cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Rambo
Swierrichheden yn 'e Feriene Steaten en nije misjes
Koarte tiid letter brochten syn omdoarmings Rambo troch it plakje Hope yn 'e Amerikaanske steat Washington, dêr't de pleatslike sheriff him oanseach foar in omrinner en ûnrêststoker. Nei't er sûnder jildige reden arrestearre wie, waard er yn syn sel mishannele troch de helpsheriffs. By Rambo rôp dat flashbacks op nei syn martelings yn kriichsfinzenskip. Hy wist te ûntsnappen en ferskûle him yn it tuskenbeiden reinwâld fuort bûten Hope, dêr't de sheriff en syn mannen in driuwjacht úteinsetten. Kolonel Trautman, dy't him der ûnfrege mei bemuoide, warskôge de sheriff dat Rambo in ekspêr yn guerrilja-oarlochstaktiken en oerlibjen yn 'e wyldernis wie, mar de sheriff wegere te harkjen, mei in dramatyske konfrontaasje as gefolch.
Nei't Rambo ôfweefd hie mei de sheriff en al syn mannen wist Trautman him te bepraten om him oer te jaan. Neitiid bedarret er yn it tichthûs, dêr't er twangarbeid ferrjochtsje moat. Troch de struktuer dy't it hurde mar rûtinemjittige bestean yn 'e finzenis him bea, wist Rambo syn psychologyske swierrichheden dêr foar in part te oerwinnen. Trije jier letter beävensearre Trautman dat Rambo út it tichthûs litten waard foar in geheime misje: hy moast weromkeare nei Fjetnam om dêr út te sykjen oft der noch fermiste Amerikaanske soldaten út 'e Fjetnamoarloch fêstholden waarden. It wie lykwols net de bedoeling dat er dyselden, as er harren oantrof, befrije soe, mei't dat in ynternasjonaal diplomatyk ynsidint feroarsaakje soe. Doe't Rambo yn Fjetnam wier noch Amerikaanske feteranen yn in kriichfinzenekamp weromfûn, lei er syn oarders lykwols njonken him del om harren út te brekken en yn feilichheid te bringen.
Neitiid kearde Rambo net werom nei de Feriene Steaten, mar sette er him nei wenjen yn in boedistysk kleaster yn Tailân, dêr't er fierder wurke oan it yn it reine kommen mei himsels. Trije jier nei syn weromkear nei Fjetnam waard Rambo yn Tailân opsocht troch Trautman, dy't him frege om mei te helpen by in geheime misje om 'e Afgaanske mûdjahediin te befoarriedzjen yn harren ferset tsjin 'e Sovjet-besetting fan Afganistan. Rambo betanke foar de ear om't er syn nocht hie fan oarloch. De misje, dy't sûnder him trochgie, rûn út op in fiasko en Trautman waard finzen nommen troch kolonel Aleksej Zajsen fan it Reade Leger. Neitiid liet Rambo himsels oerhelje om him dochs mei de saak te bemuoien om syn âlde freon te rêden. Yn Afganistan joech er him by de mûdjahediin en bûn er de striid mei de Russen oan. Doe't er Trautman rêden en Zajsen ferslein hie, gie Rambo werom nei Tailân.
Lettere jierren
Tweintich jier letter wenne Rambo dêr noch en foarseach er yn syn eigen libbensûnderhâld troch gifslangen te fangen en lju oer de rivier te ferfieren yn syn boat. Doe't yn 2007 yn it buorlân Birma de Saffraanrevolúsje útbriek, waarden de Karen, in etnyske minderheid dy't by de Taiske grins lâns wennet, slim ferfolge troch it Birmeeske Leger. Rambo waard frege om in groep Amerikaanske sindelingen de grins oer te smokkeljen yn it ramt fan in humanitêre misje om 'e slachtoffers fan it legergeweld te helpen. De sindelingen waarden lykwols al rillegau finzen nommen troch de Birmeeske troepen. Dêrop naam de lieding fan it tsjerkegenoatskip dêr't de sindelingen ta hearden, in team fan hierlingen yn 'e earm om harren te befrijen. Rambo joech him ûnbetelle en ûnnûge by de hierlingen. Hy soarge dat de sindelingen hielhûds werom yn Tailân kamen en besoarge de Karen-rebellen in klinkende oerwinning op it Birmeeske Leger. Letter reizge er foar it earst yn mear as tweintich jier werom nei de Feriene Steaten, dêr't er weromkearde nei syn heite ranch yn Arizona.
Alve jier letter wenne Rambo op 'e ranch fan syn heit silger, dy't er berêde yn 'e mande mei syn goede freondinne Maria Beltrán, de eardere húshâldster fan syn heit. Doe't Maria har beppesizzer Gabriela nei Meksiko sette om har biologyske heit op te spoaren, waard hja ûntfierd troch de leden fan in Meksikaansk drugskartel, dy't har eksploitearren as prostituee. Rambo gie der efteroan en wist Gabriela mei help fan 'e Meksikaanske sjoernaliste Carmen Delgado werom te finen en te rêden, mar ûnderweis nei hûs ferstoar it fanke oan in oerdoazis drugs dy't har tatsjinne wie. Dêrop sette Rambo útein mei in wraakkampanje om it drugskartel fan 'e bruorren Martínez, dat ferantwurdlik wie foar de ûntfiering, ferkrêfting en dea fan Gabriela, ûnder fuotten te heljen.
Ferskinings
It personaazje John Rambo ferskynt yn 'e folgjende films:
John Rambo ferskynt ek yn 'e tekenfilmsearje Rambo: The Force of Freedom út 1986, de oarspronklike roman First Blood út 1972 en twa lettere ferboekings, inkele strips en in stikmannich fideospultsjes.
List fan planetoïden 44001-44100
Dit is in list fan planetoïden 44001-44100.
Bildtse Post
De Bildtse Post wie in streekkrante foar It Bilt, dy't fierhinne yn it Biltsk ferskynde. It blêd waard alle wiken op woansdei útbrocht as abonneeblêd, wylst in tinnere ferzje hûs-oan-hûs rûnbrocht waard as advertinsjeblêd. Anno 2020 wurken der fjouwer minsken by de Bildtse Post, wêrfan't ien de hiele redaksje die. Mids 2021 waard de krante opheft.
Skiednis
De Bildtse Post waard yn 1935 oprjochte op inisjatyf fan sjoernalist Dirk de Jong (1898-1966) doe't hy en mei-oprjochter Binne van Leer  spul krigen mei de lokale drukkerij Hoekstra. Under de Twadde Wrâldoarloch ferskynde de krante fan 1941 ôf net, mei't De Jong wegere der nazy-Dútske propaganda yn op te nimmen en de krante dêrom gjin papier mear krige. Nei de oarloch ferskynde de Bildtse Post as abonneeblêd mei in soad lanlik en ynternasjonaal nijs. Letter waarden mear en mear berjochten út It Bilt en omkriten opnaam.
De haadredaksje fan 'e Bildtse Post gie neitiid fan De Jong oer op soan Gerryt Dirks de Jong en noch wer letter op pakesizzer Gerard de Jong. De redaksje seach de krante ek as hoeder foar it Biltsk en is tige aktyf as ûnderdiel fan 'e Biltske Beweging.
Yn 2020, doe't fanwegen de wrâldwide pandemy fan it koroanafirus de ynkomsten út advertinsjes bot weromrûnen, krige de Bildtse Post der paradoksaal genôch foar it earst yn hast twa desennia abonnees by (yn totaal sa'n 30), wêrmei't it totaal tal abonnees útkaam op 1.300. Nettsjinsteande dat moast de krante dat jiers 75% fan 'e fergese hûs-oan-hûsoplaach skrasse fanwegen de mei 30% weromrinnende ynkomsten út 'e advertinsjeferkeap. Sadwaande waard de Bildtse Post fan 1 augustus 2020 allinnich noch mar hûs-oan-hûs rûnbrocht op it eigentlike Bilt, en net mear yn oanbuorjende doarpen lykas Seisbierrum, Berltsum en Hallum. De hûs-oan-hûsoplaach gie dêrmei werom fan 16.000 nei 4.000 eksimplaren.
Mids maart 2021 waard bekendmakke dat de Bildtse Post nei 86 jier ophâlde soe te bestean. Direkteur Dirk de Jong hie de pinsjoenberjochtige leeftyd berikt en stapte derút, en hy hie ek nei lang sykjen net ien fine kind dy't it bedriuw oernimme woe. Syn soan Gerard de Jong wie ûnderwilens wol haadredakteur wurden, mar hy seach himsels as sjoernalist en woe gjin direkteur wurde. Nettsjinsteande jierrenlang besykjen wie it ek net slagge om 'e Bildtse Post ûnder te bringen by in oar, gruttere útjouwerij. De opheffing fan 'e krante betsjutte in klap foar it Biltsk. De lêste edysje fan 'e Bildtse Post ferskynde op 30 juny 2021.
Ein juny 2021 waard bekend dat útjouwerij Heidstra Media in nij krantsje útbringe soe dat Nije Bildtse Post komme soe te hjitten. It gie net om in fuortsetting fan 'e streekkrante, mar om in nij hûs-oan-hûsblêd nei foarbyld fan De Westereender, in oare útjefte fan Heidstra Media. It bedriuw hie tastimming krigen fan Drukkerij Van Leer & De Jong om deselde titel te brûken. It nije blêd sil ienris yn 'e moanne fergees ferskine en it is de bedoeling dat der ek omtinken yn jûn wurde sil oan 'e Biltske taal en kultuer.
Woolwich
Woolwich is in wyk yn it Londenske bestjoerlike krite Greenwich, yn de regio Grut-Londen. It leit foar it grutste part súdlik fan de Teems, mar in lyts stik leit benoarden de rivier. Beide dielen binne mei-elkoar ferbûn troch in feartsjinst en in fuotgongerstunnel.
De Thames Barrier leit yn Woolwich.
Ut de skiednis
Woolwich wie in lyts doarp yn Kent oant it in wichtich militêr en yndustryplak waard. It plak hie de Woolwich Dockyard (stichte 1512), it Keninklik Arsenaal (Royal Arsenal) (1471), de Royal Military Academy (1741) en de Royal Horse Artillery (1793). Ek no hat de stêd noch in legerbasis en it Keninklik Artillery Museum, Firepower. It tichteby lizzend Greenwich Heritage Centre hat eksposysjes oer it Royal Arsenal.
F.C. Arsenal waard 1886 oprjochte yn Woolwich troch arbeiders fan it – de club hjitte yn it earstoan Dial Square, dêrnei Royal Arsenal en waard yn 1891 Woolwich Arsenal. De club ferhuze yn 1913 nei Stadion Arsenal, Highbury yn noard-Londen en liet doe Woolwich út de namme wei.
Woolwich wie it plak dêr't 5 July 1952 de lêste tram fan Londen har reis út einsette.
Woolwich is ek it plak yn it FK dêr't McDonald's (de 3000e yn de wrâld) har earste Britske festiging iepene op 13 novimber 1974. Woolwich waard keazen omdat it beskôge waard as in represintative Ingelske stêd yn dy tiid.
Woolwich hie eartiidsk fjouwer bioskopen. Ien dêrfan, de eardere Granada cinema (dêr't Buddy Holly yn 1958 en letter ek Roy Orbison en The Beatles yn 1963 optreden, is no in bingo hall.
Woolwich wie de lokaasje foar de film Children of Men út 2006.
Nicolaas Beets
thumb|right|Nicolaas Beets Nicolaas Beets (Haarlim, 13 septimber 1814 – Utert, 13 maart 1903), ek bekend ûnder de skûlnamme Hildebrand, wie in Nederlânsk skriuwer, dichter, dûmny en heechlearaar. Hy is in fertsjintwurdiger fan de Nederlânske humoristyske literatuer.
Hy is benammen ferneamd wurden troch syn boek de Camera Obscura, dat hy ûnder de skûlnamme Hildebrand skreau yn syn studintetiid. De earste ferzje fan it boek kaam yn 1839, hy bleau oan it boek wurkjen en hat noch in ferskaat oan ferhalen taheakke wêrtroch it boek pas yn 1851 syn definitive foarm krige.
Revolúsjejier 1848
Hoewol't de beweging man 1848 mar koart duorre en in protte fan de ôftwongen maatregels letter weromdraaid waarden, hienen de opstannen dochs grutte ynfloed op de neifolgjende perioade.
Utsûnderingen
Grut Brittanje, Nederlân, Ruslân (mei it Poalen fan it Poalsk Kongres) en it Ottomaansk Keizerryk wien de iennichste gruttere Jeropeeske steaten dêr't net fan in nasjonale revolúsje sprutsen wurde koe. De Skandinayske lannen rekke it feitlik net. It Prinsdom Servje, dat offisjeel net rekke waard fan revolúsje, joech wol aktyf help oan de Servyske revolúsje yn it Habsburchske Keizerryk.
Yn Grut Brittanje koe it grutste part fan de middenklassen tefreden holden wurde mei de Reform Act fan 1832, mar wol nei rebûlje en geweld fan de Chartiste beweging mei as hichtepunt de petysje oan it Parlemint yn 1848. Hoewol't de Ierske befolking sawat desimearre wie troch de Grutte Hongersneed, ûntstie der in opstân fan jonge Ieren tsjin it Britske bewâld yn 1848, mar dat koe rimpen delbêde wurde.
Switserlân waard ek sparre yn 1848, hoewol't it krekt in boargeroarloch efter de rêch hie. Mei de ynfiering fan de Federale Grûnwet yn 1848 waard dêr de basis lein fan it Switserlân fan no.
Oarsprong
De revolúsjes fan 1848 hawwe in ferskaat fan oarsaken en binne net it gefolch fan ien gearhingjende beweging of sosjaal ferskynsel. Yn de earste helte fan de 19e iuw wienen der in mannichte feroarings yn de Jeropeeske maatskippij west. Sawol radikale as liberale politisy wienen dwaande mei it opnij stal jaan fan de nasjonale oerheden. Technologyske feroaringen (stoommasine, yndustrialisaaje) laten ta nije ûntwikkelingen yn it libben fan de gewoane man. De parse fergrutte it wit hawwen fan politike saken, nije wearden en ideeën sa as it liberalisme, nasjonalisme en sosjalisme ûntstienen yn dy tiid. Dan hie men te krijen mei in rige ekonomyske tsjinfallers en tsjinjierren yn de lânbou, benammen dy yn 1846, dy't sels late ta hongersneed ûnder lytse boeren en earme arbeiders yn de stêden.
Ek in wichtich part fan de adel wie ûntefreden oer de keninklik absolutisme of wat dêr tichteby kaam. Yn 1846 wie er rebûlje ûnder de Poalske adel yn Eastenryksk Galysje, dy't allinne keard wurde koe doe't boeren tsjin de adel fanwegen kamen. Yn Poalen kaam dêr noch de Opstân fan Grut Poalen yn 1846 tsjin Prusen foar mear demokrasy by.
Dêrnei begûn de middenklasse fan boargers him te warren. Nettsjinsteande Karl Marx en syn neifolgers harren aspiraasjes, beskreaun yn it Kommunistysk Manifest (Dútslân, 1848), wie der mar bytsje solidariteit ûnder de arbeiders en wienen hja amper organisearre.
Sawol de legere middenklasse as de arbeidersklasse woe herfoarmingen. Dit langstme kaam ta útdrukking yn de revolúsjes fan 1848. De middenklasse joech de oanset, mar de gewoane man waard meast it slachtoffer. De opstannen setten útein yn de stêden. thumb|right|150px|Thorbecke
Belgje
Yn Belgje wienen benammen Brussel en Gint ûnder ynfloed fan de Frânske Febrrewarisrevolúsje it toaniel fan rebûlje. It regear raegearre lykwols kalm en sette in stikmannich frjemdlinger dy't net winske wienen - ûnder oaren Karl Marx, waans Kommunistysk Manifest yn febrewaris 1848 publisearre wie - it lân út. De liberalen wûnen by de parlemintsferkiezingen fan juny, mar fierders bleau it rêstich yn Belgje, wat de posysje fan it regear en it oansjen fan it lân ferstevige.
Çatalhöyük
Çatalhöyük, earder Çatal Hüyük (Turksk: çatal = foarke; höyük = heuvel) wie in tige grutte neolityske delsetting yn it suden fan Anatoalje. Mei 13 hektaren is Çatal Hüyük de grutste en meast ûntwikkele delsetting of stêd út de prehistoarje dy't ea fûn is.
De âldste bewenningslagen fan Çatal Hüyük binne fan om-ende-by 7500 f.Kr. It plak bleau goed 1000 jier lang bewenne mar rekke om 6200 f.Kr. yn ferfal. De befolking ferspriede har doe oer de flakte. Der binne in oantal ferklearrings foar dat barren. Sa wurdt wol oannommen dat dit foarfal feroarsake is trochdat in groep bewenners it net iens wie oer de sosjale struktuer binnen de delsetting. Mar it ferfal soe faaks ek wol te krijen hawwe trochdat oare groepen minsken yn it gebiet arrivearren. Nei alle gedachten kamen dizze ymmigranten út gebieten om de Swarte See hinne, dy't ûnder wetter ronnen. It is ek noch mooglik dat Çatal Hüyük ferlitten waard trochdat de boaiem útrûpele wie, sadat de minsken fuortlûke moasten op siik nei nije grûn.
Yn 1958 waard Çatalhöyük by tafal troch pleatslike boeren ûntdutsen. De delsetting waard lykwols earst wrâldferneamd troch de opgravings ûnder lieding fan James Mellaart tusken 1961 en 1965. By dy opgraving die bliken dat dat part fan Anatolië it sintrum west hat fan in heechûntwikkelde neolityske kultuer. Mellaart foel lykwols by de Turkse autoriteiten yn ûngenede en waard út Turkije ferballe, wêrnei't der in ein kaam oan de opgravingen. Yn 1993 waard it wurk wer oppakt op troch de allyksa Britske archeolooch Ian Hodder, in learling fan Mellaart, fan de universiteit fan Cambridge. Dit projekt rint oant no ta troch en hat in folslein oare benadering fan argeologysk fjildwurk, analysearjen en ynterpretaasje (Post-processual archaeology).
Bedriuwskunde
Bedriuwskunde is it fakgebiet dat him rjochtet op de organisaasje en merkomjouwing fan bedriuwen. It jonge fakgebiet makke gebrûk fan ynsichten út oare dissiplines lykas bedriuwsekonomy, ekonomy, psychology en sosjology. Boppedat is it sterk op de praktyk rjochte; in soad ynsichten wurde ûntliend oan de praktyk en brûkt om de strategy en organisaasje fan bedriuwen en oare organisaasjes oan te passen.
Bedriuwskunde hâldt him benammen dwaande mei ynkeap, ferkeap en marketing, kwaliteitssoarch, ûndernimingsfinansiering, management fan bedriuwsprosessen, personielssaken en bedriuwsstrategy. Ek juridyske, psychologyske en technyske prosessen yn bedriuwen komme oan bod.
Manhattan Beach (Kalifornje)
Manhattan Beach is in stêd yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje dy't ta de stêdekloft fan Los Angeles heart. It plak leit oan 'e kust fan 'e Stille Oseaan, súdwestlik fan it sintrum fan Los Angeles. Mei Hermosa Beach en Redondo Beach is it ien fan 'e trije saneamde Beach Cities ("Strânstêden"). Neffens in offisjele skatting út 2019 hie Manhattan Beach doe goed 35.000 ynwenners.
Geografy
Manhattan Beach leit oan 'e kust fan 'e Stille Oseaan yn Súdlik Kalifornje, yn in krite dêr't de kustline fan it súdsúdeasten nei it noardnoardwesten rint. It meastepart fan it gebiet dêr't de stêd no stiet, bestie yn 'e njoggentjinde iuw noch út dunen. De stêd is dêr letter oerhinne boud, sadat de hichte frijwat ferskilt. It heechste dún, no eins in heuvel, riist op oant 74 m boppe seenivo, wat de bewenners fan 'e stêd in swiid útsjoch oer de see jout. It strân leit uteraard op seenivo. It grutste diel fan Manhattan Beach hâldt de midden wat tusken dy beide ekstremen, mei in hichte fan trochinoar 20 m boppe seenivo.
Manhattan Beach hat in oerflak fan 10,2 km², wêrfan't oerflaktewetter mar 0,01 km² útmakket. It strân hat in lingte fan 3,4 km en is likernôch 120 m breed. Dat hat net altyd sa west. Oarspronklik bedroech de breedte fan it strân mar sa'n 45 m en rûn it steil op nei de dunen. Tusken 1938 en 1989 waard de breedte hast fertrijefâldige doe't grutte hoemannichten sân op 'e strannen noardlik fan Manhattan Beach pleatst waarden by de oanlis fan 'e Hyperion Treatment Plant yn Marina del Rey (in rioelwettersuveringsfabryk) en fan 'e enerzjysintrale Scattergood Power Plant. It sân waard dêr troch de see weislein en súdlik nei Manhattan Beach ta spield.
Skiednis
Foarôfgeande oan 'e kolonisaasje fan Súdlik Kalifornje troch de blanken hearde de krite fan Manhattan Beach ta it wengebiet fan 'e Tongva, in Yndiaansk folk. Argeologyske fynsten yn it oanbuorjende Chowigna toane oan dat it gebiet al teminsten 7.100 jier bewenne wurdt. It Tongva-doarp Ongovanga lei wêr't no de oanbuorjende stêd Redondo Beach leit.
De earste Jeropeeske ûntdekkingsreizgers dy't de krite fan Manhattan Beach oandiene, wiene yn 1769 de leden fan 'e Spaanske ekspedysje fan Gaspar de Portolá. Neitiid waard Kalifornje as besit fan 'e Spaanske Kroan en as ûnderdiel fan 'e Spaanske koloanje Nij-Spanje (it lettere Meksiko) beskôge. Yn 1784 joech de Spaanske Kroan de Rancho San Pedro wei oan 'e âld-soldaat Juan José Dominguez. Dêrby gie it om in gebiet fan 300 km², dat it grutste part fan it lân besloech dêr't tsjintwurdich de stêdekloft fan Los Angeles leit. Ek Manhattan Beach hearde dêrta.
Nei't Kalifornje troch de Meksikaansk-Amerikaanske Oarloch yn 1848 ûnderdiel fan 'e Feriene Steaten waard, wie de krite fan Manhattan Beach eigendom fan in Cornelio Avila. Dy syn erven ferkochten it gebiet yn 1863 oan 'e Skotske ymmigrant sir Robert Burnett, dy't der in ranch fêstige. Hy ferpachte dy yn 1873 oan in Kanadees, Daniel Freeman, wêrnei't er sels weromkearde nei Skotlân. Yn 1885 kocht Freeman de ranch fan Burnett oer.
Trije jier letter, yn 1888, waard der in spoarline troch it gebiet oanlein. Dat late yn 1902 ta de fêstiging fan in delsetting, wêrfan't de namme beslist waard mei it opgoaien fan in munt. It plak kaam "Manhattan" te hjitten, nei de borough fan 'e stêd New York mei deselde namme. De tafoeging "Beach" ("Strân") waard yn 1927 oan 'e namme tafoege ûnder druk fan 'e Amerikaanske posterijen. Manhattan Beach (doe noch Manhattan) waard yn 1912 in gemeente.
Sytse Douma
right| Sytse Wybren (Sytse) Douma (Ljouwert, 1942) is in Nederlânsk bedriuwskundige en eardere heechlearaar ûndernimmingsstrategy oan de Tilburg University.
Manhattan Beach (Kalifornje)
Skiednis
De begoedige Afro-Amerikaanske famylje Bruce kocht neitiid lân oan yn Manhattan Beach en ûntwikkele dat ta it earste strânresort foar swarten yn Súdlik Kalifornje, Bruce's Beach. Yn 'e 1920-er jierren begûnen leden fan 'e Ku Klux Klan de besikers en eigners fan it resort op gewelddiedige wize lestich te fallen. De Bruces en fjouwer oare Afro-Amerikaanske famyljes dy't lân yn 'e krite kocht hiene, rekken har besit kwyt doe't de gemeentlike oerheid yn 1924 in ûnderhânsk juridysk optinksel brûkte om 'e grûn te ûnteigenjen, sabeare om't der in park oanlein wurde moast. Yn 2021 joech gûverneur fan Kalifornje Gavin Newsom opdracht om in proseduere te begjinnen dy't de neikommelingen fan 'e fiif famyljes har eigendom weromjaan soe.
De sândunen fan Manhattan Beach waarden yn 'e 1920-er en 1930-er jierren fierhinne igalisearre troch de Kuhn Brothers Construction Company. In hoemannichte oerstallich sân waard ferkocht en nei Hawaï ferfierd, dêr't it rotsige Waikiki Beach by Honolulu dermei feroare waard yn it foar toeristen sa oantreklike sânstrân dat it no is. In oar diel fan it sân waard brûkt foar it meitsjen fan semint foar de bou fan it Los Angeles Coliseum en de oanlis fan segminten fan 'e Pacific Coast Highway.
Ekonomy
Foar de ekonomy fan Manhattan Beach is toerisme fan grut belang. Njonken it strân om te sinnebaaien en de see om te surfen en te swimmen is der datoangeande ek de Manhattan Beach Pier, in houten pier dy't in eintsje de see ynstiket.
Sytse Douma
Nei syn ôfstudearjen waard Douma yn 1967 organisaasjeadviseur by Berenschot. Fan 1974 oant 1977 wie er haad fan de ôfdieling finansjele tsjinsten by de bank Pierson, Heldring en Pierson. Yn 1977 gie hy werom nei de universiteit as wittenskiplik haadmeiwurker by de ynterfakulteit Bedriuwskunde, dêr't hy ek promovearre. Fan 1983 oant 1987 wie hy heechlearaar Bedriuwsekonomy oan de Iepen Universiteit, en fan 1987 oant 2007 wie hy heechlearaar "Organisatie van de Onderneming" oan de Katolike Hegeskoalle Tilburg. Fan 2003 oant 2007 wie Douma ek dekaan fan de fakulteit Technology Management oan de Technyske Universiteit Eindhoven.
De ûndersyksynteresses fan Douma lizze op it mêd fan de ûndernimmingsstrategy en ekonomyske organisaasjeteory. Dêr hat er njoggen boeken en in soad artikels oer skreaun.
Manhattan Beach (Kalifornje)
Ekonomy
De filmyndustry, dy't nei de foarstêden oerpuozzet út it oanbuorjende Los Angeles wei, is in oare wichtige ynkomsteboarne foar de stêd. Yn Manhattan Beach binne sênes opnommen foar û.o. de films Point Break (1991) mei Keanu Reeves, Jerry Maguire (1996) mei Tom Cruise en Renée Zellweger, Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl (2003) mei Johnny Depp en Keira Knightley en Starsky and Hutch (2004) mei Owen Wilson en Ben Stiller. Ek foar tillefyzjesearjes as Hannah Montana, CSI: Miami en The O.C. is yn Manhattan Beach filme.
De MBS Media Campus (foarhinne de Manhattan Beach Studios, dêrfandinne "MBS") is in studiokompleks yn Manhattan Beach dêr't sûnt 1999 in protte films en tillefyzjesearjes opnommen binne, wêrûnder fan 2019 ôf de measte nije live-actionsearjes fan 'e Star Wars-franchise, lykas The Mandalorian, The Book of Boba Fett, Obi-Wan Kenobi, Ahsoka en Star Wars: Skeleton Crew.
Demografy
Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Manhattan Beach yn 2019 in befolking fan 35.183 minsken. De befolkingstichtens bedroech 3,449,3 minsken de km².
De befolkingsûntwikkeling fan Manhattan Beach is sûnt likernôch 1960 yn grutte halen stabyl bleaun.
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Manhattan Beach 12,7% âlder as 65 jier en 24,8% jonger as 18 jier. Fierders bestie 25,8% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 3,4% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe.
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 79,3% blanken; 8,6% Aziaten; 6,9% Latino's; 0,8% swarten; 0,2% Yndianen; 0,1% Polyneziërs, Melaneziërs en Mikroneziërs; 4,1% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Klimaat
Manhattan Beach hat in Mediterraan klimaat, mei oangenaam waarme simmers en mylde winters. Yn augustus, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 23,6 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 18,3 °C. Manhattan Beach kriget jiers trochinoar 328 mm delslach, dy't as rein benammen yn it winterhealjier falt, yn 't bysûnder fan desimber oant en mei maart.
Wolgograd
Wolgograd (Russysk: Волгоград) is in stêd yn Ruslân oan de westlige igge fan de rivier de Wolga. Der wenje likernôch ien miljoen minsken yn de stêd (2007). Yn de tiid fan de Josef Stalin hite de stêd Stalingrad. De Slach om Stalingrad wie de grutste slach yn de Twadde Wrâldkriich. Stalingrad krige yn 1945 de earetitel Heldenstêd fan de Sowjetuny. Yn 1961 feroare Chroesjtsjov de namme Stalingrad nei Wolgograd. Ta oantinken oan de Slach om Stalingrad waard tusken 1959 en 1967 in 82 meter grut stânbyld op de Mamajev Koergan heuvel boud.
Ferbettere readbûnt fleisfeeras
Ferbettere readbûnt fleisfeeras is in jong fleistypysk koweras, it iennichste yn syn soarte dat oarspronklik út Nederlân komt.
De oarsprong fan it ras leit yn it dûbeltdoelras Maas-Ryn-Isel (MRIJ). Mei dat ras is der fokt op bisten mei mear bespiering en sa is it nije ras ûntstien: Ferbettere readbûnt fleisfeeras. Sûnt 1 maart 1988 hat dit ras syn eigen stamboek.
Maurits Troostwijk
Karriêre
Troostwijk waard berne yn Ljouwert as soan fan in Joadske antikêr. Hy gie nei de hbs en wurke fan 1931 ôf as klerk by de gemeente Menameradiel en fan 1933 - 1935 yn Ljouwert. Hy helle yn 1934 it diploma gemeenteadministraasje en die in jier letter it steatseksamen oan it gymnasium. Fan 1935 oant 1940 studearre hy rjochten oan de Ryksuniversiteit Grins. Hy wie lid fan de Frijsinnich-Demokratyske Jongerenorganisaasje (V.D.J.O.), dêr't hy lokaal en lanlik aktyf foar wie.
Ferbettere readbûnt fleisfeeras
Skaaimerken
De bisten fan dit ras binne readbûnt, lykas it MRIJ-ras. Der binne twa typen, de A-rjochting (mei luksebespiering) en de B-rjochting (net groubil). By beide types wurdt stribbe nei in sa leech as kin tal befallings mei problemen (dy't benammen by groubilkij geregeldwei foarkomme).
J.L.C. Schroeder van der Kolk
thumb|J.L.C. Schroeder van der Kolk Jacobus Ludovicus Conradus Schroeder van der Kolk (Ljouwert, 14 april 1797 - Utert, 1 maaie 1862) wie heechleraar anatomy en fysiology oan de Universiteit Utert (destiids Hogeschool Utrecht) en stie as psychiater oan de widze fan de kranksinnigenwet van 1841. Syn heit wie Hendrik Willem van der Kolk, dy't as arts yn Ljouwert wurke en letter sekretaris fan de gritenij Wommels wie. Wilhelmina Philippina Catharina Schroeder wie syn mem. Hja wie de dochter fan Lodewijk Conradus Schroeder, dy't heechlearaar Rjochten yn Grins wie. Syn beide âlden ferlear hy al op jonge leeftiid. Earst syn mem doe't hy noch in bern wie, syn heit ferstoar flak foar syn wittenskiplike promoasje.
De behanneling fan psychiatryske pasjinten, yn dy tiid kranksinnigen neamd, en it ûnderwiis yn de psychiatry waard troch Schroeder van der Kolk folslein fernijd. Schroeder van der Kolk oertsjûge syn meibestjoerders dat kranksinnigen as siken beskôge en behannele wurde moasten, en dat dus in herfoarming fan it gesticht needsaaklik wie. It soe úteinlik resultearje yn de kranksinnigenwet fan 1841. Opfallend mar net frjemd is syn stellingname tsjin straf en lichaamlik geweld. Neist de striid foar de tastân fan psychiatryske pasjinten, sette Schroeder van der Kolk him ek yn foar alkoholferslaafden, as lid van de Nederlandse Vereniging ter Afschaffing van den Sterken Drank. Yn 1830 troude Schroeder van der Kolk mei G. Elisabeth Schröder (2 augustus 1813 - 12 febrewaris 1853), dochter fan heechlearaar J.F.L. Schröder yn Utert en Margaretha Anthonia Heemskerk. Nei in koarte sykte, ferstoar hy hommels op 1 maaie 1862. Yn 1865 waard op it tsjerkhôf yn Utert, ûnder grutte belangstelling, in monumint ta eare fan syn neitins ûntbleate, mei in taspraak fan prof. C.W. Opzoomer.
Maurits Troostwijk
Karriêre
Oan it begjin fan de Twadde Wrâldoarloch wie hy adjunkt-kommys op de siktary fan de gemeente It Hearrenfean. Hy wie dêrneist sekretaris fan de Joadske Ried yn Ljouwert (1941-1943). Hy waard troch de besetter ûntslein by de gemeente. Yn 1943 dûkte hy ûnder yn Donkerbroek. Ferskate famyljeleden, wêrûnder syn heit en healsuster, waarden yn de konsintraasjekampen ombrocht. Nei de oarloch waard Troostwijk haad fan de politike opspoaringstsjinst yn Fryslân, oant hy ein 1945 nei Almelo gie. Hy waard haad algemiene saken op it gemeentehûs en pakte dêrneist syn stúdzje wer op. Yn 1947 promovearre hy op syn proefskrift Gemeentelijk strafrecht.
Koerlân
Koerlân (Letsk: Kurzeme; Dútsk: Kurland; Poalsk: Kurlandia; Russysk: Курляндия; Latyn: Curonia) is in histoaryske regio yn Letlân, tusken de Eastsee, de Golf fan Riga en de Westlike Dvina.
It gebiet hat de namme fan har eardere bewenners, it Baltyske folk fan de Koeren, dy't letter yn it Letske folk opgong binne. Hja wiene yn de 13e iuw oerfallen troch Dútsers. Yn 1561 waard Koerlân mei it Semgallen in hartochdom ûnder Poalsk regear. It waard yn 1795 in Russysk gûvernemint en is sûnt 1918 in part fan Letlân. De boppeklasse fan 'e ynwenners wie oant yn de 20e iuw Dútsktalich; it Letsk waard benammen by de legere klassen sprutsen.
Iere skiednis
Yn de klassike âldheid binne de Koeren, in Baltysk folk, Koerlân ynfallen. In Dútske militêre oarder hawwe de Koeren oan it begjin fan de 13e iuw kerstene. Yn 1237 kaam it gebiet ûnder it regear fan de Teutoanske ridderoarder, dy't de Dútske ridderoarder oarnaam. Doe waard Koerlân parte yn twa hartochdommen, it hartochdom Koerlân en it hartochdom Semgallen.
Hartochdom Koerlân, 1561–1795
De oarder ferswakke yn de 16e iuw troch striid mei de Moskoviten. Nei in oanfal fan Ivan IV kaam de Lyflânske kriich ta stân (1558-1583), dêr't yn de Lyflânske oarder yn 1561 yn parten útïnoar foel. De lêste grutmaster, Godhard Kettler (1561-1587), krige yn dat jier Koerlân en Semgallen as liening fan de Poalske kening Sigismund August. Godhard waard yn 1687 opfolge troch syn soannen Frederik I (1587-1642) en Willem (1587-1616), dy't it gebiet wer ûnder inoar ferparten. De adel liet Willem nei in konflikt mei it bisdom Pilten yn 1616 ôfsette, sadat Frederik oer gâns Koerlân it regear krije koe.
Jakob Kettler krige by de Frede fan Oliva syn frijheid en lân werom. Ek krige Koerlân Tobago werom, mar Jakobs neifolger Frederik II Casimir (1698-1711) moast it eilân troch syn nuvere libbensstyl oan de Britten kwyt. Hartoch Frederik III Willem (1698-1711) hie te lijen fan nije Sweedske ynfallen ûnder de Grutte Noardske Kriich (1700-1721). Hy boaske yn 1710 mei Anna, in nicht fan Peter de Grutte, mar stoar krekt in jier letter.
Ferlies fan ûnôfhinklikens
De Dútsers koene harren goede posysje behâlde oan de ein fan 'e 19e iuw; doe waarden de Letten en Dútsers slachtoffer fan de Russifikaasjepolityk. It Dútsk hie syn posysje as bestjoerstaal yn 1867 ferlern.
De Hoop (Dokkum)
Skiednis
Restauraasjes fûnen yn 1965, 1995 en 2022-2023 plak.
Beskriuwing
De boppekruier is in achtkante stellingmûne, wêrfan't de stelling op in hichte fan 7,44 meter oanbrocht is. De mûne hat in houten ûnderbou en in reiddutsen boppebou mei kape. De binnenroede is Aldhollânsk ophekke en hat fokken mei in útnimber wynboerd. De bûtenroede hat Ten Have remkleppen en in Van Bussel streamlinenoas. De Hoop hat in flecht fan 22,75 meter en is de âldste fan de twa Dokkumer bolwurkmûnen.
De Zeldenrust
De oare Dokkumer mûne is de Zeldenrust, dy't tichteby op it Baantjebolwurk stiet.
Oars
Yn 2015 presintearren de Dokkumers Warner Banga en Karel Jongsma fan de wurkgroep 'Molenerf' in plan om in tredde mûne op ien fan de Dokkumer bolwurken te bouwen. De doetiidske gemeente Dongeradiel wiisde oardel jier letter it inisjatyf fan de wurkgroep ôf, om't it plan net passe soe yn de romtlike oardering en it bestimmingsplan. De gemeente omskreau in rekonstruksje fan de mûne op it plak as in 'nijboud dekôrstik'.
Gordianus I
right|thumb|200px|Ofbylding fan Gordianus I Gordianus I, folút: Marcus Antonius Gordianus Sempronianus Romanus "Africanus" (sa. 159 – 12 april 238), wie keizer fan 't Romeinske Ryk krapoan inkele wiken yn maart-april 238 tegearre mei in soan fan him Gordianus II. Hy wie yn dy tiid ien fan de rykste persoanen fan it ryk mar ek tige bejeftige en ynteger. De Grykske skriuwer Pilostratus hat syn Libbens fan de sofisten oan him opdroegen.
Skiednis
Gordianus waard konsul yn Rome doe't er sechstich jier âld wie en hy wie sawat tachtich jier âld doe't hy de oanstelling krige fan gûverneur fan de provinsje Noard Afrika. Der wienen tige grutte problemen ûntstien troch de betiden absurde hege belêstingen dy't troch keizer Maksiminus Traks oplein waarden. Guon fan de wolstelden yn it ryk dienen in driuwend berop op Gordianus om keizer te wurden. Nei wifeling akseptearre hy dizze taak rûn 19 of 22 maart 238, tegearre mei in soan fan him, Gordianus II.
De twa Gordiani gienen op wei nei Kartago, dêr't sy in brief nei de Romeinske senaat skreaunen om harren plannen bekend te meitsjen. Tagelyk joegen de Gordiani opdracht om Fitalianus te fermoardzjen, de prefekt fan de Praetoriaanske garde dy't tige trou west wie oan keizer Maksiminus. Dat joech de senaat genôch moed om it oanbod fan de Gordiani iepenlik te akseptearren. Gordianus I en Gordianus II waarden tegearre keizers en krige de offisjele bynamme "Africanus". It nijs dat Maksiminus ôfsetten wie, waard troch de Romeinske boargerij mei freugde ûntfongen en rellen brutsen út dêr't alle ynformanten en belêstingynbarrers fan Maksiminus fermoarde waarden.
De Gordiani begienen lykwols de fatale fout in âlde fijân, Kapellianus, de gûverneur fan Numydje, ôfsette te wollen. Kapellianus kaam yn opstân en luts mei syn legioenen nei Karthago dêr't de beide Gordiani ferbleaune. Op 12 april sneuvele Gordianus II yn de striid (sjoch: Slach by Kartago (238)) en Gordianus I die himsels te koart.
Gerrit de Jong
Gerrit de Jong (Alde Leie, 16 jannewaris 1946) wie in aktyf keatser fan 1964 oant en mei 1978. De Jong wenne letter yn Ysbrechtum, Snits en Sint Anne. Hy waard fiif kear kening en helle 546 punten foar it ivich keatsklassemint.
Ban Ki-moon
right|thumb|200px|Ban Ki-moon Ban Ki-moon (Chungju, Chungcheongbuk-do, 13 juny 1944) is de hjoeddeiske sekretaris-generaal fan de Feriene Naasjes. Hy is in Súd-Koreaanske diplomaat en politikus dy't earder minister fan Bûtenlânske Saken en Hannel wie fan syn lân.
Harmanus Boekhout Klaases
Harmanus Boekhout Klaases (Dokkum, 13 novimber 1810 - Ternaard, 8 oktober 1876) wie notaris en lid fan Provinsjale Steaten fan Fryslân fan 1851 oant 1867.
Ban Ki-moon
Sûnt 1 jannewaris 2007 is hy de opfolger fan Kofi Annan. Dêrmei is Ban de achtste sekretaris-generaal op rige. Bans amtsperioade einiget op 31 desimber 2011.
Harmanus Boekhout Klaases
Biografy
Harmanus wie in soan fan notaris Jan Klaases (stoarn 24 augustus 1856) en Rinske Boekhoudt. Hy gie yn Ternaard nei de legere skoalle en gie yn 1824 nei de Frânske kostskoalle fan J.P. Trautmann yn Ljouwert. Nei skoalle waard er klerk op it kantoar fan syn heit.
Ban Ki-moon
Op 9 oktober 2006 hat de Feilichheidsried fan de Feriene Naasjes unanym Ban foardroegen as nije sekretaris-generaal foar in tiidrek fan fiif jier, rinnend fan 1 jannewaris 2007 oant 1 jannewaris 2012. Nei de weromlûking fan de Letske Vaira Vīķe-Freiberga, ien fan de lêste oerbleaune kandidaten, wie de nominaasje fan Ban noch mar in formaliteit. De Algemene Gearkomste fan de Feriene Naasjes hat op 13 oktober 2006 syn oanstelling offisjeel goedkard. Op 14 desimber 2006 lei Ban de amtseed ôf.
Harmanus Boekhout Klaases
Biografy
Doe't de Belgyske Opstân (sjoch ek: Tsiendeiske Fjildtocht) útbriek naam er frijwillich tsjinst as luitenant by it 3e bataljon, 5e kompanjy, Fryske mobile skutterij. Yn 1834 koe er werom nei hûs. Hy skreau in ferslach oer syn ûnderfinings mei de titel Herinneringen van een Friesche schuttersofficier 1831-1834. Yn 1836 die er it notarieel eksamen en 20 novimber waard er ta notaris beneamd en gie er oan de gong yn Ternaard. Yn 1848 gie it norariaat dêr op him oer.
Ban Ki-moon
Ban Ki-moon sprekt floeiend Ingelsk en Frânsk. Hy is troud en hat trije bern. Hy is in oanhinger fan it Kristlik leauwen mar neffens eigen sizzen net oansletten by in Tsjerke.
Harmanus Boekhout Klaases
Biografy
De liberale Klaases wie befreone mei dûmny Rinse Posthumus fan Waaksens en Worp van Peyma út Ternaard. Fan 1851-1867 hie er in sit yn de Provinsjale Steaten fan Fryslân. Hy die mei oan de oprjochting fan de boargerferiening West-Dongeradiel yn 1848 en wie lid fan de redaksjekommissy fan de liberale Friesche Courant, wêr't er opstellen yn skrea oer ûnder oaren de oarsprong fan de dykflorenen (sjoch: Floreenkohier).
Op 14 april 1872 krige Klaasens earfol ûntslach as notaris. Dêrnei wije er him op Herwey oan stúdzje fan Fryske skiednis. Hy skreau in skiednis fan West-Dongeradiel, yn de foarm fan in ferhelling oan 'neef Pieter'; wierheid en fiksje wikselje elkoar ôf yn dat wurk. Fierders arbeide er oan syn mémoires, Levensherinneringen, dy't in soad materiaal oer de skiednis fan Fryslân yn de 19e iuw befettet.
Jaap Wolthuizen
thumb|150px|right|Frysk Puzelstipe thumb|150px|right|55 trochsteekpuzels Jakob Wolthuizen (Aldegea, 14 jannewaris 1929 - Snits, 9 febrewaris 2017) wie in Nederlânske en Fryske puzelmakker út Snits.
Wolthuizen gie nei de legere skoalle yn Aldegea en krige syn Fryske les fan master Jan Piebenga, haad fan de herfoarme skoalle yn Aldegea. Yn de lêste twa oarlochsjierren joech dy him ek Frysk (ynstee fan Dútsk.) Fierders hat er himsels op it Frysk ta lein. Fanôf 1946 wie hy etaleur en yn lettere tiid fertsjintwurdiger. Nei in lange slimme syktme (1970 - 1973) gie er foar heale dagen administratyf oan 't wurk en is sa stadichoan mei it ûntwerpen fan puzels út ein set. Fanôf 1980 koe er syn wurk net mear dwaan en sette er mei it puzelmeitsjen útein, neist Fryske puzels kamen der ek de Hollânske op it aljemint.
Op in gearkomst moete hy De Boer fan Frysk & Frij. Nei oanlieding fan in ynstjoerd stik fan in lêzer fan Frysk&Frij dy't in puzel makke hie mei in soad famkesnammen deryn. Dy puzel is doe al gau yn Frysk & Frij opnomd. It wie de oanlieding foar it blêd om mei Fryske puzels út ein te setten. Yn 1975 ferskine fan him Nederlânske puzels yn ferskate blêden foar doarpen, ferienings en skoallen.
Sûnt 1980 wie Wolthuizen as 'Puzelfeint' fêste meiwurker oan it tydskrift Frysk en Frij. De namme Puzelfeint is ûntstien yn de tiid fan Frysk&Frij. De puzelders koene de oplossing ynstjoere nei: Puzelfeint Oplossing. Der wiene yn dy tiid wol trijehûndert ynstjoerders. Fan 1981 oant en mei maaie 1991 wie er meiwurker fan de Fryske Bernekrante' en sûnt 1992 fan it bernetydskrift 'De Holder' en it jongereintydskrift 'Sjedêrrrr!!!'. Fan him ferskynden yn 1984 twa boekjes mei krúswurdpuzels en yn datselde jier ek 'Puzelstipe', in boekje mei 5.000 puzelwurden. Fan 2005 ôf ferskynden syn Fryske deipuzels alle wiken yn de Ljouwerter Krante.
Fryske Puzelstipe
thumb|150px|right|Frysk Puzel boekje 1 thumb|150px|right|Frysk Puzel boekje 2 Fryske Puzelstipe is in boekje mei in samling fan listen mei puzelwurden dy’t yn 1984 ferskynde by de Afûk. De rubriken binne bedoeld om it Frysk puzeljen te stypjen. De nammen en wurden binne alfabetysk en neffens it tal letters dat in wurd hat printe. Der binne bg. listen fan: It boekje is tagelyk útkomd mei Frysk puzelboekje 1 en Frysk puzelboekje 2.
Frysk Puzelboekje 1
Frysk puzelboekje 1 of Harsenskrabber 1 is in Frysk puzelboekje út 1984 dat ferskynde by de Afûk. De 48 siden binne fold mei in ferskaat oan puzels. Fan krúswurdriedlings, frisselriedsels, trepke-del-riedsels, spiraalriedsels en trochrinners en noch oare soarten. Efteryn it boekje stean de oplossings. It boekje is tagelyk útkomd mei Frysk Puzelboekje 2 en Fryske Puzelstipe.
Frysk Puzelboekje 2
Frysk puzelboekje 2, of Harsenskraber 2  is in Frysk puzelboekje út 1984 dat ferskynde by de Afûk. De 48 siden binne fold mei krúswurdpuzels mei efteryn de antwurden.
It boekje is tagelyk útkomd mei Frysk Puzelboekje 1 en Fryske Puzelstipe.
55 Wurdsikers
55 Wurdsikers is in útjefte fan 55 trochstreekpuzels fan Frysk & Frij yn ’e mande mei Mienskiplik Sintrum foar Underwiisbegelieding (no Cedin).
Elk fan de 55 trochstreekpuzels, ek wol "'wurdsikers" neamd, hat meast it Frysk tema. Sa binne der puzels oer:
Weinterp
Weinterp is in eartiidsk doarp yn de gemeente Opsterlân. It is in typysk lintdoarp dat op in sânrêch leit yn it easten fan de gemeente. Yn 1974 waard Weinterp gearfoege mei it wat noardliker lizzende doarp Duerswâld. De twa doarpen steane sûnttiids tegearre bekend as Wynjewâld.
1975
Dit jier makket ûnderdiel út fan it desennium fan 'e 1970-er jierren.
Boadenmar
thumb|Kaart De Boadenmar (Dútsk: Bodensee) is in mar yn it grinsgebiet fan Dútslân, Eastenryk en Switserlân. De Ryn streamt yn it easten de mar yn en ferlit de mar yn it westen. It djipste punt fan de mar is 254 meter.
Brisbane
Brisbane is in stêd oan de eastkust fan Australië. It is de haadstêd fan de dielsteat Queenslân en leit oan de Brisbane River, sa'n 23 kilometer fan de Baai fan Moreton. Brisbane is de tredde stêd yn grutte fan it lân, nei Sydney en Melbourne. Brisbane is fral by jonge toeristen populêr fanwege de twa grutte útgeansgebieten dyt it hat. Dêr binne in soad klups, bars, yt- en útgeansgelegenheden.
Ut de skiednis
Foardat de Europeanen kamen wiene de kontreien dêr't Brisbane no leit bewenne troch de Turrbal en Jagera. Sy neamden it gebiet Mian-jin ("plak mei de foarm fan in spiker"). De omkriten fa de Baai fan Moreton waard it earst ferkend troch Matthew Flinders yn 1799.
De skiednis fan de stêd Brisbane begûn yn 1824 mei de strafkoloanje Redcliffe, sa'n 28 km benoarden it sintrum fan no, nei fierdere ferkenningen fan de baai en de rivier troch John Oxley yn 1823. It plak waard neamd nei Sir Thomas Brisbane, de destiidske gûverneur fan de dielsteat Nij-Súd-Wales. Frije boargers mochten har dêr earst yn 1842 nei wenjen sette.
Doe't Queensland yn 1859 in aparte dielsteat waard, waard Brisbane ta haadstêd keazen. Oant de Twadde Wrâldkriich ûntjoech de stêd har stadichoan. Yn de WOII wie it alliearde haadkertier fan generaal Douglas MacArthur yn Brisbane festige en spile de stêd in sintrale rol yn striid yn it súdwestlik part fan de Stille Oseaan. Yn 1982 mocht Brisbane de Mienebestspullen organisearje en yn 1988 wie dêr de Wrâldtentoanstelling. Fan doe ôf oan is de stêd hurd groeid ta de stêdekloft dy't it no is.
Klimaat
Brisbane hat in subtropysk klimaat mei waarme simmers en tige mylde winters.
John Michael Talbot
John Michael Talbot (Oklahoma City, 8 maaie 1954), is in Amerikaansk Roomsk-Katolike muonts, sjonger, lietesskriuwer en gitarist. Hy is ien fan de populêrste sjongers fan de Katolike tsjerke. Hy is ek de stifter fan de kleasteroarder The Brothers and Sisters of Charity yn Eureka Springs, Arkansas. .
Amen (buorskip)
thumb|250px|right| Lizzing Amen yn Aa en Hunze 250px|thumb|Amen mei kafee De Amer
Amen is in esdoarp mei ferspriede bewenning yn de gemeente Aa en Hunze (oant 1998 Rolde) súdwestlik fan Rolde en besúdeasten Assen tusken it Amerfjild yn it westen en it Amerdjip (Deurzerdjip) yn it easten. Himelsbreed 2,5 km bewesten Amen leit de griengrûn 'Amerboschstuk', eartiids grinzjend oan it Amerfjild, no derfan skieden troch it Ekehaarderfjild.
Streamôf, sa'n 6 km fierder noardlik it doarp, leit oan deselde beek Amelte, in streek beëasten Assen. Neffens D.P. Blok wiist dat derop, dat de wetterrin earder Aam of Ame hiet. Amen betsjut yn dat opsicht: delsetting oan de Aam. In oare opsje is, dat de 'n' achter Ame-Aam ferklearre wurde kin út it efterheaksel -anna of -inna, dat benammen by wetternammen foarkomt. Yn 1473 hjitte de delsetting Ame, sûnt 1519 Amen. De âldste boarne giet werom oant 944, doe't Amen twa hiemen telde. Yn de 13e iuw ûntstie de marke Amen; om 1300 hinne hiene Amen en Ekehaar tegearre fiif waardelen. De âldste regel foar it gebrûk fan de marke (willekeur) stamt út 1403.
Yn de 17e iuw hie Amen trije buorkerijen, yn 1807 fjouwer en yn 1832 fiif. Yn 1812 hie it doarp 37 ynwenners, yn 1947 144 en yn 1991 97. Yn 1819 krige Amen in skoalle, dy't by gebrek oan learlingen yn 1853 wer ôfbrutsen waard. Yn 1903 waard der it koöperative molkfabryk 'De Hoop' oprjochte, mar fanwegen de ferfanging fan hân- troch stoomkrêft waard dat yn 1913 al wer sluten.
Sûnt 1917 hat Amen in kafee, no bekend as 'De Amer'. Yn it doarp sit fierder it bijetyltmuseum 'De Bankörf'.
Lannen fan de Loire
De Lannen fan de Loire (Frânsk: Pays de la Loire) is in sûnt 1982 in bestjoerlike regio yn it westen fan Frankryk.
Histoarysk sjoen giet it by dizze regio om de âlde provinsje Maine dat (de hjoeddeistige departeminten Mayenne en Sarthe), de provinsje Anzjû (hjoeddeistich Maine-et-Loire), en parten fan de provinsjes Poitou (hjoeddeistich Vendée) en Bretanje (hjoeddeistich Loire-Atlantique). Dy âlde provinsjes fan Frankryk waarden ek wol pays (Frysk: lân) neamd. De namme Pays de la Loire kan sadwaande ek yn it meartal lêzen wurde: de 'Lannen oan 'e Rivier de Loire'.
Maurice Farman
Maurice Farman stoar yn Parys yn 1964. Hy hat nea yn it besit west fan in fleanbrevet.
Paralympyske Simmerspullen 1972
Sporten
Dit jier stiene der 10 sporten op it programma, wêrfan snooker foar it lêst.
Dielnimmende Lannen
42 lannen diene mei oan de Paralympyske Spullen yn it Dútske Heidelberch.
Register van de Aanbreng
Itselde systeem is brûkt oant de Frânske tiid. It register waard yn 1880 yn fjouwer dielen printe fanwege it Frysk Genoatskip, besoarge troch Wiardus Willem Buma, en yn 1942 - 1954 yn fiif dielen útjûn troch de Fryske Akademy. It Register fan de Aanbreng is foar skiedkundigen fan belang foar it witten fan ûnder mear plak- en persoansnammen en is te lêzen yn de DBNL.
Jollings
thumb|right|300px|Jolling De Jollings (Aythya) binne in skaai út de famylje fan de Einfûgels. It binne einen dy't harren iten fange troch ûnder wetter te dûken.
Olympyske Winterspullen 1992
De Olympyske Winterspullen 1992, ek wol de XVIe Olympiade neamd, waarden yn 1992 hâlden yn it Frânske Tignes-Albertville fan 8 oant en mei 23 febrewaris.
Sporten
Op de Spullen fan 1992 stiene seis sporten op it programma en 57 ûnderdielen ferdield oer 12 dissiplines.
Dielnimmende lannen
In rekordoantal fan 64 lannen die mei oan de Spullen. Troch it útienfallen fan de Sowjetuny diene seis eardere republiken mei yn in mienskiplik team. De Baltyske steaten Estlân, Letlân en Litouwen hiene harren eigen team. Dy hiene foar de tatreding ta de Sowjetuny al aktyf west op de Winterspullen. It resint ûnôfhinklik wurden Kroaasje en Sloveenje debutearren. Nei de ienwurden fan East- en West-Dútslân die der ién Dútsk team mei.
Harren debút makken Algerije, Bermûda, Brazylje, Hondueras, Ierlân en Swazilân. Foar Hondueras en Swazilân wie dat de ienige dielname oan de Winterspullen ea. Senegal makke syn rentree op de Winterspullen. Yn ferliking mei de foarige edysje ûntbrutsen Fidzjy, Guam, Gûatemala en Portegal.
André Hoffmann (reedrider)
André Hoffmann (Berlyn, 11 augustus 1961) is in earder Dútsk reedrider. Wilens syn karriêre kaam hy út foar it doetiidske East-Dútslân.
Hy die trije kear mei oan it Wrâldkampioenskip allround fjouwer kear oan it Wrâldkampioenskip sprint, en it Europeesk kampioenskip allround en twa kear oan de Olympyske Winterspullen (yn 1984 en 1988). Hy waard by dizze kampioenskippen ien kear Olympysk kampioen.