cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Birmingham (Alabama)
Birmingham is de grutste stêd fan 'e súdlike Amerikaanske steat Alabama, en teffens it haadplak fan it omlizzende Jefferson County, al stekke guon bûtenwiken út oer de grins fan Shelby County. Birmingham is ferneamd nei Birmingham yn Ingelân, en hat de bynammen The Magic City ("de Magyske Stêd") en Pittsburgh of the South ("it Pittsburgh fan it Suden"), om't it krekt as Pittsburgh in sintrum fan 'e izer- en stielyndustry wie. Neffens in offisjele skatting út 2012 hie de stêd doe likernôch 212.000 ynwenners. As alle foarstêden, lykas Hoover, Vestavia Hills en Alabaster, meirekkene wurde, komt Birmingham as stêdekloft út op in befolking fan rom 1.135.000 minsken, wat rûchwei in fearn fan it totale ynwennertal fan Alabama is.
Skiednis
Birmingham ûntstie ûnder de weropbou fan it Suden nei ôfrin fan 'e Amerikaanske Boargeroarloch, doe't de Elyton Land Company op 1 juny 1871 perselen grûn begûn te ferkeapjen dy't oan it spoarkrúspunt leine fan 'e Alabama & Chattanooga Railroad en de South & North Alabama Railroad. Datselde jiers noch, yn desimber, krige de nije delsetting offisjeel de status fan stêd. Deunby Birmingham wiene kalkstiengatten en hie men foarrieden izererts en stienkoal fûn, dat it wie yn alle opsichten in gaadlike lokaasje. De groei fan Birmingham waard yn 't earstoan noch in hoart tsjinkeard troch in útbraak fan goalera en troch de Beurskrach fan 1873, mar dêrnei begûn it eksplosyf te groeien; tsjin 'e iuwwiksel hie it rom 38.000 ynwenners, en yn 1911 anneksearre it Elyton, it stedsje dêr't it út fuortkommen wie, mei ferskate oare lytsere plakken yn 'e omkriten.
Birmingham ûntjoech him ta in stêd dy't swier stipe op 'e izer- en stielyndustry. Oan 'e ein fan 'e njoggentjinde en it begjin fan 'e tweintichste iuw wie dat in grut foardiel, al hie de Birmingham slim te lijen ûnder de Grutte Depresje. Fan 'e fyftiger jierren ôf kaam de stêd lykwols yn in postyndustriële krisis telâne fan in soartgelikens aard as dy't de noardlike Rust Belt-stêden trof, wat ta grut baneferlies en hege wurkleasheidssifers late.
Fan 'e santiger jierren ôf rekke Birmingham ekonomysk noch fierder yn it ûnleech trochdat de blanken, dy't earder de grutste befolkingsgroep yn 'e stêd west hiene, massaal nei de foarstêden ferfearen. Dêrtroch bleaune inkeld minder woltierige befolkingsgroepen, benammentlik de swarten, yn 'e fluch ferpauperjende binnenstêd efter. Boppedat waard troch dizze migraasje de stêd in grut part fan syn belestingynkomsten ûntnommen. It ynwennertal fan Birmingham gie omleech fan 341.000 yn 1960 nei 212.000 hjoed de dei. De lêste tritich jier hat it stedsbestjoer him op alderlei mêd ynset om 'e ekonomy fan Birmingham te diversifiëarjen, wat sûnt 2000 ienige foarútgong opsmiten hat.
Birmingham hjoed de dei
Hoewol't de izer- en stielyndustry net mear sa beskiedend is foar de ekonomy fan Birmingham as dat it ienris wie, is it noch altiten in tige wichtige sektor. Dêrnjonken is it bank- en fersekeringswêzen fan belang, en sûnt de jierren tachtich hawwe ynvestearrings yn 'e biotechnology en medysk ûndersyk ek dêrfan sektors fan belang makke. Kwa berikberheid wurdt Birmingham betsjinne troch it Birmingham Shuttlesworth International Airport, dat jiers mear as 3 miljoen reizgers kriget en deis mear as 160 flechten fersoarget. Op it mêd fan heger ûnderwiis hat Birmingham de Universiteit fan Alabama te Birmingham (UAB), stifte yn 1969 as in ûnderdiel fan 'e gruttere Universiteit fan Alabama. Fan 'e oare universiteiten en hegeskoallen is de Samford Universiteit it wichtichst.
Wat toerisme en ferdivedaasje oangiet, hat Birmingham it Birmingham Museum of Art, mei ien fan 'e grutste keunstkolleksjes fan it Amerikaanske súdeasten, en fierders it Birmingham Civil Rights Institute, dat de pleatslike boargerrjochtestriid beljochtet. Ek binne yn 'e stêd fêstige: de Alabama Jazz Hall of Fame, in museum oer de jazzmuzyk en de grutheden fan dat sjenre; de Birmingham Zoo, de pleatslike dieretún; en twa botanyske tunen, de Birmingham Botanical Gardens en de Aldridge Botanical Gardens.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2000 wie doe fan 'e befolking fan Birmingham 13,5% âlder as 65 jier en 25,0% jonger as 18 jier. Fierders bestie 40,0% fan 'e húshâldings út ien persoan. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 sa: 73,4% swarten; 18,7% blanken; 3,6% Latino's; 1,0% Aziaten; 0,2% Yndianen; 3,1% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Klimaat
Birmingham hat in fochtich subtropysk klimaat, mei hjitte simmers en mylde winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 32,7 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 12,1 °C. Rekôrtemperatueren wiene 42 °C op 29 july 1930 en –21 °C op 21 jannewaris 1985. Birmingham kriget jiers trochinoar 1.363,7 mm delslach, mei dêrûnder oer it hiele winterhealjier ferdield 4,3 sm snie. Op 13 maart 1993, ûnder de saneamde Stoarm fan 'e Iuw, foel op ien dei 26,2 sm snie. Birmingham leit fierders middenyn 'e saneamde Dixie Alley, in lytser gebiet yn sintraal Alabama dat relatyf sjoen hast likefolle tornado's kriget as de mear ferneamde Tornado Alley, dy't fierder nei it westen ta leit en in folle grutter gebiet bestrykt. Yn 1977, 1998 en 2011 waard de stêdekloft fan Birmingham troffen troch swiere tornado's dy't grutte skea oanrjochten.
Westromaanske talen
De Westromaanske talen foarmje (mei de Eastromaanske talen) yn 'e measte klassifikaasjes ien fan 'e beide grutte taalgroepen binnen de Romaanske taalfamylje. Dizze opdieling fan 'e Romaanske talen is basearre op 'e La Spezia-Rimini-line, dy't dwers oer it Italjaansk Skiereilân rint en dêrmei midstwa snijt wat troch leken ornaris as it taalgebiet fan it Italjaansk beskôge wurdt. De Westromaanske taalgroep is opboud út twa lytsere groepen: de Gallo-Romaanske talen yn Noardwest-Jeropa en noardlik Itaalje en de Ibearo-Romaanske talen op it Ibearysk Skiereilân. Dêrnjonken wurde de Westromaanske talen no ek sprutsen yn oare dielen fan 'e wrâld, yn 't bysûnder Latynsk-Amearika en Kebek en (almeast as twadde taal) yn Afrika. Anno 2017 hiene de likernôch 52 Westromaanske talen mei-inoar sa'n 795 miljoen sprekkers. De grutste Westromaanske talen binne it Spaansk, it Portegeesk en it Frânsk.
Romaanske yndielingskontroverse
De ferdieling fan 'e Romaanske talen yn 'e Westromaanske talen en de Eastromaanske talen is de gongberste taalkundige yndieling. De grins tusken de beide groepen is dêrby de La Spezia-Rimini-line, dy't dwers oer it Italjaansk Skiereilân rint. De Gallo-Italyske talen fan noardlik Itaalje, dy't troch leken en troch in protte Italjanen ornaris foar dialekten fan it Italjaansk oansjoen wurde, komme yn dizze yndieling by de Westromaanske groep te hearren, wylst de Italjaanske standerttaal (dy't fierhinne op basis fan it Toskaansk gearstald is) en de dialekten en talen fan sintraal en súdlik Itaalje by de Eastromaanske groep yndield wurde. Poer taalkundich sjoen doocht dy yndieling om't er ûnderboud is mei solide taalskaaimerken, spesifyk it gebrûk fan -s foar it foarmjen fan meartalsfoarmen en de ôfswakking fan beskate konsonanten.
Guon taalkundigen akseptearje dit lykwols net om't der gruttere leksikale oerienkomsten besteane tusken alle foarmen fan it Italjaansk en it Frânsk, as tusken it Frânsk en it Spaansk, wylst der ek mear morfologyske oerienkomsten besteane tusken alle foarmen fan it Italjaansk en it Spaansk as tusken it Spaansk en it Frânsk. Dêrby komt noch dat taalkundige kritearia yn dizze kwestje faak oantaast wurde troch politike omtinkens dy't eins neat mei taalkunde te krijen hawwe. Om't guon lju de Gallo-Italyske talen fan noardlik Itaalje beslist as Italjaanske dialekten sjen wolle, is in alternative yndieling gearstald, wêrby't de Italo-Dalmatyske talen, dy't eins mei de Balkanromaanske talen de Eastromaanske groep foarmje, oan 'e Westromaanske talen keppele wurde. De dêrtroch ûntstien taalgroep wurdt dan oantsjut as de Italo-Westlike talen.
It Sardysk fan Sardynje past noch yn 'e Westromaanske, noch yn 'e Eastromaanske groep, en wurdt dêrom ornaris apart set as in selsstannige Súdromaanske taalgroep. It troch de Angelsaksyske ynvaazje fan Grut-Brittanje yn 'e Iere Midsiuwen útstoarne Britsk-Romaansk heart wer wol by de Westromaanske talen, en foarmet in trêde haadgroep njonken it Gallo-Romaansk en it Ibearo-Romaansk.
Fersprieding
It oarspronklike ferspriedingsgebiet fan 'e Westromaanske talen leit yn it suden fan Noardwest-Jeropa, op it Ibearysk Skiereilân en de Baleären, en yn noardlik Itaalje en de súdlike Alpen. Sûnt de sechstjinde iuw binne guon Westromaanske talen, benammen it Spaansk, Portegeesk en Frânsk, oer oare dielen fan 'e wrâld ferspraat troch kolonialisme en emigraasje. Yn it foarste plak giet it dêrby om Latynsk-Amearika, dêr't it grutste lân, Brazylje, Portegeesktalich is, wylst yn njoggentjin oare lannen en territoaria Spaansk sprutsen wurdt.
It Frânsk wurdt bûten Jeropa as memmetaal fral sprutsen yn 'e provinsje Kebek en oare dielen fan Kanada, hoewol't it krekt as it Spaansk ek yn dielen fan 'e Feriene Steaten in protte sprekkers hat. Yn Afrika is it Frânsk yn 19 lannen de iennichste of ien fan 'e offisjele talen en jildt datselde foar it Portegeesk yn 5 lannen en foar it Spaansk yn Ekwatoriaal Guinee, mar yn al dy lannen bestiet mar in tige lyts diel fan 'e befolking út memmetaalsprekkers fan dy talen. Dat is krekt-en-gelyk foar it Portegeesk yn East-Timor en foar it Frânsk yn Haïty. Nettsjinsteande dat libbet anno 2020 sa'n twatrêde part fan alle memmetaalsprekkers fan 'e Romaanske talen bûten Jeropa.
Sprekkers
Yn 2017 wiene der likernôch 795 miljoen minsken op 'e wrâld dy't as memmetaal in Westromaanske taal sprieken. Dêropta hawwe guon fan dy talen in protte twadde-taalsprekkers fanwegen gebrûk as lingua franca tusken leden fan ûnderskate etnyske groepen dy't ferskillende lânseigen memmetalen hawwe. Dat lêste jildt benammen foar it Frânsk yn grutte dielen fan West- en Sintraal-Afrika en yn mindere mjitte yn 'e Magreb. De meast sprutsen Romaanske talen binne it Spaansk (mei 480 miljoen memmetaalsprekkers), it Portegeesk (220 miljoen), Frânsk (77 miljoen) en it Katalaansk (7,2 miljoen). Ferskate hjoeddeistige Westromaanske minderheidstalen steane der min foar, lykas it Oksitaansk en it Franko-Provansaalsk yn Frankryk.
Underferdieling
Hoefolle Westromaanske talen der eins binne, dêr ferskille de mienings oer. It striidpunt is dêrby de fraach wêr't men de (subjektive) grins leit tusken in taal en in dialekt. Guon taalkundigen telle mar 12 talen, wylst in folsleinere list wol 52 talen omfettet.
Wind
Wind is in adresnamme, fan Ingelske komôf, foar immen dy't wenne tichtby in paad, steegje, as dyk. It is it populêrste yn Noard -East Ingelân, foaral yn Newcastle upon Tyne en Sunderland. De efternamme is lykwols ek populêr yn Nederlân en Denemarken. De efternamme hat ferskate staveringsfoarmen, ynklusyf Waind, Wind, Wynd, Wain en Wean.
Oarsprong
Wind komt fan 'e Pre -7e iuwske Aldingelske "gewind". It beskriuwt of in persoan dy't wenne yn in bysûnder winderich gebiet lykas Noard -East Ingelân as in "kronkeljende" (winding) dyk. Yn 'e midsieuske tiden waard Wind mooglik jûn oan in rappe rinner as boadskipper.
De efternamme Wind waard earst fûn yn Lancashire, in seremoniële greefskip yn Noardwest -Ingelân, by Windle mei Hardshaw, in township, yn 'e parochy en uny fan Prescot, hûndert fan West Derby. "Foar it regear fan John joech Windhull namme oan in famylje, wêrfan Edusa wie, widdo fan Alan de Windhull, dy't fan dy kening in oprop foar har dower krige tsjin Alan de Windhull, soan fan 'e eardere."
Ilse DeLange
Ilse DeLange, artystenamme fan Ilse Annoeska de Lange (Almelo, 13 maaie 1977), is in Nederlânsk sjongster. Se wûn yn 1998, 2001, 2004 en 2009 in Edison en har albums hellen achtjin kear platina. As lid fan The Common Linnets helle sy it twadde plak by it Eurofyzje Sjongfestival 2014. Har grutste hits syn Miracle, I’m Not So Tough, So Incredible en The Great Escape.
The Common Linnets
thumb|250px|Ilse DeLange en [[Waylon (sjonger)|Waylon as The Common Linnets]]
Domtsjerke fan Florâns
De Katedraal fan Florâns (Italjaansk: Duomo di Firenze), formeel de Katedraal fan Santa Maria del Fiore (Cattedrale di Santa Maria del Fiore; "Hillige Marije fan de Blom"), is in tsjerkegebou yn Florâns, Itaalje. De bou fan de katedraal fûn fanôf 1296 plak yn goatyske styl neffens in ûntwerp fan Arnolfo di Cambio en waard mei de bou fan de koepel yn 1436 foltôge neffens in ûntwerp fan Filippo Brunelleschi. It eksterieur fan de basilyk is beklaaid mei ferskate soarten moarmer yn grien, rôze en wyt. De gevel is in 19e iuwsk neogoatysk ûntwerp fan Emilio De Fabris. De tsjerke is de biskopstsjerke fan it aartsbisdom Florâns.
It katedrale kompleks op de Piazza del Duomo bestiet út de dom, it baptistearium en Giotto's toer. De trije gebouwen foarmje in part fan it UNESCO-wrâlderfgoed dat it histoaryske hert fan Florâns utmakket en de wichtichste toeristyske attraksje fan Toskane foarmet. De basilyk is ien fan de grutste tsjerken fan Itaalje en oant de moderne tiid wie de koepel fan de katedraal de grutste fan de wrâld. Tsjintwurdich is it noch jimmeroan de grutste bakstiennen koepel dy't ea boud is.
Erftstadt
Erftstadt is in plak yn de Dútske dielsteat Noardryn-Westfalen yn it Rhein-Erft-Kreis, likernôch 20 kilometer ten súdwesten fan Keulen. It plak leit oan de Erft, in sydrivier fan de Ryn, en hat 49.179 ynwenners
Domtsjerke fan Florâns
Skiednis
De Santa Maria del Fiore waard boud op it plak fan de twadde, oan Sint-Reparata wijde, katedraal fan Florâns. De earste katedraal wie de  Basilica di San Lorenzo, dy't werom gyng op 393 en wijd wie troch Ambrosius fan Milaan. Yn in tiid dat de âlde tsjerke jimmeroan mear ûnderhâld nedich hie en de kapasiteit troch de groeiende befolking tekoart skeat, waard nijbou needsaaklik. Ek sil de konkurrinsje mei oare stêden in rol spile ha. Yn oare Toskaanske stêden waarden ambisjeuze rekonstruksjes fan de katedralen útfierd, lykas Pisa en benammen ek Siena, dêr't de ûnbidige útwreiding lykwols nea foltôge waard. It ûntwerp foar de nijbou kaam fan Arnolfo di Cambio en waard yn 1294 troch de ried goedkard. Di Cambio wie ek de arsjitekt fan de Santa Croce en it Palazzo Vecchio. Hy ûntwurp in trijeskippige tsjerke, dy't einige ûnder in achthoekige koepel. De earste stienlizzing fûn op 9 septimber 1296 plak troch kardinaal Valeriana en de útfiering fan it grutte projekt soe 140 jier duorje.
Erftstadt
Erftstadt is sûnt 1969 in gearfoeging fan de doarpen Lechenich, Liblar, Gymnich, Erp, Friesheim en in tal oare doarpen. It nije plak waard ferneamd nei it rivierke de Erft en krige de namme Erftstadt. Lechenich en Liblar binne de grutste fan de fjirtjin Stadtteile.
It stedsbestjoer leit yn it Stadtteil Liblar.
Domtsjerke fan Florâns
Skiednis
Yn 1349 waard troch in rige arsjitekten fierder wurke oan de katedraal. Francesco Talenti foltôge de campanile en bleau trou oan it ûntwerp fan Arnolfo di Cambio, mar fierde it grutskaliger út dan it oarspronklike plan. Hy waard yn 1359 opfolge troch Giovanni di Lapo Ghini (1360–1369), dy't it middenskip ferdielde yn fjouwer fjouwerkante traveeën. Oare arsjitekten wiene Alberto Arnoldi, Giovanni d'Ambrogio, Neri di Fioravante en Andrea Orcagna. Tsjin 1375 waard de âlde Santa Reparata-tsjerke ôfbrutsen. Yn 1380 waard it skip foltôge en tsjin 1418 wie allinne noch de koepel ûnder konstruksje. Op 18 augustus 1418 skreau it gild fan wolhandlers in arsjitekturale wedstriid út foar de bou fan de koepel. Twa konkurrinten blonken út, Lorenzo Ghiberti en Filippo Brunelleschi, fan dy twa hie de lêste de stipe fan Cosimo de Medici. Ghiberti hie yn 1401 de wedstriid wûn foar de brûnzen doarren foar it baptistearium en de konkurrinsje tusken Ghiberti en Brunelleschi bleau in libben lang tige skerp. Brunelleschi wûn en krige de opdracht. It wurk oan de koepel sette yn 1420 útein en waard yn 1436 foltôge. De katedraal waard troch paus Eugenius IV ynwijd op 25 maart 1436. De koepel wie de earste achthoekige koepel yn 'e skiednis, dy't boud wie sûnder in tydlik houten ramt om de konstruksje te dragen en ien fan de meast yndrukwekkende projekten fan de renêssânse. De fersiering fan it eksterieur fan de katedraal begûn yn de 14e iuw en gyng troch oant 1887, doe't de polychrome moarmeren gevel neffens in ûntwerp fan Emilio De Fabris foltôge waard. De flier fan de tsjerke waard yn de 16e iuw mei moarmeren tegels belein.
Eksterieur
De ôfmjittings fan it gebou binne ûnbidich. De katedraal beslacht 8.300 m², hat in lingte fan 153 meter, in breedte fan 38 meter, by it transept in breedte fan 90 meter. De koepel hat in trochsnit fan 90 meter en is 114,5 meter heech.
De opsichters fan de katedraal hiene it plan om in searje fan tolve grutte bylden fan persoanen út it Alde Testamint meitsje te litten foar de steunbearen fan de katedraal. Donatello wie doe noch begjin twintich en krige yn de opdracht om in byld fan kening David te meitsjen, hoewol't it nea op it ornearre plak set waard. Ek Nanni di Banco mocht yn itselde jier in like grut byld fan Jesaja meitsje. Ien fan de bylden waard yn 1409 op it plak set mar it byld waard wer delhelle om't it te lyts fûn waard. Beide bylden bleaune doe in tal jier op de bouwerf stean, sûnder dat der omtinken oan jûn waard. Yn 1410 makke Donatello in terrakottabyld fan Jozua en yn 'e selde snuorje ek in byld fan Jehannes de Evangelist, dat oant 1588 yn in nis fan de âlde gevel stie. It ferneamde byld fan Michelangelo's David út 1501-1503 wie ek ornearre om in steunbear te sieren, mar it seis ton wegende byld wie te swier foar dat plak. Yn 2010 waard tydlik in replika fan glêsvezelkeunststof op it plak set, dêr't David oarspronklik stean soe.
Gevel
Twintich jier nei de dea fan Arnolfo di Cambio waard útein set mei it beklaaien fan de oarspronklike gevel, mar allinne it ûnderste diel waard foltôge. Yn de tiid fan de renêssânse fûnen se de gevel ferâldere en yn de jierren 1587-1588 waard de beklaaiing fan de âlde gevel wer ferwidere. Guon fan de orizjinele bylden binne te sjen yn it Museum Opera del Duomo efter de katedraal te sjen, oaren steane tsjinwurdich yn it Louvre of yn it museum yn Berlyn. Yn dy tiid binne der noch ferskate modellen makke foar in nije beklaaing fan de gevel, mar it duorre oant de 19e iuw ear't de hjoeddeiske gevel fan wyt, grien en read moarmer ûntstie, dy't harmonieus past by de rest fan de katedraal.
Toer
Giotto di Bondone ûntwurp in toer mei in likernôch 30 meter hege spits en de toer soe oarspronklik 110 oant 115 meter wurde. Doe't Giotto ferstoar wie allinne de earste ferdjipping ôf. Andrea Pisano en Francesco Talenti foltôgen de bou yn 1359 mei in pear feroarings. De toer krige yn stee fan de spits in piramide-foarmige ôfsluting en waard 'mar' 85 meter heech.
De toer hat 12 klokken, mar fiif dêrfan wurde net brûkt.
Ynterieur
Yn de rin fan de tiid gyngen in soad dekoraasjes yn de tsjerke ferlern. Oare keunstwurke ferhûzen nei it Museum Opera del Duomo, lykas de sangtribunes fan Luca della Robbia en Donatello (oarspronklik yn de krusing boppe de sakristy's). Dêrtroch makket de dom hjoeddedei in wat keale yndruk op de besiker. Boppe it haadportaal is in kolossaal, noch altiten wurkjend oerwurk mei fresko's fan fjouwer profeten of evangelisten fan Paolo Uccello (1443). De klok jout de 24 oeren oan neffens de hora italica (Italjaanske tiid), in tiidsberekkening dy't op 24 oere einiget mei de moarnsdage. Oant de 18e iuw waard dy tiidsberekkening brûkt.
Yn it rjochter sydskip binne de bylden fan Daniel (± 1408) en de profeet Jesaja (1427) te sjen. It byld fan Daniel wie nei alle gedachten oarspronklik ornearre foar ien fan de steunbearen en wurdt tsjintwurdich taskreaun oan Donatello. It byld fan Jesaja is it wurk fan Bernardo Ciuffagni. De tsjerke hat 44 brânskildere ramen út de 14e en 15e iuw. Yn de skippen en it dwersskip stelle se persoanen út it Alde- en Nije Testamint foar, wylst de rûne ramen yn de trommel fan de koepel en boppe de tagong Kristus en Marije ôfbyldzje. Oan de ramen wurken û.o. Donatello, Lorenzo Ghiberti, Paolo Uccello en Andrea del Castagno mei. It raam fan De Kroaning fan Marije as Keninginne yn it rûne finster boppe de klok is in ier 14e-iuwsk ûntwerp fan Gaddo Gaddi. Donatello ûntwurp it rûne raam Kroaning fan de Jongfaam oan de eastlike kant yn de trommel fan de koepel (it iennige raam dat fanút it skip te sjen is).
Benedetto da Maiano (1495–1497) makke it monumintale houten krúsbyld fan it heechalter.
Yn de sintrale apsis is it alter fan Sint-Zanobius, de earste biskop fan Florâns. Yn in weardefolle skryn wurde dêr de reliken fan de hillige bewarre. Boppe de skryn hinget in skilderij fan it Lêste Nachtmiel fan Giovanni Balducci. De twa ingels (Luca della Robbia) datearje út ± 1450.
Ien fan de meast ferneamde skilderijen hinget yn it lofter sydskip en is fan Domenico di Michelino (1465). Te sjen is de dichter Dante mei it iepene boek Divina Commedia mei op de eftergrûn Florâns en it Jongste Gerjocht. Ek yn it lofter sydskip binne twa grutte fresko's fan ruters. It iene (yn de 19e iuw op linnen oerbrocht) waard yn 1436 oanbrocht troch Paolo Uccello en stelt de legerlieder John Hawkwood foar. Andrea del Castagno skildere yn 1456 de condottiere Niccolò da Tolentino op it hynder.
Barro Adema
Barro Adema (Snits, 20 maart 1766 - dêre, 2 jannewaris 1822) wie in Nederlânsk jurist en bestjoerder.
Biografy
Adema wie in soan fan Lollius Adema en Durkjen Bouma. Hy boaske yn 1789 oan Anna Catharina Hora Siccama (1766-1803), dochter fan Johan Hora Siccama en Egberta Louisa Beckeringh. Yn 1805 boasket er oan Catharina Tichelaar (1763-1844).
Barro Adema studearre Romeinsk en hjoeddeisk rjocht yn Grins en promovearre dêr yn 1778. Hy wie gemeentesektaris fan Wymbritseradiel, boargemaster fan Snits (1808) en fan 1811 oant 1819 frederjochter yn Rauwerd. Yn maart 1814 wie er lid fan de Fergadering fan Notabelen foar it Departemint Fryslân dy him útsprekke moast oer in nije grûnwet.
H. Heeringa-Seepma
Heabeltsje Heeringa-Seepma (Ternaard, 29 juny 1919 - Feanwâlden, 6 febrewaris 2022), wie in Frysk berneboek- en romanskriuwster.
Heabeltsje Seepma waard berne en grutbrocht op in pleats yn Ternaard. As bern mocht se graach lêze en opstellen skriuwe koe se goed. Nei har trouwen sette se har nei wenjen yn Eastrum. Se fertelde ferhalen oan har bern en skreau gedichtsjes en gelegenheidswurk. Se folge in skriftlike kursus ferhalen skriuwen en gie op Fryske les. Dat stimulearre har om fersen en ferhalen yn te stjoeren nei streekblêden yn de buert en nei de bernerubryk yn it Friesch Dagblad. Se debutearre mei it berneboek Sa’n koartkop (1960, KFFB). Se die mei oan de jierlikse priisfraach fan de KFFB en wûn ferskate prizen. Skriuwe soe in fêst ûnderdiel fan har libben wurde. Nei de boeken foar jongere bern skreau se in boek dat bedoeld wie foar opgroeiende fammen, Martsje lit it net sitte (1965) en sa ûntstie de Martsje-rige. Njonken de ‘Martsje’- boeken skreau frou Heeringa-Seepma romans, in ferhalebondel ûnder de titel It griene huodsje (1988), in bondel ferhalen foar de jongerein, noch in pear berneboeken, krystferhalen en in pear fersebondels. Alles meiïnoar brocht se sa'n tritich titels op har namme brocht.
It grutste part fan har boeken kaam út by de KFFB.
Bjärred
thumb|300px|Bjärred Bjärred is in plak yn de gemeente Lomma yn it lânskip Skåne yn Sweden.
Ashlynn Brooke
Ashlynn Brooke, echte namme: Ashley Brooke (Choctaw (Oklahoma), 14 augustus 1985), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel, stripper, pornografysk aktrise, pornoregisseur en mainstream-filmaktrise, wa har namme oft ek wol misstavere wurdt as Ashlynn Brooks, en dy't yn it begjin fan har karriêre ek wol gebrûk makke fan 'e artystenamme Gabby. Neffens har offisjele opjefte is se 1.57 m, mei in gewicht fan 48 kg en kupmaat 34C. Neffens eigen sizzen is har seksuële oriïntaasje biseksueel.
Libben en karriêre
Ashlynn Brooke waard yn 1985 berne yn Choctaw, yn 'e steat Oklahoma. Se wie njoggen jier lang lid fan ferskillende cheerleaderstiims, en slagge yn maaie 2003 foar har middelbere-skoaldiploma. Neitiid wurke hja trije en in heal jier foar in twaddehâns-autoferkeaper ûnder de reek fan Oklahoma City. Om 2005 hinne posearre se foar in neakenblêd dat fêstige wie yn Oklahoma City, en letter wurke se in hoartsje as stripper yn in pleatslike stripklub.
Brooke hat fierders in lyts roltsje fertolkt yn 'e mainstream-horrorfilm Piranha 3D, út 2009, en de fideoklip fan it nûmer Too Drunk... fan 'e rockband Buckcherry. Yn 2010 loek Brooke har út 'e pornoyndustry werom nei't se swier wurden wie. Se ferhuze werom út Los Angeles nei Oklahoma City, dêr't se in hoart letter it libben skonk oan in dochter. Op 27 oktober 2013 troude se mei fotograaf Chad Duerksen. Nettsjinsteande it feit dat se doe al opholden wie mei aktearjen, waard Brooke yn 2011 troch de stjoerder CNBC noch útroppen ta ien fan 'e tolve populêrste pornostjerren fan 'e wrâld.
Prizen en nominaasjes
thumb|right|Ashlynn Brooke, 2010
Mike Adriano
Libben en karriêre
Adriano waard yn 1980 berne yn Woodland Hills, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Hy is fan Spaansk etnysk komôf. Op it ynternet sirkulearje geroften dat er fan Spaansk etnysk komôf wêze soe of sels dat er yn Spanje berne wêze soe. Dat is lykwols net wier, en Adriano sprekt gjin wurd Spaansk.
Mike Adriano makke yn 2005 syn debút as akteur yn in pornografyske film. Yn 'e earste jierren wurke er foar in ferskaat oan filmstudio's, wêrûnder New Sensations, Digital Sin, Hustler Video, Red Light District, Platinum X Pictures en Adam & Eve. Yn 2010 sleat er lykwols in eksklusyf kontrakt mei Evil Angel, wêrnei't er inkeld noch yn films fan dat label en it dêr nau mei ferbûne Jules Jordan Video te sjen wie. Behalven foar filmstudio's wie Adriano ek gauris yn 't spier foar pornosites op it ynternet, wêrûnder Reality Kings en Bang Bros. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat er ûnderwilens yn krapoan 300 pornofilms spile.
As akteur waard Adriano al hiel fluch tige populêr fanwegen syn grutte penis en syn foarkar foar orale en anale seks. Hy hat gearwurke mei aktrises as Asa Akira, Nadia Ali, Eva Angelina, A.J. Applegate, Veronica Avluv, Bridgette B, Sarah Banks, Nyomi Banxxx, Breanne Benson, Bethany Benz, Nikki Benz, Maya Bijou, Abby Lee Brazil, Summer Brielle, Abbey Brooks, Kaycee Brooks, Cody Bryant, Casey Calvert, Kayla Carrera, Mercedes Carrera, Charisma Cappelli, Kacie Castle, Vicki Chase, Adriana Chechik, Cassandra Cruz, Candice Dare, Sophie Dee, Tiffany Doll, Alana Evans, Shay Evans, Ariella Ferrera, Erica Fontes, Ana Foxxx, Keisha Grey, Aaliyah Hadid, Dillion Harper, Marica Hase, Tara Holiday, Franceska Jaimes, Jewels Jade, Jade Jantzen, Peta Jensen, Victoria June, Kayme Kai, Eva Karera, Kagney Lynn Karter, Katja Kassin, Anyssa Kate, Katsuni, Kimberly Kendall, Diamond Kitty, London Keyes, Francesca Le, Jayden Lee, Sharon Lee, Leilani Leeane, Ashlynn Leigh, Mia Lelani, Lisa Ann, Lexxxi Lockhart, Mya Luanna, Krissy Lynn, Eve Madison, Mariah Madysinn, Candy Manson, Tanner Mays, Jynx Maze, Maxi Mikita, Kelsi Monroe, Allison Moore, Mason Moore, Tiffany Mynx, Nia Nacci, Valentina Nappi, Mya Nichole, Aletta Ocean, Gabriella Paltrova, Madison Parker, Alanah Rae, Priya Rai, Romi Rain, Angelica Raven, Roxy Raye, Luna Rival, Veronica Rodriguez, Rachel Roxxx, Trinity St. Clair, Katie St. Ives, Sheena Shaw, Vanessa Sky, Vina Sky, Dakota Skye, Saya Song, Kendra Spade, Jada Stevens, Kapri Styles, Shyla Stylez, Daisy Summers, Puma Swede, August Taylor, Kya Tropic, Teanna Trump, Angelina Valentine, Megan Vaughn, Leilani Vega, Marina Visconti, Jessie Volt, Taylor Wane, Sienna West, Jennifer White en Mahina Zaltana.
Adriano runt syn eigen produksjestudio, dy't Mike Adriano Media as namme hat. Yn 2012 wûn Adriano yn 'e mande mei de pornoaktrises Brooklyn Lee en Juelz Ventura twa AVN Awards (de Oskars fan 'e pornowrâld), foar ien en deselde sêne út 'e film American Cocksucking Sluts, ien yn 'e kategory bêste orale sekssêne en yn foar skandalichste sekssêne.
Ynternasjonaal Filmfestival fan Rotterdam
Skiednis
De earste edysje fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Rotterdam waard yn juny 1972 organisearre û.l.f. Huub Bals. It barren hiet doe noch "Film International". Foar it logo fan it evenemint waard in tiger útkeazen, dy't loskes basearre wie op Leo, de liuw yn it logo fan 'e Amerikaanske filmstudio Metro-Goldwyn-Mayer (MGM). Fan it begjin ôf profilearre it festival him as in promoater fan alternative, ynnovative en net-kommersjele films, dy't benammen ôfkomstich binne út it Fiere Easten en ûntwikkelingslannen.
Om 1983 hinne waard CineMart oprjochte troch it Ynternasjonaal Filmfestival fan Rotterdam, om as in reguliere filmmerk te tsjinjen (in platfoarm foar it ferhanneljen fan films). Letter waard it sakemodel fan CineMart oanpast sadat it ynstee in 'ko-produksjemerk' waard, dy't bedoeld is om produsinten en regisseurs fan films yn kontakt te bringen mei mooglike ko-produsinten en finansiers.
Aldlân-De Himrik
Aldlân-De Hemrik is in wyk yn de stêd Ljouwert. De wyk is 380 hektare grut en hat ynwenners (, boarne: CBS). De wyk bestiet út fjouwer buerten:
Yn 2018 waarden de wiken Aldlân en De Himrik (Bedriuweterrein-East) gearfoege ta de wyk Aldlân-De Himrik. De wyk leit oan de noardkant fan it Van Harinxmakanaal en oan de súdkant fan de Aldlânsdyk.
Ynternasjonaal Filmfestival fan Rotterdam
Skiednis
Nei't Huub Bals, de oprjochter en direkteur fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Rotterdam, yn 1988 hommels kaam te ferstjerren, waard der in nei him ferneamde stifting oprjochte, it Hubert Bals Fonds, om filmmakkers út ûntwikkelingslannen finansjeel te stypjen. It festival krige nei de dea fan Bals syn hjoeddeistige namme.
Nettsjinsteande finansjele swierrichheden yn 'e midden fan 'e 1980-er jierren is it Ynternasjonaal Filmfestival fan Rotterdam sûnt syn oprjochting mei eltse edysje stadichoan fierder groeid. It net-kompetative karakter fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Rotterdam feroare yn 1995, doe't de Tiger Awards (yn 't earstoan de VPRO Tiger Awards) yntrodusearre waarden. Dat wiene trije op jierlikse basis útrikte prizen, ferneamd nei it logo fan it festival, foar begjinnende filmmakkers foar harren earste of twadde film.
It festival hjoed de dei
Yn 2015 waard it Ynternasjonaal Filmfestival fan Rotterdam besocht troch mear as 300.000 belangstellenden. Sûnt 2017 fine de filmfertoanings yn it ramt fan it festival plak yn 'e folgjende Rotterdamske bioskopen: Pathé Schouwburgplein, Kino, Cinerama, LantarenVenster, it Alde Luxor, de Rotterdamske Skouboarch, De Doelen en Worm. It festival hat in hantsjefol meiwurkers yn leantsjinst, mar draait benammen op in lytse tûzen frijwilligers, dy't yn ruil foar harren warberens fergees alle films sjen meie en beskate oare privileezjes krije.
Elts jier giet op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Rotterdam it grutste part fan 'e filmhûsfilms yn premiêre dy't it neikommende jier yn 'e filmhuzen en bioskopen yn 'e rest fan Nederlân te sjen wêze sille. Dêrby steane lytsere, eksperimintele en ûnôfhinklike films sintraal fan regisseurs dy't ornaris net bot bekend binne. Wol wurde der yn 'e regel inkele gruttere Hollywood-produksjes oan 'e seleksje tafoege.
Njonken de eigentlike filmfertoanings bestiet it Ynternasjonaal Filmfestival fan Rotterdam út programma-ûnderdielen om produksjes hinne dy't finansierd binne troch it Hubert Bals Fonds, retrospektiven yn it ramt fan 'e seksje 'Filmmakkers yn Fokus', foarumdiskusjes en tentoanstellings fan fideokeunst. Dêrnjonken wurdt tagelyk mei it festival de CineMart holden, dêr't filmmakkers yn kontakt komme kinne mei ko-produsinten en finansiers. Fierders wurde op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Rotterdam ferskate prizen útrikt, mei as wichtichsten de Tiger Awards.
Tiger Award
De wichtichste priis dy't op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Rotterdam útrikt wurdt, is de Tiger Award (foar de bêste lange film). Dy priis ûntstie yn 1995 en waard oant en mei 2010 sponsore troch de omrop VPRO; dêrom stied er yn dy tiid ek bekend as de VPRO Tiger Award. Yn 2011 waard deselde priis presintearre troch it Prins Bernhard Kultuerfûns en sûnt 2012 troch humanistyske stifting Hivos. Dêrom sprekt men no ek wol fan 'e Hivos Tiger Award. Sûnt 2016 wurdt de priis útrikt oan ien regisseur, foar syn earste of twadde film (earder wiene der trije lykweardige prizen). De kompetysje bestiet elts jier út in seleksje fan acht films út alle dielen fan 'e wrâld. Oan 'e Tiger Award is in jildbedrach fan €40.000 ferbûn.
Sjoch foar in folsleine (en byholden) list mei winners fan 'e Tiger Award (foar lange film) dizze side op 'e Nederlânsktalige Wikipedy.
Oare prizen
Oare prizen dy't op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Rotterdam ferjûn wurde, binne:
Piter Vostaert
Piter Vostaert wie in trettjinde-iuwsk Flaamsk skriuwer en dichter, dy't inkeld bekend is fan ien roman yn fersen, de Arthurleginde De Roman van Walewein, ek wol bekend as De Jeeste van Walewein en het Schaakbord.
Dat wurk wie begûn troch in skriuwer dy't himsels Penninc neamde, mar dy briek it op likernôch trijefearns ôf. Wat de reden dêrfoar west hat, is ûnbekend, mar yn elts gefal hat Piter Vostaert de roman letter foltôge, troch der goed 3300 fersregels oan ta te foegjen. Oer it algemien wurdt oannommen dat Vostaert en Penninc inoar kend hawwe, mar dat is hoegenamt net mei wissichheid te sizzen. It kin suver net oars, of Vostaert moat mear skreaun hawwe, mar dêrfan is dan neat oerlevere (of alteast net ûnder syn namme).
Algemien Begraafplak (Grave)
thumb|Grêf fan [[Joachim le Sage ten Broek.]] It Algemien Begraafplak is in gemeentlik begraafplak oan de Estersveldlaan yn it Nederlânske plak Grave.
Op dit begraafplak lizze ûnder oaren trije Britske militêren begroeven fan de Royal Air Force, út de Twadde Wrâldkriich.
Op dit begraafplak leit ek de Nederlânske dokter Adrianus Johannes Maria Kanters. Yn de ferlinging fan de strjitte fan dit begraafplak leit de Dokter Kanterslaan, in leane ferneamd nei him.
Njonken it Algemien Begraaplak is ek in Joadsk begraafplak.
The Secret Life of Pets 2
The Secret Life of Pets 2, yn Nederlân útbrocht ûnder de titel Huisdiergeheimen 2, is in Amerikaanske lange kompjûteranimearre aventoerekomeedzje en famyljefilm út 2019 ûnder rezjy fan Chris Renaud. De haadrollen waarden ynsprutsen troch Patton Oswalt, Kevin Hart en Jenny Slate. De titel betsjut "It Geheime Libben fan Húsdieren 2". It ferhaal folget húsdieren yn New York by harren aventoeren. It bangige hûntsje Max wurdt troch syn eigners meinommen nei it plattelân, dêr't er libbenslessen kriget fan in âlde hardershûn. Syn faam, it hûntsje Gidget, moat ûnderwilens op Max syn favorite boartersguod passe, mar ferliest dat yn in appartemint fol katten. En de nuete knyn Snowball, dy't mient dat er in superheld is, besiket in mishannele tigerwelp út in sirkus te rêden. The Secret Life of Pets 2 wie it twadde diel fan 'e Secret Life of Pets-filmsearje en folge as sadanich op The Secret Life of Pets út 2016. De film krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy, mar wie in grut kommersjeel súkses yn 'e bioskopen.
Plot
Net lang nei de foarfallen út 'e earste film moetet Katie, it baaske fan 'e hûnen Max en Duke, Chuck as sy oan it hûnútlitten is en hy fuort njonken har by in parkearre auto op fytst. It is foar harren allebeide leafde op it earste gesicht, dat se krije in relaasje en trouwe al gau-eftich. Katie rekket swier en befalt fan in sûn jonkje, dat se Liam neamt. Max moat earst neat hawwe fan dy nije oanwinst fan 'e húshâlding, benammen om't er faker al as net it slachtoffer wurdt fan Liam syn rûge manear fan boartsjen.
As de jonge lykwols wat âlder wurdt en begjint te praten, kriget er ek mear empaty foar de húsdieren en hâldt er op harren te gnjirdzjen. Dan wurde Liam en Max de bêste freonen en rekket Max op in stuit sels sa oerbeskermjend foar it jonkje oer, dat it him op 'e senuwen wurket as er Liam net sjen kin. Mei't dat him uteret yn twangmjittich skobjen by syn hals, nimt Katie Max op in stuit mei nei de bistedokter, dêr't er in hûnekraach om kriget om him it klauwen ôf te learen. Koarte tiid letter fertelt Duke oan Max dat er Chuck sizzen heard hat, dat de hiele húshâlding mei koarten op fakânsje giet nei it boerespultsje fan in omke fan Chuck op it plattelân.
Max bringt syn favorite boartersguod, in stuiterbal yn 'e kleuren fan in hunichbij dy't Busy Bee hjit, by syn faam Gidget, in wyt dwerchkeeshûntsje dat yn itselde appartemintekompleks wennet. Hy freget har derop te passen wylst hy fuort is. Gidget akseptearret dy opdracht en jout har oer oan deidreamen wêrby't sy en Max in troud pear binne mei Busy Bee as harren pup. Underwilens mient de nuete knyn Snowball, dy't ek yn itselde appartemintekompleks wennet, dat er in superheld is, om't syn baaske Molly in skattich lyts superheldepakje foar him makke hat dêr't se him op deistige basis yn ferklaait.
As Katie en Chuck mei Liam, Max en Duke op 'e pleats fan Chuck syn omke arrivearje, kriget Max frijwat in ôfdijer te ferwurkjen. In tripke nei it plattelân liek him sa aardich ta, mar as er der ienris is, docht bliken dat er neat wit fan hoe't it libben op in pleats om en ta giet. Mei't er der altyd grutsk op is dat er him yn 'e grutte stêd sa goed rêde kin, besiket er him dertrochhinne te bluffen, wêrmei't er ferskate swierrichheden feroarsaket. Hy wurdt dêrfoar te plak wiisd troch de âlde hardershûn Rooster, dy't him lykwols ek befrijt fan 'e hûnekraach.
As troch Max syn tadwaan de skiep útbrekke, rekket it ûnnoazele laam Cotton paadbjuster yn it oangrinzgjende wâld. Rooster twingt Max om mei te gean om it laam te sykjen. As bliken docht dat Cotton yn in beamke klommen is dat oan 'e side fan in klif prekêr boppe in ôfgrûn groeit, moat Max it laam rêde, mei't it beamke net sterk genôch is om it gewicht fan Rooster te hâlden. Max, dy't skitende benaud is, wit troch de kalme oanmoediging fan Rooster syn eangst te oerwinnen en it laam út it beamke te heljen foar't dat losrekket en yn 'e ôfgrûn stoart. Dêrmei wint er it respekt fan 'e âlde hardershûn. Neitiid fielt Max him in stik flinker en dy nachts meid er mei Rooster nei de moanne spûkgûle.
Yn 'e stêd wurdt Snowball, dy't fia bek-ta-bekreklame bekendmeitsje litten hat dat hy as superheld ree stiet om sielige en ferdrukte húsdieren te helpen, opsocht troch de shih tzu Daisy. Dat is in trochpakkend selskipshûntsje dat ûnderweis yn it fleantúch sjoen hat hoe't in wite tigerwelp fan "Fleurige Sergej's Sirkus fan Wille" fêstset yn keatlings ferfierd waard en letter, nei oankomst op 'e lofthaven troch syn eigner, Sergej, mishannele waard. It hûntsje is wisberet om it tigerjong, dat Hu hjit, te befrijen, en wol dêr Snowball syn help foar hawwe. Dy seit Snowball daliks ta.
Twaresom geane Snowball en Daisy nei it sirkus fan Sergej, dêr't se Hu befrije en ûntkomme oan it kwartet falske wolven dat Sergej opdracht jûn hat om it tigerjong te bewekjen. (Snowball mient dat hy syn superheldestatus wiermakke hat, mar eins hat er neat oars dien as yn panyk útnaaie wylst Daisy mei de wolven ôfweefde.) Se nimme Hu mei nei it appartemintekompleks, dêr't se him ûnderbringe by Pops, in âlde bassethound mei in ferlamme ûnderlichem dy't dêrom fan efteren tsjiltsjes oanbûn krigen hat. Dy syn baaske is suver nea thús, dat sadwaande falt de tiger yn dat appartemint net op.
Underwilens rekket Gidget it baltsje Busy Bee kwyt as dat út it iepensteande finster fan har appartemint stuiteret, op 'e brântrep telâne komt en lang om let by in oar appartemint nei binnen springt. It docht bliken dat dêr in âld kattewyfke wennet, yn 'e mande mei tsientallen suterige, oanhâldend ûnderling tsierende katten. De katten geane efter it stuiterbaltsje oan en fange it, en Gidget beseft dat se ôfmakke wurde sil as se har as hûn yn dat appartemint bejout. Dat se se giet nei Chloe, in obese sipertske kat dy't ta de freonegroep fan har en Max heart, en freget dy om har te learen om in kat te wêzen.
Chloe set Gidget in hierbân mei katte-earkes op, lûkt in wite sok oer har sturt en leart har hoe't katten harsels hâlde en drage. Dat betsjut: net efter ballen of oare dingen oan drave as ien wol dat je dy apportearje; altyd op 'e poatsjes delkomme as je earne fan ôf falle (of treaun wurde); en fûgeltsjes, lykas de parkyt Sweetpea, opfrette (dat lêste wie in grapke). De mopshûn Mel en de tekkel Buddy bemuoie harren ek mei de lessen. Yn 'e momkape fan in kat giet Gidget it appartemint fan it kattewyfke binnen en stelt Busy Bea werom fan 'e grutste, meast falske kat fan it hiele stel. As dy har tenei komt, liedt Norman de kavia him en alle oare katten ôf troch mei in laserpin in reade punt op 'e flier te skinen en hinne en wer te bewegen. Dat wurket lykwols mar koart. Gidget beslút oer te gean ta Plan B: mei help fan Norman lit se it lykje as kriget se de reade stip te pakken en fret se dy op. Mei't dat noch nea in kat slagge is, binne de oare katten dêr djip fan ûnder de yndruk. Gidget wurdt ta "keninginne fan 'e katten" útroppen.
Mei't Hu it appartemint fan Pops yn in dei tiid frijwol ôfbrutsen hat, bringt de âld bassethound de tigerwelp werom by Snowball en Daisy. Snowball beslút om Hu ûnder te bringen yn in oar leech appartemint, dat fan Max en Duke. Yn it sirkus ûntstekt Sergej ûnderwilens yn razernij as er ûntdekt dat syn tigerjong poater is. Hy fynt lykwols in sierspjelde yn 'e foarm fan in blom, dy't Daisy yn alle trelit kwytrekke is. Dêr lit er syn fjouwer wolven oan rûke, en dan stjoert er harren der op út om Hu te sykjen en werom te bringen. As Katie en Chuck wer thúskomme mei Liam, Max en Duke, ûntdekke Max en Duke de tigerwelp yn Liam syn keamer, dy't op dat stuit krekt fuorthelle wurdt troch Snowball en Daisy. Wilens arrivearje de wolven, dy't Daisy út it park wei folge binne, mei Sergej yn 'e stege efter it appartemintekompleks. Mei syn nijfûne flinkens beslút Max om 'e wolven tsjin te hâlden, mar hy wurdt in sûterrên yn slein. Snowball kriget ûnderwilens in wan bruien fan it boasaardige aapke fan Sergej. Hu wurdt wer finzen nommen, en datselde lot treft Daisy, mei't Sergej noch ferlet hat fan in lyts hûntsje om út in kanon te sjitten.
Underwilens hat Sergej syn sirkus yn in trein laden, mar Max en Snowball witte dêr oan board te kommen. Yn in gefjocht op it dak fan 'e trein weeft Max ôf mei de wolven, wylst Snowball it aapke fan Sergej in pak op 'e hûd jout en tuskentroch Daisy befrijt. It aapke wurdt úteinlik sels út it kanon sketten, wylst de wolven fan 'e trein falle. Neitiid kringe Max, Snowball en Daisy de lokomotyf binnen, dêr't Sergej him befynt mei Hu. Se befrije it tigerke en skoppe Sergej út 'e trein. As dyselde dêrop in pistoal lûkt, wurdt er hommels oerriden troch Gidget en de katten. Max, Snowball, Daisy en Hu klimme by de katten yn 'e auto. As Sergej wer oerein klaut, docht bliken dat it âlde kattewyfke har net sa ûnbewust fan 'e sitewaasje is as wol liek, mei't se de auto yn 'e efterút set en nochris in kear oer de sirkuseigner hinne riidt, foar't se op hûs oan giet. Werom yn it appartemintekompleks giet it libben wer syn gewoane gong. Duke en de no net mear sa senuweftige Max begeliede Liam as er foar it earst nei de kres giet. Hu de tiger fynt in nij en folle better thús by it kattewyfke en har katten.
Produksje
The Secret Life of Pets 2 waard regissearre troch Chris Renaud nei in senario fan Brian Lynch. As produsinten wiene Chris Meledandri en Janet Healy by it projekt belutsen foar de filmstudio's Illumination. Foar de film wie in budget beskikber fan $80 miljoen. De filmmuzyk waard fersoarge troch Alexandre Desplat.
Oan 'e film wurken fierhinne deselde stimakteurs mei as oan The Secret Life of Pets, út 2016, útsein wat de haadrol fan Max oangie. Dy waard yn 'e earste film ynsprutsen troch komyk Louis C.K., mar nei't dyselde yn 'e hjerst fan 2017 yn it ramt fan it #MeToo-skandaal yn opspraak rekke wie om't er ferskate kearen yn it bywêzen fan froulju masturbearre hie (sa't er sels ek tajoech), besleaten de produsinten de gearwurking mei him net te fernijen. Yn syn plak waard Patton Oswalt oanlutsen om yn 'e nije film syn stim oan Max te lienen.
Distribúsje
De distribúsje fan The Secret Life of Pets 2 waard fersoarge troch Universal Pictures. De film gie op 24 maaie 2019 yn premiêre yn 'e Britske bioskopen, en pas op 7 juny fan dat jier yn 'e Amerikaanske bioskopen. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde op 31 maaie by platemaatskippij Back Lot Music. The Secret Life of Pets 2 kaam op 13 augustus 2019 beskikber as digitale download en waard op 27 augustus fan dat jier útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige The Secret Life of Pets 2 mingde resinsjes. De foaroansteande Amerikaanske ynternetfilmkritikus James Berardinelli joech de film 21/2 fan 4 stjerren en neamde it "in perfekt foarbyld fan wat der barre kin as in ferfolchfilm inkeld bestiet om't syn foargonger in protte jild opbrocht hat." Hy omskreau de film ek as "eins trije selsstannige koarte films dy't inkeld mei-inoar ferbûn binne troch de oanwêzigens fan weromkearende personaazjes" en "in teloarstellend midsmjittige prestaasje, dy't potinsjele sjoggers dy't âlder binne as tsien jier net folle te bieden hat."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat The Secret Life of Pets 2 in goedkarringspersintaazje fan 60%, basearre op 159 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] leart syn animearre stjerren gjin nije narrative keunstkes – mar foar fans fan it orizjineel soe dizze grappige, energetyske ferfolchfilm likegoed foldwaan moatte." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet The Secret Life of Pets 2 in goedkarringspersintaazje fan 55%, basearre op 26 resinsjes.
Resultaat
The Secret Life of Pets 2 brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $158,9 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $271,2 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $430,1 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $80 miljoen betsjut dat in winst fan $350,1 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Grutte Priis Formule 1 fan Frankryk 2007
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Frankryk 2007 yn Magny-Cours op 1 july 2007. It wie de achtste race fan 17 races fan de Formule 1 yn 2007. Hy waard op it Circuit de Nevers Magny-Cours hâlden. De race waard hâlden oer 70 omgongen, op it 4,4 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 308,6 kilometer.
Gabbemagasthûs
It Gabbemagasthûs is in ryksmonumint yn de stêd Ljouwert. It pân stiet oan de Wijbrand de Geeststrjitte 42 yn de buert Mûnepaad yn de wyk Ald-East.