cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amy Brooke
Lichemsskaaimerken
Brooke is blank, mei blauwe eagen en blûn hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.63 m lang, mei in gewicht fan 49 kg. Foar har beskieden kupmaat 34C hat se yn desimber 2010 lykwols in boarstfergruttingsoperaasje ûndergien, mei't se fan natuere in B-kup hie. Dêrnjonken hat Brooke ek ympantaten yn har stuten sette litten. Se hat gjin piercings, mar wol in stikmannich tatoeaazjes.
Horst-Janssen-Museum
It Horst-Janssen-Museum is in museum yn de Dútske stêd Aldenboarch (Nedersaksen), dat wijd is oan de Dútske keunstner Horst Janssen (1929-1995). It museum waard yn 2000 iepene.
Petrustsjerke (Piterbuorren)
De Petrustsjerke yn Piterbuorren yn de Grinslânske gemeente It Hegelân is in goatysk tsjerkegebou út de earste helte fan de 15e iuw.
Horst-Janssen-Museum
It Horst-Janssen-Museum is wijd oan it mânske oeuvre fan de keunstner, yllustrator en skriuwer Horst Janssen, dy't tekene, etste, stiendrukken makke en houtfike.
Petrustsjerke (Piterbuorren)
Skiednis
Piterbuorren dûkt op yn in oarkonde út 1371 foar it earst op as de porrochiani sancti Petri in nova terra (Sint-Petrusparochy yn it nije lân). Nei alle gedachten hat der doe al in tsjerkje of in kapel stien, mar yn alle gefallen stie yn de krekt efkes noardwestlik fan de hjoeddeiske tsjerke yn dy tiid wol in letromaanske toer.
It âldste diel fan de tsjerke is it ferhege, trijesidige koer, dat krekt lykas it leger boude skip yn de 15e iuw boud waard. Oan it begjin fan de 17e iuw waard de tsjerke grutter makke mei in noardlik dwersskip, sadat de plattegrûn T-foarmich waard. Fanwegen brekfalligens moast de frijsteande toer oan it begjin fan de 19e iuw ôfbrutsen wurde. Tusken 1805 en 1808 waard yn opdracht fan Goosen Geurt Alberda, jonker op de boarch Dyksterhûs, de tsjintwurdige toer mei in dûbele lantearne oanboud. In gevelstien yn de toer betinkt de bou. In oanbou fan de toer waard as finzenis brûkt foar it doarp.
Ynterieur
Wat fuort opfalt yn de tsjerke is it tige rike ynterieur. Nei de foltôging fan de toer yn 1808 waard ek de ynrjochting tusken 1806 en 1830 opknapt. Alhoewol't de preekstoel op 1785 datearre wurdt, is it doophek yn dat tiidrek fernijd. Yn dy tiid krige it transept nije banken, dy't taskreaun wurde oan Anthonie Walles. Ek it fykwurk yn de triomfbôge tusken it koer en it skip is begjin 19e-iuwsk en it wurk fan Antonie Walles. Tusken de guirlandes binne oan de iene kant in foarstelling fan it âldtestamintyske offer fan Abraham en oan de oare kant de nijtestamintyske Samaritaanske frou by de put te sjen. De rokoko nachtmielstafel yn it koer stamt ek út dy tiid.
Horst-Janssen-Museum
It museum bringt trije oant fjouwer wikseleksposysjes it jier, dy't spesjale kanten fan Janssens keunstnerskip beljochsje en wurk fan besibbe keunstners toane. Wurk fan Janssen dat net útstald is, kin op ôfspraak yn i aparte romte besjoen wurde.
It museum hat teffens in bibleteek fan sa'n 25.000 keunstboeken. Part dêrfan hat as spesjalisme it wurk fan Janssen.
Petrustsjerke (Piterbuorren)
Ynterieur
Yn it koer stiet de hearebank foar de bewenners fan de boarch Dyksterhûs. De bank is makke troch timmerman Allert Meijer en houtfiker Jan de Rijk en datearret fan 1707-1716. Oan de foarkant is in foarstelling fan Herkules te sjen. Under it koer leit de grêfkelder fan boarchbewenners Oda en Focko ten Dijcke, dy't yn de 15e iuw byset waarden. Dêrnei binne der noch in soad oare bewenners fan de boarch yn de kelder byset; foar it lêst fûn der in bysetting yn 1845 plak. Yn it midden fan de flier is in stien mei it wapen fan de famylje Alberda oanbrocht, dy't it langst op de boarch wennen. De bewenners fan de boarch hiene in eigen tagong ta de tsjerke yn it koer. Tusken de finsters hingje fiif grutte roubuorden. It âldste rouboerd waard yn 1613 makke en is fan de geuzelieder Diederik Sonoy (1529-1597). De oare buorden binne riker fike en 18e- en 19e-iuwsk.
De tsjerke hat twa liedklokken. De grutte klok waard yn 1553 getten troch Antonius de Borch. De lytsere klok is ôfkomstich út de tsjerke fan Wierhuzen, dat nei de Krystfloed fan 1717 weifage waard. De tige skeinde tsjerke fan Wierhuzen waard letter ôfbrutsen en de klok (it saneamde zoep’mbrij-klokje om't it op iterstiid let wurdt) ferhûze doe nei de Petrustsjerke.
Oargel
Yn de jierren 1696-1699 boude Arp Schnitger in ienmanualich oargel mei acht registers yn de tsjerke. Dat oargel bleau goed twa iuwen yn de Petrustsjerke, mar ferhûze yn 1901 nei de herfoarme tsjerke fan Mensingeweer. De tsjerkfâlden fan Piterbuorren woene in grutter oargel, mar wol deselde foarm. De fike boarstwarring mei it leaze rêchposityf bleaune yn de tsjerke fan Piterbuorren. Leichel boude in pneumatysk ynstrumint mei 14 registers ferdield oer haad- en boppewurk. It pedaal is oanhongen.
Katedraal fan St Albans
De Katedraal fan St Albans (Ingelsk: St Albans Cathedral), ek bekend ûnder de namme Katedraal en Abdijtsjerke fan Sint-Albanus (Cathedral and Abbey Church of St Alban) is in Anglikaanske katedraal yn St Albans, Ingelân. De katedraal giet werom op it jier 793, doe't kening Offa fan Mersia in abdij stifte en dy wijde liet oan Sint-Albanus, de earste kristlike martler fan it lân. Fanôf 1077 waard útein set mei de bou fan de hjoeddeiske katedraal. In soad arsjitektuer fan de katedraal datearret noch út de Normandyske tiid, mar der binne ek goatyske en neogoatyske tafoegings.
Yn de midsiuwen wie it ien fan de rykste en machtigste abdijen fan it eilân, mar yn de 16e iuw liet Hindrik VIII de kleasters ôfskaffe en krige de abdijtsjerke de funksje fan parochytsjerke. Yn 1877 waard it in katedraal, mar it is ek noch jimmeroan in parochytsjerke.
De katedraal leit likernôch 35 kilometer noardlik fan Londen yn it greefskip Hertfordshire.
Skiednis
In soad fan de hjoeddeiske struktuer stamt út de tiid fan flak nei de Normandyske oermastering fan it eilân. Lanfranc, de nije aartsbiskop fan Canterbury, wiisde as ferfanger fan de angelsaksyske abt Frithrig syn neef Paulus (1077–1093) oan as fjirtjinde abt fan it kleaster, dy't earder de abt fan de Saint-Étienne-abdij yn Caen wie. Fuort nei de komst fan de nije abt waard útein set mei de bou fan de kleastertsjerke. De arsjitektuer fan de nijbou briek mei de angelsaksyske boutradysjes en waard beynfloede troch de Frânske bou yn Cluny, Bernay en Caen. Om maksimaal gebrûk te meitsjen fan de heuvel dêr't de katedraal op kaam te stean krige it gebou in súdeastlike oriïntaasje. De krúsfoarmige abdijtsjerke waard yn dy tiid de grutste fan it lân; it krige in koer fan fjouwer traveeën, in transept mei sân absissen en in skip mei wol tsien traveeën. De Normandyske boumaster Robert joech in soad omtinken oan stevige fûneminten en de toer fan de katedraal bleau de iennige grutte fieringstoer út de 11e iuw dy't nea ynstoarten is. Mooglik wie de toer eartiids bekroand mei in pyramidedak mar tsjintwurdich hat er in flakke ôfsluting. Lange tiid waard der oannommen dat de abdijtsjerke noch twa lytsere westlike tuorren west ha, mar dêr binne nea resten fan fûn. It kleaster wie yn 1089 foltôge, maar waard pas 28 desimber 1115, op de betinkingsdei fan de Unskuldige Bern, ynwijd troch de aartsbiskop fan Rouen, wêrby't ek kening Hindrik I oanwêzich wie. Yn 1140 waard tichteby noch in priorij foar froulju stifte.
Ynearsten wie der hast gjin byldhouwurk yn de abdijtsjerke. De bestúkte muorren wiene kleurd en waarden fersierd mei tapiten. Pas yn de 12e iuw kaam der mei in nije moade mear byldhouwurk yn de tsjerke, benammen nei't de goatyske styl om 1170 hinne yn Ingelân trochtocht naam. Yn it hjoeddeiske bouwurk binne de orizjinele Normandyske bôgen foaral ûnder de sintrale toer en de noardlike kant fan it skip te finen. De bôgen yn de rest fan it gebou binne goatysk en stamme út midsiuwske fernijings, útwreidings en de restauraasje yn de Fiktoriaanske tiid.
In ierdskodding yn 1250 skansearre it eastlike ein fan de tsjerke, wêrtroch't dielen fan it eastlike ein yn de lêste helte fan de 13e iuw wer opboud wurde moasten en it ynstoarten fan twa pylders yn it súdlike diel fan de tsjerke op 10 oktober 1323 feroarsake grutte skea. Yn de fal fan de pylders waarden grutte dielen fan it dak en fiif traveeën meinommen. De weropbou fûn plak yn de Ier Ingelske styl dy't paste by de oare traveeën, mar foege wol ûnderskiedende 14e-iuwske details en ornaminten oan de weropbou ta.
Yn 1365 krige it kleaster in nije poarte (Abbey Gateway), dy't njonken de katedraal it iennige gebou is dat de opheffing fan de abdij yn de tiid fan de reformaasje oerlibbe hat. It poartegebou waard nei de reformaasje brûkt as finzenis en foarmet sûnt 1871 ûnderdiel fan de St Albans School. De oare kleastergebouwen stiene eartiids súdlik fan de poarte en katedraal.
Nei de reformaasje
Nei de dea fan abt Ramryge yn 1521 rekke de abdij yn it neigean en bouden de trije swakke opfolgers skulden op. Doe't kening Hindrik VIII de Ingelske abdijen opheffe liet kaam der yn 1539 ek in ein oan St Albans en waarden de abt en de noch fjirtich oanwêzige muontsen mei pensjoen stjoerd. De gebouwen waarden plondere en alle gouden, sulveren en fergulde saken waarden út de katedraal stript. Wat fan wearde wie waard ferwidere en grêven waarden iepene om de ynhâld te ferbaarnen. De eardere abdij kaam fanôf 1542 ûnder it bisdom Lincoln te fallen en fanôf 1550 ûnder it bisdom Londen. De gebouwen fertutearzgen en waarden fanôf 1550 systematysk ôfbrutsen. Nei't al it muorrewurk ôfbrutsen wie, waard de grûn oan de abt werom jûn. It gebiet krige de folgjende twa iuwen de namme Abbey Ruins. De Marijekapel fan de katedraal waard yn 1553 in skoalle en it poartegebou fan it kleaster krige de funksje fan finzenis. Oare gebouwen waarden oerdroegen oan de Kroan en de kleastertsjerke waard troch kening Edward VI ferkocht oan de stêd om tenei as parochytsjerke te tsjinjen. De stêd liet renovaasjes útfiere, dy't lykwols troch de Ingelske boargerkriich om 'e nocht west hiene om't de abdijtsjerke doe as finzenis brûkt waard en troch sawol finzenen as bewakers slim skeind waard. Ek de puriteinen diene it harres ta troch noch restearjende dekoraasjes te fernielen, mar yn de jierren 1681-1684 waard der op 'e nij jild útjûn om it dak en it ferwulft fan it koer te reparearjen. Mei in keninklike bydrage fan Willem III en Mary II yn 1689 waard it algemiene ûnderhâld, in nije ynrjochting en it fuortwurkjen fan "âlderwetske" goatyske kenmerken betelle. Yn 1698 folge noch in bydrage fan de kening.
Nije skea ûntstie yn 1703 doe't in fûle stoarm oer Súd-Ingelân raasde en de tsjerke it súdlike transeptraam ferlear. It waard ferfongen troch in houten raam mei trochsichtich glês. Nettsjinsteande mear reparaasjes yn de rin fan de 18e iuw drige de folsleine ôfbraak fan de katedraal. De kosten fan de reparaasjes waarden te heech en lieden yn de jierren 1770 ta in hast slagge plan om de abdijtsjerke te ferfangen troch in lytsere tsjerke. Yn 1797 soarge in nije stoarm foar fersakkings, skuorren yn flierren, iepen grêven en wetteroerlêst yn de tsjerke.
19e iuw
Yn de 19e iuw wurken benammen de arjitekten Lewis Nockalls Cottingham, Henry J.B. Nicholson, George Gilbert Scott en Edmund Beckett oan de katedraal.
Al yn 1897 moast Beckett werom nei syn earder renovearre dielen fan de tsjerke om reparaasjes út te fieren. Syn gebrûk fan te sterk semint hie skuorren fan gefolgen, wylst syn foarleafde foar it izerwurk yn ramen liede ta korroazje en skea oan de stiennen derom hinne. Beckett ferstoar yn 1905 en waard op it tsjerkhôf begroeven. Hy liet in legaat achter om fierder te wurkjen oan de katedraal.
20e iuw-21e iuw
John Oldrid Scott (ferstoarn yn 1913 en de soan fan George Gilbert Scott) bleau nettsjinsteande botsings mei Beckett wurkjen yn de katedraal. Hy wie in konsekwint oanhinger fan de neogoatyske moade (Gothic Revival) en ûntwurp it grêf fan de earste biskop. Ek liet er in nije biskopstroan meitsje (1903) tegearre mei nije koerbanken en joech er it oargel in oar plak (1907). Dêrnei einige it wurk troch it útbrekken fan de Earste Wrâldkriich.
Yn de jierren 1930 moast it ferwulft troch oantaasting fan krobben reparearre wurde. Ek waard der fjouwer ton oan smoargens ferwidere by de fieringstoer en it houtwurk ferstevige. Yn 1934 waarden de acht klokken neisjoen en fjouwer nije klokken tafoege om se te brûken by de fiering fan it sulveren jubileum fan George V.
Om it kontakt tusken de foargonger en it tsjerkefolk te ferbetterjen waard yn de jierren 1970 de alterromte grutter makke. De massive njoggen ton swiere preekstoel waard mei de koerbanken en de fêste banken ferfongen troch ljochtere koerbanken, stuollen foar it tsjerkefolk en in preekstoel dy't oernommen wie fan in tsjerke út Norfolk. In deeglik ûndersyk yn 1974 wiisde út dat der op 'e nij sprake wie fan ferfal, nije lekken en oare efterútgong. Der waard in herstelplan foar tsjien jier oerienkommen. Op 'e nij easke it dak wer in soad reparaasjewurk. Ek de finsters fan ljochtbeuk en it westlike front waarden renovearre. Tsjin it ein fan de jierren 1970 waard in nij besikerssintrum iepene oan de súdlike kant fan de katedraal tichteby it plak fan it oarspronklike kapittelhûs fan de abdij. It sintrum waard op 8 juny iepene troch keninginne Elizabeth. Oare wurken oan it ein fan de 20e iuw wiene de restauraasje fan de skryn fan Sint-Alban, dy't ek in nije borduerde baldekyn krige, en it nije glêswurk foar Beckett's roasfinster yn it noardlike transept, dat troch Diana, de prinsesse fan Wales, ûnhulle waard.
Yn it ramt fan it 900 jierrich jubileum fan de katedraal waarden yn 2015 sân nije bylden troch Rory Young makke foar de noch lege nissen yn it út de jierren 1349-1350 stammende doksaal fan de tsjerke. Fjouwer dêrfan stelle lokale martlers foar: Sint-Alban, de preester Amfibalus dy't Sint-Alban doopte, de benediktynske preester Alban Roe en de protestant George Tankerfield, dy't by de katedraal op de brânsteapel oan syn ein kaam. De oare trije bylden binne fan 20e-iuwske hilligen en wjerspegelje de oekumenyske kongregaasje fan de katedraal: de russysk-otterdokske Elisabeth Fjodorovna Romanov, de lutherske Dietrich Bonhoeffer en roomske aartsbiskop Oscar Romero.
Oargel
It oargel waard yn 1962 troch Harrison & Harrison (Durham) boud en yn de jierren 2007–2009 troch deselde firma restaurearre en fergrutte. It ynstrumint krige in nije fjouwermanualige spyltafel. Fieders waarden der tariedings troffen foar de ynbou fan in oargel yn it skip; de bou dêrfan is lykwols noch net wis. It oargel hat no 64 registers, ferdield oer fjouwer manualen en pedaal. De spyltraktueren binne elektro-pneumatysk en de registertraktueren elektrysk.
Genoatskap foar ut Behoud fan ut Franekers (foarbyldtekst)
Ut Genoatskap foar ut Behoud fan ut Franekers is in 2014 oprichten deur un ântal Franekers en oud-Franekers met groate interesse foar (en sòrg om) ut Franeker stâdsdialekt. Ut Genoatskap set um in foar ut gebrúk fan ut Franekers in de breedste sin fan ut woard. Ut Genoatskap is un besloaten ferenuging. Je kinne op fersoek fan Genoaten lid wurde, mar je kinne je ok ânmelde fia hun webside.
Skandebankjes
De ferhaaltsys in dit boek hewwe allemaal te maken met Franeker en ut doën en laten fan hur bewoaners dy leefden rôn 1800. Dat doën en laten het foaral te krijen met de skaduwkanten fan ut leven. Je komme dêr in kontakt met un ander Franeker en foaral met andere Franekers as in de skiedenisboeken fan Hallema en Algra beskreven is. Faak binne ut Franekers dy bij de geboarte un ferkeard lòtsje trokken hewwe en an de onderkant fan de samenleving probearden te overleven. Maar skyn bedriigd, want ok boven in de boom hange ròtte appels!
Franeker Woardeboek
Ut Woardeboek is un projekt fan jaren. Der binne tòt nou toe (2017) un dikke 6000 woarden infoërd. Ut streven is un omvang fan 15.000 lemma's. De útgave sil digitaal te raadplegen weze. Ok nou al kinne je metkike naar de foartgang fan ut Woardeboek fan ut Franekers. Je kinne der selfs woarden in opsoeke.
Mogeluk ferskynt ut Woardeboek ok in druk. frame|center|1200px|Werksaamheden an ut Franeker Woardeboek
Stikkers
De plaatsys komme later nòg deur retriksys fan Wikipedia
Bijnamen
In 2016 is begonnen Franekers te fragen naar bijnamen foar karakteristieke òbjekten in ônze stâd.. De bedoëling is dat je dêr un echte Franeker bijnaam foar bedinke. Lyfst, su as un bijnaam bedoëld is, met un spòttende, iroanise, sinise ondertoan. Mar ok skattuge koasnaamkes kinne instuerd wurde. Foarbeeld: Renate, ut houtene beeld in ut Park kreeg as bijnaam Houten Klaske.
Ferders staan nòg un ântal projekten op stapel, su as Ut Groat Franeker Diktee Ferhalen en gedichten Kursus: Franeker deur en deur
Genoatskip foar it Behâld fan it Frjentsjertersk
Doelstellings
De leden fan it Genoatskip besykje it Frjentsjerter dialekt sa folle mooglik te promoatsjen troch it te praten en te skriuwen. Se erkenne dat it Frjentsjertersk op ferskate manearen útsprutsen en skreaun wurde kin. It stribjen is om, rekken hâldend mei dy ferskillen, it Frjentsjertersk sa fêst te lizzen yn in Franeker Woardeboek en de Taalgids foar ut Franekers, dat dy hâldfêst biede kinne oan dejingen dy't it dialekt prate en skriuwe. Dêrta stypje se it útjaan fan publikaasjes yn it Frjentsjertersk, en organisearje se ferskate aktiviteiten dêr't it Frjentsjertersk de haadrol by spilet.
Publikaasjes
center|1500px|thumb|Wurk oan it Franeker Woardeboek.
Hjoeddeistige projekten
Fierders steane der noch in stikmannich projekten op steapel, lykas"
Wapen fan Barradiel
It wapen fan Barradiel is it wapen dat fan 1851 oant 1984 troch de gemeente Barradiel fierd waard en dêrfoar troch de gritenij Barradiel. It datearret út 'e earste helte fan 'e santjinde iuw, en liet oarspronklik in út fiif dielen besteand pealwurk sjen. Dat hold de oantins libben oan it seewarrend wetterskip 'De Fiif Dielen', wêrfan't de namme ferwiisde nei de Frjentsjerter Fiifdielen, dêr't yn 'e fjirtjinde iuw de gritenijen Barradiel, Baarderadiel, Hinnaarderadiel, it âlde Frjentsjerteradiel en Menameradiel út fuortkamen.
Letter ûntjoech it wapen fan Barradiel him ta syn hjoeddeistige foarm, wêryn't it bestiet út twa blauwe flakken, ien ûnder en ien boppe, dy't yn 'e midden skaat wurde troch in brune bân, oan 'e ûnderkant begrinzge troch in houten beskoeiïng. It ûnderste blauwe flak stelt de see foar, en de brune bân de seedyk. Op 'e brune bân rêst in nôtskeaf fan goud (giel). Oarspronklik hearde de skeaf net op 'e seedyk te stean, mar yn it flak dêrboppe, dat doe grien wie en it lân efter de dyk foarstelde. Tsjintwurdich is dat flak lykwols ek blau en stelt it de loft foar.
Michaeltsjerke (Mensingeweer)
Skiednis
Alhoewol't skriftlike boarnen ûntbrekke, wurdt der oannommen dat de tsjerke yn de 13e iuw ûntstien is. Yn de 14e iuw foarme Mensingeweer ien parochy mei Maarslag, werfan't de tsjerke yn 1811 ôfbrutsen waard. De tsjerke is boud mei grutte kleastermoppen. Nei it bepleisterjen yn 1842 is fan it oarsponklike mitselwurk allinne noch op de earste ferdjipping in fragmint fan bline nissen mei dekoratyf mitselwurk te sjen.
Unwis is it oft de tsjerke ea stiennen ferwulven hân hat. Yn de 18e iuw krige de tsjerke in nije kapkonstruksje. Doe is nei alle gedachten ek it balkeplafond ferfongen troch it hjoeddeiske houten tonferwulft. Sûnt 1955 is de tsjerke ferneamd nei de aartsingel Michael.
Ynterieur
De preekstoel fan de Michaeltsjerke stamt út 1743. Yn it middenpaad en de dooptún lizze in pear âlde sarken. Mooglik binne ûnder de kalklagen fan de binnenmuorren noch muorreskilderings út de roomske tiid.
Oargel
It oargel fan de ferneamde oargelbouwer Arp Schnitger waard oarspronklik yn 1698 boud foar de Petrustsjerke yn Piterbuorren. It oargel hie acht registers en krige in pear jier letter in oanhongen pedaal fan Johannes Radeker. It fykwurk foar de oargelkas waard levere troch houtfiker Jan de Rijk.
Yn 1901 woene de tsjerkfâden fan Piterbuorren in nijmoadrich oargel en sa is it oargel yn Mensingeweer telâne kommen. It oargel hie yn de Petrustsjerke in leas rêchwurk, dat mei de boarstwarring efter bleau en net mei ferhûze. By de weropbou yn Mensingeweer krige it in nije wynfoarsjenning en in nij leas rêchwurk, dat lykwols by de restauraasje fan de tsjerke yn 2003 ferwidere waard.
By de lêste restauraasje troch Mense Ruiter yn 2010-2011 bleaune de troch oargelmakker Lohman yn 1867 útfierde feroarings yn de disposysje hanthavene.
Marina Visconti
Marina Visconti, echte namme ûnbekend (Moskou, 30 maart 1995), is in Russysk neakenmodel en pornografysk aktrise, dy't yn it ferline ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenammen Marina, Sheila, Marina V., en Vika B., wylst har úteinlike skûlnamme ek wol misstavere wurdt as Marina Viskonti.
Libben en karriêre
Visconti waard yn 1995 berne yn 'e Russyske haadstêd Moskou, dêr't se ek opgroeide. Hja waard yn 2013 ûntdutsen troch de Frânske pornoregisseur en -produsint Pierre Woodman, dy't har caste yn ferskate pornografyske films fan syn eigen studio, Woodman Entertainment, en fan it Sweedske Private-label.
Yn 2014 stiek Visconti de Atlantyske Oseaan oer, en begûn se oan in karriêre yn 'e Amerikaanske pornoyndustry, dêr't se al rillegau in beskate populariteit krige. Dat hie se grutdiels te tankjen oan har natuerlike grutte boarsten, mei kupmaat 34DD. Oare lichemsskaaimerken fan harres binne brún hier, blauwe eagen, in lingte fan 1.60 m, en in gewicht fan 58 kg.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat Visconti sûnt har debút yn 2013 yn likernôch 40 ûnderskate films spile. Dêrby hat hja yn Amearika wurke foar sokke foaroansteande labels as Evil Angel, Pure Play Media, Jules Jordan Video en Digital Sin. Ek hat Visconti in protte wurke foar pornosites op it ynternet, wêrûnder Reality Kings en Brazzers.
Grutte Priis Formule 1 fan Singapoer 2012
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Singapoer 2012 yn Singapoer op 23 septimber. It wie de fjirtjinde race fan 20 races fan de Formule 1 yn 2012. Hy waard op it Marina Bay sirkwy hâlden. De race waard hâlden oer 59 omgongen, op it 5 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 299,2 kilometer. De 61 omgongen dy't de wedstriid eins telle soe waarden net helle.
Vrahovice
Vrahovice is in doarp yn de regio Olomouc yn it easten fan de Tsjechyske Republyk, net fier fan Prostějov. Administratyf heart it ta Prostějov. It doarp hat likernôch 3.800 ynwenners.
Vrahovice waard 1337 foar it earst neamd. It wurd Vrah betsjut "fijân" yn it Ald-Tsjechysk. Vrahovice koe him benammen yn it Ynterbellum earst goed ûntjaan. Nei de Twadde Wrâldkriich wie der in ynternearringskamp foar Dútsers dy't dêr wachten op harren oerdracht. Tusken 1950 en 1954 en sûnt 1973 is Vrahovice ûnderdiel fan Prostějov.
Der is in tsjerke, de Sint Bartholomeüs Tsjerke (1831-33), in postkantoar, in tal kafees en ferskate ferienings.
De muzikanten Zdeněk Tylšar en Bedřich Tylšar waarden yn it doarp berne en taalkundige dr. Frantisek Kopečný hat dêr lange tiid wenne.
Tanahat
Tanahat (Armeensk: Թանահատ) of Tanahativank (Թանահատի Վանք) is in midsiuwsk kleaster yn de Armeenske provinsje Vayots Dzor. Fan it kleaster bleaune njonken ruïnes de krúskoepeltsjerke Surb Stepanos en de lytsere oanboude tsjerke Surb Nshan út de 13e iuw bewarre. Guon gelearden leauwe dat Tanahat it plak west hat dêr't yn 1282 de ferneamde Universiteit fan Gladzor stifte waard, dêr't tal fan Armeenske gelearden en keunstners harren foarming krigen.
Skiednis
De oarsprong fan Tanahat is net bekend, mar it kleaster soe neffens de 13e-iuwske Armeenske histoarikus Stephanos Orbelian werom gean oant it jier 735. Yn de 13e iuw waard it kleaster hielendal op 'e nij boud.
Yn 1970 waarden by opgravings súdlik fan de noch oerbleaune bouwurken ferskate gebouwen ûntdutsen. De lokaasje waard yn 1980 restaurearre. Mooglik wie it kleaster de lokaasje fan de stifting fan de midsiuwske Universiteit fan Gladzor. Dy ynstelling ferdwûn tsjin it lêst fan de Mongoalske ynfallen, mar it 700-jierrich jubileum waard yn 1984 op it plak betocht. Sân kilometer fan Tanahat is in museum dy't oan de universiteit wijd is. De krekte lokaasje fan de universiteit bliuwt lykwols in saak fan striideraasjes.
Tsjerken
It kleaster bestiet foar it measte út de haadtsjerke Surp Stephanos (Sint-Stefanustsjerke) en de kapel Surp Nshan (Tsjerke fan it Teken), beide boud fan basaltstien. De haadtsjerke waard yn de jierren 1273-1279 boud.
It ynterieur hat útsein de omlisting fan finsters en doarren net in soad dekoraasjes, mar de bûtenkant fan de tsjerke ken ryk byldhouwurk. Op de súdlike gevel binne gevelstiennen fan in hauk dy't in do grypt en in sinnewizer twa dowen dy't út in kelk drinke te sjen. Op de tamboer set in liuw syn tosken yn in okse en hâldt in earn in raam yn syn klauwen (wapens fan foaroansteande Armeenske famyljes). Under de dakrâne fan de spits binne mear foarstellings fan bisten, lykas fûgels en in oksekop.
Arapaho (folk)
Demografy
Histoarysk sjoen bestiene de Arapaho út fiif etnyske subgroepen, fan noard nei súd de Gro Wânt (Gros Ventre), de Besawûnena (Besawunena), de wiere Arapaho, de Haänahawûnena (Ha'anahawunena) en de Nawatinehena (Nawathinehena). Elts fan dy fiif groepen spriek in eigen, ûnderling fersteanber dialekt en behold iuwenlang syn eigen etnyske identiteit, al wie der wol in mienskiplik gefoel dat se ûnderling ferbûn wiene, wat ta utering kaam yn gearkomsten fan 'e groepen en yn in polityk en militêr bûnsgenoatskip. Fral de Gro Wânt, Besawûnena en wiere Arapaho lykje nau besibbe west te hawwen, alteast op taalkundich mêd. It dialekt fan 'e Haänahawûnena wie it dreechst foar de oaren om te ferstean.
Tanahat
Tsjerken
Noardlik fan de Surp Stephanos stiet de 13e-iuwske ienskippige Surp Nsahn. De westlike tagong is boppe mei in tige ekspressyf basreliëf fersierd.
Arapaho (folk)
Demografy
Tsjin 'e ein fan 'e achttjinde iuw begûnen de súdlikste fjouwer groepen stadichoan gear te ranen, wylst de Gro Wânt har ûntjoegen ta in selsstannich folk en har los makken fan 'e oare fjouwer. De Haänahawûnena- en Nawatinehena-dialekten of -talen stoaren yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw út, wylst it Besawûnena oant yn 'e 1920-er jierren sprekkers hie ûnder de Noardlike Arapaho. Noch altiten libje der yn it Wind River Reservaat 50 minsken dy't wis binne fan in Besawûnena-ôfstamming.
De Noardlike Arapaho neame harsels Nank’haanseine’nan (it "Byfoetfolk" – byfoet is in plant), en komme fierhinne fuort út 'e histoaryske subgroep fan 'e wiere Arapaho, al binne dêr grutte oantallen Haänahawûnena en Besawûnena yn opgien. Hja libje sûnt de ein fan 'e njoggentjinde iuw foar it meastepart yn Wyoming, dêr't se in reservaat hawwe, it Wind River Yndianereservaat, mei as haadplak Fort Washakie. Dat reservaat diele se mei de Eastlike Sjosjoanen, dat histoaryske fijannen fan harren binne. De Arapaho Stamme fan it Wind River Reservaat is in federaal erkende stamme, wat sizze wol dat er troch Amerikaanske oerheid erkend wurdt as in soevereine naasje binnen de grinzen fan 'e Feriene Steaten. Neffens sifers út april 2014 hie de stamme doe likernôch 9.885 leden, fan wa't (yn 2011) krapoan 8.200 permanint yn it reservaat wennen. Fan 'e befolking fan it reservaat is 51,3% fan etnysk Yndiaansk komôf en bestiet 35,2% út leden fan 'e Arapaho Stamme.
De Súdlike Arapaho neame harsels Náwunena of Noowunenno’, wat "Súdlik Folk" betsjut. Der wurdt wol tocht dat hja benammen fuortkomme út 'e histoaryske subgroep fan 'e Nawatinehena, al soe it ek kinne dat se foar it meastepart ôfstamje fan it súdlike diel fan 'e wiere Arapaho, dêr't de Nawatinehena yn opgien binne. Sûnt de ein fan 'e njoggentjinde iuw hâlde de Súdlike Arapaho fral ta yn westlik Oklahoma, dêr't se tegearre mei de nau besibbe Súdlike Sjajinnen ien federaal erkende stamme foarmje, de Sjajinne en Arapaho Stamme fan Oklahoma. Dy stamme hat gjin eigen reservaat mear (hast gjin inkele stamme yn Oklahoma hat dat noch), mar it haadkertier is fêstige yn Concho. De stamme hie yn 2011 12.130 leden, wêrfan't yn 2003 likernôch 4.000 har identifearren as Arapaho. Dêrby moat oantekene wurde dat it troch it oanhâldende yninoar omtrouwen hieltyd dreger wurdt om noch te sizzen wa't in Arapaho en wa't in Sjajinne is. Dat wurdt ek wjerspegele yn 'e namme fan 'e stamme, dy't sûnt 2000 feroare is fan "Súdlike Sjajinne en Arapaho Stammen fan Oklahoma" (meartal) yn "Sjajinne en Arapho Stamme fan Oklahoma" (inkeltal). Guon Súdlike Arapaho iverje foar it winnen fan federale erkenning foar de Arapaho Stamme fan Oklahoma, it Arapaho-diel fan 'e Sjajinne en Arapaho Stamme, los fan it Sjajinske diel dus, mar dat liket net te einjen.
Iere skiednis
Men is fan tinken dat de foarâlden fan 'e Arapaho fanôf 3000 jier tebek bewesten de Grutte Marren libbe hawwe moatte, om persiis te wêzen oan 'e Noardlike Reade Rivier, yn 'e hjoeddeiske Amerikaanske steat Minnesota en de Kanadeeske provinsje Manitoba. Hja ûnderholden har dêre as sedintêre lânbouwers dy't har benammentlik op it kultivearjen fan maïs taleine. Mei de foarfaars fan 'e Gro Wânt (Gros Ventre) foarmen se doedestiden noch ien folk, dat nauwe bannen ûnderhold mei de foarâlden fan 'e Sjajinnen (Cheyenne).
Op 'e flakten
Yn 'e santjinde of mooglik al yn 'e sechstjinde iuw waarden de Arapaho-Gro Wânt, yn 'e mande mei de Sjajinnen, troch de út it easten wei opkringende Odjibwe (Ojibwe) út 'e boskgebieten fan Minnesota en eastlik Manitoba de Grutte Flakten op dreaun. It liket derop de Besawûnena langer as de oare Arapaho yn 'e krite fan 'e Grutte Marren hingjen bleaun binne en pas nei ferrin fan tiid harren sibben folge binne nei de flakten. (De namme Bäsawunena, dy't oer it algemien ynterpretearre wurdt as "folk fan 'e grutte tinten", soe neffens in protte saakkundigen eins "folk fan 'e grutte marren" betsjutte.) Op 'e flakten oankommen libben de Arapaho earst yn 'e noardlike kontreien dy't fan 'e rivier de Súdlike Saskatchewan, yn Kanada, oant yn 'e hjoeddeistige steaten Montana en Wyoming en it westlike diel fan 'e Dakota's rûnen. Meitiid teagen se lykwols nei it súdwesten ta, dêr't se harren wengebiet fêstigen yn wat no de Amerikaanske steaten Wyoming en Kolorado en westlik Kansas en Nebraska binne. Koart nei 1700 kamen se foar it earst oan hynders (earder hiene se geandefoets op bizons jage), en namen se de hynstekultuer fan 'e súdliker Flaktestammen oer, dy't letter sa ferneamd wurde soe troch it literêre en filmsjenre fan 'e western.
Yn 1811 of dêromtrint sleaten de Arapaho in formeel bûnsgenoatskip mei de Sjajinnen (Cheyenne), dat oant hjoed de dei stânhâldt. Tegearre fochten de beide stammen yn it suden fan harren domein, yn 'e krite fan 'e Reade Rivier, tsjin 'e Komansjen (Comanche), Kajowa (Kiowa) en Flakte-Apachen. Dy striid waard yn 1840 beëinige, doe't der in fredesferdrach en sels in ferbûn sletten waard. De bekendste Arapaho-lieder dy't dêrby belutsen wie, wie it opperhaad Lytse Raven. Mei de stipe fan harren nije Kajowa-bûnsmaten wisten de Arapaho doe foar it earst troch te kringen yn 'e Teksaanske Panhandle. Ien Súdlike Arapaho-troep rekke sa nau ferbûn mei de Komantsjen dat se úteinlik de taal fan har bûnsgenoaten oernamen en as de Saria Tʉhka- of "Hûne-iters"-troep yn it Komantsjyske folksferbân opnommen waarden.
De oarlochshannelings bestiene foar it meastepart út oerfallen op doarpen en fûleindich útfochten skermutselings oer en wer, en wiene ferspraat troch de tiid, dat it wie net altyd oarloch mei eltsenien. Krektoarsom, de Arapaho stiene bekend as trochkrûpte keaplju en ferhannelen fral fleis en hûden (mar ek ealstiennen dêr't se troch ruilhannel mei de stammen fan it Súdwesten oan kommen wiene) mei de Arikara, Mandan en Hidatsa (dy't foar in grut part lânbouwers wiene) foar nôt, pompoenen en beane.
Konflikten mei de blanken
Dy slachting feroarsake grutte ûnrêst en lulkens ûnder de Sjajinnen en de Arapaho, en joech de oanset ta de saneamde Kolorado-oarloch. Krigers fan 'e Oglala- en Brulee-substammen fan 'e Lakota-Sû kamen del út it noarden om har by de Noardlike Sjajinnen en Noardlike Arapaho te jaan, wêrnei't dy Yndiaanske koälysje de Amerikanen nederlagen tabrocht yn jannewaris 1865, yn 'e Slach by Julesburg, yn febrewaris fan dat jier, yn 'e Slach by Mud Springs, en yn july, yn 'e Slach by Platte Bridge. Under generaal Patrick E. Connor syn Powderrivierekspedysje, yn augustus 1865, waard yn 'e Slach oan de Tongue in Arapaho-doarp ferovere en útmoarde wylst de measte krigers op jacht wiene. Yn septimber namen de Arapaho wraak troch in ploech lânmjitters te deadzjen yn wat bekend kommen is te stean as it Sawyers-gefjocht.
Underwilens wiene der yn Kansas, Oklahoma en Teksas nei it Bloedbad fan Sand Creek fijannichheden útbrutsen tusken de Amerikanen en in alliânsje fan Súdlike Arapaho, Súdlike Sjajinnen, Komansjen, Kajowa en Flakte-Apachen. De oarlochssitewaasje yn it suden einige fierhinne mei de ûndertekening fan it Ferdrach fan Medicine Lodge, yn oktober 1867, wêrby't de Súdlike Arapaho in reservaat yn it westen fan it doetiidske Yndiaanske Territoarium (it tsjinwurdige Oklahoma) tawiisd waard. In minderheid fan 'e Súdlike Arapaho en Súdlike Sjajinnen (fan dy lêsten benammentlik de Hûnskrigers), wie op dat ferdrach tsjin en focht noch jierrenlang troch. De lêste grutskalige slach tusken de Arapaho en de Amerikanen wie de Slach by Summit Springs, fan july 1869, wêrby't de tsjinstanners fan it Ferdrach fan Medicine Lodge troch de Amerikanen útskeakele waarden as militêre macht fan betsjutting.
Yn 1876-1877 waard op 'e noardlike flakten noch de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 útfochten, mar de dielname fan 'e Noardlike Arapaho dêroan wie net grut. Dat wie benammentlik te tankjen (of te witen) oan opperhaden lykas Swarte Koallen, dy't ûnder eagen sjoen hie dat de ûngelikense striid tsjin 'e blanken net mei de wapens wûn wurde koe, en dêrom út alle macht besocht om it de Arapaho-krigers te ûntpraten om har yn dit konflikt wer by har Sjajinske en Lakota-bûnsmaten fan âlds te jaan. It meast ferneamde en teffens wichtichste treffen fan 'e Grutte Sû-Oarloch wie de Slach oan de Little Bighorn, wêrby't de Yndianen it Amerikaanske 7de Kavaleryrezjimint fan generaal George Armstrong Custer fierhinne ferdylgen.
Yn dy slach fochten neffens ien ferhaal mar fiif Arapaho-krigers mei, te witten de Noardlike Arapaho Giele Earn, Giele Mich, Lofterhân en Wetterman en de Súdlike Arapaho Wolwittende Man (ek wol bekend as Grien Gers). Hja wiene der fiifresom op útgien om 'e Sjosjoanen te oerfallen, mar waarden finzen nommen troch in grutte groep Lakota, dy't har foar ferkenners fan it Amerikaanske leger holden. It Sjajinske opperhaad Twa Moannen koe har lykwols werom, sadat se wer frijlitten waarden. Dy nacht bleaune se oer yn it grutte doarp fan 'e Lakota en de Noardlike Sjajinnen oan 'e Little Bighorn, dat de oare deis ûnferwachts oanfallen waard troch Custer en syn troepen. En sa fochten dy fiif mannen doe mei, wêrby't Wetterman nei eigen sizzen sa foaroan wie yn 'e striid dat er Custer stjerren seach. Nei't it skynt skeat Lofterhân yn 'e striid by fersin in Lakota dea dy't er oanseach foar in Arikara-ferkenner fan it Amerikaanske leger, wat de relaasjes tusken de fiif Arapaho en har gasthearen gjin goed die. Nei ôfrin fan 'e slach waarden se dêrom mar stil wei en kearden se werom nei har eigen folk by Fort Robinson, yn Nebraska. Neffens in oar ferslach focht der teminsten noch ien oare Arapaho mei yn 'e Slach oan de Little Bighorn, nammentlik it froulike kriichsopperhaad Tsjeppe Noas.
Nei ôfrin fan 'e Grutte Sû-Oarloch fan 1876, doe't de Noardlike Arapaho al har lân oan kolonisaasje troch de blanken ferlearen, waarden se by de Eastlike Sjosjoanen yn it Wind River Yndianereservaat fan Wyoming pleatst. De Súdlike Arapaho hiene al yn 1867 in reservaat krigen yn westlik Oklahoma, it Sjajinne en Arapaho Yndianereservaat, dat se dielden mei de Súdlike Sjajinnen. Under de Wet-Dawes waard yn 1892 lykwols alle reservaatlân dat net yndividueel eigendom wie, frijjûn foar kolonisaasje troch de blanken. Mei de Wet-Curtis fan 1898 waarden alle Yndiaanske regearings yn Oklahoma opheft foarôfgeande oan it opnimmen yn 'e Amerikaanske Uny fan dat gebiet as in folweardige steat. Offisjeel hiet it dat Oklahoma oars sa'n soad reservaten hawwe soe, dat it ûnregearber wurde soe, mar eins wie it in ordinêr besykjen om 'e Yndianen te assimilearjen.
Yn 'e tweintichste iuw kaam Washington werom fan dat belied, mar tsjin dy tiid wie Oklahoma al in soevereine steat, en koe it nasjonaal regear Oklahoma net mear twinge om dy soevereiniteit werom te jaan oan 'e Yndianen. Likegoed besocht men manearen te finen om it wer wat goed te meitsjen, en in wichtige stap op dy wei wie it oannimmen fan 'e Oklahoma-Yndiaanske Wolwêzenswet fan 1936, dy't it begryp "eardere Yndiaanske reservaten yn Oklahoma" as in juridyske term yntrodusearre. Oan dy gebieten waarden tenei beskate foardielen takend dy't ek oan noch besteande reservaten tafoelen. As gefolch fan dizze wet koe yn 1937 de Sjajinne en Arapaho Stamme fan Oklahoma oprjochte wurde, sûnder reservaat, mar mei as juridyske lânbasis it eardere Sjajinne- en Arapaho-reservaat. Underwilens wie yn 1906, op lêst fan it Amerikaanske Kongres, in diel fan it Wind River Reservaat ôfpakt foar blanke kolonisaasje, en dêr ûntjoech him it stedsje Riverton. Mear as in iuw hold de tsierderij oer de status fan dat gebiet oan, oant yn desimber 2013 it Amerikaansk Ministearje fan Binnenlânske Saken, yn gearwurking mei beskate oare oerheidsorganen, kedize dat Riverton ûnderdiel fan it reservaat foarme (yn 2014 focht de steat Wyoming dit beslút by de rjochter oan).
Taal
De oarspronklike taal fan 'e Arapaho is it Arapaho, dat in Algonkwynske taal is. Harren eigen namme foar de taal is Hinóno’eitíít. It Arapaho wurdt skreaun mei in Latynsk alfabet dat mar 16 letters hat, wêrûnder opmerklikernôch it sifer 3, dat brûkt wurdt foar de stimleaze th ([θ]), lykas yn it Ingelske wurd "three". Neffens in skatting út 2008 soe it Arapaho noch mar sa'n 250 (meast âldere) memmetaalsprekkers hawwe, de measten fan it Noardlike Arapaho-dialekt yn Wyoming en mar in hantsjefol mear fan it Súdlike Arapaho-dialekt yn Oklahoma. Sûnt de tachtiger jierren wurdt der benammen ûnder de Noardlike Arapaho mei ynmoed krewearre om 'e taal te rêden, wat neffens sifers út 2007 resultearre hat yn in 1.000 jongere minsken dy't no it Arapaho as twadde taal (njonken it Ingelsk) sprekke.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Montenegro
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Montenegro.
Lút
thumb|lút thumb|right|Lút op in skilderij fan [[Hans Holbein de Jonge (1533)]] right|thumb|[[Midsiuwen|Midsiuwske lút]] thumb|right|[[Hofdame von Keyserlinck mei in baroklút (Antoine Pesne)]] De lút is een snaarynstrumint, dat mei de fingers bespile wurdt.
Beskriuwing
De lút is ûntwikkele út it fan oarsprong Arabyske en Perzyske snaarynstrumint Ud en wie yn it Europa fan de lette midsiuwen, de renêssânse en de Barok tige populêr. Foarrinners fan de lút waarden al yn it Alde-Egypte brûkt.
De namme fan it ynstrumint komt fan it Arabyske "al ud", dat it hout of it stokje betsjut. De beneamingen yn hast alle Europeeske talen binne ôflaat fan dizze oarspronklike namme (fergelykje bygelyks de: Laute, en: lute, fr: luth, hu: lant, it: liuto, pl: lutnia en es: laud). It ynstrumint is yn Europa en it Midden-Easten ferspraat troch de Moaren op it Ibearysk Skiereilân en troch dielnimmers oan de ferskillende krústochten.
Yn Europa krige de lút der in tal snaren by. Ek krige it ynstrumint fretten, sadat it spyljen fan akkoarden makliker makke waard (mar it meitsjen fan de Arabyske mikrotoanen net mear mooglik wie). Sûnt ± 1500 makke de lút in grutte bloei troch en waard der in soad muzyk foar komponearre. Bekende komponisten binne Francesco da Milano (1497-1543), John Dowland (1562-1626), ferskate leden fan de Gautier-dynasty (1575-1672) en Sylvius Leopold Weiss (1686-1750). Yn de Nederlannen wienen Joachim van den Hove (1567-1620) en Nicolaes Vallet (±1583-±1645) de wichtichste komponisten.
De lút hat in bol klanklichem, yn de foarm fan in oerlâns trochsnien aai, en in koarte brede hals dy't fêstsit oan it smelle ein fan it klanklichem. De stimknoppen binne yn in meast efteroerknikte knoppekast oanbrocht. De brûkte materialen binne tige tin en sadwaande is it ynstrumint kwetsber. In renêssânse- of baroklút yn net-restaurearre, spylbere steat is in selsumheid.
Dûbelkoarich
De lút is in ien- of dûbelkoarich snaarynstrumint. De snaren wurde yn pearen, "koaren" neamd, oanslein. De snaren fan in koar binne lykstimmich of ferskille ien oktaaf. It heechste koar (chanterelle neamd) bestiet meast út ien snaar. In midsiuwske lút hat fjouwer koaren. Yn de renêssânse rûn it oantal op oant tsien om yn de barok út te kommen op trettjin (de teorbe hie der oant fjirtjin).
Bûse
In bûse is in pûde-eftich ûnderdiel fan in stik klean, dat bedoeld is om lytseftige foarwerpen yn te bewarjen. Bûsen kinne sawol oan 'e bûtenkant as oan 'e binnenkant fan klean (in binnenbûse) sitte, en komme teffens foar op rêchsekken en tassen, hoewol't se dêr yn 'e regel trochgeane foar in 'sydfakje'. Faak binne bûsen oan 'e boppekant iepen, mar it kin ek dat se ôfslútber binne mei in knoop, in drukknoop, in flap mei knoop of drukknoop, of mei in rits.
Skiednis
Yn 'e Aldheid en de Iere Midsiuwen hiene klean gjin bûsen, en makke men foar it bewarjen fan lytse foarwerpen gebrûk fan losse pongen of beurzen fan lear of weve stof. Ötzi, in man dy't om 3300 f.Kr. hinne libbe hawwe moat en waans mummifisearre lyk oft yn 'e tweintichste iuw yn 'e Alpen fan Súd-Tiroal weromfûn waard as iismummy, hie in mulrym om dêr't in ponge oan fêstnaaid siet.
Yn Jeropeeske klean ferskynden de earste bûsen yn 'e trettjinde iuw, yn 'e foarm fan fertikale sneden yn boppemantels dy't tagong joegen ta in beurs of in kaaibosk dy't dêrûnder oan 'e mulrym droegen waard. Letter ûntjoech dat him ta in oar soarte, losse bûse dy't as in ponge of in pûde oan in mulrym reaun wurde koe. Dêroerhinne koe dan in oare kleanstik droegen wurde om bûsehifkjen tsjin te gean. Uteinlik kamen dêr omtrint de achttjinde iuw de earste fêste bûsen út fuort.
Max Tailleur
Mozes (Max) Tailleur (Amsterdam, 12 juny 1909 – Amstelfean, 12 oktober 1990) wie in Nederlânske humorist. Hy spesjalisearre him yn Joadske humor en waard ferneamd mei syn Sam-en-Moos-moppen. Tusken 1953 en 1988 waarden fan syn moppebondels 1,6 miljoen stiks ferkocht.
Libben en wurk
Tailleur waard berne yn in ienfâldige húshâlding yn de Amsterdamske Joadebuert. Heit Hijman Tailleur wie hannelsreizger en fabrikant en mem Schoontje Erwteman wie húsfrou. As skoaljonge wie Tailleur al dwaande mei it fermeitsjen fan oaren. Serieuze betrekkingen as hannelsreizger en diamantsliper mislearren him. Op 23 maart 1936 troude Max Tailleur mei Sophia Wijnschenk (1908-1990). Se krigen gjin bern.
Under de Dútske besetting fan Nederlân slagge it Tailleur en wyk út nei Switserlân. Nei de ynvaazje yn Frankryk yn juny 1944 gie er nei Ingelân, dêr't er him by de Prinses Irene Brigade oanslute koe. Hy trede dêr op foar de militêren en letter werom yn Nederlân ek. Hy waard tekstskriuwer foar kabaretiers lykas Snip en Snap.
Op 7 novimber 1952 begûn Tailleur it kabaret De Doofpot yn in earder kafee oan it Rembrandtplein yn Amsterdam, dêr't er oant 1966 mei in protte súkses syn moppen fertelde. Om reden fan sûnens moast er ein jierren sechtich ophâlde, mar yn 1971 sette er út ein mei De Geinlijn, dy't men belje koe om in opname fan 'de mop fan de dei' te hearren. Yn it pykjier 1979 waard dy line sa'n acht miljoen kear belle.
Yn 2012 kaam it teäterstik Max Tailleur: Ik lach om niet te huilen út, regissearre troch Helmert Woudenberg.
Donald-Olivier Sié
(3 april 1970 yn Abidjan) is in eardere Ivoriaansk fuotballer. Earder spile foar ASEC Mimosas, Nagoya Grampus Eight, Toulouse, RC Paris en Stade Reims.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Mozambyk
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Mozambyk.
Beskoeiïng
In beskoeiïng of beskoaiïng is in keunstmjittige konstruksje dy't in igge beskermet tsjin ôfbrokkeljen, weachkrêften en oare ynfloeden dy't de stabiliteit fan 'e wetterkant yn gefaar bringe. Ek yn 'e bousektor wurdt in protte gebrûk makke fan beskoeiïngs, dy't by de wanden fan bouputten lâns pleatst wurde mei as foarnaamste doel om it ynfloeien fan grûnwetter en/of oerflaktewetter tsjin te gean, sadat de boufakkers drûch wurkje kinne.
Beskoeiïngs kinne makke wurde fan hout, beton, stiel of recycle keunststof. Fan âlds binne se lykwols yn 'e regel fan hout. De foarkar giet dêrby út nei hurdhout, om't dat minder fluch fuortrottet. It neidiel fan it gebrûk fan hout is dat de hichte fan in beskoeiïng dêrtroch wat beheind is, om't peallen almeast mar leverber binne oant in lingte fan 6 m. Dêrnjonken komt der fanút it eachpunt fan 'e miljeubeskerming almar mear ferset tsjin it gebrûk fan tropysk hurdhout.
Sadwaande wurde tsjintwurdich ek recycle of mei glêsfezels fersterke keunststof (GFK) tapast yn 'e foarm fan platen dy't oan houtene of stielene peallen befêstige wurde kinne. Betonnene en stielene beskoeiïngs wurde yn 'e foarm fan daamwanden oanlein en kinne ek yn gruttere lingten levere wurde, sadat djippere kanalen mei beskoeiïng útfierde wurde kinne. Faak is der yn sa'n gefal dan ek sprake fan in grûnkearende konstruksje.
Bobslydzjen op de Olympyske Winterspullen 1952
thumb|right|200px|De Olympyske bobbaan fan Oslo 1952
De Olympyske Winterspullen 1952, ek wol de VIe Olympiade neamd, waarden yn 1952 yn Oslo, Noarwegen hâlden. Dat wie fan 14 oant en mei 25 febrewaris. It bobslydzjen wie yn de Korketrekkeren.
Korketrekkeren
De Korketrekkeren is in rodelbaan út 1880 en waard yn 1951 tydelik oanpast foar it bobslydzjen op de Olympyske Winterspullen fan 1952. De baan hie in lingte fan 1.507,5 meter in ferfal fan 124 meter en trettjin bochten. Nei de Spullen waard de baan yn 1955 wer werombrocht ta rodelbaan.
Jan Wiemers
Jan Wiemers (Dokkum, 25 maart 1876 – dêre, 4 juny 1961) wie in Nederlânk biljerter fan Frysk komôf. Hy die tusken seizoen 1912–1913 en 1940–1941 mei oan 26 nasjonale kampioenskippen, spile ien kear in EK en twa kear in WK.
Joost Karhof
Joost Karhof (Gouda, 8 febrewaris 1969 – De Haach, 26 desimber 2017) wie in Nederlânsk sjoernalist en presintator.
Karriêre
Karhof wie tweintich jier doe't er yn 1989 as sportsjoernalist by de Voorburgse Courant kaam en wurke dêrnei by it deiblêd Het Binnenhof as sjoernalist; hy studearre doe noch rjochten oan de Universiteit Leien. Hy stapte oer nei omrop RTV West en presintearre dêrnei by de NOS Nova/Den Haag Vandaag (fan july 2006 ôf oan) ôfwikseljend mei Clairy Polak en Twan Huys. Fan febrewaris 2008 ôf presintearre die yn it begjin ek De Wereld Draait Door op moandei, om de beurt mei Menno Bentveld. Ek presintearre er de tf-programma's Made in the Seventies, it fervolch Made in the Eighties en útstjoeringen fan de Ynje-betinking.