cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
James Bond (franchise)
Goldfinger
Yn Goldfinger wurdt Bond útstjoerd om it smokkeljen fan goud te ûndersykjen, dêr't de rike sakeman Auric Goldfinger (Gert Fröbe) him skuldich oan makket. Nei in rige yntriizjes ûntdekt er dat Goldfinger fan doel is de Amerikaanske Goudopslach yn Fort Knox te fersmoargjen mei radioaktive strieling sadat syn eigen goud mear wurdich wurdt. Goldfinger waard regissearre troch Guy Hamilton nei in senario fan Richard Maibaum, Paul Dehn en Berkely Mather. De rol fan James Bond waard op 'e nij spile troch Sean Connery. Goldfinger gie op 17 septimber 1964 yn premiêre, en brocht $125 miljoen op tsjin in budget fan $3 miljoen.
Thunderball
Yn Thunderball moat Bond twa atoombommen weromfine dy't troch de kriminele organisaasje SPECTRE stellen binne fan 'e NATO. SPECTRE easket £100 miljoen yn diamanten, oars sille de bommen op in net neier neamde stêd smiten wurde (letter blykt it om Miami te gean). It ûndersyk liedt Bond nei de Bahama's, dêr't er Emilio Largo (Adolfo Celi), de twadde yn rang binnen SPECTRE, op it spoar komt mei help fan CIA-agint Felix Leiter (Rik Van Nutter) en Largo syn eigen mêtresse Domino Derval (Claudine Auger). Thunderball waard regissearre troch Terence Young nei in senario fan Richard Maibaum en John Hopkins. De rol fan James Bond waard wer spile troch Sean Connery. Thunderball gie op 9 desimber 1965 yn premiêre, en brocht $141,2 miljoen op tsjin in budget fan $9 miljoen.
You Only Live Twice
Yn You Only Live Twice wurdt Bond nei Japan ta stjoerd nei't twa bemanne romtefartúgen, ien fan 'e Feriene Steaten en ien fan 'e Sovjet-Uny, yn in baan om 'e Ierde spoarleas ferdwûn binne. De beide supermachten jouwe inoar de skuld en it ynsidint bringt harren op 'e râne fan in oarloch. Bond ûntdekt lykwols dat de man efter de ferdwinings nimmen oars is as Ernst Stavro Blofeld (Donald Pleasence), it haad fan 'e kriminele organisaasje SPECTRE. Dy wurket yn dizze saak yn opdracht fan in net by namme neamd Aziatysk lân (wêrby't de ymplikaasje is dat it om 'e Folksrepublyk Sina giet). Oan Bond de taak om Blofeld te dwerseidzjen en it útbrekken fan in atoomoarloch foar te kommen. You Only Live Twice waard regissearre troch Lewis Gilbert nei in senario fan Roald Dahl. De rol fan James Bond waard spile troch Sean Connery. You Only Live Twice gie op 12 juny 1967 yn premiêre, en brocht $111,6 miljoen op tsjin in budget fan $10,3 miljoen.
On Her Majesty's Secret Service
Yn On Her Majesty's Secret Service komt Bond yn 'e kunde mei grevinne Teresa "Tracy" di Vincenzo (Diana Rigg), dy't er derfan tebekhâldt om selsmoard te dwaan. Har heit blykt de Korsikaanske maffiabaas Marc-Ange Draco (Gabriele Verzetti) te wêzen, dy't wol dat Bond mei syn dochter troud om't er in positive ynfloed op har libbenslust hat. Bond hat dêr gjin boadskip oan, mar wol it spultsje wol meispylje as Draco him fertelt wêr't er Blofeld (Telly Savalas), it haad fan 'e kriminele organisaasje SPECTRE, fine kin. Sa ûntdekt Bond it bestean fan in ûndersyksynstitút yn 'e Switserske Alpen, dêr't Blofeld fan doel is om 'e drinkwetterfoarrieden fan 'e wrâld te besmetten troch bakteriologyske oarlochfiering. Bond dwerseidet dy plannen, rekket ûnderwilens fereale op Tracy en trout mei har, mar ferliest har fuort nei de brulloft by in drive-by shooting dy't útfierd wurdt troch Blofeld.
On Her Majesty's Secret Service waard regissearre troch Peter R. Hunt nei in senario fan Richard Maibaum y.g.m. Simon Raven. De rol fan James Bond waard spile troch de Australyske akteur George Lazenby. On Her Majesty's Secret Service gie op 18 desimber 1969 yn premiêre, en brocht $82 miljoen op tsjin in budget fan $7 miljoen.
Diamonds Are Forever
Yn Diamonds Are Forever docht Bond himsels foar as in smokkelder fan diamanten om in kriminele organisaasje te ynfiltrearjen. Al rillegau komt er dêrby in plan fan op it spoar fan syn aartsfijân Blofeld (Charles Gray) om 'e diamanten te brûken foar it bouwen fan in laserwapen yn 'e romte. Bond moat it noch ien lêste kear tsjin Blofeld opnimme om sawol it diamantsmokkeljen as Blofeld syn plan om Washington, D.C. te ferneatigjen tsjin te hâlden. Diamonds Are Forever waard regissearre troch Guy Hamilton nei in senario fan Richard Maibaum en Tom Mankiewicz. De rol fan James Bond waard spile troch Sean Connery. Diamonds Are Forever gie op 14 desimber 1971 yn premiêre, en brocht $116 miljoen op tsjin in budget fan $7,2 miljoen.
Live and Let Die
Yn Live and Let Die ûndersiket Bond de dea fan trije Britske geheim aginten en komt sa op it spoar fan Mr. Big (Yaphet Kotto), de lieder fan in grutte drugsbinde yn Harlem. Dy is fan doel om twa ton heroïne fergees út te dielen om 'e konkurrinsje oer de kop gean te litten, sadat er it monopoalje op 'e drugshannel yn New York yn 'e hannen kriget. Bond ûntdekt dat Mr. Big it alter ego is fan dr. Kananga, de korrupte diktator fan it (fiktive) Karibyske lân San Monique. As er dêrhinne reizget, wurdt net inkeld mei de gongbere metoaden besocht om him tsjin te kearen, mar diskear ek mei voodoo. Hy kriget lykwols help fan Kananga syn heldersjende minneresse Solitaire (Jane Seymour). Live and Let Die waard regissearre troch Guy Hamilton nei in senario fan Tom Mankiewicz. De rol fan James Bond waard foar de earste kear spile troch Roger Moore. Live and Let Die gie op 27 juny 1973 yn premiêre, en brocht $161,8 miljoen op tsjin in budget fan $7 miljoen.
The Man with the Golden Gun
Yn The Man with the Golden Gun sit Bond efter de beruchte hiermoardner Francisco Scaramanga (Christopher Lee) oan as er by tafal dy syn belutsenens ûntdekt by de dieverij fan 'e Solex Agitator, in apparaat wêrmei't sinneljocht omset wurde kin yn enerzjy. Scaramanga is in glûpske tsjinstanner, mar mei de help fan syn assistinte, MI6-aginte Mary Goodnight (Britt Ekland), wit Bond him te fluch ôf te wêzen. The Man with the Golden Gun waard regissearre troch Guy Hamilton nei in senario fan Richard Maibaum en Tom Mankiewicz. De rol fan James Bond waard wer spile troch Roger Moore. The Man with the Golden Gun gie op 19 desimber 1974 yn premiêre, en brocht $97,6 miljoen op tsjin in budget fan $7 miljoen.
The Spy Who Loved Me
As yn The Spy Who Loved Me dûkboaten fan sawol it Feriene Keninkryk as de Sovjet-Uny op mysterieuze wize ferdwine, komt Bond de megalomane miljardêr Karl Stromberg (Curt Jürgens) op it spoar, dy't fan doel is de wrâld te ferwoastgjen en in nije beskaving op 'e boaiem fan 'e see te kreëarjen. Mei tsjinnichheid smyt Bond de lapen gear mei majoar Anja Amasova (Barbara Bach), in Russyske aginte fan 'e KGB, om Stromberg en syn trewanten, ûnder wa in reuseftige keardel mei in fjoerskerp stielen gebit dy't Jaws (Richard Kiel) neamd wurdt, tsjin te kearen. The Spy Who Loved Me waard regissearre troch Lewis Gilbert nei in senario fan Christopher Wood en Richard Maibaum. Roger Moore spile op 'e nij de rol fan James Bond. The Spy Who Loved Me gie op 7 july 1977 yn premiêre, en brocht $185,4 miljoen op tsjin in budget fan $14 miljoen.
Moonraker
Yn Moonraker wurdt Bond ynskeakele om it stellen fan in space shuttle te ûndersykjen. Der binne oanwizings foar de belutsenens by de dieverij fan Hugo Drax (Michael Lonsdale), de eigner fan it bedriuw dat de shuttles makket. Tegearre mei romtefeartwittenskipster dr. Holly Goodhead (Lois Chiles) folget Bond it spoar dat harren fan Kalifornje fia Feneesje, Rio de Janeiro en it Amazônegebiet de romte yn liedt. Drax blykt nammentlik fan doel te wêzen om út 'e romte wei de minskheid út te rûgjen en te ferfangen troch in superieur ras fan Übermenschen. Yn 'e mande mei Goodhead en syn eardere fijân Jaws (Richard Kiel), dy't op 'e nij opdûkt, wit Bond Drax in stôk yn 'e speaken te stekken. Moonraker waard regissearre troch Lewis Gilbert nei in senario fan Christopher Wood. De rol fan James Bond waard op 'e nij spile troch Roger Moore. Moonraker gie op 26 juny 1979 yn premiêre, en brocht $210,3 miljoen op tsjin in budget fan $34 miljoen.
For Your Eyes Only
Yn For Your Eyes Only moat Bond in geheim kommunikaasjeapparaat fan 'e Britske Keninklike Marine rêde út in skip dat sonken is yn 'e Egeyske See, dat beslist net yn 'e hannen fan 'e Sovjet-Uny falle mei. Foar't er dy misje folbringe kin, rekket er lykwols betize yn in web fan bedroch dat spûn wurdt troch inkele rivalisearjende Grykske sakelju, wylst er teffens behelle rekket by de dieden fan Melina Havelock (Carole Bouquet), in jonge frou dy't de moard op har âldelju wreekje wol. For Your Eyes Only waard regissearre troch John Glen nei in senario fan Michael G. Wilson en Richard Maibaum. Roger Moore spile wer de rol fan James Bond. For Your Eyes Only gie op 24 juny 1981 yn premiêre, en brocht $195,3 miljoen op tsjin in budget fan $28 miljoen.
Octopussy
Yn Octopussy kriget Bond opdracht om generaal Orlov te folgjen, dy't juwiellen en relikwyen stelt fan it regear fan 'e Sovjet-Uny. Dat liedt him nei de rike Afgaanske prins Kamal Khan (Louis Jourdan) en dy syn sakepartner, de tsjeppe Octopussy (Maud Adams). Nei ferskate yntriizjes bringt Bond sa in plan oan it ljocht om 'e ûntwapening fan West-Jeropa ôf te twingen troch it gebrûk fan in nukleêr wapen. Octopussy waard regissearre troch John Glen nei in senario fan George MacDonald Fraser, Michael G. Wilson en Richard Maibaum. James Bond waard op 'e nij spile troch Roger Moore. Octopussy gie op 6 juny 1983 yn premiêre, en brocht $187,5 miljoen op tsjin in budget fan $27,5 miljoen.
A View to a Kill
Yn A View to a Kill bringt it stellen fan in mikrochip fan 'e KGB Bond op it spoar fan 'e Britske yndustrieel Max Zorin (Christopher Walken), waans bedriuw Zorin Industries de chip makke blykt te hawwen. As Bond ûndersyk docht nei Zorin, besiket dy him fermoardzje te litten, wat Bond allinne mar nijsgjirriger makket nei wat de man te ferbergjen hat. It spoar liedt nei San Francisco, dêr't Zorin plannen blykt te hawwen om keunstmjittich in swiere ierdbeving op te wekjen om Silicon Valley te ferwoastgjen, sadat hy it wrâldwide monopoalje op 'e produksje fan mikrochips yn 'e hannen krije kin. Tegearre mei de Amerikaanske geologe Stacey Sutton (Tanya Roberts) moat Bond dat sjen foar te kommen. A View to a Kill waard regissearre troch John Glen nei in senario fan Michael G. Wilson en Richard Maibaum. Dit wie de lêste film wêryn't de rol fan James Bond spile waard troch Roger Moore. A View to a Kill gie op 22 maaie 1985 yn premiêre, en brocht $152,4 miljoen op tsjin in budget fan $30 miljoen.
The Living Daylights
Yn The Living Daylights beävensearret Bond it oerrinnen fan Giorgi Koskov (Jeroen Krabbé), in Sovjet-generaal, nei it Westen. Foar't er spoarleas ferdwynt, nei men oannimme mei om't er troch de Russen ûntfierd en werombrocht is nei de Sovjet-Uny, makket Koskov MI6 wiis dat it nije haad fan 'e KGB, generaal Leonid Pûsjkin (John Rhys-Davies), befel jûn hat om eltse bûtenlânske spion te deadzjen sadree't him dêrta in mooglikheid foardocht. Bond wurdt derop út stjoerd om Pûsjkin te eliminearjen foar't sokke hardline-praktiken ta it oplôgjen fan 'e Kâlde Oarloch liede kinne, mar hy ûntdekt dat MI6 troch Koskov bedragen is. Pûsjkin hat hielendal net sa'n befel jûn, en Koskov wurdt yn 'e Sovjet-Uny socht foar it stellen fan oerheidsjild. Mei help fan Koskov syn mêtresse Kara Milovy (Maryam d'Abo), Pûsjkin sels en de Afgaanske mûdjahediin makket Bond in ein oan 'e praktiken fan Koskov en syn Westerske sakepartner, wapenhanneler Brad Whitaker. The Living Daylights waard regissearre troch John Glen nei in senario fan Richard Maibaum en Michael G. Wilson. De rol fan James Bond waard foar de earste kear spile troch Timothy Dalton. The Living Daylights gie op 29 juny 1987 yn premiêre, en brocht $191,2 miljoen op tsjin in budget fan $40 miljoen.
Licence to Kill
Yn Licence to Kill helpe Bond en syn Amerikaanske freon, CIA-agint Felix Leiter (David Hedison) de DEA om 'e drugsbaron Franz Sánchez (Robert Davi) finzen te nimmen. Sánchez ûntsnapt lykwols en nimt wraak troch Leiter syn breid Della (Priscilla Barnes) te fermoardzjen en Leiter sels swier te ferwûnjen. Nei't Bond sels wraak nommen hat op 'e DEA-agint dy't Sánchez holpen hat te ûntsnappen, wurdt er troch MI6-sjef M (Robert Brown) op non-aktyf steld. Nettsjinsteande dat giet er troch mei syn jacht op Sánchez, wêrfoar't er help kriget fan âld-CIA-aginte Pam Bouvier (Carey Lowell), Sánchez syn mêtresse Lupe Lamora (Talisa Soto) en MI6-kertiermaster Q (Desmond Llewelyn). Licence to Kill waard regissearre troch John Glen nei in senario fan Michael G. Wilson en Richard Maibaum. It wie de twadde en lêste film wêryn't Timothy Dalton de rol fan James Bond spile. Licence to Kill gie op 13 juny 1989 yn premiêre, en brocht $156,1 miljoen op tsjin in budget fan $32 miljoen.
GoldenEye
Yn GoldenEye wurde bestjoeringsskiven fan 'e GoldenEye-satelliten, twa elektromagnetyske strielingswapens fan 'e Sovjet-Uny út 'e Kâlde Oarloch, stellen troch leden fan it Janus-misdiesyndikaat. As Bond de saak ûndersiket en nei hiel wat omwegen einlings 'Janus' moetet, de baas fan it syndikaat, docht bliken dat dat nimmen oars is as de deawaande eardere MI6-agint Alec Trevelyan (Sean Bean). Dyselde besiket Bond op ûnderskate ynnovative wizen om te bringen, mar dat mislearret hieltyd. Mei de Russyske wittenskipster Natalja Simonova (Izabella Scorupco), de iennichste oerlibbene fan 'e slachting dy't de leden fan it misdiesyndikaat yn it Sibearyske kontrôlesintrum fan GoldenEye oanrjochte hawwe, reizget Bond nei Kuba, dêr't se foarkomme dat Trevelyan de satelliten brûke kin. GoldenEye waard regissearre troch Martin Campbell nei in senario fan Jeffrey Caine, Bruce Feirstein, Michael France en Kevin Wade. De rol fan James Bond waard foar de earste kear spile troch Pierce Brosnan, en dy fan MI6-sjef M troch Judi Dench. GoldenEye gie op 13 novimber 1995 yn premiêre, en brocht $355 miljoen op tsjin in budget fan $60 miljoen.
Tomorrow Never Dies
Yn Tomorrow Never Dies kriget Bond opdracht om in oarloch tusken it Feriene Keninkryk en de Folksrepublyk Sina foar te kommen, dy't op it punt stiet út te brekken fanwegen it gestook fan mediatycoon Elliot Carver (Jonathan Pryce). Dy hopet troch sa'n oarloch it Sineeske regear ûnder fuotten te heljen en te ferfangen troch in nij regear dat him eksklusive útstjoerrjochten jaan sil. Bond en Wai Lin (Michelle Yeoh), in kolonel by de Sineeske ynljochtingetsjinst, moatte ta it uterste gean om 'e slûchslimme Carver te fluch ôf te wêzen en iepentlike fijannichheden tusken harren lannen tsjin te kearen. Tomorrow Never Dies waard regissearre troch Roger Spottiswoode nei in senario fan Bruce Feirstein. De rol fan James Bond waard op 'e nij spile troch Pierce Brosnan. Tomorrow Never Dies gie op 9 desimber 1997 yn premiêre, en brocht $355 miljoen op tsjin in budget fan $110 miljoen.
The World Is Not Enough
As yn The World Is Not Enough de miljardêr en oaljeman sir Robert King (David Calder) fermoarde wurdt troch de terrorist Renard (Robert Carlyle), wurdt Bond útstjoerd nei de oaljefjilden fan Azerbeidzjan. Dêre moat er King syn dochter Elektra (Sophie Marceau) beskermje, dy't earder troch Renard ûntfierd wie om 'e betelling fan losjild ôf te twingen. Under dy misje ûntraffelet Bond in plan om 'e oaljeprizen op te driuwen troch it ta ûntploffing bringen in nukleêre ûnderseeër by Istanbûl. Bond kriget help fan 'e Amerikaanske natuerkundige dr. Christmas Jones (Denise Richards) om dy opset te ferideljen. The World Is Not Enough waard regissearre troch Michael Apted nei in senario fan Neal Purvis, Robert Wade en Bruce Feirstein. De rol fan James Bond waard wer spile troch Pierce Brosnan. The World Is Not Enough gie op 8 novimber 1999 yn premiêre, en brocht $362 miljoen op tsjin in budget fan $125 miljoen.
Die Another Day
Yn Die Another Day liedt Bond in misje nei kommunistysk Noard-Koreä, wêrby't er ferret en finzennommen wurdt. Fjirtjin moannen letter komt er frij by finzeneruil. Mei't er konkludearret dat syn ferrie it wurk wêze moat fan in ynfiltrant yn it Britske regear, besiket er himsels te rehabilitearjen troch de ferrieder en al dy syn hantlangers op te spoaren. Die Another Day waard regissearre troch Lee Tamahori nei in senario fan Neal Purvis en Robert Wade. Dit wie de lêste kear dat de rol fan James Bond spile waard troch Pierce Brosnan. Die Another Day gie op 20 novimber 2002 yn premiêre, en brocht $435 miljoen op tsjin in budget fan $145 miljoen.
Casino Royale (2006)
Casino Royale wie in reboot fan 'e James Bond-searje. Yn 'e film komt Bond de krimineel Le Chiffre (Mads Mikkelsen) op it spoar, in finansier fan terroristen. Hy dwerseidet in bomoanslach dêr't Le Chiffre op 'e effektebeurs (troch de hommelse koersferleging fan 'e oandielen fan it bedriuw dat dêr it slachtoffer fan wurde sillen hie) in protte jild mei fertsjinje kinnen hie. Ynstee rekket Le Chiffre troch de aksje fan Bond it jild fan syn kliïnten kwyt. Hy organisearret in pokertoernoai mei miljoene-ynset om it werom te winnen. M (Judi Dench) lit Bond yn it toernoai ynkeapje mei de opdracht om Le Chiffre bankrot gean te litten. Casino Royale waard regissearre troch Martin Campbell nei in senario fan Neal Purvis, Robert Wade en Paul Haggis. De rol fan James Bond waard yn dizze film foar it earst spile troch Daniel Craig. Casino Royale gie op 14 novimber 2006 yn premiêre, en brocht $606,1 miljoen op tsjin in budget fan $150 miljoen.
Quantum of Solace
Yn Quantum of Solace blykt MI6 ynfiltrearre te wêzen troch de skimige kriminele organisaasje 'Quantum', dêr't Le Chiffre (yn 'e foargeande film) foar wurke. Fia-fia komt Bond de lûsje sakeman Dominic Greene (Matthieu Amalric) op it spoar, dy't heech yn 'e organisaasje fan Quantum sit. Bond ûntdekt dat Greene-en-dy troch in steatsgreep yn Bolivia de drinkwetterfoarrie fan dat lân yn 'e hannen besykje te krijen. Mei de help Camille Montes (Olga Kurylenko), in âld-aginte fan 'e Boliviaanske geheime tsjinst, lit Bond dat plan ûntspoare troch ôf te weven mei sawol Greene sels as de diktator dy't Greene oan 'e macht bringe woe. Quantum of Solace waard regissearre troch Marc Forster nei in senario fan Paul Haggis, Neal Purvis en Robert Wade. De rol fan James Bond waard op 'e nij spile troch Daniel Craig. Quantum of Solace gie op 29 oktober 2008 yn premiêre, en brocht $600,1 miljoen op tsjin in budget fan $200 oant 230 miljoen.
Skyfall
Yn Skyfall wurdt it haadkertier fan MI6 opblaasd by in terroristyske oanslach. M (Judi Dench) stjoert in skeinde Bond derop út om 'e dieders te finen. Hy ûntdekt dat it giet om in yngewikkelde foarm fan wraak fan Raoul Silva (Javier Bardem), in âld-agint fan MI6 dy't troch M oan 'e Sinezen oerdroegen is doe't er op eigen manneboet operaasjes begûn út te fieren. Bond beslút M as lokies te brûken om Silva yn 'e fâle rinne te litten. Skyfall waard regissearre troch Sam Mendes nei in senario fan Neal Purvis, Robert Wade en John Logan. Daniel Craig spile op 'e nij de rol fan James Bond. It wie de lêste kear dat Judi Dench de rol fan M fertolke; har opfolger Ralph Fiennes makke syn opwachting yn dizze film. Skyfall gie op 23 oktober 2012 yn premiêre, en brocht $1.109 miljoen op tsjin in budget fan $150 oant 200 miljoen.
Spectre
Yn Spectre feridelet Bond, nei in postúm boadskip fan 'e foarrige M (Judi Dench), in terroristyske oanslach yn Meksiko-Stêd. Om't er op eigen manneboet fanwegen kommen is, wurdt er neitiid troch de nije M (Ralph Fiennes) op non-aktyf steld. Bond giet lykwols troch mei syn ûndersyk nei de dieders fan 'e oanslach, en troch it spoar werom te folgjen, ûntdekt er dat syn deade fijannen (út 'e trije foargeande films) Le Chiffre, Greene en Silva allegear foar deselde organisaasje wurken, dy't bekendstiet as 'SPECTRE', en wêrfan't it earder ûntdutsen Quantum in 'dochterûndernimming' is. De lieder fan SPECTRE is Ernst Stavro Blofeld (Christoph Waltz), waans wiere namme Franz Oberhauser is. Dyselde sit efter de resinte fúzje fan MI6 mei de Britske binnenlânske feilichheidstsjinst MI5, mei't C (Andrew Scott), de sjef fan 'e nije tsjinst, ien fan syn trewanten is. Bond keart werom nei Londen, dêr't hy en M, Q (Ben Whishaw) en Miss Moneypenny (Naomie Harris) ôfweve mei C, en Blofeld yn 'e hechten sette. Spectre waard regissearre troch Sam Mendes nei in senario fan John Logan, Neal Purvis, Robert Wade en Jez Butterworth. Daniel Craig kearde werom yn 'e rol fan James Bond. Spectre gie op 26 oktober 2015 yn premiêre, en brocht $880,7 miljoen op tsjin in budget fan $230 oant 300 miljoen.
No Time to Die
Yn No Time to Die hat Bond him weromlutsen út 'e aktive tsjinst by MI6. Hy wurdt troch de CIA frege om 'e ûntfierde wittenskipper Valdo Obruchev (David Dencik) op te spoaren, dy't foar syn ferdwining in biologysk wapen ûntwikkele hie. Dêr blykt Bond syn âlde fijân Ernst Stavro Blofeld (Christoph Waltz) efter te sitten. Bond wit Obruchev te befrijen, mar dan docht bliken dat der mear as twa partijen by de saak belutsen binne. No Time to Die waard regissearre troch Cary Joji Fukunaga nei in senario fan himsels, Neal Purvis, Robert Wade en Phoebe Waller-Bridge. De film soe yn 2020 útkomme, mar omreden fan 'e beheinings dy't oan bioskopen oplein waarden yn it ramt fan 'e wrâldwide pandemy fan it koroanafirus waard de premiêre in jier útsteld. No Time to Die gie úteinlik op 28 septimber 2021 yn premiêre, en brocht $774,2 miljoen op tsjin in budget fan $250 oant 300 miljoen.
Casino Royale (1954)
Casino Royale út 1954, de alderearste James Bond-ferfilming, wie in tillefyzjefilm foar de tillefyzjesearje Climax! fan it Amearikaanske tillefyzjenetwurk CBS. It wie in adaptaasje fan 'e roman Casino Royale, wêrfan't it ferhaal foar de gelegenheid oanpast wie foar it Amerikaanske publyk, troch fan James Bond in Amerikaan te meitsjen.
Yn 'e film moat Bond, in geheim agint foar de (fiktive) 'Combined Intelligence Agency', de Sovjet-spion Le Chiffre (Peter Lorre) ferslaan by in spultsje bakkarat mei hege ynset, om sa de KGB derta te bringen om Le Chiffre ôf te tankjen. It slagget Bond om te winnen, mar neitiid wurdt er yn syn hotelkeamer oerfallen troch Le Chiffre en dy syn trewanten, dy't Bond en Le Chiffre syn eigen minneresse Valerie Mathis (Linda Christian) finzen nimme. Le Chiffre hat nammentlik ûntdutsen dat Mathis eins in Frânsk geheim aginte is foar it Deuxième Bureau. Le Chiffre wol fan Bond witte wêr't er de sjek brocht hat mei it jild dat er wûn hat, mar Bond jout net ta. Ynstee wit er Le Chiffre te deadzjen en Mathis te rêden.
De rol fan Bond waard hjir fertolke troch Barry Nelson, dy't sadwaande de earste akteur wie dy't James Bond spile. Casino Royale waard regissearre troch William H. Brown jr. nei in senario dat skreaun wie troch Anthony Ellis en Charles Bennett. De film waard op 21 oktober 1954 op 'e Amerikaanske tillefyzje útstjoerd.
Casino Royale (1967)
Casino Royale út 1967 wie in parody op 'e 'echte' James Bond-films wêryn't de 'oarspronklike' James Bond út syn pinsjonearring weromkeart. Dizze Bond is in âldere hear dy't noch yn 'e Twadde Boere-oarloch fochten hat, in dochter hat út in relaasje mei Mata Hari en sels muzyk fan Claude Debussy op 'e piano spilet en swarte roazen kweekt. De film suggerearret dat de identiteit fan James Bond oerdroegen wurdt fan 'e iene Britske geheim agint op 'e oare, en der wurdt ferskate kearen ferwiisd nei 'dy oare Bond' (d.w.s. de James Bond fan Sean Connery). Yn 'e film besiket Le Chiffre (Orson Welles), it haad finânsjes fan 'e kriminele organisaasje SMERSH, wanhopich om mei in spultsje bakkarat it jild oan te suverjen dat er efteroer drukt hat. Bond moat dat sjen foar te kommen en set dêrta fiif oare Britske aginten yn, dy't har allegearre foardogge as James Bond. Underwilens stiet Bond syn eigen omkesizzer Jimmy Bond (Woody Allen), sûnder dat Bond it wit, eins oan it haad fan SMERSH.
Casino Royale waard regissearre troch Ken Hughes, John Huston, Joseph McGrath, Robert Parrish, Val Guest en Richard Talmadge nei in senario fan Wolf Mankowitz, John Law, Michael Sayers en Terry Southern. De rol fan James Bond waard spile troch David Niven. Casino Royale gie op 13 april 1967 yn premiêre, en brocht $41,7 miljoen op tsjin in budget fan $12 miljoen.
Never Say Never Again
Never Say Never Again wie in remake fan in eardere James Bond-film fan Eon Productions, ntl. Thunderball, út 1965. Kevin McClory, ien fan 'e betinkers fan 'e plot fan dy film, hie nammentlik nei in slepende rjochtsaak de filmrjochten dêrop beholden. Yn 'e film komt in âldere, troch syn superieuren oan 'e kant sette Bond op 'e nij yn aksje as de kriminele organisaasje SPECTRE fan Ernst Stavro Blofeld (Max von Sydow) twa atoombommen stelt fan in Amerikaanske fleanbasis yn Ingelân, mei as doel om 'e NATO ôf te parsen. Bond komt Blofeld syn ûnderhearrige Maximillian Largo (Klaus Maria Brandauer) op it spoar, dy't hy en CIA-agint Felix Leiter (Bernie Casey) nei witwat yntriizjes folgje nei in ûndergrûnske basis yn Etioopje. Mei help fan Largo syn eigen mêtresse Domino Petachi (Kim Basinger) witte se mei Largo ôf te weven. Never Say Never Again waard regissearre troch Irvin Kershner nei in senario fan Lorenzo Semple jr., Dick Clement en Ian La Frenais. De rol fan James Bond waard yn dizze film foar de sânde en lêste kear spile troch Sean Connery. Never Say Never Again gie op 7 oktober 1983 yn premiêre, en brocht $160 miljoen op tsjin in budget fan $36 miljoen.
Happy and Glorious
Happy and Glorious wie in koarte film dy't diel útmakke fan 'e iepeningsseremoanje fan 'e Olympyske Simmerspullen fan 2012 yn Londen. Yn it filmke eskortearret James Bond keninginne Elizabeth II yn in helikopter fan Buckingham Palace nei it Olympysk Stadion, dêr't se in parasjutesprong út 'e helikopter meitsje. Fuort nei de sprong ferskynde de keninginne yn in identike jurk yn it stadion om 'e Olympiade te iepenjen. Happy and Glorious waard regissearre troch Danny Boyle en produsearre troch Lisa Osborne. De rol fan James Bond waard spile troch Daniel Craig, en dy fan 'e keninginne troch harsels. Foar de sênes mei de helikopter waard it plak fan 'e keninginne ynnommen troch aktrise Julia McKenzie, wylst de sprong út 'e helikopter útfierd waard troch stuntlju Mark Sutton as Bond en Gary Connery (yn in jurk) as de keninginne.
Harkspullen
Yn 1958 waard de roman Moonraker as earste James Bond-ferhaal adaptearre ta in harkspul, dat dat jier op 'e Súdafrikaanske radio útstjoerd waard. Yn it Feriene Keninkryk adaptearre de BBC troch de jierren hinne fiif James Bond-romans ta harkspullen: You Only Live Twice yn 1990, Dr. No yn 2008, Goldfinger yn 2010, From Russia, with Love yn 2012, en On Her Majesty's Secret Service yn 2014.
Fideospultsjes
De folgjende fideospultsjes waarden oer James Bond publisearre:
Strips
De earste strip op basis fan in James Bond-roman ferskynde fan 7 july oant 13 desimber 1958 as fúljeton yn 'e Britske krante de Daily Express, tekene troch John McLusky. Sûnt binne de measte romans en koarte ferhalen dy't Ian Fleming oer Bond skreau, adaptearre ta strips, en ek ferskate lettere romans fan oare auteurs. Fan 'e films (dy't plots hawwe dy't hielendal net lykje op 'e romans en ferhalen dêr't de titels oan ûntliend binne), ferskynden ek ferskate stripadaptaasjes, û.m. fan Dr. No (1962), For Your Eyes Only (1981) en Octopussy (1983).
Muzyk
It James Bond Theme, it yn in protte films út 'e James Bond-filmsearje weromkearende muzykje, waard skreaun troch Monty Norman en foar it earst útfierd en opnommen troch it it John Barry Orkest foar de film Dr. No, út 1962. It auteurskip fan 'e meldij is in kontroversjele kwestje. Yn 2001 wûn Norman in rjochtsaak fan 'e krante The Sunday Times, dy't him doe in skeafergoeding fan £30.000 betelje moast, nei't yn in artikel skreaun wie dat it deuntsje folslein it wurk fan Barry west hawwe soe.
In fêst ûnderdiel fan eltse James Bond-film is de titelsong, dy't ornaris songen wurdt troch in bekende sjonger of sjongster. Ferskate films binne foar dy titelsong nominearre foar in Oscar yn 'e kategory bêste orizjinele liet. Dat wie bgl. it gefal foar Live and Let Die, fan Paul McCartney, Nobody Does It Better fan Carly Simon, For Your Eyes Only fan Sheena Easton en Writing's on the Wall fan Sam Smith. Adele wûn dy priis yn 2013 foar Skyfall.
D' Alde Pastorij
thumb|De Alde Pastorij d' Alde Pastorij is in histoarysk gebou oan de Tolhúswei op De Jouwer.
De eardere grifformearde pastorij stiet op de hoeke fan 't Syl by de eardere brêge, foar It Tolhûs oer.
It monumintale gebou waard om 1880 hinne boud foar in bûntkeapman. It waard dêrnei bewenne troch dûmny's. Neidat der yn de oarloch in pear ûnderdûkers yn sieten waard it gebou brûkt troch in timmerman, foar ynwenning en in toskedokterspraktyk. Ein tweintichste iuw hat it earst in skoft troch kreakers bewenne west, dêrnei waard it tichttimmere. Yn 2010 waard renovearre en krige it de hotelbestimming 'Herberg Joure'. De herberch waard yn july 2011 iepene troch âld-Jouster Charles Groenhuijsen.
Slach oan de Rosebud
De Slach oan de Rosebud wie in fjildslach út 'e Grutte Sû-Oarloch fan 1876 op 17 juny 1876, oan 'e rivier de Rosebud, yn it hjoeddeiske Bighorn County yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Montana. Hjirby focht in troepemacht fan it Amerikaanske Leger ûnder lieding fan brigadegeneraal George Crook, mei stipe fan 'e Krieën en de Sjosjoanen, tsjin in Yndiaanske koälysje besteande út 'e Lakota, de Noardlike Sjajinnen en de Noardlike Arapaho, oanfierd troch it Oglala-opperhaad Mâl Hynder. De Sjajinnen neamden dit treffen letter "it Gefjocht dêr't it Fanke Har Broer Rêde". Hoewol't Crook nei ôfrin bearde dat er de Yndianen ferslein hie, wie syn opmars ta stean brocht, en moast er wachtsje op fersterkings oant er fierder koe.
Foarskiednis
Spannings tusken lânseigen Yndiaanske folken en de almar opkringende stream fan blanke kolonisten soargen yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw kear op kear foar oarloch op 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Yn 'e Dakota's, Wyoming en Montana waard dêrby troch de Feriene Steaten fral fochten mei de Lakota, it westlike diel fan 'e Grutte Sû Naasje, en harren bûnsgenoaten, de Noardlike Sjajinnen en de Noardlike Arapaho. Nei de Oarloch fan Reade Wolk (1866-1868) folge der in perioade fan relative frede, mar doe't der yn 1874 by de Ekspedysje nei de Black Hills goud fûn waard, wie in nije oarloch ûntsjinkearber.
De Black Hills foarmen ûnderdiel fan it Grutte Sû Reservaat dat de Lakota en harren neie sibben, de Westlike Dakota, yn 1868 by it twadde Ferdrach fan Fort Laramie tawiisd wie. Boppedat wiene dy heuvels foar de Lakota hillich, en soene se der nea frijwillich ôfstân fan dwaan. De ûntdekking fan goud dêre brocht in tastream fan goudsikers op gong ûnder de saneamde Goudkoarts fan de Black Hills, en doe't it Amerikaanske regear, yn striid mei it Ferdrach fan Fort Laramie, wegere om sokken tsjin te hâlden as se Yndiaansk lân binnenkringe woene, besleaten de Lakota om eigenhandich harren rjochten te beskermjen. Lulkens ûnder de Amerikaanske befolking oer de dea fan guon goudsikers en de frij algemien oanhongen miening dat it Amerikaanske regear de Black Hills oan 'e Lakota ûntnaderje moast, laten úteinlik ta it útbrekken fan 'e Grutte Sû-Oarloch fan 1876.
Under de simmerkampanje fan 1876 waard de Yndianen fan trije ferskillende kanten troch de Amerikanen oanfallen, mei as doel om harren yn te sluten. Ut it noarden kaam de Montana-kolonne, ûnder befel fan kolonel John Gibbon, dy't op 30 maart ôfset wie út Fort Ellis mei 6 kompanjyen fan it 7e Ynfanteryrezjimint en 4 kompanjyen fan it 2e Kavaleryrezjimint. Ut it easten wei kaam brigadegeneraal Alfred Terry mei de Dakota-kolonne út Fort Abraham Lincoln, dy't op 17 maaie ôfset wie en bestie út 2 kompanjyen fan it 17e Ynfanteryrezjimint, it Gatling-mitrailleurdetasjemint fan it 20e Ynfanteryrezjimint en de 12 kompanjyen fan it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint, dat ûnder befel stie fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer. En út it suden teach op 29 maaie brigadegeneraal George Crook op, mei de Wyoming-kolonne út Fort Fetterman.
Opmars fan Crook
De troepemacht fan Crook bestie út 10 kompanjyen fan it 3e Kavaleryrezjimint (A, B, C, D, E, F, G, I, L en M); 5 kompanjyen fan it 2e Kavaleryrezjimint (A, B, D, E en I); 2 kompanjyen fan it 4e Ynfanteryrezjimint (D en F); en 3 kompanjyen fan it 9e Ynfanteryrezjimint (C, G en H). Yn totaal kaam dat del op 993 man kavalery en ynfantery; de ynfanteristen ferpleatsten har foar de mobiliteit op mûldieren. Fierders hie Crook 197 fuorlju en lieders fan pakezels by him, wêrûnder de ferneamde Calamity Jane, yn 'e momkape fan in man. Teffens wiene der 65 bewapene goudsikers út Montana, 3 blanke ferkenners, wêrûnder de bekende frontiersman Frank Grouard, en 5 sjoernalisten, wêrûnder Robert Edmund Strahorn en John F. Finerty. Oan 'e rivier de Tongue joegen har op 14 juny 175 Krieën ûnder Mannich Kûp en 86 Sjosjoanen ûnder Washakie by de kolonne. Dat wiene Yndianen dy't fan âlds fijannen wiene fan 'e Lakota, Sjajinnen en Arapaho, en dy't mei gragens de kâns oangriepen om mei te fjochtsjen. Crook, dy't syn reputaasje makke hie troch "Yndianen te brûken om Yndianen derûnder te krijen", soarge derfoar dat de Krieën en Sjosjoanen goed bewapene wiene.
Tsjin dy tiid wiene de earste skotten yn it konflikt al lost, want it Lakota-opperhaad Mâl Hynder hie Crook yn 't foar warskôge dat er tsjin him fjochtsje soe as Crook de Tongue oerstiek, en nei't de generaal op 8 juny dochs de rivier oerstutsen wie, beskeaten de Yndianen op 9 juny út 'e fierte wei syn kamp, wêrby't twa soldaten ferwûne rekken. Op 16 juny liet Crook syn bagaazjetrein ûnder beskerming fan likernôch 200 bewapene boargers efter, en teach er mei de Krieën en Sjosjoanen yn 'e foarhoede op yn 'e rjochting fan 'e boarne fan 'e rivier de Rosebud. Al syn soldaten droegen rantsoenen foar fjouwer dagen en 100 patroanen by har.
Crook wie fan doel en kom de Yndianen stilwei oer it mad, mar dat plan rûn averij op doe't de Krieën en Sjosjoanen in keppel bizons tsjinkamen en ferskate bisten skeaten om op te iten. Likegoed gie Crook derfan út dat er rillegau in Yndiaansk kamp oan 'e Rosebud fine soe, mar yn wurklikheid lei it tichtstbye kamp oan 'e Ash Creek, mear nei it westen ta. De generaal ûnderskatte boppedat de wisberettens fan 'e Yndianen, mei't er neat mear ferwachte as de gewoanlike guerrilja-taktiken fan mûklagen en fan it dwaan fan flugge oanfallen folge troch like fluch útnaaien. Mar yn 'e midden fan 'e nacht fan 16 op 17 juny sette Mâl Hynder mei in macht fan hast 1.000 krigers ôf út it doarp oan Ash Creek om mei de soldaten yn 'e krite fan 'e Rosebud ôf te weven. Hja rieden de hiele nacht troch, lieten har hynders doe in pear oeren rêste en giene doe wer fierder. Op 'e moarn fan 17 juny, om likernôch 8.30 oere, makken se kontakt mei de troepen fan Crook.
De Slach oan de Rosebud
Tsjin 8.30 oere wiene de Lakota, de Noardlike Sjajinnen en guon Noardlike Arapaho yn in fûleindich gefjocht ferwikkele mei de Krieën en Sjosjoanen dy't har op 'e kliffen benoarden de haadmacht fan Crook befûnen. Mei't se fier yn 'e minderheid wiene, loeken de Krieën en Sjosjoanen har fjochtsjendewei werom nei harren Amerikaanske bûnsgenoaten, mar troch harren warskôgings en fertragingstaktiken krige Crook de kâns om syn troepen op te stellen. De fjildslach dy't dêrnei begûn, duorre sa'n seis oeren en bestie út in tal ûngearhingjende aksjes en oanfallen en tsjinoanfallen troch Crook en Mâl Hynder, wêrby't harren legermachten ferspraat fochten oer in front dat hast 4,5 km breed wie. De Lakota en Noardlike Sjajinnen ferdielden har yn in stikmannich ûnderskate troepen, en neigeraden dat de slach oanduorre, rekken de soldaten ek yn ferskate kommando's ferdield. De soldaten koene de oanfallen fan 'e Yndianen ôfslaan en harren tebekkringe, mar it slagge harren nea om 'e wetterflugge krigers klem te setten en te ferdylgjen.
Yn 't earstoan oardere Crook syn troepen om it heger leine terrein oan 'e noard- en súdkant fan 'e Rosebud te besetten. kaptein Frederick Van Vliet krige opdracht om mei twa kompanjyen fan 'e 3e Kavalery de hege kliffen oan 'e súdkant fan 'e rivier yn te nimmen en te ferdigenjen, om sa foar te kommen dat de Amerikaanske haadmacht yn 'e rêch oanfallen wurde koe. Noardkant de rivier stjoerde Crooke majoar Alexander Chambers mei twa kompanjyen fan 'e 4e Ynfantery en trije fan 'e 9e Ynfantery en kaptein Henry E. Noyes mei trije kompanjyen fan 'e 2e Kavalery om te foet in skermutselingliny te foarmjen en op te tsjen tsjin 'e Lakota. Harren fuortgong wie lykwols stadich, fanwegen it flankearjende fjoer dat de Yndianen op harren delreine litte koene fan 'e kliffen yn it noardeasten ôf.
Om 'e oanfal fan syn troepen makliker te meitsjen, befelle Crook kaptein Anson Mills om mei seis kompanjyen fan 'e 3e Kavalery op 'e Lakota yn te riden. De Yndianen wykten tebek foar de sjarzje fan Mills en syn mannen, en hja loeken har werom by de heuvelrêch lâns. Mills wergroepearre gau-gau trije fan syn kompanjyen en die in nije kavalery-oanfal, wêrmei't er de Yndianen fierder nei it noardwesten ta dreau. Doe't er syn troepen tarette op in trêde oanfal, ûntfong er oarders fan Crook om stil te hâlden en in definsive posysje yn te nimmen; Crook wie bang dat Mills him troch de Yndianen te fier fuortlokje en yn in mûklaach liede litte soe. Underwilens laten Chambers en Noyes harren ynfantery nei foarren ta en joegen har dêrmei in pear minuten letter by Mills op 'e heuvelrêch. Hja waarden folge troch Crook mei syn reservetroepen en de bewapene boargers, dy't om likernôch 9.30 oere it Amerikaanske haadkertier ynrjochten op in heuvel dy't neitiid Crook Hill kaam te hjitten.
Under ien fan 'e oanfallen fan Mills die him in foarfal foar wêrby't in Sjajinske haadman, Komt-yn-Sicht, syn hynder ferlear om't dat troch de Amerikanen delsketten waard. Doe't syn suster Bizonkeallepaadfrou murk dat har broer ferwûne op it slachfjild efterbleaun wie, joech hja har hynder de spoaren, ried nei him ta, skuorde him op it hynder en rêde sa syn libben. Har dappere die joech de Sjajinnen nije moed, en ta eare fan Bizonkeallepaadfrou neamden de Sjajinnen de slach letter "it Gefjocht dêr't it Fanke Har Broer Rêde". Mills soe letter sizze oer de Yndianen dêr't er it tsjin op naam: "Se wiene de bêste kavalerysoldaten op 'e wrâld. Wylst se ús oanfoelen, lieten se sa min mooglik fan harsels sjen, en hongen se mei ien earm om 'e hals en ien skonk oer de rêch fan har hynders, wylst se ûnder de halzen fan harren hynders troch skeaten en mei spearen tastieken, sadat der gjin lichemsdiel fan 'e Yndiaan sels te sjen wie dêr't wy op sjitte koene."
Mei de oanfallen dy't Crook syn troepen oan it begjin fan 'e slach útfierden, feroveren se wichtich terrein (dat gaadlik wie om ferdigene te wurden), mar de Yndianen waard mei dy oanfallen net folle skea tabrocht. Nei't se har weromlutsen hiene, setten de Lakota en de Sjajinnen dermei útein om út 'e fierte wei op 'e Amerikaanske posysjes te sjitten en oanhâldend lytse oanfaltsjes te hynder út te fieren. As de soldaten dan in tsjinoanfal begûnen, rieden de Yndianen gau-gau fuort. Crook besefte sadwaande dat syn grutte oanfallen net it winske effekt hân hiene. Hy wie ferheard oer de fêsthâldendheid fan 'e krigers, dy't yn syn ûnderfining betsjutte dat der tichteby in doarp mei froulju en bern wêze moast. Dêrom oardere er de kapteins Mills en Noyes om mei harren kavalery by de Rosebud lâns op 'e siik te gean nei in Yndiaansk doarp. Crook wie lykwols mis mei syn ûnderstelling, en de siiktocht nei in net-besteand doarp soe njoggen kompanjyen kavalery it grutste part fan 'e dei bûten de striid hâlde.
Om de troepen fan Mills en Noyes op 'e hichten benoarden de rivier te ferfangen, rôp Crook it detasjemint fan Van Vliet fan 'e súdkant fan 'e rivier werom. Underwilens wie Crook syn ûnderbefelhawwer, luitenant-kolonel William Royall, yn 'e swierrichheden rekke. Nei in oanfal op Crook Hill wie Royall de Yndianen mei seis kompanjyen kavalery efternei setten, wêrby't er fluch by de heuvelrêch lâns nei it noardwesten opteach oant in plak likernôch oardel km fan Crook Hill, en dat fan dy heuvel skaat waard troch de delling fan Kolmarr Creek. Dêrop konsintrearren de Lakota en Noardlike Sjajinnen harren oanfallen op Royall en syn troepen ynstee fan Crook syn fersterke posysjes, en dêrmei wisten hja Royall op in hier nei fan Crook ôf te snijen. Him bewust fan dat gefaar stjoerde Crook oarders nei Royall om him werom te lûken nei Crook Hill. De eigenwize Royall stjoerde lykwols mar ien fan syn seis kompanjyen werom, en hold letter út dat er te djip yn it gefjocht behelle wie om him weromlûke te kinnen.
Mei ien kompanjy minder boazen Royall syn swierrichheden fansels allinne mar oan, en úteinlik besocht er om al syn troepen oer Kolmarr Creek hinne werom te lûken, mar tsjin dy tiid slagge dat net mear om't er yn dat iepen terrein bleatstie oan tefolle fjoer fan 'e Yndianen. Dêrop begûn er him nei it súdeasten ta werom te lûken by de heuvelrêch lâns, yn 'e rjochting fan Crook Hill, mar oan 'e ferkearde kant fan 'e beek. In grutte groep Lakota en Sjajinnen briek harren gefjocht tsjin Crook syn mannen ôf en die in dryste oanfal troch de delling fan Kolmarr Creek hielendal oan 'e Rosebud ta, wêrmei't se op 'e nij de kommunikaasje tusken Crook en Royall frijwol trochsniene. Doe't kaptein Guy V. Henry, dy't harren oanfal besocht tsjin te kearen, ferwûne rekke, begûnen syn mannen yn panyk te reitsjen, en drigen op 'e flecht te slaan. Op dat stuit sprongen lykwols de Krieën en Sjosjoanen yn 'e bresse en dreaune de Lakota en Sjajinnen tebek, wêrmei't se wierskynlik Royall en syn troepen fan 'e ûndergong rêden. Neitiid stjoerde Crook twa ynfanterykompanjyen om in heuveltop oan 'e noardeastkant fan 'e delling fan Kolmarr Creek yn te nimmen, tusken Crook Hill en Royall syn posysje yn. It fjoer fan harren gewearen, dat fierder rikte as dat fan de karabinen fan 'e kavalery, hold de Yndianen doe op in ôfstân.
Om likernôch 11.30 oere hinne sette Royall syn weromlûking yn súdeastlike rjochting fuort en naam in nije definsive posysje yn. Dêr lei er fan trije kanten ûnder fjoer. Crook besefte dat Royall ûntset wurde moast, mar de iennichste troepen dy't dat oprêde koene, wiene dy fan Mills en Noyes, dy't noch altyd de Rosebud folgen en ûnderwilens 4 oant 5 km fuort wiene. Nettsjinsteande dat stjoerde er in boadskipper nei harren ta mei oarders om ôf te slaan nei it westen en de Yndianen dy't Royall belegeren yn 'e rêch oan te fallen. Om likernôch 12.30 oere sette Royall útein mei in nije weromlûking yn 'e delling fan Kolmarr Creek. Syn kavalery stige op en rette him ta om troch fijannich fjoer nei de betreklike feilichheid fan Crook Hill te riden. Doe't Royall-en-dy harren sprint begûnen, fierden de Krieën en Sjosjoanen in tsjinoanfal út op 'e efterfolgjende Lakota en Sjajinnen, wêrmei't se in grut diel fan 'e druk op 'e kavaleristen ferlichten. De beide ynfanterykompanjyen iepenen fanôf harren heuvel oan 'e noardeastkant fan 'e delling ek it fjoer op 'e fijân en joegen dêrmei de kavaleristen dekking. Nettsjinsteande dat litte it detasjemint fan Royall yn 'e slach fierwei de swierste ferliezen.
Mills en Noyes arrivearren te let op it slachfjild om Royall noch te helpen, mar harren ûnferwachtse oankomst hie wol ta gefolch dat de Lakota en Noardlike Sjajinnen in ein oan 'e striid makken en har weromloeken fan it slachfjild. Mills syn kavalery sette de efterfolging yn, mar moast dy al rillegau opjaan doe't dúdlik waard dat der gjin skyn fan kâns wie om 'e Yndianen yn te heljen. Dat wie om 2.30 oere middeis hinne, en doe wie de Slach oan 'e Rosebud oer.
De balâns
Skattings fan oantallen slachtoffers rûnen sawol oan Amerikaanske as oan Yndiaanske kant fier útinoar. Crook sei dat der mank syn troepen 10 deaden fallen wiene en 21 mannen ferwûne rekke wiene. Syn adjudant John Gregory Bourke hie it oer in totaal fan 57 deaden en ferwûnen, en foege dêroan ta dat fan 'e ferwûnen 4 nei de slach stoarn wiene. Ferkenner Frank Grouard telde 28 deade soldaten en 56 ferwûnen. Skattings oangeande de ferliezen fan 'e Yndiaanske bûnsgenoaten fan 'e Amerikanen rûnen útinoar fan 1 oant 5 Krieën en fan 1 oant 8 Sjosjoanen dy't de dea fûn hienen.
Oan 'e kant fan 'e Lakota en de Noardlike Sjajinnen waard sprutsen fan 10 oant 100 deaden. De Krieën namen nei't it skynt 13 skalpen, mar dy waarden soms yn stikken snien om se ûnder krigers te ferdielen. Nei't it skynt sei Mâl Hynder letter dat der oan 'e Yndiaanske kant 36 krigers sneuvele en 63 ferwûne rekke wiene yn 'e Slach oan 'e Rosebud. Hoe't er by sokke presize oantallen kaam, is ûndúdlik, mei't it tige ûnwierskynlik liket dat de Yndianen statistyske gegevens oangeande har ferliezen gearstalden út 'e acht of mear Lakota-subgroepen dy't oan 'e slach dielnamen, mei dêropta noch de Noardlike Sjajinnen en guon Noardlike Arapaho.
Neisleep
Yn ferliking mei oare fjildslaggen út 'e Amerikaanske oarloggen tsjin 'e Yndianen wie de Slach oan 'e Rosebud in lange en bloedige striid. De Lakota en Noardlike Sjajinnen fochten mei grut trochsettingsfermogen en lieten sjen dat se ree wiene om ferliezen te ynkassearjen as dat nedich wie. De fertraagjende wurking fan 'e stadige weromlûking dy't de Krieën en Sjosjoanen oan it begjin fan 'e slach útfierden, wie fan krúsjaal belang en wie it iennichste dat Crook fan in slimme en fernederjende nederlaach rêde, dy't er oer himsels ôfroppen hie troch syn ûnbegryplike fersom om skyldwachten op te stellen, ferkenners út te stjoeren en in posysje yn te nimmen dy't ferdigene wurde koe doe't er syn troepen útrêste liet. Letter yn 'e slach spilen de Krieën en Sjosjoanen fannijs in krúsjale rol by it rêden fan Royall syn detasjemint, dat yn swierrichheden brocht wie troch de drystens fan Royall sels.
Nei ôfrîn fan 'e slach bewearde Crook dat hy de oerwinning behelle hie, om't er doe yn it besit wie fan it slachfjild, wylst de fijân him weromlutsen hie. Syn dieden bewiisden lykwols dat de Slach oan 'e Rosebud eins in oerwinning foar de Lakota en de Sjajinnen wie, want Crook marsjearre werom nei syn bagaazjetrein oan 'e igge fan 'e rivier de Tongue. Dêr bleau er sân wiken lang lizzen sûnder fan syn plak te kommen, wylst er syn ferwûnen fersoarge en op foarrieden en fersterkings wachte. Acht dagen foarôfgeande oan 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn hiene de Yndianen Crook en syn troepen dus effektyf útskeakele. Pas yn augustus koed er syn opmars fuortsette. Crook syn Krieske en Sjosjoanske bûnsgenoaten ferlieten syn legermacht koart nei de slach om op hûs oan.
Nei't de Amerikanen har ôfjûn hiene, kearden de Lakota en Sjajinnen nei it slachfjild werom en rjochten dêr stienbulten op om 'e plakken fan wichtige foarfallen te markearjen. Guon fan dy stienbulten steane noch altyd. Tsjintwurdich is it slachfjild in beskerme monumint, dat it Steatspark Slachfjild oan de Rosebud hjit. It slachfjild waard yn 1972 opnommen yn it Amerikaanske Nasjonaal Register fan Histoaryske Plakken en waard yn 2008 oanmurken foar in National Historic Landmark.