cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Technicolor
It bedriuw dat it Technicolor-proses ûntwurp wie de Technicolor Motion Picture Corporation, oarspronklik in selsstannich bedriuw, letter in dochterûndernimming fan Technicolor, Inc., mar no in difyzje fan it Frânske bedriuw Technicolor SA. De Technicolor Motion Picture Corporation waard yn 1914 yn Boston oprjochte troch Herbert Kalmus, Daniel Frost Comstock en W. Burton Wescott. It "tech-" yn 'e namme waard ynspirearre troch de it Massachusetts Institute of Technology (MIT), dêr't sawol Kalmus as Comstock studearre hiene en letter wurk fûnen. Technicolor Inc. waard yn 1921 oprjochte yn Delaware as holding foar de Technicolor Motion Picture Corporation.
Ihren
Skiednis
Ihren is ien fan de âldste doarpen fan it Oerledingerlân, ien fan de fjouwer âlde lânskippen yn de lânkring Lier. Ut Ihren wei waard it buorplak Ihrhove stifte, dat hjoed-de-dei it haadplak fan de gemeente Westoverledingen is.
Op 1 jannewaris 1973 waard de gemeente Ihren, it hjoeddeistige doarpsgebiet, part fan de nije gemeente Westoverledingen.
Religy
Yn Ihren stean twa tsjerken. De baptistegemeente Westoverledingen is de memmegemeente fan alle Eastfryske baptistegemeenten. Hy waard yn 1846 oprjochte en de tsjerke waard yn 1854 boud. Ut dy gemeente wei waard it baptisme ek nei Nederlân oerbrocht. Yn 1977 waard de kapel yn in tsjerklike mienskipssintrum ynboud, dat ek foar net-tsjerklike feesten ornearre is. Ta de gemeente hearde oant 2016 ek it lytse kapel yn Flachsmeer.
De grifformearde tsjerke Ihrenerfeld waard yn 1908 boud. De pastorij waard tsjin de tsjerke oan boud. Ta de tsjerkemienskip heart de grifformearde beukerskoalle Kinnerhuus.
Ferienings
Yn Ihren binne in stikmannich ferienings, sa as bygelyks sportferiening Sportverein Fresena Ihren, de frijwillige brânwacht Ihren, sjongferiening Eala Frya Fresena, belangeferiening Wanderweg-Ihren en toanielselskip Spölkring (spylkrite).
Shinji Tanaka
(25 septimber 1960) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Nissan Motors, Urawa Reds en Kyoto Purple Sanga.
Martenstsjerke (Kollum)
Skiednis
Op de earste houten tsjerke folge yn de 11e iuw de bou fan in tsjerke fan dowestien. Tidens de restauraasje fan de tsjerke yn de jierren 1960 waarden in fûnemint fan fjildstiennen fan in âldere foargonger oantroffen. Dy foargonger wie like breedt as it súdlike skip en waard yn it fiifde travee ôfsletten mei in healrûne apsis. Fan dy tsjerke bleau neat oer en tsjintwurdich is it âldste boudiel it ûnderste diel fan de toer, dy't tusken 1200 en 1250 boud waard. Kollum waard yn 1399 troch in grutte brân troffen. Ek de tsjerke baarnde út en de weropbou fûn dêrnei diels plak op de âlde fûneminten. De gotyske nijbou fan healwei de 15e iuw waard langer en krige in nij fiifsidich koer. Oan de noardlike kant folge de konstruksje fan in koartere en legere, fiif traveeën lange noardlike beuk, dy't fan de haadbeuk skieden wurdt troch fiif op trije koarte pylders rêstende spitse bôgen.
Yn 1608 waarden grutte steunberen tsjin de noardlike beuk oanboud. Healwei de 19e iuw waarden de steunberen foar in part wer ferwidere, mar by de restauraasje fan 1960-1964 yn in oare foarm werom setten. Oft de noardlike beuk ea in ferwulft besiet is net dúdlik. It tsjintwurdige ferwulft fan de noardlike beuk waard by de restauraasje ynbrocht.
De toer waard yn 1661 ferhege en doe mei de tsjintwurdige spits bekroand. Yn de toer hingje twa klokken; ien út 1526 mei in diameter fan 143 sintimeter dy't getten waard troch Johannes Schonenborch, de oare is in klok út 1618 mei in diameter fan 131 sintimeter en waard getten troch Hans Falck.
Yn de noardeastlike hoeke fan de twa beuken waard yn 1853 in konsistoarje oanboud.
Ynterieur
De iken achtsidige preekstoel mei trep, in achterskot en in klankboerd draacht houtsnijwurk en op de hoeken pylderkes mei kapiteeltsjes en stamt út 1692. It klankboerd en it doophek datearje út it midden en de twadde helte fan de 18e iuw.
Yn it ferwulft fan de grutte beuk binne âlde fresko's fan foar de reformaasje te sjen. Se waarden yn 1882 ûntdutsen en dokumintearre, mar net earder dan mei de restauraasje fan de jierren 1960 bleatlein en konservearre.
Grifformearde tsjerke (Andyk)
De Grifformearde tsjerke fan Andyk yn de provinsje Noard-Hollân is in monumintaal tsjerkegebou út 1929 en waard neffens in ûntwerp fan de Grinzer en teffens grifformearde arsjitekt Egbert Reitsma boud. It opfallende en yndrukwekkende bouwurk krige de bynamme "Grifformearde katedraal" en is sûnt 1985 in ryksmonumint.
Gemeente
De woartels fan de gemeente lizze yn de ôfskieding fan 1834. De gemeente waard op 15 oktober 1836 troch dûmny Hendrik de Cock stifte en ynearsten kaam de ôfskieden gemeente byinoar yn in houten, swart tarre skuorre. Fan ôf 1863 kaam de gemeente by inoar yn in nij tsjerkegebou oan de Dijksweg. Doe't de doleânsje him oantsjinne yn de jierren 1890 gyng de gemeente mei yn Grifformearde Tsjerken yn Nederlân. De grifformearde gemeente groeide troch en it gyng de gemeente ek finansjeel foar de wyn, sadat yn 1930 it hjoeddeiske gebou yn 1930 nommen wurde koe.
De grifformearde gemeente fan Andyk is sûnt 2004 in PKN-gemeente.
Skiednis gebou
Andyk is in grifformeard eilân yn Noard-Hollân en de gemeente telde ûnder de leden in soad bollekwekers. Oan jild wie der dan ek gjin brek doe't de besteande tsjerke te lyts woarn wie foar de jimmeroan groeiende gemeente en in nije tsjerke needsaaklik waard. Yn de jierren 1920 waarden der plannen makke foar nijbou mei romten foar gearkomsten, in nije pastorije en in kosterswente. Foar de bou fan de tsjerke krige de grifformearde arsjitekt Egbert Reitsma de opdracht, dy't al namme makke hie mei de ûntwerpen foar grifformearde tsjerken yn Kollum, Appingedam en Weesp. It is it sizzen dat Reitsma by de opdracht it betingst krige dat it oansjen fan de nijbou meunsterje moast mei de ymposante roomske Werenfridustsjerke yn it oanbuorjende Wervershoof. En sa krige Andyk in ekspresjonistysk bouwurk mei in katedrale alluere, dy't op 23 septimber 1930 iepene waard. De tsjerke joech plak oan 1.200 minsken (tsjintwurdich werom brocht nei 900) en foldocht oan de easken fan in echte grifformearde preektsjerke, dêr't it Wurd fan de Heare sintraal yn stiet.
De tsjerke foarmet ien gehiel mei de pastorije. It kompleks is meiïnoar 60 meter lang.
Oargel
It oargel hat noch yn de foargonger fan de hjoeddeiske tsjerke stien en waard yn 1892 boud troch de oargelbouwer Proper út Kampen. De firma Spiering út Dordrecht ferhûze it ynstrumint nei de nije tsjerke en feroare it ynstrumint by dy gelegenheid. It front is in ûntwerp fan Egbert Reitsma. Sûnt de Twadde Wrâldkriich hat de firma Flentrop út Saandam oan it ynstrumint wurke. Foar it lêst waard it ynstrumint restaurearre tusken 2012-2015. Yn it ramt fan dy restauraasje waard it oargel útwreide mei in pedaalregister-fagot, dat ôfkomstich is fan Hinsz-oargel út de Harnzer Grutte Tsjerke. Mei de foltôging fan de restauraasje fan de tsjerke waard ek it oargel wer yn gebrûk nommen.
Tsleil-Wautût
Etymology
Tsleil-Waututh betsjut: "Folk fan 'e Ynham" of "Minsken fan 'e Ynham". Dy beneaming ferwiist nei de Burrard-ynham (Ingelsk: Burrard Inlet), in fjord dy't noardlik fan 'e stêd Vancouver yn it fêstelân fan Britsk-Kolumbia op snijt.
Demografy
De Tsleil-Wautût binne ien fan 'e Kust-Salisjaanske folken en binne sadwaande nau besibbe oan etnyske groepen as de Muskwiim (Musqueam) en de Skwamisj (Squamish), fan wa't de wenkriten histoarysk oerlaapje mei dy fan 'e Tsleil-Wautût. Yn 2018 wiene der likernôch 600 Tsleil-Wautût, dy't polityk fertsjintwurdige wurde troch de Tsleil-Wautût Naasje (Tsleil-Waututh Nation). Dat is in Yndiaanske stamme-organisaasje dy't erkenning genietet fan 'e oerheden fan Kanada en Britsk-Kolumbia, en it bestjoer hat oer trije eigen Yndianereservaten. It grutste dêrfan, en teffens it iennichste dat permaninte bewenners hat, is it Burrard Inlet Reservaat 3, yn North Vancouver. Alle trije reservaten mei-inoar hawwe in oerflak fan 110,7 hektare.
Skiednis
Neffens de mûnlinge oerlevering fan 'e Tsleil-Wautût bestie harren folk foar de kolonisaasje fan harren wengebiet troch de blanken út wol 10.000 minsken. Harren relatyf lytse wenkrite oan 'e súdlike kust fan Britsk-Kolumbia koe sa'n grutte befolking drage om't it in lân fan oerfloed wie, mei mylde winters en iten by 't folop dat foar in grut part út 'e see en de rivieren helle waard (lykas fisk en skulpdieren). It libben bestie yn dy tiid foar de Tsleil-Wautût út in oanhâldend werhelle syklus fan jacht, fiskerij en rispinge, en it preservearjen fan it op dy manearen ynhelle iten. Dêrnjonken waard der ek hannel dreaun mei oare stammen, benammen guon dy't nau besibbe wiene, en dêr't ek it jachtgebiet en de fiskerijwetters mei dield waarden. Dy hannel fûn sawol plak fia lânrûtes as oer it wetter, yn kano's.
De Tsleil-Wautût libben winterdeis yn langhuzen dy't boud wiene mei skeane dakken, sadat de rein derfan ôfrinne koe. Men bestie yn dy tiid fan 't jier fierhinne fan it preservearre iten út 'e oare jiertiden, en brocht de tiid troch mei houtfykjen, it weevjen fan tekkens en it dielnimmen oan religieuze seremoanjes. By 't maityd giene de bewenners fan 'e langhuzen útinoar en bouden op sawat alle strannen yn 'e wenkrite fan harren folk hutten dy't bewenne waarden troch lytsere groepkes lju. Foar de oanlis fan dy hutten brûkte men planken fan 'e winterlanghuzen dy't per kano nei it plak fan bestimming ferfierd waarden. De hutten waarden brûkt as basiskampen en fan dêrút swaarme men út oer it hiele wengebiet fan 'e Tsleil-Wautût om mei jeien, fiskjen en rispjen wer nij iten yn te slaan en nije foarrieden oan te lizzen foar de folgjende winter. Tige wichtich wie yn dy kontekst de jierlikse komst fan 'e salm dy't fan mids july oant begjin augustus fan 'e see ôf de rivier de Fraser opswom.
It ierste kontakt dat de Tsleil-Wautût mei Jeropeänen hiene, fûn mooglik plak yn 1579, doe't de Ingelske kaper en ûntdekkingsreizger sir Francis Drake de kust oandie fan wat letter Britsk-Kolumbia wurde soe. Wis is dat de Tsleil-Wautût yn 1792 kontakt hiene mei sawol de Britske ekspedysje fan George Vancouver, as mei de Spaanske ekspedysje ûnder lieding fan Dionisio Alcalá Galiano en Cayetano Valdés y Flores. It ierste kontakt mei blanke kolonisten dy't oer lân nei it westen ta reizgen, hiene de Tsleil-Wautût yn 1846. Al foarôfgeande oan dy kontakten wiene de Tsleil-Wautût en oare Kust-Salisjaanske folken troffen troch epidemyen fan besmetlike sykten dy't troch de Jeropeänen meibrocht wiene, lykas de pokken en de mûzels, dêr't de Yndianen gjin ymmuniteit tsjin hiene. De earste epidemy fan 'e pokken trof de noardwestkust al yn 'e 1680-er jierren, doe de sykte him troch yntertribale kontakten hielendal út Nij-Spanje (it hjoeddeistige Meksiko) wei dêrhinne fersprate. Lettere epidemyen holden mank de Kust-Salisjanen hûs yn 'e 1790-er jierren, yn 1850 en yn 1862. In grut diel fan 'e Tsleil-Wautût kaam by dy epidemyen te ferstjerren. Fan 'e hjoeddeistige Tsleil-Wautût kin hast eltsenien syn ôfstamming troch de manlike of froulike line weromfolgje nei it opperhaad Waut-salk I (±1750-±1800).
Yn 1869 waard it Burrard Inlet Reservaat 3 oprjochte, net foar in spesifike Yndiaanske groep, mar foar alle Kust-Salisjanen dy't oan 'e Burrard-ynham wennen. Yn 1876 waard dy sitewaasje befêstige, en kamen der yn deselde krite noch twa lytsere Yndianereservaten by, Inlailawatash Reservaat 4 en Inlailawatash Reservaat 4A. It Burrard Inlet Reservaat waard ek bewenne troch in protte Skwamisj, in besibbe folk, mar doe't de Kanadeeske oerheid yn 1923 de Tsleil-Wautût en de Skwamisj mar ta ien stamme gearfoegje woe, stimden de Tsleil-Wautût dat plan fuort. Fan gefolgen waard de Burrard Yndianetroep oprjochte (letter omneamd ta Tsleil-Wautût Naasje), dy't it bestjoer taparte krige oer it Burrard Inlet Reservaat en de beide ûnbewenne Inlailawatash-reservaten.
Yn dyselde snuorje hiene de Tsleil-Wautût ek slim te lijen ûnder it Kanadeeske skoallesysteem foar Yndianen, dat derop rjochte wie om Yndiaanske bern sa ier mooglik by de âlden wei te heljen en nei ynternaten te stjoeren, dêr't harren ferbean waard om harren eigen taal te sprekken en om harren eigen godstsjinst út te oefenjen. Op dy wize waard in grut part fan 'e kultuer fan 'e Tsleil-Wautût stikken makke. Tsjintwurdich besykje de Tsleil-Wautût dat ferlies wer goed te meitsjen, hoewol't se te krijen hawwe mei drege problemen dy't feroarsake wurde trochdat in grut part fan harren oarspronklike wenkrite no ta de swier urbanisearre stêdekloft fan Vancouver heart. De Tsleil-Wautût-mienskip is ien fan 'e progressyfste Yndiaanske groepen yn Britsk-Kolumbia, dy't him fûleindich ynset foar natoerbehâld en fergriening fan 'e ekonomy en tsjin miljeufersmoarging.
Taal
De Tsleil-Wautût hawwe gjin aparte eigen taal, mar sprekke fan âlds it Halkomelem, dat ek de oarspronklike taal is fan in grut tal oare lytse folken yn 'e krite fan Vancouver en oan 'e eastkust fan Vancouvereilân. Alle folken dy't it Halkomelem sprekke, binne nau oaninoar besibbe, mar etnysk en polityk selsstannige groepen. Hja hearre ta de Kust-Salisjaanske folken, en it Halkomelem is ien fan 'e Kust-Salisjaanske talen fan 'e gruttere Salisjaanske taalfamylje. Alle Halkomelem-sprekkende folken mei-inoar telden yn 2014 24.000 minsken, fan wa't lykwols noch mar 260 it Halkomelem as memmetaal hiene, oftewol 1,1%. Der binne trije ûnderskate dialekten: it Eilân-Halkomelem, sprutsen troch seis etnyske groepen yn it súdeastlike part fan Vancouvereilân; it Leechlân-Halkomelem, sprutsen troch sân etnyske groepen oan 'e kust fan it fêstelân fan súdlik Britsk-Kolumbia; en it Heechlân-Halkomelem, sprutsen troch in ûnbeskaat tal lytsere groepen mear it binnenlân yn. De Tsleil-Wautût binne fan âlds sprekkers fan it Leechlân-Halkomelem, wêrfan't it endonym Hunqʼumʔiʔnumʔ is.
Ferneamde Tsleil-Wautût
De bekendste Tsleil-Wautût wie it opperhaad Dan George, dy't ferneamd waard as akteur en dichter, en ek aktyf wie as aktivist foar de Yndiaanske saak. Hy spile û.m. yn 'e Amerikaanske films Little Big Man (1970) en The Outlaw Josey Wales (1976), mei Clint Eastwood. Guon fan syn neikommelingen nimme hjoed de dei mank de Tsleil-Wautût noch altyd in foaroansteand plak yn. De Tsleil-Wautût steane fierders yn 'e krite fan Vancouver bekend om harren oarlochskanoraceteam, de Takaya ("Wolven").
Stamme-organisaasjes
Burrard Tsleil-Waututh Tsleil-Waututh
Alexander Lindsay
"Alexander Lindsay", "Alex Lindsay", "Aleksander Lindsay" of "Aleksander fan Lindsay" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
York Universiteit
thumb|300px|De York Universiteit.
De York Universiteit (Ingelsk: York University; Frânsk: Université York), ôfkoarte ta YU, is in universiteit yn Toronto, Ontario, Kanada.
De York Universiteit bestiet sûnt 1959.
Takeshi Okada
(25 augustus 1956) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Furukawa Electric.
The Lady Vanishes (film út 1938)
The Lady Vanishes is in Britske skrillerfilm út 1938 ûnder rezjy fan Alfred Hitchcock, mei yn 'e haadrollen Margaret Lockwood en Michael Redgrave. De titel betsjut "De Dame Ferdwynt". De film is basearre 'e roman The Wheel Spins, fan Ethel Lina White út 1936. It ferhaal giet oer in jonge Ingelske frou dy't op in treinreis yn East-Jeropa in âldere Britske dame moetet. Nei't se in slûchje dien hat, is de dame ferdwûn, en de oare ynsittenden ûntstride allegear dat se ea sa'n frou yn 'e trein sjoen hawwe. The Lady Vanishes wie in tige súksesfolle film, dy't foar Hitchcock de wei klearre nei in karriêre yn 'e filmyndustry fan Hollywood. Neffens in ranglist fan it Britsk Filmynstitút (BFI) út 2017 is it de op 30 nei bêste Britske film aller tiden. Der waarden remakes fan makke yn 1979 en yn 2013.
Plot
De Ingelske toeriste Iris Henderson is mei har kammeraatskes Blanche en Julie op fakânsje yn Bandrika, in fiktyf lân yn East-Jeropa. Iris sil earder as de beide oaren werom nei hûs, om't se trouwe sil, mar se wurdt opholden trochdat in lawine de spoarline bedutsen hat mei in tsjûk pak snie. Dy moat sadwaande earst útgroeven wurde ear't der wer treinen ride kinne. De strâne passazjiers bringe de nacht troch yn in hotel. Under harren binne ek Charters en Caldicott, twa Ingelske hearen dy't sljocht binne nei cricket en entûsjast útsjogge nei harren thúskomst yn it Feriene Keninkryk, dy't se sa regele hawwe dat se noch krekt op 'e tiid wêze sille foar de lêste dagen fan 'e testwedstryd yn Manchester. In oare strâne reizger is frou Froy, in dame op jierren dy't yn Bandrika wurke hat as gûvernante, en weromgiet nei Ingelân om har noch âldere âldelju te besykjen.
Dy jûn wurdt Iris út 'e sliep holden troch in lûd gebonk yn 'e keamer boppe harres. Frou Froy, dy't de keamer njonken dy fan Iris krigen hat, en dy't besiket nei in strjitmuzikant bûtendoar te harkjen, hat der ek lêst fan. De beide froulju oerlizze oer wat se der oan dwaan kinne en Iris beslút de hotelmanager, dy't fereale op har is, te freegjen om derfoar te soargjen dat it lûd ophâldt. De manager set nei de keamer ta dêr't it leven wei komt. Dêr is de jonge musikolooch Gilbert Redman bêde, dy't in pleatslike folksdûns oan it fêstlizzen is sa't trije Bandrikanen dy foardogge (wat it gestamp op it plafon fan 'e ûnderlizzende keamers feroarsaket). Gilbert wol net om sizzen jaan, dat de manager giet werom nei Iris om har te fertellen dat er neat foar har dwaan kin. Dêrop keapet se him om en smyt Gilbert út syn keamer. Dyselde nimt lykwols wraak troch te bearen dat er dan gjin oare kar hat as om by har yn 'e keamer yn te lûken. As er mei witwat omhaal har bad folrinne lit, kapitulearret se en freget se de manager om him syn keamer werom te jaan. Underwilens wurdt de strjitmuzikant ûnder it finster fan frou Froy troch in ûnsjoene moardner smoard.
De oare moarns is de spoarline frijmakke, dat de passazjiers kinne har nei de trein bejaan. Op it treinstasjon moetet Iris op 'e nij frou Froy. As se dyselde besiket te helpen wurdt by in finster op 'e earste ferdjipping fan in oanbuorjend hûs troch immen fan wa't inkeld de hân te sjen is, in plantebak fan it finsterbank treaun. It ding, dat foar frou Froy bedoeld wie, rekket Iris fol op 'e plasse. Frou Froy helpt har neitiid oan board fan 'e trein, mar Iris hat pineholle en fielt har net goed. Se bekomt wat yn in kûpee dy't sy en frou Froy diele mei in Italjaanske gûchelder dy't Doppo hjit, dy syn frou en in baronesse. Oare Ingelske passazjiers yn 'e trein binne Gilbert Redman, Charters en Caldicott en in abbekaat dy't Eric Todhunter hjit mei syn mêtresse, dy't harsels foardocht as frou Todhunter. Nei't Iris wat bekommen is, giet se mei frou Froy nei de restauraasjewagon om tee. As se wer yn 'e kûpee weromkeard binne, falt se yn 'e sûs.
As Iris wekker wurdt, is frou Froy poater. Se docht neifraach nei har, mar Doppo, frou Doppo en de baronesse hâlde út dat der nea in frou Froy west hat. Todhunter, by wa't frou Froy earder ûnderweis nei de restauraasjewagon troch in bocht yn 'e spoarline suver op 'e skurte foel, beart dat er him neat fan dat foarfal tebinnenbringe kin. Hy wol nammentlik beslist gjin oandacht lûke fanwegen it feit dat er beselskippe wurdt troch syn mêtresse. Charters en Caldicott, dy't Iris en frou Froy earder yn 'e restauraasjewagon troffen hawwe, lige dat se net witte wêr't Iris it oer hat om't se bang binne dat se troch opûnthâld de cricketwedstryd yn Manchester misse sille. De iennichste behelpsume passazjier dy't Iris fine kin, is Gilbert, dy't frou Froy wier net sjoen hat. In oare passazjier, de harsenssjirurch dokter Hartz, oppenearret dat Iris wolris lije kin oan hallusinaasjes dy't oproppen binne troch in harsensskodding.
Iris is lykwols wis dat se net gek is of hallusinearret, en om't de trein sûnt de ôfreis net stilholden hat, moat frou Froy noch oan board wêze. As de trein op in stuit foar it earst àl stoppet, hâlde sy en Gilbert beide kanten goed yn 'e rekken, mar der wurdt inkeld in yn wynsels bewuolle pasjint fan dokter Hartz ynladen. As Iris neitiid weromgiet nei de kûpee dy't se dielde mei frou Froy en de oaren, treft se dêr in frou Kummer, dy't krekt sa klaaid is as frou Froy, en likernôch deselde leeftyd hat, mar der fierders hiel oars útsjocht. Dokter Hartz ferskynt wer, dy't diskear útleit dat Iris frou Froy wierskynlik de foargeande jûns yn it hotel met hat en troch de klap op 'e holle letter har gesicht oan 'e persoan fan frou Kummer keppele hat. Iris leaut der neat fan, dat sy en Gilbert sykje troch. Gilbert hat himsels tsjin dy tiid oansteld as dejinge dy't om har tinkt, mei't it him wol dúdlik is dat se dat sels net docht.
Yn 'e bagaazjewagon ûntdekke se it earste bewiis dat frou Froy wol deeglik bestiet en oan board fan 'e trein is of west hat, as se har bril mei stikkene glêzen weromfine. Fuort dêrnei wurde se mei in stiletto oanfallen troch de gûchelder Doppo. Tegearre wurde se him oermânsk, mar hy wit te ûntkommen. Gilbert en Iris begjinne no te fermoedzjen dat de pasjint fan dokter Hartz, mei syn yn wynsels bewuolle gesicht, nimmen oars is as frou Froy, en dat frou Kummer, dy't sa ynienen opdoek nei't de trein stilholden hie, foar de pasjint trochgie doe't dy oan board brocht waard. Underwilens jout Hartz yn syn eigen kûpee de 'non' dy't op syn pasjint past de opdracht om in bedwelmjend middel yn it drinken fan Iris en Gilbert te dwaan. Hy makket lykwols de flater om harren, nei't se har drinken opdronken hawwe, te fertellen wat er dien hat. Iris en Gilbert beare dan dat se it bewustwêzen ferlieze, en Hartz, dy't derfan oertsjûge is dat er gjin lêst mear fan har beiden hawwe sil, jout him ôf.
It docht lykwols bliken dat de falske non, dy't in Ingelse is, út loyaliteit oan har lânslju Hartz syn opdracht net útfierd hat. Gilbert en Iris ûntsnappe út 'e kûpee dêr't se yn opsletten binne en befrije frou Froy. As frou Kummer harren oer it mad komt, oerweldigje se har, slane har bewusteleas en bewuolje har wer yn 'e wynsels. De folgjende kear dat de trein stilhâldt, flak foar de grins, lit dokter Hartz syn 'pasjint' útlade, mar as er yn 'e ambulânse dy't by it stasjon stiet te wachtsjen de wynsels fan it gesicht hellet by wa't er tinkt dat frou Froy is, ûntdekt er dat it frou Kummer is. Hartz lit dêrnei de wagons fan 'e trein op in sydspoar sette. As Gilbert en Iris dat ûntdekke, bejouwe se har nei de restauraasjewagon, dêr't op dat stuit alle Ingelske passazjiers oanwêzich binne om't it teetiid is. De trein hâldt ho en in ofsier komt yn 'e restauraasjewagon om harren te freegjen om mei út 'e trein te gean, mar Gilbert slacht him del en pakt syn pistoal ôf.
Der ûntstiet in sjitpartij tusken Gilbert, Charters en Caldicott en de soldaten oan 'e iene kant fan 'e trein. Frou Froy, dy't no tajout dat se in Britske spionne is, jout Gilbert en Iris in boadskip, kodearre ta in meldij, om oer te bringen oan it Britske Ministearje fan Bûtenlânske Saken yn Whitehall foar it gefal dat har wat oerkomme sil. It is deselde meldij dy't de fermoarde strjitmuzikant spile dy't by it hotel ûnder it finster fan frou Froy stie. Gilbert, dy't as musikolooch oanlis foar muzyk hat, leart it gau-gau út 'e holle, wêrnei't frou Froy fia de oare, ûnbewekke kant fan 'e trein útpykt. Todhunter, dy't inkeld krityk hat op wat de oare passazjiers by de ein hawwe, besiket himsels oer te jaan, mar wurdt deasketten. Gilbert en Caldicott kape dan de lokomotyf en ûntsnappe mei de trein oer de grins.
Nei't se einlings weromkeard binne yn Londen, lêze Charters en Caldicott op Victoria Station yn 'e krante dat de testwedstryd yn Manchester ôflast is fanwegen oerstreamings. Op itselde stasjon sjocht Iris har ferloofde oankommen, mar dûkt dan gau mei Gilbert yn in taksy. Dêr lit se har tútsje troch Gilbert. Se litte harren nei it Ministearje fan Bûtenlânske Saken ride, dêr't se yn 'e wachtkeamer plannen meitsje om mei-inoar te trouwen. As se deryn nûge wurde, beseft Gilbert ynienen dat er him de meldij net mear tebinnenbringe kin. Mar as hy en Iris yn it kantoar laat wurde fan 'e funksjonaris dy't har te wurd stean sil, hearre se itselde deuntsje wer: it is frou Froy dy't it op 'e piano spilet.
Produksje
The Lady Vanishes is loskes basearre op 'e roman The Wheel Spins, fan Ethel Lina White, út 1936, dy't neitiid troch it súkses fan 'e film ek wol ferskynd is ûnder de titel The Lady Vanishes. De film waard produsearre troch Edward Black, dy't lykwols net as filmprodusint fermelden wurdt op 'e begjin- of de eintitels. Hy kocht koart nei it útkommen fan White har boek de filmrjochten dêrop. Oarspronklik soe de film The Lost Lady ("De Fermiste Dame") hjitte en regissearre wurde troch de Ierske filmmakker Roy William Neill. Hoewol't fan begjin ôf oan al dúdlik wie dat de measte sênes yn 'e studio opnommen wurde soene, waard der in filmcrew nei Joegoslaavje stjoerd foar lânskips- en sfearbylden. Doe't de Joegoslavyske plysje lykwols by tafal ûntdiek dat it lân net botte posityf út it senario nei foarren komme soe, waard de filmploech it lân útwâde. It projekt waard dêrnei troch Black skrast.
In jier letter stie regisseur Alfred Hitchcock by Black syn Gainborough Pictures ûnder kontrakt foar it meitsjen fan in film, mar hy koe gjin gaadlik skript fine om te ferfilmjen. Doe kaam Black op 'e lapen mei The Lost Lady. Hitchcock wurke gear mei de senarioskriuwers Sidney Gilliat en Frank Launder om it begjin en de ein fan 'e film wat minder wiidweidich te meitsjen, mar naam fierders it skript oer sa't it wie. Hy feroare wol de titel yn The Lady Vanishes ("De Dame Ferdwynt"), in ferwizing nei de bekende gûcheltrúk fan 'e 'ferdwinende dame'. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Jack E. Cox, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Louis Levy en Charles Williams (dy't likemin as Black op 'e begjin- of eintitels fermeld waarden). De opnamen foar The Lady Vanishes fûnen plak yn 'e Gainsborough Studios yn 'e Londenske wyk Islington.
Casting
Foar de froulike haadrol hie Hitchcock earst Lilli Palmer yn gedachten, mar úteinlik keas er foar de doe noch relatyf ûnbekende Margaret Lockwood. De manlike haadrolspiler, Michael Redgrave, wie yn 1938 ek noch ûnbekend by it bioskooppublyk, mar hy wie in opkommende stjer fan it Londensk toaniel. Hy wie earst net botte happich op in filmrol, mar waard datoangeande bepraat troch John Gielgud. The Lady Vanishes makke him yn ien klap ta in ynternasjonale filmstjer. Lykwols koene Redgrave en Hitchcock min mei-inoar, en se botsten op 'e filmset geregeldwei om't Redgrave as toanielakteur mear rippetysjes hawwe woe, wylst Hitchcock krekt sterk hechte oan spontaniteit. Se wurken neitiid nea wer mei-inoar gear.
Yn The Lady Vanishes hie Hitchcock syn gebrûklike cameo oan 'e ein fan 'e film, as er yn Victoria Station yn Londen te sjen is, dêr't er in sigaretsje stiet te smoken.
Distribúsje
De distribúsje fan The Lady Vanishes waard yn it Feriene Keninkryk fersoarge troch Metro-Goldwyn-Mayer, yn it ramt fan in oerienkomst mei de Gaumont British Picture Corporation. Yn 'e Feriene Steaten beävensearre 20th Century Fox de distribúsje. De film gie op 7 oktober 1938 yn Londen yn premiêre.
Boek en film
Hoewol't The Lady Vanishes basearre is op 'e roman The Wheel Spins, fan Ethel Lina White, is de film gâns oars as de roman. Sa is frou Froy yn it boek echt in ûnskuldich âldwyfke dat ûntfierd wurdt om't se wat wit (sûnder dat se it sels beseft) dat gefaarlik is foar de autoriteiten. Ek wurdt yn it boek de geastlike betizing fan Iris feroarsake troch sinnestek (en net trochdat se in blombak op 'e holle krigen hat). Fierders hâldt de trein yn 'e roman fan White nea ho, mar riidt altyd troch, en likemin is der in sjitpartij op 'e ein fan it ferhaal.
Wat de personaazjes oanbelanget, hjit Gilbert Redman yn it boek Max Hare, en is er gjin frijbûtserige musikolooch, mar in jonge yngenieur dy't yn East-Jeropa is om in keardaam te bouwen. Fierders komt yn it boek in taalkundige foar dy't as tolk foar Iris en Max fungearret, mar dy't yn 'e film alhiel ûntbrekt. De troch cricket obsedearre personaazjes Charters en Caldicott komme dan wer net yn it boek foar en wiene spesjaal tafoege foar de film. Hja waarden troch de film sa populêr dat se neitiid yn in rige oare films, radioprogramma's en in tillefyzjesearje ferskynden.
Untfangst en resultaat
Doe't The Lady Vanishes yn it Feriene Keninkryk yn 'e bioskopen iepene, wie it fuortendaliks in grut súkses. Itselde gou foar New York, doe't de film dêr yn 'e bioskoop kaam. Yn in doetiidske resinsje omskreau it Monthly Film Bulletin The Lady Vanishes as in "bûtengewoane en spannende skrillerfilm". Ek wie der lof foar de rezjy fan Hitchcock en it aktearjen fan 'e cast, yn 't bysûnder dat fan Michael Redgrave, Paul Lukas en dame May Whitty.
The Lady Vanishes waard troch The New York Times útroppen ta bêste film fan 1938, en yn 1939 waard Hitchcock dêrfoar de priis foar bêste regisseur takend troch de New York Film Critics Circle. Mei The Lady Vanishes wist Hitchcock de belangstelling fan 'e Amerikaanske filmyndustry te fangen. Hoewol't syn trije foargeande film it min dien hiene yn 'e bioskopen, klearre dit iene reuseftige súkses foar him it paad nei Hollywood, en koart nei de premiêre ferfear er dêrhinne.
Neitiid behold de film altyd syn populariteit. Sa neamde Jamie Russell The Lady Vanishes yn in resinsje foar de BBC út 2008 in "slûchslim fyn ynleine skriller" en in "geweldich stikje entertainment". En Mark Duguid fan it Britsk Filmynstitút (BFI) skreau dat de film "beskôge wurde kin as de bêste, en beslist as de grappichste fan Hitchcock syn Britske films, en him mjitte kin mei it bêste fan syn Amerikaanske wurk." Neffens in ranglist fan it Britsk Filmynstitút út 2017 is it de op 30 nei bêste Britske film aller tiden.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat The Lady Vanishes in tige heech goedkarringspersintaazje fan 98%, basearre op 45 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Dizze glânsrike skriller, ien fan Alfred Hitchcock syn lêste Britske films, jout in iere glim fan 'e regisseur op syn stylfolst en fermaaklikst." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle The Lady Vanishes in goedkarringspersintaazje fan 98%, basearre op 17 resinsjes.
Remakes
Der waard neitiid twaris in remake makke fan The Lady Vanishes:
Jan Veth
thumb|Selsportret fan Jan Pieter Veth Jan Pieter Veth (Doardt, 18 maaie 1864 - Amsterdam, 1 july 1925) wie in Nederlânsk keunstskilder, dichter, keunstkritikus en heechlearaar keunstskiednis en estetika.
Libben
Jan Veth wie in soan fan de Doardtske izerkeapman en liberale politikus Gerrardus Huibert Veth en Anna Cornelia Giltay. Fan memmekant stamme er ôf fan it Doardtske keunstskilderslaach Van Strij; mem wie in bernsbern fan Jacob van Strij. Hy troude 10 augustus 1888 mei Anna Dorothea Dirks; sy krigen fiif bern.
Veth folge de skildersoplieding oan de Ryksakademy fan Byldzjende Keunsten yn Amsterdam. Mei guon fan syn meistudinten wie r oprjochter fan de keunstnersferiening Sint Lucas. Fan 1885 ôf oan wurke er mei de skilder Anton Mauve yn Laren. Nei syn houlik festige er him yn Bussum.
Jan Veth is fral bekend wurden fanwege syn portretten. Hy skildere û.o. portretten fan Max Liebermann, Lambertus Zijl, Frank van der Goes, Antoon Derkinderen en in protte oare tiidgenoaten.
Njonken dat wie er dichter en behearde ta de beweging van Tachtich. Syn publikaasjes ferskynden ûnder mear yn de De Nieuwe Gids. Foar de De Kleine Johannes fan syn freon Frederik van Eeden makke er de boekbân.
As bûtengewoan heechlearaar keunstskiednis en estetika wie er ferbûn oan de Ryksakademy foar Byldzjende Keunsten yn Amsterdam.
List fan planetoïden 78201-78300
Dit is in list fan planetoïden 78201-78300.
Proto-Dynastyk Tiidrek
It Proto-Dynastyk Tiidrek, ek wol oantsjut as Dynasty 0 of Nakada III of it Semainysk Tiidrek (nei in argeologysk fynplak by As-Semaina), wie de lêste faze fan 'e predynastike Nakadakultuer yn 'e prehistoarje fan it Alde Egypte. De perioade folge op Nakada II en gie foarôf oan it Ier-Dynastyk Tiidrek. It Proto-Dynastyk Tiidrek besloech rûchwei twa iuwen en rûn fan likernôch 3200 f.Kr. oant 3000 f.Kr. Yn dy snuorje ûntjoech it proses fan steatsformaasje, dat yn 'e foargeande perioade fan Nakada II úteinset wie, him fierder troch de oanstelling fan keningen fan wa't de nammen oerlevere binne en dy't oan it haad stiene fan machtige steaten. De oantsjutting 'Dynasty 0' is eins wat misliedend, om't dizze keningen gjin ûnderdiel útmakken fan (bekende) dynastyen. Yn it Proto-Dynastyk Tiidrek waarden de nammen fan 'e keningen fermelden yn ynskripsjes (saneamde serechs) op in ferskaat fan oerflakken, wêrûnder ierdewurk en grêftomben.
Skiednis
It Proto-Dynastyk Tiidrek yn it Alde Egypte waard karakterisearre troch in oanhâldend proses fan politike ienwurding. Sa ûntstiene, nei iuwen fan oarloch en feroverings, út 'e ferskate stêdsteaten by de rivier de Nyl lâns yn Opper-Egypte trije wichtige steaten: Tinis, Nakada en Nechen. Nakada, dat tusken de oare beide yn lei, waard it earste troch Tinis oerweldige, dat dêrnei ek Neder-Egypte ferovere. De relaasje tusken Tinis en Nechen is ûnwis, mar it kin wêze dat dy beide steaten op freedsume wize fusearre binne, wêrnei't it Tinityske keningshûs it yn hiele Egypte foar it sizzen krige. De Tinityske keningen waarden begroeven te Abydos, op it begraafplak fan Umm el-Qa'ab.
Yn it Proto-Dynastyk Tiidrek waard de Egyptyske taal foar it earst fêstlein yn hieroglifen. Der is út dizze perioade fierders sterk argeologysk bewiis oerlevere foar it bestean fan Egyptyske delsettings yn it suden fan Kanaän, dy't troch moderne saakkundigen beskôge wurde as koloanjes of oars hannelsposten. It is mooglik dat yn it Proto-Dynastyk Tiidrek de yrrigaasje útfûn waard. Ek waard yn dy snuorje yn Egypte it silen útfûn, ûnôfhinklik fan 'e Perzyske Golf, dêr't dat al twatûzen jier earder útfûn wie.
Burrardynham
De Burrardynham (Ingelsk: Burrard Inlet), is in fjord yn 'e súdwestlike kust fan 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia, ûntstien troch gletsjerfoarming yn 'e lêste iistiid, dy't einige om 8000 f.Kr. hinne. De ynham hat relatyf ûndjippe iggen en giet yn it westen oer yn 'e Strjitte fan Georgia, dy't diel útmakket fan 'e Salisjaanske See, in part fan 'e Stille Oseaan. De Burrardynham skiedt de metropoal Vancouver, yn it suden, fan 'e foarstêden West Vancouver en North Vancouver, yn it noarden.
Geografy
De Burrardynham is in ûnderdiel fan 'e Strjitte fan Georgia, it diel fan 'e Salisjaanske See tusken Vancouvereilân en it fêstelân fan Britsk-Kolumbia yn. Fan 'e kust ôf, by Point Atkinson, rint de ynham sa'n 25 km frijwol rjocht nei it easten ta, nei Port Moody. Dit part fan 'e Burrardynham hat relatyf ûndjippe iggen.
Op likernôch twatrêde fan 'e ôfstân fan 'e kust ôf spjaltet in sydfjord mei folle steilere iggen, de Indian Arm, him fan 'e haadfjord ôf, om dêrwei nochris sa'n 20 km nei it noardnoardeasten te rinnen. De haadfjord rint foar it meastepart troch in folslein urbanisearre krite; de Indian Arm rikt dêr foarby, oant yn in bercheftige wyldernis. Oan it begjin fan 'e Burrardynham omfiemet de fjord de likernôch 8 km brede Ingelske Baai, dy't yn it easten ôfsletten wurdt troch in nau, de First Narrows ("Earste Ingte"). Healwei de First Narrows en de ôfspjalting fan 'e Indian Arm is in twadde nau, Second Narrows. Tusken First en Second Narrows yn is de Burrardynham likernôch 3 km breed.
Oan 'e súdkant fan 'e Burrardynham leit it Burrard-skiereilân, in leechleine krite dy't diel útmakket fan 'e delta fan 'e rivier de Fraser. It Burrard-skiereilân en it gebiet besuden de Fraser foarmje tsjintwurdich it grutste part fan 'e stêdekloft fan Vancouver. Oan 'e noardkant fan 'e Burrardynham rint dy stêdekloft troch op 'e skeanten fan it North Shore-berchtme. Dêr lizze de foarstêden West Vancouver, North Vancouver, Burnaby, Port Moody en it distrikt North Vancouver. Trije brêgen oerspanne de Burrardynham: de First Narrows Bridge, better bekend as de Lions' Gate Bridge, boud yn 'e 1930-er jierren; de Ironworkers Memorial Second Narrows Crossing út 1960; en de spoarbrêge Second Narrows Bridge, út 1969. Der is ek in SeaBus-fearpont oer de fjord.
Skiednis
De kusten fan 'e Burrardynham binne al tûzenen jierren it heitelân fan Yndiaanske folken as de Muskwiim (Musqueam), Skwamisj (Squamish) en Tsleil-Wautût (Tsleil-Waututh). De earste Jeropeeske ûntdekkingsreizgers dy't de fjord opfearen, wiene de leden fan 'e Spaanske ekspedysje fan Juan Carrasco en José María Narváez, yn 1791. Harren doel wie om 'e mûning fan 'e rivier de Fraser te finen, dy't eins fierder súdlik leit. Se neamden de ynham Canal de Floridablanca, de "Wetterwei fan Wite Blommen". Yn 1792 ferkende de Spanjert Dionisio Alcalá Galiano de krite fierder. Hy fûn de Fraser wol, en kaam derefter dat dy net yn ferbining stie mei de Burrardynham. Inkele dagen nei't Galiano ôfset wie, arrivearre de earste Britske ekspedysje yn it gebiet, dy't ûnder lieding stie fan George Vancouver. Dyselde ferneamde de Burrardynham nei syn freon en eardere skipsgenoat, kaptein-op-see (en letter admiraal) sir Harry Burrard-Neale.
Tetsuya Totsuka
(24 april 1961) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Verdy Kawasaki en Kashiwa Reysol.
Svijazjsk
Svijazjsk waard yn 1551 stifte troch Ivan de Ferskriklike. It boumateriaal fan it fort wie ôfkomstich út Uglitsj dat oer de Wolga nei de lokaasje brocht waard. It fort tsjinne foar it russyske leger yn it ramt fan it belis fan de stêd Kazan (1552) en Svijazjsk waard it sintrum fan wêrút it kristendom ûnder de Tataren ferkundige waard. Oarspronklik wie Svijazjsk in bestjoerlik sintrum foar de omjouwing, mar yn 1932 waard it degradearre ta in doarp.
Yn de Stalinistyske tiid waard it eilân brûkt foar it ferbaljen fan politike tsjinstanners fan it rezjym. Neffens de russyske publisist Aleksander Borissovitsj Sjirokorad wie it eilân ien fan de earste plakken fan Sovjet-represje, doe't yn opdracht fan de militêre kommissaris fan it bolsjewistyske bestjoer eltse tsiende soldaat fan it Reade Leger deasketten waard om't se der net yn slagge wiene de Witen út Kazan te ferjijen. Yn de Twadde Wrâldkriich waarden kriichsfinzenen yn ien fan de kleasters opsletten.
Troch de oanlis fan in opslachmar leit Svijazjsk sûnt 1955 op in eilân. Svijazjsk ferlear al sûnt it begjin fan de 20e iuw ynwenners, mar doe't de berikberens fan Svijazjsk as eilân noch minder waard sakke de befolking foars. Oan it begjin fan de 21e iuw wennen der noch minder as 300 minsken op it eilân (1897: 2080).
It eilân, dat ek tsjintwurdich troch de kleasters noch ryk is oan tsjerken, ferlear yn de jierren 1920-1930 troch ferneatiging in diel fan dy rykdom, ynklusyf de 16e-iuwske Marije-Bertekatedraal. Oare tsjerken waarden troch de kommunisten plondere en ien fan de kleasters ferlear in rike bibleteek. Op it eilân lizze noch twa aktive kleasters: it Uspenski-kleaster en it Jehannes de Doperkleaster. In tredde kleaster, it Opstanningskleaster, leit foar it eilân oer oan de oare kant fan it wetter. Sûnt 2017 heart it Uspenski-kleaster ta it wrâlderfgoed fan UNESCO.
Ofspjalting
thumb|De [[Lytse Donau, in ôfspjalting fan de Donau.]] thumb|De Else dy't fan de Hase ôfspjalt by Melle, Dútslân thumb|Satelytfoto fan de Ryn-Maas-Skeldedelta In ôfspjalting of ôftakking is in rivier dy't him ôfspjalt fan in oare rivier: de haadrivier. At in ôfspjalting nei in eigen mûning yn see streamt, en in eigen streamgebiet hat, wurdt sprutsen fan in bifurkaasje. Ofspjaltings kinne lykwols fierderop ek wer gearrinne en wurde dan, alteast yn de ûnderrin, ek wol rivierearmen neamd, en it lân der tuskenyn wurde riviereilannen neamd. Ofspjaltings binne gauris part fan riviersystemen of frisseljende rivieren (boppestream), mar benammen fan rivierdelta's (ûnderstream). In ôfspjalting dy't wer yn in oare rivier streamt, foarmet in sydrivier. In ôfspjalting kin ek ûntstean at in rivier in mar yn streamt en as dêr wer twa rivieren út streame. By in bifurkaasjemar is wetterskieding slim te bepalen.
Hendrik de Vries
Hendrik de Vries (Grins, 17 augustus 1896 – Haren, 18 novimber 1989) wie in Nederlânsk dichter en skilder. left|thumb|Hendrik de Vries (om 1923) thumb|175px|Stânbyld fan Hendrik de Vries fan [[Norman Burkett njonken de Martinitsjerke yn Grins]] thumb|175px|Gedicht Aan hen die nimmer bukten op it Monumint foar it fallen spoarpersoneel yn Utert De gedichten fan Hendrik de Vries waarden yn het literêre tydskrift Het Getij publisearre. De Vries wie in iere surrealist. Hy wie anty-boargerlik ynsteld en preke fitaliteit. It ûnderbewuste spile in krúsjale rol yn syn poëzy.
De Vries fûn in soad ynspiraasje yn de Spaanske wrâld en kultuer en fielde him dêr sa mei ferbûn, dat er in protte gedichten (benammentlik koplas) yn it Spaansk skreaun hat.
By gelegenheid fan syn fyftichste jierdei waard troch de gemeente Grins de Hendrik de Vriespriis ynsteld, en yn 1986 it Hendrik de Vriesstipendium. De Vries wie de earste dy't de priis krige.
De Vries syn gedicht Een schatrijke tuin waard 2000 (en yn in nije ferzje yn 2006) op in muorre yn de Aloëlaan yn Leien oanbrocht, ien fan de mear as hûndert muorregedichten yn Leien.
Boston Custer
Boston Custer (New Rumley (Ohio), 31 oktober 1848 – oan 'e rivier de Little Bighorn (Montana), 25 juny 1876) wie in Amerikaansk boarger-foerazjeur yn 'e tsjinst fan it Amerikaanske Leger. Hy wie de jongste broer fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer en kaptein Tom Custer, mei wa't er yn 1876 yn súdlik Montana omkaam yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn.
Komôf en famylje
Custer waard yn 1848 berne yn New Rumley, yn 'e Amerikaanske steat Ohio, as de soan fan boer en hoefsmid Emanuel Henry Custer (1806-1892) en dy syn frou Marie Ward Kirkpatrick (1807-1882). Oan syn heitekant stamme er ôf fan Paulus en Gertrude Küster, Dútske emigranten út it Rynlân dy't omtrint 1693 oerkommen wiene nei Amearika. Syn mem wie fan mingd Ingelsk en Skotsk etnysk komôf.
Boston Custer wie de fjirde en jongste soan yn it gesin fan syn âlden. Syn âldste broer Nevin koe fanwegen astma en rimmetyk net yn it leger, en waard sadwaande boer. Syn twadde broer wie George Armstrong Custer, dy't it ta luitenant-kolonel yn it Amerikaanske Leger brocht en ferneamd waard as de fjildkommandant fan it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint. De trêde broer, Tom Custer, waard kaptein yn itselde rezjimint. Fierders wie der in suster, Margaret, dy't troude mei luitenant James Calhoun, dy't ek al by de 7e Kavalery tsjinne. Teffens wiene der noch ferskate âldere healbruorren en -susters.
Wurkpaad
Op 25 juny 1876 naam Custer diel oan 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn, yn súdlik Montana, wêrby't it 7e Kavaleryrezjimint ferslein en foar in grut part útrûge waard troch in Yndiaanske koälysje fan Lakota, Noardlike Sjajinnen en Noardlike Arapaho. Dy deis befûn Boston Custer him mei syn achttjinjierrige omkesizzer Autie Reed by de bagaazjetrein hielendal efteroan 'e marsfolchoarder fan it rezjimint, mar doe't se fan boadskippers te hearren krigen dat luitenant-kolonel Custer om 'e reservemunysje frege hie foar it kommende gefjocht, laten se harren pakezels gau-gau nei foarren ta, en foegen se har by de fiif kompanjyen dy't Yndianen út it noarden wei oanfoelen.
Sa kaam Boston Custer yn 'e mande mei syn bruorren George en Tom, syn omkesizzer Autie Reed en syn sweager James Calhoun om doe't de troepen op in heuveltop besingele rekken en troch de oermacht oan Yndiaanske krigers alhiel ferdylge waarden. De rest fan 'e bagaazjetrein waard mei de oare sân kompanjyen fan it rezjimint twa dagen lang belegere, mar kaam net folle oer. As Boston Custer op syn post bleaun wie, hied er de slach dus foar 't neist gewoan oerlibbe. Op it plak op Custer Hill (sa't de heuveltop no hjit) dêr Boston Custer syn lichem fûn waard, stiet no in moarmeren tinkteken.
Neisleep
Nei't er earst provisoarysk op it slachfjild begroeven wie, waard it stoflik omskot fan Boston Custer in goed jier letter mei dat fan Autie Reed werbegroeven op it Woodland Begraafplak yn Monroe, yn Michigan, dêr't se famylje te wenjen hiene. Sy wiene de iennichste útsûnderings op 'e regel dat inkeld de liken fan 'e ofsieren werombrocht waarden nei it easten, wylst de beïerdiging fan sljochtwei soldaten en boargers op it slachfjild plakfûn.
L'Anse Yndianereservaat
It L'Anse Yndianereservaat (Ingelsk: L'Anse Indian Reservation) is ien fan 'e beide reservaten fan 'e federaal erkende Keweenaw Bay Yndianemienskip fan de L'Anse en Ontonagon Troepen fan Tsjippewa Yndianen (Keweenaw Bay Indian Community of the L'Anse and Ontonagon Bands of Chippewa Indians). It leit yn it noardwesten fan 'e Amerikaanske steat Michigan, en is it âldste bewenne reservaat fan 'e steat.
Geografy
It L'Anse Yndianereservaat leit yn it noardwesten fan 'e Amerikaanske steat Michigan, oan 'e noardkust fan it skiereilân Opper-Michigan. It bestiet út twa net opinoar oanslutende dielen oan wjerskanten fan 'e Keweenaw-baai, dy't ûnderdiel útmakket fan 'e Boppemar (ien fan 'e Grutte Marren). Bestjoerlik heart it reservaat ta Baraga County, dêr't it hast in trêdepart fan beslacht. It grutste diel fan it reservaat leit oan 'e súdeastkant fan 'e Keweenaw-baai, yn it noarden fan it plattelânsdistrikt L'Anse Township en yn it westen fan it distrikt Arvon Township. It grûngebiet fan dit part fan it reservaat makket ûnderdiel út fan it Hueronberchtme.
It lytsere diel fan it L'Anse Yndianereservaat leit oan 'e súdwestkant fan 'e Keweenaw-baai, yn it noarden fan Baraga Township. Fierders is der ek noch in folle lytser perseel fan 17,4 ha yn it noarden fan Chocolay Township, yn noardeastlik Marquette County. Yn totaal hat it L'Anse Reservaat in oerflak fan 238,6 km², wêrmei't it it grutste reservaat fan Opper-Michigan is en it op ien nei grutste fan Michigan (nei it Isabella Yndianereservaat yn Neder-Michigan). Fan it grûngebiet fan it reservaat is 57 km² yn besit fan it stammebestjoer, wylst twatrêde part yn mienskiplik eigendom fan 'e stammeleden is. De rest fan 'e grûn is yn eigendom fan partikulieren (sawol Yndianen as oaren).
Skiednis
It L'Anse Yndianereservaat waard yn 1854 stifte ûnder de betingsten fan it twadde Ferdrach fan La Pointe, tusken de Odjibwe fan 'e Ontonagon- en L'Anse-troepen fan Opper-Michigan en it regear fan 'e Feriene Steaten. Dat ferdrach waard op 25 septimber 1855 bekrêftige troch de Amerikaanske presidint Franklin Pierce. It Amerikaansk Heechgerjochtshôf hat it Ferdrach fan La Pointe neitiid ynterpretearre as in oerienkomst wêrby't in permanint thúslân skepen waard foar de Odjibwe fan 'e tradisjonele L'Anse- en Ontonagon-troepen.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2000 wennen der doe 3.672 minsken yn it L'Anse Reservaat, wêrfan't rom 69% (oftewol sa'n 2.550 persoanen) blanken wiene, en mar 24,4% (of 896 persoanen) fan Yndiaansk komôf. It haadplak fan it reservaat is Baraga, dat in ynwennertal hat fan likernôch 2.000 minsken, en dat foar it meastepart binnen de grinzen fan it reservaat leit. It doarp L'Anse, ek mei 2.000 ynwenners, leit mar foar in lyts part yn it reservaat. De iennichste oare wenkearn yn it L'Anse Reservaat is de útbuorren Zeba.