cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fred Gerard
De Slach oan de Little Bighorn
De measten dêrfan wiene yn 'e dusoarder efterbleaun yn it strewelleguod oan 'e ferkearde kant fan 'e rivier. Dêrûnder wie ek Fred Gerard, dy't him dêr mei de soldaat Billy Jackson oerenlang beskûl hâlde moast foar de Yndianen. Op in stuit makken hy en Jackson kontakt mei twa oare efterbliuwers, luitenant Charles DeRudio en soldaat Thomas O'Neill, mei wa't se de nacht fan 25 op 26 juny trochbrochten. Op 'e middei fan 26 juny waard it groepke ûntdutsen troch guon Yndianen, mar Gerard en Jackson, dy't oars as DeRudio en O'Neill harren hynders beholden hiene, rieden doe fuort en wisten de krigers efter harren oan te lokjen, by de oare beide mannen wie. Neitiid wist Gerard de rivier oer te kommen en him by de troepen fan Reno en Benteen op it klif te jaan dat letter Reno Hill komme soe te hjitten. Dêr makke er him neitiid by it fersoargjen fan 'e ferwûnen nuttich as assistint fan legerdokter Henry R. Porter. Op 'e moarn fan 27 juny waarden de belegere kompanjyen op Reno Hill ûntset troch de oankomst op it slachfjild fan farske Amerikaanske troepen ûnder brigadegeneraal Alfred Terry en kolonel John Gibbon.
Lettere jierren
Nei de slach kearde Gerard werom nei it boargerlibben en waard er wer keapman. Hy troude mei in Ella S. Waddell, dy't ôfkomstich wie út St. Louis, en krige ferskate bern mei har. Yn 1879 lei er in tsjûgenis ôf foar it Hof fan Undersyk dat gearroppen wie op oanfraach fan majoar Reno, dy't beskuldige wie fan leffens en plichtsfersom ûnder de Slach oan de Little Bighorn en op dy wize syn namme suverje woe. Yn 'e offisjele ôfskriften fan dat ûndersyk waard Gerard syn namme misstavere as 'Girard'. Yn 1912 died er wiidweidich ferslach fan syn ûnderfinings ûnder de Slach oan de Little Bighorn oan skriuwer Fred Dustin, dy't foar dat doel by alle oerlibbenen del gie. Fred Gerard stoar minder as in jier letter, yn jannewaris 1913, yn St. Cloud yn Minnesota, yn 'e âlderdom fan omtrint 83 jier. Hy waard begroeven yn St. Joseph.
Dream Walkin' (album)
Dream Walkin’ is it fjirde studio-album fan 'e Amerikaanske countrysjonger Toby Keith, dat op 24 juny 1997 útbrocht waard by platemaatskippij Mercury Records. It wie it lêste album fan Keith dat by Mercury ferskynde foar syn oerstap nei konkurrint DreamWorks Records. Produsinten wiene Keith sels en James Stroud. Dream Walkin’ omfettet alve lieten en hat in doer fan 40:18 minuten. It berikte it twadde plak yn 'e Amerikaanske Billboard Top Country Albums, en it 107e plak yn de (algemiene) Billboard 200-albumlist. Fan it album waarden mear as 500.000 eksimplaren ferkocht, en it waard as gouden plaat sertifisearre troch de Recording Industry Association of America (RIAA).
Earehôf De Pein
It Earehof De Pein leit op it âlde tsjerkhôf yn de fan 'e Peinder buorskip Nijtap yn de gemeente Smellingerlân. Neist de stiennen fan de troch Commonwealth War Graves Commission behearde grêven, steane fjouwer monuminten fan de Fryske útfiering fan in Nederlânsk oarlochsgrêf.
Dream Walkin' (album)
Singles en oare bysûnderheden
De lieten We Were in Love, Dream Walkin', Double Wide Paradise en I'm So Happy I Can't Stop Crying waarden ek útbrocht as singles, We Were in Love en I'm So Happy I Can't Stop Crying yn 1997 en Dream Walkin’ en Double Wide Paradise yn 1998. We Were In Love en I'm So Happy I Can't Stop Crying berikten beide it twadde plak yn 'e Amerikaanske countryhitlisten; Dream Walkin’ helle it fyfde plak en Double Wide Paradise bleau stykjen op plak 40. Dêrmei wie it album Dream Walkin’ de earste cd fan Toby Keith dy't gjin nûmer 1-hits befette.
I'm So Happy I Can't Stop Crying waard oarspronklik opnommen troch de Britske rocksjonger Sting foar syn album Mercury Falling, dat ek yn 1997 útkaam. Sting brocht it nûmer ek as single út. Foar Dream Walkin’ waard in duët fan Sting mei Toby Keith opnommen. De resultearjende ferzje fan I'm So Happy I Can't Stop Crying is Sting syn iennichste liet mei in notearring yn de countryhitlisten.
Earehôf De Pein
De delhelle bommesmiter
De grêven fan de trije bemanningsleden op 'e Pein binne fan:
Klokkestoel
Op it begraafplak stiet ek ien fan de klokkestuollen yn Fryslân.
Dream Walkin' (album)
Singles en oare bysûnderheden
It nûmer Jacky Don Tucker (Play by the Rules, Miss All the Fun) waard letter brûkt foar de soundtrack fan 'e film Broken Bridges, út 2006, dy't ek Toby Keith syn debút as akteur foarme. It wie ek te hearren op 'e soundtrack fan 'e film The Dukes of Hazzard: Hazzard in Hollywood!, út 2000. Fierders waard foar it nûmer Tired wol in fideoklip opnommen, hoewol't it net as single útbrocht waard.
Robert A. Heinlein
Robert A. Heinlein (folút: Robert Anson Heinlein; Butler (Missoury), 7 july 1907 – Carmel (Kalifornje), 8 maaie 1988) wie in Amerikaansk skriuwer fan 32 science fiction-romans en 59 novelles en koarte ferhalen fan dat sjenre. Fierders wied er ek essayist en senarioskriuwer. Hy wie ien fan 'e ynfloedrykste en kontroversjeelste science fiction-skriuwers út syn tiid, en makke ûnder syn karriêre gebrûk fan ferskate pseudonimen, lykas Anson MacDonald, Lyle Monroe, John Riverside, Caleb Saunders en Simon York. Heinlein ûnderboude syn ferhalen mei in wittenskiplike en technologyske oannimlikens dy't sûnt de standert wurden is fan (kwalitatyf goede) science fiction, en holp dêrmei om it sjenre ta echte literatuer te ferheffen. Tema's dy't yn syn wurk almar wer weromkomme binne it belang fan yndividuële frijheid en selsfoarsjendheid. As ien fan 'e bêst ferkeapjende science fiction-auteurs fan syn tiid wûn Heinlein fjouwer Hugo Awards, de meast prestizjeuze priis foar science fiction-literatuer, wylst er fyftich jier nei de publikaasje fan trije fan syn wurken noch trije saneamde Retro Hugo's takend krige (dy't mei weromwurkjende krêft útrikt waarden foar jierren dat der gjin Hugo Awards bestiene).
Libben
Heinlein waard berne as de soan fan 'e boekhâlder Rex Ivar Heinlein en dy syn frou Bam Lyle, yn it plakje Butler, yn 'e steat Missoury, mar groeide op yn 'e grutte stêd Kansas City, yn Missoury, yn in fermidden dat kwa opfettings sterk ûnder ynfloed stie fan 'e Amerikaanske Bibelgurdle. Nei't er de middelbere skoalle ôfrûne hie, gied er nei de Amerikaanske Marine-akademy, te Annapolis, yn 'e steat Marylân, dêr't er yn 1929 ôfstudearre mei in graad yn technyske wittenskippen. Datselde jiers troude er yn Los Angeles mei Elinor Curry, dy't ek ôfkomstich wie út Kansas City, mar it houlik duorre mar in jier, en einige yn in skieding. Heinlein tsjinne fan 1931 ôf op ferskillende marineskippen, mar waard yn 1934 earfol ûntslein om't er tuberkuloaze oprûn hie. Underwilens wied er yn 1932 op 'e nij troud, diskear mei Leslyn MacDonald (1904-1981), dy't der krekt as hysels "radikale" (yn 'e Amerikaanske kontekst wol dat sizze: "linkse") politike ideeën op nei hold. thumb|left|150px|Heinlein as marine-ofsier ([[1929).]]
Heinlein wie ûnderwilens yn 1947 skieden fan Leslyn MacDonald, en op 21 oktober 1948 stapte er foar de trêde kear yn it houliksboatsje, no mei Virginia "Ginny" Gerstenfeld, mei wa't er oan syn dea ta troud bliuwe soe. Se setten harren nei wenjen yn 'e steat Kolorado, mar yn 1965 krige Virginia medyske klachten dy't feroarsake waarden troch de hichte fan harren wenplak, yn 'e Rocky Mountains, dat doe ferfearen se nei Santa Cruz, yn Kalifornje, en letter nei it deunbye Bonny Doon, dêr't se eigenhandich in folslein rûn hûs bouden (ien fan Heinlein syn hobbys wie mitseljen). Virginia hie in grutte ynfloed op Heinlein; hja wie de earste dy't syn manuskripten lies en tsjinne as model foar withoefolle fan 'e yntelliginte, fûleindich selsstannige en gauris readhierrige froulike personaazjes yn syn boeken. Boppedat miende Heinlein syn freon en kollega-science fiction-skriuwer Isaac Asimov dat Heinlein yn polityk opsjoch in skuor nei rjochts makke nei't er mei har troud wie. Heinlein syn Tramp Royale befettet twa wiidweidige apologyen foar de heksejacht op Amerikaanske kommunisten en sosjalisten troch senator Joseph McCarthy, en yn 1964 setten Heinlein en de frou harren aktyf yn foar de kampanje fan 'e Republikeinske presidintskandidaat Barry Goldwater.
Fan 1970 ôf kampte Heinlein mei sûnensproblemen, te begjinnen mei in libbensbedriigjende oanfal fan búkfluesûntstekking, dêr't er mear as twa jier fan oan it opbetterjen wie. Sadree't er him goed genôch fielde om te skriuwen, sette er útein mei Time Enough for Love (1973), dêr't er in soad fan 'e tema's út syn lettere wurk yn yntrodusearre. Wylst er mei de frou op fakânsje wie op Tahity, krige Heinlein in TIA. De moannen dêrnei begûn er him almar wurger te fielen. It probleem waard op 't lêst identifisearre as in blokearre halsslachier, en hy ûndergie ien fan 'e earste bypass-operaasjes oan 'e halsslachier dy't ea útfierd wiene. Nei de operaasje begûn er him wer fit te fielen, en hy skreau noch fiif romans foar't er op 8 maaie 1988 yn 'e âlderdom fan tachtich jier yn syn sliep ferstoar oan longemfyseem en hertfalen, feroarsake troch syn ferslaving oan smoken.
Duraluminium
Duraluminium (ek bekend as duralum, duralium of dural) is in hannelsnamme fan ien fan de earste legearingen fan aluminium.
Begjin 20e iuw waard it ûntwikkele troch de Dútske metallurch Alfred Wilm. Dy ûndersocht aluminium yn it Sintraal ûndersykslaboratoarium yn Neubabelsberch fan 1901 ôf en ûntduts yn 1906 dat aluminium wêr't 4 prosint koper by dien waard hurder en sterker waard at dy legearing in pear dagen op keamertemperatuer bewarre waard. Voor in legearing waaraan ek magnesium tafoege wie krige Wilm yn 1909 in patint. Dat nije materiaal waard duraluminium neamd. De namme is wilens ferâldere, mar wurdt noch wol brûkt yn de populêre wittenskip.
Gearstalling fan de legearing
Duraluminium is opboud út de eleminten aluminium, koper, mangaan en magnesium. In moderne fariant, AA2024 hieten, bestiet út 4% koper, 1% magnesium, 0,6% mangaan, 0,9% glês en 93,5% aluminium yn gewichtsprosinten. In fierdere ûntjouwing fan dural is alclad; dat is duraluminium mei in laach suver aluminium der oerhinne om de legearing better te beskermjen tsjin ruskjen.
Gebrûk
Duraluminium waard ynearsten brûkt foar it skelet fan zeppelins. Letter is it fral tapast yn de fleantúchbou en foar de bou fan motorfytsframes. Alclad wurdt ek hjoed de dei noch brûkt troch fleantúchbouwers.
Sword Beach
Sword Beach wie de koadenamme fan ien fan de fiif (Utah, Omaha, Gold, Juno en Sword Beach) seksjes, dêr't de alliearden op 6 juny 1944 (D-Day) lânen om in begjin te meitsjen fan de befrijing fan West-Europa fan Nazy-Dútslân.
Sword Beach wie oan de Britske 3rd Infanterie Division en de 27th Armoured Brigade tawiisd om oan lân te gean.
Lokaasje
Sword Beach wie it meast eastlike diel fan de lâning en leit net fier fan Ouistreham en Caen ôf. It grinzge westlik oan Juno Beach en fan it westen nei it easten ta wie Sword Beach yn fjouwer parten ferdield: "Oboe", "Peter", "Queen" en "Roger".
Dútske ferdigening
De Dútske ferdigening wie op Sword Beach net sa goed opboud as op oare plakken fan de lâningsoperaasje. De wenstige obstakels fan Atlantikwall lykas anty-tank ôfsettings fan izeren balken, Rommelspargel, minen en stikeltriedôfsettings wiene der fansels, mar lang safolle net as op de oare lâningsstrannen. Fierder hiene de Dútsers yn de dunen en yn hûzen om de stedsjes hinne masjinegewearnêsten.
Foar de ferdigening hiene de Dútsers hjir in diel fan de 716. Infanterie-Division, de rezjiminten 736 en 125 en krêften fan de 21. Panzer-Division, dy't út it efterlân wei oanfalle koene. Yn it easten efter de Dives wie noch de 711. Infanterie-Division stasjonearre.
De lâning
Troepen fan de Britske 3rd Infanterie Division fan sa'n 30.000 soldaten sterk lânen mei help fan Britske kommando's op 6 juny 1944 om 07:25 oere op dit stik strân. Charles de Gaulle hie yn Londen der foar krewearre dat ek Frânsen ynset wurde soene en sa gyngen mei de Britten ek Frânske troepen mei oan lân. It South Lancashire Regiment wie ferantwurdlik foar de seksje Peter, it Suffolk Regiment foar Queen en it East Yorkshire Regiment foar Roger. It doel foar Sword Beach wie dat de alliearde troepen de Dútske fersetsnêsten (Widerstandsneste) oan de kust útskeakelje moasten en dan troch Ouistreham yn de rjochting fan Caen optsjen en de stêd ynnimme. Caen wie in logistyk knooppunt en dêrom strategysk fan belang, boppedat lei dêr it fleanfjild Carpiquet. Fierder soe der yn it easten in ferbining ta stân brocht wurde moatte mei de yn it ramt fan de Operaasje Tonga earder dropte parasjutisten fan de Britske 6th Airborne Division.
Parasjutisten ûnder kommando fan majoar John Howard hiene de nachts foar de lâning yn it ramt fan de Operaasje Tonga de strategysk wichtige Pegasusbrêge oer de Orne ynnommen. Op it eastlik ein fan Sword Beach waarden likernôch fjouwer kilometer foar it strân DD-tanks út de lâningsboaten set. Om't de see dêr relatyf rêstich wie hellen oars as op de oare lâningsstrannen de measte tanks Sword Beach, sadat de ynfantery dêr in soad stipe oan hie. De tanks droegen der foar in grut part oan by dat it tal slachtoffers relatyf leech bleau.
De Britten slaggen der yn troch de Dútske wjerstân te brekken en koene harren mei de parasjutisten fan de 6th Airborne Division ferienigje. Om't de oanfal op Caen net troch in pear parasjutistenienheden útfierd wurde koe, wachten de troepen op de ienheden fan de 1st Commando Brigade ûnder befel fan Lord Lovat, dy't let yn 'e moarn by de Pegasusbrêge oankamen. It fûle ferset fan de 21. Panzer-Division en letter troch de út de Hitlerjugend rekrutearre jonge soldaten fan de 12. SS-Panzer-Division "Hitlerjugend" feroarsake noch in foars opûnthâld. It soe noch oan it ein fan de moanne duorje dat Caen folslein befrijd wurde koene.
De ferliezen fan de Britten op Sword Beach wurde op likernôch 700 soldaten rûsd.
John Le Mesurier
John Le Mesurier (berne as John Charles Elton Le Mesurier De Somerys Halliley) (Bedford, 5 april 1912 – Ramsgate, 15 novimber 1983) wie in Ingelsk akteur, dy't yn Nederlân benammen bekend waard troch syn rol as sersjant Arthur Wilson yn de komeedzjesearje Dad's Army.
Biografy
John Le Mesurier wie in soan fan abbekaat Charles Elton Halliley. It folk fan syn mem, Amy Michelle Le Mesurier, kaam fan it Kanaaleilân Alderney, dat bestjoerlik ûnder Guernsey falt. Le Mesurier gie nei de iepen biere skoalle yn Dorset en woe eins yn de fuotleasten fan syn heit gean. Mar John fielde al gau dat aktearjen syn ropping wie. Doe't er 20 jier wie begûn er mei de seine fan syn âlden, te studearjen oan de Fay Compton School of Acting, dêr't Alec Guinness yn syn klasse siet.
Yn de Twadde Wrâldoarloch tsjinne er as kapitein oan it noardwest yndyske grinsgebiet. Nei de oarloch gied er wer oan it toaniel en makke syn filmdebút yn Death in the Hand yn 1948. Ein jierren fyftich hied er in protte filmrollen, benammen yn produksjes fan de Boulting Brothers.
Yn 1968 krige er syn meast rol, dy fan sersjant Arthur Wilson yn de hitsearje Dad's Army. Yn Nederlân ferskynde dy searje ûnder de namme Daar komen de schutters. Hoewol't er in foarkar hie foar komeedzje, wurke hy ek yn drama en wûn in BAFTA award foar Bêste Akteur yn 1971 foar syn rol yn Dennis Potter's TF-film Traitor.
Priveelibben
John Le Mesurier hat trije kear troud west. Fan 1939 oant 1947 mei June Melville en fan 1949 oant 1965 mei Hattie Jacques, mei wa't er twa soannen krige: Robin Le Mesurier (* 1952) en Kim Le Mesurier (1956 -1991). Yn syn tredde houlik, fan 1965 oant syn dea yn 1983, wie er troud mei Joan Le Mesurier.
Night Broken
Night Broken (letterlik: "Troch de Nacht Brutsen") is it achtste diel fan 'e Mercy Thompson-rige fan 'e Amerikaanske skriuwster Patricia Briggs. It is in fantasyroman fan it subsjenre fan 'e urban fantasy, dy't skreaun is yn it ik-perspektyf, en ferhellet oer de Amerikaanske monteur Mercedes "Mercy" Thompson, in jonge frou fan heal-Yndiaansk komôf dy't harsels feroarje kin yn in prêrjewolf. Night Broken waard foar it earst publisearre yn 2014, troch de New Yorkske útjouwerij Ace Books, as hardcoveredysje. Letter ferskynden der ek werprintingen yn paperbackfoarm by de Britske útjouwerij Orbit Books. Krekt as de oare dielen fan 'e rige wie Night Broken in grut súkses en helle it de bestsellerlist fan 'e krante de New York Times.
Ynhâld
Mercedes "Mercy" Thompson is in jonge frou dy't it fermogen om harsels yn in prêrjewolf (coyote) te feroarjen urven hat fan in Yndiaanske heit dy't in ynkarnaasje fan 'e godheid en trickster Coyote wie. Hja hie yn 'e Tri-Cities (Richland-Kennewick-Pasco), yn 'e Amerikaanske steat Washington, as monteur en eigneresse fan in garaazje in relatyf normaal bestean opboud oant se yn 'e foargeande dielen fan 'e searje almar djipper behelle rekke yn 'e oangelegenheden fan 'e pleatslike boppenatuerlike mienskip. Boppedat is se ûnderwilens troud mei har eardere buorman Adam Hauptman, in skieden heit mei in tinerdochter, dy't ek de alfa (lieder) fan 'e pleatslike Kolumbia-troep fan wearwolven is.
Yn Night Broken wurdt Mercy har man Adam skille troch syn eks-frou Christy, dy't op 'e flecht is foar in stalker. Hja hat in onenightstand hân mei in jonge Latino, in Juan Flores, mar de man is neitiid troch har obsedearre rekke. Hy hat Christy bûnt en blau slein, en de man dêr't se nei Flores mei útgie, is omkommen by in strjitrôf, wêrfan't se fermoedet dat Flores derefter sit. No freget hja har eks-man om beskerming, en dy kin dat kwealk wegerje oan 'e mem fan syn dochter. Mercy kin der ek neat tsjin ynbringe, hoewol't se Christy net sjen of luchtsje kin. En dêr hat se goede redens foar, want Christy is der noch mar krekt, of se begjint op 'e manipulative wize dy't har sa eigen is de twaspjalt yn 'e wearwolvetroep (dy't dochs al bestie om't guon fan 'e wolven muoite hawwe om in prêrjewolf yn 'e ridel te akseptearjen) grutter te meitsjen troch de troep te ferdielen yn in Christy-kamp en in Mercy-kamp.
Koart nei Christy har oankomst yn 'e Tri-Cities, krije Mercy-en-dy berjocht dat Christy har appartemintekompleks yn har wenplak Eugene ôfbaarnd is. It blykt oanstutsen te wêzen, en de fertinking falt op 'e nij op Juan Flores. Adam set ien fan 'e wolven fan 'e troep, Warren Smith, dy't as privee-detektive wurket, op 'e saak om út te sykjen wa't Flores is en wêr't er weikomt. Dat falt lykwols net ta, want der blykt nochal ris in Juan Flores te wêzen. As Christy fertelt dat de man altyd mei twa grutte dûnkere hûnen omrûn, giet Mercy by Lucia, de frou fan har freon Joel Arocha, te rie, dy't hûnen fokt. Sa komme se derefter dat it om eksimplaren fan it ras perro de presa Canario giet, in frij seldsum hûneras, ôfkomstich fan 'e Kanaryske Eilannen.
Yn 'e tuskentiid hat Mercy ek út alle macht besocht en kom yn kontakt mei Coyote, mar mei him is it sa dat er nearne te bekennen is krekt as men it measte ferlet fan him hat. Fia-fia kriget Mercy de wink om ris kontakt op te nimmen mei in Gary Laughingdog, in Yndiaan dy't yn Connell, net fier fan 'e Tri-Cities, in selstraf útsit yn it Coyote Ridge Corrections Center, in federale finzenis. Dat soe krekt as sysels in stalferwikselder wêze dy't de foarm fan 'e prêrjewolf oannimme kin. As se him yn it tichthûs besiket, kin Gary har lykwols net helpe, om't er sels altyd alle war docht om Coyote sa fier mooglik út syn buert te hâlden. Behalven in stalferwikselder is Gary ek in sjenner, en oan 'e ein fan syn petear mei Mercy kriget er in fizioen dat him bewusteleas efterlit. Koarte tiid letter heart Mercy dat Gary Laughingdog útbrutsen is út it tichthûs en op frije fuotten is. As har freon Tony Montenegro, dy't plysjeresjersjeur yn Kennewick is, by har komt, ferwachtet se dat er har oer Gary befreegje wol, mar hy blykt har help nedich te wêzen by it oplossen fan in moardsaak. Der binne trije froulju, in pear hûnen en in pear hynders ôfslachte yn in fjild bûten de stêd. Mercy wit net hokfoar sike geast oft dêrfoar ferwantwurdlik is, en se kin de plysje dan ek allinnich fertelle dat it yn elts gefal gjin wearwolven of ierdgeasten wiene.
In dei letter is Mercy nei slutingstiid allinnich yn har garaazje oan it wurk, as dêr in man opdûkt dy't oan it synjalemint fan Juan Flores foldocht. Hy hat ien grutte hûn by him en brûkt in brekizer om yn 'e garaazje binnen te kringen. Mercy hâldt syn meneuvels fia in befeiligingskamera yn 'e rekken, skillet Adam om him fan 'e sitewaasje op 'e hichte te stellen, en hellet har pistoal foar 't ljocht. As se him konfrontearret nei't er deryn kommen is, docht út syn praat wol bliken dat er geastlik net alhiel ynoarder is. Mercy makket him dúdlik dat er it wol ûnder de skuonsoallen skriuwe kin dat er Christy noch ea weromkrije sil. Mar behalven dat er Christy weromhawwe wol, siket Flores ek wraak op Adam om't dy him Christy ôfnommen hat. Dêrta stjoert er syn hûn op Mercy ôf, mar dy sjit it bist dea. As Flores dan noch net omlyk wol en har tenei komt, sjit se har pistoal op him leech, mar nettsjinsteande dat er sawol yn 'e holle as yn it hert rekke wurdt, hâldt dat him net tsjin. Hy ferliest syn minsklike uterlik en feroaret yn in grutte hûn dy't fierhinne út lava liket te bestean. Mercy giet him mei ferskate stikken ark te liif, mar is oan 'e ferliezende hân as Adam en Tad, in healbloed-ierdgeast dy't yn har garaazje wurket, arrivearje en 'Juan Flores' tegearre op 'e flecht driuwe.
Mercy hat har rêding fral oan Tad te tankjen, mar dy hat no blike litten hoe machtich oft er wol net is (eat dat er earder soarchfâldich geheim holden hie), en wurdt troch de Grize Hearen, dy't oer de ierdgeasten hearskje, nei it pleatslik ierdgeaste-reservaat ûntbean om him foar syn hâlden en dragen te ferantwurdzjen. De hûn dy't Mercy deasketten hat, is nei de dea feroare yn in minske, en allinnich tanksij de opnamen fan 'e befeiligingskamera's kin Mercy oan in oanklacht foar moard ûntkomme. Har garaazje is by it gefjocht mei Flores fierhinne ferrinnewearre rekke en stoart letter yn. Neitiid wit Gary Laughingdog, dy't út 'e finzenis ûntsnapt blykt te wêzen om Mercy te sykjen, einlings kontakt mei har te lizzen. It fizioen dat er ûnder har besyk oan it tichthûs krige, is fan Guayota, de god fan 'e fulkaan de Teide, op it Kanaryske eilân Teneryf. Dat is dejinge dy't him foardie as Juan Flores en obsedearre rekke is troch Christy.
Gary hat yn syn fizioen ek bylden sjoen fan in fermoarde frou, en út syn beskriuwing fan dat tafriel ken Mercy Lucia Arocha werom. Sy, Adam en Gary hastigje harren halje-trawalje nei Lucia ta om har te warskôgjen, mar se treffen har libben en wol oan, sij it tige ûngerêst om't har man Joel al lang thús wêze moatten hie. Mercy tinkt no dat Guayota Joel deade of wat oandien hat, en se fielt har tige skuldich, om't de tinkt dat sy de geastlik steurde fulkaangod nei de Arocha's ta laat hat. Adam, Gary en Mercy nimme Lucia mei om har de saak út te lizzen, mar as se letter nei har hûs weromkeare sadat se wat persoanlike besittings ophelje kin, blykt it hiele hûs oerheap klaud en ferrinnewearre en al har hûnen deamakke te wêzen.
Dy nachts ferskynt einlings Coyote oan Mercy, dy't har de gongelstôk weromjout, sadat sy dy oan Beauclaire oerdrage kin. Mar hy nimt har ek mei nei in ûnbeskaat plak ta, dêr't se de beide grutte hûnen fan Guayota wei begnuve kinne. Coyote fertelt Mercy dat sa'nent as Guayota, dy't withoefier fan syn territoarium ôf is, op 'e iene of oare wize in mystike bân mei dat territoarium ûnderhâlde moat om him yn 'e frjemte te ûnderstypjen. Foar Guayota ferfolje syn beide hûnen, de tibicena's, dy rol. Beide, want hy der wer twa. De magyske gongelstôk lit Mercy it wiere aard fan 'e dingen sjen, en yn ien fan 'e tibicena's sjocht se in frjemde frou, mar yn 'e oare sjocht se har freon Joel Arocha, dy't him út alle macht mar om 'e noch ferset tsjin 'e bannen dy't him bine. As se dêr letter oer neitinkt, komt Mercy ta in oare konklúzje oer de belutsenens fan Joel by dizze saak. Hja miende earst dat hja Guayota sels nei him ta laat hie, mar se wit dat Joel út Teksas komt. It docht bliken dat er ôfstammet fan ien fan 'e famyljes dy't de stêd San Antonio stifte hawwe, en dy kamen allegear fan 'e Kanaryske Eilannen. Mercy begrypt dan dat it Joel syn ôfstamming wie dy't makke hat dat Guayota him oerfallen hat, om't er in ferfanger brek wie foar de man dy't Mercy yn har garaazje deasketten hie. Guayota siet ek efter de moard op 'e froulju en bisten yn it fjild bûten Kennewick, en Coyote fertelt Mercy dat er no trochgean sil mei moardzjen, om't er net alhiel mear goed by de holle is, in krupsje dy't te krijen hat mei de ûnbidige âlderdom fan 'e fulkaangod. It is dúdlik dat er tsjinholden wurde moat, en dy taak nimme Adam en syn wearwolven op har, om't de plysje foar soksoarte tsjinstanners gewoan net tarist is. As Beauclaire om 'e gongelstôk komt, kin Mercy dy lokkigernôch oerlangje, en hja freget him dan oft hy ek helpe kin, mar hy warskôget har dat dat har sa djip by him yn 'e skuld bringe soe, dat se der nea wer útkomme koe. Ariana, in ierdgeast dy't in relaasje hat mei Mercy har pleechbroer Samuel Cornick, is in stik behelpsumer, en hja wit mei magy in stikmannich fan 'e wearwolven tsjin fjoer bestân te meitsjen. Mercy har freon Stefan, in fampier, wit foar har efter it adres te kommen dêr't Guayota ferbliuwt. Underwilens hat Gary Laughingdog in nij fizioen krigen wêryn't er seach dat Adam-en-dy allegear stjerre soene as hy net mei harren gie, dat Adam set mei Gary, Samuel en fiif fan syn wolven ôf om te besykjen en weef mei Guayota ôf. Mercy giet net mei, want hja hat yn gefjochtssitewaasjes mar amper méár krêften as gewoane minsken, en de lêste kear dat der in meunster befochten wurde moast, rekke se swier ferwûne en moast se neitiid wikenlang opbetterje (sjoch: River Marked).
Sadwaande bliuwt Mercy mei Adam syn tinerdochter Jesse, Lucia Arocha en Christy efter, ûnder beskerming fan Darryl Zao en dy syn frou Auriele, twa fan Adam syn wolven. Stefan hâldt har selskip as se yn 'e fierte it lûd fan 'e hierauto werom ken dy't Guayota riidt. Mercy lit Jesse, Lucia en Christy troch Stefan yn feilichheid bringe, en giet sels mei Darryl en Auriele de striid oan tsjin Guayota en syn tibicena's. Mercy wurdt lykwols al rillegau útskeakele troch in slach op har holle, en glidet hinne en wer tusken bewustwêzen en bewusteleazens. Under ien fan har riten fan bewusteleazens fertelt Coyote (dy't gjin inkele muoite hat om har dreamen binnen te kringen) har dat se har nekke brutsen hat en op stjerren leit. As se wer bykomt, sjocht se dat de tibicena dêr't Joel yn finzen sit, oer har hinne stiet. De mystike bannen dy't him bine, ferskille net sa'n soad fan 'e mystike bannen tusken de leden fan in wearwolvetroep, en mei it gesach dat Mercy as partner fan 'e alfa hat, nimt se Joel op yn 'e troep, wêrby't de bannen fan 'e wearwolveridel syn bannen mei Guayota ferfange.
Fan gefolgen rekket Guayota de behearsking oer de iene helte fan syn lichem kwyt, krektlyk as hied er oerhaal hân. Tsjin dy tiid arrivearret Gary Laughingdog mei Adam, Warren en Honey, trije fan 'e meast dominante wearwolven, dy't de striid mei Guayota oangeane. Mar it is Joel, dy't de oare tibicena deamakket en dêrmei de fulkaangod de genedeklap jout. Fan it iene op it oare stuit swynt Guayota alhiel wei. Coyote fertelt Mercy, dy't wer bewusteleas rekket, dat Guayota net dea is, want goaden binne ûnstjerlik. Mar sûnder allebeide tibicena's is er weromstjoerd nei de Teide, en sil er ferskate jierren brek wêze om dizze klap te boppe te kommen. Tsjin dy tiid sil er, yn syn betize tastân, dit foarfal nei alle gedachten al lang wer fergetten wêze. Coyote riedt Mercy wol oan om foarearst de Kanaryske Eilannen mar te mijen.
Mercy wurdt wekker yn it sikehûs. Adam fertelt har dat har nekke brutsen liek te wêzen doe't se dêr oankaam, mar nei't er Coyote yn dy syn prêrjewolvefoarm yn har keamer trappearre, die letter bliken dat de dokters mis west hiene en dat har nekke dochs net brutsen wie. Dat wol net sizze dat Mercy net skansearre rekke is, want se hat kniezings en brânwûnen by't folop en sels in pear brutsen bonken, mar se kin teminsten harsels rêde, sa mient se. Sadree't Adam even fuort is, komt se fan bêd ôf om't se nedich nei it húske moat, mar nei trije stappen ûntdekt se dat dat dochs net sa'n ferstannich idee wie. Se wifket en soe fallen wêze, as se net op it lêste momint it hânsel fan 'e magyske gongelstôk ûnder har hân fûn hie.
Mercy Thompson
Bingen am Rhein
Bingen am Rhein is in stêd yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts yn de lânkring Mainz-Bingen. De stêd hat 25.757 ynwenners (2021). De stêd leit oan it plak dêr't de Nahe yn de Ryn útmûnet.
It besjen wurdich
Bingen is benammen ferneamd om Kleaster Rupertsberg, dat om-ende-by 1150 boud is troch Hildegard von Bingen en yn 1152 hillige waard troch Hindrik I fan Mainz. Heech boppe de stêd stiet de Rochuskapelle mei de troch Goethe skonken skildering fan de hillige Rochus. Yn de stêd stiet de hichteboarch Klopp.
Earesburch
thumb|Earesberch en Marsberch om 1670 hinne thumb|skets út 1646 fan de besjitting fan de boarch De Earesburch (Dútsk: Eresburg), dêr't hjoed-de-dei it doarp Obermarsberg leit, yn de gemeente Marsberg yn de Hochsauerlandkreis yn Noardryn-Westfalen, is de grutste en ferneamdste Saksyske flechtboarch. De hichteboarch, 390 meter boppe seenivo, lei op in tafelberch, de Earesberch, tusken 130 en 150 meter boppe de rivier de Diemel, dy't in sydrivier fan de rivier de Weser is, yn it uterste suden fan de eardere Saksyske goa Engern oan de grins mei it stamhartochdom Franken.
Skiednis
Der is bewiis dat de berch yn de prehistoarje al bewenne wie. Keramykresten fan de Michelsberger kultuer binne dêr fûn. Opgravings yn de buert fan de Stifttsjerke hawwe spoaren fan greppels, wâlen en posten oantoand. De radiokoalstofdatearring tsjutte de oarsprong yn de foar-Romeinske Izertiid oan. Derrnjonken stammet it hout dat brûkt waard foar de houten posten út tusken 420 en 370 f.Kr.. Earder ûndersyk hat oantoand dat de berch in grinsboarch wie fan de Sjerusken en in fêsting fan haadling Segestes, dy't syn dochter Thusnelda nei't it skynt finzennaam hie. Der binne lykwols gjin bewizen dêrfoar. Om de berch waard, troch syn geunstige lizzing op de grins, faak hurd fochten oant it yn 772 yn de Saksekriich troch de Frankyske kening Karel de Grutte ynnaam waard. De Irminsul, in heidensk hillich plak dy't op de berch of yn de omkriten stie, waard troch Karel de Grutte ferneatige. Yn 779 waard Sturmius, de abt fan Fulda, troch Karel as sindeling nei it gebiet stjoerd en wiisde him dat plak ta. Al yn 784/785 oerwintere Karel de Grutte yn Earesburch en liet der in tsjerke bouwe, nei alle gedachten op it plak dêr't earder in Saksyske tempel stien hat. Paus Leo III moat yn 799 op paad nei Paderborn ek yn Earesburch west hawwe. Yn 915 wie der in bloedige strideraasje tusken de Saksyske hartoch Hindrik de Fûgelder en de Eastfrankyske kening Koenraad I. Ek Teodoarik I, biskop fan Paderborn hat nei alle gedachten meidien yn de striid. Ek yn 915 fersloegen ynfallende Hongaren in Dútsk leger by Earesburch.
Earesburch as mooglik plak fan de Irminsul
Earesburch koe in mooglik plak west hawwe dêr't de Irminsul, in soarte pylder of beam dat ien fan de heidenske hillichdommen fan de Saksen wie, stie. Yn de Keninklike Frankyske Annalen út 772 stie dat de Irminsul yn Earesburch sels of yn de omkriten dêrfan stie. De Annales Petaviani neamde: Hy ferôvere de Earesburch en fûn it plak dat Ermensul neamd is en hy stuts dy plakken yn 'e brân. Ynearsten naam Karel de Grutte Earesburch yn en dêrnei: pervenit ad locum, qui dicitur Ermensul, "hy fûn it plak dat Irminsul neamd wie". De skriuwer neamt it plak fan Earesburch Erisburgo en net Ermensula. It tredde part fan de sin neamt: et succendit ea loca, "hy stuts dy plakken (meartal) yn de brân". Mooglik wie dat Karel de Grutte fan Earesburch nei Irminsul ferfear. Neffens oare boarnen hold Karel de Grutte him ta by de Bullerborn, in peridike natuerlike boarne by Altenbeken, foar't er de Irminsul ferôvere en ferneatige hie yn de neikommende dagen.
De fraach wêr't it plak fan de Irminsul wie is lykwols misliedend, om't der faaks ferskate dêrfan west hawwe.
Maximilien Vegelin van Claerbergen
Jhr. mr. Maximilien Vegelin van Claerbergen (Roquebrune-Cap-Martin, 17 augustus 1927 – Zeist, 11 april 2011) wie in Nederlânsk diplomaat.
Biografy
Vegelin wie in telch út de famylje Vegelin van Claerbergen en in soan fan jhr. Pieter Benjamin Johan Vegelin van Claerbergen (1888-1966) en Catherine Louise Antoinette Maximilienne van Hangest barones d’Yvoy (1895-1986), lid fan de famylje Van Hangest d'Yvoy. Nei harren skieding yn 1964 troude hy yn 1990 mei Eudia Beatrix Pierson (1941), lid fan de famylje Pierson, en krige mei har in dochter en in soan: jhr. dr. Ernst Vegelin van Claerbergen (1969).
Vegelin wie oprjochter fan Biblionef en waard beneamd ta kommandeur yn de Oarder fan Oranje-Nassau.
Dom fan Osnabrück
De Dom fan Osnabrück (Dútsk: Dom St. Peter of Dom St. Petrus) is de katolike katedraal fan it bisdom Osnabrück.
Skiednis
Fyftjin jier nei de oprjochting fan it bisdom troch Karel de Grutte ûntstie yn it jier 785 de earste tsjerke. Hûndert jier letter waard dizze tsjerke ferwoastge troch ynfallende Wytsings. It hjoeddeiske oansjen fan de katedraal ûntstie stadichoan nei in brân om 1100 hinne.
De âldste boudielen binne de romaanske fieringstoer, it noardlike muorrewurk en de westlike romaansk-goatyske gevel. It beneamen wurdich is it dat it koepelferwulft fan de trijeskepige tsjerke like heech is as de pylders dy't it drage.
It doopfont út 1220 en it triomfkrús út 1230 binne de âldste keunstwurken yn de tsjerke. Fan it yn 1664 ôfbrutsen doksaal bleaune tolve bylden fan de út Münster ôfkomstige byldhouwer Heinrich Brabender bewarre. It binne bylden fan Kristus, apostels en in lytser byld fan de opdrachtjouwer hertoch Erik II fan Saksen-Lauenburg, biskop fan Münster. De bylden binne te sjen yn it biskoplik museum (Diözesanmuseum). Yn de rin fan de iuwen feroare de domtsjerke fan binnen regelmjittich, benammen yn de barokke tiid. Alters, bylden en epitaven tsjûgje fan dizze feroarings, lykas ek ferbouwings oan de bûtenkant tidens de grutte restauraasje yn de jierren 1882-1910 ûnder Alexander Behnes.
Yn de Twadde Wrâldkriich waard Osnabrück fan 1942 ôf iderkear wer troffen troch bombardeminten. Op Palmpeaske 25 maart 1945, sân wiken foar de kapitulaasje en krapoan twa wiken foar't de Britten de stêd besetten, waard de stêd nochris foar in lêste kear bombardearre. De gebouwen dy't noch yn de âlde binnenstêd stiene waarden no hast hielendal ferwoastge. Ek de domtsjerke rekke yn de oarloch slim skansearre. Neitiid waard de tsjerke wer opboud en it Osnabrücker Rad (Rêd fan Osnabrück) dat op 13 septimber 1944 troch kriichsskea fan de grutste toer delstoart wie, krige no in plak njonken de dom. De barokke ôfsluting fan de grutte toer en de renêssânse ôfsluting fan de lytsere toer waarden net hersteld en ferfongen troch ienfâldige piramidedaken. Ek it ynterieur ûndergyng in feroaring. Sa waard de neoromaanske beskildering fan de tsjerke ferwidere.
Oan de tsjerke slút yn it suden de kleastergong oan. Yn de Twadde Wrâldkriich tsjinne de nei de binnenhôf ta tichtmitsele kleastergong as skûlplak tidens loftoanfallen.
Klokken
De seis klokken fan de dom waarden allegear yn 1954 troch de stielfabryk Bochumer Verein getten.
Wyoming (betsjuttingsside)
"Wyoming" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Danilov-kleaster
It Danilov-kleaster (Russysk: Данилов монастырь, Свято-Данилов монастырь) is in stauropegiaal kleaster foar muontsen oan de rjochter kant fan de Moskva yn de Russyske haadsted Moskou. Sûnt 1988 stiet op de grûn fan it kleaster de patriargale en synodale residinsje fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke.
Nei de Russyske Revolúsje wie it Danilov-kleaster it lêste kleaster fan Moskou dat op lêst fan de bolsjewistyske autoriteiten sletten waard. It Danilov-kleaster wie letter ek it earste kleaster dat nei in lange tiid fan ferfal en ûntwijing werom jûn waard oan de Russysk-Otterdokse Tsjerke.
Skiednis
It kleaster waard yn de jierren 1298-1300 stifte troch prins Daniël, de soan fan Aleksander Nevsky. It kleaster waard wijd oan de Daniël de Pylderhillige. De prins ferstoar al gau nei't er syn kleasterûnthjitten dien hie en hy waard by it kleaster begroeven. Yn 1791 waard de prins troch de Russysk-Otterdokse Tsjerke hillich ferklearre. Yn 1330 ferhûzen de bruorren fan it kleaster nei in nij kleaster yn it kremlyn. Alles wat oerbleau fan it âlde kleaster wie in tsjerkhôf, oant Ivan de Ferskriklike it kleaster yn 1560 nij libben ynblaasde. Moskou waard yn 1591 bedrige troch de Krim-Tataren en it gebiet om it kleaster hinne waard fortifisearre en in kamp foar de troepen. Yn 1610 rekke it kleaster yn de Tiid fan de Alteraasje (1598-1613) troch in rige fan militêre skermutselings slim skeind.
Oan it begjin fan de 17e iuw waarden om de kleastergebouwen hinne stiennen muorren mei sân tuorren boud. Yn 1812 folge de plondering fan it kleaster troch de troepen fan Napoleon Bonaparte. De tsjerken waarden leechrôve, mar de tsjerkeskatten koene noch yntiids oerbrocht wurde nei Vologda en it Trije-ienheid-Sergius Lavra. Yn de rin fan de 19e iuw bloeide it kleaster wer op. Yn de twadde helte fan de 19e iuw waarden op it tsjerkhôf fan it kleaster in soad skriuwers, keunsters en gelearden begroeven. Dêrûnder wiene û.o. de skriuwer Nikolaj Gogol, de skilder Vasili Perov, de dichter Nikolaj Jazikov, de filosoof Vladimir Solovjov en de musikus Nikolaj Rubinstein.
Sluting
Nei it útbrekken fan de Russyske Revolúsje waard it kleaster yn oerienstimming mei it dekreet fan de skieding fan tsjerke en steat yn 1919 nasjonalisearre en formeel sletten. Yn oktober 1929 waard de Trije-ienheidkatedraal oerdroegen oan in ynstitút en de romte ûnder de tsjerke brûkt as pakhûs foar moal. Op 6 oktober 1930 moast it kleaster de kaaien fan alle gebouwen oerlangje. De oare deis waarden de reliken fan prins Daniël oerbrocht nei de Tsjerke fan de Opstanning, de parochytsjerke by de súdlike muorre fan it kleaster, dêr't de tsjerketsjinsten noch trochgyngen oant 1932. De Amearikaanske filantroop kocht de klokken fan it kleaster, dy't telâne kamen op de kampus fan de Universiteit fan Harvard. Yn 2008 kamen de orizjinele klokken werom nei't Harvard replika's krige. De gebouwen waarden fanôf 1930 iepensteld foar de opfang fan dakloaze bern en jeugddelinkwinten. De tsjerken waarden fernield en ferboud, it tsjerkhôf waard ferneatige en yn 1931 waard in monumint foar Vladimir Lenin op de binnenhôf fan it kleaster oprjochte. Tsjin it ein fan de jierren 1970 wiene it kleasterkompleks in útsloerd spul. De poartetsjerke wie útleefd en de klokketoer dêrboppe ôfbrutsen. De Tsjerke fan de Hillige Faars fan de sân oekumensyske Synoades wie fan binnen folslein ferboud en as tsjerke net mear te werkennnen en de Trije-ienheidskatedraal hie syn koepels n de portiko's ferlern. Yn de hjerst fan 1982 fersochten patriarch Pimen en de synoade de autoriteiten om ien fan de eardere kleasters fan Moskou oer te dragen oan de Russysk-Ottedokse Tsjerke om dêr yn it ramt fan it millenium-jubileum fan 'de doop fan de Rûs' in tsjerklik sintrum te foarmjen. Op dat stuit waarden de gebouwen noch brûkt troch ferskillende organisaasjes. Alhoewol't it ynearsten foar mannichien hast net te leauwen wie, folge in positive reäksje en waard yn dit gefal net ien tsjerkegebou, mar sels it hiele kleasterkompleks, dat ek nochris yn it sintrum fan de haadstêd fan de Sovjet-Uny stie, werom jûn oan de Russysk-Otterdokse Tsjerke om dêr wer in aktyf kleaster te iepenjen. Mei help fan jild fan it patriarchaat en de parochy's waarden de gebouwen restaurearre om it spirituele en bestjoerlike sintrum fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke te wurden. Yn de simmer fan 1988, doe't it millenium fan de doop fan Ruslân fierd waard, krige de Tsjerke fan de Hillige Faars syn rekonstruëarre ikoanen en ikonostaze werom en waarden der nije kapellen byboud. Der waard in museum iepene mei in útstalling fan manuskripen, âlde boeken, gravueres, portretten, foto's en persoanlike besittings fan de ynwenners fan it kleaster. Ek sette it kleaster útein mei it jaan fan kategeze oan folwoeksenen.
Tsjerke fan de hillige Faars fan de sân Oekumenyske Synoades
De Tsjerke fan de hillige Faars fan de sân Oekumenyske Synoades is in kompleks gebou en bestiet út ferskate boudielen. De basis wurdt foarme troch de Foarbeatsjerke, wylst de boppe- of simmertsjerke yn 1729 tafoege waard yn de foarmen fan de Moskouse barok. Boppe de tagong fan de beneden- of wintertsjerke waard yn 1752 oan de westlike galery fan de simmertsjerke noch in tredde tsjerke oanboud. It gebou bestiet dus út twa simmertsjerken en ien wintertsjerke. De restauraasje fan de tsjerke fûn plak yn de jierren 1970-1980 en waard yn 1988 op 'e nij foar de earetsjinst ynwijd.
Trije-ienheidkatedraal
De Trije-ienheidkatedraal waard op kosten fan in pear hannelslju yn 1838 yn let-klassisistyske foarmen boud. De katedraal waard yn de jierren 1930 ferboud en oanpast oan de nije funksje foar de opfang fan dakleaze jongerein. Yn de yn 1986 restaurearre en diels rekonstruearre katedraal wurde de reliken fan prins Daniël bewarre.
Tsjerke fan Siméon de Pylderhillige
De tsjerke datearret ut 1732 en waard û.l.f. de arsjitekt Ivan Fjodorovitsj Mitsjûrin boppe de poarte fan it kleaster boud. De toer boppe it barokke tsjerkegebou waard yn de kommunistyske tiid ôfbrutsen, mar is yn de jierren 1984-1988 rekonstruearre.
Tsjerke fan Serafim fan Sarov
De bou fan de Serafimtsjerke waard begûn yn 1984, wylst de konsekraasje yn 1988 plakfûn. Yn de tsjerke wurde de roazekrâns en in diel fan de mantel fan de Russyske hillige Serafim fan Sarov bewarre.
Fierder binne der in betinkingskapel út 1988 en in kapel dy't yn it ramt fan it milleniumfeest fan de doop fan Ruslân op it kleasterplein boud waarden. Oare gebouwen lykas de sellen fan de bruorren binne fral 19e-iuwsk.
Into the Woods
Dizze term ferwiist it measte nei:
Ympressario
In ympressario is immen dy't as tuskenpersoan wurket tusken yndividuële artysten en de entertainmentyndustry, en dêrby artysten oan wurk helpt en organisaasjes dy't immen sykje yn kontakt bringt mei artysten. Faak wurkje ympressario's by in buro, in saneamd ympressariaat, dat mear as ien ympressario yn 'e tsjinst hat.
De foardielen foar organisaasjes binne dat se net sels op 'e sneup hoege om in band, en dat as de band om 'e iene of oare reden ôfseit, de ympressario of it ympressariaat yn 'e measte gefallen noch wol in oar bandsje hat dat de put oernimme kin. Foar de artysten is it grutte foardiel fan dizze wurkwize dat se net altyd sels op 'e jacht hoege nei wurk.
Majlinda Kelmendi
Libben en karriêre
Kelmendi waard yn 1991 berne yn it Kosovaarske Peć (Servysk) of Peja (Albaneesk), as de dochter fan yllegale ymmigranten út Albaanje. Yn 1999 sette se yn har berteplak útein mei in judokarriêre, dy't se foar it earst bekroande op it wrâldjunioarekampioenskip fan 2009 yn Parys, dêr't se in goudene medalje helle. Yn 2010 waard se fyfde op it wrâldjunioarekampioenskip yn Marokko en njoggende yn 'e kategory ûnder de 52 kg op it wrâldkampioenskip judo yn Tokio. Yn 2012 kaam Kelmendi op 'e Olympyske Spullen fan Londen út foar Albaanje, om't Kosovo doe troch it Ynternasjonaal Olympysk Komitee (IOC) noch net talitten waard. Yn Londen slagge it har lykwols net om in poadiumplak te besetten. Se wûn yn 'e earste omgong fan 'e Finse Jaana Sundberg, mar ferlear doe yn 'e twadde omgong fan Chistianne Legentil, in Mauritsiaanse.
Op it Jeropeesk kampioenskip fan 2013, yn Boedapest, wûn Kelmendi in brûnzene medalje, en datselde jiers fersloech se op it wrâldkampioenskip yn Rio de Janeiro yn 'e finale de Brazyljaanse Erika Miranda, wêrmei't se de goudene medalje wûn. Yn 2014 ferlingde Kelmendi har wrâldtitel op it kampioenskip yn it Russyske Tsjeljabinsk, wylst se dat jiers ek de Jeropeeske titel wist te winnen op it kampioenskip yn it Frânske Montpellier. Dat jiers klom Kelmendi op ta it earste plak op 'e prestizjeuze frouljusranglist fan 'e Ynternasjonale Judo Federaasje (IJF). Ek yn 2014 ûntfong se út 'e hannen fan presidinte Atifete Jahjaga fan Kosovo de nasjonale Presidinsjele Medalje fan Fertsjinste.
Om't se yn 2015 útskeakele wie troch in blessuere, ferlear se doe beide titels, mar yn 2016 wûn se yn Kazan op 'e nij it Jeropeesk kampioenskip, dat se in jier letter yn Warsjau prolongearre. Letter dat jier kaam se foar har heitelân Kosovo út op 'e Olympyske Spullen fan Rio de Janeiro. By yntocht fan 'e atleten ûnder de iepeningsseremoanje fan 'e Spullen fan Rio, op 5 augustus 2016, droech Kelmendi de flagge fan Kosovo. Dat wie de earste kears dat Kosovo oan 'e Spullen meidwaan mocht. Op 6 augustus besoarge Kelmendi har lân de earste Olympyske medalje, doe't se it earste plak wûn yn 'e judokompetysje foar froulju ûnder de 52 kg.
Yn 2019 wûn Kelmendi op it WK yn Tokio de brûnzen medalje yn har kategory. Op 'e Olympyske Simmerspullen fan 2020, dy't yn 2021 yn Tokio holden waarden, wie Kelmendi by de iepeninsseremoanje ien fan 'e beide flaggedragers fan 'e Kosovaarske ploech. Hja naam diel oan it judo foar froulju ûnder de 52 kg, mar waard teloarstellend al yn 'e earste omgong útskeakele.
Pieter Baukes Rijpma
Pieter Baukes Rijpma (Penjum, 9 maaie 1829 – dêre, 31 july 1895) wie in Frysk keatser dy't yn 'e njoggentjinde iuw fiif kear de PC wûn.
Libben en karriêre
Rijpma waard yn 1829 berne yn Penjum, yn 'e doetiidske gritenij Wûnseradiel. Mei Rients D. Yntema, dy't ek út Penjum kaam, en Willem Klazes Boorsma fan Tsjummearum wûn Rijpma op 9 july 1854 de fyfde edysje fan 'e PC yn Frjentsjer. Dat wie tagelyk de earste PC dêr't de winners fan oerlevere binne. De wedstryd waard doe noch ferkeatst op it Ald Keatsfjild, bûten de Frjentsjerter greften, dat no de strjitte is tusken de Stasjonsbrêge oer it Van Harinxmakanaal en Saakstra's Brêge oer de Alde Trekfeart.
Yn 1858, doe't de PC ûnderwilens ferpleatst wie nei it Sjûkelân, yn 'e Frjentsjerter binnenstêd, wûn Rijpma de wedstryd op 'e nij, diskear mei in folslein út Penjum ôfkomstich partoer, dat fierders bestie út Rients D. Yntema en Rijpma syn neef Pieter Ulbes Rijpma. Nei't yn 1859 de PC net trochgean koe fanwegen in pokke-epidemy, wûn Rijpma it wichtichste keatsbarren fan it jier noch trije kear efterinoar, yn 1860, 1861 en 1862. Op 1 augustus 1860 en 31 july 1861 died er dat wer yn 'e mande mei Rients D. Yntema en Pieter Ulbes Rijpma, en op 30 july 1862 mei Rients D. Yntema en Hielke F. Post fan Kimswert.
Yn totaal garre Pieter Baukes Rijpma 15 punten op foar it Ivich Keatsklassemint. Yn 1864 hold er op mei keatsen. Hy kaam yn 1895 yn 'e âlderdom fan 66 jier yn syn wenplak Penjum te ferstjerren.
Tuomas Holopainen
Tuomas Lauri Johannes Holopainen (Kitee, 25 desimber 1976) is in Finsk toetsenist. Hy is bekend as de toetsenist en oprjochter fan Nightwish.
Karriêre
Holopainen begûn op syn sânde mei pianospyljen. en letter studearre er tolve jier lang klarinet, tenorsaxofoon, piano en muzykteory oan in muzykskoalle. Fanôf 1991 hat Holopainen yn ferskate bands spyle as toetsenist. Yn july 1996 rjochte Holopainen tegearre mei gitarist Emppu Vuorinen en klasgenoat Tarja Turunen Nightwish op. Yn 1999 rjochte Holopainen mei oare Finske muzikanten as njonkenprojekt de metalband For My Pain... op, mar om't se elk te drok wiene mei harren eigen band, waard For My Pain... yn 2004 alwer ûntbûn. Yn 2014 kaam Holopainen mei in solo-album 'The Life and Times of Scrooge''.
Priveelibben
Holopainen waard berne yn Kitee, Noard-Karelje, Finlân, as jongste yn in gesin fan trije. Syn heit wie ûndernimmer en syn mem learares Ingelsk en muzyk. Yn 2015 boaske Tuomas Holopainen mei de Finske sjongeres Johanna Kurkela.