cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Magnum Force
Produksje
Senarioskriuwer John Milius betocht yn 1970 in plot oer in groep korrupte jonge plysjes dy't yn San Francisco systematysk kriminelen begjinne te eliminearjen. Dêrmei woed er sizze dat der noch mindere plysjes bestiene as Dirty Harry, dy't it rjocht soms ek suver yn eigen hân naam. Terrence Malick yntrodusearre dat idee yn in kladferzje fan it senario fan 'e earste Dirty Harry-film, mar regisseur Don Siegel fûn it mar neat en ferwiisde it nei de foddekoer. Haadrolspiler Clint Eastwood ûnthold it lykwols en letter liek it him in goed útgongspunt ta foar in ferfolchfilm.
De wurktitel fan 'e ferfolchfilm wie Vigilance ("Wachens", mar ek in ferwizing nei figilantisme), mar dat waard al rillegau feroare yn Magnum Force, by wize fan ferwizing nei de Smith & Wesson Model 29 .44 Magnum-revolver fan Dirty Harry. Om't Milius himsels ferplichte hie ta it meitsjen fan 'e film Dillinger, waard Michael Cimino ynhierd om it kladskript fan Milius te bewurkjen, ûnder tafersjoch fan Ted Post, dy't de film regissearje soe. De tafoeging fan it personaazje Sunny, mei wa't Dirty Harry in seksuele relaasje kriget, wie in idee fan Eastwood, dy't nei't it skynt fanmail krigen hie fan froulju dy't woene dat Dirty Harry fersierd waard troch in frou (en net oarsom). Milius wie net bliid mei de feroarings oan syn skript, en dat is noch sêft útdrukt. Hy sei letter yn in fraachpetear dat er fan alle films dêr't er by belutsen wie, it minst hold fan Magnum Force.
As produsint wie Robert Daley yn it projekt behelle, dy't wurke yn opdracht fan The Malpaso Company, de filmstudio fan Clint Eastwood. Dyselde wie sadwaande behalven haadrolspiler ek útfierend produsint. De funksje fan regisseur wie earst ek oan Eastwood sels oanbean, mar dat oanbod hied er ôfslein. Foar him yn 't plak waard doe Ted Post oannommen, ûnder waans rezjy Eastwood earder aktearre hie yn 'e tillefyzjesearje Rawhide en de westernfilm Hang 'Em High. Assistint-regisseur wie Buddy Van Horn, dy't letter de lêste Dirty Harry-film, The Dead Pool, regissearje soe. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Frank Stanley, en de filmmuzyk waard fersoarge troch de Argentynske komponist Lalo Schifrin.
Opnamen
De opnamen fan Magnum Force setten ein april 1973 útein. Op 'e filmset rekken Eastwood en Post geregeldwei deilis. Eastwood, dy't as útfierend produsint sizzenskip oer de finansiering hie, wegere omreden fan tiid en kosten tastimming te jaan foar twa wichtige sênes dy't Post yn 'e film hawwe woe. Krekt as mei al syn films besocht Eastwood de opnamen sa koart en glêd mooglik ferrinne te litten, en sadwaande wegere er gauris om in retake fan in sêne te dwaan as er sels fûn dat it der al goed op stie.
Post sei dêroer letter yn in fraachpetear lykwols: "In protte fan 'e dingen dy't [Eastwood] sei, wiene basearre op folsleine, egoïstyske ûnwittendheid, en lieten sjen dat hy de man mei de macht wie. Tsjin 'e tiid dat er Magnum Force makke, wie Clint syn ego hast in lân op himsels." Post bleau jierrenlang tige bitter oer syn gearwurking mei Eastwood oan Magnum Force, en bewearde dat de film folle minder wie as er hoegde te wêzen en ek dat dat in negative ynfloed op syn eigen lettere karriêre hân hie. Assistint-kameraregisseur Rexford Metz sei oer de rûzjes op 'e set: "Eastwood ferrekte it om tiid út te lûken om in sitewaasje te perfeksjonearjen. As it foar santich persint goed is, fynt hy it bêst genôch, want hy wit dat syn publyk soks akseptearje sil."
Distribúsje
De distribúsje fan Magnum Force waard fersoarge troch Warner Bros. De film gie op 25 desimber 1973 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Magnum Force oer it algemien positive resinsjes, hoewol't der ek ôfwikende lûden wiene. Sa hie Nora Sayre fan The New York Times krityk op 'e neffens har tsjinstridige morele tema's fan 'e film. Frank Rich ornearre dat de film "itselde âlde spul" wie. En Pauline Kael, dy't al jierrenlang sûnder ophâlden hurde kritiyk op Eastwood spuide, skreau: "Hy is gjin akteur, dus je kinne him eins gjin minne akteur neame. Hy soe ris aktearje moatte foar't wy bepale kinne oft er dat goed of min docht. And aktearjen hoecht er net te dwaan yn Magnum Force." Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Magnum Force in frij heech goedkarringspersintaazje fan 80%, basearre op 20 ûnderskate resinsjes. Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle de film in goedkarringspersintaazje fan 58%, basearre op 7 resinsjes.
Opbringst
Magnum Force brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten $44,7 miljoen op, wat in hegere opbringst is as de foargeande film, Dirty Harry, behelle. Feitliks wie Magnum Force yn 'e Feriene Steaten de op fiif nei meast opbringende film fan 1973. It is net bekend wat de film om utens opbrocht en ek it budget is ûnbekend, mar Magnum Force wie yn elts gefal kommersjeel súksesfol.
Ynfloed
Foar ferskate akteurs wie Magnum Force it begjin fan harren karriêre. Dêrûnder wiene David Soul, dy't letter wrâldferneamd waard as ien fan 'e haadrolspilers yn 'e plysjesearje Starsky & Hutch; Robert Urich, dy't letter spile yn S.W.A.T., Vega$ en Spenser for Hire; en Tim Matheson, dy't neitiid te sjen wie yn Animal House en Fletch. Tillefyzje-aktrise Suzanne Somers út searjes as Three's Company en Step by Step wie yn Magnum Force te sjen as de topless blondine by it swimbadfeest fan 'e maffiabaas.
Tafeltennis op de Paralympyske Simmerspullen 2008
De XIIIe Paralympyske Simmerspullen hiene plak yn Peking, de haadstêd fan de folksrepublyk Sina.
Dubbel
{| width=60%
Klasse 6-8
{| width=60%
Dûbel
{| width=60%
Klasse 4-5
{| width=60%
Tsjerke fan Nendorp
De Tsjerke fan Nendorp (Dútsk: Nendorper Kirche) is in protestantsk-grifformearde tsjerke yn Nendorp yn de Eastfryske gemeente Jemgum. It klassisistyske tsjerkegebou waard yn 1820 boud, wylst de klokketoer út 1754 stamt.
Skiednis
Nendorp waard om 1325 hinne foar it earst as "Nyendarp" neamd ("nij doarp"). Oant 1593 foel de parochy ûnder de proasdij Hatzum yn it bisdom Múnster. Yn dat jier hie Nendorp foar it earst in dûmny, dy't lykwols luthersk wie. In pear jier letter waard de lutherkske dûmny ôfset en de grifformearde lear ynfierd. Om 1610 hinne sette de bou útein fan de earste eigen houten tsjerke. Ut dy earste tsjerke stamt de preekstoel fan 1611. Yn 1610 folge de earste fiering fan it nachtmiel en Nendorp waard in selstannich tsjerkedoarp. Doe't yn it pestjier 1666 in soad East-Fryske tsjerken it sûnder dûmny dwaan moasten, waarden út oare gebieten nije dumny's beroppen. Nendorp krige doe de út Nijmegen ôfkomstige Petrus Dittelbach, dy't ûnder ynfloed fan de labadisten stie. Hy wurke oant 1676 yn de gemeente en skreau ferskillende pamfletten, wêrmei't er yn konflikt mei oare Eastfryske dûmny's kaam. Yn 1676 lei er syn amt yn Nendorp del en ferhûze er nei it labadistenkleaster yn Wiuwert. Nei't Dittelbach yn Wiuwert mei de labadisten striid krige ore saken as it houlik en it grutbringen fan bern, briek er mei de sekte en ferhûze er mei de hûshâlding nei Amsterdam, om dêr't de labadisten te bestriidzjen. Mar ek yn Amsterdam krige Dittelbach it mei de tsjerklike autoriteiten oan de stôk.
Yn 1754 waard westlik fan de tsjerke in bakstiennen toer boud, dy't eartiids frij stie. Rillegau dêrnei waard yn 1820 in rjochthoekige sealtsjerke boud.
Ynrjochting
De preekstoel komt út de âlde tsjerke en waard yn 1611 makke. It ynterieur is fan in tonferwulft oerkape. Oan de muorre is út Psalm 145:18 Der Herr ist nahe allen, die ihn anrufen skreaun.
Under it nachtmielsreau fan de tsjerke is in beker út 1668, in bôleskaal út 1811 en in kanne út 1818. De âlderdom fan de doopskaal is net bekend.
Oargel
It oargelposityf waard yn 1963 troch Alfred Führer út Wilhelmshaven boud en besit fiif registers ferdield oer ien manuaal en oanhongen pedaal. Yn 1998 kocht de gemeente it oargel oan.
Grutte Priis Formule 1 fan de Feriene Steaten 2005
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan de Feriene Steaten 2005 yn Indianapolis op 19 juny 2005. It wie de njoggende fan 19 races fan de Formule 1 yn 2005. Hy waard op de Indianapolis Motor Speedway hâlden. De race waard hâlden oer 73 omgongen, op it 4,1 km lange sirkwy oer in raceôfstân fan 306 kilometer.
Michelin bannen
Yn 'e middeistraining op freed 17 juny 2005 crashte Ralf Schumacher, ridend foar Toyota, yn bocht 13, as gefolch fan in klapbân links efter. Ralf Schumacher rekke dêrtroch ferwûne, koe net fierder en waard foar de rest fan it wykein ferfongen troch Ricardo Zonta, dy't sels ûnder de training yn deselde bocht ek in klapbân links efter oprûn. Bocht 13 wie in bocht dy't mei hege faasje naam wurde koe, unyk yn dy tiid yn de Formule 1; dêrtroch wie der in hegere bannespanning nedich as gebrûklik. Dit part fan it sirkwy wie sûnt de foarige Grutte Priis op 'e nij asfaltearre mei in mear ruorkjend oerflak. Dêrtroch waarden de bannen mooglik noch swierder belêste as foarhinne. Op 18 juny melde Michelin dat it net begriep wêrom 't de bannen dy 't it levere hie foar syn sân klanteteams (B·A·R, McLaren, Red Bull Racing, Renault, Sauber, Toyota en Williams) yn dizze bocht klapten, en kundige syn foarnimmen oan om bannen yn te fleanen mei in oare spesifikaasje as de al levere bannen. De ynfleine ferfangende bannen, fan it type dat earder dat jier yn de Spaanske Grutte Priis brûkt wie, blieken by it testen itselde probleem te hawwen.
Dit hie ta gefolch dat der mar trije teams fan start giene yn de Grutte Priis. Dizze teams riden allegear mei bannen fan Pirelli. De sân teams dy 't mei de bannen fan Michelin riden, diene om feiligensredenen allinnich mei oan de opwaarmronde en giene dêrnei werom de pitstrjitte yn.
Ortschaft
Mei Ortschaft wurdt yn it Dútsktalige gebiet in wenplak oantsjut, mar hat yn Dútslân, Switserlân en Eastenryk ek beskate bestjoerlike betsjuttenissen. Dy ferskille it lân.
Psalmen 152-155
De Psalmen 152-155 binne fjouwer apokrife psalmen dy't yn 'e iere Syryske bibeloersetting, de Peshitta, steane en mei dêrom troch de Syrysk-Otterdokse Tsjerke ta de kanon rekkene wurde. Twa derfan, Psalm 154 en Psalm 155, binne ek oerlevere yn it Hebriuwsk yn 'e Deade-Seerôlen. Yn 'e mande mei Psalm 151 wurde de Psalmen 152-155 ek wol de Fiif Apokrife Psalmen fan David neamd (mei't se taskreaun wurde oan 'e Israelityske kening David). Psalm 155 is oerset yn it Frysk.
Ortschaft
Dútslân
Yn bestjoerlike sin is in Ortschaft in eardere Dútske gemeente dy't, gauris by in gemeentlike weryndieling opheft waard. Ortschaften besteane sels gauris út beskate parten, sa as bygelyks Ortsteile (doarpen en buorskippen). Yn in soad gefallen hat in Ortschaft ek in (keazen} Ortsrat (of Ortschaftsrat) mei as foarsitter in Ortsvorsteher of Ortsbürgermeister, in soarte boargemaster dus.
It begryp Geschlossene Ortschaft komt foar it grutste part oerien mei it begryp beboude kom yn Nederlân, mei dêrmei de gearhingjende ferkearsregels.
Psalmen 152-155
De Psalmen
Psalm 152 Psalm 152 hat it opskrift: "Sprutsen troch David doe't er yn 'e slach wie mei de liuw en de wolf dy't in skiep út syn keppel namen." Dizze psalm is inkeld oerlevere yn it Syrysk, al soe it goed kinne dat de oarspronklike tekst yn it Hebriuwsk west hat. De toan is net-rabbinaal en hy is nei alle gedachten yn it hellenistyske tiidrek skreaun yn Palestina.
Psalm 153 Psalm 153 hat as opskrift: "Sprutsen troch David doe't er God tanke, Dy't him ferlost hie fan 'e liuw en de wolf, nei't er dy allebeide daat hie." Dizze psalm is allinne mar oerlevere yn it Syrysk, al hat de oarspronklike tekst mooglik yn it Hebriuwsk west. Hy kin, krekt as Psalm 152, út it Palestina fan it hellenistyske tiidrek datearre wurde.
Adygeä
Adygeä (Russysk: Адыгея; Adygeesk: Адыгэ) is in autonome republyk fan de Russyske Federaasje. De republyk wurdt hielendal omklamme troch de kraj Krasnodar.
Ortschaft
Nedersaksen
Yn Nedersaksen ûntstiene nei de gemeentlike weryndieling fan 1973 gruttere gemeenten. Ienheidsgemeenten kinne Ortschaften fêststelle, mar gearwurkjende gemeenten kinne dat net. In Ortschaft hat in Ortsvorsteher of in Ortsrat mei Ortsbürgermeister dy't net keazen wurdt. De regels binne fêststeld yn de Nedersaksyske Gemeentewet yn kêst 55e-i.
Psalmen 152-155
De Psalmen
Psalm 154 De tekst fan Psalm 154 is oerlevere yn it Syrysk yn 'e Peshitta, mar is ek yn it Hebriuwsk ûntdutsen yn 'e Deade-Seerôlen, yn boekrôle 11QPs(a)154, dat in manuskript út 'e earste iuw is. It wichtichste tema liket te wêzen en "jou josels by it goede en it folsleine, ta de gloarje fan 'e Alderheechste." Teffens wurdt deryn ferwiisd nei it mienskiplik brûken fan it miel, dat karakteristyk is foar de Essenen: "En yn harren iten sille hja sêd wurde fan wierheid, en yn harren drinken, as hja mei-inoar diele."
Adygeä
Adygeä is ien fan de etnyske republiken fan Ruslân, dy't fral it ynhiemske folk fan de Sirkassiërs fertsjintwurdiget, alhoewol't de Russen de mearderheid fan de befolking útmeitsje. De offisjele talen fan de republyk binne it Russysk en it Adygeesk.
Ortschaft
Nedersaksen
In Ortschaft bestiet nea út ien doarp of buorskip, om't dat gauris om in eardere gemeente giet.
Psalmen 152-155
De Psalmen
Psalm 155 Krekt as Psalm 154 is Psalm 155 sawol oerlevere yn it Syrysk, yn 'e Peshitta, as yn it Hebriuwsk yn 'e Deade-Seerôlen, yn boekrôle 11QPs(a)155, in hânskrift dat datearret fan 'e earste iuw. Yn dizze psalm beklaget David him deroer dat God him ferlitten hat, en dêrmei is er de kanonike Psalm 22 net wanlyk. Fanwegen brekme oan nuveraardichheden yn 'e tekst is it ûnmooglik om Psalm 155 te datearjen of der in geografyske oarsprong foar oan te wizen. Oersetter Klaas Bruinsma hat Psalm 155 yn 2006 oerset yn it Frysk ûnder de titel Psalm 155 (11 QPs a 155), en publisearre yn Geandewei, it S.o.W.-tsjerkeblêd fan Fryslân (nû. f. 24 mrt.).
Adygeä
Geografy
thumb|left|250px|De bergen fan Adygeä It oerflak fan Adygeä is 7790 km². De lingte fan de grinzen fan de republyk is 900 km. Fan noard nei súd is it gebiet 208 km, fan west nei east 165 km.
De republyk leit oan de foet fan de Kaukasus mei flaktes yn it noarden en bergen fan 3000 meter hichte yn it suden. Likernôch 40% fan it oerflak fan de republyk bestiet út bosk. De Kûban is in rivier fan 870 km en ien fan de belangrykste rivieren yn it gebiet. Foar in part foarmet de rivier de natuerlike grins yn it noarden fan Adygeä.
Fan de grûnstoffen binne der lytse foarrieden ierdgas, grutte foarrieden boumaterialen en lytse ôfsettings goud en erts yn it bercheftige diel fan de republyk.
Skiednis
It gebiet noardlik fan de Swarte See oan de kusten waard al yn de 5e-6e iuw fanút Byzantium kristene. Yn de rest de iuwen dêrnei gyng ek de rest fan de Sirkassiërs (ek wol Tsjerkessen of Adygeeërs) folk oer op it kristendom, ek al hearsken de islamityske Chazaren oer it gebiet. De Genuezen bouden hannelssintra en fêstings yn it gebiet dêr't de Sirkassiërs wennen.
Nei de fal fan Konstantinopel yn 1453 socht de befolking stipe yn Ruslân om harren warje te kinnen tsjin de Krimtataren. Yn de tiid fan Ivan de Grousume ferbûn Sirkaazje him mei Ruslân en der waard in ferdigeningsliny tsjin mooglike fijannen oanlein. Dat wie yn in tiid dat de Sirkassiërs yn 'e regel noch kristenen wiene. Dat feroare ûnder de Ottomaanske sultan Murat IV, dy't yn 1717 de Krimtataren hjitte de Sirkassiërs te bekearen ta de islaam en dat proses sette troch doe't bliken die dat in bekearing brûkt wurde koe om alliânsjes mei oaren oan te gean om harren selstannigens tsjin de Russyske ekspânsje te beskermjen. thumb|left|250px|Sirkassiërs dy't foar de Russen flechtsje út harren doarp ([[Pjotr Nikolajevitsj Grûzinski)]] Neffens it troch Ruslân en Osmaanske Ryk ûndertekene Ferdrach fan Adrianopel (1829) waarden Osmaanske besittings yn de Kaukasus ôfstien oan it Russyske Ryk. Dêrûnder foel ek Adygeä, alhoewol't dat hielendal net ûnder it foech fan it Osmaanske Ryk foel. Hoe't dat koe is net bekend en in soad minsken, ynklúsyf de Dútske ekonoom Karl Marx, uteren dêr krityk op. De Adgejers wegeren harren derby del te jaan en pakten de wapens op. Sa ûntstie in jierrenlange kriich fan de Sirkassiërs mei Ruslân, dy't einige yn 1864. Dêrnei waard in grut part fan de befolking nei it Osmaanske Ryk ferballe, werby't in hûnderttûzenen minsken om it libben kamen. It diel fan de Sirkassiërs dy't efterbleaune moasten harren yn it flakke gebiet op de lofter kant fan de Kûban nei wenjen sette.
Oars as de measte oare republiken wie Adygeä yn de Sovjet-tiid gjin autonome Sosjalisistyske Sovjetrepublyk, mar in autonoom distrikt.
Adygeä waard op 24 augustus 1922 in autonome oblast. Op dat stuit wie Krasnodar it bestjoerlike sintrum fan it distrikt. Sûnt 13 augustus 1928 hearde Adygeä by de kraj Krasnodar. Nei de ûntbining fan de Sovjet-Uny yn 1991 waard Adygeä in autome republyk.
Befolking
De befolking dy't it gebiet de namme joech binne de Adygejers. Hja foarmje lykwols mar likernôch in fearn fan de befolking, al nimt it perzintaazje Adygejers fan de totale befolking fan de republyk ta. Russen foarmje de mearderheid fan 'e befolking, mar harren oandiel sakket stadichoan. Oare minderheden binne de Oekraïners, Armeenjers en Koerden.
De Russen, Armeenjers en Oekraïners binne yn 'e regel kristenen, de Sirkassiërs, Tataren en Koerden moslims. De Russyske-Otterdokse Tsjerke foarmet de grutste religieuze mienskip.
De Adygejers wenje fral yn 45 aûls (in aûl is in doarp) en yn Maikop, Enem, Jablonovski en Tljûstenchabl. De measte konsinstraasjes komme foar yn de noardlike rajons (Tachtamkajski-, Teoetsjezjski- Sjovgenovski- Kosjechablski- Krasnogvardejski-rajon). Yn 1998 waard in groep fan 200 Sirkassiërs út Kosovo repatriëarre nei Adygeä, dy't fral yn Maikop en it nije doarp Mafechabl kamen te wenjen. De Russen en Armeenjers wenje fral yn de súdlike rajons.
Stêden en plakken
De grutste plakken yn de republyk binne de haadstêd Maikop en Jablonovski, Enem en Giaginskaja. Tradisjonele doarpen fan de Adygejers wurde aûl neamd.
Yn de republyk lizze twa stêden en trije plakken fan it stedske type.
Antologysearje
In antologysearje is in tillefyzjesearje of in rige radioprogramma's yn 'e foarm fan harkspullen, wêrby't eltse ôflevering of elts seizoen in selsstannich ferhaal befettet, mei ornaris per ôflevering in oare setting, in oare ferhaalline en oare personaazjes. De cast fan akteurs ferskilt meastal ek, mar guon antologysearjes út it ferline, lykas it Four Star Playhouse, hiene in fêste cast dy't eltse ôflevering oare rollen spile. Foar de kontinuïteit en om it publyk op wei te helpen, hawwe in protte antologysearjes in presintator dy't in ynliedend praatsje hâldt. Dy presintator is yn 'e measte gefallen de iennichste fêste meiwurker dy't yn byld komt.
De measte antologysearjes hearre ta sjenrefiksje, lykas dektektivefiksje, science fiction, fantasy en horror. Antologysearjes wiene benammen populêr yn 'e 1950-er en iere 1960-er jierren. It wurd "antology" komt út it Gryksk en betsjut safolle as "blomlêzing". Guon antologysearjes, lykas Studio One, begûnen as harkspullen op 'e radio en ûntjoegen har letter ta tillefyzjeprogramma's. Inkele foarbylden fan bekende antologysearjes binne Alfred Hitchcock Presents, The Twilight Zone en The Outer Limits.
Adygeä
Yndieling distrikten
thumb|260px|Ferdieling distrikten Adygeä is ûnderferdield yn sân rajons en twa stedsdistrikten:
Ekonomy
De lânbou en agro-yndustry foarmje de wichtichste pylders fan de ekonomy fan de republyk.
Georgysk
It Georgysk (ქართული, Kartuli) is de nasjonale taal fan 'e Georgjers en de offisjele taal fan Georgje. It is fierwei de wichtichste en grutste fan 'e fjouwer Súdkaukazyske talen (dy't foar safier bekend mei gjin inkele oare taal besibbe binne), en wurdt sprutsen troch likernôch 3,2 miljoen minsken yn Georgje en troch noch seker in heal miljoen oaren om utens, û.m. troch lânseigen Georgyske minderheden yn Ruslân, Azerbeidzjan, Turkije, Iraan en de de facto ûnôfhinklike republiken Abgaazje en Súd-Osseesje. It Judeo-Georgysk is it tradisjonele dialekt (of de tradisjonele taal) fan 'e Georgyske Joaden.
Rein Pol
Rein Pol (Grins, 1949) is in Nederlânsk keunstskilder dy't rekkene wurde kin ta it ûnôfhinklik realisme.
Biografy
Pol studearre fan 1971 oant 1976 ‘skilderjen en grafyk’ oan de Grinzer Keunstakademy. Oan dy akademy joech er ek 15 jier les. Yn 1976 waard Pol skilder. Hy hat yn syn wurk in protte omtinken foar details en komposysje. Under oare it Drintsk Museum yn Assen en it Museum Smellingerlân yn Drachten hawwe ferskate fan syn skilderijen.
Sûnt 2008 jout Rein Pol in masterclass figuratyf skilderjen oan de Klassike Akademy yn Grins.
Théodore Hersart de la Villemarqué
Théodore boarchgreve Hersart de la Villemarqué (folút: Thédore Claude Henri Hersart de la Villemarqué; Quimperlé, 7 july 1815 – dêre, 8 desimber 1895) wie in Frânsk taalkundige, letterkundige en publisist fan Bretonsk etnysk komôf.
Jonkheid en komôf
Hersart de la Villemarqué waard yn 1815 berne yn Quimperlé, yn it Frânske departemint Finistère, yn Bretanje. Hy wie in telch út in oerâld aadlik etnysk Bretonsk skaai. Ien fan syn foarâlden wie noch yn it gefolch fan kening Loadewyk IX de Hillige fan Frankryk op krústocht gien, wylst in oaren in striidmaat fan Bertrand du Guesclin west hie, in wichtich Bretonsk legeroanfierder foar de Frânsen yn 'e Hûndertjierrige Oarloch (1337-1453) mei it Keninkryk Ingelân.
Karriêre
Hersart de la Villemarqué waard taalkundige en letterkundige en wijde syn libben oan it beljochtsjen en behâlden fan 'e Bretonsktalige literatuer. Dêroer publisearre er yn 1842 bgl. it wurk Contes populaires des anciens Bretons ("Folksferhalen fan 'e Alde Bretonnen"), dêr't er by wize fan foarwurd in essay oan tafoege oer de oarsprong fan 'e ridderromans oer Kening Arthur en syn Ridders fan 'e Rûne Tafel.
Yn syn Essai sur l'histoire de la langue bretonne ("Essay oer de Skiednis fan 'e Bretonske Taal"), út 1837, gie Hersart de la Villemarqué yn op 'e Bretonske taalskiednis, wêrmei't er tsjin 'e stream yn roeide yn in tiid dat de Frânske oerheid war die om it Bretonsk en alle oare minderheidstalen yn Frankryk út te rûgjen. Yn Poèmes des bardes bretons du sixième siècle ("Gedichten fan Bretonske Barden út 'e Sechstjinde Iuw"), út 1850, beljochte Hersart de la Villemarqué de poëzij fan 'e sechstjinde-iuwske barden fan Bretanje. Yn 1959 ferskynde fan syn hân La Légende celtique en Irlande, en Cambrie et en Bretagne ("De Keltyske Leginde yn Ierlân, Wales en Bretanje").
Yn 1851 waard Hersart de la Villemarqué troch Jacob Grimm as korrespondint by de Königlich-Preußische Akademie der Wissenschaften yn Berlyn yntrodusearre, dêr't er yn 1858 in folweardich lid fan waard. Dêrnjonken wie Hersart de la Villemarqué ek lid fan 'e Frânske Académie des Inscriptions et Belles-Lettres yn Parys, in dielorganisaasje fan it Institut de France.
De Bretonske folksferskes dy't Hersart de la Villemarqué yn 1939 sammele yn syn bondel Barzaz Breiz wiene lykwols yn oansjenlike mjitte troch him werbewurke, sa't letter saakkundigen op dat mêd fêststelden. Oer it algemien is it wurk fan Hersart de la Villemarqué no efterhelle rekke troch yngeandere stúdzjes oer deselde ûnderwerpen troch lettere taal- en letterkundigen. Dat nimt net wei dat syn wurk foar syn tiid baanbrekkend wie en dat er de grûnslach lei dêr't syn neifolgers op trochbouwe koene.
Ferstjerren
Hersart de la Villemarqué kaam yn 1895, yn 'e âlderdom fan 80 jier, te ferstjerren yn it kastiel Keransker yn syn berteplak Quimperlé.
Stunt
In stunt (in resint lienwurd út it Ingelsk) is in ûngewoane en fysyk dreech te folbringen prestaasje of hanneling dêr't spesjalistyske kennis en feardichheid foar fereaske is en dy't bedoeld is foar artistyk effekt yn in film, op 'e tillefyzje of by teäter. Men kin dan tinke oan it fallen fan in fjouwerjend hynder, it springen fan in heech gebou of út in ridende auto of it ûntsnappen oan in brân of in ûntploffing. Stunts wurde rekkene ta de special effects.
Stunts wurde ornaris útfierd troch in stuntman of -frou of troch in team fan ferskate stuntlju, om't se te gefaarlik binne foar gewoane akteurs. Stuntlju binne traind om stunts út te fieren sûnder dêr kleanskuorren oan oer te hâlden, hoewol't it ek by harren geregeldwei mis giet, soms mei de dea ta gefolch. Guon akteurs steane derom bekend dat se de measte stunts sels dogge, lykas Tom Cruise. Sokken traine dêr lykwols in protte foar, krekt as gewoane stuntlju.
De measte akteurs wurde, as foar harren rol yn in film of tillefyzjeprogramma ferlet is fan dielname oan in stunt, lykwols ferfongen troch in stunt double: in stuntman dy't deselde klean draacht as sy, en soms ek in prúk en/of make-up. De kameraregisseur soarget der dan foar dat de stunt double net dúdlik yn byld brocht wurdt, mar inkeld fan efteren of fansiden mei de holle ôfkeard, of fan lichem mar inkeld oan 'e hals ta. Oanfolle mei close-ups fan it gesicht fan 'e eigentlike akteur of aktrise liket it dan letter krekt as fiert dy de stunt sels út.
Slyk
thumb|Slyk yn de Richardson Bay yn Kalifornje Slyk is in drûchfallende plaat yn in tijgebiet. Sliken falle drûch by leechwetter en strûpe ûnder by heechwetter. Sliken komme foar ûnder oaren yn de Waadsee.
Slyk hat hast deselde betsjuttenis as waad. Mei slyk kin ek de modderige (net-sânige) grûn bedoeld wurde dy't gauris op drûchfallende platen te finen is. Yn dy sin is it in grûnsoarte.
Sliken strûpe twaris in etmiel ûnder. Dêrmei besinkt it sedimint dy't it seewetter ôfset. Dy laach lit al rillegau gjin farsk wetter mear troch dêr't it wetter al fan in pear millimeter ôf ûnder it oerflak by net mear ferfarske wurdt en al gau soerstofleazens ûntstiet. Der foarmet in swarte laach as gefolch fan ûnder soerstofleazens bedjerrende deade oerbliuwsels fan wier en oare organismen. De swarte laach stjonkt as bedoarne aaien, as gefolch fan de wetterstofsulfide dy't by anaeroob bedjerren foarme wurdt. Yn dy slykôfsetting kinne planten net dije.
It ûnderskaat tusken slyk en kwelders is dat kwelders allinnich by heech springtij ûnder wetter stean, en sliken hast altyd by heechwetter. Dêrtroch waakst der neat op sliken, ta tsjinstelling fan kwelders. Nettsjinsteande dat komt der op sliken in soad libben foar, lykas wetterbisten dy't harren yn it sân ferbergje. Dy foarmje in rike itensboarne foar fûgels.
The Hobbit (filmtrilogy)
The Hobbit is in Nijseelânsk-Amerikaanske filmsearje dy't bestiet út trije fantasy-aventoerefilms regissearre troch Peter Jackson. De trije films binne: The Hobbit: An Unexpected Journey, út 2012, The Hobbit: The Desolation of Smaug, út 2013, en The Hobbit: The Battle of the Five Armies, út 2014. Dy binne basearre op 'e roman The Hobbit, út 1937, fan 'e ferneamde Ingelske auteur J.R.R. Tolkien, oanfolle mei stikken dy't ynspirearre binne troch de taheakken fan The Lord of the Rings en nij materiaal dat foar de filmtrilogy tafoege is. De trije films foarmje mei-inoar in prequel foar in eardere filmtrilogy fan Jackson, te witten: de Lord of the Rings-searje. Hoewol't de filmkritisy The Hobbit folle minder wurdearje koene as de foargeande trilogy, wie de searje yn 'e bioskopen kommersjeel súksesfol.
Eftergrûn
Regisseur Peter Jackson en filmprodusinte Fran Walsh sprieken yn 1995 al harren belangstelling út foar in ferfilming fan The Hobbit. Doedestiden seagen se dat noch as it earste part fan in trilogy wêrby't diel twa basearre wêze soe op The Lord of the Rings. Om't Jackson-en-dy de filmrjochten op The Hobbit net besette koene, besleaten se lykwols úteinlik om earst The Lord of the Rings te ferfilmjen. Dat waard in trilogy, besteande út The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001), The Lord of the Rings: The Two Towers (2002) en The Lord of the Rings: The Return of the King (2003).
Neitiid kaam der om 2006 hinne dochs noch skot yn 'e saak mei de ferfilming fan The Hobbit, dêr't filmstudio New Line Cinema de rjochten op wist te bemachtigjen. MGM stapte yn it projekt om by te dragen oan 'e finansiering. Yn 't earstoan wie it de bedoeling dat der in duology fan twa films komme soe, dy't produsearre wurde soe troch Jackson, mei Guillermo del Toro as regisseur. Oanhâldende fertragings omreden fan ûnderling spul tusken Jackson en New Line Cinema en in rjochtsaak tsjin New Line troch de erven Tolkien oer de útbetelling fan harren oandiel yn 'e winst yn 'e Lord of the Rings-trilogy soarge der úteinlik lykwols foar dat Del Toro yn 2010 opstapte om't it him te lang duorre.
The Hobbit: An Unexpected Journey
Yn The Hobbit: An Unexpected Journey kriget de hobbit Bilbo Baggins (Martin Freeman) ûnferwachts besite fan 'e tsjoender Gandalf (sir Ian McKellen) en in selskip fan trettjin dwergen. Hja wolle dat er mei giet op 'e kweeste fan Thorin Ikeskyld (Richard Armitage) om it keningskip op te easkjen oer de Ienlike Berch, dy't al 170 jier beset holden wurd troch de boasaardige draak Smaug. Bilbo lit him beprate om mei. Op 'e reis belibje se fyftjinresom gâns aventoeren, wêrby't se it û.m. opnimme moatte tsjin roppige trollen. De fernimstige, slûchslimme Bilbo ûntpoppet him as in nuttich reisgenoat foar de dwergen. As se yn 'e Dizebergen neisitten wurden troch oarken, rekket er de oaren lykwols kwyt. Yn in dûnkere grot djip yn 'e bergen fynt er in ring, wêrfan't er ûntdekt dat dy him ûnsichtber meitsje kin. Nei't Bilbo syn reismaten weromfûn hat, wurde se troch de oarken en dy har wearwolven yn it nau dreaun, mar út ûnferwachtse hoeke komt rêding.
The Hobbit: An Unexpected Journey waard regissearre troch Peter Jackson nei in senario fan Fran Walsh, Philippa Boyens, Guillermo del Toro en himsels. De film gie op 28 novimber 2012 yn premiêre, en brocht $1.021 miljoen (oftewol goed $1 miljard) op tsjin in budget dat nei skatting $200 oant 315 miljoen bedroech. The Hobbit: An Unexpected Journey waard nominearre foar trije Oscars en wûn de bysûndere Oscar foar wittenskip en boukunde. De film waard ek nominearre foar twa BAFTA's, in Hugo Award, twa Annie Awards, tsien Saturn Awards en fiif Empire Awards. Hy wûn ien Annie Award, ien Saturn Award en twa Empire Awards.
The Hobbit: The Desolation of Smaug
Yn The Hobbit: The Desolation of Smaug reizget de hobbit Bilbo Baggins (Martin Freeman) fierder nei de Ienlike Berch mei de tsjoender Gandalf (sir Ian McKellen) en de trettjin dwergen ûnder lieding fan Thorin Ikeskyld (Richard Armitage). De reis fiert no troch it tsjustere Brimsterwâld, dêr't Gandalf omreden fan oare ferplichtings it reisselskip tydlik ferlit. De dwergen reitsje yn 'e swierrichheden mar wurde holpen troch Bilbo mei syn ûnsichtber meitsjende ring en de elven Legolas (Orlando Bloom) en Tauriel (Evangeline Lilly). Neitiid wurde de dwergen lykwols troch Legolas syn heit, de elvekening Thranduil (Lee Pace) finzen set. Bilbo befrijt harren, wêrnei't se ûntkomme nei de minsklike delsetting Esgaroth-oan-de-Langmar. Se wurde efterfolge troch sawol de oarken fan Azog (Manu Bennett) as de elven Legolas en Tauriel. De ferwûne dwerch Kíli (Aidan Turner) bliuwt yn Esgaroth mei trije oaren efter, wylst Thorin, Bilbo en de rest trochreizgje nei de Ienlike Berch, dêr't Bilbo in wei nei binnen fynt. Underwilens is yn 'e berch de freeslike draak Smaug (Benedict Cumberbatch) wekker wurden.
The Hobbit: The Desolation of Smaug waard regissearre troch Peter Jackson, op 'e nij nei in senario fan Fran Walsh, Philippa Boyens, Guillermo del Toro en himsels. De film gie op 2 desimber 2013 yn premiêre, en brocht $958,6 miljoen op tsjin in budget fan $191,2 miljoen. The Hobbit: The Desolation of Smaug waard nominearre foar trije Oscars, twa BAFTA's, in Grammy Award, in Satellite Award, acht Saturn Awards (wêrfan't er ien wûn), twa Annie Awards en sân Empire Awards (wêrfan't er twa wûn).
The Hobbit: The Battle of the Five Armies
Ek The Hobbit: The Battle of the Five Armies waard wer regissearre troch Peter Jackson nei in senario fan Fran Walsh, Philippa Boyens, Guillermo del Toro en himsels. De film gie op 1 desimber 2014 yn premiêre, en brocht $956 miljoen op tsjin in budget fan nei skatting $250 oant 300 miljoen. The Hobbit: The Battle of the Five Armies waard nominearre foar in Oscar, in BAFTA, in Screen Actors Guild Award, trije Annie Awards, fjouwer Empire Awards en sân Saturn Awards (wêrfan't er twa wûn).
The Just City
The Just City is in Ingelsktalige fantasyroman fan 'e hân fan 'e Welsk-Kanadeeske skriuwster Jo Walton (1964). De titel betsjut "De Rjochtfeardige Stêd", en it boek ferhellet op ûnderhâldende en bytiden hilaryske wize oer in bizar eksperimint om 'e 'Rjochtfeardige Stêd' út 'e Politeia fan 'e Aldgrykske wiisgear Plato ta wurklikheid te meitsjen. The Just City, dat it earste diel is fan 'e Thessaly-trilogy, waard foar it earst publisearre yn jannewaris 2015, tagelyk by Tor Books yn New York en by Corsair Books yn Londen. It ferfolch The Philosopher Kings ferskynde yn juny 2015.
Opbou
The Just City is skreaun yn it ik-perspektyf. It ferhaal wurdt om bar ferteld út trije eachpunten: dat fan 'e god Apollo; dat fan Simmea, in slavinne dy't in boarger fan 'e Stêd wurdt; en dat fan Maia, ien fan 'e masters fan 'e Stêd. Dizze trije eachpunten binne oersichtlik faninoar skaat yn ferskillende haadstikken, dy't behalven in nûmer inkeld de namme fan 'e oangeande ik-persoan drage.
Ynhâld
Pallas Atene garret dan 300 filosofen en klassisy fan 'e fjirde iuw f.Kr. oant de twaentweintichste iuw (yn ús takomst), wêrûnder ferneamde nammen as Krito fan Alopeke, Markus Tullius Sisero, Titus Pomponius Attikus, Plotinus, Porfyrius, Anisius Manlius Boëtius, Marsilio Ficino, Giovanni Pico della Mirandola, Lukresia Borgia, Benjamin Jowett en Ellen Francis Mason. Under harren is ek de (fiktive) Ethel Beecham, in learde frou út in begoedige fermidden út it fiktoriaanske Ingelân, dy't har oplieding krigen hat fan har eksintrike heit, mar nei dy syn ûntidich ferstjerren yn it ferstikkende byntliif twongen wurdt dat de maatskiplike posysje fan froulju fan har tiid wie. By in besyk oan Itaalje komt hja foar it earst yn 'e kunde mei Plato syn Politeia, wêryn't de wiisgear oanjoech dat yn syn ideäle steat manlju en froulju op alle mêden inoars gelikensen wêze soene. Hoewol't hja kristlik yn murch en bonken is, uteret hja dan yn wanhope de wurden: "O, Pallas Atene, nim my hjirwei en lit my in manier fine om dat wurklikheid te meitsjen."
De goadinne nimt dat oan foar in gebed en bringt Ethel mei alle oare gaadlike persoanen dy't ea soksoarte wurden oan har rjochte hawwe, oer nei in tiid yn 'e prehistoarje, ferskate generaasjes foàr de Trojaanske Oarloch. Yn dy tiid bouwe Ethel, dy't dêr de namme Maia oannimt, en de oare filosofen mei help fan Pallas Atene en in grut tal handige robots dy't de goadinne út 'e takomst hellet in stêd dy't de Rjochtfeardige Stêd wurde moat. Dat dogge se op it diel fan it eilân Teara (of Santorini), dat yn 'e iere Aldheid troch in swiere fulkaanútbarsting yn 'e see ferdwûn en dêrmei de leginde fan Atlantis feroarsake (sadat der neitiid gjin archeologysk bewiis fan 'e stêd wêze sil). De filosofen wurde de masters fan 'e Stêd, en sille de boargers opliede.
Hoewol't Plato woe dat men mei in besteande stêd begûn en dêrút eltsenien boppe de tsien jier ferdreau, pakke Pallas Atene en de filosofen it op dat punt oars oan. Om as boargers fan 'e stêd te tsjinjen, wurde nammentlik op 'e slavemerken fan 'e Aldheid, yn it Eastlik Bekken fan de Middellânske See, persiis 10.080 slaven oankocht, allegear bern fan tsien jier âld, dy't krekt as de masters troch Pallas Atene troch de tiid hinne weromhelle wurde nei Stêd. De bern moatte neffens Plato syn foarskriften as filosofen grutbrocht wurde, en út harren bern, de twadde generaasje dus, moatte dan neffens Plato filosofen-keningen fuortkomme. Under de bern dy't sa nei de Stêd ta brocht wurde, binne Lucia, in Koptysk famke dat troch Ficino omneamd wurdt ta Simmea, en de god Apollo, dy't yn syn minsklike ynkarnaasje Pytheas hjit (nei de Pytyske Apollo fan Delfy). De tsienjierrige bern wurdt ferteld dat se harren libben foar har oankomst yn 'e Stêd ferjitte moatte, mei't dat mar in dream wie.
Hjir oppenearret him daliks al it earste probleem, dat fuorkomt út 'e wize dat de slavebern oanskaft binne. Om't op gjin inkele slavemerk in skipfol bern fan tsien jier ferkocht waarden, besykje de filosofen in slavemerk, keapje de tsienjierrige bern dy't dêr te keap binne, sile fuort en litte it skip dan troch Pallas Atene in jier yn 'e tiid fersette, sadat se (foar harren) deselde deis noch de slavemerk yn itselde plak fan in jier letter besykje kinne. Sa ferspringe se yn ien dei tiid fjouwer of fiif jier yn 'e tiid, om hieltyd nei de slavemerk yn itselde plak werom te kearen. Unfoarsjoen skeppe se dêrmei in fraach nei tsienjierrige slavebern, en ûnmeilydsume slavehannelers begjinne dan op dy fraach yn te spyljen troch tsienjierrige bern te ûntfieren en ta slaaf te meitsjen (en, faker al as net, harren âlden en bruorren as susters te fermoardzjen).
Dat oerkomt bgl. Simmea, mar sy koesteret dêrfoar gjin wrok tsjin 'e filosofen. Oars is it mei Matthias, dy't de namme Kebes taparte kriget; hy wrokket en stumet en wegeret syn kristlike leauwe los te litten. Nei de masters ta spilet er moai waar, mar ûnderwilens besiket er de Rjochtfeardige Stêd op alle mooglike wizen te sabotearjen. Simmea har bêste freon wurdt de sosjaal ûnhandige Pytheas (dy't der as god klauwen oan hat om him as bern tusken oare bern steande te hâlden), mar hja bliuwt ek befreone mei de noartske Kebes, oan wa't hja op 'e slavemerk fêstklonken siet. Fan it begjin ôf oan kinne Pytheas en Kebes inoar lykwols net luchtsje of sjen, en inkeld om 'e wille fan Simmea hâlde se har fatsoen foarinoar oer.
De Rjochtfeardige Stêd wurdt krekt sa ynrjochte as dat Plato foarskreau. Om't yn syn tiid guon Grykske stêden ferskuord waarden troch famyljefetes, woe Plato hawwe dat famyljefoarming útband waard. Dus leafdesrelaasjes wurde ferbean en ynstee fynt der fanôf it punt dat de bern 16 jier binne om 'e safolle tiid in lotterij plak, wêrby't de bern by twaen oaninoar keppele wurde foar in 'houlik fan ien nacht'. De poppen dy't dêrút fuortkomme, wurde daliks nei de berte by de memmen weihelle om mienskiplik grutbrocht te wurden, sadat de memmen har eigen bern net befoardiele kinne boppe de oare bern. As oft dat noch net genôch wie, wijde Plato yn syn Politeia in hiel haadstik oan hoe't de masters by sokke lotterijen de boel bedonderje moatte, om der fia eugenetika (no in besmette term, mar yn Plato syn tiid dúdlik noch net) foar te soargjen dat de bêsten oan 'e bêsten keppele wurde, sadat de út sokke 'houliken' fuortkommen poppen it alderbêst wêze sille.
It mei dúdlik wêze dat Plato miskien in earsten tinker wie, mar dat er net folle tsiis iten hie fan 'e minsklike natuer. Walton liket der niget oan te hawwen en lis út hoe't it hiele kaartehûs fan 'e Rjochtfeardige Stêd úteinlik yninoar stoart. Om mar wat te neamen, al rillegau nei de earste lotterij ûnderhâldt frijwol eltsenien klandestine leafdesrelaasjes, wylst de memmen der fansels in hiel soad muoite mei hawwe om har bern ôf te stean, ek al wolle se graach neffens de foarskriften fan Plato libje.
As de bern dêr âldernôch foar binne, hellet Pallas Atene de ferneamde wiisgear en Plato syn learmaster Sokrates nei de Stêd ta, dy't se ûntfiert tusken it momint dat er de gifbeker leechdronken hat en syn ferstjerren yn. Se beart dat se wachte hat om him by it projekt te belûken om't er al sa âld wie en se bang wie dat er oars stjerre soe foar't er syn kennis oan 'e bern oerdrage koe, mar it docht letter wol bliken dat de wiere reden Sokrates syn kritysk aard is. De âldman is dan ek net alhiel sa't Plato him beskreau: de earste wurden dy't him út 'e mûle komme as er arrivearret, binne: "Wat is dit foar flauwe kul?" Dêrnei begjint er, sa't syn oanwenst wie, ûngemaklike fragen te stellen. Hy wurdt de persoanlike learmaster fan Simmea, Pytheas en Kebes, dy't er belûkt by syn eksintrike syktocht nei antwurden.
Fral de robots fassinearje Sokrates. Hoewol't Plato slavernij as wat ûnûntbearliks beskôge (want wa docht al it echte wurk as de lju sels al har tiid oan filosofy wije?), tinkt men yn 'e Stêd dat men mei de robots dat probleem moai omsyld hat. Grut is dan ek de konsternaasje as Sokrates nei lang en fêsthâldend ûndersyk op 'e lapen komt mei bewizen dat de robots selsbewustwêzen ûntwikkelje. Selsbewuste robots alle wurk opknappe litte sûnder ienige foarm fan beleanning is uteraard identyk mei slavernij. Dizze ûntdekking liedt sadwaande ta in yngeande feroaring yn 'e arbeidsferdieling yn 'e Stêd, wêrby't in pear fan 'e robots har ta filosofen en keunstners ûntjouwe. Ek op oare wizen beitelet Sokrates fleurich oan 'e pylders dêr't de Stêd op rêst. De masters, dat allegear platonisten binne dy't dus by definysje in grutte ferearing foar Sokrates fiele, mochten altyd graach lêze hoe't de âldman de bestjoerders fan syn thússtêd Atene yn ferlegenheid brocht, mar as er dat mei harrensels docht, kinne se it dochs minder wurdearje.
As se nei in 'houlik fan ien nacht' in poppe kriget, rekket Simmea troch in dreech swierwêzen sterk ferswakke en lijt se letter oan in slimme postnatale depresje, dêr't se mar net út komme kin. Uteinlik bringt har freon Pytheas (Apollo) har nei de timpel fan syn soan Asklepius, de god fan 'e genêskeunst, en twingt er Pallas Atene om 'e oandacht fan Asklepius foar dit spesifike gefal te freegjen (eat dat er sels net mear kin om't er al syn godlike macht ommers dellein hie). Troch de godlike oanrekking dy't har genêzing bringt, sjocht Simmea him dan ynienen mei nije eagen, wylst se ek Pallas Atene wer ken, dy't krektlyk in minsklike momkape oannommen hie. De goadinne is dêr net bliid mei en nimt wraak troch Simmea by de folgjende lotterij oan Kebes te keppeljen, dy't al sûnt harren oankomst yn 'e Stêd in ûnbeäntwurde leafde foar har koesteret (wylst Simmea ûnderwilens fan Pytheas begûn is te hâlden). Dit 'houlik foar ien nacht' wurdt in aaklike bedoening, wêrby't de egosintryske Kebes Simmea frijwol ferkrêftet, sa wis is er dat sy itselde foar him fielt as hy foar har.
Sokrates kriget lucht fan dizze saak en ûntstekt yn grutte grime. It is op dat punt dat er beslút en daagje Pallas Atene út om yn it iepenbier mei him yn debat te gean. By dat debat, op it grutte plein fan 'e Stêd, fangt Sokrates de goadinne yn har eigen wurden. Hy ferslacht har op har eigen domein, dat fan 'e wiisheid, kennis en wolsprekkendheid, en giet noch fierder troch mei stekken ûnder wetter har argewaasje oan te boazjen. Teffens ropt er ferskate kearen guon fan 'e bern op om syn punten te ûnderbouwen. Sa komt foar de hiele Stêd oan it ljocht dat nimmen gelokkich is mei de houliken fan ien nacht, dat hast eltsenien klandestine leafdesrelaasjes ûnderhâldt en dat guon bern, wêrûnder Kebes, nea yn 'e Stêd wêze hawwe wollen.
Fierders twingt Sokrates Pallas Atene om ta te jaan dat de goaden net almachtich, rûnombywêzich of alwittend binne. Hy lit de masters tajaan dat der in protte is dat Plato nea spesifisearre hie en dat se dêrom op eigen manneboet mar wat oanfolle hawwe. Op it hichtepunt fan it debat bringt Sokrates út dat de lotterijen klearebare bedragerij binne, in bedragerij dêr't Pallas Atene mandélich oan is. Hy beskuldiget de goadinne derfan dat se har noch minder holden en droegen hat as in minske, wylst de goaden harren krekt oan hegere noarmen hâlde moatte soene. Op dat punt knipt de goadinne yn in úthaal fan razernij mei har fingers en feroaret Sokrates yn in brims, in bist dêr't Plato him al mei ferliek (want krekt sa't de stek fan in brims in hynder ta aksje oanset, sa hiene de wurden fan Sokrates in selde effekt op 'e politike elite fan Atene). Dêrnei lûkt Pallas Atene har hannen fan 'e Stêd ôf en ferdwynt, en mei har alle robots op twa nei; de brims Sokrates fljocht fuort en de gearkomste falt yn ferskate partijen útinoar yn lûdroftige gaos, wylst Kebes en syn oanhingers ien fan 'e beide skippen stelle en daliks fuortfarre.
Untfangst
Resinsint Amal El-Mohtar neamde The Just City "briljant, spannend en earlik sein net del te lizzen," en ferliek it mei in sokratyske dialooch. Booklist betitele it as "in opmerklike roman fan ideeën". De resinsint joech ta dat it boek miskien wat djipsinnich wie, mar beklamme dat soks neat ôfdie fan it ferhaal of de personaazjes. Yn it tydskrift Publishers Weekly waard The Just City omskreaun as "tige ambisjeus", mar Walton waard ek bekritisearre foar tefolle seksueel geweld en foar in "te smelle" portretearring fan 'e Grykske goaden. Kirkus Reviews wie minder posityf en fûn dat, hoewol't de personaazjes wol oansprieken, it boek sels mear in gedachte-eksperimint wie as in echt ferhaal.
Clawfinger
Clawfinger is in Sweedske Nu-metalband oprjochte yn 1989 yn Stockholm. De band brocht yn 1993 syn debútalbum Deaf Dumb Blind út. Yn 2013 hold de band dermei op, mar makke yn 2017 in trochstart. Clawfingerhat sân studio-albums útbrocht.
Aldgryksk
Aldgryksk is in oantsjutting foar ferskate histoaryske stadia fan 'e Grykske taal:
Ta it Aldgryksk wurde net rekkene de folgjende taalperioaden:
Heechliet
It Heechliet, yn it oarspronklike Hebriuwsk: שִׁיר הַשׁשִׁירִים, Šīr HaŠīrīm ("Liet der Lieten"), is in boek fan lyryske poëzij yn sawol de joadske as de kristlike Bibel. Yn 'e joadske Tenach is it Heechliet it 19de boek (fan 24) en falt it ûnder de Ḵeṯuḇim (de "Geskriften"); yn it Alde Testamint fan 'e kristlike Bibel is it (neffens de Nije Fryske Bibeloersetting fan 1978) it 22ste boek (fan 39) en heart it ta de Poëzij en Wiisheid. It is ien fan 'e koartste boeken fan 'e Bibel, mei mar 117 fersen, en befettet mar ien ferwizing nei God. Likegoed wurdt it gauris ynterpretearre as in likenis fan 'e relaasje tusken God en it folk fan Israel, of, wat it kristendom oanbelanget, as in likenis tusken Jezus Kristus of de tsjerke en de minsklike siel. Neffens de Asjkenazyske tradysje wurdt it yn syn gehiel foarlêzen op 'e sabbat dy't falt yn 'e tuskenlizzende dagen fan it joadske feest Pêsach; neffens de Sefardyske gewoante wurdt it eltse freedtejûn foarlêzen. De earste folsleine Fryske oersetting fan it Heechliet stie yn 'e fertaling fan it Alde Testamint, fan dû. Geart Aeilco Wumkes en Eeltsje Boates Folkertsma, dy't yn 1943 útkaam.
Eftergrûn
It Heechliet set útein mei de wurden "It moaiste liet fan Salomo", wat wol ynterpretearre is as soe de Israelityske kening Salomo de auteur wêze, mar dat liket ûnwierskynlik. Salomo libbe yn 'e tsiende iuw f.Kr. (as er al bestien hat, wat noch altiten in striidpunt is) en hoewol't guon bibelwittenskippers it Heechliet datearre hawwe as soe it fan likernôch 900 f.Kr. wêze, miene de measte saakkundigen dat it fan nei de ein (538 f.Kr.) fan 'e Babyloanyske Ballingskip wêze moat, op grûn fan it grutte ferskaat oan lienwurden út it Perzysk, Gryksk en Arameesk dat yn 'e Hebriuwske tekst bemjukse is. thumb|left|190px|In fyftjinde-iuwske yllústraasje by it Heechliet, fan in [[minstreel dy't foar kening Salomo sjongt.]]