cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Command Decision (roman fan Elizabeth Moon)
Ynhâld
Neitiid giet Ky yn op in útnûging om it haadkertier fan 'e MMAC te besykjen om't se hopet de stipe fan 'e hierlingen foar har float te krijen. Mar hoewol't de MMAC har by wize fan tank foar har help wol kosteleas fan nije munysje foarsjocht, wurdt har dúdlik makke dat de MMAC allinnich wurket foar oerheden en oare fêstige organisaasjes, en dat har Romte Ferdigenings Macht te lyts is om dêrfoar yn oanmerking te kommen. Arlen Becker, de algemien direkteur fan 'e MMAC, besiket taktfol oer te bringen dat it mei har dream fan in ynterstellêre marine nea wat wurde kin. Ynstee dat de MMAC har stipe oanbiedt, kriget Ky it oanbod om har Romte Ferdigenings Macht yn syn gehiel opgean te litten yn 'e MMAC. Dat is in oanloklik oanbod, en Ky wifket inkele dagen tusken ja en nee, mar úteinlik beslút dêr dochs fan ôf te sjen, om't se eigen baas bliuwe wol. Se komt lykwols oan alle kanten jild en materieel tekoart, dat hoe't it fierder moat mei de Romte Ferdigenings Macht, wit se net. Krekt op dat stuit nimt Stella kontakt mei har op: oft Ky sa fluch mooglik nei de Moscoe Konfederaasje ta komme wol. Want âldmuoike Grace hat alle kapers dy't ûnder de flagge fan Slotter Key operearje, oardere om nei Cascadia ta te gean en harren ûnder Ky har befel te pleatsen. Der binne al 37 kaperskippen arrivearre, en de Moscoe Konfederaasje is fan doel ek skippen oan har float by te dragen.
Vatta's War
Brownsville (Teksas)
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Brownsville 9,5% âlder as 65 jier en 34,6% jonger as 18 jier. Fierders bestie 15,7% fan 'e húshâldings út ien persoan. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 93,2% Latino's; 5,7% blanken; 0,7% Aziaten; 0,4% swarten.
Klimaat
Brownsville hat in fochtich subtropysk klimaat, dat grinzget oan in steppeklimaat. Yn augustus, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 34,7 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 21,4 °C. Rekôrtemperatueren wiene 41 °C op 27 maart 1984 en –11 °C op 13 febrewaris 1899. Brownsville kriget jiers trochinoar 696,2 mm delslach. Snie falt der mar selden, mar komt wol foar; op 25 desimber 2004 foel der yn ien kear 3,8 sm (wat de earste mjitbere hoemannichte snie yn 109 jier wie).
Wjuk (betsjuttingsside)
"Wjuk" of "wjok" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Gronology
Gronology of tiidrekkenkunde (fia it Latynske chronologia fan it Grykske χρονος, chronos, "tiid", en λογος, logos, "wittenskip") is de tûke fan de wittenskip dy't him taleit op it skikken fan foarfallen yn harren folchoarder fan plakfinen yn 'e tiid. It makket diel út fan de skiedkunde, yn tsjinstelling ta gronometry of tiidmjitkunde, dat in ûnderdiel is fan de natuerkunde. It eigenskipswurd dat by gronology heart, is gronologysk; dat betsjut 'op folchoarder fan tiid', dus begjinnend by wat it earst bard is en einigjend by wat it lêst bard is. In tsjinstelde folchoarder, dy't begjint by it lêst barde en einiget by it earst barde, hjit antygronologysk. Eat dat him yn in beskaat tiidstadium befynt, mar dêr net thúsheart, is in anagronisme.
Tanksij de gronology kinne foarfallen út it ferline werjûn wurde yn in moderne foarm fan tiidrekkening. Sa kin de Ab Urbe Condita-jiertelling, dy't omtrint it jier 400 foar it earst stelselmjittich brûkt waard troch Ososius, maklik omrekkene wurdt nei de kristlike jiertelling (Anno Domini), oan 'e hân fan 'e formule AD 1 = AUC 754.
By argeologysk en histoarysk ûndersyk wurdt ûnderskie makke tusken in relative gronology en de absolute gronology. Relative gronology lit de ferhâlding tusken histoaryske foarfallen ûnderling sjen en makket dêrta gebrûk fan histoaryske boarnen, lykas keningslisten. Absolute gronology toetst de relative gronology oan spesifike jiertallen troch it gebrûk fan metoades as termoluminessinsjedatearring, dendrogronology (jierringûndersyk) of radiometryske datearring, wêrfan't de bekendste fariant koalstofdatearring is.
Philippe Soine
Libben en karriêre
Soine waard yn 1959 earne yn Frankryk berne. Yn 1988, doe't er 29 jier wie, begûn er oan in karriêre as pornoakteur. Uteinlik soed er neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn rom 400 pornografyske films spylje. Dêrby wurke er benammen foar Jeropeeske labels, lykas it Frânske Vidéo Marc Dorcel, it Dútske Magmafilm, Videorama en Sascha Alexander Productions, de Italjaanske Mario Salieri Entertainment Group, it Nederlânske Helen Duval Entertainment en fral ek it Sweedske Private.
Foar Private wurke Soine faak gear mei de Frânske regisseur Pierre Woodman en kollega-akteurs as Alain Deloin, Richard Langin en Jean-Yves Lecastel. Guon fan syn bekendste films foar dy studio wiene The Pyramid diel 1, 2 en 3, The Gigolo diel 1 en 2, The Golden Triangle diel 1 en 2, Cape Town diel 1 en 2 en Kruger Park. Dêrnjonken wie Soine ek wol yn 'e Amerikaanske pornoyndustry aktyf, û.m. foar sokke foaroansteande filmstudio's as VCA Pictures, Anabolic Video, Sin City, Evil Angel, Wicked Pictures en Hustler Video.
Under syn lange karriêre as pornoakteur wurke Soine gear mei aktrises as Nikki Anderson, Sharon Ashe, Erika Bella, Laura Black, Gabriella Blicq, Blondie, Gabriella Bond, Dolly Buster, Bettina Campbell, Tabatha Cash, Julia Chanel, Vivienne Clash, Sandra Dark, Tricia Devereaux, Barbara Doll, Carole DuBois, Helen Duval, Cecilia Grout, Simone Horvath, Kathy Kash, Katja Kean, Laura Lion, Mafalda, Angelica Mirai, MoniKat, Demia Moor, Peggy Sue, Jennifer Red, Ines en Inga Ridere, Olivia del Rio, Karma Rosenberg, Tania Russof, Alexandra Schiffer, Kristina Schwartz, Gabrielle Scream, Julia Spain, Kelly Stafford, Amanda Steel, Su Ann, Julia Tchernei en Mame Yong.
Njonken syn aktearwurk wie Soine ek wurksum as regisseur fan pornofilms. Neffens de IAFD wied er yn dy hoedanichheid ferantwurdlik foar de produksje fan 162 ûnderskate films, dy't foar it meastepart útbrocht waarden troch de studio's Magmafilm, Vidéo Marc Dorcel en de Mario Salieri Entertainment Group. Ein 2016 wie Soine nei mear as in fearnsiuw noch altyd aktyf as pornoakteur.
Tsjuster tiidrek
In tsjuster tiidrek is in histoaryske periodisearring dy't ferwiist nei in tiidrek wêryn't demografysk, kultureel en ekonomysk efterútbuorke wurdt. De term makket gebrûk fan 'e tradisjonele ljocht-tsjin-tsjustersymbolyk om it 'tsjuster' fan it oangeande tiidrek (dat ta utering komt yn in gebrek oan kontemporêne histoaryske boarnen) te beklamjen yn ferhâlding ta it 'ljocht' (in oerfloed oan histoaryske boarnen) út 'e tiidrekken dy't deroan foarôf geane en derop folgje. In tsjuster tiidrek is yn 'e regel it gefolch fan 'e ynstoarting fan in maatskippij.
It bekendste tsjustere tiidrek út 'e skiednis wurdt foarme troch de Midsiuwen. Dy perioade hold in weromgong yn fan it nivo fan beskaving tusken de Fal fan it Romeinske Ryk yn 476 en it begjin fan 'e Renêssânse yn 'e fyftjinde iuw. Yn it Ingelsk is de term Dark Ages ("Tsjustere Iuwen") in gongbere oantsjutting foar de Midsiuwen. In oar tsjuster tiidrek waard foarme troch de Grykske Tsjustere Iuwen, in perioade fan hommelse weromgong en stadige weropbou yn 'e Grykske Aldheid, dy't duorre fan 'e ynstoarting fan it ynternasjonaal stelsel oan 'e ein fan 'e Brûnstiid, omtrint 1200 f.Kr., oant likernôch 750 f.Kr. Yn prehistoarysk ierlân wie it Ierske Tsjustere Tiidrek in perioade fan blykbere ekonomyske en kulturele stagnaasje tusken 100 f.Kr. en 300.
It Partyske Tsjustere Tiidrek ferwiist nei in perioade fan trije desennia yn 'e skiednis fan it Partyske Ryk tusken de dea fan Mitridates II de Grutte yn 91 f.Kr. en de troansbestiging fan Orodes II yn 57 f.Kr. Ut en oer dy tiid binne gjin skriftlike boarnen oerlevere, en histoarisy binne net by steat bleken om op basis fan numismatyske boarnen (muntstikken) de opienfolging fan hearskers út dy tiid te rekonstruëarjen. It Partyske Tsjustere Tiidrek wie dus net sasear in tsjustere tiid yn dy tiid sels, mar mear in blyn plak foar de historiografy.
De term digitaal tsjuster tiidrek wurdt wol brûkt foar in mooglike takomstige perioade as der gjin apparatuer mear bestiet dêr't digitale dokuminten út ús tiid mei lêzen of ôfspile wurde kinne.
Sankt Goarshausen
De Loreleystêd Sankt Goarshausen leit yn de Rhein-Lahn-Kreis yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts en is de bestjoersstêd fan de ferbânsgemeente Loreley. Oant 1969 wie Sankt Goarshausen de bestjoersstêd fan it Loreleykreis (oant 1961: Landkreis Sankt Goarshausen).
Sankt Goarshausen is mei de lizzing oan ien fan de moaiste dielen fan de Ryn in wichtich toeristysk sintrum en heart sûnt 2002 ta it UNESCO-wrâlderfskip Boppe Middenryndelte.
Geografy
thumb|left|Sankt Goarshausen yn 1655 thumb|left|Sankt Goarshausen fan de Ryn ôf thumb|left|It doarp Wellmich mei de boarch Maus De stêd leit oan de foet fan de Loreley op de rjochter kant fan de Ryn en likernôch 30 km. súdlik fan Koblenz. Oan de oare kant leit de susterstêd Sankt Goar, dy it fluchst mei in oerset is te berikken.
Stedsyndieling
Ta Sankt Goarshausen hearre ek de plakjes Ehrenthal, Wellmich en Heide.
Skiednis
Sankt Goarshausen waard yn it jier 1222 foar it earst neamd. It hearde fan it ein fan de 13e iuw ôf by it greefskip Katzenelnbogden en krige fan kening Loadewyk IV yn 1324 stedsrjochten. Greve Willem II fan Katzenelnbogen liet yn 1371 boppe Sankt Goarshausen de boarch Katz (eins: Neu-Katzenelnbogen) bouwe. Dat wie in antwurd op de bou fan de boarch Maus (doesdestiids: boarch Peterseck) troch de karfoarst fan Trier. Doe't it grevenhûs útstoar foel Sankt Goarshausen oan it greefskip Hessen. De stêd makke fan 1583 oant 1806 diel út fan Hessen-Kassel en fersoarge tegearre mei Sankt Goar, as iennichste yn it Hessyske gebiet, it ynjen fan de tol op beide kanten fan de Ryn.
Nei de Frânske besetting waard de stêd nei it Kongres fan Wenen (1815) by it hartochdom Nassau foege. Mei't it hartochdom Nassau yn 1866 troch Prusen anneksearre waard, is Sankt Goarshausen doe de Kreisstadt fan it nij gearstalde Landkreis Sankt Goarshausen wurden.
Nei de Earste Wrâldkriich foel de stêd mei it Rynlân yn de jierren 1920 ûnder de besetting fan de Alliearden. Oant 1945 bleau de stêd ûnder it bestjoersdistrikt Wiesbaden fan de provinsje Hessen-Nassau fallen. Nei de Twadde Wrâldkriich kaam de stêd yn de Frânske besettingssône telâne en waard sa loswekke fan de Hessysk-Nassauske bestjoerslaach om by Rynlân-Palts foege te wurden.
It besjen wurdich
Boppe de stêd lizze de ruïnes fan de yn 1806 troch de troepen fan Napoleon Bonaparte ferwoastge boarch Katz en, boppe it stedsdiel Wellmich, boarch Maus. De boarch Katz is net iepensteld foar besichtiging, wylst op de boarch Maus regelmjittich rôffûgelshows organisearre wurde. Boarch Maus jout ek in goed sicht op de ruïne fan it kastiel Rheinfels yn Sankt Goar. Rheinfels is fanút Sankt Goarshausen te berikken mei in oerset, in brêge leit 30 kilometer fierderop.
De protestânske tsjerke fan Sankt Goarshausen waard yn 1863 troch Eduard Zais boud. Yn de tsjerke stiet in oargel fan Christian Friedrich Voigt út Igstadt, dat yn 2006 restaurearre waard. De roomske Sint-Jehannes de Doper-tsjerke waard troch de arsjitekten Hans en Christoph Rummel yn de jierren 1923-1925 boud. De Sint-Martenstsjerke fan Wellmich hat op de noardlike muorre fan it skip in grut goatysk fresko fan 10 meter lingte mei in hichte fan 4 meter. It fresko stelt de einichste dei foar en waard nei alle gedachten frij gau nei de bou fan de tsjerke skildere.
Sankt Goarshausen leit flakby de Loreley-rots. In besikerssintrum mei in museum informearret op it plak oer de kultuer en de omjouwing.
Religy
Likernôch 50% fan de befolking is lid fan de protestanske tsjerke, wylst 30% katolyk is. Yn Sankt Goarshausen hat fan de 17e iuw oant yn de jierren 1930 in lytse joadske mienskip west, dy't nea mear as 2,4% (1895) fan de befolking útmakke.
Ynternasjonaal Fonetysk Alfabet
thumb|right|250px|Oersjoch fan it heule Ynternasjonaal Fonetysk Alfabet.
It Ynternasjonaal Fonetysk Alfabet (YFA) is in notaasjestelsel foar de lûden dy’t in de minsklike spraak foarkommen. Dit is foar it meastepart grûnfêste op it Latynske alfabet.
Yn de Utwreide YFA is noch in heule rige diaktretyske tekens byfoege om lytse spraakferskillen oan te jaan. Der bestiet ek in útklaaide YFA yn ASCII-tekens: SAMPA. It YFA wurdt benammen brûkt troch taal- en spraakkundigen.
Skiednis
Sûnt it opstelle fan it alfabet is dizze mear as iens feroare. Benammen yn 1900 en 1932 waarden grutte oanpassings dien. Nei 1932 bleaun it alfabet oant 1989 net feroare. Yn 1993 fûn der in lytse oanpassing plak. Njonken it tafoege en fuorthelje fan symboalen, hawwe de symboalen faak ek oare nammen krigen.
It hjoeddeiske alfabet is grûnfêste op it Latynske alfebet, en makke sa min mooglik gebrûk fan net-Latynske symboalen. Alhoewol’t it alfabet mear as 100 symboalen befettet foar klanken, hoege se net allegear tagelyk brûkt te wurden.
Letters
De letters fan it alfabet binne rûchwei ûnderferdield yn trije groepen: Pulmonyske bylûden, net-pulmonyske bylûden en lûden.
Pulmonyske bylûden
In pulmonyske bylûd is in bylûd dy’t foarme wurdt troch de loft út de longen te stjitte ynstee fan de glottis of mûle. Binne dizze groep wurde lûden ûnderferdield nei artikulaasjepunt en manear fan artikulaasje:
Noaten:
Ko-artikulaasje
Ko-artikulaasjes binne lûden mei twa artikulaasjepunten, dy’t tagelyk brûkt wurde.
Affrikaten en dûbele artikulaasje
Affrikaten en Dûbel artikulearre bylûden wurde werjûn mei symboalen dy’t besteane út twa oare symboalen, ferbûn mei in ferbiningsstreek.
Net-pulmonyske bylûden
Net-pulmonyske bylûden binne lûden wêrfan de loftstream net ôfhinklik is fan de longen. Yn dizze groep befynt him de kliks, ymplosiven en ejektiven.
Bylûden
It Ynternasjonaal Fonetysk Alfabet dielt de bylûden neffens de posysje fan de tong by it úsprekken.
Lûden sûnder symboalen
Noch net alle lûden hawwe yn it Ynternasjonaal Fonetysk Alfabet in symboal krigen.
De lege fjilden kinne sûnder in soad muoite ynfolt wurde bywannear’t dat ea nedich is. De symboalen foar nije bylûden wurde faak foarme troch de symboalen foar al besteande bylûden eat oan te passe.
Toansoarten
De “e” kin ferfong wurde.
Wykein
It wykein is in oantsjutting foar de beide dagen fan 'e wike dat de measte minsken (tsjintwurdich) frij binne fan harren wurk. De term is in lienfertaling fan it Nederlânske weekeinde, dat sels wer in lienfertaling is fan it Ingelske weekend. De foarm weekend komt as lienwurd yn it Nederlânsk ek foar, mar yn it Frysk net. It Ingelske weekend waard yn 1830 foar it earst brûkt en rekke fan 1833 ôf ynboargere. Dat foel gear mei de ynfiering in it Feriene Keninkryk fan 'e frije sneontemiddei.
Yn 'e measte lannen, benammen dy dêr't it kristendom fan âlds in grutte ynfloed hie, falt it wykein op sneon en snein, mei't snein tradisjoneel de kristlike rêstdei is en de frije sneon dêr geandewei de njoggentjinde en tweintichste iuw stadichoan 'tsjinoan groeid' is. Oarspronklik wie der nammentlik sprake fan in seisdeiske wurkwike, wêrby't de sneon in gewoane wurkdei wie. Yn 'e njoggentjinde iuw krigen in soad minsken yn leantsjinst de sneontemiddei frij, mar pas healwei de tweintichste iuw waard ek op 'e sneontemoarn frijjûn, sadat der in fiifdeiske wurkwike ûntstie en in frij wykein dat út twa hiele dagen opmakke wie.
Yn guon islamityske lannen wurde foar it wykein de dagen freed (de islamityske gebedsdei) en sneon oanholden. Yn 'e joadske steat Israel bestiet it wykein út ien dei, de sabbat of joadske rêstdei (sneon), hoewol't dat yn 'e praktyk delkomt op oardel dei om't de sabbat by it fallen fan it tsjuster begjint, en men yn tarieding dêrop ek de freedtemiddei frijjout.
De term "wyk-ein", de "ein fan 'e wike", is in wat aparte beneaming yn acht nommen dat men foarhinne de snein as de earste dei fan 'e wike seach. Under ynfloed fan 'e term wykein krige de moandei by de ynfiering fan it ISO-deinûmer it nûmer 1. Yn aginda's wurde sneon en snein, om romte te besparjen, ornaris tegearre yn ien fakje stoppe, sadat eltse wike mei seis fakjes ta kin, dy't moai op twa siden passe. In lang wykein is de beneaming foar in fakânsjeperioade dy't it wykein omfettet plus de freed of de moandei of beide.
Sara Paxton
Sara Paxton (Los Angeles, 25 april 1988) is in Amerikaansk aktrise, model en sjongster fan mingd Iersk, Ingelsk, Joadsk en Skotsk etnysk komôf. Hja groeide op yn Kalifornje en begûn al hiel jong mei aktearjen. Yn 2004 briek se troch mei de titelrol yn 'e tillefyzjesearjes Darcy's Wild Life. Neitiid spile Paxton û.m. yn films as Aquamarine, Sydney White, Superhero Movie, The Last House on the Left en Shark Night.
Jonkheid en oplieding
Paxton groeide op yn 'e begoedige Los Anzjelynske wyk Woodland Hills, yn 'e San Fernando-delling, dêr't se de middelbere skoalle trochrûn oan 'e El Camino Real High School en yn juny 2006 har diploma behelle. Hoewol't se neitiid ferskate kearen op it punt stie om in stúdzje te begjinnen, earst oan 'e Universiteit fan Súdlik Kalifornje en letter oan 'e Universiteit fan New York, kaam dêr troch har aktearkarriêre hieltyd op 'e nij wat tusken, en is it der oant no noch net fan kommen.
Aktearkarriêre
Al tige jong sette Paxton útein mei optredens, wêrby't nei eigen sizzen aktearjen en sjongen hân yn hân giene. De klam lei lykwols fan it begjin ôf oan op it aktearwurk, en it sjongen die se fral yn it ferlingde dêrfan, benammen yn musicals. Har earste tillefyzjeroltsjes hie Paxton yn ferskate reklamespotsjes. Yn 1996 hie se har earste aktearrol op 'e tillefyzje, as in figurante yn 'e searje Small Talk. Har earste filmrol krige se yn 1997, yn 'e film Liar, Liar, mei Jim Carrey.
Yn 'e twadde helte fan 'e 1990-er jierren en de earste helte fan 'e jierren 2000 hie Paxton in grut tal lytse roltsjes, wêrûnder guon yn tillefyzjesearjes as NewsRadio, Lizzie McGuire, CSI: Crime Scene Investigation, CSI: Miami en Will & Grace. Op it wite doek wie se û.m. te sjen yn Soldier (1998), Haunted Lighthouse (2003) en Sleepover (2004). Fierders wie se ek aktyf as stimaktrise, û.o. yn ferskate ôfleverings fan 'e tekenfilmrige SpongeBob SquarePants.
Yn 'e simmer fan 2004 spile Paxton yn 'e searje Summerland de rol fan 'e probleemjongere Sarah Borden, dy't eksperimintearret mei drugs en seks mei it personaazje fan har tsjinspiler Jesse McCartney. Dat optreden levere har letter datselde de titelrol op yn 'e jongereinsearje Darcy's Wild Life, dy't har grutte trochbraak betsjutte. Yn dy searje, dy't fan 2004 oant 2006 rûn, spile Paxton de rol fan Darcy Fields, in famke dat wurket op in plattelânske bistedokterspraktyk. De rige waard op lokaasje opnommen op in pleats deunby it Kanadeeske Toronto. Yn 2006 waard Paxton foar har rol yn Darcy's Wild Life nominearre foar in Emmy Award, de wichtichste Amerikaanske tillefyzjepriis.
Har earste grutte filmrol hie Paxton yn 'e film Aquamarine, dy't yn 2005 yn Floarida opnommen waard en yn 2006 yn premiêre gie. Dêryn spile hja ien fan in trijetal seemearminnen, yn 'e mande mei Emma Roberts en JoJo Levesque. Neitiid spile Paxton in gemiene bestjoerster fan in studinteferiening yn 'e film Sydney White (2007), mei Amanda Bynes yn 'e titelrol, en in famke dat ferslave rekket oan komasûpen yn 'e tillefyzjefilm The Party Never Stops: Diary of a Binge Drinker, dy't opnommen waard op Vancouvereilân.
Fierders wie Paxton te sjen yn films as Superhero Movie (2008), The Last House on the Left (2009), The Innkeepers (2011), Shark Night (2011), Cheap Thrills (2013), Liars All (2013), Boys of Abu Ghraib (2014) en Happily Ever After (2015). Op 'e tillefyzje hie se fierders noch gastrollen yn û.m. Jonas L.A., How to Get Away with Murder en Code Black. Paxton hie in haadrol yn 'e searje The Beautiful Life: TBL, mei Corbin Bleu en Elle Macpherson, mar dy rige waard yn 2009 al nei twa ôfleverings stopset. Fierders hie se ek in haadrol yn 'e tillefyzjemusical Lovestruck: The Musical (2013).
Priveelibben
Paxton is in praktisearjende joadinne, en wol hawwe dat se oan har leauwe de nauwe bân mei har famylje te tankjen hat. Hja hat sein dat hja gjin bat mitswa hân hat, om't se it op dat punt yn har libben fierstente drok hie mei har aktearwurk, en dat har dat noch altyd spyt.
Hoanskrobbers
De hoanskrobbers (Circinae) binne in ûnderfamylje fan rôffûgels út de famylje fan de haukfûgels (Accipitridae). De ûnderfamylje hat mar ien skaai: Circinae.
De hoanskrobbers binne middelgrutte, slanke roffûgels mei in lichemslingte fan 40-60 sm., en in wjukspanwiidte fan 90-155 sm. De lytste soarten binne de ljochte hoanskrobber en de skiere hoanskrobber. De grutste binne de Súdamerikaanske langwjukhoanskrobber en de Australyske sompehoanskrobber. De wyfkes binne oer it algemien 30-40% grutter as de mantsjes. De hoanskrobbers libje yn iepen gebieten. De lytsere soarten, sa as de skiere hoanskrobber ite foaral fûgeltsjes, wylst de gruttere mear lytse of net-sa-lytse sûchdieren, sa as kninen ite.
Oare nammen
Frysk: Hoannebiter, Hânskrobber; Noardfrysk: Hanjüger; Nederlânsk: Kiekendief; Dútsk: Weihe; Ingelsk: Harrier.
Fersprieding
De hoanskrobbers komme yn alle wrâlddielen foar, mei útsûndering fan Antarktika. It grutste briedgebiet hat de blauwe hoanskrobber: fan Súdwest-Jeropa oant Kamtsjatka; mei de Amerikaanske blauwe hoanskrobber, dy 't foarhinne ta deselde soarte rekkene waard, binne blauwe hoanskrobbers sirkumpolêr. As briedfûgels ûntbrekke de hoanskrobbers yn Midden-Amearika, Noardlik Afrika en Súdlik Aazje.
Taksonomy
De hoanskrobbers steane it tichtst by de hauken en sparwers, en it skaai Circus moat dêrom miskien ta itselde takson as de hauken rekkene wurde. As eigen ûnderfamylje is de ûnderferdieling fan de hoanskrobbers as neikommend:
W. Kamau Bell
W. Kamau Bell (folút: Walter Kamau Bell; Palo Alto (Kalifornje), 26 jannewaris 1973) is in Amerikaansk komyk en dokumintêremakker fan Afro-Amerikaansk etnysk komôf. Bûten de Feriene Steaten is er benammen bekend wurden fan syn dokumintêresearje United Shades of America, wêryn't er yn eltse ôflevering op besite giet by in oare minderheid of befolkingsgroep yn syn heitelân. Dêrnjonken hat er ek wurke as presintator fan tillefyzje- en radioprogramma's en podcasts, en as filmprodusint fan tillefyzjeprogramma's. Bell is blogger, essayist en de skriuwer fan in autobiografysk boek. As aktivist kantet er him o sa oan tsjin rasisme en alle oare foarmen fan diskriminaasje.
Jonkheid en oplieding
Bell waard yn 1973 berne yn Palo Alto, yn wat letter Silicon Valley wurde soe, yn it noarden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Hy is de soan fan Walter Bell, dy't kommissaris fan fersekerings fan 'e steat Alabama wie en letter presidint-direkteur fan 'e Swiss Re America Holding Corporation, en dy syn frou Janet Cheatham Bell, in skriuwster dy't har eigen útjouwerij oprjochte.
As komyk
Bell syn earste stand-up comedy-album, One Night Only, kaam út yn 2007. Datselde jiers ûntwikkele er in onemanshow mei as titel The W. Kamau Bell Curve: Ending Racism in About an Hour. Dêryn ûndersocht er op komyske wize it ferskynsel rasisme yn 'e hjoeddeistige Amerikaanske maatskippij. Syn twadde album, Face Full of Flour, publisearre er yn 2010. Dat waard troch iTunes en Punchline Magazine omskreaun as ien fan 'e tsien bêste comedy-albums fan it jier.
Fan 2011 oant 2012 skreau Bell it blôch Kamau's Komedy Korner (de inisjalen KKK foarmje in ferwizing nei de Ku Klux Klan) foar it tydskrift San Francisco Weekly. Yn 2012 waard er keazen ta bêste komyk troch de San Francisco Weekly, de San Francisco Bay Guardian en 7×7 Magazine. De earste tillefyzjeregistraasje fan in stand-up comedyshow fan him, Semi-Prominent Negro, waard op 29 april 2016 útstjoerd op 'e tillefyzjestjoerder Showtime. Yn septimber fan dat jier kaam syn trêde album út, dat deselde titel hie. Yn 2017 waard Bell oansteld as artist in residence fan 'e Universiteit fan Santa Clara yn Santa Clara (Kalifornje).
As presintator en dokumintêremakker
Fan 2012 oant 2013 wie Bell presintator fan 'e ienris yn 'e wike útstjoerde stand-up comedyshow Totally Biased with W. Kamau Bell, in tillefyzjeprogramma dat produsearre waard troch komyk Chris Rock. Dat wie yn 't earstoan te sjen op 'e Amerikaanske tillefyzjestjoerder FX en letter op it susterkanaal FXX. Totally Biased (wat "Folslein Befoaroardiele" betsjut) joech kommentaar op maatskiplike en politike aktualiteiten mei dêropta fraachpetearen mei bekende Amerikanen. Nei't it programma yn novimber 2013 stopset waard, ferhuze Bell fan New York werom nei noardlik Kalifornje.
Yn 2015 sette Bell útein mei it meitsjen fan 'e dokumintêresearje United Shades of America ("Feriene Kleuren fan Amearika", in wurdboarterij op United States of America). Dêryn gied er yn eltse ôflevering op besyk by in oare minderheid of befolkingsgroep yn 'e Feriene Steaten, lykas de Afro-Amerikanen, de Yndianen, de sikhs yn Kalifornje, de See-eilânske Kreoalen (fan 'e See-eilannen) en de lânseigen Hawaïanen. Ek makke er in ôflevering oer it buorlân Kanada, dat er dêryn benammen brûkte as ferlikingsmateriaal mei de Feriene Steaten. United Shades of America waard makke foar CNN en rûn trije seizoenen, oant en mei 2018. As produsint fan 'e searje mocht Bell yn 2017 in Emmy Award yn ûntfangst nimme yn 'e kategory bêste realitytillefyzjeprogramma. Yn 2018 waard er sels nominearre foar in Emmy yn 'e kategory bêste presintator fan in realitytillefyzjeprogramma.
As presintator fan podcasts en radioprogramma's
Fan 2010 oant 2014 presintearren Bell en Vernon Reid, de gitarist fan Living Colour, tegearre de podcast The Field Negro Guide to Arts & Culture. Fan novimber 2014 ôf presintearre Bell mei komyk en skriuwer Kevin Avery de podcast Denzel Washington Is the Greatest Actor of All Time, Period. Behalven ien resinsje per útstjoering fan it hiele oeuvre fan akteur Denzel Washington, brocht dy podcast ek fraachpetearen mei foaroansteande filmmakkers, akteurs, muzikanten en komiken, ûnder wa Spike Lee, Ava DuVernay en Issa Rae.
Sûnt jannewaris 2016 presintearre Bell op it radiostasjon KALW it live-radioprogramma Kamau Right Now, dat teffens as podcast oer it ynternet útstjoerd waard. Fierders presintearre Bell fan juny 2016 ôf mei komyk Hari Kondabolu ek de podcast Politically Re-Active, wêryn't it Amerikaanske politike systeem ûnder de lûp nommen waard en ferkiezings besprutsen waarden mei as gasten aktivisten, sjoernalisten en wittenskippers.
As publisist
Bell skreau en publisearre in stikmannich essays en blôchs oer it ferskynsel ras en de Amerikaanske maatskippij, en oer rasisme yn 'e Amerikaanske maatskippij, polityk en media. Yn maaie 2017 brocht er syn earste boek út, mei as titel: The Awkward Thoughts of W. Kamau Bell: Tales of a 6'4, African American, Heterosexual, Cisgender, Left-Leaning, Asthmatic, Black and Proud Blerd, Mama's Boy, Dad, and Stand-Up Comedian. Dat boek is in humoristyske autobiografy, dy't om it hoartsje ûnderbrutsen wurdt troch essays oer polityk en popkultuer.
As aktivist
Bell is lid fan advyskommisjes fan Race Forward, in tinktank op it mêd fan rasismebestriding dy't foarhinne bekend stie as it Applied Research Center, en fan Hollaback!, in organisaasje dy't him taleit op 'e bestriding fan alle foarmen fan diskriminaasje, lykas rasisme, mar ek seksisme, antysemitisme en diskriminaasje op basis fan religy, seksuële oriïntaasje, ensfh. Yn oktober 2013 waard er troch de American Civil Liberties Union (ACLU) beneamd ta ambassadeur op it mêd fan rasiale rjochtfeardichheid.
Yn 2015 kaam Bell sels yn it nijs fanwegen in gefal fan rasisme. Doe't er op 26 jannewaris fan dat jier mei syn blanke frou Melissa en har blanke freondinnen op it terraske fan it Elmwood Café yn Berkeley siet, waard him troch in ober te kennen jûn dat er "oprotte" moast, om't dy blykber tocht dat er de blanke froulike kafeegasten lestichfoel. De eigner fan it kafee, dy't ûntstried dat it ynsidint mei rasisme te krijen hie, naam neitiid mei Bell sels diel oan in mienskipsgearkomste, dêr't se it hiene oer implisite foaroardielen en hoe't dy bestriden wurde koene.
Bell syn kant fan 'e saak waard letter beljochte yn 'e ôflevering Birds & Bees fan 'e radiosearje This American Life. Op 12 april 2018 fûn in lyksoartich ynsidint plak yn in filiaal fan 'e kofjehûskeatling Starbucks yn Philadelphia, wêrby't it personiel twa negroïde manlju arrestearje liet om't se yn 'e saak 'omhongen' (yn wurklikheid wachten se op freonen mei wa't se dêr ôfpraat hiene). Dêrnei brocht Bell syn krityk op it Elmwood Café nochris op it aljemint, mei as gefoch dat de saak koart dêrnei oer de kop gie.
List fan planetoïden 71901-72000
Dit is in list fan planetoïden 71901-72000.
Wytsturtkjifstikelbaarch
De wytsturtkjifstikelbaarch (Latynske namme: Hystrix indica) is in sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e kjifstikelbargen fan de Alde Wrâld (Hystricidae) en it skaai fan 'e echte kjifstikelbargen (Hystrix), dat foarkomt op in grut part fan it Yndiaaske subkontinint en yn dielen fan West-Aazje. Dizze soarte is nau besibbe oan 'e bekendere gewoane kjifstikelbaarch (Hystrix cristata), en waard foar it earst wittenskiplik beskreaun yn 1792, troch de Britske biolooch Robert Kerr.
Fersprieding
De wytsturtkjifstikelbaarch is lânseigen op it grutste part fan it Yndiaaske subkontinint, útsein it noardeastlike diel. De eastgrins fan syn ferspriedingsgebiet rint fan 'e dielsteat Orissa al bochtsjend nei it noardnoardwesten, roert it uterste súdwesten fan Nepal oan, en rint dan by de Himalaya lâns troch it noarden fan Yndia yn Kasjmier. Ek komt er foar op Sry Lanka. Mear nei it westen ta libje wytsturtkjifstikelbargen yn hast hiel Pakistan, Afganistan, Iraan en Azerbeidzjan.
Yn Sintraal-Aazje komme se foar yn 'e flakkere dielen fan Tadzjikistan, Kirgyzje en súdlik Oezbekistan. Ek libje se yn it uterste súdeasten fan Kazachstan en yn in grut diel fan Turkmenistan, útsein it woastinige binnenlân. Yn it Midden-Easten binne wytsturtkjifstikelbargen lânseigen yn it gebiet fan 'e Fruchtbere Healmoanne fan Irak, súdeastlik Turkije, Syrje, Libanon, Israel, Palestina en Jordaanje. Ek libje se by de kust fan 'e Perzyske Golf lâns, yn Koeweit en eastlik Saûdy-Araabje. Isolearre populaasje besteane oan 'e kust fan 'e Reade See yn it westen fan Saûdy-Araabje, yn súdwestlik Jemen en oan 'e súdlike en westlike kusten fan Lyts-Aazje.
Hâlden en dragen
Wytsturtkjifstikelbargen binne bisten dy't har oan in protte ferskillende biotopen oanpasse kinne, lykas tropysk reinwâld, tuskenbeiden leafwâld, berchtmen, iepen gerslân en steppen. As se har bedrige fiele, rattelje se mei de holle stikels op har sturt, en as dat de oanfaller net ôfskrikt, dan sette se har rêchstikels op en dogge se beklingse útfallen wêrby't se besykje de oanfaller mei har stikels te stekken. Dat is sa'n effektive ferdigening, dat de measte konfrontaasjes tusken wytsturtkjifstikelbargen en rôfdieren einigje mei de dea of slimme ferwûning fan it rôfdier. Yn Yndia is fêststeld dat in soad minske-itende tigers en loaihoarsen ta har dieetkar brocht binne om't se net mear goed jeie kinne fanwegen ferwûnings dy't se oprûn hawwe yn konfrontaasjes mei wytsturtkjifstikelbargen.
Status
De wytsturtkjifstikelbaarch hat de IUCN-status fan "net bedrige", mei't er yn syn ferspriedingsgebiet noch rûnom foarkomt en om't de populaasje stabyl liket te wêzen.
Willem Elsschot
Willem Elsschot, pseudonym fan Alfons de Ridder (folút:Alphonsus Josephus de Ridder; Antwerpen, 7 maaie 1882 – dêre, 31 maaie 1960) wie in Flaamsk skriuwer en dichter, dy't fan berop yn 'e reklamebrâns siet. Hy is benammen bekend wurden troch syn romansyklus Lijmen / Het Been, en mei syn novelle Kaas. Hoewol't syn oeuvre net grut is (hy wie in sinnich skriuwer, dy't lang yn syn wurk omskraste en die), wurdt Elsschot beskôge as ien fan 'e grutste Flaamske auteurs ea. Boeken fan sines binne oerset yn it Frânsk, Ingelsk, Dútsk, Italjaansk, Spaansk, Tsjechysk, Esperanto en Frysk. Fierdersoan binne seis fan syn romans ferfilme.
Libben
Willem Elsschot waard yn 1882 yn Antwerpen berne as de soan fan in bakker. As bern brocht er faak syn simmerfakânsjes foar in diel troch by syn omke yn it doarp Blauberg. Oan it natuergebiet Helschot, fuort dêrby, ûntliende er letter syn pseudonym. Elsschot genoat syn oplieding oan it Keninklik Ateneum en it Hoger Handelsgesticht (no it Ryksuniversitêr Sintrum Antwerpen), dêr't er yn 1904 ôfstudearre. Foar it ateneum died er nea eksamen om't er der fan skoalle stjoerd waard. Wol ûntdiek er dêr syn leafde foar literatuer.
Nei't er syn oplieding ôfrûne hie, oefene Elsschot in ferskaat oan beroppen út, sawol yn Antwerpen as yn Brussel, Parys, Rotterdam en Skiedam. Yn dat lêste plak wied er hannelskorrespondint op it kantoar fan in skipswerf, dêr't er letter de General Marine and Shipbuilding Company yn Kaas op basearje soe. Fan 1912 ôf wurke Elsschot as advertinsje-akwisiteur foar it tydskrift La Revue Continentale Illustrée: Industrie, Finance, Commerce, Éducation fan syn freon Jules Valenpint, dy't letter yn syn romansyklus Lijmen / Het Been opdûke soe as it personaazje Boorman (Elsschot syn eigen alter ego is yn dy boeken de haadpersoan Laarmans). La Revue wie dêryn omneamd ta it Algemeen Wereldtijdschrift voor Financiën, Handel, Nijverheid, Kunsten en Wetenschappen. It echte blêd waard ûnder de Earste Wrâldoarloch opdoekt fanwegen de minne ekonomyske omstannichheden.
Neitiid wie Elsschot wurksum as siktaris fan it Nationaal Comité voor Hulp en Voeding, yn Antwerpen, en doe't de oarloch ien kear foarby wie, rjochte er syn eigen reklameburo op. Oan syn dea ta stied er oan it haad dêrfan. Behalven echte reklame-uterings lei er him datoangeande ek fral ta op it gearstallen fan tinkboeken foar bedriuwen en winkelferienings. Teffens joech er fiif kear de Almanak der Kroostrijke Gezinnen út. Yn 1930 krige er in keninklike oanbefelling foar in rom fan advertinsjes foarsjoen tinkboek by it hûndertjierrich bestean fan Belgje. Nettsjinsteande dat er suver syn hiele karriêre yn 'e reklamebrâns siet, hied er sels in grutte ôfkear fan reklame. Koart foar syn dea yn 1960 seid er: "Net allinnich walgje ik fan reklame, mar ek fan 'e kommersje yn it algemien. [...] Ik moast wol reklame bedriuwe, want fan myn pin haw ik nea libje kind."
Hoewol't er troud wie en in soan hie, naam Elsschot it mei de houlikstrou net sa nau. Sa hied er fan 1946 oant 1951 in relaasje mei de dichteresse Liane Bruylants. Neffens dy har sizzen hied er yn dyseldichste snuorje ek noch in affêre mei in fierders ûnbekend bleaune frou. Op 31 maaie 1960 ferstoar Elsschot, nei gedachten oan in hertynfarkt, yn syn bertestêd Antwerpen, yn 'e âlderdom fan 78 jier. Syn frou Fine stoar de deis dêrop. Elsschot waard kremearre, wêrnei't syn jiske mei it lichem fan syn frou begroeven waard op it begraafplak Schoonselhof.
Postúm waard Elsschot de Belgyske Steatspriis foar de Literatuer takend. Yn 1994 waard in brûnzen stânbyld fan him (makke troch Wilfried Pas) oprjochte op it Mechelseplein yn Antwerpen en yn 1999 waard it Willem Elsschot Genoatskip stifte, dat him mei in oanhâldende stream publikaasjes aktyf ynset foar it behâld en de fersprieding fan Elsschot syn wurk.
Jehannes Meyssens
Jehannes Meyssens, ek wol Jan Meyssens (Brussel, 17 maaie 1612 – Antwerpen, 18 septimber 1670), wie in Súd-Nederlânsk barokskilder, graveur en drukker. Hy wie de heit fan Cornelis Meyssens.
Libben en wurk
Hy waard berne yn Brussel, mar ferhuze nei Antwerpen doe't er noch jong wie. Hy waard dêr master by it Sint-Lukasgilde yn 1640. Hy boaske oan Anna Jacobs (stoarn 1678); harren soan Cornelis waard ek graveur.
Hy wurke gear mei skilders en graveurs en de saken giene goed. Hjoed de dei is er foaral bekend fan syn printeboek Image de divers hommes d'esprit sublime qui par leur art et science devront vivre eternellement et des quels la lovange et renommée faict estonner le monde, A Anvers mis en lumiere par Iean Meyssens peinctre et vendeur de lart au Cammestraet l'an .M.DC.XLIX dat yn 1649 publisearre waard. Dat boek, mei portretten fan ferneamde lju, ek in protte skilders, waard letter wer brûkt as boarne foar keunsthistorisy. Fral bekend is Cornelis de Bie syn Het Gulden Cabinet (Antwerpen, 1662), dy't dat wurk skreau op oanstean fan Meyssens. Yn 1694 waard der in Ingelske ferzje publisearre yn Londen mei de titel The True Effigies Of the most Eminent Painters, and other famous artists that have flourished in Europe.
De Frânske teksten dy't Meyssens ûnder eltse plaat sette waarden letter brûkt as biografyske ynformaasje troch keunsthistorisy lykas Filippo Baldinucci, Joachim von Sandrart en Arnold Houbraken.
Hy beynfloede Theodoor van Merlen (1602/1606-1659).
Makoto Hasebe
(18 jannewaris 1984) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Eintracht Frankfurt. Earder spile foar Urawa Reds, Wolfsburg en Nürnberg. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Wrâldkampioenskip 2010, it Wrâldkampioenskip 2014, it Aziatysk kampioenskip 2011, it Aziatysk kampioenskip 2015 en it Confederations Cup 2013.
Keisuke Honda
(13 juny 1986) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Milan. Earder spile foar Nagoya Grampus Eight, VVV-Venlo en CSKA Moscow. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 2008, it Wrâldkampioenskip 2010, it Wrâldkampioenskip 2014, it Aziatysk kampioenskip 2011, it Aziatysk kampioenskip 2015 en it Confederations Cup 2013.
Alblas (rivier)
De Alblas begjint as de Graafstroom, dêr't de eardere gemeente Graafstroom nei neamd is. Tusken Bleskensgraaf en Ald-Alblas, op 'e hichte fan de Wijngaardeseweg, feroaret de Graafstroom fan namme en wurdt Alblas neamd.
Earder wie de Alblas in drok befearne rivier mei boaten dy't yn haadsaak feefoer transportearren. Pleatsen út dy tiid hawwe dêrom de foargevel nei it wetter en net nei de dyk. Dat komt om 't yn de perioade fan bouwen de rivier de Alblas in wichtiger transportrûte wie as de dyk. Hjoed- de-dei wurdt de rivier allinne befearn troch rekreaasjeboaten. By't winter, wannear't de rivier tichtferzen is, wurdt de Schaatsmolentocht foar in part oer de rivier riden.
Westlik fan Ald-Alblas makket de Alblas in grutte bocht nei it noarden ta en wer werom nei it suden, dy't ôfsnijd wurdt troch de Nauwe Alblas. It rivierke streamde úteinlik by Alblasserdam de Noard yn. Hjoed-de-dei rint de Alblas dea, om't de slûs, dy't tagong joech nei de Noard net operasjoneel mear is.
Stefanustsjerke (Westerbork)
De Stefanustsjerke is in goatyske tsjerke yn it Drintske doarp Westerbork.
Skiednis
De tsjerke fan Westerbork datearret út it begjin fan de 15e iuw. De toer is foar in part âlder, it ûnderste diel datearret út de 13e iuw, wylst yn 1778 it boppeste diel boud waard. Oarspronklik stie op it plak in houten kapel, dy't om 1360 hinne ferfongen waard troch in stiennen tsjerke.
Yn de roomske tiid wie de tsjerke wijd oan Stefanus, lykas ek de tsjerke fan Beilen, de parochy dêr't Westerbork oarspronklik ûnder foel. Nei de reformaasje rekke de namme fan de tsjerke yn ûnbrûk, mar yn 2007 krige de tsjerke de âlde namme werom.
Ynterieur
De nachtmielstafel is 17e-iuwsk en de preekstoel waard yn 1778 boud. Yn de tsjerke hinget in mei wapenskylden fersierde koperen kroanluchter út 1783.
De tsjerke besit twa skilderijen fan Reinhart Dozy, dy't fan 1939 oant syn ferstjerren yn 1947 yn it oanbuorjende Elp wenne. Hy skildere froulju yn Drintske klaaiïng as hja nei tsjerke gyngen. Sûnt 2012 hinget yn de tsjerke in tredde skilderij. It is in wurk fan de skilder Louis Albert Roessingh út it begjin fan de 20e iuw, dy't ek yn Elp wenne, en dat in doopplechtichheid foarstelt.
Oargels
It ienmanualige oargel komt oarspronklik út de Bitgumer Sint-Martinustsjerke. Dêr bouden Christian Müller en Johann Michael Schwartsburg it oargel mei gebrûk fan âlder materjaal yn 1726. Doe't Petrus van Oeckelen foar Bitgum in nij oargel boude, krige it âlde oargel yn 1862 in plak yn Westerbork.
Sûnt 1985 besit de tsjerke ek in kistoargel.
Tsjerkesegel
Lykas yn it wapen fan de eardere gemeente Westerbork wurdt yn it segel fan de tsjerke in wite falk ôfbylde. De fûgel ferwiist nei it saneamde falkejild, dat de parochy Beilen (dêr't Westerbork earder ûnder foel) betelje moast foar de ôfdracht fan in wite falk oan de biskop fan Utert.
Oat
Oat, ile hjouwer of wylde hjouwer (Avena sterilis) is in ienjierrige plant út de gerzefamylje (Poaceae) en is de foarâlder fan hjouwer. Oat komt fan natuere foar yn Europa oant Sintraal-Azië en Noard-Afrika. De soarte is ferspraat nei Noard-Amearika.
Oat komt foar as ûntúch yn nôt, flaaks en koalsiedikkers en yn bjirmen, op diken en stoartplakken. It oantal gromosomen is 2n = 42.
Oat wurdt 60-120 sm heech en hat woartels oant in meter djip. De keale raaien hawwe 2-5 knopen. De blêdskie is keal, mar de ûnderste binne faak ferspraat behierre. It tonkje is 3-6 mm lang mei in fluezige râne. It blêd is 10-50 sm lang, 4-10 mm breed en sawol oan de basis as oan de râne koart behierre.
Oat bloeit fan juny oant augustus. De bloeiwize is in 10-40 sm lange en oant 20 cm brede piramidefoarmige plom mei útsteande tûken en hingjende ierkes. In ierke hat 2-3 blomkes en is sûnder tsjêfnulle 16-25 mm lang. De as fan it ierke is behierre. De ripe fruchten falle ôfsûnderlik ôf. De ûnderste, lansetfoarmige, keale tsjelktsjefkes hawwe 7-9 nerven en binne like lang as it ierke. De ûnderste, lansetfoarmige kroantsjefkes hawwe sân nerven, binne 15-20 mm lang en hawwe oan de top twa koarte tosken. De ûnderste helte is beset mei stive, faak brune hierren. De knikte tsjêfnulle is 15-40 mm lang en yn it ûnderste diel draaid. De helmhokjes binne 3 mm lang.
De nôtfrucht is ticht behierre en 7-8 mm lang. Se bliuwe oant 20 jier kymkrêftich.
Takayuki Morimoto
(7 maaie 1988) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Kawasaki Frontale. Earder spile foar Tokyo Verdy, Catania, Novara, Al-Nasr en JEF United Chiba. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 2008 en it Wrâldkampioenskip 2010.
Nadab fan Israel
Nadab († 906 f.Kr.; oare boarnen 910 f.Kr. oant 909 f.Kr.) wie de soan fan Jerobeäm en de twadde kening fan it tsienstammeryk Israel.
In soad is der net bekend fan Nadab, want syn regear duorre mar twa jier. Nadab besocht de Filistynske stêd Gibbeton te feroverjen. Doe't hy de stêd belegere, spande Basa gear tsjin de kening en deade him dêr. Basa waard kening fan it lân en liet dêrnei fuort it hiele neiteam fan Jerobeäm útroegje.
Mei it útmoardzjen fan Nadab en syn famylje kaam de profesij fan de profeet Achía fan Sjilo út, dy't hy foarsein hie oan de frou fan Jerobeäm.
Utjouwerij Fryslân
Utjouwerij Fryslân wie û.m. ferantwurdlik foar de útjefte fan ferskate oersettings nei it Frysk, wêrûnder De Klank fan de Fanfare, fan Johano Strasser (1990); De Koperen Tún, fan Simon Vestdijk (1994); It Achterhûs, fan Anne Frank (1995); en It Paradys Ferlern, fan John Milton (2009).
Carter Camp
Carter Camp (folút: Carter Augustus Camp; Pawnee (Oklahoma), 18 augustus 1941 – White Eagle (Oklahoma), 27 desimber 2013) wie in bekend Amerikaansk aktivist fan Yndiaansk komôf, dy't him benammen ynsette foar de politike rjochten fan 'e lânseigen befolking yn 'e Feriene Steaten, en teffens foar it miljeu. Camp hie in liedende rol binnen de Amerikaanske Yndiaanske Beweging en wie ien fan 'e organisators fan 'e Besetting fan Wounded Knee, yn 1973.
Aktivisme foar de AIM
Doe't de Amerikaanske Yndiaanske Beweging (AIM) yn 1968 oprjochte waard, joech Camp him dêr daliks by. Dy organisaasje sette him op militante wize yn foar de rjochten fan 'e Yndianen yn 'e Feriene Steaten. Camp organisearre de AIM-ôfdielings yn Kansas en Oklahoma, en yn 1972 wied er djip behelle yn 'e organisaasje fan it saneamde Trail of Broken Treaties ("Paad fan Brutsen Ferdraggen"), in protest wêrby't demonstrearjende Yndianen dwers troch it hiele lân op 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C. ta giene. Tegearre mei Hank Adams, de foarsitter fan 'e Nasjonale Koälysje fan Tsjerken, skreau Camp it Tweintich Punten-dokumint. It protest kulminearre yn 'e Washington yn 'e besetting fan it kantoargebou fan it Buro fan Yndiaanske Saken (BIA) en it oanbieden fan 'e Tweintich Punten oan fertsjintwurdigers fan it BIA.
Yn 1973 wie Camp mei Dennis Banks en Russell Means ien fan 'e organisators fan 'e Besetting fan Wounded Knee, wêrby't sa'n twahûndert Oglala-Lakota en oare leden fan 'e AIM it plakje Wounded Knee, yn Súd-Dakota, besetten, dêr't yn 1890 it alderlêste ferset fan 'e Lakota yn bloed smoard wie. Dêrby trochstiene de wapene aktivisten 71 dagen it belis troch de FBI en de United States Marshals Service. Mei Means wie Camp by dizze aksje ien fan 'e wurdfierders fan 'e besetters. Oan 'e kant fan 'e AIM foelen twa deaden (in Sjeroky út Noard-Karolina en in Oglala út it Pine Ridge Yndianereservaat) en trettjin ferwûnen, wylst der oan 'e kant fan 'e oerheidstsjinsten twa lju ferwûne waarden (wêrfan't ien, in FBI-agint, bliuwend ferlamme rekke).
Lettere jierren en dea
Ek dêrnei sette Camp syn aktivisme fuort. Mear as tweintich jier lang wied er tegearre mei in oare Wounded Knee-aktivist, Leonard Crow Dog, in organisator fan en aktyf dielnimmer oan it jierlikse sinnedûns-ritueel, dat holden waard waard yn it Rosebud Yndianereservaat fan Súd-Dakota. Camp organisearre ek protesten tsjin in neispiling fan 'e Ekspedysje fan Lewis en Clark en tsjin it bestean fan in bar foar motorriders deunby it haadkertier fan 'e Ponka Stamme fan Oklahoma.
Behalven foar de rjochten fan Yndianen wie Camp ek o sa yn 't spier foar it miljeu. Sa agearre er fûleindich tsjin 'e Keystone Piiplieding, in nije oaljepiiplieding dy't út Westlik Kanada wei hielendal nei Houston oan 'e kust fan 'e Golf fan Meksiko komme soe te rinnen, en tsjin it ynrjochtsjen fan opslachplakken foar nukleêr en oar gefaarlik ôffal op Yndiaansk lân. Yn 2009 wurke er mei oan 'e dokumintêre American Experience: We Shall Remain – Wounded Knee. Nei in lang siikbêd kaam Camp op 27 desimber 2013 yn White Eagle, yn Oklahoma, te ferstjerren oan kanker. Hy waard 72 jier âld.
Stifting foar Kristlik Fuortset Underwiis yn Súdwest-Fryslân
De Stifting foar Kristlik Fuortset Underwiis yn Súdwest-Fryslân (Nederlânsk en offisjeel: Stichting voor Christelijk Voortgezet Onderwijs in Zuidwest-Fryslân) is in stifting wêryn't de skoallen foar bysûnder fuortset ûnderwiis yn 'e Fryske Súdwesthoeke feriene binne. De namme wurdt meast ôfkoarte ta CVO Súdwest-Fryslân of CVO ZWF. Dizze yn Snits fêstige organisaasje hat 530 personeelsleden en betsjinnet 4.400 learlingen. Ta de CVO ZWF hearre:
Veronica de la Cruz
Veronica de la Cruz (Modesto (Kalifornje), 13 augustus 1980) is in Amerikaansk sjoernaliste, ferslachjouster, nijslêzeresse en presintatrise fan mingd Filipynsk, Sineesk en Joadsk etnysk komôf. Hja is benammen bekend wurden troch har wurk foar de ynternasjonale nijsstjoerder CNN, mar hat ek wurke foar HLN, NBC en MSNBC. Sûnt 2014 is se wurksum by de regionale Noardkalifornyske stjoerder KPIX/KBCW.