cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
It Selskip fan de Ring
Boek II
Nei't Elrond him genêzen hat, komt Frodo wer by yn dy syn hûs te Riedelle. Hy ûntdekt dat syn omke Bilbo dêr ek al jierren by de elven omhúsmannet. Teffens hâlde dêr ferskate oare gasten ta, mei dêrûnder Gandalf, de dwerch Glóin (ien fan dejingen dy't Bilbo beselskippen op 'e reis nei de Ienlike Berch) en dy syn soan Gimli; Legolas, de soan en boadskipper fan syn heit Thranduil, de kening fan 'e boskelven fan it Brimsterwâld; en Boromir, de soan fan Denethor, de steedhâlder fan it fiere Gondor.
Elrond ropt harren allegear gear foar in berie oangeande de ring. Glóin is de earste dy't sprekt en hy ferhellet fan Balin (in oarenien fan Bilbo syn âlde freonen) en dy syn krewearjen om it âlde dwergekeninkryk fan Moarje werom te winnen, dêr't de dwergen yn lang ferfleine tiden wei ferdreaun binne troch eat dat hja opdolden út 'e ierde yn harren begear nei it seldsume metaal mithril. Balin is mei in kloft lyksinnige dwergen dat út set, mar der hat no al jierrenlang gjin berjocht mear fan him west. Glóin fertelt ek dat de Nazgûl te Dol en oan 'e poarte fan 'e Ienlike Berch kommen binne, earst mei moaie wurden en dêrnei mei drigeminten, op 'e siik nei Bilbo en de ring. Dêrnei sprekt Elrond sels en docht de skiednis fan 'e ring út 'e doeken oant er ferlern rekke yn 'e Anduin. Dan stiet Boromir op en fertelt fan in dream dy't hy en syn jongere broer Faramir beiden hân hawwe en dêr't harren yn hjitten waard om yn Riedelle "it Brutsene Swurd" en "Isildurs Flok" te sykjen. Yn andert dêrop hellet Aragorn it Brutsene Swurd, in erfstik fan syn hûs, foar 't ljocht en bringt er oan Boromir en de hobbits út dat er de lêste ôfstammeling fan 'e minskene keningen fan oersee is, en de erfgenamt fan Isildur Elendils. Dêrnei wurdt Frodo frege om 'e ring, Isildur syn flok, sjen te litten, wat er mei tsjinnichheid docht. Bilbo fertelt dan it ferhaal fan hoe't er de ring fûn hat, en Frodo fan hoe't er út it Goa nei Riedelle flechtsje moatten hat. Dêrop bringt Gandalf oan 't ljocht hoe't hy ûntdutsen hat dat dizze ring de Iene Ring fan Sauron is; de úteinlike befêstiging dêrfan is kommen fan it wêzen Gollum, dat hy en Aragorn nei lang sykjen en mei grutte muoite fongen hawwe en oan 'e boskelven oerdroegen hawwe om finzen te hâlden. Dêrop falt Legolas him yn 't wurd en fertelt dat hy stjoerd is om tynge te dwaan dat Gollum syn folk ûntkomd is. Gandalf hat sels noch minder nijs, want de foaroanman fan syn oarder, de tsjoender Saruman de Wite, is ferlaat ta it kwea en hat, sa liket it, de lapen gearsmiten mei Sauron. Doe't Gandalf nei him ta gie om rie, waard er finzen setten op it dak fan 'e toer Orthanc en it duorre withoelang ear't er mei help fan 'e earn Gwaihir, de Wynhearre, ûntsnappe koe; dat wie de reden dat er net op 'e ôfsprutsen tiid yn Hobbitum opdaagjen kaam.
Men beslút dat de ring net yn Riedelle bliuwe kin, noch lang op oare plakken ferskûle wurde kin, noch oer de no troch de fijân goed yn 'e rekken holden westlike wei nei de Grize Havens ta brocht wurde kin. Likemin kin er tsjin Sauron brûkt wurde, want it ynherinte kwea fan 'e ring soe betsjutte dat men dêrmei de iene dûnkere hear foar in oaren ynruile. Dat lit mar ien mooglikheid oer, en dat is dat de ring nei Mordor brocht wurde moat, om him dêr yn 'e fjurren fan 'e Doemberch te smiten. Dat is it plak dêr't er smeid is en teffens it iennichste plak dêr't er ferneatige wurde kin. Om't Sauron sa'n grut part fan syn krêften yn 'e ring lein hat, sil hy dan meiferneatige wurde. Hoewol't it in tige nuodlike opdracht is, biedt Frodo oan om dy op him te nimmen. Mei him sille de oare trije hobbits, Tabe, Merten en Pepyn, gean, en ek Gandalf, Aragorn, Boromir, Legolas en Gimli.
Njoggenresom sette se ôf út Riedelle en reizgje oan 'e westkant by de Diisbergen lâns nei it suden troch it ferlitten lân Hollin, dêrby hjitfolge troch de ferkenners fan Sauron. Harren besykjen om 'e bergen oer te stekken fia in pas, de Readhoarnpoarte, strânet yn djippe snie, en as se dêrnei oanfallen wurde troch in kliber wearwolven binne se twongen om in nuodlik paad ûnder de bergen troch te nimmen, dwers troch it âlde dwergeryk fan Moarje. Dêr ûntdekke se wat der fan Balin-en-dy wurden is: hja binne by harren besykjen om 'e Minen fan Moarje werom te winnen deade troch de oarken dy't dêr no omhúsmanje, en dy't folle machtiger wiene as harren. Dyselde oarken hawwe no lucht krigen fan 'e nije ynkringers en nei in oanfal ôfslein te hawwen, moat it selskip it lêste ein nei de eastlike poarte flechtsje. As se de lêste brêge foar de poarte berikke, komt harren in balroch fan Morgoth oer it mad. Wylst er de oaren dat út stjoerd nei de poarte, giet Gandalf sels op 'e brêge de striid mei de demon oan. De balroch wurdt him lykwols hast oermânsk, en as in lêste wanhoopsdie ferrinnewearret Gandalf dan de brêge; de balroch stoart yn 'e djippe kleau dêrûnder, mar skuort de tsjoender mei. De oare acht selskipslju slagje út Moarje wei en ûntkomme oan 'e efterfolgjende oarken troch it swierbewekke elveryk Lothlórien yn te gean, dêr't se gastfrij ûnthelle wurde troch de frouwe Galadriel en har gemaal Celeborn.
As se in deimannich yn Lothlórien bekommen binne en nei't Galadriel in elk fan harren bejeftige hat mei in geskink dat noch te pas komme kin op 'e rest fan harren kweeste, ferfetsje se har reis yn súdlike rjochting troch yn elveboaten de Anduin ôf te sakjen. Einlings berikke se de grutte wetterfal Rauros, dêr't se beslute moatte hoe fierder: súdoan nei Gondor of eastoan nei Mordor. Boromir, dy't de ring brûke wol om syn lân, Gondor, te rêden, besiket Frodo it ding te ûntnaderjen. Dêrop flechtet Frodo de rivier oer om 'e oan him tafertroude opdracht sûnder de oaren te folbringen, mar hy hat bûten syn feint Tabe rekkene, dy't wegeret syn master allinnich gean te litten. Uteinlik sette se twaresom ôf. Dêrmei einiget it earste diel fan Master fan Alle Ringen.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan The Fellowship of the Ring ferskynde yn 2011 ûnder de titel It Selskip fan de Ring by Utjouwerij Frysk en Frij te Ljouwert, yn gearwurking mei Utjouwerij Elikser (dy't de distribúsje ôfhannele), en mei stipe fan 'e Boersma-Adema Stichting, de Stichting Juckema-Sideriusfonds, de Douwe Kalma Stifting, it Pot-Cuperus Fûns (yn behear by de Stifting Frysk Akademyfûns) en de provinsje Fryslân. De Fryske fertaling wie fan 'e hân fan dû. Liuwe H. Westra, predikant en universitêr meiwurker te Lollum, dy't der fan 2001 ôf by de tiid lâns al mei dwaande west hie, sa fertelt er yn syn foarwurd by It Selskip fan 'e Ring. Hy hie dêrby de stipe fan in stikmannich meilêzers, wêrûnder Geart van der Meer, Jarich Hoekstra, Ate Grypstra en Anne Tjerk Popkema, dy't Tolkien syn De Hobbit yn it Frysk oerset hat. Westra droech syn oersetting op oan syn frou Baukje.
שר הטבעות
Gilgamesj-epos
thumb|right|Tablet mei it Gilgamesj-Epos. It Gilgamesj-epos komt út Sumearje en is ien fan de âldste ferhalen fan de wrâld. It giet oer Gilgamesj, de heldekening fan de stêd Uruk yn Sumearje en datearret fan lang neidat Gilgamesj sels kening wie. De meast folsleine ferzje fan it ferhaal is oantroffen yn de gearstalling fan de Assyryske kening Assurbanipal út de 7e iuw f.Kr. Guon ferzjes datearje lykwols út noch eardere tiden.
De tekst koe bewarre bliuwe omdat it iuwenlang troch learlingen yn spikerskrift oerskreaun waard op klaaitabletten om de Sumearyske taal te learen, ek yn de tiid dat de taal troch it folk net mear sprutsen waard, mar allinne troch amtners brûkt, krekt sa as it Latyn yn de Midsiuwen. Mei help fan de archeologyske fynsten koe it ferhaal aardich rekonstruearre wurde.
Hiel nijsgjirrich is, dat sawol de Bibel as it Gilgamesj-epos de sûndfloed neame.
Ronny Bierman
Ronny Greetje (Ronny) Bierman (Amsterdam, 12 july 1938 - dêre, 3 febrewaris 1984) wie in Nederlânsk aktrise en sjongster.
Ronny Bierman wie ien fan de earste learlingen fan de Kabaretskoalle Bob Bouber, de lettere Akademy foar Lytskeunst. Se wie faak te sjen op telefyzje en yn films.
Nei har oplieding oan de Academie voor Kleinkunst yn Amsterdam debutearre Ronny Bierman yn 1962 yn de musical Free as Air. Dêrnei hie se súkses as komédiënne en spile se yn tal fan musicals, telefyzjerigen, toanielstikken en films. Se die mei oan it paadsljochtsjend kabaret Lurelei en it Rotterdamsk Toaniel. Se spile bekende rollen yn de musical Anatevka (1966) en de telefyzjesearje 't Schaep met de 5 pooten (1969-1970). Ek spile hja Frou van Duin yn Merijntje Gijzen (1974) en trije jier earder Blonde Greet yn de koartswilige film Wat Zien Ik!? fan Paul Verhoeven. Yn 1972 wie se mei Jenny Arean en André van Duin op telefyzje te sjen yn de muzukproduksje Het meisje met de blauwe hoed. Yn 1976 spile se tegearre mei Rijk de Gooyer yn it blijspul Quitte of dubbel, dat letter ferfilme wurde soe. Fierder wie se faak gast yn telefyzjeprogramma's. Se was panellid yn Avro's puzzeluur en gastpresintatrise bij Avro's sportpanorama.
In 1983 moast se har rol yn in blijspul oer jaan meidat se slim siik waard. Se stoar in skoftke letter yn de âldens fan 45 oan de gefolgen fan leverkanker. Se kaam te hôf op it Amsterdamsk begraafplak Zorgvlied, mar wilens is har grêf leechmakke.
Shelley Duvall
thumb|250px|Duvall, [[1990]] Shelley Alexis Duvall (Houston, 7 july 1949) is in Amerikaansk komyk en aktrise.
Morgan Freeman
Morgan Freeman (Memphis, 1 juny 1937) is in Amerikaansk akteur, regisseur en filmprodusint fan Afro-Amerikaansk komôf. Hy briek yn 1989 troch mei syn rol as de swarte sjauffeur fan in âldere blanke dame yn it rasistyske Amerikaanske Suden yn 'e film Driving Miss Daisy. Dêrfoar waard er nominearre foar in Oscar yn 'e kategory bêste akteur, krekt as foar syn rollen as finzene yn The Shawshank Redemption en as Nelson Mandela yn Invictus. Yn 2004 wûn Freeman de Oscar yn 'e kategory bêste manlike byrol foar syn optreden as assistint-bokstrainer yn Million Dollar Baby.
Dêrnjonken hat Freeman noch in ferskaat oan oare prizen wûn, wêrûnder twa Golden Globes, in Empire Award en twa Screen Actors Guild Awards. Hy spile fierders yn films as Robin Hood: Prince of Thieves, Unforgiven, Seven, Amistad, Kiss the Girls, Deep Impact, Along Came a Spider, An Unfinished Life, The Dark Knight-trilogy, The Bucket List, Invictus, Olympus Has Fallen, Now You See Me en de remake fan Ben-Hur. Freeman stiet bekend om syn oangename, djippe stim, en hat as kommentator, ferteller of stimakteur meiwurke oan in grut tal tillefyzjeprogramma's en dokumintêres, wêrûnder it bekroande March of the Penguins.
Jonkheid en oplieding
Freeman waard yn 1937 berne yn Memphis, yn 'e Amerikaanske steat Tennessee, as de soan fan Morgan Porterfield Freeman, in hierknipper, en dy syn frou Mayme Edna Revere, in skoaljuffer. Hy groeide op yn in húshâlding mei trije âldere bern. Doe't er yn 2008 oan it tillefyzjeprogramma African American Lives 2 meidie, kaam út in DNA-ûndersyk nei foarren dat (guon fan) Freeman syn foarâlden etnyske Songhai en Tûareks wiene út wat no Niger is. Hy ûntdiek ek dat syn betoerpakes en -beppes slaven wiene dy't út Noard-Karolina nei Mississippy ta oerbrocht wiene. Fierders die bliken dat syn blanke betoerpake oan memmekant as man en wiif gearlibbe hie mei, en begroeven lei njonken, syn swarte betoerbeppe oan memmekant, in tige opsjenjaand feit, de doetiidske maatskiplike ferhâldings yn acht nimmend.
As bern waard Freeman nei syn beppe oan heitekant ta stjoerd, yn Charleston, yn 'e steat Mississippy, dy't him foar in part grutbrocht. Hy ferhuze yn syn bernetiid gauris, en wenne yn Greenwood (Mississippy), yn Gary (Indiana) en úteinlik yn Chicago (Illinois). Yn Greenwood genoat Freeman middelber ûnderwiis oan 'e Broad Street High School, dy't fêstige wie yn it gebou dêr't tsjintwurdich in basisskoalle húsfêste is.
Doe't er njoggen jier wie, makke Freeman syn debút as akteur mei in rol by it skoalletoaniel. Mei tolve jier wûn er in aktearwedstryd foar de steat Mississippy, en as beleanning mocht er doe meidwaan oan in harkspul op 'e radio, dat opnommen waard yn Nashville. Doe't er sechstjin jier wie, rekke er oanhelle mei in slim gefal fan longûntstekking, dêr't er op in hier nei oan stoar. Nei't er yn 1955 slagge wie foar syn eineksamens, sloech er in stúdzjebeurs ôf en naam er ynstee tsjinst by de Amerikaanske Loftmacht, dêr't er as radartechnikus wurke oant er yn 1959 ôfswaaide. Nei syn tsjinsttiid sette Freeman nei Los Angeles ta, dêr't er aktearlessen naam, en letter nei San Fransisko, dêr't er dûnslessen folge, wylst er himsels ûnderhold mei ferskate kantoarbaantsjes.
Iere jierren
Yn 'e earste helte fan 'e 1960-er jierren wurke Freeman as in dûnser op ferskate eveneminten, wêrûnder de World's Fair fan 1964. Ek wied er in lid fan 'e Opera Ring, in musical-toanielselskip út San Francisco. Fierders gied er op toernee as akteur yn in produksje fan it toanielstik The Royal Hunt of the Sun. Syn debút op it wite doek makke er yn 1965 as figurant yn 'e film The Pawnbroker. Yn 1967 wie Freeman de tsjinspiler fan Viveca Lindfors yn it off-Broadway-toanielstik The Nigger Lovers, dat draaide om 'e Freedom Riders, swarte buspassazjiers yn 'e tiid fan 'e Amerikaanske boargerrjochtebeweging. Yn 1968 stied er foar it earst op Broadway, mei in rol yn 'e musical Hello Dolly!, dêr't ek Pearl Bailey en Cab Calloway yn meispilen.
Yn 'e 1970-er jierren lei Freeman him fral ta op toaniel. Yn 1980 wûn er in Obie Award foar syn fertolking fan 'e titelrol yn Shakespeare syn toanielstik Koriolanus. In twadde Obie Award wûn er yn 1984 foar syn rol as de predikant yn it stik The Gospel at Colonus. In trêde Obie Award folge yn 1987 foar syn rol as sjauffeur yn it stik Driving Miss Daisy, dat letter adaptearre wurde soe ta in film. Freeman wûn fierders yn 1978 in Drama Desk Award en in Clarence Derwent Award foar syn rol as dronkelap yn The Mighty Gents.
Hoewol't Freeman yn 1971 syn earste wichtige filmrol hie yn Who Says I Can't Ride a Rainbow!, krige er by it Amerikaanske publyk benammen bekendheid trochdat er fan 1971 oant 1977 belutsen wie by it berneprogramma The Electric Company. Hy spile dêryn ferskate personaazjes, wêrûnder Easy Reader, Mel Mounds the DJ en Vincent the Vegetable Vampire. Neffens tillefyzjeprodusinte Joan Ganz Cooney hie Freeman in grouwéligen hekel oan syn wurk foar The Electric Company. Yn in fraachpetear joech Freeman ta dat hy nea oan dy tiid weromtinkt, mar dêr foege er oan ta dat er der ek gjin spyt fan hie.
Fan likernôch 1980 ôf wie Freeman mear op 'e tillefyzje en op it wite doek te sjen. Hy spile yn films as Attica (1980), Eyewitness (1981), Teachers (1984) en Marie (1985). Yn deselde tiid hied er ek rollen yn ferskate tillefyzjefilms, wêrûnder Death of a Prophet (1981), wêryn't er de fermoarde swarte aktivist Malcolm X spile. Yn 1983 wie Freeman as dokter Roy Bingham te sjen yn in weromkearende rol yn fiif ôfleverings fan 'e soapsearje Another World. Hy hie ek gastrollen yn inkele oare tillefyzjesearjes, lykas Ryan's Hope en The Twilight Zone. Yn 1987 spile er Fast Black yn 'e film Street Smart, in rol dêr't er foar nominearre waard foar sawol in Golden Globe as in Oscar yn 'e kategory bêste manlike byrol. Freeman beskôget dat as syn grutte trochbraak, mar dat gou inkeld foar de Feriene Steaten; dêrbûten bleau er ûnbekend.
Araneilannen
thumb|225px|Plak fan de Araneilannen yn Ierlân thumb|225px|De Araneilannen
Morgan Freeman
Trochbraak
Yn 1989 kaam ek de oarlochsfilm Glory út, wêryn't Freeman in swarte sersjant-majoar yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch spile. Neitiid wied er te sjen as de strange en ûnkonvinsjonele ûnderwizer Joe Louis Clark yn Lean on Me (1989), as in resjersjeur yn Johnny Handsome (1989) en as in rjochter yn Bonfire of the Vanities (1990). Yn 1990 wurke er as stimakteur mei oan The Civil War, wêrfoar't er de tekst fan minskerjochte-aktivist Frederick Douglass ynspriek. Mei Kevin Costner en Mary Elizabeth Mastrantonio spile Freeman yn 1991 yn 'e Midsiuwske aventoerefilm Robin Hood: Prince of Thieves, as de Arabier Azeem, en mei Clint Eastwood en Gene Hackman spile er yn 1992 yn 'e mei in Oscar foar bêste film bekroande western Unforgiven, as de âlde bandyt Ned Logan. Yn 1993 regissearre er foar de filmstudio Paramount Pictures de dramafilm Bopha!, oer in swarte plysjeman (spile troch Danny Glover) yn Súd-Afrika ûnder it Apartheidsrezjym.
Foar syn rol fan 'e berêstende finzene Ellis Boyd "Red" Redding, as tsjinspiler fan Tim Robbins yn it finzenisdrama The Shawshank Redemption, út 1994, waard Freeman jitris nominearre foar in Golden Globe, in Oscar en diskear ek in Screen Actors Guild Award foar bêste akteur. Yn 1994 siet er yn 'e sjuery fan it 44e Ynternasjonaal Filmfestival fan Berlyn. Yn 'e midden fan 'e jierren '90 fertolke er as tsjinspiler fan Dustin Hoffman en Rene Russo in ûnmeilydsume generaal yn 'e film Outbreak (1995), as tsjinspiler fan Brad Pitt en Gwyneth Paltrow in betochtsume plysjeresjersjeur yn Seven, en as tsjinspiler fan Matthew McConaughey en sir Anthony Hopkins in fjurrige abolisjonist yn it histoaryske rjochtbankdrama Amistad. Foar syn rol yn Seven waard er nominearre foar in Saturn Award yn 'e kategory bêste akteur, en wûn er in Britske Empire Award yn deselde kategory.
Araneilannen
De eilannen hearre ta de Gaeltacht, de krite dêr't de omgongstaal it Iersk is, mar de bewenners binne it Ingelsk ek machtich.
Morgan Freeman
Trochbraak
Yn 1997 rjochte Freeman mei Lori McCreary de filmstudio Revelations Entertainment op. Tegearre steane se sûnt ek oan it haad fan it susterbedriuw dêrfan, ClickStar, dat him taleit op online-filmdistribúsje. Op 'e webside fan ClickStar presintearret Freeman it kanaal Our Space, dêr't fideo's op te sjen binne wêryn't er syn leafde foar de wittenskippen, en yn 't bysûnder foar romtefeart, mei it publyk dielt. Yn 1997 spile Freeman ek foar it earst de rol fan 'e profiler fan searjemoardners Alex Cross, yn 'e skriller Kiss the Girls, mei Ashley Judd. Yn 2001 kroep er nochris yn 'e hûd fan Cross foar de film Along Came a Spider, mei Monica Potter. Freeman wie te sjen as de presidint fan 'e Feriene Steaten yn 'e rampefilm Deep Impact (1998), mei Téa Leoni en Robert Duvall, as in yn it kwea behurde krimineel yn 'e aksjeskriller Hard Rain (1998), mei Christian Slater en Minnie Driver, en as in hiermoardner yn 'e swarte komeedzje Nurse Betty (2000), mei Renée Zellweger en Chris Rock. Foar de skriller Under Suspicion, mei Gene Hackman en Monica Bellucci, wied er njonken syn rol as akteur foar it earst ek útfierend produsint, in funksje dy't er neitiid foar ferskate films beklaaide.
Araneilannen
Inis Mór
Inis Mór (Ingelsk: Inishmore, 'it grutte eilân') is mei 1281 bewenners (2002) it grutste eilân. Cill Rónáin (Kilronan) is it grutste doarp op it eilân, en hat in haven dêr't de fearboat fan it fêstelân oanleit. Op it eilân binne ferskate forten út de izertiid, ûnder oaren Dún Aonghasa en Dún Dúchathair (Dún is Iersk foar fort). Inis Mór hat in rol spile by de fersprieding fan it iere kristendom yn Ierlân. It eilân hat ferskate ruïnes fan tsjerkjes. De âldste is fan de fyfde iuw. Inis Mór is populêr by toeristen.
Inis Meáin
Inis Meáin (Ingelsk: Inishmaan, 'it middelste eilân') is net it lytste eilân, mar hat wol it leechste tal ynwenners en is it minste op toeristen rjochte.
Inis Óirr
Inis Óirr (Ingelsk: Inisheer, 'it eastereilân') is it lytste fan de arsjipel en hat in feartsjinst mei Ros a'Mhíl en Doolin.
Morgan Freeman
Trochbraak
Nei de iuwwiksel fertolke Freeman de rol fan CIA-direkteur William Cabot yn 'e spionaazjefilm The Sum of All Fears (2002), mei Ben Affleck. Hy spile God yn 'e komeedzjefilm Bruce Almighty (2003), mei Jim Carrey en Jennifer Aniston. Fierders wied er te sjen yn films as Dreamcatcher (2003), Levity (2003) en The Big Bounce (2004). Foar syn rol as de âlde assistint-bokstrainer Eddie Dupris, yn it sportdrama Million Dollar Baby, mei Clint Eastwood en Hilary Swank, wûn Freeman in stikmannich prizen, wêrûnder de Oscar en de Screen Actors Guild Award foar bêste manlike byrol. Ek waard er nominearre foar in Golden Globe yn dyselde kategory.
Lettere jierren
Njonken syn aktearwurk brûkte Freeman ek geregeldwei syn oangenaam leechtoanige en tige werkenbere stim foar it dwaan fan voice-overs, benammen by dokumintêrefilms en -tillefyzjesearjes. Sa wurke er yn 2005 as ferteller mei oan 'e spylfilm War of the Worlds en de mei in Oscar bekroande natoerdokumintêre March of the Penguins. Datselde jiers hie Freeman in byrol as de by in oanfal fan in bear lichaamlik beheind rekke Mitch yn 'e dramafilm An Unfinished Life, mei Robert Redford en Jennifer Lopez. Fierders wied er yn 2005 ek te sjen yn Batman Begins, de earste film fan The Dark Knight-trilogy fan regisseur Christopher Nolan. Dat wie in superheldefilm wêryn't Freeman de rol fan Lucius Fox fertolke, in wittenskipper dy't Batman fan al syn technysk gerei foarsjocht. Deselde rol soe Freeman ek yn 'e beide ferfolchfilms spylje: The Dark Knight (2008) en The Dark Knight Rises (2012).
Yn 2005 spile Freeman fierders yn 'e films Unleashed en Edison, wylst er yn 'e dokumintêre Magnificent Desolation: Walking on the Moon 3D de rol fan astronaut Neil Armstrong op him naam. Yn 2006 spile er himsels yn 'e film 10 Items or Less, mei de Spaanske aktrise Paz Vega. Yn 2007 kroep er jitris yn 'e hûd fan God foar Evan Almighty, it ferfolch op it eardere Bruce Almighty. Oare films dêr't er yn 'e midden fan 'e 2000-er jierren yn spile, wiene The Contract en Lucky Number Slevin (beide út 2006), en Feast of Love en Gone Baby Gone (beide út 2007). Yn 2007 wie Freeman mei Jack Nicholson te sjen yn 'e komeedzjedramafilm The Bucket List, fan regisseur Rob Reiner, oer in pear terminaal sike âlde mannen dy't noch in listke mei spektakulêre dingen ôfwurkje wolle ear't se stjerre. Yn 2008 kamen trije films mei Freeman út: Wanted, Thick as Thieves (ek bekend as The Code), en The Love Guru, wêrfoar't er de voice-over die. Datselde jiers kearde er foar in skoftke werom nei Broadway om, ûnder rezjy fan Mike Nichols, mei Frances McDormand en Peter Gallagher yn it toanielstik The Country Girl, fan Clifford Odet, te spyljen.
Freeman wurke yn 2009 gear mei syn kollega's Christopher Walken en William H. Macy yn 'e komeedzjefilm The Maiden Heist, dy't lykwols omreden fan finansjele swierrichheden fan 'e filmdistributeur direkt op fideo útbrocht waard. Yn 2009 spile er ek de rol fan presidint Nelson Mandela yn 'e sportfilm Invictus, oer de oerwinning fan it Súdafrikaanske rugbyteam op it WK fan 1995. Freeman hie al langer de ambysje om Mandela te spyljen. Earder hied er besocht om 'e autobiografy fan Mandela, Long Walk to Freedom, adaptearre te krijen ta in wurkber senario, mar dat wie net slagge. Yn 2007 kocht er de filmrjochten op it boek Playing the Enemy: Nelson Mandela and the Game That Made a Nation, fan John Carlin, dêr't Invictus op basearre wie. Behalven dat er ien fan 'e haadrollen fertolke (de oare, fan oanfierder fan it nasjonaal rugbyteam François Pienaar waard spile troch Matt Damon), wie Freeman ek útfierend produsint. Hy krige syn freon Clint Eastwood safier dat dy de rezjy fan 'e film op him naam. Foar syn rol yn Invictus waard Freeman nominearre foar sawol de Golden Globe, de Screen Actors Guild Award as de Oscar foar bêste akteur.
Yn 2010 spile Freeman mei Bruce Willis, John Malkovich en dame Helen Mirren yn 'e aksjefilm Red. Hy ferskynde dat jiers ek yn in cameoroltsje yn in ôflevering fan 'e komyske tillefyzjesearje Saturday Night Live. Fierders sette er útein mei de presintaasje fan 'e populêr-wittenskiplike dokumintêresearje Through the Wormhole (2010-2017). Yn 2011 died er de voice-over foar de remake fan 'e film Conan the Barbarian, en wied er ek te sjen yn 'e famyljefilm Dolphin Tale, mei û.o. Ashley Judd en Kris Kristofferson. As ferteller wied er belutsen by de natoerdokumintêre Born to Be Wild. Fierders spile er mei John Lithgow yn it Broadway-debút fan it toanielstik 8 fan Dustin Lance Black, dat de rjochtsaak Perry v. Brown neispilet, dy't einige mei de neatichferklearring fan Proposition 8, it ferbod op it homohoulik yn Kalifornje. Freeman spile yn it stik de rol fan abbekaat David Boies. Yn 2012 waard Freeman de Cecil B. DeMille Award takend, de oeuvrepriis fan 'e Golden Globes.
Nei't er yn 2012 yn 'e dramafilm The Magic of Belle Isle te sjen west hie, spile Freeman yn 2013 yn 'e aksjefilm Olympus Has Fallen, de science fiction-film Oblivion en de komeedzjefilm Last Vegas. Yn Olympus Has Fallen spile er Allan Trumbull, de foarsitter fan it Amerikaanske Hûs fan Offurdigen, in rol dy't er op 'e nij op him naam yn 'e ferfolchfilms London Has Fallen (2016), as fise-presidint, en Angel Has Fallen (2019), as presidint. Yn 2013 spile Freeman ek foar it earst de rol fan Thaddeus Bradley yn 'e heistfilm Now You See Me, dy't er fannijs spile yn it ferfolch Now You See Me 2 (2016). Foar The Lego Movie liende Freeman yn 2014 syn stim oan it personaazje Vitruvius. Hy spile dat jiers ek yn 'e aksjefilm Lucy, mei Scarlett Johansson, en wie fierders te sjen yn Transcendence, Dolphin Tale 2 en 5 Flights Up. Dêrnjonken died er de voice-over fan 'e natoerdokumintêre Island of Lemurs: Madagascar.
Yn 2015 spile Freeman yn 'e ridderfilm Last Knights, de komeedzjefilm Ted 2 en de aksjeskriller Momentum. Fierders wie Freeman yn 2014 en 2015 te sjen yn 'e rol fan opperrjochter Frawley yn trije ôfleverings fan 'e dramasearje Madam Secretary, mei Téa Leoni yn 'e haadrol, dêr't er ek ien fan 'e útfierende produsinten fan wie. Hy regissearre boppedat de earste ôflevering fan seizoen 2 fan dy searje. Yn 2016 fertolke er de rol fan sjeik Ilderim yn 'e flopte remake fan 'e swurd-en-sandalefilm Ben-Hur, en presintearre er de dokumintêresearje The Story of God. Yn 'e mande mei Michael Caine en Alan Arkin spile Freeman yn 2017 yn 'e komeedzje Going in Style in trio âlde knarren dy't út jildneed beslute in bank te oerfallen. Datselde jiers presintearre er de dokumintêrerige The Story of Us. Fierdere films dêr't Freeman yn spile, binne Just Getting Started (2017), The Nutcracker and the Four Realms (2018), en The Poison Rose (2019). Ein 2019 wiene The Hitman's Wife's Bodyguard en The Comeback Trail yn 'e postproduksjefaze oanbelâne. Yn 2018 krige Freeman de Life Achievement Award (oeuvrepriis) fan 'e Screen Actors Guild Awards takend.
Relaasjes
Ut syn iere libben hat Freeman twa bern fan memmen mei wa't er nea troud wie, wêrûnder de akteur Alfonso Freeman. Freeman wie fan 1967 oant 1979 troud mei Jeanette Adair Bradshaw. Yn juny 1984 wertroude er mei Myrna Colley-Lee, fan wa't er yn 2010 skiede, nei't se yn 2007 al útinoar gien wiene. Tegearre mei syn twadde frou naam er syn styfpakesizzer út syn earste houlik, E'dena Hines, oan en brocht har grut. Hines waard op 16 augustus 2015 yn New York fermoarde doe't se 33 jier wie.
Sûnens
Yn 'e nacht fan 3 augustus 2008 krige Freeman by Ruleville (Mississippy) in auto-ûngemak wêrby't syn auto fan 'e wei ôf rekke en ferskate kearen oer de kop sloech. Hy en syn froulike passazjier, in Demaris Meyer, moasten troch de brânwacht út 'e slim skansearre auto seage wurde. Freeman hie syn lofterskouder, -earm en -earmtakke brutsen, en hy waard twa dagen letter fjouwer oeren efterinoar operearre om 'e skea oan 'e senuwen nei syn lofterhân te reparearjen. De plysje sleat út dat Freeman mei alkohol op efter it stjoer sitten hie, hoewol't Meyer him dêr al foar oanklage. De rjochtsaak waard neitiid skikt foar in net bekend makke bedrach.
Aktiviteiten
Freeman wennet yn Charleston, yn 'e Amerikaanske steat Mississippy. Hy hat in fleanbrevet en besit no of besiet yn it ferline teminsten trije priveefleantugen tagelyk. Ek is er eigner fan Ground Zero, in bluesklub yn Clarksdale (Mississippy), itselde plak dêr't er foarhinne ek it restaurant Madidi eksploitearre. Yn 2014 begûn er mei ymkerij, om't er yn noed siet oer de delgong fan 'e hunichbij.
Religieuze en politike mienings
Op religieus mêd beskôget Freeman himsels as in agnost. Op polityk mêd is er in fûleindich oanhinger fan 'e Demokratyske Partij. Hy stipe de Demokratyske presidintskandidaat Barack Obama by de Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2008, hoewol't er wegere om foar Obama kampanje te fieren. Yn 2011 soargen syn útspraken yn it CNN-praatprogramma Piers Morgan Tonight foar grutte opskuor, doe't er de Republikeinske Tea Party-beweging beskuldige fan rasisme. By de Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2016 stipe Freeman de Demokratyske presidintskandidate Hillary Clinton. Hy spriek de voice-over yn foar har yntroduksjefideo op 'e Demokratyske Nasjonale Konvinsje. op 19 septimber 2017 ferklearre Freeman yn in fideo yn it ramt fan it ûndersyk nei de Russyske ynminging yn de Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2016 dat "we yn oarloch binne" mei Ruslân.
Goeddiedichheid
Troch de jierren hinne hat Freeman him ek ynset foar ferskate goede doelen, lykas de weropbou fan it Karibyske eilânsteatsje Grenada nei't dat yn 2004 troffen wie troch de orkaan Ivan. Hy wie ien fan 'e oprjochters fan it Grenada Relief Fund, dêr't neitiid PlanIt Now út ûntstien is, in organisaasje dy't minsken besiket te helpen út alle gebieten op 'e wrâld dy't troffen wurde troch orkanen of swiere stoarmen.
Beskuldigings fan ûnwinske yntimiteiten
Op 24 maaie 2018 brocht de Amerikaanske nijsstjoerder CNN nei bûten ta dat der acht froulju wiene dy't Freeman der yn it ramt fan it #MeToo-skandaal fan beskuldigen dat er harren lestich fallen hie mei ûnwinske yntimiteiten. Acht oare lju seine dat se tsjûge west hiene fan ûnbetamsum hâlden en dragen fan Freeman foar froulju oer op 'e sets fan ferskate films, wylst er syn films promoate of yn it ramt fan syn aktiviteiten foar syn eigen filmstudio. Freeman reägearre op 'e beskuldigings mei in ferklearring wêryn't er sei: "Eltsenien dy't my ken of mei my wurke hat, wit dat ik net immen bin dy't wa dan ek mei opsetsin op it sear komme of bewust oplitten fiele litte soe. Ik ûntskuldigje my foar eltsenien oer dy't him- of harsels ûnnoflik of respektleas behannele field hat – dat hat nea myn bedoeling west."
Sint-Ignatiustsjerke (Mainz)
De Sint-Ignatiustsjerke (Dútsk: St. Ignaz) yn de Kapuzinerstraße is in parochytsjerke yn Mainz, de haadstêd fan Rynlân-Palts. De tsjerke waard fan 1763 oant 1775 ûnder lieding fan Johann Peter Jäger boud en wijd oan de yn 107 ferstoarne biskop Ignatius fan Antiochje.
Skiednis
De tsjerke waard tagelyk mei de Augustinertsjerke en de Sint-Petrustsjerke fan Mainz boud, mar oars as dy tsjerken waard de Ignatiustsjerke net yn barokke mar yn klassisistyske styl boud.
De tsjerke stiet op it grûnstik fan in midsiuwske foargonger, dy't de parochytsjerke fan it eardere plak en lettere Mainzer stedsdiel Selenhofen wie. Dat wie in romaanske, letter yn goatyske styl útwreide tsjerke. Yn de rin fan de 18e iuw wie dy foargonger brekfallich woarn. De earste skriftlike fermelding fan dy midsiuwske foargonger datearret út it jier 1259 of mei wat ûnwissichheid út de 12e iuw.
Yn de krypte binne mear as 200 grêven, werfan't guon fan de wurklju dy't de tsjerke bouden. Op it eardere tsjerkhôf fan de tsjerke stiet in barokke krusigingsgroep, in wurk fan Hans Backoffen út 1519.
Gevel
De sânstiennen gevel is neffens it 17e-iuwske foarbyld fan de Saint-Gervais-Saint-Protais yn Parys. Benammen de tapassing fan doryske, ionyske en korintyske pylders en de dêrby passende ûntwerpen fan de pilasterkapitelen binne ûntliend oan it Frânske foarbyld.
Tsjerke
De tsjerke hat in krúsfoarmich grûnplan. Neffens de plannen soe de tsjerke oarspronklik in toer boppe it koer krije, mar dat plan is nea útfierd. It plafond yn de tsjerke is it wurk fan Johann Valentin Thoman. De skilderijen oer it libben fan de patroanhillige oan it plafond waarden yn de jierren 1773-1776 troch Johann Baptist Enderle oanbrocht. Yn 1902-1906 en yn de jierren 1950 binne de fresko's restaurearre, in restauraasje fan de tsjerke folge yn de jierren 1980.
Oargel
De oargelkas giet werom op in ynstrumint út de jierren 1779-1781 fan de oargelbouwer Joseph Anton Onimus, dy't by de bou troch in ûngelok om it libben kaam. De bou fan it oargel waard mooglik makke troch de widdo Anna Clara Manera. Efter de oargelkas boude Bernhard Dreymann yn 1837 in nij ynstrumint, dat yn 1903 troch Balthasar Schlimbach feroare waard. Fan de pipen fan it Dreymann-oargel bleau 80% bewarre. Mei goed 2000 pipen is it oargel fan Sint-Ignatius it grutste fan de oargelbouwer.
It oargel is foar it lêst yn 2019 restaurearre.
It sleepladen-ynstrumint besit 37 registers op twa manuaalwurken en pedaalwurk. De spyl- en registertraktueren binne mechanysk.
Jim Meskimen
thumb|Meskimen, [[2014]] James Ross "Jim" Meskimen (Los Angeles, 10 septimber 1959) is in Amerikaansk komyk en akteur.
Jehannes Krysostomos
thumb|Jehannes Krysostomos De hillige Jehannes Krysostomus (Gryksk: Ιωάννης ο Χρυσόστομος; Nederlânsk (ferâldere): Sint-Jan Guldenmond) (Antiochië, om 345 – Komana, yn Pontus, 14 septimber 407) wie in ferneamd preker, aartsbiskop fan Konstantinopel, fan 26 febrewaris 398 oant 403. Hy is ien fan de tsjerkfaars en waard yn 1568 ta tsjerkelearaar makke; sawol yn it Easten as it Westen wurdt er sa beskôge.
Wurk
Fan Jehannes Krysostomus binne in bulte teksten bewarre bleaun: 17 ferhannelingen, mear as 700 oarspronklike preken, 241 brieven, en tal fan wurken oer it kleasterlibben, it preesterwêzen en it allerhillichste sakramint. Dat lêste besoarge him de titel doctor eucharisticus.
Kevin Magnussen
Kevin Jan Magnussen (Roskilde,5 oktober 1992) is in Deensk autokoereur.
Magnussen makke yn 2014 syn Formule 1-debút foar it team fan McLaren by de Grutte Priis fan Austraalje. Yn 2014 behelle Kevin daalks yn syn earste race syn iennichste poadiumplak yn de Formule 1 by de Grutte Priis fan Austraalje. Hy belibbe fierder in reedlik debútseizoen en einige op it alfde plak yn it kampioenskip. Dit wie foar him lykwols net genôch om ek yn 2015 foar McLaren te riden. Op 11 desimber 2014 waard bekend dat Fernando Alonso syn plak ynnaam en Magnussen test- en reservekoereur waard by it team. Alonso crashte foarôfgeand oan it seizoen by in testsesje op it sirkwy fan Barcelona en mocht op doktersadvys net starte yn de earste race yn Australië, wêrtroch 't Magnussen him ferfange mocht. Yn 2016 makke Magnussen syn rentree yn de Formule 1 doe't hy Pastor Maldonado ferfong by it Renault team. Yn 2017 waard Magnussen by Renault alwer ferfongen troch Nico Hülkenberg. Doe gie er nei it team fan Haas, om Esteban Gutiérrez te ferfangen. Yn 2020 waard Magnussen oan 'e kant setten troch syn team mar koe yn 2022 dochs wer weromkomme yn de Formule 1.
Oersjoch Formule 1-karriêre
* Seizoen noch dwaande.
Boeing 737
De Boeing 737 fan 'e Amerikaanske fleanmasinebouwer Boeing is de wrâldwiid meast boude moderne ferkearsfleanmasinesearje. Fan it tastel is hjoeddedei de fjirde generaasje yn produksje, al sjocht er der fan bûten noch suver krekt sa út as yn 1967, doe't de earste Boeing 737 ôflevere waard. Ynearsten soe it boud wurde as koarteôfstânsfleanmasine, mar it nijste model, de Boeing 737NG ("Next Generation"), stiet te boek as in middellangeôfstânsfleanmasine.
De Boeing 737 MAX is in fleantúchsearje fan Boeing Commercial Airplanes as opfolger fan de Boeing 737 Next Generation. De 737 MAX is de fjirde generaasje Boeing 737, mei as grutste ferskil de gruttere en effisjintere CFM International LEAP-1B motors en oanpassingen oan de romp. De levering fan de earste 737 MAX wie yn 2017.
thumb|left|In Boeing 737-7H4 fan Southwest Airlines mei registraasje N231WN.
Popke van der Zee
Popke van der Zee (Ryptsjerk, 14 juny 1956 – Mantgum, 8 augustus 2020) wie in Frysk taalkundige, learaar, toanielakteur en oersetter.
Libben
Van der Zee oppenearre him foar it earst doe't er yn 1984 tegearre mei Jelle Krol in Fryske proaza-oersetting útbrocht fan it Aldingelske epos Beowulf. Hy wurke neitiid as learaar Ingelsk.
Yn 1996 waard er troch regisseur Romke Toering frege foar in lytse rol yn it Iepenloftspul fan Jorwert, dat dat jiers it stik In Sinterske Opera spile. Dat wie de debútrol fan Van der Zee. It befoel sa goed dat er it jiers dêrop (op 'e nij by it Iepenloftspul fan Jorwert) de folle gruttere rol hie fan Bill Sykes, yn Oliver. Dat wie it begjin fan in hiele rige rollen yn toanielstikken en iepenloftspullen, wylst er ek meiwurke oan skoalradio- en skoaltillefyzje-útstjoerings fan Omrop Fryslân. Yn 2018 makke Van der Zee diel út fan 'e sjuery fan 'e Gouden Gurbes, de prizen foar de bêste iepenloftspullen. Syn lêste rol hied er yn 2019 yn it iepenloftspul fan De Himrik, dêr't doe Animal Farm fan George Orwell spile waard.
Van der Zee ried trije kear de Alvestêdetocht út: de tretjinde (1985), fjirtjinde (1986) en fyftjinde (1997) Alvestêdetocht. Yn 2009 hied er in figuranteroltsje yn 'e histoaryske film De Hel van '63, fan Steven de Jong, oer de tolfde Alvestêdetocht fan 1963, as ien fan 'e rayonhaden fan 'e Feriening De Fryske Alve Stêden. Oare leafhawwerijen fan sines wiene angelfiskjen, fûgels en syn grientetún.
Privee waarden Van der Zee en syn frou Wieke, mei wa't er fjouwer bern hie, troffen troch djip leed doe't harren twajierrige soan Piter Durk yn 'e feart by harren foar hûs yn Mantgum ferdronk. Yn 2016 spile Van der Zee mei Froukje Reitsema, dy't sels ek in bern ferlern hie, oer dat ûnderwerp yn it stik Foar Dy Nei Dy, dat ynspirearre wie troch harren beider ûnderfinings. Yn in reportaazje yn it ramt fan Finster op Fryslân fertelde Van der Zee dat er eltse dei noch oan syn jonkje tocht.
Van der Zee kaam yn augustus 2020 te ferstjerren oan sloktermkanker. Hy waard 64 jier.
Mayday (radiosinjaal)
Mayday is yn de radiotelefony it gebrûklike needsinjaal. It is it ekwifalint fan it SOS yn de radiotelegrafy. De term is in ferbastering fan it Frânske m'aidez ('help my').
Om misbrûk foar te kommen en de help sa fluch en effisjint at kin op it plak te krijen is it gebrûk fan 'Mayday' oan protokollen en regels bûn. De term 'Mayday' kaam yn de jierren tweintich fan de 20e iuw yn 'e swang.
Loftfeart
Yn de boargerloftfeart is de ynternasjonale needfrekwinsje 121,500 MHz. De militêre loftfeart brûkt 243,000 MHz as needfrekwinsje. Njonken dat hat Nederlân de sekundêre needfrekwinsje 120,875 MHz foar de boargerloftfeart, offisjeel Netherlands Discrete Emergency Frequency neamd.
Skipfeart
Yn de skipfeart wurdt it Mayday-signaal ek brûkt foar in needsituaasje foar skip as (in lid fan de) bemanning. De needkanalen foar de skipfeart op see binne VHF-kanaal 16, en de Middenweach 2182 kHz of op it binnenwetter VHF-kanaal 10 of it blokkanaal dat op'n stuit oanwiisd is.
Oare needsinjalen
Foar urginte gefallen dêr't it libben net faai stiet wurdt it sinjaal "Pan-pan" brûkt; "Securité" wurdt brûkt foar warskôgings yn it generaal.
Teake fan Burmania
Teake (Taco) Doekes fan Burmania (doopt yn Koarnjum op 9 oktober 1653 - Furdgum, 3 april 1705) wie in legerkaptein en grytman.
Teake fan Burmania wie de soan fan Doecke Martena fan Burmania (1627-1697) en Edwert Luts Gerroltsdochter (Eduarda) Juckema. By testamint fan syn heit urf hy yn 1691 Furdgum ien stim, yn 1698 waard hy eigener. Yn it testamint skreau Doeke ek: Voorts onse zoon Jr. Taco, Captain van een Compagnie te voet, sal tot syn willekeur hebben onse zathe ende state tot Firdgum, mede in syn erfportie.
Fan 1688 oant syn dea yn 1705 wie hy grytman fan Doanjewerstâl. Op 1 maaie 1689 waard hy kommitearre by de Provinsjale Rekkenkeamer fan Fryslân foar Sânwâlden, en waard op 27 april 1699 nochris beneamd. Fan 6 juny 1695 oant 18 maart 1699 wie hy foar Sânwâlden kommitearre by de Admiraliteit fan Fryslân. Fan 12 maaie 1701 oant 9 maaie 1704 wie hy foar Sânwâlden en Doanjewerstâl lid fan Deputearre Steaten.
Teake fan Burmania ferstoar yn 1705 sûnder bern.
Lufthansa
De Deutsche Lufthansa AG, faak ôfkoarte ta Lufthansa, is de grutste loftfeartmaatskippij fan Dútslân en Jeropa. It bedriuw hat wrâldwiid likernôch 119.000 wurknimmers en hie yn 2014 in omset fan sa'n €30 miljard.
Attje Kuiken
thumb|Attje Kuiken yn 2020 Attje Harma Kuiken (Grins, 27 oktober 1977) is in Nederlânsk politika. Se is út namme fan de Partij fan de Arbeid sûnt 30 novimber 2006 lid fan de Twadde Keamer. Sûnt 12 desimber 2016 oant 23 maart 2017 wie hja en sûnt 22 april 2022 is hja wer fraksjefoarsitter.
Libben en wurk
Kuiken waard berne yn Grins, mar it grutste part fan har jonkheid opbrocht yn Ferwert. Se studearre bestjoerskunde en oerheidsmanagement oan de Thorbecke Akademy yn Ljouwert en belieds- en organisaasjewittenskippen oant de Katolike Universiteit Brabân en wie beliedsmeiwurker Yntegraal Feilichheidsbelied by it Ministearje fan Binnenlânske Saken en Keninkryksrelaasjes. Yn Breda rjochte se in ôfdieling fan de Jonge Sosjalisten op. Teffens die se mei oan it VARA-debatprogramma Het Lagerhuis.
By de Twadde Keamerferkiezingen yn 2006 stie Kuiken op it 12e plak fan de kandidatelist. Se waard direkt keazen en krige 2797 foarkarstimmen. Se hold op 31 jannewaris 2007 har maidenspeech oer de begrutting Binnenlânske Saken foar 2007.
Fan 19 jannewaris oant en mei 10 maaie 2010 wie Kuiken om reden fan swierwêzen net yn de Keamer; se waard ferfongen troch Saskia Laaper. By de Twadde Keamerferkiezingen fan 2010 stie hja as 14e op de kandidatelist. Se waard op 'en nij keazen en krige 2974 foarkarstimmen. Twa jier letter wie se 24e op de kandidatelist en waard wer keazen. Yn it parlemint is se fraksjewurdfierder asylbelied en ymmigraasje. Earder hie se dy taak foar feilichheid, iepenbiere oarder, kriminaliteitsbestriding, strafrjochttapassing en ynternasjonale justysjele gearwurking.
Op 5 novimber 2015 waard Kuiken fise-fraksjefoarsitter fan de PvdA. Se folge Martijn van Dam op dy't steatssiktaris fan Ekonomyske Saken waard. Op 12 desimber 2016 folge se Diederik Samsom op as fraksjefoarsitter oant de Twadde Keamerferkiezingen yn 2017. Op 22 april 2022 folge se Lilianne Ploumen op as fraksjefoarsitter.
Sixtustsjerke (Seisbierrum)
De Sixtustsjerke is in monumintale tsjerke fan de PKN-gemeente Seisbierrum-Pitersbierrum yn Seisbierrum. De tsjerke is ferneamd fanwegen û.o. de barokke preekstoel fan Johann Georg Hempel.
Namme
De tsjerke draacht de namme fan paus Sixtus II, dy't fan 257 oan en mei 258 paus wie. Hy stoar as martler, doe't er tegearre mei fjouwer diakens de misse opdroech yn in lytse tsjerke yn de katakomben fan Sint-Callixtus.
Skiednis
Oan de hân fan de kraalprofilen lâns de rûnbôgefinsters wurdt de Sixtustsjerke datearre út de twadde helte fan de 12e of it begjin fan de 13e iuw. Oannommen wurdt dat de muontsen fan it kleaster Mariëndelle mei wurke ha oan de bou fan de tsjerke. De ienskippige tsjerke is foars, mar hat noch grutter west en wie eartiids in krústsjerke. Yn de 18e iuw binne de dwersskippen ôfbrutsen. Op it plak fan it noarder transept waard in oanbou boud, dy't lang tsjinst die as skoalle en tsintwurdich as konsistoarje. It súdlike transept ferdwûn yn de tiid doe't Hempel oan de nije ynrjochting fan de tsjerke wurke. De tsjerke is yn de 19e iuw bepleistere.
Ynterieur
thumb|left| Oersjoch ynterieur It ynterieur fan de tsjerke folget de âlde protestantske yndieling. De preekstoel stiet oan de súdlike muorre, wylst de 17e-iuwske hearebank foar de preekstoel oer oan de noardlike muorre stiet. Op de hearebank binne twa opsetstikken oanbrocht mei wapens, oarspronklik wiene der trije. Yn de Frânske tiid waarden de opsetstikken ferwidere en letter binne se werom fûn yn it gemeentehûs en op de hearebank weromset. De banken foar it tsjerkefolk steane heaks op de lingtemuorren mei in paad dêrtusken. Eartiids stiene der ek banken yn it koer, mar dy binne ferwidere. Yn it koer steane de tafels fan de Wet en yn de flier lizze in pear 16e iuwske grêfsarken. De tsjerke hat fjouwer psalmbuorden mei in mei muzykynstruminten fersierde list, it wurk fan Johann Georg Hempel. Yn 1772 waard it ynterieur bepleistere.
Yn 2010 waard in byldsje út ± 1350 fan de hillige Adelbert ûntbleate yn de Sixtustsjerke. It skeinde byldsje foarme eartiids ûnderdiel fan it net mear besteande doksaal yn de Sixtustsjerke en waard yn 1960 yn de tún fan de Alde Buorren 1 fûn. De besitters fan it byldsje skonken it oan de Sixtustsjerke, dy't it in plak joech yn de foartsjerke.
Preekstoel
thumb|left| Preekstoel fan Johann Georg Hempel De tsjerke fan Seisbierrum hat nei alle gedachten de meast opfallende preekstoel fan Fryslân. De lutherske Johann Georg Hempel makke foar de kalvinistyske tsjerke in bysûnder ûntwerp fan de preekstoel, dy't yn in beam ferwurke is mei takken dy't boppe it klankboerd útstekke. De Dútske houtfiker wurke earder oan de fersierings fan it Snitser stedhûs en tusken 1766 en 1775 oan de fernijing fan it ynterieur fan de Sixtustsjerke. Sels de fûgels yn de beam ûntbrekke net en ûnder de seishoekige kûp fan de kânsel, dêr't de beam yn twa takken opsplitst, hat Hempel in nêst mei aaikes ferwurke. De aaikes waarden in jiermannich lyn stellen mar binne dêrnei ferfongen. De kûp is fersierd mei de deugden Hope, Leauwe en Leafde. Fierder is der in foarstelling fan de Barmhertige Samaritaan en op de doar in foarstelling fan Jehannes de Evangelist mei in earn. Op de hoeken binne der fjouwer tiden fan it jier útfike; in pear redens symbolisearje bygelyks de winter. Oars as wenst is de kânseltrep oan de rjochter kant fan de kûp delset. thumb|260px| In fûgelnestje yn de preekstoel fan Seisbierrum It doophek fan Hempel lit al ynfloeden sjen fan de rokoko. Boppe de doopbôge is de pelikaan dy't himsels yn it boarst prikt om syn jongen te drinken jaan, it symboal foar de offerdea fan Kristus. De lessener rêst op de fleugels fan in fûgel. Fierder bestiet it fykwurk út fersierings, blommen, bibelboeken mei teksten. Ek de standert fan it doopfont krige de foarm fan in tûke. Op de standert wurdt it sulveren doopfont lein. In sydtûkje is de hâlder fan in bakje dêr't it kollektejild fan de âlders fan it te dopen bern yn lein wurde kin.