cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Warcraft (film)
Plot
Neitiid liedt Garona in groepke ferkenners, ûnder wa Lothar en Khadgar, nei it kamp fan 'e oarken ta, om 'e fijân te bespionearjen. Underwilens is by Durotan de reälisaasje trochkrongen dat de Fel ferantwurdlik is foar de ferwoastging fan Draenor. Hy sjocht dat deselde ferwoastging op Azeroth begjint yn in úttynjende sirkel om it kamp fan Gul'dan hinne, en beseft dat ek dizze nije wrâld ferwoastge wurde sil as it sa trochgiet. Hy begjint Gul'dan as de wiere fijân fan 'e oarken te sjen, en uteret syn noed tsjin Orgrim Doemhammer, dy't him derfan besiket te oertsjûgjen dat it allegear wol wat tafalle sil. As Durotan de spionnen by it oarkekamp gewaar wurdt, makket er fan 'e gelegenheid gebrûk om fia Garona te freegjen om in ûnderhâld mei kening Llane, oer in pear dagen oan 'e foet fan in hege berchpjuts yn 'e fierte, sadat de oarken fan 'e Froastwolveclan harren by de minsken jaan kinne om Gul'dan te ferslaan.
Underwilens hat Khadgar in boek bestudearre dêr't er yn 'e bibleteek fan Medivh yn Karazhan op mysterieuze wize hinne laat waard. Troch de kennis út it boek kriget er foar it ferstân dat Gul'dan de poarte nei Azeroth net op eigen manneboet iepenje kinnen hie: hy moat help hân hawwe fan immen op Azeroth dy't in yngeande kennis fan magy hat. Tsjin 'e rie fan Lothar yn beslút kening Llane yn te gean op 'e útnûging fan Durotan en riidt er mei Lothar, Khadgar, Medivh, Garona en in ôfdieling swierbewapene soldaten nei it ôfsprutsen plak ta. Hy en Durotan slute dêr in oerienkomst foar in mienskiplike oanfal op Gul'dan, mar harren ûnderhâld wurdt ûnderbrutsen as bliken docht dat Durotan ferret is troch Orgrim Doemhammer. De Froastwolven en minsken wurde oerfallen troch Swarthân en syn oarken. Medivh, dy't problemen mei syn behearsking fan magy hat dêr't er nimmen oer ferteld hat, smyt in trochsichtige barriêre op as de minsken har weromlûke, mar troch de ynspanning rekket er bewusteleas. In lyts groepke soldaten, ûnder wa Lothar syn soan Callan, komt fêst te sitten oan 'e ferkearde kant fan 'e barriêre. Callan wurdt troch Swarthân deade sûnder dat Lothar wat dwaan kin om dat foar te kommen.
Khadgar en Garona bringe de slim ferswakke Medivh werom nei Karazhan, dêr't Khadgar opmerkt dat de eagen fan Medivh in gifgrien skynsel útsmite. Hy beseft dat de grutte tsjoender korrumpearre is troch de Fel, en dat hy it west hat dy't Gul'dan holpen hat om 'e oarken nei Azeroth te bringen. Hy giet om help nei de Kirin Tor, in swevende stêd heech yn 'e loft dy't bewenne wurdt troch tsjoenders. Dêr wurdt er by de Alodi brocht, de skym fan in tsjoenster út in fier ferline, dy't him nei it boek yn 'e bibleteek fan Medivh laat hat en har lêste krêften brûkt hat om him by har te bringen. Hja fertelt him dat it oan him is om 'e wrâld te rêden en dat er op himsels en syn freonen fertrouwe moat. Hja wurdt wei yn it neat nei't hja him dit riedselige boadskip jûn hat: "út ljocht komt tsjuster en út tsjuster ljocht".
Underwilens fiert Swarthân yn it kamp fan 'e oarken op befel fan Gul'dan in suvering troch, wêrby't alle Froastwolven deade wurde. Orgrim, dy't no spyt hat fan syn ferrie, helpt Draka om te ûntkommen. Hja berikt in rivier, dêr't se de lytse Go'el yn syn draachwidze fuortdriuwe lit foar't se har tsjin har efterfolgers keart en omkomt. Yn Karazhan bychtet Medivh oan Garona op dat er har heit is, mei't er jierren lyn Draenor besocht hat, dêr't er in relaasje krige mei in oarkinne. Hy hjit har en folgje har hert, dat har ropt om nei Lothar te gean. Mei syn magy stjoert er har nei Stoarmwyn, dêr't Lothar rouwet om 'e dea fan syn soan en him troch Garona treaste lit. Yn Karazhan is Medivh lykwols, troch syn ynset fan magy foar Garona, noch fierder ferswakke, mei as gefolch dat de Fel him oermânsk wurde kin. Under ynfloed fan 'e Fel giet er nei Stoarmwyn ta, dêr't er kening Llane bepraat om mei mar trije legioenen soldaten by him in oanfal op it kamp fan 'e oarken te weagjen. Lothar besiket de kening dêrfan ôf te hâlden, en hy en Medivh krije wurden. As Medivh wat oer Callan seit, wol Lothar him fysyk te liif, wêrnei't kening Llane him fêstsette lit oant er wat ôfkuolle is.
Garona set mei kening Llane en syn trije legioenen ôf nei it kamp fan 'e oarken, dêr't Medivh harren treffe sil. Se ferwachtsje dêr ek fersterking fan 'e Froastwolven. Lothar wurdt befrijd troch Khadgar, dy't him meinimt nei Karazhan om Medivh út te skeakeljen. Dyselde is no alhiel de behearsking oer himsels ferlern en hat in reuseftige golem fan klaai makke, dêr't Lothar en Khadgar earst mei ôfweve moatte. Underwilens wurdt Durotan yn it oarkekamp befrijd troch Orgrim Doemhammer, wêrnei't er Gul'dan útdaget ta de mak'gora, it rituele twagefjocht, dat mank de oarken in hillige status hat. Under it gefjocht brekt Gul'dan alle regels troch de Fel te brûken om 'e libbenskrêft oan Durotan te ûntskuorren. Nettsjinsteande dat hâldt Durotan it langer fol as wa ek ferwachte hie, wêrmei't er ear wint, wylst de tasjende oarken inkeld minachting fiele foar Gul'dan. As er in trijetal fan harren lykwols mei de Fel it libben ûntskuord hat, wol de rest wol omlyk en jouwe se har mei tsjinnichheid wer ûnder syn hearskippij del.
Underwilens hat Medivh, dy't no yn in heal-demoanyske steat ferkeart, fanút Karazhan de poarte nei Draenor iepene, en Gul'dan begjint de finzennommen minsken te offerjen om 'e Kliber nei Azeroth te heljen. Kening Llane, dy't troch de krusige liken fan Froastwolvekrigers foar it ferstân krigen hat dat der gjin help fan Durotan-en-dy komme sil, liedt in frontale oanfal op it oarkekamp, mei as doel om 'e finzenen te befrijen. Underwilens witte yn Karazhan Lothar en Khadgar de demon te ferdylgjen troch de golem boppe-op him te smiten. Lothar set dêrnei fuortendaliks op syn griffioen ôf nei it oarkekamp om kening Llane te helpen. De wer ta himsels kommende Medivh is deadlik ferwûne rekke, mar brûkt syn lêste krêften om 'e poarte nei Draenor te sluten en ynstee in poarte nei Stoarmwyn te iepenjen, dêr't kening Llane de befrijde finzenen en it meastepart fan syn troepen trochhinne stjoert. Ear't er stjert, warskôget Medivh Khadgar, dy't him sûnder mis opfolgje sil as beskermhear fan Tirisfal, dat de iensumens fan dy funksje it kwetsbere plak is dêr't er om tinke moat.
By de dea fan Medivh giet de poarte nei Stoarmwyn ticht, en bliuwe Llane, Garona en in lyts tal minsklike soldaten besingele troch de oarken efter. Wylst Swarthân troch de oarkske rangen nei foarren komt om 'e ear te hawwen de lieder fan 'e fijân om te bringen, jout Llane oan Garona opdracht om him (Llane) ynstee te deadzjen. Dat soe har grutte eare en hege posysje mank de oarken jaan, en dêrmei de macht om frede te bringen tusken oarken en minsken. Garona foldocht mei tsjinnichheid oan syn fersyk en stekt him dea mei de dagge dy't har troch keninginne Taria jûn is. Se wurdt dêrnei troch de oarken ynhelle as nije lieder en ek troch Gul'dan as sadanich akseptearre. Lothar arrivearret te let om Llane te helpen en wol dan it stoflik omskot fan 'e kening weinimme, mar wurdt tsjinholden troch Swarthân. Om Garona yn eare en oansjen te belykjen, daget Swarthân Lothar út ta de mak'gora, mar Lothar weeft sûnder swierrichheden mei him ôf en nimt sa wraak foar de dea fan syn soan. Gul'dan wol Lothar likegoed ombringe litte, mar de oarken wegerje te dwaan wat er wol om't Lothar de mak'gora wûn hat. As er dan sels Lothar te liif wol, hâldt Garona him tsjin troch te sizzen dat gjin oark him mear folgje sil as er syn sin no trochset. Dat bringt de warlock ta ynkear en mei tsjinnichheid lit er Lothar ôfsette mei it lyk fan kening Llane.
Produksje
It senario waard skreaun troch Charles Leavitt, mar oanpast troch Jones sadree't dy yn it projekt behelle waard. Yn 'e oarspronklike ferzje fan it skript wiene alle minsken goed en alle oarken kwea, mar Jones fûn dat in folslein efterhelle konsept en Blizzard wie it dêrmei iens. De kamerarezjy waard dien troch Simon Duggan, wylst Ramin Djawadi de filmmuzyk fersoarge. De opnamen fan Warcraft giene op 13 jannewaris 2014 fan start en duorren fjouwer moannen. De lêste filmdei foel op 23 maaie. De opnamen fûnen foar it meastepart plak yn Vancouver, yn 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia.
Distribúsje
De distribúsje fan Warcraft waard fersoarge troch Universal Pictures. De film gie op 24 maaie 2016 yn Parys yn premiêre, en iepene dêrnei op 30 maaie yn 'e Britske en op 10 juny yn 'e Amerikaanske bioskopen. De byhearrende soundtrack waard ek op 10 juny 2016 op cd útbrocht. De film kaam op 13 septimber 2016 beskiber as digitale download en waard op 22 septimber fan dat jier útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
De filmkritisy moasten net folle hawwe fan Warcraft, en joegen de film benammen negative resinsjes. De krityk konsintrearre him op it feit dat de makkers in film besocht hiene te meitsjen dy't stipet op net bepaald djipdollend boarnemateriaal dat nea bedoeld wie om in film te ûnderstypjen. Yn The A.V. Club skreau A.A. Dowd: "It sjen fan Warcraft lûkt jin nea yn it ferhaal, mar twingt jin ynstee om troch in djip moeras te wâdzjen fan mytology, útlis, opsichtige ljochtshoweffekten, healbakte karakterûntwikkeling en formulemjittige franchise-ûnderbouwing." Regisseur Duncan Jones omskreau er as "in talintearre science fiction-mearkebetinker dy't gillend yn deselde special effects-ôfgrûn fallen is dy't Peter Jackson opslokt hat by dy syn spitige Hobbit-syklus."
Neffens Helen O'Hara fan it Britske tydskrift GQ wie Warcraft op himsels in sterke ferfilming, mar waard de film ûnderúthelle troch it ûnwurkbere senario, dat fierstente breed opset wie foar in film fan twa oeren en dêrtroch gjin inkeld personaazje langernôch yn byld bringe koe om ta wat útdjipping te kommen. Dave Robinson fan Crash Landed priizge de ôfskildering fan 'e oarken yn 'e film, dy't neffens him oannimlik oerkamen. Dêr heakke er lykwols oan ta dat der "echt gjin djipgong yn it skript sit oan 'e minsklike kant fan 'e ôffreding."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Warcraft in leech goedkarringspersintaazje fan 28%, basearre op 211 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] hat fisuele spanningsmominten by 't folop, mar dy – en de opfallende talinten fan regisseur Duncan Jones – binne fergriemd yn in trage en neibearende filmadaptaasje fan in populêr fideospultsje, dêr't net folle sinematyske wearde út blykt." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Warcraft in goedkarringspersintaazje fan 32%, basearre op 40 resinsjes.
Opbringst
Warcraft brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $47,4 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $386,3 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $433,7 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $160 miljoen betsjut dat in winst fan $273,7 miljoen. Neffens The Hollywood Reporter hie Warcraft lykwols ferlet fan in opbringst fan teminsten $450 miljoen om finansjeel út 'e kosten te kommen, om't der in fermogen oan marketing útjûn wie. Feitliks soe de film dus goed $15 miljoen ferlies lit hawwe, wat benammen feroarsake waard troch de minne opkomst yn 'e Amerikaanske bioskopen. De teloarstellende opbringst yn Noard-Amearika makke dat Blizzard Entertainment (alteast foarearst) ôfseach fan it meitsjen fan mooglike ferfolchfilms.
Dochs wie Warcraft de earste film basearre op in fideospultsje dy't wrâldwiid in opbringst fan mear as $400 miljoen binnenswile. Yn 'e mande mei Terminator: Genisys wie it de iennichste film ea mei in opbringst fan boppe de $400 miljoen wrâldwiid dy't yn Noard-Amearika dochs minder as $100 miljoen opbrocht hie.
Prizen
Warcraft waard nominearre foar twa Annie Awards: yn 'e kategoryen bêste special effects en bêste animearre optreden fan in fotoreälistysk personaazje.
Marijetsjerke (Marienhafe)
De Marijetsjerke (Dútsk: Marienkirche) is in protestantsk-luthersk tsjerkegebou yn Marienhafe, Nedersaksen. Oant 1829 wie de tsjerke in trijeskippige krúsbasilyk en de grutste tsjerke fan East-Fryslân.
Skiednis
De tsjerke waard yn de 13e iuw boud, yn in tiid dat de flekke Marienhafe likernôch 500 ynwenners telde. Der wurdt fanút gien dat de bou tusken 1210 en 1240 mei de eastlike dielen útein sette. De foltôging soe sa tusken 1260 oant 1280 plakfûn ha.
De iergoatyske tsjerke waard like grut as de domtsjerke fan Osnabrück en wie dêrmei it grutste tsjerkegebou tusken Grins en Bremen. De tsjerke hie in maksimale lingte fan 72,5 meter. Ferdield oer de boudielen wie de toer 12 meter lang, it skip 34 meter, it dwersskip 12,5 meter en it koer 14 meter lang. De toer wie 14 meter breed, it haadskip mei de sydskippen (4,7 meter) 23 meter, it dwersskip 32,5 meter en it koer 12 meter. Nei't de tsjerke foar in part ôfbrutsen waard krige de tsjerke in lingte fan 48 meter en in breedte fan 13 meter.
Eartiids wie de tsjerke in beaken foar it seefolk. De tsjerke stie hast oan Leybocht ta, dy't de namme te tankjen hat oan it mei laai (Ley is in Âlddútsk wurd foar laai) oerdutsen súdlike dak fan de tsjerke. Oare dielen fan de tsjerke wiene mei koper belein. Letter wie de tsjerke oer it Störtebeker Djip (Störtebeker Tief) mei de Noardsee ferbûn. Der is praat oer dat tsjin it ein fan de 14e iuw de seerôver Klaus Störtebeker him yn de tsjerketoer skûl hold, mar bewiis ûntbrekt.
By de reformaasje rekke East-Fryslân tsjerklik ferdield yn in nkalvinistysk westen en in luthersk easten. Yn 1593 waard yn Marienhafen nochris besocht om it ferdielde greefskip wer ta in tsjerklike ienheid te smeien. Noch yn itselde jier waard yn de tsjerke fan Marienhafe in nije tsjerkeoarder tekene, mar fanwegen de politike tsjinstellings yn East-Fryslân bleau de ferdieldens bestean.
Ferfal
Met it ferskowen fan de kust ferdwûn nei de midsiuwen ek de funksje fan de tsjerke as seebeaken. Marienhafe ferlear ekonomyske betsjutting en it waard foar de ynwenners lestiger it ûnderhâld fan de tsjerke op te bringen. Foar it needsaaklike folgen reparaasjes, mar stadichoan sette dochs it ferfal yn. Ek de ûndergrûn en it waar befoarderen de brekfalligens fan de tsjerke en yn 1819 stoartte in diel fan it koer yn. By dy ramp waard ek it yn 1593 boude alter ferneatige. Foar in restauraasje wiene 90.000 Hannoverske ryksdaalders nedich, mar dat bedrach wie der net. Wylst der praat waard hoe't it fierder moast, sloech yn 1820 de bliksem yn en waard it boppeste diel fan de toer ferneatige.
Ofbraak
Lang om let naam de gemeente yn 1829 it beslút om de tsjerke foar in diel ôf te brekken. In oannimmer fierde it wurk út en it frijkommen materiaal mocht er as fergoeding foar it wurk hâlde. De ôfbraak stie ûnder tafersjoch fan de stedsarsjitekt Martin Heinrich Martens, dy't earst noch tekenings makke hie fan it gebou.
It koer, it transept en de krusing waarden mei de smelle sydskippen en de treptuorkes ôfbrutsen. By de ôfbraak gyng ek it stiennen ferwulft fan it skip ferlern en de sydmuorren waard op hichte fan de daken fan de eardere sydskippen brocht en tichtmitsele. De romtes ûnder de arkades fan it skip binne brûkt foar it ynbringen fan finsters. Om de toer en de tsjerke better mei inoar yn ferhâlding te bringen waarden yn 1834 twa ferdjippings fan de toer ôfbrutsen.
By de 19e-iuwske ôfbraak fan de tsjerke gyng in grut part fan de dekoraasjes ferlern. De Marijetsjerke waard fan in krústsjerk yn in ienskippige sealtsjerke feroare.
Preekstoel
Oan de râne fan it klankboerd en it hek fan de opgong steane Nij Testamintyske teksten, wylst de foet fan de preekstoel de nammen fan de dûmny's, de tsjerkeried en de skinkers fan de preekstoel neamt.
Alter
Oant it ynstoarten fan it koer yn 1819 besiet de tsjerke in tige moai alter. Sûnt hat de gemeente in ienfâldich alter. Ut de tiid fan de restauraasje yn 1964 datearret it keunstwurk fan de byldhouwer Erich Brüggemann. Boppe it alter hong in krusifiks mei dêrboppe in troan mei de fjouwer bisten yn Iepenbierings 4:1-8. By de renovaasje fan de jierren 1980 waard dat keunstwurk ferwidere. De krusifiks hinget tsjintwurdich yn de nis boppe it alter. op de súdlike kant fan de alterromte steane twa bylden út de âlde tsjerke.
Kroanluchters
De âldste kroanluchter is fan 1637 en is ta neitins fan it ferstjerren fan harren dochter Tjadlef skonken troch de famylje Agena. Sûnt 1725 hinget der ek noch in kroanluchter mei tolve earms. De twa oare kroanluchters stamme út 1953.
Klokken
Op de tredde ferdjipping fan de toer hinjge trije klokken. De súdlike klok waard yn 1633 getten en weecht 2,5 ton. Op de klok stiet in tekst oer de skinking en it reliêf fan Marije op moannesikkel. Foar it jitten fan de klok waard in âldere klok brûkt fan 8 ton. Dy klok wie al sûnt 1600 net mear te brûken en waard yn fjouwer klokken omgetten. Sûnt hong de klok yn in aparte klokketoer op de eastlike kant fan it tsjerkhôf, dy't yn 1834 ôfbrutsen waard. De oare twa klokken binne folle jonger: de noardlike klok is fan 1960 en de eastlike fan 1955.
Museum
It "Gesellschaft für bildende Kunst und vaterländische Altertümer" út Emden sette sûnt 1878 útein mei it sammeljen fan it byldhouwurk fan de ôfbrutsen tsjerke. Ek de tsjerklike gemeente holp nei 1880 mei om resten fan de romanogoatyske tsjerke byinoar te garjen. Op de earste ferdjipping fan de toer is sûnt de jierren 1930 in romte ynrjochte as museum, dat ynearsten brûkt waard om saken op te slaan. In model fan de tsjerke is te sjen en ek de resten fan de âlde tsjerke wurde dêr útstalt. In 200-dielich fries mei fabelbisten, monsters, duvels en jacht- en ridderfoarstellings dat eartiids ûnder de dakrâne om de hiele tsjerke hinne rûn is op tekenings te sjen.
Grutte Priis Formule 1 fan Kanada 2005
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Kanada 2005 yn Montreal op 12 juny 2005. It wie de achtste fan 19 races fan de Formule 1 yn 2005. Hy waard op it Circuit Gilles Villeneuve hâlden. De race waard hâlden oer 70 omgongen, op it 4,4 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 305 kilometer.
Moriaan, de Swarte Ridder
Moriaen, de Swarte Ridder, yn it oarspronklike Midnederlânsk: Moriaen (ek wol bekend as de Roman van Moriaen), is in trettjinde-iuwske Arthurleginde en ridderroman yn 'e foarm fan in epysk gedicht yn 4716 fersregels, skreaun troch in anonime auteur. De Fryske oersetting fan Klaas Bruinsma waard útjûn yn 2011.
Eftergrûn
Moriaen waard skreaun yn 'e twadde helte fan 'e trettjinde iuw troch in anonime skriuwer dy't, op grûn fan taalkundige skaaimerken fan 'e tekst, nei gedachten út it westlike part fan it greefskip Flaanderen ôfkomstich wie. Fan it âldst bekende hânskrift is net mear as in fragmint bewarre bleaun, en dat waard earst yn 1952 ûntdutsen. It befynt him no yn 'e Koninklijke Bibliotheek te Brussel. De folsleine tekst is oerlevere as ûnderdiel fan 'e saneamde Haagse Lancelotcompilatie, in unike samling fan Arthurromans (mei-inoar besteande út mear as 87.000 fersen) dy't om 1315 hinne gearstald waard troch in stikmannich kopiïsten ûnder tafersjoch fan 'e Brabânske geastlike en skriuwer Loadewyk fan Velthem. Om 'e bondel ta in rinnend gehiel te meitsjen, moast hjir en dêr oan 'e oarspronklike tekst wat byskaafd wurde; yn Moriaen binne dy yngrepen yn in tafoege prolooch fertsjutske. It manuskript fan 'e Haagse Lancelotcompilatie wurdt bewarre yn 'e Koninklijke Bibliotheek yn De Haach.
Moriaen wykt ôf fan alle oare Midsiuwske ridderromans en Arthurlegindes trochdat de haadpersoan fan it negroïde ras is (de namme Moriaen is ôflaat fan "Moar"). Yn dy tiid wiene negers yn Jeropa (of alteast yn noardlik Jeropa) noch sa ûnbekend, dat de inkeling dy't hjir telâne kaam, foar de duvel of foar in trewant fan 'e duvel, of yn alle gefallen foar in poerminnenien holden waard, in fijân fan alles dat goed wie en dus immen dy't deamakke wurde moast. Om sa'nent de haadrol spylje te litten yn in roman en dan ek noch te beskriuwen as in from kristen en in dapper ridder, wie yn dy tiid in folslein revolúsjonêr idee, in omkearing fan alle fêstige kennis. Oersetter Klaas Bruinsma spekulearret yn syn ynlieding dat men hjir in ynkyk kriget yn 'e feodale maatskippij fan 'e Midsiuwen, doe't de hegerein, de elite, frjemde nijichheden mooglik objektiver en nofterder beskôge as it sljochtwei folk.
Ynhâld
De roman set útein mei it ferhaal fan Moriaan syn âldelju. Wylst er om Lanselot siket, reizget Aglawal, in ridder fan kening Arthur syn rûne tafel, troch de Moarske lannen en wurdt dêr fereale op in kreaze prinsesse. Hja risselwearje om te trouwen, mar om't er wegeret om syn syktocht op te jaan, jout Aglawal him wer op 'en paad ear't de trouwerij plakfine kin. Moriaan syn mem bliuwt mei wetter yn 'e kelder efter, en as dat útkomt, wurdt hja troch har famylje ûnturven. It eigentlike ferhaal begjint jierren letter, as in folwoeksen Moriaan op 'e siik giet nei syn heit. Hy moetet twa ridders fan 'e rûne tafel, Lanselot en Walewein (of Gawain), dy't sels ek op 'e siik binne, mar dan nei de jonge ridder Persewal (of Percival), de broer fan Aglawal. Moriaan fertelt harren syn ferhaal, en hja sizze ta om him by syn syktocht helpe te sillen, dat se reizgje trijeresom fierder. thumb|left|240px|De Haagse Lancelotcompilatie.
By in krúspunt komme se in klúzner tsjin dy't harren fertelt dat der twa ridders foarby kommen binne, mar dat er net wit hokker kant oft se út gien binne. Dêrop beslute Moriaan, Walewein en Lanselot elts in ôfslach te nimmen. Lanselot bedarret yn in lânsdouwe dy't teheistere wurdt troch in wyld bist; Walewein deadet in ûnhoaske ridder, mar wurdt dan yn in mûklaach lokke troch dy syn heit; en Moriaan set syn syktocht fuort, mar nimmen wol mei him prate om't eltsenien kjel wurdt fan syn dûnkere hûdskleur. Uteinlik beslút er om mar werom te gean nei it krúspunt en syn maten te sykjen. Hy ûntdekt wat der mei Walewein bard is en rêdt dyselde út syn benearing.
De oare deis ferskynt Walewein syn broer Gariët mei de tynge dat Arthur ûntfierd is troch de kening fan Ierlân en dat Aglawal en Persewal by harren omke, in klúzner, fûn wurde kinne. Hy bringt Moriaan dêrhinne, dat dy syn heit foar de earste kear moetsje kin. Aglawal fertelt syn soan dat er nea weromkommen is by Moriaan syn mem fanwegen in faaie dream, dy't in geastlike him sà útlein hie dat er net weromkeare moast nei it lân fan 'e Moaren en dat syn broer Persiwal stjerre soe. Aglawal hie dêrop besletten om by Persiwal te bliuwen.
Candlemass
Candlemass is in Sweedske doommetal band út Stockholm yn 1984 oprjochte troch bassist Leif Edling en drummer Matz Ekström.
Moriaan, de Swarte Ridder
Ynhâld
Moriaan moat it mei dat ûnbefredigjend boadskip dwaan en jout him wer by Lanselot en Walewein. Alle ridders tsjogge no op tsjin 'e kening fan Ierlân. It slagget harren om 'e Ieren te ferslaan en te ferjeien en om Arthur te befrijen. Moriaan nimt dêrby it foartou en wurdt dan nei ôfrin ek rju priizge foar syn heldhaftigens. Aglawal erkent him no einlings as syn soan, en mei de oare ridders reizgje se nei it lân fan 'e Moaren, dêr't Aglawal op 't langelêst dochs noch mei Moriaan syn mem trout.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan Moriaen ferskynde yn 2011 ûnder de titel Moriaan, de Swarte Ridder by Utjouwerij Elikser te Ljouwert. De Fryske fertaling is fan 'e hân fan Klaas Bruinsma, dy't der ek in ynformative ynlieding by skreau. Hy basearre him foar syn oersetting op 'e tekstútjefte troch H. Paardekooper-Van Buuren en M. Gysseling, by útjouwerij W.J. Thieme en Cie. te Sutfen, út 1971, en op 'e tekst mei in Frânske proazafertaling derby yn Baukje Finet-Van der Schaaf har Le Roman de Moriaen (ELLUG, Université Stendhal), te Grenôble, út 2009.
Candlemass
Candlemass brocht yn 1986 syn earste studio-album "Epicus Doomicus Metallicus" út. Nei it útbringen fan fiif studio-albums yn de jierren tachtich en it begjin fan de njoggentiger jierren, gie Candlemass yn 1994 útinoar, mar kaam trije jier letter wer byinoar. Nei opnij útinoar gien te wêzen yn 2002, kaam Candlemass yn 2004 dochs wer byinoar, en is sûnt dy tiid trochgien mei opnimmen en optreden.
We Bought a Zoo (film)
We Bought a Zoo is in Amerikaansk famyljekomeedzjedrama út 2011 ûnder rezjy fan Cameron Crowe, mei yn 'e haadrollen Matt Damon en Scarlett Johansson. De titel betsjut "Wy Hawwe in Dieretún Kocht". De film is loskes basearre op it autobiografyske non-fiksjeboek mei deselde namme fan Benjamin Mee. It ferhaal folget in jonge widner mei twa bern dy't beslút in rynkranke dieretún te keapjen, op te kallefaterjen en te weriepenjen. We Bought a Zoo krige mingde oant positive resinsjes fan 'e filmkritisy en wie yn 'e bioskopen in beskieden kommersjeel súkses.
Plot
It is in healjier lyn dat syn frou Katherine oan kanker ferstoarn is en sjoernalist Benjamin Mee is noch yn rou. As er foar it ferstân kriget dat er by syn krante inkeld út begrutsjen oan it wurk holden wurdt, nimt er ympulsyf út eigen beweging ûntslach. Underwilens wurdt syn fjirtjinjierrige soan Dylan fan skoalle stjoerd om't er allegeduerigen problemen feroarsaket en no ek noch stellen hat. Om't er sels yn syn buert alderhanne plakken mijt dêr't er oantinkens oan Katherine by hat, beslút Benjamin dat it tiid wurdt om te ferhúzjen. Mei syn sânjierrige dochterke Rosie en makelder Stevens giet er op huzejacht, mar nearne fine se krekt wat se sykje.
Uteinlik ûntdekt Rosie yn 'e map fan 'e makeler in grut, âld hûs op it plattelân. Stevens nimt harren mei tsjinnichheid mei dêrhinne, mar sadree't se it sjogge, wit Benjamin dat dit it hûs foar him en syn bern is. Dan komt de reden foar de tsjinnichheid fan 'e makelder oan it ljocht: by it hûs heart in yn ferfal rekke dieretún dy't al twa jier ticht is, mei in liuw, tigers, jagûars, kamielen, pauwen, wolven, sebra's, in grizzlybear en in grut tal oare bisten. Stevens leit út dat de ferkeapers, dat de erven fan 'e eardere eigner binne, bepaald hawwe dat de keaper net inkeld it hûs keapje kin, mar ek kontraktueel fêstlizze moat dat er de dieretún behâlde sil en derfoar soagje sil dat dy wer in fergunning kriget, sadat er wer iepen kin. Benjamin wifket, mar as er sjocht hoe gelokkich Rosie is as se mei de pauwen boartet, beslút er de keap troch te setten.
Rosie is de wrâld te ryk dat se no yn in dieretún wennet, mar Dylan hat der in grouwéligen hekel oan om safier by al syn freonen wei te wenjen. Syn leafhawwerij is tekenjen, en hy lûkt him werom yn syn keunst, dy't sûnt it ferstjerren fan syn mem makaber wurde is. Duncan, Benjamin syn âldere broer, besiket him fan syn plannen ôf te bringen, mar Benjamin set troch. De wurknimmers fan 'e dieretún steane ûnder lieding fan 'e 28-jierrige haadoppasser Kelly Foster, dy't der earst net wis fan is wat se fan Benjamin tinke moat. Mei farske moed sette Benjamin en de oppassers útein mei it renovearjen fan 'e dieretún, sadat dy oer in healjier, yn july, iepengean kin. Underwilens rekket Dylan befreone mei Lily, de trettjinjierrige muoikesizzer fan Kelly. Dyselde rekket smoarfereale op him, eat dêr't hy him folslein ûnbewust fan is.
By in ferrassingsynspeksje troch de ûnsympatike dieretúnynspekteur Walt Ferris docht bliken dat der noch in protte oanpast wurde moat foar in nije fergunning. De kosten dy't dat meibringt, geane Benjamin syn budget te boppen. Rhonda Blair, de boekhâldster fan 'e dieretún, is har dêrfan bewust en rabbet tsjin 'e oare meiwurkers dat er de dieretún no sûnder mis ferkeapje sil. It moreel fan 'e stêf sakket dêrtroch alhiel yn. Lily fertelt it troch oan Dylan, dy't sa bliid as in protter is dat er hjir einlings wei kin. Dêrmei brekt er Lily har hert, mar dêr merkt er neat fan. Underwilens ûntdekt Benjamin dat Katherine foar har dea in ynvestearring dien hat dy't no $86.000 wurdich is. By de papierren dêrfan sit in brief fan har wêryn't se him opdraacht it jild te brûken om syn hert te folgjen. Duncan riedt him oan om 'e dieretún te ferkeapjen en it jild te brûken om op 'e nij te begjinnen, mar yn it brief fan Katherine stiet ek dat Benjamin net nei Duncan harkje moat. Hy beslút it jild yn 'e dieretún te stekken en Rhonda in protte súkses ta te winskjen by har nije baan yn Meksiko.
Dy nije ûntwikkeling komt Dylan rou op it dak en liedt ta in heechoprinnende rûzje mei syn heit. De oare moarns lizze se it lykwols wer by. As Dylan opbychtet dat er Lily mist, dy't him no begûn is te ûntrinnen, fertelt Benjamin syn favorite biedwurd oan syn soan: dat je inkeld tweintich tellen fan moed nedich binne om wat geweldichs te berikken. Troch it petear mei Dylan kriget Benjamin foar it ferstân dat er syn rouferwurking folslein ferkeard oanpakt hat: hy besiket hieltyd om Katherine te ferjitten, mar beseft no dat er ynstee besykje moat har neitins in plakje te jaan sadat er fierder kin. Dylan nimt de goerie fan syn heit oan en siket Lily op, oan wa't er bekend dat er fan har hâldt. Sy ferjout him foar syn eardere ûngefoeligens en se fermoedsoenje har mei inoar.
In wike foar de weriepening fan 'e dieretún komt Ferris wer del foar in yngeande ynspeksje. Hoewol't er war docht om dingen te finen dy't mis binne, blykt alles ynoarder te wêzen en winsket er Benjamin-en-dy úteinlik mei tsjinnichheid súkses ta. Inkele dagen foar de weriepening wurdt de krite troffen troch in stoarm, en de waarlju foarsizze de wietste simmer yn hûndert jier. De moarns fan 'e weriepening brekt lykwols ûnferwachts de sinne troch. As Benjamin, syn bern en de oppassers alles ree makke hawwe, komme der mar gjin besikers opdaagjen. Dylan ûntdekt dat der op 'e tagongswei in reuseftige beam omwaait is, dy't dwers oer it paad leit en alle ferkear tsjinhâldt. Oare kant dat obstakel stiet in file fan hûnderten dieretúnbesikers te wachtsjen. De oppassers helpe de besikers om oer de beam te klimmen. Der komt safolle folk op 'e weriepening ôf dat de tagongskaartsjes opreitsje. As Benjamin en Kelly op 'e knibbels lizze om 'e kaartsjefoarrie foar de folgjende moanne op te sykjen, tutet sy him ynienen op 'e mûle en bekent dat se fereale op him rekke is.
Produksje
De film is basearre op it non-fiksjeboek We Bought a Zoo, in autobiografysk ferslach út 2008 fan 'e ûnderfinings dy't de Ingelsman Benjamin Mee hie doe't er yn 2006 de yn ferfal rekke dieretún Dartmoor Zoological Park yn it greefskip Devon oankocht en weriepene. De Amerikaanske filmstudio 20th Century Fox kocht dêr de filmrjochten op. De film We Bought a Zoo waard regissearre troch Cameron Crowe nei in senario fan himsels en Aline Brosh McKenna. Dêryn waard it ferhaal ferpleatst fan Ingelân nei Súdlik Kalifornje.
As produsinten wiene Crowe sels, Julie Yorn en Marc Gordon by it projekt belutsen foar de studio's Vinyl Films, LBI Entertainment en Dune Entertainment. Foar We Bought a Zoo wie in budget beskikber fan $50 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Rodrigo Prieto, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Jónsi (Jón Þór Birgisson), de sjonger fan 'e Iislânske band Sigur Rós. De opnamen fûnen yn 2011 plak op 'e Greenfield Ranch yn Hidden Valley by Thousand Oaks, yn Kalifornje, dêr't spesjaal foar de film in hiele dieretún neiboud waard.
Distribúsje
De distribúsje fan We Bought a Zoo waard fersoarge troch 20th Century Fox. De film gie op 12 desimber 2011 yn New York yn premiêre en iepene dêrnei op 23 desimber fan dat jier yn 'e Amerikaanske bioskopen. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde op 9 desimber 2011 by platemaatskippij Columbia Records. We Bought a Zoo waard op 3 april 2012 útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige We Bought a Zoo mingde oant positive resinsjes. Sa joech Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times de film 21/2 fan 4 stjerren, mei't er it "tefolle formule en net genôch belutsenens" fûn. Yn The New York Times hie Manohla Dargis krityk op 'e "klassike filmlogika" fan We Bought a Zoo, mei't de haadpersoan bgl. ympulsyf syn baan opseit sûnder der in momint oer yn te sitten hoe't er syn bern itende hâlde sil. Ek fûn se de happy end fan 'e film ûnoannimlik, hoewol't se it "in ferliedlike beweging" neamde as "al Gods skepsels, grut en lyts, wielderich en blond, yn sa'n harmony bestean kinne."
Opbringst
We Bought a Zoo brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $75,6 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $37,8 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $113,4 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $50 miljoen betsjut dat in winst fan $63,4 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Prizen
It liet Gathering Stories fan Jónsi, út 'e soundtrack fan We Bought a Zoo, waard yn 2011 nominearre foar de Satellite Award foar bêste orizjinele liet. Yn 2012 waard de film nominearre foar trije Teen Choice Awards foar favorite dramafilm, favorite akteur yn in dramafilm (Matt Damon) en favorite aktrise yn in dramafilm (Scarlett Johansson). Colin Ford en Maggie Elizabeth Jones, dy't yn 'e film Dylan en Rosie spylje, de bern fan Benjamin Mee, waarden allebeide nominearre foar in Young Artist Award. Jónsi wûn foar syn soundtrack de BMI Award foar filmmuzyk.
Gau-Bickelheim
Gau-Bickelheim is in Ortsgemeinde yn it Landkreis Alzey-Worms yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts.
Domtsjerke fan Pisa
De Santa Maria Assunta (Italjaansk: Cattedrale Metropolitana Primaziale di Santa Maria Assunta) is de katedraal fan it Italjaanske aartsbisdom Pisa. De oan de himelfeart fan Marije wijde tsjerke stiet op it Piazza del Duomo, dêr't ek de ferneamde skeve toer fan Pisa, it baptistearium en it 'Camposanto monumentale' ("Monumintale Hillige Fjild") steane. De dichter D’Annunzio neamde de lokaasje Piazza dei Miracoli, Plein fan de Wûnders, en ek tsjintwurdich wurdt it sa wol neamd.
Gau-Bickelheim
Bestjoer
thumb|left|90px| Wapen Gau-Bickelheim heart by de Verbandsgemeinde Wöllstein.
Domtsjerke fan Pisa
Nettsjinsteande in boutiid fan mear as 200 jier foarmet de katedraal troch de konsekwinte tapassing fan it wite Carrara-moarmer as boumateriaal in ienheid. De domtsjerke stie letter model foar oare katedralen, lykas dy fan Florâns en Siena.
Skiednis
Yn 1063 sette Buscheto di Giovanni Giudice útein mei de bou fan de nije dom. De kosten waarden betelle fan û.o. de bút, dy't binnen helle wie mei de ekpedysjes tsjin de islamityske besetters fan Sisylje. Yn itselde jier begûn ek Feneesje mei de bou fan in nije katedraal, de basilyk fan San Marco. De twa konkurrearjende seefarrende republiken wiene meiïnoar yn striid wa't de moaiste katedraal bouwe koe. De tsjerke waard bûten Pisa's midsiuwske muorren boud op in plak dat earder as tsjerkhôf tsjinne. Op it plak stie al in tsjerke út it begjin fan de 11e iuw, mar dy waard nea foltôge. Troch de weake ûndergrûn fersakke de domtsjerke oan de eastlike kant wat. Foar Itaalje wie it krúsfoarmich grûnplan yn dy tiid wat nijmoadrichs. Paus Gelasius II wijde yn 1118 de doe noch net foltôge dom yn.
Oan it begjin fan de 12e iuw waard de katedraal grutter makke. It skip waard yn deselde styl as dy fan Buscheto trije traveeën langer makke. Ek waarden it transept fergrutte en in plan útfierd foar in nije gevel. Op de Porta di San Ranieri (de doar yn it rjochter transept) stiet 1180 ynskreaun, it jier fan de foltôging fan it wurk. De mei foarstellings út it libben fan Jezus fersierde dûbele doar waard oan de ein fan de 12e iuw troch Bonanno Pisano getten en oerlibbe it fjoer fan de brân yn 1595. De orizjinele doar wurdt hjoed-de-dei bewarre yn it Museo dell'Opera del Duomo.
It hjoeddeiske oansjen fan de katedraal is it resultaat fan in soad restauraasjes oer in lange perioade. De earste grutte feroarings folgen op de brân yn 1595, doe't it dak ferfongen en de trije brûnzen doarren fan de gevel makke waarden. Oan it begjin fan de 18e iuw waarden de binnenmuorren fersierd mei grutte skilderijen mei foarstellingen fan de hilligen fan Pisa. Yn de 19e iuw waarden de orizjinele bylden fan de gevel (no yn it museum) ferfongen troch replika's.
Ynterieur
It ynterieur wurdt oan de westlike kant ferdield yn in middenskip mei twa sydskippen oan beide kanten en in transept en apsis yn trije skippen troch grize pylders mei korintyske kapitelen. De pylders tusken it skip en de apsis binne ôfkomstich fan de moskee fan Palermo en waarden yn 1063 nei in tegearre mei de Normandjers útfierde súksesfolle oanfal op de Sarasenen bútmakke en meitôge nei Pisa.
It houten kasetteplafond datearret fan nei de brân fan 1595 en is makke troch Domenico en Bartolomeo Atticciati. Yn de koepel boppe de krusing is troch de Pisaanske skilders Orazio and Girolamo Riminaldi in fresko (1627-1631) fan de himelfeart fan Marije oanbrocht.
It grutte mozaïek yn de apsis fan in troanende Kristus tusken Marije en Jehannes de Evangelist is begjin 14e-iuwsk en oerlibbe de brân fan 1595. Oare keunstwurken fan foar de brân binne fresko's fan in Madonna mei Bern yn de triomfbôge (Maestro di San Torpè) en fragminten fan fresko's op oare plakken yn de tsjerke. De flier ûnder de koepel datearret noch út de midsiuwen en waard troch de masters fan de famylje Cosmata lein. It is it iennige diel fan de fan de katedraalflier dat 12e-iuwsk is.
De preekstoel waard boud troch Giovanni Pisano (1302-1310) en is ien fan de fjouwer noch besteande kânsels fan de byldhouwer (de oaren binne te finen yn it baptistearium, yn de domtsjerke fan Florâns en de San Andrea fan Pistoia. Ek de preekstoel oerlibbe de brân, mar dy waard by de restauraasje fan de katedraal ôfbrutsen en opslein en pas yn 1926 wer opboud. Oan de preekstoel binne njoggen nijtestamintyske reliëfs te sjen. De kânsel wurdt droegen troch pylders op bases of liuwen en troch bylden fan Herkules, Michael, Kristus en Ecclesia en de trije persoanifikaasjes fan it Leauwe, de Hope en de Leafde. Yn de tsjerke wurde de reliken fan Sint-Reinerius bewarre, de patroanhillige fan de stêd. Ek de tombe fan de roomsk-dútske keizer Hindrik VII, dy't by it belegerjen fan Florâns by Buonconvento ferstoar, stiet yn de tsjerke. Oarspronklik stie de tusken 1313 en 1315 makke tombe yn de apsis. Letter waard de tombe ôfbrutsen en wer rekonstruearre en tsjintwurdich stiet er wer yn it rjochter transept.
De 27 skilderijen dy't de muorren efter it heechalter beklaaie stelle ferhalen út it Alde Testamint en it libben fan Kristus foar en stamme út de 16e en 17e iuw. Se binne yn de haadsaak makke troch Toskaanske keunsters, lykas Andrea del Sarto en Domenico Beccafumi.
Yn it midden fan it haadskip hinget de saneamde "Lampe fan Galileo". De grutte brûnzen kroanluchter waard yn 1587 troch Vincenzo Possenti getten neffens in ûntwerp fan Giovanni Battista Lorenzi. Neffens de oerlevering soe Galileo Galilei by it besjen fan de lampe it geheim fan de pindelbeweging ûntdutsen ha, mar dêr publisearre hy al seis jier earder oer.
De tsjerke is fierder ryk oan oare keunstwurken, wêrûnder it brûnzen krúsbyld fan it haadalter en it sulveren siboarium fan Giovanni Battista Foggini (1678–86) op it alter fan de Kapel fan it hillich Sakramint. De withoefolle sydalters binne fersierd mei skilderijen út de 16e en 17e iuw.
Leandro Maeder
Leandro Pink (Leo) Maeder (wierskynlik Bern, 14 desimber 1987) is in Amerikaansk fotomodel fan Italiaansk, Switsersk en Nederlânsk komôf. Hy is in pakesizzer fan akteur Rutger Hauer.
Libben en wurk
Maeder is in soan fan Aysha Hauer, dochter fan Rutger Hauer, en de Italjaan Olimpio Monticelli. Rillegau nei syn berte ferhuze er mei syn âlden nei Los Angeles. De namme Leandro is ôflaat fan de plant Oleänder en Pink komt fan de popgroep Pink Floyd. Doe't er twa wie waard út hûs helle en fan syn sechtjinde ôf siet er op in priveeskoalle foar bern dy't mei muoite opbrocht wurde kin. Syn heit gie werom nei Rome doe't Maeder alve jier wie. Dêrom hat er syn heite namme falle litten en foar de namme Maeder keazen. Syn adopsjemen hjit Kathleen O'Leary.
Maeder waard 2005 ûndutsen troch in scout fan Blue Model Management yn Beverly Hills. Hy kaam doe troch de tiid mei it dweiljen fan flierren foar sân dollar deis. Wilens is er it gesicht fan merken lykas Dsquared2, Roberto Cavalli en Dolce & Gabbana.
Hildegard fan Bingen
thumb|Hildegard fan Bingen set har fisioenen op waakstabletten. Har sektaris Volmar skriuwt se oer op perkamint
Hildegard fan Bingen (Bermersheim, by Alzey, Mid-Dútslân, 1098 – Rupertsberg, by Bingen, 17 septimber 1179) wie in Dútske benediktynske abdis dy't jildt as earste fertsjintwurichster fan de Dútske midsiuwske mystyk. Hja wie ûnder mear warber op it mêd fan religy, kosmology, wittenskippen, filosofy, komposysjes, poëzy, plantkunde en linguïstiek. Hja wie de earste komponiste út de skiednis fan de klassike muzyk fan wa't de namme witten is.
Op 10 maaie 2012 waard Hildegard hillich ferklearre en 7 oktober 2012 waard hja as tsjerkleararesse erkend, beide fan Paus Benediktus XVI útfierd.
De Prinsesse op 'e Earte
De Prinsesse op 'e Earte, yn it oarspronklike Deensk: Prinsessen på Ærten (Nederlânsk: De Prinses op de Erwt; Ingelsk: The Princess and the Pea), is in mearke fan 'e hân fan de njoggentjinde-iuwske Deenske skriuwer en dichter Hans Christian Andersen (1805-1875). It waard foar it earst útjûn yn 1835, as ûnderdiel fan 'e samling Eventyr, Fortalte for Børn: Første Hefte ('Mearkes, Ferteld foar Bern: Earste Boek'), yn 'e mande mei trije oare mearkes (De Tonderdoaze, Grutte Klaas en Lytse Klaas en 'De Blommen fan Lytse Ida'). 'De Prinsesse op 'e Earte' is ien fan Andersen syn bekendste mearkes, dat de skriuwer basearre op in Skandinavysk folksferhaal dat himsels as bern ferteld wie. It waard yn 1943 troch Douwe Tamminga oerset yn it Frysk as ûnderdiel fan 'e bondel 'Andersen's Folksforhalen en Mearkes'. thumb|left|In yllústraasje by it mearke.
Ynhâld
'De Prinsesse op 'e Earte' is in koart mearke, dat ferhellet fan in prins dy't sa stomme graach mei in echte prinsesse trouwe wolle soe. Hy hat de wrâld yn 't rûn reizge om sa'nent te finen, en prinsessen wiene der by 't folop, mar it moast wol in echten wêze, en mei elts fan 'e prinsessen dy't er mette, wie wol wàt, dat op 't lêst kearde er sûnder wat bedijd te hawwen wer werom nei hûs. Dan skillet der op in stoarmjûn in dweiltrochwiet frommeske oan. Hja hâldt út in echte prinsesse te wêzen, mar de prins syn mem, de keninginne, wit wol wat om te sjen oft it fanke de wierheid sprekt.
Hielendal op 'e ûnderlegers fan in bêd leit se ien inkele earte, en dan leit se dêr tweintich matrassen oerhinne en dêroerhinne nochris tweintich fearrene bêden. It fanke dat prinsesse wêze wol, wurdt dêrnei dat bêd oanbean om op te sliepen. De oare moarns wurdt har frege oft se noflik sliept hat, mar se klaget dat se suver gjin wink yn 'e eagen hân hat en dat se op wat hurds lein hat dat se der grien en blau fan is. De prins is dan as in bern sa bliid: hy hat einlings en te'n lêsten in echte prinsesse fûn, want inkeld in wiere prinsesse is sa tear fan fel dat hja troch tweintich matrassen en tweintich fearrene bêden hinne noch ien inkele earte fernimme kin, ja, sterker noch, der pine fan lije kin. Dat de prins nimt de prinsesse ta frou, en de earte, dy komt yn it keunstmuseum.
Middelbere Lânbouskoalle
De Middelbere Lânbouskoalle wie in foarm fan beropsûnderwiis út de tweintichste iuw. Op it hichtepunt hie Fryslân fjouwer middelbere lânbouskoallen.
Lânbouûnderwiis
De ‘Maatschappij van Weldadigheid’ naam yn 1823 it inisjatyf om in lânbouskoalle te begjinnen yn Wateren. It "opvoedingsinstituut voor den landbouw" die wol in tal lânboukundige proeven mar it waard nea in modelskoalle, mei omdat der gjin learlingen fan bûten oannomd waarden. Yn 1860 waard it ‘Instituut voor de Landbouw’ opheft.
Yn 1863 waard de Wet fan Thorbecke op it middelber ûnderwiis oannomd. De wet regele it ûnderwiis op de destiidske hegere boargerskoalle. De wet late ta de oprjochting fan trije agraryske skoallen yn Watergraafsmeer, Warffum (1870) en Wageningen (1872). It jild bleau foar de gemeenten en ynstellings lykwols in probleem sadat de lânbouskoallen yn Warffum (1874) en Haren (1871) ticht giene. It Ryk naam dêrom de Gemeentlike Lânbouskoalle en de Hegere Boarger Skoalle yn Wageningen oer en makke dy ta de lang winske Rykslânbouskoalle. De nije Rykslânbouskoalle waard op 18 septimber 1876 feestlik iepene.
Nei de lânboukrisis yn 1880 waard troch in kommisje ûndersyk dien nei de lânbou yn Nederlân. De minne steat fan de lânbou, it efterbliuwen fan de ûntwikkeling en te min fakkennis waarden as oarsaak sjoen. It late noch net ta de advisearre oprjochting fan winterskoallen en winterkursussen. Wol kaam it yn 1892 ta de beneaming fan in ‘Ynspekteur foar it middelber ûnderwiis, belêste mei it tafersjoch op de lânbouskoallen’.
Yn 1904 waard de Rykslânbouskoalle ferfongen troch fjouwer selsstannige ynrjochtingen, allegear yn Wageningen. Dizze skoallen waarden de Ryks Hegere lân-, Tún en Boskbouskoalle, de Rykslânbouskoalle, de Rykstúnbouskoalle en de Ryks Hegere Boarger Skoalle. De Ryks Hegere Lân-, Tún- en Boskbouskoalle krige yn 1918 it predikaat Lânbouhegeskoalle.
Winterskoallen
It regear makke yn 1893 jild frij foar de oanstelling fan rykslânbouleararen. De rykslânbouleararen waarden belêste mei de lânboufoarljochting, it hâlden fan foardrachten, it oplieden fan ûnderwizers foar de legere akten lân- en túnbouûnderwiis en it hâlden fan tafersjoch op de jûnkursussen foar lân- en túnbouûnderwiis. In tal rykslânbouleararen krige letter in taak as direksjelid fan lânbouwinterskoallen.
Deiûnderwiis
Foar 1893 wie allinnich sprake fan jûnskursussen, mei de oprichting fan de lânbouwinterskoallen kaam der ek deiûnderwiis. Nei de Earste Wrâldoarloch kamen de earste ‘legere lânbouskoallen’. De legere lânbouskoalle wie in fjouwerjierrige oplieding dy’t folge op it sânde jier fan de legere skoalle. It wie in parttime oplieding. Yn it earste jier waard twa dagen yn de wike nei skoalle gien en yn de dêrop folgjende jierren ien dei yn de wike. Nei acht jier leger ûnderwiis waarden learlingen daliks talitten ta de twadde klas.
Reorganisaasjes
Yn 1957 waard it ûnderwiis oan de Middelbere Lânbouskoalle en de Ryks Lânbouwinterskoalle reorganisearre. De Middelbere Lânbouskoallen giene fierder as Hegere Lânbou Skoalle, de Ryks Lânbouwinterskoalle waard ta Middelbere Lânbouskoalle.
Under the Tuscan Sun (film)
Under the Tuscan Sun is in Amerikaansk romantysk komeedzjedrama út 2003 ûnder rezjy fan Audrey Wells, mei yn 'e haadrol Diane Lane. De titel betsjut "Under de Toskaanske Sinne". De film is basearre op 'e autobiografy mei deselde namme fan Frances Mayes. It ferhaal giet oer in koartby skieden Amerikaanske frou, dy't ûnder in fakânsje yn Itaalje ympulsyf in gammele filla yn Toskane keapet, yn 'e hope dat soks ta in ommekear yn har libben liede sil. Under the Tuscan Sun krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy, hoewol't der rûnom lof wie foar it aktearjen fan Lane, dy't foar har rol nominearre waard foar in Golden Globe. Yn 'e bioskopen die de film it ridlik, sadat er útgroeide ta in beskieden kommersjeel súkses.