cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Enneüs Heerma
Karriêre
By de ferkiezings fan 1994 rekke it CDA tweintich sitten kwyt en bedarren se yn de opposysje. Nei de ferkiezings waard Heerma keazen ta fraksjefoarsitter fan it CDA nei dat listlûker Elco Brinkman dêrmei stoppe wie nei de minne ferkiezings. Heerma moast it CDA in nij gesicht jaan, mar dat slagge him net folslein. Heerma waard dan wol romme om syn hurde wurk en yntegriteit, mar hy slagge der net yn de kiezers wer nei de partij te lûken.
Yn polityk opsicht hat it net in gelokkige tiid west foar Heerma as fraksjefoarsitter fan it CDA. Syn optredens yn de Twadde Keamer wienen faak te ôfwachtsjend en hy kommunisearre net goed mei syn partijgenoaten. Sa waard ien fan syn foarstellen, it oanstellen fan in minister foar Gesinssaken, ûntfong yn de keamer mei laitsjerij. Mar tolve jier letter kaam syn winsk noch út, mei it oanstellen fan in minister foar Jeugd en Gesin.
Dêr kaam yn desimber 1995 noch by dat Heerma by in jieroersjoch fan RTL4 fuort gie, doe’t hy konfrontearre waard mei de ferrassing dat de telefyzjestjoerder ek de útslach fan de “beste en minste politikus fan it jier” bekend makke wurde soe. Hy soe útroppen wurde ta minste politikus fan it jier. Hy siet al yn de smink doe’t hy fuort rûn. Syn wurdfierder sei dat hy “ûnder falske foarwynsels” nei de studio helle wie, benammen omdat Heerma earder al besletten hawwe soe net mei te dwaan oan it RTL4-program Het Jaar van Willibrord, wêryn't de útslach fan de enkête sitte soe.
Hy krige krityk fan oare partijen en ek fan syn eigen partij út waard krityk spuit. Yn 1995 drige hy al ris mei opstappen, doe koe hy der noch, mei muoite, fan wjerhâlden wurde, mar yn 1997 wie it hielendal dien. Hy krige oer de media krityk fan CDA-foaroanmannen as Dries van Agt en Norbert Schmelzer. Jaap de Hoop Scheffer waard yn dy tiid ferkeazen as nije listlûker fan it CDA by de ferkiezings fan 1998. Doe dat barde hold Heerma der dochs mei op yn de Twadde Keamer; op 27 maart joech hy de foarsittershammer oer oan Jaap de Hoop Scheffer en op 9 april joech hy syn parlemintssit oer.
Yn oktober 1997 waard Heerma neamd as kandidaat foar it boargemasterskip fan de gemeente Hilfertsom, mar op de dei dat hy troch minister Hans Dijkstal foardroegen wurde soe, waard der longkanker by him konstatearre. Oardel jier letter stoar Heerma oan de gefolgen fan de sykte.
Alhoewol’t Heerma al lang net mear yn Fryslân wenne, bleaun syn ‘heitelân’ dochs lûken. Heerma koe oerenlang geniete fan de Fryske greiden en de fûgels yn it Fryske lân.
Neitins
De yn 2001 oplevere brêge yn Amsterdam, dy’t Zeeburgereiland en Steigereiland mei elkoar ferbynt, is nei Enneüs Heerma ferneamd; de Enneüs Heermabrêge.
Boksen op de Olympyske Simmerspullen 1964
200px|thumb|right|It Olympysk Bosk Stadion fan Tokio 1964
De Olympyske Simmerspullen 1964, ek wol de XIXe Olympiade neamd, waarden yn 1964 yn Tokio, Japan hâlden. It boksen waard hâlden yn it Korakuen Hall.
Korakuen Hall
De Korakuen Hall waard boud yn 1962 en hat plak foar 4.500 taskôgers. Yn maart 2011 rekke it stadion swier skansearre troch in ierdskodding. De Korakuen Hall leit op in lytse 6 kilometer besúdwesten it National Stadium.
Medaljespegel
De top tsien fan lannen dy't by it boksen medaljes wûn ha by de Olympyske Simmerspullen 1972.
Wimbledon (tennistoernoai)
thumb|Wimbledon 150px|thumb|De trofeeën The Wimbledon Championships, better bekend as Wimbledon, is it âldste tennistoernoai fan de wrâld en is in grandslamtoernoai. Wimbledon wurdt beskôge as it meast prestisjeuze tennistoernoai fan de wrâld. It is ek it grutste gerstennistoernoai en is ien fan de pear tennistoernoaien dy't spilers ferplichtsje om wite klean te dragen.
De inkeltoernoaien fan Wimbledon 2010 waarden troch de Spanjert Rafael Nadal en de Amerikaanske Serena Williams wûn. Foar beiden wie it net de earste Londenske oerwinning: Nadal wist it toernoai al ienkear earder op syn namme te skriuwen en Williams die dat al trije kear. De 125e edysje wurdt fan 20 juny oant en mei 3 july 2011 hâlden.
Suffiks
In suffiks, efterheaksel of útgong is yn 'e taalkunde in affiks dat efter de wurdstam komt. Gebrûklike foarbylden binne de útgongen fan in nammefal, wat oanjout yn hokker nammefal it wurd stiet.
Affixe Affiks
Swansea
Swansea (Welsk: Abertawe) is in stêd (city) en besjoerlik gebiey yn it suden fan Wales, it leit oan de mûning fan de rivier de Tawe. It hiele bestjoerlike gebiet Swansea (The City and County of Swansea) hat 227.079 ynwenners (2006), dêr't sa'n 170.000 fan yn de stêd wenje.
Teatsen
Teatsen is in yn Wergea troch Jelle Dijkstra en Wietse Veenstra ûntwikkele mingfoarm fan tennisjen en keatsen.
Spulregels
Yn haadsaak jilde de keatsspulregels mei in tal oanpassings:
Wedstriden
Yn Wergea wurde sûnt 1994 "wrâldkampioenskippen" hâlden. Oan de earste kampioenskippen namen fuort al 32 partoeren of 96 spilers diel. It spul hat neifolging krigen by in grut tal keatsferienings dy't alle jierren ien as mear rekreative teatswedstriden organisearje.
Jacob van Lennep
thumb|right|200px|Jacob van Lennep right|190px|thumb|Jacob van Lennep ±1865 Jacob van Lennep (Amsterdam, 24 maart 1802 – Oosterbeek, 25 augustus 1868) wie in Nederlânsk auteur, taalkundige, útjouwer en politikus. Van Lennep wie fan 1853 oant 1856 lid fan de Twadde Keamer fan de Steaten-Generaal.
Biografy
Van Lennep waard berne yn Amsterdam as soan fan de skriuwer en politikus David Jacob van Lennep. Hy studearre rjocht oan de Universiteit Leien en op syn 20e sette er in bern oan by in aadlike freondinne, dat troch in minne grutbrocht waard. Yn 1823 makke er mei syn stúdzjefreon Dirk van Hogendorp in fuotreis troch de noardlike -protestante- Nederlannen. Yn 1824 studearre er ôf en boaske oan Henriëtte Röell, tsjin it sin fan syn heit, en festige him wer yn Amsterdam. Hy bleau lykwols in frouljusgek. Yn 1829 waard er beneamd as ryksadvokaat en in jier letter ferfarre er nei de Keizersgreft, no nûmer 560, dêr't er oant syn dea ta wenjen bleau. Foar De Roos van Dekema útkaam gie er nochris nei Fryslân. Yn  Onze Voorouders I-V ( 1838 - 1845) steane Fryske gegevens, bygelyks 'De Friezen te Rome'. 'De Koorknaap of Friesche bouwmeester'.
Van Lennep wie fan 1853 oant 1856 lid fan de Twadde Keamer.
Yn 1868 stoar Jacob van Lennep yn 'e âldens fan 66 jier yn Oosterbeek, dêr't er ek te hôf brocht waard (Oude Begraafplaats).
De útjouwer
Van Lennep fersoarge de útjefte fan de gedichten van De Schoolmeester (1858), in tolvedielige edysje fan it wurk fan Joast fan de Vondel (1850-1868), en Max Havelaar fan Eduard Douwes Dekker/Multatuli (1860). Wyltst Multatuli it boek bedoeld hie as in oanklacht tsjin it koloanjale belied en foar de massa om te lêzen, makke Van Lennep der in djoere útjefte fan; boppedat ferfong er plaknammen en jiertallen troch puntsjes sadat it politike boadskip ôfswakke waard. In lilke Multatuli ferlear it proses tsjin it skeinen fan syn boek (1861).
De skriuwer
Yn it earstoan sette er wurk oer fan Lord Byron en Walter Scott. Eigen wurk debutearre er mei yn 1826, de gedichtebondel Academische Idyllen, dy't er opdroech oan Willem Bilderdijk. Hy ward ferneamd mei syn histoaryske romans nei it foarbyld fan Walter Scott. Foarbylden binne De Roos van Dekama (1836), dat spilet yn de tiid fan de striid tusken greve Willem IV fan Hollân en de Friezen, en Elisabeth Musch (1850). It meast bekend waard syn roman Ferdinand Huyck út 1840. It ferneamde deiboek oer de fuotreis troch Nederlân yn 1823, mei syn stúdzjefreon Dirk van Hogendorp is earst útjûn (yn in bewurke foarm) troch syn pakesizzer yn 1942 ûnder de titel Nederland in den goeden ouden tijd. Yn 2000/2001 is dit boek 'wertaald' troch de skriuwer Geert Mak en Marita Mathijsen yn tsjinst fan it radio- telefyzjeprogramma De Zomer van 1823, dêr't de fouttocht nochris yn oerdien waard troch Mak en de filmmakker Theo Uittenbogaard.
Eide
thumb|Hâneide In eide is in stik lânbou- of túnbou-ark dêr't de grûn siedklear mei makke wurdt.
Eardske
In eardske, ierdman, ierdmantsje of eardman is yn it folksleauwe fan Fryslân en de rest fan 'e Lege Lannen in type mytysk wêzen dêr't it bestean sûnt de Midsiuwen yn folksferhalen fan oerlevere is. Sokke wêzens komme sterk oerien mei de goblins út 'e folkloare fan 'e Britske Eilannen en de kolbolden út it Dútske taalgebiet.
Eardsken soene tahâlde yn hoalen yn 'e grûn; dêrfandinne harren namme. Ornaris binne eardsken meunsterlike wêzens, hoewol't se beskreaun wurde mei ferskate en faak tsjinstelde lichemsskaaimerken en karaktertrekken. Lykwols binne se hast altyd lytser fan stal as minsken, grotesk fan uterlik, en fan karakter ûndogensk of planút kweadaardich. Ek binne se hast altyd ynklauwerich, benammen as it om goud of juwiellen giet. Fierders besitte se gauris it fermogen om betsjoenings op te lizzen.
Wenplak
Neffens guon Fryske folksferhalen soene eardsken ûnder de hurdkûle libje en klaaid wêze yn in soldatepak. Dêrom waarden se foarhinne ek wol 'soldaatsjes' neamd. Minsken mei boppenatuerlike jeften koene de eardske út de hoale roppe. De eardsken wisten fan ferburgen skatten, en nachtlike aktivens op 'e pleats waard oan harren taskreaun.
Eardsken wennen ek yn 'e bosk fan Aldemardum en yn in stik lân by Skerpenseel. De lokalisaasje fan eardsken yn Sint-Nyk wie net neffens de Fryske tradysje, mar kaam ynstee fuort út in koart ferhaal dat yn 1879 skreaun waard troch Lútsen Wagenaar.
Ierdmanspypke en ierdmanspot
By it ploeien of by it ôfbrekken fan âlde huzen wurde faak koarte tsjûke liemen pypkes fûn. Foarhinne waard sein dat de eardsken dêrút smookt hiene. Fierders tsjutte men yn it ferline ek wol diggelguod, dat út 'e grûn kaam, oan as 'ierdmanspot'.
Hurdfytse op de Olympyske Simmerspullen
Hurdfytse op de Olympyske Simmerspullen kin ferwize nei:
Pieter Lub
Pieter Lub (Inkhuzen, 14 maaie 1838 - Garyp, 13 novimber 1922) wie in ûnderwizer en haad fan de Kristlike skoalle yn Garyp. As learaar oan de kristlike nomaalskoalle yn Burgum hie er in soad ynfloed.
Keppeling om utens
Mear oer master Lub
Henk Hofstra
thumb|Boven water fan Henk Hofstra yn [[Lelystêd]] Henk Hofstra (Terwispel, 1952) is Fryske keunstskilder, grafysk ûntwerper en byldhouwer.
Hofstra waard berne as iennige soan yn in arbeidershúshâlding. Op 17-jierrige leeftyd gie er nei de keunstakademy Artibus yn Utert. Nei in jier stoppe hy mei de oplieding. Inkele jierren letter gie hy nei de Akademy Minerva yn Grins dêr't er ein jierren santich ôfstudearre.
Sjenre
De keunst fan Henk Hofstra is figuratyf. Hy skilderet meast kij, tulpen en lânskippen, mar ek stedsgesichten en portretten. Dêr oerhinne bringt hy op in ekspressive wize slierten ferve oan. Sa ûntstiet in kontrast tusken rêst en enerzjy. In driptechnyk dy't al brûkt waard troch ferskate Amerikaanske ekspressjonisten yn de jierren nei de Twadde Wrâldoarloch. Henk Hofstra hat sûnt de jierren tachtich geregeldwei eksposearre yn binnen- en bûtenlân, ûnder mear yn Amsterdam, Rotterdam, Antwerpen en New York.
Projekten
Hofstra is teffens belutsen by spraakmeitsjende keunstprojekten. Sa wie er yn 2007 ferantwurdlik foar it blau fervjen fan in strjitte yn Drachten, in keunstprojekt dat hy Wetter is libben neamt. Yn 2008 skildere hy op it Ljouwerter Saailân achtjin mânske spegelaaien. Ein 2008 waard dat keunstwurk fuorthelle fanwege de werynrjochting fan it Saailân. Yn 2010 realisearre er yn Lelystêd it projekt Boven Water.
Volokolamsk
Volokolamsk (Russysk: Волоколамск) is in stêd yn de oblast Moskou fan de Russyske Federaasje. De stêd leit likernôch 130 kilometer noardwestlik fan de stêd Moskou.
Skiednis
De stêd waard troch keaplju út Novogorod stifte op in strategysk plak by in oerhaal oan de rivier de Lama. Fanwegen de lokaasje tusken Moskou en Novgorod wie it plak foar in lang skoft in kwestje fan strideraasje tusken de grutfoarsten fan Moskou, Tver en Novgorod. Dêroerhinne kamen ek noch de oanfallen fan de Mongoalen.
Yn 1398 wie it defintyf mei de macht fan Novgorod oer Volojolamsk dien en foege Vasili I it gebiet yn by Moskoovje. Tsien jier letter joech er it gebiet foar twa jier as lien oan Švitrigaila, grutfoarst fan Litouwen, dy't oan de kant fan Moskou hie meifochten. Nei't Volokolamsk syn hânse-kontakten mei Novgorod ferlear rekke de stêd yn it neigean en foar hast 50 jier yn it ferjit. Vasili II liet it gebiet yn 1456 nei oan syn sechde soan Boris en tusken dat jier en 1513 foarme Volokolamsk mei Rzjev en Rûza it apanage-foarstedom Volotsk. Ut dy tiid datearret de Opstanningskatedraal. Mei de ienwurding fan de Russyske lannen om Moskou hinne waard it foarstedom yn 1513 by it grutfoarstedom Moskou foege. thumb|left|Opstanningskatedraal Yn de Tiid fan Unstjoer folge yn 1606 in besetting fan twa jier fan de stêd troch Poalen. Sigismund III besocht de stêd yn 1612 by in operaasje om Moskou yn te nimmen nochris te oermasterjen, mar slagge dêr net yn.
It strategyske belang fan de stêd naam yn de 16e en 17e iuw ôf en de stêd rekke ekonomysk yn it neigean, mar Volokolamsk krige yn 1781 de status fan in provinsjestêd en dêrop folge in werynrjochting fan de stêd.
Yn de tiid fan de Earste Russyske Revolúsje (1905-1907) wiene de arbeiders fan Volokolamsk tige aktyf yn de stakingsbeweging. Op 31 oktober 1905 besetten opstannige boeren fan omlizzende doarpen de zemstvo Volokolamsk as de sels útroppen Republyk Markovo (nei de namme fan it doarpke Markovo, it plak dêr't de republyk útroppen waard). De boererepublyk waard net earder as yn july 1906 wer opheft en de klokketoer is noch net rekonstruearre (2023).
Nei de Febrewarisrevolúsje fan 1917 besetten de sosjaal-revolúsjonêren en de mensjewiken de belangrykste posysjes yn it bestjoer fan de zemstvo Volokolamsk. Dat bleau soa oant 22 desimber 1917, doe't de zemstvo de macht fan de bolsjewiken erkende. Yn 'e rin fan 1918 waarden hast alle bedriuwen fan Volokolamsk nasjonalisearre.
Tusken 27 oktober oant 20 desimber 1941 waard de stêd Volokolamsk beset troch Dútske troepen. Yn de trije moannen besetting troch de Dútsers waard der in pear kear fûl fochten tusken Dútske troepen en partisanen en waard de ferneamde klokketoer fan it Josif Volotski-kleaster opblaasd.
It besjen wurdich
thumb|2018-09-01-DJI 0041|left|Josif-Volotskikleaster
Fytskrossen op de Olympyske Simmerspullen 2008
200px|thumb|right|200px|It fytskross stadion tidens de Spullen fan Peking 2008
De Olympyske Spullen fan de XXIXe Olympiade waarden fan 8 oant en mei 24 augustus 2008 hâlden yn Peking, de haadstêd fan Sina. It fytskrossen hie plak op de Laoshan Bicycle Moto Cross (BMX) Venue yn it westen fan Peking yn de buurt fan it Velodrome. It wie de earste kear dat it fytskrossen op it programma stie fan de Simmerspullen.
Darling (rivier)
thumb|Rin fan de Darling thumb|De Darling ûnder Bourke
De Darling is mei 2.739 km de langste rivier fan Austraalje. De rivier ûntspringt yn it Grut Australysk Skiedingsberchtme by Bourke yn Nij-Súd-Wales en mûnet by Wentworth út yn de Murray. Tegearre mei de Murray foarmet de Darling ien fan de grutste streamgebieten fan de wrâld.
Funk
thumb|500px|Earth, Wind and Fire Funk is in muzykstreaming dy't út Noard-Amearika komt. Funk is in sterk ritmyske muzykstyl en hinget sterk op it ritmysk staccato meiïnoar spyljen fan perkusje, baslinen, slachgitaren en blaasynstruminten.
Namme
It wurd funk betsjut fan oarsprong lichemsrook of de rook fan geslachtsferkear en waard oer it algemien as net-fatsoenlik wurd oanmerke.
Yn de Afro-Amerikaanske muzyk brûkten se de oantsjutting funky om dat diel fan de muzyk oan te jaan dat los, seksy, stadich riff-oriïntearre en/of dûnsber wie. Funk kin dus sjoen wurde as in subsjenre fan Rhythm and Blues en de term wurdt sûnt mids sechstiger jierren as sjenre-oantsjutting brûkt.
Sechstiger jierren
Yn de sechstiger jierren ûntstie funk as muzyksjenre, foaral yn gong set troch James Brown en de groep muzikanten om him hinne en letter ek troch de The Meters.
Artysten fan de earste oere wiene ûnder oare Bootsy Collins, Charles Wright & the Watts 103rd Street Rhythm Band, George Clinton, Maceo Parker, Sly & The Family Stone, The Commodores, The Isley Brothers,Alan Evans, The Ohio Players en War.
Santiger jierren
Yn de santiger jierren ûntstie in nije streaming yn de funk dy't George Clinton en syn Parliament/Funkadelic-kollektyf p-funk neamde. Funk leit ek oan de basis fan de disko, wat opkaam oan de ein fan de santiger jierren. Bekende artysten út dy tiid wiene Earth, Wind & Fire, Eric Burdon en Rick James. Ek ûntstie yn de jierren santich de jazzfunk mei ûnder oare Herbie Hancock mei it album Headhunters út 1973.
Tachtiger jierren
Yn de tachtiger jierren ûntstie yn de Amerikaanske stêd Minneapolis in aparte funk-scene, foaral troch it súkses fan de artyst Prince. Inkelde bekende akts wiene Alexander O'Neal, The Time en André Cymone.
Bintsje
thumb|225px|Bintsje, bloeiende plant thumb|225px|Bintsjes Bintsje is in ierdappelras dat yn 1905 troch de Sumarder haadûnderwizer Kornelis Lieuwes de Vries út in krusing fan 'Meunstersen' mei 'Frânsen' kweekt waard. It ras kaam yn 1910 foar it earst yn de hannel.
Funk
Njoggentiger jierren en 2000
Fan de jierren tachtich ôf wie funk benammen fan ynfloed op de grooves en samples yn respektivelik de disco, dance en de hiphop. Yn de hiphop seach benammen de rapgroep Digital Underground harsels as in fuortsetting fan de P-funk.
Bintsje
It is in middenier rypjend ras mei in goede knolfoarm en treflike konsumpsjekwaliteit. De ierappels binne sawol geskikt foar de farske konsumpsje as foar de ierappelyndustry (patat en sjips). De blanke knollen binne grut, lang aairûn en frij flakeagich. Se hawwe in ljochtgiele, fleizige kleur. Se smeitsje neutraal binne wat stiif op 'e panne.
De plant is tige gefoelich foar fytoftora, sawol yn it lof as yn de knol. Hy is ek fetber foar wartsykte. Fanwege dizze gefoelichheid foar fytoftora hawwe de grutwinkelbedriuwen ûnder druk fan de miljeubeweging de ferkeap fan Bintsje staakt, wylst se it ras Bildtstar, dat noch gefoeliger is, wol ferkeapjen bliuwe. Dochs wurde Bintsjes noch in soad ferboud. Foarstanders fan it ras beweare dat de miljeulêst troch it lytsere tal bespuitingen uteinlik geunstiger útfalt as by oare rassen.
Kornelis Lieuwes de Vries
Kornelis Lieuwes de Vries waard op 25 febrewaris 1854 yn Hurdegaryp berne. Yn 1881 troude er mei Grytsje Hommes de Jong. Ut dat houlik waarden seis bern berne. Nei it ferstjerren fan syn earste frou (1895) troude er 1897 mei Afke de Glee. Ut dat houlik kamen noch twa bern. De Vries ferstoar op 20 novimber 1929.
De Vries wurke oant syn ienentweintichste op de pleats en learde dêrnei foar ûnderwizer. Fan 1883 ôf wie er haadûnderwizer oan de iepenbiere legere skoalle fan Sumar. Yn 1894 helle er de lânbouakte en yn 1901 de túnbouakte. Neist syn wurk as skoalmaster joech er ek lânbouwinterkursussen. De Vries wie lid fan de Fryske Maatskippij fan Lânbou. Al yn 1898 frege de Maatskippij him om in proeffjild foar de ierappelbou yn te rjochtsjen, dat er 25 jier yn behear hie. Hy kweekte yn fiifentweintich jier sa'n 150 rassen, mar allinnich it bintsje waard in sukses. Hiel lang hat it bintsje it wichtichste ierappelras op Nederlânske menu's west.
Funk
Njoggentiger jierren en 2000
Dêrneist ûntjoech him de út Amearika oerwaaide Hammondbeat, mei as skaaimerk de meast ynstrumintale en hypnotisearjende Funk grooves dêr't skeurende hammond-oargels en wah-wah-gitaren sintraal yn steane, mei artysten as The New Mastersounds, The Breakestra, Speedometer, Big Boss Man, Galactic, The Bamboos en Daft Punk. Ek de yn 1989 trochbrekkende Red Hot Chili Peppers hiene sterke funkynfloeden yn har muzyk.
Bintsje
Bintsje Jansma
De Vries neamde syn nije ierappelrassen nei syn bern, learlingen en âld-learlingen. Sa waard yn 1905 it bintsje ferneamd nei de doe 17-jierrige âld-learlinge Bintsje Jansma, dochter fan Minke en Teade Jansma. Se waard yn 1888 berne en wie 88 jier âld doe't se yn 1976 yn in rêsthûs yn Frjentsjer stoar. Fierders wienen der ek bygelyks it Tryntsje en de Sipe.
Funk
Njoggentiger jierren en 2000
Ek de Dance-scene liet it Funk-idioom net los mei in nije fariaasje dy't nufunk neamd wurdt. Lêstneamde streaming lit him werkenne troch opfierde hiphopbeats en al dan net sels spile funk- en jazzpatroanen. Foaroprinnende artysten yn lêstneamde fariant binne lju as Dr Rubberfunk, Skeewiff, Chris Joss, Smoove, Thunderball & DJ Slow.
Nederlân
Foarbylden fan Nederlânske funkgroepen binne: Candy Dulfer, The Amsterdam Funk Connection en Lefties Soul Connection.
Subsjenres en ynfloeden
Subsjenres binne:
Sjenres dy't in soad funkynfloeden ha binne: thumb|right|30px|''[[Kwissypedy|>]]
Gerrit Offringa
Gerrit Offringa, (Drachten, 12 desimber 1943 - Ljouwert, 10 maart 2019) wie in Fryske keunstner en filosoof dy't tsjin de seedyk fan de Waadsee yn Nes wenne. Hy folge de oplieding oan de Akademy Minerva foar Byldzjende keunst en Foarmjouwing yn Grins fan 1962-1966.
It wurk fan Gerrit Offringa bestiet út skilderijen, tekeningen, trijediminsjonaal wurk, fotografy en grafyk. Hy ferbûn yn syn bylden abstrakte begripen as trochskinendheid, gewicht, trochsnijing, kontrast en harmonij mei minsklike eleminten en emoasje. Dêrby brûkte er de eigenskippen fan ferskate materialen as glês, hout, polyester, perspeks, metaal en twigen, koper, slakkehúskes, gips, purskom, fearren en folle mear. De bylden hawwe faak in figurative ferwizing nei minsken.
Offringa syn wurk hat te sjen west yn galerys en museums yn binnen- en bûtenlân.
Pjotr Kropotkin
thumb|right|Kropotkin om 1900 hinne Pjotr Aleksejevitsj Kropotkin (Russysk: Пётр Алексеевич Кропоткин, Pjotr Aljeksjejevič Kropotkin) (Moskou, 9 desimber 1842 – Dmitrov, 8 febrewaris 1921) wie in Russysk foarst, revolúsjonêr en anargist; teoretikus fan it anargisme, geograaf en soölooch.
Kropotkin wie fan 1872 oant 1874 lid en propagandist fan de rûnte fan de 'tsjajkovisten', in revolúsjonêre beweging yn Sint-Petersburg.
Fan 1876 oant de febrewarisrevolúsje fan 1917 wie er twongen om yn it bûtenlân te wenjen. Hy wie dêr lid fan anargistyske organisaasjes. Kropotkin publisearre op it mêd fan etyk, sosjology en de skiednis fan de Frânske Revolúsje. Yn 1902 ferskynden syn memoires: 'Oantinkens fan in revolúsjonêr'.
Kropotkin konkludearre, ûnder oaren yn tsjinstelling ta Darwin, dat by bisten fan deselde soarte gjin striid om it bestean foarkomt. Help en solidariteit ûnder inoar blike essensjeel foar it behâld en de evolúsje fan eltse bistesoarte. De minske hinget der neffens Kropotkin ek nei oer om in genereuze hâlding oan te nimmen, him op te offerjen en wat foar in oar oer te hawwen. Dat soe benammen bliken dwaan yn lytse en solidêre mienskippen. Hy miende soks noch te sjen in beskate lânseigen befolkingsgroepen, dy't it feodalisme en kapitalisme net kend hienen.
Sa skreau er oer de Kommune fan Parys fan 1871, dat "in nij idee berne wie ûnder de namme fan de Paryske Kommune, in idee foarornearre de miet te wurden foar revolúsjes yn de takomst." De moderne steat is neffens Kropotkin de grutste behindering foar it berikken fan in maatskippij grûnfêste op ûnbaatsuchtigens, frijheid en gelikens. It ôfbrekken fan de steat soe dêrom de iennichste wei wêze nei solidêr gedrach fan de minske, de befrijing fan it yndividu en de foarútgong fan de maatskippij.
List fan planetoïden 26601-26700
Dit is in list fan planetoïden 26601-26700.
Karianne Krabbendam
thumb|150px|Dreamend thumb|150px|Torso III
Karianne Krabbendam (De Haach, 1951) is in byldhouster út Ljouwert. By binnenkomst fan de Hollanderwyk fanôf de Skrâns stiet in brûnzen byld fan de joadske keapfrou Betje Cohen fan har hân. It byld is makke nei de renovaasje fan de Hollanderwyk.
Wichtichste tema yn har wurk is it frouljuslichem. De measte wurken binne fan stien, faak wurde abstrakte lichemsfoarmen makke.
Marimba
thumb|Konsertmarimba In marimba is in oan de ksylofoan besibbe muzykynstrumint út de famylje fan de idiofoanen. Marimba's wurde yn de folksmuzyk mar ek yn de klassike muzyk brûkt.
De marimba kin beskôge wurde as de alt- of basferzje fan in ksylofoan. In marimba hat in folle waarmere en follere klank as in ksylofoan. In 5-oktaafsk konsertmarimba hat in berik fan C2-C7, lytsere (makliker te ferfieren) marimba's hawwe in folle lytser berik A3-C7.
List fan boargemasters fan It Bilt
List fan boargemasters fan It Bilt fan 1892.
Hennie de Boer
Hennie de Boer (Nijeveen, 1954) is in keunstneresse. Nei de Deva fakskoalle yn Almelo docht Hennie de PBNA fakopleiding Keramyske Yndustry en set har nei wenjen yn Makkum. Se makket benammen skulptueren en har wurk is beynfloede troch it wetter en de Waadeilannen.
Se makke ek byldegroep De Trije Bruorren (1996) dy't yn Toppenhuzen stiet.
De Vliezier
De Vliezier wie in streekblêd dat foarhinne wykliks ferskynde op it Fryske Waadeilân Flylân. It tydskrift waard foar it earst publisearre yn 1999, as de opfolger fan Het Baken. Dat lêste blêd wie oarspronklik úteinset as it klubkrantsje fan 'e pleatslike drumband, dat meitiid útwoeksen wie ta in doarpskrante. De Vliezier ferskynde ûnder redaksje fan en waard útjûn troch Berend Hazenberg. Dy dielde it wurk earst mei twa maten, mar de op in stuit kaam er der allinne foar te stean, hoewol't er foar in part stypje koe op syn frou. Dy wurke net inkeld as korrektor, mar fertelde him ek wêr't er wol en wêr't er beslist nèt oer skriuwe koe.
Yn 2011 ferskynde De Vliezier noch yn 46 kear yn 't jier en hie it krantsje in oplaach fan 800 stiks. Yn 2017 wiene der 600 abonnees, wêrfan 300 op Flylân en nochris 300 op it fêstelân. De oplaach bedroech doe noch 600 stiks. Neffens Hazenberg wie benammen fergrizing debet oan it weromrinnen fan it tal abonnees, mei't de jongerein almar minder belangstelling foar de printe media hat en it nijs opnimt fia de sosjale media.
Yn it nûmer fan De Vliezier fan 26 desimber 2017 kundige Hazenberg oan dat er fan doel wie om mei it krantsje op te hâlden. Hy sei troch te gean oant it 750e nûmer, dat yn it foarjier fan 2018 ferskine soe. As der him dan net ien melden hie om it wurk oer te nimmen, soe it doek falle foar De Vliezier. Op 29 maart 2018 waard bekend dat Hazenberg gjin opfolger fine kinnen hie. Sadwaande ferskynde ein april de lêste edysje fan De Vliezier. Hazenberg joech oan dat er miskien út en troch noch wolris in lyts nijsbrief yn 'e foarm fan in A4-ke yninoar set, mar de twingerij fan it wyklikse skriuwen is er bliid dat er kwyt is.
List fan hûnerassen
Hûnen wurde al tûzenen jierren selektyf fokt om 'e winske kwaliteiten te krijen of fuort te sterkjen. Dêrtroch binne hûnderten ûnderskate hûnerasen ûntstien, dy't kwa uterlik ûnbidich faninoar ferskille kinne. De hûn is it iennichste bist wêrby't sa'n grut ferskaat oan uterlike foarmen foarkomt. Lykwols hearre alle hûnerassen noch altyd ta ien en deselde bistesoarte.
Hjirûnder wurdt in oersjoch jûn fan 'e ferskillende hûnerassen. Dêrby binne se ûnderbrocht yn in stikmannich kategoryen: hardershûnen, hiem- en ferdigeningshûnen, grutte en lytse selskipshûnen, speurhûnen (of rinnende hûnen), steande hûnen, terriërs en wynhûnen. Slidehûnen wurde ornaris yndield by de hiem- en ferdigeningshûnen, mar binne hjir yn in subkategorytsje werjûn.
List fan boargemasters fan Sleat
list fan boargemasters fan Sleat fan 1734.
Marburg-Biedenkopf
Marburg-Biedenkopf is in bestjoerlik distrikt yn de Dútske dielsteat Hessen en hat 250.861 ynwenners. It distrikt waard oprjochte yn 1974.
Stêden en gemeenten
(Ynwenertal, 30. juny 2005)
Cor Nijdam
Cor Nijdam (Haskerdiken, 1918 - It Hearrenfean, 2 novimber 2006) wie 25 jier dirigint fan it Heerenveens Fokaal Ensemble.
It Fokaal Ensemble waard yn 1965 troch Nijdam opsetten doe't er muzykskoallelearlingen selektearre foar in jeugdkonkoers yn Belgje. Yn Belgje waard fuort de earste priis wûn. It NCRV Vocaal Ensemble en it Nederlânsk Keamerkoar wienen syn grutte foarbylden. It koar bestie earst út fjouwer sopranen, trije alten, twa tenoaren en twa bassen, letter waard it útwreide nei tweintich leden. Nijdam joech in soad omtinken oan de presintaasje. Sa kaam it koar altiten sjongendewei op fan efterút de seal, wylst roazen útdielend oan it publyk. By it konsert stienen de koarleden ek ferspraat oer de seal en it poadium. Yn 1990 waard er troch sykte twongen om te stopjen. Oardel jier letter hâlde it koar op te bestean. Cor Nijdam waard riddere yn de Oarder fan Oranje Nassau en joech ûnder oare in konsert foar de paus.
Spûkdieren
De spûkdieren (Tarsiidae) binne in famylje yn it tuskenskift fan de spûkdiereftigen (Tarsiiformes). Alhoewol de fersprieding yn it ferline, nei de fossilen, grutter west hat, is de famylje op it stuit beheind ta eilannen yn Súdeast-Aazje.
Utsjen
Spûkdieren hawe in lichem fan sa'n tolve sm. Dêr komt dan noch in sturt by dy't op himsels al hast 25 sm lang wêze kin. Oars as de lange sturt fan in grypsturtaap, kin in spûkdier de lange sturt net brûke om te grypen. Mei sterke efterpoaten, kinne hja meters fier ljeppe, en de sturt is der foar it lykwicht.
De spûkdieren hawwe grutte eagen. Lykwols kinne hja de eagen net fan rjochting feroarje. Dêr tsjinoer hawwe je ekstra sterke nekspieren, dy't it mûchlik meitsje en draai gâns de holle, om nei in oare kant te sjen. Dy kinne sa'n feroaring oan, dat it bist de kop nei rjochtefterút draaie kin.
Soarten
De wiere spûkdieren libje op Selebes. It binne de lytste: folwoeksen net mear as 10 sm. Dêr tsjinoer binne der dêr gauris sân ûnderskate soarten. De westlike spûkdieren libje op Borneo en parten fan Sumatra as ien soarte. Der binne wol wat lytse ferskillen tusken de eilannen, mar net genôch om harren as mear as ien soarte te sjen. De skouspûkdieren libje op de Filipinen. It is tinklik ien soarte, mar it is dreech om dat út te meitsjen, ek al binne it grutte bisten, nei mjitten fan spûkdieren. De dieren op de Filipinen kinne wol 15 sm grut wurde, mar, lykas de namme oanjout, de dieren binne tige skou. Hja binne nachtdieren, en binne sa dreech te finen, dat it oan't no ta net wis is at it ien soarte is, as mear, as mei mear ûndersoarten.
Klassifikaasje
De hjoedeiske spûkdieren hearre ta ien fan trije skaaien. Dernjonken binne der in twa as trije soarten dy't noch net beskreaun binne, en wurde twa soarten yn fossilen beskreaun, dêr't it plak yn de klassifikaasje net wis fan is.
Kolumba fan Iona
thumb|De hillige Kolumba fan Iona by de Pikten Yllustrator [[Joseph Ratcliffe Skelton 1865–1927) ]] Sint Kolumba fan Iona (7 desimber 521, Gartan – 9 juny 597, Iona), ek bekend as Colmcille, of, yn 't Aldiersk, as Colum Cille (dat betsjut "Do fan de Tsjerke") wie by libben in misjonêre mûnts.
Hy wie in útsûnderlik figuer ûnder de Gaelyske misjonêre mûntsen, dy't it Kristendom oan de Pikten brochten yn 'e iere Midsiuwen, sa't guon dy't him heech hawwe, ha wolle. Hy wie ien fan de Tolve Apostels fan Ierlân.
KMail
KMail is foar KDE de e-postkliïnt. De oarspronklike ferzje kaam út yn 2014.
Hy hat stipe foar mappen, filters, HTML, en in ynternasjonale karakterset. Boppedat kin er omgean mei IMAP, dIMAP, POP3 en lokale postfakken foar ynkommend e-berjochten. Ek kin er mei help fan SMTP of sendmail e-berjochten ferstjoere.
Unpost en filter
Der binne ferskate manieren om e-berjochten te filterjen yn KMail en dêrby kin ek gearwurke wurde mei ûnpost-filterprogramma's lykas hjirûnder omskreaun binne: De filters kinne kombinearre wurde mei tekstfilters, dy't bygelyks sjogge nei de spesjale koppen en sa de post fan de ûnpost skiede kinne.
KMail stiet ta dat der rjochtstreeks op de posttsjinner filtere wurdt. Soks is nijsgjirrich foar de minsken mei in ynbelabonnemint. In e-berjocht dat grutter is as in grinswearde (standert 50kib) wurdt net automatysk kopiearre nei de kompjûter. Mei de opsje "helje, beslis letter, wiskje", makket KMail der in list fan, mar lit it berjocht op de tsjinner. Dat jout de mooglikheid om ûnpost en te grutte berjochten te wiskjen sûnder tiid te ferbargjen.
Kryptografyske stipe
KMail stipet de OpenPGP-standert en kin automatysk fersiferje, ûntsiferje en ûndertekenje. En boppedat kin er de hantekenings fan e-berjochten en taheakken ferifiearje, troch in ynboude OpenPGP/MIME-metoade fan tekenjen/fersiferjen. KMail is foar dy funksjonaliteit ôfhinklik fan GnuPG. Om it fisueel makliker te meitsjen, sil KMail de ferifiearre berjochten grien kleurje; giel by net fertroude ûndertekening; read by ûnjildige ûndertekening; en blau foar fersifere berjochten.
KMail stipet ek S/MIME-berjochten en ek Chiasmus, dat in kryptografysk systeem is hokker bûn is oan in merk en makke is troch de Dútske Federal Office for Information Security (BSI).
Groupware stipe
KMail kin as ûnderdiel fan Kontakt ek fungearje as groupware-kliïnt en sa kontaktlisten, e-berjochten, aginda's en notysjes tusken de brûkers diele.
Keppelings om utens
Kontact Kontact
Aktivisme (Twadde Wrâldkriich)
Aktivisme wie yn it ramt fan 'e Twadde Wrâldoarloch it besykjen fan 'e Dútsers om Fryslân los te weakjen fan 'e rest fan Nederlân.
Sa waard der bygelyks in wetlike regeling foar it Frysk oanbean, en teffens boargemastersfunksjes. Der wiene net folle Friezen dy't gehoar joegen oan dizze lokrop. De Fryske Beweging liek hast ymmún, al ferskynden der mei Dútsk jild guon tydskriften (It Fryske Folk en Noorderland). Likemin as de ideeën fan 'e NSB bliek it nasjonaal-sosjalisme yn tel. Yn Fryslân wie de Maaiestaking yn 1943 frij algemien. In soad ûnderdûkers en hongerevakuees waarden yn 'e provinsje stipe.
Embraer 170/175
thumb|In Embraer 175 fan Air Canada De Embraer 170 is in ferkearsfleantúch mei twa GE CF34-8E motors fan de Brazyljaanske fleantúchbouwer Embraer, ornearre foar regionale flechten.
De Embraer 175 is in ferlingde ferzje fan de 170 en dy kin mei 78 oant 86 stuollen konkurrearje mei ûnder oaren de Canadair CRJ-900 en de Sukhoi Superjet 100.
Mei 70 oant 78 stuollen is de Embraer 170 ornearre om te konkurrearjen mei fleantugen lykas de Fokker 70 en de Canadair CRJ-700.
James (rivier)
De James is in rivier yn it noardeasten fan de Feriene Steaten, yn de steat Firginia. De rivier is ferneamd nei de Ingelske kening James I. Tegearre mei de Jackson hat de James in lingte fan 660 km. It streamgebiet beslacht 27.020 km², in gebiet dêr't sa'n 2.5 miljoen minsken wenje (2000). It is de tolfde rivier nei grutte yn de Feriene Steaten en hy rint mar troch ien steat.
De rivier James ûntspringt yn de Allegheny Bergen, yn de omkriten fan Iron Gate, op de grins tusken de counties Alleghany en Botetourt, troch de gearrin fan de rivieren Cowpasture en Jackson en mûnet by Hampton Roads yn de Chesapeakebaai.
Litium
thumb|Litiumbatterij Litium is in gemysk elemint mei symboal Li en atoomnûmer 3. It is in sulverwyt alkalimetaal.
Untdekking
Litium waard yn 1817 ûntdutsen troch Johan Arfwedson. Hy ûntduts it elemint ûnder it ûndersykjen fan mineralen dy't ôfkomstich wiene fan it Sweedske eilân Utö. De namme litium is opmakke út it Grykske wurd lithos, dat stien betsjut, om't alle eardere alkalimetalen yn planten fûn wienen.
Medisyn
Litium wurdt yn de foarm fan litiumkarbonaat en litiumsitraat yn medisinen tsjin ûnder oaren bipolêre steurnis brûkt.
McKenzie (rivier yn Oregon)
De McKenzie is in rivier yn it noardwesten fan de Feriene Steaten yn de steat Oregon. De rivier is in sydrivier fan de Willamette en hat in lingte fan sa’n 138 km. Hy soarget foar de ôfwettering fan it grutste part fan de Cascade Range eastlik fan Eugene nei it meast súdlike diel fan de  Willamette-delling. Der lizze seis grutte Damen yn de McKenzie en har sydrivieren. De rivier is ferneamd nei de Skotsk-Kanadeeske bonthanneler Donald MacKenzie, dy’t april 1813 de Willamettedelling ferkende.
De McKenzie ûntspringt yn it Willamette National Forrest yn de county Linne, Oregon, in pear kilometer benoarden fan Belknap Springs, county Lane. Dêrwei rint de rivier nei it suden troch it Trail Bridge Reservoir om by Belknap Springs nei it westen te bûgen. Krekt foar it plak Blue River, county Lane, streame de South Fork McKenzie en de Blue yn de McKenzie.
De South Fork McKenzie ûntspringt in de kriten fan it Pacific Crest Trail yn it gebiet fan de Three Sisters Wilderness yn county Lane. Dy rivier is 50 km lang en rint nei it noardwesten troch it Cougar Reservoir en is de ôfwetteringsrivier fan de Cougardaam. In stik as wat kilometers noardeastlik fan Eugene mûnet de Mohawk yn de McKenzie.
De McKenzie is de ienige drinkwetterboarne foar de stêd Eugene. thumb|center|900px| De McKenzie yn Armitage County Park besuden Coburg, tichtby de mûning yn de Willamette
List fan boargemasters fan Gaasterlân-Sleat
list fan boargemasters fan Gaasterlân-Sleat fan 1984.
Johannes Kuiken
thumb|Johannes Kuiken yn de omkriten fan Marsum, 1931 Johannes Kuiken Jzn (Sint Anne 3 maart 1860 - dêre 7 augustus 1936), wie in foaroanman yn de kiesrjochtbeweging en foarstanner fan grûnherfoarming.
Jeugd
Kuiken wie de âldste fan in grutte hûshâlding yn Sint Anne; soan fan Jan Kuiken, boekdrukker en útjouwer, en Grietje Siderius. Kuiken gie nei de legere skoalle yn Sint Anne en krige dêrneist privé-les yn it Frânsk en Dútsk fan master Klaas S. Meijer, syn lettere skoanheit. Op 13 septimber 1883 boaske er oan Geertje Meijer; hja krigen ien dochter. Hy kaam by syn heit yn de drukkerij.
Kiesrjochtbeweging
Kuiken en syn heit krigen kunde oan Bruno Liebers, dy't yn Den Haach ûnder oaren 'Recht voor Allen' drukte. Sa makke er kennis mei de striid foar sosjalisme en kiesrjocht. Kuiken waard lid fan it bestjoer fan de Friesche Volkspartij en wie warber yn de drankbestridingsbeweging en yn pleatslike organisaasjes. Kuiken wie ek fegetaarjer en smookte net.
De Bildtsche Courant ûnder heit en soan Kuiken, mei haadartikelen fan Vitus Bruinsma, stie yn tsjinst fan de propaganda foar it algemien kies- en stimrjocht. Domela Nieuwenhuis en it SDB krigen in soad omtinken. Dat kaam de Kuikens wol op ferlies fan klanten te stean, mar printwurkopdrachten fan bûten de gemeente smiet genôch op om troch de tiid te kommen. Yn Sint Anne ûntstie in grutte ôfdieling fan it Bûn foar Algemien Kies- en Stimrjocht, dêr't Kuiken sekretaris fan waard. Kuiken keas sels yn diskusjes yn de beweging nei 1891 foar de parlemintêre wei, mar sleat him net oan by it Frijsinnich-Demokratysk Bûn en de SDAP, om't er de steatsynfloed dy't de lêste foarstie te fier gean fûn.
Grûnherfoarming
Mids jierren 80 wie Kuiken yn oanrekking kaam mei de ideën fan Henry George en waard er in oertsjûge lânsjonalisators. Fan 1892 oant de opheffing yn 1898 wie er haadbestjoerslid fan de Nederlandsche Bond voor Landnationalisatie. Yn 1895 kaam er yn de gemeenterie fan It Bildt foar de Folkspartij (oant septimber 1917). Mei trije oaren stelde er yn 1909 út dat de gemeente foar f8.000 lân keapje moast. Syn wichtichste argumint wie dat partikulier grûnbesit in grut maatskiplik ûnrjocht wie. It foarslach waard neat, mar hy berikte der wol mei dat it gemeentebestjoer elts jier tûzen gûne apart hold foar de oankeap fan lân foar it Boargerlik Earmbestjoer.
Fan grûnherfoarming kaam lanlik net folle op 'e hispel. Doe't it der yn de jierren 30 op like dat de grûnherfoarmingsbeweging wer wat opgong meitsje soe, waard Kuik wer aktyf op dit mêd. Hy slute him oan by de organisaasjes fan Arjen Sevenster (út Wier, ideolooch fan de Nederlandsche Vereeniging tot Hervorming van de Grondeigendom) en Harm Kolthek (grûnpartij Recht en Vrijheid).
Belang
As útjouwer wie hy fan betsjutting foar de progressive beweging. Hy joech brosjueres út fan Domela Nieuwenhuis, P. Kropotkin, de lânnasjonalisatoaren A. Rauwerda, J. Stoffel, M. Flürschheim en Arjen Sevenster en printe lange jierren de perioadiken fan de grûnherfoarming en it drankbestridersblêd De Blauwe Vaan. Kuiken gou as sympatyk, beskaafd en belêzen. Doe't Jan Kuiken yn 1898 kaam te fertsjerren naam Johannes Kuiken de drukkerij oer. Ut reden fan syn swakke sûnens en it ûntbrekken fan in manlike opfolger, droech Kuiken yn 1920 de lieding fan it bedriuw oer oan syn bedriuwslieder Adolf Hoekstra. Yn syn lêste jierren gie syn ferstân efterút. Op syn begraffenis spriek Kolthek. St. Anne hat in strjitte nei him neamd.
Lucas Drewes
thumb|It [[Puddingfabryk yn Grins yn 2009. It waard yn de jierren 1927-1929 boud as Puddingfabriek A.J. Polak. Fan 1975 oant 1997 wie it Grinzer gemeente-argyf hjir festige. Sûnt 2003 is it in bedriuwssammelgebou. ]] thumb|''Filla (1936) oan de Dilgtweg yn [[Haren (2010)]] Lucas Drewes (Warfhuizen, 28 augustus 1870 - Hattem, 9 maaie 1969), meastal L. Drewes neamd, wie in Nederlânsk arsjitekt, dy't benammen yn it noarden warber wie.
Hy wurke as boukundige by de gemeente Grins en waard letter selsstannich arsjitekt. Hy rjochte mei Jan Kuiler (1883-1952) it arsjitekteburo Kuiler & Drewes op yn Grins. Tegearre ûntwurpen sy in grut tal filla's, bûtenhuzen, fabriken en tsjerken, sa as de Puddingfabryk en de Eastertsjerke, beide yn Grins. Guon fan Kuiler en Drewes harren bouwurken hawwe de ryksmonumintestatus.
Kabinet-Rutte III
It kabinet-Rutte III wie fan 26 oktober 2017 oant 10 jannewaris 2022 it kabinet fan Nederlân. It wie nei de Twadde Keamerferkiezings fan 2017 foarme troch in koälysje fan de partijen VVD, CDA, D66 en KristenUny.
Op 15 jannewaris 2021 moast it kabinet kollektyf ûntslach nimme, twa moanne foar de parlemintsferkiezings, as gefolch fan de ferneatigjende rapporten oer de affêre foar fergoeding foar berne-opfang.
Formaasje
Doe't op 23 maaie foar de twadde kear besocht waard om in kabinet te foarmjen, diskear mei de KristenUny, stelde Schippers foar en beneam in nije ynformateur: Herman Tjeenk Willink. Nije petearen mei GrienLinks lieden ek no net ta oerienstimming.
Op 27 juny joech de ynformateur yn syn einferslach oan dat de iennichste mooglikheid foar in mearderheidskabinet in kabinet wie mei de partijen VVD, CDA, D66 en KristenUny. Gerrit Zalm, earder minister fan Finânsjes, waard in dei letter beneamd ta ynformateur.
Mar leafst 208 dagen nei de ferkiezings, op 9 oktober, kaam der in foarriedich koälysjeakkoard foar in nij te foarmjen kabinet-Rutte III. Op 12 oktober waard Mark Rutte oansteld as formateur. Twa wike letter waarden dy wurksumheden ôfrûne en waard it nije kabinet beëdige. Mark Rutte waard ek premier, Hugo de Jonge (CDA), Kajsa Ollongren (D66) en Carola Schouten (CU) waarden fise-premier.
Ministearjes
It kabinet-Rutte III hie 12 ministearjes (waarnimmers wurde net neamd):
Harm Kolthek
[[Ofbyld:Kolthek.jpg|thumb|Harm Kolthek boarne: www.onvoltooidverleden ]] Harm Kolthek Jr. (Westerbroek, 10 april 1872 – Grins, 19 jannewaris 1946) wie in Nederlânsk drukker, sjoernalist, fakbûnsbestjoerder en libertêr-sosjalistysk politikus.
Kolthek waard in 1872 berne yn het Grinslânske Westerbroek (gemeente Hegesân) as soan fan Harm Kolthek Sr., fabryksarbeider, en Talligje van Eerden.
Fan 1907 oant 1913 wie Kolthek sekretaris fan it Nasjonaal Arbeids-Sekretariaat, de anargistyske faksintrale. Syn earste taak by it NAS wie de finansjele krisis te oerwinnen dêr't it NAS yn bedarre wie. It slagge Kolthek sa goed, dat oan de ein fan syn termyn it ledetal fertrijefâldige wie.
Yn de Earste Wrâldkriich wie er oarlochskrrespondint foar de Telegraaf yn Frankryk.
Kolthek wie fan 1918 oant 1924 partijlieder fan de foaroarlochske Sosjalistyske Partij. Fan 1918 oant 1922 siet er foar dy partij yn de Twadde Keamer. Dêr hearde er yn 't earstoan ta de Revolúsjonêre Keamerklub, dêr't er yn gearwurke mei Willy Kruyt fan it Bûn fan Kristen-Sosjalisten. Hy hold dêr mei op om't er de gearwurking te dreech fûn.
Yn 1925 ferhûze Kolthek nei Grins. Hy hie te lijen fan in eachsykte, dy't yn it AZG behannele wurde moast.
Yn 1931 rjochte Kolthek de partij Recht en Vrijheid op en kaam er foar dy partij yn de Grinzer gemeenteried. Yn 1935 en 1939 helle syn partij twa kear fiif sitten.
Märkischer Kreis
Märkischer Kreis is in bestjoerlik distrikt yn de Dútske dielsteat Noardryn-Westfalen en hat 428.385 ynwenners. It distrikt waard oprjochte yn 1975.
Stêden en gemeenten
300px|thumb|left|Stêden en gemeenten yn Märkischer Kreis.
Dwerchhamsters
De dwerchhamsters (wittenskiplike namme: Phodopus) foarmje in skaai fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e wrotmûseftigen (Cricetidae) en de ûnderfamylje fan 'e hamsters (Cricetinae). Ta dit skaai hearre trije soarten út 'e wâlden en healwoastinen fan Sibearje en Sintraal-Aazje. Fossilen fan dwerchhamsters geane tebek nei it Pleistoseen en it Plioseen fan sawol Jeropa as Aazje.
Dwerchhamsters binne foarsafier bekend de iennichste hamsters dy't yn groepen libje en wêrby't yn guon gefallen de mantsjes in wichtige bydrage leverje oan it grutbringen fan 'e jongen. It binne nachtdieren dy't it hiele jier rûn aktyf binne en gjin wintersliep hâlde. Mei twa oare hamsterskaaien, de ûnechte dwerchhamsters (Cricetulus) en de Sintraalaziatyske hamsters (Allocricetulus), wurde de dwerchhamsters "dwerch"-hamsters neamd, om't se sa lyts binne (likernôch 7-10 sm lang) yn ferhâlding ta oare soarten hamsters. Eksimplaren fan alle trije "echte" dwerchhamstersoarten wurde in protte as húsdier holden. Dêrnjonken wurde se ek wol as proefdieren brûkt yn ûndersykslaboratoaria. Yn it wyld wurde se troch de lânbousektor gauris as skealik ûngedierte beskôge.
Alle trije soarten komme rûnom foar en hawwe yn it wyld nei alle gedachten stabile populaasjes; dêrfandinne dat se de IUCN-status fan "net bedrige" hawwe. Men hat lykwols noch gjin goed begryp fan harren ekology en populaasjedynamyk, en út histoaryske dokuminten docht bliken dat se ienris foarkamen dêr't se no ûntbrekke. Sadwaande binne alle trije soarten yn 2006 opnommen op 'e Yndeks fan Seldsume en Bedrige Biste- en Plantesoarten fan it Kazachske regear.
Gerrit Roorda
thumb|Gerrit Roorda Gerrit Roorda (De Tynje, 4 septimber 1890 - dêre, 9 febrewaris 1977) wie in Frysk kommunistyske politikus en in polityk aktivist. Nei in earder houlik yn de Feriene Steaten troude hy op 9 maaie 1923 mei Pytsje Loopstra, mei wa't er in dochter krige.
Libben en wurk
Roorda wie de soan fan in ûnderwizer op De Tynje. Syn heit wie lid fan de SDAP. As timmerfeint hie hy sûnt syn 13e jier ferskate bazen. Ut in wisse langstme nei aventoer emigrearre hy yn 1910 nei de Feriene Steaten, dêr't er, nei in tiid as timmerfeint wurke te hawwen yn Iowa, in timmerbedriuw begjinne koe. Troch in anty-militaristyske hâlding, en letter troch fakbûnsaktiviteiten, waard hy in pear kear troch de Amerikaanske autoriteiten finzen setten.
Yn 1919 kaam hy werom yn Nederlân en waard mei troch de ynfloed fan L. de Visser lid fan de Kommunistyske Partij Hollân (CPH), dy't doe krekt oprjochte wie. Roorda kaam yn Amsterdam te wurkjen en hie in goed kontakt mei de partijlieding. Yn 1922 kaam hy yn Fryslân werom, dêr't er him kenne liet as stakingslieder, sawol yn de bou as yn de [pwurkferskaffing. Hy rjochte in pleatslike CPH-ôfdieling op en waard yn 1927 yn de gemeenteried fan Opsterlân en yn de Provinsjale Steaten keazen, dêr't hy him sterk makke foar de posysje fan wurkleazen. Yn 1939 makke er in reis nei de Sovjet-Uny.