cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kultureel Aktiviteitesintrum De Miente
Kultureel Aktiviteitesintrum De Miente is it multyfunksjoneel sintrum fan Easterwâlde oan de Snellingerdyk. Mienten wiene eartiids mienskiplike stikken lân.
Tusken 1869 en 1969 wie it in boerepleats. Yn 1969 waard de pleats oankocht troch de gemeente Eaststellingwerf. Der binne twa grutte sealen (wêrfan't ien yn twaen opdield wurde kin) en twa lytse. Der is in bestjoer en in soad frijwilligers.
Aktiviteiten
Op de earste sneon yn septimber is der iepen dei.
De Gearte
De Gearte is it sosjaal kultureel sintrum fan Bakhuzen oan de  Sint Odulphusstrjitte. It multyfunksjonele sintrum sit sûnt 1978 yn de eardere roomske skoalle. Der sit in foyer mei bar yn en hat in seal foar 750 persoanen.
Yn it sintrum sitte:
Wales
Wales (Nederlânsk, Galen, Welsk: Cymru, Latynsk: Cambria) is in eartiidsk foarstendom en foarmet mei Ingelân, Noard-Ierlân en Skotlân ien steat: it Feriene Keninkryk. Wales leit yn it westen fan it eilân Grut-Brittanje en grinzet yn it easten oan Ingelân. Wales hat in eigen taal, it (Welsk), in eigen flagge en eigen iepenbier bestjoer. Mar by bûtenlânske saken spilet allinnich it Feriene Keninkryk in rol. It is dus gjin eigen steat. Wales hat hast 3 miljoen ynwenners. De namme komt fan it Germaanske wurd “Walha” wat frjemdling betsjut.
Skiednis
De Romeinen joegen oan it hjoeddeistige Wales de namme Cambria en boude in grut oantal forten yn it suden fan it lân oant Carmarthen yn it westen. Der is bewiis dat de Romeinen fierder nei it westen west hawwe en op dy wize nei Ierlan gienen. Sy bouden ek it amfiteater yn Caerleon, it best bewarre Romeinske teater yn Grut-Britanje. De Romeinen wienen ek drok yn it noarden fan it lân en neffens de Mabinogion soe Magnus Maksimus, in keizer út de 4e iuw, troud wêze mei in Elen, de dochter fan in Welske haadling.
Troch it berchterrein mei in soad rein is Wales nea troch de Angelsaksen ynnaam. Ien fan de Saksyske keningen, Offa fan Mercia wurdt beskôge as de man dy’t opdracht joech om in grutte ierden wâl of dyk te bouwen by de grins fan syn ryk om de Welske minsken bûten te hâlden. Parten fan dizze Offa’s Dyke kinne hjoeddeis noch altyd besjoen wurde.
Geografy
Wales leit op in skiereilân yn it sintrale diel fan it eilân. It oerflak fan Wales is mei sa’n 20.779 km², likernôch sa grut as Sloveenje. Wales wurdt begrinze troch Ingelân yn it easten en troch de see yn alle oare rjochtings.
Stêden en plakken
Wales hat mar in pear grutte stêden. De grutste stêden lizze allegear yn it suden fan it lân. Cardiff (Welsk: Caerdydd), de haadstêd hie yn 2005 likernôch 302.000 ynwenners, Abertawe (Swansea) hat yn 2005 likernôch 171.000 ynwenners. It binnenlân is tin befolke.
List fan hinnerassen
thumb|Hoanne Ko-Shamo thumb|Twinske hoanne thumb|Marans
Yndieling fan de hinnerassen
Der binne in soad hinnerassen. Dizze rassen binne ûnder te fedielen yn twa grutte klassen: grutte rassen en lytse rassen of krielhinnen (ek wol: dwerchhinnen). Yn beide kategoryen is in ûnderskied te meitsjen yn:
Eysingastate (Rinsumageast)
thumb|Eysingastate 1721 thumb|Eysingastate thumb|Eysingastate Eysingastate, ek Asingastins of Essinghastins, wie in stins fan Rinsumageast yn de gemeente Dantumadiel oan de dyk nei Damwâld. De stins is tusken 1200 en 1400 boud. Yn 1804 is er ôfbaarnd. Der is in strjitte yn Rinsumageast ferneamd nei de stins, 'de Eysingawei'. Op it stee dêr't de Eysingastate eartiids stie, leit no de Geastmer bosk.
It boujier fan de stins is net bekend, mar dat moat yn de 14e iuw west hawwe, mooglik al de 13e iuw. Om 1400 wene hjir Feye Eysinga, "Hoveling Up der Gaest", troud mei Etcke Bornhuistra. Yn âlde sjarters komt de namme ek as Asinga en Essingha foar. Om 1450 hinne wenne hjir Gecke Eysinga. Hy hie in dochter, Hack, dy't twa kear troude. Earst mei Aede Keimpes Jongema út Raerd (Jongemastate) en dêrnei mei Tjalling Bolta. Tjalling nom de namme fan syn frou oan en neamde him tenei Tjalling fan Eysinga. Ut dit twadde houlik waard in soan berne, Feye fan Eysinga, dy't neffens de benifisiaalboeken fan 1543 yn Rinsumageast residearde. Hy wie mei in Hermana út Minnertsgea troud en út dit houlik waard wer in dochter Hack berne, dy't mei Botte Wilco fan Holdinga fan de Holdingastate yn Eanjum troude. Harren dochter Doedt troude mei Georg Wolfgang baron thoe Schwarzenberg en Hohenlansberg fan Grut Terherne te Bitgum. Sa is Eysingastate yn hannen fan de al skatrike familie Thoe Schwarzenberg en Hohenlansberg komd. Dêrnei hawwe Johan Onuphrius, Georg Wilco en Wilco Holdinga thoe Schwarzenberg en Hohenlansberg op Eysingastate wenne. Ek yn de 18e iuw bleau dizze famylje yn Rinsumageast wenjen. Trije bruorren hawwe op de state wenne. Earst Georg Wolfgang dy't grytman wie fan Dantumadeel en letter fan Menameradiel en ferstoar yn 1739. Dêrnei Jan Sicco, generaal fan de ynfanterie en gûverneur fan Namen, ferstoarn yn Rinsumageast yn 1757. As lêste de jongste fan de trije, Michael Onuphrius, dy't fan 1725-1758 grytman wie. De soan fan Michael, Wilco, stoar yn 1788 aa lêste manlike telch fan dizze staach fan de famylje Thoe Schwarzenberg en Hohenlansberg. thumb|left|Húshâlding G W thoe Scharzenberg 1743 Yn de tiid dat dizze Wilco eigener wie ferdwûn der in grut part fan de bosk om de state. Wumkes meldt yn syn "Stads- en dorpskroniek van Friesland": ''30 september 1768: Verkoop van 500 eiken op Eysinga-State te Rinsumageest. 3 juli 1769: Verkoop van 500 eiken in het bosch van grietman Schwartzenberg te Rinsumageest. 19 oktober 1787: Veiling van 200 à 300 beukenstammen op Eysinga State onder Rinsumageest.'' Nei de dea fan Wilco folget op 13 oktober 1788 in "Boelgoed van meubelen, porselein, koper, tin, jacht- en vischgerei, 4 kanonnen ten huize van wijlen grietman Schwartzenberg te Rinsumageest" en op 17 septimber 1789 "Verkoop der buitenplaats van grietman Schwartzenberg te Rinsumageest".
De "Tegenwoordige Staat" (boek II, side 243) beskriuwt it hûs om 1785 as: "Rinsumageest... ...versierd door veele schoone huizen, vooral door de oude Adelyke State Eysinga, voorzien met een zeer schoon huis, dat uit het water opgetrokken, met eene zware graft omringd, en op twee zwaare gewelfde kelders gebouwd is. Buiten de graft, aan den Noordkant van dit huis, is een groot plein, en aan het einde daarvan een paardestal. In ’t Oosten ligt een ruime tuin, die met een tweede graft omtrokken is, en weder in ’t ronde een fraaie buiten cingel heeft".
Yn 1789 waard de grutte state ferkocht oan J.P. Andrae van Haren, in soan fan Onno Zwier van Haren, dy't der yn 1793 noch in koetshús, in stâl en in koetsierswenning by bouwe liet. Yn 1798 hie jonker Van Haren lykwols syn nocht fan it hûs. De tiid wie dan ek net geunstich foar de adel en seker net foar oranjegesinden. Eysingastate waard ferkocht oan de timmerman Oberman, dy't it ferkocht oan Johannes Jacobus Loensma, dy't it lykwols weromferkocht oan Oberman, dy't it wer ferkocht ensfh., ensfh. Inkele jierren lang gie it grutske hûs fan hân oant hân, yn syn gehiel of yn gedielten. Ek de dûmny/keapman Cahais hat in diel fan de tunen en de hôven kocht. Yn maart 1805 biedt hy it út de hân te keap oan "het Engelsch plantsoen van Eisinga-State". Wa't it hûs yn dy jierren allegear yn eigendom hân hawwe is net hielendal dúdlik, mar yn alle gefallen waard der gjin sint mear oan ûnderhâld útjûn en yn 1805 is alles ôfbrutsen. It noch mar 12 jier âlde koetshús, stâl en koetsierswenning bleaune stean en waarden yn 1820 as earmhûs ynrjochte. Dat earmhûs hiet “Pleinhuizen”. Yn 1909 is ek dit lêste restant fan Eysingastate ôfbrutsen. In de 50-er jierren fan de 20e iuw wienen allinnich de grêften fan Eysingastate noch te sjen.
Stasjon Arnemuiden
Stasjon Arnemuiden (Arn) is in stasjon yn de Nederlânske plak Arnemuiden yn de provinsje Seelân. It stasjon is in standertstasjon fan de Steatsspoarwegen type Sâltbommel en is ien fan de sân stasjons dy 't ea yn dizze klasse boud is. En ien fan de twa stasjons fan dit type dy't noch oanwêzich is, it oare stasjon is Stasjon Vught.
Gebou
It stasjonsgebou kaam yn 1871 ree, en waard iepene op 1 maart 1872 foar treinreizgers doe't ek dit part fan it spoar fan Steatsline F oanlein wie. It gebou hat in heech middenpart en twa koarte fleugels. Opfallend oan Stasjon Arnemuiden is dat it mar twa ruten yn it middelstepart hat en ien rut yn eltse fleugel. De beide perrons fan it stasjon lizze net foarinoar oer, mar befine se har oan wjerskanten fan de oerwei (bajonetlizzing) oer de Doeleweg.
Emplasemint
It emplasemint Arnemuiden wie tige sober ynrjochte en bestie inkeld út it stasjonsgebou en in lytse frachtloads. Der wie noch gjin frachtspoar oanwêzich. Yn 1877 waard it emplasemint útwreide mei in frachtspoar en in los- en laadplak. It frachtferfier bestie benammen út it ferfieren fan fisk, garnalen en sûkerbiten en it oanfieren fan stienkoal en itensguod. Oant 1960 feroare der net folle op it emplasemint. Yn de jierren sechtich rekke de los- en laadplak stadichoan yn ûnbrûk. Yn 1969 waard de los- en laadplak en it frachtspoar bûten gebrûk steld.
De Hepkema
thumb|275px|Redaksjelokaal fan it Nieuwsblad van Friesland, 1927 thumb|Nieuwsblad van Friesland, de foarside fan 6 april 1901 De Hepkema (offisjeel Hepkema's Courant) waard oprjochte yn 1874 en waard as it Nieuw Advertentieblad laat troch J. Hingst, Jacob Hepkema en Mindert Evert Hepkema, nei 1878 troch de Hepkema's. Dy fielden krekt wat lêzers fan in neutraal streekblêd foar Midden- en Súdeastfryslân fregen. Soks wie oars as lêzers wend wiene. Jacob makke 'De Hepkema' ta in sukses.
Hichtepunt
De krante wie oant 1878 in wykblêd, doe twa kear wyks oant 1930 en dêrnei trije kear. Sûnt 1901 wie it it Nieuwsblad voor Friesland. Om 1930 hinne wiene der op it hichtepunt 30.000 lêzers. Yn de boeken fan Rink van der Velde wurdt De Hepkema geregeld neamd.
Maginta
Skiednis
De kleur maginta wie it resultaat fan 'e yndustriële ûntwikkeling op it mêd fan 'e syntetyske ferve yn 'e midden fan 'e njoggentjinde iuw. Dy begûn mei de útfining troch William Perkin fan mauvine yn 1856, de earste syntetyske ferve op basis fan aniline. It ûnbdidige kommersjele súkses fan dy ferve en fan 'e nije kleur dy't dertroch ûntstie (mauve), ynspirearre oare skiekundigen yn Jeropa om sels ek te besykjen en ûntwikkelje nije anilineferven.
De Hepkema
Neitiid
Yn 1942 krige De Hepkema in NSB-haadredakteur optwongen en wie fan april 1942 - maaie 1947 ferbean. Tusken 1947 en 1951 ferskynde de Hepkema fiif kear wyks, mar ferlear dochs de striid mei de Heerenveense Koerier sadat it 'Nieuwsblad voor Friesland' ferdwûn troch op te gean yn it Nieuwsblad voor Zuid-Friesland.
De Keninklike Bibleteek hat de argiven fan De Hepkema digitaliseare en sûnt novimber 2011 op har website stean.
Maginta
Skiednis
Yn Frankryk prebearre François-Emmanuel Verguin, de direkteur fan it gemysk fabryk Louis Rafard by Lyon, ferskate formules út ear't er ein 1858 of begjin 1859 aniline mong mei koalstoftetragloride. Dêr kaam in readich-pearzige kleur ferve út fuort dy't er de namme foksine (fuchsine) joech, nei de kleur fan 'e foksiablom. Hy joech syn baan op en liet syn ferve produsearje troch it fervefabryk fan Francisque en Joseph Renard, dy't it yn 1859 op 'e merk brochten.
Datselde jier produsearren twa Britske skiekundigen, Chambers Nicolson en George Maule, yn it laboratoarium fan if fervefabryk fan George Simpson yn Londen, in oare anilineferve mei in read-pearzige kleur dy't frijwol itselde wie as dy fan foksine. Yn 1860 waard dy yn produksje nommen ûnder de namme 'rôzine' (roseine). Datselde jiers noch feroaren se de namme yn magenta (útspr.: [mə'ʤɛntə], likernôch: "muh- dzjen -tuh"), ta eare fan 'e Slach by Magenta, dy't yn 1859 by Magenta, yn Lombardije, útfochten wie tusken Frankryk en Eastenryk. Under de nije namme woeks de kleur al rillegau út ta in grut kommersjeel súkses.
Yn 1935 waard de famylje fan kinakridoanferven ûntwikkele, wêrfan't de kleuren útinoar rinne fan read oant fiolet. Om't de kwaliteit fan kinakridoan better is as fan foksine en de rôzine-magintaferve, wurdt tsjintwurdich foar skilderjen, it fervjen fan klean en foar it printsjen fan ôfbyldings altyd kinakridoan brûkt foar magintakleuren. De ûnderskate tinten fan maginta kin men krije troch ferskillende hoemannichten wyt oan it kinakridoan ta te foegjen. In oare kleurstof foar maginta is litolrubine, dat brûkt wurdt om itenswaren te kleurjen.
Optika
Maginta is in ekstraspektrale kleur, wat betsjut dat it net in ienkleurige tint fan sichtber ljocht is. Yn it RGB-kleursysteem, dat brûkt wurdt om mei ljochttechnyk kleuren wer te jaan op tillefyzje- en kompjûterskermen en by teäterbeljochting, is maginta in sekundêre kleur, dy't produsearre wurdt troch gelikense hoemannichten ljocht fan 'e primêre kleuren read en blau te brûken. Yn dit systeem is maginta de komplemintêre kleur fan grien, en as men magintakleurich en grien ljocht op in swarte ûndergrûn mingt, kriget men wyt ljocht. Om't maginta en grien komplemintêr binne, hawwe dy kleuren it grutste kontrast, mar ek de grutste kleurharmony.
Yn it CMYK-kleursysteem, dat brûkt wurdt foar it mingen fan ferve, en yn 'e druktechnyk foar it mingen fan inket om ôfbyldings ôf te printsjen, is maginta ien fan 'e trije primêre kleuren, yn 'e mande mei syaan en giel. Yn moderne kleureprinters wurdt sadwaande magintakleurige, syaankleurige en giele inket brûkt om alle kleuren wer te jaan. Ek yn dit systeem is grien de komplemintêre kleur fan maginta, en as men magintakleurige en griene inket of ferve op in wite ûndergrûn mingt, soe men yn teory swart krije moatte. Yn 'e praktyk wurdt it mear in smoarch-brune kleur, om't de kleuren fan 'e ferve of inket eins nea perfekt binne. Om dy reden wurdt swarte inket tafoege oan it CMYK-systeem om swarte details en kleurflakken oan te bringen.
Webmaginta en printermaginta
De tint maginta dy't brûkt wurdt yn 'e druktechnyk, dy't wol printermaginta of prosesmaginta neamd wurdt, is justjes dûnkerder en reader as de tint maginta dy't op kompjûterskermen brûkt wurdt. Dat komt om't printermaginta gjin RGB-kleur is en om't der gjin regels binne foar it oersetten fan CMYK-kleuren nei it RGB-systeem. Oarsom kin webmaginta of ynternetmaginta, dat soms ek wol elektrysk maginta neamd wurdt, ek net sekuer werjûn wurde mei inket op papier. Webmaginta is trouwens persiis deselde kleur as foksia, mei't dy beide kleuren oanmakke wurde troch persiis deselde hoemannichte read en blau ljocht te mingen. De foksiablom, dy't ta ynspiraasje tsjinne hat foar beide kleuren, komt yn it echt yn in ferskaat oan kleuren foar, fan foksia oant pears en read.
Juwsmastate (Rinsumageast)
Juwsmastate is in eardere stins fan Rinsumageast yn de gemeente Dantumadiel. De stins bestie al om 1400. De state is nei 1484 ferwoaste, it is de earste fan de 4 stinsen fan Rinsumageast dy't ferdwûn. Yn Rinsumageast is in wei neamd nei dizze stins: 'de Juckemawei'.
Healwei de 15e iuw hie Wopke Juwsma it faak oan de stok mei buorman Worp Tjaarda, fan de Tjaardastate. Hjirby binne fan beide famyljes in soad leden fermoarde. Uteinlik waard de Juwsmastate ferwoaste troch de Tjaarda`s, ek troch meidwaan fan de Ljouwerters.
1482
Foarfallen
thumb|right|Maria fan Boergonje
The Feelies
The Feelies is in Amerikaanske rockband oprjochte yn 1976 yn Haledon, Nij-Jersey. De band brocht yn 1980 syn debútalbum Crazy Rhythms út. Yn 1992 waard de band opheft, mar yn 2008 makke de band in trochstart. The Feelies hat seis studio-albums útbrocht.
Skiednis
The Feelies bestiet út Glenn Mercer, Bill Million, Dave Weckerman, Keith DeNunzio (ek wol Keith Clayton), Anton "Andy" Fier, Brenda Sauter, Stanley Demeski, Vinny DeNunzio en John J. Yn 1976 kamen sy foar it earst by elkoar en yn 1992 gongen sy út elkoar, nei 4 langspylplaten útbrocht te hawwen. Yn 2008 kamen de bandleden opnij by elkoar. Se ûnderskieden har fan in protte oare punk- en new wave-bands út dy tiid trochdat hja in soad mei soundscape wurken.
The Feelies spilen geregeld yn de muzykklup Maxwell's yn Hoboken. Har albums binne nea yn grutte tallen ferkocht, mar dochs hat har muzyk wol dúdlik ynfloed hân op oare bands as bygelyks R.E.M., dy't seinen troch it earste album Crazy Rhythms (Stiff Records) út 1980 hiel bot ynspirearre west te hawwen. Ek Rick Moody, skriuwer fan ûnder oaren Garden State, neamt de band as ien fan syn ynspiraasjeboarnen. The Feelies sels wienen fral wer beynfloede troch the Stooges, The Velvet Underground en Lou Reed.
Geastmer bosk
De Geastmer bosk is in bosk oan de noardwestkant fan Ikkerwâld. It is in relatyf jong bosk dat yn de santiger jierren oanlein is as produksjebosk. Der binne paden foar kuierders en hynders. Der lizze twa fivers yn de bosk. Yn 2007 is de bosk flink úttinne. Steatsboskbehear wol de begroeiïng sa riker meitsje sadat der mear fariaasje ûntstiet. De bosk leit op it terrein fan de eardere Eysinga State en de Melkema State.
List fan geiterassen
Op in folsleine list fan geiterassen kinne ûngefear 200 geiterassen stean.
250px|thumb|[[Boeregeit]] 250px|thumb|[[Landgeit|Nederlânske lângeit]] 250px|thumb|[[Nederlânske bûnte geit]] 250px|thumb|[[Nederlânske wite geit]] 250px|thumb|[[Toggenburger|Nederlânske toggenburger]]
List fan Fryske tafeltennisklubs
List mei Fryske tafeltennisklubs (sitewaasje fan 2008):
Wim en Hans Anker
De twillingbruorren Wim en Hans Anker (Ljouwert, 27 febrewaris 1953) binne twa bekende Fryske strafpleiters. Wim wurdt ek wol Willem neamd. Se wenje yn Akkrum.
Libben en karriêre
De firma Anker & Anker hat him spesjalisearre yn strafrjocht en benammen yn strafsaken, dêr't TBS en kassaasje in wichtige rol by spylje en behannelje benammen pro-deo saken. Dit betsjut dat se zaken tawiisd krije fan fertochten dy't gjin abbekaat betelje kinne of dy't gjin abbekaat ynhiere kind hawwe omdat nimmen se ferdigenje wol. Sa ferdigenen de bruorren Ferdy E., de moardner fan Gerrit-Jan Heijn; 'ingel fan 'e dea' Martha U.; en Richard Klinkhamer, dy't syn frou fermoarde. Ek de fjouwer belagers fan Meindert Tjoelker, en de ekstreemrjochtse partij CP'86 binne troch harren ferdigene. Dêrnjonken lûke se harren it lot fan TBS-ers en langstraften oan, lykas searje-moardner Koos Hartogs, dy't al 25 jier yn TBS-kliniken fêstsit. Ek ferdigenen hja Jan Veerman, dy syn dochter en de bedriuwslieder fan kafee Het Hemeltje yn Foalendaam.
Yn in soad gefallen komme kliïnten út alle hoeken fan it lân by de Ankers terjochte, bytiden nei wegere te wêzen troch alle oare abbekaten. Yn in tal gefallen, dêr't foar it publyk de skuld dúdlik by fêststie, krigen se bedrigings. Mei de CP'86-saak waard it kantoarpân bekûgele mei húskepapier. Wim en Hans Anker beweare lykwols dat eltsenien by harren terjochte kin. Wêr't jo ek fan fertocht wurde, wa't jo ek binne: elts hat rjocht op in earlik proses. Boppedat is ien altyd ûnskuldich oant it tsjindiel bewiisd wurdt.
Wim Anker en Hans Anker binne warbere gongmakkers yn it ferieningslibben fan Akkrum. Foarbylden binne it Frysk kampioenskip mêstklimmen, Tûne-Lûke en Slingeraap. Se binne ek supporter fan SC It Hearrenfean. De bruorren binne net allinnich leafhawwers fan it libbenssliet, mar binne sels ek entûsjaste fertolkers. Se ferlienden meiwurking oan in cd fan Oane en Skelte yn it Frysk; ek oan in cd fan it dweilorkest De Glêsblazers út It Hearrenfean en dienen de bruorren mei oan it liet Heerenveen foar altyd. Op in cd fan Radio Yllegaal sjonge se it nûmer: Der komt wer in yllegaal.
Se brûke by harren wurk en yn 'e omgong in soad humor. De iene neamt de oare 'Joop" en ek wol 'it aai' omdat de manlju beide aardich troch it hier binne. Sa neamden se harren abbekatekantoar ris "Anker & Anker, foar al jo misdieden". By feesten foel it harren op dat de skoften faak it gesellichst binne. Hja besleaten doe in "pauzefeest" te hâlden by kafee Goerres yn Akkrum; der stie neat op it programma: it gie ommers om de gesellichheid. Yn 2007 kochten de bruorren in 90 kilo swiere stielen doar út de Koepel-finzenis yn Breda foar harren kantoar oan de Oksekop. Tusken 1945 en 1989 hienen dêrefter de Fjouwer fan Breda (Fischer, Kotälla, Aus der Fünten en Lager) fêstsitten.
De tema's fan de ferhalen fan de tillevysjesearje Dankert & Dankert binne basearre op saken fan de abbekatetwjilling.
Underskieding
Wim Anker waard yn 2015 troch fakgenooten ferkeazen ta 'Meast wurdearre advokaat'. Op 7 oktober 2016 waarden beide bruorren beneamd ta offisier yn de Oarder fan Oranje-Nassau.
Knobbelswan
De Knobbelswan (Cygnus olor) is in 145-160 sm grutte fûgel út de famylje fan de Einfûgels. Mei sa'n 10-13 kilogram is it ien fan de swierste dieren dy't fleane kinne. De knobbelswan hat wite fearren lykas de measte oare swannen mar is te ûnderskieden troch syn oranje-reade snaffel mei in swarte knobbel derboppe. Dizze swarte knobbel is by it mantsje grutter as by it wyfke. Ek de poaten fan de Knobbelswan binne swart.
Fersprieding
De knobbelswan kaam eartiids allinich yn it noarden fan Midden-Jeropa foar en rûnom de Swarte See en ek yn it westen fan Aazje. Troch dat de fûgel yn parken útset waard hat er yn de leste iuwen ek West-Jeropa ta wengebiet makke en is er ek yn Nederlân in protte te sjen.
Iten
Knobbelswannen ite it meast wetterplanten, dy't se mei harren lange hals under wetter opfiskje. Se kinne hjirby wol sa'n 60-70 sm under wetter rikke. By tiiden binne se ek wol yn de greide oan it gerskjen.
Fuortplanting
De knobbelswan makket in grut nêst fan reid en oare planten. Hjir briedt it wyfke de 5-8 aaien yn sa'n 38 dagen út. Eltsenien dy't in de buert fan it nest komt wurdt fuortreage. Hjirby brûke de fugels harren snaffel en kinne se mei harren wjukken bêste klappen jaan. De jongen bliuwe in hiel jier by harren âlden, oant se yn it folgjende briedseizoen ferjage wurde. De jonge fûgels binne griis en wurde pas nei in jier wyt.
Whole Lotta Love
Whole Lotta Love is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Led Zeppelin tusken april en augustus 1969 yn de Olympic studios en útbrocht op it album Led Zeppelin II út 1969. Whole Lotta Love wie it earste nûmer op it album en waard op 7 novimber 1969 útbrocht as iennichste single fan it album.
Oer it nûmer
Whole Lotta Love is opboud om in riff fan fiif noaten hinne. Parten fan de tekst binne streekrjocht oernaam fan it Muddy Waters nûmer You Need Love, wat derta late dat de groep oanklage waard fanwegen plagiaat, mar úteinlik giet it bûten de rjochtbank om en is Willie Dixon taheakke oan de list mei skriuwers.
Hockey op de Olympyske Simmerspullen 2004
200px|thumb|right|It Olympyske Hockey Stadion fan Atene 2004
De Olympyske Simmerspullen 2004, ek wol de XXVIIIe Olympiade neamd, waarden yn 2004 hâlden yn Atene, de haadstêd fan Grikelân. It hockey waard hâlden yn it Helliniko Olympic Hockey Centre.
1483
thumb|right|100px|Michelangelo
Airspeed Horsa
thumb|right|250px|Ynterieur. De houten ôfwurking is goed te sjen. Ek de befêstigingsbouten binne te sjen. It tastel koe nei de lâning maklik út elkoarhelle wurde. thumb|right|250px|Cockpitynterieur. Allinne needsaaklike ynstruminten en in protte pleksyglês foar útsjoch by de lâning thumb|left| 250px| Ut it slepende tastel wei sjoen De Airspeed Horsa wie in sweeffleanmasine dy't yn de Twadde Wrâldkriich ferskate kearen op grutte skaal ynset is by alliearde loftlâningsoperaasjes.
Algemien
De Horsa waarden trije ferzjes fan boud; de AS51 Horsa 1, de AS52 en de AS58 Horsa 2.
Der waarden totaal 3.600 - 3.750 stiks fan boud. Dy binne allegear ferlern gien by operaasjes. De yn museums opstelde eksimplaren binne sekuere replika's; de boutekeningen binne nammentlik noch altyd ta foldwaan.
De Horsa waard ynset:
Feiten Horsa 1
It freem fan in Horsa bestie út 30 aparte dielen dy't foar it grutste part fan hout makke wiene. De firma Airspeed hie dêrfoar in spesjale houtbewurkingsôfdieling yn it wurk. De dielen waarden by ferskate RAF-ûnderhâldswerkplaatsen gearstald ta komplete tastellen, dy't útrisd wienen mei allinne de alderneedsaaklikste ynstruminten. Der waard nammentlik op rekkene dat sa'n tastel mar ienris brûkt wurde soe; it soe by de lâning wol sa skansearre reitsje dat it ôfskreaun wurde koe. De ynstruminten wienen in loftsnelheidsmeter, in sleepkabelyndikator, in hichtemeter en in meter dêr't de hoekeôfwiking t.o.f. de horizon mei ôflêzen wurde koe. Dit lêste ynstrumint wie it wichtichste want it joech de fleander krekt foar de lâning de krekte horizontale wjukyndikaasje, nedich foar in feilige lâning.
De Horsa's waarden flein troch spesjaal oplate fleanders. Dit wienen allegear offisieren en ûnderoffisieren dy't sawol (sweef)fleander as ynfanterist wienen. Allegear hearden sy ta it Army Glider Pilot Regiment.
Clearcampster Bitterke
It Claercampster Bitterke is in krûdebitter dat neamd is nei it eardere kleaster Klaarkamp by Dokkum.
It kleaster is 400 jier ferlyn ôfbrutsen. De sistersiïnzers of skiere muontsen hienen grutte ynfloed yn it gebiet en joegen harren namme oan Skiermuontseach. It Claerkampster Kleasterbitter, mei in alkoholpersintaazje fan 30%, kriget syn griene kleur fan de gearstalling út wol 27 krûden en smakket wat swiet.
Jurassic Park (franchise)
Jurassic Park
Yn Jurassic Park wurde de wittenskippers Alan Grant (Sam Neill), Ellie Sattler (Laura Dern) en Ian Malcolm (Jeff Goldblum) rûnlaat yn it nije safarypark fan 'e rike sakeman John Hammond (Richard Attenborough). Dat leit op it fiktive Kostarikaanske eilân Isla Nublar, foar de kust fan Midden-Amearika yn 'e Stille Oseaan. Hammond hat troch kloanen en genetyske manipulaasje yn it djipste geheim tsientallen soarten dinosauriërs, dy't miljoenen jierren lyn útstoarn wiene, wer ta libben wekje litten. Hy ferwachtet mei syn park miljarden fertsjinje te kinnen, want wa wol der no gjin echte, libbene dinosauriërs sjen? De wittenskippers besauwe har oer sawol de wittenskiplike trochbraken dy't it team fan Hammond makke hat, as de freeslike naïviteit dy't oan it hiele idee te'n grûnslach leit. Al rillegau blike se gelyk te krijen. De dinosauriërs brekke út en nimme Isla Nublar oer, en de trije wittenskippers en Hammond syn jonge pakesizzers Tim (Joseph Mazzello) en Lex (Ariana Richards) komme op it evakuëarre eilân fêst te sitten en moatte sjen te oerlibjen yn in wrâld dy't ynienen in stik gefaarliker wurden is.
Jurassic Park waard regissearre troch Steven Spielberg nei in senario fan Michael Crichton en David Koepp op basis fan Crichton syn roman Jurassic Park, út 1990. De film gie op 9 juny 1993 yn premiêre, en brocht $1.034 miljoen op tsjin in budget fan $63 miljoen. Dêrmei wie it de meast opbringende film fan 1993 en doedestiden ek de meast opbringende film aller tiden. Jurassic Park wûn trije Oscars, fjouwer Saturn Awards, in BAFTA, in Hugo Award en trije Young Artist Awards.
The Lost World: Jurassic Park
Yn The Lost World: Jurassic Park wurdt Ian Malcolm (Jeff Goldblum), fjouwer jier nei de foarfallen yn 'e earste film, troch omstannichheden twongen om him jitris mei it wurk fan John Hammond (Richard Attenborough) yn te litten. Hy stiet oan it haad fan in ûndersyksteam dat nei Isla Sorna ta stjoerd wurdt, in oar Kostarikaansk eilân, dêr't it measte tariedende wurk foar it safarypark dien is. Ienris op it eilân komt it team fan Malcolm, dêr't ek syn freondinne Sarah Harding (Julianne Moore) en syn dochter Kelly (Vanessa Lee Chester) diel fan útmeitsje, yn konflikt mei in groep jagers dy't stjoerd binne troch InGen, it eardere bedriuw fan Hammond, om dinosauriërs te fangen sadat se oerbrocht wurde kinne nei dieretunen op it fêstelân fan 'e Feriene Steaten.
The Lost World: Jurassic Park waard regissearre troch Steven Spielberg, nei in senario fan David Koepp op basis fan 'e roman The Lost World, fan Michael Crichton, út 1995. De film gie op 19 maaie 1997 yn premiêre, en brocht $618,6 miljoen op tsjin in budget fan $73 miljoen. The Lost World: Jurassic Park waard nominearre foar in Oscar, in Grammy Award en in Satellite Award.
Jurassic Park III
Yn Jurassic Park III rekket de soan (Trevor Morgan) fan sakeman Paul Kirby (William H. Macy) en dy syn eks-frou Amanda (Téa Leoni) fermist op Isla Sorna. It rûzjemeitsjende pear spant paleöntolooch Alan Grant (Sam Neill) foar harren karke om te helpen by de syktocht op it eilân, dêr't alderhanne libbensgefaarlike dinosauriërs los omrinne. It blykt noch helte gefaarliker te wêzen as se earst tocht hiene, as oan it ljocht komt dat ek de fleanende pteranodons út harren reuseftige foliêre útbrutsen binne.
Jurassic Park III waard regissearre troch Joe Johnston nei in senario fan Peter Buchman, Alexander Payne en Jim Taylor. It wie de earste film út 'e Jurassic Park-franchise dy't net op in besteande roman basearre waard, mar in orizjineel skript hie. De film gie op 16 july 2001 yn premiêre, en brocht $368,8 miljoen op tsjin in budget fan $93 miljoen.
Jurassic World
Jurassic World spilet 22 jier nei de oarspronklike film. Isla Nublar is no yn 'e hannen fan 'e Masrani Corporation fan Simon Masrani (Irrfan Khan), dy't al jierren in súksesfol safarypark mei dinosauriërs op it eilân eksploitearret. De nijste attraksje fan it park is de Indominus rex, in ûnhistoaryske dinosaurus dy't troch genetyske manipulaasje gearstald is út stikjes DNA fan ferskate echte soarten dinosauriërs. As dat bist ûntsnapt, reitsje alle wurknimmers en besikers fan it park yn gefaar. Under harren binne de jonge bruorren Zach (Nick Robinson) en Gray Mitchell (Ty Simpkins), de muoikesizzers fan Clair Dearing (Bryce Dallas Howard), dy't de bedriuwsliedster fan it park is, en ek Owen Grady (Chris Pratt), in feteraan fan 'e Amerikaanske Marine, dy't in ridel velociraptors traind hat. De lieding fan it park beslút de velociraptors yn te setten tsjin 'e Indominus rex, mar dat hat jammerdearlike gefolgen.
Jurassic World waard regissearre troch Colin Trevorrow nei in senario fan himsels, Rick Jaffa, Amanda Silver en Derek Connolly. De film gie op 29 maaie 2015 yn premiêre, en brocht $1.670,3 miljoen op tsjin in budget fan $150 miljoen. Jurassic World wûn in Saturn Award en waard nominearre foar û.m. seis oare Saturn Awards, twa Satellite Awards en in Screen Actors Guild Award.
Jurassic World: Fallen Kingdom
Yn Jurassic World: Fallen Kingdom driget Isla Nublar trije jier nei de foarfallen yn 'e foargeande film ferwoastge te wurden troch in fulkaanútbarsting. It Amerikaanske Kongres wifelet oer wat der dien wurde moat. Oan 'e iene kant tsjûget dr. Ian Malcolm (Jeff Golfblum) yn in harksitting dat men de dinosauriërs stjerre litte moat, om 'e fout goed te meitsjen dy't John Hammond in fearnsiuw lyn begien hat troch se wer ta libben te wekjen. Oan 'e oare kant hat Claire Dearing (Bryce Dallas Howard), de âld-bedriuwsliedster fan it safarypark, de Dinosaur Protection Group oprjochte, in organisaasje dy't krewearret foar de rêding fan 'e bisten. As der úteinlik in rêding ûndernommen wurdt, binne sawol Claire as Owen Grady (Chris Pratt) dêryn behelle. Mar de 'rêder' mei wa't se har ynlitten hawwe, de hierling Ken Wheatley (Ted Levine), blykt in folslein oare aginda te hawwen as sysels.
Jurassic World: Fallen Kingdom waard regissearre troch J.A. Bayona nei in senario fan Derek Connolly en Colin Trevorrow. De film gie op 21 maaie 2018 yn premiêre, en brocht $1.310,4 miljoen op tsjin in budget fan $170 oant 187 miljoen. Jurassic World: Fallen Kingdom waard nominearre foar in Saturn Award.
Jurassic World: Dominion
Jurassic World: Dominion spilet fjouwer jier nei de foarfallen yn Fallen Kingdom. Dinosauriërs hawwe har no oer de hiele wrâld ferspraat en libje njonken oare bisten en minsken, wat ta in ekologyske ramp liedt. Owen Grady (Chris Pratt) en Claire Dearing (Bryce Dallas Howard) geane op in rêdingsmisje om harren fjirtjinjierrige pleechdochter Maisie Lockwood (Isabella Sermon) te befrijen út 'e hannen fan in groep hierlingen. Underwilens komme Ellie Sattler (Laura Dern) en Alan Grant (Sam Neill) in gearspanning op it spoar fan 'e grutte korporaasje Biosyn, in eardere rivaal fan InGen, om op skandalige wize fan 'e ûntstiene gaos te profitearjen. Se roppe de help yn fan Ian Malcolm (Jeff Goldblum) om 'e efterbakse praktiken fan it bedriuw oan it ljocht te bringen.
Battle at Big Rock
Battle at Big Rock is in koarte film mei in spyldoer fan 8 minuten, dy't regissearre waard troch Colin Trevorrow nei in senario fan himsels en Emily Carmichael. De film waard útbrocht op 15 septimber 2019 en spilet in jier nei de foarfallen yn Jurassic Park: Fallen Kingdom. De plot folget in húshâlding dy't giet te kampearjen yn it fiktive Nasjonaal Park Big Rock yn it noarden fan Kalifornje, sa'n 25 km fan it plak dêr't oan 'e ein fan Fallen Kingdom de dinosauriërs frijlitten waarden. Battle of Big Rock lit de earste konfrontaasje sjen tusken minske en dinosaurus op it Amerikaanske fêstelân.
Jurassic World: Camp Cretaceous
Jurassic World: Camp Cretaceous is in kompjûteranimearre tekenfilmsearje produsearre troch Universal Studios en Amblin Entertainment y.g.m. DreamWorks Animation en Netflix. Tillefyzjeprodusint Zack Stentz hie de deistige lieding oer it projekt. It ferhaal fynt lyktidich plak mei de foarfallen yn 'e film Jurassic Park út 1993, en folget in groep teenagers dy't op Isla Nublar oan it kampearjen binne as de dinosauriërs útbrekke. Om fan it eilân ôf komme te kinnen, moatte se leare om gear te wurkjen. Fan Jurassic World: Camp Cretaceous waarden trije seizoenen makke fan yn totaal 26 ôfleverings, dy't fan 2020 ôf op Netflix te sjen wiene.
Takomstige live action-searje
Der is ek in live action-tillefyzjesearje yn it ramt fan 'e Jurassic Park-franchise yn preproduksje. Dy sil troch Amblin Television makke wurde, mei Colin Trevorrow en Steven Spielberg as produsinten. Der is noch gjin titel bekend, en likemin is (anno 2023) al dúdlik wannear't de opnamen foar de film begjinne sille.
Jurassic Park
Jurassic Park is de oarspronklike roman dêr't de hiele mediafranchise op werom giet. It boek waard skreaun troch Michael Crichton, dy't al yn 1983 in senario betocht oer in dinosaurus dy't kloand waard fan fossyl DNA en wer ta libben wekke waard. Nei't er in tal jierren mei dat idee omboarte hie, foarme er it úteinlik om ta Jurassic Park, in roman dêr't er ferskate jierren oan wurke. Oarspronklik waard it ferhaal ferteld út it perspektyf fan in jonge jonge, mar de feedback dy't Crichton krige, wie tige negatyf, dat hy feroare de haadpersoan yn in folwoeksen man, wat folle bettere reäksjes opsmiet. Regisseur Steven Spielberg rekke noch foar de publikaasje fan 'e roman yn 1990 op 'e hichte fan it bestean fan it ferhaal, mei't it te praat kaam doe't hy en Crichton in senario besprieken dat letter de sikehûssearje ER wurde soe. Warner Bros., Columbia Pictures, 20th Century Fox en Universal Pictures brochten allegear noch foar de publikaasje in bod út op 'e filmrjochten, wêrby't Universal, mei stipe fan Spielberg syn filmstudio Amblin Entertainment, úteinlik as de winner út 'e bus kaam.
The Lost World
Nei it ûnbidige súkses fan 'e film Jurassic Park waard Crichton fan ferskate kanten oantrune en skriuw in ferfolchroman. Dat wegere er lykwols, oant Spielberg sels him fertelde dat er graach in ferfolchfilm regissearje woe dy't basearre wie op in twadde boek fan Crichton. Doe sette er suver daliks útein mei it boek, dat yn 1995 publisearre waard ûnder de titel The Lost World. Crichton befêstige dat er dêrfoar eleminten ûntliend hie oan 'e klassike roman mei deselde namme fan sir Arthur Conan Doyle. De produksje fan 'e ferfolchfilm The Lost World: Jurassic Park, dy't op it boek basearre wie, begûn in jier letter.
Jurassic Park Adventures-trilogy
Jurassic Park Adventures is in trilogy fan spin-off-romans fan 'e Jurassic Park-franchise, dy't skreaun waard troch Scott Ciencin. De trilogy bestiet út Jurassic Park Adventures: Survivor en Jurassic Park Adventures: Prey, dy't beide útkamen yn 2001, en Jurassic Park Adventures: Flyers, dat yn 2002 publisearre waard.
The Evolution of Claire
The Evolution of Claire is in oare spin-off-roman, bedoeld foar jongfolwoeksenen en skreaun troch Tess Sharpe. Dizze roman spilet yn 2004, mar ferskynde yn 2018 en is basearre op 'e Jurassic World-films. Haadpersoan is Claire Dearing (de lettere bedriuwsliedster), dy't yn it boek foar it earst it safarypark op Isla Nublar besiket, dêr't se in simmer lang staazjerinne sil.
Fideospultsjes
De folgjende fideospultsjes binne ferskynd yn it ramt fan 'e Jurassic Park-franchise:
Muzyk
De folgjende soundtrackalbums binne útbrocht yn it ramt fan 'e Jurassic Park-franchise:
Strips
Fan juny 1993 oant en mei augustus 1997 publisearre de Amerikaanske útjouwerij Topps Comics stripadaptaasjes fan 'e films Jurassic Park en The Lost World: Jurassic Park, en teffens ferskate orizjinele Jurassic Park-ferhalen.
Fan juny 2010 ôf oant yn jannewaris 2012 publisearre IDW Publishing strips yn it ramt fan 'e Jurassic Park-franchise. Deselde útjouwerij bemachtige ek de rjochten op 'e Jurassic Park-strips fan it ûnderwilens opdoekte Topps Comics en joech dy strips op 'e nij út. Nije strips wiene:
Toanielstik
Jurassic World Live is in toanielstik op basis fan 'e Jurassic Park-franchise dat yn 2019 yn Columbus (Ohio) yn premiêre gie.
Gansu
thumb|right|250px|De Provinsje Gansu yn Sina. Gansu is in provinsje fan de Folksrepublyk Sina yn it noardwesten fan it lân. Gansu waard oprjochte yn 1666 en leit tusken Tsjinghai, Binnen-Mongoalje en de Huangtu Plato's en grinzet oan Mongoalje yn it noarden. De Giele Rivier rint troch it súdlike part fan de provinsje. Yn Gansu wenje om-ende-by 25 miljoen minsken (1997) en hat in grutte minderheid fan Hui Sinezen. De haadstêd fan Gansu is Lanzhou yn it súdwesten fan de provinsje. In oare wichtige stêd is Baiyin.
Geografy
De Gansu provinsje beslacht in gebiet fan 454,000 km², en grutste part fan it lân leit boppe de 1000 meter. It leit tusken it Tibetaansk Heechlân, Binnen-Mongoalje en it Löss Plato. Yn it uterste noardwesten grinzget oan Mongoalje. De Giele Rivier (Huang He) streamt troch it súdlike part fan de provinsje.
De Goby woastyn beslacht in grut part fan it noarden fan Gansu. It grutste diel fan it wetter fan de Giele Rivier komt ek út de provinsje en streamt allyksa troch Lanzhou, de provinsjehaadstêd. It lânskip yn Gansu is tige bercheftich yn it suden en flak yn it noarden. De bergen yn it suden fan de provinsje meitsje diel út fan it berchtme Kwiniangshan. It heechste punt yn de provinsje leit op 5.547 meter en is de pyk fan Kwilian San (Kwilianberch).
Malta
thumb|left|Kaart fan Malta thumb|De Mnajdra Timpels thumb|Valetta Malta, sûnt 1974 offisjeel de Republyk Malta, is in lân yn de Middellânske See yn Súd-Jeropa. De haadstêd is Valletta.
Gansu
Bestjoerlike yndieling
Gansu bestiet út tolve stêdsprefektueren en twa autonome prefektueren.
Malta
Geografy
Malta leit op de rich tusken Tuneezje en Sisylje, dy't de Middellânske See opdield ta in westlik bekken en in eastlik bekken.
Gansu
Bestjoerlike yndieling
De autonome prefektueren binne:
Malta
Geografy
It lân bestiet út trije bewenne eilannen: It grutste eilân is Malta, 246 km² grut, mei in 357.000 ynwenners. Noardwest fan Malta leit Gozo, 67 km² grut, hjir wenje sa'n 30.750 minsken. Tusken Malta en Gozo leit it tredde bewenne eilân Komino, mei mar 5 ynwenners. Dêrneist binne dêr noch in tal lytse ûnbewenne eilantsjes of rotsen sa as, Kominotto en Filfla.
Gansu
Demografy
Gansu wie ynearsten de meast westlike Sineeske provinsje fan Sina. Troch har lizzing oan de grinzen fan it ryk wennen der ek in soad oare folken en minderheden. Dat is werom te sjen yn de autonome gebieten dy't yn de provinsje lizze. Yn it uterste súdwesten leit de Tibetaanske Autonome Prefektuer Gannan en noardlik dêrfan is de Hui Autonome Prefektuer Linksia. Nei de Han mei 91% foarmje de Hui (5%), Tibetanen (2%) en Dongksiang (2%) de grutste befolkingskloften.
Malta
Skiednis
Malta hat in lange skiednis. Op it eilân Malta en Gozo steanne in tal tige âlde prehistoryske bouwurken, sa as de Tempel fan Tarxien, boud tusken 3500 en 2500 f.Kr., de timpels fan Ħaġar Qim en Mnajdra en op it eilân Gozo de timpel fan Ġgantija, bouwurken dy't âlder binne as de piramiden yn Egypte en ek âlder as Stonehenge yn Ingelân.
De histoarje begûn yn Malta mei de komst fan de Foenisjers. By ien fan de Punyske Oarloggen waard Malta ferovere troch de Romeinen en it bleau Romeinsk oant de ein fan it Romeinske Ryk.
Om en de by 870 wurd Malta in besit naam troch de islamityske Arabieren en yn 1127 troch de Wytsingen. Fan 1530 ôf oan komt it ynkoarten steed kristliker eilân yn besit fan de Johannieters, ek wol de Maltezer Oarder of Maltezer ridders neamd. Sy bouden de grutte festings yn ûnder oaren Valletta, Mdina en Rabat op Gozo. Fan 1800 ôf wurdt Malta in Britske koloanje.
Under de Twadde Wrâldkriich wurdt Malta swier bombardearre en oanfallen troch de Dútske Luftwaffe, foaral ûnder de Slach om Malta. Malta bliuwt in Britske koloanje oant de ûnôfhinklikens binnen it Britske Mienebest op 21 septimber 1964. Oant 1974 bleau de Britske keninginne ek keninginne fan Malta, mar dêrnei waard it lân in republyk.
Demografy
Der wenje likernôch 400.000 minsken op it eilân. Der binne lykwols bêden foar mear as in miljoen toeristen. De offisjele talen fan it eilân binne Malteesk en Ingelsk.
Gearwurking
Malta is sûnt 1965 lid fan de Rie fan Jeropa. It is sûnt 2004 lid fan de Jeropeeske Uny mar it hat gjin diel oan de monetêre uny.
Ekonomy
BYP per persoan is $23.400 (2007). Gearstalling fan BYP per sektor is 2,7% lânbou, 22,3% yndustry en 74,9% tsjinsten.
Militêr
De definsje fan Malta bestiet út ien organisaasje, dêrûnder falle lânmacht, loftmacht en marine.
Yn 2008 wienen der 96.309 Malteeske mannen fan tusken de 16-49 jier.
Dêrfan wienen 80.227 fit foar militêre tsjinst.
Dy groep wurdt alle jierren oanfold mei manlju dy't sechtjin jier wurde, yn 2008 wienen dat der 2.815.
Militêr budzjet $31 miljoen (2004).
Persintaazje fan it BYP 0,7 % (2004).
🇪🇺
Post-punk
Post-punk is in fariant fan de punkrock, dy't ein jierren '70 populêr begûn te wurden. Bands as The Sex Pistols, The Clash, The Ramones en The Damned spilen gewoane punk rock, wêrby't gebrûk makke waard fan mar trije snaren en wêrby't foaral hiel fluch spile waard. Doe kaam de post-punk: in fariant op de punk wêrby't de muzyk folle komplekser en eksperiminteler wie as de gewoane punk.
Yn post-punk wurde eleminten út ferskeidene muzyksjenres brûkt, sa as krautrock, funk en disco. Bekende bands yn it sjenre binne ûnder oaren The Cure, Joy Division en Echo & The Bunnyman.
Andries Joustra
Andries Joustra (Easterein, 13 oktober 1919 - Kamp Vught, 22 augustus 1944) wie in Fryske boere-arbeider en fersetsman.
Biografy
Andries Joustra wie in lânarbeider út Easterein dy't yn 1940 stried oan de Grebbeliny. Nei de kapitulaasje kaam er werom nei Fryslân dêr 't er meidie oan it ferset. Hy fersprate yllegale pamfletten, lykas Vrij Nederland, holp mei it meitsjen fan kontakten foar flechtrûtes nei Ingelân en die mei oan oerfallen op plakken yn Fryslân dy 't foar de besetter wichtich wiene. Yn de hjerst fan 1942 died er mei oan in tal oerfallen, lykas dy op it stedhûs fan Boalsert, dêr't in skofte letter ek it arbeidsburo yn 'e brân set waard. Joustra die op 14 oktober ek mei oan de kreak op it kantoar fan de distribúsjetsjinst op De Jouwer en op 23 oktober 1942 spile er in rol by de oerfal op it distribúsjekantoar fan Wommels.
Dy aktiviteiten makken dat er bekend waard by de Dútsers en sa kaam der dan ek yn it plysjeblêd te stean dat der in priis fan tsientûzen gûne op syn holle set wie. Joustra dûkte ûnder, naam de skûlnamme 'Rinke' oan en kaam telâne by de knokploech fan Haarlim. Neidat er dochs wer nei it noarden tsjenne wie, hold er him dwaande mei de distribúsjesaken yn it Drintske Schoonoord.
Neitins
thumb|Tinkstien foar Andries Joustra Ein jierren 40 waard in plakette fan natuerstien ta oantins fan Joustra ynmitsele yn de súdmuorre fan de toer fan de Martinytsjerke yn Easterein. It monumint waard ûntwurpen troch Auke Hellinga. Ek waard der yn Easterein in strjitte nei Joustra ferneamd, de Andries Joustrastrjitte.
Slach by Adrianopel (313)
De slach by Adrianopel wie in fjildslach tusken in lyts legerke fan Lisinius en dat fan Maksiminus II Daia, dy't plak fûn nei de oerwinning fan Konstantyn de Grutte op de usurpator Maksentius. Lusinius wûn de slach.
Foarskiednis
Yn 312, doe't Konstantyn de usurpator Maksentius oanfallen hie, wie Maksiminus II Daia op fjildtocht yn Syrje. Doe't hy hearde dat Lisinius him ferbûn hie mei Konstantyn brûts hy syn ekspedysje ôf en gie werom nei Bitynje. Lulk oer de dea fan Maksentius stuts er yn april 313 de Bosporus oer en ferovere Byzantium nei in belis fan 11 dagen. Lusinius loek tsjin him te stride, ek al beskikte hy op dat stuit oer net mear as 30.000 soldaten. It leger fan Maksminus Daia lykwols bestie út wol 70.000 man.
Ferrin fan de fjildslach
Op 30 april kaam it ta in gefjocht yn de omkriten fan Adrianopel yn Traasje. Daia's troepen wienen ferswakke en moasten flechtsje. Maksiminus Daia flechte ferklaaid as slaaf. Hy hope troch it bouwen fan fersterkings by de trochgongen fan it Taurusberchte syn tsjinstanner te stopjen, mar dat bliek net genôch, want letter yn dat jier waard hy deade en begroeven by Tarsus. Lisinius naam de gebieten fan Maksentius oer.
DNA (betsjuttingsside)
"DNA" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
En fierder:
Geawei
De Geawei is in wetter yn de gemeente Dantumadiel. De Geawei is it noardlike diel fan de Eeltsjemar by Rinsumageast dat trochrint nei de Galgesleat.
Erfurt
Erfurt waard 742 foar it earst neamd, meidat Bonifatius dêr in bisdom stifte. It âld sintrum hat relatyf net folle te lijen hân yn de oarloch. Yn de tiid fan DDR wie Erfurt de haadstêd fan it bezirk Erfurt.
It besjen wurdich binne de romaansk-goatyske dom, dy't boud waard fan de 12e oant de 15e iuw, de sitadel en it merkplein. It stedhûs is boud yn neogoatische styl.
Erfurt hat sûnt 1392 in universiteit (mar fan 1816 oant 1994 net). It wie de trets oprjochte universiteit yn Dútslân (nei dy fan Keulen en Heidelberch) en yn de 15e iuw wie it de grutste. De universiteit joech ûnderrjocht oan lettere wichtige Renêssânse-humanisten. Maarten Luther studearre dêr fan 1501 oant 1505.
Pigmint
In pigmint (fan it Frânske pigment) is in stof dy't kleur oan eat jout. Dat dogge pigminten troch harren stofeigen weachlingteselektive absorpsje fan ljocht. It is in natuerkundich proses dat ferskilt fan fluoresinsje, fosforesinsje en oare foarmen fan luminesinsje (wêrby't in stof sels ljocht ôfjout). De measte materialen absorbearje beskate weachlingten fan ljocht, mei as gefolch dat se foar it each de kleur krije fan it oerbleaune, net-absorbearre ljocht. As in materiaal bygelyks alle read en alle blau ljocht absorbearret, mar gjin grien ljocht, sil it der foar it each grien útsjen, om't it ljocht fan dy kleur wjerkeatst wurdt. Pigminten dy't minsken útkeazen hawwe om as kleurstof te fungearjen, hawwe lykwols yn 'e regel bysûndere eigenskippen dy't se gaadlik meitsje om oare materialen mei te kleurjen.