cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carel Victor Gerritsen
De famylje fan Gerritsen hannele mei nôt, mar sels hat er dat allinnich in skoft dien nei't syn heit ferstoarn wie. Hy wie yn Amersfoart al aktyf yn de polityk, en doe't er him út de hannel weromluts en nei Amsterdam gie, waard er dat dêr ek wer. Hy wie foaroanman by de radikalen en wie yn 1892 ien fan 'e stifters fan it Radikale Bûn. Foar distrikt Ljouwert wie er fan 1893 oant 1897 lid fan de Twadde Keamer. Yn 1897 waard er yn Ljouwert ferslein troch Piter Jelles Troelstra. Yn 1901 waard er lid fan de Provinsjale Steaten fan Noard-Hollân. Yn 1905 waard er troch distrikt De Helder op 'e nij yn de Keamer keazen. Ear't Gerritsen syn sit ynnimme koe, kaam er lykwols te ferstjerren.
Gerritsen hold him al jong dwaande mei fraachstikken as oerbefolking, bertebeheining en sosjale misstannen. In oare kwestje dêr't er him lang mei dwaande holden hat is dat yn de Provinsjale Wet en de Gemeentewet in ferplichte eed opnaam wie. Yn 1880 kaam er yn de kunde mei in oare radikale herfoarmer, Aletta Jacobs. De twa stipen elkoar mei harren doelen, en boasken yn 1892. Stipe troch Jacobs berikte Gerritsen yn 1895 dat de eed yn beide wetten fakultatyf waard.
Ferdinand III fan Kastylje
right|150px|thumb|Stânbyld fan Ferdinand III yn [[Madrid (stêd)|Madrid (Giovan Domenico Olivieri), 1753).]] Ferdinand III ek wol El Santo (de hillige), (1199 of 1201 – 30 maaie, 1252) wie kening fan Kastylje (1217–1252) en Leon (1230–1252). Yn 1231, ferienige hy Kastylje en Leon definityf. Yn it ferline wiene dizze keninkriken al ris faker feriene, mar letter wer útelkoar fallen.
Ferdinand wie in grut part fan syn regear dwaande mei it fjochtsjen tsjin de Moaren. Hy oerweldige de stêden Córdoba yn 1236, Jaén yn 1246, and Sevilla yn 1248, en hy besette Murcia yn 1243, wêrtroch hast hiel Spanje op de Moaren werompakt wie. Allinnich Granada wie doe noch yn hannen fan de Moaren.
Xander Corvus
Xander Corvus, echte namme: Mychael Burns (18 novimber 1988), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk akteur. Neffens syn offisjele opjefte wie hy ûnder syn pornokarriêre 1.80 m, mei in gewicht fan 66 kg. Vegas sette yn 2010 útein mei syn karriêre, en hat sawol heteroseksuële as transseksuële pornografy makke.
Amy Winehouse
thumb|Amy Winehouse mei Zalon en Heshima Thompson en har band Amy Jade Winehouse (Enfield, Londen, 14 septimber 1983- 23 july 2011) wie in Britske sjongster, bekend om reden fan har krêftige alt en har eklektyske mjuks fan muzyksjentes sa as R&B, soul en jazz.
Biografy
Amy Winehouse is grut wurden yn in Joadske húshâlding. Har debútalbum út 2003, Frank, krige goede kritiken yn it Feriene Keninkryk en dêrbûten en waard nominearre foar de Mercury Prize. Har folgjende album út 2006, Back to Black, smiet leafst seis Grammy Award-nominaasjes op, dêr't sy fiif fan ek wûn; it makke Winehouse de earste Britske sjonger dy't fiif Grammys wûn, dêrfan trije fan de saneamde "Grutte Fjouwer": 'Beste Nije Artyst', 'Plaat fan it Jier' en 'Song fan it Jier'. Op 14 febrewaris 2007 wûn sy in BRIT Award foar Bêste Britsk Frouljus Artyst; ek waard sy neamd foar Bêst Britsk Album. Sy wûn de Ivor Novellopriis trije kear, ien yn 2004 foar Best Contemporary Song (muzyk en tekst) foar it nûmer "Stronger Than Me", ien yn 2007 as Best Contemporary Song foar "Rehab" en ien yn 2008 foar Best Song Musically and Lyrically foar "Love Is a Losing Game", mar de list mei prestizjeuze ûnderskiedings is noch langer. It album wie de treds bêst ferkeapjend plaat fan de jierren tsien yn it Feriene keninkryk.
Winehouse har muzyk wurdt beskôge as fan grutte ynfloed op de opgong fan de populariteit soulmuzyk en frouljusmuzikanten en ek hat har wurk de Britske muzyk nij libben ynblaasd. Winehouse har ûnderskiedende styl makke har ek ta in muze foar moadeûntwerpers sa as Karl Lagerfeld. Winehouse har problemen mei drugferslaving- en alkohol misbrûk, en har selsferneatigjende hâlden en dragen wie geregeldwei grut nijs foar de roddelparse fan 2007 ôf oant har dea. Fierders waarden sy en har eks-man, Blake Fielder-Civil, pleage troch rjochtsaken en soks, wat him sels yn de finzenis brocht. Yn 2008 hie Winehouse te meitsjen mei mear as ien sûnensprobleem, dy't sawol har karriêre as har libben bedrige.
Winehouse waard dea fûn op 23 july 2011 yn har hûs yn Noard-Londen; De autopsy dy't op 25 july 2011 op har lichem útfierd waard, hat gjin deadsoarsaak opsmiten. Amy Winehouse waard op 26 july 2011 kremearre. Op 26 oktober waard buorkundich makke dat oanfoljend toksikologysk ûndersyk bliken dien hat dat Winehouse oan it alkoholfergiftiging stoarn is. Amy har âlden hawwe yn har namme in stifting opsetten mei it doel drugsferslaafden te helpen, de Amy Winehouse Foundation.
Steatsline E
Steatsline E is de neffens de Wet op de Oanlis van Steatsspoarwegen fan 18 augustus 1860 troch de Steat fan de Nederlannen oanleine spoarwei tusken Breda en Maastricht. De folsleine spoarline waard op 1 oktober 1866 iepene. Steatsline E is mei in lingte fan 180 kilometer de langste fan de tsien steatslinen.
Skiednis
Nei't Kabinet-Rochussen op 8 febrewaris 1860 fallen wie troch de spoarweikwestje, trede it nije Kabinet-Van Hall-Van Heemstra al krap twa wiken letter oan. Dit kabinet besleat om in tsiental spoarlinen yn Nederlân oan te lizzen op kosten fan de Steat, wêrûnder Steatsline E fan Breda nei Maastricht, en soe by stasjon Boxtel oanslute op Steatsline H de spoarline fan Utert nei Boxtel. Boxtel waard sadwaande in spoarwei-knooppunt fan Noard-Brabân, as kompromis tusken de belangen fan De Bosk en Eindhoven.
De spoarline waard yn fiif fazen iepene:
By de iepening fan de spoarline waarden gjin feestlikheden organisearre, wat yn dy tiid wol gewoan wie. Dit hie te krijen mei in epidemy fan goalera yn de omkriten fan Helmond.
fersakkingen tichtby Geulle
Yn de omkriten fan Geulle is der in talúd oanlein om de it hichteferskil yn it Bunder- en Elslooërbosk oerbrêgje te kinnen. Yn it bosk komt lykwols in protte wetter út 'e boaiem, dat ta ynstabiliteit yn it talúd late troch fersêdiging fan 'e boaiem. Dat late wilens de bou fan de line al ta problemen, mar de line waard nei it nedige werstelwurk feilich befûn en yn gebrûk naam. Mar op 25 septimber 1892, fersakke it talúd dochs oer in lingte fan 80 meter, sa'n fiif meter djip fuort. In passazjierstrein wie krekt passearre en in oankommend frachttrein koe troch yngripen fan in omwenner út Geulle noch krekt op 'e tiid remje, foar't dy it ûntsteane gat yn ried. By it werstelwurk is it talúd op in steviger basis fan brekstien lein en binne der meardere ôfwetteringskanalen oanbrocht, om foar te kommen dat der wer in fersakking plak ha soe.
Stasjonsgebouwen
Krekt as lâns de oare spoarlinen út de earste perioade fan de earste steatsoanlis, ferskine ek lâns Steatsline E inkelde Standertstasjons fan de Steatsspoarwegen. Yn Breda wurdt in laach en lang stasjonsgebou delset, besteande út styl - en regelwurk, opfold mei stien, ôfsmard mei semint. It stasjon foldocht hjirmei oan de strange bepalingen fan de Fêstingswet. Ek yn Maastricht en Venlo ferskynt sa'n stasjonsgebou. Nei it oanpassen fan de wet yn 1874 meitsje de measte stasjonsgebouwen plak foar nijbou. It stasjonsgebou fan Breda bliuwt lykwols mear as hûndert jier yn gebrûk. Yn 1868, twa jier nei de iepening fan de spoarline, krijt ek Blerick in stasjonsgebou. It is in leech gebou mei in wenning. Yn 1892 wurdt it stasjonsgebou ferfongen troch in heech rjochthoekich gebou. Ek stasjon America, Geleen-Lutterade en Belfeld krije in lyts stasjonsgebou fan ien ferdjipping.
Boxtel krijt al nei njoggen jier in nij stasjonsgebou. Yn 1912 wurdt it stasjonsgebou fan Eindhoven ferfongen troch in folslein nij gebou, útfierd yn strakke linen en in sober uterlik. Maastricht krige yn 1913 in nije stasjonsgebou, in grut en opfallend gebou nei ûntwerp fan George van Heukelom. In presintaasjemodel fan gips út 1911 is noch hieltyd te sjen yn it spoarweimuseum. Twa jier letter wurdt ek it stasjonsgebou fan Gilze-Rijen ferfongen. Yn de rin fan de jierren wurde in soad fan de oare stasjonsgebouwen útwreide. Yn de Twadde Wrâldkriich rekket it stasjonsgebou fan Blerick swier skansearre en wurdt ôfbrútsen.
Nei de Twadde Wrâldkriich waard it spoar rjochting Straelen net op 'e nij yn gebrûk naam mar opbrutsen. Hjirtroch wie it mooglik om it stasjon fan Venlo inkelde hûnderten meters rjochting de binnenstêd te ferpleatsen. Tagelyk mei de modernisearring fan de spoarline waard yn 1958 it nije stasjonsgebou yn gebrûk nommen. Twa jier letter krige Blerick in nij stasjonsgebou. Hjir waard in gebouke fan it saneamde Standerttype Vierlingsbeek delset. Yn de jierren 60, 70 en begjin jierren 80 waarden yn it hiele lân in grut tal foaroarlochske stasjonsgebouwen sloopt. Ek lâns Steatsline E ferdwûnen dy jierren in tal stasjonsgebouwen.
Dean Koontz
Dean Koontz, folút: Dean Ray Koontz (Everett (Pennsylvania), 9 july 1945), is in wrâldferneamde Amerikaanske skriuwer fan thrillers en horrorferhalen. Ien fan syn boeken is fertaald yn it Frysk, ntl. De Fizioenen fan Mary (orizjinele titel: The Vision), dat oerset is troch Henk Wolf.
Biografy
Koontz groeide op yn in gesin dêr't syn alkoholistyske heit him geregeldwei mishannele, wat in grutte ynfloed op syn lettere skriuwen hie, krekt as de moed fan syn ûnmânske mem yn har ferset tsjin syn heit. Yn syn studintetiid begûn Koontz syn skriuwkarriêre en al rillegau wûn er syn earste priis (yn in skriuwwedstryd fan it tydskrift Atlantic Monthly).
Nei't er yn 1967 ôfstudearre wie, wurke er as learaar Ingelsk oan in middelbere skoalle yn Mechanicsburg. Yn syn frije tiid skreau er syn earste roman, Star Quest, in science fictionferhaal dat yn 1968 útjûn waard. Nei noch in stikmannich oar science fictionromans skreaun te hawwen, stapte er oer nei thrillers en horror. Koontz wie fral yn 'e jierren santich in tige produktyf skriuwer; yn syn topjier 1972 kamen der bgl. njoggen boeken fan him út.
Yn 'e jierren santich en tachtich makke er ek in soad gebrûk fan pseudonimen, mei't syn útjouwer tsjin him sein hie dat skriuwers dy't hinne en wer sprongen tusken ferskillende literêre sjenres, sa't hy dat die, it risiko rûnen om harren lêzers fan har te ferfrjemdzjen. Nei al mear as tsien jier skreaun te hawwen, briek Koontz yn 1980 einlik (ûnder syn eigen namme) troch mei de roman Whispers (fan 'e beide foargeande boeken, The Key to Midnight en The Funhouse wiene ek al mear as in miljoen eksimplaren ferkocht, mar dy wiene ûnder in pseudonym skreaun).
Fan Koontz is bekend dat er polityk konservatyf is en in oanhinger fan 'e Republikeinen. Sa stipe er yn 2008 aktyf en finansjeel de kampanje fan 'e Republikeinske presidintskandidaat John McCain. Koontz wennet yn 'e omkriten fan Los Angeles, yn Kalifornje, dêr't ek syn measte romans spylje.
Togruta
Fan uterlik lykje de Togruta mear al as net op minsken, mei twa earms en skonken, fiif fingers oan eltse hân en in gesicht mei eagen, noas, mûle en earen op it wenstige plak. Harren meast opfallende lichemsskaaimerk wurdt foarme troch de útgroeiïngs oan 'e holle.
Togruta hawwe twa grutte, holle, op hoarnen lykjende struktueren dy't fan 'e boppekant fan 'e holle ôf yn in bûgde, kegelfoarm omheech groeie, en dy't montrals neamd wurde. Dêrnjonken beskikke se ek oer trije saneamde lekku, of "hollesturten", dy't fan 'e sydkanten fan 'e holle, boppe de earen, en fan 'e efterholle nei ûnderen groeie en delhingje kinne oant foarby de heupen. Sawol de montrals as de lekku binne kleure yn in streekt patroan fan wyt en blaugriis. Togruta beskikke oer twa geslachten, manlik en froulik. By manlju binne de montrals oer it algemien grutter en dúdliker faninoar skaat, hoewol't dat by guon froulju likegoed sa is. De froulju hawwe langere lekku as de manlju. Sawol de montrals as de lekku groeie troch oant in Togruta folwoeksenens berikt. De montrals befetsje organen foar echolokaasje, wêrmei't Togruta bewegings yn har neite gewaarwurde kinne oant in ôfstân fan 23 m.
In oar opfallend lichemsskaaimerk fan Togruta is de pigmintaasje fan harren gesicht, wêrfan't de boppeste helte wyt is. De hûdskleur fan 'e rest fan it lichem (útsein de montrals en lekku) kin read, oranje, giel of grien wêze.
Yn it tiidrek fan 'e Hege Republyk, likernôch fiifhûndert jier foar de foarfallen yn 'e Skywalker Saga, hearde Shili noch net ta de Galaktyske Republyk. Krekt oarsom, de planeet ferkearde suver op foet fan oarloch mei de Republyk, en it iennichste dat sa'n konflikt tsjinkearde wie it respekt dat de Togruta foar de Jedi Oarder hiene. Mear as twahûndert jier foar de Skywalker Saga kamen de Togruta de Republyk te help doe't dy oanfallen waard troch ynfallers fan bûten it Stjerrestelsel dy't de Nihil hieten. Ut dat militêr bûnsgenoatskip kaam politike gearwurking fuort, dy't meitiid late ta de yntregraasje fan Shili yn 'e Galaktyske Republyk. Tsjin 40 f.Sl.Y. waard in Togruta, Kirames Kaj, oansteld as kânselier fan 'e Galaktyske Republyk.
Keppelings om utens
List of Star Wars species (P–T)
Broekster tsjerke
De Broekster tsjerke is in earder tsjerkegebou út 1913 yn De Broek yn de gemeente De Fryske Marren. Sûnt 2014 hat de PKN-gemeente De Jouwer de tsjerke oerdroegen oan de Stifting Behear Broekster Tsjerke. Yn opdracht fan de stifting is it gebou renovearre as doarpshûs en iepene foar oare aktiviteiten.
Skiednis
De skiednis fan de tsjerke giet werom op it ûntstean fan De Broek. Patroanhillige fan de Broekster tsjerke wie eartiids Sint-Kristoffel, de hillige fan de reizgers en elkenien dy't mei ferfier te meitsjen hie. Oant 1580 bleau de tsjerke roomsk. Dêrnei waard de roomske misse ferbean; preesters krigen de kar om mei oer te gean op de nije protestantske leare of op te hâlden mei preekjen. De pastoar fan 'e Broek, hear Lubbert, woe de nije lear net ferkundigje en hy ferfear.
Der wie yn dy tiid in grut tekoart oan dûmny's en dêrom waard yn 1585 de Hegeskoalle yn Frjentsjer oprjochte. De earste dûmny dy't nei De Broek kaam, Melchior Clant, moast dield wurde mei Goaiïngaryp. Dat soe sa bliuwe oan 1951 ta. Clant kaam yn De Broek om 1601 hinne. Wannear 't er fuortgien of ferstoarn is, is ûnbekend. Syn opfolger Cornelis Meiledamius stie fan 1619 oant syn ferstjerren yn 1635 of 1636 yn 'e Broek. Op 28 desimber 1636 waard de Harnzer Elias Hannonius befêstige. Hy ferfear yn 1641 nei Langwar. De Langwarder predikant Abrahamius Oberti Miederhuys kaam doe nei De Broek. Hja ruilen fan plak om't Miederhuys noch al wat lijen hie mei ferskate gemeenteleden yn Langwar. Ien fan de gemeenteleden dêr't er spul mei hie wie grytman Osinga.
De âldste ôfbylden fan it tsjerkegebou steane op de Schotanuskaart fan 1690. Doe hie de tsjerke in stompe toer. In akte fan 1618 beskriuwt it ynterieur fan de tsjerke (oernommen út De Vrije Fries 19). It giet oer de keap fan een seeckere legestede in Broexter karck, hebbende de langhte van een graff ende den breedte tusschen de bancken, streckende vanne toorn een treedtlanckte aff tot int oosten, so ende ghelijck d selve legerstede als nu benodigt is, te weten dat sij tusken den toorn ende de graven een treedslanckte ledich sullen laten leggen.... .....oock mede is gheprecaveert dat coper gheholden sullen sijn de graeffen off haer legersteeden, hier voren verhaelt, ten minsten met alsulcke steen aen te floeren ghelijck die op nu ghefloert is off naemaels ghefloert mochte worde. thumb|left|250px|Broekster klokkestoel De toer stie yn 1618 dus noch foar de tsjerke en yn de tsjerke wienen grêven. Yn it jier 1723 makke de tekener Jacobus Stellingwerf in tekening fan de tsjerke. Op dy tekening wie de toer al sloopt. Nei alle gedachten hie de toer te folle te lijen hân fan it lieden fan de klok en dêrom waard de klok yn in klokkestoel hongen. Oepke Santema hat útfûn dat it wier is dat de Snitsers in klok stellen ha. Mar dat wie net de klok fan Goaiïngaryp, it wie de klok fan 'e Broek (It Beaken 1973). Hy fûn yn âlde boeken prosesstikken oer de klokkerôf. It fûnis is útsprutsen op 3 april 1593. De oarspronklike klok is nea werom komd. Yn 1600 kaam der in nije klok, deselde dy't hjoed-de-dei noch yn de klokkestoel hinget. Hy is getten yn Kampen, waacht 910 kg en hat in diameter fan 108 sm. Op de râne stiet: Henric Wegewart goot mi op dat pas als Anno 1600. De klok waard altyd let by tsjerketsjinsten, begraffenissen en alle dagen in pear kear om de tiid oan te jaan. Dat barde om 8.00, 12.00 en 16.00 oere.
Yn de Twadde Wrâldoarloch waard de klok foardere troch de Dútsers. Hja wiene fan doel de klok om te ranen en it metaal te brûken foar it meitsjen fan wapens, mar de oarloch einige foar de klok op 'e tiid en op de kade fan Harns waard de klok noch geef en hiel werom fûn.
Eartiids hat in lykhúske ûnder de klokkestoel stien. De klokkestoel rekke yn de maitiid fan 1976 slim skeind by in stoarm. Der folge in restauraasje en yn 1977 waard de fernijde klokkestoel yn gebrûk nomd. Mei de restauraasje is it dak wat heger set om de galm better útkomme te litten.
De tsjerke krige yn 1994 brânskildere ramen fan Ale Hosper út De Broek mei ôfbylden út de omkriten fan it doarp. Yn 2014 waard de Broekster tsjerke troch de PKN-gemeente De Jouwer oerdroegen oan in stifting. Dêrnei folge in ferbouwing fan it gebou ta doarpshûs.
Oargel
It oargel yn 'e tsjerke waard yn 1907 troch de firma M. Vermeulen út Woerden boud foar de tsjerke fan Boarnwert. Yn 1969 ferhûze it oargel nei De Broek. Yn 2002 restaurearre de firma Mense Ruiter út Súdwâld it oargel.
Sint-Kristoffel
Neffens de oarspronklike leginde dy't út it 'fiere easten' komt, wie der in reus mei in hûnekop. Hy hiet Reprobus; doe't er doopt waard krige er as nije namme Christophorus. Dat is Gryksk foar Kristusdrager. De namme waard ferbastere ta Kristoffel, en de betsjutting joech ynspiraasje ta in nije leginde. Kristoffel wie net allinnich de hillige fan de reizgers, hy wie ek ien fan de Fjirtjin Needhelpers dy't oanroppen waard by de pest, heilstiennen en deadsgefaar. De feestdei fan dizze hillige hat altyd 25 july west. It byld fan Sint-Kristoffel stiet faak by de yngong fan de tsjerke. Hy wurdt útbylde as in reus mei in jonge beam yn de hân dy't er as stêf brûkt. Op it skouder sit yn 'e regel it Kristusbern.
Haytsmastate (Minnertsgea)
thumb|Haytsmastate (1982) De Haytsmastate wie in state yn Minnertsgea, gemeente It Bilt. Krekt bûten Minnertsgea, links fan de wei rjochting Tsjummearum, leit heal ferskûle efter in grutte en 2,8 meter hege terp, in pleats mei de namme Haytsmastate. De eigentlike stins/state sil grif op de hege terp stien hawwe.
De Haytsmastate is grif ûntstien yn de 15e iuw. Christianus Schotanus meldt yn syn "Beschryvinge van de Heerlyckheydt van Frieslandt" yn 1664 hielendal gjin geen Haytsmastate wyls de "Tegenwoordige Staat van Friesland" ± 1780 allinnich skriuwt dat Haytsmastate al voor lang weggebroken is. In gelok dat doarpshistoarisy as Dr. Wumkes en ds. Winsemius mear ynformaasje boppe wetter tild hawwe.
Haytsmastate hie al yn de 15e iuw in eigen kapel, stifte troch Atte Haitsma en syn buorman Atte Fernia. De kapel hie in eigen preester. Dy funksje waard yn 1543 ferfold troch Offcke Offckes fan Haytsma, in pakesizzer fan de stichter. Oan de hân fan grêfsarken is bekend dat yn de tsjerke fan Minnertsgea begroeven binne Hoyte Haytzema yn 1633, Rein Hoytes Haytzma yn 1645, Saeske Reyns Haitzma yn 1671 en Hoite Reins Haytzema yn 1685. Se hawwe frij seker opinoar folgjend de state yn besit hân.
Yn 1700 is de state eigendom fan Wyger Sybes dy't troud wie mei Rinske fan Haitsma, nei alle gedachten in dochter fan de foarige eigener. Se wie ek eigener fan de pleats oan de Mieddyk mei stimnûmer 9, dêr't tsjintwurdich garaazje De Groot sit.
Renske Leijten
thumb|240px|Renske Leijten yn 2012 Renske Maria Leijten (Leien, 17 maart 1979) is in Nederlânske politika foar de SP. Sûnt 30 novimber 2006 is sy Twadde Keamerlid, sy hâldt de portefúlje Sport en Jongerensaken. Op 15 juny 2010 waard Leijten mei 41.115 foarkarstimmen fannijs keazen as twadde efter listlûker Emile Roemer.
Biografy
Leijten wie fan 2005 oant 2007 foarsitter fan SP-jongerenorganisaasje ROOD. Sy waard al yn har studintetiid yn Grins aktyf foar ROOD. Teffens wie hja persoanlik meiwurker fan SP-foarsitter Jan Marijnissen en lid fan it deistich bestjoer fan de SP. Yn 2006 waard sy as nûmer njoggen op de list yn de Keamer keazen.
Koart nei har ferkiezing waard Leijten yn it iepenbier te plak set troch partijlieder Jan Marijnissen yn it programma Pauw & Witteman, doe't sy besocht goed te praten dat der ôfbylden fan Mao by in webloch stiene op de side fan ROOD.
Leijten wennet yn Haarlim en studearre Nederlânske taal en kultuer oan de Ryksuniversiteit Grins; hoewol't hja fan doel wie yn it krystreses 2006-2007 ôf te studearjen op in skripsje oer feministyske literatuerkrityk, hat sy har master-titel nea helle troch tiidkrapte.
Leijten hold har maidenspeech op 28 maart 2007 by it debat oer de mooglikheid om mei stúdzjefinansiering yn it bûtenlân te studearjen.
Fanwegen kreamferlof waard se as Twadde Keamerlid fan 6 febrewaris 2014 o/m 13 maaie 2014 ferfongen troch Tjitske Siderius en fan 14 maaie 2014 o/m 28 maaie 2014 troch Henri Swinkels.
Shaak Ti
Kloane-oarloggen
Dat treffen liedt ta it útbrekken fan 'e Kloane-oarloggen, en Ti wurdt in generaal yn Grutte Leger fan 'e Republyk, dat bestiet út 'e kloansoldaten dy't Jedi-master Sifo-Dyas mear as tsien jier earder op Kamino besteld hat. Ier yn 'e oarloch wurdt Ti útkeazen om 'e Hege Jedi Ried te fertsjintwurdigjen op Kamino, dêr't se persoanlik tafersjoch hâldt op 'e training fan 'e nije lichtings kloansoldaten. Yn dy hoedanichheid funksjonearret se as in mentor foar de kloansoldaten en teffens as de kommandant fan it garnizoen dat de Galaktyske Republyk op Kamino legere hat om 'e kloaneproduksje feilich te stellen. Se ûnderhâldt in spande relaasje mei de Kaminoänen en it regear fan minister-presidint Lama Su, dy't de kloansoldaten inkeld as wurktugen sjogge, wylst Ti harren as yntelliginte libbene wêzens beskôget mei eigen opfettings en gefoelens dy't respektearre wurde moatte.
De spannings tusken Ti en it Kaminoaanske regear boazje oan as Ti behelle rekket yn in ûndersyk nei de gearspanning oangeande de mysterieuze ûnderdrukkingschip dy't by eltse kloan yn 'e harsens ymplantearre wurdt. As se, troch de oerhearrige kloan Fives oan neier ûndersyk te ûnderwerpen, besiket út te finen wêr't it idee foar sa'n chip eins wei komt en wat er allegear ûnderdrukt, wurdt se troch de Kaminoänen aktyf tsjinwurke. It slagget Ti net om foar te kommen dat Fives geastlik ynstoart troch tadwaan fan 'e Kaminoänen. Syn geheimen, dy't it libben fan talleaze Jedi rêde kinnen hiene, stjerre mei him.
Wylst de oarloch him fuortsleept, komt Ti almar mear yn noed te sitten oer de mysterieuze Sith-master Darth Sidious, fan wa't sy en de oare leden fan 'e Hege Jedi Ried leauwe dat er ferantwurdlik is foar alle tsjinrampen dy't de Galaktyske Republyk de lêste desennia troffen hawwe. Ti rekket derfan oertsjûge dat Sidious ek in rol spile hat yn 'e oarsprong fan 'e kloanelegers fan 'e Republyk. Mar hoewol't se in grut part fan har tiid en enerzjy wijt oan ûndersyk yn dy rjochting, slagget it har net om út te finen wat syn identiteit is of wat er mei de kloanen fan doel wie.
Dea
Oan 'e ein fan 'e Kloane-oarloggen, yn 19 f.Sl.Y., is Shaak Ti ûnderwilens weromkeard nei de Jedi Timpel op Coruscant. Dêre nimt se diel oan 'e riedplachtings fan 'e Hege Jedi Ried, wêrby't de lieders fan 'e Jedi Oarder behalven de stân fan saken yn 'e oarloch ek beprate hoe't se mei kânselier Palpatine oan sille. Dyselde hat himsels ûnder it mom fan 'e troch de oarloch feroarsake needsitewaasje withoefolle bykommend foech ta-eigene en liket net ree te wêzen om dêr frijwillich wer ôfstân fan te dwaan.
Fierder as oerlis oer dy saak komme de Jedi net, mei't kânselier Palpatine, dy't eins Darth Sidious is, Oarder 66 útfurdiget, ta de útfiering wêrfan't de kloansoldaten fan it Grutte Leger fan 'e Republyk troch de ûnderdrukkingschip foarprogrammearre binne. Dat befel hâldt de moard troch de kloanen op harren eigen Jedi-ofsieren yn, in foarfal dat letter bekend wurdt as de Grutte Suvering fan 'e Jedi. Palpatine wit de jonge Jedi-ridder Anakin Skywalker te ferlieden nei de tsjustere kant fan de Krêft, en Anakin wurdt syn nije learling ûnder de namme Darth Vader. Palpatine syn earste opdracht oan Vader is om alle Jedi yn 'e Jedi Timpel ôf te slachtsjen, in foarfal wêrmei't de Grutte Suvering úteinsette sil. As Vader en de kloanen fan it 501e Legioen de Timpel binnenfalle, komme se de Jedi dêr folslein oer it mad. Shaak Ti sneuvelet by de ferdigening fan 'e Timpel as se troch Vader mei de ljochtsabel delhoud wurdt.
Keppelings om utens
List of Star Wars characters
Rio
rio of río, it Spaanske, Portegeeske, Italjaanske en Malteeske wurd foar "rivier"
Père Lachaise
thumb|left|250px|Plattegrûn fan Père Lachaise (2016) thumb|200px|In leane op Père Lachaise thumb|200px|Yngong fan it tsjerkhôf thumb|right|200px|Kolumbarium thumb|right|200px|Krematoarium De Cimetière du Père-Lachaise is it grutste begraafplak fan Parys. It leit op en om de hichte Champs-l'-Evêque yn it 20e arrondissemint.
Skiednis
It begraafplak is neamd nei de jezuïtepater François d’Aix de Lachaise. Op it plak fan syn bûtenpleats, dêr't er wenne fan 1675 oant 1708, is it tsjerkhôf stichte.
It bûten waard yn 1762 ferkocht om skulden fan de jezuïeten ôfbetelje te kinnen. Nei de Frânske Revolúsje kaam it besit oan Parys en waard der yn 1804 in begraafplak fan makke, mei de namme 'Cimetière De l'Est'. De Paryske befolking neamde it fan begjin ôf oan 'Cimetière du Père-Lachaise'.
De opdracht foar it ûntwerp gie nei de Paryske stedsarsjitekt Alexandre-Théodore Brongniart, in learling fan Etienne-Louis Boullée. Hy waard hjitten om rekkening te hâlden mei de besteand beplanting en hichteferskillen yn it terrein. Hy ûnderhannele mei de neoklassisistyske arsjitekt Quatremère de Quincy (1755-1849), de fertsjintwurdiger fan it gemeentebestjoer.
Audomarus
thumb|Stânbyld fan Sint-Audomarus Audomarus, Audomar,Omaar of Otmar (berne om 600 hinne, ferstoarn om 670 hinne) wie in biskop fan Terwaan en de flakby lizzende stêd Sint-Omaars yn it noarden fan Frankryk is nei him neamd.
Père Lachaise
Skiednis
Om reklame te meitsjen foar it nije hôf, waarden ferneamde lju sa as Abélard en Heloïse, Molière en La Fontaine op dit plak opnij begroeven. Père-Lachaise waard fanôf dat stuit in prestiizjeus lêst rêstplak. De begoedige boargers fan Parys lieten yn de neifolgjende jierren grutte, somtiden ûnbidige, grêfmonuminten delsette, yn de romantyske geast fan dat tiidrek.
Audomarus
Libbensrin
Hy waard berne yn Coutances yn Normandje om 600 hinne en kaam út in gegoede famylje. Nei it ferstjerren fan syn mem ferfear er mei syn heit nei de Abdij fan Luxeuil, nei alle gedachten om 615 hinne. Under de lieding fan Eustachius, studearre Audomarus de Hillige Skriften en waard al rillegau kundich dêryn.
Kening Dagobert I woe in biskop oanstelle yn de wichtige stêd Terwaan dy't de âlde haadstêd fan it eardere gebiet fan de Morynjers yn it noarden fan Galje wie. Yn 637 waard Audomarus oanteld as biskop dêre. Alhoewol't de Morynjers earder al bekeard wiene, wie it Kristendom yn dy tiid suver út dat gebiet ferfearn.
Doe't Audomarus ree wie om mei syn sindelingswurk útein te setten, stjoerde de abt fan Luxueuil ferskate mûntsen mei om te helpen sa as bygelyks Bertinus, Mommolinus en Ebertram. Audomarus seach der op ta dat it evangeelje gau ferspraat waard yn it gebiet en yn in koart skoftke tiid wie it gebiet al hast folslein bekeard.
Père Lachaise
Skiednis
Ek yn Nederlân waarden yn de rin fan de 19e iuw in protte nije begraafplakken bûten stêd en doarp oanlein om't de âlde grôtfol rekke wiene en op guon plakken foar estetyske en hygiënyske beswieren soargen.
Audomarus
Libbensrin
Hy stifte de Abdij fan Sint-Piter (letter de Abdij fan Sint-Bertinus) yn Sithiu, dat al rillegau in rivaal fan de âldere Abdij fan Luxeuil waard. Yn 649 luts er de Tsjerke fan Us Leaffrou fan Sithiu op, dêr't in lyts kleaster oan taheake waard, dy't er oan de mûntsen fan Sint-Bertinus joech, as betingst dat hy dêr begroeven wurde soe en dat de tsjerke in begraafplak foar mûntsen wurde soe.
Père Lachaise
Byldhouwkeunst
Ferneamde foarbylden fan Romantyske byldhouwkeunst op Père-Lachaise te sjen.
Audomarus
Libbensrin
De wiere datum fan syn ferstjerren is net bekend, mar nei alle gedachten moat dat om 670 hinne west hawwe. Hy waard letter hillichferklearre troch de Katolike Tsjerke. Syn feestdei is op 9 septimber.
Père Lachaise
Byldhouwkeunst
De muoite wurdich binne ûnder oaren:
Grêven fan ferneamden
thumb|200px|Grêf fan Honoré de Balzac thumb|right|200px|Grêf fan Guillaume Apollinaire thumb|right|200px|Grêf fan Gilbert Bécaud thumb|right|200px|Grêf fan Édith Piaf thumb|right|200px|Grêf fan Jim Morrison thumb|right|200px|Grêf fan Jean-François Champollion thumb|right|200px|Grêf fan Alain Kardec thumb|right|200px|Grêf fan Édouard Branly thumb|right|200px|Tinkteken foar Maria Callas thumb|right|200px|Grêf fan Marcel Proust thumb|right|200px|Grêf fan Frédéric Chopin
Q
-
U
-
Literatuer
🇦🇹, Beroemde doden van Père Lachaise en andere begraafplaatsen van Parijs. Soesterberch: Aspekt, 2004
Angelica Bella
Angelica Bella, echte namme: Gabriella Kovacs (Tiszalök, 15 febrewaris 1968), is in rêstend Hongaarsk pornografysk aktrise, dy't har karriêre begûn ûnder de skûlnamme Gabriella Dari, en letter ek wol gebrûk makke fan 'e nammen Gabriella Jankov, Keti Kay en Katy Kay.
Libben en karriêre
Angelica Bella waard yn 1968 berne yn it Easthongaarske Tiszalök. Hja makke yn 1991, doe't hja 23 jier wie, har debút yn in pornografyske film ûnder de namme Gabriella Dari. Yn totaal spile se yn 'e jierren dêrnei, neffens de Internet Adult Film Database (IAFD), yn 52 pornofilms. Se arbeide meast yn Itaalje en berikte dêr ek har grutste populariteit, mei wurk foar studio's as de Mario Salieri Entertainment Group, Grand' Idea en Bella Video. Dêrnjonken wurke se ek wol foar Dútske labels, lykas Sascha Alexander Productions en Magmafilm.
Yn films fan Amerikaanske makkelei wie Bella mar selden te sjen, al spile se yn 1992 yn diel 1 en 2 fan 'e Anal Europe-searje; yn diel 1 die se in sêne mei pornofeteranen Tom Byron en Joey Silvera. Datselde jiers wie se ek te sjen yn Rocco's Euroflesh 10: Rome after Dark, in film fan 'e Italjaanske akteur en regisseur Rocco Siffredi foar de Amerikaanske studio Sin City. Yn 1995 kearde Bella werom yn in rige Amerikaanske films, wêrûnder Angel's Vengeance en Kinky Villa.
Yn 1993 wûn Bella in Hot d'Or (dat doedestiden de wichtichste Jeropeeske pornografypriis wie) yn 'e kategory bêste Jeropeeske aktrise. Tsjin 'e ein fan 'e jierren njoggentich spile se mar selden mear mei yn pornofilms, en yn 2006 loek se har hielendal út 'e pornoyndustry werom. Dêrnei rjochte se in eigen online-seksshop op, en lei se har ta op it runnen dêrfan.
Beurs- en Waachgebou (Ljouwert)
It Beurs- en Waachgebou is in earder beursgebou en in eardere waach yn Ljouwert, datearjend út 1880.
It neoklassisistyske gebou oan de Wurdumerdyk is in ûntwerp fan arsjitekt Thomas Adrianus Romein. Fan him binne ek oare neoklassisistyske gebouwen, lykas it Paleis fan Justysje en de Rotondetsjerke yn Terbant. It ûnderste part, de waach, naam de waachfunksje oer fan de waach oan it Waachplein út 1590.
Yn de jierren '80 fan de 20e iuw krige it gebou de funksje fan iepenbiere bibleteek. Nei't de bibleteek yn 2018 nei de Blokhúspoarte ferhuze, kaam de Kampus Fryslân fan 'e Ryksuniversiteit Grins yn it Beurs- en Waachgebou.
Wiken en buerten yn Snits
De stêd Snits yn de Gemeente Súdwest-Fryslân is ûnderferdield yn wiken en buerten.
Wiken en buerten yn de eardere Gemeente Snits
Mei yngong fan 1 jannewaris 2011 gie Snits op yn de nije gemeente Súdwest-Fryslân. De eardere Gemeente Snits wie ferparte yn de statistyske wiken:
In statistyske wyk kin bestean út meardere buerten. Understeande tabel jout de buertyndieling mei kentallen neffens it Sintraal Buro foar de Statistyk (2008):
Bûnzerwier
De Bûnzerwier is in eardere stins yn Snits, dy't destiids yn Bûns stie.
Pascal Tan
Pascal Meru Oscar Tan (21 desimber 1993) is in Nederlânsk skeelerder en akteur. In 2003 begjint er mei skaten. Hy wurdt mear as ien kear Nederlânsk kampioen by de jongerein. Yn 2007 is er te sjen yn in reklamefilmke fan Haribo. Hy spile yn 2008 de rol fan Jonas de Leeuw yn de tsienderfilm Hoe overleef ik mezelf?.
Hendaye
thumb|It strân by Hedaye thumb|Haven fan Hendaye Hendaye (Baskysk: Hendaia) is in Frânsk stedsje yn it departemint Pyrénées-Atlantiques en yn Frânsk-Baskenlân tsjin de grins mei Spanje oan. It plak hat sa'n 12.000 ynwenners. Hendaye lûkt in protte toeristen en is goed te berikken fanwege it TGV-stasjon yn it plak. Krekt oer de grins leit Irun yn Spaansk Baskenlân.
Op 23 oktober 1940 moeten Hitler en Joachim von Ribbentrop de Spaanske generaal Franco en Ramón Serrano Súñer yn Hendaye. It stedsje wie doetiids part fan Vichy-Frankryk.
American Pie Presents: Band Camp
American Pie Presents: Band Camp, ek bekend as American Pie: Band Camp, is in Amerikaanske komeedzjefilm fan it gross-out-type út 2005. It wie de fjirde film fan 'e American Pie-filmsearje en de earste fan 'e fjouwer American Pie Presents-spin-offs. American Pie Presents: Band Camp waard regissearre troch Steve Rash nei in senario skreaun troch Brad Riddell. De plot draait om Matt Stifler, de jongere broer fan Steve Stifler út 'e oarspronklike trije American Pie-films, dy't om syn kweajongesstreken ôf te learen nei in simmerkamp foar leden fan skoalmuzykkorpsen stjoerd wurdt. De haadrollen waarden fertolke troch Tad Hilgenbrink en Arielle Kebbel. American Pie Presents: Band Camp draaide nea yn 'e bioskoop, mar waard ynstee daliks útbrocht op fideo en dvd.
Plot
Matt Stifler, de jongere broer fan Steve Stifler, wol graach yn 'e fuotspoaren fan syn grutte broer folgje mei it útfieren fan flauwe kweajongesstreken op 'e middelbere skoalle. Syn heechste ambysje is it meitsjen fan fideo's mei in soad neakene famkes, sadat er himsels foar Steve oer bewize kin. Nei't hy en in pear maten foarôfgeande oan in diploma-útrikkingsseremoanje op harren middelbere skoalle dêr't it muzykkorps fan 'e skoalle by spylje moat, pepperspray yn mûlstikken fan 'e blaasynstruminten spuite hawwe sadat it hiele optreden yn gaos einiget, wurdt Matt by de dekaan roppen. Dat blykt Chuck "The Shermanator" Sherman te wêzen, dy't by Steve yn 'e klasse sitten hat. Dyselde beslút dat it in passende straf foar Matt wêze sil om foar in grut diel fan syn simmerfakânsje nei in simmerkamp foar skoalmuzykkorpsen stjoerd te wurden. Matt fynt earst dat er ûnrjochtlik bestraft wurdt, mar as er fan oare jonges heart dat famkes fan it muzykkorps bekend steane om harren lossinnige seksuële hâlden en dragen, rekket er yntrigearre, en beslút er mei te wurkjen.
Oankommen yn it simmerkamp wurdt Matt logyskerwize yndield by it muzykkorps fan syn eigen skoalle. De leden fan dat korps, en fral diriginte Elyse Houston, binne syn grap mei de pepperspray noch net fergetten, dat de gearwurking is yn 't earstoan stroef. Matt hâldt en draacht him brutaal en bringt dêrmei net allinnich himsels, mar ek syn korps oanhâldend yn 'e swierrichheden. De dekaan fan it simmerkamp, nimmen oars as Noah Levenstein (de heit fan Jim Levenstein, ien fan 'e haadpersoanen út 'e oarspronklike American Pie-films), riedt him oan en doch better syn bêst om derby te hearren. Ynstee pleatst Matt ferburgen kamera's yn 'e dûsen fan 'e famkes, sadat er harren neaken filmje kin. Hy sleept syn keamergenoat, de bleue nerd Ernie Kaplowitz, yn syn dwaan mei. As bliken docht dat troch de steam fan it waarme dûswetter de linzen fan 'e kamera's beslane, betinkt Ernie dêr in oplossing foar.
By in konfrontaasje mei Brandon, de lieder fan in rivalisearjend muzykkorps, nimt Matt de útdaging ta in muzikaal duël oan. Elyse is furieus, want as Matt it duël ferliest, sil dat gefolgen hawwe foar har hiele korps. By it duël, dat bywenne wurdt troch de hiele kampbefolking, spilet Brandon de tromme, wylst Matt de triangel hat, it muzykynstrumint dat Elyse him tawiisd hat doe't Matt har tsjin har sin opkrongen waard. As it der alle skyn fan hat dat Matt it duël ferlieze sil, rint er fuort, dêrmei alle leden fan syn eigen korps, dy't derfan oertsjûge binne dat er útnaaid is, yn fertwifeling efterlittend. Hy komt lykwols werom klaaid yn kilt wylst er in doedelsek bespilet. It docht bliken dat Matt as jonkje fan syn mem beslist ynstrumint bespyljen leare moast, en dat er doe keazen hat foar de doedelsek om syn mem mei gelikense munt werom te beteljen. Mei it nûmer Play That Funky Music, spile op 'e doedelsek, wint Matt it duël.
Nettsjinsteande sokke nuvere strapatsen bestiet der tusken Matt en Elyse in dúdlike oantrekkingskrêft en groeie se stadichoan nei inoar ta, oant se op in dei in tút útwikselje wylst se nei de wolkens lizze te sjen. In dei foar de finale fan 'e simmerkampkompetysje tusken de oanwêzige muzykkorpsen arrivearret it cheerleadersteam fan Matt syn skoalle, mei û.o. de kreaze Arianna, mei wa't Matt it foarhinne altyd oanlizze woe. As dy fammen Matt yn in muzykkorpsunifoarm sjogge, narje se him dêrmei en meitsje mei de mobile tillefoan in foto fan him yn it unifoarm, dy't se driigje op it ynternet te setten. Om't leden fan it muzykkorps sjoen wurde as nerds en Matt him dêrom foar de foto skammet, biedt er de cheerleaders oan om yn ruil foar it wiskjen fan 'e foto de bylden sjen te litten fan neakene famkes dy't er op it simmerkamp opnommen hat, en dêr't er in fideo fan útbringe wol yn 'e styl fan syn âldere broer Steve. Wylst er Arianna en in oare cheerleader de bylden sjen lit, komt Elyse deryn en sjocht se ek. Se is skokt en teloarsteld en naait út.
As Oscar heart wat der oan 'e hân, pakt er Matt syn laptop ôf smyt dy yn 'e mar. Chloe makket it út mei Ernie om't dy Matt holpen hat. Matt wurdt út it muzykkorps set en mei net meidwaan oan 'e finale. Hy besiket it noch goed te meitsjen troch it frisdrinken dat klearstiet foar it korps fan Brandon-en-dy oan te lingen mei in spuidrankje, mar dat wurket averjochts as Oscar en James dêrnei it frisdrinken fan Brandon syn korps foar harren eigen korps mei gaudievje. It gefolch is dat alle leden fan Elyse har muzykkorps ûnder it optreden begjinne te koarjen, en sa de finale ferlieze. Dêrmei ferliest Elyse ek har kâns op in felbegearde stúdzjebeurs foar it konservatoarium.
Nei't er wer thús kommen is, wurdt Matt fannijs by dekaan Chuck Sherman roppen, dy't him de mantel útfeecht foar syn hâlden en dragen op it simmerkamp. Hy bringt ek út dat de klasgenoaten fan syn broer Steve, by wa't Matt sa heech opsjocht, Steve eins net sjen of luchte koene. Dat jout Matt wat om oer nei te tinken. Hy beslút te besykjen en meitsje syn flaters goed. Hy begjint mei it wiskjen fan 'e fideo's fan neakene famkes, dêr't er back-ups fan makke hie op in eksterne hurde skiif. Dêrnei brekt er foargoed mei Arianna en syn âlde maten, en fermoedsoenet er him mei help fan Ernie mei Oscar, James en Chloe, eat dat makliker giet as útkomt dat Oscar en James foar in part ferantwurdlik wiene foar it fiasko by de finale. Ek tusken Ernie en Chloe fynt in fermoedsoening plak. Dêrnei bepraat Matt harren en de rest fan it korps om him te helpen om Elyse dochs noch har stúdzjebeurs te besoargjen. Dy is nammentlik noch net ferjûn om't de begeunstige in eigen komposysje meitsje moat, en Brandon, dy't fanwegen syn oerwinning yn 'e finale fan it simmerkamp rjocht hie op 'e beurs, dêrby op plagiaat betrape is. Matt bewurkmasteret it sa dat Elyse har komposysje mei it muzykkorps foar dr. Choi, it haad fan it konservatoarium, spylje kin. Dêrmei wint Elyse har stúdzjebeurs en wint Matt har leafde.
Produksje
American Pie Presents: Band Camp waard regissearre troch Steve Rash, nei in senario dat skreaun wie troch Brad Riddell op basis fan personaazjes kreëarre troch Adam Herz. De produsint wie Mike Elliott foar de filmstudio Rogue Pictures. De kamerarezjy waard dien troch Victor J. Kemper, en de filmmuzyk wie fan 'e hân fan Robert Folk. American Pie Presents: Band Camp waard yn syn gehiel opnommen yn Los Angeles. Foar de film wie in budget beskikber fan nei skatting $7 miljoen.
De filmdistribúsje foar American Pie Presents: Band Camp waard fersoarge troch Universal Pictures. De film kaam net yn 'e bioskopen út, mar waard fuortendaliks op fideo útbrocht. Dat barde op 26 desimber 2005 yn 'e Feriene Steaten, mar al op 31 oktober fan dat jier yn it Feriene Keninkryk. Sa't net ûngebrûklik is mei Amerikaanske films dy't in bytsje derop ôf binne, waarden der fan American Pie Presents: Band Camp twa ferzjes publisearre: in sinsurearre ferzje fan 91 minuten, en in útwreide ferzje fan 94 minuten, dy't in bytsje mear bleat omfettet.
Untfangst
American Pie Presents: Band Camp krige oer it algemien minne kritiken. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat de film in goedkarringspersintaazje fan 17%, basearre op 6 ûnderskate resinsjes: fiif minne en ien goede.
De Himmen (stins)
De Stinswier De Himmen is in archeologysk fynplak ten westen fan Yndustryterrein De Himmen yn de stêd Snits. It is de lokaasje fan in stins út de 13e of 14e iuw.
Yn 2005 waard archeologysk ûndersyk dien op de lokaasje. Der waarden resten fan in wentoer fûn dy't op in wier stie. De toer hie grêften en in ophelbrêge. De stinswier is ôfgroeven en dêrtroch net mear te sjen yn it lânskip mar is te datearjen as 13e- oant 14e iuwsk. Der binne ek resten fûn út de 8e of 9e iuw. Op de lokaasje binne diggels en houtfynsten dien. De wier is tusken 1040 en 1260 mei hout ferstevige. Skriftlike boarnen oer dizze lokaasje binne der net, mar der is wol in notysje út 1511 wêryn oer in wier op dizze lokaasje sprutsen wurdt.
Tsjintwurdich leit dizze lokaasje ûnder de Rykswei 7.
Ockingastate
Ockingastate of Ockingahûs wie in state oan de Sjungadyk yn Burchwert, gemeente Wûnseradiel. Fan de stins is neat werom te finen.
De âldste fermelding fan de state is fan 1424. Alde kaarten hawwe yn Burchwert de stinzen fan Ockinga en Donia. Ockingastate stie op it steed dêr't yn 2009 de pleats fan Frans Hettinga stiet. Wannear't it laach Ockinga him hjir fêstige, is net bekend. De âldste Ockinga wie Lolle Ockinga (± 1376). Twa oerpakesizzers, Hero en Piter, bewennen elk ien fan de twa states, mar it is net dúdlik hokker. In wiidweidige beskriuwing fan de famylje Ockinga stiet op de website fan Burchwert en Hichtum. Yn 1540 wurde wer twa bruorren neamd, Hero en Joast fan Ockinga, ek fan harren is net bekend op hokker fan beide states se wennen.
Yn 1603 wennet op Ockingahûs in Jarich fan Ockinga, dy't troud wie mei Hijlck fan Ockinga. Se hiene sân bern, wêr't fjouwer soannen fan in wichtige funksje hiene. Hjirút kin opmakke wurde dat dy staach fan de famylje grifformerard wie, want foar roomsk-katholiken wie in belangrike funksje net tastien. De âldste, Lolle of Lodewick fan Ockinga, wie Ried fan de Admiraliteit yn it Noarderkertier (Noard-Hollân) en troude yn 1648 mei Maria Sternsee. Seis jier letter ferdronk hy mei syn skip foar Starum en der waard troch de famylje in famyljegrêf kocht yn de tsjerke fan Burchwert, dêr't in grêfstien noch oan herinnert.
Wat der fierder mei de state barde is ûnbekend.
Hillegonda Bottema
Hillegonda Bottema (Laren, 20 juny 1913 - Arnhim, 29 augustus 1968) wie keunstskilder, grafikus en yllustratrise.
Hillegonda Bottema gie nei de Akademy fan Byldzjende Keunsten yn De Haach en krige les by Henk Meijer en George Hogerwaard. Hja wenne en wurke yn Laren, Katwyk oan See, Leien en Arnhim. Hjir hie se de lieding fan it Iepenloftmuseum.
Wylst se dwaande wie mei ambachtskeunst wurke se as frij grafikus/skilder en yllustrator, sa makke se eks-librissen. Se die histoarysk ûndersyk en publisearre hjiroer.
Ferneamd is har ûntwerp foar de bernepostsegels fan 1961.
Freark
"Freark" is in manlike foarnamme fan Germaansk komôf.
Germaansk
De namme is ôflaat fan it Germaansk, fan Fridric. Dat is de kombinaasje fan Frid, frede, en ric, foarst of bewâld.
Oare ferzjes
In oare ferzjes fan de namme binne "Fedde" en "Freek".
Keningen
"Freark" is ek de namme fan ferskate keningen, ûnder oaren yn Denemark.
Friðrik
Johanna Bottema
Johanna Bottema (Laren, 16 april 1918 - Amsterdam, 1974 ) wie in skilder en yllustratrise. Johanna wie de dochter fan Tjeerd Bottema en suster fan Hillegonda Bottema. Wurk en ynformaasje oer de Bottema's wurdt bewarre yn it Frysk Grafysk Museum op De Jouwer.
Johanna Bottema studearre krektas har suster oan de Akademy foar Byldzjende Keunsten yn De Haach. Hja wenne en wurke yn Katwyk oan See, Leien en Amsterdam. Foar har biststúdzjes gie se faak nei 'Artis' te Amsterdam. Har wurk bestiet dan ek benammen út portretten fan bisten. Fierders makke se stillibbens, lânskippen en akwarellen.
Ferneamd is se wurden troch har yllustraasjes yn berneboeken en skoalboeken.
Chora-tsjerke
De Tsjerke fan Hillige Ferlosser yn Chora (Gryksk]: Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Σωτῆρος ἐν τῇ Χώρᾳ, Turksk: Kariye Müzesi, Kariye Camii, Kariye Kilisesi) is in midsiuwske byzantynske tsjerke yn it westlike wyk Edirnekapı yn it distrikt Fatih fan de Turkske haadstêd Istanbûl. De tsjerke waard in heale iuw nei de fal fan Konstantinopel yn de 16e iuw yn in moskee feroare en is sûnt 1948 in museum.
De tsjerke is fan binnen oerdutsen mei âlde byzantynske mozaïken en fresko's, dy't nei't de moskee in museum waard wer foar it ljocht helle binne.
De Chora-tsjerke foarme ûnderwerp fan in kampanje fan it Turkske regear om oarspronklik byzantynske tsjerken, dy't as museum tsjinnen, op 'e nij yn in moskeeën te feroarjen. Yn 2020 makke Recep Tayyip Erdogan bekend dat nei de Aya Sofia earder ek de Chora-tsjerke wer as moskee yn gebrûk nommen is. As de moskee brûkt wurdt, wurde de kristlike foarstellings oan de muorren mei gerdinen oerdutsen.
Skiednis
Oarspronklik waard de Chora-tsjerke as ûnderdiel fan in kleaster bûten de muorren fan Konstantinopêl boud. Letterlik oerset betsjutte de namme de "Tsjerke fan de hillige Ferlosser op it fjild". It wurd Chora, de ferkoarte namme fan de tsjerke, ferwiist nei de oarspronklike lokaasje bûten de muorren.
It grutste part fan it hjoeddeiske gebou stamt fan de jierren 1077-1081, doe Maria Dukaina, de skoanmem fan Aleksius I Komnenus, de tsjerke op 'e nij boud as in krústsjerke. Mooglik troch in ierdskodding stoarte de tsjerke yn de 12e iuw foar in part yn. Aleksius tredde soan, Izaäk Komnenus, droech soarch foar de weropbou, mar de foltôging fan de tsjerke sa't dy der no stiet datearret fan twa iuwen letter.
Teodorus Metochites, de machtige kânselier en skathâlder ûnder Andronikos II Palaiologos, ferrike yn de jierren 1315-1321 yn it ramt fan in restauraasje de tsjerke mei in soad mozaïeken en fresko's. De mozaïeken binne it wichtichste foarbyld fan de renêssânse fan de Paleologen. Wa't de keunstwurken oanbrocht hawwe is fierder net bekend. Metochites libbe nei in tydlike ferballing fan twa jier as muonts by de tsjerke, oant er op 13 maaie 1331 ferstoar. Hy waard yn it noardeastlike ein fan de kapel byset.