cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kid Cudi
Biografy
Kid Cudi waard berne yn Cleveland, yn de Amerikaanske steat Ohio. Syn heit kaam út Meksiko en wie hússkilder en piloat yn de Twadde Wrâldkriich. Syn mem, Afrikaansk-Amerikaansk, wie in koarlearares op in middelbere skoalle. Doe't Kid Cudi alve jier wie, stoarn syn heit. Dat hat ien fan de ynspiraasjeboarnen west foar syn muzyk.
Kid Cudi gie nei de Solon High School. Dêrnei studearre er film oan de Universiteit fan Toledo, mar dêr hold er nei twa jier mei op.
Muzykkarriêre
Syn muzyk krige foar it earst yn 2008 omtinken, nei't er de mikstape A Kid Named Cudi útbrocht. In jier letter hie er mei Day 'n' Nite syn earste hit te pakken.
Yntusken hat er seis studio-albums ûnder syn eigen artystenamme útbrocht. Fierders foarme Kid Cudi mei Dot da Genius it rockduo WZRD. Sy brochten yn 2012 in album ûnder deselde namme út. Mei rapper Kanye West foarmet Kid Cudi Kids See Ghosts. Yn 2018 brochten se it album Kids See Ghosts út.
Jonathan Adams (Amerikaansk akteur)
Jonathan Adams (Pittsburgh, 16 july 1967) is in Amerikaansk akteur en stimakteur fan Afro-Amerikaansk etnysk komôf. Hy hat benammen wurk dien foar de tillefyzje, en is it bekendst wurden mei syn weromkearende rol as buorman Chuck Larabee yn 'e populêre Amerikaanske komeedzjesearje Last Man Standing.
Richart Báez
(31 july 1973) is in eardere Paraguayaansk fuotballer. Earder spile foar Olimpia, Avispa Fukuoka, Universidad Chile, Audax Italiano La Florida, América, Atlético Celaya, 12 Octubre, Municipal en Sportivo Luqueño.
Jonathan Adams (Amerikaansk akteur)
Jonkheid en oplieding
Adams waard yn 1967 berne en is fan etnysk Afro-Amerikaansk komôf. Hy is hikke en tein yn Pittsburgh, yn 'e Amerikaanske steat Pennsylvania.
Aktearkarriêre
Adams sette yn 1990 útein mei in wurkpaad as akteur mei in gastrol yn 'e ôflevering Pilot fan 'e tillefyzjesearje Equal Justice. Op it wite doek wied er yn 1993 foar it earst te sjen, yn 'e film Heartstopper. Yn 'e twadde helte fan 'e 1990-er jierren spile Adams fjouwer jier toaniel op it Oregon Shakespeare Festival, dêr't er û.m. de rollen fertolke fan Petruchio yn De Fekke Nuet fan William Shakespeare, Buckingham yn De Trije Musketiers fan Alexandre Dumas en Guy Jacobs yn Blues for an Alabama Sky fan Pearl Cleage.
Op 'e tillefyzje hie Adams fierders gastrollen as bygelyks in brânwacht yn 'e komeedzjesearje Frasier (2001), in ferpleechkundige yn 'e dramasearje Felicity (2001), en in sjuerylid yn 'e searje Crossing Jordan (2004). Ek wied er yn gastrollen te sjen yn plysjesearjes as Walker, Texas Ranger (2001), 24 (2007 en 2009), NCIS (2007), NCIS: Los Angeles (2009) en Memphis Beat (2011), yn dramasearjes as Boston Legal (2008), Desperate Housewives (2010) en Dallas (2014), en yn komeedzjesearjes as No Ordinary Family (2010), Up All Night (2012) en Man with a Plan (2017).
Behalven mei live-actionwurk is Adams ek gâns aktyf as stimakteur, dêr't syn djippe basstim him tige foar lient. Op 'e tillefyzje hat er datoangeande benammen meiwurke oan tekenfilmsearjes fan it superheldesjenre, lykas Black Panther (2009), The Avengers: Earth's Mightiest Heroes (2010-2012), Green Lantern: The Animated Series (2011-2013), Hulk and the Agents of S.M.A.S.H. (2013-2014), Ultimate Spider-Man (2015), Guardians of the Galaxy (2015) en Justice League Action (2017). Fierders fersoarge Adams de stim fan 'e tsjoender Merlyn yn in ôflevering fan Once Upon a Time, en died er de voice-over foar de dokumintêres The Bomb (2015) en Bible Secrets Revealed (2013-2018).
Op it wite doek fersoarge Adams ek stimrollen, û.m. yn films as Osmosis Jones (2001), Superman/Batman: Public Enemies (2009) en Justice League: Crisis on Two Earths (2010). Yn 2010 wurke Adams as stimakteur foar it earst mei oan it meitsjen fan in kompjûterspultsje, troch Tyson Rios te spyljen yn Army of Two: The 40th Day. Oare fideospultsjes dêr't er neitiid oan meiwurke, binne bygelyks Marvel vs. Capcom 3: Fate of Two Worlds (2011), World of Warcraft: Mists of Pandaria (2012), League of Legends (2013), Heroes of the Storm (2015) en World of Warcraft: Legion (2016).
Noarderkanaal (Britske Eilannen)
It Noarderkanaal (Ingelsk: North Channel; Iersk en Skotsk-Gaelysk: Sruth na Maoile; Skotsk: Sheuch), is de see-ingte tusken it noardeastlike part fan Noard-Ierlân en it súdwesten fan Skotlân, dy't de Ierske See yn suden mei de Atlantyske Oseaan yn it noardwesten ferbynt. Dizze seestrjitte is sa'n 130 km lang en op it breedste plak likernôch 40 km breed. De Ynternasjonale Hydrografyske Organisaasje klassifisearret dit wetter as ûnderdiel fan 'e Skotske See, dy't alle binnenseeën oan 'e westkust fan Skotlân omfiemet.
Geografy
Yn it suden wurdt it Noarderkanaal begrinzge troch in tinkbyldige line dy't it Skiereilân fan Gallowegen yn Skotlân ferbynt mei Ballyquintin Point yn Noard-Ierlân. De noardlike begrinzing wurdt foarme troch in tinkbyldige line fan Portnahaven, op it Skotske eilân Islay, mei Benbane Head yn Noard-Ierlân. It smelst is it Noarderkanaal tusken it Skotske skiereilân Kintyre en Ballyquintin Point, ntl. 34 km. Unionistyske politisy út Noard-Ierlân lobbye al desennialang by it Britske regear om op dat plak in spoartunnel ûnder it wetter troch oan te lizzen, om Noard-Ierlân better mei Grut-Brittanje te ferbinen. In skatting út 2007 rûsde de kosten fan sa'n projekt op £3,5 miljard.
Skiednis
Histoarysk stie it Noarderkanaal lang bekend as it Ierske Kanaal. Oant yn 'e njoggentjinde iuw wie de smelle see-earm it favorite plak foar kapers om yn tiden fan oarloch de Britske keapfardij oan te fallen. Under de Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch wie it yn 1778 ek it toaniel fan in gefjocht tusken de Ranger fan 'e Amerikaanske admiraal John Paul Jones, en it Britske oarlochsskip de Drake. It Noarderkanaal wurdt eltse dei trochkrúst troch in grut tal feartsjinsten, dy't Noard-Ierlân mei Grut-Brittanje ferbine. Yn 1953, tagelyk mei de Wettersneedramp yn Seelân, sonk yn it Noarderkanaal de fearboat de Princess Victoria, wêrby't 133 opfarrenden ferdronken.
Francisco Arce
(2 april 1971) is in eardere Paraguayaansk fuotballer. Earder spile foar Cerro Porteño, Grêmio, Palmeiras, Gamba Osaka en Libertad.
Milwaukee (betsjuttingsside)
"Milwaukee" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
List fan planetoïden 83901-84000
Dit is in list fan planetoïden 83901-84000.
Robbie van Leeuwen
Robbie van Leeuwen (De Haach, 29 oktober 1944) is in rêstend Nederlânske popmuzikant en komponist fan lietsjes.
Karriêre
Van Leeuwen syn karriêre begûn yn 1962 by The Atmospheres út De Haach. Dêrnei wie er gitarist yn The Ricochets, The Motions en Shocking Blue. Hy makke yntusken ek noch de ynstrumintale single Let the circle be unbroken ûnder de namme fan The six young riders. Dêrnei wie er aktyf yn de groep Galaxy Lin (as komponist/mandolinespiler) en it projekt Mistral. Ek wie er de skriuwer fan it nûmer Love Buzz, dat bekend waard nei't it troch Nirvana útbrocht waard op it album Bleach. Yn 2013 waard him de Buma Lifetime Achievement Award takend. Van Leeuwen wenne tusken 1983 en 1996 yn Lúksemburch en wennet hjoed-de-dei yn Wassenaar.
Venus
Van Leeuwen waard wrâldferneamd as komponist/tekstskriwer fan de Shocking Blue-hit Venus, de earste Nederlânske nûmer ien-hit yn Amearika. It die letter bliken dat it nûmer op de The Banjo Song fan The Big 3 (mei ûnder oare Mama Cass) basearre wie. Yn 1986 kaam Venus foar de twadde kear op nûmer ien yn Amearika, doe fertolke troch de Ingelske famkesgroep Bananarama. Venus kaam yn 2013 nochris yn de Nederlânske Top 40 yn in eigen bewurking fan Voice of Holland-meidogger Sandra van Nieuwland.
Round character
In round character of dynamysk personaazje is yn 'e narratology (bgl. yn in roman of in film) in personaazje mei in kompleks karakter, yn tsjinstelling ta in flat character. De lêzer of sjogger komt oer in round character in soad te witten, en it personaazje ûntjout him yn it ferhaal ûnder ynfloed fan wat der bart. De haadpersoanen fan ferhalen binne meastentiids round characters.
Jane Gordon, hartoginne fan Gordon
Jane Gordon, hartoginne fan Gordon (berne as: Jane Maxwell; Monreith (Skotlân), 1748 of 1749 – Londen, 14 april 1812) wie in Skotske ealfrouwe dy't yn 'e twadde helte fan 'e achttjinde iuw in foaroansteand lid fan 'e Skotske en letter Ingelske elite wie. Hja wie ferneamd om 'e feesten en bals dy't hja organisearre, en griep dy oan om 'e Skotske kultuer te promoatsjen. Yn 'e mande mei har man en har soan hie Jane Gordon ek de hân yn 'e oprjochting fan 'e Gordon Heechlanners, in Britsk lânmachtrezjimint dat bestie oant 1994.
Jonkheid
Jane waard yn 1748 of 1749 berne yn it Skotske Monreith, as it fjirde bern yn it gesin fan sir William Maxwell, 3e baronet fan Monreith, en dy syn frou Magdalene Blair. Har eigentlike berteplak wie it Kastiel fan Monreith, dat no in ruïne is; de hjoeddeistige residinsje fan har famylje, it lânhûs Monreith House, waard pas fyftich jier letter boud. Jane har heit is wol ôfskildere as in sûplap, dy't it famyljefortún ferdronk wylst er syn gesin yn (relative) earmoede omheukerje liet. Yn 1760, doe't se alve of tolve jier wie, ferfear Jane mei har mem, har trettjinjierrige suster Catherine en har njoggenjierrige suster Eglantine nei de Skotske haadstêd Edinburch, dêr't hja har nei wenjen setten yn in appartemint yn in grutter gebou. Dat wie trouwens gjin teken fan earmoede, mar de normale gong fan saken yn in tiid dat jongedames fan adel yn it maatskiplike fermidden fan 'e Skotske hegerein yntrodusearre wurde moasten mei it each op it úteinlike sluten fan in foardielich houlik.
Mei fjirtjin jier waard Jane it slachtoffer fan in aaklik ûngemak, wêrby't se yn Edinburch op 'e dyk op 'e iene of oare manear in finger fan har rjochterhân tusken de speaken fan it tsjil fan in hynder-en-wein wist te krijen. Doe't de wein fuortried, waard har finger derôf skuord. Neitiid droech hja as it heal mooglik wie lange dameswanten, mei in houtene finger om 'e lege fingerling te foljen. Doe't se sechstjin jier wie, moat Jane sa tsjep fan uterlik west hawwe, dat der in liet oer har skreaun waard, Bonnie Jennie of Monreith, the Flower of Galloway. Om dyselde tiid hinne rekke hja ek fereale (foar de earste en wierskynlik lêste kear yn har libben) op in Fraser, dy't lykwols net folle letter mei syn rezjimint ôfsette oersee, om te fjochtsjen yn 'e Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch. Nei ferrin fan tiid berikte Jane it berjocht dat er dêr sneuvele wie.
Houlik
Op 28 oktober 1787, doe't se achttjin of njoggentjin jier wie, troude Jane mei de 24-jierrige Alexander Gordon, 4e hartoch fan Gordon, waans stedsresidinsje rjocht foar it appartemint fan 'e Maxwells oer stie, en dy't mei njoggen jier syn titel en in flink fortún urven hie. Wylst se op houliksreis wiene yn Berwickshire, ûntfong Jane in brief fan 'e jonge Fraser, dy't dochs net sneuvele bliek te wêzen, mei dêryn in houliksoansyk. Nei't it skynt foel hja derhinne doe't hja dat lies.
De Gordons setten har nei wenjen op it Kastiel Gordon, yn Morayshire, dat Alexander Gordon fergrutte oant it ien fan 'e grutste wenten fan Skotlân wie, ek al moast dêrfoar in diel fan it doarp Fochabers ôfbrutsen en earne oars wer opboud wurde om romte te meitsjen. Yn 'e njoggentjinde iuw waarden syn útwreidings lykwols foar it meastepart wer ôfbrutsen. Jane en har man krigen tusken 1768 en 1785 sân bern: twa soannen en fiif dochters. Njonken syn gesin ûnderhold Alexander Gordon in bûtenechtlike relaasje mei syn mêtresse Jane Christie, dy't him ek ferskate bern skonk.
Op Kastiel Gordon organisearre Jane feesten, plante hja beammen en toande se grutte belangstelling foar it buorkjen fan 'e pachters. Se wie in grut leafhawwer fan Skotske folksdûnsen en fidel- en doedelsekmuzyk. De fêstiging fan 'e strathspey as algemien erkende dûnsfoarm wurdt oan har taskreaun. Fan 'e 1780-er jierren ôf begûn Jane Gordon ek feesten en bals te organisearjen yn Edinburch, dêr't hja al rillegau de dominante gastfrou waard. Sy en nimmen oars bepaalde yn dy tiid de Skotske moade. Fierders smiet hja har ek op as patronesse fan 'e skiene keunsten; sa liet hja de ferneamde dichter Robert Burns yn har salon syn earste gedichten foarlêze, en bleau hja jierrenlang ien fan syn wichtichste stipers.
Yn Ingelân
Skotlân en alles wat dêrmei fan dwaan hie, siet doedestiden nammentlik altyd noch yn it ferdomhoekje fanwegen de mislearre Jakobityske Opstân fan 1745. Neitiid wiene der in hiele rige strafmaatregels tsjin 'e Skotten nommen, en ien dêrfan wie dat hja harren tartan (de rútsjese wollene weve stof dêr't de kilts en de plaids fan makke binne) net mear drage mochten. Dat ferbod bleau oant 1782 fan krêft, en inkeld Skotske soldaten dy't yn it Britske leger tsjinnen, wiene dêrfan útsûndere. Mar Jane Gordon joech in bal wêrby't sysels en de hartoginne fan York yn tartan klaaid wiene, en nimmen dy't der wat fan doarst te sizzen. Ek bewurkmastere se dat de kening yn eigen persoan de Skotske rezjiminten yn Hyde Park ynspektearre, en teffens bemiddele hja tusken de kening en syn soan, kroanprins George, dy't deilis rekke wiene oer de rijens fan 'e prins.
De Gordon Heechlanners
Yn 1793 briek de Earste Koälysje-oarloch mei it nije revolúsjonêre regear fan Frankryk út. It Britske leger moast doe gau sjen om nije rekruten te finen, en sadwaande waard de hartoch fan Gordon frege om in nij rezjimint op te rjochtsjen, dat de Gordon Heechlanners komme soe te hjitten. Jane wie dêr sels oan kop en earen ta yn behelle, en sleat datoangeande in weddenskip ôf mei de kroanprins dat hja mear soldaten mobilisearje koe as hy. Hoewol't se doe 45 jier âld wie, hie se har skientme noch net ferlern. Se reizge om yn Skotlân, klaaid yn in legerunifoarm en mei in Glengarry-baret (Glengarry bonnet) op 'e plasse. Oeral dêr't se kaam organisearre se dûnsfeesten, mar de jonge manlju dy't meidûnsje woene, moasten har ek by it leger jaan. Sokke nije soldaten mochten de hartoginne dan tútsje en ûntfongen dêrby de King's shilling, de rekrutearringssoldij, fan tusken har lippen. Yn totaal krige Jane Gordon op dy wize 940 man byinoar, en op 24 juny 1794 waard de Gordon Heechlanners yn Aberdeen foar it earst in parade ôfnommen. It rezjimint bestie twahûndert jier, oant it yn 1994 opheft waard.
Werom yn Skotlân
Yn 1799 kearden de Gordons werom nei Skotlân. Tsjin dy tiid wiene de hartoch en hartoginne faninoar ferfrjemde rekke. De hartoch fêstige him mei syn mêtresse Jane Christie yn it Kastiel Gordon, wylst er foar syn frou in wente oan 'e rivier de Spey sette liet, dy't de namme Kinrara droech. Dêr wenne Jane oant 1805, en yn dy tiid gie hja troch mei it jaan fan feesten, sij it op in wat behindiger skaal. Yn dy tiid begûn se har der ek op ta te lizzen om foardielige houliken foar har bern te regeljen, útsein har jongste soan Alexander (1785-1808), dy't al mei 23 jier kaam te ferstjerren. Har oare soan, George (1770-1836) troude mei Elizabeth Brodie en sette de famyljeline fan 'e Gordons fuort.
Fan har fiif dochters hie Jane de heechste ferwachtings foar har jongste, Georgiana (1781-1853), dy't hja nei it sluten fan 'e Frede fan Amiens, yn 1802, meinaam nei Parys, mei de bedoeling om it fanke te keppeljen oan prins Eugène de Beauharnais, de styfsoan fan Napoleon. Doe't dat op neat útrûn, soarge se dat Georgiana fersein waard oan Francis Russell, 5e hartoch fan Bedford, mar dy stoar foar't it houlik sletten wurde koe. Uteinlik troude Georgiana mei John Russell, 6e greve fan Bedford, de jongere broer fan har eardere ferloofde. Hja folge yn har memme fuotspoaren as ferneamd gastfrou en patronesse fan 'e skiene keunsten, en wie yn dy lêste hoedanichheid jierrenlang stiper fan 'e keunstskilder sir Edwin Landseer, mei wa't hja wierskynlik ek in leafdesrelaasje ûnderhold.
Har âldste dochter Charlotte (1768-1842) besocht Jane earst te keppeljen oan premier William Pitt de Jongere, mar dat plan rûn averij op doe't dy syn goede freon Henry Dundas gruttere belangstelling toande. Uteinlik troude Charlotte lykwols mei Charles Lennox, 4e hartoch fan Richmond. Madeleine (1772-1847) troude mei sir Robert Sinclair, 7e baronet Sinclair, en wertroude nei dy syn dea mei in Charles Fysche Palmer. Susan (1774-1828) troude mei William Montagu, 5e hartoch fan Manchester.
Lêste jierren en ferstjerren
Yn 1805 besleaten de Gordons iepentlik in ein oan harren houlik te meitsjen. Se sleaten in finansjele oerienkomst wêrby't de hartoginne in nij hûs en regelmjittige betellings foar har libbensûnderhâld krije soe. Tsjin dy tiid siet de hartoch fan Gordon lykwols sels hast finansjeel oan 'e grûn, dat hoewol't er formeel erkende dat er har it jild skuldich wie, koed er it net betelje. Fan gefolgen brocht Jane har lêste jierren troch yn hotels, en nei't it skynt waard se wat langer wat eksintriker. Hja stoar yn 1812, yn 'e âlderdom fan 63 of 64 jier, yn it Poultney's Hotel te Piccadilly, yn Londen, omjûn troch fjouwer fan har dochters en har oerlibjende soan. Har lichem waard neitiid oerbrocht nei Skotlân en byset yn 'e âlde Keltyske Kapel oan 'e igge fan 'e Spey te Kinrara. Dêr rjochte har man neffens har lêste winsk in monumint foar har op, mei dêryn kurven (behalven har eigen namme en bysûnderheden) de houliken dy't sletten wiene troch har bern.
Neilittenskip
Jane Gordon, hartoginne fan Gordon, waard ferivige troch ferskate Ingelske portretskilders, wêrûnder George Romney, sir Joshua Reynolds, sir Henry Raeburn en Daniel Gardner. Dêrnjonken wie hja it ûnderwerp fan in gedicht fan Robert Burns, wêryn't dy har graasje op 'e dûnsflier besong. Resinter wie Jane Gordon ek de haadpersoan fan 'e roman Island of the Swans (1989), fan Ciji Ware.
Pauline Kael
Pauline Kael (útspr.: [keɪl], likernôch: "keel"; Petaluma (Kalifornje), 19 juny 1919 – Great Barrington (Massachusetts), 3 septimber 2001) wie in Amerikaansk sjoernaliste, publisiste en essayiste, dy't benammen bekend waard as filmkritika. Har wurkpaad rûn fan 1953 oant 1991, mar se wie fral tige ynfloedryk yn 'e perioade fan 1968 ôf, doe't se foar it tydskrift The New Yorker skreau. Kael stie bekend om har humoristyske, mar ek skerpe resinsjes, dy't se poer út subjektive beoardieling wei skreau. Neffens de foaroansteande filmkritikus Roger Ebert oefene Kael nei 1970 mear ynfloed op film as in keunstfoarm út as lykfolwa oars.
Jonkheid en oplieding
Kael waard yn 1919 berne yn Petaluma, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje, as de dochter fan Isaac Paul Kael, in hinneboer, en dy syn frou Judith Friedman. Har âldelju wiene allebeide etnysk Joadske ymmigranten út Poalen. Kael wie de jongste yn in húshâlding mei fiif bern. Hja hie twa âldere bruorren, Louis (1906) en Philip (1909), en twa âldere susters, Annie (1912) en Rose (1913). De buorkerij gie yn 1927 oer de kop, doe't Kael acht jier wie. It gesin ferfear doe nei San Francisco, dêr't Kael fierder opgroeide en nei de middelbere skoalle gie. Yn 1936, doe't se santjin jier wie, sette se útein in mei stúdzje filosofy, letterkunde en keunst oan 'e Universiteit fan Kalifornje, Berkeley yn Berkeley, mar yn 1940 briek se dy oplieding ôf.
Kael wie fan doel om doe in stúdzje rjochten te begjinnen, mar ynstee rekke se behelle yn in groep keunstners, wêrnei't se yn New York gie te gearwenjen mei de dichter Robert Horan. Trije jier letter, yn 1943, kearde se werom nei Berkeley, dêr't se it bestean fan in bohémien late, toanielstikken skreau en oan in eksperimintele film wurke. Yn 1948 krige se in dochter mei filmmakker James Broughton, dy't Gina James hiet. It famke hie in erflike hertôfwiking dy't mei in operaasje te ferhelpen wie, mar Kael hie it jild net om dêrfoar te beteljen. Om harsels en in har dochter te ûnderhâlden, hie se yn dy tiid ferskate leechbetelle banen, û.m. as kokkinne, naaister en tekstskriuwster by in reklameburo.
Karriêre
Yn 1953 hearde Peter D. Martin, de haadredakteur fan it tydskrift City Lights, Kael yn in kofjesaak mei in freondinne redendielen oer films. Hy spriek har oan en nûge har út om in resinsje te skriuwen foar Limelight, mei Charlie Chaplin. Kael gie dêrop yn en neamde de film yn in wurdboarterij om ta "Slimelight" yn in resinsje dy't tige goed ûntfongen waard. Fan dy tiid ôf begûn se geregeldwei filmresinsjes te skriuwen, dy't yn ferskate tydskriften publisearre waarden. In protte fan har iere resinsjes lies se ek foar op 'e radio, op it radiostasjon KPFA yn Berkeley. Fan 1955 oant 1960 wie se manager fan dy radiostjoerder.
De resinsjes fan Kael wiene sawol skerp as humoristysk skreaun, en foelen by in protte lêzers en harkers yn 'e smaak. Se hie gjin goed wurd oer foar it ideaal fan objektiviteit, dat in protte kritisy oanholden, en by harsels wie eltse beoardieling fan in film folslein subjektyf, eat dêr't se nea in geheim fan makke. Kael die har resinsearjen njonken oar wurk oant har yn 1965 frege waard har resinsjes yn bondele foarm út te bringen. De resultearjende publikaasje, I Lost it at the Movies, waard ûnferwachts in bestseller dêr't 150.000 eksimplaren fan ferkocht waarden. Datselde jiers waard Kael oannommen by it frouljustydskrift McCall's en gie se foltiids oan it wurk as filmkritika.
Yn 1966, nei't se de populêre filmmusical The Sound of Music yn in resinsje hielendal ôfbrând hie, waard Kael ûntslein by McCall's. It ferhaal wol dat dy iene resinsje ta har ûntslach late, en The New York Times naam dy ferzje fan 'e foarfallen yn 2001 sels yn har nekrology op, mar Kael sels, sawol as de doetiidske haadredakteur fan McCall's, Robert Stein, ûntstrieden dat it sa gien wie. Neffens Stein folge it ûntslach moannen nei de resinsje fan The Sound of Music, doe't Kael "oan wie tried wei alle kommersjele films ôfrinne liet, fan Lawrence of Arabia en Dr. Zhivago oant The Pawnbroker en A Hard Day's Night."
Neitiid wurke Kael in jier by it tydskrift The New Republic, dêr't de redakteurs allegeduerigen op eigen manneboet en sûnder har tastimming feroarings oanbrochten yn har resinsjes. Yn oktober 1967 skreau se in lang essay oer de film Bonnie and Clyde, dat troch The New Republic wegere waard. William Shawn, de haadredakteur fan The New Yorker, krige lucht fan it bestean fan dat essay en publisearre it yn syn blêd. Yn it essay priizge Kael de film suver de himel yn, wêrby't se dwers tsjin 'e mienings fan har measte kollega's yngie, dy't Bonnie and Clyde as mislearre beskôgen fanwegen it nei harren miening ynkonsekwinte fermingen fan komeedzje mei geweld. (Soks hjit tsjintwurdich aksjekomeedzje en is no in tige populêr filmsjenre; weromsjend hie Kael sadwaande gelyk.)
Nei't Kael ein 1967 by The New Republic weigien wie, waard har yn 1968 troch Shawn frege om by The New Yorker yn 'e tsjinst te kommen. Dêr wie se om en om in healjier filmkritika, ôfwiksele mei Penelope Gilliatt oant dyselde yn 1979 op plagiaat trappearre waard en opstappe moast. Nei in jier lins om yn 'e filmyndustry te wurkjen, wie Kael fan 1980 ôf de iennichste filmkritikus by The New Yorker, in funksje dy't se oant har pinsjoen yn 1991 behâlde soe. Underwilens wiene har resinsjes yn bondele foarm eltse kear bestsellers: Kiss Kiss Bang Bang (1968), Going Steady (1969), Deeper into Movies (1973), Reeling (1976), When the Lights Go Down (1980), 5001 Nights at the Movies (1982) en Taking It All In (1984). Foar Deeper into Movies wûn se in National Book Award.
Nettsjinsteande dat stie Kael sels ek bleat oan in protte krityk op har subjektive resinsjes, dy't troch har tsjinstanners faak as ûnnedich op it sear kommend beskôge waarden. Tagelyk moast se ek geregeldwei mei de redaksje fan The New Yorker wrakselje oer de ynhâld fan har artikels. Sa rekke se yn 1972 deilis mei haadredakteur William Shawn doe't se in resinsje publisearje woe fan 'e pornografyske film Deep Throat. Dy kears moast se úteinlik belies jaan. Yn 1973 skreau se in tige negative resinsje fan 'e film Badlands, fan regisseur Terence Malick. Shawn rôp har by him en sei: "Do witst blykber net dat Terence foar my in soan allyk is." Kael antwurde "Pech hân, Bill." Dy resinsje waard ûnferoare publisearre.
Lettere jierren
Yn 'e iere 1980-er jierren waard by Kael de sykte fan Parkinson fêststeld, dy't soms in ferstanlike komponint hat. Neigeraden dat har tastân oanboaze, rekke Kael almar mear deprimearre oer de stân fan saken op it mêd fan 'e filmkeunst, en ûntstie der by har in groeiend gefoel dat se "neat nijs mear te melden" hie. Op 11 maart 1991 kundige se yn The New Yorker har pinsjonearring oan. Op dat stuit stelde se dat se dêrnei út en troch noch wolris in bydrage oan it blêd leverje soe, mar neitiid publisearre se neat mear útein in foaropwurd by hat bondel For Keeps, út 1994. Dêryn skreau se û.m.: "Der wurdt my gauris frege wêrom't ik myn memoires net optekenje. Neffens my haw ik dat al dien."
Priveelibben
Kael wenne yn 1940 gear mei de dichter Robert Horan en hie yn 'e twadde helte fan 'e 1940-er jierren in koarte relaasje mei regisseur James Broughton, dêr't harren dochter Gina James út berne waard. Yn 'e 1950-er jierren wie se in skoft troud mei Edward Lansberg, de eigner fan 'e Berkeley Cinema-Guild and Studio. Se hie ien beppesizzer, in William Friedman.
Ferstjerren
Pauline Kael kaam op 3 septimber 2001 yn 'e âlderdom fan 82 jier te ferstjerren yn har hûs yn Great Barrington, yn 'e Amerikaanske steat Massachusetts. De deadsoarsaak bestie út komplikaasjes fan 'e sykte fan Parkinson.
Standertstasjons fan de Steatsspoarwegen
Tusken 1860 en 1873 waarden lâns de troch de Steat fan de Nederlannen oanleine spoarlinen tal fan stasjonsgebouwen neffens in standertmodel boud. Fan 1863 ôf waarden de measte eksploitearre troch de Maatskippij ta Eksploitaasje fan Steatsspoarwegen (SS), allinnich de line Den Helder - Amsterdam kaam by de HIJSM yn eksploitaasje. De stasjons waarden boud troch de oerheidstsjinst Rykswettersteat, hja prate dan ek wol fan "Wettersteatstasjons". Standerdisaasje hie as doel it ferheegjen fan it boutempo en it goedkeaper bouwen, mar beäntwurde tagelyk oan de winsk om de útstrieling fan de gebouwen lâns it spoar te uniformearjen. De yndieling yn klassen gie oer de grutte fan it stasjon. De klasse wie relatearre oan it tal ynwenners fan it plak dêr 't it stasjon komme soe. It type SS earste klasse wie it grutste model, bestimd foar gruttere provinsjestêden. Type SS fiifde klasse wie it lytste model. De arsjitekt wie de spoarwei-ynzjenieur Karel Hendrik van Brederode. Alline it ûntwerp fan it type SS earste klasse wie fan arsjitekt Nicolaas Johannes Kamperdijk.
Nashvilleferklearring
De Nashvilleferklearring (Ingelsk: Nashville Statement) is in dokumint oer it otterdoksk, konservatyf kristlik leauwe, houlik en seksualiteit dat oarspronklik yn 2017 yn de Amerikaanske stêd Nashville is opsteld.
Crystal Shawanda
Crystal Shawanda (Wikwemikong (Ontario), 1983) is in Kanadeesk countrysjongster fan Yndiaansk komôf. Hja briek yn 2008 troch mei har earste single You Can Let Go, dy't in ûnbidich grut súkses waard. Yn 2013 wûn se in Juno Award. Yn 2008 waard der in seisdielige dokumintêresearje oer Shawanda har bliksemkarriêre makke.
Libben en karriêre
Shawanda waard yn 1983 berne yn it Wikwemikong Unôfstiene Yndianereservaat op it eilân Manitoulin yn 'e Hueronmar, dat ta de Kanadeeske provinsje Ontario heart. Hja is in etnyske Yndiaanse fan Ottawa- en Odjibwe-ôfstamming. Har efternamme soe oerset wurde kin as "nije moarnsdage".
Yn 2007 tekene Shawanda in kontrakt mei de platemaatskippij RCA Records Nashville, yn Nashville (Tennessee). Yn jannewaris 2008 brocht se har earste country-single út yn har heitelân, mei as titel You Can Let Go. Dat nûmer stie fiif wiken yn 'e hitlisten, helle de top 10, en wie de fluchst klimmende single fan Kanada sûnt Georgia fan Carolyn Dawn Johnson, út 2000. Yn 'e Feriene Steaten waard itselde liet op 25 febrewaris 2008 útbrocht, en berikte it it 21e plak. Shawanda wûn mei You Can Let Go in Aboriginal Peoples' Choice Music Award yn 'e kategory bêste single fan it jier en twa Canadian Aboriginal Music Awards foar bêste single fan it jier en bêste fideoklip fan it jier.
Yn febrewaris 2008 stjoerde CMT Canada in seisdielige dokumintêresearje oer Shawanda har bliksemkarriêre út, ûnder de titel Crystal: Living the Dream. Lette dat jier gie Shawanda mei ferskate oare muzikanten op toernee troch Kanada en de noardlike Feriene Steaten, en yn 2009 wie se as spesjale gaststjer belutsen by it toernee troch hiel Noard-Amearika fan Brad Paisley en Dierks Bentley. Mids 2009 ferbriek Shawanda har gearwurking mei RCA Nashville, wêrnei't se har eigen platemaatskippij oprjochte, mei as namme New Sun Records. Datselde jiers brocht se by New Sun troch in distribúsje-oerienkomst mei On Ramp Records in krystalbum út mei as titel I'll Be Home for Christmas.
Yn 2010 brocht Shawande de single Beautiful Day út, en teffens trede se dat jiers op ûnder de ferneamde Macy's Thanksgiving Day Parade, yn New York. Har trêde studio-album, Just Like You, kaam op 24 april 2012 út. Dêrmei wûn se yn 2013 in Juno Award yn 'e kategory lânseigen album fan it jier. Yn 2014 publisearre Shawanda in bluesalbum, mei as titel The Whole World's Got the Blues.
Kanon (wapen)
In kanon is in swier fjoerwapen yn 'e foarm fan in stik geskut dat in projektyl yn in rjochte of frijwol rjochte baan op in doel ôfsjit. Sadwaande wurdt ek wol sprutsen oer flakbaangeskut. De term 'kanon' komt fan it Italjaanske cannone ("grutte buis" of "grutte koker"), fan it Latynske canna, dat wer fan it Aldgrykske κάννα, kanna, komt, dat "reid" betsjut. Kanonnen fariëarje kwa kaliber, berik, mobiliteit, fjoerfaasje en fjoerkrêft. Se foarmje it wichtichste wapen fan 'e artillery, dat in ûnderdiel fan 'e lânmacht is. In legerôfdieling dy't tarist is mei kanonnen, wurdt in batterij neamd. In soldaat dy't in kanon betsjinnet, is in kanonnier. Ek de marine en de loftmacht beskikke oer kanonnen, dy't op of oan oarlochsskippen, resp. strieljagers montearre binne.
Skiednis
Yn it ferline, foarôfgeande oan 'e útfining fan reekswak krûd yn 'e njoggentjinde iuw, waard buskrûd brûkt om 'e gemyske driuwkrêftûntbrâning te berikken dy't it ôfsjitten fan in kanon mooglik makke. De ûntdekking fan it buskrûd yn Sina wie sadwaande de katalysator dy't de ûntwikkeling fan fjoerwapens mooglik makke. It is net alhiel dúdlik wannear't it kanon krekt ûntstien is; de ierste ôfbylding fan in kanon datearret út 'e tolfde iuw, mar it ierste ûnderboude argeologyske en dokumintêre bewiis foar it bestean fan sokke wapens giet net fierder werom as de trettjinde iuw. It âldste noch besteande kanon is it Brûnzen Kanon fan Wuwei, dat yn 1227 makke waard.
Ek op see waard it kanon op grutte skaal ynfierd. Fan 'e sechstjinde iuw ôf waarden frijwol alle oarlochsskippen dermei tarist. De kanonnen waarden oan board faak oer de folle lingte fan 'e sydkant fan it skip opsteld, soms op ferskate dekken. De skippen beskeaten inoar dan by it foarbyfarren, wêrby't ûnbidige skea oanrjochte wurde koe op it fijannige skip yn in tiid dat alle skippen noch fan hout makke wiene.
De ynfiering fan it affuit, in ferrydber ûnderstel, yn 'e twadde helte fan 'e fyftjinde iuw, makke it kanon folle mobiler en dêrmei foar it earst ek gaadlik om op grutte skaal as fjildartillerywapen ynset te wurden. Bombardes wiene hiel koarte wapens mei in grutte diameter fan 'e loop, mar doe't kanonnen faker ferpleatst waarden, krigen se om 1480 hinne yn Jeropa harren langere, lichtere en effisjintere 'klassike' foarm. Mei lytse oanpassings bleau dat type kanon yn gebrûk oant de modernisearring fan 'e oarlochfiering oan it begjin fan 'e tweintichste iuw fernijings needsaaklik makke. Moderne ferzjes fan it âlde kanon binne it meganisearre geskut en de tank.
Technyk
In kanon bestiet út ien of mear lopen. De loop is in kokerfoarmige sjitbuis, dy't almeast rêst op in ferrydber ûnderstel, de affuit. It projektyl, yn earder tiden in kanonskûgel, wurdt ôfsketten troch it gebrûk fan buskrûd (foarhinne) of reekswak krûd (no) dat ta ûntbrâning brocht wurdt. Ofhinklik fan 'e wize dêr't in kanon op laden wurdt, sprekt men fan foarladers en efterladers. Histoaryske kanonnen wiene allegear foarladers, dy't oan 'e efterkant ticht wiene mei inkeld in lyts gatsje, it sundgat, om in lont yn it buskrûd te bringen. Moderne kanonnen binne allegear efterladers, dy't oan 'e efterkant iepenmakke wurde kinne om 'e munysje yn te bringen.
Kanonnen binne flakbaangeskut. Om it projektyl yn in flakke ballistyske baan ôf te fjurjen, is ferlet fan in hege begjinfaasje. Dy wurdt berikt troch in grutte lingte fan 'e loop yn ferhâlding ta de diameter (fan 'e loop). De diameter is teffens it kaliber, dat brûkt wurdt foar it bepalen fan 'e swierte fan fjoerwapens. By kanonnen moat de ferhâlding tusken de lingte en de diameter fan 'e loop minimaal 15:1 wêze. By in legere ferhâlding is de begjinfaasje fan it projektyl te leech om in flakke sjitbaan mooglik te meitsjen. Oare foarmen fan geskut, dy't wol in koartere loop hawwe kinne, binne krombaangeskut (oftewol houwitsers, dy't sterk op kanonnen lykje) en steilbaangeskut (oftwol mortieren, dy't folle lichter binne).
Troch de hjittens en de krêft dy't mank giet mei it ôfsjitten fan in kanon ûntstiet metaalwurgens. Dat betsjut dat it hiele kanon ekplodearje kin as it te faak ôfsketten wurdt. Dat probleem waard al ier ûnderkend. Mei in kanon mocht dêrom yn it ferline net mear as in beskaat tal skotten lost wurde. Dêrnei waard it kanon 'ferneile': der waard in oermjitse leadene kûgel yn slein, dy't de loop blokkearre, en yn it sundgat waard in spiker (neil) slein. Sokke ferneile kanonnen waarden neitiid as skroat ferkocht, of soms as sierobjekt delset. Ferneiljen waard ek mei kanonnen dien dy't, by in nederlaach, yn 'e hannen fan 'e fijân drigen te fallen. Dêrtroch wiene se ûnbrûkber en hie de fijân der neat oan.
Poadium Asteriks
Poadium Asteriks is in poppoadium yn Ljouwert, oprjochte yn 2010. De konserten wurde hâlden yn it kultureel bedriuwensintrum de Blokhûspoarte, dat foarhinne in hûs fan bewar wie. De organisaasje bestiet út frijwilligers.
Poadium Asteriks is ûnderdiel fan Stichting Asteriks dat ek popfestival Welcome to the Village organisearret.
Yn 2011 wûn Poadium Asteriks de Fryske Poppriis.
Hizkía fan Juda
Hizkía (Hebriuwsk: חזקיהו; berne 752 f.Kr.; ferstoarn 697 f. Kr.) folge yn de âldens fan fiifentweintich jier syn heit Achaz op as kening fan Juda. Syn mem wie Aby (ek: Abía) wie in dochter fan de hegepryster Sekarja.
Bibelske skiednis
Oer kening Hizkía wurdt yn de bibelboeken 2 Keningen 18-20, 2 Kroniken 29-32, Jesaja 36-39, Jeremía 26:18-19, Hoséa 1:1 en Micha 1:1 skreaun.
It erfskip fan Hizkía
Hizkía erfde in ryk dat ûnderhearrich wie oan Assyrje en dêr't troch syn heit Achaz de tsjinst oan frjemde goaden op syn slimst fierd waard. It regear fan Hizkía stie foar in wichtich part yn it ramt fan de striid foar de frijheid fan Juda en it herstel fan de eigen monoteïstyske religy. De Bibel skriuwt dan ek tige posityf oer Hizkía: "hy die alhiel sa't syn foarfaar David dien hie" en "hy stelde syn fertrouwen yn de God fan Israel sa't nei him, noch foar him ien ûnder de keningen fan Juda dien hat".
Bou-aktiviteit ûnder Hizkía
Tidens it regear fan Hizkía ferovere Assyrje yn 722 f.Kr. it Noardryk Israel. Nei it ferstjerren fan kening Sargon II fan Assyrje († 705 f.Kr.) besochten de ûnderhearrige steaten ûnder de skatting oan Assyrje út te kommen. Ek Hizkía wegere noch langer tribút oan Assyrje te beteljen en socht stipe by Egypte. Om't Juda in ynfal fan Assyrje ferwachte, liet kening Hizkía de stedsmuorren fan de haadstêd Jeruzalim fersterkje. Ek liet de kening in mear as 500 meter lange tunnel fan in wetterboarne bûten de stedsmuorren nei Jeruzalim oanlizze, om sa de wetterfoarsjenning fan de stêd ek by in belegering feilich te stellen. Oare wetterboarnen liet de kening ûnbrûkber meitsje sa't de fijân by in ynfal brek oan wetter hie.
Oarloch mei Sanherib fan Assyrje
In pear jier letter foel Sargon's opfolger Sanherib it lân binnen. In grut part fan it lân waard ferovere en it Assyryske leger belegere de festingstêden fan Juda. Ek ferneatige Sanherib de Judeeske festingstêd Lakisj en liet de befolking ôfslachtsje. Kening Hizkía koe gjin kant mear út, help fan Egypte bleau út en hy moast dus belies jaan. Sanherib easke fan Hizkía in skatting fan 300 talinten sulver en tritich talinten goud en Hizkía betelle dat troch al it goud en sulver út de timpel en de skatkeamer fan it paleis te heljen. Mar dêrmei wie de saak noch net ôfdien, want Sanherib kaam netstjinsteande de ôfsprutsen skatting likegoed nei Jeruzalim om de stêd te belegerjen. Boaden fan Sanherib ûnderhannelen bûten de muorren fan de stêd mei in ôffurdiging fan Hizkía. De Assyryske maarskalk prate ynstee fan Arameesk lûdruchtich Hebriuwsk en op de fraach fan Hizkía's offurdiging oft er ek Arameesk prate koe om sa de befolking net oeremus te meitsjen, andere de maarskalk: "It boadskip is ek foar har. Krekt as jim sille hja likegoed harren eigen stront ite en harren urine drinke". Tidens de belegering fan Jeruzalim besocht Sanherib de ynwenners oer te heljen en net mear te harkjen nei harren eigen kening, mar de befolking bleau trou oan Hizkía. Tawijd as Hizkía wie socht de kening help by de God fan Israel. De profeet Jesaja moedige de kening oan no gjin krimp te jaan en syn betrouwen te stellen op God. Jesaja foarsei fierder dat de kening fan Assyrje him werom lûke soe en dat hy yn syn eigen lân mei it swurd ombrocht waard. Kening Sanherib besocht op it lêst Hizkía oan it twifeljen te bringen oan de God fan Israel. Hy liet in boade oan Hizkía freegje wat de God fan Israel noch útheve koe om de Assyryske oerwinning keare te kinnen, ommers alle goaden fan de oare lannen hiene harren folken ek net rêde kind fan in folsleine útroeging troch Assyrje. Ek no liet kening Hizkía him net fan 'e wiis bringe, hy rôp de Heare oan en frege om harren te ferlossen út de macht fan kening Sanherib, sa't alle keninkriken witte soene dat allinnich de Heare God is.
Dy nacht besocht neffens de Bibel in ingel it leger fan Sanherib. De ingel brocht 185.000 man om en kening Sanherib waard twongen it belis op te jaan en werom te gean nei Ninivé. Dêr waard de kening troch syn beide soannen Adramêlek en Sarêzer mei it swurd deade.
De lêste jierren fan Hizkía
Hizkía waard yn dy tiid slim siik en de profeet Jesaja warskôge de kening him ree te meitsjen om te stjerren. It berjocht makke de kening sa fertrietlik, dat Jesaja troch God werom stjoerd waard om Hizkía te sizzen dat hy nochris fyftjin jier libje mocht. Dy lêste fyftjin jier fan Hizkía's regear naam in nije driging foar Juda ta. De kening fan it jimmeroan machtiger wurdende Babylon hie boaden stjoerd nei Hizkía. Dêr ynventarisearren hja de rykdommen fan Juda. De profeet Jesasja lei de kening út wat dit te betsjutten hie. Der soe nammentlik in tiid komme dat der fan alle rykdom yn Juda neat oerbleau en dat sels Hizkía's eigen soannen weifierd wurde soene om de kening fan Babel te tsjinjen.
Hizkía ferstoar yn it jier 687 f.Kr. Hy waard opfolge troch syn soan Manasse, dy't doe tolve jier wie.
Segelôfdruk fan kening Hizkía
Tidens opgravings yn Jeruzalim waard yn 2015 in 2700 jier âlde segelôfdruk fan kening Hikía fûn.
Net-bibelske boarnen oer it belis fan Jeruzalim
Yn ynskripsjes liet de kening fan Assyrje it belis fan Jeruzalim sa fêstlizze.
''Wat Hizkía de joad oanbelanget, hy joech gjin belies, ik belegere syn fersterke stêden en fortifikaasjes en in ûnbidich tal doarpen en ferovere se troch oanstampte ierden skeantes en stoarmrammen, dy't nei de muorren brocht waarden, en troch in oanfal fan fuotfolk, dy't gebrûk makken fan minen, stjitblokken en greppels. Ik fierde 200.150 minsken fuort, jong en âld, manlju en froulju, hynders, ezels, kamelen, in net te tellen tal grut- en lytsfee en behannele se as slaven. Ik makke fan him (Hizkía) in finzene yn Jeruzalim yn syn residinsje, krekt as in fûgel yn in kouwe. Ik liet skânsen om him hinne oanlizze om sa syn stedspoarten te ferwoastgjen. Sa brocht ik syn lân werom nei wat it waard, en dochs ferhege ik ek noch it tribút en it tal geskinken oan my as oerhearsker, dy't ik noch boppe it eardere tribút oplei en alle jierren oerdroegen wurde moast. Hikía stjoerde my letter nei Ninevé tegearre mei 30 talinten goud, 800 talinten sulver, ealstiennen, antimoan, grutte stikken reade stien, banken mei ynlein ivoar, stuollen mei ivoar, hûden fan oaljefanten, ebbehout, buksushout en allegear oare weardefolle skatten ek syn eigen dochters en konkubines.''
Njonken de bibelboeken makke ek de Gryk Herodotus melding dat it Assyryske leger fan ruten spylje moast. Mar dêr't de Bibel skriuwt oer God's tuskenkomst, dêr wyt Herodotus de ôftocht oan in mûzenpleach. Dizze mûzen frieten de útrusting fan it leger yn ien nacht sa bot oan, dat it leger meitsje moast dat it fuort kaam. De ferliezen soene ûnbidich wêze.
Hoe't it ek wie, Jeruzalim waard net troch Sanherib ynnommen en de stêd bleau yntakt.
Silver Pictures
Silver Pictures is in Amerikaanske filmstudio en tillefyzjestudio dy't yn 1980 yn Hollywood oprjochte waard troch filmprodusint Joel Silver. It bedriuw brûkt in logo dat ek wol The Chip neamd wurdt, en basearre is op in blokpatroan ûntwurpen troch arsjitekt Frank Lloyd Wright. Silver Pictures wie fral yn 'e 1980-er en 1990-er jierren ferantwurdlik foar de produksje fan in stikmannich grutte films, wêrûnder Commando, Lethal Weapon, Predator, Die Hard, Lethal Weapon 2, Die Hard 2, Predator 2, Lethal Weapon 3, Assassins, Lethal Weapon 4 en The Matrix.
Skiednis
Silver Pictures waard op 24 juny 1980 yn Hollywood oprjochte troch filmprodusint Joel Silver. Yn 1991 sleat it bedriuw in kontrakt mei de folle gruttere studio Warner Bros., dy't fan doe ôf (begjinnend mei Ricochet) alle films foar Silver Pictures distribuëarre en ek de rjochten op 'e films yn besit krige. Ek de marketing waard troch Warner Bros. dien.
Oan dy gearwurking kaam yn 2012, nei 21 jier, in ein. Eins wie yn it kontrakt bepaald dat de ûnderlinge relaasje 25 jier duorje soe, mar Joel Silver kocht de lêste fjouwer jier ôf om't er almar minder te sprekken wie oer de wize fan Warner Bros. om syn films oan 'e man te bringen. Nettsjinsteande dat skeel wurken Silver Pictures en Warner Bros. yn 2016 wer gear oan 'e film The Nice Guys.
Nei it ôfbrekken fan it kontrakt mei Warner Bros. yn 2012, sleat Silver Pictures in fiifjierrige oerienkomst mei Universal Pictures wêrby't Universal de distribúsje en marketing foar de produksjes fan Silver dwaan soe, te begjinnen mei de skriller Non-Stop, dy't yn febrewaris 2014 útkaam. Yn it nije kontrakt waard fêstlein dat Universal him net mei de produksje fan 'e films bemuoie soe. Yn 2015 gie Silver Pictures in partnerskip oan mei in nije finansier yn 'e foarm fan 'e Kanadeeske ûndernimmer Daryl Katz. (Katz is de oprjochter en eigner fan 'e Katz Group of Companies, mei belangen op it mêd fan 'e farmaseutyske yndustry, sport, entertainment en ûnreplik goed.) Foartiid hie Silver Pictures foar de finansiering fan filmprojekten altyd ferlet fan 'e stipe fan in gruttere studio, mar troch de bân mei Katz wie dat fan dy tiid ôf net mear nedich.
José Ortigoza
(1 april 1987) is in Paraguayaansk fuotballer. Earder spile foar Sol América, Palmeiras, Ulsan Hyundai, Cruzeiro, Shandong Luneng, Ventforet Kofu, Cerro Porteño en Atlas Guadalajara.
Silver Pictures
Skiednis
Op 24 juny 2019, persiis 39 jier nei't er Silver Pictures oprjochte hie, waard de pinsjonearring fan Joel Silver oankundige.
Films
(Fan 'e troch Silver Pictures produsearre films bestiet mear as de helte út ko-produksjes mei oare studio's.)
Tom Gehrels
Anton M.J. (Tom) Gehrels (Haarlimmermar, 21 febrewaris 1925 – Tucson, 11 july 2011) wie in Amerikaansk astronoom fan Nederlânsk komôf.
Yn 'e mande mei Kees van Houten en dy syn frou Ingrid van Houten-Groeneveld hat er tûzenen planetoïden en kometen ûntdutsen. Boppedat hat er in soad boeken skreaun en hat er tegearre mei de Amerikaanske astronoom Bob McMillan it projekt Spacewatch opset. Yn 2007 krige er de Masursky Award. Gehrels joech ienris yn it jier les yn Yndia dêr't er ferbûn wie oan it Physical Research Laboratory yn Ahmedabad.
Gehrels groeide op yn Halfweg en wie yn de Twadde Wrâldoarloch aktyf yn it ferset. Nei't er nei Ingelân ûntkommen wie, waard er per parasjute weromstjoerd as organisator foar Special Operations Executive (SOE) dy't sabotaazjeaksjes tsjin de Dútske striidkrêften útfierde. Nei de oarloch studearre er stjerrekunde oan de Ryksuniversiteit Leien. Yn it begjin fan de jierren '50 emigrearre Gehrels nei de Feriene Steaten. Dêr studearre er oan de Universiteit fan Chicago fierder. Op it lêst ferbûn er him oan it Lunar and Planetary Laboratory yn Tucson, Arizona. Fanwegen de groei fan de stêd en de dêrmei mank geande ljochtfersmoarging, waard yn de jierren '60 in nije lokaasje foar waarnimmingen socht. De Steward Observatory waard boud op Kitt Peak. Op Gehrels' inisjatyf wie it de earste stjerrewacht dy't útrist waard mei in CCD.
De lêste jierren fan syn libben hâlde Gehrels him benammen dwaande mei teoretyske fraachstikken.
Syn soan Neil Gehrels (1952) is astrofysikus.
West-Frieze-Styk
De West-Frieze-Styk wie in organisaasje dy't oprjochte waard troch mr. dr. Arian De Goede (1915-1957) yn de Beemster. De organisaasje besocht yn de regio West-Fryslân, mar ek yn kriten dêrbûten, in West-Frysk nasjonalisme op te wekken. Faaks kin it ferlike wurde mei it Frysk nasjonalisme yn guon fermiddens.
De West-Frieze-Styk wie yn 1937 de organisator fan it Great Frysk Kongres yn Medemblik. Om 1940 hinne besocht de West-Frieze-Styk in stavering fêst te lizzen foar it Westfrysk. It wurdbyld dat mei dy skriuwwize ûntstie wie lykwols sa ôfwikend fan it oant doe ta gongbere dat it neat waard.
Katarinakatedraal (Pûsjkin)
De Katarinakatedraal (Russysk: Екатерининский собор: Jekaterinski sobor) is in russysk-otterdokse katedraal yn it sintrum fan Pûsjkin. De tsjerke waard yn de jierren 2007-2010 boud en is in rekonstruksje fan de oarspronklike 19e-iuwske katedraal fan Konstantin Thon, dy't yn de jierren 1930 troch de bolsjewiken ferneatige waard. De katedraal stiet yn it dekanaat Tsarskoje Selo fan it bisdom Sint-Petersburch.
Skiednis
De opdracht foar de bou waard jûn troch tsaar Nikolaas I. It ûntwerp foar de katedraal wie ôfkomstich fan de ferneamde arsjitekt Konstantin Thon, bouwer fan de ferneamde Moskouse Kristus-Ferlosserkatedraal, dy't ek tafersjoch op de bou hold. De arsjitekt liet him beynfloedzje troch de tsjerke-arsjitektuer fan Sûzdal. De foltôge katedraal waard op 24 novimber 1840 ynwijd op de feestdei fan de hillige Katarina yn oanwêzigens fan Nikolaas I en tsarevitsj Aleksander Nikolajevitsj.
Om de katedraal waard yn 1842 in tún oanlein mei paden dy't nei de katedraal rûnen. Oan de paden waarden twahûndert popelieren út Nederlân plante.
In eigen klokketoer hat de katedraal nea hân; útstellen om yn it ramt fan it 200-jierrich bestean fan it doarp in by de katedraal passende toer te bouwen waarden nea útfierd.