cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ferkundigingskatedraal (Kazan)
Skiednis
Oant 1918 wie de katedraal de haadkatedraal fan it bisdom Kazan. It belangrykse relikwy fan de katedraal wie iuwenlang de skryn fan biskop Goeri, de earste biskop fan Kazan. Yn 1841 ûntdieken se by wurksumheden de sel fan de biskop dêr't er altiten yn iensumens hinne gyng te bidden. Foar lange tiid wie de sel foar pylgers in belangrike bestimming.
Sovjet-Uny
thumb|left|250px| De yn de jierren 1920 ôfbrutsen klokketoer Yn septimber 1918 rekke de katedraal by gefjochten om it kremlyn skeind. Gjin koepel waard by de besjittings sparre en foar in hiele tiid moast de tsjerke it sûnder dwaan, oant koart foar de perestrojka by de restauraasje fan 1973-1984 de koepels rekonstruearre woarden. Fuort nei de ynname fan it kremlyn troch de bolsjewiken waard it kremlyn sletten foar publyk en as militêr terrein ornearre. Alle sân kremlyntsjerken waarden sletten en de biskop ferhûze nei it Jehannes de Doperkleaster fan Kazan. It waard allinne tastien de skryn fan Sint-Goeri en in pear ikoanen út de âlde katedraal mei te nimmen. As ferfanger fan de âlde katedraal tsjinne de Kazankatedraal fan it Bogoroditski-kleaster. De meast weardefolle saken lykas ikoanen, manuskripten, liturgysk reau waarden yn beslach nommen en fan in soad guod is ûnbekend wêr't se úteinliks bedarre binne. Fan de âlde ikonostaze binne mar trije ikoanen bewarre bleaun (Keunstmuseum fan Kazan). Yn 1920 mochten de revationisten de katedraal brûke, mar yn 1925 folge in nije sluting. Yn de jierren 1920 folge de ôfbraak fan de klokketoer. Fanwegen it tekoart oan boumaterjaal wie al tastimming jûn om in begjin te meitsjen mei de ôfbraak fan de katedraal, lykas in soad oare tsjerken yn en om Kazan. De treppen en de galerij waarden sloopt, mar de katedraal bleau bewarre en yn de jierren 1930 waarden de argiven yn de eardere katedraal ûnderbrocht. Dêrfoar waarden houten ferdjippings yn it gebou oanbrocht. De benedentsjerke, dêr't de biskoppen fan Kazan begroeven leine, wie in opslach fan griente. thumb|260px| It âldste diel fan de katedraal Yn de jierren 1977-1984 folge in restauraasje fan de bûtenkant fan it bouwurk, wêrby't de tsjerke werom brocht waard nei de foarm fan 1841. De katedraal krige wer koepels en de sintrale koepel waard fergulde. It sintrale diel mei de trije apsissen en seis pylders (fjouwer yn de tsjerke en twa yn de alterromte) dy't 12 bôgen ferbine binne noch 16e iuwsk. Ek binne der noch fragminten fan 16e iuwske fresko's bewarre bleaun.
Restauraasje en weromjefte
In lêste grutte restauraasje waard yn de jierren 1995-2005 útfierd. Sûnt 2000 waard de tsjerke fan binnen beskildere ûnder tafersjoch fan it Ministearje fan Kultuer fan de Russyske Federaasje. In team fan ikoanenskilders út Moskou rekonstruearre de ikoanen fan de ikonostaze fan de katedraal. De restauraasje waard tagelyk foltôge mei de fiering fan it 450-jierrich jubileum fan it bisdom Kazan.
Op 19 july 2005 waard de katedraal op 'e nij ynwijd troch de aartsbiskop Anastasi fan Kazan. De earste godlike liturgy waard troch patriarch Aleksi II op 21 july 2005 opdroegen.
Duncan MacDowall
Duncan MacDowall (Midsiuwske stavering: Dungal MacDouall; 12?? – 13??) wie in Midsiuwsk Skotsk ealman, dy't yn 'e Skotske Unôfhinklikheidsoarloggen mei de Ingelsen tsjin syn heitelân focht. Neffens de oerlevering soed er trije kear troch de Skotske kening Robert I kriichsfinzen nommen en wer frijlitten wêze.
Libben
Oer MacDowall is net sa'n protte bekend. Hy moat yn 'e twadde helte fan 'e trettjinde iuw yn Skotlân berne wêze, wierskynlik yn Galloway, yn it súdwesten fan it lân. Hy wie in fjurrich oanhinger fan it Hûs Comyn, dat al fan âlds in skeel hie mei it Hûs Bruce oer de wjerssidige oanspraken op 'e Skotske troan. Nei't Robert fan Bruce, greve fan Carrick yn febrewaris 1306 syn foarnaamste binnenlânske rivaal foar de Skotske troan, Jan III fan Comyn, hear fan Badenoch, yn 'e Greyfriars Kirk te Dumfries deamakke hie, boaze it skeel oan ta in iepen oarloch tusken de beide partijen. Dêrby sleaten de Comyns har oan by de Ingelske besetters fan Skotlân, wylst de greve fan Carrick himsels ein maart 1306 te Scone ta kening Robert I fan Skotlân kroane liet, wêrmei't er it iepentlik yn 'e kant sette tsjin kening Edwert I fan Ingelân, dy't himsels as lânhear fan Skotlân beskôge.
Duncan MacDowall wurdt foar it earst neamd yn histoaryske boarnen dy't datearje út begjin 1307. Yn 'e Slach by Loch Ryan kaam er doe yn 'e neite fan Stranraer in legerke Skotske opstannelingen oer it mad dat oanfierd waard troch Aleksander en Tomas fan Bruce (twa jongere bruorren fan kening Robert), de ridder Reginald fan Crawford en de ealman Malcolm MacQuillan, hear fan Kintyre. Doe't er dyselden nei in koarte mar fûleindige striid ta oerjefte twongen hie, liet MacDowall MacQuillan en twa Ierske haadlju, dy't ek ta de partij fan 'e Bruces hearden, daliks eksekutearje. Harren ôfsleine hollen stjoerde er Edwert I ta. Aleksander en Tomas fan Bruce en Reginald fan Crawford levere er oan 'e Ingelsen út, wêrnei't se oerbrocht waarden nei Carlisle, yn Kumbria, dêr't se in pear dagen letter, mids febrewaris 1307, ophongen waarden.
Keiran Lee
Keiran Lee, echte namme: Adam Lee Diksa (Derby (Ingelân), 15 jannewaris 1984), is in Britsk pornografysk akteur fan mingd Yndysk-Ingelsk etnysk komôf. Hy begûn yn 2007 oan in wurkpaad yn 'e de Amerikaanske pornoyndustry en spile yn in grut tal films. Yn 2007 wûn er in UKAFTA yn 'e kategory bêste manlike akteur, en yn 2016 waard him de publykspriis fan 'e AVN Awards takend foar favorite manlike artyst. Lee hat troud west mei de ferneamd Sweedske pornoaktrise Puma Swede.
Jonkheid en komôf
Lee waard yn 1984 berne yn Derby, yn it Ingelske greefskip Derbyshire. Hy hat in etnysk Ingelske mem en in heit waans famylje oft út Yndia komt.
Pornokarriêre
Yn 2007, doe't er 23 jier wie, sette Lee útein mei in karriêre as pornoakteur. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hied er tsjin ein 2016 yn krapoan 1.300 films en losse sênes spile. Dêrby wied er benammen aktyf yn 'e Amerikaanske pornoyndustry. Lee is in fêste meiwurker fan 'e pornowebside Brazzers, dêr't er yn 2008 in eksklusyf twajierrich kontrakt mei tekene, dat letter ferlinge waard. Dêrnjonken hat er ek wol wurke foar sokke foaroansteande labels as Evil Angel, Digital Playground en Jules Jordan Video. Yn Jeropa wied er fierders yn 't spier foar de Frânske studio Vidéo Marc Dorcel.
Under syn karriêre wurke Lee gear mei aktrises as Ava Addams, Asa Akira, Anikka Albrite, Britney Amber, August Ames, Alexis Amore, Andi Anderson, Brittany Andrews, Eva Angelina, A.J. Applegate, Davia Ardell, Veronica Avluv, Bridgette B, Briana Banks, Cassidy Banks, Nyomi Banxxx, Lexi Belle, Bella Bellz, Yurizan Beltrán, Breanne Benson, Nikki Benz, Carmella Bing, Audrey Bitoni, Summer Brielle, Amy Brooke, Abbey Brooks, Kaycee Brooks, Codi Bryant (America Moore), Hunter Bryce, Casey Calvert, Charisma Cappelli, Kayla Carrera, Mercedes Carrera, J.R. Carrington, Lily Carter, Brooklyn Chase, Vicki Chase, Adriana Chechik, Cherokee, Cassandra Cruz, Courtney Cummz, Daisy Marie, Claire Dames, Dana DeArmond, Deauxma, Sophie Dee, Ava Devine, Devon, Gia DiMarco, Kelly Divine, Tiffany Doll, Shay Evans, Ariella Ferrera, Jada Fire, Ashley Fires, Alexis Ford, Diamond Foxxx, Savannah Gold, Esperanza Gomez, Keisha Grey, Aaliyah Hadid, Holly Halston, Dillion Harper, Allie Haze, Jenna Haze, Jenny Hendrix, Houston, Kylie Ireland, Diamond Jackson, Jewels Jade, Jasmine Jae, Franceska Jaimes, Nikita von James, Jesse Jane, Sara Jay, Peta Jensen, Jenaveve Jolie, Julia Ann, Victoria June, Kortney Kane, Eva Karera, Kagney Linn Karter, Katja Kassin, Anissa Kate, Katsuni, London Keyes, Austin Kincaid, Diamond Kitty, Katie Kox, Remy LaCroix, Shayla LaVeaux, Melissa Lauren, Eve Laurence, Francesca Le, Brooklyn Lee, McKenzie Lee, Mia Lelani, Shawna Lenée, Lea Lexis, Alina Li, Lisa Ann, Lexxxi Lockhart, Kerry Louise, Brandi Love, Brianna Love, Shy Love, Mya Luanna, Kendra Lust, Loona Luxx, Gina Lynn, Krissy Lynn, Christy Mack, Mariah Madysinn, Candy Manson, Madelyn Marie, Janet Mason, Tanner Mayes, Jynx Maze, Kiara Mia, Trina Michaels, Mariah Milano, Moriah Mills, Kelsi Monroe, Memphis Monroe, Carmel Moore, Mason Moore, Tiffany Mynx, Valentina Nappi, Mya Nichole, Nika Noire, Skyla Novea, Aletta Ocean, Brittany O'Neill, Gabriella Paltrova, Madison Parker, Priva, Alanah Rae, Priya Rai, Romi Rain, Veronica Rayne, Ricki Raxxx, Riley Reid, Rhylee en Rhyse Richards, Amy Ried, Jaylene Rio, Abby Rode, Veronica Rodriguez, Kristina Rose, Natalia Rossi, Rachel Roxxx, Dylan Ryder, Katie St. Ives, Andy San Dimas, Mônica Santhiago, Sensual Jane, Sheena Shaw, Vanessa Sky, Vina Sky, Dakota Skye, Kendra Spade, Lela Star, Bobbi Starr, Rachel Starr, Riley Steele, Jada Stevens, Misty Stone, Delilah Strong, Kylee Strutt, Kapri Styles, Shyla Stylez, India Summer, Puma Swede, August Taylor, Alexis Texas, Teanna Trump, Flower Tucci, Angelina Valentine, Juelz Ventura, Jezabel Vessir, Jessie Volt, Taylor Wane, Teri Weigel, Sienna West, Delta White, Jennifer White en Ricki White.
Lee boude yn 'e Feriene Steaten al rillegau in grutte populariteit op, net allinnich fanwegen syn mânske penis, mar ek fral omreden fan syn Ingelske aksint, dat dêr oer it algemien as tige seksy beskôge wurdt. De rollen dy't er fertolke hat, rinne útinoar fan in ûndogenske skoaljonge dy't syn milfeftige skoaljuffer sjantearret, oant in revolverdragende western-sheriff, oant in ûntsnapte finzene dy't in boarstige jonge omstanner op syn paad fynt. Yn 2007 wûn Lee de UK Adult Film and Television Award yn 'e kategory bêste manlike akteur. Neitiid waard er trije kear op rige, yn 2011, 2012 en 2013, nominearre foar de AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld) yn 'e kategory manlike artyst fan it jier. Yn 2016 wûn er einlings syn earste AVN Award, de publykspriis foar favorite manlike artyst.
Yn 2012 pleatste Brazzers in grut reklameboerd mei dêrop û.m. in foto fan Lee oan Sunset Boulevard, in bekende strjitte yn Los Angeles. De reklamekampanje dêr't dat boerd ûnderdiel fan útmakke, waard yn 2013 nominearre foar in Xbiz Award yn 'e kategory marketingkampanje fan it jier. Yn 2012 kaam Lee ek yn it nijs doe't er syn penis foar £645.000 (of rûchwei $1 miljoen) fersekerje liet by fersekeringsmaatskippij Lloyd's of London. Yn febrewaris 2012 naam Lee diel oan 'e ôflevering Porn Star Sex fan it kontroversjele praatprogramma The Jerry Springer Show, fan presintator Jerry Springer. Yn 2016 presintearre Lee sels, yn 'e mande mei syn froulike kollega's Asa Akira, Lexi Belle, Tori Black en Remy LaCroix, it realitytillefyzjeprogramma The Sex Factor, in talintejacht foar nije pornoakteurs en -aktrises op 'e webside xHamster. Njonken syn aktearwurk regissearre Lee yn oktober 2013 ien pornofilm, nammentlik Hot Chicks, Big Fangs foar de studio Digital Playground.
Priveelibben
Keiran Lee ferloofde him yn 2008 mei de Sweedske pornoaktrise Puma Swede. Op 23 febrewaris 2009 fûn harren houlik plak, wêrnei't se ferskate jierren troud wiene. Uteinlik rûn it houlik op in skieding út. Neitiid wertroude Lee mei de Amerikaanske pornoaktrise Kirsten Price.
Stedstimmerman
Guon stêden hiene njonken de stedstimmerman te fergelykjen funksjes sa as in stedsboumaster of stedsarsjitekt, stedsmitseler en stedsstrjitmakker. De stedstimmerman wurke faak mei in tal learfeinten, gesellen. Yn guon stêden wie der in stedstimmerhûs of stedstimmerwerf, dêr't de stedstimmerman wenje en arbeidzje koe.
De stedstimmerman wurke mei oan it ûntwerpen fan gebouwen, ferdigeningswurken en ynfrastruktuer as brêgen, sluzen en soksoarte fan wurken, en plannen foar stedsútwreiding. Fierder hie er mei de stedsboumaster de taak om bestekken en begruttingen te meitsjen en it gemeentebestjoer te advisearjen. Yn sa'n gefal wie er yn tsjinst fan de stêd. It kaam ek wol foar dat de stedstimmerman selsstannich stedswurken oannaam en foar partikulieren wurken.
Jorginho
(berne Jorge de Arorim Campos; 17 augustus 1964) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar América, Flamengo, Bayer Leverkusen, Bayern Munich, Kashima Antlers, São Paulo en Vasco da Gama. spile ek yn it Brazyljaansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Wrâldkampioenskip 1990 en it Wrâldkampioenskip 1994.
Hossein Hamadani
Hossein Hamadani (Perzysk: حسىن همدانى; Hamadān, 1 jannewaris 1951 – Aleppo, 7 oktober 2015) wie in foaroansteand Iraansk generaal, dy't sûnt de Islamityske Revolúsje fan 1979 yn it Iraanske leger opklom ta in hege posysje yn 'e Revolúsjonêre Garde. Hamadani focht û.m. yn 'e Koerdyske Opstân en de Iraansk-Iraakske Oarloch. Yn 2015 sneuvele er ûnder de Syryske Boargeroarloch yn 'e striid tsjin 'e terroristen fan 'e saneamde Islamityske Steat.
Libben en wurkpaad
Hamadani waard yn 1951 berne yn 'e westlike Iraanske stêd Hamadān. Sûnt 1970 tsjinne er yn it Iraanske leger. Hy ûnderskate him yn 1979 by it delslaan fan 'e Koerdyske Opstân dy't útbriek nei de Islamityske Revolúsje wêrby't de sjah ôfset wie. Neitiid klom er fierder op ûnder de Iraansk-Iraakske Oarloch fan 1980-1988, wêrby't er û.m. in nije, kommunistyske opstân yn Iraansk-Koerdistan de kop yndrukte.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Tailân
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Tailân.
Frâns fan Eysinga (1545-1603)
Frans fan Eysinga, (± 1545 - Wurdum, 16 maaie 1603), wie jurist.
Frâns wie de soan fan Aede en fan Tiedt Juckema. Jurist fan namme en hearde lykas syn bruorren ta it Ferbûn fan Eallju. Yn 1567 flechte hy; waard yndage en it jier dêrop band. Yn 1578 waard hy riedshear yn it Hof fan Fryslân, yn 1602 presidearjende ried. Yn 1582 trede hy neist de destiidske foarsitter fan it hof, Hessel Aysma, as bemiddeler op tusken de stêden en de trije kertieren Eastergoa, Westergoa en Sânwâlden.
Frans fan Eysinga troude trije kear: earst mei Lisck fan Jousma († Wurdum 1564); doe mei Lisck fan Waltinga († yn april 1582) en dêrnei mei Riem fan Galama (1535-1625). Ut it earste houlik kamen Aede en Juw (of Julius).
João Carlos dos Santos
(10 septimber 1972) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Cruzeiro, Corinthians Paulista, Cerezo Osaka, Botafogo en Paysandu.
Amstelmarkanaal
thumb|Lizzing fan it Amstelmarkanaal De Amstelmarkanaal is in 10 km lang kanaal yn de Nederlânske provinsje Noard-Hollân. It kanaal rint oan de súdkant fan it eardere eilân Wieringen, fan de Amstelmar by De Haukes nei de Iselmar by Den Oever. It Amstelmarkanaal ûntstie yn 1930, doe't de Wieringermarpolder drûchlein waard.
Basilyk fan Us-Leaffrouwe fan 'e Ingels (Assisi)
De Basilyk fan Us-Leaffrouwe fan 'e Ingels (Italjaansk: Basilica di Santa Maria degli Angeli) is in monumintale tsjerke fan de lette renêssânse oan 'e foet fan de heuvel fan de Italjaanske stêd Assisi yn de frazione (buorskip) fan Santa Maria degli Angeli. De basilyk waard tusken 1569 en 1679 troch de arsjitekten Galeazzo Alessi en Giacomo Barozzi da Vignola oer in lytse kapel mei de namme Portiuncula boud. Dy kapel is it hillichste plak foar de Fransiskanen. De bidlersoarder fan 'e Fransiskanen as minderbruoren begûn yn dy kapel en dêr krige de noch jonge Fransiskus fan Assisi it dúdlike gefoel fan syn ropping en naam er ôfstân fan wrâldske saken om yn earmoede ûnder de earmen te libjen.
Skiednis
Nei de dea fan Fransiskus yn 1226 bouden de muontsen ferskate lytse geboukes om de Portiuncula hinne. Yn 1230 waarden noch in pear tafoege, ynklusyf in refektoarium. Yn 'e rin fan 'e tiid waarden lytse kollonades en foarsjennings foar de muontsen tafoege. Guon fûneminten fan dy struktueren waarden tusken 1967 en 1969 by opgravings ûnder de flier fan 'e hjoeddeistige basilyk ûntdutsen.
It grutte tal pylgers dat nei Assisi teach om de "Genede fan Assisi", de saneamde Portiuncula-ôflaat, te krijen soarge dat de kapel al gau te lyts waard foar alle pylgers. De needsaak ûntstie foar in folle gruttere tsjerke, dêr't de lytsere kapel yn stean bliuwe koe. Paus Pius V liet de omlizzende gebouwen útsein de Transito-kapel ôfbrekke: it plak wêr't Sint Francis stoarn wie. Mei de bou fan 'e basilyk waard op 25 maart 1569 útein set. Dat tsjerkegebou, yn dy tiid ien fan de grutste tsjerken fan 'e wrâld, waard ûntwurpen yn in krêftige maniëristyske styl. De arsjitekten wiene Galeazzo Alessi en Giacomo Barozzi da Vignola. Fanwegen it jild eine de bou mar stadich. De opfallende koepel, rêstend op in achthoekige tamboer waard yn 1667 foltôge. De tsjerke wie yn 1679 hielendal klear. In klokketoer waard yn 1684 tafoege. It wie ynearsten it doel om twa gelikense tuorren te bouwen, mar it bleau by ien toer.
Troch de swiere ierdskodding op 15 maart 1832 stoartte it tsjerkeskip, in diel fan it sydskip en it koer yn. De koepel bleau oerein, mar hie in grutte skuor. Ek de apsis en sydkapellen bleaune yntakt. De restauraasje begûn yn 1836 ûnder lieding fan de arsjitekt Luigi Poletti en waard yn 1840 ôfsletten. Poletti hie de gevel in nij, neoklassisistysk uterlik jûn, mar tusken 1924 en 1930 krige de foargevel ûnder ferantwurdlikens fan Cesare Bazzani (Rome, 5 maart 1873 - Rome, 30 maart 1939) syn oarspronklike maniëristyske oansjen werom. It fergulde brûnzen stânbyld fan Us Leaffrou fan 'e Ingels) waard makke troch de byldhouwer G. Colasanti en yn 1930 boppe op 'e gevel set.
Op 11 april 1909 krige de tsjerke fan paus Pius X de earetitel "patriarchale basilyk en pauselike kapel".
Omskriuwing
De basilyk hat in rjochthoekich grûnplan ferdield tusken in tsjerkeskip en twa sydskippen mei tsien sydkapellen, in transept en in lang koer mei in healrûne apsis. De tsjerke is 126 meter lang, 65 meter breed en de koepel 75 meter heech. Under de koepel stiet de Portiuncula. Yn de apsis steane de heechweardich houten koerbanken fan de muontsen út 1689, de pauslike kateter mei bas-reliëfs fan E. Manfrini en it pauslike alter.
De Portiuncula
De Portiuncula of Porzioncula is in lyts tsjerkje yn de basilyk en it hillichste plak foar Fransiskanen. It is it plak dêr't de Fransiskaanske mienskip ûnstie. Nei syn tocht nei Rome hie Fransiskus in mystike ûnderfining yn de ferfallen kapel fan San Damiano. It krús dat dêr hong joech Fransiskus opdracht om it hûs fan Kristus wer yn oarder te bringen. Fransiskus naam dy opdracht letterlik en gyng der fan út dat it by dy opdracht om de brekfallige kapel gyng, dêr't er hinne gien wie om te bidden. En sa renovearre Fransiskus de kapel. Hy ferkocht syn hynder en klean en libbe dêrnei in skoftke as biddelmuonts. Nei't er werom kaam nei Assisi sette er útein mei de renovaasje fan ferskillende oare brekfallige tsjerken yn Assisi. Ien dêrfan wie de 9e iuwske Portiuncula, dy't krekt bûten de stêd stie. Fuort by de kapel boude Fransiskus foar himsels in lytse sel. Al gau wie Fransiskus net mear allinnich en ûntstie der in mienskip fan muontsen. Yn 1211 krige Fransiskus de kapel fan de benediktynske abt fan Monte Subasio. Sa ûntstie in samling fan liemen hutten om de kapel hinne, it earste Fransiskaanske kleaster dat troch in hage omfieme wie. Al gau nei de dea Fransiskus waard de kapel fan likernôch 5,5 by 3,2 meter te lyts foar it tal pylgers.
De gevel fan de kapel is beskildere troch de Dútske Nazarener Johann Friedrich Overbeck (1829). In âlder fresko út 1492 fan Nicolò di Liberatore gyng yn de 16e iuw by de bou fan de basilyk ferlern en it fresko út 1639 fan Girolamo Martelli waard foar it wurk fan Johann Friedrich Overbeck oerpleistere. It hjoeddeiske fresko stelt Kristus en Marije mei in grut tal ingels foar, dy't oan Fransiskus ferskynden om him de "Genede fan Assisi" te oerlangjen. Fransiskus hie him neffens de oerlevering tige drok makke oer de sielen fan ferstoarne minsken yn it fagefjoer. Dêrom frege Fransiskus yn gebed de Heare om de ynstelling fan in bysûndere ôflaat, sa't ek beroufolle sielen noch rêden wurde koene.
Op de rjochter sydmuorre binne twa fresko's oanbrocht fan in ûnbekende skilder út Umbrje. It ynterieur hat fresko's út de 14e en 15e iuw. De beskildering yn de apsis is makke troch Ilario da Viterbo (1393). It fresko boppe de yngong fan de krusiging is skildere troch Pietro Perugino.
Transito-kapel
De Transito-kapel stiet oan de rjochter kant fan it koer yn de apsis. De Transito-kapel stiet op it plak dêr't de siken fan it primitive kleaster fersoarge waarden en markearret it plak dêr't Fransiskus de lêste pear oeren fan syn ierdske libben trochbrocht en dêr op de grûn op 3 oktober 1226 ferstoar. De rjochthoekige kapel is binnen fiifhoekich en fersierd mei fresko's fan Fransiskus' gesellen.
De sydkapellen binne fersierd mei wurken fan grutte keunstners út ferskate tiden, lykas Antonio Circignani (de beskildering fan de Sint-Annekapel yn 1602-1603), Francesco Appiani, (Antoniuskapel en Petruskapel, 1756–1760) en Ventura Salimbeni (1602).
Krypte
De krypte datearret út 1965-1970. By de opgravings waarden de fûneminten fan de oarspronklike bebouwing om de Portiuncula bleatlein. It alter stiet op in byldhoude beamstobbe fan Francesco Prosperi. Efter it alter stiet it emailearre, terrakotta tabernakel fan Andrea della Robbia. De tige keunstsinnige basreliëfs stelle û.o. Fransiskus mei stigmata foar, de kroaning fan Marije en Hiëronymus dy't boete docht. Under binne reliëfs te sjen fan de Ferkundiging, de Berte en de Oanbidding fan de Kenings.
Il Roseto
De Roazetún of Il Roseto is it diel fan it hillichdom dat oerbleaun is fan it âlde bosk dêr't de muontsen wennen. It is it plak dêr't Fransiskus prate mei de toarteldowen. Al wit hoe lang hawwe de fûgels harren nêst yn de hannen fan it stânbyld fan Sint-Fransiskus yn de tún. It brûnzen monumint fan Vincenzo Rosignoli datearret fan 1916.
Neffens de 13e iuwske tradysje rôle Sint-Fransiskus ris op in jûn neaken troch de toarnbeien om him sa te fersetten tsjin twifel en ferlieding. De toarnstrûken dy't syn lichem rekken feroaren yn roazen sûnder toarnen.
Yn de Roazetún leit ek de tagong ta de Roazekapel (Capella del Roseto), de sel dêr't Fransiskus bidde en slepte. It is ek it plak dêr't Fransiskus in moeting hie mei Antonius fan Padua. Nei it ferstjerren fan Fransiskus waard op it plak fan de sel in kapel boud, dy't yn de 15e iuw troch Bernardinus fan Siena útwreide waard. Tusken 1506 en 1516 brochten ferskillende skilders in rige fresko's oan fan it iere begjin fan de Fransiskaanske mienskip, de earste Fransiskaanske hilligen, it wûnder fan de roazen en de skinking fan de ôflaat.
Distrikt (Ingelân)
In distrikt is yn Ingelân in ferskiningsfoarm fan 'e lokale oerheid. Dit bestjoersnivo kin ferlike wurde mei dat fan in gemeente yn Nederlân. Distrikten hawwe ferantwurdlikens foar húsfesting, sûnenssoarch, it barren fan belestingen ensafuorthinne.
Troch de struktuer fan de pleatslike oerheid yn Ingelân besteane de fjouwer ferskate soarten distrikten. De distriktsnamme kin fariëarje. Somstiids wurde se oantsjut mei boroughs, city of keninklike boroughs, mar de titel hat gjin streekrjochte ynfloed op de bestjoersfoarm fan it distrikt.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Tsjechje
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Tsjechje.
Aleera Flair
Aleera Flair, echte namme Kira Kristine Harris (30 novimber 1983) is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan mingd Afro-Dominikaansk en Kaapverdysk komôf. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2007. Neffens har offisjele opjefte is se 1.70 m lang, mei in gewicht fan 66 kg en kupmaat 36F. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Aleena en Miss Aleera Flair.
Isabella, grevinne fan Gloucester
Isabella, grevinne fan Gloucester  (sa. 1173 - 14 oktober 1217) wie in dochter fan Willem fan Gloucester en Hawise. Sy boaske yn 1189 oan de Ingelske kening Jan sûnder Lân, mar doe't bliken die dat hja gjin bern krije koe, liet Jan yn 1199 it houlik troch paus Bonifatius VIII fanwege besibbenens net trochgean. Beide wienen neisieten fan Hendrik I fan Ingelân.
Yn 1216 troude hja op 'en nij mei Geoffrey FitzGeoffrey fan Mandeville, 2e greve fan Esseks (-1216), en nei syn ferstjerren mei Hugh de Burg, de lettere greve fan Kent.
João Paulo
(berne Sérgio Luís Donizetti'; 7 septimber 1964) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Guarani, Bari, Vasco da Gama, Ponte Preta, Goiás, Corinthians Paulista, Sport Recife, Bahia, União São João, Vitória, Etti Jundiai, Mito HollyHock en Alagoano.
Luciano Pavarotti
Luciano Pavarotti (Modena, 12 oktober 1935 – dêre, 6 septimber 2007) wie in Italjaansk klassyk sjonger, en ien fan de meast ferneamde operasjongers yn de wrâld. Ek oer de grinzen fan opera en klassike muzyk hinne wurdt er beskôge as ien fan de wichtichste tenoaren fan alle tiden. As lid fan de Trije Tenoaren en duëtpartner fan in protte popartysten waard Pavarotti in superstjer. Hy brûkte syn ferneamdens ek foar benefytkonserten. Yn syn karriêre ferkocht er mear as 26,1 miljoen platen. Luciano Pavarotti's meast súksesfolle release is it album The Three Tenors in Concert, dêr't likernôch 7,2 miljoen stiks fan ferkocht waarden.
Jonkheid
Pavarotti wie de iennige soan fan bakker Fernando Pavarotti en Adele Venturi, arbeidster yn it pleatslike tabaksfabryk. As bern hold er mear fan fuotbal as fan muzyk en syn earste (lokale) bekendheid krige er as lid fan in pleatslike fuotbalklup.
Karriêre
It offisjele debút folge op 29 april 1961, doe't er Rodolfo, ien fan de grutte, klassike tenoarrollen yn Giacomo Puccinis La Bohème, fertolke yn it operateäter fan Reggio Emilia. Nei dat sukses yn Italië folgen engazjeminten yn Amsterdam, Wenen, Zürich en Londen elkoar yn heech tempo op. Yn 1965 makke er yn Miami syn Amerikaanske debút, mei tsjinspylster Joan Sutherland yn Gaetano Donizetti's Lucia di Lammermoor - it begjin fan wat útgroeie soe ta in histoarysk partnerskip.
De trochbraak by it Amerikaanske publyk folge sân jier letter, op 17 febrewaris 1972, doe't er elk ferwûndere mei it sûnder muoite te dwaan, sa't it like, heljen fan de hege noaten yn Donizetti's La fille du régiment yn de Metropolitan Opera yn New York. Telefyzje-optredens wiene fan dat stuit ôf wol hast oan de oarder fan de dei.
Pavarotti sleepte yn syn karriêre tal fan Grammy Awards yn 'e wacht en hy grossierde yn platina en gouden platen. Foar it grutte publyk waard er in wiére wrâldstjer doe't de útfiering fan de aria 'Nessun dorma' út Turandot fan Puccini brûkt waard as werkenningsmelody fan it wrâldkampioenskip fuotbaljen 1990. Yn de jierren njoggentich waard Pavarotti fierder bekender troch syn goed besochte iepenloftkonserten. Syn op 'e telefyzje útstjoerd konsert yn it Hyde Park yn Londen wie it earste konsert yn de skiednis fan it park mei klassike muzyk en hie in opkomst fan hast 150.000 minsken. Yn juny 1993 wiene der mear as 500.000 harkers by syn konserten yn it Central Park yn New York, wylst miljoenen fia de telefyzje meiseagen. Yn septimber fan datselde jier song er by de Eiffeltoer yn Parys foar sa'n 300.000 minsken.
Pavarotti syn ferneamdste optreden is dat fan 'De Trije Tenoren': Pavarotti yn 'e mande mei José Carreras en Plácido Domingo. Fan de opnames en fideo's fan dit konsert giene de ferkeapsifers dy fan in Michael Jackson, Elvis Presley en de Rolling Stones te boppe.
Pavarotti song foar it lêst yn it iepenbier, doe't er op 10 febrewaris 2006, by de iepening fan de Olympyske Winterspullen yn it Italiaanske Turyn, syn leafste aria 'Nessun dorma' útfierde.
Film en telefyzje
Pavarotti syn útstapke foar ien kear nei de wrâld fan de film, in romantyske komeedzje mei de titel Yes, Giorgio (1982), waard troch de kritisy planút delsabele. Hy kaam der lykwols folle better út yn Jean-Pierre Ponnelle syn adaptaasje foar telefyzje fan de opera Rigoletto, ek út 1982, of yn de mear as 20 live operafoarstellingen dy’t tusken 1978 en 1994 foar de telefyzje opnaam waarden, de measte dêrfan yn it Metropolitan Opera, sawat allegearrop dvde beskikber.
De ein
Yn july 2006 waard by Pavarotti alfleisklierkanker fêststeld. Hy waard operearre en krige dêrnei fiif gemoterapykueren. Ein fan de simmer waard syn tastân slimmer en moast er nei it sikehûs. Nei syn ûntslach waard er thús, yn Modena, troch famylje en freonen fersoarge. Begjin septimber 2007 gie syn sûnens hurd tebek. Ungefear tagelyk makke de Italjaanske regearing bekend dat oan Pavarotti as earste in spesjiale, nije ûnderskieding takend wie foar syn promoasje sûnder wjergea fan de Italjaanske kultuer.
Yn oktober 2007 waard de opera yn Modena omdoopt ta Teatro Comunale Luciano Pavarotti.
Famylje
Pavarotti liet fjouwer bern efter: Lorenza (1962), Cristina (1964) en Giuliana (1967) (alle trije fan syn earste frou Adua Veroni, mei wa't er 34 jier troud wie) en de yn jannewaris 2003 berne Alice (fan syn twadde frou Nicoletta Mantovani, dy't 10 jier syn persoanlike assistinte wie foar't se yn 2003 mei him troude). Alices twillingbroer Ricardo ferstoar by de berte. Yn april septimber 2002 waard de maestro foar it earst pake. Yn datselde jier ferstoarne Luciano's beide âlden: earst syn 86 jier âlde mem Adele Venturi Pavarotti, noch gjin fiif moannen dêrnei folge troch syn heit Fernando Pavarotti dy't 89 jier wie.
Star Trek: The Animated Series
Star Trek: The Animated Series, soms ôfkoarte ta Star Trek: TAS of koartwei TAS, wie in Amerikaanske tekenfilmsearje dy't 2 seizoenen rûn, fan 1973 oant 1974. It wie de twadde tillefyzjesearje fan 'e Star Trek-franchise, nei Star Trek: The Original Series út 'e 1960-er jierren. Star Trek: The Animated Series wie in science fiction-tillefyzjesearje dy't de aventoeren fan 'e bemanning fan it fjouwerentweintichste-iuwske romteskip de USS Enterprise út The Original Series yn animearre foarm fuortsette. De searje waard troch de kritisy goed ûnthelle en wie de earste Star Trek-rige dy't in Emmy Award wûn.
Untstean
Nei't The Original Series yn 1969 troch NBC stopset wie omreden fan delgeande sjochsifers, bleau Paramount Television mei frijwat ferliezen sitten. Dêrom waard de searje frijjûn om yn syndikaasje werhelle te wurden. De werhellings begûnen ein 1969 en tsjin 'e ein fan 'e 1970-er jierren wie de searje op 150 Amerikaanske tillefyzjestjoerders en yn 60 oare lannen te sjen. Iroanysk genôch waarden de werhellings better besjoen as de oarspronklike útstjoerings. De nije populariteit blies it idee foar in tekenfilmsearje op basis fan Star Trek nij libben yn. Uteinlik waard begjin 1973 in oerienkomst sletten. Oars as dat Filmation en Paramount earst fan doel west hiene, betong Roddenberry dêrby dat it in tillefyzjeprogramma foar alle leeftiden wurden moast ynstee fan in berneprogramma.
Produksje
Datselde jiers noch waard Star Trek: The Animated Series yn produksje nommen. Der wie in neat te rom budget fan $75.000 de ôflevering beskikber, en Roddenberry behold de folsleine kreätive kontrôle. D.C. Fontana, dy't as redaktrise fan senario's by The Original Series belutsen west hie, waard oannommen as de oare útfierend produsint. De deistige lieding oer de produksje wie yn 'e hannen fan Scheimer en Norm Prescott. Hoewol't it salaris foar senarioskriuwers meagerkes wie, koene in protte skriuwers dy't oan The Original Series meiwurke hiene, de ferlieding net wjerstean om noris in skript te skriuwen wêrby't se har net oan 'e beheinings hâlde moasten dêr't live-actiontillefyzje doedestiden oan bûn wie.
Star Trek: The Animated Series folge de aventoeren fan 'e bemanning fan de USS Enterprise, in romteskip út 'e fjouwerentweintichste iuw, krekt sa't The Original Series dat dien hie. De searje waard dêrom troch Fontana en senarioskriuwer David Gerrold karakterisearre as "effektyf it fjirde seizoen fan The Original Series." De stimmen fan 'e personaazjes waarden ynsprutsen troch deselde akteurs as yn The Original Series, mei útsûndering fan Walter Koenig, dy't Pavel Chekov spile hie; syn personaazje waard bûten The Animated Series holden om 'e kosten te drukken. Hy waard as navigator ferfongen troch luitenant Arex, in Edosiaan mei trije pear earms en trije pear skonken.
Oarspronklik wie it de bedoeling dat inkeld William Shatner (as James T. Kirk), Leonard Nimoy (as Spock), DeForest Kelley (as Leonard McCoy), James Doohan (as Montgomery Scott) en Majel Barrett (as Christine Chapel) as stimakteurs by de produksje belutsen wêze soene. Doohan en Barrett soene dan ek de stimmen ynsprekke fan Hikaru Sulu en luitenant Uhura. De ûnmisbere Nimoy wegere lykwols út prinsipe de stim fan Spock yn te sprekken as George Takei (Sulu) en Nichelle Nichols (Uhura) net ek as stimakteurs oanlutsen waarden. Neffens Scheimer wiene de produsinten ûntsteld doe't Nimoy harren derop wiisde dat se (sûnder euvelmoed) de iennichste beide net-blanke akteurs út 'e cast besochten te setten. Takei en Nichols krigen dêrnei dochs noch harren rollen werom, en Koenig waard net fergetten, mei't er it senario fan 'e ôflevering The Infinite Vulcan skriuwe mocht.
Hoewol't animaasje de makkers by steat stelde om eksoatysker lânskippen te skeppen foar de planeten dy't de Enterprise oandie en apartere bûtenierdske wêzens te yntrodusearjen, waard de reputaasje fan 'e tekenfilmsearje besmodzge troch geregeldwei foarkommende animaasjeflaters en it oanhâldende recycljen fan âlde shots en muzyk. Star Trek-betinker Gene Roddenberry naam Star Trek: The Animated Series dan ek net botte serieus en spriek der gauris oer as hearde wat dêryn barde net ta de Star Trek-kanon. Lettere produksjes út deselde franchise hawwe The Animated Series lykwols àl as diel fan 'e kanon behannele.
Seizoenen
Yn 't foar wie yn it kontrakt fan Filmation mei Paramount en Gene Roddenberry fêstlein dat der teminsten 22 ôfleverings fan Star Trek: The Animated Series makke wurde soene. Hoewol't dat oantal mei mienskiplik goedfinen útwreide wurde kinnen hie, barde dat net.
Untfangst
Star Trek: The Animated Series waard goed ûntfongen troch de kritisy en wie de earste Star Trek-searje dy't in Emmy Award wûn, de wichtichste Amerikaanske tillefyzjepriis (te witten: yn 1975 yn 'e kategory treflik fermaak – berneprogramma). In protte lof wie der foar it stimaktearjen fan Majel Barrett, dy't behalven har fêste rol fan Christine Chapel ek de stimmen ynspriek fan 'e skipskompjûter en ferskate personaazjes dy't mar yn ien ôflevering foarkamen.
The Wash
300px|thumb|right|Oersjochskaart fan The Wash The Wash is in estuarium en baai oan de eastkust fan Ingelân. It leit noardwestlik fan Norfolk en súdeastlik fan Lincolnshire. It is ien fan de grutste estuariums fan it Feriene Keninkryk. De rivieren de Witham, Welland, Nene en de Great Ouse komme yn The Wash út.
Geografy
The Wash is in hast fjouwerkante ynholte oan de Ingelske Noardseekust, mei trije rûchwei rjochte ouwers fan sa'n 25 kilometer, dy't hast heaks op elkoar steane. De eastigge fan The Wash leit hielendal yn Norfolk en rint fan Hunstanton yn it noarden nei de mûning fan de Great Ouse by King's Lynn yn it suden. De westouwer rint fan Gibraltar Point yn it noarden oant de mûningen fan de Witham en de Welland yn it suden, allebeide yn Lincolnshire. De súdouwer ferbynt de boppe neamde riviermûningen, en healweis leit de mûning fan de rivier de Nene.
It lân oan The Wash, The Fens is flak, leit leech en is faak sompich. Troch sedimintaasje en lânoanwinning hat de kustline fan The Wash troch de tiid hinne in protte feroarings ûndergien. Mear as ien plak, dy't earder oan de kust leinen, bygelyks King's Lynn, lizze no it lân yn.
The Wash is tige ûndjip en hat ferskate sânbanken, sa as de Breast Sand, Bulldog Sand, Roger Sand en Old South Sand, dy't by leechwetter drûch komme te lizzen, fral oan de súdouwer, dat it befarren fan The Wash is riskant. In fjoertoer jout de tagong fan it Lynn Channel oan; it iennichste feilige farwetter fan de Noardsee nei de súdkust fan The Wash.
Leginde
Neffens de leginde soe kening Jan fan Ingelân hjir de doetiidske Ingelske kroanjuwielen ferlern hawwe; sa is it segje King John lost his clothes in the wash ûntstien (Frysk: 'Kening Jan is syn klean yn de wask kwytrekke').
Dzsingisz Gabor
Dzsingisz Gabor (útspr.: ['ʤɪnɡɪs ga'bɔr], "dzjingis gabor"; folút: Jenö Dszingisz Gabor; Győr, 14 maart 1940) is in Nederlânsk politikus en bestjoerder fan Hongaarsk komôf. Hy kaam nei de Hongaarske Opstân fan 1956 as flechtling yn Nederlân oan en wurke him fia de amtnerij op ta boargemaster fan Heaksbergen en letter steatssiktaris fan Lânbou yn it trêde kabinet-Lubbers. Nei noch in termyn sit hân te hawwen yn 'e Twadde Keamer wie Gabor fan 1998 ôf wurksum as diplomaat. Nei syn pinsjonearring wied er aktyf as bestjoerder.
Jonkheid en oplieding
Gabor waard yn 1940 berne yn it Hongaarske Győr. Syn heit wie learaar Gryksk yn it middelber ûnderwiis, doe rektor fan in gymnasium en teffens in hoart gastheechlearaar Poalske literatuer oan 'e Universiteit fan Krakau. Nei't yn 1948 de kommunisten yn Hongarije oan 'e macht kommen wiene, waard er lykwols út syn funksjes set, en wied er arbeider yn 'e swiere yndustry en by de spoarwegen, mynwurker en deagraver. Gabor sels folge leger ûnderwiis op ferskate skoallen yn Hongarije. Doe't yn 1956 de Hongaarske Opstân troch Sovjet-troepen yn bloed smoard waard, flechte Gabor mei syn mem nei it Westen, en kaam telâne yn Nederlân.
Gabor koe goed talen leare, dat hy krige it Nederlânsk al rillegau yn 'e macht. Behalven Nederlânsk en Hongaarsk sprekt er ek Ingelsk, Frânsk, Dútsk, Russysk en Poalsk. Fan 1956 oant 1959 folge er de HBS oan it Roomsk-Katolike Canisiuskolleezje yn Nimwegen. Oanslutend studearre er oant 1966 ynternasjonaal bestjoersrjocht en ekonomy oan 'e Katolike Hegeskoalle Tilburch. Yn 1968 liet er him naturalisearje ta Nederlanner, en op 10 septimber fan dat jier troude er yn Veenendaal mei Carla Koomen, dy't letter foar it CDA yn 'e Provinsjale Steaten fan Oerisel siet. Mei har krige er twa dochters.
Karriêre
Underwilens siet Gabor fan 1974 oant 1978 foar de KVP yn 'e gemeenterie fan Woerden, wêrnei't er fan 1978 oant 1983 foar deselde partij en letter foar it CDA sit hie yn 'e Provinsjale Steaten fan Súd-Hollân. Fan 1981 oant 1983 wied er boppedat foarsitter fan 'e CDA-fraksje yn 'e Súdhollânske Steaten. Op 16 novimber 1983 waard Gabor beneamd ta boargemaster fan 'e Twintske gemeente Heaksbergen, in funksje dy't er oant 1990 ferfolje soe.
Nei it twongen opstappen fan minister Gerrit Braks tsjinne Gabor fan 28 septimber 1990 oant 22 augustus 1994 yn it trêde kabinet-Lubbers as steatssiktaris fan Lânbou, Natoerbehear en Fiskerij, wêrby't er belêstge wie mei natoerbehear en bistewolwêzen. Yn dy hoedanichheid lei er û.m. it ljipaaisykjen oan bannen. Nei syn steatssiktariaat wie Gabor noch fjouwer jier (oant 1998) in net botte opfallend lid fan 'e CDA-fraksje yn 'e Twadde Keamer. Dêrnei seid er de Nederlânske polityk farwol.
Ynstee naam er in diplomatike funksje oan as lânbouried op 'e Nederlânske ambassade yn 'e Hongaarske haadstêd Boedapest, mei as wurkgebiet Hongarije, Kroaasje, Bosnje-Hertsegovina, Joegoslaavje en Masedoanje. Dy funksje ferfolle er ferskate jierren foar't er weromkearde nei Nederlân. Yn juny 2008 waard Gabor bestjoersfoarsitter fan 'e Flechtlinge-organisaasjes Nederlân (VON).
Mary Carey (pornografysk aktrise)
Mary Carey, echte namme: Mary Ellen Cook (Cleveland (Ohio), 15 juny 1980), is in Amerikaansk neakenmodel en stripper en rêstend pornografysk aktrise en pornoregisseur fan mingd blank-Yndiaansk etnysk komôf. Har artystenamme wurdt ek wol misstavere as Mary Cary of Marey Carey. Se kaam ynternasjonaal yn it nijs doe't se har yn 2003 kandidaat stelde foar it gûverneurskip fan Kalifornje. Letter naam se diel oan it realitytillefyzjeprogramme Celebrity Rehab. Neffens har offisjele opjefte is Carey 1.75 m, mei in gewicht fan 59 kg en kupmaat 36DD, wêrfoar't se in boarstfergruttingsoperaasje ûndergien hat.
Jonkheid en oplieding
Carey waard yn 1980 berne yn Cleveland, yn 'e steat Ohio. Sawol har heit as har mem, by wa't skizofreny fêststeld waard, hiene slimme psychologyske swierrichheden, en sadwaande waard Carey doe't se trije moannen âld wie út 'e hûs pleatst en ûnder fâdij har pake en beppe oan memmekant steld. Nei't har âlden skieden wiene, loek ek har mem by harren yn. Yn 1987, doe't Carey sân jier wie, ferfear de famylje nei Floarida, en it jiers dêrop waard se wetlik adoptearre troch har pake en beppe.
Underwilens boazen de sûnensswierrichheden fan har beppe almar oan, mei as gefolch dat de finansjele sitewaasje fan it gesin meitiid prekêr waard. Om 'e sikehûsrekkens betelje te kinnen, gie Carey op 'e sneup nei in baantsje dat goed betelle, en sadwaande besleat se om neaken te posearjen foar in ynternetsite. Fia-fia bemachtige se doe in baan as stripper, en yn 'e stripklub seach se dat de saneamde feature dancers, de dûnseressen dy't it measte jild fertsjinnen, yn 'e regel bekendheid wûn hiene as pornoaktrise. Op oanrieden fan lju dy't bekend wiene yn 'e Amerikaanske pornoyndustry reizge Carey doe nei Los Angeles, dêr't se by ferskate pornostudio's oan 'e bak besocht te kommen en úteinlik in baan by Playboy TV wist te bemachtigjen.
Karriêre
Yn 2002, doe't se 22 jier wie, makke Carey har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile se úteinlik yn likernôch 110 pornofilms, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Hustler Video, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Red Light District, VCA Pictures en Adam & Eve. Ek hat se wol yn 't spier west foar minder bekende studio's, lykas Jill Kelly Productions, Taylor Wane Productions en Platinum X Pictures, en fierders hat se ek ferskate kearen wurke foar studio's dy't har talizze op 'e produksje fan films fan it grutte-boarstesjenre, lykas Big Top Video en The Score Group. Yn 2004 wie hja boppedat ek aktyf as regisseur. Carey hat troch de jierren hinne twa AVN Awards (de Oskars fan 'e pornowrâld) wûn, en ek hat se noch seis kear foar ien nominearre west. Yn 2013 waard se ynhuldige as lid fan 'e AVN Hall of Fame.
Krekt foar't yn 2003 de Kalifornyske gûverneur Gray Davis ôfset waard, hie Carey in kontrakt tekene mei de lytse studio Kick Ass Pictures. As in publisiteitsstunt waard doe besletten dat Carey harsels kandidaat stelle soe foar de gûverneursferkiezings. Dat wie in snoade set, want Carey har ynnimmende persoanlikheid, har selsspot en har gefoel foar humor oangeande pornoyndustry en polityk makken har op slach in publyksleafling. Har ferkiezingsprogramma omfieme punten as de legalisearring fan it homohoulik, de ynfiering in belesting op boarstymplantaten en in ôflûkpost foar lapdances, en de oprjochting fan in porn for pistols-programma, wêrby't men fjoerwapens by de plysje ynruilje koe foar pornografy. Hoewol't de measte polityk analisten har en har kampanje weisetten as ûnsinnich, skonken de media rûnom oandacht oan har en wist se úteinlik 11.174 stimmen te lûken (0,2%), wêrmei't se twa fan 'e "serieuze" kandidaten fersloech, mar ferlear fan akteur Arnold Schwarzenegger.
As útfloeisel fan har dielname oan 'e gûverneursferkiezings waarden Carey en har baas, Mark Kulkis fan Kick Ass Pictures, op 14 juny 2005 mei alle oare kandidaten útnûge foar in diner yn it Wite Hûs mei presidint George W. Bush. Yn 2006 stelde se har op 'e nij ferkiesber, diskear foar de post fan fise-gûverneur fan Kalifornje. Carey moast har lykwols foartidich weromlûke doe't har mem ophold har medisinen yn te nimmen, fan in gebou fan fjouwer ferdjippings ôfsprong en dêrby swier ferwûne rekke.
Carey hold yn 2008 op mei it meitsjen fan hurde pornografy, mar gie der oant 2012 mei troch om yn sêft-pornografyske films te spyljen. Fierders bringt hja in assortimint seksboartersguod út by produsint Doc Johnson. Fanôf 2008 die se mei oan it realitytillefyzjeprogramma Celebrity Rehab with Dr. Drew, wêryn't it wol en wee fan in stikmannich bekende Amerikanen yn 'e ôfkickklinyk fan dokter Drew Pinsky folge waard. Carey besocht dêr fan har drankferslaving ôf te kommen, mar dat wie in drege striid. Boppedat wie se ferslingere rekke oan medisinen. Yn 2009 brocht se in pornofilm út ûnder de titel Celebrity Pornhab with Dr. Screw, dat in parody wie op Celebrity Rehab. Yn 2010 wurke Carey mei oan 'e dokumintêre After Porn Ends, oer it libben nei ôfrin fan in karriêre as pornoaktrise. Yn 2011 waard yn Celebrity Rehab Revisited bekendmakke dat Carey tsjin dy tiid sûnder medisinen koe en allinnich út en troch noch wat sjampanje dronk.
Lily Collins
Lily Collins (folút: Lily Jane Collins; Guildford (Ingelân), 18 maart 1989) is in Britsk-Amerikaansk aktrise, model en presintatrise fan mingd Ingelsk-Iersk-Joadsk etnysk komôf. Hja is de dochter fan 'e Britske sjonger en drummer Phil Collins, dy't berne waard yn Ingelân, mar opgroeide yn it Amerikaanske Los Angeles. As aktrise hat Collins benammen bekendheid krigen mei har rollen yn films as The Blind Side, Abduction, Stuck in Love en Mirror Mirror.
Jonkheid en oplieding
Collins waard yn 1989 berne yn Guildford, yn it Ingelske greefskip Surrey, as de dochter fan muzikant Phil Collins, dy't fan mingd Iersk en Ingelsk komôf is, en dy syn twadde frou Jill Tavelman, in Amerikaanse fan Kanadeesk-Joadsk komôf, dy't earder foarsitter west hie fan 'e Frouljusklub fan Beverly Hills. Collins hat in âldere healbroer, Simon, en healsuster, Joely, út har heite earste houlik, en twa jongere healbruorren, Nicholas en Matthew, út har heite trêde houlik. Doe't se fiif jier wie, skieden har âldelju en naam har mem har mei werom nei de Feriene Steaten, dêr't se opgroeide yn Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje. Collins trochrûn de middelbere skoalle oan 'e Harvard-Westlake School, en studearre neitiid tillefyzjesjoernalistyk oan 'e Universiteit fan Súdlik Kalifornje. Yn 2007 waard se mei achttjin jier presintearre as debutante op it prestizjeuze Bal des Débutantes yn it Hôtel de Crillon te Parys.
Karriêre
Yn 2008 fersloech Collins de Amerikaanske presidintsferkiezings fan dat jier as presintatrise fan it Nickelodeon-programma Kids Pick the President, en datselde jiers wûn se ek de Young Hollywood Award for Newest Red Carpet Correspondent foar har ferslachjouwing by filmpremiêres. Dêrnei begûn se har mear op aktearjen ta te lizzen. Sa hie se in gastrol yn twa ôfleverings fan 'e soapsearje foar jongerein 90210 en spile se yn 2009 de byrol fan Collins Tuohy, de dochter fan haadpersoan Leigh Anne Tuohy (Sandra Bullock) yn it bekroande wierbarde drama The Blind Side.
Yn 2011 spile Collins yn 'e aksjefilm Abduction, en yn 2012 fertolke se de rol fan Sniewytsje yn 'e mearke-adaptaasje Mirror Mirror, mei Julia Roberts as har boaze styfmem. Yn dy film makke Collins har sjongdebút troch it liet I Believe (in Love) te'n gehoare te bringen. Fierders spile se yn 2012 ek yn 'e film Stuck in Love, en fertolke se yn 2013 de rol fan Clary Fray yn The Mortal Instruments: City of Bones, nei it lyknammige boek fan skriuwster Cassandra Clare. Yn oktober 2013 wurke Collins mei oan 'e fideoklip fan it nûmer City of Angels fan 'e band Thirty Seconds to Mars, en yn 2014 spile se noch yn 'e romantyske komeedzje Love, Rosie.