cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Devin DeRay
Pornokarriêre
Uteinlik ferfear DeRay nei Los Angeles, yn Kalifornje, mar dêr rekke se behelle yn in relaasje mei in bekende basketballer út 'e NBA-kompetysje dy't har mishannele, en teffens rekke se ferslave oan medisinen. Mei't se fanwegen har súkses as stripper allegeduerigen oanbiedings fan pornostudio's krige foar rollen as pornoaktrise, besleat se úteinlik de stap nei de pornoyndustry te weagjen om foar har ferslaving betelje te kinnen. Yn 'e midden en oan 'e ein fan 'e jierren njoggentich spile DeRay yn frijwat pornofilms, foar't se har tsjin 2000 mear begûn ta te lizzen op it runnen fan har persoanlike webside en har eigen produksjebedriuw.
Fuortset ûnderwiis
It fuortset ûnderwiis (ek: middelber ûnderwiis of de middelbere skoalle) is de histoaryske namme foar in stadium binnen it ûnderwiis yn Nederlân.
Yn Nederlân
Foarhinne waarden yn it Nederlânske ûnderwiis ûnderskaat:
Sûnt 1 augustus 1985 foarmje it beukerûnderwiis en it leger ûnderwiis mei-inoar it basisûnderwiis (of de basisskoalle). De term middelber ûnderwiis waard formeel folle earder al, per 1 augustus 1968, ferfongen troch de namme fuortset ûnderwiis. Lykwols is "middelber ûnderwiis" en fral "de middelbere skoalle" noch altyd in tige gongbere beneaming foar it middelste skoalstadium tusken it basisûnderwiis en heger ûnderwiis yn, ek al om't ferskate spesifike foarmen fan fuortset ûnderwiis (lykas it middelber beropsûnderwiis of MBO) de namme yn libben hâlde.
Yn it bûtenlân
Yn it bûtenlân is de sitewaasje justjes oars. Belgje is it iennichste oare lân dêr't ek noch fan "middelbere skoalle" sprutsen wurdt, al is dy term dêr ek al lang net mear offisjeel, mei't er yn 'e twadde helte fan 'e tweintichste iuw ferfongen is troch "sekundêr ûnderwiis". Yn 'e Dútsktalige lannen (Dútslân, Eastenryk, Switserlân en Lychtenstein) wurdt de middelbere skoalle de Realschule neamd. Yn 'e Angelsaksyske lannen folget op it leger ûnderwiis earst de middelskoalle en dan de highschool, dy't lykwols net betize wurde moat mei de Fryske/Nederlânske term hegeskoalle. De middelskoalle omfiemet de lêste jierren fan wat hjir de basisskoalle is, mei dêropta de earste jierren fan it fuortset ûnderwiis, foar learlingen yn 'e âldens fan likernôch tsien oant fjirtjin jier. De highschool beslacht de rest fan wat hjir de it fuortset ûnderwiis hjit. Dêrnei pas folget it heger ûnderwiis: college en de universiteit.
Kleaster Palmar
thumb|left|150px|It wapen fan de eardere gemeente [[Bellingwolde (doarp)|Bellingwolde toande it kleaster]] thumb|Rheiderlân om [[1277, mei de yn de Doalert ferdwûne plakken (neffens Ubbo Emmius) en Palmar (♁)]]
Palmar of Palmaer (ek: Pallamaer, Pallemar, Pallamarum, Palmarum, Palma, Palla, Poel (?)) wie in Premonstratenzer (Norbertiner)kleaster, dat yn de Doalert ferdwûn is. It kleaster waard om 1204 stichte út it East-Fryske kleaster Barthe by Hesel, en yn 1447 waard it formeel opheft. De tichteby lizzende buorskip hie faaks deselde namme.
Palmar betsjut 'poel' of 'sompich leech lân'. De namme Pallert kaam ek op oare plakken yn Grinslân foar.
Palmar hearde by it kerspel Tysweer yn it lânskip Reiderlân. Tsjerklik foel it ûnder de proasdij Nesse yn it bisdom Múnster. It krekte plak fan it kleaster is net bekend. It moat lein hawwe tusken de Punt fan Reide en Finsterwolde, yn de neite fan it lettere feaneilân Munnikefean en net fier fan de ek ferdwûne plakken Zwaag en Tysweer. Besuden de Punt fan Reide by de Kerkeriet waarden yn de 19e iuw oerbliuwsels fan in tsjerke fûn. Dy wurde yn it generaal taskreaun oan Palmar. Neffens Ramaer (1909) lei it 1500 meter beëasten de fierst eastlike hoeke fan de Reiderwolderpolder. It kleaster stie wierskynlik oan de râne fan it heechfeangebiet dat troch ûntginning mei ynklinking anneks gefoelich foar oerstreamings waard.
Foarwurd
Yn in foarwurd wurdt foarútrûn op 'e ynhâld fan 'e haadtekst, wêrby't it almeast giet oer in foarm fan ynteraksje tusken de skriuwer fan it foarwurd en de haadtekst sels of it ûnderwerp fan 'e haadtekst. As it foarwurd troch in oar as de auteur fan 'e haadtekst skreaun is, giet it faak om in ynlieding fan 'e haadtekst dy't suver wol de foarm in essay oannimme kin. As de auteur fan 'e haadtekst lykwols sels it foarwurd skreaun hat, giet it faak oer it skriuwproses. By oersettings foeget de oersetter soms in foarwurd ta, wêryn't er fertelt oer de tastânkomming fan 'e oersetting. Yn beide gefallen komt op it aljemint hoe't it boek of de oersetting him ûntjoech en hokfoar stroffelstiennen oft der oerwûn wurde moasten. Faak wurdt in foarwurd ek brûkt om persoanen te betankjen dy't de skriuwer (of oersetter) by de tastânkomming fan 'e haadtekst fan tsjinst west hawwe.
De siden dêr't in foarwurd yn in publikaasje op ôfprinte wurdt, wurde faak nûmere mei lytse Romeinske sifers (i, ii, iii, iv, v), wylst de haadtekst nûmere is mei Arabyske sifers (1, 2, 3, 4, 5). Dêrmei wurdt op typografyske wize oanjûn dat it foarwurd net ta de haadtekst heard. In foarwurd is fierders faak ûndertekene en datearre. It Ingelsk hat twa termen foar in foarwurd: foreword en preface. It ûnderskie dêrtusken is dat in foreword mear in ynliedend essay is, wylst in preface op mear prozayske wize ferteld oer it tastânkommingsproses. Dit ferskil bestiet yn it Fryske en Nederlânske taalgebiet net. Yn Ingelske publikaasjes wurdt in foreword altyd ûndertekene, mar in preface net altyd.
Grutte Priis Formule 1 fan Monako 2010
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Monako 2010 yn Monte Carlo op 16 maaie. It wie de sechsde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2010. Hy waard op it Circuit de Monaco hâlden. De race waard hâlden oer 78 omgongen, op it 3,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 260,5 kilometer.
Assiniboine
"Assiniboine" of "Assiniboin" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
LA Direct Models
LA Direct Models is in Amerikaansk ympressariaat dat yn 2000 yn 'e Britske haadstêd Londen oprjochte waard troch pornoakteur Ben English (wiere namme: Derek Hay).
Skiednis
It bedriuw wie oarspronklik bedoeld om Britske pornoakteurs tagong te jaan ta de Amerikaanske pornoyndustry, mar doe't der ek in grutte fraach nei fertsjintwurdiging troch in renommearre ympressariaat bliek te bestean ûnder Amerikaanske pornoakteurs, ferhuze English syn bedriuw yn 2001 nei Kalifornje, dêr't er it yn 't earstoan mei syn doetiidske freondinne Hannah Harper runde fanút harren ien-sliepkeamerappartemint yn Los Angeles. Neitiid ferhuzen hja it bedriuw nei de buert Cahuenga Pass, yn 'e Los Anzjelynske wyk Hollywood, dêr't it ympressariaat fêstige wie yn itselde kantoargebou dêr't ek filmstudio Vivid Entertainment siet. Yn it neijier fan 2014 iepene LA Direct Models in nij kantoar yn Las Vegas.
Sûnt 2001 hat LA Direct Models him ûntjûn ta ien fan 'e meast foaroansteande ympressariaten fan 'e Amerikaanske pornoyndustry, dat no likernôch 130 froulike en 30 manlike pornoakteurs fertsjintwurdiget. Dêrûnder binne Lexi Belle, Yurizan Beltran, Charisma Cappelli, Cassandra Cruz, Sophie Dee, Kagney Linn Karter, Kimberly Kendall, Mia Lelani, Shawna Lenée, Lisa Lipps, Krissy Lynn, Alexis Love, Jynx Maze, Aleksa Nicole, Teagan Presley, Alexis Texas en Jezabel Vessir. Yn 2005 waard Havana Ginger de earste stjer dy't in eksklusyf kontrakt mei LA Direct Models ôfsleat, en yn 2008 wie Kimber James de earste transseksuële pornostjer dy't har troch it ympressariaat fertsjintwurdigje liet.
Yn 2008 foarme LA Direct in gearwurkingsferbân mei Lisa Ann's Talent Management en The Lee Network om boekings foar feature dancers yn Amerikaanske stripklubs te koördinearjen. Datselde jiers lansearre LA Direct Models in eigen nijswebside oer de Amerikaanske pornoyndustry. It ympressariaat fertsjintwurdiget no net mear inkeld pornoakteurs en strippers, mar ek produksjemeiwurkers lykas regisseurs en fisazjistes.
Edo Wiemken de Jongere
Edo Wiemken de Jongere (om 1454 - 19 april 1511) wie in Eastfryske haadling en de lêste manlike regint fan de Hearlikheid Jever út it haadlingelingelaach Wiemken. Hy waard sa'n 50 jier nei syn dea troch syn dochter en opfolgster, Maria von Jever, yn in prachich grêfmonumint yn de stedstsjerke fan Jever byset.
Hûs Wiemken
Edo Wiemken de Aldere, haadling fan it goa Östringen, Rüstringen en Bant en it Wangerlân, wie de pake fan Sibet Lubbenson en styf-pake fan Hajo Harlda, styf-oerpake fan dy syn soan Tanno Düren en sadwaande styf-oer-oerpake fan dy syn soan Edo Wiemken de Jongere.
Grifformearde tsjerke (Lollum)
19e-iuwske sitewaasje
Trochdat yn de njoggentjinde iuw yn Fryslân it floreenstelsel noch jimmeroan fan tapassing wie, waarden in soad tsjerklike gemeenten tsjin harren wil opskipe mei dûmnys mei frijsinnige opfettings. Ek bestie der yn dy tiid grutte ûnfrede oer de ynfiering fan de nije tsjerke-oarder fan 1816 troch kening Willem I. Twa grutte skuorrings yn de Nederlânsk-Herfoarme Tsjerke wiene it gefolch: de Ofskieding fan 1834 en de Doleânsje. De Ofskieding gyng oan it yn de njoggentjinde iuw noch slim isolearre Lollum foarby, mar de klap kaam letter mei de Doleânsje nammenste hurder oan.
Untstean fan de grifformearde gemeente fan Lollum
Nei't Lollum yn 1883 de dûmny kwytrekke troch in berop fan in oar plak, namen neffens it reglemint fan de Herfoarme Tsjerke oare predikanten út de ring fan de klassis Boalsert de taak op har om, oant in nije dûmny befêstige waard, yn it doarp de tsjinst foar te gean. Ien fan dy dûmnys wie Roelof de Haas út Winsum, dy't bekend stie om syn frijsinnigens.
No wie Lollum in rjochtsinnige gemeente en doe't dûmny De Haas kaam te preken naam dy syn trekken waar om ris goed oer syn liberale opfettings oer it leauwe út te wreidzjen. Yn syn preek neamde er ta besauwing fan de gemeente û.o. de Hillige Skrift "in papieren paus", dy't de minsken yn slavernij hold. Nei ôfrin fan de tsjinst rôp âlderling Arie Elshout (1829-1922) de dûmny ta ferantwurding en lies him it ûndertekeningsformulier mei it ûnthjit foar, dat ea troch De Haas tekene wie om dûmny wurde te kinnen. Ek in tsjerkfâd die der ûnder ynstimming fan de gemeente it sines ta, en doe joegen hja De Haas de gelegenheid it tsjerkegebou te ferlitten.
De dûmny dy't Lollum beroppen hie, waard koarte tiid letter befêstige, mar bleau net lang en nei twa jier siet Lollum wer sûnder predikant. De tsjerkeried liet fuort oan de ring Boalsert witte gjin priis te stellen op dûmnys dy't de Skrift leagenen. Wylst oare frijsinnige dûmnys it stânpunt fan de Lollumer tsjerkeried respektearren, wie it De Haas dy't op syn rjocht stean bleau om, salang as de fakatuere iepen wie, ek yn Lollum foar te gean.
Op snein 28 novimber 1886 kaam De Haas op 'e nij yn Lollum en diskear naam er in grutte kloft folk mei om sa "de yntocht fan it modernisme yn Lollum op te fleurjen". De tsjerkeried, lykwols, bleau wei, sa ek de oargelist en de foarlêzer. De klok bleau stil en fan de gemeenteleden kaam hast nimmen opsetten. De Haas die syn beklach by it klassikaal bestjoer en de tsjerkeried krige in skriftlike beskrobbing.
Noch woe dy net yn doleânsje gean en dêrom berôp men de herfoarme dûmny Guldenarm (1824-1907), in otterdokse predikant dy't 127 beroppen krige hie, mar der foar keas om mei emeritaat te gean. De Haas kaam no foar in tredde kear yn Lollum en wer bleaune de tsjerkeried en it grutste part fan de gemeente thús. In pear wike letter wie it de fiering fan it hillich jûnsmiel, dat betsjinne wurde soe troch de konsulint dy't ek de skriftlike beskrobbing oan it adres fan de tsjerkeried mei ûndertekene hie. Foar it earst naam de tsjerkeried dy sneins net diel oan it jûnsmiel.
No wie it de hichte wol foar de tsjerkeried en op 2 july 1887 krigen alle gemeenteleden in brief fan de tsjerkeried dat de ried fan doel wie om de tsjerke-oarder fan 1618 wer jildich te meitsjen en te brekken mei it herfoarme tsjerkeferbân. Dy snein bepleite âlderling Elshout yn de tsjerke de úttrêding út de herfoarme tsjerke. Likernôch 90% fan de leden folge de tsjerkeried en sleat him oan by de Nederdútske Grifformearde Tsjerke. De lytse minderheid dy't lidmaat bleau fan de herfoarme tsjerke krige de doe krekt restaurearre tsjerke, it nije oargel en it besit fan de tsjerke tawiisd.
De earste tsjerke
De dolearjende gemeente brocht lykwols yn koarte tiid sa'n soad jild byinoar, dat der al op 19 jannewaris 1890 krekt bûten it doarp in nije tsjerke yn gebrûk nommen wurde koe. Yn 1892 gyng de gemeente (dy't doe "Dolerende kerk te Lollum en Waaxens" hiet) mei oer nei de Grifformearde Tsjerken yn Nederlân.
De twadde tsjerke
Al gau die bliken dat de earste tsjerke te lyts waard en yn 1914 naam de tsjerkeried it beslút om in gruttere tsjerke te bouwen. De earste tsjerke waard troch de grifformearde gemeente fan Penjum kocht en stien foar stien ôfbrutsen om dêr oan de Pibemaleane wer opboud te wurden. Op de earste krystdei fan 2007 waard dêr foar it lêst in tsjinst holden en sûnt krige it gebou in oare bestimming.
De twadde grifformearde tsjerke fan Lollum waard nei in ûntwerp fan arsjitekt Ane Nauta boud en op 26 oktober 1915 yn gebrûk nommen. It ienmanualige oargel mei acht registers waard yn 1890 boud troch P.J. Adema.
Yn de tsjerke is romte foar 450 minsken, mar it dramatyske sakjen fan it tal ynwenners fan Lollum yn kombinaasje mei de tanimmende sekularisaasje makke it gebou oerstallich. Yn 2016 waard der yn de grifformearde tsjerke foar it lêst in tsjinst holden. De tsjerke is yn 2014 oerdroegen oan de stifting Greidhoekekathedraal en kin, as dat nedich wêze mocht, troch de protestanske gemeente hierd wurde. Ek foar net-tsjerklike gearkomsten is it gebou yn prinsipe beskikber.
De protestantske gemeente Lollum-Waaksens hat noch altiten de beskikking oer twa oare monumintale tsjerken: de Hubertustsjerke en de Tomastsjerke.
Op tongersdei 9 jannewaris 2020 waard yn 'e grifformearde tsjerke fan Lollum troch de Evangelyske Omrop it tillefyzjeprogramma NieuwLicht opnommen. Dêryn diene trije teams in útstel foar werbestimming fan it gebou. De tsjerke hie anno 2020 sa stadichoan, neffens dû. Liuwe Westra, dy't him as sekretaris fan 'e Stichting Greidhoekekatedraal mei it behear dwaande hold, foar mear as €500.000 oan efterstallich ûnderhâld. "En dat is allinnich noch mar it heechst needsaaklike ûnderhâld," foege Westra dêroan ta. Reden foar it fertuteazjen fan it gebou wie neffens him dat it net de status fan ryksmonumint hie, mei as gefolch dat it foar in protte subsydzjeregelings gewoan net yn oanmerking kaam. De trije teams dy't oan NieuwLicht meidiene, kamen mei frijwat ferskillende ideeën. Ien team seach foar de tsjerke it measte takomstperspektyf as rêstjaande ruïne, wylst it twadde mei in plan op 'e lapen kaam dat foarseach yn lúkse swevende keamers dy't op katrollen boppe-yn it tsjerkegebou bewege soene. It idee dat de measte byfal fan 'e Lollumers krige, woe it gebou feroarje yn in mienskipssintrum mei in winkeltsje, moetingsplakken foar keunstners en sliepplakken yn 'e tsjerketoer. De yn it gebou opnommen ôflevering fan NieuwLicht waard op 9 febrewaris 2020 útstjoerd op NPO2.
Trivia
Op freed 11 novimber 2016 waard yn 'e grifformearde tsjerke fan Lollum de feestlike presintaasje holden fan De Twa Tuorren, de Fryske oersetting fan The Two Towers, it twadde diel fan 'e ferneamde Lord of the Rings-trilogy fan 'e Ingelske fantasy-skriuwer J.R.R. Tolkien. Dat barren waard organisearre troch de Stifting Fryske Tolkien yn gearwurking mei de oersetter, Liuwe Westra, dy't yn Lollum wennet en dêr (herfoarme) dûmny west hat.
Alanah Rae
Alanah Rae, echte namme: Elizabeth Collman (Freehold (Nij-Jersey), 9 febrewaris 1988), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise, wa har artystenamme oft ek wol misstavere wurdt as Alannah Rae of Alanah Ray. Fierders hat hja yn it ferline ek wol wurke ûnder de skûlnamme Scarlett Dreamz. Rae sette yn 2008 útein mei in karriêre yn 'e Amerikaanske pornoyndustry. Yn 2013 waard se nominearre foar in AVN Award. Rae wennet yn Studio City, yn 'e steat Kalifornje.
Pornokarriêre
Yn 'e simmer fan 2008, doe't se tweintich jier wie, makke Rae har debút yn in pornografyske film. Nei eigen sizzen wie har reden om mei in pornokarriêre te begjinnen dat se in ekshibysjoniste is, en dat "it dreech is om gewoane manlju te finen dy't wol yn it iepenbier seks hawwe wolle." Ek sei se dat "it my net giet om it idee fan 'e kamera, mar om 'e kameraman. Ik fyn it geweldich dat dy tasjocht hoe't ik oan it neuken bin. En dan letter fyn ik it geweldich dat wat er filme hat troch safolle minsken besjoen wurdt."
Nei eigen sizzen brûkte Rae yn 't earstoan in buro sûnder fergunning as ympressariaat, dat "skimige" baantsjes foar har fûn fia it ynternet. Yn in fraachpetear sei Rae dêr letter oer: "Dat wiene willekeurige keardels mei fideokamera's, dy't dingen filmen dy't se neitiid rjochtstreeks oan in seksshop ferkochten – of miskien gewoan foar harsels holden." Uteinlik mette Rae lykwols pornoakteur Erik Everhard, en fia dy syn fisazjiste wist se wurk foar de renommearre pornowebsite Reality Kings te besetten. Dêrnei liet se har ynskriuwe by it bekende ympressariaat L.A. Direct Models.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat Rae sûnt 2008 yn mear as 200 pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Elegant Angel, Digital Playground, Zero Tolerance, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Evil Angel, Jules Jordan Video, New Sensations, Penthouse, Hustler Video, Diabolic Video, Adam & Eve, Red Light District en Digital Sin.
Ek hat se wol wurke foar minder bekende studio's, lykas West Coast Productions, Pure Play Media, Third Degree Films, Mike Adriano Media en Platinum X Pictures. Fierders hat Rae ek in protte yn 't spier west foar pornosites op it ynternet, las Reality Kings, Naughty America, Bang Bros, Brazzers en Muffia. Yn 2013 waard se nominearre foar in AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld) yn 'e kategory bêste lesbyske groepsekssêne.
Priveelibben
Yn novimber 2009 wie Rae belutsen by in ynsidint mei pornoakteur en earder Amerikaansk wrakselder Jon Koppenhaver, byneamd 'War Machine', mei wa't se doedestiden in relaasje hie. Dêrby soe dy ûnder in feestje by harren thús har slein hawwe (wat se earst befêstige mar letter fia Twitter ûntkende), en dêrnei soed er ferskate manlike gasten te liif gien wêze, wêrûnder syn eigen ympressario Derek Hay (alias Ben English).
Lichemsskaaimerken
Alanah Rae is blank en hat blûn hier en blauwe eagen. Neffens har offisjele opjefte is se 1.70 m lang, mei in gewicht fan 59 kg. Doe't hja yn 2008 mei har karriêre as pornoaktrise úteinsette, hie hja in natuerlike B-kup. Yn desimber 2008 liet Rae har boarsten lykwols fergrutsje ta in D-kup, en nei in twadde operaasje mids 2009 hat se no kupmaat 34DD. Fierders hat Rae in tatoeaazje tusken har skouderblêden en piercings troch har tonge en nâle.
Elista
Elista (Russysk: Элиста, Elista; Kalmuksk: Элст) is in stêd yn de Russyske Federaasje. Elista is de haadstêd fan de republyk Kalmukje yn it súdeasten fan Europeesk Ruslân.
Skiednis
thumb|left|250px|De Elista De stêd waard yn 1865 stifte as lyts doarpke yn it doetiidske gûvernemint Astrachan fan it Russyske Ryk. De namme is in hydronym fan it rivierke mei deselde namme, dat in namme fan Kalmukske oarsprong hat en soksawat as 'sân' of 'sânich' betsjut. Oant de Oktoberrevolúsje fan 1917 hie it plak allinne betsjutting fanwegen de feemerk.
Sûnt 1927 waard it doarpke útboud ta stêd. Al yn 1928 waard it plak de haadstêd fan de oblast Kalmukje en yn 1930 krige it stedsrjochten. thumb|250px|left|Monumint ta neitins oan de deportaasje fan de Kalmukske befolking Op 13 augustus 1942 besette Dútsers de stêd, dy't dêr oant 31 desimber 1943 bleane en by de ûntrûming de stêd yn brân stieken. Foar de joadske befolking kaam de befrijing te let. Hja waarden earst 10 dagen yn in getto sûnder wetter en iten opsletten en dêrnei op 9 septimber 1942 bûten de stêd op de steppe nei in djippe kûle brocht en dêr deasketten. Neffens boarnen fan de Sovjet-Uny wiene it mear as 300 minsken, dy't tichteby it gemeentlike stoart fermoarde binne.
Op de befrijing oan it ein fan 1943 folge de deportaasje fan de hiele Kalmukske befolking nei Sibearje fanwegen de fertinking fan kollaboraasje mei de fijân. Elista waard mei in dekreet fan it Presidium fan de Heechse Sovjet omdoopt ta 'Stepnoi' (Степной, 'Steppestêd') en waard haadstêd fan it Stepnovski-rajon, dat ynearste diel útmakke fan de oblast Astrachan en sûnt 1952 fan de oblast Stavropol. De stêd bleau nei de deportaasje foar in skoft yn pún lizzen en de oerbleaune befolking wenne fral oan de râne fan de stêd. Pas nei de rehabilitaasje fan it Kalmukske folk yn 1956 en de tastimming dy't yn 1957 folge om werom te gean (destalinisaasje), waard útein set mei de weropbou fan Elista. Yn 1958 waard de Sovjetrepublyk Kalmukje wer stifte mei Elista as haadstêd.
Yn de jierren 1990-2000 binne in soad gebouwen boud, dy't de kulturele tradysjes fan de Kalmukken wjerspegelje. Fan de stêd waard it boeddhistysk sintrum fan Ruslân makke.
Yn 1988 fûn yn Elista in massale útbraak fan HIV-ynfeksje plak troch sleauwens fan it medyske personiel fan in bernesikehûs yn Elista. De boarne fan de útbraak wie de man fan in besmette mem, dy't yn 1982 by de marine wurke en in ynfektearre prostituee yn Kongo besocht hie. Har ynfektearre poppe waard nei de berte yn it bernesikenhûs fan Elista opnommen en ferstoar dêr. De ynfeksje waard troch it brûken fan net-sterile katheters en nullen op oare bern en fan poppen wer op memmen troch boarstfieding oerdroegen. Fanút Elista waarden pasjinten nei oare sintra yn it suden fan Ruslân oerbrocht, wat foar in fierdere fersprieding fan it virus soarge. Meiïnoar waarden sa troch ien boarne 270 minsken, fral bern, mei it HIV-subtype G yn santjin sikenhûzen ynfektearre. De sleauwichheid feroarsake yn hiel Ruslân in soad lilkens en fertriet.
Ferkear
De stêd hat in lytse lofthaven mei in deistige ferbining nei Moskou, in ferbining oer it spoar mei Stavropol en Rostov oan de Don en busferbinings mei Wolgograd (6 oeren) en Moskou (18 oeren).
Oars
De befolking fan Kalmukje is foar it grutste part boeddhistysk. Yn Elita waard yn 2005 in de grutste boeddhistyske timpel fan Europa boud.
Sint-Janstsjerke (Deinum)
De Sint-Janstsjerke yn Deinum is in tjerke fan de Protestanske gemeente Terpoarte. De oarspronklik oan Jehannes de Doper wijde tsjerke is in ryksmonumint. De gemeente makket njonken de Sint-Jan ek gebrûk fan de tsjerken fan de Margrytsjerke yn Boksum en de Mariatsjerke yn Blessum.
Bouskiednis
Ut ûndersyk tidens in restauraasje yn de jierren 1970 hat bliken dien dat binnen de muorren fan de hjoeddeiske opin terp lizzende tsjerke earder in lytser romaansk tsjerke mei in ynboude toer stien hat. Dit tsjerkje waard om en de by 1200 ferfongen troch in nije tsjerke, dêr't in grut part fan de noardlike muorre noch in restant fan is, wylst de dêr oanwêzige dowestien noch ôfkomstich is fan it earste tsjerkje. De smelle rûnbôgefinsters dy't hjir heech yn de muorre sitte waarden by de restauraasje ûntdutsen en op 'e nij iepene. Yn de iergotyske tiid waard it tsjintwurdige fiifsidige koer boud. Foar dy tiid hie de tsjerke in healrûne ôfsluting. Oan de noardlike kant fan de tsjerke hat eartiids in oanbou sitten, it plak fan de oanbou falt noch jimmeroan oan it muorrewurk ôf te lêzen. De noardlike poarte is wer op 'e nij iepene.
Toer
Yn de toer hinget in klok út 1544, dy't getten waard troch Johannes ter Steghe út Kampen. De Deinumer klok wie yn de Twadde Wrâldkriich foardere, maar waard nei de oarloch werom fûn op in skip yn in Dútske haven. Oant 1740 hat der noch in twadde klok west, dy't yn 1617 getten waard troch Hans Falck fan Neurenberch. De Stifting ta Behâld fan Monuminten yn de gemeente Menaldumadiel joech opdracht om yn 2017 foar it lege plak yn de klokkestoel in twadde klok te jitten. Nei it ophingjen fan de klok dy lykwols bliken dat it muorrewurk te lijen hie fan it lieden fan de klokken.
Ynterieur
De sarken fan de tsjerke binne byinoar brocht en yn it koer lein. Ek de monumintale sarken, dy't eartiids tsjin de noardlike muorre opsteld stiene, krigen dêr in nij plak.
Oargel
Al sûnt de 16e iuw stiet der in oargel yn de tsjerke. It earste oargel waard yn 1724 ferfongen troch in oargel fan Jan Harmensz, dat dêrnei yn 1865 ferfongen waard troch in monumintaal oargel fan Willem Hardorff út Ljouwert. Om it ynstrumint foar de takomst te behâlden waard it ynstrumint yn 2017 troch Mense Ruiter skjinmakke en foarsjoen fan inkelde technyske oanpassings. Foar de ferbettering fan de klankkleur binne de registers Clarinet 8 voet en Tremulant tafoege. De wite oargelkast krige de oarspronklike kleuren werom. De kosten fan de restauraasje bedroegen likernôch 100.000 euro.
Trivia
En yn Deinum stiet in sipel op 'e toer… is in ferske dat eartiids yn Fryslân in protte songen is.
L.M. Montgomery's Anne of Green Gables
L.M. Montgomery's Anne of Green Gables is in Kanadeeske tillefyzjefilm út 2016 ûnder rezjy fan John Kent Harrison. De film foarmet it earste diel fan in filmtrilogy, en is basearre op it earste trêdepart fan 'e wrâldferneamde jeugdroman Anne of Green Gables, fan 'e Kanadeeske skriuwster L.M. Montgomery (1874-1942). It is in kostúmdrama en jeugdfilm, produsearre troch de filmstudio Breakthrough Entertainment. De plot folget it weesfamke Anne Shirley as se by fersin op it lanlike Prins Edwardeilân pleatst wurdt, op 'e noed fan 'e âldere boer Matthew en syn net-troude suster Marilla. De haadrollen wurde fertolke troch Ella Ballentine as Anne, Martin Sheen as Matthew Cuthbert en Sara Botsford as Marilla Cuthbert.
Plot
Yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw wennet Matthew Cuthbert, in boer dy't nea troud is, mei syn jongere suster Marilla, dy't likemin ea troud is, op in boerespultsje yn it doarp Avonlea, op it Kanadeeske Prins Edwardeilân. Sy beiden hawwe yn in brief kontakt opnommen mei in weeshûs yn Bolingbroke, yn Nij-Skotlân, op it fêstelân fan Kanada, om in weesjonge te adoptearjen, sadat dy Matthew, dy't al wat op jierren rekket, helpe kin mei it wurk op harren pleats Green Gables. Troch in misferstân wurdt harren lykwols ynstee fan in jonge it alvejierrige weesfamke Anne Shirley tastjoerd, dy't it grutste part fan har jonge libben trochbrocht hat yn weeshuzen en pleechgesinnen, dêr't se faak min behannele is.
Dat hat Anne lykwols net brekke kind. It fanke hat in tige libbene fantasij, mei it de minsken graach nei 't sin meitsje en kin bytiden frijwat dramatysk út 'e hoeke komme. Har eigen read hier en bleke hûdskleur hat se lykwols in grouwéligen hekel oan, en dat is foar har dan ek in pinepunt. Se eamelet hiel wat ôf, benammen as it giet oer it beskriuwen fan har fantasijen en dreamen. As se op Green Gables einlings en te'n lêsten yn in fermidden komt dêr't se goed behannele wurdt, bloeit se hielendal op en har ferbyldingskrêft en praatgragens begjinne al rillegau fleur te jaan oan it libben fan 'e Cuthberts.
Matthew, in wat bleue man dy't der by Anne amper in wurd tusken kriget, mei har daliks al lije, mar syn suster Marilla, dy't op it earste gesicht soer liket, mar letter strang mar rjochtfeardich blykt te wêzen, wit yn 't earstoan net wat se fan it fanke tinke moat. Wylst oer it misferstân dat Anne op Green Gables brocht hat, brieven hinne en wer stjoerd wurde, mei as bedoeling om har 'yn te ruiljen' foar de weesjonge dy't de Cuthberts ferwachte hiene, wit Anne har draai op 'e pleats en yn it doarp te finen. Se slút freonskip mei Diana Barry, in famke dat deunby Green Gables wennet, en sy beiden wurde hertsfreondinnen. Op 'e pleatslike skoalle komt se yn botsing mei Gilbert Blythe, in jonge dy't daliks smoar op har is, en har oandacht besiket te lûken troch oer har reade hier te begjinnen, wat it folslein averjochtse effekt hat dat Anne him begjint te haatsjen.
Ferskate brike setten fan Anne komme oan bod, lykas wannear't in medaljon fan Marilla weirekket en se it famke derfan fertinkt dat dy it weibrocht hat. Anne bychtet dat úteinlik op om't se tinkt dat it Marilla dêr om te dwaan is, mar as Marilla neitiid it medaljon weromfynt op in plak dêr't se it sels brocht hat, komt de wiere tadracht oan it ljocht. In oare kear fiert Anne har kammeraatske Diana by fersin dronken troch har fruchtewyn foar te setten, wêrfan't se mient dat it fruchtesop is. Dat lêste foarfal makket suver in ein oan 'e freonskip tusken de beide fammen, want Diana har mem wol dan net mear dat har dochter mei Anne omgiet. Frou Barry betinkt har lykwols as Anne har jongste dochter Minnie May, Diana har suske, fan 'e dea rêdt as dy de kroep oprûn hat. Tsjin 'e tiid dat de kwestje mei it weeshûs einlings en te'n lêsten regele is, sadat der in oar plak foar Anne fûn is en de Cuthberts in jonge krije kinne, hat Anne in plakje yn it hert fan 'e Cuthberts ferovere en wolle se har net mear kwyt.
Produksje
L.M. Montgomery's Anne of Green Gables waard regissearre troch John Kent Harrison en produsearre troch Ross Leslie. It senario fan Susan Coyne bleau hiel ticht by it ferhaal fan 'e roman Anne of Green Gables fan L.M. Montgomery, út 1908. Ien fan Montgomery har beppesizzers, Kate Macdonald Butler, wie as útfierend produsint by de film belutsen. De oare útfierend produsinten wiene: Joan Lambur, Peter Williamson, Nat Abraham, Ira Levy, Michael McGuigan en Ramón Estévez, de wiere namme fan akteur Martin Sheen, dy't ek de rol fan Matthew Cuthbert spile. De oare haadrollen waarden fertolke troch Ella Ballentine as Anne en Sara Botsford as Marilla.
L.M. Montgomery's Anne of Green Gables is in oardel oere duorjende tillefyzjefilm fan Breakthrough Entertainment. De film kaam yn it plak fan in earder oankundige trettjindielige tillefyzjesearje dy't yn 2013 makke wurde soe, mar net trochgie. De opnamen fan 'e film fûnen yn 2015 plak op lokaasje yn Milton, yn 'e Kanadeeske provinsje Ontario, en op Prins Edwardeilân, hoewol't de iepeningssêne fan in steamlokomotyf dy't foarbygiet en ferdwynt yn in tunnel yn it Feriene Keninkryk opnommen waard.
Op 2 febrewaris 2016 fûn de wrâldpremiêre fan L.M. Montgomery's Anne of Green Gables plak yn it Kanadeesk Museum fan Skiednis, yn Gatineau (Kebek). De 9 Story Media Group fersoarge de distribúsje yn Kanada, dêr't de film op 15 febrewaris 2016 foar it earst útstjoerd waard op 'e tillefyzjestjoerder YTV. Yn Austraalje en Nij-Seelân hie Umbrella Entertainment de distribúsje yn 'e hannen. Dêr wie de tillefyzjefilm op 9 juny, resp. 7 july 2016 foar it earst op 'e tillefyzje te sjen. Yn it Feriene Keninkryk waard L.M. Montgomery's Anne of Green Gables op 28 augustus 2016 útstjoerd troch ITV.
Yn 'e Feriene Steaten kocht PBS de rjochten oan en waard de film op 24 novimber 2016 (Thanksgiving Day) útstjoerd en besjoen troch mear as 3,4 miljoen minsken. Fierders hat de film yn Dútslân, Poalen, Hongarije, Tsjechje en Nederlân op 'e tillefyzje west. Yn Japan, dêr't al desennia in wiere Anne of Green Gables-gekte hearsket, waard de film, hoewol't it in tillefyzjefilm is, útbrocht yn 'e bioskopen, dêr't er op 6 maaie 2017 yn premiêre gie. L.M. Montgomery's Anne of Green Gables is op 8 novimber 2016 yn Noard-Amearika en op 20 maart 2017 yn it Feriene Keninkryk útbrocht op dvd.
Ferfolchfilms
Der binne troch deselde makkers, en yn gearwurking mei deselde akteurs, twa ferfolgen makke op L.M. Montgomery's Anne of Green Gables:
Korrektor
In korrektor of korrektrise is immen dy't foar syn of har berop printkladden neisjocht om 'e eventuële flaters dy't troch oaren oer de holle sjoen binne, derút te heljen. Foarhinne kaam it wurk fan korrektor in soad foar, mei't eltse krante en elts tydskrift ien of mear fan sokken yn 'e tsjinst hiene. Troch it ynfieren fan 'e staveringshifker yn tekstferwurkingsprogramma's op 'e kompjûter yn kombinaasje mei de oandriuw om te besunigjen fanwegen it belúnjen fan it tal lêzers, binne korrektors sûnt 2000 by hast alle kranten en tydskriften ferdwûn. Tsjintwurdich meitsje suver allinnich útjouwerijen noch gebrûk fan 'e tsjinsten fan korrektors, dy't dêr faak op in freelance-basis en/of yn dieltiid wurkje.
Peine (Landkreis)
De Landkreis Peine is in lânkring yn it easten fan it Dútske bûnslân Nedersaksen. It grinzget oan de regio Hannover, de lânkring Gifhorn, oan de kringfrije stêden Braunschweig en Salzgitter en de lânkring Hildesheim. De rivieren de Fuhse, de Oker en de Erse rinne troch de lânkring.
De lânkring Peine leit yn de Noard-Dútske Leechflakte. It heechste natuerlike punt fan de lânkring is de Ballenberg, 131 meter boppe seenivo westlik fan it plak Barbecke yn de gemeente Lengede, oan de súdlike grins mei de lânkring Hildeheim en de stêd Salzgitter.
Hideaki Kitajima
(23 maaie 1978) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Kashiwa Reysol, Shimizu S-Pulse en Roasso Kumamoto. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 2000.
Klam (taalkunde)
Klam (ek wol 'klamtoan' neamd, hoewol't dat eins in hollanistyske ynterferinsje is) is de relative promininsje dy't in stikje sprutsen taal yn 'e útspraak kriget. In wurdlid mei klam wurdt ornaris mei wat mear krêft útsprutsen as de oare wurdlidden yn in wurd. Sa'n krêftiger útspraak wurdt produsearre troch in tanommen mjitte fan 'e útstjit fan lucht út 'e mûle en in gruttere spanning yn 'e spieren dy't foar de útspraak brûkt wurde. Fonetysk wurdt in beklamme wurdlid karakterisearre troch in gruttere yntinsiteit as dat de omlizzende ûnbeklamme wurdlidden hawwe, mar in hegere toan en (justjes) langer oanholden útspraak binne faak ek skaaimerken fan klam.
Yn 'e taalkunde wurde ferskate foarmen fan klam ûnderskaat: Yn it Ynternasjonaal Fonetysk Alfabet (IPA) wurdt primêre klam werjûn troch it symboal " ˈ ", en sekundêre klam troch it symboal "ˌ". It wurd 'anty-semitysk' komt der dan yn fonetysk skrift út te sjen as: [ˌantisəˈmitisk]. Klam kin ek betsjuttingsûnderskiedend wurkje, bgl. yn 'e bekende wurden 'foàrkomme' en 'foarkómme'. Yn sokke gefallen wurdt, sa't men hjir sjen kin, gauris in skerpteken of in klamteken brûkt om it ferskil yn útspraak typografysk wer te jaan. 'Foàrkomme' betsjut dat men soargje wol dat it ien of oar net bart, wylst 'foarkómme' de betsjutting hat fan 'foar it gerjocht ferskine' (by it Nederlânske vóórkomen en voorkómen is dat betsjuttingsferskil presys oarsom). In oar foarbyld fan sokke betsjuttingsûnderskiedende klam is 'efterútgong' en 'èfterútgong'. Ek yn sinnen kin klam foar ferskil yn betsjutting soargje:
Kira Noir
Kira Noir, echte namme Jada Simone Walter, (16 july 1994) is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan mingd komôf, dy't berne is yn steat Kalifornje. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2015. Neffens har offisjele opjefte is se 1.68 m lang, mei in gewicht fan 59 kg en kupmaat 32B.
Ringsted (gemeente)
Ringsted is in gemeente op it Deenske eilân Sjælland.
Nettsjinsteande in tal jierren fan underhanneljen mei oanbuorjende gemeenten slagge it de gemeente net om yn it ramt fan de lannelike gemeentlike weryndieling fan 2007 in fúzje oan te gean. De gemeente bleau dus fan deselde grutte as dy fan de gemeentlike herfoarming fan 1970.
Haadstêd en de sit fan de gemeenteried is de stêd Ringsted.
Websearje
Los fan it medium dat brûkt wurdt foar publikaasje en distribúsje ferskilt in websearje net fan in tillefyzjesearje. It wurdt dêrom ek as in subkategory fan 'e tillefyzjesearje beskôge. In protte websearjes wurde nei ferrin fan tiid ek op 'gewoane' tillefyzjestjoerders útstjoerd. Websearjes kinne besjoen wurde fia alle apparaten dy't kontakt meitsje kinne mei it ynternet en in flugge downloadfaasje hawwe, lykas in desktopkompjûter, in laptop, in tablet of in smartphone. Yn it Ingelsk wurdt ien inkele ôflevering (episode) fan in websearje soms in webisode neamd (in gearlûking fan web en episode).
Osterholz (Landkreis)
De Landkreis Osterholz (Nederdútsk: Landkreis Oosterholt) is in lânkring yn it noardlike diel fan it Dútske bûnslân Nedersaksen. De lânkring leit yn de Metropoalregio Noardwest en de haadstêd is Osterholz-Scharmbeck.
It súdlike diel fan de lânkring makket diel út fan it grutstedske gebiet fan de frije hânzestêd Bremen. Yn it noarden leit it Teufelsmoor, ien fan de grutste feangebieten fan Dútslân. Grutte sompige gebieten lizze oan beide kanten fan de rivier de Hamme, dy't fan noard nei súd troch de lankring streamt en yn de Wümme mûnet. De Wümme foarmet de natuerlike grins yn it suden en is in sydrivier fan de Weser, dy't de westlike grins fan Osterholz foarmet.
Westlik fan de lânkring leit de lânkring Wesermarsch, yn it noarden de lânkring Cuxhaven, yn it easten de lânkring Rotenburg (Wümme) en yn it suden de lânkring Verden en de stêd Bremen.
Telefyzjefilm
In telefyzjefilm of tillefyzjefilm is in film dy't net makke wurdt om yn 'e bioskoop fertoand te wurden, mar om útstjoerd te wurden op 'e telefyzje.
Kwaliteit
Telefyzjefilms lizze faak op in minne namme en wurde gauris as B-films beskôge. Foar in grut part is it yndie wier dat telefyzjefilms fan mindere kwaliteit binne as spylfilms. Dat hat dermei te krijen dat se makke wurde moatte mei minder jild en middels en yn minder tiid as spylfilms, en dat de spilers yn telefyzjefilms selden akteurs fan namme binne. Lykwols besteane der ek kwalitatyf goede telefyzjefilms, dy't ynternasjonale prizen wûn hawwe, lykas Duel, fan regisseur Steven Spielberg, en The Last Seduction, fan John Dahl.
Soarten telefyzjefilms
In apart soarte telefyzjefilm is de pilotôflevering (pilot is Ingelsk foar loads), de earste, dûbellange ôflevering fan in nije telefyzjesearje, mei in ôfrûne ferhaal. Sa'n pilotôflevering wurdt yn 'e regel troch de produsinten makke om op basis dêrfan te evaluëarjen oft men it oandoar en stek jins jild yn 'e produksje fan 'e searje as gehiel. It komt gauris foar dat men beslút om derfan ôf te sjen en dat de pilotôflevering dan as telefyzjefilm op 'e merk brocht wurdt.
Wer in oare soarte telefyzjefilm is de direkt-nei-fideo-film. Dat binne films dy't makke wurde foar de bioskoop, mar fan sokke minne kwaliteit binne dat se de bioskoop nea helje en sûnder dy tuskenstap op fideo útbrocht wurde.
Shigeyoshi Mochizuki
(9 july 1973) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Nagoya Grampus Eight, Kyoto Purple Sanga, Vissel Kobe, JEF United Ichihara, Vegalta Sendai en Yokohama FC. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Copa América 1999 en it Aziatysk kampioenskip 2000.
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 1998
200px|thumb|right|200px|De Hakubaskânsen fan Nagano 1998
De Olympyske Winterspullen 1998, ek wol de XVIIIe Olympiade neamd, waarden yn 1998 hâlden yn de Japanske stêd Nagano fan 7 oant en mei 22 febrewaris. It skânsspringen wie op de Hakuba Ski Jumping Stadium
Hakuba Ski Jumping Stadium
De Hakuba Ski Jumping Stadium waard boud yn 1992 foar de Olympyske Winterspullen fan 1998. De grutte delgong hie in K-punt fan 120 meter en de gewoane delgong hie in K-punt fan 90 meter. Der wie plak foar 45.000 taskôgers.
Grutte delgong
K-punt 120 meter
Gewoane delgong
K-punt 90 meter
Lannen
Grutte delgong K-punt 120 meter
Martin B-26 Marauder
De Martin B-26 Marauder is in Amerikaanske twamotorige middelswiere bommesmiter. De earste flecht wie op 25 novimber 1940. It tastel waard foar it earst ynset yn Oseaanje, mar letter ek foar missys yn it Noard-Afrika, it Middellânske Seegebiet en yn West-Jeropa.
Skiednis
Yn it earstoan barden der in protte ûngemakken by de start en lânings mei de B-26 en krige it tastel de bynamme "Widdomakker". Under mear wie de lâningsfaasje heech (193 oant 217 km/o) wêr't de fleanders net oan went wiene. De B-26 waard in feiliger fleantúch doe't de bemanningen fannijs treent wiene en nei't in tal aerodynamyske ferbetteringen tapast wiene, ûnder mear it fergrutsjen fan de fleugelspanwiidte en in gruttere stabilisator en rjochtingsroer. Oan de ein fan de oarloch wie de Marauder de bommesmiter fan de USAAF mei de lytste ferliezen.
Totaal waarden der 5.288 fan makke tusken febrewaris 1941 en maart 1945; 522 dêrfan fleagen by de Royal Air Force en de Súd Afrikaanske Loftmacht. Tsjin de tiid dat de United States Air Force selsstannich kriichsmachtûnderdiel waard yn 1947, los fan it leger, wiene alle Martin B-26s al út tsjinst helle. De Douglas A-26 Invader krige doe de oantsjutting B-26 — foar't dy yn maaie 1966 syn eardere beneaming "A for Attack" werom krige.
Sjoch ek
Ferlykbere tastellen wat ûntwerp en rol oanbelanget:
Kristlike Basisskoalle De Earnewjuk
Kristlike Basisskoalle De Earnewjuk (offisjeel: Christelijke Basisschool De Earnewjuk) wie in basisskoalle yn it Fryske doarp Easterlittens. De skoalle waard yn 2020 opheft.
Skiednis
De Earnewjuk wie dêrtroch net mear libbensfetber. De skoalle gie yn petear oer in fúzje mei Kristlike Basisskoalle De Stjelp, yn Baard, mar de koepelorganisaasje dêr't dy basisskoalle by oansletten wie, Gearhing, wie dwaande mei de oprjochting fan in regioskoalle en woe dêrom op dat stuit gjin fúzje trochfiere. Ut oerlis mei de âlden fan 'e learlingen fan De Earnewjuk waard fêststeld dat de skoalle eventueel noch in jier trochgean koe, mar úteinlik seach it bestjoer dêrfan ôf. Der waard besletten om 'e skoalle noch yn 2020 op te heffen.
Op 1 july fan dat jier fûn tagelyk mei de opheffing ek de fiering fan it hûndertjierrich bestean plak. De feestlikheden waarden besletten mei it symboalysk op 't slot dwaan fan 'e skoaldoarren troch de jongste learling en de âldste noch yn Easterlittens wenjende learling (âld-wethâlder fan Littenseradiel Tine Folkerts). Dêrnei rûnen de learlingen troch in earehage fan ûnderwizers en âldelju nei hûs.
Tomoyuki Sakai
(29 juny 1979) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar JEF United Ichihara, Nagoya Grampus Eight, Urawa Reds, Vissel Kobe, Fujieda MYFC, Pelita Jaya, Persiwa Wamena, Persiram Raja Ampat en Deltras Sidoarjo. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 2000.
Tetsuo Kagawa
Tetsuo Kagawa (Japansk 香川 哲男, Kagawa Tetsuo; 1969) is in Japanske amateurastronoom en ûntdekker fan asteroïden.
Hy wurket oan it Gekkō-observatoarium ("Moanneljocht-observatoarium") yn Kannami. Njonken syn selstannich wurk wijt er him ek oan it ferwurkjen fan de gegevens dy't yn it Nihondaira-observatoarium sammele binne. Dy arbeid hat ta de ûntdekking fan teminsten 115 asteroïden laat; 17 dêrfan fûn er yn 'e mande mei syn kollega Takeshi Urata.
De asteroide (6665) Kagawa waard nei him ferneamd.
Foar in list fan Kawaga syn ûntdekkingen sjoch en:Tetsuo Kagawa
Hospodar
Hospodar is in aadlike titel dy't út it Slavysk komt en letterlik "hear" betsjut. De oarspronklike foarm fan it wurd wie gospodar, en dy foarm komt it hjoed de dei ek noch foar yn it Sloveensk, Kroätysk, Bosnysk, Montenegrynsk, Servysk, Masedoanysk en Bulgaarsk, mei as betsjutting "master" of "hear". It is yn dy talen in ôflieding fan gospod, dat, as it skreaun wurdt mei in haadletter (Gospod) ferwiisd nei God ("de Hear(e)"). In oar besibbe wurd is gospodin (Bosnysk, Bulgaarsk, Kroätysk, Masedoanysk, Montenegrynsk, Russysk en Servysk), dat "menear" betsjut. Yn it Sloveensk hat gospod dyselde betsjutting, yn it Poalsk komt it wurd gospodarz foar ("gasthear" of "presintator"), yn it Russysk gosudar ("soeverein") en yn it Tsjechysk it (argayske) hospodář ("master"). De foarm hospodar komt út it Oekraynsk, dêr't it de betsjutting fan "gasthear" of "hear fan it hûs" hat. Al dy wurden geane tebek op it Proto-Slavyske gospodü (господъ).
As aadlike titel waard 'hospodar' (yn 'e foarm gospodin) yn 1394-1395 koart brûkt troch Ivan Sjisjman, dy't regearre oer it Twadde Bulgaarske Ryk, hoewol't de hearskers dêrfan harsels yn 'e regel as tsaar oantsjutten. Letter wie gospodar yn it Poalsk-Litouske Mienebêst, dat bestie oan 1795, in synonym foar "gruthartoch" (te witten: fan Litouwen), mei't it Aldwytrussysk yn dat steatsferbân ien fan 'e offisjele talen wie. Yn Westjeropeeske talen krong it wurd 'hospodar' lykwols troch fia it Roemeensk, dat gjin Slavyske, mar in Romaanske taal is. De foarsten fan 'e etnysk Roemeenske lannen Moldaavje en Walachije brûkten nammentlik fan 'e santjinde iuw oant 1866, ynsafier't se yn útlânske talen skreaune, de titel 'hospodar' njonken dy fan woiwode. Yn it Roemeensk waard ynstee de titel domnitor brûkt (fan it Latynske dominus), faak ferkoarte ta domn. Yn 1866, doe't de Donaufoarstedommen in personele uny oangiene, waard it oanhâlden fan wat úteinlik in bûtenlânske titel wie, sjoen as ûnfoechsum. 'Hospodar' waard doe folslein ferfongen troch domn, dat de offisjele titel fan 'e foarsten bleau oant de proklamaasje fan it Keninkryk Roemeenje yn 1881.
Halte (Weener)
Halte is in doarp oan de Iems yn it Dútske diel fan it Reiderlân (Nedersaksen) en makket diel út fan de gemeente Weener yn East-Fryslân.
Skiednis
It plak ûntstie út in foarwurk fan de Johanniter kommanderije Muhde, dy't dêr in meierij besiet. It plak waard yn 1439 foar it earst yn in oarkunde neamd als vorwerke tho Halteren. Op in kaart út it jier 1589 is de namme Haltt oerlevere. Nei de Reformaasje gie it besit fan de Johanniters yn private hannen oer. Sa waard Halte in aadlik lâneigendom mei de dêr by hearrende rjochten.
Yn Halte wie ek in stienbakkerij. Om 1800 hinne tsjinne it plak boppedat as steapelplak foar de fan see kommende skipfeart. Yn de 19e iuw droegen in werf en in seagerij de pleatslike ekonomy. Halte wie dêrnjonken yn de tiid fan de Frânske besetting fan East-Fryslân in plak dêr't in dûanestasjon fêstige wie.
It plak hat yn de skiednis in soad te lijen hân fan stoarmfloeden, mar ek de Twadde Wrâldoarloch brocht it plak in protte leed en skea.
Marianna Madia
thumb|250px|Marianna Madia
Marianna Madia (5 septimber 1980, Rome) is in Italjaansk politika dy't sûnt 21 febrewaris 2014 de minister fan Iepenbier bestjoer en bestjoersferienfâldiging is.
Biografy
Sy is in dochter fan de sjoernalist, akteur en politikus Stefano Madia (1954-2004). Har basis- en middelber ûnderwiis krige se op de eliteskoalle Lycée français Chateaubriand yn Rome. Se studearre cum laude ôf yn de politikology en promovearre dêrnei yn arbeidsekonomy.
Sûnt 2011 is hja lid fan de redaksje fan it tydskrift Italianieuropei. Se siet by it technysk sekretariaat fan de ûndersektaris fan foarsitter Enrico Letta ûnder de regearing-Prodi fan 2006 oant 2008. Teffens arbeide se in skoft oan it opsetten fan in ûnderwiisprogramma oer duorsumens mei de namme E-cube (Enerzjy, Ekology, Ekonomy). Foar de earste ôflevering fan dat programma krige se yn juny 2008 de spesjale priis fan it Jeropeesk Miljeu-agintskip Festival: "Green Wave 21e iuw."