cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Domtsjerke fan Siena
Ynterieur
It brânskildere rûne raam yn it koer waard yn 1288 makke neffens it ûntwerp fan Duccio di Buoninsegna. It is ien fan de âldst noch besteande foarbylden fan Italjaansk brânskildere glês. It roasfinster yn de gevel stamt fan 1549 en stelt it Lêste Nachtmiel foar. It is it wurk fan Pastorino de' Pastorini. De seishoekige, net hielendal symmetryske koepel wurdt bekroand mei Bernini's fergulde lantearne. De trompe l'oeil-kassettes binne yn it lêst fan de 15e iuw blau farve mei gouden stjerren. De kolonnade yn de koepel is fersierd mei fresko's fan 42 patriarchen en profeten, skildere yn 1481 troch Guidoccio Cozzarelli en Benvenuto di Giovanni. De acht bylden op de hoeken ûnder de koepel binne yn 1490 makke troch Ventura di Giuliano en Bastiano di Francesco en wiene oarspronklike polychroom, mar yn 1704 binne se fergulde. It moarmeren heechalter datearret fan 1532 en is it wurk fan Baldassarre Peruzzi. It ûnbidich brûnzen siboarium is it wurk fan Vecchietta (1467–1472, oarspronklik yn opdracht foar de tsjerke fan it hospitaal fan Santa Maria della Scala makke, oan de oare kant fan it plein, en nei yn 1506 nei de katedraal brocht. Twa fan de kandlers dragende ingels binne masterwurken fan Francesco di Giorgio Martini (1439–1502), de oare twa fan Giovanni Martinni (1489).
Oan de pylders fan it preesterkoer binne acht kandlers yn de foarm fan ingels oanbrocht. Se binne fan Domenico Beccafumi (1548–1550), dy't ek de fresko's oan de muorren fan de apsis skildere. Yn 1912 binne se foar in part rekonstruearre. Efter it haadalter is in tige grut skilderij fan de opname fan Marije yn 'e himel fan Bartolomeo Cesi út 1594. Yn it preesterkoer steane moaie koerbanken, makke tusken 1363 en 1397 en yn de 16e iuw útwreide. Der wiene eartiids 90 plakken en de banken stiene oarspronklik yn in dûbele rige opsteld.
Preekstoel
De preekstoel fan carrara-moarmer is tusken it ein fan 1265 en novimber 1268 troch Nicola Pisano tegearre mei oare keunsters makke. Pisano makke him de noardlike goatyske styl eigen en dêr is de preekstoel in foarbyld fan. It is it âldste noch besteande keunstwurk fan de katedraal en ien fan de fjouwer kânsels fan de keunster (de oaren binne te finen yn de dom en it baptistearium fan Pisa en yn de Pieve di Sant'Andrea yn Pistoia). De achthoekige preekstoel wurdt droegen troch njoggen graniten pylders. Fjouwer dêrfan rêste op liuwen. Yn 1543 waard de trep tafoege doe't de preekstoel fan it koer nei de hjoeddeiske lokaasje ferhûze. De stoel is fersierd mei sân reliëfs oer it libben fan Kristus en it Lêste Oardiel mei dêrtusken de bylden fan profeten en ingels.
Flier
De moarmeren flier is ien fan de meast bysûndere yn syn soarte yn Itaalje en beslacht de hiele flier fan de katedraal. It lizzen fan de flier naam in soad tiid yn beslach en gyng fan 1369 oant 1547 troch. Likernôch fjirtich keunstners leveren in bydrage oan it lizzend er fan. De flier bestiet út 56 fjilden fan ferskillende maten. De measte binne rjochthoekich fan foarm, mar de lettere stikken yn it transept binne seishoekich of rútfoarmich. De measte foarstellings binne noch yn de oarspronklike steat.
Keunstwurken
In soad keunstwurken fan de dom, lykas Maestà fan Duccio di Buoninsegna en it brânskildere raam fan Cimabue, binne ferwidere út de katedraal en ferhûzen nei it oanbuorjende Museo dell'Opera del Duomo. Oare weardefolle stikken lykas "De Ferkundiging tusken Sint-Ansanus en Sint-Margareta", in goatysk masterwurk fan Simone Martini en Lippo Memmi dat oant 1799 ûnderdiel útmakke fan in sydalter, waarden oerbrocht nei it Uffizi fan Florâns.
It neamen wurdich binne fierders:
Oargel
It oargel fan de katedraal waard yn 1966 troch de oargelboufirma Tamburini boud. Dêrby waard in grut part fan it materjaal fan de foargonger op 'e nij brûkt. It hjoeddeiske ynstrumint hat 72 registers op fjouwer manualen en pedaal. De traktueren binne elektrysk. It oargel is oer meardere fronten yn de katedraal ferdield.
Libreria Piccolomini
Tsjin it ein fan de 15e iuw liet kardinaal Francesco Todeschini Piccolomini (de letter paus Pius III) yn de hoeke fan it lofter sydskip en it lofter transept foar de boeken- en manuskriptenkolleksje fan syn omke paus Pius II in bibleteek bouwe. It is tsjin in fergoeding mooglik om de bibleteek te besichtigjen. De rjochthoekige romte waard mei fresko's fan Pinturicchio (echte namme: Bernardino di Betto) en syn meiwurkers fersierd, mooglik op basis fan ûntwerpen fan Rafael. It plafond hat mytologyske foarstellings as ûnderwerp, wylst lâns de muorren der tsien sênes te sjen binne oer it libben fan Pius II. De sênes wurde ferklearre mei in latynske tekst.
Pinturicchio skildere de syklus tusken 1502 en 1507 en op ferskillende fresko's is de master sels werom te kennen.
Yn de bibleteek wurde psalmboeken fan de katedraal útstald. De ylluminaasjes binne tusken 1466 en 1478 útfierd troch Liberale da Verona en Girolamo da Cremona en letter ek troch oare keunsters.
Baptistearium
It baptistearium Sint-Jan de Doper is oer treppen fan bûten tagonklik en leit ûnder it útein fan de katedraal. Efter de moarmeren gevel leit net allinne it baptistearium, mar dêrboppe ek foar in grut part de apsis fan de katedraal. De bou fan it baptistearium fûn tusken 1316 en 1325 plak; de hjoeddeiske gevel stamt út 1382. Yn it midden stiet in ferneamd doopfont út 1429, in wurk fan de iere Italjaanske renêssânse. It ferwulft fan de trijeskippige romte is folslein mei fresko's oerdutsen.
Gomarus Kolleezje
thumb|Gomarus Kolleezje yn Grins It Gomarus Kolleezje is in sûnt 1974 besteande, grifformearde skoallegroep foar fuortset ûnderwiis yn Noard-Nederlân, mei praktykûnderwiis, vmbo, havo, vwo, gymnasium en ttû.
It Gomarus Kolleezje hat lokaasjes yn Assen, Drachten, Grins (5) en Ljouwert. Yn Grins binne lokaasjes oan de Magnoliastrjitte, Lavendelweg en trije lokaasjes oan it Vondelpad. Foar learlingen yn de boppebou fan havo/vwo is it allinnich mooglik om les te folgjen yn Ljouwert en op Vondelpad 1.
In lokaasje yn Súdhorn waard yn juny 2019 sletten fanwegen te min learlingen. Dat waard feroarsake troch it feit dat in soad learlingen út Súdhorn en omkriten yn Grins nei skoalle giene.
Bizonkeal
Bizonkeal (Sjajinsk: Motši, útspr.: [motʃi]; Ingelske oersetting: Buffalo Calf (ek wol Mochi neamd); ±1841 – Clinton (Oklahoma), 1881) wie in froulike kriger en lieder fan 'e Súdlike Sjajinnen (Southern Cheyenne), in Yndiaansk folk fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Hja wie ien fan 'e oerlibbenen fan it kwea ferneamde Bloedbad fan Sand Creek, yn novimber 1864, wêrby't Amerikaanske milysjetroepen op ferriedlike wize in freedsum kamp fan 'e Súdlike Sjajinnen útmoarden. Neitiid waard se kriger en ferkearde se goed tsien jier lang op foet fan oarloch mei de blanken, dy't se mei har man, it opperhaad Medisynwetter, fermoarde dêr't se se mar oantrof. Ein 1874 joech se har mei de measte oare Súdlike Sjajinnen oer, wêrnei't se as iennichste Yndiaanske frou ea troch de Amerikanen as kriichsfinzene fêstholden waard.
Bloedbad fan Sand Creek
Bizonkeal waard berne om 1841 hinne en hearde fan oarsprong ta de Tsetsestus-troep fan 'e Súdlike Sjajinnen. Hja wie by de trijeëntweintich jier om, doe't se mei har famylje de winter fan 1864 op 1865 trochbringe soe yn it kamp fan it opperhaad Swarte Tsjettel, dy't bekend stie as fredesstifter. It kamp wie sitewearre oan it streamke de Big Sandy Creek, yn Kolorado, binnen de grinzen fan it Sand Creek Yndianereservaat, en it opperhaad hie by syn tipy neffens ôfspraak in Amerikaanske flagge hyst om oan te jaan dat er in freon fan 'e Amerikanen wie. Likegoed joech de ambisjeuze kolonel John M. Chivington syn 700 man milysjetroepen op 'e iere moarn fan 29 novimber 1864 daliks befel om oan te fallen. Om't de measte krigers fuort wiene, op jacht, bestie it grutste part fan 'e 163 Sjajinnen dy't by dit Bloedbad fan Sand Creek troch de soldaten ôfslachte waarden út froulju en bern. Neffens har eigen eachtsjûgeferslach seach Bizonkeal by de oanfal har mem foar har eagen deasketten wurden, wêrnei't de soldaat dy't harren tipy ynkrongen wie, besocht om Bizonkeal sels te ferkrêftsjen. Hja wist har oan him te ûntwrakseleljen en skeat him doe dea mei it gewear fan har pake. Neitiid wist se it kamp mei guon oare oerlibbenen te ûntflechtsjen, dêrby neisitten troch Chivington syn mannen.
Striid tsjin 'e blanken
Nei dat bloedbad waard Bizonkeal in kriger en lei se har goed tsien jier lang ta op it befjochtsjen fan 'e Amerikanen. Se troude mei it opperhaad Medisynwetter, dy't krekt sa foar de blanken oer stie as sysels, en tegearre joegen se lieding oan in groep krigers. Hja binne benammen bekend wurden troch twa foarfallen. Op 24 augustus 1874 foelen se yn it hjoeddeiske Meade County, yn Kansas, in ekspedysje fan lânmjitters oan dy't laat waard troch kaptein Oliver Francis Short, in feteraan dy't yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch foar it Noarden fochten hie. Short, syn fjirtjinjierrige soan Truman en fjouwer oare leden fan 'e groep waarden deade, en trije fan harren waarden skalpearre. Dit ynsidint kaam bekend te stean as it Bloedbad fan Lone Tree.
Datselde jiers fûn op 10 septimber it saneamde German-Bloedbad plak, ek yn Kansas, wêrby't Medisynwetter, Bizonkeal en harren krigers in kolonistegesin oanfoel dat fia de postkoetsrûte nei Fort Wallace ûnderweis wie. John German, oarspronklik út Georgia, syn frou Liddia Cox German, soan Stephen (19) en dochters Rebecca Jane (20) en Joanna (15) waarden fermoarde en skalpearre, wylst de oare fjouwer dochters, Catherine (17), Sophia (12), Julia (7) en Adelaide (5) ûntfierd waarden. Bizonkeal soe sels mei in tomahawk Liddia German de plasse ynslein hawwe. De beide jongste famkes waarden ûnderbrocht by of ruile mei de troep fan it opperhaad Griis Burd en waarden op 8 novimber befrijd by in ferrassingsoanfal op it kamp fan Griis Burd troch Amerikaanske troepen ûnder lieding fan luitenant (letter generaal) Frank Baldwin. Catherine en Sophia waarden oerdroegen oan it opperhaad Stiennen Keal, dy't him oankante tsjin 'e op 'e lange doer sinleaze striid tsjin 'e blanken. Hja kamen frij doe't Stiennen Keal him mei it meastepart fan 'e restearjende Súdlike Sjajinnen op 2 maart 1875 oerjoech by Darlington, yn it Yndiaanske Territoarium (it hjoeddeiske Oklahoma).
Oerjefte en finzenskip
Bizonkeal joech har doe ek oer, en sysels en Medisynwetter waarden troch de German-susters oanwiisd as de dieders fan it German-bloedbad. Sadwaande waard Bizonkeal de iennichste Yndiaanske frou dy't ea troch de Amerikanen yn kriichsfinzenskip fêstholden is. Sy, Medisynwetter en Griis Burd wiene ûnder 35 Súdlike Sjajinnen dy't mei 27 Kajowa, 11 Komansjen en 1 Keddo nei Floarida ta deportearre waarden, dêr't se finzen holden waarden yn Fort Marion, by Sint-Augustinus. Bizonkeal har ferbliuw yn dat tichthûs duorre goed trije jier. Yn 1878 waard se weromstjoerd nei Oklahoma, dêr't se yn 1881 op 'e âldens fan likernôch fjirtich jier ferstoar yn wat no it stedsje Clinton is.
Boris- en Glebkatedraal (Tsjernihiv)
Skiednis
De tsjerke waard yn it regear fan de foarst Davyd Svjatoslavovitsj (1097–1123) boud. Nei de Mongoalske plondering ûnder Batû Khan yn 1239 waard de tsjerke yn de twadde helte fan de 13e iuw restaurearre. De tsjerke rekke op 'e nij skansearre by de oermastering fan de stêd troch Poalen-Litouwen yn 1611. Sûnt 1628 brûkten roomske Dominikanen it gebou as kleastertsjerke, oant yn 1649 de otterdoksen de tsjerke wer yn gebrûk namen.
Yn 1659, 1790-1805 en 1857 fûnen der feroarings oan it gebou plak.
De katedraal waard yn de Twadde Wrâldkriich foar in grut part ferneatige. De skansearrings yn de Twadde Wrâldkriich waarden tusken 1948 en 1955 ferholpen. By dy restauraasje waard de katedraal op basis fan 20e-iuwsk ûndersyk rekonstruearre yn de oarspronklike steat.
Arsjitektuer
De Boris- en Glebkatedraal is in kompakte tsjerke mei in rjochthoekich grûnplan en in eastlike oriïntaasje en folget it skema fan in otterdokse krúskoepeltsjerke neffens byzantynsk foarbyld. Seis pylders ferdiele de tsjerke yn trije skippen mei trije apsiden yn it easten. Oan de westlike kant fan de tsjerke slút in smelle narteks oan. De skippen binne oerwulve mei tonferwulften en wurde oan de noardlike, westlike en súdlike kant mei healrûne gevels ôfsletten. Boppe de krusing fan de tsjerke riizget in hege koepel boppe it gebou út. De healrûne gevels dy't yn de as fan de koepel lizze binne heger as de oare gevels.
De fassades wurdt fierder troch lisenen en yn de muorre yntegrearre healpylders ferdield, dy't dekorearre kapitelen mei planten en fabelbisten besitte. Smelle en hege finsteriepenings en bline nissen yn it boppediel trochbrekke de fassade. Under de daklist fan de rûne gevels en de dakken fan de absiden rint in rûnbôgefries.
Nicholas Galanin
Libben en wurk
Galanin waard yn 1979 berne yn Sitka, yn 'e Amerikaanske steat Alaska. Hy is fan mingd Aleoetysk, blank Amerikaansk en Tlingit-Yndiaansk etnysk komôf.
As lyts jonkje learde er al fan syn heit om mei juwiellen en lichte metalen te wurkjen. Letter folge Galanin oan 'e London Guildhall University yn it Ingelske Londen in oplieding yn sulversmidderij, dy't er ôfsleat mei in bachelorstitel yn 'e skiene keunsten. Neitiid folge er in oplieding fisuële keunsten oan 'e Massey Universiteit yn Nij-Seelân, dêr't er in mastergraad behelle.
Yn syn wurk fermingt Galanin de tradisjonele lânseigen keunst fan Alaska, benammen dy fan 'e Tlingit fan 'e Alaska Panhandle, mei de moderne Westerske kultuer. Dat docht er mei byldhouwurken, juwiellen, fotografy en audio-fisuële keunstuterings. Galanin syn bekendste keunstwurken drage de titels Things Are Looking Native, Native's Looking Whiter; ''What Have We Become? Vol. 3; en Tsu Heidei Shugaxtutaan'' (Tlingit foar: "wy sille dit doaske mei wiisheid, dat wy op 'e noed hawwe, wer iependwaan").
Dat lêste keunstwurk, dat te sjen is yn it Peabody Essex Museum yn Salem (Oregon), bestiet út twa fideo-opnamen. Yn 'e earste opname dûnset in blanke dûnser op tradisjonele Tlingit-muzyk, wylst yn 'e twadde opname in Tlingit-dûnser yn tradisjonele pronkdracht dûnset op elektroanyske muzyk dy't troch Galanin sels komponearre is.
Galanin hat mei syn wurk ferskate prizen wûn, wêrûnder de United States Artists Fellowship yn 2012, de Eiteljorg Conteporary Art Fellowship yn 2013 en de Rasmuson Foundation Fellowship Award yn 2014.
James Graham
"James Graham", "Jim Graham" of "Jamie Graham" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Skermjen op de Paralympyske Simmerspullen 1980
De VIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1980 hâlden yn Arnhim en Veenendaal, Nederlân.
Floret
{| width=60%
Degen
{| width=60%
Sabel
{| width=60%
Liere (muzykynstrumint)
In liere of lier is in muzykynstrumint dat benammen bekend is út 'e Midsiuwen en de Klassike Aldheid. It is in snaarynstrumint (om persiis te wêzen in poenynstrumint) en as sadanich in foarrinner fan 'e gruttere harpe.
De liere yn 'e Aldheid
Yn 'e Grykske Aldheid waard de liere fral brûkt troch dichters en sjongers om harsels te begelieden. It ynstrumint bestie út in houtene klankkast, dêr't twa earms út stieken, dy't oan 'e úteinen mei-inoar ferbûn waarden troch in dwersbalke. Oan dy dwersbalke sieten fjouwer oant sân stimskroeven, om snaren fêst te meitsjen dy't oan 'e oare kant oer de klankkast hinne rûnen. De snaren koene sawol mei de fingers as mei in plektrum poend wurde. Ek de Midsiuwske iensnarige lút, dy't in parfoarmige klankkast en in lange hals hie, wurdt wol in liere neamd.
De moderne liere
De liere rekke meitiid stadichoan út 'e graasje en yn it ferjit, en tsjinne inkeld noch as symboal, om eat bysûnders mei út te drukken. Yn 1926 waard dit ynstrumint lykwols op 'e nij boud troch ynstrumintmakkers Edmund Pracht en Lothar Gärtner, no as in gromatysk stimd snaarynstrumint. Dy feroaring makke it mooglik en spylje moderne muzyk op 'e liere. De moderne liere wurdt bespile yn fjouwer toansoarten: sopraan, alt, tenoar en bas. De snaren jouwe in tige heldere klank ôf, en foarmje sa in ynspiraasjeboarne foar muzikanten, komponisten en ynstrumintbouwers. Tsjintwurdich wurdt de liere wer oer de hiele wrâld bespile.
Ruud Swinkels
thumb|Ruud Swinkels yn het shirt fan Willem II, seizoen 2013/2014 Swinkels (Moerkapelle, 23 febrewaris 1987) is in earder Nederlânsk fuotballer dy't as keeper spilet
John Graham
"John Graham" of "Johnny Graham" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Accept
Accept is in Dútske metalband yn 1976, yn Solingen oprjochte. Yn 1979 kaam har debútalbum "Accept" út. Yn 1989 waard de band opheft, mar yn 1992 waard in trochstart makke, om yn 1997 der wer mei op te hâlden. Tusken 1997 en 2009 wiene der meardere reünyoptredens wêrûnder yn 2005 op Wâldrock. Fanôf 2009 is de band wer aktyf. Yn de rin fan de jierren had de band in protte wikselingen yn de besetting hân. Accept hat sechstjin studio-albums útbrocht en fjouwer live-albums.
Rykskweekskoalle (Drachten)
De eardere Rykskweekskoalle yn Drachten is in skoalgebou set yn 1923/24 dat werbestimd is ta appartemintekompleks foar wenjen mei begelieding, 'Torenstate'.
Skiednis
Dizze Ryksdeinormaalskoalle-Rykskweekskoalle foar ûnderwizers waard yn 1923/24 boud neffens in ûntwerp fan gemeente-arsjitekt A.S. Vellinga. Hy joech de skoalle de stylskaaimerken fan de doe populêre Amsterdamske Skoalle en de art deco. Noch foar de Twadde Wrâldoarloch wie der in útwreiding fan it gebou oan de Houtleane. De oarspronklike oerhoekske bakstiennen hoekpartij, dy't it meast represintatyf wie foar de ekspresjonistyske ynterbellumarsjitektuer, waard yn 1954 ferboud.
Nettsjinsteande it wizige hoekepart bliuwt it gebou in wichtich en werkenber ûnderdiel fan de bebouwing oan de Torenstrjitte, benammen troch de gearhing mei de eardere Rykslânbouwinterskoalle (1921/22, ryksmonumint) en it ferieningsgebou 'Pro Rege', sûnt 2000 Christian Fellowship Drachten (1924/1953, gemeentlik monumint). Mei dêrom hat it pân yn 2015 de status fan gemeentlik monumint krigen. thumb|left|'Torenstate' mei de yn 1954 ferboude hoekepartij (2018) Yn 1968 feroaren de kweekskoallen yn de pedagogyske akademy (PA) wêrnei't it gebou oan de Torenstraat 14 yn de jierren 70 yn gebrûk naam waard as kantoar fan de tsjinst gemeentewurken en yn de jierren 80 troch de Ryks Middelbere Lânbouskoalle, letter AOC Friesland. Nei 't AOC Fryslân yn de jierren 90 besleat om al it middelber beropsûnderwiis (nivo 3 en 4) te konsintrearjen yn Ljouwert, wie it skoalgebou net mear sa yn gebrûk.
Yn 2014 krige it gebou in nije funksje en waard dêrom yngreven ferboud mei behâld fan de gevel en wichtige boukundige details. Der waarden santjin selsstannige apparteminten realisearre foar jongeren en jongfolwoeksenen mei in lichte ferstanlike beheining en ek hat it kompleks in mienskiplike moetingsromte en kantoarromte foar 24 - oers begelieding. Ekspertise- en behannelsintrum Alliade (foarhinne Reik) stipet de bewenners by it selsstannich wenjen en funksjonearjen.
De Warren (De Tynje)
De Warren is in natoergebiet krekt noardeastlik fan De Tynje. Dit greidefûgelreservaat leit oan de noardkant fan de dyk fan Aldeboarn nei De Tynje yn de gemeente Opsterlân.
It behear waard yn 1986 oerdroegen oan Steatsboskbehear. It behear is rjochte op it beskermjen fan greidefûgels. De lannen wurde foar koartere tiid ferpachte. Der wurdt dêr pas nei 15 juny meand en der mei net mear as 15 ton rûge dong de hektare opbrocht wurde.
Boven Pekela
Boven Pekela (Nederlânsk en offisjeel; Grinslânsk: Boven Pekel, Frysk: Boppe Pekel) is in doarp yn de gemeente Pekela yn de provinsje Grinslân. Eins bin it twa doarpen: Noorderkolonie en Zuiderkolonie, twa oaninoar lizzende streekdoarpen oan beide kanten fan it Pekelderhoofddiep.
It foarheaksel Boven (boppe) ferwiist nei de streamrjochting fan de Pekel A. It fean yn dat gebiet waard yn opdracht fan de stêd Grins oanmakke. Der waard begûn oan de ûnderrin fan de Pekel A. Dêr ûntstie ynearsten Oude Pekela. Fierder streamop ûntstie oan it Pekelderhoofddiep earst Nieuwe Pekela. It Pekelderdiep is winliken de kanalisearre Pekel A.
Itjinge no Boven Pekela is, hearde oarspronklik by Nieuwe Pekela. Om 1900 wiene de beide koloanjes oan de bopperin foldwaande groeid om in eigen tsjerke te krijen. Fan dat stuit ôf is dat part fan it eardere Nieuwe Pekela bekend as Boven Pekela.
Boven Pekela hat in iepenbiere basisskoalle en V.V. Pekelder Boys is dêr fêstige.
thumb|left|Lizzing fan Boven Pekela yn de gemeente Pekela
José Been
José Been (Dalen (Drinte), 4 febrewaris 1979) is in Nederlânsk sportferslachjouster fan Drintsk komôf. Hja leit har frijwol útslutend ta op it ferslaan fan hurdfytsen, en is datoangeande wurksum foar de tillefyzjestjoerder Eurosport en foar de webside Cyclingnews. Been is de earste froulike foltiidsferslachjouster fan it manljushurdfytsen yn Jeropa.
Libben en karriêre
Been waard yn 1979 yn it Drintske Dalen berne. Hja groeide dêr op, en die yn har jonkheid in protte oan sport. Been wie fan har sânde ôf benammen aktyf as swimster, en it hichtepunt fan har karriêre datoangeande wie in brûnzen medalje op 'e Drintske provinsjale swimkampioenskippen. Yn 1997 teach se mei achttjin jier nei Amsterdam, dêr't se skiednis, Frânsk en Spaansk studearre oan 'e Universiteit fan Amsterdam. Neitiid bedarre se fia ferskate banen op it mêd fan managementûndersteuning yn 'e hoeke fan 'e marketing en kommunikaasje. Oant 2010 wurke se foar de fersekeringsmaatskippij Achmea.
Op 18 desimber 2008 waard by Been boarstkanker fêststeld, mei as gefolch dat se langere tiid thússiet. Dy tiid brocht hja troch op 'e bank foar de tillefyzje, mei it sjen fan in hiel soad hurdfytsen. Yn 2009 begûn se dêroer oanhâldend te twitterjen, en krige sa'n protte folgers dat se besleat om mei in nij wurkpaad yn 'e sportsjoernalistyk útein te setten. Nei't se genêzen ferklearre wie, rjochte se dêrta in eigen bedriuw op, mei as namme SportLingua. Hurdfytsferslachjouwer Danny Nelissen, dy't har ek op Twitter folge, bewurkmastere yn 2011 dat se in baan krige by de sportstjoerder Eurosport.
Behalven foar Eurosport hat Been ek wurke foar de UCI, om 'e UCI Road Women World Cup yn byld te bringen. Fierders skriuwt se ek artikels foar û.m. de sportwebside Cyclingnews. Har bedriuw SportLingua neamde se per 1 jannewaris 2014 om ta Tour de José Media. 'Tour de José' is Been har Twitternamme, en 'Media' foege se ta om oan te jaan dat se tsjintwurdich mear docht as allinnich skriuwen oer sport. Hja wennet mei har man en hûn yn Vleuten, yn 'e provinsje Utert.
Tsjûge (amtlike akte)
In tsjûge is de wichtichste assistint fan sawol de brêgeman as de breid by it sluten fan in houlik. De tsjûge fan 'e brêgeman is ornaris in man, wylst de tsjûge fan 'e breid yn 'e regel in frou is. Dat hoecht lykwols net sa te wêzen, en by in houlik tusken twa homo's of lesbiënnes bestiet dy tradisjonele ferdieling nei geslacht alhielendal net. Wol is it sa dat de tsjûgen meastal famyljeleden of goede freonen fan it breidspear binne. It wurdt oer it algemien sjoen as in eare om as tsjûge frege te wurden.
Yn Nederlân binne foar de sluting fan in boargerlik houlik minimaal twa en maksimaal fjouwer mearderjierrige tsjûgen nedich. Ek by it sluten fan in tsjerklik houlik binne tsjûgen nedich, hoewol't in tsjerklik houlik yn Nederlân (oars as yn 'e measte oare lannen) net wetlik jildich is. Behalven foar it sluten fan in houlik binne ek twa tsjûgen nedich foar it ôfsluten fan beskate notariële akten, lykas in testamint. Dat is, oars as by in houlik, in formaliteit, dêr't oer it algemien meiwurkers fan it oangeande notariskantoar foar frege wurde.
Yn it bûtenlân, benammen de Angelsaksyske lannen, nimme de tsjûgen faak in folle wichtiger plak yn op 'e trouwerij as dat yn Nederlân it gefal is. Se hawwe yn it Ingelsk ek aparte nammen: de best man is de tsjûge fan 'e brêgeman, en de bridesmaid of maid of honor is de tsjûge fan 'e breid. Fan sokke persoanen wurdt ferwachte dat se it frijfeintefeest, resp. frijfammefeest organisearje, oant de trouwerij de trouringen bewarje en by it sluten fan it houlik njonken de brêgeman, resp. breid steane. Ek moatte se in taspraak hâlde op 'e brulloft nei de eigentlike trouwerij, wêrby't it gebrûklik is dat se it nije troud pear mei mylde spot de gek oanstekke.
Groomsman Getuige
Jonathan Campbell
"Jonathan Campbell" of "Jon Campbell" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Kirkus Reviews
Kirkus Reviews is in Amerikaansk tydskrift dat resinsjes en oare boekbesprekken omfettet fan nije fiksje en non-fiksje foarôfgeande oan 'e eigentlike publikaasje fan dy wurken. It waard yn 1933 oprjochte en ferskynt twa kear yn 'e moanne, omtrint de earste en de fyftjinde deis. Yn totaal resinsearret Kirkus Reviews mear as 7.000 titels yn 't jier.
Skiednis
Yn 1926 waard Virginia Kirkus (1893-1980) troch de útjouwerij Harper & Brothers oannommen om in berneboeke-ôfdieling op te setten. Yn 1932 waard dy ôfdieling fanwegen de Grutte Depresje tydlik fuortbesunige, dat dêrom besleat Kirkus doe foar harsels te begjinnen. Yn 1933 rjochte hja har eigen literêre tydskrift op, wêrby't se har talei op it resinsearjen fan boeken.
It blêd hiet Bulletin ("Bulletên"), in namme dy't yn 1955 feroare waard yn Bulletin from Virginia Kirkus' Service. Yn 1964 waard dat ferkoarte ta Virginia Kirkus' Service en yn 1967 fierder ta Kirkus Service, foar't yn 1969 de moderne titel Kirkus Reviews ("Kirkus Resinsjes") oannommen waard.
Yn 't earstoan beävensearre Kirkus dat har drukproeven fan boeken jûn waarden, sadat se dy foarôfgeande oan 'e publikaasje beoardielje koe. Dêrby gie it om in stik as tweintich boeken per edysje fan har tydskrift. Tachtich jier letter ûntfangt Kirkus Reviews wykliks hûnderten eksimplaren fan nije publikaasjes, wêrfan't it likernôch hûndert útkiest om te beskriuwen.
Kirkus waard fan 1933 oant 1954 útjûn troch Kirkus' (Virginia) Bookshop Service, fan 1955 oant 1966 troch Virginia Kirkus' Service en fan 1967 ôf troch Kirkus Service. Yn 1970 waard it blêd oerdien oan 'e New York Review of Books, dy't it letter trochferkocht oan Barbara Bader en Josh Rubins. Yn 1985 kaam it tydskrift yn 'e hannen fan útjouwer James B. Kobak, fan wa't it yn 1993 oankocht waard troch David LeBreton. BPI Communications, in dochterûndernimming fan it Nederlânsk útjouwersconcern VNU, kocht Kirkus Reviews yn 1999 fan LeBreton, mar kundige tsien jier letter, yn 2009 de ein fan 'e bemuoienissen mei it blêd oan. Kirkus waard sadwaande yn 2010 fan VNU (dat tsjin dy tiid syn namme feroare hie yn Nielsen Company) oernommen troch de Amerikaanske sakeman Herbert Simon, dy't de mei it blêd ferbûne útjouwerij omneamde ta Kirkus Media LLC, en Marc Winkelman, in feteraan út 'e útjouwersbrâns, oanstelde as algemien direkteur.
Kirkus Prize
Yn 2014 sette Kirkus Reviews útein mei it takennen fan 'e Kirkus Prize, dat finansjeel ien fan 'e grutste prizen fan 'e wrâld is, mei't der in bedrach fan $50.000 oan ferbûn is. Dizze priis wurdt op jierlikse basis yn trije ûnderskate kategoryen útrikt: fiksje, non-fiksje en jongereinliteratuer.
Côtes-d'Armor
Côtes-d'Armor (Frânske útspr.: [kot daʀˈmɔʀ], likernôch: "koot-dach- moch "; Bretonsk: Aodoù-an-Arvor, útspr.: [ˈoːdu ãn ˈarvor], likernôch: " oo -dû-ân ar -vór") is in departemint fan Frankryk dat yn it westen fan it lân leit, oan 'e noardlike kust fan it skiereilân Bretanje. De namme betsjut "Kusten fan de See" (ar mor betsjut "de see" yn it Bretonsk) of "Kusten fan Armoarika" (Armoarika wie yn 'e Aldheid de oantsjutting foar Bretanje). Oant 1990 hiet de departemint Côtes-du-Nord ("De Noardkusten"). Côtes-d'Armor makket diel út fan 'e bestjoerlike regio Bretanje en hat it departemintsnûmer 22. De haadstêd en teffens grutste stêd is Saint-Brieuc. Côtes-d'Armor hie yn 2016 in befolking fan krapoan 599.000 minsken.
Geografy
Côtes-d'Armor leit oan 'e noardlike kust fan it skiereilân Bretanje, dat fan it fêstelân fan Noardwest-Jeropa útstiket yn 'e Atlantyske Oseaan. It beslacht in oerflak fan 6.878 km² en wurdt begrinzge troch it departemint Ille-et-Vilaine yn it easten, it departemint Morbihan yn it suden, it departemint Finistère yn it westen en It Kanaal yn it noarden. De see benoarden it eastlike diel fan it departemint heart ta de Golf fan Saint-Malo, in diel fan It Kanaal dat ynklamme leit tusken de kusten fan Bretanje, Normanje en de Kanaaleilannen. De kust fan Côtes-d'Armor is tige wyld, mei in protte kliffen en kapen. Foar dy kust lizze noch in grut tal eilantsjes, wêrfan't guon net folle mear binne as boppe de weagen útstykjende rotsen dêr't wetterfûgels briede. It grutste eilân is Bréhat. It binnenlân fan Côtes-d'Armor is heuveleftich, mei't it in diel fan it Armorikaansk Massyf omfettet, dat in tige âld, tige ôfsliten berchtme is.
Skiednis
Côtes-du-Nord wie ien fan 'e oarspronklike 83 departeminten fan Frankryk, dy't op 4 maart 1790 oprjochte waarden nei't by de Frânske Revolúsje fan 1789 alle doetiidske Frânske provinsjes (wêrûnder Bretanje) opheft wiene. It nije departemint besloech it hiele âlde Lân fan Saint-Brieuc, it meastepart fan 'e histoaryske Trégor, de eastlike helte fan Cornouaille en it noardwestlike part fan it Lân fan Saint-Malo. De yndustrialisaasje en urbanisaasje fan 'e njoggentjinde iuw gie fierhinne foarby oan Côtes-du-Nord, dat in plattelânsgebiet bleau. Wol krige de krite, krekt as de rest fan Bretanje, te lijen fan 'e slimme ûnderdrukking fan 'e lânseigen Bretonske taal troch de Frânske oerheid, en naam it diel oan 'e oplibbing fan 'e Bretonske kultuer yn 'e twadde helte fan 'e iuw.
Yn 'e tweintichste iuw gie de aktive striid yn 'e Earste Wrâldoarloch fierhinne oan Côtes-du-Nord foarby, mar tsientûzenen jonge manlju út it departemint kamen om yn 'e rinfuorgen fan it Westfront. Yn 'e Twadde Wrâldoarloch waard Côtes-du-Nord ûnder de Slach om Frankryk yn 'e maityd fan 1940, beset troch nazy-Dútslân. Nei de lânings fan 'e Alliëarden yn Normanje, op D-Day, waard it departemint mei it grutste diel fan 'e rest fan Bretanje yn augustus 1944 befrijd. Fan alle dielen fan Bretanje kaam Côtes-du-Nord relatyf it minst skeind út 'e oarloch. Yn 1990 waard de namme fan it departemint feroare yn Côtes-d'Armor.
Ekonomy
De ekonomy fan Côtes-d'Armor moat it noch altyd foar in grut part hawwe fan 'e lânbou en de fiskerij, mei't der amper yndustry is. Oan wynbou wurdt der likemin dien. Njonken de fiskerij bestiet de agraryske sektor yn Côtes-d'Armor benammen út feehâlderij en de bou fan û.m. nôt, dat fierhinne bedoeld is as feefoer. Wat de tsjinstesektor oangiet, is it toerisme fan groeiend belang.
Bestjoer
Côtes-d'Armor is in departemint fan Frankryk dat bestjoerd wurdt troch in departemintale ried, wêrfan't de leden by mei geregelde tuskenskoften holden ferkiezings troch de ynwenners keazen wurde. Oan it haad fan it departemintaal bestjoer, dat syn sit hat yn 'e departemintale haadstêd Saint-Brieuc, stiet in prefekt. It departemint is ferdield yn 4 arrondisseminten, dy't opdield binne yn 27 kantonnen, dy't wer opdield binne yn 348 gemeenten. Côtes-d'Armor bestiet fierders út 5 kiesdistrikten foar de Nasjonale Assimblee. It departemint hat in lange tradysje fan anty-klerikalisme, benammen yn it binnenlân, yn 'e krite om 'e eardere kommunistyske enklave Guingamp hinne. Dêrtroch wurdt Côtes-d'Armor faak sjoen as in links bolwurk yn in fan âlds polityk rjochts Bretanje.
Demografy
Neffens offisjele sifers út 2016 hie Côtes-d'Armor doe 598.953 ynwenners. De befolkingstichtens kaam dêrmei út op 87,1 minsken de km². De grutste stêd yn it departemint is it haadplak Saint-Brieuc, mei yn 2011 46.000 ynwenners. Oare gruttere plakken binne Tréguier, Lannion, Guingamp en Lamballe. Mûr-de-Bretagne, djip yn it binnenlân, is bekend as in geregeld einplak fan etappes fan 'e Tour de France.
It grutste part fan 'e befolking fan Côtes-d'Armor bestiet út etnyske Bretonnen, wylst de rest fierhinne opmakke is út Frânsen. It departemint leit op 'e grins fan Neder-Bretanje, it diel fan it histoaryske Bretanje dat Bretonsktalich is, en Opper-Bretanje, it diel dêr't fan âlds Gallo sprutsen wurdt. De grins tusken dy beide gebieten rint fan Plouha, oan 'e kust, nei Mûr-de-Bretagne. As gefolch fan 'e yntinsive kulturele assimilaasjepolityk dy't it nasjonale regear sûnt de iere njoggentjinde iuw fierd hat, is it Frânsk lykwols tsjintwurdich foar de oergrutte mearderheid fan 'e befolking de memmetaal. It Bretonsk, in Keltyske taal, wurdt noch sprutsen troch in minderheid, wylst it Gallo, in Romaanske taal dy't faak sjoen wurdt as in Frânsk dialekt, noch minder sprekkers hat. Beide talen wurde op 'e skoallen yn it departemint (ôfhinklik fan 'e regio) ûnderwiisd.
Op religieus mêd wie Côtes-d'Armor, dêr't yn 2006 mar sa'n 50% fan 'e ynwenners út oanhingers fan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke bestie, doe al ien fan 'e minst religieuze departeminten fan Frankryk. De rest fan 'e befolking bestiet foar it meastepart út ateïsten en agnosten.
Holhoarnigen
De holhoarnigen (wittenskiplike namme: Bovidae) foarmje in famylje fan krapoan 140 bistesoarten fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia) en it skift fan 'e evenhoevigen (Artiodactyla), dêr't û.o. de ko, it skiep en de geit ta hearre. Holhoarnigen ûnderskiede harren troch (alteast by de mantsjes) karakteristike, oer it algemien kromme hoarnen sûnder fertakkings dy't bedutsen binne troch in permaninte laach keratine. De famylje is tige wiid ferspraat, mei ûnderskate soarten dy't lânseigen binne yn Aazje, Afrika, Jeropa en Noard-Amearika.
De holhoarnigen binne frijwol allegearre herbivoaren, útsein de measte duikersoarten, dy't omnivoar binne. Yn grutte rinne de holhoarnigen útinoar fan 'e gaur, in wyld kobist út Aazje, dat in skofthichte fan 2,2 m hat, oant de dwerchantilope, dy't sa'n 3 kg weaget en like grut is as in hûskat. Se libje yn in ferskaat oan biotopen, fan woastyn en toendra oant tropysk reinwâld.
Catalina Cruz
Catalina Cruz, echte namme ûnbekend (Cleveland (Ohio), 14 septimber 1979), is in Amerikaansk neakenmodel, webcamgirl, pornografysk aktrise en pornoprodusinte fan mingd Dútsk-Sloveensk etnysk komôf, dy't yn it begjin fan har karriêre ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Jenna Z en JennaZ. Hja sette yn 2000 útein mei in karriêre yn 'e Amerikaanske pornoyndustry, wêrby't hja har net sasear talei op it spyljen yn films, mar mear op it fersprieden fan eigen materiaal fia har webside. Yn 2009 wûn Cruz de AVN Award foar ynternetstjer fan it jier.
Libben en karriêre
Cruz waard yn 1979 berne yn 'e stêd Cleveland, yn 'e Amerikaanske steat Ohio, mar groeide op yn it lytsere plak Brunswick. Ein jierren njoggentich krige se ûnder de namme Jenna Z (ek wol oaninoar skreaun as JennaZ) in beskate bekendheid mei wurk as fitnessmodel dat se as bybaantsje die njonken har foltiidswurk as siktaresse. Yn dy snuorje waarden der fotoreportaazjes fan har opnommen yn tydskriften as MuscleMag International en American Curves. Letter begûn Cruz neaken te posearjen, bgl. yn Splat Magazine, en sa rekke se fia-fia by de Amerikaanske pornoyndustry belutsen.
Hoewol't Cruz yn 2007 en 2008 yn fjouwer pornofilms fan it foaroansteande label Adam & Eve spile, hat se har benammen konsintrearre op it meitsjen fan pornografysk materiaal foar har eigen websiden. Dêrby hat se sawol solo-, lesbyske as heteroseksuële sênes dien, anale seks ynbegrepen. Hja leit har lykwols benammen ta op orale sekssênes, en hat dêrfoar twa parodywebsiden oprjochte, LicensedToBlow.com (oangeande fellatio) en LisencedToLick.com (oangeande kunnilingus), wêrby't se de draak stekt mei har eigen sabeare superieure orale feardichheden troch oare pornostjerren yn sok wurk te beoardieljen en sifers te jaan. Al har trije websiden binne oansletten by it Fantasy Girl Entertainment Network. Yn 2009 wûn Cruz foar har ynternetwurk de AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld) yn 'e kategory ynternetstjer fan it jier. Yn 2011 waard se nochris nominearre foar de AVN Award yn dyselde kategory.
Finken
thumb|Skelfink thumb|Kwêkfink
Finken binne sieditende sjongfûgels fan it skaai Fringilla. De belangrykste en bekendste soarten binne de skelfink (Fringilla coelebs) en de kwêkfink (Fringilla montifringilla). Yn rommere sin wurde ûnder "finken" alle fûgels fan de famylje fan de finkfûgels (Fringillidae) begrepen.
Borgercompagnie
Borgercompagnie (Nederlânsk en offisjeel; Grinslânsk: Börkomnij, Frysk: Boargerkompenije) is in karakteristyk feankoloniaal lintdoarp yn de provinsje Grinslân. It doarp Borgercompagnie leit yn twa gemeenten: Midden-Grinslân en Veendam.
Unôfhinklikheidsferklearring
In ûnôfhinklikheidsferklearring is in polityk dokumint wêryn't de soevereiniteit fan in te ferselsstannigjen lân opeaske wurdt troch in organisaasje of groepearring yn of út it oangeande gebiet. Dat gebiet wurdt dêrby ûnôfhinklik ferklearre. It publisearjen fan in ûnôfhinklikheidsferklearring is in stap op it paad nei steatsfoarming. Yn 2010 skreau it Ynternasjonaal Gerjochtshôf fan 'e Feriene Naasjes yn in stik oangeande de Unôfhinklikheidsferklearring fan Kosovo dat "it ynternasjonaal rjocht gjin ferbod op ûnôfhinklikheidsferklearrings omfettet." Nettsjinsteande dat wurde de skriuwers fan in ûnôfhinklikheidsferklearring troch it sintrale regear of memmelân fan it gebiet dat him losskuorre wol, gauris ferfolge foar saken as anargisme, majesteitsskeining, rebûlje en lânferrie.
Borgercompagnie
Skiednis
Borgercompagnie is yn de 17e iuw ûntstean doe't borgers (boargers) út de stêd Grins dêr in feankoloanje stiften. Yn 1647 waard it djip (Grinslânsk: daip = kanaal) groeven. Yn 1655 waard de feanboarch Welgelegen boud.
Nei de ferfeanterij waard it Borgercompagniesterdiep net goed ûnderhâlden sadat it om 1880 ûnbefarbar wurden wie. Dêrom waard yn dat jier in spesjaal wetterskip oprjochte, de Kanaalwaterschap voor Borger- en Tripscompagnie foar it ûnderhâld fan sluzen, brêgen en kanaalpannen.
Lâns it oarspronklike djip stean oan wjerskanten boerepleatsen en huzen. De nûmering begjint by 1 yn Sappemeer en rint op oant rom 250 yn it eardere Wildervank. Flak foar de krúsing mei de Veendammerweg is der oan de ûneven kant in útrinner rjochting de Langeleegte.
It middelste part fan it djip is yn de jierren 1970 tichtsmiten.
Yn 2005 waard yn Borgerscompagnie in dongfergistingsfabryk iepene. It waard ynearsten priizge as in foarútstribjend bedriuw en krige in stimulearringspriis. It fabryk ferwurket 35.000 ton dong it jier. Der is lykwols oanienwei skeel mei de buorlju en de gemeente Veendam fanwegen de stank.
Unôfhinklikheidsferklearring
Reden foar in gebiet om him ûnôfhinklik te ferklearjen is ornaris dat der troch de sintrale oerheid of it memmelân gjin rekken holden wurdt mei de belangen fan 'e ynwenners fan it oangeande gebiet, of dat dy belangen sels mei opsetsin skea tabrocht wurdt. Dêrby kin men tinke oan 'e ûnderdrukking fan minderheden wêrby't minskerjochten ûntsein wurde, it ûnthâlden fan selsbestjoer oan oerseeske gebietsdielen of it ekonomysk eksploitearjen fan kriten wêrby't dy, bgl. troch miljeufersmoarging, ûnbewenber wurde foar de lânseigen befolking.
It kin wêze dat de sitewaasje sa útsichtleas is dat dan ûnôfhinklikheid as de iennichste útwei sjoen wurdt. De publikaasje fan in ûnôfhinklikheidsferklearring kin troch it skokeffekt in nije ympuls oan in debat mei it sintrale regear jaan of sa'n debat op gong bringe, sadat yn guon gefallen de úteinlike ûnôfhinklikheid fan it gebiet dat him ôfskiede wol, oerstallich wurdt. It kin lykwols ek wêze dat it sintrale regear sa'n ferklearring opfet as in opstân. Soks kin dan liede ta in militêr konflikt dat in ûnôfhinklikheidsoarloch hjit. As beide partijen yn sa'n konflikt like sterk binne, of as it sintrale regear net de middels hat om militêre aksje te ûndernimmen (of troch druk fan 'e ynternasjonale mienskip dêrfan wjerholden wurdt), kin in ûnôfhinklikheidsferklearring ek liede ta in diplomatike ympasse, lykas yn it gefal fan Kosovo of Nagorno-Karabach. It lêste lân dat mei ynstimming fan beide partijen (d.w.s. fan it gebiet sels èn fan it sintrale regear) de ûnôfhinklikheid útrôp, wie Súd-Sûdan yn 2011.
Skermjen op de Paralympyske Simmerspullen 1984
De VIIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1984 hâlden yn Stoke Mandeville (Grut-Brittanje) en New York, (Feriene Steaten).
Floret
{| width=60%
Degen
{| width=60%
Sabel
{| width=60%
Grutte Priis Formule 1 fan Spanje 2007
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Spanje 2007 yn Montmeló op 13 maaie 2007. It wie de fjirde race fan 17 races fan de Formule 1 yn 2007. Hy waard op it Sirkwy fan Kataloanje hâlden. De race waard hâlden oer 65 omgongen, op it 4,7 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 302,4 kilometer.
Femke Kok
Femke Kok (Nij Beets, 5 oktober 2000 ) is in Frysk langebaanrydster. Yn febrewaris 2020 waard Kok wrâldkampioen op de teamsprint.
Ynternasjonaal Filmfestival fan Stockholm
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Stockholm (Sweedsk: Stockholms Filmfestival) is in filmfestival dat elts jier yn 'e twadde helte fan 'e moanne novimber holden wurdt yn 'e Sweedske haadstêd Stockholm. It evenemint waard foar it earst organisearre yn 1990 en leit him derop ta om it oanbod fan 'e beskikbere films yn Sweden te ferbreedzjen. Dêrta moat in trêdepart fan 'e films dy't foar it Ynternasjonaal Filmfestival fan Stockholm selektearre wurde, it rezjydebút fan in filmmakker wêze.
Allinne regisseurs dy't minder as trije films makke hawwe, kinne harren wurk meitingje litte nei de wichtichste priis fan it festival, it Brûnzen Hynder (Sweedsk: Bronshästen). De bekende Amerikaanske regisseur Quentin Tarantino wûn it Brûnzen Hynder bygelyks twaris: yn 1992 foar Reservoir Dogs (syn earste film) en yn 1994 foar Pulp Fiction (syn twadde film).
Dêrnjonken wurde op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Stockholm in oeuvrepriis en in publykspriis (foar bêste film) ferjûn. De oeuvrepriis is wûn troch û.o. Dennis Hopper, Quentin Tarantino, Jean Paul Gaultier, Rod Steiger, Elia Kazan, Gena Rowlands, Roman Polanski, Lauren Bacall, Oliver Stone, Lasse Hallström, Susan Sarandon en Francis Ford Coppola. De publykspriis waard bygelyks yn 2007 wûn troch Juno, yn 2013 troch 12 Years a Slave en yn 2017 troch Three Billboards Outside Ebbing, Missouri.
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Stockholm organisearret ek in parallel filmfestival foar bern en teenagers, it Juniorfilmfestival fan Stockholm. Dat wol bern en jongerein yn 'e kunde komme litte mei films fan oer de hiele wrâld dy't se oars nea sjen soene. Alle filmfertoanings yn it ramt fan it Juniorfilmfestival binne fergees tagonklik foar eltsenien fan 6 oant 19 jier. Fierders organisearret it Ynternasjonaal Filmfestival fan Stockholm elts jier yn augustus in fiifdeiske Simmerbioskoop yn 'e iepen loft yn it Rålambshovspark yn Stockholm.
Skermjen op de Paralympyske Simmerspullen 1988
De VIIIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1988 yn Seoel, Súd-Korea hâlden.
Floret
{| width=60%
Degen
{| width=60%
John Campbell
"John Campbell" of "Johnny Campbell" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Borgsweer (plak)
Borgsweer (Nederlânsk en offisjeel; Grinslânsk: Börgsweer; Frysk: Boarchswar) is in lyts doarp yn de gemeente Iemsdelta yn de provinsje Grinslân. It leit efkes bewesten fan Termunterzijl, oan de râne fan it yndustryterrein by Delfsyl. It doarpke hat 150 ynwenners (2021).
Namme
It doarpke leit op in lege wierde weer fan borgis- dat genityf inkelfâld fan it Aldfryske burch itjinge boarch of ek wol dyk betsjut.
Karspel
Ta it eardere karspel Borgsweer hearden ek de buorskip Lalleweer en earder ek de útbuorren De Knuif. It karspel hearde yn tsjinstelling ta de oare doarpen yn it Klaai-Aldamt net by Termunterzijlvest, mar by Oterdumerzijlvest. Neffens in berjocht út de 16e iuw foarmen Borgsweer en Lalleweer oarspronklik ek in aparte rjochtsstoel.
Terp en tsjerke
Borgsweer leit op en oan in rjochthoekige terp. Op de terp stiet de ienfâldige tsjerke fan Borgsweer út 1881. Neffens in tinkstien út 1635 hat der earder in âldere tsjerke stien, dy't wijd wie oan Nikolaas fan Myra. De frijsteande tsjerketoer waard yn de 18e iuw sloopt.
Boargen
Borgsweer hie - sa blykt út in ferklearring út 1487 - oant it begjin fan de fyftjinde iuw in boarch en foarme oant fier yn de 16e iuw in selsstannige rjochtsstoel. De âldste fermeldingen fan de namme bin Borgiswer (1428), Borgisweer (1432) en Borcxwer (1441).
Bewesten Borgsweer stie it hûs Fluijtenburgh, dat by de Stoarmfloed fan 1686 fuortspielde.
Delfsyl
It bestean fan it doarp waard yn de 70-er jierren fan de 20e iuw earnstich bedrige. De útwreidingsplannen fan Delfsyl, dêr`t de doarpen Heveskes, Oterdum en in grut diel fan Weiwerd foar opoffere waarden, drige ek Borgsweer op te slokken. Troch de ôffallende ûntjouwingen is dy bedriging ûnderwilens net mear oan de oarder.
Sweagermieden
De Sweagermieden is in natoergebiet tusken Westergeast en Damwâld besuden Driezum. It gebiet wurdt foar in diel beheard troch Steatsboskbehear. De Sweagermieden wurde begrinze troch de Petsleat, de Kollumersweachsterfeart, Easterbroeksterwei en de Miedwei. It iepen lânskip bestiet foar in meastepart út boerelân. De Sweagermieden is ryk oan fûgels, yn de lannen groeit in soad rûkersgers.
Benoarden de Sweagermieden rûn destiids de âlde Swimmer dy’t útrûn om de Petsleat. Yn it gebiet binne noch de fjouwer eardere plassen werom te finen, lykas it moeras De Brekken, oan de noardkant fan de wettersuveringsynstallaasje by de Petsleat. Yn it iepen lânskip fan greiden lizze boskjes en rûge reidfjilden fan eardere petgaten. Hjir waard yn de 19de en 20ste iuw fean ôfgroeven. Soks barde ek al yn de Midsiuwen doe't de turf brûkt waard foar branje en de stienbakkerij fan it kleaster fan Dokkum. Nei it turfgraven bleau der leech en wiet lân oer dat brûkt waard as healân. De heger lizzende bettere grûn waard brûkt troch de boeren fan Kollumersweach en De Westereen.
Fan 1879 oant 1970 bestie it boezumwetterskip Zwagermieden en De Triemen dat dêrnei opgie yn it nije wetterskip Lits en Lauwers.
De súdwestlike Mieden hat elzensingels en in pear boskjes op sân en feangrûn. It iepene noardeastlike part bestiet út fean en klaai-op-fean. It lân wurdt ekstinsyf brûkt as greide en healân. Op in pear stikken wurde noch jirpels en mais boud.
Ekologyske Haadstruktuer
De Sweagermieden binne ûnderdiel fan de ekologyske haadstruktuer (EHS), in gearhingjend stelsel fan natoergebieten. De mieden binne hjiryn in skeakel yn de ‘wiete-as’ dy’t rint fan de Lauwersmar, oer Dokkumer Nije Silen, it Sjoukjemuoisgat (by Kollum), de Wygeast en de Triemen, de Sweagermieden, de Falomster Leien, De Houtwiel en fia It Bûtenfjild nei de Grutte Wielen by Ljouwert.
Rustenburg (plak yn Súd-Afrika)
Rustenburg is in stêd oan de foet fan de Magaliesberg-bergen yn de Súdafrikaanske provinsje Noardwêst, 112 kilometer noardwestlik fan Johannesburg. It is ien fan pakken yn it lân, dy't wat ynwennertal oanbelanget hurd waakst. Tichteby de stêd binne de twa grutste platinaminen en de grutste platinaraffinaderij fan 'e wrâld, Precious Metal Refiners (PMR). PMR produsearret likernôch 70% fan de platinaproduksje yn 'e wrâld. De rykswei N4 rint as in snelwei by de stêd lâns.