cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hermann Burmeister
Libben en karriêre
Behalven as soölooch wie Burmeister ek aktyf op it mêd fan ornitology, entomology, paleöntology en botany, en as herpetolooch beskreau er in grut tal nije soarten amfibyen en reptilen. Syn standertauteursôfkoarting op it mêd fan botany is "Burmeist.", wêrmei't oanjûn wurdt dat hy de wittenskiplike beskriuwer wie. Los fan syn wurk as biolooch bejoech Burmeister him ek op it terrein fan 'e geografy en de meteorology. Yn 1892 kaam er yn 'e Argentynske haadstêd Buenos Aires te ferstjerren.
The Game Plan (film)
Plot
It wol Kingman earst net oan dat it famke syn dochter is, en hy skillet syn aginte Stella Peck op om him mei dizze krisis te helpen. Stella is fan miening dat it foar de bûtenwacht mâl lykje sil as útkomt dat Kingman in dochter hat fan wa har bestean er hielendal neat ôfwist, en dat syn imago der skea troch oprinne sil. Se is ek bang dat dizze kwestje Kingman ôfliede sil fan wat echt wichtich is: it heljen fan 'e finale fan 'e Amerikaansk-fuotbalkompetysje en it binnenheljen fan in sponsoringkontrakt ter wearde fan $25 miljoen fan 'e fastfoodrestaurantkeatling Fanny's Burgers. Nettsjinsteande dat stelt se wol fêst dat it bertebewiis dat Peyton by har hat, echt is. As Stella Kingman deroer ûnderstiet oft it echt net mooglik is dat se syn dochter is, komt him yn 't sin dat er nei de skieding noch ienris seksuele omgong mei Sara hân hat doe't se har lêste besittings ophelle…
Kingman freget Peyton oft se gjin oare famylje hat by wa't se útfanhûzje kin; it stiet him by dat Sara in suster hie, dy't Karen hiet. Peyton fertelt him dat Karen dea is. Uteinlik komt Kingman ta de konklúzje dat er foarearst mei it famke oantangele sit. Foar allebeide is dat wennen. Peyton palmet Kingman syn bulldog Spike yn, monopolisearret syn bêd sadat er sels op 'e bank sliepe moat, en plakt oeral glitterspul op. Se besmoarget de hiele koken troch de blender oan te setten sûnder it lid derop te dwaan en brûkt safolle shampoo dat de hiele badkeamer fol mei skom komt te sitten. Ek sabotearret se syn ôfspraakje mei it kreaze model Tatianna. Joe nimt har mei nei syn training, dêr't it famke úteinset mei it om har finger winen fan 'e rest fan syn team, en ek beselskippet se him nei de iepening fan syn eigen restaurant, dêr't er har ferjit en allinnich op hûs oan giet. Pas healwei beseft er dat wat fergetten is; dan moat er werom en op 'e nij by de paparazzi lâns, sadat it hiele ferhaal de oare deis breed útmetten wurdt yn 'e rabbersparse.
Stella beslút dat Joe in nij, heitich imago krije moat, dat se ferfangt syn twasits sportauto troch in stationwagon en organisearret in parsekonferinsje om Joe rêde te litten wat der te rêden falt. Joe besiket it ferjitten fan syn dochter mei de gek te beslaan, mar syn grappen mislearje op miserabele wize en de sammele parse bliuwt izige stil. Peyton komt him te help en set har skattigens yn om ek de sjoernalisten om har finger te winen. Se leit út dat it heitwêzen foar Kingman in hiel nije ûnderfining is en dat er syn bêst docht, mar dat eltsenien dy't mei wat úteinset dat er noch nea dien hat, flaters begean sil. Dochs, sa seit se, fynt se him de bêste heit fan 'e hiele wrâld.
Nei de parsekonferinsje docht bliken dat Peyton Kingman net út 'e goedheid fan har hert rêden hat, mar dat se der wat foar weromhawwe wol. Se is sljocht nei ballet, dat se lit har troch him ynskriuwe oan 'e foaroansteande en djoere balletskoalle fan 'e tsjeppe Monique Vasquez. Kingman makket fan syn hert gjin moardkûle en seit dat er al dat gehuppel mar in dom gedoch fynt. Hoewol't de lessen foar dit jier al begûn binne, nimt Monique Peyton as learlinge oan op betingst dat har heit belutsenens toant by de lessen. Kingman stimt ta om fan it geseur ôf te wêzen. As er op in middei ferjit om Peyton út ballet op te heljen, nimt Monique it famke mei nei it Amerikaansk-fuotbalstadion dêr't Kingman noch op 'e massaazjetafel leit. Kingman beseft fuortendaliks syn flater, mar besiket him derút te praten. Dat lit Monique lykwols net oer har kant gean, en se twingt him om in rol yn 'e earstfolgjende balletfoarstelling fan har skoalle op him te nimmen, as manear om syn 'belutsenens' te toanen. Se nimt syn training eigenhandich op har, wêrby't se, as hy it net sjen kin, der blyk fan jout dat se har bot ta him oanlutsen fielt. Troch de training wurdt Kingman dúdlik dat ballet teminsten like swier is as Amerikaansk fuotbal. Syn teamgenoaten hawwe alhiel de gek mei him as se ûntdekke dat er op balletles sit, en se geane mei syn allen nei de útfiering ta om him út te laitsjen. Se wurde lykwols pakt troch it oangripende ferhaal fan 'e foarstelling en jouwe Monique, Kingman en de balletlearlingen oan 'e ein fan 'e foarstelling in steande ovaasje.
In pear dagen letter komme de spannings tusken Kingman en Peyton lykwols ta útbarsting as se har nocht hat fan syn egoïsme. Foar Kingman liedt dy konfrontaasje ta it besef dat der yndie wol wat op syn hâlden en dragen falt oan te merken. Hy makket it goed mei Peyton troch har en har nije balletfreondinnen mei út te nimmen nei it winkelsintrum, dêr't er al rillegau eltse behearsking oer de keppel fammen ferliest. Yn panyk skillet er Monique op om del te kommen en him te helpen. Fan dat stuit ôf groeit der in românse tusken him de kreaze balletleararesse. Underwilens ferslane de Boston Rebels ûnder lieding fan Kingman alle rivalen dy't se tsjinkomme en berikke sa de finale fan 'e Amerikaansk-fuotbalkompetysje, wêryn't se it opnimme moatte tsjin 'e (fiktive) New York Dukes út New York. Tagelyk hat Stella it kontrakt mei Samuel Blake jr., de eigner fan Fanny's Burgers, hast berêden; nei de oerwinning yn 'e finale moat Kingman inkeld noch yn 'e kamera's sjen en sizze dat er no earst om in hamburger nei Fanny's Burgers ta sil.
Koart foar de finale giet Kingman yn in restaurant út te iten mei Peyton en Monique. Dêr blaft Peyton der by fersin út dat har mem gjin idee hat dat se by Kingman is. Dan docht bliken dat se eins in moanne lang op balletkamp gean soe, mar troch harsels foar te dwaan as har mem hat se dat fia e-mail ôfsein en doe de bestimming fan 'e taksy, dy't har nei it balletkamp bringe soe, feroare yn it adres fan Kingman. Se besiket ûnder fierdere selsbelêstende ferklearrings út te kommen troch de mûle gau-gau fol te stopjen mei iten, en sa yt se by fersin wat guod dêr't nútsjes troch sitte, dêr't se allergysk foar is. Se kriget in allergyske reäksje wêrby't har kiel opset en se mar kwealk mear sykhelje kin. Dêrop bringt Kingman har halje-trawalje nei it sikehûs, dêr't de dokters lokkigernôch fêststelle dat it om in mylde reäksje giet en dat se mei gauwens wer de âlde wêze sil.
Op dat stuit komt Peyton har (troch Kingman) deawaande muoike Karen opdaagjen, dy't poerrazen is op Kingman. Se hâldt him ferantwurdlik foar it ûntlûken fan Peyton oan it âlderlik gesach, dat sy as fâd oer it famke hat. Dan komt de rest fan Peyton har bedroch út: it is net Karen dy't stoarn is, mar har mem Sara, dy't in healjier earder omkommen is by in ferkearsûngemak. Sûnt stiet se ûnder fâdij fan Karen, dy't as ûntwikkelingswurkster hommels in moanne nei Afrika moast. As dat allegearre dúdlik wurdt, moat Karen tajaan dat Kingman ek it slachtoffer is fan 'e bedragerij fan Peyton, hoewol't se him noch net ferjout dat er har yn it restaurant fergetten is (wat se lêzen hat yn in rabbersblêd op 'e lofthaven fuort nei't se yn 'e Feriene Steaten weromkeard wie), en likemin dat er net foarkommen hat dat Peyton in allergyske reäksje krige.
Wylst Kingman en Karen op 'e gong oan it redendielen binne, heart Peyton, dy't har sliepende hâldt, hoe't Stella yn har sikehûskeamer oan 'e tillefoan tsjin ien seit dat sy (Peyton) in ôflieding is dy't Kingman wol misse kin no't er foar de wichtichste wedstryd fan syn libben stiet. Dêrom hâldt se letter út dat se wer nei hûs wol mei muoike Karen. Kingman kin net oars as him dêrby dellizze, mar as er thús komt yn syn lúkse appartemint is dat leger as ea tefoaren. Hy fynt ûnder Peyton har bêd in tas mei wat foto's en in brief fan Sara deryn, dy't oan him rjochte mar blykber nea op 'e post dien is. Dêryn ûntskuldiget Sara har foar it feit dat se har swierwêzen en it bestean fan Peyton foar him ferburgen holden hat. Mar op dat stuit wie syn karriêre as sporter krekt begûn, en se woe him net fan syn dream ôfliede.
As de finale fan 'e kompetysje begjint, is Kingman der mei de kop net goed by. Hy hat syn motivaasje ferlern en is mar heal de spiler dy't er oars is. As er in blessuere oprint en troch de coach frege wurdt oft er noch trochspylje kin, antwurdet er dat it foar it team it bêste is om him mar te ferfangen. Peyton sjocht it live-ferslach fan 'e wedstryd op 'e tillefyzje en beseft dat se mis west hat. Se bepraat Karen om har nei it stadion te bringen, dêr't se yn 'e klaaikeamer har heit it mannewaar opseit en him sa syn motivaasje weromjout. Kingman giet it fjild wer op en liedt syn team nei de oerwinning. Neitiid seit Karen, dy't ûnderwilens alles beprakkesearre hat, dat Peyton oars mar by har heit wenje moat. Kingman en Peyton binne de wrâld te ryk. As him troch de sammele parse frege wurdt wat er no dwaan sil (foar him it juste momint om te sizzen dat er in hamburger by Fanny's Burgers helje sil), antwurdet er dat er no earst wat mear tiid mei syn dochter trochbringe wol.
Rolferdieling
The Game Plan wie de lêste film wêryn't Johnson op 'e ôftiteling fermeld waard ûnder syn bynamme The Rock, wêrmei't er bekend wurden wie yn it showwrakseljen.
Hermann Burmeister
Literatuer
Burmeister liet in mânsk oeuvre nei mei grut ferskaat oan ûnderwerpen. Syn opfolger as direkteur fan it Museo Argentino de Ciencias Naturales Bernardino Rivadavia yn Buenos Aires, Carlos Berg (1843-1902) komt yn syn biografy (1895) op teminsten 280 wurken. In kar:
The Game Plan (film)
Produksje
The Game Plan waard regissearre troch Alan Fickman nei in senario fan Nichole Millard en Kathryn Price, dat basearre wie op in idee fan Millard, Price en Audrey Wells. As produsinten wiene Mark Clardi en Gordon Gray by it projekt belutsen foar de filmstudio's Walt Disney Pictures en Mayhem Pictures. De kamerarezjy waard fersoarge troch Greg Gardiner, wylst Nathan Wang en Stewart Copeland ferantwurdlik wiene foar de filmmuzyk.
Foar The Game Plan wie in budget beskikber fan $22 miljoen. De opnamen foar de film fûnen foar it meastepart plak yn Boston, yn 'e Amerikaanske steat Massachusetts. De sênes mei Amerikaansk fuotbalwedstriden waarden opnommen yn trije sportstadions: it Gillette Stadium yn Foxborough (Massachusetts), Empower Field at Mile High yn Denver (Colorado) en it Sun Devil Stadium yn Tempe (Arizona).
It plotelemint wêrby't Amerikaansk fuotbalspiler Joe Kingman (Dwayne Johnson) op balletles giet, wie in yndirekte ferwizing nei de echte Amerikaansk fuotbalspiler Lynn Swann, fan wa't bekend is dat er ûnder syn NFL-karriêre as wide receiver foar de Pittsburgh Steelers balletlessen folge. Hy wurke letter as sportferslachjouwer foar ABC (eigendom fan Disney) en ESPN. Hy ferliet Disney foar in nije karriêre yn 'e polityk wylst The Game Plan noch yn 'e preproduksjefaze ferkearde.
Distribúsje
De distribúsje fan The Game Plan waard fersoarge troch Buena Vista Pictures, in dochterûndernimming fan Disney. It wie de lêste film dy't ûnder de namme Buena Vista distribuëarre waard, mei't Disney dy namme itselde jiers noch ôfskafte en it bedriuw omneamde ta Walt Disney Studios Motion Pictures. The Game Plan gie op 23 septimber 2007 yn Hollywood yn premiêre en iepene op 28 septimber yn 'e Amerikaanske bioskopen. De film waard op 22 jannewaris 2008 útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Filmkritisy moasten net folle hawwe fan The Game Plan. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat de film in leech goedkarringspersintaazje fan 28%, basearre op 102 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Nettsjinsteande it oerfloedige garisma fan The Rock is The Game Plan neat oars as in rûtinemjittige Disney-komeedzje. Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle de film in goedkarringspersintaazje fan 44%, basearre op 23 resinsjes. Amerikaanske bioskoopbesikers dy't nei it sjen fan 'e film oer harren ûnderfining befrege waarden, joegen The Game Plan lykwols in 91/2 op in skaal fan 1 oant 10.
Resultaat
The Game Plan brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $90,648.202 op, en yn alle oare lannen en territoaria $55.942.785. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $146,6 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $22 miljoen betsjut dat in winst fan $124,6 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Oan 'e oare kant brocht dvd-ferkeap nochris $50,6 miljoen op. Dêrmei wie The Game Plan sûnder mis in grut kommersjeel súkses foar Disney.
Jennifer Walcott
Jennifer Walcott (Youngstown (Ohio), 8 maaie 1977), is in Amerikaansk neakenmodel, aktrise en presintatrise. Hja is it bekendst wurden as de Playboy Playmate fan 'e moanne augustus 2001.
Jonkheid en oplieding
Walcott waard yn 1977 berne yn Youngstown, yn 'e Amerikaanske steat Ohio, as dochter yn in húshâlding mei yn totaal fjouwer bern. Hja is fan mingd Iersk, Italjaansk en Poalsk etnysk komôf. As bern wie it har dream om bistedokter te wurden. Walcott genoat middelber ûnderwiis oan 'e Lowellville High School, dêr't se lid wie fan it cheerleadersteam fan 'e skoalle.
Karriêre
Yn oktober 1996 besleat se mei njoggentjin jier en ferhúzje nei Los Angeles ta, dêr't se in karriêre as model begjinne woe. De earste pear jier hie se it tige krap. Om rûn te kommen moast se twa leechbetelle baantsjes oannimme en dêrnjonken folge se ek noch in oplieding oan it Santa Monica Kolleezje. Yn 2000 ferfear Walcott nei Chicago, om tichter by har beppe te wêzen, dy't tige yn 'e minnichte rekke wie. Nei it ferstjerren fan har beppe ferhuze se werom nei Los Angeles.
Begjin 2001 wurke Walcott as fisazjiste op in feest dat jûn waard troch it neakenblêd Playboy, doe't se opmurken waard troch in neakenfotograaf dy't foar it tydskrift aktyf wie. Dy helle har oer om te neaken foar de Playboy posearjen. Sa waard Walcott de Playmate fan 'e moanne augustus 2001. Neitiid posearre se geregeldwei foar publikaasjes fan Playboy, en doe't Carmen Electra as fotografe in fotoreportaazje foar Playboy makke, keas hja Walcott út as neakenmodel.
Behalven foar de Playboy posearre Walcott ek (en lang net altyd neaken) foar Moves, American Curves, Muscle & Fitness, Hers, Physical, Iron Man, Planet Muscle, Matco en it Australyske tydskrift People. Doe't se swier wie, stie Walcott fierders op 'e omslach fan Holistic Health Magazine. Ek wurke se mei oan ferskate fideoklips, û.m. fan Justin Timberlake, Marc Anthony en de band Sterophonics. Yn 2005 krigen Walcott en har kollega-Playboy-modellen Scarlett Keegan en Destiny Davis de kaaien fan 'e stêd fan 'e boargemaster fan Las Vegas, nei't se posearre hiene foar in kalinder dêr't Las Vegas mei promoate waard as toeristyske bestimming.
Walcott wie ek as aktrise te sjen yn lytse roltsjes yn inkele films: American Pie Presents: Band Camp (2005) en The Pool Boys (2008). Ek wie se te sjen yn it fideospultsje Postal III. Fierders waard se wurdfierster foar merken as Ciclon-rum en Bally's-fruitautomaten. Se liet har op 'e tillefyzje ynterviewe yn û.m. The Howard Stern Show en Entertainment Tonight, en die mei oan in grut tal oare tillefyzjeprogramma's, benammen op it mêd fan realitytillefyzje, wêrûnder The Weakest Link, Street Smarts, Dog Eat Dog, Wild On!, Russian Roulette, MTV Cribs en The Other Half. Ein 2009 presintearre se it advysprogramma foar nije memmen Mom Time op in regional tillefyzjestjoerder yn Arizona.
Lichemsskaaimerken
Walcott is blank, mei brune eagen en brún hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.65 m lang, mei (alteast ûnder har karriêre as neakenmodel) in gewicht fan 48 kg, en kupmaat 32C, dêr't se in boarstfergruttingsoperaasje foar ûndergien hie. Behalven de wenstige gatsjes troch de earlellen hie se (doe) gjin piercings, mar wol hie se in tatoeaazje fan it Playboy-bunny-symboal (it bekende kninekopke mei flinterstrik foar) op har ûnderbúk, oan 'e rjochterkant fan 'e nâle.
Eagle Butte (Súd-Dakota)
Eagle Butte (útspr.: ['iːɡəl ˈbju:t], likernôch: " ii -gul bjûût "; Arikara: Neetahkaswaá’u’; Lakota: Waŋbli Paȟd; útspr.: [wãbli paχd], likernôch: "ûang-bli pacht") is in stêd dy't op 'e grins leit fan 'e countys Dewey en Ziebach, yn it noardwesten fan 'e Amerikaanske steat Súd-Dakota. Hoewol't it noch it haadplak Dewey County, noch fan Ziebach County is (dat binne Timber Lake, resp. Dupree), is it wol it haadplak fan it Cheyenne River Yndianereservaat (Cheyenne River Indian Reservation), fan 'e Cheyenne River Sû Stamme (Cheyenne River Sioux Tribe). Eagle Butte (de Ingelske namme betsjut "earneklif") hie neffens in offisjele skatting út 2012 doe krapoan 1.400 ynwenners.
Skiednis
Yn 1868, doe't as gefolch fan it twadde Ferdrach fan Fort Laramie, tusken de Lakota en de Amerikanen, it Grutte Sû Reservaat stifte waard, fêstige it Buro fan Yndiaanske Saken (BIA) syn agintskip foar fjouwer substammen fan 'e Lakota (de Minnikonzjû, Sâns Arks, Swartfuotten en Twatsjettels) te Eagle Butte. Yn 1889 waard it Grutte Sû Reservaat de helte lytser makke, wylst it restant opdield waard yn fiif lytsere reservaten. Ien fan dy fiif wie it Cheyenne River Yndianereservaat.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Eagle Butte 4,9% âlder as 65 jier en 41,3% jonger as 18 jier. Fierders bestie 27,3% fan 'e húshâldings út ien persoan. Neffens âldere sifers, út 2000, libbe doe 47,9% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins (foar it befolkingssegmint fan ûnder de 18 jier sels 58,9%). Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 89,2% Yndianen; 4,3% Latino's; 2,5% blanken; 0,3% swarten; 0,2% Aziaten; 3,5% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Woerster Noardseekust
Woerster Noardseekust (Dútsk: Wurster Nordseeküste) is in frije gemeente yn de distrikt Cuxhaven yn de Dútske dielsteat Nedersaksen. De gemeente is ûntstien op 1 jannewaris 2015 nei in weryndieling fan de gemeente Nordholz en de dielnimmende gemeenten Cappel, Dorum, Midlum, Middelwarden, Mulsum, Padingbüttel en Wremen, dy't meiïnoar de gearwurkjende gemeente Samtgemeinde Lân Woersten foarmen. De eardere gearwurkjende gemeente Lân Woersten komt nammers oerien mei it âlde Fryske Lân Woersten. Yn de midsiuwen wurken de gemeenten, of leaver sein de doarpen al gear yn it ramt fan dykbou en wetterhûshâlding. Reden fan de weryndieling wie dat de finansjele posysje fan de gemeenten swak wie en dat sûnder in fúzje de problemen net oprêden wurde koene. Dizze nije gemeente is in frije ienheidsgemeente wurden en dat betsjut dat de gemeente alle taken selsstannich útfiert. Yn tsjinstelling ta in Samtgemeinde, dy't bepaalde taken útbesteget oan de dielnimmende gemeenten. Op 2 novimber 2014 waarden de boargemaster en gemeeenteried keazen. De sit sil yn Dorum en Nordholz bliuwe. De gemeente grinzget yn it westen oan de Noardsee en leit benoarden de mûning fan de rivier de Wezer. Yn it noarden grinzget it oan de stêd Cuxhaven, oan Wanna yn it noardeasten, oan de ek op 1 jannewaris 2015 foarme gemeente Geestland yn it easten en suden en Bremerhaven leit 19 kilometer besuden de gemeente.
Keppeling om utens
Webside Woerster Noardseekust
Resepsje-estetyk
Resepsje-estetyk of resepsje-estetika is in yn de sechstiger jierren ûntstiene dissipline yn de literatuerwittenskip dy’t ûndersiket hoe’t in tekst of keunstwurk troch harker, lêzer of sjogger ûntfongen wurdt. Hans Robert Jauss (Literaturgeschichte als Provokation, 1970) en Wolfgang Iser (Die Appellstruktur der Texte, 1970) yntrodusearren dy nije, op de lêzer rjochte ûndersyksmetoade (de "Konstanzer Schule"). Se stelden in skema op wêrmei’t de resepsje, de wize dêr’t wat op ûntfongen wurdt troch it publyk, fan in literêr wurk ûndersocht wurde koe. Dy streaming kin sjoen wurde as in reaksje op literatuerbeneiering dêr’t analize en ynterpretaasje sintraal by steane.
Metoade
It skema sjocht der sa út:
Auteur → Tekst → Lezer
De pylken steane dêrby foar de oergong, de oerdracht.
It wichtichste doel fan dit systeem is it fêststellen fan de sekundêre betsjutting fan in tekst yn in beskate tiid en op in beskaat plak.
Der wurdt mei dit systeem in manier oanlange om ien fan de wichtichste eigenskippen fan in masterwurk te tsjutten. Jauss leit út dat de ferwachtingshoarizon dat is wat de lêzer ferwachtet binnen in beskaat ramt dat foarme wurdt troch itjinge dat as noarm oan in tekst taskreaun wurdt, de relaasje dy’t lein wurdt mei lyksoartige teksten en de libbensûnderfining fan de lêzer. As in beskate tekst ticht by dy ferwachtingshoarizon leit sit der net folle ferrassends yn, mar as er fier fan dy hoarizon ôf stiet betsjut dit dat it in (potinsjeel) masterwurk is.
Yn in tekst bart dit troch lege stikken yn de tekst te litten, dy’t de lêzer dan sels ynfolje kin. Dat is ek de reden wêrom’t in ferfilming fan in boek foar persoanen dy’t it boek lêzen hawwe faak ôffalt.
Yn it boppesteande kin it wurd tekst ferfongen wurde troch keunstwurk, en lêzer troch skôger, foar it brûken yn de keunstskiednis.
Heiligenblut
Heiligenblut, yn it Dútsk Heiligenblut am Großglockner ta ûnderskie fan oare plakken mei deselde namme, is een gemeente yn Eastenryk yn de dielsteat Karinsje. De stêd is fakentiden it startpunt foar ekskursjes nei de Pasterze-gletsjer en foar it beklimmen fan de Großglockner (3.797 m.).
De stêd leit 1.288 meter boppe seenivo oan de foet fan de Großglockner oan it boppeste ein fan it Mölltall yn it Nasjonaal Park Hohe Tauern. Njonken de stêd Heiligenblut bestiet de gemeente út de doarpkes Apriach, Aichhorn, Fleiß, Hadergasse, Hof, Pockhorn, Rojach, Schachnern, Untertauern, Winkl en Wolkersdorf.
Oant yn de Twadde Wrâldkriich waard der yn Heiligenblut goud wûn. Sûnt it ein fan de 19e iuw wurdt Heiligenblut simmerdeis troch toeristen besocht. Fral nei it iepenjen fan de Großglockner-Hochalpenstraße yn 1935 waard de ûntwikkeling fan toerisme ek yn oare seizoenen mooglik.
It Stjerrensjongen mei Trijekeningen yn Heiligenblut waard yn 2010 tafoege oan de list fan Immaterjeel Kultureel Erfgoed yn Eastenryk.
Namme
De namme Heiligenblut stamt fan de leginde oer in fleske bloed fan Kristus, dat de Deenske prins Briccius om 914 hinne op 'e weromreis fan Konstantinopel meinaam. De prins fûn syn ein doe't er ûnderweis troch in lawine ûnder de snie bedolle waard. Ut de snie woeksen lykwols trije nôtieren omheech en sa waard syn lichem fûn. Doe't in pear boeren de man in fatsoenlik grêf jaan woene, wegere ien fan 'e fuotten ûnder de grûn te bliuwen. By it ûndersyk hoe't dat koe fûnen hja yn 'e holte boppe syn kût it fleske mei hillich bloed, dat sûnt dy tiid yn it sakramintshúske fan de tusken 1460 en 1491 boude Sint-Finsintiustsjerke bewarre wurdt. Briccius waard fanwegen brek oan bewiis nea offisjeel hillich ferklearre, mar dat makke foar de ynwenners net út, Briccius krige yn é tsjerke syn eigen alter en in krypte.
Befolking
It ynwennertal fan Heiligenblut lit oer de lêste desinnia in delgong sjen. Neffens de folkstelling fan 2001 is 95,5% fan de befolking roomsk-katolyk en 1,8% protestantsk.
Singer Laren
thumb|270px|Singer Teäter thumb|270px|Singer Museum
Singer Laren is in museum en teäter yn Laren. Se binne de erfenis fan de Amerikaanske keunstsamler William Singer (1868-1943).
Skiednis
William Singer wie in soan fan in stielmiljonêr út Pittsburgh. Tegearre mei syn oare helte Anna Spencer Brugh reizge er troch Jeropa. Yn 1901 sette er him nei wenjen yn in de keunstenerskoloanje Laren. Dêr lieten se yn 1911 filla De Wilde Zwanen sette, part fan it hjoeddeiske Singer Laren.
Nei it fertsjerren fan William yn 1943 brocht Anna Singer de kolleksje yn in stichting ûnder ta oantins fan har man. Om de waaksjende samling foar it publyk tagonklik te meitsjen waard de filla yn 1953-1956 útwreide mei in konsertseal en in museumfleugel, ûntwurpen troch de Larenske arsjitekt Wouter Hamdorff.
De fêste samling fan it Singer Museum, de Singer Kolleksje, hat ûnder mear wurk fan Albert Neuhuys, Bart van der Leck, Eddy Roos, William Singer, Hein Kever, Evert Pieters, Ferdinand Hart Nibbrig, Lou Loeber, Chris Beekman, Gustave De Smet, Auguste Rodin en Jan Sluijters. It Singer Museum organisearret teffens alle jierren in tal spesjale tentoanstellings.
Anna Singer wie in entûsjaste pianiste, dêrom liet se yn 1956 in konsertseal bouwe oan de filla 'De Wilde Zwanen'. It Singer teäter ferfolde in unike rol by it opkommen fan de telefyzje yn Nederlân, mei pioniers as Willem Duys en Mies Bouwman. Rechtstreeks vanuit de Singer Concertzaal….. kamen mear as 3000 bekende programma’s. It ynearsten as konsertseal ornearre teäter is yn de rin fan de jierren útwaakst ta in teäter mei in folweardige teäterprogrammearring mei in protte bekende toanielspilers, kabaretiers en musisy. De teäterseal is yn 2000 folslein oanpast oan moderne easken en techniken.
Heraklion (stêd)
thumb|260px|Gemeentegrinzen fan 2011 Heraklion (Gryksk: Ηράκλειο, Iraklio) is de haadstêd en grutste gemeente fan it Grykske eilân Kreta. It plak leit sintraal oan de noardkust fan it eilân, oan de Egeyske See.
It besjen wurdich
De stêd hat in archeologysk museum dat in bulte fynsten fan de Minoyske beskaving hat. Yn it museum binne in protte bylden fan bollen te finen út de bollekultus fan dy beskaving. De myte fan de Minotaurus herinnert hier nog aan. It museum hat ek in makette fan Knossos. Fierder is der in ferskaat oan fynsten út it archeologysk plak Faestus, lykas de wrâldferneamde Skiif fan Faistos, yn dit museum. In tige bekend byldsje is dat fan de slangegoadinne, dy't yn eltse hân in slang yn de loft hâldt (sjoch foto).
Oan de haven leit it fort Koulés. It archeologysk fynplak Knossos leit tichtby de stêd.
Underwiis
Heraklion hat in dependânse fan de Universiteit fan Kreta (Gryksk: Πανεπιστήμιο Κρήτης). Yn dy festiging húsmannet de Fakulteit fan Geasteswittenskippen en de Fakulteit fan Natuerwittenskippen, Wiskunde en Ynformatika.
Ynternasjonale organisaasjes
Sûnt 2005 is it Europeesk Agintskip foar netwurk- en ynformaasjebefeiliging ("ENISA") yn Heraklion fêstige. It ENISA funksjonearret as kennissintrum dêr't EU-lidstaten en EU-ynstellingen advys krije kinne oer fraachstikken dy't netwurk- en ynformaasjebefeiliging oanbelangje krije.
Demografy
Troch de bestjoerlike weryndieling fan begjin 2011 waard Heraklion in fúzjegemeente yn de Grykske bestjoerlike regio (periferia) Kreta en de fjird grutste stêd fan Grikelân nei ynwennertal.
Monolooch
In monolooch is in allinnichspraak; in betooch fan ién persoan dy’t oan it wurd is (en bliuwt), faak sûnder dat der harkers binne.
Monolooch komt fan it Gryksk, dêr’t μονος (monos) ién en allinnich betsjut, en λογος (logos) wurd of idee betsjut. Yn it teater is it in toanieloptreden fan ién akteur binnen in toanielstik. Dêrfoar wurdt faak de term soliloque brûkt.
Yn in petear op in byienkomst betsjut in monolooch dat de oare oanwêzigen net oan it wurd komme kinne of meie. In taspraak dus. It is it tsjinoerstelde fan in dialooch.
Tinzen
Inkeld binne der wol oare persoanen op it toaniel, mar dy wurde achte de sprekken net te hearren. Dat wurdt faak oantsjut mei it wurd fansiden.
Yn in spylfilm wurdt sa’n monolooch meast mijd. Soms hearre jo de stimme fan in akteur sûnder dat syn lippen bewege. In oare technyk is dat immen in brief lêst, wêrby’t de stimme fan de skriuwer it brief heard.
De term monolooch wurdt ek brûkt as oantsjutting fan in monodrama, in toanielstik foar mar ién akteur, lyks Samuel Becketts Krapp's Last Tape.
Wrâldferneamd binne ûnder oare de monologen fan:
Audysje
Faak moatte jo by in audysje foar bygelyks in film of in toanielproduksje in monolooch foardrage. Ek as jo nei in toanieloplieding wolle moatte jo faak in monolooch foardrage.
Taalwinnen
De term bêdtiid-monolooch wurdt yn it taalwinnen brûkt foar it stadium wêrby’t bern foar it yn sliep reitsjen harren nije taaloanwinsten fan de dei opsizze, werhelje, en dus eins yndruie. In soarte opslaan fan wûne feardigens en kennis.
Margareta fan Bruce (suster fan Robert I)
Margareta fan Bruce (Ingelsk: Margaret Bruce, Normandysk-Frânsk: Marguerite de Brus; Kastiel fan Turnberry (Skotlân), ±1283 – yn Skotlân, 2 maart 1316) wie in Skotsk ealfrouwe dy't oan heitekant ek fan Normandysk en Iersk etnysk komôf wie.
Hja wie in dochter fan Robert fan Bruce, 6e hear fan Annandale, en wierskynlik dy syn frou Marjorie, grevinne fan Carrick, hoewol't guon histoarisy fan betinken binne dat se gjin dochter fan Marjorie fan Carrick wie, mar mooglik in oerwûn bern fan Annandale en in mêtresse. Yn elts gefal wie Margareta in suster (itsij in folle, itsij in healsuster) fan kening Robert I fan Skotlân, dy't yn 1306, ûnder de Skotske Unôfhinklikheidsoarloggen tsjin Ingelân, op 'e troan kaam.
Oer Margareta fan Bruce is fierders net safolle oerlevere. Se kaam omtrint 1283 te Carrick te wrâld, wierskynlik op it Kastiel fan Turnberry, de residinsje fan 'e greven fan Carrick, en troude letter twa kear. Har earste houlik wie mei de ridder Willem III fan Carlyle, en har twadde mei de ealman Jan, hear fan Shelton. Margareta hie teminsten fiif bern: Margareta fan Bruce stoar op 2 maart 1316 op in ûnbekend plak earne yn Skotlân.
Grutte brân op De Jouwer (1881)
thumb|Nei de brân thumb|Oersjoch fan de ferbaarnde gebouwen In grutte brân op De Jouwer wie yn de nacht fan 14 op 15 oktober 1881.
De brân ûntstie yn in Jouster kastmakkerij en ferwoastige al mei al fjirtjin wennings, winkels en bedriuwspannen. By in grutte stoarm bruts jûns om seis oere in grutte brân út yn it meubelmagazyn fan Ids Koster oan de Midstrjitte. Dêrnei sloech de brân oer nei it gebou dêrnjonken. Meidat der troch de hurde stoarm baarnende fonken troch de loft fleinen sloch de brân al rillegau oer nei de pleats dy't sa'n 160 meter fierderop, oan de ein fan de Kakelstege stie. Dêrnei sloech de brân noch oer nei de oare gebouwen oan de Kakelstege en ek oan de oare kant fan de Midstrjitte giene noch gebouwen troch de it fjoer ferlern. De flammen ferspraten har sa hurd dat der gjin bussen oan wie. Acht gebouwen oan de Midstrjitte, wêrûnder de tabakskerverij fan Johannes Hessels de Jong, en in pleats en in seistal wenningen yn de Kakelstege waarden finaal fernield. Troch de ynspannings fan njoggen brânwarkorpsen, ek fan bûten De Jouwer, slagge it om 2 oere it sein brân master te jaan. De eangst bestie dat de heale Jouwer fernield wurde soe, wêrom’t hast de helt fan de ynwenners dwaande wienen om harren guod yn feilichheid te bringen, der stiene ek steapels guod op’e dyk. Der wiene gjin minskelibbens te betreuren, wol ha in tal insken by it omheljen fan de muorren frijwat slimme ferwûnings oprûn. De betizing wie hast net te beskriuwen, ryk en earm die war om te rêden wat der te rêden wie, of ferliende help by it spuitsjen. Tige eangstich wie men dat ek it gasfabryk troch de flammen oantaasten wurd soe. At soks bard wie soene de gefolgen ferskriklik west ha. De moarns om njoggen oere wienen der noch spuiten yn wurking. De krekte oarsaak fan it ûnheil wie doe noch net bekend.
By de troffen gebouwen wiene it wenhûs fan Johannes Hessels de Jong en syn noch nije tabakskerverij, it kofjepakhús en de kofjebaarnderij. Grutte foarrieden tabak, kofje en kandij giene dêrby ferlern. Oer de teefoarried is neat bekend. Nei de brân waard besletten dat de gebouwen dy’t ferlern gien wiene, sa gau mooglik wer opboud wurde moasten.
Bourtange
thumb|Plattegrûn út 1742 thumb|It sintrum fan Bourtange thumb|De eardere synagoge, hjoed-de-dei it Joadske Synegogaal Museum Bourtange (Grinslânsk: Boertang) is in fêstingdoarp yn de gemeente Westerwâlde yn it goa Westerwâlde yn de provinsje Grinslân, dat yn 1593, yn de tiid fan de Nederlânske Opstân, oanlein is. Bourtange, dat oant 1822 in selsstannige gemeente wie, dêr't ek Vlagtwedde, Sellingen, Onstwedde en Ter Apel ûnder foelen. Yn 1811 splitsten Vlagtwedde en Onstwedde harren ôf en sûnt 1822 waard it in part fan de gemeente Vlagtwedde. Yn 2018 waard de gemeente Vlagtwedde gearfoege mei de gemeente Bellingwedde ta de nije gemeente Westerwâlde.
Nei 1960 waard de fêsting yn âlde steat fannijs opboud en krige it de status fan beskerme doarpsgesicht. De greften en wâlen dogge tinken oan in stêd, mar Bourtange hat nea stedsrjochten hân. Hjoed-de-dei is Bourtange in iepenloftmuseum dat beheard wurdt troch de Stichting Festing Bourtange.
Namme
De stavering mei ou komt fan Frânske ynfloed. In tange is de namme foar in sânrêch yn in heechfeangebiet, in sânskiereilân yn it fean, besibbe mei tonge yn "lântonge". Neffens guon is de oantsjutting boertange ûntstien om't der op de tange in boerehûs 0f -skuorre boud wie. Yn Westerwâlde betsjut boer lykwols mienskiplik besit fan de boeren. Mooglik is boertange te ferlykjen mei wurden as boermande, boermarke en boerefinne.
It waard yn 1573 Op die Bertaing neamd, en yn 1593 Op d'Boirtange, yn 1612 Bourtange, yn 1658 Bourtanger Fort, yn 1773 Bourtanger Schans en yn 1936 Boertange.
Skiednis
Yn 1580 yn de Nederlânske Opstân keas de stêd Grins de kant fan steedhâlder Rennenberch, dy't oerstapte nei de kant fan Spanje. De stêd krige syn foarrie fanút Dútslân oer in paad hinne oer de sânrêch dy't troch it Boertanger Fean rûn.
Om dat paad ôf te sluten liet Willem fan Oranje op it paad in skâns oanlizze. Nei syn dea waard it wurk troch syn omkesizzer greve Willem Loadewyk fan Nassau-Dillenburg fuortsetten. Yn 1594 waard Grins oermastere en waard de fêsting Bourtange part fan it ferdigenjen fan de grins fan de trije noardlike provinsjes Fryslân, Grinslân en Drinte.
De fêsting waard yn 1665 ferbettere yn de Earste Múnsterske Kriich.
Yn 1704 waard der in nij krûdhûs boud mei in nijsgjirrige konstruksje. It dak siet net oan de muorren fêst, sa't der by in ûntploffing net it gânse gebou útinoar spatte soe. Allinnich it dak soe dan skansearre wurde. De muorren, lykas it dak, wiene wol meters tsjok.
Troch it fêstigjen fan boargers krige Bourtange de status fan in fêsting. Yn 1742 waard de grutste omfang berikt. Nijsgjirrich is dat de fêsting Bourtange de foarm fan in fiifhoeke krigen hat.
Yn 1851 waard de fêsting offisjeel opheft en doe waard Bourtange in agrarysk doarp yn Westerwâlde.
It besjen wurdich
De fêsting is hoed-de-dei in toeristyske attraksje dy't it besjen wurdich binne:
Ek binne der ferskate winkels en restaurants.
Ferfier
Bourtange is te berikken oer de N365. Bewesten it doarp rint it Bourtangerkanaal, dat in sydtakke fan it Ruiten-Aa-kanaal is, dêr't op 'e hichte fan it doarp de Bourtangerslûs yn stiet.
Marga Klompé
Margaretha Albertina Maria (Marga) Klompé (Arnhim, 16 augustus 1912 – De Haach, 28 oktober 1986) wie in Nederlânsk politika út namme fan de Katolike Folkspartij (KVP). Yn 1956 waard hja de earste frouljus minister fan Nederlân en letter de earste frou dy't minister fan Steat wie.
Marga Klompé is ien fan de wichtichste grûnlizzers fan de fersoargingssteat. De Algemiene bystânswet fan 1965, dy 't Nederlanners libbensûnderhâld garandearret, is fan har hân. Om dy reden is sy opnaam yn de Kanon fan Nederlân.
Persoanlikheid
Klompé waard troch har kollega-minister Gerard Veldkamp omskrean as in "een uitgesproken politiek dier, (zij) liet zich gelden waar dat maar kon". Jelle Zijlstra hat oer har sein:
Ik zie haar voortdurend praten, schrijven, telefoneren - de PTT moet een fortuin aan haar verdiend hebben, een voortdurend actieve vrouw (...). Ze bleef charmant, bij al haar kordaatheid, maar in latere jaren kreeg de kordaatheid het volledige overwicht. Ze hield ook van jenever (...) en het moet gezegd worden dat ze op dat vlak een goed ontwikkelde capaciteit had.
Penric's Fox
Penric's Fox is in fantasy-novelle fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwster Lois McMaster Bujold. De titel betsjut: "Penrics Foks". It boek fertelt it ferhaal fan 'e mei in ynderlike demon bejeftige jonge tsjoender Penric, dy't belutsen rekket by it ûndersyk nei de moard op in timpeltsjoenster. Penric's Fox makket diel út fan Bujold har gruttere romansearje The World of the Five Gods, en is in ferfolch op trije eardere novelles dy't de auteur yn 'e rige Penric and Desdemona skreau, ntl. Penric's Demon, Penric and the Shaman en Penric's Mission. Yn 'e ynterne gronology fan 'e rige spilet Penric's Fox nei Penric and the Shaman en foarôfgeande oan Penric's Mission. De novelle waard yn 2017 publisearre as e-boek, en kaam yn 2018 yn in hardcoveredysje út by de útjouwerij Subterranean Press, yn Burton (Michigan), mei in omslach makke troch Lauren Saint-Onge. Yn 2020 waard Penric's Fox yn 'e mande mei Penric's Demon en Penric and the Shaman, werpublisearre yn 'e omnibus Penric's Progress, dy't útkaam by Baen Books.
Ynhâld
De jonge Penric sibbe Jurald fan Marterbrêge waard, doe't er njoggentjin jier wie, troch in ûnderweis hommels ferstjerrende timpeltsjoenster folslein ûnferwachte bejeftige mei de gaosdemon dy't har har boppenatuerlike krêften joech. Dat barren feroare de koerts fan Penric syn libben folslein. Hy hie gjin oare kar mear as om sels in timpeltsjoender te wurden fan 'e Oarder fan 'e Bastert, de god dy't de master is fan alle demoanen. Underwilens hat er in hechte freonskip opboud mei syn demon, dy't er de namme Desdemona jûn hat. Hja is al mear as twahûndert jier yn 'e wrâld, in ûngewoan hege âlderdom foar in demon, en hat tolve eardere 'gastfroulju' hân: in merje, in liuwinne en tsien froulju, fan wa't de lêste fiif allegear timpeltsjoensters wiene. Nei syn oplieding is Penric de hoftsjoender wurden fan 'e Llewen, de aartsprelate-karfoarstinne fan Marterbrêge.
Yn Penric's Fox ferkeart Penric yn Easthiem, de haadstêd fan it keninkryk fan It Wold, dêr't er bedarre is yn it gefolch fan syn masteresse, dy't as muoike fan 'e hjelkening de nammejouwingsseremoanje fan 'e nijberne kroanprins bywenje moat. Penric bringt in grut diel fan syn frije tiid troch yn it selskip fan 'e freonen dy't er acht moannen earder makke hat (sjoch: Penric and the Shaman), de mei in wolvegeast bejeftige sjamaan Inglis sibbe Wolfsklif, en Oswyl, in ûndersiker fan misdriuwen foar de Oarder fan 'e Heit (de god ta waans domein it rjocht heart). As Oswyl konfrontearre wurdt mei de moard op in timpeltsjoenster, dy't yn in wâld op sa'n tsien myl fan 'e haadstêd fan efteren deasketten is mei pylk-en-bôge, ropt er de help fan Penric en Inglis yn, om gebrûk te meitsjen fan harren boppenatuerlike jeften. It docht bliken dat de tsjoenster deade is mei twa pylken dy't fan in oansjenlike ôfstân ôfsketten binne en har yn 'e rêch troffen hawwe. Inglis fynt in ein fierderop in trêde pylk, mei dêroan in toefke foksehier.
Penric stelt op it plak fan 'e moard fêst dat de siel fan 'e tsjoenster nei de goaden gien is, mei't dêrfan gjin spoar mear te bekennen is. Dat is in goed ding. In stik minder is dat fan har gaosdemon likemin in spoar te bekennen is. As de gasthear fan in demon komt te ferstjerren, moat in demon, dy't yn 'e materiële wrâld net bestean kin sûnder in fysyk wêzen om him te ûnderstypjen, nei in oare gasthear ta springe. Yn 'e regel springt in demon 'omheech', bgl. fan in hûn nei in minske, of fan in sljochtwei arbeider nei in doarpspreester, of fan in doarpspreester nei in ealman. Sa groeie demoanen yn kennis en wiisheid. As in demon twongen wurdt om 'omleech' te springen, bgl. fan in minske werom nei in bist, kin dat ferfelende gefolgen hawwe. De metafoar dy't Penric brûkt is dy fan in hoemannichte drinken dy't grutter is as de kop dêr't it yn getten wurdt: wat der net yn past, streamt oer de râne en giet ferlern. De demon fan 'e fermoarde tsjoenster kin dus nei in oare minske ta sprongen wêze, of nei in bist. Of, as der hielendal gjin libben wêzen tichternôch by wie doe't de tsjoenster fermoarde waard, sil de demon yn it neat oplost wêze.
Werom yn Easthiem besykje Oswyl, Penric, Inglis en Oswyl syn assistinte Thala de kapittelseal fan 'e Oarder fan 'e Bastert. Fan learde Hamo, de timpeltsjoender dy't it tafersjoch hat oer alle tsjoenders yn It Wold, fernimme se dat de fermoarde frou learde Magal wie, dy't noch mar in fearnsjier lyn mei har demon bejeftige wie. Hja wie in widdo mei twa folwoeksen bern, dy't neffens Hamo mei eltsenien oer de wei koe. As by ûndersyk de folgjende dei blykt dat yndie nimmen in min wurd oer har te sizzen hat, stiet Oswyl foar in riedsel oangeande it motyf fan 'e dieder. Underwilens hat Penric tastimming krigen fan syn masteresse om him yngeander mei it ûndersyk nei de moard dwaande te hâlden. Troch learde Hamo, dy't sels alhiel besteld is mei de tariedings fan 'e begraffenis en alle omballingen dy't dêrmei mank geane, hat er de opdracht krigen om Magal har demon te sykjen. Sadwaande geane hy en Inglis de dei nei't it stoflik omskot fan Magal ûntdutsen is, werom nei it plak fan 'e moard.
Dêr folgje se, fan it plak ôf dêr't Inglis de pylk mei it toefke foksehier ûntdutsen hat, it spoar fan in foks en dat fan in man dy't de foks blykber efterfolge hat. Se reitsje it spoar in hiel ein fierderop kwyt, as se djip yn it wâld binne. Dêr treffe se in man dy't seit dat er Treuch is, de houtfêster fan baron sibbe Snoekepoel, de eigner fan it wâldperseel. Treuch makket jacht op foksen, wat net ûngewoan is, mei't foksen troch in protte lju as ûngedierte beskôge wurde. Mar ynstee fan 'e foksen mei poatklammen te fangen en se daliks ôf te meitsjen, fangt Treuch de bisten yn falkûlen en nimt er se libben mei. Penric en Inglis folgje him sûnder dat er it trochhat nei in iepen plak yn it wâld, dêr't in âld, yn ferfal rekke lânhûs stiet. As se dêr temûk omsneupe, ûntdekke se in hynstestâl dêr't sân libbene foksen finzen holden wurde. Penric fynt it allegear hiel fertocht, en lit de foksen frij ear't hy en Inglis har ôfjouwe foar oerlis mei Oswyl. Se prate lykwols ôf om 'e oare deis mear ûndersyk te dwaan nei Treuch en syn obsesje mei foksen.
Werom yn Easthiem begeliedt Penric Oswyl en Thala nei de stedswente fan 'e jonge baron Wegae sibbe Snoekepoel, de eigner fan it wâldperseel. Penric is koartlyn mei de baron yn 'e kunde kommen op in partij dy't jûn waard troch prinsesse Llewanna, de suster fan Penric syn masteresse. Wegae is in boekige jongeman, dy't in bril draacht mei tsjûke glêzen. Hy is skokt as er heard dat op syn lân in timpeltsjoenster ombrocht is, en hy fertelt dat er sels mar komselden syn bûtenpleats besiket. Wegae is noch mar trije jier baron; hy is syn omke Halber opfolge, dy't, nei't er syn eigen frou fermoarde hie, de wyk naam nei it bûtenlân en by ferstek ta de dea feroardiele waard. Neitiid is der berjocht kommen dat er dêr stoarn is. As Oswyl de baron freget om wat mear oer de kwestje fan 'e moard op syn muoike te fertellen, komt yn it petear de namme fan learde Svedra op 't aljemint, in timpeltsjoenster dy't troch har kommunikaasje mei de siel fan 'e fermoarde muoike in wichtige rol spile by it ûnder fuotten heljen fan 'e eardere baron.
Neitiid trunet Desdemona Penric oan om te neare nacht noch by learde Hamo oan te gean, om te freegjen oft der in bân bestiet tusken Svedra en Magal. Sa't sy al fermoede, befêstiget Hamo dat Svedra har demon nei har natuerlike dea, in fearnsjier lyn, oergien is op Magal. Sa komt Penric by de teory dat baron Halber sibbe Snoekepoel noch libbet, en yn it geheim út it bûtenlân weromkeard is nei It Wold, om wraak te nimmen op dejingen dy't er de skuld jout fan syn eigen ûndergong. De tsjoenster Svedra blykt bûten syn berik te wêzen, mar har demon net; wat as Magal, dy't eltsenien lije mocht, noris neat oars as in barriêre wie foar de moardner om syn wiere doelwyt te berikken? Learde Hamo jout him oer oan guon ynmoedige flokken as er dy teory heart.
De oare deis keare Penric en Inglis werom nei it âlde lânhûs, diskear yn it selskip fan Oswyl en Thala, baron Wegae sibbe Snoekepoel en trije sjamanen fan it Keninklik Genoatskip fan Sjamanen, dy't Inglis frege hat om te helpen: Nath, in man dy't bejeftige is mei in bearegeast, Kreil, in jongeman dy't in hûnegeast krigen hat en Lunet, in jonge frou mei in foksegeast. Oankommen by it lânhûs begjinne Oswyl en Thala it tsjinstfolk dêre te ûnderfreegjen, wylst de baron syn lang negearre besit ynspektearret en Penric en de fjouwer sjamanen los faninoar yn it wâld op 'e siik geane nei de houtfêster Treuch en nei de foks dy't by de moard op Magal oanwêzich wie, en dy't no fermoedlik har demon yn him draacht. Uteinlik is it Lunet dy't djip yn it wâld de foks ûntdekt, dy't in moerfoks blykt te wêzen mei seis jongen. Lunet liedt Penric, Inglis en Nath werom nei de hoale fan 'e foks, dêr't Penric en Desdemona fêststelle dat der wat aparts geande is: de foks is beset troch de demon, en de demon hat fansels de boppehân oer it bist, mar de fersoarging is omdraaid, yn 'e sin dat de demon de foks en de foksejongen as har bern liket te beskôgjen. Penric fermoedet dat de ynfloed fan Magal, dy't sels ommers in mem wie, dêr debet oan is.
De foks/demon is skruten foar Penric oer, dy't ommers in folle âldere demon yn him draacht. Dêrom lit er Lunet mei de foks prate, en sy, dy't sels in foksegeast hat, wit mei gauwens it fertrouwen fan it bist te winnen. As se de foks en de jongen mei werom nimme nei it lânhûs, besiket lykwols immen de foks mei pylk-en-bôge te deadzjen. Inkeld troch de boppeminsklike reäksjefluggens dy't Desdemona him jout, kin Penric op 'e tiid de pylken keare. De bôgesjitter blykt de houtfêster Treuch te wêzen, en as Penric him gripe wol, besiket Treuch him mei in mês te deadzjen. Desdemona lit lykwols it lemmet fan it mês hielendal fuortroastkje yn 'e fraksje fan 'e sekonde dy't Treuch nedich hat om nei Penric út te heljen. Dêrnei is Inglis ek teplak, dy't de houtfêster mei de betsjoenende stim fan in sjamaan oarderet om him net mear te ferwegen. Treuch wurdt dêrnei ek mei werom nommen nei it lânhûs, dêr't Oswyl en Thala oer de man gear geane.
Nei't er mei Lunet de foks en de jongen tydlik yn in stâl ûnderbrocht hat, sil Penric yn 'e hûs om te sjen hoe't Oswyl de ûnderfreging fan Treuch oanpakt, mar krekt op dat stuit sjocht er hoe't baron Wegae troch ien fan 'e tsjinnners nei de hutte fan Treuch ta laat wurdt en deryn giet. Desdemona warskôget him dat der wat net yn 'e heak is, en Penric arrivearret krekt op 'e tiid om it libben fan 'e jonge baron te rêden, dy't yn 'e hutte oanfallen wurdt troch in âldere man. It blykt syn omke Halber te wêzen, dy't, krekt sa't Penric al fermoede, net echt dea is, mar ynstee weromkommen is om wraak te nimmen op syn ynbylde fijannen. As Penric tuskenbeiden komt om Wegae syn libben te rêden, falt Halber ek him oan, en der folget in fjochtpartij dy't Penric ferskate kearen op in hier nei it libben kostet. Sa besiket Halber him mei in gongelstôk de harsens yn te slaan, mar Desdemona tesplinteret it hout ear't it Penric syn holle reitsje kin. En as Halber Penric besiket te smoaren, brekt Desdemona alle bonken yn 'e hannen fan 'e man, sadat er Penric syn hals loslitte moat. Lykwols besiket er ek dêrnei noch Penric dea te skoppen, sadat Desdemona úteinlik twongen is Halber syn wringe te brekken, sadat er ferlamme rekket, om him derûnder te krijen.