cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Man with the Golden Gun (film)
Produksje
As produsinten wiene Harry Saltzman en Albert R. Broccoli by it projekt belutsen foar harren filmstudio Eon Productions. Mei't de finansiering ek diskear wer fan 'e Amerikaanske studio United Artists kaam, wie The Man with the Golden Gun in Britsk-Amerikaanske ko-produksje. Foar de film wie in budget beskikber fan $7 miljoen.
De film markearre de lêste kear dat Saltzman en Broccoli gearwurken oan in film: in oanboazjende rûzje tusken beide mannen soarge derfoar dat Saltzman neitiid syn oandiel fan 50% yn Danjaq, de memme-ûndernimming fan Eon, ferkocht oan United Artists. Troch de juridyske tûkelteammen dy't dat meibrocht, soe de folgjende Bond-film, The Spy Who Loved Me, pas yn 1977 útkomme, twa jier letter as eins de bedoeling wie.
De kamerarezjy fan The Man with the Golden Gun wie yn 'e hannen fan Ted Moore. Doe't dy ûnder de opnamen siik rekke, waard Oswald Morris oansocht om syn wurk oer te nimmen. Dyselde hie dêr eins gjin earen nei, mei't er minne ûnderfinings hie mei it oernimmen fan it heal ôfmakke wurk fan oaren, mar Broccoli wist him te bepraten. De filmmuzyk fan The Man with the Golden Gun waard fersoarge troch John Barry, wylst de titelsong The Man with the Golden Gun songen waard troch de Skotske sjongster Lulu.
Opnamen
De opnamen foar The Man with the Golden Gun setten op 18 april 1974 útein en duorren oant yn augustus fan dat jier, hoewol't al op 6 novimber 1973 begûn wie mei inkele lytse opnamen foarôf. Der waard op lokaasje filme yn Hongkong, Makau en Tailân, wylst de binnendoarsênes opnommen waarden yn 'e Pinewood Studios yn it Ingelske Buckinghamshire. Yn Tailân waard filme yn Bangkok, Thonburi, de provinsjes Phuket en Phang Nga en op it eilân Khao Phing Kan. Dat eilân gie troch foar de geheime basis fan Scaramanga yn Sina, wylst de sinnespegel opsteld stie op it eilantsje Ko Tapu, dat no rûnom bekend stiet as it "James Bondeilân". De Hong Kong Dragon Garden yn Hongkong gie troch foar de filla fan Hai Fat yn Bangkok. De sêne yn it kasino yn Makau waard dêr ek echt opnommen, mar de sêne yn Beirût waard filme yn 'e Pinewood Studios.
The Man with the Golden Gun waard sponsore troch de Amerikaanske autofabrikant American Motors Company (AMC), en dêrom waarden twa modellen fan dat merk yn 'e film opsichtich yn byld brocht. De fleanende auto fan Scaramanga wie in AMC Matador, dy't doe krekt útbrocht wie (hoewol net om mei te fleanen, fansels). Mei de wjukken wie de auto 9.15 m lang, 12.80 m breed en 3.08 m heech. In stuntman ried him yn it plak fan akteur Christopher Lee nei de lâningsbaan. De auto koe net echt fleane, dat foar de flecht waard in oant yn detail neimakke skaalmodel fan 1 m lang brûkt, dat boud wie troch special effects-technikus John Stears.
Distribúsje
De distribúsje fan The Man with the Golden Gun waard fersoarge troch United Artists. De film gie op 19 desimber 1974 yn Londen yn premiêre. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde yn 1974 by platemaatskippij United Artists Records.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige The Man with the Golden Gun mingde resinsjes. Oer it algemien wie der lof foar de rol fan Christopher Lee as Scaramanga, dy't almeast beskôge wurdt as ien fan 'e bêste smjunten út 'e James Bond-films, wylst measte resinsinten skodholjend negatyf wiene oer de aktearprestaasjes fan Roger Moore as James Bond en Bond girl Britt Ekland as syn ûnnoazele froulike helpke. Dêrby waard faak wol erkend dat Ekland oan hannen en fuotten bûn wie troch it skript.
De Britske krante The Sunday Mirror wie noch behoarlik myld mei de konklúzje dat "The Man with the Golden Gun net de bêste Bond-film aller tiden is." Yn The Guardian wûn Derek Malcolm der gjin doekjes om: "it skript is it slopste fan 'e hiele brot en […] Roger Moore as 007 is de lêste man op 'e Ierde dy't it better lykje litte kin as dat it is." Yn The Observer stelde Tom Milne it noch helte krúer: "Dizze searje, dy't al in hiel hoart de boaiem fan it fet skjinskrabet, is no troch de boaiem hinne sakke […] mei deprimearjende ûntlienings oan Hongkongske kung fu-films, om mar hielendal te swijen fan sels noch deprimearjendere wjergalmings út 'e Carry On-rotsoai." Om koart te gean, sa woed er hawwe, waard The Man with the Golden Gun karakterisearre troch "in tryst gebrek oan humor en fantasij." Yn The Times skreau David Robinson dat Britt Ekland as Bond syn "moaie mar idioate sidekick […] de minst oantreklike fan 'e Bond-heldinnen" wie.
De reputaasje fan The Man with the Golden Gun is meitiid net folle opbettere. Guon moderne kritisy hawwe de film omskreaun as "ûnynspirearre", "wurch" en "saai". Yn syn Guide for the Film Fanatic skreau Danny Peary yn 1986 dat The Man with the Golden Gun "ien fan 'e minst ynteressante Bond-films is" en "in film dy't bodzje moat om foarút te kommen". Neffens him wie de sjitpartij tusken Bond en Scaramanga middenmank de gniisspegels oan 'e ein "de iennichste geweldige sêne yn 'e film", mar dy waard nei syn miening bedoarn troch "in ûnbefredigjende ein". Ek betreure er de weromkear fan Clifton James as sheriff J.W. Pepper út Live and Let Die.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat The Man with the Golden Gun in ûndergemiddeld goedkarringspersintaazje fan 40%, basearre op 50 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[Dit] is in midsmjittige Bond-films, dy't te lijen hat ûnder mei seksuele taspilings oerladen dialooch, in opfallend gebrek oan gadgets en in smjunt dy't 007 yn it skaad stelt." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet The Man with the Golden Gun in goedkarringspersintaazje fan 43%, basearre op 11 resinsjes.
Resultaat
The Man with the Golden Gun brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $21,0 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $75,7 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $97,6 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $7& miljoen betsjut dat in winst fan $90,6 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Rocky IV
Rocky IV is in Amerikaanske sportdramafilm út 1985 ûnder rezjy fan Sylvester Stallone, mei yn 'e haadrollen Stallone sels, Carl Weathers en Dolph Lundgren. Yn 'e film wurdt Apollo Creed, de freon fan wrâldkampioen boksen Rocky Balboa, yn 'e ring deaslein troch Ivan Drago, in nije bokser út 'e Sovjet-Uny. Rocky daget dêrop Drago út ta in gefjocht om wraak te nimmen. De filmkritisy joegen Rocky IV mingde resinsjes, mar de film waard in reuseftich kommersjeel súkses yn 'e bioskopen en wie in fearnsiuw lang de meast opbringende sportfilm aller tiden. Finansjeel wie it sadwaande fierwei it súksesfolste diel fan 'e Rocky-rige. It fyfde diel, Rocky V, kaam út yn 1990. Rocky IV tsjinne fierders as eftergrûnferhaal foar de film Creed II, út 2018, wêryn't de soan fan Apollo Creed it opnimt tsjin 'e soan fan Ivan Drago.
Plot
Nei't er de wrâldtitel profesjoneel boksen yn 'e swiergewichtklasse weromwûn hat fan Clubber Lang (sjoch: Rocky III), liedt Rocky Balboa wer it goede libben. Hy is no sa ryk dat er syn sweager Paulie in robot op 'e jierdei jaan kin. Ivan Drago, de wrâldkampioen amateurboksen yn 'e swiergewichtklasse, arrivearret út 'e Sovjet-Uny wei yn 'e Feriene Steaten mei in team fan trainers út Ruslân en Kuba. Syn frou Ludmilla en syn manager, Nikolaj Kolov, wolle in demonstraasjegefjocht mei in heech oanskreaune Amerikaanske bokser organisearje, mei as doel om it talint en de feardichheden fan Drago oan te priizgjen as produkt fan it kommunistyske systeem. Rocky sjocht mei belangstelling ta, mar hy hat gjin inkele oanstriid om it tsjin Drago op te nimmen.
Syn freon Apollo Creed, oan 'e oare kant, wurdt der troch sjauvinisme en in oanberne drang om himsels te bewizen ta dreaun om Drago út te daagjen. Rocky hat sa syn twifels oft it wol ferstannich is foar Creed, dy't al fiif jier net mear bokst hat, om it tsjin 'e jongere, gruttere, sterkere Drago op te nimmen, mar Creed wol fan gjin tsjinspraak witte. As Rocky him freget of it gefjocht ynstee fan "do tsjin Drago" net eins "do tsjin dysels" is, ûntstekt syn freon yn grime. Uteinlik lit Rocky himsels beprate om Creed te trainen.
By in parsekonferinsje foarôfgeande oan it gefjocht ûntbrânt der in oprjochte fijânskip tusken de opljeppende Creed en de grutske Kolov. It demonstraasjegefjocht fynt plak yn it MGM Grand Hotel yn Las Vegas, dêr't de boksring mei Drago der al yn út 'e flier wei omheech tild wurdt, wylst Creed ferklaaid as Uncle Sam út 'e hichte fan it gebou omleech komt en in hiele show opfiert, kompleet mei showgirls yn nethoazzen en karnavalkostúms, wylst sjonger James Brown syn liet Living in America sjongt.
It gefjocht begjint frij nuet, wêrby't Creed ferskate klappen útdielt dy't gjin effekt op Drago hawwe. Dan slacht Drago werom, mei ûntstellende gefolgen. Tsjin 'e ein fan 'e earste omgong kin Creed it mar kwealk mear op 'e fuotten hâlde, en Rocky en syn oare trainer, Tony "Duke" Evers, smeke him om op te jaan. Creed wegeret dat lykwols beslist, en seit tsjin Rocky dat er it gefjocht yn gjin gefal stopje mei, "wat der ek bart." Yn 'e twadde omgong ferfettet Drago it freeslike wan bruien dat er Creed yn 'e earste omgong joech. Duke en Creed syn frou Mary Anne roppe Rocky ta om 'e handoek yn 'e ring te goaien, ta teken dat Creed opjout, mar Rocky wifelet en wachtet krekt wat te lang. Drago slacht noch ien kear bêst ta en Creed giet tsjin it kanvas. Hy komt net wer oerein en wurdt útteld troch de skiedsrjochter. Rocky, Duke en de oaren hastigje har nei him ta. Creed libbet noch, mar stjert koarte tiid letter yn Rocky syn earms, wylst Drago útdrukkingsleas tasjocht en yn in ûnferskillige reäksje tsjin 'e media seit: "As er deagiet, giet er mar dea."
Neitiid wurdt Rocky tamtearre troch skuldgefoelens, mei't er te lang wachte hat mei it opjaan fan it gefjocht. Hy wurdt ek ta razernij dreaun troch de ûnferskilligens fan Drago en syn meistanners. Om in foarm fan wraak te nimmen, daget er Drago út ta in gefjocht, hoewol't it Amerikaanske boksbûn dêr gjin goedkarring foar jout. Dat betsjut dat Rocky syn wrâldtitel ôfnommen wurde sil as er trochset, mar dat kin him neat skele. Drago-en-dy brûke de fijannige reäksjes en sels deadsbedrigings dy't se ûntfange fan it Amerikaanske publyk as ferlechje om te easkjen dat it gefjocht tusken Rocky en Drago op Earste Krystdei yn Moskou plakfine sil. Rocky giet dêrmei akkoart. Syn frou Adrian is it net mei de gong fan saken iens, om't se bang is dat Drago Rocky deaslaan sil, krekt sa't er mei Creed dien hat. Se krije dêr rûzje oer, mar Rocky set dochs troch.
Mei Duke en Paulie reizget er nei de Sovjet-Uny ta, dêr't er op it plattelân fan Krasnogoerminsk, yn 'e oblast Moskou, op syn fersyk in ôfhandich boerespultsje tawiisd kriget. Dêr begjint er yn hast folsleine ôfsûndering, hoewol ûnder it tasjend each fan in pear KGB-aginten, oan syn training foar it gefjocht tsjin Drago. Wylst se dêr binne, fertelt Duke oer syn relaasje mei Creed. Hy leit út dat er dy suver grutbrocht hat, en dat syn dea oanfielt as hat er in soan ferlern. Ek sprekt er syn fertrouwen út dat Rocky it gefjocht winne sil.
Drago traint foar it each fan 'e sammele ynternasjonale parse yn in sportskoalle dy't grôtfol stiet mei de aldernijste high-tech-trainingsapparaten, wêrby't alles dat er docht sekuer yn 'e rekken holden wurdt troch in team fan trainers en dokters, dy't him (bûten it each fan 'e media) ek doping tatsjinje. Rocky syn tarieding bestiet, yn folsleine tsjinstelling dêrta, út it hakken fan hout, hurddraven troch de snieïge wyldernis, omrinnen mei beamstammen yn 'e nekke, it lûken fan in oerbeladen slide mei Paulie der boppe-op, en it beklimmen fan 'e heechste berch yn 'e omkriten. Ta syn grutte blydskip arrivearret ûnferwachts syn frou Adrian op it boerespultsje, mei't se, sa't se seit, net langer fuortbliuwe koe. Om't it dúdlik is dat se him net op oare gedachten bringe kin, jout se Rocky no har folsleine stipe, wat foar him oanlieding is om noch hurder te trainen.
Foar it gefjocht yn Moskou komt Rocky ienfâldich op, mar de oankomst fan Drago yn 'e sportarena wurdt troch de Russen in hiele seremoanje fan makke, dy't dúdlik ynspirearre is troch Creed syn show yn Las Vegas. It publyk, dêr't ek it foltallige Polytburo fan 'e Sovjet-Uny ta heart, is folslein op 'e hân fan Drago en tige fijannich foar Rocky oer. As it gefjocht begjint, giet Drago daliks yn 'e oanfal. Rocky kriget in flink pak op 'e hûd en wurdt de earste omgongen hinne en wer jage troch de ring. Tsjin 'e ein fan 'e twadde omgong rekket er Drago lykwols mei in hurde hoekstjit mei de rjochterhân, dêr't er Drago syn lofterwynbrau mei iepenleit, ta ferbjustering fan sawol Drago sels as it publyk. Nei't de bel in ein oan 'e omgong makke hat, moedigje Duke en Paulie Rocky oan troch te sizzen "it is gjin masine, it is gewoan in man," wylst Drago yn syn hoeke tsjin syn trainers opmerkt dat it wol liket as is dy Rocky fan izer.
De folgjende tolve omgongen bliuwt Rocky yn it gefjocht oerein, nettsjinsteande it brute wan bruien dat er fan Drago kriget. Syn ynkassearringsfermogen en taaiheid meitsje yndruk op it Russyske publyk, dat him geandewei it gefjocht begjint oan te moedigjen. Drago hat dêr sa'n argewaasje fan, dat er Kolov by de kiel fan 'e grûn ôf tilt en út 'e ring smyt as dy him it leksum lêze wol om't er Rocky noch net knock-out slein hat. Yn 'e lêste, fyftjinde omgong wit Rocky ynstee Drago knock-out te slaan, ta ûntsetting fan syn frou Ludmilla, syn trainers en de leden fan it Polytburo.
As Rocky dan in mikrofoan ûnder de noas drukt wurdt, jout er al útpûstend in taspraak wêryn't er neamt dat de minachting dy't it publyk yn 't earstoan foar him fielde geandewei it gefjocht feroare is yn respekt. Hy ferliket dat mei de fijannichheid tusken de Feriene Steaten en de Sovjet-Uny yn 'e Kâlde Oarloch en seit dat it better is om twa manlju fjochtsje te litten as tweintich miljoen manlju. Hy beslút syn betooch mei de wurden: "As ik feroarje kin, en jimme kinne feroarje, dan kin alles feroarje!" It publyk begjint te applaudisearjen en op it balkon komt de sekretaris-generaal fan 'e Sovjet-Uny oerein en docht itselde. Syn foarbyld wurdt gau folge troch de oare leden fan it Polytburo.
Preproduksje
Rocky IV waard krekt as Rocky II en Rocky III regissearre troch Sylvester Stallone nei in senario dat er sels skreaun hie. As produsinten wiene by it projekt op 'e nij Robert Chartoff en Irwin Winkler belutsen foar de filmstudio's United Artists (UA) en Metro-Goldwyn-Mayer (MGM). De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Bill Butler. Der wie in budget fan $28 miljoen beskikber foar Rocky IV.
Opnamen
De opnamen fûnen foar in diel plak yn 'e Amerikaanske steat Wyoming, dy't trochgie foar it winterske plattelân fan 'e Sovjet-Uny. It boerespultsje dêr't Rocky tahâldt en traint stie eins yn Jackson Hole, en it Nasjonaal Park Grand Teton waard brûkt foar in grut tal bûtendoarsênes dy't sabeare yn 'e Sovjet-Uny plakfine. It PNE Agrodome yn it Kanadeeske Vancouver tsjinne as de lokaasje foar it gefjocht tusken Rocky en Drago yn Moskou. Brigitte Nielsen, dy't yn 'e film de frou fan Drago spile, soe letter mei Stallone trouwe.
De robot fan Paulie, dy't meitiid in eigen fandom krige, wie makke troch International Robotics, Inc. út New York. De masine waard troch syn produsinten "SICO" neamd (klinkt as psycho, in Amerikaansk-Ingelske ôfkoarting foar "psychopaat"). De robot waard ynskreaun as lid fan it Screen Actors Guild, it Amerikaanske fakbûn foar akteurs, en gie yn 'e 1980-er jierren mei sjonger James Brown op toernee. It apparaat waard yn 'e film skreaun nei't it ynset wie by de behanneling fan Seargeoh, de autistyske soan fan Stallone.
Yn in fraachpetear fertelde Stallone yn 2006 dat it earste diel fan it gefjocht tusken him en Dolph Lundgren, dy't de rol fan Ivan Drago spile, echt wie. Stallone woe in reälistyske bokssêne opnimme en Lundgren stimde mei syn foarstel yn. Troch in tige krêftige slach fan Lundgren op it boarst fan Stallone waard syn hert tsjin syn boarstbonke oan raamd, mei as gefolch dat it hert opsette. Oanhâldend efter de pûst en mei in bloeddruk fan boppe de 200 hertslaggen yn 'e minút waard Stallone fan 'e filmset yn Vancouver nei it Saint John's Regional Medical Center yn Santa Monica flein, dêr't er acht dagen op 'e intensive care lei. Hy sei letter dat Lundgren nei syn miening de lichemsbou en it talint hie om in profesjoneel bokser fan 'e swiergewichtklasse te wurden.
Stallone fertelde ek dat by de opnamen it gefjocht tusken Carl Weathers, dy't de rol fan Apollo Creed fertolke, en Dolph Lundgren út 'e hân rûn. Doe't Lundgren Weathers op in stuit yn 'e hoeke fan 'e ring smiet, waard Weathers sa lulk dat er al skellend en flokkend út 'e ring stapte en rôp dat er net mear oan 'e film meiwurkje woe. De opnamen leine dêrnei fjouwer dagen stil wylst Stallone op Weathers ynprate oant dy úteinlik tajoech en wer mei Lundgren yn 'e ring stapte. Lundgren hie dêrfoar ûnthjitte moatten dat er syn agresje wat bedimje soe.
Rocky IV is ien fan 'e mar in pear sportfilms dêr't it lûd fan echte boksklappen en -stompen brûkt is foar de lûdseffekten. De film wie fierders syn tiid fier foarút troch it toanen fan baanbrekkende technology op it mêd fan sportapparatuer. In diel dêrfan soe pas tweintich jier letter op 'e merk komme.
Filmmuzyk
De filmmuzyk fan Rocky IV waard komponearre troch Vince DiCola. It wie de iennichste fan 'e earste seis films út 'e Rocky-rige wêrfan't de filmmuzyk net fersoarge waard troch Bill Conti, hoewol't guon fan dy syn meldijen út eardere Rocky-films troch DiCola yn 'e soundtrack fan Rocky IV ferwurke waarden.
Distribúsje
De distribúsje fan Rocky IV waard fersoarge troch MGM/UA Entertainment. De film gie op 27 novimber 1985 (op Thanksgiving Day) yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Rocky IV mingde resinsjes. Roger Ebert parte de film mar twa fan fjouwer stjerren ta. Hy skreau dat de Rocky-searje einlings "op syn lêste skonken rint. It hat lang duorre, mei de iene súksesfilm nei de oare, mar Rocky IV gappet nei de lêste siken." Ek omskreau er de film as "sa foarsisber dat dernei sjen krekt itselde is as sjen nei ien fan dy âlde komeedzjesearjes wêryn't de personaazjes nea feroarje en deselde sitewaasjes almar wer weromkomme."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Rocky IV in ûndergemiddeld goedkarringspersintaazje fan 38%, basearre op 45 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] blaast de aksje op ta absurde proporsjes, mar blykt úteinlik gjin ynhâld te hawwen tanksij in ferhaal dat in werhelling is fan 'e earste trije dielen fan 'e searje." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Rocky IV in goedkarringspersintaazje fan 42%, basearre op 11 resinsjes.
Resultaat
Hoewol't de filmkritisy Rocky IV foar in oansjenlik part lauwe of negative resinsjes jûn hiene, beoardiele it bioskooppublyk de film dúdlik hiel oars. Rocky IV brocht yn 'e bioskopen yn Feriene Steaten en Kanada $127,8 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria nochris $172,6 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst sadwaande út op $300,4 miljoen. Ofset tsjin in budget fan $28 miljoen betsjutte dat in winst fan $272,4 miljoen, al moasten dêr de marketingkosten noch fan ôflutsen wurde. Rocky IV wie mei dat resultaat de meast opbringende sportfilm aller tiden, en behold dat rekôr 24 jier, oant er yn 2009 ynhelle waard troch The Blind Side, mei in opbringst fan $309 miljoen. Dêrby is de ynflaasje yn 'e tuskenlizzende jierren lykwols net ferrekkene, wat betsjut dat Rocky IV eins oansjenlik mear opbrocht as The Blind Side.
De aktearprestaasje fan Dolph Lundgren yn 'e rol fan Ivan Drago waard frij algemien priizge. Rocky IV betsjutte it begjin fan syn filmkarriêre. De film sels wûn yn West-Dútslân de Goldene Leinwand, in priis foar films dy't binnen in jier tiid troch mear as trije miljoen minsken yn 'e bioskoop sjoen wiene. Rocky IV waard lykwols ek nominearre foar njoggen Golden Raspberry Awards (de prizen foar de minste prestaasjes op it mêd fan 'e filmkeunst), û.m. foar minste film, minste byrol fan in aktrise (Talia Shire), minste byrol fan in akteur (Burt Young) en minste senario. Hy wûn de Golden Raspberry Awards foar minste akteur (Sylvester Stallone, ek foar Rambo: First Blood Part II), minste regisseur (Stallone), minste byrol fan in aktrise (Brigitte Nielsen), minste nije stjer (Nielsen, ek foar Red Sonja) en minste filmmuzyk (Vince DiCola).
Rjochtsaak
It senario fan Rocky IV wie ûnderwerp fan in ferneamde rjochtsaak oer auteursrjocht, Anderson v. Stallone. Timothy Anderson hie op eigen inisjatyf in kladferzje skreaun fan in senario foar in nije Rocky-film, en dat opstjoerd nei United Artists, de filmstudio dy't de Rocky-rige produsearre. De studio besleat syn senario net oan te keapjen, mar doe't letter Rocky IV útkaam, seach Anderson dat de film yn grutte halen it ferhaal fan syn kladskript folge. Hy klage dêrop Sylvester Stallone, dy't it senario foar de film skreaun hie, oan foar ynbrek op syn auteursrjocht. It gerjochtshôf oardiele lykwols dat Anderson foar syn kladskript personaazjes (út 'e eardere Rocky-films) brûkt hie, dêr't Stallone it auteursrjocht al op yn besit hie. Dat hied er dien sûnder dêr fan 'e rjochthawwende (Stallone) yn 't foar tastimming foar te krijen. Om't it kladskript dus ynbrek makke op it auteursrjocht fan Stallone, koe Anderson gjin oanspraak meitsje op auteursrjocht op syn skript, dat ommers al yn it besit fan Stallone wie.
Walfiskeftigen en wjerkôgers
De walfiskeftigen en wjerkôgers (wittenskiplike namme: Cetruminantia) foarmje in noch rangleas takson fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia) en it skift fan 'e evenhoevigen (Artiodactyla). Yn dizze taksonomyske groep binne de walhoarseftigen (Whippomorpha), dy't de walfiskeftigen (Cetacea) en de nylhoarsen (Hippopotamidae) omfetsje, gearbrocht mei de wjerkôgers (Ruminantia), dy't fan alle evenhoevigen it naust oan harren besibbe binne.
Ryks-HBS (Ljouwert)
De Ryks-HBS yn Ljouwert (Nederlânsk en offisjeel: Rijks-HBS), letter de Ryks Skoallemienskip (RSG), wie in skoalle foar fuortset ûnderwiis yn 'e Fryske haadstêd. Dizze skoalle wie mear as in iuw lang in wier ynstitút yn Fryslân, dêr't û.m. Simon Vestdijk, J.J. Slauerhoff en Piter Jelles Troelstra ûnderrjocht genoaten. De Ryks-HBS wie fêstige yn in monumintaal gebou oan it Saailân, dat no net mear bestiet. Uteinlik gie de skoalle yn 1990 by in fúzje op yn it Slauerhoff Kolleezje.
Skiednis
De Ryks-HBS fan Ljouwert ûntstie, krekt as alle HBS'en, nei de ynfiering fan 'e Wet op it Middelber Underwiis fan Johan Thorbecke yn 1863. It hie de bedoeling west dat de skoalle yn 1864 al iepengean soe, mar troch alderhanne strideraasjes duorre it trije jier ekstra. Uteinlik iepene de skoalle yn septimber 1867 foar it earst syn doarren. Der wiene doe tsien oant fyftjin dosinten. De Ljouwerter Ryks-HBS wie fêstige yn in ymposant gebou mei grutte finsters, dat oan 'e súdkant fan it Saailân stie en ûntwurpen wie troch de Ljouwerter stedsarsjitekt Thomas Romein.
Der hiene har it earste jiers 58 learlingen oanmelden, wêrfan't 17 troch de strange talittingseasken fan 'e skoalle ôffoelen. Fan 'e rest waarden de measten in klasse leger yndield as se ferwachte hiene fanwegen harren minne behearsking fan it Frânsk. De learlingen giene seis dagen yn 'e wike nei skoalle: moarns fan 8.00 oere oant 12.00 oere en middeis fan 14.00 oere oant 16.00 oere. Winterdeis skoden dy tiden allegear in heal oere op. Woansdeitemiddei en sneontemiddei wiene de learlingen frij, of it moast wêze dat der in praktikum fan skiekunde of natuerkunde jûn waard. By de skoaltiden kaam noch twa en in heal oere oan húswurk deis (hoewol't der nei't it skynt fan it begjin ôf oan klage waard dat it folle langer yn beslach naam). Rapportsifers waarden takend op in skaal fan 1 oant 6, wêrby't in 1 jûn waard foar treflik wurk en in 6 foar wurk dat folslein ûnder de mjitte wie.
Oarspronklik wie de Ryks-HBS fan Ljouwert, krekt as alle Ryks-HBS'en, in skoalle dêr't inkeld jonges wolkom wiene. Meitiid ûntjoech him de tradysje dat nije learlingen yn 'e earste klasse, dy't ferplichte in koarte broek drage moasten, troch de âlderejiers by wize fan ûntgriening sûnder pardon ûnder de pomp by it gebou set waarden. Pas yn 1890 waard Alida Huizinga der as earste famke talitten, net as learlinge, mar as "taharkster". De earste froulike learlingen wiene Geertje Konter en Mintje Hoekstra yn 1895. De skoalle hie gjin eigen gymnastykseal, dat wat dat oanbelange, moasten de learlingen har behelpe yn romtes op alderhanne oare lokaasjes yn 'e stêd. By 'gymnastyk' gie it trouwens net inkeld om lichaamlike oefening: foar (manlike) learlingen fan 17 jier ôf wie it ek mooglik om oan 'wapenhannel' te dwaan. Dat betsjutte yn dy tiid it learen om te gean mei in gewear. De ryksoerheid hie dêrfoar 50 gewearen oan 'e skoalle beskikber steld.
De Ljouwerter Ryks-HBS lei op in goede namme; yn 1917, by it fyftichjierrich bestean, omskreau kommissaris fan 'e keninginne Pieter Albert Vincent baron van Harinxma thoe Slooten it ynstitút as "it yntellektueel mulpunt fan it provinsjaal libben." Bekende persoanen dy't der nei skoalle giene, wiene û.m. de skriuwers Simon Vestdijk en J.J. Slauerhoff, keunstskilder Piet van der Hem, arsjitekt Abe Bonnema, politikus en dichter Piter Jelles Troelstra en anargist Alexander Cohen. Dy lêste waard fan skoalle wâde om't er 'fize' wurden mei de Frânske oersetting derby op it skoalboerd skreaun hie. Datselde lot trof Troelstra ek hast, doe't de dosinten ûntdieken dat er in skoalkrante, De Mercurius, skreau dêr't spottende sketsen fan harren yn ferskynden. Perfester Combertus Burger, de earste direkteur fan 'e Ryks-HBS, hold him doe de hân boppe de holle. Vestdijk soe de skoalle letter figurearje litte yn ferskaten fan syn romans, wêrby't de dúdlikste beskriuwing fan 'e Ljouwerter Ryks-HBS te finen is yn syn boek Een Andere School, út 1949.
Nei de ynfiering fan 'e Mammoetwet, yn 1968, waard de Ryks-HBS omneamd ta Ryks Skoallemienskip (RSG). Yn 'e 1970-er jierren wie it gebou oan it Saailân ûnderwilens fiersten te lyts wurden. Oan 'e efterkant wie in needgebou delset dêr't fjouwer ekstra lokalen fêstige wiene, en dêr wer efter, oan 'e Willemskade, leine twa aken dêr't elk noch twa lokalen yn makke wiene. Nettsjinsteande dat moasten de learlingen foar it fak hanne-arbeid nei in hiel oar gebou ta, en de sportfjilden fan 'e RSG leine noch folle fierder fuort. Om't it âlde gebou ek te djoer yn ûnderhâld wie, waard úteinlik yn 'e 1980-er jierren besletten ta nijbou. It ûntwerp dêrfoar kaam fan âld-learling Abe Bonnema, en om foar kontinuïteit te soargjen waard in nije lokaasje útsocht oan 'e Douwe Kalmaleane, dêr't boud wurde koe wylst de lessen yn it âlde gebou ûnderwilens gewoan trochgiene. De bou sette yn 1984 útein en waard yn 1987 foltôge. Doe koe der út it âlde gebou oan it Saailân ferhuze wurde, dat dêrnei ôfbrutsen waard. Neitiid fúzjearre de RSG yn 1990 mei ferskate oare skoallen yn en bûten Ljouwert ta it Slauerhoff Kolleezje, dat nei ferskillende oare fúzjes anno 2018 diel útmakket fan Skoallemienskip Piter Jelles.
Simone Weimans
Simone Weimans (Rotterdam, 23 novimber 1971) is in Nederlânsk nijslêzeresse, presintatrise en programmamakster fan Surinaamsk komôf.
Karriêre
Al ûnder har stúdzje wurke Weimans by de Wrâldomrop. Yn 1998 studearre hja ôf oan 'e Erasmus Universiteit yn Rotterdam, en dêrnei sette hja útein mei wurk by de VARA, earst as ferslachjouwer en letter as redakteur foar ferskate programma's op Radio 1 en Radio 5. Dêrby wie Weimans úteinlik ek aktyf as radiopresintatrise, û.m. fan Halte 747, De Ochtenden en Radio Kassa.
Letter begûn Weimans ek voice-over-wurk foar de tillefyzje te dwaan, en waard hja "de stim" fan Nederlân 3. Dêrnjonken spriek hja ek teksten yn foar de dokumintêres fan 'e rubryk Zembla en ferskate oare programma's. Yn Dichtbij Nederland wie hja yn dyselde snuorje foar it earst ek op 'e tillefyzje te sjen. Har earste tillefyzjepresintaasje-ûnderfining die hja op by programma's op digitale temakanalen.
Fan 2013 ôf is Weimans wurksum by de NOS, as nijslêzeresse fan it NOS Sjoernaal. Yn dy funksje is hja benammen moarns en middeis te sjen, mar soms ek wol jûns. Dêrnjonken is se belutsen by it Radio 1-programma De Gids.FM, wêrfoar't se in rubryk makket en presintearret oer de sosjale media en it ynternet, mei as namme Tijdgeest.
Priveelibben
Simone Weimans is fan Surinaamsk-Kreoalsk etnysk komôf; har âlden binne yn 'e sechtiger jierren nei Nederlân ta emigrearre. Weimans is de suster fan moadeûntwerpster Marga Weimans.
Ap Sok
thumb|Aps Sok (l.) by de útrikking fan de priis fan de Stichting Kunstenaarsverzet Albertus Marie (Ap) Sok (Amsterdam, 14 jannewaris 1917 - Voorburg, 29 april 2004) wie in Nederlânsk grafikus en yllustrator.
Njonken wurk yn opdracht makke er ek kakemono’s, Japansk foar lingteskilderingen, dy't yn ferskate nasjonale en ynternasjonale samlingen opnaam binne. Sok wie dosint oan de Rietveld Akademy yn Amsterdam en wie dêr de oprjochter fan de ôfdieling grafyk. Hy wie mei Wim Noordhoek, Enno Brokke en Jan Gregoor part fan de kearn fan de Cuijkse Groep, in groep keunstners dy't ynspirearre waarden troch it Lân fan Cuijk.
Amearika (kontinint)
Amearika is in lânmassa op it westlik healrûn dat eastlik fan de Grutte Oseaan en westlik fan de Atlantyske Oseaan leit. Amearika wurdt oer it algemien ferdield yn Noard-Amearika, Midden-Amearika en Súd-Amearika, mar der besteane ek oare yndielings.
De namme Amearika is ôflaat fan de Italjaanske ûntdekkingsreizger Amerigo Vespucci (1454-1512). In wrâldkaart dy’t yn 1507 troch Martin Waldseemüller publisearre waard wie de earst bekende publikaasje dêr't de namme yn brûkt waard.
Yn de measte talen wurde mei de termen Amearika en Amerikanen faak allinnich de Feriene Steaten fan Amearika en harren ynwenners bedoeld. Noard- en Súd-Amearika hawwe tegearre likernôch 1.091.000.000 ynwenners.
Status as wrâlddiel
De klassifikaasje fan Amearika as ien inkel wrâlddiel yn stee fan meardere kontininten wurdt net algemien akseptearre. Tradisjoneel wurde yn de Ingelsktalige lannen, as ek yn Nederlân, Noard- en Súd-Amearika beskôge as twa kontininten dy’t skieden wurde troch it Panamakanaal. Yn in soad oare lannen wurdt Amearika al as ien kontinint sjoen. Fan de fiif ringen fan de Olympyske flagge dy’t de fiif parten fan de wrâld fertsjintwurdigje, wurdt Amearika troch in inkele ring symbolisearre.
Oare nammen
Yn Jeropa wurdt Amearika ek wol oantsjutten mei de Nije Wrâld. Under Yndiaanske aktivisten is sûnt in pear jier de term Abya Yala yn it gebrûk as oare namme foar it Amearikaanske kontinint. It westlik healrûn wurdt ek wol as synonym brûkt foar it Amearikaanske wrâlddiel, alhoewol’t lytse parten fan Afrika en Jeropa ek op it westlik healrûn lizze.
Soevereine steaten
Der binne 35 soevereine steaten yn de Amearika's, 23 yn Noard-Amearika aen 12 in Súd-Amearika:
Belle Pérez
Belle Pérez (folút: María Isabel Pérez Cerezo; Neerpelt, 29 jannewaris 1976) is in Flaamske sjongster fan Spaansk komôf. Hja is benammen bekend fan opswypkjende Latin-nûmers as El Mundo Bailando, Gotitas de Amor en Que Viva la Vida, dat yn 'e Benelúks ûnderdiel útmakke fan 'e soundtrack fan 'e Amerikaanske tekenfilm Madagascar.
Karriêre
Pérez waard yn Belgje berne út Spaanske âlden (en hja hat sadwaande ek de Spaanske nasjonaliteit). Hja groeide op yn it Belgysk-Limburchske plak Neerpelt, deunby de Nederlânske grins. Perez waard yn Flaanderen om 2000 hinne bekend troch har dielname oan it VRT-programma Eurosong, dat de Belgyske foarseleksje foar it Eurofyzjesongfestival omfiemet. Hoewol't se beide kearen dat se dêroan meidie, krekt net útkeazen waard om Belgje te fertsjintwurdigjen, foarme har optreden yn Eurosong wol de basis fan har sjongkarriêre.
Hoewol't Pérez úteinsette mei in fierhinne Ingelsktalich rippertwaar, stapte se mei har trêde album Baila Pérez oer nei in hast folslein Spaansktalich oeuvre. Datselde album markearre ek de oergong fan pop nei Latin-muzyk. Sûnt ferkeapje Pérez har albums en singles in stik better as foartiid. Pérez sjongt inkeld ek wol yn it Nederlânsk, en yn 2014 naam se it nûmer Ich Haaw von Och ("Ik Hâld fan Dy") yn it Limburchsk op. Yn 2005 briek se foar it earst bûten Belgje troch, doe't Que Viva la Vida de Top 10 fan 'e Nederlânske hitlisten helle, en Pérez dêrfoar mei mear as 50.000 ferkochte eksimplaren in gouden plaat wûn. Yn 2007 trede se foar it earst op yn in útferkocht Ahoy', yn Rotterdam. Sûnt hat se ek yn Dútslân beskate súksessen boekt.
Njonken har sjongkarriêre is Pérez ek aktyf as presintatrise. Sa presintearre hja foar de VRT it alderearste online-tillefyzjeprogramma fan Flaanderen, Channel E, en wurke se yn 2003 gear mei Jan Bosman foar de presintaasje fan Zones.tv foar de Flaamske stjoerder LibertyTV. Yn Nederlân presintearre Pérez mei sjonger Jan Smit foar de TROS it muzykprogramma Trosmuziekfeest. Fierders hat se yn 2005 sjuerylid west by de talintejacht Star Academy, en teffens wûn se yn 2004 yn Belgje in Miss-ferkiezing. Yn 2008 posearre se neaken foar it Belgyske tydskrift Nina, en dêrnjonken hat se ek al twaris posearre foar it manljusblêd FHM.
Priveelibben
Belle Pérez hie fan 1995 ôf in fêste relaasje mei Mario Winters, mei wa't se yn 2000 yn it houliksboatsje stapte. Yn 2008 besleaten hja lykwols om útinoar te gean, en doe folge in skieding. In pear moanne letter kaam Pérez yn 'e kunde mei Wouter van der Horst, in Antwerpske ûntwerper fan juwielen, mei wa't se in nije relaasje begûn.
Kleaster Appingen
thumb|300px|Agraryske gebouwen op it eardere plak fan it kleaster (2011)
Kleaster Appingen wie in kleaster fan de Karmeliten yn de parochy Grytsjesyl, mei as patroanhillige Marije. It kleaster waard stichte yn 1437 en neamd nei it doarp Appingen dêr't de widze fan it lettere grevelaach Cirksena stie, dy't dêr in soad lân besieten.
It konvint yn Appingen wie de iennichste delsetting fan de Karmeliten yn Eastfryslân en it lêste kleaster dat yn dy kriten stichte waard. Oer de skiednis fan it kleaster is net in protte bekend. Nei de trochfiering fan 'e Reformaasje kaam it kleaster yn 1545 yn 'e hannen fan 'e greven fan Eastfryslân, dy't it slope lieten.
Fan it eardere doarp Appingen en it kleaster is allinne in pleats oer dy't ûnder Visquard heart.
Uilke Boonstra
Uilke Boonstra (Huzum, 9 jannewaris 1899 – Kamp Vught, 18 augustus 1944) wie in Fryske boukundige en fersetsman.
Uilke Boonstra wie in soan fan sigaremakker Sijtze Boonstra en tsjinstfaam Anskje IJlst en wenne op De Jouwer. Uilke Boonstra wie op de Jouwer boukundich opsichter by de gemeente Haskerlân. Hy krige mei syn frou Anna Klijnsma twa bern.
Underdûkers
Uilke Boonstra rekke mei syn freon en waskerij eigener Sjoerd Wiersma yn it ferset troch de opfang fan joaden. Sûnt 1942 giene se in pear kear wyks nei Amsterdam om ûnderdûkers op te heljen. Om oan bonnen te kommen besleat Boonstra in knokploech op te rjochtsjen. Op 10 septimber 1943 sloech de groep syn slach yn Sint Janskleaster. Mar trochdat de auto it ôfwitte liet moast de groep hommels opsplitse, al kaam de bút wol te plak. It wie in warskôging foar Boonstra om de organisaasje fan de knokploech noch better op te setten. Nei ferrin fan tiid kamen Wiersma en Boonstra yn de top fan de Lanlike Organisaasje foar Help oan Underdûkers (LO) en de Lanlike Knokploegen (LKP) yn Fryslân dy ’t op dat stuit út seis man bestie. De ûnderdûkte torpedomakker ‘Herman’ waard yn de groep helle om de groepsleden mei wapens om gean te learen. Dizze Herman waard koerier foar Hollân. Op ien fan de reizen nei Hollân rekke er oan 'e praat mei in jonge frou, dy't him útkloarke. Dêrmei like der fertroulike ynformaasje by de Dútsers bekend te wêzen. 'Herman' gjin nije ynformaasje mear fan it ferset en hy ferdwûn. Boonstra en Wiersma wurken yn Haarlim gear mei de Barteljorisgroep fan ‘opa’ Casper ten Boom dy’t oan de Barteljorisstrjitte in klokwinkel hie. It ûnderdûkadres van Ten Boom waard ferret en op 1 febrewaris 1944 waard hast de hiele groep oprôle, Uilke hearde ek by de arrestanten. Der waarden 28 minsken oanhâlden dy't allegear nei it gefang fan Scheveningen (It Oranjehotel) ta brocht waarden. Troch ûnderhannelings wist in oare rike finzene himsels frij te keapjen en krige it klear dat Boonstra ek frijlitten waard.
Nochris oppakt
Op 8 augustus 1944 kamen Boonstra en Wiersma mei de trein werom út Hollân. Se hienen yn Amsterdam in besprekking hân oer it opsetten fan in flechtrûte oer Delfsyl en De Kalkman nei Ingelân foar delstoarten alliearde fleantúchbemannings. At se op It Hearrenfean oerstapten waarden se opwachte troch Boonstra syn buorman Zijlstra dy’t in wichtige saak mei Boonstra besprekke woe. Boonstra en Zijlstra rûnen foarút, mei Wiersma in eintsje der efter. Bûten it stasjon waard Boonstra oanhâlden. De SD’er Grundmann hat nei de oarloch ferklearre dat Boonstra perfoarst oanhâlden wurde moast op ynstruksje út De Haach. Zijlstra wie spesjaal meikomd om Boonstra oan te wizen en waard dêr nei de oarloch foar feroardiele en krige in boete fan f 40.000,-. Wiersma wist te ûntkommen yn de tram nei De Jouwer en dûkte ûnder. Syn hûs waard oer de kop helle en syn frou waard tramtearre. De joadske poppe dy ’t se yn ’e hûs hiene waard net meinomd. Uilke moast sels tasjen hoe ’t syn hûs oer de kop helle waard. Op De Jouwer waarden noch seis manlju oppakt. Dêrfan soe mar ien persoan de kampen oerlibje. De arrestaasje hie ek as gefolch dat De Jouwer as fersetssintrum fan de Súdwesthoeke opheft waard. It ferset hat noch besocht om Uilke Boonstra te befrijen op syn transport nei it konsintraasjekamp, mar de bewaking wie te strang.
Kamp Vught
Op 18 augustus 1944 stoar Uilke Boonstra foar it fjoerpeloton yn Kamp Vught, tagelyk mei ta de dea feroardiele leden fan de Evenhuisgroep yn Ljouwert. Mei Jan Evenhuis en Krijn van der Helm hearde Boonstra by de grutte figueren fan it Nasjonaal Steunfûns en de Lanlike Organisaasje foar help oan Underdûkers yn Fryslân. Boonstra waard kremearre yn kamp Vught. Syn namme stiet op it tinkteken op it fusilladeplak en de betinkingsmuorre yn it Nasjonaal Monumint Kamp Vught. Ek op it monumint op de toersmuorren fan de Nederlânsk Herfoarme Tsjerke yn de Midstrjitte op De Jouwer wurdt hy betocht. De Jouwer hat sûnt 4 maaie 1946 in Uilke Boonstraleane.
Op 14 febrewaris 2015 waard it Sjoerd Wiersmahof nei Wiersma neamd. Omdat hy sels de oerloch oerlibbe, kaam hy net earder yn oanmerking foar in strjitnamme. De nije strjitte is in sydstrjitte fan de Boonstraleane.
Konsulaat (diplomasy)
In konsulaat is in diplomatike fertsjintwurdiging fan ien lân yn in oar lân (mei minder foech as in ambassade), dy't laat wurdt troch in konsul. Mei de oantsjutting 'konsulaat' kin it eigentlike gesantskip (besteande út diplomatyk personeel) bedoeld wêze, mar der wurdt ek wol inkeld it gebou mei bedoeld dêr't dat gesantskip yn húsfêste is. Meastal wurdt lykwols sawol it gesantskip as it gebou bedoeld. Konsulaten falle bestjoerlik ûnder it Ministearje fan Bûtenlânske Saken fan it thúslân. Konsulêr personeel genietet, krekt as ambassadepersoneel, diplomatike ymmuniteit.
Soarten konsulaten
Nederlân hat bygelyks yn 'e Feriene Steaten in ambassade yn Washington, D.C., en konsulaten-generaal yn New York, Chicago, Miami en San Fransisko, mei dêrnjonken noch lytsere konsulaatsjes dy't ûnder it konsulaat-generaal fan San Fransisko falle yn Los Angeles, Portland, Seattle, Phoenix, Salt Lake City, Denver en Honolulu. Yn Dútslân ûnderhâldt Nederlân njonken in ambassade yn Berlyn ek ferskate konsulaten-generaal, wêrfan't de wichtichsten fêstige binne yn Hamburch (mei ûnderhearrige konsulaatsjes yn Emden, Bremen en Hannover) en yn Düsseldorf (mei ûnderhearrichheden yn Aken, Kleef, Keulen en Meunster.
Doelen en tsjinsten
Konsulaten konsintrearje har mear as ambassades op it leverjen fan tsjinsten oan steatsboargers fan it thúslân dy't yn it gastlân ferbliuwe, bgl. foar fakânsje, stúdzje of saken. Sa bestiet in grut part fan 'e wurksumheden op in konsulaat út 'e ôfjefte fan reisdokuminten (paspoarten foar boargers fan it thúslân en fisa foar boargers út it gastlân), wêrûnder needdokuminten yn gefallen wêrby't it paspoart ûntfrjemde, ferlern of op in oare manear kwytrekke is.
Fierders kin men op in konsulaat telâne foar formaliteiten op it mêd fan 'e boargerlike stân (houliken, skiedings, berten, stjergefallen), de ôfjefte fan rydbewizen, identiteitsbewizen en ferskate konsulêre ferklearrings en sertifikaten, it ferfier fan 'e stoflike omskotten fan minsken dy't op fakânsje of op reis ferstoarn binne (laissez-passer), ynformaasje foar bedriuwen, foarljochting oer wetjouwing, ensfh.
Grutte Priis Formule 1 fan Maleizje 2001
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Maleizje 2001 yn Kuala Lumpur op 18 maart 2001. It wie de twadde fan 17 races fan de Formule 1 yn 2001. Hy waard op Sepang hâlden. De race waard hâlden oer 55 omgongen, op it 5,5 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 304,8 kilometer. De 56 omgongen dy't de Grutte Priis eins hie waarden net riden fanwegen swiere reinfal yn de begjinfaze fan de race.
Saya Song
Saya Song, echte namme ûnbekend (Seoel, 26 april 1986), is in Súdkoreaansk-Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise. Hja sette yn 2015 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile sûnt yn frijwat films.
Libben en karriêre
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hie se yn 2019 yn mear as santich ûnderskate pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Evil Angel, Jules Jordan Video, New Sensations, Devil's Film en Wicked Pictures. Fierders hat se ek wol wurke foar minder bekende studio's, lykas Third Degree Films, Metro en Girlfriends Films. En teffens hat se in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder BangBros en Reality Kings.
Under har karriêre hat Song gearwurke mei manlike tsjinspilers as Mike Adriano, Jordan Ash, Mick Blue, James Deen, J-Mac, Ramon Nomar, Mr. Pete, Toni Ribas, Bruce Venture en Mark Wood. Njonken har aktearwurk is Song ek aktyf as neakenmodel en hat se foar ferskate neakenblêden posearre.
Lichemsskaaimerken
Saya Song is mongoloïde, mei brune eagen en swart hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.57 m lang, mei in gewicht fan 45 kg, en in natuerlike cupmaat 32B.
Homestead Act
250px|thumbnail|right|Homestead dokumint yn Nebraska 250px|thumbnail|right|Noarske homesteaders foar harren plaggehut yn Noard-Dakota yn 1898 De Homestead Act wie in wet yn de Feriene Steaten dy't op 20 maaie 1862 tekene waard troch presidint Abraham Lincoln. De wet hold yn dat in famylje dy't 5 jier lang op in bepaald stik lân wenne en wurke hat, dat opeaskje koe as priveebesit. Dit mei in grins fan 65 bunder. Oft in famylje al 6 moanne in stik lân bewurke hie, mar noch gjin 5 jier koe it kocht wurde foar de tige lege priis, fan 1,25 dollar de acre of 308 dollar de km².
De Homestead Act spile in wichtige rol by it ferôverjen fan it Wylde Westen (it westen fan de Feriene Steaten) en it hieltyd ferlizzen fan de westlike grins. It hat miljoenen Jeropeanen oanmoedige en emigrearje nei de Feriene Steaten. De wet hat der benammen oan bydroegen dat Amerikanen sljocht binne op it hawwen fan priveebesit.
Tusken 1862 en 1934 hawwe 1,6 miljoen 'homesteaders' in oerflak fan sa'n 1.087.795 km² krigen. Dat is in tsiende part fan it totaal oerflak fan de Feriene Steaten.
It bewurkjen fan it neffens dizze wet krigen lân is net altyd slagge. Der is rûsd dat ûngefear de helte fan dizze 'homesteaders' der net yn slagge is bou in bestean op mei de opbringsten fan harren nije lân. Dêr koene ferskate redens foar wêze, lykas klimaat, gebrek oan kunde en middels foar it bewurkjen fan it lân.
Yn 1976 is dizze wet ferfongen troch de wet Federal Land Policy and Management Act útsein foar Alaska, dat dêr yn 1986 einige. De oerheid woe de kontrôle en behear fan de noch oerbliuwende nasjonale gebieten yn hannen hâlde.
Testamint fan Job
It Testamint fan Job is in algemien as apokryf beskôge religieuze tekst, besibbe oan it Alde Testamint fan 'e Bibel. It hat de foarm fan in pseudepigraaf ûnder de namme fan Job, de haadpersoan fan it bibelboek Job, en moat datearre wurde yn 'e earste iuw f.Kr. of de earste iuw n.Kr. It ierst oerlevere manuskript is in Koptyske tekst út 'e fyfde iuw, wylst oare iere hânskriften yn it Gryksk en it Aldtsjerkeslavysk skreaun binne.
Ynhâld
It Testamint fan Job is in soarte fan útwreide ferzje fan it ferhaal dat yn it bibelboek Job ferteld wurdt. Oars as yn it bibelboek is Job yn it Testamint fan Job lykwols de kening fan Egypte. It geskrift makket gebrûk fan in ramtferhaal wêryn't Job op syn stjerbêd leit en syn soannen en dochters byinoar ropt om harren syn lêste wurden en ynstruksjes op te dragen. Dy lêste wurden foarmje dan it eigentlike ferhaal, wêryn't Job syn hiele skiednis sa't dy yn it bibelboek Job ferteld wurdt, nochris oereidet. Alle personaazjes dy't yn it bibelboek Job foarkomme, meitsje ek harren opwachting yn it Testamint fan Job; lykwols binne der grutte ferskillen. Sa kriget Job syn frou hjir in folle wichtiger rol taparte, en wurdt har ek in namme jûn: Sitidos, wylst der yn it ferhaal beskate kristlike eleminten ferwurke sitte (lykas Gods tuskenkomst en ferjeffenis), wêrfan't de saakkundigen (noch) net sizze kinne oft dy orizjineel binne, of it resultaat fan in bewurking fan in joadsk geskrift troch in lettere kristlike redakteur. In oar ferskil mei it bibelboek is dat Satan hjir foar Job oer in iepentlik fijannige hâlding oannimt, wylst er yn it bibelboek Job mear in soarte fan oanklager yn in rjochtsaak is. Job wurdt krektlyk oars ôfskildere: trochdat er nea syn geduld ferliest, mislearje alle oanfallen fan Satan op him, wylst er yn it bibelboek alles ferliest útsein syn leauwe. De ein fan it Testamint fan Job wykt sels noch sterker ôf: wylst Job him yn it bibelboek oer syn lot beklaget en God ferwiten makket, hâldt Job hjir konsekwint fol dat syn fertrouwen op God net beskamme wurde sil, al hoe't syn treasters ek op him ynprate om him fan dy oertsjûging ôf te bringen.
Veenoord (Drinte)
Veenoord is in plak yn de gemeente Emmen yn de provinsje Drinte. Oant de weryndieling yn 1998 hearde Veenoord ta de oant dan selstannige gemeente Sleen. Tegearre mei it oangrinzgjende Nij-Amsterdam foarmet Veenoord in twillingdoarp.
Lokaasje
Veenoord leit oan de westlike râne fan de gemeente Emmen. Likernôch 6 kilometer súdlik fan it plak leit de Dútsk-Nederlânske grins. Noardlik fan it plak rint de Rykswei 37. thumb|220px|left| Van Gogh Huis Veenoord leit oan it spoar fan Swol nei Stedskanaal. It yn 1905 boude stasjon stiet yn Veenoord, mar de útgong liedt oer de doarpsgrins nei Nij-Amsterdam. Offisjeel hjit it stasjon "Nieuw Amsterdam". It grutste diel fan de befolking wennet súdlik fan de Hoogeveense Vaart.
Skiednis
Veenoord waard yn 1859 stifte. De namme suggurearret dat it doarp in typysk feandoarp is, mar oars as de doarpen om Veenoord hinne ûnstie it plak net as delsetting fan turfstekkers, mar as doarp foar de arbeiders foar it oanlizzen fan de Hoogeveense Vaart. Nij-Amsterdam dêrfoaroer wie fral it doarp fan turfstekkers.
Yn de rin fan de tiid woeksen Veenoord en Nij-Amsterdam jimmeroan mear nei inoar ta.
Yn de Twadde Wrâldkriich waarden 41 joaden út Veenoord en Nij-Amsterdam deportearre en fermoarde. Ta harren neitins waard yn 2012 yn de twa plakken meiïnoar 12 stroffelstienen lein.