cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stamhartochdom Saksen
Jongere Stamhartochdom
250px|thumb|It Keninkryk Dútslân 919-1125 Ida fan Herzfeld wie nei alle gedachten ien fan de foarâlden fan de Saksyske greve Liudolf (ferstoarn 866), dy't boaske mei Oda fan Billung en hy hearske oer in grut gebiet oan de rivier de Leine yn Eastfalen. Liudolf wie de stifter fan it Hûs fan de Liudolfingen, of ek Ottoanen neamd, dy't de hartochlike titel fan Saksen en letter ek de keizerlike titel fan it Hillige Roomske Ryk oernamen. Syn komôf, bygelyks syn besibbens oan Widukind, is net alhiel wis. Nettsjinsteande dat de Saksen in pear tsientallen jierren earder ûnderwurpen wiene, waarden hja ien fan de machtichste stammen yn East-Frânsje. It is net alhiel wis oft de Ottoanen al yn de njoggende iuw de hartochlike titel hiene. Liudolf syn âldste soan Bruno, de stifter fan de Brunoanen en de foarâlder fan de hartoggen fan Breunswyk, kaam om it libben yn in slach tsjin de Wytsingen ûnder Godfryd yn 880. Bruno waard troch syn jongere broer Otto de Ferljochte (ferstoarn yn 912) opfolge, neamd as hartoch yn de Annalen fan de Abdij fan Hersfeld, mar sa't it skynt net erkend wie troch de Frankyske hearskers. Syn posysje wie lykwols sterk genôch dat er Hedwych fan Babenberch boaskje koe. Hja wie in dochter fan de machtige hartoch Hindrik fan Franken, dy't ek militêr kommandeur wie fan kening Karel de Grouwe. Doe't alle bruorren fan Hedwych omkamen yn de striid fan de Babenbergers tsjin de Konradinen, wist Otto de sterke posysje fan syn skoanheit te behâlden en wist ek de macht oer it gânse ferienige Saksyske hartochdom te krijen. Doe't de Karolingyske takke yn it Eastfrankyske Ryk mei de dea fan Loadewyk it Bern yn 911 útstoar, kamen de hartoggen fan Saksen, Swaben en Beieren byïnoar yn Forchheim en keazen de Konradynske hartoch Koenraad I fan Franken as kening. In jier letter waard Otto syn soan Hindrik de Fûgelder de hartoch fan Saksen. Neffens de kroniken fan Widukind fan Corvey hat kening Koenraad Hindrik as syn opfolger oansteld en wegere dus syn eigen broer Everhard de kroan. Yn 919 waard de Saksyske hartoch Hindrik keazen ta kening fan East-Frânsje troch de Frankyske en Saksyske prinsen dy't byïnoar kamen yn Fritzlar. Hindrik wist de hartochdommen Swaben, Beieren en Loataringen op te nimmen yn de keninklike federaasje. Dat wie fan belang om de Hongaren, dy't allegeduerigen oanfoelen, tsjin hâlde te kinnen. Yn de jierren 928 en 929 besetten Saksyske troepen grutte gebieten yn it easten, dêr't Slavyske stammen lykas de Polaben wennen. De snuorje fan Hindrik syn warbere kampanjes nei it easten sa as bygelyks nei Brandenburch en Meissen, it stiftsjen fan de Saksyske markgreefskippen en de oerjefte fan hartoch Wenceslaus fan Bohemen wie it úteinsetten fan de Dútske útwreiding nei it easten; de Eastkolonisaasje.
Under de Billungers
Hindrik de Fûgelder ferstoar yn 936 yn Memleben en waard troch syn soan Otto II, de lettere keizer Otto I fan it Hillige Roomske Ryk of ek wol Otto de Grutte neamd, opfolge. Neffens Widukind wie er kroane yn de Dom fan Aken. De hartoggen fan de oare stamhartochdommen wiene derby oanwêzich. Hy stelde Herman Billung oan as princeps militiae of markgreve oan yn de Billunger Mark, oan oare kant fan de Elbe, om Slavyske stammen dêre te ûnderwerpen. Doe't kening Otto yn 961 nei Itaalje ferfear, naam Herman Billung de taken yn Saksen fan him oer. Herman Billung wie allinnich noch net yn namme, mar fierder sa goed as hartoch yn Saksen. Yn 972 waard kening Otto troch paus Johannes XII ta keizer fan it Hillige Roomske Ryk kroane. Yn 973 ferstoar Herman yn Quedlinburg en justjes letter ferstoar kening/keizer Otto yn Memleben. Otto II waard keizer en hy stelde Herman syn soan Bernard I Billung oan as earste hartoch fan Saksen fan it Hûs fan Billung. Hy hie yn 983 te krijen mei in Deenske rebûlje by Hedeby en Slavyske rebûljes yn Noardalbingje. Yn 1011 ferstoar er en waard troch syn soan Bernard II opfolge. Syn pakesizzer Magnus ferstoar yn 1106 sûnder opfolgers en dat betsjutte de ein fan de Billunger dynasty. It gebiet fan de Billungers kaam ûnder de Welfen en Askaanjers. Lotarius fan Supplinburch, dy't troch boaskjen en skinken in soad eigendommen yn Saksen yn besit krigen hie, lykas de besitten fan Billung en de greven fan Northeim en Breunswyk, waard troch keizer Hindrik V as hartoch fan Saksen oansteld.
Under de Askaanjers
De bruorren Johannes I en Albrecht II regearren tegearre oer de trije Saksyske gebieten Wittenberg, Lauenburg en it Hodelerlân, dy't net mear meiïnoar ferbûn wiene, en wurken stadichoan oan in ferdieling fan it gebiet. Johannes I stapte yn 1282 op yn it foardiel fan syn trije minderjierrige soannen Erik I, Johannes II en Albrecht III. Nei de dea fan Johannes I, trije jier letter, regearren de trije bruorren mei harren omke Albrecht II oer Saksen. Yn 1288 frege Albrecht II it lienhearskip oan fan syn soan en opfolger Rudolf II mei de Palts fan Saksen, dat in lang duorjend skeel mei it Hûs Wettin feroarsake. Nei't it greefskip Brehna nei it Ryk oergie nei it útstjerren fan it greefskip, krige Rudolf dat greefskip yn lien. Yn 1290 krige Albrecht it greefskip Brehna en yn 1295 it greefskip Gommern foar Saksen. Kening Wenceslaus II fan Bohemen helle Albrecht oer en stim foar Adolf fan Nassau as keizer. Op 29 novimber 1291 tekene er in pakt dat er mei Wenceslaus stimme soe. Op 27 april 1292, wylst syn omkesizzers noch minderjierrich wiene, stimde Albrecht út namme fan Saksen foar Adolf fan Nassau. It lêste dokumint dat it hartochskip fan Albrecht tegearre mei syn omkesizzers neamde komt út 1295. De folsleine splitsing fan it hartochdom Saksen wie op 20 septimber 1296 yn it hartochdom Saksen-Lauenburg, dat ûnder de bruorren Erik I, Johannes II en Albrecht III kaam, en hartochdom Saksen-Wittenberg dat ûnder Albrecht II kaam. De Vierlande, Sadelbande (Lân fan Lauenburg), Lân fan Ratzeburg, Lân fan Darzing (hjoed-de-dei Amt Nehaus en it Hodelerlân waarden as selsstannige gebieten ûnder de bruorren neamd. Albrecht II krige Saksen-Wittenberg, it gebiet rûn Wittenberg, en Belzig. Albrecht waard dus de stifter fan de Askaanske takke fan Saksen-Wittenberg. In takke fan de Welfen waard ferneamd as it Hûs Hannover en waarden sûnt 1692 de karfoarsten fan Breunswyk-Lüneburg en sûnt 1701 keningen fan Grut-Brittanje en sûnt 1814 fan it Keninkryk Hannover.
Franz Meyen
Franz Meyen (folút: Franz Julius Ferdinand Meyen; Tilsit, 28 juny 1804 – Berlyn, 2 septimber 1840) wie in Prusysk medikus en biolooch.
Libben en karriêre
Meyen waard yn 1804 berne yn Tilsit, yn it doetiidske East-Prusen (no Sovjetsk yn Kaliningrad). Hy studearre fan 1823 oant 1826 medisinen oan 'e Universiteit fan Berlyn, wêrnei't er as sirurgyn yn it Prusyske leger tsjinne yn it Berlynsk Charité-sikehûs. Yn 1830 skreau er Phytotomie, de earste yngeande stúdzje nei de anatomy fan planten.
Fan 1830 oant 1832 naam Meyen diel oan 'e ekspedysje nei Súd-Amearika oan board fan it skip de Prinzess Luise, wêrby't Perû en Bolivia (dat doe noch in kustline hie) oandien waarden. Dêr wied er aktyf as ornitolooch en soölooch, troch bistesoarten te beskriuwen dy't doe noch nij wiene foar de wittenskip, lykas de humboldtpinguin en de Perûviaanske fyskatsja.
Mar eins wie Meyen dochs folle mear in botanikus, en nei syn weromkear yn Jeropa waard er yn 1834 oansteld as lektor botany oan 'e Universiteit fan Berlyn. Tegearre mei Heinrich Friedrich Link naam er fierders de redaksje foar syn rekken fan it jierboek Jahresberichte über die Arbeiten für Physiologische Botanik. Hy kaam yn 1840 yn Berlyn te ferstjerren, doe't er noch mar 36 jier wie. Syn oantins wurdt libben holden troch it nei him ferneamde planteskaai Meyenia.
Wurk (in kar)
● 1828 – Anatomisch-physiologische Untersuchungen über den Inhalt der Pflanzenzellen ● 1830 – Phytotomie ● 1837 – Über die Secretions-Organe der Pflanzen ● 1837 – Neues System der Pflanzen-Physiologie: Erster Band ● 1838 – Jahresbericht über die Resultate der Arbeiten im Felde der Physiologischen Botanik von dem Jahre 1837 ● 1839 – Jahresbericht über die Resultate der Arbeiten im Felde der Physiologischen Botanik von dem Jahre 1838
Juda (soan fan Jakob)
Juda (Hebriuwsk: יְהוּדָה, modern Hebriuwsk Yehuda ("lofprizing")) wie yn it bibelboek Genesis de fjirde soan fan Jakob en Léa en de stifter fan de Israelityske stamme Juda. Juda joech de namme oan it lettere keninkryk Juda, it lân Judea en it wurd Joad. Juda is de grûnlizzer fan ien fan de tolve stammen. Sa't Jakob dat op syn stjerbêd foarsei soe de stamme fan Juda in grutte rol yn 'e skiednis fan Israel spylje. Kening David wie in telch út Juda's line. De Liuw fan Juda is ien fan de nasjonale symboalen fan it Joadske folk.
Juda en Joazef
Doe't de soannen fan Jakob harren broer Joazef út oergeunst deadzje woene, wie it Juda dy't frege wat sin it hie om him om te bringen. De âldste broer Rûben besocht syn bruorren oer te heljen om him efter te litten yn in djippe put, sadat hja gjin bloed ferjitte hoegden en hy Joazef letter rêde koe. Mar doe't in hannelskaravaan nadere wie it Juda's útstel om him te ferkeapjen oan de Ismaeliten.
Juda en Tamar
Juda krige mei syn frou Sjela, in dochter fan de Kanaänityske keapman Sjûa, trije soannen: Er, Onan en Sjela. Syn âldste soan Er troude mei Tamar, mar om 't er net goed libbe die God him dea. Juda hiet doe syn twadde soan Onan om foar syn ferstoarne broer in bern te ferwekken by Tamar, mar Onan wegere dat en brocht syn sied net yn Tamar mar fergriemde it oer de flier. Ek Onan waard ferflokt en ferstoar. No hie Juda noch mar ien soan en om 't er benaud wie dy ek te ferliezen stjoerde er Tamar yn har rouklean werom nei har eigen folk.
Jierren gyngen foarby, Juda's frou wie al ferstoan en Sjela wie folwoeksen woarn. Mar oars as de tradysje dat foarskreau waard Tamar net oan Sjela jûn. Nei't hja in mooglikheid krige om har eardere skoanheit te moetsjen woe hja wraak op Juda nimme, hja die har rouklean út, in wale foar de holle en ferklaaide har as hoer. Juda, dy't net yn 'e rekken hie dat it syn skoandochter wie en fanwegen de klean yn har in hoer seach, trape yn har fal en bea har in geit oan foar har seksuële tsjinsten. De geit soe letter brocht wurde, mar as ûnderpân krige de hoer fan Juda in segelring, in stêf en in koarde, sadat hja wis wie dat de geit folgje soe. Lykas er ûnthjitten hie liet Juda letter syn manlju de geit bringe, mar de hoer like ferdwûn en nimmen dy 't yn de omkriten wist wêr't in publike frou wenne. Doe't Juda moannen letter it berjocht krige dat syn skoandochter oerhuorrich west hie en in bern yn har droech, easke er op hege toan dat hja de dea fertsjinne troch ferbranning. Tamar stjoerde him doe de segelring, de stêf en de koarde, mei de meidieling dat de eigner fan dy saken de heit wie fan wat hja yn har droech. Juda seach yn dat er net hannele hie neffens de Levityske tradysjes en dat Tamar foar him oer yn har rjocht stie, om't er har net oan syn soan Sjela jûn hie. Tamar brocht in twilling op 'e wrâld: Pêres en Sêrach. Juda en Tamar soene letter gjin omgong mear mei inoar ha, mar oer Pêres soe Juda's line nei kening David rinne.
Segen fan Jakob
Op syn stjerbêd segene Jakob syn soannen. Ek fertelde Joazef hoe't it harren yn de takomst fergean soe. Oer Juda sei Jakob dat al syn bruorren him loovje sille en foar him soene alle soannen harren bûgje. De stamme fan Juda soe boppe alle oare alve stammen stean, Juda waard in liuwejong neamd en de skepter soe net fan him wike, wêrmei't Jakob de rige kenings út Juda's skaai foarsei.
Geert de Jong
Libben en karriêre
De Jong waard yn 1951 berne yn it stedsje Dyst (Diest), yn Flaamsk-Brabân. Se studearre yn 1972 ôf by de Studio Herman Teirlinck yn Antwerpen en spile sûnt 1973 by Toneelgroep De Appel yn De Haach. Dêr fertolke se in grut tal toanielrollen, wêrûnder de titelrol yn 'e Shakespeariaanske komeedzje De Fekke Nuet, yn it seizoen 1978-1979. Sûnt 2004 is De Jong by De Appel ek wurksum as regisseur.
Fierders hat De Jong ek tillefyzjewurk dien. Yn 1982 wie se bgl. te sjen yn 'e minysearje De Fabriek, en teffens hie se gastrollen yn searjes as Tatort en Zeg 'ns Aaa. Yn 1986 wûn se in Gouden Keal yn 'e kategory bêste aktrise foar har rol yn Mama is Boos!
Marriott International
Marriott International is in ynternasjonaal operearjend Amerikaansk horekabedriuw, dat in breed skala oan hotels, resorts en oare keamerferhierfasiliteiten omfettet, sawol yn eigen besit as útjûn oan oare ûndernimmers yn 'e foarm fan franchises. It bedriuw waard yn 1927 oprjochte troch J. Willard Marriott en hat him sûnt ûntjûn ta it grutste hotelbedriuw fan 'e wrâld. Marriott omfiemet 30 merken, wêrûnder Marriott, Ritz-Carlton en Sheraton, mei mear as 1,2 miljoen hotelkeamers op mear as 6.500 lokaasjes yn 130 ûnderskate lannen en territoaria. It haadkertier fan it bedriuw is fêstige yn Bethesda, yn 'e Amerikaanske steat Marylân, ûnder de reek fan Washington, D.C.
Skiednis
Marriott waard yn 1927 oprjochte troch J. Willard Marriott en dy syn frou Alice Sheets Mariott, doe't se yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C. in kream foar frisdrinken iepenen. J. Willard Marriott wie in mormoanske sindeling dy't derfan oertsjûge rekke wie dat de ynwenners fan 'e Washington yn 'e neare simmers wol wat koel drinken brûke koene. Neitiid wreiden de Marriotts harren saak út ta de restaurantkeatling Hot Shoppes, dy't yn 1953 in beursnotearring krige.
It bedriuw iepene syn earste hotel, it Twin Bridges Motor Hotel, yn Arlington (Firginia), yn 1957. It twadde hotel, it Key Bridge Marriott, ek yn Arlington, is hjoed de dei it langst iepene hotel fan Marriott International; it fierde yn 2019 syn sechstichjierrich jubileum. Yn 1967 waard Hot Shoppes omneamd ta de Marriott Corporation. Bill Marriott, de soan fan 'e stifters, late it bedriuw ûnder syn mear as fyftichjierrige karriêre by in spektakulêre wrâldwide groei. Yn maart 2012, doe't er tachtich jier waard, droech er de deistige lieding fan Marriott International oer oan algemien direkteur Arne Sorenson, wylst er sels foarsitter fan 'e ried fan bestjoer waard.
Yn 1995 en 1996 naam Marriott foar nei skatting $531 miljoen in belang fan 49% yn The Ritz-Carlton Hotel Company, in hotelkeatling yn swierwaar mei in oansjenlik tal lokaasjes dy't ferlies litten of it mar kwealk lyk krije koene. De lieding fan Marriott wie derfan oertsjûge dat Ritz-Carlton mei it juste bestjoer wer libbensfetber makke wurde koe. Troch in restrukturearring en de goedfolde ponge fan Marriott klaude Ritz-Carlton neitiid yndie wer by de wâl op. Yn 1998 waard de bân tusken de beide bedriuwen konsolidearre doe't Marriott in mearderheidsbelang yn Ritz-Carlton naam.
It Marriott World Trade Center, yn New York, waard yn 2001 ferwoastge ûnder de terroristyske oanslaggen fan 9/11. Op 5 augustus 2003 kamen 12 minsken om by in bomoanslach op it Marriott Hotel yn 'e Yndonezyske haadstêd Djakarta troch islamistyske terroristen. Op 20 septimber 2008 wie der in bomoanslach op it Marriott Hotel yn 'e Pakistaanske haadstêd Islamabad, wêrby't teminsten 54 minsken omkamen en nochris 266 ferwûne rekken. En op 17 july 2009 foelen der 9 deaden by twa bomoanslaggen op it JW Marriott Hotel en it Ritz-Carlton yn Djakarta.
Yn 2002 sette Marriott útein mei in grutskalige reorganisaasje fan 'e eigen bedriuwsstruktuer, wêrby't ferskate râne-aktiviteiten ferkocht waarden sadat it bedriuw him folslein op it hotelwêzen talizze koe. Yn 2004 waard Ramada International Hotels & Resorts ferkocht oan Cendant. Fan septimber 2006 ôf mocht der yn 'e lokaasjes fan Marriott yn Noard-Amearika net mear smookt wurde.
Yn 2014 krige Marriott International in boete fan $600.000 oplein troch de Amerikaanske Federal Communications Commission (FCC) om't it yn syn Gaylord Opryland Resort & Convention Center yn Nashville mei opsetsin de eigen wi-fi-ferbinings fan 'e mobile tillefoans fan konvinsjebesikers blokkearre, mei as doel om dy lju te twingen om te beteljen foar de wi-fi-ferbining fan Marriott sels, dêr't in healwiis hege priis foar rekkene waard. Marriott reägearre op 'e boete troch de FCC om 'e nocht te fersykjen en feroarje de regels, mar moast syn krewearjen dêrta begjin 2015 stake doe't de saak bekendheid krige en klanten begûnen fuort te rinnen.
Yn 2015 kocht Marriott de Kanadeeske hotelkeatling Delta Hotels oan, en datselde jiers waard ek it Amerikaanske Starwood Hotels en Resorts Worldwide oanskaft foar de priis fan $13,6 miljard. Op 30 novimber 2018 makke Marriott bekend dat Starwood it slachtoffer wurden wie fan in hacking, wêrby't de persoanlike ynformaasje fan "minder as 383 miljoen" hotelgasten stellen wie.
Bedriuwsomfang en finânsjes
It haadkertier fan Marriott International is fêstige yn Bethesda, yn 'e Amerikaanske steat Marylân, ûnder de reek fan Washington, D.C. Yn 2017 hie it bedriuw 6.520 lokaasje yn 'e hiele wrâld, mei (yn 2018) likernôch 177.000 wurknimmers. De totale wearde fan Marriott International bedroech yn 2018 $23,7 miljard. De opbringst wie datselde jiers $20,8 miljard, mei in brutowinst (foar ôflûk fan belesting en rintekosten) fan $2,4 miljard en in nettowinst fan $1,9 miljard.
Globodera pallida
Globodera pallida is in soarte rûnwjirm yn de famylje Heteroderidae. It is bekend as in plantepatogen, benammen by ierdappels. It is ien fan de skealikste planteparasiten dy’t grutte skea oan gewaaksen docht, en it is in model-organisme dat yn de biology brûkt wurdt om syste-ieltsjes te bestudearjen. De mienskiplike namme omfiemet de ierdappel syste nematoade, wite ierdappel syste nematoade, bleke ierdappel syste nematoade, ierdappel woartelwjirm, gouden nematoade, en bleke syste nematoade.
It mantsje hat in wjirmfoarmich liif yn de foar fan in C of S.
Dit wjirmke waard sjoen as lânseigen foar de Andes. Tsjintwurdich wurdt it oantroffen yn 55 lannen, meast yn tuskenbeide klimaten. De mikroskopyske wjirmkes binne taai en kinne oerlibje yn boaiemdieltsjes, dy’t oer de wrâld ferfierd wurde mei (boere)ark en yn streamend wetter. Se binne benammen ferspraat troch ierdappels, dy’t út Súd-Amearika wei yn de rest fan de wrâld ymportearre waarden. Se kinne ek libje op oare gewaaksen, lykas de tomaat en aubersjine, en in protte túchsoarten, lykas hûnebei (Solanum nigrum).
De jonge nematoaden aardzje op de woartels fan de plant. Aaien ûntwikkelje har yn de wyfkes nei befruchting, en as de wyfkes stjerre wurde it systes dy’t de ripe aaien beskermje. De aaien yn de systes kinne wol 30 jier libbensfetber bliuwe. De systes komme los fan de woartels en sakje yn de grûn dêr’t se ferspraat wurde kinne troch boaiemaktiviteiten. In oantaaste plant wurdt gielich, ferwylget en ferliest it blêd.
Dizze nematoade is in slim ferfelende agraryske pest, benammen yn Jeropa. Allinnich al yn it Feriene Keninkryk feroarsaket it ekonomyske ferliezen fan £50 jiers. Der binne regels opsteld foar de bêste wize fan buorkjen om de wjirm te bestriden. De beweging fan boaiemdieltsjes en ierdappels oer nasjonale grinzen hinne wurdt kontrolearre mei karentênes. Boere-ark wurdt himmele, grûn wurdt test op nematoaden, fersmoarge grûn mei net oer it lân brocht wurde, en resistinte kultivars fan gewaaksen wurde ôfwiksele mei gefoelige rassen om de mooglikheid op te kearen dat in mear firulint wjirmke ûntstean sil troch seleksje.
Dit wjirmke wurdt hjoeddedei sawat wrâldwiid oantroffen, mar bliuwt foar it grutste part yn de Feriene Steaten troch strange karentênes. In útsûndering isin útbraak yn Idaho yn 2006. Nei ûntdekking fan dizze útbraak, ferbea Japan de ymport fan ierdappels út de Feriene Steaten foar meardere jierren.
Remagen
Remagen is in stêd yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts oan de lofter kant fan de Ryn.
Skiednis
thumb|left|250px|Brêge fan Remagen (1945) Remagen bestiet al sûnt de romeinske tiid (as Rigomagus) en is benammen bekend woarn nei de Twadde Wrâldkriich fanwegen it fjochtsjen om de Ludendorff Brêge. De brêge wie yn it lêst fan de kriich de lêste brêge oer de Ryn dy't noch yntakt wie en waard op 7 maart 1945 troch de Amerikanen ynnommen. Tsjintwurdich is yn it brêgehaad in museum ûnderbrocht. Nei de oarloch lei súdlik fan de stêd it alliearde kriichsfinzenenkamp Goldene Meile, dêr't likernôch 253.000 soldaten fan de Wehrmacht ûnder benaud minne omstannichheden sûnder ûnderdak finzen holden waarden. Ta oantinken fan it kamp waard yn de jierren 1980 de Friedenskapelle of de Kapel fan de Swarte Madonna boud.
It besjen wurdich
Yn de stêd is de romaansk-goatyske tsjerke St. Peter und Paul it besjen wurdich. Noardeastlik fan de stêd stiet op de Apollinarisberg de Apollinariskirche.
Philip Hugo Vegelin fan Claerbergen
Philip (Philippus) Hugo Vegelin fan Claerbergen (Ljouwert, 1 septimber 1669 - dêre, 9 juny 1705) wie fan 1687 - 1689 gritenijsekretaris fan Haskerlân.
Philip wie de twadde soan fan Philip Ernst Vegelin fan Claerbergen (1613-1693) en Josina Ruisch van der Eng (± 1630-1700). Syn âldere broer wie Frederik Vegelin fan Claerbergen (1667-1713).
Philip troude op 1 jannewaris 1702 yn Britsum mei Rinske Hindriks fan Wyckel (1678-1727). Harren soan wie Philip Ernst Vegelin fan Claerbergen. Philips stoar trije jier nei de berte fan syn soan, op de leeftyd fan 35 jier.
Baywatch Nights
Baywatch Nights wie in Amerikaanske tillefyzjesearje dy't rûn fan 1995 oant 1997. It wie in spin-offsearje fan 'e bekendere en tige populêre aksjesearje Baywatch, yn 'e foarm fan in detektivesearje dy't healwei oergie yn in science fiction-tillefyzjesearje. Baywatch Nights wie gjin grut súkses, en waard nei twa seizoenen omreden fan ôffallende sjochsifers stopsetten.
Produksje
Baywatch Nights wie in tillefyzjesearje fan deselde filmprodusinten as Baywatch, dêr't it fan ôflaat wie. De searje waard makke troch Michael Berk, Douglas Schwartz, Gregory J. Bonann en David Hasselhoff, foar The Baywatch Company.
It oarspronklike útgongspunt fan Baywatch Nights wie dat plysjeman Garner Ellerbee, in personaazje dat diel útmakke fan 'e fêste cast yn Baywatch, in midlifekrisis kriget en beslút om ûntslach te nimmen. Hy begjint dêrnei in detektiveburo, en syn maat, strânwacht Mitch Buchannon, beslút om him te helpen en wurdt syn sakepartner. De beide mannen krije dan fersterking fan 'e froulike privee-detektive Ryan McBride.
Sjonger Lou Rawls, dy't de titelsong fan 'e searje, After the Sun Goes Down, ynsong, spile yn it earste seizoen de rol fan Lou Raymond, de eigner fan in nachtklub dêr't de detektives kantoarromte hiere. Midden ûnder it earste seizoen waarden twa nije castleden yntrodusearre: Griff Walker en Donna Marco.
Oan 'e ein fan it earste seizoen bedarren de sjochsifers fan Baywatch Nights, dy't dochs al nea de sjochsifers fan Baywatch belykje koene, yn in frije fal omleech. De produsinten lieten har doe ynspirearje troch it súkses fan The X-Files, en besleaten foar it twadde seizoen oer te gean fan in detektivesearje op in science fiction-tillefyzjesearje. It personaazje Garner Ellerbee waard út 'e searje skreaun en ferfongen troch Diamont Teague, in ekspêr op it mêd fan it paranormale. Dy feroarings mochten net bate, en de produksje fan Baywatch Nights waard nei twa seizoenen stopset.
It personaazje Donna Marco, spile troch Donna D'Errico, makke neitiid de oerstap nei de oarspronklike Baywatch-searje.
Alternate history
Alternate history (Ingelsk foar "oare skiednis" of "feroare skiednis"), ek wol alternate reality neamd ("oare" of "feroare wurklikheid"), is in subsjenre fan science fiction dat bestiet út ferhalen dy't yn it ferline spylje, mar wêrby't ien of mear krúsjale histoaryske foarfallen feroare is, sadat de hiele fierdere skiednis oars útpakt. Ornaris wurdt dit sjenre ta de science fiction rekkene, mar it soe ek sjoen wurde kinne as hearrend ta literêre fiksje of ta histoaryske fiksje. De namme alternate history wurdt soms ek wol ôfkoarte ta AH. De Frânske namme foar dit subsjenre is uchronie (fan it Grykske ου-, ou-, "gjin", en χρόνος, chronos, "tiid"), wat yn it Ingelsk oernommen is as uchronia.
Tradisjoneel feroaret de auteur yn alternate history-ferhalen in histoarysk elemint, wêrnei't er ekstrapolearret wat dat foar konsekwinsjes hawwe soe foar it fierdere ferrin fan 'e skiednis. Foarbylden fan dizze oarspronklike foarm fan alternate history binne de Small Change-trilogy fan Jo Walton (wêryn't Winston Churchill yn 1940 ôfset wurdt troch Britske faksisten); de novelle The Last Full Measure, fan Jack Campbell (wêryn't de Súdlike plantaazje-eigners it al foar de Amerikaanske Boargeroarloch yn 'e Feriene Steaten foar it sizzen krije en Abraham Lincoln en Joshua Chamberlain yn it tichthús smiten wurde); en it rûnom priizge The Years of Rice and Salt, fan Kim Stanley Robinson (wêryn't de pest net in trêde fan 'e befolking fan Midsiuwsk Jeropa útrûget, mar 99%, sadat de hiele fierdere skiednis fan it wrâlddiel útwiske wurdt).
Sûnt de 1950-er jierren is it alternate history-sjenre lykwols fierhinne fermongen rekke mei oare science fiction-subsjenres, wêryn't dwersoer troch de tiid reizge wurdt tusken ferskillende skiednislinen of "diminsjes"; of wêryn't men fanút it hjoed de tiid op (it ferline yn) of de tiid del (de takomst yn) reizget en dêrby in spjalting yn 'e tiid feroarsaket dy't ta it ûntstean fan ûnderskate skiednislinen liedt. Sokke tema's binne no sa nau ferweven rekke mei alternate history, dat it frijwol ûndwaanlik is om se noch te ûnttiizjen of om se los faninoar te besprekken.
Oker (rivier)
De Oker is in sydrivier fan de Aller yn de Dútske dielstaat Nedersaksen. De Oker hat in lingte fan 128 km en it streamgebiet omfiemet goed 1800 km2.
Sydrivieren
Fan boarne oant mûning
De Rûne Feanen
thumb|Lizzing fan De Rûne Feanen
De Rûne Feanen (Nederlânsk: De Ronde Venen) is in gemeente yn it noardwesten fan de provinsje Utert.
De gemeente hat 43.965 ynwenners (31-05-2018), boarne: CBS) en hat in oerflakte fan 116,98 km² (wêrfan 16,21 km² wetter).
De gemeente is yn 1989 oprjochte en is ûntstien troch it gearfoegjen fan trije gemeenten: Finkefean en Waverfean, Miedrecht en Wilnis, plus Abcoude yn 2011.
Haadplak is it plak Miedrecht.
Basshunter
Basshunter (berne Jonas Erik Altberg, yn Halmstad, 22 desimber 1984) is in Sweedsk sjonger, muzykprodusint en DJ.
Goarsfûgels
De goarsfûgels of goarzen foarmje in famylje fan sjongfûgels fan de Âlde Wrâld (Jeropa, Aazje, Afrika) yn it skift fan de moskeftigen. De famylje hat mar ien skaai: Emberiza (goarzen). Foarhinne waarden ta de goarzefamylje ek de goarseftigen fan de Nije Wrâld (de Amearika’s) rekkene, mar dy binne as aparte famylje  Passerellidae  (Amerikaanske goarzen) ôfsplist. Ek de iisfink en de sniefink, dy't fuorhinne by de goarsfûgels rekkene waarden, binne no yn in eigen famylje snie- en iisfinken (Calcariidae) ûnderbrocht. De goarzen binne yn guon dingen ferlykber mei de finken, en inkelde goarssoarten wurde yn it Frysk ek 'fink' neamd.
Foarkommen en iten
De goarzen binne yn it algemien lytse, yn haadsaak brune fûgeltsjes, faak streekt oan de boppekant. De foar- en ûnderkante kinne griis, wyt, giel, readeftich of swarteftich wêze. De kop fan it mantsje is faak swart-wyt of swart-giel streekt, en dêrom wurde de pleatselik bekende soarten yn it Afrikaansk 'Streepkoppies' neamd. De goarzen hawwe yn koarte, stevige, puntige snaffel. Bûten it briedseizoen binne de meast goarzen siediters; yn it briedseizoe libje sy foaral fan ynsekten.
Fersprieding
De goarzen libje meast yn iepen of healiepen terreinen: gerslân, reidlân, somplân, strúken, savannen en boskiggen. De measte goarssoarten nimme yn oantal of, en bygelyks de wylgegoars (E. aureola) is slim bedrige. De noardlikste soarten, dy ’t ek in Laplân en Noard-Sibearje foarkomme, binne de gielfink, wytkopgoars, lytse goars, boskgoars en reidmosk. De yn Nederlân, en Fryslân, meast foarkommende soarten binne de gielfink en de reidmosk.
Famylje- en skaaiopbou
De famylje hat 44 soarten. Sy wurde allegear ta it skaai Emberiza rekkene, mar sommige waarden (en wurde fan en ta noch) ta aparte skaaien rekkene: Miliaria, Fringillaria en Schoeniclus.
Jan Tseards Tadema
Johannes (Jan) Tseards Tadema (De Jouwer, 1655 - dêre, 7 maart 1718) wie siktaris fan de gritenij Haskerlân en Frysk skriuwer.
Jan Tadema wie de soan fan doarpsrjochter Tseard Durks en Jank Jans. Hy waard sulversmid op De Jouwer en troude dêr op 16 novimber 1678 mei Geeltje Sipkes Pecama (1655-1708). Se krigen fjirtjin bern. Fan 1678 oant 1689 wied er substitút-siktaris fan Haskerlân. Op 31 augustus waard hy beneamd as siktaris fan dy gritenij en soe dat bliuwe oant 31 jannewaris 1718.
George Seeley
George Henry Seeley (Stockbridge, Massachusetts, 1880 – dêre, 1955) wie in Amerikaansk fotograaf. Hy wurdt rekkene ta de streaming fan it pikturalisme.
Biografy
Seeley studearre tekenjen en skilderjen yn Boston, doe 't er kunde krige oan Fred Holland Day. Dy yntrodusearre him yn de pikturalistyske fotografy. Yn 1904 hie er syn earste eksposysje, mei fjirtjin foto’s, yn de 'First American Photographic Salon' yn New York. Hy luts de oandacht fan Alvin Langdon Coburn, dy't him yntrodusearre by Alfred Stieglitz. Yn 1906 waard er lid fan Stieglitz syn fotografyferiening Photo-Secession en hy publisearre yn 1907 en 1910 yn totaal 17 foto’s yn syn baanbrekkende fototydskrift Camera Work. Ek skreau er meardere artikels yn Camera Work oer fotografy as selsstannige keunstfoarm. Mear as ien kear eksposearre er yn Stieglitz syn Gallery 291.
It wurk fan Seeley waard troch kritisy priizge om syn lyryske kwaliteiten en de skildereftige oanpak, hieltyd yn soft focus, yn subtile, faak donkere toanen, op platinum papier. Faak brûkte er syn susters as model. Faak fotografearre er ek lânskippen yn de ferskate seizoenen, benammen by't winter, mei in soad omtinken foar abstraksjes.
Yn 1912 bruts Seeley mei Stieglitz en gie er by de Photo-Secession wei. Hy bleau syn libben lang noch fotografearjen, mar mei it ôfnimmen fan de ynteresse foar it pikturalisme nei de Earste Wrâldoarloch naam syn produktiviteiteit stadichoan ôf. Fan de jierren tritich ôf pakte er it keunstskilderjen wer op, benammen fan stillibbens. Hy wenne syn libben lang yn Stockbridge, Massachusetts, dêr't er ek dosint keunst wie en meiwurker by de lokale krante. Yn syn frije tiid wie er in fûleindige ornitolooch.
Hy ferstoar yn 1955.
Liettekst
In liettekst of songtekst is de tekst fan in byhearrend liet. It bestiet út wurden dy’t meiïnoar it liet foarmje. In liettekst wurdt wol skreaun troch de útfierende, mar kin ek troch oaren skreaun wurde. It jout de mooglikheid om mei te sjongen mei it liet en soms ek om goed te begripen wêr’t it liet oer giet. De measte lietteksten binne skeaun yn in ienfâldich rymskema. Dat jout dat de tekst maklik te ûnthâlden is. Meast wurdt einrym brûkt.
In liettekst wurdt yn de popmuzyk faak songtekst neamd. De teksten dy’t brûkt wurde om in liet mei te sjongen, wurde yn dit sjenre mei in Ingelske term faak ‘'lyrics'' neamd.
Ynstrumintale lieten ha gjin tekst. De komponist Robert Schumann skreau in searje ‘Lieder ohne Worte’ foar piano dy’t ferneamd wurden binne.
Brest (Frankryk)
Brest is in stêd yn Bretanje, yn it noardwesten fan Frankryk yn it departemint Finistère (29). De stêd leit net fier ôf fan de westlike punt fan it skiereilân Bretanje. Troch syn beskutte plak oan de Bocht fan Brest (Frânsk: Rade de Brest), in djippe ynholte fan de Atlantyske Oseaan, as wol de lizzing oan de útmûning fan de rivier Penfeld, hat Brest fanâlds in wichtige (marine)haven west. Ek no noch is Brest in steunpunt fan de Frânske Atlantyske float en in wichtige hannelsplak.
De stêd hat in universiteit, de Université de Bretagne Occidentale en oare hegeskoallen en ûndersyksynstituten.
Ut de skiednis
It plak dêr't Brest no leit is al iuwenlang in wichtich strategysk punt. De Romeinen hiene dêr yn de 3e iuw al in festing, dy't Gesocribate neamd waard. Yn de 5e iuw kamen Britske stammen it lân yn, in feit dêr't de regio syn namme oan te tankjen hat. Letter waard dêr in kastiel boud tsjin de oanfallen fan de Noarmannen. Bretanje, dat ek Brest, kaam yn de 12e iuw ûnder it bewâld fan de Ingelsken, mar yn 1202 wer ûnder Frânske hearen.
Yn 1631 makke kardinaal Richelieu Brest ta marinehaven en liet dêr in marinearsenaal bouwe. De marinehaven waard letter fersterke troch Vauban (1633-1707).
Yn de Earste Wrâldkriich (1917/18) wie Brest in wichtige oanfierhaven foar de Amerikaanske ekspedysjetroepen yn Jeropa. De haven waard stiloan útwreide yn de tweintiger jierren. Yn de Twadde Wrâldkriich wie Brest in thúshaven fan in grutte Dútske float ûnderseeboaten. Sa kaam it dat de stêd oan de ein fan 'e oarloch folslein yn pún lei, mar hy waard rillegau wer opboud.
Omloop fan Frankryk
Brest hat trijeris it startplak foar de Omloop fan Frankryk west. Yn dy fan 1952 mei in etappe nei Rennes, yn 1974 mei in prolooch en yn 2008 mei in etappe nei Plumelec.
Heimatbund Landschaft Eiderstedt
De Heimatbund Landschaft Eiderstedt (Dútsk foar "Streekferiening Lânskip Eiderstedt") of HLE is in regionale feriening ta behâld fan 'e kultuer en taal fan 'e lânstreek Eiderstedt. Dat is in skiereilân oan 'e Noardseekust fan 'e Dútske dielsteat Sleeswyk-Holstein, fuort besuden it hjoeddeistige Noard-Fryslân. Oarspronklik hearde Eiderstedt ek ta it Noardfryske taalgebiet, mar al omtrint 1500 rekke it ûntfryske (omtrint deselde tiid as Grinslân), en sûnt wurdt der Nederdútsk sprutsen. It haadkertier fan 'e Heimatbund Landschaft Eiderstedt is fêstige yn Garding, en de organisaasje hat sa'n 800 leden.
De HLE waard op 14 novimber 1913 oprjochte ûnder de namme Eiderstedter Heimat- und Geschichtsverein. Dat waard dien yn neifolging fan in soartgelikense Noardfryske organisaasje, de Noardfryske Feriening, dy't yn 1902 ûntstien wie. Op 19 juny 1949 waard de namme feroare yn Heimatbund Landschaft Eiderstedt. De organisaasje stelt him ta doel om 'e belangen fan 'e lânstreek Eiderstedt te behertigjen, dy't troch de opheffing fan 'e Kreis Eiderstedt, op 23 febrewaris 1971, faai kommen wiene te stean. Fierdere doelstellings fan 'e HLE binne: it behâld fan 'e eigen (Nederdútske) taal, it werútjaan fan publikaasjes oer de skiednis fan 'e lânstreek, soarch foar de regionale argiven en stipe oan it streekmuseum yn Sankt Peter-Ording.
Fan âlds bestiet der in nauwe gearwurking tusken de HLE en de Noardfryske Feriening (NFV), dy't út deselde folkloristyske tradysje fuortkommen is. Sawol de HLE as de NFV wurkje nau gear mei de gruttere regionale feriening dy't de hiele dielsteat beslacht, de Schleswig-Holsteinischer Heimatbund ("Sleeswyksk-Holsteinske Streekferiening"). Boppedat hawwe de NFV en de HLE, yn 'e mande mei de Friisk Foriining, de Feriening fan it Noardfrysk Ynstitút en de gemeente Hilgelân sitting yn 'e Frasche Redj of Freeske Räid ("Noardfryske Ried"). Dat is in organisaasje dy't him ynset foar it behâld fan 'e Noardfryske taal, kontakten mei oare minderheden yn Dútslân ûnderhâldt en dy't de Noardfryske seksje fan 'e Grutfryske Ried foarmet.
Joadestraf
thumb|275px|In Joad waard omkeard ophongen: ôfbyld fan de eksekúsje dêr't Johann Stumpf yn 1553 yn [[Weißenstein yn Swaben by wie (houtfyk fan him út 1568)]] De Joadestraf (fan it Dútske Judenstrafe) of it hingjen mei hûnen wie in foar joaden ornearre aparte foarm fan ophinging, nammentlik oan de fuotten mei de holle del, dat sûnder brekken fan de nekke of fersmoaring.
Skiednis
It omkeard ophingjen, en it hingjen mei hûnen, waard foar it earst dien troch Spaanske Arabieren yn de 9e iuw en om it jier 1000 hinne ek yn Itaalje praktisearre; fan de 13e iuw ôf komt it foar yn Dútslân, mar ek wol yn de Nederlannen.
De oarsprong fan it gebrûk is ûnwis. It wurdt earst yn de lette midsiuwen op joaden tapast, mar wie earder al tige algemien yn Noard-Jeropa. Under de Germanen hie ophingjen in sakraal karakter. De hûnen wiene dêrby offers oan de Germaansk god Odin, de bisten wiene nammentlik hillich by de Germanen. Folle letter, troch de ynfloed fan it kristendom, waard sa'n straf ta ûneare fan de feroardielde.
Praktyk
In joadske feroardielde waard oan de fuotten ophong, faak mei twa hûnen. At it slachtoffer him dochs noch ta it kristendom bekeare, waard er fan de galge helle en nei in flugge doop en oare religieuze hannelingen oan de hals ophinge.
De Italjaanske ôffurdige Andrea Gattaro dy't yn Bazel wie foar in konferinsje jout details fan in troch him bywenne Joadske eksekúsje. In de 17e iuw kaam in ein oan dy, doe ek al âlfrinzige, foarm fan terjochtstellen.
Baanhurdfytsen op de Paralympyske Simmerspullen 2020
200px|thumb|right|200px|Izu Velodrome
Lokaasje
It baanhurdfytsen hie plak fan 8 oant 28 augustus 2020 yn de Izu Velodrome yn de stêd Shizuoka.
Klassikaasje
'Tandems'
Eastfalen
320px|thumb|Eastfalen om 1000 mei syn plakken en goaen Eastfalen (Dútsk: Ostfalen; Nederdútsk: Oostfalen) is in histoarysk gebiet yn it noarden fan Dútslân en omfieme de eastlike goaen fan it âlde Stamhartochdom Saksen, rûchwei tusken de rivier de Leine yn it westen en de rivierren de Elbe en Saale oan de eastkant. It gebiet omfiemet it súdeasten fan de hjoeddeiske dielsteat Nedersaksen, westlik Saksen-Anhalt en noardlik Tueringen. Tegearre mei Westfalen, Engern en Noardalbingje wie it ien fan de fjouwer Saksyske distrikten. Men moat it gebiet lykwols net betize mei de regio East-Westfalen (Ostwestfalen).
Baanhurdfytsen op de Paralympyske Simmerspullen 2020
Klassikaasje
Twatsjillers Fytsers dy't net op in normale fyts fytse kinne yn ferbân mei ien as meardere amputaasjes fergroeiing, ferlamming as in harsesferlamming
Team sprint
{| width=60%
Eastfalen
Namme
De namme Eastfalen betsjut wierskynlik "eastlike flakte". Falen is in Germaansk wurd dat soksawat as "plat" en "flak" betsjut. It kin weromfûn wurde yn it Noarddútske plak Fallstedt. De Noarddútske Flakte fan Eastfalen en Westfalen wurdt skieden troch de rivier de Weser en is in tsjinstelling fan it besuden lizzende folle heuveleftigere gebiet fan Franken en Tueringen. De namme Westfalen bleau troch de skiednis hinne bestean, trochsetten troch it hartochdom Westfalen dêr't de aartsbiskoppen fan Keulen oer regearren. De namme Eastfalen waard stadichoan net mear brûkt, nei't it stamhartochdom Saksen winliken opheft wie nei it flechtsjen fan hartoch Hindrik de Liuw yn 1180. Dútske taalkundigen brochten de namme yn de njoggentjinde iuw werom yn it ramt fan ûndersyk nei it Eastfaalsk as dialekt fan it Nederdútsk.
Skiednis
Nei't Karel de Grutte de Saksyske lieder Widukind ferslein hie yn 785 nei de Saksekriich, waard it Sakselân ynlive yn it Frankyske Ryk en waarden de Saksen kerstene. Ek Widukind liet him dope. De prinsbisdommen Halberstadt en Hildesheim, grinzge troch de rivier de Oker, waarden yn 804 en 815 oprjochte yn it easten fan Saksen. It stamhartochdom Saksen waard ferdield yn de distrikten Eastfalen (Ostfalahi), Westfalen, Engern en Noardalbingje. It Eastfaalske gebiet by it Harzberchtme wie it erflân fan Hindrik de Fûgelder, de earste Saksyske hartoch dy't keazen waard ta kening fan Dútslân yn 919 en syn neikommelingen fan it Hûs fan de Ottoanen. Yn de Ottoanske Renênessânse waarden in stikmannich Romaanske abdijen en kastielen boud, dat hjoed-de-dei in kultureel lânskip is dêr't trije monuminten op de Wrâlderfgoedlist steane. Dat binne de midsiuwske stêden Goslar en Quedlinburg en de Dom fan Hildesheim en de Sint-Michaeltsjerke fan Hildesheim. Om't Eastfalen grinzge oan de gebieten fan de Polabyske Slaven, dy't oan de oare kant fan de Elbe en de Saale wennen, waard it in begjinpunt fan de Dútske Eastkolonisaasje. Dat waard troch Hindrik de Fûgelder úteinset en letter folge troch de Saksyske markgreven. Nei't hartoch Hindrik de Liuw ferballe fan it Ryk wie yn 1180, waard Eastfalen ferdield yn lytsere foarstendommen, bygelyks yn it hartochdom Breunswyk-Lüneburg en de greefskippen Anhalt, Wernigerode, Blankenburg en de Ryksstêd Goslar, allyksa de prinsbisdommen Magdeburg, Hildesheim en Halberstadt en de Abdij fan Quedlinburg. De Saksyske tradysje waard trochsetten troch de Askaanske hartoggen fan Saksen-Wittenberg, dy't letter it Karfoarstendom Saksen stiften oan de Boppe-Elbe.
Oklahoma (betsjuttingsside)
"Oklahoma" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Boadegraven
thumb|Lizzing fan Boadegraven
Swurd (betsjuttingsside)
"Swurd" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Kristus-Keningkatedraal fan Mullingar
De Katedraal fan Kristus Kening (Ingelsk: Christ the King Cathedral) is in katolike katedraal yn de Ierske stêd Mullingar. De katedraal stiet tichteby it sintrum fan de stêd net fier fan de grêft ôf. It is de wichtichste tsjerke fan it katolike bisdom Meath.
Skiednis
It plan om in nije katedraal te bouwen om de âlde Untfinzeniskatedraal (1836-1936) te ferfangen sette útein yn 1920. William Byrne & Sons út Dublin ûntwurpen de katedraal as in basilyk yn de styl fan de renêssânse. De karakteristike twillingtuorren bekroand mei brûnzen krusen binne likernôch 55 meter heech. Yn de tsjerke passe sa'n 5.000 leauwenden.
De earste stien foar de tsjerke waard op 6 augustus 1933 lein troch biskop Thomas Mulvany. De offisjele iepening fan de nije katedraal fûn plak op 6 septimber 1936. Op fersyk fan paus Pius XI waard it de earste katedraal fan de wrâld dy't wijd waard oan Kristus Kening. De plechtige konsekraasje wie op 13 augustus 1939. De kosten fan de bou en it ynterieur bedroegen £ 275,000.
Ynterieur
De katedraal is benammen bekend om de moazaïken yn de Sint-Anna- en Sint-Patrickkapel. It is it wurk fan de fan komôf Russyske keunstner Boris Anrep. Syn wurk is ek te sjen yn de Westminster-katedraal.
Katedraal fan Letterkenny
De Katedraal fan Sint-Adamnan en Sint-Kolumba (Ingelsk: Cathedral of St. Eunan and St. Columba) is een katolike katedraal yn de Ierske stêd Letterkenny.
De katedraal stiet oan de Castel Street foar de anglikaanske parochytserje oer en fierde yn 2001 it hûndertjierrich bestean.
De Church of Ireland besit yn itselde greefskip ek in katedraal dy't wijd waard oan Sint-Admanan en dy stiet yn Raphoe.
Skiednis en bekriuwing
De katedraal waard yn opdracht fan de doedestiidske biskop fan Raphoe en lettere kardinaal O'Donnell tusken 1890 en 1900 boud. Untwerper wie William Hague, in bekende arsjitekt yn Dublin mei goede konneksjes mei de ferneamde arsjitekt Pugin. Op 16 juny 1901 fûn de iepening fan de nijbou plak, dy't de Viktoariaanske neogoatyske styl fertsjintwurdiget. It boumaterjaal wie ôfkomstich út Mountcharles en waard mei it skip nei Swilly transportearre en fan dêr wei troch de bewenners fan Letterkenny sels nei de boulokaasje droegen.
Beskriuwing
De spits fan de katedraal hat in hichte fan 75 meter en de katedraal waard boud fan wite sânstien. It tsjerkemeubilêr is fan iken makke en hat in moarmeren preekstoel dy't dekorearre is mei de bylden fan de fjouwer evangelisten en de fjouwer masters. De brânskildere ramen dy't it alter en de Us Leaffroukapel ferljochtsje binne it wurk fan de firma Mayer út München. Se stelle trettjin foarstellings út it libben fan de Hear foar. Keltyske motiven en glês-yn-lead binne ûntwurpen troch Harry Clarke en Michael Healy. De grutte bôge is fersierd mei foarstellings fan Sint-Adamnan en Sint-Kolumba. De ivige lampe is makke fan sulver en weget mear as 42 kilo. Guon bylden binne makke troch William Pearse, dy't fanwegen syn oandiel yn de Peaskeopstân yn 1916 eksekutearre waard.
De katedraal waard renovearre yn 1985 en foar in part op 'e nij ynrjochte. Der gyng in soad omtinken nei it behâld fan de styl en it materjaal fan it orizjinele alter. It oarspronklike alter, in Ierske wurk fan Leonardo's Lêste Jûnsmiel, bleau beholden en waard yntegrearre yn it nije folksalter.
De gevels fan de katedraal waarden yn july 2001 reinige.
Goaiske Marren
thumb|Lizzing fan Goaiske Marren
Goaiske Marren (Nederlânsk: Gooise Meren) is in gemeente yn it súdeasten fan de provinsje Noard-Hollân.
De gemeente hat 57.407 ynwenners (31-05-2018), boarne: CBS) en hat in oerflakte fan 73,5 km² (wêrfan 33,5 km² wetter).
Hânboek
In hânboek is in publikaasje dy’t de stân fan saken yn in wittenskip, op in wittenskipsmêd of in dieldissipline werjout.
Goaiske Marren
De gemeente is yn 2016 oprjochte en is ûntstien troch it gearfoegjen fan trije gemeenten: Bussum, Muiden en Naarden.
Haadplak is it plak Bussum.
Hânboek
Komôf
It wurd hânboek is in lienoersetting fan it Grykske encheiridion (dat wat jo yn de hân hâlde, fan χείρ, cheir, “hân"). It is yn in soad talen oernommen, en dêrtroch is it net mear mooglik nei te gean lâns hokker paad it yn it Frysk en Nederlânsk kommen is.
Besibbe begripen
In hânlieding is hiel wat oars as in hânboek; dat is earder in soarte gebrûksoanwizing. It wurd hânboek wurdt foar it oare wolris, wat sleau, yn tige romme sin brûkt, mar dat is yn striid mei it brûken yn de ynformaasjewittenskip.
In fademekum is in boek mei gauris technyske ynformaasje yn hânsum formaat.
Holon (plak)
Holon (Hebriuwsk חולון, Cho-lon) is in stêd yn Israel op de sintrale kustflakte, fuort besuden Tel Aviv.
Geografy
It plak is in part fan de stêdekloft Tel Aviv (Goesj Dan) en leit yn it distrikt Tel Aviv. Holon hat it op-ien-nei-grutste yndustrygebiet fan Israel, nei Haifa.
Samaritanen
De stêd hat in Samaritaanske mienskip fan likernôch 350 persoanen, ien fan de twa noch besteande. De oare is yn Kiryat Luza op de berch Gerizim.
Kultuer
In protte bekende Israelyske musisy waarden yn Holon berne. De stêd hat alle jierren in sjongfestival, Jamé Hazemer.
Susterstêden
250px|thumb|De symbolen fan Holon en guon susterstêden yn in park yn Holon
Katedraal fan Tours
De Katedraal fan Tours is in goatyske tsjerke dy't oan de earste biskop fan de Frânske stêd Tours, de hillige Gatianus, wijd is. It is de haadtsjerke fan de aartsbisdom Tours.
Skiednis
De earste tsjerke waard yn 338 boud. Op syn lêst yn de 6e iuw baarnde dy tsjerke ôf en waard se troch in representativer gebou ferfongen, dy't yn 590 troch Gregorius fan Tours ynwijd waard.
Oan it begjin fan de 12e iuw ûntstie in tredde, romaanske biskopstsjerke, dy't al yn 1166 ôfbaarnde. De tsjerke waard wer restaurearre, mar de kwaliteit fan de bou en de tapaste stienen wiene sa striemin, dat de tsjerke al oan it begjin fan de 13e iuw brekfallich woarn wie.
Sa waard yn de jierren 1220-1230 mei de bou fan de hjoeddeiske katedraal begûn, dy't oer de foargongers hinne as basilika boud waard. Om 1280 hinne waarden it koer en de apsis foltôge, maar al yn 1267 wiene de reliken fan de hillige Mauritius en syn selskipslju plechtich de tsjerke yndroegen. De katedraal krige yn 1465 gewelven.
De noardlike en súdlike toer waarden yn 1509 respektivelik 1507 foltôge en binne 70 meter heech. Beide tuorren wurde bekroand mei in achthoekige boppebou en in renêssânsespits mei in latearn omsletten fan fjouwer hoekfialen, in tafoeging fan de arsjitekt Pierre Valence.
Bou
Noardlik fan de katedraal slút de trijeskepige krúsgong La Psalette (Koarskoalle) oan.
Ynrjochting en ramen
De ynrjochting waard yn 1562 ferneatige troch byldestoarmjende hugenoaten. Ek de portaalbylden waarden fernield en binne oant hjoeddedei noch jimmeroan net ferfongen. Yn de katedraal steane 36 bylden dy't yn 1850 troch de byldhouwer Toussaint makke waarden.