb|left|200px|Byld fan de [[aartsingel Michael]] De earste stienlizzing fan de tsjerke fûn plak op 30 septimber 1996. De bou eine fluch en de iepening wie op 7 jannewaris 1999, tidens it otterdokske bertefeest fan Kristus.
Op 19 septimber 2000 waard yn it ramt fan 2000 jier Kristendom op it grûngebiet fan de tsjerke in fan brûns getten byld ûntbleate fan de aartsingel Michael. It byld hat in hichte fan 2,5 meter en weecht mear as 2 ton. De wijing fan it byld waard troch patriarch Aleksius II fersoarge.
Oosterkerk (Kollum)
De Eastertsjerke is de grifformearde tsjerke fan de "Protestanske gemeente Kollum" yn Kollum. De tsjerke waard yn ekspresjonistyske styl boud en is in ryksmonumint.
Gemeente
De grifformearde gemeente ûntstie oan it ein fan de 19e iuw. De dochter fan boargemaster Witteveen woe har ynskriuwe litte as lidmaat fan de tsjerke, mar hja wegere de tolve artikels fan de Apostolyske Geloofsbelidenis te ûnderskriuwen. Nei't dûmny Van Kasteel en de tsjerkeried de dochter net oerhelje koene om dat wol te dwaan, namen hja har net op as lidmaat fan de tsjerke. Witteveen brûkte ferfolgens syn ynfloed as boargemaster om it beslút fan de dûmny en tsjerkeried oan te fjochtsjen en sa kaam it ta in ûntsetting fan de dûmny en sels de tsjerke waard foar in skoftke sletten. Doe't op 7 july 1886 de nederdútsk-grifformearde gemeente yn Kollum stifte waard, gyng hast de hiele herfoarme gemeente mei oer.
Kollum wie dêrmei de twadde dolearjende gemeente fan Fryslân en hearde by de fiif earste dolearjende gemeenten yn it lân. Foar de nije gemeente waard ynearsten in houten needtsjerke boud. Nei't der dúdlikens wie oer de ferdieling fan de besittings bouden de grifformearden in eigen grutte tsjerke.
Op freed 16 maaie 2008 gyngen de Kollumer herfoarmen en grifformearden nei 116 jier skieding tegearre fierder as Protestanske gemeente Kollum. Sûnt dy tiid krigen de herfoarme tsjerke de namme Maartenskerk en de grifformearde tsjerke de namme Oosterkerk. Beide tsjerken bleaune iepen en alle sneinen wurde yn beide tsjerken tsjinsten holden. Dêrnjonken is der oan de Foarstrjitte 24 noch in tredde tsjerke dy't oansletten is by de Protestanske gemeente Kollum. Dy tsjerke mei de namme De Kandelaar wurdt brûkt troch de herfoarme gemeente op grifformearde grûnslach.
Bouskiednis tsjerke
Foar de doleânsje wie der al in lytse ôfskieden gemeente en yn 1904 gyng de dolearjende gemeente fierder mei de kristlik-grifformearde gemeente as grifformearde gemeente. Yn 1924 krige de arsjitekt Egbert Reitsma de opdracht om in nije tsjerke foar de gemeente te bouwen. De boukosten bedroegen 23.000 gûne en de oannimmer soe der oan fallyt gean, mar der kaam in prachtich tsjerkegebou dat tsjintwurdich in ryksmonumint is. It wie Reitsma's earste grutte opdracht nei en nei de bou fan de Kollumer tsjerke folgen der fan deselde arsjitekt mear opfallende grifformearde tsjerken yn Weesp, Appingedam, Ljouwert en Andyk.
De yn 1923-1925 op in plan fan in Gryksk krús boude tsjerke waard alhiel boud neffens de oanwizings fan Abraham Kuyper foar de ideale grifformearde tsjerke plak, sa't dy se fêstlein hie yn Onze Eeredienst (1911). It is in echte grifformearde preektsjerke mei de preekstoel en it oargel sintraal en dêr de op oriïntearre banken en galerijen. Yn de toer, dêr't it jiertal fan de bou yn messing sifers fertikaal is oanbrocht, hinge nea in lûdklok en is ek gjin oerwurk oanbrocht.
Reitsma wreide yn 1969 de konsistoarje oan de noardeastlike kant fan de tsjerke sels út. Yn 1985 waard Pro Rege as tsjerklik sintrum oan de achterkant oanboud. Dit barde sadanich dat de eastlike gevel frij bleau.
Oargel
It oargel waard yn 1966 boud troch de firma Fonteijn & Gaal (Amsterdam en Rotterdam).
Keppeling om utens
Disposysje oargel
Slot Hvedholm
Yn de jierren 1580 waard de havesate ferboud ta in kastiel mei trije tuorrren, dat omsletten waarde troch in grêft. It tsjintwurdige slot is it risseltaat fan in grutte ferbouwing yn 1878-1882. Yn it yn de styl fan it histoarisme boude trijefleugelige bouwurk binne foarmen fan de Frânske barok ferwurke.
It sosjalistyske regear fan Denemark liet yn 1919 de lêste bewenner, baron Baron Preben Charles Bille Brahe (1872-1931), yn it ramt fan in rige nije lânwetten ûnbidich hege belestings oplizze. Dêrfandinne waard de famylje twongen om it slot foar 175.000 Deenske kroanen te ferkeapjen. As kompensaasje waard in diel fan it domein yn 1928 werom jûn. De famylje ferkocht it yn 1937 op 'e nij.
De hege toer jout útsjoch oant op de Súd-Fúnske arsjipel. Noardlik fan it slot bleaune âlde bedriuwsgebouwen bewarre. Yn it suden is in ingelske lânskipstún oanlein.
It slot wurdt mei in lange loane mei de Horne Kirke ferbûn. It is de iennige rûne tsjerke op it eilân, dy't eartiids tsjinne as de patronaatstsjerke fan it bûten Hvedholm.
Hjoeddedei is der in hotel yn it slot ûnderbrocht.
Tsjerke fan Holmen (Kopenhagen)
thumb|300px|Tsjerke fan Holmen yn Kopenhagen De Tsjerke fan Holmen (Deensk: Holmens Kirke) is in tsjerke yn it sintrum fan Kopenhagen.
Skiednis
De tsjerke waard yn 1563 as in smidderij boud en yn 1619 troch kening Kristiaan IV feroare yn in tsjerke foar it persoaniel fan de Keninklike Marine. Yn 1614 waard de tsjerke troch de Deenske hofarsjitekt Leonhard Blasius fergrutte ta in krústsjerke. Yn de jierren 1705-1708 waard der in kapel oan de tsjerke tafoege, dêr't de ferneamde Deenske seeheld Niels Juel (1629-1697) mei syn frou en twa soannen yn byset waard.
De grutte stedsbrannen fan Kopenhagen fan 1728 en 1795 kamen net oan de Tsjerke fan Holmen ta. De Sweedske bombardeminten yn 1659 en de Ingelske bombardeminten yn 1807 op Kopenhagen brochten allinnich lichte skea oan it gebou.
Keningin Margareta II waard op 14 maaie 1940 yn dizze tjerke doopt en troude hjir op 10 juny 1967 mei prins Hindrik.
De namme fan de tsjerke ferwiist nei it doedestiidske eilân Holmen (ek: Bremerholm), dat yn de 16e iuw feroare waard yn in troch in grêft omsluten skiereilân. Op it skiereilân stifte kening Kristiaan III in skipmakkerij. Mei de ferhuzing fan de skipmakkerij nei Nyholm op Christianshavn krige it gebiet de namme fan Gammelholm, in namme dy't net in protte brûkt wurd. De grêft, Holmens Kanal, waard yn de jierren 1860 tichtsmiten en libbet troch yn de namme fan de strjitte Holmens Kanal.
Grutte Zlatoust (Jekaterineburch)
De Grutte Zlatoust (Russysk: Большой Златоуст; Bolsjoi Zlatoust; ek: Grutte Krysostomus of de Tsjerke fan de Hillige Maksimiliaan), is in otterdokske tsjerke yn Jekaterineburch, Ruslân. De tsjerke waard fan ôf 1847 boud en yn de tiid fan de Stalin ferneatige. Yn de jierren 2006-2008 fûn de weropbou plak.
Skiednis
Yn 1839 ferneatige in brân yn Jekaterineburch de klokketoer fan de Hillige Geasttsjerke. It wie ynearsten de opstet om de tsjerke te rekonstruearjen mei in nije klokketoer yn klassisistyske styl. Mar nei't inkelde oare ûntwerpen it net hellen, waard by de besteande Hillige Geasttsjerke in klokketoer boud dy't ek as tsjerke tsjinst dwaan koe. Ynstee fan in aparte klokketoer waard de toer op de tsjerke sels boud. De bou duorre 29 jier en op 24 july 1876 wijde de biskop fan Jekaterineburch de twa alters fan de tsjerke. thumb|250px|left|200px|De sloop fan de Grutte Zlatoust yn 1930 Beide tsjerken bleaune yn gebrûk troch deselde parochy, de Hillige Geasttsjerke yn de winter en de Maksimilianustsjerke yn de simmer. Fanwegen de enoarme klok yn de toer, dy't yn de fiere omkriten te hearren wie, krige de nije Maksimilianustsjerke de bynamme "Grutte Zlatoust" (Grutte Krysostomus) en sa waard de âlde Hillige Geasttsjerke yn de folksmûle de Lytse Zlatoust neamd.
De tsjerke waard konsekrearre oan de martler Maksimilianus, ien fan de sân sliepers fan Efeze. Sint-Maksimilianus is net in populêre hillige yn Ruslân, mar de kar foar dizze hillige hie te krijen mei in besite fan hartoch Maksimiliaan fan Leuchtenberg oan Jekaterineburch. De hartoch wie in pakesizzer fan Napoleon I en troch syn houlik mei Maria Nikolajevna de skoansoan fan tsaar Nikolaas I. Maksimiliaan fan Leuchtenberg wie in wittenskipper en hy hie sels in lyts laboratorium yn it Winterpaleis. Njonken elektrisiteit wie de hertoch ek ynteresearre yn mineralen en om't hy yn 1844 de lieding krige oer it Ynstitút fan de Mynboukunde moast hy doe ek nei Jekaterineburch en by de minen yn de Oeral del. Yn Jekaterineburch mochten de lju de hartoch wol lije en nei't synt fertrek waard de tsjerke konsekrearre oan de nammehillige fan de hartoch, de hillige Maksimilanus. Nei de Oktoberrevolúsje waard yn 1920 it gebou troch de gemeentlike autoriteiten oernommen. De autoriteiten konfiskearre yn 1922 de weardefolle saken fan 'e tsjerke; dit brocht 745 kg. sulver en 234 kg. oan weardefolle stiennen op, dy't by de dekoraasje fan de ynrjochting brûkt wiene. Dêrnei joegen de autoriteiten de Grutte èn de Lytse Zlatoust oan de fernijers, in otterdokske beweging dy't troch de Russysk-otterdokske Tsjerke as kettersk beoardield en troch de bolsjewiken brûkt waard om religy te bestriden en hast gjin oanhing hie yn Jekaterineburch.
De sloop fan de beide tsjerken
thumb|It ferwiderjen fan de klokken Under it útfynsel fan brekfalligens waard de Hillige Geasttsjerke al yn 1928 sluten en ferneatige. In diel fan it ynterieur waard oerbrocht nei de Grutte Zlatûst, dy't dêrnei gewoan Zlatoust kaam te hjitten. Yn itselde jier moasten ek de klokken fan de Zlatûst ferwidere wurde, de autoriteiten woene nammenlik ha dat der tidens it lûden kâns wie dat stikjes stien op de ynwenners falle koene. Uteinlik, op 17 febrewaris 1930, tidens de lannelike kampanje fan it sluten en ferneatigjen fan otterdokske tsjerken, waard de Grutte Zlatoûst sletten en sloopt. De frijkommen bakstiennen waarden brûkt foar de bou fan publike foarsjennings en op it plak fan de tsjerke waard in plein ynrjochte mei in byld fan Lenin en Stalin. Yn 1956 waard dizze byldengroep ferwidere, mar yn 1977 kaam op it eardere plak fan it alter fan de tsjerke in byld fan in lid fan de revolusjonêre beweging yn Jekaterineburch, Ivan Michailovitsj Malysjev.
Weropbou fan de Grutte Zlatoust
thumb|200px|left|De weropbou fan de tsjerke Op inisjatyf fan it Mynbou-Metallurgysk Bedriuw fan de Oeral en de Russyske Koper Maatskippij en mei de stipe fan de oerheid en de Russysk-Otterdokske Tsjerke waard yn 2006 it beslút nommen de Grutte Zlatoust wer op te bouwen. Mei help fan âlde tekeningen en ôfbylden waard yn de jierren 2006-2008 de tsjerke rekonstruearre. Hjirfoar moast it stânbyld fan Ivan Michailovitsj Malysjev oerbrocht wurde nei in oar plak. Op 14 oktober 2006 fûn ûnder lieding fan de aartsbiskop de plechtichheid plak foar it lizzen fan de earste stien. Yn augustus 2008 waard foar it earst de Godlike Liturgy fierd. Yn 2003 waard de tsjerke offisjeel iepene.
De klok dy't yn 2008 yn de Oeral getten waard hat in hichte fan 5 meter en in diameter fan 3 meter, is dekorearre mei de lêste keninklike famylje fan Ruslân en kin oant fiif kilometer fier heard wurde.
Sjuck fan Burmania
thumb|Grytman Sjuck fan Burmania foar oproermakkers oer Print út 1800 - 1837 fan Walraad Nieuwhoff neffens in tekening fan Elias Friedrich Kruger Sjuck fan Burmania (Britsum, 3 febrewaris 1597 - Snits, 20 juny 1650) wie grytman fan Wymbritseradiel fan 1626 oant 1647.
Hy wie in soan fan Sjuck fan Burmania en Cunier fan Douma en hy troude mei Catharina Entens, widdo fan ritmaster Tonis fan Aylva. Catharina wie tsjûge fan it deastekken fan har man troch de studint Kuik op 'e strjitte yn Ljouwert.
Hy ferstoar trije jier neidat er it grytmanskip oan syn soan Duco fan Burmania oerjûn hie.
Alan Jones
Alan Jones (Melbourne, 2 novimber 1946) is in earder Australysk autokoereur, dy't útkaam yn de Formule 1. Yn dy klasse waard er yn 1980 wrâldkampioen. Jones wûn tolve offisjele Grutte Prizen yn syn karriêre. Hjoed-de-dei is Alan Jones foaral aktyf as autosportkommentator by de Australyske telefyzje, en wie er in skoftke oan it wurk as teambaas foar it Australyske A1GP-team.
Annandale
Annandale (Ingelsk: Annandale, útspr.: ['ænənde:l], likernôch: "ennendeel"; Skotsk-Gaelysk: Srath Anann, útspr.: [sraθ 'anan], likernôch "sraz annan") is in delling en in eardere hearlikheid yn it súdwesten fan Skotlân. De krite leit binnen it moderne Skotske greefskip Dumfries en Galloway en is ferneamd nei de rivier de Annan. Annandale rint yn noard-súdrjochting troch de heuvels fan it Súdskotsk Berchlân, fan Annanhead Hill, by Moffat, yn it noarden, oant Annan, oan 'e kust fan 'e Solway Firth yn it suden. Oan 'e eastkant wurdt de delling omsletten troch de Moffat-heuvels en yn it westen troch de Lowther-heuvels. Yn 2009 waard de Annandalewei iepene, in 85 km lang kuierpaad dat de rin fan 'e rivier de Annan súdoan troch de delling folget fan it plak dêr't er ûntspringt yn 'e heuvels oant it plak dêr't er útmûnet yn 'e see.
Skiednis
Histoarysk wie Annandale in hearlikheid dy't ien fan 'e distrikten foarme dêr't it Midsiuwske Keninkryk Skotlân út opmakke wie. De hearlikheid Annandale grinzge yn it easten oan Liddesdale, yn it noarden oan Tweeddale, yn it noardwesten oan Clydesdale, yn it westen oan Nithsdale en yn it suden oan 'e see. Annandale is ferneamd om syn konneksje mei de Midsiuwske Skotske kening en frijheidsstrider Robert de Bruce, waans famylje goed twahûndert jier lang de titel 'hear fan Annandale' droech.
Annandale waard yn 1124 troch kening David I fan Skotlân oan it Hûs Bruce yn lien jûn. Yn dy tiid wie it krekt as bygelyks Carrick in grinsgebiet dat as buffersône fungearre tusken David syn eigen gebieten yn Strathclyde en Kumbria en it kwasy-ûnôfhinklike keninkrykje Galloway. Under de Earste Skotske Unôfhinklikheidsoarloch (1296-1328), doe't Robert de Bruce himsels kroane liet ta kening fan Skotlân en lieding joech oan in opstân tsjin 'e Ingelske oerhearsking, hiene it lân en de befolking fan Annandale bytiden slim te lijen ûnder oarlochsgeweld.
Annandale makke ûnderdiel út fan it sheriffskip fan Dumfries, en kaam sadwaande letter ta it bestjoerlike greefskip Dumfriesshire te hearren, dat yn 1889 opgie yn Dumfries en Galloway. Hjoed de dei is Annandale ien fan 'e trije tradisjonele kriten yn it histoaryske Dumfriesshire, yn 'e mande mei Nithsdale en mei Eskdale, dat yn 'e Midsiuwen in ûnderdiel fan Liddesdale wie.
Nobuo Fujishima
(8 april 1950) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Nippon Kokan.
Tsjerke fan Bedsted (Tønder)
De Tsjerke fan Bedsted (Deensk: Bedsted Kirke) is in tsjerke fan de Deenske Folkstsjerke yn it doarp Bedsted, dat yn de Deenske gemeente Tønder leit.
Skiednis
De âldste dielen fan de tsjerke binne it romaanske koar en it romaanske eastlike diel fan it tsjerkeskip, dy’t ein 12e iuw boud waarden. Al rillegau waard de tsjerke te lyts en om 1300 hinne oan de westlike kant yn let-romaanske styl langer makke. Ut de goatyske perioade stamme de toer en it portaal. In lêste útwreiding fûn plak mei de bou fan in renêssânse trephûs oan de noardlike kant fan de toer.
De tsjerke waard yn de rin fan de tiid regelmjittich renovearre. De jiertallen 1757, 1788 en 1929 oan de toer tsjûgje fan dizze restauraasjes. De lêste restauraasjes waarden yn de jierren 1941-1942 en 1980 útfierd.
In klok út Garyp
Yn de toer fan de tsjerke fan Bedsted hinget in klok dy’t ea yn de Petrustsjerke fan Garyp hinge hat. De klok waard yn 1490 getten en is ien fan de âldste klokken fan Súd-Jutlân. Hoe’t de klok yn Bedsted telâne kaam is noch altiten in grut riedsel. Mei in hichte fan 112 sm. en in diameter fan 110 cm. is de klok ien fan de wichtichste skatten fan de tsjerke.
De klok draacht de namme fan Marije en hat in dûbel âld-Nederlânsk opskrift, ûnderbrutsen troch reliëfs fan hilligen. Oerset seit it opskrift: “yn it jier fan de Heare 1490, Marije hjit ik, de ynwenners fan Garyp lieten my jitte, hear Jettic is pryster yn Garyp en Rennert, Sibren en Jouta tsjerkfâlden, Herman geat my”.
Ynterieur
Troch de iuwen hinne bleau de tsjerke sparre foar skea troch kriich en brân. Mei de restauraasje fan 1941-1942 krige it ynterieur de oarspronklike kleuren sa folle mooglik werom.
Yn it midsiuwske alter waarden by de restauraasje yn 1941 holtes ûntdutsen, dêr’t nei alle gedachten yn de katolike tiid de reliken fan de patroanhilligen fan de tsjerke (Marije en Sint-Godehard) bewarre waarden. It alterstik is út likernôch 1525 en hat in sintrale houtsniene foarstelling fan de krúsiging. Yn de beide doarren fan it alter steane de bylden fan de tolve dissipels.
Yn it noardeastlike diel fan it tsjerkeskip stiet in sidealter mei in byld fan Marije mei it bern Jezus. It datearret út de lette jierren 1400.
De tsjerke hat trije grutte krusifiksen. Oan de noardlike muorre hinget in grutte krusifiks mei oan wjersiden de bylden fan Marije en Jehannes. In oar lyksoartich krúsbyld hinget tsjintwurdich boppe de koarbôge. Noch in krúsbyld út de iere jierren 1400 is te sjen boppe de tichtmitselde noardlike yngong en waard skonken troch Claus Michelsen út Øster Terp.
De renêssânsistyske preekstoel stamt fan 1660 en is fersierd mei reliëfs út it libben fan Kristus: de ferkundiging, de doop, de krúsiging, de ferrizenis en de himelfeart. It klankboerd is fan lettere datum en waard yn 1737 makke. By de nijbou fan it klankboerd waarden de fjouwer evangelisten en de ingelholtsjes fan it âlde klankboerd oernommen.
It doopfont is romaansk en fan granyt en nei alle gedachten like âld as de tsjerke sels.
Oargel
It oargel út de jierren 1877-1878 waard yn 2000 ferfongen. It nije oargel hat 15 registers en is boud troch de oargelbouwer Marcussen & Søn út Aabenraa.
Tsjerkhôf
It monumint foar de 22 jonge manlju út de gemeente dy’t yn de Earste Wrâldkriich foelen stiet yn it súdwestlike diel fan it hôf.
Pinyin
Pinyin, formeel Hànyǔ pīnyīn (ferienfâldige Sineesk: 汉语拼音; tradisjoneel Sineesk: 漢語拼音; útspr.: [xân.ỳ pʰín.ín], likernôch: "channú p'hynyn" of, minder gebrûklik: [xân.ỳ pʰín.jín], likernôch: "channú p'hynjyn"), is in transliteraasjesysteem dat bedoeld is om Sineesktalige nammen, wurden of hiele teksten om te letterjen fan Sineeske karakters (Hanzi) nei it Latynske alfabet. Sûnt 1958 is dit yn 'e Folksrepublyk Sina it standertsysteem foar transliteraasje, en yn 2009 waard it ek as sadanich ynfierd yn Taiwan. Pinyin waard boppedat yn 1982 troch de Ynternasjonale Organisaasje foar Standerdisaasje (ISO) fêststeld as de ynternasjonale standert foar de transliteraasje fan Sineeske karakters nei it Latynske alfabet. Sadwaande is it ynternasjonaal yn gebrûk foar ûnderwiis yn it Mandarynsk, de wichtichste fan 'e Sinityske talen. Dêrnjonken wurdt pinyin brûkt as standert foar in protte inputmetoaden om op 'e kompjûter yn Sineeske karakters te skriuwen (men typt de tekst dan yn pinyin, en it kompjûterprogramma jout dat op it byldskerm wer yn karakters). Pinyin omfiemet ek fjouwer opsjonele diakrityske tekens dy't op 'e fokalen pleatst wurde kinne om 'e toan oan te jaan (Sineesk is in tonale taal), mar yn 'e measte teksten wurde dy toantekens út 'e transliteraasje weilitten. De namme 'Hànyǔ pīnyīn' betsjut "stavere lûden" (pīnyīn) fan "de sprutsen taal fan 'e Han-(Sinezen)" (Hànyǔ).
Skiednis
It Pinyin-systeem waard yn 'e 1950-er jierren gearstald troch ferskate taalkundigen út 'e Folksrepublyk Sina, yn opdracht en ûnder tafersjoch fan it regear fan dat lân. Dejinge dy't fan alle belutsenen de grutste ynfloed hie, wie Zhou Youguang, dy't gauris oantsjut wurdt as "de heit fan pinyin". Zhou wurke as bankier yn New York, mar doe't yn 1949, oan 'e ein fan 'e Sineeske Boargeroarloch, de Folksrepublyk útroppen waard, kearde er werom nei hûs om mei te helpen by de weropbou fan syn heitelân. Yn Sina klom er op ta perfester yn 'e ekonomy oan 'e universiteit fan Sjanghai. Doe't fanút it Ministearje fan Underwiis yn 1955 in Komitee foar de Herfoarming fan 'e Sineeske Skreaune Taal oprjochte waard, parte premier Zhou Enlai oan Zhou Youguang de taak ta om in nij transliteraasjesysteem foar omstavering nei it Latynske alfabet te betinken, ek al wied er gjin taalkundige.
Zhou en syn meiwurkers giene út fan 'e grûnslach dy't lein wie troch ferskate eardere transliteraasjesystemen, lykas Gwoyeu Romatzyh út 1928 en Latinxua Sin Wenz út 1931. Dêrby waarden guon eleminten (benammen de diakrityske tekens) foege út it zhuyin-systeem (ek bekend as bopomofo), dat in spesjaal fonetysk skrift is dat yn 1918 yn Sina ynfierd waard. Zhou sei dêr letter sels oer: "Ik bin net de heit fan pinyin; ik bin de soan fan pinyin. It is [it resultaat fan] in lange tradysje fan 'e ein fan 'e Qing-dynasty ôf oan hjoed de dei ta. Mar we hawwe it fraachstik op 'e nij besjoen en op 'e nij ûndersocht en [de oplossing] perfeksjonearre." Op 12 febrewaris 1956 waard de earste kladferzje fan pinyin publisearre, en op 11 febrewaris 1958 waard it yn 'e tuskentiid fierder útwurke systeem goedkard en oannommen troch it 1e Nasjonale Folkskongres.
Fan 'e earste helte fan 'e 1980-er jierren ôf begûnen publikaasjes út 'e Westerske wrâld dy't oer it fêstelân fan Sina giene, it pinyin-systeem te brûken. It kaam dêrby yn it plak fan âldere transliteraasjestelsels, lykas Wade-Giles (yntrodusearre troch Thomas Wade yn 1859 en yngeand oanpast troch Herbert Giles yn 1892). Dat systeem wie oant 1979 tige populêr yn Ingelsktalige publikaasjes dy't bûten Sina ferskynden. De oerstap op pinyin folge op 'e normalisearring fan 'e diplomatike relaasjes tusken de Feriene Steaten en de Folksrepublyk Sina yn 1979. De Ynternasjonale Organisaasje foar Standerdisaasje (ISO) fierde pinyin yn 1982 yn as de ynternasjonale standert foar de transliteraasje fan Sineeske karakters nei it Latynske alfabet, en de Feriene Naasjes diene itselde yn 1986.
De Kameel
De Kameel is in yn 2011 boude rûne stiennen stellingmûne yn it Súd-Hollânske Skiedam.
Pinyin
Skiednis
Neitiid waard pinyin ek offisjeel akseptearre troch ferskate oare ynternasjonale organisaasjes en troch it regear fan Singapoer, dêr't de mearderheid fan 'e befolking út etnyske Sinezen bestiet en it Sineesk ien fan 'e fjouwer offisjele talen is. Yn 2009 waard pinyin ek yn Taiwan ynfierd, mar guon stêden, bedriuwen en organisaasjes, benammen yn it suden fan it lân, wiene it dêr net mei iens en wegeren om pinyin te brûken. Sadwaande is it op Taiwan noch altyd ien fan ferskate transliteraasjesystemen dy't yn gebrûk binne.
De Kameel
Skiednis
Oarspronklik waard de mûne yn 1715 boud, likernôch tritich meter eastlik fan it hjoeddeiske plak. De mûne wie ien fan de tweintich mûnen dy't yn Skiedam mout meallen foar de jeneverstokerijen. Om't in moutmûne in soad ferwurkingskapasiteit en opslachromte nedich hat wie De Kameel yn dy tiid ien fan de heechste mûnen fan 'e wrâld. It neidiel wie dat dêrtroch de konstruksje fakentiden in soad te lijen hie en ta swierrichheden liede koe.
Pinyin
Skiednis
Tsjintwurdich is it oer it algemien wenst om Sineeske toponimen en persoansnammen, fral as dy fan it Sineeske fêstelân komme, yn it Latynske skrift te staverjen neffens de transliteraasje fan it pinyin-systeem. In foarbyld is de feroaring fan 'e stavering fan 'e bekende kommunistyske foaroanman en oprjochter fan 'e Folksrepublyk, dy't foarhinne Mao Tse-tung hiet (neffens it Wade-Giles-systeem), mar tsjintwurdich oer it algemien oantsjut wurdt as Mao Zedong (neffens it pinyin-systeem). Yn 'e Folksrepublyk is pinyin no ek fierwei de meast brûkte inputmetoade om op 'e kompjûter yn Sineeske karakters te skriuwen (men typt de tekst dan yn pinyin, en it kompjûterprogramma jout dat op it byldskerm wer yn karakters). Op Taiwan wurdt dêrfoar noch it meast zhuyin (bopomofo) brûkt.
De Kameel
Skiednis
De oarspronklike mûne die tsjinst oant yn de iere moarn fan 20 maart 1865. Dy moarns fernielde in hurde wynpûster de wjukken en boppe-as. Nei in reparaasje die de mûneromp noch in pear jier tsjinst as stoomhoutseagerij, mar nei in brân waarden yn 1868 ek de lêste oerbliuwsels fan De Kameel ôfbrutsen.
Pinyin
Oersjoch
Pinyin is in staveringssysteem dat eigen fonetyske wearden takent oan 'e ûnderskate letters fan it Latynske alfabet, krekt sa't talen dat dogge dy't allinnich mar yn dat alfabet skreaun wurde. Ek tusken sokke Westerske talen besteane dêrtroch by deselde letter ferskillen yn útspraak. Sa wurdt de letter z yn it Frysk, Nederlânsk en Ingelsk útsprutsen as de fonetyske [z] fan "raze", wylst dyselde letter yn it Dútsk en Italjaansk stiet foar de [ʦ] fan "tsiis". As men Sineesk lêst dat werjûn is yn pinyin, moat men der dus net fan útgean dat de letters dy't brûkt wurde, deselde fonetyske wearde hawwe as yn it Frysk. Fral de letters c, q, x en z hawwe yn pinyin in foar Friezen ûngebrûklike fonetyske wearde, en kinne jin dêrom flink ferrifelje.
De Kameel
Rekonstruksje
Nei jierren fan tarieding sette de Stifting De Schiedamse Molens op moandei 10 novimber 2008 útein mei de rekonstruksje fan De Kameel. Skiedam, dy't him graach profilearret as mûnestêd, woe in mûne op in goede sichtlokaasje by it sintrum ha. De weropbou op it krekte oarspronklike plak wie fanwegen ynfrastrukturele feroarings net mear mooglik; de mûne soe dan frijsteand yn it wetter komme te stean. Dêrom waard keazen foar in plak tichteby by it oarspronklike plak, wêrby't de rekonstruksje krekt lykas de oarspronklike mûne heal yn it wetter kaam te stean.
Pinyin
Oersjoch
In lytser ferskil is dat it Standertmandarynsk, de foarm fan Sineesk dy't ornaris mei pinyin werjûn wurdt, net oer de klanken [b] (fan "bêd"), [d] (fan "dak") en [ɡ] (fan "goed") beskikt, wylst pinyin wol de letters b, d en g brûkt. Dy binne krekt as yn bgl. it Frysk yn pearen plofklanken keppele oan 'e p, t en k. Yn it Frysk en de measte oare Westerske talen is it ferskil dat de b, d en g stimhawwende plofklanken werjouwe, wylst p, t en k steane foar de stimleaze farianten fan dyselde plofklanken. Yn pinyin wurde letters fan 'e trije pearen net faninoar ûnderskaat troch stimhawwendheid en stimleazens, mar troch it al of net hawwen fan aspiraasje. Dat is it útsprekken mei in lichte h derefteroan, lykas Grinslanners faak dogge yn it bekende "Marthinithoren". Yn pinyin steane de b, d, g sadwaande foar de fonetyske [p] (fan "pet"), [t] (fan "tosk") en [k] (fan "kat"), wylst de p, t en k de aspirearre foarm fan dy fonemen werjouwe: [pʰ], [tʰ] en [kʰ]. (Dat ferskil yn útspraak komt ek yn bygelyks it Ingelsk foar, hoewol't it Ingelsk, krekt as it Frysk, dêropta ek pearen faninoar ûnderskaat op grûn fan stimhawwendheid en stimleazens.)
De Kameel
Rekonstruksje
Op 10 desimber 2010 waard de kape op de mûne set. Op sneon 14 maaie 2011 op de Nasjonale Mûnedei draaide De Kameel foar it earst offisjeel. Sûnt 14 maaie 2011 is De Kameel mealfeardich.
Pinyin
Oersjoch
De letters z en c foarmje yn pinyin krekt sa'n selde pear, en wurde útsprutsen as [ʦ] (ts fan "tsiis") en [ʦʰ] (de aspirearre foarm fan ts). De z hat dêrmei yn pinyin dus deselde fonetyske wearde as yn it Dútsk en Italjaansk, en de fonetyske wearde fan 'e c hat wol wat wei fan hoe't dy letter útsprutsen wurdt yn 'e Slavyske talen dy't it Latynske alfabet brûke, lykas it Poalsk, Tsjechysk, Slowaaksk, Sloveensk en Kroätysk. Oare pearen fan ûnaspirearre en aspirearre klanken binne yn pinyin j en q, en zh en ch, dy't allegearre (alteast foar it Fryske ear) min ofte mear útsprutsen wurde as de tsj fan "tsjerke". De letters x en sh wurde min ofte mear útsprutsen as de sj fan "sjippe", wylst de h stiet foar de fonetyske [x] (ch fan "leech"), de w foar de [w] (w fan "skowe") en de y foar de [j] (j fan "jaan"). De r hat yn pinyin in wearde dy't wol wat liket op 'e Ingelske r. It liket miskien frjemd om 'e q út te sprekken as tsj en de x as sj, mar it komt wol mear foar: de q hat yn pinyin min ofte mear deselde útspraak as yn it Albaneesk, wylst de x yn pinyin min ofte mear deselde útspraak hat as yn it Portegeesk, Galisysk, Katalaansk, Baskysk en Malteesk.
De Kameel
Rekonstruksje
De Kameel is oant de kape likernôch 30,3 meter heech en is de lytste fan de noch besteande Skiedamske mûnen. Dat hat te krijen mei de oarspronklik bou yn 1715, de tiid dat de jeneveryndustry yn Skiedam noch mar krekt útein sette. De mûne is útrist mei in koppel mealstiennen en kin njonken nôt mealle ek elektrisiteit opwekje.
Pinyin
Begjinklanken en einklanken
Oars as by Westerske talen it gefal is, foarmje yn it Sineesk (en dêrom dus ek yn pinyin) net konsonanten en fokalen de grûneleminten fan 'e útspraak, mar de saneamde begjinklanken (inisjalen) en einklanken (finalen). Begjinklanken binne de konsonanten oan it begjin fan wurdlidden, wylst einklanken alle mooglike kombinaasjes binne fan letters dy't dêrop folgje. Einklanken kinne sadwaande bestean út in middenklank (mediaal) oftewol in healfokaal dy't foar de fokaal komt; in fokaal dy't de kearn fan it wurdlid foarmet; en in koda yn 'e foarm fan in ekstra fokaal of in konsonant oan 'e ein fan it wurdlid. Om in foarbyld te jaan: yn it twadde wurdlid fan 'pinyin' is y- de middenklank, -i- de kearn en -n de koda.
De Kameel
Rekonstruksje
De Kameel is it nije ûnderkommen fan de Stifting De Schiedamse Molens. Yn de ûnderste trije souders fan de mûne binne kantoarromtes en in romte om gear te kommen ûnderbrocht.
Pinyin
Begjinklanken en einklanken
Begjinklanken besteane yn it Sineesk altyd út persiis ien konsonant; konsonantklusters dy't yn it Frysk hiel gewoan binne (bgl. " spr ekke", " sl ak" of " strj itte" komme dus net foar. De einklanken einigje yn it Sineesk altyd op in fokaal of op ien fan 'e konsonanten [n] (n fan "net") of [ŋ] (ng fan "lang"). Utsûnderings op dy lêste regel binne it bysûndere oanslutende wurdlid -er en gefallen wêrby't de koda út in -r bestiet. Dat lêste is frij gewoan yn beskate Sineeske dialekten, mar komt yn it Standertmandarynsk mar komselden foar. In bekend foarbyld is de namme fan 'e stêd Ha r bin (ferienfâldige Sineesk: 哈尔滨; tradisjoneel Sineesk: 哈爾濱), dy't fan oarsprong net Sineesk is, mar ûntliend is oan 'e Mantsjoe-taal.
Begjinklanken
Yn 'e tabel hjirûnder wurdt de folchoarder oanholden dy't pinyin oernommen hat fan it eardere zhuyin-systeem: b, p, m, f, d, t, n, l, g, k, h, j, q, x, zh, ch, sh, r, z, c, s.
Oer y en w en de apostrof
De y- en w- wurde ek tafoege oan 'e fokalen i en u of ü as dy foarkomme sûnder in begjinkonsonant, sadat se skreaun wurde as yi, wu en yu (= *yü sûnder trema om't de y- yn dit gefal de ü ûnderskiedt fan 'e u: it wurd/wurdlid yu mei in -u (= û-klank) komt yn it Mandarynsk net foar). Oer it algemien wurde de y- en w- yn sokke gefallen as stom beskôge, mar guon Mandarynsktaligen sprekke se yn sokke wurdinisjale posysjes wol deeglik út. Yi mei dêrom útsprutsen wurde as [i] ("y") of [ji] ("jy"), wu as [u] ("û") of [wu] ("wû" mei de w fan "skowe") en yu as [y] ("ú") of [ɥy] ("wú" mei likernôch de w fan "skowe"). De namme 'pinyin' wurdt sadwaande almeast útsprutsen as "p'hynyn", mar mei ek útsprutsen wurde as "p'hynjyn".
Letters
Opmerklik oan 'e stavering fan pinyin binne de folgjende dingen:
Werjefte troch tafoeging fan diakrityske tekens
Pinyin omfiemet ek in systeem fan diakrityske tekens om 'e fiif toanen fan it Mandarynsk wer te jaan. Yn Westerske publikaasjes, lykas boeken oer de skiednis fan Sina, atlassen en reisgidsen, wurde dy tekens faak fuortlitten, en ek yn Sina sjocht men se bûten it ûnderwiis net in protte. De diakrityske tekens dy't brûkt wurde, binne: de makron (ˉ) foar de hege toan; it skerpteken (ˊ) foar de opgeande toan; de karon (ˇ) foar de delgeand-opgeande of lege toan; it klamteken (ˋ) foar de delgeande toan; en foar de neutrale toan wurdt gjin diakritysk teken tafoege. De karon, dy't op 'e delgeand-opgeande toan pleatst wurdt, is in breedteken (kapke of dakje) op 'e kop, en moat net betize wurde mei de breve (˘), dy't folle rûner is. Yn wurdboeken wurdt de neutrale toan faak oantsjut troch it oangeande wurdlid foarôfgean te litten troch in middelhege punt, lykas by •ma.
Dizze toanen binne yn it Mandarynske en alle oare Sinityske talen betsjuttingsûnderskiedend en dêrom essinsjeel foar de korrekte útspraak. Ferlykje de ûndersteande Mandarynske wurden en harren betsjuttings:
Om 'e toan fan in wurdlid wer te jaan, wurdt it korrekte diakrityske teken boppe-op de fokaal pleatst dy't de kearn fan it wurdlid foarmet, of it moat wêze dat dy fokaal ûntbrekt (sjoch de folgjende alineä). Foarbyld: by in wurdlid as kuài is k de begjinletter (inisjaal), u de middenletter (mediaal), a de kearn en i de koda. De regels foar it finen fan 'e kearn binne:
As de kearn útsprutsen wurdt as in sjwa ([ə], de e fan "de", yn pinyin skreaun as e of o), en der is sawol in middenletter as in koda, dan kin de kearn út it wurdlid weifalle. Yn sa'n gefal komt it faak foar dat de koda in -n of -ng is, sadat de middenletter i, u of ü as iennichste fokaal oerbliuwt. Dan kriget de middenletter it toanteken. Is lykwols de koda net in konsonant, mar in fokaal, dan kriget dý it toanteken. Dat komt foar yn wurdlidden dy't einigje op -ui (wèi wurdt dan uì) en op -iu (yòu wurdt dan -iù).
Werjefte fan it toanteken op 'e ü
It werjaan fan it toanteken op 'e ü, dy't ommers al in diakritysk teken hat, kin problematysk wêze. As der yn pinyin in [y] ("ú"-lûd) folget op 'e begjinletters l- of n-, moat dy klank werjûn wurde as -ü om betizing mei de [u] ("û"-klank) foar te kommen. Sa wurde bgl. de wurden lu (ferienfâldige Sineesk: 炉; tradisjoneel Sineesk: 爐; "ûne") en lü (ferienfâldige Sineesk: 驴; tradisjoneel Sineesk: 驢; "ezel") faninoar ûnderskaat. Dêrby komt it toanteken dan boppe op it trema: lǘ.
In praktysk probleem dat dêrút fuortfloeit, is bgl. it transliterearjen fan 'e famyljenamme 吕 (Lǚ), dy't in protte foarkomt, en folle mear as ferlykbere famyljenammen sûnder trema 陆 (Lù), 鲁 (Lǔ), 卢 (Lú) en 路 (Lù). Foarhinne diene de ûnderskate paspoartútjaande ynstânsjes yn Sina mar wat om dit probleem op te lossen. Sa waard de nammen mei Lü en Nü wol stavere as "LV" en "NV" of as "LU" en "NU". Sûnt 2012 hat it Sineeske Ministearje fan Iepenbiere Feilichheid lykwols dizze tizeboel oanpakt troch de standertskriuwfoarmen "LYU" en "NYU" yn te fieren.
Dell Publishing
Dell Publishing is in Amerikaanske útjouwerij dy't foarhinne sawol boeken, stripboeken as tydskriften publisearre. Tsjintwurdich heart it bedriuw ta de grutte Random House- groep, dy't op syn beurt eigendom is fan Bertelsmann AG.
Skiednis
Dell Publishing waard yn 1921 oprjochte troch útjouwer George T. Delacorte jr., mei $10.000, twa wurknimmers en ien inkele tydskriftútjefte, titele: I Confess. Al rillegau wist er syn útjouwerij lykwols út te wreidzjen ta tsientallen titels, wêrûnder in protte pulpromantsjes, fan it misdiesjenre oant romantyske fiksje. Yn 'e tweintiger, tritiger en fjirtiger jierren wie Dell Publishing de grutste útjouwer fan tydskriften yn 'e Feriene Steaten.
Fan 1929 oant 1974 joech Dell ek strips út, as ûnderdiel fan 'e Dell Comics-rige. Yn 1943 sette Dell foar it earst útein mei it útjaan fan boeken, dat frijwol útslutend goedkeape paperbacks wiene. Paperbacks wiene doedestiden in relatyf nij fenomeen, en Dell ûntjoech him al gau ta ien fan 'e grutste útjouwers fan dat soarte lektuer. Fanôf it fyfde boek, Four Frightened Women, fan skriuwer George Harmon Coxe, hiene alle Dell-paperbacks in lânkaart op it efterkaft stean, en dêrtroch rekken se bekend ûnder de namme mapbacks.
Dizze rige omfieme benammen detektive- en misdieromans, lykas Rope, fan Alfred Hitchcock (nû. 262), mar der hearden ek romantyske boeken ta, lykas Self-Made Woman, fan Faith Baldwin (nû. 163); science fiction, lykas The First Men in the Moon, fan H.G. Wells (nû. 201); westerns, lykas Gunsmoke and Trail Dust, fan Bliss Lomax (nû. 271); literêre fiksje, lykas To a God Unknown, fan John Steinbeck (nû. 407); en autobiografyske oarlochsromans, lykas I Was a Nazi Flyer, fan Gottfried Leske (nû. 21) en Eisenhower Was My Boss, fan Kay Summersby (nû. 286). Sels moppeboeken en krúswurdpuzelboekjes waarden as mapbacks útjûn. Mapbacks wurde no in protte samle, en de krúswurdpuzelútjeften (dy't fansels earder fuortsmiten waarden as gewoane boeken) binne no hiel seldsum en tige gewild. Dell brocht ek paperbacks út ûnder guon ymprints, wêrfan't de bekendste wierskynlik Delacorte Press en Yearling Books binne.
Ymprints
In opsomming fan ymprints dy't no of foarhinne troch Dell brûkt wurde/waarden:
Keunstriden op de Olympyske Winterspullen 1976
Olympiahalle
De Olympiahalle waard boud yn 1963 foar de Olympyske Winterspullen fan 1964. Yn it stadion is plak foar 10.836 taskôgers. It stadion is yn 2004 yngreven renovearre. Behave iissporten wurde der yn de hal ek konserten organisearre.
Medaljespegel
De top-6 fan lannen dy't by it keunstriden medaljes wûn ha by de Olympyske Simmerspullen fan 1976.
John Surtees
thumb|left|John Surtees, TT Assen (1959) thumb|left|John Surtees yn in [[Cooper Car Company|Cooper-Climax yn aksje by de GP fan Nederlân 1961.]] John Surtees MBE (Tatsfield, 11 febrewaris 1934 – Londen, 10 maart 2017) wie in Britsk motor- en autokoereur dy't der as iennichste ea yn slagge om sawol op de motor as yn in Formule 1-auto wrâldkampioen te wurden.
Karriêre
Doe't er fyftjin wie die Surtees al mei oan in sydspanrace wêrby't syn heit, in motorhanneler út Londen, de motor bestjoerde. Se wûnen de race, mar waarden diskwalifisearre, omdat bliken die dat er te jong wie.
Fan 1952 oant 1960 ried er yn 49 Grands Prix foar motoaren fan 350 en 500 cc; hy wûn 38 kear, ynklusyf seis kear yn de TT Assen, en waard sân kear kampioen. Yn de 113 Formule 1 - Grands Prix dêr't er yn de jierren 1960 oant en mei 1972 oan meidie, slagge it him om 24 kear op it poadium te kommen, dêrfan seis kear as oerwinner. Yn 1964 waard er wrâldkampioen yn de Ferrari 158 mei in 1500cc-motor.
Ek yn 2006 wie er noch aktyf yn de racewrâld troch syn belutsenens by it Britske A 1 Grand Prix-team.
Fan 1970 oant 1978 hie Surtees in eigen Formule 1 - team, Surtees, wêrmei 't yn totaal 118 kear oan in Grand Prix meidien waard. Mike Hailwood en Carlos Pace hellen doe elk ien kear it earepoadium.
Hy wie de heit fan autokoereur Henry Surtees. Dy ferûngelokke op 19 july 2009 op it sirkwy fan Brands Hatch (Grut-Brittannië).
John Surtees ferstoar yn 2017 yn de âldens fan 83 jier yn in sikehûs yn Londen.
Precursor (roman)
Precursor is it fjirde diel fan 'e Foreigner-searje fan 'e Amerikaanske skriuwster C.J. Cherryh. De titel betsjut: "Foarrinner". It is in science fiction-roman dy't skreaun is yn it personele perspektyf. Precursor ferhellet oer de tolk Bren Cameron, dy't belêstge is mei it ûnderhâlden fan 'e kontakten tusken de bûtenierdske atevi en de minsklike koloanje dy't him om histoaryske redens op 'e wrâld fan 'e atevi fêstige hat. It boek waard foar it earst publisearre yn 1999, troch de New Yorkske útjouwerij DAW Books, mei in omslach makke troch Stephen Youll. Precursor wie, krektlyk as trije foargeande dielen yn 'e searje, tige súksesfol.
Ynhâld
Precursor spilet goed trije jier nei de ûnferwachtse weromkear fan it minsklike romteskip de Phoenix by de Ierde fan 'e atevi. It skip hie dêr in bemanne romtestasjon ferwachte, mar nei't de Phoenix twahûndert jier earder ôfset wie om 'e ferlerne Ierde fan 'e minsken te sykjen, lieten de kolonisten-passazjiers fan it skip, dy't it stasjon yn 'e ôfwêzigens fan it skip geande hâlde moasten, har yn kapsules oan parasjutes ôfsakje nei de griene planeet ûnder harren. Yn twa iuwen tiid hawwe de minsken en de atevi leard hoe't se gearwurkje kinne, en dat dêrby sa min mooglik direkt kontakt tusken yndividuële minsken en atevi plakfine moat, om't eardere frije kontakten troch kulturele en biologyske misferstannen ta in oarloch tusken harren laat hawwe dy't op in hier nei einige mei de útrûging fan alle minsken op 'e planeet. Sûnt dy tiid rint alle kontakt fia ien persoan, de paidhi (tolk), in funksje dy't no beklaaid wurdt troch Bren Cameron.
De rebûlje dy't mank sawol de minsken fan 'e eilânkoloanje Mospheira as ûnder de atevi op it fêstelân feroarsake waard troch de weromkear fan 'e Phoenix hat derta laat dat Bren no benammen it atevi-regear fertsjintwurdiget fan Tabini, de aiji (hearsker) fan 'e Westlike Assosjaasje, de atevi-steat dy't nettsjinsteande de (histoaryske) namme njoggentsiende part fan 'e wrâld omfettet. Dochs is er dêrnjonken formeel ek noch altyd yn 'e tsjinst fan it minsklike regear fan Mospheira. Om it lykwicht tusken dy beide machten te bewarjen, hat Bren yn it ferline ferskate dingen yn it foardiel fan 'e atevi dien, dy't syn mei-minsken op Mospheira him net yn tank ôfnommen hawwe. Sadwaande moatte syn mem en it gesin fan syn broer Toby no de klok rûn befeilige wurde.
Precursor iepenet as Bren weromkomt fan in koart famyljebesyk op Mospheira, wêrby't syn mem op 'e nij besocht hat om him wer oan syn eardere ferloofde Barb Letterman te keppeljen, nettsjinsteande it feit dat dy no troud is mei in oare man en nettsjinsteande dat Bren ûnderwilens in relaasje krigen hat mei syn froulike atevi-liifwacht Jago. It romtefeartprogramma fan 'e atevi is no safierhinne dat se mei in romtefear kontakt meitsje kinne mei de Phoenix, en koart foàr Bren syn famyljebesite hiene de kapteins harren fertsjintwurdiger op Mospheira, Yolanda Mercheson, weromroppen nei it skip. Wylst Bren op Mospheira wie, krige er dêr fia-fia te hearren dat no ek Jase Graham, de fertsjintwurdiger fan 'e Phoenix op it fêstelân, dy't diel útmakket fan Bren syn húshâlding, weromroppen wurdt, en dat Tabini foar Jase syn kommende ôfreis it griene ljocht jûn hat. Op 'e weromreis nei Shejidan, de haadstêd fan 'e Westlike Assosjaasje, dielt Bren boppedat it fleantúch mei in fjouwerkoppige Mospheiryske delegaasje dy't mei goedkarring fan Tabini ek de reis nei de Phoenix ûndernimme sil. Bren freget him ôf wat de aiji yn fredesnamme besielet.
Yn Shejidan oankommen wachtet Bren in nije ferassing: Tabini ropt him by him en fertelt him tolve oeren yn 't foar dat er besletten hat om Bren ek nei de Phoenix ta te stjoeren, mei as bedoeling om foar him te ûnderhanneljen mei de kapteins fan it romteskip en ta in akkoart te kommen oangeande it opknappen en it runnen fan it âlde romtestasjon. De aiji is wisberet dat de atevi baas yn eigen hûs (d.w.s. yn har eigen sinnestelsel) wurde sille, en hy jout Bren de frije hân om dat foarinoar te meitsjen. Mei Bren geane syn beide pearen liifwachten, Banichi en Jago en Tano en Algini, dy't allegear ta it Slûpmoardnersgilde hearre dat mank de atevi in soarte fan plysjemacht foarmet dy't de oarder hanthavenet. Teffens geane der fjouwer tsjinners mei, wêrûnder Bren syn majordomo, de âlde Narani, en syn kok Bindanda, dy't er te lien hat fan Tatiseigi, de aartskonservative hear fan 'e Atageini-clan, en dy't sûnder mis ek foar syn master spionearret.
It berjocht dat Bren meigiet nei boppen ta komt syn mei-reizgers wol wat oer it mad. Jase Graham, dy't trije jier mank de atevi libbe hat, begrypt it wol. De kapteins fan 'e Phoenix hawwe jierrenlang de minsken fan Mospheira en de atevi oantrune om safolle mooglik hast te meitsjen mei harren romtefeartprogramma, om't se it op harren fiere reis oan 'e stôk krigen hawwe mei in oare soarte bûtenierdske wêzens. No't it earste romtefear ienris operasjoneel is, hawwe se sûnder oerlis harren beide fertsjintwurdigers op 'e planeet weromlutsen, wêrmei't se harren politike dominânsje oer de beide ierdske regearings dúdlik meitsje lykje te wollen. It is gjin snoade set om sokke politike maneuvels mei atevi út te heljen: se easken lju werom fan 'e planeet, en no hat Tabini se der noch wat ekstra lju op ta jûn. De Mospheiryske delegaasje is in stik mear ûntrêstige oer de gong fan saken. De beide liedende figueren binne doktor Ginny Kroger, fan it Ministearje fan Wittenskip, en Tom Lund, fan it Ministearje fan Hannel, dy't ûnderstipe wurde troch twa meiwurkers fan it Ministearje fan Bûtenlânske Saken, Kate Shugart en Ben Feldman. Bren fermoedet dat teminsten Kroger, en mooglik Lund ek, in fertsjintwurdiger is fan 'e âlde Feriening foar Minsklik Erfskip, in anty-atevi beweging dy't oant twa en in heal jier lyn it regear fan Mospheira behearske, mar nei in mislearre gearspanning mei atevi-rebellen (sjoch: Inheritor) troch it Mospheiryske elektoraat oan 'e kant set binne. As dat sa is, dan kin dat noch grutte swierrichheden opsmite.
Dat liket te moai foar wurden, en dat is it ek. Wylst Bren neitiid ôflaat wurdt troch privee-omstannichheden (Barb Letterman hat in ûngemak hân en leit yn it sikehûs, en syn broer Toby makket in houlikskrisis troch) wurdt de moeting mei de kapteins om it prinsipe-akkoart te bekrêftigjen hieltyd fierder foarútskood. Bren begjint te fermoedzjen dat Ramirez en Ogun it ferset ûnder harren mei-kapteins tsjin in oerienkomst mei de atevi ûnderskat hawwe. Fan Jase wit Bren dat benammen de fjirde kaptein, Pratap Tamun, fûleindich tsjin omgong mei de atevi is. Nei't op in jûn in kertier lang de stroom útfallen is, merkt Algini, dy't talein is op ôflústerapparatuer, strukturele ferskillen op yn 'e gong fan saken yn it stasjon. Jase Graham is net te berikken, en ek de kapteins jouwe no gjin thús. Bren kriget gjin e-mail mear fan 'e planeet en de mûnlinge kommunikaasje mei it planeetoerflak wurdt steurd. Nei ferrin fan tiid berikt Bren it geroft dat Tamun in gryp nei de macht dien hat. Ramirez is òf ferwûne òf dea.
Op 'e dei dat it romtefear weromkeare sil nei Ierde, fyftjin dagen nei't Bren-en-dy yn it stasjon arrivearre binne, stiet Bren ree om nei de planeet ta, as er in berjocht fan Jase kriget. It docht bliken dat Tamun besocht hat Ramirez dea te sjitten, mar dat de swierferwûne Ramirez mei Jase syn help ûntkommen is en him no beskûl hâldt yn 'e krûpromten fan it stasjon. Dêrop beslút Bren te bliuwen, sadat er besykje kin om Jase te helpen. Hy stjoert Kandana, ien fan syn tsjinstfeinten, mei it romtefear om Tabini yn te ljochtsjen oer de gong fan saken, en ek Tom Lund reizget ôf, mar Kroger en de oare beide leden fan 'e Mospheiryske delegaasje bliuwe. Under de tritich dagen duorjende perioade dat it romtefear op 'e planeet neisjoen en taret wurde moat op in nije flecht, fiere Bren-en-dy yn it stasjon in soarte fan kâlde oarloch mei Tamun en syn oanhingers. Se befoarriedzje Jase en guon oare bemanningsleden dy't Ramirez ferburgen hâlde, en Bren bringt persoanlik in geroft yn omrin ûnder de bemanning fan 'e Phoenix dat Ramirez noch libbet en dat er delsketten is troch Tamun. Uteinlik wit Bren ta in oerienkomst mei de kapteins te kommen wêrby't alle eardere ôfspraken mei Ramirez neikommen wurde. Bren fermoedet dat it Ogun slagge is om Tamun dy ôfspraken troch de kiel te ramen om't Kroger wegere hat en iepenje aparte ûnderhannelings mei de kapteins.