cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Dos Passos
Lettere karriêre en de oerstap nei polityk konservatisme
Dos Passos krige pas let erkenning foar syn bydrage oan 'e wrâldliteratuer: yn 1967 waard er útnûge yn Rome, dêr't er de prestizjeuze Antonio Feltrinelli-priis útrikt krige. Lykwols hâlde Dos Passos syn oanhingers út dat syn lettere wurk negearre is fanwegen syn feroarjende politike ideeën, dêr't oaren dan wer tsjinyn lizze dat er letter nea wer it nivo fan 'e U.S.A.-trilogy helle hat. Hoe dan ek, Dos Passos syn oeuvre beslacht 42 romans en dêrnjonken withoefolle gedichten, essays en toanielstikken, en mear as fjouwerhûndert keunstwurken. John Dos Passos stoar op 28 septimber 1970 te Baltimore, yn Maryland, yn 'e âlderdom fan 74 jier.
Fryske oersettings
Wat Fryske oersettings fan it wurk fan John Dos Passos oanbelanget, hat Haring Tjittes Piebenga yn 1964 syn gedicht Three Prologues and an Epilogue, út 1961, fertaald (ûnder de titel Trije Prologen en in Epilooch), en publisearre yn it tydskrift De Tsjerne (1964, ôfl. 7-8).
Kittitas (Washington)
260px|thumb|Kittitas
Kittitas is in plak (city) yn Kittitas County yn de Amerikaanske steat Washington. Neffens de folkstelling fan 2010 hie it plak 1381 ynwenners en yn 2012 neffens in rûzing 1450. It leit 10 km eastlik fan Ellensburg. De namme komt fan de yndianestam fan de Kittitas. Der binne ferskate fertalings hjirfan. It betsjut sokssawat as 'wite kryt' oant 'skealjestien' oant 'sânbank minsken' oant 'lân fan in soad'. Men wit net wis, mar alle fertalings hawwe in soarte wurdichheid yn harren.
Keppeling om utens
Kittitas webside
Orsett
thumb|left|De tsjerke fan Orsett
David Storey (skriuwer)
David Storey (folút: David Rhames Storey; Wakefield, 13 july 1933 – Londen, 27 maart 2017) wie in Britsk toanielskriuwer, senarioskriuwer, romanskriuwer en earder profesjoneel rugbyspiler.
Orsett
Orsett is in plak yn it Ingelske greefskip Esseks, sa'n 5 km benoardeasten Grays.
Yn 1870-72 hie it doarp 1531 ynwenners. Orsett komt yn it Domesday Book (1086) as Dorseda / Orseda foar.
David Storey (skriuwer)
Karriêre
Storey waard berne yn 1933 yn Wakefield yn it Noardingelske Yorkshire, dêr't er ek de middelbere skoalle trochrûn. Letter studearre er oan 'e Slade School of Fine Art, yn Londen. Storey skreau syn earste roman yn 1960, titele This Sporting Life, wêrmei't er de MacMillan Fiction Award fan 1960 wûn. Oare bekroande romans fan him wiene Flight into Camden (1961), dy't yn 1961 de John Llewellyn Rhys Prize wûn en yn 1963 de Somerset Maugham Award; en Saville (1976), dêr't er yn 1976 de Booker Prize foar takend krige. Bekende toanielstikken fan him binne: The Restoration of Arnold Middleton, The Changing Room, The Farm, Cromwell, Home en Stages.
Storey skreau ek it senario foar de film This Sporting Life, út 1963, dat in ferfilming fan syn earste roman wie, regisearre troch Lindsay Anderson. Dy film wie it begjin fan in lange beropsmjittige gearwurking mei Anderson, dy't û.m. ek (yn 1975) Storey syn toanielstik In Celebration ferfilme. Home en Early Days (allebeide mei yn 'e haadrol sir Ralph Richardson) waarden tillefyzjefilms fan makke. Storey kaam yn 2017, yn 'e âlderdom fan 83 jier, te ferstjerren yn Londen.
Underhanneling
In ûnderhanneling is in dialooch tusken twa of mear persoanen of partijen om in oerienkomst, kontrakt of ferdrach te berikken. Sa'n oerienkomst kin foar alle belutsenen optimaal wêze, mar it is ek mooglik dat ien persoan of partij oan it langste ein lûkt, of guon fan 'e persoanen of partijen. Meastal wurdt hjirby sprutsen fan ûnderhannelings yn 'e meartalsfoarm. Underhannelings binne bedoeld om in kompromis, of alteast oerienstimming, te berikken op punten dêr't ferskil fan ynsjoch of ferskil fan miening bestiet. Men docht soks ornaris troch in begjinpunt te formulearjen, in saneamde ûnderhannelingsposysje, en yn 'e rin fan it oerlis stadichoan lytse konsesjes te dwaan yn 'e rjochting fan 'e ûnderhannelingsposysje fan 'e tsjinpartij(en). Om foar alle belutsenen in optimale útkomst te bewurkmasterjen, soene de partijen inoar úteinlik 'yn 'e midden' tusken de ûnderhannelingsposysjes moetsje moatte.
Yn 'e praktyk rint it lykwols net altyd sa, mei't it gauris foarkomt dat ien of mear fan 'e partijen in sterkere ûnderhannelingsposysje hawwe as de oare(n). In klassyk foarbyld dêrfan binne ûnderhannelings oan 'e ein fan in oarloch, wêrby't de oerwinners mear yn 'e molke te krommeljen hawwe as de ferliezers. Soks kin lykwols liede ta in brike útkomst dy't de ferhâldings foar langere tiid yn negative sin beynfloedzje kin. Sa waard Dútslân, de ferliezende partij yn 'e Earste Wrâldoarloch, by de ûnderhannelings dy't laten ta it Ferdrach fan Versailles, troch de oerwinners (benammen op ynstigaasje fan Frankryk en Belgje) tige swiere strafmaatregels oplein. Histoarisy ornearje dat dat ien fan wichtichste oanliedings wie foar de opkomst fan it nazisme yn Dútslân, dat meitiid wer ta de Twadde Wrâldoarloch late.
Foar ûnderhannelings moat der meiwurking fan alle partijen wêze; sûnder meiwurking liede ûnderhannelings nearne ta. Yn dat ramt is it fan grut belang dat der in mjitte fan fertrouwen tusken de partijen bestiet. Faak kinne ûnderhannelings makliker makke wurde troch de ynset fan in midsman, dy't tusken de ûnderskate partijen bemiddelet. Yn 'e ynternasjonale betrekkings foarmje ûnderhannelings ien fan 'e wichtichste ûnderdielen fan 'e diplomasy. Mar ûnderhannelings fine ek plak yn 'e sakewrâld, hannel ('hantsjebakken'), detailhannel ('ôftingjen'), yn 'e nasjonale, regionale en lokale polityk, tusken de ferskillende ynstânsjes fan ien en deselde oerheid, en ek yn it deistich libben fan eltsenien, as ûnderdiel fan it arbeidsproses, it houlik (en skieding), de opfieding, ensfh. De tûke fan 'e wittenskip dy't ûnderhannelings bestudearret, wurdt de ûnderhannelingsteory neamd. Lju dy't foar ûnderhanneljen trochleard hawwe, binne û.o. diplomaten en gizelingsûnderhannelers.
Stipskrapke
In stipskrapke of puntkomma is in lêsteken dat bestiet út in punt en in skrapke (of komma) ûnderinoar. Omdat de puntkomma midden yn in sin skreaun wurdt komt der dan ek nea in haadletter efter. Neffens skriuwadviseur Jan Renkema is de puntkomma it lestichste lêsteken, om’t it ûnderskied mei de komma oan de iene kant en de punt oan de oare kant hiel lyts is, wylst boppedat betizing mei de dûbele punt mooglik is.
De ynformaasje oan wjerskanten wurdt troch it brûken fan de puntkomma sterk meiïnoar ferbûn, folle steker as wannear’t der in punt brûkt wêze soe. By it brûken fan de komma is it ferbân tusken de twa parten fan sinnen noch sterker. As yn in sin twa kear de kombinaasje ûnderwerp/ferbûge tiidwurd/saaklik foarwerp foarkomt en dy twa parten dúdlik yn inoars ferlingde lizze of sûnder elkoar net folle sizze dan kin, om de lêsberens te fergrutsjen, in puntkomma brûkt wurde. Dat is mar in rjochtline en helpt om it ferskil tusken de twa parten oan te jaan en om parten byinoar te belûken.
Guon fine it brûken fan in soad puntkomma’s yn in tekst driuwerich oerkommen; in foardiel is dat troch midsmjittich brûken de tekst mear begjint te libjen en eventuele toarrens ferlieze soe.
Foarbylden:
De puntkomma wurdt ek brûkt yn opsommings, wêrby’t de leden út mear as in pear wurden besteane of sels komma’s yn hawwe. Bygelyks: Der binne op elts mêd wol in Grutte Trije: W.F. Hermans, Gerard Reve, Harry Mulisch; Toon Hermans, Wim Sonneveld, Wim Kan; Bach, Mozart, Beethoven; Tetman de Vries, Rients Gratama; Teake van der Meer (Lytse Teake). By folsleine sinnen hâlde dy mei in punt op. Opsommings wêrby’t de leden út in pear wurden besteane krije gjin puntkomma.
Foarbyld:
Hjirby koene wy der foar kieze om:
De puntkomma hat ASCII-teken 59, of 0x003B
Programmeartalen
Yn in soad kompjûtertalen wurdt de puntkomma brûkt om de ein fan in statement oan te jaan(C, Java, PHP, Actionscript) of om twa statements faninoar te skieden (Algol, Pascal). Yn in soad assembleartalen skiedt de puntkomma de ynstruksje fan it kommentaar.
Emoticons
De puntkomma hat de ôfrûne jierren in soad oan populariteit wûn troch it brûken fan emoticons (smileys). Dêrby wurdt de puntkomma yn kombinaasje mei in ) gauris brûkt om in knypeagjende smiley oan te tsjutten.
Cle Elum (Washington)
400px|thumbnail|right|Cle Elum mei op eftergrûn de Cascades Cle Elum is in plak (city) yn Kittitas County yn de Amerikaanske steat Washington. Neffens de folkstelling fan 2010 telde it plak 1872 ynwenners en yn 2012 neffens in rûzing 1890. It plak leit yn it Cascades berchtme. De bynamme Hert fan de Cascades seit it al. It plak leit oan rykswei Interstate 90. It leit 37 km noardwestlik fan Ellensburg en sa'n 130 km eastlik fan Seattle. De rivier de Cle Elum rint ek troch it plak hinne. It plak is populêr foar kampearders en bûtendoar aktiviteiten, benammen fan minsken út Seattle.
Hiroyuki Matsushita
Hiroyuki "Hiro" Matsushita (Japansk: 松下ヒロ, Matsushita Hiroyuki; 14 maart 1961 - ), is in Japansk sakeman en earder koereur. Matsushita is de earste en ienige Japanske koereur dy't it Toyota Atlantyske Kampioenskip (Stille Oseaan) wûn hat yn 1989 en ek de earste Japanske koereur dy't racet op de Indianapolis 500. Matsushita waard berne yn Nishinomiya (Japan) en studearre ôf oan Konan University. Hy is de pakesizzer fan Konosuke Matsushita, oprjochter fan Panasonic, en soan fan Masaharu Matsushita, dy’t sechstjin jier tsjinne hat as twadde presidint fan Panasonic.
Cle Elum (Washington)
Skiednis
Mei de bou fan it spoar oer de Stampede Pass kaam it idee om in treinstasjon te bouwen op it plak wêr Cle Elum no leit. Yn 1886 waard de bou úteinset troch it Noardpasifysk Spoar. It stasjon waard Clealum neamd, nei de namme Tle-el-Lum, wat 'fluch streamend wetter' betsjut yn de sprake fan de Kittitas yndianen. Dizze namme wie ornearre foar de rivier de Cle Elum. Yn 1908 wie de namme feroare ta Cle Elum. De namme wie jûn oan it plak, de rivier en de mar Cle Elum. It plattegrûn fan de stêd (26 bunder) wie letter yn 1886 ûntwurpen. Op 12 febrewaris 1902 waard it plak offisjeel in gemeente. De ekonomy fan Cle Elum draaide yn de begjin jierren troch it houtseagjen fan kapte beammen. Der stiene 2 houtseachmûnen. De bou fan de Stampede Tunnel foar it spoar, joech ek in ympuls foar de ekonomy. Ek wiene der koalminen yn de omkriten. Yn 1913 waard de bou fan in autowei Sunset Highway tusken Seattle en Spokane úteinset. Dizze wei wie eins de foarrinner fan de Interatate 90. Yn 1914 telde it plak 3000 ynwenners. Rûn 1900 wennen der mar sa'n 100. Op 25 juny 1918 hat in grutte brân sa'n 28 bunder stêd yn de jiske lein. De measte hûzen wiene noch fan hout. Tritich saken en 205 hûzen rekke ferlern. De stêd wie dêrnei wer gau opboud en no waarden hûzen fan stien boud.
Hjoeddedei
Hjoed libbet Cle Elum fan it toerisme. Fral bûtendoar aktiviteiten en kampearen binne populêr, want Cle Elum leit yn it Cascades berchtme. De minen en de bosbou binne der net mear.
Het Lichtbaken (Bûtenpost)
Het Lichtbaken (It Ljochtbeaken) is de tsjerke fan de Kristengemeente yn Bûtenpost. De gemeente is ien fan de hurdst groeiende tsjerkemienskippen fan Noardeast Fryslân.
Skiednis
De gemeente waard yn 2005 oprjochte troch in tal minsken dy't harren net mear fine koene yn de PKN-gemeente. De tsjinsten fan de jonge gemeente waarden earst fierd yn de frijmakke Fonteintsjerke fan Bûtenpost, mar troch de grutte oanwaaks moast de gemeente ferhûzje nei de AOC-skoalle oan de Prof. Wassenbergstrjitte. Ek dy lokaasje waard al gau te lyts en yn 2011 kocht de gemeente in bedriuwspân op De Swadde oan en ferboude dat ta in tserklik sintrum fan de gemeente.
De gemeente hat in evangelysk profyl en alhoewol't de measte leden út Bûtenpost komme, komt ek in grut tal fan de leden út de omkriten.
Shakespeariaansk auteurskipsdebat
right|thumb|300px|In stânbyld fan [[William Shakespeare yn 'e Hongaarske haadstêd Boedapest.]] It Shakespeariaansk auteurskipsdebat is de ûnienichheid ûnder saakkundigen oer de fraach oft immen oars as William Shakespeare fan Stratford-upon-Avon soms de auteur is fan it oeuvre oan toanielstikken en gedichten dat hjoed de dei oan him taskreaun wurdt. Anty-stratfordianen (in sammelterm foar de oanhingers fan ûnderskate alternative auteurskipsteoryen) wolle hawwe dat Shakespeare in strieman wie dy't de identiteit fan 'e wiere, anonime skriuwer beskermje moast, mei't dy om 'e iene of oare reden gjin publike belangstelling hawwe woe.
Hoewol't dizze diskusje in protte publike belangstelling lutsen hat, wurdt it leauwen yn alternatyf auteurskip troch frijwol alle Shakespeare-kenners beskôge as in nuveraardich râneferskynsel (ferlykber, miskien, mei it leauwen yn fleanende skûtels), dêr't hja it bestean inkeld fan erkenne om 'e bewearings fan 'e anty-stratfordianen te wjerlizzen of yn diskredyt te bringen. Dizze diskusje stiet trouwens alhiel los fan 'e fraach hokker toanielstikken en gedichten fan Shakespeare oft ta syn kanon hearre, en hokker oft (noch) ta de Shakespeariaanske apokrifa rekkene wurde.
Skiednis en oare kandidaten
It auteurskip fan Shakespeare fan syn kanon waard foar it earst yn 'e kiif steld yn 'e midden fan 'e njoggentjinde iuw, doe't de ferearing fan Shakespeare as de grutste skriuwer dy't ea libbe hie, wiid ferspraat rekke wie. It liek doe guon lju ta dat Shakespeare syn biografyske gegevens, yn it bysûnder syn frij sljochtwei komôf en syn obskuere libbensrin, net te ferienjen wiene mei syn foaroansteande status as dichter en syn reputaasje as literêr sjeny, sadat hja erchtinkend waarden en har ôffregen oft Shakespeare wol echt de skriuwer fan syn oeuvre wêze koe. Ut dizze kontroverse is sûnt in ûnbidich stik literatuer fuortkommen, en der binne wol 80 kandidaten foar it wiere auteurskip fan 'e Shakespeariaanske kanon oppenearre. De meast neamde fjouwer binne: de abbekaat, wittenskipper en filosoof sir Francis Bacon; Shakespeare syn kollega-toanielskriuwer en -dichter Christopher Marlowe; de ealman en toanielfinansier William Stanley, greve fan Derby; en de ealman, dichter en grutkeamerhear Edward de Vere, greve fan Oxford.
Arguminten foar en tsjin
Oanhingers fan 'e alternative kandidaten wolle hawwe dat harres in wierskynliker auteur foar it Shakespeariaanske oeuvre is, en dat Shakespeare sels it ûnderwiis, de aristokratyske gefoelichheden en/of de fertroudheid mei it Keninklik Hôf miste dy't sy yn syn wurk miene te bespeuren. De mainstream-Shakespeare-saakkundigen dy't op sokke oantigings reägearre hawwe, lizze dêrtsjinyn dat biografyske ynterpretaasjes fan literatuer yn 'e regel folslein ûnbetrouber binne foar it taskriuwen fan auteurskip, en tsjutte boppedat oan dat it dokumintêr bewiis dat brûkt wurdt om it Shakespeariaansk auteurskip te ûnderstypjen (taskriuwings op titelsiden, tsjûgenissen troch kontemporêne toanielskriuwers en histoarisy, offisjele argyfstikken) itselde is as foar alle oare taskriuwings fan wurk oan auteurs út 'e Elizabetaanske Tiid. Foar gjin inkele oare kandidaat bestiet sok direkt bewiismateriaal, en Shakespeare syn auteurskip wie yn syn eigen tiid en iuwen dêrnei ûnbefrege.
De diskusje hâldt oan
Nettsjinsteande de konsensus dy't der ûnder de grutte mearderheid fan 'e akademyske saakkundigen op dit mêd bestiet (ntl. dat Shakespeare de skriuwer is en dat it yn 'e kiif stellen fan syn auteurskip klearebare ûnsin is), hâldt in relatyf lyts mar tige sichtber en lûdroftich ferskaat oan oanhingers, guon foaroansteande bekende persoanen ynbegrepen, it Shakespeariaanske auteurskipsdebat geande. Hja sette harren yn foar de erkenning fan dizze diskusje as in legitym mêd fan wittenskiplik ûndersyk en foar de akseptaasje fan dizze of jinge fan 'e altenative kandidaten.
List fan planetoïden 64101-64200
Dit is in list fan planetoïden 64101-64200.
List fan planetoïden 24101-24200
Dit is in list fan planetoïden 24101-24200.
Shada Nasser
Shada Muhammed Nasser (Arabysk: شادة محمد نسر; sekuerder transliterearre as Šadaẗ Muḥammad Nasr, berne yn 1964) is in Jemenityske abbekate, feministe en minskerjochte-aktiviste.
Libben en karriêre
Nasser har abbekatekantoar yn 'e Jemenityske haadstêd Sana'a, dat se iepene yn 'e njoggentiger jierren, wie it earste yn Jemen dat laat waard troch in frou. Nasser boude har kliïntêle op troch har tsjinsten oan te bieden oan froulike finzenen. Yn 2008 krige hja ynternasjonale bekendheid doe't se de saak fan Nojoud Ali op har naam, in njoggenjierrich famke dat úthylke wie troch har heit, mar op eigen manneboet by de rjochtbank in skieding oanfrege.
Yn 2009 waard se tegearre mei Nojoud Ali troch it Amerikaanske frouljusblêd Glamour útroppen ta "Frou fan it Jier". Hoewol't Nasser fûleindige tsjinstân ûnderfynt fan konservative en ekstremistyske organisaasjes en yndividuën yn Jemen, is se net fan doel en jou har striid op. "Wêrom? Om't ik in mem bin en in dochter haw dy't like âld is as Nojoud."
Fort Abraham Lincoln
Fort Abraham Lincoln is in earder Amerikaansk militêr fort oan 'e igge fan 'e rivier de Missoury yn 'e Amerikaanske steat Noard-Dakota, likernôch 11 km besuden de stêd Mandan. It fort wie in wichtige legerbasis ûnder de Flakte-Yndiaanske oarloggen yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw. Hjoed de dei is it in steatspark yn 'e foarm fan iepenloftmuseum, mei rekonstruëarre gebouwen en tentoanstellings.
Skiednis
Op it plak fan Fort Abraham Lincoln, oan 'e gearfloeiïng fan 'e rivieren de Missoury en de Heart, waard om 1575 hinne troch de Mandan-Yndianen in doarp stifte, besteande út heal yn 'e grûn útgroeven wenten. De Mandan florearren yn dizze krite troch de jacht op 'e Amerikaanske bizon en it ferbouwen fan ferskate gewaaksen. Yn 'e 1770-er jierren waarden hja lykwols troffen troch in slimme útbraak fan 'e pokken, in sykte dy't de Jeropeänen nei Amearika ta meinommen hiene, en dêr't de Yndianen gjin ferwar tsjin hiene. De oerlibbenen setten har yn 1781 yn in doarp nei wenjen dat fierder nei it noarden ta lei, en it doarp oan 'e gearfloeiïng fan 'e Missoury en de Heart rekke ûntfolke.
Yn juny 1872 boude it Amerikaanske Leger op persiis itselde plak as it âlde Mandan-doarp in militêre foarpost dy't Fort McKeen neamd waard. De eigentlike konstruksje waard útfierd troch twa kompanjyen fan it Amerikaanske 6e Ynfanteryrezjimint ûnder lieding fan luitenant-kolonel Daniel Huston jr. It nije fort kaam rjocht foar de stêd Bismarck oer te lizzen, dat oare kant de Missoury sitewearre wie.
Op 19 novimber 1872 waard de foarpost omneamd ta Fort Abraham Lincoln, ta eare fan 'e fermoarde Amerikaanske presidint Abraham Lincoln. Oant dy tiid wiene der trije ynfanterykompanjyen legere, mar tagelyk mei de nammeferoaring fûn der ek in útwreiding plak om dêropta seis kavalerykompanjyen te húsfêstjen. Yn totaal kaam it fort út 78 permaninte houtene gebouwen te bestean, wêrûnder in postkantoar, in tillegraafkantoar, barakken foar de soldaten fan njoggen kompanjyen, kertieren foar sân ofsieren, seis stâlen foar de hynders fan 'e kavalery, in wachthûs, in foarrieskuorre, in opslachhok foar de kertiermaster, in bakkerij, in hospitaal, in wente foar de waskfroulju en kertieren foar de Yndiaanske ferkenners.
Yn 1873 waard it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan Fort Riley, yn Kansas, oerpleatst nei Fort Abraham Lincoln. Under lieding fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer wie dat rezjimint fan it nije fort út belutsen by de Yellowstone-ekspedysje fan 1873, de Ekspedysje nei de Black Hills, yn 1874, en de simmerkampanje fan 'e Grutte Sû-Oarloch fan 1876. It wie fanút syn basis yn Fort Abraham Lincoln dat de 7e Kavalery ôfsette nei de nederlaach yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn, yn súdlik Montana, wêrby't fiif kompanjyen fan it rezjimint oan 'e lêste man ta útrûge waarden troch in Yndiaanske koälysje fan Lakota, Noardlike Sjajinnen en Noardlike Arapaho.
Nei't yn 1883 it spoar fan 'e Northern Pacific Railroad troch Montana hinne oanlein wie, waard Fort Abraham Lincoln yn 1891 ôftanke as legerbasis. Neitiid waarden de gebouwen fan it fort troch de lokale boargerbefolking sloopt foar it timmerhout en de spikers. Yn 1895 waard der in nij fort mei deselde namme net fier fan it âlde fort ôf boud. It nije fort waard úteinlik ek troch it leger opjûn, mar ûntwikkele him neitiid ta it plak Fort Lincoln.
Nei de iuwwiksel krige men al rillegau spyt dat men it stikje Amerikaanske skiednis, dat it âlde Fort Abraham Lincoln fertsjintwurdige, samar ferrinnewearje litten hie. Yn 1907 ûndertekene presidint Theodore Roosevelt de wet wêrby't er it lân fan it âlde fort oerdroech oan 'e steat Noard-Dakota as in steatspark mei de offisjele namme 'Steatspark Fort Abraham Lincoln'. Yn 1934 boude it Civilian Conservation Corps in besikerssintrum en oare gebouwen op it plak fan it âlde fort, en lei der boppedat in ferhurde wei hinne oan. Se rekonstruëarren ek militêre blokhuzen en pleatsten hoekstiennen om it plak fan 'e oare eardere fortgebouwen te markearjen. Fierders makken se ek de ierdwenten fan it eardere Mandan-doarp nei. Sûnt hawwe der noch ferskate oare rekonstruksjes plakfûn, wêrûnder dy fan 'e wente fan luitenant-kolonel Custer, dy't yn 1989 boud waard.
It Steatspark Fort Abraham Lincoln
Hjoed de dei is it Steatspark Fort Abraham Lincoln tagonklik foar it publyk, wêrby't rûnliedings fan likernôch in healoere jûn wurde. Teffens wurde der troch akteurs stikjes út 'e skiednis fan it fort neispile. It steatspark bestiet út trije dielen:
Jürgen Wagner
Jürgen Adolph Otto Paul Wagner (Straasburch, 9 septimber 1901 - Belgrado, 5 april 1947 wie in Dútsk militêr ûnder de Twadde Wrâldkriich.
Libben en wurk
At de Twadde Wrâldoarloch útbrekt is er ofsier yn de stêf fan SS-Standarte Deutschland. Hy wie kommandant fan it SS-Panzergrenadier-Regiment 9 "Germania" fan ''5. SS-Panzer-Division Wiking'', dêr't er mei yn Joegoslavië en Ruslân focht. Op 24 july 1943 krige er it Ridderkrús.
Yn oktober 1943 waard Wagner kommandant fan de ''4. SS-Freiwilligen-Panzergrenadierbrigade ‘Nederland’'', dy't letter omdoopt waard yn 23. SS-Freiwilligen-Panzergrenadier-Division "Nederland"
By de Slach om Narva (yn Estlân) wie er kommandant fan de Brigade Nederlân.
Op 19 april 1944 waard Wagner befoardere ta SS-Brigadeführer und Generalmajor der Waffen-SS en wie die kommandant fan de ''4. SS-Polizei-Panzergrenadier-Division''. Nei de oarloch waard Wagner troch de Amerikanen oan Joegoslavië útlevere en waard er yn juny of augustus 1947 terjochtsteld foar oarlochsmisdieden yn 1941 dy't ûnder syn befel bard wiene.
Stephen Youll
Libben en karriêre
Youll waard yn 1965 berne yn it Ingelske Hartlepool as de helte fan in twilling. Mei syn broer Paul genoat er syn oplieding oan it Durham New College of Art and Design yn Framwellgate Moor, en teffens oan 'e Sunderland Universiteit yn Sunderland. Beide twillingbruorren studearren dêr cum laude ôf, en giene neitiid oan it wurk as keunstrestaurateur yn 'e Katedraal fan Durham, foar't se úteinsetten mei in karriêre as freelance keunstners.
Yn 1987 krigen de bruorren Youll in foet tusken de doar op it mêd fan science fiction- en fantasykeunst, doe't harren wurk belangstelling loek ûnder de 45e Science Fiction-Wrâldkonvinsje, dy't dat jiers holden waard yn it Ingelske Brighton. Stephen Youll syn earste opdracht wie foar it meitsjen fan 'e omslach, tegearre mei syn broer Paul, fan 'e roman Emerald Eyes fan Daniel Keys Moran, dy't publisearre waard troch útjouwerij Bantam Books. De twillingbruorren setten harren gearwurking fuort oant Stephen Youll úteinlik yn 1989 nei de Feriene Steaten ferfear.
Hoewol't er oarspronklik benammen mei akrylferve wurke, stapte Youll oer nei it gebrûk fan oaljeferve. Yn 'e Feriene Steaten wurke er in protte foar de útjouwerijen Ballantine Books, Del Rey Books, Warner Books, Avon Publications en DAW Books. Omslaggen fan syn hân pronken û.m. op 'e werútjefte fan I, Robot (1990), fan Isaac Asimov; de boeken A Game of Thrones (1996), A Clash of Kings (1998) en A Storm of Swords (2000) fan George R.R. Martin; en de boeken Rider at the Gate (1995), Cloud's Rider (1996), Finity's End (1997), Precursor (1999) en  Defender (2001) fan C.J. Cherryh. Dêrnjonken wurke Youll ek foar DC Comics en IBM.
Wytse Fons
Jonker Wytse Fons (Frjentsjer?, ? – dêre, 1797) wie in ferearmoede Frysk ealman en bollehâlder yn Frjentsjer, dêr't er yn it lêste hûs foar de Noarderpoarte wenne. Hy wie in singeliere man, dy't der opfettings op nei hold fan in ôfwikend soarte as wat yn syn tiid wenstich wie, en nei syn dea moatte der yn Frjentsjer en omkriten noch lang ferhalen oer him gien wêze. Waling Dykstra tekene dêr in iuw letter noch ferskate fan op foar syn Uit Friesland's Volksleven.
Anekdoates oer Fons (optekene troch Waling Dykstra)
Fons wie de lêste telch út syn laach en alhiel ta reapsein brocht. Hy ûnderhold himsels, krekt as syn heit foar him, mei it stedsamt fan bolleman, al wiene dêr gjin grutte ynkomsten oan ferbûn. Yn syn jonkheid hie men him wolris oanfitere om tsjinst yn it Steatske leger te nimmen, mar dêrop andere er stiiffêst dat er net by syn heit wei koe en dat de bolle him genôch opbrocht. Doe't syn heit yn it stjerren lei, woed er lykwols hawwe dat de âldman him oerein joech, sizzende: "War dy heite! Fen ús folk is nimmen op bêd stoarn."
Ien fan syn favorite siswizen wie: "Der is gjin swietter swiet as regear en bihear, mar nin swiet dat sa gau oan 't gêstjen giet." Dat helle er ek oan doe't men him as ealman nei de Fryske lângeanne ta hawwe woe, en boppedat seid er dat er dêr net paste, want de grutste wied er net en de lytste woed er net wêze. Wol wied er goed thús yn 'e skiednis fan Fryslân en lei de Fryske taal him nei oan it hert. Hy lies wol de bibel, mar nea teologyske of oare godstsjinstige boeken, want dy hiene neffens him de wrâld bedoarn.
Al hoe deunoan oft er ek wie, hy wegere fan lykfolwa jild of geskinken oan te nimmen, sels yn 't lêstoan, doe't er op syn stjerbêd lei, en de Frjentsjerter notabelen him alderlei iten en drinken "ter verkwikking" tastjoerden. De iennichste útsûndering dêrop wie de hazze, dy't er ienris yn it jier yn 'e jachttiid oannaam fan grytman Sikke van Goslinga, te Doanjum. Hy kaam by dyselde ek ienris jiers op besite en neamde dan elkenien, oant de freules oan ta, sljochtwei by de foarnamme. Op sa'n besyk trof er dêr ek ienris steedhâlder Willem IV; "en, wel ziende dat hij met een zonderling te doen had, vroeg de prins hem wie hij was. En het antwoord luidde: 'Wytse Fons, friesch edelman en bulleman te Franeker.'"
Doe't de steedhâlder syn mem, Marijke-muoi, ris by ien fan 'e perfesters fan 'e Frjentsjerter Universiteit op besite wie, stjoerde hja immen nei Fons ta mei it boadskip dat hja him ek wolris moetsje woe en oft er net ek dêr komme woe dêr't sy doe tahold. Der koe sels wol in rydtúch stjoerd wurde om him te heljen en wer thús te bringen. Mar Fons stegere it fersyk ôf mei de wurden: "As se my wat te sizzen hat, komt se hjir mar." Dat dyselde jûns, by har ôfreis út 'e stêd, hold de koets fan 'e prinsesse stil by Fons foar de doar. De man kaam út 'e hûs en joech him nei it doarke fan 'e koets en praatte dêr in hoart mei har op in sljochtwei manear, sa't syn wenst wie. De prinsesse sei him mei gragens wat tahawwe te wollen om syn libben wat nofliker te meitsjen, mar Fons betanke har en sei dat er alles hie dêr't er ferlet fan hie.
By syn dea, yn 1797, die bliken dat er tritich gûne neilitten hie foar syn begraffenis, dy't er al sûnt jierren foar dat doel reeholden hie. Dàt, en de ferhalen oer him, wie likernôch syn hiele neilittenskip. Mei him stoar it slachte Fons út.
Grutte Tsjerke (Maasslûs)
De Grutte Tsjerke (Nederlânsk: Groote Kerk) is in protestantsk tsjerkegebou yn Maasslûs, Súd-Hollân. De tsjerke waard yn de jierren 1629-1639 boud en op 9 oktober 1639 iepene. Bekend is û.o. it troch Rudolf Garrels boude oargel. Maasslûs hie al in lytsere tsjerke dy't yn 1500 boud wie, mar dy waard nei de iepening fan de nije Grutte Tsjerke, dy't dêrom ek wol Nije Tsjerke neamd wurdt, sletten.
Skiednis
De tsjerke waard op de skâns boud, dy't in heale iuw earder oanlein wie tsjin de Spaanske troepen. De bou koe realisearre wurde troch in heffing op de hearringsfangst. Foarbyld foar it ûntwerp wie de Amsterdamske Noardertsjerke. Lykas dy tsjerke krige de Grutte Tsjerke in grûnplan fan in gryksk krús, oars as de Amsterdamske Noardertsjerke krige de Grutte Tsjerke lykwols noch goatyske spitsbôgefinsters. De tsjerke heart ta de earste protestantske nijboutsjerken fan it lân. Oarspronklik soe de tsjerke in grutte krusingstoer krije, mar dy wie te swier en waard ferfongen troch in lytsere. De westlike toer waard fan 1648 oant 1650 boud neffens in ûntwerp fan Arent fan 's-Gravesande.
De tsjerke waard mei omlizzende hûzen op 18 maart 1943 troch in squadron fan de Royal Australian Air Force bombardearre en slim skeind. By it bombardemint kamen ek achttjin boargers om it libben. It doel fan it bombardemint wie in oaljeraffinaderij, mar dat mislearre om't it squadron te heech fleach en it doel miste. It histoaryske oargel waard sparre en noch yn 'e kriich waard útein set mei de reparaasje. Hjoeddedei betinke stiennen yn de strjitte it bombardemint op Maasslûs.
Ynrjochting
De tsjerke hat in ryk ynterieur. Dêrûnder in koerhek, in preekstoel mei klankboerd en dooptún en in ryk bewurke hearebank út de 17e iuw. De fiif kroanluchters binne 18e-iuwsk. Fierder is renêssânse tekstboerd en in gildboerd fan de fiskers (1649) mei seesichten, skildere troch A. van Beyeren, it besjen wurdich.
Oargel
It oargel fan de Grutte Tsjerke waard tusken 1730 en 1732 boud troch Rudolf Garrels. Govert van Wijn, in rike ynwenner, betelle de bou en doe't er op 4 desimber 1732 njoggentich jier waard is it oargel yn gebrûk nommen. It oargel is neffens de hearskjende moade in pear kear feroare en is by de lêste restauraasje troch Pels & Van Leeuwen nei de sitewaasje fan 1840 werom brocht. Twa registers letter tafoege registers (Open Subbas 16′ út 1938 en de Bazuin 32′ út 1975) bleaune bewarre. It trijemanualige oargel besit 50 registers en in frij pedaal.
De organist moat neffens de oanstellingsbetingsten in pear kear yn 't jier in oargelkonsert jaan. De opbringst dêrfan wurdt brûkt foar it ûnderhâld fan it ynstrumint.
Jakobtsjerke (Droegeham)
De Jacobtsjerke is ien fan de twa tsjerkegebouwen fan de protestanske gemeente fan Droegeham.
Skiednis
De tsjintwurdige Jakobtsjerke ferfong yn 1967 in âldere tsjerke op it plak út 1877 en waard yn 1981 ferboud en fergrutte. Fan de tsjerke út 1877 bleau de gevelstien ta oantinken fan de earste stienlizzing yn de muorre fan de moderne tsjerke bewarre.
De namme fan de tsjerke ferwiisd nei it moazayk oan de muorre, dat de sliepende Jakob en de ljedder nei de Himel mei twa ingels útbyldet.
Oargel
It oargel op de kreake waard yn 1981 troch de Grinslânske firma Mense Ruiter boud.
Salford (Grut-Manchester)
Salford is in Britske stêd yn noardwestlik Ingelân, dy't it sintrum foarmet fan 'e gemeente Salford, hoewol't it gemeentebestjoer syn sit hat te Swinton. Salford heart tsjintwurdich it ta it greefskip Grut-Manchester, hoewol't it histoarysk sjoen in ûnderdiel fan Lancashire wie. It leit yn in meänder fan 'e rivier de Irwell, dy't yn it easten de grins foarmet mei de gemeente Manchester. De ta Salford hearrende wiken Broughton en Kersal lizze oare kant de rivier. Salford waard yn 1926 as stêd erkend, en hie yn 2001 hast 73.000 ynwenners.
De skiednis fan Salford giet werom oant de prehistoarje. Oant de Yndustriële Revolúsje wie Salford in grutter en wichtiger plak as Manchester, mar sûnt de midden fan 'e achttjinde iuw wiene dy rollen omdraaid en hjoed de dei falt Salford suver yn it neat njonken syn reuseftige buorstêd oare kant de rivier. Yn de achttjinde en njoggentjinde iuw ûntjoech Salford him ta in yndustryplak dat bekendstie om katoen- en sidespinnerijen en -weverijen mei in sterke ekonomyske basis. Yn de tweintichste iuw rekke de yndustry lykwols yn it neigean, en ûntwikkele Salford him ta in sintrum fan heger ûnderwiis, mei û.m. de Universiteit fan Salford en wrâlds earste biblioteek dy't foar elkenien folslein fergees is. Yn 'e MediaCityUK binne sûnt 2011 de telefyzjestjoerders CBBC en BBC Sport fêstige. De binnenstêd fan Salford is in griemmank fan sanearre kwaliteitsbuerten en gewelddiedige efterstânswiken.
Berne yn Salford
left|thumb|250px|[[MediaCityUK, op it plak fan 'e âlde yndustryhaven fan Salford.]]
De Hoop (Maasslús)
De Hoop is in nôtmûne yn de Súd-Hollânske stêd Maasslús.
Olympyske Simmerspullen 2016
De Olympyske Simmerspullen fan 2016 (Portegeesk: Jogos Olímpicos de Verão de 2016), offisjeel bekend as de Spullen fan de XXXI Olympiade, wiene in grut ynternasjonaal sportevenemint yn 'e tradysje fan 'e Olympyske Spullen, dat yn 'e simmer fan 2016 holden waard yn it Brazyljaanske Rio de Janeiro. Hoewol't dizze edysje fan 'e Simmerspullen formeel fan 5 oant 21 augustus rûn, wiene de groepswedstriden fan it frouljusfuotbal al op 3 augustus úteinset, twa dagen foar de iepeningsseremoanje. Oan 'e Spullen diene mear as 11.000 sporters mei út 206 ûnderskate lannen. Foar Kosovo en Súd-Sûdan wie dit har earste dielname ea oan 'e Olympyske Spullen. It evenemint omfieme fierders 306 ûnderdielen yn 28 ferskillende sporten, wêrfan't it meastepart organisearre waard yn of om Rio de Janeiro, wylst in diel 'útbestege' waard oan fiif oare Brazyljaanske stêden, te witten: Belo Horizonte, Brasilia (de haadstêd), Manaus, São Paulo en Salvador. De Spullen fan Rio de Janeiro wiene de earste edysje fan 'e Olympyske Spullen (Simmer- en Winterspullen) dy't yn Súd-Amearika holden waarden, en teffens de earsten dy't yn in Portegeesktalich lân holden waarden. Nei de Olympyske Simmerspullen waarden yn Rio de Janeiro ek de Paralympyske Simmerspullen organisearre.
De Hoop (Maasslús)
Skiednis
It boujier fan de mûne is net wis. Faak wurdt it jier 1792 neamd, mar oannommen wurdt dat de mûne âlder is. Fanwegen de foarm fan de mûne wurdt it jier 1690 net útsluten. Wis is wol dat de mûne in houten foargonger hie, dy't al yn 1611 bestie.
Olympyske Simmerspullen 2016
Organisaasje en swierrichheden
De organisaasje fan 'e Olympyske Simmerspullen fan Rio de Janeiro waard pleage troch ferskate swierrichheden en skandalen. Yn it foarste plak fûn in grut part fan 'e Brazyljanen dat it regear mei de organisaasje fan it evenemint foar miljarden dollars fuortsmiet dy't better brûkt wurde kinnen hiene foar de sûnenssoarch, de nasjonale ynfrastruktuer of it miljeu. Sadwaande wiene der yn 'e oanrin nei en ek noch ûnder de Spullen ferskate grutte demonstraasjes tsjin it sportbarren.
De Hoop (Maasslús)
Skiednis
Nei bliksemynslach yn 1903 ûnstie der brân, dy't rillegau dwêste wurde koe sadat de skea beheind bleau. It like der ynearsten op dat de mûne ôfbrutsen wurde soe, mar de gemeente kocht de mûne oan en ferkocht de mûne letter wer oan in partikulier. Sûnt 1938 wie de gemeente wer eigener, dy't de mûne yn 1944-1945 wer wurkje liet om nôt foar de hongerjende befolking te meallen. Yn 1949 liet de gemeente in grutte restauraasje útfiere.
Olympyske Simmerspullen 2016
Organisaasje en swierrichheden
Troch in ekonomyske krisis yn Brazylje kaam fierders de oanlis fan 'e nedige sportfasiliteiten, ynfrastruktuer en de ûnderkommens fan 'e sporters yn 'e knipe. In protte projekten kamen pas luttele dagen foar de iepeningsseremoanje ree en guon bûtenlânske ôffurdigings wiene min te sprekken oer de steat fan har ferbliuwen yn it Olympysk doarp, dêr't nei't it skynt lekkende wetterliedings en bleatlizzende elektrisiteitsbekeabeling fuort njonkeninoar foarkaam. Troch inregearingskrisis wêrby't de Brazyljaanske presidinte Dilma Rousseff in fearnsjier foar de Spullen oan 'e kant waard op beskuldiging fan korrupsje waarden dizze swierrichheden noch oanboaze.
De Hoop (Maasslús)
Skiednis
Troch it brekken fan de boppe-as yn 1963 stoarte it wjukkekrús nei ûnderen. Oan it begjin fan de jierren 1970 folge wer in restauraasje. De mûne krige û.o. in nij wukkenkrús mei Ald-Hollânsk hekwurk. Foarhinne hiene de wjukken it sûnt de jierren 1950 oanbrochte Ten Have-systeem.
Olympyske Simmerspullen 2016
Organisaasje en swierrichheden
In probleem fan in hiele oare grutte wie de Baai fan Guanabara, dêr't it hurdsilen en wynsurfen holden waard, mar dy't desennialang troch Rio de Janeiro brûkt wie om it rioelwetter op te loazen. It organisearjend komitee hie ûnthjitten dat de baai skjinmakke wurde soe, mar dêr kaam neat fan op 'e hispel en doe't de Olympyske Spullen úteinsetten, wie der inkeld besocht om it driuwend ôffal út it sylwetter te kearen. Ferskate silers seine dat dit it smoarchste wetter wie dêr't se ea op syld hiene, en oaren, dy't oerboard slein of kapseisd wiene, rapportearren neitiid dreech te bestriden bakteriële ynfeksjes.
Ta ein beslút hie it Ynternasjonaal Olympysk Komitee (IOC) syn eigen soargen, mei it Russysk dopingskandaal, dat in skaad oer de Olympyske Simmerspullen fan 2016 smiet. De Russyske atletykploech waard hielendal útsletten fan dielname, mar it IOC besleat in pear dagen foar de iepening fan 'e Spullen dat oare Russyske sporters wol dielnimme mochten as harren respektivelike ynternasjonale sportbûnen dat goedkarden. Dy beslissing kaam it IOC op in protte krityk te stean, net yn it lêste plak fan 'skjinne' atleten, dy't poerlulk wiene dat bewiisde dopingbrûkers dochs talitten waarden. Doe't in pear dagen nei de iepeningsseremoanje it Ynternasjonaal Paralympysk Komitee (IPC) àl besleat om 'e hiele Russyske ploech út te sluten fan dielname oan 'e Paralympyske Simmerspullen fan 2016, pleatste dat de eardere beslissing fan it IOC hielendal yn in nuver ljocht.
Sporten
De folgjende sporten makken diel út fan 'e Olympyske Simmerspullen fan 2016, mei it tal ûnderdielen tusken heakjes. (Offisjeel wiene der 28 sporten, mar dan wurde alle wettersporten as ien sport beskôge en bgl. follybal en strânfollybal ek.)
Dielnimmende lannen
De dielnimmende lannen oan 'e Olympyske Simmerspullen fan 2016, mei it tal yndividuële sporters oanjûn.
Shakespeare in Love
Shakespeare in Love is in Britsk-Amerikaanske film út 1998 ûnder rezjy fan John Madden, en mei yn 'e haadrollen Joseph Fiennes en Gwyneth Paltrow. It kin sjoen wurde as in romantyske komeedzje, mar likegoed kin it as in tragikomeedzje opfetten wurde. It ferhaal, dat skreaun waard troch Marc Norman en Tom Stoppard, giet oer de elizabetaanske toanielskriuwer William Shakespeare, dy't behelle rekket yn in ferbeane leafdesaffêre wylst er syn trageedzje Romeo en Julia oan it skriuwen is. De foarfallen út 'e film binne folslein fiktyf, al binne de rollen fan Shakespeare sels en ferskate oare personaazjes basearre op histoaryske figueren. Dêropta ferwize in protte rollen, teksten en ûntwikkelings yn 'e plot nei Shakepeare syn toanielstikken. Shakespeare in Love, dat oerset wurde kinne soe as "Shakespeare Fereale", wûn in grut tal prizen, wêrûnder trije BAFTA's (de wichtichste Britske filmpriis) en sân Oscars, û.o. foar de bêste film, bêste aktrise (Gwyneth Paltrow) en bêste byrol fan in aktrise (Judi Dench).
Plot
Yn it Londen fan 1593 is William Shakespeare in earme toanielskriuwer foar Philip Henslowe, de eigner fan 'e skouboarch The Rose. Hy wurket oan in nije komeedzje, Romeo en Ethel, de Seerôversdochter, mar mei't er lêst hat fan writer's block is er net by steat om dat toanielstik ôf te meitsjen. Likegoed begjint er mei audysjes foar de rol fan Romeo. In jongfeint dy't fan Thomas Kent hjit, kriget de rol nei't er yndruk op Shakespeare makke hat by syn audysje, en dêrby de toanielskriuwer flaaike hat mei syn leafde foar Shakespeare syn eardere stikken. It docht lykwols al gau bliken dat Kent eins Viola de Lesseps is, de dochter fan in begoedige keapman dy't o sa graach toanielspylje wol, mar har dêrfoar as man ferklaaie moat om't toanielspyljen yn 'e Elizabetaanske Tiid foar froulju ferbean is en alle frouljusrollen troch manlju en opslûpen jonges spile wurde.
Nei't Shakespeare har wiere identiteit ûntdutsen hat, begjinne hy en Viola temûk in hertstochtlike affêre. Hja fungearret foar him as in soarte fan muze, en hy kriget wer ynspiraasje om te skriuwen. Op advys fan syn kollega Christopher Marlowe, mei wa't er in freonlike rivaliteit ûnderhâldt, wurket Shakespeare it stik dêr't er mei dwaande is hielendal om ta wat de trageedzje Romeo en Julia wurde sil. Viola en hy witte lykwols dat harren leafde gjin lang libben beskern wêze sil, mei't Viola har âldelju foar har in houlik oan it beävensearjen binne mei Lord Wessex, in ealman dy't it jild fan 'e rike keapmansfamylje brek is. Boppedat is Shakespeare sels in troud man, al is er al tiden by de frou wei. As Viola ûntbean wurdt oan it Keninklik Hof, ferklaait Shakespeare himsels as in frou, en beselskippet er har as har nicht. Oan it hof bepraat er Wessex om der £50,— ûnder te ferwedzjen dat gjin toanielstik it wêzen fan 'e wiere leafde werjaan kin. As Romeo en Julia in súkses wurdt, sil Shakespeare as toanielskriuwer it jild winne. Keninginne Elizabeth I, dy't graach oer Shakespeare syn stikken mei, stimt der mei yn om tsjûge foar de weddenskip te wêzen.
Edmund Tilney, de Master of the Revels, in hofdignitaris dy't û.m. oer de skouboargen giet, wurdt it geroft trochdien dat der in frou diel útmakket fan it toanielselskip yn The Rose, en jout befel om dat teäter te sluten foar ûnseedlikheid. No't Romeo en Julia poadium noch haadrolspylster mear hat, liket it derop dat it nea opfierd wurde sil, oant Richard Burbage, de eigner fan 'e konkurrearjende skouboarch The Curtain Shakespeare syn seal oanbiedt. Shakespeare nimt sels de rol fan Romeo op him, wylst in opslûpen jonge de rol fan Julia spilet. Viola heart dat it stik opfierd wurde sil op har troudei, en nei de seremoanje giet se temûk nei de skouboarch ta. Krekt foar't de opfiering úteinsette sil, kriget de jonge dy't Julia spylje moat ynienen it burd yn 'e kiel. Op it lêste nipperke ferfangt Viola him, dy't dan dus in jonge spilet dy't in famke spilet. Viola en Shakespeare harren hertstochtlike werjefte fan 'e ferbeane minners Romeo en Julia lit it hiele publyk de siken stûkje.
Tilney arrivearret yn 'e skouboarch mei Wessex, dy't einlings begrepen hat wêr't syn nije breid hinne gien is. Tilney is fan doel en pak it hiele publyk op foar ûnseedlik hâlden en dragen, mar syn plan rint op 'e klippen as bliken docht dat de keninginne ûnder de taskôgers is. Hoewol't Elizabeth Viola werom ken, ûntmaskeret se har net, mar ferklearret se ynstee dat de rol fan Julia spile is troch Thomas Kent. It leit lykwols bûten de macht fan 'e keninginne om in wettich houlik te ûntbinen, dat se oarderet "Kent" om Viola op te heljen, sadat dy mei har man Wessex skip gean kin nei de koloanje Firginia. Elizabeth stelt fierders dat Romeo en Julia it wêzen fan 'e wiere leafde goed werjûn hat, en dat Wessex Shakespeare dus £50,— skuldich is, persiis it bedrach dêr't Shakespeare ferlet fan hat om in oandiel yn it foaroansteande toanielselskip de Lord Chamberlain's Men te keapjen. Dêrop draacht de keninginne Shakespeare op om 'e oare kear, foar trijekeningen, wat fleurigers te skriuwen.
Viola en Shakespeare nimme ôfskie, allebeide berêstend yn har lot. De film beslút as Shakespeare úteinset mei it skriuwen fan 'e komeedzje Trijekeningejûn, en him dêrby foarstelt dat syn leafste oanspielt op 'e kust fan in frjemd lân, nei't se skipbrek lit hat. Hy prakkesearret lûdop: "Want hja sil foar ivich myn heldinne wêze, en har namme sil wêze... Viola", in sterke jonge skipbreklinge dy't harsels ferklaait as in jongfeint (sjoch: Trijekeningejûn).
Produksje
It oarspronklike idee foar Shakespeare in Love foel senarioskriuwer Marc Norman oan 'e ein fan 'e tachtiger jierren al yn. Hy liet regisseur Edward Zwick in kladferzje fan it senario sjen, en doe't it nijs dêroer begûn te sirkulearjen, bea aktrise Julia Roberts oan om 'e rol fan Viola te spyljen. Zwick hie lykwols beswieren tsjin Norman syn senario, en hierde toanielskriuwer Tom Stoppard yn om it te ferbetterjen.
De film gie yn 1991, mei Zwick as regisseur, de produksjefaze yn by filmstudio Universal Studios, mar hoewol't de dekôrs en kostúms al makke waarden, wie de rol fan Shakespeare noch altiten iepen. Julia Robert hold út dat nimmen oars as Daniel Day-Lewis dy rol goed spylje koe, mar Day-Lewis hie gjin belangstelling foar de rol, en doe't Roberts him net oerhelje koe, loek sy har ek út it projekt werom. Dat wie seis wike foar't de opnamen begjinne soene. De produksje waard stillein, en Zwick, dy't mei it projekt begûn te suteljen, slagge it earst mar net om oare studio's der waarm foar te meitsjen.
Uteinlik toande Miramax Films belangstelling foar it senario, mar dy studio woe John Madden as regisseur hawwe. Miramax-direkteur Harvey Weinstein waard de produsint, en wist Hollywood-akteur Ben Affleck en de Britske Shakespeare-fertolkster dame Judi Dench te bepraten om lytse roltsjes yn 'e film te ferfoljen. Joseph Fiennes en Gwyneth Paltrow waarden oanlutsen om 'e haadrollen te spyljen. Uteinlik wie Shakespeare in Love yn 1998 klear, al waard de film noch flink oanpast nei de earste testfertoanings. Sa waard de sêne mei Shakespeare en Viola yn it boat op 'e nij filme om it emosjoneler te meitsjen, en fierders waarden guon tekstregels fannijs opnommen om 'e redens foar Viola har houlik mei Wessex te fertsjutskjen. De ein waard ûnderskate kearen feroare, oant Stoppard úteinlik betocht dat syn ôfskie fan Viola Shakespeare ynspirearje koe ta in nij toanielstik.
Evangeelje fan Mattias
It Evangeelje fan Mattias is in ferlern giene, algemien as apokryf beskôge kristlike religieuze tekst, besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel. It wie nei alle gedachten in pseudepigrafysk geskrift, dat taskreaun waard oan 'e apostel Mattias (dy't nei de himelfeart fan Jezus Kristus keazen waard om 'e ferrieder Judas Iskariot te ferfangen; sjoch: Hannelingen fan de Apostels 1:15-26).
It Evangeelje fan Mattias wurdt neamd yn 'e wurken fan tsjerkfaars (wêrûnder Klemins fan Aleksandrië, Origenes, Hieronymus fan Stridon en paus Eusebius), mar is net oerlevere. Der bestiet te min bewiismateriaal om útmeitsje te kinnen oft de krektlyk ferlern giene Tradysjes fan Mattias ien en deselde tekst wie of net.
Harlingen (Nij-Jersey)
Harlingen is in plak (census-designated place en unincorporated place) yn de steat Nij-Jersey, yn de Feriene Steaten. It leit besuden Montgomery yn de county Somerset. Neffens de folkstelling yn 2010 hie it plak 297 ynwenners. Harlingen hat sûnt 1727 in Nederlânsk herfoarme tsjerke.
Sije Laverman
Ut syn libben
Sije waard berne yn Huzum. Hy wurke by it spoar en wenne yn Harns, Almelo, Amersfoart en úteinlik Amsterdam. Hy wie 22 jier doe't er boaske oan Grytsje Terpstra (1862 - 1927). Yn Amersfoart wie er foarsitter fan de Fryske Krite 'Ut en thús' en mei syn frou ynskreaun by de Remonstrantske gemeente. Yn Amersfoart is er ek út ein set mei it publisearjen fan syn wurk. As skriuwer hie er syn hichte punt fan 1907 oant yn 1912. Hy brûkte tige aparte fersfoarmen en moderne styleleminten, oars as wenst wie yn Fryske literêre rûnten fan dy tiid. Hy stoar yn de âldens fan mar 56 jier. Nei syn dea waard er rillegau fergetten en hy komt net foar yn literêre neislachwurken.
Wurk
In kar:
Aliza Rusk
Aliza Rusk, echte namme ûnbekend (Riga, 28 jannewaris 1974), is in rêstend Letsk neakenmodel en pornografysk aktrise fan etnysk Russysk komôf, dy't ek wol wurke hat ûnder de artystenamme Aliza. Hja is 1.80 m lang.