cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mesopotaamje
Skaaimerken fan de Mesopotamyske keunst
Trochdat de folken yn Mesopotaamje hieltyd striden moasten foar it behâldt fan harren fruchtbere lân is der as in mienskiplik skaaimerk yn it karakter fan de keunst in soad militêre ynfloed werom te finen. Benammen yn de byldzjende keunst kaam dat ta utering yn de faak realistyske útbylding fan striid- en jachttafrielen. Minsk en dier waarden neffens harren natuerlike stal werjûn. Der binne mânske paleizen boud yn Mesopotaamje. Dêrby waard in protte gebrûk makke fan klaai. Pylders, lykas de Griken en Romeinen dy hienen, kamen dêrby nea foar. Troch in tekoart oan hout waard oan ferwulfbou dien en op de terrassen waarden beammen en strewellen plante wêrtroch de Hingjende tunen fan Babylon ûntstienen. Yn it paleis wie de timpel, dêr't de timpeltoer Zikoerrat fan neamd waard. Op de top fan dizze Zikoerrat wienen in altear en it plak dêr't astrologen de stjerren bestudearren.
Johannes Kolk
Johannes Kolk (Wolvegea, 26 april 1878 - Grins, 22 augustus 1939) wie de boargemaster fan Aenjewier.
Yn 1919 folge syn beneaming ta foarsitter fan de Ried fan Arbeid op It Hearrenfean. Fjouwer jier letter waard hy lid fan de rie fan de gemeente Haskerlân. Nei opheffing fan de Ried fan Arbeid op It Hearrenfean waard Kolk beneamd as foarsitter fan de Ried fan Arbeid yn Grins. Hy hat lid west fan de kommisje 'Heerenveen-één', lid fan it bestjoer fan it sikehûs op It Hearrenfean, lid fan it haadbestjoer fan de provinsjale feriening Frysk Folkssanatoarium en bestjoerslid fan de Underlinge brânwaarboarchferiening It Hearrenfean.
Pieter Sikkes
thumb|P. Sikkes Pieter Sikkes (Hylpen, 26 desimber 1878 - Snits, 21 septimber 1958) wie gemeentesekretaris en politikus foar de SDAP.
Jierenlang wie er sekretaris fan de gemeente Snits en liede op foar de gemeenteadministraasje. Waard lid fan Deputearre Steaten foar de SDAP tusken 1919 - 1938. Tusken 1937 - 1946 wie er lid fan de Earste Keamer foar de SDAP. Hy waard eareboarger fan Snits (der waard ek in strjitte nei him neamd) en ridder yn de Oarder fan de Nederlânske Liuw.
Tsjerke fan Scheemda
De Tsjerke fan Scheemda (ek Scheemder Tsjerke) is in letgoatysk tsjerkegebou yn Scheemda, Grinslân.
Skiednis
Nei de Kosmas- en Damianusfloed fan 1509 waard besletten it doarp te ferhûzen nei in plak dat oardel kilometer fierderop lei. De tsjerke waard yn 1515 boud. De fûneminten fan de âlde 13e-iuwske krústsjerke, de frijsteande toer en de ringmuorre waarden yn it ramt fan de oalis fan de A7 tusken 1988 en 1989 op it plak dêr't it doarp ea lei wer opgroeven. Dy eardere lokaasje fan de tsjerke stiet bekend ûnder de namme Ol Kerkhof. Yn de roomske tiid wie de tsjerke wijd oan de apostel Bartoloméus.
Sûnt 2001 is de Stifting Alde Grinslânske Tsjerken eigner fan it gebou. Alle moannen fiert de Feriening fan Frijsinnige Protestanten Wynskoat-Scheemda dêr in tsjinst.
Beskriuwing
De tsjerke is in sealtsjerke mei in trijesidich koer. Boppe de tagong waard yn 1888 in finster ynbrutsen, mei dêryn in Bibellêzend frommis; in allegoaryske foarstelling fan it leauwe. Yn de noardlike muorre is in tichtmakke yngong te werkennen. Dêrnjonken is in treptoer dy't tagong jout ta it ferwulft.
Oargel
It oarspronklike oargel út 1526 waard yn 1874 troch de tsjerkfâldij ferkocht oan J. Verwer út Ljouwert, dy't it yn 1896 trochferkocht oan it Ryksmuseum yn Amsterdam. Dêr stiet de oargelkas mei ryk beskildere doarren mei foarstellings út it libben fan Jezus noch jimmeroan. De pipen fan it oargel binne allinne foar de sier. Nei de ferkeap fan it âlde oargel boude Roelf Meijer út Veendam in nij ynstrumint, dat yn 1982 en 1992 troch Mense Ruiter restaurearre en ferboud is. It oargel telt no 16 registers.
Underwiiswet fan 1857
De Underwiiswet fan 1857 wie in Nederlânske wet út 1857 dy't in ein besocht te meitsjen oan de skoallestriid tusken de foarstanners fan iepenbier en bysûnder ûnderwiis, dy't ûntstien wie troch de Underwiiswet fan 1806. De wet wie troch Van Rappard útsteld. Dizze wet regele dat allinnich it iepenbier ûnderwiis fan it Ryk stipe wurde soe, dat it ûnderwiis tagonklik wêze moast foar bern fan alle godstsjinstige gesinten en dat it neutraal wêze moast.
Fierders skreau dizze wet foar it earst foar hokker fakken yn it leger ûnderwiis yn Nederlân jûn wurde moasten.
Dizze wet kende trije ûnderwiisfoarmen:
Wapen fan It Bilt
thumb|Gemeentewapen It Bilt It gemeentewapen fan It Bilt waard fêststeld op 25 maart 1818 en beskreaun as ''Fan lazuer beladen mei 3 jiskegrouwe seehoarns yn in lizzende rjochting, pealsgewiis setten, dêr't nôtieren út komme yn in natuerlike kleur. It skyld dekt mei in kroan fan goud.'' De kroan hat fiif blêden.
Underwiiswet fan 1857
Yn 1878 waard de wet oanpast.
Der wiene fjouwer soarten skoallen: de Earmeskoalle, de Herhellingsskoalle, de Twadde Boargerskoalle foar fral middenstânsbern en de Earste Boargerskoalle foar begoedigen. Utsein de Herhellingsskoalle wienen se foar jonges en famkes ornearre, dy't wol apart sitte moasten.
Wapen fan It Bilt
It wapen is om 1620 ûntstien. Op âldere segels stienen de hoarnen omdraaid mei in nôtstûke efter de hoarnen. It wapen soe de ûntsteansskiednis fan de gemeente oanjaan. It Bilt is yn it begjin fan de 16e iuw ûntstien nei bediking fan de slikken en skorren. De bediking waard dien troch (Súd)Hollânske eallju. Al gau ûntstienen trije doarpkes, dy't op it wapen symbolisearre waarden troch de skulpen op in eftergrûn fan de see. De fruchtbere grûn waard symbolisearre troch de ieren.
Op 10 jannewaris 2020 waard troch de gemeenteried fan De Waadhoeke, de nije gemeente dêr't It Bilt yn 2018 yn opgien wie, oan 'e flagge en it wapen fan 'e eardere gemeente It Bilt de offisjele status takend fan streekflagge en streekwapen fan 'e (al earder formeel erkende) lânstreek It Bilt. Dêrom wie fersocht troch de Stichting Bildts Aigene.
Remswert
Remswert is in buorskip yn de gemeente Súdwest-Fryslân. Remswert leit súdwestlik fan Nijlân oan de A7.
De buorskip is ûntstien op in terp. Yn 1444 waard it plak fermeld as Raemswert, yn 1455 as 'toe raemswert' en yn 1718 as Remsert. De plaknamme soe ferwize nei in terp (wert) dy't bewnne waard troch de persoan Remme. De namme komt ek foar as Remswerd en Rimswert
Wapen fan Boarnsterhim
thumb|180px|Gemeentewapen fan Boarnsterhim It Gemeentewapen fan Boarnsterhim waard fêststeld op 10 augustus 1984 en omskreaun as ''Dield fan keel en sinopel, oer alles hinne 2 skeankruse kaaien, de burden omheech en takeard, beselskippe boppe fan in klaverblêd en ûnder fan in wassenaar, alles fan goud. It skyld dekt mei in gouden kroan fan 3 blêden en 2x3 pearels.''
It wapen is gearstald út eleminten fan de wapens fan Raerderhim (kaaien), Utingeradiel (klaverblêd) en Idaarderadiel (wassenaar). De fjildkleuren keel en sinopel binne ôflaat fan de haadkleuren fan de wapens fan Eastergoa en Sânwâlden, de twa âlde goaen dêr't de gemeente yn lei.
Fan de neisteande doarpen yn dizze gemeente binne de wapens bekend : Eagum, Akkrum, Dearsum, Friens, Grou, Idaard, Jirnsum, Nes (Boarnsterhim), Aldeboarn, Poppenwier, Raerd, Reduzum, Sibrandabuorren, Terherne, Tersoal, Wergea, Warstiens en Warten.
Underwiiswet fan 1806
De ûnderwiiswet fan 1806 (of skoallewet fan 1806) regele fan 1806 oant 1857 it leger ûnderwiis yn Nederlân. De wet waard ferfongen troch de Underwiiswet fan 1857.
De wichtichste saken dy't yn dizze wet fêstlein waarden:
Keppeling om utens
Tekst fan de wet
Omgong fan Frankryk 1981
De 68ste edysje fan de Omgong fan Frankryk waard hâlden fan 25 juny oant en mei 19 july 1981.
Startplak
De start wie yn Nice in stêd yn it súdeasten fan Frankryk oan 'e Middellânske See, tusken Marseille en Genua.
Meinardus Siderius
thumb|Meinardus Siderius Meinardus Siderius (Ljouwert, 1754 - Wolvegea, 19 desimber 1829) wie in jurist en sekretaris fan Doanjewerstâl (1781) en fan it provinsjaal bestjoer.
Siderius wie in soan fan mr. Gabinus Siderius (1727 -1765 ), abbekaat en notaris yn Ljouwert, en Catharina Elisabeth Semler (1729 -1809 ). Hy wie ferneamd nei syn pake Meinardus Siderius, dy 't ûnder mear skepen en boargemaster fan Ljouwert wie. Hy troude yn 1781 mei Hendrica Elisabeth Jacoba van der Kolk, út dit houlik waard in dochter berne.
Hy promovearre yn 1777 yn de rjochten. Yn 1795 kaam er nei foaren as folksfertsjintwurdiger as reedlik liberaal. Wie lid fan de Nasjonale Gearkomst fan de Bataafske Republyk en grûnwetskommisje (1796), kurator fan de Hegeskoalle en drost fan de Stellingwerven yn 1806. Yn Wolvegea hat er de âlde Lycklama-Stins ferbouwe litten. De lettere bewenner hjirfan, kolonel F.S. Klijnsma, hat him yn 1845 earje wold troch in tinkteken op it grêf te setten en mei in geskrift: Geschiedkundige Herinneringen uit Oost en West-Stellingwerf (Meppel 1861).
DZ&PC
DZ&PC, de Drachtster Zwem & Polo Club út Drachten is de grutste swimferiening fan it Noarden. De by de KNZB oansletten club is oprjochte op 2 septimber 1970.
Binnen DZ&PC kinne ferskillende ôfdielingen keazen wurde: wedstrydswimmen, wetterpolo, Master swimmen, syngroanswimmen, triatlon, rêdingsbrigade, RES en ûnderwettersport. Op it heden hat DZ&PC sawat 750 leden ferdield oer alle ôfdielingen. Foar kommunikaasje mei har leden en relaasjes is der njonken de webstee it clubblêd de 'Pinguin' dat tsien kear yn 't jier ferskynt.
Akkommodaasje
DZ&PC swimt yn swimbad 'de Welle' en hat dêr in eigen clubhûs. 'de Welle' hat bûten it subtropyske gedeelte en twa lytse lesbaden teffens in oerdekt 50-bad mei acht banen.
Wedstrydswimmen
De ôfdeling wedstrydswimmen fan DZ&PC hat yn it ferline bekende topswimmers yn de seleksje hân mei nammen as Berber Kamstra, Anneke de Jong, Angela Postma, Wilco v/d Akker, Paula Boot en Inge Dekker, dy't allegear ynternasjonale prestaasjes leveren. De hjoeddeiske seleksje (2006) is toanoanjouwend yn it Noarden en kin nasjonaal de striid oan mei fêstige toppers. Op dit momint swimme der twa nasjonale kampioenen by DZ&PC, dy beide op de Nederlânske Simmerkampioenskippen 2006 yn Eindhoven goud by de senioaren wûnen: Arjen v/d Meulen (1500m frije slach) en Margriet Zwanenburg (100 en 200m skoalslach). Dêrneist binne der ek noch inkele medaljewinnende swimmers by de junioaren/jeugd as: Jaap v/d Vegte, Jurjen Smits, Chris van Vliet en Albert Dijkstra
De swimselectie bestiet út sawat 95 swimmers en swimsters dy ’t meiinoar sa’n 50 oant 60 swimwedstriden yn’t jier swimme. DZ&PC komt yn de Nederlânske swimkompetysje yn ferskillende klassen út. It earste team fan DZ&PC swimt no sân jier efter inoar yn de heechste kompetysje fan Nederlân, de saneamde A-kompetysje. It twadde team fan DZ&PC swimt al trije jier yn de lanlike C-kompetysje. It tredde team swimt yn de Distrikt-2 kompetysje.
DZ&PC komt út yn Kring Fryslân, en is de meast súksesfolle feriening op dit momint. By de Fryske Kampioenskippen Swimmen wint DZ&PC de lêste jierren steefêst it medaljeklassemint.
Treningen
Troch de distriktswimmers wurdt twa ta trije oeren deis treend. De junioaren en jeugd swimme 5-8 oeren yn’e wike en de senioaren swimmers/sters trene acht oant maksimaal tweintich oeren wyks. Dêrneist hat de feriening in eigen krêfttreningsfasiliteit en is der de mooglikheid ta krêfttrening yn in sportskoalle.
Wedstriden
Der wurde alle jierren in oantal sintrale krêfttreningen en treningsstaazjes hâlden yn Drachten. Dan binne ek de Fryske Sprint- en Simmerkampioenskippen. Dêrneist wurde der noch 15 à 20 wedstriden op jierbasis organisearre yn Drachten, fariearend fan Speedo, kompetysje en limytwedstriden oant Nasjonale kampioenskippen.
Klozum
Klozum ek: Klozem is in Sinteklaasgebrûk op de Waadeilannen It Amelân, Skylge en Skiermuontseach.
It wurdt fierd op 5 desimber. De dagen dêrfoar meitsje de meidoggers kostúms en attributen. De Klozum (fan Klaas-om) ferklaait him ûnwerkenber. Dy ferklaaide Sinteklazen wurde op Skylge "Sindrams" neamd. Oars as op It Amelân kinne op Skiermûntseach ek froulju meidwaan oan de ferklaaipartijen en fermommings.
De bedoeling fan it ferklaaien is om figueren of sitewaasjes foar te stellen, of om it op boartlike wize nei te spyljen. Faaks bart soks mei guon de gek oan te stekken en op de hakke te nimmen. Soms is soks yn de foarm fan bekende figueren, mar ek as Arabieren, Russen en mearkefigueren. Om in oere as tsien geane de meidoggers de streek lâns en alle huzen yn dêr't de doar fan yn 't tsier stiet, of it gerdyn fan iepen hâlden wurdt. Op dy adressen wurde de Klozums ûnthelle en nei harren akt opfierd te hawwen krije se in hapke en in slokje. Om tolve oere jûns is de ûntmaskering. Dêrnei wurdt noch in skoft neisitten. Skiermûntseach hat twaris Klozum, want op 3 en 4 desimber geane de ferklaaide mini-Klozums de huzen lâns. Al yn de 19e iuw wurdt al oer Klozum skreaun. Klozum is mei de tiid feroare omdat eartiids bern fan ûnder de fyftjin by it folwoeksen Klozum net op 'e dyk wêze mochten om by it folwoeksen Klozum mei te dwaan.
Poppenhuzen
Poppenhuzen is in buorskip yn de gemeente It Hearrenfean. Poppenhuzen leit noardeastlik fan Aldeboarn oan de Sjoukesleat.
De namme komt ek foar as Poppenhuysen en Poppenhuizen. Der wurdt al skreaun oer in Elingius Roarda dy't yn 1369 op Pophingha wenne. Dat soe dan ien fan de grytmannen fan Wyns west hawwe.
Wapen fan Dantumadiel
thumb|150px|Gemeentewapen fan Dantumadiel It Gemeentewapen fan Dantumadiel waard yn 1818 fêststeld en omskreaun as 'In skyld fold as folgjend; it boppeste gedielte keel, in weagjende beek fan sulver; it tredde gedielte fan goud beladen mei in rinnende foks fan keel; it ûnderste gedielte grien. It skyld dekt mei in gouden kroan.' De kroan hat trije blêden en 2x3 pearels.
It wapen kin symboalysk wêze foar de woaste grûnen yn de gemeente, dêr't in soad foksen libben, en de soad wetters. De gemeente fierde it wapen op briefpapier en oare beskieden, mar gie begjin 1997 oer op it brûken fan in logo. Yn de gemeente Dantumadiel binne de doarpswapens beskreaun fan: De Falom, Feanwâlden, Wâlterswâld, De Westerein.
Olympyske Simmerspullen 1904
De Olympyske Simmerspullen 1904, ek wol de IIIe Olympiade neamd waarden yn 1904 yn St. Louis, de Feriene Steaten hâlden.
Dielnimmende lannen
200px|thumb|Dielnimmende Lannen Olympyske Simmerspullen 1904 12 lannen diene mei oan de Olympyske Simmerspullen yn Saint Louis
Betwiste
Yn in oantal boarnen wurdt ek nog fan de folgjende lannen sprutsen as dielnimmers oan de Spullen
Wapen fan Dongeradiel
thumb|175px|Gemeentewapen fan Dongeradiel It Gemeentewapen fan Dongeradiel waard fêststeld yn 1984 by de fúzje fan Dokkum, Eastdongeradiel en Westdongeradiel. It waard beskreaun as: ''Yn azuer in weagjende keper fan sulver, beselskippe boppe fan 2 stjerren fan goud, ûnder fan in omkearde wassenaar fan sulver, in stjer fan goud omslutend. It skyld dekt mei in gouden kroan fan 3 blêden en 2x3 pearels."
The Genesis Fleet: Ascendant
The Genesis Fleet: Ascendant is in science fiction-roman fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwer Jack Campbell. De titel (Ascendant) betsjut: "Stiigjend(e)" of "Opkommend(e)". It boek is it twadde diel fan 'e trilogy The Genesis Fleet, dy't in prequel foarmet fan Campbell syn gruttere romansearje The Lost Fleet. Yn The Genesis Fleet: Ascendant wurdt it ferhaal ferteld fan 'e minsklike kolonisaasje fan fiere planeten yn 'e romte. Lju mei ferkearde bedoelings besykje dêr eigen riken te foarmjen. It is oan goedmienende minsken om dêr it near op te lizzen. Probleem is dat de kolonisten de Ierde en de Alde Koloanjes ferlitten hawwe om frij te wêzen fan regelsucht en de ynminging fan bûtensteanders yn harren libben; it falt dêrom net ta om ta gearwurking te kommen. The Genesis Fleet: Ascendant waard yn 2018 publisearre troch útjouwerij Titan Books.
Ynhâld
Trije jier lyn hawwe Rob Geary, in eardere luitenant fan 'e romtemacht fan 'e âlde koloanje Alfar, en Mele Darcy, in eardere sersjant yn it marinierskorps fan 'e âlde koloanje Franklin, in ynfaazje fan 'e jonge koloanje Glenlyon troch troepen fan Scatha witten foar te kommen (sjoch: The Genesis Fleet: Vanguard). Nei harren oerwinning waarden se troch it regear fan Glenlyon lykwols oan 'e kant set doe't de kâns him foardie om in pear torpedoboatjagers te bemachtigjen dy't ôftanke wiene troch de romtefloat fan 'e Ierde. De foltallige bemannings fan dy skippen wie ree om yn 'e tsjinst fan Glenlyon te kommen, mar harren befelfierder, de Ierdske kommandeur Eric Hopkins, woe inkeld mei oare Ierdlingen gearwurkje. Dat betsjutte de ein fan 'e militêre karriêre fan Rob Geary en Mele Darcy, dy't neitiid wurk fûnen as haad fan 'e skipswerf, resp. haad befeiliging op it nije romtestasjon fan Glenlyon.
The Genesis Fleet: Ascendant iepenet as de torpedoboatjager Claymore troch twa oarlochsskippen fan Scatha yn in mûklaach lokke en ferneatige wurdt, wêrby't kommandeur Hopkins en it meastepart fan 'e bemanning omkomme. De sitewaasje is tige nuodlik, mei't Glenlyon oan alle kanten ynsletten rekket troch de fijân, dy't bestiet út in bûnsgenoatskip fan Scatha, Apulu en Turan. It regear fan Glenlyon komt dan wer by Rob Geary om him te freegjen it befel oer te nimmen oer de float, dy't inkeld noch út 'e torpedoboatjager Saber bestiet. Rob is noch poerlulk oer hoe't er trije jier earder behannele is, mar syn gewisse twingt him om dêroerhinne te stappen. Boppedat soe syn eigen húshâlding der ek ûnder lije as it Scatha slagge om Glenlyon te feroverjen. Sadwaande nimt er op 'e nij de lieding fan 'e striidkrêften fan 'e koloanje op him. Tagelyk jout it regear einlings syn ferset op tsjin 'e foarming fan in eigen marinierskorps, en dêroer kriget Mele Darcy it befel.
Oankommen op 'e Saber stjoert Rob fuort de kaptein fan dat skip en syn earste ofsier nei hûs, mei't de iene ynkompetint is en de oare Rob besiket te dwerseidzjen. De rest fan 'e ofsieren is fan goede wil, mar moat tige oan Rob syn kommandostyl wenne. De Ierdske float hat bygelyks foar frijwol alle sitewaasjes in checklist dy't ôfwurke wurde moat, en Rob skaft fuortendaliks alle checklists ôf dy't yn syn eagen oerstallich binne. Dat betsjut dat syn ûnderhearrigen wer op harren eigen oardiel leare moatte te fertrouwen. Hy stelt fierders de kapabele luitenant Vicki Shen, dy't oant no ta oer de oandriuwing fan it skip gie, oan as syn earste ofsier. De earste misje fan 'e Saber is om it frachtskip de Bruce Monroe te eskortearjen nei it sprongpunt dêr't fia flugger-as-ljochtreizgjen troch de hyperromte it ûnbewenne planetestelsel Jatayu berikt wurde kin. Dêrwei kin dan in folgjende sprong makke wurde nei it planetestelsel fan Kosatka, dat in bûnsgenoat fan Glenlyon is. Oan board fan it frachtskip is Leigh Camagan, in lid fan it regear fan Glenlyon. Hja is fan doel om ûnder in skûlnamme nei Kosatka te reizgjen om dêr om help te freegjen. De skûlnamme is nedich om't by de reade dwerch Jatayu in Scathaansk romtestasjon mei ferskate oarlochsskippen fêstige is, dêr't in hege tol frege wurdt foar trochfeart fan en nei Glenlyon. It is lykwols de iennichste mooglikheid om befreone planetestelsels te berikken, mei't Glenlyon oan alle oare kanten grinzget oan Scatha, Apulu en Turan.
Geary hat lykwols in geheime opdracht fan it regear fan Glenlyon krigen om 'e Bruce Monroe nei Jatayu te folgjen en dêr in ferrassingsoanfal op 'e Scathanen út te fieren. As de Saber by Jatayu arrivearret, blykt dêr inkeld in Scathaanske korvet oanwêzich te wêzen, dy't gjin partij is foar in torpedoboatjager en dêr't Rob dan ek flot mei ôfweeft. Neitiid interet Mele Darcy, dy't har mei har earste fiif mariniers oan board fan 'e Saber befynt, mei har ûnderhearrigen it Scathaanske romtestasjon, dat lykwols ferlitten blykt te wêzen. Ut kompjûterbestannen dy't dêr bútmakke wurde foar't se it romtestasjon opblaze, docht bliken dat de bemanning fan it stasjon oerpleatst is nei ien fan 'e Scathaanske oarlochsskippen om't der ekstra personiel nedich wie. De beide Scathaanske torpedoboatjagers dy't by Jatayu legere wiene, binne inkele dagen earder nei Kosatka sprongen.
Rob ornearret dat der gjin Scathaanske oanfal op Glenlyon plakfine kin as der wat by Kosatka oan 'e hân is dêr't Scatha sa'n ferlet fan mankrêft foar hat dat it romtestasjon by Jatayu leech efterlitten is. Hy hoecht dêrom net daliks yn noed te sitten dat der thús wat barre sil dêr't hy by nedich is. Dat, hoewol't er dêr gjin oarders ta ûntfongen hat, beslút er mei de Saber nei Kosatka te springen om te sjen wat dêr geande is. Dêr oankommen docht bliken dat de beide Scathaanske torpedoboatjagers har by in ynfaazjefloat út Apulu jûn hawwe, dy't bestiet út in korvet en in grut tal frachtskippen fol laden mei ynfaazjetroepen en swier materieel. De float is sa fluch as de frachtskippen gean kinne (d.w.s. frij stadich) ûnderweis nei de planeet Kosatka.
Op dy planeet is al jierren in striid geande dy't sabeare in boargeroarloch is tusken it regear en opstannelingen, mar it is in iepen geheim dat dy opstannelingen eins ynfiltranten út Apulu binne. Kosatka hat twa torpedoboatjagers dêr't it in goede ferdigening mei opsette moatte kinne soe tsjin 'e ynfaazjefloat, mar ien fan 'e beide skippen, de Shark, is koart tefoaren slim skansearre rekke by in sabotaazje-aksje troch de 'opstannelingen'. It skip leit no fêst yn 'e skipswerf fan it romtestasjon fan Kosatka, dêr't koartseftich bodde wurdt om it te reparearjen. Sa lang stiet de oare Kosatkaanske torpedoboatjager, de Piranha, der allinnich foar. Om't dat skip allinnich gjin skyn fan kâns makket tsjin 'e ynfaazjefloat, beslút Rob om him mei de Saber yn 'e striid te mingen. Troch gear te wurkjen witte de Saber en de Piranha de korvet en ien fan 'e fijannige torpedoboatjagers te ferneatigjen, mar troch in needlottich tafal rekket de Piranha sels ek ferneatige.
It regear fan Kosatka docht dan in offisjeel fersyk oan Rob om harren romtestasjon mei de Shark te ferdigenjen oant de reparaasjes oan it skip foltôge binne. Rob beslút oan dat fersyk te foldwaan en hâldt mei de Saber de oerbleaune fijannige torpedoboatjager op ôfstân. Shuttles fan 'e fijannige frachtskippen kin er lykwols net folle oan dwaan. Dêrom set er Mele Darcy en har mariniers ôf op it (fierhinne ûntromme) romtestasjon om 'e Kosatkaanske milysjetroepen dy't dêr legere binne te helpen by de ferdigening. Hy stjoert ek Vicki Shen mei, om it tafersjoch oer de reparaasjes oan it oandriuwingssysteem fan 'e Shark op har te nimmen (de masinist fan 'e Shark is nammentlik by de sabotaazje-aksje omkommen). Underwilens wachtsje op it planeetoerflak de Kosatkaanske troepen de ynfaazje ôf. Under harren binne Carmen Ochoa, dy't oarspronklik fan Mars komt, en har man, kaptein Dominic Desjani. Carmen har freon, de diplomaat Lochan Nakamura, is krekt foar de oankomst fan 'e ynfaazjefloat yn it planetestelsel fan Kosatka mei it lêste frachtskip, de Oarai Miho, ôfset om help te sykjen by oare koloanjes.
Wylst Rob en de Saber yn in ympasse reitsje mei de oerbleaune fijannige torpedoboatjager, brânt op it romtestasjon de striid los. Om net yn 'e baan fan 'e wapens fan 'e Shark te kommen, kinne de fijannige shuttles mar oan ien kant troepen op it romtestasjon ôfsette, wêrnei't se it hiele stasjon troch moatte om by harren doelwyt, de Shark, te kommen. Mele lûkt har mei har ûnderhearrigen oer in perioade fan inkele dagen stadichoan troch de lingte fan it romtestasjon werom en bringt dêrby de optsjende fijannige troepen slimme ferliezen ta. Op it planeetoerflak, dêr't de fijân oanhâldend shuttles mei nije troepen lânet by de Kosatkaanske stêden Lodz en Drava, wurdt ek ferbiten fochten. De min trainde en min tariste ferdigeners moatte lykwols stadichoan terrein priisjaan. Mele Darcy wit har ferset op it romtestasjon langernôch te rekken dat de reparaasjes oan 'e Shark foltôge wurde kinne. Tegearre meitsje de Saber en de Shark koarte metten mei de ynfaazjefloat. De oerbleaune fijannige torpedoboatjager flechtet en nei't inkele fan 'e frachtskippen oan gruzeleminten sketten binne, jouwe de oaren har oer. De fijannige troepen op it romtestasjon jouwe de striid ek op, en nei in mislearre besykjen om út in besingeling troch Kosatkaanske troepen te brekken, kapitulearje ek de ynvaazjetroepen op it planeetoerflak.
Underwilens hat it trage frachtskip de Oarai Miho it ûnbewenne planetestelsel Tantalus berikt, in tuskenstop ûnderweis nei de koloanje Eire. Lochan Nakamura wurdt kjel as de Oarai Miho dêr opwachte wurdt troch it passazjiersskip de Brian Smith. Dat is itselde skip dêr't er trije jier lyn op reizge doe't it by Vestri kaapt waard troch piraten. De Brian Smith is no bewapene en is dúdlik noch yn 'e hannen fan 'e piraten dy't bannen ûnderhâlde mei Apulu. Om't bekend is dat Lochan as diplomaat foar it regear fan Kosatka wurket, moat er freezje foar syn libben. Datselde jildt lykwols foar in oare passazjier op 'e Oarai Miho, Freya Morgan, in geheim aginte dy't útstjoerd is troch it regear fan 'e folslein troch Scatha en Apulu ynsletten koloanje Catalan. Freya is lykwols net foar ien gat te fangen, en mei help fan Lochan stelt se in brânstofsel út masinekeamer fan 'e Oarai Miho, dêr't de befeiliging healwize laks is. De brânstofsel laadt se yn 'e rêdingssloep, wêrnei't se in ûntstekking ymprovisearret. Se programmearret de rêdingssloep om op in fêstleine koerts út te piken sadree't de Brian Smith deunby komt. De piraten miene dat guon passazjiers besykje te ûntkommen en sette de sloep efternei, mar as se it fartúch interje wolle, ûntploft de brânstofsel en dêrtroch wurdt net inkeld de sloep, mar ek de Brian Smith ferneatige.
De kaptein fan 'e Oarai Miho is min te sprekken oer wat Lochan en Freya útheeft hawwe, en slút harren op yn harren respektivelike hutten. De Oarai Miho is in frachtskip út 'e koloanje Hesta, dy't ynnommen is troch de Scathanen, en de bemanning stiet sadwaande oan 'e kant fan Scatha en Apulu. As de Oarai Miho omkeart en deselde koerts weromfolget nei it sprongpunt nei Kosatka, beseft Lochan dat de kaptein fan doel is om him en Freya út te leverjen oan 'e ynvaazjetroepen dêre. Underwilens is ek de Bruce Monroe út Glenlyon yn it planetestelsel Tantalus arrivearre, en de beide frachtskippen sille inoar op in pear hûndert kilometer ôfstân passearje. Lochan betinkt in riskant ûntsnappingsplan wêrby't hy en Freya Morgan yn romtepakken mei in manûvrearienheid út 'e Oarai Miho springe en de ôfstân nei de Bruce Monroe oerbrêgje. Lochan, dy't foarhinne in bedriuw hie dat slotten ferkocht, hat net folle muoite om nachts út syn hut te ûntsnappen. Hy befrijt Freya en tegearre bringe se syn plan yn 'e praktyk. Se wurde oppikt troch de Bruce Monroe en komme oan board fan dat skip yn 'e kunde mei Leigh Camagan, dy't mei in soartgelikens doel as sysels útstjoerd is troch Glenlyon. Trijeresom lizze se op 'e Bruce Monroe de grûnslach foar in formeel bûnsgenoatskip tusken harren thúswrâlden Kosatka, Catalan en Glenlyon tsjin Scatha, Apulu en Turan.
De Reidswâl
thumb|right|250px|Reidswâl 2009 thumb|255px|Stoombûterfabryk "De onderneming". Meitsjen fan fijne molkprodukten De Reidswâl is in buorskip yn de gemeente Noardeast-Fryslân. De Reidswâl leit eastlik fan Mitselwier oan de Suderie en de Moarster Feart. De namme komt mooglik fan 'riid', in geul mei streamend wetter. It part noardlik fan de tille oer de Moarster Feart, oan de Keechsdyk, heart by de himrik fan Moarre; it súdlik part falt ûnder Mitselwier.
Skiednis
De buorskip kaam yn 1680 foar as De Reijdswal, yn 1718 as Riedtswal, yn 1899 as Reidswal en ek Raaswal. Ut dy namme soe opmakke wurde kinne dat de delsetting ûntstie oan in kaaiwâl fan in wetter, in Ryd. De dyk fan de Reidswâl nei Moarre hjit lokaal Kaaisdyk, mar offisjeel Keechsdyk.
Justjes westlik fan de brêge, oan de súdlike ouwer fan de Súdie lei de (Pelfinne)burch of Pelfinne, dêr't lykwols fierders neat oer bekend is, dy't neffens it floreenkohier fan 1768 ôf ta de eigners fan Roptastate hearde. Yn Mitselwier is der in strjitte nei neamd, Pelfinne.
Oan de Reidswâl stiet noch in oerbliuwsel fan it eardere bûterfabryk mei de eardere direkteurswent. Dy waard 6 juny 1888 iepene as de Coöperatieve Stoomzuivelfabriek "De Onderneming". De oannimmers Vollmer en Erich út Dokkum wiene de bouwers. Sa'n 23 boeren út Mitselwier en omkriten brochten de molke yn. Op 9 juny 1927 is it hiele fabrykskompleks iepenbier ferkocht.
Willem Maris
|150px|thumb|left|Willem Maris. thumb|250px|Willem Maris: Ko yn de sleatswâl thumb|250px|Willem Maris: Winter yn it doarp Willem Maris (Den Haach, 18 febrewaris 1844 – dêre, 10 oktober 1910) wie in Nederlânske keunstskilder.
Oplieding
Maris waard berne as soan fan Mattheus Maris en Hendrika Bloemert. Hy krige syn earste tekenles fan syn âldere bruorren Jacob en Matthijs. Letter gie er nei de jûnskoalle fan de Haachske Akademy en krige er goerie fan de bisteskilder Pieter Stortenbeker.
Karriêre
Maris waard in betûft dieretekener. Yn Oosterbeek, it Nederlânske Barbizon en yn Wolfheze ûntwikkelde er syn lânskipsskilderjen. Yn 1855 krige er kunde oan Anton Mauve. Earst yn 1863 hie er syn earste eksposysje yn Den Haach. Mei Bernard Blommers reizge er yn 1865 troch de Rynsteaten; ek yn Noarwegen hat er west.
Fan 1869 ôf bleau er yn Den Haach wenjen en dêr is er mei 65 jier stoarn. Hy waard begroeven op begraafplak Oud Eik en Duinen.
Maris syn lânskippen, opfleure mei bisten, dogge faak tinken oan it wurk fan de Frânske Camille Corot. Hoewol't er as jongste fan de bruorren Maris yn de tiid feitlik it fierst fan sawol it realisme as ympresjonisme ôf stie, is er dochs faaks de meast realistyske skilder fan dy trije west. Oaren miene no krekt wer dat de meast ympresjonistyske is, mei syn wurden as tsjûge: 'ik skilderje gjin kij mar ljocht'. Soan Simon skildere ek en skreau in boek oer it skilderslaach Maris. Willem Maris wie net allinnich bekend as skilder, mar ek as tekener, etser en akwarellist. Hy wie mei-oprjochter fan de Hollandsche Teekenmaatschappij. George Hendrik Breitner wie ien fan syn learlingen.
Fedastus
thumb|De wijing fan Sint-Fedastus Fedastus, Fedast of Sint-Vaast (Frânsk: Sain-Gaston), berne by Limoges om 453 hinne, stoarn yn Arras op 6 febrewaris 539, wie in iere biskop yn it Frankyske keninkryk.
Yn it begjin fan de sechsde iuw krige Sint-Remigius fan Reims, dy't biskop wie dêre, de goedkarring fan it Frankysk keninklik hof en stel de Katolike hierargy yn yn it noarden fan Galje. Hy tabetroude it Bisdom Arras en it Aartsbisdom Cambrai oan Fedastus, dy't de master fan kening Klovis I wie nei de oerwinning by de Slach by Tolbiak, en dy't meiholp mei de bekearing fan de Frankyske kening.
Libbensrin
As in jongfeint ferliet Fedastus syn eigen lân (nei alle gedachten it westen fan Frankryk) en late in hillich libben ôfskaat fan de wrâld yn it bisom Toul. De biskop murk dat op, en wijde him ta preester. Klovis, de kening fan de Franken, wylst er weromkaam fan syn oerwinning op de Alemannen, hastige him nei Reims om dêre doopt te wurden. Hy stoppe yn Toul om help te freegjen fan in preester. Fedastus waard oanwiisd en gean mei de kening mei. Fedastus waard justjes letter Klovis syn adviseur.
Yn 499 neamde Remigius him ta de earste biskop fan Arras, en om 510 hinne krige er ek de superfyzje oer Cambrai.
ZVV Haulerwykske Boys
ZVV Haulerwykske Boys (Zaterdag Voetbalvereniging Haulerwijkse Boys), faak ôfkoarte ta HWB wie in fuotbalklup út Haulerwyk, dy't op 18 april 1961 oprjochte waard en spile op de fjilden oan De Splitting yn Haulerwyk. Op 1 july 2015 fusearre Haulerwykske Boys mei Fuotbalferiening Haulerwyk ta Sportferiening Haulerwyk.
Wapen fan Boalsert
thumb|Wapen fan Boalsert It earste gemeentewapen fan Boalsert waard fêststeld op 25 maart 1818 en omskreaun as ''Fan goud beladen mei in dûbele swarte earn. It skyld dekt mei in kroan en oan beide kanten fêstholden troch in kliuwende liuw yn natuerlike kleur.'' De liuwen sjogge om en de kroan is in keizerskroan.
Op 30 desimber 1955 kaam der in nij wapen ''Yn goud in dûbele earn fan sabel, bekt, tonge en poaten fan keel. It skyld dekt mei in keizerskroan fan goud, fierd fan keel en holden troch twa omsjende liuwen fan goud, tonge en neilen fan keel.''
It ûntstean is net krekt bekend en wêrom't foar de (keizerlike) earn keazen is, is net hielendal dúdlik. It wapen is yn elk gefal bekend út 1455. Op munten út dat jier en slein yn Boalsert stiet de dûbele earn al ôfbylde. Op de segels fan de stêd komt de earn pas oan de ein fan de 15e iuw foar. Op it âldste segel, mei ôfdruk út 1331 (?) stiet allinnich in kastiel fermelde. Op trije ferskillende 15e en 16e-iuwske segels stiet allinnich de dûbele earn. It grutsegel út 1640 toant it wapen ûnder in Goatyske nis mei St. Maarten. De meast wierskynlike ferklearring is dat it wapen, ynklusyf de keizerskroan, ôflaat is fan de Dútske Hânze, dêr't Boalsert lid fan wie. De Hânze fierde ek de dûbele earn op har wapen. Nei de ynliving fan Fryslân troch Keizer Karel V yn 1523 waard de stêd yn har wapen befêstige troch de keizer. De keizerskroan is yn de rin fan de jierren troch it stedsbesjoer lykwols mear kearen ferfongen troch in fiifblêdige (kenings)kroan.
By de oanfraach yn 1815 waard wol wer om de keizerskroan frege. Yn 1955 besleat de gemeente it wapen feroarje te litten, omdat de gemeenteried net tefreden wie mei it feit dat de liuwen omsjend ôfbylde wienen, dizzen hearden normaal (=klimmend) ôfbylde te wurden. Boppedat woe de gemeente de keizerskroan dúdlik bekreaum hawwe en de earn read te 'wapenjen' (reade klauwen en snaffel). It lêste mear yn oerienstimming mei de kleuren fan de Dútske earn. De Hege Ried fan Adel hat dit fersyk honorearre, mar de liuwen binne omsjend bleaun.
Karakterisearring
De Aldgrykske wiisgear Aristoteles woe hawwe dat de plot yn in ferheljend wurk wichtiger is as de personaazjes, en dat men dus fêsthâlde moat oan in 'troch de plot oandreaun ferhaal'. Yn syn Poëtika skreau er dat toaniel "in represintearring is, net fan minsken, mar fan aksje en it libben." Mear as twatûzen jier bepaalde dat hoe't men yn 'e Westerske wrâld nei toaniel (en oare wurken fan fiksje) seach. Pas yn 'e njoggentjinde iuw waard it omdraaid en waard oan it personaazje mear belang takend yn in 'troch it personaazje oandreaun ferhaal'. Dat begûn mei de reälistyske roman en fersprate him dêrwei nei oare foarmen fan fiksje. It nije idee waard letter fuortsterke troch ynfloedrike ûntwikkelings yn 'e psychology, û.m. troch it wurk fan Carl Jung.
De winske karakterisearring fan in personaazje kin op twa manearen oan it publyk oerbrocht wurde:
By yndirekte of ymplisite karakterisearring moat it publyk sels oanfiele hoe't in personaazje yninoar stekt troch in beoardieling fan wat er docht en seit en hoe't oare personaazjes har foar him oer hâlde en drage. Der wurdt dan bgl. nea sein fan "Jan is koppich", mar troch hoe't er him yn ferhâlding ta oare personaazjes hâldt en draacht, tinkt it publyk dan op in stuit: "Poe, dy Jan is wol koppich, hear."
Fuotbalferiening It Hearrenfean
Fuotbalferiening It Hearrenfean is de amateurôfdieling fan SK It Hearrenfean en spilet oan de Oranje Nassauleane op It Hearrenfean.
Ilias
De Ilias, yn it oarspronklike Aldgryksk: Ιλιάδα, Iliada, is in ier Gryksk epos dat taskreaun wurdt oan 'e grutte (en neffens de tradysje bline) skriuwer en dichter Homêros (of Homearus), dy't om 850 f.Kr. hinne libbe hawwe moat. Saakkundigen binne it der lykwols oer iens dat de Ilias en oare, soartgelikense dichterlike wurken wierskynlik earst lange tiid mûnling oerlevere en pas letter op skrift steld binne. Dat soe dus betsjutte dat Homêros inkeld in al besteand wurk delskreaun hat. Hoe dan ek, de Ilias bestiet út 15.693 yn daktylyske heksameters fêstleine dichtregels, dy't skreaun binne yn it saneamde Homearysk Gryksk, in literêre griemmank fan Ioanysk Gryksk en oare doetiidske dialekten.
It epos fertelt it ferhaal fan in deilisskip yn it kamp fan 'e Griken tusken Agamemnon, de kening fan Mysene, en de held Achilles, tsjin 'e eftergrûn fan it tsienjierrich belis troch in koälysje fan Grykske keningen fan 'e stêd Troaje, oan 'e noardwestkust fan Lyts-Aazje. De titel is ûntliend oan Ilion (Ἴλιον), de âlde Grykske namme foar Troaje. Hoewol't de Ilias mar in pear wike fan 'e belegering beljochtet, wurdt deryn ferwiisd nei withoefolle leginden oer en eardere foarfallen yn 'e Trojaanske Oarloch. De Ilias wurdt ornaris yn ien sike wei neamd mei de Odyssee, dat der min ofte mear in ferfolch op is. Beide hearre ta de âldste oerlevere wurken fan 'e Westerske literatuer. De Ilias is op withoefolle manear adaptearre ta oare media. Yn 2004 kaam der fan klassyk oersetter Klaas Bruinsma in Fryske fertaling fan 'e Ilias út.
Eftergrûn
It is in wiid fersprate misfetting om te tinken dat de Ilias de hiele tsienjierrige Trojaanske Oarloch behannelet. Eins is it mar in frij koarte momintopname fan in pear wiken yn it tsiende jier fan 'e oarloch, wêrby't it ferhaal giet oer de wrok fan 'e held en healgod Achilles foar Agamemnon oer, de kening fan Mysene en de lieder fan 'e Griken. Noch de oanlieding foar of it begjin fan 'e oarloch, noch de mûklist mei it ferneamde Hynder fan Troaje of de oerwinning fan 'e Griken wurdt yn 'e Ilias beskreaun. Der wurdt yn it ferhaal en yn oare boarnen lykwols ferwiisd nei safolle leginden oer de Trojaanske Oarloch, dat it ferrin dêrfan bekend is (sa wurdt fan it Hynder fan Troaje ferteld yn 'e Odyssee en troch de Romeinske dichter Fergilius).
Om 'e foarskiednis hiel yn 't koart wer te jaan: der wie in brulloft dêr't alle goaden útnûge wiene, te witten dy fan Achilles syn âldelju, want Achilles syn mem wie de seegoadinne Tetis. Doe't Earis, de goadinne fan 'e twaspjalt, dêr net talitten waard, smiet se út it doarsgat in goudene apel nei binnen ta dêr't de tekst "oan de tsjepste" op gravearre stie. De goadinnen Heara, Atene en Afrodite mienden alletrije dat it ding dúdlik foar harsels bestimd wie. Se makken der rûzje oer en úteinlik besleaten se om in ûnpartijige jongfeint beslisse te litten wa't fan harren trijen it tsjepst wie (en dus de apel takaam). Dy jongfeint wie de Trojaanske prins Paris, dy't fier fan hûs grutbrocht waard as skiephoeder om't der in profesije útsprutsen wie dat hy Troaje yn it ferdjer stoarte soe. De trije goadinnen ferskynden neaken oan him, mar Paris kaam mar net út 'e rie wa't fan harren oft no it tsjepst wie. Dêrop besochten se him om te keapjen; Atene bea him wysheid en heldhaftigens yn 'e striid oan, Heara bea him politike macht en hearskippij oer hiele Aazje oan, en Afrodite bea him de leafde oan fan Helena, de frou fan kening Menelaos fan Sparta, de kreaste (stjerlike) frou op 'e wrâld. Paris besliste dêrop dat Afrodite de tsjepste fan 'e trije goadinnen wie. Neitiid kearde Paris werom nei Troaje, dêr't er wer opnommen waard yn 'e keninklike famylje. Doe bejoech er him nei Sparta ta, dêr't er Helena skaakte en mei weromnaam nei Troaje. As reäksje rôp Agamemnon, de kening fan it ynfloedrike Mysene, dy't in broer fan Menelaos wie, alle Grykske keningen byinoar, en mei syn allen sylden se nei Troaje ta, dat se tsien jier lang belegeren om't it har mar net slagge en nim it yn. Dêrby fochten guon fan 'e goaden oan 'e kant fan 'e Griken, wylst oaren de Trojanen stipen. Uteinlik waard de stêd troch in mûklist dochs ynnommen: de Griken diene krekt as joegen se it belis op en giene se nei hûs, mar lieten dêrby in grut houten hynder efter by wize fan offerjefte oan 'e goadinne Atene. De Trojanen, foar wa't hynders hillich wiene, hellen it ding yn triomf harren stêd yn, mar hja wisten net dat it hol wie en fol siet mei Grykske soldaten. Nachts kamen dy foar 't ljocht en iepenen ien fan 'e poarten fan 'e stêd foar harren weromkommen leger. Sa kaam Troaje dochs noch te fallen.
Ynhâld
De Ilias set útein in medias res (d.w.s. middenyn 'e ferwikkelings). Chryseïs, de dochter fan Chryses, in Trojaansk preester fan Apollo, is finzen nommen troch de Griken. Hy biedt de Griken in kaptaal oan om har werom te krijen, mar Agamemnon, de kening fan Mysene en de lieder fan it Grykske leger, dy't it fanke ta bysliep nommen hat, wegeret dêr op yn te gean, ek al liket it de oare Grykske lieders skoan ta en nim it losjild oan. Dêrop bidt Chryses oan 'e god Apollo om help, en Apollo lit in grutte pestilinsje oer it Grykske leger komme. Nei njoggen dagen ropt Achilles, de suver ûnoerwinlike Grykske oarlochsheld en de lieder fan it Myrmidoanske kontingint, in gearkomste fan 'e Grykske oanfierders byinoar. Under druk fan 'e oaren jout Agamemnon dan einlings ta en stimt deryn ta om Chryseïs werom te stjoeren nei har heit, mar as kompinsaasje easket er dan Briseïs op, in oar finzen nommen Trojaansk fanke, dat Achilles ta bysliep nommen hie. Achilles wurdt dan poermâl en ferklearret dat er leaver sûnder wat bedijd te hawwen nei hûs gean wol as ea noch ûnder Agamemnon te fjochtsjen. Nei ôfrin fan 'e gearkomste eskortearret Odysseus, de kening fan Itaka, Chryseïs nei har heit ta, wêrop't Apollo de pestilinsje fan 'e Griken weinimt.
As Agamemnon syn ûnderhearrigen dan Briseïs by Achilles weihelje, ropt dyselde syn mem, de seegoadinne Tetis, oan om 'e oergod Seus te freegjen en bring it Grykske leger sa yn 'e benearing dat Agamemnon syn grutskens opite moat en twongen wêze sil om Achilles te fersykjen om werom te kommen. Tetis docht wat har soan freget en Seus stimt deryn ta; hy stjoert Agamemnon in dream wêryn't er him oantrunet om te besykjen Troaje mei in bestoarming yn te nimmen. Agamemnon leaut dat it in foarsizzende dream is en lit syn leger optsjen. Op 'e flakte foar de stêd moetsje de Griken de Trojanen, dy't ta de stêd útkommen binne om 'e slach oan te gean. Der wurdt in wapenstilstân sletten en beide siden stimme deryn ta om ynstee fan in fjildslach út te fjochtsjen, har te hâlden oan 'e útkomst fan in duël tusken Paris en Menelaos, de kening fan Sparta. Paris wurdt ferslein, mar ear't Menelaos him deadzje kin, wurdt er rêden troch de goadinne Afrodite.
Troch tadwaan fan 'e goaden wurdt de wapenstilstân ferbrutsen en komt it dochs noch ta in fjildslach. Dêrby bejouwe ek de goaden har op it slachfjild; op oantrún fan 'e goadinne Atene ferwûnet Diomedes, de soan fan 'e Grykske kening fan Argos, sawol Afrodite as de oarlochsgod Ares. De Trojaanske held en kroanprins Hektor wit in Trojaanske nederlaach foar te kommen troch in op gong kommende flecht yn 'e kym te smoaren, fersterkings út 'e stêd op te heljen en in twagefjocht oan te gean mei de Grykske held Ajaks de Mânskere, de kening fan Salamis. It fallen fan 'e nacht makket in ein oan 'e striid. De oare deis giet it fannijs oan, mei as ferskil dat Seus dan de oare goaden ferbiedt en gryp yn. No't de Griken net mear holpen wurde troch Atene en Heara, wurde de Trojanen harren oermânsk, en it Grykske leger wurdt weromdreaun nei syn fersterke kamp op it strân. By it fallen fan 'e nacht wurde se dêr troch de Trojanen belegere.
Agamemnon wol no wol omlyk, en stjoert Odysseus, Ajaks en guon oaren nei Achilles ta om dy oer te heljen en jou him wer yn 'e striid. Mar Achilles stegeret harren ôf. De oare moarns wurdt der wer fûleindich fochten, en Agamemnon, Diomedes en Odysseus reitsje allegear ferwûne. Achilles stjoert syn maat Patroklus om te sjen hoe't it der foar stiet, en wylst dy oan 'e frontliny is, kringe de Trojanen ûnder lieding fan Hektor, dy't in foartsjirmerij yn 'e wyn slein hat, it Grykske kamp yn. Patroklus wurdt troch Nestor, de kening fan Pylos, hast oerhelle om te helpen. Underwilens ferliedt Heara Seus en wylst de oergod neitiid wat leit te dodzjen, helpt de seegod Poseidon temûk de Griken om 'e Trojanen werom te slaan. As Seus wekker wurdt en dat ûntdekt, rekket er alhiel breinroer, en hy stjoert Apollo om 'e Trojanen te helpen, dy't dêrop fannijs it Grykske kamp ynkringe. Wylst der fochten wurdt tusken de op it strân lutsen skippen fan 'e Griken, kin Patroklus it net langer oansjen. Hy smeket Achilles om him fjochtsje te litten, en Achilles jout ta en lient him syn eigen wapenris, mar warskôget him om 'e Trojanen net bûten it Grykske kamp te efterfolgjen. Patroklus tsjocht mei de noch farske Myrmidoanen op tsjin 'e Trojanen, en dy wurde weromsmiten út it Grykske kamp wei. Mar dan slacht er Achilles syn warskôging yn 'e wyn en hjitfolget harren op 'e flakte. Hy wit úteinlik sels de eigenste poarten fan Troaje te berikken, mar dêr wurdt er keard troch Apollo sels, en neitiid wurdt er deade troch Hektor, dy't Achilles syn wapenris as oarlochsbút meinimt.
Yn 'e slach dy't dan begjint, lit Seus de goaden nei eigen goedtinken yngripe. Achilles kringt djip yn 'e Trojaanske slachoarder troch en deadet withoefolle fijannen. Hy snijt in part fan it Trojaanske leger ôf yn 'e rivier de Skamander (of Skamandros) en slacht se dêr by boskjes dea. De riviergod Skamander, dy't lulk is oer it besmoargjen fan syn wetters, wol him teplak sette, mar wurdt weromdreaun troch de fjurren fan Hefaistos. De goaden reitsje ûnderling slaande deilis, wylst de Trojanen harren stêd wer yn flechtsje. Achilles wurdt ûnderwilens fuortlokke troch Apollo, dy't himsels foardocht as in útnaaiende Trojaan. As it hiele Trojaanske leger yn feilichheid is, bliuwt Hektor as iennichste bûten de stêd. Hy skammet him oer de nederlaach, om't er dêroer oant twa kear ta foarsizzings yn 'e wyn slein hat. Hy wol syn eare weromwinne troch in duël oan te gean mei Achilles, mar as dy op him ôfkomt, ûntsinkt him de moed. Hy pykt út en wurdt troch Achilles om 'e stêd hinne efternei sitten, oant de goadinne Atene him mei in mûklist safier kriget dat er stean bliuwt en it gefjocht oan giet. Nei in koart duël stekt Achilles him troch de hals. Neitiid ûntearet er Hektor syn lichem troch it efter syn striidwein oan te slepen.
Adaptaasjes
De Ilias is ien fan 'e âldste ferhalen fan 'e Westerske kultuer, mar is nea opholden mei ta de ferbylding te sprekken. Troch de iuwen hinne hat it in ûnbidige ynfloed útoefene op 'e Westerske literatuer, te begjinnen yn 'e Aldheid, doe't in protte trageedzjes fan grutte toanielskriuwers as Sofoklês, Euripides en Aeschylus fuortbordueren op 'e ferhaalstof fan 'e Illias. Mar ek yn 'e Midsiuwen en letter wie de ynfloed derfan op 'e literêre tradysjes fan it Westen net te ûnderskatten. Yn 'e moderne tiid is de Ilias boppedat adaptearre ta withoefolle oare media, lykas (moderne) poëzij, essays, byldferhalen, strips, toanielstikken, musikals en films. Ut 'e lêste jierren datearret bgl. de Hollywood-spylfilm Troy (2004), mei Brad Pitt yn 'e rol fan Achilles, al wie dat in tige frije bewurking fan it ferhaal fan 'e Ilias. Op it mêd fan 'e literatuer moat fierders noch neamd wurde de masterlike werfertelling troch fan 'e Britske fantasyskriuwer David Gemmell yn syn trilogy Troy: Lord of the Silver Bow, Troy: Shield of Thunder en it postúm ferskynde Troy: Fall of Kings.
Fryske oersetting
De earste Fryske fertaling út 'e Ilias wie fan 'e hân fan Douwe Kalma (1896-1953), dy't de achttjinde sang oersette. Oersetter Klaas Bruinsma pielde al fan 'e jierren fyftich ôf út en troch mei Homêros syn wurk om; sa binne der by Tresoar fertalingsfragminten út 'e Ilias yn te sjen ûnder de titels Lof fan de Sjonger en Pêgasos Bliuwt yn 'e Stringen. Yn 'e njoggentiger jierren, doe't er mei pinsjoen gien wie, besleat er lykwols om dien wurk te meitsjen. Sa ferskynde yn 2004 fan syn hân de earste folsleine Fryske oersetting fan sawol de Ilias as de Odyssee, by Steven Sterk, útjouwer, te Utert. Under mear foar dizze fertaling waard oan Bruinsma yn 2005 foar de twadde kear de dr. Obe Postmapriis takend.