cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Belecke
Belecke is in stêd yn de Kreis Soest yn de Dútske dielsteat Noardryn-Westfalen. De stêd is part fan de gemeente Warstein. Sûnt 1 oktober 2020 hat Belecke 5386 ynwenners.
Skiednis
Belecke bestie al yn de 10e iuw, en krige yn 1296 stedsrjochten fan de aartsbiskop fan Keulen, Siegfried II fan Westerburch. It hat as bystêd fan Rüthen koarte tiid lid west fan de Hânze.
Krasnoje Selo
Krasnoje Selo (Russysk: Кра́сное Село́, letterlik Moai doarp) is in stêd yn Ruslân. Bestjoerlik falt Krasnoje Selo ûnder Sint-Petersburch. De stêd leit likernôch op likernôch 25 kilometer súdeastlik fan it sintrum fan Sint-Petersburch. De bou fan in papiermûne yn 1719 wurdt as de stiftingsdatum fan de stêd beskôge. Fan 1765 ôf krige it plak in militêre betsjutting en oefene de Sint-Petersburchske garde dêr. Ek ûntstie der in papierfabryk. Yn de 19e iuw waard Krasnoje Selo fanwegen it leaflike lânskip populêr by de boppelaach fan de Russyske haadstêd. Tal fan villa's en simmerdatsja's waarden der doe boud en ek de keizerlike famylje hiene hjir in simmerresidinsje.
Yn 1884 teste de loftfeartpionier Aleksander Mosjaiski syn iendekker yn it plak. Foar de Earste Wrâldkriich wie der in fleanfjild, dêr't bygelyks Igor Sikorski it earste fjouwermotoaryske fleantúch fan de wrâld mei sukses teste.
By Krasnoje Selo waarden yn de hjerst fan 1919 de nei Petrograd optsjende troepen fan de wite generaal Nikolaj Joedenitsj keard en ferslein. Yn 1925 krige Krasnoje Selo stedsrjochten.
Under de blokkade fan Leningrad yn de Twadde Wrâldkriich waard Krasnoje Selo troch de Dútske Wehrmacht beset. It Reade Leger ferovere op 19 jannewaris 1944 de stêd yn it ramt fan de Operaasje Leningrad-Novgorod werom.
Aldehaske
thumb|rjochts|Eardere postkantoar en de tramrails (foar 1940) thumb|rjochts|De Greveling oan de Jousterdyk Aldehaske (earder Hasca) is in doarp yn de gemeente De Fryske Marren dat om de krusing Jousterwei - Badwei ûntstien is. Aldehaske groeit stadichoan tsjin It Hearrenfean oan.
Krasnoje Selo
Yn 1973 waard de stêd by it stedsgebiet fan it doedestiidske Leningrad yndield.
Aldehaske
Aldehaske hie op  ynwenners.
Krasnoje Selo
Untwikkeling befolking
Opmerking: Folkstelling 1897 ôfrûne
Aldehaske
Skiednis
It doarp, dat oant it ûntstean fan Nijehaske gewoan De Haske hiet, is it âldste doarp fan de eardere gritenij en gemeente Haskerlân. It moat al yn de 13e iuw bestien hawwe en krige om 1300 hinne in eigen kapel. De namme 'Haske' ferwiist nei in stik lân, begroeid mei strewellen en lytse beamkes. Troch de feanterij yn it gebiet, dy't al yn de 16e iuw geande wie, koe it doarp him ûntjaan.
Doe't 200 jier letter de Gitersken nei it gebiet kamen om fean ôf te graven, groeide it ynwennertal fan beide doarpen hurd. Dizze lju út de kop fan Oerisel brocht in nije ferfeantingsmetoade nei Fryslân, dy't grutte wetterplassen ta gefolch hie. Troch dy wize fan feanterij is it natuergebiet Nannewiid ûntstien, dat súdwest fan Aldehaske leit.
Aldehaske lei oant 1984 yn sawol de gritenij as de gemeente Haskerlân, dy't dêrnei opgie yn de gemeente Skarsterlân. Yn 2014 gie dy gemeente op yn de nije gemeente De Fryske Marren.
Belecke
Skiednis
Nei 1945 oant likernôch 1970 wie der wat swiere yndustry, benammen metaalfabriken yn Belecke fêstige.
Ynfrastruktuer
Belecke leit 7 km noardlik fan de stêd Warstein oan de rivier de Möhne, Yn Belecke kruise de B 516 en de L 856 inoar de B 516 ferbynt Belecke yn it westen ûnder oare mei Niederbergheim en eastenlik mei Rüthen de 55 ferbind Belecke yn it suden mei Warstein en 12 km benoarden Belecke by Anröchte mei de A44. De RLG fesoarget it busferfier yn de stêd. Sûnt 1975 is der gjin treinferkear mear foar persoaneferfier; it spoar troch Belecke wurdt inkeld noch brûkt foar it frachtferfier.
Aldehaske
Fladdeteater
Yn de pleats fan Jan Hettinga siet in partikulier teater: It Fladdeteater. De kabaretgroep Samar treedt dêr op.
Belecke
Bysûnderheden fan de stêd
Dizze wettermûne waard fan 1307 oant 1963 brûkt as nôtmeallerij en houtseagerij. De aartsbiskop fan Keulen joech de provoost fan Belecke yn 1307 it rjocht om te meallen. De famylje Stüting, nei wa 't de mûne ferneamd is, naam de mûne yn 1813 oer. Yn it njonkenlizzende pân (foarhinne de fruitskuorre) is tsjintwurdich de biblioteek húsfeste. De mûne waard yn 1984 en yn 1994 restaurearre.
It eardere stedssintrum waard ea fersterke troch in muorre en wie tagonklik fia fjouwer stedspoarten. De âlde stedsmuorre fan Belecke waard nei de brân yn 1805 foar in grut part ôfbrutsen om kelders te bouwen, mar parten binne noch hieltyd sichtber. In part fan de stedsmuorre is yntusken renovearre.
Dykhuzen (state)
250px|thumb|Dykhuzen op de kaart fan de gemeente Appingedam om 1865; de boarch bestie doe al net mear Dykhuzen wie in eardere state of boarch besuden it Damsterdjip, by it doarp Tjamsweer, westlik fan Appingedam. De state is fral bekend wurde omdat er bewenne west hat troch de haadling Fokko Ukena. Oer de iere skiednis fan Dykhuzen is neat bekend. De boarch wurdt foar it earst neamd as it eigendom fan Hiddeke fan Wijtwerd at hja mei Fokko Ukena boasket. Dat houlik hat begjin 15e iuw west.
Belecke
Bysûnderheden fan de stêd
Hoewol 't grutte parten fan de âlde stêd troch it fjoer ferwoaste binne guon gebouwen, noch hieltyd yn smelle, kronkeljende strjitsjes te finen, guon út 1670.
Nei de oprjochting fan de stêd wie der ek in winsk foar in eigen karspeltsjerke. De kuier nei de tsjerke yn Altenrüthen duorre mear as in oere. De goatyske tsjerke mei trije tuorren waard yn de 13e of 14e iuw boud. Allinnich de westlike toer, in âlde fersterke toer fan om 1100 hinne, is oant op de dei fan hjoed bewarre bleaun. Sûnt 1682 hat de âlde tsjerketoer de hjoeddeistige barokke sipelkoepel nei't de top fan ferfongen wurde moast nei in tongerynslach. It skip waard werboud fan 1749 oant 1750 en ynwijd op 8 juny 1753.
It stedhûs is pas boud nei de grutte stedsbrân yn 1805, omdat it foarige stedhûs troch de flammen ferwoaste waard. De barokke nijbou herberget no û.o. in wenhûs en waard yn 2008 renovearre.
De fakwurkhuzen oan de Böttcherstrasse 22 binne yn opdracht fan de Hessische dielsteatregear boud nei de stedsbrân yn 1805.
Dizze katolike tsjerke is de jongste yn de stêd. De tsjerke, boud yn de foarm fan in krús, waard ynhuldige op 7 oktober 1961.
Dizze fila is in eardere aadlike residinsje en biedt it skildereftige hichtepunt fan Belecke mei syn fiver en grutte tún. It eardere kastiel Welschenbeck is sûnt likernôch 1220 in state. De âlde wetterboarch waard yn 1445 ferwoaste Mar in part dêrfan, it hjoeddeistige Welschenbeck hûs is bewarre bleaun.
It gebou waard yn 1934 boud nei't guon wurkleazen de boarne oanboarre hiene.
Dizze tsjerke leit bûten de stêd en is ferneamd nei in beafeartskrús dat no yn de St. Pankratius tsjerke stiet.
De Külbensteine wie in grutte en opfallende rotsformaasje. Yn de 19e iuw is it lykwols foar in part sloopt foar de oanlis fan diken, wêrtroch't de formaasje net mear sa grut is. Der is in kapel yn de buert, de Külbenkapel, dy 't yn 1866 boud waard.
Dykhuzen (state)
Dykhuzen soe yn de striid tusken Fokke en de stêd Grins troch de lêste ynnomd en alhiel ferwoaste wurde. Der wurdt fanút gien dat de state dêrnei opnij opboud is, omdat Fokko Ukena dêr ferstoarn is.
Nei de dea fan Fokko komt de state yn besit fan syn dochters dy't dizze lang om let ferkeapje oan in lid fan de aadlike famylje Ripperda. Lykwols die it bliken dat de state ek foar dizze laach gjin rêstich besit wie want ein 15e iuw wie de state alwer it striidtoaniel tusken Grins en in wichtige Eastfryske haadling, de yntusken ta greve opklommen Edzard Sirksena. Edzard hat Dykhuzen ynnomd, mar de troepen fan Grins hawwe it úteinlik werovere en ta de grûn ôfbrutsen. Yn hoefier de state dêrnei wer opboud is, is net bekend. Yn de 18e iuw hat der noch wel in prosedure west oer de restanten, mar fan letter bewenners is gjin sprake mear west.
Op it plak dêr't de state stien hat is noch in lytst restant fan de eardere grêft oer. De wei by it Damsterdjip lâns hiet noch hieltyd de Dykhuzewei.
Aldehaske
Mienskip
De doarpskrante fan Aldehaske hjit "De Baerch". Der binne twa basisskoallen, de kristlike "De Tarissing"en de iepenbiere "It Haskerplak". It pjutteboartersplak hjit "'t Bargeboskje" yn it doarpshûs. Fierder is der in berneopfang "De Lytse Haskes''. It doarpshûs is hûsmanne yn it Kulturhûs, dat in multyfunksjoneel sintrum is.
Strjitten yn Aldehaske
Alle strjitten yn Aldehaske.
Waach
thumb|right|250px|De Waach yn [[Amsterdam]] thumb|right|250px|De 17e-iuwske Waach yn [[Gouda]]
In Waach is in gebou wêr't eartiids guod woegen waard. It rjocht om in waach te besitten wie ien fan de stedsrjochten dy't in stêd krije koe. Hannelslju waarden dan ferplichte om harren produkten dy't per gewicht ferkocht waarden, yn de stedswaach weagje te litten. Foarbylden binne bygelyks bûter en tsiis. Dêrby gou faak in minimum gewicht fan 10 pûn. It brûken fan in waach befoardere fansels de earlike hannel. Dit wie ûnmisber foar de betrouberens fan de stêd as hannelssintrum.
De stêd hefte waachjild, in soart aksyns op het weagjen, wat in boarne fan ynkomsten foar de stêd foarme. Dat wie dus in iere foarm fan belesting op ferhannele guod, krektas de hjoeddeiske BTW.
Tsjintwurdich
De waachgebouwen wurde tsjintwurdich (2005) fakentiids brûkt as restaurant of museum. Der binne noch trije waachgebouwen yn Nederlân dy't by tsiismerken ek noch harren tradisjonele funksje hawwe.
Stasjon Helmond Brandevoort
Stasjon Helmond Brandevoort (Hmbv) is in spoarweistasjon yn de stêd Helmond yn de provinsje Noard-Brabân en waard iepene yn 2006 oan de Steatsline E (Breda - Maastricht). It stasjon leit yn de Vinex-wyk Brandevoort yn it dielplan De Veste. It ûntwerp is fan de hân fan arsjitekt Han Lijnkamp, It stasjon bestiet út twa treppehuzen mei liften en in fuotgongersbrêge oer de perrons der tusken yn.
It stasjon waard yn gebrûk naam op 10 desimber 2006, by oanfang fan de tsjinstregeling fan 2007. It stasjon wie doe noch net ree, reizgers koene fan in tydlike brêge gebrûk meitsje om it spoar oer te stekken. Op freed 15 juny 2007 wie it stasjon klear en koe de tydlike brêge fuorthelle wurde.
Separatisme
Separatisme (fan it Frânske séparatisme) is in politike streaming dy't it stribjen foarstiet fan minsken om har werom te lûken út in besteande organisaasje of steat, mei as doel om har oan te sluten by in in oare organisaasje of steat, of om sels in nije organisaasje of steat op te rjochtsjen. Yn 'e praktyk wurdt de term benammen brûkt foar sitewaasjes wêryn't in befolkingsgroep (ornaris in etnyske groep of religieuze groep) him weromlûke wol út in steat om in eigen steat op te rjochtsjen of om him oan te sluten by in buorlân. De die fan it jin weromlûken út in organisaasje of steat hjit sesesje of ôfskieding. In organisaasje dy't soks neistribbet of ferskate organisaasjes dy't soks yn gearwurking mei-inoar neistribje, wurde wol in ôfskiedingsbeweging of ûnôfhinklikheidsbeweging neamd.
Foarbylden fan gefallen fan separatisme út it ferline binne de (mislearre) ôfskieding fan 'e Konfederearre Steaten fan Amearika fan 'e Feriene Steaten yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865), de ôfskieding fan Ierlân fan it Feriene Keninkryk yn 1921 en de ynstoarting fan 'e Sovjet-Uny (wêrby't dy útinoar foel yn 15 ûnôfhinklike steaten) yn 1991.
Foarbylden fan moderne ôfskiedingsbewegings dy't stribje nei de fêstiging fan in eigen steat, binne de Skotske Nasjonale Partij, dy't Skotlân ôfskiede wol fan it Feriene Keninkryk; de Katalaanske ûnôfhinklikheidsbeweging, dy't Kataloanje fan Spanje ôfskiede wol; en de Koerdyske Demokratyske Partij en de Patriottyske Uny fan Koerdistan, dy't Iraaksk-Koerdistan fan Irak ôfskiede wolle.
Foarbylden fan moderne ôfskiedingsbewegings dy't stribje nei oansluting by in buorlân, binne Sinn Fein, in politike partij dy't Noard-Ierlân oanslute wol by Ierlân; de Servyske Republyk yn Bosnje-Hertsegovina, dy't oansluting neistribbet by Servje; en de Folksrepublyk Donjetsk en de Folksrepublyk Lûhansk yn it easten fan 'e Oekraïne, dy't oansluting by Ruslân neistribje.
Gerard Wigmana
thumb|Gerard Wigmana, gravuere fan [[Bernard Picart yn 1727, neffens in selsportret út 1722]] Gerard Wigmana, berne as Gatze Wigmana, (Warkum, 27 septimber 1673 - Amsterdam, 27 maaie 1741), wie in Frysk keunstskilder. Yn 1699 besocht er Parys en Rome. Hy waard wol de 'Fryske Rafael' neamd. Hy wie learmaster fan de dochters fan prinsesse Henriëtte Amalia fan Anhalt (1702).
Biografy
Yn 1697 skildere er in apart groepsportret fan in húshâlding oan it iten, mei de titel 'Boargemaster Saco fan Aitzema fan Dokkum en de frou biede Tsaar Peter de Grutte in miel oan yn Amsterdam'. Dêrnei reizge er nei Rome, neffens Houbraken omdat Wigmana de skilder Daniel Seiter yn Rome moete hie yn 1699. Houbraken neamt him wer yn syn biografyske skets fan Pieter van Mierevelt, meidat Wigmana ien fan dy syn skilderijen besiet. Houbraken wie fan doel om ek in biografyske skets fan Wigmana te skriuwen (as er mei De groote schouburgh oan bertejier 1673 ta wie), mar hy stoar al foar de publikaasje fan Diel III, dy't einige mei it jier 1659. Neffens de RKD wie er in learling fan Jelle Sibrands en krige er yn Rome de bynamme Friese Raphael. Johan van Gool neamt Wigmana in narcissus yn syn biografyske skets fan him. Neffens Van Gool wie Wigmana yn 1700 yn Rome, mar krige er syn bynamme net as lid fan de Bentvueghels, mar faaks omdat er sa'n protte wurk fan Rafael neiskildere. Wigmana skreau in boek oer skilderkeunst dat nei syn dea yn 1742 útjûn waard, it boek jout ek syn autobiografy mei in gravuere troch Bernard Picart neffens in selsportret.
Wurk fan him is ûnder mear te sjen yn it Frysk Museum en yn it stedhûs fan Ljouwert.
Midden-Drinte
Midden-Drinte (Midden-Drenthe) is in gemeente yn de provinsje Drinte en mei in oerflak fan 345,87 km² (wêrfan 5,36 km² wetter). It haadplak fan de gemeente is Beilen. Midden-Drinte waard yn 1998 foarme troch de fúzje fan 'e eardere gemeenten Beilen, Smilde en Westerbork.
Plakken
De gemeente Midden-Drinte telt 22 doarpen en 7 buorskippen.
Ynwennertal doarpen op 1 jannewaris 2021:
Buorskippen:
Ferdieling sitten gemeenteried
De gemeenteried fan Midden-Drinte hat 23 riedsleden. Utslaggen fan de riedsferkiezings sûnt 1998:
Nikita Chrûsjtsjov
thumb|200px|Nikita Chrûsjtsjov Nikita Sergejevitsj Chrûsjtsjov (Russysk: Никита Сергеевич Хрущёв - (Kalinovka, 17 april 1894 – Moskou, 11 septimber 1971) wie in Russyske politikus. Hy waard yn 1953 earste sekretaris fan it Sintraal Kommitee fan de Kommunistyske partij (CCCP) yn de USSR en yn 1958 premier. Chrûsjtsjov late de Sowjet-Uny yn it tiidrek (7 septimber 1953 oant 14 oktober 1964) nei de dea fan Jozef Stalin.
Wildinghe
thumb|Sân distrikten (1345-1500) Wildinghe is ien fan de âlde distrikten fan Westergoa.
Wildinghe besloech nei alle gedachten earst ek Boalsert (yn 1489 noch neamd dyo tolifte deel van Woldenzera auld deel) en Aldefurd (Warkum en Hylpen). Neffens it gewoane proses fan stêdefoarming hawwe dizze har út it distrikt losmakke, mar fierders wie der gjin ferbrokkeling sadat Wildinghe net, lykas Froneckere yn dielen útienfallen is, mar bleau yn de grutte gritenij Wûnseradiel.
Omgong fan Frankryk 1994
De 81ste edysje fan de Omgong fan Frankryk waard hâlden fan 2 oant en mei 24 july 1994.
Startplak
De start wie yn Lille. It wie de twadde kear dat de haadstêd fan de regio Opper-Frankryk en de wichtichste stêd yn en teffens haadplak fan it departemint Nord, startplak wie fan de Omgong fan Frankryk, de earste kear wie yn 1960.
Brûns (kleur)
Besibbe tinten
Inkele nau besibbe kleurfarianten binne:
Oskar von Riesenthal
Julius Adolf Oskar von Riesenthal (18 septimber 1830 – 22 jannewaris 1898) wie in Dútske houtfester, ornitolooch, jager en skriuwer.
Hy waard berne yn Breslau, Sileezje (doetiids yn Prusen: no Wrocław, Poalen), yn in famylje fan Eastenryksk komôf. Syn heit stoar doe't er in jier âld wie; hy ferhuze mei syn mem nei Oels (no Oleśnica), dêr't er syn jeugd trochbrocht oant de ynskriuwing foar it gymnasium. . Hy studearre oan de Boskbou Akademy yn Neustadt-Eberswalde en waard Revierförster (distriktshoutfester) yn it Tuchola Wâld, dêr't er ek úteinsette mei syn stúdzje ornitology. Yn 1871 waard er Oberförster (haadhoutfester) yn it distrikt Altenkirchen en dêr skreau er ek syn earste boek, Die Raubvögel Deutschlands und des angrenzenden Mitteleuropas ('Rôffûgels fan Dútslân en oanswettend Sintraal Europa'). Letter waard er Keninklik Houtfester foar it Departemint fan Lânbou, Boskbou en Domeinen yn Charlottenburch, dêr't er ek wenne oant syn dea yn 1898.
Jägermeister
It earste kûplet fan ien fan syn gedichten, "Waidmannsheil" ("Groetenis fan de jager"), is printe op it etiket fan de Jägermeisterflesse.
Waidmannsheil
Das ist des Jägers Ehrenschild,
Waidmännisch jagt, wie sich’s gehört,
Den Schöpfer im Geschöpfe ehrt!
Das Kriegsgeschoß der Haß regiert, -
Die Lieb’ zum Wild den Stutzen führt:
Drum denk’ bei Deinem täglich Brot
Ob auch Dein Wild nicht leidet Noth?
Behüt’s vor Mensch und Thier zumal!
Verkürze ihm die Todesqual!
Sei außen rauh, doch innen mild, -
Dann bleibet blank Dein Ehrenschild!
Oaden (Bibel)
De Oaden, yn it oarspronklike Gryksk: Ώδαὶ, Odai, foarmje in tekst dy't yn 'e tsjerken fan it eastersk-otterdokse kristendom ta de kanon fan it Alde Testamint fan 'e Bibel rekkene wurdt, en dy't dêr in ûnderdiel útmakket fan of taheakke is oan it boek fan 'e Psalmen. Yn alle oare kristlike denominaasjes en it joadendom wurdt dizze tekst as apokryf beskôge. De âldst oerlevere ferzje fan 'e Oaden stiet yn 'e Codex Alexandrinus, in fiifde-iuwsk eksimplaar fan 'e Septuaginta. De ûnderskate "oaden" binne eins gebedens en hymnen, dy't sawol op it Alde as op it Nije Testamint slane. De earste njoggen foarmje de grûnslach foar de kanon dy't yn eastersk-otterdokse tsjerken songen wurdt ûnder de metten en by guon oare tsjinsten.
Ynhâld
De haadstikken fan 'e Oaden binne sa (neffens Alfred Rahlfs syn krityske edysje fan 'e Septuaginta):
Bûtenpost
Bûtenpost is in doarp yn it easten fan Fryslân. It is it haadplak fan 'e gemeente Achtkarspelen. Bûtenpost leit yn it noardeastlike part fan dy gemeente. Bûtenpost stiet bekend om it Konkoers Hippyk Bûtenpost, dat der elts jier op 'e earste woansdei fan augustus holden wurdt.
Bûtenpost hat  ynwenners.
Skiednis
Bûtenpost leit yn it noarden fan Achtkarspelen tusken Grins en Ljouwert en dy lizzing is fanâlds fan belang west foar dit grinsdoarp. Bûtenpost is earder ûntstien út de oangrinzjende buorskip Lytsepost. De namme Bûtenpost ferwiist nei bûtenste wacht [boarne nedich] of fuotbrêge dy't eartiids post neamd waard.
Yn 2013 kaam der in omwei east fan it doarp fan de rotonde yn it suden nei de buorskip De Lêste Stoer. Dy omwei krige de namme 'Bûtenom' en krúst it spoar ûngelyk middels in brêge. It moat de oplossing wêze foar it drokke ferkear yn it sintrum fan Bûtenpost. De nije dyk hat in ôfslach nei yndustryterrein De Swadde. Tusken it doarp en de omwei waard de nij wenwyk Bûtenpost-Súd boud.
Flagge en Wapen
Bûtenpost hat yn it ferline in skoft by it Westerkertier yn Grinslân heart. No't it al iuwenlang yn Eastergoa yndield en haadplak fan Achtkarspelen is, waard foar it wapen ek oansletten by Eastergoa: yn read twa sulveren dwersbalken mei as oanfolling wapenfigueren dy't mei Bûtenpost te krijen hawwe.
Doarpswapens wurde faak ôflêzen fan de wynwizer of -roas oan it krús op it koer fan it tsjerkedak. Yn Bûtenpost stiet dêr in swart metalen krús mei in krânse fan acht leeljes (in Marije-embleem). De acht gouden leeljes binne oer de reade dielen fan it skyld siedde yn de getalsferhâlding 3:3:2. De twa sulveren dwersbalken binne elk mei in figuer yn Eastergoa-kleuren belein mei op 'e midden fan de boppeste balke in seispuntige stjer. Yn de Fryske heraldyk is dit in saneamde "liedstjer", dy 't ferwiist nei de bestjoerlike lieding fan it gemeentehûs dat yn Bûtenpost stiet. Bûten Bûtenpost stiene eartiids in oantal aadlike states, lykas Jeltingastate en Herbrandastate. Fan alle famyljewapens fan de eigeners fan dy states, stiene yn trijefjirde diel ien of mear roazen. As ferwizing dêrnei stiet in reade roas yn de midden fan de ûnderste balke.
De liedstjer èn de leelje komme werom yn de doarpsflagge fan Bûtenpost. Alhoewol't de flagge net offisjeel is, hat Pleatslik Belang de flagge yn 2007 op'e nij yntrodusearre as symboal fan it doarpseigene.
Mienskip
Yn Bûtenpost stiet ek it gemeentehûs fan Achtkarspelen. It peil fan foarsjenningen en de lizzing soargje dat Bûtenpost in groeiende wenfunksje hat. Der is ek in oerdekt swimbad ('De Kûpe') en in sporthal ('De Houtmoune'). De doarpskrante is in inisjatyf fan Pleatslik Belang en hjit "De Binnenste Bûten". Bûtenpost hat fanâlds wat hân mei hynders. Alle jierren is der yn july-augustus in feestwike mei aktiviteiten as in merke en in konkoers Hippyk. thumb|260px|Haersma State thumb|Monument-7037-1|260px|Alde gritenijhûs thumb|260px|It Alde Kantoar
Skoallen
Fuortset ûnderwiis: Basisskoallen:
It besjen wurdich
thumb|220px|Mûnts fan Bûtenpost
Fierders hat Bûtenpost de grutste botanyske krûdetún fan Nederlân. Dit is Botanyske Tún De Kruidhof. Op de lokaasje fan 3,5 bunder binne bysûndere plantekolleksjes te besjen, lykas in flintertún en in ôfdieling mei túnkrûden en genêskrêftige planten.
Op 'e earste woansdei fan augustus wurdt yn Bûtenpost alle jierren it Konkoers Hippyk Bûtenpost holden. Dat is ien fan 'e grutste hynsteporteveneminten yn Fryslân. Fierders waard op 14 july 2018 foar it earst de Feteranedei fan Achtkarspelen holden.
Ferkear en ferfier
Bûtenpost leit oan it spoar Grins-Ljouwert. Yn beide rjochtingen kin men trije kear yn 't oere op de trein stappe. Twa dêrfan binne stoptreinen en ien is in sneltrein. It spoar en de Rykswei hawwe in soad bydroegen oan de ûntwikkeling en ek de lizzing is fan grut belang.
Strjitten
Alle strjitten yn Bûtenpost.
Wyldemerk (buorskip)
De Wyldemerk is in buorskip ûnder Harich en ticht by Kippenburch yn Gaasterlân. Noch yn de 19e iuw wie hjir in hynstemerk en merke, wurdt wol yn ferbân brocht mei in heidensk feest.
P. fan Gemmenich (1746) ferstiet lykwols yn in gedicht ûnder in wyldemerk: 'it setten fan in soad tinten op it fjild' by in doarpsmerke. Oan de Wyldemerk fan Kippenburch is in goalera-leginde ferbûn, troch Douwe Tamminga dichterlik bewurke. Tusken Kippenburch en Riis wie nei de Twadde Wrâldoarloch in ambonezekamp 'Wyldemerk' fan 312 sielen, mei in eigen moskee. Yn de buert stie it kleaster Spitaal.
Tsead Bruinja
thumb|right|Tsead Bruinja thumb|Bruinja op it [[LesArt.Festival 2010 yn Dortmund]] Tsead Bruinja (Rinsumageast, 1974) is dichter en wennet yn Amsterdam. Hy studearre yn Grins Ingelsk en Frysk en krige dêr letter in Bachelorstitel foar. Yn Grins organisearre er literêre eveneminten lykas Dichters yn de Prinsetún.
Bruinja skriuwt yn it Nederlânsk en Frysk en publisearre yn de tydskriften Hjir, Krakatau, Farsk, De Poëziekrant en Parmentier. Twa jier lang wie er redaksjelid fan it tydskrift Hjir.
Nederlânske gedichten waarden ûnder oare opnaam yn Vanuit de lucht - De eerste generatie dichters van de 21e eeuw (Passage, 2001). Yn 2003 makke Bruinja syn Nederlânstalige debút mei Dat het zo hoorde (Contact) dat nominearre waard foar de Jo Peters Poëzijpriis yn 2004. Yn oktober fan 2004 seach de twadde Nederlânstalige bondel Batterij it ljocht. Yn juny 2006 is Tsead Bruinja mei syn Nederlânstalige wurk fan Contact oerstapt nei Cossee. Yn 2007 is dêr Bang voor de bal (nije Nederlânstalige bondel) ferskynd dy't folge wurde sil troch Geboorte van het zwarte paard (in twatalige seleksje út syn Fryske wurk).
Yn 2004 waard de troch Bruinja en Hein Jaap Hilarides gearstalde twatalige blomlêzing Droom in blauwe regenjas/Dream yn blauwe reinjas (Contact & Bornmeer) publisearre en begjin 2005 kaam de blomlêzing Klotengedichten (Passage) út, mei gearstald troch Daniël Dee.
Tsead Bruinja skreau resinsjes foar Trouw, Awater, Ietsmetboeken (NPS-webside ferbûn oan it radio 1 programma Kunststof) en Boeken.vpro.nl.
Bruinja treedt graach op mei de muzikant Jaap van Keulen of mei Michiel Rasker of mei Polo de Haas.
Yn april 2013 ferskynde Stofzuigerzangers/Stofsûgersjongers by de Afûk, in gearwurking tusken Femke IJlstra, Mirka Farabegoli en Bruinja.
Meppel
Meppel (Nedersaksysk: Meppelt of Möppelt) is in stêd en gemeente yn de provinsje Drinte, mei ynwenners (, boarne: CBS), wêrfan sa'n goed 31.000 yn de stêd sels wenje, en mei in oerflak fan 58,00 km² (dêrfan 0,63 km² wetter) is it de lytste gemeente yn Drinte.
Skiednis
Meppel wurdt al yn 1141 neamd yn in oarkonde, mar yn dy tiid wie it net mear as in klobke pleatsen. Yn 1422 waard Meppel as in selsstannich kerspel ôfskaat fan Kolderveen en doe mocht der in tsjerke boud wurde. Dy Grutte of Marijetsjerke stiet der noch hieltyd, al is der yn de rin fan de iuwen in soad oan feroare.It plak wie doe noch mar in doarp. Yn 1510 is der yn Meppel in kastiel boud, it kastiel waard De Kinkhorst neamd.
Yn de tiid fan de turfwinning groeide Meppel trochdat it oan in krúspunt fan wetters lei. It plak lei oan de Drintske Haadfeart en de Hoogeveense Vaart oan iene kant en it Meppelerdjip oan de oare kant. Oer it Meppelerdjip koe by Swartslûs de Sudersee berikt wurde. Dy lizzing wie sa goed dat der yn de 17e iuw en 18e iuw harren in protte binnenskippers yn it doarp nei wenjen setten. Yn 1644 krige Meppel stedsrjochten fan de drost fan Drinte en yn 1809 krige it fannijs stedsrjochten fan Loadewyk Napoleon. Op 5 novimber 1815 krige Meppel in eigen stedsreglemint fan kening Willem I.
thumb|left|Grêft Meppel troch [[Karel Klinkenberg]] It wetter dat troch de stêd rint wurde grêften neamd, lykas de Heerengracht, Keizergracht en Prinsengracht. Dy grêften lizze bylâns de âlde rin fan de Hoogeveense Vaart en de Beilerstroom troch it sintrum fan de stêd. Yn de tweintichste iuw waarden guon fan dy grêften dimpt dy't dwers troch it sintrum rûnen. Ek waarden ferskate flapbrêgen ferfongen troch fêste brêgen. Dêrnei wie it hast ûnmooglik troch Meppel hinne Drinte yn te farren, ek mei it ynnimmen fan de Hoogeveense Vaart yn 2005 op de hichte fan Oosterboer. Yn 2008 waard in part fan de Gasgracht wer iepen groeven. Der binne plannen en meitsje mear grêften wer iepen.
Der wie foar de Twadde Wrâldkriich ek in frij grutte Joadske mienskip yn de stêd. Strjitnammen, lykas de Synagogestraat, dogge noch te tinken oan dy tiid. Yn de Twadde Wrâldkriich binne hast alle Joadske ynwenners fan Meppel troch de Dútske besetter nei konsintraasjekampen brocht en hawwe dêre it libben ferlern. Fan de 250 Meppelske Joaden kamen der allinne 18 werom.
De hjoeddeiske gemeente Meppel waard yn 1998 foarme troch in fúzje fan 'e eardere gemeente Meppel, de gemeente Nijeveen en dielen fan de gemeenten Havelte, Ruinerwold en De Wijk.
Nijsgjirrich
De ynwenners fan Meppel wurde ek wol Meppeler muggen (Meppeler miggen) neamd. Dat komt fan in folksferhaal dêr't de ynwenners tochten dat op in nacht de tsjerketoer yn brân stie, om't der in reekwolk om de toer hinge. It blykte dat it in swaarm fjoerflean of miggen wie.
Yndieling
thumb|Wettertoer fan Meppel De gemeente Meppel telt offisjeel trije wiken, ûnderferparte yn ferskillende wenkearnen. De grutste wenkearnen binne de stêd Meppel en it doarp Nijeveen. De eardere gemeente Nijeveen (besteande út de doarpen Nijeveen, Kolderveen en de útbuorren Nijeveense Bovenboer en Kolderveense Bovenboer) is mei de gemeentlike weryndieling fan 1998 opgien yn de gemeente Meppel. Ek Nijentap, in part fan Havelterberg (earder gemeente Havelte), Broekhuizen (earder gemeente Ruinerwold), Rogat en De Schiphorst (beide eardere gemeente de Wijk) waarden yn 1998 by de gemeente Meppel taheake.
Meppel
De stêd Meppel sels bestiet út: It plan Nieuwveense Landen (úteinset yn 2013) is it ûntjaan fan in wengebiet fan 736 bunder tusken Meppel en Nijeveen.
Oare plakken
Broekhuizen, De Kolk, Havelterberg, Havixhorst, Kolderveen, Kolderveense Bovenboer, Lindenhorst, Nijentap, Nijeveen, Nijeveense Bovenboer, Rogat en Schiphorst.
Ekonomy
Yn it ferline wiene de lânbou en skipsbou in wichtige boarne fan ynkommen fan Meppel. Ek hie de merk in wichtige regionale funksje dêr't in soad produkten mei it skip ynkamen en ferkocht of trochfierd waarden. De hjoeddeiske feefoerfabryk en silo-opslachplakken is in oerbliuwsel fan dy oanfierrûte fan lânbouprodukten. De merk wurdt op it Kerkplein (Tsjerkeplein) eltse tongersdeis moarns en sneons holden. Meppel hat in wichtige sintrumrôl spile yn de printerij, grafyske en útjefte-yndustryen. Der binne printerijen fêstige njonken in tal útjouwerijen lykas Boom. Yn Meppel wurdt ek in eigen nijsblêd útjûn. Meppel hat seis bedriuweterreinen: Ezinge, Oude Vaart, Oevers, Noord, Zomerdijk-West en Blankenstein. Yn Meppel stiene earder de haadkantoaren fan ACM, dêr't de CAF yn 1990 yn opgien waard, en Friesland Foods.
Ferfier
Meppel leit oan de A32, fan Ljouwert nei it knooppunt Lankhorst, justjes besuden de stêd dêr't in oansluting op de A28 is, dêr't Meppel in ferbining mei Grins en Swol hat.
Meppel leit oan de spoarline Swol - Ljouwert en is it begjin fan de spoarline Meppel - Grins. Stasjon Meppel is in halte foar intercity-treinen tusken Ljouwert, oan ien kant, en De Haach, oer de Hânzeline, en Rotterdam, oer de Feluweline oan de oare kant. Dêrnjonken ride der twaris de oere stoptreinen rjochting Swol, Grins en Ljouwert.
It Meppelerdjip, de Drintske Haadfeart en de Hoogeveense Vaart ferbine Meppel mei it skip mei Swartslûs, Assen en Hoogeveen. Oan de súdgrins fan Meppel is dêr de Omgelegde Hoogeveense Vaart bykaam, om de beropsfeart om Meppel hinne te lieden. Natuerlik wetter dy't troch Meppel streamt, binne de Reest en de Wold Aa. De Reest mûnet út yn it Meppelerdjip.
It besjen wurdich
thumb|Grutte of Marijetsjerke Meppel is in lytse stêd, mar hat reedlik soad dingen dy't it besjen wurdich binne mei tank oan it rike hannelsferline. Hoewol't in soad gebouwen ôfbrutsen waarden is der noch hieltyd in soad te sjen:
Gemeenteried
thumb|Stedhûs fan Meppel De gemeenteried fan Meppel bestiet út 23 sitten. Hjirûnder steane de gearstallings fan de gemeenteried sûnt 1998:
List fan boargemasters fan Ljouwerteradiel
Op 1 jannewaris 2017 is de gemeente Ljouwerteradiel fuseard mei gemeente Ljouwert.
Georges Simenon
Georges Joseph Christian Simenon (Luik, 13 febrewaris 1903 - Lausanne, 4 septimber 1989) wie in Belgyske (Frânsktalige) skriuwer. Yn it earstoan skreau er ûnder de pseudonimen Georges Sim, Christian Brulls, Gom Gut, Georges d'Isly, Jean du Perry, Jean Dorsage, Jacques Dorsonne, Luc Dorsan, Georges Martin, Georges en Gaston Vialis.
Simenon waard by de measte minsken bekend as skriuwer fan 84 boeken oer ynspekteur Maigret.
André Gide, André Thériv en Robert Brasillach hearden ta de earsten dy't him as in grut auteur seagen. Gide yn 1941: "Simenon est un romancier de génie et le plus vraiment romancier que nous ayons dans notre littérature d'aujourd'hui." ('Simenon is in geniaal romanskriuwer en de meast wiere út de hjoeddeiske literatuer').
Bibliografy
Neist 105 romans oeer Maigret hat Simenon ek de folgjende romans skreaun:
Stasjon Helmond 't Hout
Stasjon Helmond 't Hout (Hmh) is in spoarweistasjon yn de stêd Helmond yn de provinsje Noard-Brabân en waard iepene yn 1992 oan de Steatsline E (Breda - Maastricht). It stasjon waard iepene foar ynwenners fan de Helmondse wiken 't Hout (Mierlo-Hout) en Stiphout. It ûntwerp is fan de hân fan arsjitekte C.M. Laboyrie, it sirkelfoarmige gebou is in foarbyld fan in foarstedshalte Der is in iepen fytsestalling mei fytsklûzen oanwêzich. Yn it stasjonsgebou, dêr 't earst kaartferkeap plakfûn, sit hjoed-de-dei hoareka.
Joe Biden
Joe Biden (folút: Joseph Robinette Biden jr.; Scranton (Pennsylvania), 20 novimber 1942), is in Amerikaansk jurist en politikus fan 'e Demokratyske Partij, dy't fan 2021 de 46e presidint fan 'e Feriene Steaten wie. Foartiid wied er fan 2009 oant 2017 ûnder Barack Obama de 47ste fise-presidint fan 'e Feriene Steaten wie. Yn 2020 wied er de Demokratyske kandidaat by de presidintsferkiezings fan dat jier. Earder wie Biden ûnder mear gemeenteriedslid en senator. Hy stiet derom bekend dat er wat in rûchhouwer is, dy't geregeldwei aparte útspraken docht.
Jonkheid en oplieding
Biden waard yn 1942 berne yn Scranton, yn 'e steat Pennsylvania, as de soan fan Joseph Robinette Biden sr. (1915-2000), in sakeman fan mingd Ingelsk-Frânsk etnysk komôf, en dy syn frou Catherine Eugenia Finnegan (1917-2010), dy't fan Jean neamd waard en út in Ierske famylje kaam. Biden wie de âldste fan fjouwer bern yn in roomsk gesin, dat earst in stikmannich jierren by syn pake en beppe oan memmekant ynwenje moast om't syn heit finansjeel yn 'e ûnderwâl rekke wie. Yn 1953, doe't Biden alve jier wie, ferhuzen se nei Claymont, yn 'e steat Delaware, dêr't Joe Biden sr. in hannel yn twaddehâns auto's opsette. Dêrnei hiene se it wat rommer. left|thumb|250px|Joe Biden mei presidint [[Jimmy Carter.]]
Biden folge de middelbere skoalle te Claymont, dêr't er yn it Amerikaansk footballtiim spile, en yn 1961 eksamen die. Oanslutend studearre er oan 'e Universiteit fan Delaware, yn Newark, dêr't er op 'e nij Amerikaansk football spile, no foar it universiteitstiim, de Delaware Fightin' Blue Hens. Yn 1965 studearre er ôf mei in bachelorstitel yn twa haadfakken, skiednis en politikology. Dêrnei skreau er him yn oan 'e rjochteskoalle fan 'e Universiteit fan Syracuse, te Syracuse, yn 'e steat New York, dy't er útkeas om't syn faam dêr ek studinte wie. Syn masterskip yn de rjochten behelle er yn 1968, al fûn er nei eigen sizzen syn rjochtestúdzje it saaiste ding dat er ea by de ein hân hie.
Hoewol't de Feriene Steaten yn dy tiid de tsjinstplicht ynfierd hiene, tsjinne Biden nea yn 'e Fjetnamoarloch, mei't er earst ferskate kearen útstel krige om syn stúdzje ôf te meitsjen, en letter ôfkard waard op grûn fan in astmatyske oandwaning dy't er as tiner hân hie. Om't sawol syn heite as syn memme famylje tige negatyf tsjin it ynnimmen fan alkohol oanseach, waard Biden gehielûnthâlder. Hy stammere oant er yn 'e tweintich wie, mar wist dat te oerwinnen troch oerenlang foar de spegel poëzij foar te dragen.
Trouwen en húshâlding
Wylst er yn 1964 in spring break (krookjefakânsje) op 'e Bahama's trochbrocht, kaam er dêr yn 'e kunde mei Neilia Hunter, dy't út in begoedige fermidden yn Skaneateles, yn 'e steat New York, kaam, en studearre oan 'e Universiteit fan Syracuse. Op 27 augustus 1966 trouden se te Skaneateles, tsjin 'e beswieren fan har famylje tsjin syn roomske eftergrûn yn. Se krigen trije bern, Joseph Robinette Biden III (1969), dy't Beau neamd wurdt, Robert Hunter Biden (1970), dy't Hunter neamd wurdt, en Naomi Christina Biden (1971-1972). right|thumb|200px|Joe Biden as senator.
Op 18 desimber 1972, doe't se oan it winkeljen wiene foar de kryst, rekken Biden syn frou en bern belutsen by in slim ûngemak, wêrby't har auto op in krusing fansiden raamd waard troch in frachtwein. Sawol Neilia Hunter Biden as har ienjierrige dochterke kamen dêrby om it libben, wylst Beau Biden in brutsen skonk hie en Hunter Biden in skedelbasisfraktuer en lichtere ferwûnings. Nei't Joe Biden fiif jier lang in allinnichsteand heit west hie, wertroude er op 17 juny 1977 mei Jill Tracy Jacobs, in skoaljuffer út Willow Grove, yn Pennsylvania, mei wa't er yn 1975 yn 'e kunde kommen wie op in blind date dy't bewurkmastere wie troch ien fan syn bruorren. Mei syn twadde frou krige Biden ien bern, Ashley Blazer Biden (1981), dy't sosjaal wurkster waard. Syn soan Beau waard de steatsminister fan Justysje fan Delaware en tsjinne as auditeur-militêr by it Amerikaanske Leger yn Irak, foar't er op 30 maaie 2015 mei 46 jier oan in harsenstumor kaam te ferstjerren. Biden syn oare soan Hunter is abbekaat en polityk lobbyist te Washington, D.C.
Politike karriêre
Yn 1968 rûn Biden in healjier lang staazje by in abbekatekantoar, wêrnei't er in hoartsje as pro deo-abbekaat wurke en doe in baan fûn by in abbekatekantoar yn Wilmington. Yn dy tiid fielde er him mear oanlutsen ta de pleatslike Republikeinen as ta de Demokraten, mar doe't se him besochten partijlid te meitsjen, hold er de boat ôf fanwegen syn ôfwearze fan 'e lanlike Republikeinske lieder Richard Nixon. Yn 1969 rjochte er mei in partner in eigen abbekatekantoar op, Biden and Walsh. Yn it neijier fan 1969 stelde er him as Demokraat kandidaat foar de gemeenterie fan New Castle County, en wûn dêrby mei in romme marzje ien fan 'e sitten. Dêrnei siet er fan 1970 oant 1972 yn 'e gemeenterie.
Yn 1972 died er mei oan 'e ferkiezings foar ien fan 'e beide sitten fan Delaware yn 'e Amerikaanske Senaat, en wûn op 'e nij. Doe't oan 'e ein fan dat jier syn frou en dochter omkamen by it auto-ûngemak, liet er it yn him omgean om syn politike karriêre op te jaan, mar dat waard him troch partijgenoaten ûntpraat. It ferlies hie him lykwols ferfolle fan lulkens en twifels op it mêd fan syn leauwe. Letter fertelde er dat er yn dy snuorje graach jûns let yn efterbuerten omkuierje mocht, op 'e siik nei slaanderij. "Ik hie net witten dat ik by steat wie ta it fielen fan sa'n razernij [...] Ik hie it gefoel dat God my freeslik bedondere hie." left|thumb|250px|Joe Biden hâldt ûnder de presidinsjele kampanje fan [[2008, op 23 augustus in taspraak te Springfield, yn Illinois, fuort nei't Barack Obama (rj.) him presintearre hat as syn running mate.]]
Begjin 1973 waard Biden mei de minimumâldens fan tritich jier de op seis nei jongste senator yn 'e Amerikaanske skiednis. Hy fertsjintwurdige 36 jier lang Delaware yn 'e Senaat, fan 3 jannewaris 1973 oant 15 jannewaris 2009. Yn dy perioade waard er seis kear werkeazen, en hy einige as de op trije nei langst sittende senator. Hy siet ferskate senaatskomitees foar, wêrûnder it Komitee foar Bûtenlânske Betrekkings, it Komitee oangeande de Rjochterlike Macht en de Ynternasjonale Gearkomste foar de Behearsking fan Narkoatika. Hy wie in tsjinstanner fan 'e Earste Golfoarloch, yn 1991. Mids njoggentiger jierren spile er as fûleindich foarstanner fan Amerikaansk yngripen yn 'e Bosnyske Oarloch in wichtige rol by it ta stân bringen fan 'e Amerikaanske yntervinsje yn dat konflikt. Yn 2002 stimde er foar de resolúsje dy't de Twadde Golfoarloch mooglik makke, mar neitiid fersette er him tsjin it belied fan 'e regearing-Bush oangeande Irak. Fierders hied er in liedende rol by it reälisearjen fan 'e Violence Against Women Act, in wet dy't frouljusmishanneling yn 'e Feriene Steaten oanpakt. Njonken syn politike karriêre wie Biden fan 1991 ôf fierders wurksum as adjunkt-heechlearaar oan 'e rjochteskoalle fan 'e Widener Universiteit yn Wilmington.
Fise-presidintskip
As fise-presidint en foarsitter fan 'e Senaat (in funksje dy't keppele is oan it fise-presidintskip) wie Biden djip behelle yn it beslútfoarmingsproses fan 'e regearing-Obama op alle mêd. Hy hie it tafersjoch oer de ynvestearrings yn 'e Amerikaanske ynfrastruktuer dy't resultearren út it stimulearringspaket dêr't Obama yn 2009 de Amerikaanske ekonomy wer mei op gong en út 'e resesje helpe woe. Biden syn fermogen om mei Republikeinen yn it Amerikaanske Kongres te ûnderhanneljen (in fermogen dêr't Obama sels net of amper mear oer beskikte), wie krúsjaal foar de gearwurking fan 'e beide partijen op it mêd fan belestingen, ekonomyske stimulâns, de fêststelling fan 'e jierlikse begrutting, de krises oangeande it skuldeplafon en it fuortstjoeren fan 'e Amerikaanske ekonomy by it "fiskale klif" wei.
Hoewol't er in yn 'e wol ferve politikus is dy't bepaald net dom is, stiet Biden derom bekend dat er geregeldwei taktleaze en ûnhandige útspraken docht, wêrmei't er himsels polityk sjoen gauris yn 'e pine set. Sa seid er begjin 2007 oer Obama: "Ik bedoel, dat is de earste gewoane Afro-Amerikaan dy't mûlryp en yntelligint en skjin en in aardich útsjende keardel is, ik bedoel, moaier kinne je 't net krije." Mei dizze ûnbedoeld rasistyske útspraak ûndermine er syn eigen presidintskampanje fan 2008. Earder hied er al in soartgelikense flater makke doe't er it oer de grutte Yndiaaske ymmigrantemienskip yn Delaware hie. Yn april 2009 beäntwurde er in fraach oer de hearskjende bargegryp mei te sizzen dat er syn famylje ôfriede soe om it fleantúch of de metro te nimmen. Soks wurke fansels de ûngerêstens ûnder de befolking yn 'e hân, en it Wite Hûs kaam dan ek daliks mei it boadskip dat Biden it sa net bedoeld hie en dat dit net de miening fan it regear wie. Dat ynsidint late derta dat Biden yn in hiele rige komyske tillefyzjeprogramma's op 'e hak nommen waard as in healewizenien dy't der mar wat op los eamele, in yndruk dy't noch fuortsterke waard troch in ynsidint út 2008, doe't er by in kampanjegearkomste Chuck Graham, in steatssenator fan Missouri, eefkes yn it sintsje sette woe, en him troch de mikrofoan frege om stean te gean, wat de man lykwols net oprêde mei't er yn 'e rolstoel siet. Ditoangeande ropt Biden oantinkens op oan in oare Amerikaanske fise-presidint dy't him oates en toates ferprate, Dan Quayle, mar it ferskil is dat Quayle it oansjen fan in arrogante omkoal hie, wylst Biden nettsjinsteande syn nuvere opstigings dochs rûnom as in ynnimlik persoan beskôge wurdt. Sa't syn eardere kollega-senator Lindsey Graham sei: "As der gjin flaters wiene, soe der gjin Joe wêze. Hy is ien dy't jo wol lije meie moatte."
Oan 'e ein fan syn fise-presidintskip ûntfong Biden op 12 jannewaris 2017 út 'e hannen fan Barack Obama de Presidinsjele Frijheidsmedalje, de heechste Amerikaanske boargerlike ûnderskieding.
Ferkiezingskampanje fan 2020
Op 25 april 2019 stelde Biden him ferkiesber foar de Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2020. Yn 't earstoan liek er de favoryt foar de oerwinning, mar in skandaal om syn soan Hunter hinne, dy't belutsen west hawwe soe by korrupsje yn 'e Oekraïne, smiet in skaad oer syn kampanje. Presidint Donald Trump hold út dat Joe Biden syn ynfloed yn it bûtenlân brûkt hawwe soe om syn soan de hân boppe de holle te hâlden. Biden sels ûntstried dat yn alle toanaarden. Yn septimber 2019 die bliken dat Trump syn Oekraynske amtsgenoat Volodomyr Zelenski ûnder druk set hie om in formeel ûndersyk nei de Bidens te iepenjen. Dat late ta it Oekraïneskandaal yn 'e Amerikaanske polityk en ta Trump syn impeachment yn it Hûs fan Offurdigen yn desimber 2019.
By de earste foarferkiezings fan 'e Demokratyske Partij, dy't yn febrewaris holden waarden, sloech Biden noch gjin dûk yn in pakje bûter en lieken syn kânsen op 'e oerwinning fersjoen. Yn maart oppenearre er him lykwols frij hommels as de favoryt. Hy fersloech by de foarferkiezings û.o. Pete Buttigieg, Amy Klobuchar en Elizabeth Warren. Syn lêste rivaal, de âlde sosjalist Bernie Sanders, joech (mei omreden fan 'e oangeande koroanapandemy) op 8 april 2020 de striid op, wêrnei't de Demokratyske nominaasje Biden net mear ûntgean koe. Hy keas Kamala Harris, in heal swarte, heal-Yndiaaske froulike senator út Kalifornje as syn running mate.
Yn 'e kampanje foar de eigentlike presidintsferkiezings, dy't op 3 novimber 2020 holden waarden, stelde Biden him op as in fermoedsoener. Hy woe de Feriene Steaten, dy't ûnder it presidintskip fan Donald Trump slim polarisearre rekke wiene, wer ta ien naasje ferienje. Dy opstelling stie yn skril kontrast ta it moddergoaien en de oanhâldende fertochtmakkings oan syn adres dêr't Trump him skuldich oan makke. De koroanapandemy drukte in swier stimpel op 'e ferkiezings, wêrby't foar in grut part oer de post stimd waard. Biden rôp syn efterban op om dat safolle mooglik te dwaan, mar Trump besocht de yntegriteit fan it stimmen oer de post mei bewearings fan fraude te ûndergraven, ek al levere er dêrfoar gjin inkeld stekhâldend bewiis. Fan gefolgen stimden fral Demokraten oer de post, wylst Republikeinen op ferkiezingsdei opkamen. Om't yn in protte steaten earst de stimmen teld waarden dy't op ferkiezingsdei útbrocht wiene, liek it op 'e jûn nei de ferkiezings dat Trump wûn hie. Mar doe't yn 'e folgjende dagen de poststimmen teld waarden, helle Biden him yn krúsjale steaten as Wiskonsin en Michigan fluch yn, en nei in neiltsjebitend spannende ekstra pear dagen ek yn 'e swingsteaten Pennsylvania, Nevada en Arizona, en sels Georgia, dat foartiid sûnt de 1990-er jierren fêst yn Republikeinske hannen west hie. Uteinlik waard Biden pas op 7 novimber troch de grutte Amerikaanske tillefyzjenetwurken as winner fan 'e ferkiezings útroppen.
Yn 'e moannen nei de ferkiezings wegere de sittende presidint Donald Trump syn ferlies ta te jaan. Hy die der alles oan om 'e ferkiezingsútslach te feroarjen. Mar wertellings yn ferskate steaten joegen gjin oare resultaten en de mear as fyftich rjochtsaken dy't er oanspande, waarden troch rjochters nei de foddekoer ferwiisd. Mei syn praat oer stimbusfraude ûndergroef Trump moedwillich it fertrouwen fan it Amerikaanske elektoraat yn it ferkiezingssysteem; dat kaam de Republikeinen djoer te stean doe't it mei late ta de Demokratyske oerwinning yn 'e ferkiezings foar de Amerikaanske Senaat dy't op 5 jannewaris 2021 yn 'e steat Georgia holden waarden. De Demokraten krigen dêrtroch in nipte mearderheid yn 'e Senaat yn 'e hannen. Op 20 jannewaris waarden Biden en Harris ynaugurearre as presidint en fise-presidint fan 'e Feriene Steaten by in seremoanje dy't plakfûn yn it skaad fan 'e Bestoarming fan it Amerikaanske Kapitoal. Dêrby wie op 6 jannewaris in breinroere kliber Trump-oanhingers dy't troch de presidint sels opstokele wie, it Amerikaanske Kapitoal binnenkrongen op 'e siik nei "ferrieders", yn wat neitiid algemien omskreaun waard as in gefal fan terrorisme. Trump sels keas derfoar om net by de ynauguraasje fan syn opfolger te wêzen, eat dat sûnt 1869 net foarkommen wie en dêr't alle media skande fan sprieken. Biden, dy't by syn ynauguraasje in leeftyd fan 78 jier hie, wie de âldste nije presidint út 'e Amerikaanske skiednis.
Widecombe in the Moor
Widecombe in the Moor is in doarp en civil parish yn it Dartmoor National Park yn Devon, Ingelân. Fanwegen it skildereftige karakter en ek fanwegen de Widecombe Fair, in merk dy't alle jierren organisearre wurdt, is it in toeristysk sintrum. Njonken de kearn hat it doarpsgebiet in grut oerflak oan bûtengebiet, ek al telt it doarp mar in pear hûndert hûshâldings.
Tredde Brief oan de Korintiërs
Kanonykheid
De grutte mearderheid fan 'e kristlike tsjerken, mei dêrûnder alle protestantske, roomsk-katolike en eastersk-otterdokse denominaasjes, beskôget 3 Korintiërs as apokryf. Yn 'e Midsiuwen makke dizze tekst wol diel út fan 'e Bibel fan 'e Armeensk-Otterdokse Tsjerke, mar dêr is it meitiid út weiwurden. Yn 'e bibelútjefte fan 1666 wie it noch oanwêzich; yn dy fan 1805 stie it as taheakke fermeld; en hjoed de dei wurdt it net mear ôfprinte en makket it gjin ûnderdiel fan 'e kanon mear út. Ek yn 'e Syrysk-Otterdokse Tsjerke waard 3 Korintiërs oarspronklik as kanonyk beskôge, al stie it net yn 'e Peshitta; mar dêr stiene 2 en 3 Jehannes, 2 Petrus, Judas en Iepenbiering likemin yn en dy boeken waarden yn 'e Syrysk-Otterdokse Tsjerke ek frijwol unanym as ûnderdiel fan 'e kanon sjoen.