cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katya Sambuca
Karriêre
Yn desimber 2014 makke de Moskovyske byldhouwer Aleksander Vroblevski in brûnzen byld fan 'e lytse seemearmin fan 1.25 m heech en 175 kg swier, wêrfoar't er Sambuca as model brûkte. Sambuca skonk it byld letter oan 'e stêd Haapsalu en suggerearre dat it Russyske toeristen oanlûke kinne soe. De boargemaster woe it net op it plak hawwe dat sy derfoar útkeazen hie, op in promenade fuortby it tinkteken foar de komponist Pjotr Iljitsj Tsjaikovsky, mar sei ta dat er der in oar gaadlik plak foar sykje soe.
Epifanykleaster (Uglitsj)
It Epifanykleaster (Russysk: Богоявленский монастырь: ek: Kleaster fan de Iepenbiering fan de Hear) is in otterdoksk nonnekleaster yn it sintrum fan de Russyske stêd Uglitsj (oblast Jaroslavl).
Skiednis
thumb|250px|left| It Epifanykleaster foar 1917 It kleaster waard tsjin it ein fan de 14e iuw foar fammen boud troch prinses Eudoksia fan Sûzdal, de frou fan Dimitri IV fan Ruslân. Oarspronklik lei it kleaster yn binnen de muorren fan it kremlyn fan Uglitsj. Yn 1609 waard it ferneatige troch Poalske ynfallers. Yn it ramt fan fersterkings oan it kremlyn waard it yn 1661 ferhûze nei de hjoeddeiske lokaasje oan de wei nei Rostov. De gebouwen wiene fan hout, mar tsjin it ein fan de 17e iuw resp. it begjin fan de 18e iuw waard de stiennen 'Tsjerke fan de ikoan fan de Mem Gods fan Smolensk' boud. Twa oare tsjerken waarden yn de 19e iuw tafoege: de 'Tsjerke fan de Feodorovskaja-ikoan fan de Mem Gods' yn it 1853 de 'Epyfany- of Trijekeningskatedraal fan de Epifany'.
Katedraal fan de Epifany
De Epifany-jatedraal is troch de ferneamde arsjitekt Konstantin Thon boud. De tsjerke waard tusken 1843 en 1853 yn Russysk-Byzantynske styl oplutsen, in styl dy't yn dy tiid yn de otterdokske wrâld tige populêr wie. Nei sluting yn de Sovjet-tiid waard it ynterieur fan de tsjerke foar in grut part fernield. Fan 1980 oant 2007 waarden de gevels fan de tsjerke renovearre. Yn 2009 waard de foltôge katedraal wer op 'e nij ynwijd.
De Tsjerke fan Us Leaffrou fan Smolensk
De oarspronklik oan it feest fan de epifany wijde Smolensktsjerke waard yn 1700 foltôge. It is net in grutte tsjerke en oan de noardlike en westlike kant binne in kapel, in refektoarium en in galerij tafoege. De tsjerke wurdt bekroand mei fiif sipels en is oan de eastlike kant ôfsluten troch in apsis. De klokketoer is yn de 19e iuw ferfongen troch in nij portaal yn klassisistyske styl.
De tsjerke waard tusken 1972 en 1975 restaurearre. Dielen dy't letter oan de súdeastlike kant fan de tsjerke tafoege wiene, waarden by dizze restauraasje wer ferwidere. De dekoraasjes oan de tsjerke binne renovearre, it dak krige in griene ferflaach en de sipels grien-glazuere tegels.
Yn 1925 lieten de bolsjewiken de tsjerke slute. It gebou is yn 2003 werom jûn oan de Russyske-Otterdokske Tsjerke
Tsjerke fan de Feodorovskaja-ikoan fan de Mem Gods
De Feodorovskaja-tsjerke waard wijd oan it ikoan dat Ksenija Sjestova, de grutnon Martha en de mem fan tsaar Michael I, oan it kleaster joech. Mei de bou fan de tsjerke waard op 21 maaie 1805 útein set en de bou kaam yn 1818 ree. Tusken 1822 en 1824 waard it ynterieur fan de tsjerke beskildere troch Epifanom Medvedev. Nije fresko's, dy't de tiid oerlibbe ha, waarden yn 1862 troch Egor Diakonov oanbrocht.
De klokketoer mei trije ferdjippings dy't yn de jierren 1836-1839 oan de westlike kant fan de tsjerke oanboud waard, is nei it sluten fan de tsjerke yn 1930 ôfbrutsen. Yn de jierren 1980 en 2010 fûnen der restauraasjes plak, de toer is sûnt 2016 werboud. De tsjerke is yn 2003 werom jûn oan de leauwenden.
Whale tail
In whale tail (útspr.: [we:l te:l], likernôch "ûeel teel") is de Y-foarmige ferbining fan 'e mulbân en string fan in frouljusslipke, dat te sjen is boppe de mulbân fan har leechhingjende broek of rok út. Dizze Ingelske term betsjut letterlik "walfiskesturt", en wurdt foar dit fenomeen brûkt om't in walfiskesturt likernôch deselde foarm hat, om't in sturt op itselde anatomyske plak sit en om't it gewoan lekker rymt. It wurd whale tail waard yn jannewaris 2006 troch it Amerikaanske Dialektgenoatskip útornearre as it 'meast kreätive' wurd fan 2005.
Faak is in whale tail ûnopsetlik, en ûntstiet er as de frou sit of foaroer bûcht, wêrby't de broek of rok strak oer har stuten (en dus in eintsje omleech) lutsen wurdt. Hoe faak oft dat foarkomt, hinget hielendal ôf fan 'e omstannichheden en fan it soarte slipke en it soarte broek of rok dat se oan hat. It komt lykwols ek foar dat whale tails opsetlik oanbrocht wurde, troch de broek of rok ekstra leech te dragen en tagelyk it slipke ekstra heech op te lûken.
It sjen litten fan whale tails waard populêr yn 'e iere jierren 2000, doe't ek leechhingjende broeken en stringûnderguod foar froulju yn 'e moade kamen. De whale tail-trend waard popularisearre troch in stikmannich ferneamde froulju, lykas de sjongsters Christina Aguilera, Britney Spears, Mariah Carey en Victoria Beckham, realitystjer Paris Hilton, glamourmodel Jordan en tennister Anna Koernikova. Tsjin 2010 wiene whale tails lykwols al wer 'út'.
Rtyně v Podkrkonoší
Rtyně v Podkrkonoší (Dútsk: Hertin) is in stêd (Město) yn it noardeasten fan Tsjechje yn de regio Hradec Králové, en heart ta it distrikt Trutnov. De stêd leit oan de rivier de Rtynka. Rtyně v Podkrkonoší hat goed 3000 ynwenners.
Ut de skiednis
Rtyně wurdt foar it earst neamd yn in oarkunde út 1367 as Hirtina, doe't it plak ien fan de grutste lânbousintrums fan de regio wie. It libben yn it plak feroare bot yn de 16e iuw doe't de stienkoalmynbou yn de omkriten begûn. De lânbou bleau lykwols fan wichtich ekonomysk belang. Boeren hiene in wichtige maatskiplike posysje yn Rtyně, wat bliken die út in boereopstân yn 1775.
Yn 1931 krige it plak syn offisjele namme, Rtyně v Podkrkonoší. Yn 1978 krige Rtyně de stedsstatus en sûnt 1996 hat de stêd in wapen.
Disibodenberg
It kleaster Disibodenberg is in ruïne fan in abdij yn it doarpsgebiet fan Odernheim am Glan yn de lânkring Bad Kreuznach yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. It kleaster waard stifte troch de Ierske Disibod op in hichte by de mûning fan de Glan yn de rivier de Nahe en de benediktinen bouden it letter út ta in machtich kompleks. It ruïnekompleks foarmet ûnderdiel fan it natoergebiet Disibodenberg.
Skiednis
Yn it jier 640 reizge de Ierske misjonaris Disibod nei it Frankenryk en op syn tocht died er ek de delte fan de Nahe oan. Neffens de hilligebeskriuwing soe er it plak al yn in dream sjoen hawwe en stiek er dêr syn pylgerstêf yn 'e grûn, dêr't spontaan libben yn kaam en dêr't in wyt hart mei syn poat in boarne iepen riste en dêr't twa rivieren byinoar kamen". thumb|left|250px|Sint-Disibod mei syn gesellen (gravuere út 1594 neffens in skilderij Marten de Vos Disibod fûn it plak by Odernheim dêr't de Glan en Naha gearrinne. Yn de Keltyske tiid bestie dêr al in Romeinske timpel foar Jupiter. Disibod boude mei syn gesellen oan de foet fan de berch by de boarne in ûnderkommen en al gau ek in doopkapel. Hy ferstoar yn it jier 700 yn 'e âldens fan 81 jier en syn grêf waard dêrnei al gau in plak dêr't pylgers hinne teagen.
De bou fan in tsjerke en kleaster folge; ien fan de alderâldsten fan it bisdom Mainz. Yn 745 besocht Bonifatius as biskop fan Mainz it grêf fan de misjonaris; hy liet de oerbliuwsels fan Disibod ûnder it alter fan de kleastertsjerke bysette. Nei't Noarmannen (882) en Hongaren (1e helte 10e iuw) it kleaster ferskillende kearen oanfoelen, plonderen en ferneatigen, flechten de muontsen en rekken de gebouwen yn it neigean. Aartsbiskop Hatto II fan Mainz (968-970) liet it kleaster ûntbine, mar aartsbiskop Willigis fan Mainz (975-1011) brocht in besite oan Disibodenberg en liet dêr in nije tsjerke bouwe en de kleastergebouwen wer opknappe. De bonken fan Disibod waard plechtich yn de nije tsjerke byset en Willigis betroude it kompleks ta oan 12 Mainzer kanunniken. Hy joech it besit, grûn en ynkommen en fierder krige it kleaster it rjocht om tsienden te heffen.
Benediktinen
thumb|250px|left|Fûneminten fan de krústsjerke thumb|260px|Oerbliuwsels fan de kanunnikentsjerke Yn 1096 ferfong aartsbiskop Ruthard de koarhearen troch benediktynske muontsjen út it Mainzer Jakobuskleaster, dy't yn 1107 dêrhinne ferhûzen.
Under lieding fan abt Burchard (1108–1113) waard mei de bou fan in nije krúsfoarmige en trijeskippige pylderbasilyk útein set. Syn opfolger Kuno fan Disibodenberg († 1155) wijde de nijbou yn 1143 yn. Fan dy tsjerke is hjoed-de-dei it grûnplan mei de pylderresten noch goed te werom te kennen. Yn 1138 waarden de bonken fan de hillige Disibod op 'e nij yn de nije tsjerke byset. thumb|260px|Rekonstruksjetekening fan it benediktynske kleaster
Hildegard fan Bingen
Sûnt 1108 lieten de greven fan Sponheim in klús foar nonnen op it kleasterterrein stiftsje. De earste bewenner fan de klús wie de doe 20-jierrige Jutta fan Sponheim, dy't har yn 1112 by de muontsen op de berch foege. Hja brocht de letter hillich ferklearre Hildegard fan Bingen fierder grut nei't dy troch har âlden as oblaat oan it kleaster oanbean wie.
Nei de dea fan Jutta folge Hildegard har yn 1136 op as haad fan de klús. Hildegard en har mienskip ferhûzen tusken 1147 en 1151 nei it nije kleaster op de Rupertsberg by Bingen, om't hja it langer net mei de muontsen op de Disibodenberg fine koe en der net genôch romte wie foar de nonnen, dy't op dat stuit bestie út in mienskip fan achttjin froulju.
Sisterzjinzers
thumb|left|250px|Hospitium Yn 1259 namen sistersjinzers it kleaster oer en dy brochten it al gau troch in betûfte lieding ta grutte wolstân. De sistersjinzers feroaren it kleaster en bouden it fierder út. De kriich fan 1471 tusken Freark fan de Palts en hartoch Loadewyk fan Palts-Zweibrücken feroarsake grutte skea oan it hiele gebiet en it kleaster waard hielendal leechplondere. Yn de Boerekriich fan 1524 oant 1525 hie it kleaster net it measte te lijen, mar de reformaasje, dy't yn de hiele Nahe-krite oanhing krige, liede ta de ûntbining fan de abdij. Yn 1559 droech de lêste abt Peter fan Limbach it kleaster oer oan de erflike baljuw fan Meisenheim, hartoch Wolfgang fan Palts-Zweibrücken.
De Tritichjierrige Kriich (1618-1648) en de Súksesjekriich fan de Palts (1688-1697) brochten nije skea en feroarings fan eigner. De Spanjerts ûnder generaal Spinola besochten yn 1631 en 1639 mei help fan benediktinen it kleaster nochris ta bloei te bringen, mar dat wie mar in tydlik súkses. thumb|260px|Dekoraasje abdijgebou In grut part fan de kleastergebouwen bestie yn 1790 noch, mar de Frânsen, dy't yn 1797 oant 1814 hearsken er de lofter kant fan de Ryn, ferklearren de Disisbodenberg ta nasjonaal besiet en ferkochten it. De partikulieren dy't it kochten brûkten de gebouwen as stiengroeve. Fan it materjaal fan de tsjerke waarden hûzen yn Odernheim en Staudernheim boud en de Staudernheimer brêge fernijd.
Tusken 1842-1844 die de doetiidske eigner Peter Wannemann war om de ruïnes wer op te graven en hy stelde de gebouwen iepen foar besikers. Yn 1985 begûn de Rykstsjinst foar Monumintesoarch fan Rynlân-Palts mei argeologyske opgravings en wurksumheden ta it behâld fan it terrein. De lêste partikuliere eigner droech it eardere kleasterterrein yn 1989 oer oan de Disibodenberger Scivias Stifting. thumb|left|250px|Hildegardis-kapel Tsjintwurdich is it mooglik in besite te bringen oan de kleasterruïnes op de Disibodenberg. Der is in kleastermuseum, dêr't fynsten útstald wurde, wêrûnder bysûndere stiengravueres út de sistersjinzerske tiid. Op it likernôch 2,5 hektare grutte ruïnegebiet binne buordsjes delset mei ynformaasje oer de gebouwen en de boutiid. Fan twa gebouwen steane de hege gevels noch en dy jouwe in goede yndruk fan it ea sa machtige kleaster. Op sneinen wurde der by gelegenheid noch missen yn de ruïne fan de tsjerke fierd. Op de súdlike hellings fan de Disibodenberg wurdt al sûnt de midsiuwen oan wynbou dien. Yn 1997 waard op de Disibodenberg oan de râne fan it bosk in nije oan Hildegard wijde kapel boud.
Katedraal fan Carlisle
De Katedraal fan Carlisle is in anglikaanske biskopstsjerke yn Carlisle, Kumbria, Ingelân. De tsjerke waard stifte as in augustynske priorij en waard katedraal yn 1133.
Fan de âlde Ingelske katedralen is it de op ien nei lytste katedraal. Fan it ynterieur binne benammen it stiennen byldhouwurk, de midsiuwske koerbanken en it grutte eastlike goatyske raam it neamen wurdich.
Skiednis
De bou fan de katedraal begûn yn 1122 ûnder it bewâld fan kening Hindrik I as in kanunniketsjerke fan de oarder, dy't de krekte regels fan de Frânske abdij Arrouaise folge, beynfloede troch de asketyske tradysjes fan de sistersjinzers. Yn dy tiid woarden in soad tsjerken mei in Augustynske grûnslach boud yn Ingelân om't de aartsbiskop fan Canterbury, Willem fan Corbeil, by de oarder hearde, mar Carlisle is ien fan de mar fjouwer augustynske tsjerken dy't in katedraal waard, de measte Ingelske kleasterkatedralen binne lykwols benediktynsk. thumb|left|250px|Ynterieur Yn 1133 krige de tsjerke de status fan katedraal; de earste biskop fan Carlisle wie Athelwold (1133-1355). Yn 1233 kamen der noch twa oare bruorskippen yn de stêd, tichteby de katedraal waarden in dominikaansk en in fransiskaansk kleaster boud. De katedraal waard yn de 13e en 14e iuw renovearre en krige in ympuls fanwegen de oanwêzigens fan it hôf fan Edwert I yn 1307.
thumb|Grêf fan Francis Close, dekaan fan 'e katedraal (1856-1881) Yn de 15e en 16e iuw waarden de kleastergebouwen fernijd. Mei it opheffen fan de kleasters yn 1536 en de stifting fan de Tsjerke fan Ingelân troch Hindrik VIII as de offisjele steatstsjerke ferdwûnen ek de dominikaanske en fransiskaanske bruorskippen út Carlisle. Krektas oare kleasterkatedralen waarden se tenei bestjoerd troch in sekulier kapittel, lykas dat yn Lincoln en York noch jimmeroan sa is.
De katedraal hie slim te lijen yn de tiid fan de Ingelske Boargerkriich. It Skotske Presbiteriaanske leger sloopte doe in diel fan it skip fan de katedraal om de stiennen te brûken foar de fersterking fan it kastiel fan Carlisle.
Tusken 1853 en 1870 waard de katedraal wer restaurearre troch Ewan Christian.
Iepen plak (narratology)
In iepen plak is in part fan in tekst yn in ferhaal of roman dat foar de lêzer ûndúdlik is en fragen opropt. Wannear't men in literêre tekst lêst, freget men jin al rillegau ôf wêr't dy tekst eins oer giet. In lêzer krijt ynformaasje oer de foarfallen en de personaazjes en leit dêr ferbannen tusken. Yn literêre teksten wurdt dy ynformaasje (oer personaazjes, de romte, de tiid, ensafh.) faak net yn ien kear jûn. Boppedat is dy ynformaasje faak net yn ien kear dúdlik. In literêre tekst wurdt dan ek kenmerke troch saneamde 'iepen plakken'.
Iepen plakken yn in tekst aktivearje de lêzer, want dy krijt fragen oer de tekst en sil nijsgjirrich wurde en yn de tekst sykje nei antwurden op dy fragen. De romte tusken in iepen plak en de beäntwurding derfan wurdt foarme troch in spanningsbôge.
Big Top Video
Big Top Video is in Amerikaanske pornografyske filmstudio dy't fêstige is yn Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje. Dit bedriuw waard yn 1982 oprjochte troch filmprodusint Sam Xavier. Nei eigen sizzen hat Big Top Video sûnt wrâldwiid mear as 4 miljoen fideo's ferkocht.
De films dy't troch Big Top Video produsearre wurde, hearre sûnder útsûndering ta it grutte-boarstesjenre. Se beslane it hiele spektrum fan neakenfotografy fia masturbaasjesênes en lesbyske porno oant heteroseksuële hurde pornografy. Big Top Video beskôget himsels as de wrâldwide merklieder op it mêd fan grutte-boarstefilms.
Guon aktrises dy't foar Big Top Video wurke hawwe, binne: Anna Amore, Erica Everest, Veronica Brazil, Devin DeRay, SaRenna Lee, Tawny Peaks, Tiffany Towers, Chloe Vevrier en Lilli Xene.
Spanning (ferhaal)
In belangrike reden om as lêzer fierder lêze te wollen yn in roman of in ferhaal, is dat dy witte wol hoe't it ôfrint. Der binne ferskillende techniken om spanning yn in ferhaal te bringen.
Hidetoshi Nakata
200px|right (22 jannewaris 1977) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Bellmare Hiratsuka, Perugia, Roma, Parma, Bologna, Fiorentina en Bolton Wanderers. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1996, it Olympyske Simmerspullen 2000, it Wrâldkampioenskip 1998, it Wrâldkampioenskip 2002, it Wrâldkampioenskip 2006, it Confederations Cup 2001, it Confederations Cup 2003 en it Confederations Cup 2005.
Motohiro Yamaguchi
(29 jannewaris 1969) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Yokohama Flügels, Nagoya Grampus Eight, Albirex Niigata en Yokohama FC. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it King Fahd Cup 1995, it Aziatysk kampioenskip 1996 en it Wrâldkampioenskip 1998.
Stâl
In stâl is in oerdutsen romte dêr't fee holden wurdt. Meastal giet it dêrby om kij, skiep, geiten of bargen, mar it kin ek om hynders gean. Der bestiet in grut tal ferskillende soarten stâlen: In hinnehok kin net oanmurken wurde foar in stâl, of it moat wêze dat it om in gebou ter grutte fan in loads giet. Op buorkerijen befynt in stâl him faak yn of fuort njonken de pleats. Foarhinne, doe't men noch fan hynstekrêft ôfhinklik wie, hiene in protte gewoane huzen ek in stâl foar it hâlden fan 'e eigen ryd- of lûkhynders.
VietJet Air
thumb|250px|[[Fleanmasine fan VietJet Air.]] VietJet Air (sûnt 2007 stadichoan ek VietAir) is in Fjetnameeske loftfeartmaatskippij dy't sawol sjarter- as linefljochten útfiert, benammen nei fakânsjebestimmings. Hja hat har thúsbasis op Tan Son Nhat, de grutste lofthaven fan Fjetnam.
Byinoar beskikt dit bedriuw oer in float fan mear as 20 fleanmasines, wêr't VietJet Air op it stuit njoggen fan yn tsjinst hat.
De aktuele float
20 Airbus A320 (2015)
Francis Dicksee
thumb|Frank Bernard Dicksee
Sir Frank Bernard Dicksee (Londen, 27 novimber 1853 – dêre, 17 oktober 1928) wie in Ingelsk keunstskilder en yllustrator. In protte fan syn - frijwat dramatyske - skilderijen binne makke yn de styl fan Prerafaeliten, hoewol't dy beweging doe't er berne waard al hast út de tiid wie.
Dicksee's suster Margaret Isabel (1858-1903) en syn broer Herbert Thomas (1862 - 1942) wie ek skilder, lykas ek syn omke John Robert Dicksee (1817 - 1905).
Karriêre
Yn de jierren 1870 sette er ek út ein as yllustrator foar ferskate tydskriften wêr't Cassell's Magazine, Cornhill Magazine en The Graphic ûnder wiene. Yn de jierren 1880 yllustrearre er de útjeften fan Longfellow's gedicht Evangeline (1882) en fan William Shakespeare's Othello (1890) en Romeo and Juliet (1884).
Dicksee syn skilderwurk bestie út dramatyske histoaryske, Bibelske en allegoryske tafrelen, sênes út literêre wurken en lânskippen. In protte súkses hie er mei portretten fan dames út begoedige rûnten. Teffens makke er in stikmannich ûnderwerpen foar brânskildere ruten.
Dicksee eksposearre syn wurk by de Akademy en ek wol by de Grosvenor Gallery. Yn 1881 waard er keazen ta assosjearre lid fan de Akademy; tsien jier letter waard die folslein lid en yn 1924 brocht er it ta presidint fan it ynstitút. Yn 1925 waard er riddere en yn 1927 ûntfong er de Keninklike Oarder fan Fiktoaria út hannen fan kening George V.
Dicksee die syn wurk foar de Academy mei gloede, mar syn hert lei by de tradisjonele keunst út it lêste part fan de 19e iuw. Sadwaande wie er net sa goed op de hichte fan de nije ûntjouwings en moast er der ek net folle fan hawwe.
Dicksee bleau syn libbenlang frijfeint.
Fort Worth
Fort Worth is de op fjouwer nei grutste stêd fan 'e súdlike Amerikaanske steat Teksas. It leit yn it flakke noardeastlike diel fan Teksas oan 'e rivier de Trinity, in streamke dat te ûndjip is foar skipfeart, en foarmet in twillingstêd mei it oangrinzgjende Dallas (ûnder de namme Dallas/Fort Worth). Fort Worth is fierders it haadplak fan Tarrant County, al lizze guon bûtenwiken yn it oanswettende Denton County, Johnson County, Parker County en Wise County. Neffens in offisjele skatting út 2012 hie Fort Worth doe krapoan 780.000 ynwenners. De stêdekloft dêr't Fort Worth, Dallas, Arlington en oare plakken ta hearre, hie yn 2012 in befolking fan rom 6,6 miljoen minsken, wat it ta de op trije nei grutste agglomeraasje fan it lân makket. Fort Worth wie tusken 2000 en 2006 de fluchst groeiende stêd fan 'e Feriene Steaten.
Skiednis
Fort Worth is ferneamd nei generaal-majoar William Jenkins Worth (1794-1849), dy't oan it begjin fan 'e Meksikaansk-Amerikaanske Oarloch, yn 1846, ûnder generaal Zachary Taylor, de lettere presidint fan 'e Feriene Steaten, tsjinne. Nei de oarloch waard Worth yn 1849 it befel jûn oer it militêr departemint Teksas. Yn jannewaris fan dat jier stelde er út om in rige fan tsien forten te bouwen oan 'e Teksaanske frontier (oftewol de foargrins fan 'e kolonisaasje). In moanne letter stoar er oan goalera. Syn opfolger, generaal William S. Harney, joech majoar Ripley A. Arnold befel om in gaadlik plak te sykjen foar de oanlis fan in fort oan 'e rivier de Trinity. Op 6 juny 1849 stifte Arnold dat fort en ferneamde it nei Worth. Hoewol't de krite om 'e Trinity hinne doedestiden noch net "pasifisearre" wie (dat wol sizze dat de Yndianen der noch net útrûge of ferdreaun wiene, en dat de kâns op wapene ferset tsjin 'e kolonisaasje fan it gebiet sadwaande noch oanwêzich wie), setten har datselde jiers noch de earste kolonisten yn 'e neite fan it nije fort nei wenjen.
Fort Worth wie in sliepperich lyts bûtenpostke oant it legindaryske Chisolm Trail derlâns útstippele waard. Dat wie de rûte dy't feeboeren út súdlik Teksas brûkten om harren slachtfee mear as 1.300 km nei it noarden te driuwen, dêr't it yn Abilene, yn 'e steat Kansas, op it spoar nei it Easten ta set waard. Tusken 1867 en 1871 waarden mear as oardel miljoen longhorns oer it Chisolm Trail dreaun. Troch de lokaasje fan Fort Worth oan dat stoffige feepaad koe it him ûntjaan ta in drok hannelsstedsje. (Dêrfandinne ek de longhornkop op 'e stedsflagge fan Fort Worth.) Doe't yn 'e iere 1870-er jierren de oanlis fan spoarlinen troch Teksas it opdriuwen fan fee hielendal nei Kansas ta oerstallich makke, sadat it Chisolm Trail yn ûnbrûk rekke, en doe't — wat slimmer wie — it nije spoar Fort Worth op in ôfstân fan 48 km passearre, wie it dien mei de ekonomyske groei. Der folge in leechrin, dy't noch fuortsterke waard troch de drege winter fan 1873, en neffens in stik dat yn 1875 yn 'e Dallas Herald ferskynde, wie it doe yn Fort Worth sa'n deade bedoening dat der op 'e strjitte foar de rjochtbank in poema (panther) lei te sliepen. Hoewol't dat bedoeld wie as in skimpskoat, waard it troch de Fortworthsters entûsjast omearme, sadat de stêd noch altiten wol fan Panther City neamd wurdt.
Yn 1876, doe't de Texas and Pacific Railway Fort Worth mei de rest fan it spoar ferbûn, kearde it tij, en fan dy tiid ôf wûn de stêd syn âlde plak yn 'e feehannel werom. De befolking naam eksplosyf ta, fral mei lju út it Amerikaanske Suden, dat der sûnt de Boargeroarloch noch altiten grutdiels ferrinnewearre hinne lei. De cowboys dy't it fee nei Fort Worth ta dreaun hiene, waarden fan harren soer fertsjinne jild ûntdien yn in stedsbuert dy't Hell's Half Acre kaam te hjitten, en dy't folstie mei saloons en bordelen. Dêr gie it der sa rûch oan ta, dat de froede boargers fan Fort Worth ien fan 'e meast ferneamde wetstsjinners fan it Wylde Westen, Timothy Isaiah Courtright, better bekend as Longhair Jim, ta harren marshal keazen. Tsjin 1900 hie Fort Worth likernôch 50.000 ynwenners, wêrfan't 7.000 eardere negerslaven en harren neikommelingen wiene.
Yn 'e tweintichste iuw woeks Fort Worth mei mei buorstêd Dallas, dat it finansjele sintrum fan 'e oaljeyndustry fan Teksas en Oklahoma wurden wie. De beide stêden groeiden úteinlik oaninoar fêst en waarden tenei suver út ien sike wei neamd. Op 28 maart 2000 rjochte in tornado yn it sintrum fan Fort Worth grutte skea oan. Fort Worth leit boppe-op in ûnbidich grut gasfjild, dêr't earder net by te kommen wie sûnder de stêd ôf te brekken. Underwilens is der lykwols technology ûntwikkele dy't horizontale gasboarrings mooglik makket, en sadwaande hawwe sûnt 2007 in protte Fortworthsters royaltys ûntfongen foar harren minerale rjochten.
Fort Worth hjoed de dei
Hjoed de dei hâldt Fort Worth noch altiten fêst oan syn Wyldwestbeërf troch tradisjonele arsjitektuer en ûntwerpen op oare mêden. De stêd stiet fierders bekend om it Kimbell Art Museum, dat in kolleksje moderne keunst hat dy't algemien beskôge wurdt as ien fan 'e bêsten fan 'e wrâld. Fierders binne yn 'e stêd op it mêd fan keunst it Modern Art Museum of Fort Worth en it Amon Carter Museum fêstige, op it mêd fan ûnderwiis de Teksaanske Kristlike Universiteit (TCU) en de Teksaanske Wesleyaanske Universiteit (TWU), en op it mêd fan ûndernimmings sokke multinationals as helikopterprodusint Bell Helicopter, fleantúchfabrikant Lockheed Martin en loftfeartmaatskippij American Airlines.
Demografy
Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Fort Worth yn 2012 in befolking fan 777.992 minsken. De befolkingstichtens bedroech 835,2 minsken de km². Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Fort Worth 9,6% âlder as 65 jier en 28,3% jonger as 18 jier. Fierders bestie 34,6% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 15,9% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe.
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 41,7% blanken; 34,1% Latino's; 18,9% swarten; 3,7% Aziaten; 0,6% Yndianen; 0,1% Polyneziërs, Melaneziërs en Mikroneziërs; 0,9% oaren of fan mingd etnysk komôf. Fan 'e Latino's wiene de Meksikanen de grutste groep, mei 29,6% fan 'e totale stedsbefolking. Under de Aziaten foarmen de Fjetnamezen mei 1,0% de grutste befolkingsgroep.
Amanda Davies
Jonkheid en oplieding
Davies waard yn 1980 berne yn it Ingelske Manchester, as de dochter fan sportsjoernalist en sportbestjoerder David Davies. Se groeide op yn Birmingham, dêr't se de middelbere skoalle trochrûn oan 'e King Edward VI High School for Girls yn 'e wyk Edgbaston. Yn 2001 studearre se ôf yn geografy oan 'e Universiteit fan Oxford, dêr't se ûnder har studintejierren de prestizjeuze Philip Geddes Memorial Prize foar sjoernalistyk wûn hie.
Fort Worth
Klimaat
Fort Worth hat in fochtich subtropysk klimaat, mei hjitte simmers en mylde winters. De temperatuerstiging by 't simmer is benammen te witen oan 'e drûge, waarme winen út it noarden en westen. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 35,2 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 12,3 °C. Rekôrtemperatueren wiene 45,0 °C op 26 juny 1980 en –22,2 °C op 12 febrewaris 1899. Fort Worth kriget jiers trochinoar 881,9 mm delslach, mei winters yn trochsneed 7 mm snie. De measte snie dy't der ea yn ien winterhealjier foel, wie yn 1977-1978 doe't der 45 sm delkaam.
Amanda Davies
Sjoernalistike karriêre
Daliks nei't se har stúdzje beëinige hie, fûn Davies wurk by it Britske sportkanaal Sky Sports, dêr't se û.m. as assistint-produsinte oan in grut ferskaat fan sportûnderwerpen wurke, lykas de World Cup Cricket en it Amerikaansk Iepen Tenniskampioenskip. Letter wurke se foar it programma Sky Sports News as assistint-redaktrise, presintatrise (sûnt 2005) en produsinte op lokaasje (bgl. yn Berlyn ûnder it wrâldkampioenskip fuotbal fan 2006). Ek die se út en troch sels ferslach fan sporteveneminten.
Yn april 2007 stapte Davies oer nei de BBC, dêr't ien fan 'e fêste presintators waard fan 'e sportbulletêns op 'e stjoerders BBC News Channel en BBC World News en yn it moarnstillefyzjeprogramma Breakfast, op BBC 1. Teffens presintearre hja eltse freeds en sneons fan it formule 1-raceseizoen it programma Inside F1, en yn 2008 en 2009 wie se ek ien fan 'e presintators fan it wyklikse praatprogramma oer fuotbal Sport Today: Football Review. Yn augustus 2011 krige Davies sneintejûns har eigen fuotbalprogramma op BBC World News, mei as namme Sports World Have Your Say, dat in ynteraktyf petear tusken fuotbalfans út 'e hiele wrâld fasilitearre.
Davies kaam yn april 2012 foar de Amerikaanske nijsstjoerder CNN International te wurkjen, wêrby't se operearret fanút it Londenske buro fan 'e CNN. Dêrby die se û.m. ferslach fan 'e Olympyske Spullen fan Londen, yn 2012, Britsk en Jeropeesk fuotbal, grutte tennistoernoaien lykas Roland Garros en Wimbledon, de Tour de France en formule 1-races. Davies hie fraachpetearen mei sokke grutheden út 'e sportwrâld as formule 1-baas Bernie Ecclestone, formule 1-kampioenen Michael Schumacher, Sebastian Vettel en Fernando Alonso, fuotballer David Beckham, tennissers Rafael Nadal, Serena Williams en Andy Murray, en hurdfytsers Bradley Wiggins en Chris Froome.
Priveelibben
Davies wennet yn 'e Westlondenske wyk Ealing. Nei de 9 wiken te betide berte fan har dochter Molly, ein 2011, ûntjoech se har ta aktiviste foar ferskate goede doelen oangeande poppen. Fral de saneamde Milk Bank, dy't memmemolke ynsammelet foar te ier berne poppen of poppen fan froulju dy't sels te min molke produsearje, set se har tige foar yn, mei't se leaud dat har dochterke it sûnder dy ynstelling net rêden hawwe soe.
Masashi Nakayama
(23 septimber 1967) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Azul Claro Numazu. Earder spile foar Júbilo Iwata en Consadole Sapporo. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 1988, it Aziatysk kampioenskip 1992, it Wrâldkampioenskip 1998, it Wrâldkampioenskip 2002 en it Confederations Cup 2001.
Sjajinne en Arapaho Yndianereservaat
Oprjochting
It Sjajinne en Arapaho Yndianereservaat waard yn 1867 ûnder de kêsten fan it Ferdrach fan Medicine Lodge troch de Amerikaanske oerheid stifte, oarspronklik allinnich foar de Súdlike Sjajinnen. De Súdlike Arapaho krigen har eigen reservaat tawiisd yn Kansas, mar de lokaasje dêrfan stie har net oan, en hja wegeren har der nei wenjen te setten. Om't se oanjoegen de foarkar te jaan oan in mienskiplik reservaat mei harren tradisjonele bûnsgenoaten, de Súdlike Sjajinnen, waard it Súdlike Sjajinnereservaat op 10 augustus 1869 troch in dekreet fan presidint Ulysses S. Grant omfoarme ta it Sjajinne en Arapho Reservaat.
It reservaat lei yn it westlike part fan it Yndiaanske Territoarium, oan 'e noarderfoarke fan 'e rivier de Canadian. It waard begrinzge troch de Texas Panhandle yn it westen, de Sjeroky Utlit yn it noarden, net-tawiisd lân yn sintraal Oklahoma yn it easten, it Tsjikkesou Yndianereservaat en it Keddo-Witsjitta-Delawêr Yndianereservaat yn it súdeasten, it Kajowa-Komantsje-Apache Yndianereservaat yn it suden en Greer County yn it súdwesten.
Nei ôfrin fan 'e Oarloch fan de Reade Rivier, yn 1874, wiene frijwol alle Súdlike Sjajinnen en Súdlike Arapaho twongen om har yn it reservaat te fêstigjen. Hoewol't se dêr in goede Yndiaansk agint hiene yn 'e persoan fan John D. Miles, wiene de rantsoenen dy't har ferskaft waarden net genôch en faak fan minne kwaliteit, en rekken de lju oanhelle mei sykten. Jacht troch de Yndianen sels waard dreech makke trochdat harren op advys fan it Amerikaanske Leger munysje ûntholden waard. Boppedat waard it reservaat leechstreupt troch blanke jagers. Wylst de Yndianen frijwol net oan eigen fee komme koene, lieten Teksaanske feeboeren yllegaal har bisten op it grûngebiet fan it reservaat weidzje. De lêste bizons yn westlik Oklahoma waarden yn 'e winter 1877 op 1878 sketten.
Lânbou en beweiding
Yn 'e 1870-er en 1880-er jierren leine in protte Súdlike Sjajinnen har yn it Sjajinne en Arapaho Reservaat ta op it bedriuwen fan lânbou. Troch de hieltyd weromkearende riten fan drûchte boekten se dêr lykwols mar midsmjittich súkses mei. In protte bern waarden nei de Yndiaanske Niverheidsskoalle fan Carlisle, yn it Pennsylvania, ta stjoerd om Westerske kennis en gewoanten te learen. De Yndiaanske agint besocht in keppel kij op te bouwen om mei te fokken, mar dat rûn op 'e non doe't him fan hegerhân te ferstean jûn waard dat er de keppel ûnder de Yndianen ferdiele moast, mei as gefolch dat elts gesin trochinoar trije kij hie.
Yn 'e 1880-er jierren waard it meastepart fan in reservaatlân as weidlân ferhierd oan blanke feeboeren foar twa dollarsint de acre, likernôch in trêdepart fan wat in earlike priis west hie. Dêr ûntstie ferset tsjin, fral ûnder Sjajinnen dy't te Cantonment ferbleaune. Hja reägearren troch kij fan 'e feeboeren foar eigen konsumpje yn beslach te nimmen, wylst de ferskate Sjajinske krigergenoatskippen dielname fan 'e hiele etnyske groep oan lânseigen seremoanjes begûnen ôf te twingen, en de lju straften dy't it lân ferbouden of har bern nei kostskoallen stjoerden.
Mei dêrom tsjinne Miles yn maart 1884 syn ûntslach yn. Hy waard opfolge troch in D.B. Dyer, dy't gjin respekt hie foar de Sjajinnen en fan gefolgen net mei harren troch ien doar koe. Syn oplossing foar it Yndiaanske ferset wie om it leger te freegjen om troepen te stjoeren, wat him wegere waard. Doe't it konflikt tusken de Sjajinnen en de feeboeren eskalearre, griep presidint Grover Cleveland yn troch de feeboeren it reservaat út te bonsjoeren. It bestjoer fan it reservaat waard oerhevele nei it leger, en Dyer waard ferfongen troch in legerofsier, kaptein Jesse M. Lee.
Opheffing en allotment
It Sjajinne en Arapaho Reservaat besloech in oansjenlik diel fan wat letter westlik Oklahoma wurde soe, en tsjin 1890 krigen de Amerikanen der spyt fan dat se de Yndianen sa'n soad lân taparte hiene. Under de Wet-Dawes, fan 1887, waard it Ferdrach fan Medicine Lodge brutsen. It lân fan it reservaat, dat altyd mienskiplik eigendom fan 'e stammen west hie, moast ferdield wurde ûnder yndividuële Yndianen. Wylst dat proses trochfierd waard, gie men noch fierder troch yn 1898 ûnder de Wet-Curtis alle reservaten yn it Yndiaanske Territoarium op te heffen. Tsjin 1910 wie it proses fan 'e ferdieling fan it lân (allotment) kompleet. Om't de Yndianen allegear yndividueel in beskate hoemannichte lân krigen, bleau der in protte reservaatlân oer. Dat wie foarútrinnend op 'e allotment al yn 1892 frijjûn foar kolonisaasje troch blanken. Foar de Yndianen bleau 2.144,7 km² oer.
Skippekertier
It Skippekertier is in lytse wyk op De Jouwer. De wyk wurdt ynsluten troch de Tolhúswei, Haskerfjildwei, Elias Annes Borgerstrjitte en it wetter it Hurdspytsje. De wyk is boud tusken de twadde helt fan de jierren '70 en healwei de jierren '80 fan de 20e iuw. De namme fan de wyk komt fan de eardere buertferiening 't Skippekertier. Dy namme wie keazen fanwege de boatenammen dy't de strjitten yn de wyk hawwe. Yn de wyk steane keap- en hierwenningen.
Histoarje
De wyk is ûnderdiel fan it grutte nijbouplan 'De Jouwer-Noard' of Westermar út 1969. Yn it oarspronklike bestimmingsplan hiet de wyk Westermar-West. It Skippekertier foarmet ien gehiel en hat in karakter dat oars is as de wyk Westermar.
De wyk hat in blomkoalwykstruktuer en is fanút it easten (E.A. Borgerstrjitte) rjochting it westen beboud. Strjitnammen yn de wyk geane werom op it skipsbouferline fan De Jouwer. Sintraal rint de strjitte 'Eeltsjebaes', dy't fan west nei east troch de wyk slingert. Eeltsjebaes wie de bynamme fan Eeltsje Holtrop van der Zee, in skipsbouwer fan De Jouwer út de 19e iuw. Sydstrjitten fan de Eeltsjebaes binne neamd nei boaten, lykas Jol, De Boeyer en Skûtsje. Alle strjitnammen binne yn it Frysk.
It Skippekertier wie de earste wyk fan de Jouwer dêr't wetter in grutte rol yn spile. De hiele wyk wurdt omjûn troch wetterpartijen. Troch de wyk rinne ferskate sleatten.
Tsjalk
By de oanlis fan nijbouwyk Skipsleat, oan de noardkant fan it Skippekertier, waard socht nei in manier om de snelheid op de tuskenlizzende Haskerfjildwei te ferminderjen. Ien dêrfan wie it diels ferlizzen fan de wei. Op de hjirtroch frijkomende romte waard yn 1986 de strjitte Tsjalk boud. Dizze strjitte foel bûten it oarspronklike plan en is de ienige strjitte yn it Skippekertier dy't net oan de Eeltsjebaes en de Aukebaes grinzet. De Haskerfjildwei waard yn 1972 oanlein om in koarte ferbining te foarmjen tusken Knooppunt De Jouwer en de yndustrygebieten oan de westkant fan De Jouwer.
Kurt Tank
thumb|Majoar Günther Specht (links) en Tank (rjochts) op Fliegerhorst Wunstorf, 1944 Kurt Waldemar Tank (24 febrewaris 1898 – 5 juny 1983) wie in Dútsk loftfeart-yngenieur en testpiloat, dy't haad fan de ûntwerpôfdieling by Focke-Wulf wie fan 1931 oant 1945. Hy wie ferantwurdlik foar de ûntwerpen fan ferskate wichtige fleanmasines foar de Luftwaffe yn de Twadde Wrâldkriich, ûnder mear it jachtfleantúch Fw 190, de Ta 152 ûnderskeppingsjager en it pazzajiersfleantúch  Fw 200 Condor. Nei de oarloch arbeide Tank sa'n tweintich jier as ûntwerper yn it bûtenlân, earst yn Argentynje en dêrnei yn Yndia. Ein jierren sechtich kaam er werom yn Dútslân en waard er adviseur foar Messerschmitt-Bölkow-Blohm (MBB).
Karriêre
Doe't de Earste Wrâldoarloch útbriek woe Tank graach tsjinje by de Loftfeartôfdieling (Fliegertruppe) fan it Dútske leger, mar syn heit woe perfoast dat er de famyljetradysje folge en by de kavalery gie. Hy brocht it ta kaptein en krige mear as ien ûnderskieding fanwegen moedich hâlden en dragen.
Tank studearre yn 1923 ôf oan de Technyske Universiteit fan Berlyn. In mentor fan de universiteit besoarge him syn earste baan op de ûntwerpôfdieling fan Rohrbach Metallflugzeug GmbH, dêr't er wurke oan fleanboaten en belutsen wie by it ûntwerp fan it pazzajiersfleantúch de Ro VIII Roland.
Tank gie oer nei de ferneamde, Albatros Flugzeugwerke, dêr't er testpiloat waard. It bedriuw gie lykwols fallyt yn 1929 en kaam yn 1931, op oanstean fan it regear, by Focke-Wulf. Tank gie dêr oan 'e gong mei it ûntwerp fan de Fw 44 Stieglitz (Goudvink), im twasits syvile dûbeldekker. It wie Focke-Wulf's earste súksesfolle ûntwerp; it waard bekend makke yn 1934. Dêrnei waakste it bedriuw bot mei't Hitler it lân begûn klear te stomen foar oarloch.
Yn 1936 ûntwurp Tank de Focke-Wulf Fw 200 Condor neffens de spesifikaasjeoanfraach fan de Deutsche Luft Hansa. De Condor makke in ferneamde non-stop flecht fan Berlyn nei New York City yn 1938 en levere sa it bewiis dat transatlantysk loftferkear binnen berik lei. De Condor soe letter brûkt wurde as maritime ferkenner en ûnderseeboatbestrider.
Twadde Wrâldddoarloch
De Fw 190 Würger, dy't foar it earst yn 1939 fleach en produsearre waard fan 1941 oant 1945, waard ien fan de wichtichste jachtfleantugen fan de Luftwaffe yn de Twadde Wrâldkriich en Tank's meast produsearre (goed 20.000) en ferneamde ûntwerp. Jannewaris 1943 waard er beneamd ta earedoktor mei in sit oan de Technyske University fan Braunschweig, as erkenning fan syn fertsjinsten by it ûntwikkeljen fan fleantugen.
Nei de oarloch
thumb|left|HAL HF-24 Marut Nei de oarloch ûnderhannele Tank mei it Feriene Keninkryk, de Nasjonalistyske regearing fan Sina en ôffurdigen fan de Sovjet-Uny. Doe't de ûnderhannelings op 'e non rûnen naam er it oanbod fan Argentynje oan om foar syn loftfearttechnysk ynstitút, it Instituto Aerotécnico yn Kordoba oan 't wurk te gean. Hy wurke dêr ûnder de namme Pedro Matthies.
It Instituto Aerotécnico waard letter Argentynje's militêre fleantúch fabryk, de Fábrica Militar de Aviones. Dêr ûntwurp Tank de strieljager IAe Pulqui II basearre op it Focke-Wulf Ta 183-ûntwerp dat oan de ein fan de oarloch noch yn it modellestadium wie. It wie in tige modern ûntwerp yn dy tiid, mar it projekt waard skrast nei de delfal fan Perron yn 1955. Doe't Juan Perón de macht ferlern hiel foel it eks-Focke-Wulf út inoar en in protte giene doe nei Yndia; Kurt Tank ek. Ynearsten wurke er dêr as direkteur fab it Madras Institute of Technology. Letter gie Tank oan 't wurk by Hindustan Aeronautics, dêr't er de jacht-bommesmiter Hindustan Marut ûntwurp, it earst militêre fleantúch dat yn Yndia makke waard. It prototype fleach yn 1961; de Marut die aktive tsjinst oant 1985. Tank ferliet Hindustan Aeronautics yn 1967 en yn de jierren 70 wie er werom yn Berlyn dêr't er de rest fan syn libben wenje soe. Hy wurke dêr as adviseur foar MBB. Hy stoar yn Múnchen yn 1983.
Trutnov
Ut de skiednis
Trutnov is boud op it plak fan in 12e-iuwske Slavyske delsetting, dy't nei de rivier Úpa neamd wie. De erste beskriuwing fan Trutnov stammet út 1260. Om de ûntjouwing fan it plattelân te stypjen joech kening Wenceslaus I fan Bohemen it rjocht oan Dútske migranten om in stêd te stichtsjen op it plak fan de delsetting.
Yn 1866 waard hjir de Slach by Trautenau útfjochte yn de Eastenryksk-Prusyske Oarloch. Oan de súdkant fan de stêd leit in park ta oantins fan de slach mei monuminten en detaillearre ynformaasjeboerden oer it fjochtsjen.
Foar de útsetting yn 1945 wiene Dútsers de mearderheid yn dizze stêd. Yn de Twadde Wrâldoarloch wie dêr in Arbeitserziehungslager.
Ekonomy
Iuwenlang wie de lânbou de wichtichste faktor fan de ekonomy fan Trutnov, mar yn de 19e iuw sette de yndustriële ûntjouwing út ein. Yn 1823 stifte Johannes Faltis dêr in linnen- en katoenfabryk. No is de Firma GRUND de iennige tekstylfabryk. Trutnov is hjoeddendei in yndustrystêd en sintrum fan elektronikayndustry mei bedriuwen fan de ûndernimmings ZPA Trutnov, ABB, Tyco, Siemens, Continental en Brose.
ZZN Trutnov en de brouwerij Pivovar Krakonoš binne fertsjintwurdigers fan de fiedingsmiddelenyndustry. Yn Poříčí stiet in sintrale fan enerzjyûndernimmer EPO. Kara Trutnov is in bedriuw yn de learyndustry.
Stedsdielen
Trutnov bestiet út 21 stedsdielen:
Hambone Willie Newbern
William Newbern (1901 - 15 april 1965), bekend as Hambone Willie Newbern, wie in Amerikaansk country-blues muzikant.
Libben en wurk
Newbern wie bekend as in rimpen en hjithollich man, mar berjochten dat er deaslein waard by in heachgeande rûzje yn in finzenis, wurdt betwifele. De ûndersikers Bob Eagle en Eric LeBlanc hawwe ferklearre dat er thús yn Memphis (Tennessee), yn 1965, ferstoarn is.
List fan keningen fan de Kokoseilannen
Dit is de list fan keningen fan de Kokoseilannen, in taeigene titel dy't droegen waard troch John Clunies-Ross, in Skotske seekaptein, en dy syn manlike neikommelingen.
Eftergrûn
Clunies-Ross sette him yn 1816 mei syn gesin en guon oare folgelingen nei wenjen op 'e Kokoseilannen, in ûnbewenne arsjipel yn 'e noardeastlike Yndyske Oseaan. Hy stifte der in kokosplantaazje, wêrfoar't er etnysk Maleiske arbeiders oanloek út 'e Kaapkoloanje. Yn 1827 rôp er de eilannen út ta in keninkryk, mei himsels oan it haad as kening Ross I. Yn 1886 waard dy steatkundige sitewaasje formalisearre doe't de Britske keninginne Fiktoaria de Kokoseilannen oant yn ivichheid oan 'e Clunies-Ross-famylje yn lien joech.
Nei Ross I hearsken noch fjouwer oare leden fan 'e famylje as frijwol autokratyske foarsten oer de eilannen, oant Austraalje John Cecil Clunies-Ross (oftewol kening Ross V) yn 1978 twong om alle rjochten op 'e eilannen te ferkeapjen foar de som fan Au$ 6.250.000. Under de oerienkomst behold Clunies-Ross syn eigendom fan it Oceania House, de famyljewente op 'e Kokoseilannen, mar yn 1983 kaam it Australyske regear dêrop werom en waard Clunies-Ross oansein dat er op 'e Kokoseilannen net mear wolkom wie. It jiers dêrop die it Heechgerjochtshôf fan Austraalje de útspraak dat de ûnteigening fan it Oceania House ûnwettich wie, mar dêrop oardere it regear dat der tenei troch gjin inkele oerheidsynstânsje noch saken dien wurde mochten mei Clunies-Ross syn rederij, wat úteinlik late ta it fajyt fan dat bedriuw.
De lêste kening fan 'e Kokoseilannen libbet no yn in boargerhúske yn in foarstêd fan Perth, yn West-Austraalje, mar syn soan, de eardere kroanprins John Clunies-Ross, wennet noch altyd op 'e Kokoseilannen, dêr't er libbet fan it kweken fan reuzemoksels, foar de ferkeap oan akwaria yn Jeropa en de Feriene Steaten. BBC-ferslachjouwer Nick Squires socht him dêr yn 2007 op en skreau oer him it nijsgjirrige stik The Man Who Lost a 'Coral Kingdom' ("De Man Dy't in 'Koraalkeninkryk' Ferlear").
Naruto
thumb|It logo fan Naruto Naruto (Japansk: ナ ル ト) is in Japanske mangasearje skreaun en yllustrearre troch Masashi Kishimoto. It fertelt it ferhaal fan Naruto Uzumaki, in jonge ninja dy't erkenning siket fan syn leeftydsgenoaten en dreamt om de hokage te wurden, de lieder fan syn doarp. It ferhaal wurdt yn twa dielen ferteld - it earste spilet yn Naruto's bernejierren, en it twadde yn syn teenerjierren. De searje is basearre op twa op harsels steande manga's fan Kishimoto: Karakuri, út 1995, wêrmei't Kishimoto it jiers dêrop in earfolle fermelding fertsjinne yn it moanneblêd Hop Step Award fan Shueisha, en Naruto, út 1997.
Naruto waard fan 1999 oant 2014 serialisearre yn it tydskrift Weekly Shōnen Jump fan Shueisha en úbrocht as tankōbon (boekfoarm) yn 72 dielen. De manga waard adaptearre ta in animetelevyzjerige, produsearre troch Pierrot en Aniplex, wêrfan't fan 2002 oant 2007 220 ôfleverings yn Japan útstjoerd waarden. De Ingelsktalige bewurking fan 'e searje waard fan 2005 oant 2009 útstjoerd op Cartoon Network en YTV. Naruto: Shippuden, in ferfolch op' e orizjinele searje, gie yn 2007 yn Japan yn premiêre, en einige yn 2017, nei 500 ôfleverings. De Ingelske bewurking waard fan 2009 oant 2011 útstjoerd op Disney XD, mei de útstjoering fan 'e earste 98 ôfleverings, en gie yn jannewaris 2014 oer nei it Toonami-programmaasjeblok fan 'e stjoerder Adult Swim, dêr't wer fan 'e earste ôflevering ôf begûn waard. De Ingelske bewurking wurdt oant hjoed de dei noch wykliks útstjoerd op Adult Swim. Njonken de anime-searje hat Pierrot alve films en tolve orizjinele fideo-animaasjes (OVA's) ûntwikkele. Oare Naruto-relatearre hannel omfettet lichte romans, fideospultsjes, en sammelkaartsjes ûntwikkele troch ferskate bedriuwen.
Viz Media joech in lisinsje ôf om de manga en anime yn Noard-Amearika te yntrodusearjen, en serialisearre Naruto yn it digitaal wykblêd Weekly Shonen Jump. De anime-searje waard yn 'e Feriene Steaten en Kanada foar it earst útstjoerd yn 2005, en yn it Feriene Keninkryk en Austraalje yn resp. 2006 en 2007. De films en de measte OVA's út 'e searje waarden ek útbrocht troch Viz, wêrby't de earste film sels yn 'e bioskopen te sjen wie. Viz Media begon de streaming fan 'e twa anime-searjes op 'e eigen streamingtsjinst Neon Alley yn desimber 2012. It ferhaal fan Naruto giet troch mei de soan fan Naruto, Boruto Uzumaki, yn Boruto: Naruto Next Generations. Boruto wol syn eigen ninja-manier oanmeitsje ynstee fan syn heit nei te folgjen.
Naruto is de op trije nei bêst ferkeapjende mangasearje yn 'e skiednis, en der binne wrâldwiid 250 miljoen eksimplaren fan ferkocht yn 46 lannen. It is ien fan 'e bêst ferkochte mangasearjes wurden fan Viz Media; de Ingelske oersettings fan 'e bondels binne ferskate kearen ferskynd op 'e bestsellerlist fan USA Today en The New York Times, en it sânde diel wûn yn 2006 in Quill Award. Resinsinten priizgen de karakterûntwikkeling fan 'e manga, sterke ferhaallinen en goed útfierde fjochtsênes, hoewol guon fûnen dat de fjochtsênes it ferhaal fertraagje. Kritisy stelden fêst dat de manga, dy't in tema fan folwoeksen wurden hat, gebrûk makket fan kulturele referinsjes nei de Japanske mytology en it konfusianisme.
Hiroshi Nanami
(28 novimber 1972) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Júbilo Iwata, Venezia, Cerezo Osaka en Tokyo Verdy. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 1996, it Aziatysk kampioenskip 2000, it Wrâldkampioenskip 1998 en it Copa América 1999.