cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
It Tolhûs (De Jouwer)
Op it steed fan it âlde Heremastate stie yn de fyftjinde iuw in stins. De stins foarme mei in syl by it Tolhûs in strategyske lokaasje dy’t mei de groei fan Westermar de oanset joech ta de ûntwikkeling fan de flekke De Jouwer. Al yn 1610 wurdt al in ferkeaping yn it Tolhûs neamd. Grytman Hobbe fan Baerdt krige yn 1646 it rjocht om tol te heffen foar skippen en bisten dy't foarby it tolhûs farden. De toljilden kamen goed fan pas omdat de bou fan de Hobbe fan Baerdt Tsjerke in slompe jild koste hie. De bou fan dy herfoarme tsjerke hie yn 1644 hie wol 24.000 gûne koste en waard foar in part betelle troch ekstra belêsting op bier te heffen. Skippers moasten tol en havenjild betelje yn it Tolhûs. Yn it âlde Tolhûs wie om 1758 hinne in rjochtkeamer. Yn it letter swart ferve Tolhûs sit in gevelstien mei de tekst ''Int Tolhuys Goet Logis'.
Yn de nacht fan 9 op 10 april 1935 wie der in grutte brân yn it Tolhûs. Benammen de boppeferdjipping rûn in soad skea op. It gedielte fan de ferdjipping links fan de yngong waard brûkt as sealromte. Dat gedielte waard nei de brân net werboud.
It Tolhûs wie yn 1824 eigendom fan de Nederlânsk Herfoarme Tsjerke. Op 5 febrewaris fan dat jier ferhierden de tsjerkefâden fan Westermar it loazjemint foar fiif jier 'met de profijten en tollen der brugen'. Letter waard it loazjemint oankocht troch A. Vegelin van Claerbergen. Yn 1953 hie A. Dijkstra tritich jier eigener west. Hy groech it oer oan H. J. Kerkhof, dy't oant dy tiid in kafee hie oan de Bûterstrjtte.
De Kolk
De grutte kolk by it Tolhûs waard makke yn 1604. By it útdjipjen fan it Hurdspytsje en it graven fan de Kolk yn 1604 kaam sân frij. Yn de 17e iuw hie men it oer 'It Nije Sân' west fan de Skipsleat en it 'Ald Sân' oan de eastkant dêrfan. Letter, yn 1907, wie dyselde ferdieling der wer. Yn de Kolk by it Jouster Tolhûs wie it eartiids in soad drokte. Yn de kolk leine winterdeis de Hamburchfarders en in oare grutte skippen dy't hjir harren thúshaven hiene. Der waard op De Jouwer in soad hannele yn bier, klokken en koper. Op de wâl wiene skipswerven. Oan de súdeastkant rûn it wetter it 'Hurdspytsje' fan it Tolhûs nei de Bantsterskâns by de Fok op It Hearrenfean. De hjoeddeiske Slûsdyk rûn nei de slûs út 1718 yn de koart nei it 1960 dimpte Hurdspytsje.
De ophelbrêge oer de Kolk by it Tolhûs is yn de tweintichste iuw ferfongen troch in fêste brêge. Dat barde op fersyk fan kofjefabryk Douwe Egberts: de ophelbrêge koe de swiere frachtweinen net mear drage. De hoareka yn it Tolhûs hat letter noch om 'e nocht besocht om de ophelbrêge werom te pleatsen sadat sylboatsjes fan de Kolk op de Snitser Mar komme koene. Yn 2016 waard de Tolhûsbrêge renovearre en wat ferhege.
Église Saint-Rémi (Amiens)
Skiednis
De hjoeddeiske tsjerke waard tsjin it ein fan de 19e iuw yn neogoatyske styl boud en ferfong de âlde Remigiustsjerke, dy't net fier fan de katedraal stie. Yn de tiid fan de Frânske Revolúsje waard it kleaster sletten en dêrnei as nasjonaal eigendom ferkocht en ôfbrutsen. De kleastertsjerke bleau tenei tsjinjen as parochytsjerke. Fan de âlde kleastertsjerke binne noch resten bewarre bleaun, lykas it westlike portaal, dielen fan it skip (de bases fan de pylders en steunbearen) en in goatyske muorre.
De nije Remigiustsjerke waard ûnder tafersjoch fan de pastoar Louis Eugene Debeaumont (1818-1891) boud op it plak fan de eardere tsjerke fan in minderbruorrekleaster. De tsjerke is in ûnwerp fan de arsjitekt Paul Delefortrie. De bou sette yn 1889 útein mar waard al yn 1891 fanwegen de hege kosten ûnderbrutsen, sadat allinne it koer en it dwersskip boud waarden. It oargel waard yn 1900 yn gebrûk nommen.
De tsjerke rekke yn de Earste Wrâldkriich troch kriichsgeweld skeind.
Nei de Earste Wrâldkriich boude arsjitekt Pierre Ansart de sakristy. Yn 2001 waard de tsjerke klassifisearre as histoarysk monumint.
It bisdom hat de tsjerke yn gebrûk jûn oan de Poalske katolike mienskip fan Amiens. Oan de westlike kant fan de tsjerke grinzgje de resten fan de eardere kleastertsjerke.
Ynterieur
De brânskildere ramen yn de apsis fertelle it ferhaal fan Sint-Remigius. De ramen yn it trifoarium behannelje de skiednis fan de kleasteroarder. De tolve apostels, de Trije-ienheid en de Jongfaam wurde ôfbylde op de hege ramen. De ramen binne nei de Earste Wrâldkriich restaurearre.
Yn de tsjerke stiet ek in monumintaal grêfmonumint fan Nicolas de Lannoy en Magdelaine de Mutterel. Oarspronklik stie it monumint yn it koer fan de eardere kleastertsjerke. It barokke grêfmonumint waard yn 1631 boud troch Nicolas Blasset.
Ut de foargonger fan de tsjerke binne ek noch in pear reliëfs, in skilderij en in relikwarium bewarre bleaun.
Oargel
It oargel waard yn 1900 troch Salomon van Bever boud. Dêrby brûkte hy âlder materiaal fan it oargel út de eardere kleastertsjerke, in ynstrumint út 1842. Ek de oargelkas stamt fan it âlde oargel fan de foargonger fan de hjoeddeiske Remigiustsjerke.
The Mummy (filmsearje fan Universal Pictures)
Klassike filmsearje (1932-1955)
De klassike Mummy-filmsearje fan Universal Pictures bestie út seis dielen, wêryn't sokke ikoanyske horrorakteurs as Boris Karloff, Tom Tyler, Lon Chaney jr. en Eddie Parker de rol fan 'e mummy fertolken. Dizze films makken diel út fan 'e gruttere Klassike Meunsterfilmsearje fan Universal Pictures. De earste fiif wiene min ofte mear serieuze horrorfilms, mar it sechsde en ôfslutende diel, mei yn 'e haadrol it komyske duo Abbott en Costello, wie in komeedzjehorrorfilm.
Filmtrilogy fan Stephen Sommers (1999-2008)
Yn 1999 regissearre Stephen Sommers nei in senario fan himsels in remake fan 'e oarspronklike film út 1932. Yn dy film waard de toan ferskood fan horror nei aventoer, en kaam de klam net mear te lizzen op bangmakkerij en skrikmominten, mar ynstee op aksjesênes mei special effects, dy't ôfmakke waarden mei humor. De remake wie sa súksesfol dat der neitiid twa ferfolchfilms op makke waarden, de earste troch Sommers sels en de twadde yn neifolging fan him. De earste beide films hiene in heger gehalte oan eigentlike eleminten út 'e Egyptyske Aldheid en mytology as de films út 'e klassike searje. It trêde diel fan 'e moderne searje wie wat in frjemde ein yn 't byt, mei't er net oer in Egyptyske mummy gie, mar oer de mummy fan in Sineeske keizer.
Spin-offsearje (2002-2018)
Op basis fan 'e foarfallen yn The Mummy Returns, wêryn't de Skorpioenekening (spile troch Dwayne Johnson) ien fan 'e antagonisten wie, ûntstie neitiid in spin-offsearje mei de Skorpioenekening yn 'e haadrol. Dy films spylje yn 'e Aldheid. Johnson kearde inkeld yn 'e titelrol werom foar de earste film. De rest fan 'e rige bestie út almar minder beoardiele B-films mei hieltyd oare akteurs yn 'e haadrol, dy't direkt-op-fideo útbrocht waarden. De Scorpion King-filmsearje wurdt ornaris, nettsjinsteande de oarsprong fan 'e earste film, net ta de Mummy-searje rekkene.
Reboot (2017)
Ynstee fan troch te gean mei in fjirde film yn 'e moderne filmsearje, besleat Universal Pictures yn 2012 ta in reboot fan 'e Mummy-franchise. It plan wie om in mienskiplik sinematysk universum te skeppen foar alle meunsters út 'e Klassike Meunsterfilmsearje fan Universal Pictures, krekt sa't Marvel Comics dat ek foar syn superhelden dien hie yn it Marvel Cinematic Universe. It sinematysk universum fan 'e meunsters moast de Dark Universe-searje wurde. Yn dat ramt waard yn 2017 as ien fan 'e earste films in nije remake fan The Mummy útbrocht, mei filmstjer Tom Cruise yn 'e haadrol en Sofia Boutella as in froulike ferzje fan 'e mummy. De toan waard wer ferskood nei horror, en de humor ferdwûn frijwol hielendal. It teloarstellende kommersjele resultaat fan 'e film wie foar Universal lykwols oanlieding om it Dark Universe op te doeken foar't it goed en wol begûn wie.
Posttraumatysk stress-syndroom
thumb|250px|Terapy foar minsken mei posttraumatyske stresssteurnis mei help fan [[virtual reality]] Posttraumatysk stress-syndroom of posttraumatyske stress-steuring (PTSS), ek wol bekend ûnder Ingelske ôfkoarting PTSD (fan post-traumatic stress disorder) is in geastlike steuring yn 'e foarm fan in psychologysk trauma, dy't him by de minske ûntjaan kin nei't men bleatsteld is oan in traumatysk foarfal of in rige traumatyske foarfallen, lykas ferkrêfting of oare foarmen fan seksueel misbrûk, in gewelddiedige berôving of mishanneling, oarlochfiering, in slim ferkearsûngemak of in útslaande brân. PTSS of soartgelikense geastlike steurings waarden al dokumintearre troch de âlde Griken. In spesifike foarm fan PTSS is shellshock, dat foarkomt by militêren dy't lange tiid ûnder fjoer lein hawwe. Yn it ferline waard dat net erkend as sykte en waarden lju dy't deroan litten sjoen as simulanten of lefferts. Under de Earste Wrâldoarloch waarden in protte shellshockte soldaten eksekutearre as lânferrieders. De term 'posttraumatyske stress-steuring' kaam yn 'e 1970-er yn gebrûk doe't grutte oantallen Amerikaanske feteranen út 'e Fjetnamoarloch mei dizze krupsje oanhelle rekken. Pas yn 1980 waard PTSS as in echte oandwaning erkend.
De measte lju dy't in traumatysk foarfal trochmeitsje, sille gjin PTSS krije. Minsken dy't it slachtoffer wurde fan in ynterpersoanlik trauma lykas, ferkrêfting, mishanneling of bernemisbrûk, hawwe in folle gruttere kâns om PTSS op te dwaan as lju dy't it slachtoffer wurde fan ûnpersoanlike trauma's, lykas in ferkearsûngemak of in brân. Ungefear de helte fan 'e ferkrêftingsslachtoffers ûntjout in foarm fan PTSS. By bern is de kâns op it opdwaan fan PTSS lytser as by folwoeksenen, benammen as it giet om bern fan ûnder de tsien jier. Yn 'e Feriene Steaten lijt 3,5% fan alle folwoeksenen oan in foarm fan PTSS en kriget 9% fan 'e minsken der op in stuit yn harren libben lêst fan. Yn 'e rest fan 'e wrâld lizze dy persintaazjes folle leger, en hat mar ½-1% fan 'e minsken PTSS. Yn oarlochsgebieten leit dat persintaazje fansels wol wer in stik heger. Wrâldwiid liket PTSS mear foar te kommen by froulju as by manlju.
De wichtichste behannelmetoaden foar minsken dy't lije oan PTSS binne psychoterapy en medikaasje. Op it mêd fan terapy giet it om traumarjochte kognitive gedrachsterapy, wêrby't der ferskate foarmen binne dy't helpe kinne, wêrûnder ien-op-ienpetearen en groepssesjes mei lotgenoaten. Op it mêd fan medikaasje wurde faak antydepressiva, sliepmiddels en eangstremmers foarskreaun. Faak hawwe PTSS-pasjinten ek baat by it medisinaal smoken fan kannabis, wierskynlik om't se in tekoart hawwe oan 'e kalmearjende neurotransmitter anandamide, dat in kannabinoïde stof is (dy't yn kannabis sit).
Dominus flevit
Skiednis
De Italjaanske arsjitekt Antonio Barluzzi joech de tsjerke de foarm fan in trien. Dêrmei symbolisearre de arsjitekt it fertriet fan Kristus oer de oansteande ferneatiging fan Jeruzalim. Neffens it evangeelje fan Lukas waard Jezus op de tocht nei Jeruzalim oandien troch it lot dat de stêd en syn befolking wachte. Likernôch fjirtich jier letter, yn it jier 70, waard de foarsizzing fan Jezus werklikheid. Romeinske legers belegeren Jeruzalim en nei seis moannen fjochtsjen waard de Twadde Timpel ferneatige en de stêd mei de grûn lyk makke.
Johan Cavaljé
Johan Caspar Cavaljé (Avereest, 4 septimber 1914 – Snits, 4 april 1993) wie in Nederlânsk politikus fan de CHU.
Dominus flevit
Skiednis
Oant it krúsfarderstiidrek stie der gjin kapel of tsjerke op de lokaasje dêr't Jezus om de stêd gûlde. Yn dy tiid wie der foar it earst ferearing op it plak dêr't de tsjerke no stiet. In lytse kapel waard boud, mar nei de fal fan Jeruzalim yn 1187 rekke de kapel yn ferfal. Oan it begjin fan de 16e iuw stie op it plak en moskee of koranskoalle, nei alle gedachten boud troch de Turken mei gebrûk fan it materiaal fan de kapel, al is de funksje fan dat gebou noch altiten net dúdlik.
Johan Cavaljé
Hy waard berne as soan fan Ubbo Petrus Cavaljé (1871-1946) dy't doe boargemaster fan Avereest wie. Yn 1933 kaam hy yn tsjinst by de gemeente Zwollerkerspel dêr't syn heit sûnt 1919 boargemaster wie. Yn 1942 makke hy de oerstap mei it arbeidsburo yn Swol. Fiif jier letter wurke hy by de gemeentesiktary fan Wijhe dêr't hy opklom ta kommys. Yn desimber 1957 waard Cavaljé krektas syn heit boargemaster, en wol fan Drylts as opfolger fan J. Oppedijk. Ein 1963 folge syn beneaming ta boargemaster fan Doanjewerstâl en bleau dat oant syn pinsjoen. Hy waard opfolge troch Michiel Alma.
Cavaljé ferstoar yn 1993 yn Snits op 78-jierrige leeftiid.
Dominus flevit
Skiednis
It slagge de Fransiskanen net om de ruïnes oan te keapjen en dêrom kochten se in stik lân tichteby om dêr in kapel te bouwen. Yn 1913 waard foar de kapel in partikulier hûs boud, dat letter yn hannen oergyng fan de kongregaasje fan de Susters fan Sint-Joazef, dy't it lang om let wer ferkochten oan in Portugeeske frou. Yn 1940 ferkochten de benediktynske susters in diel fan it ûnreplik goed oan de Fransiskanen.
De Dominus flevit-tsjerke waard yn 1955 boud. It stiet op de resten fan in byzantynske tsjerke út de 5e iuw. It westlike raam sjocht út op de timpelberch, dêr't ea de Twadde Timpel stien hat.
Argeology
Nei't de Fransiskanen in diel fan de grûn fan de Benediktinen kocht hiene fersetten se de âlde grinsmuorre om in splitsing te meitsjen en yn 1953 begûnen de Fransiskanen mei de bou fan in oare muorre. By it lizzen fan de fûneminten groeven de wurklju âlde grêven op. Fan dat stuit ôf waarden der ûnder lieding fan de fransiskaan Bellarmino Bagatti opgravings op it plak útfierd.
Der waard in kanaänitysk grêf ûntdutsen út de lette brûnstiid en in nekropolis mei grêven út 136 foar Kristus oant 300 nei Kristus. Ek waard in byzantynske tsjerke út de 5e iuw ûntdutsen. De mozaiken fan de tsjerke lizze noch jimmeroan op it plak. De byzantynske mozaykflier datearret út it begjin fan de 7e iuw. Dielen fan de flier binne ek te sjen yn it moderne tsjerkegebou.
Jackie Brown (pornografysk aktrise)
Jackie Brown, echte namme: Tommineka Babers (30 maart 1988) is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn Houston, yn 'e steat Teksas. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2006, en har namme wurdt ek wol misstavere as Alize Marie, Jacky Brown en Alize. Neffens har offisjele opjefte is se 1.68 m lang, mei in gewicht fan 58 kg en kupmaat 34C.
Tretten
Tretten is in plak yn de Noarske gemeente Øyer, provinsje Innlandet. Tretten telt 860 ynwenners (2007) en hat in oerflakte fan 1,45 km²
It doarp leit oan de Losna-mar, dat diel útmakket fan de rivier de Gudbrandsdalslågen. Tretten leit yn de Gudbrandsdalen-fallei, by de rivier de Gudbrandsdalslågen del yn it súdlike part fan de gemeente. It leit lâns de Jeropeeske sneldyk E6, likernôch 25 kilometer noardlik fan de stêd Lillehammer. It gemeentlik sintrum fan fan de gemeente Øyer leit yn Tingberg sawat 5 kilometer súdeasten fan Tretten.
Yn 2022 kaam it doarp wrâldwiid yn it nijs, om't de yn 2012 boude houtene brêge oer de Gudbrandsdalslågen en E6 op 15 augustus ynstoarte.
Noarderbegraafplak (Grins)
thumb|250px|It Noarderbegraafplak thumb|250px|Joadske grêven op it Joadsk hôf It Noarderbegraafplak (1827) is in algemien begraafplak yn de stêd Grins.
Nei de epidemy fan 1826 yn de stêd, waard besletten om deaden tenei bûten de poarten fan Grins te beïerdigjen. It Noarderbegraafplak waard tagelyk mei it Suderbegraafplak oan de Hereweg oanlein.
In part fan it tsjerkhôf waard fan 1827 oant 1909 brûkt as Joadsk begraafplak. Der steane 906 stiennen op dat diel. Yn 1909 waard in nij begraafplak oan de Iepenlaan yn gebrûk naam. Beide hôven hawwe in monumint mei in gedicht fan stedsdichter Ronald Ohlsen.
Melis van Seijen
Melis van Seijen (Harns, 1 july 1926 – Drachten, 26 augustus 2018) wie in Frysk útjouwer, boekhanneler en muzykprodusint. Hy publisearre û.m. de Encyclopedie van het Hedendaagse Friesland.
Libben en karriêre
Van Seijen waard yn 1926 berne yn in kommunistyske húshâlding yn Harns. Doe't er noch lyts wie, ferhuzen syn âlden mei him nei Ljouwert, dêr't er opgroeide en letter in útjouwerij (Utjouwerij M.A. van Seijen) en boekhannel oprjochte. Koart nei de Twadde Wrâldoarloch besiet Van Seijen ferskate gebouwen oan 'e strjitte By de Put. Yn 'e 1960-er jierren ferhuze er syn saak nei de Wurdumerdyk. Om't ferskate boekhannels yn Fryslân fanwegen syn kommunistyske eftergrûn syn publikaasjes net yn 'e hannel nimme woene, sutele er syn boeken sels út.
Under de útjeften fan Van Seijen wiene Het Oude Brood, fan J.P. Zoomers-Vermeer, en De Simmer fan it Lok, dat skreaun wie troch Van Seijen syn broer Ad van Seijen. Ek ferskynde by him it boek Opkomst en Strijd van de Arbeidersbeweging in Friesland, fan Pieter Terpstra. Yn 1975 publisearre er syn bekendste útjefte: de Encyclopedie van het Hedendaagse Friesland, dy't ta stân kaam ûnder redaksje fan Gerben Abma en Klaas Jansma.
Njonken boeken brocht Van Seijen ek platen op 'e merk, eat dêr't er mear súkses mei hie. Syn platemaatskippij Fan Fryske Groun publisearre û.m. Oer de Hage, in plaat mei sketches fan Akke Radsma, en hits as ’t Woanskip en Skûtsjesilen Is Myn Nocht, fan Anneke Douma.
Troch in ferhuzing nei Apeldoarn ferdwûnen Van Seijen, en syn bedriuwen, yn 'e 1980-er jierren út Ljouwert. Nei 2010 kearde er yn Fryslân werom, doe't er kaam te wenjen yn Ferpleechhûs Bertilla, yn Drachten. Op snein 26 augustus 2018 kaam Van Seijen dêre yn 'e âlderdom fan 92 jier te ferstjerren. Inkele wiken foar syn dea hied er noch tynge dien dat er doel wie om in santjinde-iuwsk manuskript út te jaan dat er fûn hie: Sint Vitus: Patroonheilige van Leeuwarden. By it bekendmeitsjen fan syn heite ferstjerren joech syn soan Wobbe van Seijen oan dat projekt ôfmeitsje te sillen.
Boskgeitantilopen
De boskgeitantilopen (wittenskiplike namme: Nemorhaedini, soms stavere as Naemorhedini) foarmje in tûke fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e evenhoevigen (Artiodactyla), it ûnderskift fan 'e wjerkôgers (Ruminantia), it tuskenskift fan 'e hoarndieren (Pecora), de famylje fan 'e holhoarnigen (Bovidae) en de ûnderfamylje fan 'e geiteftigen (Caprinae). Dizze tûke kin opdield wurde yn twa ûnderskate skaaien, te witten de boskgimzen (Capricornis) en de goarals (Nemorhaedus). Yn totaal hearre ta de boskgeitantilopen tsien soarten lytseftige geiteftigen, dy't foarkomme yn Aazje.
Aube (departemint)
Aube is in departemint yn Frankryk yn de regio Grutte Easten (Grand Est).
Skiednis
Aube is ien fan de 83 departeminten, dy't oprjochte waarden yn de tiid fan de Frânske Revolúsje en foarme is út de eardere provinsje Sjampanje. Fan 1960 oant 2015 makke Aube diel út fan de regio Sjampanje-Ardinnen, dy't yn 2016 yn de regio Grutte Easten opgyng.
Namme
De namme fan it departemint is ûntliend oan de rivier de Aube.
Geografy
It departemint falt ûnder de regio Grutte Easten (Grand Est). Yn it noarden grinzget it departemint oan de Marne, yn it easten oan Haut-Marne, yn it súdeasten oan Côte-d'Or, yn it súdwesten oan Yonne en yn it westen Seine-et-Marne.
Bestjoerlike yndieling
It departemint Aube is ûnder te ferdielen yn 3 arrondisseminten, 17 kantons en 431 gemeenten.
Ekonomy
It departemint Aube hat it grutste Europeeske areaal dêr't himp ferboud wurdt. In grut diel fan de likernôch 5.000 hektare leit yn de eardere regio Sjampanje-Ardenne.
Middei (tiidpunt)
De middei, de middeisoere of de noen is it tiidpunt fan 12.00 oere oerdeis. Dêrmei is it persiis it tsjinstelde fan 'e midnacht, dy't om 12.00 oere (of 24.00 oere of 0.00 oere) nachts falt. De namme 'middei' ferwiist nei it feit dat dizze tiid it mulpunt fan 'e dei en fan it etmiel foarmet. It argayske synonym 'noen' komt oarspronklik fan it Latynske nona (hora) (de "njoggende oere"); dat wie oarspronklik 15.00 oere middeis, mar yn 'e Midsiuwen ferskode de betsjutting nei de middeisoere.
Op 'e middei wize de grutte en lytse wizers fan alle klokken nei de 12 en berikt de sinne syn heechste punt (it senit) oan 'e himel. Dit tiidpunt jout de ein fan 'e moarn en it begjin fan it deidiel fan 'e middei oan. Op 'e middei begjint yn it ramt fan 'e wurkdei of skoaldei op troch-de-wykse dagen foar de measte minsken faak de lunchpauze of it middeisskoft, wannear't men faak kâld, mar soms ek waarm iten bepluzet. Sadwaande sprekt men foar de tiid tusken 12.00 en rûchwei 13.00 oere faak fan 'tusken de middei'. Tsjintwurdich begjint it middeisskoft trouwens faak wat letter, om 12.30 oere, en duorret dan faak oant 13.30 oere.
List fan boargemasters fan Drylts
Dit is in list fan boargemasters fan de eartiidske Nederlânske gemeente Drylts oant dy gemeente op 1 jannewaris 1984 opgie yn de gemeente Wymbritseradiel.
Arthur McKenzie Dodson
Libben
Dodson waard yn 1819 berne Philadelphia, yn 'e steat Pennsylvania, en teach yn 1849 nei it Wylde Westen om syn fortún te meitsjen, doe't de Kalifornyske Goudkoarts him yn 'e besnijing krige. As goudsiker hied er lykwols gjin súkses, dat yn 1850 sette er him nei wenjen yn it lytse stedsje Los Angeles, yn súdlik Kalifornje, dêr't er as slachter begûn en letter ek in krudenierswinkel iepene. Dêrnjonken wie Dodson ek de earste sjippesieder fan Los Angeles. Yn maatskip mei in John Benner sette er op 'e hoeke fan Spring Street en Sixth Street in hout- en koalehannel op. Fan 1859 oant 1862 siet er yn 'e Losanzjelynske gemeenterie.
Dodson troude yn Los Angeles mei Reyes Dominguez, de dochter fan Nazario Dominguez, in lâneigner yn dy krite dy't fan Californio-komôf wie (de lânseigen Meksikaanske befolking fan súdlik Kalifornje fan foàr de Amerikaanske anneksaasje). Hja krigen tolve bern, wêrfan't lykwols mar fjouwer langernôch libben om folwoeksen te wurden: James, Emma, John en Caroline. Yn 1874 kaam Dodson yn Tucson, yn 'e steat Arizona, te ferstjerren. Hy waard begroeven te Wilmington, yn Kalifornje.
Nemo (liet fan Nightwish)
Nemo is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Nightwish yn 2004 en útbrocht op it album Once fan Nightwish út 2004. Nemo wie it tredde nûmer op it album en waard op 19 april 2004 útbrocht as earste single fan it album.
Oer it nûmer
Nemo is skreaun troch Tuomas Holopainen. It nûmer is basearre op ynsidintele gefoelens fan ferlern wêzen, langstme nei it ferline en him namleas fiele. De singleferzje fan it nûmer is in minút koarter as it orizjineel op it album Once.
Testaminten fan de Tolve Aartsfaars
De Testaminten fan de Tolve Aartsfaars is in algemien as apokryf beskôge religieuze tekst, besibbe oan it Alde Testamint fan 'e Bibel. It is in samling fan tolve pseudepigrafyske geskriften, dêr't sabeare de lêste wurden fan 'e tolve soannen fan 'e aartsfaar Jakob yn fêstlein binne. It makke diel út fan 'e bibeledysje fan 1666 fan 'e Armeensk-Otterdokse Tsjerke, mar heart tsjintwurdich net mear ta de Armeenske bibelkanon, noch ta lykfol hokker oare.
Oerlevering en oarsprong
Yn 'e sechstjinde iuw, doe't men sokke teksten op in mear krityske manear tsjin it ljocht hold, waarden Grosseteste syn bewearings fersmiten en fjouwer iuwen lang waard de Testaminten fan de Tolve Aartsfaars beskôge as net mear as in kristlike ferfalsking. Yn 'e midden fan 'e tweintichste iuw waarden der mank de Deade-Seerôlen, te Qumran, guon fragminten ûntdutsen dy't al of net ta de Testaminten fan de Tolve Aartsfaars hearre kinne; de saakkundigen binne it dêr noch altyd net oer iens. As hja dêr al ta hearre, soe dat fansels betsjutte dat de Testaminten fan de Tolve Aartsfaars fan oarsprong wol deeglik in joadsk geskrift wêze moat (fan op syn letst om 100 f.Kr. hinne), en dat de tekst sa't er oerlevere is, in kristlike omwurking fan in earder joadsk wurk wêze moat.
Ynhâld
De Testaminten fan de Tolve Aartsfaars bestiet út tolve ôfsûnderlike "testaminten", dy't elkmis pseudepigrafen binne ûnder namme fan ien fan 'e soannen fan Jakob. De opbou is fierhinne gelyk: earst fertelt de oangeande aartsfaar oer syn eigen libben, wêrby't er benammen omtinken skinkt oan syn deugden en sûnden. Datoangeande binne de teksten basearre op sawol it âldtestamintyske boek Genesis as op 'e bûtenbibelske joadske tradysje. Dêrnei ropt er syn taharkers (en lêzers) op om 'e neamde deugden nei te stribjen en de sûnden út 'e wei te gean. De measten fan 'e tolve teksten einigje mei profetyske fizioenen.
Rûben en Simeön
It Testamint fan Rûben hâldt him benammentlik dwaande mei fermoanjen fan lust, en Rûben syn grutste sûnde is dat er seksuële omgong hân hat mei Bilha, de byfrou fan syn heit Jakob (Gen. 35:21-22). It hat wol kâns dat de skriuwer it dochs al oer ûntucht hawwe woe en dat er dat ûnderwerp oan Rûben tawiisd hat fanwegen dizze bibelpassaazje. It Testamint fan Simeön is yn haadsaak in tirade tsjin oergeunstigens en hâldt út dat Simeön sa jaloersk wie op syn broer Joazef, dat er dy fermoardzje woe ynstee fan him as slaaf te ferkeapjen, sa't úteinlik barde (Gen. 37:12-30).
Levy
It Testamint fan Levy giet fierhinne oer de sûnde fan waanwizens, mei't de neiteam fan Levy, de Leviten, de stamme wiene dy't yn it âlde Israel de preesters levere (wat gauris makke dat se har boppe de rest fan it folk ferheft fielden en mienden dat sy, de útkarden fan God, net oan 'e rituële foarskriften bûn wiene). Dit geskrift liket in lettere tafoeging te wêzen, of alteast it wurk fan in oare skriuwer, mei't de tekst houlikjen mei bekearlingen fan net-joadsk komôf goedkart, wylst it Testamint fan Simeön de Simeöniten noch de mantel útfeecht foar de sûnde fan rasseferminging. Fierders binne der yn it Gryksktalige manuskript fan it Testamint fan Levy dat bewarre wurdt yn 'e kleastermienskip fan it Grykske Atos fuotnoaten tafoege dy't oerset binne út in Arameesktalige foarrinder fan 'e tekst. Dêrfan binne te Qumran, mank de Deade-Seerôlen, seis fragminten fûn yn Grot 4 (4Q213-214) en ien yn Grot 1 (1Q21).
Juda
It Testamint fan Juda hâldt him benammentlik dwaande mei it beskrobjen fan deunens en ûntucht. Hoewol't Juda deryn beskreaun wurdt as in dapper en krigel man (wêrby't ferskate dieden oan him taskreaun wurde dy't yn 'e Bibel troch syn heit Jakob dien wurde), feroaret de tekst fan toan as op ksenofobyske wize Juda syn houlik mei in net-Israelityske op 't aljemint komt. Boppedat wurdt him syn seksuële omgong mei syn skoandochter Tamar kwea-ôf nommen, al die dy har doedestiden foar as prostituee (Gen. 38:12-30).
Issaskar, Sebûlon en Dan
It Testamint fan Issaskar leit de klam op askeze, dy't as deugdsum foarsteld wurdt. Issaskar, dy't in ienfâldich libben as lânbouwer laat hawwe soe, wurdt dêrby ta foarbyld steld. Dit op grûn fan 'e bibeltekst yn Gen. 49:15: "Doe't er fernaam dat it rêstplak noflik en dat it lân leaflik wie, bûgde er it skouder om te dragen en waard er ûnder twang arbeider." It Testamint fan Sebûlon hâldt út dat Sebûlon in útfiner en filantroop wie, dy't inkeld ûnder twang fan syn bruorren meidie oan it as slaaf ferkeapjen fan Joazef. It Testamint fan Dan behannelet de sûnden fan lulkens en ligen, mar konsintrearret him op lulkens. Dan waard troch de "geast fan 'e lulkens" ferlaat om syn broer Joazef dea te dwaan, mar lokkigernôch makke God dat dyselde him net yn 'e hannen foel, sadat Dan foar in slimme sûnde bewarre bleau.
Naftaly
It Testamint fan Naftaly bestiet benammentlik út profesijen. Naftaly sjocht hoe't syn bruorren Levy en Juda de sinne, resp. de moanne gripe, en hoe't Joazef op in bolle riidt. Ek sjocht er in jongfeint mei tolve palmblêden, dy't lykje te ferwizen nei de tolve apostels. Fierders hat er in dream oer in stoarm op see dy't him en syn bruorren útinoar driuwt, foar't neist in ferwizing nei de joadske diaspoara. In hânskrift fan wat it Testamint fan Naftaly liket te wêzen, waard fûn yn Grot 4 te Qumran (4Q215), mank de Deade-Seerôlen.
Gad, Azer, Joazef en Benjamin
It Testamint fan Gad set útein mei Gad syn hate foar Joazef, mar feroaret yn haadstik 2 yn in fermoanning om net ta te jaan oan hate en ynstee faninoar te hâlden. It Testamint fan Azer is it koartste fan 'e tolve en begjint oars as de oaren net mei in stjerbêdsêne. It behannelet de twa manearen om te libjen: oprjochtens en ûnoprjochtens. Azer ropt op om 'e wierheid te folgjen. It Testamint fan Joazef giet grutdiels oer keinens, en linet swier op it bibelferhaal oer Joazef syn wjerkaksel tsjin 'e avânses fan 'e frou fan Potifar (Gen. 39:7-20). It Testamint fan Benjamin, ta einbeslút, is hiel bot in taheakke op it Testamint fan Joazef. It iepenet mei it ferslach dat Joazef oan Benjamin joech oer syn ferkeap as slaaf, mei't Benjamin dêr as iennichste fan syn bruorren net yn behelle wie. Dêrnei ropt Benjamin syn neiteam op om net ta te jaan oan bedragerij, en teffens wurdt der wer in warskôging tsjin ûntucht tafoege.
Happy end (betsjuttingsside)
"Happy end" hat yn 'e Wikipedy ferskate betsjuttings:
Crystal Knight
Crystal Knight (31 desimber 1973) is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn New York, yn 'e steat New York. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 1994, en har namme wurdt ek wol misstavere as Chrystal Knight, Crystal K en Crystal Night. Neffens har offisjele opjefte is se 1.63 m lang, mei in gewicht fan 50 kg en kupmaat 34C.
Alfred Leblanc
Alfred Leblanc (Parys, 13 april 1869 - 22 novimber 1921) wie in Frânsk loftfeartpionier (ballonfarder en piloat) en yngenieur. Hy wie piloat n° 17 fan Frankryk, dy't op 16 desimber 1909 syn fleanbrevet helle. Hy waard beïerdige op Père-Lachaise yn Parys.
Ty Burr
Ty Burr (folút: Sturtevant Tice Burr; Boston, 17 augustus 1957) is in Amerikaansk sjoernalist, kollumnist en publisist, dy't benammen bekend wurden is as filmkritikus foar de krante The Boston Globe.
Jonkheid en oplieding
Burr waard yn 1957 berne yn Boston, yn 'e Amerikaanske steat Massachusetts, en groeide op yn Brookline, in foarstêd fan Boston. Hy studearre filmkeunst oan it Darthmouth Kolleezje yn Hanover (Nij-Hampshire) en de Universiteit fan New York yn New York.
Karriêre
Nei't er ôfstudearre wie, fûn Burr wurk by it Amerikaanske tillefyzjenetwurk HBO, dêr't er as evaluëarder fan films belutsen wie by de programmearring fan it Cinemax-betelkanaal. Yn 1990 oant 2002 wurke er as sjoernalist by it tydskrift Entertainment Weekly, dêr't er foar it meastepart oer films, fideo's, muzyk en digitale media skreau. Burr hie al ier belangstelling foar it ynternet, en skreau eigenhandich de koade foar de earste webside fan Entertainment Weekly.
Sûnt 2002 wurket Burr as filmkritikus foar The Boston Globe, yn syn berteplak Boston. Sûnt 2015 skriuwt er ek in kollumn yn 'e sneinsedysje fan dy krante, wêryn't er in breed ferskaat oan ûnderwerpen út 'e popkultuer behannelet. Yn 2017 wie Burr in finalist foar de Pulitzerpriis foar Krityk.
Burr is lid fan 'e Boston Society of Film Critics (BSFC) en de National Society of Film Critics (NSFC). Behalven yn The Boston Globe ferskine syn artikels út en troch ek yn oare publikaasjes, lykas The New York Times, The Boston Phoenix en it tydskrift Spin. Ek is er frij geregeldwei op 'e tillefyzje te sjen en op 'e radio te hearren oer films en oare kulturele saken; sa hat er meiwurke oan tillefyzjeprogramma's of radioprogramma's fan MSNBC, NPR en Bloomberg Radio.
Fierders is Burr ek aktyf as publisist. Hy hat fiif boeken skreaun of mei-skreaun. The Hundred Greatest Stars of All Time (1998), in list mei beskriuwings fan 'e hûndert grutste filmstjerren aller tiden, en The Hundred Greatest Movies of All Time (1999), in list mei beskriuwings fan 'e hûndert bêste films aller tiden, waarden útjûn ûnder de auspysjes fan Entertainment Weekly en wiene foar it measte part skreaun troch Burr.
Yn 2007 kaam Burr mei The Best Old Movies for Families: A Guide to Watching Together, dat in op essaybasis skreaune gids is foar âldelju of pakes en beppes om harren bern, resp. pake- en beppesizzers yn 'e kunde te bringen mei filmklassikers. Yn 2012 publisearre er Gods Like Us: On Movie Stardom and Modern Fame, in krityske bestudearring fan hûndert jier fan ferneamdens yn it ramt fan 'e filmyndustry. Foar dat wurk krige er fan alle kanten lof taswaaid. Burr publisearre yn 2012 ek it e-boek The 50 Movie Starter Kit, in gids foar begjinners op it mêd fan filmsjen.
Lofthaven Frankfurt am Main
De Flughafen Frankfurt am Main, 12 kilometer súdwest Frankfurt am Main, iepene op 8 july 1939, is de grutste lofthaven fan Dútslân. Nei London Heathrow Airport en Aéroport de Paris-Charles de Gaulle is it de tredgrutste Europeeske lofthaven foar persoaneferfier, wrâldwiid stiet de lofthaven op plak alve. Yn 2013 wienen der 58,0 miljoen passazjiers op de lofthaven. Mei sa'n 2,2 miljoen ton frachtferfier yn 2011 wie de Frankfurter lofthaven nûmer sân fan de wrâld. De lofthaven hat twa terminals dy't mei elkoar ferbûn binne troch in shuttlebaan, de saneamde Skyline.
Moardnerij fan Katyn
thumb|280px|Omskotten fan de moardnerij yn Katyn dy't noch ûndersocht wurde moatte (ôfbyld 30 april 1943 ) De Moardnerij fan Katyn of it Bloedbad fan Katyn wie in bloedbad dat yn 'e maaitiid fan 1940 plakfûn, doe't de geheime tsjinst fan de Sovjet-Uny, de NKVD, goed 4.400 Poalske ofsieren fermoarde nei't Stalin yn it ramt fan it Molotov-Ribbentroppakt Poalen binnenfallen wie.
De eksekúsjes
Katyn is in doarpke yn Ruslân, dat likernôch 20 km westlik fan Smolensk leit. In bosk by dat doarpke waard foar in skofttroch de NKVD brûkt om dêr minsken te eksekutearjen. Yn 1940 wie Katyn ien fan de trije plakken dêr't de NKVD meiïnoar likernôch 25.700 Poalske boargers, preesters en militêren fermoarde. De massagrêven waarden nei it tichtsmiten mei beammen beplante.
De opdracht ta de moard waard jûn troch it Sintraal Komitee, tekene troch Stalin op 5 maart 1940. Dy opdracht wie it gefolch fan in útstel fan NKVD-sjef Lavrenti Beria om likernôch 25.000 'lânhearen, fabrikanten, eardere ofsieren, amtners en oerrinners' dea te sjitten. De konstrintraasjekampen moasten frij fan de Poalen makke wurde om dêr 50.000 oant 70.000 ynwenners fan de Baltyske steaten yn op te sluten. Ek de Balten soene letter foar in grut part fermoarde wurde.
De Dútske fynst
thumb|260px|Forinsysk ûndersyk De moardpartij bleau lang stil oant de Dútsers op 13 april 1943 de massagrêven ûntdieken mei dêryn likernôch 3.000 omskotten mei Poalske identiteitspapieren. By lettere opgravings waarden nochris 1.200 slachtoffers fûn. In ynternasjonale kommisje mei leden út besette en neutrale lannen en fertsjintwurdigers fan it Reade Krús waar ynsteld om de grêven te ûndersykjen. De kommisje levere it oertsjûgjende bewiis dat de moarden troch de Sovjets útfierd wiene, in konklúzje dy't de nazy's goed brûke koene foar eigen propaganda-doeleinen.
Doe't it ferballe Poalske regear ûnder lieding fan generaal Władysław Sikorski klearrichheid easke, ferbriek de Sovjet-Uny de kontakten mei de Poalen. Twa moanne letter kaam Sikorski ûnder fertochte omstannichheden yn Gibraltar om it libben en sa ferlear Poalen op dat stuit syn belangrykste lieder.
Mei help fan de kommunistyske parse yn it bûtenlân sette de Sovjet-Uny in offensyf yn om de skuld fan de moardnerijen yn 'e skuon fan de nazys te skowen. Om't de saak de alliearde krêften drige te ferdielen en dêrmei te ferswakjen en it fan belang wie de kontakten mei Stalin sa goed mooglik te hâlden, besochten ek de westerske alliearden yn de Twadde Wrâldkriich de wierheid oer Katyn te ferbergjen. Ynformeel stipe de Britske premier Winston Churchill de wiere tadracht, mar offisjeel de Sovjetferzje. Roosevelt liet de saak yn 1944 ûndersykje, mar nei't ek dat ûndersyk de Sovjets as skuldigen oanwiisde, wie it rapport ynienen ferdwûn.
Neurenberchtribunaal
Tsjin better witten yn lieten de alliearden de misdied fan Katyn by it Neurenberchtribunaal yn 1946 oan de list fan nazy-kriichsmisdieden tafoegje. Mei op oantrunen fan William J. Donovan lieten Amerikaanske rjochters de oanklacht op de list skrasse.
Kommunistysk Poalen
De kommunisten holden de Sovjetferzje oan, ek yn it Poalen fan nei de oarloch. Nei ferrin fan tiid mocht Katyn net mear bepraat wurde, ek net om dêr de nazy's de skuld fan te jaan. Yn 1981 by de aksjes fan it fakbûn Solidarność waard der in betinkingsmonumint stifte, dat it kommunistyske regear lykwols wer gau oprûme. Dat soe yn de rin fan de jierren 1980 noch in pear kear barre.
Erkenning
thumb|260px|De Ferrizenistsjerke, ûnderdiel fan it betinkingsmonumint yn Katyn Mei de politike feroarings yn de Sovjet-Uny kaam der ek romte foar de wierheid wat Katyn oanbelanget en yn april 1990 erkende it regear fan de Sovjet-Uny dat de KNVD ferantwurdlik wie foar de moardnerij.
Nei it ynstoarten fan de Sovjet-Uny hat it regear fan de hjoeddeiske Russyske Federaasje yn 1992 de bekentenis fan de Sovjetmachthawwers nochris befêstige. Under Boris Jeltsin waarden de orizjinele Sovjetdokuminten oer de massamoard oan de Poalske president Lech Wałęsa oerlange. By dy dokuminten wie ek it troch it Politburo goedkarde útstel fan Beria út maart 1940 om de Poalen de fermoardzjen. Yn 1993 lei Jeltsin in krâns by it Katynmonumint yn Warsjau.
Op 7 april 2010 wenne de Russyske premier Vladimir Pûtin de betinking yn Katyn by, dat doe santich jier lyn wie. Pûtin noege dêrby ek de Poalske premier Donald Tusk út. De Russyske dûma ferklearre yn novimber 2010, wêryn't erkend waard dat Stalin en oare Sovjetlieders persoanlik oantrune hiene op de moardnerij. De kommunisten stimden tsjin. Op 10 april 2010 stoarte it fleantúch mei de Poalske delegaasje foar de Katyn-betinking by Smolensk del. De Poalske president Lech Kaczyński en politike enmilitêre ôffurdigen kamen dêrby om it libben.
Media
Yn 2007 waard de Poalske film 'Katyń' útbrocht.
Wobbe van Seijen
Wobbe van Seijen (Ljouwert, 24 juny 1947) is in Frysk ûndernimmer en muzykprodusint.
Libben en karriêre
Van Seijen waard yn 1947 berne yn 'e Fryske haadstêd Ljouwert as de soan fan útjouwer en boekhanneler Melis van Seijen. Hy wie in omkesizzer fan 'e skriuwer Ad van Seijen.
Op tongersdei 23 april 2020 waard de opslach fan Van Seijen oan 'e Foarstreek yn Ljouwert troch in útslaande brân folslein ferwoastge. Dêrby gie syn hiele kolleksje ferlern: net allinnich it magazyn fan syn nêstlizzende winkel, mar ek alles fan syn Universe-label en syn privee-samling, mei in protte tige seldsume en dêrom ûnferfangbere platen.
Daddy's Home 2
Daddy's Home 2 is in Amerikaanske komeedzje en krystfilm út 2017 ûnder rezjy fan Sean Anders, mei yn 'e haadrollen Will Ferrell, Mark Wahlberg, Linda Cardellini, John Lithgow en Mel Gibson. De film is in ferfolch op Daddy's Home út 2015. It ferhaal folget de no befreone 'ko-heiten' Brad Whitaker en Dusty Mayron as harren eigen heiten mei de kryst op besite komme. Brad en syn heit ûnderhâlde in waarme relaasje, mar Dusty en syn heit kinne min mei-inoar. Aldsear, geheimen en opkroppe frustraasjes soargje foar minder as optimale feestdagen. Hoewol't Daddy's Home 2 oer it algemien negative resinsjes krige fan 'e filmkritisy, ûntjoech de film him yn 'e bioskopen ta in beskieden kommersjeel súkses.
Plot
Nei't se freonen wurden binne (sjoch: Daddy's Home), hawwe de siden sok Brad Whitaker en de mantsjesputter Dusty Mayron in goed funksjonearjend systeem optuge, wêrby't se 'ko-heiten' binne fan Dusty syn bern en Brad syn styfbern: Dylan fan tsien en Megan fan sân. De bern wikselje oanhâldend fan hûs, mei't se noris in wike trochbringe by Brad en syn frou Sara, de eks fan Dusty, en it wykein by Dusty en syn nije frou Karen, en dan wer oarsom. Brad en Sara hawwe tegearre ek in lytsenien, dy't Griff hjit. Karen hat in tsienjierrich dochterke, Adrianna, út in earder houlik mei Roger, dy't noch folle mear mantsjesputter is as Dusty. Adrianna hatet har styfheit Dusty en stekt dat ek net ûnder stuollen of banken. Dusty makket dêrmei itselde troch dat Brad earder belibbe mei Dylan en Megan.
Underwilens fielt Sara har bedrige troch Karen, dy't like âld is sysels, mar (neffens har) folle kreazer en boppedat sawol dokter as in súksesfol skriuwster. Karen makket allegeduerigen oantekenings yn in notysjeboekje, en Sara is derfan oertsjûge dat se dêryn minne dingen oer har opskriuwt. Mei har dochter Adrianna makket Karen gebrûk fan 'e "vrijheid-blijheid"-opfiedingsmetoade, wat Sara ek in stikel yn 'e foet is, om't Adrianna mar mient dat alles mei en sadwaande in minne ynfloed is op Megan, dy't heech by it âldere famke opsjocht. Dylan is in bleue jonge, dy't net goed wit hoe't er mei famkes omgean moat, en dêrmei oanhâldend pleage wurdt troch Adrianna en Megan.
De beide ko-heiten wurde flink yn ferlegenheid brocht as Megan by de opfiering fan 'e krystrevu op har skoalle, wêrby't de bern om bar in brief oan 'e krystman foarlêze moatte, oan 'e hiele seal ferkundiget dat se in hekel hat oan 'e kryst (mar net oan it krijen fan krystkado's!) om't dat yn har famylje altyd twa kear fierd wurde moat (ien kear mei Brad en Sara en nochris mei Dusty en Karen). Dêrop beslute se fan no ôf oan de kryst as ien grutte lokkige famylje te fieren. Dat plantsje rint daliks al averij op as Dusty syn stoere en fan him ferfrjemde heit Kurt, in âld-astronaut, en Brad syn emosjonele en oerfleurige heit Don harrensels foar it krystfeest útnûgje.
Fan Megan en Dylan kriget Don, in waarm wolkom, mei't hy tige oanwêzich is yn harren libben. Kurt, dy't harren net mear sjoen hat sûnt Dylan in beuker en Megan in pjut wie, kenne se hielendal net, en mei him binne se navenant minder bliid. Der ûntjout him fuortendaliks in beskate rivaliteit tusken de pakes, dy't benammen fuortkomt út 'e jaloerskens fan Kurt op 'e affeksje dy't de pakesizzers foar Don toane. As blykt dat de bern Don pop-pop neame, wol Kurt el padre neamd wurde. Om Don sjen te litten wa't it breed hingje litte kin, hiert Kurt in grut sjalet yn 'e bergen om mei de hiele famylje de krystdagen en de wike dêrfoar troch te bringen. Brad stelt foar om Adrianna har heit Roger ek út te nûgjen, mar dêr leit Dusty gau-gau it near op.
Yn it sjalet arrivearre, wurdt de relaasje as ko-heiten fan Brad en Dusty al rillegau swier op 'e proef stelt troch it oanhâldende stokeljen tusken harren fan Kurt. Dêr komt noch by dat Dusty eins temûk jaloersk is op 'e neie, leafdefolle relaasje dy't Brad mei syn heit Don hat. Hy fertelt Brad dat Kurt in rokkejager is dy't al yn syn bernetiid alle gelegenheden dy't fan 'e skoalle fan Dusty útgiene, oangriep om 'e memmen fan syn klasgenoaten te fersieren. Healwei de jûn, faak noch foar't Dusty oan bar west hie om op te treden, pykte Kurt dan út mei in mem, of yn ien memorabel gefal sels mei in mem en in muoike, om seks te hawwen. Dusty hat al dy jierren letter dêroer noch in protte opkroppe wrok tsjin syn heit.
Underwilens besiket Sara oer har jaloerskens op Karen hinne te stappen troch dingen mei har te ûndernimmen en sa in bân mei har te foarmjen. Se is lykwols skokt as se ûntdekt dat Karen in kleptomane is dy't it foar de moade hat om keapwaar út winkels te stellen. Ek fynt se it gjin probleem as Adrianna en Megan fan 'e alkohoalyske eigenmakke advokaat priuwe wolle. Sara stekt dêr in stokje foar, mei as foarsisber resultaat dat de famkes obsedearre reitsje troch de langst om fan 'e advokaat te drinken.
Sara rekket ek al rillegau erchtinkend oer it feit dat Don allinne delkommen is, sûnder syn frou, Brad syn mem Sherrie. Don wimpelet alle fragen dêrnei ôf mei ferlechjes dy't Brad foar sûkerswiet opyt. De jûns nei't de famylje harren sjalet hielendal yn 'e krystfersiering set hat, beslút Sara iepen kaart te spyljen mei Brad oer har fermoedens dat it mei it houlik fan syn âlden net alhiel snor sit. Brad, dy't krekt mei in grutte ridende snieblazer dwaande is, wol dêr neat fan witte en wurdt sa oerstjoer dat er de snieblazer ferjit. Dy riidt op eigen manneboet fierder en fret alle krystfersiering op, wêrnei't er himsels oan 'e ljochtsjes op it dak hyst en der boppe op 'e auto fan Dusty wer ôf kneppelet. Kurt nimt it hiele ynsidint op mei syn mobile tillefoan en rûgelet suver yn 'e snie fan it laitsjen.
Dylan liket fereale te reitsjen op in famke, Casey, dat yn it oanbuorjende sjalet ferbliuwt, wat Adrianna en Megan derta bringt om him dêr oanhâldend mei te pleagjen as Casey oanwêzich is. Brad jout Dylan de 'goerie' om by famkes dêr't er fereale op is altyd te sjen dat er by har yn 'e freonskipssône komt. Dusty, dy't dat heart, grypt gau yn en seit tsjin Dylan dat er ynstee altyd soargje moat dat er selsfertrouwen útstrielet, ek al fielt er dat fan binnen net. Soks soe oantreklik wêze foar froulju. Pake Kurt foeget dêroan ta dat er gewoan op sa'n famke tastappe moat om har op 'e bek te nimmen en har neitiid in flinke pets op 'e kont jaan moat. Dylan bliuwt yn betizing efter en beslút foarearst de sitewaasje noch mar ris even oan te sjen.
As de famylje derop útgiet om in krystbeam foar yn it sjalet te keapjen, manipulearret Kurt Dusty om 'e krystbeamferkeaper links lizze te litten en ynstee sels (op yllegale wize) in beam yn 'e bosk te seagjen. Brad, dy't foar it each fan Dusty en Kurt de needsaak fielt om syn manlikheid te bewizen, siket in moaie symmetryske beam út om mei de keatlingseage te liif te gean. It blykt lykwols in antenne foar mobile tillefony te wêzen, en by it omseagjen elektrokutearret er himsels hast. De skea bedraacht $20.000, ta Sara har konsternaasje.
As de famylje út te bowlen giet, blike se allegear treflike bowlers te wêzen, oan Adrianna en Megan ta, mar Dylan wit net ien kegel te reitsjen. Kurt fiteret him oan om it yn elts gefal net op te jaan, en by syn lêst wurp fan 'e jûn wit Dylan úteinlik ien inkele kegel om te goaien, wat er fiert as in reuseftige oerwinning. Neitiid nimt de famylje de bern mei foar in besyk oan 'e krystman. Kurt skúnt Dylan yn dat er de krystman om in jachtgewear freegje moat, sadat er mei him op kalkoenejacht kin. As Dylan dat docht, is Brad skokt, om't er mordikus tsjin is op wapenbesit. Pake Don ûntpraat Dylan syn krystwinsk troch him te freegjen oft er wier in sielige kalkoen it libben ûntnimme wol, mar de minder tearhertige Megan liket it geweldich ta om mei pake Kurt op jacht, dat sy freget de krystman ek om in jachtgewear. Dat wie net Kurt syn bedoeling, want de jacht, sa hâldt er har foar, is wat foar manlju. Sara wurdt sa poer om dat seksisme, dat se beslist dat har dochter in gewear kriget en mei op jacht sil, oft Kurt dat no leuk fynt of net.
De oare deis giet de hiele famylje mei op jacht, sij it yn it gefal fan Brad en Don mei dúdlike tsjinnichheid. Megan wurdt oanfallen troch in kalkoen en sjit by fersin pake Kurt yn it skouder, mar se nimt wraak troch dêrnei twa kalkoenen te sjitten. Wylst Kurt yn it sikehûs oan syn ferwûning fersoarge wurdt, komme hy en Dusty op nuveraardige wize neier ta-inoar en it liket derop dat se op it punt steane om inoar te fertellen dat se faninoar hâlde, mar krekt op dat stuit wurde se ûnderbrutsen troch Brad.