cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
De Stiennen Flier
De Stiennen Flier wie in swimbad dat yn 1986 boud waard oan de Sewei op De Jouwer. De stichting dy't it swimbad behearde hiet ek De Stiennen Flier.
Oanrin
Fanâlds waard by De Jouwer op bepaalde plakken yn bûtenwetter swommen, lykas yn it Hurdspytsje en yn de Jouster Sylroede op it plak dêr't letter de earste skiphokken fan de JWS boud waarden by de ‘Houten Flier’. Yn dat diel fan de Sylroede lei in hurde sânplaat, sa hurd as in houten flier. By Douwe Egberts lei doe ek in houten flonder yn it wetter. Plannen fan de Nutsferiening foar in swimbad op De Jouwer wiene der al yn 1915. Dit swimbad soe doe oan de Sniksweachterfeart komme en soe mei oankeap fan de grûn f 8300,- kostje moatte. Neist de hege kosten kaam it der ek net fan omdat de Nutsleden ferdield wiene oft der in badhûs of in swimbad komme moast. Beide soene der doe net komme. Yn 1921 waarden wer plannen makke, no yn gearwurking mei Pleatslik Belang en hûsdokter Piet Jan Sluyter. As lokaasje waard tocht oan de Sylroede, net fier fan de Broekster oerhaal. Op de yntekenlist waard te min jild tasein, sadat de plannen net trochgean koene. Yn 1956 wiene der wer plannen foar in nij swimbad. Yn 1967 waard op de hjoeddeiske lokaasje in bûtenbad iepene. It krige as de namme 'De Houten Flier'. It bestie út in ûndjip bad en in 25 meterbad mei dûkplanken. Yn 1971 kaam der in 50-meterbad by.
Op 8 oktober 1986 sloech boargemaster Marijnen fan Skarsterlân de earste peal foar in nij oerdekt subtropysk swimbad dat yn 1987 iepene wurde soe. It iepenloftswimbad goe doe ticht.
Swimfun
Yn 2014 waard it oerdekte swimbad yngreven ferboud en waard de namme feroare yn 'subtropysk swimparadys Swimfun'. Op de lokaasje fan it subtropyske swimbad De Stiennen Flier kaam in nije sporthal, in nije yngong en it swimbad waard flink útwreide. Swimfun bestiet út trije ûnderdielen: it swimbad, de sporthal foar skoallen en ferienings en in grutte yntreek mei hoareka. Troch de kombinaasje fan sporthal en swimbad koene se ta mei in mienskiplike yntree en parkearplak.
It rekreaasjebad krige in flieroerflak fan yn totaal 900 m², it bad krige ek ûnderwetterferjochting. It bûtenbad fan 150 m² hat in sinneterras. De wyldwetterbaan begjint op 5 meter hichte en hat in lingte fan 45 meter. De baan giet lâns wetterfallen en troch grotten. Underweis binne in tal brûsbanken. De glydbaan ‘Magic Oval Slide’ is mear as sechtich meter lang. Fierders binne der in weachslachbad, in kâldwetterput, sauna, sinnestudio, Turkske krûdebaden en steamkabines.
Sportfun
De sporthal kin yn trijen opdield wurde en wurdt brûkt troch skoallen en ferienings. De seal hat in elektroanysk skoareboerd.
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 1992
200px|thumb|right|200px|De Olympyske skânsen fan Tignes-Albertville 1992
De Olympyske Winterspullen 1992, ek wol de XVIe Olympiade neamd, waarden yn 1992 hâlden yn it Frânske Tignes-Albertville fan 8 oant en mei 23 febrewaris. It skânsspringen wie op it Tremplin du Praz
Tremplin du Praz
De Tremplin du Praz waard boud yn 1990 foar de Olympyske Winterspullen fan 1992. De grutte delgong hie in K-punt fan 120 meter en de gewoane delgong hie in K-punt fan 90 meter. Der wie plak foar 20.000 taskôgers.
Grutte delgong
K-punt 120 meter
Gewoane delgong
K-punt 90 meter
Lannen
Grutte delgong K-punt 120 meter
Anne of Green Gables (roman)
Anne of Green Gables is in wrâldferneamd jeugdboek foar lêzers fan alle leeftiden, fan 'e hân fan 'e Kanadeeske skriuwster L.M. Montgomery (1874-1942). It boek fertelt it ferhaal fan it alvejierrige weesfamke Anne Shirley, dat oan 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw by fersin telâne komt by Matthew Cuthbert, in boer oan 'e ein fan syn middeljierren, en dy syn suster Marilla, op 'e pleats Green Gables ("griene gevelstiennen") op Prins Edwardeilân. Hja hiene it weeshûs op it fêstelân om in jonge frege dy't mei it wurk helpe koe, en as Anne by harren komt, binne se wisberet om it misferstân rjocht te setten en it fanke úteinlik werom te stjoeren. Wylst oer dy saak brieven hinne en wer stjoerd wurde, wit Anne in plakje op 'e pleats en de lokale skoalle, yn it doarp en úteinlik yn it hert fan 'e Cuthberts te feroverjen. Anne of Green Gables, dat publisearre waard yn 1908, wurdt beskôge as in wiere klassiker, wêrfan't mear as 50 miljoen eksimplaren ferkocht binne, en dy't oerset is yn teminsten 36 talen. Montgomery fêstige har reputaasje as auteur mei dit boek en skreau neitiid acht ferfolchromans. Anne of Green Gables is adaptearre ta films, tillefyzjesearjes, tekenfilms, harkspullen, musicals en toanielstikken. Yn 1979 ferskynde ûnder de titel Anne van het Groene Huis in Nederlânsktalige oersetting by Uitgeverij De Fontein.
Ynhâld
Anne Shirley, in jong weesfamke út (it fiktive plak) Bolingbroke, yn 'e Kanadeeske provinsje Nij-Skotlân, wurdt nei it lytse (en krektlyk fiktive) doarp Avonlea, op Prins Edwardeilân, ta stjoerd. Dêr komt se te wenjen by Matthew Cuthbert, in net-troude boer fan yn 'e sechstich, en dy syn net-troude suster Marilla fan yn 'e fyftich, dy't by him ynwennet. Dy beiden hiene per brief by it weeshûs frege om in jonge te adoptearjen dy't meihelpe koe yn it boerewurk op harren pleats Green Gables, mar troch in fersin is harren in famke tastjoerd.
Anne "mei in e", dêr't se sels sterk oan hechtet om har te ûnderskieden fan alle famkes dy't 'Ann' hjitte, hat hast har hiele jonkheid yn pleechgesinnen en weeshuzen trochbrocht. Se hat in tige libbene fantasij, mei it de minsken graach nei 't sin meitsje en kin bytiden frijwat dramatysk út 'e hoeke komme. Har eigen read hier en bleke hûdskleur hat se lykwols in grouwéligen hekel oan, en dat is foar har dan ek in pinepunt. It fanke eamelet hiel wat ôf, benammen as it giet oer it beskriuwen fan har fantasijen en dreamen. Nei jierren yn minne omstannichheden libbe te hawwen, bloeit Anne op Green Gables hielendal op en har ferbyldingskrêft en praatgragens begjinne al rillegau fleur te jaan oan it libben fan 'e Cuthberts.
Matthew, in wat bleue man dy't der by Anne amper in wurd tusken kriget, mei har daliks al lije, mar syn suster Marilla, dy't op it earste gesicht soer liket, mar letter strang mar rjochtfeardich blykt te wêzen, wit yn 't earstoan net wat se oan it fanke hat. Marilla stiet derop dat it misferstân mei it weeshûs útsocht wurdt, en dat Anne 'ynruile' wurde sil tsjin 'e jonge dêr't se om frege hiene. Se stimt der lykwols yn ta dat Anne, wylst oer dy saak brieven hinne en wer geane, by harren bliuwe sil. Tsjin 'e tiid dat it fersin rjochtbreide is en it weeshûs ree is om Anne werom te nimmen en yn har plak in jonge te stjoeren, is it fanke Marilla lykwols sa leaf wurden dat se har net mear kwyt wol.
Op skoalle yn Avonlea docht Anne it treflik, en se slút al rillegau in hechte freonskip mei Diana Barry, in famke dat deunby Green Gables wennet. Dy mist har libbene fantasij, mar is in trouwe freondinne. Oare kammeraatskes fan Anne binne de kalme Jane Andrews en de sympatike mar gauris hystearyske Ruby Gills.
Op skoalle komt Anne ek yn 'e kunde mei Gilbert Blythe, in jonge dy't op slach fereale op har rekket as er har foar it earst sjocht. Om't er him ûnbewust is fan har gefoeligens op dat punt, besiket er har oandacht te lûken troch har oan har flecht te lûken en har "woartel" te neamen, ferwizend nei de kleur fan har hier. Yn in reäksje fan eksplosive lulkens slacht Anne dan in laai stikken op syn holle, wat Gilbert inkeld sterket yn syn leafde foar har. Neitiid besiket er oanhâldend om him foar har oer te ûntskuldigjen. Yn 't earstoan hatet se him, en sels as dat meitiid belunet, kin Anne har der net ta bringe om mei Gilbert te praten. Hy besiket noch in lêste kear om ekskús te meitsjen nei't er har rêden hat fan 'e drinkeldea, mar Anne wiist syn besykjen op lompe wize ôf, hoewol't se dêr suver daliks spyt fan hat.
Under it opgroeien op Green Gables hat Anne ferskate oanfarrings mei de ûnoangename susters Pye, Gertie en Josie. Ek brike setten komme foar, lykas wannear't se besiket har reade hier swart te fervjen en it ynstee grien wurdt, of as se Diana by fersin dronken fiert troch har fruchtewyn foar te setten, wêrfan't se mient dat it fruchtesop is. Dat lêste foarfal makket suver in ein oan har freonskip mei Diana, om't Diana har mem dêrnei net mear wol dat har dochter mei Anne omgiet. Frou Barry betinkt har lykwols as Anne har jongste dochter Minnie May, Diana har suske, fan 'e dea rêdt as dy de kroep oprûn hat.
Mei sechstjin jier giet Anne nei de Queen's Academy om foar skoaljuffer te learen. Ek Gilbert, Ruby, Josie en Jane geane dêrhinne, mar ta Anne har teloarstelling Diana net. Ynstee fan yn twa jier, de perioade dy't derfoar stiet, behellet Anne har ûnderwiisfergunning yn ien jier. Dêrmei wint se in stúdzjebeurs dy't har by steat steld om fierder te learen foar in bachelorsgraad oan it (fiktive) Redmond College, op it fêstelân fan Nij-Skotlân. Koarte tiid letter slacht lykwols it needlot ta as Matthew en Marilla al harren jild kwytreitsje by in bankkrach. As Matthew dat heart, beswykt er oan in hertoanfal.
Anne jout dêrnei har stúdzje op en keart werom nei Green Gables om Marilla te helpen, dy't stadichoan blyn oan it reitsjen is. Der is yn Avonlea lykwols gjin wurk foar har, dat se beslút om skoaljuffer te wurden yn Carmody en dêr troch-de-wyks yn 'e kost te gean, sadat se elts wykein op Green Gables trochbringe kin. Gilbert Blythe, dy't in oanstelling as skoalmaster yn Avonlea krigen hat, beslút dan om út freonskip foar Anne syn posysje op te jaan, sadat sy yn Avonlea foar de klasse stean en eltse dei by Marilla wêze kin. Sels fynt er in nije oanstelling yn White Sands. Dêrnei moat Anne Gilbert einlings en te'n lêsten syn misse set ferjaan en wurde se goede freonen.
Ferfolchboeken
L.M. Montgomery skreau acht ferfolchromans op Anne of Green Gables. Fiif dêrfan hawwe krekt as Anne of Green Gables Anne Shirley as haadpersoan. Yn folchoarder fan ynterne gronology fan 'e searje binne dat: Yn 'e trije oare dielen binne Anne har bern of freonen de haadpersoan en spilet Anne sels in lytsere rol: Yn elts fan 'e folgjende beide ferhalebondels is Anne de haadpersoan yn ien koart ferhaal en spilet se in byrol yn ferskate oare ferhalen: Dêropta ferskynde yn 2008, net tafallich hûndert jier nei Anne of Green Gables, fan 'e hân fan auteur Budge Wilson in prequelroman fan 'e Anne-searje, dy't autorisearre wie troch de erven L.M. Montgomery:
Ynfloed
Anne of Green Gables wurdt hjoed de dei beskôge as in wiere klassiker. Der binne troch de jierren hinne mear as 50 miljoen eksimplaren fan it boek ferkocht, en it is oerset yn teminsten 36 talen. Yn 2012, doe't it School Library Journal in opinypeiling ûnder syn lêzers hold, waard Anne of Green Gables troch Amerikaanske skoalbern op it njoggende plak set yn in top 100 fan alderbêste jeugdromans aller tiden. It Britske publyk parte itselde boek yn 2003, by The Big Read fan 'e BBC, in 41e plak ta yn in top 100 fan bêste romans aller tiden.
Yn 'e Kanadeeske provinsje Prins Edwardeilân stiet op alle troch de provinsjale oerheid útjûne kentekenplaten it biedwurd "P.E.I. – Home of Anne of Green Gables" ("Prins Edwardeilân – Thúslân fan Anne of Green Gables"). Toerisme fan Anne-fans is al sûnt jier en dei in wichtich ûnderdiel fan 'e provinsjale ekonomy. Dy fans komme fan oer de hiele wrâld, mar benammen út Japan, dêr't it boek ûnder de titel Akage no An ("Readhierrige Anne") al sûnt 1952 diel útmakket fan it ferplichte lesprogramma foar it leger ûnderwiis.
It sintrum fan dat soarte toerisme is de wier besteande pleats Green Gables, by Cavendish (it wenplak fan 'e jonge L.M. Montgomery), dy't model stie foar de pleats yn it boek. Deunby lizze de bosk Balsam Hollow, dêr't Montgomery har Haunted Woods op basearre, en Campbell Pond, dy't model stie foar har Lake of Shining Waters. Fierders bringt it Confederation Centre of the Arts foar de toeristen sûnt 1965 eltse simmer op it Charlottetown Festival de útwrydsk populêre musical Anne of Green Gables op 'e planken.
It Anne of Green Gables Museum is sitewearre yn Park Corner op Prins Edwardeilân. It ferdivedaasjepark Avonlea, by Cavendish, is in soarte fan iepenloftmuseum oer Anne of Green Gables, dêr't toeristen har ferklaaie kinne as personaazjes út it boek om sa op 'e foto te gean. Foar Japanske toeristen dy't gjin jild hawwe om hielendal nei Kanada ta te reizgjen, is der in replika fan 'e Green Gables-pleats yn it ferdivedaasjepark Canadian World, yn Ashibetsu op Hokkaido. Dêr wurde û.m. foarstellings holden mei aktrises dy't Anne en Diana spylje. Simmerdeis kin men dêr fergees telâne, hoewol't dat wol betsjut dat der gjin tolken of fertalings binne foar lju dy't gjin Japansk sprekke.
Jenze Jan Talsma
Jenze Jan Talsma (Hallum, 24 july 1884 - Oosterbeek, 24 oktober 1961) wie in Nederlânsk politikus fan Frysk komôf. Hy wie boargemaster fan de gemeenten Kamerik en Renkum.
Biografy
Talsma hie al jong niget oan polityk. Yn 1903 wie Talsma út namme fan de Frijsinnige Kiesferiening kandidaat foar de gemeenteried fan Ferwerderadiel. Talsma wurke fan 1910 oant 1916 as gemeentesekretaris yn East-Dongeradiel. Dêrnei wie er op 'e gemeentesekretary fan De Bilt en Nijkerk. Yn 1916 waard Talsma beneamd ta boargemaster yn Kamerik. Achttjin jier letter makke er de oerstap nei de gemeente Renkum.
Grutte Priis Formule 1 fan Spanje 2010
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Spanje 2010 yn Montmeló op 9 maaie. It wie de fyfde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2010. Hy waard op it Sirkwy fan Kataloanje hâlden. De race waard hâlden oer 66 omgongen, op it 4,7 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 307 kilometer.
Jenze Jan Talsma
Biografy
As boargemaster fan Renkum sette Talsma him yn foar natuerbeskerming en behâld fan it lânskip om ideële en toeristyske redenen. Yn septimber 1944 waarden grutte dielen fan de gemeente Renkum, ek Talsmas wenplak Oosterbeek, ferwoastge ûnder de gefjochten by de Slach om Arnhim. Daliks dêrnei waard de befolking twongen evakuearre mei't Renkum frontgebiet wurden wie.
Nei de oarloch wie der krityk op de rol dy't Talsma neffens guon spile hie ûnder it Dútske bewâld. De Renkumske fersetslieder Johan Snoek skreau: "Terwijl hij het juist was die, als er in ons dorp op last van de Duitsers Joden moesten worden opgehaald, een paar dagen met vakantie ging en intussen zijn politieagenten het vuile werk liet opknappen. We sidderden van afgrijzen". It Militêr Gesach woe ynearsten dat Talsma net weromkaam as boargemaster. As offisjele reden waard opjûn dat er te âld wie. Leden fan it eardere ferset betochten in plan om Talsma te ûntfieren doe't er nei njoggen moannen dochs weromkomme mocht, mar stapten dêr op advys fan de Drintske fersetsman Frits Slomp fan ôf. Talsma wie dêrnei noch trije jier boargemaster fan Renkum, ear't er mei pensjoen gie.
Moerom
It is ien fan de âldste stêden fan Ruslân. De stêd leit oan de kant fan de Oka op likernôch 135 kilometer fan de stêd Vladimir oan de grins mei it oblast Nizjni Novgorod. As ûnderdiel fan de Gouden Ring fan Ruslân foarmet toerisme in wichtige boarne fan ynkommen.
Skiednis
Skriftlike bewizen fan it bestean fan de stêd geane werom op it jier 862. De namme stamt fan de Finsk-Ugryske stamme fan de Muroma, dy't it gebiet fan it hjoeddeiske Moerom yn de 6e iuw bewenne. Fanôf de 10e iuw makke Moerom diel út fan it Kiëvske Ryk. De geunstige lizzing oan de Oka brocht it plak al gau in soad hannel. Yn dy tiid waard oan de kant fan de rivier ek in kremlyn oanlein, in fan houten muorren mei alve tuorren omfieme fêsting. It kremlyn bleau oant it ein fan de 18 iuw bestean, doe't it yn opdracht fan Katarina de Grutte sloopt waard. Yn 1239 dienen de troepen fan Batû Khan de stêd oan. Moerom waard ferneatige en yn 'e brân stutsen en ferdwûn foar in skoft út de russyske kroniken.
Jenze Jan Talsma
Priveelibben
Talsma wie troud mei Hiltsje Pel (1890 -1953). Tegearre hiene hja in pleechdochter. Yn Oosterbeek waard de Burgemeester Talsmalaan nei him ferneamd en yn Kamerik de Burgemeester Talsmaweg.
Moerom
Skiednis
Moerom wurdt dan foar it earst wer neamd yn 1351 yn ferbân mei de lêste prins fan Moerom, Joeri Jaroslavitsj, dy't yn 1355 troch Fedor Glebovitsj ôfset wurdt. Sûnt 1393 waard Moerom by it grutfoarstendom Moskou foege, nei't grutfoarst Vasili I it Prinsdom Moerom anneksearre. Under tsaar Ivan de Ferskriklike, dy't yn it midden fan de 16e iuw syn troepen yn Moerom garre foar in fjildtocht tsjin Kazan, waarden yn Moerom ferskate tsjerken boud, dy't ek tsjintwurdich nog besteane. Dêrûnder de yn 1553 boude (en yn de jierren 1650 folslein ferboude) Ferkundigingskatedraal, dy't de tsaar troch boumasters út Moskou ta oantinken oan de oerwinning op it kanaat Kazan bouwe liet. Ut deselde tiid datearret de troch boumasters út Pskov boude Kosmas- en Damianustsjerke.
Lykas in soad oare stêden om Vladimir hinne waard oan it begjin fan de 17e iuw Moerom by in Poalsk-Litouske oanfal slim fernield. Pas yn it midden fan de iuw slagge it de stêd om wat by te kommen fan de slach en de skeinde bouwurken wer op te bouwen. Der kamen noch wat kleasters by en ek fabriken, lykas lear- en metaalferwurkingsfabriken en in wapenfabryk, dy't yn it ryk aardich namme krige. Hjoeddedei binne fan dy fabryk noch spesjaal foar de tsaar makke wapens yn de Wapenkeamer te sjen fan it Moskouse kremlyn. Tagelyk bloeide tanksij de ferbining mei de Wolga ek de hannel op 'e wer op yn Moerom.
Tsjin it ein fan de 18e iuw telde Moerom meiïnoar 552 gebouwen, 18 stiennen en 16 houten tsjerken foar likernôch 2.750 ynwenners. Katerina de Grutte liet foar Moerom, dat yn 1778 stedsrjochten krige, in plan meitsje om de stêd yn klassisistyske styl wer yn te rjochtsen. In diel fan dy plannen waard yn de folgjende dessinia ek útfierd en dy gebouwen hearre njonken de midsiuwske tsjerken ta de bekendste monuminten fan de stêd. Dêrûnder is in wettertoer en de gebouwen fan de merk.
1912 brocht Moerom op 'e nij in ekonomyske ympuls troch de spoarferbining fan Moskou nei Nizjni Novgorod. De arsjitekt wie Aleksei Sjtsjûsev, dy't ek in pear oare bekende stasjons yn Ruslân (lykas it Kazaner stasjon yn Moskou) ûntwurp. Yn de twadde helte fan de 20e iuw waarden oan de arsjitektonyske rykdom fan de stêd noch in pear gebouwen tafoege. It bekendste is wol it Stedsteäter út 1962, wêrfan't de arsjitektuer ynspirearre is op de âldrussyske boukeunst en it histoaryske karakter fan de stêd goed oanfollet. Dêrfoaroer waard yn de tiid fan de Sovjet-Uny de monumintale Bogoroditsa-katedraal (Katedraal fan de Berte fan Marije) ôfbrutsen. Om't it net mear mooglik is de katedraal te rekonstruëarjen op it histoaryske plak, hat de gemeente Moerom de Russysk-Otterdokse Tsjerke in lape grûn jûn foar de bou fan in nije katedraal bûten it sintrum. Foar de nije katedraal lei patriarch Kirill yn 2018 de earste stien.
Dirk Martenspriis
De Dirk Martenspriis is in literêre priis dy't alle jierren troch de stêd Aalst útrikt wurdt. De priis wurdt om bar takend yn de sjenres poëzy, ferheljend proaza en essay. De winners krije € 2500. De Dirk Martenspriis waard yn 1962 ynsteld.
Tsjerke fan Haskerhoarne
De Tsjerke fan Haskerhoarne is ien fan de twa tsjerken fan de protestanske gemeente Haskeroard. De tsjerke is sûnt 1968 in ryksmonumint en wurdt tsjintwurdich allinnich foar spesjale tsjinsten brûkt.
Skiednis
De tsjerke waard yn 1913 op de fûneminten fan in âldere tsjerke boud. Dy foargonger wie in tsjerke út 1691 en waard yn 1722 tekene as in sealtsjerke mei oan de westlike kant in hege sealtektoer. Om't it foar de lytse protestanske gemeente jimmeroan dreger waard om de twa tsjerkegebouwen fan Haskerhoarne en Aldehaske te ûnderhâlden, is der yn 2013 de Stifting behâld tsjerklike gebouwen oprjochte mei as doel finansjeel te helpen mei it ûnderhâld fan de beide tsjerken. De ynwenners fan Haskerhoarne, Aldehaske en Vegelinsoard joegen harren massaal op as donateur fan de stifting, om sa de twa protestanske tsjerken ek yn de takomst foar de doarpen te bewarjen.
Ynrjochting
Ut de âlde tsjerke stamt noch de 17e-iuwske preekstoel. Oer de flier lizze in 16e-iuwske, in 17e-iuwske en trije 18e-iuwske sarken.
De âlde klok fan de tsjerke waard ûnder de Dútske besetting foardere en omraand. Yn 1948 is in nije klok getten troch de firma Eijsbouts út Asten.
By de lêste restauraasje fan de ynrjochting binne de measte banken ferfongen troch moderne stuollen.
Oargel
Yn de 19e iuw krige de herfoarme tsjerke fan De Jouwer in nij oargel. Van Dam boude it âlde Jouster oargel wer op yn de tsjerke fan Haskerhoarne. It ynstrumint wurdt datearre yn it midden fan de 18e iuw mei piipwurk út de twadde helte fan de 17e iuw.
Maria Jacoba Delbaere-Prins
Maria (Marie) Jacoba Delbaere-Prins (1896 - ?) wie de skriuwster fan in tal nasjonaalsosjalistyske mearkes.
Delbaere-Prins wie partijfunksjonaris by de Nasjonaal-Sosjalistyske Frouljusorganisaasje (NSWO) en freondinne fan de oprjochster dêrfan, frou Julia op ten Noort. Sy wie boaske oan dokter Louis Delbaere en arbeide mei him op yn de kontakten mei de Oxfordgroep. Fierders siet hja mei Elisabeth Keers-Laseur en Geertruida Monsees-van der Veen yn de opstelried (redaksjeried) fan it alle twa wiken ferskinende NWSO-tydskrift De Nationaal-Socialistische vrouw (1940-42).
Yn 1943 publisearre útjouwerij De Schouw fan har Het geluk is overal, in útjefte mei trije mearkes mei yllustraasjes fan D.J. du Croo.
Takashi Shimoda
(28 novimber 1975) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Sanfrecce Hiroshima. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1996 en it Aziatysk kampioenskip 2000.
Tsjerke fan Ealahuzen
De Tsjerke fan Ealahuzen is in protestanske tsjerke yn Ealahuzen. De gemeente is noch jimmeroan selsstannich en net oansletten by in grutter ferbân, itjinge in bewuste strategy wie om de tsjerke foar it doarp te behâlden.
Skiednis
Fanwegen brekfalligens moast yn 1857 de âlde tsjerke fan Ealahuzen ôfbrutsen wurde. Der waard in nije tsjerke boud, mar op 13 juny ferwoastge in brân feroarsake troch bliksemynslach noch yn itselde jier de nijbou. Fuortendaliks waard it wurk wer oppakt en al op 18 desimber 1864 wie de tsjerke foltôge.
De tsjerke is in ienfâldige sealtsjerke mei neoklassisistyske eleminten. Yn 1950 folge de oanbou fan in konsistoarje.
Rjochts fan de yngong is yn 1968 yn opdracht fan doarpsbelang in gevelstien mei it wapen fan Ealahuzen oanbrocht.
thumb|left|200px|Oargel
Ynrjochting
By de lêste restauraasje binne der in tal banken ferwidere, dy't troch stuollen ferfongen binne.
Yn it geveltuorke hingje twa klokken. De lytse klok is waard yn 1864 yn Heiligerlee getten. De grutte klok (1832) waard yn Aarle-Rixtel getten.
Oargel
Mei de bou fan de nije tsjerke boude Willem Hardorff út Ljouwert ek in piipoargel. It waard op 16 july 1865 yn gebrûk nommen. Yn 1993 waard it ynstrumint restaurearre en sûnt is it in monumint.
Freedom (album fan Neil Young)
Freedom is in album fan de Kanadeeske muzikant en ferskeskriuwer Neil Young. Dit album is yn 1989 útkaam en it wie syn earste suksesfolle album sûnt “Rust never sleeps” dat yn 1979 útbrocht wie. It liet “Rockin’ in the Free World”stiet twa kear op dit album, it begjint mei in akoestyske fersje en it einiget mei in elektryske. Linda Ronstadt sjongt mei op de ferskes "Hanging on a limb” en "Too far gone"
Tracklist
It album bestiet út de folgjende lieten.
De stjerren jouwe de beoardieling oan fan de lieten troch “The Ultimate Music Guide: Neil Young”. Op de hiemside “All Music Guide “ wurde de albums fan in bepaalde artyst beoardiele. Beide beoardielingen rinne fan ien stjer (“striemin” ) oant fiif stjerren (“poerbêst)”. Dit album hat fjouwer en in heale stjer krigen.
De Weerribben
thumb|400px|Kaartsje thumb|left|[[Petgatten]] De Weerribben is in 35 km² grut natoergebiet yn de gemeente Steenwijkerland yn it noardwesten fan de provinsje Oerisel. It foarmet ûnderdiel fan it Nasjonaal Park Weerribben-Wieden en is foar it grutste part eigendom fan Steatsboskbehear.
It nasjonale park De Weerribben waard oarspronklik ynsteld yn 1992. Op 17 jannewaris 2007 (definityf yn jannewaris 2009) waard it park útwreide mei it kwa natoer fergelykbere gebiet De Wieden oan de súdkant. De Wieden is foar it meastepart yn hannen fan de Feriening Natuermonuminten. It Nasjonaal Park Weerribben-Wieden is hast 100 km² grut. Tegearre foarmje se ien fan de wichtichste moerasgebieten fan Europa.
Lizzing
thumb|Moerasbosk yn de Weerribben Midden yn it natoergebiet lizze de doarpen Kalenberg en Ossenzijl, dy't lange tiid meast fan de reidtylt libben, en de buorskip Hoogeweg. Oan de rânen fan de Weerribben lizze Wetering, Scheerwolde, Blankenham, Muggenbeet en it doarp Nederland. Kalenberg, Ossenzijl, Wetering en Nederland wiene fanâlds fardoarpen.
Nei it noarden ta slute de Weerribben (hast) oan by de Lindefallei en de leechfeanmoerassen fan de Rottige Meente, Brandemar en Aldlemmer yn de gemeente Weststellingwerf. Nei it suden ta slute de Weerribben oan by de leechfeanmoerassen yn de Wieden, dy't har op harren beurt wer fuortsette yn de Olde Maten by Staphorst. Nei it westen, by Blankenham leit in gerspolder mei in âlde seedyk op de oergong nei de Noardeastpolder.
Takuya Takagi
(12 novimber 1967) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Fujita Industries, Sanfrecce Hiroshima, Verdy Kawasaki en Consadole Sapporo. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 1988, it Aziatysk kampioenskip 1992 en it Aziatysk kampioenskip 1996.
Stifting Frysk Akademyfûns
De organisaasje stribbet syn doelstelling nei troch de gearbrochte jilden út te kearen oan persoanen en ynstânsjes dy't har belêstge hawwe mei wittenskiplik wurk yn Fryslân. By de Stifting Frysk Akademyfûns binne inkele lytsere fûnsen ûnderbrocht, mei as bekendste it Pot-Cuperus Fûns.
Kano (fartúch)
thumb|Moderne kano fan aluminiumthumb|Toerkajak In kano is in boat dy't ornaris mei in yn de hân hâlden peddels mei spierkrêft foarút giet. Kanofarren mei seilen, bomen of motors besteane lykwols ek. De term 'kano' komt fia it Portegeesk/Spaanske wurd canoa fan it wurd kenu, út 'e taal fan 'e Yndiaanske Kariben. Nei alle gedachten kaam it wurd mei Columbus nei Europa as namme foar yn it Karibysk Gebiet brûkte beamstammekano's.
In spesifyk soarte fan kano is de kajak, dy't by de Eskimo's wei komt. In soad foarkommende kano neist de toerkano, ek wol Kanadeeske kano neamd, is de toerkajak.
Yn Fryslân en dêrbûten wurdt in kajak beskôge as in soarte kano. In skaaimerk fan de kano is de fan boppen min ofte mar wettertichte konstruksje en dat dit fartúch bedoeld is om mei in dûbelblêdige peddel fard te wurden wêrby't de farder mei de skonken en it antlit nei foaren ta sit.
Tichte kano's mei in inkelblêdige peddel wurde benammen brûkt yn de wyldwettersport.
Diele
thumb|264px|Heechspanningsmêsten by Diele Diele is in doarp yn it Dútske diel fan it Reiderlân (Nedersaksen) en is in Ortsteil fan de gemeente Weener. Diele leit tusken Stapelmoor en Vellage.
Skiednis
Diele heart ta de âldst bewenne plakken fan East-Fryslân. Yn 1994 waarden der oerbliuwsels fan in delsetting út de jonge stientiid ûntdutsen. Ut de iere brûnstiid is in stiennen bile fûn. Dêrnei bleau, lykas yn grutte dielen fan East-Fryslân, it plak oant de iere midsiuwen ûnbewenne. Nei it Grutte Folkeferfarren wie Diele ien fan de earste plakken in East-Fryslân, dêr't de lju harren wer nei wenjen setten.
Yn de midsiuwen lei hjir in hannelswei fan it Munsterlân nei East-Fryslân oer in hege, drûge geast. Dy wei bleau lang de iennichste mooglikheid om fan it Iemslân nei East-Fryslân te kommen. Diele lei dêr tusken in bocht yn de Iems en in grut feangebiet.
It doarp kaam foar it earst yn de njoggende iuw yn in register fan de Abdij Werden foar as Dilnumarcha. De namme is nei alle gedachten ôflaat fan it Aldfryske wurd dele of dile, itjinge sokssawat "bulte" betsjut en nei de ferhege geastrêch yn de Iemsdelte, dêr't Diele op leit, ferwiist.
Nei alle gedachten waard der yn de 14e iuw begûn mei de oanlis fan de Dielerskâns om it gebiet tsjin oanfallen fan Múnsterlân te beskermjen. Doe't yn de Tachtichjierrige oarloch Nederlânske troepen nei East-Fryslân útwykten, krige Diele in bysûnder strategyske betsjutting. Om't men bang wie foar in ynfal fan de Spanjerts liet men it plak fierder fersterkje en de skânsen fergrutsje. Nei de kriich ferlear de fêsting gaueftich syn betsjutting. It ferdigeningswurk waard noch ferskillende kearen troch bûtenlânske troepen beset, benammen yn de Tritichjierrige Oarloch, doe't earst Hessen, en letter Sweden en Nederlân de fêsting yn hannen hiene. Lang om let waard de fêsting yn 1672 troch Múnsterske troepen ferwoastge.
Healwei de 19e iuw rekke Diele grutten dielen van de ynwenners kwyt troch emigraasje nei de Feriene Steaten. De flechtlingen as gefolch fan de ferdriuwing fan de Dútske befolking út East-Jeropa soarge nei de Twadde Wrâldoarloch wer foar in tydlike oanwaaks fan de Dieler befolking.
Medina (Araabje)
Namme
'Medina' betsjut stêd yn it Arabysk. In protte Arabyske stêden hawwe hjoed de dei noch in, faak bemuorre, âld stedsdiel, dat de 'medina' neamd wurdt.
Underwiis
Medina hat twa universiteiten: de yn 1961 stichte Islamityske Universiteit Medina en de Taibah-Universiteit, dy't yn 2003–2004 stichte waard.
Möhlenwarf
Möhlenwarf is in Ortsteil fan de stêd Weener yn it East-Fryske Reiderlân (Nedersaksen). It plak hat goed 1800 ynwenners.
Skiednis
Sûnt de 18e iuw fêstigen de earste bewenners harren yn it plak. Ynearsten hearde it tsjerklik noch by Weener en yn 1727 komt it plak foar it earst yn de tsjerkeboeken fan Weener foar. Möhlenwarf is net boud op in terp, sa't de namme mei de útgong warf (in keunstmjittich opsmiten hichte) tinke lit, mar op natuerlike hichte tusken Weener en Bunde. It wurd "Möhlen" yn de namme ferwiist nei de lytse hjouwermûne, dy't eartiids yn it fermidden fan de doedestiids lytse boeremienskip fan fiif húzen stie.
Nei't East-Fryslân yn it jier 1744 oan Prusen foel, waard der in begjin makke mei it oanmeitsjen fan it omlizzende fean. Dit soarge foar in ekonomyske ympuls, dy't ta gefolch hie dat it tal ynwenners tanaam. Doe't de wei nei Möhlenwarf yn it midden fan de 19e iuw ferhurde waard groeide de befolking op 'e nij. Lykwols betsjutte dat ek dat de perselen agrarysk te brûken grûn mei de tiid jimmeroan lytser waarden. Hjirtroch ferearme de befolking en moasten hja harren libbensûnderhâld tenei as arbeiders by de boerebedriuwen yn it Reiderlân fertsjinje.
De sitewaasje waard better doe't it spoar Lier-Nijeskâns oanlein waard en Möhlenwarf in stasjon krige. Mei it frachtferkear dat it stasjon meibrocht naam de ekonomyske betsjutting fan Möhlenwarf no wer ta. Njonken in protte lytse bedriuwkes krige it plak ek twa nije mûnen.
Yn 1909 waard de neogotyske herfoarme tsjerke fan Möhlenwarf ynhuldige.
Nei de Twadde Wrâldoarloch naam it belang fan it ferfier oer it spoar bot ôf, wat der ta late dat it stasjon yn 1963 sletten waard.
Skyrinnen op de Olympyske Winterspullen 1984
Medaljespegel
De top-5 fan lannen dy't by it Skyrinnen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 1984.
Næstved (gemeente)
Næstved is in gemeente op it Deenske eilân Sjælland. De gemeente ûntstie op 1 jannewaris 2007 yn it ramt fan de lanlike gemeentlike weryndieling troch de gearfoeging fan de âlde gemeente Næstved mei de fjouwer eardere gemeenten Fuglebjerg, Fladså, Holmegaard en Suså.
It riedshûs stiet yn Næstved, dat ek it grutste plak fan de gemeente is.
Tennisferiening Joure
Tennisferiening Joure is in tennisferiening oan de Suderfjildstrjitte 2 op De Jouwer.
De feriening hat yn 2019 hast 500 leden, dêrfan binne 150 jeugdleden. Op de akkomodaasje oan de Suderfjildwei lizze 9 tennisbanen, in padelbaan en in playground mei 4 faze read banen en 2 faze oranjebanen. De feriening waard oprjochte op 21 juny 1968 en is lid fan it KNLTB. Yn 1968 krigen de tennisleafhawwers gravelbanen mei oefenkoai, de terreinen leine tusken de Rykswei en de Suderfjildstrjitte. De feriening begûn yn 1968 mei 140 leden.
Yn april 2016 kaam der in playground mei spesjale minybanen foar de bern. De iepening barde troch de bekende tennisspiler John van Lottum dy't ek in clinic fersoarge. Tagelyk waard in padelbaan oanlein. Padel is in miks fan tennis en squash. thumb|Ein 19e iuw waard op de Jouwer al tennisse troch de famylje Taconis. Hjir efter kafee Feitsma. Sûnt 2017 wurdt yn july it Priore Jouster Open organisearre.
Barnstien
thumb|Barnstien thumb|Barnstien mei ynsekten thumb|Barnstien mei opsletten kakkerlak thumb|Sieraden fan barnstien thumb|Barnstienfisker op it Eastseestrân by Dantzig, Poalen Barnstien of amber (fan it Frânske ambre, dat fia-fia weromgiet op it Perzyske ambar) is in fossyl hars dat fan nullebeammen komt (Pinus succinifera). De hars is miljoenen jierren lyn út de beammen frijkaam en dêrnei ferstienne. Barnstien stammet út it Mesosoïkum oant it Kwartêr. Eartiids waard in grutte mannichte hars produsearre troch beammen yn it Eastseegebiet. Nei de iistiid is it barnstien út de grûn spiels en yn see te lâne kaam. Jonger, net fossilisearre barnstien hjit 'kopal'.
Barnstien is meast waarmgiel oant donkerread fan kleur, mar der binne ek mear grien-, blau- of sels swartkleure soarten. Trochsichtich barnstien wurdt yn 't generaal it moaist fûn en is it djoerst. Amber is ek in dûnkergielige kleur.
Mineralogysk besjoen hat barnstien in amorfe struktuer. It is frij sêft, de hurdensgraad is 2-2,5.
Etymology
It wurd barnstien - Dútsk Bernstein - komt fan it Nedersaksysk wurd börnen dat 'baarnen' betsjut. De healedelstien wol yndie baarne. Barnstien hjit yn 't Ingelsk amber. Yn it Nederlânsk ek wol, mar meast wurdt mei amber de kleur amber bedoeld, as in guod út de terms fan de potfisk wat wol yn rûkersguod ferwurke wurdt.
De Romeinen begrypten al dat barnstien earst floeiber wie en dat der sa ynsekten yn fêstrekke wiene. Dêrom neamden hja de stien succinum oftewol 'gom-stien'. De namme komt no noch ûnder mear foar yn succinic acid (barnstiensoer), yn de wittenskiplike namme foar de dinnesoarte Pinus succinifera en foar in groep lânslakken, de Barnstienslakken, mei harren barnstiengiele slakkehûs (Succinea putris).
Barnstien wurdt elektrysk laden troch wriuwen oer in bistefacht. Om dy reden is de term elektrisiteit ôflaat fan it Gryske wurd foar barnstien, elektron (Latyn: electrum).
Gemy
Barnsteen bestiet fral út koalwetterstoffen, meast koalhydraten meidat it út organysk guod ûntstien is. Under de ferstienning fan de hars binne de koalhydraten alle soerstofatomen ferlern. De koalwetterstoffen kinne tige lange keatlings foarmje, saneamde makromolekulen. Meidat it barnstien út koalwetterstoffen bestiet wol it baarne.
Fynplakken
It wichtichst fynplak fan barnstien is it Eastseegebiet. It skiereilân Samlân yn it Russyske oblast Kaliningrad is goed foar 90% fan de wrâldproduksje (de oblast Kaliningrad wurdt somtiids wol Янтарный край neamd, dat betsjut 'barnstiengebiet'). Barnsteen wurdt lykwols ek op it strân fûn. Fral yn Denemark spielt it noch oan, mar ek op de Nederlânske waadeilannen. Eartiids wie Denemarken see mei eilannen. Dêrom wurdt dêr ek op itsrân barnstien fûn. Lytse bytsjes wurde fûn yn Syrië, Libanon, Tailân, Fietnam, Kanada, de FSA en Dútslân. Blauwe barnstien ('blauwe amber') wurdt fûn yn de Dominikaanske Republyk.
Gebrûk fan barnstien
Yn alle perioaden fan de prehistoarje waard barnstien brûkt as sieraad en foar knopen. De rindierjagers fan de Hamburchkultuer, dy't om 11000 f.Kr. hinne, oan de ein fan de lêste iistiid omreizgen brûkten barnstien. Barnstien is op pakken fan harren eardere kampen yn Nederlân opdold by Oerterp, Vledder, by Swifterband en yn hunebêden. Klaai en fean binne geunstich foar de konservearring fan barnstien. Yn sângrûn ferwaret it gau en krijt it ek in sânkleur. Faaks wurdt it dêrom net faak fûn yn mesolityske delsettingen op Nederlânske sângrûnen.
Barnstien yn de mytology
De Grykske mytologyske Elektra wurdt identifisearre mei barnstien (sjoch boppe ûnder Etymology). Barnstien kaam neffens de Griken fan de barnstieneilannen yn de mûning fan de legindaryske Barnstienrivier yn it hege Noarden, de Eridanos.
Barnstienrûtes
Yn de âldheid waard barnstien mei in protte winst ferhannele. Karavanen hawwe iuwenlang foar Kristus de fynplakken oan de Eastsee (Estlân) en Noardsee (Denemarken) mei de ôfnimmers yn it Middellânske Seegebiet ferbûn oer de ferskate barnstienrûtes.
Reade swevelkop
De Reade swevelkop (Hypholoma lateritium) is in poddestoelsoarte fan it swevelkoppenskaai, dy't yn groepkes op dea hout waakst. De poddestoel komt yn de hjerst foar, benammen op de sângrûn.
Beskriuwing
De hoed fan de poddestoel stiet op in 5 oant 12 sintimeter lange en 5 oant 12 millimeter dikke, gielige stâl. De hoed is stienread fan kleur en wurdt nei bûten ta bleker. Yn jonge foarm is de hoed paraboloïde fan foarm en wurdt yn de âldere foarm flak en wulvich. De râne besit in brede seame fan felumflokken. De lamellen binne griis-grien en letter brún fan kleur.
De spoaren fan de reade swevelkop binne poarperswart.
Foarkommen
Reade swevelkopkes waakse yn de hjerst yn groepkes op dea hout fan de iik, bjirk en de boek.
Stifting Juckema Siderius Fûns
De Stifting Juckema Siderius Fûns (offisjeel, Nederlânsk: Stichting Juckema Siderius Fonds) is in Fryske stifting, dy't fêstige is yn Ljouwert. Dizze organisaasje waard yn 1971 oprjochte om 'e neilittenskip fan Ane Juckema te behearen. Juckema, dy't earder notaris te Warkum wie, kaam op 19 maaie 1971 te ferstjerren. Hy hie yn 1968 by testamint fêstlein dat syn neilittenskip brûkt wurde moast om it algemien maatskiplik belang yn 'e provinsje Fryslân te tsjinjen.
Sadwaande waard op 5 augustus 1971 neffens Juckema syn winsken troch de arrondissemintsrjochtbank fan Ljouwert in trijekoppich bestjoer foar de Stifting Juckema Siderius Fûns ynsteld. Dat bestjoer hâldt him dwaande mei it behear fan 'e neilittenskip sawol as mei de útfiering fan 'e doelstellings fan 'e stifting. It behear fynt grutdiels plak troch it fermogen te brûken foar de oankeap (en ferhier) fan ûnreplik goed en yn mindere mjitte troch te belizzen yn obligaasjes en sparjild. Dêrby is it doel om it fermogen fan 'e neilittenskip fan Juckema yn stân te hâlden, sadat de doelstellings fan 'e stifting der oant yn lingte fan dagen mei tsjinne wurde kinne.
De útfiering fan 'e doelstellings fan 'e stifting wurdt dien troch útkearings ta te kennen oan in ryk ferskaat fan maatskiplike en kulturele ynstellings. Om't der folle mear oanfragen dien wurde as dat de stifting út 'e jierliks beskikbere jildlike middels oan foldwaan kin, wurde dêrby in stikmannich strikte rjochtlinen yn acht nommen. Sa komme oanfragen inkeld yn oanmerking foar finansjele stipe as de te subsidiëarjen aktiviteit plakfynt binnen de grinzen fan Fryslân en by foarkar yn 'e Súdwesthoeke en/of de Greidhoeke (mei't Juckema út dat diel fan 'e provinsje wei kaam). Fierders foarmet de oantoanbere duorsumens fan in projekt in wichtige faktor en komme allinnich organisaasjes (dat partikuliere persoanen net) foar in útkearing yn oanmerking.
Fryske Krite De Jouwer
De Fryske Krite De Jouwer is in Fryske toanielferiening fan De Jouwer. It doel fan de Krite is it behâlden fan de Fryske taal en skiednis en alle kulturele aspekten dy’t dêrmei ferbân hâlde.
Fryske Krite De Jouwer is mei 750 leden ien fan de grutste amateurtoanielselskippen fan Fryslân. De feriening is oprjochte yn 1938. Troch omstannichheden en de oarloch lykwols waarden yn it winterskoft 1945 -1946 úteinlik de earste kritejûnen holden yn de seal fan Romke de Boer oan de Bûterstege. Douwe Tamminga hold in lêzing oer Piter Jelles Troelstra en hat foarlêzen út eigen wurk. Dhr. Schippers hold dat jier yn deselde seal in sjongjûn, wylst Ds. Postma in oare jûn Simke Kloosterman har ‘Hoara’s fan Hastings’ behannele. Twa jûnen kaam de Krite op de planken mei Bonne Hylkema syn ‘Wylde hierren’. Tetman de Vries spile fjouwer jûnen en ien middei syn revu ‘De tiid hâldt gjin skoft’. Alle jierren wurde twa produksjes op ‘e planken brocht, folslein yn ‘t Frysk en spile troch akteurs en aktrises út eigen regio. De toanielstikken wurde opfierd yn novimber en maart en binne ûnderskaat.
De earste opfierings fûnen plak yn de seal fan Romke de Boer yn de Boterstraat. Dêrnei is de Krite ferhuze nei Hotel Reekers fan Rob Terwisga. Sûnt 1983 is binne de teäterfoarstellings yn Sealesintrum ’t Haske. Neist leden komme ek in soad net-leden nei de foarstellings. De Krite fierde yn 2014 syn 75-jierrich bestean.
It ferieningsblêd hjit Krite Krante.
Ytzen van der Veen
Ytzen van der Veen (Stynsgea, 11 oktober 1861 - Grins, 23 april 1931), ek wol Y. van der Veen yn de boeken, wie in Nederlânsk arsjitekt fan Frysk komôf.
Van der Veen, soan fan in timmerman, wie fral warber yn de stêd Grins. Yn 'e mande mei syn kollega Tjeerd Kuipers (1857-1942) ûntwurp er de Sudertsjerke (1901) oan de Stasjonsstrjitte. Beide mannen arbeiden ek op oan de synagoge (1906) yn de Folkingestrjitte yn Grins. Beide pânen binne no ryksmonumint. Itselde jildt foar in yn 1909 yn Grins boud hearehûs, dat troch Van der Veen ûntwurpen waard. Nei alle wierskyn is de grifformearde tsjerke fan Zuidwolde ek troch him tekene.
Romain Grosjean
Romain Grosjean (Genève, 17 april 1986) is in earder Frânsk-Switsersk Formule 1-koereur. Grosjean makke yn 2009 syn Formule 1-debút foar it team fan Renault by de Grutte Priis fan Jeropa. Romain Grosjean stie 10 kear op it poadium. By de Grutte Priis fan Bachrein 2020 kaam Romain Grosjean yn de earste omgong yn botsing mei Daniil Kvyat wêrby't Grosjean mei hege snelheid tsjin in muorre bedarre en foar in diel troch in fangrail. Syn auto bruts yn twaen en der ûntstie daalks in grutte brân. De halo bleau lykwols yntakt. Grosjean wist him sels te befrijen út it brânende wrak en kaam mei mar inkelde brânwûnen út de yn twaen brutsen auto.
Tsuyoshi Kitazawa
(10 augustus 1968) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Honda en Tokyo Verdy. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 1992 en it King Fahd Cup 1995.
Andy Serkis
thumb|Serkis, [[29 maart 2015]] Andy Serkis (folút: Andrew Clement Serkis; Londen, 10 april 1964) is in Britsk akteur, produsint en regisseur.
Drieborg
Drieborg (Grinslânsk: Drijbörg) is in doarp yn de gemeente Aldamt yn de provinsje Grinslân. Op 1 jannewaris 2019 hie it doarp en syn himrik neffens it CBS 480 ynwenners.
Skiednis
thumb|left|Yngong mei komboerd yn Drieborg Drieborg ûntstie nei it oanlizzen fan de Kroonpolder yn 1696 op de eardere seedyk of Oudedijk. Dêrfoar lei der al in lytse delsetting mei inkelde pleatsen op ferhege hiemen by dy dyk del, dy't Stocksterhorn neamd waard. Ien fan dy pleatsen hiet neffens in âlde kaart Het Zuijder Huijs. Yn de Midsiuwen lei yn dy omkriten it tsjerkedoarp Wynedaham.
Drieborg wie ynearsten part fan it doarp Oudedijk. De namme Drieborg komt foar it earst neamd yn 1818 en ferskynt yn 1850 pas op topografyske kaarten en yn registers fan de boargerlike stân. Mei it wurd drijbörg wurdt trochstrings in hûs mei trije wenten bedoeld. Ek wurdt der wol nei de trije diken, dy't dêr byïnoar komme, ferwiisd.
Benoarden it doarp lizze de Stadspolder en de Kroonpolder. De twa polders lizze goed ien meter heger as it âldere lân besuden it doarp, dat minder heech opslike waard en dêr't de klinige (feanige) ûndergrûn ynklonken is.
Drieborg wie altyd in lânwurkersdoarp. De wurklju wurken op de grutte pleatsen yn de omkriten. It Aldamt woeks yn de achttjinde en njoggentjinde iuw, om't der wer lân fan de see werom wûn waard. It waard de "nôtskuorre fan Nederlân", dêr't de ferhâldings tusken de boeren en de wurklju hieltyd minder waarden.
Nei de Twadde Wrâldkriich sette de meganisaasje yn de lânbou útein en wie der hieltyd minder ferlet fan arbeidskrêften. Dat late ta it fuorttôgjen fan bewenners. Yn Drieborg waarden der dêrtroch in grut tal huzen sloopt.
Sylvain Poons
Sylvain Albert Poons, foar freonen Wijntje, (Amsterdam, 21 febrewaris 1896 — Amsterdam, 26 novimber 1985) wie in Nederlâns toanielspiler en sjonger.
Libben en wurk
As soan fan sjonger Salomon Poons en aktrise Elise van Biene (1864-1931) wie de jonge Sylvain Poons al sa'n bytsje foarornearre om ek de planken op te gean, lykas syn âldere suster Fanny Ella, dy't bekend waard ûnder de namme Fanny Lohoff-Poons (1889-1968).
Hy debutearre as figurant yn it seizoen 1912/1913 by Colnot en Poons, in selskip neamd nei de direkteuren fan de Plantage Schouwburg: Guus Colnot en Salomon Poons (syn heit). Hy spile yn operettes en revues en wie ek wolris yn in 'serieuze' rol te sjen. Yn de Twadde Wrâldkriich siet er by it Joodsch Kleinkunstensemble dat optrede yn de Hollandse Schouwburg yn Amsterdam (letter Joodsche Schouwburg doopt) oant it foar him as joad net langer koe en er ûnderdûke moast.
Nei de oarloch wie Poons lange tiid ferbûn oan de harkspulkearn fan de Nederlandse Radio Unie en die er mei yn in pear spylfilms sa as de Frânske film Le Banquet des Fraudeurs (1952) en mei byrollen yn Vier Jongens En Een Jeep (1955) en Fietsen Naar De Maan (1963). Ek spile er wer yn in grut tal stikken op toaniel en op telefyzje. Doe't er wat âlder waard spile er faak de Joadske schlemiel, bygelyks Abraham Mossel yn de telefyzjerige De kleine waarheid. Doe't er al net folle mear yn it teater te sjen wie, spile er yn 1966 dochs noch in prachtich 50-jierrich jubileum. As Daniel Brozovsky yn Getrouwd of niet? fan Kishon spile er syn lêste rol op de planken en op telefyzje yn it stik De Man Met De Witte Bloem (1973) ûnder regy fan Willy van Hemert.
Hy krige namme as sjonger troch it yn 1958 mei de doetiids 14-jierrige Oetze Verschoor opnommen liet De Suderseeballade (skreaun troch Willy van Hemert). Dêrneist naam er ek duetten op mei Heintje Davids, dêr't Omdat ik zoveel van je hou ûnder wie. Fierders hawwe syn platen meast Joadske lietsjes en filmklassikers as Sally met de roomijskar.
Poons brocht syn lêste libbensjierren troch yn it fersoargingshûs Amstelhof, dêr't no de Hermitage Amsterdam is. Suver fergetten troch it grutte publyk, krige er dêr út en troch besite fan syn fans, dêr't er tige fan genietsje koe.
Avéna
Swim- en Poloclub Avéna is de swimferiening fan De Jouwer. De feriening hie yn 2018 hast 200 leden. Avena is de Latynse namme foar it gerseftige hjouwer, (Avena sativa)
Avéna waard oprjochte op 6 maaie 1967 en brûkt it subtropysk swimbad 'Swimfun’ as ûnderkommen. De feriening hat trije ôfdielings:
Swimmen
Neist rekreatyf swimmen wurdt der ek swommen yn kompetysjeferbân. Avéna hat klupkampioenskippen en docht mei oan de Fryselcup. Dy wedstrydrige spesjaal foar begjinnende talinten bestiet út fiif rondes tsjin oare Fryske swimferienings.