cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fersen fan Minne
Fryske oersetting
De Fryske fertaling en ek de ynformative ynlieding binne fan 'e hân fan Klaas Bruinsma te Aldemardum, dy't, te sjen oan 'e datearring fan syn ynlieding, der yn juny 1999 al dien wurk mei makke hie. Yn syn ynlieding makket Bruinsma û.m. melding fan Douwe Kalma syn Sangen fen Hadewych, út 1919 en 1920. Kalma hat mei it wurdsje "fen", dêr't er blykber mei bedoelde "ta earbetoan fan", aardich wat lju op 'e doele brocht. It giet hjirby lykwols net om oersettings fan Hadewych har gedichten, mar om oarspronklik wurd fan Kalma sels. Dêrmei is Bruinsma dus de earste oersetter fan Hadewych yn it Frysk.
3voor12
3voor12 is in multimediaal platfoarm foar popmuzyk fan de Nederlânske publike omrop VPRO. 3voor12 waard oprjochte op 15 maaie 1998 en fierde yn maaie 2018 syn tweintichjierrich bestean.
3voor12 hat in útwreide website mei ûnder mear ynterviews, albumresinsjes en festivalferslaggen. Dêrneist hat it platfoarm in radioprogramma op 3FM. Mei syn ferskillende kanalen hat 3voor12 ferskillende prizen yn de wacht sleept, wêrûnder de Fryske Poppriis, de Pop Media Prijs en de Gouden Pixel.
3voor12 docht gauris ferslach fan festivals as Lowlands, Pinkpop, Eurosonic Noorderslag en Into The Great Wide Open.
3voor12 Award
Sûnt 2004 rikt 3voor12 elk jier in priis út foar it bêste Nederlânske album fan it jier. De redaksje fan 3voor12 nominearret tolve albums, wêrnei’t in sjuery fan muzikanten, profesjonals út de muzykyndustryy en publyksleden beslút hokker album de 3voor12 Award wint. Allinnich de Nymweechske rockband De Staat wûn de priis oant no twa kear, yn 2009 foar Wait For Evolution en yn 2016 foar O.
Jan Switters
Jan Switters (1959) is in Fryske producer út Gau. Yn 2009 wûn hy de Fryske Poppriis foar syn jierrenlange wurk efter de skermen. Yn 2009 naam er it behear oer fan de Popkelder yn Ljouwert.
Switters docht it lûd foar in soad bands en begeliedet oankommend talint. Syn Landscapestudio stiet oan de Boeijengastrjitte yn Gau.
Wergeastermar
De Wergeastermar wie in mar en is no in polder benoarden Eagum en súdwest fan Wergea. De mar wie in boarne fan fisk foar Eagum.
Yn 1631 waard besletten ta it ynpolderjen fan de mar. Ein 1633 lei it lân drûch. De foarm fan de mar is noch werom te finen yn it ferbân fan de Wergeaster Feart, de Nije Waring en de Ringsleat.
Darvel
Darvel (Dervel) is in plak yn East-Ayrshire yn Skotlân oan de eastside fan Irvine Valley. It plak leit sa'n 15 km fan Kilmarnock, de haadstêd fan East-Ayrshire.
South Bend (Indiana)
Demografy
Fan de befolking is 14,8 % âlder as 65 jier en bestiet foar 32,5 % út ienpersoanshúshâldings. De wurkleazens is 4,7 % (2000).
Likernôch 8,5 % fan de befolking fan South Bend bestiet út hispanics en latino's, 24,6 % is fan Afrikaansk komôf en 1,2 % fan Aziatyske oarsprong.
It tal ynwenners gie omheech fan 106.055 yn 1990 nei 107.789 yn 2000, mar sakke letter in bytsje.
Klimaat
Yn jannewaris is de trochsneed temperatuer -4,8 °C, yn july is dat 22,7 °C. Der falt trochstrings 994,2 mm delslach yn it jier (mjitperioade 1961-1990).
Breakthrough Entertainment
Breakthrough Entertainment is in Kanadeeske film- en tillefyzjestudio. It bedriuw is fêstige yn Toronto, en makket sawol spylfilms as tillefyzjeprogramma's. By dy lêste kategory giet it om tillefyzjefilms, tillefyzjesearjes, dokumintêres en tekenfilmsearjes.
Skiednis
Breakthrough Entertainment is in Kanadeeske film- en tillefyzjestudio, dy't yn 1986 oprjochte waard troch produsinten Peter Williamson en Ira Levy. It bedriuw hat films en tillefyzjeprogramma's ferkocht oan omroppen yn mear as twahûndert ûnderskate lannen en territoaria. Yn july 2018 waarden de rjochten op 'e fûnskatalogus fan Breakthrough Entertainment oankocht troch de 9 Story Media Group.
Produksjes
Under de produksjes fan Breakthrough Entertainment binne populêre Kanadeeske tillefyzjesearjes as Jimmy Two-Shoes, Atomic Betty, My Big Big Friend, Miss BG, Jay Jay the Jet Plane, Jungle Junction, JoJo's Circus, en The Octonauts. Ek in filmtrilogy oer it ferneamde berneboek Anne of Green Gables, fan skriuwster L.M. Montgomery, waard troch Breakthrough Entertainment makke, besteande út 'e tillefyzjefilms L.M. Montgomery's Anne of Green Gables, L.M. Montgomery's Anne of Green Gables: The Good Stars en L.M. Montgomery's Anne of Green Gables: Fire & Dew.
Abdij Bronnbach
Kleaster Bronnbach is in eardere sistersjinzerske abdij, dat healwei de 12e iuw stifte waard. It kleaster stiet oan de Tauber yn Wertheim op it doarpsgebiet fan Reicholzheim yn de Dútske dielsteat Baden-Wuertemberch. Sûnt 1986 is de Main-Tauber-Kreis eigner it eardere kleaster. Ferskillende organisaasjes meitsje gebrûk fan de gebouwen en sûnt 2000 makket ek de Kongregaasje fan Misjonarissen fan de Hillige Famylje gebrûk fan in diel fan it kompleks.
Stifting en ûntwikkeling
It kleaster waard yn 1151 op inisjatyf fan Billung fan Lindenfels, Sigebot fan Zimmern, Erlebold fan Krenzheim en Beringer fan Gamburg stifte. Nei alle gedachten ûntstie de skinking fan it castsrum brunnebach, dat boppe it hjoeddeiske plak fan de abdij lei, ûnder ynfloed fan in preker fan Bernardus fan Clairvaux yn 1146 yn Würzburg. In skinking yn 1157 fan grûn fan de aartsbiskop Arnold fan Selenhofen makke de ferhûzing fan it kleaster nei de eastlike kant fan de Tauber mooglik. De aartsbiskop woe graach begroeven wurde yn it kleaster, mar hy waard yn 1160 mei geweld fermoarde en oars as syn winsk yn Mainz byset.
Noch yn itselde jier waard mei de bou fan in abdijtsjerke útein set, dy't op 28 april 1222 ynwijd waard. Yn 1167 waard it kleaster as filiaalkleaster troch Maulbronn oernommen en de Maulbronner muonts Wigand waard de nije abt fan Bronnbach. Al yn 1170 hie it kleaster aardich wat besit yn Wertheim, Miltenberg, Würzburg, Aschaffenburg en Frankfurt en yn 1230 wiene de belangrykste gebouwen foltôge.
Yn de 14e iuw hie it kleaster regelmjittich lêst fan ynfallende rôfridders út Gamburg en Külsheim. By ien fan de ynfallen waard in fontein fan it kleaster stellen, dy't hjoed-de-dei noch yn Külsheim stiet en der mei foar soarge dat Külsheim de reputaasje "Brunnenstadt" krige. Fanwegen dy ynfallen waarden ynstee fan de keizer yn it jier 1355 de greven fan Wertheim as beskermhearen fan it kleaster ynset. De Bronnbacher muonts Michael Baumann skreau de natuerkundige ensyklopedy "Buch von der natur vnd eygenschafft der dingk" (1478). It is it belangrykste wurk fan de talrike bydragen fan it kleaster oan de literatuerskiednis.
It kleaster leit op de grins fan de bisdommen Mainz en Würzburg en beide bisdommen besochten it kleaster yn besit te krijen, mar Bronnbach bleau, útsein koarte ûnderbrekkings, oant it begjin fan de 19e iuw in selsstannige organisaasje. Oan de muontsen fan Bronnbach is de wynbou yn de delte fan de Tauber te tankjen.
Boerekrigen en reformaasje
Yn it jier 1525 waard it kleaster troch opstannige boeren plondere. De twa oargels, fiif kapellen en twa bibleteken waarden ferneatige. De muontsen fan Bronnbach keazen Clemens Leusser op 26 novimber 1548 as abt, mar in pear jier letter ripen yn de abt de ideeën fan de reformaasje en sa rekke Leusser oertsjûge dat de wiere kristlike leare te finen wie by de grifformearde kant. Yn deselde tiid bekearden ek de beskermers fan de abdij, de greven fan Wertheim, harren ta de protestantske lear en fanôf dy tiid waard druk op de muontsen útoefene om dat foarbyld te folgjen.
Mei peaske 1553 waarden yn Bronnbach en alle dêrunder fallende parochy's foar it earst Dútsktalige tsjerketsjinsten fierd. Leusser sette útein mei de grifformearde foarming fan 24 jonge manlju, mar om't er him bedrige fielde troch de biskop fan Würzburg loek er him werom yn Wertheim sels, dêr't it kleaster in úthôf hie. Nei de dea fan greve Michael III op 14 maart 1556 namen de biskoppen fan Würzburg en Mainz maatregels tsjin de protestantske abt. Hja lieten yn harren bisdommen beslach lizze op de besittings fan it kleaster en dêrmei it ynkommen fan de abt. Doe't Leusser op 1 juny 1557 mei Maria Eberlin, de dochter fan de predikant fan Wertheim Johannes Eberlin fan Günzburg, troude, wie dat in ekstra reden foar de biskoppen om de druk op Leusser fierder op te fieren. It kaam noch net ta in driigjende fisitaasje fan biskop fan Würzburg, mar syn opfolger, biskop Friedrich, pakte troch en beneamde yn augustus 1558 as nij abt Johann Pleitner, dy't trou bleaun wie oan de katolike lear. Hy wie earder pastoar yn Königheimen en alhoewol't de biskop him ta abt beneamde waard noch wachte mei de ynhuldiging, om't Friedrich noch mei Leusser ûnderhannele om him op oare gedachten te bringen. Op 25 oktober 1558 troude Leusser lykwols op 'e nij, nei't syn eardere frou ferstoarn wie. Doe wie de maat fol en waard Pleitner as abt ynhuldige, nettsjintsteande protesten fan Leusser en de greven fan Wertheim. De roomske lear waard wer ynfierd en yn 1572 waard de tsjerke op 'e nij ynwijd as katolike kleastertsjerke. De abdij kaam ûnder lieding fan abt Johann Knoll. It nije memmekleaster waard it Ebrach-kleaster yn it Steigerwâld, om 't Maulbronn ek ferlern gien wie oan de reformaasje. De folgjende desennia folgen fisitaasjes fan de generaal-abten, dy't lieden ta de stifting fan de sistersjinzerske Kongreaasje fan Opper-Dútslân ûnder lieding fan de abdij fan Fürstenfeld, dêr't Bronnbach sûnt de stifting yn 1624 mei ferbûn wie. Alhoewol't de Opper-Dútske Kongregaasje yn de rin fan de 18e iuw oan betsjutting ferlear, bleau dy oan de sekularisaasje in beslissende faktor fan de súddútske sistersjinzers.
Tritichjierrige Kriich
Under abt Wigand Mayer (1578-1602) waarden in soad gebouwen fan it kleaster fernijd of ferboud, mar yn 1631 plonderen Sweedske troepen fan kening Gustaaf Adolf it kleaster. Dêrnei waarden de gebouwen oerdroegen oan de luterkske greve Friedrich Ludwig fan Löwenstein-Wertheim-Virneburg. Oant 1634 liet dy alle katolike oantinkens ferwiderje wermei't in grut part fan it ynterieur en ek de kleasterbibleteek ferneatige waarden. De muontsen hiene harren taflecht socht op oare plakken en waarden opnommen yn de sistersjinzerske kleasters fan Parys, Heidelberg, Wenen en Würzburg, dêr't hja akademysk foarme waarden. It grutste diel fan de noch besteande wurken fan de Bronnbacher muontsen datearret fan dy tiid. Nei't de striid yn it foardiel fan de katoliken betearre, kamen de muontsen yn harren leechrôve kleaster werom. Nei goed trije jier waard it kleaster wer befolke en koe in weropbou ûnder abt Johann Feilzer begûn wurde. Pas mei it ein fan de Tritichjierrige Kriich yn 1648 wie it gefaar foar it kleaster definityf foarby
Sekularisaasje
It kleaster wie nei de sekularisaasje fan 1803 oant 1986 yn besit fan de foarsten Löwenstein-Wertheim-Rosenberg, dy't it kleaster sûnt as slot útboude. De gebouwen krigen sûnder al te grutte feroarings yn de rin fan de tiid ferskillende funksjes. Yn 1839 waard de Taubertalstraße oer it kleasterterrein oanlein. Troch de ferheging fan de wei dy't dêrmei mank gyng ferdwûnen in part fan de gevels fan de kleastergebouwen westlik fan de nije dyk ûnder de grûn. It abtsgebou waard foar de famylje fan de ôftanke kening Miguel I de Braganza renovearre en modernisearre. By it oanlizzen fan it spoar Lauda-Wertheim yn 1868 krige Bronnbach in eigen stasjon, dat mei in brêge oer de Tauber en it wettermûnekanaal fan it kleaster mei it kleastertterrein ferbûn is.
20e iuw
Fan 1921 oant 1931 befolken Dútsktalige sistersjinzers út Sittich (Stičnade) yn it hjoeddeiske Sloveenje it kleaster, mar de muontsen ferhûzen dêrnei nei it Kleaster Seligenporten yn Beieren. Kapusinen namen dêrnei it kleaster oer, mar dy bleaune ek tydlik. It kleaster waard yn 1938 en 1951 renovearre.
Nei de oerdracht fan de gebouwen yn 1986 oan de Main-Tauber-Kreis joech dy opdracht it kleaster yn ferskillende fazes te op te knappen. It kleaster krige yn 1989 de status fan monumint fan bysûnder nasjonaal belang.
Bouwurken
Yn 1157 waard in begjin makke mei de bou fan de fan reade sânstien boude abdijtsjerke, in trijeskippich gebou dat yn 1222 oan Marije-Himelfeart wijd waard. It is in gebou yn de foarm fan in Latynsk krús dat in lingte hat fan 70 meter, in maksimale breedte fan 28,5 meter (dwersskip) en in hichte fan 17,5 meter. Oars as wenst is de sistersjinzerske ienfâld yn de tsjerke ferfongen troch in tige rike ynrjochting. De oarspronklik 16 midsiuwske alters binne ferfongen troch 13 barokke alters, dy't bewarre bleaun binne. De koerbanken datearje út 1777-1778.
Yn it súdlike diel grinzget it twa ferdjippings hege refektoarium as it middelste fan trije ferskillende gebouwen oan de kleastergong. De benedenferdjipping is ferneamd nei Bernardus fan Clairvaux, it is de eardere ytseal fan de muontsen en it die yn de 19e iuw tsjinst as skuorre foar hout en as kelder foar ynmakke iten. Op de earste ferdjipping is de barokke Joazefseal, ryk fersierd mei plafond en muorrefresko's.
Fallulah
thumb|250px|Fallulah Maria Christina Apetri (Tårnby, 6 febrewaris 1985), better kend ûnder har artystenamme Fallulah, is in Deensk sjongster.
Abdij Bronnbach
Bouwurken
It âldste gebou fan it kleaster is de kleastermûne, dy't oan in apart kanaal stiet. De wettermûne waard nei alle gedachten al yn de 11e iuw boud, mar is letter faak ferboud.
De kleasterbrouwerij lei eastlik fan de wei nei Gamburg. It gebou draacht it jiertal 1793. Abt Heinrich liet doe boppe de grutte kelder in moderne brouwerij bouwe. Oant 1842 waard dêr bier broud.
Snowboarden op de Olympyske Winterspullen 2014
200px|thumb|right|200px|De Olympyske Snowboard lokaasje fan Sotsji 2014
De XXIIe Olympyske Winterspullen waarden fan 7 oant en mei 23 febrewaris 2014 hâlden yn Sotsji, yn Ruslân. It snowboarden hie plak yn it Rosa Khutor Extreme Park. De paralelslalom en de slopestyle makken foar it earst ûnderdiel út fan it programma.
Medaljespegel
De top-8 fan lannen dy't by it snowboarden medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 2014.
Fargo (Noard-Dakota)
Ekonomy
Fargo hat yn tige fariearre en robúste ekonomy. Fanâld spylje agraryske bedriuwen in wichtige rol. Green Eco Mobility, in dochter fan Chrysler, makket auto's. Microsoft en Intelligent InSites hawwe ek festigings yn Fargo. Dêrneist profitearret it plak fan de tychteby lizzende oaljefjilden. Ek North Dakota State University docht sines ta de ekonomy fan Fargo.
Ruiten Aa
thumb|De Ruiten Aa op in topografyske kaart út 1933 yn de omkriten fan [[Vlagtwedde (plak)|Vlagtwedde en Wedde, dêr't de Ruiten Aa yn it pears en it Veelerdiep yn it blau oanjûn wurdt.]] thumb|De Ruiten Aa by [[Ter Apel.]] De Ruiten Aa is in lytse rivier of in beek yn it easten fan Grinslân yn de regio Westerwâlde en is 29,5 kilometer lang. It begjint by Ter Apel en streamt by Sellingen, Vlagtwedde, Smeerling, Ter Wupping del nei Wessinghuizen dêr't er tegearre mei de Mussel-Aa de Westerwâldske Aa foarmet. Dy mûnet by Nieuwe Statenzijl út yn de Doalert.
Namme
De Ruiten Aa waard foar it earst neamd yn 1327 as Ruetna, dat ôflaat is fan it Proto-Germaanske *rûh-itha. Dat betsjut "rûchte, beamkeguod, ûnkrûd", en it Grinslânske roet, ruut, dat "ûnkrûd" betsjut, docht dêr ek oan tinken. Aa betsjut "rinnend wetter".
Skiednis
By it rivierke del binne noch in soad oerbliuwsels fan it iesdoarpegea. Rûne ikkers op heger sângrûn wikselje ôf mei leger lân yn de delling, dy't oarspronklik greidlân wie. Fan de beamwâlen en de lytse bosken dy't it gea in parkeftich oansjen joegen, is by de ruilferkavelings in soad oprêden. De delling fan de Ruiten Aa wie wynliken as in rêchbonke foar Westerwâlde, dat yn in grut feangebiet, it Boertanger Fean, lei. Dat feangebiet is no foar it grutste part oanmakke.
Judas Taddéus
Judas Taddéus (Gryksk: Ιούδας Θαδδαῖος, Ioudas Thaddaios) wie ien fan Jezus' tolve apostels en wurdt hjoeddedei as hillige fereare. Oer syn libben is net in soad bekend. Hy wie de soan fan in fierder net bekende Jakobus (Lukas 6:16) en brocht it evangeelje yn Foar-Azië en stoar dêr as martler.
Numydjers
thumb|300px|Numydje om 220 f.Kr. hinne ûnder Syffaks en Gaïa foar de feriening 300px|thumb|Numydje yn de westerske [[âlde wrâld nei de Twadde Punyske Oarloch]] De Numydjers wiene in Berbersk semynomadysk folk fan Numydje yn hjoeddeistich Algerije en in part fan Tuneezje. De Numydjers wiene ien fan de earste Berberske stammen dy't mei de Fenisyske hannelskoloanje Kartago hannelen. Doe't Kartago bloeide, bloeide harren relaasje mei de Numydjers. It Kartaachsk leger brûkte de Numidyske kavalery as hierlingen. De Numydjers beane de bêste kwaliteit kavalery oan Hannibal yn de Twadde Punyske Oarloch, mar keazen dêrnei de kant fan de Romeinske Republyk.
Punyske oarloggen
Yn de Punyske oarloggen wie Syffaks de kening fan it grutste Numidyske keninkryk fan de Massesyljers. Yn 213 f.Kr. einige Syffaks syn relaasje mei Kartago. Yn 208 f.Kr. fernijde er de relaasje nei't er Sofonisba, de dochter fan Hasdrubal Gisko boaske.
Judas Taddéus
Yn de Bibel hawwe meardere persoanen de namme Judas en Taddéus. Oft dêr hieltiten deselde persoan mei bedoeld wurdt is net fêst te stellen, itjinge fakentiden neffens eigen ynsjoch wurdt ynterpretearre. Sa is it mooglik dat de oerleverings oer Judas Taddéus yn werklikheid op ferskate persoanen werom geane. Allinnich Judas Iskariot is dúdlik in oar persoan.
Yn it begjin fan de 19e iuw naam de ferearing fan de hillige yn Itaalje en Spanje ta. De tanimmende ferearing fan de hillige fûn fan dêr út in wei nei Latynsk-Amearika en de Feriene Steaten. Fral yn Meksiko is Judas Taddéus tsjintwurdich in populêre hillige.
Numydjers
Punyske oarloggen
Yn de Twadde Punyske Oarloch krige Skipio Afrikanus help fan kening Masinissa fan it oare Numidyske keninkryk fan de Massyljers en hja fersloegen Kartago en Syffaks. Nei de kriich ferienige Masinissa it Numidyske keninkryk mei in sterke lânbou as grûnwurk.
Judas Taddéus
Judas Taddéus wurdt benammen yn drege en hopeleaze sitewaasjes oanroppen. De measte kristlike tsjerken betinke de hillige op 28 oktober.
Numydjers
Punyske oarloggen
Neffens it fredesferdrach tusken Rome en Kartago nei de Twadde Punyske Oarloch mocht Kartago gjin kriich begjinne sûnder tastimming fan Rome. Masinissa makke misbrûk fan dat ferdrach troch Kartaachsk lân yn te nimmen. Hy betocht ferskate meneuvels om lân te bemachtigjen, sa as it beskuldigjen fan Kartago dat dy syn float oan it opbouwen wie itjinge tsjin de ôfspraken wie. Kartago gie der tsjin yn berop en Kato de Aldere kaam mei in kommisje om te bemiddeljen. Kartago betroude de Romeinske kommisje net om't eardere Romeinske besluten min útpakten foar Kartago en de Kartagers fersmieten harren beslút. Kato, dy't as legionêr yn de Twadde Punyske Oarloch fochten hie, wie troch it wegerjen fan Kartago oertsjûge dat der in Tredde Punyske Oarloch nedich wie. Hy joech in taspraak oan de Romeinske Senaat dy't einige mei de wurden Ceterum censeo Carthaginem esse delendam (Boppedat, ried ik oan dat Kartago ferneatige wurde moat).
In kloft Kartaachske senatoaren wiene foar in fredesferdrach mei de Numydjers, mar dy groep wie lykwols yn de minderheid, om't Kartago net tajaan woe oan in folk dy't se eartiids dominearren. Dy senatoaren waarden dêrnei ferballe en hja giene dêrnei nei Masinissa foar help. Masinissa stjoerde in leger om de Kartaachske stêd Oroskopa te belegerjen, mar dy waard troch in Kartaachsk leger ûnder lieding fan Hasdrubal ferdreaun. Twa fan Masinissa syn soannen waarden finzennommen. Dat wie de reden foar Rome en fal Kartago oan. Yn 149 f.Kr. ferstoar Masinissa. Misipsa waard de twadde kening fan Numydje.
Judas Taddéus
Ikonografy
De net unifoarme oerlevering fan Judas Taddéus hat ek gefolgen foar de wize werop't de hillige ôfbylde wurdt. Yn foarstellings fan de tolve apostels wurdt Judas Taddéus somtiden ferfongen troch Paulus. Ek dielt hy soms syn plak mei Simon. Benammen yn it suden fan Jeropa wurdt de apostel as in jonge man mei in lyts burd foarsteld. Yn Noard-Jeropa is Judas Taddéus faker in aldere man mei burd. Krekt lykas oare apostels wurdt de Judas Taddéus ek mei in boek of skriftrol ôfbylde. Ek hâldt de hillige somtiden in ôfbyld fan Jezus Kristus of in winkelheak yn syn hân. Karakteristike attributen binne in knots of in helleburd, minder faak in swurd, stiennen of in bile, dy't ferwize nei syn martlerskip.
Demonstraasje
"Demonstraasje", fan it Frânske démonstration, hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Soan
In soan is in bern fan it manlik geslacht yn ferhâlding ta syn âlden. Dit is in foarm fan earstegraads besibskip. It makket gjin ferskil oft it dêrby giet om in (minderjierrige) jonge of om in (mearderjierrige) man; hy bliuwt altyd de soan fan syn âlden. De relaasje tusken in soan en syn âlden wurdt oantsjut as de soannesteat, en it byhearrende eigenskipswurd is soanne-, soannich of filiaal. De froulike wjergader fan in soan is in dochter.
As in soan út it fuortplantingsproses fan syn âlden fuortkomt en harren genetysk materiaal yn him draacht (wat yn fierwei it grutste part fan 'e gefallen sa is), wurdt wol sprutsen fan in biologyske soan. In jongesoan is in poppe fan it manlik geslacht. As der mar ien bern yn in gesin is en as it dêrby giet om in manlik bern, sprekt men fan in ienlingssoan. As beide leden fan in twilling jonges binne, dan wurde dy ek wol oantsjut as twillingsoannen. In soan út in eardere relaasje fan jins partner is foar dy partner in foarsoan en foar jinsels in styfsoan. In jonge dy't yn it ramt fan 'e pleechsoarch opfongen wurdt yn in pleechgesin is in pleechsoan, en as der in formele adopsje plakfûn hat, sprekt men fan in adoptearre soan of oannommen soan. In oantroude manlike partner fan jins eigen bern wurdt in skoansoan neamd.
Yn patriargale maatskippijen hawwe soannen faak mear of oare wetlike rjochten as dochters, benammen op it mêd fan it erfrjocht. Yn Jeropa wie dat bygelyks iuwenlang sa, om't it besit fan dochters yn 'e praktyk eigendom waard fan harren mannen, en dêrmei út 'e famylje rekke. Yn aadlike lagen urven sadwaande soannen frijwol alle replike guod en fral ûnreplik goed om it yn 'e famylje te hâlden, en moasten dochters it op syn bêsten dwaan mei in jildlike talage of in som jild yn ien kear.
Hjoed oan 'e dei binne der noch altyd kultueren wêryn't mear priis steld wurdt op soannen as op dochters. Soms kin dat liede ta geslachtsselektive abortus of sels ta ynfantiside op froulike poppen. Dat wie bygelyks it gefal yn 'e hast in heale iuw dat yn 'e Folksrepublyk Sina de ienbernpolityk fan krêft wie om 'e befolkingsgroei ôf te remjen. Dat hat derta laat dat der no yn Sina ferskate generaasjes binne wêryn't de manlju folle machtiger binne as de froulju, mei as gefolch dat in protte manlju gjin oarehelte fine of in gesin stiftsje kinne, en alle maatskiplike ymplikaasjes dy't dat meibringt.
Hoofdstraattsjerke (Hoogeveen)
Gemeente
De Kristlike Ofskieden Gemeente fan Hoogeveen waard op 25 maart 1835 ynstituearre. Hja bouden yn 1841 op it plak fan de hjoeddeiske Hoofdstraattsjerke in tsjerke, dy't al gau fergrutte wurde moast en doe 1.600 sitplakken telde. De twadde úttocht fan rjochtsinnich herfoarmen fûn plak op 10 augustus 1887, doe't de Nederdútske Grifformearde Tsjerke fan Hoogeveen ûntstie. Hja bouden oan de westlike kant fan de Hoofdstraat foar likernôch 800 leden in eigen tsjerke, dy't de namme Westertsjerke krige.
Letter as op oare plakken yn it lân fusearren de ôfskieden tsjerke en de dolearjende tsjerke yn Hoogeveen op 25 april 1899. De tsjerke fan 1841 moast ôfbrutsen wurde om plak te meitsjen foar in grutter gebou, de hjoeddeiske Hoofdstraattsjerke. De Westertsjerke krige in net-tsjerklike funksje en baarnde yn 1948 ôf. In relatyf grut tal leden fan de út 1834 ôfskieden tsjerke, likernôch 200, wegere mei te gean yn de nije Grifformearde Tsjerke en stiften in eigen Kristlike Grifformearde gemeente. Hja lieten yn 1906 oan de Van Echtenstraat in eigen tsjerke bouwe, dêr't de tsjerke noch jimmeroan stiet.
Op 6 jannewaris 2013 fusearre de Grifformearde Tsjerke fan Hoogeveen offisjeel mei de Herfoarme Gemeente fan Hoogeveen. De Hoofdstraattsjerke is ien fan de fiif tsjerken fan de PKN yn Hoogeveen.
Skiednis gebou
De tsjerke waard yn 1904 op it plak fan de tsjerke út 1841 as grifformearde tsjerke boud. Ynearsten krige de tsjerke de namme Eastertsjerke, om't de tsjerke oan de eastlike kant fan de Hoofdstraat stie. De jiertallen yn de gevel fan de tsjerke ferwize nei de Ofskieding fan 1834 en de Doleânsje fan 1886.
Yn 1964 folge in foarse ferbouwing fan de tsjerke. De hiele ynrjochting krige in oare oriïntaasje. In nije ferbouwing folge yn 2008, werby't de preekstoel nei it midden fan de tsjerke ferhûze en it tal sitplakken nei 650 werom brocht waard.
Troch it yn 1989 ôfbrekken fan de gebouwen oan de foarkant fan de tsjerke ûntstie in plein, sadat de monumintaliteit fan it gebou tsjintwurdich better ta syn rjocht komt.
Oargel
It oargel fan de Hoofdstraattsjerke waard yn 1905 troch Jan Proper yn de nije tsjerke boud. It hie earder yn de Dútsk-Lutherske tsjerke fan Antwerpen stien en wie dêr yn 1846 boud troch Bernard Dreymann. It oargel waard mei help fan Hindrik Bos út Wildervank oankocht, telch fan in rike famylje, dy't tige goederjouwsk wie en ek bygelyks de monumintale Nije Sudertsjerke yn Rotterdam bouwe liet en dy tsjerke it grutste oargel skonk, dat ea yn in grifformearde tsjerke stien hat. De firma Reil wreide it ynstrumint yn 1952 út mei in tredde manuaal.
Yn it ramt fan de modernisearing yn de jierren 1960 boude G.A.C. de Graaf in hiel nij oargel yn in nije oargelkas. Fan it âlde oargel waarden allinne de Subbas 16', Salicional 8' en de Super-octave 2' oernommen. In oargel waard yn 2000 troch Pels en van Leeuwen restaurearre. It oargel hat 33 registers ferdield oer haadwurk, Rêchwurk, Boppewurk en Pedaal en waard rekkene ta de grutste oargels fan de Grifformearde Tsjerken yn Nederlân.
Weilburg
Stedsdielen
Weilburg bestiet út alve stedsdielen:
It besjen wurdich
Boppe de Lahn stiet sûnt de 12e iuw oan de râne fan de histoaryske binnenstêd de boarch fan de greven fan Nassau. Yn de 16e oant 18e iuw makken hja dêr harren residinsje fan en de âlde boarch feroare doe yn in kompleks yn renêssânsestyl. Fan 1659-1703 folge in barokke ferbouwing.
De protestantske Slottsjerke en it riedshûs binne yn ien gebou ûnderbrocht, dat fan deselde boumaster is as dy fan de barokke ferbouwing fan de boarch. It ynterieur is as in preektsjerke ynrjochte; sintraal stiet de preekstoel mei dêrboppe it oargel. De tsjerke hat it wichtichste barokke ynterieur fan alle protestantske tsjerken yn Hessen.
Op it tsjerkhôf tichteby it sintrum stiet de Hillich Grêfkapel, in midsiuwsk tsjerkje dat as achthoekige sintraalbou boud waard. Foar it tsjerkje oer stiet wat heger in barokke krusigingsgroep.
De Lahn giet yn in ombocht om de Mühlberg hinne, dêr't de histoaryske binnenstêd op leit. De ombocht waard foar it skipferkear ôfsnien troch it oanlizzen fan de Weilburger Schiffstunnel troch de Mühlberg, de iennige fan syn soarte yn Dútslân. De tunnel is 195 meter lang en waard yn de jierren 1844-1847 oanlein.
Lo-Fi-Fnk
Lo-Fi-Fnk is in Sweedske elektropop-band út Stokholm, oprjochte yn 2001. De band bestiet út Leonard Drougge en August Hellsing. Sy hawwe twa EPs útbrocht, We Is yn 2002 en ...And the JFG? yn 2005. Op 24 april 2006 brochten se harren earste studio album út, Boylife. Sûnt spilen se oer de hiele wrâld, en yn 2008 wurke se oan har' twadde album, The Last Summer, dat augustus 2011 útbrocht waard.
Willem Velema
Willem Hendrik Velema (Drachten, 15 novimber 1929 - Apeldoorn, 18 april 2019 ) wie in Nederlânsk heechlearaar, predikant en teolooch. Hy wie lid fan de Kristlike Grifformearde Tsjerken.
Libben en wurk
Wim Velema waard yn 1929 yn Drachten berne as soan fan de predikant Hendrik Velema (1889-1948). Jan (1917-2007) en Koen (1922-1997), syn bruorren, wienen ek predikant. Nei it gymnasium studearre er teology en promovearre yn 1957 ta doktor oan de Frije Universiteit Amsterdam op it proefskrift De Heilige Geest bij Abraham Kuyper. Syn promotor wie prof. dr. G.C. Berhouwer. Hy begûn syn karriêre as predikant yn Eindhoven (1953-1961) en dêrnei stie er yn Leien (1961-1966).
Velema waard yn 1966 beneamd ta heechlearaar nijtestamentyske fakken, amtlike fakken en etyk oan de Teologyske Universiteit Apeldoarn. Yn 1996 gyng er mei emeritaat. Neist syn funksje as heechlearaar wied er as bestjoerslid belutsen by ferskate tsjerklike en maatskiplike organisaasjes en wie er faak sprekker op ferskate plakken. Velema wie fan 1980 oant 1990 panellid fan it EO-radioprogramma Deze Week.
Prof. dr. W.H. Velema stoar yn de âldens fan 89 jier.
Biografy
CGK-dokumintalist Jan Noorlandt is dwaande mei in biografy fan prof. dr. Willem Hendrik Velema (2019).
Antke van der Wal
Antke van der Wal is in fierljepster út Grijpskerk en lid fan ljepferiening It Heidenskip.
The Jungle Book (film út 1967)
The Jungle Book, yn Nederlân útbrocht as Jungle Boek, is in Amerikaanske aventoerekomeedzjefilm út 1967 yn 'e foarm fan in lange animearre musical foar bern. De film waard regissearre troch Wolfgang Reitherman, en de haadrollen waarden ynsprutsen troch Bruce Reitherman, Sebastian Cabot en Phil Harris. The Jungle Book wie basearre op 'e bekende ferhalebondel mei deselde namme fan 'e ferneamde Britske skriuwer Rudyard Kipling út 1894. De titel betsjut "It Oerwâldboek". It ferhaal giet oer it wylde bern Mowgli, in jonge dy't yn it oerwâld grutbrocht wurdt troch wolven. Syn freonen, de panter Bagheera en de bear Baloo, besykje him oer te heljen om him by oare minsken te jaan foar't de boasaardige tiger Shere Khan arrivearret en him ferslynt. Fan 'e filmkritisy krige The Jungle Book oer it algemien positive resinsjes, en yn 'e bioskopen groeide er út ta in grut kommersjeel súkses. Yn 1994 waard in live action-remake makke, en yn 2003 in animearre ferfolchfilm, The Jungle Book 2. Yn 2016 ferskynde fan 'e film in twadde live action-remake.
Plot
De oare moarns besiket Mowgli om him by de patrûlje fan Yndyske oaljefanten te jaan dy't ûnder lieding stiet fan kolonel Hathi en syn oarehelte Winifred. Bagheera spoart de jonge wer op, mar nei't se spul krigen hawwe, beslút Mowgli om op eigen manneboet it oerwâld yn te tsjen. Al rillegau moetet er de loaie, fan willemeitsjen hâldende lippebear Baloo, dy't Mowgli ûnthjit om 'e jonge sels grut te bringen, sadat er nea nei it minskedoarp ta hoecht.
Koarte tiid letter wurdt Mowgli lykwols by Baloo wei ûntfierd troch in groep apen, dy't him by harren lieder bringe, de orang oetan kening Louie, dy't residearret yn 'e ruïne fan in timpel. Dyselde biedt oan om Mowgli te helpen yn it oerwâld te bliuwen as er him it minsklike geheim ferklappe wol fan hoe't men fjoer makket. Om't Mowgli net troch minsken grutbrocht is, wit er lykwols net hoe't dat moat. Dat wol kening Louie net oan, en de sfear nimt in grimmitige kear. As Mowgli besiket te ûntsnappen, brekt der trelit út. Underwilens hat de beskrobjende Bagheera him by de mei skuldgefoelens oanhelle Baloo jûn, en tegearre arrivearje se om Mowgli te rêden, wat de gaos noch grutter makket. Uteinlik wurdt it hiele paleis fan kening Louie mei de grûn lyk makke, mar Bagheera en Baloo ûntkomme mei Mowgli.
Underwilens rint Mowgli op 'e nij yn in mûklaach fan Kaa, mar tanksij de ûnbedoelde tuskenkomst fan in erchtinkende Shere Khan moat de pyton de jonge gean litte en wit Mowgli te ûntsnappen. Wylst der swierwaar op komst is, moetet in deprimearre rekke Mowgli in groep freonlike gieren, dy't him akseptearje as in ferstjitling krekt as sysels. Koarte tiid letter ferskynt Shere Khan wer op it toaniel, dy't de gieren fuortjaget en Mowgli yn it nau driuwt. Baloo arrivearret krekt op 'e tiid om 'e jonge te rêden, mar rekket yn 'e striid mei Shere Khan ferwûne. As in wjerljochtslach in beam yn 'e lôge set, fleane de gieren leech oer om Shere Khan ôf te lieden, sadat Mowgli de kâns hat om brânende tûken te sammeljen en dy oan 'e sturt fan 'e tiger fêst te binen. Mei't Shere Khan spûkbenaud foar fjoer is, flechtet er yn panyk fuort, efterfolge troch de brânende tûken oan syn sturt.
Neitiid bringe Bagheera en Baloo Mowgli, dy't no ynsjoen hat dat it oerwâld yndie net feilich foar him is, nei de râne fan it minskedoarp ta. Hy sjocht der noch altyd tsjin op om nei it doarp ta, mar feroaret fan gedachten as er op slach fereale rekket op in tsjep famke dat by de rivier komt om wetter te heljen. As se Mowgli opmerkt, lit se "by ûngelok" har wetterpot falle, sadat Mowgli har it ding weromjaan kin. Hy folget har nei it minskedoarp ta. Neitiid keare Bagheera en Baloo werom nei hûs yn it oerwâld, gerêst yn 'e wittenskip dat Mowgli no feilich en gelokkich is by syn eigen soarte.
Produksje
The Jungle Book wie de twadde ferfilming fan 'e ferneamde ferhalebondel The Jungle Book fan Rudyard Kipling út 1894, nei de live action-film The Jungle Book, út 1942. De animaasjefilm waard makke troch Walt Disney Productions (no de Walt Disney Animation Studios), mei Wolfgang Reitherman as regisseur en Walt Disney sels as produsint. It wie de lêste film dy't Disney produsearre foar syn ferstjerren yn 1966.
Der wie foar The Jungle Book in budget beskikber fan $4 miljoen. It senario foar de film waard skreaun troch Larry Clemmons, Ralph Wright, Ken Anderson, Vance Gerry, Floyd Norman en Bill Peet, hoewol't dy lêste beide mannen net op 'e begjintitels fernijd waarden. De filmmuzyk waard skreaun troch George Bruns, wylst Terry Gilkyson en de bruorren Richard M. Sherman en Robert B. Sherman ferantwurdlik wiene foar de ferskes.
The Jungle Book is mar hiel loskes op 'e ferhalen fan Kipling basearre. Iere ferzjes fan sawol it skript as de soundtrack folgen Kipling folle sekuerder, mar dat late ta in dramatyske, tsjustere en bytiden sinistere toan dy't Disney net yn syn famyljefilm brûke koe. Dêrom waarden sawol senarioskriuwer Bill Peet as lietsjeskriuwer Terry Gilkyson ûntslein en ferfongen. Uteinlik sieten der yn 'e film fiif ferskes: fjouwer fan 'e bruorren Sherman en ien fan Gilkyson (The Bare Necessities).
Casting
De cast fan stimakteurs fan The Jungle Book omfette de ferneamde akteurs en muzikanten Phil Harris, Sebastian Cabot, George Sanders en Louis Prima, mar ek minder bekende akteurs dy't hast oan eltse Disney-produksje meiwurken, lykas Sterling Holloway, J. Pat O'Malley en Verna Felton. De haadrol fan 'e jonge Mowgli waard ynsprutsen troch Bruce Reitherman, de soan fan 'e regisseur Wolfgang Reitherman.
Distribúsje
De distribúsje fan The Jungle Book waard fersoarge troch Buena Vista Distribution, in dochterûndernimming fan The Walt Disney Company. De film gie op 18 oktober 1967 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. Neitiid waard The Jungle Book yn 'e Feriene Steaten en Kanada noch trije kear op 'e nij yn 'e bioskopen brocht, yn 1978, 1984 en 1990. Ek yn ferskate Jeropeeske lannen kaam de film yn 'e 1980-er jierren op 'e nij yn 'e bioskoop. The Jungle Book waard yn 1991 foar it earste útbrocht as VHS-keapfideo, ferskynde yn 1999 foar it earst op dvd en kaam yn 2014 foar it earst út op blu-ray.
Untfangst
The Jungle Book krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy, hoewol't men tsjintwurdich ornearret dat dêrby grif ek de nostalgyske reäksje meispile hat, dy't him fan 'e Feriene Steaten master makke nei it ferstjerren fan Walt Disney, tsien moannen foar't de film yn 'e bioskopen kaam. It tydskrift Time murk op dat The Jungle Book fier ôfdwaalde fan 'e ferhalen fan Kipling, mar "it resultaat is alderhearlikst," wylst it blêd Life de film ferliek mei Dumbo. Ek de resinsje dy't ferskynde yn it tydskrift Variety wie fierhinne posityf, mar de kritikus dêre murk mei gefoel foar understatement wol op: "de ferhaalûntwikkeling is behearske".
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat The Jungle Book in heech goedkarringspersintaazje fan 88%, basearre op 40 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Mei ekspressive animaasje, leuke personaazjes en oansteklike lieten beklibbet [de film] as in publyksfavorite Disney-klassiker." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet The Jungle Book in goedkarringspersintaazje fan 65%, basearre op 8 resinsjes.
Resultaat
The Jungle Book brocht, de fjouwer kearen dat er yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada draaide, yn totaal $141 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $64 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $205 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $4 miljoen betsjut dat in winst fan $201 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie The Jungle Book de op trije nei meast opbringende film fan 1967 en (anno 2011) nei oanpassing foar ynflaasje de op 28 nei meast opbringende film aller tiden.
It liet The Bare Necessities waard yn 1968 nominearre foar de Oscar foar bêste liet, mar ferlear fan Talk to the Animals út Doctor Dolittle. Gregory Peck, de foarsitter fan 'e Academy of Motion Pictures Arts and Sciences, de organisaasje dy't de Oscars útrikt, lobbyde fûleindich om The Jungle Book nominearre te krijen foar de Oscar foar Bêste Film, mar rêde dat net op.
Gerhard Willem Spitzen
Gerhard Willem Spitzen (Stedskanaal, 13 novimber 1864 – Ruurlo, 13 maart 1945) wie in Nederlânsk skriuwer en dichter yn ie Grinslânsk.
Libben en wurk
thumb|180px|Búste fan Geert Teis yn de foyer fan Teäter Geert Teis yn Stedskanaal Gerhard Willem Spitzen is better bekend wurden ûnder de skriuwersnamme Geart Teis Pzn., in anagram foar Geert Spitzen. Hy waard op 13 novimber 1864 yn Stedskanaal berne as soan fan Johannes Spitzen Henderikus en Wilhelmina Catharina Hegge. Hy groeide op yn 'e Kanaalstreek. Syn heit wie dêr ferfeanter en winkelman en tagelyk riedslid fan de gemeente Wildervank, dêr't it stik fan Stedskanaal, dêr't de Spitzens wennen, ta behearde. Nei de kweekskoalle yn 's-Hertogenbosch waard er learaar Dútsk en Nederlânsk. Hy is benammen bekend wurden troch it skriuwen fan poëzij, ferhalen en toanielstikken yn it Grinslânsk.
Bekende gedichten fan him binne ûnder mear it Grinslânsk folksliet "Van Lauwerszee tot Dollard tou" en de "Knoalster Lorelei" mei de bekende rigels: "Ik wait nait, wat zel 't toch beduden, dat ik zo miesderig bin". In toanielstik fan syn hân dat faak yn it Grinslânsk opfierd waard, is "Dizzepie-dizzepu".
Spitzen liet him ek kenne as in wichtich promotor fan de Grinslânske taal. Hy waard yn 1918 redakteur fan it nije moanneblêd fan de feriening "De Grunneger Sproak". It wie syn fertsjinste dat it him slagge de ferskate tydskriften foar de Grinslânske taal en kultuer te bondeljen yn in nij tydskrift, "Groningen", in yllustrearre moanneblêd foar skiednis, streektaal, keunst, yndustry en lânbou, dêr't Spitzen sels de earste haadredakteur fan waard.
Spitzen wie yn syn jonkheid in tiid- en plakgenoat fan de komponist Cornelis Dopper, dy't er neffens Joop Stam, de biograaf fan Dopper, bot bewûndere.
Spitzen wenne it grutste part fan syn libben yn ferskate plakken bûten Grinslân. Hy troude op 20 desimber 1894 mei âld-buorfamke Jantina Brouwer út Stedskanaal. Ut dat houlik waard yn 1896 in soan berne, Derk Gerard Willem Spitzen, de lettere sekretaris-generaal en minister fan Ferkear en Wettersteat. Spitzen stoar noch foar de ein fan de Twadde Wrâldoarloch yn 1945 yn it Gelderske Ruurlo.
Flagge fan Itaalje
thumb|270px|right|Flagge fan de Itaalje (ratio 3:2) thumb|Italjaanske flagge mei it Savoy skyld yn 'e midden (wyt krús op in reade eftergrûn) - út de [[Earste Wrâldoarloch.]]
Griene Stjer Duorsum
Griene Stjer Duorsum (Nederlânsk en offisjeel: Groene Ster Duurzaam), soms ôfkoarte ta GSD, is in stifting yn 'e Fryske haadstêd Ljouwert dy't him ynset foar it behâld fan 'e natoer en it bioferskaat yn it rekreaasjegebiet De Griene Stjer, oan 'e eastkant fan 'e stêd. Dêrby kantet de organisaasje him oan tsjin 'e grutte muzykfestivals dy't op jierlikse basis yn dat gebiet holden wurde: Promised Land, Psy-Fi en Welcome to the Village.
Skiednis
Yn 2014 krige it muzykfestival Psy-Fi fan 'e Gemeente Ljouwert alle romte om in fiifdeisk evenemint mei tige lûde muzyk te hâlden, dy't 24 oeren deis trochgean mocht. Dêr hiene doe net inkeld de omwenjenden yn Ljouwert ûnder te lijen, mar ek lju oant yn 'e wide omtrek, yn doarpen as Tytsjerk, Ryptsjerk en Gytsjerk. De stream fan klachten dy't dêrtroch op gong kaam, waard yn earste ynstânsje troch de gemeente net serieus (genôch) nommen. Net sasear it muzykfestival, mar de ûnferskillige opstelling fan 'e gemeente wie oanlieding foar Theo van Gelder út 'e wyk Camminghabuorren om mei in stikmannich meistanners Griene Stjer Duorsum op te rjochtsjen.
Fan 2015 ôf focht de stifting de miljeufergunnings dy't de Gemeente Ljouwert oan 'e grutte muzykfestivals takende, oan by de rjochter. De festivals soene beskerme bistesoarten as de marflearmûs, de wetterpipermûs en de porsleinhin fersteure. Foarstanners fan 'e muzykfestivals wolle hawwe dat it Griene Stjer Duorsum hielendal net om dy bistesoarten giet, mar dat se it natoerbehâld inkeld as stôk brûke om in hûn (yn dit gefal de festivals) te slaan. Feit is dat Griene Stjer Duorsum mei it prosedearjen tsjin 'e muzykfestivals yn syn rjocht stiet. Jier op jier kriget de stifting fan 'e rjochter hielendal of foar in part gelyk, wylst de Gemeente Ljouwert op 'e fingers tikke wurdt.
De hâlding fan 'e Gemeente Ljouwert is yn dizze kontekst ien fan hurdlearsheid (stelt de Ljouwerter Krante fêst). In rapport fan 'e Rekkenkeamer oer it Ljouwerter festivalbelied út augustus 2020 spriek fan "in twangmjittige fokus op lûd", it "net transparant [wêzen] nei omwenjenden en gemeenteried", "hurd timmerjen op it eigen gelyk" en "besykjen om ûnder rjochterlike útspraken út te kommen". Ynstee fan dy krityk oan te nimmen en feroarings troch te fieren, wiisde de gemeente eigen flaters en misdragings yn alle toanaarden ôf. Der soe sprake wêze fan "framing" troch de Rekkenkeamer en de Rekkenkeamer soe mei te min of de ferkearde minsken praat hawwe.
Yn july 2017 hie bestjoersrjochter Ruud Vucsán al hielendal syn nocht fan it broddelwurk dat de gemeente fan syn fergunnings en ûntheffings makke. Hy warskôge Ljouwert doe dat der in momint komme soe dat in rjochter hielendal in streek troch in fergunning sette soe, mei as gefolch dat in festival net trochgean koe. Yn july 2021 wie it safier, doe't de fergunning foar Welcome to the Village ferneatige waard en it festival foar dat jier op 'e siik moast nei in oare lokaasje. (Letter besleat de organisaasje efter it festival om it evenemint yn ferbân mei de beheinings yn it ramt fan 'e koroanafiruspandemy hielendal mar oergean te litten.) Yn 2022 skraste de rjochter op oantrún fan Griene Stjer Duorsum op it lêste momint de fergunning foar Psy-Fi, dat dat jiers ek oergie. Welcome to the Village ferhuze dat jiers nei in oare lokaasje mar waard yn 2023 hielendal opheft. Dat jiers waard Psy-Fi ûnder de namme Psylân by Ryptsjerk holden, mar op 'e nij stapte Griene Stjer Duorsum y.g.m. mei trije omwenjende húshâldings nei de rjochter om dêr in stokje foar te stekken. Dat slagge lykwols net; Psylân mocht trochgean.
It Bolwurk
thumb|It Bolwurk It Bolwurk, Nederlânsk: Het Bolwerk, is sûnt 1973 in poppoadium foar hjoeddeiske muzyk yn Snits. It poadium is ûnderdiel fan Kultureel Kertier Snits.
It poadium is neamd nei it bastion It Bolwurk, tichtby it poadium. It Bolwurk stiet oan de tsjerkegrêft, neist de Noardertsjerke en sit yn de eardere Bolwerkschool. It poadium is yn de sechtiger jierren boud, en is lanlik besjoen, in middelgrut poadium. It gebou is yn 2009 folslein renovearre.
Yn It Bolwurk hawwe ferskate bekende nammen optreden, lykas The Offspring en Herman Brood. Yn de hjoeddeiske programmearring fan It Bolwurk binne hast alle hjoeddeiske muzykstilen fertsjintswurdige, ynklusyf berne- en (muzyk)teäterfoarstellings.
Yn It Bolwerk waard de finale hâlden fan it jierlikse popkonkoers fan Fryslân, De Lytse Priis fan Snits. It Bolwurk wûn yn 2007 de Fryske Poppriis.
Hadewych (skriuwster)
thumb|left|200px|It earste fan Hadewych har [[Fersen fan Minne. Hânskrift te Gint, UB, 941, f. 49r.]] Hadewych wie in trettjinde-iuwske mystika, dy't beskôge wurdt as de grutste Midsiuwske Nederlânsktalige dichteresse en skriuwster.
Hadewych wie in foarrinster fan Jan fan Ruusbroec en wurdt faak "Hadewych fan Antwerpen" neamd, al is dat in lettere en mooglik misliedende tafoeging. Der is eins net in protte mei wissichheid oer har te sizzen, al kin út har geskriften opmakke wurde dat se fan begoedige, mooglik aadlik, komôf wie, faak ferhúzje moast (wat har alhiel net noaske) en wierskynlik as begyn libbe. Wol is dúdlik dat se njonken har memmetaal ek it Frânsk en it Latyn goed yn 'e macht hie. Har wurk is skreaun yn it Brabânske dialekt fan it Midnederlânsk en der wurdt wol tocht dat se hikke en tein wie yn Antwerpen (stêd)Antwerpen en dat se neitiid yn Groenendaal, ûnder Brussel wenne, mar dat is mar rieden. Sels it jier fan har berte en ferstjerren binne ûnbekend; har skriuwwurk is troch de moderne taalwittenskip om 1240 hinne datearre.
Proaza
● Visioenen: beskriuwings fan 'e 11 religieuze iepenbierings dy't se ûnderfûn hie. ● Brieven: 31 brieven, dy't hjir en dêr mear wei hawwe fan teologyske epistels.
Aktivisme
Aktivisme is it krewearjen om feroaring te bewurkmasterjen of tsjin te hâlden op sosjaal, polityk of ekonomysk terrein of op it mêd fan 'e miljeubeskerming. It doel dêrfan is yn 'e regel om ferbetterings oan te bringen yn 'e maatskippij en sosjaal ûnrjocht oan 'e kaak te stellen.
Foarmen fan aktivisme kinne wêze: In ekstreme foarm fan aktivisme dy't wolris foarkomt, is dat aktivisten harsels yn 'e brân stekke en op dy wize yn it iepenbier selsmoard dogge om har miening kenber te meitsjen en oandacht te freegjen foar harren saak. Ek beskate foarmen fan keunst kinne in utering fan aktivisme wêze, lykas graffity of protestlieten. Hjoed de dei spylje de sosjale media in almar grutter wurdende rol by it organisearjen fan aktivisme.
Mia Khalifa
Mia Khalifa, Arabysk: ميا خليفة, sekuere transliteraasje: Mīa Ḫalīfaẗ, útspr.: ['mi:a xa'li:fa], likernôch: " mii -a cha- lii -fa" (Beirût, 10 febrewaris 1993), echte namme: Sarah Joe Chamoun, is in Libaneesk-Amerikaansk ynternetstjer dy't it bekendst wurden is troch har koarte wurkpaad as neakenmodel en pornografysk aktrise yn 2014 en 2015. Hja stiet ek wol bekend ûnder de artystenamme Mia Callista. Khalifa waard berne yn Libanon, mar emigrearre as bern mei har âlden nei de Feriene Steaten. Har karriêrekar joech in protte opskuor yn it Midden-Easten en mank de Arabyske mienskip yn 'e Feriene Steaten, benammen doe't se ferskate sênes opnaam wêrby't se klaaid wie yn in hidjaab, in stik klean dat ornaris assosjearre wurdt mei de islaam, hoewol't har famylje net islamitysk mar eastersk-katolyk is.