cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nuete knyn
Groepsdier
Kninen binne fan natuere groepsdieren, mar likegoed is it net ferstannich om mear as twa eksimplaren yn ien hok te hâlden. Yn lytse romten kinne se nammentlik rivalisearjend hâlden en dragen fertoane, wat ta aaklike gefjochten liede kin. De kombinaasje dy't de minste swierrichheden opsmyt, is om in kastrearre raam en in sterilisearre ei byinoar te setten. It is it bêste om dat fan jong ôf oan te dwaan, mar kninen kinne ek noch wol oaninoar keppele wurde as se wat âlder binne. Dat moat wol soarchfâldich oanpakt wurde. De beide bisten moatte mei-inoar yn 'e kunde brocht wurde yn in neutrale romte, dy't foar net ien fan beiden bekend is, sadat se gjin oanstriid fiele ta fertoan fan territoriaal hâlden en dragen.
As in raam al kastrearre is, kin der dochs reden wêze om 'e ei dêr't er oan keppele is noch te sterilisearjen, want kninen hawwe in tige grutte kâns op limoerhalskanker. Tsjin 'e tiid dat in ei 4–5 jier âld is, leit dy kâns op 50–80%. It is dêrom saak om by sterilisaasje ek it limoer hielendal of alteast foar in diel te ferwiderjen (wat gjin standertpraktyk is, dus der moat spesjaal om frege wurde).
Húsfêsting
Nuete kninen kinne sûnder beswier bûtendoar holden wurde yn in kninestjelp dy't tarist is mei in ôfslútber nachthokje en in mei hinnegaas betimmere loop. Se kinne nammentlik goed oer kjeld en hoege by in winterske perioade mei froast net ferhuze te wurden nei binnendoar yn in skuorke. Oant temperatueren fan –15 °C kinne se sûnder swierrichheden yn 'e kninestjelp bûtendoar bliuwe. Betingst is wol dat it hokje fan 'e stjelp goed beskutting jout tsjin siging en delslach, want dat binne dan wer dingen dêr't kninen net goed oer kinne. Ek moat it hokje tarist wurde mei foldwaande strie om in waarm nêst fan te meitsjen.
Fierders kinne kninen net sa goed oer waarmte en yn 't bysûnder net oer felle sinne. Dus ek by 't simmer moat der genôch beskutting wêze en de kninestjelp moat net yn 'e folle sinne set wurde, mar yn it skaad fan bgl. in beam of in hage. By temperatueren fan boppe de 24 °C fine kninen it net mear oangenaam, en rint de temperatuer op oant boppe de 27 °C, dan kinne se echt yn 'e swierrichheden reitsje en in saneamde hjitteslach opdwaan. Se wurde dan apatysk of geane langút slop lizzen, it toskfleis en de heal sletten eagen wurde dûnkerread, de earen wurde tige waarm en it sykheljen giet hiel rêd.
Men kin nuete kninen ek sûnder swierrichheden yn 'e hûs hâlde. It binne skjinne bisten dy't gjin stank ferspriede, en se kinne traind wurde om te pisjen en har behoef te dwaan yn in kattebak. Wol is it saak om 'e dielen fan it hûs dêr't de knyn frij omrinne kin, "knineproof" te meitsjen, mei't de bisten fan natuere oanstriid hawwe om op dingen om te gnauwen, lykas elektryske triedden en snuorren.
Kninen hawwe ferlet fan frijwat lichemsbeweging, dat in kninehok yn in skuorke of in kninestjelp bûtendoar is eins te lyts om it bist oan ien wei troch yn te hâlden. De Nederlânske Dierebeskerming stelt dat twa nuete kninen teminsten 2 m² romte nedich binne. It is dêrom saak om 'e knyn alteast in pear kear yn 'e wike út syn hok te heljen en him wat omrinne te litten, bygelyks oan in tsjoar, sadat er springe, drave en boartsje kin. Dêrby moat men der wol foar soargje dat er net by giftige planten kin. Ek graven heart ta it natuerlik hâlden en dragen fan kninen. It is dêrom ek oan te rieden om in nuete knyn wat ûndergrûnske graafromte te jaan, dat wol goed ôfskerme wurde moat mei stevig gaas, sadat murden, stienmurden, beamotters en foksen it ferbliuw net binnenkringe en de knyn lytsman meitsje kinne.
Boartsjen
Kninen binne fan natuere tige boartlike bisten, dy't boartersguod dêrom tige op priis stelle. Gaadlik boartersguod foar in knyn is bygelyks in lege kartonnene doaze mei in gat deryn (dêr't er yn, út en boppe-op klimme kin), lege wc-papierroltsjes (om mei te rôljen en te goaien), in tennisbal ophongen oan in stik tou (om fuort te triuwen), in âld tillefoanboek (om te skuorren), in grutte bak mei ierde (om yn om te wuoljen), wylgetûken (om op om te gnauwen) of in stik âlde flierbedekking (om op om te klauwen). As it boartersguod nei gychem giet, is it in teken dat de knyn der aardichheid oan hat. Bliuwt it goed, dan kin men better wat oars besykje. As de knyn kartonnen of papierren guod begjint op te fretten, moat men it fuorthelje, want dat kin ferstoppings feroarsaakje. Yn 'e measte dierewinkels wurdt ek profesjoneel fabrisearre spesjaal knineboartersguod ferkocht, lykas in boartersbal dêr't snobbersguod (foar kninen) yn ferstoppe sit, lykas drûge stikjes banaan, rezinen, ensfh.
Fersoarging fan pels, tosken en neilen
De tosken fan kninen groeie altyd troch, wat foar swierrichheden soargje sil as de bisten dy net ôfslite kinne. It bêste is om se te foarsjen fan genôch hea en ek fan tûken (lykas splinterfrije wylgetûken), dêr't se op gnauwe kinne. As de tosken te lang wurde, kinne kninen net mear goed ite. Soks kin ek by in goede fersoarging foarkomme as de tosken in ferkearde stân hawwe. Yn it wyld soene sokke kninen úteinlik net mear ite kinne en de hongerdea stjerre, mar nuete kninen dy't mei sa'n probleem oanhelle binne, kin men út en troch mei nei de bistedokter om 'e tosken ôfslypje te litten.
De neilen fan in knyn moatte om 'e 2–3 moannen knipt wurde.
Fretten
Nuete kninen frette in protte hea en drinke allinne mar wetter. Behalven hea (drûge gers) kinne se (yn it simmerhealjier) ek farsk gers frette. Fierders is it goed om se ek griente te fuorjen. Men kin dêrby it bêste lytse stikjes fan sa folle mooglik ferskillende grienten tagelyk jaan ynstee fan in protte fan ien griente. Yn 'e frije natoer frette kninen ek mei in protte fariaasje troch no ris hjir en dan wer dêr eefkes oan te gnabjen. Grienten dy't kninen graach ite, binne û.m. andyvje, bleekselderij, brokkoly, Dútske koalraap (Ned.: koolrabi), finkel, knolselderij, peterseelje, it lof fan radiis, wetterkers en woartels mei it lof derby. Kninen hawwe ferlet fan genôch rizels (Ned.: vezels) yn har fretten, oars reitsje se yn 'e diarree. It is dêrom saak om biks en grienten altyd oan te foljen mei hea of gers.
Yn 'e frije natoer komme noch oare krûden foar dy't goed binne foar kninen, lykas aalst (Ned.: absintalsem), bledsjeslaad (veldsla) , leppeltsjedief (herderstasje) , skieppegerf (duizendblad) , weversblêd (weegbree) en wjirmkrûd (boerenwormkruid). Dat jildt ek foar de blommen en blêden fan 'e hynsteblom en fan ferskate soarten dôvenettels. Ek de jonge toppen fan brânnettels/broeiers binne tige sûn, mar dy moat men foarôfgeande oan konsumpje wol in etmiel lizze litte om 'e 'broei' derút te heljen.
Foarbylden fan grienfoer dat swierrichheden feroarsaakje kin en dêr't men dus om tinke moat, binne: beane, biezelok (Ned.: bieslook), earten, koal, kropslaad, prei, sipel, sprútsjes en wytlof. It selde jildt foar stynske weet. Koal, slaad en wytlof kinne by in knyn ta gasfoarming liede, wat yn ekstreme gefallen deadlik wêze kin. Fan wytlof moat dêrom net mear as in pear bledsje per kear fuorre wurde, en fan koal kin men it bêste allinnich in bytsje blomkoal jaan en winterdeis in bytsje boerekoal. Tefolle klaver jout ek problemen mei de spiisfertarring, krekt as in protte wiet gers. Gers dat mei de meanmasine foar yn 'e tún meand is, moat nea oan kninen fuorre wurde, mei't it te fyn fermeald is en dêrom ta problemen liede kin. Gers dat mei in gersskjirre knipt, mei de hân plôke of mei in syklomeaner efter in trekker meand is, kin wol sûnder beswier fuorre wurde.
Kninen frette soms har eigen kjitte op, in ferskynsel dat kropofagy hjit. Dat is in natuerlike foarm fan hâlden en dragen, mei't wylde kninen it ek dogge. As men it lykwols foarkomme wol, is it saak om it kninehok hiel geregeldwei goed út te mjuksjen.
Sykten
Kninen, sawol wyld as nuet, binne tige kwetsber foar sykten as myksomatoaze en RHD (rabbit haemorrhagic disease; "kninebloedfloeien"). As se ienris ien fan dy beide sykten oprinne, is it te let en is in bist yn 'e measte gefallen net mear te rêden. Nuete kninen moatte dêrom, as it goed sil, dêrfoar yninte wurde: ien kear jiers foar RHD en twaris yn it jier foar myksomatoaze. Tsjintwurdich bestiet der ek ien faksên foar beide sykten, dat in jier lang wurket. Dat hat dan wol wer in folle langere ynkubaasjetiid (fan 3 wiken) en skynt minder goed tsjin RHD te beskermjen as dy sykte by itselde bist al earder mei it genêsmiddel Cunical bestriden is.
The Ren & Stimpy Show
thumb|It logo The Ren & Stimpy Show is in Amerikaanske tekenfilmsearje, ûntwikkele troch de Kanadees John Kricfalusi. De twa haadpersoanen binne Ren, in psychoatyske tsjihûahûa mei astmatysk stimlûd en Stimpy, in domme kat dy't it lykwols goen mient. De rige is basearre op Amerikaanske koarte tekenfilms út de jierren '40.
Don (predikaat)
Don (midden yn 'e sin mei in lytse letter skreaun: don) is in predikaat dat yn it Spaansk en it Italjaansk fan súdlik Itaalje foar de nammen fan manlju pleatst wurdt. Soks wurdt dien as teken fan respekt foar de persoan yn kwestje. It wurdt almeast foar de foarnamme set, mar it kin ek foar de efternamme pleatst wurde, as de foarnamme fuortlitten wurdt. Oars as dat gauris tocht wurdt, is 'don' op himsels gjin aadlike titel, noch is it oererfber, lykas by it Nederlânske predikaat jonkhear wol it gefal is.
'Don' is ôflaat fan it Latynske dominus, dat "hear" betsjut. Yn Spanje en súdlik Itaalje fungearre it oant yn 'e njoggentjinde iuw as oansprektitel foar persoanen fan adel en oare oansjenliken. Tsjintwurdich is it gebrûk algemiener, en wurdt it ek brûkt op 'e Filipinen (in eardere Spaanske koloanje) en hjir en dêr yn Spaansktalich Latynsk-Amearika. De froulike foarm is yn it Spaansk doña (útspr.: "donja"), en yn it Italjaansk donna. Yn it Portegeesk fan Portegal en Brazylje komt in ferlykber predikaat foar: dom, wêrfan't de froulike foarm dona is. Yn skriuwtaal wurde 'don' en 'dom' ôfkoarte as "D.", en de ûnderskate froulike foarmen as "Dª", "Da." of "D."
Bekende foarbylden fan it gebrûk fan dit predikaat kin men fine yn 'e titel fan it boek Don Quichot, de titel fan 'e opera Don Giovanni, de namme fan 'e legindaryske frouljusfersierder don Juan Tenorio ('Don Juan') en de namme fan 'e maffiabaas út 'e Godfather-filmrige, don Corleone.
Alan Thicke
Alan Thicke (útspr.: [θɪk]; berne as: Alan Willis Jeffery; Kirkland Lake (Ontario), 1 maart 1947 – Burbank (Kalifornje), 13 desimber 2016) wie in Kanadeesk akteur, lietsjeskriuwer en presintator dy't almeast yn 'e Feriene Steaten wurke. Hy waard fral bekend mei syn rol yn 'e Amerikaanske komeedzjesearje Growing Pains. Thicke wie de heit fan sjonger en lietsjeskriuwer Robin Thicke.
Libben en karriêre
Thicke waard yn 1947 berne ûnder de namme Alan Willis Jeffery yn Kirkland Lake, yn 'e Kanadeeske provinsje Ontario, as de soan fan effektemakeler William Jeffery en dy syn frou Joan, in ferpleechster. Nei harren skieding wertroude syn mem mei in dokter Brian Thicke, oan wa't Alan Thicke syn namme tanket.
Thicke studearre letter oan 'e Universiteit fan Westlik Ontario, en waard yn 'e twadde helte fan 'e santiger jierren presintator fan 'e kwis First Impressions, dy't útstjoerd waard troch de Kanadeeske stjoerder CFCF-TV te Montreal. Begjin jierren tachtich presintearre er op 'e Kanadeeske tillefyzje syn eigen praatprogramma, de Alan Thicke Show, dêr't er safolle súkses mei hie dat er frege waard om in praatprogramma op 'e Amerikaanske tillefyzje te dwaan, mei as titel Thicke of Night (in wurdspiling: in the thick of night, sûnder -e, betsjut "te neare nacht"). Yn dyselde snuorje wie Thicke ek wurksum as komponist en tekstskriuwer fan in ferskaat oan iepeningsmeldijen fan tillefyzjeprogramma's, wêrûnder dy fan 'e populêre komeedzjesearjes Diff'rent Strokes en The Facts of Life. Teffens presintearre er in stikmannich wiid útinoar rinnende programma's, wêrûnder de Miss USA-ferkiezing fan 1988.
Ynternasjonaal waard Thicke bekend mei syn rol as Jason Seaver, de heit fan it gesin yn 'e Amerikaansk komeedzjesearje Growing Pains, dy't fan 1985 oant 1992 rûn. Dêrnjonken spile er yn 1995-1996 ek mei yn 'e minder bekende searje Hope & Gloria, dêr't 35 ôfleverings fan makke waarden. Teffens wied er te sjen yn in grut tal tillefyzjefilms, en ek yn ferskate spylfilms, lykas Calendar Girl Murders (1983), Stepmonster (1993) en Raising Helen (2004). Fierders hied er ferskate gastrollen yn tillefyzjesearjes, wêrûnder Married... with Children, The Bold and the Beautiful en Just Shoot Me. Yn 'e komeedzjesearje How I Met Your Mother hied er in weromkearende rol as himsels, mei't er fanwegen syn Kanadeeske nasjonaliteit kunde hawwe soe oan it (ek Kanadeeske) haadpersonaazje Robin Scherbatzki, spile troch Cobie Smulders. Fan 'e ein fan 'e jierren njoggentich ôf lei Thicke him wer mear ta op presintearjen; sa died er de presintaasje fan 'e Miss Universe Kanada-ferkiezing yn 2004 en dy fan 'e Amerikaanske reality-itensiederswedstryd Celebrity Cooking Showdown yn 2006. Yn 2013 died er mei oan it realitytillefyzjeprogramma Celebrity Wife Swap, wêryn't er foar in wike fan frou ruile mei komyk Gilbert Gottfried. Ek hat Thicke ek noch twa boeken oer de opfieding fan bern publisearre.
Ferstjerren
Op 13 desimber 2016 sakke Thicke yninoar wylst er mei syn soan Carter oan it iishokkyen wie yn 'e Pickwick Gardens te Burbank, yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Neffens de bedriuwlieder fan 'e keunstiisbaan wied er noch by besleur doe't er op in brankaar ôffierd waard, en makke er sels noch grapkes mei syn soan. Yn it Providence Saint Joseph Medical Center, in sikehûs yn Burbank, stoar Thicke lykwols koarte tiid letter oan 'e gefolgen fan in hertoanfal. Hy waard 69 jier âld. Op 19 desimber fûn Thicke syn begraffenis plak te Carpinteria, dêr't er wenne. De lykrede waard dêrby holden troch syn goede freon, de komyk Bob Saget.
Koeweit
thumb|300px|Kaart fan Koeweit
Koeweit is in lân yn Midden-Easten. De haadstêd is ek Koeweit en de emir fan de monargy is sûnt 2020 Nawaf Al-Ahmad Al-Jaber Al-Sabah.
Koeweit wurdt begrinzge troch:
Skiednis
Koeweit makke fan ôf de 8e iuw part út fan it Abbasidenryk. Letter waard it opnommen yn it Ottomaanske ryk (16e iuw), dêr't lang om let ek in foarm fan selsstannigens krige yn de foarm fan in prinsdom. De tsjinwurdige hearskjende famylje stamt fan ien fan dizze prinsen, sjeik Sabah al-Awwal ôf, dy't hearske fan 1756 oant 1772.
Yn 1899 tekene de doetiidske prins, sjeik Mubarak, in ferdrach mei de Britten, dêr't troch it in Britsk protektoraat waard. Yn 1914 erkende de Britske oerheid Koeweit as in ûnôfhinklik lan, mar wol ûnder Britske proteksje. Yn 1961 waard Koeweit folslein ûnôfhinklik. Yn de tuskentiid hie de ûntdekking fan oalje ta in grutte rykdom laat. Dit luts in protte gastarbeiders oan, dy't gjin steatsboargerskip krije kûnen.
Alhoewol't it lân in bûnsmaat wie fan Irak tidens de Irak-Iran oarloch, waard it troch Irak beset en op 2 augustus 1990 anneksearre. De besetting wie it begjin fan de Golfoarloch fan 1990-1991, dêr't Koeweit yn jannewaris 1991 troch in ynternasionale koalysje ûnder lieding fan de Feriene Steaten befrije waard.
Geografy
Koeweit bestiet foar it grutstepart út woastyn mei hast gjin hichteferskil. It klimaat is skrok en hjit. Oan de noardkust fan de Perzyske Golf lizze in oantal eilannen, dêr't Bubiyan it grutste fan is.
De wichtichste stêden binne Koeweit, Salimiyah (mei de measte ynwenners) en Hawalli.
Nei it suden ta lizze ek noch wat lytse eilantsjes.
Demografy
Arabieren meitsje om-ende-by 57% fan de befolking út fan Koeweit. Yn de 20e iuw is de befolking fan Koeweit, foaral fanwege de komst fan in proatte arbeiders (de saneamde ekspats), ferfyftichfoudige. Under de ekspats binne in soad steateleaze Arabieren lykas bedoeïenen) en fjirder ymmigranten út lannen as Pakistan, Bangladesj en de Filipinen. De befolking is foar 85% moslim.
Gûverneminten
Koeweit is opdield yn seis gûverneminten (muhafazat):
List fan planetoïden 66601-66700
Dit is in list fan planetoïden 66601-66700.
The Island at the Top of the World
The Island at the Top of the World is in Amerikaanske histoaryske aventoerefilm en famyljefilm út 1974 ûnder rezjy fan Robert Stevenson. De titel betsjut: "It Eilân op 'e Top fan 'e Wrâld". It wie in produksje fan Walt Disney Pictures, dy't ferhellet oer in reis per loftskip nei it Noardpoalgebiet, op 'e syk nei in poalreizger dy't dêr ferdwûn is. De haadrollen waarden spile troch Donald Sinden, David Hartman, Jacques Marin, Mako Iwamatsu en Agneta Eckemyr. It senario fan John Whedon wie loskes basearre op 'e roman mei deselde namme fan Ian Cameron. De ûntfangst wie yn 't earstoan lau, mar bettere meitiid op.
Plot
Londen, 1907. De Amerikaanske argeolooch fan Skandinavysk komôf John Ivarsson komt yn 'e kunde mei de Ingelske aristokraat sir Anthony Ross. De man wol him mei hawwe op in yn tûzen hasten gearstalde ekspedysje nei it Noardpoalgebiet, dêr't syn soan Donald fermist rekke is. Donald Ross socht dêr nei it saneamde 'Walfisketsjerkhôf', in legindarysk eilân dêr't walfisken hinne gean soene om te stjerren. Sir Anthony hat in artefakt út 'e Wytsingtiid bemachtige dat de lizzing fan dat eilân oanwize soe, en fanwegen dy argeologyske konneksje hat er ferlet fan in ekspêr op dat mêd. Tsjin better witten yn lit Ivarsson him beprate om mei.
Katedraal fan Clonfert
De Katedraal fan Clonfert (Ingelsk: Clonfert Cathedral) is in katedraal fan de Church of Ireland yn Clonfert (County Galway) yn Ierlân. Sûnt de gearfoeging fan meardere bisdommen is it ien fan de trije katedralen fan it Anglikaanske bisdom Limerick-Killaloe.
Skiednis
Sint-Brandaan stifte yn 557 in kleaster yn Clonfert. Hy beneamde Sint-Moinenn ta prior. De hillige biskop waard der ek beïerdige. It hjoeddeiske gebou fan de tsjeke waard yn de tolfte iuw op it plak fan in âldere tsjerke boud, dy't yn de 6e iuw troch Sint-Brendanus stifte wie, ferbûn mei in kleaster.
The Island at the Top of the World
Plot
Underweis sjogge de leden fan 'e ekspedysje almar mear walfisken yn deselde rjochting swimmen, wat harren moed jout dat se op it goede paad binne. Mei help fan it Wytsing-artefakt en de oanwizings fan Oomiak wurdt it legindaryske eilân op 'e top fan 'e wrâld einlings berikt. As se oerfallen wurde troch in sniestoarm, kinne sir Anthony, Ivarsson en Oomiak harsels rêde troch oan lân te gean, mar ear't Brieux harren folgje kin, wurdt de Hyperion troch de stoarmwyn fuortblaasd om mei útfiner en al op 'e rotsige kust tepletter te slaan.
Katedraal fan Clonfert
Beskriuwing
It âldste part fan de tsjerke giet werom nei de tiid om 1180 hinne. It profilearre portaal is in masterwurk fan hiberno-romaanske styl en is dekorearre mei bistekoppen, minsklike hollen en florale motiven. Boppe it portaal is oan de muorre in trijehoekige fersiering oanbroch mei ek dêr minsklike hollen.
The Island at the Top of the World
Plot
As de trije oerlibbenen fan 'e ekspedysje by de kust fan it eilân lâns tsjogge, docht bliken dat it net ûnbewenne is, sa't se earder tochten, mar dat der in ferlerne Wytsingbeskaving mei de namme Astragard huzet, dy't der bestean kin troch de waarmte dy't de fulkanen op it eilân ôfjouwe, en dy't him iuwenlang yn folsleine isolaasje ûntwikkele hat. De Wytsingen nimme sir Anthony en Ivarsson finzen, mar Oomiak wit te ûntkommen. Yn 'e delsetting fan 'e Wytsingen ûntdekke se dat Donald Ross dêr ek fêstholden wurdt. De fanatike goði, de heidenske lieder fan 'e Wytsingmienskip, is alhiel net bliid mei de komt fan mear frjemdlingen, en hy feroardielet de trije mannen ta de dea.
Katedraal fan Clonfert
Beskriuwing
Ut de let-romaanske tiid datearje de 13e iuwske eastlike ramen fan it koer. De koerbôge waard yn de 15e iuw oanbrocht en is fersierd mei ingels, in rozet en in seewiif mei in spegel. Ek de dragende bôgen fan de westlike toer binne dekorearre mei 15e iuwske hollen. Ut ûngefear deselde tiid stamt de sakristy.
The Island at the Top of the World
Plot
Dêrop wurde sir Anthony, Donald en Ivarsson op in houten platfoarm yn 'e fjord fêstbûn, wêrnei't it platfoarm yn 'e brân stutsen wurdt. De mannen wurde lykwols fan in wisse dea rêden troch de kreaze en dappere Wytsingfaam Freyja, dy't like fereale rekke is op Donald, as dat hy op har is. Under dekking fan 'e oplôgjende flammen befrijt se de trije mannen, wêrnei't se fjouweresom de delsetting ûntflechtsje. Net fier bûten de delsetting jout Oomiak him wer by harren. Troch it fulkanysk berchtme yn 'e midden fan it eilân bejouwe se har mei syn fiven nei de fierste kust, dêrby efterfolge troch de poerlulke goði en syn frijwat ûnwillige krigers. Oarekant it eilân ûntdekke se it walfisketsjerkhôf, dêr't se oanfallen wurde troch orka's. Se wurde rêden troch de mei in gewear bewapene kaptein Brieux, dy't dochs net mei syn loftskip tepletter slein blykt te wêzen, mar de swier skansearre Hyperion by it walfisketsjerkhôf oan 'e grûn witten hat te setten.
Katedraal fan Clonfert
Beskriuwing
Fan it súdlike romaanske dwersskip binne allinnich dielen fan de muorren stean bleaun. It goatyske noardlike dwersskip waard ôfbrutsen.
The Island at the Top of the World
Plot
As de efterfolgers by it walfisketsjerkhôf arrivearje, komt de goði om by in eksploazje dy't er sels feroarsaket as er in brânende pylk ôfsjit op it mei helium folle loftskip. Neitiid nimme syn krigers de fiif flechtlingen, no oanfolle mei Brieux, mei werom nei harren delsetting. De wetsprekker dy't it dêr nei de dea fan 'e goði foar it sizzen hat, is in folle reedliker man as syn foargonger, mar likegoed wolle de Wytsingen de leden fan 'e ekspedysje net gean litte sûnder dat ien fan harren as gizelder efterbliuwt yn Astragard. Ivarsson biedt himsels dan oan as frijwilliger om dêr te bliuwen, om't er yn Astragard, sa't er de oaren útleit, de kâns hat om 'e libbene skiednis te bestudearjen ynstee fan âlde resten út 'e grûn op te dobjen. Nei't se ûnthjitten hawwe om it bestean fan Astragard foar de bûtenwrâld geheim te hâlden, meie sir Anthony, Donald, kaptein Brieux en Oomiak ôfsette nei hûs, en Freyja kiest derfoar om mei harren te gean, út har leafde foar Donald. It lêste byld fan 'e film is as Ivarsson ûnderweis werom nei de delsetting nochris omsjocht nei syn freonen, dy't ferdwine yn 'e dize fan it Noardpoalgebiet.
Katedraal fan Clonfert
Beskriuwing
De roomsk-katolike Us Leaffroutsjerke likernôch 1,5 km. súdlik besit noch in houten byld fan in Madonna mei Bern út de 14e iuw. Oft it byld út de katedraal komt is net alhiel dúdlik. It soe ek út de St. Mary de Portu Puro-abdij stamme kinne.
The Island at the Top of the World
Produksje
De plot fan 'e film wykt op punten frijwat ôf fan it boek. Yn it foarste plak spilet it boek yn 1960, en net yn 1907. Fierders leit Astragard yn it boek op it besteande Kanadeeske eilân Prince Patrick, wylst it yn 'e film op in optocht eilân leit, rjocht benoarden Ellesmere. Boppedat foege it senario ferskate personaazjes ta dy't net yn it boek foarkomme, wylst men yn it boek ek nei it loftskip de Hyperion omdôch sykje sil. Ta einbeslút oerlibbet Freyja yn 'e film alle aventoeren om, nei't men oannimme mei, noch lang en lokkich mei Donald Ross yn Ingelân te libjen, wylst se yn it boek op tragyske wize omkomt as se harsels opofferet om it libben fan har leaf Donald en syn heit te rêden.
Katedraal fan Clonfert
Behâld
De katedraal stie op list fan 2000 World Monuments Watch fan it World Monuments Fund. De struktuer fan de sânstien hie bot fan it waar te lijen en eardere ynspannings om de tsjerke te behâlden levere net in foldwaande oplossing foar de problemen fan it gebou. Ek de moassen soargen foar in stadich ferfal fan de tsjerke. Om't de lytse kongregaasje sels net de nedige kosten byinoar bringe koe, joech de ûndernimming American Express oan de organisaasje finansjele stipe foar de needsaaklike konservearingskosten.
The Island at the Top of the World
Produksje
It meitsjen fan The Island at the Top of the World duorre ferskate jierren, mei't it preproduksjetrajekt al yn 1968 geande wie. De kosten bedroegen $8 miljoen. Uteinlik gie de film op 20 desimber 1974 yn premiêre. De film waard yn 2004, ta gelegenheid fan it tritichste jubileum fan 'e premiêre, op 'e nij útbrocht, mei as ien fan 'e bonustaheakken in preproduksjetrailer út 1968 dy't û.m. in fraachpetear mei produsint Winston Hibler omfettet.
Untfangst en resultaat
The Island at the Top of the World waard by de premiêre mei lauwe resinsjes ûntfongen. Yn lettere jierren waard de film lykwols better wurdearre. Nettsjinsteande dat waard it nea in grut súkses. Yn 'e Feriene Steaten en Kanada brocht The Island at the Top of the World $10 miljoen op, wêrmei't de makkers rom út 'e kosten kamen. Der waarden plannen makke foar in ferfolch, mei as titel The Lost Ones, dat folle mear de plot fan 'e oarspronklike roman folgje soe, mar doe't it resultaat fan The Island at the Top of the World ôffoel, seach men dêrfan ôf. The Island at the Top of the World waard yn 1975 wol nominearre foar in Oscar yn 'e kategory art direction/set decoration in wurkmêd dêr't Peter Ellenshaw, John B. Mansbridge, Walter H. Tyler, Al Roelofs en Hal Gausman ferantwurdlik foar wiene.
Utah (betsjuttingsside)
"Utah" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Taplow
Taplow is in plak en civil parish yn it besjoerlik gebiei South Bucks, yn it greefskip Buckinghamshire, oan de Teems tsjinoer Maidenhead, sa'n 35 km bewesten Londen. Tichtby Taplow leit de bûtenpleats Cliveden.
Skiednis
By it plak leit in bekend geologysk fynplak, South Lodge Pit, weromgeand oant de lette Kryt (perioade)Krytperioade.
De namme Taplow is oarspronklik angelsaksysk en betsjut Tæppa's hill ('Grêfhichte fan Tæppas'); de Angelsaksyske Grêfhichte fan Tæppa kin noch besocht wurde. De wichtige artefakten dy't dêr fûn binne hat it Britsk Museum op 'e noed. Taplow wurdt neamd yn it Domesday Book fan 1086 as Thapeslau. It tichteby lizzende Taplow Court nearby is ek it plak fan in heuvelford út de iere Izertiid en it plak fan it manor house.
William Grenfell, 1ste Baron fan Desborough wenne yn Taplow Court. Oanswettend leit Cliveden, it eardere hûs mei park fan Nancy Astor. Hûs en park Cliveden binne iepen foar it publyk en wurde beheard troch de National Trust, hoewol't in part fan it haadgebou ek brûkt wurdt as ûnderkommen foar hege funksjonarissen dy't yn it Feriene Keninkryk op besite binne.
Yn 1883 waarden in tal wichtige fynsten dien yn in Angelsaksysk keningsgrêf, te ferlykjen mei fynsten yn Prittlewell, Broomfiled en Sutton Hoo.
River Marked
River Marked (letterlik: "Merkbiten troch de Rivier") is it sechsde diel fan 'e Mercy Thompson-rige fan 'e Amerikaanske skriuwster Patricia Briggs. It is in fantasyroman fan it subsjenre fan 'e urban fantasy, dy't skreaun is yn it ik-perspektyf, en ferhellet oer de Amerikaanske monteur Mercedes "Mercy" Thompson, in jonge frou fan heal-Yndiaansk komôf dy't harsels feroarje kin yn in prêrjewolf. River Marked waard foar it earst publisearre yn 2011, troch de New Yorkske útjouwerij Ace Books, as hardcoveredysje. Letter ferskynden der ek werprintingen yn paperbackfoarm by de Britske útjouwerij Orbit Books. Krekt as de oare dielen fan 'e rige wie River Marked in grut súkses en helle it de bestsellerlist fan 'e krante de New York Times.
Ynhâld
Mercedes "Mercy" Thompson is in jonge frou dy't fan in Yndiaanske heit dy't se nea kennen hat, it fermogen urven hat om harsels yn in prêrjewolf (coyote) te feroarjen. Hja hie yn 'e Tri-Cities (Richland-Kennewick-Pasco), yn 'e Amerikaanske steat Washington, as monteur en eigneresse fan in garaazje in relatyf normaal bestean opboud oant se yn 'e foargeande dielen fan 'e searje almar djipper behelle rekke yn 'e oangelegenheden fan 'e pleatslike boppenatuerlike mienskip. Boppedat hat se ûnderwilens in relaasje krigen mei har buorman Adam Hauptman, in skieden heit mei in tinerdochter, dy't ek de alfa (lieder) fan 'e pleatslike Kolumbia-troep fan wearwolven is.
River Marked set útein mei de brulloft fan Mercy en Adam. As Mercy yn panyk rekket om't har bazige mem har de organisaasje fan 'e brulloft ûntnadere hat, bepraat se Adam om yn it geheim te trouwen. Op har houliksdei docht lykwols bliken dat se troch Jan en alleman foar it lapke holden is, en dat de trouwerij presys is sa't se dy oarspronklik bedoeld hie sûnder dat se der sels in finger nei út hoegd hat te stekken. Neitiid wachtet har noch in ferrassing; Adam nimt har mei op houliksreis mei in caravan efter de auto. Dêrmei ferbliuwe se op in fierders ferlitten kampearterrein oan 'e rivier de Kolumbia, yn 'e krite dêr't dy troch in nauwe kleau parse wurdt en mei-iens de grins foarmet tusken de Amerikaanske steaten Washington en Oregon, deunby it plakje Maryhill oan 'e Washingtonske kant en The Dalles yn Oregon.
Dyseldichste jûns noch treffen Mercy en Adam in earnstich ferwûne man oan yn in lyts boatsje, dy't se tegearre oan lân witte te bringen. Se krije help fan in fjouwertal mannen dy't yn in oar boatsje de rivier oan it ôfsykjen wiene. Allefiif binne it Yndianen fan 'e Jakama Yndiaanske Naasje; de ferwûne man is Benny Jamison en de fjouwer dy't nei him op 'e siik wiene, binne de medisynman Jim Alvin, syn omkesizzer en learling Calvin Seeker en de bruorren Hank en Fred Owens. It docht bliken dat Benny en syn suster Faith dy middeis nea weromkommen wiene fan in angelderstochtsje. Fan Faith is gjin spoar, en ien fan Benny syn fuotten liket heal ôfbiten te wêzen. Hoe't dat kin is in riedsel, mei't der yn 'e Kolumbia gjin fisken libje dy't grutternôch binne om soks te dwaan.
By har rêdingsaksje is Mercy de rivier yngien, en is dêr mei ien ûnderskonk bestrûpt rekke yn wat se earst tocht dat in wetterplant wie, en letter miskien in stik tou of fisknet. Doe't se har losskuorde hat dat in wat tipelsinnige wûne efterlitten, mar se sit dêr net oer yn oant sy en Adam letter dy jûn yn harren caravan opsocht wurde troch in stokâlde Yndiaan dy't himsels foarsteld as Gordon Seeker, de pake fan Calvin. Dy genêst Mercy har wûne, al neamt er har no 'merkbiten troch de rivier'. Hy seit ek dat de wûne oan Mercy har skonk net fan in wetterplant of in stik tou kaam, mar fan ien fan 'e tentakels fan in wêzen dat er de 'rivierduvel' neamt. Boppedat hat er Mercy har heit kennen, de Swartfuotske rodeocowboy Joe Old Coyote, dy't foar har berte by in ferkearsûngemak om it libben kommen is. En teffens wit er daliks dat Mercy in stalferwikselster is, en liket er dêr alhiel net ferheard oer te wêzen.
Dy nachts kriget Mercy besite fan Coyote, dy't op in yngewikkelde manear har heit blykt te wêzen, wat ferklearret wêrom't Mercy harsels yn in prêrjewolf (coyote) feroarje kin wylst se inkeld oan heitekant Yndiaansk bloed hat. Hy fertelt har dat er de lêste kear mei de rivierduvel ôfweefd hat troch him op 'e boaiem fan 'e rivier yn in djippe sliep te bringen. Eltse kear as er him deade, kaam it ding úteinlik grutter en sterker werom, dat sadwaande tocht Coyote dat dit miskien de oplossing wie, mar blykber hat it neat jûn, want de rivierduvel is no op 'e nij mânsker en machtiger, en dat wylst Coyote troch de komst fan 'e blanken krekt yn macht belune is.
Fan âlds soene de earste minsken net folle swierrichheden ûnderfine fan harren dea; yn 'e âlde ferhalen stjert Coyote bgl. oates en toates, om mei de moarnsdage fannijs werberne te wurden. Mar hy en de oaren binne no sa yn macht beheind, dat it samar kinne soe dat dizze dea harren lêste is. Om har taak te folbringen jout Coyote Mercy in tolvetal obsidianen messen, mei't stiel of oare metalen net troch de hûd fan 'e rivierduvel hinne komme kinne. Obsidiaan is flymskerp, mar wurdt gau stomp en broazelet ek maklik ôf, dat sadwaande it grutte oantal messen.
Se lokje de rivierduvel nei it part fan 'e Kolumbia ta by it kampearterrein dêr't Mercy en Adam tahâlde. Dat dogge se nachts, om't se gjin ferlet hawwe fan gleskegnuvers. De earste minsken falle it wêzen oan en fine de dea en wurde ien foar ien opfretten. As er se allegear op hat, wurdt de rivierduvel sa sleau en têd dat er him suver net mear ferwege kin. Dêrop swimt Mercy nei him ta, kladderet boppe-op him en begjint te snijen. De iene nei de oare ferlieze de messen har skerpens, en úteinlik, as se it hert bleatlein hat, komt se krekt ien te koart om it de duvel út it liif te snijen. Tsjin dy tiid komt it meunster stadichoan wer ta besleur, en yn wanhoop ropt Mercy dan om 'e magyske gongelstôk fan ierdgeastemakkelei dy't al tiden yn har om-en-by omstipt (sjoch: Iron Kissed, Bone Crossed en Silver Borne). De gongelstôk komt en se stekt it ding as in spear yn it hert fan 'e rivierduvel. De stâle wurdt gleonhjit as it ding alle waarmte út it meunster sûcht oant it alhiel beferzen rekket. Dêrnei kin Mercy de duvel mei muoite it hert út it lichem wrikke, dêrby de gongelstôk as brekizer brûkend.
Mercy is yn 'e striid slim ferwûne rekke, mar wit op eigen krêft de igge te berikken, dy't net fierôf is. As se dêr fierhinne helpleas leit, komme de ottersibben har oer it mad, dy't lulk binne om't hja harren meunster deade hat. Ut harren praat komt oan it ljocht dat sy it wiene dy't de rivierduvel op 'e boaiem fan 'e Kolumbia fûn en wer ta libben wekke hiene. Fierders besauwe se harren deroer hoe stom oft Mercy west hat troch de gongelstôk, in kreaasje fan 'e Keltyske godheid Lugh, it bloed te fuorjen fan in wêzen dat noch âlder en magysker wie as de gongelstôk sels. Dat dat wiere wurden binne, blykt as ien fan harren Mercy mei in kneppel te liif wol. Mercy wart de slach ôf mei de gongelstôk, mar dan skuort de stôk hàr nei foarren ta (ynstee fan oarsom) om 'e ottersibbe yn 'e kiel te treffen en him te deadzjen. De oare ottersibben wurdt mei ôfweefd troch Adam, waans wolf breinroer wurdt troch de oanfal op syn frou.
Neitiid moat Mercy lang opbetterje. Se hat ferskate brutsen bonken en ferstûke knieren oprûn, snij- en brânwûnen oan har hannen, alderhanne kniezings en blauwe plakken en 142 hechtings. Omke Mike is net bliid om oer de dea fan 'e ottersibben te hearren, mar as se him it hiele ferhaal ferteld, leit er him by de gong fan saken del. Hy fynt fierders dat it yndie gjin goed idee wie om 'e gongelstôk as wapen tsjin 'e rivierduvel te brûken, mar hy is it ek mei Mercy iens dat se op dat punt net folle oare kar hie. Mercy merkt dat de gongelstôk kear op kear yn har neite opdûkt as se lulk is of in min sin hat (en dat is faak it gefal, no't se oan in rolstoel klústere is), krekt as hopet it ding om op 'e nij as wapen brûkt te wurden. Ta Mercy har grutte opluchting wurdt se in wike nei it gefjocht thús opsocht troch Coyote, dy't op 'e nij werberne is, krekt as, sa seit er, de Tongerfûgel. As er letter wer fuort sil, hâldt Coyote stil om 'e gongelstôk te bewûnderjen. Mercy komme dan de wurden fan har Yndiaanske pleechbroer Charles Cornick wer yn 't sin, dy't har leard hat dat wat Yndiaanske gasten bewûnderje, oan harren kado dien wurde moat. Sadwaande jout se de trickster Coyote de moardsuchtige gongelstôk presint en dy set der fleurich fluitsjend mei ôf.
Mercy Thompson
Midstrjitte 99
Midstrjitte 99 is in ryksmonumint oan de Midstrjitte op De Jouwer. It hearehûs is boud yn eklektyske styl mei in oanboud fabryksgedielte en kantoar.
It gearstalde gebou is ferbûn mei de skiednis fan de DE-fabriken. Yn 1831 kocht Hessel Douwes, soan fan Douwe Egberts (1755-1806), in keapmanshûs op it steed fan it hjoeddeiske Midstrjitte 99. Fan hjirút begûn er in grossierderij yn destilleard. Syn soan Johannes Hessel luts yn 1871 it buorpân, de winkel "De Witte Os", by de grossierderij. Efter de wenning leine in kofjebaarnderij en in tabakskerverij. Yn de nacht fan 14 op 15 oktober 1881 giene by in brân yn de buorren fan De Jouwer it wenhûs, de koffiebaarnderij en de tabakskerverij ferlern. Op 5 maaie 1882 waard de earste stien lein foar in nij hearehûs mei ynpannige koffiebaarnderij en tabakskerverij. It pân hat jierrenlang wenhûs west fan de famylje De Jong, de famyljenamme dy't de neisieten fan Douwe Egberts oannomd hawwe. Yn 1898 waard efter it wenhûs in pakhûs boud dêr't in part fan de bedriuwsaktiviteiten hinne brocht waard. Yn 1913 ferhuzen alle aktiviteiten nei in nije fabryk yn Sniksweach, útsein de teepakkerij dy't oant 1933 yn it pakhûs siet.
It hearehûs stiet oan de noardkant fan de Midstrjitte en hat in útwreide ferbouwingsskiednis; dochs binne in soad orizjinele eleminten bewarre bleaun. In sêre dy't yn 1939 oan de efterside oanboud is, falt bûten de beskerming fanwege te min monumintele wearde. Mei de oanlis fan in ferbiningswei tusken de Gieljittersstrjitte en de Lynbaanstrjitte is lykwols de âlde tún, dy't oant it Hurdspytsje ta rûn, yn twaen dield. Om dy reden is it byhearrende pakhûs Gieljittersstrjitte 1, dat yn it efterste diel fan de tún stiet, as ôfsûnderlik monumint beskerme.
Beskriuwing
It gearstalde gebou bestie earder út trije dielen:
Wenhûs
De strjitgevel fan it wenhûs hat in sober foarkommen sûnder útwrydske ornaminten. De gevel is oplutsen yn dûnkerreade bakstien op in hurdstiens plint en hat ûnder trije hege finsters mei boppeljocht en links in foardoar mei boppeljocht. De ferdjipping hat fjouwer hege T-finsters mei boppeljocht. Se ha allegear in oardelstiens segmintbôge. De ûnderdrompel wurdt, ûnder en op de ferdjipping, foarme troch in trochrinnende hurdstiennen wetterlist. It gebou hat in gearstald dak, dekt mei swarte barige Fryske pannen en op de naal in skoarstien mei profilearre skoarstienplaat, in mânske bakgoate op folútkonsoles en in fries.
It wenhûs hat in rynsk dekorearre ynterieur. De souders, finsterbanken en schouwen binne allegear yn Loadewyk XIV-styl opgnist.
De romme entree jout tagong ta de hal, fia in bôge dy't rêst Korintyske kapitelen, en in wenkeamer mei in doar dy 't in swier profilearre, mei timpaan bekroand kesyn hat. In finster jout sicht op de wenkeamer. De souder bestiet út swiere balken. Tsjin de muorren binne boarstwarrings en skynpylders mei in Ioanysk kapiteel boud.
Yn de hal is in treppen nei de ferdjipping en de kelder. De muorresparring hat in dûbelde bôge mei hingjend kapiteel en dêrboppe in medaljon. De hal jout tagong nei de koken. De koken hat in mânske skou, mei in mânske houten boazemplaat dy't steunt op twa skoarstienstilen, en is rûnom betegele mei deselde delftsblauwe tegels dy't ek boppe it oanrjocht sitte. De koken stiet mei in doar yn febining mei it eardere fabryksgedielte.
De ferdjipping fan de wenning hat oan de kant fan de Midstrjitte in rynsk dekorearre keamer. De finsterbanken ha blinen by de fjouwer strjitfinsters. De skou is fan Portoromoarmer mei in rynsk fersierde boazem mei spegel. Boppe de dûbele tagongsdoar sit in list dy't bestiet út in 'argitraaf mei fries'. De souder bestiet út in grutte sirkel, ûnderferdield yn segminten mei sintraal in rozet en oan fjouwer siden in liuwekop, in rike souderlist en hoekedekoraasje. It gehiel ís útfierd yn reade, giele en griene kleuren. De oare keamers fan de ferdjipping binne folle soberder kwa útfiering. Allinnich de romte dy't grinzet oan "De Witte Os" hat in aailist lâns de souder, de oare keamers ha gjin bysûnderheden. De hal fan de ferdjipping hat in trochgong nei de winkel dêrneist, en de treppentrochgong hat in bôge dy't steunt op folút-karbielen mei akantusblêden.
Fabryksdiel
It fabrysdiel efter it wenhûs is troch de jierren hinne frijwat oanpast. De ferdjipping is folslein yn kompartiminten ferdield en op de begeane grûn hawwe ek nochal wat feroarings west. De struktuer en it kasko fan it gebou binne lykwols noch yntakt en binne sadwaande fan histoarysk-funksjonle wearde foar it hiele kompleks.
Kantoar
It eartiidske kantoar dat tsjin it fabryksdiel oanleit bestiet út twa romten, skieden troch in skodoar. De beide fertrekken binne yn foarkommen besibbe oan de Loadewyk XIV styl fan it wenhûs. Mei de bou fan de (lyksols net-beskerme) sêre oan de efterkant hat de spitse kape fan it kantoar romte meitsje moatten foar in plat dak. De mitsele skou yn it meast súdlike lizzende fertrek komt ek út dy perioade. Boppe de trochgong fan de sêre binne njoggen brânskildere finsters. It sydfinster oan de eastside hat ek brânskildere glês.
Vries
Vries is in doarp yn de Nederlânske provinsje Drinte, yn de gemeente Tynaarlo, mei 4.060 ynwenners ( 2020 ). In part fan it doarp is beskerme doarpsgesicht.
Magmafilm
Magmafilm GmbH is in Dútske pornografyske filmstudio dy't fêstige is yn Essen, yn 'e dielsteat Noardrynlân-Westfalen. It bedriuw waard yn 1988 troch Walter Molitor oprjochte ûnder de namme MTC. Oant 2004 waard it laat troch Molitor syn soan Nils Molitor. Tsjintwurdich is Magmafilm mei Videorama ien fan 'e beide ferneamdste en grutste spilers yn 'e Dútske pornoyndustry.
Yn 2000 naam Magmafilm de Switserske pornostudio Mascotte Film AG út Suerich oer, dy't doe al 35 jier warber wie as selsstannich produsint yn 'e Jeropeeske pornoyndustry. Sûnt binne net inkeld de rjochten op 'e films fan Mascotte Film sels, mar ek dy op 'e films dy't produsearre wurde troch Magmafilm en syn Dútske ymprint Tabu, ûnderbrocht by Mascotte Film. Yn 2007 wie Magmafilm it earste Jeropeeske pornolabel dat in film, Porn Hard Art, útbrocht op blu-ray. De moanne ferskine der sa'n 24 nije titels. Under de aktrises dy't foar Magmafilm wurke hawwe, binne Julia Channel, Annina Ucatis, Angel Dark en de Turksk-Dútske Sibel Kekilli (ûnder de skûlnamme 'Dilara'), dy't neitiid namme makke hat as mainstream-aktrise.
Fakulteit
In fakulteit (fan it Latynske facultas, "fermogen" of "feardichheid") is in haadôfdieling fan in universiteit, dêr't in tal oaninoar besibbe opliedings en ûndersyksgroepen yn feriene binne. Ek hegeskoallen begjinne dat begryp hieltyd mear te brûken foar harren ôfdielings dêr't oaninoar besibbe opliedings yn feriene binne.
Skiednis
De fakulteit fan de keunsten krige syn namme fan de sân frije keunsten": it trivium (grammatika, logika en retoryk) en it quadrivium (rekkenkunde, mjitkunde, muzyk en astronomy). Yn Dútske, Skandinavyske en Slavyske universiteiten waard dy fakulteit earder de "Fakulteit fan de Wittenskip" neamd.
De hegere fakulteiten fan de rjochtsgeleardens en fan de genêskunde wiene ornearre, lykas hjoed-de-dei, foar spesjaal ûnderrjocht dy't nedich wiene foar bepaalde beroppen. De fakulteit fan de godgeleardens wie in beropsfakulteit foar de geastliken, en wie oant de Ferljochting de heechste fakulteit, en tagelyk ek de meast seldsume, en tsjinne gauris as foarbyld foar oare fakulteiten. De pauzen besochten dy ynearsten dus ek te beynfloedzjen.
It tal fakulteiten is troch de iuwen hinne stadichoan tige útwreide, troch it ûntstean fan subfakulteiten út de fjouwer klassike fakulteiten wei, en trochdat de neidruk nei de Yndustriële Revolúsje letter mear op de kennis yn de yndustry en de maatskippij lein waard, it ûntstean fan spesjalisearre fakulteiten sa as bygelyks de lânbou of de technyske wittenskip.
Organisaasje
In fakulteit stiet ûnder de lieding fan in dekaan, dy't bystien wurdt troch in bestjoer. Dêryn sitte gauris in portefúljehâlder "ûnderwiis" en in portefúljehâlder "ûndersyk", njonken in direkteur bedriuwsfiering. It bestjoer en de dekaan oerlizze regelmjittich mei de fakulteitsried, dy't in meisizzenskipsried is, en dy't troch de meiwurkers en de studinten fan de fakulteit keazen wurdt.
Overledingerland
It Overledingerland (ek: Overledingen en op de heechdútske skriuwwize: Oberledingerland, Oberledingen) is in histoarysk gebiet yn it súdlike diel fan East-Fryslân en foarmet it súdeastlike diel fan it Landkreis Leer. De namme betsjuttet Lân oer de Leda, dat wol sizze súdlik fan it rivierke de Leda. Yn it westen leit de grins fan Overledingerland oan de Iems.
Lokaasje
Hjoeddedei omfettet it gebiet de gemeenten Rhauderfehn, Ostrhauderfehn en Westoverledingen mei it plak Nettelburg fan de stêd Leer. Eartiids hearde ek it skiereilân yn de stêd Leer by it Overledingerland, om't de bocht yn de Leda pas yn lettere tiden trochstutsen is.
Taal
It Nederdútsk is ek yn dizze tiden hjir noch jimmeroan in omgongstaal.
Leauwen
De ynwenners fan Overledingerland binnen yn mearderheid protestânsk. Yn de omkriten van de Iems binne lykwols noch inkelde herfoarme gemeenten, mar fierder oerhearsket it lúthersk. Ek binne der hjir en dêr noch gemeenten fan katholiken en frije tsjerken. Yn it suden en yn it easten rint in skerpe grins mei gebieten dêr't it katholike leauwe stân hat holden.
Skiednis
It Overledingerland is ien fan de fjouwer histoaryske lânskippen op it fêste lân fan it tsjintwurdige Landkreis Leer. It hearde yn de iere midsiuwen ta it karolingyske Iemsgou, mar wist har yn de 13e iuw as in selsstannige Fryske gemeente oan ûnderhearrich bestjoer te ûntlûken. Krekt lykas yn de oare Fryske dielen holde it klassike feodalisme hjir gjin stân. Ek Overledigerland hearde yn de tiid fan de Fryske frijheid ta it bûn fan de Upstalbeam.
Mei de hearskippij fan de Hamburgers en de haadlingen kaam yn de 15e iuw in ein oan de selsstannichheid. Te neamen binne yn dit ferbân Tom Brok, Focko Ukena en de Cirksena's. Om't hjir in sintrale hearskippij fan haadlingen brek wie en allinnich inkelde doarpshaadlingen harren wisten te fêstigjen, lei it Overledingerland der foar fijannen ûnbeskerme by. Doe't de tiid fan haadlingen einige, gyng it Overledingerland op it Greefskip Eastfryslân oer.
Hidden Figures (film)
Hidden Figures is in Amerikaanske histoaryske biografyske dramafilm út 2016 ûnder rezjy fan Theodore Melfi, mei yn 'e haadrollen Taraji P. Henson, Octavia Spencer en Janelle Monáe. De titel is in wurdboarterij, mei't it "Ferburgen Sifers" betsjutte kin, mar ek "Ferburgen Figueren" yn 'e sin fan persoanen. De film is loskes basearre op it non-fiksjeboek mei deselde namme fan Margot Lee Shetterly. It ferhaal giet oer trije froulike Afro-Amerikaanske wittenskippers dy't wier bestien hawwe en dy't yn 'e 1960-er jierren wichtige bydragen leveren oan 'e ferwêzentliking fan it romtefeartprogramma fan 'e Amerikaanske romtefeartorganisaasje NASA. Hidden Figures waard oer it algemien mei tige positive resinsjes ûntfongen troch de filmkritisy en wie ek kommersjeel súksesfol yn 'e bioskopen. De film waard yn 2017 nominearre foar trije Oscars en twa Golden Globes en wûn in Saturn Award, in Satellite Award en in Screen Actors Guild Award.
Santa Ana (Kalifornje)
Santa Ana is in stêd yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje, dêr't it oan 'e rivier de Santa Ana leit, op in ôfstân fan 16 km fan 'e Pasifyske kust ôf. It is ien fan 'e gruttere foarstêden fan Los Angeles, en teffens it haadplak fan Orange County, dêr't it nei Anaheim de grutste stêd is. Mei in befolkingsoantal fan krapoan 325.000 minsken (neffens de folkstelling fan 2010) is Santa Ana de alfde stêd fan Kalifornje, en mei in befolkingstichtheid fan 4.600 minsken de km² is it de op trije nei tichtstbefolke stêd fan 'e Feriene Steaten, nei New York, San Fransisko en Chicago. It heart ta de agglomeraasje fan Los Angeles, dy't in ynwennertal fan goed 12,8 miljoen hat. Santa Ana dielt syn namme mei it deunby leine Santa Ana-berchtme en mei de Santa Ana-wyn, dy't út 'e bergen waait en gauris de simmerske boskbrannen yn súdlik Kalifornje oanwakkeret.
Skiednis
Iuwenlang waarden de omkriten fan Santa Ana bewenne troch de Tongva-, Juaneño- en Luiseño-Yndianen. De earste Spaanske ûntdekkingsreizgers (de ekspedysje fan Gaspar de Portolà) berikten it gebiet yn 1769. Yn 1810, oan it begjin fan 'e Meksikaanske Unôfhinklikheidsoarloch, waarden troch it Spaanske bestjoer oan José Antonio Yorba, in serzjant yn it Spaanske leger, útstrutsen lânerijen yn súdlik Opperkalifornje jûn, dêr't dy in feepleats op stifte dy't er Rancho Santiago de Santa Ana neamde. Nei't Kalifornje yn 1848, oan 'e ein fan 'e Meksikaansk-Amerikaanske Oarloch, troch Meksiko oan 'e Feriene Steaten ôfstien waard, arrivearren de earste Amerikaanske kolonisten yn it gebiet.