cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Back to the Future Part II
Casting en kontroverse
De measte akteurs dy't yn 'e earste film spile hiene, kearden yn Back to the Future Part II yn deselde rol werom. Dêrûnder wiene behalven Michael J. Fox en Christopher Lloyd ek Lea Thompson (as Marty syn mem), Thomas F. Wilson (as Biff Tannen) en ferskate minder wichtige byrolspilers. Claudia Wells en Crispin Glover kearden lykwols net yn harren âlde rollen werom.
De reden foar de ferfanging fan Glover, waans rol yn Back to the Future Part II oernommen waard troch Jeffrey Weissman, is omstriden. Neffens filmprodusint anneks senarioskriuwer Bob Gale soe Glover foar syn weromkear as Marty syn heit George McFly in te heech salaris easke hawwe. Glover hâldt lykwols út dat Gale en regisseur Robert Zemeckis nea fan doel wiene om him werom te bringen, mei't se lulk wiene dat er harren tsjinsprutsen hie op it mêd fan it morele boadskip fan 'e ein fan 'e earste film. Glover fûn nammentlik dat it ferhaal de haadpersoanen mei finansjeel gewin beleanne (lykas Marty syn nije pick-uptruck) ynstee fan mei leafde en oare positive emoasjes.
Yn elts gefal paste Zemeckis ferskate trúkjes ta om dielname fan Glover oan 'e film te omsilen. Sa brûkte er earder opnommen bylden fan Glover út 'e earste film, en filme er nije bylden fan Jeffrey Weissman yn deselde rol, wêrby't dyselde in falsk kin, in falske noas en falske jokbonken droech om safolle mooglik op Glover te lykjen. Om dat te fertsjustermoanjen waard Weissman op 'e eftergrûn set, mei sinnebril op filme of sels ûnderstboppest hingjend. Fierders waard it senario werskreaun sadat George McFly yn 1985 dea is as Marty dêrhinne weromkeart.
Glover spande in rjochtsaak oan tsjin 'e produsinten fan Back to the Future Part II, mei't dyselden neffens him gjin oanspraak op syn persoanlike likenis meitsje koene, noch oer syn tastimming beskikten om dy yn harren film te brûken. Hoewol't de rjochtsaak bûten de rjochter om skikt waard, hie it ta gefolch dat sûnt yn kontrakten fan it Screen Actors Guild, it Amerikaanske fakbûn fan filmakteurs, standert opnommen is dat it produsinten en akteurs net tastien is en brûk de likenis fan in oare akteur. De saak wurdt no beskôge as fan it heechste belang op it mêd fan 'e ûntjouwing fan persoanlikheidsrjochten fan akteurs.
Distribúsje
De distribúsje fan Back to the Future Part II waard fersoarge troch Universal Pictures. De film gie op 22 novimber 1989 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde dyselde deis by platemaatskippij MCA Records. Op 22 maaie 1990 waard Back to the Future Part II útbrocht as VHS-keapfideo. De earste dvd-edysje fan 'e film kaam út op 17 desimber 2002, en de earste blu-ray-edysje yn oktober 2010.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Back to the Future Part II by it útkommen fan 'e film mingde resinsjes. Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times joech de film 3 fan 4 stjerren en bekritisearre him om't er "de wiere krêft fan it orizjineel" mist hawwe soe. Wol hied er lof foar de slapstickeftige humor en de efterfolging mei it hoverboard. Neffens Janet Maslin fan The New York Times "slagge it [de film] om op lichtsinnige en fleurige wize ferbjusterjend [te wêzen], ynstee fan betiizjend."
Yn 'e Chicago Reader joech Jonathan Rosenbaum Back to the Future Part II lykwols in negative resinsje. Hy wie fan miening dat Zemeckis en Gale de personaazjes fan Marty McFly en Doc Brown ferwurde litten hiene ta in pear healwizen en fûn de aksjesênes "strikt formulemjittich". Boppedat fierde yn 'e film neffens him frouljushaat heechtij, mei't it personaazje fan Jennifer Parker al fuort oan it begjin bûten bewustwêzen brocht wurdt "sadat [it famke] har net bemuoie kin mei it boartsjen fan 'e jonkjes." It tydskrift Variety skreau dat de film "sichtber skea oprint" troch "Zemeckis syn fassinaasje mei it mei-inoar omgean litten fan syn personaazjes op ferskillende leeftiden yn harren libbens", wêrfoar't er "twongen is syn taflecht te nimmen ta guon tige goedkeape make-uptrúks."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Back to the Future Part II in goedkarringspersintaazje fan 66%, basearre op 61 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: [Dizze film] hellet it lang net by syn foargonger, mar syn healwize hichtepunten meitsje de út en troch oerdrokke yntriizjes fan in te fol troppe plot goed." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Back to the Future Part II in goedkarringspersintaazje fan 57%, basearre op 17 resinsjes. Tsjintwurdich wurdt Back to the Future Part II sjoen as in cultklassiker op himsels, los fan 'e orizjinele film. Guon filmkritisy beskôgje it no as ien fan 'e bêste ferfolchfilms aller tiden.
Opbringst
Back to the Future Part II brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $118,5 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $213,0 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $331,5 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $40 miljoen betsjut dat in winst fan $291,5 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie Back to the Future Part II de op twa nei meast opbringende film fan 1989, nei Indiana Jones and the Last Crusade en Batman. Nettsjinsteande dat wie de opbringst minder as dy fan 'e earste film.
Prizen
Back to the Future Part II waard yn 1990 nominearre foar de Oscar yn 'e kategory bêste special effects. De film wûn de BAFTA, de wichtichste Britske filmpriis, foar bêste special effects, en teffens de Saturn Award yn deselde kategory. Fierders wûn Back to the Future Part II in Young Artist Award foar Michael J. Fox en in Kids' Choice Award foar favorite filmaktrise foar Lea Thompson.
Fort Wayne (Indiana)
Fort Wayne is in stêd yn it súdeasten fan 'e Amerikaanske steat Indiana. It is it haadplak fan Allen County. Ynwennertal: 253.691 (2010).
Jewel (band)
Jewel wie in Nederlânske Metalband út Haarlem, orizjineel formearre yn 1982 ûnder de namme Sword. Yn 1986 waard de namme wizige yn Jewel. Yn 1986 naam de band syn earste album op mar dy waard nea útbrocht. Pas yn 1991 kaam der in echt earst studio-album út.
Andrej Koerkov
Andrej Joerjevitsj Koerkov (Oekraynsk: Андрій Юрійович Курков; Russysk: Андрей Юрьевич Курков) (Bûdûgosjtsj, (Oblast Leningrad), 23 april 1961) is in Oekraynsk skriuwer en senarioskriuwer dy't meast yn it Russysk, mar ek yn it Oekraynsk skriuwt.
Libben en wurk
Koerkov waard berne ûnder Leningrad yn Ruslân as soan fan in testpiloat en in dokter. Hy waard lykwols opbrocht yn Kiev. Doe't er sân jier wie skreau er, nei de dea fan twa fan syn trije hamsters, in gedicht oer de iensumens fan it oerbleaune bistke. Hy makke ek gedichten oer Lenin, nei't sein wurdt ynspirearre troch syn doedestiidske Sovjet-oplieding. Yn Kiev studearre er oan it Ynstitút foar Frjemde Talen, ûnder oare Japansk. Nei syn stúdzje hied er ferskillende baantsjes, ûnder mear wie er redakteur, sipier en kameraman. Fanwegen dat er Japansk koe waard er yn de jierren tachtich soms wol ynskeakele troch de KGB en letter de militêre plysje.
Koerkov, dy't ek in protte filmsenario’s skreau, is sûnt 1988 lid fan de P.E.N.-klup yn Londen, dêr't er sûnt 1996 ek geregeldwei wenne. Yn Oekraïne wurdt him wol ferwiten dat er as Oekrayner, yn de post-Sovjetperioade, dochs meast yn it Russysk skriuwen bleaun is.
Koerkov wie ek lange tiid in respektearre kommintator foar de ynternasjonale media yn Oekraïne, benammen yn Europa en de Feriene Steaten, dy't krityk op de oerheid fan Oekraïne net mijde.
Koerkov wennet yn Kiev mei syn Ingelske frou, Elizabeth, en harren trije bern. Nei de Russyske ynvaazje fan Oekraïne yn 2022 waard er in balling yn eigen lân en bleau er skriuwen en útstjoeren oer de oarloch. As twatalige, memmetaalsprekker fan it Russysk, spekulearre Kurkov yn in ynterview yn 2022 dat de oarloch fan Ruslân tsjin Oekraïne, yn stee fan de Oekraynske kultuer en identiteit te ûnderdrukken, mooglik it tsjinoerstelde effekt hawwe soe, en Oekraynske skriuwers oanmoedigje soe, benammen dejingen waans memmetaal Russysk is, om hieltyd mear of sels allinne yn it Oekraynsk te publisearjen.
Wâldûlen
De wâldûlen binne in skaai (wittenskiplike namme: Strix) út de famylje fan de ûlefûgels (Strigidae). It skaai telt sa’n 23 soarten fan ûlefûgels dy 't oer de hiele wrâld foarkomme, mei útsûndering fan de poalgebieten, Madagaskar en Austraalje. Yn Jeropa komme de wâldûle, de Laplânûle en de Oeralûle foar, wêrfan yn West- en Midden-Jeropa allinnich de wâldûle. De wâldûlen binne middelgrutte oant tige grutte fûgels mei opfallend grutte en rûne kop.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Israel
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Israel.
Kurt Bilau
Kurt Bilau (Posen 29 maart 1872 - Berlin-Friedenau, 17 jannewaris 1941) wie in Dútsk offisier, konstrukteur en útfiner. Hy waard benammen bekend as pionier yn it gebrûk fan wynenerzjy en as betinker fan avansearre wjukfoarmen foar wynmûnen ("Bilausche Ventikanten"). Fierder wie er as privee-gelearde dwaande mei ferskate ûnderwerpen út de technyk, skiednis, wittenskip en filosofy, benammentlik mei teoryen oer kosmology, de oarsprong fan de wrâld en de wrâld- en beskavingsskiednis. thumb|Wynmûne mei Bilau'sche Ventikanten yn Kleve-Donsbrüggen thumb|Detail fan it wjukmeganyk oan de Scholtenmühle yn Rees
Oplieding en militêre karriêre
Bilau waard berne yn Posen yn it hjoeddeistige Poalen, dat doedestiids by it Keninkryk Prusen hearde.
Nei syn skoal- en beropsoplieding ta yngenieur gie Bilau as beropsmilitêr yn tsjinst by it keizerlike leger, dêr't er by de artillerytroepen tsjinne. Yn de Earste Wrâldoarloch fertsjinne er ferskate ûnderskiedingen, ûnder oaren it Izeren Krús IIe en Ie klasse. Uteinlik waard er befoardere ta majoar, wat him letter de bynamme fan "Flügelmajors" ('wjukkemajoar') besoarge, doe't er oan wynmûnewjukken wurke. Fanwegen in oarlochsferwûning waard Bilau oan de ein fan de Earste Wrâldoarloch earfol út militêre tsjinst ûntslein.
Utfiner en ûntwerper fan wynmûnetechnology
Nei de ein fan syn militêre karriêre, rjochte Bilau him op nije wurkterreinen. As artillerist hie Bilau faak te meitsjen mei wynmûnen, dy't oan de iene kant tsjinnen as foarútskode observaasjeposten foar it ferkennen fan doelen, en oan de oare kant as fêste mjitpunten foar fjoerlieding en it waarnimmen fan doelen oer grutte ôfstannen. Mei't er geregeld kontakten mei mûnders hie makke Bilau de delgong fan de mûnen mei; yn de jierren 1900 twong de konkurrinsje fan modernere stoom-, motor- en elektryske mûnen in protte tradisjonele wyn- en wettermûnen ta stilstân. Bilau besleat nije techniken te ûntwikkeljen om wynmûnen te ferbetterjen en se sadwaande konkurrearjender te meitsjen oangeande moderne mûnen. Bilau brûkte dêrfoar ek syn witten fan de aërodynamika, dat er opdien hie yn it ramt fan de útwindige ballistyk by de artillery.
Bilau ûntwikkelde om 1920 hinne foar it earst in saneamde Ventimotor (wynmotor, fan it Latynske Ventus = wyn), in lytse wynturbine mei fjouwer blêden foar it opwekjen fan elektrisiteit. Bilau hie ek mûnders op wynmûnen as doelgroep foar eagen, foar wa't de Ventimotoren tsjinje moasten as boarne fan ekstra ynkomsten. Bilau basearre de geometry fan de rotor op fleanmasinepropellers. Se wiene effisjint, mar waarden gjin kommersjeel súkses troch de minne ekonomyske tastân yn Dútslân yn de jierren tweintich, dy't benammen dreech foar mûnders wie. Bilau moast it bedriuw dat er oprjochte hie om syn útfining op de merk te bringen al nei in pear jier (1926) opjaan. Yn 1927 publisearre er syn earste boek oer wynenerzjy, dat yn de jierren dêrnei troch ferskate oaren folge waard.
Bilau joech lykwols gjin belies. Hy ûntwikkele yn 'e mande mei de natuerkundige Albert Betz, haad fan de Aerodynamische Versuchsanstalt Göttingen, ferbettere wynmûnewjukken, wer ynspirearre op fleanmasinefleugels. Bilau ferdielde de wjuk yn twa parten, in aërodynamysk optimalisearre part ("Ventikante") oan de linkerkant fan de roede fan de sturt wei sjoen en in ferstelber part ("Drehheck") oan de rjochterkant. Fanwege it aërodynamysk ferbettere profyl, benammen de Ventikante, soe de wjuk de wynenerzjy folle better benutsje kinne moatte. De wjukoerflakken wiene fan aluminium, dat hoechden net mei kanvas beklaaid te wurden. De draaiende wjuk wie ferstelber troch in hefboommeganisme, sûnder dat it wjukkekrús stilset hoegde te wurden. Dat betsjutte dat de foarm fan de wjuk oan de wynfaasje oanpast wurde koe, wat de enerzjyopbringst fierder ferbettere, en er ek as rim tsjinje koe om de mûne stil te setten. Neidielen fan de Bilauwjukken, fanwegen it metaal en de meganika, wiene it hege gewicht en de hege priis.
Yn 1930 fûn Bilau in mûnder yn Gallen, Saksen, dy't ree wie it nije wjukkeûntwerp op syn paltrokmûne te ynstallearjen en te testen. It súkses wie oerweldigjend: mei de nije wjukken berikte de mûne fuortendaliks twa oant trije kear mear opbringst oan wynenerzjy. Dêrom sleat Bilau yn 1931 in lisinsje- en gearwurkingsoerienkomst mei de Mühlenbauanstalt und Maschinenfabrik Karl Kühl út Vordamm by Landsberg yn de neite fan Stettin yn Pommeren, dy't fan dat stuit ôf oan de iennige fabrikant fan Bilau syn wjukken wêze soe. By gelegenheid fan de jierlikse útstalling foar de hoareka [...] en de itensguodhannel yn 1936 yn Berlyn, waard in komplete standermûne mei Bilauwjukken spesjaal oankocht en fan Kunitz yn Thüringen nei it Berlynske tentoanstellingsterrein by de radiotoer oerbrocht, dêr't er oant 1937 stean bleau. It Dútske Ryk befoardere de ynstallaasje fan de wjukken mei lieningen foar de mûnders en it bestjoer fan de dielsteat Rheinland stipe it modernisearjen fan it grutte tal mûnen yn de regio Niederrhein.
Al by Bilau's libben en nei syn dea yn 1941 (op it toppunt fan de fersprieding fan syn tecnology), waarden syn ideeën oernommen en fierder ûntwikkele troch oare mûnemakkers, ûnder oaren troch Nederlânske mûnebouwers Ten Have of Van Riet.
Oar ûndersyk en aktiviteiten
Njonken wynenerzjy wie Bilau nei de ein fan syn militaire tsjinsttiid ek dwaande mei ferskillende ûnderwerpen op it mêd fan filosofy, skiednis en technyk. Hy joech dêr lêzingen oer, publisearre yn tydskriften en skreau boeken. De ynhâld omfieme technyske mêden lykas de konstruksje fan reauwen, mar ek fragen dy't soms rikten oant yn de sfear fan mystyk en metafysika, lykas teoryen oer it ûntstean en de ein fan 'e wrâld, de skiednis fan de ierde en de beskaving, stjerrekunde, kosmology en kosmogenese, de wrâldiisteory fan Hanns Hörbiger, teoryen oer de ynterpretaasje fan de bibelske Iepenbiering fan Jehannes en oer de fal fan Atlantis ta.
Gustavo Zapata
(15 oktober 1967) is in eardere Argentynsk fuotballer. Earder spile foar Temperley, River Plate, Yokohama Marinos, San Lorenzo Almagro en Chacarita Juniors.
26e iuw f.Kr.
De 26e iuw f.Kr. of seisentweintichste iuw foar Kristus rûn fan 1 jannewaris 2600 f.Kr. oant 31 desimber 2501 f.Kr.
Dom fan Berlyn
thumb|350px|De Berliner Dom De Dom fan Berlyn (Dútsk: Berliner Dom) is in 19e-iuwske evangelyske katedraal yn it sintrum fan Berlyn op it Spree-eilân. It is ien fan de grutste tsjerken fan Dútslân en de grutste tsjerke fan Berlyn.
De domtsjerke waard boud tusken 1894 en 1905, neffens plannen fan Julius Raschdorff, en lit ynfloeden fan de Italjaanske hege renêssânse en neobarok sjen. Yn de Twadde Wrâldkriich rekke de Berliner Dom swier skansearre. Yn 1951 krige de stikkene tsjerke in provisoarysk dak. De rekonstruksje begûn yn 1975 en yn 1992 waard de nije tsjerke iepene.
It bouwurk is 116 meter heech op in oerflak fan 73 by 93 meter. De koepel hat in trochsneed fan 33 meter en der binne 2100 sitplakken yn de domtsjerke. Mei in trep kinne besikers by de koepel komme, dêr't se rûnom sicht hawwe oer de stêd.
Kynology
Kynology is de subdissipline fan 'e mammalogy dy't him taleit op 'e stúdzje fan hûnen en hûnerassen. It wurdt komt fan it Grykske κύων, kyōn, "hûn", twadde namfal κυνός, kynos, "fan hûnen", en -λογία, -logia, "-kunde". Kynology omfiemet net inkeld it wittenskiplike ûndersyk nei hûnen, mar ek it fokken en trenen fan hûnen.
Gringos Locos
Gringos Locos is in Finske hardrock band, oprjochte yn 1986
27e iuw f.Kr.
De 27e iuw f.Kr. of sânentweintichste iuw foar Kristus rûn fan 1 jannewaris 2700 f.Kr. oant 31 desimber 2601 f.Kr.
Montserrat Caballé
Montserrat Caballé (Katalaanske útspr.: [munsəˈrat kəβəˈʎe], likernôch: "mûn-suh- rat kuh-vuh- jee "; folút: María de Montserrat Viviana Concepción Caballé i Folch; Barseloana, 12 april 1933 – dêre, 6 oktober 2018) wie in Spaansk operasjongster en sopraan fan etnysk Katalaansk komôf. Yn har lange karriêre song se in grut ferskaat oan rollen; lykwols waard se it bekendst as in fertolkster fan 'e opera's fan Verdi, Rossini, Bellini en Donizetti. Caballé briek ynternasjonaal troch doe't se yn 1965 ynfoel by in opfiering fan Donizetti syn Lucrezia Borgia yn it New Yorkske Carnegie Hall. Neitiid song se oanhâldend yn 'e meast foaroansteande operateäters. Mei opnamen fan har optredens wûn se trije kear in Grammy Award. Se waard net sasear bewûndere om har feardichheden op it mêd fan aktearjen, as wol om 'e suverens fan har stim en har aldertreflikste sjongtechnyk. Yn 1987 wûn Caballé ek populariteit by in net-klassyk publyk doe't se op fersyk fan it IOC mei de Ingelske popsjonger Freddie Mercury it duët Barcelona opnaam, dat it offisjele liet fan 'e Olympyske Spullen fan Barseloana waard.
Jonkheid en oplieding
Caballé waard yn 1933 berne yn 'e Katalaanske haadstêd Barseloana, yn in húshâlding dy't net rjocht earmoedich neamd wurde koe, mar dy't it neat te rom hie. Hja studearre muzyk oan it konservatoarium Conservatori Superior de Música del Liceu yn Barseloana, dêr't se sangles krige fan û.o. Eugenia Kemény en Conchita Badía. Yn 1954 rûne se dy oplieding ôf mei in gouden medalje.
Iere karriêre
Caballé ferfear doe nei it Switserske Basel, dêr't se yn 1956 har beropsmjittige debút as operasjongster makke yn 'e rol fan Mimi yn La Bohème, fan Giacomo Puccini. Fan 1957 oant 1959 hie Caballé in fêst plak by it Baselske operaselskip Theater Basel, dêr't se de Erste Dame song yn Die Zauberflöte fan Mozart en de titelrol yn Salome fan Richard Strauss, beide yn it Dútsk, wat opmerklik wie foar in Spaanske sjongster. Fan 1959 oant 1962 song se foar Theater Bremen, yn Dútslân.
Trochbraak
De ynternasjonale trochbraak kaam foar Caballé yn 1965, doe't se ynfoel yn 'e titelrol foar de siik rekke Marilyn Horne, by in opfiering fan Gaetano Donizetti syn Lucrezia Borgia yn it New Yorkske Carnegie Hall. It publyk wie dêr sa fan har ûnder de yndruk dat se nei ôfrin in steande ovaasje krige dy't 25 minuten oanhold. Wat har prestaasje yn dizzen noch grutter makke, wie dat Caballé ûnbekend wie mei de opera en dat se harsels de rol fan Lucrezia Borgia yn minder as in moanne tiid oanleard hie. Mei dit optreden yn Carnegie Hall wie har reputaasje yn operafermiddens wrâldwiid fêstige.
Letter yn 1965 song se foar it earst op in Glyndebourne Festival op it lângoed Glyndebourne yn East-Susseks, dêr't se Marschallin song yn Der Rosenkavalier fan Strauss en grevinne Almaviva yn Le Nozze di Figaro fan Mozart. Yn desimber 1965 kearde Caballé werom yn Carnegie Hall om 'e rol fan keninginne Elizabeth I fan Ingelân te spyljen yn it koartby werûntdutsen Roberto Devereux, fan Donizetti. Se sleat in tige súksesfol jier ôf mei har earste optreden yn 'e Metropolitan Opera yn New York, op 22 desimber, dêr't se Marguerite song yn Faust, fan Charles Gounod, mei as tsjinspilers John Alexander yn 'e titelrol, Justino Díaz as Méphistophélès en Sherrill Milnes as Valentin.
Yn 1966 spile Caballé foar it earst mei de Philadelphia Lyric Opera Company, as Maddelena di Coigny yn Andrea Chénier, fan Umberto Giordano. Datselde jiers trede se ek foar it earst op yn Itaalje, yn it Maggio Musicale Fiorentino yn Florâns, as Leonora yn Giuseppe Verdi syn Il Trovatore. Datselde jiers waard se as kommandeur opnommen yn 'e Oarder fan Isabella de Katolike, ien fan 'e heechste Spaanske boargerlike ûnderskiedings. Yn 1967 song se yn it Maggio Musicale Fiorentino yn Il Pirata fan Bellini. Letter yn 1967 kearde se werom nei Philadelphia, dêr't se de titelrol hie yn Tosca en Madama Butterfly, beide fan Puccini, wylst se yn 'e Metropolitan Opera trije heldinnen fan Verdi fertolke: Leonora yn Il Trovatore, Desdemona yn Otello en Violetta yn La Traviata. Benammen dy lêste rol smiet har fierdere ferneamdheid op by it Amerikaanske operapublyk.
Heechtijdagen
Caballé kearde yn 1968 werom yn 'e Metropolitan Opera mei de titelrol yn Luisa Miller, fan Verdi, en nei Philadelphia mei de rol fan Imogene yn Bellini syn Il Pirata. It jiers dêrop song se yn 'e Metropolitan Opera de rol fan Liù yn Puccini syn Turandot, mei Birgit Nilsson yn 'e titelrol, en James King as Calàf, wylst se yn Philadelphia jitris de titelrol yn Lucrezia Borgia fertolke. Ek yn 1969 hie se de rol fan Elisabetta di Valois yn in rige opfierings fan Verdi syn Don Carlo, dy't yn 'e Arena di Verona yn Verona regissearre waard troch Jean Vilar. As tsjinspilers hie se dêrby Plácido Domingo en Piero Cappuccilli. Sels rûn se dêrby op krukken om't se earder dat jier yn New York in ûngemak hân hie.
Yn 1970 song Caballé foar it earst yn La Scala, yn Milaan, dêr't se op 'e nij de titelrol yn Lucrezia Borgia fertolke. Ek song se nochris Leonora yn Philadelphia en trede se op yn 'e Metropolitan Opera as Amelia yn in mei loovjende kritiken ûntfongen opfiering fan Un Ballo in Maschera, fan Verdi. Yn 1972 hie Caballé har earste optreden mei The Royal Opera, yn it Londenske Covent Garden, en mei de Lyric Opera of Chicago yn Chicago, beide kearen yn 'e rol fan Violetta yn La Traviata. Datselde jiers kearde se ek wer werom nei de Metropolitan Opera yn New York, no yn 'e rol fan Elisabetta yn Don Carlo, mei Franco Corelli yn 'e titelrol. Fierders song se yn Philadelphia de titelrol yn Norma, fan Bellini. Yn 1973 stie Caballé wer yn Chicago op 'e planken mei de titelrol yn Maria Stuarda, fan Donizetti, wylst se nochris Violetta song yn Philadelphia. Yn 'e Metropolitan Opera hie se op 'e nij de titelrol yn Norma, diskear mei as tsjinspilers Carlo Cossutta as Pollione en Fiorenza Cossotto as Adalgisa.
Yn 1974 hie Caballé yn jannewaris de titelrol yn Aida fan Verdi yn it Liceu yn Barseloana, spile se yn maart yn I Vespri Siciliani, ek fan Verdi, yn 'e Metropolitan Opera yn New York, en yn dyselde moanne yn Parisina d'Este yn Carnegie Hall, ek yn New York. Yn april song se titelrol fan Norma yn it Bolsjojteäter yn Moskou en spile se yn Adriana Lecouvreur yn La Scala, yn Milaan. Yn july fan dat jier waard se yn it Frânske Orange filme as Norma troch regisseur Pierre Jourdain. Ek naam se dy moanne Aida op mei Riccardo Muti, wylst se yn augustus mei Giuseppe Di Stefano ferskate duëtten opnaam. Yn septimber ûndergie Caballé in swiere operaasje om in goedaardige tumor út har ûnderbúk wei te nimmen. Neitiid bettere se relatyf fluch op, sadat se begjin 1975 al wer optredens fersoarge.
Underwilens hie Caballé doe trije kear in Grammy Award wûn foar opnames fan har optredens: yn 1966 foar Rossini Rarities, yn 1968 foar La Bohème fan Puccini en yn 1974 foar Cosi fan Tutte fan Mozart. Ferskate oare opnamen waarden foar in Grammy nominearre. Yn 1975 waard Caballé beneamd yn 'e Spaanske Boargerlike Oarder fan Alfûns X, de Wize. Se song yn 1976 yn 'e Metropolitan Opera sawol Norma as Aida, wêrby't se yn dy lêste rol gearwurke mei Robert Nagy as Radamès en Marilyn Horne as Amneris. Ek fertolke se de titelrol yn Ariadne auf Naxos fan Richard Strauss, en song se Mimi yn La Bohème fan Puccini, mei as tsjinspiler Luciano Pavarotti yn 'e rol fan Rodolfo. Yn 1977 trede Caballé foar it earst op mei de San Francisco Opera, yn 'e titelrol yn Turandot, fan Puccini. De folgjende tsien jier kearde se mear as tsien kear werom yn San Francisco, mei rollen as Elvira yn Verdi syn Ernani en de titelrollen yn La Gioconda fan Amilcare Ponchielli, Semiramide fan Gioachino Rossini en Tosca fan Puccini.
Lettere jierren
Yn 1984 liet Caballé harsels yn 'e rol fan Adalgisa yn Norma opnimme mei orkestrale begelieding ûnder lieding fan dirigint Richard Bonynge. (Yn 1972 hie se harsels ek al yn 'e titelrol fan dy opera opnimme litten.) Hoewol't de komponist, Vincenzo Bellini, de rol fan Adalgisa oarspronklik skreaun hie foar in sopraan, wurdt dy tsjintwurdich ornaris songen troch in mezzosopraan. Caballé wie ien fan 'e mar in pear sopranen dy't yn dy rol opnommen binne, hoewol't se al oer de fyftich wie doe't de opname makke waard (en har stim sadwaande navenant leger wurden wie).
Yn 1987 berikte Caballé in totaal oar publyk doe't se op fersyk fan it Ynternasjonaal Olympysk Komitee (IOC) it duët Barcelona opnaam mei Freddie Mercury, de lead-sjonger fan 'e Ingelske rockband Queen. Dat liet gie oer Caballé har bertestêd Barseloana en waard letter it offisjele liet fan 'e Olympyske Simmerspullen dy't dêr yn 1992 holden waarden. Mercury wie in grut bewûnderder fan Caballé, mei't er har stim beskôge as "de bêste fan 'e wrâld." Barcelona waard earst útbrocht as in single, letter folge troch in album mei net inkeld dat liet, mar ek oare resultaten fan 'e gearwurking tusken de beide sjongers. Doe't yn 1999 de finale fan 'e Champions League fan 'e UEFA yn it Camp Nou-stadion yn Barseloana holden waard, song Caballé it liet Barcelona nochris live, wylst foar it oandiel yn it duët fan Mercury, dy't yn 1991 oan AIDS kommen wie te ferstjerren, opnames brûkt waarden.
Yn 1994 skreau Fiammetta Rocco yn 'e Britske kwaliteitskrante The Independent: "Caballé is ien fan 'e lêste wiere diva's. Callas is dea, Kiri Te Kanawa hat it drok mei reklamespotsjes foar Sainbury's en Mirella Freni hat nea wier ûntkomme kinnen út 'e smelle ôffredings fan in status as de operasjongster foar de operaleafhawwers. Caballé, oan 'e oare kant, hat altyd al in ûnbidige grutte kliber fans hân, en dy is har oant op 'e dei fan hjoed trou bleaun."
Yn 1995 wurke Caballé gear mei de Grykske muzikant Vangelis, foar dy syn album El Greco, dat er opdroech oan 'e skilder mei deselde namme. Yn 1997 makke muzykprodusint Mike Moran it album Friends for Life, dêr't Caballé duëtten op song mei û.o. Bruce Dickinson, Johnny Hallyday, Johnny Logan, Gino Vannelli en Helmut Lotti. Yn dyselde snuorje wijde Caballé har ta oan ferskate goeddiedichheidsorganisaasjes. Sa wie se goodwill-ambassadrise foar de UNESCO, it kultuerfûns fan 'e Feriene Naasjes, en rjochte se sels in stifting op foar bern út earme gesinnen yn Barseloana.
Harspit
200px|thumb|Harspitten
In harspit is in lyts draachber ambyld foar it harjen fan in seine of sichte; mei in harhammer wurdt it snijflak skerpe.
Montserrat Caballé
Lettere jierren
Yn 2002 song Caballé yn it Liceu yn Barseloana de rol fan Katerina fan Aragon yn 'e opera Henri VIII, fan Camille Saint-Saëns, en yn 2003 makke se in dokumintêre oer harsels, mei as titel Caballé: Beyond Music, dêr't in grut tal ferneamde operasjongers oan meiwurken, lykas Plácido Domingo, José Carreras, Luciano Pavarotti en Renée Fleming. Datselde jiers krige se it Großes Bundesverdienstkreuz fan 'e Bûnsrepublyk Dútslân, wylst se yn 2005 yn it Frânske Légion d'Honneur opnommen waard. Yn 2004 hie Caballé yn it Liceu de titelrol (as Kleopatra VII) yn Cléopâtre, fan Massenet. Yn april 2007 spile se de hartoginne fan Crakenthorp yn La Fille du Régiment, fan Donizetti, yn 'e Wiener Staatsoper, dêr't se dat jiers oansteld waard as Kamersängerin. Yn 2009 ûntfong se it grutkrús yn 'e Ordine al Merito della Repubblica Italiana út 'e hannen fan Giorgio Napolitano, de presidint fan Itaalje. Ek krige se twa earedoktoraten, yn 2008 ien fan 'e Ynternasjonale Universiteit Menéndez Pelayo yn Santander, en yn 2011 ien fan 'e Universiteit fan Barseloana.
Kontroverses
Op 6 juny 2013 waard Caballé yn Azerbeidzjan ta persona non grata ferklearre nei't se, nettsjinsteande offisjele warskôgings oan har adres troch de Azerbeidzjaanske ambassade yn Spanje, de de facto ûnôfhinklike republyk Nagorno-Karabach besocht, dy't him begjin jierren njoggentich fan Azerbeidzjan losskuord hie, en dêr mei moetings hie mei pleatslike lieders.
Harspit
Yn sêgen mei witte wieven spilet it smiten mei in harspit faak in wichtige rol.
Montserrat Caballé
Kontroverses
Yn 2015 waard Caballé yn Spanje oanklage foar belestingfraude. Se joech ta dat se yn 2010, hoewol't se eins yn Spanje wenne, opjûn hie dat se nei Andorra emigrearre wie. De bedoeling fan dat bedroch wie dat se yn Spanje minder belesting hoege soe te beteljen. Yn desimber 2015 waard se troch de Spaanske rjochter skuldich befûn oan fraude. It fûnis wie in finzenisstraf fan seis moannen ûnder betingst, mei dêropta in boete fan €254.231. Ek waard se foar in perioade fan oardel jier útsletten fan it ûntfangen fan oerheidssubsydzjes.
Priveelibben
Yn 1964 troude Caballé mei de Spaanske tenoar Bernabé Martí. Hja krigen twa bern, in soan en in dochter. Dêrfan folge dochter Montserrat Martí yn har memme fuotleasten troch ek operasopraan te wurden.
Sûnensswierrichheden en ferstjerren
Op 20 oktober 2012, doe't se op toernee wie yn Ruslân, waard Caballé yn 'e Sibearyske stêd Jekaterineburch troffen troch in oerhaal. Hja waard gau-gau oerbrocht nei it Hospital de Sant Pau, it grutste sikehûs yn Barseloana, dêr't se frijwol hielendal wer opbettere. Yn septimber 2018 waard Caballé yn itselde sikehûs opnommen doe't se it oan 'e galblaas krige. Se kaam dêr op 6 oktober 2018 te ferstjerren yn 'e âlderdom fan 85 jier. De krekte deadsoarsaak waard nea bekendmakke.
Peter van der Zwaag
Peter van der Zwaag, (Hengelo, 1962), is in Frysk pianist, toetsenist, akkordeonist, komponist, arranzjeur en orkestlieder út Sint Anne.
Peter van der Zwaag studearre klassike piano oan it konservatoarium. Hy wurke foar artysten as Robert Long, Jenny Arean, Willeke Alberti, Liesbeth List, Rients Gratama en Gerrit Breteler, Piter Wilkens. Hy wie de begelieder fan Inez Timmer by har súksesfolle talittingseksamen foar lichte muzyk en sang oan it konservatoarium Hilfertsom.
Karriêre
Oan it begjin fan de jierren tachtich spile Van der Zwaag yn de folkgroep Mecharon. Dy groep eksperimintearre mei selsmakke muzyk en tradisjoneel materiaal op de grins tusken folk en jazz. Peter wie de sanger en spile dêrby piano, gitaar en akkordeon. Oare leden fan Mecharon wiene Dick Lont (gitaar, basgitaar), Annemarie van der Reyden (dwersfluit) en Anna Jansen (fioele).
Yn 1989 wie hy pianist en arranzjeur fan Douwe Heeringa, mei syn suksesfolle projekt Brel, in Fries. As útfierend muzikus is er meastentiids pianist, mar ek wol toetsenist of akkordeonist. As komponist skriuwt Van der Zwaag lietsjes, jingles, leaders en oare muzyk. Hy docht dat foar ferskate artysten mar ek foar telefyzjeprogramma's en de produksje fan cd's en dvd's.
Geregeldwei skriuwt er arranzjeminten foar harmony, fanfare en brassband besetting, bygelyks it wurk fan Gerrit Breteler. Sûnt 2001 hat Van der Zwaag de lieding by it Amsterdams Kleinkunstfestival. As muzikale tûzenpoat is er sûnt 2012 muzikant, arranzjeur en orkestlieder by it Frysk Sjongers Gala yn skouboarch De Lawei yn Drachten. Fan de CD Cohen yn 't Frysk wie hy de muzikaal lieder.
Priis
Yn 1993 waard Peter van der Zwaag ûnderskieden mei de Scheveningen begeliederspriis.
Augsburg
Augsburg (Beiersk: Augschburg) is in kreisfreie stêd yn it suden fan Dútslân. It is de haadstêd fan it Regierungsbezirk Swaben yn Beieren en leit oan de rivier de Lech. Yn Augsburg wenje 266.647 minsken en is neffens grutte de tredde stêd fan de dielsteat nei München en Nürnberg.
De namme fan de stêd komt fan it Romeinske legerplak en lettere Romeinske provinsjehaadstêd Augusta Vindelicorum (ek wol Augusta Vindelicum neamd), dy't 15 foar Kr. ûnder de Romeinske keizer Augustus as Castra oprjochte waard. Dêrom heart de stêd ta de âldste fan Dútslân.
Augsburg is de iennige Dútskse stêd mei in eigen offisjele feestdei, it Augsburger Hohes Friedensfest, dat alle jierren op 8 augustus fierd wurdt.
Stedsdielen
I: Innenstadt
II: Oberhausen
III: Bärenkeller
IV: Firnhaberau
V: Hammerschmiede
VI: Lechhausen
VII: Kriegshaber
VIII: Pfersee
IX: Hochfeld
X: Antonsviertel
XII: Hochzoll
XIII: Haunstetten-Siebenbrunn
XIV: Göggingen
XV: Inningen
XVI: Bergheim
XVII: Universitätsviertel
Lowell Observatory Near-Earth-Object Search
Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) wie in Amerikaansk projekt om kometen, planetoïden en dan fral ierdskearders te finen. It projekt, dat stipe waard troch de NASA, waard laat troch Ted Bowell fan it Lowell-observatoarium yn Flagstaff, Arizona. It LONEOS-projekt waard mei út ein set yn 1993 en duorre oant febrewaris 2008.
Hardware
LONEOS, brûkte in 0,6-meter trochsneed f/1.8 Schmidt teleskoop, dy't se yn 1990 wisten te besetten fan Ohio Wesleyan University, en in 16 megapiksel CCD detektor. Dêrmei wie in sichtfjild dat 2,88 by 2,88 graden bestruts. De nacht koe it sa'n 1.000 kante graden oan gesichtsfjild waarnimme (fjouwer kear observearje). Dat komt del op de folsleine, op in inkelt stuit, sichtbere romte yn ûngefear ien moanne tiid. Planetoïden binne fûn oant in fisuele magnitude fan 19,8, mar de minimale limyt nedich foar observaasje wie 19,3.
Untdekkingen
thumb|right|300px|It tal ierdskearders dat by ferkate projekten fûn binne tusken 1995-2012 (LONEOS - giel) De tabel hjirûnder jout de observaasjes fan LONEOS it jier. Der steane ek observaasjes by fan al earder ûntdutsen objekten. Om de kwaliteit en folsleinens fan de observaasjes te beoardielen waard ferlike mei it tal objekten mei in trochsneed grutter as 1 kilometer. Guon fakjes hawwe dêrom ta sifers. It getal efter de slash (/) jout objekten grutter as 1 kilometer diameter.
LONEOS meidoggers
Lowell meidoggers:
Oare meidoggers:
Gebrüder Paetel Verlag
Gebrüder Paetel Verlag wie in foaroansteande Dútske útjouwerij dy't fêstige wie yn Berlyn.
Skiednis
It bedriuw waard op 2 jannewaris 1837 oprjochte troch útjouwer Alexander Duncker, ûnder de namme fan A. Dunckers Buchverlag. Duncker krige letter it predikaat fan Königlichen Hofbuchhändler ("Keninklike Hofboekhanneler") fan Prusen. Per 1 jannewaris 1870 waard de útjouwerij oernommen troch de bruorren Elwin en Hermann Paetel, dy't op 2 juny 1871 de namme feroaren yn Gebrüder Paetel Verlag.
Under de nije namme krige de útjouwerij benammen bekendheid troch de publikaasje fan it wittenskiplik-literêre tydskrift Deutsche Rundschau en troch de útjeften fan it samle wurk fan 'e Dútsktalige Noardfyske skriuwer Theodor Storm. De briefkerij tusken Storm en de bruorren Paetel is bewarre bleaun en letter útjûn, en foarmet tsjintwurdich ien fan 'e wichtichste primêre boarnen oer Storm syn libben en gedachtewrâld.
Op 1 april 1884 loek Hermann Paetel him út 'e útjouwerij werom, en kaam it bedriuw folslein yn eigendom fan syn broer Elwin. Dyselde waard op 1 july 1899 as direkteur opfolge troch syn soan Georg Paetel, en nei Elwin syn ferstjerren, yn 1907, waard dy ek eigner fan 'e útjouwerij. Georg Paetel bleau oant syn dea yn 1936 direkteur fan Gebrüder Paetel Verlag, en mei syn oanhâldend krewearjen loadste er de útjouwerij troch de Krisisjierren hinne. Neitiid moast it bedriuw ûnder de Twadde Wrâldoarloch lykwols opdoekt wurde.
Emma Sandys
thumb|Emma Sandys Emma Sandys, berne as Mary Ann Emma Sands (Norwich, 1843 – dêre, novimber 1877) wie in Ingelsk skilderesse. Sy wurdt ta de prerafaeliten rekkene.
Libben en wurk
Sandys wurke mei oaljeferve en mei kryt en keas fral Midsiuwske tema’s, faak portretten fan moai klaaide froulju. Se skilderde lykas har broer Frederic yn prerafaelityske styl, mei in soad oandacht foar detail. Sandys wurke faak yn it atelier fan har broer yn Londen. Tusken 1867 en 1874 hie hja útstallingen yn Londen (by de Royal Academy of Arts) en ek yn har bertestêd Norwich, dêr't se yn de omkriten fan ek faak skildere.
Oer it libben fan Sandys is net folle bekend. Se stoar yn 1877, mar 34 jier âld.
Wurk fan Sandys is ûnder mear te sjen yn de ‘Walker Art Gallery’, Liverpool, en it ‘Norwich Castle Museum’.
Graham Arnold
(3 augustus 1963) is in eardere Australysk fuotballer. Earder spile foar Sydney Croatia, Roda, Liège, Charleroi, NAC Breda, Sanfrecce Hiroshima en Northern Spirit.
Widze
In widze is in lyts bêd dat spesjaal bedoeld is foar in poppe of in hiel jonge pjut. Sa'n bedsje is minimaal 30 sm djip, 45 sm breed en 80 sm lang. As de sydwanden hielendal of foar in part besteane út spilen, moatte dy't tusken de 4½ en 6½ sm breed wêze. Typysk foar in widze is in oerkaping mei in bêdhimel, dy't almeast wyt is en makke is fan tige fine stof. Foarhinne waard de beklaaiïng fan in widze faak makke út 'e stof fan 'e breidsjurk fan 'e mem fan 'e poppe dêr't de widze foar bedoeld wie; dêrfandinne de wite kleur. Tsjintwurdich wurde in protte poppen daliks nei de berte yn in bernebêd lein, al hawwe guon âlden noch wol in ekstra widze yn harren eigen sliepkeamer, foar as de poppe nachts wekker wurdt.
Der binne ferskillende soarten widzen, lykas 'gewoane' steande widzen, widzen mei in skommelmeganisme en hingwidzen dy't gjin poaten hawwe, mar mei touwen of keatlings oan it plafon befêstige wurde. In protte jonge âlden hawwe der niget oan om út in gefoel fan nostalgy de widze dêr't se sels yn lein hawwe, fan harren eigen âlden oer te nimmen. As men soks útfynt, is it lykwols in goed idee om ris nei de feilichheid fan sa'n âld meubel te sjen.
Yn earder tiid waarden poppen nammentlik yn 'e widze lein sûnder dat der al te kritysk kontrolearre waard oft dy wol feilich wie. Oant in poppe likernôch in fearnsjier âld is en de krêft en de spierbehearsking kriget om himsels om te draaien, kin der net folle mis gean. Dêrnei ûntstiet lykwols de kâns dat de poppe komt te stikken as er himsels mei it gesicht tsjin 'e sydwanden oan draait. In feilige widze hat dêrom sydkanten dy't besteane út spilen of in oare iepen struktuer, sadat de poppe yn sa'n gefal dochs noch sykhelje kin. In widze mei grutte iepenings tusken de spilen moat lykwols wer mei luchttrochlittige stof beklaaid wurde om beknipingsgefaar foar te kommen. Fierders moat it ûnderstel fan in widze goed stevich wêze, sadat it gehiel net kantelje kin as de poppe him bgl. oan ien fan 'e sydkanten omheech lûkt.
Natalie Allen
Natalie Allen (Memfis (Tennessee), 11 augustus 1961), is in Amerikaansk sjoernaliste, ferslachjouster, presintatrise, tillefyzjeprodusinte en kollumniste, dy't bûten de Feriene Steaten benammentlik bekend wurden is troch har wurk foar de nijsstjoerder CNN yn 'e njoggentiger jierren en op 'e nij sûnt 2009. Hja hat ek wurke by de stjoerder NBC (de susterkanalen CNBC en MSNBC ynbegrepen), by The Weather Channel en by ferskate pleatslike Amerikaanske stjoerders. Allen har spesjaliteit is it miljeu, duorsume enerzjy en klimaatferoaring.
Oplieding
Allen waard yn 1961 berne yn 'e stêd Memfis, yn 'e steat Tennessee. Hja studearre fanôf 1979 radio, tillefyzje en film oan 'e Universiteit fan Súdlik Mississippy (Southern Miss), en wie yn har studintetiid û.m. belutsen by ferskate studinteferienings en wurksum as nijslêzeresse by de studintestjoerder. Teffens wie se by de cheerleaders fan it Amerikaansk footballtiim fan Southern Miss. Yn 1983 rûne se har stúdzje ôf mei in bachelorstitel. It jiers dêrop waard se troch de universiteit útkeazen as "treflike ôfstudearde op it mêd fan tillefyzjesjoernalistyk", en yn 2004 waard se ynhuldige as lid fan 'e Southern Miss Alum Hall of Fame. Neitiid folge se fan 1986 oant 1988 in stúdzje politikology oan 'e Universiteit fan Memfis.
Sjoernalistike karriêre
Allen begûn har sjoernalistike karriêre as stazjêre by de pleatslike stjoerder KFSM-TV, yn Fort Smith, yn 'e steat Arkansas, dêr't se in soarte fan hantsjemuoisfeint wie en û.m. wurke as ferslachjouster, nijslêzeresse, presintatrise, fotografe, kamerafrou, produsinte en redaktrise. Hja wurke der fan jannewaris 1984 oant febrewaris 1985 en wie sels ferantwurdlik foar it opnimmen en de redaksje fan al har nijsstikken. Teffens wie se de pleatsferfangende presintatrise foar alle programma's en de pleatsferfangende produsinte fan it jûnsnijs fan 10 oere. Fan 1984 oant 1988 wurke Allen by de stjoerder WREG-TV yn har thússtêd Memfis, dêr't se begûn as stazjêre op 'e redaksje, mar noch ûnder har staazje promovearre waard ta on-air-ferslachjouster, wat noch nea foarkommen wie. Yn 1987 waard se de mei-presintatrise fan it 10-oerenijs fan WREG.
Fan it neijier fan 1988 oant mids 1992 wie Allen wurksum as presintatrise en korrespondinte by WFTV, in pleatslike stjoerder yn Orlando. Dêr fersloech hja û.m. de steatsferkiezings fan Floarida en de lansearrings fan 'e space shuttle fanôf de basis Cape Canaveral. Teffens wie se mei-presintatrise fan it topmoarnsnijsprogramma Daybreak. Foar har wurk by WFTV wûn Allen sawol in Edward R. Murrow Award as in uterst prestizjeuze Emmy Award, beide yn 'e kategory ferslachjouwing. Ek waard se keazen ta "favorite moarnspresintatrise" troch de lêzers fan 'e krante Florida Today.
Alfred Cheney Johnston
thumb|Alfred Cheney Johnston Alfred Cheney Johnston (New York, 8 april 1885 – Oxford (Konnektikut), 17 april 1971) wie in Amerikaansk glamourfotograaf.
Natalie Allen
Sjoernalistike karriêre
Yn juny 1992 krige Allen in baan by CNN, dêr't se hast tsien jier bleau. Se wie der ien fan 'e liedende presintatrises/nijslêzeressen, en ferfolle teffens de funksje fan korrespondinte op it mêd fan miljeu en duorsume enerzjy. Yn har tiid by CNN presintearre se live-útstjoerings ûnder ferskate grutte nijsmominten, lykas de bomoanslach op it Alfred P. Murrah Federal Building, yn Oklahoma City, yn 1995; de Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2000 en de dêrmei mankgeande rebûlje oer de útslach yn ferskate countys yn Floarida; en de oanslaggen op it World Trade Center en it Pentagon, op 9/11.
Alfred Cheney Johnston
Libben en wurk
Johnston waard berne yn in bankiersfamylje en studearre portretskilderkeunst oan de National Academy of Design yn New York. Nei syn ôfstudearjen yn 1908 besocht er as portretskilder syn brea te fertsjinjen, mar dat slagge net bot. Yn 1909 boaske er oan Doris Gernon dy't er op de Akademy al kunde oan hie. Rillegau lei er him ta op de fotografy, dêr't yn syn studintetiid al kennis mei makke hie. Ynearsten wie er oriïntearre op keunstsinnige fotografy oant Florenze Ziegfeld him yn 1917 oannaam as offisjele fotograaf fan de Ziegfeld Follies-revue. Dêr begûn syn karriêre as glamourfotograaf. By it portrettearjen fan de revuedûnseressen, de Ziegfeld-girls, toande er him betûft yn it suggerearjen fan neakenens, fral troch it brûken fan drapaazje-techniken. Letter kamen ek in soad folsleine neakens oan it ljocht dy't yndertiid net publisearre wurde koene.
Behalven de Ziegfeld-girls fotografearre Johnston yn de jierren tweintich sa'n bytsje alle stjerren fan it wite doek: de Dolly Sisters, Gloria Swanson, Mae Marsh, de Fairbank Twins, en Lillian en Dorothy Gish. Syn foto’s beynfloeden it Hollywoodimago fan dat desennium. Met het einde van de stomme film begon ook Johnstons roem als fotograaf te tanen. Der kamen nije fotografen mei oare ideeën oer glamourfotografy.
Natalie Allen
Sjoernalistike karriêre
Yn maaie 2009 kearde Allen werom by CNN, wêrby't se op 'e nij stasjonearre waard yn it wrâldhaadkertier, it CNN Center, yn Atlanta, yn 'e steat Georgia. Dêr wurket hja sûnt as presintatrise/nijslêzeresse en as korrespondinte mei as foarnaamste wurkgebiet klimaat, miljeu en "griene" enerzjy. Yn 2011 filme, skreau en produsearre se fierders har eigen special fan in healoere oer de minskehannel yn bern yn 'e Fjetnameeske Mekongdelta, yn it ramt fan it CNN Freedom Project.
Oare aktiviteiten
Njonken har sjoernalistike karriêre wie Allen fan 2003 oant 2006 wurksum by de Cleveland Klinyk, yn 'e stêd Cleveland, yn Ohio, as mediacoach en kommunikaasjemeiwurkster. Fierders is hja in ûnôfhinklik produsinte fan reklamespotsjes, famylje- en bedriuwsportretten en ynformative en edukative fideo's (de lêsten fral foar de Cleveland Klinyk). Allen wurdt gauris frege as sprekster, bgl. op 'e Solar Summit (in konferinsje oer sinne-enerzjy), yn Atlanta, yn 2011, en trije jier efterinoar foar de útrikking fan 'e Women Making a Mark Awards fan it Atlantan Magazine. Yn 2008 stie der in artikel oer Allen yn Atlantan Magazine, mei as titel The Green Queen, wat mar ien wie fan in ferskaat oan artikels oer en fraachpetearen mei har dy't troch de jierren hinne yn alderlei tydskriften en kranten ferskynd binne. Ek spile se harsels yn 'e films Contact, út 1997, en Cast Away, út 2000, en yn in ôflevering fan 'e tillefyzjekomeedzjesearje Mad About You.
Alfred Cheney Johnston
Libben en wurk
Nei de dea fan Flo Ziegfeld yn 1932 hold Johnston noch twa fotostudio's yn it wurk, mar dy wiene net sa súksesfol. Yn 1937 ferskynde syn portretboek Enchanting Beauty (New York, NY: Swan Publications Inc., 1937). Dêrnei luts er him yn 1940 werom op syn bûtenpleats yn Konnektikut en rjochte er him benammen op neakenfotografy. Yn 1960 skonk er 250 fan syn printen oan de ‘Library of Congress’ yn Washington DC. Hy stoar yn 1971 oan de gefolgen fan in auto-ûngemak, syn frou wie doe al trije jier wei.
Sûnt ein tweintichste iuw is der fan artistike kant fannijs omtinken foar syn wurk. Portretten fan Johnston binn no fertsjintwurdige yn de ‘L. Frits Gruber Kolleksje’ fan het Museum Ludwig yn Keulen. Utjouwerij Taschen wijde in haadstik oan Johnston yn it oersichtswurk oer fotografyske keunst: ‘Fotografy fan de 20e iuw’.
Komeedzjedrama
Komeedzjedrama is in sjenre fan literatuer, film en tillefyzje dat skaaimerken fan 'e komeedzje en it drama kombinearret. It wurdt ek wol drameedzje (of yn it Ingelsk dramedy) neamd, in gearlûking fan 'e wurden 'drama' en 'komeedzje' (of yn it Ingelsk fan drama en comedy). It komeedzjedrama kin beskôge wurde as in subsjenre fan sawol komeedzje as drama, of as in foarm fan 'e âldere tragikomeedzje. Dat wie oarspronklik in toanielsjenre dat eleminten fan 'e tradisjonele komeedzje fermong mei skaaimerken fan 'e trageedzje. Hjoed de dei komme komeedzjedrama's benammen foar as films en as tillefyzjeprogramma's. Foarbylden binne de Amerikaanske tillefyzjesearje Moonlighting, út 'e 1980-er jierren, en de film The Intern, út 2015.
Grutte Priis Formule 1 fan Eastenryk 2002
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Eastenryk 2002 yn Spielberg op 13 maaie 2002. It wie de sechsde fan 17 races fan de Formule 1 yn 2002. Hy waard op de A1-Ring hâlden. De race waard hâlden oer 71 omgongen, op it 4,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 307 kilometer.
Sêfte science fiction
Sêfte science fiction, of yn it Ingelsk soft science fiction, is in subsjenre of kategory fan science fiction, en kin op twa manearen omskreaun wurde: Dy lêste tsjinstelling is wêr't de term 'sêfte science fiction' weikomt, mei't dy ein 1970-er jierren betocht is troch de Australyske letterkundige Peter Nicholls as in namme foar science fiction dy't net beflapt wurde koe ûnder de earder besteande term 'hurde science fiction'.