cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alvestêderider
Beskriuwing
Op de sydkant is in ynskripsje oanbrocht dy 't nei elke offisjele Alvestêdetocht bywurke wurdt. Dêrop steane de datums en winners fan de tochten sûnt 1909: Minne Hoekstra, Coen de Koning, Karst Leemburg, Abe de Vries, Sipke Castelein, Piet Keijzer, Auke Adema, Cor Jongert, Dirk van der Duim, Sjouke Westra, Sietze de Groot, Jan W. van der Hoorn, Jeen van den Berg, Reinier Paping, Evert van Benthem en Henk Angenent. De Koning, Adema en Van Benthem ha de tocht twa kear wûn, harren nammen binne dan ek twaris byskreaun. By 1956 waard allinnich de datum opnomd, der waard dat jier gjin winner oanwiisd.
Daniel (film út 2019)
Daniel (Deensk: Ser du månen, Daniel; 'Sjochst de moanne, Daniel') is in Deenske film. De film is regisearre troch Niels Arden Oplev en gyng op 29 augustus 2019 yn premjêre. De haadrollen yn de film, dy't basearre is op de bestseller fan Puk Damsgård út 2015 mei deselde namme, wiene foar de akteurs Esben Smed en Anders W. Berthelsen.
Eftergrûn
Toolbox Film krige de rjochten om op basis fan it yn Nederlân ûnder de titel "Gegijzeld door IS" útjûne boek fan de Deenske skriuwster Puk Damsgård te ferfilmjen. De opname's fûnen fan 1 oktober 2018 oant 31 jannewaris yn Aarhus, Sweden, Jordaanje en Kanada plak.
Ferhaal
De film giet oer it wierbarde ferhaal fan de Deenske fotograaf Daniel Rye, dy't yn 2013 troch Islamityske Steat yn Syrje finzen nommen wie en nei in 398 dagenlange martelgong lang om let tsjin losjild frijlitten waard.
Foarstreek (Ljouwert)
thumb|[[Sintrale Apteek (Ljouwert)|Sintrale Apteek oan de Foarstreek 58 (ryksmonumint)]] De Foarstreek is in strjitte en teffens grêft yn it sintrum fan Ljouwert. De Foarstreek bestiet út twa gedielten, fan elkoar skieden troch wetter. It iene gedielte rint fanôf it Hoeksterpaad oant de Minnemastrjitte en giet oer yn de Kelders. It oare stik rint fan it Hoeksterpaad oant de Kuormakkersstrjitte en giet oer yn Oer de Kelders. Sydstrjitten fan de Foarstreek binne de Widestege, Nijbuorren, Dûbele Piip, Amelânshof, Amelânsstrjite, Tunen, Sakremintsstrjitte, Keningsstrjitte en Wuttelhaven. De strjitte is ûngefear 410 meter lang.
Histoarje
Eartiids stie oan de Foarstreek it Camminghahûs, letter meast Amelânhûs neamd. De eigeners wiene nammentlik ek frij- en erfhear fan It Amelân. Dit pân gie ferlern troch brânstifting. Oan de Foarstreek stie ek it destiidske Sint Bonifatius Hospitaal. De Akademy Vredeman de Vries, of Akademy foar Byldzjend Keunstûnderwiis 'Vredeman de Vries', wie in keunstakadeemje dy 't ûnder oaren oan de Foarstreek sitten hat. It Diakonessehûs siet ea oan de Foarstreek, mar fêstige him om 1894 oan de Noardersingel. Yn 2013 waarden yn it eardere 'Kafee Benthem' foarôfgeand oan in renovaasje it treptoer en houtwurk yn de dakkonstruksje fûn út de lette midsiuwen.
Monuminten
Oan de Foarstreek steane in tal ryksmonumintale gebouwen wêrûnder út 1905 de Sintrale Apteek (Jugendstil) op nûmer 58.
Amerikaansk-Ingelsk
It Amerikaansk-Ingelsk (Amerikaansk-Ingelsk: American English) is de Ingelske taal sa't dy sprutsen wurdt yn 'e Feriene Steaten fan Amearika. It is in dreech te omskriuwen taalfoarm, mei't it eins in sammelnamme is foar in groep sterk útinoar rinnende dialekten, fan Standertamerikaansk-Ingelsk, dat mear Standertingelsk mei in aksint is, oant Appalachysk (of Highland Southern), dat foar in sprekker fan Britsk-Ingelsk eins net iens nei te kommen is. Dêrby moat trouwens wol oantekene wurde dat it Amerikaansk-Ingelsk oer it algemien in folle homogener taalfoarm is as it Britsk-Ingelsk, wat fansels ek logysk is, mei't yn Grut-Brittanje de dialekten folle langer de tiid hân hawwe om har te ûntwikkeljen. It Standertamerikaansk-Ingelsk (General American) is basearre op it dialekt sa't dat yn 'e midden fan 'e tweintichste iuw yn 'e krite besuden de Grutte Marren sprutsen waard (hoewol't de útspraak dêr no feroare is troch de Klankferskowing fan de Noardlike Stêden).
Dialekten
It ûnderskie tusken de ferskillende dialekten fan Amerikaansk-Ingelsk giet fierhinne werom op trije dingen: oarsprong, ynfloeden fan oare talen en isolaasje. Sa fynt it Nij-ingelânsk, dat sprutsen wurdt yn it uterste noardeasten fan 'e Feriene Steaten, yn in gebiet dat yn it westen en suden begrinzge wurdt troch de rivier de Konnetikut en de Long Island Sound, syn oarsprong yn it spraakgebrûk fan 'e puriteinen út East-Anglia dy't de koloanje Massachusetts stiften. En it Kustsúdlike dialekt fan eastlik Firginia giet werom op 'e Westingelske dialekten dy't sprutsen waarden troch de kolonisten út it Westlân (de greefskippen Dorset, Somerset, Wiltshire en Devon en de stêd Bristol), dy't har yn de twadde helte fan 'e santjinde iuw, nei de Ingelske Boargeroarloch, yn 'e koloanje Firginia nei wenjen setten.
Op guon plakken hiene de Ingelske kolonisten te krijen mei eardere kolonisten fan oar komôf, lykas yn 'e stêd New York, op Long Island en yn eastlik Nij-Jersey, dêr't it Ingelsk him ûntjoech op it Nederlânske substraat fan 'e befolking fan 'e koloanje Nij-Nederlân. Yn 'e Mississippydelta fan Louisiana hie it Frânsk him al fêstige ear't it Ingelsk der trochkrong, wat hjoed de dei noch dúdlik te merken is oan it Ingelsk fan New Orleans, dat ôfmakke is mei Frânske wurden. Itselde is it gefal mei it Spaansk yn Arizona en Nij-Meksiko, súdlik Kalifornje en súdwestlik Teksas. Fierders hawwe ek de lânseigen talen fan 'e ferskillende Yndiaanske folken in beskate ynfloed hân. In grut tal fan 'e dialekten is boppedat mei foarme troch de memmetalen fan lettere kolonisten, dy't as superstraten fungearren, lykas it Iersk en fral it Iersk-Ingelsk yn en om Boston hinne, it Dútsk op in ferskaat oan plakken, en de Skandinavyske talen, benammen it Sweedsk, yn Minnesota, Wiskonsin, Opper-Michigan en de beide Dakota's.
It Súdlik Amerikaansk-Ingelsk, mei syn teamerige, kliemske útspraak en nasale kwaliteit, dy't it sterkst is yn Súd-Karolina, is ien fan 'e bekendste en maklikst wer te kennen foarmen fan it Amerikaansk-Ingelsk. De reden dat dit sa ôfwykt fan 'e oare dialekten is dat it Ingelsk yn it Amerikaanske Suden paradoksalernôch in sterke ynfloed ûndergien hat fan it taalgebrûk fan 'e ûnderste laach fan 'e Súdlike maatskippij. De rike plantaazjehâlders, dy't in protte slaven hiene, wiene de meast foaroansteande boargers yn it Suden fan foar de Amerikaanske Boargeroarloch. Sy lieten harren bern fierhinne grutbringe troch in mammy, in âldere slavinne dy't as bernefamke fungearre. De bern learden dus praten fan persoanen wa har spraakgebrûk oft syn woartels hie yn 'e oarspronklike Westafrikaanske talen fan 'e negerslaven. De minder rike blanken fan it Suden, dy't gjin slaven hiene, pasten har oan it spraakgebrûk fan 'e maatskiplike elite oan, en sa ûntstie it Súdlik Amerikaansk-Ingelsk. Dizze ûntsteansskiednis is ek de reden dat Súdlik Amerikaansk-Ingelsk safolle gemien hat mei Afro-Amerikaansk-Ingelsk (of Ebonics, sa't dat tsjintwurdich ek wol neamd wurdt), de dialekten fan 'e swarte Amerikanen.
Isolaasje, it trêde aspekt dat yn 'e Feriene Steaten bydroech ta dialektfoarming, spile fral in grutte rol by it ta stân kommen fan it Appalachysk, it dialekt fan 'e Appalachen fan West-Firginia oant Georgia, en teffens fan 'e heechlannen fan Kentucky en Tennessee. De befolking yn dy gebieten bleau oant fier yn 'e tweintichste iuw fierhinne isolearre fan 'e rest fan 'e wrâld, en libbe yn djippe earmoede. Yn 'e Amerikaanske kultuer wurde lju dêrwei yn 'e regel foarsteld as it stereotipe redneck (in beneaming dy't fuortkomt út it feit dat sokken faak in read ferbaarnde nekke hiene fanwegen harren lange oeren fan wurk op it lân, yn 'e felle sinne). It Appalachyske dialekt hat dan ek fan alle foarmen fan Amerikaansk-Ingelsk de leechste sosjale status.
Yn it Westen fan 'e Feriene Steaten binne de dialekten folle minder sterk ûntwikkele, al besteane der wol útspraakferskillen. Sa is it Teksaansk noch dúdlik in westlike útrinder fan it Súdlik Amerikaansk-Ingelsk, wylst ek Kalifornysk, popularisearre troch de withoefolle film en tillefyzjesearjes dy't produsearre wurde yn Hollywood, frij maklik wer te kennen is. In aparte fariant is datoangeande it saneamde Valley Speak ("Falleipraat", neamd nei de San Fernandofallei, dy't ûnderdiel foarmet fan Los Angeles), wêrby't alle sinnen allyk fragen mei opgeande toan einigje, wat fral by tinerfamkes (Valley girls) foarkomt. Yn it grutste part fan it eardere Wylde Westen hat de kolonisaasje troch Amerikanen út it easten wei laat ta in ferminging en nivelearring fan it taalgebrûk. De sterkst ûntwikkele dialekten fan it Amerikaansk-Ingelsk binne sadwaande allegear yn it easten fan it lân te finen. Op in selde manear hawwe de Afro-Amerikaanske dialekten harren regiospesifykheid ferlern sûnt de Afro-Amerikaanske Folksferhuzing fan 'e ein fan 'e njoggentjinde en it begjin fan 'e tweintichste iuw, wêrby't de swarte befolking fan it Amerikaanske Suden yn grutte oantallen nei de stêden yn it Noarden ferfearen.
Willem Hoekstra
Willem Hoekstra (De Lemmer, 26 septimber 1854 - Soestdyk, 20 maaie 1935 wie in Nederlânsk politikus. Hoekstra wie in soan fan Andries Nolkes Hoekstra en Willemke Alberts van Bergen. Willem troude Cornelia Geertruida Verloop. Nei har ferstjerren yn 1931 wertroude hy mei Wilhelmina Cornelia Lomberg. Hy waard begroeven op it nije algemiene begraafplak yn Baarn.
Flandreau Yndianereservaat
It Flandreau Yndianereservaat (Ingelsk: Flandreau Indian Reservation) is it reservaat fan 'e federaal erkende Flandreau Santy Sû Stamme fan Súd-Dakota (Flandreau Santee Sioux Tribe of South Dakota) yn it easten fan 'e Amerikaanske steat Súd-Dakota, yn Moody County.
Willem Hoekstra
Fan 1906-1910 wie hy boargemaster fan Haskerlân. Yn 1910 waard hy opfolge troch Pieter Benjamin Johan Vegelin van Claerbergen.
Op 10 maart 1909 skreau de Ljouwerter Krante: ''Naar wij uit zekere bron vernemen denkt de burgemeester van Haskerland de heer W.Hoekstra er ernstig over om met 1 Mei Joure metterwoon te verlaten. De onverkwikkelijke Jouster gasfabriekquaestie moet hierbij een groote rol spelen''.
Flandreau Yndianereservaat
Algemien
Neffens offisjele gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2000 wennen der doe likernôch 730 minsken yn it reservaat. It haadkertier fan 'e stamme is fêstige yn Flandreau, dat feitliken fuort bûten it reservaat leit. It Flandreau Reservaat hat in oerflak fan 20 km², wêrmei't it fierwei it lytste reservaat fan Súd-Dakota is.
Kasaï (rivier)
De Kasaï (ek Kassaby, Ibary, Nkutu, Kassai en yn it Portugeesk Cassai neamd) is in 2.272 km lange rivier yn Sintraal-Afrika dy't ûntspringt yn it heechlân fan Angoala ûnder de name Rio Casai. Oer sa'n 400 km is er de grins tusken Angoala en de Demokratyske Republyk Kongo (DRC). Hy streamt nei it noaren troch Kongo en mûnet út yn de Kongo.
Flandreau Yndianereservaat
Skiednis
Doe't nei de bloedige Dakota-Oarloch fan 1862 hast alle Eastlike Dakota út har foarâlderlike heitelân yn súdlik Minnesota ferdreaun waarden, kamen de measten yn Súd-Dakota terjochte. Dêr bedarren se yn it Crow Creek Yndianereservaat, dêr't tusken 1863 en 1865 likernôch 1.300 fan harren omkamen fan honger en kjeld.
Kasaï (rivier)
Nei it begjin fan it reinseizoen yn oktober giet it wetterpeil fan de Kasaï mei sa'n fjouwer meter omheech. At it wetterpeil op syn heechst is lost de rivier in 12.000 m³ wetter de sekonde yn de Kongo. It ôfwetteringsgebiet fan de Kasaï beslacht 881.890 km².
Flandreau Yndianereservaat
Skiednis
In grutte kloft fan harren waard yn 1866 tastien om har yn it Santy Yndianereservaat yn Nebraska te fêstigjen. Yn 1869 keazen 25 famyljes der lykwols foar om harren rjocht op ûnderhâld troch de Amerikaanske oerheid op te jaan en gewoane boargers te wurden. Se setten harren op in klútsje nei wenjen yn it easten fan Súd-Dakota, dêr't hjerstmis datselde jiers nochris 15 famyljes har by har joegen.
Kasaï (rivier)
Transport
De lingte fan it befarbere diel is sa'n 3.500 km, sydrivieren meirekkene. De haadrivier is oant de Wissmann-wetterfal te befarren. Dêrtroch kin de Kasaï brûkt wurde foar de binnefeart fan de Kongorivier oant Kwamouth, op it stik dat Kwa hjit oant Mushie en dêrnei op de Kasaï oant Ilebo en fierder oant Djokupunda. Der is in spoar oanlein om Djokupunda mei Makumby te ferbinen.
Flandreau Yndianereservaat
Skiednis
Pas 65 jier letter waard de sa ûntstiene boerekoloanje ûnder de Yndiaanske Reorganisaasjewet fan 1934 organisearre as in federaal erkende stamme. Datselde jiers waard ek it Flandreau Reservaat stifte. Sûnt de tachtiger jierren hat de Flandreau Santy Sû Stamme, krekt as in protte oare Yndianestammen, in eigen kasino yn syn reservaat sette litten, mei't dat útsûndere is fan it Súddakotaanske steatsferbod op gokken. Hast alle stammeleden, sa'n 730 fan 'e 740, wenje no yn it reservaat, dêr't se benammentlik wurkje yn it Royal River Casino.
Kasaï (rivier)
Transport
Fanôf Makumby is de rivier wer befarber oant it suden fan Tshikapa. Der is in febining mei ienfâldige iepen boaten fan Tshikapa mei Makumby.
Foarneamste sydrivieren
Yn Angoala, fan de boarne oant de Kongoleeske grins
Fan de Angoleeske grins oant Tshikapa
Fan Tshikapa oant Ndjoko-Punda
Fan Ndjoko-Punda oant Ilebo
Fan Ilebo oant de rivier Kongo
Personaazje
In personaazje is in fiktive persoan yn in wurk fan fiksje, lykas in mearke, gedicht, koart ferhaal, stripferhaal, novelle, roman, toanielstik, musical, opera, operette, harkspul, film, tekenfilm, tillefyzjesearje, rollespul, fideospultsje of kompjûterspultsje. De term komt fan it Frânske personage ("persoanlikheid"), mar giet oarspronklik werom op it Latynske persona ("masker"), mei't it yn 'e Klassike Aldheid wizânsje wie dat akteurs maskers droegen. Personaazjes ûndergeane en/of feroarsaakje de foarfallen yn sokke fiksjewurken. Yn strips sprekt men ynstee meastal fan in stripfiguer, en yn tekenfilms neamt men in persoanaazje faak in tekenfilmfiguer. Yn rollespullen en fideo- en kompjûterspultsjes makket men njonken 'personaazje' ek faak gebrûk fan 'e Ingelske term character.
Jean Bolland
Jean Bolland waard yn 1596 berne yn Julémont, op de grins fan Lân fan Herve en it greefskip Dalhem. Bolland stelde fiif dielen mei hilligelibbens gear, dy't de Acta sanctorum neamd waarden. Syn wurk waard nei syn dea fuortset troch oaren, dy't nei him de bollandisten neamd waarden. Bolland stoar yn de âldens fan 69 jier yn Antwerpen.
Ien fan syn learlingen wie Daniël fan Papenbroeck.
Ate Dykstra
Ate Dykstra (yn Fryslân, 1 desimber 1865 – Grand Rapids (Michigan), 18 septimber 1953) wie in Nederlânsk-Amerikaansk politikus.
Libben en karriêre
Dykstra waard ein 1865 berne yn Fryslân, mar emigrearre letter nei de Feriene Steaten, dêr't er him nei wenjen sette yn Grand Rapids, yn 'e steat Michigan, yn in krite dêr't in protte Nederlânsk ymmigranten har fêstige hiene. Dêr waard er krudenier, en teffens wied er aktyf as redakteur fan in wykblêd.
As kandidaat foar de Republikeinske Partij die Dykstra yn 1910 in goai nei it boargemasterskip fan Grand Rapids, mar dêrby ferlear er it fan syn Demokratyske tsjinstanner. Fan 1923 oant 1924, fan 1939 oant 1942 en nochris fan 1945 oant 1946 siet er foar it 1e kiesdistrikt fan Kent County yn it Hûs fan Offurdigen fan it Steatskongres fan Michigan. By de ferkiezings fan 1934 en 1936 wied er ek kandidaat, mar waard er ferslein.
Dykstra stoar yn 1953 yn Grand Rapids, yn 'e âlderdom fan krapoan 88 jier. Hy waard begroeven op it Washington Park Cemetery yn syn wenplak.
Museum fan Sint-Helena
thumb|175px|It museum oan de foet fan de Jakobsljedder thumb|left|Ynterieur fan it museum It Museum Sint-Helena, ek St.-Helena-Museum, en earder St. Helena Museum, is in museum op it eilân St. Helena, yn it Britske oerseeske gebiet Sint-Helena, Ascension en Tristan da Cunha. It museum, oer skiednis en kultuer fan it eilân, stiet oan de foet fan de saneamde Jakobsljedder yn de haadstêd Jamestown. It is ien fan de twa museums op it eilân; it oare is Longwood House dêr't Napoleon Bonaparte ûnder syn ferballing wenne.
It museum waard oprjochte yn 1853, mar hie doe net folle om de hakken, topstikken wiene in seeslange en in fleanende hagedis. Yn 1980 waard it museum ûnderbrocht yn Broadway House. De neikommende 20 jier groeide de kolleksje bot en waard in grutter gebou nedich. It museum op it plak fan no waard iepene op 21 maaie 2002 troch gûverneur David Hollamby. It húsmannet yn in âlde elektrisiteitssintrale dy't oant 1984 brûkt waard. De Heritage Society, in projekt fan de St. Helena National Trust beheart it museum.
Bozeman Trail
It Bozeman Trail (útspr.: ['bo:zmən tɹe:l], likernôch: "booz-m'n treel") is in histoarysk paad troch de Amerikaanske steaten Wyoming en Montana, dat yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw ien fan 'e wichtichste rûtes wie dy't troch blanke kolonisten brûkt waarden om nei it Wylde Westen ta te gean. It ferbûn it gruttere en bekendere Oregon Trail yn sintraal Wyoming mei de goudfjilden fan westlik Montana, en rûn dwers troch it lân fan 'e Lakota en de Noardlike Sjajinnen, twa Yndiaanske folken dy't de blanken tige fijannich wiene. Tsjintwurdich binne ferskate segminten fan it Bozeman Trail opnommen yn it Amerikaanske Nasjonaal Register fan Histoaryske Plakken (NRHP).
Skiednis
It Bozeman Trail waard yn 1863 foar it earst ferkend troch John Bozeman en John Jacobs. It waard it measte brûkt yn 'e perioade fan 1863 oant 1868, oan 'e ein fan en fuort nei de Amerikaanske Boargeroarloch. Doe't der almar mear Yndiaanske oerfallen op 'e kolonisten plakfûnen, boude it Amerikaanske Leger Fort Reno, Fort Phil Kearney en Fort C.F. Smith by it Bozeman Trail lâns, dêr't ôfdielings ynfantery en kavalery legere waarden om 'e kolonisten te beskermjen.
Yn 1866 brûkte de rike feeboer Nelson Story it Bozeman Trail om 1.000 Texas longhorn-kij út Teksas wei nei Montana te driuwen. Hoewol't hy en syn bisten bleatstiene oan Yndiaanske oanfallen dêr't it leger harren sûnder súkses tsjin besocht te beskermjen, slagge it Story om mei it grutste part fan syn keppel de Gallatin-delling te berikken. Story syn keppel wie ien fan 'e earsten yn Montana.
De stream kolonisten dy't sûnder wurd fan ûntskuldiging it lân fan 'e Lakota en Noardlike Sjajinnen trochkrúste en de rige forten dy't it leger dêr boude, foarmen de wichtichste oarsaken foar de Oarloch fan Reade Wolk (1866-1868), wêrby't de Yndianen in oerwinning boekten. Under dat konflikt fûnen ferskate wapene konfrontaasjes plak by it Bozeman Trail lâns, wêrûnder it Fetterman-bloedbad en it Weinkraalgefjocht.
Yn 1868 erkende it Amerikaanske regear by it twadde Ferdrach fan Fort Laramie it gebiet dêr't it Bozeman Trail trochhinne rûn as it lân fan 'e Lakota. Under de ôfspraken fan dat ferdrach waarden de forten oan it paad ûntromme en ôfbrutsen. Tusken 1868 en 1876 wie it Bozeman Trail sadwaande frijwol ôfset, mar nei de definitive nederlaach fan 'e Yndianen yn 'e Grutte Sû-Oarloch fan 1876 waard it wer begeanber. Tsjin dy tiid wie der lykwols net sa'n grut ferlet mear fan, al brûkte it Amerikaanske Leger it paad noch wol in protte en waard der in tillegraafline bylâns oanlein.
Maud fan Bruce (suster fan Robert I)
Maud fan Bruce (Ingelsk: Maud Bruce; folút: Matilde fan Bruce, Ingelsk: Mathilda Bruce, Normandysk-Frânsk: Mathilde de Brus; Kastiel fan Turnberry (Skotlân), ±1287 – Fearn (Skotlân), nei septimber 1323) wie in Skotsk ealfrouwe dy't oan heitekant ek fan Normandysk en Iersk etnysk komôf wie.
Libben
Hja wie in dochter fan Robert fan Bruce, 6e hear fan Annandale, en dy syn frou Marjorie, grevinne fan Carrick. Maud wie de jongste suster fan kening Robert I fan Skotlân, dy't yn 1306, ûnder de Skotske Unôfhinklikheidsoarloggen tsjin Ingelân, op 'e troan kaam.
Oer Maud fan Bruce is fierders net safolle oerlevere. Se kaam omtrint 1287 yn Carrick te wrâld, wierskynlik op it Kastiel fan Turnberry, dat de residinsje fan 'e greven fan Carrick wie. Har folute namme wie 'Matilde', hoewol't se yn guon boarnen fan 'Marjorie' neamd wurdt. Se troude yn 1308 op 'e Orkney-eilannen mei de Hugo, greve fan Ross. Mei him krige se teminsten trije bern: Maud ferstoar yn it Skotske Fearn, koart nei septimber 1323, yn 'e âlderdom fan omtrint 36 jier.
Pieter Willem ter Haar
Pieter Willem ter Haar (Amsterdam, 14 april 1904 – Doorn, 13 jannewaris 1996) wie in Nederlânske boargemaster.
Ter Haar wie in lid fan yn it Nederland's Patriciaat opnommen laach Ter Haar en in soan fan Earste Keamerlid Joannes ter Haar (1868-1941) en dy syn frou Iskjen Catharina Romeny (1868-1961). Hy troude yn 1938 mei Henriette Elisabeth Fabius (1915-1980) en krige mei har fjouwer bern.
Sûnt 1931 wie hy boargemaster fan Ritthem oant syn beneaming yn 1939 as boargemaster fan Starum. Fan 1942 oant 1949 wie hy boargemaster fan Haskerlân, fan 1949 oant 1955 fan Fijnaart en Heijningen yn Noard-Brabân en as lêste fan 1955 oant 1969 boargemaster fan Doorn yn syn berteplak Utert.
Jamestown (Sint-Helena)
Jamestown is de haadstêd fan it Britske oerseeske gebiet Sint-Helena, Ascension en Tristan da Cunha en teffens it haadplak fan it eilân Sint-Helena. Jamestown waard yn 1659 fanwege de Britske East-Yndyske Kompanjy stichte. De stêd waard ferneamd nei Jakobus II fan Ingelân. Yn 1673 wie de stêd in skoftke beset troch de Feriene Eastyndyske Kompanjy.
Jamestown bestiet min ofte mear út in haadstrjitte dy't tusken twa steile hichte rint en dy't de natuerlike haven mei it oarepart fan it eilân ferbynt. Ein jierren 90 hie de stêd sa'n 850 ynwenners, mar yn 2016 wiene dat der noch 630.
De stêd spile yndertiid in rol yn it bestriden fan de slavehannel troch de Britske marine, de Royal Navy.
It besjen wurdich
Ut de stêd wei rint in steile trep fan 183 meter en 699 treden omheech nei de top fan Ladder Hill. De trep út 1829 hjit 'Jakob's ljedder' nei de Jakobsljedder út de Bibel. De stêd hat ek in museum foar skiednis en kultuer fan Sint-Helena, it Museum Sint-Helena.
List fan planetoïden 74301-74400
Dit is in list fan planetoïden 74301-74400.
Daniel Dykstra
Daniel Dykstra (Helena (Montana), 20 augustus 1920 – Orange (Kalifornje), 25 maart 1999) wie in Amerikaansk steatspolitikus.
Libben en karriêre
Dykstra waard yn 1920 berne yn Helena, de haadstêd fan 'e Amerikaanske steat Montana. Under de Twadde Wrâldoarloch tsjinne er yn it Amerikaanske Leger. Dykstra siet fan 1961 oant 1965 yn it Hûs fan Offurdigen fan it Steatskongres fan Montana. Letter ferfear er nei súdlik Kalifornje, dêr't er yn 1999 yn 'e âlderdom fan goed 78 jier stoar oan in hertoanfal. Hy waard begroeven op it Montana State Veterans Cemetery yn Fort Harrison.
Bingen (Washington)
Bingen is in plak (city) yn it súdwesten fan Klickitat County yn de steat Washington, Feriene Steaten. It plak leit oan de rivier de Kolumbia en leit 2 km beëasten White Salmon en sa'n 100 km beëasten de stêdekloft fan Portland-Vancouver.
It plak ûntstie nei it ûntwerp fan Theodor Suksdorf yn 1892 en hy neamde it doarp nei Bingen-am-Rhein yn Dútsklân. Bingen waard op 18 april 1924 offisjeel in stêd.
Bingen (Washington) wurdt útsprutsen as /ˈbɪndʒən/, neffens it Dútske dat as /ˈbɪŋən/ útsprutsen wurdt.
Bingen leit oan State Route 14. It hat ien fan 2 trein stasjons fan Amtrak op it projekt tusken Vancouver en Pasco.
Oergongskalinder foar 1703 (Sweden)
Dit is de oergongskalinder foar 1703 fan Sweden (ynkl. Finlân).
Bildtse Kultuurpriis
De Bildtse Kultuurpriis (Frysk: Biltske Kultuerpriis; de offisjele namme is Biltsktalich) is in Fryske priis dy't oan 'e ein fan elts jier útrikt wurdt oan in persoan of organisaasje dy't dat jiers in bysûndere bydrage levere hat oan 'e kultuer fan It Bilt yn 'e romste sin fan it wurd. De priis bestiet sûnt 1986, en waard oant en mei 2017 útrikt troch de Gemeente It Bilt. Doe't dy per 1 jannewaris 2018 opgie yn 'e nije fúzjegemeente De Waadhoeke, gie de organisaasje fan 'e Bildtse Kultuurpriis oer yn 'e hannen fan 'e Stichting Bildts Aigene, in koepelorganisaasje foar it behâld fan 'e Biltske taal en kultuer.
De stifting stelt foar de útrikking fan 'e priis in sjuery gear, dy't bestiet út in hiel ferskaat selskip. Fan septimber ôf kin eltsenien persoanen en groepen foar de Bildtse Kultuurpriis foardrage. Dêrfoar jilde de folgjende kritearia:
De sjuery beoardielet it wurk fan 'e persoanen en/of groepen dy't foar de priis nominearre binne en oan 'e kritearia foldogge, en wiist in winner oan. Oan 'e Bildtse Kultuurpriis is in bedrach fan €500 ferbûn.
Hielke Nauta
Hielke Nauta (Toppenhuzen, 20 july 1932 - Assen, 30 augustus 2020) wie in Nederlânsk politikus fan de CHU en letter it CDA.
Nauta begûn yn 1951 as folontêr op de gemeentesekretary fan Doanjewerstâl en wurke dêrnei by de gemeenten Eastdongeradiel, Raarderhim en Snits, foar't er ein 1961 oerstapte nei de sekretary fan de gemeente Ljouwert, dêr't er haadkommys op de ôfdieling Kabinet en Algemiene Saken wie. Op 1 jannewaris 1964 waard er de gemeentesekretaris fan Dokkum, wat er oant 1969 bliuwe soe doe't er dosint en direkteur waard fan de Bestjoersskoalle Fryslân yn Ljouwert. Yn 1978 kaam er yn de gemeenteried fan Ljouwert en waard fuortendaliks wethâlder. Hy joech it direkteurwêzen oer, mar bleau wol dosint. Yn septimber 1983 waard Nauta boargemaster fan Beilen. Yn 1993 wie er njonken dat ek waarnimmend boargemaster fan Smilde. Yn augustus 1997 koe er mei pinsjoen, mar om't de gemeente Beilen op 1 jannewaris 1998 opgean soe yn de nije gemeente Middenfjild (letter omneamd ta Midden-Drinte) bleau er noch oan as waarnimmend boargemaster oant de gemeentlike weryndieling.
Nauta stoar yn 2020 yn de âldens fan 88 jier.
Herpetology
Herpetology (fan it Grykske herpien, "glûpe") is de tûke fan 'e soölogy dy't de stúdzje omfettet fan sawol amfibyen (kikkerts en podden, salamanders en wjirmsalamanders) as reptilen (skyldpodden, slangen, hagedissen, wjirmhagedissen, brêgehagedissen, krokkedillen, aligators, kaaimannen en gavialen). De batrachology is in subdissipline fan 'e herpetology, dy't inkeld de stúdzje nei amfibyen beslacht. Hoewol't poer taksonomysk sjoen ek fûgels ta de reptilen hearre, wurdt de stúdzje nei fûgels, de ornitology, net ta de herpetology rekkene. Benammen taksonomy, ekology en (funksjonele) anatomy, it ûndersyk nei gifstoffen en it ûndersyk nei sykten binne op it mêd fan 'e herpetology wichtige stúdzjeterreinen.
Marr
Marr (Ingelsk en Skotsk: Marr, útspr.: [mar]; Skotsk-Gaelysk: Màrr, útspr.: [mar]) is (sûnt 1996) ien fan 'e seis distrikten (committee areas) yn it Skotske greefskip Aberdeenshire. Neffens gegevens fan 'e Britske folkstelling fan 2001 hie dit distrikt doe 34.000 ynwenners.
Ekonomy
De ekonomy fan Marr linet sterk op boskbou en feehâlderij, benammen yn 'e ôfhandiger dielen fan it plattelân, dêr't guon fan yn oanmerking komme foar subsydzjeregelings fan 'e Jeropeeske Uny. Yn it westlike part fan it distrikt ûnderstipet it berchgebiet fan 'e Cairngorms, dat de status fan nasjonaal park hat, in goedûntwikkele toeristyske yndustry dy't basearre is op it besichtigjen fan histoaryske plakken en op bûtendoaraktiviteiten. It eastlike part fan Marr hat sûnt likernôch 1990 in beskate befolkingsgroei ûnderfûn troch bettere ferbinings mei de stêd Aberdeen, dy't ta gefolch hân hawwe dat forinzen har der nei wenjen set hawwe.
Bestjoer
Marr bestiet út trije wards fan 'e bestjoersrie fan Aberdeenshire: ● Aboyne, Upper Deeside en Donside ● Banchory en Mid-Deeside ● Huntly, Strathbogie en Howe fan Alford Mei-inoar hawwe dy trije wards tsien sitten yn 'e 68 leden tellende bestjoersrie fan Aberdeenshire.
Histoarysk greefskip
Marr is ferneamd nei Mar, ien fan 'e histoaryske greefskippen fan Skotlân, dat it lân tusken de rivier de Don yn it noarden en de Mounth yn suden besloech. Yn 'e Midsiuwen waard Mar regearre troch hearskers dy't de titel mormaer droegen. Yn 'e tolfde iuw namen se lykwols de titel fan greve (earl) oan. De konneksje tusken de iere mormaers en de lettere greven is lykwols noch altyd dizenich.
Yn 'e alfde iuw waard troch kening Malcolm III it amt fan sheriff yn Skotlân yntrodusearre. Hy en syn opfolgers Edgar, Aleksander I en yn 't bysûnder David I ferdielden it lân dêrnei yn sheriffskippen of shires. Mar kaam sa it grutste part fan 'e shire fan Aberdeen te foarmjen, dêr't meitiid it moderne greefskip Aberdeenshire út fuortkaam.
Sportfilm
Sportfilm is in sjenre fan films wêryn't in foarm fan sport in sintraal ûnderdiel fan de plot is. Dêrby kin it gean om in sportdramafilm (of koartwei sportdrama), dy't soks op in earnstige wize behannelet, of om in sportkomeedzjefilm (of sportkomeedzje), dy't humor yn it ferhaal behellet.
Sportfilms draaie almeast om yndividuele sporters of sportteams dy't de sport beoefenje dy't yn de film sintraal stiet. In plotfoarm dy't in soad brûkt wurdt, is dat dy sporter of dat team meidwaan wol oan in grutte wedstryd of in oar wichtich evenemint. It grutste part fan de film fokust dan op de tariedings fan de protagonist(en) foar de wedstryd, wêrnei't dyselde wedstryd de klimaks fan 'e film foarmet.
Sportfilms kinne fierder ûnderferdield wurde nei de sport dêr't se oer geane. Foarbylden fan bekende sportfilms binne:
Histoarysk drama
In histoarysk drama is in toanielstik, film (histoaryske film) of dramasearje op 'e tillefyzje (histoaryske dramasearje) dy't spilet yn in histoarysk tiidrek. Nettsjinsteande dat bliuwt it fiksje, en geregeldwei wurde dêrby feiten ferdraaid of feroare om bygelyks ferhaaltechnyske redens. Faak wurdt sa'n wurk ek wol in kostúmdrama neamd, om't de akteurs har ferklaaie moatte yn klean (kostúms) dy't yn dy perioade troch de minsken droegen waarden. Dat hoecht lykwols net perfoarst. Histoaryske drama's foarmje de aktearre wjergader fan histoaryske fiksje, lykas de histoaryske roman.
By it mêd fan it histoarysk drama kinne in protte sjenres fan film en tillefyzje ûnderbrocht wurde. Sa binne der swurd-en-sandalefilms en -searjes (dy't spylje yn 'e Aldheid), ridderfilms en -searjes (spyljend yn 'e Midsiuwen), piratefilms en -searjes (meastal spyljend yn 'e achttjinde iuw), westernfilms en -searjes (spyljend yn it Wylde Westen fan 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw, en fierders oarlochsfilms en -searjes, aventoerefilms en -searjes en films en searjes fan it sjenre fan 'e histoaryske romantyk. Fansels kinne histoaryske drama's ek spylje yn histoaryske tiidrekken dêr't gjin spesifyk sjenre foar bestiet, lykas de Renêssânse of de Grutte Depresje fan 'e 1930-er jierren.
In histoarysk drama kin spylje yn in dizenich histoarysk tiidrek dat oan 'e úteinen stadichoan oergiet yn oare tiidrekken, lykas de Midsiuwen of de tiid fan it Wylde Westen, mar it kin ek yn in dúdlik ôfbeakene perioade spylje, lykas de Napoleontyske Oarloggen of de Roaring Twenties. It kin fierders basearre wêze op wiere foarfallen en histoaryske persoanen, mar it kin ek poere fiksje wêze, dy't allinnich mar yn in histoarysk ramt pleatst is. As besocht wurdt om histoaryske persoanen of foarfallen te ferfilmjen, is it foar de regisseur saak om ûndersyk te dwaan nei de histoaryske perioade om út te finen hoe't de minsken doe libben, wennen en wurken, wat se ieten, hoe't se tochten en hokfoar klean oft se droegen. Docht men dat net, dan slûpe der perfoarst anagronismen yn, en dan kin men krityk fan histoarisy ferwachtsje. Films en searjes dêr't besocht wurdt sekuer de ferfilme perioade yn byld te bringen, wurde ek wol dokudrama's neamd.
De earste histoaryske film wie foar 't neist The Execution of Mary Stuart út 1895. Hjirûnder in stikmannich oare foarbylden fan histoaryske drama's, yn folchoarder fan 'e histoaryske perioaden dêr't se yn spylje. It is ek mooglik dat histoaryske 'drama's' (in term dy't eins ferwiist nei it bredere sjenre fan it drama, en dy't in earnstige toan ymplisearret) eins komeedzjes binne dy't yn in histoaryske kontekst pleatst binne. Dat komt net sa'n hiel soad foar, mar it kin wol. Men kin dan tinke oan films as Robin Hood: Men in Tights en oan komeedzjesearjes as That '70s Show.
1920-er jierren
De 1920-er jierren, ek oantsjut as de tweintiger jierren en de jierren ’20, wiene in desennium fan 'e 20e iuw neffens de Gregoriaanske kalinder. Rekkenkundich sjoen begûn it op 1 jannewaris 1921 en duorre it oant en mei 31 desimber 1930, mar yn 'e regel wurdt ornearre dat it duorre fan 1 jannewaris 1920 oant en mei 31 desimber 1929. Dit earste desennium fan it Ynterbellum krige yn it Ingelsk de bekende bynamme fan 'e Roaring Twenties, letterlik de "Brullende Tweintiger Jierren", in oantsjutting dy't ferwiist nei de ekonomyske oplibbing nei de ferskrikkings fan 'e Earste Wrâldoarloch, de maatskiplike en kulturele fernijings yn it Westen en de algemiene positive ynstelling dy't it desennium dominearre. Wylst guon dielen fan 'e wrâld, benammen yn East-Jeropa, ôfglieden nei faksisme mei totalitêre rezjyms, oerhearske yn Noard-Amearika en West-Jeropa oer it algemien it optimisme. Dêr kaam abrupt in ein oan mei de beurskrach fan 1929, dy't it begjin fan 'e Grutte Depresje en de oergong nei de 1930-er jierren foarme.
Oersjoch
De tweintiger jierren wiene it earste desennium fan it Ynterbellum, doe't de ferskrikkings fan 'e Earste Wrâldoarloch en de Spaanske gryp noch mar krekt efter de rêch wiene. De lju woene dy snuorje it leafst sa gau mooglik ferjitte en de ekonomyske oplibbing holp dêrby. Fral de Feriene Steaten profitearren fan in heechkonjunktuer dy't ferlykber wie mei dy yn 'e fyftiger en sechstiger jierren, nei ôfrin fan 'e Twadde Wrâldoarloch. Mar tagelyk tierde ek de misdie dêr wielderich; de tweintiger jierren wiene nammentlik yn 'e Feriene Steaten ek de tiid fan 'e Drûchlizzing, dy't duorre fan 1919 oant 1933. Dat stelde foaroanmannen fan 'e organisearre misdie, lykas Al Capone, Lucky Luciano en Bugsy Siegel, by steat en meitsje harren fortún mei de smokkel en swarthannel yn alkoholhâldende drank.
Súd-Amearika makke yn 'e tweintiger jierren in oalje-boom troch, dy't fan Fenezuëla de op ien nei grutste ierdoalje-eksporteur fan 'e wrâld makke. Yn West-Jeropa gie it ek goed mei de ekonomy, hoewol't Dútslân, de oanstichter (en ferliezer) fan 'e Earste Wrâldoarloch, suchte ûnder de swiere lêst fan ferhelbetellings dy't de Alliëarden dat lân by it Fredesferdrach fan Versailles oplein hiene. Dat late dêr al yn 1923 ta hyperynflaasje, mei as gefolch in ûnfermogen om oan 'e skulden te foldwaan, wat wer oanlieding joech ta de Besetting fan it Ruhrgebiet troch Frankryk en Belgje. Ek oare lannen kampten yn 'e tweintiger jierren mei de gefolgen fan 'e Earste Wrâldoarloch. Sa hie Itaalje, dat oan 'e Alliëarde side fochten hie, in grutte priis oan jild en minskelibbens betelle, mar, nei de miening fan in grut diel fan 'e befolking, amper dield yn 'e oarlochsbút. Sa wie gjin inkele Dútske koloanje oergien yn Italjaanske hannen. In protestbeweging fan ûntefreden oarlochsfeteranen woeks út ta in faksistyske revolúsje dy't yn 1922 Benito Mussolini oan 'e macht brocht.
Yn 'e Sovjet-Uny wiene de kommunisten ûnder lieding fan Vladimir Lenin en Leon Trotski yn dyselde snuorje noch dwaande om nei de Oktoberrevolúsje en de Russyske Boargeroarloch harren macht te fêstigjen oer it hiele grûngebiet fan it eardere Keizerryk Ruslân. Nei de dea fan Lenin, yn 1924, ûntstie der in ynterne machtsstriid, dy't úteinlik wûn waard troch de folslein ûnmeilydsume Josef Stalin. De útwreiding fan it kommunistyske gedachteguod oer East-Jeropa brocht dêr as reäksje de opkomst fan it faksisme tewei. Yn dat ramt moat it ferfal ta diktatuer sjoen wurde fan lannen as Poalen, dêr't maarskalk Józef Piłsudski sûnt 1926 fan efter de skermen de macht yn 'e hannen hie, Litouwen, dêr't Antanas Smetona yn 1926 in steatsgreep útfierde, en Joegoslaavje, dêr't kening Aleksander I yn 1928 de keninklike diktatuer útrôp.
Op kultureel en maatskiplik mêd brochten de tweintiger jierren in hiele rige fernijings, dy't mooglik makke waarden troch de ekonomyske oplibbing, en dy't it dúdlikst sichtber wiene yn grutte stêden as New York, Chicago, Parys, Berlyn en Londen. Yn it foarste plak wie der in weromkear nei de 'normale sitewaasje' nei de hyper-emosjonele steat fan heitelânsleafde dy't mank gien wie mei de Earste Wrâldoarloch. Fierders wiene de tweintiger jierren de bloeitiid fan in nij muzyksjenre, jazz, en fan in dûns op dy muzyk, de charleston. Op it mêd fan 'e arsjitektuer foarme dizze tiid it hichtepunt fan 'e art-deco. Yn 'e keunst kaam it surreälisme op. Foar froulju kamen foar it earst knibbellange jurken en rokken yn 'e moade, in styl dy't earder net maatskiplik akseptabel west hie om't dêrtroch de ûnderskonken en ankels bleat litten waarden. Ek droegen, fral jongere, froulju harren hier skouderlang (of noch koarter), mei in ponny.
Oare fernijings yn 'e tweintiger jierren giene de ynfiering fan nijsoartige technology oan, lykas auto's, tillefoanen, radio's en húshâldlike apparaten, hoewol't soks foarbeholden wie oan 'e riken. Wol waard it foar lju út alle geledings fan 'e maatskippij mooglik om nei de bioskoop te gean om in stomme film te sjen. De yndustry woeks hurd oan, wat late ta gruttere meganisaasje. De media begûnen har foar it earst ta te lizzen op ferslachjouwing omtrint ferneamde persoanen, lykas filmstjerren en sporthelden. De measte lannen dy't dat noch net earder dien hiene, fierden fierders nei 1918 it frouljuskiesrjocht yn, mei't dat de froulju net mear mei goed fatsoen ûntsein wurde koe nei harren stipe oan 'e oarlochsynset fan 'e Earste Wrâldoarloch en harren ferdraggen fan alle lijen dat dy striid feroarsake.
De tweintiger jierren einigen mei de beurskrach fan 1929, dy't abrupt in ein makke oan alle optimisme en ekonomyske wolfeart, en de wurkleazens en earmoede fan 'e Grutte Depresje ynlette, dy't yn Jeropa en Noard-Amearika it folgjende desennium, de 1930-er jierren, dominearje soene.
Georg Wolfgang Carel Duco thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg (1766-1808)
thumb|Georg Wolfgang Carel Duco thoe Schwartzenberg Georg Wolfgang Carel Duco baron thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg (Ljouwert, 26 jannewaris 1766 - Bitgum, 23 desimber 1808) wie grytman fan Menameradiel en folmacht op de Lândei.
The Washington Post
The Washington Post, ek wol bekend as The Post en gauris ôfkoarte ta WaPo, is in tige foaroansteande Amerikaanske krante, dy't sân dagen yn 'e wike ferskynt. It is in nasjonale krante, dy't gearstald, printe en publisearre wurdt yn 'e haadstêd Washington, D.C. The Washington Post hat it imago fan in kwaliteitskrante, en kin yn 'e Nederlânske kontekst ferlike wurde mei NRC Handelsblad. Om't de krante yn Washington, D.C. ferskynt, dat it sintrum fan 'e Amerikaanske polityk is, wurdt der yn The Washington Post yn it bysûnder omtinken oan politike saken jûn. De krante hat (anno 2022) 47 Pulitzerprizen wûn.
Skiednis
The Washington Post waard yn 1877 oprjochte troch Stilson Hutchins (1838-1912) en wie yn 1880 de earste Amerikaanske krante dy't in sneinsedysje begûn en sa sân dagen yn 'e wike útkaam. Yn 1889 ferkocht Hutchins de krante oan Frank Hatton, dy't earder postmaster-generaal west hie, en Beriah Wilkins, in earder lid fan it Amerikaanske Kongres út Ohio foar de Demokratyske Partij. Om harren deiblêd te promoatsjen, fregen de nije eigners John Philip Sousa, de dirigint fan 'e militêre kapel fan it Amerikaansk Marinierskorps, om in mars te komponearjen foar de útrikkingsseremoanje fan 'e prizen foar de essaywedstryd dy't se útskreaun hiene. It muzykstik dat Sousa op dat fersyk makke, The Washington Post waard tige populêr en is noch altyd syn bekendste wurk.
Yn 1893 ferhuze The Washington Post nei in gebou op 'e hoeke fan 14th Street en E Street Northwest, dêr't de kantoaren, nijsredaksje en drukkerij allegear deun byinoar sieten. Yn 1894 waard Wilkins nei it ferstjerren fan Hatton foar de folle hûndert persint eigner fan 'e krante. Yn 1898, ûnder de Spaansk-Amerikaanske Oarloch, printe The Washington Post in yllustraasje fan Clifford K. Berryman ôf, mei as titel Remember the Maine; dat waard yn 'e oarloch neitiid de striidgjalp foar matroazen fan 'e Amerikaanske Marine. (De USS Maine wie koart foar it begjin fan 'e oarloch yn 'e haven fan Havana, yn 'e Spaanske koloanje Kuba, troch kontroversjele oarsaken sonken, mei it ferlies fan 268 Amerikaanske libbens ta gefolch.) Yn 1902 ferskynde in twadde ferneamd wurden plaatsje fan Berryman yn The Washington Post, Drawing the Line in Mississippi, mei in ôfbylding fan presidint Theodore Roosevelt dy't begrutsjen hat mei in bearewelpke; dat ynspirearre de New Yorkske winkelman Morris Michtom ta de skepping fan 'e teddybear.
Foar syn dea yn 1916 stoppe McLean The Washington Post yn in trust, om't er gjin fidúsje hie yn it saaklik fermogen fan syn soan, Edward Beale McLean, dy't de reputaasje hie in playboy te wêzen. De jongere McLean stapte nei syn heite dea lykwols nei de rjochtbank en tebriek de trust, wêrnei't er The Washington Post mei syn wanbehear yn oardel desennium alhiel ferrinnewearre. Yn 1933 gie de krante fallyt en waard opkocht troch de finansier Eugene Meyer, ûnder waans lieding de finânsjes wer op oarder brocht waarden en The Washington Post syn goede namme weromwûn. Meyer waard yn 1946 as útjouwer opfolge troch syn skoansoan Philip Graham. Dyselde konsolidearre de posysje fan 'e krante troch yn 1954 it lêste oare moarnsblêd yn Washington, D.C., de Washington Times-Herald, op te keapjen. Troch de ienwurding fan 'e beide deiblêden hiet The Washington Post krapoan tweintich jier lang offisjeel The Washington Post and Times-Herald, foar't men it lêste part fan 'e titel yn 1973 wer falle liet.
Nei de dea fan Graham, yn 1963, kaam The Washington Post ûnder it bewâld fan syn frou en de dochter fan Eugene Meyer, Katharine Graham (1917-2001). Hja wie ien fan 'e earste froulju dy't oan it haad stiene fan in Amerikaanske nasjonale krante, en yn har autobiografy soe se letter har eigen eangst en gebrek oan selsfertrouwen beskriuwe, dat se yn har nije funksje fielde omreden fan har frouwêzen. It is dêrom iroanysk dat The Washington Post ûnder har lieding syn romroftichste heechtijdagen belibbe, earst mei de publikaasje fan 'e Pentagon Papers (1971) en dêrnei mei it ûndersyk nei it Watergateskandaal (1972-1974). De Pentagon Papers wiene in tal geheime dokuminten fan it Pentagon, it Amerikaanske Ministearje fan Definsje, wêryn't de tweintichjierrige belutsenens fan 'e Feriene Steaten sûnt de ein fan 'e 1940-er jierren fêstlein wie by de Earste en Twadde Yndosineeske Oarloch (wêrûnder de Fjetnamoarloch). Oer dy perioade út 'e skiednis fan The Washington Post waard yn 2017 de film The Post makke.
De bekendste snuorje út 'e skiednis fan 'e krante foel lykwols foar doe't útfierend haadredakteur Ben Bradlee nei de ynbraak yn it Watergatekompleks de sjoernalisten Bob Woodward en Carl Bernstein ûndersykje liet wêrom't de ynbrekkers blykber it Nasjonaal Komitee fan 'e Demokratyske Partij ôflústerje wollen hiene. Nettsjinsteande oansjenlike tsjinwurking fan it regear fan 'e Republikeinske presidint Richard Nixon besleat de krante efter syn ferslachjouwers stean te bliuwen, ek doe't der druk útoefene waard om mei it ûndersyk op te hâlden, en hoewol't frijwol gjin inkele oare lanlike Amerikaanske krante de publikaasjes fan The Washington Post oer dit ûnderwerp nijswurdich fûn. Op 't langelêst brocht it oanhâldende gegraaf fan Woodward en Bernstein lykwols in dôfpotaffêre smoarfol korrupsje oan it ljocht, dy't it Watergateskandaal kaam te hjitten. Dy iepenbierings laten ta de fal fan presidint Nixon.
Tsjin 'e twadde helte fan 'e 1970-er jierren waard de progressive Washington Post troch konservativen wol "de Pravda oan 'e Potomac" neamd (Pravda wie de steatskrante fan 'e kommunistyske Sovjet-Uny en de Potomac streamt troch Washington, D.C.). Yn 1979 waard Katharine Graham opfolge troch har soan Donald E. Graham, dy't begjin 1990-er jierren ek algemien direkteur en foarsitter fan 'e ried fan tafersjoch waard. Yn 2000 folge Boisfeuillet Jones jr. Graham op as útjouwer en algemien direkteur. Op 1 oktober 2013 waard The Washington Post oankocht troch miljardêr Jeff Bezos, de oprjochter fan Amazon.com. Neitiid waard de krante mei guon oare publikaasjes ûnderbrocht yn 'e holding Nash Holdings LLC, dy't Bezos spesjaal foar dat doel oprjochte hie. Yn septimber stelde Bezos Frederick J. Ryan jr., de oprjochter fan 'e nijswebside Politico, oan as útjouwer en algemien direkteur fan The Washington Post.
Konkurrinten
Nei de opname fan 'e Washington Times-Herald yn The Washington Post, yn 1954, wiene der noch twa konkurrearjende kranten yn Washington, D.C. oer: de Washington Star en The Washington Daily News. Dat wiene allebeide jûnskranten, wylst The Washington Post in moarnskrante is. De beide deiblêden fusearren yn 1972 en waard yn 1981 opheft. The Washington Times, in krante dy't yn 1982 oprjochte waard troch Sun Myung Moon, de lieder fan 'e Unifikaasjetsjerke, wie neitiid in konsevative konkurrint fan 'e fierhinne progressive Post, mei (yn 2005) in sândepart fan 'e oplaach fan 'e Post. Tsjin 'e ein fan 'e 2000-er jierren kaam dêr The Washington Examiner by, in populistyske tabloid à la De Telegraaf, mar dy krante waard yn juny 2013 wer opheft.
Hjoeddeistige sitewaasje
Tsjintwurdich is The Washington Post ien fan 'e meast foaroansteande deiblêden fan 'e Feriene Steaten, yn 'e mande mei The New York Times, The Wall Street Journal en de Los Angeles Times. Yn syn skiednis hat de krante wol 47 Pulitzerprizen wûn, wêrûnder mar leafst seis ûnderskate Pulitzerprizen yn ien jier (2008), in prestaasje dy't inkeld ûnderdocht foar de sân ûnderskate Pulitzerprizen fan The New York Times yn 2002.
The Washington Post is ien fan mar in pear Amerikaanske kranten dy't eigen nijsburo's om utens ûnderhâldt, dy't fêstige binne yn Beirût (Libanon), Berlyn (Dútslân), Bogotá (Kolombia), Hongkong, Islamabad (Pakistan), Jeruzalim (Israel), Kabûl (Afganistan), Kaïro (Egypte), Londen (Feriene Keninkryk), Meksiko-Stêd (Meksiko), Nairobi (Kenia), New Delhi (Yndia), Parys (Frankryk), Peking (Sina) en Tokio (Japan). Dêrnjonken hat The Washington Post ek acht pleatslike nijsburo's yn Marylân en Firginia, de Amerikaanske steaten dy't oan it Distrikt fan Kolumbia grinzgje (û.m. yn Annapolis en Richmond).
Yn maart 2013 bedroech de oplaach fan The Washington Post op wurkdagen en sneonen 474.767 eksimplaren (op sneinen lei dat oantal op 838.014). Dêrmei is it (op wurkdagen) de Amerikaanske krante mei de op seis nei grutste sirkulaasje, nei USA Today, The Wall Street Journal, The New York Times, de Los Angeles Times, de Daily News en de New York Post.
Neneh Cherry
Neneh Cherry (Stockholm, 10 maart 1964) is in Sweedsk sjongster, dy't fan ein jierren 80 oant healwei de jierren 90 in tal grutte ynternasjonale hits hie mei in mjuks fan hiphop, soul en oare muzykstilen. Ta har grutste súksessen behearre Buffalo Stance (1988), Manchild (1989), I’ve Got You Under My Skin (1990, mei Afrika Bambaataa), 7 Seconds (1994, mei Youssou N'Dour) en Woman (1996).
Karriêre
Yn 't earstoan spile Cherry yn ferskate bands lykas The Slits en Rip Rig + Panic, mar begjin jierren tachtich sette se mei in solokarriêre út ein, mei as earste nûmer Stop the war, in protestliet tsjin de Falklânoarloch. Yn 1986 waard se troch Matt Johnson (The The) frege om mei te dwaan oan syn album "Infected". De grutte trochbrek kaam in pear jier letter, doe't hja mei Buffalo Stance in nûmer 1-hit helle yn ûnder oaren Nederlân. It liet kaam fan har debútalbum Raw Like Sushi út 1989.
Yn 2012 makke se yn 'e mande mei The Thing, in Noarsk jazztrio, it album "The Cherry Thing". Yn 2014 kaam it album Blank Project út, in album wêr't se al yn 2013 oan wurke yn 'e mande mei RocketNumberNine, in 'elektroduo' besteande út de bruorren Ben en Tom Page.