cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kolomna
Skiednis
De stêd waard as grinspost fan it foarstendom Rjazan stifte en hat oan wichtige hannelswegen lein. Dat wie ek de oarsaak dat der yn it ferline fûl fochten waard om stêd, ynearsten troch de foarsten fan Vladimir en dêrnei troch de foarsten fan Moskou. Yn 1301 waard de stêd ûnderdiel fan it grutfoarstendom Moskou. Tusken de 13e iuw en de 16e iuw hie de stêd slim te lijen fan oanfallen fan Tataren. Sadwaande waard de stêd regelmjittich it sammelplak fan russyske troepen foar fjildtochten tsjin de Tataren. Foarst Dmitri Donskoj ynspektearre foar de Slach op it Kûlikovo-fjild yn 1380 de troepen yn de stêd. Hiel ûnferwachts waard de stêd yn 1385 troch Oleg fan Rjazan oermastere, mar in pear jier letter foel de stêd wer oan Moskou ta. thumb|250px|left| De muorren fan it kremlyn. De muorren wiene twa kilometer lang, 18 oant 24 meter heech en 3 oant 5 meter dik. Meiïnoar wiene der 17 tuorren, wêrfan't hjoed-de-dei noch 7 steane. Tusken 1525 en 1531 waard in massyf stiennen kremlyn boud yn Kolomna, it op ien nei grutste kremlyn fan it foarstendom nei dat fan Moskou. Dêrmei naam it strategyske belang fan de stêd ta, dat ûnderdiel waard fan de doedestiidske grins fan it foarstendom Moskou. Yn de Tiid fan Unstjoer yn it begjin fan de 17e iuw folgde de besetting fan de stêd troch Poalske troepen.
Letter lei it belang fan de stêd benammen op it mêd fan de hannel, tanksij de ferbining mei in belangrike transportwei. Katarina de Grutte besocht de stêd yn 1775. Wat letter stjoerde hja de arsjitekt Matvej Kasakov nei Kolomna om de stêd op 'e nij yn te rjochtsjen. Syn plannen waarden yn 1794 oannommen.
Kolomna krige yn 1862 in ferbining oer it spoar mei Moskou doe't it spoar fan Moskou nei Rjazan oanlein waard. It brocht de stêd de yndustriële ûntwikkeling: yn 1863 waard in lokomotivefabryk en in masjinefabryk stifte. Yn itselde jier waard yn Kolomna ek in iepenbier sikehûs iepene. Foar de ferlinging fan it spoar nei Rjazan waard yn 1864 in brêge oer de Oka iepene.
In op 26 augustus 2008 troch it observatoarium Andrûsjivka ûntdutsen asteroïde waard ferneamd nei de stêd, (269251) Kolomna.
It besjen wurdich
Fan it yn de 16e iuw boude kremlyn fan Kolomna bleaune njonken bakstiennen muorren en tuorren de Uspenski-tsjerke (1672-1682), de klokketoer (1825) en it yn de 18e iuw troch Matvej Kazakov boude biskoplike paleis bewarre. Yn it stedsgebiet steane boppedat de Bogojavlenskaja-tsjerke út it ein fan de 17e iuw, de Vosnessenskajatsjerke (yn 1799 troch Matvej Kazakov boud) en twa kleasters út de 14e en 17e iuw.
Yn Kolomna is in literatuer- en in streekmuseum.
Sarah Gilman
Sarah Gilman (Los Angeles, 18 jannewaris 1996) is in Amerikaansk tillefyzje- en filmaktrise, dy't benammen bekend wurden is mei har rol as Delia yn 'e tillefyzjesearje I Didn't Do It, fan it Disney Channel.
Jonkheid en oplieding
Gilman waard yn 1996 berne yn Los Angeles, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Se gie nei de middelbere skoalle op 'e Flintridge Preparatory School, dêr't se yn ferskate sporten aktyf wie, wêrûnder follybal, wetterpolo, basketbal, softbal en fuotbal. Ek makke se as iennichste famke op har skoalle it swiere treningsprogramma ôf dat nedich wie om kâns te meitsjen op in plak yn it Amerikaansk fuotbalteam. Op 1 juny 2014 slagge se foar har eineksamens, wêrnei't se yn septimber fan dat jier úteinsette mei in stúdzje filmproduksje, senarioskriuwen en toaniel oan 'e Universiteit fan Súdlik Kalifornje.
Aktearkarriêre
Op 'e tillefyzje wie Gilman foar it earst te sjen yn 2012, yn in gastrol yn 'e ôflevering Baby Fever fan 'e searje Up All Night. Oare gastrollen hie se yn searjes as Marvin Marvin (2013), Kroll Show (2014) en Jessie (2015). Fan 2012 ôf wie Gilman ek te sjen yn in weromkearende rol yn njoggen ôfleverings fan 'e komeedzjesearje Last Man Standing, as Cammy, de bêste freondinne fan jongste dochter Eve (spile troch Kaitlyn Dever), dy't op in stuit lesbysk blykt te wêzen en fereale is op Eve.
Harry Potter and the Chamber of Secrets
Harry Potter and the Chamber of Secrets is in Ingelsk boek skreaun troch J.K. Rowling. It is it twadde part fan de sânrige oer Harry Potter. It boek beskriuwt it twadde jier fan de haadfiguer op in kostskoalle foar tsjoenders.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan it boek soe noch oerset wurde moatte troch Jetske Bilker by Utjouwerij Bornmeer. Hja wie ek de oersetster fan it earste diel, en hja wie fan doel ek de oare seis boeken oer te setten. De oersetting fan 'Harry Potter and the Chamber of Secrets' soe yn 't Frysk likernôch 'Harry Potter en de Keamer fol Geheimen' wêze moatte.
Film
Der is ek in film nei it boek útkaam, dy Harry Potter and the Chamber of Secrets hjit.
Gearfetting
Nei in gryslike fakânsje by syn gemiene omke en muoike giet Harry nei de twadde klasse fan Swiniastates Hegeskoalle foar Tsjoenderij en Hokus-Pokus. Mar allinich al om dêr te kommen blykt in drege heksetoer te wêze, dêr't in fleanende auto Harry en syn freon Ron útkomst by jout. Nei alle aventoeren fan it foarrige skoaljier tinkt Harry dat er him rêstich wije kin oan syn ûnderrjocht fan leksums toverdranken, betsjoenings en ferdigening tsjin 'e tsjustere krêften en syn favorite tsjoenderssport swurkbal. Mar dan heart er in mysterieuze stimme, hawwe der nuvere oanslaggen plak en ûntdekket er in tige, tige bysûnder deiboek....
Kandi Kream
Kandi Kream (16 april 1983) is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn Fresno, yn 'e steat Kalifornje. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2004. Neffens har offisjele opjefte is se 1.68 m lang, mei in gewicht fan 56 kg en kupmaat 36D. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Kandi Creme, Kandi Cream, Krandi Kream, Kandi Kreme en Kandy Kream.
St. Croix (rivier yn Wiskonsin en Minnesota)
De St. Croix (Frânsk foar "Hillich Krús") is in rivier yn Noard-Amearika, dy't troch dielen fan 'e Amerikaanske steaten Wiskonsin en Minnesota streamt. Dizze rivier ûntspringt by Solon Springs, yn noardwestlik Wiskonsin, yn 'e mar it Upper St. Croix Lake (op 46°23′19″ noarderbreedte by 91°45′34″ westerlingte). Dêrwei streamt er nei it súdwesten en dan frijwol rjocht nei it suden, om úteinlik by Prescott (Wiskonsin) (op 44°44′45″ noarderbreedte by 92°48′10″ westerlingte) út te mûnjen yn 'e bopperin fan 'e rivier de Mississippy.
Oan 'e lofterigge mûnje de sydrivieren de Sunrise, de Snake en Kettle yn 'e St. Croix út, en oan 'e rjochterigge de Apple, de Giele Rivier, de Namekagon, de Eau Claire en de Kinnickinnic. De St. Croix hat de (beskerme) status fan in national scenic riverway en wurdt sadwaande beheard troch de Amerikaanske National Park Service.
Literatuer
● 🇦🇹, The St. Croix: Midwest Border River, New York, 1965 (Holt, Rhinehart and Winston), ISBN 978-0 87 35 11 414. ● 🇦🇹, North Woods River: The St. Croix River in Upper Midwest History, Madison (Wiskonsin), 2009 (University of Wisconsin Press), ISBN 978-0 29 92 34 249.
Boudewijn de Groot
Frank Boudewijn de Groot (Jakarta, 20 maaie 1944) is in Nederlânske sjonger, songwriter, muzykprodusint en akteur.
De Vluchtheuvel (Surhústerfean)
De Vluchtheuvel is de namme fan de baptistegemeente yn Surhústerfean. De gemeente hat syn tsjerklik sintrum oan de Koarteloane.
Boudewijn de Groot
Libben
De Groot waard berne yn in Japansk konsintraasjekamp. Syn mem stoar yn 1945, wylst er noch yn finzeskip wie. Nei de ein fan de oarloch gie er mei syn heit werom nei Nederlân, mar de heit moast al rillegau werom nei Yndoneezje. Boudewijn wenne oant 1951 by syn muoike yn Haarlim. Yn 1952 ferhuze er mei syn heit en styfmem nei Heemstede. Dêr moete er Lennaert Nijgh, dy’t letter tekstskriuwer waard foar in soad fan syn meast súksesfolle opnames.
De Vluchtheuvel (Surhústerfean)
Skiednis
De gemeente waard yn 1983 stifte en begûn as in bibelstúdzjegroep. De earste tsjnsten fûnen op jûntiid plak yn de fermanje fan Surhústerfean. Yn de jierren 1990 waard in aula fan it Lauwerskolleezje hierd. De tsjinsten fûnen no oerdei plak en der ûntstie romte foar in sneinsskoalle foar bern.
Yn 2001 waarden foar de jonge en waaksjende gemeente de gebouwen fan de earder sletten kristlike basisskoalle It Fondemint oankocht. Dy gebouwen binne dêrnei geskikt makke om as tsjerke tsjinst te dwaan. De earste tsjinst waard op 8 juny 2001 fierd.
Boudewijn de Groot
Libben
Nei it súkses yn de jierren sechtich en santich hie er noch mar in pear grutte singlehits. Mar hy brocht altyd nije albums út – al wie it faak mei lange pauzes – dy't goed ferkochten en in goed ûnthaal krigen fan de kritisy. Lennaert Nijgh stoar yn 2002 oan kanker en sûnttiids skriuwt De Groot benammen syn eigen teksten.
De Vluchtheuvel (Surhústerfean)
Skiednis
De baptisten fierden op 15 novimber 2008 it 25-jierrich jubileum fan harren gemeente yn Surhústerfean.
Boudewijn de Groot
Libben
Neist syn wurk as sjonger komponearre De Groot ek muzyk foar oare artysten (foarhinne meast mei teksten fan Lennaert Nijgh) en is er sa no en dan aktyf as akteur (û.o. yn Death in the Cold Morning Light).
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 1972
200px|thumb|right|200px|De Olympyske skâns fan Sapporo 1972 De Olympyske Winterspullen 1972, ek wol de XIe Olympiade neamd, waarden yn 1972 yn Sapporo, Japan hâlden. Dat wie fan 3 oant en mei 13 febrewaris. Fan it skânsspringen hie grutte delgong plak op de Okurayama Skâns en de gewoane delgong op de Miyanomori Skâns.
Boudewijn de Groot
Frysk
Neidat yn 2019 Boudewijn de Groot yn it Frysk ferskynd wie, folge yn 2021 de cd Reizger yn Fryslân. De Groot wie oanwêzich by alle opnames en wie op it album te hearren as sjonger en muzikant. It duet Ik beloof as Fryske ferzje fan 'Avond' sjongde hy mei Grytsje Melchers. It nûmer is Frysk en Nederlânsk.
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 1972
Okurayama Skâns
De Okurayama Skâns waard boud yn 1931 en yn 1970 foar de Olympyske Winterspullen fan 1972 yngrêven renovearre. Der wie plak foar 50.000 taskôgers en it K-punt lei op 110 meter. It wie de bedoeling dat de gewoane skâns by de grutte skâns boud wurde soe, mar der bliek gjin plak foar te wêzen en sa waard op in oar plak de Miyanomori Skâns boud. Nei de spullen is de Okurayama Skâns meardere kearen renovearre.
De Vluchtheuvel (Surhústerfean)
Skiednis
De leden fan de gemeente komme rûnom wei en De Vluchtheuvel is wat dat oanbelanget in echte streekgemeente.
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 1972
Grutte delgong
Okurayama Skâns K-punt 110 meter
Gewoane delgong
Miyanomori Skâns K-punt 86 meter
Grendel
Grendel is in personaazje yn it Aldingelske epos Beowulf, dat datearret fan 'e twadde helte fan it earste milennium. Hy is in meunster, en wurdt ornaris werjûn as in reus of in oger, hoewol't syn uterlik yn it epysk gedicht net dúdlik omskreaun wurdt en sadwaande noch altyd ûnderwerp fan debat is mank letterkundigen. Wol wurdt oer him sein dat er "in skepsel fan it tsjuster" is, "ferballe fan lokkigens en ferfokt troch God, de ferdylger en fersliner fan ús minsklik ras." Mei de mem fan Grendel en de draak is Grendel ien fan 'e trije antagonisten yn it epysk gedicht tsjin wa't de held Beowulf it opnimme moat.
Ferhaal
Yn it Midsiuwske epos Beowulf wurdt Grendel beskreaun as in ôfstammeling fan 'e bibelske Kaïn, de soan fan Adam en Eva dy't de earste moardner waard doe't er syn broer Abel deasloech. Neitiid lei God in ferflokking op 'e neiteam fan Kaïn, en yn Beowulf wurdt ymplisearre dat dat de oarsaak fan 'e meunstereftigens fan Grendel is. Om't er troch syn ferflokking net oer lokkigens kin, wurdt er tramtearre troch de lûden fan wille en sjongen dy't eltse jûn út it langhûs Heorot komme, dat de Deenske kening Hroðgar sette litten hat deunby de sompe dy't de wente fan Grendel foarmet.
As er der net mear oer kin, falt Grendel Heorot oan, en dat docht er tolve jier lang eltse nacht op 'e nij. By eltse oanfal bringt er in lid fan 'e hofhâlding fan Hroðgar om, dy't er neitiid opyt by in kannibalistysk miel. Dêrtroch rekket de reputaasje fan kening Hroðgar skansearre en wurdt syn prachtige langhûs ûnbrûkber. As de Geatyske held Beowulf oer de oanfallen heart, ferlit er syn heitelân yn wat no súdlik Sweden is, en komt er mei fjirtjin krigers oer nei it Deenske eilân Seelân om 'e skuld ôf te lossen dy't syn heit Ecgtheow by Hroðgar hat. Hy en syn mannen krije in waarm wolkom yn Heorot.
As se har dy nachts yn it langhûs deljouwe, wurde se, lykas ferwachte, oanfallen troch Grendel. Dy slûpt earst in skoftke om it gebou hinne om 'e fyftjin krigers te begluorkjen, en docht dan ynienen in wraam nei binnen ta. De earste kriger dy't er grypt is heal wei yn 'e sliep, dat Grendel ferslynt him daliks. As er dêrnei noch in twaddenien pakt, grypt dy him werom mei in krêft dy't Grendel noch nea tsjinkommen is. It is Beowulf sels, en as Grendel besiket om him los te skuorren, hâldt dyselde him beet. Se wrakselje sûnder wapens op libben en dea, en úteinlik skuort Beowulf Grendel in earm út 'e hûd. Grendel flechtet dêrnei werom nei syn moeras, dêr't er deabliedt.
Beowulf-en-dy tinke dat de striid dien is, mar neitiid komt de mem fan Grendel del yn Heorot om wraak te nimmen foar de dea fan har soan. Beowulf spoart har op yn it moeras en fjochtet mei har njonken it lyk fan Grendel. Hy deadet har úteinlik mei in betsjoend swurd fan in reus, dat er opnimt út 'e skat dy't Grendel troch de jierren hinne opgarre hat. Neitiid slacht er it lyk fan Grendel de holle ôf, dy't er as oarlochstrofee mei werom nimt nei Heorot. Dêr oankommen wurdt er troch in tankbere Hroðgar oerladen mei geskinken.
Yn 'e moderne kultuer
Yn 'e moderne literatuer (en oare foarmen fan fiksje) besteane withoefolle ynterpretaasjes en werferbyldings fan it personaazje Grendel en syn rol yn it ferhaal fan Beowulf. Om in foarbyld te jaan: yn 'e roman Grendel, fan John Gardner, út 1971, wurdt it ferhaal fan Beowulf werbeskreaun fan Grendel syn eachpunt út, en nimt it meunster, mei dêrtroch, mear minsklike kwaliteiten oan.
Patricia Briggs
Patricia Briggs (Butte (Montana), 28 febrewaris 1965), is in Amerikaansk skriuwster fan fantasyliteratuer, dy't op dat mêd aktyf is sûnt 1993. Har bekendste en súksesfolste wurk is de Mercy Thompson-searje, in rige romans en koarte ferhalen fan it subsjenre fan 'e urban fantasy. Briggs is ek de auteur fan 'e Alpha and Omega-searje, dat in spin-off-rige fan 'e Mercy Thompson-boeken is.
Karriêre
Patricia Briggs waard yn 1965 berne yn it plak Butte, yn 'e steat Montana. Se sette yn 1993 útein mei har karriêre as fantasyskriuwster mei de publikaasje fan har earste roman, Masques. Dat wie net in daverjend súkses, mar har folgjende boek, Steal the Dragon (1995), smiet har bettere ferkeapsifers en mear loovjende resinsjes op. Yn 1998 kaam har trêde roman út, When Demons Walk. Hoewol't dy trije earste boeken yn prinsipe op harsels steane, spylje se yn deselde wrâld en hawwe se deselde haadpersoanen en itselde tema (wearwolven). Mei it yn 2010 útkommen Wolfsbane foarmje se de Sianim-searje.
Fanôf 2000 skreau Briggs ferskate koartere rigen: de Hurog-duology fan Dragon Bones (2002) en Dragon Blood (2003), en de Raven-duology fan Raven's Shadow (2004) en Raven's Strike (2005). Dat binne beide trochrinnende ferhalen, mar Briggs lit de lêzer nea yn spanning (en frustraasje) efter troch in boek mei in cliffhanger te beëinigjen.
Oant safier diene har romans it ridlik, mar net útsûnderlike goed. Al har ferhalen wiene tradisjonele fantasy, en spilen dus yn in troch harsels optochte wrâld. Har útjouwer frege har doe om it subsjenre fan 'e urban fantasy ris te prebearjen, mei't dêr aardich wat groei yn siet. Urban fantasy is fantasy dy't tsjin in stedske eftergrûn plakfynt, faak (mar net altyd) yn ús eigen wrâld. Briggs skreau doe Moon Called, de earste roman fan 'e Mercy Thompson-rige, oer in froulike automonteur ("Mercy" is koart foar Mercedes, in grapke fan 'e skriuwster, tink) dy't harsels troch har Yndiaansk komôf feroarje kin yn in prêrjewolf, en dy't behelle rekket yn 'e nuverste eksploaten mei wearwolven, fampieren, ierdgeasten en noch apartere wêzens dy't har allegear beskûl hâlde soene yn 'e skaden fan ús moderne maatskippij.
Fan Alpha and Omega, in spin-off-rige fan 'e Mercy Thompson-searje, ferskynde it earste diel, dat ek Alpha and Omega hiet, yn 2007. Fan dizze rige binne ûnderwilens fiif dielen útkommen.
Patricia Briggs hat troch de jierren hinne op ûnderskate plakken yn it Amerikaanske Noardwesten wenne. Sûnt likernôch 2000 wennet se mei har man, ferskate bern en in keppel hynders yn 'e saneamde Tri-Cities (Richland-Kennewick-Pasco), yn 'e Amerikaanske steat Washington, yn deselde krite dy't ek it toaniel foarmet foar de ferhalen oer Mercy Thompson.
Romans
(nei rige, op folchoarder fan ynterne gronology)
Practical Magic (film)
Practical Magic is in Amerikaanske fantasyfilm en romantyske komeedzje út 1998 ûnder rezjy fan Griffin Dunne, mei yn 'e haadrollen Sandra Bullock en Nicole Kidman. De titel betsjut "Praktyske Magy" of "Magy yn 'e Praktyk". De film is basearre op 'e roman mei deselde namme fan Alice Hoffman. It ferhaal giet oer twa susters út in famylje fan heksen dêr't in flok op rêst: eltse man dy't op ien fan 'e heksen fereale wurdt, stjert in ûntidige dea. Practical Magic krige oer it algemien negative resinsjes fan 'e filmkritisy en flopte yn 'e bioskopen. Tsjintwurdich wurdt de film lykwols beskôge as in cultklassiker.
Plot
Mear as trijehûndert jier lyn waard yn Massachusetts Maria Owens, in jonge heks dy't swier wie, ferballe nei in eilantsje foar de kust nei't dúdlik wurden wie dat se net terjochtsteld wurde koe om't har behearsking fan magy dat net taliet. Doe't har minner net kaam om har te rêden, lei se yn uterste wanhoop in betsjoening oer harsels, sadat se nea wer fereale reitsje kinne soe. Neitiid ferwaard dy betsjoening lykwols ta in flok dy't eltse man deade dy't fan in froulike neikommeling fan Maria hold.
Yn 1970-er jierren komt troch dy flok Jack om, de man fan Regina Owens, dy't har koart dêrnei fan kant makket. Har jonge dochters Sally en Gillian wurde dêrnei grutbrocht troch Regina har susters Frances en Jet. Fan 'e beide famkes hat de brúnhierrige Sally it grutste talint foar magy, wylst de talinten fan 'e readhierrige Gillian mear op it mêd fan sjarme en oerredingskrêft lizze. De heksen libje yn harren wenplak yn 'e marzje fan 'e maatskippij; se wurde troch de 'gewoane' minsken nea akseptearre, mar de lju binne te bang om wat tsjin harren te ûndernimmen.
As Sally en Gillian der op in dei tsjûge fan binne hoe't Frances en Jet in leafdesbestjoening útsprekke foar in hopeleas fereale pleatslike frou dy't obsedearre rekke is troch de man fan wa't se hâldt, reägearje se dêr folslein ferskillend op. Gillian kin net wachtsje om sels fereale te reitsjen, wylst Sally in betsjoening útsprekt om harsels tsjin ferealens en leafde te beskermjen: har wiere leafde sil in man wêze mei ien blau each en ien grien each dy't pankoeken heech yn 'e loft smyt om se om te draaien, waans favorite foarm in stjer is en mei mear fan sokke fiersochte skaaimerken.
Net folle letter arrivearret resjersjeur Gary Hallet út Tucson yn Arizona yn it plakje dêr't de heksen wenje. Hy is op it spoar fan Jimmy Angelov, dy't in searjemoardner blykt te wêzen. Sally kin om in ûnferklearbere reden net tsjin him lige, en wurket har dêrtroch yn 'e problemen. Gillian makket mei de help fan Kylie en Antonia in toverdrankje dat Gary derta bringe moat om fuort te gean. Underwilens hawwe Kylie en Antonia lykwols it boekje fan harren mem fûn wêryn't se de leafdesbetsjoening opskreaun hat dy't se as famke oer harsels útsprutsen hat. As de beide famkes opmerke dat Gary ien blau each en ien grien each hat, dat er pankoeken heech yn 'e loft goaie kin om se om te draaien en dat syn plysje-embleem in stjer is, beseffe se dat hy Sally har wiere leafde is, dy't hjir eins net kommen is troch it ûndersyk nei Jimmy Angelov, mar troch Sally har leafdesbetsjoening nei har ta roppen is. Se goaie Gillian har toverdrankje fuort ear't Gary it ynnimme kin.
Lunetten
Lunetten is in ûnderwyk yn it uterste súdeasten fan de Nederlânske stêd Utert, haadstêd fan de provinsje Utert. De ûnderwyk falt mank mei Hoograven en Tolsteeg ûnder de wyk Súd. De wyk hat 11.605 ynwenners en is ûnderferparte yn de buerten Lunetten-Noard en Lunetten-Súd. De Waterlinieweg skiedt Lunetten fan de rest fan de stêd.
Practical Magic (film)
Plot
As Sally letter Gary yn syn hotelkeamer opsiket om in bekentenis ôf te lizzen, sjocht se dêr in brief lizzen dat se ea oan Gillian skreaun hat, en dat Gary by syn ûndersyk earne opdjippe hat. Se beseft dat it papier suver stikken gien is, sa faak hat Gary it lêzen. Net by steat om harren gefoelens foarinoar noch langer te ferbergjen, tútsje se inoar. Sally beseft dat Gary har wiere leafde is. As se thúskomt, docht bliken dat de geast fan Jimmy Angelov ûnderwilens it lichem fan Gillian beset hat. Gary is der tsjûge fan as de kleurleaze geast út Gillian har lichem foar it ljocht komt. It slagget him lykwols om tsjin te kearen dat Jimmy Sally wat oandocht, as er ûntdekt dat de geast net oer de oanrekking fan syn sulverne plysjestjer kin. De geast ferdwynt en Sally en Gary miene dat se foargoed mei him ôfweefd hawwe.
Lunetten
Lunetten waard boud yn de 1970-er jierren, dêr't de namme fan nei de lunetten, heale moannefoarmige ferdigeningswurken omjûn troch wetter, fan de Nije Hollânske Wetterliny dy't yn de iere njoggentjinde iuw oanlein waard, ferwiist. By de gemeente Utert waard der doe fan útgien dat Lunetten de lêste wyk wêze soe dy't boud wurde soe omreden de wenningneed oan it ôfsakjen wie. Lykas by de wiken Overvecht, Kanaleneiland en Hoograven woe mei yn Lunetten gjin heechbou bouwe. Ynstee waard keazen en meitsje fan Lunetten in strukturalistysk stêdeboukundich eksperimint, dêr't takomstige bewenners ynspraak yn it ûntwerp by hiene. Ek studinten stêdeboukunde waarden by it projekt belutsen dêr't se lânskiplike eleminten by in belutsen. Dat projekt wie doe yn 1972 noch unyk yn Nederlân en wie dan ek de earste fan sokke projekten.
De wyk is in blomkoalwyk dêr't al it ferkear oer in rûnwei hinne laat wurdt en it ôfslaande bestimmingsferkear yn in bline wei of op harrensels weromrinnende strjitten terjochte komt. Lytse hôven en gersfjilden, dy't allegear boartersark foar bern befetsje, wurde ferbûn mei fuotgongerspaden en steechjes foarmje in feilige romte foar bern en oare ynwenners. Trije basisskoallen mei in sportkompleks lizze midden yn de wyk.
Lunnetten leit ynklamme tusken de Waterlinieweg, it spoar fan Utert nei Boxtel en it knooppunt Lunetten. De A12 rint súdlik en de A27 rint eastlik fan de wyk. Om it lûdsoerlêst te beheinen binne parken oanlein om gâns de wyk hinne. Yn it noardeast fan de wyk is it Stasjon Utert-Lunetten. Noardlik fan de wyk leit de bosk Amelisweerd, ie fan de lêste bosken yn de omkriten fan Utert.
List fan planetoïden 78601-78700
Dit is in list fan planetoïden 78601-78700.
Practical Magic (film)
Plot
Sally fertelt Gary dat it neat tusken harren wurde kin, want as se no in relaasje begjinne, sil Gary him altyd ôffreegje oft se wier fan him hâldt of dat se gewoan net yn 'e finzenis komme wol, wylst Sally har altyd ôffreegje sil oft Gary wier fan har hâldt, of dat er noch altyd besiket út te finen oft se Jimmy Angelov fermoarde hat of net. Boppedat sil de Owens-flok Gary deadzje as se wat krije. Dêrop antwurdet Gary dat flokken inkeld macht hawwe as men deryn leaut, en dat docht hy net. No't dúdlik is dat Jimmy Angelov dea is, keart er werom nei Tucson om syn ûndersyk ôf te rûnjen.
Nei't Gary fuortgien is, docht lykwols bliken dat Jimmy it lichem fan Gillian noch altyd beset. Frances en Jet beslute dat der ferlet is fan in folsleine heksering om 'e geast út te bannen. Sally brûkt de tillefoanbeam fan 'e skoalle fan har dochters om genôch froulju te krijen om sa'n ring te foarmjen. Hoewol't in protte fan 'e froulju harren hiele libben al in antagonistyske relaasje mei Sally en Gillian hân hawwe, komme se no opsetten om oan it ritueel diel te nimmen dat Jimmy útdriuwe moat. Sally lit it ritueel hohâlde as se sjocht dat Gillian it der suver fan bestjert. Se bejout har yn 'e ring en tegearre brekke sy en Gillian de Owens-flok en driuwe se Jimmy út. Syn geast falt yn stof útinoar, dat dêrnei troch de leden fan 'e heksering mei biezems nei bûten fage en ferballe wurdt.
Troch it ritueel hawwe Sally en Gillian in bân mei de froulju út harren wenplak krigen en wurde se neitiid foar it earst yn 'e mienskip opnommen. Der komt in brief út Tucson, wêryn't Gary Sally en Gillian formeel frijsprekt fan belutsenens by de saak fan Jimmy Angelov. Sally sprekt in nije betsjoening út om Gary by har te roppen en as er ferskynt, jouwe se har beiden oer oan harren gefoelens foarinoar en krije in relaasje. Op 31 oktober ferklaaie de seis Owens-froulju harren as heksen en nimme foar it earst diel oan 'e pleatslike fiering fan Halloween.
Produksje
Practical Magic waard regissearre troch Griffin Dunne nei in senario fan Robin Swicord, Akiva Goldsman en Adam Brooks op basis fan 'e roman Practical Magic fan Alice Hoffman út 1995. As produsinte wie Denise Di Novi by it projekt belutsen, foar de studio's Village Roadshow Pictures en Di Novi Pictures. Der wie foar Practical Magic in budget fan $75 miljoen beskikber. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Andrew Dunn. Alan Silvestri fersoarge de filmmuzyk, mei in soundtrack dêr't nûmers yn opnommen wiene fan û.o. Stevie Nicks, Marvin Gaye, Joni Mitchell en Elvis Presley, en ek This Kiss fan Faith Hill.
De film waard foar it meastepart opnommen op in filmset yn Hollywood, wylst de bûtendoarsênes filme waarden by in spesjaal foar de film neiboud hûs op it eilân San Juan, yn 'e Amerikaanske steat Washington. De sênes yn it doarp waarden opnommen yn Coupeville (Washington), in lyts havenstedsje op it eilân Whidbey yn 'e Puget Sound, mei gebouwen yn 'e Fiktoriaanske styl.
Distribúsje
De distribúsje fan Practical Magic waard fersoarge troch Warner Bros. De film gie op 16 oktober 1998 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. It byhearrende soundtrackalbum waard op 6 oktober fan dat jier útbrocht troch platemaatskippijen Reprise Records en de Warner Music Group.
Untfangst
Practical Magic krige fan 'e filmkritisy oer it algemien negative resinsjes. Sa omskreau Owen Gleiberman fan it tydskrift Entertainment Weekly de film as "in heksekomeedzje sa oerflakkich, oanmodderjend en betize, dat it wol liket as leit der in flok op." Yn 'e krante de Chicago Sun-Times skreau Roger Ebert: "[de film] liket wol net te witten hokker toan er oannimme moat, en swaait ûnwis hinne en wer fan horror nei komeedzje nei românse."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Practical Magic in leech goedkarringspersintaazje fan 22%, basearre op 93 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De] steurende ferskowings yn toan [fan 'e film] litte it bytsje potinsjeel dat it ûngewoane ferhaal hat, te sink gean – hoewol't de gemy tusken Nicole Kidman en Sandra Bullock in sterk argumint foarmet foar takomstige gearwurking." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Practical Magic in goedkarringspersintaazje fan 46%, basearre op 22 resinsjes.
Tweintich jier nei't de film makke waard, wurdt Practical Magic lykwols beskôge as in cultklassiker.
Opbringst
Practical Magic brocht wrâldwiid yn 'e bioskopen $68,3 miljoen op. Ofset tsjin it budget fan $75 miljoen betsjut dat in ferlies fan $6,7 miljoen, dêr't de marketingkosten noch by komme.
Prizen
Sawol Evan Rachel Wood, dy't yn 'e film de âldste dochter fan Sally Owens spilet, as Camilla Belle, dy't de jonge ferzje fan Sally Owens spilet, waarden yn 1999 foar harren rollen yn Practical Magic nominearre foar de Young Artist Award foar bêste byrol fan in aktrise.
Osamu Maeda
(5 septimber 1965) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Yokohama Flügels. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 1988.
Qiu Jin
Qiu Jin (Sineeske karakters: 秋瑾, pinyin mei toantekens: Qiū Jǐn, Wade-Giles: Ch‘iu Chin; útspr.: [ʨʰjou̯ ʨin], likernôch "tsj'hio tsjyn" of koartwei "tsjo tsjyn"; Xiamen, 8 novimber 1875 – Shanyin, 15 july 1907) wie in Sineesk dichteresse, feministe en revolúsjonêr. Har hoflikheidsnammen wiene Xuánqīng (璿卿; útspr.: "sjwantsj'hyng") en Jìngxióng (競雄; útspr.: "tsjyngsjûng"). Har bynamme wie Jiànhú Nǚxiá (鑑湖女俠; útspr.: "tsjanchû núsja"), wat letterlik betsjut: "Ridderfrou fan 'e Spegelmar". Qiu waard yn 1907 terjochtsteld nei in mislearre opstân tsjin 'e Qing-dynasty. Hja wurdt tsjintwurdich yn 'e Folksrepublyk Sina beskôge as in nasjonale heldinne.
Libben
Qiu waard yn 1875 berne yn in begoedige famylje yn 'e stêd Xiamen, yn Fujian, in súdeastlike provinsje fan it Keizerryk Sina oan 'e kust fan 'e Strjitte fan Taiwan. Hja brocht har jonkheid troch yn Shanyin, in doarpke ûnder de reek fan 'e stêd Shaoxing, yn 'e eastlike provinsje Zhejiang, súdlik fan Sjanghai. Se hie in ûngelokkich houlik mei in Wang Tingjun (王廷鈞) en kaam yn kontakt mei nije ideeën, lykas feminisme, nasjonalisme en demokrasy. Neitiid joech Qiu har by de Triaden. Dat wiene ûndergrûnske selskippen yn it Sina fan 'e Qing-dynasty, dy't iveren foar de ôfsetting fan 'e Qing-keizers (dat fan oarsprong etnyske Mantsjoes wiene) en de restauraasje fan in etnysk Sineesk regear.
Yn 1903 besleat Qiu en gean om utens. Se liet har beide bern, Wang Yuande (王沅德) en Wang Guifen (王桂芬), efter yn Sina en reizge nei Japan, dêr't se in stúdzje Japansk begûn oan in skoalle yn Surugadai. Letter liet se har oerpleatse nei de famkesskoalle yn Kojimachi, dy't rund waard troch in Utako Shimoda. Yn Japan stie Qiu bekend om har foarleafde foar fjochtsport en droech se gauris Westerske manljusklean. Har politike tinkbylden skerpen yn dy tiid ta en se waard oanhinger fan in Sineeske nasjonalistyske ideology dy't him benammen tsjin 'e Mantsjoes kearde. Se joech har by it anty-Qing-selskip Guangfuhui, dat laat waard troch Cai Yuanpei, en dat yn 1905 mei ferskate oare Sineeske revolúsjonêre groepearrings yn ballingskip opgie yn 'e nije Tongmenghui, dy't ûnder lieding stie fan Sun Yat-sen.
Wylst se yn 'e Japanske haadstêd Tokio wenne, joech Qiu sûnder help fan oaren in tydskrift út dat Baihua Bao ("Sprektalich Blêd") hiet. It omfieme revolúsjonêre propaganda dy't skreaun wie yn 'e Sineeske sprektaal. Yn ien fan 'e edysjes skreau Qiu in manifest mei as titel In Respektfolle Oprop oan de 200 Miljoen Froulike Kammeraten yn Sina. Dêryn gie se yn op 'e swierrichheden yn it libben fan Sineeske froulju, feroarsake troch twongen houliken mei manlju dy't harren oarehelten ûnderdrukten, en de praktyk fan it ynbinen fan fuotten. Om't se sels beide dingen meimakke hie, koe se út eigen ûnderfining fertelle, wat late ta in oerweldigjend meilibjende respons fan har lêzers. Yn itselde manifest lei Qiu ek har eigen oertsjûging fêst dat in bettere takomst foar de froulju fan Sina allinnich komme koe as der in nij, nei Westersk foarbyld gearstald, lânseigen regear kaam. Tegearre mei har neef Xu Xilin krewearre se foar de bondeling fan 'e krêften fan alle ûndergrûnske organisaasjes dy't talein wiene op it omsmiten fan 'e Qing-dynasty.
Binnen it revolúsjonêre bûn fan 'e Tongmenghui wie Qiu yndield by de ôfdieling fan lju dy't út 'e provinsje Zhejiang kamen. De leden fan 'e organisaasje wiene ferdield yn dejingen dy't daliks weromkeare woene nei Sina om dêr in wapene opstân tsjin 'e Qing-dynasty te begjinnen, en dyjingen dy't yn Japan bliuwe woene om mear tariedings te meitsjen. Doe't der in gearkomste holden waard fan 'e ôfdieling fan Zhejiang sleat Qiu har ûndûbelsinnich by de earste groep oan troch in dagge yn it poadium te stekken wylst se ferklearre: "As ik weromkear nei it heitelân, en my dan oerjou oan 'e Mantsjoe-barbaren en sa it Sineeske folke ferriedt, stek my dan dea mei dizze dolk!" Neitiid foege se de die by it wurd en kearde yn 1906 mei likernôch 2.000 oare revolúsjonêren werom nei Sina.
Qiu wie in wolsprekkend orator, dy't, ienris werom yn har heitelân, yn har taspraken opkaam foar frouljusrjochten, lykas it rjocht om te trouwen mei wa't men woe, it rjocht op ûnderwiis, en in ferbod op 'e tradysje fan it ynbinen fan fuotten. Yn 1906 rjochte se mei in oare dichteresse, Xu Zihua, in radikaal feministysk tydskrift op mei as namme Zhongguo Nü Bao ("Nijs foar de Froulju fan Sina"). Dêrfan kamen lykwols mar twa edysjes út foar't it ferbean waard troch de Sineeske autoriteiten. Yn 1907 waard Qiu haad fan 'e Datong-skoalle yn Shaoxing, dy't yn namme in oplieding bea oan gymnastyklearaars, mar ein bedoeld wie om revolúsjonêren in militêre trening te jaan.
Op 6 july 1907 waard Xu Xilin troch de Sineeske plysje oppakt foarôfgeande oan 'e plande opstân yn Anqing. Under swiere tramtaasjes fertelde dy wat er wist oer de opstân en waard neitiid eksekutearre. Op 12 july kaam de plysje op 'e Datong-skoalle om Qiu op te heljen. Ek sy waard yn finzenskip tramtearre, mar se wegere har belutsenens by de opstân ta te jaan. Dêrop brûkten de autoriteiten har eigen publikaasjes as bewiis foar har skuldigens, en op 15 july waard se yn it iepenbier ûnthalze yn har eigen doarp Shanyin. Qiu Jin waard 31 jier. Har lêste skreaune wurden wiene in deadsgedicht dat de letterlike betsjutting fan har namme, "Hjerst Fonkelstien", brûkt om 'e mislearre opstân te beskriemen en de omkear yn Sina dy't sy no nea meimeitsje soe:
Neilittenskip
Nei de Sineeske Revolúsje fan 1911, dy't in ein makke oan it bewâld fan 'e Qing-dynasty, waard Qiu ferivige yn it nasjonale ûnthâld en yn 'e literatuer fan 'e dêrnei útroppen Republyk Sina. Hja leit no begroeven oan 'e igge fan 'e Westmar yn Hangzhou. De Folksrepublyk Sina (oprjochte yn 1949) hat ta har neitins in museum (绍兴秋瑾故居) oprjochte yn Shaoxing, yn har eigen eardere wente.
Wurk
Om't Qiu bûten Sina benammen bekend stiet as feministe en revolúsjonêr, wurde har poëzij en essays gauris oer de holle sjoen, temear om't Qiu fanwegen har iere dea net de kâns krige en bou in grut oeuvre op. Ut har skriuwwurk blykt in útsûnderlik ûnderwiis yn 'e klassike (Sineeske) literatuer. Har poëzij hie in tradisjonele foarm (shi en ci) en in taalgebrûk dat in wiid ferskaat oan byldspraak fermong mei klassike Sineeske mytology en revolúsjonêre retoryk.
Priuwke
Doe't se Sina ferliet om yn Japan yn ballingskip te gean:
Yn ballingskip yn Japan, doe't se har opmakke om nei har heitelân werom te kearen:
Jan Marijnissen
thumb|Jan Marijnissen, 2006 Johannes Guillaume Christianus Andreas (Jan) Marijnissen is in Nederlânsk politikus. Troch in kombinaasje fan funksjes wie er jierrenlang it gesicht fan de Sosjalistyske Partij (SP).
Priveelibben
Jan Marijnissen is berne yn Oss op 8 oktober 1952 as de jongste fan fjouwer bern yn in katolyk hûshâlden. Hy hat syn HBS-oplieding net ôfmakke en rekke oan it wurk yn in woarstenfabryk en letter as lasker yn de metaalyndustry.
Hy is troud mei Mari-Anne dy ’t ek riedslid en wethâlder foar de SP west hat yn Oss. Sy hawwe ien dochter Lillian (berne yn 1985) dy’t bekend wurden is as fakbûnsbestjoerder fan de FNV en sûnt maart 2017 yn de Twadde Keamer sit foar de SP.
Polityk
Jan Marijnissen wie yn 1972 ien fan de oprjochters fan de SP. Yn 1976 kaam er yn de gemeenteried fan Oss, dêr ’t de SP trije sitten hie. Hy wie mei 23 jier it jongste riedslid fan Nederlân. Hy is riedslid bleaun oant 1993. Dêrneist siet er fan 1987 oant 1989 yn de Provinsjale Steaten yn Noard-Brabân.
Hy waard yn 1988 partijfoarsitter, wat er bleaun is oant 2015. Ek waard er yn 1994 keazen yn de Twadde Keamer, de SP krige doe foar it earst twa keamersitten. Hy siet oant 2010 yn de Keamer, fan 1994 oant 2008 as fraksjefoarsitter. Doe moast er út reden fan sûnens in stapke werom dwaan. Under syn lieidng is de partij groeid fan twa sitten yn 1994 oant 25 yn 2006.
Persoanlikheid
Hy is in goede debater dy’t in liedende rol spile hat by de groei fan syn partij. Fanwege syn suksessen wurdt  ek wol “de Tovenaar út Oss” neamd.Hy wie ek wol ûngeduldich tsjinoer partijgenoaten en net altyd like maklik yn de omgong. As Keamerlid stie er ek wol bekind om syn wat rebelske hâlding.
Publikaasjes
Hy hat in oantal boeken publisearre:
Guy Ropartz
Guy Ropartz (folút: Joseph Guy Marie Ropartz; Guingamp, 15 juny 1864 – Lanloup, 22 novimber 1955) wie in Frânsk komponist, dirigint, muzikant en dichter fan etnysk Bretonsk komôf. Syn komposysjes omfiemen fiif symfonyen, trije fioelsonates, twa sellosonates, seis snaarkwartetten, in pianotrio, in snaartrio, trije balletten, in stikmannich koraalwurken en in ferskaat oan oare muzykstikken. Yn syn wurk liet Ropartz him hast altyd ynspirearje troch en ferwiisde er gauris nei syn Bretonske erfskip.
Jonkheid en oplieding
Ropartz waard yn 1864 berne yn Guingamp, yn it Frânske departemint Côtes-du-Nord, yn Bretanje. Hy folge syn muzikale oplieding yn 't earstoan yn Rennes, mar ferfolge dy fan 1885 ôf oan it Konservatoarium fan Parys yn Parys. Dêr studearre er ûnder Théodore Dubois en dêrnei ûnder Jules Massenet, en rekke er goed befreone mei de jonge Georges Enesco. Letter learde er foar oargelist ûnder César Franck.
Karriêre
Fan 1894 oant 1919 stie Ropartz oan it haad fan it Konservatoarium fan Nancy yn Nancy, dat doedestiden in depindâns wie fan it Konservatoarium fan Parys. Dêr stifte er opliedings yn 'e altfioel (1894), de trompet (1895), de harpe en it oargel (1897) en de tromboane (1900). Hy sette ek útein mei in jierliks weromkearend seizoen fan symfonykonserten mei it troch him stifte orkest fan it konservatoarium, dêr't letter it Orchestre Symphonique et Lyrique de Nancy út fuortkomme soe.
Ropartz wurdt sterk assosjearre mei de weroplibbing fan 'e Bretonske kultuer út dy tiid, mei't er de teksten fan Bretonske skriuwers lykas Anatole Le Braz en Charles Le Goffic op muzyk sette. Hy stipe de striid foar selsbestjoer foar Bretanje, en joech him yn 1898 by de Bretonske Regionalistyske Uny (URB). Hy wie ek earefoarsitter fan 'e Bretonske Feriening fan Komponisten (ACB), dy't yn 1912 oprjochte waard.
Oan it begjin fan 'e Earste Wrâldoarloch kaam komponist Albéric Magnard, in freon fan Ropartz, om doe't er syn hûs ferdigene tsjin 'e binnenfallende Dútske troepen. De wente waard neitiid troch de Dútsers yn ljochte lôge set en baarnde oan 'e grûn ta ôf. Dêrby giene ferskate noch net publisearre manuskripten Magnard ferlern. Ropartz rekonstruëarre neitiid út syn ûnthâld wei ien fan 'e weirekke wurken, Magnard syn opera Guercœur.
Nei ôfrin fan 'e oarloch wie Ropartz fan 1919 oant 1929 direkteur fan it Konservatoarium fan Straatsburch yn Straatsburch, dat er ferhuze nei it it gebou fan it eardere parlemint fan Elzas-Loataringen. Yn dyselde tiid wied er ek dirigint fan it Filharmoanysk Orkest fan Straatsburch. Yn dy hoedanichheid oefene er gâns ynfloed út op 'e foarming fan jonge muzikanten lykas Charles Munch. Ropartz wie ek behelle, as sjuerylid, yn 'e takenning fan 'e Prix Blumenthal, in stúdzjebeurs dy't fan 1919 oant 1954 takend waard oan gâns ûnthjittende Frânske keunstskilders, byldhouwers, graveurs, skriuwers en muzikanten.
Lettere jierren en ferstjerren
Yn 1929 gie Ropartz mei pinsjoen, wêrnei't er him weromloek yn syn lânhûs yn it Bretonske Lanloup. Yn 1949 waard er keazen as lid fan 'e Académie des Beaux-Arts ("Akademy fan 'e Skiene Keunsten"), dêr't er Georges Hüe opfolge. Ropartz gie troch mei it komponearjen fan muzykstikken oant er yn 1953 syn gesichtsfermogen alhiel ferlear en blyn rekke. Hy kaam twa jier letter, yn 1955, te Lanloup te ferstjerren yn 'e âlderdom fan 91 jier.
Deir Mar Musa al-Habashi
Skiednis
De ynformele mienskip waard yn gearwurking mei de diaken Jacques Mourad fanôf 1991 in erkend dûbelkleaster (in kleaster foar froulju en manlju) ûnder de Syrysk-Katolike Tsjerke. De kleastermienskip hat in sterke oekumenyske ynslach en is oan fjouwer taken wijd: gebed (yn it Arabysk salat), wurk (amal), gastfrijens (dayafa) en dialooch (hiwar).
Yn in semy-woastyneftige omjouwing hat it kleaster him ûntwikkele as in sintrum foar ekologyske lânbou. It kleaster droech ek by oan de stifting fan in natoerpark, wêrby't it kleaster in rol spilet by de toeristyske ûntsluting dêrfan. Fan 2000 oant 2015 waard fanút Mar Musa it likernôch 50 km noardliker lizzende kleaster Mar Elian by Al-Qaryatayn nij libben ynblaasd. Mar Elian waard lykwols yn de simmer fan 2015 folslein ferneatige troch islamityske IS-striders.
Argeology
De argeolooch Robert Mason fan it Royal Ontario Museum ûntdiek by it kleaster de ruïnes fan in âld gebou, stiennen sirkels en tombes dy't neffens Mason sa'n 10.000 jier âld binne en mooglik út it neolityske tiidrek stamme. Fanwegen de driging fan geweld troch it útbrekken fan de Syryske Boargerkriich kaam der in ein oan de opgravings en fierder ûndersyk.
Paolo Dall'Oglio
Yn 2012 rekke pater Paolo Dall'Oglio fanwegen krityk op it Syryske rezjym syn ferbliuwsfergunning kwyt. Hy reizge nei Europa werom mar ferklearre yn Le Figaro dat er werom gyng sadree't de omstannichheden dat tastiene. Alhoewol't de sitewaasje yn Syrje krektoarsom minder waard, reizge er dochs werom. Yn septimber 2013 wie de mienskip fan it kleaster tige ûngerêst oer it lot fan de pater, dy't al sûnt 28 july 2013 neat mear fan him hearre litten hie. De pater wie ferdwûn yn de omjouwing fan Raqqa, yn it noarden fan Syrje, dêr't er besocht mei in groep islamisten yn kontakt te kommen om te ûnderhanneljen oer it frijlitten fan giselders. Boarnen fan it Syryske ferset diene yn 2014 berjocht dat leden fan ISIS de pater finzen nommen en dêrnei eksekutearre hiene. In offisjele befêstiging ûntbrekt lykwols.
Tichel
thumb|175px|Ticheler (1568) Tichel is in âlde namme foar bakstien. It wurd is besibbe oan tegel en it Dútske Ziegel (= bakstien) en komt fan it Latynske tegula (= dakpanne). Immen dy't tichels makket is in ticheler.
De famyljenamme Tichelaar (= stienbakker) is derfan ôflaat. Ek de plaknammen Tegelen (om 1100: Tieglon) en Tielrode (866: Tigelrodo) ferwize nei bakstienproduksje.
Yn Grinslân wurdt noch praat fan afgeticheld lân. Dat is lân dêr't de boppeste meter fan fergroeven is foar de produksje fan bakstiennen. Dêrtroch leit dat lân sa'n heale meter leger as de omkriten en wurdt it jierren nei it ôfgraven noch tichelland neamd. It stee dêr't ea it fabryk wie, is somtiid noch altyd bekend as tichelwurk (= stienfabryk), bygelyks de Tichelwerkspolder súdlik fan Bedum. Yn Fryslân hat de buorskip It Tichelwurk syn namme krigen fan de tichelwurken dy't dêr wiene.
Ien fan de klaaisoarten út Noard-Nederlân dy't bysûnder gaadlik is om mei te bakken is potklaai (klaai om potten fan te bakken). It bewurkjen fan dy grûnsoarte is in drege saak foar de lânbou en dêrom wurdt dy hast altyd as greide ynrjochte.
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban is in Ingelsk boek skreaun troch J.K. Rowling. It is it tredde part fan de sânrige oer Harry Potter. It boek beskriuwt it tredde jier fan de haadfiguer op in kostskoalle foar tsjoenders.
Film
Der is ek in film nei it boek útkaam, dy Harry Potter and the Prisoner of Azkaban hjit.
Gearfetting
Ear't Harry Potter oan syn tredde skoaljier op Swiniastate's Hegeskoalle foar Tsjoenderij en Hokus-Pokus begjint, moat er de simmerfakânsje trochbringe by syn gemiene omke en muoike. Troch in magysk ûngelokje komt er ynienen op 'e lette jûn op strjitte te stean. Dan blykt dat Sirius Black, in freze tsjinner fan Dowitstwol, út 'e finzenis fan Azkaban ûntkommen is. Hy is op 'e flecht en hat miskien 'e mint op Harry. Der folget in boeiend skoaljier mei nije skoalfakken lykas migelkunde en soarch foar fabelbisten, spannende swurkbalwedstriden en aaklike foarsizzings. De skoalle wurdt beweitsje troch Dementors, de freze beweitsers fan Azkaban, mar Harry sil syn leksums Ferdigening tsjin 'e tsjustere krêften hurd nedich wêze...
Oersette omslachtekst fan 'e Hollânske ferzje fan it boek.
De Noord (Skiedam)
De Noord is in rûne stiennen stellingmûne yn de Súd-Hollânske stêd Skiedam. Foar in skoft wie de mûne de heechste wynmûne fan 'e wrâld.
Skiednis
Al yn de 18e iuw stiene der yn Skiedam bysûnder hege stellingmûnen. Dy mûnen tsjinnen eartiids fral om mout te meallen foar it grutte tal jeneverstokerijen. Fan de mear as 20 stedsmûnen bleau û.o. De Noord út 1803 bewarre. De earste stiennen wynmûne op dit plak waard yn 1707 boud op it plak fan in âlde houten standermûne út likernôch 1400. Dy "Noort Moole" waard yn 1803 ôfbrutsen en tichter by it wetter as de hjoeddeiske mûne De Noord wer opboud. Oan de eastlike kant is noch in gevelstien te sjen mei it jiertal 1707. Sûnt it begjin fan de 20e iuw waard der yn de mûne feefoer en letter weetmoal foar de bakker meald. Yn de jierren 1930 waard gjin gebrûk mear makke fan de wynoandriuwing. It boppediel fan de mûne, de kape, it wjukkekrús de sturt en de stelling, waarden yn 1937 ferwidere. Wat oerbleau wie de romp mei twa souders.
Nei de Twadde Wrâldoarloch kocht de gemeente de romp fan de mûne oan mei it doel de mûne wer yn âlde gloarje werom te bringen. De restauraasje en rekonstruksje fan it boppediel fûn yn de jierren 1962-1971 plak. Ek waard de mûne wer mealfeardich makke.
Oant 2006 bleau De Noord de heechste wynmûne fan 'e wrâld. Yn dat jier waard De Nolet boud, dy't heger is as De Noord. De mûne is oant en mei de kape 33,3 meter heech en hat in flecht fan 26,6 meter. Yn de mûne is tsjintwurdich in restaurant ûnderbrocht.
Jo Walton
Jo Walton (folút: Josephine Walton; Aberdare, 1 desimber 1964), is in Britsk-Kanadeesk skriuwster, dichteresse, essayiste en kollumniste. Hja is hikke en tein yn Wales, mar emigrearre yn 2002 nei Kanada ta, dêr't se yn Montreal wennet. Se hat in tsiental romans skreaun dy't ta it sjenre fan 'e fantasy en it alternative skiednis-subsjenre fan 'e science fiction hearre. Fral Tooth and Claw, de Small Change-trilogy en Among Others waarden tige goed ûntfongen. Mei dat lêste boek wûn Walton sawol in Nebula Award as in Hugo Award, wat de beide meast prestizjeuze Amerikaanske science fiction- en fantasyprizen binne.
Libben
Walton waard yn 1964 berne yn Aberdare, yn 'e Welske Cynondelling, dêr't se opgroeide yn in Ingelsktalich gesin (al wie har beppe in Welsktalich oersetster fan namme). Walton kin wol Welsk prate, mar neffens eigen sizzen hat se dêrby de grammatikale behearsking en de wurdskat fan in bern fan tsien jier. Se genoat har oplieding yn Aberdare en de Welske haadstêd Cardiff, doe oan in kostskoalle yn it Ingelske Shropshire en úteinlik oan 'e Universiteit fan Lancaster. Se wenne in jier yn Cardiff, twa jier yn Londen, sette har yn 1997 nei wenjen yn it Welske Swansea, en ferfear yn 2002 nei Kanada, dêr't se sûnt wennet yn Montreal, yn 'e Frânsktalige provinsje Kebek, mei har man Emmet A. O'Brien, dy't oarspronklik út Ierlân komt. Se hat earder troud west mei Ken Walton, en hat ien bern, in soan dy't fan Sasha hjit.