cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wikidata
thumb|135px|It logo fan Wikidata. Wikidata is in projekt fan de Wikimedia Foundation om in mei-inoar bewurke kennisdatabase te foarmjen wêrmei't de Wikipedy ûnderstipe wurde kin. It projekt waard úteinset troch Wikimedia Dútslân en beëaget in mienskiplike boarne fan beskate types data, bygelyks ynterwiky-keppelings en bertegegevens, dy brûkt wurde kinne yn artikels op 'e Wikipedy en oare plakken. Wikidata is it earste nije projekt fan de Wikimedia Foundation sûnt 2006, doe't Wikiversity opset waard.
De bou fan it projekt wurdt finansiere mei donaasjes fan it Allen Institute for Artificial Intelligence, de Gordon and Betty Moore Foundation en Google Inc. foar in bedrach fan yn totaal €1,3 miljoen.
It webstee is in wiky en is troch elkenien oan te passen. Wikidata is meartalich opset. In diel fan de data sil beskikber wêze ûnder de Creative Commons-lisinsje CC0 en in oar diel ûnder Creative Commons Nammefermelding-LykDiele (CC BY-SA).
Sofiakatedraal (Tobolsk)
De Sofia-Uspenksi katedraal (Russysk: Софи́йско-Успе́нский кафедра́льный собо́р) is in otterdokse katedraal yn de Russyske stêd Tobolsk. It is ien fan de âldste katedralen fan Sibearje en it leit yn it kremlyn fan Tobolsk, it iennige stiennen kremlyn fan it Oeral-berchtme.
Marije- en Annekatedraal (Cork)
De Marije- en Annekatedraal, of eins de Katedraal fan Sint-Marije en Sint-Anne (Ingelsk: Cathedral of Saint Mary and Saint Anne; ek bekend ûnder de Katedraal fan Cork), is in roomsk-katolike katedraal yn Cork, Ierlân. It is de biskopstsjerke fan it bisdom Cork en Ross.
Sofiakatedraal (Tobolsk)
Skiednis
De earste stien foar de hjoeddeiske katedraal waard yn 1681 lein, nei't in âldere oan de Hillige Wiisheid wijde houten katedraal ôfbaarnde. De echte bou begûn lykwols net earder as yn 1683, doe't in ploech mitselders oanreizge. De Moskouse Katedraal fan Marije-Himelfeart stie model foar de nijbou, dy't yn 1686 foltôge waard. Doe't de tsjerke hast klear wie stoarte yn 1684 de wichtichste koepel fan de katedraal yn. Op 27 oktober 1686 waard de tsjerke konsekrearre ta eare fan de Himelfeart fan Marije.
Marije- en Annekatedraal (Cork)
Skiednis
De katedraal waard yn 1808 ynwijd, maar rekke slim skeind troch brânstifting yn 1820. De arsjitekt George Richard Pain fersoarge de restauraasje fan de katedraal.
Sofiakatedraal (Tobolsk)
Skiednis
De 75 meter hege klokketoer waard yn de jierren 1794-1797 boud nei't de foargonger ynstoarten wie. It is it heechste bouwurk fan de stêd.
Marije- en Annekatedraal (Cork)
Skiednis
Yn 1964 waard de katedraal grutter makke. De katedraal wie nea neffens de âlde plannen foltôge en alles eastlik fan de kommunybanken waard sloopt foar in ferlinging en de bou fan in nije sakristy en oare romten. Spitigernôch ferdwûnen der tidens dizze restauraasje ek ynrjochtingsstikken fan histoarysk belang. Boppe it alter waard in nije toer boud dy't past by de styl fan de âlde westlike klokketoer.
Sofiakatedraal (Tobolsk)
Skiednis
Tradisjoneel wie de katedraal de grêftsjerke fan de biskoppen fan Tobolsk en Sibearje. thumb|left|200px|Ynterieur De bolsjewiken lieten yn 1930 foar "it ferlet fan it proletariaat" alle tsjerken fan Tobolsk slúte, nei't de steat earder al yn 1922 alle weardefolle objekten fan de tsjerke konfiskearre hie. De organisaasje "Ienheid en Bôle" makke yn de jierren 1930 gebrûk fan de eardere katedraal, dy't oant it begjin fan de Twadde Wrâldkriich de funksje fan nôtskuorre krige. Nei de kriich bleau it gebou leech stean oant it yn 1961 oan it museum fan Tobolsk oerdroegen waard. Yn de jierren 80 folge foar it earst in restauraasje. Sûnt 1988 brûkten it museum en it bisdom tegearre de tsjerke en yn 1993 waard de tsjerke wer folslein as katedraal fan it bisdom yn gebrûk nommen.
Marije- en Annekatedraal (Cork)
Skiednis
It meast resinte wurk oan de katedraal datearret fan de jierren 1990. De toer en de alterromte binne doe renovearre en op 'e nij ynrjochte. Nei slachrein die ek bliken dat it dak fan de tsjerke fernijd wurde moast. Bûten waard it mistelwurk ûnderhannen nommen.
Sofiakatedraal (Tobolsk)
De renêssânse fan de katedraal
Neffens it dekreet yn 1989 fan de Ried fan Religieuse Saken fan de Ministerried fan de Sovjet-Uny waard de katedraal werom jûn oan de Russysk-Otterdokske Tsjerke. Fuort nei de weromjefte waard útein set mei in restauraasje. It measte wurk wie yn 1994 dien en op 26 juny waard de katedraal konsekrearre troch de patriarch fan Moskou en hiel Ruslân, Aleksi II.
De tsjerke docht tsjinst as katedraal fan it bisdom Tobolsk en Tjûmen en is dêrnjonken ek de haadtsjerke fan it Otterdokske Teologyske Seminaarje fan Tobolsk. Yn 2010 starte in nije restauraasje, dy't yn 2012 einige. Op 22 juny 2014 fierde patriarch Kirill hjir it feest fan Alderheljen fan Ruslân.
Everett (Pennsylvania)
Everett is in plak (borough) yn de Amerikaanske steat Pennsylvania; it plak falt bestjoerlik ûnder County Bedford.
Everett's oarspronklike namme wie Bloody Run ('Bluodrige stream'), ferneamd nei in creek dêr't in slach fierd waard tusken kolonisten en yndianen. It plak waard omneamd ta eare fan politikus en sprekker Edward Everett fan Massachusetts.
De Amerikaanske romanskriuwer Dean Koontz waard berne yn Everett.
Arthur Tansley
Sir Arthur George Tansley (Londen, 15 augustus 1871 - Grantchester, 25 novimber 1955), wie in Ingelsk botanikus.
Biografy
Tansley wie in pionier op it mêd fan de ekology. Fan begjin ôf oan waard er bot beynfloede troch de Deenske plantenekolooch Eugenius Warming. Hy ferdigene de term ekosysteem yn 1935 en ekotoop yn 1939. Hy wie ien fan de oprjochters fan de British Ecological Society en tweintich jier lang redakteur fan Journal of Ecology.
Yn 1941 eare de Linnean Society of London Tansley foar syn fertsjinsten foar de plantkunde mei de Linnean Medal.
Wurkpaad
Tansley joech les oan it University College London fan 1893 oant 1907. Yn 1907 waard er lektor oan de Universiteit fan Cambridge. Yn de Earste Wrâldoarloch waard er net folle ûnderrjochte op de universiteit en Tansley waard klerk op it Ministearje fan Munysje. Yn 1923 joech er syn funksje yn Cambridge oer en ferfear er nei Wenen om dêr in jier lang psychology by Sigmund Freud te studearjen. Nei fjouwer jier ôfwêzigens fan de akademy waard Tansley beneamd ta Sherardian Professor of Botany oan de Universiteit fan Oxford dêr't er oant syn pinsjoen yn 1937 bliuwe soe.
Persoanlik libben
Tansley boaske yn 1903 Edith Chick, in earder studinte mei wa't er twa artikels skreau. It pear krige trije dochters: Katharine, Margaret en Helen. Lady Edith Tansley stoar yn 1970.
Oantins
thumb|150px|Plakette ta oantins fan Arthur George Tansley It botanyske tydskrift New Phytologist, dat troch Tansley opjochte waard yn 1902, publisearret yn alle nûmers in spesjaal artikel ûnder de namme 'Tansley Review'. Dy rige waard ferneamd nei Tansley as erkenning foar syn brede ynteresse yn de disipline as gehiel.
Wurk
In kar:
Domtsjerke fan Havelberg
De Domtsjerke Sint-Marije is in protestantske tsjerke yn de hânzestêd Havelberg yn de Dútske dielsteat Saksen-Anhalt. Eartiids wie it de katolike katedraal fan it bisdom Havelberg, dat yn it jier 946 of 948 troch kening Otto I stifte waard. It bisdom waard yn it ramt fan it kristenjen fan de yn it easten wenjende Westslaven oprjochte. Nei de reformaasje waard it bisdom opheft en tsjintwurdich wurdt de tsjerke brûkt troch de protestantske mienskip. Eigner fan de domtsjerke is de kultuerstifting Saksen-Anhalt.
Skiednis
It katolike bisdom Havelberg waard om 948 hinne troch kening Otto I as ûnderdiel fan de Dútske kolonisaasje en de kristlike missy fan de Westslavyske gebieten yn it lângreveskip Brandenburch stifte. Tegearre mei it bisdom Brandenburch wie Havelberg ien fan de ierste Dútske bisdommen eastlik fan de Elbe. De hjoeddeiske katedraal waard mei it kleaster fan de premonstratinzerske oarder yn it midden fan de 12e iuw boud. Op 16 augustus 1170 waard de tsjerke wijd oan Us-Leaffrouwe. Yn 1271 ferhûze it wenstee fan de biskoppen nei it biskoplik kastiel yn Wittstock, wylst de tsjerke fan Havelberg katedraal bleau. Nei grutte skea troch brân waard it romaanske gebou tusken 1279 en 1330 yn goatyske styl ferboud. It doksaal en de koerhekken datearje fan 1400.
It kapittel gyng yn 1561 mei de reformaasje oer op de nije lear. Karfoarst Joachim Freark hefte yn 1598 it bisdom Havelberg op.
Sûnt 1996 hearre de domtsjerke en de Sint-Laurentiustsjerke fan Havelberg ta ien tsjerklike gemeente. Yn 1996 waard de dom oerdroegen oan de domstifting fan de dielsteat Saksen-Anhalt. De domstsjerke foarmet in ûnderdiel fan de "Straße der Romanik".
Bouskiednis
De domtsjerke fan Havelberg is ien fan de bêste foarbylden yn Dútslân fan de saneamde "Saksyske westgevel", dy't hjir sûnder dekoraasjes is en troch it ûntbrekken fan finsters in massyf blok foarmet. De westgevel mjit 30,2 x 6,1 meter en is 31 meter heech. It ûnderste diel is boud fan natoerstien út in groeve yn Plötzky by Schönebeck, dêrnei waard heger mei bakstiennen boud.
Oarspronklik hie it westwurk fan de tsjerke op in hichte fan likernôch 22 meter in krâns fan kantelen. Yn de 19e iuw waard tocht dat de tsjerke in wartsjerke west hat, de sichtbere naden yn 'e muorre foar it ljocht soene dêrby as sjitgatten tsjinne ha. Dy oanname waard yn 1997 wjerlein troch ûndersiker Reinhard Schmitt, dy't ornearre dat de tsjerke sûnt it begjin al in portaal yn it westen en trije brede tagongen nei it skip hân hat en dêrom nea as wartsjerke tsjinne hawwe koe.
Ynterieur
Ut 1300 datearje in krúsigingsgroep op de triomfbalke, trije sânstiennen kandlers en de iken koerbanken. De 20 reliëfs en 14 bylden fan sânstien fan it doksaal en de hekken fan it koer stelle lykas de brânskildere ramen foarstellings út it libben fan Jezus foar en binne begjin 15e-iuwsk. De trije brânskildere ramen mei kristlike foarstellings op de noardike kant fan it tsjerkeskip waarden yn 1895 troch it Königliches Glasmalerei-Institut yn Berlyn restaurearre. It heechalter waard yn 1700 boud. Tegearre mei de preekstoel út 1693 heart it ta de barokke tafoegings. De Sint-Annakapel waard yn it jier 1508 yn it súdlike sydskip ynboud, it renêssânse doopfont waard yn 1587 makke. De twa ramen mei wapens binne oan it begjin fan de 20e iuw troch Alexander Linnemann en Otto Linnemann út Frankfurt am Main makke.
Yn de tsjerke stiet in grêfmonumint fan albast foar biskop Johann von Wöpelitz.
Oargel
It oargel fan de domstsjerke giet werom op in barok ynstrumint út 1777 fan de oargelbouwer Gottlieb Scholtze (Ruppin), in learling fan oargelbouwer Joachim Wagner út Berlyn. Oarspronklik hie it oargel 29 registers ferdield oer twa manualen en pedaal. It oargel waard yn 1796, 1860 en 1891 feroare en krige doe in romantyske klank. Yn de Earste Wrâldkriich moasten de pipen fan de oargelkas útboud en ôfjûn wurde. Letter waarden de pipen wer ferfongen en sûnt 1938, 1951 en 1965 is der besocht it oargel wer in barok klankideaal te jaan. De tsjintwurdige disposysje bestiet út 34 op twa manualen en pedaal.
Blêdspegel
De blêdspegel fan in (printe) blêdside is de yndieling fan dy side, besjoen as de ferhâlding tusken de setspegel (it beprinte part, a yn de ôfbylding) en de marzjes (net-beprinte wytrânen, b).
Drukkeunst
It bylkjen fan de blêdspegel komt út troch in tal eleminten, dêr't de wichtichste fan binne:
Hânskriftkunde
Yn de grafology wurdt oan de blêdspegel bytiden ek omtinken jûn, omdat dy ek wat fan de persoanlikheid sjen litte soe. Litte jo in soad wytromte tusken de regels, brûke jo lytse marzjes; is de loftermarzje oerdreaun grutter of lytser as de rjochtermarzje; fersmelje of ferbreedzje de marzjes har neigeraden jo leger op de side komme ensfh.
Eexta
Eexta (Grinslânsk: Eekste) is in earder doarp en no in wenwyk fan it doarp Scheemda yn de Grinslânske gemeente Aldamt. Eexta wie earder in dûbeldoarp fan Scheemda yn de doetiidske gemeente Scheemda. It Wynskoaterdjip foarme de grins tusken beide doarpen. Nei it ferlizzen fan dat kanaal nei it suden yn 1954 waard de âlde rin foar it grutste part dimpt. Dêrnei woeks Eexta alhiel troch nijbou oan Scheemda fêst, dêr't it doarp yn 1964 offisjeel opheft waard en in part fan Scheemda waard. It eardere doarp telde neffens it CBS yn 2008 2.010 ynwenners.
Eexta leit besúdeasten fan it haaddoarp Scheemda, oan in ôfspjalting fan it Wynskoaterdjip. Yn it noarden fan it eardere doarp leit it Stasjon Scheemda.
Namme
Foar de namme fan it doarp Eexta binne stikmannige ferklearrings foar jûn. Eartiids waard der tocht dat it it gearlûken fan it wurd eek (iik) mei de útgong -steg (brêge, wei) of -sta (wente) wie. In oare mooglikheid is it gearlûken fan de wetternamme Ae mei de útgong -gest of -garst (ikkerlân). Ek soe it om in ôflieding fan it Aldfryske wurd eske (ikkerlân) wêze kinne. De âldste foarmen binne Ext (1391), Eghiste (1435) en Egeste.
Skiednis
Eexta ûntstie as in lintdoarp of as in doarp foar it oanmeitsjen fan rânefean by de ouwers fan de Munter Ae del. Op de kaart binne ferskate bewenningslinten te sjen. De âldste is dy mei de buorkerij Vogelzang en it buorskip Eexterzwaag leit yn it ferlingde fan it midsiuwske doarp Scheemda. De eardere tsjerke mei de pastorij, dy't op heger sângrûn stiene, wiene part fan in twadde bewenningslint by de Buiteneexterweg del. Dat lint rûn oarspronlik yn súdlike rjochting. Dat gebiet wie bekend as Eexterhamrik, dus de himrik fan Eexta. Oerbliuwsels fan pún litte sjen dat der ien of mear stinzen stien hawwe. Troch it ûnderstrûpen fan it lân troch de Doalert waard wentebou opskood nei in plak dat '"Boppe-Eexta" neamd waard. Dokuminten út 1391 en 1420 neame de lytsere stins fan iene Nemeke Eppens yn de Op Ext
Om 1700 hinne hiene Scheemda en Eexta ien tsjerkerie.
Tsjerke
thumb|De âlde krústsjerke fan Eexta It doarp hie earder in moaie krústsjerke, dy't yn de twadde helte fan de trettjinde iuw boud waard. De tsjerke, dy't yn deselde styl as dy fan Súdbroek boud waard, waard yn 1870 ôfbrutsen, om't it fierhinne troch efterstallich ûnderhâld en swiere stoarmen ferrinnewearre wie. Op dat plak waard dêrnei in nije tsjerke boud, dêr't de âlde preekstoel en it oargel yn weromsetten waard. De nije tsjerke waard ferskate kearen útwreide, mar waard yn 2009, by it ûntstean fan de PKN, ôfbrutsen en meitsje plak foar in multyfunksjoneel sintrum. De foargevel fan de tsjerke mei de toer is stean bleaun en de efterkant waard oerskildere.
De oarspronklike pastorij út de trettjinde iuw is bewarre bleaun en hat it âldste wentetek fan Nederlân. Dat blykte út in ûndersyk fan de Rykstsjinst fan Monumintesoarch.
Jonkerslân (wenwyk)
Jonkerslân is in lytse wenwyk oan de noardwestkant fan De Jouwer yn de gemeente De Fryske Marren. De wyk wurdt oan de eastkant begrinze troch de Slachtedyk/Griene Dyk, oan de súdkant troch de Hurddraversdyk, Sewei en de Koaileane en oan de westside de oan de râne fan natoergebiet De Famberhorst de Jonkersfeart. De wyk grinzet mei de Hurddraversdyk oan de wenwyk Blaauwhof. 66% fan de huzen is boud foar it jier 2000.
De Jonkersfeart foarme eartiids de grins tusken de gemeentes Haskerlân en Doanjewerstâl. De Jonkersfeart is in saneamde tochtsleat dy 't middels de Jouster Slûs in iepen ferbining hat mei it marregebiet. De sleat fersoarget in diel fan de wetterhúshâlding fan De Jouwer en rint mei in dûker ûnder de Hurddraversdyk troch.
De eardere mafû fan De Jouwer hjitte ek It Jonkerslân. De namme Jonkerslân is mooglik in ferwizing nei lân fan de aadlike famylje Vegelin van Claerbergen dy't eigener wie fan Herema State. Strjitten yn de wyk binne Koaiwei, Omkromte en Boeresingel.
Kull the Conqueror
Kull the Conqueror is in Amerikaansk-Italjaanske fantasy-aventoerefilm út 1997 ûnder rezjy fan John Nicolella, mei yn 'e haadrollen Kevin Sorbo, Tia Carrere en Karina Lombard. De titel betsjut "Kull de Feroverder". De film is loskes basearre op ferskate aventoeren fan 'e helden Conan de Barbaar en Kull fan Atlantis, út it wurk fan 'e Amerikaanske skriuwer Robert E. Howard. It ferhaal folget de barbaar Kull, dy't it keningskip oer it beskaafde ryk Valusia bemachtiget. In gearspanning mank de Valusyske adel besiket him ûnder fuotten te heljen, en dêrfoar wekje de gearspanners de heks Akivasha fan Acheron op út 'e dea. Hja lêst lykwols út har eigen skript, ta ûntsteltenis fan 'e eallju. It senario fan Kull the Conqueror wie oarspronklik skreaun foar de nea makke trêde Conan-film en waard tsien jier letter recycle foar in film oer Kull fan Atlantis. Fan 'e filmkritisy krige Kull the Conqueror oer it algemien negative resinsjes. Yn 'e bioskopen spile de film mar krekt kyt.
Plot
Kull leit fjochtsjendewei in proef ôf om talitten te wurden ta it Drakelegioen, in karkloft fan it leger fan Valusia. Generaal Taligaro is yn earste ynstânsje ûnder de yndruk fan syn kinnen, mar as er foar it ferstân kriget dat Kull in barbaar út Atlantis is, jout er him te ferstean dat er nea talitten wurde sil ta it legioen, mei't dêryn inkeld mannen fan 'nommel bloed' tsjinje meie. Yn frustraasje smyt Kull syn striidbile fuort nei't Taligaro him hjitten hat dat dat it wapen fan in barbaar is; beskaafde mannen fjochtsje neffens him mei swurden.
In boadskipper arrivearret, dy't Taligaro warskôget dat kening Borna gek wurden is en syn erfgenamten ôfslachtet. Taligaro hastiget him fuortendaliks nei it keninklik kastiel, dêr't de troanseal besiedde leit mei liken. As Borna erchtinkend wurdt yn 'e rjochting fan Taligaro, dy't troch syn komôf ek oanspraak meitsje kin op 'e troan fan Valusia, grypt Kull yn, dy't de generaal nei it kastiel ta folge is. Hy besiket de kening del te bêdzjen, mar Borna falt him oan. Nei in koart gefjocht stekt Kull de kening del. Foar it each fan 'e gearklofte adel fan Valusia easket Taligaro de kroan op, mar der blykt noch ien oare erfgenamt fan Borna yn libben te wêzen, de ferweakke ealman Ducalon. Wylst sy beiden deilis reitsje, krûpt de deadlik ferwûne Borna nei Kull ta, beneamt him ta syn erfgenamt en langet him de kroan oer. Fuort dêrnei beswykt er oan syn wûne. De earste minister Tu stelt, ta ôfgriis fan Ducalon en Taligaro, fêst dat de wil fan 'e kening wet is, wat betsjut dat Kull no kening oer Valusia is.
Neitiid besiket Kull de harem fan Borna, dy't no sines is. Hy ken dêr ien fan 'e froulju werom: Zareta, in wiersizzeresse dy't him earder ris foarsein hat dat er kening wurde soe. Kull, dy't har begeart, ûntbiedt har yn 'e keninklike sliepkeamer, dêr't se de kaarten foar him lêst en foarseit dat it lot fan syn keninkryk ôfhingje sil fan in tút. As Kull neitiid lykwols mei har op bêd sil, makket Zareta him dúdlik dat se inkeld meiwurkje sil om't se as slavinne net oars kin, mar net om't se him hawwe wol. Dat bedjert foar Kull de boel, mei't er sels fiif jier lang galeislaaf west hat, en hy stjoert har werom nei de harem.
Under syn seremoniële kroaning besykje in stikmannich hiermoardners Kull te fermoardzjen, mar hy weeft handich mei harren ôf. De opdrachtjouwers fan 'e oanslach wiene Taligaro en Ducalon, mar Taligaro bewissiget dat net ien fan 'e hiermoardners libben finzen nommen wurdt. Nachts wurde de gearspanners ûntbean troch in oare weromkearde balling, de tsjoender Enaros. Dyselde biedt harren syn help oan troch Akivasha, de heksekeninginne fan Acheron, dy't trijetûzen jier lyn libbe, út 'e dea op te wekjen. Taligaro en Ducalon nimme it oanbod fan Enaros oan. De leginden oer de hel op 'e Ierde, dy't ûnder it bewâld fan Akivasha bestie, hâlde se foar spûkferhalen om bern mei bang te meitsjen. De weropstiene Akivasha is in tige tsjeppe readhierrige frou, hoewol't har mummifisearre lyk in hiel oar oansjen hie foar't Enaros it wer ta libben brocht. Hja hâldt Taligaro en de oare gearspanners oan it lyntsje om har eigen doel te berikken: de weroprjochting fan Acheron. Dat ryk is milennia lyn troch de god Valka ferwoastge, wêrnei't Valusia letter op 'e ruïnes boud is.
Provinsjale wei 390
De provinsjale wei 390 (N390) is in provinsjale wei yn Fryslân yn de gemeente Harns. De dyk is in wichtige tafierrûte fan de A31 ôf rjochting de haven fan Harns dêr't de boaten nei Flylân en Skylge wei ferfarre. Op healwei by de buorskip Almenum slút de dyk oan op de N393 rjochting Stiens.
Kull the Conqueror
Plot
De eallju en earste minister Tu steane der by kening Kull op oan dat er in frou sykje moat om mei te trouwen, sadat er in troanopfolger produsearje kin. Dêrta litte se alle gaadlike jonge froulju fan adel gearroppe. Under harren is ek Akivasha, dy't oan Kull presintearre wurdt as in famyljelid fan Taligaro en Ducalon. Hja betsjoent Kull, sadat er inkeld noch each foar har hat. De kening lit bekendmeitsje dat er syn keninginne fûn hat. Op 'e trouwerij besiket Zareta, dy't yn har kaarten Kull syn dea lêzen hat, it houlik tsjin te kearen. Kull wol lykwols net nei har harkje. Yn 'e houliksnacht, nei't se mei-inoar op bêd west hawwe, pleatst Akivasha Kull yn in soarte fan stasis dy't de dea net wanlyk is. Se lit it foarkomme as is er fermoarde troch de jaloerske Zareta, dy't foar keningsmoard ta de deastraf feroardiele wurdt.
Provinsjale wei 390
De dyk is oer gâns syn lingte útfierd as in twastripe-gebietsûntslutingsdyk mei bûten de beboude kom in maksimumfaasje fan 80 km/o. De dyk hat oer syn hiele lingte de namme Súdwâlwei.
Kull the Conqueror
Plot
Kull wurdt wekker yn 'e tsjerkers ûnder it keninklik kastiel, dêr't Akivasha, dy't lichtlik fereale op him rekke is, besiket him te bepraten om him by har te jaan as har gemaal. As Kull har ôfstegeret, jout se opdracht om him te deadzjen. Hy wit lykwols te ûntsnappen, wêrnei't er him by Ascalante jout, de preester fan Valka, dy't de broer fan Zareta blykt te wêzen. Tegearre witte se har te befrijen, wêrnei't se trijeresom útnaaie nei de kust. Ascalante hat de readhierrige keninginne weromkend as Akivasha, en hy wit dat de iennichste manear om har te ferslaan is om 'e Azem fan Valka te sykjen, dy't neffens de leginden yn it uterste noarden bewarre wurdt. Kull bepraat in bekende fan him, de krimineel Juba, om harren mei te nimmen op syn galei. Underwilens stjoert Akivasha generaal Taligaro mei in kloft soldaten fan it Drakelegioen yn in oar galei efter harren oan.
Underweis wurde Kull, Ascalante en Zareta oerweldige en finzen nommen troch Juba en de bemanning fan it galei, dy't de priis ynkassearje wolle dy't Akivasha op harren hollen set hat. Kull wit himsels lykwols frij te skuorren, wêrnei't er mei help fan Ascalante en de galeislaven Juba en de bemanning oermasteret en oerboard smyt. De befrijde slaven stimme deryn ta om Kull-en-dy nei it uterste noarden te roeien. Underweis wurde Kull en Zareta minners. Yn it uterste noarden fine se yn in grot yn in rotseilân de Azem fan Valka, mar dy is sa kâld dat eltsenien dy't deunby komt, deafriest. In ynskripsje fermeldt dat inkeld de "biddende faam" de Azem fan Valka bemachtigje kin, dat Zareta giet al biddend allinne foarút en wurdt mei de Azem fan Valka bejeftige, dy't har sa kâld makket dat se amper noch wit wat der om har hinne bart.
Ear't se weromgean kinne nei it skip, wurde Kull-en-dy oerfallen troch Taligaro en syn mannen. Yn 'e striid rekket Ascalante deadlik ferwûne, wylst Kull sels fêst komt te sitten yn 'e grot as Taligaro de tagong ynstoarte lit. Zareta wurdt finzen nommen en fuortfierd, mar Taligaro is tige foarsichtich mei har, want hy wol har en de Azem fan Valka brûke om fan Akivasha ôf te kommen. Kull wit lykwols út 'e grot te ûntsnappen en folget Taligaro-en-dy werom nei Valusia. Dêr hat Akivasha ûnderwilens Ducalon, dy't har begûn te ferfelen, deamakke, wylst Enaros, eltse kear as er syn plak ferjit en tsjin har opsprekt, mear brânwûnen oprint.
De deis dat Taligaro en Kull weromkeare, is de deis fan in sinnefertsjustering, dy't Akivasha brûkt om har wiere, demoanyske stal oan te nimmen. Taligaro bringt Zareta by har en triuwt har yn it fjoer fan Acheron, dêr't Akivasha no middenyn stiet. It fjoer wol lykwols net útgean, en Zareta strompelet tebek en knoffelet del. Akivasha is eufoarysk, wylst Taligaro de skrik om it hert slacht. Kull ferskynt en reaget Taligaro oan 'e kant. As Enaros him besiket tsjin te kearen, triuwt er de tsjoender yn it fjoer, dat him folslein fertart. Kull knibbelet del by Zareta, dy't de Azem fan Valka yn in tút oan him trochjout. De no folslein demoanyske Akivasha begeart Kull noch altyd en freget him om in tút. Kull pakt har ôfgryslike kop beet, set syn lippen tsjin har flybkjende bek oan en blaast har de Azem fan Valka yn. Akivasha skreaut it út en fertiget oant der neat fan har oer is, en it fjoer fan Acheron wurdt foar altyd dwêstge. Sa komt de profesij fan Zareta út dat it lot fan Kull syn kenikryk ôfhinget fan in tút.
Neitiid reitsje Kull en de ferriedlike Taligaro yn gefjocht. Kull is ûnderwilens ta it besef kommen dat er mis wie om 'beskaafd' wêze te wollen. Hy hat dêrom syn swurd wer ynruile foar in mânske striidbile, dêr't er Taligaro maklik mei de baas kin. Yn wanhope besiket de generaal noch om Zareta te gizeljen, mar Kull hout him del. Dêrmei klearret er mei-iens de lêste opposysje tsjin syn keningskip oer Valusia út it paad. Hy lit him troch earste minister Tu op 'e nij ta kening kroanje en ropt Zareta út ta syn keninginne. Dêrnei kriget er syn bile op en hout de tafels mei de wetten yn stikken, en ferklearret de slavernij yn Valusia foar ôfskaft.
Produksje
It senario fan Kull the Conqueror, skreaun troch Charles Edward Pogue, wie oarspronklik bedoeld foar in trêde film oer Conan de Barbaar (nei Conan the Barbarian út 1982 en Conan the Destroyer út 1984), dy't Conan the Conqueror komme moatten hie te hjitten. Troch it teloarstellende resultaat fan Conan the Destroyer en de wegering fan haadrolspiler Arnold Schwarzenegger om foar in trêde kear yn 'e hûd fan Conan te krûpen, waard dy film lykwols nea makke. Tsien jier letter waard besletten it senario te recycljen foar in film oer in oare held út 'e wurken fan 'e Amerikaanske fantasyskriuwer Robert E. Howard: Kull fan Atlantis. Dat der net gewoan in nije film oer Conan de Barbaar makke waard mei Kevin Sorbo yn 'e haadrol, kaam trochdat Sorbo de rol fan Conan net spylje woe, om't er dan altyd ferlike wurde soe mei Schwarzenegger.
De plot fan Kull the Conqueror is in adaptaasje fan Howard syn roman The Hour of the Dragon oer Conan de Barbaar, mar befettet ek eleminten út 'e koarte ferhalen By This Axe, I Rule! oer Kull fan Atlantis en The Phoenix on the Sword oer Conan (dat eins in bewurke ferzje wie fan By This Axe, I Rule!). Senarioskriuwer Pogue wie tige ûntefreden oer Kull the Conqueror en ferklearre ferskate kearen dat er fûn dat syn senario fernield wie troch bemuoienissen fan 'e filmstudio's.
Kull the Conqueror waard regissearre troch John Nicolella. As produsinte wiene Raffaella De Laurentiis by it projekt belutsen foar har heite filmstudio Dino De Laurentiis Cinematografica. Foar de film wie in budget beskikber fan $20 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Rodney Charters, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Joel Goldsmith. De opnamen foar Kull the Conqueror fûnen yn 1996 plak yn Slowakije.
Distribúsje
De distribúsje fan Kull the Conqueror waard fersoarge troch Universal Pictures. De film gie op 29 augustus 1997 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Kull the Conqueror oer it algemien negative resinsjes. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat de film in leech goedkarringspersintaazje fan 25%, basearre op 20 ûnderskate resinsjes. Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, hie anno 2021 noch gjin beoardieling fan Kull the Conqueror.
Resultaat
Kull the Conqueror brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $6,1 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $15,9 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $22 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $20 miljoen betsjut dat in winst fan $2 miljoen, mar om't dêr de marketingkosten noch ôf moatte, makke de film eins ferlies.
Katedraal fan Jehannes de Doper (Limerick)
De Katedraal fan Jehannes de Doper (Ingelsk: Cathedral St. John the Baptist ek bekend ûnder de namme Katedraal fan Limerick) is de roomsk-katolike haadtsjerke fan it Ierske bisdom Limerick.
De tsjerke waard yn neogotyske styl boud en is de grutste tsjerke fan it lân. De toer is mei in hichte fan 93,3 meter de heechste tsjerketoer fan Ierlân.
Skiednis
Yn 1856 waard ûnder lieding fan arsjitekt Philip Charles Hardwick útein set mei de bou fan de katedraal, dy't yn 1861 foltôge waard. De toer is foltôge yn 1883 neffens tekeningen fan de arsjitekt M.A. Hennessy.
De tsjerke waard yn de jierren 2003-2004 renovearre. De âldere katedraal yn de stêd, de St. Mary's Cathedral, heart ta de protestanske Tsjerke fan Ierlân.
Cam Clarke
thumb|Clarke, [[27 april 2014]] Cameron Arthur "Cam" Clarke (Burbank (Kalifornje), 6 novimber 1957) is in Amerikaansk akteur.
Jan Lindeman
Libben en wurk
Jan Lindeman waard berne yn Akkrum as soan fan in muzykûnderwizer. Hy helle syn ûnderwiisakte en rillegau dêrnei waard er ûnderwizer oan in skoalle yn Snits. Hy boaske yn Utingeradiel op 14 maaie 1886 mei Sietske Annes Wieling; it pear krige fiif bern: Otto, Wijbe Anne, Anne, Jeltje Minke en Piet.
Lindeman hat syn hiele arbeidsume libben yn Snits wurke, earst as ûnderwizer oan de tariedende klasse fan de Ryksnormaallessen en letter as oargelist by de doperske gemeente. Hy wie fan 1890 oant yn 1924 klokkenist fan de Gemeente Snits oant it kariljon opheft waard, lieder fan sjong- en muzykferieningen en wie njonken dat noch sekretaris fan Keaphannel yn Snits.
Komposysjes
In kar:
Grutte Priis Formule 1 fan Koreä 2011
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Koreä 2011 yn Yeongam op 16 oktober. It wie de sechstjinde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2011. Hy waard op it sirkwy fan Koreä hâlden. De race waard hâlden oer 55 omgongen, op it 5,6 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 308,6 kilometer.
Frysk Bûn fan Feekeaplju
It Frysk Bûn fan Feekeaplju (Nederlânsk en offisjeel: Friese Bond van Veehandelaren), gauris ôfkoarte ta FBV, is in Fryske feriening fan feekeaplju. Dizze organisaasje waard yn 1913 oprjochte, en foarmet de Fryske ôfdieling fan it Nederlânsk Bûn foar Hannelers yn Fee (NBHV).
Sûnt de Tongblierkrisis fan 2001 hat it Frysk Bûn fan Feekeaplju sels de organisaasje fan 'e feemerk fan Ljouwert yn 'e hannen, in sitewaasje dy't unyk is yn Nederlân. Dêrta is in achtkoppich bestjoer ynsteld ûnder de namme Stifting Feehannelsintrum Noard-Nederlân (SVNN).
Konferinsje fan Potsdam
thumbnail|Churchill, Truman en Stalin thumbnail|Attlee, Truman en Stalin thumbnail|It Cecilienhôf yn Potsdam, wêr't de konferinsje holden waard De Konferinsje fan Potsdam is holden fan 17 july oant en mei 2 augustus 1945 op it Cecilienhôf, it hûs fan kroanprins Wilhem fan Prusen, yn Potsdam yn it troch de alliearden besette Dútslân. Meidoggers wiene de trije alliearde machten de Feriene Steaten, it Feriene Keninkryk en de Sowjet Uny, fertsintwurdige troch harren lieders presidint Harry S. Truman, minister-presidint Winston Churchill, dy nei de ferkiezingsoerwinning fan de Labour Party ferfongen waard troch Clement Attlee, en siktaris-generaal fan de Kommunistyske Party Jozef Stalin. Hja kamen byïnoar njoggen wike nei de oerjefte fan Nazy-Dútslân op 8 maaie 1945 en beslis hoe't Dútslân fierder regearre wurde moast.
Relaasje tusken de lieders
Sûnt de 5 moanne nei de Konferinsje fan Jalta hawwe der in tal fan feroarings plakfûn.
Potsdam Oerienkomst
thumbnail|Oder-Neisse grins De trije haden kamen it folgjende oerien op de Konferinsje. Oare punten moasten op in letter holden konferinsje yn beskôging nommen wurde. Sileezje, West-Prusen, twatred part fan Pommeren en East-Prusen, wêrfan it noardlike part as de Kaliningrad oblast part fan de Sowjet Uny waard. Dizze kwestje waard troch de westlike machten as in foarriedige oplossing sjoen oant de plande folgjende konferinsje. Stalin joech in útstel om Poalen gjin skeafergoeding te jaan om't it lân in grut part fan Dútslân krigen hie.
Poalen
thumbnail|Poalske âlde en nije grinzen. De eardere Dútske gebieten binne rôs Der wie troch de trije machten oerienkommen dat der yn Poalen in regear foar nasjonale ienheid wêze moast, dus de westlike machten erkinden yn wêzen de troch de Sowjet Uny ynstelde regear fan Poalen. Hjirby kaam wynliken in ein oan de erkinning fan it Poalske regear yn ballingskip yn Londen. Poalske militêren, dy't yn 't Britske leger tsjinne hawwe, koene frije tagong hawwe werom nei Poalen. It is noch hieltyd ûndúdlik wêrom de Feriene Steaten harren ferset tsjin de Oder-Neisse grins sa hommels opjûn hawwe. Nei de Sowjets harren eask opjûn hiene foar folsleine yndústriele ûtmanteling fan it Roergebiet, ferfoel de Amerikaanske eask dat der nei oerlis in foarriedige, administrative grins ynsteld wurde koe. De Sowjets wiene lykwols fan betinken dat de grins definityf wie, nei de twongen ferdriuwen fan Dútsers út de eastlike gebieten wei. De westlike machten woene op de folgjende definitive konferinsje de foarriedige grins fêststelle. De grins waard troch de DDR yn 1950, troch de Bûnsrepublyk yn 1970 en it weriene Dútslân yn 1990 erkind.
Ferklearring fan Potsdam
Op 26 july 1945 waard de ferklearring fan Potsdam útlein tusken Truman, Churchill en Tsjiang Kay-tsjek, de lieder fan de nasjonale regear fan Sina (de Sowjet Uny hie noch gjin kriich mei Japan) easken fan de oerjefte fan Japan.
Neibeskôging
De Konferinsje fan Potsdam wie de lêste konferinsje fan de alliearde lieders. Hjir yn waarden ek de easken foar Japanske oerjefte bepaald. Foldie it lân hjir net oan, dan folge 'direkte' en 'totale' ferwoasting. It wurd atoombom wie net neamd, mar Truman neamde oan Stalin dat hy oer in machtich nij wapen beskikte en krige fan him in yndirekte oanmoadiging dat te brûken en meitsje in fluch ein oan de kriich. Op 6 en 9 augustus waarden op Hirosjima en Nagasaki atoombommen smiten, wêrnei Japan him ûnfoarwurdlik oerjoech.
De westlike bûnsgenoaten, benammen Churchill, betrouden de wiere motiven fan Sowjet-lieder Stalin net en wiene bliid de Russen net nedich te hawwen yn de striid tsjin Japan.
Stalin hie njonkelytsen kommunistyske regearen ynstâld yn East-Jeropeeske lannen, lykas Poalen, Tsjecho-Slowakije, Hongarije, Roemeenje, Bulgarije, Albaanje en letter yn de Sowjet-besettinssône fan Dútslân, wêrnei de DDR ûntstie. Churchill bekuldige Stalin derfan in Izeren Gerdyn yn Jeropa te stiftsjen, mar nei syn ferkiezingsferlies op 25 july 1945 biede hy gjin tsjinwicht mear en begûn sa stadichoan de Kâlde Kriich.
Setspegel
It beprinte part fan in side hjit de setspegel. Mei’t in side eins nea yn syn hiele hear en fear mei tekst beprinte wurde sil, hat de setspegel wite rânen om him hinne, de wytmarzjes. In part fan de setspegel kin lykwols oan de râne fan it papier trochrinne: dat prosedee wurdt benammen by byldmateriaal tapast, sadat der bûten de yllustraasjes gjin wyt mear is. By byldfoljende yllustraasjes wurdt sels de folsleine setspegel negearre. De yllustraasjes hjitte dan ôfrinnend.
Posysjonearring
It gehiel fan setspegel, marzjes en ôfrinnende stikken, dus de fisuele yndruk dy’t it blêd útstrielet, hjit blêdspegel. De posysjonearring fan de setspegel op de blêdspegel folget ferskate regels, ôfhinklik fan de útjouwer en syn útjouformule, of yn guon gefallen fan de foarmjouwing fan it boek (of oare útjefte) as totaalkonsept.
Farianten
Ién mooglik stramyn giet út fan in ‘’spread’’ (twa iepentearde siden njonkeninoar), wêrby’t de bûtenhoeken troch tinkbyldige diagonalen ferbûn wurde (ôfb. 1). De bûtenste hoeken fan de setspegel fan elke side moatte dan yn alle gefallen elk op ien fan de diagonalen lizze; dêr binne ferfinings op mooglik (ôfb. 3). Der binne lykwols ek in soad oare farianten dy’t fan gâns oare, bytiden ferrassende útgongspunten út geane. Sa binne der útjeften wêrby’t it tekstblok op de lêste side fan in haadstik as fjouwerkant set wurdt, wat bot ôfwikende marzjes opsmyt, dy’t dêrtroch sels as fisueel elemint opfalle sille (ôfb. '''2).
Shoji Jo
(17 juny 1975) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar JEF United Ichihara, Yokohama F. Marinos, Real Valladolid, Vissel Kobe en Yokohama FC. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1996, it Aziatysk kampioenskip 1996, it Wrâldkampioenskip 1998 en it Copa América 1999.
Slach by Wolf Mountain
De Slach by Wolf Mountain wie in fjildslach yn it ramt fan 'e Grutte Sû-Oarloch fan 1876, dy't plakfûn yn it suden fan Montana, yn 'e delling fan 'e rivier de Tongue, sa'n 6 km besuden it hjoeddeiske plak Birney. By dit grutte treffen fan 'e Sû-Oarloggen waarden de Lakota fan Mâl Hynder en de Noardlike Sjajinnen, oanfierd troch Twa Moannen, ferslein troch de ynfantery fan it Amerikaanske Leger ûnder lieding fan kolonel Nelson A. Miles. Dêrmei kin dizze slach suver beskôge wurde as de ein fan 'e Grutte Sû-Oarloch, al duorre it konflikt yn 'e praktyk noch in healjier fuort.
Foarskiednis
Nei't de Lakota en harren bûnsgenoaten, de Noardlike Sjajinnen en de Noardlike Arapaho, yn 'e Slach oan de Little Bighorn, op 25 juny 1876, in ferpletterjende nederlaach tabrocht hiene oan it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer, stjoerde it Amerikaanske Leger halje-trawalje fersterkings nei Montana. Under de kolonels Nelson A. Miles en Ranald S. Mackenzie behellen de Amerikanen yn it neijier fan 1876 ferskate oerwinnings, mar de oanhâldende druk fan it Amerikaanske regear op 'e Lakota om harren hillige lân, de Black Hills, op te jaan (dêr't ûnder de Ekspedysje nei de Black Hills fan 1874 goud fûn wie), soarge derfoar dat de Yndianen de striid fuortsetten.
Yn desimber 1876 sette kolonel Miles sadwaande ôf út Fort Keogh foar in winterkampanje. Hy hie it befel oer de Kompanjyen A, C, D, E en K (en detasjeminten fan 'e Kompanjyen B en H) fan it Amerikaanske 5e Ynfanteryrezjimint en de Kompanjyen E en F fan it Amerikaanske 22e Ynfanteryrezjimint, yn totaal 436 man. Syn ûnderbefelhawwer wie luitenant-kolonel Elwell S. Otis. Hja marsjearren noardoan, troch de delling fan 'e rivier de Tongue, dêr't neffens oanwizings fûn troch Yndiaanske ferkenners fan it Amerikaanske Leger de Lakota fan it opperhaad Mâl Hynder har befine moasten.
De slach
Op 7 jannewaris 1877 namen Miles syn mannen in pear Noardlike Sjajinnen kriichsfinzen. Dêrnei sloegen se har kamp op oan 'e Tongue, yn 'e neite fan it hjoeddeistige plak Birney. Yn 'e nacht foel der in nij sniedek en sakken de temperatueren oant fier ûnder it friespunt. Nei't der moarnsier op 8 jannewaris op it kamp sketten wie, liet Miles syn mannen in definsive stelling ynnimme by in heuvelrêch lâns wêrfan't it iennichste opfallende skaaimerk in kegelfoarmich ferhef wie dat neitiid de namme Battle Butte krige. Syn beide kanonnen posysjonearre Miles oan wjerskanten fan dat ferhef.
Provinsjale wei 913
De dyk rûn earst by de kearn fan Garyp del en wie bûten de beboude kom útboud as in twastripe-gebietsûntslutingsdyk. Op 16 jannewaris 2015 waard de rûnwei fan Garyp iepeneen rint mei in grutte bôge om it doarp hinne en waard opwurdearre ta in twastripe-autowei mei krusings fan ûngelikese hichten.
Slach by Wolf Mountain
De slach
Om 7.00 oere moarns begûnen de krigers fan it Lakota-opperhaad Mâl Hynder en de Sjajinske haadman Twa Moannen oanfallen út te fieren op 'e liny fan 'e ynfantery, mar troch de superieure fjoerkrêft fan 'e soldaten koene se net ticht genôch by komme om slimme skea oan te rjochtsjen. De krigers loeken har ferskate kearen werom om har te wergroepearjen foar't se fannijs de oanfal ynsetten. Harren besykjen om 'e Amerikanen te flankearjen rûn ek op 'e non doe't Miles syn reserve ynsette om dy oanfallen op te fangen.
Uteinlik oardere Miles ferskate kompanjyen fan it 5e Ynfanteryrezjimint om op te tsjen nei in stikmannich heuveltsjes dy't beset holden waarden troch de fijân. De Amerikanen hiene der klauwen oan om dat foarinoar te krijen, temear om't se sterk yn har bewegingsfrijheid beheind waarden troch de djippe snie. Nei't it harren lykwols slagge wie om 'e heuveltsjes te besetten, loeken de Lakota en Noardlike Sjajinnen har ûnder almar minder wurdende waarsomstannichheden fan it slachfjild werom.
Neisleep
Hoewol't de Slach by Wolf Mountain op in soad manearen as ûnbeslist beskôge wurde kin, wie it in strategyske oerwinning foar it Amerikaanske Leger, dat hjirmei demonstrearre dat de Lakota en Sjajinnen nearne net feilich foar harren wiene, sels net ûnder winterske omstannichheden. Dit treffen wie de lêste grutte fjildslach fan 'e Grutte Sû-Oarloch, dy't likernôch in healjier letter einigje soe mei de weromkear fan 'e opstannige Yndianen nei de reservaten en harren definitive ûnderwerping oan 'e Feriene Steaten. It Slachfjild fan de Wolf Mountains waard yn 2001 tafoege oan it Amerikaanske Nasjonaal Register fan Histoaryske Plakken, en hat sûnt 2008 de status fan national historic landmark.
Noard-Sleen
Noard-Sleen (Drintsk: Noord-Slien) is in doarp yn de gemeente Coevorden yn de provinsje Drinte.
Skiednis
It doarp leit noardlik fan Sleen, dat eartiids ek Súd-Sleen neamd waard. Súd-Sleen waard lykwols folle grutter en it haaddoarp fan de eardere gemeente Sleen, dy't op 1 jannewaris 1998 weryndield waard by de gemeente Coevorden. Boaiumfynsten rjochtfeardigje de konklúzje dat Noard-Sleen al fier foar de jiertelling bewenne west hat. Ek de hunebêden D50 en D51 oan de Hunebedweg noardlik fan de Zweeloërstraat tsjûgje dêrfan.
By de tarieding fan de bou fan in nije pleats yn maart 2015 waarden by argeologysk ûndersyk oerbliuwsels ûntdutsen fan in prehistoaryske delsetting. It gyng om ferskillende pleatsen en skuorren ("Spiekers") út de brûnstiid en izertiid.
It besjen wurdich
Noard-Sleen is in iesdoarp mei in soad Saksyske pleatsen. It besjen wurdich is de mûne Albertdina, in grûnsiler út 1906.
Yn de marke Noard-Sleen binne twa hunebêden te finen. Noardlik fan it doarp leit de 1600 hektare grutte boskwachterij Sleenersân. De bosken binne op in grut heide- en stosângebiet oanplante. Fan de heide binne hjir en dêr noch wat lytse fjildsjes oerbleaun. Yn it bosk leit it hunebêd de 'Papeloze kerk'. Yn de tiid fan de reformaasje waarden dêr hagepreken holden. Oan de súdlike kant fan it bosk stiet in monumint foar de omkommen mannen fan Britske bommesmiter, dy't dêr op 14 maaie 1943 delstoarte. Oan de súdeastlike kant fan it bosk, tichteby it doarp, leit it rekreaasjegebiet de Kibbelkoele.
Lyryk
Lyryk is yn 'e letterkunde de sammelnamme foar teksten (almeast gedichten), wêrmei't de skriuwer in persoanlik gefoel uterje wol. De term is ôflaat fan it Grykske λύρα (lúra), dat fan "liere" betsjut. Oarspronklik wiene lyryske teksten dus gedichten of lieten by it sjongen wêrfan't men jinsels of oaren op 'e liere begeliede koe.
As literêr sjenre wurdt de lyryk tradisjoneel ûnderskaat fan 'e epyk, de dramatyk en de didaktyk. It ferskil mei de epyk leit deroan dat by epyk in ferhaal ferteld wurdt, in opienfolging fan foarfallen, wylst lyryk wijd is oan it uterjen fan gefoelens, sûnder dat dêr in beskate folchoarder oan ferbûn is. Foarbylden fan typyske lyryske ûnderwerpen binne de leafdesferklearring foar in kreaze frou of it besjongen fan 'e skientme fan 'e natoer. Dêrút folget dat lyryske gedichten yn 'e regel (folle) koarter binne as epyske gedichten.
De wichtichste foarm fan lyryske poëzij is it sonnet. Ien fan 'e ierst bekende lyryske dichters wie Sapfo fan Lesbos. Tsjintwurdich komt lyryk folle mear foar as epyk of didaktyk, en fan gefolgen kin fierwei it grutste part fan 'e njoggentjinde- en tweintichste-iuwske poëzij ta de lyryk rekkene wurde.
Canupawakpa Dakota Naasje
De Canupawakpa Dakota Naasje (Ingelsk: Canupawakpa Dakota Nation; Eastlik Dakota: Čanupawakpa Dakhóta Oyáte, útspr.: [ʧa'nupawakpa da'kʰo:ta o'ja:te]) is in Yndiaanske stamme-organisaasje yn Kanada, mei eigen reservaten yn it suden fan 'e provinsje Manitoba. De "earste naasje" (in Kanadeeske oantsjutting foar in Yndianestam of -troep) stiet ek wol bekend ûnder de alternative namme Canupawakpa Dakota Earste Naasje (Canupawakpa Dakota First Nation), en waard foarhinne de Oak Lake Earste Naasje (Oak Lake First Nation) neamd. De Canupawakpa Dakota Naasje waard as offisjele stamme-organisaasje oprjochte yn 1875, en hie neffens gegegevens út 2014 669 leden. It haadkertier is fêstige yn Pipestone, yn Manitoba. De leden fan 'e stamme besteane út etnyske Sû (Sioux), nammentlik Eastlike Dakota fan 'e Wahpekûte- en Wahpeton-stammen, en Westlike Dakota fan 'e Janktonai-stamme.
Reservaten
De Canupawakpa Dakota Naasje hat twa eigen reservaten, te witten: it Oak Lake Reservaat 59A (Oak Lake 59A Reserve), fan 10,5 km², en it lytsere Oak Lake Reservaat 59B (Oak Lake 59B Reserve) fan 65 ha, dat bestiet út wyldlân en dat noardlik fan 59A leit, yn 'e omkriten fan it stedsje Scarth. Fierders dielt de stamme it Fishing Station Reservaat 62A (Fishing Station 62A Reserve) mei de Birdtail Sû Earste Naasje en de Sioux Valley Dakota Naasje. It grûngebiet fan 'e Canupawakpa Dakota Naasje wurdt omjûn troch de plattelânsgemeente Pipestone.
Fan 'e 670 leden fan 'e stamme wennen der yn 2014 293 yn it haadreservaat. De wichtichste delsetting fan 'e Canupawakpa Dakota Naasje is sitewearre op 49°62′15″ noarderbreedte by 100°93′52″ westerlingte. Canupawakpa beskikt oer in eigen beukerskoalle, pjutteboartersplak, ynstelling foar folwoeksene-ûnderwiis, klinyk, griene-krúsgebou, arkadehal anneks miny-kasino (mei mear as 20 gokautomaten) en brânwacht. De Canupawakpa Dakota Naasje hat, mear as oare Sû-stammen yn Kanada, fêstholden oan 'e eigen kultuer. De earste taal yn 'e mienskip is it Dakota. Canupawakpa hearde foarhinne, mar no net mear, ta de Dakota-Odjibwe Stammeried (Dakota Ojibway Tribal Council), in gearwurkingsferbân fan Dakota- en Odjibwe-stammen yn súdlik Manitoba.
Skiednis
De Canupawakpa Dakota Naasje is ien fan acht lytse Sû-stammen yn súdlik Manitoba en Saskatchewan, dy't dêr oan 'e ein fan 'e Dakota-Oarloch fan 1862 fêstige binne troch almeast Eastlike Dakota, nei harren flecht út 'e Amerikaanske steat Minnesota wei. It Kanadeeske regear erkent dizze "earste naasjes" en hat oan harren reservaten tawiisd, mar hâldt út dat se eins Amerikaanske flechtlingen binne, dy't inkeld yn Kanada tahâlde om't de Kroan sa freonlik is om dat ta te stean. Neffens dy riddenearring kinne de Sû yn Kanada dus gjin lânrjochten jilde litte. De Sû-stammen, oan 'e oare kant, hawwe lânkaarten en offisjele dokuminten fan foàr de kolonisaasje fan súdlik Manitoba en Saskatchewan, dêr't út blike soe dat dy krite doe wol deeglik ta harren wengebiet hearde. Dit is in juridysk toulûken dat al geande is sûnt de 1870-er jierren en dêr't mei koarten grif ek gjin ein oan komme sil.
St. Louis
Skiednis
St. Louis leit yn it gebiet dat it sintrum wie fan 'e saneamde Mississippiaanske kultuer fan 'e Heuvelbouwers. Dat wie in heech ûntwikkele maatskippij dy't syn hichtepunt berikte tusken 1000 en 1100, mar dy't fan 1150 ôf yn it neigean rekke troch in feroarjend, drûger klimaat, dat foar hongersneed soarge. Yn 1541 waard de krite foar it earst besocht troch in Jeropeeske, Spaanske ekspedysje, ûnder lieding fan Hernando de Soto. De ierste kolonisten, dy't har yn 'e 1690-er en 1700-er jierren yn it gebiet nei wenjen setten, wiene almeast Frânsen, mei't wat letter de steat Missoery wurde soe, doe noch ta de grutte Frânske koloanje Louisiana hearde. Yn 1764 waard troch twa fan dy Frânske kolonisten, Pierre Lacècle en dy syn styfsoan Auguste Chouteau, in delsetting stifte dy't se Saint-Louis neamden, nei Loadewyk IX, de iennichste Frânske kening dy't hillich ferklearre is.