cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Slach by Rorke's Drift
Earste oanfallen
Om 16.30 oere rapportearre soldaat Frederick Hitch, dy't as útkyk op it dak fan it pakhûs postearre wie, dat in grutte kloft Sûlû's om 'e Oscarberg hinne kaam, op 'e súdkant fan Rorke's Drift ôf. De foarhoede fan 'e impi, besteande út 600 man fan 'e inDluyengwe-ibutho, fierde daliks in oanfal út op 'e súdlike barrikade, dy't it fjildhospitaal mei it pakhûs ferbûn. De Britten iepenen it fjoer doe't de krigers oant op likernôch 450 m ôfstân kommen wiene. De mearderheid fan 'e Sûlû's swong om 'e missypost hinne om fan it noarden út oan te fallen, wylst in stikmannich dekking sochten en òf op dat plak fêstset waarden troch oanhâldend Britsk gewearfjoer, òf har stadichoan weromloeken nei de foet fan 'e Oscarberg. Dêrwei iepenen de krigers dy't tarist wiene mei fjoerwapens doe sels it fjoer op 'e Britske posysjes. Underwilens berikte in twadde weach krigers it slachfjild en foel it fjildhospitaal en de noardwestlike side fan Rorke's Drift oan.
De Britske militêren dy't by de barrikades fan sekken stynske weet lâns opsteld stiene, Dalton en Bromhead ynbegrepen, rekken al rillegau behelle yn ferbiten man-tsjin-mangefjochten. De barrikade wie te heech foar de Sûlû's om te beklimmen, dat wat se diene wie beskûl sykje oan 'e foet fan 'e barrikade en besykje om 'e lopen fan 'e Martini-Henry-gewearen fan 'e Britten mei ien hân fêst te gripen, wylst se mei de assegaai yn 'e oare hân besochten om 'e militêren dea te stekken. Op guon plakken makken se in opstapke fan 'e liken fan oare krigers om oer de barrikade te kladderjen, mar de Britten dreaune harren werom ear't se dêr in brêgehaad fêstigje koene. Underwilens hold it gewearfjoer fan 'e krigers oan 'e foet fan 'e Oscarberg oan, dêr't benammen yn dit stadium fan 'e striid ferskate Britske soldaten troch omkamen.
Ferdigening fan it fjildhospitaal
Chard besefte dat de noardlike ein fan 'e barrikade mei it fjildhospitaal, dat oan ien wei troch ûnder oanfal fan 'e Sûlû's stie, net te behâlden wie. Om 18.00 oere joech er de twa foarste keamers fan it hospitaal op. Ek de rest fan it gebou begûn ûnhâldber te wurden mei't de sjitgatten in risikofaktor wurden wiene: as de Britten harren gewearen dertroch nei bûten stieken, waard de loop daliks fêstpakt troch de Sûlû's, dy't besochten it hiele wapen nei bûten te skuorren, mar as de gatten leech litten waarden, stieken de Sûlû's harren eigen wapens dertroch om nei binnen ta te fjurjen.
Tsjin dy tiid hiene de Sûlû's it dak fan it fjildhospitaal yn 'e brân stutsen, dat John Williams sette fannijs útein mei syn houwiel om in útwei út it gebou te meitsjen, wylst Hook it twadde gat ferdigene en Waters oanhold troch in sjitgat nei bûten ta te sjitten. Doe't it trêde gat grutternôch wie, skuorden de soldaten de ferwûnen dêr wer troch en ûntsnapten se nei de lêste keamer, allegear útsein Waters en soldaat Beckett, beide slim ferwûne, dy't har yn 'e kleankast ferskûlen. (Beckett stoar dêr oan 'e assegaaistekken dy't er oprûn hie.) De lêste keamer waard ferdigene troch Robert Jones en William Jones. Dêrwei kladderen de soldaten en pasjinten troch in finster en joegen se harren by de oare Britten yn 'e romte tusken de barrikades. Yn it fjildhospitaal kamen yn totaal fiif man om: de al neamde Jenkins, en fierders sersjant Maxfield en soldaat Adams, dy't dwilen fan 'e koarts en wegeren om harsels yn feilichheid bringe te litten; in lid fan it NNC mei in brutsen skonk, en in Hunter, dy't agint wie by de Nataleeske Plysje te Pearde. In sechsde man, soldaat Cole, waard deade doe't er út it brânende hospitaalgebou besocht te ûntsnappen. Soldaat Conley, dy't ek in brutsen skonk hie, waard troch Hook út it gebou skuord, hoewol't er dêrby op 'e nij in brutsen skonk oprûn.
Fierder ferrin fan 'e slach
Nei de evakuaasje fan it brânende fjildhospitaal loeken de Britten harren werom efter de barrikade fan beskútkisten, sadat harren ferdigeningsliny in hiel stik koarter waard. Doe't it tsjuster foel, waarden de oanfallen fan 'e Sûlû's massaler en ferheftiger. De kraal kaam faai te stean en moast om 22.00 oere opjûn wurde, wêrnei't de ferdigeners in lyts bastion om it pakhûs hinne oerholden. De hiele jûn lang holden de oanfallen op 'e Britske posysjes oan en pas nei midsnacht begûnen se wat te belúnjen. Net earder as 2.00 oere op 'e iere moarn fan 23 jannewaris 1879 kaam der in ein oan 'e bestoarmings, wêrnei't de Britten noch oan 4.00 oere ta oanhâldend besketten waarden.
Tsjin dy tiid wiene fan it garnizoen fan 154 man 14 sneuvele, wylst 2 oaren deadlik ferwûne rekke wiene. Nochris 8 man, wêrûnder kommissaris Dalton, wiene swierferwûne en koene net mear oan 'e striid dielnimme. Fan 'e oaren wie der suver net ien dy't net lichtferwûne rekke wie. Dêropta wiene se sûnder útsûndering skjin ynein om't se tsien oeren efterinoar, suver sûnder skofthâlden, fochten hiene, en boppedat begûn harren munysje no fluch te minderjen. Fan 'e 20.000 patroanen dy't se oan it begjin fan 'e striid hân hiene, wiene noch mar 900 oer.
Doe't de dage oan 'e loft kaam, koene de Britten lykwols sjen dat de Sûlû's har ôfjûn hiene. Al dat fan harren efterbleaun wie, wiene de deaden en de swierferwûnen dy't net (fluch genôch) ferpleatst wurde koene. Chard stjoerde patrûljes út om it slachfjild te ferkennen, gewearen te sammeljen en nei oerlibbenen te sykjen, dy't troch de Britten oer it algemien daliks ombrocht waarden. Omtrint 7.00 oere moarns ferskynde der wer in Sûlû-impi by de Oscarsberg, en moasten de Britten fan gefolgen halje-trawalje harren posysjes wer ynnimme. Der kaam lykwols gjin oanfal, mei't dizze Sûlû's al seis dagen op mars west hiene, hûnderten ferwûnen by harren hiene en noch ferskate dagen trochmarsjearje moasten om befoarrieding en fersterkings te berikken. Dat hja eagen it slachfjild oer en teagen fierder. Om 8.00 oere ferskynde der wer in legermacht, krekt doe't de wurge ferdigeners fan Rorke's Drift oan it brea-iten wiene. Op 'e nij bemannen se fluch-fluch harren stellings, mar de neieroankommende troepen wiene gjin Sûlû's mar in Britske ûntsettingsmacht ûnder befel fan Lord Chelmsford.
De balâns
Oan 'e Britske kant foelen yn 'e Slach by Rorke's Drift yn totaal 17 deaden: yn 'e gefjochtshannelings sneuvelen 14 man daliks, wylst 2 oaren letter oan harren ferwûnings kamen te ferstjerren. De santjinde deade wie korporaal William Andersen, dy't troch de Britske ferdigeners fan Rorke's Drift sels deasketten waard doe't er oan it begjin fan 'e slach mei oare leden fan it Nataleesk Lânseigen Kontingint útnaaide. Fierders wiene der oan 'e Britske kant 8 swierferûnen en 7 middelswierferwûnen, wylst suver alle oare leden fan it garnizoen lichte ferwûnings oprûn hiene.
Nei de slach waarden der op it slachfjild neffens offisjele Britske sifers 351 deade Sûlû-krigers teld. It is lykwols frijwol wis dat it wiere deadetal oan 'e Sûlû-kant folle heger lei. Noch de ferdigeners fan Rorke's Drift, noch de leden fan 'e Britske ûntsettingsmacht fan Lord Chelmsford, dy't de Britske deaden op it slachfjild fan Isandlwana sjoen hiene, koene begrutsjen opbringe foar de ferwûne krigers dy't se by Rorke's Drift oantroffen. Dy draaiden sadwaande in raar gat yn. Yn syn boek The Blood Never Dried: A People's History of the British Empire beskreau histoarikus John Newsinger yn 2006 wat der nei ôfrin fan 'e Slach by Rorke's Drift barde as: "de neifolgjende ôfslachting fan hûnderten ferwûne Sûlû's, dy't deakneppele, deasketten en mei bajonetten deastutsen waarden, wylst guon ophongen en oaren libben begroeven waarden."
Underskiedings
Oan 'e ferdigeners fan Rorke's Drift waarden neitiid net minder as alve Fiktoariakrusen útrikt, de heechste Britske militêre ûnderskieding. Sân dêrfan giene nei soldaten fan it 2e Bataljon, 24e Rezjimint Fuotfolk: it heechste tal Fikoariakrusen dat ea foar ien inkel treffen útrikt is oan leden fan ien rezjimint. (It oantal fan alve krusen wie lykwols net, sa't faak sein wurdt, it heechste oantal dat ea foar ien inkel treffen of foar ien-en-deselde dei útrikt waard: foar de Slach by Inkerman, op 5 novimber 1854, yn 'e Krimoarloch, waarden sechstjin Fiktoariakrusen útrikt, en foar it Twadde Untset fan Lucknow, fan 14 oant en mei 22 novimber 1857, ûnder de Yndyske Opstân, waarden 28 Fiktoariakrusen útrikt.) Foar de Slach by Rorke's Drift waarden Fiktoariakrusen (VC) útrikt oan: Yn 1879 koe it Fiktoariakrús net postúm útrikt wurde. Dêrom krige soldaat Joseph Williams, B Kompanjy, 2e Bataljon, 24e Rezjimint Fuotfolk, dy ûnderskieding net, hoewol't yn offisjele rapporten fernijd waard dat er "foardroegen wêze soe foar it Fiktoariakrús as er [de slach] oerlibbe hie." Fierders waarden der ek fjouwer (legere) Distinguished Conduct Medals (DCM) útrikt: In fyfde DCM waard op 15 jannewaris 1880 oanfrege foar soldaat Michael McMahon fan it Army Hospital Corps. Dy oanfraach waard lykwols op 29 jannewaris fan dat jier ynlutsen fanwegen ôfwêzigens sûnder ferlof en tsjeafte.
It hege oantal ûnderskiedings foar betoande moed is wol ynterpretearre as in reäksje op 'e eardere nederlaach yn 'e Slach by Isandlwana: troch it treffen by Rorke's Drift op te klopjen ta in fenomenale oerwinning, moast it Britske publyk de eardere nederlaach ferjitte. Ek soe dêrmei de oandacht ôflaat wurde moatten hawwe fan it feit dat Lord Chelmsford en hege kommissaris Frere de Sûlû-Oarloch begûn wiene sûnder lykfol hokker foarôfgeande goedkarring fan it regear fan Har Majesteit yn Londen.
Yn elts gefal wie sir Garnet Wolseley, dy't letter dat jiers yn Natal arrivearre om Lord Chelmsford te ferfangen, beslist net ûnder de yndruk fan 'e ûnderskiedings dy't oan 'e ferdigeners fan Rorke's Drift útrikt wiene. Hy sei: "It is monstrueus om helden te meitsjen fan lju dy't, finzen yn 'e gebouwen fan Rorke's Drift, gjin kant útkoene en as rotten fochten foar harren libben, dat se op gjin oare wize rêde koene." Ferskate histoarisy wiene it neitiid lykwols net iens mei dy typearring fan 'e sitewaasje, en wiisden derop dat de útrikking fan it Fiktoariakrús poer basearre is op fertsjinsten, los fan 'e kontekst wêryn't dy fertsjinsten plakfûn hawwe.
Werjeften yn keunst, film en literatuer
De Slach by Rorke's Drift spriek tige ta de ferbylding, fral yn 'e njoggentjinde iuw, doe't koloniale oarloggen noch net yn in negatyf ljocht sjoen waarden. Yn it folgjende jier, 1880, ferskynden der twa skilderijen dêr't de heldhaftige striid by de missypost op fêstlein wie, fan lady Elizabeth Butler en fan Alphonse de Neuville.
Yn 1964 kaam de film Zulu út, dy't it ferhaal fan 'e Slach by Rorke's Drift yn dramatisearre foarm werjoech, mei Stanley Baker as John Chard en Michael Caine as Gonville Bromhead. It wie in produksje fan Stanley Baker, ûnder rezjy fan 'e Amerikaan Cy Endfield, dy't foar it meastepart op lokaasje opnommen waard yn Natal, hoewol net oan 'e Buffelrivier, mar yn 'e Drakensbergen. Oer it gehiel nommen wie it in frij sekuere ferfilming fan it histoarysk barren, dy't fral opmerklik wie fanwegen de werjefte fan 'e Sûlû's as in dissiplinearre legermacht dy't oanfierd waard troch strategysk ûnderleine haadlju. De makkers namen lykwols beskate frijheden, benammen mei de karakters fan 'e ûnderskate soldaten, dy't de historisiteit fan 'e film net te'n goede kamen. (Sjoch fierder: Zulu, § Historisiteit.)
Yn 'e roman Valor's Choice, it earste diel fan 'e Confederation-searje fan 'e Kanadeeske skriuwster Tanya Huff, wurdt it lâningsskip fan in diplomatike missy fan 'e Konfederaasje op 'e wrâld fan 'e reptylske Silsviss delsketten. De leden fan 'e missy lûke harren dêrnei werom yn in gebouwekompleks dêr't se belegere wurde. De lytse earewacht fan 'e missy moat it dan opnimme tsjin in oermacht oan fijannige krigers. Yn in neiwurd bychte Huff op dat se yn har boek yn prinsipe de Slach by Rorke's Drift beskreau.
Yn 'e roman On the Oceans of Eternity, fan S.M. Stirling, ek út 2000, wurdt in fjildslach yn in post-apokalyptyske wrâld beskreaun tusken in lyts garnizoen dat in befoarriedingsstasjon fan 'e Republyk Nantucket ferdigenet en in grutte oermacht fan Ringapi-krigers. Net inkeld is de definsive taktyk by dat treffen frijwol direkt oernommen fan luitenant Chard's ferdigening fan Rorke's Drift, mar de slach kriget neitiid ek de namme fan 'e Slach by O'Rourke's Ford.
The Huntsman: Winter's War
The Huntsman: Winter's War is in Amerikaanske fantasy-aventoerefilm út 2016 ûnder rezjy fan Cedric Nicolas-Troyan, mei yn 'e haadrollen Chris Hemsworth, Jessica Chastain, Emily Blunt en Charlize Theron. De titel betsjut: "De Jager: Winteroarloch". It is in ferfolch op 'e film Snow White and the Huntsman, út 2012, al kin it foar in part ek sjoen wurde as in prequel, mei't in diel fan it ferhaal foarôfgeande oan 'e foarfallen yn dy film spilet. Krekt as Snow White and the Huntsman is The Huntsman: Winter's War ynspirearre troch it bekende mearke Sniewytsje, fan 'e bruorren Grimm, al wurdt dat diskear fermongen mei eleminten út De Sniekeninginne fan Hans Christian Andersen. It ferhaal fertelt oer de striid om 'e tiranny fan 'e Sniekeninginne, de suster fan 'e boaze styfmem fan Sniewytsje, ta in ein te bringen. The Huntsman: Winter's War krige oer it algemien negative resinsjes fan 'e filmkritisy en kaam net út 'e kosten.
Kyra Phillips
Kyra Phillips (Illinois, 8 augustus 1968) is in Amerikaansk sjoernaliste, nijslêzeresse en ferslachjouster, dy't op 't heden wurksum is foar de tillefyzjestjoerder HLN. Hja is lykwols it bekendst wurden mei har wurk foar de ynternasjonale nijsstjoerder CNN, dêr't se yn it ferline trettjin jier lang yn 'e tsjinst wie. Phillips is ien fan 'e meast foaroansteande tillefyzjesjoernalisten fan 'e Feriene Steaten, en ûnder har karriêre hat se ferskate prizen wûn, wêrûnder seis kear in Emmy Award, de wichtichste Amerikaanske tillefyzjepriis.
Jonkheid en oplieding
Phillips waard berne yn 'e steat Illinois] en brocht dêr har jongste jierren troch yn 'e stêd Jacksonville. Healwei de legere skoalle ferfear hja nei San Diego, yn 'e steat Kalifornje, dêr't har âlden allebeide heechlearaar waarden oan 'e Steatsuniversiteit fan San Diego. Nei't Phillips dêr de middelbere skoalle trochrûn hie oan 'e Helix High School, learde se fierder oan 'e Universiteit fan Súdlik Kalifornje, dêr't se in bachelorstitel yn sjoernalistyk behelle.
The Huntsman: Winter's War
Plot
Ravenna is in hekse dy't har boppenatuerlike krêften ynset om it iene keninkryk nei it oare yn 'e macht te krijen. By har suster Freya, dy't har bystiet, binne de heksekrêften dy't alle froulju út harren famylje hawwe, noch net ta ûntwikkeling kommen. Troch har krêften wit Ravenna dat Freya in geheime relaasje ûnderhâldt mei de ealman Andrew, fan waans bern hja yn ferwachting is. Andrew is lykwols fersein oan in oare frou. Nei't Freya befalt fan in dochterke, lokket Andrew har by de poppe wei, wêrnei't er it bern yn 'e widze deabaarnt om foar te kommen dat syn ûntrou útkomme sil. As Freya dat gewaar wurdt, befriest har brutsen hert, en mei razernij oandreaun troch fertriet fermoardet se Andrew mei har hommels ta utering kommende tsjoenderskrêften dy't konsintrearre binne om iis en winter hinne.
Kyra Phillips
Karriêre
Neitiid sette Phillips har karriêre útein as ferslachjouster en wykeinnijslêzeresse by it lokale tillefyzjestasjon WLUK-TV, yn Green Bay, yn 'e steat Wiskonsin, en by KAMC-TV, yn it Teksaanske Lubbock, foar't se yn 1994 oannommen waard by WDSU-TV yn New Orleans. Letter wurke se ek as sjoernaliste foar de spesjale taakienheid fan KCBS-TV, yn Los Angeles.
Yn 1999 kaam Phillips by CNN USA te wurkjen, dêr't se yn 't earstoan as ferslachjouster aktyf wie. Yn dy hoedanichheid brocht se begjin 2002 in moanne troch yn in ûndersyksstasjon op Antarktika en makke se yn oktober fan dat jier in flecht yn it F-14 Tomcat fan 'e Amerikaanske Marine, ûnder in gefjochtsmissy boppe de Perzyske Golf. Yn 2003 wie Phillips as ferslachjouster embedded yn 'e Amerikaanske Marine ûnder de Amerikaanske ferovering fan Irak. Dêrby presintearre hja har reportaazjes fanôf it fleandekskip de Abraham Lincoln.
The Huntsman: Winter's War
Plot
Neitiid jout Freya har ôf by har suster Ravenna wei, en stiftet hja in eigen ryk yn it kâlde noarden. Se befellet har soldaten om bern te ûntfieren en de âldelju om te bringen, sadat de bern traind wurde kinne ta in leger fan jagers. Der wurdt harren foarholden dat leafde in foarm fan ferrie is. De jagers binne inkeld trou oan Freya, en feroverje foar har alle oare keninkriken fan it noarden. Nettsjinsteande de herteleaze training reitsje har beide bêste jagers, Eric en Sara, fereale opinoar. Sara besegelet harren 'houlik' troch Eric it medaljon te jaan dat it iennichste is dat se fan har mem bewarre hat. Se meitsje plannen om út te naaien en tegearre in nij bestean op te bouwen bûten it berik fan Freya, mar de keninginne is har al jierrenlang bewust fan 'e groeiende leafde tusken harren beiden. Op 'e dei dat se útpike sille, wurde se tsjinholden en faninoar skaat troch in muorre fan trochsichtber iis. Eric sjocht hoe't Sara oare kant de muorre deade wurdt. Neitiid wurdt hy yninoar slein en yn in rivier smiten.
Sân jier letter, nei't Ravenna ûnder fuotten helle is troch Sniewytsje (sjoch: Snow White and the Huntsman), rekket Sniewytsje, dy't no oer it eardere ryk fan Ravenna regearret, siik troch de ynfloed fan 'e magyske spegel fan Ravenna. Hja jout dêrom opdracht om it kweadaardige ding nei in taflechtsoard fan 'e ierdgeasten te bringen, dêr't de ynfloed fan 'e spegel yn lykwicht holden wurde sil troch de ynherinte goede magy fan dat plak. De ôfdieling soldaten dy't de spegel dêrhinne ferfiert, rekket lykwols fermist. Dêrop spoart kening William, de man fan Sniewytsje, de jager Eric op, dy't in rol fan krúsjaal belang spile hat by it delheljen fan Ravenna. Hy freget him om út te sykjen wat der bard is en de spegel nei it taflechtsoard te bringen. As help stjoert er Nion, ien fan 'e sân dwergen, en dy syn healbroer Gryff mei. Eric ûntdekt dat harren petear ôfharke wurdt troch Freya, en riedt William oan om 'e troepen fan it ryk fan Sniewytsje oan 'e noardgrins gear te lûken.
Kyra Phillips
Karriêre
Yn novimber 2008 die Phillips mei kollega Lisa Desjardins oer de radio fanút it Amerikaanske Kapitoal yn Washington, D.C. live ferslach fan 'e Amerikaanske presidintsferkiezings. Tsjin dy tiid wie se ek geregeldwei as nijslêzeresse op CNN te sjen. Yn maart 2012 waard har presintaasjetiid lykwols ynkoarte ta in oere deis, en yn juny fan dat jier waard oankundige dat Phillips oerstappe soe nei de oan CNN liëarre Amerikaanske nasjonale nijsstjoerder HLN. Koarte tiid letter krige dat syn beslach, en begûn Phillips mei de presintaasje fan in eigen aktualiteiteprogramma op HLN.
Sûnt ein 2013 is se njonken har wurk foar HLN út en troch ek wer as ynfalster op CNN te sjen. Under har karriêre hat Phillips û.m. seis Emmy Awards foar sjoernalistyk, twa Peabody Awards en twa Edward R. Murrow Awards wûn.
The Huntsman: Winter's War
Plot
Mei Nion en Gryff reizget Eric nei it lêste plak dêr't de soldaten dy't spegel ferfierden, sjoen binne. Troch in kombinaasje fan spoarsykjen en logysk te riddenearjen wit er it selskip yn in bosk op te spoaren. Alle soldaten binne dea, om't se inoar ûnder de boasaardige ynfloed fan 'e magyske spegel fermoarde hawwe. Inkeld de lêste dy't noch oer wie, is troch immen oars ombrocht, mei in pylk dêr't in ealstien yn ferwurke sit. As se neitiid oernachtsje wolle yn in herberch, wurde Eric en de beide dwergen oanfallen troch in groepke jagers fan Freya. Se wurde lykwols rêden troch Sara, dy't dochs noch libbet. Hja nimt Eric finzen om wraak op him te nimmen, mei't er syn wurd brutsen hat en har yn 'e macht fan Freya efterlitten hat. It docht nammentlik bliken dat wylst Eric troch de muorre fan iis hinne seach hoe't Sara fermoarde waard, Sara seach dat Eric har de rêch takearde en allinnich útnaaide. Se seit dat se sân jier lang yn 'e tsjerkers fan Freya trochbrocht hat en mar koartlyn witten hat te ûntkommen. Eric hat der klauwen oan, mar úteinlik wit er har derfan te oertsjûgjen dat wat se troch it iis hinne sjoen hat, net de wierheid is. Pas as se sjocht dat er noch altyd har medaljon om 'e hals draacht, begjint se him te leauwen.
John Steinbeck
John Ernst Steinbeck jr. (Salinas (Kalifornje), 27 febrewaris 1902 — New York, 20 desimber 1968) wie in Amerikaansk auteur en winner fan de Nobelpriis foar de Literatuer yn 1962. Hy is wrâldferneamd wurden mei de roman The Grapes of Wrath (1939), dêr't er de Pulitzer Prize mei wûn, East of Eden (1952) en de novelle Of Mice and Men (1937). Steinbeck skreau 27 boeken: 16 novelles, seis non-fiksje boeken en fiif bondels mei koarte ferhalen.
The Huntsman: Winter's War
Plot
As se fierder reizgje op 'e siik nei de dief fan 'e magyske spegel, wurde se finzen nommen troch in pear dwerginnen, de widdo frou Bromwyn en har tsjinneresse Doreena. Frou Bromwyn identifisearret de pylk mei de ealstien as in kobold-pylk, en de beide dwerginnen liede Eric-en-dy nei it wâld fan dy wêzens ta. Dêr docht bliken dat de kobolden fan 'e groep dy't de spegel stellen hat, inoar ek útmoarde hawwe. Eric, Sara en de dwergen besykje de spegel stilwei mei te nimmen en har wer ôf te jaan, mar wurde ûntdutsen. Wylst de dwergen de spegel fuortdrage, fiere Eric en Sara in efterhoedegefjocht. As de kobolden Sara finzen driigje te nimmen, komt Eric werom om har te rêden. By in toubrêge kappet Eric de touwen troch sadat er oan 'e kant fan 'e rivier by de kobolden efterbliuwt, wylst sy ûntkomt. Sara is lykwols sa'n goede bôgesjitster dat se nea mist, en mei dy feardichheid wit se Eric fan 'e oare kant fan 'e rivier ôf te rêden.
John Steinbeck
Steinbeck skreau yn in naturalistyske/sosjaal realistyske styl, faak oer lju út de arbeidersklasse.
The Huntsman: Winter's War
Plot
Nei't it hiele selskip ûnskansearre ûntkommen is, bringe se de spegel nei it taflechtsoard, wylst der tusken Eric en Sara, Nion en Doreena en Gryff en frou Bromwyn op ferskate manearen in fonk oerspringt. Deunby harren doel wurde se lykwols oerfallen troch in ôfdieling fan it leger fan Freya dat oanfierd wurdt troch de keninginne sels. Dan komt út dat Sara nea yn 'e tsjerkers finzen sitten hat, mar sûnt Eric syn ferrie (sa't it har taliek) altyd in trouwe tsjinneresse fan Freya west hat. De keninginne jout har no opdracht om Eric dea te sjitten, en dat docht Sara sûnder wifeljen. Nion en Doreena wurde troch Freya beferzen om útstald te wurden yn har seal mei libbene stânbylden. Nei't Freya en har troepen harren mei Sara, de beide beferzen dwergen en de magyske spegel ôfjûn hawwe, docht bliken dat Eric noch libbet, om't Sara har pylk persiis it medaljon rekke hat dat op syn boarst hong. Foar in bôgesjitster dy't nea mist, kin dat gjin tafal wêze. Yn 'e mande mei Gryff en frou Bromwyn set Eric Freya-en-dy efternei.
John Steinbeck
Biografy
John Ernst Steinbeck kaam út de middenklasse. Syn heite famylje wie fan Dútsk komôf en dy fan memmekant kaam út Noard-Ierlân. Heit (John Ernst Steinbeck) hie ferskate banen: skatbewarder fan Monterey County, behearder fan in moalfabryk en hie in feed and grain shop. Mem (Olive Hamilton Steinbeck) wie foar har houlik skoaljuffer. John Steinbeck waard grutbrocht yn Monterey County yn de Salinas Valley. Simmerdeis arbeide er op pleatsen yn de omkriten, en letter op Sprenkels ranch. Dêr arbeide er op mei ymmigrante-arbeiders en seach er de rauwe kanten fan it migrantebestean, tagelyk mei de swarte kant fan de minsklike natuer. Dat witten makke dat er boeken as Of Mice and Men skriuwe koe. thumb|left|200px|John Steinbeck (yn 'e midden) mei soan John en [[Lyndon B. Johnson (rjochts).]]
The Huntsman: Winter's War
Plot
Werom yn har kastiel wol Freya de magyske spegel útprebearje, mar dan docht bliken dat it ding beset is troch har suster Ravenna, wa har geast beskûl socht hat yn 'e spegel doe't Sniewytsje har lichemlichem deade. Troch de magy fan 'e spegel skept Ravenna foar harsels in nij lichem, en neitiid begjint se har it ryk fan Freya ta te eigenjen. Freya, dy't altyd wend wie om te dwaan wat har suster sei, ferfalt suver sûnder erch wer yn har âlde hâlden en dragen. Eric, frou Bromwyn en Gryff kringe it kastiel binnen, dêr't de beide dwergen de beferzen 'stânbylden' fan Nion en Doreena opspoare. Eric besiket ûnderwilens mei pylk-en-bôge Freya dea te sjitten, mar Ravenna komt dat foar. Hy en Sara, dy't him helpt, wurde finzen nommen, mar as se op befel fan Ravenna eksekutearre wurde sille, komme de oare jagers yn opstân. Dêrop begjint Ravenna harren te deadzjen mei har tsjoenderij. Dat bringt Freya, dy't de jagers as har bern beskôget, der einlings ta om har tsjin har suster oan te kantsjen troch in iismuorre op te lûken tusken Ravenna en de jagers.
John Steinbeck
Biografy
Hy skreau al ferhalen en gedichten yn syn skoaltiid. Neidat er yn 1919 syn high schooldiploma helle hie, gong er -om it syn âlden nei it sin te meitsjen- nei de Stanford universiteit om marine biology te studearjen. Hy seach himsels lykwols yn 't foarste plak as skriuwer en helle nei 6 jier 'út en troch' wat studearjen de universiteit net.
The Huntsman: Winter's War
Plot
Wylst Eric, Sara en de jagers dwaande binne om oer de muorre hinne te klimmen, krije de beide susters spul. Ravenna, dy't har beklaget oer de ûntankberens fan har suster, lit har ûntfalle dat sy Freya makke hat ta wat se is. Freya, dy't in eangstich foargefoel kriget, wol witte wat se dêrmei bedoelt. Om't Ravenna no ûnderdiel útmakket fan 'e spegel, moat se de fragen fan har opropper nei wierheid beäntwurdzje. Sa komt út dat de spegel oan Ravenna ferteld hie dat Freya har dochter meitiid "de moaiste fan it lân" wurde soe. Om dat foar te kommen betsjoende Ravenna Andrew en twong him sa om 'e poppe te deadzjen, sadat sysels foar altyd de moaiste bliuwe soe. As se dat heart, ûntstekt Freya yn razernij. De susters reitsje yn gefjocht, mar Ravenna wurdt Freya oermânsk en stekt har del. Foar't se har deadzje kin, komt de iismuorre del en wurdt se oanfallen troch de jagers. Dy kinne Ravenna, dy't gjin minsklik lichem mear hat, lykwols net oan.
Kyra Phillips
Priveelibben
Phillips wie foarhinne troud mei in John Assad. Nei't dat houlik op in skieding útrûn wie, ferloofde hja har yn 2010 mei kollega-tillefyzjesjoernalist John Roberts. Op 15 maart 2011 krige se mei 42 jier har earste bern, de twilling Kellan Clay Roberts (♂) en Sage Ann Robert (♀). Phillips en Roberts binne sûnt troud. Njonken har wurk as sjoernaliste is Phillips ek belutsen by ferskate goeddiedichheidsynstellings, wêrûnder de Brain Tumor Foundation for Children, de Tragedy Assistance Program for Survivors, de Global Down Syndrome Foundation en Big Brothers Big Sisters of America.
John Steinbeck
Biografy
Yn 1925 ferfarre er nei New York City, dêr't er freelance reporter foar ‘The American’ waard. Dêrnjonken skreau er ferhalen, mar dy krige er net publisearre. Lang om let moast er wol werom nei Kalifornje.
Yn Kalifornje kaam er troch de tiid as opperman, skildersfeint, lânmjitter, as fruitplôker en as opsichter fan in fiskweekbedriuw. Dêr moete er syn earste frou Carol Henning (1930 - skieden yn 1941). De skriuwerij gie er mei troch. Yn 1929 waard syn earste boek útbrocht: Cup of Gold (in histoaryske roman oer it libben fan de Jamaikaanske seerover, Henry Morgan). It boek wie net fuortendaliks in súkses. In skofte letter publisearre er noch twa boeken, mar ek dy koenen de literêre wrâld net oertsjûgje fan syn skriuwerskapasiteiten.
Steinbeck wenne mei Carol Henning yn Pacific Grove yn in hûske fan de famylje, ; dêr garre er materiaal foar twa boeken dy't wol oansloegen: Tortilla Flat en Cannery Row.
Ek syn East of Eden'waard ferfilme (1955) mei James Dean yn in haadrol.
Wilens wie der striderij ûntstien yn de FS oer Steinbecks stipe oan de earmere, ûnbefoarrjochte befolking en syn besites oan de Sovjet-Uny. It wie de "red scare" tiid fan senator McCarthy, sadwaande waard syn nije wurl negearre. Steinbech hie bot lêst fan de protte negative kritiken yn Amearika, mar yn Europa bleau er tige populêrb. Begjin jierren sechtich makke er in reis troch 40 steaten fan de FS, mei syn Frânske poedel Charley. It ferslach fan dy omloop waard Travels with Charley - in search of America (1962).
The Huntsman: Winter's War
Plot
Mar Freya hat foar it ferstân wêr't de boarne fan Ravenna har macht sit, en mei har lêste krêft befriest se de spegel. As Eric dat sjocht, begrypt er wat er dwaan moat, en slacht er mei syn bile de goudene spegel oan gruzeleminten. Dêrmei ferdylget er Ravenna foargoed. Freya kriget in fizioen fan harsels mei in poppe op 'e earm en stjert mei in glimk om 'e lippen. Mei har dea komme al dyjingen dy't se mei har iismagy finzenset hie, wer frij. Nion en Doreena en Gryff en frou Bromwyn wurde weriene. Eric en Sara sjogge út nei in libben yn frijheid.
John Steinbeck
Biografy
Yn 1962 folge de ultime bekroaning foar syn skriuwerskarriêre, hy ûntfong de Nobelpriis foar de Literatuer.
John Steinbeck troude twaris op 'en nij, mei Gwyn Conger (1943) en Elaine Anderson (1950) en hie twa soannen: Thomas en John.
Romans en ferhalen
Yn 'e rige Salamanderpockets fan Querido ferskynden 13 titels fan Steinbeck yn it Nederlânsk.
The Huntsman: Winter's War
Plot
Yn in sêne oan 'e ein fan 'e ôftiteling sjocht men Sniewytsje fan efteren as se op in balkon stiet. In mysterieuze goudene fûgel lânet fuort njonken har.
Rolferdieling
¹) allinne op argyfbylden út Snow White and the Huntsman
Produksje
Nei it súkses fan Snow White and the Huntsman, yn 2012, waarden der al rillegau plannen makke foar in ferfolchfilm. In skandaal, trochdat útkaam dat de regisseur fan dy film, Rupert Sanders, syn frou bedragen hie mei haadrolspylster Kristen Stewart (Sniewytsje), bedoar de boel. Uteinlik waard besletten om in ferfolch te meitsjen dat oer de jager gie ynstee fan oer Sniewytsje. Op 31 july 2014 waard bekendmakke dat Stewart dêr net yn spylje soe. Yn 2016 sei Steward dêroer dat se frijwillich in oanbod fan Universal Pictures ôfslein hie om in cameo yn 'e film te hawwen.
The Huntsman: Winter's War waard regissearre troch Cedric Nicolas-Troyan, foar wa't it syn earste film wie. Hy wurke dêrby op basis fan in senario fan Evan Spiliotopoulos en Craig Mazin. Dat wie basearre op 'e personaazjes út it oarspronklike skript fan Evan Daugherty foar Snow White and the Huntsman. It ferhaal wie ynspirearre troch de mearkes Sniewytsje, fan 'e bruorren Grimm, en De Sniekeninginne, fan Hans Christian Andersen. As produsint wie Joe Roth by it projekt belutsen foar de filmstudio's Roth Films en Perfect World Pictures. De kamerarezjy waard fersoarge troch Phedon Papamichael, wylst de filmmuzyk fan 'e hân fan James Newton Howard wie.
Der wie in budget fan $115 miljoen beskikber foar The Huntsman: Winter's War. De opnamen fûnen plak yn Ingelân; se begûnen op 6 april 2015 en duorren oant yn july fan dat jier. De binnendoarsênes waarden fierhinne opnommen yn 'e Pinewood Studios, yn it Ingelske greefskip Buckinghamshire. Oare opnamelokaasjes wiene û.m. de Abdij fan Waverley yn Surrey, it Windsor Great Park by it Kastiel Windsor, it Wâld fan Dean en it biskoplik paleis en de Katedraal fan Wells.
Distribúsje
Filmstudio Universal Pictures wie ferantwurdlik foar de distribúsje fan The Huntsman: Winter's War. De film gie op 29 maart 2016 yn premiêre yn Hamburch, en iepene op 22 april yn 'e Amerikaanske bioskopen. Op 2 augustus 2016 kaam The Huntsman: Winter's War beskikber as digitale download, en op 23 augustus fan dat jier ek op dvd en blu-ray. Njonken de 'gewoane' edysje, dy't in spyldoer fan 114 minuten hat, waard der op blu-ray ek in útwreide ferzje fan 120 minuten beskikber makke.
Untfangst
The Huntsman: Winter's War krige oer it algemien negative resinsjes fan 'e filmkritisy. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie de film in leech goedkarringspersintaazje fan 18%, basearre op 211 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "The Huntsman: Winter's War is fisueel ymposant en hat in geweldige cast, mar noch it iene, noch it oare is genôch om dit folslein ûnnedige ferfolch oan te rikkemandearjen." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle de film in goedkarringspersintaazje fan 35%, basearre op 41 resinsjes. Fan 'e Amerikaanske bioskoopbesikers dy't nei it sjen fan 'e film oer harren miening befrege waarden, beoardiele 72% The Huntsman: Winter's War posityf, mar net mear as 49% joech oan dat se de film ek oan oaren oanriede soene.
Resultaat
The Huntsman: Winter's War brocht yn 'e Feriene Steaten en Kanada $48,4 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $116,6 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst sadwaande út op $165 miljoen. De lannen (ôfsjoen fan 'e Feriene Steaten) dêr't de film it it bêste die, wiene: Sina ($15,6 miljoen), it Feriene Keninkryk ($7,3 miljoen) en Meksiko ($7,2 miljoen). Ofset tsjin it budget fan $115 miljoen soe de opbringst delkomme moatte op in winst fan $50 miljoen, mar nei't it skynt hie Universal Pictures in fermogen útjûn oan in marketingkampanje, en The Hollywood Reporter rûsde dat de studio sadwaande mei The Huntsman: Winter's War úteinlik in ferlies litte fan likernôch $75 miljoen.
The Huntsman: Winter's War waard yn 2016 nominearre foar seis Teen Choice Awards: bêste science fiction- of fantasyfilm, bêste akteur yn in science fiction- of fantasyfilm (Chris Hemsworth), bêste aktrise yn in science fiction- of fantasyfilm (Charlize Theron), bêste smjunt (Theron), bêste tút (Hemsworth en Jessica Chastain) en bêste liet (Castle fan Halsey).
Alina Cho
Alina Cho (Vancouver (Washington), 1 jannewaris 1971) is in Amerikaansk sjoernaliste fan etnysk Koreaansk komôf. Hja hat as ferslachjouster en nijslêzeresse wurke foar ferskate grutte Amerikaanske omroppen, wêrûnder ABC, CNBC en CNN. Twa kear, yn 1996 en 2004, wûn Cho in Emmy Award foar tillefyzjesjoernalistyk. En yn 2004 wûn se dêropta noch in prestizjeuze Peabody Award.
Jonkheid en oplieding
Cho waard yn 1971 berne yn 'e stêd Vancouver, yn 'e Amerikaanske steat Washington. Har beide âlden wiene ymmigranten út Súd-Koreä. Cho genoat har oplieding oan it Boston Kolleezje, dêr't se in bachelortitel yn kommunikaasjekunde behelle. Neitiid learde se troch oan 'e Medill Skoalle foar de Sjoernalistyk fan 'e Noardwestlike Universiteit, yn Chicago, dêr't se yn 1994 ôfstudearre mei in mastergraad yn 'e sjoernalistyk.
Karriêre
Cho sette har karriêre útein as ferslachjouster by Chicagoland Television, in pleatslike tillefyzjestjoerder yn Chicago. Letter ferfear se nei Tampa, yn Floarida, dêr't se foar it pleatslike tillefyzjestasjon WFTS wurke en yn 'e wykeinen har earste ûnderfining as nijslêzeresse opdie. Yn dy snuorje waard har ferslachjouwing fan 'e opskuor yn St. Petersburg (Floarida), yn 1996, bekroand mei in Emmy Award foar regionale tillefyzjesjoernalistyk.
Neitiid stapte Cho oer nei de nasjonale stjoerder CNBC, dêr't se as nijslêzeresse in breed ferskaat oan nijsûnderwerpen fersloech, de terroristyske oanslaggen op 9/11 ynbegrepen. Yn 2002 kaam Cho te wurkjen by in oare grutte Amerikaanske nasjonale tillefyzjestjoerder, ABC, dêr't se plakferfangend nijslêzeresse wie foar de programma's World News Now en World News This Morning. Dêrnjonken fungearre se ek as ferslachjouster foar it programma ABC News Live en foar News One, in mei ABC ferbûne nijstsjinst. By ABC die Cho û.m. ferslach fan 'e moarden dy't dien waarden troch searjemoardner John Allen Muhammad, en dy't Washington, D.C. yn 2002 wikenlang yn har greep holden, en fan 'e tariedings foar de Twadde Golfoarloch, yn 2003.
Yn febrewaris 2004 kaam Cho by de ynternasjonale nijsstjoerder CNN te wurkjen. Yn 't earstoan fungearre se dêr as nasjonaal ferslachjouster oangeande Amerikaansk nijs, en teffens droech se by oan 'e moarnsprogramma's Starting Point en Early Start, op CNN USA. Yn 2005 makke se diel út it fan it CNN-tiim dat ferslach die fan 'e ferwuostgings dy't de orkaan Katrina yn augustus fan dat jier yn New Orleans oanrjochte en de gefolgen dy't dat hie foar de ynwenners fan dy stêd. Mei harren ferslachjouwing oer dat ûnderwerp wûnen Cho en har kollega's neitiid sawol in Emmy Award foar sjoernalistyk as in prestizjeuze Peabody Award.
Yn 2008 die Cho foar CNN ferslach fan 'e histoaryske taspraak fan Barack Obama yn it Grant Park fan Chicago, dêr't dy syn oerwinning yn 'e presidintsferkiezings mei akseptearre. Cho is fierders ien fan in hantsjefol Westerske sjoernalisten dy't útnûge binne om live-ferslach te dwaan oer en fanút Noard-Koreä. Dat barde yn 2010, doe't se frege waard om 'e ynauguraasje fan 'e nije lieder fan it lân, Kim Jong-Un, by te wenjen. Cho hie earder yn Noard-Koreä west doe't se yn 2008 as lid fan 'e offisjele parsedelegaasje meireizge mei it toernee fan it New York Philharmonic Orchestra. By dy gelegenheid fersoarge se ek in tige persoanlik ferslach fan 'e opdieling tusken Noard- en Súd-Koreä troch de eagen fan har eigen âlden, dat oerlibbenen fan 'e Koreaanske Oarloch binne.
Yn maaie 2010 ûntfong Cho in earedoktoraat yn 'e letteren fan 'e Old Dominion Universiteit yn Norfolk, yn Firginia, foar har bydragen oan 'e sjoernalistyk. Yn augustus 2013 gie Cho by CNN wei. Sûnt wurket se as freelance-ferslachjouster.
Priveelibben
Cho is net troud en hat gjin bern. Yn 2013 hie se foarsafier bekend gjin relaasje.
Georges Wolinski
thumb|225px|Wolinski, 2011 Wolinski, skûlnamme fan Georges Wolinski (Tunis, 28 juny 1934 – Parys, 7 jannewaris 2015), wie in Frânsk striptekener en cartoonist.
Biografy
Georges Wolinski waard berne yn 1934 yn de Frânske koloanje Tunesië. Mem wie Frânsk-Italjaansk en syn heit in Poal, beide fan Joadsk komôf. Syn heit stoar doe't Georges twa jier wie. Doe't syn mem foar in behanneling foar tuberkuloaze nei Frankryk gie, namen syn pake en beppe fan memmekant de soarch foar him oer. Pas doe't er 13 wie seach er syn mem wer. Op in middelbere skoalle yn Briançon krige er kunde oan syn earste frou Jacqueline mei wa't er yn 1961 troude. Sy krigen twa dochters.
Nei syn stúdzjes yn Parys gie er yn 1960 oan 't wurk as cartoonist foar it satiryske blêd Hara-Kiri. Yn 1968 rjochte er mei de Frânske cartoonist Siné it blêd L'Enragé op. Teffens makke er cartoons foar de Frânske tydskriften Charlie Hebdo en Libération. Yn 2005 ûntfong Wolinski de Legioen fan Eare, de heechste Frânske ûnderskieding, fan Jacques Chirac.
Wolinski waard om it libben brocht by de oanslach op it haadkantoar fan Charlie Hebdo yn Parys.
Leffens
Leffens of lefheid is in eigenskip of gemoedstastân wêrby't ekssessive eangst en egoïsme foar in minske swierder weagje as it dwaan fan wat korrekt is, lykas it helpen fan oaren yn need. It is dêrmei it tsjinstelde fan moed. It byhearrende eigenskipswurd is lef of lêf. Immen dy't lef is, wurdt in leffert neamd, of, krúer, in lefbek. Leffens is wat dêr't rûnom op delsjoen wurdt en dat yn 'e measte kultueren en maatskippijen beskôge wurdt as in karakterflater. Yn in protte lannen en territoaria is it toanen fan leffens yn 'e striid in misdriuw, dêr't yn it ferline almeast de deastraf op stie.
Rupert Bruce-Mitford
Rupert Leo Scott Bruce-Mitford (Streatham (Londen), 14 juny 1914 - 3 oktober Oxford, 1994) wie in Britsk archeolooch dy't bekend waard fan syn ûndersyk nei, en publikaasjes oer, it skipsgrêf fan Sutton Hoo.
Bruce-Mitford wurke fan 1938 ôf oan foar it Britsk Museum, Londen, by it Department of British and Mediaeval Antiquities, en doe't de skat fan Sutton Hoo oan de steat kaam yn 1942, krige hy de lieding oer it ûndersyk fan de fynsten. Der hat er sa'n 40 jier mei dwaande west wylst er ferbûn wie oan it Britsk Museum. Hy waard ek foarsitter fan de Society of Antiquaries of London. Utsein in peroade yn de Twadde Wrâldoarloch doe't er militêr wie, hat er sûnder ûnderbrekking by it Britsk Museum wurke oant 1977, as konservator (twa kear) en ûndersiker.
Hy makke teffens in Ingelske oersetting fan in boek fan de Deenske archeolooch P.V. Glob, The Bog People (1965).
Bruce-Mitfort boaske trijeris en krige trije bern by syn earste wiif Kathleen Dent.
Gutenbergbibel
De Gutenbergbibel is in troch Johannes Gutenberg tusken 1452 en 1455 yn Mainz printe bibel. Dizze wichtichste ynkunabel befettet de Latynske tekst fan de fulgaat. It is it earste boek dat ta stân kaam mei help fan de troch Gutenberg stal jûne boekdrukkeunst. De folsleine Gutenbergbibel hat 1282 siden, meast yn twa bannen bûn. De bibel stiet ek bekend as de 42-rigelige bibel.
De measte fan de nei alle gedachten 180 eksimplaren fan de Gutenbergbibel waarden op papier printe en mar tritich op it weardefollere perkamint. Ferspraat oer de wrâld binne noch 49 eksimplaren fan de bibel bekend. Der is mar ien fan dy eksimplaren yn in bibleteek yn de Benelúks oanwêzich, yn de Universiteitsbibleteek fan Bergen. It is in papieren eksimplaar, hoewol’t de Universiteit fan Bergen ek in inkelde side út de ferzje yn perkamint hat. Fan de eksimplaren op perkamint binne fjouwer folslein bewarre bleaun. Ien dêrfan is yn de Nedersaksyske Steats- en Universiteitsbibleteek fan Göttingen en stiet sûnt 2001 op de Wrâlderfguodlist foar Dokuminten fan de UNESCO.
It Plantin-Moretusmuseum yn Antwerpen hat in eksimplaar fan de as 36-rigelige Gutenbergbibel bekendsteande twadde útjefte fan de Hillige Skrift, dy’t nei’t oannommen wurdt ek troch Gutenberg printe is yn 1458-1460. Dy is folle seldsumer as de 42-rigelige bibel, der binne mar 13 eksimplaren fan bekend.
De bibels yn it Gutenberg-Museum yn Mainz binne te besjen, krekt as it eksimplaar fan de Gutenberg-bibel yn de bibleteek fan it Bodmer-Ynstitút: Foundation Martin Bodmer yn Genéve. Ea wie dy bibel yn it besit fan de Romanovs, de Russyske Tsarefamylje. It kommunistysk bewâld ferkocht yn 1931 twa dielen oan Maggs Brothers yn Londen, en sa koe Martin Bodmer, de earste direkteur fan it Reade Krús, úteinlik dy seldsumheid krije foar syn samling bysûndere earste printings. De dielen binne bûn yn in 19e-iuwske bân, der ûntbrekt mar ién side.
Foar it midsiuwe-seizoen fan de Britske stjoerder BBC Four makke Stephen Fry in dokumintêre oer de skiednis fan de Gutenbergbibel en de troch Gutenberg stal jûne drukparse. Dêryn waard in side fan de bibel reprodusearre mei it brûken fan âlde techniken en in neiboude Gutenberg-drukparse.
H.H. ter Balkt
Hy brocht syn earste bondels út ûnder de skûlnamme Habakuk II de Balker.
Ter Balkt wenne yn de wyk Neerbosch-Oost yn Nymwegen.
Dirk Haasdijk
Dirk Martinus Haasdijk (Aldeboarn, 18 maart 1880 - It Hearrenfean, 10 desimber 1943) wie in Fryske fotograaf. Hy wie de soan fan glêzenier en tekener Jarig Haasdijk út Huzum en Grytsje van der Weij út Stiens.
Durk Haasdijk keas foar it ein njoggentjinde iuw nije fak fan fotograaf. Oant 1910 wurke hy as fotograaf yn Aldeboarn. Yn 1910 krige er in saak yn Ljouwert. Fan 1914 oant 1915 wurke hy as fotograaf by H.B. Dirksen yn it Gelderske Dieren by Rheden. In jier letter wie hy koarte tiid werom yn Ljouwert, mar fêstige him dat jier as fotograaf oan de Mistrjitte 407 op De Jouwer.
Arielle Kebbel
Arielle Kebbel (folút: Arielle Caroline Kebbel; Winter Park (Floarida), 19 febrewaris 1985) is in Amerikaansk aktrise, model en presintatrise fan Dútsk etnysk komôf. Hja hat û.m. yn 'e tillefyzjesearjes The Vampire Diaries, Life Unexpected, 90210, Gilmore Girls, UnREAL en Ballers spile. Ynternasjonaal is se wierskynlik it bekendste fan har rol as Elyse Houston yn 'e filmkomeedzje American Pie Presents: Band Camp.
Jonkheid, oplieding en karriêre as model
Kebbel waard yn 1985 berne yn Winter Park, yn 'e Amerikaanske steat Floarida. Har mem Sheri is in ympressario en de eigneresse fan in lytse filmstudio. Kebbel studearre ôf oan 'e Crenshaw School yn Winter Garden (Floarida). As tiner wûn hja ferskate miss-wedstriden, en yn 2002 naam hja diel oan 'e Miss Florida Teen USA-skientmewedstryd. Foar't se in karriêre as aktrise begûn, wurke Kebbel in skoft foltiids as glamourmodel. Fotoreportaazjes fan har binne publisearre yn tydskriften as Maxim, H, Lucky, FHM en Stuff.
Aktearkarriêre
Yn 2003 ferfear Kebbel nei Los Angeles, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje, om yn 'e filmyndustry fan Hollywood in nije wurkpaad as aktrise te begjinnen. Se wie dêr noch net iens in hiele wike, doe't se nei in audysje oannommen waard foar de weromkearende rol fan Lindsay Lister yn 'e populêre dramarige Gilmore Girls. Yn dy tillefyzjesearje wie Kebbel as sadanich yn njoggen ôfleverings fan it trêde, fjirde en fyfde seizoen te sjen.
Op 'e tillefyzje wie Kebbel ek te sjen yn gastrollen, û.m. yn 'e plysjesearjes CSI: Crime Scene Investigation (2003), Law & Order: SVU (2003), CSI: Miami (2005) en Hawaii Five-0 (2012). Oare searjes dêr't se gastrollen yn fertolke, wiene û.m. Judging Amy (2003), Entourage (2004), True Blood (2010), Good Vibes (2011) en Instant Mom (2013). Se waard ek cast yn rollen yn twa pilotôfleverings, te witten fan 'e searjes Football Wives en No Heroics, mar dy waarden net as searje oppikt troch ABC, de tillefyzjestjoerder dêr't se foar makke wiene.
Yn 2004 hie Kebbel in weromkearende rol as Taya yn fiif ôfleverings fan 'e rige Grounded for Life. Dat wie ek it jier dat se har debút op it wite doek makke yn 'e hiphopfilmkomeedzje Soul Plane, mei û.o. Kevin Hart, Tom Arnold en Snoop Dogg. Yn 2005 berikte se in mjitte fan ynternasjonale bekendheid mei har rol as de brave Elyse Houston yn 'e gross-outkomeedzje American Pie Presents: Band Camp, njonken û.o. Tad Hilgenbrink en Crystle Lightning. Oare iere films dêr't Kebbel yn spile, wiene û.m. Be Cool, The Kid & I en Reeker yn 2005 en John Tucker Must Die en The Grudge 2 (mei Sarah Michelle Gellar) yn 2006.
Yn 2006 wie Kebbel ek te sjen yn 'e jongereinfilm Aquamarine, yn 'e mande mei Sara Paxton, Emma Roberts en JoJo Levesque. Yn dy film hie Kebbel de rol fan Cecilia Banks, de wichtichste antagoniste. Lettere films dêr't Kebbel yn spile, wiene û.m. it sportdrama Forever Strong (2008), de horrorfilm Freakdog (2008) en de komeedzjefilm The Brooklyn Brothers Beat the Best, dy't yn 2011 yn premiêre gie op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Toronto.
Underwilens hie Kebbel op 'e tillefyzje weromkearende rollen as Lexi Branson yn The Vampire Diaries (2009-2014 en 2017), as Vanessa Shaw yn 90210 (2011-2013), as Britney yn UnREAL (2015) en as Tracy Legette yn Ballers (2015-2016). Se fertolke de haadrol as Paige yn it twadde seizoen fan Life Unexpected (2010) en as Olivia Charity yn Midnight, Texas, in searje dy't begûn yn 2017 en anno 2018 noch rint.
Teäter
(fia it Frânske théâtre fan it Aldgrykske θέατρον, théatron)
Patrice Martinez
Patrice Martinez (Albuquerque (Nij-Meksiko), 12 juny 1963 – Burbank (Kalifornje), 24 desimber 2018) wie in Amerikaansk aktrise op 'e tillefyzje, yn films en op it toaniel fan Meksikaansk etnysk komôf. Hja waard benammen bekend troch har rol as Victoria Escalante yn 'e tillefyzjesearje Zorro, út 'e earste helte fan 'e 1990-er jierren.
Jonkheid en oplieding
Martinez waard yn 1963 berne yn Albuquerque, yn 'e Amerikaanske steat Nij-Meksiko. Hja wie de suster fan akteur Benito Martinez. Ek har jongere suster Benita, mei wa't Martinez twa jier skeelde, hat wat aktearwurk dien. As bern trede Martinez al op yn pleatslike teäters. Se sette har karriêre as filmaktrise yn 1978 yn har teenagejierren útein, as figurante yn 'e film Convoy, fan 'e ferneamde regisseur Sam Peckinpah. Nei't se de middelbere skoalle yn Albuquerque ôfrûne hie, ferfear Martinez nei de Britske haadstêd Londen om toaniel te studearjen oan 'e prestizjeuze Royal Academy of Dramatic Art (RADA).