cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sint-Janskrûd
Sint-janskrûd is rûnom te finen yn ‘e berms lâns de diken en it spoar. De plant wurdt 20-85 sm heech en hat in rûne stâle mei oant twa smelle listen. De keale, elliptyske oant aairûne geefrânige, 1,5-3 sm lange blêden hawwe in soad trochsichtige punten en in stompe blêdfoet. Dy trochsichtige puntsjes binne folle mei etearyske oalje. It Sint-Janskrûd bloeit fan juny oant septimber mei giele blommen. De kroanblêden binne 1-1,6 sm lang. De tsjelkblêden binne lansetfoarmich, spits en geefrânich. De kroanblêden hawwe mar in pear swarte punten. De blommen teare iepen as in tichtteard doaske dat jo oan ien klep iepenlûke. Yn in reagebol  fan blomstêfkes is de stamper suver ferstoppe. De giele blommen foarmje in strûs en bloeie likernôch trije dagen. Yn parken en tunen wurdt in ferskaat oan kweekte farianten fan de Sint-Janskrûdfamylje brûkt as boaiembedekker. Dêr binne guon ûnder mei blommen fan wol 7 oant 8 sm.
Sompe-sint-Janskrûd
Yn it natoergebiet It Houtwiel boppe Feanwâlden groeit in hiel bysûnder famyljelid fan de Sint-Janskrûden, it Sompe-sint-Janskrûd.
Ringwei
thumb|[[Boulevard Périphérique (Parys)|Boulevard Périphérique om Parys hinne]] In ringwei, ek wol bypass neamd, is in dyk, dy't as in ring om in bepaald gebiet hinne rint. Ringwegen soargje foar fluggere trochstream fan it ferkear en ûntsluting fan de gebieten dy't se omslute.
De begripen rûnwei of rânewei betsjutte net alhiel itselde as in ringwei. Wol gauris wurdt it begryp "ringwei" dêrfoar ûnterjochte brûkt. It giet om in rûte dy't by de bûtenrâne fan in stêd of doarp del rint. In rûnwei hoecht in stêd of doarp ek net altyd alhiel te omsluten, want se tsjinje ynearsten om it ferkear bûten de kearn te hâlden. In oar wurd foar rûnwei is tangint.
Yn Fryslân hawwe de stêden Ljouwert en Snits in ringwei. Ek de rûnwei fan Frjentsjer kin as in ringwei beskôge wurde.
Bûten Fryslân binne bekende ringwegen, dy fan Amsterdam, Grins, Brussel, Parys, Berlyn, Londen en Washington D.C.
Bûten- en binnenring
Der binne ek plakken dy't mear as ien ringwei hawwe. Gauris wurde dy oantsjutten as binnenring of bûtenring. Yn Belgje en Frankryk hawwe dy lykwols oare betsjuttings, en hawwe dy mei de rydrjochting te krijen. Dêr wurd de binnenring, fan de stêd of plak ôf sjoen de binnenste baan, dy't dus it tichtste by it sintrum leit, mei bedoeld, en de bûtenring be bûtenste baan. Yn Nederlân betsjut de bûtenring de bûtenste ringwei en de binnenring de ringwei dy't it tichtst by it sintrum leit. De Ring Amsterdam, ofwol de A10, wurdt suver wol as de binnenring fan Amsterdam sjoen, wylst de A9 as de bûtenring, om't dy fierder bûten de stêd as in wide bôge om de stêd rint (eins mear in rûnwei). Dêrnjonken hat Amsterdam noch in lytsere ring, de sintrumring (Stedsrûte S100). Ek de hjoeddeistige Ring Ljouwert kin suver as in binnenring sjoen wurde, wylst de Heak om Ljouwert en de Noardwesttangint Ljouwert as in bûtenring tsjinje.
Sintrum- en parkearringen
In ringwei yn it sintrum wurdt yn Nederlân oanjûn as in "sintrumring". Sokke ringwegen yn de stêd binne almeast gjin autodyk.
In "parkearring" is in ûte dy't de parkearplakken om it sintrum hinne ferbynt.
Nûmers
Mei útsûndering fan de Ring Amsterdam, dy't de hiele A10 beslacht, hawwe de ringwegen yn Nederlân gjin eigen nûmers. Yn Belgje en in soad oare lannen hawwe de ringwegen harren eigen nûmers.
Graham Hill
Norman Graham Hill (Londen, 15 febrewaris 1929 - Arkley, 29 novimber 1975) wie in Britsk autokoereur, foaral bekend troch syn aktiviteiten yn de Formule 1, wêr't hy twa kear wrâldkampioen fan waard en fiif kear de Grutte Priis fan Monako wûn, wat him de bynamme 'Mister Monako' oplevere. Graham Hill is de heit fan Formule-1 wrâldkampioen Damon Hill. Graham Hill kaam yn 1975 om by in fleantúch ûngemak.
Anne van den Ban
Anne Willem van den Ban (Ljouwerteradiel, 28 febrewaris 1928 – Wageningen, 7 maaie 2016 ) wie emeritus heechlearaar Foarljochtingskunde oan Wageningen University.
Prof. dr. ir. Van den Ban is as heechlearaar Foarljochtingskunde fan grutte betsjutting west foar de ûntjouwing fan dat mêd. Van den Ban beluts ûnder mear sosjale psychology, sosjology, antropology en kommunikaasjelear by it lânbou-ûnderwiis. Boppedat stie er oan de widze fan in wittenskiplik ûnderboude profesjonele sûnensfoarljochting, mei tabak- en alkoholprevinsje, gesinsplanning en fiedingsfoarljochting dêrby.
Biografy
Van den Ban studearre lânbou-ekonomy oan de Lânbouhegeskoalle (no Wageningen University, part fan Wageningen UR) fan 1945 oant 1953. Yn in artikel dat Van den Ban skreau mei Everett M. Rogers (de útfiner fan de ynnovaasjeteory fan Rogers), beskriuwt er in stúdzjereis fan prof. E.W. Hofstee yn 1950 bylâns land-grant-universiteiten yn de Feriene Steaten. Dy stúdzjereis waard subsidiearre troch it Marshallfûns. Hofstee wie bot te sprekken oer de adopsje fan nije lânboumetoaden en hy behannele it ûnderwerp mei klam yn syn kolleezjes nei't er werom wie. Van den Ban, studint by Hofstee, keas ynnovaasjeadopsje as ûnderwerp foar syn doktoraalskripsje.
Nei militêre tsjinst kaam Van den Ban yn tsjinst fan it ministearje fan lânbou, foar wa't er by de fakgroep Rurale Sosjology fan de Lânbouhegeskoalle ûndersyk die nei lânboufoarljochting. Van den Ban promovearre by perf. E.W. Hofstee yn 1963 op dit ûnderwerp mei it proefskrift Boer en landbouwvoorlichting: de communicatie van nieuwe landbouwmethoden. Dit wurk wurdt beskôge as de earste empiryske stúdzje nei lânboufoarljochting yn Jeropa.
Nei 1983 hat Van den Ban him yn mear as 25 ûntwikkelingslannen en lannen yn East-Jeropa ynset as adviseur, mei fanwegen de UNESCO). Foar syn wurk yn Yndia ûntfong er yn 2008 in hege Yndiaaske ûnderskieding.
Van den Ban waard op 15 septimber 2011 beneamd ta Ofsier yn de Oarder fan Oranje-Nassau om reden fan syn bysûndere wittenskiplike fertsjinsten op nasjonaal en ynternasjonaal nivo.
Anne van den Banfûns
Van den Ban is mei-oprjochter en wie bestjoerslid fan it Anne van den Ban Fûns, dat sûnt 1992 studinten út ûntwikkelingslannen dêr't hiel wat fan ferwachte wurdt de gelegenheid jout om yn Wageningen in masteroplieding te folgen. Sa wol it in bydrage leverje oan de oplieding fan bekwame en motivearre lokale saakkundigen, dy't in liedende rol spylje kinne by it oplossen fan strukturele problemen yn de lânbouproduksje, de plattelânsûntjouwing en it miljeu fan harren lân. Sadwaande leveret it fûns in bydrage oan de bestriding fan earmoed yn de wrâld.
Frede fan Edinburch-Northampton
De Frede fan Edinburch-Northampton of it Ferdrach fan Edinburch-Northampton wie in fredesferdrach dat yn 1328 sletten waard tusken de keninkriken Ingelân en Skotlân. Dêrmei waard de Earste Skotske Unôfhinklikheidsoarloch beëinige, dy't begûn wie mei de Ingelske ynfal yn Skotlân troch kening Edwert I fan Ingelân yn 1296. It ferdrach waard op 17 maart 1328 yn 'e Skotske haadstêd Edinburch ûndertekene troch kening Robert I fan Skotlân, en waard op 1 maaie fan dat jier troch it Ingelske Parlemint ratifisearre by in sitting yn Northampton. De tekst fan it ferdrach wie opsteld yn it Frânsk, en it orizjinele dokumint is tsjintwurdich op 'e noed fan 'e Nasjonale Argiven fan Skotlân, yn Edinburch.
Gail Z. Martin
Gail Z. Martin (folút: Gail Zehner Martin; Meadville (Pennsylvania), 1 desimber 1962) is in Amerikaansk skriuwster fan fantasyliteratuer, publisiste en universitêr dosinte. Hja leit har by har skriuwen benammen ta op 'e subsjenres fan 'e hege fantasy en de urban fantasy. Martin is it bekendst wurden mei har fjouwerdielige searje The Chronicles of the Necromancer, dy't se tusken 2007 en 2010 publisearre.
Libben en karriêre
Martin waard yn 1962 as Gail Zehner berne yn Meadville, yn 'e Amerikaanske steat Pennsylvania. Hja folge in oplieding skiednis oan it Grove City Kolleezje, yn Grove City, dy't se yn 1984 ôfsleat mei it beheljen fan in bachelortitel. Dêrnei learde se fierder yn marketing en managementynformaasjesystemen oan 'e Steatsuniversiteit fan Pennsylvania yn University Park, dêr't se yn 1986 in mastergraad yn behelle. Neitiid wurke se santjin jier lang yn it bedriuwslibben, wêrby't se opklom ta fise-presidinte foar bedriuwskommunikaasje, oant se yn 2003 har eigen managementadvysbedriuw oprjochte, dat fan Dreamspinner Communications hjit. Yn 1987 troude Martin mei in Larry N. Martin, mei wa't hja trije bern hat.
Nei't se har eigen bedriuw oprjochte hie, sette Martin yn har frije tiid útein mei in karriêre as skriuwster. Dat hie al lang in dream fan har west, en har earste koarte ferhaal skreau hja doe't hja fiif jier wie. Letter rjochte se op 'e middelbere skoalle in fanzine op. Yn 2007 publisearre se har earste roman, mei as titel The Summoner. Dat wie it earste diel fan 'e searje The Chronicles of the Necromancer, en waard folge troch The Blood King (2008), Dark Haven (2009) en Dark Lady's Chosen (2010). Mei dy rige briek Martin daliks troch en de fjouwer boeken waarden bestsellers. Neitiid skreau se de Fallen Kings-duology, de fjouwerdielige Ascendant Kingdoms-rige en in grut tal op harsels steande romans, novelles en koarte ferhalen.
Mitsuo Watanabe
(4 juny 1953) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Fujita Industries.
Radio Music Award
De Radio Music Awards wiene in groep Amerikaanske prizen dy't ienris yn it jier útrikt wurde foar de bêste lieten op 'e Amerikaanske radiostjoerders. De nominaasjes waarden basearre op 'e hoemannichte spyltiid dy't de lieten op 'e stjoerders taparte krigen, wat wer te krijen hie mei de populariteit. De Radio Music Awards waarden foar it earst útrikt yn 1999, en de seremoanje wie live te sjen op 'e stjoerder The WB. Yn 2000 waard it oernommen troch ABC, en letter waard it trochskood nei NBC, dy't dizze prizen yn 'e merk besocht te setten as de Golden Globes fan 'e muzykyndustry. Winners wiene û.m. NSYNC, Shakira, de Backstreet Boys, Janet Jackson, Mariah Carey, Elton John, Destiny's Child, Tim McGraw, Kelly Clarkson, Lenny Kravitz, Nelly, Avril Lavigne en Christina Aguilera. De lêste útrikking fûn plak yn 2005, wêrnei't de Radio Music Awards in stille dea stoaren.
Nigel Mansell
Nigel Ernest James Mansell (Upton-upon-Severn, 8 augustus 1953) is in earder Britsk autokoereur. Hy hat ûnder oare fan 1980 oant en mei 1995 yn de Formule 1 riden, en waard yn 1992 wrâldkampioen. Hy waard yn 1993 kampioen yn de PPG Indy Car World Series en wie dêrmei op dat momint tegelikertiid kampioen yn de formule 1 en de Indy car series.
Sjuxmastate
thumb|nei alle gedachten Sjuxmastate tekening J. Stellingwerf thumb|Pleats op Sjuxma thumb|Poarte fan Sjuxma yn 2010 thumb|Poarte fan Sjuxma thumb|Alliânsjewapen Harinxma-Botnia op de poarte fan Sjuxma Sjuxmastate is in eardere state en stie yn Waaksens, gemeente Dongeradiel. It goed wurdt al yn de midden fan de 13e iuw neamd, de famylje Sjuxma stoar yn de 16e iuw út. It poartegebou is fan de dyk ôf te sjen. Op it stee stiet no in kop-hals-romppleats mei lyts hûs. Der wurdt net mear buorke.
Skiednis
De stamfaar en fermoedlike nammejouwer fan it hûs en de famylje wie Siuicus of Siuck, dy't begjin 13e iuw libbe. Syn dochter Hildegard gie it kleaster Bethlehem yn en waard dêr priorinne. Syn soan Kempo wie edelman (vir nobilis) yn Waaksens. Omdat dy syn soan Siuck (jr.) jong stoar fererve syn besit op syn healbroer Jarich. Leden fan dizze famylje trouden mei partners út Brantgum en Hantumhuzen; meardere dochters gienen yn de kleasters Bethlehem, Sion en Weerd.
It ferbân tusken Siuicus/Siuck en de famylje Siuxma, dat troch Sibrandus Leo yn de 16e iuw lein waard is wol oannimlik. Neist de nammen Siuck en Siuxma wiist ek it feit dat grinzjend oan it lân fan Siuxmastate - en nei 1640 dêr diel fan útmeitsjend - lân fan it kleaster Bethlehem lei.
Yn de 15e iuw wurde de Siuxma's opnij neamd. Yn 1422 wie Douwe Syuuexsma ien fan de Skieringer haadlingen yn Eastergoa dy't in bûn mei Focke Ukena slueten (yn de genealogyske hânskriften wurdt tagelyk in Feye Syuxma neamd, waans dochter yn Foudgum yntroude); yn 1448 wie Dowa her Syucsma grytman yn Dongeradiel. Yn 1470 krige hy (of in nammegenoat) rjochten yn Hibbema goed op de Lytse Jouwer; yn 1511 hearde it lêstneamde goed ûndermear oan Rintie of Rents Mockema. Hja is de widdo fan Sydt Syuxsema, dy't yn 1491 as haadling fan Waaksens meidie yn it bûn mei Grins. Nei de dea fan Sydt wertroude hja mei Syds Stania, dy't him ek Siuxma neamen gie. Hja wenne as widdo yn 1511 op Syucksmastate, dy't 99 pûnsmiet grut wie. Harren soan Abe Siuxma, 1522 grytman fan Ferwerderadiel en letter deputearre, wenne earst op Cammingha te Ferwert, ôfkomstich út syn memmes famylje, en fêstige him letter op Siuxma. Abe stie bekend om syn lumen.
Ut de grêfsarken yn de tsjerke falt op te meitsjen, dat mooglik Sicke Worps fan Tjessens en Auck Popckesdr. Bonga de state nei Abbe syn dea bewenne hawwe. Harren dochter Baef waard deryn 1558 begroeven, 16 dagen letter folge troch har mem Aucke fan Bonga; dizze wie in dochter fan Popcke Bonga en N. fan Sjucksma. Wa't krekt de eigener wie fan Sjuxma, falt troch gebrek oan stikken min te sizzen, mar Sicke Tjessens hie der grif in oandiel yn. Yn 1580 wurdt de state bewenne troch Epo fan Galema. Hy waard yn 1586 by syn flecht nei it kleaster Foswert deadien. Syn widdo Syts Sickes fan Tjessens wertroude Douwe Douwes fan Aylva, (Douwe fan Aylva sneuvele yn 1591 by it belis fan Dimter en waard yn Waaksens begroeven) waans mem, Frouck Ernstdr. fan Mockema, wer in erfgenamt fan Abbe Sjuxsma wie. Meidat beide houliken fan Syts Tjessens sûnder bern bleaun wiene kaam Sjuxma oan har suster Doedt fan Mockema, dy't troud wie mei Homme fan Harinxma thoe Slooten. Yn 1598 bewennet Doedt as widdo de state. Doedt har soan Ernst fan Harinxma waard dêrnei eigener, mooglik omdat hy nei Ernst fan Mockema ferneamd wie. Hy wie ried-ordinaris yn it Hof fan Fryslân en troude yn 1616 mei Tieth fan Botnia. Harren alliânsjewapens pronkje op de wapenstien yn de gevel fan de noch besteande tagongspoarte. Harren soan Pieter, dy't yn 1640 as eigener-bewenner te boek stiet, liet mei syn frou Suzanna fan Burmania de hearebank yn de tsjerke sette en in grêfkelder yn it koar oanlizze. Pieter en-dy wienen lykwols net folle op Sjuxma en ferhierden it op 't lêst oan in broer Homme, dy't der oant 1663 wenne.
Letter waard it hûs bewenne troch Homme syn broer Edzard Duco, dochs erfgenamt waard syn broer jonker Ernst Mockema fan Harinxma thoe Slooten. Dy wie grytman oer Baarderadiel, wenne op Dekemastate yn Weidum en hie boppedat Mockemastate yn Ie erve. Hy sil it hûs ferkocht hawwe, want yn syn neilittenskip komt it net foar. Neffens it stimkohier fan 1728 wie it goed doe eigendom fan Dr. F. Frisius. Dat kin allinnich Franciscus Frisius west hawwe; doctor yn de rjochten en abbekaat foar it Hof fan Fryslân. Yn 1748 wenne dêr de generaal Coenders, dy't yn 1750 ferstoar. Yn 1752 docht it hûs gjin hier mear en nei 1755 komt it ek net mear foar yn de reëelkohieren. In hierkontrakt út 1741 troch Frouwe R. L. Coenders berne Harinxma oangeande Sjuxma, wurdt yn 1792 werhelle (argyf Van Harinxma). Nei ôfbraak fan it hûs bleau Sjuxma foar de Harinxma's de funksje fan úthof hâlden. Se wennen op Tjessens, mar reservearren de hôven fan Sjuxma foar levering fan fruit. Op de souder fan de poarte hâlden se it rjocht fan doweflecht. Ek yn 1832 is it noch yn besit fan de Van Harinxma’s. Neffens it kadaster dan fan de “erven A.L.B. van Harinxma thoe Slooten” te Holwert.
Hoe't it hûs der útsjoen hat is net bekend. De tekening fan Jacob Stellingwerf, neamd het oude klooster behoort den Hr. P. van Harinxma toe Sloten soe Sjuxma foarstelle kinne. Dit gebou soe passe op it fersmelle westlike gedielte fan it âlde hoarnleger fan Sjuxma. It ûnderskrift moat in fersin wêze, omdat der yn 1722 nimmen mear yn libben wie, dy't P. van Harinxma hjitte. Mooglik libbe de herinnering oan P. fan Harinxma út de midden fan de 17e iuw noch fuort. It tekene gedielte soe dan noch 16e-iuwsk wêze moatte; in beskieden let-goatysk gebou boppe in kelder, mei bôgeramen en in topgevel mei pinakels, op in mei stien bekoaid steed. Heaks dêrop is boppe it dak noch de naald fan in mooglik jongere fleugel.
Siuxmastate waard om 1750 ôfbrutsen. It omgrêfte hiem en de poarte mei it alliânsjewapen Harinxma-Botnia bleaune bewarre. It is yn de 17e iuw opboud fan reade bakstien en hat twa tútgevels. Yn de gevel oan de fjildkant sit in stien mei de wapens Harinxma-Botnia, mei it jiertal 1668, dy't wierskynlik fan de state komme. Yn de gevel oan de hofside sitte dowegatten. De poarte stiet no op in singel tusken twa grêften. Yn de sydgevels sieten twa lette ynhakte poartsjes, dy't wer tichtmitsele binne. Opmerklik is dat de plattegrûn in parallellogram foarmet, krektas guon stedspoarten, wat it fjurjen troch de poarte behindere.
Pieter Sakes Weynma
Pieter Sakes Wey(n)ma (Rien, 1811 - Ljouwert, 6 july 1837) wie in arbeider dy't syn frou, Hiltje Rimmerts Zijlstra, mei fergif it libben benaam.
Dizze bjusterbaarlike saak waard op 27 en 28 febrewaris 1837 behannele troch it Hof fan Assises fan Fryslân; hy waard feroardiele en 6 july ophongen.
Tsjerke fan de Sillichprizings
De Tsjerke fan de Sillichprizings (Hebriuwsk: כנסיית הר האושר‎) is in roomsk-katolike tsjerke op de Berch fan de Sillichprizings by de Mar fan Galiléa tusken Tabgha en Kapernaüm yn Israel.
Skiednis
De tsjerke leit op in lytse heuvel mei it útsjoch oer de Mar fan Galiléa, de tradisjonele "berch" dêr't Jezus de berchrede spriek. De hjoeddeiske tsjerke leit wat heger de heuvel op as de ruïnes fan in lytse tsjerke út de byzantynske tiid út de 4e iuw mei dêrûnder in út de rotsen houde systerne en nei it súdeasten de resten fan in lyts kleaster. In diel fan de orizjinele mozaïekflier is weromfûn en te sjen yn Kapernaüm.
It plak wurdt sûnt de 4e iuw fereare troch kristlike pylgers. Yn har reisferslach nei it Hillige Lân skreau de pylger Egeria út Bordeaux nei har beskriuwing oer de Fermannichfâldigingstsjerke yn likernôch 381: "Flak dêrby op in berch is de rots, dêr't de Ferlosser op klom en de sillichprizings útspriek". Sawol paus Paulus VI as paus Johannes Paulus II fierden de misse yn de tsjerke doe't hja nei it Hillige Lân pylgeren.
Beskriuwing
De moderne tsjerke waard tusken 1936 en 1938 boud by de lokaasje fan de 4e iuwske byzantynske ruïnes. It grûnplan is achthoekich, ien hoek foar eltse sillichprizing. De tsjerke is neo-byzantynsk fan styl mei moarmeren wanden en in gouden mozaïek yn de koepel. Om it alter hinne binne op de flier mozaïeken fan de symboalen fan de sân deugden oanbrocht. De tsjerke waard ûntwurpen troch de ferneamde Italjaanske tsjerke-arsjitekt Antonio Barluzzi, yn opdracht fan Benito Mussolini.
Lacey Duvalle
Lacey Duvalle, echte namme Shannon Franklin (Washington, D.C., 5 april 1982), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf. Har skûlnamme wurdt ek wol (mis)stavere as Lacey Duval, Lacy Duvall of Lacy DuValle, en hja hat yn it ferline ek wol oare artystenammen brûkt, lykas Pebbles, Quita en Shandra. Duvalle sette yn 2000 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn frijwat films. Yn 2002 waard se nominearre foar in XRCO Award en yn 2009 wûn se in Urban X Award. Yn 2012 beëinige Duvalle har karriêre as pornoaktrise.
Libben en karriêre
Duvalle waard yn 1982 berne yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C., mar ferfear yn 1988, doe't se seis jier wie, mei har âlden nei Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje, dêr't se fierder opgroeide. Op 7 april 2000, twa dagen nei't se mearderjierrich wurden wie, makke Duvalle har debút as pornoaktrise yn 'e film Dirty Debutantes. Dêrfoar makke se gebrûk fan 'e skûlnamme Pebbles. Hja wist al rillegau in eksklusyf kontrakt te sluten mei de lytse studio Video Team, en ûntjoech har ta ien fan 'e populêrste swarte aktrises fan har generaasje.
Yn 2002 waard Duvalle nominearre foar de XRCO Award yn 'e kategory stjer fan it jier. Foar har sêne mei akteur Mario Cassinni, yn 'e film Tunnel Vision 3, wûn se yn 2009 in Urban X Award yn 'e kategory bêste p.o.v.-sêne. Uteinlik loek Duvalle har yn 2012 nei in karriêre fan tolve jier út 'e pornoyndustry werom. It nûmer Lacey Duvalle, út 2008, fan rapper Charles Hamilton, is in oade fan Duvalle. Se hat in dochter dy't fan Chloe hjit.
Lichemsskaaimerken
Lacey Duvalle is swart, mei brune eagen en swart hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.57 m lang, mei in gewicht fan 41 kg. Fan natuere hie se kupmaat 34C, mar yn 2006 liet se har boarsten fergrutsje ta kupmaat 34DD. Teffens hat se silikoane-ymplantaten yn har stuten ynbringe litten. Duvalle hat piercings troch har earlellen en troch beide spiennen, mei dêropta in nâlpiercing. Se hat in tatoeaazje fan in flinter rjochts fan har nâle, ien fan in hert op har lofterbil, en noch ien fan in hertsje mei tekst op har rjochterpols.
Gerbranda state
Gerbranda state stie yn Ferwert. Der is fierder neat oer bekend en der is neat fan oer.
A.J. van der Aa skriuwt oer de state: GERBRANDA, voormalige state, provincie Friesland, kwartier Oostergoo, grietenij Ferwerderadeel, bij Ferwerd, waartoe zij behoorde.
Hotel Van Terwisga
thumb|Hotel Van Terwisga. Rjochts it eardere postkantoar. Hotel Van Terwisga wie in earder hotel oan de Midstrjitte 91 op De Jouwer. It hotel stie neist it âlde postkantoar út 1904.
De foargonger fan it hotel wie it 'Zeverijnshûs' fan Sies Jacobs van der Zee. Yn 1808 organisearre Lammert Gerrits Zeverein, de kastlein fan it "Zeverijnshûs" al in draverij foar hynders, mei as priis in sulveren swipe en in pear gouden spoaren. Op 18 jannewaris 1864 ferkocht hy 'Het zeer beklante, welgelegene en van ouds gerenommeerde Logement Het Zeverijnshuis'.
Trije generaasjes Van Terwisga
It Zeverijnshûs hûs waard troch notaris Wybren Arend Evertsz fan Aldeboarn ferkocht foar f 11.200,- oan Gozen van Terwisga. It hotel soe dêrnei langer as in iuw in Van Terwisga as gasthear ha foar passanten en foar it Jouster ferieningslibben. Sa spile bygelyks de Fryske Krite De Jouwer hjir de jierlikse útfierings foar de leden. Gozen van Terwisga wie in keapman, nôt- en pelmoolner út Terbant. Hy wenne yn it hotel as kastlein mei syn frou en njoggen bern.
Doe't hy op 1 oktober 1872 ferstoar naam syn soan Robert (Bertus) Adrianus (1902-1922) it bedriuw oer. Bertus wie troud mei Fokje Boonstra en begûn mei in slachterij efter it hotel.
Kaap Arkona
thumb|250px|Kaap Arkona Kaap Arkona is in kaap op it Dútske eilân Rügen. It is in 45 m hege en steile kust dy't út krytstientme bestiet. Hy leit yn it noarden fan it skiereilân Wittow yn de gemeente Putgarten, by it plakje Vitt en lûkt in protte toeristen.
Op de kaap steane twa fjoertuorren, in peiltoer, twa bunkers, de Westslavyske Jaromarsboarch en in stikmannich toeristyske gebouwen (restaurants, kafees, sûvenirwinkels). Fanwege syn geologyske struktuer is de kaap gefoelich foar de ynfloed fan wetter en brokkelje der benammen winterdeis stikken fan it klif ôf.
Obsession (pornografysk aktrise)
Obsession, echte namme Kara Brinson is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan mingd Afro-Amerikaansk komôf.
Kaap Arkona
It Dútske ferneamde passazjiersskip Cap Arcona waard yn 1927 nei dizze kaap neamd.
Aksjesearje
In aksjesearje is in sjenre fan tillefyzjesearjes wêryn't de protagonist (of protagonisten) te meitsjen kriget mei in rige útdagings dy't er mei lichaamlike prestaasjes oerwinne moat. Dêrby docht him yn elts gefal geweld foar (meastal sawol yn 'e foarm fan fjoergefjochten as man-tsjin-mangefochten), en faak ek gefaarlike efterfolgings. De protagonist fan in aksjesearje is faak in held of heldinne dy't it opnimt tsjin in grutte oermacht oan fijannen, wêrby't hy of sy kear op kear foar syn of har libben (of dat fan oaren) fjochtsje moat. De aksjesearje is nau besibbe mei it sjenre fan 'e aventoeresearje en omfiemet faak ek eleminten fan 'e skriller. It is fierders de tillefyzjewjergader fan 'e aksjefilm. It sjenre fan 'e aksjesearje ûntstie yn 'e 1970-er jierren, doe't de tillefyzjeyndustry yn 'e Feriene Steaten almar mear gebrûk begûn te meitsjen fan special effects en fan gefaarlike sênes dy't útfierd waarden troch stuntlju.
Blauwestêd (doarp)
Blauwestêd (Nederlânsk: Blauwestad) is in nij doarp oan de Aldamtmar yn de gemeente Aldamt yn de provinsje Grinslân. It hie op 1 jannewaris 2019 665 ynwenners.
Pieter Jonker
Libben en karriêre
Fan 1978 ôf wie Jonker mear as in fearnsiuw lang ferbûn wie oan 'e Stellingwarver Schrieversronte, it streektaalynstitút foar it Stellingwerfsk, dat fêstige is yn Aldeberkeap. Nei dêr jierrenlang haadmeiwurker west te hawwen, wied er fan 1996 oant 2007 direkteur. Ut dy funksje wei, mar ek los derfan, wie Jonker fierders (mei-)organisator fan ferskate eveneminten en produksjes foar it Stellingwerfske dialekt en de Stellingwerver kultuer.
Blauwestêd (doarp)
It doarp Blauwestêd, dêr't de namme yn desimber 2005 offisjeel fan erkend waard as de plaknamme, is part fan it projekt Blauwestêd. It doarp wie oant 1 jannewaris 2010 ferdield oer de gemeenten Scheemda, Wynskoat en Reiderlân en seach syn ynwennertal de lêste jierren omheech gean. It doarp hie op 1 jannewaris 2012 385 ynwenners en it hie op 4 oktober 2019 al 665 ynwenners.
Pieter Jonker
Libben en karriêre
Dêrnjonken wie Jonker mei-redakteur fan Onder Eigen Volk: Wark uut de Jaoren 1970-1976 van 23 Stellingwarver Schrievers, in boek dat útkaam yn 1978. Hy wie ek aktyf as oersetter nei it Stellingwerfsk. Foar syn oersetting ''Dikke Doezerd! en Ere Verhaelen'', fan in berneboek fan Dolf Verroen, út 1985, wûn er yn 1986 de H.J. Bergveld-pries. Fierders publisearre Jonker ek û.m. Hou Vremd Ik Blief: Saul van Messel, Joods dichter in het Nedersaksisch (1985).
Blauwestêd (doarp)
Blauwestêd leit tusken Scheemda en Beerta. It gruttere plak Wynskoat leit ek flakby.
It projekt
It projekt bestiet út it oanlizzen fan in nije mar fan goed 800 bunder: de Aldamtmar, it oanlizzen fan 350 bunder nij natuergebiet en it oanlizzen fan fiif wengebieten mei elts in eigen útstrieling. Dy wengebieten binne:
Skierstins (Hallum)
De Skierstins is in eardere stins en stie op Ondersmaburen by Hallum, gemeente Ferwerderadiel.
As Schierstens, Schiere stens komt de Skierstins yn 1540 foar. De namme komt net fan it kleasterbesit, mar grif fan de kleur fan de dowestien dy't by de bou brûkt waarden.
Giuseppe Farina
Dr. Emilio Giuseppe "Nino" Farina (Turyn, 30 oktober 1906 - Aiguebelle, 30 juny 1966) wie in Italjaansk autokoereur. Hy wie yn 1950 de earste wrâldkampioen yn de Formule 1.
Giuseppe Farina kaam om it libben yn 1966 ûnderweis nei de Grutte Priis fan Frankryk dêr't er as taskôger oanwêzich sillen hie.
Boarstkas
thumb|CT-scan Yn de minsklike anatomy is de ribbekas(t) (ek wol boarstkas(t) of thorax neamd) de ynslutende struktuer dy't foarme wurdt troch de ribben en de bonken dêr't se oan fêstsitte.
De ribbekas omslút de boarstholte en hat as funksje om sykheljen mooglik te meitsjen, om longen en hert te beskermjen tsjin stomp trauma en tagelyk de beweeglikheid fan de rêch net al te bot te beheinen. Troch it gearlûken fan de tuskenribspieren ferskowe de ribben wat fan elkoar. Omdat se oan de efterkant mei gewrichten oan de rêchbonke ferbûn binne ûntstiet sa in opgeande beweging dy't de ynhâld fan de ribbekas fergruttet. Sa kin de lucht better nei binnen streame by it sykheljen. By ûntspannen wurdt de ynhâld lytser, en wurdt lucht nei bûten treaun.
It bonkegedielte bestiet út tolve draaibonken, tolwe pear ribben en it boarstbien (sternum), dy't mei inoar de boarstkas (thorax) foarmje. De boarstholte is fan binnen beklaaid mei in tin, dûbelwannich flues (pleura parietalis en pleura visceralis) dat ek it hert en de longen bedekt. Yn de boarstholte sitte ek noch de slokterm en de grutte bloedfetten dy't nei de búkholte geane (aorta abdominales) of dêrwei (vena cava inferior) komme.
Osnaburgh Reservaat 63B
It Osnaburgh Reservaat 63B (Ingelsk: Osnaburgh 63B Reserve) is in reservaat fan 'e Mishkeegogamang Odjibwe Naasje (Mishkeegogamang Ojibway Nation), in erkende Yndiaanske stamme-organisaasje yn 'e Kanadeeske provinsje Ontario. It waard yn 1905 stifte ûnder de betingsten fan it Ferdrach Nû. 9, ien fan 'e regionale, saneamde Nûmere Ferdraggen tusken de ûnderskate Yndiaanske folken en de Kanadeeske autoriteiten.
Geografy
It Osnaburgh Reservaat 63B is sitewearre yn it noardwesten fan Ontario, oan 'e autodyk Highway 599, en oan 'e noardlike igge fan 'e St. Joseph-mar, noch krekt binnen de grinzen fan it mânske Kenora Distrikt. It leit likernôch 500 km noardwestlik fan 'e stêd Thunder Bay. It Osnaburgh Reservaat 63B beslacht in oerflak fan 121 km², en is dêrmei it grutste fan 'e beide reservaten fan 'e Mishkeegogamang Odjibwe Naasje (it oare is it Osnaburgh Reservaat 63A).
Hillige Geasttsjerke (Kopenhagen)
De Hillige Geasttsjerke (Deensk: Helligåndskirken) is in lutherske parochytsjerke yn it sintrum fan de Deenske haadstêd Kopenhagen.
Skiednis
Fan 1450 oant de Reformaasje wie de tsjerke in kleastertsjerke fan de minderbruorren. By de grutte stedsbrân yn 1728 waard de hiele âlde ynrjochting fan de tsjerke ferneatige. De tsjerke waard op 'e nij boud en op 30 novimber 1732 wer ynwijd.
It Hillige Geasthûs (Helligåndshuset), in gebou dat grinzget oan de tsjerke en ea tsjinst die as hospitaal, is it grutste noch besteande midsiuwske bouwurk fan Kopenhagen. It gebou is eigendom fan de tsjerke en wurdt tsjintwurdich brûkt foar útstallings.
De Hillige Geasttsjerke is ferbûn mei de Grienlânske mienskip fan Kopenhagen. Ienris yn 'e moanne wurde hjir tsjinsten yn 'e taal fan Grienlân, it Inuktitut, fierd.
Ynrjochting
De tserke hat in rike ynrjochting. It neamen wurdich binne benammen:
Oargel
It oargel waard yn 1879 troch de oargelbouwer Knud Olsen boud. Yn 1986 waard it oargel troch Marcussen & Søn (Appenrade) oerarbeide en fergrutte. It instrumint hat hjoeddedei 75 registers ferdield oer fjouwer klavieren en pedaal. De spyltraktueren binne mechanysk, de registertraktueren elektrysk.
One Wall Federation Cup
thumb|Team USA tsjin Baskelân op de 1e One Wall Federation CupDe One Wall Federation Cup is in ynternasjonaal muorrekeatstoernoai foar nasjonale teams. De kompetysje wurdt hâlden yn de ien-muorre fariant. De organisaasje is yn hannen fan de Expulsim Ludere Association. Bysûnder oan it toernoai is, dat lannen fan alle ynternasjonale keatsorganisaasjes oan it toernoai meidwaan kinne.
2008
De earste edysje fan it toernoai is hâlden yn novimber 2008 yn it Italiaanske Nizza Monferrato. Oan dat toernoai dienen by de hearen 10 lannen mei en by de dames 7. It hearetoernoai waard wûn troch de Feriene Steaten mei de spilers William Polanco, Steve Robalino, John "Rookie" Wright en Roland Brown III. As twadde einige Porto Riko mei Giovanni Vasquez, Francisco Aponte, Ricky Montalvo en Edgar Diaz. Yn it dames damestoernoai wienen de rollen omkeard: Porto Riko mei Maria Rivera en Stefanie Vega wûn dêr de titel en it twadde plak wie foar de USA mei Teresa McCourt en Dori Ten.
2009
Yn oktober 2009 is de twadde edysje fan it toernoai spile yn it Amerikaanske Portland. Dêr kaam by sawol by de manlju as de froulju "team USA" as winner út de bus. Porto Riko wie doe beide kearen ferliezend finalist.
2010
Op de tredde edysje, spile op 13 en 14 novimber yn Imperia (Itaalje) gie de winst yn it hearetoernoai foar it earst nei Porto Riko (Herman Mendez en Wally Amaro). It sulver wie foar de USA (Willie Polanco, Steve Robalino, Hang Ching-Li en Eddie "Shooter" Ramos), it brûns gie nei Meksiko (Sal Duenas en Samzo Hernandez). By de froulju prolongearre it team út de Feriene Steaten (Maria Rivera, Stephanie Vega, Karen McConney en Alethia Mendez) de titel troch Porto Riko (Maggie Crespo, Michelle Melendez, Cheyleen Cruz en Raquel Murphy) yn de finale te ferslaan. De Nederlânske dames Miranda Scheffer en Harmke Siegersma leine beslach op it brûns.
2012
De fjirde edysje fan de One Wall Federation Cup is op 20 en 21 oktober spile yn Dublin (Ierlân). De dames-edysje is wûn troch Porto Riko mei de spylsters Michelle Melendez en Jessica Lopez. It sulver wie foar de USA. By de hearen gie de cup nei de USA, fertsjintwurdige troch Yuber "PeeWee" Castro en Tywan Cook. Ierlân wie ferliezend finalist.
Warrior
"Warrior", "Warriors", "The Warrior" of "The Warriors" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Yoshiichi Watanabe
(5 april 1954) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Mazda.
Keunstriden op de Olympyske Winterspullen 1972
thumb|right|200px|De Olympyske Iisstadion fan Sapporo 1972 De Olympyske Winterspullen 1972, ek wol de XIe Olympiade neamd, waarden yn 1972 yn Sapporo, Japan hâlden. Dat wie fan 3 oant en mei 13 febrewaris. It keunstriden wie yn it Makomanai Indoor Stadium.
Makomanai Indoor Stadium
It Makomanai Indoor Stadium waard boud yn 1970 foar de Olympyske Winterspullen fan 1972. Yn it stadion is plak foar 11.500 taskôgers; der binne 10,024 sitplakken en 1.476 tydlike steanplakken. It stadion is hjoed de dei ek wol bekend as it Makomanai Ice Arena.
Medaljespegel
De top-5 fan lannen dy't by it keunstriden medaljes wûn ha by de Olympyske Simmerspullen fan 1972.
Denis Hulme
Denis Clive 'Denny' Hulme (Nelson, 18 juny 1936 – Bathurst, Austraalje, 4 oktober 1992) wie in Formule 1-koereur út Nij-Seelân. Hy waard yn 1967 wrâldkampioen. Hulme ferstoar yn 1992 by in sportweinwedstriid oan in hertynfarkt yn het Australyske Bathurst. Hy koe de auto noch nei de kânt sette, mar ferstoar op datselde plak.
Doubleday Publishing
Doubleday Publishing is in foaroansteande Amerikaanske útjouwerij dy't ûnder in ferskaat oan ymprints benammen wurk fan Amerikaanske auteurs publisearret en dat wurk foarhinne oan 'e man brocht fia in eigen keatling fan boekhannels. Sûnt 2009 makket Doubleday ûnderdiel út fan 'e Knopf-Doubleday Publishing Group, in difyzje fan Random House.
Skiednis
Doubleday waard yn 1897 yn New York oprjochte troch boeke-útjouwer Frank Nelson Doubleday yn gearwurking mei tydskriftútjouwer Samuel McClure, ûnder de namme fan 'e Doubleday & McClure Company. Ien fan harren earste grutte súksessen wie de útjefte fan 'e bestseller The Day's Work, fan skriuwer Rudyard Kipling. Yn 1900 waard de namme fan it bedriuw feroare yn Doubleday, Page & Co., doe't Walter Hines Page mei-eigner waard (deselde dy't letter ambassadeur foar de Feriene Steaten yn Grut-Brittanje wurde soe). Fan 1910 oant 1986 wie Doubleday fêstige yn Garden City, in plak op Long Island, fuort beëasten New York.
Yn 1922 waard de lieding oernommen troch Nelson Doubleday sr., de soan fan 'e oprjochter, dy't it bedriuw yn 1927 fúzjearje liet mei de George H. Doran Company (ta Doubleday, Doran & Co.). Dêrmei ûntstie doedestiden de grutste útjouwerij yn 'e Ingelsktalige wrâld. Yn 1946 waard de namme fannijs feroare, ta Doubleday & Co. Om dyselde tiid hinne loek Nelson Doubleday sr. him werom as direkteur, al bleau er oant syn dea yn 1949 by de útjouwerij belutsen as foarsitter fan 'e ried fan bestjoer. De deistige lieding wie fan 1946 oant 1963 yn 'e hannen fan Douglas Black.
Yn 1947 wie Doubleday de grutste útjouwerij fan 'e Feriene Steaten, mei in jierlikse ferkeap fan mear as 30 miljoen boeken. Fan 1963 oant 1978 wie John Turner Sargent, de skoansoan fan Nelson Doubleday sr., algemien direkteur, folge troch Nelson Doubleday jr. fan 1978 oant 1983 en doe James R. McLaughlin fan 1983 oant 1986. Tsjin dy tiid hie de útjouwerij him ek op oare wurkmêden bejûn, mei eigen boekhannels en in drukkerij, en ûndernimmings op it terrein fan reklame en tillefyzje. Der wiene kantoaren yn New York (it haadkantoar), Londen en Parys, en dochterûndernimmings dy't folslein yn it besit fan Doubleday wiene yn Kanada, Austraalje en Nij-Seelân, mei fierdere joint ventures yn Grut-Brittanje en Nederlân.
Yn 1986 ferkocht Nelson Doubleday jr. it bedriuw lykwols oan it Dútske útjouwersconcern Bertelsmann AG, dat it omneamde ta Doubleday Publishing. Nei't Bertelsmann yn 1998 ek Random House oernommen hie, waard Doubleday ûnderbrocht by de Bantam-Doubleday-Dell-difyzje fan Random House. Yn 2009 waard Doubleday fúzjearre mei Knopf ta de Knopf-Doubleday Publishing Group binnen Bantam-Doubleday-Dell.
Ymprints
In opsomming fan ymprints dy't no of foarhinne troch Doubleday brûkt wurde/waarden:
Baze Malbus
Fertolking
It personaazje fan Baze Malbus waard yn Rogue One: A Star Wars Story spile troch de Sineeske akteur Jiang Wen. Dyselde twifele earst oft er de rol oannimme soe, doe't dy him oanbean waard, mei't er fûn dat syn behearsking fan it Ingelsk dêr te min foar wie. Hy hie al muoite mei it lêzen fan it senario, mar syn âldste soan koe floeiend Ingelsk, alteast op passive wize (ferstean, lêzen), dat dy koe it senario foar him oersette. Op oantrúnjen fan syn bern, dy't harren heit mei gragens yn in Star Wars-film sjen woene, besleat Jiang lang om let de rol oan te nimmen.
Yn Rogue One
Yn 'e film Rogue One: A Star Wars Story (2016) wurdt Baze Malbus yntrodusearre as de haadpersoanen, de krimineel Jyn Erso en de rebel Cassian Andor, op 'e moanne Jedha de Hillige Stêd oandogge op 'e siik nei in mooglikheid om yn kontakt te kommen mei Saw Gerrera, de lieder fan in ekstremistyske fersetsgroep en Jyn har pleechheit. It Rebelleferbûn hat nammentlik heard dat Bodhi Rook, in desertearre frachtpiloat fan it wapenprogramma fan it diktatoriale Galaktysk Keizerryk, Gerrera ynformaasje brocht hat oer in nij Keizerlik massaferneatigingswapen, de Deadsstjer.
Yn 'e Hillige Stêd reitsje Jyn en Cassian ûnbedoeld behelle yn in oanfal fan Gerrera syn partisanen op in Keizerlik konfoai. Dat kostet harren op in hier nei it libben, mar se wurde rêden troch de bline Chirrut Îmwe, ien fan 'e Beskermers fan 'e Whills, in oarder fan monastyske krigers. Dyselde wurdt holpen troch syn freon, Baze Malbus, dy't in hierling is. Chirrut fertelt letter dat Baze earder ek in Beskermer fan 'e Whills wie. Troch de ûnderdrukking troch de Keizerlike autoriteiten hat er lykwols syn spiritualiteit ferlern en dêrmei ek syn fertrouwen yn de Krêft. Om't Cassian en Jyn de oanfal fan 'e partisanen yn it hûndert jage hawwe soene, wurde se mei Chirrut en Baze finzen nommen troch de partisanen, dy't harren meinimme nei harren basis yn in grot in ein bûten de Hillige Stêd. Dêr wurde Cassian, Chirrut en Baze opsletten yn in sel njonken dy fan Bodhi Rook, wylst Jyn by Gerrera brocht wurdt.
Underwilens jout grut-moff Wilhuff Tarkin, dy't troch keizer Palpatine stjoerd is om tafersjoch te hâlden oer de frijwol foltôge Deadsstjer, oan Orson Krennic, de direkteur fan it Keizerlik wapenprogramma, opdracht om by wize fan test de Hillige Stêd op Jedha te ferwoastgjen. De proef is in súkses en de stêd wurdt yn ien klap ferneatige. De konsintryske skokweagen wreidzje har dêrwei oer de hiele moanne út en ferdylgje alle libben. De partisanen fan Gerrera reitsje alhiel yn ûnstjoer, en yn alle trelit witte Baze en de oaren harrensels te befrijen. Mei Jyn witte se krekt op 'e tiid fan Jedha te ûntkommen trochdat se oppikt wurde troch K-2SO, in gefjochtsandroïde fan 'e Keizerlike Striidkrêften dy't troch de rebellen werprogrammearre is.
De oandiene Jyn fertelt letter oan har selskipslju dat Gerrera har in holografysk boadskip fan har heit sjen litten hat, dat Bodhi him brocht hie. Dêryn fertelde Galen Erso, in briljante wittenskipper dy't ûnder twang meiwurket oan it Keizerlik wapenprogramma, dat er syn posysje brûkt hat om mei opsetsin in swak plak yn 'e Deadsstjer yn te bouwen. Oan Jyn joech er opdracht om 'e blaudrukken fan 'e Deadsstjer út it Keizerlik argyfkompeks op 'e planeet Scarif te heljen en dy troch te spyljen oan it Rebelleferbûn. Seisresom reizgje Baze en syn selskipslju nei de planeet Eadu, dêr't Cassian en Jyn fan doel binne om Galen te befrijen. Of dat sizze se teminsten, mar it docht al rillegau bliken dat Cassian eins fan syn superieuren befel krigen hat om Galen te likwidearjen. Op it lêste momint betinkt er him en docht er dat net, mar Galen komt likegoed om by in bombardemint troch de rebellen.
Neitiid reizgje Baze en Chirrut, dy't nei de ferwoastging fan Jedha gjin thús mear hawwe, mei Cassian en Jyn nei de moanne Yavin-IV, dêr't it haadkertier fan it Rebelleferbûn fêstige is. Jyn besiket dêr om 'e nocht en helje de lieding fan it Rebelleferbûn oer om 'e rebellefloat yn te setten foar in wraam op Scarif, om sa de blaudrukken fan 'e Deadsstjer te bemachtigjen. Jyn is frustrearre troch de ûnwil fan 'e rebellen om ta te pakken, mar Cassian komt mei in stik as tweintich oare frijwilligers oan en stelt foar de misje nei Scarif sûnder goedkarring fan syn superieuren út te fieren. Baze, Chirrut en Bodhi slute har dêrby oan. De groep kaapt it Keizerlik frachtfear dat se earder op Eadu bútmakke hiene en set dêrmei ôf. Nei't se op it tropyske Scarif lâne binne, ynfiltrearje Jyn, Cassian en K-2SO it argyfkompleks. Baze, Chirrut en de rebellen fiere wilens in koördinearre oanfal út op it Keizerlik garnizoen, by wize fan ôfliedingsmaneuver. Dêrtroch wurde de stoarmtroepers dy't Jyn-en-dy it paad tichtsette, nei bûten ta stjoerd om 'e oanfal ôf te slaan.
Underwilens fangt it Rebelleferbûn op Yavin-IV kommunikaasje tusken Keizerlike troepen op dêr't yn sprutsen wurdt fan in rebelle-oanfal op Scarif. Dan wurdt dochs noch de rebellefloat stjoerd. Wannear't dy by Scarif oankomt, slute de Keizerlik autoriteiten de poarte yn it ûntrochkringbere enerzjyskyld dat se om 'e hiele planeet hinne makke hawwe. Dêrtroch wurdt ek radiokommunikaasje tusken de rebellen op it planeetoerflak en de rebellefloat yn 'e romte ûnmooglik makke. Om't Jyn en Cassian fan doel binne de blaudrukken oan 'e rebellefloat ta te stjoeren, jout Cassian fia K-2SO oan Bodhi opdracht om in fysike oansluting op it kommunikaasjenetwurk fan Scarif oan te lizzen sadat se de rebellefloat meidiele kinne dat de poarte yn it enerzjyskyld tsjin eltse priis iepenbrutsen wurde moat.
Bodhi liedt mei gefaar foar eigen libben in keabel nei it frachtfear ta en bringt sa in fysike oansluting op it kommunikaasjenetwurk ta stân. It docht lykwols bliken dat de haadskeakelder op it lâningsplatfoarm noch omset wurde moat om 'e oansluting te iepenjen. Mei't se op dat stuit swier ûnder fjoer lizze fan Keizerlike stoarmtroepers, is it berikken fan 'e skeakelder ûnmooglik. Chirrut rint lykwols kalm tusken alle laserflitsen troch, berikt de haadskeakelder en set dy om, mar krekt op dat stuit wurdt in brânstofopslach rekke, wat in mânske ûntploffing feroarsaket. Dêrtroch wurdt Chirrut fier efteroer smiten. Baze draaft nei syn freon ta, mar de bline kriger is sa swier ferwûne rekke dat er inkele mominten letter yn Baze syn earms ferstjert. Underwilens bringt Bodhi it boadskip oer oan admiraal Raddus, de kommandant fan 'e rebellefloat, krekt foar't in stoarmtroeper in granaat yn it frachtfear smyt en it hiele romteskip de loft yn giet. Malbus is de iennichste oerlibbene op it lâningsplatfoarm; hy nimt foar de dea fan syn freonen wraak op gâns fijannen foar't er sels ek deade wurdt.
Himelfearttsjerke (Jekaterineburch)
De Tsjerke fan de Himelfeart fan Kristus (Russysk: Вознесенская церковь; Voznesenskaja tsjerkov) is ien fan de âldste otterdokske tsjerken yn de Russyske stêd Jekaterineburch.
Skiednis
De earste Himelfearttsjerke waard yn maaie 1770 boud en op 19 septimber fan itselde jier ynwijd. Dizze earste tsjerke wie in tige lytse houten konstruksje. It timpeltsje rekke al yn 1789 boufallich en op fersyk fan de parochy waard doe besletten in stiennen tsjerke fan twa ferdjippings te bouwen. Dat fûn syn beslach tusken 1792 en 1818.
De ûnder- of simmertsjerke waard wijd oan de Berte fan de Hillige Jongfaam Marije en de boppe- of wintertsjerke oan de Himelfeart fan de Hear. De tsjerke waard yn de 19e iuw ferboud en útwreide mei kappellen oan de súdlike en noardlike kant en yn it begjin fan de 20e iuw telde de tsjerke al seis kapellen.
Yn 1926 moast de tsjerke fan de nije autoriteiten de doarren slute en waard der yn it gebou in skoalle en dêrnei in museum fêstige.
Imannuëltsjerke (Urk)
De Imannuëltsjerke is ien fan de trije tsjerkegebouwen fan de kristlik-grifformearde gemeente yn Urk.
Skiednis
Mei de bou fan de tsjerke waard yn 2008 útein set. Dat wie needsaaklik woarn nei't de besteande twa tsjerken (de Maranathatsjerke; it Skûlplak) te lyts waarden foar de groeiende gemeente en in needlokaasje de minsken ek net mear berchje koe.
Oargel
It oargel is ôfkomstich út de yn 2009 ôfbrutsen Sakramintstsjerke fan it kleaster Brakkenstein te Nijmegen. Doe't dy tsjerke plak meitsje moast foar in lytsere tsjerke is it yn 1965 troch de firma Verschueren boude oargel en yn 1967 útwreide ynstrumint mei in rêchwurk oernommen troch de kistlik-grifformearde gemeente fan Urk. De oargelmakkers Kaat en Tijhuis soargen foar de ferhûzing fan it ynstrumint. It moderne front fan it oargel waard net op 'e nij brûkt en ferfongen troch in mear klassyk front. Ek waard de disposysje foar de Immanuëltsjerke op ûnderdielen feroare en krige de kast nije oargelpipen. Op sneon 3 novimber 2012 waard it oargel wer yn gebrûk nommen.
Washingtonmar
250px|thumbnail|right|De Washingtonmar en omlizzend gebiet De Washingtonmar (Ingelsk: Lake Washington) is in swietwettermar beëasten de stêd Seattle yn de steat Washington, Feriene Steaten.
It is de grutste mar yn King County en nei de Chelan Mar de grutste natuerlike mar yn Washington. De grutste sydrivieren binne de Sammamish yn it noarden en de Cedar yn it suden. It útstreamende wetter is it Lake Washington Ship Canal. Yn it westen oan de mar leit Seattle, yn it noarden Kenmore, yn it easten Kirkland en Bellevue en yn it suden Renton. Yn de mar leit it eilân Mercer Island mei it lykneamde plak. De mar hat in oerflak fan 88 km² en is 35 km lang fan noard nei súd. De mar hâldt 3 km³ wetter en hat in trochsneed djipte fan 33 m; it djipste plak is 65 m. It wetterpeil leit sa'n 5 m boppe seenivo. De mar waard foarme troch in gletsjer yn it Jongpleistoseen. Dêrom is de mar lang en smel. Yn 1854 stelde Thomas Mercer foar om de mar nei de earste presidint George Washington te ferneamen, kreksa as it Washington Territorium dat himsels yn 1853 fan it Oregon Territorium ôfskiede. In eardere namme wie de Duwamisj namme Xacuabš, dat yn harren sprake Lushootseed letterlik 'in grutte hoemannichte wetter' betsjut. Yn 1916 waard it Lake Washington Ship Canal dold fan de mar nei de baai Puget Sound foar in bettere boatferbining mei de iepen see. Nei it reekommen hjirfan sakke it wetterpeil fan it mar hast 3 m. Foar it iepenjen fan it kanaal wie de rivier de Sammamish wie de wichtichste wettertafier, mar troch it ferleegjen fan it wetterpeil ferlege de wettertafier ek. As part fan it skipkanaal waard de rivier de Cedar de wichtichste wettertafier. De Black River, dat foar it kanaal de útstreamende rivier fan de mar wie. Fia de rivier de Duwamish dy yn de Elliott Bay útmûnet. Nei it kanaal ree wie ferdrûge de Black River hielendal.
Brêgen
250px|thumbnail|right|Lacey V. Murrow Memorial Bridge Om't de boaiem fan de mar djip en modderich is binne der driuwende brêgen oer de mar oanlein, te witten: De East Channel Bridge rint fan Mercer Island nei Bellevue, dêr't de Interstate 90 fierder oer rint.
Plakken oan de mar
500px|thumbnail|Washingtonmar nei suden sjoen mei Mercer Island en Mount Rainier op eftergrûn Plakken dy't oan de mar lizze fanôf it westen mei de klok mei: