Kaiserdom_St._Bartholomäus
19e iuw
Yn de jierren 1854–1856 folge in restauraasje fan de domtsjerke. De kappen fan it ferwulft en dielen fan it gotyske ynterieur waarden renovearre en de tsjerke waard op 'e nij beskildere. Op de flakke koepel wie efkes earder in latearn mei ferljochting setten, de saneamde Reichslaterne (rykslantearne). Net lang nei de restauraasje waard yn de tiid fan de Dútske Kriich de frije stêd Frankfurt, offisjeel neutraal, op 16 july 1866 troch Prusyske troepen beset. Under dy besetting ûntstie der un de nacht foar de earste besite fan kening Wilhelm I op 15 augustus 1867 brân yn in stege achter de tsjerke. In sterke eastlike wyn die it fjoer nei it dak fan de dom oerslaan en al gau stie it hiele dak yn de lôge. It hegere diel fan de toer mei de tolve klokken waarden folslein troch it fjoer ferwoastge. Mei útsûndering fan it heechkoer gyng it ynterieur yn de rest fan de tsjerke ferlern. By de brân ferlearen fjouwer minsken it libben. De oare moarns ûnthiet de kening op it plak fan de ramp fuortendaliks help by de weropbou en al gau waard dêr ûnder lieding fan de arsjitekt Franz Josef von Denzinger mei útein set. Net allinne waard by de weropbou acht slein op de besteande boudielen, mar ek de bou fan de yn de midsiuwen nea foltôge dielen waarden yn it restauraasjeprojekt meinommen. Sa ek it ûntwerp fan de toer sa't de boumaster Madern Gerthener dy oarspronklik tekene hie. Om't de toer wat skeef begûn te stean, moasten earstnoch de 450 jier âlde fûneminten fersterkt wurde. Op 6 oktober 1877 wie de toer klear. Ynstee fan de hichte fan 72,50 meter foar de brân wie de toer no 94,80 meter heech. Noch itselde jier krige de toer in njoggental klokken mei in hast 12 ton swiere Gloriosa, de op ien nei grutste brûnzen klok fan it lân. Allinne troch gelokkige omstannichheden waarden de klokken letter yn de beide wrâldkrigen sparre foar ferneatiging, sadat se ek tsjintwurdich noch liede. It dak fan de tsjerke waard mei in moderne izerkonstruksje wer opboud en it ynterieur krige in idealisearre neogotyske ynrjochting. Ek krige de tsjerke op de skieding fan de toer en it skip in nije galerij foar it nije oargel en waarden it ferwulft mei seis meter ferhege en de finsters feroare. De net mear besteande ynrjochting waard foar in part ferfongen troch oare gotyske alters, dêr't de pastoar jierrenlang nei socht hie op souders en yn doarpstsjerken en neitiid restaurearje liet. De weropbou waard ôfsletten mei in rige fan muorreskilderijen fan de Nazarener Eduard von Steinle, dy't it hiele ynterieur bedieken. De skilderijen stelden foarstellings út it Alde- en Nije Testamint foar en yn it dwersskip sênes út de skiednis fan de Dútske keizers. Op 14 april 1878 waard de domtsjerke lang om let as it "Skathûs fan de Dútske skiednis" mei in feestlike mis wer oan de parochy oerdroegen. De domtsjerke stie yn de midsiuwen noch hast folslein tusken de bebouwing. Oant yn de 19e iuw wie de tsjerke noch oan de súdkant en westkant folslein ynsletten troch hûzen, dy't dêr al sûnt de 14e iuw stiene. Yn it ramt fan de doetiidske gongbere misfetting dat midsiuwske tsjerken frijsteande gebouwen op pleinen wêze moasten, waard dy bebouwing yn de rin fan de 19e iuw sloopt. Alles wat net yn it ideale byld fan de suvere heechgotyk paste en de kleare styl fersteure moast fan de arsjitekt ferdwine, sûnder dêrby acht te slaan op de monumintale wearde. Sa waarden ek it westlike diel fan de kleastergong út 1418 en oanbuorjende gebouwen slachtoffer fan sloop.