cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Turn Coat
Ynhâld
Nei't Harry de man mei gebearten dúdlik makket dat er him trochhat en mei him prate wol, besiket dyselde út te naaien, mar Toet-toet hat syn auto sabotearre, dat hy giet nearne hinne. It blykt in begjinnend privee-detektive te wêzen dy't Vince Graver hjit. As Harry him fertelt dat er brûkt wurdt foar it belizzen fan in moardoanslach, beslút Graver dat er neat mear mei syn opdrachtjouwer te krijen hawwe wol. Oan 'e oare kant is er ek sa ynteger dat er wegeret om Harry de namme fan syn opdrachtjouwer te fertellen. Harry kin soks op himsels wol wurdearje, mar it komt him no al ferhipte min út. Mar Molly seit dat sy wol eefkes mei de man prate sil. Se docht har beha ûnder har T-shirt wei, triuwt har boarsten foarút en stekt heupwidzjend de strjitte oer – en komt net folle letter werom mei de namme fan in Evelyn Derek, dy't wurket by it abbekatekantoar Smith, Cohen & Mackleroy. As Harry dyselde yn har kantoar opsiket, docht bliken dat se him net fertelle kin wa't har opdrachtjouwer is, om't der mei har ûnthâld omknoeid is troch in fampier fan it Wite Hôf.
As Harry wer thúskomt, treft er dêr Anastasia Luccio oan, dy't yn syn appartemint Morgan ûntdutsen hat, wêrnei't se troch Molly oanfallen is om foar te kommen dat se daliks de warders derby roppe soe. Op 'e nij is it Mouse dy't de sitewaasje delbêde hat oant Harry thúskaam. Luccio is lulk dat Harry tsjin har liigd hat, mar kin syn motiven dêrfoar wol begripe. As Morgan, dy't al mear as in iuw op Luccio fereale west hat, foar it ferstân kriget dat sy in relaasje mei Harry ûnderhâldt, liedt dat ta oanboazjende spannings. Luccio beslút Harry en Morgan te helpen. Om't it iennichste spoar dat Harry witten hat te finen, nei it Wite Hôf liedt, sette Harry en Luccio ôf nei it lângoed fan Lara Raith, dat noardlik fan Chicago leit. Dêr ûndersteane se Lara oer de belutsenens fan it Wite Hôf by de saak, mar Lara hâldt út dat se nearne fan ôfwit. Wylst se yn 'e Raith-filla binne, kringt de skinwalker it gebou binnen. It wêzen makket koarte metten mei it befeiligingspersoniel en falt dan Harry, Luccio en Lara Raith oan. Luccio rint dêrby in brutsen kaaibonke op, wat har behinderet om fierder mei te fjochtsjen. As Harry foar it ferstân kriget dat de skinwalker mar wat mei him en Lara omboartet, easket er te witten wat it wêzen no eins wol. De skinwalker antwurdet dat er Morgan hawwe wol, dy't uterlik moarn tsjin sinne-ûndergong oan him oerdroegen wurde moat. Sa net, dan sil er Thomas fermoardzje, dy't er oermastere hat en finzen hâldt.
Nei't it walchlike wêzen him ôfjûn hat, slút Harry in tydlik ferbûn mei Lara Raith om mei de skinwalker ôf te weven. Se komme ta de konklúzje dat it omgriemen mei it ûnthâld fan Evelyn Derek it wurk west hawwe moat fan Madeline Raith, dy't wol thús wie doe't de skinwalker oanfoel, mar net opdaagjen kommen is om 'e Raith-filla te ferdigenjen. Harry ornearret dat se as marionet brûkt wurdt en dat se fia har de 'poppespiler' fine kinne. Hy draacht oan Lara, dy't konneksjes yn it ynternasjonale bankwêzen hat, de gegevens oer fan 'e bankrekken dy't op namme fan Morgan iepene wie, om te sjen wêr't it jild hinne liedt. Harry kin de skinwalker net opspoare troch gebrûk te meitsjen fan tsjoenderij, mar om't it wêzen sein hat dat Harry him berikke kin fia Thomas syn mobile tillefoan, freget Harry Lara om ris te sjen oft se de mobile tillefoan ek mei technyske middels opspoare kin. Ear't er de Raith-filla ferlit, siket Harry Justine op, dy't by it gefjocht slim ferwûne rekke is troch in feech mei de klauwen fan 'e skinwalker. Justine, dy't heal platspuite is mei pinestillers, neamt yn it bywêzen fan Luccio dat Thomas Harry syn healbroer is. Underweis werom nei syn appartemint seit Luccio ta dat geheim stilhâlde sillen of it moat wêze dat it echt net oars kin.
De iennichste line nei dy opdrachtjouwer ta dy't Harry-en-dy yn 'e hannen hawwe, is Biner, dy't noch altyd fêstholden wurdt troch de plysje. Harry freget Murphy lykwols om him gean te litten. By it op hurdhannige wize losmeitsjen fan syn hânboeiens skuort Murphy him oan it hier, sadat se wat hierren fan him yn 'e hannen hâldt. Dy brûkt Harry om in betsjoening te meitsjen dêr't se Biner mei folgje kinne. Mar Biner is ek net fan juster, en sadree't er frij is, giet er nei in motel ta, dêr't er al syn hier ôfskeard en yn 'e rivier springt, foar't er ûnder de dûs giet, om 'e wurking fan Harry syn betsjoenings ûnmooglik te meitsjen. Harry hie dêr al op rekkene, en hat om him te folgjen eins Vince Graver ynset. Biner, by wa't it nea opkomt dat in tsjoender in privee-detektive betelje kinne soe om immen te folgjen, liedt Graver nei in hotel yn 'e Chicago Loop ta, dêr't Harry en Murphy it fan him oernimme. Mei magyske middels wie Harry ôf te harkjen wat der yn Graver syn hotelkeamer bart. It docht bliken dat er dêr mei Madeline Raith is, oan wa't er syn teory fertelt dat Harry Morgan mei weromnommen hawwe moat nei syn appartemint. Dat wol Madeline net oan, om't neffens har nimmen sà dom wêze soe. Biner hâldt lykwols fol en de grize giet Harry oer de grouwe as er oppenearret dat de bêste wize om mei Harry en Morgan ôf te weven neffens him is om 'gewoan' Harry syn flatgebou yn 'e brân te stekken. Madeline wiist dat plan lykwols ôf, om't harren opdrachtjouwer wol dat Morgan de warders libben yn 'e hannen spile wurdt. Dêrom hat se in anonym tillefoantsje nei de warders makke, en sein dat Morgan by Harry Dresden ûnderdûkt is.
As er dat heart, rekket Harry in bytsje yn panyk, mar Murphy wit him gerêst te stellen troch derop te wizen dat de burokrasy fan 'e Wite Ried diskear ris yn syn foardiel wurket. It sil grif wol dagen duorje ear't de anonime tip fan Madeline trochspile is nei dejinge dy't him hawwe moat en dêr boppe oan 'e steapel komt te lizzen fan oanwizings dy't neilutsen wurde moatte. As Harry thúskomt, ûntdekt er dat Molly yn 'e tuskentiid besocht hat mei ferbeane tsjoenderij de holle fan 'e sliepende Luccio binnen te kringen. Se hat it mei de bêste bedoelings dien, om't se Luccio har hâlden en dragen net fertrout, en witten wol oft se soms ûnder in betsjoening ferkeart. Wat se dien hat, giet lykwols streekrjocht tsjin 'e regels fan 'e Wite Ried yn, en, wat minder is, se is trappearre troch Morgan. Harry seit har it mannewaar op, en it fanke is oprjocht beroufol, mar se seit ek dat Luccio neffens har yndie in tige lichte, subtile betsjoening oplein is.
De iene groep bestiet út 'e grize pakken dy't troch Biner oproppen binne. Harry liedt de warders, McCoy, Lara Raith en de fampieren harren yn 'e mjitte, wylst Alde Mai en Listens-to-Wind de oare groep fijannen ophâlde. Nei't mei de grize pakken ôfweefd is, geane Harry en Lara twaresom fierder om Biner en Madeleine Raith op te spoaren, wylst McCoy de warders en de oare fampieren werom liedt om Alde Mai en Listens-to-Wind te help te kommen. Lara rêdt Harry syn libben troch him foarby te hastigjen en in hângranaat ûntploffe te litten, wêrfan't de pinne fêstmakke wie oan in oer it paad spand tin triedsje, dat Harry net sjoen hie. Harry is troch de eksploazje eefkes út 'e tiid, en as er wer bykomt, is er finzen nommen troch Madeleine, dy't him fermoardzje wol. Se wurdt lykwols oanfallen troch Billy en Georgia, dy't har in skoft ophâlde. Harry wit ûnderwilens syn revolver te lûken. Hy sjit Biner del, dy't de beide wearwolven mei in jachtgewear te liif wol, en besiket dêrnei Madeleine dea te sjitten. Dat slagget lykwols net om't er sels noch dûbeld sjocht en fampieren in stik taaier binne as minsken. Uteinlik is it in hast folslein ferbrânde Lara Raith, dy't Harry op 'e nij rêdt troch Madeleine fan efteren oer it mad te kommen en oermânsk te wurden, wêrnei't se harsels genêst en Madeleine deadet troch Madeleine har libbensenerzjy op te sûgen sa't fampieren fan it Wite Hôf dat ornaris by minsken dogge.
Harry makket him út 'e fuotten om't er net wit oft Lara wol genôch selsbehearsking hawwe sil om op te hâlden as se alle libbensenerzjy út Madeleine sûgd hat, en om't er sels net har folgjende slachtoffer wurde wol. Hy sleept Biner, dy't yn syn boppeskonk rekke is, mei dêrwei. Biner fertelt him neitiid wat er wit oer Madeleine har opdrachtjouwer, wat net folle is, mar hy jout Harry ek in tas mei dêryn Madeleine har mobile tillefoan mei alles wat dêr eventueel yn stean kinne soe. Harry seit dat er, as de ynformaasje wat wurdich is, miskien wol ferjitte sil dat Biner net by de ûntploffing omkommen is. Biner seit ta om sa fluch mooglik te sjen dat er fan it eilân ôf komt en nea wer Harry syn paad te krusen.
Grutte Priis Formule 1 fan Dallas 1984
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Dallas 1984 yn Dallas op 24 juny 1984. It wie de njoggende race fan 16 races fan de Formule 1 yn 1984. Hy waard op it strjittesirkwy fan Fair Park hâlden. De race waard hâlden oer 67 omgongen, op it 3,9 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 261,37 km kilometer.
Turn Coat
Ynhâld
As Harry fia Demonreach de oankomst op it eilân gewaarwurdt fan 'e skinwalker, dy't Thomas by him hat, hastiget er him werom nei de ruïne fan 'e fjoertoer, dêr't er Morgan ûnder beskerming fan Molly efterlitten hat. Hy wit de slim ferwûne Thomas oan 'e gryp fan 'e skinwalker te ûntskuorren. Yn it gefjocht dat folget, smyt Harry alles yn 'e striid dat er hat, mar hy kin it wêzen net oan. As er úteinlik te'nein op 'e grûn leit, en de skinwalker him deadzje sil, wurdt it meunster earst ôflaat troch de dappere Toet-toet en dêrnei ûnderbrutsen troch de oankomst fan Joe Listens-to-Wind. De skinwalker mient dat er mei dyselde ek eefkes ôfweve sil, mar de Yndiaanske medisynman blykt in maatsje te grut, sadat it wêzen op 't lêst slim ferwûne it hazzepaad kieze moat. Neitiid kommunisearret Listens-to-Wind fia Harry mei de geast fan Demonreach, sadat it eilân sels helpt om 'e wêzens út it Nevernever te ferslaan dy't McCoy, Alde Mai en de warders en fampieren op it strân befjochtsje. Dat is it lêste dat Harry wit foar't er út 'e tiid rekket.
As er wer by besleur komt, is Harry yn it selskip fan Listens-to-Wind, McCoy, Alde Mai, harren warders en Lara Raith. Ear't se har ôfjout, fertelt Lara him dat sy en har famylje Thomas meinommen hawwe en him fersoargje sille. McCoy fertelt him dat de wêzens út it Nevernever, dy't se op it strân befochten hawwe, meunsterlik grutte spinnen wiene. Molly en Morgan befine harren ûnderwilens oan 'e binnenkant fan in bolfoarmich enerzjyfjild dat fuortkomt út in troch Harry betsjoend kristal; dat hied er har jûn foar it gefal dàt. Nimmen kin troch it enerzjyfjild hinne komme, wat de reden is dat de warders Morgan noch net yn 'e hechten set hawwe. Hoewol't de ferrieder binnen de Wite Ried, deselde dy't de spinnen út it Nevernever nei it eilân brocht hie, al lang wer fuortglûpt is en der gjin kâns mear bestiet dat Harry syn plan om him te foarskyn te lokjen, wurkje sil, wol Harry noch altyd gjin belies jaan en wegeret er om Morgan oan 'e warders oer te dragen. Dêrop jout Morgan him út eigen beweging oer en wurdt ôffierd nei Edinburgh, dêr't er de oare deis terjocht stean sil foar de moard op LaFortier.
Werom yn Chicago wurdt Harry yn 'e haven opwachte troch Vince Graver, dy't him in stikmannich foto's oerlanget. Dy hat er yn opdracht fan Harry nommen yn 'e stege efter in âld slachthûs, dêr't men oerstekke kin fan Chicago nei it Nevernever om fia de koartst mooglik rûte yn Edinburgh te kommen. Of út Edinburgh wei yn Chicago, fansels. Op 'e foto's steane Alde Mai, McCoy, Joe Listens-to-Wind en de warders dy't by harren wiene, en noch ien oare persoan, dy't dy jûns neat yn Chicago te sykjen hie. As Harry de foto's oan Molly sjen lit, begrypt se dat de hiele konfrontaasje op it eilân inkeld de oandacht ôfliede moast fan it feit dat eltse tsjoender dy't hastich út Edinburgh kaam op dat iene punt yn Chicago arrivearje moast. Nei in koarte nacht reizgje Harry en Molly nei Edinburgh, dêr't se as tsjûgen by it proses fan Morgan oanwêzich wêze moatte. Harry ljochtet yn 't foar McCoy yn oer syn ûntdekking. By it proses wachtet er oant it lêste stuit foar't er yn oanwêzigens fan fiifhûndert tsjoenders de wiere skuldige oanwiist: Samuel Peabody, dy't as haad fan 'e burokrasy fan 'e Wite Ried tagong hat ta alderhanne topgeheime ynformaasje.
Ear't er lykwols finzen nommen wurde kin, ropt Peabody in mistwêzen út it Nevernever op dêr't de hiele Hege Ried foar nedich is om it te betwingen. Dat jout him de kâns om sels út te naaien. Hy kin yn 'e Ferburgene Sealen gjin poarte nei it Nevernever iepenje, en moat dêrom geandefoets it haadkertier ferlitte foar't er wier ûntsnappe kin. Harry set de efterfolging yn en wit him úteinlik by te heljen as er bûten de bûtenste poarte oerstapt nei it Nevernever. De beide tsjoenders wrakselje, en Peabody, dy't sterker is as er liket, wurdt Harry, dy't de lêste dagen in ferskaat oan ferwûnings oprûn hat, oermânsk. Krekt ear't er Harry deadzje kin, folget Morgan, dy't op 'e nij oan syn bewekkers ûntkommen is, harren nei it Nevernever en sjit Peabody dea.
Troch al it draven binne Morgan syn wûnen lykwols wer iepengien, en hy stjert oan bloedferlies nei't er Harry ferteld hat wat er wier oantrof doe't er yn it fertrek fan LaFrontier wekker waard: hy seach Anastasia Luccio mei it beblette mês yn 'e hân oer it lyk fan LaFrontier stean. Hy pakte har it mês ôf wist har út 'e keamer te krijen foar't er sels mei it mês yn 'e hân trappearre waard. It wie dúdlik dat Luccio net wist wat se die en ek dat se der letter gjin inkele oantins oan hie. Se ferkearde dus sûnder mis ûnder in betsjoening fan Peabody, doe't se de moard begie. Harry begrypt dan ek wêrom't noch de moardner, noch LaFortier tsjoenderij brûkt hat, want in tsjoender kin dat inkeld as er wier leaud yn it doel wêrfoar't er it brûkt, en Luccio die dat dúdlik net. Wat LaFortier oanbelange, dy fertroude Luccio ymplisyt en seach de moard nei alle gedachten nea oankommen.
Wylst Harry yn Edinburgh opbetteret fan syn ferwûnings, docht neitiid bliken dat Peabody mei betsjoenings in grut diel fan 'e warders kompromittearre en ek de leden fan 'e Hege Ried op subtile wize beynfloede hie. Ien fan 'e dingen dêr't er ferantwurdlik foar wie, blykt de romantyske relaasje te wêzen dy't Anastasio Luccio mei Harry oangien is. Dat wie foar Peabody blykber in manear om Harry syn meneuvels yn 'e rekken te hâlden. Oan dy relaasje komt no dan ek in abrupte ein, hoewol't Harry en Luccio freonen bliuwe. Wat de ynformaasje fan Morgan oer de wiere moardner fan LaFortier oangiet, dy dielt Harry net mei Luccio sels, mar inkeld mei de Poartewachter, dy't Luccio behannelet foar har betsjoening troch Peabody.
As Harry safierhinne opbettere is dat er wer op hûs oan sil, wurdt er opsocht troch Ebenezar McCoy, dy't him meinimt nei in ôfhandich part fan 'e tunnels dêr't it haadkertier fan 'e Wite Ried út bestiet. Dêr fertelt er him dat de sit fan LaFortier yn 'e Hege Ried opfolle is mei Gregori Cristos, dy't in fertrouling fan LaFortier wie. Dy hat himsels bewiisd yn ferskate konfrontaasjes mei fijannen fan 'e Wite Ried, mar McCoy fertrout him net. Hy hat syn talitting ta de Hege Ried ôftwongen troch te driigjen oars mei syn oanhingers út 'e Wite Ried te stappen, wat de ûndergong fan 'e organisaasje betsjut hie. Harry, dy't wit dat de spinnen nei it eilân Demonreach brocht wiene troch twa tsjoenders dy't er nea sjoen hat, ornearret dat it om Peabody en Cristos gie, en dat it de Swarte Ried no slagge is om in ynfiltrant yn it bestjoer fan 'e Wite Ried te krijen. McCoy fertelt lykwols dat de Hege Ried ûnder lieding fan 'e Merlyn by in stimming besletten hat dat Peabody allinnich wurke en dat der gjin Swarte Ried bestiet. Hy mient dat de Merlyn benaud wie dat in erkenning fan it bestean fan sa'n organisaasje foar guon oanlieding wêze soe om dêr oansluting by te sykjen. Dêrmei hat de Merlyn lykwols in gearspanning binnen de Wite Ried nedich makke fan lju dy't wól yn it bestean fan 'e Swarte Ried leauwe en harren tsjin dy organisaasje oankantsje wolle. McCoy sels stiet oan it haad fan dy gearspanning, dy't er mei gefoel foar humor de 'Grize Ried' neamd hat. Harry slút him dêrby oan.
Kastraasje
Kastraasje (fan it Latynske castratus), yn it medysk jargon omskreaun as gonadektomy of orchidektomy, is de namme fan eltse hanneling dy't derfoar soarget dat in minske of bist it gebrûk fan 'e testikels ferliest. Dêrby kin men yn it foarste plak tinke oan it ôfsnijen, by in operaasje of op in oare wize, fan 'e testikels. Mar in oare foarm fan kastraasje is gemyske kastraasje, dy't plakfynt troch it ynnimmen fan farmaseutyske middels dy't liede ta it deäktivearjen fan 'e testikels. Kastraasje komt yn elts gefal foar sûnt it begjin fan 'e dokumintearre skiednis en nei alle gedachten langer. Yn 'e Aldheid omfieme it gauris it ôfsnijen fan sawol de testikels as de penis, eat dat ûntmanning hjit. Kastraasje liedt ta sterilisaasje (in ûnfermogen ta fuortplanting), en it soarget dêrnjonken ek foar in grutte fermindering fan 'e produksje fan beskate hormoanen, lykas testosteron.
Effekten
Manlju dy't kastrearre wurde foar't se de puberteit berikt hawwe, behâlde harren hege stim, net-spierde lichemsbou en lytse penis. Der bestiet ek grutte kâns dat sa'n persoan lyts fan stal bliuwt om't by him de produksje fan seksuële hormoanen yn 'e puberteit (om persiis te wêzen, fan oestrogeen troch de aromatisearring fan testosteron) de groei fan langere bonken stilset. It kin ek wêze dat sa'n persoan gjin skamhier kriget. Kastrearre manlju kinne har net fuortplantsje, mei't de dêrfoar ûnmisbere siedsellen yn 'e testikels produsearre wurde. In wiidferspraat misferstân is lykwols dat kastrearre manlju hielendal gjin seks hawwe kinne soene. Salang't net ek harren penis ôfsnien is (wat yn 'e Aldheid by kastraasje gauris dien waard), kinne kastrearre manlju lykwols yn teory seks hawwe. Dêrby moat oantekene wurde dat se troch gebrek oan testosteron dêrta net folle (of hielendal gjin) oanstriid fiele sille.
As de kastraasje nei it begjin fan 'e puberteit útfierd wurdt, sil yn 'e measte gefallen de oanstriid om seks te hawwen, it libido, sterk fermindere wurde of hielendal ferdwine. Ek de agresje nimt tige sterk ôf. By sokke manlju feroaret de stimhichte lykwols net. Guon kastrearre minsken hawwe melding makke fan feroarings yn 'e gemoedstastân, lykas it ûntstean fan depressiviteit of krekt fan in mear sereen libbensútsjoch, mar it tinken ûnder saakkundigen is dat soks wierskynlik minder oan gemyske feroarings yn harren hormoanhúshâlding leit as oan emoasjes dy't it gefolch binne fan it besef fan 'e ymplikaasjes fan 'e kastraasje. Fierders kin lichemskrêft en spiermassa wat ôfnimme, en itselde jildt foar de oanwêzigens fan lichemsbehierring. Kastraasje komt kealheid by manlju foar, as it dien wurdt foar't de oangeande persoan it hier ferliest. Hier dat al ferlern gien is, komt der net fan werom.
Histoarysk litten in protte eunugen, by wa't tagelyk mei de testikels ek de penis ôfset wie, oan ynkontininsje. Sûnder hormoanferfangingsterapy lije kastrearre manlju fierders oan symptomen dy't ek foarkomme by froulju dy't de menopauze berikt hawwe: hommelse tydlike stigings fan 'e lichemstemperatuer, stadich ferlies oan bonketichtens dat resultearret yn osteoporoaze (bonke-ûntkalking), en de niging om oan te kommen, wêrby't it ekstra gewicht benammen yn 'e foarm fan lichemsfet op 'e heupen en it boarst telâne komt. In wittenskiplik ûndersyk nei 81 histoaryske eunugen oan it Koreaanske Keninklik Hôf liet fierders sjen dat sokke kastrearre manlju trochinoar 14 oant 19 jier langer libben as ferlykbere net-kastrearre manlju út deselde sosjaal-ekonomyske klasse. Fan harren waard 3% (in tige heech persintaazje foar dy tiid) mear as hûndert jier âld. De reden foar dat ferskil liket benammen te wêzen dat kastrearre manlju harren troch in gebrek oan testosteron net (gau) oerjouwe oan riskant hâlden en dragen, lykas geweld.
Gemyske kastraasje
Gemyske kastraasje is in behanneling dy't wol tapast wurdt by lju dy't feroardiele binne foar in foarm fan seksueel misbrûk, lykas ferkrêfters en praktisearjende pedofilen. Dêrfoar binne geregelde ynjeksjes mei anty-androgenen nedich. By gemyske kastraasje wurde dus de testikels net ferwidere, mar wurde dy ynstee mei farmaseutyske middels bûten wurking steld. Gemyske kastraasje liket in grutter effekt te hawwen op bonketichtheid as fysike kastraasje, mar sûnt de ûntwikkeling fan teriparatide kin mei dat middel it bonkeferlies yn frijwol alle gefallen weromdraaid wurde. No't gemyske kastraasje mooglik is, wurdt yn genêskundige fermiddens fysike kastraasje inkeld noch oanret yn gefallen dat it medysk (ynstee fan maatskiplik) needsaaklik achte wurdt, lykas by fierfoardere prostaatkanker.
Kastraasje by froulju
Ornaris wurdt mei 'kastraasje' ferwiist nei it ferwiderjen of op oare wize bûten wurking stellen fan 'e testikels by manlju, mar de term kin ek brûkt wurde om mei te ferwizen nei it ferwiderjen fan 'e aaistokken by froulju, in proseduere dy't yn it medysk jargon bekendstiet as oöforektomy. Dat hat in grutte fermindering fan 'e produksje fan oestrogeen ta gefolch, en op 'e lange termyn binne de effekten dêrfan yn it hiele lichem tige grut.
Kastraasje by bisten
Kastraasje by bisten, of feterinêre kastraasje, wurdt gauris tapast by domestisearre manlike bisten dy't net bedoeld binne om mei te fokken. Dêrby giet it sawol om fee, lykas bargen, hinnen, skiep, kij en hynders, as om selskipsdieren, lykas hûnen en katten. Behalven om it foarkommen fan fuortplanting spilet dêrby faak ek it foarkommen fan agresje binnen de keppel in rol, en fierders it foarkommen fan oare uterings fan seksueel hâlden en dragen by bisten, lykas it ferdigenjen fan 'e keppel tsjin minsken. Foar kastrearre mantsjebisten fan guon soarten besteane spesifike termen. Sa is in kastrearre hynst in rún, in kastrearre bolle in okse en in kastrearre hoanne in kapoen.
Halifax (West Yorkshire)
Halifax is in plak yn it distrikt Calderdale, yn it Ingelske greefskip West-Yorkshire. Der wenje in lytse 82.000 minsken.
Ashton Devine
Ashton Devine is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2014. Neffens har offisjele opjefte is se 1.50 m lang, mei in gewicht fan 48 kg en kupmaat 34C.
Riley Steele
Pornokarriêre
Yn 2012 makken Steele en har kollega-kontraktstjer by Digital Playground BiBi Jones bekend dat se harren út 'e pornoyndustry weromloeken fanwegen ûnthjitten dy't harren dien wiene mar net neikommen wiene. Dat nijs waard troch de media grut brocht, mar letter leine Steele en Jones út dat it in grapke fan harren kant wie en dat se net ferwachte hiene dat it serieus nommen wurde soe. Dêr foegen se oan ta dat se it yn 'e pornoyndustry krekt tige nei 't sin hiene en dat se der net oan tochten om op te hâlden. Yn septimber 2013 sleat Steele in nij kontrakt foar twa jier ôf mei regisseur Axel Braun.
Mainstream-karriêre
Njonken har wurk yn pornofilms figurearre Steele yn 2010 ek, mei in stikmannich oare pornostjerren, yn 'e mainstream 3D-horrorkomeedzje Piranha 3D. Fierders naam se yn 2010 diel oan it Amerikaanske tillefyzjeprogramma Manswers, en yn 2011 oan 'e programma's Life on Top en NTSF:SD:SUV. Fierders hie se ek in byrol as mainstream-aktrise yn 'e HBO-searje The Girl's Guide to Depravity.
Wuxia
Wuxia (Tradisjoneel Sineesk: 武俠; Ferienfâldige Sineesk: 武侠; pinyin-transliteraasje: wǔxiá; útspr.: [ù.ɕjǎ] of [wù.ɕjǎ], likernôch: "ûsja" of "wûsja" mei de w fan "skowe") is in Sineesk sjenre fan fiksje. It wurd betsjut letterlik "fjochthelden", fan 武, wǔ, mei de betsjutting "fjochtsjend", "militêr" of "wapene", en 俠 of 侠, xiá, mei de betsjutting "hoask", "figilante" of "held". It sjenre behannelet yn 'e foarm fan histoaryske fiksje de aventoeren fan beoefeners fan tradisjonele Easterske fjochtsporten (yn 'e Sineeske kontekst almeast kung fu), mar it omfettet al fan âlds ek eleminten fan it fantasysjenre, lykas magy en tsjoenders.
Wuxia is tige populêr yn Sina en yn oare dielen fan 'e sinosfear, de krite fan East-Aazje dy't ûnder kulturele ynfloed fan Sina stiet (Hongkong, Makau, Taiwan, Súd-Koreä, Fjetnam, Singapoer en Maleizje). It hat himsels ferspraat nei sokke útinoar rinnende media as literatuer, de Sineeske opera, films, tillefyzjesearjes en fideospultsjes, en makket ûnderdiel út fan 'e popkultuer fan etnysk Sineeske mienskippen yn 'e hiele wrâld.
De antagonist yn in wurk fan wuxia tsjinnet yn 'e regel gjin hear, hat gjin militêre macht, en heart ek net ta de aristokrasy. Faak komt hy of sy sels út 'e legere maatskiplike klassen fan 'e Sineeske maatskippij fan 'e Aldheid of de Midsiuwen. In koade fan hoaskens of oprjochtens twingt de held ornaris om goed te dwaan en kwea te bestriden, foar rjochtfeardigens te fjochtsjen, him tsjin ûnderdrukkers oan te kantsjen en wraak te nimmen foar misdieden út it ferline. Yn dat ferbân kinne de Sineeske wuxia-films goed ferlike wurde mei bygelyks de Japanske samoeraifilms.
Wuxia-fiksje kin syn woartels weromfolgje nei guon iere ferhalen dy't datearje út 'e trêde iuw f.Kr. Yn 2000 waard wuxia yn 'e filmyndustry fan Hollywood yntrodusearre troch Crouching Tiger, Hidden Dragon fan regisseur Ang Lee. In bekende en oprjochte (sij it komyske) Westerske neibearing fan it wuxia-sjenre wurdt foarme troch de Kung Fu Panda-films fan 'e Amerikaanske filmstudio DreamWorks Animation.
Tomme omleech
In tomme omleech is in gebeart dat troch minsken makke wurdt mei de hân. Dêrby wurde de fingers ta in fûst opkrôle en wurdt de fûst mei kant fan 'e pink nei boppen holden. De tomme wurdt dan sydlings fan 'e hân útstutsen, sadat er omleech wiist. Mei dat gebeart wurdt ôfkarring of ôfwizing útdrukt.
By it meitsjen fan it tomme-omleechgebeart wurdt de earm almeast wat by it lichem wei holden, wat feroarsake wurdt troch de draaiïng fan 'e earm dy't makke wurde moat om 'e tomme omleech wize te litten. As men kommunisearret mei immen dy't fierder fuort is, wurdt de hân by it meitsjen fan it gebeart ornaris noch fierder by it lichem wei en op hollehichte holden om it gebeart op ôfstân better ûnderskiedber te meitsjen. As men it gebeart ekstra fersterkje wol, kin men it mei beide hannen tagelyk meitsje.
It tsjinstelde fan 'e tomme omleech is de tomme omheech, dy't op deselde wize makke wurdt, mar dan mei de tomme nei boppen ta wizend. Dêrmei wurdt goedkarring of ynstimming útdrukt.
Behalven libbensliif komt it tomme-omleechgebeart ek foar as piktogram, û.m. foar kommunikaasje fia de kompjûter of de mobile tillefoan:
De tradysje wol dat de tomme omleech fuortkomt út 'e Romeinske Tiid, doe't by de gefjochten fan gladiators yn 'e arena it publyk (of, as dy oanwêzich wie, de Romeinske keizer) kieze mocht wa fan 'e gladiators libjen bliuwe mocht. Dy kar waard oanjûn mei in tomme omleech (dea) of in tomme omheech (libben). It is lykwols eins net bekend hokker gebeart der doe krekt makke waard, mei't it inkeld oerlevere is ûnder de term pollice verso ("tommegebeart"). De tomme omleech en tomme omheech binne moderne ynterpretaasjes fan dy omskriuwing.
Bettina Campbell
Bettina Campbell, echte namme: Elizabeth Jongkind (Lelydorp (Suriname), 25 maaie 1974), is in rêstend Surinaamsk-Nederlânsk neakenmodel en pornografysk aktrise fan Surinaamsk-Kreoalsk etnysk komôf. Hja sette yn 1996 útein mei in sânjierrige karriêre yn 'e Jeropeeske en Amerikaanske pornoyndustry, en wurke dêrby gauris ûnder de namme 'Bettina'. Hja wie benammen foar it Sweedske Private-label yn 't spier. Campbell besit in wente yn Nederlân en in twadde hûs yn Parys.
Libben en karriêre
Campbell waard mids 1974 berne yn it plak Lelydorp, yn 'e Surinaamske provinsje Wanika. Doe't hja twa jier âld wie, emigrearren har âlden mei har nei Nederlân ta, dêr't se opgroeide yn Arnhim. Campbell sprekt floeiend Surinaamsk-Kreoalsk, Nederlânsk, Ingelsk, Frânsk en Dútsk. Yn 1997, doe't se 23 jier wie, waard se by in audysje yn Parys ûntdutsen troch de Frânske pornoregisseur Pierre Woodman. Datselde jiers noch makke se har debút yn in pornografyske film.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Campbell ûnder har karriêre yn krapoan fyftich pornofilms, wêrby't se it measte foar de Sweedske Private-studio aktyf wie. Se wurke foar ferskate films gear mei Woodman, wêrfan't de bekenste Tatiana 1 (1997), Fatal Orchid 2 (1998) en Private Life of Bettina (2001) wiene. Dêrnjonken wurke se ek mei oan films dy't útbrocht waarden troch guon oare Jeropeeske pornostudio's, lykas de Italjaanske Mario Salieri Entertainment Group, en teffens wie se by inkele projekten yn 't spier foar Amerikaanske labels as Wicked Pictures en Metro. Yn 2003 loek Campbell har út 'e pornoyndustry werom. By films mei har dy't nei dy tiid útbrocht binne, giet it om kompilaasjes fan âlder materiaal.
Lichemsskaaimerken
Bettina Campbell is in negroïde frou mei swart hier en brune eagen. Neffens har offisjele opjefte is se 1.62 m lang, mei in gewicht fan 52 kg. Hja hat kupmaat 36D, dêr't se in boarstfergruttingsoperaasje foar ûndergien hat.
Sint-Jakobstsjerke fan Kanakar
Skiednis
Nei de ferneatiging fan de oarspronklike tsjerke troch de grutte ierdskodding fan 1679, fûn de weropbou fan de Jakobstsjerke plak mei help fan Hakobjan, in rike ynwenner fan Tbilisi.
Yn de Sovjet-tiid waard de tsjerke sletten foar de earetsinst en as pakhûs yn gebrûk nommen. Fanôf 1990 waard de tsjerke wer yn gebrûk nommen foar de earetsjinst.
Beskriuwing
De Sint-Jakobstsjerke is in trijeskippige basilyk sûnder sintrale koepel en mei in sealtek. It gebou hat yngongen oan de súdlike, westlike en noardlike kant. Yn de tsjerken binne fresko's te sjen fan hilligen. It haadalter stiet yn it eastlike diel, grinzgjend oan in sakristy. Súdwestlik fan de tsjerke stiet in dekorearre poarte út 1897.
Noarwestlik fan de Sint-Jakobstsjerke stiet yn Kanakar de Hillige Mem Gods-tsjerke út 1695. De tsjerke fertoant wat de arsjitektuer oanbelanget grutte oerienkomsten mei de Sint-Jakobstsjerke.
Kop fan de Bloksleatpolder
De Kop fan de Bloksleatpolder is in natoergebiet fan 80 bunder by De Jouwer. It gebiet leit yn it klaai-op-feangebiet yn De Lege Midden oan de Goaiïngarypster Puollen. De polder is neamd nei de feart de Bloksleat, mar ek in syddyk fan de Tramwei tusken De Jouwer en Twellingea. It paad leit oan de polderdyk en rint lâns de Langsturtepoel, de Gudzekop, de Noarder Alde Wei en de Goaiïngarypster Puollen.
Yn de polder briede in soad kwetsbere greidefûgels, lykas de skries, de tsjirk en de ljurk. Ek de mûzebiter is in fêste gast. It gers yn dit gebiet wurdt pas nei 15 juny meand, sadat de fûgels de kâns hawwe om te brieden.
De greiden wurde allinnich mei stâldong bedonge. Dat komt sawol de planten as de fûgels te’n goede. Bysûndere planten binne de djerreblom en de spaanske ruter. Troch it lette meanen yn dit gebiet krije de planten kâns om sie te foarmjen.
Wetterberging
Yn 2001 die de provinsje in proef foar de berging fan bûtenwetter. It natoergebiet waard twa wiken lang ûnder wetter setten. It eksperimint wie foar de provinsje needsaak omdat de wetteroerlêst dy lêste tiid hieltyd grutter waard. De Kop fan de Bloksleat waard tusken 2000 en 2003 trije kear ûnder wetter setten. De proef mei tydlike wetterberging moast útwize oft yn tiden fan heech wetter de berging fergrutte wurde koe troch lân tydlik ûnder wetter te setten om wetteroerlêst te foarkommen. It ûndersyk moast ek dúdlikheid jaan oer de wetterkwaliteit en de gefolgen foar bisten. Wichtichste konklúzje wie dat it yn goed oerlis mei alle belutsen partijen net folle kwea koe.
Tomme omheech
In tomme omheech is in gebeart dat troch minsken makke wurdt mei de hân. Dêrby wurde de fingers ta in fûst opkrôle en wurdt de fûst mei kant fan 'e pink nei ûnderen holden. De tomme wurdt dan sydlings fan 'e hân útstutsen, sadat er omheech wiist. Mei dat gebeart wurdt goedkarring of ynstimming útdrukt.
By it meitsjen fan it tomme-omheechgebeart wurdt de hân almeast foar it lichem holden, deunby de búk. As men kommunisearret mei immen dy't fierder fuort is, wurdt de hân by it meitsjen fan it gebeart lykwols ornaris by it lichem wei en op hollehichte holden om it gebeart op ôfstân better ûnderskiedber te meitsjen. As men it gebeart ekstra fersterkje wol, kin men it mei beide hannen tagelyk meitsje.
Bisdom Rotterdam
It bisdom Rotterdam (Latyn: Dioecesis Roterodamensis) is ien fan de sân bisdommen fan de Nederlânske roomsk-katolike tsjerkeprovinsje. It bisdom omfiemet de provinsje Súd-Hollân en in pear plakken yn de provinsje Utert (Oudewater, Vijfheerenlanden, Woerden en sûnt 2011 Kamerik).
Tomme omheech
It tsjinstelde fan 'e tomme omheech is de tomme omleech, dy't op deselde wize makke wurdt, mar dan mei de tomme nei ûnderen ta wizend. Dêrmei wurdt ôfkarring of ôfwizing útdrukt.
Behalven libbensliif komt it tomme-omheechgebeart ek foar as piktogram, û.m. foar kommunikaasje fia de kompjûter of de mobile tillefoan:.
De tradysje wol dat de tomme omheech fuortkomt út 'e Romeinske Tiid, doe't by de gefjochten fan gladiators yn 'e arena it publyk (of, as dy oanwêzich wie, de Romeinske keizer) kieze mocht wa fan 'e gladiators libjen bliuwe mocht. Dy kar waard oanjûn mei in tomme omheech (libben) of in tomme omleech (dea). It is lykwols eins net bekend hokker gebeart der doe krekt makke waard, mei't it inkeld oerlevere is ûnder de term pollice verso ("tommegebeart"). De tomme omheech en tomme omleech binne moderne ynterpretaasjes fan dy omskriuwing.
Bisdom Rotterdam
Skiednis
It bisdom waard stifte op 16 july 1955 troch in ôfsplitsing fan it bisdom Haarlim. It fyftichjierrich jubileum fan it bisdom waard yn 2005 fierd mei in jubileummisse, dêr't ek de doedestiidske prins Willem-Aleksander en prinses Maksima by wiene.
Katedraal
As katedraal fan it nije bisdom tsjinne oant 1967 de neogoatyske Sint-Ignatiustsjerke. By de wijing as katedraal waard Laurentius, de patroanhillige fan Rotterdam, tafoege oan de namme. De Laurentius- en Ignatiuskatedraal waard yn 1967 sletten en twa jier letter ôfbrutsen. Sûnt dy tiid is de H.H. Elisabet en Laurentiustsjerke de katedraal fan it bisdom.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Súd-Koreä
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Súd-Koreä.
Furesø (gemeente)
Furesø is in gemeente yn Nordsjælland yn de regio Haadstêd (Deensk: Region Hovedstaden) yn Denemark. De gemeente waard by de weryndieling fan 2007 foarme en ûntstie troch gearfoeging fan de eardere gemeentes:
Fanwegen de minne ekonomy fan Farum en in grut polityk skandaal mei boargemaster Peter Brixtofte en syn bestjoer hie gjin inkelde gemeente nocht om mei Farum gearfoege te wurden. Værløse en Farum wiene lykwols alletwa te lyts om selsstannich te bliuwen en waarden dêrom troch de polityk twongen ta in fúzje. De nije gemeente krige in finansjele kompinsaasje fan 50 miljoen Deenske kroanen. Tagelyk bleau foar de eardere gemeente Farum in hegere belesting fan krêft dan it diel fan de eardere gemeente Værløse. Yn 2014 kaam der in ein oan it belestingferskil.
Kelmis
Kelmis (Frânsk: La Calamine) is in plak en gemeente yn it easten fan België, yn de provinsje Luik.
Skiednis
Oant de opheffing fan it Hartochdom Limboarch hearde it gebiet fan it Kelmis fan no by de Limburgske heechbank Montzen. Lyk as de rest fan it hartochdom waard Kelmis by de anneksaasje fan de Súdlike Nederlannen troch de Frânske Republyk yn 1795 opnaam yn it Ourthedepartemint. De dielgemeenten Kelmis en Neu-Moresnet fan no behearden doe oan de gemeente Moresnet.
De dielgemeente Kelmis wie, út reden fan oanwêzigens fan in wichtige sinkmyn Vieille Montagne dêre, Under de namme Neutraal Moresnet tusken 1815 en 1919 in neutrale sône of kondominium tusken it Keninkryk fan de Nederlannen (letter België) en Prusen. As gefolch fan it ferdrach fan Fersailles waard it gebiet in Belgyske gemeente mei de nije namme Kelmis/La Calamine (nei kalamyn, in oare namme foar sinkspaat of smithsonyt).
Dy gemeente wie yn 't earstoan offisjeel Frânkstalich, hoewol't út taletellingen bliken die dat de grutte mearderheid fan de befolking Dútsk prate. Earst troch de taalwetten fan 1962 waard it in Dútsktalige gemeente, mei foarsjenningen foar de Frânsktaligen. Yn 1977 folge de gearfoeging mei Hergenrath en Nij-Moresnet, dy't itselde taalstatút hiene.
Taal
Neist it yn it ûnderwiis en de oerheid brûkte Dútsk, sprekt de pleatslike befolking it regionale dialekt Platdiets, in Limboarchsk dialekt.
Bestjoer 2013-2018
De neifolgjende persoanen sitte yn it bestjoer:
Karnaval
thumb|right|Neogotyske tsjerke Kelmis hat in lange karnavalstradysje mei op Vètte donderdèg in ouw-wieverbal en op Rosenmontag in optoch. Op döllen dinsdig wurdt in baarch bret.
Mien hoes
Mien Oddesj hoes sjteet kleng en reng
Et Höfke dröm wie beej de boere,
De auwe dörpel! Mär bloo Sjteen!
Do gon ech zoeë gan drövver heen,
Woeë levenslang stönt op ming tsen.
Piet Zimmer - 1939 (Kelmis, 1e strofe)
Alyssa Divine
Alyssa Divine (6 septimber 1985) is in Britsk pornografysk aktrise fan Afro-Britsk komôf. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2012. Neffens har offisjele opjefte is se 1.60 m lang, mei kupmaat 30F.
Nederlânsk Militêr Ordinariaat
It Nederlânsk Militêr Ordinariaat is in militêr bisdom, dat de pastorale soarch fersoarget foar katoliken yn de Nederlânske striidkrêften.
Skiednis
It Nederlânsk Militêr Ordinariaat waard op 16 april 1957 troch paus Pius XII stifte as militêr fikariaat. Neffens in mienskiplik beslút fan de Hillige Stoel en Nederlân is de sit fan it Nederlânsk Militêr Ordinariaat yn De Haach. Paus Jehannes Paulus II joech it op 12 july 1986 mei de apostoalyske konstitúsje Spirituali militum curae de status fan bisdom.
It Nederlânsk Militêr Ordinariaat is as immediatum streekrjocht ûnderwurpen oan it gesach fan de paus.
Zasu Pitts
Zasu Pitts (Parsons, 3 jannewaris 1894 - Hollywood, 7 juny 1963) wie in Amerikaansk aktrise. Se is wierskynlik it meast bekend fan har rol yn Erich von Stroheim's epyske stomme film Greed.
Pitts waard berne as Eliza Susan Pitts, mar krige rillegau de bynamme Zasu. Har heit Rulandus Pitts ferlear in skonk yn de Amerikaanske Boargeroarloch. Pitts waard grutbrocht yn in rêstige húshâlding.
Wurkpaad
Har teäterdebút wie yn 1915. Se waard opmurken troch senarioskriuwer Frances Marion, dy't har in rol joech yn The Little Princess (1917). Hoewol't Pitts har ûntjoech ta in komédienne, wie hja yn de perioade fan de stomme film fral bekend fan har rol yn de oerenlange dramafilm Greed (1924).
It hichtepunt fan har karriêre wie yn de jierren tweintich. Yn de jierren tritich wie se fral te sjen yn B-films en waard se cast yn koarte films. Har tsjinspylster wie doe faak Thelma Todd.
Doe't Pitts âlder waard en har sûnes tebek rûn, bleau se hold se byrollen yn films. Har lêste film makke se yn 1963, itselde jier dat se weirekke. Se stoar yn de âldens fan 69 jier oan kanker.
Persoanlik libben
thumb|left|ZaSu Pitts (1920) Pitts wie fan 1920 oant 1933 boaske oan Thomas Sarsfield Gallery. De akteur Gallery waard in bekend promoter fan it boksen yn Los Ageles en waard letter ek in bestjoerden yn de tillefyzjewrâld. It pear hie twa bern: Ann Gallery (1922) en Donald Michael "Sonny" Gallery (berne as Marvin Carville La Marr), dy't se oannaam nei de dea fan syn mem, har freondinne en aktrise Barbara La Marr. Fan 1933 oant har dea wie hja boaske oan John Edward "Eddie" Woodall.
Pitts wie sûnt 1959 in aktyf lid fan de Republikeinske Partij.
Neitins
ZaSu Pitts krige op 8 febrewaris 1960 in stjer op de Hollywood Walk of Fame foar har bydragen oan de film.
Yn 1994 waard hja eare mei in byldnis op in Amerikaanske postsegel, lykas ek de filmstjerren Rudolph Valentino, Clara Bow and Charlie Chaplin, as part fan 'The Silent Screen Stars stamp set', ûntwurpen troch karikaturist Al Hirschfeld. Yn Parsons, Kansas, leit in stjertegel foar de yngong fan it Parsons Theatre ta har oantins.
Films
De filmografy fan Pitts, útsein de koarte films:
Wild Country (roman)
Wild Country is in fantasy-roman fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwster Anne Bishop. De titel betsjut "Wyld Lân" of "Wyldernis". It boek fertelt it ferhaal fan Bennett, in plak op de flakten fan it Midwesten fan it kontinint Thaisia, dat op 'e nij befolke wurde moat nei't de (har misdragende) oarspronklike bewenners útrûge binne troch de Oaren, de lânseigen befolking fan Thaisia. Wild Country is in op himsels steande roman, dy't lykwols spilet yn deselde wrâld as Bishop har romansearje The Others. De foarfallen yn Wild Country oerlaapje guon fan 'e foarfallen beskreaun yn 'e roman Etched in Bone, mar wurde no út in oar gesichtspunt wei ferteld. It boek is skreaun yn it personele perspektyf. It waard yn 2019 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij Ace Books.
Ynhâld
Bennett is in lyts stedsje yn 'e Midwestlike Regio fan it kontinint Thaisia, dêr't de tsjinst útmakke wurdt troch 'de Oaren', of de terra indigene, sa't se harsels neame: stalferwikselders, fampieren en ierdgeasten fan ûnbidige macht, dy't de lettere minsklike kolonisten as ynkringers sjogge en harren inkeld dulde. (Sjoch hjirre foar in yngeandere beskriuwing fan dizze sitewaasje.) De oarspronklike minsklike bewenners fan Bennett binne inkele moannen lyn ombrocht, nei't se har yn it ramt fan 'e opstân fan 'e rasistyske Minsken Earst en Lêst-beweging tsjin de Oaren keard hiene en de pleatslike ridel Wolven (staferwikselders dy't de foarm fan in wolf oannimme kinne) útmoarde hiene (sjoch: Marked in Flesh). Mar Bennett ferfollet in wichtige funksje, mei't it op it krúspunt fan twa spoarlinen en in trochgeande autodyk leit. Sadwaande hawwe de Oaren besletten om op 'e nij minsken yn it stedsje ta te litten. It pleatslik bestjoer sille se fan no ôf oan lykwols stevich yn eigen hannen hâlde.
It doarp Prairie Gold, deunby Bennett, wurdt bewenne troch saneamde 'Yntuïten' (minsken mei in ferhege yntuysje, dy't geregeldwei in goed of min foargefoel earne oer hawwe, en har dêr sterk troch liede litte). Sokke lju wenje al sûnt minskewitten yn lytse mienskippen ûnder it bestjoer fan 'e Oaren yn it wyldlân, dêr't se hinne flechte binne foar ferfolging troch 'normale' minsken. De liedster fan it doarp is Jesse Walker, dy't ûnder de opstân fan 'e Minsken Earst en Lêst-beweging de pups fan 'e Wolveridel fan Prairie Gold rêden hat en dêrmei in beskate ynfloed mank de Oaren wûn hat. Sy riedt Tolya Sanguinati oan om wer minsklike bewenners yn Bennett ta te litten as de Oaren de fasiliteiten yn it stedsje geande hâlde wolle. Se drukt him lykwols op it hert dat sokke nijynkommelingen yn 't foar goed screend wurde moatte, sadat ferkeardelingen bûtendoar holden wurde kinne.
Yn 't earstoan komme op 'e werkolonisaasje fan Bennett benammen Yntuïten út oare dielen fan Thaisia ôf, en ek lju út saneamde Simpel Libben-mienskippen, dy't besteane út 'gewoane' minsken dy't alle moderne útfinings ôfwize en noch libje sa't se dat iuwen lyn ek diene. Dêropta sykje Simon Wolfgard en syn kontakten yn Lakeside foar Tolya ferskate minsken út foar spesifike funksjes yn Bennett. Ien dêrfan is Barb Debany, in bistedokter, en in oarenien is Jana Paniccia, dy't helpsheriff wurdt ûnder Virgil Wolfgard. Virgil en Jana kinne fan it begjin ôf oan min mei-inoar, mei't de Wolf hearrigens easket fan in leger pleatst lid fan syn ridel (sa't er Jana sjocht), wylst Jana in probleem mei autoriteit hat en har baas oanhâldend bewust of ûnbewust útdaget. In oarenien dy't him yn Bennett fêstiget, is Kelley Burch, de juwelier fan Prairie Gold. Hy nimt syn frou Abby mei. Wat nimmen wit, is dat Abby eins al jierren op 'e flecht is foar har famylje, de gefaarlike Blackstone-clan, dy't bestiet út oplichters en moardners.
Blackstone sammelet behalven syn eigen clan in grut tal lyksinnigen om him hinne: dieven, moardners en misdiedigers fan alderhanne soarte. Dan daget er Tolya Sanguinati út ta in gefjocht om 'e macht yn Bennett. Yn it sintrum fan it stedsje geane de fampieren, Wolven, de Risper Scythe, Saul Poemagard en oare terra indigene in striid op libben en dea oan mei Blackstone-en-dy. Underwilens hat Dalton Blackstone, Parlan syn soan, ûntdutsen dat syn útnaaide suster Abby har yn Bennett beskûl hâldt. Hy siket har op om wraak te nimmen, mei't se Tolya Sanguinati en Virgil Wolfgard ynformaasje oer de Blackstone-clan trochdien hat. Mei't Abby rjocht foar de húshâlding mei de jonge bloedprofetesse oer wennet, dy't bewekke wurdt troch Kane Wolfgard, rint dat út op in gefjocht wêrby't net inkeld Abby omkomt, mar ek Kane en Dalton sels, wylst Barb Debaney, in oare buorfrou fan Abby, troch in ferdwaalde kûgel libbensgefaarlik ferwûne rekket.
Grutte Priis Formule 1 fan Grut-Brittanje 2002
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Grut-Brittanje 2002 yn Silverstone op 7 july 2002. It wie de tsiende fan 17 races fan de Formule 1 yn 2002. Hy waard op Sirkwy fan Silverstone hâlden. De race waard hâlden oer 60 omgongen, op it 5,1 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 308 kilometer.
Deep Purple (band)
Deep Purple is in rockband dy’t yn 1968 oprjochte is troch Jon Lord (oargel en piano) en Ritchie Blackmore (gitaar). It wie ien fan de meast ynfloedrike hardrockbands fan de jierren santich. Hoewol’t der in grut tal wikselingen west hawwe yn de besetting, bestiet de band noch hieltyd.
Skiednis
thumb|Deep Purple by in optreden yn Cow Palace, [[San Fransisko (1985)]] Jon Lord en Ritchie Blackmore gongen yn 1968 gearwurkjen mei Ian Paice (drums), Nick Simper (bas) en Rod Evans (sang). Hja feroaren de namme fan Roundabout yn Deep Purple. Under dy namme brochten hja twa albums út, “Shades of Deep Purple” en “The Book of Taliesyn”. Op dy albums steane sawol eigen komposysjes as covers fan oaren, dêr’t hja in hiel eigen ynterpretaasje oan joegen, sa as Hush (fan Joe South), Kentucky Woman (skreaun troch Neil Diamond), River Deep Mountain High, Help en "We can work it out (Lennon en McCartney). Yn 1969 kamen Roger Glover (bassist) en Ian Gillan (sjonger) by de band. It earste album dat hja yn dy besetting opnamen, wie “Concerto for Grop en Orchestra”, in komposysje fan Jon Lord dy’t útfierd waard mei it Royal Philharmonic Orchestra.
Dêrnei brochten sy it earste hardrock album út, “Deep Purple in Rock”. Dêrmei krigen hja sawol kommersjeel as artistyk in soad sukses. Op dit album steane in oantal swingende rocklieten, sa as Speed King, Into the Fire en Hard Lovin’ Man. It bekendste liet fan dit album is Child in Time, dat lang alle jierren by de boppeste fiif stie fan de Top 2000 fan Alle Tiden. Nei it folgjende album “Fireball” waard in live-album opnaam yn Japan, dêr’t hja ek in soad sukses hienen. It album “Machine Head” wie ek hiel suksesfol, mei ûnder oaren de grutte hit Smoke on the water. Dat giet oer in brân yn Montreux. De band wie dwaande om dêr in nij album op te nimmen, doe’t der brân útbruts tidens in konsert fan Frank Zappa troch dat in taskôger in fjoerpylk ôfskeat.
Nei de opnames fan it album “Who Do We Think We Are” (1973) stapten Ian Gillan en Roger Glover út de band. Hja waarden ferfongen troch sjonger David Coverdale en bassist/sjonger Glenn Hughes. Yn dy besetting naam de band twa albums op, “Burn” en “Stormbringer”. Mei dy muzikanten gong Deep Purple wat mear yn de rjochting fan de blues en soul. Op it folgjende album “Come Taste the Band” wie Ritchie Blackmore der ek net mear by. Foar him yn it plak spile de gitarist Tommy Bolin mei. Nei al dizze feroaringen hienen de oerbleaune bandleden der gjin nocht mear oan en stoppe de band.