cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Herfoarme tsjerke (Midwolda)
Ynterieur
De ynrjochting fan de tsjerke is 18e-iuwsk. De preekstoel is fersierd mei fykwurk en der binne twa hearebanken mei it wapen fan Hora Siccama
Oargel
De tsjerke hat in monumintaal piipoargel út 1772. It waard boud troch de oargelmakker Albertus Antoni Hinsz. In pakesizzer fan Johan Hora, Johan Hora Siccama, makke de bou fan it oargel mooglik. It ynstrumint, it grutste doarpsoargel fan Noard-Nederlân, besit 33 registers ferdield oer twa manualen en in frij pedaal. It piipwurk is noch hielendal oarspronklik. Yn de jierren 1990 joech oargelmakkerij Van der Putten en B. Veger it oargel de klank fan Hinsz werom.
New York Comic Con
De New York Comic Con (net te betiizjen mei de Big Apple Comic Con) is in konvinsje op it mêd fan strips en oanbesibbe media dy't elts jier yn oktober holden wurdt yn 'e Amerikaanske stêd New York. De namme is in ferkoarte foarm fan New York Comic Convention, "New Yorkske Stripkonvinsje". Behalven Westerske strips beslacht it evenemint ek Japanske manga en anime, grafyske romans, fideospultsjes, boartersguod en mei strips ferbân hâldende films en tillefyzjesearjes. Der fynt ek gâns cosplay plak. De New York Comic Con bestiet sûnt 2006. Yn 2012 gie it Animefestival fan New York deryn op. De organisaasje is yn 'e hannen fan ReedPop, in difyzje fan Reed Exhibitions.
Skiednis
Yn 2006 waard de New York Comic Con foar it earst holden op inisjatyf fan Greg Topalian, de doetiidske adjunkt algemien direkteur fan Reed Exhibitions. Om't Reed op dat stuit inkeld ûnderfining hie mei de organisaasje fan fakbeurzen, hie men yn 't foar net de massale tarin fan publyk (fan 33.000 minsken) foarsjoen op in seal yn it Jacob K. Javits Convention Center dêr't mar 10.000 minsken yn koene. Fierdere tagong dêrta waard sadwaande op in stuit troch de brânwacht, út feilichheidsomtinkens, ferhindere, mei as gefolch dat wichtige earegasten lykas akteur Kevin Smith en striptekener Frank Miller der ek net yn koene. It evenemint einige sadwaande yn in debakel, mar Reed ûnthiet betterskip foar it folgjende jier.
Foar de edysje fan 2007 hie Reed de ôfhierde romte ferdûbele en wie de konvinsje sadwaande ferhuze nei de boppeferdjipping fan it Javits Convention Center. De planning en ôfhanneling wie yn alle opsichten better. It evenemint rekke noch altyd útferkocht, mar der ûntstie gjin gaos mear, lykas it foargeande jier bard wie. De earste beide edysjes waarden holden yn febrewaris, mar yn 2008 waard de New York Comic Con ferskood nei april. Fan 2010 ôf waard it evenemint omreden fan oare klanten by it Javits Convention Center en de oprjochting fan it Chicago Comic & Entertainment Expo troch Reed op 'e nij ferskood, diskear nei oktober. Sûnt hat de konvinsje altyd yn de moanne plakfûn.
De tarin fan 'e New York Comic Con woeks ûnderwilens elts jier oan, en yn 2014, doe't der 151.000 belangstellenden op ôf kamen, wie de New York Comic Con de grutste stripkonvinsje fan New York wurden. Yn 2017 wiene der mear as 200.000 besikers, en yn 2018 mear as 250.000. Yn 2020 gie de New York Comic Con oer fanwegen de koroanapandemy.
Animefestival fan New York
Fan 2007 oant en mei 2011 waard njonken de New York Comic Con troch ReedPop elts jier yn desimber yn it Javits Convention Center ek it Animefestival fan New York (Ingelsk: New York Anime Festival) organisearre. Dat wie in filmfestival dat wijd wie oan anime. It evenemint moat net betize wurde mei it Big Apple Anime Fest of Anime NYC, dat oare mar soartgelikense eveneminten yn New York binne. Yn 2012 gie it Animefestival fan New York op yn 'e New York Comic Con.
Naoemon Shimizu
(1901 - 6 augustus 1945) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Rijo Club. Hy kaam yn 1945 mei syn frou om by it Atoombombardemint fan Hiroshima.
Ryuzo Shimizu
(30 septimber 1902 - ?) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Tokyo SC.
Tiltsjebuorren
Tiltsjebuorren is in buorskip yn de gemeente Noardeast-Fryslân, yn de Nederlânske provinsje Fryslân. Tiltsjebuorren leit noardlik en noardeastlik fan Ealsum, dêr't it formeel ek ûnder falt, oan de Peazens. De bebouwing fan de buorskip leit oan de Hantumerwei en de Droppingwei. De buorskip krige op 15 juny 2013 in eigen plaknammeboerd en waard doe offisjeel in buorskip.
Tiltsjebuorren is ûntstien by in lytse brêge, in tille, oer de Peazens. De bebouwing oan de Hantumerwei waard nei de jierren 1930 wat útwreide en sadwaande ûntstie der in lytse wenkearn.
Yn de Twadde Wrâldoarloch, fan neijier 1944 ôf, wiene der wapendroppings yn it fjild benoarden de Peazens by Tiltsjebuorren. Op 5 maaie 1965 is der in tichtby lizzende pleats nei ferneamd, 'Droppinghiem'. Net fier fan it âlde droppingsplak stiet it oarlochsmonumint 'Droppinghiem'.
De Fryske Tulperûte rint troch de buorskip lykas ek it Friese Woudenpad.
Federaasje fan Yndiaanske Naasjes fan Saskatchewan
De Federaasje fan Yndiaanske Naasjes fan Saskatchewan (Ingelsk: Federation of Saskatchewan Indian Nations, FSIN) is in regionaal yntertribaal gearwurkingsferbân fan Yndiaanske stamme-organisaasjes yn 'e Kanadeeske provinsje Saskatchewan, mei syn haadkertier yn Saskatoon. De FSIN hat op 't heden (2022) 74 leden, ûnderferdield yn tsien stammerieën en in stikmannich "earste naasjes" (in Kanadeeske term foar "stammen") dy't op selsstannige basis lid binne.
Skiednis
De FSIN ûntstie yn 1982 troch in reorganisaasje fan 'e eardere Federaasje fan Yndianen fan Saskatchewan (Federation of Saskatchewan Indians, FSI), dy't sels yn 1959 oprjochte wie as fuortsetting fan 'e Uny fan Yndianen fan Saskatchewan (Union of Saskatchewan Indians, USI). Dy lêste organisaasje wie yn 1946 wer ûntstien út in fúzje fan 'e Beskermingsferiening foar de Yndianen en harren Ferdraggen (Protective Association for the Indians and their Treaties, PAIT) en de Assosjaasje fan Yndianen fan Saskatchewan (Association of Saskatchewan Indians, ASI).
Doelen
It doel fan 'e FSIN is om troch gearwurking sterker te stean foar oare partijen oer, lykas it provinsjaal regear fan Saskatchewan of it federale Kanadeeske regear. Dêrby leit de organisaasje him fral ta op 'e beskerming fan 'e ferdraggen tusken de stammen en de Kanadeeske oerheid en de dêryn fêstleine rjochten fan 'e Yndianen; it befoarderjen fan foarútgong op ekonomysk, ûnderwiiskundich en maatskiplik mêd; gearwurking mei boargerlike en religieuze autoriteiten; opbouwende krityk op 'e lidorganisaasjes en ûnderlinge diskusje; it fêsthâlden oan demokratyske prinsipes; en it oanmoedigjen fan respekt en tolerânsje foar eltsenien.
Feilichheidstsjinst
In feilichheidstsjinst is in geheime tsjinst dy't him (benammen) taleit op it hanthavenjen fan 'e nasjonale feilichheid fan in lân. Sa'n oerheidsynstânsje hat it foech om yn eigen lân ûndersyk te dwaan nei persoanen, organisaasjes en bedriuwen dy't mooglik it regear fan dat lân of fan oare lannen of de demokratyske rjochtsoarder fersteure kinne of wolle. Men kin dan tinke oan 'e organisearre misdie, terroristyske netwurken en aginten fan geheime tsjinsten fan fijannige (of befreone) lannen. Sadwaande binne feilichheidstsjinsten ek ferantwurdlik foar kontraspionaazje, d.w.s.: it bestriden yn it eigen lân fan spionaazje troch bûtenlânske geheime tsjinsten of oare bûtenlânske organisaasjes.
Foarbylden
Foarbylden fan feilichheidstsjinsten binne:
Fokker F.XVIII
thumb|250px|Fokker F.XVIII "Pelikaan" PH-AIP op [[Skiphol]] De Fokker F.XVIII wie in Nederlânsk passazjiersfleantúch út de jierren 30, makke troch Fokker, ornearre foar lange ôfstannen.
De F.XVIII wie in heechdekker mei trije stjermotors. De masine koe maksimaal 16 passazjiers ferfiere. It ûntwerp fan de F.XVIII wie in trochûntjouwing fan de F.XII. De grutste oanpassings wiene de ferbettere fleugels en it fersetten fan de bestjoeringskabels en de dynamo's nei de binnenkant fan de romp. De romp waard teffens smeller en langer makke, wêrby't de boppekant in rûning krige. Al dy oanpassings soargen foar in legere luchtwjerstân en sadwaande in hegere faasje. Dat wie wichtich meidat keapers, mei de KLM foarop, om in flugger en sterker fleantúch foar ynterkontinintale rûtes fregen, lykas dy nei Nederlânsk-Ynje.
Fokker F.XVIII by de KLM
De KLM bestelde totaal fiif F.XVIII's foar 70.000 gûne it stik. De tastellen koene op twa menearen ynrjochte wurde. Foar de Jeropeeske rûtes hie er 16 passazjiersstuollen en op ynterkontinintale rûtes wiene dat seis. Twa fan de F.XVIII-tastellen skreaune loftfeartskiednis, de Pelikaan en de Snip.
Lotarius I
250px|thumb|Keizer Lotaris I 250px|thumb|Karolingyske dinarius fan Lotarius, getten yn 850 yn [[Doarestêd]] 250px|thumb|Byld fan Lotarius op in medalje Lotarius I of Lotar I (Nederlânsk en midsiuwsk Latyn: Lotharius, Dútsk: Lothar, Frânsk: Lothaire, Italjaansk: Lotario), (Akwitaanje 795 - Prüm 29 septimber 855) wie keizer fan it Hillige Roomske Ryk (817-855, regearre as mei-keizer mei syn heit oant syn dea yn 840), kening fan Beieren (815-817), Itaalje (818-855) en Midden-Frânsje (840-855). Lotarius wie de âldste soan fan keizer Loadewyk de Fromme en syn fou Ermengarde fan Haspengoa. Lotarius late ferskate kearen mei syn folle bruorren Pepyn I fan Akwitaanje en Loadewyk de Dútser in rebûlje tsjin harren heit en kom yn ferwar tsjin syn beslút harren healbroer Karel de Keale as in mei-erfgenamt fan de Frankyske gebieten te beneamen. Nei de dea fan harren heit striden Loadewyk en Karel tsjin Lotarius yn in trije jier lange boargerkriich (840-843). Harren strideraasjes laten daliks ta it ferdielen fan it Frankyske Ryk, dat opboud wie troch harren pake Karel de Grutte, en leine it grûnwurk foar it hjoeddeiske Frankryk en Dútslân.
Fokker F.XVIII
De Pelikaan
De PH-AIP Pelikaan sette op 18 desimber 1933 ôf foar in krystflecht (mei post) nei Batavia. Dy flecht soe útfierd wurde mei de flugge moderne Fokker F.XX Zilvermeeuw, mar by it waarmdraaien joech de motor yn de noas belies. Yn alle gauwens waard de Pelikaan doe reemakke. It slagge de bemanning ûnder gesachfierder Iwan Smirnoff en meitsje de flecht yn in rekordtiid. Op 22 desimber 1933 kaam it fleantúch yn Batavia oan; fjouwer dagen letter wie de retoerflecht. Nettsjinsteande min waar waard de weromreis noch in bytsje flugger ôflein, en de jûns fan 30 desimber 1933 lâne de Pelikaan op in kâld en mistich Skiphol. Dêr wiene mear as 20.000 minsken by elkoar kaam om de bemanning hulde te bringen.
De Snip
thumb|250px|De foarein fan de Snip, yn it Kurasau Museum Yn 1934 makkee de KLM mei de PH-AIS Snip de earste trans-Atlantyske flecht. Om reden fan de grutte ôfstân waard it tastel oanpast. Der waarden ekstra brânje- en oaljetanks oanbrocht en it tastel krige krêftiger motors fan it type Pratt and Whitney Wasp TD-1 mei 550 hk it stik. De reis waard sekuer tared en stipe. De Keninklike Marine stasjonearre healweis de rûte de ûnderseeboat Hr. Ms. K XVIII, en de KNSM sette ferskate skippen yn om te assistearjen by de navigaasje. Op 15 desimber 1934 om middennacht sette it tastel ôf, mei as bemanning gesachfierder Jan Hondong, ko-piloat Jan van Balkom, telegrafist Simon van der Molen en wurktúchkundige Leo Stolk. Ut Amsterdam wei fleagen se oer Marseille, Alikante en Kasablanka nei Praia op de Kaapverdyske Eilannen. Dêr waard trije dagen skoft holden en waard de Snip reemakke foar it oerstekken fan de Atlantyske Oseaan. Op 19 desimber 1934 gie it oan en 17 oeren letter waard Paramaribo berikt. Op 22 desimber lâne it tastel op Kurasau. De ôfstân fan totaal 12.200 kilometer waard ôflein yn 54 oere en 27 minuten.
Toshio Hirabayashi
wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Osaka SC.
Lotarius I
Jonkheid en regear
Der is net in soad bekend oer it iere libben fan Lotarius. Hy brocht it wierskynlik troch yn it hôf fan Karel de Grutte. Doe't dy ferstoar yn 814 waard syn heit Loadewyk de Fromme keizer fan it Ryk. Yn 815, doe't Lotarius al mearderjierrich wie, waard er troch syn heit nei Beieren stjoerd om dêr foar him te regearjen. Yn 817 stelde Loadewyk de Fromme syn Ordinatio Imperii op, dat in feroardering wie dat Lotarius as earste erfgenamt oanwiisde, en syn jongere soannen Pepyn fan Akwitaanje (doe 20 jier) en Loadewyk de Dútser (doe 13 jier) en omkesizzer Bearn fan Itaalje ûnderhearrich wêze soene oan Lotarius. Lotarius soe ek it erfgenamt fan harren gebieten wurde as hja sûnder wetlike opfolgers ferstjerre soene. Lotarius, doe 22 jier, waard doe ek yn Aken troch syn heit as mei-keizer kroane. Op itselde stuit waarden Akwitaanje oan Pepyn en Beieren oan Loadewyk skonken as ûnderkeninkriken. Nei de eksekúsje fan syn neef Bearn fan Itaalje troch Loadewyk de Fromme krige Lotarius it keninkryk fan Itaalje. Lotarius boaske yn 821 mei Ermengarde fan Tours. Yn 822 naam er de hearskippij yn Itaalje oer en op peaske, 5 april 823 waard er wer as keizer kroane, ditkear troch paus Paskalis I yn Rome. Yn novimber 824 kundige er in statút, Constitutio Romano, oan dy't de relaasjes tusken de paus en de keizer fêstlei. Dêryn lei fêst dat de sekuliere macht it heechste macht wie. Dêrnei joech er noch stikmannige feroarderings út om it regear yn Itaalje op in goed paad te stjoeren. Nei Lotarius syn weromkommen nei it hôf fan syn heit, gie er ynearsten mei syn styfmem, Judit fan Beieren (syn mem wie njonkelytsen ferstoarn en syn heit wie fannijs troud) mei en jou har soan Karel de Keale it ûnderkeningskip oer Alemanje. Lotarius feroare al rillegau fan gedachten en late krapoan tsien jier in striid tsjin syn heit oer de ferdieling fan it Ryk. Pepyn ferstoar lykwols yn 838 en Loadewyk de Fromme ferstoar twa jier letter yn 840.
Fokker F.XVIII
De Snip
Op Kurasau waard de Snip de earste fleanmasine fan it West-Indisch Bedrijf fan de KLM. De registraasje waard feroare yn PJ-AIS. In oare Fokker F.XVIII, de PH-AIO Oehoe, krige dêr de registraasje PJ-AIO. Nei in ûngemak moast it tastel by Fokker yn Amsterdam makke wurde. Werom op Kurasau krige it tastel de namme Oriol ('Gielegou') omdat de Antillianen in ûle as ûngeloksfûgel beskôgen.
Beide tastellen waarden oant 1946 brûkt en dêrnei sloopt. Sûnt 1992 wurde de cockpit en de middenmotor fan de Snip tentoansteld yn it Kurasau Museum yn Willemstêd.
Lotarius I
Ferstjerren en neilittenskip
Yn 849 begûn Lotarius siik te wurden. Yn 850 waard syn soan Loadewyk II as mei-keizer kroane. Yn 855 waard Lotarius slim siik en luts him werom yn de Abdij fan Prüm op 23 septimber 855. Hy ferstoar dêre seis dagen letter. Hy waard begroeven yn Prüm, dêr't syn stoflik omskot yn 1860 fûn waard. Krekt foar syn ferstjerren, ferdielde Lotarius syn keninkryk yn trije parten neffens in oerienkomst, dat it Ferdrach fan Prüm neamd waard. Syn âldste soan Loadewyk II krige Itaalje en de keizerstitel; de twadde soan, Lotarius II, krige Loataringen; de jongste soan, Karel, krige Provence en Nederboergonje.
Frou en bern
Hy boaske mei Ermengarde fan Tours yn 821. Hja ferstoar yn 851.
Ien bûtenechtlike soan:
Deborah Kerr
Deborah Kerr (útspr.: [kɑː(ɹ)], likernôch: "kaa(r)"; folút: Deborah Jane Kerr-Trimmer; Glasgow, 30 septimber 1921 – Botesdale, 16 oktober 2007) wie in Britsk aktrise fan Skotsk komôf, dy't yn 'e 1940-er en 1950-er jierren in ynternasjonale karriêre opboude mei films as The Life and Death of Colonel Blimp, King Solomon's Mines, Quo Vadis?, The Prisoner of Zenda, Young Bess, From Here to Eternity, Heaven Knows, Mr. Allison en An Affair to Remember. Yn 1956 waard har in Golden Globe takend foar har rol yn The King and I, en hoewol't se nea in Oscar wûn, waard se seis kear nominearre foar in sa'n priis yn 'e kategory bêste aktrise, mear as hokker oare aktrise ek. Uteinlik ûntfong se yn 1994 in eare-Oscar foar har hiele oeuvre.
Jonkheid en oplieding
Kerr waard yn 1921 berne yn in sikehûs yn 'e Skotske stêd Glasgow, as de dochter fan kaptein Arthur Charles Kerr-Trimmer en dy syn frou Kathleen Rose Smale. Har heit wie in feteraan út 'e Earste Wrâldoarloch, dy't yn 'e Slach oan 'e Somme in skonk ferlern hie, en letter yngenieur waard. Se hie in jongere broer dy't Edmund ("Teddy") hiet en sjoernalist waard. Hy kaam yn 2004 om by in gefal fan ferkearsagresje. Kerr brocht de earste trije jier fan har libben troch yn Helenburgh, ûnder de reek fan Glasgow, dêr't har âldelju by har pake en beppe ynwennen.
Kerr genoat har leger ûnderwiis oan 'e ûnôfhinklike Northumberland House School yn it Ingelske Bristol, en oan 'e Rossholme School yn Weston-super-Mare. Oarspronklik learde se foar balletdûnseresse, en yn 1938 makke se datoangeande har debút yn in foarstelling yn it Sadler's Wells Theatre. Har earste aktearleararesse wie har muoike Phyllis Smale, dy't yn Bristol de Hicks-Smale Toanielskoalle runde.
Toaniel
Kerr stie foar it earst op 'e planken yn 1937, yn Weston-super-Mare, as mymspylster yn it stik Harlequin and Columbine. Nei't se ferskate lytse roltsjes hân hie yn Shakespeare-produksjes yn it iepenloftteäter yn it Londenske Regent's Park, joech se har yn 1940 by it toanielselskip fan it Oxford Playhouse. Yn 1943 makke se mei 21 jier har debút yn it Londenske West End, en hie dêr grut súkses. Neitiid gie se mei har selskip op toernee troch Ingelân en Skotlân, en tsjin 'e ein fan 'e Twadde Wrâldoarloch spile se ek foar Alliëarde troepen yn Nederlân, Belgje en Frankryk. Yn 1953 stie se foar it earst op Broadway, mei de haadrol yn it stik Tea and Sympathy, dêr't se mei nominearre waard foar in Tony Award. Letter yn har karriêre kearde se yn 1972 werom nei it West End, en yn 1973 op Broadway. Hoewol't se nea har plankekoarts ferlear, bleau toaniel altyd har earste leafde.
Films
Har earste filmrol hie Kerr yn 'e Britske film Contraband, út 1940, mar by de montaazje waard har sêne út 'e úteinlike ferzje knipt. Har optredens yn har twa folgjende Britske films, Major Barbara en Love on the Dole (beide út 1941) waarden lykwols goed ûntfongen. Dêrnei spile se yn Hatter's Castle en, as Noarske fersetsstriidster, yn The Day Will Dawn (beide út 1942). Fral dy lêste film wie in grut súkses, en Kerr waard troch it Britske bioskooppublyk keazen ta populêrste nasjonale filmstjer. Yn 1943 spile se trije ferskillende froulju yn 'e biografyske film The Life and Death of Colonel Blimp. Hoewol't it Britske Leger wegere en wurkje oan dy produksje mei, en ek al miende Winston Churchill dat de film it oarlochsmoreel fan it Britske folk oantaaste soe, dochs waard Colonel Blimp in trochslaand súkses.
Guon fan Kerr har bekendste rollen hie Kerr as de gûvernante Anna Leonowens yn 'e tsjinst fan 'e kening fan Siam yn 'e ferfilming fan 'e musical The King and I (1956), en as tsjinspylster fan Cary Grant yn An Affair to Remember (1957). Hja waard op 'e nij nominearre foar in Oscar foar bêste aktrise foar har rollen yn The King and I, Heaven Knows, Mr. Allison, Separate Tables en The Sundowners. Foar har optreden yn The King and I wûn se de Golden Globe yn 'e kategory bêste aktrise yn in filmmusical of -komeedzje.
Yn 1967 hie Kerr in rol yn 'e James Bond-parody Casino Royale, in produksje fan Columbia Pictures dy't net ta de James Bond-kanon fan Eon Productions heart. Kerr hie dêrby de twifelige ear om, mei 46 jier, de âldste Bond-girl ea te wêzen. Yn 1969 stimde se der ûnder druk fan 'e hieltyd jongere konkurrinsje yn ta om in neakensêne te dwaan yn 'e film The Gypsy Moths; dat wie de iennichste neakensêne fan har hiele wurkpaad. Mei't se almar minder ynteressante rollen oanbean krige, en der hieltyd mear fraach nei neakenens yn films wie, besleat Kerr oan 'e ein fan 'e jierren sechstich om op te hâlden mei filmwurk, en har ynstee ta te lizzen op tillefyzje en toaniel. Hoewol't se nea in Oscar wûn, hat se mei seis nominaasjes yn 'e kategory bêste aktrise noch altyd in rekôr op dat mêd. Yn 1994 waard har foar har hiele oeuvre in eare-Oscar takend, nei't se yn 1991 ek al in eare-BAFTA ûntfongen hie.
Tillefyzje
Yn 'e earste helte fan 'e jierren tachtich wûn Kerr nije populariteit mei har tillefyzjewurk, û.m. mei har rol as ferpleechster yn 'e tillefyzjefilm Witness for the Prosecution (1982). Letter wurke se mei har âlde freon Robert Mitchum gear oan Reunion at Fairborough. Fierders spile se yn 1985 de tycoon Emma Harte yn 'e minysearje A Woman of Substance. Foar dat lêste optreden waard se nominearre foar de Emmy Award yn 'e kategory treflike byrol fan in aktrise yn in beheinde searje. Yn 1986, doe't se 65 jier wie, hold Kerr op mei aktearjen.
Priveelibben
Kerr hie yn 1943 nei't it skynt in relaasje mei Michael Powell, ien fan 'e produsinten fan 'e film The Life and Death of Colonel Blimp. De boarne foar dat ferhaal is Powell syn autobiografy; Kerr sels hat dêr nea wat ta- of ôfdien. Dizze relaasje soe op 'e klippen rûn wêze doe't Kerr nei Hollywood gie.
Ferstjerren
Kerr ferstoar op 16 oktober 2007 yn it doarp Botesdale, yn it Ingelske greefskip Suffolk, oan 'e gefolgen fan 'e sykte fan Parkinson. Hja waard 86 jier. Har man Peter Viertel stoar op 4 novimber fan dat jier, minder as trije wiken letter, oan kanker. Kerr leit begroeven op it tsjerkhôf fan Alfold, yn it greefskip Surrey.
Ryksstêd Aken
De Ryksstêd Aken wie fan 1166 oant 1797 in frije ryksstêd en kueroarde yn it Hillige Roomske Ryk. It wie ek it plak dêrt 600 jier lang de Roomsk-dútske keningen kroand waarden. Om 1500 hinne waard de stedsteat yndield by de Nederrynsk-Westfaalske Kreits.
Skiednis
thumb|left|It Ryk fan Aken Om syn waarmwetterboarnen wie it plak al populêr by de Kelten en letter de Romeinen. Dy bouden dêr in kueroarde Aquisgrannum. Nei't de Romeinen ferfearen, bleau it plak bewenne en kaam it ûnder Frankysk gesach. Yn de achtste iuw waard it plak Aquis villa neamd. Kening Karel de Grutte kaam yn 768 foar it earst yn Aken. Hy hold tige fan it plak, en sette dêr tweintich jier letter útein mei it bouwen fan in keningspalts. De kapel fan dat paleis foarmet hjoed-de-dei de kearn fan de Dom fan Aken. Karel genoat tige fan de genêskrêftige hjitte boarnen en hy bleau dêr de measte winters fan 800 oant syn ferstjerren yn 814. Nei't er ferstoar waard er byset yn it kapel, dêr't syn tombe hjoed-de-dei noch hieltyd stiet.
Yn 936 waard Otto I ta kening kroand yn de Dom. Fan dat stuit ôf waarden de Roomsk-dútske kening en 600 jier lang yn Aken kroand. Yn de Gouden Bul fan 1356 waard fêstlein dat de kroaning dêr plakfine moast. De kroaning ta keizer fûn lykwols yn Rome plak. De lêste kroaning ta kening wie de kroaning fan kening Ferdinand I yn 1531.
Yn 1166, ûnder keizer Freark I Barbarossa, krige de stêd ryksûnmidlikheid, en waard de stêd in frije ryksstêd neffens it Karelsprivileezje. De stêd wie doe noch mar in delsetting by de palts. Troch dat privileezje fan de keizer, mocht der in muorre om de stêd hinne boud wurde, dat dien waard tusken 1171 en 1175. Yn 1338 waard besletten ta it oanlizzen fan in lânfuorge om it gânse Ryk fan Aken, it lân om de stêd hinne dy't dêr ûnder foel, te beskermjen tsjin de oanswettende lannen. Dy fuorge krige in djipte fan 5 meter en in lingte fan 70 km. Mei de ôfgroeven grûn waard in wâl fan 4 meter heech opsmiten. Der waarden dêr bûkebeammen op plante, en de takken waarden oan inoar frissele. De fâd, de skout en de meier bleaune keninklike beämten. Yn de fjirtjinde iuw waarden dy amten oan de hartoch fan Gulik jûn. De stêd bleau lykwols in frije ryksstêd, mar de hartoch soe dy titel oan de oan fan it ryk ta behâlde. By in rebûlje yn 1450 waarden de gilden talitten yn it stedsbestjoer.
Yn 1225, 1236 en 1656 fûnen der yn Aken grutte stedsbrannen plak. It belang fan Aken rûn yn de sechtjinde iuw tebek. Om't Aken te ticht by de grins fan it Keninkryk Frankryk kaam te lizzen, waard de kroaning fan Maksimiliaan II yn 1562 nei Frankfurt ferpleatst, dy't dêr oant de ein fan it Ryk plakfine bliuwe soe. De Reformaasje gie de stêd ek net foarby en yn 1580 kaam de stêd yn protestantske hannen. Yn 1598 en 1614 waard dêr mei fol geweld in ein oan brocht. Protestanten waarden út de stêd wei ferballe en dêrtroch rûn de woltierigens fan de stêd fierder tebek.
Yn 1794 waard de stêd troch Frânske troepen beset, en yn 1797 troch Frankryk anneksearre. De stêd gie op yn de Sisreniaanske Republyk en waard de haadstêd fan it departemint fan de Roer. Nei it ynstoarten fan it Earste Frânske Keizerryk yn 1813 besleat it Kongres fan Wenen yn 1815 de stêd by it Keninkryk Prusen te foegjen.
To Trade the Stars
To Trade the Stars is in science fiction-roman fan 'e hân fan 'e Kanadeeske skriuwster Julie E. Czerneda. De titel betsjut: "It Ferhanneljen fan de Stjerren" of: "Om de Stjerren te Ferhanneljen". It boek foarmet it trêde en lêste diel fan 'e trilogy The Trade Pact, dy't ta de romansearje The Clan Chronicles heart. Hoewol't it it trêde boek fan 'e dy rige wie, dat publisearre waard, is To Trade the Stars yn 'e ynterne gronology fan The Clan Chronicles it sechsde diel, mei't Czerneda tsien jier letter de prequeltrilogy Stratification skreaun hat. To Trade the Stars fertelt it ferhaal fan Sira di Sarc, in jonge frou fan 'e Clan, dy't tsjin alle tradysjes fan har folk yn in partnerskipsbân oangien is mei de minsklike romteskipskaptein Jason Morgan. De ferhaalline fan Sira is skreaun yn it ik-perspektyf, wylst de oare ferhaallinen yn it personele perspektyf skreaun binne. It boek waard yn 2002 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij DAW Books.
Ynhâld
Sira di Sarc is in jonge frou fan 'e Clan, in ras fan bûtenierdske wêzens dy't der krekt sa útsjogge as minsken, mar bejeftige binne mei krêftige mentale fermogens dy't û.m. telepaty, telekineze en teleportaasje mooglik meitsje. Nei de rûzige foarfallen yn A Thousand Words for Stranger en Ties of Power liedt hja no in rêstich libben, dat inkeld noch troch jildsoargen pleage wurdt. Mei har partner, de minsklike romteskipskaptein Jason Morgan, reizget se as hanneler by planeten lâns, wylst se hopet har swierrichheden no foargoed efter har litten te hawwe. Mar it ferline lit him net negearje: har eigen net, mar Morgan sines likemin. Underwilens ferbliuwe Sira har suster Rael en har neef Barac op Drapskii, de thúswrâld fan 'e Drapsk (sjoch: Ties of Power), dêr't se besykje de wrâld wer te ferbinen mei de M'hir, it mystike besteansnivo dat de leden fan 'e Clan brûke foar harren mentale fermogens. De planeet wie dêr likernôch in iuw lyn om mysterieuze redens fan losrekke, mar ûnder har eardere ferbliuw op Drapskii hie Sira in begjin makke mei it reparearjen fan dy bân.
De swierrichheden begjinne foar Sira en Morgan as de dwerse Clan-koloanje op 'e planeet Acranam (sjoch: A Thousand Words for Stranger) syn bern útstjoerd om troch de mentale bân, dy't tusken de bern en harren memmen bestiet, eigen rûtes foar teleportaasje oan te meitsjen troch de M'hir hinne nei oare planeten. No is soks fêste wizânsje foar de Clan, mar it ferskil is dat de koloanje op Acranam it temûk docht en de bern net ûnderbringt yn oare Clan-húshâldings, mar se gewoan mank de befolking fan dy planeten libje litte wol, wêrmei't se dus fierhinne oan harren lot oerlitten wurde. Ien fan dy saneamde 'pleechbern' fan Acranam, Ruti di Bowart, wurdt nei it reuseftige romtestasjon Supermerk Plexis ta stjoerd, dêr't se fia-fia har wei fynt nei it restaurant fan Morgan syn kreefteftige freon Huido Maarmatoo'kk. Hoewol't se gjin ferbliuwsfergunning hat, fynt Ruti by him ûnderdak, ek al hat Huido al mear as genôch problemen mei de autoriteiten op Plexis. Dy wurde, sûnder dat Huido it wit, feroarsake troch Ren Symon, in âlde fijân út Morgan syn riedseleftige ferline, dy't Morgan nei Plexis ta lokje wol troch syn freon yn 'e swierrichheden te bringen.
No't se lid fan 'e Ried fan 'e Clan is (sjoch: Ties of Power), komme de problemen dy't de koloanje op Acranam feroarsaket op Sira har board telâne. As sy en Morgan hearre oer Huido syn swierrichheden, litte se lykwols alle oare dingen foar wat se binne om earst nei Plexis ta, mar ûnderweis bejout harren romteskip De Sulverne Foks it, sadat se yn 'e mynboukoloanje Kimmcle fêst komme te sitten oant der reparaasjes útfierd wurde. Om't de koerts fan Plexis it romtestasjon deunby Kimmcle brocht hat, kin Sira harsels dêrhinne teleportearje. It plan is dat sy dêr al fêst ris om har hinne sjen sil, wylst Morgan har folgje sil mei de Foks sadree't it romteskip wer gebrûksree is. Ren Symon is lykwols, krekt as Morgan, dy't oarspronklik syn learling wie oant Symon him ferrette, in minsklike telepaat fan seldsum krêftige fermogens. Sira komt him frijwol daliks op it spoar, mar se ûnderskat him en rint yn 'e fâle. Mei apparatuer dy't er fan 'e Drapsk kocht hat, wit er har fermogen ta teleportaasje te ûnderdrukken en kin er har fan Plexis ûntfiere yn in stasiskiste.
Underwilens moat Huido, as him de grûn op Plexis te hjit ûnder de fuotten wurdt, de wyk nimme nei Ettlers Planeet, dêr't Morgan in skûladres hat. Hy nimt de jonge Ruti mei, dy't ommers gjin papieren hat. Fierders beävensearret er dat er op Ettlers Planeet Barac treffe sil, dy't sa njonkelytsen skjin syn nocht hat fan 'e Drapsk en Huido syn fraach om help mei beide hannen oangrypt. Huido is him ûnbewust fan 'e oanwêzigens fan Sira op it romtestasjon, mei't de iennichste dy't har sjoen hat, Ruti is, oan wa't Ren Symon him as in freon foardien hie. Yn 'e tuskentiid hat Morgan syn romteskip, mei help fan 'e Heerii, in Drapsk-stamme, wer oan 'e praat witten te krijen. Om't er Sira net mear telepatysk berikke kin, sit er tige yn noed om har. Mar as er op Plexis arrivearret, binne sawol Sira en Symon as Huido en Ruti al lang fuort. Hy pikt op it stasjon lykwols al it spoar fan Symon op, dy't er fertinkt fan belutsenens by de ferdwining fan Sira, en folget dat nei Ettlers Planeet.
Dêre treft er Huido en Ruti yn syn skûladres en as Morgan en Ruti harren witten byinoar dogge, komt oan it ljocht dat Sira yn 'e hannen fan Symon fallen is. Morgan en Huido tsjogge der dan op út om Sira te sykjen, wylst Ruti op it skûladres op Barac wachtet, dy't Huido dêr moetsje soe. Barac arrivearret likernôch tagelyk mei in groepke trewanten fan Symon, dy't derop út binne om Ruti ek te ûntfieren. Barac, dy't noch altyd de earste ferkenner fan 'e Clan is, weeft handich mei dy fijannen ôf, en nimt Ruti dêrnei mei nei in noch geheimer en feiliger hinnekommen fan Morgan dat djip yn 'e woastyn yn 'e rotsen úthoud is. Hy ferwachtet dêr feilich te wêzen, mar as de mentale bân knapt dy't Ruti mei har mem ferbynt, en it fanke har dêrtroch ta in (folwoeksene) Kiezer fan 'e Clan ûntjout, rekket de ûnKeazene Barac yn libbensgefaar om't har fermogens safolle sterker binne as sines en de Kar (it proses wêrby't leden fan 'e Clan in mentale partnerskipsbân oangeane) basearre is op it testen fan 'e fermogens fan ûnKeazenen troch Kiezers. Dat is in ynstinktyf barren, dat Ruti net tsjinhâlde kin, mar wûnder boppe wûnder wit Barac de test te trochstean, mei as gefolch dat hy en Ruti libbenspartners wurde.
Underwilens ûntwekket Sira út har stasis, wêrnei't se ta de ûntdekking komt dat de Heerii har oan Symon ûntfytmanne hawwe. Under har stasissliep hat Sira in stikmannich ûnderdrukte oantinkens weromkrigen, dy't foar it meastepart te krijen hawwe mei in wêzen dat se by harsels 'de Sjonger' neamt, en dat har al sûnt har jonkheid by skoften yn 'e M'hir efterfolget. De Heerii, dy't krekt as de oare Drapsk mear fan 'e M'hir ôf witte as de Clan, hawwe de teory opfetten dat Sira ien wurde moat mei de Sjonger om harren planeet Drapskii wer hielendal mei de M'hir te ferbinen. Se leauwe dat Sira dêr neat fan oerkomme sil, mar Sira is der wis fan dat it har dea betsjutte sil. Tsjin har wil nimme de Heerii har mei nei de planeet 'Wyt', de thúswrâld fan 'e Rugheranen, dy't mear yn 'e M'hir besteane as yn 'e fysike wurklikheid, en dy't op 'e iene of oare manear by dizze saak belutsen binne. Dêr litte se har efter.
Lord Howe (eilân)
Lord Howe (Ingelsk: Lord Howe Island, foarhinne: Lord Howe's Island) is in subtropysk eilân yn 'e Tasmansee, tusken Austraalje en Nij-Seelân yn. It leit 500 km eastlik fan Port Macquarie, op it Australyske fêstelân, en 770 km noardeastlik fan Sydney, en is in populêre (sij it frij prizige) fakânsjebestimming. Neffens gegeven fan 'e Australyske folkstelling fan 2006 waard Lord Howe doe bewenne troch krapoan 350 minsken. It eilân, dat in oerflak hat fan 14,6 km², falt bestjoerlik ûnder de Australyske steat Nij-Súd-Wales. Mei in stikmannich lytsere, ûnbewenne eilantsjes deromhinne foarmet Lord Howe de Lord Howe-eilannen, dy't troch de UNESCO op 'e Wrâlderfgoedlist set binne fanwegen har unike floara en fauna.
Etymology
It eilân waard yn 1788 ferneamd nei Richard Howe, 1ste greve Howe, dy't doedestiden de Britske First Lord of the Admiralty wie. left|thumb|200px|In satellytfoto fan Lord Howe.
To Trade the Stars
Ynhâld
De stasiskiste dêr't Sira yn ferfierd waard, is ûnderwilens troch de Heerii by Morgan besoarge, mar as er dy iepenmakket is it net Sira dy't deryn sit, mar Ren Symon. (De Heerii hoopje dat it byinoar bringen fan dy beide âlde fijannen eltse potinsjele rêdingsaksje foar Sira fertraagje sil.) Morgan en Symon geane daliks mei-inoar op 'e fûst, net inkeld fysyk, mar ek mentaal. Mar as Morgan djip yn Symon syn tinzen trochkringt, ûntdekt er dêr de wûnen fan in oare mentale oanfal. Dan komt oan it ljocht dat Symon oarspronklik in mentale genêzer wie, dy't troch syn aktiviteiten (hy genies wat de Clan net genêzen hawwe woe) yn it fizier kaam fan 'e Clan. It wie in lid fan 'e Clan dy't Symon syn geast sa skeinde dat er tenei syn mentale fermogens net mear brûke soe om te genêzen, mar inkeld om kwea te dwaan. No set Morgan syn eigen fermogens yn om syn eardere learmaster te genêzen. Neitiid jout Symon syn eigen libben om derfoar te soargjen dat Morgan op 'e tiid Wyt berikt.
Lord Howe (eilân)
Geografy
Lord Howe hat in oerflak fan 14,6 km², en in befolkingstichtens fan 24 minsken de km², al wurdt mar 398 ha lân bewenne, en bestiet it grutste part fan it eilân út ûnoantaast wâldgebiet. It healmoannefoarmige eilân is 10 km lang fan noard nei súd en hat in breedte fan tusken de 2 km en 300 m. It is it oerbliuwsel fan in fulkaan, en bestiet grutdiels út stjurringsstientme. By de westkust lâns leit in sânstrân oan in lagune dy't heal ôfsletten is troch in koraalrif. It grutste part fan 'e befolking wennet yn it noardlike leechlângebiet, wylst it suden fan it eilân dominearre wurdt troch beboske rotsige heuvels dy't opriizje nei it heechste punt fan Lord Howe, de Mount Gower, mei in hichte fan 875 m.
Om it haadeilân hinne lizze yn totaal 28 ûnbewenne eilantsjes en boppe de see útstekkende rotsformaasjes, dy't mei-inoar de Lord Howe-eilannen foarmje. Njonken Lord Howe sels is de opmerklikste dêrfan Ball's Pyramid, 23 km nei it súdeasten, dat in steile rotspjuts fan 551 m heech is. Benoarden it haadeilân lizze de Admiraliteitseilannen, in groepke fan sân lytse ûnbewenne eilantsjes deun byinoar.
To Trade the Stars
Ynhâld
Nei't er Sira befrijd hat fan 'e halsbân mei Drapsk-technology dy't har teleportaasjefermogens ûnderdrukte, lit Morgan blike dat er in earsten keapman is. Hy ûnderhannelet mei de frjemde Rugheranen en wit yn fiif minuten mear ynformaasje út harren te krijen as Sira yn in hiele dei. Dan docht bliken dat de Rugheranen behalven mei Wyt ek in bân hawwe mei Drapskii, in wrâld dy't se yn 'e M'hir as harren koloanje beskôgen. Nei't de Drapsk har dêr nei wenjen set hiene, makken dy't sûnder erch hieltyd mear fan 'e planeet foar de Rugheranen ûntagonklik, mei as gefolch dat de Rugheranen de tagong fan Drapskii ta de M'hir beheinden. De Sjonger, dy't efter Sira oan siet, blykt Drapskii sels te wêzen, in heal-bewust wêzen dat yn 'e M'hir op 'e siik gie nei in bân mei in trêde partij om 'e twasidige belegering troch de Drapsk en de Rugheranen te trochbrekken. Op oanrieden fan Morgan lokket Sira Drapskii nei Wyt ta, wêrnei't de beide planeten yn 'e M'hir ferrane ta ien wêzen. Dy útkomst jout sawol de Drapsk as de Rugheranen tagong ta alles dat se nedich binne.
Werom op Drapskii docht bliken hoe nedich oft dat wie, want foar it earst yn mear as in iuw kinne de Drapsk harren dan fuortplantsje. Underwilens binne alle pleechbern fan Acranam byinoar fandele, dat dat probleem is ek de wrâld út holpen. Wat Sira wol stekt, is dat op Drapskii no de Heerii de stamme binne dy't de hegemony fiert, mei't sy, sa ornearje de Drapsk, it probleem oplost hawwe. Sira is it dêr hielendal net mei iens, mar har argumint dat sy it bestoarn hawwe soe en dat de konneksje fan Drapskii mei de M'hir nea reparearre wêze soe as de Heerii har sin krigen hiene, wurdt troch de Drapsk fuortweaun as in ûnbelangryk detail. Har âlde freon, skeptikus Copelup (no Heepelup), hat him (of har?, mei't it de skeptika binne dy't it neislachte te wrâld bringe) lykwols no ûntjûn ta in lid fan 'e Heerii en sil mei syn no-nonsensehâlding regaad meitsje yn dy stamme. Rael seit him ta dêrby helpe te sillen, nei't se foar it earst yn jierren har libbenspartner Janac opsocht hat.
Lord Howe (eilân)
Floara en fauna
Lord Howe stiet fral bekend om 'e lânseigen kentiapalm, in soarte fan palmbeam dy't nearne oars foarkomt en dy't it symboal fan it eilân wurden is. Der komme yn totaal 202 ferskillende soarten fûgels op it eilân foar, wêrûnder sawol permaninte populaasjes fan seefûgels en lânfûgels, as jierliks weromkeardende trekfûgels. De Lord Howe-wâldhin hat it fermogen om te fleanen ferlern, en komt sadwaande nearne oars foar. Mei't er op it eilân gjin natuerlike fijannen hie, hoegde er ek net fleane te kinnen, mar doe't Lord Howe kolonisearre waard troch de minske, waard er in maklike proai foar minsken, hûnen, katten en rotten. Yn 'e 1970-er jierren wiene der noch 30 eksimplaren oer, mar troch in fokprogramma en reyntroduksje yn it wyld, njonken in fûleindige bestriding fan 'e ferwyldere katten en teffens fan 'e rotten (dy't de aaien en piken opfrieten) is de populaasje no wer stabyl en oanwoeksen ta in ridlik nivo. right|thumb|200px|In ôfbyld fan 'e [[Lord Howe-wythalsdo (út 1790), dy't foàr 1900 útstoar.]]
It Lord Howe-stôkynsekt ferdwûn fan it haadeilân koart nei de komt fan 'e rotten, en waard as útstoarn beskôge, mar yn 2001 waard der in lytse populaasje ûntdutsen yn ien inkele strûk op 'e fierders ûnbegroeide skeanten fan Ball's Pyramid. It mânske bist is ûnderwilens sa súksesfol yn finzenskip fokt, dat de kâns op útstjerren wykt is. Men is fan doel om him mei koarten op it haadeilân te reyntrodusearjen. Ek de lânseigen Lord Howe-flaaksslak hie slim te lijen fan 'e rotten. De soarte is sadwaande no bedrige, en ek hjirfoar is in fokprogramma yn finzenskip opset. left|thumb|250px|It [[Lord Howe-stôkynsekt, dat hàst útstoarn wie, mar no hast ree is om wer útset te wurden yn it wyld.]]
Bad Ems
Bad Ems is in stêd yn de Rhein-Lahn-Kreis yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. It plak leit oan de rivier de Lahn, in sydrivier fan de Ryn, en is in erkend Heilbad.
Lord Howe (eilân)
Floara en fauna
De hûskat kaam yn 'e njoggentjinde iuw mei de minske op it eilân, mar de populaasje ferwyldere katten is sûnt de santiger jierren eliminearre. Bargen, geiten en skiep waarden yn deselde tiid mei sin op it eilân loslitten en hawwe der ferwyldere populaasjes fêstige. De hûsmûs kaam yn 1860 mei skippen fan it eilân Norfolk oer, en de swarte rôt berikte it eilân yn 1918, doe't de SS Makambo skipbrek litte en strâne by Ned's Beach. Yn 'e 1920-er jierren waard de Tasmaanske maskere ûle op it eilân loslitten yn in ûnsúksesfol besykjen om 'e rottepopulaasje te bestriden. Twa útlânske repile- en amfibyesoarten, de túnskink en de mjêkjende beamkikkert, binne by fersin yntrodusearre fan it Australyske fêstelân. Troch al dit minsklik yngripen binne yn totaal twa plantesoarten, njoggen lânfûgelsoarten, ien flearmûzesoarte en teminsken fjouwer soarten fan lidpoatigen en oar krûpend dierte útstoarn. Yn 1982 kaam Lord Howe fanwegen syn unike floara en fauna op 'e Wrâlderfgoedlist fan 'e UNESCO.
Bad Ems
Bestjoer
It plak is de haadstêd fan de ferbânsgemeente Bad Ems-Nassau.
Lord Howe (eilân)
Skiednis
Lord Howe waard op 17 febrewaris 1788 ûntdutsen troch de Britske luitenant Henry Lidgbird Ball, de befelfierder fan it marineskip de HMS Supply, dy't doe ûnderweis wie fan 'e strafkoloanje op it eilân Norfolk nei dy fan Botany Bay, by it lettere Sydney. Op 'e weromreis socht er it eilân wer op en stjoerde in diel fan syn bemanning oan lân om it te ferkennen. Ball naam it eilân yn besit út namme fan 'e Britske Kroan en ferneamde it nei Richard Howe, de doetiidske oerbefelhawwer fan 'e Britske Keninklike Marine. right|thumb|200px|It rotseilantsje [[Ball's Pyramid.]]
Neitiid waard Lord Howe earst in befoarriedingsstasjon foar de walfiskfeart, en yn juny 1834 waard it permanint kolonisearre troch trije blanke seelju mei harren Maoary-froulju en twa Maoary-jonges. Nei't it skynt wie it eilân foartiid ûnbekend by de Polynezyske folken fan 'e Stille Súdsee. Yn 1849 wennen der noch mar alve minsken op it eilân dy't der klauwen oan hiene om te oerlibjen, mar dat feroare yn 'e 1850-er jierren. Doe waard der op it Australyske fêstelân nammentlik op ferskate plakken goud fûn, mei as gefolch dat in grut part fan 'e bemannings fan 'e skippen dy't de havens dêr oandiene, útpykte om syn lok yn 'e goudfjilden te prebearjen. Fan gefolgen besochten de skippers it fêstelân safolle mooglik te mijen, en dat late ta in ûnbidige groei yn 'e hannel dy't der op Lord Howe dreaun waard. De bewenners begûnen jirpels, woartels, maïs, pompoenen, taro, wettermeloenen, drúven, passyfruchten en sels kofje te ferbouwen en bargen, skiep en geiten te fokken om oan 'e fraach te foldwaan fan 'e skippen dy't it eilân besochten.
Yn 1855 waard Lord Howe offisjeel in ûnderdiel fan 'e koloanje Nij-Súd-Wales. Fan 'e 1860-er jierren ôf sakke de hannel op it eilân wer yn trochdat tsjin dy tiid de sitewaasje op it Australyske fêstelân normalisearre wie, wylst it yn dyselde snuorje mei de walfiskfeart yn it neigean rekke. Soms gie der wol in healjier of sels in jier foarby ear't it folgjende skip it eilân oandie. Uteinlik seach it Nijsúdwelske regear nei it eilân om, en yn 1878 waard kaptein Richard Armstrong oansteld as de earste pleatslike bestjoerder. Hy soarge derfoar dat der op Lord Howe in skoalle boud en in pear wegen oanlein waarden en liet mei dynamyt yn it rif in tagong foar seeskippen ta de lagune meitsje. Teffens moedige er it kweken fan kentiapalmen as sierplanten oan, en fan 'e 1880-er jierren ôf waarden dy it wichtichse eksportprodukt fan it eilân. Yn 1883 waard der foar it earst in fêste feartsjinst nei en fan it Australyske fêstelân opset, en yn 'e tritiger jierren fan 'e tweintichste iuw begûn foar it earst it toerisme op te kommen, dat sûnt de wichtichste ynkomsteboarne fan Lord Howe wurden is. left|thumb|250px|Utsjoch fan it noardlike part fan Lord Howe oer de lagune mei yn 'e fierte de súdlike heuvels.
Ekonomy
Wat it toerisme oanbelanget, kin Lord Howe 400 man tagelyk oan, wat it, yn 'e mande mei de loftreis derhinne (de iennichste manear om der te kommen, of it moat wêze dat men in priveejacht hat), ta in frij eksklusive en nochal prizige fakânsjebestimming makket. Der binne op it eilân gjin slangen, bitende ynsekten of gefaarlike bisten of planten, noch komme der ornaris haaien foar yn 'e wetters om it eilân hinne. Men kin der sinnebaaie op ien fan 'e 11 strannen, kuierje, it natoerskientme en de lânseigen fauna bewûnderje, snorkelje, djipseedûke, de in meter lange gielsturthoarsmakriel út 'e hân fuorje, surfe, wynsurfe, kajakje en angelje.
Foarsjennings
Der wurde fêste loftferbinings ûnderholden tusken Lord Howe en de stêden Sydney, Brisbane en Port Macquarie op it Australyske fêstelân, en teffens mei it eilân Norfolk, fierder de Stille Oseaan yn. Op it eilân binne in bakkerij, in slachterij, in supermerkje, in sliterij, ferskate restaurants, in postkantoar, in museum anneks besikerssintrum, in lytse botanyske tún mei lânseigen planten, in bowlingbaan, in tennisbaan, in golfbaan, in radiostjoerder en in jildautomaat. It eilân is ek oansletten op it fêste tillefoannetwurk fan Austraalje en hat ferbining mei it ynternet, mar mobile tillefoanen dogge it der net. left|thumb|250px|Op in kuiertocht troch it rotsige suden fan Lord Howe.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e Australyske folkstelling fan 2006 hie Lord Howe doe 348 ynwenners, mei in befolkingstichtens fan 24,0 minsken de km². De grutste delsetting en it haadplak is Ned's Beach, yn it noarden fan itn eilân. De oarspronklike befolking bestie út Britske seelju, Maoary-froulju en letter guon Amerikaanske walfiskfarders, en harren neiteam wennet foar in grut part nei seis generaasjes noch altyd op it eilân. Yn in gebiet dat de "tsjerkegreide" (Church Paddock) neamd wurdt, steane anglikaanske, roomske en advintistyske tsjerken, en de befolking bestiet foar 30% út anglikanen, foar 22% út ateïsten en agnosten, foar 18% út roomsen en foar 12% út sânde-deisadvintisten.
Klimaat
Lord Howe hat in subtropysk klimaat, mei mylde of waarme, ridlik drûge simmers en koele, dweiltrochwiete winters. Hjerst en maityd foarmje koarte oergongen tusken de beide haadseizoenen. De waarmste moanne, mei in trochsneed temperatuer oerdeis fan 25,7 °C, is febrewaris, wylst july en augustus mei in gemiddelde fan 18,9 °C oerdeis, de "kâldste" moannen binne. It eilân kriget jiers yn trochsneed 1.499 mm rein. Inkeld hat Lord Howe te lijen fan tropyske sykloanen, al komt dat net faak foar.
NPO 2
NPO 2 (earder Nederlân 2 en TV 2) is ien fan de trije telefyzjestjoerders fan 'e Nederlânske Publike Omrop. De stjoerder waard oktober 1964 oprjochte en profilearre him ein tachtiger jierren as in stjoerder fan benammen sport, amusemint en wichtige eveneminten. Tsjintwurdich binne dizze ûnderdielen te finen op NPO 1 en rjochtet NPO 2 him op keunst, kultuer, polityk, mienskip en relygje.
NPO 3
NPO 3 (oant 19 augustus 2014 Nederlân 3) is ien fan 'e trije telefyzjestjoerders fan de Nederlânske Publike Omrop. De offisjele start fan de stjoerder wie 4 april 1988.
De earste eksperimintele útstjoerings begongen 13 febrewaris 1988 om 19:12 oere en wienen yn in part fan Nederlân te ûntfangen. De NOS stjoerde doe twa wiken lang streekrjocht fan de Olympyske Winterspullen yn Calgary ôf út.
Jan Van Beers (dichter)
thumb|Jan Van Beers, 1887 Jan Van Beers (Antwerpen, 22 febrewaris 1821 - Antwerpen, 14 novimber 1888) wie in Flaamsk dichter.
Biografy
Hy wie in soan fan likeurstoker Jan Bavo en Maria Theresia van Meensel, dochter fan de koster fan it doarpke Houwaart.
Nei de middebare skoalle gie er yn 1833 nei it Lyts-Seminary yn Mechelen. De earste ferzen skreau er yn it Frânsk. Hy waard djip rekke troch Tollens' poëzy en fan Conscience's De leeuw van Vlaanderen. Doe't er yn 1841 fan it seminary ôf, hie er dêr al de namme fan Flaamsk dichter en oanhinger fan it Flaamsk. Itselde jier waard er oansteld oan it Pitzemburgkolleezje yn Mechelen. Yn 1843 moast er dy baan oerjaan fanwege tydlike blinens. Yn 1844 waard er helpboekhâlder yn de stedsbibleteek yn Antwerpen. Stikmannich jierren letter boaske er oan Hendrika Mertens, de dochter fan de haadbibletekaris. Yn 1849 waard er learaar Nederlânsk oan de Ryksnormaalskoalle yn Lier en yn 1860 gie er foar fêst werom as learaar oan it Keninklik Ateneum fan Antwerpen. Yn 1852 waard soan Jan berne, dy't as Jan Van Beers jr. in bekend society-skilder wurde soe.
"Een Nieuwjaarsgedicht voor den arme", yn 1855 mei de titel "Blik door een venster" apart útjûn, ferriedt de ynfloed fan Tollens dy't er bot bewûndere. Yn 1858 ferskynde "Levensbeelden" dê't syn grutte omtinken foar realiteit út bliken docht. Yn 1869 folge "Gevoel en Leven" en yn 1884 ferskynde syn lêste bondel "Rijzende Blaren". Dy waard yn 1885 bekroand mei de Priis fan de Flaamske Mienskip foar Proaza yn België.
Om reden dat er in grut meinimmend sprekker wie, waard er yn 1875 yn die gemeenterie fan Antwerpen keazen. Hy hie dêr in protte ynfloed op it mêd fan ûnderwiis, literatuer en byldzjende keunst. As learaar foardrachtskeunst oan it Flaamsk Konservatoarium, die er sines ta it ûntjaan fan it Nederlânsk toaniel yn Antwerpen. Ek de toandichter Peter Benoit brûke ferskate gedichten fan Van Beers foar syn komposysjes.