cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Police Academy 4: Citizens on Patrol
Plot
De dielnimmers binne sels ek wer in eksintryk selskip, ûnder wa de ekstreem obese Tommy Conklin, dy't omreden fan syn omfang de bynamme 'House' hat; frou Feldman, in dame op hege jierren dy't krekt as Tackleberry alhiel ûnder de tsjoen fan fjoerwapens is; heit Kirkland, Tackleberry syn eigen skoanheit; Milt Butterworth, in glêde mar net botte súksesfolle abbekaat; en de jonge skateboarders Kyle en Arnie. Dy beide binne troch haadynspekteur Harris arrestearre foar fersteuring fan 'e iepenbiere oarder en moatte de finzenis yn oant Mahoney de rjochter bepraat om se ynstee by wize fan bestraffing oan it COP-programma meidwaan te litten.
Wylst it projekt fan start giet, hat Harris syn miening dat it oerdragen fan plysjewurk oan boargers achterlik is, noch altyd net feroare. Koarte tiid letter reizget kommandant Lassard nei Jeropa om in plysjekonferinsje by te wenjen, dêr't er syn eardere studint Tomoko Nogata wer treft. Dyselde makket no diel út fan 'e Japanske delegaasje. Underwilens wurdt Harris troch kommissaris Hurst oansteld as plakferfanger fan Lassard. Dêrmei kriget er net inkeld sizzenskip oer de plysjeskoalle, mar ek oer it COP-projekt. Hy is wisberet om dat projekt te sabotearjen, sadat Lassard de skuld krije sil fan in falend programma en hysels Lassard syn post as kommandant fan 'e plysjeskoalle oernimme kin. Tegearre mei syn ûnnoazele assistint, ynspekteur Carl Proctor, set er útein mei in kampanje om it projekt te ûndermynjen.
Ta ferheardens fan Harris en Proctor en tefredenens fan Mahoney en syn maten dogge de COP-frijwilligers it lykwols behoarlike goed yn 'e trainingsfaze. Frou Feldman kin mei alle wapens prima oer de wei, wat in bân skept tusken har en Tackleberry, dy't it âldminske oan syn mem tinken docht. Mahoney kriget ûnderwilens in relaasje mei Claire Mattson, in sjoernaliste dy't fan Lassard tastimming krigen hat om it COP-programma op 'e plysjeskoalle fan deunby te folgjen.
By de training om in drinkeling te rêden, rekket Arnie mei fyts en al te wetter en moat 'rêden' wurde troch Zed. Dy ferliest dêrby syn Mickey Mouse-horloazje, dêr't er in sin by hie om't it it lêste wie wat er stellen hat foar't er him by de plysje joech. Oan 'e oare kant wint er de leafde fan Laura, ien fan 'e frijwilligers, dy't bewiist dat de leafde echt blyn is as se smoarfereale op him rekket. It momint wurdt fersteurd troch Harris, dy't sawol Zed as Laura mislediget. Dat liedt derta dat Zed letter wraak nimt as Harris ûnder de dûs stiet, troch syn deodorant te ferfangen troch triengas. It gefolch is dat Harris by himsels brânwûnen yn syn earmholten feroarsaket.
As it ûnderwiis fan 'e wetterfeilichheids- en rêdingstechniken ferfette wurde ûnder lieding fan Callahan, springt se sels yn in wyt T-shirt yn it swimbad om in drinkeling te spyljen, mei as gefolch dat it T-shirt trochskinend wurdt en har grutte boarsten likegoed te sjen binne as wie se topless. As se om frijwilligers freget om har te rêden springe alle manlike dielnimmers oan it COP-projekt har fuortendaliks efternei it wetter yn. Letter heart Jones frijwilligers House, Kyle en Arnie ûnderling bepraten dat it eins sa wol takin mei de training, om't se alles al witte dat se witte moatte om as follearde plysjes oan it wurk te gean. Dy nachts helje Jones, Mahoney, Hightower en Tackleberry in grap mei harren út dy't it tsjinstelde bewiist.
Nei't frou Feldman, Butterworth en Laura by fersin in undercoveroperaasje fan 'e plysje, dêr't moannen wurk yn sit, ferpeste troch de plysjes te arrestearjen om't se miene dat it echte kriminelen binne, wurdt it COP-programma, ta blydskip Harris, opskoarre. As er de kâns te baat nimt om 'e dielnimmers allegear flink de mantel út te fegen, wêrby't er oanhâldend gebrûk makket fan in megafoan, smaart Mahoney, dy't him bot ergeret oan it hâlden en dragen fan Harris, it mûlstik yn mei sekondelym wylst Harris ôflaat wurdt troch Claire. As er dêrnei wer troch de megafoan begjint te roppen en razen, kin er it ding letter net mear fan 'e lippen ôf krije en moat er nei it sikehûs om holpen te wurden.
Dat feroaret der lykwols neat oan dat Lassard fan in sljochte reis thúskomt as er mei Nogata en heechpleatste plysjefunksjonarissen út in tsiental lannen weromkeart, dy't er syn COP-programma yn aksje sjen litte wol. Om't it programma opskoarre is, nimt Harris de heechpleatste gasten mei foar in rûnlieding troch syn plysjeburo. Dêr hat Proctor himsels lykwols krekt op ûnnoazele wize oermasterje litten troch de arrestanten, ûnder wa in binde behurde bankrôvers en in team fan ninja's. As de rûnlieding Harris-en-dy yn it selleblok bringt, slute de útbrutsen finzenen harren op yn 'e sellen en naaie sels út. Guon fan harren geane streekrjocht nei de neiste bank om troch in bankoerfal oan jild te kommen, mar dêrby wurde se opmurken troch frou Feldman, dy't Tackleberry om help freget. Tegearre witte se de bankoerfallers oermânsk te wurden en wer finzen te nimmen, wêrnei't Harris, Proctor en de bûtenlânske plysjes befrijd wurde.
Underwilens hawwe Jones, Nogata en Callahan de ninja's folge nei de haven, dêr't se oan board fan in sylskip koarte metten mei de kriminelen meitsje. Ferskate oare ûntsnapte kriminelen ûntkomme nei in loftshow, dêr't twa fan harren in antyk dûbeldekkerfleantúch kape, wylst twa oaren besykje fuort te kommen yn hjitte-luchtballon. Mahoney en Claire, en Tackleberry, Sweetchuck en Zed sette harren yn twa oare kaapte dûbeldekkerfleantugen efternei, wylst Harris en Proctor Harris syn ear besykje te rêden troch in twadde hjitte-luchtballon op te foarderjen. As Proctor lykwols in warskôgingsskot lost, sjit er harren eigen ballon lek. Hy en Harris stoarte del yn in rivier fuort foar in reuseftige wetterfal en moatte rêden wurde troch House, Kyle, Arnie en Butterworth.
Tackleberry springt út syn fleantúch boppe-op de kaapte ballon en lit him by in tou lâns nei de koer ta glydzje, dêr't er de beide kriminelen oermasteret. Troch dy riskante aksje bliuwe Zed en Sweetchuck allinne yn it fleantúch efter, dat net ien fan beiden bestjoere kin. It einiget dermei dat se derút wippe as it fleantúch ûnderstboppest komt te fleanen, wêrnei't se tegearre oan ien parasjute al fjochtsjend feilich de grûn witte te berikken. Zed makket mei dy 'rêding' fan Sweetchuck nije yndruk op Laura. Mahoney fiert heech yn 'e loft halsbrekkende toeren út troch fan Claire har fleantúch oer te stappen nei dat fan 'e kriminelen en harren ûnder bedriging mei in pistoal te twingen om harren tastel oan 'e grûn te setten. Troch Harris syn dûbele falen en it feit dat Lassard syn mannen en de frijwilligers fan it COP-projekt derfoar soarge hawwe dat alles dochs wer goed kommen is, wurdt it COP-programma ta ôfgriis fan Harris op 'e nij opstart en ta in súkses ferklearre.
Rolferdieling
De film omfettet ek cameo-optredens fan profesjonele skateboarders Steve Caballero, Chris Miller, Tommy Guerrero, Lance Mountain en Mike McGill. Skateboarder Tony Hawk fungearre as stunt double foar David Spade yn 'e skateboardsênes.
Produksje
Police Academy 4: Citizens on Patrol waard regissearre troch Jim Drake nei in senario fan Gene Quintano. As produsinten wiene Paul Maslansky en Donald West by it projekt belutsen foar de filmstudio Warner Bros. Foar de film wie in budget beskikber fan $17 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Robert Saad, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Robert Folk.
Cast
Wat de cast oangiet, is Police Academy 4: Citizens on Patrol opmerklik om ferskate redens. Yn it foarste plak kearde haadynspekteur Harris (spile troch G.W. Bailey), fan wa't sûnt Police Academy 1 neat mear fernommen wie, werom as de wichtichste antagonist. (Yn 'e foargeande beide films waard dy funksje ferfolle troch Art Metrano as haadynspekteur Mauser, mar Metrano fûn it nei twa film moai west.) Fierders wie Police Academy 4: Citizens on Patrol de lêste Police Academy-film mei Steve Guttenberg yn 'e haadrol as brigadier Carey Mahoney. Ek foarme de film it debút as filmakteur fan in jonge David Spade as in liddichgeande skateboarder.
Distribúsje
De distribúsje fan Police Academy 4: Citizens on Patrol waard fersoarge troch Warner Bros. De film iepene op 3 april 1987 yn 'e Amerikaanske bioskopen. De soundtrack fan 'e film waard yn 1987 op LP en kassettebantsje útbrocht troch platemaatskippij Motown Records. Oant 2013 bleau Police Academy 4: Citizens on Patrol de iennichste Police Academy-film dêr't de soundtrack fan útbrocht wie.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Police Academy 4: Citizens on Patrol oer it algemien negative resinsjes. Janet Maslin skreau yn The New York Times dat it net sa wie dat "de film net grappich is; […] inkeld dat it gefoel foar humor dêr't er op rjochte is, tige spesifyk is." Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Police Academy 4: Citizens on Patrol in goedkarringspersintaazje fan 0%, basearre op 20 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] is totaal, folslein, troch en troch en alderraarste ûngrappich en lit de ienris ûnskeadlike mediafranchise nei pynlike nije djipten sakje." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Police Academy 4: Citizens on Patrol in goedkarringspersintaazje fan 26%, basearre op 8 resinsjes.
Resultaat
De film waard nominearre foar in Golden Raspberry Award (de Amerikaanske 'prizen' foar de minste prestaasjes op it mêd fan 'e filmkeunst) yn 'e kategory minste orizjinele liet (foar Let's Go to Heaven in My Car). Dat wie de iennichste kear yn 'e hiele Police Academy-filmsearje dat in film nominearre waard foar in Golden Raspberry Award yn lykfol hokker kategory.
Oglala
De Oglala (Ingelsk: Oglala, útspr.: [oɡə'lala]; Lakota: Oglála, útspr.: [oɡ'la:la]) binne ien fan 'e sân substammen fan 'e Lakota of Titon (Teton). Yn 'e mande mei de Dakota foarmje de Lakota de gruttere etnyske groep fan 'e Sû, in Yndiaanske konfederaasje dy't fan likernôch 1730 oant 1880 oardel iuw lang it noardlike part fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika behearske. De Sû binne ferneamd wurden om 'e oarloggen dy't se yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw mei it Amerikaanske leger útfochten, en de Oglala wiene dêr oan kop en earen ta yn behelle.
Etymology
De eigen namme fan 'e Oglala, Oglála, betsjut mooglik "Dy't Harsels Fersilje". Yn it Ingelsk wurdt de namme ek wol stavere as Ogallala of Ogalala, mei in lûd ynfoege tusken de "g" en de "l" om foar Ingelsktaligen de útspraak makliker te meitsjen, mar dy staveringswizen binne yn prinsipe fout, en wurde troch de Oglala ûnderfûn as ûnfatsoenlik. Mei de Brulee, in oare substamme fan 'e Lakota, binne de Oglala it naust besibbe, en tegearre wurde de beide substammen wol de Súdlike Lakota neamd.
Skiednis
Histoarysk wiene de Oglala ferdield yn trije haadtroepen, de Kiyuksa, de Oyuȟpe en de Wiere Oglala. Elts fan dy haadtroepen wie wer ûnderferdield yn lytsere troepen of klans, en dy klans wer yn famyljegroepen. Under de ferneamde Flakte-Yndiaanske Oarloggen fan 'e 1860-er en 1870-er jierren waarden de Oglala oanfierd troch Mâl Hynder, ien fan 'e bekendste Yndiaanske opperhaden út 'e skiednis fan Noard-Amearika. De Oglala spilen bygelyks de haadrol yn 'e legindaryske Slach oan de Little Bighorn, dêr't se, yn 'e mande mei oare Lakota-stammen, de Noardlike Sjajinnen en party Noardlike Arapaho it Amerikaanske 7de Kavaleryrezjimint fan generaal George Armstrong Custer fersloegen. Mei de Hûnkpapa, in oare substamme fan 'e Lakota, wiene hja de lêsten fan 'e Sû dy't harren ûnder it Amerikaanske bewâld yn 'e reservaten deljoegen.
Demografy
Hjoed de dei libje de Oglala frijwol allegearre yn 'e Feriene Steaten. Hoefolle fan harren oft der persiis binne, is yn prinsipe ûnbekend, mei't se sûnt de ein fan 'e njoggentjinde iuw nea mear apart teld binne fan 'e oare Lakota. Lykwols stiet fêst dat de federaal erkende Oglala Sû Stamme fan it Pine Ridge Reservaat fan Súd-Dakota (Oglala Sioux Tribe of the Pine Ridge Reservation of South Dakota), mei 47.000 leden, op in lyts groepke Brulee nei folslein út Oglala bestiet. In lyts espeltsje Oglala is fierders lid fan 'e Rosebud Sû Stamme (Rosebud Sioux Tribe), fan it Rosebud Yndianereservaat (Rosebud Indian Reservation) fan Súd-Dakota, mei 24.000 leden. Yn acht nommen dat net alle etnyske Lakota by ien fan 'e stamme-organisaasjes oansletten binne, soe men sadwaande in foarsichtige skatting meitsje kinne dat der tsjintwurdich krapoan 50.000 Oglala wêze moatte.
Oeral
thumb|250px|Lizzing fan it Oeralberchtme
De Oeral is in berchtme yn Ruslân dat fan noard nei súd rint oer in ôfstân fan sa likernôch 2100 kilometer. It noardlike part fan de Oeral is ûnderdiel fan de grins tusken Europa en Azië. De heechste berch is de Narodnaja mei 1.894 meter.
De Oeral leit tusken de Noardlike Iissee en it noardlike grinsgebiet fan Kazachstan. It gebiet kin geografysk yn 5 ferskillende sônes yndield wurde (fan noard nei súd):
Wearhyena
In wearhyena is in mytysk wêzen út 'e folkloare en mytology fan Noard-, West- en East-Afrika, de Hoarn fan Afrika en it Midden-Easten. De term 'wearhyena' is in neologisme dat foarme is nei analogy fan it âldere wurd 'wearwolf'. Nettsjinsteande de nije namme is it wêzen dat dermei oantsjut wurdt, al hiel âld. Foarhinne waard hjirfoar in ferskaat oan lânseigen nammen brûkt, lykas bultungin, sa't de Kanoery út 'e krite fan 'e Tsjaadmar, yn West-Afrika, sa'n wêzen neame, of buda (ek wol stavere as bouda), sa't sa'n skepsel yn Etioopje neamd wurdt.
In wearhyena is in minske dy't himsels feroarje kin yn in hyena, krekt sa't in wearwolf in minske is dy't himsels yn in wolf feroarje kin. Oars as dat by wearwolven it gefal is, kin de stalferwikseling ek oarsom wurkje, en wurde wearhyena's yn 'e Afrikaanske folkloare sadwaande soms ek wol omskreaun as hyena's dy't harsels yn minsken feroarje kinne. Yn it eardere Bornû-Ryk yn West-Afrika leaude men fan âlds dat beskate doarpen dêrsanne, wêrûnder ien mei de namme Kabultiloa, folslein troch wearhyena's befolke waarden. It leauwen yn wearhyena's komt ek foar yn Sûdaan en Tanzania. De Berbers fan Marokko leauwe fan âlds yn it bestean fan lju dy't harsels nei it fallen fan it tsjuster yn in wearhyena feroarje kinne, mar by moarnsdage wer weromferoarje yn minsken.
Yn Etioopje wie it leauwen dat hoefsmidden, dy't dêr in erflike kaste foarmen en as in soarte fan tsjoenders of heksen beskôge waarden, harsels yn hyena's feroarje koene. Fan harren waard sein dat se nachts grêven leechrôven, en se waarden sadwaande mei erchtinkendheid besjoen troch harren lânslju, likernôch sa't yn Nederlân foarhinne Roma en wenweinbewenners besjoen waarden. Mei't in protte Falasja's (Etiopyske Joaden) it amt fan smid útoefenen, waard dy hiele etnyske groep ek wol beskôge as besteande út wearhyena's, en derfan beskuldige dat se de liken fan kristenen opgroeven en opieten.
Eastenryksk Militêr Ordinariaat
It Eastenryksk Militêr Ordinariaat (Dútsk: Militärordinariat der Republik Österreich, Latyn: Ordinariatus Militaris Austriae) is in militêr ordinariaat fan de Roomsk-Katolike Tsjerke. It ordinariaat falt streekrjocht ûnder de Hillige Sit en jout pastorale soarch oan de likernôch 100.000 katoliken fan de Eastenrykske striidkrêften.
Skiednis
Keizerin Maria Theresia stifte yn it kastiel fan Wiener Neustadt yn 1751 de Theresiaanske Militêre Akadeemje (Dútsk: Theresianische Militärakademie). Twaëntweintich jier letter stelde de keizerin yn 1773 in buro yn foar in militêre biskop, in taak dy't de biskop fan Wiener Neustadt krige. Yn 1785 waard it bisdom fan Wiener Neustadt lykwols opheft en gearfoege mei it aartsbisdom fan Wenen. De lêste biskop fan Wiener Neustadt wie Johan Hendrik van Kerens en dy waard ek de earste biskop fan it doe nije bisdom Sankt Pölten. Nei de Earste Wrâldkriich foel der in gat fan fyftich jier sûnder dat der militêre biskoppen beneamd waarden.
Op 21 febrewaris 1959 waard in militêr fikariaat ynsteld, mei kardinaal Franz König, de aartsbiskop fan Wenen, as earste militêre fikaris. Mei de apostoalyske konstitúsje Spirituali militum curae waard it op 21 july 1986 ferheft ta in militêr ordinariaat.
It militêre ordinariaat hat deselde status as in diosesane biskop en is ek lid fan de Eastenrykske Biskoppekonferinsje.
Katedraal
Katedraal fan it Eastenryksk Militêr Ordinariaat is de Sint-Joariskatedraal yn Wiener Neustadt.
Patroanhillige
De patroanhillige fan it Eastenryksk Militêr Ordinariaat is de soldatehillige Sint-Joaris.
Katern
Yn syn algemiene betsjutting is in katern in samling fan in tal yninoar skode tearde blêden perkamint of papier dy’t de basisienheid foarmje by it binen fan in boek of in brosjuere. Yn de terminology fan de boekbinerij is in katern eat dat ûntstiet troch ién folium of piano-fel foar printwurk opienfolgjend in tal kearen te tearen neffens it saneamde ynslachskema. Faak wurdt it fel hieltyd oer de midden teard; it tal siden fan in katern is dan in macht fan 2. By de produksje fan in boek wurdt in tal fellen printe en dêrnei ta katerns teard. Dan wurde dy katerns yn in bynstrjitte sammele ta in boekblok, dêr’t in omslach omhinne lime wurdt. As it fel faker as ienkear teard is, komme de siden earst los faninoar as it boek snien wurdt. Foarhinne waarden ek wol boeken ferkocht dêr’t de siden noch net fan lossnien wiene.
Skiednis
Se koene katerns ek gearstalle troch meardere bifolia yninoar te skowen en sa te sammeljen yn in katern. Op dy wize koene katerns ûntstean dy’t net troch it midstroch tearen fan perkamint of papier makke wurde koene lykas de kwinion (kwintinion) besteande út fiif bifolia of it trinion (ternion) mei trije bifolia. Yn de midsiuwen waard dy technyk brûkt foar it gearstallen fan katerns frij algemien brûkt en as it katern ûntstie troch tearen waard it hiel wol iepen snien foar it beskriuwen of beskilderjen mei miniatueren. It bifolium wie de ‘’wurkienheid’’ fan de skriuwer en de ylluminator.
It formaat joech ek in sekere status oan it boek mei. Sa wie it Houwelijck fan Jacob Cats yn 1647 te keap yn twa edysjes. De yn kwarto ferzje jilde fiif gûne wylst de duodesimo edysje mar ién gûne en fjouwer stuorren gou, mei oare wurden mar in fjirde fan de gruttere útjefte.
Bifolium
As in beprinte of beskreaun stik papier ienkear teard is, wurdt dat in bifolium of by fersin ek wol bifolio neamd. In bifolium telt twa folia of fjouwer siden. As de blêden yn in boek of manuskript net de side nûmere binne, dan wurdt praat oer folia. De twa siden fan in folium wurde oantsjut mei rekto en ferso.
Kwaternion
In kwaternion bestiet út fjouwer bifolia gearfoege ta ién katern. It kwaternion hat gjin streekrjocht ferbân mei it boekformaat yn kwarto, ek yn in foliant kinne de katerns út fjouwer bifolia bestean en dus kwaternions wêze en om in kwaternion te meitsjen troch tearen fan it blêd moat it net twa kear mar trije kear teard wurde. Yn hânskriften dy’t út perkamint makke binne wie it kwaternion it meast brûkte formaat om it boek gear te stallen, mar der waarden likegoed binions, trinions en kinions brûkt. It is fan de term quaternion of quatern dêr’t it wurd katern fan ôflaat is. In kwaternion neame se ek wolris kwarto-yn-achten.
Krante
De term katern wurdt ek brûkt om in stik fan in krante of tydskrift mei oan te tsjutten. Ek dêr jildt dat ien beprinte fel papier meastentiids fjouwer siden telt. Inkeld is yn it katern in lytser stik papier ynfoege dat mar twa siden telt.
Boekformaat
Ferskate boekformaten binne te werlieden ta it tearen fan in fel perkamint of papier ta in katern. Efterinoar oan:
Utgeande fan inselde fel papier wurdt it boekformaat hieltyd behindiger, wat ta gefolch hat dat it boek tsjokker en/of yn ferskate dielen splist wurde moat.
By âlde op papier printe boeken kinne jo út de loop fan de keatlinglinen en de wetterlinen ôfliede hoe’t it katern teard waard. As de keatlinglinen rjochtop rinne giet it oer folio of oktavo, rinne se lizzend dan ha jo mei kwarto of duodesimo te krijen.
Gustav Borgen
Gustav Borgen (10 juny 1865 - 16 augustus 1926 ) wie in Noarsk fotograaf.
Hy waard ferneamd fan syn portretfoto's fan Noarske pommeranten út it tiidrek 1891–1922, ûnder oaren kening Haakon V fan Noarwegen, Henrik Ibsen en Bjørnstjerne Bjørnson, tal fan ministers, parlemintleden, skriuwers, keunstners en oaren. In kolleksje fan sa'n 60.000 foto's hearre ta it publyk domein en binne ta foldwaan by it Digitalt Museum ('Digitaal Museum').
Femke Boersma
Femke Boersma (skûlnamme: Femke Talma) (Amsterdam, 11 desimber 1935) is in Nederlânsk aktrise. Yn 1958 studearre sy ôf oan de Amsterdamske Toanielskoalle. Se siet jierrenlang by ferskate toanielselskippen en spile yn de jierren 60, 70 en 80 fan de 20e iuw ek yn films en tf-dramasearjes. Yn de jierren dêrnei wie hja lid en ficefoarsitter fan de Ried foar de Keunst en de opfolger dêrfan, de Ried foar Kultuer.
Iowa (betsjuttingsside)
"Iowa" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Femke Boersma
Se is de oarehelte fan de eardere politikus Frits Bolkestein. Derfoar wie se boaske oan akteur en skriuwer Henk Rigters (1915–2001).
PC 2018
De PC fan 2018 waard op woansdei 1 augustus ferkeatst. It wie de 165e edysje fan it evenemint, en fûn plak by sinneskynwaar en grutte waarmte, likernôch in wike foar't der einlings en te'n lêsten in ein kaam oan in lange rite fan grutte drûchte yn 'e simmer fan 2018. De winners fan 'e PC 2018 wiene Peter van Zuiden fan Boalsert, Allard Hoekstra fan Frjentsjer en Thomas van Zuiden fan Boalsert. Allard Hoekstra waard ta kening keazen.
Kapittelseal
Yn in kapitteltsjerke, of ek wol kollegiale of stifttsjerke neamd, is de kapittelseal de romte dêr't it kapittel, it kolleezje fan kanunniken of stiftsdames, byinoar komt.
Joep Lange
Joep Lange (folút: Joseph Maria Albert Lange; Nieuwenhagen (Limburch), 25 septimber 1954 – by Hrabove (de Oekraïne), 17 july 2014) wie in Nederlânsk medikus, heechlearaar ynfeksjesykten en liedend ekspêr op it mêd fan 'e sykte AIDS mei in spesjalisaasje yn HIV-terapy. Fan 2002 oant 2004 tsjinne er as foarsitter fan it Ynternasjonaal AIDS Genoatskip. Yn 2014 kaam er, ûnderweis nei de Tweintichste Ynternasjonale AIDS Konferinsje yn Melbourne, boppe de eastlike Oekraïne om by de fleanramp mei Malaysia Airlines-flecht 17.
Jonkheid en oplieding
Lange waard yn 1954 berne yn it Limburchske Nieuwenhagen, in doarp yn 'e gemeente Landgraaf. Yn 1971 en 1972 brocht er in jier as útwikselingsstudint troch oan 'e Robinson High School yn Tampa, yn 'e Amerikaanske steat Floarida. Neitiid studearre er medisinen oan 'e Universiteit fan Amsterdam, dêr't er yn 1981 mei goed gefolch syn dokterseksamen ôflei, en yn 1987 syn doktoraat helle.
Karriêre
Sûnt 1983 hold Lange him dwaande mei de bestriding fan AIDS en HIV, en died er û.m. proeven mei firusremmers. Fan 1992 oant 1995 wied er wurksum by de Wrâldsûnensorganisaasje (WHO). Yn 2001 rjochte er de PharmAccess Foundation op, in non-profitorganisaasje fêstige yn Amsterdam mei as doel om 'e tagong ta medisinen oangeande AIDS en HIV yn ûntwikkelingslannen te ferbetterjen. Lange tsjinne oant syn dea as foarsitter fan dizze stifting. Dêrnjonken wied er fan 2002 oant 2004 foarsitter fan it Ynternasjonaal AIDS Genoatskip, siet er yn it bestjoer fan ferskate oare organisaasjes op it mêd fan AIDS-bestriding, en wied er ien fan 'e oprjochters fan it medysk tydskrift Antiviral Therapy.
Yn 2006 waard Lange beneamd ta heechlearaar ynfeksjesykten oan 'e Universiteit fan Amsterdam. Ek wied er as senior wittenskiplik adviseur ferbûn oan it Ynternasjonaal Antyfiraal Terapy Evaluaasje Sintrum yn Amsterdam, en tsjinne er as ien fan 'e beide direkteurs fan it HIV Nederlân-Austraalje Undersyks Gearwurkingsferbân, dat fêstige is yn Tailân. Yn 2007 ûntfong Lange as erkenning foar syn jierrenlang krewearjen de Eijkman Medalje foar tropyske genêskunde en ynternasjonale sûnenssoarch.
Ferstjerren
Op 17 july 2014 sette Lange fan Skiphol ôf nei Melbourne, yn Austraalje, dêr't op 20 july de Tweintichste Ynternasjonale AIDS Konferinsje begjinne soe, organisearre troch it Ynternasjonaal AIDS Genoatskip. Hy wie passazjier op Malaysia Airlines-flecht 17 fan Amsterdam nei Kuala Lumpur, dy't boppe it easten fan 'e Oekraïne troch pro-Russyske rebellen oansjoen waard foar in transportfleantúch fan 'e Oekraynske Loftmacht en sadwaande by fersin delsketten waard. Dêrby kamen Lange, syn partner Jacqueline van Tongeren, en alle 296 oare ynsittenden om it libben. Lange, dy't 59 jier waard, wie de earste bekende persoan wêrfan't dúdlik waard dat dy by de fleanramp mei flecht MH17 omkommen wie. Op 'e konferinsje yn Melbourne en yn medyske fermiddens de wrâld oer waard mei fersleinens op syn dea reägearre.
Oergongskalinder foar 1701 (Fryslân, Grinslân, prot. Switserlân)
Dit is de oergongskalinder foar 1701 fan Fryslân, Grinslân en protestantske dielen fan Switserlân.
A.H. Wheeler
A.H. Wheeler, formeel: A.H. Wheeler & Co. Pvt. Ltd. en faak koartwei oantsjut as Wheeler, is in keatling Yndiaaske boekhannels. It bedriuw waard yn 1877 oprjochte en fungearre yn 't earstoan behalven as boekhannel ek as útjouwerij. De filialen fan 'e keatling binne fan it begjin ôf oan ynboud yn treinstasjons. A.H. Wheeler is tsjintwurdich folslein yn Yndiaaske hannen. It haadkertier is fêstige yn 'e stêd Allahabad.
Skiednis
Fan 1888 ôf wie A.H. Wheeler ek in skoft aktyf as útjouwerij. Der ferskynde doe by it bedriuw in rige lytseftige boekjes dy't as searje de namme Indian Railway Library krigen. Dêrta hearde û.m. wurk fan 'e ferneamde Ingelske skriuwer Rudyard Kipling, wêrûnder de ferhalebondels Plain Tales from the Hills en The Phantom 'Rickshaw and Other Tales (wêryn't it bekende koarte ferhaal The Man Who Would Be King opnommen wie).
Yn 1937 krige A.H. Wheeler fan 'e Britske oerheid fan Britsk-Ynje formeel it monopoalje op 'e ferkeap fan boeken op treinstasjons. Dat monopoalje bleau bestean ûnder it nije rezjym doe't Yndia yn 1947 in ûnôfhinklik lân waard. De famylje Banerjee kocht de erven fan Moreau yn 1950 út, sadat it bedriuw doe folslein yn Yndiaaske hannen kaam. Yn 2004 waard it monopoalje fan A.H. Wheeler opheft; de keatling hie doe filialen yn 258 treinstasjons yn hiele Yndia. Dêrmei droech it bedriuw foar 80% by oan 'e ynkomsten út 'e ferkeap fan boeken fan 'e Indian Railways.
Proast
In proast (Latyn: praepositus) is in geastlik lieder fan in roomsk-katolike ynstelling, hjoed-de-dei yn Flaanderen, dochs yn it ferline yn Nederlân. In proast hat in amtstitel en foech oer:
Frederik Cornelis Rab
Frederik Cornelis Rab (Flylân, 4 july 1891 - dêre, 24 july 1947) wie boargemaster fan Flylân fan 1929-1947.
Rab waard op Flylân berne as soan fan Meilom Rab (1838) en Aaltje Molenaar (1848). Rab hie as bynamme Flippie Fluweel.
Doe't er 1 febrewaris 1929 boargemaster waard hie Flylân sa'n 500 bewenners. It eilân behearde doe noch by de provinsje Noard-Hollân. Yn de Twadde Wrâldoarloch kamen dêr sa'n tûzen Dútsers by. Sy bemannen de twa loftdoelbatterijen op it eilân. De ferhâlding tusken de eilanners en de besetter wie ridlik. At bygelyks de besetters yn Badhotel Bruin in feestje joegen mei harren eigen muzykband mochten de eilanners ek komme. Ek draaiden se dêr geregeldwei films. De Dútsers besleaten yn 1942 dat Flylân tenei by Fryslân hearre soe.
Dokter Robert Turfbroer, lieder fan de pleatslike Binnenlânske Striidkrêften, sette boargemaster Rab nei de befrijing ôf, Jacobus Anker waard waarnimmend boargemaster. De eilanners mochten Rab lykwols sa graach leije dat ien fan harren mei in hantekeningaksje út ein sette, sadwaande kaam Rab kaam werom yn syn amt. Hy bleau boargemaster oant syn ferstjerren yn 1947.
E-lêzer
In e-lêzer, e-boeklêzer of e-reader is in draachber elektroanysk apparaat om digitaal opsleine tekst lêze te kinnen. It haadûnderdiel fan in e-lêzer is in byldskerm dêr’t de tekst op werjûn wurdt fan spesjale útjeftes lykas fan boeken, tydskriften en kranten. In e-boeklêzer kin meardere (oant wol tûzenen) dokuminten opslaan.
Skerm
De measte skerms dy’t brûkt wurde binne fan e-inket, e-papier of elektroanysk papier type, dat út lytse baltsjes bestiet dy’t al neigeraden de oanstjoering swart of wyt kleurje. As it skerm opboud is, is der gjin enerzjy mear nedich om dy tastân sa te hâlden. Dat stilsteande byld is goed te lêzen en te ferlykjen mei printwurk. Troch dy enerzjysunige technyk giet de akku of batterij frij lang mei. Fierder is it mooglik de lettergrutte en -type oan te passen oan de winsken fan de lêzer. LCD- en ledskerms taapast yn tablets ha dy foardielen net en binne dêrom minder geskikt as e-lêzerskerm.
List fan planetoïden 73101-73200
Dit is in list fan planetoïden 73101-73200.
Wim Bakker
Wim Bakker (folút: Willem Bakker; 1955 – by Hrabove (de Oekraïne), 17 july 2014) wie in Nederlânsk lokaal en gewestlik politikus en bestjoerder. Yn 2014 kaam er boppe de eastlike Oekraïne om by de fleanramp mei Malaysia Airlines-flecht 17.
Libben en karriêre
Bakker wie jierrenlang foarsitter fan 'e pleatslike PvdA-ôfdieling Zoetermeer. Syn opfolger Werner Kasten, dy't him goed koe, omskreau him as "in ûnferbetterlike optimist", en as "in uterst ynteger foarsitter, dy't ferskillende opfettings gearbringe koe sûnder minsken op it sear te kommen." Behalven fan 'e ôfdieling Zoetermeer wie Bakker ek lid fan it PvdA-gewest Súd-Hollân. Under de kampanje foar de lanlike ferkiezings fan 2012 siet er yn 'e ûnôfhinklike kommisje dy't de kandidatelist fan 'e partij opstelde.
Fierders wie Bakker oant mids juny 2014 sekretaris fan 'e Zoetermeerder Atletiek- en Recreatievereniging Ilion, en badmintonde er by Badmintonclub Rokkeveen. Bakker wie troud en hie trije bern, Jorn, Suze-Ann en Rolf.
Bakker wie ien fan 'e passazjiers op Malaysia Airlines-flecht 17 fan Amsterdam nei Kuala Lumpur, dy't boppe it easten fan 'e Oekraïne troch pro-Russyske rebellen oansjoen waard foar in transportfleantúch fan 'e Oekraynske Loftmacht en sadwaande by fersin delsketten waard. Dêrby kamen Bakker, syn frou Annet Bakker-De Jong en alle 296 oare ynsittenden om it libben. Bakker waard 59 jier.
The Shallows (film)
The Shallows is in Amerikaanske horrorfilm út 2016 ûnder rezjy fan Jaume Collet-Serra, mei yn 'e haadrol Blake Lively. De titel betsjut "De Undjipten". It ferhaal giet oer in jonge froulike Amerikaanske surfer, dy't by in prachtich mar ôfhandich strân yn Meksiko op in rots foar de kust fêst komt te sitten nei't se oanfallen is troch in grutte wite haai. De film krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy, en groeide yn 'e bioskopen út ta in kommersjeel súkses.
Plot
Koart nei it ferstjerren fan har mem oan kanker reizget de Amerikaanse Nancy Adams nei in alderprachtichste, mar ek tige ôfhandige baai yn Meksiko, mei in hagelwyt strân en akwakleurich seewetter. It is itselde plak dat har mem besocht doe't se swier fan Nancy wie. Carlos, in freonlike Meksikaan dy't deunby de baai wennet, jout har in lift dêrhinne. De freondinne mei wa't se der ôfpraat hie, seit lykwols fia in sms-ke ôf, om't se in kater hat nei't se de jûns tefoaren tefolle dronken hat. Nancy ergeret har dêroan, mar is wisberet om har wille net bedjerre te litten. Op it strân oankommen, docht bliken dat se op twa oare surfers nei de hiele baai foar harsels hat. Se makket kontakt mei de beide mannen, fan wa't ien inkeld Spaansk sprekt, mar de oare ek it Ingelsk machtich is. Dyselde warskôget har foar in gefaarlike streaming, de rotsen in pear hûndert meter út 'e kust dy't der by floed ûnder strûpe, en it koraal dat tusken de rotsen yn groeit, dat in pynlik brânend gefoel feroarsaket by oanrekking.
Nancy surft in skoftke, en keart dan werom nei it strân om te iten. Se byldbellet mei har jongere suske Chloe, thús, yn Galveston (Teksas). As har heit it petear oernimt, docht bliken dat Nancy dizze reis ûndernommen hat om't se der troch it ferstjerren fan har mem oer neitinkt om har oplieding ta dokter ôf te brekken. Har heit is it dêr net mei iens en fiert oan dat har mem it der ek net mei iens west hawwe soe. It petear rint út op in emosjonele konfrontaasje dy't troch Nancy ôfkappe wurdt troch de ferbining te ferbrekken. It rint ûnderwilens nei de jûn, en Nancy giet noch ien lêste kear te surfen foar't it tsjuster wurdt. De beide oare surfers geane krekt werom nei it strân ta en begjinne op te pakken, wat betsjut dat Nancy no hielendal allinnich is. Dat is krekt wêr't se ferlet fan hat fanwegen har gemoedstastân nei it petear mei har heit.
As Nancy in ein de see op giet, merkt se it reuseftige driuwende kadaver fan in bultrêchwalfisk op, dêr't hjir en dêr reuseftige toskleasten yn sitte dêr't der brokken út hapt binne. Se fielt har der net noflik by en keart om. Wylst se in weach nei it strân beriidt, wurdt se troch in grutte wite haai fan har surfplanke stjitten. Ear't se alhiel beseft wat der bart, byt it bist har yn 'e lofterskonk. It is mar in skamper, want hoewol't se in grutte bliedende wûne hat, funksjonearret har skonk noch, mar Nancy is likegoed raar gesteld. Se wit it kadaver fan 'e walfisk te berikken, dêr't se boppe-op klimt, mar de haai triuwt it fierder by de kust wei en raamt it dan fan ûnderen. Nancy kin krekt op 'e tiid ien fan 'e isolearre rotsen berikke, dy't no, nei it hichtepunt fan 'e floed, krekt boppe wetter útstekke.
Nancy brûkt de ankelbân fan har surfplanke as toerniket om it blieden fan har wûne te stopjen, wêrnei't se mei it skerppjukkige hingerke fan har halskeatling in pear gatsjes yn 'e hûd makket en mei har earbellen twa provisoaryske hechtings oanbringt. Yn 'e fierte sjocht se hoe't de oare beide surfers yn harren auto it strân ferlitte. Se besiket mei roppen en wiuwen harren oandacht te fangen, mar de beide mannen binne harren folslein ûnbewust fan it drama yn 'e baai en ride fuort. Nancy bliuwt hielendal allinne efter mei inkeld in miuw as selskip, dy't fan it kadaver fan 'e walfisk oan it fretten wie, ferwûne rekke doe't de haai it kadaver raamde en neitiid beskûl socht hat op deselde rots. De fûgel, dy't net botte skruten foar minsken oer is, hat in wjuk út it potsje, en Nancy triuwt it werom, wêrnei't se as tank troch de miuw yn 'e finger biten wurdt. Se neamt it bist 'Steven Seagull', in wurdboarterij op seagull, it Ingelske wurd foar "miuw", en de namme fan akteur Steven Seagal.
Tegearre mei de fûgel bringt Nancy de nacht op 'e rots troch. Se wit wol better as by tsjuster it wetter yn te gean, mar se is har der ek fan bewust dat de rots dêr't se op leit der by floed ûnder strûpe sil. Tsjin it lemieren wurdt se op it strân in man gewaar, dy't dêr leit te sliepen. Se ropt en wiuwt en wit him wekker te krijen, mar it docht bliken dat er smoardronken is en Nancy net begrypt. Wol stelt er har besittings, dy't se op it strân efterlitten hat. As er net fier fan it strân ôf har surfplanke driuwen sjocht, dy't se by de earste oanfal fan 'e haai kwytrekke is, giet er de see yn om ek dy te stellen. Nancy besiket him te warskôgjen, mar hy harket net nei har en wurdt oanfallen troch de haai wylst er de planke nei it strân besiket te krijen. Hy berikt it strân wol wer, mar hat gjin ûnderlichem mear en bliedt al rillegau dea.
Ferskate oeren letter komme de beide jonge surfers werom mei wa't Nance de foargeande dei yn 'e kunde kommen is. De koartsige Nancy is ûnderwilens wer yn in ûnrêstige sliep weisakke, en tsjin 'e tiid dat Steven Seagull har wekker makket mei syn geraas, binne de beide mannen it wetter al yngien. Se besiket harren noch te warskôgjen, mar it is te let: se wurde foar har eagen oanfallen en deade troch de haai. Ien fan 'e beide mannen droech in helm mei in GoPro-kamera derop; nei't de haai him de djipte yn skuord hat, komt de plestik helm boppe driuwen. As Nancy it ding gewaar wurdt, wit se it mei muoite yn 'e hannen te krijen. De lêste opnommen bylden toane de wiid iepen bek fan 'e haai dy't fluch neieroan komt. Nancy merkt in grutte heak yn 'e sydkant fan 'e bek op dy't wiist op eardere konfrontaasjes dy't dizze haai mei minsken hân hat. Se brûkt de kamera om in oprop om help op te nimmen en ek ôfskiedsboadskippen foar har heit en suske, foar't se it ding mei helm en al yn 'e rjochting fan it strân wer yn see smyt.
As se letter yn 'e fierte op see in frachtskip foarbykommen sjocht, iepenet se in heal ferroastke metalene bak op 'e boei, dêr't in ljochtkûgelpistoal yn sit. Se sjit ferskate ljochtkûgels ôf, mar de lju op it skip sjogge it net. Neitiid sjit se de rest fan 'e ljochtkûgels ôf op 'e haai. Mei de lêste set se de walfisktraan yn 'e brân dy't út it kadaver lekt, krekt as de haai dêrtrochhinne swimt. Dêr ûnderfynt it bist neat fan, mar se bringt it der wol mei ta razernij. De haai falt kear op kear de boei oan en skuort de trije grouwe stielene keatlings los dêr't de boei mei fêstsit oan 'e seeboaiem. Nancy makket harsels fêst oan it lêst keatling, en as dat út 'e boei skuord wurdt, sinkt it troch it gewicht fan it metaal mei grutte faasje nei de seeboaiem ta, wêrby't sy meilutsen wurdt. De haai set daliks de efterfolging yn, en as Nancy op it lêste momint fansiden wykt, speetst it bist himsels op 'e útstykjende betonizers fan it anker fan 'e boei.
Underwilens fynt in jonkje dat op it strân ompielt de helm mei de GoPro-kamera, dêr't er de haaie-oanfal op 'e surfers op weromsjocht. Hy draaft fuort om help te heljen en komt werom mei syn heit Carlos, deselde dy't Nancy in lift nei it strân jûn hie. Dy treft Nancy deunby it strân oan, driuwend yn it wetter, en, net wittend dat de haai al dea is, weaget er sûnder wifeljen syn libben om har te rêden. As Nancy op it strân by bewustwêzen komt, hat se in koart fizioen fan har mem dy't glimkjend op har delsjocht. Letter sjocht se Steven Seagull, dy't op it stikje surfplanke blykber it strân berikt hat, op in dún sitten.
Yn in koarte epilooch is it in jier letter. Nancy, no in diplomearre dokter, giet yn Galveston mei har suske Chloe te surfen, wylst harren heit fan it strân ôf tasjocht.
Produksje
Oarspronklik wie it de bedoeling dat Louis Leterrier The Shallows regissearje soe, mar dy sei yn juny 2015 ôf. Dêrop waard Jaume Collet-Serra frege as regisseur. Collet-Serra seach, nei eigen sizzen, de film fral as in ferhaal oer oerlibjen, en net sasear as in horrorfilm. Dêrom besleat er fan it begjin ôf oan ek al om net altefolle bluodderige wûnen yn byld te bringen. Aktrise Blake Lively waard yn augustus 2015 yn 'e haadrol cast. Neffens har waard se ta it meidwaan oan The Shallows ynspirearre troch har man Ryan Reynolds, dy't yn 2010 in like minimalistyske film makke hie mei Buried. "Dat wie ien fan 'e redens wêrom't ik dizze film sa graach dwaan woe," sei se letter yn in fraachpetear, "om't ik wist hoe dreech it foar him west hie en hoe goed er him der neitiid oer fielde."
Collet-Serra makke The Shallows op basis fan in senario fan Anthony Jaswinski. As produsinten wiene Lynn Harris en Matti Leshem by it projekt belutsen, foar de filmstudio's Columbia Pictures, Weimaraner Republic Pictures en Ombra Films. Der wie foar The Shallows in budget beskikber fan $17 oant 25 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Flavio Labiano, wylst de filmmuzyk fersoarge waard troch Marco Beltrami.
Opnamen
De opnamen foar The Shallows setten op 28 oktober 2015 útein op Lord Howe, in fakânsje-eilân fier út 'e kust fan 'e Australyske steat Nij-Súd-Wales. Der waard ek filme by Mount Tamborine, yn Queenslân, en yn 'e Village Roadshow Studios yn Gold Coast (Queenslân). It hie oarspronklik de bedoeling west dat de film opnommen wurde soe oan 'e kust fan 'e Golf fan Meksiko, yn 'e Amerikaanske steat Teksas, net fier fan Galveston, mar de produsinten waard dêr om feilichheidsredens in fergunning om te filmjen ûntsein. De lêste opnamedei foel op 15 jannewaris 2016.
In grut diel fan The Shallows waard eins yn in grutte wettertank yn 'e studio opnommen, tsjin 'e eftergrûn fan in blauskerm, dat letter opfolle waard mei special effects. Collet-Serra woe lykwols foarkomme dat de film der sa stilearre út kaam te sjen, dat it de sjoggers opfalle soe. Dêrom naam er nei syn eigen skatting sa'n 10% fan 'e film op lokaasje op. Troch dy bylden tusken de oaren troch te pleatsen, waard neffens him it publyk foar de gek holden om te leauwen dat de filmset echt is. Liveley die ferskate stunts sels, wêrûnder in sêne wêrby't har personaazje de noas brekt. Lively besearde har by dy opname yn wurklikheid ek, en it bloed op har noas is echt bloed.
Untfangst
The Shallows waard oer it algemien mei positive resinsjes ûnthelle troch de filmkritisy, dy't fral lof hiene foar it aktearjen fan Blake Lively. Richard Roeper fan 'e Chicago Sun-Times neamde de film "tige by tige fermaaklik" en "gaadlik foar in simmerpublyk". Simon Thompson fan IGN joech de film as sifer in 9 op in skaal fan 1 oant 10, en skreau "The Shallows docht foar surfen wat The Blair Witch Project foar kampearjen die, en makket dat Jaws derút sjocht as teekrânske foar bern […]." Matt Zoller Seitz, dy't skreau foar de webside RogerEbert.com, joech de film 3 fan 4 stjerren. Hy skreau: "Lively is hjir aldertreflikst en spilet ien fan dy hyperfocuste haadrollen út aksjefilms dy't likefolle in atletyske prestaasje binne as in estetysken-ien."
Staci Layne Wilson fan Dread Central joech de film in negative resinsje. Neffens har hie se him graach moai fine wollen, mar waard dat ûnmooglik makke troch "de stompe bile wêrmei't Jaume Collet-Serra regissearre, Anthony Jaswinski syn yntelliginsjemisledigjende senario en Marco Beltrami syn mispleatste filmmuzyk". Ignatiy Vishnevetsky fan The A.V. Club fûn The Shallows út en troch wol ûnderhâldend, mar beskôge it as in stap werom fan Collet-Serra syn eardere "gimmickeftige sjenrefilm" Non-Stop. Ek miste er in oprjocht, oanhâldend gefoel fan spanning, en hied er in probleem mei it senario: "Anthony Jaswinski syn senario komt úteinlings del op in oerlibbingsútgongspunt dêr't gjin ferstân foar nedich is ('kom fan dy rots ôf en soargje datst net dea gietst'), mei in eftergrûnferhaaltsje dêr't nimmen ferlet fan hat en in noch net ta ûntwikkeling kommen tema. Kin in heldinne net gewoan in gemiene haaie-oanfal oerlibje sûnder ek noch in famyljetrauma te boppen komme te moatten […]?"
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie The Shallows in prima goedkarringspersintaazje fan 78%, basearre op 216 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "The Shallows is in mei feardichheid makke film sûnder in pûntsje tefolle fet, dy't útstiget boppe de wurge klisjees oer haaie-oanfallen mei gemiene ferrassings en in krêftige prestaasje fan Blake Lively." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle The Shallows in goedkarringspersintaazje fan 59%, basearre op 35 resinsjes.
Opbringst
The Shallows brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $55,1 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $64 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $119,1 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $17 oant 25 miljoen betsjut dat in winst fan teminsten $94,1 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. The Shallows ûnderfûn yn 'e bioskopen benammen konkurrinsje fan 'e science fiction-film Independence Day: Resurgence, de tekenfilm Finding Dory, de aksjekomeedzje Central Intelligence en de histoaryske film Free State of Jones.
Prizen
Blake Lively waard yn 2016 foar har rol yn The Shallows nominearre foar de Teen Choice Award yn 'e kategory favorite froulike simmerfilmstjer. De film sels waard yn 2017 nominearre foar de People's Choice Award foar favorite skrillerfilm en de Saturn Award foar bêste skrillerfilm.
Tineke Hoekstra
Tineke Hoekstra (19??) is in Frysk oersetter, dy't sûnt likernôch 2004 aktyf mei it oerbringen fan in trettjintal toanielstikken út 'e wrâldliteratuer nei de Fryske taal (stân fan saken ein 2013). It bekendste stik dat se oant no ta oerset hat is Peer Gynt (2012), fan 'e grutte Noarske toanielskriuwer Henrik Ibsen.
Glengarry (holdeksel)
De glengarry (Ingelsk: glengarry bonnet), ek wol glengarry-baret neamd (hoewol't it eins gjin echte baret is), is in tradisjoneel Skotsk holdeksel dat ûnderdiel útmakket fan 'e Skotske dracht. It is ien fan trije holdeksels dy't troch manlju yn Skotske klaaiïng droegen wurde kinne (de oaren binne de tam o' shanter en de Balmoral-baret). De glengarry is in opsteand huodsje sûnder râne, dat fan boppen smeller is as oan 'e basis. It hat datoangeande wol wat wei fan 'e kertiermûtse, in holdeksel fan soldaten yn kazernetenu, dat yn guon legers droegen wurdt (û.m. it Amerikaanske). De glengarry is makke fan in grouwollen materiaal, dat yn 'e regel swart of dûnkerblau fan kleur is. Boppe-op sit in reade pompon (toorie), wylst oan 'e rjochtersydkant faak in kokarde (of fan âlds in plomke) befêstige is. By de râne lâns is de glengarry fersierd mei in bân fan tartanstof. It skaaimerk fan in echte glengarry is dat er (op 'e nij krekt as in kertiersmûtse) plat teard wurde kin.
Sâns Arks
De Sâns Arks (Ingelsk: Sans Arcs, ek wol stavere as Sans Arc, útspr.: [sænz aɹks]; Lakota: Itázipčho, útspr.: [i'ta:zipʧʰo]) binne ien fan 'e sân substammen fan 'e Lakota of Titon (Teton). Yn 'e mande mei de Dakota foarmje de Lakota de gruttere etnyske groep fan 'e Sû, in Yndiaanske konfederaasje dy't fan likernôch 1730 oant 1880 oardel iuw lang it noardlike part fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika behearske. De Sû binne ferneamd wurden om 'e oarloggen dy't se yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw mei it Amerikaanske leger útfochten, en dêr wiene de Sâns Arks ek by belutsen.
Glengarry (holdeksel)
Neffens de oerlevering soe de glengarry foar it earst droegen wêze troch de Glengarry Fencibles, in legerrezjimint dat yn 1794 foarme waard troch Alexander Ranaldson MacDonnell fan Glengarry, haadman fan 'e Clan MacDonnell fan Glengarry. Sa soe dit holdeksel oan syn namme kommen wêze. Yn 'e 1850-er jierren ûntjoech de glengarry him ta it karakteristike holdeksel fan hast alle Skotske rezjiminten yn it Britske leger. Meitiid feroare de tartanbân yn in bân fan reade en wite rútsjes. Yn 1932 naam Percy Sillitoe de plysjekommissaris fan Glasgow, dy rútsjese bân (mar dan yn 'e kleuren swart en wyt) oer foar plysjepetten. Ut Glasgow fersprate dizze rútsjebân, dy't bekend kaam te stean as de Sillitoe-tartan, him oer de rest fan Grut-Brittanje en ek nei de plysje fan lannen as Austraalje en Nij-Seelân en guon oare parten fan 'e wrâld (bgl. Chicago).
Trio
fan it Italjaanske trio ("trijetal")
Glengarry (holdeksel)
Tsjintwurdich wurdt de glengarry noch altyd droegen troch beskate (Skotske) rezjiminten fan it Britske Leger, mar ek troch ûnderdielen fan 'e Ierske en Australyske striidkrêften. Dêrnjonken makket de glengarry ek diel út fan it unifoarm fan 'e manlike leden fan 'e stêf fan it Paleis Holyroodhouse, de offisjele residinsje fan 'e Britske monarch yn Skotlân. Fierders is de glengarry ek by boargers yn gebrûk, benammen by leden fan doedelsekkorpsen. Yn dy kontekst wurdt de glengarry ek wol troch froulju droegen. Los dêrfan kin it ek noch altyd as foechsum holdeksel beskôge wurde foar Skotske priveepersoanen yn tradisjonele dracht.