cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Harmen Sytstra
Houlik
Sytstra boaske op 31 oktober 1852 oan Aukje Tabes Kooistra (Ternaard, 1821). Ut dat houlik waarden berne: 1. Sytse Harmens Sytstra: Baard, 22 augustus 1853. 2. Tabo Wiger Harmens Sytstra: Baard, 26 augustus 1856. 3. Onno Harmens Sytstra: (Baard, 10 oktober 1858 - Ljouwert, 20 novimber 1939)
Margaret Mead
Jonge jierren
Mead wie de earste fan fiif bern. Se groeiden op yn Doylestown yn Pensylvania. Har heit wie in prefester oan de universiteit. Syn namme wie Sherwood Mead en de mem fan Margaret wie Emily Fogg. Margaret studearre ien jier yn 1919 op de DePauw universiteit, dêrnei gie se nei it Barnard Kollege. Se studearre by Franz Boas en syn assistint Ruth Benedikt op de Kolombia Universiteit. Se krige har Master yn 1924. Dêrnei gie se it fjild yn, se gie nei Polyneezje
Karriêre en har lettere libben
Margaret Mead is trije kear troud. Yn it earste houlik is se troud mei Luther Cressman. Dizze Luther wie earst in teologystudint mar is letter ek in antropolooch wurden. Nei de skieding is se noch twa kear troud. Earst mei Reo Fortunen en Gregory Bateson. Beide wienen se antropologen. Se krigen ien dochter (Mary Catherine Bateson). Mead hat altyd tajûn dat se it ferskriklik fûn dat Bateson har sitte liet. Se hat altyd fereale west op dy man, se hie altyd in foto by har wêr't se tegearre op stiene.
Mead hie ek in bysûndere relaasje mei Ruth Benedict. Meads dochter Catherine hat sein dat de relaasje sa fier gie dat der in stikje erotyk by komd wie yn de rin fan de jierren. Mead hat harsels nea sjoen as in lesbyske frou, mar seit wol dat it goed mooglik is dat seksuele foarkarren feroarje yn de rin fan in libben.
Doe 't Mead âlder wie, waard se goeie freonen mei Jean Houston.
Coming of Age in Samoa (boek) en de Mead-Freeman kontroverze
Yn it foarwurd yn it boek ‘Coming of Age in Samoa”, hat Meads adviseur Frans Boas it folgende setten: Beskiedenheid, goeie manieren, dy hâlde oan etyske standerts binne universeel, mar wat is beskiedenheid, wat binne goeie manieren en wat binne de juste etyske standerts. Al dizze dingen binne yn eltse kultuer oars en dat op de meast ferassende wize. Boas tocht ek dat it momint fan útjaan fan it boek net op in better tydstip barre koe. De diskusje hoe bern troch de adolesinsje gean moatte waard yn dy tiid stees grutter. It boek “Coming of Age in Samoa” giet oer it opgroeien yn Samoa fan bern yn de adolosinsjetiid.
Mead hat sels ek in stik fan it foarwurd skreaun. Se leit út wat it doel is fan har ûndersyk: Ik haw probearre om út te sykjen oft de problemen dy’t mei seks te meitsjen hawwe normaal is yn de natuer fan adolesinten of komt it troch de beskaving. As der oare kondysjes binne, litte adolesinten dan oare gedragingen sjen. Om hjir efter te kommen is se nei in lyts eilân gien. Op it eilân wennen doe net mear as 600 minsken. Se leefde, ynterviewde en observearre dy minsken. Mead konkludearre dat de faze fan bern nei folwoeksene yn Samoa in faze wie dy’t hiel normaal ferrûn. Sûnder emosjonele en psychologyske stress en betizing dy’t sjoen wurdt yn de Feriene Steaten. Dit boek makke in soad minsken lilk yn it westen. In soad Amerikanen fûnen it skokkend dat jonge Samoneeske froulju foardat se trouden mei ferskillende mannen seks hiene. En dat se nei in pear jier rêstich harren deljoegen en bern krigen.
Sjarterboek
It Sjarterboek of Grut Plakkaat en sjarterboek fan Fryslân is in grutte folio-útjefte fan min ofte mear offisjele stikken út de Fryske skiednis. It út seis dielen besteande boek is net folslein en ûnkrekt, mar wol fan grutte wearde. It waard útjûn troch Willem Coulon It boek waard troch de Fryske Steaten yn 1764 opdroegen oan baron Georg Frederik fan Schwartzenberg en lieten sa de leafde foar de Fryske skiednis sjen. Ek oare provinsjes hienen dat al dien. De seis boeken ferskynden net yn ien kear, mar behannelen ien perioade it diel: It lêste diel is tige seldsum. Oan de útjeften wurken de histoarikus Johann Frederik Mauritz Herbell en de jurist Nicolaas Thoolen mei.
Bûtjadingen
right|thumb|It skiereilân Bûtjadingen mei links de Jadeboezem en rjochts de Wezer. Butjadingen is in skiereilân yn de Dútske dielsteat Nedersaksen en in gemeente op dat skiereilân, hearrend ta it distrikt Wesermarsch. De gemeente hie 6500 ynwenners yn 2008 en 6049 yn 2019 en waard op 1 maart 1974 oprjochte troch in fúzje fan 'e eardere gemeenten Burhave, Langwarden en Stollhamm. Bûtjadingen leit oan de Jadeboezem en de Waadsee, dêr't it oan de eastkant de Wezer en oan de westkant de Jade yn útmûnje. It gemeentebestjoer sit yn it plakje Burhave.
Butjadingen is troch feartsjinsten ferbûn mei Wilhelmshaven yn it westen en Bremerhaven yn it easten. Ut Nordenham wei, dat geografysk wol, mar bestjoerlik net ta Bûtjadingen heart, is der in treinferbining mei Bremen.
Bûtjadingen is in meast agrarysk gebiet. De stêd Nordenham hat yndustry en in kearnsintrale.
Njoggeneagen
De njoggeneagen (Latynske namme: Petromyzontiformes) foarmje in skift fan it ûnderryk fan 'e echte dieren (Metazoa), de stamme fan 'e rêchstringdieren (Chordata), de ûnderstamme fan 'e wringedieren (Vertebrata), de boppeklasse fan 'e kaakleaze fisken (Agnatha) en de klasse fan 'e njoggeneagen en sibben (Petromyzontida). De njoggeneagen wurde ornaris mei de slymnjoggeneagen (Myxini) gearbrocht ûnder de namme rûnmûnigen (Cyclostomata), al is dy yndieling omstriden en is de krekte bân tusken de beide groepen noch altyd net alhiel dúdlik. De namme "njoggeneach" komt fan 'e rige iepenings by de kop fan dizze bisten, wêrfan't sân kiuwen binne, it achtste it eigentlike each en it njoggende de noasiepening.
Skaaimerken
Folwoeksen njoggeneagen swimme rivieren op om te ridzjen en geane dan dea. Ut 'e aaien komme larven fuort, dy't ferskate jierren yn 'e rivieren trochbringe, benammen op 'e boaiem fan it wetter, dêr't se har fierhinne yngrave yn 'e dridze. Uteinlings ûndergeane de larven in metamorfoaze ta folwoeksen eksimplaren, dy't ferskate moannen duorret. Neitiid migrearje guon soarten nei see of nei marren ta, dêr't se parasitearje op oare fiskesoarten en soms sels op wettersûchdieren. Net-parasitêre njoggeneagen, dat oer it algemien soarten binne dy't yn swiet wetter libje, ite as folwoeksenen alhiel net, mar tarre op 'e fetreserves dy't se as fiskelarven oanlein hawwe troch soöplankton út it wetter te filterjen.
Yn Nederlân
Yn Nederlânske wetters komme trije soarten njoggeneagen foar: de njoggeneach of riviernjoggeneach (Lampetra fluviatilis), de beeknjoggeneach (Lampetra planeri) en de seenjoggeneach (Petromyzon marinus). Yn 'e Nederlânske beuchfiskerij binne de riviernjoggeneagen iuwenlang brûkt as ies foar de fangst fan kabbeljau, skylfisk en bot.
Richard Nixon
Richard Nixon (folút: Richard Milhous Nixon; Yorba Linda (Kalifornje), 9 jannewaris 1913 – New York (New York), 22 april 1994), wie in Amerikaansk politikus fan mingd Ulstersk-Dútsk- Ingelsk-Iersk etnysk komôf. Hy wie lid fan 'e Republikeinske Partij, dêr't er foar yn it Amerikaanske Hûs fan Offurdigen en yn 'e Amerikaanske Senaat siet. Dêrnei wied er fise-presidint ûnder it regear fan Dwight Eisenhower, mar by de ferkiezings fan 1960, doe't er Eisenhower opfolgje woe as presidint, waard er ferslein troch John F. Kennedy. Yn 1968 wûn er dochs noch in kear de presidintsferkiezings, en doe wied er fan 1969 oant 1974 de 37ste presidint fan 'e Feriene Steaten. Healwei syn twadde amtstermyn seach er him as iennichste presidint ea twongen om ôf treden, mei't it Watergate-skandaal syn yntegriteit sa bot oantaast hie dat er net mear te hanthavenjen wie.
Jonkheid, oplieding en gesinslibben
Richard Nixon waard yn 1913 berne yn it plakje Yorba Linda, yn 'e steat Kalifornje, as de soan fan Francis A. Nixon, in boer en letter winkelman fan Ulstersk (Noardiersk protestantsk) komôf, dy't fjouwer fan syn fiif soannen ferneamde nei Ingelske keningen (Nixon sels wie ferneamd nei Richard Liuwehert), en dy syn frou Hannah Milhous, dy't Dútske, Ingelske en Ierske foarâlden hie. Nixon syn mem wie fan hûs út in quaker, en hoewol't syn heit metodistysk grutbrocht wie, gied er nei syn houlik oer nei it quaker-leauwe, en wie dat de tsjerke dêr't Nixon yn grutbrocht waard. Nixon brocht syn iere bernetiid troch op syn heite ranch yn Yorba Linda, mar nei't de buorkerij yn 1922 oer de kop gien wie, ferfear it gesin nei Whittier, dêr't Francis Nixon in krudeniers- en grientewinkel begûn.
Nixon genoat heger ûnderwiis oan it Whittier College; hoewol't er talitten wie ta de prestizjeuze Universiteit fan Harvard, moast er dy kâns foarby gean litte fanwegen de sykte (tuberkuloaze) fan syn âldere broer Harold, dy't makke dat syn mem de hiele dei oars besteld wie, en dat syn heit him sadwaande net misse koe yn 'e winkel. Nei't er yn 1934 syn oplieding oan it Whittier College ôfrûne hie, sette er syn stúdzje fuort oan 'e rjochteskoalle fan 'e Duke Universiteit te Durham, yn Noard-Karolina. Yn 1937 kearde er as jurist nei Kalifornje werom, dêr't er ferskate jierren in abbekatepraktyk hie. Yn 1938 kaam er fia syn dielname oan amateurtoaniel yn 'e kunde mei Thelma Ryan, in skoaljuffer dy't harsels fan "Pat" neame liet. Yn syn memoires omskreau er dat as "in gefal fan leafde op it earste gesicht," alteast fan syn kant; hy hie der klauwen oan om har te bepraten en gean mei him op in ôfspraakje. Hja giene twa jier mei-inoar om, en trouden úteinlik op 21 juny 1940. Se krigen twa bern: Tricia (1946) en Julie (1948). thumb|left|200px|Richard Nixon.
Iere politike karriêre en fise-presidintskip
Yn 1942 ferhuzen Nixon en de frou nei Washington, D.C., dêr't er wurk fûn hie by de federale oerheid. Nei de Oanfal op Pearl Harbor naam er yn 1942 tsjinst by de Amerikaanske Marine (ek al wied er dêr as pasifistysk quaker eins fan frijsteld), dêr't er ofsier by de befoarrieding waard. Under de Twadde Wrâldoarloch wied er stasjonearre yn Iowa, op it fûleindich befochten eilân Guadalcanal, yn 'e Salomonseilannen, en úteinlik op in lyts eilantsje benoarden Bougainville, yn 'e eilannekrite dy't ta Papoea Nij-Guineä heart.
Nei de oarloch sette Nixon útein mei syn politike karriêre. Fan 1947 oant 1950 siet er foar Kalifornje yn it Amerikaanske Hûs fan Offurdigen, en fan 1950 oant 1953 hied er in sit yn 'e Senaat. As ôffurdige wied er behelle yn 'e heksejacht op Amerikaanske kommunisten troch it Komitee oangeande Unamerikaanske Aktiviteiten fan it Hûs fan Offurdigen (HUAC). As senator sterke er syn reputaasje as anty-kommunist noch fierder fuort, al soarge er dêrby wol dat er syn mei-senator Joseph McCarthy, dy't de jacht op kommunisten yn 'e Feriene Steaten oanfierde, wat op in distânsje hold. By de presidintsferkiezings fan 1952 waard er troch generaal b.tsj. en oarlochsheld Dwight Eisenhower frege om syn running mate (fise-presidintskandidaat) te wurden. Nixon stimde ta en it duo wûn de ferkiezings, wêrnei't er fan 1953 oant 1961 de 36ste fise-presidint fan 'e Feriene Steaten wie.
Syn relaasje mei Eisenhower wie neat te noflik, en de presidint frege Nixon by de ferkiezings fan 1956 sels om him werom te lûken as fise-presidintskandidaat, mar Nixon wegere dat, en wist syn amt de folle acht jier te behâlden. Yn 'e Senaat (de Amerikaanske fise-presidint is tagelyk ek foarsitter fan 'e Senaat) hied er it yn dy tiid likemin maklik. Mar soks koe Nixon net ôfskrikke, en by de ferkiezings fan 1960 wied er de Republikeinske presidintskandidaat. Mei syn Demokratyske tsjinstanner John F. Kennedy fierde er de earste op 'e tillefyzje útstjoerde ferkiezingsdebatten út 'e Amerikaanske skiednis. Dêrby kaam de flotte Kennedy, dy't himsels boppedat foarôf opmeitsje liet, folle better oer as de stugge Nixon mei syn swiere burdgroei. Mei dêrtroch wûn Kennedy de ferkiezings mei in nipte 49,7% fan 'e stimmen tsjin 49,5% foar Nixon (wat eins neat seit, want yn 'e Feriene Steaten draait it net om prosinten, mar om kiesmannen, en dêrfan hie Kennedy der 303, tsjin Nixon 219).
Nei't er ein jannewaris 1961 it fise-presidintskip oerdroegen hie oan Lyndon B. Johnson, Kennedy syn running mate, kearde Nixon werom nei Kalifornje, dêr't er fannijs in abbekatepraktyk opsette en teffens in bestseller skreau, Six Crises, dat rûchwei beskôge wurde kin as de memoires fan syn fise-presidintskip. Yn 1962 besocht er om 'e nocht gûverneur fan Kalifornje te wurden, en by de presidintsferkiezings fan 1964 stipe er de Republikeinske kandidaat Barry Goldwater, dy't lykwols, kwealk in jier nei de moard op Kennedy, gjin kâns makke om Lyndon Johnson te ferslaan. By de ferkiezings fan 1968, lykwols, seach Nixon syn kâns skoan, mei't Johnson syn populariteit tsjin dy tiid troch de Amerikaanske dielname oan 'e Fjetnamoarloch op in net mear by te meitsjen manear yn it neigean rekke wie, en de Demokratyske Partij yn fjouwer brokken tespjalten rekke wie dy't it wichtiger fûnen om inoar te bestriden as de Republikeinen. Sadwaande wûn Nixon de ferkiezings handich en wied er dêrnei fan 1969 oant 1974 de 37ste presidint fan 'e Feriene Steaten.
Presidintskip
As presidint fierde Nixon in evenredige binnenlânske polityk, dy't nei de ûnlijige jierren sechtich rjochte wie op it op 'e nij ynstellen fan in maatskippij dy't him oan oarder en regels hold. Sa rjochte er de Drug Enforcement Administration (DEA) op, in federale resjerzje dy't him folslein talei op it bestriden fan 'e hannel yn en it besit fan ferbeane drugs, wylst er ek wetjouwing trochfierde om 'e sûnenssoarch en it sosjale-sekerheidsstelsel te herfoarmjen. Teffens lei er de skoallen yn it Amerikaanske Suden op en meitsje in ein oan 'e rasseskieding. Hy yntrodusearre beskate miljeubeskermingsmaatregels, en rjochte de Environmental Protection Agency (EPA) op om it neilibjen fan dy regels troch bedriuwen te kontrolearjen en sa nedich ôf te twingen. Op it mêd fan 'e romtefeart joech er yn 1972 de oanset ta it Space Shuttleprogramma fan 'e NASA. In grut part fan syn maatregels wiene derop rjochte om macht fan 'e federale oerheid yn Washington oer te heveljen nei de ôfsûnderlike steaten.
Nixon syn bûtenlânsk belied waard foar in grut diel mei bepaald troch syn ynfloedrike minister fan Bûtenlânske Saken Henry Kissinger. As steatsman is Nixon benammen bekend bleaun om syn besyk oan 'e kommunistyske Folksrepublyk Sina, yn 1972, wêrmei't er foar it earste de diplomatike betrekkings tusken dat lân en de Feriene Steaten normalisearre. Datselde jiers naam er it inisjatyf ta in minder spande relaasje mei de Sovjet-Uny troch persoanlik mei Sovjet-lieder Leonid Brezjnev te ûnderhanneljen oer it Anti-Ballistic Missile Treaty, in ferdrach dat it beide supermachten ferbea om systemen te ûntwikkeljen dy't derop rjochte wiene om binnenkommende raketten yn 'e loft te ûnderskeppen. Dat ferdrach waard yn 1972 noch tekene. Wat de Fjetnamoarloch oangie, dêryn fierde Nixon de Amerikaanske belutsenens yn 't earstoan op, om dy dêrnei stadichoan ôf te bouwen en yn 1973 hielendal te beëinigjen. Ien fan Nixon syn meast kontroversjele dieden wie syn ynminging yn 'e ynterne oangelegenheden fan Sily, dêr't de demokratysk keazen linkse presidint Salvador Allende yn 1973 omkaam by of as gefolch fan in steatsgreep dy't útfierd waard mei Amerikaanske stipe, wêrnei't it lân hast tweintich jier suchtsje soe ûnder de faksistyske diktatuer fan generaal Augusto Pinochet. thumb|left|250px|Nixon mei [[Leonid Brezjnev by it steatsbesyk fan 'e Sovjet-lieder oan 'e Feriene Steaten yn 1973.]]
By de presidintsferkiezings fan 1972 fersloech Nixon sûnder folle muoite de Demokratyske kandidaat George McGovern, waans kampanje bysûnder dreech ferrûn wie, en dêrnei waard er ynsward foar in twadde amtsperioade as presidint. Op 17 juny 1972, yn it hjitst fan 'e ferkiezingsstriid, waard lykwols in groepke ynbrekkers pakt wylst dy nachts omsneupten yn it kampanjehaadkertier fan 'e Demokratyske Partij, yn it Watergate-gebou yn Washington, D.C. Troch it trochsettingsfermogen en de oanhâldende graverij fan twa sjoernalisten fan 'e krante de Washington Post, Carl Bernstein en Bob Woodward, kaam letter stikje by bytsje oan it ljocht hoe't Nixon eigenhandich opdracht ta de ynbraak jûn hie, en hoe't er op alderlei oare klandestine manearen besocht hie om McGovern syn kampanje ûntspoare te litten. Wat mear oft it Watergate-skandaal, sa't it kaam te hjitten, eskalearre, wat minder politike stipe oft Nixon oerhold. Uteinlik seach er him op 9 augustus 1974 twongen om 'e eare oan himsels te hâlden en ôf te treden, mei't it Kongres tsjin dy tiid in ôfsettingsproseduere tsjin him yn gong setten hie. It byld fan Nixon dat de measte minsken bybleaun wêze sil, is dat fan syn tillefyzjetaspraak op 17 novimber 1973, wêryn't er de legindarysk wurden útspraak die: "I am not a crook." ("Ik bin net in boef.") It iroanyske oan 'e hiele kwestje is, dat McGovern himsels ûnder de kampanje, sûnder lykfol hokker help fan Nixon, al sa yn 'e tsjillen riden hie, dat Nixon nei alle wierskynlikheid de ferkiezings ek wol wûn hawwe soe as er gewoan rêstich ôfwachte hie.
Lettere jierren en dea
Nei syn opstappen as presidint waard him troch syn opfolger Gerald Ford (dy't sels koart tefoaren Nixon syn eardere fise-presidint Spiro Agnew ferfongen hie) graasje skonken noch foar 't der in juridysk ûndersyk nei him begûn wie – wat ek wer ta in striidkwestje waard. Nixon sette him nei wenjen yn San Clemente, yn Kalifornje, dêr't er de memoires fan syn presidintskip en acht oare boeken skreau. Hy hie hieltyd stiiffêst ûntkend dat er wat ferkeards dien hie (en dêrmei syn posysje noch helte minder makke), mar yn in fraachpetear mei de Britske talkshowpresintator David Frost joech er einlings en te'n lêsten ta dat er "it lân tekoart dien hie." Dêr foege er oan ta: "Ik haw mysels ûnder fuotten helle. Ik haw harren in swurd jûn en sy hawwe dermei tastutsen. En it mei fernoegen hinne en wer skuord. En, ik leau, as ik harren west hie, soe ik itselde dien hawwe." Nixon stoar op 18 april 1994, yn 'e âlderdom fan 81 jier, oan 'e gefolgen fan in swiere oerhaal, nei't er it jiers tefoaren syn frou Pat te hôf brocht hie.
Herrstein
Herrstein is in Ortsgemeinde yn de lânkring Birkenfeld yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. Buorskippen fan Herrstein binne Lindenhof, Steinäckerhof en Walkmühle.
Herrstein is it haadplak fan de ferbânsgemeente Herrstein-Rhaunen.
Geografy
De gemeente leit op de Hunsrück oan de Deutsche Edelsteinstraße likernôch 10 kilometer noardlik fan Idar-Oberstein. Troch Herrstein streamt de Fischbach.
Zergeisterung
Zergeisterung (it fergeastlikjen) is de namme fan in Dútsk kompjûterspultsje op it ynternet, dat bestiet sûnt 2004. De sfear yn de fantasije-wrâld fan it spul, is ien fan wiisbegearte en kennisgarjen, dat frijwat ôfwykt fan it fjochtsjen en skatsykjen fan oare aventoerespullen. Fierders moat it, neffens de omskriuwings doe't in spul noch yn oanbou wie, in frij gewoan mearpersoans aventoer wêze.
It spul is foar it meastepart ôfhinklik fan de sfear dy't it meikrigen hat; de skepper sprekt dêrom fan in spul en in keunstwurk. Foar minsken dy't dat wurdearje kinne, liket dit dêrom in prachtich spul te wêzen; foar dejingen dy't de sfear neat betsjut is it spul blykber de tiid net wurdich.
De skriuwer, dy't de namme Tinúviel - Dochter fan de skimer, in titel fan Lúthien út de wrâld fan Tolkien - brûkt, brûkt dy sfear ek nei bûten ta as ynstrumint. Sa stean op in soad foarums koarte anonime berjochten mei teksten as "Jim moatte hjir ris sjen". Ek hawwe yn maaie 2006 tal wikipedyen ensfh. in artikel oer it begryp zergeisterung oanbean hân, dat krekt itselde wie as dat wat op de foarside fan it spul stien hat, kompleet mei deselde flaters. It artikel is op de measte wikipedyen wiske, om't it feitlik gjin ynhâld hie.
Pieter Scheen
Pieter Arie Scheen (Den Haach, 1 april 1916 - Apeldoarn, 10 novimber 2003) wie in keunsthanneler dy't bekend is fan it twadielige standerdwurk  Lexicon van Nederlandse Beeldende Kunstenaars 1750-1950 , út 1969-1970. Hy krige dêrfoar yn 1971 de Buchelius-priis.
It ferfolch op de publikaasje fan 1946 komt yn 1970 mei it Lexicon van Nederlandse Beeldende Kunstenaars 1750-1950 dêr't er doe ek byldhouwers, keramisten, goud- en sulversmeden, ensafuorthinne, yn opnaam.
Yn 1975 docht er syn hannel oer oan syn skoansoan Joop Breeschoten en ferfart er mei syn frou nei Frankryk. Seis jier letter komme hja werom en leit Scheen him ta op de opfang fan fûgels yn Apeldoarn.
Jan van der Hoek
Johannes (Jan) van der Hoek (Doardt, 14 febrewaris 1940 - Zwijndrecht, 30 maaie 2018) wie in eardere Nederlânsk follybalspiler.
Jacques Ewalds hearde ta de earste Nederlânske follybalploech dy't ôffurdige waard nei de Olympyske Spullen. Op de Spullen fan 1964 waard yn Tokyo judo en follybal yntrodusearre as Olympyske sport. Nederlân waard by dy Spullen achtste fan de tsien dielnimmende lannen. Yn totaal hat Jan van der Hoek 42 ynterlannen spile foar de Nederlânske ploech. Yn syn aktive tiid as follyballer wie er ûnder oare oansletten by Orawi yn Doardt.
Sumatra
thumb|Lizzing fan Sumatra yn Yndoneezje thumb|Sumatra Sumatra (of Sumatera) is it op fiif nei grutste eilân op de wrâld (likernôch 470.000 km²) en heart by Yndoneezje.
Lizzing
It Barisan-berchtme foarmet de rêchbonke fan it eilân. It rint rûchwei fan it noardeasten nei it súdeasten en krúst likernôch yn it midden de ekwator (de evener). De binnenlannen fan it eilân wurde dominearre troch twa geografyske regio's: it Barisanberchtme yn it westen en moerasflakten yn it easten. It eilân foarmet ûnderdiel fan de Soendabôge, in 6000 kilometer lange eilânnerige fan de Andamanen ôf oan de Molukken. thumb|Sumatra mei de Sundakleau en aktive [[fulkaan|fulkanen]]
De regio tankt har fruchtbere boaiem en prachtige natuer oan de fulkanyske aktiviteit, bygelyks om de Tobamar. Der wurdt ek goud en stienkoal fûn.
Nei it easten hawwe de grutte rivieren ôfsettings fan de bergen weifiert, yn it leechlân lizze no sompen. Nettsjinsteande de lytse fruchtberens fan it lân hat it gebiet grutte ekonomyske wearde foar Yndoneezje troch oalje fan "boppe en ûnder de grûn", nammentlik palmoalje en ierdoalje.
Eartiids woe Sumatra foar it grutste part tropysk reinwâld dêr't in ferskaat oan dierelibben. Der kamen ûnder oare Orang oetans, tapirs en Sumatraanske tigers foar, en inkele unike plantesoarten as de rafflesia. Lykwols bedriigje ekonomyske belangen tegearre mei korrupsje en yllegale houtkap it reinwâld slim. Sels beskerme gebieten binne net folslein feilich.
Befolking
Sumatra is net bot tichtbefolke (45 miljoen ynwenners yn in gebiet like grut as Sweden). De tichtstbefolke regio's fan it eilân binne parten fan Noard-Sumatra en de sintrale heechlannen fan West-Sumatra. De grutste urbane sintra binne Medan en Palembang.
De westkust fan Sumatra wurdt benammen bewenne troch de Minangkabau, de heechlannen yn Noard-Sumatra troch de Batak en de meast noardlike kust Atjehers. Yn de steedlike sintra komme ek minderheden foar fan etnyske Sinezen.
Meastepart fan de Sumatranen is Moslim. De Batak binne meastentiids Protestantske Kristenen, fral troch Nederlânske en Dútske ynfloed. In lyts part fan de befolking is Hindû, Boedist of Katolyk.
Taal
De befolking is gruttendiels Maleisk en besteane út ferskillende kloften, mei ûngefear 52 ferskillende talen. In protte fan dy befolkskloften diele lykwols deselde tradysjes en de talen binne hiel bot besibbe oan elkoar (alhoewol't meastentiids net ûnderling fersteanber).
Bestjoerlike yndieling
thumb|De provinsjes fan Sumatra De provinsjes fan Sumatra (en inkele lytse eilannen) binne:
Plakken
thumb|150px|right|Maimoon Paleis yn Medan
Albert Bonnema
Albert Bonnema (Tsjummearum, 1956) is in Fryske tenoar út Haarlim. Hy sjongt yn opera's, ek yn it Frysk. Mei Rients Gratama sjongt hy Wat is leafde.
HY studearre oan it Sweelink Konservatorium yn Amsterdam by Cora Canne Meijer en dêrnei by de ferneamde tenoar Nicolai Gedda. Neidat er jierren haadrollen song hie yn klassike operettes wie er fiif seizoenen fêst ferbûn oan it Stadtheater Bern dêr't er in grut ferskaat oan rippertwaar opboude. Yn 1995 song hy as Walter von Stolzing yn Die Meistersänger von Nürnberg (fan Richard Wagner) op it Holland Festival en krige dêrtroch ynternasjonale erkenning.
Trede op yn de Deutsche Oper en de Oper Berlin, yn Dresden, Hamburg, München, Essen en in soad oare Jeropeeske operahuzen. Hy song ek by de Salzburger Festspiele, de Dresdner Festspiele, it Tivoli Festival Kopenhagen, it Festival du Radio France à Montpellier, it Eugene Oregon Festival en it Holland Festival.
Kryst
250px|right|thumb|In Krystbeam Kryst of Krysttiid is in fan oarsprong kristlike hjeldei, dy't hjoeddeis oer de gânse wrâld fierd wurdt. Oarspronklik wie Kryst it feest fan de berte fan it berntsje Jezus; yn it Italjaansk wurdt kryst dan ek natale neamd, wat letterlik berte betsjut. Troch de ûnttsjerkliking giet it hjoeddeis lykwols hieltyd mear om de noflikheid mei de famylje en freonen. Yn Amerika is it feest foaral foar de bern, dy't kado's krije fan de Krystman, dy 't fergelykber is mei Sinteklaas yn Nederlân. Kryst falt op 25 en 26 desimber en wurdt foarôf gong troch it advint.
Albert Bonnema
Wurke ûnder operaregisseurs as Harry Kupfer, Peter Konwitsjny, Willy Decker, Gunter Kramer, Christopher Loy en Johannes Schaaf. Rollen dy't hy song wiene Lohengrin, Walter von Stolzing, Don Jose yn Carmen, Dimitry yn Boris Godûnov, Stewa yn Jenufa, Boris yn Ka´ta Kabanova en in soad oaren.
Kryst
In soad minsken hâlde fan kryst om't alles noflik dekorearre wurdt mei krystbeammen, lampkes, krystballen, en sa fierder.
Albert Bonnema
As gast is de tenoar ferbûn oan de Opera fan Keulen, dêr't hy ûnder oaren 'Siegfried' song. By konserten treedt hy geregeldwei op mei de Britske pianist Andrew Wise.
Krige in Gouden Fioeltsje yn 2008.
Georg Frederik thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg
thumb|right|240px|Húshâlding Georg Frederik thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg. Georg Frederik baron thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg, (De Haach, 23 septimber 1733 – 6 augustus 1783 ) wie as regint grytman fan Menameradiel (1766) en lid fan de Ried fan Steat (1781) en kurator fan de Universiteit fan Frjentsjer. Hy hat op it bûten Grut Terherne by Bitgum wenne. Mei Court Lambertus fan Beyma wie hy de siel fan it Frysk ferset yn de jierren 1782 - 1783.
Grutte Trek
thumb|Die Groot Trek thumb|Foartrekkersmonumint by [[Pretoria]] De Grutte Trek is de namme foar de tocht wêrmei't Nederlânsktalige boeren fan Súd-Afrika fuort setten omdat se net mear ûnder it Britsk koloniale bestjoer hearre woenen. De tocht gie nei it easten en noarden yn de tiid om 1840 hinne. De Grutte Trek soe liede ta de oprjochting fan de ferskillende boererepubliken, dy’t ek tegearre mei de kaapkoloanje in basis foarmje soene foar it oprjochtsjen fan de Uny fan Súd-Afrika en it hjoeddeistige Súd-Afrika.
Georg Frederik thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg
Mei Nicolaas Tholen en J.F.M Herbell wie Georg Frederik útjouwer fan it Sjarterboek.
Grutte Trek
De foartrekkers
Yn de jierren tritich fan de njoggentjinde iuw fûn in grut folkeferfarren plak yn it hjoeddeistige Súd-Afrika. Dat folkeferfarren soe de skiednis fan it lân drastysk beynfloedzje. Yn de jierren 1836 oant 1850 binne nei skatting likernôch 12.000 Nederlânske kolonisten nei de takomstige provinsjes Natal, Oranje Frijsteat en Transfaal lutsen. Dy kolonisten wienen grutdiels fan Nederlânske en Fryske komôf, derneist wienen der ek in tal Dútske en Flaamske kolonisten. Dy befolkingsgroep soe letter Boeren neamd wurde en binne no bekend as Afrikaners. De Boeren lutsen fuort om te ûntsnappen oan it Britske gesach, grinsoarloggen mei de ‘kaffers’, britske kolonialisme en feringelsking en om de waaksende befolkingsdruk te ferlichtsjen. Dizze trekkers waarden foartrekkers neamd.
De Foartrekkers waarden foarme troch twa groepen boeren, de saneamde Trekboeren, semi-nomadyske boeren en de grinsboeren, dy't oan de râne fan de Kaapkoloanje libben en it noch net ûntdutsen woaste 'swarte' efterlân. De measte Kaap-Hollanners, sa't de Nederlânske kolonisten doetiids neamd waarden, lutsen net fuort. It wie in frijwat lyts part fan de Nederlânske befolking dy’t it Britsk gesach ûntrûn troch it lân yn te lûken.
Dyksleat (De Lemmer)
De Dyksleat is in sleat yn de gemeente De Fryske Marren. De sleat rint oan de noardkant fan de N359 nei de Prinses Margrietslûs west fan De Lemmer.
De namme Dyksleat jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Dijksloot.
Terschellinger Bieren
Terschellinger Bieren is in brouwerijhierder yn Baaidunen op Skylge. De bierbrouwerij waard oprjochte yn 2011 troch Jolle Dijkstra en Ria Baldee.
Skiednis
Yn 2005 waard Jolle Dijkstra eigener fan De Stormvogel mei apparteminteferhier, bêd en brochje en in deikafee op Skylge. Hy ûndersocht er de mooglikheden fan it brouwen fan Skylger bier. Tegearre mei Peter van den Borght fan Brouwerij Wolf yn Aarschot (B) ûntwikkele Dijkstra de resepten foar de Scelling Blond en de Scelling Stout. Hy woe graach dat syn bier broud waard mei Skylger nôt en socht kontakt mei de Dorsvereniging Helpt Elkander, in groep frijwilligers dy 't de keunst fan it siedzjen, rispjen en terskjen fan nôt yn eare hâldt. Jolle wurket mei de feriening gear om mei tradisjonele metoaden nôt te bewurkjen ta broukoarn.
Terschellinger Bieren seach it libbensljocht yn 2011 doe 't eigeners Jolle Dijkstra en Ria Baldee op it idee kamen om in 'eigen bier' te servearjen op it terras fan it deikafee dat se doe noch by harren Bed & Breakfast en appartemintepleats De Stormvogel hiene. Op ambachtlike wize unike bieren brouwe is de missy fan Terschellinger Bieren. Dy ynstelling hat se al meardere ûnderskiedingen opsmiten.
Hjoed-de-dei
Sûnt 2023 biedt VOF Terschellinger bieren gjin bierproeven mear oan. De bieren binne te bestellen fia de online-webwinkel, mar dy bieren binne ek te krijen by de Jumbo of ferskate oare (delikatesse)winkels op it eilân.
Skyrinnen op de Paralympyske Winterspullen 1992
Manlju
{| width=60%
Dyksleat (Aldeouwer)
De Dyksleat is in feart yn de gemeente De Fryske Marren. De feart rint yn de Trijegaaster Feanpolder fan Aldeouwer nei de Tsjûkemar njonken de Jan Veldstrawei.
Roeien op de Olympyske Simmerspullen 1912
De Olympyske Simmerspullen 1912, ek wol de Ve Olympiade neamd waarden yn 1912 yn Stokholm, Sweden hâlden. It roeien waard hâlden yn ôfbêkene stik wetter fan de Djurgårdsbrunnsviken. It wie de earste kear dat de roeiwedstriden hâlden waarden oer in ôfstân fan 2.000 meter.
Medaljespegel
De top sân fan lannen dy't by it roeien medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen 1912.
List fan planetoïden 46601-46700
Dit is in list fan planetoïden 46601-46700.
Antoon Derkinderen
thumb|200px|right|Antoon Derkinderen (nei [[Jan Veth)]] thumb|350px|Akwarel makke foar de optocht dy't yn 1885 holden waard by gelegenheid fan it 700-jierrig bestean fan De Bosk
Antonius Johannes (Antoon) Derkinderen (De Bosk, 20 desimber 1859 - Amsterdam, 2 novimber 1925) wie in Nederlânsk keunstskilder, glêzenier, tekener en boekbânûntwerper.
Libbenspaad
Antonie Derkinderen wie tusken 1878 en 1880 learling fan de Keninklike Skoalle foar Byldzjende Keunsten yn De Bosk ûnder lieding fan J. Th. Stracké. Yn 1880 gong er nei Amsterdam dêr't er oant 1882 studearre oan de Ryksakademy. Hy wie by earste leden fan de Keunstnersferiening Sint Lucas. Yn 1882 gie er mei Jan Toorop nei Brussel en bleau dêr in jier om te oan de Tekenakademy laat fan J. Portaels te studearjen. Tusken 1888 en 1890 hâlde er opnij ta yn Brussel. Dêrnei festige er him yn Laren (Noard-Hollân).
Hy hie in soad kunde en syn ideaal wie om learlingen yn it skilderjen te oefenjen, krekt as de midsiuwske gildemasters dienen. De wurkplaats hie lykwols net it súkses dêr't er op hope hie en yn 1907 ferfarde Derkinderen nei Amsterdam, dêr't er direkteur fan de Ryksakademy waard, in funksje dy't er oant 1925 hâlde soe. Yn 1914 krige er in earedoktoraat fan de Universiteit Grins.
Wurk
Wurk fan Derkinderen is ûnder oaren te finen yn de kolleksje fan it Gemeentemuseum De Haach (twa bern, 1880 deade trompetter), Sintraal Museum Utert, Kröller-Müller Museum yn Otterlo (portret fan Mallarmé), Museum foar Kommunikaasje De Haach (ûntwerpen foar Nederlânske postsegels), it Noardbrabânsk Museum te De Bosk (ûntwerp foar wandskildering yn it stêdhûs te De Bosk) en it Van Abbemuseum te Eindhoven (man mei stêf).
Antoon Derkinderen waard ek frege om in ûntwerp te meitsjen foar in Nederlânske postsegel. It gie om de útjefte fan de earste taslachsearje, foar de tuberkuloazebestriding yn 1906.
Miracle Mirror
Miracle Mirror is it tredde album fan Golden Earring doe noch The Golden Earrings hjitten. It wie it earste Golden Earring studio-album mei Barry Hay as sjonger.
Kirsty Mitchell
Kirsty Loretta Mitchell  (28 juny 1974) is in Skotsk dûnseresse en aktrise.
Mitchell waard berne yn Glasgow en wie studint oan Park Mains High School yn Erskine. Mei santjin jier wûn se de Miss Skotlân-ferkiezing. Sy folge in balletoplieding foardat sy har talei op aktearjen. Fan it lêst fan de jierren 90 ôf is sy fral yn Grut-Brittanje foar in protte rollen frege. Sy wûn de "Flower of Scotland" modellewedstriid fan de krante Daily Record doe't hja noch nei skoalle gie.
Gisbertus Voetius
Gisbertus Voetius (latinisearring fan Gijsbert Voet) (Heusden, 3 maart 1589 - Utert, 1 novimber 1676) wie in Nederlâns teolooch, heechlearaar en predikant fan grifformeard komôf. Hy waard foaral ferneamd as de earste heechlearaar fan de Universiteit fan Utert.
Jonkheid
It geslacht Voet wennet al inkele generaasjes yn Heusden. Der wurdt sein dat it geslacht Voet in aadlik geslacht is, mar dat is nea bewezen. It strategysk lizzende festingstedsje leit op de grins fan Hollân, Brabân en Gelderlân. It wie dan ek yn de Tachtichjierrige oarloch in plak dêr't bot om fochten is. De pake fan Voetius, Nicolaas Dirks Voet boargemaster fan Aldheusden, wie yn de omkriten ien fan de earsten en hast ienichste dy’t iepenlik útkaam foar de reformearre religy en dus de partij fan Prins Willem fan Oranje keas. De pake ferstoar ûnder fertochte omstannichheden yn de finzenis fan De Bosk. Syn soan Paulus, de heit fan Voetius, nam tsjinst yt it leger dat Heusden beskermje moast tsjin de Spanjerts. Under de lieding fan Prins Maurits en Willem Loadewyk ferstoar Paulus Voet yn 1597 by de belegering fan Bredevoart yn Gelderlân.
Stúdzje
Gisbertus wie sechde fan acht bern, dêr't hy mei syn broers Durk en Paul en in suster Elisabeth fan yn libben bleaunen. Hy wie noch jong doe't er foar it earst nei de Latynske skoalle gie. Nei de dea fan syn heit seach it der net nei út dat Gisbertus fierder leare koe. Mar troch de boargers en it stedsbestjoer koe hy dôchs mei de stúdzje trochgean. It wie al gau dúdlik dat Gisbertus net allinnich goed leare koe en in goed ûnthâld hie; hy wie ek al op jonge leeftyd tige from. It stedsbestjoer makke fan him in Stedsstudint. Mei dy stúdzjebeurs waard er talitten op de Leienske universiteit. Nei de propedeutyske fakken koe hy him yn 1607 talizze op de teology. Yn dy tiid spile it konflikt tusken de heechleararen Arminius en Gomaris. Voetius stie oan de kant fan Gomarus, hy wie dus in oanhinger fan it strange Kalvinisme. Yn 1611 studearre hy op 22 jierrige leeftyd of.
Karriêre
Werom yn Heusden besocht er om noch in steedlike stúdzjebeurs te krijen. Hy woe graach lâns inkele grifformearde ynstituten reizgje yn Jeropa, mar hy krige gjin beurs. Dêrom begûn hy te preekjen yn en om Heusden hinne. Op 25 septimber 1611 waard hy befêstige as predikant te Flijmen. Ek it plak Engelen hearde by it wurkgebiet. Engelen wie in echt Roomsk-katolyk plak mar dôchs wist hy in grifformearde gemeente mei tsjerkerie op te rjochtsjen. Neist syn predikantskip bestege hy in soad tiid oan syn stúdzje. Yn 1617 waard hy beroppen yn Heusden. Net allinnich wie er wurksum foar syn gemeente, hie stapte hieltyd mear op de foargrûn as in wichtich fertsjintwurdiger en útfierder fan de strange kontra-remonstrante lear. Yn 1618-1619 waard hy ôffurdige foar de Synoade fan Dordrecht. Yn 1629 waard er fjildpreker. Hy gie lâns de troepen dy’t op dat momint ‘s-Hertogenbosch belegeren. Mar hy wie net allinnich oansteld as preker. Nei it oermasterjen fan de stêd moast hy der foar soargje dat er gjin katolike tsjinsten mear hâlden waarden en dat de minsken oerstappe soenen op it gereformearde leauwe. Nei de ynnamme wurke Voetius mei oare predikanten hurd oan it opsetten fan gereformearde tsjerke-organisaasjes yn de stêd. Yn 1634 waard Voetius beneamd ta heechlearaar yn de teology, Hebriuwsk en easterske talen oan de krekt oprjochte universiteit fan Utert. Hy hat mear as fjirtich jier wurke oan de universiteit. Hy stie bekend as in presize. Hy ferdigene de puriteinske sneinsfiering en bestried de wrâldse saken lykas dûnsjen, toaniel, te folle ite en drinke. De filosofy fan Descarte moast it ek ûntjilde.
Lêste jierren
Neist heechlearaar wie er ek predikant yn Utert. Mar hy wegere de kategisaasje fan bern te dwaan. Fan syn eigen fiif bern giene trije bern yn syn fuotspoaren. Syn soannen Paulus en Danielen waarden heechlearaar en Nicolaas waard predikant. Dochter Elisabeth wie siik yn de holle. Op hege leeftyd moasten syn frou en hy meimeitsjen dat harren bern Daniel, Maria en Paulus koart nei elkoar ferstoaren. Noch op hege leeftyd wie Voetius aktyf yn de tsjerke. Yn de âldens fan 88 jier ferstoar Voetius yn 'e sliep.
Académie de la Grande Chaumière
thumb De Académie de la Grande Chaumière is in keunstakadeemje yn [[Parys, Montparnasse oan de Rue de la Grande Chaumière nr. 14.
De akadeemje waard yn 1904 stifte en fan 1909 oant 1945 laat troch de Switserske keunstskilderesse Martha Stettler (1870-1945) en har Baltyske freondinne Alice Dannenberg (1861-1948). Sûnt 1950 wurdt de akadeemje fuortset troch de famylje Charpentier.
Earste helte 20e iuw wie de Académie de la Grande Chaumière de meast ferneamde keunstakademy fan Parys.
Privé-Domein
thumb|Martin Ros, makker fan de rige Privee-domein (Privé domein), is in Nederlânske autobiografyske boekerige fan Utjouwerij De Arbeiderspers, foar it meastepart gearstald troch Martin Ros. De rige dêr't mei úteinset waard yn 1966, hat autobiografyen en egodokuminten fan literêre auteurs út tal fan lannen.
Sa binne der deiboeken, briefwikselingen, persoanlike notysjes en aforismen, autobiografyen en memoires. Alle jierren ferskynden nije dielen.
De aparte omslaggen fan de boeken, yn alle gefallen oant nûmer 200, binne in ûntwerp fan Kees Kelfkens (1919-1986).
De namme fan de rige komt fan in lytse Frânske útjouwerij, Editions du Cap, alias Domaine privé. Produksjesjef Wim Mol fan De Arbeiderspers woe in moai apart formaat hawwe, fan 11,5 by 19,5 sm en fersoarge de typografy.
Wildlands Adventure Zoo Emmen
Wildlands, folút Wildlands Adventure Zoo Emmen, is in bistetún yn Emmen. It park hat in oerflakte fan 24 bunder en is opdield yn trije temagebieten. Yn "Jungola" stiet de jungle sintraal, yn "Serenga" de savanne en de woestyn en yn "Nortica" de poalstreek. Yn in neibeard biotoop wurde yn elk gebiet karakteristike biste- en plantesoarten toand.
Skiednis
It park is ûntstien nei ferhuzing fan it eardere Dierenpark Emmen. Foar dat park wie der yn de jierren 90 op en om har terrein oan de Haadstrjitte yn Emmen gjin romte mear foar útwreiding. It park krige dêrom yn 1998 in útwreiding oan de oare kant fan it sintrum, op de Noardbargeres. Nei jierrenlange diskusjes oer in folsleine ferhuzing, waarden yn 2007 plannen bekend makke dy't ynhâlden dat it bistepark it plak oan de Haadstrjitte ferlitte soe om him yn syn gehiel te fêstigjen op de Noardbargeres.
Temapark
Novimber 2013 waard begûn mei de bou fan it nije ferdivedaasjepark, in park mei trije temagebieten, attraksjes, bypassende gebouwen, hoareka, winkels, entertainment en in pear bisten. It waard op 18 maart 2016 offisjeel iepene troch kening Willem-Alexander. Mar al rap nei de iepening gie it ferkeard mei it park. Besikers bleaune fuort fanwegen de hege tagonspriis, de ôffallende atraksjes en om't der hast gjin bisten te sjen wiene. Yn 2018 besleat de direksje fan it temapark om in achtbaan te bouwen om mear besikers te lûken yn in besykjen net fallyt te gean. Achtbaan Tweestryd waard yn maart 2018 iepene, mar soarge net foar mear besikers oan it temapark. Krektoarsom, it tal besikers gie almar fierder omleech, en yn septimber 2018 stapte direkteur Frankwin van Beers dan ek op..
Bistetún
It ynterimbestjoer gie daalks fan start mei plannen om fan it temapark wer in bistetún te meitsjen. Ek waard fan novimber 2018 ôf de achtbaan op rêstige mominten diels stilsetten. Ek waard in atraksje yn Nortica ferfongen troch in iepenbier akwarium mei haaien en roggen en makke it stiennen entreeplein plak foar mear grien en in ferbliuw foar apen. Ek waard it teätrale entertainment skrast Troch de oanpassingen yn it park namen de besikersoantallen al yn 2019 wer ta, al draaide it park yn dat jier noch wol ferlies. Wol waard Wildlands yn dat jier troch Zoover útroppen ta bêste bistetún fan Nederlân.
Johan Cruijff
thumb|left|175px|Johan Cruijff yn it shirt fan it Nederlânsk alftal Hendrik Johannes (Johan) Cruijff (Amsterdam, 25 april 1947 – Barcelona, 24 maart 2016) wie in Nederlânsk proffuotballer en fuotbaltrainer. Cruijff hat ien fan de beste fuotballers oait op de wrâld west. Hy waard útroppen ta de beste Jeropeeske fuotballer fan de 20e iuw en hat in soad oare prizen wûn. Johan Cruijf hat tegearre my syn frou Danny Coster trije bern: Chantal (16 novimber 1970), Susila (27 novimber 1972) en Jordi (9 febrewaris 1974). Jordi Cruijff hat ek betelle fuotbal spile.
Cruijff waard ynternasjonaal ferneamd troch syn technyske spul en syn taktysk ynsjoch. Hy is ien, nettsjinsteande hy relatyf net safolle prizen wûn hat mei fuotbaljen, ien fan de beste fuotballers ea west, neist spilers as Pelé en Maradona.
Wildlands Adventure Zoo Emmen
Beskriuwing
It park is opdield yn trije grutte temagebieten, dy't elk model steane foar in biotoop, mei neist bistesoarten dy't karakteristyk binne foar it presintearre gebiet ek oanpaste gebouwen, hoareka en sûvenierwinkels. De yngong fan it park is in ûndertrochgong ûnder it Atlas Theater. Fuort achter de yngong is it eardere Kompasplein mei de entrees nei de trije gebieten, mar ek tusken de gebieten sels binne paden om fan it iene gebiet nei it oare te kuierjen.
The Remains of the Day (film)
The Remains of the Day is in Britsk-Amerikaanske histoaryske dramafilm út 1993 ûnder rezjy fan James Ivory, mei yn 'e haadrollen Anthony Hopkins en Emma Thompson. De film waard basearre op 'e bekroande roman mei deselde namme fan Kazuo Ishiguro. De titel betsjut "Wat Noch Oerbliuwt fan 'e Dei". It ferhaal giet oer James Stevens, in Ingelske butler dy't fan syn berop syn identiteit makke hat. As der in nije, oantreklike húshâldster yn it lânhûs komt te wurkjen, reitsje sy beiden fereale opinoar, mar Stevens is sa wend om syn persoanlike gefoelens te ûnderdrukken, dat it him net slagget om syn hert te folgjen oant it te let is. The Remains of the Day krige fan 'e filmkritisy rûnom loovjende resinsjes en wie ek kommersjeel súksesfol yn 'e bioskopen. De film waard nominearre foar 8 Oscars, 5 Golden Globes en 6 BAFTA's, mar wûn by einsluten mar ien BAFTA, yn 'e kategory bêste akteur (Hopkins).
Wildlands Adventure Zoo Emmen
Jungola
thumb|left|200px|Flintertimpel Yn Jungola wurdt it tropysk reinwâld neibeard. It gebiet is ynrjochte mei in soad wetter en tropyske beplanting. De yngong fan it gebiet is de Flintertimpel, in tropyske kas dêr't neist in soad soarten flinters ek ûnder oare koartsnútkrokkedillen en netpytons húsfeste wurde.
Bûten de kas leit in gebiet dêr't deadskopaapkes frij tusken de besikers rinne kinne. Yn it binnenferbliuw fan de aapkes binne ek Azara's agûtys te sjen. Dêrneist is der in grut bûtenferbliuw foar de Aziatyske oaljefanten.
The Remains of the Day (film)
Plot
Yn 1958 is James Stevens in op jierren reitsjende butler en it haad fan it tsjinstfolk yn Darlington Hall, in statich lânhûs op it plattelân fan it Ingelske greefskip Oxfordshire. Op in dei ûntfangt er in brief fan Sarah Kenton, dy't fan begjin 1930-er jierren oant 1938 de húshâldster wie yn Darlington Hall, oant se troude en nei it Ingelske Westlân ferfear. Yn it brief hellet hja oantinkens op oan 'e tiid dat se yn it lânhûs wurke en fernimt se nei âlde bekenden en nije ûntjouwings. Frou Kenton hat heard dat har âlde wurkjouwer, de greve fan Darlington, noch net sa lang ferlyn ferstoarn is en dat Darlington Hall doe troch syn erven foar de sloop ferkocht is, wylst de ynboel ferbuolguodde waard. Hja hat ek heard dat it lânhûs en it meastepart fan 'e ynboel opkocht binne troch Jack Lewis, in Amerikaanske miljonêr en âld-politikus dy't Darlington Hall mids 1930-er jierren ris besocht hie. Frou Stanton skriuwt fierders dat it tsjintwurdich wol dreech wêze sil om oan gaadlik tsjinstfolk te kommen. Sels is se ûnderwilens wer, en sa't it diskear liket foargoed, by de man wei rekke en sadwaande siket se emploai.
Wildlands Adventure Zoo Emmen
Jungola
De grutste tropyske (bistetún)kas fan 'e wrâld, Rimbula, húsfêstet neist it binnenferbliuw fan 'e oaljefanten ûnderskate sûchdieresoarten en likernôch 30 soarten fûgels. Mei de Rimbula River kin in boattocht troch de kas makke wurde. Yn 2021 waard de kas opnaam yn it Guinness Book of Records as it grutste binnendoarreinwâld yn in bistetún. Bûten de kas is in ferbliuw foar lytsklau-otters.
Sneker Pypke
Sneker Pypke is in brouwerijhierder yn Snits en is oprjochte yn 2018.
The Remains of the Day (film)
Plot
Begjin tritiger jierren arrivearret Sarah Kenton op it lângoed, dêr't se, nettsjinsteande har jonge jierren foar sa'n post, de húshâldster wurdt en dêrmei dejinge dy't alle froulike tsjinstfolk oanstjoert. Stevens is dan al de butler en stiet dêrmei oan it haad fan alle tsjinstfolk. Hy docht syn wurk goed, en skept der grutskens yn dat de hiele húshâlding sa effisjint mooglik rint. Stevens is sasear mei syn funksje fergroeid, dat er syn hiele identiteit ûntlient oan syn berop. Juffer Kenton toant har like effisjint yn har taken, mar fynt dat der mear oan it libben is as inkeld jins wurk. Wylst Stevens syn persoanlike gefoelens alhiel weistoppe hat en nea emoasje toant, is juffer Kenton waarmer fan persoanlikheid. Beiden binne it lju mei in sterke wilskrêft, en ferskate kearen komme se sadwaande beropsmjittich yn bedutsen termen mei-inoar yn oanfarring.
Wildlands Adventure Zoo Emmen
Serenga
It besikerspaad rint troch in ferbliuw mei swartsturtprêrjehûnen, in ferbliuw foar nylhoarsen (dy't sawol boppe as ûnder wetter besjoen wurde kinne); hjirnei liedt it paad troch in ferbliuw mei moeraswallabys en by de yngong fan Animazia del. Animazia is in 4700 m² grutte binnendoarboarterstún yn Serenga. In oerbliuwsel fan it eardere Noorder Dierenpark Emmen. Neist de boartersfoarsjenningen binne hjir ek in pear bisteferbliuwen makke, wêrûnder akwaria. Dêrta hearre ûnder mear in grut akwarium mei sopskyldpodden en ferskate lytsere akwaria mei readbúkpiranja's, seestjêrren en seeychels te finen. Ek is der in buizestelsel mei neakene molrotten. By de útgong sit in ferbliuw foar spoareskyldpodden.