cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hoarnstermar
Rekreaasje
In soad Jousters brûkten de Hoarstermar gauris as fiskwetter. By fiskwedstriden waard mei in hierpream nei de mar fard. It ferfier barde mei in pream fan de ‘lytse helling’. Yn de pream waarden tafels en stuollen, in itensiederskachel en itensark meinomd. Fisken waarden bytiden letter ek bakt en opiten. Sokke útstapkes foar de lytse man wurde ek beskreaun yn De Tsien fan Martens Afke. Om 2000 hinne wienen der rekreaasjeplannen foar in nij Hoarnstermar by De Jouwer, mar yn Skarsterlân wie gjin politike mearderheid foar dit plan.
Boeing C-17 Globemaster III
De Boeing C-17 Globemaster III is in Amerikaansk strategysk transportfleantúch, boud troch Boeing Integrated Defense Systems, dat tsjinnet by de US Air Force, Royal Air Force, Royal Australian Air Force, Canadian Forces Air Command en Qatar Air Force. It waard ûntwurpen as ferfanger fan de Lockheed C-141 Starlifter en om in tal taken fan de Lockheed C-5 Galaxy oer te nimmen. De C-17 krige syn namme fan twa eardere swiere transoportfleanmasines mei sûgermotors, de C-74 Globemaster en de C-124 Globemaster II.
In rige lannen (de NAFO-leden Nederlân, Bulgarije, Denemarken, Estlân, Hongarije, Italië, Letlân, Litouwen, Noarwegen, Poalen, Roemenië, Slovenië, Slowakije, Tsjechië en de Feriene Steaten, teffens Finlân en Sweden) hawwe meiïnoar yn 2009 trije C-17 Globemaster III's oankocht ûnder de neamer Strategic Airlift Capability. Sy binne stasjonearre op de loftmachtbasis Pápa yn Hongarije. Nederlân is in grutte brûker mei mear as 500 fleanoeren. Op 14 july 2009 waard it earste tastel ôflevere; de oare twa folgen yn it neijier.
Mei de C-17 Globemaster III is in flugge strategyske levering fan troepen en materialen fan en nei in haadbasis of nei in foarútskode basis mooglik. It tastel is grut genôch om in Chinook-helikopter te ferfieren. Hy is ek by taktysk ferfier fan bygelyks ferwûnen te brûken en ek foar loftdroppingen.
De C-17 is ûntwurpen om fan fleanfjilden mei koarte en smalle banen (1.064 m. / 27 m.) te operearjen. Fierders kin er brûkt wurde op net-befluorre en rûge banen.
Skjinmakker
In skjinmakker of skjinmakster is in betelle wurknimmer dy't, itsij yn leantsjinst by in bedriuw, itsij as partikulier, foar syn of har berop wen- en/of wurkromtes en/of iepenbiere romtes skjinmakket. Immen dy't syn of har eigen hûs of dat fan in oar himmelet sûnder dêrfoar betelle te krijen, kin net oanmurken wurde foar in (profesjonele) skjinmakker.
Skjinmakkers wurde fral ynset yn iepenbiere gebouwen, lykas skoallen en kantoaren, dêr't eltse dei himmele wurde moat. Om't it ûnderwiis of wurk dêr net ûnder lije mei, wurdt dat nei skoal- of wurktiid dien, mei as gefolch dat in protte skjinmakkers frijwat ûngewoane wurkoeren hawwe, meast let op 'e middei of jûns en soms ek wol moarns ier. Oangeande typyske wurksumheden fan skjinmakkers falt te tinken oan ôfstofjen, stofsûgen, it dweilen fan flierren en it himmeljen fan húskes.
Der besteane ferskate spesjalismen yn 'e skjinmakbrâns, lykas it wurk fan rutewaskers, dy't faak op (grutte) hichte oan 'e bûtenkant fan iepenbiere gebouwen wurkje. Yn hotels wurde de skjinmaksters, dy't dêr ek de handoeken en bêdrêding ferskjinje, yn 'e regel keamerfamkes neamd.
Provinsjale wei 361
thumb|140x140px
De provinsjale wei N361 is in provinsjale dyk yn 'e provinsjes Fryslân en Grinslân dy't fan 'e stêd Grins oer Lauwerseach nei Ryptsjerk rint. It Fryske diel fan 'e wei hjit ek "Lauwersseewei". Yn Ryptsjerk is de dyk ferbûn mei de N355 yn 'e rjochting fan Ljouwert. left|thumb|250px| N361 by [[Lauwerseach ]] left|thumb|250px|Detailkaart De dyk begjint yn Grinslân direkt benoarden it Van Starkenborghkanaal en rint troch Adorp en Sauwerd. By Winsum is der in rotonde, dêr't de N363 einiget. Tusken Mensingeweer en Ulrum folget de dyk de rûte fan 'e eardere spoarline, de Marneline.
De dyk is in autowei tusken Aldtsjerk en Dokkum, en tusken Dokkum -Noard en Lauwerseach. Fanwegen it feit dat de dyk de iennige haadwei is fan Dokkum nei Ljouwert, is er de wichtichste ferbiningswei tusken Ljouwert en Dokkum. Bewenners fan 'e doarpen lâns de dyk hawwe lêst fan de drokte op de N361; de dyk rint troch de doarpsintra. Om't Dokkum in goede ferbining mei Hurdegaryp krigen hat mei de fernijde N356, sil de N361 sa folle ferkear net mear te ferwurkjen krije. Ynwenners fan 'e doarpen hawwe dêrom foarsteld dat de hjoeddeistige haadwei tusken Aldtsjerk en Dokkum op ien of oare manier autolij makke wurdt.
Yn it ferline binne plannen makke om Winsum, Sauwerd en Adorp in rûnwei te jaan om't it ferkear deromhinne te lieden. De rûnwei by Winsum gie net troch. Op 24 jannewaris 2011 naam de gemeenteried fan Winsum in negatyf beslút oangeande de wize fan oanpakken fan de fierdere rûte nei Grins. Oanbuorjende boeren en natuerleafhawwers fan 'e Koningslaagte (part fan it Natuernetwurk Nederlân) by Grins fersetten harren tsjin de rûte troch it natuergebiet. It nije provinsjebestjoer fan Grinslân kundige op 4 april 2011 oan dat se it idee fan de oanlis fan in folslein fernijde N361 ferlitte.
Waach (De Jouwer)
Waachplein|thumb|Waachplein Yn de Waach op De Jouwer waard oant begjin tweintichste iuw benammen bûter woegen. Dêrneist waard er brûkt by de hannel yn spek en tsiis. It waachgebou stie efter de tsjerke fan de Jouster Toer. De oerkaping oan de efterkant fan it hotel dêr flakby wie it plak foar de hannel.
De Waach stie efter de Jouster Tsjerke. De bûter waard mei hynder-en-wein oanfierd, mar moast ek oer wetter berikber wêze. Yn 1856 waard út De Jouwer wei grintdiken oanlein nei It Hearrenfean en Sleat, mei in syddyk nei Langwar. Sa waard de Jouwer noch better berikber. It wie fan belang dat boeren harren produkten ek oer wetter by de Waach bringe koenen. Troch de Bûtersleat en it wetter de Jordaan koe men ticht by de Waach komme. De wykmerk op De Jouwer wie op moandei. Skippen dy't yn de Toerfeart foar de wâl leinen moasten op moandei foar seis oere út de opfeart wei wêze sadat bûter, tsiis en spek ferhannele wurde koe. Nei ien oere mochten de skippen wer oanlizze, dan wie it guod woegen, ferhannele en wer ophelle. De opslach fan bûter en oare produkten wie yn it hjoeddeiske adres Bûterstrjitte 5. Yn de linker sydgevel is noch te sjen dat der in pear muorreankers misse. Dêr sieten eartiids iepenslaande doarren mei in hysbalke. Sa koe nei it wagen alles maklik fan it waachhúske nei binnen hyst wurde.
Yn 1848 waard 541.000 oan heale Nederlânske pûnen woegen oan de Waach yn de Bûterstrjitte. Kûpers leveren dat jier sa’n 60000 fetten ôf. Yn 1865 waard in diel fan de Toerfeart tichtsmiten. Sa koe it Merkeplein njonken De Waach fergrutte wurde foar de bou fan in nij Waachgebou oan de Toerstrjitte.
Fan waach nei branwarhúske en plysjeburo
Nei 1890 rekke de waach yn ferfal troch de opkomst fan bûterfabriken yn de omkriten fan De Jouwer. Yn 1911 liet it gemeentebestjoer it waachgebou dêrom ôfbrekke. Op it steed waarden in wenhûs, in opslachplak foar (hân)brânspuiten en in plysjeburo setten troch de Jouster oanimmer P. Jongbloed. Yn de sydgevel sit in gevelstien as oantinken oan de bou. It wenhûs waard yn 1911 boud mei in renêssânse trepgevel.
Aldamt (regio)
thumb|250px|It Aldamt as bestjoerlike ienheid yn 1798 thumb|250px|De hjoeddeiske regio Aldamt It Aldamt is in lânstreek en ien fan de eardere Ommelannen yn it easten fan Grinslân. It wie ien fan de Fryske Goaen. It bestie fanâlds út twa parten: Klaai-Aldamt, dat yn de Midsiuwen Menterne hiet, en Wâld-Aldamt, dat yn de Midsiuwen Menterwolde (Menterasilva of Menterawalda).
It Aldamt grinzge yn de Midsiuwen oan Fivelgoa, Reiderlân, Westerwâlde en it noch net oanmakke gebiet fan de Grinzer Feankoloanjes. Yn de santjinde en achttjinde iuw hearde it lykwols net by de Ommelannen, mar ta de stedsjurisdiksje fan Grins.
It Aldamt fan no omfiemet de hjoeddeiske gemeente Aldamt. Oarspronklik hearde it súdlike part fan Menterwâlde en parten fan de gemeente Feandam en de eardere gemeente Pekela by it Aldamt, mar dy wurde hjoed-de-dei by de Feankoloanjes rekkene.
De stêd Wynskoat hie in sintrumfunksje fan it gebiet, mar ferlear in soad dêrfan oan plakken lykas Feandam, Stedskanaal en Delfsyl.
Strjitte fan Mackinac
De Strjitte fan Mackinac (Ingelsk: Straits of Mackinac; útspr.: [stɹe:ts əf 'mækɪnɔ:], likernôch: "streets uf mekkinnô") is in wetteringte yn 'e Amerikaanske steat Michigan. Dizze ingte ferbynt twa fan 'e Grutte Marren mei-inoar, te witten de Michiganmar yn it westen en súdwesten en de Hueronmar yn it easten.
Aldamt (regio)
Midsiuwen
left|thumb|Segel fan it Wâld-Aldamt út 1347 thumb|250px|It Aldamt yn de tiid fan de [[Sân Fryske Seelannen]] thumb|250px|Midsiuwske tsjerke fan Termunten yn Klaai-Aldamt It histoaryske Aldamt hearde by de Ommelannen yn Easterlauwersk Fryslân. Oant de alfde of tolfde iuw hearde it Aldamt nei alle gedachten noch by Fivelgoa, dêr't de namme Aldamt nei alle gedachten fan "it âlde amt" komt. Dat is foar in part te sjen yn de gearstalling fan it dekanaat Farmsum, dy't útsein it gânse Aldamt ek it Easteramt fan Fivelgoa omfieme. De earste Aldfryske nammen fan it goa wiene Alda Ombechte, neffens de Kronyk fan Bloemhof út 1271 en Althammet (1276). De earste fariant stiet ek op de râne fan it segelwapen fan it Wâld-Aldamt, dat fan 1347 yn gebrûk naam waard.
Strjitte fan Mackinac
Geografy
De Strjitte fan Mackinac is op it smelste punt 8 km breed, likernôch 10 km lang en 37 m djip. Om't it dêrmei net beskôge wurde kin as in rivier, dy't de iene mar mei de oare ferbynt, foarmje Michiganmar en de Hueronmar hydrologysk sjoen eins ien grut wetterlichem, dat ek wol de Michigan-Hueronmar neamd wurdt, en dêr't de Strjitte fan Mackinac diel fan útmakket.
De Strjitte fan Mackinac skiedt Opper-Michigan (yn it noarden) fan Neder-Michigan (yn it suden). It is in wichtige skipfeartrûte, dy't û.m. de izerminen fan Minnesota mei de stielfabriken yn Indiana ferbynt. Om't de strjitte smel en ûndjip genôch is om ticht te friezen, wurde der by 't winter iisbrekkers fan 'e Amerikaanske Kustwacht ynset om 'e skipfeartrûte iepen te hâlden.
Aldamt (regio)
Midsiuwen
De grins tusken de Reiderlân en it Aldamt waard foarme troch de Tsjamme en nei alle gedachten de Fiemel Ae. It gebiet waard bewenne troch Friezen en hearde by Easterlauwersk Fryslân (de lettere Ommelannen). De grins mei Fivelgoa waard foar in part foarme troch de Sijpe; oer it ferrin fan de grins fan Wagenborgen oant Borgsweer bestiet minder dúdlikens. Wagenborgen foel oant 1435 ûnder it Easteramt fan Fivelgoa, maar kaam, yn tsjinstelling ta de oanswettende kerspels, net yn hannen fan de Ripperda's.
Strjitte fan Mackinac
Geografy
Yn 'e strjitte lizze ferskate eilantsjes, wêrûnder twa dy't bewenne binne: Mackinac en Bois Blanc, mei dêropta twa dy't ûnbewenne binne: Round Island en St. Helena. Mei in lingte fan 18 km is Bois Blanc fan dy fjouwer fierwei it grutst.
Aldamt (regio)
Midsiuwen
It Aldamt wie oant 1559 part fan it bisdom Múnster. De tsjerklike rjochtspraak waard dien troh de proast fan Farmsum. De proasdij wie sûnt de ein fan de fjirtjinde iuw yn hannen fan de haadlingefamylje Ripperda. De rjochten fan de proast waarden nei in rebûlje yn 1276 tige beheind.
Strjitte fan Mackinac
Skiednis
Yn 'e iere koloniale perioade spile de Strjitte fan Mackinac in wichtige rol yn 'e pelshannel yn Noard-Amearika. Oan 'e noardlike igge fan 'e strjitte bouden Frânske jezuïten yn 1671 in missypost foar de pleatslike Yndianen, dat etnyske Odjibwe en Ottawa wiene. Oan 'e súdkant lei it Frânske leger yn 1715 Fort Michilimackinac oan, wêrfan't tsjintwurdich in rekonstruëarre ferzje as museum tsjinstdocht. De eastlike ein fan 'e strjitte waard behearske troch Fort Mackinac, in Britske en letter Amerikaanske fêsting en hannelspost op it eilân Mackinac, dy't yn 1781 stifte waard.
Yn 'e njoggentjinde iuw reizgen de measte kolonisten nei it Amerikaanske Midwesten en de Grutte Flakten troch skip te gean oer de Grutte Marren fia de Strjitte fan Mackinac, oant der út it Easten wei in spoar oanlein waard nei Chicago en dêrwei fierder westoan. Foar't yn 1957 de Mackinac Brêge iepen gie, fûn alle ferkear tusken Opper- en Neder-Michigan plak mei fearboaten. Tsjintwurdich geane de iennichste fearboaten yn 'e strjitte nei de eilannen Mackinac (dêr't auto's net talitten wurde) en nei Bois Blanc (dêr't men gewoan de auto hinne meinimme kin).
Aldamt (regio)
Midsiuwen
It wrâldlik bestjoer yn it Aldamt wie yn hannen fan de doarpshaadlingen, dy't tegearre mei de mienskip fan frije boeren it rjocht útsprutsen en besluten namen. Hja wennen ornaris yn in boarch of stins. Yn de kerspels waard de funksje fan rjochter of buorrerjochter om bar waarnaam. It midsiuwske haadplak fan it Aldamt wie Midwolda. It wapen fan it Aldamt is de streekrjochte foarrinner fan dy fan de eardere gemeente Midwolda. De krústsjerke fan Midwolda, dy't ôfbylde stie, wie it plak foar bestjoer en rjochtspraak. Yn 1471 waard dêr in nije ferzje fan it Aldamster lânrjocht fêststeld, dat ek foar it fyfde part fan Reiderlân gou. In eardere ferzje waard yn 1427 yn it Kleaster Palmar fêststeld.
De machtige famyljes wiene om 1400 hinne de Gockinga's yn Súdbroek en de Houwerda's yn Termunten, dy't stadichoan harren tsjinstanners fersloegen. De omlizzende doarpen diene in berop op de stêd Grins, dy't de Gockinga en de Houwerda's gauris ta belies twong, oant de stêd ta einbeslút yn it midden fan de fyftjinde iuw harren besittings yn beslach naam. De earste kastlein op de Houwerdaboarch wie iene Loadewyk Horenken, dy't fan 1444 ôf it tafersjoch hie op de stedsrjochten yn it Aldamt en Reiderlân. Hy waard roch syn soan Evert opfolge. Fan 1478 ôf hie de kastlein syn sit foar it Wâld-Aldamt yn de Pekelboarch by Wynskoat. De kerspels bleaune noch ûnôfhinklik en yn 1435 sleaten se in ferdrach mei de stêd Grins, dêr't Wynskoat en Beerta yn it Reiderlân harren ek by foegen, en yn 1454 sleaten harren fertsjintwurdigers in oerienkomst oer it bedykjen en gean fierder ferlies fan lân oan see tsjin. Dat ferdrach waard út namme fan it Wâld-Aldamt besegele.
Under de stêd Grins
250px|thumb|Kaart fan Stêd en Ommelannen út 1781 mei Aldamt yn oranje 250px|thumb|Monumint ta betinking fan de [[Slach by Heiligerlee]] Yn de sechtjinde iuw feroare de tastân. De hartoch fan Gelre, dy't yn dy snuorje mear macht krige, beheinde yn 1522 de rjochten fan de kerspels yn it foardiel fan de stêd Gins, dy't sels de goa as part fan de stedsjurisdiksje beskôge. Yn 1520 krige it Wâld-Aldamt foar it earst in drost en it Klaai-Aldamt yn 1526. Dat late hieltyd mar wer ta strideraasjes.
Yn maaie 1568 foelen hiersoldaten fan Loadewyk fan Nassau de Ommelannen yn. Op 23 maaie fan dat jier kamen Spaanske troepen oan dy't de ynfallers ferjeie moast. Hja waarden opsteld by it kleaster fan Hilligerlee, mar waarden troch it Steatske leger opwachte dy't de Spanjerts dêrnei de feansompe yn dreau. Dat barren stie bekend as de Slach by Hilligerlee en foarme sa'n bytsje it úteinsetten fan de Tachtichjierrige Kriich.
Yn maart 1580 tekenen fertsjintwurdigers fan de twa Aldamten eigenmachtich de Uny fan Utert en it beslut dêrta waard mei it âlde lânskipssegel bekrêftige. Dat late nei it Ferrie fan Rennenberch ta wraakaksjes fan de stêd, dêr't de hannelsfrijheid fan de Aldamtsters beheind waard en it steapelrjocht fan de stêd oplein waard. Bierbrouwerijen en oare foarmen fan yndustry, dy't yn de Ommelannen ferbean waarden, waarden lywols wol tastien. De stêd liet ek nije kanalen en wetterwegen oanlizze dy't it mooglik makken lânbouprodukten en turf nei de stêd te ferfieren. Fan 1628 ôf waard it Wynskoaterdjip mei syn ôfspjaltings, sa as it Muntendammerdiep, Meedenerdiep, Koediep (1635) en Bûten Nijedjip (1665) groeven. Mei it graven fan it Termunterzijldiep (1601), Beertsterdiep (1636) en Bellingwolderzijldiep (1704) waard de ôfwettering ek better regele. Termunterzijl ûntjoech him ta in seehaven. De Westerwoldse Aa waard yn 1657 ôfsletten bij Nijeskâns, dêr't yn 1690 it havenplakje Oudezijl ûntstie.
Yn de jierren dêrnei besochten de Aldamtsters mear sizzenskip oer harren saken te krijen. Hja besochten om 1600 hinne fergees in sit te krijen yn de lândei fan de Ommelannen. Under Sebo Huninga waard op 10 augustus 1639 suver de ûnôfhinklikens útroppen en waard oanjûn it bewâld fan de stêd net mear oan te nimmen. Dat late jierrenlang ta in juridysk skeel mei de stêd, dy't hieltyd mar wer it gelyk krige fan de Steaten Generaal yn De Haach, om't it Aldamt net oer wetlike dokuminten beskikte. Dêrom keazen guon Aldamtster eigenerfden foar biskop Kristoffel Bearend fan Galen yn de Earste Múnsterske Kriich. Syn troepen waarden ferslein en dejingen dy't harren stypten krigen de deastraf. Da Aldamtsters bleaune dus eftersteld ferlike mei Fivelgoa en Hunsingoa, dêr't de eigenerfden wol oer iepenbiere saken beslisse mochten.
De stêd Grins fierde in absolutistysk bewâld yn it Aldamt, dêr't eigenerfden allinnich by wettersteatssaken en by it bestjoer fan tsjerklike gemeenten stimme mochten. Troch de oerheerskjende posysje fan de stêd, hawwe der yn it Aldamt, ta tsjinstelling fan de oare Ommelannen, gjin jonkerslagen festige, dy't de hearlike rjochten nei harren sels ta lutsen. De stinzen yn it Aldamt hawwe harren nea ta wiere boargen ûntjûn. Wol festigen der rike famyljes út de stêd op bûtenpleatsen yn it Aldamt, sa as bygelyks de Hora's op de Ennemaboarch, de Gockinga's op Feanhuzen by Noardbroek en Johan Geertsema yn 't Waar.
Yn in folgjende snuorje rekke it skeel mei de stêd benammen op polityk en tsjerklik mêd. De measte Aldamtsters begûnen in strangere foarm fan it protestantisme, de Fierdere Reformaasje te folgjen en wiene fûle foarstanners foar de prins fan Oranje, dy't de Steedhâlder mear macht jaan woene. By it Pachtersoproer fan 1748 foarmen se militêre frijkorpsen dy't meiholpen mei de rebûlje yn de stêd Grins. Hja namen it bestjoer tydlik oer en laten de pleatslike boerelândei yn Appingedam. Ta einbeslút namen stedsbestjoerders it bestjoer wer oer. Yn 1785 waarden troepen nei it Aldamt stjoerd en pak de lêste rebûljes oan. Yn de rin fan de njoggentjinde iuw kearden Aldamtster boeren ta it liberalisme.
Woltierige lânbou
250px|thumb|Buorkerij fan 1838 by Nij-Scheemda 250px|thumb|Hearebuorkerij fan om 1880 hinne by Midwolda 250px|thumb|18e iuwsk lânwurkershûs by Midwolda 250px|thumb|Ploegjende lânwurkers by Nij-Scheemda om 1947 hinne 250px|thumb|Lânwurkers ûnder it skoft by Nij-Scheemda om 1955 hinne Nei 1650 wie it in drege tiid yn it Aldamt. De prizen wiene leech en in soad boeren waarden twongen en ferkeapje harren lân. De measte boeren hiene om 1650 hinne in beskiede bestean op buorkerijen fan 5 oant 20 bunder, mar om 1800 hinne wiene it hast allinnich mar grutte boeren dy't oerbleaun binne. It lân rekke yn hannen fan rike ynvestearders út de stêd. Ek de stoarmfloed fan 1686 makke in soad stikken, wêrûnder Termunterzijl, dy't fuortspield waard.
De nije polders, dy't neitiids drûchlein waarden, wiene tige gaadlik foar de ikkerbou. Om 1740 hinne gou it Aldamt as in "Lân Kanaän", mei weagjende nôtikkers en grôtfolle nôtsouders. Dy ûntjouwing sleat oan by dy fan East-Fryslân. Beide gebieten oefenen mei wurkbesparjende techniken, lykas lichte fuotploegen, terskrôlen, nôtwaaiers, nije fruchtwikselingstechniken en tylt fan koalsied, klaver en, benammen op sângrûn, ierappels. De grutte skuorren fan it Aldamtster type ûntstiene dêrtroch. Letter kamen der noch rigetylt en it klaaigraven by, dêr't lân bedonge waard mei opdolde kalrike grûn.
Esther de Boer-Van Rijk
Esther de Boer-Van Rijk (Rotterdam, 29 july 1853 - Amsterdam, 7 septimber 1937) wie in Nederlânsk toanielspylster.
Sy wie in dochter fan administrateur Moses van Rijk en de naaister Adriana Wolfhart. Yn 1881 boaske se oan de musikus Henri de Boer; sy krigen ien bern, Sophie de Vries-De Boer, dy't ek aktrise waard en yn 1944 fermoarde waard yn Auschwitz.
Biografy
Esther van Rijk sette al betiid útein mei spyljen by amateurferienigs. Hoewol't har âlden lang besocht hawwe it tsjin te hâlden, makke se yn 1873 dochs de oerstap nei it profesjonele toaniel. Se debutearre yn Rotterdam mei in rol yn Emma Berthold fan Jacob Jan Cremer. Yn 1881 ferhuze se nei Amsterdam. By de Nederlandsche Toneel Vereeniging en de opfolger dêrfan De Toneelvereeniging waard se de sintrale figuer fan de toanielstikken fan Herman Heijermans, fral as de fiskerswiddo 'Kniertje' yn Op Hoop van Zegen (1900). Dy rol hat se 1200 kear spile. Teffens die se mei yn de ferfilmingen fan Op Hoop van Zegen yn 1918 en 1934. Yn hast alle stikken fan Heijermans spile hja by de premiêre en tal fan kearen dêrnei.
Nei't De Toneelvereeniging opheft wie waard se de publyklûker fan toanielselskippen mei har namme: yn 1924 waard it Gezelschap Esther de Boer-Van Rijk oprjochte en yn 1933 it De Boer-Van Rijk Ensemble. Dêrnjonken hat se yn alle wichtige selskippen fan har tiid spile, ek yn it bûtenlân. Yn in Londenske opfiering makke se in soad yndruk as Kniertje, wylst se dy rol yn it Nederlânsk spile (yn in fierders Ingelskstalige cast). De Boer har populêren wie grut, mei omdat har spyljen bydroegen hie oan it opheffen fan misstannen (bygelyks yn de fiskerij) dy't in sosjaal belutsen Heijermans yn syn stikken op it aljemint brocht. Neffens kritisy wie hja by steat en jou sels oan sentimintele rollen yn drakerige toanielstikken in kearn fan earnst en wiers mei.
By gelegenheid fan har 70e jierdei beneamde de gemeente Amsterdam har yn 1923 ta 'burgeres van verdienste' en krige hja in sulveren earemedalje. Yn 1928 waard se Ridder yn de Oarder fan Oranje-Nassau en yn 1929 Ridder in de Kroanoarder fan België.
It Joadsk Histoarysk Museum presintearre in tentoanstelling oer har libben fan 19 maaie 2014 oant en mei 28 septimber 2014, mei de titel ''Hollands populairste actrice. Esther de Boer-Van Rijk''.
Israel Zangwill
Israel Zangwill (Londen, 21 jannewaris 1864 - Midhurst, Susseks, 1 augustus 1926) wie in Britsk joadsk skriuwer, essayist, sjoernalist en polityk aktivist yn de feministyske, pasifistyske en sionistyske beweging.
Jonkheid
Zangwill waard yn Londen berne as soan fan in earme joadske ymmigranten út Ruslân en Poalen. De earste jierren fan syn libben wenne er yn Plymouth en Bristol. Doe't er acht wie ferfear de húshâlding werom nei East End yn Londen, dêr't er nei de Jews' Free School gie; oan dy skoalle waard er letter ek learaar. Hy ferfolge syn súdzje oan de Universiteit fan Londen en studearre yn 1884 ôf yn de Geasteswittenskippen, Ingelsk en Frânsk. Zangwill boaske yn 1903 oan Edith Ayrton, in net-joadske feministe en skriuwster, dochter fan neef en nicht dokter Matilda Chaplin en natuerkundige William Edward Ayrton. Syn broer Louis Zangwill waard romanskriuwer, en syn soan Oliver Zangwill waard in foaroansteand Britsk psychololooch.
Wurkpaad
Zangwill wurke foar ferskate tydskriften en skreau tal fan essays, toanielstikken en romans. As 17 jierrige wûn er de earste priis fan in koartferhalewedstriid, syn earste ferhaal, Motso Kleis or the Green Chinee, skreau er mei 18 jier. Zangwill waard bekend yn 1892 mei syn roman Children of the Ghetto. Die größte literarische Nachwirkung erzielte er mit The Big Bow Mistery, dat tsjintwurdich as klassiker yn it detektive-sjenre beskôge wurdt. It motyf fan de moard yn dy roman waard foar it earst fûn by Edgar Allan Poe yn syn Murders of the Rue Morgue] (1841). Zangwill op syn beurd hat grif fan ynfloed west op Gaston Leroux syn Das Geheimnis des gelben Zimmers (1904). Syn ferneamdste teäterstik is it drama The Melting Pot dat yn 1908 foar it earst op de planken kaam yn de Feriene Steaten.
Joadendom
Zangwill hat altyd ambifalint foar it joadskwêzen oer stien. Nettsjinsteande syn grutte ferbûnens mei de joadske tradysje en syn diels idintifisearjen mei it joadske gettolibben en syn oerhingjen nei de idealen anneks, beskôge er it otterdoksk-gassidysk Joadendom as efterhelle en net mear fan de moderne tiid. Dy ferskuordens tusken komôf, de smûkens fan it gettolibben en it lokjen fan in frjemde, net betroude wrâld, is in tema dat hieltyd weromkomt yn de karakters fan syn wurken.
Sionisme
Zangwill wie lid fan de nasjonaaljoadsk oriïntearre Maccabean-Clubs yn Londen en hy wie in oanhiger fan de earste oere fan Theodor Herzl. Max Nordau wie syn freon en dy brocht him yn de kunde mei Herzl. Sy moeten elkoar foar it earst op 21 novimber 1895 yn London; Herzl stelde him foar mei de wurden: ''Ich bin Theodor Herzl. Helfen sie mir, den Jüdischen Staat wieder aufzubauen''. Herzl joech oars in net al te kompliminteuze beskriuwing fan Zangwill yn syn deiboek.
Nei Herzl syn ferstjerren yn 1905 ferliet Zangwill de sionistyske beweging mei út reden fan de Uganda-saak en stichte er nei it 7e Sionistenkongres de Jewish Territorial Organization (ITO), mei it doel, wêr ek mooglik, ek bûten Palastina, in plak te besetten foar in joadske deslsetting. De organisaasje festige in pear tûzen joaden yn Galveston, Teksas, mar dat waard gjin súkses. Nei de Balfour-ferklearring en de fersterking fan it Sionisme dy't dy fan gefolgen hie, sleat Zangwill him wer oan by de offisjele sionistyske beweging oan. De swierrichheden fan in joadske festiging yn Palestina en de wjerstân fan de Arbieren laten him lykwols doch wer nei syn eardere territorialistyske oerstsjûgings werom.
Conan the Barbarian (film út 2011)
Conan the Barbarian is in Amerikaanske fantasyfilm út 2011 ûnder rezjy fan Marcus Nispel, mei yn 'e haadrollen Jason Momoa en Rachel Nichols. De titel ferwiist nei de ferneamde held Conan de Barbaar, út 'e koarte ferhalen fan 'e Amerikaanske auteur Robert E. Howard. De film foarmet, neffens de makkers, in "nije ynterpretaasje fan 'e Conan-mytology", en mei sadwaande gjin remake neamd wurde fan 'e film mei deselde namme út 1982, mei Arnold Schwarzenegger yn 'e titelrol. It ferhaal folget Conan by syn syktocht nei wraak op 'e moardner fan syn heit, Khalar Zym. Dyselde besiket in god en hearsker oer de hiele wrâld te wurden, mar hy hat raar wurk makke troch Conan libje te litten. Conan the Barbarian krige fan 'e filmkritisy oer it algemien negative resinsjes en flopte yn 'e bioskopen.
Plot
Conan wurdt berne op in slachfjild yn it Hyboaryske Tiidrek, dêr't syn mem him it libben skinkt krekt foar't se oan har yn 'e striid oprûne ferwûnings beswykt. Hy groeit op as de soan fan Corin, in haadman fan 'e barbaarske Simmeariërs. De jonge Conan is in gewant mar gewelddiedich kriger, en syn heit is fan betinken dat er net ree is om in eigen swurd te krijen salang't er gjin bettere selsbehearsking leard hat. Op in dei wurdt harren doarp oanfallen troch de troepen fan 'e ûnmeilydsume kriichshear Khalar Zym, dy't it him yn 'e holle helle hat en bring de fersille stikken fan it Masker fan Acheron wer byinoar. Hy is fan doel om mei de demoanyske macht dy't it masker him jaan sil, syn as hekse terjochtstelde frou Maliva wer ta libben te bringen en tegearre mei har hiel de Hyboaryske wrâld te oerhearskjen.
Ienris earder besocht in boasaardige tsjoender de wrâld troch de macht fan it masker te oerhearskjen, en hy ferovere alle beskaafde lannen. De barbaarske stammen ferienen har lykwols tsjin him en hellen him ûnder fuotten. Dêrnei waard it masker oan gruzeleminten slein en elts fan 'e barbaarske stammen naam ien stikje yn bewarring, sadat it nea wer hiel makke wurde koe. Khalar Zym hat lykwols alle oare barbaarske stammen al ûnderwurpen, en mist inkeld noch it part fan it masker dat de Simmeariërs yn bewarring hawwe. Nei't se it doarp útmoarde hawwe, krije Zym-en-dy Corin libben yn 'e hannen. Conan besiket syn heit te befrijen en hout ien fan Zym syn neiste ûnderhearrigen de noas ôf. Mar hy wurdt oermastere. Nei't Zym it missende diel fan it masker fûn hat, jout er him ôf en lit Corin en Conan op sadistyske wize fêstset efter, wêrby't Conan syn heit inkeld yn libben hâlde kin as er al syn krêft brûkt. Corin, lykwols nimt ôfskie fan syn soan en docht selsmoard. Neitiid swart de jonge Conan wraak tsjin 'e moardners fan syn heit en syn doarp, al wit er net wa't se binne.
Mear as tsien jier swalket Conan neitiid oer de wrâld, fjochtsjend, aventoeren belibjend, frijend, mar altyd op 'e siik nei de mannen dy't er siket. Hy slút freonskip mei de negroïde seerôver Artus, en as er de basis fan in groep slavehannelers ûntdekt, falt er dyselden oan om't er fan betinken is dat nimmen as slaaf hoege moatte soe te libjen. Hy en Artus en dy syn mannen befrije de slaven en sette mei in groep kreaze eardere seksslavinnen oan board koers nei de stêd Messantia.
Dêr sjocht Conan in man sûnder noas, dy't de kaptein fan 'e stedswacht is. De wachters sykje nei de dief Ela-Shan, en Conan beävensearret dat er sels mei Ela-Shan finzennommen wurdt. Ienris yn it haadkertier fan 'e stedswacht, brekt er frij, deadet alle wachters en befreget dan de man sûnder noas. Dat is in Lucius, dy't foarhinne de oanfierder fan 'e Aquiloanyske hierlingen fan Khalar Zym wie. Fan him komt Conan de identiteit fan syn fijân te witten en ek dat Khalar Zym no al jierren siket nei in froulike folbloed-ôfstammelinge fan 'e keningen fan Acheron fan âlds, om't er fan it bloed fan sa'nent ferlet hat om it Masker fan Acheron te aktivearjen. Hy hat der lucht fan krigen dat er yn it Kleaster fan Shaipur sa'n fanke fine kin. Conan, dy't Lucius ûnthjitten hie dat er him net deadzje soe, twingt him ynstee om 'e kaaien fan 'e boeiens fan 'e finzenen troch te slokken en fertelt dyselden dan dat de kaai nei harren frijheid yn it liif fan Lucius sit. Wylst de finzenen de kaptein útinoar skuorre, ûntkomme Conan en Ela-Shan. De dief fertelt Conan dat er him tankber is foar it rêden fan syn libben. As er ea ferlet hat fan syn tsjinsten, kin er him fine yn Argalon, de stêd fan 'e dieven.
Khalar Zym en syn dochter Marique, dy't krekt as har mem in hekse is, falle it Kleaster fan Shaipur oan, dêr't de wize abt Fassir krekt tefoaren oan syn jonge learlinge Tamara foarsein hat dat se it paad kruse sil fan in barbaarske kriger út it noarden. Yn 'e gaos fan 'e striid wit Tamara ûnder beskerming fan inkele mûntsen te ûntkommen, mar se wurde efterfolge troch Remo, ien fan 'e trewanten fan Khalar Zym. Yn it wâld hellet er harren by en deadet de mûntsen. As er lykwols Tamara finzen nimme wol, fynt er Conan op syn paad, dy't him bewusteleas slacht en sawol him as it fanke meinimt. Underwilens sykje Zym en Marique yn it kleaster omdôch nei de folbloed-ôfstammelinge fan Acheron. As Fassir wegeret te fertellen wat er wit, sil Marique oer him gear mei útsochte martelpraktiken, mar de slûchslimme abt manipulearret de opljeppende Khalar Zym sadat dy him ûnbedoeld in flugge dea skinkt.
Conan twingt Remo om út te lizzen hokfoar belang oft Khalar Zym by Tamara hat, en teffens om him nei it kamp fan Zym te lieden. Dêrnei sjit er him mei in âld trebusjet it kamp yn, sadat er tepletter falt. Marique fynt neitiid yn 'e mûle fan Remo in skreaun boadskip, wêryn't Conan oanbiedt Tamara oan Khalar Zym te ferkeapjen. Zym en Marique sykje Conan op yn 'e foarpost fan it Kleaster fan Shaipur, dy't op in hege rots oan 'e kust leit. As se dêr ienris oankommen binne, docht bliken dat Conan syn wiere bedoeling is om Zym te fermoardzjen. Marique ropt lykwols kriichslju op dy't makke binne fan sân, en fergiftiget Conan boppedat mei har boemerangwapen. Tamara rêdt him lykwols en tegearre springe se yn see om nei it skip fan Artus te swimmen, dat in eintsje út 'e kust leit. Oan board fan it skip helpt Artus Conan op te betterjen fan it gif.
Inkele dagen letter wurdt it skip by moarnsdage oanfallen troch ferskate boatladings fan Zym syn ûnderhearrigen, oanfierd troch de Kûsjityske haadman Ukafa en Cheren, in bline bôgesjitster, dy't ek allebeide by de dea fan Conan syn heit belutsen wiene. Mei help fan Tamara en Artus en dy syn mannen, ferslacht Conan de oanfallers. Sels bringt er Ukafa om, wylst Tamara Cheren deadet. Neitiid freget Conan Artus om mei Tamara werom te silen nei Messantia. Sels is er fan doel om Zym te folgjen nei dy syn machtsbasis yn Khor Kalba, om foar iens en foar altyd mei de man ôf te weven. Hy lit lykwols in plattegrûn efter en Tamara folget him nei in grot, dêr't se tegearre de nacht trochbringe. As Tamara de oare deis, ear't Conan wekker wurden is, weromkeart nei it skip fan Artus, wurdt se finzennommen troch Marique.
As Conan foar it ferstân kriget wat der bart is, reizget er nei Argalon, dêr't er Ela-Shan opsiket. Dy hat de reputaasje dat der gjin slot is dat er net loskrije kin, en dat mei er no bewize troch Conan te helpen en brek yn by it paleis fan Khalar Zym. Se geane it gebou troch it rioel yn en komme yn 'e tsjerkers út, dêr't se oan in kraken ûntkomme nei't Conan de oppassers fan it meunster ferslein hat. Underwilens risselwearret Khalar Zym en brûk it bloed fan Tamara om it Masker fan Acheron te aktivearjen. Boppedat wol er har lichem brûke om beset te wurden troch de geast fan syn frou Maliva, dy't er út 'e dea oproppe wol. As Conan en Ela-Shan yn 'e hegere nivo's fan it paleis trochkringe, wurdt dúdlik dat Zym en syn entoeraazje Tamara mei nommen hawwe nei Grot fan 'e Skedels. Ela-Shan hat syn oandiel folbrocht en nimt ôfskie fan Conan.
Conan deadet in wachter, stelt syn mantel en ynfiltrearret de entoeraazje fan Khalar Zym. Dyselde brûkt it bloed fan Tamara om it Masker fan Acheron macht te jaan ear't er it opset. Mar foar't er de geast fan Maliva oproppe kin, slacht Conan alle wachters dea en befrijt er Tamara. Hja naait út wylst hy Zym befjochtet. Marique komt Tamara tenei, mar Conan hout har de hân ôf, wêrnei't Tamara har yn 'e kleau djip yn 'e grot wâdet, dêr't se delkomt op in skerpe pjuk en speetst wurdt. Op 't lêst komme Conan en Tamara fêst te sitten op in smelle fuotbrêge oer de kleau, dêr't Zym harren oanfalt. Underwilens ropt er de geast fan Maliva op om it lichem fan Tamara te besetten. Mar Conan lokket him tichteby en kappet dan de brêge midstwa, dat Zym yn 'e kleau falt, dêr't fier yn 'e djipte de reade skyn fan in lavastream opljochtet.
Neitiid witte Conan en Tamara mar krekt op 'e tiid te ûntsnappen foar't de hiele grot ynstoart. Hy bringt har werom nei it Kleaster fan Shaipur en nimt ôfskie, sizzende dat se inoar wer moetsje sille. Sels keart er werom nei syn âlde doarp, dêr't er de geast fan syn heit ferteld dat er wrutsen is.
Petear
In petear, konversaasje, dialooch of, ynformeler, in praatsje is in foarm fan mûnlinge kommunikaasje tusken teminsten twa mar mooglik mear ûnderskate persoanen. As der mar ien persoan oanwêzich of oanhâldend oan it wurd is, sprekt men yn 'e regel net fan in petear, mar fan in monolooch of in taspraak, hoewol't it wol mooglik is om in petear mei jinsels te fieren as men yn jinssels praat. In petear kin fierd wurde as de dielnimmers sa deun byinoar binne dat se inoars praten ferstean kinne, mar it kin ek oer de tillefoan of oer it ynternet (bgl. fia Skype) fierd wurde troch lju dy't har op hiel ferskillende geografyske lokaasjes befine.
Karl Maria Demelhuber
Karl Maria Demelhuber (Freising, 26 maaie 1896 – Seeshaupt, 18 maart 1988) wie in Obergruppenführer (generaal) yn de Waffen-SS en in Heer (lânmacht)-offisier dy't tsjinne yn de Earste Wrâldkriich en Twadde Wrâldkriich. Yn de Twadde Wrâldorloch wie Demelhuber kommandant fan de 2e SS Division Das Reich/SS-Standarte Germania, 6e SS Berg Division Nord, XII. SS-Armeekorps en XVI. SS-Armeekorps. Hy wie ek de winner fan it Dútske Krús yn sulver en it prestizjeuze Finske Oarder fan it Krús fan Frijheid.
Ploertedeader
thumb|In útskobere ploertedeader In ploertedeader is in gefjochtswapen mei in fleksibele stôk, te ferlykjen mei de gummykneppel. Oars as by de gummykneppel sit oan de ein noch in swiere knop fan lead sadat der in hurdere slach mei tabrocht wurde kin, dy't sels de dea fan gefolgen hawwe kin. Dêrom is it wapen ferbean yn Nederlân en yn België.
De ploertedeader falt yn Nederlân ûnder kategory I sub 3 fan de Wet wapens en munysje en it gebrûk kin dêrom ûnder gjin inkelde betingst akseptearre wurde. De gummykneppel (wapenstôk) falt yn de kategory IV sub 3 fan de Wet wapens en munysje, en is dêrom in tastien wapen; it hâlden en it foarhannen hawwe op strjitte is al ferbean.
Alfred Terry
Alfred Terry (folút: Alfred Howe Terry; Hartford (Konettikut), 10 novimber 1827 – New Haven (Konettikut), 16 desimber 1890) wie in Amerikaansk militêr dy't focht yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch, de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 en de Nez Persé-Oarloch. Hoewol't er foarôfgeande oan 'e Boargeroarloch gjin ofsiersoplieding folge hie, ûntjoech er him ta in kundich legeroanfierder, en garre er rom mei de ynname fan 'e Konfederearre fêsting Fort Fisher. Terry waard lykwols it bekendst troch syn rol yn 'e simmerkampanje fan 1876 tsjin 'e Lakota, de Noardlike Sjajinnen en de Noardlike Arapaho, wêrby't er fersomme om syn dryste ûnderhearrige George Armstrong Custer te berongjen, mei as gefolch de ûndergong fan Custer syn Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn.
Christopher Love
Christopher Love (1618 – 22 augustus 1651) wie in Welsk predikant en abbekaat foar it presbyterianisme yn de tiid fan de Ingelske boargeroarloch. Yn 1651 waard er fan it regear eksekutearre, nei dat ûntdutsen wie dat er korrespondearre mei it ferdreaune hôf fan de Stuarts. Hy gie syn dea as temjitte as in held en martelder foar de Presbyteriaanske faksje, dy't omdôch om syn amnesty frege hie.
Libben
Love waard berne yn Cardiff, yn Glamorganshire, Wales, as de jongste soan fan Christopher Love en waard bekeard doe't er 14 jier âld wie troch William Erbury, de ôfskiedene. Syn heit wie it dêr net mei iens en woe him yn Londen yn de lear dwaan, mar Erbury en syn mem stjoerden him nei de Universiteit fan Oxford. Hy kaam yn juny 1636 as earme studint de New Inn Hall ûnder Christopher Rogers binnen, en studearre as B.A. op 3 maaie 1639 ôf. Nei't er syn masterstitel krigen hie, moast er Oxford ferlitte, omdat er wegere de nije tsjerkerigels fan aartsbiskop William Laud te ûndertekenjen.
Boeken
Syn preken waarden nei syn dea publisearre troch liedende Presbyterianen fan Londen (Edmund Calamy, Simeon Ashe, Jeremiah Whitaker, William Taylor, en Allan Geare). De wichtigste fan syn boeken binne:
Rhens
Rhens is in stêd yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. It leit yn it Landkreis Mayen-Koblenz. Rhens hat in befolking fan likernôch 2.950 ynwenners (31.12.2019).
Sûnt 2002 heart Rhens ta it UNESCO-wrâlderfskip Boppe Middenryndelte.
Mediastinum
thumb|right|225px|De organen yn it mediastinum It mediastinum (siz: 'mediástinum ) is de romte tusken de beide longen yn, dy't fentraal (oan de foarkant) begrinze wurdt troch de boarstbonke (os sternum) en dorsaal (oan de efterkant) troch de rêchbonke.
Yn it mediastinum sitte ûnder mear it hert, de luchtpiip, de slokterm, de aorta, in tal grutte bloedfetten, in grut tal senuwen (û.o. nerves frenikus en de nervus fagus), de tymus en in protte lymfeklieren.
Meidat al dy wichtige organen tich by elkoar lizze hawwe sykteprosessen lykas ûntstekkings of groei fan kwea-aardige sellen (kanker) yn it mediastinum faak slimme gefolgen.
Teddy Schaank
Tietje (Teddy) Schaank (Grins, 10 juny 1921 – Amsterdam, 9 maart 1988) wie in Nederlânsk aktrise.
Teddy Schaank sette mei har karriêre út ein as fariëtee-artyste en waard bekend as aktrise fan toaniel en tillefyzje ûnder de skûlnamme Teddy Schaank. Sy wie troud mei de akteurs Leo de Hartogh en Ko van Dijk jr.. Ut it houlik mei De Hartogh waard dochter Linda van Dyck berne. Foar en yn de Twadde Wrâldoarloch wie hja de freondinne fan de sjonger Willy Derby.
Teddy Schaank waard beïerdige op begraafplak Westerveld yn Driehuis.
Twillingdoarp
250px|thumb|Peazens 250px|thumb|Moddergat In twillingdoarp of dûbeldoarp is de oantsjutting fan twa doarpen dy't hiel ticht byïnoar ûntstien binne en dy't geografysk, sosjaal en ekonomysk suver ien doarp foarmje. Gauris lizze se yn twa ferskillende gemeenten, provinsjes of bytiden sels lannen of se waarden troch de bestjoerlike grins trochsnien. Dy ôfskieding hie gauris in reden op histoarysk of bestjoerlik mêd, mar is dochs yn de praktyk tige ûnhandich. Dêrom wurde dan ek wol gemeentlike weryndielings dien of wurde de doarpen meiïnoar gearfoege.
Twillingdoarpen yn Fryslân
Foarbylden fan twillingdoarpen en trijelingdoarpen dy't gearfoege waarden:
Aleksejevski-kleaster
It Aleksejevski-kleaster (Russysk: Алексеевский монастырь) is in otterdoksk nonnekleaster yn de Russyske stêd Uglitsj (oblast Jaroslavl). It kleaster waard stifte yn 1371 troch de muonts Adrian op oanwizing fan de metropolyt Aleksius fan Moskou mei tastimming fan prins Dimitri IV fan Ruslân.
Skiednis
thumb|250px|left| It kleaster foar 1917 It kleaster waard oarspronklik omfrede troch houten palissades om it te beskermjen tsjin oanfallen fan ôf de wei nei Jaroslavl. Ynearsten krige it kleaster de namme Marije-Himelfeart, mar nei de hillichferklearring fan Aleksius waard it oan him wijd. Yn 1534 waard in stiennen tsjerke boud, de earste bûten it de muorren fan it kremlyn fan Uglitsj.
Yn 1609 moast it kleaster fûl ferdigene wurde tsjin de Poalsk-Litouske ynvallers ûnder lieding fan Jan Pjotr Sapieha. Alle muontsen waarden doe ombrocht. Nei't de ynvallers ferjage wiene, boude men de Marije-Himelfearttsjerke. It is ien fan de earste stiennen bouwurken dy't nei de Tiid fan Unstjoer boud waard. Yn dy tiid mocht it de skatkist fan Ruslân net barre om grutte bouprojekten út te fieren.
Nei de ferneatiging fan it Pakrovski-kleaster troch de bou fan in wetterkrêftsintrale yn de jierren 1930 is de Marije-Himelfearttsjerke it âldste gebou fan Uglitsj. De streltsy dy't yn 1698 yn opstân kamen tsjin Peter de Grutte waarden hjir finzen set.
Tsjerken
thumb|200px| Marije-Himelfearttsjerke
Tsjerke fan de Himelfeart fan de Hillige Faam (1628)
De opfallende Tsjerke fan de Himelfeart fan de Hillige Faam wurdt bekroand mei trije spitsen dy't einigje mei lytse sipels. Yn 1650 ferbea patriarch Nikon de bou fan dit type tsjerken, om't de arsjitektuer net neffens de tradysje wie. Oan de eastlike kant hat de tsjerke trije apsissen. Foar de tsjerke is it refektoarium oanboud, wêrfan it ferwulft troch in sintrale pylder droegen wurdt. De dekoraasje fan de tsjerke is ienfâldich en net útwrydsk. De tsjerke waard yn de jierren 1956-1961 restaurearre en werom brocht yn de oarspronklike steat. Yn de tsjerke wurdt it meast ferearde ikoan fan Uglitsj fereare, de Ikoan fan de Hillige Jongfaam mei de net te dôfjen kers. De ikoan toant Marije yn it habyt fan in non mei in stêf yn de lofter hân en in baarnende kers yn de rjochter.
Tsjerke fan de Unthalzing fan Jehannes de Doper (1681)
De lytse Tsjerke fan de Unthalzing fan Jehannes de Doper waard boud yn 1681. De tsjerke is fersierd mei porsleinen tegels. Yn de 19e iuw fûn der in ferbouwing plak. Ynstee fan twa apsissen hat de tsjerke tsjintwurdich in grutte rûne apsis. De westlike kant fan de tsjerke is orizjineel bleaun.
Aleksiustsjerke (1829)
De klassisistyske Aleksiustsjerke ferfong yn 1829 in âldere tsjerke út de 16e iuw, mar waard yn 1930 foar in grut part sloopt en foar in keunstgalery geskikt makke. Yn 1997 is it gebou werom jûn oan de Tsjerke. De tsjerke is noch net yn de oarspronklike steat werom brocht.
Grafyske Groep Van der Eems
De Grafyske Groep Van der Eems (foarhinne: Drukkerij Van der Eems) is in drukkerij mei fêstigings yn Easterein, yn Boalsert en op it Hearrenfean. It bedriuw waard yn 1906 yn Easterein oprjochte, dêr't noch altyd it haadkantoar stiet. Behalven mei it drukken fan krantsjes, brosjueres en kaarten hâldt Van der Eems him sa tydlingswei ek dwaande mei it útjaan fan boeken, sij it allinnich yn opdracht fan lju dy't har wurk bûten de reguliere útjouwersbrâns om publisearje wolle.
Grutte Priis Formule 1 fan Japan 2011
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Japan 2011 yn Oyama op 9 oktober 2011. It wie de fyftjinde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2011. Hy waard op it sirkwy fan Suzuka hâlden. De race waard hâlden oer 53 omgongen, op it 5,8 km lange sirkwy oer in raceôfstân fan 307,5 kilometer.
Wite Hûs (Washington, D.C.)
thumb|It logo fan it Wite Hûs thumb|It Wite Hûs It Wite Hûs is it offisjele wenstee en wurkstee fan de Presidint fan de Feriene Steaten yn Washington.
Skiednis
It Wite Hûs is tusken 1792 en 1800 boud. John Adams, de twadde presidint fan de Feriene Steaten, wie de earst Amerikaanske presidint dy't him dêr ta wenjen sette. Yn de Kriich fan 1812 waard it Wite Hûs troch soldaten fan it Britske Ryk yn 1814 platbaarnd. De rekonstruksje begûn fuort nei it weromlûken fan de Britske soldaten en James Monroe sette him dêr yn 1817 nei wenjen.
Oskar Radio & TV
thumb|Logo thumb| Oskar Radio & TV, in gearlûking fan Omrop Skarsterlân, wie it lokale radio- en telefyzjestasjon fan de eardere gemeente Skarsterlân. De omrop wurke fanút ferskate studio’s op De Jouwer, fan maart 1986 oant ein desimber 2007. De doelstelling wie om mei radio- en telefyzjeútstjoerings yn de gemeente Skarsterlân programma’s te meitsjen op maatkiplik, kultureel, godstsjinstich en geastik mêd.
1986
Oskar waard oprjochte op 13 febrewaris 1986 yn de boppeseal fan Hotel van Terwisga op De Jouwer. It is dêrmei it âldste lokale omrop fan Fryslân. It stasjon begûn oan de Westermarwei 116. It plak yn in wenomjouwing wie in needoplossing. It joech neist ferlet fan romte, lûdoerlêst ek parkearproblemen. Sûnt maart fan dat jier fersoarge it lykwols alle wiken lokale radio en telefyzje. It ramtprogramma wie der 24 oeren deis mei muzyk en ynformaasje. Ein 1987 waard begûn mei in ynformaasjekanaal foar ferienings dat ek gemeentlike ynformaasje jûch.
Op 28 novimber 1992 ferhuze Oskar nei de nije studio oan de Vegelinsdyk, tagelyk mei de iepening fan de Evenemintehal. Fan dat jier ôf mocht Oskar ek reklame meitsje, sadat twa beropskrêften ynhierd wurde koene. Dat moast liede ta profesjonalisearring en dat der mei in haadredakteur wurke wurde koe.
Bekende nammen by Oskar wiene haadredakteur en presintator Wiebe Krist en presintatrise Hilly Wind. Oskar draaide foar in part op frijwilligers en donateurs (In tsien(tsje) foar Oskar).
2007
Neidat earst de telefyzje-útstjoerings stoppen troch te min frijwilligers en bestjoersleden stoppen ein desimber 2007 ek de radio-útstjoerings. It betsjutte nei 21 jier de ein fan de Skarsterlânske omrop. Oskar makke yn goeie tiden alle wiken sa'n tweintich radioprogramma's. Oskar Radio & TV is opgien yn DayFM, de lokale omrop foar de gemeente De Fryske Marren: 'DFM' waard ta 'DayFM'.
It argyf fan Oskar wurdt bewarre by it Frysk Filmargyf. De kolleksje bestannen waard yn it ramt fan it Deltaplan Digitalisearring Frysk Erfgoed folslein digitalisearre.
Mackinac Brêge
De Mackinac Brêge (Ingelsk: Mackinac Bridge; útspr.: ['mækɪnɔ: bɹɪʤ], likernôch: "mekkinnô bridzj") is in brêge yn 'e Amerikaanske steat Michigan, yn it gebiet fan 'e Grutte Marren. It is in 8.038 m lange hingbrêge, dy't oer de Strjitte fan Mackinac hinne giet en de beide dielen fan 'e steat, Opper-Michigan yn it noarden en Neder-Michigan yn it suden, mei-inoar ferbynt. Oan 'e noardlike útein fan 'e brêge leit de stêd St. Ignace, en oan 'e súdlike útein Mackinaw City. De Mackinac Brêge stiet wol bekend as Big Mac of Mighty Mac, en is de op fyftjin nei langste hingbrêge fan 'e wrâld.