cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Akkadysk
Fonology en transliteraasje
It Akkadysk befette fierders fjouwer fokalen. Dêrfan komme trije ek yn it Frysk foar: [e], de ee fan "leed" (transliterearre as e); [i], de y fan "wyt" (transliterearre as i); en [u], de û fan "rûch" (transliterearre as u). De [ä] (transliterearre as a) is in a-klank dy't midden yn 'e mûle útsprutsen wurdt en mear nei de u fan "put" útskaait as nei de a fan "lam". It bestean fan [o] (o fan "bok") is foarsteld op basis fan Semityske taalferliking, mar it spikerskrift kin dêr troch syn beheinde fonetyske werjefte fan it Akkadysk gjin goed bewiis foar jaan. Konsonanten sawol as fokalen komme yn it Akkadysk allegearre foar yn koarte en lange foarm. Lange konsonanten wurde yn 'e tranliteraasje werjûn troch ferdûbeling, wylst lange fokalen skreaun wurde mei in makron: (ā, ē, ī, ū). It ferskil is by sawol konsonanten as fokalen betsjuttingsûnderskiedend, en wurdt bygelyks brûkt by grammatikale ferbûgings: iprusu ("dat er besleat") en imprusū ("sy besleaten").
Dialekten
Taalfarianten dêr't mei wissichheid fan sein wurde kin dat se dialekten fan it Akkadysk wiene, binne: It Eblaïtysk, dat sprutsen waard yn 'e stêd Ebla en omkriten yn wat no Syrje is, waard foarhinne ek as in Akkadysk dialekt beskôge. Tsjintwurdich wurdt it lykwols oer it algemien as in selsstannige Eastsemityske taal klassifisearre.
Guon taalkundigen binne fan betinken dat it Aldakkadysk, dat yn 'e âldere teksten brûkt wurdt, gjin âlder taalstadium fan 'e lettere Assyryske en Babyloanyske dialekten wie, mar in trêde dialekt, dat ier útstoar en doe troch it Assyrysk en Babyloanysk ferfongen waard. Yn elts gefal hiene dy beide taalfarianten har tsjin 'e tweintichste iuw f.Kr. ta de wichtichste dialekten ûntwikkele.
Rein Miedema
Rein Miedema (Harns, 12 augustus 1835 - Rotterdam, 23 april 1912) wie in keunstskilder yn Harns.
Miedema wenne en wurke yn Harns, wie troud mei Jeltsje Schaafsma. De húshâlding ferhuze yn 1861 nei Rotterdam doe't er dêr learaar wurde koe oan de Akademy fan Byldzjende Keunsten en Technyske Wittenskippen. Harren soan Simon Miedema krige dêr syn oplieding, waard byldhouwer en letter ek dosint oan de Akademy. Yn Rotterdam hertroude hy mei Helena van Bakergem, neidat hy widner waard fan syn earste frou.
Hy skildere see- en riviergesichten yn in styl dy't de oergong fan de Romantyske- nei de Haachske Skoalle ynliedt. Hy waard ynspirearre troch de omkriten fan Rotterdam, de Fryske kust en plakken om de Sudersee hinne. Under oaren Gemeentemuseum It Hannemahûs yn Harns en it Frysk Skipfeart Museum yn Snits hat wurk fan him.
Strapping Young Lad
Strapping Young Lad wie de presintaasjefoarm fan de muzyk fan Devin Townsend, in ekstreme metal-spiler út Vancouver. Hy hie yn 1995 op syn earste plaat hast alle ynstruminten sels spile, mar socht der letter muzikanten by om optredens dwaan te kinnen, dêr't er in typyske fjouwermansgroep mei foarme.
De muzyk dy't de groep spyle wie in komplekse en tsjustere soart metal, útfloeisels fan Townends karakter. Karakteristyk wie ek de útsûnderlike tonielpresintaasje fan Townsend. Yn de rin fan tsien jier waard de groep in súkses, mar yn 2007 joech Devin Townsend de muzikanten dien, om't er net mear optrede woe en werom woe nei solo-opnammen.
Startenhuizen
Startenhuizen (Grinslannersk: Staartenhoezen) is in doarp dat foar in part yn de gemeente It Hegelân en foar in diel yn de gemeente Iemsdelta, foar 2021 Loppersum leit. De grins leit by de Iemshavenwei.
Foar de gemeentlike weryndieling fan 1990 makke it diel út fan it doarp Garsthuizen. Nei dy tiid hat dit diel, in tsiental huzen, de naam Startenhuizen krigen, wat feitlik de namme fan in westlik lizzend gebiet is, wêryn seis pleatsen lizze. De namme Startenhuizen komt fan staart, in smel stik lân, dat wol sizze oit lân lizzend tusken it Maarvliet (de gemeentegrins mei Loppersum) en it Startenhuistermaar.
It doarp hat gjin eigen tsjerke, dy is om 1590 hinne ôfbrutsen, omdat it destiidske doarp te min ynwenners hie. De tsjerkegong wie letter nei Eppenhuizen of Garsthuizen, dêr't it sa goed as oan fêst sit. De wierde dêr't de tsjerke op stie is letter diels ôfgroeven.
Filmhûs
In filmhûs, ek filmteäter neamd of mei in Ingelske term arthouse, is in iepenbiere útgeansgelegenheid fan beskieden grutte dy't him taleit op it fertoanen fan films. It ferskil mei in bioskoop is dat in filmhûs oer it algemien gjin winsteachmerk hat. Mei oare wurden: wylst in bioskoop jild fertsjinje wol oan syn klandyzje, hoecht in filmhûs inkeld kyt te spyljen. Oars as bioskopen, dy't wurknimmers yn 'e tsjinst hawwe oan wa't se in salaris betelje moatte, wurde filmhuzen dan ek almeast eksploitearre troch frijwilligers, dy't harren frije tiid dêroan besteegje út leafhawwerij foar de filmkeunst.
De folle legere kosten dy't dêrtroch mei de eksploitaasje fan in filmhûs mank geane, stelle sokke ynstellings yn 'e gelegenheid om films te fertoanen bûten it reguliere kommersjele oanbod om. Dat wol sizze: de films dy't yn filmhuzen draaie, lûke ornaris in folle minder grut publyk as mainstreamfilms, en binne dêrom net daliks ynteressant foar bioskopen. It giet by it filmoanbod fan filmhuzen foar in grut part om ûnôfhinklike films mei in artistyk of eksperiminteel karakter, dy't mei in lyts budget makke binne. Sokke films wurde dêrom ek wol filmhûsfilms of arthousefilms neamd. Dêrnjonken fertoane filmhuzen ek films út lannen dêr't de bioskopen (dy't grutdiels films út Nederlân en Ingelsktalige lannen draaie) gjin belangstelling foar hawwe, lykas Finske, Yndiaaske of Sineeske films, en soms ek filmklassikers út 'e 'âlde doaze'.
In bekend filmhûs yn Fryslân is Slieker Film yn Ljouwert, dat yn 'e kelder fan Stedsskouboarch De Harmony fêstige is.
Sybrandus Johannes Fockema Andreae (rjochtshistoarikus)
thumb|Sybrandus Johannus Fockema Andreae<BR>[[Afina Goudschaal (1877-1956)]] Sybrandus Johannes Fockema Andreae (Beetstersweach, 4 juny 1844 - Leien, 17 jannewaris 1921) wie in Frysk heechlearaar yn it âld-Hollânsk rjocht. Fockema Andreae wie de heit fan Joachimus Pieter Fockema Andreae en de pake fan argivaris Sybrandus Johannes Fockema Andreae.
Fockema Andreae gie nei it gymnasium yn Ljouwert en waard yn 1863 studint yn Leien; promovearre yn 1868 ta doktor yn de rjochtwittenskip op in dissertaasje oer it burorjocht. Fockema Andreae waard beneamd ta kantonrjochter op De Lemmer en Hillegersberg, dêrnei ta rjochter yn Leien en Amsterdam; yn oktober 1877 waard hy beneamd ta heechlearaar oan de Leidske Hegeskoalle en koart dêrop naam er dit amt oan mei in rede oer de gronden voor de beoefening der Germaanse Rechtsgeschiedenis en waard hy belêste mei it ûnderwiis yn de Nederlânske rjochtsskiednis.
Yn syn heechlearaarskip hat er mei syn ûndersyk de grûnslaggen foar de hjoeddeistige beoefening fan it âldheitelânsk rjocht lein. Yn 1886 waard er lid fan de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen en yn 1894 waard er lid fan de Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en Kunsten. Yn it stúdzjejier 1893 -1894 hie er de funksje fan rector magnificus. Yn dy hoedanichheid spruts er de rede Het rechtsgeleert bedrijf in Nederland út. Yn 1914 gie er mei emeritaat. Hy krige yn 1919 in earedoktoraat fan de Rheinische Friedrich-Wilhelms-Universiteit. Foar syn publikaasje Untersuchungen zur Erbenfolge der Ost-Germanischen Rechte waard er beneamd ta Ridder yn de Oarder fan de Nederlânske Liuw. Fierder wie er earelid fan de Juridyske Gesellschaft yn Berlyn.
Swanneblommen
Tusken 1919 en 1922 ferskynde om de twa moannen in útjefte fan Swanneblommen dy't wijd wie oan Fryske Taal- en Skiedkunde ûnder redaksje fan Sytstra, Jan Jelles Hof en oaren.
Redaksje:
Meertens Ynstitút
thumb|250px| It Meertens Ynstitút yn Amsterdam It Meertens Ynstitút (MY) yn Amsterdam is in ûndersyksynstitút fan de Keninklike Nederlânske Akademy fan Wittenskippen (KNAW).
Op it MY wurdt ûndersyk dien nei taal en kultuer. De twa ôfdielingen binne: Nederlânske etnology, rjoche op lânseigen en lânsfrjemde kultueren yn Nederlân en harren ynteraksje, en Fariaasjelinguïstiek, rjochte op taalstruktuereel-, dialektologysk- en sosjolinguïstysk ûndersyk nei taalfariaasje yn it Nederlânsk yn Nederlân, mei in klam op grammatikaal en nammekundich ferskaat. De ûndersiken binne tsjintwurdich fral op dizze tiid oriëntearre: der wurdt socht nei in ferbân mei it hjoeddeiske mienskiplik libben en aktuele ûntjouwingen.
It Ynstitút ûntstie op 1 jannewaris 1948 troch it fearfoegjen fan it Dialekteburo fan de KNAW mei it Buro foar Folkskunde en it Buro foar Namekunde. De sekretaris fan de trije buro's, P.J. Meertens, waard de earste direkteur, oant syn pensjonearring yn 1965. Yn 1979 waard it ynstitút werneamd ta P.J. Meertens-Ynstitút. It hat model stien foar Het Bureau yn de romanrige fan J.J. Voskuil, dy't dêr sels jierrenlang wurke (1957-1987).
Sûnt 1998 is de namme Meertens Ynstitút. By it ynstitút is sûnt 2001 ek it sekretariaat fan it SIEF, it International Society for Ethnology and Folklore, ûnderbrocht.
Feitebanken
It Meertens Ynstitút hat in oantal iepenbiere databanken:
John Wick: Chapter 3 – Parabellum
Plot
John Wick: Chapter 3 – Parabellum begjint sekuer op it punt dêr't John Wick: Chapter 2 ophold. Hiermoardner John Wick hat ôfweefd mei Santino d'Antonio, in baas fan 'e Camorra (de Napolitaanske maffia), troch him dea te sjitten. Dat hat er dien yn it Continental Hotel yn New York, dat eins neutrale grûn hjit te wêzen foar leden fan 'e ûnderwrâld. Winston, de hotelmanager, hat dêrom gjin oare kar as om Wick te 'ekskommunisearjen'. Om't hy en Wick goekunde binne mei in lang ferline fan ûnderlinge gedoente, lit er dy ekskommunikaasje lykwols pas oer in oere yngean, wat Wick de kâns jout om in foarsprong op te bouwen. Dêr hat er wol ferlet fan, want de Hege Tafel, it heechste berie fan alle organisearre misdie yn 'e wrâld, dêr't D'Antonio lid fan wie, set in priis fan $14 miljoen op syn holle. Sadwaande tilt it op fan 'e moardners dy't him ombringe wolle.
Wick betellet in taksysjauffeur om syn hûn yn it Continental Hotel by de resepsjonist, Charon, te bringen, dy't alris earder op it bist past hat. Sels bejout er him nei de Iepenbiere Bibleteek fan New York, dêr't er út in útholle boek in roazekrâns hellet en in "marker", in medaljon dat in skuld oanjout. Yn 'e bibleteek komt de reuseftige hiermoardner Ernest Wick oer it mad, hoewol't syn ekskommunikaasje winliken noch net yngien is. Ernest hâldt it der lykwols op dat nimmen dat hoecht te witten. Wick makket Ernest dea, mar rekket ferwûne oan it skouder. Hy hastiget him nei de wente fan 'e âlde dokter dy't ferbûn is oan it Continental en dy't him alris earder oplape hat, en komt dêr mei noch fiif minuten te gean oan 'e doar. De dokter begjint de stekwûne te hechtsjen, mar de ekskommunikaasje giet yn ear't er klear is. Wick makket it putsje sels dien, mar de dokter ornearret nimmen dat leauwe sil. Dêrom freget er Wick om him twa skotwûnen ta te bringen foar't er ôfset.
Nei't er de wente fan 'e dokter ferlit, wurdt Wick al rillegau efterfolge troch in groep moardners fan 'e Sineeske Triaden, dy't er ferslacht en deadet by in fjochtpartij yn in museum dêr't âlde messen, revolvers en bilen útstald binne. Letter komme guon leden fan 'e Italjaanske maffia him tenei, mar hy lokket harren mei nei in stâl foar hynders dy't de rydtugen lûke yn Central Park, dêr't er mei ferskaten koarte metten makket troch de hynders safier te krijen dat dy harren tsjin 'e holle oan wâdzje. Hy stelt in hynder en ferlit de stâl ridendewei, mar kriget dan twa motors efter him oan. Ek mei de motorriders slagget it him om ôf te weven, benammen om't it hynder der sels om tinkt dat it nearne by op fjouweret, wylst de motorriders blykber net tagelyk fjochtsje en stjoere kinne.
Sa wit Wick lang om let it haadkertier fan it misdiesyndikaat te berikken fan 'e Ruska Roma, de Roma út Wyt-Ruslân, de Oekraïne en westlik Ruslân. Dat is fêstige yn in skouboarch, dêr't it haad fan it syndikaat, de 'Direktrise', op ûnmeilydsume wize tatoeëarre famkes traint ta ballerina. It docht bliken dat de wiere namme fan Wick eins Jardani Jovonovitsj is, en dat er in wees fan 'e Ruska Roma is. Hy hâldt de Direktrise de roazekrâns foar en easket dat de skuld fan 'e Ruska Roma oan him foldien wurdt. Hja stimt dêr mei tsjinnichheid mei yn, nimt de roazekrâns oan en lit him op 'e rêch brânmerkje, ta teken dat syn skuld foldien is en dat er nea wer weromkomme mei. De priis dy't Wick fan har easket is feilige trochtocht nei Kasablanka.
Underwilens arrivearret der in froulike Arbiter fan 'e Hege Tafel yn New York, dy't moetings hat mei Winston, de manager fan it Continental Hotel, en mei de Kening fan 'e Bowery (de misdiedigerswyk fan New York). Beiden krije fan har sân dagen om harren posysje op te jaan, Winston om't er Wick in foarsprong fan in oere jûn hat, en de Kening fan 'e Bowery om't er Wick in fjoerwapen jûn hat om tsjin Santino d'Antonio te brûken (sjoch: John Wick: Chapter 2). Beiden wegerje. De Arbiter hiert Zero en syn learlingen yn, in groep etnysk Japanske hiermoardners, mei wa't se de skouboarch fan 'e Ruska Roma binnenkringt en boetedwaning easket fan 'e Direktrise foar har help oan Wick. Dy boetedwaning nimt de foarm oan fan in swurd dat Zero troch har beide hannen stekt.
Yn Kasablanka moetet Wick Sofia al-Azwar, in eardere hiermoardneresse mei wa't er yn it ferline befreone wie en dy't no de manager is fan it Marokkaanske Continental Hotel. Se soarget derfoar dat er net deasketten wurdt sadree't er him sjen lit, mar se is bepaald net bliid mei syn ferskining op har gerjochtichheid. Wick hellet lykwols de marker foar 't ljocht dy't er yn 'e bibleteek út it boek helle hat. It docht bliken dat Sofia djip by him yn 'e skuld stiet om't er holpen hat har dochter te beskermjen en it fanke in nij libben besoarge hat dêr't net ien fan Sofia har fijannen har fine kinne sil. Foar it lykmeitsjen fan dy skuld wol Wick dat Sofia him yntrodusearret by har eardere wurkjouwer Berrada. Sofia stimt mei tsjinnichheid ta en begeliedt him mei har hiemhûnen, in pear goed ôfrjochte Dútske hardershûnen, nei Berrada.
Dêr oankommen freget Wick oan Berrada om him te fertellen wêr't er de Aldste fine kin, de iennichste persoan yn 'e wrâld dy't boppe de Hege Tafel stiet. Berrada seit dat er dan rinnende de woastyn yn gean moat en trochrinne moat oant er sa goed as dea is, en dan noch wat fierder. Dan sil de Aldste him fine, of miskien ek wol net, krekt sa't it de Aldste sinniget. Yn ruil foar dy ynformaasje easket Berrada ien fan Sofia har hûnen op. As sy wegeret dy ôf te stean, sjit er it bist del om har in leske te learen. Om't de beide hûnen kûgelfrije festen drage, oerlibbet it bist dat. Sofia ûntstekt yn razernij, en hoewol't Wick it har ôfriedt, hellet se fan ûnder it kûgelfrije fest fan 'e oare hûn in pistoal te foarskyn en falt Berrada-en-dy dêrmei oan. Yn in wyld gefjocht deadzje Wick en Sofia al Berrada syn trewanten. Berrada sels wurdt yn it krús biten troch de hûn dy't er besketten hie en dêrnei troch Sofia yn 'e knibbel sketten. Neitiid riidt Sofia Wick in ein de woastyn yn, dêr't se him efterlit. Hy giet rinnendewei djipper yn 'e woastyn op, oant er derhinne falt fan útdrûgingsferskynsels.
Underwilens komme de Arbiter en Zero by de Kening fan 'e Bowery, dy't noch altyd wegeret syn troan op te jaan. Dêrop slachtsje de learlingen fan Zero de trewanten fan 'e Kening fan 'e Bowery ôf, wylst him sels troch Zero sân grutte japen mei in wakizashi-swurd tabrocht wurde by wize fan boetedwaning foar de sân kûgels dy't er oan Wick jûn hie.
Yn 'e Sahara wurdt de bewusteleaze Wick fûn en by de Aldste brocht. As er wer by sûpe en stút is, freget de Aldste wêrom't er him socht hat. Wick antwurdet dat er in kâns hawwe wol om it libben te behâlden, sadat er de neitins oan syn frou Helen silger bewarje kin. De Aldste biedt him dan ferjeffenis foar al syn oertrêdings fan 'e regels oan. Yn ruil dêrfoar moat er weromgean nei New York en Winston deadzje en foar altyd as hiermoardner de Hege Tafel tsjinje. Dêropta wol de Aldste no fuortendaliks in teken fan syn tsjinstberens hawwe; Wick hout de ringfinger fan syn lofterhân ôf en jout syn trouring oan 'e Aldste.
Neitiid stimt de Arbiter ta yn ûnderhannelings mei Winston, dy't de útkomst fan it gefjocht kalmkes yn syn kantoar ôfwachte hat. De ûnderhannelings fine plak op it plat dak fan it hotel. Winston biedt oan om fannijs trou te swarren oan 'e Hege Tafel, op betingst dat er manager fan it Continental Hotel bliuwe mei. De Arbiter begrypt dat de hiele skermutseling inkeld en allinne bedoeld wie sadat Winston syn krêft en dêrmei syn wearde foar de Hege Tafel bewize koe. Sy stimt yn mei syn foarstel, mar wol al witte hoe't it no komt mei Wick, dy't de ûnderhannelings mei oanboazjende erchtinkendheid oansjoen hat. Winston antwurdet dat it net oars kin as Wick moat dea. Dêrop lûkt er in pistoal en sjit Wick del, dy't oer de râne fan it dak kneppelet en nei de strjitte dêr fier ûnder falt, wêrby't syn fal brutsen wurdt troch ferskate balkons. As de Arbiter letter it hotel ferlit, naait Wick syn hûn út. As se om 'e hoeke fan it gebou sjocht, docht bliken dat it stoflik omskot fan Wick net mear op it plak leit dêr't er (nei't sy en Winston) oannommen hiene, te pletter fallen is. De Arbiter keart werom nei Winston en oarderet him om Wick te sykjen en syn dea te bewissigjen. "Och," seit Winston, "hoe fier kin er komme?"
Underwilens wurdt de swierferwûne Wick yn in winkelkarke troch in swerver meifierd en yn in ûndergrûnske bunker foar de troan fan 'e ek al slim ferwûne Kening fan 'e Bowery brocht. Dyselde fertelt him dat er fynt dat it tiid wurdt om 'e Hege Tafel te learen: as je in kening snije dan snije je troch oant er dea is. Want hysels is no echt pisnidich. Hy freget Wick oft dy ek net pisnidich is. "Ja," seit John Wick.
Produksje
John Wick: Chapter 3 – Parabellum waard, krekt as de eardere beide films fan 'e John Wick-franchise, regissearre troch Chad Stahelski. Hy wurke nei in senario fan Derek Kolstad, Shay Hatten, Chris Collins en Marc Abrams op basis fan in idee fan Kolstad. As produsinten wiene Basil Iwanyk en Erica Lee by it projekt belutsen foar de filmstudio's Summit Entertainment, Thunder Road Pictures, 87Eleven Productions, Company Films en Italia Film Inti. Dêrmei wie de film in Amerikaansk-Italjaanske ko-produksje. Foar John Wick: Chapter 3 – Parabellum wie in budget beskikber fan $75 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Dan Laustsen, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Tyler Bates en Joel J. Richard.
Distribúsje
De distribúsje fan John Wick: Chapter 3 – Parabellum waard fersoarge troch Lionsgate Films, de memme-ûndernimming fan Summit Entertainment. De film gie op 9 maaie 2019 yn New York yn premiêre, en iepene dêrnei op 17 maaie yn 'e Amerikaanske bioskopen. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde dyselde deis by platemaatskippij Varèse Sarabande. John Wick: Chapter 3 – Parabellum kaam op 23 augustus 2019 beskikber as digitale download en waard op 10 septimber fan dat jier útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige John Wick: Chapter 3 – Parabellum oer it algemien positive resinsjes. Sa joech Peter Sobczynski fan 'e webside RogerEbert.com de film 4 fan 4 stjerren. Hy neamde it "in wurk fan popsinema sa loksillich, hoewol op brute wize, fermaaklik, dat je nei bûten komme mei in gefoel fan wrok foar de buorfilms oer dy't yn oare bioskoopsealen draaie, om't dy net likefolle muoite dien hawwe." Yn it tydskrift Entertainment Weekly parte Chris Nashawaty de film in 91/2 op in skaal fan 1 oant 10 ta. Hy skreau: "foar in prachtich goreografearre, ûnnedich gewelddiedige aksjefilm is dit hege keunst." Wendy Ide fan 'e Britske krante The Observer joech John Wick: Chapter 3 – Parabellum 4 fan 5 stjerren en omskreau de film as "in fleanende skop yn 'e sintugen."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat John Wick: Chapter 3 – Parabellum in heech goedkarringspersintaazje fan 89%, basearre op 353 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] werlaadt foar in nije hurd oankommende salvo fan 'e briljant goreografearre, folslein oerdreaune aksje dêr't de fans fan 'e franchise om freegje." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet John Wick: Chapter 3 – Parabellum in goedkarringspersintaazje fan 73%, basearre op 50 resinsjes.
Opbringst
John Wick: Chapter 3 – Parabellum brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $171,0 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $155,7 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $326,7 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $75 miljoen betsjut dat in winst fan $251,7 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Prizen
John Wick: Chapter 3 – Parabellum waard nominearre foar trije Saturn Awards, foar bêste aksje- of aventoerefilm, bêste akteur foar Keanu Reeves en bêste filmmontaazje. De film waard ek nominearre foar fiif People's Choice Awards en in Critics' Choice Movie Award. Tyler Bates en Joel J. Richard wûnen mei harren soundtrack foar John Wick: Chapter 3 – Parabellum de BMI Film Music Award.
De Hûn (mûne)
De Hûn (De Hond) is in stellingmûne flakby Paezens, yn de gemeente Dongeradiel.
De Hûn waard yn 1861 boud. De achtkante nôtmûne is fan hout op in stiennen ûnderbou en dekt mei reid. Yn 1950 waard foar de mûne in sloopfergunning oanfrege en ferliend, mar ta ôfbraak is it net komd. De Feriening De Hollandsche Molen kocht De Hûn, dy't der doe ferfallen by stie, yn 1968 foar it symboalyske bedrach fan ien gûne oan. Fan 1969 oant 1971 waard dizze boppekruier hielendal restaurearre. Sûnt 1977 is De Hûn eigendom fan de Stifting De Fryske Mole. De mûne is net mear yn bedriuw.
Tinco fan Oenema
Tinco fan Oenema fan ter Caple (Terkaple?, ? – ?, 20 augustus 1631) wie in Frysk politikus. Tinco wie de soan fan Tjepcke van Oenema en Sybrich Tincodr. Hy wie yn 1604 lid fan Deputearren en yn 1607 ordinaris kommittearde yn de Steaten-Generaal by de handelingen oer it bestân mei Spanje. Hy folge als folmacht op de lândei de lykstaasje fan Willem Loadewyk. Yn 1622 hie hy noch sitting yn de steaten. Sûnt 1591 wie hy grytman fan Skoatterlân oant 1627, hy waard opfolge troch syn soan Amel van Oenema.
Klaas Fokkema
Klaas Fokkema (Ljouwert, 5 maart 1898 - Amstelfean, 26 febrewaris 1967) wie frisist en bysûnder heechlearaar Fryske taal- en letterkunde oan de Frije Universiteit fan Amsterdam sûnt 1949 en gewoan heechlearaar yn it Aldfrysk, Aldingelsk en Aldsaksysk dêr sûnt 1954.
Hy promovearre yn 1937 op It Stedsfrysk en makke letter stúdzje fan Fryske dialekten. Fokkema organisearre fiif wurkkampen (1960-1965) yn de Súdwesthoeke oer de dialekten dêre, wêrfan't it risseltaat yn 1972 publisearre waard.
Wurk
Bydragen oer it Frysk yn:
Suva
thumb|left|Lizzing fan Suva yn Fidzjy Suva is de haadstêd fan de Melanezyske eilânsteat Fidzjy. De stêd leit yn it suden fan Viti Levu, it grutste eilân fan it lân.
Yn 1877 waard besletten Suva de haadstêd fan Fidzjy wurde moast. It die bliken dat it eilân Ovalau te behindich wie foar de ûntjouwing fan de wichtichste Europeeske delsetting yn Levuka dêre. It bestjoer fan de koloanje gie yn 1882 oer nei Suva.
Suva is it politike- en bestjoerssintrum fan Fidzjy. It is ek it grutste en meast ûntwikkele plak yn de Súdlike Grutte Oseaan (útsein Nij Seelân) en is in regionaal sintrum fan belang wurden; in grut part fan de befolking bestiet út studinten út de Pasifyk en mienskip fan bûtenlânske wurknimmers.
By de folkstelling fan 2007 hie de stêd Suva in ynwennertal fan 85.691. Mei foarstêden, hie it Grut Suva stedsdistrikt doe in befolking fan 172.399. Suva mei de oanswettende plakken Lami, Nasinu en Nausori hat in totale befolking fan sa'n 326.000 minsken, dat is goed de helte fan de befolking. It hiele stedsgebiet is bekend ûnder de namme Suva-Nausori korridôr (sûnder Lami).
Yn Suva is ek de Universiteit fan de Súdlike Grutte Oseaan festige, dy't fan de tolve Oseanyske eilânsteaten mei-inoar is. Suva is te berikken fia de tichtby lizzende ynternasjonale lofthaven.
Messerschmitt Me 262
Messerschmitt Me 262 wie de earste operasjonele jachtfleanmasine mei strielmotoaren. It tastel waard yn de Twadde Wrâldkriich troch de Luftwaffe ynset. Meiïnoar binne der 1.433 boud. De Me 262 wie technysk folle better as de fleanmasinen fan de Alliearden, mar it alliearde oerwicht yn 'e loft koe oan 'e ein fan de kriich net mear keard wurde. De Me 262 waard te let yntrodusearre en der wienen te min operasjonele tastellen. Dêrneist wie de masine kwetsber op de grûn foar alliearde bommewerpers. De Me 262 hie in langere startbaan nedich en dy moast boppedat ferhurde wêze. De Luftwaffe makke gebrûk fan spesjale dielen fan de autodyk. By de start en it yn 'e loft gean wie it tastel kwetsber en hie dêrby beskerming nedich fan ferâldere jachtfleanmasines.
Cornelis Johannes Kieviet
thumb|C.J. Kieviet Cornelis Johannes Kieviet (Hoofddorp, 8 maart 1858 – Wassenaar, 12 augustus 1931) wie in Nederlânske ûnderwizer û.o. yn it Noardhollânske buorskip Etersheim en skriuwer fan jeugdboeken. Hy publissearre ûnder de namme '''C. Joh. Kieviet'''. Hy wie de skepper fan de ferneamde ûndogenske figuer Dik Trom.
BET Award
De BET Awards binne in groep Amerikaanske prizen dy't ienris yn it jier útrikt wurde ta erkenning fan 'e prestaasjes fan Afro-Amerikanen en oare minderheden yn 'e Feriene Steaten op it mêd fan muzyk, tillefyzje, sport en oare terreinen. Dizze prizen waarden yn 2001 ynsteld troch it Black Entertainment Television-netwurk. De útrikking fynt plak by in live troch datselde tillefyzjekanaal útstjoerde seremoanje, dy't sûnt 2002 yn Los Angeles holden wurdt, al fûn de ynaugurele útrikking yn 2001 plak yn Las Vegas.
De BET Awards wurde tawiisd troch in 500-koppich panel besteande út fertsjintwurdigers fan 'e muzykyndustry en de media en út bloggers. BET stjoerd elektroanyske stimbiljetten nei alle panelleden ta, dy't dêr har nominaasjes op ynfolje, wêrnei't de resultaten troch BET byinoar smiten wurde en de meast nominearre fiif nammen yn eltse kategory op in nij stimbiljet set wurde dat dan wer nei de panelleden ta stjoerd wurdt, sadat dy har úteinlike kar meitsje kinne. Wa't fan 'e fiif nominaasjes yn in kategory yn dizze twadde stimming de measte stimmen kriget, is de winner.
Cornelis Johannes Kieviet
Fanwegen it ûndogenske karakter fan Dik Trom foel it Kieviet net ta om in útjouwer te finen en earst nei acht jier wie de earste 'Dik Trom' útferkocht. Oan de twadde printinge waarden tekenings fan Johan Braakensiek taheakke, en doe naam de ferkeap ta. Hoofddorp, it eardere Kruisdorp, is goed werom te kennen as plak fan hanneling yn de Dik Trom-boeken. De measte personaazjes binne basearre op wier besteande doapsbewenners út de jierren 1870 - 1880.
Kieviet skreau neist de Dik Trom-ferhalen noch tal fan oare jeugdromans, faak ek yn meiïnoar gearhingjende rigen, sa as "De Club Van Zessen Klaar", it masterwurk "Wilde Bob", "De Club Op Reis" en "De Club In Valkenburg" (1898-1915). Kieviet liet syn ferhalen troch de âldere learlingen oan de jongere foarlêze en hifke dan harren reaksjes en makke dan as it nedich wie oanpassings. Twa detectiveromans foar folwoeksenen dy't er letter skreau wiene net sa slagge.
Fan alle auteurs yn de gouden perioade fan de Nederlânske jeugdliteratuer, fan ± 1880-1940, wie Kieviet wol dejinge mei it measte talint. Syn boeken dy't faak in episoade út de skiednis ta ûnderwerp hiene, binne oarspronklik, sterk fan komposysje en koartswillich.
Berneboekemuseum
thumb|Stânbyld fan Dik Trom op it Merkplein yn Hoofddorp Makker [[Nico Onkenhout ]] It eardere doarpsskoaltsje fan Etersheim is mei it skoalmasterhûs yn novimber 2011 oankocht troch Stadsherstel Amsterdam, dat it gebou út publike fûnsen restaurearje liet. It berneboekemuseum Het Schooltje van Dik Trom húsmannet sûnt maart 2013 yn it gebou.
Solent
De Solent is in skipfeartrûte fan belang foar passazjiers, fracht en marine. Teffens is it gebiet wichtich foar rekreaasje, benammen wettersport en silen, Jierliks wurdt dêr de Cowes Week, in sylevenemint, holden. De Solent leit yn de lijte fan it eilân Wight en hat in yngewikkeld tijepatroan, dat sines dien hat oan it súkses fan Southampton as haven. Portsmouth leit ek oan dit wetter en Spithead is bekend as it plak dêr't de Britske marine (Royal Navy) de tradisjone floatskou hâldt, dy't ôfnaam wurdt troch de monarch of the day.
Fierders is it gebiet fan grutte ekologyske en lânskiplike wearde, benammen om kust- en estuarium leefgebieten oan de iggen fan de Solent. In grut part fan de kustline is beskerme gebiet (Special Area of Conservation). It gebiet is part fan en grinzget oan in tal wichtige beskerme nasjonale lânskippen, dêr't it New Forest Nasjonaal Park, en it Isle of Wight AONB ûnder binne.
De Solent wurdt it neamd yn 731 as Soluente; Solent is "in namme út de foar-Ingelske tiid, dêr't de oarsprong en betsjutting fan ûnwis is."
Charles-Ferdinand Ramuz
Charles-Ferdinand Ramuz (Cully (ûnder Lausanne), 24 septimber 1878 - Pully, 23 maaie 1947) wie in Switserske, Frânsktalige skriuwer en dichter.
Hy studearre filosofy oan de Universiteit fan Lausanne. Fan 1903 oant 1914 wenne er yn Parys. Fanwegen de Earste Wrâldkriich gie er werom nei syn heitelân. Yn 1927 waard er ûnderskieden mei de Gottfried-Keller-Priis.
Ien fan syn bekendste wurken is it melodrama Histoire du Soldat, dat troch Igor Stravinski op muzyk set is.
Ramuz' hold, oars as oare Switserke skriuwers, fêst oan de op de sprektaal fan Frânsk-Switserske boeren inte skriuwstyl. Dat kaam him te stean op de nedige wjerstân yn de literêre rûnten fan Parys. Yn 1926 kamen foar- en tsjinstanners fan de skriuwer yn ferset yn in bondel essays mei de titel Pour ou contre C. F. Ramuz (1926). De skriuwer reagearre dêrnei yn 1929 mei de apology Lettre à Bernard Grasset. Dêryn sette er, foar it Skoallefrânsk dat yn de measte Frânske romans de boppetoan fiert, syn eigen taalfariant oer: it Iepenloftfrânsk.
Publikaasjes
thumb|It grêf fan Ramuz en syn dochter Marianne Olivieri-Ramuz (1913-2012) op it begraafplak fan Pully. In karút:
Johan Hendrik Swildens
Johan Hendrik Swildens (Voerendaal, 10 maart 1745 - Amsterdam, 12 septimber 1809) wie in heechlearaar steatskunde en folkerjocht. Nei syn stúdzje gie Johan yn 1774 nei it Russyske hof. Hy ferkearde mids de lieders fan de Dútske "Aufkläring" yn Berlyn en waard yn 1777 frijmitselder. Yn Amsterdam wurke Swildens sûnt 1779 foar folksûnderwiis.
Yn 1796 waard hy heechlearaar yn de natuerkunde, steatskunde en folkerjocht yn Frjentsjer. Hy hie net folle learlingen mar wie tige warber op steatkundich en maatskiplik mêd. Sa wurke hy yn 1806 mei oan de skoalwet.
Jacob Tjebbes
Jacob Tjebbes wie yn grytman fan Skoatterlân fan 1579 - 1588.
Wie in foarstanner fan de Uny fan Utert (1579). Yn 1584 wie hy foar Sânwâlden folmacht op de Lândei, en ûndertekene de Ynstruksje foar Jelger fan Feijtsma fan Feitsmastate (Hallum) en Hessel fan Aysma, as gesanten nei de kening fan Frankryk.
Maseru
thumb|Lesoto Maseru (betsjut: 'plak fan read sânstien') is de haadstêd fan Lesoto en fan it distrikt Maseru en is mei 227.880 ynwenners (2006) de grutste stêd fan it lân.
De stêd leit oan de rivier Caledon, dy't de grins mei Súd-Afrika foarmet. De stêd waard stifte as in plysjekamp en waard haadstêd doe't it lân yn 1869 in Britsk protektoraat waard. Doe't Lesoto yn 1966 ûnôfhinklik waard, hold Maseru har status as haadstêd.
900px
Star Wars: Forces of Destiny
Star Wars: Forces of Destiny is in Amerikaanske tekenfilmsearje foar bern dy't rûn fan 2017 oant en mei 2018. De searje makket diel út fan 'e Star Wars-franchise en heart ta de sjenres fan science fiction, fantasy, aksje en aventoer. De titel betsjut: "Stjerre-oarloggen: Krêften fan Lotsbestimming". Star Wars: Forces of Destiny is net in ferfolchsearje mar in blomlêzing fan op harsels steande ôfleverings, wêryn't eltse kear (op twa ôfleverings nei) in froulik personaazje út 'e Star Wars-franchise beljochte wurdt. Yn totaal waarden der 32 ôfleverings makke.
Produksje
De produksje fan Star Wars: Forces of Destiny waard op 12 april 2017 oankundige, en op 14 april waard der in spesjale preview fan 'e tekenfilmsearje jûn by de Star Wars-fiering yn Orlando. De searje waard ûntwikkele troch Dave Filoni, Carrie Beck en Jennifer Muro. Jacqueline López wie as tillefyzjeprodusinte by it projekt belutsen foar tekenfilmstudio's Lucasfilm Animation en Ghostbot, wylst Filoni en Beck as útfierende produsinten it tafersjoch oer de hiele produksje hiene. De titelmuzyk en de soundtrack wie it wurk fan Ryan Shore.
De distribúsje fan Star Wars: Forces of Destiny waard fersoarge troch it Disney Digital Network. De searje waard útstjoerd op 'e tillefyzjestjoerder The Disney Channel. Star Wars: Forces of Destiny rûn twa seizoenen, fan july 2017 oant en mei maaie 2018. Der waarden yn totaal 32 ôfleverings makke fan elts likernôch 2 oant 3 minuten. It wie de earste tekenfilmsearje yn it ramt fan 'e Star Wars-franchise sûnt Star Wars: Clone Wars út 2003-2005 dy't gebrûk makke fan twadiminsjonale animaasje. Alle ôfleverings fan Star Wars: Forces of Destiny binne ek te sjen op 'e streamingtsjinst Disney+.
Utgongspunt
Star Wars: Forces of Destiny is gjin ferfolchsearje, mar in soarte fan blomlêzing, wêrfan't alle ôfleverings op harsels steane en gauris oare haadpersoanen hawwe. Oer it algemien beljochtet eltse ôflevering in froulik personaazje út 'e Star Wars-franchise, lykas Ahsoka Tano, Rey, Hera Syndulla, Padmé Amidala, prinsesse Leia Organa, Qi'ra, Jyn Erso, Maz Kanata, Rose Tico en Sabine Wren. Foar twa ôfleverings jildt dat lykwols net. Dêrby giet it om The Path Ahead (ôfl. 7 fan seizoen 2) en Porgs! (ôfl. 12 fan seizoen 2). Dy ôfleverings geane oer Luke Skywalker, resp. Chewbacca.
Untfangst en resultaat
De webside SyFy Wire neamde Star Wars: Forces of Destiny "in geweldich idee op 'e siik nei in folle bettere útfiering". Dat oardiel waard sa fertsjutske: "Wat in frousintryske ferzje fan Genndy Tartakovsky syn Star Wars: Clone Wars út 2003 wêze kinnen hie, is ynstee in rige ferhalen sûnder ûnderling ferbân, op basis fan in tipelsinnige fisuele estetyk. […] Ek al is it alderaardichst om te sjen dat dizze froulike personaazjes wat mear byldtiid krije, dochs is it noch net genôch."
Waterloo (album)
Waterloo is it twadde studio-album fan ABBA. It album waard opnommen fan 24 septimber 1973 oant en mei 20 febrewaris 1974 yn de Metronome Studios yn Stockholm en waard twa wiken letter op 4 maart 1974 útbrocht. Mei it titelnûmer mei deselde namme fan it album wûn ABBA it Eurofyzje Sjongfestival yn 1974.
Van Walree Priis
De Van Walree Priis wie in priis dy't de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen twajierliks takende oan de bêste sjoernalistike prestaasje op it mêd fan it medysk-wittenskiplik ûndersyk.
De priis waard ôfwikseljend takend oan in medysk wittenskipssjoernalist en oan in medysk-wittenskiplik ûndersiker dy 't syn fakgebiet foar in breder publyk tagonklik makke hat.
De priis fan 12.000 euro waard betelle út it Van Walree Fonds dat yn 1987 stichte is mei kapitaal út de neilittenskip fan frou Emilie Martine van Walree. Mei yngong fan 2012 is de Van Walree Priis opgien yn de Eurekapriis foar wittenskipskommunikaasje fan de NWO en KNAW.
Cryptopsy
Cryptopsy is in Kanadeeske deathmetalband oprjochte yn 1988 yn Montreal. Cryptopsy begûn ûnder de namme Obsessive Compulsive Disorder dêrnei feroaren se harren namme yn Necrosis doe ha se noch in koart skofke de namme Gomorra brûkt mar fanôf 1992 is de band fierder gien ûnder de namme Cryptopsy. De band brocht yn 1991 syn debútalbum Realms of Pathogenia út. De band had in protte wikselingen yn de besetting hân. De teksten fan de band gean benammen oer de dea, godslastering en geweld. Cryptopsy hat acht studio-albums en ien live-album útbrocht.
Paisyl
Paisyl is in brêge mei kearslûs yn de Slachtedyk east fan Achlum oer de Arumer Feart. Neamd nei it Paigoed, dêr't de eigener fan mei-ûnderhâldplichtich wie.
Riders of the Storm (roman)
Ynhâld
Nei't Aryl Sarc fan 'e Yena Om'ray, Enris Mendolar fan 'e Tuana Om'ray en de 21 Yena-ballingen de Om'ray-clan Grona ferlitten hawwe, tsjogge se troch it wylde berchlân dêr't de temperatuer alderferskuorrendste folle leger leit as dat de Yena wend binne yn harren tropysk reinwâld. Yn in sniestoarm stjitte se dêr op in ferrinnewearre en ferlitten Om'ray-delsetting, dêr't guon fan harren dreamen fan 'e Om'ray dreame dy't dêr yn it ferline wennen. Aryl-en-dy snappe net hoe't dat kin, mar fermoedzje dat it mei de telepatyske fermogens fan 'e Om'ray te krijen hat. Ut dy dreamen komme se te witten dat de delsetting Sona hjit.
Hokker lot oft de delsetting troffen hat, is foar eltsenien dúdlik te sjen: it is ferwuostge troch ûndergraving fan ûnder de grûn, wat inkeld dien wêze kin troch de Oud, ien fan 'e beide oare yntelliginte bûtenierdske rassen dêr't de Om'ray de planeet Cersi mei diele. De ferwuostging is lykwols lang lyn bard, en as se foarriekelders fine dy't folsteane mei opslein iten dat nei al dy tiid noch goed is, en mei ark en reau, klean en oare libbensnedichheden, beslute Aryl en de Yena om har yn Sona nei wenjen te setten. Enris, dy't ûnderfining mei de Oud hat om't ek Tuana op harren gerjochtichheid leit, riedt harren dat ôf, mar de ballingen, dy't út harren clan set binne fanwegen de fijannichheid fan 'e Tikitik, dy't yn Yena harren buorlju wiene, binne ree om it mei de Oud te besykjen.
In stikmannich dagen letter arrivearje yn Sona in fiiftal Om'ray út Grona om har by de ballingen te jaan. Under harren binne Bern sud Caraat, Aryl har eardere frijer, en dy syn oarehelte Oran di Caraat, dy't, nettsjinsteande har jonge jierren, in Ynwijde is. D.w.s. dat se ta it besletten fermidden fan in Om'ray-clan heart wêrfan't de leden in djippere kennis bewarje oer de telepatyske en oanbesibbe boppenatuerlike fermogens fan 'e Om'ray, en teffens oare esotearyske kennis foar harsels hâlde, lykas hoe't men skriuwe moat. Oran, dy't gjin ynteresse hat yn oare lju behalven om se te brûken om sels machtiger te wurden yn har mentale fermogens, is fan Bern te witten kommen dat Aryl in nij talint ûntwikkele hat, nammentlik teleportaasje. Yn Grona hie se al besocht en twing Aryl om har te learen om te teleportearjen, en dat wie de reden dat Aryl besletten hie Grona te ferlitten. No hat se noch in oare Ynwijde fan Grona meibrocht nei Sona, har omke Hoyon d'sud Gethen. Harren bedoeling is net dúdlik, mar Aryl leaut der neat fan dat se, sa't se sizze, har nocht hiene fan 'e ynminging yn harren saken troch de oare Ynwijden en de Ried fan Grona.
Underwilens hat Aryl ek in oare âlde bekende troffen. De rivier dêr't Sona oan leit, stiet drûch, en op 'e sneup nei wat der mei it wetter bard is, ûntdekt Aryl in ein heger yn 'e bergen in ûnbidich grutte wetterfal, wêrfan't it wetter lykwols yn in gat yn 'e ierde ferdwynt. Hja ornearret dat ek dàt wurk fan 'e Oud is. Deunby dat plak ûntdekt se boppedat de 'Kleasters' fan Sona, it mysterieuze metalene bouwurk dat eltse Om'ray-clan hat, dêr't de Ynwijden libje. It is hermetysk ôfsletten, en Aryl kin der net yn komme, mar oaren ek net. Oan 'e spoaren om it gebou hinne kin se sjen dat de Oud besocht hawwe om binnen te kommen en ek in wêzen dat deselde printen neilit as in Om'ray, mar gjin Om'ray is: in minske.
Se is dat ek net ferheard as se de spoaren folget en Marcus Bowman oantreft, dy't net fier fan 'e wetterfal in basiskamp opslein hat. Hy is allinnich om't de beide oare leden fan syn triade omkommen binne (sjoch: Reap the Wild Wind), en hy fertelt Aryl dat er hjir is op útnûging fan 'e pleatslike Oud, dy't yn 'e bergen âlde ruïnes fan 'e Hoveny-beskaving oan it opgraven binne. Dy beskaving is ommers de reden dat it Hannelspakt, in ynterstellêre konfederaasje fan bûtenierdske rassen, ûndersikers nei Cersi ta stjoerd hat.
Aryl en Marcus hawwe yn it ferline ferskate kearen gedoente hân en hawwe inoar it libben rêden (sjoch: Reap the Wild Wind). Likegoed is Aryl net bliid om Marcus te sjen. Hy hat him as Yena-Om'ray ferklaaid, mar om't er net telepatysk syn tinzen útstjoert, kin er dêr Om'ray net mei foar de gek hâlde. Oars as by de Oud of de Tikitik kinne Om'ray by minsken de gedachten wol lêze as se harren oanreitsje, sadat se witte dat se 'echt' binne (wylst se de Oud en de Tikitik as 'ûnecht' beskôgje en as foarwerpen mei in eigen wil ynstee fan as yntelliginte wêzens). Sok mentaal kontakt is foar minsken lykwols tige gefaarlik, om't se alhielendal gjin mentale skylden hawwe, sadat se har net ferdigenje kinne as in Om'ray kwea wolle soe. It is dêrom saak om 'e oanwêzichheid fan Marcus, mei syn ferliedlike kennis en technology foar de oare Om'ray geheim te hâlden. Troch tuskenkomst fan Marcus kin Aryl de pleatslike Oud te wurd krije, dy't se freget om 'e drûge rivier wer fan wetter te foarsjen. De Oud bringt har it embleem fan in Sprekker (de iennichste fan in Om'ray-clan dy't neffens de tradysje mei de Oud of de Tikitik prate mei). Dêrmei skinke se Sona erkenning as in folweardige Om'ray-clan.
Ek Enris, dy't technologyske foarútgong foar de Om'ray hawwe wol sadat se net mear ôfhinklik wêze sille fan 'e Oud en de Tikitik, wit net fan 'e oanwêzichheid fan 'e minske yn it berchlân. Hy hat syn hope fêstige op Vyna, de fierste Om'ray-clan, dêr't neat oer bekend is. Om'ray-clans hawwe tradisjoneel inkeld kontakt as ûnKeazenen, jonge manlju dy't noch gjin ferbyntenis mei in Kiezer (in jonge frou) oangien binne, op Passaazje geane nei in oare clan. Dat is de iennichste omstannichheid dy't talit dat Om'ray it lân fan 'e Oud en de Tikitik trochkruse (Aryl en de ballingen fan Yena hawwe datoangeande alle regels brutsen). Der binne lykwols gjin gefallen bekend fan ûnKeazenen fan Vyna dy't har by oare Om'ray-clans jûn hawwe, sadat Enris fermoedet dat Vyna troch it iene of oare ûnoerkomlike obstakel fan 'e rest fan 'e wrâld skaat wurdt.
As er ôfset út Sona (en mei tsjinnichheid ôfskie nimt fan Aryl Sarc, dy't him mei spyt gean sjocht), ûntdekt Enris al rillegau dat der in berch yn syn paad leit, en hy mient dan dat er it obstakel fûn hat. De Tikitik-sjamaan Tinzereizger, dy't Enris in ein tsjin Enris syn sin beselskippet, hat in protte wille om dy teory, en beslút him te 'helpen'. In esan, in wjukt bist dat de Tikitik domestisearre hawwe, pakt Enris op, fljocht him oer de berch hinne en set him by Vyna wer del. Dan ûntdekt Enris de wiere reden dat gjin inkele Om'ray-clan ûnKeazenen út Vyna ûntfongen hat: de Vyna-Om'ray, dy't troch isolaasje en yntylt in nuvere, ferwrongen maatskippij en kultuer ûntwikkele hawwe, stjoere gjin ûnKeazenen út nei de "mindere Om'ray" (sa't se de oare clans neame), en alle ûnKeazenen út oare clans dy't Vyna berikke, wurde dêr deade ear't se de Vyna "besmodzgje" kinne. Enris wit lykwols de Ried fan Vyna mei in âld foarwerp dat er by Sona opdobbe hat, sa op 'e doele te bringen, dat se him in skoft yn finzenskip libje litte.
Underwilens hat Aryl de beide Ynwijden fan Grona nei de kleasters fan Sona ta laat, om't se der wis fan wiene, dat sy, mei harren kennis, dêr wol yn komme kinne soene. Harren arrogânsje blykt lykwols nearne op basearre te wêzen, want ek foar harren bliuwe de doarren sletten. Dan litte Oran en Hoyon blike dat se noch in twadde reden hiene om Aryl nei in ôfhandich plak ta te folgjen, as se Aryl mei harren mentale fermogens oanfalle om har talint ta teleportaasje mei geweld te stellen. Mar Aryl blykt mentaal sterker as dat se ferwachte hiene, en weeft handich mei Hoyon ôf, wylst se Oran har geast suver útinoar skuort as se har selsbehearsking ferliest. Werom yn Sona blykt de Sprekker fan 'e Oud, dy't dêr kommen is om mei Aryl te oerlizzen, deadlike ferwûne rekke te wêzen. Aryl fertinkt de Tikitik derfan dat sy derefter sitte.
By in lettere konfrontaasje by de wetterfal liket dat fermoeden befêstige te wurden, as der in stikmannich Tikitik opdaagjen komme dy't beweare dat Sona fan harren is en dat de Oud dêr neat te sykjen hawwe. De Oud reägearje troch de Tikitik libben te begraven. Dan oppenearret Tinzereizger him, dy't it hiele spul stikemwei folge hat. Hy seit net om 'e dea fan syn mei-Tikitik te malen, mar bringt de nije Sprekker fan 'e Oud wol yn 't sin dat der lykwicht wêze moat, neffens de Oerienkomst dy't de relaasjes tusken de trije rassen fan Cersi regelet. De Oud stimt dêrmei yn. Aryl is ferbjustere oer dizze gong fan saken, en begrypt net wêr't de Oud en de Tikitik it oer hawwe. De Tikitik hiene har en Marcus ek hast bedobbe, en Aryl hat harren beiden rêden troch harren nei Marcus syn basiskamp te teleportearjen. De minske is entûsjast oer har fermogen ta teleportaasje, mar hy warskôget har ek dat se dat foar minsken en de oare wêzens fan it Hannelspakt strang geheim hâlde moat. Telepatyske fermogens komme by ferskate rassen bûtenierdske wêzens foar, mar teleportaasje is wat nijs, en lju sûnder skrupules, lykas geheime tsjinsten en misdiesyndikaten, soene net skromje om Om'ray fan Cersi te ûntfieren om harren fermogen ta teleportaasje te eksploitearjen foar har eigen doelen.
Koarte tiid letter bringe de Oud troch harren tunnels nochris fyftjin Om'ray nei Sona ta. Hja blike út Tuana te kommen, en ûnder harren binne ferskate ûnKeazenen, lykas Ezgi Serona, in neef fan Enris, en Mauro Lorimar, in sadistyske liddichgonger dy't foarhinne Enris syn grutste fijân wie. Under de fyftjin is fierders ek Naryn S'udlaat, in jonge frou mei mentale fermogens dy't hàst like sterk binne as Aryl harres. Hja is deselde dy't Enris besocht hat te twingen ta it oangean fan in ferbyntenis, en dêrmei feroarsake dat er op Passaazje stjoerd waard. Naryn hat lykwols fan har fouten leard, en ûntpoppet har foar Aryl as in freondinne. Mauro is noch altyd krekt deselde, en as er fuort nei syn oankomst yn Sona in ferbyntenis oangiet mei Aryl har fleurige mar mentaal swakke nicht Seru Parth, set er harren mentale partnerbân hielendal nei syn hân, en begjint er har daliks geastlik te mishanneljen. Aryl har antwurd is om yn 'e M'hir te gean, sa't se it mentale flak neamd dêr't de geastlike fermogens fan 'e Om'ray libje, en wat te dwaan dat noch nea dien is: se ferbrekt de ferbyntenisbân tusken Mauro en Seru, dy't him noch oan it ûntjaan is, en makket ynstee in ferbyntenis oan tusken Seru mei Ezgi. Se is lykwols ien ding fergetten: sysels hat har koartby sels ek ta Kiezer ûntjûn, en no ferbynt Mauro him mei hàr. Dêr hat Aryl gjin ferwar tsjin, mar Haxel Vendan, de ûnmeilydsume haadferkenner fan Yena, wol: se lûkt har jachtmês en snijt Mauro de kiel troch.