cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ivanhoe
Ynhâld
It toernoai wurdt holden ûnder grutte publike belangstelling en ûnder tafersjoch fan prins Jan, de broer fan Richard Liuwehert, better bekend as Jan sûnder Lân. Dêrby komt in mysterieuze ridder opdaagjen dy't syn fizier omleech hâldt en himsels inkeld oantsjut as "Desdichado" (wat yn it boek omskreaun wurdt as Spaansk foar "Unturvene", mar wat eins "Ungelokkige" bestjut). Dy ridder wit by it stekspul in grut tal fan 'e bêste Normandyske hearen te ferslaan, mei dêrûnder Bois-Guilbert, Reginald Front-de-Bœuf en Philip de Malvoisin. Hoewol't er dêrnei wegeret en meitsje syn identiteit bekend oan prins Jan, wurdt er dochs ta oerwinner ferklearre, sadat er in keninginne fan it toernoai kieze mei. Hy kiest de frouwe Rowena út.
Op 'e twadde dei fan it toernoai fynt der in mêlee, in groepsgefjocht, plak. Desdichado wurdt dêrby útkeazen om ien fan 'e beide partijen oan te fieren. Dêrop jouwe net inkeld alle foaroansteande Normandyske ridders, dy't noch altiten op wraak sinne foar harren nederlagen fan 'e foargeande dei, har by de tsjinpartij, mar ek Aethelstane fan Coningsburgh, dy't min te sprekken is oer it feit dat Desdichado syn ferseine oanwiisd hat as keninginne fan it toernoai. Mei safolle machtige tsjinstanners rekket Desdichado al rillegau yn 'e benearing, mar dan komt in oare ridder mei sletten fizier, dy't yn 't swart klaaid is en oant dan ta net oan 'e striid meidien hat en dêrom Le Noir Faineant ("De Swarte Loaikert") neamd wurdt, him te help. De Swarte Loaikert blykt in baas fjochter te wêzen en tegearre mei him wit Desdichado it tij te kearen. Desdichado syn partij behellet úteinlik de oerwinning, mar tsjin dy tiid is de Swarte Loaikert al wer fuortglûpt en nearne mear te finen. Prins Jan, dy't Desdichado ek net lije mei, wol de oerwinnerskrânse no oan 'e Swarte Loaikert takenne, mar as dy ûnfynber blykt, is er twongen om dochs op 'e nij Desdichado te huldigjen. Dyselde is dan, om't er dêrfoar syn helm ôfsette moat, twongen en meitsje himsels bekend: it docht bliken dat er nimmen oars as Wilfred fan Ivanhoe is, wêrfan't tocht waard dat er noch mei kening Richard yn it Hillige Lân wie. Dat liedt ta nochal wat konsternaasje yn it gefolch fan prins Jan, mei't der no freze wurdt dat de kening mei gauwens sels ek weromkeare sil. Om't er yn it mêlee slim ferwûne rekke is en om't syn heit noch altiten wegeret wat mei him fan dwaan te hawwen, nimt Isaac fan York syn tsjeppe dochter Rebecca, dy't kundich is yn 'e genêskeunst, de soarch foar Ivanhoe op har. Wylst it toernoai fierder giet mei in sjitwedstryd wêrby't in boer dy't himsels fan "Locksley" neamt (Robin Hood) seldsume staaltsjes bôgesjitkeunst sjen lit, nimme Isaac, Rebecca en harren tsjinners Ivanhoe mei nei York, om him dêr te ferpleegjen.
Underwilens is in ridder út it gefolch fan prins Jan, Maurice de Bracy, fereale wurden op frouwe Rowena, dy't er sadwaande beslút te ûntfieren. Yn 'e bosken tusken Ashby, yn Leicestershire, en York, komt it selskip fan Cedric fan Rotherwood, mei dêrûnder ek frouwe Rowena en Aethelstane fan Coningsburgh, Isaac en Rebecca mei de ferwûne Ivanhoe tsjin. Harren tsjinners binne útnaaid út eangst foar strûkrôvers. Rebecca smeket Cedric om harren fierder nei York ta te begelieden. Cedric, dy't net trochhat dat de ferwûne man dy't se ferfiere syn eigen soan is, stimt dêryn ta. Underweis nei York wurde se lykwols oerfallen troch Bracy en syn trewanten, dy't it hiele selskip finzen nimme en fêstsette op Torquilstone, it kastiel fan Reginald Front-de-Bœuf. Inkeld de bargehoeder Gurth, dy't ûnder it toernoai foar Ivanhoe syn skyldfeint spile hat, ûntkomt.
Gurth wit Robin Hood te berikken, dy't daliks al syn mannen byinoar bringt om te besykjen Cedric-en-dy te befrijen. Dêrta ropt er ek de klúzner fan Copmanhurst op (oftewol broer Tuck), dy't op dat stuit krekt besite hat fan 'e Swarte Loaikert. As dy ridder heart wat der geande is, biedt er daliks syn tsjinsten oan Robin Hood oan. Dêrop belegerje Robin Hood en de Swarte Loaikert Torquilstone mei de frijbûtsers fan Robin Hood en in ferskaat oan Angelsaksyske boeren út 'e omkriten dy't it bloed fan Front-de-Bœuf en syn buorman, Philip de Malvoisin, wol drinke kinne.
Underwilens makket yn it kastiel Bracy oan frouwe Rowena syn leafde foar har bekend, mar dy stegeret him sûnder mear ôf. En Bois-Guilbert, dy't himsels besiket op te kringen oan Rebecca, wurdt krektlyk ôfwiisd. Wilens besiket Front-de-Bœuf yn 'e tsjerkers in fikse lospriis út Isaac de jildliener los te krijen, mar dy't wegeret ek mar ien reade sint te beteljen oant Bois-Guilbert syn dochter gean litten hat. As de belegerders easkje dat de finzenen frijlitten wurde, krije se fan 'e Normandiërs it berjocht ta beskie dat se wol in preester stjoere meie om harren de lêste rjochten ta te tsjinjen. Dêrop stjoere Robin Hood en de Swarte Loaikert Cedric syn nar Wamba ferklaaid as preester nei binnen ta. Dy nimt Cedric syn plak yn wylst Cedric sels yn it preesterklaad wit te ûntsnappen. Hy bringt de belegerders weardefolle ynformaasje oer oangeande de grutte fan it garnizoen en de yndieling fan it kastiel.
Trochdat se no witte wat de sterke en swakke punten yn 'e ferdigening binne, slagget it de belegerders om Torquilstone mei in bestoarming yn te nimmen. Front-de-Bœuf komt dêrby om, wylst Bracy him oerjout oan 'e Swarte Loaikert, dy't no nimmen oars as Richard Liuwehert sels blykt te wêzen. Bois-Guilbert wit lykwols út te naaien mei Rebecca; dêrby rekket Aethelstane ferwûne as er de jonge joadinne, dy't er oansjocht foar frouwe Rowena, besiket te rêden. Underwilens wurdt Isaac troch de klúzner fan Copmanhurst út 'e tsjerkers befrijd. Frouwe Rowena wurdt rêden troch Cedric, wylst de ferwûne Ivanhoe it baarnende kastiel útdroegen wurdt troch de kening sels.
Nei de slach spilet Robin Hood gasthear foar kening Richard, wylst Bracy, dy't troch de kening sparre is, tynge docht fan 'e weromkear fan 'e kening oan prins Jan en dy syn gefolch. Underwilens flechtet Bois-Guilbert mei Rebecca nei de tichtstbye preseptorij fan 'e Timpeliers, dy't ûnder lieding stiet fan syn freon Albert de Malvoisin. Hy is fan doel en ûntflechtsje it lân, mar dêrby wol er Rebecca meislepe. Yn 'e preseptorij is lykwols ûnferwachts Lucas de Beaumanoir, de grutmaster fan 'e Oarder fan 'e Timpeliers, oanwêzich. Dyselde nimt oanstjit oan Bois-Guilbert syn sûndige hertstochten, dy't syn ûnthjitten as in timpelier geweld oan dogge. Beaumanoir sjocht daliks wol yn wêr't de stôk fêstsit: Rebecca is dúdlik in aaklike hekse, dy't de ûnskuldige ridder betsjoend hat. Dat hy lit it fanke berjochtsje en út it proses (dat in oanfluiting is) docht yndie bliken dat Rebecca in hekse is. Beaumanoir wol har no libben ferbaarne, mar Rebecca beropt har op it rjocht om om in godsoardiel te freegjen. Dêrta sille twa foarfjochters in duël útfjochtsje, en wa't dan wint, hat dúdlik de geunst fan God (en dus it gelyk oan syn kant). Bois-Guilbert hopet om har foarfjochter te wurden, mar ta syn ôfgriis oarderet Beaumanoir him krekt om tsjìn Rebecca te fjochtsjen. It fanke wurdt dan tastien om har heit te skriuwen, sadat dy in foechsum kampfjochter foar har sykje kin.
Underwilens is Aethelstane oan syn ferwûnings beswykt, dat Cedric beävensearret te Coningsburgh syn begraffenis. Wylst er dêrmei dwaande is, arrivearret kening Richard mei Ivanhoe. Cedric wol earst noch hieltyd neat fan syn soan witte, mar de kening praat krekt sa lang op him yn oant er Cedric en Ivanhoe mei-inoar fermoedsoene hat. Boppedat wit er Cedric safier te krijen dat dy ynstimt mei it houlik tusken Ivanhoe en frouwe Rowena. Koarte tiid letter komt Aethelstane ynienen foar 't ljocht; it docht bliken dat er noch net dea wie, mar troch deune mûntsen, dy't út wiene op it begraffenisjild, yn syn deakiste treaun is. Dy ûnderfining hat him wat minder grutsk makke en no bringt er, sûnder him te steuren oan it nije tsjinabbelearjen fan Cedric, hulde oan kening Richard en moediget er dêrnei Ivanhoe en Rowena oan om mei-inoar te trouwen. Uteinlik beseft Cedric dat er it pleit ferlern hat en leit er him by de gong fan saken del.
Neitiid kinne Ivanhoe en Rowena einlings en te'n lêsten trouwe. Rebecca en har heit geane om utens, om har yn it Moarske Granada nei wenjen te setten, mei't se yn Ingelân fierdere ferfolging eangje. Ear't se ôfsette, nimt Rebecca noch ôfskie fan Rowena. Ivanhoe en Rowena libje noch lang en lokkich, al wurdt fernijd dat Ivanhoe him nei de dea fan kening Richard út it iepenbiere libben weromlûkt.
Fryske oersetting
Yn 1985 ferskynde der in Frysktalige foarm fan Ivanhoe by de Afûk. It wie in oersetting fan in flink ynkoarte Spaanske bewurking foar bern ûnder deselde titel, yn 'e foarm fan in byldferhaal mei tekenings fan Cosimo Musio. De Fryske fertaling wie fan 'e hân fan Klaas Bruinsma. It boekje heart ta in fjouwerdielige searje fan lyksoartige útjeften; de oare dielen binne: De Trije Musketiers, De Aventoeren fan Tom Sawyer en de De Lêste Mohikaan.
Gerulf
Gerulf of Gerolf (ek Gerulf de Jongere; sa. 850 - 895 of 896) fan West-Fryslân (Fresia) wie in Fryske greve út de 9e iuw dy't ûngefear hearske tusken 850 en 890. Hy wurdt meastentiids sjoen as de stamheit fan de lettere Hollânske greven, dy't bekend stean as de Gerulfingen of it Hollânske Hûs.
Namme en Greefskip
De komôf fan Gerlof is net helder, lykwols binne der sterke oanwizings dat er in neisiet is fan de Fryske kening Redbad. Syn heit en foargonger wie greve Gerhart dy't it Fryske goagreefskip Westergoa yn lien hie.
Gerlof bestjoerde sels ynearsten út namme fan de Frankyske kening Arnulf itselde greefskip as syn heit yn Mid-Fryslân. Letter krige er Teisterbânt yn lien. Yn 889, nei de moard op Godfried de Wytsing, is oer him optekene dat er lân hie yn de tsjintwurdige provinsje Noard-Hollân dat doe West-Fryslân hjitte. Gerlof hie dêr in rjocht fan fiskerij oan de Rynmûning en beskikte oer goederen yn Teisterbant.
Wytsingen
Alhoewol't it greefskip fan Gerlof sûnt it ferdrach fan Ferdun ûnderdiel wie fan it Eastfrankyske ryk, hienen de Wytsingen it dêr feitlik foar it sizzen. Hjir kaam pas in ein oan troch de moard op Godfried de Wytsing op 4 augustus 885, dêr't Gerolf de hân yn hie. As beleanning foar syn wichtige rol by it ferdriuwen fan de Wytsingen krige hy fan de kening in oantal besittingen tawiisd bûten syn greefskip yn in gebiet tusken Bennebroek en de Alde Ryn.
Opfolging
Greve Gerolf wie de heit fan Durk I en Waltger. Beide soannen wienen ek greve. Durk I fan Hollân en Waltger fan Greefskip Teisterbant.
Willem Boele Sophius Boeles
thumb|Willem Boele Sophius Boeles Willem Boele Sophius Boeles (Noarddyk, 2 oktober 1832 - Dieren, 2 desimber 1902) wie in Nederlânse jurist. Hy wie abbekaat, rjochter en efterinoar ficepresidint en presidint fan it Gerjochtshof fan Ljouwert.
Libben en wurk
Boeles, soan fan de predikant Pieter Boeles en Alberdina Janna Speckman, studearre rjochten oan de universiteit fan Grins. Hy promovearre dêre yn 1856 en waard doe advokaat yn Grins. Hy publisearre in standertwurk oer it geastlik goed yn de provinsje Grinslân. As saakkundige wie er lid fan de steatskommisje, dy't dwaande wie mei it behear fan it tsjerlik goed. Ek siet er yn it kolleezje fan tafersjoch op dat goed. Yn 1883 skreau er trije rapporten oer it fikarygoed yn de provinsjes Grinslân, Fryslân en Drinte.
Yn 1863 waard er rjochter yn Snits, dêrnei yn Assen rjochter yn 1865 en riedshear yn 1870. Op 30 desimber 1875 waard er beëdige as ficepresidint fan it nije gerjochtshof yn Ljouwert. en op de kop ôf tweintich jier letter waard presidint fan dit gerjochtshof.
Neist jurist wie Boeles ek histoarikus. Hy skreau ferskate histoaryske wurken, ûnder oaren de skiednis fan de hegeskoalle fan Frjentsjer. Dan wie er ek noch bibletekaris en foarsitter fan it Friesch Genootschap. Hy wie ien fan de oprjochters fan it Frysk Museum, dêr't er mei Dirks en Corbelijn Battaerd, yn 1881, de earste katalogus foar skreau. Hy wie lid fan de Maatskippij fan de Nederlânske Letterkunde en lid fan de algemiene synodale kommisje fan de Nederlânske Herfoarme Tsjerke. Boeles waard yn 1889 beneamd ta ridder yn de Oarder fan de Nederlânske Liuw.
Boeles troude op 5 augustus 1863 mei Titia Hermina Tonkes, dochter fan de Grinzer keapman Remko Harms Tonkes en Helena Smedes. Syn soan Pieter Boeles, (Assen, 1873 - Ljouwert, 1961), ek jurist wie in wichtich Nederlânsk histoarikus fan ynternasjonaal alluere.
Ingelumer Feart
De Ingelumer Feart is in feart yn de gemeente De Waadhoeke. De feart rint fan Ingelum oer Marsum en komt mei in grutte bôge út yn Ritsumasyl oan it Sylster Rak.
De namme Ingelumer Feart jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Engelumervaart.
Jaap de Vries
Jaap de Vries (Kollum, 27 novimber 1961 - Emmeloard, 1 jannewaris 2010) wie in yllustrator en skriuwer.
Hy folge in oplieding oan de Hegeskoalle foar de Keunsten yn Kampen, en krige dêr ûnder oare les fan Annemie Heymans. Jaap de Vries yllustrearre boeken fan û.o. Dolf Verroen, Koos Meinderts en Henk Hokke. Foar it tydskrift Okki makke hy mei Isabel Versteeg de strip 'Meneer Sim'. Hy wurke ek foar it tydskrift Mik-Mak en bytiden de berneside fan it NRC Handelsblad. Foar de Afûk makke er illustraasjes foar berneboeken as "Fertelle fan Jelle" (Auck Peanstra). Foar 'De ûnmooglike reis fan de Santa Maria' (Jan Schotanus) makke De Vries in detailearre skipstekening fan de Santa Maria. Yn 1999 makke hy tegearre mei skriuwster Tiny Mulder de Rymposter fan de Fryske berneboekewike.
Hy tekene leafst swart-wyt mei pinne en inket yn in meast tradisjonele eigen styl. Mei in soad arsearde streekjes ûntstienen de griistinten. Doe't it tal opdrachten net sa grut wie begûn er sels te skriuwen, meast mearkefiguerkes. Wurk fan him wie te sjen op eksposysjes yn Burgum (1996) en Drachten (2001).
Stasjon Houten Castellum
Stasjon Houten Castellum (Htnc) is in spoarweistasjon yn doarp Houten en waard iepene yn 2001. De namme komt fan de lizzing yn Castellum (neamd nei in Romeinsk fort), in wenwyk mei winkelsintrum fan de Vinex-locatie Houten-Zuid. It definitive stasjon Houten Castellum hat, lykas stasjon Houten, in eilânperron tusken de middelste twa spoaren, ûntsletten troch in tunnel ûnder it spoar. Dizze tunnel foarmet in belangrike fytsferbining tusken de westlike en eastlike helte fan Houten-Súd en is ek tagongswei foar de parkeargaraazje ûnder winkelsintrum Castellum út it easten wei. Kwa situearring en funksjonele opset hat it gebiet dêrmei (op 'e tagongsdyk nei de ûndergrûnske parkeargaraazje nei) oerienkomsten mei it gebiet by it haadstasjon fan Houten, sij it yn in mear beskieden foarm.
Skiednis
Om Houten-Súd goed berikber te meitsjen, waard yn it sintrum fan de wyk it treinstasjon Houten Castellum pland lâns de Steatsline H (Utert-Sintraal - Boxtel. Om't in ekstra stop mei de stoptrein op dit drokke baanfak op dat stuit net yn te passen wie, waard besletten op in tramspoar, eastlik fan de besteande spoaren oan te lizzen, en in tram ride te litten tusken de twa Houtenske stasjons (sjoch Tramwei Houten - Houten Castellum). Dit ekstra spoar wie te sjen as in foarskot op de oansteande spoarferdûbeling, en wie mei 1,9 km it koartste baanfak yn Nederlân. It tydlike stasjon waard iepene yn 2001. Om it perron ek fan de westkant fan it spoar ôf berikber te meitsjen, waard der in fuotgongersbrêge oer it spoar boud. Opfallend detail wie dat it stasjon fanwegen problemen mei oankeap fan de grûn op partikulier terrein stie.
Troch de spoarferdûbeling op de hichte fan Houten waard it mooglik om de stoptreinen stopje te litten yn Castellum, wêrtroch't in de tramline net mear nedich wie. De wurksumheden wiene úteinset yn jannewaris 2007 en begjin 2008 waarden de earste dielen nij spoar oanlein. Ein 2008 wie de wurksumheden sa fier dat it tredde spoar net mear beskikber wie foar de tramwei. De tramwei waard dêrom op 13 desimber 2008 stopte. De spoarferdûbeling sels en it ferboude stasjon Houten binne op 15 novimber 2010 yn gebrûk nommen, op 12 desimber 2010 waard it nije stasjon Houten Castellum yn gebrûk naam.
Wolvegea
Wolvegea is it haadplak fan de gemeente Weststellingwerf, oan it spoar fan Swol nei Ljouwert. De gemeente besiket mei it nijbouprojekt De Lindewyk, 'wenjen oan it wetter' fan Wolvegea in trekpleister te meitsjen foar minske en natuer.
Wolvegea hat  ynwenners.
Skiednis
thumb|250px|left| In kaart fan Wolvegea ± 1850 fan Eekhoff. Te sjen binne û.o. de Mole, it doarp Haule en de Nije Oanlis. Ek binne de bûtens fan Van Haren en Van Heloma te sjen, en ek de Lycklama [[Stins ]]
Wolvegea is oarspronklik in streekdoarp. De âldste boarne wêryn it doarp neamd wurdt is út 1218. Yn de 19e iuw ûntwikele it doarp him ta in wichtige kearn. Grutte oarsaak wie de oanlis fan de ryksstrjitwei tusken Ljouwert en Swol yn de jierren '20 fan de 19e iuw. Dy dyk krúste yn it doarp in wichtige east-westferbining. Op it krúspunt fan de beide wegen waard yn 1835 it gritenijhûs boud (sjoch ôfbyld). Dêrmei waard Wolvegea definityf it haadplak fan de gemeente Weststellingwerf. Hoewol't it gebou yn funksje al ferskate opfolgers hân hat, bestiet it noch altyd. Der sitte yn 2008 inkele bedriuwen en apparteminten yn.
Ek de iepening fan steatsspoarline A tusken Arnhim, Swol en Ljouwert yn 1868 droech by oan de ûntwikkeling fan it doarp. It âlde stasjonsgebou út 1865 bestiet, nettsjinsteande in jierrenlange driging ta sloop, noch altyd en is yn 1991 hielendal fannijs opmakke. Ek bûten de âlde wegen wreide de bebouwing him mear konsintrearre út. Yn 1839 waard it publike kuierplak De Nije Oanlis as wurkferskaffingsprojekt útfierd. It park waard ûntwurpen troch de ferneamde túnarsjitekt Lucas Pieters Roodbaard. Dêrneist hienen ek de grutte bûtenhuzen grutte parkeftige tunen. Hjirfan binne noch inkele lytse gedieltes bewarre bleaun, soms allinnich mar yn de foarm fan wat âlde beammen.
Untwikkeling
thumb|left|250px|It nije gemeentehûs fan Weststellingwerf as middelpunt fan ferskate nijbouprojekten op ynwreidingslokaasjes, wêrûnder de bibleteek, winkels en apparteminten links op de foto Nei de Twadde Wrâldoarloch is it wenningbestân fan Wolvegea bot tanommen. Benammen oan de súd- en westkant wreide it doarp him út mei nije wenwiken. Tichteby it sintrum wie it benammen sosjale wenningbou, rjochting it bûtegebiet binne yn haadsaak keapwenten setten. Yn de jierren 1990 kaam der midden yn it doarp in wenwyk by op it plak fan de âlde drafbaan. Letter folgen nijbouprojekten by it eardere bûtenswimbad en in tichteby steande middelbere skoalle. Ek oan de eastlike kant fan it winkelsintrum ûntstienen in grut oantal útwreidingslokaasjes, ûnder oare op it eardere merkeplein, inkele âlde bedriuwsgebouwen en twa âlde supermerklokaasjes. Dêr kamen benammen appartemintekompleksen te stean. De heechbou slút goed oan by it tichtby steande nije gemeentehûs mei acht ferdjippings. Dy werynrjochting fan de eastlike kant fan it sintrum waard yn 2008 foltôge.
thumb|250px|left|De opknapte Martinibuert, wêrby't de wenningen mei útienrinnende materialen renovearre binne Sûnt it begjin fan de 21e iuw is in grut part fan de hierwenningen yn de Martiniwyk út de jierren 1960 opknapt. De ientoanige boublokken en de ferwaarloaze iepen romte binne yn it ramt dêrfan omfoarme ta in oantreklike iepen wyk mei in soad ferskaat. Suver tagelyk waard oan de eastlike kant fan it doarp begûn mei de bou fan in grutte wenwyk. Foar it nijbouprojekt De Lindewyk waard sa goed as it hiele gebiet tusken it spoar en de A32 opfolle mei wenningen, grien en fral wetter. Yn de wyk binne sa'n 650 wenningen boud, dêrneist waard it kenmerkende lânskip fan de Lindefallei de wyk yn lutsen. Ek is der in grut rekreaasjeterrein mei swimplasse en strân oanlein.
Oan de eastside fan de Skipsleat, tusken it spoar en de âlde wei nei It Hearrenfean, leit bedriuwenterrein Hearendiel. Hjir is benammen plak foar bedriuwen dy't bygelyks aktyf binne yn de yndustry, distribúsje en gruthannel. Tusken de Hearrenfeanskewei en de A32 leit it bedriuwenterrein De Plantaazje. Hjir steane benammen kantoaren en tsjinstferlienende bedriuwen.
De N351 slingert as rûnwei Om den Noort tusken de trije bedriuwenterreinen troch. De bedrijven binne hjirtroch goed oansluten op de grutste útfalswegen. En ek it stsjon leit yn de measte gefallen op rinôfstân.
Gebouwen
thumb|250px|Lindenoard It ienige bûtenhûs dat no noch yn Wolvegea stiet, is Huzinge Lindenoard. Hjir hat ûnder oare de ferneamde grytman Willem van Haren wenne. Hy wie de earste Van Haren dy't yn opfolging 122 jier grytman wienen. Willem van Haren wie grytman fan Weststellingwerf tusken 1688 en 1711. Syn pakesizzer Onno Zwier van Haren wie tusken 1742 en 1779 neist ûnder oare adviseur fan Steedhâlder Willem IV ek grytman fan Weststellingwerf. Nei in brân yn 1776 liet hy it hûs tusken 1776 en 1779 werbouwe yn Loadewyk XIV-styl.
In oar kenmerkend gebou yn it doarp is de Tsjerke op'e Hichte (PKN). Dy waard yn 1646 nei ferwoasting fan de oarspronklike tsjerke boud mei diels it materiaal fan de âlde muorren. De houten bekroaning fan de toer is út 1894. Oan de oare kant fan it spoar stiet de troch Pierre Cuypers jr. ûntwurpen roomske Sint-Fransiskustsjerke út 1939.
Fan de yn Weststellingwerf berne Peter Stuyvesant stiet in monumint fan Jentsje Popma.
Yn de âlde boargemasterswente is tsjintwurdich de Aldheidkeamer Weststellingwerf ûnderbrocht. It gebou datearret fan 1925. Yn de nôtmole Wynlust wurdt noch jimmeroan nôt meald. Yn de omkriten is noch in poldermole, dy't de namme De Gooyer draacht.
Foarsjennings
As haadplak fan de gemeente Weststellingwerf hat Wolvegea in wichtige regiofunksje. Yn it winkelsintrum sitte supermerken en in soad winkels. Dêrneist sit hjir de grutste wenbûlevard fan Fryslân en bine der moadesaken, kafees en hotels. Op sportgebiet binne der in swimbad, in tal fuotbalfjilden, in skeeler- iisbaan en sportsealen. Wolvegea hat it modernste drafsportsintrum fan Nederlân. Hjir wurde, neist Duindigt de measte profesjonele wedstriden ferriden wêr't wedde wurde kin.
Underwiis
Yn Wolvegea binne twa middelbere skoallen: it Linde Kolleezje en AOC Terra. De basisskoallen binne: Túndoarpskoalle, De Heidepolle, Doarpsskoalle, Súd, De Adelaar, De Wegwijzer, Sint Franciscusskoalle en de Mgr. J. Scholtensskoalle.
Tsjerken
thumb|250px|Sint-Fransiskustsjerke
Auto
Wolvega leit oan de autosnelwei A32 tusken It Hearrenfean en Stienwyk.
Iepenbier Ferfier
thumb|right|250px|It stasjon fan Wolvegea
Strjitten
De strjitten yn Wolvegea.
Mekka
Mekka (مكة of مكة المكرّمة Makka al-Mukarrama) (1.294.168 ynwenners (2004)) is de haadstêd fan de provinsje Mekka yn Saûdy-Araabje yn de histoaryske regio Hidjaz. It leit 73 kilometer fan Djedda, yn de sânige Abrahamfallei op 277 meter boppe seenivo en 80 km fan de Reade See.
De stêd is de wichtichste stêd yn de islam, en de hadj, de pelgrimaazje nei Mekka, is ferplicht foar alle moslims dy't it finansjeel en wat sûnens oangiet dwaan kin. Foar Moslims is de al-Masjid al-Haram, de moskee mei de Ka'aba it wichtichste plak op de wrâld. Sawol de stêd as de moskee binne strang ferbean foar eltsenien dy't gjin moslim is.
Foar Mohammed
De Aleksandrynsk wittenskipper Ptolemaeus (87-150) neamt yn syn wurk Geographia it plak Makuraba; moslimhistoarisy tinke dat hy dêr Mekka mei bedoelde.
Foardat de islam ûntstien wie soe Mekka al in wichtige hannelsstêd west hawwe. Neffens Arabyske histoaryske boarnen wie der bygelyks sprake fan hannel mei it doetiidsk Byzantynske, Perzyske en oare riken, mar yn de talen fan dy lannen wurdt nea sprutsten oer Mekka. Foar in hannelsstêd wie de lizzing geografysk sjoen lykwols in stik minder as dat fan de tichtby lizzende stêd Taif.
Mekka luts in protte hannel oan troch de Ka'aba. Dat hillichdom - tsjintwurdich it wichtichste bouwurk yn de islam - wie doedestiids in heidensk hillichdom. De Ka'aba ferskilde fan oare hillichdommen yn Araabje, meidat it pretindearre in universeel hillichdom te wêzen. Nei't sein waard ferbleaune alle 360 goaden fan it foar-islamitysk Araabje yn dat hillichdom. It hillichdom luts besikers oan. De stam de Koeraisj kontrolearre yn de seisde iuw de Ka'aba en dêrmei ek de hannel.
De Abessinen, kristenen dy't oarspronklik út Etioopje kamen, hienen yn de rin fan de seisde iuw in tsjerke bod Sanaa, no de haadstêd fan Jemen. Sy foelen yn it Jier fan de Oaljefant, fermoedlik 570 of 571, mei oaljefanten Mekka oan.
Mohammed
Yn itselde jier waard neffens de oerlevering Mohammed berne yn Mekka. Syn krekte bertedei is net bekend en hy wist dy sels nei alle gedachten ek net, omdat soks yn dy tiid net gebrûklik wie.
Doe hy fjirtich jier âld wie ûntfong er syn earste Iepenbiering yn de grot Hira, sa'n 3 kilometer bûten Mekka. In protte Iepenbierings folgen noch en dy binne letter allegear fêstlein yn de Koran. De Mekkanen moasten earst neat hawwe fan Mohammed. Yn 622 besleat er dan ek om fuort te gean nei Jathrib (it lettere Medina). Dy saneamde hidjra foarme letter it begjin fan de islamityske jiertelling. Acht jier letter gie Mohammed nei Mekka werom, dêr't hy yn 632 stoar.
Nei Mohammed
Oant 1924 hienen de Sjarifen fan Mekka it bewâld oer Mekka en de Hidjaz. De sjaryf wie in streekrjochte ôfstammeling fan Mohammed. De lêste sjaryf dy't oer de krite regearre wie Hoessein ibn Ali. Nei it tiidrek fan Sjarifen waard it lân in part fan Saûdy-Araabje.
Net-moslims en Mekka
Ien fan mar in pear net-moslims dy't it slagge de stêd te besykjen wie de Britske ûntdekker Sir Richard Burton yn 1853. Troch himsels as in Afghaanske moslim te fermommen wist er Mekka yn te kommen. Hy lei syn ûnderfinings fêst yn Personal Narrative of a Pilgrimage to Al Madinah and Meccah. De Nederlanner Christiaan Snouck Hurgronje besocht de stêd yn 1887, wylst er him foardie as bekearling.
thumb|right|300px|Gjin tagong ta Mekka foar net-moslims
Utdrukking
Yn it Frysk en Nederlânsk wurdt mekka ek wol as namme brûkt foar oarsoartige reisdoelen, nammentlik foar oarden dy't 'beafeartsgongers' lûke fan net-religieuze aard, yn de útdrukking it mekka fan .... Sa wurdt Las Vegas wol it 'Mekka fan it gokken' neamd, Brussel it 'mekka fan de strips', en Silicon Valley it 'mekka fan de IT-yndustry'.
Omgong fan Frankryk 1905
De 3e edysje fan de Omgong fan Frankryk waard hâlden fan 9 oant en mei 30 july 1905.
Oanpassingen
De omgong gie foar it earst fan start yn Parys en de einstreek lei foar it earst yn it Parc des Princes. eins soe de omgong van 1904 al dêr einigje mar dit gie op it lêst net troch ta gefolch fan swier waar.
Nei de skokkende Omgong fan 1904, doarde organisator Henri Desgrange dochs in tredde edysje oan. Al woe er de enoarme tiidsferskillen yn de koers beheine en sa de spanning werombringe. Dêrom waard besletten ta in punteklassemint op basis fan ien punt de 5 minuten efterstân, mei in maksimum fan 10 punten. Ek waarden lange ritten skrast, sadat der net mear yn it tsjuster fytst hoegde te wurden. Dêr stie tsjinoer dat it tal ritten fan seis nei alve útwreide waard.
Yn de twadde rit in sportive sensaasje: de hurdfytsers waarden foar de earste kear oer in berch stjoerd, de Ballon d'Alsace. René Pottier wist dizze berch as iennichste hurdfytser sûnder ôf te stappente nimmen. De berch, mei in ûnferhurde weidek, beklom er mei in gemiddelde fan 20 km/o. It waard ek syn lêste wapenfeit yn dizze omgong, want in dei letter moast er mei in slimme blessuere oan in knibbel opjaan.
De fytsers fytsten net yn ploegen, mar der wiene in tal fytsers dy't sponsore waarden.
Ineke Ekkers
thumb|right|150px|Boarstbyld fan [[Petronella Moens yn Aardenburg]] Ineke Ekkers (1944) is in byldhouster út Kûbaard dy't yn Nes wennet. Har atelier "De Tarissing" sit yn de âlde skoalle oan de Wiesterwei.
Yn de sechtiger jierren folge Ineke Ekkers de Keunstakadeemje yn Utert en sûnttiids docht se opliedings en kursussen. Nei har wurk as grafysk ûntwerper en kreatyf terapeute folge se yn 1990 de ambachtlike Stienhouwers-oplieding yn Utert. Faak brûkt se hurde stien, mar ek oare hurde materialen dy't se tafallich tsjnkomt. Se makket brûnzen, lykas dat fan Petronella Moens, de bline dichteres út Kûbaard, en fan beton getten blommefjilden. Se wûn de priisfraach foar it ûntwerp fan in brêgelining yn Ljouwert, de 'Fiskpiip".
Se makket in soad tagelyk, in stien kin moannen duorje. Ynspiraasje krijt se út wat se tsjinkomt. Oan de bylden fan de Roemeen Brancusi, de sensuele bylden fan de Japanner Noguchi fielt se har besibbe. Bylden binne foar har in stjurre gefoel. It binne dan ek lege bylden dy 't woartels yn har jeugd hawwe.
Durk I
Durk I (ek wol Diderik neamd; sa. 875 - 923 of 939) wie in Fryske greve út de earste helte fan de 10e iuw.
Skiednis
Durk bestjoerde nei de dea fan syn heit Gerolf it goa greefskip Kinmerlân en it gebiet oan de mûning fan de Ryn yn Hollân.
Fan greve Durk is allinnich bekend dat er syn macht fierder útwreide hat yn Hollân. Yn 922 krige er fan de Frânske kening Karel de Ienfâldige nije besittingen tawiisd by Egmond, dêr't er letter in abdij stiften hat, de Abdij fan Egmond.
Betiizjende boarnen
It kin wêze dat der ferskillende greven west ha mei de namme Durk en dat dizze nammen dan gearfoege binne ta Durk I. Dit is goed mooglik, omdat yn dy tiid noait oer in Durk de safolste praat waard, mar gewoan oer greve Durk. De skiednis fan de earste greve fan Hollân is net earder as 1290 foar it earst troch Melis Stoke opskreaun. De skriuwer brûkte teksten dy’t troch muontsen fan de Abdij fan Egmond kamen. Omdat de muontsen pas ûnder it regear fan Durk II de nonnen ferfongen moat men derfan út gean dat de ynformaasje op dizze (no fergiene) dokuminten, troch oerlevering ûntstien is.
Neffens in Akte datearre op 922/ 923 soe Durk I nei in regearperioade fan 40 jier ferstoarn wêze. Dat soe betsjutte dat hy Gerlof yn 882 opfolge hawwe soe. It stiet lykwols fêst dat Gerolf yn 889 noch in goed yn eigendom krige. Gerolf is wierskynlik pas yn 895 of 896 ferstoarn.
Durk I bis (rûn 89? - 939)
Durk I bis soe troud wêze mei Gerberga fan Hamalant. Mooglik wie hy yn 939 belutsen by de Loataringske Opstân tsjin de Dútske kening Otto I. Hy soe dan by dizze opstân yn de slach by Andernach begjin oktober 939 sneuvele wêze moatte.
Tennis op de Paralympyske Simmerspullen 2012
De XIVe Paralympyske Simmerspullen waarden fan 29 augustus oant en mei 9 septimber 2012 hâlden yn Londen, dêr't dat jier ek de Olympyske Simmerspullen hâlden wiene. It tennis hie plak op Eton Manor.
Medaljespegel
De top-10 fan lannen dy't by it tafeltennis medaljes wûn ha tidens de Paralympyske Simmerspullen fan 2012.
Serpûchov
Serpûchov (Russysk: Се́рпухов) is in stêd oan de Oka yn de oblast Moskou fan de Russyske Federaasje. De stêd leit likernôch 99 kilometer súdlik fan it sintrum fan Moskou en likernôch 80 kilometer fan Tûla en Kalûga.
Skiednis
De stêd bestiet al sûnt de 14e iuw en hat in skoft de haadstêd fan in prinsdom west. Al ûnder Ivan III wie it plak in bolwurk fan it Grutfoarstendom Moskou. De stêd krige yn 1374 stedsrjochten en om Moskou fanút it suden te beskermjen waard de stêd yn de 16e iuw fierder fersterke. Yn de rin fan de tiid ûntjoech Serpûchov him ta in hannels- en religieus sintrum. Twa grutte kleasters droegen dêroan by: it yn de 14e iuw stifte Vladytsjny- en it ek oarspronklik 14e-iuwske Visotski-kleaster. Sûnt de 19e iuw waard fral de tekstylyndustry wichtich. Yn de Sovjet-tiid waard de yndustry fierder ûntwikkele mei masjine, meubel- en kleanfabriken. It kremlyn fan de stêd waard yn de jierren 1930 ôfbrutsen; de frijkommen stiennen waarden brûkt foar de oanlis fan de metro yn Moskou.
Yn de Twadde Wrâldkriich kaam yn oktober 1941 it front tichteby de stêd te lizzen. Der waard fûl fochten op de liny Drakino-Kremenka-Pavlovka en masjines fan bedriuwen, wurknimmers, froulju en bern waarden evakuëarre. De stêd makke him op foar de striid en skûlkelders waarden oanlein, antytankgrêften groeven en barrikades opsmiten en gebouwen waarden ynrjochte as sikehûzen. Tjin it ein fan novimber 1941 slagge it leger der yn om it Dútske offinsyf te stopjen. Op 16 desimber gongen Sovjet-troepen yn it offinsyf en it slagge it Reade Leger in trochbraak ôf te twingen. Yn jannewaris 1942 wie it front al wer mear as 150 kilometer fan de stêd ferwidere en der waard dat jier in begjin makke fan de weropbou fan de yndustry. In soad gebouwen fan de eardere tekstylfabriken yn de stêd waarden no brûkt troch metaalferwurkjende fabriken. Yn 1944 siet de yndustriële produksje al wer 80% op it foaroarlochske nivo. Yn de kriich waarden yn Serpûchov 597 gebouwen ferneatige of skeind, 202 boargers deade en 317 ferwûne.
It besjen wurdich
Alhoewol't in soad tsjerken fan Serpûchov yn de Sovjet-tiid fernield en faak ta fabryk of apparteminten ferboud binne, hat de stêd noch in pear otterdokse tsjerken dy't it besjen wurdich binne, lykas de 19e-iuwske Nikolaaskatedraal, de Trije-ienheidskatedraal (1696), de Elíatsjerke (1748), de Untsliepenistsjerke (1846-1854) de Alderheljentsjerke (1859-1871) en de Ferlossertsjerke (1893-1896). In soad tsjerken wachtsje (2022) lykwols noch op in rekonstruksje en restauraasje. Dêrnjonken binne der noch twa wichtige kleasterkompleksen: it Vladytsjny- en it Visotski-kleaster, oarspronklik beide út de 14e iuw. Fan it 17e-iuwske Raspjatski-kleaster binne in pear gebouwen yn brekfallige steat bewarre bleaun.
Vrijheidklasse
De Vrijheid is een kylsylboat mei in oan de wyns seiloerflak fan 12 m². De maatfiering is ôflieden fan de BM.
Serpûchov
It besjen wurdich
Fan de eardere kremlynmuorren binne in pear stikken stean bleaun. De stêd hat noch tal fabriken út it ein fan de 19e en begjin fan de 20e iuw. Dêrnjonken is de stêd ryk oan konstruktivistyske arsjtektuer.
Vrijheidklasse
It skipke hat in gaffeltúch mei in spinnaker (9,8 m²). It hat in sierlike foarm mei in skerpe stjûne.
It wie yn de Twadde Wrâldoarloch dat de "Ferbûne Nederlânske Wettersport Ferienings" (no Keninklik Nederlânsk Wettersport Bûn) in priisfraach útskreau foar it ûntwerpen fan in ienheidsklasse mei tolve kante meter seil. Der kamen 55 ûntwerpen binnen, en nei bestudearring fan de ûntwerpen waarden der trije bekroand. De earste priis gie nei S.M. van der Meer mei it ûntwerp "Zomerweelde". Spitigernôch foar de winner fûn de technyske kommisje fan de "VNWV" dat dit ûntwerp úteinlik net foldie as ienheidsklasse. De kommisje gie sels oan it wurk, lei wat útgongspunten fêst en úteinlik waard it definitive ûntwerp tekene troch Willem de Vries Lentsch. Yn 1944 waard der in proefboat boud om de syleigenskippen te bestudearjen. Der waarden lytse oanpassings oan it ûntwerp dien en op 15 juny 1946 waard de nije klasse oan Nederland bekendmakke. It seilteken waard in V. De nûmers V1 en de V2 waarden noait útjûn omdat dy yn de neioarlochske jierren tefolle oan Dútske raketten tinken diene.
Yn it register binne anno 2010 sa'n 1568 boaten opnomd. De ferwachting is dat dêrneist ek noch ris sa'n 500 boaten neffens it oarspronklik ûntwerp boud binne. De eigeners dêrfan hawwe lykwols nea in seilnûmer oanfrege.
Isidoarus fan Madrid
Isidoarus fan Madrid (berne yn ± 1070 yn de omkriten fan Madrid, dêr ferstoarn op 15 maaie 1130), ek Isidoar of Isidoarus de Lânbouwer, is in hillige yn de Roomsk-Katolike Tsjerke. Paus Gregoarius XV ferklearre Isidoarus yn 1622 hillich. Sint-Isidoarus is beskermhillige fan de boeren en de dei dat Isidoarus betocht wurdt is 15 maaie.
Libben
Isidoarus waard om it jier 1070 yn Madrid berne as soan fan earme en tige fromme âlden. Hy waard doopt en ferneamd nei harren patroanhillige, Isidoarus fan Sevilla. Isidoarus wurke as boerearbeider foar de rike heareboer Juan de Vargas yn 'e omkriten fan Madrid. Wat er hie, dielde Isidoarus mei de earmen. Hy boaske mei Maria Torribia (ek: María de la Cabeza), dy't ek as hillige fereare wurdt. Tegearre hiene hja ien soan dy't de namme Illán krige, dy't al betiid stoar en ek as hillige fereare wurdt. Isidoarus ferstoar op 15 maaie 1130 yn syn berteplak tichteby Madrid, alhoewol't de iennige offisjele boarne it jier 1172 fan syn dea neamd. Nei syn ferstjerren waard Isidoarus by de San Andrés-tsjerke fan Madrid begroeven. Doe't op 2 april 1212 nei swiere stjalprein op it hôf de grêven bleat lei, fûnen minsken it lichem fan Isidoarus dat net fergien wie.
Al by't libben waard er troch it folk as in hillige fereare, mar it soe noch iuwen duorje foar't er hillich ferklearre waard. Yn it jier 1622 rekke kening Filips III troch in tige slimme sykte fan 'e baan. De reliken fan Isidoarus waarden nei de sliepkeamer fan de kening brocht, dy't opslach wer better waard. Filips III frege de paus fuortendaliks om Isidoarus hillich te ferklearjen, dat yn 1622 tegearre mei oare grutte hilligen syn beslach krige.
Wûnderferhalen
Doe't er winterdeis ris nei de mûne gyng om weet te meallen, seach er in kloft houtdowen, dy't om 'e nocht op de beferzen grûn nei iten sochten. It begrutte him om de fûgels en hy struide dêrom de helte fan de sek weet op de grûn. Oaren laken him út, mar doe't er by de mûne wie, siet de sek wer fol en nei it meallen hied er twaris safolle weet as ferwachte.
Om't Isidoarus faak minsken mei honger mei nei hûs naam, hie syn frou Maria altiten in grutte pot iten op it fjoer stean. It barde ris dat er mear minsken as wenst nei hûs brocht. Wylst Maria it iten útdielde sei Maria dat der neat mear yn de pot siet. Isidoarus frege Maria nochris te sjen en doe siet der ynienen wer genôch yn om elkenien sêd te jaan. Ienris foel Illán yn in hiele djippe put; syn heit en mem soene doe sa fûleindich bidden ha, dat it wetter fan de put omheech kaam en Illán meinaam nei de râne.
Fan Isidoarus wurdt ek ornearre dat er foar Alfons VIII fan Kastylje ferskynde en him in paad wiisde om de Moaren oer it mad te kommen. De soldaten fan Alfons III hellen yn de Slach by Las Navas de Tolosa yn 1212 de oerwinning.
Reliken
Syn reliken waarden yn de 18e iuw mei dy fan syn frou oerbrocht nei de San Isidro el Real yn Madrid, dêr't syn reliken noch jimmeroan ûnoantaast fereare wurde.
Doe't kening Filips III nei it oanreitsjen fan de reliken fan de hillige fan in deadlike sykte better waard, liet de kening de âlde relykskryn troch in djoere sulveren skryn ferfange. Troch de skiednis hinne sochten leden fan it Spaanske keningshûs by sykte om foarspraak fan de hillige. Yn 1696 ferhûzen de reliken fan Isidoarus nei it Keninklike Alcazar fan Madrid foar de sike Karel II fan Spanje. Wylst Isidoarus dêr stie, luts immen in tosk út syn kake en joech dy oan de kening, dy't de tosk oant syn dea ûnder syn bêdskessen bewarre. It soe net de earste en de lêste kear wêze dat it lichem fan de hillige skeind waard. Fan ien fan de froulju fan it hôf fan Isabella I fan Kastylje waard skreaun dat dy ien fan de teannen fan Isidoarus ôfbiet.
Doe't Maria Amalia fan Saksen slim siik wie waard de hillige yn 1760 op 'e nij nei it Keninklik Paleis fan Madrid brocht.
Patroanhillige
Isidoarus wurdt in soad fereare troch boeren, minsken dy't yn it boerebedriuw wurkje en túnkers. Hy is de beskermhillige fan de stêden Madrid, León, Saragossa en Sevilla en in soad oare plakken yn Europa, mar fral ek yn de koloanjes fan it eardere Spaanske Ryk. De Amerikaanske plakken San Ysidro (Kalifornje) en San Ysidro (Nij-Meksiko) binne nei Isidoarus ferneamd. Hy wurdt oanroppen foar in goede rispinge.
Ikonografy
Isidoarus wurdt fakentiden ôf- en útbylde as in boer mei in sikkel, harke, skoffel of skeppe en in nôtskeaf. Ek wurdt er foarsteld mei sikkel en stêf, wylst in ingel foar him ploeget, of mei in ingel en wite okse. Yn de spaanske keunst hat Isidoarus in skeppe of ploege.
Museo de San Isidro
It Museum fan Sint-Isidoarus yn Madrid toant saken oer de skiednis fan Madrid. It gebou stiet op it plak dêr't Isidoarus neffens de tradysje ea wenne hat. Yntegrearre yn it gebou binne in oarspronklik 17e-iuwske kapel mei fresko's oer it libben fan Isidoarus en de put dêr't de soan fan Isidoarus yn foel.
Ingherne
De Ingherne is in mar yn de gemeente Súdwest-Fryslân. It is in diel fan de Snitser Mar en leit in eintsje noardeastlik fan rekreaasjegebiet De Potten. De Aldsylroede komt út yn Ingeherne.
De namme Ingherne jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Enghorne.
Koos van Keulen
Koos(je) van Keulen (Amsterdam, 19 augustus 1940) is in realistyske keunstskilder en tekstylkeunstner. Se folge fan 1960 oant 1963 in oplieding oan de Rijksnormaalschool voor Teekenonderwijzers yn Amsterdam.
Har wurk bestiet foar in grut part út portretten en arsjitektoanyske foarmen. Hja brûkt geregeldwei sân- en okerkleuren. Benammen it strykljocht jout faak in spesjaal effekt. Ein jierren njoggentich ûntwikkelt hja in eigen, lossere styl. It figurative waard hieltiten abstrakter. Sa ûntstienen bylden wêryn de romte útien like te spatten yn in eksploazje fan loft, wolkens en stikken fan ingelefigueren. Ek fragminten fan arsjitektuer waarden yn it wurk ferwurke.
Ynspiraasjeboarnen binne eardere skilders as Pierro della Francesca en Johannes Vermeer. Fragminten fan sokke âlde wurken wurde ek wol ferwurke yn wurk fan Van Keulen.
Har wurk is oankocht troch partikulieren, mar is ek opnommen yn kolleksjes fan bedriuwen lykas de ING Bank Amsterdam. Eksposysjes fan har wienen yn it Amsterdams Histoarysk Museum. Koos van Keulen docht ek mei oan Art Amsterdam, Realisme Amsterdam, Art Verona (Itaalje) en Lineart (Belgje).
Sy wurke yn Amsterdam, Den Helder, Vinkeveen en yn Warkum (1970 - 2010).
Van Keulen is lid fan de Fryske Kultuerried.
Ikkerwâldster Feart
thumb|325px|Beurtskip 'Dokkumer Wâlden' yn de Ikkerwâldsterfeart De Ikkerwâldster Feart is in opfeart yn de gemeente Dantumadiel. De feart rint fan de Wâldfeart nei Damwâld. De feart krúst de Lauwersseewei en komt oan de Achterwei yn it eardere Ikkerwâld, neist it âld molkfabriek út.
De namme Ikkerwâldster Feart jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Akkerwoudstervaart.
Skiednis
De Ikkerwâldsterfeart wie mei de Wâldfeart in drokke trochfierrûte fan turf en biten nei Ikkerwâld. De Wâldfeart rûn fan Dokkum nei de Dokkumer Mar, wat tsjintwurdich de Geastmer Mar neamd wurdt, en dêrwei nei de Aldtsjerkstermar mei in sydtakke nei de Eeltsjemar Yn de hjersttiid yn de tritiger jierren wie it meastal in drokte fan komsa by de opslach fan de Ikkerwâldsterfeart. De skippen losten harren fracht, dy't dêrwei mei hynder-en-wein ôffierd waarden.
Om 1880 hinne fear in oerdekt fearskip yn de Ikkerwâldsterfeart. It skip fan 11 ton, mei seil, hie de namme 'Hoop op zegen'. De 'Hoop op zegen' fear fan Ikkerwâld nei Dokkum en Ljouwert. Jan Johannes van der Woude wie de skipper oant 1880 en hie dêrmei ek de helte fan it eigendomsrjocht oer de feart.
In bekende turfskipper wie Fokke Harkes van der Meulen. In soad jierren hat er, en letter syn jongste soan Jacob, it turfferfier fan Drinte nei Ikkerwâld en omkriten fersoarge mei syn skip 'Wâldhulkje'. De ruilferkaveling en it yndamjen fan fearten twong soan Jacob op te hâlden.
Nei de ruilferkaveling waard de Koarndyk oanlein om alle lannen om ûnder oare de Ikkerwâldsterfeart berikber te meitsjen. Foar guon minsken hie dit lykwols slimme gefolgen, want troch de oanlis fan de wei kaam der in daam te lizzen yn de feart. Skippers moasten oare thúshavens foar harren skippen sykje en foar de reedriders net ûnbelangryk: der moast tenei klúnd wurde om fanôf de Wâldfeart by Ikkerwâld te kommen.
De Aventoeren fan Tom Sawyer
De Aventoeren fan Tom Sawyer, yn it oarspronklike Ingelsk: The Adventures of Tom Sawyer, is in roman fan 'e grutte Amerikaanske skriuwer Mark Twain (1835-1910). It ferhaal fertelt fan 'e eksploaten fan 'e ûndogenske jonge Tom Sawyer, dy't (krekt as Twain sels) yn 'e 1840-er jierren opgroeit, yn it fiksjonele plak St. Petersburg (basearre op Hannibal, yn 'e steat Missoury, dêr't Twain wenne), oan 'e igge fan 'e rivier de Mississippy. De Aventoeren fan Tom Sawyer, dat foar it earst publisearre waard yn 1876, is ien fan Twain syn bekendste boeken, en is withoefolle kearen adaptearre ta oare media, lykas films, tillefyzjesearjes, toaniel, musikals en ballet. Yn 1985 ferskynde der by de Afûk fan dit ferhaal in Frysktalige bewurking foar jongerein.
Ynhâld
Tom Sawyer wennet mei syn healbroer Sid by syn muoike Polly yn it Mississippy-stedsje St. Petersburg, yn Missoury. Nei't er op in freed ris skoaltsjeskûle en syn klean smoarch makke hat troch mei in oare jonge te fjochtsjen, moat er foar straf de oare deis it skud fervje. Yn 't earstoan is er mismoedich dat er op dy manear syn frije dei misrint, mar al rillegau wit er syn maten sa te bepraten dat se him harren kostberheden jouwe foar it privileezje om eefkes sels in eintsje fervje te meien. Dy kostberheden ruilet er foar lotten dy't men op 'e sneinsskoalle kriget foar it út 'e holle learen fan bibelfersen, en as men der genôch fan hat, kin men in Bibel winne. Tom wit genôch lotten byinoar garjen om 'e Bibel te bemachtigjen, mar komt op 'e nij yn 'e swierrichheden as er him ferliede lit om mei syn bibelkennis te pronkjen en op 'e fraach wa't de earste dissipels fan Jezus Kristus wiene, antwurdet dat dat grif David en Goliat wiene.
Tom wurdt fereale op Becky Thatcher, in famke dat krekt yn St. Petersburg kommen is te wenjen, en besiket hat te bepraten om har mei him te "ferloovjen" troch him in tút te jaan. Becky lit har dêrta oerhelje, mar harren românse rint op 'e non as sy derefter komt dat Tom him earder alris "ferlove" hat mei in oar famke, Amy Lawrence. Koart nei't Becky it mei him útmakke hat, beselskippet Tom syn maat Huckleberry Finn, de soan fan 'e grutste dronkelap fan St. Petersburg, dy't sûnder opfieding of skoalle grut wurdt, op in nachtlik besyk oan it tsjerkhôf om mei in deade kat te besykjen wratten te genêzen. Ienris op it tsjerkhôf binne hja der tsjûge fan hoe't de Yndiaanske healbloed Injun Joe de jonge dokter Robinson fermoardet. Tom en Huck spylje fan ruten en swarre in bloedeed om nimmen te fertellen wat se sjoen hawwe. Underwilens lit Injun Joe it foarkomme as hat syn maat Muff Potter, in ûnnoazele dronkelap, de dokter om hals brocht. Potter wurdt oppakt, en Tom syn ûntrêstiging en skuldgefoelens begjinne almar mear op te spyljen.
Fjodor Tjûttsjev
thumb|200px|Fjodor Toettsjev skildere troch Stepan Aleksandrovsky Fjodor Ivanovitsj Tjûttsjev (Russysk: Фёдор Иванович Тютчев) (23 novimber/5 desimber 1803), Ovstoeg yn oblast Orjol – 15 july/27 july 1873 yn Sint-Petersburch) wie in Russysk diplomaat en dichter en wurdt mei Aleksander Poesjkin en Michail Lermontov sjoen as de lêste fan de trije grutte Russyske dichters fan de 19e iuw.
Michail Lermontov
thumb|Michail Lermontov troch [[Pjotr Zabolotski]] Michail Joerjevitsj Lermontov (Russysk: Михаил Юрьевич Лермонтов) (Moskou, 15 oktober 1814 - Pjatigorsk, 27 july 1841) wie in Russyske skriuwer, dichter en amateur-keunstskilder. Hy wurdt ek wol 'de dichter fan de Kaukasus' neamd. Hy wurdt beskôge as de grutste dichter nei de dea fan Aleksander Poesjkin. Syn ynfloed op it Russysk is hjoeddeisk noch te fernimmen en hy is noch populêr yn en bûten Ruslân, net allinne fanwegen syn poëzij, mar ek troch syn proaza, dat de basis foarme foar de tradysje fan de Russyske psychologyske roman.