cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sint-Andréastsjerke (Kiëv)
Beskriuwing
It ynterieur fan de tsjerke is ferneamd fanwegen de houten reade ikonostaze, makke en fersierd mei bledgoud troch masters út Sint-Petersburch.
Willy Lages
thumb|Willy Lages Willi Paul Franz (Willy) Lages (Braunschweig, 5 oktober 1901 – Braunlage, 2 april 1971), wie yn de Twadde Wrâldkriich as SS-Sturmbannführer, haad fan de SD yn Amsterdam. Yn 1941 waard er liedingjaande fan de Zentralstelle für jüdische Auswanderung ('Sintraal buro foar Joadske emigraasje'), in funksje dy't er in skoft tagelyk mei SS-Obersturmführer Erich Rajakowitsch útoefene. Sadwaande wie hy meiferantwurdlik foar de deportaasje fan joaden út Nederlân, nei konsintraasjekampen yn Dútslân en Poalen.
Willy Lages wie belutsen by de arrestaasje fan fersetsman Johannes Post en wie ek by dy syn eksekusje, en dy fan oare fersetstriders, op 16 july 1944. Hy wie ek ferantwurdlik foar de Silbertanne-moard op skriuwer A.M. de Jong en foar de eksekúsje fan Hannie Schaft.
Lages waard op 19 july 1946 op sân punten oanklage, ûnder oaren foar joadeferfolgingen, razzia's, Silbertanne-moarden en brânstichting. Op 20 septimber 1949 waard hy troch it Amsterdamsk bysûnder gerjochtshof ta de dea feroardiele.
Keninginne Juliana wegere lykwols twaris it deafûnis te ûndertekenjen, dat it deafûnis waard feroare yn libbenslange finzenisstraf. Lages waard yn Breda fêstset, mei Joseph Kotälla, Ferdinand aus der Fünten en Franz Fischer. Meielkoar wienen sy de ferneamde de Fjouwer fan Breda.
Fanwege slimme sikens waard Lages op 18 maaie 1966 yn it sintraal sikehûs fan it finzeniswêzen yn Vught opnaam. Op 9 juny 1966 joech minister fan justysje Ivo Samkalden him strafûnderbrekking op humanitêre grûnen fan 'op syn meast trije moannen' en waard er mei de sikewein nei West-Dútslân brocht. Dat makke in soad minske yn Nederlân lilk. Omdat hy neffens de grûnwet fan West-Dútslân net útlevere wurde kinne soe kaam it del op frijlitting foar altyd salang at er net bûten Dútslân komme soe. Yn Braunlage ûndergie er twa operaasjes en libbe noch in lytse fiif jier. April 1971 stoar er yn de âldens fan 69 jier oan in breintumor.
Fluit
thumb|right|Skiedsrjochtersfluitsje Fluit is in sammelnamme foar in tal oanblaasde muzykynstruminten (Aerofoanen) dy't lûd produsearje troch in luchtstream dy't op in skerpe râne rjochte wurdt.
Fuotbal op de Olympyske Simmerspullen 1976
200px|thumb|right|It Olympyske Stadion fan Montreal
De Olympyske Simmerspullen 1976, ek wol de XXIe Olympiade neamd, waarden yn 1976 yn Montreal, Kanada hâlden. De finale fan it fuotbal waard hâlden yn it Olympic Stadium, ek wol bekend as de "The Big O".
Lokaasjes
De wedstriden yn de groepsfaaze fan it fuotbal tidens de Olympyske Simmerspullen 1976 waarden beoefene op de folgjende lokaasjes.
Bonêre
thumb|left|Kaart fan Bonêre Bonêre (Papiamintsk: Boneiru) is in bysûndere gemeente fan Nederlân. It is in part fan de ABC-eilannen fan de Lytse Antillen. It leit yn de Karibyske See, foar de kust fan Fenezuëla. De haadstêd is Kralendijk en op it eilân wenje likernôch 14.000 ynwenners.
Op likernôch 800 meter foar de kust fan Kralendijk leit Lyts Bonêre.
Cocktail
In cocktail is in miksdrankje dat alkohol befettet. De measte cocktails binne kombinaasjes fan ferskillende soarten sterke drank of fan ien of mear soarten sterke drank oanlinge mei oare yngrediïnten, lykas in wetter, fruchtesop, in siroop, sûker of in suvelprodukt (molke, rjemme, slachrjemme, iis). Tsjintwurdich komme alkoholfrije cocktails ek hieltyd mear yn 'e moade. Foar it eigentlike miksen fan 'e yngrediïnten wurdt faak in cocktailshaker brûkt. Der besteane withoefolle ûnderskate cocktails, dy't boppedat sterk útinoar rinne ôfhinklik fan it part fan 'e wrâld dêr't men jin yn befynt. In protte gidsen en websiden oer dit ûnderwerp publisearje sawol orizjinele resepten as har eigen ynterpretaasjes fan âldere en bekendere cocktails.
De etymology fan it wurd 'cocktail' is ûndúdlik. It komt út it Ingelsk en betsjut letterlik "hoannesturt". Neffens it gesachhawwende Oxford English Dictionary fynt it syn oarsprong yn 'e Feriene Steaten. It ierste dokumintearre gebrûk fan 'e term om nei in alkohoalysk drankje te ferwizen datearret út The Farmers Cabinet út 1803. De earste publikaasje oer it meitsjen fan cocktails wie How to Mix Drinks; or, The Bon-Vivant's Companion, in barkeepersgids fan Jerry Thomas út 1862, wêryn't tsien cocktailresepten optekene wiene. Yn 1917 waard it begyp "cocktailparty" betocht troch in frou Walsh út St. Louis, foar in deftich feest dêr't benammen alkohoalyske miksdrankjes skonken wurde.
Under de Drûchlizzing yn 'e Feriene Steaten (1920-1933), doe't alkohol yllegaal wie en bier en wyn sadwaande folle minder beskikber wiene, waarden der mear cocktails dronken troch lju dy't dochs drinke woene. (Sterke drank wie doe makliker oan te kommen, want it waard mear smokkele en yllegaal stookt om't der mear mei te fertsjinjen wie as mei bier en wyn.) Nei it opheffen fan 'e Drûchlizzing bleau de fraach nei cocktails bestean. Oan 'e ein fan 'e 1960-er jierren sakke de populariteit fan sokke drankjes yn, mar yn 'e 2000-er jierren kamen se wer hielendal yn 'e moade, ek by in jonger útgeanspublyk. Troch saneamde 'miksology', de kunde fan it meitsjen fan cocktails, waarden doe tradisjonele cocktails fermongen mei nije yngrediïnten.
Inkele bekende cocktails binne de mojito, de manhattan en de martini. Dy lêste is nei alle gedachten de meast ferneamde troch filmheld James Bond, dy't altyd in martini drinkt, "shaken, not stirred" ("skodde, net omret").
Cut (album fan Golden Earring)
Cut is it sechstjinde studio-album fan Golden Earring, op 10 septimber 1982 waard it album útbrocht.
Pikkolofluit
thumb|250px|Pikkolo De pikkolo of lytse fluit is de - net hielendal krekte, mar wol in soad brûkte - namme foar de sopranino-dwersfluit en wurdt krekt as de dwersfluit bespile troch dwers oer it mûlestik te blazen. De oarspronklike Italjaanske namme is: flauto piccolo. De pikkolo hat yn prinsipe deselde grepen as de dwersfluit. De pikkolo hat yn prinsipe ek itselde berik yn tal toanen (de leechste noat is ien toan heger as de standert leechste noat fan de dwersfluit), mar dan elke noat in oktaaf leger as de dwersfluit. Beide ynstruminten falle ûnder de C-ynstrumintegroep.
Stichtske Brêge
thumb|350px|''Stichtske Brêge, ûnderdiel fan de A27 De Stichtske Brêge (Nederlânsk: Stichtse Brug) is in ferkearsbrêge tusken de Nederlânske provinsjes Noard-Hollân en Flevolân. De brêge waard op 29 novimber 1983 iepensteld. Sjoch ek Wegenwiki.
De brêge rint fan Huizen en Eemnes nei Flevolân te easten fan Almere. Oer de brêge rint de rykswei 27 (A27), dy't him westwerts nei Almere bûcht.
2008
Dit jier makket ûnderdiel út fan it desennium fan 'e 2000-er jierren.
Braunlage
Braunlage is in gemeente yn de Dútske dielsteat Nedersaksen, en is part fan it distrikt Goslar. By de gemeente Braunlage hearre ek Hohegeiß en Königskrug.
Ut de skiednis
Braunlage ûntsie as lytse delsetting yn de bosk en waard foar it earst neamd yn 1253 as Brunenlohe. Yn de 17e iuw wie it in lytse merkstêd. Earst yn 1934 krige it stedsrjochten en de status fan kueroarde. Yn 1963 krige Braunlage har earste kabelbaan nei de Wurmberg.
Op 2 april 1971 is yn Braunlage de oarlochsmisdiediger Willy Lages stoarn.
The New Yorker
The New Yorker is in Amerikaansk opinyblêd dat ienris yn 'e wike útkomt, 47 kear yn it jier (dus fiif kear foar twawyklikse perioaden). It blêd waard yn 1925 oprjochte en stiet bekend om syn heechsteande sjoernalistyk. Omreden fan syn ferfyndheid wurdt The New Yorker rûnom beskôge as in blêd dat rjochte is op 'e maatskiplike elite. It tydskrift befettet artikels oer de aktualiteit en eftergrûnen, kommentaar, resinsjes fan boeken, films, tillefyzjesearjes en toanielstikken, essays, koarte ferhalen, fúljetons, poëzij, satire en cartoons. The New Yorker wurdt, oars as de namme suggerearret, ek in protte bûten New York lêzen, sawol yn 'e Feriene Steaten as om utens. It tydskrift wurdt útjûn troch Condé Nast, in ûnderdiel fan Advance Publications.
Skiednis
Yn 'e earste jierren, doe't it fuortbestean fan it tydskrift soms faai stie, liet The New Yorker him foarstean op syn kosmopolitaanske ferfyndheid, wat troch kritisy útlein waard as snobisme. Hoewol't it blêd nea syn humor ferlear, waard it al mei gauwens in platfoarm foar serieuze sjoernalistyk en in kanaal foar de publikaasje fan koarte fiksje. Koart nei de ein fan 'e Twadde Wrâldoarloch waard in hiele edysje folle mei inkeld it koarte ferhaal Hiroshima fan John Hersey. The New Yorker hat troch de jierren hinne ek wurk publisearre fan sokke foaroansteande auteurs as Truman Capote, Roald Dahl, Ernest Hemingway, Stephen King, Vladimir Nabokov, J.D. Salinger, John Updike e.o.
Lang hold The New Yorker fêst oan 'e âlde lay-out dy't suver in tradysje wurden wie. Pas ûnder it haadredakteurskip fan Tina Brown (1992-1998) waard it blêd modernisearre, wat ta in protte kontroverse ûnder de lêzers late. Brown yntrodusearre yllustraasjes yn kleur yn it blêd, wêrûnder ek foar it earst foto's (earder hiene de yllustraasjes allegear cartoons en oare tekenings west). Ek waard de regelôfstân fergrutte, sadat der minder tekst op eltse bledside stie en waard de lay-out yn algemiene sin by de tiid brocht. Fierders wreide se de ferslachjouwing oer de aktualiteit en bekende persoanen út en yntrodusearre se koarte kollums oer New York, wêrûnder ien oer it nachtlibben dy't faak op it rântsje wie.
Oan 'e ein fan 'e 1990-er jierren krige The New Yorker ûnder it haadredakteurskip fan David Remnick in eigen webside, dêr't (foar abonnees) in diel fan 'e ynhâld fan 'e hjoeddeistige edysje te lêzen is, mei dêropta wat stikken dy't inkeld online publisearre wurde en in grutte hoemannichte argyfmateriaal út eardere edysjes. Op 'e webside binne ek de cartoons út it tydskrift te keap, en teffens in digitaal argyf op CD-roms fan alle mear as 4.000 edysjes fan 1925 oant en mei april 2008, mei yn totaal mear as 500.000 bledsiden.
Cartoons
The New Yorker stiet al fan syn begjin yn 1925 ôf bekend om syn cartoons, dy't faak oer politike of sosjale ûnderwerpen geane. Bekende cartoonisten dy't foar it blêd wurke hawwe, binne û.o. Charles Addams, George Booth, Pia Guerra, Helen E. Hokinson, Lee Lorenz, Françoise Mouly, Charles Saxon en James Thurber.
Fan bysûndere betsjutting is Eustace Tilley, in weromkearend cartoonpersonaazje dat in soarte fan maskotte foar The New Yorker wurden is. Hy stie op 'e omslach fan 'e earste edysje fan it tydskrift út febrewaris 1925, tekene troch Rea Irvin as in dandy dy't troch in monôkle nei in flinter sjocht. Fan augustus fan dat jier ôf ferskynde er ek op tekenings fan Corey Ford (1902-1969) binnenyn it tydskrift. Tradisjoneel wurdt de omslach fan Irvin elts jier op 'e nij brûkt op 21 febrewaris of sa ticht by dy datum as mar mooglik is. By inkele gelegenheden is Irvin har wurk lykwols ferfongen troch in nij tekene fariaasje op 'e oarspronklike omslach.
Oplaach en lêzers
De oplaach fan The New Yorker bedroech yn 2019 krapoan 1.232.000 eksimplaren. Nettsjinsteande syn namme wurdt it tydskrift yn 'e hiele Feriene Steaten lêzen. Fan 'e oplaach giet 53% nei lêzers yn 'e tsien grutste Amerikaanske stêden. Neffens ûndersyk fan Mediamark Research wie yn 2009 de trochsneed leeftyd fan in lêzer fan The New Yorker 47 jier mei in trochsneed ynkommen fan $110.000 yn it jier. Neffens in ûndersyk fan Pew Research is 77% fan 'e lêzers fan The New Yorker polityk links oriïntearre.
Bergstraße (Landkreis)
Bergstraße is in Kreis yn it suden fan de Dútske dielsteat Hessen. De dielsteat foarmet it noardlike ein fan de rûte mei deselde namme.
Oanbuorjende lânkringen binne Groß-Gerau, Darmstadt-Dieburg, Odenwaldkreis, Rhein-Neckar-Kreis, de stêd Mannheim, Rhein-Pfalz-Kreis, en de stêd Worms.
Skiednis
De lânkring waard yn 1938 stifte troch de twa eardere distrikten Bensheim en Heppenheim gear te foegjen.
Geografy
De lânkring leit yn it Odenwald-middelberchtme. It heechste punt is de 517 meter hege Melibokus. De Berchstraße is ek in toerstyske rûte fan Darmstadt nei Wiesloch. It noardlike diel fan dy rûte giet troch de lânkring Bergstraße, dy't de namme oan de rûte joech.
70
Foarfallen
thumb|258px|De westlike muorre fan de Joadske Timpel
Ferstoarn
70er
Kwanza
thumb|200px|right
200px|thumb|right|Pont oer de Kwanza De Kwanza is in om-ende-by 950 km lange rivier dy't yn Sintraal-Angoala ûntspringt en yn de Atlantyske Oseaan útmûnet. It is de langste rivier dy't folslein yn Angola leit.
Stream op binne der in protte streamfersnellings en wetterfallen yn de rivier. De grutste wetterfal is de Kambambe, dy't 20 meter heech is. De rivier is stream op, oer in lingte fan goed 250 km befarber. Dochs wurdt de rivier net folle brûkt foar transport, omdat it der yn it drûge seizoen gefaarlik ûndjip wêze kin. Yn de rivier binne wetterkrêftsintrales oanlein dêr't elektrisiteit mei opwekke wurdt. Teffens leveret de rivier wetter foar yrrigaasje. Fanwege de ekonomy is de Kwanza ien fan de wichtichste rivieren fan Angoala, neist de Kunene.
Omgong fan Frankryk 1932
De 26ste edysje fan de Omgong fan Frankryk waard hâlden fan 6 oant en mei 31 july 1932.
Keunstdûken op de Olympyske Simmerspullen 1956
De Olympyske Simmerspullen 1956, ek wol de XIXe Olympiade neamd, waarden yn 1956 yn Melbourne, Austraalje hâlden. It keunstdûken waard hâlden yn it Olympic Pool.
Olympic Pool
It Olympic Pool waard boud yn 1956 foar de Olympyske Simmerspullen en der wie plak foar 6.000 taskôgers it wie it earste folslein oerdekte swimstadion foar de Olympyske Simmerspullen. It Olympic Pool is hjoed de dei ek wol bekind as it Westpac Centre.
Star Wars Insider
Star Wars Insider is it offisjele tydskrift fan 'e Star Wars-franchise, dat ienris yn 'e fjouwer moannen útjûn wurdt. It begûn yn 1987 as it orgaan fan 'e fanklub fan filmstudio Lucasfilm, ûnder de titel The Lucasfilm Fan Club Magazine, en krige yn 1994 syn hjoeddeistige titel. It blêd wurdt op 't heden útjûn troch útjouwerij Titan Magazines.
Ynhâld
De ynhâld fan Star Wars Insider omfettet seksjes dy't de lêzers by de tiid hâlde oangeande nije ûntwikkelings mei de Star Wars-franchise, en bestiet fierders út artikels mei nijs oer eveneminten, fanfiksje, eksklusive fraachpetearen, ynstjoerde brieven fan lêzers, en foarpublikaasjes út strips en boeken oer Star Wars. Ien fan 'e fêste ûnderdielen is it hielendal troch fans fan Star Wars gearstalde nijsbrief Bantha Tracks. Star Wars Insider befettet ek in protte reklame foar sawol dingen dy't mei Star Wars te krijen hawwe as foar guon dy't der hielendal los fan steane. De ynkomsten út dy advertinsjes hâlde it blêd draaiende.
Skiednis
Star Wars Insider sette yn 1987 útein ûnder de namme The Lucasfilm Fan Club Magazine. It blêd waard yn 1994 omneamd ta syn hjoeddeistige titel, tagelyk mei it útkommen fan it fideospultsje Star Wars: TIE Fighter. Star Wars Insider hat in protte ferskillende útjouwers hân, mar sûnt 2007 wurdt it blêd útbrocht troch Titan Magazines.
Oare Star Wars-tydskriften
Behalven yn 'e Feriene Steaten en oare Ingelsktalige lannen, lykas Kanada en Austraalje, wurdt de Star Wars Insider ek troch Star Wars-fans yn oare lannen en territoaria lêzen, mar net yn Dútslân. Dat lân hat nammentlik in eigen offisjeel Star Wars-blêd: Star Wars: Das offizielle Magazin. Yn it Feriene Keninkryk bestie foarhinne ek in selsstannich blêd, Star Wars Magazine, mar dat wie in útjefte fan Titan Magazines en gie sadwaande yn 2007 op yn Star Wars Insider doe't dat blêd yn 'e hannen fan Titan kaam.
Arbeid (wurk)
Arbeid, wurk of wurkjen is it oanbringen fan winsklik achte feroarings troch minsklike aktiviteit. Soks kin sawol op lichaamlike as op geastlike wize dien wurde. In gearhingjende gehiel fan arbeidstaken wurdt in berop neamd. 'Wurk' en 'wurkjen' binne termen dy't benammen yn it deistich spraakgebrûk foarkomme, wylst 'arbeid' in term út 'e ekonomyske wittenskip is.
Der wurdt ûnderskie makke tusken betelle en ûnbetelle arbeid. Unbetelle arbeid wêrby't gjin sprake is fan twang, wurdt frijwilligerswurk neamd. Is der wol sprake fan twang, dan giet it om slavernij. Arbeid fan persoanen jonger as tolve jier wurdt oanmurken foar berne-arbeid.
Arbeid kin ferrjochte wurde troch immen dy't in eigen bedriuw hat, in ûndernimmer. As it giet om immen dy't yn 'e tsjinst fan in oar wurket, is it in proses dêr't altyd in wurkjouwer en in wurknimmer by belutsen binne. In wurkjouwer is immen dy't in oar betellet om arbeid te ferrjochtsjen. In wurknimmer is immen dy't betelle arbeid foar in oar ferrjochtet. Hy hat datoangeande in beskate funksje, in wurkramt, dêr't er syn taken yn útfiert.
Om sterker te stean yn ûnderhannelings mei wurkjouwers, ferienje wurknimmers har yn fakbûnen. Wurkjouwers hawwe soartgelikense organisaasjes, saneamde wurkjouwersferienings. Yn 'e Westerske wrâld is it wenst dat fakbûnen en wurkjouwersferienings ûnderhannelje oer kollektive arbeidsoerienkomsten (CAO), wêrby't yn ien kear alle arbeidskontrakten fan wurknimmers by in bedriuw of yn in hiele bedriuwstûke regele wurde.
As in wurkjouwer en wurknimmer ôfspraken meitsje foar in wurkferbân dat mear en langer is as foar ien kear, hat de wurknimmer in baan. Banen kinne foltiids (fulltime) of dieltiids wêze. Wat as in foltiidbaan beskôge wurdt, ferskilt per sektor, fan 40 oant 32 oeren yn 'e wike. By bedriuwen wurdt it tal wurknimmers faak útdrukt yn fte (fulltime-equivalent), oftewol it ekwafalint fan foltiids banen. Dat wurdt dien om't dieltiidbanen fan ferskillende lingte dreech mei-inoar te ferlykjen binne.
Willem Arntsz
Willem Arntsz wie in rike Utertse boarger yn de 15e iuw dy't yn 1461 syn testamint jild neiliet oan de bruorren fan it St. Barbara- en het St. Bartholomeusgasthûs om in gasthûs foar geastessykten op te rjochtsjen.
Hendrik Nicolaas Werkman
thumb|225px|In jonge Werkman Hendrik Nicolaas Werkman (Leens, 29 april 1882 - Bakkefean, 10 april 1945) wie in drukker en ekspresjonistysk keunstner.
Willem Arntsz
Dat dolhûs waard yn 1461 oprjochte en waard letter omneamd ta it Willem-Arntszhûs, bestjoerd troch de Willem Arntsz Stifting. Yn 1907 waard hjir noch de Willem Arntsz Hoeve yn Den Dolder oan tafoege.
Hendrik Nicolaas Werkman
Hy waard bekend as de drukker fan "De Ploech", de keunstnersferieniging dy't begjin 20e iuw it kulturele libben yn Grins "opskodde".
Willem Arntsz
No binne dy ynstellings ûnderdiel fan it geastlike sûnenssoarch konglomeraat Altrecht.
Hendrik Nicolaas Werkman
Biografy
Werkman wie ek de auteur fan in lyts tal eksperimintele gedichten en poëtyske proazastikken, wêr't guon fan ta de Dada-streaming rekkene wurde kinne. Oare teksten binne manifesten, dy't er brûkte foar it opskodzjen fan it kulturele libben yn Grins, bygelyks Groningen Berlijn Moskou Parijs 1923 en Groeiende Lach. Hy hat yn dy snuorje wol briefke mei Theo van Doesburg. In stikmannich fan syn teksten waarden opnaam yn de biografy fan Werkman fan Hans van Straten (1963). Yn 1968 waard in karút sy korrespodinsje útjûn yn de rige Privé-domein.
Yn de oarloch fersoarge Werkman mei August Henkels, Adri Buning en Ate Zuithoff, ûnder de namme De Blauwe Schuit, ferskate útjeften dy't yn wat bedutsen termen krityk leveren op it nazi-bewâld. De teksten waarden fan Werkman yllustrearre mei kleurige "druksels". Ut dy tiid stamt ek it bekende wurk "Chassidyske leginden I en II", in dûbele rige fan tsien 'druksels'.
Werkman waard trije dagen foar de befrijding fan Grins mei 9 oaren fusillearre troch SD'er Peter Schaap (fan it Scholtenhûs) yn de bosk ûnder Bakkefean. De redenen foar syn arrestaasje en eksekúsje binne nea hielendat dudlik wurden. Neffens Monique Brinks wie it tichterby kommen fan de Kanadeeske befrijders yn april 1945, dat ek in mooglike befrijding, de oarsaak fan panyk op it Scholtenhûs. De SD’ers dêre wiene doe koartseftich dwaande mei it kwytmeitsjen fan foar harren belêstend materiaal en persoanen. De administraasje fan it Scholtenhûs waard ferneatige en de tsientallen finzenen waarden in groepen fuortbrocht en deasketten om foar te kommen dat se letter tsjin de Dútsers tsjûgje koene. Werkman waard beïerdige op it begraafplak fan Bakkefean.
In protte fan syn wurk, dat de Gestapo konfiskearre hie by syn arrestaasje, gie ferlern troch brân by de gefjochten tusken de Dútsers en Kanadezen yn de stêd.
Earbetoan
Oan de Nije Drintse Wei (te Allardseach tusken Bakkefean en de folkshegeskoalle) stiet in monumint ta neitins fan Werkman en de njoggen oaren dy't tagelyk mei him fusillearre waarden. Ek by syn bertehûs yn Leens stie in monumint, makke troch brûnsjitter Ben Joosten. It gemeentehuis fan De Marne yn Leens hat ek twa bylden fan Annet Gaaikema as earbetoan oan Werkman.
It H.N. Werkman Kolleezje yn it sintrum fan Grins is nei Werkman neamd. Dizze skoallemienskip hâldt it erfguod fan Werkman libbend middels keunstûnderwiis en geregeld weromkommende projekten.
Fuotbal op de Olympyske Simmerspullen 1948
200px|thumb|right|It Olympysk Stadion fan Londen 1948 De Olympyske Simmerspullen 1948, ek wol de XIVe Olympiade neamd, waarden yn 1948 yn Londen, Grut-Brittanje hâlden. De finale fan it fuotbal waard hâlden yn it Empire Stadium.
Papiamintsk
Papiamintsk (Kurasau: Papiamentu; Arûba: Papiamento; Bonêre: Papiamen) is in taal dy't sprutsen wurdt op de Underwynske Eilannen Kurasau, Bonêre) en Arûba. De namme Papiamintsk is ôflaat fan de Portugeeske termen foar brabbelje (papia en papear).
N.E.W.S. (album fan Golden Earring)
N.E.W.S. is it santjinde studio-album fan Golden Earring, op 24 febrewaris 1984 waard it album útbrocht. It album is ek bekend as North East West South.
Acolyte
"Acolyte", "The Acolyte", "Acolytes" of "The Acolytes" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Dûane
De dûane (fan it Frânske douane) is in oerheidstsjinst belêstge mei it ynjen fan ynfierrjochten en de bestriding fan smokkeljen. Dat wurdt dien troch it kontrolearjen fan persoanen en fracht dy't it oangeande lân binnenkomme. It wurkterrein fan 'e dûane beslacht sadwaande grinsoergongen, havens en lofthavens. Immen dy't wurket by de dûane is in dûanier (útspr.: "dûanjee").
Taken en foech fan 'e dûane ferskille per lân. Yn guon lannen en territoaria is de dûane inkeld in spesjalisearre ôfdieling fan 'e belestingtsjinst, dy't belesting inet en belestingfraude oanpakt. Yn oare lannen is de dûane lykwols in plysjetsjinst is dy't ek ferantwurdlik is foar de grinsbewekking.
Dûanetsjinsten yn ûnderskate lannen
Hǎiguān Zǒngshǔ]] (General Administration of Customs of the People's Republic of China)
Synagoge fan Irkûtsk
De Synagoge fan Irkûtsk (Russysk: Иркутская синагога; Irkûtskaja sinagoga) is in synagoge oan de Ul. Karla Libknechta (Karl Liebknechtstrjitte) yn Irkûtsk, Ruslân.
It gebou waard yn opdracht fan de joadske mienskip neffens it plan fan de Irkûtske arsjitekt Vladislav Andrejevitsj Kudelski boud. It twa ferdjippings tellende gebou hat in T-foarmich grûnplan. It haadgebou sjocht út op de Karl-Liebknechtstrjitte. De synagoge is in kultureel-histoarysk monumint út it lêste diel fan de 19e iuw.
Skiednis
De fergunning foar de bou waard yn april 1878 ôfjûn. De bou avensearre goed en al op 5 april 1879 waard in earste tsjinst holden. Noch yn itselde jier fûn in brân plak en de restauraasje dêrnei wie yn 1882 foltôge.
Yn 1920 waard de synagoge ûnteigenene en yn 1932 (of 1933) sletten. De rike bibleteek fan de synagoge gyng yn dy tiid hielendal ferlern.
Op 27 july 2004 fûn, op de dei dat de joaden de ferneatiging fan de timpel betinke, der wer in brân plak yn de synagoge, werby't de hiele ynrjochting ferlern gyng. Joaden oer de hiele wrâld sammelden foar de restauraasje jild yn, dy't op 25 maart 2009 foltôge waard.
Gemeente
Oan it begjin fan de 20e iuw foarmen de joaden likernôch 10% fan de Irkûtsker befolking. Dêrmei wie it de op ien nei grutste konfesjonele en de tredde etnyske groep fan Irkûtsk. Oan de basis fan de mienskip stiene ferballe minsken en joaden dy't it rjocht kirgen om harren yn it hiele Russyske Ryk nei wenjen te setten. Yn Irkûtsk ûnstie in spesjale joadske mienskip, de saneamde Sibearyske joaden. Hja fielden harren frijer yn de omgong mei oare groepen, mar holden harren tagelyk oan de tradysjes fan it eigen leauwe.
Oan it begjin fan de 20e iuw waarden ferskillende deportaasjes fan Joaden út Irkûtsk útfierd, om't oannommen waard dat de joaden sosjale ûnrêst en revolúsjonêre tinkbylden feroarsaken. Ek de Sovjet-tiid dy syn wurk en tsjin it ein fan de 20 iuw bestie de mienskip noch út likernôch 300 minsken.
Yn maaie 1998 waarden yn Irkûtsk op de twa joadske begraafplakken grêven fernield en moast de plysje de synagoge en de begraafplakken beweitsje. De réaksje fan de mienskip wie: 'It hat altiten al sa west. Lit se mar fjochtsje tsjin de deaden, it binne gewoan domme minsken.'
DAW Books
DAW Books is in Amerikaanske útjouwerij dy't fêstige is yn New York en spesjalisearre is yn 'e publikaasje fan romans, novellen en koarte ferhalen yn 'e sjenres science fiction en fantasy. De útjouwerij waard yn 1971 oprjochte troch útjouwer en redakteur Donald A. Wollheim, fan waans inisjalen de namme ôflaat is en dy't foartiid jierrenlang by Ace Books wurke hie. DAW Books beweart dat it de earste útjouwerij ea is, dy't útslutend science fiction- en fantasyboeken útbrocht hat.
Tsjin oktober 2010, doe't DAW Books 38 jier bestie, hie it mear as 1.500 titels op 'e merk brocht. Tsjintwurdich hat de útjouwerij in regeling mei de Penguin Group oangeande it mei-inoar dwaan fan 'e distribúsje, en it haadkertier fan DAW is fêstige yn it Amerikaanske haadkantoar fan Penguin. Lykwols is DAW Books noch altiten in selsstannige útjouwerij, en as de hjoeddeiske eigners, Elizabeth R. Wollheim (de dochter fan 'e oprjochter) en Sheila E. Gilbert der wat oer te sizzen hawwe, sil dat ek sa bliuwe.
Edmund Burke
right|thumb|250px|Edmund Burke Edmund Burke (Dublin, 12 jannewaris 1729 – Beaconsfield, 9 july 1797) wie in Iersk filosoof en politikus dy’t as grûnlizzer fan it moderne konservatisme beskôge wurdt.
Biografy
Edmund Burke kaam yn 1750 nei Londen om dêr jurist te wurden, mar de rjochtswittenskip fûn er dôchs mar neat. Hy begûn politike stikken te skriuwen foar it krekt oprjochte tydskrift “The Annual Register". In skoftke letter soe Burke sels ek de polityk yngean as lid fan de Whigpartij.
Burke wie in fûl bestrider fan de Frânske revolúsje dêr't er de Ingelske Glorious revolution en de Amerikaanske revolúsje tsjinoer sette.
Burke seach de rol fan de steat wat de maatskippij oanbelanget foaral as dy fan in túnman mei syn tún. De túnman besocht de tún te ûnderhalden. Progressiven en revolúsjonairen seagen Burke as boukundige dy't de boel hieltiten oan de fan blaudrukken en utopyen feroarje woe. Burke wiisde it utopysk radikalisme fan de hân. Hy foarseach al yn syn “Reflection on the Revolution in France’ dat de Frânske revolúsje op in diktatoriaal skrikbewâld útrinne soe. Ûnder lieding fan Robespierre ûntwikkele de Frânske revolúsje har yndie yn dy rjochting.
Yn Nederlân komt de Edmund Burke Stifting op foar de konservative saak. Yn Belgje is dat de Deltastifting, as útjouwerij fan it blêd TeKos. (teksten, kommentaren en stúdzjes).
Edmun Burke skriuwt yn 1757 syn ûndersyk. In filosofysk ûndersyk nei de oarsprong fan ús tinkbylden oer it sublime en it skjinne. Yn dit ûndersyk stelt hy dat skoanderens en oerweldiging inoars tsjinpoalen binne. Hy jout formele skaaimerken fan wat minsken as moai erfare. Bygelyks rûn en sêft.
Edmund Burke wie lid fan de Frijmitselderij.
Gymnastyk op de Olympyske Simmerspullen
thumb|100px|right|Turnje thumb|100px|right|Trampolyne Springe thumb|100px|right|Ritmyske Gymnastyk Gymnastyk is in sport dy't al fan de earste moderne Olympyske Spullen ôf op it Olympyske programma stiet. It Gymnastyk bestiet trije ûnderdielen Ritmyske Gymnastyk, Trampolyne Springe en it Turnjen.
Skiednis
It turnjen foar manlju stiet fanôf it begjin al op it programma, froulju waarden fanôf 1928 talitten op de spullen. yn 1984 kaam dêr it ritmyske Gymnastyk by foar de froulju en fanôf 2000 stiet it Trampolyne springe op it programma sawol foar manlju as foar froulju
Medaljespegel
De top tsien fan lannen dy't by it gymnastyk medaljes wûn ha by de Olympyske Simmerspullen. Bywurke oant en mei 2020
Hotze Brouwer
Hotze Brouwer (Eagmaryp, 28 maaie 1910 - Dunegea, Skarsterlân, 17 maart 1945) wie in feehâlder en fersetsman yn de Twadde Wrâldoarloch.
Brouwer buorke op de Beatrixhoeve yn Haskerhoarne by it Nannewiid. Hy hie in oandiel yn it ferbergjen fan dêr dropte wapens yn syn pleats. De slachsin dy't by it droppingsfjild brûkt waard wie: 'Dy't de skoech past, docht him oan.' Boppedat wie hy meiwurker fan de Lanlike Organisaasje foar Help oan Underdûkers. Brouwer waard op 8 febrewaris 1945 arrestearre en oerbrocht nei SD-finzenis Crackstate op It Hearrenfean. Hy waard beïerdige op it N.H. begraafplak yn Haskerhoarne.
De tinksteen yn de pleats fan Schotanus yn Dunegea herinneret oan de fusillade op 17 maart 1945 fan Hotze Brouwer en njoggen oare finzenen út de Crackstate.
Win Remmerswaal
Wilhelmus Abraham (Win) Remmerswaal (De Haach, 8 maart 1954 - De Haach, 24 july 2022) wie in Nederlânsk honkballer. Remmerswaal wie in goede smiter dy't in wiidweidich arsenaal oan smiten manmachtich wie.
Karriêre
Hy spile yn Nederlân yn de haadklasse, foar de Nederlânske ploech en dêrnei yn Amearika dêr't er úteinlik twa seizoenen útkaam foar de haadmacht fan de Boston Red Sox yn de Major League. Hy wie de earste yn Nederlân oplate honkballer dy't yn de Major League spile. Dêrnei spile er noch in oantal jierren yn de Italjaanske haadklasse. Yn totaal spile er santjin jier op it heechste nivo yn Jeropa en Amearika wêrby't er de lânsitels mei syn klups wûn yn sawol Nederlân as Itaalje.
Remmerswaal stie bekend as in eksintrike honkballer. Wilens syn sportkarriêre rekke er ferslave oan alkohol. Nei in dêrnei besibbe oerhaal yn 1997 wenne er yn in fersoargingshûs yn Nederlân. Win Remmerswaal ferstoar op 24 july 2022 yn 'e âldens fan 68 jier.
Ernst Sillem Hoeve
thumb|right|260px|Ernst Sillem Hoeve De Ernst Sillem Hoeve is in konferinsjehotel oan de Soestdikerwei tusken Den Dolder en Lage Vuursche
Prins Willem Frederik Hendrik fan Oranje liet yn 1871 in hûs sette foar opsjenner. Dat hûs waard it ‘Prins Hendrik Oord’ neamd. Oan de oare kant dêrfan waarden stâlen en in moai koetshûs boud. Yn 1926, sa'n 50 jier letter waard it koetshûs kocht troch it Nederlandsch Jongelinge Verbond (CJV/YMCA Nederlân), as bûtenhûs. It hûs waard by de iepening op 1 july 1926 Ernst Sillem Hoeve neamd. Ernst Sillem wie bankier dy't as ponghâlder in soad foar de YMCA dien hat.
Marsha Thomason
Thomason studearre Teaterwittenskippen en Byldzjende keunst oan it Oldham Sixth Form College. Letter helle sy noch har Bachelor of Arts oan de Manchester Metropolitan University
't Stort
thumb|Yngong nei 't Stort mei in grien namboerdsje thumb|'t Stort en de Hoarnse Feart fan de Hellenstertille ôf 't Stort (Grinslannersk: Stört) is in streekje yn de gemeente It Hegelân (oant 1 jannewaris 2019 gemeente De Marne) yn de provinsje Grinslân. It leit flakby Leens op it punt dêr't it Warfhústerloopdjip gearkomt mei de Hoarnse Feart en gearrint ta it Hunzegoakanaal. Wat súdliker leit de buorskip Douwen en fierder nei it westen de buert Leenstertillen. Neist it buertsje leit oer de Hoarnse Feart de Hellenstertil, dy't lokaal Scheeftil neamd wurdt. Fan 't Stort út rint it Scheeftilsterpaad nei Leens.
Skiednis
It Hunzegoakanaal waard groeven yn 1873. De útgroeven grûn waard op it neistlizzende stik lân 't Stort, dêrtroch krige it streekje syn namme. Op de grûn oan it kanaal waard in rychje arbeidershúskes setten. Yn 1928 kaam dêr noch in earmhûs by. De ynwenners fan Leens seagen wat del op de bewenners fan it buertsje.
Fideospultsje
thumb|Kompjûterspultsje 'Free Orion' In fideospultsje is in spultsje wêrby't de brûker/spiler ynteraktyf belutsen is mei in betsjinningsbakje dêr't in fisuële ynteraksje op in fideoskerm mei kreëarre wurdt. As dêrfoar in spulkompjûter of de persoanlike kompjûter brûkt wurdt, sprekt men faak fan in kompjûterspultsje. In soad fideospullen kinne lykwols mei de betsjinningsconsole op 'e tillefyzje oansletten wurde, en dan is men in kompjûter net nedich. Tsjintwurdich binne der ek almar mear tapassings foar PDA's, mobile tillefoans en draachbere spulkompjûters.
By nije kommersjele spullen wurdt de klam hyltyd mear lein op 'e fisuele belibbing fan it spultsje. Microsoft (mei de Xbox) en Sony (mei it Playstation) binne wiidferneamd op dat mêd. By oare spullen leit de klam op it spyljen sels (gameplay) en de ynnovaasje. Nintendo leit tsjintwurdich de klam op 'e ynnovaasje mei de produksje fan de Wii en Nintendo DS, eartiids wie ek Sega dêr ferneamd om.
Ferskate kompjûterspultsjes
In oersjoch mei kompjûter-gênres mei in pear foarbylden fan populêre titels yn dat gênre.
The Hole (album fan Golden Earring)
The Hole is it achtjinde studio-album fan Golden Earring, yn maaie 1986 waard it album útbrocht.
Konstantius Kloarus
thumb|Búste fan Konstantius I Kloarus
Konstantius Kloarus of Konstantius I, folút: Gajus Flavius Falearius Konstantius (Latyn: Gaius Flavius Valerius Constantius; 31 maart 250? – 25 july 306, York), wie keizer fan Rome fan 1 maaie 305 oant 25 july 306. De namme Kloarus (Chlorus = de Bleke) hat er krigen fan de Byzantynske skiedkundigen. Hy wie de heit fan Konstantyn de Grutte. Konstantius kaam út Illyria en neffens syn pakesizzer Konstantyn II wie de famylje besibbe oan dy fan Klaudius Goatikus.
Skiednis
Oer de jonge jierren fan Konstantius is net folle wis. Hast alle besikbere ynformaasje oer him komt út de Historia Regum Britanniae fan Geoffrey fan Monmouth, wat net in echt betroubere boarne is.
Konstantius wie troud mei Flavia Iulia Helena, dy't ien soan krige. Neidat hja útinoar gongen wienen, troude er yn 289 mei Flavia Maksimiana Teodora. Hja krigen nochris seis bern. Fanwegen syn militêre prestaasjes en syn kundich en behearste regear oer Dalmaasje waard Konstantius op 11 maart 293 troch Diokletianus ta Caesar ûnder Maksimianus beneamd. By de ferdieling fan de provinsjes waarden Galje en Brittanje oan Konstantius tawiisd.
thumb|left|In [[argenteus fan Konstantius I Khlorus, mei op de oare kant de tetrargen, dy't in offer bringje nei in oerwinning op de Sarmaten.]] As Caesar wie Konstantius drok dwaande mei ferskate fjildtochten tsjin alderlei barbaarske stammen en tsjinstanners as usurpators. Yn de simmer fan 293 jeie er de troepen fan de usurpator Karausius, ursurpator fan Grut Brittanje, fuort út Noard-Galje. Nei't Konstantius Boulogne oanfallen hie, wie de posysje fan Karausius sa swak wurden dat syn ponghâlder, Allectus him fermoarde, en syn plak ynnaam. Yn 296 stutsen de troepen fan Konstantius oer nei Grut-Brittanje en koene dêr úteinlik Allectus ferslaan, dy't dêrby om hals rekke. Yn 298 oerwûn Konstantius de Allemannen, in Germaansk folk dat him yn de kriten fan Main ôphâlde.
Under de ferfolging fan de Kristenen yn 303 hold Konstantius him ôfsidich. Dêr't de oare keizers tige strang wienen, beheine hy syn aksjes ta it ferwoastgjen fan in pear tjerken. Op 1 maaie 305 waard Konstantius de nije Augustus (keizer) en Severus II waard syn Caesar. Konstantius stoar lykwols in jier letter yn Eboracum, wylst er op in fjildtocht wie tsjin de Pikten en de Skotten. Severus folge him op as keizer en syn soan Konstantyn de Grutte waard Caesar fan Severus.
Keppeling om utens
● 🇦🇹, artikel oer Konstantius Kloarus (305-306) yn DIR (1996), (Ingelsk).
Jeraziatyske sliepmûzen
De Jeraziatyske sliepmûzen (wittenskiplike namme: Leithiinae) foarmje in ûnderfamylje fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), it ûnderskift fan 'e iikhoarntsjes en sliepmûzen (Sciuromorpha) en de famylje fan 'e sliepmûzen (Gliridae). Dizze ûnderfamylje omfettet 12 libbene soarten, ferdield oer 6 skaaien. Dêrûnder binne ek de beamslieper (Dryomys nitedula), de hazzemûs (Muscardinus avellanarius) en de ikelmûs (Eliomys quercinus), dat guon fan 'e bekendste sliepmûzesoarten binne, dy't yn grutte parten fan Jeropa foarkomme.
Client
"Client" of "The Client" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Diokletianus
right|thumb|búste fan Diokletianus Diokletianus, (Latyn: Gaius Aurelius Valerius Diocletianus) (22 desimber 236- 3 desimber 312) wie keizer fan Rome fan 20 novimber 284 oant 1 maaie 305. Hy wie in wichtige keizer dy't foaral bekend wurden is om syn bysûndere organisatoryske talinten. Under syn keizerskip waarden in protte aspekten fan it Romeinske ryk fernijd of opnij organisearre, lykas yn it leger, de provinsjes, it monetêre systeem en de belestingen.
Opkomst
Berne as in Illyrjer út de lege stân, makke hy opgong ta konsul. Op 20 novimber 284 waard hy troch it leger as keizer keazen om keizer Numerianus te ferfangen. Nei de moard op Karinus yn july 285 waard hy allinich-hearsker oer it Romeinske Ryk.
De Tetrargy
left|thumb|130px Diokletianus fûn dat der yn it Romeinske ryk in soad feroare wurde moast. Yn syn eagen wie it ryk fierstente grut om effektyf bestjoere wurde te kinnen. Benammen troch ferskeidene ynterne konflikten en militêre drigingen oan de lange grinzen wie it ryk kwetsber. Hy joech in meiwurker fan him Maksimianus de titel fan Caesar, wat de tradisjonele wize wie foar in keizer (Augustus) om syn opfolger oan te wizen. Lykwols joech hy Maksimianus de titel fan Augustus der by en dielde mei him de macht (Diokletianus yn it easten en Maksimianus yn it westen).
Yn beide ryksdielen kamen aparte haadstêden, de âlde haadstêd Rome wie der net by. Dêrtroch soe de ynfloed fan de Romeinske senaat hurd ferminderje.
Yn 292 wiisden Diokletianus en Maksimianus beide in Caesar oan (efter mekoar Galerius en Konstantius Kloarus). Dizze wienen lykwols net allinnich opfolgers - beiden krigen it ek foar it sizzen oer sawat elk in fearn fan it ryk. Dizze foarm fan regearen wurdt de Tetrargy neamd.
Opfolging
Op 1 maart 305 kundige Diokletianus oan dat hysels en Maksimianus ôfgean soenen en op 1 maaie opfolge wurde soenen troch harren Caesars. Dizze opfolgers soenen ek wer twa nije Caesars beneame. Nei de seremoanjes en doe't alles deromhinne regele wie, luts Diokletianus him werom nei syn paleis yn de omkriten fan Spalatum (it tsjintwurdige Split) oan de Adriatyske See en hâlde him sûnt dy tiid dwaande mei túnkjen. Hy wie de iennige Romeinske keizer dy't it keizerskip frijwillich opjoech.
Korinte
De fiif dielgemeenten (dimotiki enotita) fan de fúzjegemeente binne:
Transport en ekonomy
By Korinte leit it ferneamde Kanaal fan Korinte, dat de Ionyske See, oer de Golf fan Korinte, mei de Egeyske See ferbynt (sjoch ek: Lâningte fan Korinte). It kanaal soarget derfoar dat skipfeart tusken bygelyks Piraeus en de Ionyske Eilannen en Igoemenitsa net om de Peloponnesos hinne hoecht te farren, mar in folle koartere rûte folgje kin, noardlik fan dat skiereilân.
Korinte kin mei de trein berikt wurde. De âlde, inkeld stadich ridende trein, is sûnt de ynrjochting fan de Olympyske Simmerspullen fan 2004 in Atene ferfongen troch in modernere ferzje, dêrtroch is de ferbynding bot ferbettere. De trein giet fan de haadstêd Atene fia Korinte troch de Peloponnesos.
Skiednis
thumb|left|Romeinsk baaihûs Yn de âldheid wie Korinte ien fan de wichtige Grykske stêdstaten, dy't ferskate koloanjes stifte yn de Midslânske See, dêrûnder Syrakuse op Sisylje. De stêd naam in strategyske posysje yn trochdat it in ferbining foarme tusken Attika mei Atene en de Peloponnesos, mei ûnder oaren Sparta. Ek de hannel florearre troch dy geunstige posysje. Yn 146 f.Kr. waard de stêd troch de Romeinen ferwoaste nei earst in skoftlang belegere west te ha.
Troch Julius Caesar waard Korinte yn 44 f.Kr. wer opboud en al gau woeks de stêd út ta de meast wolfarrende yn it suden fan Grikelân. Korinte wie teffens haadstêd fan de Romeinske provinsje Achaea. Yn dy tiid wie de stêd ferneamd troch de Istmyske Spullen, dy't om 'e twa jier hâlden waarden en destiids allinnich troch de Olympyske Spullen yn oansjen oertroffen waarden.
Korinte is ûnder oaren bekend wurden fanwege it feit dat hjir al ier, om it jier 50 n.Kr. hinne, in kristlike gemeente stifte is, dêr't Paulus twa brieven nei ta skreau, dy't diel útmeitsje fan de Bibel: de Earste brief fan Paulus oan de Korintjers en de Twadde brief fan Paulus oan de Korintjers. .
It archeologyske fynplak, it âlde Korinte (Archaía Kórinthos, d.i. Grieks voor Antiek Korinthe) leit in eintsje bûten de moderne stêd Korinte. Lykwols binne fan de antike stêd net folle oerbliuwsels bewarre bleaun. Wat noch oerein stiet binne inkele monolityske pylders fan de Apollo-timpel. Yn de omkrite fan it âlde Korinte leit de Akrokorinthos, de âlde akropolis fan de stêd.
Oar
De namme Krint is ôflaat fan dizze stêd.
List fan planetoïden 10401-10500
Dit is in list fan planetoïden 10401-10500.
Pokrovsky-kleaster (Kiëv)
It Pokrovsky-kleaster oan de Bechterevsky Provûlok moat net betiizge wurde mei it kleaster mei deselde namme foar muontsen, dat yn oan de súdlike kant fan Kiëv leit.
Bou fan de Nikolaaskatedraal
De russyske arsjitekt Vladimir Nikolajevitsj Nikolajev (1847-1911) makke it ûntwerp en liede de bou fan it kleaster. Hy wie hûsarsjitekt fan it bisdom Kiëv en letter hûsarsjitekt fan it Kiëvske Petsjersk-lavra. De Foarbeatsjerke en de Sint-Nikolaaskatedraal, wêrfoar't Aleksandra's soan Peter de sketsen levere, waarden troch Nikolajev boud yn in pseudo-russyske styl. De earste stienlizzing fan de katedraal fûn plak op 21 augustus 1896 troch tsaar Nikolaas II. De twadde stien waard lein troch tsarina Aleksandra Feodorovna en de tredde troch grutfoarstinne Aleksandra Petrovna sels. De bou waard mooglik makke troch de Kiëvske filantroop Nikolas Teretsjtsjenko en duorre 15 jier. Op 9 maaie 1911 wijde biskop Pavel (1843-1911) fan de Russysk-Otterdokske Tsjerke it haadalter fan de katedraal yn. Troch it útbrekken fan de Earste Wrâldkriich wie der gjin tiid mear om de binnenmuorren fan de katedraal te beskilderjen mei fresko's.
Revolúsje
Nei de Russyske Revolúsje waard it kleaster yn 1925 troch de bolsjewiken sletten, mar ûnder de Dútske besetting fan de stêd waard it kleaster yn de hjerst fan 1941 wer iepene. Yn 1943, doe't it front tichter by Kiëv kaam, wegeren de nonnen it kleaster te ferlitten en sieten se 40 dagen tusken de fjochtsjende partijen finzen yn de benedentsjerke fan de katedraal.
De nonnen bleaune yn it kleaster en namen harren taken yn de ferpleging wer op. Ek de swier skeinde Nikolaaskatedraal waard wer renovearre. De renovaasje fan it ynterieur fan de katedraal waard yn maaie 1949 foltôge. Oan de bûtenkant bleau de katedraal lykwols sûnder koepels. Dy hiene de bolsjewiken yn de jierren 1920 mei it sluten fan it kleaster ôfbrutsen. Pas yn de jierren 2006-2010 krige de katedraal syn oarspronklike oansjen mei koepels en krusen werom. It tal gebouwen fan it kleaster wie foars redusearre, fan de mear as tritich gebouwen dy't eartiids fan it kleaster wiene, bleane der mar sân foar it kleaster oer. De rest fan de gebouwen waarden troch oare organisaasjes brûkt of ôfbrutsen. De gebouwen krigen somtiden funksjes dy't neat mear mei de oarspronklike funksje te krijen hiene en sa waarden guon kleastergebouwen brûkt troch bygelyks wetshanthaveningsorganisaasjes of in abortusklinyk. Oant de dei fan hjoed is mar in part fan it oarspronklike tal gebouwen werom jûn oan it kleaster.
Troch bliksemynslach yn 1981 waard de katedraal troffen troch brân. Alhoewol't it fjoer de katedraal net binnendrong, hiene de muorren fan it dwêsten slim te lijen. Yn de jierren dêrnei waard, nei't it dak wer sletten wie, it stúkwurk renovearre en krigen de binnenmuorren fan de katedraal foar it earst beskilderings. Yn de jierren 1990 waard ek de Foarbeatsjerke wer restaurearre.
Keeper of the Flame (album fan Golden Earring)
Keeper of the Flame is it njoggentjinde studio-album fan Golden Earring, op 8 maaie 1989 waard it album útbrocht.
Friedberch (Hessen)
De ferneamde Erasmus Alberus, humanist, religieus herfoarmer en freon fan Marten Luther waard berne yn Bruchenbrücken yn 1500.
Norden
De regio Norden moat it ekonomysk sjoen fan de lânbou en it toerisme hawwe. De stêd hat goed 27 kilometer seedyk en in haven foar de fearboaten nei de eilannen Júst en Norderney. De stedsdielen Norddeich en Westermarsch II fiere sûnt 1979 offisjeel it prdekaat „Staatlich anerkanntes Nordseebad“. Op 24 juny 2010 ferliende de Nedersaksyske minister fan Ekonomyske Saken, Jörg Bode, it predikaat „Nordseeheilbad“ oan beide stedsdielen, de heechste toeristyske ûnderskieding. Op 't heden is Norden-Norddeich it grutste offisjeel erkende Seeheilbad oan de East-Fryske Noardseekust. Al yn de fyftiger jierren waard Norden mei de slogan "Das Grüne Tor zum Meer" as fakânsjeoarde oanpriizge. Allinne al yn it simmerseizoen fan 2007 waarden der mear as 900.000 oernachtingen teld.
Skiednis
Al yn 880 wie der in delsetting mei de namme Norden. Dat jier wûnen de Friezen dêr in fjildslach fan de Noarmannen, de saneamde Slach by Norditi. Norden krige yn 1255 stedsrjochten en is sa de âldste stêd yn East-Fryslân. Earst lei Norden yn it Federgoa, letter yn it Fryske lân Norderlân. Yn ’e midsiuwen fierden de Fryske haadlingefamyljes Tom Brok en Cirksena it bewâld oer de stêd. thumb|left|Norden om 1590 hinne Troch ferskillende stoarmfloeden friet de Leybocht grutte stikken lân op. Yn de lette midsiuwen en dêrnei hie Norden in belangrike seehaven. Oan ’e 18e iuw wie der ek in aardich grutte float. Lykwols waard East-Fryslân troch de Krystfloed fan 1717 slim troffen. It plak Itzendoarp by Norden waard yn ’e weagen wei. thumb|It Haus Vienna is ien fan de âldste huzen (boud om 1600 hinne) en is folslein renovearre yn de 1990er jierren Nei de 16e iuwske Reformaasje wie der in soad striid tusken kalvinisten en lutersken. De striid waard lang om let wûn troch de lutersken. Yn 1684 wie militêr yngripen needsaaklik sadat de kalvinistyske minderheid de Tsjerke fan Bargebur bouwe koe. Yn 1597/98 en 1611 waard Norden teistere troch in pestepidemy. Yn de Tritichjierrige Oarloch (1618 -1648) moast de stêd, dy’t net troch stêdsmuorren beskerme wie, in pear kear in besetting troch bûtenlânske soldaten belije.
Yn 1744 waard Norden, krekt as de rest fan Eastfryslân, Prusysk. De Prusen begûnen mei grutte ynpolderingsprojekten by de seekust lâns en mei de turfwinning oan ’e súdeastkant fan ’e stêd. Dêrtroch wie der gjin ferlet mear fan turf út Grinslân. Yn dy snuorje waarden ek tabakfabriken oprjochte. Nei de fal fan Napoleon waard de stêd ûnderdiel fan it Keninkryk Hannover, yn 1866 kaam it wer by Prusen, om lang om let yn 1871 ûnderdiel te wurden fan it nije Dútske Keizerryk. De turfwinning en ynpolderingsaktiviteiten gongen fierder yn ’e 19e en iere 20e iuw. Wichtich wie ek de oanlis fan in ferhurde dyk nei Georgsheil (Uthwerdum), Emden en Auwerk (1844), en de oansluting op it spoarnet (yn 1883, de line waard trochlutsen nei Norddeich yn 1892 ).