cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sint-Gertrudiskatedraal (Utert)
Ynrjochting
Yn de rjochter sydkapel stiet in diel fan it oarspronklik foar de Sint-Jakobustsjerke boude iken alter. Dêrop stiet in 17e iuwsk tabernakel, dat ek út de Maria Minor ôfkomstich is.
Oargel
It oargel waard yn 1968 troch K.B. Blank en Soan yn Herwijnen boud. It giet om in sleeplade-ynstrumint, dy't oer 21 registers ferdield oer twa manualen en pedaal beskikt.
Gertrudiskapel
De foargonger fan de katedraal is de Gertrudiskapel, in eardere skûltsjerke dy't njonken de hjoeddeiske katedraal bewarre bleaun is. De skûltsjerke, ynrjochte yn in midsiuwsk hûs, ferfong yn 1634 ien fan de parochytsjerken yn Utert, dy't nei de reformaasje oerdroegen wie oan de protestanten.
By it âld-katolike skisma yn 1723 keas de parochy lykas in pear oare parochys yn Utert foar de Ald-Katolike Tsjerke fan Nederlân. De Gertrusdiskapel funksjonearre doe as katedraal fan de âld-katoliken.
De skûltsjerke heart ta de bêste bewarre foarbylden yn Nederlân. It hjoeddeiske oansjen is by in ferbouwing yn 1697 ûntstien, wêrby't de flieren fan it hûs trochbrutsen waarden en der galerijen ûntstiene. Tusken 1991 en 1993 waard de skûltsjerke restaurearre.
Keppeling om utens
Side Aartsbisdom Ald-Katolike Tsjerke
De Wygeast
De Wygeast is in buorskip yn de gemeente Noardeast-Fryslân. Wygeast leit benoardwesten Kollum, besuden de Nije Swemmer. "De Wygeast" (wijde hichte), wurdt tsjintwurdich rekkene ta Aldwâld dêr't er mei fergroeid is. De namme soe tsjutte kinne op in âld heidensk offerplak.
De namme komt ek foar as De Wigeast, Wijgeest, Wygast, Wygeyst en Wygeest.
Neith
Neith is de namme fan in ûnderstelde moanne fan Fenus. Ferkate astronomen hawwe sein dat se de moanne sjoen hawwe. Giovanni Domenico Cassini wie de earste yn 1672.
De Keninklike Flaamske Akadeemje fan Belgje foar Wittenskippen en Keunsten publisearre yn 1887 in artikel mei de resultaten fan ûndersyk nei de waarnimmingen fan Neith. Uteinlik wie de konklúsje dat de measte waarnimmings ferklearre wurde koene troch stjerren dy't yn it byld om Fenus ferskynden, sa as Chi Orionis, M Tauri, 71 Orionis, Nu Geminorum en Theta Librae.
Strjitten fan Aldhoarne
De Strjitten fan Aldhoarne:
Paul Römer (telefyzjeregisseur)
Paul Römer (Amsterdam, 2 april 1928 – Hilfertsom, 30 oktober 2007) wie in Nederlânsk kameraman en telefyzjeregisseur.
Paul Römer wie de twillingbroer fan akteur Piet Römer. Fan 1959 ôf wie er kameraman foar it telefyzjeprogramma Sport in Beeld. Koart skoft letter waard hy regisseur fan sportreportaazjes foar Sport in Beeld en letter Studio Sport. Hy wie ûnder oaren belutsen by biljertsje, fuotbal, hynstesport, TT Assen en de wrâldkampioenskippen foar fjouwerspannen. Hy arbeide in soad op mei ferslachjouwer Hans Eijsvogel. Paul Römer wie Ridder yn de Oarder fan Oranje-Nassau.
Paul Römer gong 1993 mei pinsjoen. Hy stoar yn de âldens fan 79 jier oan de gefolgen fan in longsykte.
Sint-Willibrordtsjerke (Utert)
De Sint-Willibrordtsjerke oan de Minrebroederstraat yn Utert is in roomske tsjerke yn neogotyske styl. Oan de tsjerke gyngen in santjinde iuwske skûltsjerke oan de Dorstige hartsteeg en fanôf 1842 de provisoaryske Silotsjerke oan de Herestraat foarôf. Eigner fan de tsjerke is de Sint Willibrordus stifting, dy't troch pater Winand Kotte (* 1922 - † 2006) oprjochte waard. Sûnt 1976 is de tsjerke in ryksmonumint, dy't beskôge wurdt as ien fan de meast geve foarbylden fan de Utertse Skoalle yn de neogotyk en ta de bêste wurken fan de arsjitekt Alfred Tepe rekkene wurdt.
Skiednis
De bou fan de Willibrordtsjerke sette yn 1875 útein nefffens in ûntwerp fan Alfred Tepe. Fanwegen de ynsletten romte tusken oare gebouwen liet Tepe in hegere en koartere tsjerke bouwe as wênst wie. Oan de oare kant fan de Minrebroederstraat hat de tsjerke in lytse kleastergong. Op 21 juny 1877 waard de tsjerke ynwijd troch aartsbiskop Schaepman * 1815 - † 1882), mar it duorre noch oant 1891 oant ek de ynrjochting ree wie.   De tsjerke is der foaral komd tanksij it Sint Bernulphusgild, in yn 1869 yn Utert stifte feriening fan preesters en keunsters dy't as doel hiene om roomske tsjerken te bouwen en yn te rjochtsjen yn neogoatyske styl. It gild stie in arsjitektuer foar dy't werom grypte op de Nederrynske goatyk. It fykwurk oan it tsjerkemeubilêr is ôfkomstich fan de byldhouwer Friedrich Wilhelm Mengelberg, de brânskildere ramen binne foar in part makke troch Heinrich Geuer en in soad smeiwurk troch Gerard en Jan Hendrik Brom. De kleurrike beskildering waard troch Chr. Lindsen oanbrocht. De doarren fan 'e tabernakel waarden yn 1939 skildere troch de Fryske skilder Jacob Ydema.
Wylst in soad neogoatyske tsjerken yn de jierren 1960 en 1970 harren rike ynrjochting ferlearen, ferboud of ôfbrutsen waarden, is it ynterieur fan de Sint-Willibrordtsjerke hast folslein bewarre bleaun. Ynearsten soe de tsjerke yn de, fral ek foar de Katolike Tsjerke, rûzige jierren 1960 ôfbrutsen wurde. Pater Winand Kotte en meistanners wisten it gebou lykwols oan te keapjen en te behâlden yn de tradisjonele steat. Sa is it gebou hjoeddedei ien fan de bêste tsjûgenissen fan de Utertske Skoalle yn de neogotyk. Tusken 1991 en 2005 hat in grutskalige restauraasje plakfûn. Yn de iere jierren 1970 wie de tsjerke it sintrum fan tsjerklike striid tusken kardinaal Alfrink en pater Kotte, dy't de tsjerke foar de katolike earetsjinst behâlde woe en dêr de Mis ad orientem opdroech neffens de Novus Ordo Missae. Nei in pear herfoarmings bêde de ûnrêst del, alhoewol't it ierdsbisdom de Willibrordtsjerke net as in selsstannige parochy of diosesane ynstelling akseptearje woe.
Op 20 oktober 2008 waard bekendmakke dat de Sint-Willibrordtsjerke de bannen mei it aartsbisdom Utert wer ophelle. Aartsbiskop Wim Eijk hat de Sint-Willibrordtsjerke dêrnei oanwiisd as rektoraatstsjerke, d.w.s. in tsjerke mei in beskate foarm fan ûnôfhinklikens yn in katolike parochy. Op ynisjatyf fan Eijk fûn it gebrûk fan de tsjerke plak ûnder tafersjoch fan de Nederlânske Feriening foar Latynske Liturgy. De feriening krige dêrmei in fêste lokaasje yn Nederlân. Eijk hat op 25 jannewaris 2009 de tsjerke op 'e nij ynwijd.
Gebrûk
De tsjerke, dy't oant 2005 restaurearre wie mei help fan katoliken, it Ryk en de gemeente, waard saaklik troch de stifting Culturele Evenementen Sint Willibrordkerk eksploitearre. Grutte opskuor ûntstie der yn 2014 nei't Dries Verhoeven yn de maitiid fan 2014 tsien kontroversjele foarstellings yn de tsjerke jûn hie. Underdiel fan de foarstelling wie in hilaryske "teätrale misse". De foarstellings waarden troch it apostolaat fan de St. Willibrordtsjerke, ferantwurdlik foar de liturgy en it pastoraat, as "ûntwijend" beoardiele en ferwiet de stifting Culturele Evenementen Sint Willibrordkerk jimmeroan mear eigen rjochting en gjin rekken mear te hâlden mei de beheinings dy't it gebrûk fan in wijde katolike tsjerke meibringt. It apostolaat wegere noch langer mei te wurkjen oan missen yn de de facto ûntwijde tsjerke en op har oantrunen liet it bisdom de tsjerke offisjeel foar de earetsjinst slute.
Foar it behâld fan it gebou as katolike tsjerke en om de grutte groep fêste besikers fan de misse yn 'e mjitte te kommen, hie de eigner, de Sint Willibrordus stifting, de tradisjonele preesterbruorskip St. Pius X (SSPX) letter frege foar de betsjinning fan de sielssoarch. Mei goedfinen fan it apostolaat en it Bisdom Utert waard sûnt 2016 de tsjerke alle sneinen oan de preesters fan de SSPX beskikber steld. Doe't bekend waard dat de bruorskip de skulden foar de tsjerke oernimme woe en de preesters fan de bruorskip yn ruil dêrfoar in mearderheid yn de Sint Willibrordus stifting krije soe, besocht de stifting Culturele Evenementen Sint-Willibrordkerk dat op te kearen troch de publike opiny te mobilisearjen en de lannelike media yn te skeakeljen. Yn de berjochten waarden de tradisjonele preesters as fundamintalisten weisetten en der waard suggerearre dat de tsjerke foar oaren sletten wurde soe. Yn de simmer fan 2017 joech de ried fan de gemeente Utert lykwols tastimming oan de SSPX om de Willibrordtsjerke oer te nimmen. Op 12 novimber 2017 is de tsjerke troch de generaal-oerste, monseigneur Bernard Fellay, ynsegene.
Alhoewol't de tsjerke foar alles brûkt wurdt as godshûs, bliuwt it gebou ek ûnder lieding fan it bruorskip ek iepen foar kulturele aktiviteiten. Alle dagen wurdt it gebou boppedat iepensteld foar it publyk om it te besjen, mar ûnweardich gebrûk (dat yn striid achte wurdt mei wat akseptabel is foar in godshûs) wurdt langer net tastien. Dêrnjonken wol de SSPX de tsjerke brûke as missy-sintrum foar it werkristenjen fan it sekularisearre Nederlân. De missen wurde neffens de Tridentynske ritus opdroegen.
Oargel
It earste oargel waard yn 1885 troch Stulting & Maarschalkerweerd as twamanualich ynstrumint mei 16 registers boud. By in brân yn 1905 gyng it ferlern en Michaël Maarschalkerweerd boude foar de tsjerke dêrnei in nij ynstrumint mei 16 registers, ferdield oer twa manualen en pedaal. Yn 1947 waard it front ferwidere en yn it ramt fan in renovaasje fan it ynstrumint troch Verschueren fan in modern front foarsjoen. Oargelfirma Elbertse restaurearre en fergrutte yn 1997-2005 it oargel. Tagelyk waard it ynstrumint in ferdjipping leger setten en krige it in nij neogoatysk front. Tsjintwurdich telt it 29 registers ferdield oer twa manualen en pedaal.
Bosporus
De Bosporus (Turksk: Bogaziçi) is in seestrjitte yn Turkije dy't de See fan Marmara ferbynt mei de Swarte See en Jeropa skiedt fan Aazje. Oan wjerskanten fan de seestrjitte leit de stêd Istanbûl. Op har smelst mjit de Bosporus amper 640 meter. De lingte bedraacht 32 kilometer. De djipte fariearret fan 36 oant 124 meter.
De namme komt út it Gryksk (Βόσπορος) wat tsjut op in plak wêr't in ko it wetter oerstekt. De namme is ûntstien troch de myte fan Io dy't yn it stal fan in ko de seestrjitte oerstuts. Der lizze twa brêgen oer de Bosporus: de 1074 meter lange Bogaziçy-brêge út 1973 en de 1090 meter lange Fatih Sultan Mehmed-brêge út 1988. Yn maaie 2004 hinne se begûn mei de bou fan in spoartunnel.
It frije skipsferkear troch de Bosporus hat altyd fan grut belang west foar de grutte lannen, benammen foar Ruslân. Hoewol't de Bosporus ta it Turkske grûngebiet heart jilde der ynternasjonale oerienkomsten dy't frije trochfeart mooglik meitsje.
Untstean
thumb|right|260px|Bosporus, [[Istanbûl]] Ut resint ûndersyk docht bliken dat de Bosporus ûntstien is troch in oerweldige floedweach, wêrby it wetter út de Midslânske See wei ta grutte hichte opstood waard, ûnder oare yn de rjochting fan it plak dêr't no de Bosporus leit. De frij smelle lânstripe dy't doe de Swarte See ôfskiede fan de Midslânske See waard oerstreamd en troch de krêft fan it wetter ûntstie de trochgong dy't wy yn distiid as de "seestrjitte fan Bosporus" kenne. Foar dat barren wie de Swarte See in mar mei in grutte fan om-ende-by 30% fan tsjintwurdich.
Oan de oere fan dat mar wennen destiids minsken. Archeologen hawwe alderlei spoaren fan bewenning werom fûn en út harren ûndersyk is fêst komd te stean dat dizze grutte oerstreaming plak fûn hat likernôch 7600 jier lyn. Troch klimatologyske feroarings as gefolch fan stigende temperatueren kaam in ein oan de lytse iistiid en raande in soad iis wêrtroch it wetterpeil fan de seeën stiigde. De archeologen - en yn har kylwetter bibeldeskundigen en oare skiedkundigen - bûgje har no oer de fraach oft dizze oerstreaming ek lieden hat ta legindefoarming wêrút it het ferhaal fan de Ark fan Noach fuortkomd is. Ek yn it Gilgamesjepos in ferhaal út de Sumearyske wrâld is sprake fan enoarme oerstreamings.
Agema-saak
De Agema-saak is in bekende rjochtsaak út 1881 fan de koetsier Rients Agema, berne 1854 yn It Oranjewâld, dy't syn master Johannes Bieruma Oosting fan Oranjestein bedrige hawwe soe.
It Friesch Volksblad krewearre ûnder it biedwurd: "Lyk rjocht foar hear en feint", foar rjochtsbystân oan de yn earste ynstânsje feroardielde. It slagge mr. Samuel Kats om Agema frij te krijen. As tank krige dy doe in sulveren skaal mei ynskripsje: gedichten fan Oebele Stellingwerf en Waling Dykstra. De skaal is te sjen yn it Frysk Museum.
It is ien fan de foarbylden fan klassejustysje, dêr't it gewoane folk yn ferset tsjin kaam. De striid makke ek grutte yndruk op Pieter Jelles Troelstra.
Tekstferwurker
Mei in tekstferwurker of tekstferwurkingsprogramma, ek wol tekstbewurker (editor), kin men hjoed de dei faak sawol programma's bewurkje/oanpasse as dat men der teksten mei skriuwe/bewurkje/ferwurkje kinne.
Jierrenlang hawwe de begripen tektstbewurker en 'editor' los fan elkoar funksjonearre. De technisy wienen mei de 'editor' dwaande de programma's fan de kompjûter oan te passen. It administrative personiel brûkte benammen de tekstferwurker om brieven ensfh. te skriuwen/bewurkjen. Mei de komst fan û.o. de earste 'HTML editor' yn 1989 begûnen beide begripen yninoar te skowen.
Technysk sjoen wienen der gjin grutte ferskillen. It iene programma wie makke om yn ien fan de kompjûtertalen te skriuwen en it oare programma wurke mei ús skriuwtaal. Mar beide wienen makke om (bestjoerings)teksten by eintsjebeslút yn ien-/nulkoaden oer te setten.
Mooglikheden
In tekstferwurker hat op syn minst de mooglikheden in dokumint út in bestân yn te lêzen, yn in bestân op te slaan en op in printer ôf te printsjen. Stikken fan in tekst kinne wiske, ynfoege, kopiearre of wizige wurde.
In tal útwrydskere funksjes lykas Staveringshifker en it automatysk byhâlden fan fuotnoaten, einnoaten, ynhâldsopjefte en yndeksen waard al gau oan de tekstferwurkers tafoege, mar sûnt is dy kategory software mar in bytsje evoluearre. Utwrydske grammatikakontrôle, wurdfoarsizzing en spraakynfier komme komselden foar en faak allinnich yn pakketten fan oare fabrikanten dy’t der los by kocht wurde moatte.
Ek binne der beskate sykrûtines om in beskaat wurd of in beskate kombinaasje fan wurden te finen.
Automatysk nûmerjen fan siden, figueren, en tabellen binne ek mandeguod wurden yn tekstferwurkers.
Tapassings
Meast wurde tekstferwurkers ek brûkt om dokuminten mei op te meitsjen, al binne se dêr sa goed net yn as spesifike DTP-programma’s foar dat doel. Meast giet it dêrby om programma’s bedoeld om tydskriften en folders mei te meitsjen, wêrby’t de opmaak op dat stuit wichtiger is as de ynhâld. De tekstferwurker stiet dêrmei tusken de teksteditor (bygelyks in programma as ‘Kladblok’) en it DTP-programma In-Design yn kwa mooglikheden foar opmaak.
Mei de komst fan tekstferwurkers dy’t ek opmaakmooglikheden hiene is it tradisjonele berop fan siktaresse, dat foarhinne benammen bestie út it tikjen fan brieven, folslein fan ynhâld feroare. Alle meiwurkers yn organisaasjes hâlde har ûnderwilens dwaande mei likegoed de ynhâld, as mei de opmaak fan harren skriftlike (al of net digitale) produkten.
Troch de opkomst fan e-post yn it saaklik en persoanlik ferkear wurde lykwols gâns minder brieven skreaun. E-post-programma’s hiene yn it begjin fan de 21e iuw slim beheinde mooglikheden foar tekstopmaak. Inkeld wurdt e-post ferstjoerd mei html-opmaak. De tapassing fan html ferget lykwols oare software, hoewol’t guon tekstferwurkers yn html-formaat eksportearje kinne, bygelyks foar in tapassing op it ynternet.
Kantoarsoftware
Mei bygelyks spreadsheet-, tekstopmaak- en database-software hearre tekstferwurkers by de saneamde kantoarsoftware. Faak wurde ditsoarte programma’s troch de fabrikant byinoar yn ien yntegrearre pakket office-pakket levere. Dat hat as grut foardiel dat gegevens út bygelyks in spreadsheet maklik yn in tekstdokumint ymportearre wurde kinne.
Skiednis
Yn desimber 1976 kaam de earste tekstferwurker foar mykrokompjûters op ‘e merk: Electric Pencil. Softwarebasearre tekstferwurkers op persoanlike kompjûters ferfongen linkendewei de elektroanyske skriuwmasine. De term tekstferwurker begûn te ferwizen nei de softwarefabrikanten. Guon programma’s wiene lykwols spesifyk makke foar beskate types fan hardwareskriuwmasines. It programma MultiMate wie bygelyks skreaun foar in fersekeringsmaatskippij dy’t hûnderten typistes yn tsjinst hie dy’t Wang-systemen brûkten. Dy software waard dêrnei fierder ferspraat nei oare Wang-klanten.
Oare iere tekstferwurkingssoftware hie fluchtoetsen dy’t de brûker út ‘e holle leare moast troch ezelsbrechjes yn stee fan te klikken op knoppen lykas kopiearje of fet. Dêrnjonken ûntbrieken op de earste kompjûters de pylkjetoetsen gauris. Dat wie de reden dat WordStar de E-S-D-X-toetsen brûkte foar de kursernavigaasje.
It priisferskil tusken hardwaretekstferwurkers en persoanlike kompjûters waard sa lyts dat de tafoege wearde fan software oan de persoanlike kompjûter foar master opsloech. Tekstferwurking waard sels it meast populêre gebrûk fan in persoanlike kompjûter. Yn tsjinstelling ta de wurkblêdsoftware (dominearre troch Lotus 1-2-3) en de databasesoftware (dbase) waard de tekstferwurkingssoftwaremerk kompetatyf: WordPerfect, XyWrite, Microsoft Word, pfs:Write en tsientallen oare merken konkurrearren yn de tachtiger jierren.
De mids oant ein tachtiger jierren waarden skaaimerke troch it opkommen fan de folgjende technologyen:
Hardwaretekstferwurkers waarden hieltyd lytser en ferfongen stadichoan harren CRT-skerms mei lytse karakteroriïntearre LCD-skerms. Guon modellen krigen kompjûtereftige funksjes, lykas it oan kinnen fan floppy’s en de mooglikheid om tekst ôf te printsjen mei in eksterne printer. De namme waard wizige fan tekstferwurker nei elektroanyske skriuwmasine en se wiene benammen yn de ûnderkant fan de merk populêr (ûnder de ferkeappriis fan 200 dollar).
Ein tachtiger jierren en yn de njoggentiger jierren wie WordPerfect (mei it ferneamde ‘ûnderwetterskerm’) de dominante tekstferwurker.
MacWrite, Microsoft Word en oare tekstferwurkers foar it bitmapskerm fan Apple Macintosh út 1984 wiene foar ’t neist de earste echte WYSIWYG-tekstferwurkers dy’t in ûnbidige bekendheid krigen troch de yntroduksje fan Microsoft Windows. Hardwaretekstferwurkers rekken út de tiid en waarden lang om let museumstikken.
Jan Schurer (politikus)
Jan Hendrik Schurer (Snits, 10 oktober 1931 – Wolvegea, 5 juny 1989) wie in Nederlânsk politikus út namme fan de PvdA.
Nei de ambachtsskoalle en it ferfollen fan syn tsjinstplicht gie er yn 1954 oan 't wurk by Philips yn Drachten. Dêrneist folge er jûnsstúdzjes en wied fan 1962 ôf oan lid fan de gemeenteried fan Smellingerlân. Yn 1970 waard er dêr fraksefoarsitter en letter is er yn dy gemeente ek wethâlder west. Begjin 1978 waard Schurer de boargemaster fan Utingeradiel as opfolger fan Jacobus Anker dy't oant dan de lêste partijlezze boargemaster fan Fryslân wie. Yn juny 1982 folge syn beneaming ta boargemaster fan Weststellingwerf.
Fan ein 1987 ôf wie Schurer sa slim siik dat er de gemeenteried net mear foarsitte soe. Mids 1989 stoar er; hy waard 57 jier.
Hurdsilen op de Olympyske Simmerspullen 1928
De Olympyske Simmerspullen 1928, offisjeel de Spullen fan de IXe Olympiade, wie de achtste Spullen yn de rige fan de moderne Olympyske Spullen. De Spullen waarden organisearre yn Amsterdam, Nederlân. It hurdsilen waard hâlden by Durgerdaam op de Sudersee.
Medaljespegel
De top seis fan lannen dy't by it silen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen fan 1928.
King of Kings (film út 1961)
King of Kings is in Amerikaanske bibelske sandalefilm út 1961 ûnder rezjy fan Samuel Bronston, mei yn 'e haadrollen û.o. Jeffrey Hunter, Ron Randell en Siobhán McKenna. De titel betsjut "Kening der Keningen" en is in ferwizing nei Jezus Kristus. De film is yn grutte halen in adaptaasje fan it Nije Testamint fan 'e kristlike Bibel, fan 'e berte fan Jezus oant syn krusiging en weropstanning út 'e dea. Dat smyt in frijwat episoadysk ferhaal op, dat oaninoar praat wurdt troch Orson Welles as ferteller. King of Kings krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy, mar wie yn 'e bioskopen in kommersjeel súskses.
Plot
Yn 63 f.Kr. feroveret de Romeinske generaal Pompejus Jeruzalim en wurdt de stêd plondere. Pompejus lit alle Joadske preesters dy't har fersette, ôfslachtsje, en giet de Timpel fan Jeruzalim yn om 'e skatten fan Salomo te stellen, mar ûntdekt dat dêr inkeld noch mar in boekrôle fan 'e Torah fan oer is. Dy hâldt Pompejus boppe in fjoer wylst ien fan 'e oerlibjende preesters, in âldman, foar him delknibbelet en smekend nei de boekrôle rikt. Pompejus wifket oer wat er dwaan sil, mar langet úteinlik de rôle oer oan 'e preester, dy't it relikwy yn feilichheid bringt. Pompejus ferlit Jeruzalim om it plattelân fan Judéa ûnder Romeinsk bewâld te bringen en in grut tal Joadske manlju ta slaaf te meitsjen om swier wurk foar de Romeinen te ferrjochtsjen.
Irene Schouten
Irene Schouten (Zwaagdijk-Oost, 21 juny 1992) is in Nederlânsk reedrydster. Schouten hat ien kear it wrâldkampioen allround wûn en hat twa kear meidien oan de Olympyske Winterspullen (yn 2018 en 2022). Irene Schouten is in suster fan earder reedrider Simon Schouten.
King of Kings (film út 1961)
Plot
Tritich jier letter brekt der yn Judéa rebûlje út tsjin 'e Romeinske oerhearsking. De Romeinen smoare de opstân yn bloed en krusigje de lieders, wêrnei't se de Edomyt Heroades de Grutte op 'e troan fan Judéa pleatse om as harren fazal oer de Joaden te regearjen. It is yn dyselde snuorje dat de Romeinen befel jouwe ta it hâlden fan in folkstelling, wêrfoar't eltsenien him ynskriuwe litte moat yn it plak dêr't er berne is. De timmerman Joazef reizget dêrom mei syn frou Marije, dy't op alle dagen rint, nei syn berteplak Betlehim. Mei't de herbergen dêre oan 'e kop ta fol sitte, moatte se oernachtsje yn in stâl, dêr't Marije in jonkje te wrâld bringt.
Paterswoldsemar
De Paterswoldsemar (ek: Paterswoldse mar of Paterswoldermar) is in mar súdwestlik fan de stêd Grins.
King of Kings (film út 1961)
Plot
Omreden fan it ûnskuldige bloed oan syn hannen wurdt Heroades de Grutte delslein troch God troch it middel fan in hertoanfal; wylst er noch yn it stjerren leit, eigenet syn soan Heroades Antipas him de troan al ta. Mei dy troanwiksel is it foar Joazef en Marije feilich om werom te kearen út ballingskip, en hja fêstigje har mei har soan Jezus yn it plak Nazaret, yn 'e lânstreek Galiléa. Jierren letter hat de sintuerion Lusius reden om yn Nazaret te wêzen, dêr't er de dan tolvejierrige Jezus en syn mem Marije moetet. As Lusius heart dat Jezus tolve jier earder yn Betlehim berne is, beseft er dat dit in jonge is dy't oan it bloedbad ûntkomd is. Hy kiest der lykwols bewust foar om te bearen as hat er neat troch en fuort te riden.
Tweintich jier letter risselwearje Joadske rebellen ûnder oanfiering fan Barabbas en Judas Iskariot foar in oanfal op it reisselskip fan 'e nije Romeinske gûverneur fan Judéa, Pontius Pilatus, en dy syn frou Klaudia Prokula. De oanfal mislearret, foar in part troch de wachens fan 'e sintuerion Lusius, dy't noch altyd yn Judéa tsjinnet. Barabbas en Judas witte lykwols te ûntkommen. Heroades Antipas riidt út om Pilatus yn te heljen, en de beide mannen moetsje inoar oan 'e igge fan 'e rivier de Jordaan, dêr't de profeet Jehannes de Doper preket foar in gearklofte mannichte folk. Jezus is dêr ek, en lit him dope troch Jehannes, dy't yn him de messias werom ken. Neityd giet Jezus de woastyn yn, dêr't er fjirtich dagen trochbringt en yn dy tiid yn fersiking brocht wurdt troch Satan. As er dy beproeving trochstien hat, reizget Jezus nei Galiléa, dêr't er syn dissipels gearfandelet, ûnder wa de fisker Petrus.
Underwilens lit Heroades Antipas yn Jeruzalim Jehannes de Doper oppakke en finzen sette, om't dyselde foar de doar fan syn paleis preket tsjin him en syn frou, keninginne Herodias. Letter wurdt Jehannes yn syn sel opsocht troch Jezus, dy't dêr ynlitten wurdt troch Lusius. Judas Iskariot ferlit de rebellen fan Barabbas en jout him by de dissipels fan Jezus. Dyselde begjint neitiid te preekjen en de minsken te belearen. Der komme almar mear lju op syn boadskip ôf, ûnder wa de sintuerion Lusius en Klaudia, de frou fan Pilates.
Paterswoldsemar
Skiednis
De Paterswoldsemar is ûntstien yn de 16e en 17e iuw troch ferfeanting yn de krite dy't ek wol Neerwolde neamd wurdt. Begjin 20e iuw waard it gebiet ûntdutsen troch begoedige rekreanten. Yn dy tiid waard ek de Paalkoepel, in op peallen boud paviljoen (no kafee-restaurant) set, it eardere Famyljehotel Paterswolde en it klubhûs fan de seilferiening De Twee Provinciën.
King of Kings (film út 1961)
Plot
Heroades Antipas is wilens ûnder de yndruk rekke fan Jehannes de Doper, mar hy kin de man net frijlitte sûnder swak te lykjen. Syn hâlding stjit op ûnbegryp by syn frou Herodias en har dochter, prinsesse Salomé, dy't Jehannes haatsje om't er it folk Herodias har oerhoer yn 't sin brocht hat. Heroades Antipas hat sin oan Salomé, en it fanke ferliedt har styfheit om yn ruil foar it opfieren fan in dûns te ûnthjitten dat er har alles jaan sil dêr't se mar om freget. As se neitiid freget om 'e holle fan Jehannes de Doper op in skûtel, kin er net werom en is er twongen om 'e profeet ûnthalzje te litten.
Paterswoldsemar
Skiednis
Oan de noardkant fan de mar wie foar de Twadde Wrâldkriich gjin sprake fan rekreaasje, mar waard de feangrûn brûkt as (folks)tún foar ynwenners fan Grins. In de rin fan de jierren bouden dy túnkers dêr wykeinhûskes. Sa ûntstienen oan de noardkant fan de âlde mar sa njonkenlytsen in protte rekreaasjewenten. Yn de jierren 1970 is dy kant fan de mar rekonstruearre. Feaneilantsjes binne beskoaid en ophege en de bou fan rekreaasjeshûskes waard beheind. It oanlizzen fan riolearing, wetterlieding en in ûntslutingswei feroarsake in grutte opgong fan de rekreaasje oan dizze kant fan de mar.
King of Kings (film út 1961)
Plot
Wat mear oanhing Jezus kriget en wat mear wûndertekens oft er ferrjochtet, wat benauder oft Heroades Antipas, Pilatus en de Joadske hegepreester Kajafas foar him wurde. Underwilens risselwearret Barabbas foar in grutte opstân yn Jeruzalim yn 'e wike foar Pesach, wannear't Jezus de stêd yn triomf yngiet om yn 'e Timpel te bidden. De rebellen bestoarmje de boarch Antonia, mar de Romeinske troepen fan Pilates, dy't warskôge is foar de gearspanning, meitsje koart wurk fan harren. De rebellen wurde ôfslachte en Barabbas wurdt finzen nommen. Op 'e tongersdeitejûn komt Jezus mei syn dissipels gear foar in lêste jûnsmiel, wêrnei't er te bidden giet yn 'e Hôf fan Getsémané. Judas Iskariot is der fan oertsjûge rekke dat Jezus wier de messias is en dat er troch God stjoerd is om 'e Joaden fan 'e Romeinske oerhearsking te befrijen. Om Jezus te twingen net langer te talmjen mar mei geweld regaad te meitsjen en de Romeinske legioenen út it lân te reagjen, ferriedt er him oan 'e Joadske autoriteiten.
Louise Mellema
Louise Mellema (Sâltkamp, 5 desimber 1900 - Skiermûntseach, 16 novimber 1990) wie in publisiste.
Gerardus Agricola
Gerardus Agricola (? - Frjentsjer, 17 septimber 1598) wie in prior fan de abdij Klaarkamp by Rinsumageast.
Agricola - syn echte namme wie Gerrit Luytzenzn - wie it tredde bern fan Luytzen Jarichzn en Aaltgie Thomasdr. Hy wie al ynteresseare yn it geastlik libben doe't er noch jong wie. Rûn 1574 waard er prior fan it kleaster Klaarkamp, wêr't doe Gerardus Jacobi abt wie. Hy naam doe de namme Gerardus Agricola oan. Hy ferlear syn funksje doe't yn 1580 de Steaten fan Fryslân in resolúsje oannamen dy't it iepenlik útoefenjen fan it roomske leauwen ferbead. Wat Agricola yn de jierren dêrnei by de hân hie is net bekend. Yn 1587 dûkt er wer op as er him yn Frjentsjer te wenjen set by in notaris Johannes Doyema, dy't troud wie mei in suster fan Gerardus Jacobi. Agricola waard yn Frjentsjer jildsjitter en húsbaas: hy hie yn en bûten de stêd aardich wat huzen. Yn 1591 liet er in wenhûs en in lytse pleats sette oan it Flyt.
Ek al wie dat in projekt fan in oare tsjerke, hy skonk doch jild foar it stiften fan in weeshûs yn Frjentsjer, dat yn 1597 fan de grûn kaam. Doe't Agricola in jier letter stoar, liet er it weeshûs sa'n 4500 gûne nei. Agricola waard begroeven yn de Martinitsjerke. Op syn grêf stiet:
Louise Mellema
Libben en wurk
Se wie dochter fan slûswachter Theunis Lourens Mellema (inisjatyfnimmer fan it Noordelijk Scheepvaartmuseum yn Grins) en Fenna Orré. Tusken 1919 en 1928 wie hja troud mei predikant Hermanus HelBaudet. Se troude fannijs mei Marinus de Jong, dêr't hja yn 1952 fan skiedde en yn 1972 waard se de twadde frou fan sellist en klassikus Hugo Nolthenius dêr't hja al hiel wat jierren in ferhâlding mei hie.
Se wenne jierrenlang yn en om Haarlim en rekke befreone mei de skriuwers Adriaan Roland Holst en Godfried Bomans. Se wie lid fan de S.D.A.P.
Artikels fan har ferskynden yn dei- en wykblêden en ek yn it moanneblêd Spiegel der Zeilvaart. Sa skreau se yn 1964 it "In memoriam van Klaas van der Geest" foar de Ljouwerter Krante.
Sy skreau in soad oer Skiermûntseach.
Se wie in muoike fan Rutger Hauer (fia mem Teunke Mellema). It pear Mellema en Nolthenius waard beïerdige op Skiermûntseach. Dêr't se fan 1952 ôf wennen yn it hûske Toomelid.
King of Kings (film út 1961)
Plot
Jezus wurdt foar hegepreester Kajafas brocht, dy't him berjochtsje litte wol troch Pilatus. De gûverneur set dêrmei útein, mar as er foar it ferstân kriget dat Jezus in Galileeër is, seit er dat Galiléa bûten syn rjochtsfoechgebiet leit, en stjoert er him troch nei Heroades Antipas. Dyselde bespot en fernederet Jezus, mar hy wol syn hannen likemin oan 'e saak baarne, dat hy stjoert him werom nei Pilatus. Wilens leagenet Petrus, sa't Jezus al foarsein hie, oant trije kear ta dat er in dissipel fan Jezus is. Pilatus is razen dat Heroades Antipas de saak op him ôfskoot, dat hy jout syn soldaten befel om Jezus te giseljen. Neitiid leit er oan 'e Joaden foar om Jezus of Barabbas frij te litten, en de Joaden kieze foar Barabbas. Pilatus jout ta oan 'e druk en feroardielet Jezus om krusige te wurden. Mei in toarnekroan op 'e holle moat Jezus syn eigen krús nei de heuvel Golgota drage, fuort bûten de stêd. As er der ûnderweis fan pine en útputting hinne falt, wurdt in tafallige omstanner, Simon fan Syrene, twongen om it krús de rest fan 'e wei te dragen. Op Golgota wurdt Jezus krusige, mei oan wjerskanten fan him twa kriminelen: de beroufolle dief Dismas en de ûnberoufolle dief Gestas.
Judas Iskariot, dy't yn slimme gewisseneed kommen is trochdat syn ferrie ta Jezus syn deastraf laat hat, docht selsmoard troch yn it tou te gean. Hy wurdt letter dea oantroffen troch de frijlitten Barabbas, dy't alhiel feralterearre is troch de gong fan saken. Oan it krús op Golgota ferstjert Jezus foar de eagen fan syn mem Marije, syn dissipel Jehannes, in stikmannich Romeinske soldaten, Klaudia Prokula en de sintuerion Lusius. Syn stoflik omskot wurdt fan it krús helle en yn 'e rotstombe fan Joazef fan Arimatéa begroeven.
Twa dagen letter treft in froulike dissipel fan Jezus, Marije Magdalena, de tombe leech oan en moetet se de út 'e dea opstiene Jezus. Oan 'e igge fan 'e Mar fan Galiléa ferskynt Jezus oan syn dissipels, dy't no apostels wurden binne, en hjit harren om syn boadskip oan ierdryks einen ta te fersprieden. Inkeld syn skaad wurdt dêrby yn byld brocht, dat de foarm fan in krús kriget dêr't it oer de útstrutsen fisknetten hinne falt. De apostels jouwe har ôf en, wylst it skaad fan Jezus it byld fertsjusteret, wurdt suggerearre dat er opfart nei de himel.
Foarskiednis
King of Kings wie oarspronklik it projekt fan regisseur John Farrow, oer wa't al yn febrewaris 1951 berjochte waard dat er in biografyske film oer it libben fan Jezus Kristus meitsje woe. Hy skreau in senario dat er basearre op it Nije Testamint fan 'e Bibel, en dat er de titel Son of Man ("Minskesoan") meijoech. Hy woe der in ûnôfhinklike film fan meitsje, dy't er sels produsearje soe foar in budget fan $800.000. Yn novimber 1951 waard Son of Man yn preproduksje nommen troch de Nassour Studios. Yn augustus 1953, doe't Farrow in kontrakt tekene om foar Warner Bros. de oarlochsfilm The Sea Chase (1955) te regissearjen, wie der lykwols noch net folle foarútgong boekt.
Yn febrewaris 1954 berjochte de Los Angeles Times dat Farrow Son of Man meitsje soe nei't er yn 1954 klear wie mei de opnamen fan The Sea Chase. It projekt waard lykwols fannijs op 'e lange baan skood doe't Farrow him yn april 1955 fêstlei om 'e aventoerefilm Around the World in Eighty Days (1956) te meitsjen. (By dy film waard er lykwols in wike nei it begjin fan 'e opnamen al ûntslein.) Yn jannewaris 1956 skreau it tydskrift Variety dat Farrow oan it ûnderhanneljen wie mei filmstudio RKO Pictures foar de finansiering fan Son of Man. In pear moannen letter begûn er mei de casting foar de film, mar it projekt waard letter wer oan 'e kant set doe't Farrow yn oktober 1957 tasei om 'e biografyske film John Paul Jones (1959) te regissearjen foar filmprodusint Samuel Bronston.
Preproduksje
Yn novimber 1958 giene Bronston en Farrow tegearre gear oer Son of Man, mar yn oktober 1959 rûn Farrow derby wei omreden fan in "kreätyf skeel". Farrow lei letter út dat it brekpunt foar him de berjochting fan Jezus west hie, wêrby't Bronston woe dat er it oandiel "fan 'e Joadske lieders behimmele en de Romeinen alle skuld op 'e lea skode. Ik wegere dy feroarings troch te fieren. Ik naam ûntslach." Neffens associate producer Alan Brown gie it skeel djipper; hy sei oer Farrow: "Syn skript wie net echt in skript: it wie de fjouwer evangeeljes opskreaun […]." Yn novimber 1959 beloek Bronston Nicholas Ray as nije regisseur by it projekt. Tsjin dy tiid wiene de filmsets yn Spanje al hast klear, dat Ray frege senarioskriuwer Philip Yordan, mei wa't er earder gearwurke hie oan Johnny Guitar (1954), om it senario op 'e nij te skriuwen.
Paterswoldsemar
Skiednis
Yn de oarloch hawwe in protte ûnderdûkers gebrûk makke fan de ienfâldige foarsjennings dy't troch de folkstúnders oanlein wiene om oan de Dútsers te ûntkommen.
King of Kings (film út 1961)
Preproduksje
Yordan, dy't hielendal gjin sin hie om nei Spanje ta, liet him lykwols beprate. Letter seid er dêroer: "De film hiet Son of Man. In freeslike titel, en immen hie haadstikken út 'e Bibel oernommen en besocht dy [as skript] rinne te litten." It earste dat er die, wie oanrikkemandearje dat de film omneamd wurde soe ta King of Kings. Dêrnei skreau er yn seis wiken tiid in folslein nij senario. Hy hie dêr folle minder muoite mei as er ferwachte hie. Dat ferklearre er letter mei de wurden: "Kristus wie in Einzelgänger. Hy ferskilt net sa'n soad fan myn gewoanlike personaazje, it westernpersonaazje. It is itselde personaazje, de man allinne." Bronston wie sa tefreden oer it nije senario, dat er Yordan frege om yn Madrid te bliuwen, dêr't se letter gearwurken oan it skript foar de histoaryske film El Cid (1961). It nije senario fan King of Kings liet Bronston besjen troch ferskate bibelekspêrs, om der wis fan te wêzen dat it trou (genôch) wie oan 'e evangeeljes. Under dyselden wiene toanielskriuwer Diego Fabbri en teolooch George Kilpatrick. Yn maart 1960 krige er boppedat de goedkarring fan it skript fan paus Jehannes XXIII, dy't Bronston ûntfong yn it Fatikaan.
Opnamen
De opnamen fan King of Kings setten op 24 april 1960 útein en duorren oant yn oktober fan dat jier. Yn totaal wiene der 122 draaidagen. Om't Bronston syn filmstudio, Samuel Bronston Productions, yn Spanje fêstige hie, dêr't it rûge lânskip wol wat op dat fan Judéa liek, waard de film dêr foar it meastepart opnommen. De rivier de Adaja gie troch foar de Jordaan, de Añover de Tajo foar de Oliveberch en de Rambla de Lanujar yn Amería foar de woastyn dêr't Jezus troch de duvel beproeve wurdt. De Berchrede waard opnommen tusken de rotsen fan Chinchón, wêrby't 7.000 figuranten ynset waarden. Manzanares el Real gie troch foar Nazaret en Navacerrada foar Golgota.
Paterswoldsemar
Skiednis
Yn 1982 waard it mar fiks fergrutte doe't der in ferbining makke waard mei it Hoarnsemar, om sa in grutter rekreaasjegebiet te krijen. Op de grins fan de twa marren lizze de eilannen de Fokken en de Zweerden.
King of Kings (film út 1961)
Opnamen
De opnamen wiene tige dreech. Bronston hie finansiering gearbrocht troch ynvestearrings fan sakeman Pierre S. du Pont III, mar nei in pear moannen wie it jild al op. De grutte Amerikaanske filmstudio Metro-Goldwyn-Mayer (MGM), dy't koartby grut súkses hân hie mei in soartgelikense sandalefilm, Ben-Hur, liet blike belangstelling te hawwen om King of Kings te finansieren, mei't men de film as in potinsjele rivaal fan Ben-Hur seach, dat doe noch yn 'e bioskopen draaide. Joseph Vogel, de algemien direkteur fan MGM, besocht de filmset yn Spanje, rekke ûnder de yndruk fan 'e film en stjoerde produksjehaad Sol C. Siegel om it spul oer te eagjen. Uteinlik wie mei de ynstap fan MGM foar de film in budget beskikber fan $7 miljoen. Siegel rikkemandearre lykwols ferskate feroarings oan, mei't er fûn dat de film te lang wie, te min aksje hie en swak einige. Doe't regisseur Ray dêryn meigie, late dat ta heechoprinnende rûzje mei senarioskriuwer Philip Yordan, oant de beide mannen inkeld noch fia de portofoan kommunisearren.
Paterswoldsemar
Ferdivedaasje
De mar lûkt in soad rekreanten út it tichteby lizzende Grins, fral silers komme dêr. De Hoarnsemar, benammen de Hoarnse plas wurdt in protte swommen en sinnebaaid.
King of Kings (film út 1961)
Opnamen
Kameraregisseur Franz Planer rekke yn july 1960 siik. Syn assistint Manuel Berenguer waard dêrnei yn syn plak beneamd, mar doe't MGM dêr lucht fan krige, waard ynstee Milton R. Krasner stjoerd. Yn septimber resultearre yn auto-ûngemak by Aranjuez yn 'e dea fan Arthur Resse, dy't by de produksje belutsen wie as hynstetrainer, wylst akteur Harry Guardino, dy't de rol fan Barabbas fertolke, ferwûne rekke. Om dyselde tiid hinne rekke Ray oerspand en moast er as regisseur tydlik ferfongen wurde troch Charles Walters.
Postproduksje
De postproduksje fan King of Kings waard dien yn it studiokompleks fan MGM yn Culver City (Kalifornje). Op fersyk fan 'e studio waarden reshoots holden foar ferskate sênes. Sa waard Ray Bradbury as nije senarioskriuwer by de film behelle om in nije, bettere ein te skriuwen en teffens de tekst fan in ferteller dy't de ûnderskate eleminten fan 'e film oaninoar prate soe. Dy tekst waard ynsprutsen troch Orson Welles. Noch Bradbury, noch Welles waard dêrfoar yn 'e begjintitels fermeld. De filmmuzyk waard skreaun en (mei in orkest fan 75 man en in 50-koppich koar) opnommen troch Miklós Rózsa. Nei in sneakpreview kaam MGM ta de konklúzje dat der noch in sêne miste mei Siobhán McKenna (de Marije, de mem fan Jezus) en Carmen Sevilla (Marije Magdalena); dy lêste reshoot waard dien op 8 maaie 1961 yn 'e MGM-British Studios yn Hertfordshire.
Paterswoldsemar
Ferdivedaasje
De eastlike ouwer hat sûnt 1971 de poldermole De Helper út 1863.
King of Kings (film út 1961)
Distribúsje
De distribúsje fan King of Kings waard fersoarge troch Metro-Goldwyn-Mayer. De film gie op 11 oktober 1961 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. King of Kings waard op 6 febrewaris 2003 útbrocht op dvd en op 28 july 2009 op blu-ray.
Paterswoldsemar
Ferdivedaasje
De mar is nei it doarp Paterswolde neamd, mar leit foar it meastepart yn de gemeente Haren.
King of Kings (film út 1961)
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige King of Kings doedestiden mingde resinsjes. It tydskrift Variety priizge de film as "in grutte filmproduksje neffens eltse mjitstêf" dy't net inkeld "slagge is as spektakel", mar dy't it ek "slagget om it hert oan te roeren." Harrison's Reports parte de film syn bêste beoardieling "treflik" ta en foarsei dat King of Kings "net inkeld in duorjend stimpel drukke sil op it glorieuze boek fan 'e filmyndustry, mar ek in memorabele ynfloed hawwe sil op it gedachtelibben fan al dy miljoenen dy't [de film] sjen sille."
Philip K. Scheuer fan 'e Los Angeles Times fûn de film mar sa-sa. Hy skreau: "It is gjin Grutte Keunst […], mar it is teminsten trochdrinzge fan in soberheid fan doel dy't, nettsjinsteande de gewoane minsklike feilberens, stilswijend oanfielt en respektearre wurde kin. Technysk is it fansels in produksje mei folle mear glâns as de film fan C.B. DeMille út 1927, en tige wierskynlik teminsten syn gelikense op it mêd fan effektiviteit. Dramatysk falt er, leau ik, earne tusken it teätrale fermaak dat Ben-Hur wie en it spirituele mar geastleaze Francis of Assisi yn."
It Monthly Film Bulletin murk op: "As, ienfâldichwei, in ferzje fan it withoe bekende ferhaal, hat [King of Kings] guon aparte ynfoegings (it besyk fan Jezus oan Jehannes de Doper yn syn sel) en weilittings. It oerweldigjende falen sit him lykwols yn it finen fan lykfol hokker styl, yn bylden, dialooch of muzyk, dy't better is as de de meast smaakleas konvinsjonele Bibelyllustraasjes." Bosley Crowther fan The New York Times fûn dat de film "it aard fan in yllustrearre preek" hie en in "nuveraardich ûnpersoanlike film" wie dy't "in protte willekeurige aksje om Jezus hinne opbout en mar in hiel lyts bytsje docht om foar Him in libbene persoanlikheid op te bouwen."
Lettere beoardielings fan King of Kings binne oer it generaal mylder as de kontemporêne. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat King of Kings in goedkarringspersintaazje fan 85%, basearre op 20 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Mei genôch ferhaaldjipte om it ferwachte spektakel te ferankerjen is King of Kings in wiere seine foar fans fan bibelske epossen."
Opbringst
King of Kings brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $8,0 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $5,4 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $13,4 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $7 miljoen betsjut dat in winst fan $6,4 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. De skjinne winst soe neffens filmstudio Metro-Goldwyn-Mayer $1.621.000 bedroegen hawwe.
Senlis
Senlis is in plak en gemeente yn it noarden fan Frankryk. Foar it lân hat Senlis in wichtige keunst- en kultuerhistoaryske bydrage levere.
King of Kings (film út 1961)
Prizen
Miklós Rózsa waard foar syn wurk oan King of Kings yn 1962 nominearre foar de Golden Globe foar bêste orizjinele filmmuzyk.
Senlis
Geografy
Senlis leit oan de rivier de Nonette, likernôch 50 kilometer noardlik fan Parys. De haadstêd fan it departemint, Beauvais, leit ek sa'n 50 kilometer fan Senlis en 33 kilometer noardlik fan de stêd leit in oare wichtige stêd fan it departemint, Compiègne. Foar de weryndielings fan 2016 lei Senlis yn de histoaryske kultuerregio Pikardje.
Skiednis
Yn de Romeinske tiid wie Senlis ûnder de namme Augustomagus de haadstêd fan de Civitas Silvanectum, ien fan de bestjoersdistrikten fan de provinsje Belgica Secunda. Silvanectes is de Latynske namme fan in Keltyske stamme út dy omkriten. Dy namme feroare yn de rin fan de tiid lang om let ta it hjoeddeiske Senlis.
Sûnt de kroaning fan Hugo Capet wie Senlis foar in skoft de keninklike residinsjestêd fan Frankryk. De stêd makke yn de 12e en 13e iuw syn grutste bloei mei.
Yn de Earste Wrâldkriich waard Senlis op 2 september 1914 troch de Dútsers beset. Om't de Dútsers by it yngean fan de stêd besketten waarden, fusilearren de Dútsers doe seis minsken wêrûnder de boargemaster. Dêrnjonken waarden likernôch 110 hûzen oan de Rue de République en de Rue Bellon en it Palais de Justice yn 'e brân stutsen. It foarfal feroarsake in soad dalje en waard fakentiden brûkt yn 'e propaganda tsjin Dútslân. Op 10 septimber fan itselde jier waard de stêd troch de Frânsen werom ferovere.
Ageeth Scherphuis
Alberta Geertruida (Ageeth) Scherphuis (Saandam, 30 maart 1933 – Amsterdam, 16 april 2012) wie in Nederlânsk sjoernaliste en programmamakster.
Libben
Scherphuis folge de hotelskoalle en woe dêrnei sjoernalist wurde. Se wie trije jier stedsferslachjouster by De Typhoon yn har wenplak Saandam.
Yn 1956 folge sy Mies Bouwman op as tv-omropster by de AVRO. Lange jierren wie hja it gesicht fan dy omrop en op 21 septimber 1967 wie hja de earste omropster dy't yn kleur te sjen wie; Scherphuis hie foar dy gelegenheid in sitroengiele jurk oanlutsen. Fan 8 febrewaris 1958 oant 25 maaie 1960 spile sy de rol fan tv-omropster Ageeth yn it bernetelefyzjeprogramma Varen is fijner dan je denkt, skreaun en rigisearre troch Mies Bouhuijs, mei Piet Römer yn de haadrol as menear King, dy't mei syn skip 'De Krikkemikke' allerhanne aventueren meimakke. Oare personaazjes wienen de kokenhelp Zeefje (Cecilia Lichtveld), mefrou Gracia Morena (Sepha Dierikx), Lo Flodder (Leen Jongewaard) en Piet Römer syn twillingbroer, Paul Römer as menear Kong.
De jierren '70 makke Scherphuis it links-feministysk blêd Serpentine en in rige tv-programma's ûnder de titel "Ot.... en hoe zit het nou met Sien?". Dêrneist wie hja redakteur fan Vrij Nederland; dat bleau se oant har pinsjoen.
Scherphuis wie troud mei de marinefleander Hans de Wolff, dy't 30 septimber 1959 foar de Nederlânsk kust op de hichte fan Noardwyk deadlik ferûngelokke mei in Hawker Seahawk FGA-50 (de F 61 fan squadron 860). Harren soantsje ferdronk in jier letter by harren wenboat yn Saandam.
Se ferstoar doe't se 79 jier wie.
Stasjon Utert Zuilen
Stasjon Utert Zuilen (Utzl) is in spoarweistasjon yn de stêd Utert en waard iepene yn 2007 oan de Rhijnspoarwei (Amsterdam Sintraal - Elten). It stasjon leit tusken de wyken Zuilen en Ondiep. It is in typyske foarstedshalte mei in iepen fytsestalling mei fytsklûzen. It perron kin berikt wurde mei treppen en in lift ûnder it fiadukt.
Jean-Baptiste Charcot
thumb|Jean-Baptiste Charcot thumb|340px|Juan Charcot. "El "Pourquoi-Pas?" en el Antártico". Madrid 1921.|Adelaide-eilân út it westen wei sjoen. Ut Jean Charcot. "El "Pourquoi-Pas?" en el Antártico". Madrid 1921 Jean-Baptiste Charcot (Neuilly-sur-Seine, 15 july 1867 – op see by Yslân, 16 septimber 1936), wie in Frânsk wittenskipper, dokter en poalûndersiker. Syn heit wie de ferneamde neurolooch Jean-Martin Charcot (1825–1893).
Libben
Jean-Baptiste Charcot waard beneamd as lieder fan de Frânske Antarktika Ekspedysje fan 1904 oant 1907; mei it skip de Français waard de westkust fan Grahamlân ferkend. De ekspedysje berikte Adelaide Island yn 1905 en naam fot's fan de Palmerarsjipel en de Loubetkust. Fan 1908 oant 1910 folge in oare ekspedysje, mei it skip Pourquoi-Pas, dy't de See fan Bellingshausen en de See fan Amundsen ferkende en Loubetlân, Margueritebaai en Charcoteilân ûntduts, dat lêste waard neamd nei syn heit, Jean-Martin Charcot.
Rugen
thumb|260px|'Kolos fan Prora' sjoen fan it lân ôf, yn de útbouwen: treppehal en sanitêr Rugen (Dútsk: Rügen, Latyn: Rugia) is wat oerflakte oangiet it grutste Dútske eilân. It leit foar de Pommerske Eastseekust en heart ta de dielsteat Meklenburch-Foarpommeren. De 'poarte' nei it eilan Rugen is de Hânzestêd Stralsund. It eilân is sûnt 1936 mei de Rugendaam en de Rugenbrêge oer de twa kilometer brede Strelasund ferbûn mei it fêste lân. De kust is troch alle ynholtes - yn it Dútsk Bodden of Wieken neamd - en útspringende skiereilannen en lântongen tige slingerjend.
Sirkus Pûtbûs
thumb|left|260px| Byld 'Sirkus Pûtbûs' makke út in fleantúchje