cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Dukes of Hazzard (telefyzjesearje)
Akteurs
Njonken de fêste en weromkeardende cast wie der yn The Dukes of Hazzard (doe't de searje ienris populêr wurden wie) ek romte foar in ferskaat oan ferneamde en minder ferneamde gastspilers. Sa hiene bgl. James Avery en Jonathan Frakes lytse roltsjes, akteurs dy't letter bekend wurde soene as de rike omke fan Will Smith yn The Fresh Prince of Bel-Air, resp. William T. Riker, de earste ofsier yn Star Trek: The Next Generation. De ferteller Waylon Jennings ferskynde nei withoefolle fersiken fan fans einlings yn in ôflevering yn seizoen 7 as akteur. Ek sjongers as Roy Orbison, Loretta Lynn en Tammy Wynette ferskynden yn 'e searje.
Adaptaasjes
It nûmer The Good Ol' Boys, dat de werkenningsmeldij fan 'e searje foarme, wie skreaun en waard songen troch Waylon Jennings, dy't der yn 1980 in nûmer 1-hit op 'e countrylisten mei skoarde en it ta nûmer 21 op 'e mainstream-hitlisten brocht.
Ferskate spinoff-searjes kamen út The Dukes of Hazzard fuort. Sa krige it personaazje fan helpsheriff Enos Strate yn 1980 en 1981 syn eigen rige, in detektivesearje mei as titel Enos, dat gjin grut súkses waard. Mar it wie de reden dat Enos út The Dukes of Hazzard skreaun en ferfongen waard troch Cletus Hogg. Doe't Enos ophold, kearde de helpsheriff oan it begjin fan it fyfde seizoen werom yn The Dukes of Hazzard en waard Cletus ôftanke. Fierders waard der yn 1983 in animaasjeferzje fan 'e searje makke ûnder de titel The Dukes.
Nei ôfrin fan 'e searje waarden der twa tillefyzjefilms makke foar de stjoerder CBS (telefyzjenetwurk), wêryn't de âlde cast wer byinoar kaam (ynsafier't dat noch koe – Sorrell Booke stoar yn 1994 en Denver Pyle yn 1997): The Dukes of Hazzard: Reunion! (1997) en The Dukes of Hazzard: Hazzard in Hollywood! (2000). In remake fan 'e searje, yn 'e foarm fan in bioskoopfilm (The Dukes of Hazzard, mei in folle besprutsen Jessica Simpson yn 'e rol fan Daisy Duke) kaam út yn 2005. Yn 2007 folge der noch in tillefyzjefilm dy't in prequel wie fan sawol de bioskoopfilm as de oarspronklike searje, The Dukes of Hazzard: The Beginning. Tusken 2004 en 2006 kaam de hiele oarspronklike searje by Warner Home Video út op dvd.
Yn Nashville, yn 'e steat Tennessee, it sintrum fan 'e Amerikaanske countrymuzyk, en teffens yn Gatlinburg, yn deselde steat, steane Dukes of Hazzard Museä. Covington, yn Georgia, dêr't de alderearste fiif ôfleverings opnommen waarden, is in wichtige toeristyske trekpleister wurden foar Dukes of Hazzard-fans.
Roasfinster
In roasfinster is in sirkelfoarmich finster, dat troch maaswurk segmintearre is en opfold wurdt mei al as net brânskildere glês.
Roasfinsters komme benammen foar yn goatyske katedralen en gruttere tsjerken. De oarsprong fan it roasfinster is lykwols âlder en se waarden yn ferskate foarmen yn it hiele midsiuwske tiidrek yn de bou tapast. Mei it opkommen fan de neogotyk waard it roasfinster op 'e nij populêr, sadat roasfinsters hjoed-de-dei oer de hiele wrâld yn tsjerken foarkomme.
Ice Station Zebra (film)
Ice Station Zebra is in Amerikaanske spionaazjeskrillerfilm út 1968 ûnder rezjy fan John Sturges, mei yn 'e haadrollen Rock Hudson, Ernest Borgnine en Patrick McGoohan. De titel betsjut "Iisstasjon Sebra". It ferhaal is loskes basearre op 'e roman mei deselde namme fan Alistair MacLean, en folget in dûkboat fan 'e Amerikaanske Marine dy't op in rêdingsmisje yn it Noardpoalgebiet stjoerd wurdt. Yn dizze tiid fan Kâlde Oarloch docht lykwols bliken dat neat mei dy misje is wat it liket. Fan 'e filmkritisy krige Ice Station Zebra mingde resinsjes. Yn 'e bioskopen wie de film lykwols in beskieden kommersjeel súkses.
Plot
In satellyt kringt de atmosfear fan 'e Ierde wer yn en smyt in kapsule út, dy't oan in parasjute delkomt yn it Noarpoalgebiet. Op it iis komt immen op it beaken fan 'e kapsule ôf, wylst in twadde persoan temûk fan deunby tasjocht.
Kaptein-luitenant-op-see James Ferraday, de gesachfierder fan 'e dûkboat de USS Tigerfish fan 'e Amerikaanske Marine, kriget fan admiraal Garvey opdracht om út syn thúshaven yn it Skotske Holy Loch wei nei it Noardpoalgebiet te farren. Dêr moat er ûnder de iiskape troch dûke en it personiel rêde fan in Britsk waarstasjon, Iisstasjon Sebra, dêr't nei't it skynt brân útbrutsen is. De rêdingsmisje is lykwols mar in dekmantel foar de wurklike misje fan 'e dûkboat. Dat is om in Britske geheim agint, dy't himsels 'David Jones' neame lit, nei Iisstasjon Sebra te bringen. Wêrom krekt, dat is in kwestje fan 'ferlet hawwen fan dy kennis', en syn superieuren hawwe kedize dat Ferraday dêr gjin ferlet fan hat.
Ear't de USS Tigerfish ôfset, komme Jones en in peloton Amerikaanske mariniers oan board. Underweis wurde mei in helikopter nochris twa passazjiers ôflevere: kaptein Leslie Anders, in tige strange mariniersofsier dy't it befel oer it peloton oernimt fan luitenant Russell Walker, en Boris Vaslov, in Russyske oerrinner út 'e Sovjet-Uny, dy't no foar de Britske ynljochtingetsjinst MI6 wurket.
De dûkboat bejout him ûnder de iiskape en besiket by de lokaasje fan Iisstasjon Sebra mei syn útsjochtoer troch it iis te brekken. As dat net slagget, fettet Ferraday it plan op om in torpedo op 'e iislaach ôf te sjitten om dertrochhinne te brekken. As de torpedobuis fan binnen iepene wurdt, docht lykwols bliken dat er fan bûten ek noch iepen stiet, eat dat net heart te kinnen. It seewetter spielt de dûkboat binnen, dy't troch de hommelse ekstra ballêst mei de noas omleech sakket. Koart foar't de djipte berikt wurdt dêr't it skip troch de wetterdruk ferplettere wurde sil, wit de bemanning de dûk te stopjen en it seewetter nei bûten ta te pompen. Nei in ûndersyk ûntdekke Ferraday en Jones dat de torpebobuis sabotearre wie. Ferraday fertinkt Vaslov derfan de dieder te wêzen, om gjin bettere reden as dat er in Rus is, wylst Jones, dy't al jierren mei Vaslov gearwurke hat, tinkt dat de kaptein Anders dy't oan board kommen is, wolris net de echte kaptein Anders wêze kin.
Earmhûs (De Jouwer)
thumb|It Earmhûs oan de Toerstrjitte It Earmhûs fan De Jouwer wie in gebou yn de Toerstrjitte op De Jouwer. It gebou waard yn 1838 boud en bestie oant 1958.
Neist twa sliepsealen wiene der twa deiferbliuwen. Foar beide romtes gou: ien foar manlju en ien foar froulju. Echtpearen waarden fan elkoar skieden. Yn 1941 krige it Earmhûs de namme 'Tehûs foar âlden fan dagen'. Yn 1967 is it gebou ôfbrutsen. Yn 1956 waard Vegelinshof yn gebrûk nomd as ferfanging fan it Earmhûs.
Ice Station Zebra (film)
Plot
Nei't der in gebiet mei tin iis ûntdutsen wurdt, wit de USS Tigerfish dochs noch op konvinsjonele wize troch it iis te brekken. Ferraday, Vaslov, Jones, it marinierspeloton en de skipsdokter sette yn 'e oangeande sniestoarm ôf nei Iisstasjon Sebra. Underweis falle trije mannen yn in grutte skuor yn it iis, dêr't se mar nauwerneed op 'e tiid wer út komme kinne as de skuor troch it wurkjende iis tichtdrukt wurdt. As de Ferraday-en-dy by it waarstasjon arrivearje, ûntdekke se dat dat foar it grutste part oan 'e grûn ta ôfbaarnd is. In diel fan 'e wittenskippers dy't dêr stasjonearre binne, is dea, wylst de oaren amper oansprekber binne troch ûnderkuolling. As Jones en Vaslov de oerlibbenen begjinne te ûnderfreegjen oer wat der bard is, krije se dan ek gjin brûkbere antwurden.
Earmhûs (De Jouwer)
Der waarden om 1838 hinne ek earmhuzen boud yn Huzum, Lekkum en Mitselwier Hoopende dat daardoor het belang, zowel der behoeftigen, als der ingezetenen, zou worden bevorderd; gelijk men aanvankelijk grond had zich te vleijen. It gebou njonken it earmhûs waard fan 1880 oant 1895 brûkt as weeshûs.
Mear opfangplakken op De Jouwer
Dit earmhûs oan It Sân waard fan 1844 oant 1862 brûkt as Earmhûs foar húshâldings. Yn 1862 is it ôfbrutsen om romte te meitsjen foar de Jouster Earmeskoalle. Yn de Keakelsteech wie eartiids earmhûs It Sael foar dakleazen. It Sael waard yn 1954 ferboud foar gieljitterij Keverling en waard dêrnei in ûnderdiel fan Museum De Jouwer.
Ice Station Zebra (film)
Plot
Dêrom begjint Jones yn 'e basis om te strunen, wêrby't er dúdlik nei it iene of oare siket. As er troch Ferraday ûnder druk set wurdt, jout er úteinlik ta dat er op 'e sneup is nei in eksperimintale Britske kamera, tarist mei in Amerikaansk ferbettere soarte filmroltsje, dy't stellen is troch de Sovjet-Uny om út 'e romte wei opnamen te meitsjen fan Amerikaanske raketsilo's yn Noard-Amearika. Om't it ding mar ien kear oanset wurde koe, hat er ek opnamen makke fan Russyske raketsilo's yn Sibearje. Nei in navigaasjeflater is de kapsule mei de film delkommen yn it Noardpoalgebiet, deunby Iisstasjon Sebra. Om't se dat oankommen seagen, hie de KGB in agint yn it waarstasjon ynfiltrearre, in dokter Goodwin, wylst de CIA in eigen agint stjoerd hie, Halliwell. Dy lêste liket omkommen te wêzen by de brân, mar eins, sa hat Jones fêststeld, hat er in kûgel yn 'e holle, en wied er al dea foar't de brân útbriek. Goodwin is ek dea, mar hy hat langernôch libbe om 'e kapsule earne te ferbergjen.
Aleksander Nevskitsjerke (Rotterdam)
De Tsjerke fan de hillige otterdokse grutfoarst Aleksander Nevski (Russysk: Церковь Святого Александра Невского, Tserkov Sviatogo Aleksandr Nevskogo; Nederlânsk: Kerk van de Heilige rechtgelovige grootvorst Alexander Nevski) is in russysk-otterdoks tsjerkegebou oan de Schiedamsesingel yn Rotterdam. De tsjerke heart ta it bisdom fan De Haach en Nederlân fan it Patriarchaat fan Moskou en is it earste tradisjoneel russysk-otterdokse tsjerkegebou yn Nederlân. De tsjinsten wurde yn it Tsjerkeslavysk fierd en de wichtichste lêzings wurde wjerhelle yn it Nederlânsk.
Ice Station Zebra (film)
Plot
Nei in lange syktocht fynt Jones úteinlik yn 'e benzinetank fan in rupsfiertúch in yn plestik bewuolle peilapparaatsje dat it beaken fan 'e kapsule lokalisearje kin. Ear't er dêr war mei dwaan kin, wurdt er lykwols mei in brekizer bewusteleas slein troch Vaslov. Dyselde rekket dêrnei yn gefjocht mei kaptein Anders, dy't Vaslov folge wie. Dêrby pakt Anders it brekizer op, wêrnei't er troch de bykommende, mar noch heal bewusteleaze Jones foar syn oanfaller oansjoen en deasketten wurdt.
Aleksander Nevskitsjerke (Rotterdam)
Skiednis
De Rotterdamske tsjerke waard stifte troch archimandryt Dionysius, dy't sûnt 1936 as preester ferbûn wie oan de kapel fan de Hillige Marije Magdalena yn De Haach. Yn de Twadde Wrâldkriich wie archimandryt Dionysius aktyf belutsen yn it ferset en regele ûnderdûkplakken, û.o. foar in joadinne. Doe't by in ynfal de ûnderdûkte frou net fûn waard, skreau Dionissios dat ta oan de mirakuleuze ynfloed fan in ikoan fan de Mem Gods en die it ûnthjit om nei de kriich in tsjerke yn Rotterdam te bouwen, dy't wijd waard oan de ikoan fan de Mem Gods fan it "Flugge Ferhear". De russysk-otterdokse parochy waard yn 1946 stifte en der waarden tsjinsten fierd yn in hierde romte fan in muzykskoalle en letter op in wenskip. Sûnt 1959 hiene de russysk-otterdoksen in kapel yn in wente oan de Persijnstraat.
Ice Station Zebra (film)
Plot
Underwilens is de stoarm lizzen gien en wurdt de USS Tigerfish op 'e radar fluch neieroankommende militêrre fleantugen fan 'e Sovjet-Uny gewaar. Ferraday lit Vaslov it peilapparaatsje brûke om 'e kapsule te finen, dy't Goodwin deunby it waarstasjon yn it iis ferstoppe blykt te hawwen. Underwilens fynt er sels, nei nochris yn 'e benzinetank fan it rupsfiertúch fielt te hawwen, in oar apparaatsje, dat de iene of oare ôfstânsbetsjinning liket te wêzen. De Sovjet-fleantugen smite in grutte kloft parasjutisten út, dy't ûnder lieding steane fan kolonel Ostrovski. Dyselde easket de kapsule op, dêr't in bom oan sit. Hy lit Ferraday krekt sa'n ôfstânsbetsjinning sjen as dy't Ferraday krekt sels út 'e benzinetank fiske hat en fertelt dat de bom ôfgean sil as er op in beskate knop drukt.
Underwilens hat Vaslov de film út 'e kapsule helle en oan Jones jûn, en Ferraday beart dat er tajout oan Ostrovski syn easken en langet de lege kapsule oer. Dat bedroch wurket lykwols mar koart, en der brekt in sjitpartij út tusken de Sovjet-parasjutisten en de Amerikaanske mariniers. Yn 'e gaos besiket Vaslov de film te besetten troch Jones op 'e hûd te springen. De beide mannen wrakselje, en Vaslov wurdt rekke troch kûgels fan 'e ien fan 'e Sovjet-parasjutisten. Om syn mannen te rêden, dy't fier yn 'e minderheid binne, en om't er noch in troefkaart efter de hân hat, oarderet Ferraday Jones om 'e film oan Ostrovski te jaan. Dy stoppet de brot wer yn 'e kapsule en makket dy fêst oan in waarballon, dy't er opstiigje lit om oppikt te wurden troch in oerfleanend Sovjet-fleantúch. Ear't dat barre kin, aktivearret Ferraday syn ôfstânsbetsjinning en lit er de bom ôfgean, dy't de kapsule mei de film ferneatiget.
Ostrovski hat wurdearring foar Ferraday syn aksjes en jout ta dat se no allebeide foar in diel harren misje folbrocht hawwe troch de oare partij de ynformaasje op 'e film te ûnthâlden. Hy lûkt him mei syn troepen werom, wylst Ferraday, Jones en de mariniers mei de oerlibbenen fan it waarstasjon oan board fan 'e USS Tigerfish geane. Op in teleks komt it nijsberjocht binnen dat de "humanitêre misje" yn it Noardpoalgebiet om 'e wittenskippers fan it waarstasjon te rêden in "goed foarbyld" is fan 'e "gearwurking" dy't mooglik is tusken it Westen en de Sovjet-Uny.
Produksje
Ice Station Zebra is basearre op 'e roman Ice Station Zebra, fan 'e Skotske skriuwer Alistair MacLean, út 1963. De filmrjochten op dat boek waarden yn 1964 oankocht troch filmprodusint Martin Rasohoff. Dyselde wie fan doel om fuort te borduerjen op it súkses fan 'e film The Guns of Navarone út 1961, dy't basearre wie op in oare bestseller fan MacLean. Paddy Chayefsky, dy't koartby it senario fan The Americanizations of Emily foar Ransohoff skreaun hie, waard oannommen om it boek fan MacLean om te wurkjen ta in ferfilmber skript. It wie de bedoeling dat Gregory Peck, David Niven, Edmond O'Brien en George Segal de haadrollen fan Ferraday, Jones, Vaslov, resp. Anders spylje soene, wylst John Sturges oanlutsen waard as regisseur. De opnamen soene yn april 1965 úteinsette.
De produksje rûn lykwols jierren fertraging op trochdat ferskate leden fan 'e cast op dat stuit oare ferplichtings hiene. Boppedat kaam it Amerikaansk Ministearje fan Definsje, wêrfan't de meiwurking nedich wie foar de bylden fan 'e bûtenkant fan 'e dûkboat, mei beswieren tsjin it senario fan Chayefsky. It soe "in ûnearlike ferdraaiïng fan it militêre bestean" toane, dy't "de reputaasje fan 'e Amerikaanske Marine en syn personiel skansearje" soe. Sadwaande waard Douglas Heyes oan it wurk set om in nij senario foar de film te skriuwen, dat letter noch bywurke waard troch Harry Julian Fink en W.R. Burnett. Troch de jierren fan útstel wie de oarspronklike cast net mear beskikber, sadat alle haadrollen wercast wurde moasten.
Ice Station Zebra waard úteinlik noch wol regissearre troch John Sturges. As produsinten wiene Ransohoff, James C. Pratt en John Calley by it projekt belutsen foar de filmstudio Filmways. Foar de film wie in budget beskikber fan $8 miljoen, dat úteinlik oprûn ta $10 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Daniel L. Fapp, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Michel Legrand. De opnamen setten yn juny 1967 útein en duorren oant yn oktober fan dat jier. Akteur Patrick McGoohan kaam by it filmjen yn in ûnderrûne keamer mei de foet earne efter fêst te sitten, en moast troch in rêdingsdûker rêden wurde.
Distribúsje
De distribúsje fan Ice Station Zebra waard fersoarge troch Metro-Goldwyn-Mayer. De film gie op 23 oktober 1968 yn Los Angeles yn premiêre.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Ice Station Zebra mingde resinsjes. Renata Adler fan The New York Times omskreau de film as "in ridlik goed, spannend sneontejûnsaventoereferhaal dat ynienen troebel wurdt as der krises útbrekke." Hja fûn lykwols de special effects "oertsjûgjend genôch" en it teleksberjocht oan 'e ein "hat in solide, bûtengewoane irony […]". Wol wiisde se derop dat der gjin inkele frou yn 'e film foarkomt. It tydskrift Variety priizge de aktearprestaasjes fan 'e haadrolspilers, wêrby't benammen Patrick McGoohan yn it sintsje set waard, mei't er "in trije-diminsjonale oanwêzigens fan himsels" hawwe soe. Rock Hudson "komt hiel aardich oer as in man fan bedimme krêft." Ernest Borgnine spile "kreas ynholden" en Jim Brown "docht syn bêst" mei in "fertochte persoanlikheid" dy't "isolearre [is] troch it skript."
Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times fûn lykwols net folle oan Ice Station Zebra, in film dy't er omskreau as "sa ôfkôge en gewoantsjes dat it jin suver oer de meuch giet op 'e trije mominten dat it ynteressant wurdt." Hy hie ek krityk op 'e neffens him fierstente lange spyldoer fan 'e film (2 oeren en 28 minuten) en fûn dat de makkers "withoefolle gimmicks ynsette om 'e tinheid fan it ferhaal te fertsjustermoanjen." De special effects, dêr't foarôf witwat fan makke wie troch de studio, foelen him ek raar ôf, en koene nei syn miening de effekten yn 2001: A Space Odyssey (ek fan MGM) lang net belykje. Yn Ebert syn konklúzje wie Ice Station Zebra "in saaie domme film".
Aleksander Nevskitsjerke (Rotterdam)
Bou fan de tsjerke
Troch de oanwaaks fan it tal russysk-otterdoksen yn de lêste desennia waard it jimmeroan needsaakliker in echte tsjerke yn Rotterdam te bouwen. Foar dat doel waard in stifting oprjochte. Yn 2002 krige de parochy tastimming sa'n tsjerke te bouwen. Op 19 septimber 2002 waard de earste peal yn 'e grûn slein en op 13 novimber waard de earste stien segene. Op 7 maaie 2003 waard de koepel mei it krús set.
Ice Station Zebra (film)
Untfangst
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Ice Station Zebra in midsmjittich goedkarringspersintaazje fan 47%, basearre op 15 ûnderskate resinsjes.
Prizen
Yn 1969 waard Ice Station Zebra by de Oscars nominearre foar prizen yn twa kategoryen: bêste kamerarezjy (wûn troch Romeo and Juliet) en bêste special effects (wûn troch 2001: A Space Odyssey).
De Griene Stjer (rekreaasjegebiet)
thumb|225px|De Griene Stjer/Lytse Wielen De Griene Stjer is in útstrutsen natoer- en rekreaasjegebiet yn 'e midden fan Fryslân, dat fuort beëasten de stêd Ljouwert leit, oan 'e súdkant fan 'e autowei N355. Yn Fryslân stiet it ek wol bekend as de Lytse Wielen, nei it sintraal leine marke mei deselde namme, dat yn ferbining stiet mei de Grutte Wielen, oarekant de N355. De Griene Stjer makke oarspronklik diel út fan Tytsjerksteradiel, mar waard by de grutte gemeentlike weryndieling fan 1 jannewaris 1984 troch dy gemeente ûnfrijwillich opjûn en oerhevele nei de Gemeente Ljouwert.
Aleksander Nevskitsjerke (Rotterdam)
Bou fan de tsjerke
De tsjerke waard op 20 juny 2004 ynwijd troch metropolyt Kirill fan Smolensk en Kaliningrad, in konselebraasje mei aartsbiskop Simon fan Brussel en Belgje en biskop Athenagoras fan Sinope, wêrby't ek geastliken út Ruslân, Belgje en Nederlân en gasten út Sint-Petersburch oanwêzich wiene.
Ynterieur
De ikonostaze waard makke troch learlingen fan de ikoanenskilderskoalle fan de Moskouse Geastlike Akadeemje. Fierder hat de tsjerke in gouden kroanluchter en gouden alterbeklaaiïng.
Uljanovsk (oblast)
De oblast Uljanovsk (Russysk: Ульяновская область; Uljanovskaja oblast) is in oblast yn Ruslân. De oblast leit yn it federaasjedistrikt Wolga oan beide kanten fan de Wolga.
De Griene Stjer (rekreaasjegebiet)
Beskriuwing
Binnen de ôffredings fan De Griene Stjer lizze of steane fierders:
Uljanovsk (oblast)
Geografy
thumb|left|250px|Steppelânskip yn de oblast Uljanovsk Uljanovsk grinzget mei de klok mei oan Mordoovje (noardwesten), Tsjûvasje (noarden), Tatarstan (noardeasten), Samara (easten), Saratov (suden), en Penza (súdwesten).
De Griene Stjer (rekreaasjegebiet)
Beskriuwing
De Griene Stjer is troch de gemeente Ljouwert oanwiisd as eveneminteterrein. Sadwaande wurde yn it gebiet elts jier by 't simmer meardeiske pop- en dancefestivals holden, lykas Promised Land, Welcome to the Village en Psy-Fi. Fral dat lêste festival soarget altyd foar in protte lûdsoerlêst en fersmoarging, en omwenjenden, dy't har feriene hawwe yn 'e stifting Griene Stjer Duorsum, stride der al jierren tsjin.
Uljanovsk (oblast)
Geografy
De oblast leit oan de noardlike râne fan de sintrale steppes. In fearn fan it gebiet bestiet út leafwâlden, de rest is steppe en greide. De rivier de Wolga snijt de oblast midstwa. Westlik leit in heuveleftich lânskip dat bekend stiet as it Wolga Heechlân (mei hichtes oant 358 m), it eastlike diel is foar it measte flak.
It gebiet hat 2.030 rivieren en lytsere streamkes. Njonken de Wolga binne de grutste rivieren de Sûra, de Svijaga, de Grutte Tsjeremsjan (Bolsjoi Tsjeremsjan) de Teresjka en de Barysj.
De trochsnittemperatueren yn july binne +19 °C en yn jannewaris -11 °C. Fan novimber oant begjin april is der meast kâns op snie. Nachtfroasten fine oant ein maaie plak.
Skiednis
Sûnt de 7e iuw bewennen de Wolgabulgaren it gebiet. Hja wiene lykwols iuwenlang ferplichte om tribút te beteljen oan it Ryk fan de Chazaren. Pas nei de ûntbining fan de it Ryk fan de Chazaren waarden de Wolgabulgaren echt selstannich. Sûnt 922 waard it gebiet islamisearre en letter, yn it jier 1236, moasten de Wolgabulgaren tribút betelje oan de Mongoalen. Nei't de macht fan de Goude Horde minder waard, ûnstie yn 'e jierren 1437-1438 it Kazaner Kanaat. Sûnt de oermastering fan it gebiet yn 1552 ûnder Ivan de Grousume dielt it gebiet de skiednis mei Ruslân. Nei de oermastering kamen stadichoan mear Russen yn it gebiet wenjen. Yn 1648 waard de stêd Sinbirsk stifte (sûnt 1780 Simbirsk, hjoeddedei Uljanovsk).
Fan 1708 oant 1780 foar it gebiet ûnderdiel fan it gûvernemint Kazan. Yn 1780 waard de tsjintwurdige oblast Uljanovsk fan Kazan skieden en oant 1796 it ûnderkeninkryk Simbirsk, dat nei 1796 it gûvernemint Simbirsk hiet.
Sovjet-Uny
Oardel moanne nei de Oktoberrevolúsje namen bolsjewiken yn Simbirsk de macht oer. Yn 1918 wie it gûvernemint it sintrum fan de Russyske Boargerkriich. Yn dat jier waard de stêd ynnommen troch it Folksleger, mar op 12 septimber hiene de bolsjewiken de stêd op 'e nij yn hannen. It gûvernemint waard yn 1924 omneamd yn Uljanovsk, nei Vladimir Iljitsj Uljanov, en yn 1928 opheft om mei Penza, Samara en Oarenburch yn de nije kraj Midden-Wolga op te gean, dy't letter omneamd waard yn kraj Kûibysjev (1936 Oblast Kûibysjev).
Op 19 jannewaris 1943 ûntstie de hjoeddeiske oblast Uljanovsk.
Befolking
De etnyske Russen foarmje it grutste part fan de befolking. Grutte minderheden binne tradisjoneel de Tataren, de Tsjûvasjen en de Mordwinen. Harren oandiel sakket lykwols wat, wylst sûnt de ûntbining fan de Sovjet-Uny de Azerbeidzjaanske en Armeenske minderheden grutter wurde.
Yn 16 fan de 21 rajon's foarmje Russen de mearderheid fan de befolking. Tataren wenje fral yn it Starokûlatkinski-rajon en yn it Novo-Malyklinkski-rajon. Yn it Mainski-rajon foarmje de Tsjûvasjen de mearderheid. Mordwinen hawwe nearne in rajon yn 'e oblast dêr't hja yn de mearderheid binne, mar hja binne sterk ferstsjinwurdige yn it Kûsovastovski-, Nikolajevski- en Novo-Malyklinski-rajon.
Bestjoerlike yndieling en stêden
De oblast bestiet út 21 rajon's en 3 stedsdistrikten. Uljanovsk is de haadstêd; njonken Uljanovsk is Dimitrovgrad de grutste stêd. Alle oare plakken binne lytsere plakken fan minder as 20.000 ynwenners. Meiïnoar hat de oblast 6 stêden en 29 plakken mei in stedsk karakter. thumb|260px|Katedraal yn Uljanovsk
Heechgerjochtshôf fan de Feriene Steaten
It Heechgerjochtshôf fan de Feriene Steaten (Ingelsk: Supreme Court of the United States), ornaris better bekend as it Amerikaansk Heechgerjochtshôf, en wolris ôfkoarte ta SCOTUS, is it heechste federale gerjochtshôf fan 'e Feriene Steaten. It is fêstige yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C., dêr't it syn sit hat yn it Heechgerjochtsgebou fan de Feriene Steaten. It Heechgerjochtshôf is in ynstânsje fan 'e Amerikaanske oerheid, mar is bestjoerlik selsstannich, sa't dat betamsum is yn in lân dat de skieding fan 'e machten earbiediget.
Algemien
It Heechgerjochtshôf fan de Feriene Steaten waard yn 1789 oprjochte neffens kêst III fan 'e Amerikaanske Grûnwet. It is it iennichste diel fan 'e Amerikaanske rjochterlike macht dat weromgiet op 'e Grûnwet; alle oare gerjochtshôven en rjochtbanken binne ynsteld troch it Amerikaanske Kongres. It Heechgerjochtshôf fan de Feriene Steaten is de hoeder en hanthavener fan 'e Amerikaanske Grûnwet en fan 'e Amerikaanske federale wetjouwing, hoewol't de ynfloed derfan beheind is ta rjochtsaken dêr't it jurisdiksje oer hat. It is it ultime hôf fan berop yn 'e Feriene Steaten, ferlykber mei de Ried fan Steat yn Nederlân. Sadwaande binne de útspraken fan it Heechgerjochtshôf finaal, wat betsjut dat der net fierder tsjin yn heger berop gien wurde kin. It hôf kin der trouwens ek foar kieze om oan te jaan dat it fynt dat it sels yn in beskate saak gjin foech hat; dêrmei wurdt sa'n saak weromferwiisd nei it fûnis fan in legere rjochtbank.
Leden
It Heechgerjochtshôf bestiet sûnt 1869 út njoggen leden: de opperrjochter fan de Feriene Steaten en acht mei-rjochters fan it Heechgerjochtshôf fan de Feriene Steaten. Alle njoggen wurde dy't nominearre troch de sittende presidint fan de Feriene Steaten en befêstige troch de Amerikaanske Senaat. Sawol de opperrjochter as de mei-rjochters wurde yn prinsipe foar it libben beneamd, of it moat wêze dat se der út eigen beweging foar kieze om ûnslach te nimmen of mei pinsjoen te gean, of dat se ûnfrijwillich ôfset wurde fanwegen ûnbekwaamheid, hoewol't dat lêste noch nea foarkommen is.
Hjoed oan 'e dei wurde de leden fan it Heechgerjochtshôf fan de Feriene Steaten ornaris klassifisearre as konservatyf, moderaat of progressyf (yn 'e Feriene Steaten liberal neamd) yn harren politike en maatskiplike opfettings en juridyske ynterpretaasje. By eltse rjochtsaak dy't it Heechgerjochtshôf oanheart, hat elts fan 'e leden ien stim, en hoewol't in protte saken mei unanime stimmen beslist wurde, komt út 'e wichtichste en/of kontroversjeelste saken gauris in dúdlik ferskil yn ideologyske opfettings nei foarren tusken benammen de konservative en de progressive leden. Dêrby kin yn 'e regel de miening fan 'e konservative leden lykslein wurde mei dy fan 'e Republikeinske Partij, wylst de miening fan 'e progressive leden oerienkomt mei dy fan 'e Demokratyske Partij.
Per 1 jannewaris 2017 wie de opperrjochter John Roberts; mei-rjochters fan it Heechgerjochtshôf wiene: Samuel A. Alito, Stephen G. Breyer, Ruth Bader Ginsburg, Elena Kagan, Anthony Kennedy, Sonia Sotomayor en Clarence Thomas. De achtste mei-rjochterssit wie fakant sûnt febrewaris 2016, doe't Antonin Scalia kommen wie te ferstjerren. Neitiid joech Kennedy syn sit yn july 2018 op, wylst Ginsburg yn septimber 2020 kaam te ferstjerren. Dat stelde de Republikeinske presidint Donald Trump by steat om trije nije aartskonservative rjochters yn it Heechgerjochtshôf te beneamen: Neil Gorsuch yn april 2017, Brett Kavanaugh yn oktober 2018 en Amy Coney Barrett yn oktober 2020. Dêrmei waard it polityk lykwicht fan it hôf bliuwend fersteurd, mei't de konservativen der doe in mearderheid fan 6 tsjin 3 krigen. Dat hie fiergeande gefolgen, lykas it omsmiten, yn juny 2022, fan 'e eardere útspraak fan it Heechgerjochtshôf yn 'e rjochtsaak Roe v. Wade út 1973, wêrmei't it algemien rjocht op abortus yn 'e Feriene Steaten opheft waard.
Utspraken
Guon fan 'e meast ferneamde en ynfloedrike rjochtsaken dy't troch útspraken fan it Heechgerjochtshôf fan de Feriene Steaten besljochte waarden, wiene:
Utspraken fan it Heechgerjochtshôf fan de Feriene Steaten kinne mei opsetsin troch it Amerikaanske Kongres weromdraaid wurde troch in amendemint oan 'e grûnwet ta te foegjen. Dat is yn 'e Amerikaanske skiednis fiif kear bard:
Keatsferiening Jan Bogtstra
Keatsferiening Jan Bogtstra (Nederlânsk en offisjeel: Kaatvereniging Jan Bogtstra) is in keatsferiening út 'e Fryske stêd Frjentsjer. De feriening waard oprjochte yn 1893 en fierde sadwaande yn 2018 syn 125-jierrich bestean.
Skiednis
Keatsferiening Jan Bogtstra waard op 23 augustus 1893 troch in stikmannich begoedige leden fan 'e pleatslike middenstân oprjochte yn kafee De Belt, oan 'e Harnzerwei yn Frjentsjer. It doel fan 'e feriening wie fan it begjin ôf oan om "’t oude spel weder onder alle standen te doen innemen," sa't yn it earste jierferslach fermeld stie. De klup waard ferneamd nei Jan Bogtstra, de grûnlizzer fan 'e PC, dy't tastimming jûn hie foar it gebrûk fan syn namme, mar dy't fierders net aktyf by de feriening belutsen wie.
Yn 1937 folge in fúzje tusken de beide Frjentsjerter keatsferienings, wêrby't besletten waard en hâld de namme fan Jan Bogtstra oan. Nei bemiddeling troch dhr. R. Alkema, de doetiidske útbater fan keatskafee De Bogt fen Guné, waard regele dat it eardere De Iendracht syn findel oerdroech oan Keatsferiening Nij Libben út Hitsum, dat doe sadwaande omneamd waard ta Keatsferiening De Iendracht.
Tsjintwurdich is Keatsferiening Jan Bogtstra elts jier belutsen by de organisaasje fan 'e Jong Nederlânpartij en it NK Keatsen foar Senioaren, dy't beide op it Sjûkelân ferkeatst wurde. Sydlings wurket de feriening ek mei oan 'e PC, wêrfan't de organisaasje yn 'e hannen is fan 'e Permaninte Kommisje fan de Frjentsjerter Balferkeatsersdei. Yn 2018 foel 125-jierrich bestean fan Keatsferiening Jan Bogtstra gear mei it projekt Ljouwert/Fryslân Kulturele Haadstêd fan Jeropa. Yn it ramt dêrfan wie de feriening oant kop en earen behelle yn 'e Keatswike 2018, dy't ein july, begjin augustus yn Frjentsjer holden waard.
Op 15 septimber 2018 waard it 125-jierrich jubileum fan Keatsferiening Jan Bogtstra fierd mei in krânslizzing by it grêf fan 'e nammejouwer fan 'e klup en mei in feestjûn yn Kafee De Bogt fen Guné. Dêr waarden ek Peter van Zuiden, Allard Hoekstra en Thomas van Zuiden huldige, de winners fan 'e PC 2018. Fierders rikte Wigle Sinnema, de foarsitter fan it KNKB, dy jûns de gouden wimpel út oan 'e keatsferiening.
Leardam
Leardam (Nederlânsk: Leerdam) is in stêd yn Utert en in eardere gemeente yn Súd-Hollân. De namme komt fan "daam yn de Lede". Dy Lede is no lykwols net folle mear as in sleat. Yn 1407 krige Leardam stedsrjochten, wat sjoen wurde kin as it begjin fan it gemeentlik bestjoer.
De gemeente hie 1 jannewaris 2014 20.601 ynwenners, op in gebiet fan 35,18 kante kilometer. Leardamer tsiis is neamd nei Leardam; de tsiis wurdt al makke yn de gemeente, mar net yn 'e stêd sels mar yn it dorp Schoonrewoerd. Kening Willem-Aleksander is ek Greve fan Leardam.
Filmmuzyk
Filmmuzyk is in sjenre fan muzyk dat ferbûn is oan it medium film. It wurdt ek wol eftergrûnmuzyk neamd, in term dêr't ek muzyk yn tillefyzjeprogramma's (tillefyzjemuzyk) ûnder beflapt wurde kin. Immen dy't filmmuzyk makket, is in filmkomponist. De filmmuzyk fan in film bestiet út in stikmannich ynstrumintale, orkestrale en/of korale muzykstikken, dy't spesjaal skreaun binne om 'e sfear fan in film en de emoasjes fan 'e akteurs fuort te sterkjen. De muzyk fan in film is sadwaande oer it algemien fan minder belang as it byld. Filmmuzyk is ek in wurktúch fan 'e makkers fan in film, dy't it brûke kinne om mei de ferwachtings fan it publyk te boartsjen: as der wat spannends bart, giet dat mank mei spannende filmmuzyk, mar in regisseur kin ek spannende muzyk ynfoegje (sadat it publyk op it puntsje fan 'e stoel sit) en dan de sêne mei in skamper ôfrinne litte.
Algemiene omskriuwing
Filmmuzyk makket diel út fan 'e soundtrack fan in film, dêr't fierders yn 'e regel ek songen lieten yn opnommen binne, dy't meastal net spesjaal foar de film skreaun binne, en dy't net ta de filmmuzyk rekkene wurde. Fierders hearre strikt nommen ek de dialooch en de lûdseffekten ta de soundtrack fan in film. Hoewol't lieten gjin ûnderdiel útmeitsje fan 'e filmmuzyk, wurde se soms wol spesjaal foar de film skreaun. Dat is benammen sa by musicalfilms. Yn sokke gefallen binne de lieten basearre op deselde tematyske ideeën as de filmmuzyk en geane se by wize fan sprekken naadleas yninoar oer. Soms wurde ek foar oare films dy't gjin musicals binne spesjaal ien of mear lieten skreaun, dy't dan neitiid faak útbrocht wurde troch in artyst, lykas it gefal wie mei it liet My Heart Will Go On, út 'e film Titanic; dat waard yn 'e film songen troch Celine Dion, dy't it letter ek as single útbrocht.
It meitsjen fan filmmuzyk is in hiele sektor fan 'e filmyndustry op himsels. De muzyk foar in film wurdt skreaun troch ien of mear komponisten yn nauwe gearwurking mei de regisseur en/of de produsint. Filmmuzyk kin in soad ûnderskate muzyksjenres omfetsje. De muzyk fan 'e measte films is woartele yn 'e Westerske klassike muzyk, mar ôfhinklik fan it soarte film kinne der ek ynfloeden foarkomme út folksmuzyk, jazz, blues, country, rock, pop, ensfh. As de film bygelyks in western is, hat it wol kâns dat der countrymuzyk tafoege wurdt. Krektsa sille films dy't yn Skotlân of Ierlân spylje, faak Skotske of Ierske folksmuzyk yn har filmmuzyk opnommen hawwe. Sineeske films sille foar muzyk dan oer it algemien wer earder op 'e eigen klassike tradysje weromgripe.
Skiednis
Filmmuzyk giet werom op it tiidrek fan 'e stomme film. Oant likernôch 1930 wie it wizânsje om live muzyk te meitsjen by de fertoaning fan in film. Almeast spile dan in pianist of in lyts ensemble. Gruttere bioskopen wiene doedestiden faak foarsjoen fan in oargel, dêr't knoppen op tafoege wiene foar it neibearen fan lûdseffekten. Yn 'e 1920-er jierren begûn de technyk fan it optysk audiospoar it lykwols mooglik te meitsjen om yn 't foar opnommen muzyk syngronisearre mei de film ôf te spyljen. Dêrfoar waarden almar gruttere orkesten brûkt, oant de films op in stuit sels symfoanysk fan opset waarden, en in eigen ûvertuere krigen, lykas it gefal wie by û.m. Gone with the Wind (1939), The Ten Commandments (1956) en Ben-Hur (1959). Sa'n ûvertuere waard foarôfgeande oan 'e film ôfspile om yn 'e stimming te kommen: it bioskooppublyk harke dan poer nei de muzyk, en de tekst "Uvertuere" waard yn grutte letters op it filmskerm projektearre. Pas nei ôfrin fan dat muzykstik begûn de film.
Tydlike soundtrack
Under de montaazje fan in film, as de úteinlik filmmuzyk noch net ree is, wurdt faak in tydlike soundtrack ('temp track') tafoege. Yn guon gefallen befalt sa'n tydlike soundtrack sa goed dat de regisseur beslút om him te behâlden. Sa is ferneamd dat regisseur Stanley Kubrick by de montaazje fan syn film 2001: A Space Odyssey by bylden fan 'e keppeling fan twa romteskippen it muzykstik An der schönen blauen Donau fan Johann Strauss jr. ôfspylje liet om't der op dat stuit neat oars foar hannen wie, en doe tsjin syn assistint sei: "As ik dizze muzyk deryn hâld, tinke se dat ik in sjeny bin." En dat barde krekt sa't er foarsein hie.
Mock-ups
By moderne filmmuzyk wurdt faak gebrûk makke fan saneamde mock-ups, dy't gearstald wurde út earder opnommen samples. Dêrtroch kin in filmmuzykkomposysje makke wurde dy't troch in grut orkest spile liket te wurden, mar eins bestiet út gearfoege solo-stikjes. Reden dêrfoar is net inkeld dat sa in soad jild besparre wurde kin as de regisseur orkestrale stikken yn syn soundtrack opnimme wol, mar ek dat op dy manear mei moderne digitale audiomontaazjesystemen in folle gruttere behearsking fan 'e opnommen muzyk mooglik is trochdat de net te foarkommen lytse yndividuële ferskillen tusken de muzikanten yn in grut orkest útskeakele wurden. Fierders hoecht de komponist fan 'e filmmuzyk by it gearstallen fan samples ek hielendal gjin ferstân mear te hawwen fan 'e tradisjonele muzyknotaasje dy't nedich is om in grut orkest spylje te litten. Lykwols ûnbrekke by samplede orkestrale stikken dochs faak akoestyske eleminten en in beskate dynamyske muzikaliteit, sadat filmmakkers dy't it betelje kinne der noch altyd faak foar kieze om 'e filmmuzyk wol troch in wier orkest spylje te litten.
Werjefte yn 'e film
Filmmuzyk is in elemint fan films dat inkeld hearber is foar de sjoggers: de personaazjes yn 'e film binne har oer it algemien ûnbewust fan 'e muzyk, of it moat gean om in musical. Ek komt it foar dat de filmmuzyk yn 'e film spile wurdt troch in band of op 'e radio, sadat it op dat stuit wol ta de belibbingswrâld fan 'e personaazjes heart. Yn komeedzjes wurdt soms in grap makke troch te dwaan as kinne de personaazjes de filmmuzyk wol deeglik hearre, lykas yn 'e tekenfilm Shrek the Third, wêryn't it titelpersonaazje ynienen freget oft it ek wat stilder kin mei dy muzyk.
Hamdyk
Hamdyk (Nederlânsk en offisjeel: Hamdijk, Grinslânsk: Hamdiek) is in buorskip en streek yn de gemeente Aldamt yn de provinsje Grinslân. De dyk Hamdyk rin fan Lyts-Ulsda ôf oer Boneskâns nei Bad Nijeskâns en wie eartiids de âlde seedyk fan de Doalert. It stik tusken Boneskâns en Bad Nijeskâns foarmet de ryksgrins mei Dútslân.
Oan de Hamdyk steane in tal moaie Aldamtster pleatsen. By de eardere dyk del, lizze ferskate trochbraakwielen.
Namme
It foarheaksel ham ferwiist nei it oanslike lân en finne by in wetterrin.
Skiednis
Hamdyk is de streekrjochte fuortsetting fan it Midsiuwske doarp Houwingaham. Yn 1998 waarden oerbliuwsels fan dat doarp fûn, dat om 1500 ferlitten waard troch de oerstreamings fan de Doalert. De ynwenners ferfearen nei Den Ham. Yn de santjinde iuw kearden in part fan harren werom op it fannijs ynpolder oanslike lân nei harren âlde wenplakken, dêr't se pleatsen op hûswierden yn de lijte fan de seedyk bouden. De pleatsen waarden ferbûn troch in fuotpaad en yn 1840 waard der in trochgeande dyk oanlein.
It ferlitten gebiet foel ynearsten ûnder Beerta, mar waard yn de rin fan de sechtjinde iuw by de parochy Bellingwolde foege. Om 1800 hinne hiene Hamdyk, Koudehoek en Den Ham harren eigen buertgilde. It grutste part fan Hamdyk waard yn 1808 by de nije gemeente Nijeskâns foege, en it oerbliuwende part besuden it Langediep (no Koudehoek) waard yn 1811 by Bellingwolde foege.
Hamdyk moat lykwols net betiisd wurde mei de Alde Dyk troch Nieuw-Beerta en Drieborg, dy't yn de santjinde iuw ek Ham(ster)dyk neamd waard. Ek de nije seedyk fan 1657 hiet ynearsten Hamdijck.
Fermanje fan Baard
De Fermanje fan Baard is in yn 1856 oan de Binnenbuorren 25 boude mennistetsjerke.
De tsjerke waard yn 1999 sletten foar de earetsjinst en letter ferboud ta wenhûs. De mennistegemeente fan Baard waard doe by dy fan Itens foege.
Yn de fermanje stie in oargel fan Van Dam út 1918.
Michelle Banks (pornografysk aktrise)
Michelle Banks (2 febrewaris 1983), is in rêstend Kanadeesk pornografysk aktrise fan Afro-Kanadeesk komôf. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2004. Neffens har offisjele opjefte is se 1.73 m lang, mei in gewicht fan 55 kg en kupmaat 34B. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Melodie Mitchell, Misha, Catherine, Marissa, Mischa, Mischa McKinnon en Denice.
Foxrock
Foxrock (Iersk Carraig an tSionnaigh) is in plak yn it Ierske greefskip Dun Laoghaire-Rathdown yn it postdistrikt Dublin. Foxrock grinzget oan de foarstêden Blackrock, Cabinteely, Carrickmines, Deansgrange en Leopardstown.
It plak hie 11.566 ynwenners yn 2006.
Høje-Taastrup (gemeente)
Høje-Taastrup is in gemeente yn de regio Haadstêd (Deensk: Region Hovedstaden) yn Denemark. De gemeente waard by de weryndieling fan 1970 oprjochte en yn 1974 útwreide mei de doedestiidske gemeente Sengeløse. De gemeentlike weryndieling fan 2007 hie foar Høje-Taastrup gjin gefolgen.
Høje-Taastrup is ien fan de grutste en grienste gemeentes fan Grut-Kopenhagen. Likernôch twatredde fan de gemeente bestiet út bosk, greide, lân en wetter.
Yn Høje-Taastrup wenje likernôch 50.000 ynwenners.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Poalen
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Poalen.
Ideogram
In ideogram is in grafysk symboal dat in idee of konsept fertsjintwurdiget, los fan lykfol hokker spesifike taal of wurden. It komt etymologysk fan it Grykske ἰδέα, idéa ("idee"), en γράφω, gráphō ("skriuwe"). Guon ideogrammen binne inkeld begryplik troch foarkennis dy't harren troch de taskôger yn in beskaat maatskiplik ramt pleatse lit. Oaren bringe harren betsjuttings oer troch in likenis fan itjinge dat se ôfbylde mei in fysyk objekt. Ideogrammen fan dy lêste kategory wurde ek wol piktogrammen neamd.
Barbara fan Nikomeedje
Barbara fan Nikomeedje wie in kristlike jongfaam dy't oan it begjin fan de 4e iuw de martlersdea ferstoar. Neffens de oerlevering wie hja de dochter fan de rike heiden Dioscurus. Om 't se steech wegere it kristlike leauwe op te jaan waard se nei tamtaasje troch har eigen heit ûnthalze. Se soe yn it Lyts-Asiatsyske Nikomeedje, it tsjintwurdige İzmit, wenne ha. Neffens in oare tradysje libbe hja lykwols yn de Colonia Heliopolis (it tsjintwurdige Baalbek yn Libanon). Yn otterdokske en katolike tsjerken wurdt Barbara as hillige fereare.
Hagiografy
Sa't troch de Legenda aurea oerlevere waard wie Barbara in tige kreas en tûk frommes. In soad manjlu yn Nikomeedje woene har graach as frou, mar Barbara wiisde alle fersiken ôf. Hja wenne gearkomsten by fan jonge kristenen, dy't nettsjinsteande de kristenferfolgings ûnder de keizer yn 't geheim byinoar kamen. Barbara learde dêr oer it evangeelje en naam it beslút kristen te wurden.
De heit fan Barbara liet in toer bouwe om syn dochter dêr foar de bûtenwrâld ôf te sûnderjen. Guon boarnen skriuwe dat it út oergeunst wie, oaren wolle ha dat Barbara mei in jonge man fan it keizerlike hof trouwe soe. De wichtichste reden wie lykwols dat de heit Barbara har bekearing ta it kristendom tefoarren komme woe. En dêr slagge er net yn want tsjin it sin fan de heit waard Barbara dochs kristen. Troch syn dochter te folterjen tocht er dat er har wer by sinnen krije koe, mar it wurke krekt oarsom by Barbara en hja waard allinne mar fûleindiger yn har leauwe. Doe't har heit ris net thús wie liet Barbara yn de toer dêr't se fêst siet in tredde finster oanbringe as symboal fan de Trijeienheid. Ek liet se har yn in heidensk offerbekken dope. Har heit wie dûm fan lilkens doe't er dat fernaam en naam it beslút om syn dochter te deadzjen. Barbara wist troch in spjalt yn 'e rots út te piken, maar waard ferret troch in hoeder. Neffens in leginde feroare God dy hoeder yn in stien of krobbe, wylst God syn skiep yn sprinkhoannen feroare.
Dioscuros krige syn dochter werom en nei't er har slein hie brocht er har nei de Romeinske steedhâlder Marsianus, dy har ta de dea feroardiele. Yn de stêd waard se sa slim mishannele, dat it fel har by flarden en raffels by it lichem delhongen. Yn de finzenis besocht Kristus Barbara, dy't har wûnen better makke. Dat makke de steedhâlder poermâl en hy joech opdracht om Barbara yn it iepenbier te marteljen. Se waard mei knuppels slein, har boarsten waarden ôfsnien, se waard mei fakkels bewurke en neaken troch de strjitten fan de stêd sleept. Lang om let krige har heit it swurd en makke eigenhannich in ein oan it libben fan syn dochter troch har holle der ôf te slaan.
Flak foar har dea bea Barbara ta God en frege dyjingen dy't Him oanrôp en har betochten te frijwarjen foar de pest en harren sûnden te ferjaan. Dêrom waard Barbara yn de midsiuwen ta de fjirtjin needhelpers rekkene en waard se beskermhillige foar minsken dy't op stjerren leine.
Fuort nei de ûnthalzing fan Barbara waard har heit troch it wjerljocht rekke en kaam sa om it libben.
Ferearing
Yn tunnels en ûndergrûnske minen binne fakentiden nissen of skrinen mei bylden fan Sint-Barbara te finen.
Ikonografy
Barbara is ien fan de fjirtjin needhelpers en har hâlden en dragen ûnder har ferfolging stiet symboal foar de ûnfersetlikens en de stânfêstigens yn it leauwe. Dêrnei ferwiist de foarstelling fan har attribút, in toer, dy't meastentiids trije finsters telt. Dêrom wurdt se ek beskôge as patroanhillige fan tuorren en fêstings. Fanwegen har opdracht om in tredde finster yn de toer oan te bringen is se ek beskermhillige fan klokkelieders, arsjitekten en boufakkers.
Fanwegen it feit dat har heit ynienen ferstoar sûnder betsjinning fan it lêste sakramint wurdt Barbara oanroppen tsjin in ûnferwachtse dea. Nei alle gedachten ferwiist yn foarstellings de hosty en tsjelk dêrnei. Boeren dêrfoaroer sochten heil by Barbara tsjin ûnferwachtse rampen lykas de bliksem en fjoer. Ek is Barbara beskermhillige fan de brânwar en oare beroppen dy't te krijen hawwe mei de gefaren fan brân en fjoer, lykas goud- en wapensmeden.
Om't Barbara neffens de leginde yn 'e finzenis op in merakelse wize har troch in spjalt yn de rots ferstopje koe waard se ek troch mynwurkers, stienhouwers en geologen keazen as harren beskermhillige. Sadwaande binne yn foarstellings fan Barbara somtiden ek it ark fan dy beroppen te sjen.
In hiel oar attribút dat somtiden by Barbara ôfbylde wurdt is it kanon. Mooglik hawwe se de toer eartiids mei in kanon betiizge. Mar de tradysje soe ek stamme kinne út in leginde út de tiid dat de Spanjerts tsjin de Moaren fochten. By it belegerjen fan in stêd slagge it de kristlike Spanjerts ynearsten net om in bresse yn de muorren fan de Moarske stêd te slaan. Pas nei't fromme belegerers nei de komst fan fersterkings de hillige Barbara oanrôpen sloegen de kanonskûgels grutte gatten yn de muorren.
Oare attributen fan Barbara binne de fakkel, de martlerspalm, de kroan en it swurd, somtiden draacht hja ek in boek as attribút.
Faak wurdt Barbara tegearre mei Katarina fan Aleksandrje ôfbylde. Oanfolle mei Margareta fan Antiochje foarmje Katarina en Barbara yn it Dútsktalige gebiet de drei heiligen Madl. Mei de hilligen Margareta, Katarina en Dorotéa foarmet Barbara de fjouwer Quattuor Virgines Capitales, de fjouwer wichtichste hillige jongfammen.
Bebeto
(berne as José Roberto Gama de Oliveira; 16 febrewaris 1964) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Flamengo, Vasco da Gama, Deportivo La Coruña, Sevilla, Vitória, Botafogo, Toros Neza, Kashima Antlers, Vitória en Al-Ittihad. spile ek yn it Brazyljaansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Wrâldkampioenskip 1990, it Wrâldkampioenskip 1994 en it Wrâldkampioenskip 1998.
Gieterveen
Giterfean (Gieterveen) is in doarp yn de Drintske gemeente Aa en Hunze. It doarp leit oan de noardlike kant fan de Beek, in sydrivierke fan de Hunze, yn de streek Oostermoer.
Skiednis
It doarp ûnstie tsjin it ein fan de midsiuwen as lânoanmakkersdoarp op in wâl oan de Hunze, wat westliker as it hjoeddeiske Giterfean. Lykas de namme al oanjout leit de oarsprong fan it doarp yn Giten. Ynearsten fûn it graven fan turf mar op lytse skaal plak, mar sûnt de 19e eeuw waarden der fanút it Nijdjip (Nieuwediep) kanalen en wiken groeven rjochting Giterfean, sadat it doarp ûntsletten waard en it winnen fan turf grutskaliger plakfûn. It doarp ferhûze mear nei it easten ta en it tal ynwenners naam ta, dy't fral út de Grinslânske Feankoloanjes ôfkomstich wiene. It dialekt fan Giterfean krige dêrtroch ek mear in Grinslannersk dan in Drintsk karakter. Nei't it fean oan it begjin fan de 20e iuw foar it measte ôfgroeven wie, krige Giterfean in agrarysk karakter. De nije boeren kamen út de provinsje Grinslân. Tsjintwurdich is Giterfean in typysk forinzedoarp.