cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Knife Children
Ynhâld
Nei in goed wike komme lykwols Fiddler Mason en Lily har jongere healbroer Reeve yn Pearl Riffle oan, mei de bedoeling om Lily op te heljen en mei nei hûs te nimmen. Dan moat it hege wurd derút. It docht lykwols bliken dat Fid al lang wist dat er net Lily har biologyske heit wie, om't er, sa seit er sels, "wol oan njoggen ta telle kin." Dat Lily har heit in Marrinner is, komt foar him lykwols as in ferrassing. As útlein wurdt dat Lily middenmank Marrinners wenje moat om te learen hoe't se mei har jeften omgean moat, sjocht Fid dêr de needsaak wol fan yn. Net dat Lily trouwens oars mei him nei hûs wollen hie, want it spul mei har mem sit har noch altyd heech. Nei't Fid syn ferbrânde hannen behannele binne troch Verel Owlet, de haadgenêzer fan Pearl Riffle, ride hy en Reeve sûnder fierder wat bedijd te hawwen wer nei hûs.
Cēsis (stêd)
Cēsis (Lyflânsk: Venden, Estysk: Võnnu, Dútsk: Wenden, Poalsk: Kieś) is in stêd yn Letlân, oan de rivier Gauja yn de provinsje Vidzeme. It is it haadplak fan de gemeente Cēsis en wie dat oant 2009 fan it distrikt Cēsis. De gemeente hie yn 2016 17.170 ynwenners.
Cēsis is ek in kueroarde en in toeristysk sintrum. In diel fan it Nasjonaal Park Gauja leit op it grûngebiet fan de gemeente.
Befolking
Untjouwing ynwennertal
Befolking nei etnisiteit (2010)
Hameln-Pyrmont
De Landkreis Hameln-Pyrmont is in lânkring yn it suden fan de Dútske dielsteat Nedersaksen. De lânkring ûntstie yn 1922 troch in fúzje fan de distrikten Hamelen en Pyrmont. Yn de lânkring wenje likernôch 150.000 minsken. De lânkring is de ferdielen yn 8 gemeenten en de haadstêd is Hamelen.
Geografy
De lânkring leit yn it Weserberchlân oan de Boppe-Weser yn it suden fan Nedersaksen. It hiele gebiet wurdt troch middelgeberchtmes trochsnien. Yn it noarden leit it Süntel- en Weserberchtme, yn it easten de berchkaam Deister, it berchtme Osterwald, de Ith en de Thüster Berch. Yn it suden en it westen foarmet it Lipper Berchlân de grins mei de dielsteat Noardryn-Westfalen. De heechste punten fan de lânkring binne de Kanstein (441 meter) by Salzhemmendorf en de Hohe Egge (440 meter boppe seenivo) by Pötzen. De Weser rint fan noard nei súd troch Hamelen, dêr't de Hamel yn de Weser mûnet. Yn de gemeente Emmerthal yn it suden fan de lânkring streamt de Emmer út it distrikt Höxter yn de Weser. De lânkring grinzget mei de klok mei begjinnend yn it noardwesten oan de lânkring Schaumburg, de regio Hannover en de lankringen Hildesheim en Holzminden (allegear yn Nedersaksen) en de lânkring Lippe (yn Noardryn-Westfalen).
Gemeenten
thumb|left|Gemeenten yn Hamelen-Pyrmont Ienheidsgemeenten
Wiebe Kort
Wiebe Bauke Kort (Koartsweagen, 8 maaie 1944 — Appelskea, 24 febrewaris 2021) wie in Fryske hurdsiler, seilmakker en reedrydtrener.
Biografy
Kort helle as siler de bêste resultaten yn Sechtjinkwadraat klasse. Hy waard nasjonaal kampioen yn dy klasse yn 1970 tegearre mei Otto de Vries út De Gordyk yn ien fan de boaten dy't er sels makke hie. Fan 1963 ôf die er mei oan fyftich Snitswiken en wûn njoggen kear.
Hy wie reedrydtrener tusken 1965 en 1980 en trener fan de regionale seksje en letter fan Jong Oranje. Hy treende ûnder oaren Ria Visser, Alie Boorsma, Akke Falkena en Grietje van der Meer.
Kort begûn yn 1980 syn eigen seilmakkerij yn'e mande mei Ruud Smits.
Kort wie 46 jier troud mei Jellie van der Schaaf. Sy krigen twa soannen: Thijs en Erik dy't ek silers wiene en ferskate prizen wûne. De lêste jierren fan syn libben waard syn sûnens minder. Hy stoar yn Appelskea yn de âldens fan 76 jier.
Roubaix
Roubaix (Nederlânsk: Robaais; West-Flaamsk: Roboais) is in âlde yndustrystêd yn it noarden fan Frankryk, flak by de Belgyske grins. De stêd hie sa likernôch 96 tûzen ynwenners yn 2013 en wie dêrmei nei Risel en Amiens de op twa nei grutste stêd fan de regio Opper-Frankryk. Roubaix foarmet in konurbaasje, mei de omlizzende stêden, Risel, Tourcoing, Villeneuve-d'Ascq en 86 oare gemeenten, wêr mear as in miljoen minsken wenje, dy't ûnder it gesach feriene fan in stêdekloft falt: de Jeropeeske metropoal fan Risel.
Mei de Yndustriële Revolúsje fan de njoggentjinde ieu, groeide Roubaix yn rap tempo. De befolking woeks fan 8,091 yn 1800 nei 124,661 yn 1896. De stêd doe waard in sintrum fan ynternasjonaal belang foar de wol- en tekstylyndustry en waard dêrom ek wol 'It Mansjester fan Frankryk' ferneamd. Mids 20e iuw rekke de tekstylsektor yn ferfal. Sûnt moat de ekonomy fan Roubaix it meast hawwe fan kultuer, mar seker ek fan toerisme. It Museum foar Keunst en Yndustry en it Museum foar Tekstylen lûke in soad minsken.
De stêd is hjoed-de-dei foaral bekend as oankomstplak fan de hurdfytswedstryd Parys-Roubaix.
Befolking
Roubaix is bekend om syn sosjaal, kultureel en etnysk ferskaat. De ynwenners fan de stêd wurde yn it Frânsk “Roubaisiens” en yn it Pikardysk “Roubégnos” neamd.
Partnerstêden
Roubaix hat mei acht stêden partnerskippen.
Opdracht (earbewiis)
In opdracht is yn it ramt fan 'e skiene keunsten in earbewiis of huldeblyk oan immen yn 'e foarm fan in keunstwurk. Men kin dan tinke oan in stânbyld, skilderij, boek (fiksje of non-fiksje), gedicht, muzykstik, film, ôflevering út in tillefyzjesearje of fideospultsje, om mar wat te neamen. Sa'n opdracht is in foarm fan erkenning foar dejinge oan wa't it wurk opdroegen wurdt. De term 'opdracht' wurdt yn dit ferbân ek brûkt foar it spesifike stikje tekst wêryn't it earbewiis beskreaun wurdt, bgl. foaryn in boek.
Will Spoor
thumb|left|Snuf en Snuitje, rjochts Will Spoor as Snuitje Willem Jan Spoor (Amsterdam, 3 desimber 1927 – dêre, 25 novimber 2014) wie in Nederlânsk akteur en teätermakker, dy't fral bekend waard as pantomimespiler. Teffens waard er bekend fan syn rol as Snuitje, de iene helte fan it banditeduo Snuf & Snuitje, uit de tf-rige Pipo de Clown. Will Spoor wie yn 't earstoan fioelist. Hy folge pantomimelessen by de Frânske mimespiler Étienne Decroux. Yn 1954 die er mei yn de Stichting Nederlandse Pantomime, dy't yn 1952 troch Jan Bronk oprjochte waard. Yn 1968 sette Spoor út ein mei in eigen mimeteäter, "Mime Theater Will Spoor". Hy stichte dêrnei de teätergroepen Waste of Time, Inccoprodinc, No 12 en Onk Theater Overal. Njonken dat arbeide er op mei it Willem Breukerkwartet yn ferskaat oan produksjes; neist mimespyljen song er dêr ek yn. Letter hie er faak gastrollen. Hy stie ek faak yn it teäter ûnder de skûlnamme Fred Saels.
Spoor wenne en wurke op it ADM/terrein, earder fan de Amsterdamsche Droogdok Maatschappij yn Amsterdam-Noard. Dat is no in wen- en wurkplak foar artysten.
Wil Spoor stoar 25 novimber 2014 yn de âldens fan 86 jier.
Taishi Taguchi
(16 maart 1991) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Nagoya Grampus.
Tsukasa Shiotani
(5 desimber 1988) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Sanfrecce Hiroshima. Earder spile foar Mito HollyHock. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 2015 en it Olympyske Simmerspullen 2016.
Katedraal fan Winchester
De Katedraal fan de Winchester (Ingelsk: Winchester Cathedral) of de Katedrale Tsjerke fan de hillige Trije-ienheid (Cathedral Church of the Holy Trinity) is in katedraal fan de Church of England yn Winchester, Hampshire, Ingelân. It is ien fan de grutste katedralen yn Jeropa mei it langste skip fan de goatyske Jeropeeske katedralen.
De katedraal is wijd oan de Hillige Trije-ienheid, Petrus en Paulus en foar de reformaasje ek oan Sint-Swithun. De katedraal is de biskopstsjerke fan it bisdom Winchester.
Skiednis
De katedraal giet werom op it jier 642, doe't tichteby de noardlike kant fan de hjoeddeiske katedraal de earste tsjerke boud waard. Dat gebou waard bekend ûnder de namme Old Minster. Sûnt 971 makke de Old Minster diel út fan in kleasterkompleks.
De Angelsaksyske hillige Swithun waard by de munster begroeven. Letter waard de hillige byset yn de tsjerke en wer letter ferhûze syn omskot nei de Normandyske katedraal. It âlde munster waard yn 1093 ôfbrutsen, fuort nei de wijing fan de opfolger.
Major League Baseball
Major League Baseball, ornaris ôfkoarte ta MLB, is in sportbûn op it mêd fan honkbal, dat aktyf is yn sawol de Feriene Steaten as Kanada. De organisaasje omfiemet twa kompetysjes foar profsport: de National League (NL) en de American League (AL), dy't allebeide fyftjin ûnderskate teams omfetsje. Beide kompetysjes binne âlder as de MLB sels, en de oprjochting fan MLB, yn 1903, wie spesifyk bedoeld om in koepelorganisaasje te kreëarjen foar de beide kompetysjes. Hast in iuw lang beholden de NL en de AL harren selsstannigens binnen MLB, mar yn 2000 giene se op yn ien organisaasje. MLB omfiemet fierders ek Minor League Baseball, dat in soarte fan 'twadde difyzje' is, mei 256 honkbalteams. De World Series is it kampioenskip fan MLB, dat giet tusken de winners fan 'e NL en de AL.
Katedraal fan Winchester
Bouskiednis hjoeddeiske katedraal
Yn 1079 sette de biskop fan Winchester, Walkelin, útein mei de bou fan in folslein nije katedraal. De resten fan de romeinske wei dy't brûkt waard om de blokken kalkstien fan de groeven nei de lokaasje foar de katedraal te ferfieren binne noch jimmeroan te sjen op it terrein fan de Ryde Golf Club.
Major League Baseball
Skiednis
It earste iepentlik profesjonele honkbalteam yn 'e Feriene Steaten waard foarme troch de Cincinnati Red Stockings, dy't oprjochte waarden yn 1869. Foartiid hiene guon teams harren spilers klandestyn betelle. Yn 1876 waard de National League (NL) oprjochte as kompetysje foar profteams. De NL konkurrearre yn it lêste fearn fan 'e njoggentjinde iuw mei ferskate oare kompetysjes, dy't geregeldwei oprjochte mar ek samar wer opheft waarden. Fral de earste jierren fan 'e NL wiene tumultueus, mei bedrigings utere troch rivalisearjende kompetysjes en in staking fan 'e spilers tsjin 'e hate 'reserveklausule' yn it NL-kontrakt, dy't de frije beweging fan spilers tusken ferskillende kompetysjes útbanne woe.
De súksesfolste konkurrint fan 'e NL út dy tiid wie de American Association, dy't ûntstie yn 1882, en dy't yn 1892 yn 'e NL opgie. Dêrtroch waard de NL in kompetysje mei tolve teams, mar nei it honkbalseizoen fan 1899 waarden fjouwer teams út 'e kompetysje set. Dat feroarsake in heechoprinnende striid tusken de oerbleaune teams om 'e alsa frijkommen meast talintearre spilers, en út it trelit ûntstie yn 1901 in nije kompetysje: de American League (AL), oprjochte troch Ban Johnson. De komst fan in nije kompetysje late rûnom ta kontraktbrek en de juridyske skelen dy't dêrút fuortkamen. It konflikt tusken de NL en de AL rûn sa heech op dat alle oare honkbalkompetysjes yn 'e Feriene Steaten, dy't der lêst fan ûnderfûnen, har yn 1901 by in gearkomste yn Chicago ferienen yn in National Association, dêr't letter Minor League Baseball út fuortkomme soe.
Katedraal fan Winchester
Bouskiednis hjoeddeiske katedraal
De nijbou waard op 8 april 1093 ynwijd yn oanwêzigens fan hast alle biskoppen en abten fan Ingelân. Op it feest fan Sint-Swithun brochten de muontsen yn in feestlike prossesje de skryn mei de reliken fan de hillige oer nei de nij katedraal. Fuort nei dy wijingsdei waard in begjin makke oan de ôfbraak fan de âlde munster.
Major League Baseball
Skiednis
Oan 'e opskodding yn it Amerikaanske honkbal kaam yn 1903 in ein, doe't de NL en de AL har deljoegen ûnder ien koepelorganisaasje dy't Major League Baseball kaam te hjitten, wat letterlik "Grutte Honkbalkompetysje" betsjut. Ek de Minor League Baseball (of "Lytse Honkbalkompetysje") sleat him dêrby oan. De perioade tusken 1900 en 1920 stiet yn it Amerikaanske honkbal bekend as it deade-baltiidrek, wêryn't spilers mar komselden in homerun sloegen. Oan 'e ein fan 'e 1910-er jierren hie de sport te krijen mei it Black Sox-skandaal, in besykjen om troch matchfixing de World Series fan 1919 te bedjerren. Yn 'e 1920-er jierren ûntjoech honkbal him yn 'e Feriene Steaten foar it earst ta in folkssport, en ûnder de Grutte Depresje fan 'e 1930-er jierren oerlibbe de sport ferskate potinsjele tebeksetters.
Koart nei de Twadde Wrâldoarloch trochbriek de Afro-Amerikaanske stjerspiler Jackie Robinson de saneamde kleurline yn it honkbal, wat yn dy sport in ein makke oan 'e rasseskieding. De 1950-er en 1960-er jierren wiene in tiid fan útwreiding foar sawol de NL as de AL, en yn 'e 1970-er en 1980-er jierren begûnen nijboude stadions en de yntroduksje fan keunstgers it honkbal te feroarjen. Yn 'e 1990-er jierren waard de sport stadichoan almar mear dominearre troch it slaan fan homeruns. Dat gie sa mâl, dat der yn 'e iere 2000-er jierren yn 'e media rûnom spekulearre waard oer it gebrûk fan anabole steroïden troch spilers. Yn 2006 waard by in formeel ûndersyk nei dy kwestje it Mitchellrapport opsteld. Dêryn waarden in protte spilers, wêrûnder teminsten ien fan elts team yn 'e NL en de AL, ymplisearre yn it gebrûk fan prestaasje-ûnderstypjende middels.
Hjoeddeistige sitewaasje
MLB bestiet yn haadsaak út twa kompetysjes: de National League (NL) en de American League (AL), elts mei 15 teams. Fan 'e yn totaal tritich teams komme 29 út 'e Feriene Steaten en 1 út Kanada. Beide kompetysjes foarmje sûnt 2000 ien organisaasje, dy't ûnder tafersjoch stiet fan in funksjonaris mei de titel 'honkbalkommissaris'. De teams út beide kompetysjes spylje elts sportseizoen 162 wedstriden en fiif teams út eltse kompetysje streame troch nei in toernoai oan 'e ein fan it seizoen dat bestiet út fjouwer omgongen en kulminearret yn 'e World Series. De World Series is it kampioenskip fan MLB, wêryn't de kampioenen fan 'e NL en de AL it tsjininoar opnimme yn in rige fan sân wedstriden (dy't lykwols ôphâldt sadree't ien fan beide teams fjouwer wedstriden wûn hat).
Fierders hat MLB ek it tafersjoch oer Minor League Baseball, in soarte fan 'twadde difyzje', wêryn't 256 teams spylje dy't bannen ûnderhâlde mei ien team út 'e AL of de NL. Yn 'e mande mei de World Baseball Softball Confederation organisearret MLB ek in ynternasjonaal honkbaltoernoai, dat bekendstiet as de World Baseball Classic. MLB hat it heechste oantal stadionbesikers fan alle sportkompetysjes yn 'e wrâld, mei yn 2018 mear as 69,6 miljoen besikers.
Katedraal fan Winchester
Gotyk
Nei de wijing fan Godfrey de Luci as biskop yn 1189 waard in ier-goatysk retrokoer oan it eastlike ein tafoege. It duorre oant it midden fan de 14e iuw doe't der ûnder de biskoppen Edington en Wykeham wer in grutte ferbouwing plak fûn. De meast westlike traveeën waarden doe ôfbrutsen en ferfongen troch in nije westlike gevel. Ek waard in begjin makke mei de fernijing fan it skip yn de perpendicular styl. It oant dan ta houten ferfwulft waard ferfongen troch in stiennen ferwulft. De opfolger fan Wykeham, Henry Beaufort (1405–1447), sette mooglik it wurk noch fuort en liet in nije kapel oan de súdlike kant fan it retrokoer tafoegje. Noch in kapel liet de opfolger William of Waynflete (1447–1486) oan de oare, noardlike kant fan de katedraal bouwe. Tsjin it ein fan de 15e iuw waarden de 12e iuwske Marijekapel langer makke en de Normandyske sydskepen fan it presbiterium ferfongen. Yn 1525 foege Richard Foxe (biskop 1500–1528) de stiennen ôffredings oan de sydkanten fan it koer. Ek joech er it koer in houten ferwulft.
Nei de reformaasje
Kening Hindrik VIII briek mei Rome en liet op alle abdijen beslach lizze. De kening beneamde himsels ta haad fan de Church of England. it betsjutte dat der in ein oan de benediktynske priorij fan Sint-Swithun kaam en yn 1539 waarden de gebouwen oerdroegen. In jier letter waard der in kapittel foarme en de lêste prior, William Basyng, waard no as deken oanwiisd. De kleastergebouwen mei de kleastergong en it kapittelhûs waarden letter sloopt, foaral yn de perioade 1560-1580 ûnder de anglikaanske biskop Robert Horne.
Tsjin it ein fan de 19e iuw drige de katedraal foslein yn te stoartten. De fûneminten fan de súdlike en eastlike muorre wiene slim troch ynkringend focht oantaaste. De dûker William Walker wurke seis jier lang yn folseine tsjusterens om se mei sekken beton, betonblokken en stiennen te ferstevigjen. Yn de tsjerke wurdt Walker mei in boarstbyld betocht. Mei help fan de nije stifting Friends of Winchester Cathedral waard de katedraal yn de jierren 1930 oansletten op it elektrisiteitsnet.
Ynterieur
De midsiuwske ramen gyngen ferlern doe't Cromwell's troepen se mei opsetsin fernielden. Nei de restauraasje fan de monarchy yn 1660 waarden de glêsstikken wer by inoar fandele en nei eigen goedtinken yn in mozayk patroan ynbrocht. Der waard fierder gjin omtinken jûn om se wer yn de oarspronklike steat te rekonstruearjen. Guon fragminten kamen yn it Abbey Museum of Art and Archaeology yn Austraalje telâne, dêr't ek foarbylden fan de blauwe kleur dy't allinne yn it glês fan Winchester te finen is ûnder wiene. Yn it retrokoer lizze noch prachtige dekorearre fliertegels út de 13e iuw. It is de grutste flier yn syn soarte fan Ingelân.
It 12e-iuwske doopfont komt fan Doornik, Belgje. It is fersierd mei reliêfs fan Sint-Nikolaas.
Tige goed bewarre binne de troch Willem fan Lyngwode makke iken koerbanken út it begjin fan de 14e iuw. Se binne oerdiedich fersierd mei minsklike figueren, hollen en bisten.
Nei't in rige fan biskoppen en keningen yn de katedraal begroeven waarden, fûnen nei de reformaasje ek skriuwers lykas Izaak Walton en Jane Austen harren lêste rêstplak yn de katedraal. Yn it súdlike transept is de Fiskerskapel (Fishermen's Chapel) dêr't Izaak Walton begroeven leit. Yn it skip stiet de klok fan it flaggeskip yn de Slach by Jutlân yn 1916, de HMS Iron Duke fan admiraal John Jellicoe.
Der waard in byld oprjochte doe't Jeanne d'Arc troch de paus yn 1923 hillich ferklearre waard. It byld stiet foar de Chancery Chapel fan Henry Beaufort, biskop fan Winchester, oer. Henry Beaufort wie yn 1431 oanwêzich yn Rouen by de feroardieling fan Jeanne ta de brânsteapel.
Yn de krypte, dy't regelmjittich ûnder wetter stiet, is in byld fan Antony Gormley mei de namme Sound II út 1986. Ek stiet dêr in byld fan Sint-Swithum dat oarspronklik oan de gevel fan de katedraal stie.
Tusken 1992 en 1996 waard in rige fan njoggen ikoanen yn de stiennen ôffreding fan it koer oanbrocht, dat eartiids foar in koarte tiid de skryn fan Sint-Swithun beskerme. De ikoanen binne beynfloede troch de Russyske tradysje en makke troch Sergej Fjodorov. Under de ikoanen binne ek guon Angelsaksyske hilligen.
Oargel
It oargel giet werom op in ynstrumint fan Henry Willis. It waard foar it earst op de Great Exhibition yn 1851 yn Londen presintearre. Nei't de oargelist Samuel Sebastian Wesley it ynstrumint oanrikommandearre by de deken en it kapittel, waard it oargel lytser makke en yn 1854 yn de katedraal set. It oargel waard feroare yn 1897 en 1905 en nochris folslein op 'e nij boud troch Harrison & Harrison yn 1937 en 1986-1988. It hat 78 registers op fjouwer manualen en pedaal, de spyltraktueren binne elektro-pneumatysk, de registertraktueren elektrysk.
Bernardus Bueninck
Bernardus Bueninck (Arnhim, 14 augustus 1864 - Grins, 21 oktober 1933) wie in Nederlânsk tekener en keunstskilder.
Bueninck wenne en wurke yn Vorden, Zutphen en Grins. Hy hat nei alle gedachten tekenûnderrjocht hân yn Rotterdam fan 1885 oant 1888. Fan 1894 ôf wie er tekenlearaar oan de Gemengde Burgeravondschool yn Grins en sûnt 1895 ek oan de Gemeentlike H.B.S. dêre. Hy skildere en tekene lânskippen en havengesichten. Fanwege J.B. Wolters Uitgeversmaatschappij yn Grins makke er in protte skoalplaten foar it ierdrykskundich ûnderwiis. Hy wie teffens yllustrator fan skoalboekjes.
Yn 1898 makke er it bânûntwerp foar it boek Kinderlief; kleine verhalen foar Wolters.
Sint-Martinustsjerke (Tsjummearum)
Skiednis
Yn de jierren 1870 waard de âlde midsiuwske tsjerke fan Tsjummearum ôfbrutsen om plak te meitsjen foar de hjoeddeiske tsjerke. Dy âlde tsjerke wie folle lytser en yn de 13e iuw oan de hillige Martinus wijd. It nije tsjerkegebou wie in ûntwerp fan de gemeente-arsjitekt Herman Rudolf Stoett en waard as in krústsjerke mei in dwersskip dat net folle breder is as it skip sels yn neogoatyske styl boud. Eastlik oan de tsjerke waard in legere konsistoarje oanboud. De letgoatyske toer bleau lykwols stean, mar de toer ferlear syn oarspronklike sealtek en krige in nije achtsidige spits. De nije tsjerke waard yn 1877 yn gebrûk nommen.
thumb|left|200px|Oargel Yn it ramt fan de lannelike fúzje fan de Nederlânske Herfoarme Tsjerke, de Grifformearde Tsjerken yn Nederlân en de Evangelysk-Luterske Tsjerke yn 2004 waarden in tal gemeentejûnen yn Tsjummearum oarganisearre, om't it dúdlik wie dat net sawol it herfoarme as it grifformearde tsjerkegebou yn Tsjummearum bestean bliuwe koene. De measte leden keazen fanwegen it byldbepalende karakter foar it behâld fan de herfoarme tsjerke. Mei it yn 2010 yn gebrûk nimmen fan de grifformearde tsjerke út de jierren 1920 troch de kristlike muzykferiening De Klang, krige ek de eardere grifformearde tsjerke wer in passende funksje. Yn 2005 waard úteinset mei in grutte restauraasje, dy't yn 2007 ôfsletten waard. De tsjerke krige doe ek de âlde namme werom, dy't sûnt de reformaasje yn ûnbrûk rekke wie. De totale kosten fan de restauraasje bedroegen EUR 650.000, dy't tank sij de ynset fan in grut tal frijwilligers beheind bleaunen.
Ynrjochting
Mei de restauraasje waard ek ynrjochting fan de tsjerke feroare. Der kaam in nij liturgysk sintrum mei in moderne jûnsmieltafel en dêr om hinne yn in sirkelfoarmige opstelling stuollen. Hjirfoar moasten de âlde banken út de bouperioade fan de tsjerke wike. Ek it tsjintwurdige doopfont is in modern ûntwerp.
Yn de romte waard in sabeare krúsferwulft oanbrocht. De âlde preekstoel bleau op syn plak.
Oargel
It oargel mei in neogoatysk front waard yn 1878 troch de bruorren Van Dam út Ljouwert boud. It oargel stie oarspronklik boppe de preekstoel.
Marije fan Ingelân
"Marije fan Ingelân", "Maria fan Ingelân" of "Mary fan Ingelân" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Speetsing
Speetsing of spytsing, fan it wurd 'speetse', 'speets' of 'spyts' (foar in skerpe stôk), is in âlde, tige pynlike en dêrom ôfskrikwekjende metoade om 'e deastraf út te fieren. Dêrby waard in persoan penetrearre troch in objekt lykas in peal, stôk of heak, dêr't yn 'e regel de romp hielendal troch perforearre waard, mei (úteinlik) de dea ta gefolch. Speetsing waard faak brûkt om ferrieders, opstannelingen en kollaborateurs te bestraffen. Soms waard it ek tapast op deserteurs, strûkrôvers en grêfskeiners. Oare redens foar speetsing koene kultureel bepaald wêze of lizze op seksueel (bgl. homoseksualiteit) of religieus flak (bgl. ketterij of hillichskeining). Speetsing komt inkeld ek wol by ûngelokken foar.
Metoaden
De meast foarkommende metoade om immen te speetsen wie fertikaal, mei de holle omheech. De peal waard dan yn 'e regel troch de anus nei binnen dreaun en kaam tusken de skouderblêden of troch de mûle wer nei bûten. By froulju koe ek de fagina as yngong brûkt wurde. It wie ek mooglik om it slachtoffer ûnderstboppest te speetsen, wêrby't de mûle as yngong en de anus of fagina as útgong brûkt waard. In oare metoade wie horizontale speetsing, wêrby't de peal troch de búk nei binnen ta dreaun waard en troch rêch nei bûten kaam, of oarsom. Yn alle neamde gefallen waard de peal neitiid rjochtop set, wylst it slachtoffer deroan hingjen bleau.
Noch wer in oare metoade wie troch it slachtoffer oan ien grutte heak te hingjen, lykas in kadaver yn in slachthûs. De heak waard dan yn 'e regel fan efteren tusken de skouderblêden of fan foarren ûnder de ribben nei binnen ta slein. Yn Algiers wiene der spesjaal foar dat doel metalene heakken oan 'e bûtenkant fan 'e stedsmuorren befêstige, dêr't slachtoffers fan 'e kantielen ôf op smiten waarden. It mei in heak ûnder de ribben ophingjen fan minsken waard ek dien troch de Osmanen yn it achttjinde-iuwske Bosnje, en troch de Nederlanners yn it santjinde-iuwske Suriname mei opstannige slaven.
Ut 'e Twadde Wrâldoarloch komt it ferhaal dat Japanske soldaten wol kriichsfinzenen martelen troch it slachtoffer stevich fêst te binen hingjend boppe in jonge bamboeleat. Men moat witte dat bamboe ien fan 'e fluchst groeiende planten fan 'e wrâld is. Yn 'e folgjende dagen penetrearre de skerppuntige leat sadwaande de kriichsfinzene, en groeide dêrnei hielendal troch him hinne, oant er der úteinlik oan 'e oare kant wer út kaam. Hoewol't dit ferhaal in protte op 't aljemint brocht wurdt, benammen op it ynternet, bestiet der lykwols gjin oertsjûgjend bewiis dat it echt bard is.
Oerlibbingstiid
Hoelang't in slachtoffer noch libbe nei't er speetst waard, fariëarre, ôfhinklik fan 'e omstannichheden. Yn guon gefallen wie hy of sy suver fuortendaliks dea of folge de dea nei in pear minuten. Minsken dy't minder lok hiene, koene noch oeren of soms sels ien oant trije dagen libje. De Nederlânske bestjoerders yn Batavia wiene nei't it skynt tige kundich yn it lange tiid yn libben hâlden fan speetsingsslachtoffers. Neffens in reisferslach út 1791 hie in P.M.F. de Pages dêr mei eigen eagen sjoen hoe't in man seis dagen yn libben bleau nei't er speetst wie, wylst yn in oare reisferslach, út 1798, fermelden waard dat in pleatslike sjirurgyn oan 'e skriuwer ferteld hie dat ien speetsingsslachtoffer ris acht dagen lang yn libben bleaun wie. Nei't it skynt wie de manear fan it ynbringen fan 'e peal op dit mêd fan krúsjaal belang. As dy troch de midden fan it liif gie, waarden nammentlik wichtige organen skansearre, sadat de dea net folle letter folge. As mei de peal lykwols de rin fan 'e wringe folge waard, koe soks foarkomd wurde, en dan koe immen noch dagenlang yn libben bliuwe.
Skiednis
De ierst bekende fermeldings fan speetsing komme út 'e Koade fan Hammûrabi, út 1754 f.Kr., dy't ferneamd is nei Hammûrabi, in kening fan it Aldbabyloanyske Ryk. Dêryn waard fêstlein dat in frou speetst wurde moast as se har man fermoarde hie sadat se mei in oare man trouwe koe. Ut oare teksten kin opmakke wurde dat yn Babyloanje letter ek oerhoer (sûnder moard) al reden wêze koe om in frou te speetsen. Fan omtrint 1200 f.Kr. binne dokuminten oerlevere dêr't út opmakke wurde kin dat yn 'e Fenisyske stêdsteat Sidon in Oegarityske keapman speetst waard om't er op 'e iene of oare wize hillichskeining dien hie foar de beskermgod fan Sidon oer.
Ut it Alde Egypte is bekend dat Merneptah, in farao fan 'e Njoggentjinde Dynasty, Libyske kriichsfinzenen speetse liet nei in mislearre ynvaazje fan syn syk troch harren yn it fyfde jier fan syn regear. Oare farao's dy't gebrûk makken fan speetsing as foarm fan 'e deastraf wiene û.o. Sobekhotep II, Achenaton, Seti en Ramses IX. Ut stânbylden en oare byldhouwurken út it Nijassyryske Ryk (934-609 f.Kr.) docht bliken dat speetsing doe ek frij algemien foarkaam. In ôfbylding fan speetste Judeeërs is in detail fan in grutter byldhouwurk ta eare fan 'e Assyryske oerwinning yn 701 f.Kr., by it Belis fan Lachisj. Dat fûn plak ûnder it regear fan kening Sanherib, dy't ûnder deselde fjildtocht ek de Filistinen fan Ekron dy behanneling joech.
Neffens de Grykske histoarikus Herodoatus soe de Perzyske kening Darius I nei syn ferovering fan Babylon 3.000 Babyloanjers speetse litten hawwe. Darius skreau sels (yn 'e Ynskripsje fan Behistûn) dat er letter nei in mislearre opstân yn Babylon de lieder, Nebûkadnêzer III, en 49 fan dy syn eallju speetse litten hie. Ek liet er Fraortes, de lieder fan in Medyske opstân, speetse. Yn it bibelboek Ester, dat oer deselde perioade giet, wurdt fernijd dat de Perzyske earste minister Haman en syn tsien soannen speetst waarden op befel fan kening Ahasfearos (Ester 7:10). Dêrby moat oantekene wurde dat Ester nei alle gedachten gjin histoaryske tekst is, mar in wurk fan fiksje.
Yn it Romeinske Ryk kaam speetsing sporadysk foar, mei't de Romeinen mear gebrûk makken fan krusiging. Neffens kêst 131 fan 'e Constitutio Criminalis Carolina (út 1532) wie speetsing yn it Hillige Roomske Ryk ien fan 'e straffen foar froulju dy't skuldich wiene oan ynfantiside. Ornaris waarden sokken ferdronken, mar yn slimme gefallen moasten se libben begroeven wurde, wêrnei't der harren in peal troch it lichem slein waard. Dyselde metoade wie yn 'e Midsiuwen yn Jeropa ek de bestraffing fan ferkrêfters fan bern en froulju dy't noch net earder seksuële omgong mei in man hân hiene. It wie ek in iere foarm fan 'e deastraf foar lju dy't oerhoer dien hiene. Letter waard dat út en troch noch brûkt as metoade om froulju te bestraffen dy't beskuldige wiene fan hekserij. Sa waard yn 1587 yn Kiel de 101-jierrige Sunde Bohlen as hekse libben begroeven en doe speetst.
Ek yn it Osmaanske Ryk waard yn dy tiid rûnom gebrûk makke fan speetsing, benammen ûnder en fuort nei de Fal fan Konstantinopel, yn 1453. Under de Tritichjierrige Oarloch (1618-1648), yn Dútslân, waard it ferskate kearen tapast op soldaten dy't oerrûn wiene nei of beskuldige waarden fan kollaboraasje mei de fijân. Itselde oerkaam yn 1685 guon kristenen yn it Keninkryk Hongarije, dy't it mei de Osmanen holden hawwe soene. Ek op it Yndyske subkontinint waard speetsing wol brûkt as eksekúsjemetoade, en itselde gou foar Japan, Sina en Súdeast-Aazje (û.m. troch de iere Nederlânske koloniale autoriteiten yn Nederlânsk-Ynje). Under syn feroveringsoarloch yn Súdlik Afrika (de Mfecane) liet de Sûlû-kening Shaka (1781-1828) kriichsfinzenen speetse en ek guon fan syn eigen krigers dy't lef west hiene. Speetsing waard, foarsafier bekend, foar it lêst as eksekúsjemetoade ynset, sij it sporadysk, troch de Turken ûnder de Armeenske Genoside (1915-1923), en (mooglik) troch de Japanners tsjin kriichsfinzenen yn 'e Twadde Wrâldoarloch.
Yn 'e bistewrâld
Yn 'e natoer speetse rôfdieren inkeld 'by tafal', útsein skateksters (Nederlânsk: klauwieren), dy't proaien (foar it meastepart ynsekten) mei opset sin as itensfoarrie libben op in twiich, toarne of stikel fan stikeltrie speetse.
Nutsdepartemint De Jouwer
It Nutsdepartemint De Jouwer wie in ôfdieling fan de lanlike Maatskippij ta Nut fan 't Algemien op De Jouwer. De lanlike feriening waard yn 1784 oprjochte fanút it Ferljochtingstinken troch in menniste dûmny út Edam dy't 'Folksûntwikkeling' seach as oplossing foar in soad sosjale problemen. It barde yn in tiid dat de oerheid him dêr net mei sokke problemen bemuoide. It Nut begûn mei it jaan fan folksûnderwiis, it oplieden fan leararen, it stiftsjen fan folksbibleteken en fan sparbanken (de saneamde Nutssparbanken). Dêrneist lei it Nut him ta op it bestriden fan wurkleazens en it klaaien fan earme skoalgeande bern. Letter waard de doelstelling fan 'It Nut' mear jochte op aktiviteiten op it sosjaal-kulturele mêd.
It departemint De Jouwer-It Hearrenfean wie de earste Fryske ôfdieling fan it Nut. It waard yn 1792 oprjochte troch de ûnderwizer Albert Spoelstra út Aldeboarn. Op 6 febrewaris 1822 krige De Jouwer in eigen departemint dat begûn mei fjirtich leden.
Nutsbaan
Yn 1927 kocht de feriening de beamkwekerij fan Taconis. Op it terrein waard troch it Nut in drafbaan oanlein dy't winterdeis as iisbaan brûkt waard. By dit sportfjild foar f 8500 in tribune boud. Dizze 'Nutsbaan' waard letter de thúshaven fan de Fryske Ballonfeesten en gersbaanracen.
Nutssparbank
thumb|Nutssparbank yn filla Jamja thumb|Oan de Geart Knolwei Al yn 1839 waard op De Jouwer de lettere Nutssparbank oprjochte.
Nutsbibleteek
Al yn 1850 hie de ôfdieling in lêsbibleteek mei 418 boeken en 52 lêzers. De herhalingsskoalle hie 42 learlingen, dy't wyks fjouwer oeren les krigen fan ien ûnderwizer. Tritich bern folgen fjouwer moanne lang de Sneinsskoalle.
Yn 1922 waard dokter Driessen syn filla 'Jamja', oankocht troch it Nutsdepartemint fan De Jouwer. De filla wie neamd nei syn dochters Jacoba, Anna, Maria, Jeanne en Aurelia'. It gebou soe jierrenlang it ûnderkommen wurde fan de Nutssparbank, de Nutstekenskoalle en de Nutsbibleteek. In 1912 waard de filla eigendom fan it Nutsdepartemint De Jouwer foar f 9000,-. Yn 1919 ferhuze de Nutsbibleteek nei filla Jamja. De Jouster Nutsbibleteek soe yn 1962 gearfoege wurde mei de kristlike bibleteek. It âlde 'Jamja' waard yn 1967 ôfbrutsen. Op datselde plak kaam in nije iepenbiere bibleteek en lêsseal, dy't de namme Jamja krige.
Oare aktiviteiten
thumb|De liedsters fan de Jouster ôfdieling fan it Nederlânsk Bernebûn Yn 1864 waard in bewarskoalle en in wenkeamer yn gebrûk nomd.
Yn 1926 waard in Jouster ôfdieling fan de ‘Nederlandsche Kinderbond’ oprjochte. De earste gearkomst fan it bûn wie op woansdei 24 febrewaris yn de bibleteekseal fan it Nutsdepartemint. Der waarden twa groepkes mei elk tsien famkes en twa klupkes fan tsien jonges foarme dy’t dwaande hâlden waarden mei fertellen en kleur- en plakwurk. De ôfdieling stoppe nei de oarloch troch gebrek oan materialen. Foar de foto dy’t yn 1931 efter hotel Van Terwisga makke waard hiene de liedsters har yn Fryske dracht stutsen. Yn 1973 wie it Nut belutsen by it opsetten fan de stifting 'Skûtsje Haskerlân'.
Yn 1974 waarden trije Nutsbeukerskoallen oan de gemeente oerdroegen. De klok op de bakstiennen Vegelinsbank oan De Merk is in geskink fan de Jouster Nutsôfdieling.
Yn de tweintichste iuw waard elk winterseizoen in programma fan profesjonele en semiprofesjonele artysten gearstald. Op 1 jannewaris 2014 sei de ôfdieling De Jouwer it lidmaatskip op fan de lanlike Maatskippij ta Nut fan 't Algemien. De ferantwurdlikheid foar maatskiplike basisfoarsjennings as skoallen, banken, bibleteken wiene foar it meastepart oernomd troch de oerheid en/of partikulier inisjatyf. It lidmaatskip hie geandewei allinnich noch mar in symboalyske funksje. It lidmaatskip bestie eins allinnich út de jierlikse finansjele ôfdracht.
It departemint De Jouwer gie nei 2014 as selsstannige ôfdieling troch.
Shorttrack op de Olympyske Winterspullen 2002
thumb|right|200px|De Olympyske Iisstadion fan Salt Lake City 2002
De Olympyske Winterspullen 2002, ek wol de XIXe Olympiade neamd, waarden yn 2002 hâlden yn de Amerikaanske stêd Salt Lake City fan 8 oant en mei 24 febrewaris. It shorttrack wie yn de Salt Lake Ice Center.
Salt Lake Ice Center
De Salt Lake Ice Center waard yn 1991 boud as it Delta Center. Der wie plak foar 14,000 taskôgers. It Salt Lake Ice Center is hjoed de dei ek wol bekend as it EnergySolutions Arena
Medaljespegel
De top-7 fan lannen dy't by it Shorttrack medaljes wûn ha by de Olympyske Winterspullen fan 2002.
Andrea Gibson
Andrea Gibson (13 augustus 1975) is in dichter en aktivist. Gibson libbet yn Boulder, Kolorado.
Hjørring (gemeente)
Hjørring is in Deenske gemeente yn regio Nordjylland. De gemeente leit yn it noardwestlike diel fan it histoaryske gebiet Vendsyssel op it eilân Vendsyssel-Thy en grinzget yn it easten oan de gemeente Frederikshavn, yn it suden oan de gemeente Brønderslev en yn it súdwesten oan de gemeente Jammerbugt
Marije Tudor
"Marije Tudor", "Maria Tudor" of "Mary Tudor" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Hjørring (gemeente)
De gemeente Hjørring ûntstie troch gearfoeging fan de eardere gemeenten Hirtshals, Hjørring, Løkken-Vrå en Sindal by de gemeentlike weryndieling fan 2007.
Melissa Lauren
Melissa Lauren, yn Frankryk stavere as Mélissa Lauren, echte namme: Barbara Masvaleix (La Rochelle, 16 oktober 1984), is in rêstend Frânsk neakenmodel, webcamgirl, stripper, pornografysk aktrise en regisseur. Hja makke ek wol gebrûk fan 'e artystenammen Melissa Hill, Melissa Laven, Melissa Louren en Melissa Moran. Lauren sette yn 2003 útein mei in wurkpaad yn sawol de Jeropeeske as de Amerikaanske pornoyndustry, en spile yn in grut tal films. Se wûn yn 2007 en nochris yn 2008 in AVN Award. Yn 2008 beëinige se har karriêre as pornoaktrise.
Libben en karriêre
Lauren waard yn 1984 berne yn it Frânske havenplak La Rochelle, dat yn it departemint Charente-Maritime oan 'e kust fan 'e Atlantyske Oseaan leit. Hja learde foar kok en wurke in jier lang yn 'e koken fan in elitêr restaurant yn Parys. Yn juny 2003, doe't se achttjin jier âld wie, lies se yn in krante in advertinsje fan 'e Frânske pornoregisseur John B. Root, dy't nije pornoaktrises socht. Lauren reägearre dêrop, die audysje en makke seis dagen nei't se de advertinsje lêzen hie, har debút yn in pornografyske film.
Har âlden wiene dêr net bliid mei, mar nei't harren eangst foar drugsferslaving en seksueel misbrûk delbêde wie, leine se har del by Lauren har beslút. Oars as by in protte pornoaktrises it gefal is, behold sy sadwaande altyd in goede relaasje mei har heit en mem. Lauren waard bekend trochdat se net inkeld oan anale seks en dûbele penetraasje die, mar ek oan ekstreme foarmen fan geslachtsferkear, lykas dûbele faginale seks en dûbele anale seks. Under har wurkpaad yn 'e pornoyndustry rûn Lauren twa kear de geslachtssykte klamydia en ien kear blaasûntstekking op.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Lauren yn totaal yn mear as 500 pornofilms, wêrby't se sawol yn 'e Jeropeeske as de Amerikaanske pornoyndustry aktyf wie. Yn Jeropa wurke se û.m. foar it Frânske Vidéo Marc Dorcel en Woodman Entertainment en it Sweedske Private. Yn 'e Feriene Steaten wie se yn 't spier foar û.m. foar sokke foaroansteande labels as Red Light District, Penthouse, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Digital Sin, New Sensations, Diabolic Video, Hustler Video, ClubJenna, Evil Angel, Zero Tolerance, Adam & Eve, Anabolic Video, VCA Pictures, Jules Jordan Video en Sin City.
Njonken har aktearwurk wie Lauren fan 2006 oant 2008 ek aktyf as regisseur fan santjin pornofilms, dy't foar it meastepart ferskynden by de lytse filmstudio JM Productions, mar foar in diel ek by Diabolic Video. Yn novimber 2006 makke Lauren bekend dat se ophold mei it spyljen yn heteroseksuële pornofilms en har tenei benammen talizze woe op har wurk as regisseur. Dêrnjonken woe ek yn lesbyske pornofilms en masturbaasjesênes spylje en neaken posearje foar fotoshoots. Yn 'e praktyk die lykwols bliken dat se ek nei 2006 trochgie mei it meitsjen fan pornografyske sênes mei manlike partners. Yn 2008 loek hja har úteinlik foargoed út 'e pornoyndustry werom.
Lichemsskaaimerken
Melissa Lauren is blank, mei blauwe eagen en brún hier, dat se ûnder har karriêre as pornoaktrise gauris blûn of swart ferve. Neffens har offisjele opjefte is se 1.63 m lang, mei in gewicht fan 52 kg, en kupmaat 34D. Dêrfoar ûndergie se yn maaie 2006 in boarstfergruttingsoperaasje; foartiid hie se in B-kup. Lauren hat in nâlpiercing, in tongpiercing en piercings troch beide spiennen. Teffens hat se op har rjochterûnderearm in tatoeaazje mei de tekst: Qvod Me Nvtrit Me Destrvt, wat Latyn is foar "Wat My Fiedt, Ferdylget My Ek".
Fûgels (liet)
'Fûgels' is in Frysk liet fan Die Twa. It waard skreaun troch Krijn en Jacob Dijkstra en Bart Erkelens. Fûgels waard yn de hjerst fan 2009 útbrocht as tredde single fan Die Twa. Op de efterside fan de single stiet in akûstyske ferzje. Foar it nûmer waard in begeliedingsarranzjemint makke troch Feike van Tuinen.
De tekst ropt op om yn de leafde de frijheid fan de fûgels te fielen. Yn 2009 kaam it binnen op de Fryske Top 100 fan Omrop Fryslân. De jierren dêrnei stie it yn de Top 3, mar yn 2015 stie it nûmer boppe-oan yn dy list. Yn 2011 waard it keazen as populêrste nûmer yn de Waterstad FM Top 100 fan it Noarden.
Shogo Taniguchi
(15 july 1991) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Kawasaki Frontale.
Aksjefilm
In aksjefilm is in filmsjenre wêryn't de protagonist (of protagonisten) te meitsjen kriget mei in rige útdagings dy't er mei lichaamlike prestaasjes oerwinne moat. Dêrby docht him yn elts gefal geweld foar (meastal sawol yn 'e foarm fan fjoergefjochten as man-tsjin-mangefochten), en faak ek gefaarlike efterfolgings. De protagonist fan in aksjefilm is faak in held of heldinne dy't it opnimt tsjin in grutte oermacht oan fijannen, wêrby't hy of sy kear op kear foar syn of har libben (of dat fan oaren) fjochtsje moat. De aksjefilm is nau besibbe mei it sjenre fan 'e aventoerefilm en omfiemet faak ek eleminten fan 'e skriller.
It sjenre fan 'e aksjefilm ûntstie yn 'e 1970-er jierren, doe't de filmyndustry almar mear gebrûk begûn te meitsjen fan special effects en fan gefaarlike sênes dy't útfierd waarden troch stuntlju. Sûnt likernôch 2000 hat foarútgong yn computer-generated imagery (CGI) derfoar soarge dat it no foar in grut diel fan sokke sênes makliker en goedkeaper is om se te ferfeardigjen troch bylden mei kompjûterprogramma's te bewurkjen of hielendal út it neat gear te stallen. Dat hat lykwols ta gefolch hân dat der no net selden sênes oan aksjefilms tafoege wurde dy't it sjoggerspublyk as ûnreälistysk en folslein ûnoannimlik beskôget, wat ta swiere krityk laat hat.
Daniel Brühl
Daniel César Martín Brühl González (* berne op 16 juny 1978 yn Barcelona, Spanje) is in Dútske akteur en filmregisseur.
Libben
Daniel Brühl is de soan fan de Dútske regisseur Hanno Brühl en de Spaanske learares Marisa González Domingo. Hy waard yn Keulen grutbrocht, dêr't er op it Dreikönigsgymnasium siet. Doe't er acht wie wûn er in foarlêswedstriid, wertroch't er foar it earst op de WDR-radio kaam. Nei radiowurk folge it earste wurk op de tillefyzje. Hy foel yn 1994 op mei syn rol yn de Dútske tillefyzjefilm Svens Geheimnis en spile boppedat foar in skoftke de rol fan in kweajonge yn de deistige ARD-soap Verbotene Liebe. Op skoalle song er ek yn in groep.
Syn debút op it wite doek wie yn 1999 mei in rol yn de film Schlaraffenland. Syn ynternasjonale trochbraak slagge mei in haadrol yn de bioskooopfilm Good Bye, Lenin! (2003), dêr't er ferskillende ûnderskiedings foar krige. Dêrnei folgen û.o. bekende films lykas Merry Christmas (2005) en Salvador (Puig Antich) (2006). Yn de foar in Oscar nominearre film Inglourious Basterd spile Brühl de (fiktive) Dútske kriichsheld Frederick Zoller. Syn haadrol yn it Spaanske science-fiction drama Eva levere him yn 2012 yn Spanje ferskillende nominaasjes op. Yn 2013 spile er as Niki Lauda in rol yn de film Rush (2013), dat him yn 2014 in nominaasje foar in Golden Globe Award brocht.
Mei de film Nebenan makke Brühl syn debút as regisseur.
Brühl praat Dútsk, Katalaansk, Spaansk, Ingelsk, Frânsk en Italjaansk.
Yohei Toyoda
(11 april 1985) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Sagan Tosu. Earder spile foar Nagoya Grampus Eight, Montedio Yamagata en Kyoto Sanga FC. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 2008 en it Aziatysk kampioenskip 2015.
Carry the Kettle Nakoda Naasje
De Carry the Kettle Nakoda Naasje (Ingelsk: Carry the Kettle Nakoda Nation; Assiniboin: Ceģa'kin Nakoṫa Oyáṫe, útspr. [ʧeɡʰaʔkin nakʰoda ojaːde], likernôch: "tsjeek-ha-kyn nak-hoo-da oo-jaa-dee") is in Yndiaanske stamme-organisaasje yn Kanada, mei eigen reservaten yn it suden fan 'e provinsje Saskatchewan. Foarhinne wie de namme Carry the Kettle Earste Naasje (Carry the Kettle First Nation), en dy oantsjutting wurdt ek no noch wol brûkt. ("Earste naasje" is in Kanadeeske oantsjutting foar in Yndianestam of -troep.) De Carry the Kettle Nakoda Naasje bestiet as offisjele stamme-organisaasje sûnt 1877, en hie neffens gegegevens út 2006 2.188 leden. It haadkertier is fêstige yn Sintaluta, yn Saskatchewan. De leden fan 'e Carry the Kettle Nakoda Naasje besteane út etnyske Assiniboin (Assiniboine), in folk dat nau besibbe is oan 'e Sû (Sioux).
Reservaat
De Carry the Kettle Nakoda Naasje hat in eigen reservaat, te witten: it Assiniboin Reservaat 76 (Assiniboine 76 Reserve), 18 km besuden Sintaluta en 80 km eastlik fan Regina, mei in oerflak fan 165,9 km². Fan 'e krapoan 2.200 stamleden wennen der yn 2006 757 yn dat reservaat, dêr't op it mêd fan foarsjennings û.m. in legere skoalle, in klinyk, in tradisjonele healing lodge, in benzinepomp en in eko-toerisme-ûndernimming fêstige binne. De stamme hat ek noch in lytser reservaat, it Carry the Kettle Reservaat 76-18,19,22 (Carry the Kettle 76 Reserve-18,19,22), dat 21 km noardeastlik fan Sintaluta leit en likernôch 192½ ha beslacht. Mei 34 oare stammen út súdlik Saskatchewan en Manitoba dielt de Carry the Kettle Nakoda Naasje fierders it Ferdrach Nû. 4 Reservaatgrûnen Yndianereservaat 77 (Treaty No. 4 Reserve Grounds 77 Indian Reserve). De stamme is lid fan 'e Federaasje fan Yndiaanske Naasjes fan Saskatchewan, in yntertribaal gearwurkingsferbân.
Skiednis
De lieder fan 'e Assiniboin-troep, Lange Tinte, waard opfolge troch Man-dy't-de-Jas-Naam, en dy waard yn 1891 wer opfolge troch Draach-de-Tsjettel (Carry the Kettle), nei wa't de troep ferneamd waard. De Carry the Kettle Nakoda Naasje boude in skoandere keppel kij op, en hold fierders ek skiep, foar de wol. De froulju breiden sokken, wanten en earwaarmers foar eigen gebrûk en foar de ferkeap, en wurken fierders ek as húshâldsters, wylst de manlju kachelhout en hea ferkochten, en as deihierarbeiders en boufakkers wurken.
Keppelings om utens
[Offisjele webside fan 'e Carry the Kettle Nakoda Naasje
Widdo
In widdo, wjiddo of widdofrou is in frou fan wa't de oarehelte ferstoarn is. By in aadlike widdo sprekt men gauris fan in dûairiêre. As it om in man giet fan wa't de oarehelte ferstoarn is, sprekt men fan in widner, wjidner of widdoman. De boargerlike steat fan in widdo, mar ek fan in widner, wurdt de widdosteat of it widdowêzen neamd. Sokke beneamings binne net fan tapassing op in persoan dy't de oarehelte kwytrekke is troch in skieding, of trochdat hy of sy útnaaid is.
Fryske terminology
It Frysk ken noch ferskate bykommende beneamings oangeande widdo's en widners. In ûnbestoarne widdo of widner (ek wol in griene of libbene widdo of widner) is in immen fan wa't de oarehelte net stoarn, mar foar langere tiid ôfwêzich is. In glêde widdo is in widdo sûnder bern. In hagewiddo wie foarhinne in humoristyske oantsjutting foar in famke dat swier wurden wie sûnder troud te wêzen (mei't se wierskynlik swier rekke wie troch de leafde te bedriuwen op in sideplak, lykas ûnder in hage). Fan in widdo dy't net wertrouwe woe, sei men eartiids dat se har net wer foar de tútwein spanne liet. Oarsom, fan in widdo dy't krekt graach wertrouwe woe, waard sein dat se mei in striewisp op it gat omrûn, mei't men foarhinne in boskje strie fêstbûn oan dingen as teken dat se te keap wiene.
Maatskiplike posysje
De behanneling fan widdo's rint yn ferskillende kultueren sterk útinoar, mar yn 'e regel wie it yn elts gefal yn it ferline sa dat widdo's maatskiplik eftersteld waarden by widners. Noch ôfsjoen fan finansjele kwestjes wie it yn in protte lannen (bgl. yn Ruslân, Tsjechje, Slowakije, Grikelân, Itaalje en Spanje) wizânsje dat widdo's nei it ferstjerren fan harren man foar de rest fan harren libben swarte klean drage soene as teken fan rou, wylst soks foar widners net gou. Benammen op it Yndiaaske subkontinint waard foarhinne de praktyk fan it sûttiïsme beliden, wêrby't widdo's nei de dea fan harren man op dy syn brânsteapel libben meiferbrând waarden. Noch altyd hawwe widdo's yn lannen as Yndia, Pakistan, Nepal en Banglades in swakke maatskiplike posysje, dêr't it harren tradisjoneel ferbean by is om wer te trouwen. Aktivisten op it mêd fan frouljusrjochten stride tsjin sokke ûngelikensens.