cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
List fan bylden yn De Fryske Marren
Dit is in (ûnfolsleine) groanologyske list fan bylden yn De Fryske Marren. Under in byld wurdt hjir ferstien elk trijediminsjonaal keunstwurk yn de iepenbiere romte fan de Nederlânske gemeente De Fryske Marren, wêrby't byld in sammelbegryp is foar skulptueren, stânbylden, ynstallaasjes, betinktekens en oare byldhouwurken.
Kaitlan Collins
Jonkheid en oplieding
Collins waard yn 1992 berne yn Prattville, yn 'e Amerikaanske steat Alabama, as de op ien nei âldste fan fjouwer bern yn 'e húshâlding fan Jeff Collins, in bankier. Hja is fan etnysk Iersk komôf. Collins folge fuortset ûnderwiis oan 'e Prattville High School en learde dêrnei fierder oan 'e Universiteit fan Alabama yn Tuscaloosa, dêr't se yn maaie 2014 ôfstudearre mei in bachelorgraad yn politikology en sjoernalistyk.
Karriêre
Nei't se har stúdzje ôfrûne hie, ferfear Collins út Alabama nei de Amerikaanske haadstêd Washington, D.C. Yn juny 2014 fûn se wurk as entertainmentkorrespondinte foar de nijswebside The Daily Caller. Yn jannewaris 2017 waard se befoardere ta polityk ferslachjouster yn it Wite Hûs, de residinsje fan 'e presidint fan 'e Feriene Steaten. Letter dat jier stapte se oer nei CNN, dêr't se ien fan 'e ferslachjouwers waard oangeande nijs út it Wite Hûs. As korrespondinte op sawol de ynternasjonale nijsstjoerder CNN International as de binnenlânske susterstjoerder CNN USA krige Collins neitiid sawol binnenlânske as ynternasjonale bekendheid.
Collins reizge fan 2017 oant en mei 2020 foar har wurk mei de Amerikaanske presidint Donald Trump mei op in stikmannich steatsbesiken. Yn july 2018 ûntstie om har persoan hinne in lytse opskuor doe't har troch it regear-Trump de tagong ûntsein waard ta in parsekonferinsje nei't se Trump earder op it sear kommen wie troch yn it Oval Office fragen te stellen oer syn ferhâlding mei de Russyske diktator Vladimir Pûtin en Trump syn eardere abbekaat Michael Cohen. Neffens harsels waard har troch in Wite-Hûsmeiwurker te witten dien dat har fragen "ûnfoechsum wiene foar dat plak". Neffens Trump syn adviseur Kellyanne Conway gie de útsluting derom dat Collins "fatsoen" leare moast. CNN stelde dat de útsluting "it karakter fan in ferjilding" hie en "net wiisde op in iepene en frije parse". Collins krige stipe fan 'e White House Correspondents Association, dy't de útslúting "folslein ûnfoechsum […] en swak" neamde, en sels fan 'e aartskonservative nijsstjoerder Fox News, dy't him yn dizzen solidêr mei CNN ferklearre.
Yn april 2020 hie Collins in nije oanfarring mei it Wite Hûs ûnder it regear-Trump doe't se by in parsekonferinsje wegere in oar sitplak fierder nei efteren yn 'e seal yn te nimmen. (De fêste sitplakken wiene ûnder de ôfstânsbeheinings fan 'e koroanakrisis tawiisd neffens in plattegrûn fan 'e White House Correspondents Association dêr't funksjonarissen fan it Wite Hûs yn 't foar mei akkoart gien wiene.) Nei har wegering krige Collins in drigemint te hearren dat se troch aginten fan 'e Secret Service by need mei geweld nei in oar plak ta brocht wurde soe as se net foldie oan it fersyk om fan sitplak te ruiljen. Collins bleau by har wegering en it drigemint waard net wiermakke.
Yn 2019 waard Collins troch Mediaite útroppen ta de op 49 nei ynfloedrykste persoan út 'e nijsmedia. Datselde jiers waard se troch it blêd Forbes ek opnommen yn 'e list fan 'e ynfloedrykste 30 ûnder de 30 yn 'e media. Under de kampanje foar Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2020, de eigentlike ferkiezings en de neisleep dêrfan (doe't Trump syn ferlies net tajaan woe), wie Collins ferantwurdlik foar in grut part fan 'e CNN-ferslachjouwing út it Wite Hûs. Op 11 jannewaris 2021 krige se promoasje ta haadferslachjouwer njonken Jim Acosta. Mei 28 jier wie se de jongste haadkorrespondint by in grut tillefyzjenetwurk út 'e Amerikaanske skiednis. Har âlde funksje waard neitiid ynnommen troch MJ Lee.
Bridget Maasland
Bridget Maasland (De Haach, 9 novimber 1974) is in Nederlânsk presintatrise en aktrise. Hja sette har karriêre begjin njoggentiger jierren útein as model en dûnseresse, en briek yn 1995 troch as videojockey by de muzykstjoerder TMF. Letter wie se as presintatrise efterinoar wurksum by BNN, Talpa, RTL Nederlân en SBS Broadcasting. Maasland is benammen bekend fan realitytillefyzjeprogramma's. Dêrnjonken set se har ek o sa yn foar bisterjochten.
Jonkheid
Maasland is hikke en tein yn Den Haach, dêr't se yn 1974 berne waard. Har mem wurke as fisazjiste, en dêrtroch kaam Maasland al jong mei de tillefyzjewrâld yn oanrekking. Teffens wurke se sels yn har bernetiid as model foar ferskate tydskriften en wie se by bernemoadeshows aktyf as mannekên. Har tillefyzjedebút makke se yn it reklamespotsje Snoep Verstandig, Eet een Appel, mei Danny de Munk.
Karriêre
Har karriêre sette Maasland útein mei modellewurk yn û.m. Barseloana. Teffens wie se fan 1993 oant 1995 as dûnseresse belutsen by it Veronica-programma Man O Man. Har trochbraak kaam yn 1995, doe't se as videojockey oannommen waard by de muzykstjoerder TMF. Yn dy funksje wie se fiif jier aktyf, oant se yn 2000 oerstapte nei de publike jongereinomrop BNN. Dêr presintearre Maasland programma's as Lijst 0, Een Beetje Bridget, BNN at Work, Neuken Doe Je Zo!, De Nationale IQ Test, The Bridget Triangle en BNN Presenteert AVRO's Sterrenslag. By guon fan dy programma's wie hja ek efter de skermen belutsen as produsinte. Tegearre mei Katja Schuurman makke Maasland fierders it programma Katja vs. Bridget.
Yn 2005 gie Maasland by BNN wei, om't se by de nije tillefyzjestjoerder Talpa, fan John de Mol, de kâns krije soe om nije programma's te produsearjen. It earste putsje dat se dêr opknapte, wie de presintaasje fan it fyfde seizoen fan it realitytillefyzjeprogramma Big Brother. Oare programma's dy't Maasland foar Talpa presintearre, wiene Je Leven in de Steigers en NSE, dat yn april 2006 fan 'e tillefyzje helle waard fanwegen ôffallende sjochsifers. Fanôf novimber fan dat jier die Maasland yn duopresintaasje mei Cees Geel it praatprogramma Het Land van Maas en Geel, dat lykwols nei 24 ôfleverings troch Talpa stopset waard, op 'e nij fanwegen te lege sjochsifers. Dêrnei wie Maasland noch by Talpa as presintatrise te sjen yn 'e programma's Woef: Hoe Word Ik een Beroemde Hond? en Hoe Word Ik een Gooische Vrouw?
Ein 2007 stapte Maasland yn 'e mande mei de oare presintators fan 'e mislearre Talpa-stjoerder oer nei RTL Nederlân, dêr't se as presintatrise begûn by it programma Hoe Word Ik een New Yorkse Vrouw? Teffens ferfong se Renate Verbaan yn it twadde seizoen fan Beauty & de Nerd. Mei't se yn dy snuorje sels swier wie, presintearre Maasland yn 2008 ek it programma Hoe Word Ik Mama in Amsterdam-Zuid? Dêrnjonken wie se sûnt 2007 geregeldwei ynfalster foar Albert Verlinde yn 'e rabbersrubryk RTL Boulevard. Yn 2011 makke Maasland har akteardebút as de feninige Carla yn 'e BNN-rige Walhalla, wylst se begjin datselde jiers by RTL5 it programma Wie Is de Reisleider? presintearre en yn it neijier op 'e sneup gie nei aventoerkes yn Hoe Houd Ik het Spannend?
Yn juny 2012 waarden geroften dy't doe al in hoartsje giene oer in mooglike oerstap fan Maasland nei SBS6 befêstige. Hja joech dêrfoar as redens it brekme oan nije programma's op RTL5. Fan septimber ôf wie se op SBS6 te sjen, dêr't se ûnderdiel útmakke fan it presintaasjetiim fan 'e lette edysje fan Shownieuws. Fierders krige se de presintaasje fan it programma Menu van Oranje. Yn 'e simmer fan 2013 wie Maasland fierders te sjen yn it tsiende seizoen fan Paul de Leeuw syn show Ranking the Stars.
Priveelibben
Maasland en har freon Pepijn Padberg krigen yn 2008 harren earste bern. Yn desimber 2009 waard lykwols bekend dat se útinoar wiene. Neitiid hie Maasland fan septimber 2010 oant febrewaris 2011 in relaasje mei Johnny de Mol. Yn septimber 2011 waard bekend dat se in relaasje oangien wie mei in tsien jier jongere bedriuwsjurist dy't fan Pieter hiet. Op 16 april 2012 die Maasland der lykwols sels yn it programma RTL Boulevard tynge fan dat se dy relaasje ferbrutsen hie om't se fûn dat de ferskillen tusken har en Pieter te grut wiene, net sasear wat har âldens oangie, mar mear op it mêd fan 'e libbensfaze dêr't se yn sieten.
Swarte humor
Swarte humor beslacht sokke dingen mei de gek, sadat se fermaaklik wurde. Der bestiet, wat dat oangiet, in beskate oerienkomst mei it synisme, dat utering jout oan in negative hâlding tsjin (in part fan) de maatskappij oer. Under normale omstannichheden wurdt humor oer sokke deprimearjende tema's ôfkard of tsjûget it fan wansmaak. In soad minsken dy't gebrûk meitsje fan swarte humor besykje by harren publyk in gefoel fan ûnnoflikens op te roppen of de minsken simpelwei te shockearjen. Op it juste momint en ûnder de goede omstannichheden kin swarte humor lykwols ek helpe om spannings wei te nimmen of leed te relativearjen. Trochdat elts yndividu oare morele en etyske grinzen hat, is de reäksje fan it publyk net altyd yn te skatten.
Dixie Chicks
De Dixie Chicks is in Amerikaanske countryband dy't ek muzyk út oare sjenres op syn namme brocht hat en dy't bestiet út trije leden: de susters Martie Erwin Maguire en Emily Erwin Robison en lead-sjongster Natalie Maines. De namme fan 'e band is opmakke út Dixie, in oantsjutting foar it Amerikaanske Suden, en chick, in Amerikaansk-Ingelsk sprektaalwurd dat "fanke" betsjut. De namme soe sadwaande oerset wurde kinne as "Fammen út it Suden" of "Súdlike Fammen". En dat kloppet, want de bandleden komme allegear út it súdlike Teksas. De Dixie Chicks hiene oant 2012 13 Grammy Awards wûn, en binne sûnt 2013 de bêst ferkeapjende frouljusband en countryband fan Amearika.
Skiednis
De band waard yn 1989 oprjochte yn it Teksaanske Dallas, en bestie oarspronklik út fjouwer leden (Maines kaam der pas yn 1995 by). De earste seis jier wiene de Dixie Chicks in echte bluegrass-band en hiene se net folle súkses. Se toerden troch Amearika om op te treden op 'e bluegrass-festivals en yn lytse sealen, sûnder dat se de belangstelling wisten te lûken fan in grut muzyklabel. Nei't ien bandlid ôfheakke wie, de lead-sjongster ferfongen wie, en se kwa repertwaar justjes mear opskood wiene nei de mainstream-countrymuzyk, krigen se al rillegau in grutte kliber fans, te begjinnen mei de hits út 1998 There's Your Trouble en Wide Open Spaces. Yn 'e jierren dêrnei ûntjoegen de Dixie Chicks harren ta ien fan 'e populêrste countrybands fan 'e Feriene Steaten, wêrby't se krekt as oare country-artysten (lykas Shania Twain en Taylor Swift) wat langer wat mear opskoden yn 'e rjochting fan 'e popmuzyk, al ferleagenen se de country nea hielendal.
Yn 2003 kamen de Dixie Chicks yn it nijs doe't Maines, tsien dagen foar de Amerikaanske ynfaazje fan Irak, by in konsert yn Londen sei: "Wy wolle dizze oarloch, dit geweld, net, en wy skamje ús dat de presidint fan 'e Feriene Steaten George W. Bush út Teksas komt." Dy útspraak waard troch de Ingelske fans mei lûd jûchhei ûntfongen, mar yn 'e Feriene Steaten kearde in grut part fan harren efterban him tsjin harren; konserten fan 'e Dixie Chicks waarden boykotte, op 'e radio en tillefyzje waarden se oanfallen troch konservative presintators, harren sponsor Lipton ferbriek syn kontrakt, as ûnderdiel fan in demonstraasje waarden grutte oantallen Dixie Chicks-cd's publyklik ferneatige mei in bulldozer, en Maines krige sels deabedrigings. Se waard troch harren produsint twongen om har yn it iepenbier har ûntskuldigings oan Bush te meitsjen, mar dat koe de opskuor net delbêdzje. Oare sjongers, lykas Bruce Springsteen en Madonna, sprongen foar de Dixie Chicks yn 'e bresse, mar yn 'e countrymuzykhoeke bleau it alderheislikste stil. De iennichste útsûndering dêrop wie countryfeteraan en leginde Merle Haggard, dy't sei dat er dizze reäksje op it gebrûk fan frije mieningsutering in mislediging fûn fan alle Amerikanen dy't yn it ferline sneuvele wiene foar frijheid en demokrasy.
Tsjin 2012 hiene de Dixie Chicks 13 Grammy Awards (de wichtichste Amerikaanske muzykpriis) wûn, wêrûnder fiif allinnich al yn 2007 foar it album Taking the Long Way, dat bekroane waard mei de Grammy Award foar album fan it jier, en in nûmer dêrfan, Not Ready to Make Nice, dat as single útbrocht waard. Yn Not Ready to Make Nice kanten de Dixie Chicks harren op 'e nij oan tsjin 'e fiergeande krityk dy't se sûnt 2003 oer har hinne krigen hiene; de titel bestjut safolle as "net ree om ús derûnder del te jaan". Yn maaie 2013, doe't se 30½ miljoen albums ferkocht hiene (wêrfan 27,2 miljoen yn 'e Feriene Steaten), wiene se de bêst ferkeapjende frouljusband en countryband fan Amearika wurden sûnt soks fan 1991 ôf byholden wurdt.
Tochtsleat (Súdwest-Fryslân)
De Tochtsleat is in feart yn de gemeente Súdwest-Fryslân. De feart rint fan de buorskip Lippenwâlde besuden De Hommerts bylâns de N 354 nei it noarden. Krekt foarby it eastliker lizzende Annewiel komt de sleat út by de Hofdyk.
De namme Tochtsleat jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Tochtsloot.
Martine Bijl
Martine Catharina Maria Bijl (Amsterdam, 19 maart 1948 – Maarssen, 30 maaie 2019) wie in Nederlânske sjongster, aktrise, skriuwster, presintatrise en kabaretiêre.
Bijl sette ek musicals en televyzjekomeedjes oer, wie faak te sjen as panellid yn televyzjeprogrammas en trede op yn teaters mei har personalityshows. Se skreau en yllustrearre ferhalen foar bern. Ek wie se produsint fan in rige grammofoanplaten mei ferhalen fan Walt Disney.
Tredde Alvestêdetocht
De Tredde Alvestêdetocht wie de tredde offisjele edysje fan 'e Alvestêdetocht op redens, dy't ferriden waard op 27 jannewaris 1917. Dizze reedriderstocht waard organisearre troch de Feriening De Fryske Alve Stêden. Winner wie, krekt as by de Twadde Alvestêdetocht yn 1912, Coen de Koning út Arnhim, mei in tiid fan 9 oeren en 53 minuten.
Ynskriuwing
De Feriening De Fryske Alve Stêden hie eins de Tredde Alvestêdetocht ferride wollen yn 1914. It frear goed dat jiers, dat, optimistysk as de feriening yn syn begjinjierren wie, hie men de ynskriuwing alwer iepensteld. De tocht soe heve op 26 jannewaris. Der kamen dy deis 60 wedstrydriders en 62 toertochtriders opdaagjen, mar mei't it hommels teiwaar waard, moast de tocht in pear oeren foar de start ôflast wurde om't it te gefaarlik wie. Letter dyselde winter waard it him ek net mear, en yn 'e winters fan 1914 op 1915 en fan 1915 op 1916 lei der amper iis. Pas yn 'e winter fan 1916 op 1917 koe it mei de Tredde Alvestêdetocht útein. Der skreaune har doe 42 wedstrydriders en 108 toertochtriders yn.
Wedstryd
Coen de Koning út Arnhim, dy't de Twadde Alvestêdetocht yn 1912 wûn hie, wie op 'e nij fan 'e partij en al yn 't foar waard er sjoen as de grutte favoryt om ek dizze edysje op syn namme te skriuwen. Sels seid er tsjin in oare wedstrydrider, Jan Ferwerda út Kampen, dy't him yn 1912 sûnder bewiis fan falskspyljen beskuldige hie, dat er winne of stjerre soe. Lykas by alle iere Alvestêdetochten it gefal wie, waard de rûte tsjin 'e klok yn riden, dus fan Ljouwert earst nei Dokkum.
Nei de start, om 6.20 oere op 27 jannewaris 1917 yn Ljouwert, foarme him op it stik oer de Dokkumer Ie nei Dokkum in kopgroep, dy't bestie út De Koning, Sjoerd Swierstra fan Offenwier en it duo Gerrit Zwijze en H. Krikke, dat ôfkomstich wie út Gramsbergen. Op 'e weromweis fan Dokkum sprinte De Coning lykwols by Swierstra wei, dy't op syn beurt de beide Sallanners wer efter him liet. Yn Frjentsjer hie De Coning in foarsprong fan 2 minuten op Swierstra opboud, en dy wist er neitiid noch fierder út te wreidzjen.
Yn Boalsert arrivearre De Koning al sà betiid, dat men dêrwei tillegrammen ferstjoerde nei de folgjende stêden, om't oars de kontrôleposten noch ûnbemanne wêze soene as De Koning dêr trochkaam. Yn Starum wie syn foarsprong op Swierstra oanwoeksen ta 20 minuten. Yn dy tiid waarden der noch gidsen ynset om 'e reedriders oer de Fryske marren te lieden, en De Coning keas dêrfoar in Jan Poepjes út. Dy bliek lykwols grutte muoite te hawwen om syn hege tempo by te hâlden.
Swierstra lei by Hylpen ek al 17 minuten foar op syn efterfolgers, en rûn dêrnei noch 7 minuten op De Coning yn. It slagge him lykwols net om syn efterstân foar de finish yn Ljouwert goed te meitsjen. De Coning wûn de Tredde Alvestêdetocht mei in rekôrtiid fan 9 oeren en 53 minuten. Swierstra kaam úteinlik 28 minuten letter binnen, op 10 oeren en 21 minuten. Tredde waard Gerlof van der Leij út Feinsum, mei in tiid fan 11 oeren en 4 minuten. Fan 'e 42 wedstrydriders wisten mar 9 man binnen twa oeren nei de winner oer einstreek te kommen; de oaren waarden dêrom neffens de jildende regels fan 'e tocht diskwalifisearre.
Toertocht
Fan 'e 108 toertochtriders dy't yn 1917 oan 'e Tredde Alvestêdetocht meidiene, hellen 83 de einstreek. Under harren wie de 24-jierrige Janna van der Weg fan Ousterhaule. Hoewol't hja net de earste frou wie dy't oan in Alvestêdetocht meidie (dy eare hie Jikke Gaastra by de Twadde Alvestêdetocht fan 1912), wie se wol de earste frou dy't de Alvestêdetocht útried. Van der Weg waard dêrfoar offisjeel huldige yn Stedsskouboarch De Harmony yn Ljouwert.
Petrus Adrianus Bergsma (1830-1915)
Petrus Adrianus Bergsma (Idaerd, 13 april 1830 - Ljouwert, 20 febrewaris 1915) wie in Nederlânske boargemaster fan Frysk komôf.
Bergsma wie in soan fan Petrus Adrianus Bergsma sr. en Antje Hepkes Geltema. Hy boaske oan Doetje Offerhaus (1832-1918), dochter fan Edo Johannes Offerhaus en Aafje Johanna van Sloterdijck. Harren soan Edo waard boargemaster fan It Bildt en Enschede.
Bergsma studearre rjochten oan de Universiteit Grins en waard abbekaat. Hy wie gemeentesekretaris (1858-1865) en dêrnei boargemaster fan Eaststellingwerf (1865-1870). Foar syn help ûnder de goalera-epidemy yn 1866 krige er in brûnzen medalje.
Hy ferhuze letter nei Ljouwert, dêr't er fan 1870 oant 1905 gemeentesekretaris wie. Hy stoar dêr yn de âldens fan 84 jier.
Carl Schenstrøm
thumb|right|Watt en Halfwatt op besite yn Nederlân, 1924 Carl Schenstrøm (Kopenhagen, 13 novimber 1881 - dêre, 10 april 1942) wie in Deensk toaniel- en filmakteur en komyk. De langliddige Schenstrøm wie de helte fan it koartswillich duo Fyrtaartet og Bivogen dat yn Nederlân bekend waard as Watt en Halfwatt; syn earste filmoptredens wiene yn stomme films.
San Sebastiano fuori le mura
De San Sebastiano fuori le mura ("Sint-Sebastiaan bûten de muorren"), of de San Sebastiano ad Catacumbas ("Sint-Sebastiaan op de katakombes"), is in basilyk yn Rome, Itaalje. Oant it jubileumjier 2000 wie de tsjerke ien fan de sân pylgertsjerken fan Rome. In soad pylgers hâlde lykwols noch jimmeroan de tradisjonele list oan, faaks fanwegen de katakomben en om't de ferfangende Santuario della Madonna del Divino Amore fierder fan it sintrum ôf leit.
Skiednis
De oarspronklik yn de earste helte fan de 4e iuw boude basilika is wijd oan Sint-Sebastiaan, in populêre romeinske martelder út de 13e iuw. De namme ad catacumbas ferwiist nei de katakomben fan Sint-Sebastiaan, dêr't de tsjerke op boud is, wylst fuori le mura sizze wol dat de tsjerke bûten de Aureliaanske Muorre boud is en te ûnderskieden is fan de San Sebastiano al Palatino op de Palatynske heuvel. Neffens de stiftingstradysje soene yn 258 ûnder de kristenferfolgings de katakomben tydlik brûkt wêze as plak foar de bysetting fan de oare hilligen dy't yn Rome it martlerskip ûndergongen, Petrus en Paulus, dêr't de oerbliuwsels fan letter oerbrocht waarden nei de basiliken dy't nei harren ferneamd waarden. Dat ferklearret de oarspronklike namme fan de tsjerke Basilica Apostolorum ("Basilyk fan de Apostels"). De wijing oan Sint-Sebastiaan datearret fan de 9e iuw.
Sebastiaan's oerbliuwsels waarden om 350 nei de tsjerke brocht. Yn 826 moasten de reliken út benaudens foar in Saraseenske oanfal oerbrocht wurde nei de Sint-Piter. By dy oanfal waard de tsjerke ferneatige. Under it pontifikaat fan Nikolaas I waard de tsjerke wer opboud, wylst it alter op fersyk fan de Sistersjinzers troch paus Honoarius III (1216–1227) op 'e nij oan de martelder wijd waard.
Jeltje van der Werf
Se ried har earste wedstriid yn 1870 yn Dokkum. Har earste wedstriid wûn se yn 1871 yn Aldtsjerk. In wike letter wûn se yndividueel yn Aldtsjerk en op 'en nij yn Ljouwert. Se hat dêrnei noch ferskate wedstriden wûn. Doe't se 24 wie, waard se de fluchste frou neamd. Yn dy snuorje troude se ek. Mar tweintich wiken nei it houlik ferstoar har man. As widdo wûn se mear as tûzen gûne oan prizejild en in pear prestizjeuze wedstriden. Van der Werf boaske fannijs yn 1887 oan Auke Bosma. It pear krige in soan en in dochter.
San Sebastiano fuori le mura
Skiednis
It tsjintwurdige gebou datearret foar in grut part út de 17e iuw. De bou waard yn opdracht fan kardinaal Scipione Borghese yn 1609 troch Flaminio Ponzio mei útein set en nei syn dea yn 1613 troch Giovanni Vasanzio foltôge
Ynterieur
It byld fan Sint-Sebastiaan by it alter yn de earste kapel oan de lofter kant is fan Giuseppe Giorgetti. Yn de "Kapel fan de Reliken", fuort oan de oare kant fan it skip, is in stien mei de fermiende foetôfdrukken fan Jezus, dy't yn ferbân brocht wurde mei it Quo vadis yn de Hannelingen fan Petrus. Ek is in pylk te sjen dy't Sint-Sebastiaan rekke hat, tegearre mei in diel fan de pylder dêr't de hillige oan fêstbûn wie wylst er de martlersdea ûndergong.
Jeltje van der Werf
Se die noch mei doe't hja 43 jier en al beppe wie. Se wenne yn dy tiid yn Feanwâlden. Doe't sy 60 jier wie, foel se by it reedriden. De blessuere wie earnstich en se moast in jier lang mei in stôk rinne.
San Sebastiano fuori le mura
Ynterieur
Ek it neamen wurdich is de Albani-kapel yn 1716 boud yn opdracht fan paus Klemens XI neffens in ûntwerp fan Carlo Maratta, Alessandro Specchi, Filippo Barigioni en Carlo Fontana en opdroegen oan paus Fabianus. Fabianus wie paus ûnder de ferfolgings fan keizer Desius. De boarstbylden fan de hillige apostels Petrus en Paulus fan Nicolò Cordier betinke de eardere patroanhilligen fan de tsjerke.
Hoogeveense Vaart
thumb|De rin fan de Hoogeveense Vaart thumb|De Hoogeveense Vaart by [[Meppel]] thumb|Ferlinge Hoogeveense Vaart by [[Zwartemeer]] De Hoogeveense Vaart of ek wol Hoogeveensche Vaart, mei de ferlinging Verlengde Hoogeveense Vaart, is in kanaal yn de Nederlânske provinsje Drinte dat fan it Meppelerdjip by Meppel oant de Dútske grins by Zwartemeer rint. It kanaal is 65 km lang en is CEMT-klasse II en hat in fardjipte fan 3,50 meter. Skippen mei in maksimum lingte fan 65 meter, in breedte fan 7,30 meter en mei in djipte fan 2,20 meter binne tastien. Der is net in soadberopsfeart, útsein dat er benammen grind, izer en keunstdong oer ferfierd wurdt.
In lyts part fan de Ferlinge Hoogeveense Vaart leit yn Dútslân, dêr't it Schöninghsdorf-Hogeveenkanaal neamd wurdt. Dat kanaal mûnet út yn it Súd-Noardkanaal yn Schöninghsdorf yn de gemeente Twist. Dat part fan 'e kanaal wurdt hjoed-de-dei net mear brûkt foar it farren en tsjinnet allinne noch foar it ôfwetterjen.
Skiednis
De ûnderrin fan it Alde Djip is fan de Midsiuwen ôf al brûkt as in farwei. Sa koe der bygelyks materiaal oanfierd wurde in pear hûndert meter benefter it Hûs fan Echten. Dy ûnderrin waard al fan 'e earste fearns iuw fan de santjinde iuw ôf brûkt foar it ferfieren fan turf, doe't Jan van Buijren mei it turfstekken úteinsette yn it Legefean. Roelof van Echten naam dy turfstekkerij oer. Der binne yn 1627 twa fallaten yn de ûnderrin te sjen. Om 1632 hinne waard it part tusken Echten en Hoogeveen groeven en der waarden fallaten ynsetten. Dat barde yn opdracht fan de Kompanjy fan de 5000 Moargen. Doe koe men prate fan de Hogeveense Vaart (Hogeveenske feart), om't der no in feart lei oant Hogeveen. Dy rûn fan Hogeveen, besuden it Hûs fan Echten, nei Meppel, dêr't it yn it Meppelerdjip útmûne. Yn 1637 wie de feart lykwols noch net klear. It trasee tusken Meppel en Echten folge foar it grutste part de rin fan it Alde of Echtenske Djip. Oant it wider meitsjen fan it kanaal yn de santiger en tachtiger jierren fan de tweintichste iuw wiene der lykwols noch reedlik soad bochten yn de rin.
Ferlinging
Nei't de provinsje en de belanghawwende gemeenten oandielen yn de maatskippij stutsen hiene en dêropta in provinsjale subsydzje tasein waard, waarden mei de wurksumheden noch yn datselde jier úteinset. Yn 1856 waard de kommisje sa fierhinne feroare, dat de maatskippij dien krige fan it graven fan in kanaal nei Coevorden en fan in eventueel feroarjen fan de wetterlieding nei Beilen yn in skipfeartkanaal. Doe't yn 1858 it kanaal sa'n 2800 jellen fan de fean Noard- en Súdbarge ôf wie, kaam de kommisje mei it foarstel om yn 8 jier, nei't it kanaal it fean berikt hie, it yn eastlike rjochting 6400 jellen te ferlingjen, en út dat ferlingjen in sydtakke nei it Amsterdamscheveld te graven, troch te graven oant de Hannoverske grins. Yn 1860 waarden de oerbleaune 2800 jellen dien makke, en waard it kanaal noch 400 jellen yn it fean ferlinge. Op 5 deimber fan dat jier fear it earste skip dy't mei turf laden wie, oer it kanaal. Yn 1861 waard al it wurk ta it ferlingjen yn it fean fan Noard- en Súdbarge, en fan de sydtakkke nei it Amsterdamscheveld foltôge. Yn 1863 waard it kanaal mei noch 1950 jellen ferlinge.
De streek dêr't de Ferlinge Hoogeveense Vaart trochhinne rint, ûntwikkele him en der ûntstiene stikmannich nije feankoloanjes lykas Noordscheschut, Nieuweroord, Geesbrug en Bumaveen (hjoed-de-dei Nij-Amsterdam en Feanoard).
Ahmed Aboutaleb
Ahmed Aboutaleb (Berbertalen: ⴰⵃⵎⴻⴷ ⴰⴱⵓⵟⴰⵍⴻⴱ, Arabysk: أحمد أبو طالب); Beni Sidel, Marokko, 29 augustus 1961) is in Nederlânsk politikus fan de Partij fan de Arbeid (PvdA) en sjoernalist. Hy is sûnt 5 jannewaris 2009 boargemaster fan Rotterdam.
Jonkheid en karriêre
Ahmed Aboutaleb is fan Riffynsk Berbersk komôf. Hy waard berne as in soan fan de Sûnityske imaam yn in lyts doarp, Beni Sidel, yn de provinsje Nador yn it Rifberchtme. Doe't er 15 jier âld wie, ferhuze er mei syn mem en bruorren yn 1976 nei Nederlân. It foel him rillegau op dat er oars wie as oare bern. Yn in ynterview sei er: "Ik wie sa oars, ik woe leare, ik woe alles graach witte"
Ahmed Aboutaleb studearre op ferskate skoallen en hy studearre elektrotechnyk mei in spesjalisaasje yn tillekommunikaasje. Op de Hegere Technyske Skoalle slagge er en krige er in Bachelor of Engineering.
Nei't er slagge wie, fûn er wurk as ferslachjouwer foar Veronica-TV, NOS-Radio en RTL Nijs. Dêrnei wurke er as parsefoarljochter op it Ministearje fan Wolwêzen, Folkssûnens en Kultuer en by de Sosjaal-Ekonomyske Rie. Yn 1998 waard er direkteur fan it platfoarm Forum, dat warber is op it mêd fan multykulturalisme. Dêrnei waard er amtner fan de gemeente Amsterdam.
Polityk
thumb|left|Ahmed Aboutaleb mei [[Job Cohen, boargemaster fan Amsterdam op 3 febrewaris 2010]] Yn jannewaris 2004 folge Ahmed Aboutaleb Rob Oudkerk op as wethâlder yn Amsterdam, om't dy yn in skandaal tangele wie.
Doe't de PvdA yn 2007 in part fan de nije koälysje yn it kabinet-Balkenende IV waard, waard Aboutaleb frege oft er steatssiktaris fan it Ministearje fan Sosjale Saken en Wurkgelegenheid wurde woe.
Aboutaleb en in oare steatssiktaris, Nebahat Albayrak, dy't fan Turksk komôf is, smieten argewaasje op by Geert Wilders en syn partij, om't dy fûn dat ministers net twa nasjonaliteiten hawwe kinne. Aboutaleb hat twa nasjonaliteiten: de Nederlânske en de Marokkaanske.
Oersetter
Aboutaleb is ek in warber dichter, benammen yn Arabyske gedichten. Hy sette it dichtwurk fan Adunis oer, dy't de meast ferneamde dichter yn de Arabyske taal is, dy't hjoed-de-dei libbet, en dêr't der mar in bytsje fan yn it Nederlânsk oerset is.
Persoanlik
Ahmed Aboutaleb is troud en hat trije dochters en in soan. Hy wennet yn de Rotterdamske wyk Kralingen.
Winchester (gewear)
Winchester is in merknamme en in oerkoepeljende beneaming foar in searje populêre hefboomladende repeteargewearen, dy't produsearre waarden troch de Amerikaanske Winchester Repeating Arms Company út New Haven. De earste Winchester wie de Winchester Model 1866 út 1866, dy't in ferbettere ferzje wie fan it Henry-gewear út 1860. It wie ien fan 'e ierste repeteargewearen. It twadde model, de Winchester Model 1873, wie noch folle súksesfoller. It wie ien fan 'e fjoerwapens dy't yn it bysûnder bydroegen ta de kolonisaasje fan it Wylde Westen, yn 'e mande mei de Colt .45-revolver, en it krige sadwaande de bynamme "The Gun that Won the West". It populêrst fan allegear wie de Winchester Model 1894, in nij ûntwerp fan John Browning, dat rûnom foar de jacht brûkt waard. Dêrfan waarden mar leafst 6 miljoen eksimplaren ferkocht foar't de produksje yn 2006, nei 112 jier, stillein waard. Yn 2010 naam de Japanske Miroku Corporation de Winchester Model 1894 fannijs yn produksje.
Winchester hefboomrepeteargewearen
De ierste Winchesters wiene hefboomrepeteargewearen mei in buisfoarmich magazyn ûnder de loop. Patroanen koene dêrút werladen wurde troch de hefboomwurking fan in twadde bûgel efter de trekkerbûgel ûnder de kolf. Sokke Winchester-gewearen waarden makke yn njoggen oanhâldend ferbettere modellen:
Winchester ienskotsgewear
De Winchester Repeating Arms Company makke mar ien ienskotsgewear, de Winchester Model 1885 Ienskotsgewear. It wapen waard yn 1885 yntrodusearre nei in ûntwerp fan John Browning út 1878, mei as doel om oan 'e groeiende fraach nei sa'n wapen te foldwaan dy't ûntstie troch de popularisaasje fan it sportsjitten. De Winchester Model 1885 Ienskotsgewear bleau yn produksje oant 1920.
Winchester skoattelgewearen
Yn it Ynterbellum ûntstie der in foarkar foar skoattelgewearen ynstee fan hefboomgewearen, om't sokke gewearen út in fjouwerkantige patroanhâlder wei laden wurde koene mei de mear avansearre Spitzer-kûgels. Yn sokke útnimbere patroanhâlders lizze de kûgels nammentlik opsteapele. Yn buismagazinen koene de spitsfoarmige Spitzer-kûgels om feilichheidsredens net laden wurde om't se dêr yn 'e lingterjochting efterinoar lizze, en it gefaar bestiet dat de iene kûgel by ûngelok de foarlizzende kûgel ôfgean litte kin. Sadwaande kamen skoattelgewearen, lykas it Dútske Gewehr 98 fan Mauser en de Amerikaanske M1903 Springfield mear yn 'e moade, ek al gie it útsmiten fan 'e ôfsketten patroan en it ynbringen fan 'e nije patroan yn 'e keamer by sokke wapens eins stadiger as by hefboomrepeteargewearen. Om mei te profitearjen fan 'e feroarjende merk begûn Winchester him doe mear ta te lizzen op 'e produksje fan skoattelgewearen. De wichtichste skoattelgewearen fan Winchester wiene:
Winchester semy-automatyske gewearen
Fan 'e iere tweintichste iuw ôf produsearre Winchester fierders semy-automatyske gewearen, wêrmei't it bedriuw in pionier wie. Modellen wiene:
Winchester repetearjachtgewearen
Winchester produsearre ek ferskate modellen repetearjende jachtgewearen:
A.J. Applegate
A.J. Applegate, echte namme ûnbekend (Massapequa (New York), 23 septimber 1989), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan mingd Dútsk-Italjaansk etnysk komôf. Har artystenamme wurdt ek wol stavere as AJ Applegate of soms as Ajay Applegate, en yn it ferline hat hja ek wol gebrûk makke fan 'e skûlnamme Kaylee Evans. Applegate sette yn 2012 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile sûnt yn frijwat films. Yn 2015 wûn se in AVN Award, en se hat noch foar in stik as tsien oaren nominearre west.
Pornokarriêre
Yn 2008, doe't se 19 jier wie, waard Applegate stripper yn 'e Gold Club, in stripklub yn Hartford (Konnektikut). Letter wurke se ek as neakenmodel en fetysjmodel. Yn 2012 makke se mei 22 jier har har debút yn 'e Amerikaanske pornoyndustry, wêrby't se yn 't earstoan gebrûk makke fan 'e skûlnamme Kaylee Evans. Har earste sêne makke se foar de webside I Know That Girl fan Mofos.com, en hie as titel Big Butt Bouncing. Doe't se lykwols gewaar waard dat sawol de foarnamme Kaylee as de efternamme Evans yn 'e pornoyndustry rûnom foarkamen, neamde se harsels om ta A.J. Applegate, 'A.J.' om't se foarnammen moai fynt dy't sawol manlik as froulik wêze kinne, en 'Applegate' om't har gauris ferteld wurdt dat se op Hollywoodstjer Christina Applegate liket.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hie Applegate ein 2016 yn mear as 320 pornografyske films spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Zero Tolerance, Jules Jordan Video, Evil Angel, Penthouse, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Hustler Video, Elegant Angel, Digital Playground, Adam & Eve, Diabolic Video, Digital Sin, New Sensations en Devil's Film. Dêrnjonken hat se ek wol wurke foar minder bekende filmstudio's, lykas Girlfriends Films, Pure Play Media, Mile High Media, Metro, West Coast Productions en Third Degree Films. Fierders hat Applegate ek in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder BangBros, Reality Kings, Brazzers en Naughty America.
Nei eigen sizzen is Applegate fan doel om sa lang mooglik yn 'e pornoyndustry aktyf te bliuwen en úteinlik milfpornografy te meitsjen. Yn 2015 wûn se in AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld) yn 'e kategory bêste groepsekssêne, en dêropta hat se noch foar in stik as tsien oare AVN Awards nominearre west. Fierders wûn se yn 2014 en 2016 in XRCO Award. Njonken har aktearwurk hat Applegate yn 2016 foar de studio Girlfriends Films ek in pornofilm regissearre, mei as titel AJ's Angels. Hja hat oanjûn dat hja hopet yn 'e takomst in eigen produksjestudio begjinne te kinnen. Fierders folge se fan 2013 ôf in oplieding ta fitnesstrener, dy't se yn 2014 mei goed gefolch ôfrûne.
Provinsjale wei 351
De dyk is in twabaansdyk. Tusken Urk en Makkingea is de dyk in gebietsûntslutingsdyk mei bûten de beboude kom in maksimumfaasje fan 80 km/o. Tusken Makkingea en Easterwâlde is de dyk in streamwei (autowei) mei in maksimumfaasje fan 100 km/o.
It Oeriselske part fan de dyk tusken Slikenboarch en De Kúnder rint by de âlde Suderseedyk del. Hjoed-de-dei rint de dyk op dat part op de dyk tusken de rivieren de Tsjonger oan de westkant en de Linde oan de eastkant.
De dyk hjit yn Flevolân: Urkerweg, Hannie Schaftweg, Espelerweg, Muntweg en Kuinderweg. Yn Oerisel hjit de dyk: Slijkenburgerweg en yn Fryslân hjit de dyk: Pieter Stuyvesantweg, Om den Noort, Stellingenweg, De Weeme en Bovenweg.
Provinsjale wei 369
De provinsjale wei 369 (N369) is in provinsjale wei yn de gemeenten Achtkarspelen en Smellingerlân. De dyk ferbynt de N31 by Drachten mei de N355 besuden Twizel. Besuden Koatstertille rint er oer in brêge oer it Prinses Margrietkanaal hinne.
De dyk is oer de gânse lingte in twastripe-gebietsûntslutingsdyk mei in maksimumfaasje fan 80 km/o. Yn de gemeente Smellingerlân hjit de dyk Litswei en Foudenswei, yn de gemeente Achtkarspelen hjit er Langewyk en It Jachtfjild, Betonwei, Landyk, Hege Dyk en Koaten.
Grammis
De Grammis of de Grammis Awards binne in groep Sweedske muzykprizen dy't elts jier útrikt wurdt foar de as bêste beoardiele prestaasjes op it mêd fan 'e Sweedske en ynternasjonale popmuzyk en klassike muzyk fan it foargeande jier. Dizze prizen waarden foar it earst takend yn 1969, mar yn 1972 waarden se opheft, om yn 1987 wer nij libben ynblaasd te wurden. De takenning en útrikking wurdt fersoarge en organisearre troch de IFPI Sweden yn gearwurking mei it deiblêd Expressen. De útrikkingsseremoanje wurdt yn 'e regel yn febrewaris yn 'e Sweedske haadstêd Stokholm holden. De Grammis wurde beskôge as de wichtichste Sweedske muzykpriis, en as ekwifalint fan 'e Amerikaanske Grammy Awards, dêr't de namme nei ferwiisd.
Swimmen op de Paralympyske Simmerspullen 1996
thumb|rjochts|200px|[[Priya Cooper winnares 100 m rêchslach klasse S8]] De Xe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1996 yn Atlanta, yn de Feriene Steaten hâlden.
Manlju
{| width=60%
4 x 100 m Frije Slach S7-10
{| width=60%
Froulju
{| width=60%
4 x 100 m Frije Slach B1-3
{| width=60%
4 x 50 m Wikselslach S1-6
{| width=60%
Skien (Noarwegen)
Skien is in stêd en gemeente yn de provinsje Vestfold og Telemark yn Noarwegen. Gemeenten yn de omkriten binne Porsgrunn, Siljan en Larvik. Dichtbij ligt het meer Norsjø. Skien is de haadstêd fan Telemark en sit fan ien fan de seis Lagmannsretter (gerjochtshoven), yn Noarwegen.
Sault Ste. Marie (Michigan)
'''Sault Ste. Marie' is (útspr.: [su: se:nt mə'ɹi:], likernôch: "sûû seent m'rii"; Odjibwe: Bahweting'') is in stêd yn it noarden fan 'e Amerikaanske steat Michigan, dy't tsjin 'e grins mei Kanada oan leit. It is it haadplak fan it omlizzende Chippewa County. De stêd waard yn 1668 stifte en is dêrmei de âldste permanint bewenne delsetting fan Michigan en de op twa nei âldste stêd fan Noard-Amearika bewesten de Appalachen. Neffens in offisjele skatting út 2012 hie Sault Ste. Marie doe rom 14.000 ynwenners, wêrmei't it de twadde stêd fan it tinbefolke skiereilân Opper-Michigan is. Sault Ste. Marie yn Michigan moat net betize wurde mei de oanswettende (en gruttere) susterstêd Sault Ste. Marie yn 'e Kanadeeske provinsje Ontario.
Skiednis
Oarspronklik waarden de omkriten fan Sault Ste. Marie bewenne troch de Odjibwe-Yndianen. Yn 1668 stiften de Frânske misjonarissen Claude Dablon en Jacques Marquette op dit plak in jezuïtyske missypost, dy't it begjin foarme fan 'e moderne stêd. Sault Ste. Marie is sadwaande it âldste permanint bewenne plak yn 'e steat Michigan en de op twa nei âldste stêd westlik fan 'e Appalachen. Yn 1671 fûn yn Sault Ste. Marie in gearkomste plak fan lânseigen opperhaden wêrby't de Frânske amtner Simon-François Daumont de Saint-Lusson it hiele gebiet fan 'e Grutte Marren yn besit naam út namme fan kening Loadewyk XIV.
Yn 'e achttjinde iuw ûntjoech Sault Ste. Marie him ta in wichtich sintrum fan 'e lukrative pelshannel. Nei 1763, doe't it gebiet yn Britske hannen kaam, waard de delsetting in foarpost fan 'e Noardwestlike Kompanjy, wêrfan't it haadkertier yn Montreal fêstige wie. As resultaat fan 'e hannel kloften yn Sault Ste. Marie Odjibwe, Ottawa, Mety en blanken gear. Der ûntstie in maatskippij mei twa stannen, wêrby't rike keaplju en de lieders fan 'e Odjibwe de hegerein foarmen. Doe't de Feriene Steaten oan 'e ein fan 'e Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch, yn 1783, selsstannich waarden, kaam Opper-Michigan op papier by it nije lân te hearren, mar troch dizenige formulearrings yn it fredesferdrach koene de Britten harren oanhâldende oanwêzigens dêre rjochtfeardigje.
Nei in nije Britske nederlaach yn 'e Oarloch fan 1812 kaam Opper-Michigan yn 1817 úteinlik dochs foargoed yn Amerikaanske hannen. De Amerikanen ferbeaen Kanadeeske pelskeaplju om noch op harren gerjochtichheid te kommen, wat de hannel slim beneidiele en de koheezje fan 'e ekonomy fan 'e krite ferbriek. De grins kaam boppedat midden yn 'e rivier de St. Marys te lizzen, sadat de delsetting Sault Ste. Marie midstwa snien waard, mei't de iene helte yn Kanada en de oare helte yn 'e Feriene Steaten kaam te lizzen.
Doe't yn 1825 it Earykanaal yn 'e steat New York reekaam, sadat der in direkte skipfeartferbining tusken de stêd New York en de Grutte Marren ûntstie, hie dat dramatyske gefolgen foar Sault Ste. Marie. De delsetting waard suver oerspield troch blanke kolonisten út it Easten, dy't troch har nûmerike oermacht de kosmopolityske kultuer fan 'e iere kolonisten al rillegau tesmoarden. De nijynkommelingen stiene boppedat oer it algemien in stik rasistysker foar de Yndianen en de Mety oer. Fanwegen de streamfersnellings yn 'e St. Marys wie Sault Ste. Marie lange tiid in knelpunt foar de skipfeart oer de Grutte Marren, dêr't fracht oer lân om 'e streamfersnellings hinne droegen (of mei boat en al deromhinne sleept) wurde moast. Yn 1855 waarden de earste slûzen oanlein, dy't fan grut belang foar de pleatslike ekonomy wiene.
Yn 1887 krige Sault Ste. Marie stedsrjochten. Yn 1900 iepene de Northwestern Leather Company der in leartouwerij, dêr't lear makke waard foar de fabrikaazje fan fuotark. Oant dat fabryk yn 1958 tichtgie, soarge it foar in protte wurkgelegenheid yn 'e stêd. Under de Grutte Depresje liet Sophia Nolte Pullar yn 1938 $70.000 nei foar de bou fan it Pullar Community Building, dat yn 1939 iepengie. Dat publyk tagonklike gebou omfieme û.m. binnendoariisbaan mei keunstiis, dat doedestiden in revolúsjonêr konsept wie. De iisbaan bestiet noch altyd, en is no eigendom fan 'e gemeente.
VHS
VHS (in ôfkoarting foar Video Home System) is in standert foar it opnimmen en ôfspyljen fan fideo's op fideokassettes yn in fideorecorder. It systeem, dat in horizontale byldresolúsje fan 240 byldlinen hat, waard oan it begjin fan 'e 1970-er jierren yn Japan ûntwikkele troch JVC. It waard dêre ynfierd op 9 septimber 1976. Yn 'e Feriene Steaten fûn de ynfiering yn 1977 plak, en yn 'e rest fan 'e wrâld yn 'e jierren dêrnei.
Sault Ste. Marie (Michigan)
It besjen wurdich
De skipfeart oer de Grutte Marren omsylt de streamfersnellings yn 'e rivier de St. Marys, dêr't Sault Ste. Marie syn namme oan tanket, troch in stelsel fan grutte slûzen, dat de Soo Locks hjit. Dat is it drokste kanaal fan 'e wrâld as men neffens tonnaazje rekkenet. De grutste skippen dy't troch de slûzen passe, binne 300 m lang by 32 m breed. Lytsere skippen en de plezierfeart brûke it fierhinne ferâldere Kanadeeske Sault Ste. Mariekanaal. De wurking fan 'e Soo Locks lûkt in protte toeristen.
Sault Ste. Marie is fierders it plak dêr't op jierlikse basis de International 500-race mei sniescooters holden wurdt. De namme fan dy wedstryd wurdt faak ferkoarte ta de I-500 (útspr. "Aai"-five hundred). Dit evenemint, dat ynspirearre is troch Indianapolis 500-autorace, bestiet sûnt 1969 en lûkt belangstellenden út 'e hiele Feriene Steaten en Kanada.
VHS
Yn 't earstoan wiene der ferskate systemen foar fideokassettes. Njonken VHS bestiene ek Video 2000, dat ûntwikkele wie troch Philips, en Betamax, in útfining fan Sony. Yn 'e 1970-er en iere 1980-er jierren late dat ta de saneamde fideobânsysteemoarloch. Hoewol't it systeem fan Philips kwalitatyf better wie, moast it wike foar de beide Japanske systemen, dy't mear ynfloed hiene. Uteinlik treau VHS ek Betamax út 'e merk en kaam it út 'e striid as it dominante (en nei ferrin fan tiid iennichst oerbleaune) fideobânsysteem. Yn 1987 kaam der in ferbettere ferzje op 'e merk ûnder de namme Super-VHS of S-VHS. Foar kamera's waard in fariant mei lytsere kassettes brûkt, VHS-C.
Sault Ste. Marie (Michigan)
Demografy
Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Sault Ste. Marie yn 2012 in befolking fan 14.194 minsken. De Kanadeeske susterstêd Sault Ste. Marie is folle grutter en hat goed 75.000 ynwenners. Mei-inoar foarmje de beide plakken in lytse stêdekloft mei yn totaal in befolking fan krapoan 90.000 minsken. Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Sault Ste. Marie (Michigan) 13,9% âlder as 65 jier en 21,3% jonger as 18 jier. Fierders bestie 45,5% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst yn 2000 17,5% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe, ynkl. 19,6% fan 'e minsken yn 'e leeftydskategory ûnder de 18.
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 73,3% blanken; 17,7% Yndianen; 1,5% Latino's; 0,9% Aziaten; 0,7% swarten; 5,9% oaren of fan mingd etnysk komôf. Dat it persintaazje Yndianen safolle heger leit as it Amerikaanske gemiddelde komt trochdat in grut diel fan it Sault Ste. Marie Yndianereservaat fan 'e 44.000 leden tellende Sault Ste. Marie Stamme fan Tsjippewa Yndianen fan Michigan binnen de beboude kom fan 'e stêd Sault Ste. Marie leit. De Yndiaanske ynwenners fan 'e stêd binne dan ek yn grutte mearderheid etnyske Odjibwe (Ojibwe), dy't ek wol Tsjippewa (Chippewa) neamd wurde.
Klimaat
Sault Ste. Marie hat in fochtich lânklimaat, mei waarme simmers en kâlde, snieïge winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 24,6 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat –5 °C. Rekôrtemperatueren dy't yn Sault Ste. Marie fêstlein waarden, wiene 37 °C en –38 °C. De stêd kriget jiers trochinoar 836,8 mm delslach, mei dêrûnder oer it hiele winterhealjier ferdield 305,8 sm snie.
VHS
Hoewol't VHS-fideobannen oer de hiele wrâld brûkt waarden, koene Jeropeeske bannen troch ferskillen yn it tillefyzjesysteem ornaris net ôfspile wurde yn Amerikaanske fideorecorders en oarsom. Dat kaam om't yn Jeropa, útsein Frankryk, it tillefyzjesinjaal PAL brûkt waard, wylst yn 'e Feriene Steaten it NTSC-sinjaal yn gebrûk wie, wylst boppedat it ljochtnet dêre in oare frekwinsje hie. Der waarden lykwols beskate spesjalisearre fideorecorders makke dy't mei beide systemen en soms ek mei it Frânske SECAM-systeem omgean koene.
Yn 'e 1990-er jierren kamen de earste optyske skiven yn gebrûk, dy't in bettere (digitale) byldkwaliteit beaen as de (analoge) fideobannen. De ierste foarm fan dat nije formaat, de LaserDisc, liet men yn Jeropa oer it algemien links lizze, mar waard ûnbidige populêr yn Japan en wie ek ridlik gongber yn 'e Feriene Steaten. Troch de yntroduksje fan 'e dvd, yn 1996, dy't wol oer de hiele wrâld yn gebrûk kaam, rekke it neitiid mei VHS stadichoan yn it neigean. Tsjin 2008 hie de dvd VHS folsein ferfongen as it medium foar ôfspyljen en opnimmen fan fideobylden. De lêste produsint fan VHS-fideo-apparatuer, it Japanske Funai, hold dêr yn july 2016 mei op.
Johannes Hillarius van der Heide
Johannes Hillarius van der Heide (De Jouwer, 9 maaie 1913 – Zeist, 23 juny 1983) wie in Nederlânske boargemaster.
Van der Heide waard berne as soan fan drogist Gerrit van der Heide (1871-1931) en Marijke de Jager (1877-1944). Hy begûn syn karriêre op de gemeentesiktarij fan Willeskop dêr't syn lettere skoanheit, Joannes Bernardus Kemme, boargemaster wie. Dêrnei wurke hy by de gemeentesiktarij fan Monster dêr't er it brocht ta adjunkt-kommys oant er yn desimber 1946 beneamd waard ta boargemaster fan de gemeenten Haarzuilens en Vleuten. Yn 1954 fusearren ûnder mear de gemeenten Haarzuilens en Vleuten ta de nije gemeente Vleuten-De Meern dêr't hy boargemaster fan waard. Yn febrewaris 1974 waard him ûntslach ferliend en midden 1983 ferstoar Van der Heide op 70-jierrige leeftyd. Syn sweager Jan Kemme wie boargemaster fan de gemeente Duiven.
Pietje Feitsma
Pietje Hornstra-Feitsma (Hilaard, 9 desimber 1918 - It Hearrenfean, 14 april 1991 ) wie in Fryske koartebaan reedrider. Neffens it oarspronklike register waard Feitsma berne yn Hilaard, mar J.H. Rijpkema neamt Dronryp as berteplak.
Se ried har earste wedstriid op 6 desimber 1933 doe't se 14 jier wie yn har wenplak Dronryp. Se wûn de earste priis (f 40, - ) foar Tryntsje Terpstra en har trije jier âldere suster Loltje. Op 17 desimber fan datselde jier wûn se de sulveren medalje op de Nederlânske kampioenskippen koartebaanriden yn Wergea, dêr't se de finale fan Grytsje Bijlsma ferlear.
Har pake Feitsma fan Deinum wie ek in hurdrider dy't yn 1865 en 1866 yn de prizen foel. Neist har suster Jeltsje wûn ek har broer Age (berne yn 1918; emigrearre nei de Feriene Steaten) prizen yn 1918.
Prestaasjes
Unfolsleine list: