cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Spiers
Midsiuwen
De Karolingyske tiid waard yn Spiers in paleis (Königspfalz) boud, dat as tydlike sit foar kenings en keizers tsjinne. Yn 838 waard op ynisjatyf fan Loadewyk de Fromme foar it earst in ryksdei organisearre. It wie de earste ryksdei yn Spiers fan in rige fan 50 ryksdagen oer in perioade fan 600 jier.
Fan 1030 ôf waard yn Spiers begûn mei de bou fan de domtsjerke. Op fersyk fan biskop Rüdiger Huzmann waard yn de 11e iuw ien fan de earste joadske gemeenten yn it Hillige Roomske Ryk stifte. Op de dei dat syn heit yn de domtsjerke beiset waard, joech Hindrik V de stêd mânske privileezjes: as earste stêd fan it Ryk waard ynstien foar de persoanlike frijheden fan boargers. De tekst fan Hindrik's frijheidsbrief waard mei syn portret yn gouden letters boppe it portaal fan de dom oanbrocht, mar spitigernôch gyng it opskrift letter ferlern.
Ûnder de Salyske en Staufyske dynastyen bleau Spiers in wichtige posysje hâlden yn it Ryk.
Reformaasje
Tusken 1526 en 1529 fûnen inkelde wichtige ryksdagen plak yn Spiers, dy't foar it trochsetten fan de reformaasje beskiedend wiene. Yn 1526 waard op de ryksdei yn Spiers besletten ta it útstellen fan it Edikt fan Worms, itjinge in gruttere frijheid fan godstsjint betsjutte. De ryksdei fan 1529 makke dit útstel lykwols wer ûngedien. Dit brocht de protestânske foarsten op 19 april 1529 der ta om in protest by de ryksdei yn te tsjinjen. It protest joech letter de namme oan de oanhingers fan de nije lear: protestanten. Yn 1540 naam de stêd offisjeel de Lutherske lear oan. Meardere tsjerken waarden oan de oanhingers fan de nije lear oerdroegen, mar de katoliken holden harren kleasters en de domtsjerke. Krekt efkes earder wie yn 1534 besletten dat de joaden de stêd ferlitte moasten. Yn 1621 wie der wer sprake fan in joadske gemeente yn Spiers, mar tsjin it ein fan de 17e iuw waarden de joaden op 'e nij de stêd útset.
1689
Yn 1792 folge der nochris in Frânske besetting doe't Napoleon's revolúsjetroepen Spiers feroveren.
20e iuw
Mear besettings troch de Frânsen folgen nei de Earste en Twadde Wrâldkriich.
Grutskalige fernielings troch alliearde bombardeminten lykas op in protte oare stêden yn Dútslân bleaunen Spiers yn de lêste wrâldkriich besparre. De likernôch 100 joaden dy't net earder it lân útflechte wiene waarden yn dy tiid ombrocht. Harren synagoge yn de Heydenreichstraße wie al yn 1938 yn 'e brân stutsen en koart dêrnei sloopt. Yn maart 1945 waard de stêd troch Amerikanen ynnommen.
Oant de stifting fan de Bûnsrepublyk yn 1949 lei Spiers yn de Frânske besettingssône.
It jier 1990 stie yn it ramt fan it 2000 jierrich bestean fan de stêd en it byinoar foegjen fan de twa sûnt 1945 skieden Dútslannen.
Twigeast
In twigeast (in lienfertaling fan it Ingelske two-spirit) is in moderne oerkoepeljende term dy't troch in protte Yndianen yn Noard-Amearika brûkt wurdt om yn it Ingelsk persoanen mei in oare as normale geslachtsidentiteit yn harren mienskippen oan te tsjutten. Dizze term waard yn 1990 op in gearkomste fan homoseksuële, lesbyske, biseksuële en transseksuële Yndianen yn 'e Feriene Steaten oannommen as ferfanging foar de antropologyske term berdache. Hoewol't in protte lju de term 'twigeast' handich fine foar yntertribale kontakten, konseptualisearje lang net alle Yndiaanske folken seksualiteit en geslachtsrollen op dizze wize. Yn eigen fermidden brûke leden fan 'e measte folken boppedat in oantsjutting út 'e eigen taal foar sokke persoanen. Yn elts gefal wurdt de oantsjutting 'twigeast' breder akseptearre as de as denigrearjend beskôge term berdache.
It bestean fan twigeasten giet werom op 'e geslachtsrollen sa't dy foarhinne foarkamen by de Noardamerikaanske Yndianen. Net alle folken hiene (en hawwe) strang skate geslachtsrollen, mar by de measten dy't dat wol hiene, waarden yn 'e regel teminsten fjouwer fan sokke rollen erkend: froulike froulju, manlike froulju, froulike manlju en manlike manlju. De twigeasten (dy't dus wat fan beide seksen yn har geast hiene) belichemen de rollen fan 'e beide tuskenlizzende farianten, wêrby't se libben en klean droegen as oft se ta it tsjinstelde fysike geslacht hearden. Soks waard in protte sjoen as in spirituële rol. It bestean fan twigeasten mei in manlik lichem mar in froulike identiteit wie in fûneminteel elemint fan 'e kultuer fan 'e measte Yndiaanske folken fan Noard-Amearika, en neffens de foaroansteande antropolooch Will Roscoe binne twigeasten mei sawol manlike as froulike lichems bekend út mear as 130 Noardamerikaanske kultueren, út eltse regio fan it kontinint.
Houlik
In houlik of boask is in maatskiplik of ritueel erkende feriening fan twa minsken dy't dêrby ûnthjitte om harren fierdere libben mei-inoar te dielen. Faak is hjirby sprake fan in wetlik binend kontrakt wêryn't de rjochten en plichten fêstlein binne fan 'e houlikspartners foarinoaroer en foar harren bern en skoanfamylje oer. De krekte definysje fan in houlik ferskilt per kultuer, mar yn prinsipe giet it hjirby om in ynterpersoanlike relaasje wêrby't geslachtsferkear tastien, ferwachte of sels ferplichte is. Yn guon kultueren is it houlik de iennichste tastiene kontekst foar it bedriuwen fan geslachtsferkear. It houlik foarmet yn frijwol alle kultueren de grûnslach fan 'e húshâldings en dêrmei de hoekstien fan 'e maatskippij.
Fan âlds wiene de beide houlikspartners in man, de brêgeman of breugeman, en in frou, de breid, dy't teagearre it breidspear foarmen. Sûnt de ynfiering fan it homohoulik yn guon lannen, oan it begjin fan 'e ienentweintichste iuw, kin it ek om twa manlju of twa froulju gean. It oangean fan houliken mei ferskillende houlikspartners tagelyk, oftewol polygamy (fan ien man mei mear as ien frou tagelyk), is legaal yn grutte dielen fan it Midden-Easten, Afrika, Súd-Aazje en Súdeast-Aazje. Polyandry, in houlik fan ien frou mei mear as ien man tagelyk, komt folle minder foar. Yn 'e Westerske wrâld is it ferbean om mei mear as ien persoan tagelyk troud te wêzen; dit wurdt bigamy neamd en wurdt beskôge as in misdriuw.
De redens dy't minsken hawwe om te trouwen, kinne fan juridysk, maatskiplik, finansjeel of religieus aard wêze. Yn 'e Westerske wrâld trout men tsjintwurdich meast út leafde, mar yn 'e rest fan 'e wrâld komt dat in stik minder foar. Yn guon dielen fan 'e wrâld wurdt troch de âldelju bepaald wa't de houlikspartner fan harren bern wurdt. Yn dy kontekst fine faak rare útwaaksen plak, lykas bernehouliken, twongen houliken en ferkrêfting binnen it houlik. Yn in grut diel fan 'e wrâld is de man noch altyd de dominante partner yn in houlik, wylst de frou net folle yn te bringen hat. Sokke brike ferhâldings kinne liede ta húslik geweld, al komt dat ek yn 'e Westerske wrâld noch mear as genôch foar.
Westgroßefehn
thumb|Doarpskearn mei kanaal thumb|De doarpskearn hat in ferskaat oan karakteristike huzen Westgroßefehn (Eastfrysk Plat: Westgrō'fēn ) is in doarp yn de Dútske gemeente Großefehn yn de dielsteat Leechsaksen. It doarp ûntstie as feankoloanje yn it begjin fan de santjinde iuw en is de âldste feankoloanje fan East-Fryslân.
Skiednis
Yn 1633 ferliende graaf Ulrik II fan East-Fryslân oan fjouwer keaplju út de stêd Emden konsesjes om it fean te ûntginnen neffens Nederlânsk foarbyld. Yn de 18e iuw waard in sintraal plak yn it doarp ophege, sadat it ek yn tiid fan oerstreamingen drûch bleau. Op it saneamde Eiland waard in lytse skipswerf boud, dêr't û.o. tsjalken makke waarden, en in tal oare ambachtlike bedriuwen; yn it pleatslike museum op it 'eilân' is dêr mear ynformaasje oer te finen. Sûnt 1972 is it ûnderdiel fan de gemeente Großefehn.
Bysûnderheden
It karakteristike feanlânskip is yn Westgroßefehn noch goed te sjen. De doarpskearn leit noch hieltyd oan it sintrale kanaal. Oan it kanaal stiet in wynmûne dy't tsjin 'e ein fan de 19e iuw boud is.
Yn it Fehnmuseum Eiland is in âldheidskeamer en teekeamer. Yn 'e teekeamer kinne toeristen in saneamde teeseremoanje erfare. Op it hiem fan it feanmuseum is in lyts ferskaat oan histoarysk ark te finen.
List fan planetoïden 23801-23900
Dit is in list fan planetoïden 23801-23900.
Maitydsgers
Maitydsgers (Sjajinsk: Monâtseta’e; Ingelske ferbastering: Mo-nah-se-tah; Ingelske oersetting: Spring Grass; op 'e súdlike Grutte Flakten (Feriene Steaten), ±1851 – yn Oklahoma, 1922) wie in Yndiaanske frou fan it folk fan 'e Súdlike Sjajinnen. Hja wie ek wol bekend ûnder de namme Me-o-tzi. Maitydsgers waard by it Bloedbad oan de Washita, yn 1868, troch de Amerikanen kriichsfinzen nommen, en soe neitiid twa bern krigen hawwe fan 'e ferneamde Amerikaanske legerofsier George Armstrong Custer.
Libben
Maitydsgers waard omtrint 1851 berne yn it súdlike part fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Hja wie de dochter fan it opperhaad Lytse Rots fan 'e Súdlike Sjajinnen. Har heit fûn op 27 novimber 1868 de dea by it Bloedbad oan de Washita, doe't it winterkamp fan it opperhaad Swarte Tsjettel (dy't sels ek omkaam) oanfallen waard troch it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint ûnder lieding fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer. Maitydsgers hearde ta de 53 Sjajinske froulju en bern dy't by dy gelegenheid troch de Amerikanen kriichsfinzen nommen waarden.
Neffens de mûnlinge oerlevering fan 'e Súdlike Sjajinnen, mar ek neffens it tsjûgenis fan kaptein Frederick Benteen en Custer syn haadferkenner Ben Clark ûnderhold Custer yn 'e winter fan 1868 op 1869 in seksuële relaasje mei de doe santjinjierrige Maitydsgers. Hja skonk yn jannewaris 1869 it libben oan in jonkje, dat de namme Giele Fûgel krige, en dat in soan fan Custer west hawwe soe. Mei't dat twa moanne nei it bloedbad wie, moat de relaasje al foartiid begûn wêze. Neffens de Sjajinske oerlevering krige Maitydsgers ein dat jiers noch in twadde bern, dat ek oanset wêze soe troch Custer. Letter soed er Maitydsgers en syn heal-Yndiaanske bern ûnder druk fan syn blanke frou Elizabeth Clift Bacon yn 'e steek litten hawwe.
Guon histoarisy leauwe lykwols dat Custer steryl wurden wie nei't er yn syn tiid as kadet oan de Amerikaanske Militêre Akademy te West Point gonorroe oprûn hie, en dat de heit fan 'e beide bern eins syn jongere broer Tom wie, dy't ek yn it 7e Kavaleryrezjimint tsjinne. Yn elts gefal is wol dúdlik dat de Sjajinnen dit houlik as jildich beskôgen. Neitiid joegen hja Custer de bynamme 'Langhier', om't er syn hier langer droech as dat foar de measte blanke manlju út syn tiid wenst wie. Oer it fierdere ferrin fan it libben fan Maitydsgers is net folle bekend, behalven dat hja yn 1922, yn de âlderdom fan 71 jier, yn Oklahoma ferstoar.
Frankenthal
Frankenthal is in Kreisfreie Stadt yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. De stêd leit yn it noardeasten fan de Palts-regio tusken de stêden Worms en Ludwigshafen.
Skiednis
Frankenthal wurdt foar it earst yn 722 yn in dokumint fan it kleaster Lorsch neamd. Yn 1119 waard hjir in Augustynsk kleaster boud. De oerbliuwsels fan dit kleaster binne noch jimmeroan te sjen yn it sintrum fan de stêd en wurde nei de stichter fan it kleaster Erkenbertruine neamd. It kleaster droech by oan de ûntjouwing fan Frankentahl en de omkriten.
De twadde helte fan de 16e iuw brocht Frankenthal flechtlingen út Flaanderen, dy't om harren kalvinistyske leauwen it lân ferlitte moasten en mei help fan karfoarst Freark III fan de Palts de sûnt de reformaasje lege kleastergebouwen krigen. De flechtlingen wiene oer it generaal warber en keunstsinnich en brochten it plak ta fierdere ûntjouwing. In soad flechtlingen wiene hannelslju, wevers, edelsmidden en keunstners. Hja stiften in skilderskoalle, dy't bekendheid krige ûnder de namme Frankenthaler Malerschule, wêrby't ferneamde lânskipskilders lykas Gillis van Coninxloo en Pieter Schoubroeck oansletten wiene. . Op 29 oktober 1577 waard de hurd groeiende mienskip beleanne mei stedsrjochten.
Yn de 16e en 17e iuw waard Frankenhal útboud ta in fêsting. Dêrmei krige de stêd ek in rol yn de Tritichjierrige Kriich en de Njoggenjierrige Kriich. Yn septimber 1689 waard de stêd troch de Frânsen yn de brân stutsen en hast folslein ferneatige. Der folge wer in opbou fan de stêd en der ûntstiene yn de 18e iuw mear as 20 fabriken. Fan grut belang wie de yn 1755 oprjochte Frankenthaler Porzellanmanufaktur'. It diggelguod fan dizze fabryk is hjoeddedei yn tal fan musea oer de hiele wrâld te finen.
In nije stimulâns krige de stêd mei de yndustrialisaasje yn de 19e iuw en Frankenthal waard no in wichtich sintrum fan metaalferwurkjende yndustry. Yn de Twadde Wrâldkriich ferlear de stêd tidens it bombardemint fan 1943 in grut part fan de âlde barokke bebouwing.
Hofhâlding
In hofhâlding of in hof is it gehiel fan persoanen (hôvelingen) wêrmei't in hege wrâldske of geastlike machthawwer him omjout. Dat kin sjoen wurde as in útwreide húshâlding dy't foarhinne faak út tûzenen persoanen bestean koe. Tsjintwurdich besteane yn monargyen noch altyd hofhâldings, hoewol't dy't yn ferliking mei de sitewaasje út it ferline no in sterk ferlytse en fersobere foarm hawwe. It is sels sa dat der no net mear in soad ferskil bestiet tusken de hofhâldings sa't dy yn monargyen foarkomme, en de presidinsjele stêf dy't yn in republyk deselde funksje ferfollet.
Histoaryske hofhâldings
Histoarysk bestiene hofhâldings yn it foarste plak út it gesin fan 'e machthawwer en oare famyljeleden, oanfolle mei tsjinstfolk (lykas lakeien), liifwachten, funksjonarissen lykas de hofpredikant en de hofgenêshear, en lju dy't foar fermaak soargen, lykas de hofnar, jongleurs, akrobaten en minstreels. Mar ek heger pleatste persoanen dy't gjin famylje fan 'e machthawwer wiene, waarden derta rekkene, lykas riedslju en hofdames en soms ministers en/of útlânske gesanten. Sokke heechpleatste personaazjes waarden hovelingen neamd, en ek wol oantsjut as it gefolch of de entoeraazje fan 'e machthawwer.
Yn Middeneastlike en oriïntaalske hofhâldings hearden ta de hofhâlding fan in hearsker yn it ferline ek faak de harem of ûnderskate konkubines en dêropta eunuchen dy't in ferskaat oan funksjes útoefenen. Soms wie dêrby de harem ôfskutte fan 'e rest fan 'e hofhâlding, mar yn Aazje wiene konkubines yn 'e regel in tige sichtber en ynfloedryk ûnderdiel fan it hof.
Funksjes binnen in hofhâlding
In pommerant dy't yn in hofhâlding in hege funksje beklaait, neamt men in hofdignitaris. De heechstpleatsten fan dy kategory binne de saneamde grutofsieren, lykas:
Hilda Talsma
Wurk
Unfolslein
Philip Bloemendal Priis
De Philip Bloemendal Priis is in priis foar talintfolle jonge radio- en telefyzjemakkers dy't om it jier takend wurdt. De priis, dy't yn 2002 foar it earst útrikt waard, is ferneamd nei Philip Bloemendal, waans stim bekend is fan it Polygoon-sjoernaal. De priis bestiet út in fakoplieding en 3500 euro. De stichting Philip Bloemendal Fûns wol mei dizze priis kwaliteitsbesef by nije generaasjes presintators yn de media befoarderje.
John Hillerman
John Hillerman (folút: John Benedict Hillerman; Denison (Teksas), 20 desimber 1932 – Houston (Teksas), 9 novimber 2017), wie in Amerikaansk tillefyzje- en filmakteur fan mingd Dútsk-Frânsk etnysk komôf. Hy waard benammen bekend fan syn rol as Jonathan Higgins, yn 'e populêre detektivesearje Magnum, P.I., út 'e 1980-er jierren. Foar de fertolking fan dy rol wûn er yn 1981 in Golden Globe, en yn 1987 in Emmy Award, de wichtichste Amerikaanske tillefyzjepriis.
Aktearkarriêre
Yn 1957 sette Hillerman syn profesjonele aktearkarriêre útein as fêst toanielspiler yn it Chautauqua Playhouse yn Middelton, yn 'e steat Ohio. Yn 1959 makke er syn debút op Broadway. Neitiid wied er goed tsien jier lang útslutend aktyf as toanielakteur, oant er yn 1970 foar it earst yn in film te sjen wie, mei in petiterich lytse roltsje as sjoernalist yn They Call Me MISTER Tibbs. Yn 'e santiger jierren spile Hillerman yn films as The Last Picture Show (1971), What's Up, Doc? (1972), High Plains Drifter (1973), Paper Moon (1973), Blazing Saddles (1974), Chinatown (1974), Lucky Lady (1975) en At Long Last Love (1975).
Syn tillefyzjedebút makke Hillerman yn 1972 yn 'e tillefyzjesearje The Sixth Sense. Letter hied er ek gastrollen yn searjes as Mannix, Kojak, Serpico, Hawaii Five-O, Wonder Woman, The Love Boat, Hart to Hart en Lou Grant. Yn it tillefyzjeseizoen 1975-1976 hied er syn earste fêste rol yn 'e searje Ellery Queen, as tsjinspiler fan Jim Hutton. Fan 1976 oant 1980 hied er in weromkearende rol yn One Day at a Time, en yn 1977 hearde er ta de fêste cast fan 'e The Betty White Show, as de eks-man fan aktrise Betty White.
Hillerman syn trochbraak kaam yn 1980, mei syn rol as de strange en ûnbûchsume Britsk sersjant-majoar b.tsj. Jonathan Higgins, yn 'e populêre detektivesearje Magnum, P.I., wêrby't er de tsjinspiler wie fan Tom Selleck, dy't de titelrol fan privee-detektive Thomas Magnum spile, en fan Roger E. Mosley en Larry Manetti. Neffens eigen sizzen learde Hillerman himsels it deftige Ingelske aksint oan dêr't er foar dy rol ferlet fan hie, troch oandachtich de Britske akteur Laurence Olivier te belústerjen. Foar syn fertolking fan Higgins waard Hillerman yn 1981 in Golden Globe takend yn 'e kategory 'bêste byrol fan in manlike akteur yn in searje, minysearje of tillefyzjefilm', en yn 1987 wûn er der in Emmy Award mei, de heechste Amerikaanske tillefyzjepriis, yn 'e kategory 'bêste manlike byrol yn in dramasearje'.
Magnum, P.I. rûn oant 1988, en neitiid kearde Hillerman fierhinne werom nei syn earste leafde, it toaniel. Yn 1990 fertolke er ien seizoen lang de rol fan Lloyd Hogan yn 'e searje The Hogan Family. Datselde jiers spile er ek dokter Watson yn 'e Sherlock Holmes-ferfilming Hands of a Murderer. Yn 1993 hied er de rol fan Mac Mackenzie, in kafeehâlder en earder spion, yn 'e searje Berlin Break. Syn lêste tillefyzjerol spile Hillerman yn 1996 as dokter Whitehead yn A Very Brady Sequal. Dêrnei lei er him útslutend noch ta toanielútfierings. Hillerman hold yn 2009, doe't er 77 jier wie, op mei aktearjen en loek him werom yn syn wente yn Houston, yn syn thússteat Teksas. Dêr kaam er op 9 novimber 2017 yn 'e âlderdom fan 84 jier te ferstjerren.
Sonnet
In sonnet is in fersfoarm dy't him ûntjûn hat yn Itaalje, en it betinken derfan wurdt yn 'e regel taskreaun oan 'e trettjinde-iuwske Sisyljaanske dichter Giacomo da Lentini. It wurd "sonnet" komt fan it Italjaanske sonetto, dat "lyts sankje" oftewol "ferske" betsjut. De sonnet wie fral om 'e Renêssânse hinne, fan 'e fjirtjinde oant de santjinde iuw, in tige algemien brûkte fersfoarm; ferneamde sonnetteskriuwers út dy tiid binne bgl. de Italjaan Francesco Petrarca (1307-1374), de Ingelsen Edmund Spenser (1552/1553-1599) en William Shakespeare (1564-1616), en yn Nederlân Joost van den Vondel (1587-1679).
In sonnet is in gedicht fan fjirtjin regels dat in strang rymskema folget en in spesifike opbou hawwe moat. Regels oangeande sonnetten hawwe har meitiid fierder ûntjûn, en net alle sonnetten hawwe dus itselde rymskema of deselde opbou. Ien fan 'e bekendste foarmen is it Ingelske of Shakespeariaanske sonnet, dat bestiet út fjirtjin regels dy't skreaun binne yn jambyske pentameter, in patroan wêrby't in ûnbeklamme wurdlid fiifris folge wurdt troch in beklamme wurdlid. It rymskema fan it Shakespeariaanske sonnet is a-b-a-b, c-d-c-d, e-f-e-f, g-g. It oarspronklike Italjaanske sonnet hie lykwols it rymskema a-b-b-a, a-b-b-a, c-d-e-c-d-e (of ek wol: a-b-b-a, a-b-b-a, c-d-c-c-d-c). Wer in oare foarm is it Spenseriaanske sonnet, neamd nei Edmund Spenser, mei as rymskema: a-b-a-b, b-c-b-c, c-d-c-d, e-e.
Donato Giancola
Donato Giancola (Colchester (Fermont), 1967) is in Amerikaansk yllustrator en boekbânûntwerper fan etnysk Italjaansk komôf. Hy hat him spesjalisearre yn it meitsjen fan keunst dy't heart ta de sjenres fan fantasy en science fiction. Giancola, dy't yn 'e Italjaanske keunstnerstradysje faak inkeld mei syn foarnamme Donato oantsjut wurdt, hat 3 kear in Hugo Award wûn en dêropta in World Fantasy Award en 18 Chesley Awards.
Libben en karriêre
Giancola waard yn 1967 berne, en is hikke en tein yn Colchester, op it plattelân fan 'e Amerikaanske steat Fermont, yn 'e neite fan Burlington. Hy die earst in stúdzje elektrotechnyk oan 'e Universiteit fan Fermont, mar briek dy yn 1989 ôf om in keunstoplieding te folgjen oan 'e Syracuse Universiteit, yn Syracuse yn 'e steat New York. Dêr studearre er yn 1992 ôf mei in bachelortitel. Tsjintwurdich wurket Giancola yn 'e New Yorkske borough Brooklyn, dêr't er wennet mei syn frou en beide dochters.
Giancola omskriuwt himsels en syn keunst as in "klassyk-abstrakt reälist dy't mei science fiction en fantasy wurket". Syn favorite keunstners út it ferline binne Hans Memling, Jan van Eyck, Diego Velázquez, Caravaggio, Johannes Vermeer, Piet Mondriaan, Rembrandt van Rijn, Peter Paul Rubens en Tytsiaan. Sels waard Giancola it bekendt troch syn yllustraasjes fan it sammelderskaartspul Magic: The Gathering. Under fans fan dat kaartspul is er wiidferneamd en stiet er heech yn oansjen. Dêrnjonken hat Giancola ek omslaggen makke foar romans, û.m. foar de útjouwerij DAW Books. Dêrûnder binne twa dielen fan 'e Foreigner-searje fan C.J. Cherryh (Pretender en Deliverer) en it grutste part fan 'e Green Rider-searje fan Kristen Britain (The High King's Tomb, Blackveil, Mirror Sight en Firebrand).
Yn 2008 waard Giancola yn 'e krante de Bennington Banner omskreaun as "wierskynlik de populêrste en súksesfolste science fiction/fantasy-keunstner fan dit momint". Giancola wûn yn 2006, 2007 en 2009 de prestizjeuze Hugo Award foar bêste profesjonele omslachkeunstner; dêrnjonken hat foar dyselde priis noch seis oare kearen nominearre west. Yn 2004 wûn er fierders de World Fantasy Award foar bêste keunstner, en teffens hat er troch de jierren hinne mar leafst 18 Chesley Awards fan 'e Association of Science Fiction and Fantasy Artists (ASFA) binnenhelle, wêrûnder yn 2002 de Chesley Award yn 'e kategory grutste artistike prestaasje.
Kunath
thumb|120px| Paetzold kontrabasblokfluiten Kunath is in blokfluitmakker yn Fulda, Dútslân.
Jennifer White
Jennifer White, echte namme: Carly Anne Friedman (Agoura Hills (Kalifornje), 7 febrewaris 1988), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan etnysk Joadsk komôf.
Karriêre
Jennifer White is berne yn Agoura Hills yn 'e steat Kalifornje, dêr't se ek opgroeid is. Neffens har offisjele opjefte is se 1.57 m lang, mei in gewicht fan 52 kg. Yn 2009, doe't se ienentweintich jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Sûnt hat se neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn likernôch 150 pornofilms spile, foar sokke foaroansteande labels as Evil Angel, Wicked Pictures, Digital Playground, Zero Tolerance, Jules Jordan Video, Red Light District, Pure Play Media en Digital Sin. Ek hat se in protte wurke foar pornosites op it ynternet, lykas BangBros en Reality Kings. Se hat sûnt 2011 seis nominaasjes foar in AVN Award (de Oskar fan 'e pornowrâld) yn 'e wacht sleept.
Saint-Pierre-sur-Dives
Saint-Pierre-sur-Dives is in plak en eardere gemeente yn it Frânske departemint Calvados yn de regio Normandje. Saint-Pierre-sur-Dives makket diel út fan it arrondissemint Lisieux.
De gemeente Saint-Pierre-sur-Dives waard op 1 jannewaris 2017 mei tolve oare gemeenten (Boissey, Bretteville-sur-Dives, iéville, Mittois, Montviette, Ouville-la-Bien-Tournée, Sainte-Marguerite-de-Viette, Saint-Georges-en-Auge, L’Oudon, Thiéville, Vaudeloges en Vieux-Pont-en-Auge) gearfoege ta de nije gemeente Saint-Pierre-en-Auge.
Binnen de grinzen fan it doarpsgebiet fan Saint-Pierre-sur-Dives leit súdlik fan it plak oan de D511 it buorskip Carel. Oant 1845 wie dat in selsstannige gemeente. Yn Carel stiet in 17e-iuwsk château mei in dowetoer út de 16e iuw.
Streaming media
Yn bredere sin kin steld wurde dat streaming ek bûten it ynternet om ien fan 'e primêre distribúsjemetoaden fan media is, mei't de measte distribúsjemetoaden ynherint streaming (d.w.s. flechtich) of ynherint net-streaming (d.w.s. duorjend) binne. Radio- en tillefyzje-útstjoerings kinne bygelyks sjoen wurde as net-ynternetrelatearre foarbylden fan streaming media, wylst boeken, (papierrene) kranten en tydskriften, dvd's en cd's foarbylden binne fan media dy't dúdlik net-streaming binne.
De Ingelske term "streaming", letterlik "streamend", ferwiist nei de oanhâldende stream fan data dy't by dizze distribúsjemetoade yn 'e buffer pleatst wurdt. It is yn dy sin it tsjinstelde fan it downloaden fan in bestân, wêrby't de brûker wachtsje moat oant er it hiele bestân op syn kompjûter ûntfongen hat foar't er der wat mei dwaan kin. Streaming media binne dus foar de brûker tiidbesparjend, mar oan 'e oare kant is it yn 'e regel net mooglik om streaming media te bewarjen troch se, lykas in download, op jins kompjûter te behâlden. As men der faker nei sjen en harkje wol, moat men sa'n bestân ynstee eltse kear wer op 'e nij streame, en is men dus ôfhinklik fan 'e webside dy't it bestân oanbiedt. As dy webside it bestân fuorthellet, stiet de brûker fierders mei lege hannen.
Ross-on-Wye
Skiednis
It Domesday Book fan 1086 neamt de delsetting 'Rosse' mei 28 hûshâldings. De tsjerke is fan de iere 14e iuw en hat in pear nijsgjirrige grêven út de 16e iuw.
Mids 18e iuw kamen toeristen nei it plak. De Anglikaanske preester John Egerton naam freonen en kunde te boatsjefarren op de Wye, dy't al langer om reden fan it pittoreske lânskip bekend wie. Yn 1782 ferskynde it earste boek oer in besyk oan de krite en dêrnei boaske it tal besikers bot oan. It plak hat sa'n 10.000 ynwenners. It is in market town, yn Ingelân in wetlik fêstlein ferskil mei in doarp en stêd, te fergelykjen mei in flekke yn Nederlân. It plak is bekend om syn protte lytse, selsstannige winkels yn it âld sintrum, dat ek in tal fakwurkhuzen yn de Tudorstyl hat. De ruïne fan "Wilton Castle" út de 12e iuw leit oan de râne fan it stedsje.
Persoanen
De komponist William Squire waard dêr yn 1871 berne. Arsjitekt en yngenieur Herbert Frederick Tomalin (1862) stoar dêr yn 1944.
Fort Riley
Fort Riley is in basis fan it Amerikaanske Leger yn it noardeastlike part fan 'e Amerikaanske steat Kansas, dy't oan 'e rivier de Kansas leit, tusken de plakken Junction City en Manhattan yn. De basis beslacht in oerflak fan 407 km² yn Geary County en Riley County, en omfiemet twa doarpen (census-designated places): Fort Riley-Camp Whiteside en Fort Riley North, dat ek wol Custer Hill neamd wurdt. Oerdeis hat de basis in befolking fan krapoan 25.000 minsken, dy't lykwols net allegear ek op it terrein fan 'e basis wenje, sadat de befolking nachts lytser is.
Skiednis
Fort Riley is ferneamd nei generaal-majoar Bennett C. Riley, de befelfierder oer de earste militêre eskorte oer it Santa Fe Trail, ien fan 'e rûtes dy't Amerikaanske kolonisten út it Easten yn 'e njoggentjinde iuw brûkten om de westkust te berikken. It fort waard yn 1853 stifte as in militêre foarpost dy't it Amerikaanske Leger brûke koe om tafersjoch te hâlden oer de trektocht fan kolonisten yn 'e rjochting fan it westen fia it Oregon Trail en oare rûtes, en om harren te beskermjen tsjin oanfallen fan 'e Yndianen.
Abdij fan Saint-Pierre-sur-Dives
De Abdij fan Saint-Pierre-sur-Dives (Frânsk: Abbaye de Saint-Pierre-sur-Dives) is in benediktynske abdij yn it Frânske plak Saint-Pierre-sur-Dives (Calvados). De abdij waard stifte yn de 11e iuw is ien fan de bêst bewarre kompleksen fan syn soarte yn Normandje.
Stifting
De abdij wurdt somtiden ek Us Leaffrouwe fan Épinay (Notre-Dame de l'Épinay; yn it Latyn S. Petri supra Divum of B. Maria supra Divum) neamd. Yn Épinay, de earste namme fan it plak, bestie al in tsjerke dy't wijd wie oan Sint-Piter. Dy tsjerke waard yn de tiid fan de ynfallen fan de Wytsings plondere.
Fort Riley
Skiednis
Under de Earste Wrâldoarloch waard Fort Riley sterk útwreide en waard 8 km eastlik fan it haadgebou in nij kantonnemint oanlein mei de namme Camp Funston. Der leine yn dy tiid 50.000 soldaten yn Fort Riley, en de basis wie ien fan 'e begjinpunten fan 'e pandemy fan 'e Spaanske gryp yn Noard-Amearika. Under de Twadde Wrâldoarloch waarden 125.000 Amerikaanske soldaten yn Fort Riley treend foar't se nei it front yn Jeropa of de Stille Oseaan stjoerd waarden. Fan 1955 oant 1996 wie op 'e basis de Amerikaanske 1e Ynfanterydifyzje legere, ek wol bekend as Big Red One (omreden fan it difyzje-ynsinje, dêr't in grutte reade 1 op stiet). Fan 1999 oant 2006 lei de 24e Meganisearre Ynfanterydifyzje yn Fort Riley, mar yn augustus 2006 kearde de Big Red One der werom út Dútslân wei.
Abdij fan Saint-Pierre-sur-Dives
Stifting
De abdij waard stifte troch de grevinne Lesceline, de frou fan Willem I fan Eu, in healbroer fan hartoch Richard II fan Normandje. Hja boude de abdij foar nonnen, dy't yn 1046 nei Saint-Désir by Lisieux ferhûzen en ferfongen waarden troch muontsen. De earste abt wie Ainard. De grevinne ferstoar yn 1058 yn de abdij en waard yn de tsjerke begroeven, dêr't it grêf noch jimmeroan is.
Gerhart Hauptmann
Yn ‘e jierren tritich luts Hauptmann him hieltiten mear werom út it publike libben. Hy liet him net út oer it nasjonaalsosjalisme. Yn 1946 stoar er yn ‘e âldens fan 83 jier yn syn bertekontreien Sileezje, dat ûnderwilens yn Poalske hannen kommen wie en dêr’t de measte Dútsers ferdreaun waarden nei Dútslân. Hauptmann mocht net yn Sileezje begroeven wurde en waard letter byset yn in kleaster yn it Dútske Hiddensee.
Abdij fan Saint-Pierre-sur-Dives
Skiednis abdij
De earste tsjerke waard op 1 maaie 1067 wijd yn bywêzichheid fan de nije kening fan Ingelân, Willem de Oermasterer, hartoch fan Normandje. Nei in brân yn 1006 waard de tsjerke wer opboud en tsjin it ein fan de earste helte fan de 12e iuw foltôge. Fan dy tsjerke bleau allinne de súdlike Sint-Michaeltoer (tour Saint-Michel) bewarre. Mei't de abdij yn de 13e iuw grutter waard, bouden de muontsen yn Saint-Pierre-sur-Dives ek in grutte hal foar de merk. Hja krigen it regelmjittich oan de stok mei de hearen fan Tancarville, dy't mei harren merk yn Mézidon in grutte konkurrint fan de abdij wiene. Al yn 1191 hie de abdij ek it behear oer de merk fan Saint-Georges-en-Auge. In diel fan de opbringst mochten de muontsen foar harren krewearjen opstrike foar de abdij.
Yn de 16e iuw waard de brekfallige tsjerke foar in grut part op 'e nij boud. Yn dy tiid besiet de abdij in soad grûn en mûnen. Ek behearde de abdij tsienden en waard de abdij ryklik bedield mei skinkings fan lânbesitters en eallju út de regio. Yn 1562 folge de plondering fan de gebouwen troch de protestanten.
Under abt Georges Dunot waard de abdij yn 1666 gearfoege mei de kongregaasje fan Sint-Maurus. De kleastergebouwen en de kleastergong waarden yn klassisistyske styl wer opboud. De wurksumheden gyngen troch oant yn de 18e iuw. Ek de kleastergong waard doe ferfongen troch nijbou.
Ein fan de abdij
De Frânske Revolúsje feroarsake de ferkeap fan de abdij en fragmintaasje fan de gebouwen, dy't ferboud en opdield waarden yn wenten.
Yn 1987 waard yn de kleastergebouwen in museum fan de tsiismakkerij iepene, mei û.o. in bibleteek, in dokumintaasjesintrum, útstallingsromten en romten foar gearkomsten. Yn 'e restaurearre kapittelseal wurde útstallings organisearre. De lêste jierren keapet de gemeente stadichoan de gebouwen werom, dy't sûnt de revolúsje troch ferskillende eigners dield waarden en yn de takomst restaurearre wurde.
Belle van Zuylen
Belle van Zuylen (wiere namme: Isabelle Agneta Elisabeth van Tuyll van Serooskerken, en nei har trouwen: Isabelle de Charrière; Slot Zuylen (Utert), 20 oktober 1740 – Colombier (Switserlân), 27 desimber 1805) wie in achttjinde-iuwsk Nederlânsk skriuwster en komponiste, dy't yn it Frânsk skreau. Har oeuvre bestiet út literêr proaza (romans, novelles, koarte ferhalen en fabels), toanielstikken, lieten, opera's (libretty en muzyk), klaviersonates, brieven en biografysk en autobiografysk wurk. Behalven 'Belle van Zuylen' brûkte se ek wol de skûlnammen Zélide en Abbé de la Tour. Bûten Nederlân stiet se ek bekend as Madame de Charrière. Har wurk waard yn har eigen tiid tige wurdearre, mar rekke nei har ferstjerren yn 'e ferjitnis oant it mids njoggentjinde iuw werûntdutsen waard troch de Frânske literatuerkritikus Charles-Augustin Sainte-Beuve. Nei op 'e nij in hoartsje weisakke te wêzen, krige Van Zuylen yn Nederlân pas yn 'e twadde helte fan 'e tweintichste iuw bekendheid.
Jonkheid en komôf
Van Zuylen waard yn 1740 berne op it Slot Zuylen, yn 'e hjoeddeistige gemeente Stichtse Vecht, yn wat doe it gewest Utert wie fan 'e Republyk fan 'e Sân Feriene Nederlannen. Hja wie in telch út it âlde, aadlike laach Van Tuyll van Serooskerken, en de dochter fan Diederik Jacob van Tuyll van Serooskerken, hear fan Zuilen en Westbroek en deputearre ter Steaten-Generaal (1707-1776) en Helena Jacoba de Vicq (1724-1768), in rike dame út 'e Amsterdamske boargerij. Van Zuylen wie yn it gesin fan har âlden de âldste fan sân bern, dy't allegearre privee-ûnderwiis krigen fan Frânsktalige Switserske gûvernantes en gûverneurs. Simmerdeis ferbleau it gesin op Slot Zuilen, wylst de winters trochbrocht waarden yn it hearehûs oan 'e Kromme Nijegrêft 3-5 yn Utert (stêd).
Van Zuylen har bruorren en susters wiene:
Van Zuylen har âlden lieten har goed opliede, mei ûnderwiis yn Frânsk, Ingelsk, Italjaansk, Latyn, Dútsk, muzyk, natuerkunde, wiskunde en godstsjinst. Sadwaande wie se better ûnderlein as de measte froulju út har tiid, en ek as in protte manlike tiidgenoaten. Yn 1750, doe't se tsien jier wie, gie Van Zuylen mei har gûvernante Jeanne-Louise Prevost in jier nei Sjenêve ta, dêr't se Frânske les krige. Se spile dat jiers yn it toanielstik L'École des Femmes, fan Molière, besocht plakken yn Frankryk lykas Chambéry en Aix-les-Bains, en boarte oan it strân fan 'e Mar fan Sjenêve. Yn Parys waard it Paleis fan Versailles oandien en de Opéra de Paris besocht, en dêre dinearren se boppedat mei de keunstskilder Maurice Quentin de La Tour, dy't jierren letter, yn 1766 e 1771, in portret fan Van Zuylen skilderje soe.
Teenerjierren
Mei fjirtjin jier rekke Van Zuylen yn 1754 smoarfereale op 'e roomske Poalske ofsier yn Steatske tsjinst Pjotr Dönhoff, dy't lykwols gjin belangstelling foar har hie. Van Zuylen rekke dêrop yn in depresje en loek har oardel jier lang út Utert werom om dizze ûnbeäntwurde leafde te ferwurkjen. Doe't se âlder waard, krige se in protte frijers, dy't lykwols allegear ôfwiisd waarden om't se ûnthjitten hiene har te besykjen mar dat net diene, of har út harsels weromloeken doe't se foar it ferstân krigen dat Van Zuylen geastlik mear mânsk wie as sysels. Van Zuylen seach it houlik as in manear om har frijheid te winnen, mar tagelyk woe se allinnich út leafde trouwe.
Yn 1760 kaam Van Zuylen op it bal dat holden waard ta gelegenheid fan 'e santjinde jierdei fan prinsesse Karolina fan Oranje-Nassau, yn 'e kunde mei de Switserske ofsier yn Steatske tsjinst David-Louis baron de Constant Rebecque. Hy wie troud, achttjin jier âlder as sy en hie de reputaasje in rokkejager te wêzen. Van Zuylen liet har frijfochten, ûnkonvinsjonele hâlden en dragen blike troch, alhiel tsjin 'e etikette yn, him te freegjen om mei har te dûnsjen. (Yn dy tiid hearden froulju lankmoedich ôf te wachtsjen oant sy ta dûns frege waarden.) Hja rekken befreone en ûnderholden neitiid temûk in briefkerij dy't mear as fyftjin jier duorre.
Letter libben
Yn 1763 mette Van Zuylen de Skotske skriuwer James Boswell, dy't oan 'e Universiteit fan Utert rjochten studearre. Nettsjinsteande it feit dat Van Zuylen yn 1764 al sein hie net mei him trouwe te wollen, stjoerde er yn 1766 út Parys wei dochs in houliksoansyk (wêrby't er nochal wat betingsten stelde) oan har heit, mar dy wiisde dat ôf. Uteinlik besleat Van Zuylen mei tritich jier te trouwen mei Charles-Emmanuel de Charrière de Penthaz (1735-1808), in Switser dy't fan 1763 oant 1766 learaar fan har broer Willem René west hie, en mei wa't Van Zuylen neitiid korrespondearre en djipdollende petearen fierde. Hja giene op 15 jannewaris 1771 yn ûndertrou, wêrnei't op 17 febrewaris fan dat jier it houlik plakfûn. Yn july fan dat jier emigrearre Van Zuylen mei har nije man nei Switserlân. Underweis dêrhinne ferbleaune se twa moannen yn Parys, dêr't Maurice Quentin de La Tour Van Zuylen har portret skildere en byldhouwer Jean-Antoine Houdon in buste fan har makke.
Yn septimber reizgen Van Zuylen en de man troch nei Switserlân, dêr't se har fêstigen yn Le Pontet, it famyljehûs fan 'e Charrières yn Colombier, by Neuchâtel. Dêr wennen ek Van Zuylen har skoanheit François (1697-1780) en har beide net-troude skoansusters Louise (1731-1810) en Henriette (1740-1814). It kanton Neuchâtel hie doedestiden al lang in gruttere godstsjinstfrijheid as Frankryk en as de oare kantons fan Switserlân, en der setten har dan ek in protte godstsjinst- en gewisseflechtlingen nei wenjen, lykas Jean-Jacques Rousseau en ek Béat Louis de Muralt, de pake oan memmeskant fan Charles-Emmanuel de Charrière. Neuchâtel foarme yn dy tiid gjin kanton fan it Switsersk Eedgenoatskip, mar wie fan 1707 oant 1848 as it foarstedom Neuchâtel in ûnderdiel fan Prusen.
Skriuwkarriêre
Har produktyfste perioade kaam lykwols nei't se har mei har men yn Colombier fêstige hie. Yn 1784 publisearre se twa briefromans, Lettres Neuchâteloises ("Neuchâtelske Brieven") en Lettres de Mistress Henley, Publiées par Son Amie ("Brieven fan Frou Henley, Publisearre troch Har Freondinne"). Caliste, op 'e nij in briefroman en in ferfolch op Lettres Neuchâteloises, kaam yn 1787 út yn Parys, en wie it iennichste fan har wurken dat yn in grutte oplaach printe waard. In jier letter, yn 1788, ferskynden Van Zuylen har earste beide pamfletten oer de politike tastân yn 'e Republyk, Frankryk en Switserlân, mei as titel Bien-Né ("Wolberne") en Réflexions sur la Générosité et sur les Princes ("Prakkesaasjes oer de Ealmoedigens fan Foarsten"). Yn Colombier kaam Van Zuylen ek yn 'e kunde mei de folle jongere Isabelle de Gélieu, dy't se oanfitere om te skriuwen. Yn 1797 setten de beide froulju tegearre it wurk Nature and Art fan Elizabeth Inchbald út it Ingelsk oer yn it Frânsk.
Yn 1786 en 1787 ferbleau Van Zuylen oardel jier yn Parys, dêr't se in protte tiid bestege oan komponearjen en klavesimbelspyljen. Se skreau tekst en muzyk foar ferskate muzikale wurken (teminsten seis menuëtten foar in snarekwartet, njoggen pianosonates en tsien meldijen en ferdichtings), mar dêrfan binne inkeld fragminten oerlevere. Wol is bekend dat se in libretto fan Les Phéniciennes nei Mozart ta stjoerde yn 'e hope dat dy't it op muzyk sette woe, mar se krige ynsafier bekend nea antwurd. Yn Parys kaam Van Zuylen fierders yn 'e kunde mei de skriuwer Benjamin Constant, in omkesizzer David-Louis de Constant Rebeque, dy't 27 jier jonger wie as sysels, en mei wa't se neitiid ek jierrenlang briefke.
Judith Shakespeare
Judith Shakespeare (doopt 2 febrewaris 1585 – begroeven 9 febrewaris 1662) wie in dochter fan 'e wiidferneamde Ingelske toanielskriuwer en dichter William Shakespeare en dy syn frou Anne Hathaway. Hja wie de jongere suster fan Susanna Shakespeare en de twillingsuster fan 'e jong ferstoarne Hamnet Shakespeare. Sy en Hamnet wiene neamd nei freonen fan 'e Shakespeares, in troud pear dat fan Hamnet en Judith Sadler hiet. Hamnet Sadler wie bakker te Stratford-upon-Avon.
Belle van Zuylen
Skriuwkarriêre
As in bewûnderster fan 'e filosoof Jean-Jacques Rousseau, holp Van Zuylen yn 1788 en 1789 op fersyk fan Pierre-Alexandre DuPeyrou by de publikaasje fan Rousseau syn postume autobiografyske wurk Confessions ("Bekentenissen"). Omtrint dyselde tiid skreau se har eigen pamfletten oer Rousseau. Koarte tiid letter namen fanwegen de Frânske Revolúsje in stikmannich Frânske eallju de wyk nei Neuchâtel, dêr't Van Zuylen mei ferskaten fan harren befreone rekke. Oan 'e oare kant publisearre se neitiid pamfletten dêr't se in diel fan 'e flechtlingen yn bekritisearre, om't se fûn dat dy lju neat leard hiene fan 'e revolúsje. Ut har wurk komme as tema's har religieuze twifels nei foarren en teffens har ideeën oer de adel en de opfieding fan froulju.
Judith Shakespeare
Libben
Oars as har heit en âldere suster Susanna wie Judith nei alle gedachten analfabeet, mei't der in notarieel dokumint út 1611 oerlevere is dat se op twa plakken ûndertekene hat mei in krús ynstee fan in hantekening. thumb|250px|left|De Tsjerke fan de Hillige Trije-ienheid, yn [[Stratford-upon-Avon, dêr't Judith Shakespeare troude (en dêr't sawol sysels as har âldelju begroeven lizzen).]]
Judith troude op 10 febrewaris 1616 mei Thomas Quiney, in wynkeapman en weard te Stratford-upon-Avon, yn 'e pleatslike Tsjerke fan de Hillige Trije-ienheid. De trouwerij fûn plak op fêsteljûn (in perioade fan trije dagen foàr Jiskewoansdei), wannear't der net troud wurde mocht sûnder spesjale frijstelling fan 'e tsjerke. Quiney bemachtige dy frijstelling net, hoewol't dat wierskynlik in flater fan 'e foargeande dûmny wie, en waard letter foar de tsjerklike rjochtbank yn Worcester dage. Mei't er dêr net op 'e stelde tiid ferskynde, waard er ekskommunisearre, al is net dúdlik oft dat ek foar Judicht gou. Yn elts gefal duorre de tsjerkeban net lang, want yn novimber 1616 wiene de Quiney's wer yn tsjerke om harren earste bern dope te litten.
Belle van Zuylen
Ferstjerren
Van Zuylen kaam op 27 desimber 1805 yn 'e âlderdom fan 65 jier te ferstjerren te Le Pontet, yn Colombier. By har begraffenis wiene har demintearjende man en skoansusters net oanwêzich. Ein njoggentjinde iuw binne beide begraafplakken yn Colombier romme, en it is ûndúdlik wat der doe mei de minsklike resten bard is.
Judith Shakespeare
Libben
Harren houlik begûn oars net botte goed: Thomas Quiney hie koart tefoaren by in oare frou, in Margaret Wheeler, in bern oanset. Sawol Margaret as har bern stoaren yn it kreambêd, en waarden begroeven op 15 maart 1616. Mei't seks bûten it houlik doedestiden as in misdie sjoen waard, moast Quiney op 26 maart foar it gerjocht ferskine, dêr't er tajoech fleislike mienskip mei Margaret Wheeler hân te hawwen. Hy waard feroardiele om trije sneinen efterinoar yn in wyt lekken foar de tsjerklike gemeente te ferskinen om iepentlik boete te dwaan. Fierders waard him troch de dûmny fan Bishopton in jildlike boete fan fiif skelling oplein, dy't as jelmis oan 'e earmen útdield waard.
It is net alhiel dúdlik wêr't de Quiney's har nei harren trouwen nei wenjen setten, mar Judith hie har heite cottage oan Chapel Lane, yn Stratford, yn besit, wylst Thomas sûnt 1611 in weardshûs pachte oan High Street. Yn july 1616 ruile Thomas fan hûs mei syn sweager William Chandler, en ferhuze er nei it boppehûs op 'e hoeke fan High Street en Bridge Street, yn in gebou dat The Cage ("De Koai") hjit. It is dit hûs dat tradisjoneel assosjearre wurdt mei Judith Shakespeare.
Doe't William Shakespeare yn 1616 stoar, liet er frijwol al syn besittings nei oan Judith har suster Susanna en de man. Men wol hawwe dat dat wie, om't er in skalk each op Thomas Quiney hie. It liket derop dat er dêr gelyk oan hie, want Quiney skynt wat in liddichgonger west te hawwen, dy't omtrint 1630 de pacht fan syn eigen hûs oan in oar oerdwaan woe, en dêrfan ôfholden wurde moast troch John Hall, Susanna har man, Thomas Nash, in oantroude neef fan Judith, en de dûmny Richard Watts, dy't mei in suster fan Quiney troud wie. Dat trijemanskip naam doe de pacht fan it hûs fan 'e Quiney's oer, nei't men oannimme mei om foar te kommen dat Quiney der noch oankomme koe.
Judith en Thomas Quiney krigen trije bern: Shakespeare Quiney (1616-1617), Richard Quiney (1618-1639) en Thomas Quiney jr. (1620-1639). It âldste jonkje stoar mei seis moanne, wylst de oare beide yn 1639 binnen njoggen dagen nei-inoar begroeven waarden, doe't se 21 en 19 jier âld wiene. Judith Shakespeare sels ferstoar yn 1662, en waard begroeven yn 'e Tsjerke fan de Hillige Trije-ienheid, al is de persize lokaasje fan har grêf net dúdlik. Oer it ferstjerren fan Thomas Quiney is neat bekend; der wurdt wol oer spekulearre dat er stoarn is yn 1662 of 1663, mei't yn dy jierren de oerlevere tsjerkedokuminten op it mêd fan begraffenissen yn Stratford-upon-Avon ûnfolslein binne.
Kaap Krús
thumb|250px|Kaap Krús thumb|Seehûnekoloanje op Kaap Krús thumb|left|150px| Postsegel foar Dútsk Súdwest-Afrika, poststimpel Cap Cross 1900 Kaap Krús (Ingelsk: Cape Cross) is in lânpunt oan de Namibyske kust, op sa'n 100 km benoarden fan it kustplak Swakopmund. Kaap Krús is teffens in bekend reservaat foar in grutte koloanje Kaapske pelsrobben (Arctocephalus pusillus).
Yn 1484 sylt de Portugeesk Diogo Cão de Atlantyske kust fan Afrika by del nei it suden ta. Hy is de earste Jeropeaan dy't dat docht en syn reis einiget — letterlik — by Kaap Krús. Hy lânet dêr en set in tinkteken, in krús mei opskrift. De ynskripsje seit:
"6684 jier sûnt de skepping fan de ierde en 1484 jier sûnt de berte fan Kristus, hat de ridder Diego Cão fanwege de yllústere Don Juan hjir in teken oprjochte."
Diogo Cão stoar by Kaap Krús en waard dêr beïerdige. It troch him oprjochte krús wie foar lettere ûntdekkingsreizgers — lykas Bartolomeus Diaz (1487-'88) en Vasco da Gama (1497-'99) — in beaken op wei nei Kaap de Goede Hope en fierderop. It oarspronklike krús is letter oerbrocht nei it museum foar oseanografy in Berlyn en ferfongen troch in replika. Dy replika kaam lykwols net presys op it orzjinele plak te stean en dêrom stiet der no noch in twadde replika, wol op it goede plak.
Tusken 1898 en 1903 wie der in frijwat grutte mienskip by Kaap Krús dwaande mei it sammeljen fan gûano. In grut begraafplak dêre bringt dy peioade te binnen. Op 't heden is de koloanje seehûnen de wichtichste reden foar toeristen om dêr hinne te reizgjen.
Medisynpylken
Libben
Medisynpylken waard omtrint 1795 berne yn it súdlike part fan 'e Grutte Flakten, wierkskynlik yn 'e hjoeddeiske Amerikaanske steaten Kansas, Nebraska of Kolorado. Mank syn eigen folk stied er bekend ûnder de bynamme 'Rint-mei-de-Teannen-nei-Bûten-ta'. Medisynpylken wie in folle neef fan it bekendere opperhaad Swarte Tsjettel. Ferskaten fan syn bern namen diel oan gewelddiedige konfrontaasjes mei de blanken. Sa waard syn jongste soan, Foksesturt, yn 1866 yn Fort Zarah beskuldige fan 'e moard op in Meksikaanske cowboy ûnder in dronken fjochtpartij.
De âldste soan fan Medisynpylken, Lange Wolf, focht yn 1867 yn 'e Slach oan de Saline, en wie ien fan 'e oanfierders fan 'e Súdlike Sjajinnen dy't yn augustus 1868 blanke delsettings en boerspultsjes oanfoelen en kolonisten deaden yn 'e dellings fan 'e rivieren de Saline en de Solomon, yn Kansas. Dat wie ien fan 'e oanliedings foar de oerfal troch it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer op it winterkamp fan Swarte Tsjettel oan 'e rivier de Washita, yn westlik Oklahoma. By dat Bloedbad oan 'e Washita, op 27 novimber 1868, kaam Swarte Tsjettel om en waard syn kamp foar grut part útmoarde.
In dochter fan Medisynpylken, fan wa't de namme net oerlevere is, wie troud mei in man út 'e Hûnskrigerstroep fan Lange Bolle. Sy en har fjouwer bern oerlibben de Slach by Summit Springs, op 11 july 1869, wêrby't Lange Bolle syn doarp ferwoastge waard troch it Amerikaanske 5e Kavaleryrezjimint en de Hûnskrigers suvere útrûge waarden. Hja waarden kriichsfinzen nommen troch de Amerikanen, mar koarte tiid letter wer frijlitten.