cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aart Lus & Ed Lip
Skiednis
De lêste single fan it duo is Supe! Foar dizze single frege it duo iderien filmkes op te stjoeren fia de webside, hjir soene se dan de nije fideoklip meitsje. Yn 2008 makken se it liet Mien peukn want dy wie Ed altyd kwyt.
Yn 2009 makken se noch Skeef inne panty mar yn 2010 stoppe it duo.
Salzburg (dielsteat)
Salzburg is in Eastenrykske dielsteat. De dielsteat grinzget oan de dielsteat Tiroal yn it westen en suden, Opper-Eastenryk yn it noardeasten, Stiermarken yn it easten, Karinsje yn it súdeasten en East-Tiroal yn it suden. Yn it súdwesten dielt Salzburg de bûtegrins mei Itaalje (Súd-Tiroal) en yn it noardwesten mei Dútslân (Beieren). Haadstêd is Salzburg.
Skiednis
De bewenning fan it gebiet giet werom op de jonge stientiid. Fan de Kelten stamt de âldste namme fan de stêd: Iuvavum. Under de Romeinen wie Iuvavym in bestjoersdistrikt yn de provinsje Noricum. Sûnt Beieren yn de 6e iuw it gebiet oermastere foarme it ûnderdiel fan it hartochdom Beieren.
Yn de 15e en 16e iuw wie net allinne de sâlthannel fan grut ekonomysk belang, mar ek it sykjen nei goud yn de deltes fan Rauris en Gastein. De goudopbringsten wiene foar in koart skoft de grutste yn Sintraal-Europa en de rykdom fan Salzburg naam ta, mar dêrmei ek de sosjale spannings tusken rike boargers en aristokraten en de earme plattelânsbefolking. De spannings lieden mei in autokratyske machtsoername troch de prinsbiskoppen yn 1462-1463 en 1525 ta opskuor. De boereopstannen setten útein yn de berchgebieten en krigen mei it oantsjinjen fan de reformaasje in religieuze ûndertoan, dat liede ta ferskillende weagen fan massale ferballing fan protestanten. De grutste weach fûn plak ûnder prinsbiskop Leopold Anton von Firmian, dy't yn de jierren 1731-1732 likernôch 20.000 protestanten it lân útsette. Yn 1805 waard Salzburg as in sekularisearre karfoarstendom by it Eastenrykske Ryk foege. Nei in koart skoftke ûnder Beiersk bestjoer fanôf 1810, doe't de regio Salzachkreis hiet, waard it gebiet yn 1816 neffens de útkomsten fan it Kongres fan Wenen wer by Eastenryk foege. Oant 1850 wie it Salzburger Land in diel fan it aartshartochdom Eastenryk boppe de Enns (Opper-Eastenryk), wylst oare gebieten yn it westen Beiersk bleaune. Nei't Salburg yn 1850 in unôfhinklik Eastenryksk kroanlân waard, kaam tsien jier letter it earste Salzburger parlemint (Landtag) foar it earst by inoar.
Nei de ûntbining fan de Eastenryksk-Hongaarske dûbelmonargy yn 1918 waard Salzburg opnommen yn Dútsk Eastenryk en it jier dêrop yn de nije Republyk Eastenryk.
Yn de tiid fan de nasjonaalsosjalistyske diktatuer wie Salzburg njonken Karinsje de ienige Eastenrykske steat dy yn de âlde grinzen bestean bleau as de Reichsgau Salzburg. Nei de kriich foel Salzburg tegearre mei Opper-Eastenryk súdlik fan de Donau en in diel fan Wenen yn de Amerikaanske besettingssône foar't Eastenryk de soevereiniteit as ûnôfhinklike republyk werom krige.
Bestjoer
De dielsteat is yn fiif politike distrikten en in saneamde Statutarstadt (Salzburg) ferdield. De distrikten wurde lykas wenst yn Salzburg noch jimmeroan mei gau oantsjut.
Gemeenten mei stedsrjochten
Yn de dielsteat Salzburg binne alve plakken mei stedsrjochten. It distrikt Lungau hat gjin stêden.
Religy
Neffens sifers út 2018 foarmet de Roomsk-Katolike Tsjerke mei 61,2% de grutste tsjerklike mienskip yn de dielsteat. Nochris 2,9% fan de befolking hinget it protestantisme oan en it persintaazje otterdoksen waard op 3,7% rûsd. Net-kristlike mienskippen foarmje de moslims mei 5,6% en de joaden mei 0,01%.
Oer de gearstalling fan de rest fan de befolking binne gjin aktuele sifers. By in folkstelling yn 2001 joech 3,9% in oare leauwe op, 9,6% sei him- of harsels net ta in leauwe te rekkenjen en 3,1% joech gjin ynformaasje.
Tradysjes
Njonken de kristlike tradysjes kent de dielsteat noch in tal foar de streek karakteristike tradysjes. Guon dêrfan wurde tsjintwurdich lykwols allinne noch lokaal fierd. Yn desimber komt lykas yn ús kontrijen Sint-Nikolaas. Ynstee fan Swarte Piten wurdt de hillige begelaat fan Krampus. Yn gruttere plakken binne der optochten, wêrby't de Krampus it oarspronklike uterlik somtiden ynwiksele hat en as fantasyfiguer út de filmyndustry meirint. Yn it Gasteinertal wurdt de tradysje lykwols goed fêstholden en op 5 en 6 desimber rint Sinterklaas dêr mei in ingel mei snobbersguod en echte krampusfigueren by de hûzen del.
Tusken Kryst en Trijekeningen komme de saneamde Glöckler en Perchten, dy't yn optocht de kweade wintergeasten útdriuwe om plak te meitsjen foar it nije jier. Bekend is û.o. de Pongauer Perchtenoptocht.
Yn de simmer wurde yn Zederhaus en Muhr op 24 juny en 29 juny metershege mei blommen fersierde houten peallen yn in prosesje troch it doarp droegen. De tradysje giet werom op in sprinkhoannepleach út 1693, dy't it hiele lân kealfriet.
Simmerdeis binne der ek de Simsonoptochten, optochten mei gigantyske reuzen dy't fral yn de geografyske regio Lungau (distrikt Tamsweg) yn eare holden wurde. De Simsonoptochten fan Lungau binne yn 2010 opnommen yn de List Immaterjeel Kultuererfgoed yn Eastenryk.
Op Rupertikirtag (24 septimber), de feestdei fan de hillige Rupert, binne de pleinen om de dom fan Salzburg ôfset foar de fiering fan in fiif dagen lang folksfeest. Rupertikirtag is ien fan de tradysjerykste folksfeesten fan Eastenryk en wurdt alle jierren troch mear dan 100.000 minsken besocht.
Alpineskyen op de Olympyske Winterspullen 1936
200px|thumb|right|200px|De Olympyske alpinesky lokaasje fan Garmisch-Partenkirchen 1936
De Olympyske Winterspullen 1936, ek wol de IVe Olympyske Winterspullen neamd, waarden yn 1936 hâlden yn de Dútske stêd Garmisch-Partenkirchen fan 7 oant en mei 16 febrewaris. It alpineskyen wie op de Gudiberg  en de "Kreuzjoch-Kreuzeck". It wie de earste kear dat it alpineskyen op it programma stie.
Kiss Me, Kate (film út 1953)
Kiss Me, Kate is in Amerikaanske romantyske komeedzje yn 'e foarm fan in filmmusical yn Technicolor, út 1953, ûnder rezjy fan George Sidney. De haadrollen waarden fertolke troch Kathryn Grayson, Howard Keel en Ann Miller. De titel betsjut "Tútsje My, Kate". De film wie basearre op 'e súksesfolle Broadway-musical mei deselde namme fan Cole Porter. It ferhaal folget toanielakteurs Fred Graham en Lilli Vanessi, dy't in jier lyn faninoar skieden binne, as se in musicalferzje fan it toanielstik De Fekke Nuet fan William Shakespeare op 'e planken bringe wolle. Fan it begjin ôf oan kinne se al min mei-inoar, mar midden ûnder de foarstelling jouwe se har ta konsternaasje fan 'e oare akteurs oer oan emosjonele oarlochfiering. It iennichste dat de foarstelling geande hâldt, binne de bedrigings fan in pear kriminelen dy't in gokskuld ynje wolle. Kiss Me, Kate krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy, mar hoewol't de film it yn 'e bioskopen net min die, bleaune de produsinten mei in ferlies sitten.
Plot
Fred Graham en Lilli Vanessi wiene foarhinne in troud pear, mar se binne in jier lyn skieden. Se binne allebeide toanielakteurs, en as Fred mei komponist en tekstskriuwer Cole Porter plannen makket foar in nije musical op basis fan De Fekke Nuet, in toanielstik fan Shakespeare, beslute se dat Lilli de froulike haadrol fan Katherine (Kate) krije moat. It is dreech om Lilli oer te heljen om wer mei Fred gear te wurkjen, benammen om't Fred net inkeld de manlike haadrol (Petruchio) spylje, mar ek regisseur wêze sil. Lilli sil dus ûnder har eks-man wurkje moatte, dy't se net útstean kin. Se hat al besletten om it oanbod ôf te slaan en mei har ferloofde te trouwen, in rike rancher út Teksas, as Fred har jaloersk makket troch de froulike haadrol oan te bieden oan 'e jongere, tsjeppe aktrise Lois Lane, dy't eins audysje die foar de rol fan Katherine har jongere suster Bianca. Mei dat stikje manipulaasje wit Fred Lilli safier te krijen dat se de rol dochs oannimt.
Lois har feint Bill Calhoun, dy't yn 'e musical Lucentio spilet, is in gokferslaafde dy't de middeis foar de premiêre fan it stik yn in spultsje poker $2.000 ferliest oan in pleatslike maffiabaas. Om't er it jild net hat, ûndertekenet er in skuldbekentenis mei de namme fan Fred Graham. Fuort foar't de premiêre begjint, moetsje Fred en Lilli inoar yn harren klaaikeamers dy't njonkeninoar lizze en in tuskendoar hawwe. Se foeterje inoar út, mar it redendielen giet stadichoan oer yn it opheljen fan nostalgyske oantinkens oan foarstellings út harren houlikstiid, en it wurdt dúdlik dat se allebeide noch gefoelens foar inoar hawwe. Se wikselje úteinlik sels in tút út.
Lilli is bliid ferrast as Fred har inkele minuten foar de foarstelling in boeket roazen stjoerd, krekt sa't er dat foarhinne die. De besoarging dêrfan by Lilli is lykwols in fersin fan Fred syn butler; de blommen wiene eins bedoeld foar Lois, op wa't Fred fereale rekke is. Lilli beseft dat net om't se it byhearrende bryfke net fûn hat, en as har tsjinstfaam Suzanne it lang om let dochs fynt, moat de opfiering begjinne en docht Lilli it har net mear oan tiid om it te lêzen. Dêrom stoppet se it by har dekolletee yn foar letter.
Yn 'e musical wol Bianca (spile troch Lois), de jongste dochter fan Baptista, in rike man út it Italjaanske Padua, graach trouwe mei ien fan har trije frijers Gremio, Hortensio en Lucentio (se hat noch net besletten mei wa). Mar dat kin net, want har heit wol beslist dat earst har âldere suster Katherine trout. Katherine (spile troch Lilli) is lykwols in jonge frou dy't neat fan trouwen of fan manlju hawwe moat. As de ealman Petruchio (spile troch Fred) yn Padua arrivearret, liket it him in útdaging ta om 'e 'fekke' Katherine 'nuet' te meitsjen, en dêr lit er him sadwaande troch har heit ta omkeapje. As Petruchio in serenade bringt oan Katherine, komme Fred syn (neffens har) hertlike wurden Lilli sa op it moed, dat se yn 'e kûlissen it kaartsje foar 't ljocht hellet dat by de blommen hearde om dat tuskentroch eefkes fluch te lêzen.
As Lilli lykwols sjocht dat it oan Lois rjochte is, en foar it ferstân kriget dat de blommen hielendal net foar har bedoeld wiene, wurdt se sa poerrazen, dat se yn 'e folgjende sêne fan Katherine en Petruchio har eigen teksten begjint te betinken om him it mannewaar op it sizzen op sa'n wize dat it publyk mient dat it allegear by de foarstelling heart. Se kreëarret dêrby doelbewust mominten yn it optreden dat se Fred in klap yn it gesicht jaan kin. Op flústertoan warskôget Fred har op in stuit dat er syn nocht hat en dat er har pak foar de broek jaan sil as se net ophâldt, mar Lilli set troch op 'e ynsleine wei. Dêrop leit Fred har oer de knibbel en jout har, ta hilariteit fan it publyk, in pak foar de kont wylst it doek foar de sêne omleech komt. Neitiid fertelt Lilli Fred dat se net iens fan doel is en meitsje de foarstelling ôf, mar dat se op stel en sprong fuort sil. Se skillet har ferloofde Tex op om har op te heljen.
Underwilens binne Lippy en Slug, twa kriminelen, yn 'e skouboarch delkommen om 'e $2.000 te ynjen dy't Fred harren baas skuldich wêze soe. Fred wiuwt dat earst fuort, om't er net wit wêr't se it oer hawwe. Pas letter, as Bill him op oantrúnjen fan Lois fertelt wat er dien hat, begrypt Fred wêr't de stâle fêst sit. De beide kriminelen sykje him op 'e nij op yn syn klaaikeamer as der in sêne geande is dêr't Petruchio en Katherine net yn te sjen binne, hoewol't Fred noch hieltyd net fan doel is om te beteljen. Mar dan kriget er ynienen in lumineus idee. Hy bekent oan Lippy en Slug dat er harren baas yndie jild skuldich is, mar dat er it net hat. As de foarstelling no mar in wike rinne soe, dan soed er de skuld foldwaan kinne, mar ja, syn tsjinspylster wol oppakke, dat se kinne fan 'e jûn net iens útspylje. Lippy en Slug bejouwe harren dêrop nei de klaaikeamer fan Lilli, dy't se troch fertoan fan in fjoerwapen bedrige om troch te gean mei de foarstelling.
Om't se fermoedzje dat Lilli dochs noch útpike sil sadree't se dêr de kâns ta kriget, litte de beide kriminelen harren troch Fred oanklaaie yn in pear kostúms foar figuranten, sadat se har op it toaniel yn 'e gaten hâlde kinne. Petruchio stelt de beide manlju oan it publyk foar as syn tsjinstfeinten. Se kinne net aktearje en hâlde en drage har sa knoffelich, dat it publyk it útskatteret om't it mient dat se mei sin sa bryk dogge om komysk te wêzen. Under it skoft arrivearret Tex om Lilli op te heljen, mar Lois ken him werom as de man mei wa't se in koarte relaasje hân hat doe't se ris optrede yn Teksas. Tex beart dat er net wit wêr't se it oer hat. Bill is lulk as er heart wat der bepraat wurdt, en Lois fertelt him dat se de avânses fan oare manlju net wjerstean kin, mar dat se inkeld fan him hâldt.
Fuort dêrnei besykje Lippy en Slug harren baas te skiljen, mar hearre oer de tillefoan dat er fermoarde is by in 'saaklike gearkomste' mei in oare maffiabaas. Se ornearje dêrom dat de skuld kwytskolden is en beëinigje harren bemuoienis mei de foarstelling. Fred seit tsjin Lilli dat it toaniel har thús is en sprekt yn bedutsen termen syn gefoelens foar har út, mar Lilli set likegoed ôf mei Tex. Nei ferskate oare sênes dêr't Katherine net yn foarkomt, moat Lilli har dûbluere Jeanie yn 'e slotsêne fan 'e musical de rol fan Katherine oernimme, mar ynstee ferskynt Lilli wer op it toaniel. Fred is alhiel ferbjustere, en de musical einiget mei in tút fan Petruchio en Katherine, dy't ek in wiere tút fan Fred en Lilli is.
Ranko Despotović
(21 jannewaris 1983) is in eardere Servysk fuotballer. Earder spile foar Loznica, Vojvodina, Mačva Šabac, Rapid Bucureşti, Real Murcia, Salamanca, Girona, Urawa Reds, Sydney, Deportivo Alavés en Cádiz.
Kiss Me, Kate (film út 1953)
Rolferdieling
Lilli har dûbluere Jeanie wurdt ferskate kearen neamd, mar ferskynt nea yn byld. Yn 'e toanielmusical wie Lilli har ferloofde in dominante en ambisjeuze politikus, generaal Harrison Howle; dat personaazje komt yn 'e film net foar, mar is dêr ferfongen troch Tex Calloway.
Produksje
Kiss Me, Kate waard regissearre troch George Sidney nei in senario fan Dorothy Kingsley. De film wie basearre op 'e Broadway-musical Kiss Me, Kate, fan Cole Porter (ferskes) en Samuel en Bella Spewack (senario) út 1948. Beide wurken griepen foar in grut part tebek op it sechstjinde-iuwske toanielstik De Fekke Nuet, fan ferneamde Ingelske toanielskriuwer William Shakespeare.
As produsint wie Jack Cummings by it projekt belutsen foar de filmstudio Metro-Goldwyn-Mayer (MGM). Foar de film wie in budget beskikber fan $1.981.000. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Charles Rosher. De filmmuzyk waard fersoarge troch Saul Chaplin en André Previn mei de ferskes fan Cole Porter, orkestrearre troch Conrad Salinger. It dûnsjen waard goreografearre troch Hermes Pan.
Distribúsje
De distribúsje fan Kiss Me, Kate waard fersoarge troch Metro-Goldwyn-Mayer. Der waarden previews fan 'e film holden op 15 oktober 1953 yn Columbus (Ohio), Evansville (Indiana), Houston (Teksas) en Rochester (New York), en letter dy moanne yn Dallas (Teksas) en Dayton (Ohio). Op 5 novimber gie Kiss Me, Kate yn New York yn premiêre, wêrnei't de film op 26 novimber iepene yn 'e Amerikaanske bioskopen.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Kiss Me, Kate oer it algemien positive resinsjes. Sa omskreau Bosley Crowther de film yn The New York Times as "ien fan 'e geweldichste filmmusicals fan it jier. […] In prachtich regissearre, kundich aktearre en wurklik treflik songen produksje." Dêr heakke er oan ta dat de film eins better wie as de toanielmusical dêr't er op basearre wie. Yn The Washington Post wie Richard L. Coe it dêr beslist net mei iens. Hy mocht net oer de feroarings dy't foar de ferfilming trochfierd wiene, en skreau: "it senario fan it orizjineel is sa yngeand skjinwosken dat der amper noch wat oerbleaun is fan 'e komeedzje, dy't eins útskaaide nei guod dat frijwat op it rântsje wie." Tsjintwurdich wurdt de film as in musicalklassiker beskôge. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Kiss Me, Kate in heech goedkarringspersintaazje fan 91%, basearre op 11 ûnderskate resinsjes.
Opbringst
Kiss Me, Kate brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $2.011.000 op, en yn alle oare lannen en territoaria $1.106.000. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $3.117.000. Ofset tsjin it budget fan $1.981.000 betsjut dat in winst fan $1.136.000, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dy wiene lykwols sa heech dat MGM úteinlik sitten bleau mei in ferlies fan $544.000.
Prizen
Saul Chaplin en André Previn waarden foar de filmmuzyk fan Kiss Me, Kate nominearre foar in Oscar. It senario fan Dorothy Kingsley waard nominearre foar in Writers Guild of America Award.
Rasphûs
In rasphûs wie in tichthûs dêr't feroardiele manljus misdiedigers hout (fral brazylhout) raspe moasten foar de ferveyndustry. Der waard reade ferve fan makke.
De rasphuzen (en soksoarte oare tichthuzen) wiene in earste besykjen om misdiedigers net allinne te straffen, mar ek troch stoef arbeidzjen en oplieding te rehabilitearjen. Dirck Volkerts. Coornhert stie oan de widze fan dizze nije foarm fan strafrjochtspleging. Yn 1596 waard it Amsterdamske rasphûs stichte, it earste fan Nederlân (en in jier letter in spinhûs foar froulju). Oare stêden yn Nederlân en yn it bûtenlân folgen it Amsterdamske foarbyld.
Gint rjochte yn 1770 in rasphûs op, it earste tichthûs yn de Súdlike Nederlannen, dat fral ornearre wie om bidlers en swalkers in fak te learen sadat se harsels troch de tiid helpe koene.
Slobodan Dubajić
(19 febrewaris 1963) is in eardere Servysk fuotballer. Earder spile foar Proleter Zrenjanin, Stuttgart, Zeytinburnuspor en Vegalta Sendai.
Lincolnshire
thumb|200px|Flagge fan Lincolnshire thumb|200px|Lizzing Lincolnshire yn Ingelân Lincolnshire is in greefskip yn de Ingelske regio East Midlands, dat nei alle gedachten oprjochte is yn 'e 10e iuw. It hat 646.645 ynwenners en it oerflak is bedraacht 5920,6 km2.
Easton (Pennsylvania)
Easton is in plak (city) yn de Amerikaanske steat Pennsylvania, dat bestjoerlik ûnder Northampton County falt.
Lincolnshire
Lincolnshire grinzet oan Norfolk, Cambridgeshire, Rutland, Leicestershire, Nottinghamshire, Súd Yorkshire, East Riding of Yorkshire en hat in 19 meter lange grins mei Northamptonshire.
Tentakelpornografy
Tentakelpornografy (Japansk: shokushu goukan; 触手責め) is de oantsjutting foar in soarte fan grutdiels tekene of animearre pornografy dy't benammen yn Japan libbet en dy't eleminten fan tradisjonele pornografy yntegrearret mei horror- en science fictionmotiven. Tentakelpornografy kin mei ûnderling goedfinen barre, mar gauris binne der alteast eleminten by fan net-frijwillige seks. Tentakelferkrêfting (shokushu goukan; 触手強姦) komt foar yn guon horror- en hentai-wurken, wêrby't ornaris optochte meunsters mei tentakels seksuële omgong hawwe mei ûnwillige froulike personaazjes. It sjenre is yn Japan populêrdernôch dat der sels parodyen op besteane. Sûnt it begjin fan 'e njoggentiger jierren binne Japanske animaasjefilms dy't tentakelpornografy befetsje ek yn Jeropa en Noard-Amearika op 'e merk kommen. Dêrtroch en troch de maklike fersprieding fia it ynternet hat dit sjenre koartby in mear mondiaal publyk wûn, ek al bliuwt it mar in tige lyts part fan 'e pornoyndustry.
Skiednis
Wêzens mei tentakels makken har opwachting yn 'e Japanske erotika lang foar't der animearre pornografyske films bestiene. Ien fan 'e bekendste iere foarbylden is in yllústraasje út 'e roman Kinoe no komatsu, út 1814, dy't as titel hat De Dream fan 'e Fisker syn Frou. It is in ûnderdiel fan 'e Japanske erotyske keunst (shunga) en der binne letter fariaasjes op makke troch ferskate oare keunstners. Ut resint wittenskiplik ûndersyk hat bliken dien dat hoewol't de print yn it Westen gauris ynterpretearre is as in ferkrêfting, it Japanske publyk fan it Edo-tiidrek it assosjearre hawwe soe mei frijwillige seks. Japanners soene de foarstelling nammentlik werkend hawwe as in sêne út 'e leginde fan 'e froulike dûker Tamatori, dy't in juwiel fan 'e drakekening stiel en dêrnei efterfolge waard troch dy syn ûnderhearrigen, oktopussen ynbegrepen.
Lincolnshire
Demografy
Fan de befolking is 18,8 % âlder as 65 jier. De wurkleazens berint 2,9 % fan de beropsbefolking (sifers folkstelling 2001).
Tentakelpornografy
Skiednis
Yn animearre foarm bestiet tentakelpornografy sûnt de jierren tachtich; it ierst bekende foarkommen is út 1986, yn 'e anime Guyver: Out of Control. Echte bekendheid krige it troch de Urotsukidōji-searje, wêrfan't it earste diel ek út 1986 stammet. Wat tentakelpornografy yn stripfoarm oanbelanget, fûn Toshio Maeda yn syn manga Demon Beast Invasion, út 1989, de blaudruk (om it samar te sizzen) út foar hast alle lettere strips. Maeda lei neitiid út dat er de praktyk optocht om de strange Japanske sensuer te omsilen, dy't it toanen fan in penis ferbea, mar blykber gjin muoite hie mei seksuële penetraasje troch in tentakel.
Lincolnshire
Demografy
It oantal ynwenners is fan 588.600 yn 1991 nei 646.645 yn 2001 tanomd.
Tentakelpornografy
Skiednis
Folle seldsumer is live-action mei echte froulike pornografyske aktrises dy't seksuële omgong hawwe mei meunsters mei tentakels. De earsten fan dy sênes makken ûnderdiel út fan Amerikaanske B-films fan it horrorsjenre, lykas de film The Dunwich Horror, út 1970. Pas folle letter migrearre dit ferskynsel werom nei Japan.
Lincolnshire
Ferskaat
Yn de omkriten fan Donington on Bain stiet de Belmont-útstjoermêst, it op ien nei heechste bouwurk yn de Europeeske Uny.
Op 27 febrewaris wie der in ierdskodding fan 4.7 en 5.3 op de Skaal fan Richter yn Lincolnshire; ien fan de swierste út de resinte skiednis fan Grut-Brittanje.
Jules Bianchi
Jules Lucien André Bianchi (Nice, 3 augustus 1989 - Nice, 17 july 2015) wie in Frânsk Formule 1 koereur.
Bianchi makke by de Grutte Priis fan Austraalje yn 2013 syn debút foar it team fan Marussia.
Yn 2014 by de troch rein pleage Grutte Priis fan Japan makke Bianchi in swiere crash. Fanwegen akwaplaning glied de Sauber fan Adrian Sutil yn de 41ste omgong fan de wedstriid fan de dyk yn de Dunlop-bocht (bocht 7) en bedarre yn de bannesteapel. Wylst de baankommissarissen dwaande wiene mei in shovel de auto fan Sutil fuort te heljen, glied de Marussia fan Jules in omgong letter op 'e selde wize fan de baan en bedarre dêrby mei hege gong tsjin de shovel. De safety car neutralisearre de wedstriid, dy't fanwege de earnst fan de situaasje twa omgongen letter definityf stillein waard. Jules Bianchi waard bewusteleas mei de ambulânse ôffierd nei it sikehûs. Undersyk yn it sikehûs liet sjen dat Bianchi slimme ferwûningen oan 'e harsens oprûn hie. Jules Bianchi rekke nei it ûngelok deryn wei en kaam net mear by kennis. Hy waard yn novimber 2014 fan in sikehûs yn Japan oerbrocht nei in sikehûs yn Nice, mar al dy tiid wie der gjin foarútgong.
Yn de moarntiid fan sneon 18 july 2015 brocht syn famylje yn in ferklearring nei bûten dat Jules Bianch freedtejûn 17 july 2015 yn it sikenhûs yn Nice ferstoarn wie. Hy wie de earste Formule 1-koereur sûnt Ayrton Senna yn 1994 dy't ferstoar oan de gefolgen fan in ûngelok yn in Grutte Priis fan de Formule 1. Jules Bianchi wie in efterneef fan 24 oeren fan Le Mans winner Lucien Bianchi. Syn pake Mauro Bianchi wie yn 'e jieren 1960 ek autokoereur; dat wie in Italjaan dy't him ta Frânsman naturalisearje liet.
Maulbronn
Maulbronn is in stêd yn de Enzkreis yn de Dútske dielsteat Baden-Wuerttemberch. De stêd is fral bekend fanwegen it kleaster Maulbronn, dat sûnt 1993 ta it wrâlderfgoed fan UNESCO rekkene wurdt.
Maulbronn leit yn it 328,2 km² grutte natoerpark Stromberg-Heuchelberg.
Skalygas
thumb|Skematyske kaart mei fynplakken fan gas en oalje. Skalygas is ierdgas dat opsletten leit yn it skaly-stiente. Mei de fracking-metoade kin it ierdgas út de stienlaach helle wurde.
Foarkommen
Yn de provinsje Fryslân sil ûnder it Noarderleech, om Wolvegea hinne en yn de Noardlike Fryske Wâlden ûndersyk dien wurde nei it winnen fan skalygas.
Streltsy
Streltsy (Russysk: strelets; "skerpskutters") of 'Strelets-troepen' (стрелецкое войско) wiene ienheden fan Russyske gardesoldaten fan de 16e oant begjin 18e iuw en wapene mei fjoerwapens (skutters).
Ynternasjonaal Filmfestival fan Locarno
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Locarno (Italjaansk: Festival Internazionale del Film di Locarno) is in filmfestival dat elts jier yn augustus holden wurdt yn 'e stêd Locarno, yn it Italjaansktalige diel fan Switserlân. It evenemint bestiet sûnt 1946 en hat as wichtichste priis it Gouden Loaihoars (Italjaansk: Pardo d'Oro). It Ynternasjonaal Filmfestival fan Locarno omfiemet ferskate kompetative en net-kompetative seksjes. Der wurde sawol lange as koarte films en ferheljende films as dokumintêres fertoand.
Skiednis
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Locarno waard foar it earst holden yn 'e simmer fan 1946, doe't it úteinsette mei in fertoaning, op 23 augustus fan dat jier, fan 'e film O Sole Mio fan Giacomo Gentilomo. Der waarden dat jiers yn totaal fyftjin films draaid, wêrûnder guon fan Roberto Rossellini en Billy Wilder. Op lettere edysjes wiene ek koarte films wolkom. Yn 2020 gie it festival oer omreden fan 'e koroanafiruspandemy, mar fan 4 oant 14 augustus 2021 fûn de 74e edysje fan it evenemint plak, dêr't in publyk fan mear as 75.000 minsken op ôf kaam.
Prizen
De wichtichste priis fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Locarno is it Gouden Loaihoars, dat ferjûn wurdt oan 'e as bêste beoardiele film út 'e Ynternasjonale Kompetysje. In folsleine opsomming fan 'e prizen op it festival is sa:
MØ
thumb|300px|Mø (2015) Karen Marie Ørsted (Odense, 13 augustus 1988), better kend ûnder har artystenamme MØ, is in Deensk sjongster.
Gojko Kačar
(26 jannewaris 1987) is in Servysk fuotballer. Earder spile foar Vojvodina, Hertha, Hamburg en Cerezo Osaka.
Candice Dare
Candice Dare, echte namme ûnbekend (Olympia (Washington), 25 febrewaris 1990), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise, wa har artystenamme ek wol misstavere wurdt as Candace Dare. Fierders hat se yn it ferline ek wol wurke ûnder de skûlnammen Candice Mazlin en Tiffany. Dare sette yn 2012 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile sûnt yn frijwat films.
Libben en karriêre
Dare waard yn 1990 berne yn Olympia, de haadstêd fan 'e Amerikaanske steat Washington. Op 'e middelbere skoalle wie se tige sportyf en die se oan fuotbal, basketbal en hurddraven. Nei't se slagge wie foar har eineksamens folge se in koksoplieding en letter wurke se foltiids yn 'e koken fan in restaurant.
Yn 2012, doe't se 22 jier wie, makke Dare har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hie se ein 2018 yn mear as 120 films spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Evil Angel, Digital Sin, Diabolic Video, Wicked Pictures, Elegant Angel, New Sensations, Jules Jordan Video en Devil's Film. Fierders hat se ek wol wurke foar minder bekende studio's, lykas Mile High Media, West Coast Productions, Girlfriends Films, Pure Play Media en The Score Group. En teffens hat se in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder BangBros, Reality Kings, Brazzers, Naughty America, Blacks on Blondes en Kink.com.
Under har karriêre hat Dare gearwurke mei kollega-aktrises as Dana DeArmond, Jillian Janson, Mandy Muse en Jessie Volt, en mei manlike tsjinspilers as Mike Adriano, Mick Blue, Manuel Ferrara, Tommy Gunn, J-Mac, Sean Lawless, Logan Long, Sean Michaels, Ramon Nomar, Mr. Pete, Toni Ribas, Lexington Steele, Criss Strokes en Mark Wood. Yn 2015 waard Dare yn 'e mande mei fiif oare akteurs nominearre foar in AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld) yn 'e kategory bêste groepsekssêne, foar de film Manuel Ferrera's Reverse Gangbang 2.
Njonken har aktearwurk reizget Dare ek as feature dancer by stripklubs yn 'e hiele Feriene Steaten lâns, en dêropta posearret se gauris foar fotoreportaazjes yn neakenblêden.
Lichemsskaaimerken
Candice Dare is blank, mei brune eagen en blûn hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.65 m lang, mei in gewicht fan 59 kg, en in natuerlike kupmaat 32B. Hja hat gjin tatoeaazjes en útsein de wenstige gatsjes troch de earlellen hat se likemin piercings.
Union Gap (Washington)
Union Gap is in stêd yn Yakima County yn de steat Washington, Feriene Steaten. It plak hie neffens de folkstelling fan 2010 6047 ynwenners. It plak leit fuort besuden Yakima en is part fan Grutter Yakima.
Yn 1883 waard op dit plak Yakima City stifte. Doe't it Noard Pasifysk Spoar yn 1884 it plak foarby gie mei it oanlizzen fan it spoar, waarden 100 hûzen mei rôlers lutsen troch hynders 5 km benoarden ferhûze. Op dat plak ûntstie North Yakima. Yn 1918 waard dat ferneamd yn Yakima, en it âlde stee waard Union Gap. Union Gap is in foarstêd fan Yakima wurden.
It grutte winkelsintrum wêr grutte winkels lykas Sears, Lowe's, Macy's, Costco en noch stikmannich mear lytsere winkels.
De rykswegen 97 en Yntersteat 82 rinne by it plak lâns.
Elmelunde Kirke
De Tsjerke fan Elmelunde (Deensk: Elmelunde Kirke) is in tsjerke yn Elmelunde likernôch 8 kilometer eastlik fan Stege op it eilân Møn yn Denemark. De tsjerke is ferneamd om de yn de 19e iuw ûnder in wite kalklaach ûntdutsen 14e iuwske fresko's. Eastlik fan de tsjerke leit op it hôf in 20 by 3 meter grutte grêfheuvel.
Bouskiednis
De Tsjerke fan Elmelunde is de âldste stiennen tsjerke op Møn. De tsjerke leit heech en de wytkalke tsjerke hat eartiids tsjinne as beaken. De tsjerke stamt út 1085, doe't dielen fan it hjoeddeiske skip en koer boud waarden. Yn de 6,5 meter hege muorren sieten lytse hege ramen. De tsjerke waard boud fan ferskillende soarten materiaal. Oan de noardlike kant fan de tsjerke is oan in fiskgraatpatroan it plak fan in eardere tagong te sjen. Fan it oarspronklike romaanske bouwurk binne allinne de lingtemuorren en de triomfmuorre oerbleaun.
Om 1200 hinne waard de tsjerke langer makke mei kleastermoppen. De oarspronklike frouljus- en- manljusyngong yn it noarden en suden waarden tichtmitsele en ferfongen yn de útwreiding fan de tsjerke. Dy yngongen binne noch altiten te sjen; de hjoeddeiske haadyngong leit op it súdwesten.
Mei de toer waard om 1300 hinne úteinset, mar de foltôging wie pas 200 jier letter. Doe waard ek it oarspronklike koer ôfbrutsen en ferfongen troch in nij koer. It portaal datearret út deselde tiid. It oarspronklike balkesouder waard yn 1462 ferfongen troch ferwulften. Oan it begjin fan de 18e iuw folge de bou fan de sakristy, dy't letter ferdield waard yn in kapel en preesterkeamer. De wynwizer op de toer draacht it jiertal 1826.
Ynterieur
It opmitsele wytkalke alter is fan kleastermoppen boud en stamt út it begjin fan de 16e iuw. De barokke opbou datearret út 1646 en waard skonken troch de dochter fan Kristiaan IV, Leonora Christina en har man Corfitz Ulfeldt. It sintrale tema is in foarstelling fan it Lêste Jûnsmiel, dat oan wjerskanten flankearre wurdt troch de bylden fan de evangelisten Markus en Jehannes. De opbou waard makke troch Henrik Werner.
Ek de preekstoel waard skonken troch it echtpear Ulfeldt. De preekstoel datearret fan 1649 en waard nei alle gedachten makke troch in learling fan de Deenske houtfiker Jørgen Ringnis.
It graniten doopfont út 1350 is oanfolle mei in foet út 1946 fan itselde materiaal en stamt oarspronklik út de Sankt Ib's Kirke fan Roskilde.
Yn de tsjerke hinget in model fan it yn 1946 boude skip Enhjørningen (Frysk: Ienhoarn).
Fresko's
Nei de bou fan de tsjerke waard it ynterieur al fersierd mei fresko's, dêr't resten fan fûn binne op de muorren fan it skip. De nije ferwulften wiene yn 1465 foar in part dekorearre. Tsjin de ein fan de 14e iuw waarden de ferwulften lykwols hielendal oerskildere mei fresko's fan de saneamde master fan Elmelunde (Deensk: Elmelundemesteren). Ofbyld binne âld- en nijtestamintyske tema's en dêrnjonken wurde ek motiven út it deistich libben útbylde, lykas de jacht, it buorkjen ensafuorthinne. De romten wurde opfolle mei blommen, stjerren en bisten. Karakteristyk foar de fresko's fan de master fan Elmelunde binne de figueren mei sliepperige eagen.
De fresko's waarden yn 1885–1887 ûntdutsen troch de konservator fan it Nasjonale Museum J. Magnus Pedersen.
Ferdrach fan Traverse des Sioux
It Ferdrach fan Traverse des Sioux wie in ferdrach dat op 23 july 1851 by Traverse des Sioux, yn 'e Amerikaanske steat Minnesota, sletten waard tusken fertsjintwurdigers fan 'e Amerikaanske oerheid en de opperhaden fan 'e Sisseton- en Wahpeton-stammen fan 'e Eastlike Dakota-Yndianen. By dit ferdrach stiene de Sisseton en Wahpeton yn totaal 97.000 km² lân ôf, wêrfan't it meastepart yn súdlik en westlik-sintraal Minnesota lei, mar dat yn it westen en suden útstiek oer de (lettere) grinzen hinne fan Súd-Dakota en Iowa. Yn ruil dêrfoar sei it Amerikaanske regear de útkearing ta fan in betelling yniens en jierjilden ter wearde fan yn totaal $1.665.000. Boppedat waarden oan 'e Wahpeton en Sisseton twa Yndianereservaten tawiisd yn it streamgebiet fan 'e rivier de Minnesota, te witten it Opper-Sû Yndianereservaat en it Neder-Sû Yndianereservaat, dy't lykwols letter in tydlike status taparte krigen.
It wiene Alexander Ramsey, de earste gûverneur fan it Territoarium Minnesota, en Luke Lea, de kommisaris fan Yndiaanske Saken, dy't by de Wahpeton en Sisseton op it sluten fan sa'n soarte ferdrach oanstiene. De bedoeling wie om lân frij te meitsjen foar kolonisaasje troch de blanken. In protte leden fan 'e stammen wiene huverich om safolle lân ôf te stean, mar de opperhaden wiene fan miening dat se net folle oare kar hiene as om oan 'e druk fan 'e Amerikanen ta te jaan, mei't harren opsjes troch it Ferdrach fan Prairie du Chien (1825) en harren nederlaach yn 'e Oarloch fan Swarte Hauk beheind wiene. Uteinlik betelle de Amerikaanske oerheid de Yndianen $0,03 de acre, wylst it lân neitiid oan kolonisten ferkocht waard foar $1,25 de acre.
Troch it Ferdrach fan Traverse des Sioux en it twa wiken letter berikte Ferdrach fan Mendota, mei de Mdewakanton- en Wahpekûte-stammen fan 'e Eastlike Dakota, kaam suver hiel súdlik Minnesota iepen te lizzen foar kolonisaasje troch de blanken. Trochdat de Amerikaanske oerheid syn ferplichtings ûnder de beide ferdraggen net folslein en op beskate mêden hielendal net neikaam, droech it Ferdrach fan Traverse des Sioux yn hege mjitte by ta it ûntstean fan 'e útsichtleaze sitewaasje dy't de Eastlike Dakota der goed tsien jier letter ta driuwe soe om wapenderhân yn opstân te kommen en de Dakota-Oarloch fan 1862 te begjinnen.
Legedrukgebiet
thumb|In legedrukgebiet súdwestlik fan Yslân thumb|Skematyske werjefte fan in legedrukgebiet In legedrukgebiet of depresje is in gebiet dêr't de luchtdruk leger is as it gebiet deromhinne. In legedrukgebiet stiet foar in hegedrukgebiet oer, dêr't de luchtdruk krekt heech is.
Troch de lege druk streamt de lucht nei it sintrum, as in spiraal troch wriuwing en de Korioliskrêft. De isobaren komme inoar dêr temjitte. De wyn yn in legedrukgebiet waait op it noardlik healrûn tsjin de klok yn en op it súdlik healrûn mei de klok mei. Troch it gearstreamen fan de lucht moat de lucht nei boppe ta útwike. Trochdat omheech geande lucht ôfkuollet, sil de loft by genôch fochtigens belûke mei mooglik delslach.
It symboal foar in legedrukgebiet is L dy't op de waarkaarten oanjout wêr't in legedrukgebiet is. It jout altyd de kearn fan in legedrukgebiet oan dêr't de luchtdruk it leechst is. Ek de fronten fan in legedrukgebiet wurde op de kaart oanjûn, om't dy min waar meibringe.
Untstean
Depresjes ûntsteane yn it grinsgebiet tusken twa ferskillende luchtsoarten. By de 60e breedtegraad ûntstean gauris depresjes troch dat de atmosfearyske sirkulaasje de kâlde lucht fan de poal de waarme lucht fan de 30e breedtegraad temjitte komt. By de skieding fan de kâlde en waarme lucht ûntstean weagen dêr't de waarme lucht him yn de kâlde lucht by lûkt. In weach giet oer yn in kyl dêr't oan de foarkant in waarmtefront en oan de efterkant in kjeldfront by foarme wurdt. It kjeldfront ferpleatst him flugger as it waarmtefront, dêr't de luchtdruk yn de kearn flugger troch sakje sil. Op it plak dêr't it kjeldfront it waarmtefront ynhelle hat, ûntstiet in okklúzjefront. De depresje is dan folslein op it stuit dat dy trije fronten foarme binne.
De tsjinstellings yn temperatuer dy't yn de omkriten fan fronten foarkomme, kinne ta it foarmjen fan delslach, sa as rein, of buien liede. Efter in kjeldfront kin de luchtdruk tige tanimme, dêr't der hurde wyn troch ûntstiet. Flugge feroarings yn de luchtdruk barre hast altyd mank mei min waar.
West Vancouver
West Vancouver is in stêd en distriktgemeente yn it súdwestlike diel fan 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia. It is in foarstêd dy't diel útmakket fan 'e stêdekloft fan Vancouver. West Vancouver wurdt fan 'e stêd Vancouver skaat troch de Burrard-ynham, in fjord dy't út it westen wei djip yn it fêstelân fan Britsk-Kolumbia op snijt. Yn 2016 wie de stêd de rykste gemeente fan Kanada. West Vancouver hie yn 2016 goed 42.000 ynwenners.
Geografy
West Vancouver leit yn it súdwestlike diel fan 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia, oan 'e noardigge fan 'e Burrard-ynham. Dat is in grutte fjord, dy't út 'e Strjitte fan Georgia wei djip yn it fêstelân fan Britsk-Kolumbia op snijt. It grutste part fan West Vancouver leit oan 'e wide mûning fan 'e Burrard-ynham, dy't bekendstiet as de Ingelske Baai. It uterste easten leit oan 'e First Narrows ("Earste Nau"), dêr't de fjord tige fersmellet, en dêr't de First Narrows Bridge, better bekend as de Lions' Gate Bridge, West Vancouver ferbynt mei de stêd Vancouver oan 'e súdigge fan 'e Burrard-ynham.
Yn it easten grinzget West Vancouver oan it distrikt North Vancouver (net te betiizjen mei de stêd mei deselde namme). De grins folget dêr de rin fan 'e rivier de Capilano. Yn it noarden grinzget West Vancouver oan Squamish. Yn it westen wurdt de stêd begrinzge troch de Howe Sound, in see-ingte tusken it fêstelân fan Britsk-Kolumbia en it eilân Bowen, dy't diel útmakket fan 'e gruttere Strjitte fan Georgia. West Vancouver hat in oerflak fan 87,26 km². De hichte rint útinoar fan seenivo oan 'e kust oant 1.224 m boppe seenivo oan 'e noardgrins, dy't yn it Kustberchtme leit. Mei de beide North Vancouvers foarmet West Vancouver de saneamde North Shore ("Noardkust").
Skiednis
Foarôfgeande oan 'e kolonisaasje fan 'e krite fan West Vancouver troch de blanken waard it gebiet bewenne troch de Yndiaanske Kust-Salisjaanske folken, dy't der ek hjoed de dei noch tahâlde. Yn 1792 joech de Ingelske ûntdekkingsreizger George Vancouver in kaap oan 'e westkust fan it hjoeddeistige West Vancouver de namme Point Atkinson. De ûntginning fan West Vancouver begûn yn 1872, en yn 1875 waard de earste fjoertoer op Point Atkinson boud. De earste blanke kolonist sette him lykwols pas yn 1903 yn 'e krite nei wenjen. Dat wie "Navvy Jack" Thomas, in Welske deserteur fan 'e Britske Keninklike Marine, dy't de kost fertsjinne troch in 'feartsjinst' te begjinnen wêrby't er lju oer de Burrard-ynham sett yn syn roeiboat.
Fan 1905 ôf gie it hurd mei de kolonisaasje fan West Vancouver, al hiet dat doe noch net sa. De krite hearde nammentlik sûnt 1891 ta it distrikt North Vancouver. Nei't de stêd North Vancouver him yn 1907 fan it distrikt ôfskate, begûnen der yn West Vancouver stimmen op te gean om fan dy mienskip ek in selsstannige bestjoerlike ienheid te meitsjen. Dat hie noch hiel wat fuotten yn 'e ierde, mar krige úteinlings syn beslach op 15 maart 1912, doe't West Vancouver omtrint 1.500 ynwenners hie. Tsjin dy tiid hie West Vancouver (sûnt 1909) in echte fearpont oer de Burrard-ynham, in eigen wetterlieding (sûnt 1910) en in eigen legere skoalle (sûnt 1911).
Yn 1914 waard West Vancouver fia it distrikt North Vancouver oansletten op it Kanadeeske spoarnetwurk. Yn 1922 krige de stêd elektryske trams, en yn 1927 gie de earste middelbere skoalle, Inglewood High School, iepen. Yn 'e folgjende jierren krige West Vancouver tillefoan (1928) en syn earste jachthaven (1931). Yn 1938 kaam de First Narrows Bridge ree, better bekend as de Lions' Gate Bridge, dy't West Vancouver oer it nau yn 'e Burrard-ynham in lânferbining joech mei Vancouver. Dat makke it paad frij foar in flugge befolkingsgroei yn West Vancouver. Yn 1961 waard it earste flatgebou yn 'e stêd boud, en yn 1962 gie yn West Vancouver it Park Royal Shopping Centre iepen, dat it alderearste winkelsintrum fan Kanada wie. Yn 2010 wie it Provinsjaal Park Cypress, yn West Vancouver, ien fan 'e plakken dêr't de wedstriden yn it ramt fan 'e Olympyske Winterspullen fan Vancouver holden waarden.
Ekonomy
Der is yn West Vancouver gjin yndustry, om't dat dêr neffens de Town Planning Act fan 1926 ferbean is.
West Vancouver wie yn 2016 de rykste gemeente fan hiel Kanada. De huzen en apparteminten yn 'e stêd binne oer it algemien grut en djoer. In trochsneed huzepriis lei yn West Vancouver yn 2011 om-ende-by de C$2 miljoen. Fan 'e frijsteande huzen yn 'e stêd binne sa'n 16.000 (oftewol 95%) mear as C$1 miljoen wurdich. It trochsneed ynkommen lei yn 2016 yn West Vancouver foar manlju op C$86.253, en foar froulju op C$48.070. Mear as 80% fan 'e húshâldings hawwe in totaal ynkommen fan mear as C$100.000 yn 't jier.
Demografy
Neffens de Kanadeeske folkstelling fan 2016 hie West Vancouver doe in befolking fan 42.473 minsken, wat in ôfname fan 0,5% sûnt 2011 betsjut, doe't der noch 42.694 ynwenners wiene. De hiele stêdekloft fan Vancouver telde yn 2011 goed 2,3 miljoen ynwenners. De befolkingstichtens yn West Vancouver bedroech yn 2016 486,7 minsken de km².
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking fan West Vancouver oangiet, dy wie yn 2016 sa: 76,8% blanken; 21,5% Eastaziaten; 8,9% Westaziaten (benammen etnyske Perzen); 2,3% Súdaziaten; 1,6% Súdeastaziaten; 0,6% Latino's; 0,5% Arabieren; 0,2% Yndianen; 0,2% Mety (Métis); 0,2% swarten; 0,8% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Op taalkundich mêd waard fêststeld dat yn West Vancouver yn 2011 67,1% fan 'e befolking it Ingelsk as memmetaal spriek. De op ien nei grutste memmetaal yn it distrikt, mei 8,1%, wie it Perzysk. Dêrnei folgen it Sineesk (6,6%, wêrfan Mandarynsk 3,2%), it Dútsk (2,4%), it Koreaansk (2,2%) en it Frânsk (1,3%).
Fierders joech yn 2001 op religieus mêd 29,3% fan 'e ynwenners fan West Vancouver oan ateïst of agnost te wêzen, wylst 17,5% anglikaansk wie, 17,5% ta de feriene protestantske United Church of Canada hearde, 13,5% lid wie fan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke, en 5,9% út moslims bestie.
Klimaat
West Vancouver hat in seeklimaat, mei oangenaam waarme simmers en mylde winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis omtrint 23 °C, en yn desimber, de kâldste moanne, is dat omtrint 7 °C. De stêd kriget jiers trochinoar 1.830 mm delslach, mei dêrûnder goed 1.800 mm rein en oer it hiele winterhealjier ferdield sa'n 25 sm snie.
Jonna Lee
thumb|Jonna Lee, 2008 Jonna Lee (Linköping, 3 oktober 1981) is in Sweedske sjongster.
Lambertus Johannes Toxopeus
Lambertus Johannes Toxopeus (Tûban (residinsje Rembang), 8 septimber 1894 - Bandûng, 20 april 1951) wie in Nederlânske entomolooch, heechlearaar en plantesamler. Hy wie saakkundich op it mêd fan de Reachwjukflinters (Lycaenidae) en de Groukopflinters (Hesperiidae).
Libben en wurk
Hy wie as jonge al dwaande mei de stúdzje fan flinters. Hy studearre biology oan de universiteit fan Amsterdam by professor Cornelis Jacob van der Klaauw (1893-1972). Hy lei it doktoraaleksamen yn 1920 ôf en wie oan 1930 ta learaar yn Nederlân. Yn dy snuorje die er mei oan de Boeroe-ekspedysje nei de Yndyske Arsjipel yn 1920-21 en dat levere de stof foar syn proefskrift "De soort als functie van plaats en tijd, getoetst aan de Lycaenide van het Australaziatisch gebied" (1930). Nei syn promoasje kaam er werom nei Nederlânsk-Ynje as learaar. Hy naam diel oan de tredde Archbold-ekspedysje nei Nij-Guinea yn 1938-1939, dêr't er mear as 100.000 ynsekten sammele. Toxopeus syn lêste ekspedysje wie dy nei it fulkaaneilân Krakatau yn 1949.
Yn de Twadde Wrâldoarloch wie er reserve-ofsier, belêste mei it beweitsjen fan it fleanfjild Semplak by Buitenzorg. Hy siet in tiid fêst yn in Japansk konsintraasjekamp.
Nei de oarloch waard er lektor yn soölogy oan de universiteit fan Batavia. Yn 1947-49 kaam er in pear jier nei Nederlân werom mei sykteferlof. Yn 1949 waard er beneamd ta heechlearaar oan de fakulteit fan wiskunde en natuerwittenskip yn Bandûng. Njonken artikels yn wittenskiplike tydskriften skreau er ek tal populêr-wittenskippelike bydragen foar Nederlânsk-Ynjyske kranten as it Algemeen Indisch Dagblad en De Vrije Pers.
Toxopeus stoar troch in ferkearsûngemak op 20 april 1951 yn Bandûng. Hy liet syn frou en sân bern benefter.
Ferskate entomologen hawwe nij beskreaune soarten nei him neamd mei it epiteton toxopeusi of toxopei. Ek it flintergeslacht Toxopeia is nei him ferneamd. Joannes Jacobus Smith, haad fan de botanyske tún yn Buitenzorg, hat teffens guon plantesoarten nei Toxopeus neamd, ûnder oaren de Rhododendron toxopei, Liparis toxopei en Eria toxopei.
Annaba
Annaba woeks yn de tweintichste iuw reedlik hurd en waard it sintrum foar in grut part fan eastlik en súdlik Algerije. It is de grutste yndustrystêd fan it lân.
Namme
It hjoeddeistige Annaba ûntstie op it plak fan Afrodisium, dat de havenstêd fan de Romeinske stêd Hippo Regius wie. De hjoeddeistige stêd woeks lykwols om de ruïnen fan Hippo Regius hinne, dy't súdlik fan de stêd leine. De eardere nammen Bône en Bona kamen fan "Ubbo", dat in pleatslike foarm fan de namme Hippo wie. De bynamme "Lân fan de Jujuben" (بلد العناب, Balad al-Unnāb) komt fan de oerfloed fan it fruit yn de omkriten.
Skiednis
Fenysjers stiften it plak yn de tolfde iuw f.Kr.. De Romeinen neamden it Hippo Regius ("Keninklik Hippo"), om't it de residinsje fan de Numidyske keningen wie. Hippo Regius waard in sintrum fan it iere kristendom yn it westen. Der waarden ferskate synoaden holden en it wie it plak fan it fersprieden fan de boeken fan it Nije Testamint. Augustinus fan Hippo wie de biskop dêre fan 396 n.Kr. oant syn dea yn 430. De stêd waard yn de fyfde iuw troch de Fandalen ferwoastge. De stêd waard troch de Fandalen oerhearske oant yn 534 de Byzantynske generaal Belisarius de stêd yn de Fandaalske Oarloch oermastere en ynlive. Hippona, sa't de stêd sûnt 395 hiet, waard yn 699 troch de Arabieren oermastere. Dêrnei waard de stêd regearre troch Abbasiden, Achlabiden, Fatamiden en Siriden. Nei in floed yn 1033 waard de stêd, ûnder Hammadidyske hearskippij, nei syn hjoeddeistich plak ferpleatst. Bona waard yn 1034 troch in float fan de Republyk Pisa oanfallen en it waard yn 1153 troch it Keninkryk Sisylje oermastere. Yn 1160 waard it troch de Almohaden oermastere. Yn de alfde iuw setten de Banu Hilal, in Arabyske stammegroep, harren nei wenjen yn it hjoeddeistige Tuneezje, Tripolitaanje en eastlik Algerije.