cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tsiendeiske Fjildtocht
De Tsiendeiske Fjildtocht fan 2 oant 12 augustus 1831 wie in fjildtocht fan kening Willem I om de Belgyske Opstân mei wapengeweld del te twingen. Dy opset slagge, ûnder de lieding fan de prins fan Oranje, dy't it frijwat swakke Belgyske leger by Hasselt en Leuven fersloech. Belgje waard dochs soeverein, nei't Frankryk drige hie mei militêre stipe.
In soad (Noard-)Nederlânske protestanten wienen feitlik wol bliid mei de ôfskieding fan Belgje omdat it protestantisme dan de oerhân yn it Heitelân hawwe soe. Dochs wie der ek yn Fryslân rûnom frijwat stipe foar dizze ûndernimming. In protte jonge yntellektuelen, bygelyks Frjentjerter studinten, giene as frijwilliger ûnder de wapens. Yn de Friesche Volksalmanak en it Fryske Jierboeckjen ferskynde gelegenheidspoezij. De oantinkens fan de skuttersoffisier H. Boekhoudt Klaasesz. binne ütjûn.
Kening Willem seach syn dream fan de Feriene Nederlannen yn reek opgean. De Europeske machten hiene troch dizze kampanje lykwols yn de gaten krigen dat Belgje militêr swak wie. Dat hie fan gefolgen dat Nederlân geunstiger út de úteinlike fredesûnderhanneling kaam wat de tawizing fan beskate gebieten oanbelange.
Sjoch ek
Understeande websiden binne makke troch J. Baas silger út Burgum
De Nes (Skylge)
De Nes leit súd fan Hoarn (Skylge). Der is in dyk net fier fan de waaddyk dy't Nesweg hjit. Lykwols jout dat net de krekte oanwizing. Op kaarten fan it gebiet kin men sjen dat De Nes no krekt yn if fjild benoarden de Nesweg leit, fierder de kant fan Hoarn út.
Tarzan (betsjuttingsside)
"Tarzan" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Nosema apis
Nosema apis in iensellige parasyt dy’t him manifestearret yn de middenterm fan de huningbij. Nosema Apis komt yn de hiele wrâld foar. It syktebyld dat Nosema Apis feroarsaket is al lang bekend mar pas yn de 19e iuw waard troch Dohoff en Leuckart fêststeld dat de sykte oerdroegen wurdt troch aairûne lichemkes (de spoaren). It binne de spoaren dy’t troch de bijen opnomd wurde by it poetsen fan de sellen. De spoaren dy’t opnomd binne komme troch de huningmage en de proventriculus as pakketsjes de maachterm yn wêr't se útkomme. Ut in spoare komt in tried dy’t mear as hûndert kear sa lang kin wêze as de spoare.
Syktebyld
De maachterm fan de bij is oantaasten. Dêrom sil de bij minder goed funksjonearje. It efterliif swolt op en de term krijt in wite kleur. De bij kin gjin fiedingsstoffen mear opnimme en wurdt dêrtroch sleau. In bij dy’t ynfektearre is libbet minder lang. In bijefolk kin der oan dea gean mar dan moat it wol hiel slim wêze.
Behanneling
De bijen krije foer. Likernôch 200 oant 300 gram sûkersoplossing wêryn 1 gram fumidil mei wetter oplost is. De ynfeksje ferdwynt net út de bij mar sil wol stadiger ferrinne. Yn de rin fan it seizoen reitsje de bijen de ynfeksje kwyt.
Yn de maaitiid, wêryn de sykte it faakst foarkomt, kin Nosema fansels ek ferdwine. Mei moai waar en in soad stomoal kin der foar soargje dat de bijen der wer boppe-op komme.
Bảo Đại
thumb|right|200px|Bảo Đại regearre fan [[8 jannewaris 1926 - 30 augustus 1945]]
Bảo Đại (ek wol op in ferienfâldige wize stavere as Bao Dai, berne as Nguyễn Phúc Vĩnh Thụy; Hue, 22 oktober 1913 – Parys, 30 july 1997) wie de opfolger fan Khải Định en de 13e en lêste keizer fan de Nguyễn-dynasty yn Fjetnam, in dynasty dy't begûn wie mei keizer Gia Long yn 1802. Bảo Đại waard kroane yn 1926 doe't er tolve wie. Hy soe lykwols net regeare oant 1932. Yn de Twadde Wrâldkriich wurke er gear mei de Japanners. Op 11 maart 1945 rôp er de ûnôfhinklikens fan it Keizerryk Fjetnam út nei't Japan stipe tasein hie. Op 23 augustus 1945 joech er de troan oer en waard tydlik lid fan de Fjetminh fan Ho Chi Minh. Hy libbe dêrnei yn Hongkong en Frankryk. Yn 1949 waard er wer troch de Frânsen as presidint ynstallearre. By de ferkiezings fan 1955 waard er ferslein troch Ngô Đình Diệm. Sûnt wenne er yn Frankryk.
Sân deugden
Neist de 7 haadsûnden fan de katolike tradysje binne der ek sân tsjinhingers: de sân deugden, dy't besteane út de fjouwer kardinale deugden en de letter taheakke trije godlike of teologale deugden. Dat binne:
In oare list jout dizze sân deugden:
De sân deugden binne faak troch keunstners útbyld, ferneamd binne de sân deugden ôfbyld yn de freskos fan Giotto, tegearre mei de 7 haadsûnden, yn de Cappella Scrovegni yn Padua.
De Sân deugden spylje ek in wichtige rol yn de Decamerone fan de Italjaanske skriuwer Giovanni Boccaccio.
De fjouwer kardinale deugden datearje út de klassike âldheid.
Gûam
thumb|225px|Kaart fan Gûam Gûam (Tsjamorro: Guåhan) is in Oseanysk eilân, ûnderdiel fan de regio Mikroneezje. It eilân foarmet in ôfsûnderlik territoarium fan de Feriene Steaten en is net ûnôfhinklik. De haadstêd is Hagåtña.
Guam leit yn de Grutte Oseaan benoarden de Karolinen en besuden de Noardlike Marianen. It is it súdlikste eilân fan de Marianen. Op Gûam wurdt it Tsjamorro sprutsen en wat minder ek it Ingelsk.
Gûam ûntfangt de measte toeristen fan alle eilannen yn Mikroneezje.
Skiednis
Krektas alle eilannen fan de Marianen waard Gûam al om 1500 f.Kr. bewenne troch de Tsjamorro, dy't grif út it gebiet fan it hjoeddeiske Yndoneezje kamen. Yn 1521 kaam Gûam foar it earst yn kontakt mei Europeanen, doe't Ferdinand Magellaan de Utamac-baai op Gûam binnenfear. Sûnt 1668 besochten de Spanjerts om de Tsjamorro te bekearen. Yn de mear as tweintich jier oarloch dy't folge gie it befolkingsoantal troch de helte. Yn 1898 waard Gûam troch de Amerikanen ferovere yn de Spaansk-Amerikaanske Oarloch. Yn de Twadde Wrâldoarloch waard Gûam beset troch de Japanners. Yn 1944 waard Gûam werovere troch it Amerikaanske leger, dat nei de oarloch in treddepart fan it eilân yn besit hold. Pas yn 1986 krigen lâneigeners nei in rjochtssaak einliks in skeafergoeding tawiisd.
Geografy
Gûam is 549 km² grut en hat 175.000 ynwenners (2008, rûsd). Mei syn oerflakte is Gûam it grutste eilân fan de Marianen en ek fan Mikroneezje. It heechste punt op Gûam is de Mount Lamlam (406 m).
Yn 1985 waard yn Tumon Bay in Sineesk park boud mei in stiennen byld fan Konfusius.
Befolking
Yn 2008 wennen der sa'n 175.000 minsken op Gûam. De grutste etnyske groep bestiet út de autochtoane Tsjamorro. Se foarmje 37,1% fan de befolking. Oare folken binne: Filipino (25.5%) en blanken (10%). De oerbliuwende minsken binne fan Sineeske, Japanske of Koreaanske komôf. It grutste part fan de befolking, sa'n 85%, is Roomsk-katolyk.
Sinezen
Op Gûam is in lytse Sineeske mienskip. De haadstêd Hagåtña] hat in Sineeske buert. De Sinezen yn Gûam hawwe ferskillende ferienings oprjochte:
Floara en fauna
Op Guam komme ûndersteande sûchdieren foar:
De Pteropus tokudae, in flearmûs is hast seker útstoarn.
Troch de yntroduksje fan de brune beamslang (Boiga irregularis) waard de floara en fauna fan Gûam slim ûntregele. Op it eilân komd middels in militêr transport oan de ein fan de Twadde Wrâldoarloch, hat dizze slang al foar dit útstjerrren fan inkele diersoarten soarge, wêrûnder de Mikronesyske iisfûgel (Halcyon cinnamomina cinnamomina) en de Gûammonarch (Myiagra freycineti). De brune beamslang hat gjin natuerlike fijannen op it eilân (mar hat wol bargen en faranen as fijân) en dêrtroch is it soarte eksplosyf groeid nei sa'n 2000/km². De befolking sjocht de bisten lykwols amper meidat it soarte benammen nachts aktyf is.
Beowulf (film út 1999)
Beowulf is in Amearikaanske film út 1999 ûnder regy fan Graham Baker, mei Christopher Lambert yn de titelrol. De film is basearre op it epysk gedicht Beowulf.
Gaborone
Gaborone is de haadstêd fan Botswana. Botswana waard foar de ûnôfhinklikens yn 1966 Bechuanalân neamd en destiids wie Mafeking de haadstêd. Dy stêd (hjoeddeis Mafikeng of Mahikeng neamd) leit no fierder yn Súd-Afrika, dêr't it haadplak is fan de Súd-Afrikaanske provinsje Noardwest.
Yn Gaborone wennet goed 10% fan de befolking fan Botswana. Benei de helte fan Botswana's ynwenners wenje yn in straal fan 100 kilometer fan Gaborone thumb|left|Lizzing Gaborone yn Botswana thumb|left|Satellytbyld Gaborone
Linestik
thumb|300px|De mjitkundige definysje fan in linestik In linestik is yn de euklidyske mjitkunde in diel fan in line dy't troch twa aparte einpunten begrinze wurdt en dy't alle punten op dy line tusken dizze twa einpunten befet. Foarbylden fan linestikken binne de siden fan in trijehoek of in fjouwerkant.
Lizze de beide einpunten op in mearhoek, dan is sprake fan in side fan dy mearhoeke, as de einpunten dêrfan gearfalle mei neist elkoar lizzende hoekpunten fan de mearhoeke. Falle de einpunten gear mei net neist elkoar lizzende hoekpunten, dan hjit it linestik in diagonaal fan de mearhoek.
Definysje
As V\,\! in fektorromte is oer \mathbb{R} of \mathbb{C}, en L\,\! in dielsamling is fan V,\,\! dan is L\,\! in linestik as L\,\! parametrisearre wurde kin as
foar eltse fektoaren, dêr't. Yn dat gefal binne de fektoaren \mathbf{u} en de einpunten fan L.\,\!.
Soms wurdt ûnderskied makke tusken in "iepen" en in "sluten" linestik. Dan definieart men in sluten linestik as hjirboppe en in iepen linestik as in dielsamling L\,\! dy't parametrisearre wurde kin as
foar alle fektoaren, dêr't
In alternative, ekwifalinte, definysje is: In (sluten) linestik is in konveks omklaaisel fan twa ôfsûnderlike punten.
List fan planetoïden 38301-38400
Dit is in list fan planetoïden 38301-38400.
Misdieden tsjin de minsklikheid
Misdieden tsjin de minsklikheid of misdieden tsjin it minskdom binne, neffens it Utlizzend Memorandum fan it Statút fan Rome fan it Ynternasjonaal Strafhof, bysûnder oanstjitjaande misdriuwen dy't in slimme skeining fan 'e minsklike weardichheid of in djippe fernedering fan minsken ynhâlde. It binne net isolearre of sporadysk foarkommende ynsidinten; ynstee foarmje se ûnderdiel fan in oerheidsbelied of fan in rûnom besteande praktyk fan wreedheden en grouweldieden dy't talitten en mooglik behimmele wurde troch in regear of in feitlik gesach. De term "misdieden tsjin de minsklikheid" is dus in sammelnamme foar in breed skala oan grutskalige ynbrekken op 'e minskerjochten. Moard, útrûging, marteling, ferkrêfting of ferfolging fan minsken op grûn fan politike, etnyske, rasiale, religieuze, nasjonale of seksuële skaaimerken kinne allegear misdieden tsjin de minsklikheid wêze, mar dan moatte ien of mear partijen har der wol algemien en stelselmjittich oan skuldich makke hawwe. Isolearre dieden fan sok soarte kinne ek minskerjochteskeinings of, ôfhinklik fan 'e omstannichheden, oarlochsmisdieden wêze, mar kinne strafrjochtlik sjoen net beskôge wurde as misdieden tsjin 'e minsklikheid.
Skiednis
De beneaming "misdieden tsjin de minsklikheid" wurdt yn it ynternasjonaal rjocht as earste en wichtichste oanklacht brûkt foar de moarddiedige ferfolging fan in groep minsken. It begryp waard foar it earst brûkt yn de ynlieding fan de Fredeskonvinsje fan De Haach yn 1907, en waard nei de Twadde Wrâldoarloch ek brûkt by de Prosessen fan Neurenberch, omdat fergripen lykas de Holocaust útsoarte net in ferdrach skeinden, mar wol swier bestraft wurde moasten. Der is krityk op it begryp om't it in tige dizenige omskriuwing jout fan eigentlike misdieden jout, en gauris foar politike doelen brûkt wurdt. It útrûgingsbesykjen en de etnyske suverings fan 'e nazys wurde oer it generaal beskôge as misdieden tsjin de minsklikheid, mar de ferfolging fan beskate groepen troch de Sovjet-Uny en de Feriene Steaten net. De systematyske ferfolging fan 'e Afrikaanske befolking troch it Súdafrikaanske apartheidsrezjym waard yn 1966 troch de Feriene Naasjes wol wer oanmurken foar in misdie tsjin de minsklikheid.
Tekst fan it Statút fan Rome
Artikel 7 fan it Statút fan Rome, it ferdrach dêr't yn 2002 it Ynternasjonaal Strafhof mei oprjochte is, seit:
Eduard Marius van Beyma
Eduard Marius van Beyma (Harns, 6 juny 1755 - Sweins, 6 augustus 1825) wie in politikus en grytman.
Hy wie de broer fan Court Lambertus fan Beyma mar wol lykmoediger. Yn 1787 rekke er amtleas mar flecht net. Hy wie yn 1795 lid fan it Trijemanskip mei Daam Fockema en Thomas Joha. Dêrneist wie er ek nei 1801 yn ferkate amten, mar federalist. Dêrtroch ûntstie ek syn konflikt mei Court fan Beyma. Yn 1816 wie er grytman fan Baarderadiel.
Broedbij
280px|thumb|Broedbij In Broedbij, Brieder as Broeder is in manlike bij. Broedbijen ûntstean út ûnbefruchte aaikes. De aaikes, ek dy fan de wurkster en folgjende keninginnen, wurde lein troch de keninginne sels. It formaat fan de raatsel dêr't in broedbij útkomt is grutter as dy fan in wurkster. Fandêr dat in broedbij ek grutter is as in wyfkebij. Broedbijeraten wurde troch de bijen ûnderoan boud. Yn de winter wurde dy sellen brûkt om huning yn te bewarjen of sûkerwetter. De broedbijeraat lûkt de faroamyt oan. Dy myt sit it leafst ûnderoan de raat yn grutte sellen. Dêrom snijt de ymker dy sellen fuort. Op dizze manier hellet de ymker de faroarmyt út it folk. Al is dat faaks net genôch om de sykte út te rûgjen.
De ienige taak fan de broedbijen is it pearjen mei de keninginne. Nei it broedseizoen wurde de broedbijen deamakke troch de wurksters. Dat wurdt de slacht neamd. Grutte folken slachtsje net alle broedbijen. Sy brûke de broedbijen om it folk waarm te hâlden. Broedbijen binne grutter as de wurkster en hawwe mear hier. Soks soarget foar in tichtere strús bijen yn de winter.
In broedbij hat gjin heit mar wol in pake.
Apis (genre)
Folkshegeskoalle Schylgeralân
De Folkshegeskoalle Schylgeralân (de offisjele namme is Frysktalich) is in folkshegeskoalle dy't fêstige is op it Fryske Waadeilân Skylge, yn 'e himrik fan it doarp Hoarn. Dit ynstitút foar folwoeksene-ûnderwiis is in ynternaat dat oprjochte waard yn 1948. It is no de iennichste noch oerbleaune folkshegeskoalle yn Nederlân. De Folkshegeskoalle Schylgeralân organisearret ûnder it biedwurd "edukaasje en ferdivedaasje" alle jierren kursussen en workshops op it mêd fan kreätiviteit, besinning en natoer. De Fryske taal en kultuer hawwe dêrby fan it begjin ôf oan in wichtige rol spile. Tsjintwurdich wurde der ek almar mear aktiviteiten en kursussen organisearre dy't spesifyk it Frysk en/of Fryslân oangeane. Fierders binne der simmerwiken foar bern fan 10 oant en mei 15 jier, en kinne der kongressen en konferinsjes holden wurde.
Skiednis
De Folkshegeskoalle Schylgeralân waard yn 1948 oprjochte, as ûnderdiel fan 'e lytse kulturele renêssânse dy't nei ôfrin fan 'e Twadde Wrâldoarloch yn Fryslân plakfûn. Al foàr de oarloch wiene der lykwols kontakten tusken Jarich van der Wielen, de oprjochter fan 'e sûnt 1932 besteande Folkshegeskoalle Allardseach (by Bakkefean), en Halbe Sikkes Doele, de lettere direkteur fan Schylgeralân. Dat hat sûnder mis bydroegen oan 'e oprjochting fan 'e folkshegeskoalle op Skylge, mar de direkte oanlieding waard foarme troch it earste nei-oarlochske kamp fan it Boun fan Nasjonale Fryske Jongerein, dat yn 1946 op it eilân holden waard, en dat mei mear as hûndert dielnimmers in grut súkses wie.
De húsfêsting fan Schylgeralân waard fûn doe't Doele syn frou Gryt Doele-Bokma de yn 'e oarloch troch de Dútsers oanleine bunkers besocht op it plak dêr't de folkshegeskoalle no stiet. Dy bunkers, kompleet mei in sjittoer, makke ûnderdiel út fan 'e Atlantikwall, en nei de oarloch stiene se leech. Hoewol't der gjin elektrisiteit of wetterlieding wie, seagen de Doeles der daliks mooglikheden yn. It hiele kompleks waard yn 1948, nei oerlis mei it Buro Oarlochsbút fan it Ministearje fan Finânsje, troch de doe ûnderwilens oprjochte Stifting Schylgeralân oankocht fan 'e Nederlânske oerheid foar de som fan ƒ500. De bunkers waarden troch frijwilligers wer yn bewenbere steat brocht, wêrnei't de Folkshegeskoalle Schylgeralân him yn 't earstoan benammen ûntjoech ta kultureel moetingsplak foar frysksinnige jongerein. It besykjen, út 'e begjintiid fan it ynstitút, om it Frysk op Skylge te propagearjen, foelen by de eilânbefolking net altyd yn goede ierde. Halbe Sikkes Doele soe oant 1962 direkteur fan 'e ynstelling bliuwe, doe't er opfolge waard troch Betze Stienstra, dy't dy funksje beklaaide oant 1995.
Yn 'e 1950-er jierren waarden der by Schylgeralân geregeldwei kampen holden, lykas Peaskekampen, jierslutingskampen, simmerkampen, stúdzjekampen en keatskampen. In grut tal Fryske pommeranten die dêr oan mei, lykas de dichters Fedde Schurer en Douwe Tamminga, PvdA-politikus Anne Vondeling, haadredakteur fan 'e Ljouwerter Krante Jan Piebenga, en perfester Fryske taal- en letterkunde Tony Feitsma. Fan 'e midden fan 'e 1970-er jierren ôf organisearre Folkshegeskoalle Schylgeralân ek jierrenlang ien kear yn 't jier de Fryske Toanielwiken.
Yn 'e 1970-er en 1980-er jierren waard de Folkshegeskoalle Schylgeralân útwreide mei de hjoeddeistige Skandinavysk oandwaande gebouwen dy't ûntwurpen waarden troch de bekende arsjitekt Gunnar Daan. Yn 1987 waard it lêste gebou, De Brêge, foltôge. Dat is om in dún hinne boud en bestiet út alve keamers mei in boppeferdjipping dêr't in ljochte, rûngeande gearkomsteseal is. De Brêge waard seremonieel iepene troch keninginne Beatrix.
Om't Schylgeralân der fan it begjin ôf oan foar keazen hie om gjin subsydzje oan te freegjen, hie it oars as de oare folkshegeskoallen yn Nederlân net te lijen ûnder de besunigings dy't it regear yn 'e 1980-er jierren trochfierde. Uteinlik bleau it dêrtroch as lêste folkshegeskoalle yn Nederlân oer. Bestjoerlik waard Schylgeralân rund troch twa stiftings: de Stifting Schylgeralân, dy't de gebouwen yn besit hie, en de Stifting Folkshegeskoalle, dy't de aktiviteiten organisearre. Yn 1987 fúzjearren dy beide organisaasjes ta de nije Stifting Folkshegeskoalle Schylgeralân, dêr't yn 1991 in nij stiftingsstatút foar oannommen waard.
Nei it ôfswaaien fan Betze Stienstra as direkteur, kaam de Folkshegeskoalle ûnder it bewâld te stean fan efterinoar Jantsje Sikma (1995-1998), Atze en Ruth Zuiderveld (1998-2000), Klaske Jaspers-Hazenberg (2000-2014), en Amarins Geveke (sûnt 2014). Taal bleau in wichtich ûnderdiel fan it lesprogramma fan Schylgeralân, dat him yn dit tiidrek fan in fierhinne Frysktalich ynstitút ûntjoech ta in twatalich Frysk-Nederlânske ynstelling. As ûnderdiel dêrfan waard oan skriuwers en dichters de mooglikheid bean om by Schylgeralân te útfanhúzjen en oan 'e stêf en kursisten út eigen wurk foar te lêzen. Skriuwers dy't dat dien hawwe, binne û.m. Tsjêbbe Hettinga, Rutger Kopland, Albertina Soepboer, Hagar Peeters, Abdelkader Benali, Hylke Speerstra, Atte Jongstra, Neeltje Maria Min en Abe de Vries.
Oant de iuwwiksel berêste de marketing fan Schylgeralân benammen op mûle-ta-mûlereklame; sûnt dy tiid hat it ynstitút sterk ynset op reklame oer it ynternet, mei û.m. in almar oanwaaksende, goed ûnderholden webside, online-nijsbrieven en in eigen Facebookside. Mei yngong fan 2010 waard fierders úteinset mei de ferduorsuming fan 'e Folkshegeskoalle, dy't nei eigen sizzen "past by syn unike lizzing" yn 'e Hoarnster Bosk.
Y Gododdin
thumb|220px|right|Side fan it Boek fan Aneirin. Strofe 91 o/m 95 fan Y Gododdin It gedicht Y Gododdin wurdt oan de 7e iuwske dichter Aneirin taskreaun; it beskriuwt hoe't de manlju fan de Gododdin sneuvelen yn de slach by Catraeth (faaks Catterick yn Yorkshire) yn 600 AD. It gedicht is yn in âlde foarm fan it Welsk skreaun en oerlevere yn in 13e iuwsk hânskrift, ferneamd as it boek fan Aneirin.
It geskrift wurdt faak neamd as de âldste tekst dêr't nei Arthur yn ferwiisd wurdt.
Egidius Daniel van Beijma
Jhr. Egidius Daniel van Beijma (ek Egidius Daniel van Beyma) (Sweins, 12 april 1811 - Weidum, 1 desimber 1894) wie in lânedelman en boargemaster.
Samuel Beckett
Samuel Barclay Beckett (Foxrock, Dublin, 13 april 1906 — Parys, 22 desimber 1989) wie in Ierske skriuwer en dichter en waard nei't er sels sei berne op 13 april 1906, al stie der 13 maaie yn syn bertebewiis. Hy hat lykwols altyd folhâlden dat hy op Goed Freed de 13e april berne wie. Hy ferstoar op 22 desimber 1989.
Libben en wurk
Yn 1930 gie Samuel Becket werom nei Ierlân, dêr't hy oan it Trinity College wurke. Nei 2 jier sette er wer ôf om troch Europa te reizgjen om. Hy bedarre wer yn Frankryk, en sette him dêr nei wenjen. Hy publisearre dêr in krityske stúdzje fan it wurk fan Marcel Proust.
Hy besocht in boek yn de styl fan James Joyce te skriuwen, mar it waard letter útjûn as in searje koarte ferhalen: More Pricks than Kicks. Der wurdt wol sein dat elts fan dy ferhalen in parody is op Joyce syn ferhalen yn Dubliners. Dernei ferskynde de roman Murphy.
Syn as 'de trilogy' bekend steande boeken binne it meast bekend. Beckett skreau de boeken yn it Frânsk, en sette se letter oer nei it Ingelsk: Molloy (1951, Ingelsk 1955), Malone meurt/Malone Dies (1951, Ingelsk 1956) en L’Innommable/The Unnamable (1953, Ingelsk 1958). De iepeningssin fan it lêste boek yn dy rige giet as folget, en is typysk foar de styl fan Becket (Ingelsk):
'' "Where now? Who now? When now? Unquestioning. I, say I. Unbelieving. Questions, hypotheses, call them that. Keep going, going on, call that going, call that on." ''
Wrâldferneamd is Beckett wurden troch it toanielstik Waiting for Godot, earst yn it Frânsk ferskynd yn 1952 ûnder de titel En attendant Godot, yn 1955 kaam de Ingelske oersetting. Der bart suver neat yn it stik. Yn it begjin krige it dan ek minne kritiken, mar geandewei waard it stik populêr. Itselde jildt foar it stik Endgame.
Samuel Beckett krige yn 1969 de Nobelpriis foar de Literatuer.
Toanielstikken
Samle yn The Complete Dramatic Works (1986), ISBN 0-571-14486-1
Koarte ferhalen
Samle yn The Complete Short Prose, 1929-1989, 1995, ISBN 0-8021-3490-4
Pinksterkroan
Pinksterkroan wie in gebrûk út Hylpen. De Pinksterkroan waard troch âlde froulju makke út hoepels, fersierd mei Gaasterlânsk grien, mei dêroan slingers fan kleurd papier en oanien riuwde aaiskilen mei yn 't midden inkele fleskes dy't by it bewegen rinkelen en meast in poppe ('dokke'). Sa'n Pinksterkroan waard de doarren mei delgien op earste Pinksterdei, nei de moarnstsjinst, en de Pinksterkroanen waard dan yn de beide haadstrjitten oan in tou, dat oan twa geveltoppen fêstmakke wie, ophong. By tsjuster waard der yn in sirkel dûnse ûnder de kroanen. Dêrby waarden ferskes songen oant let yn de nacht, wylst de iene groep de oare ferfong. Dielnimmers wienen op it lêst benammen jonges en famkes, mar eartiids ek trouden en âlderein, sadat it foar guon earst Pinkster wêst hie as se om de kroanen dûnse hiene.
It sjongen en dûnsjen mei de pinksterkroan 'om de kroanen' wie in heechtijdei foar de Hylpers. Op Skylge waard de Pinksterkroan fierd yn Skylge-East. Ek yn doarpen fan Gelderlân en Oerisel waard Pinksterkroan fierd.
Weidum
Weidum is in doarp yn de gemeente Ljouwert.
Skiednis
It doarp ûnstie oan de westlike Middelseedyk op in terp, dy't foar it grutste part ôfgroeven is. Op wat dêr noch fan oer is stiet de 13e-iuwske Jehannestsjerke en de bebouwing fan de Lytse- en Grutte Buorren.
Weidum makke oant 1984 diel út fan de gemeente Baarderadiel, dy't opgyng yn de doe oprjochte gemeente Littenseradiel. Sûnt 1 jannewaris 2018 falt Weidum ûnder de gemeente Ljouwert.
It wapen fan Weidum
De trepgevels yn it wapen ferwize nei de states fan Weidum: Dekema, Hania, Walta, Papma en Wobbema. It blau is ôflaat fan it wapen van de eardere gemeente Baarderadiel, it read fan it wapen fan de famylje Dekema. De stjer en de rút ferwize nei de status fan Weidum as it eardere haadplak fan Baarderadiel. De rút is ek ûnderdiel fan it wapen fan de famylje Walta, mar ferwiist ek nei rjochtspraak om't lang ferlyn it rjochthûs fan 'e gritenij Baarderadiel yn Weidum stie. De leeljes binne ûntliend fan de wapens fan de famyljes Dekema en Hania.
Tsjerke
thumb|left|Jehannestsjerke
De Jehannestsjerke giet werom op de 13e iuw. De toer is noch âlder en 12e-iuwsk. It ynterieur is foar it measte 18-iuwsk. De klokken binne yn 1531 en 1626 getten.
Borniastate
De Borniastate lei súd fan de tsjerke oan de ein fan de hjoeddeiske Kuperssteech, neist de Papingastate. Foar 1763 waard de state op 'e nij boud. Yn 1768 wenne hjir de riedshear Hamerster en yn 1818 mr. Bernhardus Buma. Yn 1864 is it hûs foar ôfbraak ferkocht en fjouwer jier letter lei it plat. It rjochthoekige terrein is ûnbeboud en noch dúdlik yn it lânskip te werkennen.
Dekemastate
Earder hie Weidum in úthôf fan it Augustiner kleaster Lúntsjerk. Nei't Frâns Dekema de konversen de stins útjoegen eigen dy it besit him ta. Dekemastate, dat ek wol it Mûntsehûs neamd waard, lei op de hoeke fan de Dekemawei en de Hege Dyk. Dêr't Dekemastate lei, is no de Weidumer iisbaan. De Dekema's wiene in ynfloedrike famylje yn Baarderadiel en wiene faak grytman. De meast bekende Dekema is Piter Dekema west. Nei it útstjerren fan de Dekema's is Dekemastate yn hannen fan ferskate famyljes west. Nei 1815 kaam it yn hannen fan de Fan Beyma's. Dy hawwe der in protte oan dien om Dekemastate net te fersleaukje te litten. In wynhoas op 2 maart 1895 hat in ein oan de state makke. It rêsthûs fan Weidum hat de namme 'Nij Dekema' krige.
Haniastate
De Haniastate waard om 1200 boud en grinzge súdlik oan de Dekemastate tusken de Hegedyk 1 en 3. Viglius (Wigle) Hania wenne dêr, dy't yn 1199 mei help fan de konversen fan it kleaster Lúntsjerk de tsjerke fan Weidum boude. Om 1400 wenne dêr Gaele Hania, de boezemfreon fan Sytse Dekema. De grûn fan de state waard nei 1808 by Dekemastate foege. In diel fan it gebou bleau noch oant 1902 stean.
Papingastins
Pappingastins of Papingastate stie besuden de tsjerke, njonken Borniastate. Yn de 16e iuw wennen dêr de Ropta’s. Yn 1570 liet Rinsk van Ropta, dy't troud wie mei Hartman fan Haersma, oan de Weidumer tsjerke 12.000 stiennen nei, dy't levere wurde moasten troch har tichelwurk yn Winsum. Ek de earme widdo's waarden net ferjitten, it hûs dat se yn de tsjerkebuert fan in Yme Foppes kocht hie, wie foar harren ornearre. Om 1700 waard it hûs ôfbrutsen en ferfongen troch in pleats.
Waltastate
De Waltastate stie skean foar Dekemastate oer. oer de skiednis fan dy state is neat bekend
Oars
thumb|260px|Amerikaanske wynmûne oan de Weidumer Feart By Weidum stean ek de Amerikaanske wynmotor 1 en 2.
Mienskip
thumb|260px|Liuwke op it tagongshek fan it begraafplak fan de Buma's Weidum hat in eigen doarpshûs oan de Bornialeane. It pjutteboartersplak hjit It Pjuttekampke. In bekend festival yn Weidum is Roek-Rock dat yn it doarpshûs hâlden waard. Weidum hat in aktyf ferieningslibben, benammen op it mêd fan toaniel, muzyk en sport. In grut evenemint is de jierlikse froulju's PC. Hjir wurdt útmakke wat it bêste froulju's trijtal is.
Strjitten
thumb|260px|Monumint foar H.H. Schotanus à Steringa Idzerda thumb|260px|Pleats oan de Dekemawei thumb|260px|Greate Buorren thumb|260px|Sicht op de Hegedyk thumb|260px|Lytse Buorren
Kermadeceilannen
thumb|260px|Plak fan de Kermadeceilannen thumb
De Kermadeceilanden (Ingelsk: Kermadec Islands) binne in fulkanyske eilannekloft yn de Grutte Oseaan, yn Polyneezje, dy't sûnt 1887 by Nij-Seelân hearre. De Kermadeceilannen lizze sa'n 900 km noardeastlik fan it Noardereilân fan Nij-Seelân en op likernôch deselde ôfstân súdwestlik fan Tonga.
Geografy en klimaat
It totale oerflak fan de eilannen is 33.08 km². Sy wurde net bewenne, útsein it sûnt 1937 foarfêst bemanne Raouleilân Stasjon, it meast noardlike meteorolgysk- en radiostasjon fan Nij-Seelân.
De Kermadeceilannen hawwe in subtropysk klimaat: dêr falt sa'n 1500 mm rein it jier en de trochsneed moannetemperatuer fan febrewaris is 22.4 °C en yn augustus 16.0 °C.
Geology
De Kermadeceilannen binne fulkanyske eilannen, dy't op de Kermadecrêch lizze. Dy ûntstie, tegearre mei de Kermadectrôch, dy't by de Galatheadjipte wol 9994 meter djip is, troch de subduksje fan de Pasifyske plaat ûnder de Yndysk- Australyske plaat. De subduksje rint fan Tonga oant Nij-Seelân. Op Raouleilân en Curtiseilân binne aktive fulkanen, op de oare eilannen allinne sliepende erodearre oerbliuwsels fan fulkanenan.
Skiednis
De Kermadeceilannen waarden tusken de 10e iuw en de 14e iuw kolonisearre troch de Austronezyske Lapitapottebakkers, dy't út Súdeast-Aazje wei oer Nij-Guineä en Melaneezje nei Polyneezje kaam wienen. Doe't de Europeanen laat fan Jean-Michel Huon de Kermadec yn 1791 (nei wa't de eilannen ferneamd binne) dêr oankamen, wienen sy ûnbewenne. Europeanen bewennen de Kermadeceilannen oant 1937, dêrnei bleau allinnich it Raouleilân Stasjon oer.
Op 16 maaie 2006 waarden de Kermadeceilannen rekke troch in ierdskodding mei in krêft fan 7.6 op de skaal fan Richter; op 7 july 2011 wie der in skodding fan 7.8 op de skaal fan Richter.
Hurdsilen op de Olympyske Simmerspullen 1980
De Olympyske Simmerspullen 1980 ek wol de XXIIe Olympiade neamd waarden yn 1980 yn Moskou, de Sovjetuny hâlden. It hurdsilen waard hâlden yn Pirita op de Finske Golf.
Medaljespegel
De top njoggen fan lannen dy't by it silen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen fan 1980.
Streamkanaal (De Lemmer)
thumb|It Streamkanaal einiget by it yr. D.F. Woudagemaal It Streamkanaal is in kanaal yn de gemeente De Fryske Marren. It kanaal ferbynt de Grutte Brekken mei it Yr. D.F. Woudagemaal oan de súdliker lizzende Iselmar. Oan it Streamgemaal leit de jachthaven oan de Sylroede nei De Lemmer.
De namme Streamkanaal jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Stroomkanaal.
Alveringem
Alveringem is in plak en gemeente yn 'e Westhoeke yn de Belgyske provinsje West-Flaanderen tusken Veurne en Poperinge. De gemeente hat likernôch 5.000 ynwenners dy't Alveringemnaars neamd wurde. Troch it suden fan de gemeente rint de Izer; troch it plak Alveringem de Lovaart.
Skiednis
It gebiet om Alveringem hinne waard al troch Romeinen besocht en yn de 5e iuw bewenne troch Franken. Saksen soene har dêr yn de 7e iuw nei wenjen setten ha en in Adolfried soe syn lângoed skonken hawwe oan Sint-Audomarus. Sa kaam it lang om let by de Abdij fan Sint-Bertinus yn Sint-Omaars telâne en ûntstie de hearlikheid fan de Frije fan Sint-Omaars, in hearlikheid dy't ôfhinklik wie fan it kapittel fan Sint-Omaars. De earste fermelding fan Alveringem wie yn 1066. Yn 1604 ferkocht it kapittel in grut part fan de hearerjochten oan de kasselrij Veurne.
Oan it begjin fan 'e 14e iuw fochten in soad ynwenners fan Alveringem yn it leger fan de boerelieder Nicolaas Zannekin tsjin de Frânske kening en de greve fan Flaanderen. Dy opstân einige yn 1328 mei de Slach by Kassel, dêr't de rebellen ferslein waarden.
In opstân fan boargers yn Veurne soarge derfoar dat de hegerein him weromloek yn Alveringem, dêr't in protte states stiene, dêr't eallju wennen of dy't ôfhinklik wiene fan de Sint-Niklaasabdij yn Veurne.
Twadde Wrâldkriich
De gemeente waard op 23 maaie 1940 troch it Dútske leger beset en op 7 septimber 1944 befrijd. Yn de Nacht und Nebel-kampen waard teminste ien fersetsstrider út de mienskip troch ûnthalzing deamakke.
Gemeenteyndieling
De gemeente Alveringem is in tinbefolke gemeente, wêrfan't it ynwennertal de lêste jierren ôfnimt. Yn it útwrydske gemeentegebiet binne njoggen dielgemeenten, allegear plattelânsdoarpen. De wichtichste dielgemeente is it plak Alveringem sels, dat yn it noardeasten fan de gemeente leit. Yn 1971 binne by gemeentlike weryndielingen de doarpen Hoogstade, Oeren en Sint-Rijkers oan Alveringem tafoege. Yn 1977 kamen ek de doetiidske gemeenten Leisele en Stavele by de gemeente. Leisele omfieme sûnt 1971 ek de doarpen Gijverinkhove en Izenberge; Beveren-aan-de-IJzer waard yn itselde jier oan Stavele ferbûn.
Sûnt 1977 hat de fúzjegemeente njoggen lannelike dielgemeenten. Krekt eastlik fan it doarpssintrum fan Alveringem leit it buorskip Fortem oan de Lovaart.
It besjen wurdich
De tsjerke en parochy fan Alveringem-sintrum binne wijd oan Sint-Audomarus. De letgoatyske halletsjerke út de 16e-17e iuw is nei skea yn de Earste Wrâldoarloch restaurearre en sûnt 1971 in beskerme monumint. De trijeskippige sealtsjerke hat in 46 meter hege toer.
It gemeentehûs rekke ek yn de Earste Wrâldoarloch swier skansearre. Nei de oarloch waard it ôfbrutsen en kaam der in nij gebou, ûntwurpen yn Flaamske neostyl troch arsjitekt C. Van Elslande. It waard yn 1922 iepene en tsjinne as gemeentehûs oant de fúzjes fan 1977. No tsjinnet it gebou as iepenbiere biblioteek.
Fierder:
Benny Holtrop
thumb|right|300px|Benny Holtrop Benny Holtrop, (De Jouwer, 1938) is in Fryske skriuwer.
Yn 1991 en 1992 wûn er de Rely Jorritsma-priisfragen. De Rely Jorritsmapriis krige er yn 1993 foar it ferhaal De smaak fan narkoaze, yn 1994 foar it fers Lyts ferdomme yn 1995 foar It pypke kryt en yn 1996 foar it ferhaal Luside ynterval.
Julio Ribera
Ribera hat yn syn jeugd de Spaanske Boargeroarloch meimakke. Syn heit stie oan de kant fan de liberalen en fertsjinne syn jild as autohanneler. Ribera wurke ynearsten as drummer yn in jazzband. Ek fertsjinne er oan it meitsjen fan yllustraasjes. Hy wie in leafhawwer fan Amerikaanske strips fan û.o. Disney, Raymond, Foster en Eisner.
Omdat it Spanje fan Franco destiids in strange sinsuer hie en Ribera nei mear frijheid lange, ferfear hy nei Frankryk. Dêr feroare syn wurk net sa folle, mar yn 1972 krige hy de kâns om dingen te dwaan dy't er sels leuk fûn. Foar útjouwerij Dargaud tekene hy de soft-erotyske horrorsatire Draculella.
Yn 1974 krijt hy kunde oan Christian Godard. Tegearre sette sy útein mei de krekt oprjochte útjouwerij Libraire Hachette de rige Axel Moonshine, vagabond des Limbes, dy't útwoeks ta in mânske striprige.
Peazens (plak)
Peazens is in doarp yn de gemeente Noardeast-Fryslân. Peazens leit noardlik fan Ljussens, eastlik fan Nes en oan de Waadsee. Peazens hat  ynwenners. De doarpskearn fan it doarp leit benammen oan De Buorren.
Mei Moddergat foarmet Peazens it twillingdoarp Peazens-Moddergat.
Skiednis
thumb|left|250px|Peazens om 1718 op in kaart fan [[Eastdongeradiel yn de Schotanusatlas]] Dat Peazens gjin terp hat wiist op ûntstean yn as nei de 11e iuw. Peazens hat syn namme krige fan de âlde seeslinke de Peazens.
Stynsgeaster Feart
De Stynsgeaster Feart is in feart yn de gemeente Achtkarspelen. De feart ferbynt Stynsgea mei it noardliker rinnende Prinses Margrietkanaal.
Peazens (plak)
Skiednis
Paezens is ôflaat fan pagingi: 'modder, ierde of slyk'. Der wie in syl yn de Peazens. Troch in oanslibjen is dy syl om 1449 hinne ôfdamme. Neffens it Register fan 'e Oanbring hie de tsjerke fan Peazens yn 1511 in pastoar en in fikaris, wat op in beskate wolstân tsjut.
Stynsgeaster Feart
De namme Stynsgeaster Feart jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Augustinusgaastervaart.
Peazens (plak)
Skiednis
Sûnt 2019 leit Peazens yn de gemeente Noardeast-Fryslân, dêrfoar lei it yn de gemeente Dongeradiel en foar 1984 lei it doarp yn sawol de gritenij as de gemeente East-Dongeradiel.
De fiskerij
Fanâlds wie Peazens in fiskersdoarp, dat oan de Peazens lei en dat de slinke dêrfan brûkte foar de fiskersboaten. Om't dy slinke yn de 17e iuw fersâne mei troch de oanlis fan de Eanjumer - en Ljussenserpolder yn 1592, moasten de fiskers út it doarp doe opskowe nei in westliker plak om de fisk oan wâl krije te kinnen. Sa ûntstie it doarp Moddergat.
De fiskerij smiet net folle op. De "Tegenwoordige Staat van Friesland" (18e iuw) skriuwt oer in earm fiskersdoarp. De skippen leinen winterdeis om't der yn Peazens net oan te lizzen wie yn Iezumasyl. De fisk dy't net oan de opkeapers ferkocht waard, sutelen de froulju oer de Peazens, en letter ek wol mei karren, oant yn Dokkum ta út. It measte waard útsutele mei it jok. De froulju gienen dan mei twa kuorren by de huzen lâns. Ek wienen guon fiskers binnenfiskers.
Yn 1812 wienen der 18 fiskersskippen fan 30 ton mei 5 bemanningsleden. Om 1850 waarden de skippen grutter. Yn 'e maitiid waard der op skol fiske en yn 'e hjerst op skylfisk. Ek waard der op granaten fiske. Der wienen ek fiskers dy't har op de skulpefiskerij taleinen.
Yn de nacht fan 5 op 6 maart 1883 fergie it grutste part fan de Peazemer float en ferlearen 83 fiskers it libben. Dit wie de ein fan de seefiskerij. In monumint op 'e dyk yn Moddergat mei de nammen fan de fiskers betinkt de ramp. Letter binne der guon wer mei it fiskjen op granaten begûn. Yn 1909 wienen der noch 2 skippen oer. Dochs is Peazens lang noch, wat de sfear oangiet, in fiskersdoarp bleaun.
De tsjerke
left|250px|thumb|De herfoarme tsjerke fan Peazens
De Letromaanske tsjerke moat oan it begjin fan de 13de iuw boud wêze. Foar de reformaasje wie de tsjerke oan Antonius fan Egypte wijd. De sealtektoer waard yn 1792 sloopt en in houten spitske kaam der foar yn 't plak.
Yn de tsjerke stiet in oargel 1758 fan de oargelbouwer J.T. Gilman. It oargel is yn 1908 oerbrocht út de Laurentiustsjerke fan Haarlim.
Bebouwing
Peazens is in streekdoarp, dat 1½ kilometer lang is. Oan de súdkant fan it doarp stiet mûne De Hûn, in nôtmûne út 1861.
Mienskip
thumb|260px|Sicht op Peazens thumb|260px|De Buorren 2 Peazens hat mienskiplik mei Moddergat in feriening foar doarpsbelang. De doarpskrante ferskynt fjouweris yn 't jier. Yn 2015 waard it doarpshûs 'De Dûbelslach' iepene, in multyfunksjonele akkomodaasje dêr't ek de keatsklub in plak krige.
Skoalle
thumb|260px|Eastein 22
Strjitten
Achterwei, Bakkerssteechje, De Buorren, De Donger, De Wiel, Dykspaad, Dyksterwei, Eastein, Kokentún, Langgrousterwei, Lytse Wei, Mûnewei, Orneawei, Smidspaad.
Fierders binne der ek noch strjitten yn Moddergat.
Drammen
Drammen is in stêd en gemeente yn de provinsje Viken yn Noarwegen. De gemeente hie yn 2021 64.055 ynwenners, de omjouwing fan Drammen wurd al 6.000 jier lang bewenne. Tsjûgen hjirfan bestean yn de foarm fan rotstekeningen. Permanente bewenning is sûnt de 14e iuw. De geunstige lizzing oan 'e mûning fan 'e Drammen makke de stêd ta in ideale haven foar houtútfier. De gemeente Drammen waard mei yngong fan 1 jannewaris 2020 útwreide mei de eardere gemeenten Nedre Eiker en Svelvik.
Topografy
Drammen leit yn in fallei oan de mûning fan de rivier Drammen dy't útkomt yn de Drammen Fjord. Nei de ein fan de lêste iistiid krige de Drammendelling syn hjoeddeiske foarm.
Geology
It grutste part fan de grûn yn de gemeente Drammen bestiet út earm read granyt, ek wol Drammengranyt neamd. Dêrneist is der yn de gemeente in soad grûn fan fulkanyske stien en kalkstien te finen.
Klimaat
Drammen hat in kâld en fochtich, mar myld klimaat mei waarme simmers.
Natoer en Miljeu
De rivier de Drammen hat jierrenlang slim fersmoarge west troch swiere yndustry by de rivier lâns dy't sa har ôffalwetter op de rivier losten. Sûnt de jierren 90 is de rivier wer skjin en wurdt der salm fongen yn de rivier.
Beskerme Gebieten
Yn de gemeente Drammen binne fjouwer beskerme natoergebieten (2007).
Ferhâlding
Ferhâlding kin wêze:
Julius fan Beyma
Julius fan Beyma (Dokkum, 1539 - Ljouwert, 15 augustus 1598) wie in abbekaat en riedshear.
Hy wie abbekaat by it Hof yn Ljouwert en jurydysk heechlearaar yn Wittenberch (± 1570), Leien (1581) en Frjentsjer (1596 - 1597). Ek riedshear yn Ljouwert.
Beveren aan de IJzer
Beveren aan de IJzer (ek: Beveren-IJzer) is in doarp yn de Belgyske provinsje West-Flaanderen. Sûnt 1971 is it net mear in selsstannige gemeente. Yn dat jier waard it doarp by de gemeente Stavele foege en yn 1977 by in folgjende weryndieling waard it in dielgemeente fan Alveringem.
Om it plak te ûnderskieden fan oare Belgyske plakken mei deselde namme wurdt faak de namme fan de rivier de Izer tafoege, dy't de súdlik grins foarmet fan it doarp. Yn it súdwesten leit oan de Deade Izer it buorskip Beveren-Kalsijde.
965
Foarfallen
thumb|right|Keizerskroan fan it Hillige Roomske Ryk út 965, bestimd foar de [[967|kroaning fan de nije keizer Otto II]]
Kruševo
Kruševo (útspr.: "Krûsjevo"; Syrillysk: Крушево) is in stêd yn it súdwesten fan Noard-Masedoanje mei likernôch 9600 ynwenners.
It is in lytse stêd, en leit op de berch Bušava, 1250-1350 meter boppe de seespegel. Kruševo leit 159 km fan de haadstêd Skopje, 55 km fan de stêd Bitola, 32 km fan de stêd Prilep en 68 km fan de Macedoanysk-Grykske grinsoergong Medżitlija/Niki.
In iuw lyn (1900) hie de stêd in tal ynwenners fan likernôch 14.000. Yn de ûnôfhinklikensstriid fan de Kruševo yn 1903, doe hja tsjin de Turkske oerhearsking fochten, waard de stêd foar it grutste part útbaarnd en as risseltaat in protte ynwenners ferstoarn.
Op in lyts oerflak binne yn Kruševo in soad monuminten lykas it hûs fan Nikola Karev, it monumint fan it Ilindenferset en de Republyk Kruševo, in galery fan ikoanen en in samling fan skilderwurk fan de Masedoanyske skilder Nikola Martinoski. De St. Nikola, St. Jovan en oare tsjerken binne fan grutte histoaryske en kulturele wearde troch harren ikoanen.
List fan planetoïden 2401-2500
Dit is in list fan planetoïden 2401-2500.
Spurt Noardlike Njonkenlinen
Spurt is de namme fan it materieel fan Arriva, yn 'e tsjinst sûnt 2006. It wiene de earste treinen yn Nederlân mei in ynstap op perronhichte, troch in útskotrede slút dy goed oan op it perron wêrtroch't reizgers mei in rolstoel sûnt 2006 selsstannich reizgje kinne mei de trein.
Skiednis
Om it âlde materieel te ferfangen, wurdt der by it Switserske Stadler nij materieel fan it model GTW besteld. Arriva bestelde yn 2005 43 fan dizze treinen om al it besteande materieel de Waadrinners dy't Arriva fan NS hierde op de Noardlike Njonkenlinen yn ien kear ferfange te kinnen. Dit binne 27 treinstellen fan it type 2/6 en 16 treinstellen fan it type 2/8. Foar de ynset yn Nederlân moat der yn ferbân mei strangere easken foar de feiligens in nije kabine ûntwurpen wurde. Hjirmei binne de treinstellen foar Arriva de earste treinstellen fan de fjirde generaasje GTW. Op 1 juny 2006 is it earste treinstel, de 2/6 10228 (Jan Uitham), klear. Ein augustus 2006 komt de 10303 (Tiny Mulder) as twadde treinstel nei Nederlân. De 10303 wurdt brûkt foar proefritten tusken Grins en Súdbroek. Op 1 novimber 2006 wurdt it treinstel 10305 (Ubbo Emmius) as earste treinstel offisjeel yn tsjinst naam. Yn 2008 wurde acht ekstra treinstellen besteld. Dit binne twa treinstellen fan it type 2/8 en seis treinstellen type 2/6.
Bysûndere útfieringen
Yn 2014 krige de 2/8 10303 Tiny Mulder stickers foar de Wiederline, de spoarferbining tusken Leer en Grins. De bestikkering bestiet út twa flaggen op 'e kop. Oan de iene side de Dútske flagge en oan de oare kant de Nederlânske flagge. Op 27 juny 2015 is ek de 2/8 10302 Bastiaan Jan Ader fan dizze bestikkering foarsjoen. De 10301 Riemer en Annie folge op 11 july 2015.
Op 28 maart 2018 is it stasjon Eemshaven iepene. Dêrta is de 10336 Tonny van Leeuwen bestikkere om út Grins wei mei de trein nei it Dútske eilân Boarkum te reizgjen. It treinstel is hjirby foaral blau bestikkere, mei op elke bak in oar motyf. It A-rydtúch is foarsjoen fan it strân en in fjoertoer, it D-rydtúch is foarsjoen fan in fearboat dy 't oer it wetter fart, it C-rydtúch is foarsjoen fan in tsjerketoer en it B-rydtúch is foarsjoen fan huzen oan it wetter. Yn maaie 2021 is it treinstel ûntdien fan dizze hússtyl.
Nammen
Om de bining mei de provinsjes te fergrutsjen dêr 't it materieel rydt, krigen de treinstellen nammen fan bekende persoanen út de provinsjes Fryslân en Grinslân. Op 6 oktober 2006 waard de 2/8 10304 as earste fan in namme foarsjoen. It treinstel krige de namme Hans Alders, de kommissaris fan de Keninginne yn Grinslân.
Wizigingen
Om it grutte tal fytsen en bagaazje ferfiere te kinnen fan reizgers nei de Waadeilannen, waarden trije treinstellen yn de simmermoannen oanpast foar dit doel. Dat binne de 2/8 treinstellen 10321 Piet Paaltjens, 10323 Willem Albert Scholten en 10327 Jelle Zijlstra. In oantal rigen mei stuollen waarden hjirby fuorthelle en makken plak foar rekken. Nei de simmermoannen krigen de treinstellen harren stuollen wer werom. De oanpaste treinstellen waarden by benammen ynsetten tusken Ljouwert en Harns Haven. Yn 2014 binne seis treinstellen 2/6 ferlinge oant 2/8. Yn 2016 binne nochris twa treinstellen ferlinge oant 2/8. Dizze ferlinging wurdt ynjûn troch it heger wurden tal reizgers. de treinen krigen nei de ferlinging in nij nûmer mar net in nije namme
Timpeliers
De oarder wie net allinnich in ridderlike oarder mar ek in soarte kleaster. De leden fan de oarder wienen tagelyk ridder en muonts. Se waarden dan ek wol de soldaten fan Jezus neamd, yn it Latyn Milites Christi. De geastlike regels binne ûntliend oan Bernardus fan Clairvauc en dy regels binne oanfold mei militêre regels.
It skyld fan de Timpeliers hat in swarte râne mei in read krús op in wite eftergrûn. In symboal wat betsjut dat se de eed fan earmoede ôflein hawwe. De militêre oarder is lykwols ryk en in machtige organisaasje, se wie ûnôfhinklik fan 'e tsjerke en fan keningen. Dat soarge foar jaloerskens en oergeunst by ferskate Jeropeeske hearskers. Hja lieten de oarder ûntbine en in soad ridders binne op de brânsteapel bedarre. De oarder bestie dêrnei yn Portegal fierder as de Oarder fan Jezus Kristus. De Portugeeske kening Hindrik de Seefarder, brûkte sawat hûndert jier letter jild fan de Portugeeske oarder foar it finansieren fan ûntdekkingsreizen.
Stifting en machtsútwreiding
De oarder fan de Timpeliers waard yn it jier 1118 of 1119 stifte, troch acht Frânske ridders ûnder lieding fan Hugo de Payens en Geoffroy de Sanin-Omer. Dit dienen sy om de Kristlike pylgers yn it hillige lân tsjin ûnleauwigen of rôvers te beskermjen. De oarder waard stipe troch de patriarch fan Jeruzalim en kening Boudewyn I. Se krigen in paleis dat boud wie op terrein dat fan de Timpel fan Salomon west hawwe soe. Dit waard harren haadkertier. De oarder waard yn it jier 1128 op de synoade fan Troyes erkend. Sy krigen doe de regels en de wite klean fan de Bernardinen út de hannen fan Bernard fan Clairvaux. Paus Eugenius III die der yn 1146 it reade krús by. De ridders fan de oarder wienen meastal eallju, wylst de adjudanten en oar personiel út de boargerij kamen. Ek leden fan de Jeropeeske klerus sleaten har oan by de oarder as geastlike.
De Timpeliers hienen wapens sûnder fersierings. De hollen fan de Timpeliers wienen gewoanlik keal mei in koart burdsje. De grutmaster en de ofsieren fan de oarder foarmen in soarte regear. Mar wichtige besluten waarden allinnich naam troch de algemiene rie fan de ridders.
De oarder krige al gau in soad skinkings fan allegear ferskillende Kristlike keningen. Nei in heale iuw hie de oarder besittings yn Jeropa en Aazje. De ynkomsten út dy landerijen waarden bestege oan festings en oan de striidmacht dy’t de krúsfarderssteaten ferdigenje moasten. De Jeropeeske hearskers en eallju wienen bliid mei it wurk fan de oarder, want in grut diel fan de finansjele lêsten foar de oarlochsfiering moasten se sels betelje.