cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Diana Woei
Karriêre
Koarte tiid letter ferskynde Woei foar it earst op 'e tillefyzje as waarfrou, yn it moarnsprogramma Ontbijt TV. Dêrby waard hja yn it earstoan coacht troch waarman Peter Timofeeff, dy't doe al in jierrenlange ûnderfining hie. Yn 1998 folge Woei har kollega-meteorologe Monique Somers op as waarfrou by it NOS Sjoernaal. Dêrnjonken wie hja ek op 'e NOS-radio te hearren. Har kontrakt by de NOS rûn oant en mei maaie 2000, mar tuskentroch moast hja noch in pear wike ferstek gean litte om yn febrewaris 1999 fan in dochter te befallen.
De NOS seach der yn 2000 fanôf om Woei har kontrakt te ferlingjen, nettsjinsteande it feit dat hja tige populêr wurden wie. Nei't der grute wurdt, kaam dat om't de direksje fan 'e omrop har presintaasjekwaliteiten te swak fûn. Har plak as waarfrou waard oernommen troch Marjon de Hond.
Woei fûn dêrnei wurk by it waarburo HWS, en wie te hearren op Radio 3, yn it programma de Havermoutshow, sneontemoarns by de TROS, en fierders wie hja tachtich kear yn 't jier op 'e tillefyzje te sjen by de regionale stjoerdeer RTV West. HWS is ûnderwilens oernommen troch WNI Weathernews, en foar dat bedriuw skriuwt Woei sûnt 2004 it waarberjocht yn 'e krante De Telegraaf op Zondag.
Begjin 2009 wie Woei wer eefkes werom op 'e radio, doe't se foar de griene omrop Llink it "Weerwoord" fersoarge. Yn 'e simmer fan 2010 wie se ek op Omrop Seelân te sjen as ynfalster, in funksje dy't hja neitiid ek ferfolle hat foar Omrop Flevolân.
Priveelibben
Woei is fan mingd etnysk komôf, mei in Surinaamsk-Sineeske heit en in Surinaamsk-Kreoalske mem. Hja is troud; har man is fysioterapeut.
Franz Stangl
Franz Paul Stangl (Altmünster, 26 maart 1908 - Düsseldorf, 28 juny 1971) wie in Eastenrykske kriichsmisdiediger út de Twadde Wrâldkriich. Hy hie de lieding fan it Eutanasysintrum Hartheim en wie kampkommandant fan de ferneatigingskampen Sobibór en Treblinka. Neffens eigen sizzen wurke er ek yn it Eutanasysintrum Bernburg, mar dêr is gjin bewiis fan. Stangl waard yn 1970 foar mandélichheid yn de moard fan teminsten 400.000 minsken feroardiele ta in libbenslange finzenisstraf.
Karriêre
Stangl, fan oarsprong wever fan berop, moast yn 1931 fanwegen sûnens syn âlde berop opjaan en melde him doe foar in oplieding by de plysjekazerne fan Linz. Nei in jier waard Stangl by de ferkearsplysje ynset, letter by de misdiedbestriding. De oplieding einige yn 1933. Stangl troude yn oktober 1935 mei Theresa Eidenböck. Tegearre krigen hja trije dochters. Hy krige in ûnderskieding foar it finen fan in wapenplak fan de doe yn Eastenryk noch yllegale NSDAP, itjinge ta in promoasje liede by de resjerzje. Yn 'e hjerst fan 1935 waard Stangl oerpleatst nei de politike ôfdieling fan de Kriminal Polizei yn Wels.
NSDAP
Yn maart 1938 waard Stangl lid fan de NSDAP (lidnûmer 6.370.447) en de SS (lidnûmer 296.569). Doe't nei de Anschluss yn 1939 de politike ôfdieling fan de Kripo troch de Gestapo oernommen waard en nei Linz ferhûze, krige Stangl dêr in foaroansteande posysje en de lieding oer it Judenreferat, it Buro foar Joadske Saken. It fersyk fan syn meardere om him as lid fan de Roomsk-Katolike Tsjerke troch te skrassen makke er fuortendaliks yn oarder.
Aktion T4
Yn 1940 krige er as luitenant fan de uniformearre plysje de ferantwurdlikens oer it nazy-eutanasysintrum yn Hartheim. Yn it sintrum, dêr't yn it ramt fan de Aktion T4 minsken mei in psychyske en/of in fysike beheining waarden fergast, tekene Stangl ûnder de koadenamme "Staudt". Franz Reichleitner, in plysjekammeraat fan Stangl, wie dêr syn plakferfanger.
Wylst de fergassingsdokter Georg Renno sneins yn de binnenhôf fan it Slot Hartheim fluitkonserten joech, spile Stangl siter.
Yn oktober 1941 krige Stangl oerpleatsing nei it Eutanasysintrum Bernburg. Yn febrewaris 1942 kaam er werom nei Hartheim en moast er him by de T4 yn Berlyn melde. Dêr krige Stangl de opdracht him by Odilo Globocnik yn it Poalske Lublin te melden, dy't belest wie mei de organisaasje fan de Aktion Reinhardt, de koadenamme fan de systematyske moard op de joadske befolking yn Poalen.
Aktion Reinhardt
Fan Globocnik krige Stangl as kampkommandant yn maart 1942 de opdracht om it ferneatigingskamp Sobibór te bouwen. Oant syn oerpleatsing nei Treblinka waarden yn Sobibór likernôch 100.000 joaden fermoarde. De opfolger fan Stangl yn Sobibór wie Franz Reichleitner, dy't him earder yn Hartheim ferfong.
Yn Treblinka hie kampkommandant Irmfried Eberl in rommel makke fan de organisaasje fan it ferneatigingskamp. Op dat stuit wie Treblinka it grutste ferneatigingskamp fan de nazy's yn Poalen en oer it hiele kampterrein leine bulten liken; it kamppersoniel slagge der net mear yn de slachtoffers op tiid yn massagrêven te bedobjen. Odilo Globocnik en ynspekteur Christian Wirth stelden Erberl ferantwurdlik foar de disoarder en lieten him ferfange troch Stangl, dy't de ferneatiging fan de grutte transporten ta folle tefredenens fan syn superieure útfierde. Neffens Jankiel Wiernik (1889-1972), dy't by de opstân fan 2 augustus 1943 wist te flechtsjen en de kriich oerlibbe, sei Stangl doe't de nije gaskeamers yn Treblinka foltôge waarden: "Endlich ist der Judenstadt fertig".
Al gau nei de opstân yn Treblinka waard Stangl mei in grut part fan personiel fan Aktion Reinhardt oerpleatst om yn it ramt fan Operationszone Adriatisches Küstenland yn it noardeasten fan Itaalje de partizanen oan te pakken en dêr de deportaasjes fan de joaden te regeljen. Under Christian Wirth liede er de Einheit R III yn Udine en wied er warber by de deportaasje fan de joaden út Feneesje. Nei de dea fan Wirth yn maaie 1944 liede Stangl Einheit R II yn Fiume. Ek wie Stangl belutsen by in bouprojekt fan de SS yn de Po-flakte, dêr't tûzenen Italjaanske twangarbeiders oan wurken. Mei it naderjen fan de oerwinning fan de Alliearden loeken de ienheden harren út Noard-Itaalje werom.
Finzenis en flecht
De Amerikanen pakten Stangl yn Attersee op en as lid fan de SS waard er yn kamp Glasenbach finzen holden. Op dat stuit hiene de Amerikanen noch hielendal net yn 'e rekken wat Stangl syn rol wie yn de ferneatigingskampen. Wat Stangl al sei wie dat er yn Itaalje tsjin de partizanen fochten hie. Nei twaëninheal jier finzenis waard Stangl yn 1947 oerdroegen oan Eastenryk, dy't him yn Linz fêstholden om syn rol yn de Aktion T4 te ûndersykjen, dat yn 1948 ta it Hartheim-proses yn Linz liede. Doe 't Stangl fan syn frou hearde dat de eardere sjauffeur fan it Hartheim-personiel feroardiele wie ta fjouwer jier finzenis, flechte er 30 maaie 1948 op oantrún fan syn frou mei Gustav Wagner, dy't al yn de tiid fan Hartheim en letter ek yn Sobibór in goede bân mei Stangl hie. By de flecht makken se gebrûk fan de saneamde Ratteliny oer Graz, Meran en Florâns nei Rome. De "brune" Eastenrykske biskop Alois Hudal regele foar him in pas fan it Reade Krús en in fisum. Sa wist Stangl te ûntkommen nei Syrje. Paus Pius XII sette Hudal foar syn krewearjen foar de nazy's as biskop ôf en twong him it diplomatike paspoart fan it Fatikaan yn te leverjen. Yn Damaskus wurke Stangl ynearsten as wever by in bedriuw en yn desimber 1949 fûn er wurk as technikus. Yn maaie 1949 liet er syn frou mei bern oerkomme.
Brazylje
Stangl emigrearre yn 1951 mei syn hûshâlding nei São Paulo. Hy fûn wurk as wever by de tekstylfabryk Sutema en krige dêr letter wurk as yngenieur. Al twa moanne nei syn oankomst bouden de Stangls in lyts hûs yn São Bernardo do Campo. Syn frou fûn wurk yn de boekhâlding by Mercedes-Benz. Troch in kollega fan har koe Stangl yn oktober 1959 wurk krije by Volkswagen do Brasil. De famylje Stangl ferhûzen yn 1965 nei in grutter hûs yn it stedsdiel Brooklin fan São Paulo en wennen dêr gewoan ûnder harren eigen namme.
Feroardieling
Alhoewol't bekend wie dat Stangl skuld hie oan de dea fan in miljoen minsken, stie syn namme pas yn 1961 foar it earst op de list fan sochte minsken fan de Eastenrykske justysje. Op oantrún fan Simon Wiesenthal pakten de Braziliaanske autoriteiten Stangl op 28 febrewaris 1967 op. Stangl waard op 23 juny 1967 útlevere oan Dútslân. Der folge in proses en op 22 desimber waard Stangl feroardiele ta libbenslang foar de mienskiplike skuld oan de moard op minstens 400.000 joaden. Stangl gyng yn heger berop, mar ferstoar op 28 juny yn it detinsjesintrum oan hartfalen.
Nijebiltdyk
thumb|De Biltdyk De Nijebiltdyk (ek wol stavere as 'Nije Biltdyk'; Biltsk: Nije Dyk), is in dyk yn de gemeente it Bildt yn Fryslân. Sûnt 2015 falt de dyk ûnder it Ryksbeskerme gesicht Alde en Nije Bildtdiken.
De Nijebiltdyk waard yn 1600 oanlein om it nije polderlân, It Nije Bilt, tsjin de Waadsee te beskermjen. De nije dyk makke dyn funksje fan de Aldebiltdyk oerstallich. Yn 1754 waard wer in nije dyk oanlein, wêrtroch't de Nijebildtdyk de funksje fan slieperdyk krige. It nij oanwûn lân tusken dy diken krige de nammen Wester Bildtpollen en Easter Bildtpollen. Oer de Nijebiltdyk waard dêrnei in melle wei oanlein en waarden fral oan de noardkant fan dy dyk in tal huzen en pleatsen set. Oan de fierste westside leit de buorskip Swarte Herne, dêr't oant 1948 wei ek in boatferbining ûnderholden waard mei It Amelân, en oan de uterste eastside fan de dyk leit de buoskip Nijebiltsyl (Nije-Syl).
Westermar (wenwyk)
Westermar is in wenwyk fan De Jouwer dy 't boud waard yn de jierren santich en tachtich fan de 21e iuw. De wyk wurdt begrinze troch de Geert Knolwei, E.A. Borgerstrjitte, Haskerfjildwei en yndustryterrein Sewei. Westermar is neamd nei it eardere doarp Westermar dat oant 1954 om de Geert Knolwei lei. Yn 1958 stelde de doedestiidske boargemaster Hoekstra foar om de nijbouwyk oan de eastkant fan de Skien de namme Westermar te jaan. Dy wyk, mei dêryn ek de tsjerketoer fan Westermar, soe úteinlik Suderfjild hjitten gean.
Histoarje
Foardat de wyk boud waard, wie it gebiet ynrjochte foar túnbou en as greidlân. Lykrinnend mei de hjoeddeiske Geert Knolwei, sirka 200 meter noardliker, rint it Hurdspytsje. Dizze feart, dy 't mooglik troch muontsen út Haskerdiken groeven waard yn de 13e iuw, foarme in ferbining tusken de Jouster haven en It Hearrenfean. Ein jierren '50 is de feart yn ferfal rekke, en pleiten omwenjenden foar tichtsmiten. De feart bleau bestean en rint as in lange fiver troch de wyk. In ferbining mei oare doarpen is der lykwols net mear; tusken de wyk en yndustry Sewei rint it dea.
thumb|left|Patrimoniumstrjitte yn de iere tweintichste iuw. Yn 1905 waard yn it doarp Westermar, heaksk op de hjoeddeiske Geert Knolwei, in rige arbeiderswennings boud troch koöperative bouferiening "Volharding". Dit waard de Easterstrjitte. Yn 1920 waard tusken dizze strjitte en de grins mei De Jouwer in relatyf grutskalich nijbouplan folboud foar wenningbouferiening Patrimonium. De strjitten Suderstrjitte, E.A. Borgerstrjitte en Patrimoniumstrjitte kamen bekend te stean as Patrimoniumbuert. Yn 1973 waard de ferfallen buert platsmiten, op inkele huzen yn de E.A. Borgerstrjitte en Easterstrjitte nei. In diel fan strjitte De Stelle kaam op it pak fan de buert.
Nijbou
thumb|Wenningen oan De Finne. Ein jierren '60 rekke de nijbouwyk Suderfjild fol en liet de gemeente Haskerlân in bestimmingsplan mmeitsje foar De Jouwer-Noard. It plan út 1969 besloech it hiele gebiet benoarden de Midstrjitte en de Geert Knolwei en oan de súdkant fan de plende rûnwei. Sintraal yn dit plan rint de E.A. Borgerstrjitte, dêr 't ferskate maatskiplike ynstânsjes har oan fêstigje sille. It plan foar De Jouwer-Noard waard yn ferskillende fazes útfierd, elk diel krige in dúdlik eigen karakter. Westermar is yn twa haadfazes folboud, de skieding hjirtusken wurdt foarme troch de Westermarwei.
Westlike diel
Yn de earste helte fan de jierren santich is it westlike diel fan de wyk boud. As earste waarden de strjitten oan de noardkant fan it wetter it Hurdspytsje boud. Nei de sloop fan de Patrimoniumbuert yn 1973 folge it stik oan de súdkant fan it Harspytsje. Yn de tiid dat it westlike part fan Westermar boud waard, wie in soad ferlet fan sosjale wenningbou. Rychjeshuzen binne dan ek in soad yn dit diel fan de wyk te finen. It strjittenpatroan is regelmjittich en rjocht.
Strjitnammen yn dit diel ferwize nei stikken lân as 'De Finne' (greide brûkt foar molkfee) en 'De Hofcamp' (lân mei in freding). De nammen binne ientalich Nederlânsk of Frysk, sa binne der bygelyks "De Scharcamp" en 'De Ûlekamp'. Alle strjitten fan dit diel fan Eastermar begjinne mei it lidwurd "De". Yn it noardlike diel fan de wyk hawwe strjitten it efterheaksel -kamp of -camp.
Eastlike diel
Pas nei de foltôging fan de wyk Skippenkertier, healwei de jierren tachtich, waard it eastlike diel fan de wyk Westermar boud. Dit útwreidingsplan leit oan de eastkant fan de destiidske Westermarderfjildwei, in wei dy 't de Geert Knolwei ferbynt mei de Haskerfjildwei. De Westermarderfjildwei waard dêrnei oar in diel omlein en omneamd ta Westermarwei. It nijbouplan bestiet fierders út trije strjitten en in verlinging fan de Geert Knolwei rjochting Knooppunt De Jouwer.
Yn it eastlike diel fan Westermar leit it aksint op frijsteande- en twa-ûnder-ien-kapewenningen ynstee fan hierwenningen. It strjittenpatroan is tige slingerjend. De strjitnammen binne ientalich Frysk en ferwize nei it ferline fan de omkriten lykas 'Pealskar' (in âld tsjerkhôf by it doarp Westermar).
Johannes Kayser
Johannes Hermandus Julius (Johan) Kayser (Harns, 11 novimber 1842 - De Bosk, 15 maart 1917) wie in Nederlânsk arsjitekt, dy't fral warber wie op it mêd fan tsjerkebou. Teffens ûntwurp er skoallen en kleasters en wie er belutsen by tal fan restauraasjes.
Yn de jierren sechtich wie Kayser foar P.J.H. Cuypers oant wurk, fral as opsichter by de restauraasje fan de Sint-Servaastsjerke yn Maastricht. Dêrnei festige Kayser him yn 1873 as selsstannich arsjitekt yn Fenlo, dêr't er ek stedsarsjitekt waard. Yn 1891 ferhuze er nei Maastricht. Hy ûntwurp meast tsjerken yn neogoatyske styl. Ynearsten waard er ynspirearre troch de Frânske gotyk, mar fan 1878 ôf oan wiene sy ûntwerpen geregeldwei beynfloede troch de bakstiengotyk fan Noard-Dútslân.
Westermar (wenwyk)
Tún fan Zeldenthuis
Yn 1986 waard it destiidske tunenterrein foar de Easterstjitte beboud. Sa'n 23 wenningen, frijsteande-, twa-ûnder-ien-kaps- en aldereinwenningen, wurde boud oan de strjitte 'De Tunen'.
Johannes Kayser
Kayser syn soan Jules (1879-1963) waard ek arsjitekt.
Wurk
Op de Nederlânsktalige Wikipedia is hjir mear fan syn wurk te sjen.
Pin-upgirl
Pin-upgirls wiene fral fan 'e Earste Wrâldoarloch oant de 1960-er jierren tige populêr. Ien fan 'e earste pin-upgirls wie Fernande Barrey, dy't koart foar de Earste Wrâldoarloch sawol plaatsjes fan in goed folle dekolletee as neakenfoto's publisearre. Ferneamde lettere pin-upgirls wiene/binne:
Saul fan Israel
Saul (Hebriuwsk: שָׁאוּל, Šāʼûl ; hy, om wa't bean waard) wie de earste kening fan it Feriene Keninkryk fan Israel. It regear fan de mankelike kening wurdt datearre yn de 11e iuw f.Kr., doe't de stammen-ferbân fan de Israeliten him ûntwikkele ta in naasje. Nei't it folk om in kening frege waard Saul troch de profeet Samuël ta kening salve. It tiidrek dat Saul regearde waard behearske troch in oanhâldende striid mei de Filistinen.
It hûs fan Saul
Saul wie de soan fan Kisj út de famylje Matry en hearde by de stamme fan de Benjaminiten, ien fan de tolve stammen fan Israel. Hy kaam út Gibeä (1 Samuel 10), in plak dat nei alle gedachten likernôch 5 kilometer noardlik fan Jeruzalim lei. Tegearre mei syn frou Achinoäm krige Saul fjouwer soannen (Jonatan, Abinadab, Isjbosjet en Malkisjûa), en twa dochters (Mearab en Mikal). Rispa wie in byfrou fan Saul en krige mei him twa soannen: Armony en Mefibosjet (2 Samuël 21:8).
Saul makke himsels fan kant nei in slach mei de Filistinen op it berchlân Gilboä (1 Samuël 31:3), om't hy benaud wie oars yn hannen fan de Filistinen te fallen. Trije soannen fan Saul, Jonatan, Abinadab en Malkisjûa, waarden krekt efkes earder tidens harren flecht troch de Filistinen ynhelle en fermoarde. Saul waard letter begroeven yn Sela yn it lân fan Benjamin.
Saul's soan Isjbosjet folge Saul op as kening fan Israel, wylst David kening fan Juda waard. Mar syn posysje as kening wie net sterk en nei't ek noch ris Isjbosjet's oerbefelhawwe Abner oerrûn nei it kamp fan David, waard Isjbosjet úteinlik ûntholle troch twa fan syn eigen ofsieren (2 Samuel 4:5). David levere yn ferbân mei in âlde bloedskuld fan Saul de twa soannen fan Saul's byfrou Armoni en Mefibosjet en de fiif soannen fan Saul's dochter Mearab oan de Gibeöniten út, dy't se alle sân tagelyk yn Gibeä ophongen (2 Samuël 21:8-9). Saul's dochter Mikal hie gjin bern (2 Samuël 6:23) en de iennige manlike ôfstammeling fan Saul dy't libjen bleau wie Jonatan's lichaamlik beheinde soan Mefibosjet. Mefibosjet waard net útlevere oan de Gibeöniten fanwegen it bûn tusken David en syn heit.
Saul as kening
Saul waard troch de profeet Samuël ta kening salve. Om't de kening de ynstruksjes fan Samuël net opfolget rekket hy út de geunst by de profeet, dy't him it ein fan syn keningshûs oanseit. Dêrnei begjint it ferhaal oer David, dy't troch de profeet salve wurdt as takomstige kening.
Nei't de geast fan God Saul ferlitten hie, krige de kening lest fan depresjes. David komt dan oan it hôf om de kening mei de muzyk fan syn harpe rêst te jaan. David befalt Saul wol en freget him as wapendrager te bliuwen en foar him te spyljen as syn mismoedigens wer ris parten spilet.
Yn in tiid dat de Israeliten jimmeroan wer striid ha mei de Filistinen, komme hja mei de reus Goliat oansetten om Israel op 'e nij oan te fallen. Goliat bulderet om in twastriid tusken him en ien fan de Israeliten, dan hoege de legers net mei inoar te fjochtsjen. De ferliezer bepaalt dan it lot fan it folk, dat dan tenij it folk fan de winnaar tsjinje moat. It is de jonge David dy't it lang om let oandoart om de twastriid oan te gean. Mei syn slingerstien wit David Goliat op it goede plak te reitsjen, dy't dea del falt. David wurdt yn de eagen fan it folk in grutte held en kriget in waarm wolkom fan Israel's froulju, dy't him sjongend yn 'e mjitte komme mei de wurden "Saul hat tûzenen ferslein, mar David tsientûzen". Dat jout Saul argewaasje en om fan David ôf te kommen hat hy in list betocht: hy biedt syn dochter Mearab oan as frou, mar dan soe David yn ruil de oarloggen tsjin de Filistinen oanfiere moatte. Sa hope Saul soe David fansels in kear yn 'e hannen falle fan de Filistinen. Mar David is wol wizer en giet der fierder net op yn.
De oergeunstige kening moat dan ek noch ferneare dat syn soan in goede freon wurdt fan David. Hy slút sels in bûn mei David, hold fan him lykas fan him sels en jout him syn militêre klean en wapens. Oant twa kear ta smyt de labile Saul syn spear nei David as dy foar him op de harpet spilet. Saul besiket dan nochris mei syn dochter Mikal David der yn te luzen. David mei har ha as hy hûndert Filistinen wit te ferslaan en him as breidsskat de foarhûden fan dy Filistinen oerhandiget. David akseptearret it oanbod, mar Saul syn opset mislearret: David falt net yn de hannen fan de Filistinen en bringt Saul yn stee fan hûndert twahûndert foarhûden fan Filistinen dy't hy ferslein hat. Oanslutend troud David dan mei Saul's dochter Mikal. David wurdt aloan populêrder en Saul syn lilkens jimmeroan grutter. En sels syn eigen bern litte him raar sitte. As Saul mannen stjoert om David yn syn eigen hûs te deadzjen, helpt Saul's dochter Mikal David om fuort te kommen. En it is Jonatan dy't it iepenlik by Saul foar David opnimt en him letter helpt te flechtsjen as it mienens begjint te wurden. Saul jaget dan op David, mar it slagget Saul net om him te krijen. Oant twa kear ta stiet de kening foar gek. David wit Saul dan hiel ticht te benaderjen sûnder dat de kening der eat fan ealget. Ienris snijdt David him in stik fan de mantel ôf as Saul syn behoefte sit te dwaan yn de spelonk dêr't David en syn mannen om húsmanje en harren ferskûl hâlde. In oare kear slûpt David Saul's kamp yn en nimt by in sliepende Saul syn spear en wetterkrúk wei.
It medium fan Endor
Doe't de Filistinen harren wer ris opmakken foar in nije oanfal tsjin Israel waard Saul bang foar de Filistynske legermacht. Yn syn benaudens socht Saul taflecht ta God en de profeten foar rie. Mar om't God en de profeten Saul ferlitten hiene krige hy gjin andert. En de profeet Samuël koe Saul ek net opdrave litte want dy wie yntusken al stoarn. En dus frege Saul syn tsjinners om immen dy't mei deaden prate koe. Sa kaam Saul by de heks fan Endor telâne. Saul hie earder deadebelêzers en wiersizzers ferdreaun en makke him no foar de gelegenheid ûnwerkenber. Saul hjit it frommis om de profeet Samuël op te roppen en as Samuël yndied ferskynt freget Saul him om rie. Mar Samuël werhellet de wurden dy't hy by libben al oan Saul foarsein hie: de Heare hat Saul ferlietten fanwegen it net lústerjen nei God en dêrom sil Saul syn keninkryk kwyt reitsje oan David. De profeet einiget mei de foarsizzing dat de Israeliten de slach mei de Filistinen ferlieze sille en dat Saul en syn soannen oer in dei by Samuël wêze sille (1 Samuël 18).
De dea fan kening Saul
De oare deis krige it Israelityske leger it swier te ferduorjen. De Filistinen winne en Saul besiket mei syn soannen út te naaien. Saul's soannen Jonatan, Abinadab en Malkisjûa wurde troch de Filistinen ynhelle en deaslein. Saul is bang pakt te wurden en docht himsels te koart troch yn syn eigen swurd te fallen. Saul wurdt troch de Filistinen fûn. Syn lichem waard fêstspikere oan de muorre fan Bet-Sjan en syn holle waard fan de iene timpel nei de oare timpel brocht om dêr te pronk te stean. Op in nacht hellen de ynwenners fan Jabesh yn Gileäd de lichems fan Saul en syn soannen fan de muorre fan Bet-Sjeän en begroeven se.
Letter liet David de lichems fan Saul en Jonatan en de oaren wer opgrave om se yn Sela yn it grêf fan Saul's heit Kisj by te setten (1 Samuël 31; 2 Samuël 21:12–14).
Harns Unskutten
Harns Unskutten hat elts jier in oar tema. Yn 2018 foel it evenemint op 22 septimber en wie it tema Nova Sembla. Dat hold ferbân mei de plande tewetterlitting fan it skip de Willem Barentsz op deselde dei. (De oarspronklike Skylger seefarder Willem Barents wie ien fan 'e lieders fan 'e Nederlânske seelju ûnder de ferneamde Oerwintering op Nova Semba, yn 1596-1597.) Hoewol't de tewetterlitting fanwegen de drûge simmer fan 2018 útsteld wurde moast oant yn oktober, hold Harns Unskutten fêst oan Nova Sembla as tema.
Testamint fan Izaäk
It Testamint fan Izaäk is in algemien as apokryf beskôge religieuze tekst, besibbe oan it Alde Testamint fan 'e Bibel, yn 'e foarm fan in pseudepigraaf ûnder de namme fan 'e aartsfaar Izaäk. It wurdt gauris behannele as in ûnderdiel fan in soarte fan trilogy mei as de oare beide dielen it Testamint fan Abraham en it Testamint fan Jakob, mar der bestiet gjin reden om oan te nimmen dat de anonime skriuwer fan it Testamint fan Izaäk ek ferantwurdlik wie foar dy beide oare geskriften. It is noch net fêststeld wannear't it Testamint fan Izaäk krekt datearre wurde moat, mar de yngeande kristlike tematyk fan 'e tekst wurdt ornaris beskôge as in lettere tafoeging oan wat oarspronklik in joadsk geskrift west hawwe moat.
Ynhâld
It Testamint fan Izaäk set útein as Izaäk troch in ingel syn oansteande dea oansein wurdt. Dêrop ropt de aartsfaar syn soan Jakob by him, en foarseit er de lettere skiednis fan 'e Tolve Stammen fan Israel en, yn in lettere tafoeging, de komst fan Jezus Kristus. As der bûten syn tinte in mannichte folk gearkomt, jout Izaäk in preek oer hoe't men jin hâlde en drage moat, en oer hoe't men te bycht gean moat.
Dêrop komt de ingel werom en nimt Izaäk mei nei de himel. Hy sjocht dêr earst de tramtearring fan 'e sûnders (dy't neffens de skriuwer fan dizze tekst yn 'e himel plakfynt, en net yn 'e hel), en moetet dan syn ferstoarne heit Abraham. Izaäk sels is dan noch net rjocht dea, en op befel fan Abraham keart er werom nei de ierde, dêr't er dit testamint optekenet, ear't er stjert en wer nei de himel reizget yn in fleanende striidwein, sa't ek de profeet Elía dat docht yn it kanonike bibelboek 2 Keningen 2:11.
Swimmen op de Paralympyske Simmerspullen 2000
De XIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 2000 te Sydney yn Austraalje hâlden,
Manlju
{| width=60%
4×100 m Frije Slach 34 pts
{| width=60%
4×100 m Wikselslach 34 pts
{| width=60%
Froulju
{| width=60%
4 x 100 m Frije Slach
{| width=60%
Testamint fan Abraham
Oerlevering
De oarspronklike, Gryksktalige tekst fan it Testamint fan Abraham is oerlevere yn twa sterk faninoar ôfwikende ferzjes. De lange ferzje, dy't in mear útwurke, detaillearre en lineêre ferhaalline hat, binne likernôch tritich manuskripten fan bewarre bleaun. De koarte ferzje, wêryn't de episoades soms abrupt begjinne en/of einigje en net logysk opinoar oanslute, mar dy't wierskynlik wol âlder is as de lange ferzje, is oerlevere yn njoggen hânskriften. It Testamint fan Abraham is fierders ek bewarre bleaun yn fertaalde foarmen yn it Aldtsjerkeslavysk, it Roemeensk, it Koptysk, it Arabysk en it Ge'ez (de deade tsjerketaal fan Etioopje). Al dy oersettings, útsein ien Roemeensken-ien, folgje de koarte Grykske ferzje.
Ynhâld
Yn it Testamint fan Abraham is de aartsfaar Abraham oan 'e ein fan syn lange libben kommen. God stjoert de aartsingel Michael nei de ierde ta om syn trouwe tsjinstfeint ta te rieden op syn dea, mar Abraham is noch net ree om te stjerren, en komt hieltyd mei in oar ferlechje om 'e oere fan syn dea noch wat út te stellen. Earst let en set er Michael sa, dat dy it net oer syn hert krije kin om it ûnderwerp fan Abraham syn ferstjerren oan te snijen. Dêrop stjoert God in foarsizzende de dream oan Abraham syn soan Izaäk, sadat it ûnderwerp op dy manear op 't aljemint komt. Michael freget Abraham dan om syn saken op oarder te bringen en mei him te kommen, mar Abraham wegeret, en freget ynstee om foar syn dea de hiele wrâld sjen te meien. God stiet him dat ta, en Abraham reizget mei Michael yn in striidwein oer de hiele wrâld. Dêrnei fart Abraham, sûnder te stjerren, mei Michael op nei de himel, dêr't him it hjirneimels toand wurdt. As Michael Abraham neitiid wer werombringt nei de ierde en him freget om no mei him te gean (te stjerren), wegeret Abraham op 'e nij.
God stjoert dêrop de Dea nei Abraham ta, dy't de aartsfaar krektlyk sûnder súkses besiket te oertsjûgjen om mei. Earst wol Abraham net leauwe dat er de Dea is, en as de Dea syn identiteit bewiisd hat, bepraat Abraham him om mei him yn gebed te gean. Neitiid besiket Abraham de Dea safier te krijen dat dy him gewurde lit, en ynstee Michael wer nei him ta stjoert. En as dat net wurket, beart de aartsfaar dat er op 't heden wat heal is, en dat er dêrom no net fan hûs kin. Uteinlik kriget de Dea foar 't ferstân dat Abraham altiten wol wer in ferlechje fine sil om net stjerre te hoegen, dat hy makket him wiis dat er opknappe sil as er de hân fan 'e Dea tutet. Abraham docht dat, mar ynstee derfan op te knappen, komt er dertroch te ferstjerren. Abraham syn siel fart dan op nei de himel, wylst op 'e ierde syn lichem begroeven wurdt.
Ambassade
In ambassade (fan it Frânske ambassade; sjoch foar fierdere etymology: ambassadeur) is in diplomatike fertsjintwurdiging fan ien lân yn in oar lân, dy't laat wurdt troch in ambassadeur. Mei de oantsjutting 'ambassade' kin it eigentlike gesantskip (besteande út diplomatyk personeel) bedoeld wêze, mar der wurdt ek wol inkeld it gebou mei bedoeld dêr't dat gesantskip yn húsfêste is. Meastal wurdt lykwols sawol it gesantskip as it gebou bedoeld. Ambassades befine har yn 'e regel yn 'e stêd dêr't it regear fan it gastlân syn sit hat. Dat hoecht net altyd ek de haadstêd te wêzen; yn Nederlân, bygelyks, binne de measte bûtenlânske ambassades yn De Haach fêstige. Yn grutte gastlannen hat it thúslân soms njonken in ambassade ek noch ien of mear konsulaten, dat legere diplomatike fertsjintwurdigings binne. As lannen in problematyske relaasje hawwe en dêrom gjin ambassadeurs útwikselje, kin it foarkomme dat in konsulaat de heechste diplomatike fertsjintwurdiging is. Ambassades falle bestjoerlik ûnder it Ministearje fan Bûtenlânske Saken fan it thúslân.
Doelen en omstannichheden
It doel fan in ambassade is om kommunikaasje en ûnderhannelings tusken de beide belutsen lannen mooglik te meitsjen, en om kulturele útwikseling te fersoargjen. Ek fungearje ambassades as it oansprekpunt foar steatsboargers fan it thúslân dy't yn it gastlân ferbliuwe, bgl. foar fakânsje, stúdzje of saken. Under kêst 22 fan it Ferdrach fan Wenen oangeande Diplomatyk Ferkear, út 1961, genietsje sawol it terrein dêr't de ambassade op fêstige is as de residinsje fan 'e ambassadeur diplomatike ymmuniteit. Yn 'e praktyk betsjut soks dat de autoriteiten fan it gastlân it ambassadeterrein en de ambassadeursresidinsje pas betrêdzje meie as se dêr tastimming foar hawwe fan 'e autoriteiten fan it thúslân (yn 'e measte gefallen yn 'e persoan fan 'e ambassadeur). Dêrfan wurdt gauris gebrûk makke troch lju dy't it gastlân ûntflechtsje wolle; hja kringe dan de ambassade fan in oar lân binnen en freegje dêr polityk asyl oan.
It is in misferstân dat ambassades lytse stikjes grûngebiet binne dy't it gastlân tydlik ôfstien hat oan it oangeande thúslân. Ambassades genietsje dan wol diplomatike ûnskeinberheid, mar se hearre noch hieltyd ta it grûngebiet fan it gastlân. Wa't bgl. in moard begean soe yn 'e Nederlânske ambassade yn Parys, soe pas troch de Frânske plysje arrestearre wurde kinne as de Nederlânske ambassadeur dêr tastimming foar joech, mar hy soe noch altyd ûnder it Frânske rjocht terjochtstean moatte, om't er syn misdriuw op Frânsk grûngebiet begien hawwe soe.
Skiednis
Foar de Earste Wrâldoarloch hiene inkeld grutmachten ambassades, wylst alle oare lannen gesantskippen ûnderholden, dy't ek wol legaasjes neamd waarden. Gesantskippen waarden laat troch gesanten, dy't yn it protokol leger yn achting stiene as ambassadeurs. Grutmachten wegeren om ambassadeurs fan lytsere lannen te ûntfangen, om't dat ynhâlde soe dat se dan ek in ambassadeur weromstjoere moatte soene, en ambassadeurs genoaten doedestiden in hiel heech ynkommen en fierden in grutte steat. It wie dus folle foardieliger om in gesant te stjoeren.
Geandewei de earste helte fan 'e tweintichste iuw ferdizene it ûnderskie tusken ambassades en gesantskippen en tusken ambassadeurs en gesanten. Doe't guon lannen har gesantskippen begûnen op te wurdearjen ta ambassades, moasten alle oaren dêr wol yn meigean om protokollêr net yn it neidiel te reitsjen. Nederlân ferhefte yn 1942 syn gesantskippen yn Grut-Brittanje en de Feriene Steaten ta ambassades, en nei ôfrin fan 'e Twadde Wrâldoarloch dy yn alle oare lannen ek.
Lavish Styles
Lavish Styles (3 maart 1989), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn New York, yn 'e steat New York. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2007. Neffens har offisjele opjefte is se 1.60 m lang, mei in gewicht fan 58 kg en kupmaat 38D.
Testamint fan Jakob
It Testamint fan Jakob is in algemien as apokryf beskôge religieuze tekst, besibbe oan it Alde Testamint fan 'e Bibel, yn 'e foarm fan in pseudepigraaf ûnder de namme fan 'e aartsfaar Jakob. It wurdt gauris behannele as in ûnderdiel fan in soarte fan trilogy mei as de oare beide dielen it Testamint fan Abraham en it Testamint fan Izaäk, mar der bestiet gjin reden om oan te nimmen dat de anonime skriuwer fan it Testamint fan Jakob ek ferantwurdlik wie foar dy beide oare geskriften. It is noch net fêststeld wannear't it Testamint fan Jakob krekt datearre wurde moat.
Hynstemaraton Harns
De Hynstemaraton Harns (Nederlânsk en offisjeel: Paardenmarathon Harlingen) is in hynstesportbarren dat elts jier yn 'e moanne augustus holden wurdt yn 'e Fryske stêd Harns. Dit evenemint waard yn 2007 foar de earste kear organisearre troch in groep freonen en famyljeleden dy't sljocht wiene nei de mensport. Anno 2018 binne der ek in protte oare frijwilligers by belutsen.
De Hynstemaraton Harns fynt plak op in terrein oan 'e Ludingawei, deunby de wettersuveringsynstallaasje. Oarekant de wei is dêr rom parkeargelegenheid foar de besikers. Op it terrein waarden yn 2018 sân hindernissen boud. Dy moasten troch de 56 dielnimmende menners en harren hynders sa fluch mooglik nommen wurde, wat foar it publyk in protte spektakel opsmiet. Der diene sawol hynders as ponnys mei oan it evenemint, dat fierders inkelspannen, dûbelspannen, fjouwerspannen en tandems omfieme. Foar bern wie der in grut springkessen op it terrein opsteld.
Testamint fan Jakob
Ynhâld
Krekt as dat yn 'e oare beide testaminten bart mei de aartsfaars Abraham en Izaäk, set it Testamint fan Jakob útein as Jakob besocht wurdt troch in ingel, yn dit gefal de aartsingel Michael, dy't him syn oansteande ferstjerren oanseit, en him dan meinimt op in soarte fan rûnlieding troch de himel. Dêrby sjocht Jakob earst de tramtearrings dêr't de sûnders nei harren dea oan oerlevere wurde, en moetet er dêrnei syn pake Abraham. Yn dit testamint binne it de ingels dy't Jakob tsjinkomt, dy't it grutste part fan 'e preekjende passaazjes fan it geskrift fersoargje.
John Kuipers
Hendrikus August (John) Kuipers (Soerabaja (Nederlânsk-Ynje), 7 augustus 1937 – Amsterdam, 26 augustus 2013) wie in Nederlânsk akteur, dûnser en koreograaf, dy't fral bekend waard fan syn rol yn de telefyzjerige Ja Zuster, Nee Zuster út ein jierren sechtich.
Begjin jierren santich die er mei oan De Jasperina Show fan de kabaretiêre Jasperina de Jong. Fierders wie er lang skoft tiis part fan it fêste sjong- en dûnsteem fan de tf-show Kwistig met muziek. Foar de earste ferzje fan de teätershow Jeans makke Kuipers de koreografy.
Kuipers wie de libbenspartner fan Marnix Kappers.
Held
In held (manlike foarm) of heldinne (froulike foarm) is in libbene, histoaryske, legindaryske, mytyske of fiktive persoan, dy't, as hy of sy konfrontearre wurdt mei gefaar of tsjinrampen, yn syn of har dieden moed, fernimstigens en berettens ta selsopoffering sjen lit yn it foardiel fan in gruttere saak. Sa'n persoan wurdt bewûndere om dappere of grutte dieden of om útsûnderlike kwaliteiten. It eigenskipswurd dat by 'held' heart, is heldhaftich en it wêzen fan in held of heldinne wurdt heldendom neamd.
It idee fan 'e held of heldinne komt út 'e Aldheid. Yn 'e klassike literatuer út dat tiidrek, en ek yn 'e ridderromans fan 'e Midsiuwen hie it heldendom almeast te krijen hie mei it leverjen fan fysike striid of it útblinken yn it ien of oar. Helden yn dy sin binne it wichtichste ûnderwerp fan epyske gedichten as de Aldgrykske Ilias en Odyssee en it Aldingelske Beowulf. Letter waard it heldendom útwreide ta in mear algemien moreel útblinken. De held hat yn in ferhaal ornaris de rol fan protagonist. It tsjinstelde fan in held is in smjunt, dy't ornaris de rol fan antagonist hat. It kin lykwols ek wêze dat de skriuwer of ferteller de saak omdraait en de smjunt ta protagonist makket of gewoan in protagonist nimt dy't gjin heldhaftige kwaliteiten hat. Yn sokke gefallen sprekt men fan in antyheld.
Helden kinne figueren út 'e mytology wêze, lykas Gilgamesj, Hearakles en Achilles, bibelske persoanen as Simson, David en Elía, personaazjes út 'e literatuer as Beowulf, Robin Hood en Sherlock Holmes, histoaryske persoanen as Jeanne d'Arc, Davy Crockett en Mahatma Gandhi, sportgrutheden as Muhammad Ali, Michael Jordan en Usain Bolt, en fiktive superhelden as Superman, Batman en Wonder Woman. Der binne ek nasjonale helden of folkshelden, dy't benammen yn ien lân of troch ien folk as held beskôge wurde. Dêrby kin men tinke oan (de fiktive) Wilhelm Tell yn Switserlân, Giuseppe Garibaldi yn Itaalje, William Wallace, Robert the Bruce en Rob Roy yn Skotlân, Willem fan Oranje yn Nederlân en Grutte Pier yn Fryslân.
The Man with the Golden Gun (film)
The Man with the Golden Gun is in Britsk-Amerikaanske spionaazjeskriller út 1974 ûnder rezjy fan Guy Hamilton, mei yn 'e haadrollen Roger Moore as geheim agint James Bond, Christopher Lee as de smjunt Francisco Scaramanga en Britt Ekland as Bond girl Mary Goodnight. De titel betsjut "De Man mei it Goudene Pistoal", en ferwiist nei Scaramanga, dy't echt in pistoal makke fan goud hat. De film is basearre op 'e yn 1965 postúm útbrochte roman mei deselde namme fan Ian Fleming.
It ferhaal folget Bond as er besiket de Solex Agitator yn 'e hannen te krijen, in apparaat wêrmei't sinneljocht omset wurde kin yn enerzjy. Hy ûntdekt by tafal dat de beruchte hiermoardner Scaramanga behelle is yn 'e dieverij fan dat ding. Scaramanga is in glûpske tsjinstanner mei fierhinne deselde feardichheden as Bond sels, en Bond hat der sadwaande klauwen oan om him de baas te wurden.
The Man with the Golden Gun wie it njoggende diel út James Bond-filmsearje en folge as sadanich op Live and Let Die. De film lit dúdlik syn tiidgeast sjen, mei't er makke waard tsjin 'e eftergrûn fan 'e Oaljekrisis fan 1973, doe't alternative enerzjyboarnen ynienen nedich achte waarden. Yn 'e film komt ek de mids 1970-er jierren heechtij fierende raazje foar Easterske fjochtsport oan bod, mei ferskate kung fu-sênes en in fierhinne East- en Súdeastaziatyske setting. Fan 'e filmkritisy krige The Man with the Golden Gun mingde resinsjes, hoewol't de film yn 'e bioskopen in kommersjeel súkses wie. In folgjend diel yn 'e filmsearje, The Spy Who Love Me, kaam út yn 1977.
Plot
Yn Londen wurdt in gouden kûgel, mei "007" deryn gravearre, besoarge by de Britske ynljochtingetsjinst MI6. Men ornearret dat dy stjoerd is troch de beruchte mar mysterieuze hiermoardner Francisco Scaramanga, fan wa't nimmen wit hoe't er derút sjocht, mar dy't altyd goudene kûgels brûkt om syn doelwiten út 'e wei te romjen. De kûgel wurdt opfet as in oankundiging dat Scaramanga fan doel is om geheim agint 007, James Bond, te fermoardzjen. M, it haad fan MI6, beslút Bond dêrop te ûntheffen fan 'e saak dêr't er oan wurket, it opspoaren fan 'e wittenskipper Gibson, dy't de Solex Agitator útfûn hat. Dat is in krúsjaal ûnderdiel fan in apparaat wêrmei't sinneljocht omset wurde kin yn enerzjy.
Bond wurdt formeel mei ferlof stjoerd om 'e folgjende set fan Scaramanga ôf te wachtsjen, mar yn bedutsen termen kriget er fan M tastimming om sels efter de hiermoardner oan te gean. Dêrmei begjint er, troch juffer Moneypenny, de sekretaresse fan M, te rieplachtsjen oer de details fan 'e moard op Fairbanks, in oare agint fan MI6. Fan dyselse wurdt fermoede dat er út 'e wei romme is Scaramanga, hoewol't de kûgel nea fûn is. Op basis fan 'e ynformaasje fan Moneypenny reizget Bond ôf nei de Libaneeske haadstêd Beirût, dêr't er de búkdûnseresse Saïda opsiket, yn wa har selskip Fairbanks ferkearde doe't er deasketten waard. It docht bliken dat sy nei de moard de gouden kûgel fûn hat. Nei't er dy har, mei muoite, ûntfytmanne hat, kin Q, de kertiermaster fan MI6, Bond nei ûndersyk fertelle dat de kûgel makke is troch Lazar, in Makaneeske wapensmid yn 'e Portegeeske koloanje Makau.
Yn Makau wit Bond Lazar oan 'e praat te krijen, sadat er in nije foarried gouden kûgels folgje kin, dy't yn in kasino oppikt wurde troch de Andrea Anders, de mêtresse fan Scaramanga. Bond folget har nei de Britske kroankoloanje Hongkong, dêr't er fersterking kriget fan in oare geheim agint fan MI6, de tsjeppe Mary Goodnight. Yn it Peninsula Hotel kringt er Anders har hotelkeamer binnen en mishannelet har oant se him fertelt hoe't Scaramanga derút sjocht en wat er fan doel is. Op har oanwizings set Bond dy jûns nei de Bottoms Up Club, in ferneamde stripklub, dêr't er Scaramanga op 'e strjitte opwachtet. Dyselde leit dêr lykwols ek foar de doar op 'e loer, en hoewol't er der alle kâns ta hat, sjit er net Bond dea, mar in oare man, dy't ta Bond syn ûntsteltenis de wittenskipper Gibson blykt te wêzen dêr't er sels in skoft efteroan sitten hat. Nick Nack, de mei dwerchgroei oanhelle assistint fan Scaramanga, bûsehifket de Solex Agitator fan it lyk foar't immen it troch hat.
Bond, dy't syn pistoal lutsen hie doe't njonken him in man delsketten waard, wurdt arrestearre troch ynspekteur Hip fan 'e Hongkongske plysje. Mar ynstee dat er nei in plysjeburo brocht wurdt, nimt Hip him mei nei it skipswrak fan 'e RMS Queen Elizabeth yn 'e haven fan Hongkong, dat it pleatslike haadkertier fan MI6 blykt te wêzen. Sawol M as Q is dêr oanwêzich. Bond kriget opdracht om gear te wurkjen mei Hip om 'e Solex Agitator werom te stellen.
Bond riddenearret út dat Scaramanga yn opdracht fan Hai Fat wurkje moat, in Taisk sakeman en krimineel fan etnysk Sineesk komôf foar wa't Gibson wurke foar't er fermoarde waard. It tinken is dat Gibson útnaaid wie mei de Solex Agitator en dat Hai Fat him troch Scaramanga ombringe litten hat om it apparaat werom te krijen. Bond is der ûnderwilens fan oertsjûge rekke dat hysels nea it doelwyt fan Scaramanga west hat, sadat er him wer wat frijer doar te bewegen. Hy reizget mei Mary Goodnight en Hip, dy't dêr famylje wenjen hat, nei de Taiske haadstêd Bangkok ta, dêr't er de swierbewekke filla fan Hai Fat binnenkringt troch himsels foar te dwaan as Scaramanga. Dêrby fertrout er derop dat Hai Fat de hiermoardner ek nea met hat. Hai Fat nûget Bond út om dy jûns werom te kommen foar in diner, mar sûnder dat Bond it wit rint syn plan yn it hûndert as bliken docht dat Scaramanga op dat stuit yn 'e filla fan Hai Fat ferbliuwt, en dat Bond dus hielendal nimmen foar it lapke holden hat.
As er dy jûns weromkomt by de filla fan Hai Fat, wurdt Bond oanfallen troch Nick Nack en in pear mânske trewanten. Hy wurdt bewusteleas slein, mar as Nick Nack him fermoardzje sil, hâldt Hai Fat him tsjin, dy't dat hjir yn syn wente net hawwe wol. Ynstee wurdt Bond oerbrocht nei in fjochtsportskoalle, dêr't de learlingen duëls oant de dea útfjochtsje en ynstruksje krije om Bond út 'e wei te romjen. Mei help fan Hip en dy syn karatefjochtsjende omkesizzers wit er de learlingen fan him ôf te slaan, wêrnei't er oer de rivier útpykt yn in motorisearre sampan. Dêrby wurdt er sjoen troch in Amerikaanske toerist: nimmen oars as sheriff J.W. Pepper, mei wa't Bond earder gedoente hân hat yn Louisiana (sjoch: Live and Let Die). Underwilens wurdt Hai Fat deasketten troch Scaramanga, dy't dêrnei syn sakeryk en plannen foar de ferkeap oan 'e heechste bieder fan 'e Solex Agitator oernimt.
Nachts yn syn hotelkeamer, as Bond krekt op bêd sil mei Mary Goodnight, wurdt er ûnderbrutsen troch Andrea Anders. Sy fertelt dat sy dejinge is dy't de goudene kûgel nei Londen stjoerd hat. Se wol fan Scaramanga ôf, mar is derfan oertsjûge dat er har deameitsje sil as se it gewoan mei him útmakket. Dêrom hat se Bond yn 'e saak behelle, mei't hy de iennichste man is dy't tsjin Scaramanga opwoeksen is. Bond giet mei har op bêd wylst Mary Goodnight yn 'e kleankast ferburgen sit, en praat mei har ôf dat er mei Scaramanga ôfweve sil as sy him de Solex Agitator taspilet.
De oare deis, by in muay thai-bokswedstryd dêr't Anders it apparaatsje oan him oerdrage sil, nimt Bond njonken har plak. As hja net op syn fragen reägearret, mar inkeld stilwei foarút stoarret, ûntdekt er dat se deasketten is mei in kûgel troch it hert. Scaramanga giet njonken him sitten en stelt himsels oan Bond foar. Hoewol't Bond fan efteren ûnder skot holden wurdt troch Nick Nack, wit er de Solex Agitator, dy't op 'e flier fallen is, oan Hip ta te spyljen sûnder dat syn beide fijannen it merke. Hip jout it ding troch oan Goodnight. Mar as sy letter Nick Nack rinnen sjocht, folget se him nei Scaramanga syn auto, in AMC Matador. Wylst se dêr in stjoerderke yn 'e kofferbak besiket oan te bringen, sadat se de auto folgje kinne, wurdt se troch Scaramanga trappearre en sels yn 'e kofferbak smiten, mei Solex Agitator en al.
Fia in portofoan stelt Goodnight Bond op 'e hichte fan har swierrichheden, wêrnei't dy in reade AMC Hornet út 'e showroom fan in garaazje stelt, mei in potinsjele klant der noch yn: op 'e nij sheriff J.W.Pepper. Mei de entûsjaste oanfitering fan Pepper set Bond de efterfolging yn. Nei in lange en wylde rit komt dêr in ein oan as Scaramanga syn auto omfoarmet ta in fleantúch en fuortfljocht. Troch it stjoerderke fan Goodnight kin Q lykwols de geheime basis fan Scaramanga opspoare, in eilantsje foar de kust fan 'e Folksrepublyk Sina. Bond fljocht dêr yn in wetterfleantúch hinne, mar Scaramanga blykt him al ferwachte te hawwen. Hy nimt Bond mei foar in rûnlieding troch syn sinne-enerzjysintrale, wêrfan't er de technology foar safolle mooglik jild ferkeapje wol. By wize fan demonstraasje brûkt er in kanon mei in troch sinne-enerzjy opwekke laserstriel om Bond syn fleanmasine te ferneatigjen.
Underwilens hat Kra, it haad befeiliging fan Scaramanga, ûnfoege bedoelings mei Mary Goodnight, mar hja slacht him del en smyt him yn ien fan 'e fetten floeibere helium fan 'e sinne-enerzjysintrale. Troch syn lichemswaarmte giet de temperatuer yn it kuolsysteem fan it fabryk sadanich omheech, dat der in keatlingreäksje ûntstiet dy't ûntsjinkearber liede sil ta de totale ferneatiging fan 'e hiele ynstallaasje. Bond wit noch krekt op 'e tiid de Solex Agitator te pakken te krijen en mei Goodnight it gebou te ûntflechtsjen foar't it by in ûntploffing de loft yn giet. Se ûntkomme fan it eilân mei Scaramanga syn motorisearre jonk, mar as se oan board mei-inoar op bêd sille, wurde se oanfallen troch Nick Nack, dy't as ferstekling mei fart. Bond wit de dwerch te oermasterjen en hyst him finzen yn in koer heech yn 'e mêst. Hy nimt Goodnight wer mei op bêd, mar diskear wurde se ûnderbrutsen troch in tillefoantsje fan M. Dy wol Goodnight te wurd, en Bond seit dat er har roppe sil. As it te lang duorret begjint M sels te roppen fan "Goodnight! Goodnight!" Bond pakt de tillefoan wer op en winsket M ek goedenacht ("Goodnight, sir.") foar't er de hoarn op 'e heak smyt.
Oanrin
It wie oarspronklik de bedoeling dat The Man with the Golden Gun as sechsde diel fan 'e James Bond-filmsearje makke wurde soe, wêrfoar't de opnamen yn 1968 plakfûnen. Der wiene al ôfspraken mei Roger Moore makke oer syn spyljen fan 'e haadrol. As setting foar in grut part fan 'e film wie lykwols Kambodja útkeazen, en dêr koe doe net filme wurde omreden fan 'e Samlaut-opstân. Sadwaande waard yn 1968 ynstee On Her Majesty's Secret Service opnommen, mei George Lazenby yn 'e rol fan James Bond.
Nei On Her Majesty's Secret Service wie, sa fertelde filmprodusint Harry Saltzman by in fraachpetear, òf The Man with the Golden Gun, òf Diamonds Are Forever oan 'e beurt. Der waard keazen foar dy lêste film, wêrfoar't Sean Connery weromkearde yn 'e rol fan Bond. Dêrnei waard Live and Let Die makke, de earste Bond-film mei Roger Moore yn 'e haadrol. Pas dêrnei koe einlings The Man with the Golden Gun makke wurde.
Produksje
It ferhaal út 'e roman spile fierhinne op Jamaika, mar dat wie in lokaasje dy't de filmmakkers al earder brûkt hiene foar in Bond-film, dat men woe leaver in oare eksoatyske setting hawwe. It Midden-Easten en Noard-Fjetnam waarden yn omtinken nommen, mar nei't produksje-ûntwerper Peter Murton yn in tydskrift foto's sjoen hie fan 'e Baai fan Phuket, yn Tailân, foel de kar op dat lân. Doe't produsint Albert R. Broccoli by in besyk oan Hongkong it skipswrak fan 'e RMS Queen Elizabeth yn 'e haven lizzen seach, krige er it idee om dat te brûken foar it pleatslik haadkertier fan MI6.