cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hertz (ienheid)
Nammejouwing
De frekwinsje-ienheid is neamd nei de Dútske natuerkundige Heinrich Hertz, dy't wichtige bydragen levere op it mêd fan elektromagnetisme.
De namme hertz waard oannomd troch de CGPM (Conférence générale des poids et mesures) yn 1960. Oant dy tiid waard frekwinsje ornaris útdrukt yn trillings per sekonde, yn it Ingelsk cycles per second (cps), mei ûnder mear mearfâlden kilocycles (kc) en megacycles (Mc). Dizze ienheden binne yn de jierren santich fan de tweintichste iuw geandewei ferfongen troch de hertz, hoewol't de cps yn Angelsaksyske lannen noch faak brûkt wurdt.
Formulenotaasje
Ynstee fan frekwinsje (yn hertz) wurdt by de besprekking fan golfferskynsels meastal de golflingte brûkt. De relaasje is v = λ × f, wêrby't f de frekwinsje yn hertz is, v (hjir de gewoane letter v, net de Grykske ν (nu)) de fuortplantingssnelheid yn meter per sekonde en λ de golflingte yn meter.
De Leafde fan Don Perlimplín en Belisa yn Syn Tún
De Leafde fan Don Perlimplín en Belisa yn Syn Tún, yn it oarspronklike Spaansk Amor de Don Perlimplín con Belisa en Su Jardín, is in toanielstik fan 'e hân fan 'e fermoarde Spaanske toanielskriuwer en dichter Federico García Lorca (1898-1936). It stik, dat de ûndertitel draacht In Eroatyske Falentynskaart op Ryspapier yn in Prolooch en trije Sênes (Aleluya Erotica en un Prologo y Tres Escenas), waard skreaun yn 1928 en foar it earst opfierd yn 1933. García Lorca, dy't sels ek komponearre, stelde him De Leafde fan Don Perlimplín foar mei muzikale tuskenskoften en sjongpartijen. In ferskaat oan lettere komponisten hat der muzyk foar skreaun, mei dêrûnder Vittorio Rieti (1949), Karel Goeyvaerts (1972) en Conrad Susa (1984). De Fryske oersetting fan it stik, fan 'e hân fan Klaas Bruinsma, datearret út 1986.
Ynhâld
De oare moarns docht bliken dat don Perlimplín syn nije frou him yn ien nacht tiid al mei fiif ûnderskate oare manlju bedragen hat, dy't troch de fiif ûnderskate finsters de sliepkeamer ynkrongen binne. De reäksje fan don Perlimplín is wat apart; hy hâldt en draacht him net as is er oergeunstich, mar ferklearret ynstee dat er no de wiere betsjutting fan 'e leafde begrypt. Dêrop begjint Belisa leafdesbrieven te ûntfangen fan in mysterieuze man mei in reade mantel om, op wa't se smoarfereale wurdt, en dy't se einlings yn 'e tún fan don Perlimplín syn hûs moetsje sil. Ynstee wachtet don Perlimplín sels har dêr op 'e ôfsprutsen tiid op. Hy kundiget oan dat er syn rivaal ta in duël útdaagje sil en jout him ôf om 'e die by it wurd te foegjen. Fuort letter strompelet de man yn 'e reade mantel it poadium op. Hy is deadlik ferwûne, en Belisa fljocht op him ta om him te helpen, mar dan docht bliken dat don Perlimplín en de man yn 'e reade mantel ien en deselde binne. As er yn 't stjerren leit, wurdt de âldman foar de earste en iennichste kear troch syn frou yn 'e earms sletten. Belisa beseft dat se by fersin fereale wurden is op har eigen man. Don Perlimplín hat, troch syn libben op te offerjen en har leafde mei te nimmen it grêf yn, har de siel en minsklikheid jûn dy't se by harren trouwen sa oerdúdlik miste.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan Amor de Don Perlimplín con Belisa en Su Jardín ferskynde yn 1986 ûnder de titel De Leafde fan Don Perlimplín mei Belisa yn Syn Tún yn eigen behear fan 'e hân fan klassyk oersetter Klaas Bruinsma, dy't letter ferneamd wurde soe om syn ferfrysking fan û.m. Homêros syn Ilias en Odyssee. De oersetting is yn te sjen by Tresoar ûnder oanfraachnû. 11067 fr folio.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Mongoalje
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Mongoalje.
Tsjerke fan Westernieland
De Tsjerke fan Westernijlân (Kerk van Westernieland) is in 13e-iuwsk tsjerkegebou fan de Stifting Alde Grinslânske Tsjerken.
Skiednis
Eartiids stie de oarspronklik oan Marije wijde tsjerke yn it midden fan it doarp. Yn 1717 spielde de Krystfloed in grut diel fan Westernijlân fuort en sûnt stiet de tsjerke oan de westlike râne fan it doarp. Westernijlân waard letter eastliker wer opboud.
De tsjerke is in romanogotysk bouwurk út de 13e iuw, de toer mei sealtek waard yn de 14e iuw oanboud.
Yn de 19e iuw waard de tsjerke bepleistere mei in wite pleisterlaach, dy't nei de grutte restauraasje fan 2001-2003 op 'e nij oanbrocht waard yn in giele kleur.
De herfoarme tsjerke waard yn 2008 oerdroegen oan de Stifting Alde Grinslânske Tsjerken. Tsjerklik heart protestantsk Westernieland by de 	PKN gemeente Winsum-Halfambt. De tsjerke wurdt noch regelmjittich brûkt.
Ynterieur
Oarspronklik hie de tsjerke yn elts travee in koepelferwulft, mar dy binne der yn 1831 útbrutsen en ferfongen troch in blaufarve balkeplafond. Njonken in preekstoel út 1660 hat de tsjerke in 17e-iuwske hearebank en in pear 17e- en 18e-iuwske sarken.
Oargel
De tsjerke besit in oargel út 1893 fan de firma Van Oeckelen, Glimmen. It oargel hat ien manuaal mei sân registers en oanhongen pedaal.
G.B.J. Hiltermann
thumb|Mr. G.B.J. Hiltermann yn 1969 foar de Amsterdamske rjochtbank Gustavo Bernardo José (Guus) Hiltermann (Buenos Aires (Argentynje), 1 maaie 1914 - Amsterdam, 15 july 2000) wie in Nederlânsks sjoernalist, polityk kommentator, útjouwer en histoarikus.
Hiltermann hie Nederlânske âlden, mar waard yn Argentynje berne.
Wurkpaad
Hy wurke in skoft foar de krante De Telegraaf. Yn 1942 gie er by de krante wei; neffens himsels neidat de Dútskers de krante twongen in antisemitysk artikel te setten. Dêrnei wie er ien fan de oprjochters fan Elsevier. Tusken 1952 en 1965 wie er eigener en direkteur fan de Haagse Post, dêr't syn oare helte Sylvia Brandts Buys op dat stuit haadredaktrise wie. Letter waard er haadredakteur fan de sechde druk fan de Winkler Prins Ensyklopedy.
Hiltermann promovearre yn 1972 oan de Universiteit fan Utert op it proefskrift "Oost-Europa en de Duitse Deling". Dy promoasje waard fersteurd troch de Utertske feriening fan skiednisstudinten UHSK dy't beswier tsjin syn tinken hie. Dat wie de oanlieding foar Theo Uittenbogaard om in portret fan him yn it VPRO-programma 'Het Gat van Nederland' te meitsjen. Hy skreau tal fan artikelen en boeken.
Sa leit de wrâld derhinne
Fierwei de grutste bekendheid krige er mei syn radiokommintaar op de ynternasjonale polityk: De toestand in de wereld, door mr. G.B.J. Hiltermann, dat alle wiken by de AVRO yn it AVRO's Radiosjoernaal op sneinemiddei om 1 oere brocht waard fan oktober 1956 oant 22 novimber 1999. Dy kommintaren hiene as skaaimerk de linige sinskonstruksjes, in steatlike toan en yn 't algemien prowesterske stellingen. De lêste sin fan eltse kollumn einige steefêst mei de wurden "de toestand in de wereld". 'Foar in protte Nederlanners wie syn kommintaar in betroud ûnderdiel fan de sneinemiddei. Hy spriek goed 2000 radio-kollumns út. Neffens broanne by de AVRO sloech er hast gjin wike oer. Nei 39 jier, yn 1995, ferhuze er fan de snein nei de waarnsdei en kaam yn septimber 1999 úteinlik op moandeimiddei te lâne.
Hiltermann besleat syn lêste kommentaar mei "De tijd van eeuwige vrede is nog niet aangebroken, en dat zijn mijn laatste woorden over de toestand in de wereld."
Konflikten
Yn 1969 krige er skeel mei de Volkskrant. Yn ien fan syn kollums noemde hij het dagblad rondweg antisemitysk, althans anti-Israel. De Volkskrant begûn in proses út reden fan smaad tsjin him. Yn heger berop waard besletten dat Hiltermann syn wurden weromnimme moast, wat er yn syn rubryk ek die.
Juny 1998 krige er it Lanlik Buro foar de bestriding fan Rassediskriminaasje op de nekke troch in protte asylsikers 'etnyske profiteurs' te neamen. Teffens wie er fan betinken dat etnyske minderheden neat taheakken oan de kultuer. Dêrnei besleat de direksje fan de AVRO syn teksten yn 't foar te rieplachtsjen.
Hiltermann beskreau himsels as 'progressive, liberale kultuerdemokraat'.
Lytse Raven
Lytse Raven (Arapaho: Ohustii, útspr.: [ɔhʊstɪ:]; Ingelske oersetting: Little Raven; oan 'e rivier de Platte (Nebraska), ±1810 – Cantonment (Oklahoma), 1889), wie in opperhaad fan 'e Súdlike Arapaho, in Yndiaansk folk fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Hy wie belutsen by it fredesferdrach fan 1840, dat in ein makke oan 'e tradisjoneel wurden oarlochfiering tusken de Súdlike Arapaho en harren bûnsgenoaten en de stammen fan 'e súdlike flakten. Yn 1867 stelde er by it Ferdrach fan Medicine Lodge in reservaat foar syn folk yn westlik Oklahoma wis. Hy wurdt beskôge as ien fan 'e grutste lieders fan 'e Arapaho.
Libben
Lytse Raven, dy't ek wol bekend stie as Jonge Krie (Hosa), waard om 1810 hinne berne, wierskynlik oan 'e igge fan 'e rivier de Platte, yn wat no de Amerikaanske steat Nebraska is. Yn syn jonkheid wied er in grut kriger, mar hy ûntjoech him al rillegau ta in haadman dy't benammen bekend stie om syn feardichheden op it mêd fan wolsprekkendheid en diplomasy. Yn 1840, doe't er noch mar in jier as tritich wie, spile er in grutte rol by it ta stân kommen fan it fredesferdrach dat foargoed in ein makke oan 'e tradisjonele oarlochfiering op 'e súdlike flakten tusken de Súdlike Arapaho en harren bûnsgenoaten, de Súdlike Sjajinnen (Southern Cheyenne) oan 'e iene kant, en de Kajowa (Kiowa), Komantsjen (Comanche) en Flakte-Apachen oan 'e oare kant.
Yn 1858 brocht de Goudkoarts fan Pike's Peak in tafloed fan blanke goudsikers nei it lân fan 'e Súdlike Arapaho yn wat letter Kolorado wurde soe. Dêr leine se in grutte delsetting oan dy't se Denver neamden. Lytse Raven brocht in besyk oan Denver, dêr't er de goudsikers fertelde dat er in grut foarstanner wie fan freedsum gearlibjen mei de blanken. Dat hy hiet de goudsikers wolkom, al spriek er wol de hope út dat se har wer ôfjaan soene as se genôch goud opdold hiene. Dat barde lykwols net – krektoarsom: Denver groeide as koal en waard ta in stêd, en de Arapaho wiene dat lân foargoed kwyt. Fan Denver út waard neitiid troch de blanken almar mear Arapaho-lân yn Kolorado kolonisearre.
Yn 1861 tekene Lytse Raven mei trije oare opperhaden fan 'e Súdlike Arapaho en seis fan 'e Súdlike Sjajinnen it Ferdrach fan Fort Wise, mar hy rekke frustrearre doe't de Amerikanen har net oan 'e ôfspraken holden. Yn 1863 reizge er alhiel nei it fiere Washington, D.C. ta om ferhaal te heljen, mar dat joech him neat. Nei it Bloedbad fan Sand Creek, wêrby't yn it neijier fan 1864 in freedsum doarp fan 'e Súdlike Sjajinnen op ferriedlike wize troch de territoriale milysje fan Kolorado útmoarde waard, feroare syn frustraasje yn lulkens. Likegoed besocht er de frede te bewarjen troch yn oktober 1865 it Ferdrach fan de Lytse Arkansas te tekenjen, en doe't de blanken dat ferdrach oardel jier letter brieken, akseptearre er dêrfoar yn 't plak yn 1867 it Ferdrach fan Medicine Lodge, dat er lykwols pas tekenje woe doe't de Súdlike Sjajinnen dat ek dien hiene. Dêrmei stelde er in eigen reservaat foar de Súdlike Arapaho wis yn it westen fan it doetiidske Yndiaanske Territoarium (it hjoeddeiske Oklahoma), tusken de rivieren de Arkansas en de Cimarron.
Nei de Slach oan de Washita, yn novimber 1868, wêrby't it Amerikaanske 7de Kavaleryrezjimint fan generaal George Armstrong Custer it Súdlike Sjajinske doarp fan it opperhaad Swarte Tsjettel útmoarde wylst dat no just in grut foarstanner fan frede mei de Amerikanen wie, late Lytse Raven syn Súdlike Arapaho-troep nei Fort Sill ta, om sels sa'n lot te ûntrinnen. Yn 1871 makke er fannijs de lange reis nei Washington, wêrby't er diskear ek New York en oare eastlike stêden oandie. Presidint Ulysses S. Grant woe him in fredesmedalje tahawwe, mar Lytse Raven betanke dêr freonlik foar, mei't er sei dat er nea mei de Feriene Steaten yn oarloch west hie en dus ek net beleanne hoegde te wurden foar it sluten fan frede. Under de Oarloch fan de Reade Rivier, yn 1874-1875, holden de Súdlike Arapaho har fanwegen de ynfloed dy't Lytse Raven útoefene fierhinne bûten de striid. Uteinlik sette it opperhaad him op jierren nei wenjen yn Cantonment, yn Oklahoma, dêr't er yn 1889 stoar. Yn Denver is de Little Raven Street nei him ferneamd (tusken 15th en 20th Street, deunby de wetterkant fan 'e Súdlike Platte).
Bobslydzjen op de Olympyske Winterspullen 1968
De Olympyske Winterspullen 1968, ek wol de Xe Olympiade neamd, waarden yn 1968 yn Grenoble, Frankryk hâlden. Dat wie fan 6 oant en mei 18 febrewaris.
It bobslydzjen wie yn de Alpe d'Huez Piste de Bobsleigh.
Alpe d'Huez Piste de Bobsleigh
De Alpe d'Huez Piste de Bobsleigh waard yn 1966 boud foar de Olympyske Winterspullen fan 1968. De baan hie in lingte fan 1.500 m in ferfal fan 140 meter en trettjin bochten. Fuortdaliks nei de oanlis by de earste testwedstriid die bliken dat der in flater makke wie by de oanlis, it kuollingsysteem koe de baan net foldwaande kuolje trochdat de baan op it suden lei. Derom waarden wedstriden tidens de spullen foar sinneopkomst hâlden. De bobbaan waard úteinliks yn 1972 sletten.
Herfoarme tsjerke (Twizelerheide)
Eben Haëzer is de tsjerke fan de herfoarme gemeente yn Twizelerheide. De tsjerke waard yn 1878 boud.
Gemeente
De herfoarme gemeente fan Twizelerheide is sûnt 1939 in selsstannige gemeente en fan rjochtsinnige sinjatuer. De gemeente is oansletten by de Protestanske Tsjerke yn Nederlân en wurket nau gear mei de grifformearde gemeente fan Twizelerheide. Beide gemeenten binne lykwols selsstannige gemeenten en net fusearre.
Bouskiednis
De Nederlânsk Herfoarme Tsjerke stelde yn 1877 Hein Klazes Zijlstra oan as evangelist yn Twizelerheide. Hy wist gâns folk te lûken en in jier letter lei er de earste stien foar in echte tsjerke. Foar dy tiid holden de evangelisten de tsjinsten yn in ienfâldich mei reid dekt tsjerkje yn Hiltsjemuoiswâlden.
Ut ûnfrede mei de frijsinnigens yn de Tsjerke stifte Zijlstra wat letter de Frije Grifformearde gemeente, dy't mei de doleânsje oansluting socht by de Nederdútsk Grifformearde Tsjerke. Hy krige lykwols lang net al it tsjerkefolk mei en de tsjerke bleau yn hannen fan de herfoarmen. Zijlstra soe yn 1911 ek de earste stien lizze foar de grifformearde tsjerke fan it doarp.
De sealtsjerke waard letter fergrutte mei in dwersskip oan de eastlike kant, dat de tsjerke hat tsjintwurdich in T-foarmich grûnplan. Yn 1968 fûn in modernisaasje fan it gebou plak en njonken de tsjerke feriisde yn de jierren 1970 "De Mienskip".
Oargel
It oargel fan de tsjerke waard yn 1916 skonken troch dûmny J.D. Politiek fan Aldwâld. It ynstrumint waard troch de firma Bakker & Timmenga út Ljouwert boud, dy't it yn 1993 ek restaurearre.
Presintaasje fan Jezus yn de Timpel
De Presintaasje fan Jezus yn de Timpel referearret nei it nei de timpel bringen fan Jezus troch Marije en Joazef om Him dêr oan God op te dragen. Dêrmei foldiene Marije en Joazef oan de wet dat alle earstberne jonkjes tawijd wurde moasten oan de Heare. It wurdt beskreaun yn it evangeelje fan Lukas. It feest wurdt op 2 febrewaris, fjirtich dagen nei Kryst, betocht.
Yn de eastersk-otterdoksy wurdt de presintaasje fan Jezus yn de timpel fierd as ien fan de tolve Grutte Feesten. Yn it westerske kristendom is de tradisjonele namme fan de dei Marije-Ljochtmis. Protestanske tsjerken skaften it Mariale karakter fan it feest ôf, mar ek yn katolike tsjerken is it feest nei de liturgyske fernijings fan it Twadde Fatikaansk Konsylje yn de jierren 1960 yn it foarste plak in Kristus-feest woarn.
Dêrnjonken betinke kristenen ek it suveringsoffer dat Marije fjirtich dagen nei de berte fan Jezus neffens de joadske wet (Leviticus 12) bringe moast (Purificatio Mariae) en de Moeting fan de Hear.
Bibel
Neffens de wet fan Moazes moast eltse earstberne soan him yn de timpel sjen litte oan God. Om oan de wet te foldwaan gyngen Marije en Joazef fjirtich dagen nei de berte fan Jezus nei de timpel yn Jeruzalim. Hja namen ek in keppel dowen mei as offer. Ynjûn troch de Hillige Geast gyng ûngefear tagelyk ek de fromme Simeon nei de timpel om dêr de Kristus te sjen dy't God ûnthjitten hie. Doe't Joazef en Marije mei de poppe de timpel ynkamen, naam Simeon it bern op 'e earmen en priizge God mei in lofliet. Nei't Simeon de âlden segene hie seid er tsjin Marije: ''Gâns minsken yn Israel sille oer dit jonkje falle en troch Him oereinkomme. Hy is set ta in teken fan God, dat tsjinspraak opropt. Ek troch jo hert sil in swurd gean. Hoe't partij minsken oer him tinke, moat sa oan it ljocht komme.'' Wylst foege ek de âlde profetes Anna har by it selskip.
It ferhaal fan de presintaaje slút oan op de nammejouwing en de besnijenis fan Jezus op de achtste dei nei de berte en giet oer twa mei inoar ferweve joadske riten, dy't harren woartels hawwe yn de foarskriften sa't dy beskreaun wurde yn it bibelboek Leviticus. De troch Lukas hantearre folchoarder (besnijenis, de suvering fan de frou en de tawijing fan it earstberne jonkje) komt oerien mei de it troch Torah fereaske tiidsskema.
Suveringsoffer
Neffens de foarskriften fan Moazes jildt de frou nei de berte fan in jonkje 40 dagen (sân plus 33 dagen; Leviticus 12:2-4) en nei de berte fan in famke 80 dagen (14 plus 66 dagen; Leviticus 12:5) as ûnrein. Oant sa lang mei de frou neat hillichs oanreitsje en is it har ferbean yn de timpel te kommen. As dy tiid om wie moast hja in skiep fan in jier en in jonge do jaan oan de preester, dy't it oan de Heare offere en fersoening beävensearje moast, sa't de kreamfrou wer suvere waard. Foar earmere minsken wiene in koppel toarteldowen of twa jonge dowen ek foldwaande (Levitius 12:1-8).
De hilliging fan de earstberne soan
Ta oantinken fan it ein fan de slavernij yn Egypte waard dêrnjonken ek de earstberne soan as it eigendom fan God beskôge (Eksodus 13:1:Wat by de Israeliten de memmeskurte foar it earst ûntslút, sawol by minsken as by bisten, is fan My). Dêrom moast de earstberne yn de timpel oanbean ("presintearre") wurde, dy't mei in jildoffer wer loskocht wurde koe (Numeri 18:16). It evangeelje fan Lukas makket melding fan dy wijing fan de earstberne soan, mar oer it loskeapjen wurdt neat skreaun, in wênst dy't oant hjoeddedei noch jimmeroan yn it tradisjonele joadendom praktisearre wurdt.
Liturgy
It tsjerklike feest fan de Presintaasje fan de Hear ûntstie yn de 4 ieuw yn Jeruzalim njonken it feest fan de Berte fan Jezus. De waard al gewach fan makke troch de kristin Egeria, dy't om 400 hinne in pylgerreis makke nei it Hillige Lân en yn har Itinerarium Egeriae ynformearret oer de kristlike liturgyske praktyk yn Jeruzalim. Oarspronlik wie de dei fêststeld op 14 febrewaris (40 dagen nei de epifany op 6 jannewaris), mar fan ôf de 6e ieuw ferskode it feest nei 2 febrewaris (40 dagen nei it heechfeest fan de Berte fan Jezus op 25 desimber). Op it feest fan de Presintaasje fan de Hear wurde yn katolike tsjerken oan it begjin fan de misse de kearsen segene en oanslutend in ljochtprosesje mei baarnende kearsen holden. De prosesje symbolisearret de yntrede fan Kristus, it Ljocht fan 'e Wrâld, yn de timpel fan Jeruzalim. De lokale parochytsjerke symbolisearret hjir de hillige stêd Jeruzalim, dêr't Kristus oanwêzich is. Sa moetsje de dielnimmers oan de prosesje by de yntocht yn de tsjerke Jezus en begeliede se it kommen fan Jezus yn ús wrâld mei it ljocht fan de kearsen.
Skiednis
Yn de rin fan de tiid ferskode it swiertepunt fan it Presintaasjefeest fan Jezus nei Marije. Ut it feest fan de Presintaasje fan de Hear kaam Marije-Suvering en Marije-Ljochtmis fuort. Sûnt de liturgyske herfoarmings yn de jierren 1960 yn de Roomsk-Katolike Tsjerke is it feest wer foar alles in Kristus-feest. Sûnt 1997 jildt it feest fan de Presintaasje fan de Hear ek as de dei fan it Wijde Libben.
Mei it ferlizzen fan it feest fan 14 nei 2 febrewaris kaam it feest tichteby de betinkingsdei fan de hillige Blasius († om 316) op 3 febrewaris te lizzen. Oan it feest fan de hillige Blasius is de saneamde Blasiussegen ferbûn, dy't sûnt de 16e ieuw yn katolike tsjerken jûn wurdt. Faak wurdt de Blasiussegen ek op de jûn foar 3 febrewaris jûn, dus op de jûn fan it feest fan de Presintaasje fan de Hear.
Liturgyske kalinder
Yn de Katolike Tsjerke betsjutte de Ljochtmis eartiidsit offisjele ein fan de Krystsyklus. Ek tsjintwurdich bliuwe yn guon katolike tsjerken en hûshâldings de kryststâl en/of krystbeam noch oant 2 febrewaris stean. Sûnt de jierren 1960 einiget de Krysttiid offisjeel mei it feest fan de doop fan de Hear, de snein dy't op it heechfeest fan de Ferskining fan de Hear (Epifany, 6 jannewaris) folget. Yn de measte protestanske denominaasjes wurdt de epifany lykwols as ôfsluting fan de krysttiid beskôge.
It feest wurdt yn easterske tsjerken Hypapante ("Moeting") neamd. De klam wurdt yn de otterdoksy lein op de moeting fan de Ferlosser mei de frommen fan Syn folk, dy't Him ferwachtsje.
Germaanske namme
In Germaanske namme is in namme, ornaris in foarnamme, dy't in Germaanske oarsprong hat. De âldste Germaanske nammen dy't oerlevere binne, binne út de Romeinske tiid, en binne yndie troch de Romeinen oerlevere. Mear nammen binne oerlevere út de Midsiuwen. Mei't der mear ûnderskiedene talen kamen, wurde der allinnich noch Germaanske nammen beskôge dy't dúdlik fan oarsprong Germaansk binne, al wurde dy ek oerlevere yn oare talen.
Ornaris binne Germaanske foarnammen opboud út twa parten, dy't beide harren eigen betsjutting hawwe. It is net krekt dúdlik at dy twa betsjuttings altiten ta ien betsjutting fan 'e namme kombinearre wurde kinne. De alderâldste en alderlêste Germaanske nammen binne net altiten dúdlik út twa parten opboud. Der is ferskil yn ynsjoch oer oft dy nammen ôfsliten of ferfoarme binne mar al by deselde tradysje hearre, as dat it ienfâldich óare nammefoarmen binne.
Wind River Yndianereservaat
It Wind River Yndianereservaat (Ingelsk: Wind River Indian Reservation) is in reservaat yn it westen fan 'e Amerikaanske steat Wyoming, yn 'e countys Fremont en Hot Springs. It is útsûnderlik om't it dield wurdt troch twa federaal erkende stamme-organisaasjes: de Arapaho Stamme fan it Wind River Reservaat (Arapaho Tribe of the Wind River Reservation) en de Eastlike Sjosjoanestamme (Eastern Shoshone Tribe).
Geografy
It Wind River Reservaat leit yn 'e Dobbe fan 'e Windrivier, en wurdt omjûn troch de Windrivierbergen, de Owl Creekbergen en de Absarokabergen. It beslacht 9.147,9 km², wêrmei't it kwa oerflak it op seis nei grutste reservaat fan 'e Feriene Steaten is. Fan it oerflak bestiet 8.995,7 km² út lân en 152,2 km² út wetter (foar it meastepart de rivier de Wind, dy't troch it reservaat streamt en dêr't it nei neamd is). It reservaat beslacht rom in trêdepart fan Fremont County en goed in fyfdepart fan Hot Springs County. Fan it grûngebiet fan it reservaat is 7.608,4 km² (83,2%) yn Yndiaanske hannen (yn 'e measte reservaten yn 'e Feriene Steaten leit dat persintaazje ûnder de 50%). Nochris 730 km² (8,0%) bestiet út natoergebiet mei in beskerme status, en de restearjende 809½ km² (8,8%) is eigendom fan 'e blanke bewenners fan it reservaat.
It grutste plak is Riverton, mei in befolking fan 10.600 minsken, dat fan 1906 oant 2013 bûten de grinzen fan it reservaat lei. It reservaatbestjoer, de haadkertieren fan 'e beide stamme-organisaasjes en it agintskip fan it Buro fan Yndiaanske Saken binne lykwols fêstige yn Fort Washakie. Oare wenkearnen binne: Arapahoe, Boulder Flats, Crowheart, Ethete, Hudson en Johnstown.
Demografy
Neffens de Amerikaanske folkstelling fan 2000 wennen der doe goed 23.000 minsken yn it Wind River Reservaat, wêrfan't sa'n 11.900 (of 51,3%) Yndianen wiene en likernôch 11.300 (of 48,6%) blanken. De Yndiaanske befolkingsgroep kin fierder opdield wurde yn sa'n 8.200 (of 35,2%) Arapaho fan 'e substamme fan 'e Noardlike Arapaho, en 3.700 (of 16,1%) Sjosjoanen fan 'e substamme fan 'e Eastlike Sjosjoanen. Neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2000 spriek doe 22% fan 'e Yndiaanske befolking fan it Wind River Reservaat yn húslik fermidden in oare taal as it Ingelsk.
Skiednis
It Wind River Reservaat waard yn 1868 oprjochte foar de Eastlike Sjosjoanen, mar doe't yn 1878, nei ôfrin fan 'e Grutte Sû-Oarloch fan 1876, de Noardlike Arapaho al harren lân oan kolonisaasje troch de blanken ferlearen, waarden se by de Eastlike Sjosjoanen yn it Wind River Reservaat pleatst. In Yndiaansk agintskip en militêre bûtenpost, Kamp Auger, waard op 28 juny 1869 stifte op it stee fan it hjoeddeistige stedsje Lander. Yn 1870 waard it omneamd ta Kamp Brown, en yn 1871 waard it ferpleatst nei it plak dêr't no Fort Washakie leit. Dy namme krige it yn 1878, om it Eastlik Sjosjoanske opperhaad Washakie te earjen. Oant 1909 behold it syn funksje fan militêre basis.
Fuort beëasten fan Fort Washakie stiene jierrenlang in troch de Amerikaanske oerheid rund ynternaat foar Yndiaanske bern en in sikehûs. De St. Michael's-skoalle yn Ethete waard tusken 1917 en 1920 boud. It doarp Arapahoe waard oarspronklik stifte as in subagintskip foar de Noardlike Arapaho (dêrfandinne de namme), en hie lange tiid in grutte hannelspost. Yn 1906 waard op lêst fan it Amerikaanske Kongres in diel fan it reservaat ôfstien foar blanke kolonisaasje, en op dy grûn ûntjoech him doe it stedsje Riverton. Mear as in iuw hold de tsierderij oer de status fan dat gebiet oan, oant yn desimber 2013 it Amerikaansk Ministearje fan Binnenlânske Saken, yn gearwurking mei beskate oare oerheidsorganen, kedize dat Riverton ûnderdiel fan it reservaat foarme (yn 2014 focht de steat Wyoming dit beslút by de rjochter oan).
Yn it bûtengebiet fan it Wind River Reservaat waard oan it begjin fan 'e tweintichste iuw begûn mei yrrigaasje, om yn it drûge lân feehâlderij en lânbou mooglik te meitsjen. By Fort Washakie waard in nôtmûne boud. Sûnt de 1980-er jierren hawwe de Yndiaanske stammen yn it reservaat fjouwer kasino's iepene, mei't reservaatlân útsûndere is fan it steatsferbod op gokken dat yn Wyoming fan krêft is. Sadwaande binne it Wind River Casino, it Little Wind Casino en de 789 Smoke Shop & Casino fan 'e Arapaho Stamme en it Shoshone Rose Casino fan 'e Eastlike Sjosjoanestamme de iennichste kasino's yn Wyoming. In oare grutte toeristyske trekpleister yn it reservaat is it Grêf fan Sacajawea, de ferneamde Sjosjoanske frou dy't yn 1804-1806 de romrofte Amerikaanske Ekspedysje fan Lewis en Clark nei de westkust ta begeliede.
De lêste jierren hat it Wind River Reservaat nochal yn 'e belangstelling stien fanwegen misdie en drugsgebrûk. De pleatslike befolking soe sels nei guon strjitten ferwize mei nammen fan beruchte gewelddiedige lokaasjes yn grutte Amerikaanske stêdekloften, lykas Compton. Oare reservaatbewenners hawwe oppenearre dat it der mei Wind River Reservaat foar it meastepart in stik better foarstiet as dat út 'e berjochten yn 'e media nei foarren komt.
Doña Rosita Is Frij Faam of De Taal fan de Blommen
Doña Rosita Is Frij Faam of De Taal fan de Blommen, yn it oarspronklike Spaansk Doña Rosita la Soltera o Las Lenguaje de las Flores, is in toanielstik fan 'e hân fan 'e fermoarde Spaanske toanielskriuwer en dichter Federico García Lorca (1898-1936). It is in kostúmdrama dat yn it Granada fan 'e ein fan 'e njoggentjinde en it begjin fan 'e tweintichste iuw spilet. It waard skreaun yn 1935 en itselde jiers noch foar it earst opfierd. It stik is oerset yn it Frysk troch Klaas Bruinsma.
Ynhâld
Neffens García Lorca sels wie it tema fan Doña Rosita is Frij Faam it ferstriken fan 'e tiid. Dêrnjonken woed er mei it stik wat er sels neamde "de groteske behanneling fan froulju" yn Spanje oan 'e kaak stelle. Doña Rosita spilet yn trije ûnderskate jierren, útinoar rinnend fan in boargerlik fermidden yn 'e 1880-er jierren, oant de maatskiplike fernijing ûnder de Earste Wrâldoarloch.
Doña Rosita is in jonge frou, in frijfaam, dy't fereale rekket op in jongeman, mar dy wurdt troch syn âldelju nei Súd-Amearika ta roppen. Hy swart dat er om har weromkomme sil, en Rosita wachtet hiel har libben, mar kriget úteinlik fia fia te hearren dat er al lang mei in oar troud is. García Lorca lûkt parallellen tusken Doña Rosita har libben en de perioaden wêryn't de trije bedriuwen spylje, úteinsettend mei de fitaliteit fan har jonkheid, fierder geand mei it berikken fan har folwoeksenens fan lichem en geast, en einigjend mei it ferlies fan alle hope oan 'e ein fan har middeljierren.
Bobslydzjen op de Olympyske Winterspullen 1964
De Olympyske Winterspullen 1964, ek wol de IXe Olympiade neamd, waarden yn 1964 yn Innsbruck, Eastenryk hâlden. Dat wie fan 29 jannewaris oant en mei 9 febrewaris. It bobslydzjen wie yn de Kominierte Kunsteisbahn für Bob-Rodel Igls.
Kominierte Kunsteisbahn für Bob-Rodel Igls
De Kominierte Kunsteisbahn für Bob-Rodel Igls waard yn 1963 boud foar de Olympyske Winterspullen fan 1964. De baan hie in lingte fan 1.506.36 m in ferfal fan 138 meter en fjirtjin bochten. Doe't de Spullen fan 1976 ek nei Innsbruck gie, waard dizze baan ôfbrútsen om plak te meitsjen foar in nije feiliger baan.
Transfiguraasjekatedraal (Torzjok)
De Transfiguratiekathedraal (Russysk: Спасо-Преображенский собор; Spaso Preobrazjenski sobor) yn Torzjok yn 'e oblast Tver yn Ruslân is in arsjitekturaal monumint út it empire-tiidrek. De tsjerke waard yn de jierren 1815-1822 oan de kaai fan de Tvertsa boud. De doe ôfbrutsen foargonger fan de katedraal datearre oarspronklik út 1364 út de tiid fan de Republyk Novgorod. Nei alle gedachten ferfong dy tsjerke doe wer in houten gebou út 1238, dy't troch de Mongoalen yn brân stutsen waard. thumb|left|250px| De Transfiguraasjekatedraal (rjochts) mei de Tsjerke fan de Yntocht fan Jeruzalim (lofts) De bou fan de hjoeddeiske Transfiguraasjekatedraal duorre tsien jier en sette flak foar't Napoleon Ruslân yn 1812 binnenfoel útein. Lokale histoarisy slute net út dat it ûntwurp ôfkomstich is fan de Moskouske arsjitekt Carlo Rossi.
De katedraal waard sa grut, dat it net te dwaan wie om de tsjerke winterdeis te ferwaarmjen. Om dy reden waard yn 1842 oan de súdlike kant fan de katedraal noch in tsjerke boud neffens in plan fan de arsjitekt Ivan Fedorovitsj Lvov, dy't wijd waard oan Jezus' yntocht yn Jeruzalim. Dy tsjerke krige ek in klokketoer, dy't nei it sluten fan de katedraal troch de bolsjewistyske autoriteiten ôfbrutsen waard.
De fiifkoepelige tsjerke hat oan alle fjouwer kanten portiken mei doaryske pylders yn in styl dy't foar dy tiid karakteristyk wie. De tamboer fan de haadkoepel is ryk fersierd mei stúkwurk fan guirlandes tusken pilasters fan de ionyske oarder.
Yn 1930 waard de tsjerke sletten foar de earetsjinst, plondere en ûntwijd. It eksterieur fan de katedraal bleau goed bewarre tanksij in restauraasje yn de jierren 1970, mar it ynterieur is troch it gebrûk yn de Sovjettiid as fabryk swier skeind en wachtet op in restauraasje. De Transfiguraasjekatedraal waard yn maaie 2018 wer iepene foar de russysk-otterdokse mienskip.
Hânbal op de Olympyske Simmerspullen 1984
200px|thumb|right|It Olympysk hânbal stadion fan Los Angeles 1984
De Olympyske Simmerspullen 1984 ek wol de XXIIIe Olympiade neamd waarden yn 1984 yn Los Angeles, de Feriene Steaten hâlden. It hânbal waard hâlden yn it Titan Gymnasium.
Sergei Aleinikov
(7 novimber 1961) is in eardere Wytrussysk fuotballer. Earder spile foar Dinamo Minsk, Juventus, Lecce, Gamba Osaka, Oddevold, Città di Anagni en Corigliano.
Judeä
Judeä (Gryksk-Romeinske namme Judaea) wie Romeinske fazalsteat en letter in Romeinske provinsje. Judeä wie fan 65 f.Kr. oant 6 in Romeinske fazalsteat, in kombinaasje fan de Timpelsteat Juda en Idumeä. Dêrnei waard Judeä in provinsje, dy't oarspronklik bestie út de Timpelsteat Juda, Idumeä en Samaría, mar letter wer wat grutter waard. Yn 135 waard de provinsje by de provinsje Syrje foege.
Fraser Canyon
De Fraser Canyon is in grutte kleau yn it súdlike part fan 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia. De kleau waard yn it Mioseen troch de rivier de Fraser útsnien yn it Fraserplato, in diel fan it Ynlânsk Plato. Fia de Fraser Canyon sakket de rivier troch smelle rotsingten ôf nei de Fraserdelling, yn it leechlân oan 'e kust. De eastkant fan 'e kleau wurdt foarme troch de Cascades, wylst oan 'e westkant de Lillooet-bergen oprize, dy't ûnderdiel útmeitsje fan it Kustberchtme. De Fraser Canyon is fan it grutste belang foar de ferbining fan súdlik Britsk-Kolumbia mei de rest fan Kanada, mei't troch de kleau twa spoarlinen en in wichtige autosnelwei rinne. De kleau is ferneamd nei de Britske ûntdekkingsreizger Simon Fraser, dy't de krite yn 1808 ferkende.
Geografy
Yn 'e folksmûle wurdt de Thomson Canyon, tusken Lytton en Ashcroft, ek faak ta de Fraser Canyon rekkene, om't de beide rivierkleauwen ta deselde autosnelweirûte hearre. Mar eins begjint de boppeste útein fan 'e Fraser Canyon justjes streamop fan it stedsje Williams Lake. Dêrwei rint de kleau 270 km yn rûchwei noardlike rjochting, oant de gearfloeiïng fan 'e sydrivier de Chilcotin mei de rivier de Fraser.
It meast ymposante diel fan 'e Fraser Canyon hjit Hell's Gate (letterlik: "Poarte fan de Hel"), en leit fuort streamôf fan it stedsje Boston Bar. Dêr rize de wanden fan 'e kleau op oant likernôch 1.000 m hichte, wylst se op dramatyske wize nei-inoar ta bûge, sadat it hiele wetterfolume fan 'e Fraser troch in gat fan mar 35 m breed parst wurde moat. Toeristen kinne harren dêr mei in gondelbaan (boud yn 1971) boppe de rivier bejaan. Der binne fiskljedders by de riviersigge oanlein sadat de salmen om in ierdferskowing hinne komme kin, dy't dêr by de oanlis fan it Kanadeeske Noardlike Spoar yn 1913 de rin fan 'e Fraser ferlein hat.
Fuort benoarden de stêd Lillooet is in oare, mar folle koartere fernauwing fan 'e Fraser Canyon, op it plak dêr't de rivier de Bridge yn 'e Fraser útmûnet. Yn it pre-koloniale tiidrek waard dat plak sadwaande troch de Yndianen brûkt om te fiskjen. De Fraser Canyon einiget tusken Yale en Spuzzum, hoewol't de stêd Hope, dy't 32 km fierder streamôf leit, noch gauris as ûnderdiel fan 'e kleau beskôge wurdt.
Ferskate dielen fan 'e Fraser Canyon hawwe in eigen namme. Sa hjit de ûnderste útein, tusken Yale en Spuzzum, Little Canyon, wylst it diel tusken Spuzzum en Boston Bar, dêr't Hell's Gate ta heart, trochgiet foar Big Canyon, of ek wol Black Canyon ("Swarte Kleau"), mooglik fanwegen de kleur fan 'e rotsen as it reint, of oars nei in histoaryske delsetting dêre dy't bestie ûnder de Goudkoarts fan de Fraser Canyon, yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw. Boppe Big Canyon of Black Canyon lizze efterinoar Lillooet Canyon, Fountain Canyon, Glen Fraser Canyon, Moran Canyon, High Bar Canyon, French Bar Canyon en, hielendal boppe-oan, by Williams Lake, Soda Creek Canyon.
Hast alle sydrivieren dy't yn 'e Fraser Canyon yn 'e rivier de Fraser útmûnje, hawwe eigen in eigen kleau. Sa binne der de Thomson Canyon, de Coquihalla Canyon, de Bridge River Canyon, de Seton Canyon en de Churn Creek Canyon. Fierders hat ek de rivier de Chilcotin ferskate eigen rivierkleauwen, en itselde is it gefal mei de Chilko. Dy kleauwen meitsje net diel út fan 'e Fraser Canyon sels, en likemin is dat it gefal mei de (nettsjinsteande de namme) frij behindige Grand Canyon of the Fraser, dêr't de rivier de Fraser yn 'e Rocky Mountains troch hinne streamt.
Skiednis
Nei't yn 1846 de súdlike helte fan it Oregon-territoarium yn Amerikaansk besit kaam, waard de Fraser Canyon de wichtichste rûte út eastliker dielen fan Kanada wei troch de bergen nei de kust fan Britsk-Kolumbia ta. Sadwaande waard doe troch de kleau de Cariboo Wagon Road oanlein. Yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw krige de Fraser Canyon foar it earst mei grutskalige kolonisaasje troch de blanken te meitsjen, doe't der yn 'e kleau goud ûntdutsen waard. Dy fynst late fan 1858 oant en mei 1860 ta de Goudkoarts fan de Fraser Canyon, wêrby't mear as 10.500 goudsikers út hiel Noard-Amearika wei op 'e Fraser Canyon ta swaarmen om harren fortún te meitsjen. Hja loeken op har beurt wer oaren oan, lykas lânmjitters, winkellju, bankiers en prostituees. Under de goudkoarts brieken ferskate kearen wapene konflikten út, lykas de Oarloch fan de Fraser Canyon, tusken de blanke goudsikers en de Thompson-Yndianen, en de rige foarfallen dy't no bekend steane as McGowans Oarloch, tusken Amerikaanske goudsikers en it regear fan Britsk-Kolumbia.
Yn 'e 1880-er jierren waard troch de Fraser Canyon hinne it Kanadeesk Pasifysk Spoar oanlein. Dêrfoar moasten krúsjale dielen fan 'e Cariboo Wagon Road wike, om't der yn 'e kleau simpelwei gjin romte wie foar beide. Fan gefolgen waarden stedsjes as Lytton en Boston Bar ôfsnien fan it Kanadeeske wegenet, útsein fia in dreech begeanber weinpaad oer Fountain nei Lillooet. Yn 1904-1905 waard, troch de omlizzende rotsen fuort te blazen mei dynamyt, yn 'e Fraser Canyon romte makke foar de oanlis fan it Kanadeesk Noardlik Spoar (letter it Kanadeesk Nasjonaal Spoar). En yn 1924-1925 waard op deselde wize in autodyk troch de kleau hinne oanlein, nei't de rûte dêrfan yn 1920 mei soarch pland wie. It trajekt waard yn 1926 foltôge mei de oanlis fan 'e (twadde) Alexandria-hingbrêge. De wei kaam bekend te stean as de Cariboo Highway of ek wol Highway 1, oant er yn 1962 ûnderdiel waard fan 'e Trans-Canada Highway.
Ynfrastruktuer
Hjoed de dei is de Fraser Canyon noch altyd fan krúsjaal belang foar de lânferbinings fan 'e provinsje Britsk-Kolumbia mei eastliker leine dielen fan Kanada. Twa spoarlinen, it Kanadeesk Nasjonaal Spoar (Canadian National Railway) en it Kanadeesk Pasifysk Spoar (Canadian Pacific Railway) liede noch altyd troch de kleau, en itselde jildt foar de Trans-Canada Highway, de wichstichste Kanadeeske east-westferbining op it mêd fan motorisearre ferkear. Alle trije binne dy ferkearsieren útkurven yn 'e rotswanden fan 'e kleau, wêrby't mei brêgen de sydkleauwen oerspand wurde. By Siska, in eintsje besuden Lytton, binne bygelyks de Cisco-brêgen boud, in pear spoarbrêgen dy't it treinferkear oer in djippe, rotseftige kleau liede.
Sjoen fan it suden nei it noarden rint it Kanadeesk Pasifysk Spoar oan 'e westkant fan 'e kleau, wylst it Kanadeesk Nasjonaal Spoar oan 'e eastkant rint. By Siska wikselje de beide spoarlinen fan kant: de 160 m lange brêge fan it Kanadeesk Pasifysk Spoar stekt oer nei it easten, wylst de 250 m lange brêge fan it Kanadeesk Nasjonaal Spoar oerstekt nei it westen. Tsjintwurdich hawwe de beide ferskillende bedriuwen dy't de spoarlinen eksploitearje de ôfspraak dat alle treinen yn 'e rjochting fan 'e Rocky Mountains yn 'e Fraser Canyon oer it Kanadeesk Pasifysk Spoar geane, wylst alle treinen yn 'e rjochting fan 'e kust it Kanadeesk Nasjonaal Spoar oanhâlde.
De Trans-Canada Highway bestiet behalven út gewoane weitrajekten en brêgen ek út ferskate tunnels. Dat binne de Fraser Canyon Highway Tunnels, tusken Yale en Boston Bar, dy't oanlein binne fan 1957 oant 1964. Der binne yn totaal sân tunnels, wêrfan't de koartste 57 m lang is en de langste 610 m. Yn folchoarder fan súd nei noard giet it om: de Yale Tunnel (boud yn 1963), de Saddle Rock Tunnel (1958), de Sailor Bar Tunnel (1959), de Alexandra Tunnel (1964), de Hell's Gate Tunnel (1960) en de China Bar Tunnel (1961). De Hell's Gate Tunnel is de iennichste dy't gjin ferljochting hat, wylst de China Bar Tunnel de iennichste is dy't in eigen fentilaasjesysteem nedich is. De China Bar Tunnel en de Alexandra Tunnel hawwe warskôgingsljochten dy't aktivearre wurde troch fytsers foar't se de tunnels yngeane. Dêr is ferlet fan om't dy beide tunnels in bocht meitsje, sadat motorisearre ferkear de fytsers net oankommen sjocht.
Bouillon (België)
Bouillon (Waalsk: Bouyon; âlde Nederlânske namme: Bullioen) is in stêd yn de Belgyske provinsje Lúksemboarch. De stêd hat benei 5500 ynwenners en is diel fan it arrondissemint Neufchâteau.
It stedsbyld fan Bouillon wurdt behearske troch in midsiuwske boarch, it kastiel fan Bouillon fan Godfried fan Bouillon. De stêd lûkt in soad toeristen; simmerdeis is der in protte kampeartoerisme oan de rivier de Semois, dy't om it âlde sintrum rint.
Ut de skiednis
thumb|250px|left|Alde kaart fan Bouillon Om reden fan syn strategysk plak oan de hannelswei tusken it Dútske Eifelgebiet en it Frânske Sjampanje hat Bouillon sûnt de Midsiuwen in wichtich plak west. Yn het jier 988 waard it kastiel fan Bouillon foar it earst neamd yn in brief oan Godfried I, greve fan Verdun fan syn broer, aartsbiskop Adalberon fan Reims. De bekendste bewenner fan de stêd wie de krúsridder en hearsker oer it Keninkryk Jeruzalen Godfried fan Bouillon.
Bouillon wie iuwenlang in lyts hartochdom, dat ôfwikseljend ûnder bewâld fan Frankryk en it prinsbisdom Luik foel. Yn 1794 waard de Republyk fan Bouillon útroppen, dy't in skoftke letter troch Frankryk ûnder Napoleon Bonaparte anneksearre waard.
Nei de delfal fan Napoleon, waard de stêd oan Nederlân jûn by it in the Ferdrach fan Parys yn 1815. Sûnt de revolúsje fan 1830 heart Bouillon by Belgje.
Kearnen yn de gemeente
De gemeente bestiet neist it plak Bouillon noch út de dielgemeenten Bellevaux, Corbion, Dohan, Les Hayons, Noirefontaine, Poupehan, Rochehaut, Sensenruth, Ucimont en Vivy. Fierders hat de gemeente noch in rige lytsere doarpen: Botassart (yn Ucimont), Curfoz (Sensenruth), Frahan (Rochehaut) en Mogimont (Vivy).
Alana Evans
Alana Evans, echte namme: Dawn Marie Thompson (Hopkinsville (Kentucky), 6 july 1976), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper, pornografysk aktrise en pornoregisseur, dy't ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenammen Jenna Talia, Alana en Alona. Har namme wurdt soms ek wol misstavere wurdt as Allana Evans of Alana Evas. Hja sette yn 1998 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn in grut tal films.
Libben en karriêre
Evans waard yn 1976 berne op 'e Amerikaanske legerbasis Fort Campbell, te Hopkinsville, yn 'e steat Kentucky, dêr't har heit doedestiden tsjinne. In pear moannen nei har berte giene har âlden lykwols útinoar en ferfear har mem mei har en har suster nei Kalifornje ta, dêr't se opgroeide. Nei eigen sizzen ûntdiek Evans al ier dat se biseksueel wie, en hie se har earste seksuële ûnderfining mei in frou doe't se santjin jier wie.
Sadwaande makke se yn 1998, doe't se 22 jier wie, har debút yn 'e pornografyske film Real Sex Magazine 11. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat se sûnt yn mear as 470 pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Wicked Pictures, Vivid Entertainment, New Sensations, Evil Angel, Penthouse, Adam & Eve, Zero Tolerance, Elegant Angel, VCA Pictures, Hustler Video, Anabolic Video, Sin City, Diabolic Video, Devil's Film, Digital Sin en Shane's World.
Dêrnjonken hat Evans ek in protte yn 't spier west foar minder bekende studio's, lykas West Coast Productions, Jill Kelly Productions, Seymore Butts Home Movies, Extreme Associates, Third Degree Films en Pure Play Media. Yn 2007 regisearre hja de film Pick 'Em Young, foar it label Cinderella. Evans skiede yn 1999 fan har earste man en wertroude yn 2006 mei pornoakteur Chris Evans, yn in houlik dat noch altyd stânhâldt.
Lichemsskaaimerken
Alana Evans is blank, mei blauwe eagen en blûn hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.68 m lang, mei in gewicht fan 49 kg, en cupmaat 36DD, dêr't se yn 2007 in boarstfergruttingsoperaasje foar ûndergien hat. Behalven de wenstige piercings troch de earlellen hat Evans ek ien troch har klitoris. Fierders hat se ferskate tatoeaazjes: in blauwige flinter op har lofterheup, in brânend hert mei in banier mei de tekst "Christian" op har rjochterearm, in hert op har lofterringfinger, en in skedel op har rjochterheup.
Seydou Doumbia
(12 desimber 1987) is in Ivoriaansk fuotballer. Earder spile foar Athlétic Adjamé, Denguélé, Kashiwa Reysol, Tokushima Vortis, Young Boys, CSKA Moscow, Roma en Newcastle United.
Irkûtsk
Irkûtsk (Russysk: Иркутск) is in stêd yn de Russyske Federaasje, haadstêd fan de oblast Irkûtsk. De stêd leit oan de rivier de Angara tusken de opslachmar fan Irkûtsk en de Baikalmar.
Irkûtsk is it grutste ekonomyske, kulturele en fersoargjende sintrum fan East-Siberië; der is in grutte yndustriële sektor, dy't ûnder mear aluminiumyndustry (bauksyt út de Oeral), gemyske fabriken, masinebou (foar de mynbou yn de omkriten), houtferwurking en fiedingsmiddelenyndustry omfiemet. Der binne wetterkrêftsintrales by de keardaam en der is in piipline mei de ierdoalje- en ierdgasfjilden fan it Wolga-Oeralgebiet. It is in wichtich ferkearsknooppunt yn East-Siberië mei in stasjon oan it Trans-Sibearysk spoar en in belangrike lofthaven. De âlde stêd is frijwat rom oanlein en hat noch tal fan histoaryske pânen, meast fan hout. Fierders hat de stêd in universiteit (1918) en ferskate hegeskoallen, in polytechnysk ynstitút, de Sibearyske ôfdieling fan de nasjonale Akademy fan de Wittenskippen, ferskaat oan museums en teäters, in planetarium en de steatsbibleteek.
Amy Brooke
Amy Brooke, echte namme: Heather Schlosser (Chicago, 25 juny 1988), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan etnysk Dútsk komôf, dy't yn it ferline ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenammen Heather en Kaedyn. Har hjoeddeiske skûlnamme wurdt gauris misstavere as Amy Brook. Hja sette yn 2008 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile sûnt yn frijwat films. Brooke hat har spesjalisearre yn sênes mei ekstreme anale seks en dûbele penetraasje. Yn 2011 wûn se de AVN Award yn 'e kategory skandalichste sekssêne.
Bobslydzjen op de Olympyske Winterspullen 1956
thumb|right|200px|De Olympyske bobbaan fan Cortina d'Ampezzo 1956
De Olympyske Winterspullen 1956, ek wol de VIIe Olympiade neamd, waarden yn 1956 yn Cortina d'Ampezzo, Itaalje hâlden. Dat wie fan 26 jannewaris oant en mei 5 febrewaris. It bobslydzjen wie yn de Eugenio Monti track.
Eugenio Monti track
De Eugenio Monti trackwaard yn 1948 boud en yn 1956 brûkt foar de Olympyske Winterspullen fan 1956. De baan hie in lingte fan 1.720 m in ferfal fan 152 meter en sechstjin bochten. Nei de Spullen is de baan nog in oantal kear oanpast yn ferbân mei de feiligens.
Amy Brooke
Libben en karriêre
Nei't se har yn Los Angeles nei wenjen set hie, liet Brooke har ynskriuwe by LA Direct Models, ien fan 'e meast foaroansteande ympressariaten fan 'e Amerikaanske pornoyndustry. Yn 2009, doe't se 21 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Har earste opname wie daliks in anale sekssêne, en sûnt hat Brooke har spesjalisearre yn sênes mei ekstreme anale seks en dûbele penetraasje.
Ek makke Brooke in film foar it Sweedske Private-label, en fierders wurke se ek wol foar minder bekende Amerikaanske filmstudio's, lykas Pure Play Media, West Coast Productions, Third Degree Films en Black Ice. Dêrnjonken wie se ek in protte yn 't spier foar pornografyske websiden op it ynternet, wêrûnder Brazzers, BangBros, Reality Kings, Naughty America en BlacksOnBlondes. Yn 2011 wûn Brooke mei har kollega's Allie Haze en Adrianna Nicole de AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld) yn 'e kategory skandalichste sekssêne. Fierders hat se troch de jierren hinne noch foar sân oare AVN Awards nominearre west.