cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hollywood Walk of Fame
De Hollywood Walk of Fame (Ingelsk foar it "Hollywoodske Trottoir fan Ferneamdheid") is in rûte yn 'e Los Anzjelynske wyk Hollywood, yn súdlik Kalifornje, dêr't stjerren yn it trottoir ynlein binne. Dizze rûte fiert fan east nei west by 15 stedsblokken fan 'e strjitte Hollywood Boulevard lâns, oer in ôfstân fan 2,1 km fan 'e krusing mei Gower Street oant dy mei La Brea Avenue. Dêropta is der in koart stikje op Marshfield Way, dat diagonaal rint tusken Hollywood Boulevard en La Brea Avenue, en in diel fan 700 m lingte fan noard nei súd by 3 stedsblokken lâns op Vine Street, tusken de krusing mei Yucca Street en dy mei Sunset Boulevard.
De fiifpuntige stjerren fan 'e Hollywood Walk of Fame besteane út koraalrôze terrazzo-stien mei rânen fan gielkoper (messing), en binne mei tuskenromten fan 1.80 m ynlein yn in eftergrûn fan dûnkergrize terrazzo-stien. Boppe-yn 'e stjerren stiet de namme fan dejinge dy't mei de oangeande stjer eare wurdt yn gielkoperne blokletters; dêrûnder jout in rûn gielkoperen embleem oan ta hokker kategory oft dy persoan of groep heart. Der binne fiif kategoryen:
De planning fan 'e Hollywood Walk of Fame waard yn 1958 mei úteinset, mar de eigentlike oanlis waard opholden troch twa rjochtsaken, sadat de earste stjer pas lein wurde koe op 28 maart 1960. Dat wie dy fan regisseur Stanley Kramer, hoewol't der neitiid in leginde groeide dat aktrise Joanne Woodward de earste wie dy't in stjer op 'e Walk of Fame krige, mooglik omdat sy de earste wie dy't by har stjer posearre.
Tsjintwurdich is de Hollywood Walk of Fame ien fan 'e wichtichste attraksjes fan Hollywood en fan hiel Los Angeles, dêr't jiers sa'n 10 miljoen toeristen op ôfkomme. Sûnt 5 july 1978 hat it de status fan in histoarysk-kultureel monumint fan 'e stêd Los Angeles. It bewâld oer de Walk of Fame is yn 'e hannen fan 'e Keamer fan Keaphannel fan Hollywood, en it ûnderhâld wurdt útfierd troch de himsels finansjeel bedrippende Hollywood Historic Trust.
Ungemak (aksidint)
In ûngemak, ûngelok of aksidint (fan it Frânske accident) is eat dat ûnferwachts en by fersin misrint, mei (meastal) materiële skea en/of lichaamlik letsel as gefolch. Ungemakken komme faak foar yn it ferkear, mar ek gewoan thús kin men in ûngemak krije, want, sa't it sprekwurd seit: "in ûngemak sit yn in lytse hoekje". De meast foarkommende oarsaken fan ûngemakken binne minsklike flaters (benammen ûnoplettendheid en gebrek oan konsintraasje), organisatoaryske flaters en brekmen oan meganyske ûnderdielen fan fiertugen of oare apparaten.
List fan planetoïden 23601-23700
Dit is in list fan planetoïden 23601-23700.
Ungemak (aksidint)
Thús hawwe ûngemakken almeast te krijen mei in fal. Men kin dan tinke oan fallen fan in kokentrepke, by de trep del fallen, of útglydzjen op wiete tegels, bygelyks ûnder de dûs. Oarsoartige ûngemakken thús komme foar as men ark en reau brûkt en men jinsels bgl. mei de hammer op 'e finger slacht, of jinsels ferwûnet mei elektryske apparaten, lykas in boarmasine, in dekûpearseage, in skuormasine of in elektryske haachskjirre. Fierders krije in protte lju op wintersport sky-ûngemakken, wêrby't se faak in skonk of in earm brekke.
Under ferkearsûngemakken ferstiet men yn 'e regel ûngemakken op 'e iepenbiere wei wêrby't auto's, frachtweinen, autobussen, motorriders, bromfytsers, fytsers en/of fuotgongers belutsen binne. Fierders binne der ek noch treinûngemakken, fleantúchûngemakken en skipsrampen. Men sprekt fan in ramp as der tige grutte skea oanrjochte wurdt en/of in soad (deadlike) slachtoffers binne.
Robert Vaughn (betsjuttingsside)
"Robert Vaugh" of "Robert Vaughan" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
List fan planetoïden 63501-63600
Dit is in list fan planetoïden 63501-63600.
Lea Whitford
Lea Whitford (folút: Lea Mari Guardipee Whitford; Browning (Montana), maart 1966) is in Amerikaansk ûnderwizeresse en politika fan etnysk Yndiaansk komôf. Hja is in lid fan 'e Swartfuot Naasje, en hat sûnt ein 2013 in sit yn it Hûs fan Offurdigen fan Montana.
Libben en karriêre
Whitford waard yn 1966 berne as Lea Mari Guardipee, de dochter fan Gerald T. Guardipee en Shirley Wippert, yn Browning, it haadplak fan it Swartfuot Yndianereservaat yn 'e Amerikaanske steat Montana. Hja is in etnyske Swartfuot-Yndiaanse en in lid fan 'e Swartfuot Naasje, dat in federaal erkende Yndiaanske stamme-organisaasje yn 'e Feriene Steaten is.
Nei't se de middelbere skoalle yn Browning trochrûn hie, learde Whitford fierder oan 'e Steatsuniverstiteit fan Montana (MSU) yn Havre, dêr't se yn 'e foarm fan in bachelortitel har ûnderwiisfoech behelle yn lichaamlike oefening en skiednis. Letter wreide se dat foech oan 'e MSU-fêstiging te Bozeman fierder út nei heger ûnderwiis en folwoeksene-ûnderwiis. Whitford stie neitiid ferskate jierren as dosint oan 'e pleatslike middelbere skoalle te Browning, en wurke oanslutend sechstjin jier as leararesse oan it Blackfeet Community College yn itselde plak. Dêrnei wie se noch ferskate jierren ferbûn oan 'e Swartfuot Naasje as mienskipsplanner en beoardielster foar de takenning fan stúdzjebeurzen.
Dom fan Sleeswyk
Bouskiednis
Mei de bou fan de Petrusdom op it hjoeddeiske plak waard om likernôch 1100 hinne begûn. Oft dizze romaanske tsjerke al foltôge wie ear't der mei de ferbouwing fan de tsjerke ta in goatyske halletsjerke út ein set waard, is net bekend. Fan de âlde romaanske tsjerke bleau lykwols in soad fan de âlde tufstiennen basilyk bewarre. It âldste dokumintearre bewiis fan de Petrusdom giet werom ta it jier 1134.
Op in hichte fan 65 meter is in platfoarm dat in moai útsicht op de stêd, de Schlei en de eardere fiskersdelsetting Holm jout. Yn it ramt fan rûnliedingen binne ek de klokken boppe it platfoarm te besjen. Njonken it goatyske Trijekeningen-alter (likernôch 1300) yn it súdlike bykoer, in brûnzen doopfont yn it heechkoer út it jier 1480 (taskreaun oan Hinrich Klinghe) en it mear as fjouwer meter hege houten byld fan Kristoffel fan Hans Brüggemann is it pronkstik fan de dom it ferneamde Bordesholmer alter.
De domtsjerke hat in lingte fan ûngefear 100 meter.
It portaal
De besiker komt troch it romaanske portaal út ± 1180 de tsjerke yn. Foar de bou fan it portaal binne ferskate boumaterialen tapast: granyt, reade sânstien út Skåne, kalkstien út Gotlân en tufstien út it Rynlân.
Op it timpaan wurdt Kristus op in troan ôfbylde tusken de apostel Petrus en Paulus, de symboalen fan de evangelisten. Dejinge mei in tsjerke yn de hân is nei alle gedachten kening Waldemar I, de stifter fan de tsjerke.
De romaanske liuwen dy't earder by it portaal stiene, krigen letter in oar plak: ien liuw sit njonken it portaal, wylst in oare liuw te finen is by de sakristy fan de koarhearen.
Sakristy
De sakristy út likernôch 1480 wie yn it begjin in romte dêr't de domhearen gearkamen en fan 1567 ôf in auditorium fan de domskoalle. Nei de reformaasje folge de ferbou ta grêfromte foar it foarstenhûs Holstein-Gottorp. It grêfmonumint foar hartoch Friedrich III waard yn 1654 troch de Flaamske byldhouwer Artus Quellinus makke.
Heechkoer
Biskop Berthold liet oan de ein fan de 13e iuw it heechkoer fergrutsje en beskilderje. De fresko's toane de Annunsiaasje, it kroanen fan de Hillige Faam, Sint Katharina, Sint Filippus, Sint Petrus, Deësis en in ingel. De koarbanken datearje út it begjin fan de 16e iuw en binne troch in ûnbekende keunstner mei it pseudonym Magister Rusticus makke.
De krúsgong (Schwahl)
De krúsgong of de Schwahl hat trije earmen en leit oan de noardkant fan de tsjerke. Oars as de namme tinken docht hat de oanbou út 1310-1320 nea in ûnderdiel fan in kleaster west. Nei alle gedachten waard dizze krúsgong foar prosesjes boud. De namme Schwahl stiet yn it Nederdútsk-Deensk foar "oerdekte koele gong" en yn de krúsgong binne fresko's te sjen út de boutiid mei foarstellings fan it libben fan Kristus en yn it ferwurft blommen en fabeleftige skepsels. De fresko's waarden yn de 19e iuw op 'e nij ûntdutsen en troch Friedrich Olbers yn 1888-1894 bleatlein, restaurearre en oanfolle.
Yn it ramt fan de restauraasje hat Olbers yn 1894 ûnder it fresko fan de Bernemoard yn Bethlehem in fries mei kalkoenen tafoege. De keunstferfalsker Lothar Malskat woe fjirtich jier letter ha dat dit kalkoenenfries ta de oarspronklike beskildering hearde en dus út 1300 stamde. Dêrmei waard it bewiis levere dat de noardlike minske al foar Kolumbus yn Amearika west hie en dat kaam goed fan pas yn de kream fan de nazy's. De fresko's krigen yn de jierren 1930 grutte bekendheid, mar nei ûndersyk fan Kurt Wehlte yn 1948 waard alle twifel weinommen en yn 1952 joech ek Malskat syn ûngelyk ta. Olbers hie al yn 1921 oer syn kalkoenenfries skreaun dat er in flater makke hie mei it ôfbyldzjen fan dizze fûgel yn it fries, om't de fûgel yn de tiid fan it ûntstean fan de fresko's yn Jeropa noch ûnbekend wie.
Toer
De toer waard yn de jierren 1888-1894 fan bakstien boud. De tsjerke hat mei in hichte fan 112 meter de op twa nei heechste toer fan Sleeswyk-Holstein. Allinnich de tuorren fan de Marienkirche yn Lübeck en dy fan de dom fan Lübeck binne heger. Nei it ynstoarten fan de dûbele tuorren yn 1275 waard om 1300 hinne in legere, frijsteande toer foar de klokken boud. Prusen trune der yn 1866 op oan om in hege neogoatyske toer oan de tsjerke te bouwen. Yn ferhâlding ta de tsjerke is de toer eins te heech. Nei't de toer yn de perioade 1953-1956 boufallich waard, koe de toer mei in moderne konstruksje fan staalbeton yn stân holden wurde. Dêrnei waard de toer mei in nije bakstiennen skyl ommantele. Hjirby waarden net alle neogoatyske dekoraasjes rekonstruearre, sa't de toer tsjintwurdich yn in ienfâldiger foarm te sjen is.
It Brüggemann- of Bordesholmer alter
It heechalter yn de tsjerke waard tusken 1514 en 1521 troch Hans Brüggemann fan ikehout makke. It is 12,60 meter heech en lit mei 392 figuren de lijensskiednis fan Kristus sjen, fan it finzen nimmen fan Kristus oant de Himerfeart ta. Yn it sintrale gruttere fjild is it dragen fan it krús te sjen en de krúsdea fan Kristus. De twa sydfleugels fertsjintwurdigje de Himelfeart en Pinkster. It hegere middendiel lit Adam en Eva sjen en boppe it gehiel swevet Kristus as Pantocrator.
Oarspronklik waard it alter makke foar de koarhearentsjerke fan it sticht fan de Augustinen yn Bordesholm, mar nei't it sticht troch de reformaasje opheven waard en de dêropfolgjende bestimming yn 1666 opheven waard, krige it alter in plak yn de domtsjerke. It alter waard oan it ein fan de 19e iuw yn Flensburg troch de bekende Dútske keunstskilder Emil Nold restaurearre. It heechbarokke alter fan de tsjerke, dat noch mar 23 jier earder opsteld waard yn de dom, waard verkocht oan de tsjerke fan Neustadt yn Holstein en stiet dêr noch altiten yn de tsjerke.
Kânsel
Goed tritich jier nei de earste protestânske preek yn de tsjerke makke Caeso Eminga (1512-1574) út Grins de bou fan de ryk dekorearre preekstoel mooglik. Eminga wie befreone mei de herfoarmers Bugenhagen en Melanchthon befreundet en wie in tige goed foarme teolooch en waard troch de protestânske biskop Tilemann von Hussen nei Sleeswyk helle om de domhearen te foarmjen, ûnderwiis te jaan en de biskop te helpen mei it preekjen.
Prealgrêf
Yn it noardlike koerskip stiet it praalgrêf fan Freark I, kening fan Denemark en Noarwegen en hertoch fan Sleeswyk en Holstein. It renêssanse-monumint waard yn 1552 yn it koer opsteld, mar ferhûzeyn 1901 nei it hjoeddeiske plak. It waard makke troch de Flaamske byldhouwer Cornelis Floris. De (lege) sarkofaach wurdt troch seis deugden droegen. It is net mear bekend wêr't it echte rêstplak fan de kening yn de dom leit.
It doopfont
It brûnzen doopfont waard yn 1480 troch Hinrich Klinghe getten. De dragers fan it doopfont binne fan in lettere tiid en ûnstiene yn de barokke tiid.
Oargel
It hjoeddeiske oargel waard yn 1963 troch de Deenske oargelbouwer Marcussen boud. Dêrby waard it oargelfront yn de steat fan 1701 rekonstruearre, wylst it rêchposityf in nij ûntwerp wie. It neobarokke ynstrumint hat sûnt de restauraasje yn 2001 troch Karl Schuke út Berlyn 65 registers ferdield oer fjouwer manualen en pedaal.
Houliksreis
In houliksreis, tsjintwurdich ek wol oantsjut mei de Ingelske term honeymoon, is in fakânsje dy't troch in nij breidspear koart nei de brulloft holden wurdt. As it fanwegen omstannichheden, lykas drokte op it wurk, swierwêzen fan 'e froulike partner of brekme oan jild, net mooglik is om 'e reis koart nei de brulloft te hâlden, kin dy ek letter plakfine. Men sprekt dan wol fan in 'ferlette houliksreis'. De houliksreis as langere fakânsje kaam yn 'e Westerske wrâld pas yn 'e twadde helte fan 'e tweintichste iuw yn gebrûk. Hoewol't houliksreizen tsjintwurdich faak assosjearre wurde mei in frij lúkse fakânsje, is der gjin fêst ôfbeakene ramt dêr't sokke reizen oan foldwaan moatte.
Mooglik is de houliksreis as ferskynsel ûntstien út 'e knyntsjedagen (Nederlânsk: wittebroodsweken) fan it troude pear, de earste wiken nei de trouwerij, wêryn't de beide partners yn it ferline better, en foar it earst ek lichaamlik, mei-inoar yn 'e kunde komme koene. Ek it Ingelske honeymoon (letterlik: "hunichmoanne") ferwiist nei dy perioade. Tsjintwurdich is soks net mear oan 'e oarder, mei't de measte breidspearen al foar de sluting fan it houlik gearwenne of alteast seksuële omgong hân hawwe. It kin ek wêze dat de houliksreis in oerbliuwsel is út 'e tiid dat breiden noch rôve wurde koene, doe't it dêrom oanriedber wie om jin nei de brulloft in hoartsje út 'e fuotten te meitsjen.
List fan planetoïden 63601-63700
Dit is in list fan planetoïden 63601-63700.
Tragikomeedzje
In tragikomeedzje is in literêr sjenre en in foarm fan toaniel dy't eleminten fan 'e tradisjonele foarmen fan 'e trageedzje en de komeedzje mei-inoar fermingt. De term wurdt it meast brûkt op it mêd fan 'e toanielkeunst en kin ferwize nei in tragysk toanielstik dat genôch komyske eleminten befettet om 'e algemiene toan minder swiersettich te meitsjen, of, faker, nei in serieus toanielstik mei in happy end.
Appartemint
In appartemint (fan it Frânske appartement) is in wenning dy't diel útmakket fan in grutter gebou, lykas in flet. Mei de term 'appartemint' wurdt ferwiisd nei in wenning dy't mar ien ferdjipping hat; as sa'n wenning yn in grutter gebou út mear as ien ferdjipping bestiet, sprekt men fan in mêsonette. In ienkeamerappartemint wurdt faak ek wol in studio neamd. Men kin in appartemint keapje of hiere. Wat ynformeel wol it 'keapjen' fan in appartemint neamd wurdt, is juridysk sjoen eins it keapjen fan in appartemintsrjocht. As in gebou formeel (d.w.s. wetlik) yn apparteminten ferdield is, wurdt nammentlik de kombinaasje fan it oandiel fan it yn dy spjalting belutsen guod, it útslutende gebrûksrjocht op in priveediel en it ferplichte lidmaatskip fan in feriening fan eigners mei-inoar betitele as it appartemintsrjocht.
Servicekosten
Om't in appartemint ûnderdiel foarmet fan in grutter gebou, kin it net oars as dat der mienskiplike romtes en foarsjennings binne, lykas de hal, de gongen, it treppehûs, it dak, it rioelsysteem en eventueel in tún en/of in lift. Fan it ûnderhâld fan sokke dingen moatte de bewenners fan alle apparteminten in gelikens oanpart betelje, en itselde jildt foar it elektrisiteitsferbrûk fan 'e lift. As it om keapapparteminten giet, wurdt de ûnderlinge regeling en ining fan sokke saneamde servicekosten dien troch it bestjoer fan 'e feriening fan eigners.
Giet it lykwols om hierapparteminten, dan sitten sokke kosten yn 'e regel by de hier ynbegrepen. Yn it lêste gefal moat dan yn it hierkontrakt dúdlik beneamd wurde hokker posten oft ûnder de servicekosten falle. Kosten dy't wetlik troch de ferhierder betelle hearre te wurden, meie lykwols net as servicekosten opfierd wurde. Dêrby kin men tinke oan algemien ûnderhâld oan it gebou, ynkl. lift, skilpaniel, automatyske doarren, ferljochting, betegeling, blus- en drinkwetterynstallaasjes en bemeallingspompen, mar ek oan skea troch fandalisme yn 'e mienskiplike romten; glêsbewasking fan ruten dêr't de hierders sels net by kinne; ûnreplik-saakbelesting; rioelrjochten; opstâlfersekeringskosten; administraasjekosten dy't betrekking hawwe op 'e mienskiplike romten; en it salaris fan 'e hûsmaster ynsafier't dy wurk docht dat ûnder de ferplichtings fan 'e ferhierder falt.
Kosten dy't de ferhierder wól op 'e hierder ferhelje kin, binne kosten foar it skjinhâlden en ûntstopjen fan ôffieren en daksgoaten dêr't de hierder sels net by kin; glêsbewasking fan ruten dêr't de hierder sels wól by kin; skjinmakkosten oangeande de mienskiplike romten; ûnderhâld fan geiser en boiler; hofkerswurk ynsafier't it grien diel útmakket fan wat hierd wurdt; en it salaris fan 'e hûsmaster ynsafier't dy wurk docht dat net ûnder de ferplichtings fan 'e ferhierder falt. By de berekkening fan servicekosten meie inkeld de wurklike kosten trochberekkene wurde, en is it net tastien om dêrop winst te meitsjen. As administraasjekosten mei de ferhierder maksimaal 5% yn rekken bringe. By skelen oer servicekosten kinne de hierder of de hierdersferiening yn Nederlân beswier meitsje by de Hierkommisje, dy't it gesach hat om 'e ferhierder te twingen en meitsje de wurklike servicekosten ynsichtlik.
Neiheffing
Foar servicekosten wurde ornaris foarút foarskotbedraggen barre. Oan 'e ein fan it kalinderjier, yn 'e regel foàr 1 juny, moat der dan in ôfrekken makke wurde, wêrby't it foarskot ferlike wurdt mei de wurklike kosten en de hierder in neiheffing bybetelje moat of jild weromkriget. It is lykwols net ferplichte foar de ferhierder om soks ien kear yn it jier te dwaan, en it komt dan ek net selden foar dat men hjirfoar in twa- of trijejierlikse termyn hantearret, wêrby't, faak ta argewaasje fan 'e hierder, nei ferrin fan jierren noch bybetelle wurde moat. Hjirfoar bestiet lykwols al in ferjierringstermyn fan fiif jier, dat as de ferhierder langer as fiif jier wachtet, dan binne de kosten net mear ynber. Deselde termyn jildt foar hierders om in posityf ferskil yn 'e servicekosten fan 'e ferhierder werom te foarderjen.
Anne Hathaway (Shakespeare)
Anne Hathaway (Shottery, 1555/1556 – Stratford-upon-Avon, 6 augustus 1623) wie de frou fan 'e wiidferneamde Ingelske toanielskriuwer en dichter William Shakespeare, mei wa't se troude yn 1582. Se oerlibbe har man sân jier. Der is suver neat mei wissichheid oer har bekend útsein yn 'e foarm fan ferwizings yn notariële dokuminten, mar har persoanlikheid en har relaasje mei Shakespeare hawwe ûnderwerp west fan in ûnbidich protte spekulaasje, sawol troch histoarisy as troch fiksjeskriuwers.
Jonkheid
Hathaway waard berne yn 1555 of 1556, en groeide foar 't neist op yn Shottery, in lyts doarpke fuort bewesten Stratford-upon-Avon, yn it Ingelske greefskip Warwickshire. Men giet derfan út dat se har jonkheid dêre trochbrocht hat yn it famylje-cottage fan 'e Hathaway's, dat hjoed de dei de wichtichste toeristyske attraksje fan Shottery is. Har heit, Richard Hathaway, wie in einierde boer, dy't syn dochter by syn ferstjerren, yn 1581, seis pûn, trettjin skellings en fjouwer peinjes neiliet, in som dy't útkeard wurde soe op 'e dei dat se troude.
Houlik
Doe't Hathaway yn novimber 1582 mei William Shakespeare troude, hie se al wetter yn 'e kelder, en harren dochter Susanna waard seis moanne letter berne. Op 'e tiid fan it houlik wie Hathaway 26 of 27 jier; Shakespeare wie noch mar achttjin. It feit dat se safolle skeelden, yn kombinaasje mei it feit dat it Hathaway doe efter de jûpe al begûn te tinen, is troch party histoarisy brûkt, op grûn fan gjin inkeld bewiis, om te bewearen dat it houlik Shakespeare optwongen wie troch Hathaway har famylje. In skoftke waard tocht dat Shakespeare mei twa froulju omslein hie, poer om't der yn it biskoplik register fan Worcester de ferliening fan in houliksfergunning fermeld stiet oan "Wm Shaxpere" en in "Annam Whateley". De deis dêrop tekenden Fulk Sandells en John Richardson, freonen fan 'e Hathaway-famylje, in boarch fan £ 40,— foar de kosten fan it houlik tusken Shakespeare en Anne Hathaway. Yn The Man Shakespeare, út 1906, bewearde Frank Harris dat dit bewiisde dat Shakespeare eins mei in Anne Whateley trouwe wollen hie, mar dat doe daliks de Hathaway-famylje him twongen hie en trou mei Anne Hathaway. Harris miende dat Shakepeare syn frou net sjen of luchtsje mocht om't se him wjerholden hie fan syn houlik mei syn wiere leafde, en dat dat de reden wie dat er nei Londen ta sette om in karriêre as toanielskriuwer te begjinnen. Tsjintwurdich bestiet der yn akademyske fermiddens lykwols sa goed as in konsensus dat "Annam Whateley" frijwol wis in ferskriuwing west hawwe moat, en dat der dus nea in twadde frou bestie.
De Britske feministe Germaine Greer wol hawwe dat it ferskil yn jierren der krekt op tsjut dat Shakespeare Hathaway hawwe woe. Yn dy tiid bleaune jonge ûntroude froulju fan wa't de âldelju kommen wiene te ferstjerren, oer it algemien thús om foar jongere bruorren en susters te soargjen. As se dan letter al trouden, wiene se meastentiids al hast tritich jier. As man bea Shakespeare doedestiden net sa'n soad goede foarútsichten, mei't syn famylje finansjeel yn swierwaar kommen wie. Hathaway, in telch út in begoedige en foaroansteande famylje, wie foar Shakespeare in bysûnder goede partij. Fierders wie it yn dy tiid net ûngewoan dat in tsjerklik houlik pas folge nei't men oer de putheak troud wie en de frou swier rekke wie. Doe't er Hathaway ienris heech en dreech hie, wie Shakespeare fansels oan har bûn, mar, sa beweart Greer, der bestiet gjin inkeld bewiis dat er net altyd al fan doel west hie om in bern by har oan te setten en foar de tsjerke mei har te trouwen.
Houlikslibben
Shakespeare en Hathaway krigen trije bern, Susanna yn 1583 en de twilling Hamnet en Judith yn 1585. Hamnet kaam te ferstjerren doe't er noch mar alve jier wie. Susanna en Judith trouden allebeide en krigen sels ek bern. Der wurdt gauris oannommen dat Shakespeare itsij fan it begjin ôf oan in hekel oan syn frou hie, of dat er dat meitiid krige, hoewol't dêr gjin bewiis foar fûn wurde kin yn harren briefkerij noch lykfolwêr oars. De oanlieding ta dizze oanname is dat Shakespeare frijwol syn hiele houlik yn Londen trochbrocht dêr't er as toanielskriuwer en akteur wurke, wylst Hathaway mei de bern efterbleau yn Stratford-upon-Avon. Neffens de santjinde-iuwske Ingelske skriuwer en filosoof John Aubrey kearde er lykwols elts jier in hoart werom nei hûs. En doe't er yn 1613 syn teäterkarriêre deroan joech, sette er him nei wenjen yn Stratford, by syn frou, ynstee fan yn Londen te bliuwen.
Yn syn testamint liet Shakespeare Hathaway beruchterwize mar ien ding nei, syn op ien nei bêste bêd mei byhearrend meubilêr. Frijwol al syn oare besittings fermakke er oan syn dochter Susanna en har manlike neikommelingen. It neilitten oan har fan it op ien nei bêste bêd is gauris opfette as in opsetlike mislediging fan Hathaway, en hat hiel wat trelit feroarsake ûnder Shakespeare-kenners. It is lykwols ek oppenearre dat it de bedoeling wie dat de bern nei Shakespeare syn dea foar harren mem soargje soene, wat yn dy tiid in frij gewoane regeling wie, en dat it "op ien nei bêste bêd" Shakespeare en Hathaway harren houliksbêd wie, mei't it yn 'e Elizabetaanske Tiid wenst wie om it bêste bêd te reservearjen foar útfanhûzers. Sa besjoen soe it testamint hielendal gjin mislediging foar Hathaway wêze. Boppedat binne der oanwizings dat Hathaway fan harsels finansjeel ûnder de pannen wie, en gjin beërf fan har man nedich wie.
Ferstjerren
Anne Hathaway stoar op 6 augustus 1623 yn 'e âlderdom fan 67 jier, nei't se sûnt 1616 widdo fan Shakespeare west hie. Hja waard njonken har man begroeven yn 'e Tsjerke fan 'e Hillige Trije-ienheid yn Stratford-upon-Avon.
De Kanto's
De Kanto's, yn it Ingelsk: The Cantos, is in lang, ûnfoltôge gedicht fan 'e hân fan 'e kontroversjele Amerikaanske dichter, essayist, oersetter, skriuwer en komponist Ezra Pound (1885-1972). It meastepart fan The Cantos is skreaun tusken 1915 en 1962, al gie Pound by fleagen dermei troch oant syn dea, wylst in protte fan it iere wurk fuortredigearre is, en de iere kanto's yn 'e foarm sa't se publisearre binne, datearje fan 1922 en letter. Uteinlik kaam it gedicht 120 dielen (of kanto's) te omfetsjen, mar it rekke nea ôf. De earste folsleine edysje, The Cantos (I-CIX), waard publisearre yn 1964, mar dêr folge yn 1968 noch op: Drafts and Fragments: Cantos CX-CXVII. The Cantos is in wurk fan 'e lingte fan in boek, dat foar de lêzer dreech nei te kommen is. Krekt as yn Pound syn proaza binne de ûnderwerpen de wrâldekonomy, lânsbestjoer en kultuer, wylst er der teffens withoefolle autobiografyske eleminten yn bemjukse hat.
The Cantos wurdt troch literatuerkritisy rûnom beskôge as ien fan 'e wichtichste modernistyske wurken fan 'e tweintichste iuw. It part derfan dat Pound oan 'e ein fan 'e Twadde Wrâldoarloch skreau, wylst er troch it Amerikaanske leger yn Itaalje finzen holden waard foar lânferrie, is bekend kommen te stean as The Pisan Cantos ("De Piseenske Kanto's"), en wurdt gauris beskôge as in wurk dat ek op himsels stean kin. Pound krige dêr yn 1948 de Bollingen Prize fan 'e Amerikaanske Library of Congress foar, wat ta grutte opskuor late fanwegen syn status as lânferrieder en pasjint yn in psychiatrysk sikehûs.
Fryske oersetting
Yn 1972 fertaalde oersetter Haring Tjittes Piebenga ien gedicht út The Cantos yn it Frysk, ûnder de titel Canto XLIX fan Ezra Pound. Dy fertaling waard dat jiers publisearre yn it tydskrift Alternatyf.
J. Mac
J. Mac (útspr.: ['ʤe:mɛk], likernôch: "dzjeemek"), echte namme: John Lawrence McGill (yn Floarida, 12 maart 1985), is in Amerikaansk pornografysk akteur fan etnysk Iersk komôf. Syn skûlnamme wurdt ek wol stavere wurdt as J Mac, J-Mac of JMac. Hy sette yn 2006 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn in grut tal films. Yn 2008 waard er nominearre foar in AVN Award.
Libben en karriêre
J. Mac waard yn 1985 earne yn 'e Amerikaanske steat Floarida berne. Yn 2006, doe't er 21 jier wie, sette er útein mei in karriêre as pornografysk akteur. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hied er begjin 2017 yn mear 580 pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as New Sensations, Evil Angel, The Score Group, Vivid Entertainment, ClubJenna, Digital Playground, Red Light District en Digital Sin. Fierders hat er ek wol wurke foar minder bekende studio's, lykas Pure Play Media, wylst er mear noch yn 't spier west hat foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder BangBros, Reality Kings, Brazzers en Naughty America. Yn 2008 waard er nominearre foar in AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld) yn 'e kategory bêste manlike nijynkommeling.
Under syn karriêre hat J. Mac gearwurke mei aktrises as Nadia Ali, Bella Bellz, Bethany Benz, Maya Bijou, Vienna Black, Amy Brooke, Abbey Brooks, Charisma Cappelli, Kayla Carrera, Angelina Castro, Adriana Chechik, Miko Dai, Claire Dames, Candice Dare, Dana DeArmond, Danielle Derek, Lacey Duvalle, Shay Evans, Jada Fire, Diamond Foxxx, Keisha Grey, Aaliyah Hadid, Diamond Jackson, Jade Jantzen, Sara Jay, Dani Jensen, Jenaveve Jolie, Victoria June, Kagney Linn Karter, Katja Kassin, Mia Khalifa, Diamond Kitty, Remy LaCroix, Rebeca Linares, Lexxxi Lockhart, Tanner Mayes, Jynx Maze, Gianna Michaels, Maxi Mikita, Mariah Milano, Moriah Mills, Kelsi Monroe, Mandy Muse, Skyla Novea, Olivia O'Lovely, Brittany O'Neil, Priya Price, Jaylene Rio, Veronica Rodriguez, Imani Rose, Daphne Rosen, Dylan Ryder, Vanessa Sky, Vina Sky, Dakota Skye, Saya Song, Lela Star, Rachel Starr, Jada Stevens, Shae Summers, Jamie Valentine, Juelz Ventura, Jezabel Vessir, Brittney White, Ricki White en Harmony Wonder.
Tine de Vries (reedrydster)
Tine van der Weide-de Vries (Koartsweagen, 12 febrewaris 1931 – Aldeberkeap, 1 july 2014) wie in Frysk sporter dy bekend waard as reedrydster.
Se wûn as hurdrydster in protte wedstriden op de koartebaan. Se wie 15 jier doe't se op 6 febrewaris 1947 yn Aldeboarn famkeskampioene werd. Op 29 jannewaris 1954 waard hja yn Huzum kampioene fan Fryslân en op 26 febrewaris 1955 waard se yn Ljouwert kampioene fan Nederlân. It slagge Atje Keulen-Deelstra nea om fan har te winnen.
Neist reedriden die De Vries oan atletyk en kuorbal, by de ferienings ODK út Koartsweagen en Lintjo út Aldeberkeap. Fan beide ferienings wie hja mei-oprjochtster.
Spion
In spion (fan it Frânske espion), froulike foarm: spionne, ek wol in geheim agint(e) neamd, is immen dy't temûk en faak op yllegale of alteast klandestine wize ynformaasje garret. Sokken kinne foar in oerheidsynstânsje (almeast in feilichheidstsjinst) wurkje, mar ek foar in bedriuw. De term 'spion' wurdt benammen troch bûtensteanders brûkt; yn 'e ynljochtingewrâld sprekt men fan in 'agint' of in 'ynljochtinge-ofsier'. De gegevens dy't troch sokke lju byinoar socht wurde, tsjut men yn it fakjargon oan as HumInt, dat stiet foar human intelligence (Ingelsk foar "minsklike ynljochtings").
List fan planetoïden 23701-23800
Dit is in list fan planetoïden 23701-23700.
Briana Banks
Briana Banks, echte namme: Briana D. Bany (München, 21 maaie 1979), is in Dútsk-Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan mingd Angelsaksysk Amerikaansk en Dútsk etnysk komôf, dy't yn it ferline ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenammen Mirage Spark, Mirage, Briana en Brianna. Har hjoeddeistige skûlnamme wurdt gauris misstavere as Brianna Banks. Hja waard berne yn Dútslân, mar groeide fierhinne op yn 'e Feriene Steaten. Yn 1999 sette se útein mei in tige súksesfolle karriêre yn 'e Amerikaanske pornoyndustry. Yn juny 2001 stie Banks as Pet of the Month yn it neakenblêd Penthouse.
Spion
Aginten en ynformanten rinne it risiko, as se steatsgeheime ynformaasje oan in bûtenlânske macht trochspylje, om foar lânferrie berjochte en feroardiele te wurden. Fierders is der noch de saneamde dûbelspion, dat in agint is dy't oan beide kanten ynljochtinge-ofsieren fan ynformaasje foarsjocht, wylst in mol in agint is dy't willemoeds yn in fijannige feilichheidstsjinst ynfiltrearret.
Briana Banks
Jonkheid
Banks groeide fierder op yn súdlik Kalifornje, en gie mei sechstjin jier op harsels te wenjen, wêrby't se har fjirtjinjierrige suster Lorin meinaam. Doe't se achttjin jier waard, krige se de fâdij oer Lorin tawiisd. Banks wurke yn har tinerjierren út en troch as model, wêrby't se ien kear op 'e omslach fan it tydskrift Teen stie. Dêrnjonken hie se ferskate oare banen, wêrûnder pytsabakker, winkelfamke yn in doch-it-selssaak, administratyf meiwurkster by in fersekeringsbedriuw en siktaresse by in kosmetikaprodusint.
Pornokarriêre
Yn 1999, doe't se tweintich jier wie, reägearre Banks op in advertinsje yn in krante wêryn't modellen socht waarden foar neakenfotografy. Koarte tiid letter makke se ûnder de skûlnamme Mirage har debút yn 'e pornografyske film, University Coeds 18, as tsjinspylster fan pornoakteur Brandon Iron. Yn 2000 naam se de namme Briana Banks oan nei't se har earste (fan twa) boarstfergruttingsoperaasje hân hie. Dêrby kombinearre se har eigen foarnamme mei de efternamme Banks, dy't se oernommen hie fan supermodel Tyra Banks. Har earste rol ûnder har nije namme hie Banks yn 'e film Decadent Whores 9.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat Banks sûnt 1999 yn totaal yn likernôch 320 pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Devil's Film, Vivid Entertainment, Adam & Eve, Elegant Angel, VCA Pictures, Diabolic Video, Wicked Pictures, Digital Playground en ClubJenna. Fierders hat se ek wol wurke foar minder bekende studio's as Legend Video, Third Degree Films, Extreme Associates, West Coast Productions, Jake Steed Productions, Pure Play Media en Big Top Video, dat him taleit op films fan it grutte-boarstesjenre. Teffens hat Banks wol yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, lykas Brazzers, Bang Bros en Naughty America.
Njonken har aktearwurk is Banks ek aktyf as neakenmodel. Sa wie se yn juny 2001 de Pet of the Month yn it neakenblêd Penthouse en stie se datselde jiers op 'e omslach fan AVN, it toanoanjaande tydskrift fan 'e Amerikaanske pornoyndustry. Ek yn 2001 sleat Banks in eksklusyf twajierrich kontrakt ôf mei de studio Vivid Entertainment. Yn 2002 wie Banks mei Jenna Jameson ien fan 'e earste pornostjerren wêrfan't boartersguodpoppen (action figures) makke waarden.
Oer Banks en oare Vivid-kontraktstjerren lykas Jenna Jameson, Savanna Samson en Tawny Roberts waard yn 2004 in trettjindielige realitytillefyzjesearje makke mei as titel Porno Valley (of ek wol Vivid Valley). Datselde jier wurke se mei oan it boek How to Have a XXX Sex Life: The Ultimate Vivid Guide, wêryn't sy en oare Vivid-kontraktstjerren advizen joegen op it mêd fan geslachtsferkear en anekdoates fertelden oer harren eigen sekslibben.
Oant en mei 2015 hie Banks yn totaal achttjin kear nominearre west foar in AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld). Yn 2001 wûn se de Hot d'Or, de wichtichste Jeropeeske priis foar pornofilms, yn 'e kategory bêste nije Amerikaanske aktrise. Yn 2009 waard se ynhuldige as lid fan 'e AVN Hall of Fame.
Priveelibben
Yn 2003 troude Banks mei pornoakteur Bobby Vitale, mar dat houlik rûn yn 2006 út op in skieding.
Lichemsskaaimerken
Briana Banks hat blauwe eagen en blûn hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.75 m lang, mei in gewicht fan 50 kg. Se beweart de "langste skonken fan 'e pornoyndustry" te hawwen. Banks hat kupmaat 35DD, dêr't se twa boarstfergruttingsoperaasjes foar ûndergien hat. Fierders hat se in nâlpiercing en in tongpiercing. As tatoeaazjes hat se in floral en in yin-yangsymboal op har ûnderrêch, flinters heger op har rêch, in twadde floral boppe har skamstreek, in bân fan stikeltrie om har lofterankel en in stjer op eltse pols.
It Libben fan Jehannes de Doper
It Libben fan Jehannes de Doper is in algemien as apokryf beskôge kristlike religieuze tekst, besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel. Sa't de titel al oanjout, is it in hilligelibben oer de kristlike profeet Jehannes de Doper, dat yn it Gryksk skreaun wêze soe troch Serapion, de biskop fan Thmuis (yn Egypte), omtrint it jier 390.
Brulloft
In brulloft of in trouwerij is in feest dat fierd wurdt as twa minsken in houlik mei-inoar slute. Dêrby giet it meastal om in man en in frou, mar sûnt de ynfiering fan it homohoulik kinne it ek twa manlju of twa froulju wêze. De beneaming 'brulloft' wurdt ek wol brûkt om alle rituëlen mei oan te tsjutten dy't op 'e troudei plakfine. De tradysjes en brûkmen dy't mank geane mei in brulloft ferskille sterk per kultuer, lân, religy, sosjale klasse en etnisiteit. Oer it algemien kin steld wurde dat der troch de breid en brêgeman frijwol altyd trou-ûnthjitten útwiksele wurde, en faak ek ûnderlinge jeften (ringen, blommen, jild). Neitiid wurdt it houlik bekendmakke troch immen dy't beklaaid is mei in beskaat gesach. Fierders draacht men yn 'e regel de ferklaaiersklean, net inkeld it breidspear, mar ek de gasten. De houliksseremoanje wurdt faak folge troch in feest foar de gasten.
Brulloften yn Fryslân
Yn Fryslân bestiet in trouwerij ornaris út 'e folgjende ûnderdielen:
Kosten
De kosten fan in brulloft kinne sterk útinoar rinne. De sporadyske breidspearen dy't har brulloft yn 'e foarm fan in barbecue mei freonen en neiste famyljeleden hâlde binne datoangeande tige goedkeap út. In ienfâldige brulloft neffens de boppeneamde gewoanten, troujurk en notariskosten foar it opmeitsjen fan houliksbetingsten ynbegrepen, kostet al gau €15.000. Guon lju jouwe dat bedrach allinnich al út oan 'e troujurk. Oant yn 'e 1970-er jierren wie it wizânsje dat de heit fan 'e breid de kosten fan 'e brulloft op him naam. Dêr kaam in ein oan trochdat de measte breidspearen fan dy tiid ôf foarôfgeande oan 'e trouwerij al gearwennen.
Todd Lockwood
Todd Lockwood (folút: Todd Wills Lockwood; Boulder (Kolorado), 9 july 1957) is in Amerikaansk yllustrator, boekbânûntwerper en skriuwer dy't him spesjalisearre hat yn it meitsjen fan fantasy- en science fiction-ôfbyldings. Hy is it bekendst wurden troch syn omslaggen fan 'e romans fan R.A. Salvatore en C.J. Cherryh, útjeften fan 'e útjouwerijen Tor Books en DAW Books, en tydskriften lykas Asimov's Science Fiction en Analog Science Fiction and Fact. Yn 2016 publisearre Lockwood syn earste roman.
Libben en karriêre
Lockwood waard yn 1957 berne yn Boulder, yn 'e Amerikaanske steat Kolorado. Hy genoat syn oplieding oan it Keunstynstitút fan Kolorado, yn Denver, dêr't er yn 1981 cum laude ôfstudearre. Neitiid wurke er oardel jier yn 'e reklamebrâns, foar't er úteinsette mei in fyftjinjierrich wurkpaad as freelance yllustrator. Yn dy tiid wie de Coors Brewing Company, in Amerikaanske bierbrouwer, ien fan Lockwood syn wichtichste klanten, en yn in fraachpetear út 1999 seid er dat er doedestiden wol bierfusten tekenje koe yn syn sliep.
Yn 1993 begûn Lockwood, dy't in fûleindich fan wie fan 'e role-playing game Dungeons & Dragons, him ta te lizzen op it tekenjen fan fantasy- en letter ek science fiction-yllustraasjes. Dêrby waard er nei eigen sizzen beynfloede troch it wurk fan Jeff Easley, Gerald Brom, Frank Frazetta en Michael Whelan. Lockwood syn earste wurk op it mêd fan fantasy waard foarme troch guon omslaggen foar it tydskrift Asimov's Science Fiction. Sels seid er dêr yn 1999 oer: "Dat wie it begjin. Ik fielde my as wie my nij libben ynblaasd. Einlik tekene ik dingen dy't my ynteressearren!"
Neitiid gie Lockwood troch mei syn yllustraasjes foar Dungeons & Dragons en ek foar oare útjeften, lykas Magic: The Gathering, Ravenloft, Forgotten Realms en Dragonlance. Dêrnjonken begûn er ek omslaggen foar romans te meitsjen, benammen foar it wurk fan R.A. Salvatore, dat troch Wizards of the Coast útbrocht waard. Yn dyselde snuorje wied er in hoart fise-foarsitter fan 'e Association of Science Fiction and Fantasy Artists (ASFA). Nei't Wizards of the Coast yn 1999 oernommen wie troch Hasbro, ferfette Lockwood yn 2002 syn freelance-karriêre. Dêrby makke er benammen omslaggen foar publikaasjes fan 'e útjouwerijen Tor Books en DAW Books, wêrûnder ferskate dielen fan 'e Foreigner-searje fan C.J. Cherryh (lykas Conspirator, Deceiver en Deceiver). Yn 2003 joech Lockwood sels in boek út mei keunstwurken fan sines, ûnder de titel Transitions: Art of Todd Lockwood. Hy hat ûnderwilens twa World Fantasy Awards en tolve Chesley Awards wûn.
Yn 2016 publisearre Lockwood syn earste roman, The Summer Dragon, it earste diel fan 'e romansearje Evertide.
Passy fan Petrus en Paulus
De ynhâld fan dit geskrift komt fierhinne oerien mei de Hannelingen fan Petrus en Paulus, in oare apokrife tekst; allinnich de ynlieding is oars. Krekt as de Hannelingen fan Petrus en Paulus befettet ek de Passy fan Petrus en Paulus in brief dat neffens de tekst skreaun wêze soe troch Pontius Pilatus, de Romeinske steedhâlder fan Judeä yn 'e tiid fan 'e krusiging fan Jezus fan Nazaret.
Hamnet Shakespeare
Hamnet Shakespeare (doopt 2 febrewaris 1585 – begroeven 11 augustus 1596) wie de iennichste soan fan 'e wiidferneamde Ingelske toanielskriuwer en dichter William Shakespeare en dy syn frou Anne Hathaway. Hy wie de jongere broer fan Susanna Shakespeare en de twillingbroer fan Judith Shakespeare. Hy stoar doe't er alve jier wie. Der besteane in protte teoryen oer hoe't Hamnet syn dea it wurk fan syn heit beynfloede hat.
Libben
Hamnet groeide wierskynlik op yn in hûs oan Henley Street yn Stratford, dat eigendom fan syn pake John Shakespeare wie. Hamnet waard, krekt as syn susters, fierhinne grutbrocht troch syn mem allinne, mei't syn heit tsjin 'e tiid dat er fjouwer jier wie al úteinset wie mei syn karriêre as toanielskriuwer yn it fiere Londen. Foar it neist gie Hamnet, as jonge út in ridlik begoedige fermidden, nei de legere skoalle en learde er lêzen en skriuwen. Soks lei doedestiden foar jonges folle mear yn 'e reden as foar famkes (der besteane oanwizings dat syn suster Judith analfabeet bleau). Op 11 augustus 1596 kaam Hamnet lykwols te ferstjerren ûnder in útbraak fan 'e bûdepest yn Stratford-upon-Avon. Hy wie doe alve jier (doedestiden stoar likernôch in trêdepart fan alle bern yn Ingelân foar de tsiende jierdei). left|thumb|350px|In [[njoggentjinde iuw|njoggentjinde-iuwske gravuere dy't Shakespeare syn famyljerûnte ôfbyldet, mei Hamnet skean efter syn heit, lofts fan 'e midden.]]
Konneksjes tusken Hamnet en Shakespeare syn wurk
Guon Shakespeare-kenners spekulearje oer de relaasje dy't faaks bestien hat tusken Hamnet en syn heite toanielstik Hamlet, en ek oer it mooglike ferbân tusken Hamnet syn dea en eleminten yn 'e stikken Kening Jan, Romeo en Julia, Julius Caesar, Trijekeningejûn, Nei Jim Beleavjen, De Stoarm en De Keapman fan Feneesje.
Ek yn oare wurken fan Shakespeare hawwe wittenskippers spoaren fan 'e dea fan syn soan sjen wollen. Trijekeningejûn, bygelyks, giet oer in fanke dat mient dat har twillingbroer omkommen is by in skipbrek, mar úteinlik ûntdekt dat er sûn en wol is. Shakespeare-kenner Richard Wheeler hat de teory oppenearre dat de froulju dy't harsels ferklaaie as manlju (yn Trijekeningejûn, De Keapman fan Feneesje en Nei Jim Beleavjen) eins in werjefte binne fan it feit dat Shakespeare de hope dy't er foar syn soan hie, nei Hamnet syn ferstjerren oerbrocht op syn dochters. In oare saakkundige, Bill Bryson, wol hawwe dat de monolooch út 'e trêde akte fan Kening Jan, wêryn't hartoginne Konstânse fan Bretanje it ferlies fan har soan beklaget, ynspirearre wie troch de dea fan Hamnet (al is it net ûnmooglik dat Shakespeare Kening Jan skreau doe't Hamnet noch libbe).
Oare teoryen en fragen oangeande Hamnet yn Shakespeare syn wurk binne oft de sêne yn it stik Julius Caesar, wêryn't Caesar Markus Antonius adoptearret ta ferfanging fan syn eigen deade soan, mei Hamnet syn dea fan dwaan hat; oft Romeo en Julia soms as in tragyske werjefte fan 'e dea fan Hamnet sjoen wurde moat; en oft Alonso syn skuldgefoelens oer de dea fan syn soan, yn De Stoarm, wat mei Hamnet te krijen hat. Teffens soe it kinne dat Sonnet 37 in reäksje is op Hamnet syn ferstjerren, mei't Shakespeare dêr skriuwt:
List fan planetoïden 63701-63800
Dit is in list fan planetoïden 63701-63800.
Landau in der Pfalz
Landau in der Pfalz (yn it lokale dialekt: Landaach) is in kreisfreie Stadt en it bestjoerssintrum fan it Landkreis Südliche Weinstraße yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. Kwa oerflak is Landau mei 82,94 km² de tredgrutste stêd fan de Palts, nei Kaiserslautern en Neustadt an der Weinstraße. As der ek rekken holden wurdt mei it ynwennertal dan moat Landau ek de stêden Speyer en Ludwigshafen am Rhein noch foar gean litte. De stêd leit oan de Dútske wynrûte eastlik fan it Paltserwâld, it grutste oaniensletten bosk fan Jeropa.
Sûnt 1990 is Landau in universiteitsstêd.
Yn de Twadde Wrâldkriich hearde de stêd tegearre mei Mannheim mei syn foar de oarlochsfiering wichtige yndustry ta de meast bombardearre plakken fan Súd-Dútslân. Mear dan 80% fan de binnenstêd waard troch de 124 bombardeminten op stêdekloft ferwoastge. Njonken de befolking fan de stêd hiene ek de likernôch 50.000 bûtenlânske twangarbeiders swier te lijen fan it oarlochsgeweld.
Fan de midsiuwen ôf wennen der joaden yn Landau, dy't yn 'e Palts benammen yn de wynhannel warber wiene en de grutste joadske mienskip fan 'e Palts foarmen. De measten fan de likernôch 600 minsken tellende joadske mienskip ferlieten Landau al yn 1933. De joaden dy't bleanen waarden yn 1940 nei Gurs yn Súd-Frankryk ôffierd. Harren monumintale synagoge op de hoeke fan de Friedrich-Ebert-Straße/Reiterstraße út de jierren 1880-1882 waard op 9 novimber 1938 yn 'e jiske lein. Yn de Kaufmannsgassestiet it Frank-Loebsche-Haus, dat yn de 19e iuw troch Zacharias Frank, de oerpake fan Anne Frank, kocht waard en yn de oarloch troch de nazy's as joadehûs oanwiisd waard. It Frank-Loebsche-Haus jout tsjintwurdich ûnderdak oan in útstalling oer de joadske skiednis fan Landau en de ferfolging fan de Paltser Sinty.
Temple Ewell
Temple Ewell is in civil parish en doarp yn it greefskip Kent yn Ingelân. It doarp beheart ta it distrikt Dover, en is in part fan it stedsgebiet Dover. It plak leit sa'n 5 km noardwestlik fan de stêd Dover en 105 km fan it sintrum fan Londen.
Tusken de doarpen Temple Ewell, Kearsney en River leit in spoarstasjon.
Toponomy
De namme Ewell is ôflaat fan it Aldingelske wurd ǣwielm, dat rivierboarne of boarne betsjut, meidat ien fan de boarnen fan de Dour by it doarp leit yn in plak dat Watersend hjit en dy't troch it doarp rjochting Dover rint. Temple yn de namme hat as reden dat it doarp ea besit wie fan de Timpeliers wie.
Hannelingen fan Petrus en Paulus
De Hannelingen fan Petrus en Paulus is in algemien as apokryf beskôge kristlike religieuze tekst, besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel. Men is fan tinken dat it fan nei de fjirde iuw datearret. Der bestiet in alternative ferzje dy't bekend stiet as de Passy fan Petrus en Paulus, en dy't in ôfwikende ynlieding hat. De Hannelingen fan Petrus en Paulus liket fierhinne basearre te wêzen op 'e Hannelingen fan Petrus, dêr't it net mei betize wurde moat (noch mei de Hannelingen fan Paulus).
De Hannelingen fan Petrus en Paulus beskriuwt de reis fan 'e apostel Paulus fan it eilân Gaudomeleta nei Rome. De apostel Petrus wurdt oantsjut as Paulus syn broer. It geskrift befettet fierders it ferhaal fan Paulus syn dea troch ûnthalzing, in ier kristlike tradysje, en in brief dat neffens de tekst skreaun wêze soe troch Pontius Pilatus, de Romeinske steedhâlder fan Judeä yn 'e tiid fan 'e krusiging fan Jezus fan Nazaret.
Spiers
Spiers (Dútsk: Speyer, oant 1825 ek Speier) is in kreisfreie stadt oan de Ryn yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. De stêd is ien fan de âldste stêden yn it lân en waard om 600 hinne as Spira it sintrum fan it Spiers-goa. Oarspronklik wie Spiers in romeinske stifting, dy't Civitas Nemetum (haadstêd fan de stam fan de Nemeten) neamd waard. Yn de Midsiuwen wie Spiers in frije ryksstêd (Dútsk:  Freie Reichsstadt) en ien fan de wichtichste stêden fan it Hillige Roomske Ryk. Tusken 1816 en 1945 wie de stêd de haadstêd fan de Beierske Palts.
Spiers is ferneamd om de keizerlike domstjerke. It is yn de wrâld de grutste noch besteande romaanske tsjerke en stiet sûnt 1981 op de list fan it UNESCO-wrâlderfskip.
Iere skiednis
Foar de ûntjouwing fan Spiers wie de lizzing oan de Ryn in wichtige faktor. Der wiene net in soad plakken sa ticht by de rivier dy't feilich genôch wiene tsjin heech wetter lykas yn Spiers. Dêrnjonken foarme it gearrinnen fan de Neckar mei de Ryn in eintsje fierderop in grut foardiel. Spiers waard yn de midsiuwen in wichtich krúspunt en it tal feartsjinsten by de stêd oer de Ryn tsjûgen doedestiids fan dit belang.
Nei de romeinske oerweldiging fan Galje yn it jier 50 f. Kristus makke it gebiet diel út fan it Romeinske Ryk. De Romeinen fêstigen hjir in militêr kamp, dat it begjin fan de opkomst fan stêden foarme. It earste fort waard boud yn it eastlike diel fan de hjoeddeiske Maximilianstraße tusken de Kleine Pfaffengasse en de Große Himmelsgasse. De súdlike grêft lei by de Kleine Pfaffengasse lâns. Mei tastimming fan de romeinske keizer Augustus sette de Germaanske stam fan de Nemeten harren yn it gebiet om Spiers nei wenjen.
Midsiuwen
Nei't de Franken ûnder kening Klovis de Allemannen fersloech, waard Spiers ûnderdiel fan it Frankyske Ryk. It bisdom waard hersteld en der waarden nije tsjerken en kleasters boud. Troch de biskoppen jimmeroan mear privileezjes en macht te jaan, ferwissigen de Frankyske keningen harren fan in trouwe stipe foar it lokale adeldom oer. De groeiende macht fan de biskoppen soarge lykwols ek foar tanimmende spanningen, dy't iuwenlang gefolgen hawwe soe foar Spiers.