cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katedraal fan de Ferlossing fan it Folk
De Katedraal fan de Ferlossing fan it Roemeenske Folk' (Roemeensk: Catedrala Mântuirii Neamului Românesc) is in katedraal fan de Roemeensk-Otterdokske Tsjerke yn de Roemeenske haadstêd Bûkarest. De katedraal ferfangt de folle lytsere en âldere Konstantyn en Helenakatedraal as patriargale tsjerke.
Skiednis
It idee om in nasjonale katedraal te bouwen ûntstie nei de Roemeenske Unôfhinklikheidskriich fan 1877-1878. De nije tsjerke moast de oerwinning fan de Otterdoksy op de Ottomaanske besetters symbolisearje, mar fan de bou kaam nea wat telâne om't se it net iens wurde koene oer it ûntwerp, de lokaasje of de finansiering. Kening Ferdinand stjoerde yn 1920 in brief oan aartsbiskop Miron Cristea om it projekt te stypjen, mar de brief helle neat út. Nei't de Roemeensk-Otterdokske Tsjerke in ûnôfhinklik patriargaat waard stelde Cristea de lokaasje Carol Park út foar de bou, mar it waard it Bibescu Vodă-plein dêr't yn 1929 as tarieding foar de bou in krús oprjochte waard. In tekoart oan sinten makke dat de bou útsteld waard en fan it útstel kaam ôfstel.
De winsk ta de bou fan de Katedraal fan de Ferlossing fan it Folk waard wer oppakt troch de ferstoarne patriarch Teoctist I. Foar de bou fan de nije katedraal stelde it Roemeenske regear 11 hektare grûn beskikber fuort by it Parlemintspaleis en op 15 desimber 2010 waard in begjin makke mei de bou. De katedraal jout oan 5000 leauwenden plak. It is dêrmei ien fan de grutste otterdokske tsjerken fan 'e wrâld. Dêrnjonken besit it gebou noch twa grutte multyfynksjonele hallen, dy't elk plak jout oan 1000 minsken, twa hotels foar pylgers en in restaurant foar 1.000 minsken. thumb|left|250px|It ûntwerp fan de katedraal op in Roemeenske postsegel 2015 De nije katedraal is ûntwurpen om ierdskoddings fan 8,5 op de skaal fan Richter te wjerstean en waard op snein 25 novimber 2018 troch Bartholomeus I fan Konstantinopel ynwijd. De nije katedraal is opdroegen oan de Himelfeart fan Kristus en de apostel Andréas.
Veenoord (Drinte)
It besjen wurdich
Fuort op de grins tusken Veenoord en Nij-Amsterdam stiet it Van Gogh Hûs. Yn de herberge útfanhûze fan oktober 1883 oant desimber 1883 de skilder Vincent van Gogh. De keamer fan Vincent van Gogh is as museum foar it publyk tagonklik.
Katedraal fan de Ferlossing fan it Folk
Skiednis
De katedraal is noch net klear en nei ferwachting sil de foltôging fan de lêste wurksumheden yn 2024 plakfine.
Arsjitektuer
De nije katedraal fersjintwurdiget eleminten fan arsjitektoanyske details út alle Roemeenske provinsjes en gebieten. It is de bedoeling dat der yn de katedraal 10.000 minsken stean kinne en it hiele kompleks sa'n 125.000 besikers ûntfange kin op in oerflak fan 11 hektare.
Veenoord (Drinte)
It besjen wurdich
Oant de Hoogeveense Vaart stiet de Nooitgedacht. De yn 2004-2005 restaurearre mûne waard yn 1861 as earste doarpsmûne fan Veenoord boud en is as museum tagonklik. De mûne giet werom op in yn 1732 yn Ljouwert boude pel- en oaljemûne. Sûnt 1805 hat de mûne ek noch as oaljemûne "Het Fortuin" yn It Hearrenfean stien.
Katedraal fan de Ferlossing fan it Folk
Arsjitektuer
It ynterieur fan de katedraal mjit 126 meter lang, 69 meter breed en 125 meter heech. It haadgebou fan trije ferdjippings wurdt mei ferhege mei sân meter, wêrby't it sûterrên oant 22 meter ûnder de grûn ferdwynt. De earste twa ferdjippings foarmje in grutte seal mei in hichte fan 11 meter foar 3.000 steanplakken. It grûnoerflak is grutter en mjit 152 meter by 92 meter. It is ornearre foar in grutte hal, sealen en romten foar eveneminten, in winkel foar religieuze saken, in útstalling, in refter, in atelier, in museum, persoanielsromten en mear sa.
Klokken
De klokken hat njonken fiif lytsere klokken de grutste liedklok fan 'e wrâld. Mei in gewicht fan 25.190 kg. is de klok grutter as de Petrusklok fan de Keulske Dom. De op in hichte fan 65 meter hingjende klok waard op 11 novimber troch Grassmayr getten yn Innsbruck.
Marnix Kappers
Marnix Kappers (Swol, 8 septimber 1943 – Amsterdam, 10 oktober 2016) wie in Nederlânsk akteur en presintator.
Wurkpaad
Yn 1966 wûn er mei de groep Déjà Vu it Camerettenfestival en yn 1967 de persoanlikheidspriis fan dit festival. Fan 1978 oant 1980 siet er yn it Kabaret Ivo de Wijs.
Kappers wurke oan ferskate telefyzjeprogrammas mei. Hy spile yn Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer? de rol fan Prins Roelof van Bontubal.
Yn de NCRV-rige De Familie Knots spile er de personaazjes "neef Herbert", "de heit fan Arend Vogel", "de buorfrou" en losse karakters. De searje hold yn 1983 op, mar seis jier letter wie Kappers wer mei Neef Herbert-bril te sjen yn it KRO-programma Lekker Weg.
Kappers presintearre fan 1991 oant 2001 mei Sylvia Millecam it telefyzjeprogramma Knoop in je Zakdoek.
Kappers die ek de neisyngronisaasje fan de animaasjesearje Pieter Post en song de yntro in fan Peppi en Kokki.
Yn 2010 wie Marnix Kappers foar it lêst op telefyzje, yn de rol fan slotmakker yn Het Sinterklaasjournaal.
Kappers stoar yn de âldens fan 73 jier. Syn famylje liet yn in koarte ferklearring witte: "Geschokt door de dood van zijn partner in 2013 en getroffen door ernstige en toenemende gezondheidsproblemen besloot hij nieuwe slagen van het noodlot niet langer lijdzaam af te wachten". Op sneon 15 oktober 2016 waard er — nei in betinkingstsjinst yn de De Rode Hoed — beïerdige op begraafplak De Nieuwe Ooster yn Amsterdam.
Privee
Kappers wie in soan fan learaar Dútsk drs. Gerrit Hendrik Kappers (1904 - 1992) en Jacoba Elsina Goudappel (1913 - 2005). Fan 1971 oant 2013 wenne er tegearre mei dûnser, koreograaf en akteur John Kuipers (1937-2013).
Joe Abercrombie
Joe Abercrombie (folút: Joseph Abercrombie; Lancaster (Ingelân), 31 desimber 1974) is in Britsk skriuwer fan fantasyromans en -ferhalen. Hy is benammen bekend wurden troch syn debútwurk The First Law, in trilogy wêrmei't er fanôf 2006 yn ien kear trochbriek. Neitiid skreau er noch ferskate op harsels steande bestsellers dy't yn deselde wrâld spylje, en yn 2014 en 1015 publisearre er de minder dûnkere Half-trilogy, dy't rjocht is op in jonger publyk. Abercrombie wie foarhinne wurksum as filmeditor, mar is no foltiids-skriuwer.
Jonkheid en oplieding
Abercrombie waard op âldjiersdei 1974 berne yn it Noardingelske Lancaster, as de soan fan in learaar Ingelsk en in sosjologe. Hy trochrûn de middelbere skoalle oan 'e Lancaster Royal Grammar School, en studearre neitiid psychology oan 'e Universiteit fan Manchester, dêr't er in bachelorstitel yn behelle.
Tillefyzjekarriêre
Nei't er syn stúdzje beëinige hie, fûn Abercrombie wurk as teesetter by in tillefyzjeproduksjebedriuw. Troch dat tydlike baantsje gie it mei syn karriêre lykwols in hiele oare rjochting op as dat er foarôf tocht hie, en waard er freelance-filmeditor. Hy wurke benammen oan dokumintêres en live-registraasjes fan konserten fan bands dy't útinoar rûnen fan Iron Maiden oant Coldplay.
The First Law
Abercrombie hie altyd al in deidreamer west, en troch syn freelance-wurk, wêrby't er hiele skoften neat om 'e hannen hie, krige er genôch tiid om in idee foar in roman út syn studintetiid út te wurkjen. Sadwaande sette er yn 2002 útein mei it skriuwen fan wat syn debútroman The Blade Itself wurde soe. Nei't er dat wurk yn 2004 foltôge hie, waard it by ferskate útjouwerijen ôfwiisd foar't Victor Gollancz, Ltd. der yn 2005 yn tastimde it te publisearjen foar in bedrach mei fjouwer nullen.
The Blade Itself ferskynde yn 2006 as it earste diel fan 'e trilogy The First Law. Abercrombie waard der yn 2008 mei nominearre foar de Amerikaanske John W. Campbell Award for Best New Writer. It twadde diel fan 'e trilogy, Before They Are Hanged, kaam yn 2007 út, en it trêde diel, Last Argument of Kings, yn 2008. Yn The Blade Itself wurdt fertelt hoe't de Uny, in lân dat himsels beskave achtet (en basearre is op it Feriene Keninkryk), yn oarloch rekket mei sawol it barbaarske Noarden as mei it Gurkyske Ryk yn it suden. It boek omfiemet de mei-inoar ferweve ferhalen fan Logen Njoggenfingers, de meast freze kriger út it barbaarske Noarden, dy't efterfolge wurdt troch syn ferline; Jezal dan Luthar, in kreaze jonge ealman en ofsier út 'e beskaafde Uny, dy't lykwols in "toanbyld fan egoïsme" is; ynkwisiteur Glokta, in troch foltering ynfalide makke man dy't no sels boal wurden is; en de folslein ymmorele en mei skriklike driftbuien oanhelle tsjoender Bayaz.
Yn it ferfolch Before They Are Hanged is de oarloch noch slimmer wurden. Glokta besiket út alle macht de stêd Dagoska foar de Uny te behâlden, dy't op 'e kust fan in kontinint leit dat fierders al hielendal troch it Gurkyske Ryk ferovere is. Tagelyk besiket kroanprins Ladisla de barbaren út it Noarden dy't de Uny binnenfallen binne, werom te driuwen. Hy hat allinnich ien probleem: hy fiert it befel oer it minst bewapene, minst oefene, minst oanfierde leger út 'e skiednis fan 'e wrâld. Underwilens liedt de tsjoender Bayaz in groep ûnwillige aventoerslju, mei dêrûnder de meast hate frou fan it Suden, de meast freze man fan it Noarden en de meast egoïstyske ealman fan 'e Uny, op in gefaarlike ekspedysje om mank de ruïnes fan it Westen magyske foarwerpen te sykjen dy't in Gurkyske ferovering fan 'e hiele wrâld tsjinkeare kinne.
It ferhaal komt ta in klimaks yn it trêde diel, Last Argument of Kings, wêryn't Logen Njoggenfingers weromkeart nei it Noarden om regaad te meitsjen. Underwilens beslút Jezal dan Luthar en jou syn syktocht nei gloarje op, wêrnei't er ûntdekt dat gloarje in man soms raar oer it mad komme kin. Ynkwisiteur Glokta leveret ûnderwilens in geheime striid om 'e macht yn 'e Uny, wylst de ymmorele Bayaz de wrâld rêde kin as er dêrfoar it risiko nimme wol om 'e Earste Wet te brekken. Abercrombie syn boeken foelen daliks op troch har dûnkere toan en oansprekkende titels; sa is de namme fan it earste boek ûntliend oan in sitaat fan Homêros: "It swurd sels set oan ta dieden fan geweld", wylst de namme fan it trêde boek ferwiist nei it 'ultime argumint fan keningen' (nei't alle oare arguminten faald hawwe), nammentlik kanonnefjoer. De trilogy waard tige goed ûntfongen en betsjutte foar Abercrombie in abslute trochbraak. Binnen in pear jier wied er by steat om fan syn skriuwen te libjen.
Besibbe wurken
Yn 2009 publisearre Abercrombie syn fjirde roman, Best Served Cold (in ferwizing nei wraak, dat 'it bêste kâld optsjinne wurde kin'). Dat is in op himsels steand wurk dat lykwols al yn deselde wrâld as de First Law-trilogy spilet. Dit boek wûn yn 2010 de David Gemmell Ravenheart Award foar de bêste fantasy-omslach (fan Michael Turek en Dave Senior). Yn Best Served Cold beskreau Abercrombie de bloedige en slepende boargeroarloch yn Styria (in lân dat dúdlik op Itaalje basearre is), dy't yn The First Law mar sydlings neamd waard. De haadpersoan is Monza Murcatto, de súksesfolste hierlinge fan it lân, dy't foar de smaak fan har wurkjouwer, gruthartoch Orso, justjes te populêr wurden is by it miene folk. Sadwaande wurdt hja beleanne mei ferrie, dat hja lykwols oerlibbet mei in brutsen lichem en in net te sêdzjen honger nei wraak. Sadree't Murcatto har wer op eigen krêft bewege kin, set se útein mei in kampanje om 'e sân manlju út 'e wei te romjen dy't har ferret hawwe, wêrby't se holpen wurdt troch de ûnbetrouberste sûplap fan it lân, de ferriedlikste fergiftiger fan it lân, in searjemoardner dy't obsedearre is troch getallen en in barbaar út it Noarden dy't inkeld dwaan wol wat goed is.
The Heroes, in twadde op himsels steande roman yn 'e wrâld fan The First Law, kaam út yn 2011. Dat boek fertelt it ferhaal fan ien inkele, trije dagen duorjende fjildslach tusken de legers fan 'e Uny en it Noarden. Swarte Dow, fan wa't it sizzen is dat er mear minsken deade hat as de winter, hat himsels oer in heuvel fan liken nei de troan fan it Noarden ta klaud. Om foar te kommen dat er himsels noch fierder omheech klauwe kin, beslút de kening fan 'e Uny in ein oan syn bewâld te meitsjen. By in fergetten ring fan steande stiennen treffe de beide legers inoar. Oan 'e kant fan 'e Uny hat de yn ûngenede fallen swurdfjochter Bremer dan Gorst sward dat er yn dizze fjildslach syn eare weromwinne sil, en it is him ientoetmem hoefolle bloed oft dêrfoar fergetten wurde moat. Oan 'e kant fan it noarden is it prins Calder net om eare te dwaan, mar om macht. Salang't er der sels mar net foar hoecht te fjochtsjen om dat te bemachtigjen. En Curnden Craw, de lêste oprjochte man yn it Noarden, hat oan in libben fan striid inkeld opsette knibbels oerholden. Hy wol no allinne noch mar dwaan wat goed is, mar twifelet oft er noch wol wit wat dat is.
In trêde op himsels steande roman yn 'e wrâld fan The First Law folge yn 2012 mei Red Country. Dat boek spilet op in westlik kontinint dat kolonisearre is troch de Uny en dat Abercrombie dúdlik basearre hat op 'e Feriene Steaten út 'e tiid fan it Wylde Westen. Haadpersoan is Shy South, dy't har bloedich ferline efter har litten tocht te hawwen, oant hja op in dei thúskomt op har boerespultsje op 'e romte, en ûntdekt dat har jongere broer en suster ûntfierd binne troch slavekeaplju. Mei inkeld har leffe âlde njoggenfingerige styfheit Lamb by har set se ôf om har sibben te befrijen. Geandewei it ferhaal docht lykwols bliken dat Lamb net sa lef is as er him altyd foardien hat en dat er in eigen ferline hat dat er begroeven tocht te hawwen. Ek de ûnbetroubere sûplap Nicomo Cosca, de beruchte hierling út Styria, dûkt wer op, en om har doel te berikken is Shy twongen om in ferbûn mei dyselde en syn naïve abbekaat Temple oan te gean.
Oar wurk
Yn 2013 sleat Abercrombie mei HarperCollins Publishers in kontrakt foar in wat minder dûnkere trilogy dy't rjochte wie op in jonger publyk (fanôf in jier as 15). Mids 2014 ferskynde it earste diel, Half a King ("In Heale Kening"), oer de jonge Yarvi dy't berne is mei mar ien goede hân, en fan gefolgen yn syn heitelân Gettlân, dêr't in man beoardiele wurdt nei krêft en lichaamlik kinnen, net foar fol oansjoen wurdt. Mar hy is ek in prins, en as syn heit en âldere broer hommels komme te ferstjerren, ervet hy de troan. It twadde diel, Half the World, dat begjin 2015 ferskynde, giet oer it fanke Thorn, dy't kriichster wurden is om 'e dea fan har heit te wreekjen, mar troch omstannichheden yn it kamp fan Yarvi bedarret. Diel trije, Half a War, kaam ein 2015 út en fertelt it ferhaal fan prinsesse Skara dy't fan har wurden har wapens meitsje moat yn 'e oarloch tusken de slûchslimme Yarvi en syn formidabele fijannen.
Abercrombie hat fierders ek in trijetal koarte ferhalen skreaun, dy't allegear yn 'e wrâld fan The First Law spylje. Yn 2011 sleat er fierders in kontrakt mei Gollancz foar fjouwer romans dy't ek yn dy wrâld spylje moatte. Ofhinklik fan 'e fraach oft The Heroes, dat datselde jiers útkaam, dêryn meiteld wurdt, ja of nee, steane der noch twa of trije fan dy boeken op steapel.
Drachten-Asân
Drachten-Asân (Nederlânsk: Drachten-Azeven), is in plak yn de gemeente Opsterlân, provinsje Fryslân. It plak hat lykwols gjin ynwenners; it is inkeld in bedriuweterrein dat wol blauwe kombuorden hat. Dat terrein leit oan en om it knooppunt Drachten (A7/N31/N381).
Drachten-Asân wurdt de facto meast as part fan Drachten yn de gemeente Smellingerlân beskôge.
It sudlike part fan it bedriuweterrein hat in McDonald's-restaurant.
Sjoerd Wiersma
Sjoerd Foppes Wiersma (Skearnegoutum, 6 novimber 1899 - De Jouwer, 10 april 1971) wie in Jouster waskerij-eigener en fersetsman.
Underdûkers
Sjoerd Wiersma en boukundige Uilke Boonstra rekken yn it ferset troch de opfang fan joaden. Sûnt 1942 gie Wiersma, skûlnamme 'Sjouke van der Zee', in pear kear wyks mei syn frachtwein nei Amsterdam om joaden op te heljen. Wiersma en syn freon Boonstra brochten de joadske passazjiers dan nei ûnderdûkadressen. In soad ûnderdûkers waarden ûnderbrocht yn de Súdwesthoeke.
Op 8 augustus 1944 kamen Wiersma en Boonstra mei de trein werom út Hollân. Se hienen yn Amsterdam in besprekking hân oer it opsetten fan in flechtrûte oer Delfsyl en De Kalkman nei Ingelân foar delstoarten alliearde fleantúchbemannings. Doe't se op stasjon fan It Hearrenfean oerstapten, waarden se opwachte troch Boonstra syn buorman Zijlstra dy’t in wichtige saak mei Boonstra besprekke woe. Boonstra en Zijlstra rûnen foarút, mei Wiersma in eintsje der efter. Bûten it stasjon waard Boonstra oanhâlden. Wiersma wist te ûntkommen yn de tram nei De Jouwer en dûkte ûnder yn Ychtenbrêge.
Dochter Johanna Wagenaar-Wiersma naam op 8 oktober 1996 de Yad Vashem ûnderskieding yn ûntfangst foar har ferstoarne âlden.
Kartoteek
De nammen fan de ûnderdûkers blykten letter fêstlein te wêzen yn in kartoteek. De kartoteek bestiet út 450 kaartsjes mei ûngefear 80 pasfoto's fan Joadske ûnderdûkers. Op elk kaartsje steane in namme, plak fan komôf, ûnderdûkkadres en in oantekening oer de finansjele ûndersteuning. Dy kaartebak rûn oant febrewaris 1944 doe't Boonstra oppakt waard en Wiersma wist te ûntkommen. De kartoteek komt nei de oarloch yn hannen fan Sjoerd syn broer Gerlof Wiersma. Gerlof folde de ynformaasje noch oan en sette de kaartebak op souder, dêr't in pakesizzer him letter fûn. De bak mei gegevens waard yn brûklien jûn oan it Herinneringssintrum Kamp Westerbork dy 't it brûkt foar de databank Een Naam en een Gezicht.
Strjitnamme
Op 14 febrewaris 2015 waard yn de Jouster wyk Blaauwhof it Sjoerd Wiersmahof nei Wiersma neamd. Omdat hy sels de oerloch oerlibbe, kaam er net earder yn oanmerking foar in strjitnamme. De nije strjitte is in sydstrjitte fan de Boonstraleane. By de ûntbleating op it eardere terrein fan de roomske húshâlskoalle Maria Goretti wiene in soad famyljeleden. Ta de gasten hearde ek Jetty dy't as poppe fan fjouwer moannen fan de Albert Cuyp yn Amsterdam by Sjoerd Wiersma en syn frou Tryntsje Wiersma-Bakker yn 'e hûs kaam en grutbrocht waard as harren eige bern. De joadske Jetty krige in grifformearde opfieding en waard op har achttjinde offisjeel dochter fan Sjoerd en Tryntsje.
Voerman Museum Hattem
thumb|Foarkant fan it museum It Voerman Museum Hattem is in museum yn de Gelderske stêd Hattem yn Nederlân.
Skiednis
By gelegenheid fan it 650-jierrich bestean fan Hattem yn 1949 waard de Stichting Oud Hattem oprjochte en waard der in histoaryske útstalling holden. Yn 1971 waard in âldheidskeamer ynrjochte, dy't as streekmuseum permanint omtinken jaan soe oan de skiednis fan Hattem en omkriten. It museum waard ûnderbrocht yn in 17e-iuwske wente yn de Achterstraat, dêr't it noch altyd fêstige is.
Oant 1 jannewaris 2019 wie de yngong fan dit museum ek de yngong fan it Anton Pieck Museum.
Kolleksje
Yn de rin fan de jierren feroare de funksje fan it streekmuseum en rjochte him njonken de skiednis fan stêd en omkriten hieltyd mear op keunstners dy't yn Hattem wenne en arbeide hawwe. De nije namme Voerman Museum Hattem waard ûntliend oan de keunstskilders Jan Voerman sr. en Jan Voerman jr.. Oare keunstners fan wa't it museum wurk yn de kolleksje hat binne ûnder oaren Jo Koster, Bé Thoden van Velzen, Johannes Bosboom en Adrianus Eversen.
Wat de skiednis fan Hattem oanbelanget binne yn de kelder fynsten fan ûnder oare It kastiel de Dikke Tinne te besjen en yn de Hattemseal is in 4000 jier âlde klokbeker en klokbekerskaal út de klokbekerkultuer te finen.
Tram
thumb|Tram In tram is in iepenbier ferfiersmiddel. Lykas de trein en de metro rydt de tram oer in spoar. Trams ride yn stedsgebieten, boppe de grûn.
Eartyds wienen der yn Fryslân ferskate tramlinen, lykas de tramwei Snits-Boalsert.
Finske Golf
thumb|right|250px|De lokaasje fan de Finske Golf (Gulf of Finland) yn de [[Eastsee (Baltic Sea).]] thumb|right|250px|De baaien oan de súdkust fan de Finske Golf.
De Finske Golf (Finsk: Suomenlahti; Russysk: Финский залив, Finskiy zaliv; Sweedsk: Finska viken; Estsk: Soome laht) is it eastlikste part fan de Eastsee en leit tusken Finlân (yn it noarden), Estlân (yn it suden) en Ruslân (yn it easten) yn. Yn Ruslân leit Sint Petersburch oan de golf, op it plak dêr’t de rivier Neva yn de golf útmûnet. Oare grutte stêden oan de Finske Golf binne Helsinky en Tallin. It eastlikste part fan de golf is fan Ruslân en guon fan syn wichtichste oaljehavens lizze oan it wetter.
Geografy
Der lizze ferskate eilannen yn de Finske Golf, dêr't Hogland, Tyters, Lavansaari en Seiskari de grutsten fan binne. Utsein dy grutte eilannen binne der noch ûntelbere lytse eilantsjes lâns de noardkust fan de golf, de saneamde skearen. De djipste parten fan it wetter lizze oan it begjin fan de golf, dêr’t in djipte fan 80 oant 100 meter berikt wurdt en lâns it suden dêr’t it op guon plakken noch djipper as 100 meter is. Oan de noardkant is it wetter nea djipper as 60 meter. Troch rotsen en de ûndjipten is de noardkust ek tige min te befarren. Sûnder goede kaarten is it sels gefaarlik om troch de wetters lâns de kust te farren. It djipste punt, op 121 meter, leit krekt noardeastlik fan Tallinn. Likernôch 5% fan de wettermassa fan de Eastsee is yn de Finske Golf.
It wetter yn de Finske Golf hat in lege saliniteit, fan trochstrings 4‰. Yn it easten is dat sels noch leger, omdat dêr de Neva yn it wetter útkomt.
De golf hat te lijen fan eutrofiearring. Dêrtroch komme yn de waarme moannen in soad algen foar.
Grutste eilannen
thumb|right|250px|Satellytbyld fan de Finske Golf
Jehannestsjerke (Feanwâlden)
De Jehannestsjerke is ien fan de twa tsjerken fan de Protestanske Tsjerke fan Feanwâlden en Feanwâldsterwâl. De oare tsjerke is de eardere grifformearde Swettetsjerke. De Jehannestsjerke is in ryksmonumint.
Skiednis
thumb|left|Oargel en preekstoel De tsjintwurdige Jehannestsjerke stiet op it plak fan de midsiuwske tsjerke fan Jehanneswâld. Oan de ankers oan de muorre fan de sealtektoer is op te meitsjen dat de sealtsjerke yn 1648 foar it earst brûkt waard. Feanwâlden ûntstie troch de gearfoeging fan de doarpen Eslawâld en Jehanneswâld. Beide doarpen wiene tsjerkedoarpken, mar wylst fan de tsjerke fan Jehanneswâld fierder net in soad bekend is, waard it âlde tsjerkhôf fan Eslawâld westlik fan it hjoeddeiske Feanwâlden noch oant de 19e iuw brûkt.
De tsjerke waard yn 2004 restaurearre. Sûnt wurdt de eardere herfoarme tsjerke "Jehannestsjerke" neamd.
Ynterieur
De preekstoel en it doopfont binne 17e iuwsk. Twa kroanluchters datearje út de 18e iuw, wylst de fjouwer tekstbuorden 17e iuwsk binne.
Yn de toer hinget in klok fan J. Crans út 1715.
Oargel
It ienmanualige oargel waard yn 1890 troch Bakker & Timmenga út Ljouwert boud.
Herne de Jager
Herne de Jager (Ingelsk: Herne the Hunter) is yn 'e Ingelske folkloare in geast, spûk of mooglik oarspronklik in godheid dy't assosjearre is mei it wâld Windsor Forest en Windsor Great Park. Hy wurdt foarsteld as in jager mei in gewei op syn holle. Nei Herne de Jager wurdt ferwiisd yn it in grut tal Ingelsktalige literêre wurken, films, tillefyzjesearjes en oare media. Der besteane ferskate teoryen oer syn komôf.
Leginde
De ierst bekende ferwizing nei Herne, yn in passaazje fan it toanielstik De Fleurige Wyfkes, fan William Shakespeare, dat datearret fan 1597, liket basearre te wêzen op dizze foarm fan 'e leginde. Dit ferhaal waard letter mei poere fantasij oanfolle yn 'e populêre histoaryske roman Windsor Castle, fan William Ainsworth, dy't yn 1842 útkaam. Dêryn waard op basis fan gjin inkel bewiis steld dat Herne de Jager ûnder it regear fan 'e Ingelske kening Richard II libbe hie.
Oarsprongsteoryen
De njoggentjinde-iuwske Ingelske mearkesamler James Halliwell-Phillipps hat suggerearre dat Herne miskien weromgiet op Richard Horne, in geaman dy't ûnder it regear fan Hindrik VIII trappearre waard doe't er yn Windsor Forest oan it streupen wie. Dy teory soe ûnderstipe wurde trochdat de namme yn 'e ierste edysje fan De Fleurige Wyfkes stavere wurdt as 'Horne de Jager'. Oare saakkundigen sjogge oerienkomsten tusken Herne en oare Wylde Jagers út 'e folkloare fan Noardwest-Jeropa. Faak wurdt dêrby tocht dat Herne oarspronklik in Keltyske godheid wie, mooglik in foarm fan 'e Gallyske god Kernûnnos. De namme 'Herne' wurdt dan ynterpretearre as in ôfsliten foarm fan 'Kernûnnos'.
In protte moderne heidens, benammen oanhingers fan 'e wikka, dy't de Hoarne God ferearje, akseptearje dizze útlis en lûke de line fan Herne nei Kernûnnos fierder troch nei de Gryksk-Romeinske god Pan. Herne is lykwols in tige pleatslik figuer, dat inkeld yn 'e folkloare fan 'e krite om Windsor Forest hinne foarkomt. 'Herne' soe úteinlik fuortkommen wêze kinne út 'e Proto-Yndo-Jeropeeske woartel *ker-n- ("bonke" of "hoarn"), dêr't ek 'Kernûnnos' wierskynlik op weromgiet. Mar in direktere boarne fan 'e namme soe it Aldingelske hyrne wêze kinne, dat "hoeke" betsjut, ekwivalint mei it Fryske "herne".
In trêde oarsprongsteory is dat Herne de Jager oarspronklik in Angelsaksyske godheid wie, mooglik in foarm fan Weda of Woadan, dy't soms mei hoarnen ôfbylde waard. Weda wie as deadegelieder ek de oanfierder fan 'e Wylde Jacht, dy't by it fallen fan 'e nacht oan it haad fan 'e sneuvele krigers en yn wolkens bewuolle oer de wrâld stoarme. Yn syn Noardgermaanske foarm fan Odin hong Weda himsels boppedat op oan 'e wrâldbeam Yggdrasil om 'e magy fan 'e runen te learen. Yn Ingelân, dat yn 'e Iere Midsiuwen lange tiid troch de Denen oerhearske waard, soene de myten oer Odin fermongen wêze kinne mei de pleatslike, Angelsaksyske folkloare. Yn dit ramt wurdt wol suggerearre dat 'Herne' in ferbastering is fan Herian, in titel fan Odin as de oanfierder fan 'e sneuvele krigers (Aldnoarsk: einherjar).
Wildwood Enterprises
Wildwood Enterprises, eins Wildwood Enterprises, Inc., is in Amerikaanske filmstudio dy't oprjochte is troch en eigendom is fan 'e ferneamde akteur, regisseur en filmprodusint Robert Redford. It bedriuw waard yn 2008 stifte. Redford brocht der doe alle (earder) troch him produsearre films en tillefyzjefilms ek by ûnder. Wildwood Enterprises is fêstige yn Provo, yn 'e Amerikaanske steat Utah. As alternative namme wurdt soms (op 'e ôftiteling fan films) ek South Fork Pictures brûkt. Redford is ek belutsen by de tillefyzjestudio Sundance Productions.
East-Frânsje
250px|thumb|Ferdieling fan it [[Karolingyske Ryk neffens it Ferdrach fan Ferdun yn 843]] East-Frânsje, East-Frankelân of it Eastfrankyske Ryk (Latyn: Regnum Francorum Orientalium) of letter it Dútske Keninkryk of Dútske Ryk (Latyn: Regnum Teutonicum) wie de foarrinner fan it Hillige Roomske Ryk. It lân wie ûntstien nei it ferpartsjen fan it Karolingyske Ryk yn trijen mei it Ferdrach fan Ferdun yn 843. De Karolingen bleaune oer it lân hearskjen oant 911. Troch de east-west-skieding fan de Romaansk-Germaanske taalgrins ûntjoegen sa stadichoan twa ferskillende keninkriken, dêr't East-Frânsje him ûntjoech ta it Keninkryk Dútslân en West-Frânsje ta it Keninkryk Frankryk.
Namme
De namme Orientalis Francia tsjutte oarspronklik it gebiet Franken oan en Orientalis Franci tsjutte syn ynwenners, de etnyske Franken dy't beëasten de Ryn wennen. It gebrûk fan de namme foar it eastlike keninkryk wie lykwols in útfining fan it hof fan Loadewyk de Dútser. Om't eastlik Frânsje eins in part fan Austraasje, it stamlân fan de Franken wie, lit de namme-oantsjutting fan Loadewyk foar it gânse keninkryk syn earsucht sjen. Under syn pakesizzer, Arnulf fan Karintje, waard it keninkryk gauris Francia neamd. Hindrik de Fûgelder neamde himsels rex Francorum orientalum, "kening fan de Eastfranken". Yn de tolfde iuw lei de skiedkundige Otto fan Freising út dat it "eastlike keninkryk fan de Franken" (orientale Francorum regnum), "no it keninkryk fan de Dútsers neamd wurd" (regnum Teutonicorum)
Wichtige stêden
It Eastfrankyske Ryk hie lykas it Frankyske Ryk gjin fêste haadstêd. De kening reizge mei syn hofhâlding it lân troch en ferbleau op ien fan de paltsen. Wichtige Eastfrankyske stêden wiene:
Mei de oansluting fan Midden-Frânsje kamen dizze stêden der noch by:
Keningen
List fan keningen:
Billboard 200
De Billboard 200 is in Amerikaanske albumlist wêryn't de twahûndert meast ferkochte muzykalbums en EP's werjûn wurde op folchoarder fan populariteit. De list wurdt eltse wike gearstald troch it toanoanjaande tydskrift Billboard. De Billboard 200 wurdt gauris brûkt om 'e populariteit fan in sjonger, sjongster of band oan te jaan, bgl. troch it tal albums te neamen dat it earste plak yn 'e list helle hat. De list waard yn 1956 ynsteld as in top 10-list, wêrnei't er stadichoan útwreide waard oant er yn maaie 1967 twahûndert plakken krige. De Billboard 200 krige syn hjoeddeistige namme pas yn maart 1992; earder hiet er Best-Selling Popular Albums (1956), Best-Selling Pop Albums (1956-1957), Best-Selling Pop LPs (1957-1960), de Billboard Top LPs (1961-1972), de Billboard Top LPs & Tapes (1972-1984), de Billboard Top 200 Albums (1984-1985) en de Billboard Top Pop Albums (1985-1992).
De albumlist is foar it meastepart basearre op Amerikaanske ferkeapsifers (sawol út 'e fysike detailhannel as fia digitale downloads), en yn mindere mjitte (sûnt 2014) ek op it streamen fan muzyk. Oarspronklik rûn de wyklikse perioade fan 'e Billboard 200 fan moandei oant en mei snein, mar sûnt july 2015 rint er fan freed (de dei dat de muzykyndustry wrâldwiid nije muzyk útbringt) oant en mei tongersdei. De nije list wurdt dan op sneon publisearre. Albums dy't net yn 'e Feriene Steaten útbrocht binne, mar dêr wol kocht wurde kinne fia ymport, komme net foar in plak yn 'e Billboard 200 yn oanmerking. Foarhinne kamen ek albums dy't eksklusyf troch beskate bedriuwen ferkocht waarden (lykas de supermerkkeatling Walmart of de kofjehûskeatling Starbucks), net foar opname yn 'e list yn oanmerking, mar dy útsluting waard mei yngong fan 17 novimber 2007 opheft.
It album dat it langste op it earste plak yn 'e Billboard 200 stien hat, is de soundtrack fan 'e filmmusical West Side Story, dy't yn 1962-1963 mar leafst 54 wiken efterinoar op it earste plak stie. Dêrnei komt Thriller, fan Michael Jackson (37 wiken op nûmer 1 yn 1983-1984), folge troch in dield trêde plak mei trije albums dy't 31 wiken op nûmer 1 stiene: Calypso fan Harry Belafonte (1956-1957), de soundtrack fan South Pacific (1958-1959) en Rumours fan Fleetwood Mac (1977-1978). Fan alle artysten hawwe The Beatles de measte nûmer 1-albums yn 'e Billboard 200 hân, te witten: 19. Rapper Jay-Z hie 14 nûmer 1-albums en Barbra Streisand en Bruce Springsteen allebeide 11, folge troch Elvis Presley en Eminem mei 10. Rekkene sûnt 1963 stiene The Beatles opteld de measte wiken op it earste plak (132), folge troch countrysjonger Garth Brooks (52) en de King of Pop Michael Jackson (51).
Brandstede
thumb|Brandstede yn 1723 Brandstede of Aylvastate (ek: Barndestee in de gebuirte) wie neffens de kaart fan Eekhoff in stins op de súdwestlike hoeke fan de dyk en de Foarstrjitte fan Holwert fan de gemeente Dongeradiel.
De stins is mooglik (wer)boud yn 1421 en ûntliende har namme Barndestee (= baarnde stee) mooglik oan de grutte brân dy't Holwert en dat hûs dat jier teistere. Yn de buorren fan Holwert leinen inkel huzen dy't as "stins" oantsjuten wurde, der wie yn 1640 ek stimrjocht oan ferbûn.
Neffens de Tegenwoordige Staat van Friesland soe it trotse gebouw yn 1572 bewenne west hawwe troch Ruurd Roorda. De beide bekende persoanen fan dy nammen wennen lykwols yn Hinnaard en yn Menaam. Dy staach wurdt 'Roorda mei de bier' neamd. Wol leit der yn de tsjerke in sark foar Reynts Roorda († 1547), de tredde frou fan Syds fan Buwinga dy't lykwols fan Tsjummearum kaam. Yn 1640 wienen de 'landen van Brandstede' eigendom fan Hessel Meckema aan Aylva. Hy wie troud mei Elisabeth fan Althahn, in Eastenrykske grevinne en mei har hied er in âld hûs bewesten de stins kocht. Yn 1635 wie hy kommandant fan Leerort en yn 1637 kolonel fan in rezjimint, wylst er wer letter kommandant fan Emden wie. Neffens de Tegenwoordige Staat, dy't Hessel ûnterjocht 'fan Burmania' neamt, soe hy it hûs wer opboud hawwe mei in swiere toer. De registraasje fan ferkeap fan inkele pleatsen troch Hessel kin mooglik anneks wêze mei syn bouaktiviteiten.
Nei it ferstjerren fan Hessel erfde syn dochter Luts de state. Hja wie troud mei ritmaster Wolf Sigismund fan Schratenbach.
Folgjende bewenner fan de state is baron Hans Willem fan Aylva. Yn 1667 befocht hy mei in Frysk floateskader foar Chatham de Ingelsken. Fan dit floateskader wie er luitenant-generaal. Hy krige de bynamme 'de ûntsachlike' troch syn moedige optreden yn dy striid (1672). In portret fan him hinget op it gemeentehûs yn Ternaard.
Groothusen
Groothusen is in doarp yn de Duitse gemeente Krummhörn, dielsteat Nedersaksen.
Groothusen wurdt rekkene ta de âldste delsettings yn de gemeente Krummhörn en bestiet sûnt de 8e iuw. It doarp hie lange tiid in ferbining mei de iepen see en ûntjoech him ta in hannelsplak fan pleatslik belang.
Razernij
Razernij, breinroerens of fuery is in emoasje en gemoedstastân dy't bestiet út in ekstreme foarm fan lulkens, wêrby't men jins selsbehearsking ferliest. Etymologysk is 'razernij' in ferhaadwurdlike foarm fan it eigenskipswurd razen, dat komt fan it Aldfrânske raige of rage (modern Frânsk: rage), mei de betsjutting "razernij". Dy wurden geane wer werom op it Latynske rabies, mei deselde betsjutting, dêr't ek de wittenskiplike namme foar de sykte hûnsmâlens (rabiës) fan komt. It is fierders besibbe oan it Sanskrityske wurd rabhas, dat "geweld" betsjut. Histoarysk makken de berserkers, Noardske krigers dy't oan 'e god Odin wijd wiene, gebrûk fan in mei sin opwekke steat fan razernij om ûnoerwinlik yn 'e striid te wurden.
Carmen Hayes
Carmen Hayes, echte namme: Anita Yvette Thomas (3 augustus 1980), is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk en Iersk komôf, dy't berne is yn Simi Valley, yn 'e steat Kalifornje. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2001. Neffens har offisjele opjefte is se 1.73 m lang, mei in gewicht fan 59 kg en kupmaat 38G. Hja hat yn it ferline ek wol oare artystenammen brûkt, lykas Carmen Haze, Carmen Jones, Anita, Cherish, Luscious, Fantasy, Carmen, Carmen Hays en Carman.
Henk Zoetendal
Henk Zoetendal (De Jouwer, 11 augustus 1941) wie in Fryske fuotballer dy't foaral as mid-mid op it middenfjild spile.
Razernij
Yn in steat fan razernij kinne persoanen miene dat se dingen dwaan kinne – en yn sommige gefallen ek wier-wier dingen dwaan – dy't oars foar harren ûnmooglik wêze soene. Soks is in gefolch fan it hege adrenalinenivo dat razernij opropt; yn grutte hoemannichten fergruttet dat hormoan jins lichaamlike krêft en ferskerpet it jins sintugen, wylst it tagelyk it fernimmen fan pine ûnderdrukt. Ek kin in heech adrenalinenivo jins ûnthâld foar koarte skoftkes útskeakelje, sadat men neitiid gjin oantinken oan jins dieden hat. De ûnderfining fan tiid kin ek oantaast wurde: foar lju dy't yn in steat fan razernij ferkeare, kinne foarfallen yn slow-motion lykje te barren. Guon saakkundigen binne fan tinken dat de tiid fansels net stadiger giet, mar dat eins it hege nivo fan adrenaline yn it lichem makket dat sokke minsken alle spesifike lytse details yn har opnimme dy't oars by harren lâns geane, en dat it dêrom liket as giet de tiid stadiger.
Henk Zoetendal
Mei syn lingte fan 1.90 meter wie hy faak gefaarlik foar de goal. Henk Zoetendal fuotballe earst by De Jouwer en fan 1962 oant 1966 by GVAV út Grins. Yn it seizoen 1971 - 1972 spile hy foar fuotbalklup It Hearrenfean. Doe't AZ'67 nei de earedivyzje promovearre kocht dy feriening Henk Zoetendal, en tagelyk ek Kees Kist. It seizoen 1972-1973 waard yn Alkmaar lykwols gjin súkses, trochdat hy slim blesseard rekke mei útskuorde knibbelbannen. Yn 1973-1974 spile hy dan ek wer foar It Hearrenfean. Nei syn karriêre yn it betelle fuotbal spile Zoetendal noch seis jier foar De Jouwer. Dêr wie hy ek jeugdtrener.
Mei syn frou Tineke hied er mear as tweintich jier in sportsaak op De Jouwer.
Www.hallofryslan.nl
thumb|right|It logo fan Hallofryslan.nl
It wichtichste ûnderdiel fan webstee wie in Frysk-Nederlânsk en Nederlânsk-Frysk wurdboek, mei in oersetter en in staveringshifker. Dêrneist waarden der kolumns skreaun, troch ûnder oaren Rendert Algra en Lutz Jacobi, waarden der filmpkes oanbean en wie der muzyk te finen op de hiemside. Ek wie der omtinken foar it Fryske toaniel en de iepenloftspullen en Fryske museums.
thumb|right|It logo fan Wurdboek.nl
In projekt dat besibbe is oan Hallofryslan.nl is it webstee Wurdboek.nl. Dizze side is hielendal yn it Frysk opsetten en biedt in wurdboek, staveringshelp en rymwurdboek oan. De wurden binne gearstald troch de Fryske Akademy.
Desimber 2015 wie it oarspronklike Hallofryslan.nl webstee net mear aktyf, mar Wurdboek.nl al.
Fair Game (roman fan Patricia Briggs)
Fair Game (letterlik likernôch: "Fûgelfaai" of "Iepen Jachtseizoen") is it fjirde diel fan 'e Alpha and Omega-searje fan 'e Amerikaanske skriuwster Patricia Briggs. It is in fantasyroman fan it subsjenre fan 'e urban fantasy dy't skreaun is yn it personele perspektyf, en ferhellet oer it wearwolvepear Charles en Anna Cornick. Fair Game waard foar it earst publisearre yn 2012, troch de New Yorkske útjouwerij Ace Books, as hardcoveredysje. Letter ferskynden der ek werprintingen yn paperbackfoarm by de Britske útjouwerij Orbit Books.
Ynhâld
Yn Fair Game reizget it wearwolvepear Charles en Anna Cornick út harren wenplak yn Montana ôf nei Boston, dêr't se yn opdracht fan Charles syn heit, Bran Cornick, de marrok, dy't oer alle wearwolven yn Noard-Amearika hearsket, de Amerikaanske plysje advisearje moatte yn 'e saak fan 'e searjemoardner dy't ek trije wearwolven ombrocht hat. Harren belutsenens by de saak set útein mei in gearkomste dêr't fertsjintwurdigers fan 'e FBI en ferskate oare oerheidsynstânsjes by oanwêzich binne, wêrûnder ek twa aginten fan Cantrip (eins CNTRP), it nije federale agintskip dat ynformaasje oer de ierdgeasten, de wearwolven en oare boppenatuerlike wêzens sammelje moat.
It docht bliken dat it om in moardner giet dy't de 'Grutwyldjager' neamd wurdt, en dy't al sûnt 1975 aktyf is, yn 't earstoan fjouwer wiken yn 't jier, en letter seis wiken, begjinnend yn juny. De earste jierren ûntfierde, ferkrêfte en fermoarde er jonge Aziatyske famkes, mar stadichoan wreide er syn slachtofferkategoryen út, earst nei folwoeksen froulju, doe jonges, doe ek folwoeksen manlju. De plysje-ynstânsjes sjogge gjin oerienkomsten mear tusken de slachtoffers, mar as se Charles en Anna foto's sjen litte, stelt Charles fêst dat de moardner fan 1984 ôf stadichoan oerstapt is op it fermoardzjen fan ierdgeasten mei in falsk minsklik uterlik (dy't de plysje net fan wiere minsken ûnderskiede kin). Fan 2000 ôf binne alle slachtoffers ierdgeasten, útsein de trije wearwolven dy't koartby fermoarde binne. Fierders besteane der oanwizings dat de Grutwyldjager sûnt de jierren njoggentich net mear allinnich wurket.
Dyselde jûns nimt FBI-aginte Leslie Fisher kontakt mei Charles en Anna op as der in nije ûntfiering plakfûn hat dy't yn it profyl fan 'e dieder past. Charles en Anna bejouwe har nei it appartemint fan it slachtoffer, Lizzie Beauclaire, de dochter fan in minsklike mem en in heit dy't in ierdgeast is. Dêr treffe se it fanke har heit, Alistair Beauclaire, in abbekaat, dy't foar Charles syn skerpe noas tige âld rûkt, mar sa swak nei magy dat it syn wantrouwen opwekket. Troch yn wolvefoarm it hiele appartemint te berûken, fynt Charles net in geurspoar mar in rûte dêr't krekt alle geuren misse. Dat wiist derop dat de dieder ek in ierdgeast west hat, dy't Lizzie oermastere, bedwelme, har yn in grutte sporttas stoppe en dêrmei oer it skouder tolve treppens ôfkuiere om it gebou te ferlitten sûnder dat immen him dat dwaan seach.
Letter dy nacht siket Beauclaire Charles en Anna op yn it appartemint dat se foar harren ferbliuw yn Boston hierd hawwe, mei by him de FBI-aginten Fisher en Goldstein. Hy stelt in earlike útwikseling fan ynformaasje foar, en de wize dy't er hat om geheimen te iepenbierjen sûnder him drok te meitsjen oer de gefolgen, oertsjûget Charles derfan dat er òf gek is òf sa machtich dat er fan 'e Grize Hearen, dy't de ierdgeasten regearje, neat te freezjen hat. It docht bliken dat de ierdgeasten al sûnt de tachtiger jierren witte dat immen harren in moanne yn it jier bejaget, mar salang't de Grutwyldjager inkeld de swakkere ierdgeasten út 'e wei romme, siet nimmen dêr slim oer yn. Beauclaire wit ek hokker soarte ierdgeast oft de moardner wêze moat, mei't er mar ien soarte betinke kin dy't sterkernôch is om syn dochter tolve ferdjippings omleech te dragen en teffens machtigernôch om himsels ûntsichtber te meitsjen. Dat is in hoarne hear, in soarte ierdgeast dy't de foarm fan hartebok oannimme kin.
As Charles en Anna de oare moarns sûnder in protte hope it plak yn 'e haven fan Boston ûndersykje dêr't it stoflik omskot fan it lêste slachtoffer fan 'e searjemoardner oanspield is, fertelt in wettergeast oan Charles dat it lyk by ien fan 'e eilantsjes foar de kust fan 'e stêd yn see smiten is. (It praten mei natoergeasten is in fermogen dat de Charles fan syn pake oan memmekant urven hat, dat in Yndiaanske medisynman wie.) Mei help fan Hallie Smith, in swarte heks dy't de minneresse is fan Isaac Owens, de alfa fan 'e pleatslike wearwolvetroep, kin bepaald wurde om hokker eilân oft it giet. It is al tsjuster as Charles, Anna, Isaac, Hallie, Beauclaire en de beide FBI-aginten dêr oan lân geane en de skerpe noazen fan 'e wearwolven harren nei in ûndergrûnske romte liede dy't begûn is as de kelder fan in gebou dat net mear bestiet. Dêr treffe se de ferkrêfte en tramtearre Lizzie Beauclaire oan, mar ek de hoarne hear, dy't yn ûnsichtbere foarm tige dreech te befjochtsjen is. Wylst Anna har oer it fanke ûntfermet, geane Charles en Isaac likegoed it gefjocht mei de ierdgeast oan, mar pas as Beauclaire him yn 'e striid mingt, moat de hoarne hear belies jaan en fan ruten spylje. Tsjin dy tiid binne Charles en de oaren der te min oan ta om 'e efterfolging noch yn te setten.
As de plysjeminsken dy't by de saak belutsen binne, de folgjende jûns in feestje hâlde om 'e rêding fan Lizzie Beauclaire te fieren, wurdt Anna dêrwei ûntfierd. De dieder is Les Heuter, in agint fan Cantrip en de soan fan in Amerikaanske senator. It docht bliken dat syn omke, Travis Heuter, in man dy't net goed by de holle út 'e Fjetnamoarloch weromkeard is, de Grutwyldjager is, en sûnt de jierren njoggentich hawwe Les en syn neef Benedict Heuter him by syn moardpraktiken holpen. Benedict is it produkt fan 'e ferkrêfting fan 'e suster fan Travis troch in hoarne hear yn Fermont, en doe't hja neitiid de hân oan harsels sloech, waard hy fierder grutbrocht troch omke Travis. It moardsuchtige trio is fan doel om ek Anna te ferkrêftsjen en dea te marteljen, by wize fan skeafergoeding foar it feit dat hja harren har oarspronklike proai, Lizzie Beauclaire, ûntnadere hat.
Charles kin Anna lykwols fia harren partnerbân, in mystike konneksje tusken wearwolvepearen, opspoare, en weeft ôf mei de hoarne hear Benedict Heuter. As de FBI arrivearret en Travis Heuter him deafjochtsje wol, sjit Les Heuter syn omke dea, eat dat er al lange tiid dwaan wollen hat mei't er de man hatet. Neitiid hâldt er ûnder syn berjochting fol dat er al it moardzjen en ferkrêftsjen en marteljen inkeld dien hat ûnder ynfloed fan syn omke, om't er bang fan 'e man wie. Syn abbekaten spylje handich yn op 'e benaudens fan 'e measte minsken foar ierdgeasten en wearwolven, en de ynfloed fan syn rike heit, de senator, docht de rest: Les Heuter wurdt fan alle oanklachten frijsprutsen.
As er neitiid op 'e treppens foar it gerjochtsgebou de media te wurd stiet, ferskynt der in staasje fan swarte ruters op swarte hynders, dy't romte meitsje om in wite ruter op in wyt hynder troch te litten. It is Alastair Beauclaire, dy't bekendmakket dat er Gwyn ap Lugh, de prins fan 'e Grize Hearen, is. Dêrop slacht er Les Heuter mei in sulveren swurd de holle ôf en lit er witte dat de ierdgeasten har tenei net mear hâlde sille oan 'e wetten fan 'e Feriene Steaten om't dy blykber doch net foar harren jilde. Teffens ferklearret er de reservaten dy't al jierren lyn oan 'e ierdgeasten tawiisd binne, ûnôfhinklik. Neitiid lûke de ierdgeasten har yn dy reservaten werom, en blike wat it Amerikaanske regear as finzenissen bedoeld hie, omfoarme te wêzen ta fêstingwurken.
Satu Ketellapper
Satu Ketellapper (Wolvegea, 1992) is in Frysk linedancer, dy't begjin 2016 foar de sânde kear wrâldkampioen waard yn har dissipline. Linedancing is yn Nederlân benammen bekend fan 'e koarte raazje út 'e njoggentiger jierren nei oanlieding fan 'e fideoklip by it nûmer Achy Breaky Heart, fan countrysjonger Billy Ray Cyrus. Mar wedstryd-linedancing wurdt allinnich dien (en net groepsgewiis) en hat suver mear wei fan ballroom-dûnsjen, mar dan op cowboylearzens.
Libben en karriêre
Ketellapper sette mei sân jier al útein mei dûnsjen by in bernegroep yn it Drintske Wilhelminaoard. Doe't se tsien jier wie, gie se yn trening by de Railroaddancers yn Uffelte, dêr't se coacht waard troch Michel Platje. Nei't se har stúdzje moademaatklean yn Ljouwert ôfrûne hie, sette Ketellapper har wer nei wenjen yn Wolvegea, en lei se har hielendal op har sport ta.
Yn 2014 stoppen de Railroaddancers en gie Ketellapper op eigen krêft fierder mei in nije trener, Roy Hadisubroto út Almeare. Hja reizget geregeldwei nei it bûtenlân foar wedstriden, û.m. yn 'e Feriene Steaten, Japan, Súd-Koreä en ferskate Jeropeeske lannen. Yn Wolvegea treent hja by sportskoalle Fit & Funplaza, dêr't se gebrûk meitsje mei fan 'e dûnsseal, en dêr't se teffens freedtemiddeis lesjout oan in eigen jeugddûnsgroep.
Yn 'e earste wike fan jannewaris 2016 wûn Ketellapper yn it Amerikaanske Nashville yn har dissipline de wrâldkampioenskippen linedancing fan it UCWDC-bûn. It wie har earste wrâldtitel fan dy organisaasje, al wie se al wol seis kear earder wrâldkampioen wurden fan it Worldcdf-bûn. Begjin 2017 prologearre se har kampioenskip, mei twa foarskreaune dûnsen en in eigengoreografearre medley mei in ferhaal oer in opwynpop. Dêrby hie se in opwynkaai op 'e rêch dy't troch har broer en pake makke wie. It motorke dat de kaai bewege liet, siet ferburgen yn Satu har sjilet.
Boete fan Jamnes en Mambres
De Boete fan Jamnes en Mambres is in ferlern giene, algemien as apokryf beskôge religieuze tekst, besibbe oan it Alde Testamint fan 'e Bibel. It wie in pseudepigrafysk geskrift ûnder de nammen fan Jamnes en Mambres, de tradisjonele nammen foar de beide tsjoenders yn 'e tsjinst fan 'e Egyptyske farao, dy't neffens it bibelboek Exodus (wêryn't se trouwens nammeleas bliuwe) de Israelityske foaroanman Mozes útdagen om sjen te litten wa't de grutste tsjoenderskrêften hie, hy of harren. (Neffens Exodus wûn Mozes dat, om't syn krêft net op tsjoenderij basearre wie, mar streekrjocht fan God kaam.)
Dizze tekst wurdt neamd yn ferskate oare geskriften út 'e Aldheid, lykas it Decretum Gelasianum, dat it it Berou fan Jannes en Jambres neamt. It hat wol kâns dat it ien en deselde tekst is as it Geheime Boek fan Jannes en Jambres.
List fan planetoïden 76401-76500
Dit is in list fan planetoïden 76401-76500.