cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Big Country (film)
The Big Country is in Amerikaanske Technicolor-westernfilm út 1958 ûnder rezjy fan William Wyler, mei yn 'e haadrollen Gregory Peck, Jean Simmons, Charlton Heston en Carroll Baker. De titel betsjut: "It Grutte Lân". De film is basearre op 'e roman mei deselde namme (ek bekend as Ambush at Blanco Canyon), fan auteur Donald Hamilton. It ferhaal giet oer James McKay, spile troch Peck, in Easterling dy't syn ferloofde nei har âldershûs yn it Wylde Westen folget en dêr ta de ûntdekking komt dat er him midden yn in oangeande fete tusken twa ranchers bejûn hat. The Big Country wie ien fan mar in pear films fan Charlton Heston wêryn't dyselde net de sintrale rol spile. De filmkritisy hiene oer it algemien in protte lof foar de film, en Burl Ives wûn mei syn optreden yn 1959 sawol de Golden Globe as de Oscar yn 'e kategory bêste byrol fan in akteur. Ek yn 'e bioskopen wie The Big Country in grut súkses.
Plot
James McKay, in telch út in rike famylje út it Easten fan 'e Feriene Steaten, reizget nei it Wylde Westen ta om him by syn ferloofde Patricia ("Pat") te jaan, op 'e reuseftige ranch dy't har heit, majoar Henry Terrill, yn Teksas hat. McKay is in trochkalme man, dy't as seeman en letter kaptein wurke hat foar de rederij fan syn famylje. Op it plak fan bestimming oankommen, moetet er Julia Maragon, de pleatslike skoaljuffer, dy't de bêste freondinne fan Pat is.
As McKay en Pat út it doarpke mei de postkoetshalte oer de flakte nei de ranch fan har heit ride, wurde se oanholden en lestich fallen troch de dronken soannen fan Rufus Hannassey, de aartsfijân fan majoar Terrill. De mannen, dy't oanfierd wurde troch de ferfelende Buck Hannassey, de âldste broer, narje it pear wat troch yrritante opmerkings te meitsjen, de spot te driuwen mei McKay, syn hoed ôf te pakken en him in skoftke mei lasso's fêst te hâlden. As Pat harren mei in gewear te liif wol, pakt McKay har it wapen ôf. Hy soarget derfoar dat de sitewaasje net fierder eskalearret en nei in skoftke ferlieze de Hannasseys harren belangstelling foar it spultsje en ride fuort. Pat is poerrazen oer it ynsidint, mar McKay snapt net wêr't se har sa oer opwynt. Hy fertelt har dat in nijeling op in skip altyd troch de rest fan 'e bemanning op 'e iene of oare manear ûntgriene wurdt, en dat dit wol wat ferlykbers wêze sil, mei't hy nij is yn it Westen.
Nei't se op 'e Terrill-ranch arrivearre binne, komt McKay yn 'e kunde mei majoar Terrill. De oare moarns ier strúnt er it hiem fan 'e ranch ôf, dêr't er oan 'e praat rekket mei de Meksikaanske cowboy Ramón Gutierrez, op wa't er in tige positive yndruk makket om't er Spaansk blykt te ferstean. Steve Leech, de foarman fan 'e ranch, besiket McKay safier te krijen om op in hynder te klimmen dat Ald Tonger hjit, mar as alle cowboys tastreame om te sjen wat der barre sil, begrypt McKay dat it wer in oare foarm fan ûntgriening is. Hy betanket foar de eare en seit tsjin Leech dat it miskien letter noch wolris kin. Under it brea-iten hellet McKay in ornaminteel kistke mei twa duëllearpistoalen foar it ljocht, dy't er by wize fan geskink oan majoar Terrill jout.
Nei it miel sammelet de majoar alle beskikbere cowboys om wraak te nimmen op 'e Hannasseys foar it ynsidint fan 'e foargeande dei. McKay seit dat der eins neat oan 'e hân wie en dat er wol mindere dingen meimakke hat. Hy besiket de majoar safier te krijen dat dy de saak gewurde lit, mar Terrill seit dat manlju yn it Wylde Westen sokke dingen net gewurde litte. Hy nûget McKay út om mei harren te gean, mar dêr fielt McKay hielendal neat foar. Sadwaande ride Terrill en Leech mei de cowboys mar sûnder McKay nei de ranch fan 'e Hannasseys, dy't yn in delling stiet dy't allinne mar tagonklik is fia de smelle kleau Blanco Canyon. Dêr treffe se inkeld froulju en bern thús oan, dy't se yntimidearje. Se sjitte de grutte houtene wettertûne lek en ride dan nei it doarp ta, dêr't se Buck Hannassey en syn bruorren yn it pleatslike bordeel treffe. Buck sels wit him beskûl te hâlden yn in lege wein mei opsteande sydberjes, mar syn trije bruorren wurde finzennommen. Majoar Terrill lit harren meinimme nei de pleatslike hierstâl, dêr't er harren troch Leech en syn cowboys yninoar slaan lit.
Underwilens is Pat, dy't lulk is oer it yn har eagen leffe hâlden en dragen fan har ferloofde, fan 'e Terrill-ranch fuortriden om ôf te kuoljen. McKay bliuwt sadwaande suver lykme-allinne efter, mei inkeld Ramón as selskip. Hy sjocht dan syn kâns skoan om sûnder gleskegnuvers ris wat te prebearjen. Nei't er Ramón op it hert drukt hat dat nimmen hjirfan witte mei, sealet er Ald Tonger op en besiket it hynder te beriden. Ald Tonger wol dêr neat fan witte, en smyt him tsientallen kearen ôf, mar eltse kear klaut de koppige McKay wer oerein en klimt er wer yn it seal, oant man en hynder úteinlik ta in ferstânhâlding komme.
De jûns wurdt op 'e Terrill-ranch in feest holden ta eare fan 'e oankommende trouwerij fan Pat en McKay. Op it hichtepunt fan 'e festiviteiten kringt in bewapene Rufus Hannassey it haadgebou fan 'e ranch binnen om majoar Terrill it mannewaar op te sizzen. Hy makket dúdlik dat it him net folle skele kin dat syn soannen in wan bruien krigen hawwe, mei't se dat wol fertsjinne hawwe sille, mar hy warskôget dat Terrill-en-dy de folgjende kear dat se nei Blanco Canyon ride om froulju en bern te terrorisearjen, dêr net libben mear weikomme sille. Hy daget majoar Terrill út om him no en hjir, foar it each fan alle feestgongers, dea te sjitten. As Terrill dêr net op reägearret, seit er dat er makliker foar him meitsje sil troch fuort te rinnen, sadat Terrill him yn 'e rêch sjitte kin, wat ommers mear syn styl is. It ynsidint makket foar McKay pynlik dúdlik wat er sa njonkelytsen as freze, dat er hjir yn Teksas midden yn in langjierrige en heech oprinnende fete telâne kommen is.
De oare deis set McKay ôf foar in rit oer de flakten, wêrfan't eltsenien yn Teksas opskept wat "in grut lân" it is. McKay, dy't de oseaan wend is, fynt dat wol wat tafallen. Hy fertelt inkeld oan Ramón dat er fuortgiet en seit tsjin nimmen wat er yn 't sin hat. Sadree't Pat en majoar Terrill syn ôfwêzigens opmerke, begjinne se harren ûngerêst te meitsjen, want op 'e flakten kin men maklik ferdwale en in Easterling as McKay hat hielendal gjin hoop om dêr it paad te finen.
Dy typyske ûnderskatting fan McKay syn fermogens blykt nearne op basearre te wêzen. De seeman hat in lânkaart en in kompas en rêdt him prima. Hy riidt nei de rivier Big Muddy, dy't it iennichste oerflaktewetter yn 'e wide omkriten foarmet dat yn 'e drûge jiertiid net opdrûget. It is ien fan 'e dingen dêr't de Terrills en de Hannasseys om fjochtsje. De rivier leit op it lân fan 'e âlde Maragon-ranch, dy't eigendom is fan 'e lêste telch út dat skaai, skoaljuffer Julie Maragon. Har pake en heit joegen yn 'e drûge tiid altyd de keppels kij fan sawol de Terrills as de Hannasseys tagong ta de rivier. Julie wol de âld ranch eins wol ferkeapje, mar as se him oan Terrill ferkeapet, sil dy de Hannasseys tagong ta it wetter wegerje, en as se him oan Hannassey ferkeapet, sil dy itselde mei de Terrills dwaan. McKay biedt oan om 'e Maragon-ranch te keapjen as houliksgeskink foar Pat, mar seit dêrby ta dat er ek de Hannasseys tagong ta de rivier jaan sil. Julie beslút op syn oanbod yn te gean en de ranch oan him oer te dwaan.
Underweis werom nei de Terrill-ranch stjit McKay by nacht op Leech en in groepke cowboys dy't om in kampfjoer hinne sitte nei't se de hiele dei nei McKay oan it sykjen west hawwe. Leech beweart neitiid dat er McKay fûn hat (wylst it dúdlik oarsom wie), en dat McKay ferdwaald wie (wat net wier is). Werom op 'e ranch siket Leech, dy't eins sels in eachje op Pat hat, rûzje mei McKay troch him in liger te hjitten as McKay besiket út te lizzen dat er nea ferdwaald wie. McKay wegeret lykwols om himsels ta in fjochtpartij manipulearje te litten, en seit tsjin Leech dat dy noris begripe moat dat hy (McKay) net op 'e betingsten fan oaren wediveret, net mei hynders, net mei wapens en ek net mei de fûsten. Leech bliuwt yn betizing efter, en majoar Terrill en Pat keare McKay teloarsteld de rêch ta, mei't se net begripe kinne hoe't immen sa foar it each fan alle cowboys syn eigen leffens tentoanstelle doar. Werom yn it haadgebou fan 'e ranch freget McKay Pat oft se net witte wol wat er dien hat yn it skoft dat er fuort wie, mar sy seit dat har dat neat skele kin, en ferwyt him dat er har te skande makke hat mei syn leffe hâlden en dragen. McKay seit dêrop dat er de oare moarns syn yntrek yn it hotel yn it doarp nimme sil, en Pat antwurdet dat har dat skoan taliket.
Letter dy nacht makket de sliepeleaze McKay Leech wekker yn in bygebou fan 'e ranch. No't der nimmen by is, wol er wol mei de foarman fjochtsje. De beide mannen rinne in ein de flakte op en begjinne opinoar yn te slaan. Leech ferwachtet dat er gau-gau mei McKay ôfweve kin, want yn syn belibbing kin der mar ien útlis wêze foar it feit dat in man inkeld fjochtsje wol as nimmen it sjen kin, en dat is dat er der wis fan is dat er ferlieze sil. Mar McKay blykt in like taaie fjochter te wêzen as Leech sels, en as de beide mannen op 'e lêst skjin ynein binne, beslute se it gefjocht mar ûnbeslist te litten. McKay freget Leech, wylst er fuortrint: "Wat hawwe wy hjir no eins mei bewiisd?" Dat is in gedachte dy't Leech oan it tinken set. Hy begjint einlings respekt foar McKay te krijen.
Nei't McKay de oare moarns de ranch ferlitten hat, komt Julie Maragon del en fynt de stúmjende Pat allinne yn har sliepkeamer. Julie leit hat út dat McKay de Maragon-ranch foar har kocht hie, en teffens kriget se fan Ramón los dat McKay Ald Tonger beriden hat. Pat freget hokfoar man oft soks no yn it geheim docht, en Julie antwurdet dat dat it soarte man is dat beslist net beskuldige wurde wol fan opskeppen. Pat beslút om te besykjen de rûzje mei har ferloofde by te lizzen. Werom yn it doarp moetet Julie McKay, dy't har freget oft er de Maragon-ranch wol hâlde mei no't er dy net mear as houliksgeskink oan Pat jaan sil. Julie stimt yn mei syn plan om sels rancher te wurden op 'e Maragon-ranch. Letter komt Pat del yn it hotel, wêrby't se McKay de duëllearpistoalen weromjout dy't er oan 'e majoar jûn hie. Se besiket it skeel mei him by te lizzen, mar McKay hat no begrepen dat er in freeslike flater begien hawwe soe as er mei Pat troud wie. Syn beslút om syn relaasje mei har te ferbrekken stiet fêst. Hja freget him wêrom't er dan de Maragon-ranch foar har kocht hat. As er har útleit dat der gjin sprake fan wêze koe dat de Hannasseys de tagong ta de Big Muddy ûntsein waard, beseft se dat se him nea begripe sil en giet se fuort.
Underwilens makket Rufus Hannassey plannen om majoar Terrill te fluch ôf te wêzen. Syn soan Buck hat him wysmakke dat Julie Maragon fereale op him is, en Rufus, dy't neat fan 'e ferkeap fan 'e Maragon-ranch ôfwit, hat hoop dat er troch in houlik fan Buck mei Julie oan har ranch komme kin, wêrnei't er de Terrills tagong ta de Big Muddy ûntsizze sil. Sadwaande lit er Julie ûntfiere en nei syn ranch bringe. Julie hellet him lykwols gau út 'e dream, mei't se neat fan Buck witte wol. As se fertelt dat se de Maragon-ranch oan McKay ferkocht hat, dy't Rufus Hannassey noch altyd as de oansteande skoansoan fan majoar Terrill sjocht, beslút Rufus Julie finzen te hâlden, en dêrmei Terrill-en-dy Blanco Canyon yn te lokjen, dêr't er harren yn 'e nauwe kleau útrûgje wol troch harren fan boppenôf te besjitten. Nachts kringt Buck de keamer yn dêr't Julie opsletten is, en besiket har te ferkrêftsjen, mar ear't it dêrta komme kin, wurdt er ûnderbrutsen troch syn heit, dy't him in pak op 'e hûd jout, sadat er him op fernederjende wize ôfjaan moat.
Sadree't Terrill heart fan 'e ûntfiering fan Julie Maragon, docht er persiis wat Rufus Hannassey ferwachte, troch mei al syn cowboys nei Blanco Canyon te riden. Terrill-en-dy wurde lykwols ynhelle troch McKay, dy't nei de Hannassey-ranch riidt mei inkeld Ramón by him. Dêr oankommen leit McKay oan Rufus Hannassey út wêr't de foarke fêstsit: de Maragon-ranch bliuwt sines ek al is syn houlik mei Pat Terrill no fan 'e baan, en de Terrills en de Hannasseys krije allegearre frije tagong ta de Big Muddy. Ek easket er dat Hannassey Julie gean lit. Underwilens hat Buck Hannassey lykwols Julie ynflústere dat der McKay deasjitte sil as se net soarget dat er ophoepelet. Julie beart dêrom dat se út frije wil by de Hannasseys kommen is en dat McKay har gewurde litte moat.
Rufus Hannassey beseft dat McKay en Julie inoar besykje te beskermjen om't se fereale opinoar rekke binne. Hy twingt syn soan Buck om akkoart te gean mei in formeel duël mei McKay, wêrfoar't de beide duëllearpistoalen ynset wurde dy't McKay by him hat. Beide mannen kinne dêr mar ien kear mei sjitte. Se moatte mei de rêgen tsjininoar oan stean gean, tagelyk elts tsien stappen byinoar wei nimme, har omdraaie en wachtsje op 'e tastimming fan Rufus foar't se sjitte meie. Buck hâldt him lykwols net oan 'e regels en sjit sadree't er him omdraait. Hy mist lykwols en ferwûnet McKay inkeld lichtsjes mei in skampskot. Dêrnei kin McKay de tiid nimme foar syn skot, en hy rjochtet syn pistoal sekuer op Buck. Nei in stikmannich tellen kin dy de spanning net mear oan en lit er syn wier aard sjen troch yninoar te krimpen en beskûl te sykjen ûnder in wein. Dat iepentlik fertoan fan leffens besljochtet it duël foar McKay, dy't de saak fierders gewurde litte wol. Buck grypt lykwols de revolver fan ien fan 'e Hannassey-cowboys en wol McKay fan efteren deasjitte, mar wurdt ynstee sels deasketten troch syn eigen heit.
Wylst Rufus Hannassey mei it libbenleaze lichem fan syn soan yn 'e earms sit, jouwe McKay, Julie en Ramón harren stilwei ôf. Rufus lit harren gean, mar betinkt him dan en riidt harren efternei. Underwilens binne majoar Terrill en syn mannen Blanco Canyon binnengien. Leech hie dat driuwend ôfret, mar de majoar wol nei gjin rede harkje. Yn 'e smelle kleau komme se fêst te sitten as de cowboys fan Hannassey grutte obstakels foar en efter harren falle litte, wêrnei't se harren fan boppenôf ûnder fjoer nimme. McKay-en-dy wurde ynhelle troch Hannassey, dy't harren hjit om stil te hâlden. Hy riidt harren foarby en jout syn mannen opdracht om op te hâlden mei sjitten. Dan daget er majoar Terrill út om te foarskyn te kommen efter de rots wei dêr't de man beskûl socht hie. De beide âlde mannen komme foarinoar oer te stean yn in twadde, minder formeel duël, en sjitte inoar mei harren gewearen frijwol tagelyk dea, wêrmei't de fete besljochte wurdt. Alle cowboys, sawol dy fan Terrill as dy fan Hannassey, komme út harren skûlplakken foar 't ljocht en stoarje ûntdien del op 'e liken fan 'e beide mannen, wylst McKay en Julie foarbyride om mei-inoar in nij libben op te bouwen.
Produksje
The Big Country waard regissearre troch William Wyler, dy't earder ek films as Wuthering Heights (1939) en Roman Holiday (1953) makke hie. Hy wurke nei in senario fan James R. Webb, Sy Bartlett en Robert Wilder op basis fan 'e westernroman The Big Country fan Donald Hamilton, dy't yn 1958 yn boekfoarm útkaam, mar yn 1957 ûnder de titel Ambush at Blanco Canyon al as fúljeton ferskynd wie yn The Saturday Evening Post. Wyler wie foar de filmstudio's Anthony Productions en Worldwide Productions ek as produsint by de film belutsen, tegearre mei haadrolspiler Gregory Peck. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Franz F. Planer, wylst de filmmuzyk fersoarge waard troch Jerome Moross
De sênes yn 'Blanco Canyon' waarden filme yn it Steatspark Red Rock Canyon, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. De sênes op 'e Terrill-ranch en dy op 'e romte waarden opnommen yn it foarlân fan 'e Sierra Nevada, ek yn Kalifornje, yn 'e neite fan 'e stêd Farmington.
Regisseur William Wyler stie derom bekend dat er altyd in útwrydsk tal takes fan sênes filme, ornaris sûnder oan 'e akteurs út te lizzen wat se oan harren aktearjen feroarje moasten behalven de ynstruksje "doch it better". The Big Country wie wat dat oanbelange, gjin útsûndering. In grut diel fan 'e cast, aktrises Jean Simmons en Carroll Baker ynbegrepen, rekke sa traumatisearre troch dy behanneling dat se neitiid jierrenlang wegeren om it yn fraachpetearen oer de opnamen fan The Big Country te hawwen. Simmons sei letter dat boppe-op Wyler syn kryptyske oanwizings ek noch oanhâldend op it alderlêste stuit feroarings yn it senario oanbrocht waarden, wat it foar de akteurs ekstra dreech makke. Gregory Peck en Wyler, dy't goede freonen wiene, hiene op 'e filmset allegeduerigen rûzje, en sprieken nei it meitsjen fan The Big Country trije jier net mei-inoar, hoewol't se har letter mei-inoar fermoedsoenen. Ek Wyler en Charles Bickford rekken geregeldwei deilis, krekt sa't se dat tritich jier earder, yn 1929, dien hiene by de opnamen fan Hell's Heroes. Burl Ives hold letter lykwols út dat er him op 'e set fan The Big Country skoan fermakke hie.
Tsjerke fan de ikoan fan de Mem Gods fan Tichvin (Kazan)
De Tsjerke fan de ikoan fan de Mem Gods fan Tichvin (Russysk: Храм Тихвинской иконы Божией Матери; Tataarsk: Казан Тихвин чиркәве), of koartwei de Tichvin- of Tichvinskajatsjerke, is in barok tsjerkegebou yn Kazan, Ruslân.
The Big Country (film)
Produksje
Ear't de opnamen foltôge wiene, stapte Wyler op it fleantúch nei Rome om te begjinnen oan syn folgjende filmprojekt, Ben-Hur. Hy droech it filmjen fan 'e lêste sênes, oer McKay en Julie, ta ferromming fan 'e akteurs oer oan syn assistint Robert Swink. De opnamen dy't dy makke, wie Wyler sa wiis mei, dat er Swink letter in brief skreau wêryn't er him kompliminten makke en it hie oer "folsleine perfeksje".
Tsjerke fan de ikoan fan de Mem Gods fan Tichvin (Kazan)
Skiednis
De tsjerke waard boud tusken 1646 en 1685. Fanôf it begjin besiet de tsjerke in ikoan fan de Mem Gods fan Tichvin, mar lang bleau it in lyts, net opfallend tsjerkje foar in lytse parochy yn de Ald-Tataarske delsetting fan Kazan. Dat feroare doe't de Tichvin-ikoan fanôf 1844 de namme krige fan wûnderdiedich. Doe't yn 1859 by in brân yn de delsetting ek nochris in fizioen sjoen waard fan de Mem Gods boppe de tsjerke en de brân dêrnei dôve, makke dat grutte yndruk op de Kazaner befolking. De pylgers dy't dêrnei de tsjerke besochten brochten in soad jild yn 'e ponge en makke tsjin it ein fan de 19e iuw in grutte ferbouwing en útwreiding mooglik. De tsjerke krige doe it hjoeddeiske oansjen yn in styl, dy't karakteristyk wie yn Ruslân tsjin it ein fan de 19e iuw. thumb|left|200px|De ferfallen tsjerke yn de jierren 1990
Sovjettiid
De tsjerke bleau iepen oant 8 oktober 1938. Dêrnei rekke de tsjerke slim yn ferfal. It 19e-iuwske sierstek om de tsjerke waard ferneatige.
Weriepening
Yn 1997 folge it werom jaan fan de ferrinnewearre tsjerke oan it bisdom Kazan, dy't de tsjerke oerdroech oan in etnyske minderheid, de Krjasjeni. De Krasjeni binne in folk fan doopte Tataren en foarmje in subgroep fan de Wolga-Tataren. De Tichvin-tsjerke is it sintrum fan alle parochy's fan de mienskip en se hawwe dêr in sneinsskoalle en in eigen koar en der wurdt yn gearwurking mei it Russysk Bibelgenoatskip yn Sint-Petersburch wurke oan de oersetting fan de Hillige Skrift yn de taal fan de Krjasjens. By de tsjerke waard yn 2015 in museum iepene oer de skiednis en kultuer fan de Krjasjens. Ek de tsjinsten fine yn harren eigen taal plak.
Tichvin-ikoan
De ikoan fan de Mem Gods fan Tichvin waard nei de wûnderlike genêzings en de brân fan 1859 ien fan de wichtichste hillichdommen fan de stêd en wurdt tsjintwurdich yn de Sint-Nikolaaskatedraal bewarre.
The Big Country (film)
Untfangst
De filmkritisy wiene foar it meastepart fol lof oer The Big Country. It tydskrift Variety neamde de film "ien fan 'e bêste films fan it jier" mei in "adekwate, folwoeksen" plot, "dy't by publyk fan alle soarten yn 'e smaak falle moatte soe." Neffens Harrison's Reports wie de film "in earsteklas superwestern, prachtich werjûn […]. It is in lange film, miskien te lang foar wat it ferhaal te bieden hat, mar der is nea in saai momint fan begjin oant ein, en hy hâldt jins belangstelling stevich fêst." Yn The Washington Post hie Richard L. Coe benammen lof foar de kamerarezjy fan Franz F. Planer, dy't er omskreau as "ûntsachlik". Fierders wiene "de personaazjes solide, de ferhaalline stevich, it aktearjen earsteklas, de muzyk mear as swierich […]."
Yn 'e Los Angels Times neamde Philip K. Scheuer The Big Country "te selsbewust 'epysk' om geweldich neamd te wurden", mar dêr heakke er oan ta: "yn 'e bêste stikken, dy't gauris foarbykomme, is er better as goed." John McCarten fan The New Yorker wie minder oer de film te sprekken. Neffens him wiene de aktearprestaasjes fan Charles Bickford en Burl Ives it bêste, "[m]ar sels sy kin men amper as oannimlike figueren sjen, en wat de rest fan 'e cast oanbelanget, dy kin omskreaun wurde as in soadsje houten klazen." The Monthly Film Bulletin skreau dat it besykjen fan The Big Country om in boadskip oer te bringen foar it meastepart "oerflakkich en aldendeisk" wie. De resinsint ferfette: "it sintrale personaazje fan McKay, op in monotoan eigenfoldiene toan spile troch Gregory Peck, komt nea ta libben. It is foar it meastepart oan 'e […] klimaktyske gefjochtssêne yn 'e canyon te tankjen, en oan it nijsgjirrige spyljen fan Burl Ives as Rufus, dat it gjin ûnsympatike film wurdt […]."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat The Big Country in ûnferbetterlik goedkarringspersintaazje fan 100%, basearre op 11 ûnderskate resinsjes.
Resultaat
It is ûnbekend wat de totale opbringst fan The Big Country krekt wie, sa't ek it budget ûnbekend is. Yn 'e Feriene Steaten en Kanada brocht de film yn 'e bioskopen $3,5 miljoen op. Yn it Feriene Keninkryk wie it de op ien nei populêrste film fan 1959. De Amerikaanske presidint Dwight Eisenhower mocht sà oer The Big Country, dat er de film op fjouwer jûnen efterinoar yn it Wite Hûs fertoane liet. Yn in opinypeiling dy't yn 2006 troch it Britske tydskrift Empire holden waard, kaam The Big Country op it 187e plak te stean op in list fan 'e bêste films ea makke. Yn datselde jier waard de film foar preservaasje útornearre troch it Academy Film Archive.
The Big Country wûn yn 1959 de Golden Globe foar bêste byrol fan in akteur (Burl Ives). De film waard nominearre foar twa Oscars, wêrûnder dy foar bêste filmmuzyk, en wûn de priis foar bêste byrol fan in akteur (Ives). De film waard ek nominearre foar de Britske BAFTA Award foar bêste film, wylst William Wyler nominearre waard foar de Directors Guild of America Award foar bêste rezjy fan in spylfilm.
Pavel Badea
(10 juny 1967) is in eardere Roemeensk fuotballer. Earder spile foar Universitatea Craiova, Lausanne-Sport, Suwon Samsung Bluewings, Bellmare Hiratsuka, Kashiwa Reysol, Avispa Fukuoka en Extensiv Craiova.
Jean-Charles Pichegru
Jean-Charles Pichegru (útspr.: [ʒɔ̃ ʃaʀl piʃə'ɡʀy], likernôch: "zjôn sjarl pysjegrú"; Arbois (of mooglik Les Planches-près-Arbois), 16 febrewaris 1761 – Parys, 5 april 1804) wie in foaroansteand Frânsk generaal, dy't himsels ûnder de Koälysje-oarloggen nei de Frânske Revolúsje yn 1793 ûnderskate oan it Rynfront. Yn 1794-1795 makke er koarte metten mei de Eastenryksk-Britsk-Steatske troepen yn 'e Súdlike Nederlannen en ferovere er de Republyk fan de Feriene Provinsjes. Neitiid wied er behelle yn in royalistyske gearspanning om Napoleon ûnder fuotten te heljen, wat ta syn arrestaasje en dea yn it tichthûs late. Likegoed is 'Pichegru' ien fan 'e nammen dy't ynkurven steane ûnder de Arc de Triomphe yn Parys. Yn (dielen fan) Nederlân bliuwt syn namme noch altyd yn oantinken troch de útspraak: "Maar nu, sprak Pichegru."
Jonkheid en oplieding
Pichegru waard yn 1761 berne yn Arbois (of, neffens ien boarne, yn Les Planches-près-Arbois), yn 'e Sjuera. Syn heit wie in komelker, dy't syn soan opliede liet troch de fraters fan Arbois. Doe't bliken die dat er goed leare koe, waard er nei de militêre skoalle te Brienne-le-Château stjoerd. Letter ûnderwiisde er dêr sels wiskunde, û.m. oan in jonge Napoleon Bonaparte.
Iere karriêre
Yn 1783 waard Pichegru tafoege oan it 1e rezjimint artillery, dêr't er al rillegau opklom ta de rang fan adjudant-twadde luitenant. Yn dy hoedanichheid tsjinne er koart oerseesk yn 'e Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch. Doe't de Frânske Revolúsje yn 1789 útbriek, waard Pichegru lieder fan 'e jakobynske klub yn Besançon, yn 'e Franche-Comté. Dêr waard er ta luitenant-kolonel fan it pleatslike frijwilligersrezjimint keazen. De goede steat fan dat rezjimint waard opmurken troch syn superieuren, dy't him oerpleatsten nei it regionale haadkertier en him befoarderen ta brigadegeneraal.
It Rynfront
Yn 1793 waarden Lazare Carnot en Louis de Saint-Just troch it Frânske oerbefel yn Parys útstjoerd om saneamde roturier te finen: kundige generaals dy't net fan adel wiene. Njonken Jean-Baptiste Jourdan en Louis Lazare Hoche waard doe ek Pichegru 'ûntdutsen'. Hy waard dêrop befoardere ta difyzjegeneraal en kommandant fan it Leger fan de Ryn. Op syn nije post foel Pichegru yn 1793 it koälysjeleger fan Dagobert Sigmund von Wurmser oan, dat er yn 'e wikenlang oanhâldende Slach by Hagenau yn bittere gefjochten tebekdreau. Doe't ein desimber it Leger fan de Moezel ûnder Hoche Pichegru te help kaam yn 'e Slach by Froeschwiller, moast Wurmser einlings de Elzas opjaan en him weromlûke.
Yn 'e Twadde Slach by Wissembourg waard Pichegru ûnder it befel fan Hoche pleatst, dy't in drege superieur bliek te wêzen. Nettsjinsteande de muoisume relaasje tusken de beide generaals wûnen de Frânsen fannijs de slach, sadat Wurmser twongen wie om him alhiel werom te lûken op 'e eastigge fan 'e Ryn, wylst syn bûnsgenoaten, de Prusen, har yn 'e rjochting fan Mainz ôfjaan moasten. Noch foar it nije jier waard Hoche lykwols arrestearre, nei gedachten fanwegen syn behanneling fan syn ûnderhearrigen, en doe krige Pichegru it befel oer it Leger fan 'e Ryn-en-Moezel taskikt.
It Noardfront
Noch gjin twa moanne letter, yn febrewaris 1794, krige Pichegru lykwols alwer in oar kommando, doe't er Jourdan opfolge as kommandant fan it Leger fan it Noarden. Oan 'e Frânske noardgrins en yn 'e Eastenrykske Nederlannen focht er dêrnei trije grutte kampanjes yn ien jier tiid út tsjin 'e feriene legers fan Eastenryk, Grut-Brittanje en de Republyk fan de Feriene Nederlannen, dy't sterke posysjes besetten fan 'e rivier de Sambre oant de Noardseekust.
Nei't er om 'e nocht besocht hie en brek troch de midden fan 'e Eastenrykske liny, sloech Pichegru ynienen rjochtsôf en fersloech er de greve fan Clerfayt by Kassel, Menen en Koartryk, wylst syn ûnderhearrige Joseph Souham yn maaie Jozias foarst fan Koburch fersloech yn 'e Slach by Toerkonje. Nei in skoft yn 'e gefjochten, wêryn't Pichegru in skynbelis foar Iper slein hie, foel er op 'e nij Clerfayt oan, dy't er by Roeselare en Hooglede fersloech, wylst Jourdan, oan it haad fan it nije Leger fan 'e Sambre-en-Maas, yn juny de oanfallen fan 'e Eastenrikers ôfsloech yn 'e Slach by Fleurus. Dizze kampanje twong de Alliëarden om 'e Súdlike Nederlannen op te jaan.
Pichegru sette mei syn twadde kampanje útein troch op 18 oktober 1794 de Maas oer te stekken. Nei't er Nimwegen ynnommen hie, dreau er de Eastenrikers de Ryn oer. Ynstee fan syn troepen nei de winterkampen te stjoeren, rette er se doe ta op in winterkampanje. It tafal woe dat de winter fan 1794 op 1795 krekt in útsûnderlik kâldenien wie, in feit dêr't Pichegru folop fan profitearre. Op 27 desimber stieken trije fan syn brigades de tichtferzen Maas oer en bestoarmen de Bommelerwaard. Op 10 jannewaris 1795 stiek Pichegru mei syn haadmacht de Waal oer by Saltbommel, wêrnei't er op 13 jannewaris foar de poarten fan Utert stie, dat him op 'e sechstjinde oerjoech.
Dêrop loeken de Prusen en Britten har efter de Isel werom, om oer lân fuort te tsjen nei Hannover en Bremen. De ferneamde Hollânske Wetterliny wie nutteleas by sok waar, dat Pichegru arrivearre al op 20 jannewaris yn Amsterdam, dat him sûnder bloedferjitten oerjoech. De rest fan 'e Republyk waard noch foar de ein fan febrewaris troch de Frânsen beset, wêrby't net folle mear fochten hoegde te wurden. Wol fûnen noch bizarre foarfallen plak, lykas doe't de Steatske float, dy't ynferzen wie by Den Helder, ferovere waard troch in ôfdieling Franske huzaren.
Ein fan 'e militêre karriêre
Nei syn oerwinning yn 'e Lege Lannen beneamde de Nasjonale Konvinsje yn Parys Pichegru ta Sauveur de la Patrie ("Rêder fan it Heitelân"). Hoewol't er earder in beskermeling fan Saint-Just west hie, keas er no partij foar dy syn politike fijannen, en doe't de sans-culottes yn Parys op 1 april 1795 yn opstân kamen tsjin 'e Nasjonale Konvinsje, sloech Pichegru de rebûlje del. Dêrnei krige er it befel oer sawol it Leger fan it Noarden, it Leger fan de Sambre-en-Maas, as it Leger fan de Ryn. Hy stiek mei in grutte macht de Ryn oer en naam yn maaie Mannheim yn.
Politike gearspannings
Hoewol't er in held fan 'e Revolúsje wurden wie en syn namme ynkurven wie ûnder de Arc de Triomphe, stie Pichegru dêrnei út politike omtinkens ta dat syn amtgenoat Jourdan ferslein waard, ferrette er al syn plannen oan 'e fijân en naam doe diel oan in gearspanning om Loadewyk XVIII út ballingskip te heljen en op 'e troan te krijen. Sûnder dat er it wist, stie Pichegru tsjin dy tiid lykwols al ûnder fertinking, en doe't er yn oktober 1795 syn ûntslach as legerkommandant oanbea oan it Directoire, waard dat ta syn ferrassing daliks oanfurde.
Ek al wied er koarte tiid earder ûnearfol út it leger set, dochs wist Pichegru himsels yn maaie 1797 yn 'e Ried fan Fiifhûndert keazen te krijen as in lieder fan 'e royalistyske fraksje. Hy makke nije plannen foar in steatsgreep dy't bekendstiet as de Kûp fan 18 Fructidor, mar ear't er dy útfiere kinnen hie, waard er oppakt en noch datselde jiers mei fjirtjin meistanners nei Cayenne, yn Frânsk-Guyana, deportearre. Dêr oankommen wisten Pichegru en sân oaren lykwols te ûntkommen nei Paramaribo, dêr't de gûverneur tastie dat se oan board giene fan in skip dat har nei de Feriene Steaten ta brocht. Ut Amearika reizge Pichegru werom nei Jeropa, dêr't yn ballingskip yn 'e Britske haadstêd Londen ferbleau en yn 1799 yn 'e stêf fan generaal Aleksander Rimsky-Korsakov tsjinne.
Lettere jierren en dea
Yn 1803 sette Pichegru mei Georges Cadoudal ôf nei Parys, om in royalistyske opstân te organisearjen tsjin it regear fan 'e earste konsul, Napoleon Bonaparte. Hy waard lykwols ferret troch immen dy't er in freon achte, en waard op 28 febrewaris 1804 oppakt. Op 5 april fan dat jier waard er dea yn syn sel oantroffen: hy wie smoard. Neffens in ûndersyk fan it Frânske regear hie Pichegru selsmoard dien, mar dat berjocht wurdt rûnom as ûnwier beskôge, en de measte histoarisy geane derfan út dat er út 'e wei romme is troch syn politike tsjinstanners.
Abdij fan Bobbio
thumb|Basilyk fan de hillige Kolumbanus De Abdij fan Bobbio (Italjaansk: Abbazia di San Colombano) wie in kleaster dat yn 614 stifte waard troch de Ierske muonts en sindeling Kolumbanus. Om de abdij hinne woeks de hjoeddeiske stêd Bobbio, dy't yn de Italjaanske provinsje Piacenza yn de streek Emilia-Romagna leit. De abdij waard wijd oan de hillige Kolumbanus en wie ferneamd om syn ferset tsjin it arianisme. Yn it skriptoarium fan de abdij waard in soad hânskriften yn lytse letters (ûnderkast) skreaun. Yn 982 wiene der wol 700 hânskriften bewarre bleaun. De Abdij fan Bobbio hie ien fan de grutste biblioteken fan de Midsiuwen. De Abdij waard yn 1803 opheft doe't it ûnder Frânsk bewâld, ûnder Napoleon. kaam. In soad fan de gebouwen krigen oare bestimmings.
Katedraal fan Nantes
De Cathédrale Saint-Pierre-et-Saint-Paul (Petrus en Pauluskatedraal) yn Nantes, Frankryk, is de katedraal fan it roomsk-katolike bisdom Nantes. De bou fan de goatyske katedraal, dy't wol 457 jier duorre en pas yn 1891 foltôge waard, sette op it plak fan in eardere romaanske katedraal yn 1434 útein. Yn 1862 is de katedraal troch it Frânsk Ministearje fan Kultuer klassifisearre as in histoarysk monumint. Yn juny 2020 waard de katedraal troffen troch in slimme brân, wêrby't it histoaryske oargel folslein ferlern gyng.
Skiednis
Al fier foar it kristenjen fan Frankryk wie it plak fan de katedraal in hillich plak. Yn de Romeinske tiid stie der oan de god Janus opdroegen timpel. Letter stie op it plak in 4e iuwske basilyk. De earste echte katedraal ûntstie yn de jierren 527-549. Wytsings dy't mei harren skippen de Loire op farden skanarren de katedraal tusken 843 en 919 sa slim, dat fan it gebou yn 940 mei de befrijing fan Bretanje fan de terreur fan de Wytsings allinne noch in púnbulte oer wie. Biskop Benediktus fan Cornouailles (1079–1112) joech opdracht ta in nijbou yn romaanske styl. De bou fan de hjoeddeiske katedraal sette yn 1434 útein yn in tiid dat Bretanje in tiid fan wolstân meimakke. De Bretonske hartoch Jehan V bleau yn de Hûndertjierrige Kriich relatyf neutral en dat makke dat der jild wie foar projekten lykas it bouwen fan in nije katedraal. Hy wie it ek dy't de earste stien foar de katedraal lei. De earste boumaster wie Willem fan Dommartin-sur-Yèvre. Oars as wenst waard yn Nantes net mei it koer maar mei de westlike gevel begûn. Tsjin it ein fan de 15e iuw wie it measte fan de gevel foltôge. De tuorren lykwols bleaune lykas by de measte Frânske goatyske katedralen ûnfoltôge. De wijing fan it skip fûn pas yn 1577 plak. Yn dy tiid hie de tsjerke noch gjin gewelven.
Yn de Frânske Revolúsje gyng in grut part fan de ynrjochting en de âlde brânskilderde ramen ferlern. De tsjerke waard as hynstestâl en arsenaal brûkt. Foar de ûnthillige katedraal drige ôfbraak om sa romte te meitsjen foar in strjitwei, mar dat plan waard troch in rapport fan de boukundich ingenieur Mathurin-Julien Grolleau (1734-1806) tefoarren kommen. Nei it konkordaat fan Napoleon fan augustus 1800 waard de katedraal wer as tsjerke brûkt. It makke ek de foltôging fan de katedraal as suver goatysk bouwurk mooglik. Sa waarden tusken 1840 en 1849 it noardlike transept ferboud en tusken 1845 en 1865 in nije krypte om de romaanske hinne boud. Ek waard begûn mei de ferbouwing fan it koer en de tafoeging fan in goatyske krâns fan fiif kapellen. Op de earste krystdei fan 1891 wijde biskop Jules-François Le Coq de foltôge katedraal
Op 15 juny 1944 fernielden alliearre bommen dielen fan it koer en de sakristy. De weropbou duorre lang en op 28 jannewaris 1972 ûnstie by de restauraasje in brân, dy't it houten dak fernielde. De gewelven bleaune lykwols yntakt De dêrnei folgjende restauraasje duorre oant 1985 en wurdt beskôge as de meast folsleine restauraasje fan in Frânske katedraal. Ek de noch net ferholpen skea út de Twadde Wrâldkriich waarden mei dy restauraasje ferholpen.
Brân 2020
Op 18 july 2020 briek tsjin acht oere moarns yn de katedraal brân út. It wie de twadde grutte tsjerkebrân yn koarte tiid: fiif jier earder waard ek de monumintale Basilique Saint-Donatien-et-Saint-Rogatien troffen troch in earnstige brân.
Neffens de lokale prokureur Pierre Sennès soe it fjoer op trije ferskillende plakken yn de katedraal ûntstien wêze: by it haadoargel, op de rjochter kant en op de lofter kant fan it tsjerkeskip. Dêrfandinne waard der útgien fan in mooglike brânstifting. In 39-jierrige asylsiker, en mistsjinner yn de katedraal, waard oanholden as mooglike fertochte, mar dy waard al hiel gau wer frijlitten om't er neffens de berjochten neat te meitjen hie mei de brân. De brân soe no ynienen in spontane oarsaak hawwe, ek al wiene der trije plakken dêr't it fjoer ûnstien wie. In pear dagen letter waard de 39-jierrige man út Rûanda wer op 'e nij arrestearre. De man hie no bekend de brân al oanstutsen te hawwen.
Fandalisme yn Frânske tsjerken is in tanimmend probleem. Allinne al yn it earste fearnsjier fan 2019 wie der 228 kear sprake fan anty-kristlik geweld yn it lân. By de brân gyng it haadoargel folslein ferlern. It oargel gyng werom op it jier 1619 en waard oarspronklik boud troch Jacques Girardet as in ynstrumint fan 27 registers. Yn de rin fan de tiid waard it yn fiif grutte restauraasjes ta in fjouwermanualich ynstrumint fan 74 registers útboud. Njonken it haadoargel gyngen ek it grutte brânskildere raam tusken de twa tuorren, oare brânskildere ramen en in tal skilderijen ferlern. De restauraasje sil teminsten trije jier duorje.
Unionskirche (Idstein)
De Unionskirche (Frysk: Unytsjerke) is in protestantske tsjerke yn de Dútske stêd Idstein yn de dielsteat Hessen. De tsjerke is it besjen wurdich fanwegen it barokke ynterieur. Benammen de 38 skilderijen fan de Flaamske skilder Michael Angelo Immenraedt binne foar in protestantsk tsjerkegebou opmerklik. It monumintale gebou wie de earste wichtige tsjerkebou fan it hertochdom Nassau nei de Tritichjierrige Kriich en draacht it ynternasjonale beskermingsembleem foar kultuergoed neffens de Haachske Konvinsje.
Namme
Eartiids hiet de oarspronklik oan Martinus wijde tsjerke gewoan "Stadtkirche", mar yn 1917 krige de tsjerke de hjoeddeiske namme as in ferwizing nei de feriening fan de luterske en kalvinistyske tsjerken fan it hertochdom Nassau in iuw earder. It wie de earste fúzje fan kalvinisten en lutheranen yn it Dútske Ryk, dy't noch plak fûn foar de Prusyske Uny efkes letter yn septimber 1817.
Bouskiednis
Neffens bouresten yn de toer moat der foar 1287 op itselde plak in romaanske tsjerke stien ha. Fan dy romaanske bou is fierder neat mei krektens te sizzen. Tusken 1330 en 1350 waard útein set mei de bou fan de goatyske stiftstsjerke Sint-Martinus. It stift bestie oant 1553 en gyng dêrnei oer yn lutherske hannen. Yn 1817 gyngen de gebouwen op yn it Nassauischen Zentralstudienfonds, in ûnderwiisfûns dat oprjochte wie troch hertoch Wilhelm I fan Nassau. Nei de reformaasje waard de tsjerke yn opdracht fan greve Johan fan Nassau-Idstein tusken 1665 en 1677 yn in preek- en hôftsjerke ferboud. De greve, dy't om syn wrede heksenferfolgings bekend stie, makke de foltôging fan it ynterieur sels net mear mei en stoar koart foar dy tiid. Nei it westen ta waard de tsjerke langer makke, de muorren waarden ferhege, itjinge resultearre yn flakkere dakken en de measte pylders ferdwûne. De tsjerke krige yn it hegere diel ovale finsters en ek de portalen waarden oanpast. Yn de tsjerke waarden gallerijen mei moarmeren arkades oanbrocht. Foar mear ljocht op de gallerijen waarden der yn 1725 harkenieltsjes op de sydskippen boud. De yn 1714 heger makke toer krige yn 1830 in achtsidige spits tusken fjouwer topgevels. Yn 1956 kaam de binnenstêd fan Idstein nei in swiere wolkbrek ûnder wetter te stean. Ek de tsjerke rûn skea op. In renovaasje fan it gebou folge yn de jierren 1958-1961. Mei it each op it 200-jierrige jubileum fan de Uny fan Nassau ûndergyng de tsjerke yn de rin fan 2015 oant 2017 in grutte restauraasje. De tsjerke waard op 25 juny 2017 wer op 'e nij iepene.
Ynterieur
De tsjerke is ferneamd fanwegen de 38 oaljeskilderijen, dy't it hiele plafond fan it middenskip en de heechste dielen fan de muorren bestrike. De skilderijen stelle nij-testamentyske foarstellings foar en binne fan 1673 oant 1678 troch Michael Angelo Immenraedt (1621, Antwerpen – 1683, Utert), út Antwerpen en syn meiwurker Johannes Melchior Bencard makke. Ferskate wurken hawwe grutte oerienkomsten mei wurken fan Rubens, lykas de "Brullof yn Kana" op de súdlike muorre, dy't basearre is it op Rubens' wurk "It feest fan Herodus". De skilderijen fertelle de ferhalen út it evangeelje yn de kronologyske folchoarder oan in gemeente, dy't eartiids mar foar in part lêze koe. De bibelske persoanen wurde ôfbylde yn de barokke moade fan dy tiid fan de hegere stannen. It skilderij "Heimsuchung" (de besite fan Marije oan har nicht Elisabet) lit bygelyks Marije mei in tsjinstfeint sjen, dy't har koffers op de holle meidraacht mei op de eftergrûn in barokke paleistún (mooglik de tún fan it yn 1646 boude paleis fan Johan fan Nassau-Idstein). De skilderijen yn it midden fan it plafond stelle de Transfiguraasje, it oprjochtsjen fan it Krús, de Opstanning, de Krúsôfname, de Himelfeart en Jehannes op Patmos dy't de iepen himmel en dêr in ingel mei it evangeelje sjocht foar.
It moarmeren alter yn it ferhege koer waard yn 1676 boud troch Arnold Harnisch. Sintraal fan it alter is in 17e-iuwsk skilderij fan it Lêste Jûnsmiel oanbrocht. De moarmeren preekstoel rjochts fan it alter is fan 1673 en it doopfont fan 1675. De byldhouwer Franz Matthias Hiernle makke neffens in ûntwerp fan Maximilian von Welsch lofts fan it alter in grêfmonumint foar George August Samuel van Nassau-Idstein, syn frou Henriette Dorothea en harren bern.
Maximilan Pronner út Giessen brocht yn 1725 it fresko fan it fisioen yn de Iepenbiering fan Jehannes oan. De houten pylders yn de foarm fan palmbeammen waarden yn 1726 tafoege. De tsjerke wurdt ferljochte troch kristallen kroanlampen út it begjin fan de 19e iuw dy't earder yn it Kurhaus fan Wiesbaden hongen. Yn de jierren 1957-1965 waarden de trije klokken ferfongen, dy't yn de Twadde Wrâldkriich út de tsjerke helle wiene om se om te ranen.
Oargel
It oargel waard yn 1912 boud troch Walcker yn in kast fan Stumm.
Addinga
It laach Addinga fan Westerwâlde wie haadlingefamylje dy't syn komôf yn it Fryske Reiderlân hie. Neffens oerleverings wiene hja flechte foar de úttynjende Doalert by de Sint-Marsellusfloed fan 1362. Yn Wedde waard de Wedderboarch om 1360/1370 boud. It is net wis dat de Addinga's flechte binne troch de oerstreamings of fuortjage waarden, want de Doalert ûntstie pas yn de iere fyftjinde iuw.
Skiednis
It is net alhiel wis wêr't de Addinga's no krekt weikamen. Yn 1474 besocht Egge (II) Addinga te bewizen dat de Addinga's al op syn minst hûndert jier de hearlikheid Westerwâlde besieten mei ôfskriften fan de biskop fan Múnster en de abt fan de Abdij fan Corvey. Yn 1474 bliek dat de Addinga's njonken de hearlikheid Westerwâlde ek it gerjocht Wynskoat yn lien hiene. Om't hja fan Reiderlânsk komôf wiene, kamen hja nei alle gedachten út Wynskoat.
Yn 1391 waard yn in oarkonde it Hûs fan Wedde foar it earst neamd. Egge (I) Addinga, dy't de soan fan stamheit Adde wie, waard doe lykwols noch oantsjutten as haadling yn Reiderlân. It folk fan Westerwâlde hie der swierrichheid mei en erken de hearskippij fan Egge Addinga, benammen op it mêd fan bestjoer en rjochtspraak. Egge gie tsjin it Westerwâldske lânrjocht yn doe't er it rjochtsit fan Vlagtwedde nei Wedde ferhuze. Doe't Egge op 'en paad wie fan Onstwedde nei Wedde, waard er by Wessinghuizen oanfallen en fermoarde. Mar de macht fan de Addinga's wie noch net fuort, krektoarsom se hiene de macht folslein yn hannen. De ynwenners fan Westerwâlde sein op 4 juny 1391 ta oan de minderjierrige bern fan Egge: Adde, Haye en Boele, Egge syn widdo Focke Kekesma en harren omke Unico Ripperda (proast en haadling yn Farmsum) en Wyarde Memminge (haadling yn Bunde, Memmen en soan Tiabbeken Jelderkes de ferplichtings nei te kommen dy't se hiene mei de ferstoarne Egge. Al dy persoanen wiene besibbe oan Egge. Op 12 maart 1392 ferkochten Wyarde Memminge, Memmen en Tiabbeken Jelderkes harren rjochten op de boarch fan Wedde en Westerwâlde oan de Addinga's. Yn 1391 waard Egge Addinga yn Westerwâlde neamd ûnder de capitales (haadlingen) fan Reiderlân. Yn 1400 joech de biskop fan Múnster Westerwâlde oan de bruorren Haye en Boele yn lien.
De Addinga's bleaune de gânse fyftjinde iuw oan de macht yn Westerwâlde. Yn Wynskoat ferlearen se in soad macht doe't de ynwenners in bûn mei de stêd Grins sleaten. Yn 1478 waarden se troch de Westerwâldske befolking mei stipe fan Grins fuortjage fan de Wedderboarch. Yn 1486 mochten se mei tastimming fan de Múnsterske biskop weromkomme.
Yn de tsjerke fan Wedde leit noch in sark fan de yn 1492 stoarne Haye Addinga mei it opskrift: ''Int jar uns Heren MCCCC un XC und II des Fridages na Marien Verkundighe starf Haye Addinghes, Hooflink van Westerwolde, des sine siele mote resten in den vrede. Amen.''
De Addinga's waarden, neffens ûnder oaren Abel Eppens in syn kronyk út de sechtjinde iuw, yn tsjinstelling ta in soad lagen yn oansjen, gjin haadling of hearskip neamd ,mar jonker lykas de Ripperda's en de Onsta's.
Yn Feenstra's "Adel" waarden de Addinga's de Ewsums, Manninga's en Ripperda's om 1500 hinne beskôge as haadlingen fan bysûndere rang, lykas adel.
Haye (III) Addinga wie noch minderjierrich doe't er yn 1523 de rjochten op Wedde en Westerwâlde werom krige. Dat duorre net lang, want yn 1530 waard it gebiet troch Karel fan Gelre oermastere.
Wapen
It wapen fan Haye (II) Addinga (fan syn mem Margaretha Ripperda), stoarn op 30 maart 1492: Yn blau in man yn harnas op in fjouwerjende hynder, dy't mei in swurd earmswaait en mei in helm mei plom boppe-op, allegear fan goud. It helmteken: in útkommende draak mei in opheffende flecht. Dat wapen komt ek foar by de famyljes Tho Nansum en Ripperda, dy't faaks út ien stamme komme.
Dêropta fierde Haye syn heit Egge (II) in liuw as wapen. Dat wie de oarspronklike wapen fan de Addinga's.
Simple Minds
Simple Minds is in Skotske Punkband oprjochte yn 1977 yn Glasgow. Simple Minds begûn ûnder de namme Johnny & the Self-Abusers. Fan ein 1977 ôf is de band fierder gien ûnder de namme Simple Minds. De band brocht yn 1979 syn debútalbum Life in a Day út. Simple Minds hat achtjin studio-albums en njoggen live-albums útbrocht.
Skiednis
De groep Simple Minds waard yn 1977 oprjochte. Dat wie ynearsten ûnder de namme Johnny & the Self-Abusers, troch Charlie Burchill, Jim Kerr, Brian McGee en Tony Donald. Harren betide muzyk, mei ûnder oaren ynfloeden fan David Bowie en Magazine, krige erkenning binnen de newwavestreaming. De earste singles wiene lykwols net suksesfol. De groep besocht dêrnei om nûmers te meitsjen dy't tichter by de kommersjele popmuzyk leinen.
Yn 1982 wie drummer Mel Gaynor by de band kaam en brocht de groep albums út dy't makliker wiene om nei te lústerjen. Dy albums levere de groep in pear lytse hitsjes op, Promised you a miracle wie ek yn Nederlân in hit. Harren grutte trochbraak kaam mei it nûmer Don't You (Forget About Me út 1985. Dit nûmer kaam yn in soad lannen op nûmer ien, dit wie ek yn Nederlân it gefal. Dit nûmer waard skreaun as soundtrack foar de Amerikaanske film The Breakfast Club. It nûmer wie yn de Feriene Steaten ek op nûmer ien te finen, oant no ta de iennichste grutte hit dy't de band dêr hie.
Nei de jierren tachtich waard it rêstiger om de Simple Minds hinne. Dat kaam ûnder oaren trochdat de toetsenist Mick MacNeil de band ferlitten hie. De band hie noch hits mei Let there be love (1991, Real Life) en She's a river (1995, Good News From The Next World). Nei't Virgin it betrouwen yn Simple Minds opsein hie, brocht de band it album Neapolis út yn 1998. Yn dat album waard besocht om by de woartels werom te kommen, sa't te hearren west wie op it album New Gold Dream. Foar dit album waard bassist Derek Forbes weromfreege, om't se de feardigens fan de orizjinele bassist goed brûke koene. Forbes hie lykwols gjin ynteresse om as fêst bandlid werom te kommen by de band.