cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Red Sparrow (film)
Red Sparrow is in Amerikaanske spionaazjeskriller út 2018 ûnder rezjy fan Francis Lawrence, mei yn 'e haadrollen Jennifer Lawrence en Joel Edgerton. Byrollen waarden fertolke troch û.m. Jeremy Irons, Charlotte Rampling en de Nederlânske aktrise Thekla Reuten. De titel betsjut "Reade Mosk". De plot fan 'e film, dy't basearre is op 'e roman mei deselde namme fan Jason Matthews, giet oer in Russyske balletdûnseresse dy't tsjin har wil rekrutearre wurdt as aginte foar de geheime tsjinst en sjen moat te oerlibjen yn in nije wrâld fol seks en geweld. Hja wurdt útstjoerd om kontakt te meitsjen mei in agint fan 'e Amerikaanske ynljochtingetsjinst CIA, yn 'e hoop de identiteit fan in dûbelspion te ûntdekken. Red Sparrow krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy, mar ûntjoech him yn 'e bioskopen dochs ta in kommersjeel súkses.
Plot
Dominika Egorova is in Russyske ballerina dy't dûnset yn it ferneamde Bolsjoj Teäter yn Moskou, en dêrmei har terminaal sike mem ûnderhâldt. By in foarstelling komt har dûnspartner Konstantin nei in sprong op har skonk del, dy't dêrby brekt. Hoewol't Dominika flugger opbetteret as de dokters foar mooglik holden hiene, is wol dúdlik dat se nea wer op heech nivo balletdûnsje kinne sil. Har omke Ivan, dy't it pleatsferfangend haad fan 'e Russyske geheime tsjinst SVR is, begjint neitiid mear oandacht oan syn omkesizzer te skinken, en lit har witte dat as se ea ferlet fan help hat, se mar by him komme moat. Hy jout har in lûdsopname fan in petear tusken Konstantin en syn nije dûnsparter Sonja, dêr't út blykt dat har ferwûning hielendal gjin ûngemak wie, sa't eltsenien tocht hie, mar opset, mei't Konstantin en Sonja in relaasje hawwe en Dominika de karriêre fan Sonja yn it paad stie. Dominika wurdt dêr sa poerrazen fan, dat se nei it Bolsjoj Teäter giet, dêr't se Konstantin en Sonja oer it mad komt wylst se seks hawwe yn ien fan 'e klaaikeamers, en harren mei har kruk hielendal yninoar slacht en dêrby ferskate bonken brekt.
Hoewol't net útkomt dat Dominika efter de mishanneling sit (mooglik om't Konstantin en Sonja al bewusteleas wiene ear't se gewaar wurde koene wa't harren oanfoel, of oars om't se bang binne dat de opset efter it 'ûngemak' fan Dominika útkomt), rekket Dominika yn 'e swierrichheden as it Bolsjoj Teäter, dat har wenromte en de genêskundige fersoarging fan har mem betellet, de jildkraan tichtdraait om't se net mear dûnsje kin. Dominika giet nei har omke Ivan om help, en dy biedt oan om út eigen bûse de betellings oer te nimmen as Dominika him helpe wol by in saak dêr't er oan wurket. It giet om in gangster, Dimitry Ustinov, dy't as steatsgefaarlik beskôge wurdt. Dominika moat him ferliede en tagelyk útkloarkje.
Ut klearbare noed om har mem beslút Dominika oan dat plan mei te wurkjen. Se wit Ustinov safier te krijen dat er har meinimt nei in hotelkeamer en syn liifwachten derút stjoert. Dêrnei ferliest Dominika lykwols eltse kontrôle oer de sitewaasje as Ustinov har ferkrêftet. Ear't er dêr klear mei is, kringt Sergej Matorin, in SVR-agint dy't stjoerd is troch har omke Ivan, de keamer yn en fermoardet Ustinov mei in wjirchizer wylst er noch op har leit. Nei Ustinov syn dea ûntkomt Dominika mei Matorin út it hotel. Hy bringt har nei in kantoar fan 'e SVR, dêr't har útlein wurdt dat se no tefolle wit. Se wurdt foar de kar steld: in aginte foar de SVR wurde, of deasketten wurde sadat se nimmen fertelle kin oer de moard op Ustinov.
Nate Nash is in CIA-agint dy't yn Moskou stasjonearre is. As er yn it Gorkypark in moeting mei in spion hat dy't foar him wurket, komt de plysje harren oer it mad. Letter docht bliken dat de plysjes inkeld efter homo's oansitte dy't it park foar klandestine seksuële moetings brûke, mar op dat stuit tinkt Nash dat se him en syn spion op 'e hakken sitte. Om te bewissigjen dat de spion, in heechpleatste Russyske funksjonaris mei de koadenamme 'Marble', fuortkomme kin, liedt Nash de plysje ôf troch in pistoal te lûken en in pear skotten te lossen mei de loop op 'e grûn rjochte. Syn bedoeling slagget: de plysje lit Marble rinne sûnder him te identifisearjen en komt ynstee efter Nash oan. Dy wit te ûntkommen nei de Amerikaanske ambassade en wurdt neitiid weromhelle nei de Feriene Steaten. Om't Marble nimmen oars as Nash fertrout, en om't Nash Ruslân net wer ynkomt, wurdt er letter yn 'e Hongaarske haadstêd Boedapest stasjonearre. De CIA is derfan oertsjûge dat Marble dêrfan hearre sil en dat Boedapest tichternôch by Ruslân is dat er sels wer kontakt mei Nash opnimme kinne sil.
Underwielens wurdt Dominika troch har omke nei in spesjale skoalle stjoerd foar 'mosken', de term foar froulike SVR-aginten dy't oplaat binne om te spionearjen troch it gebrûk fan seks. Hoewol't se griist fan 'e nije wrâld dêr't se tsjin har wil yn ûnderdompele wurdt, blinkt se út yn har training, nettsjinsteande in beskate friksje yn 'e omgong mei de 'matroane', de âldere froulike SVR-aginte dy't de lieding oer de skoalle hat. Ek is der in ynsidint mei in manlike klasgenoat dy't har ûnder de dûs besiket te ferkrêftsjen. Foar't se de hiele oplieding foltôge hat, wurdt Dominika troch har omke weromhelle nei Moskou. De SVR hat de bedoeling fan 'e oerpleatsing fan Nash nei Boedapest útriddenearre, en der is besletten om in aginte op Nash ôf te stjoeren om him de namme fan 'e ûnbekende spion (Marble) te ûntfytmanjen. Ivan Egorov is fan tinken dat syn omkesizzer Dominika by útstek geskikt is foar sa'n misje.
Yn Boedapest komt Dominika yn te wenjen by in oare 'mosk', Marta Jelenova, dy't krekt as har ûnder de gleie en ûnprofesjonele kolonel Maksim Volontov wurket, de pleatslike burosjef fan 'e SVR. Dominika makket yn in pleatslik swimbad kontakt mei Nash, dy't binnen de koartste kearen troch hat dat se in SVR-aginte is. Syn reäksje is net om har tenei út 'e wei te gean, mar ynstee om te besykjen en krij har safier dat se oerrint en foar him spionearje wol.
Op in kear dat Marta net oanwêzich is, trochsiket Dominika har keamer, en fynt se papierren en foto's dêr't út blykt wat Marta har opdracht is: om steatsgeheime ynformaasje oer in nij Amerikaansk raketsysteem te keapjen fan Stephanie Boucher, de stêfsjef fan in Amerikaanske senator. As Ivan Dominika koarte tiid letter ûnder druk set omreden fan it gebrek oan foarútgong yn 'e saak-Nash, makket se him wiis dat se dêrnjonken ek oan 'e saak-Boucher wurket mei Marta. Dat stelt Ivan foarearst tefreden, mar Marta is poer as se ûntdekt wat Dominika dien hat. Se giet nei Volontov ta, fan wa't Dominika ek noch wat tegoede hat om't se earder syn avânses yn har rjochting ôfwiisd hat, en biedt oan om him te helpen en helje Dominika ûnder fuotten. Volontov is lykwols net ree om syn karriêre op it spul te setten, en as Dominika op in jûn thúskomt, treft se Marta dêr dea oan, dy't lange tiid martele en dêrnei fermoarde is. De dieder is Matorin, dy't Dominika dúdlik makket dat sy krektlyk einigje sil as se faalt yn har misje.
It hiele spul giet dat it slydjaget, oant Boucher, as se it hotel ferlit, merkt dat se folge wurdt troch CIA-aginten. Se rekket yn panyk, draaft sûnder út te sjen de strjitte op en wurdt deariden troch in passearjende frachtwein. Aginten fan 'e SVR dy't tsjûge binne fan it foarfal, en dy't nei de oanriding fan alle kanten CIA-aginten ferskinen sjogge, begripe dat de hiele moeting kompromittearre wie en dat immen de Amerikanen warskôge hawwe moat. Om't Volontov en Dominika de meast foar de hân lizzende fertochten binne, wurde se allebeide weromroppen nei Moskou, dêr't se dagenlang martele en ûnderfrege wurde. Beide hâlde se stiif fol dat se neat misdien hawwe; Volontov wurdt stânrjochtlik eksekutearre, mar Dominika wurdt sparre, wat suggerearret dat de SVR har ferhaal leaut. Se wit har omke Ivan te bepraten om har werom te stjoeren nei Boedapest, om't de martelings it byld dat se Nash fan harsels jout allinnich mar fuortsterkje sille. Werom yn Boedapest beart se dat se har oarspronklike misje, om Nash de namme fan Marble te ûntfytmanjen, trochset, mar ûnderwilens wit se fan Nash tasizzings los te krijen om har en har mem asyl yn 'e Feriene Steaten te jaan en $250.000 op in bankrekken te stoarten dy't se by in bank yn Wenen iepene hat.
Nei't se de nacht mei Nash trochbrocht hat, ûntdekt Dominika de oare moarns as se wekker wurdt dat er martele wurdt troch Matorin. Dy wol fan him de identiteit fan Marble witte, mar Nash lit neat los. Dominika begjint Matorin fuortendaliks en sûnder wifeling te helpen by syn martelpraktiken, oant er har sa fertrout dat er net mear goed om har tinkt, en dan stekt se him dea mei syn eigen mês. Matorin lit him lykwols net sûnder slach of stjit om hals bringe, en tsjin 'e tiid dat se mei him ôfweefd hawwe, binne sawol Dominika as Nash earnstich ferwûne. Dominika wurdt wekker yn it sikehûs, dêr't se besite kriget fan generaal Vladimir Kortsjnoj, in SVR-funksjonaris fan hege rang dy't fan it begjin ôf oan nau gearwurke hat mei har omke Ivan. Dyselde makket him oan har bekend as Marble, en hy leit har út dat er foar de CIA spionearret om syn heitelân te rêden fan 'e ûndergong troch de korrupsje dy't yn Ruslân alles oanfret. Kortsjnoj wit dat de SVR no de syktocht nei Marble net opjaan sil oant se him fûn hawwe, dat hy riedt himsels ta op syn dea. Hy fiteret Dominika lykwols oan om syn identiteit troch te jaan oan har omke Ivan: dat soe fan har in nasjonale heldinne meitsje dy't boppe eltse fertinking ferheft is. Se soe dan syn plak ynnimme kinne as spion foar de CIA, sadat net alles ferlern gean sil.
Dominika ferlit it sikehûs foar't Nash wer by bewustwêzen kommen is, en bejout har nei de Russyske ambassade yn Boedapest. Dêr kriget se de ambassadeur safier dat se kolonel Zacharov sels, it haad fan 'e SVR, oan 'e tillefoan te wurd kin. Oan him jout se de namme fan Marble troch. Om't Hongarije de diplomatike ymmuniteit fan Dominika net mear erkent, sit se finzen yn 'e Russyske ambassade. Der wurdt dan in spionneruil beävensearre, wêrby't Marble útwiksele wurde sil tsjin Dominika. Dêrby sjocht Dominika foar it earst Nash wer, dy't wrokkich is en har op ferbittere toan beskrobbet om it opjaan fan Marble. Se seit tsjin him dat er har ienris grif begripe sil, mar hy ûntstriidt dat.
Underwilens fiere de Russen Marble oan yn in helikopter, mei in stoffen pûde oer de holle. As Nash de Russen freget om syn gesicht sjen te litten, sadat de Amerikanen witte dat se Dominika net ruilje tsjin samar ien, komt it antlit fan Ivan Egorov foar 't ljocht. Dominika hat net de namme fan generaal Kortsjnoj trochjûn, mar dy fan har omke, op wa't se wraak nimme woe om't er har ta hoer makke en har har frije wil ôfnommen hat. Yn flashbacks wurdt toand dat se hjir al tariedings foar makke hat sûnt se foar de earste kear yn Boedapest arrivearre. Troch har tadwaan liket it as hat Ivan yn Moskou kontakt hân mei Nash en as is Ivan ferantwurdlik foar it fiasko yn Londen. En ek is der in Weenske bankrekken dêr't de CIA $250.000 op stoart hat, dy't op syn namme stiet. Yn in flits begrypt Nash wat Dominika dien hat, en lit er de útwikseling trochgean. Foar't er de Amerikanen berikke kin, wurdt Ivan deasketten troch in Russyske slûpskutter. Dominika keart as heldinne werom nei Moskou, dêr't se in ûnderskieding opspjelde kriget by in formele seremoanje dy't bywenne wurdt troch in synysk gnyskjende generaal Kortsjnoj.
Dominika lûkt wer by har mem yn, dêr't se in tillefoantsje kriget fan in ûnbekende dy't neat seit, mar inkeld it Pianokonsert fan Grieg spilet, wêrfan't se Nash earder ferteld hie dat se dêr har earste ballet op dûnse hat.
Untwikkeling
Nei't skriuwer Jason Matthews, dy't in âld-agint fan 'e CIA wie, yn 2013 syn roman Red Sparrow publisearre, kocht filmstudio 20th Century Fox dêr de filmrjochten op. Francis Lawrence waard frege om 'e ferfilming te regissearjen. Neffens Matthews hied er it konsept fan 'mosken' en in 'moskeskoalle' basearre op 'e Steatsskoalle 4 yn 'e Sovjet-Uny, de saneamde 'sweltsjeskoalle', ek al wied er derfan op 'e hichte dat 'seksspionaazje' troch de Russyske geheime tsjinsten no útbestege wurdt oan spesjaal dêrfoar rekrutearre prostituees dy't eins gjin geheim aginten binne yn 'e gongbere betsjutting fan dat wurd. Ek it idee fan kompromat (in gearlûking fan 'kompromitearjend materiaal', om lju mei te sjantearjen), dat foarhinne yn 'e Sovjet-Uny en no noch yn Ruslân libbe, wie fan ynfloed op 'e roman.
Doe't er troch 20th Century Fox yn 2015 by it projekt belutsen waard, sette regisseur Lawrence útein mei it adaptearjen fan Matthews syn boek ta in wurkber filmskript. Yn in fraachpetear seid er letter dat er yn 't earstoan skeptysk wie oft in spionaazjeferhaal oer de oanhâldende (of nije) Kâlde Oarloch tsjintwurdich noch wol ynteressant wie foar it Westerske bioskooppublyk. Senarioskriuwer Justin Haythe brocht it tal ferhaallinen út 'e roman foar it skript sterk yn oantal werom, en it oanhâldend wikseljende fertelperspektyf út it boek liet er ek wei, sadat de film benammen oer Dominika gie. De Russyske presidint Vladimir Pûtin, dy't yn 'e roman in rol spilet, waard op oanstean fan regisseur Lawrence hielendal út it senario knipt, om't er fan miening wie dat it opnimmen fan sa'n wier besteand en heechpleatste persoan yn 'e film allinnich mar ôfliede soe fan it ferhaal dat er fertelle woe. Matthews, dy't foar syn boek putte hie fan syn ûnderfinings út 'e tiid dat er by de CIA wurke, waard troch Lawrence as technysk adviseur by de film belutsen. Hy liet de sêne yn it Gorkypark werskriuwe om in akkuraat byld te jaan fan spionaazjepraktiken.
Casting
Francis Lawrence lei it úteinlik senario fan Red Sparrow foar oan aktrise Jennifer Lawrence (gjin famylje), dy't er earder regissearre hie yn 'e lêste trije dielen fan 'e filmsearje The Hunger Games. Hoewol't se it seksuële karakter fan 'e rol fan Dominika en de neakensênes in útdaging fûn, naam se de rol dochs oan. In bykommende faktor oangeande neakensênes wie dat der yn 2014, as ûnderdiel fan 'e iCloud Leaks privee-neakenfoto's fan Lawrence stellen en publisearre wiene. Se sei dêroer: "De ûnwissichheid en eangst foar ôfkarring omdatst neaken west hast, dy't ik trochstean moast, soe dat foar de rest fan myn libben bepale moatte wat ik doch?" Foar har rol, dêr't Lawrence nei't it skynt $15 oant $20 miljoen mei fertsjinne, gie se op balletles by Kurt Froman fan it New York City Ballet, dy't har fjouwer moannen lang fiif dagen yn 'e wike fjouwer oeren deis trainde. Lawrence har tsjinspiler Joel Edgerton, dy't de rol fan CIA-agint Nate Nash op him naam, waard op it mêd fan it hâlden en dragen fan spionnen coacht troch Jason Matthews.
Postproduksje
Yn 'e postproduksje fan Red Sparrow joech regisseur Lawrence oan haadrolspylster Jennifer Lawrence de mooglikheid om as earste syn montaazje fan 'e film te besjen, sadat der eventueel yn oerlis noch neakenbylden ferwidere of oanpast wurde koene. Hja naam it oanbod om 'e film te besjen oan, mar frege net om oanpassings. Letter waard de film foar de ferzje dy't yn it Feriene Keninkryk útbrocht waard, lykwols sensurearre troch bylden fuort te heljen út 'e sêne dêr't Ustinov mei in wjirchizer ombrocht wurdt, sadat de film troch de Britske filmkeuring goedkard waard foar sjoggers fan fyftjin jier ôf. De filmmuzyk waard fersoarge troch James Newton Howard. Oan 'e soundtrack waarden ek fragminten tafoege út it Pianokonsert fan komponist Edvard Grieg, út 1868.
Distribúsje
De filmdistribúsje fan Red Sparrow wie yn 'e hannen fan filmstudio 20th Century Fox. Yn 't earstoan soe de film útbrocht wurde yn novimber 2017, mar letter waard dat opskood nei maart 2018, om't der dan minder konkurrinsje fan oare skrillerfilms wêze soe. In oare film fan 20th Century Fox, Murder on the Orient Express, waard doe ynstee yn novimber 2017 publisearre. Red Sparrow gie op 14 febrewaris 2018 yn premiêre yn it Newseum yn Washington, D.C., en wie ek te sjen op it filmfestival FEST yn Belgrado, op 28 febrewaris. De film iepene op 2 maart fan dat jier yn 'e Amerikaanske bioskopen, in dei nei't er foar it earst yn 'e Britske bioskopen te sjen wie. Op 15 maaie 2018 kaam Red Sparrow beskikber as digitale download, en op 22 maaie kaam er út op dvd en blu-ray.
Untfangst
Red Sparrow krige tige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy, dy't benammen min te sprekken wiene oer wat sjoen waard as in oerskot oan geweld en seks, hoewol't it optreden fan Jennifer Lawrence rûnom priizge waard. Yn The New York Times skreau Manohla Dargis dat se de film "idioat fermaaklik" fûn, wat se fierhinne taskreau oan Lawrence har aktearjen. Op IndieWire skreau Eric Kohn dat de aktearprestaasjes fan Lawrence en Charlotte Rampling Red Sparrow "oanhâldend rêden", mar hy fûn ek dat de film "net wit wannear't er ophâlde moat, en yninoar sakket ta flauwe martelsênes en in hichtepunt dat ôffalt." Alonso Duralde bekritisearre yn TheWrap it ûnorizjinele ferhaal en it gebrek oan gemy tusken Lawrence en har tsjinspiler, Joel Edgerton. Hy omskreau Red Sparrow as "net yntelligint genôch om jin te pakken, noch fermaaklik genôch om in guilty pleasure te wêzen."
Michael Phillips fan de Chicago Tribune joech de film oardel fan fjouwer stjerren en skreau: "De helte fan it publyk by Red Sparrow sil alteast in part fan 'e tiid oantinkens ûnderdrukke moatte oan Salt en Atomic Blonde en de Black Widow-ferhaalline út The Avengers. De oare helte sil him ûnderwilens ôffreegje wannear't spionaazjefilms sa freeslike dreech wurden binne." Yn 'e Britske krante The Guardian skreau Simran Hans dat Red Sparrow in seksistyske film wie, dy't "him dwaande hâldt mei grimmitige en oerflakkige plezierkes fan it glei begluorkjen fan it haadpersonaazje wylst dat op eltse mooglike wize fernedere wurdt."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie de film in midsmjittich goedkarringspersintaazje fan 45%, basearre op 283 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelde: "Red Sparrow is bedoeld as in fernimstige, seksy spionaazjeskriller, mar Jennifer Lawrence har tawijde optreden is net genôch om 'e tinne personaazjes en in yngewikkeld ferhaal goed te meitsjen." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Red Sparrow in goedkarringspersintaazje fan 53%, basearre op 51 resinsjes. De media yn Ruslân, dat der yn Red Sparrow net botte goed foarwei komt, lieten net folle hiel fan 'e film; neffens Metacritic gou dêr in goedkarringspersintaazje fan 4,7% op basis fan 30 resinsjes.
Resultaat
Red Sparrow brocht yn 'e Feriene Steaten en Kanada $46,8 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria nochris $104,7 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $151,5 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $69 miljoen betsjut dat dat de film, nettsjinsteande de lauwe kritiken, in kommersjeel súkses wie mei in winst fan $82,5 miljoen minus marketingkosten.
The Secret Life of Pets (franchise)
The Secret Life of Pets is in Amerikaanske mediafranchise fan súksesfolle kompjûteranimearre tekenfilms produsearre troch de filmstudio's Illumination en Universal Pictures. De titel betsjut "It Geheime Libben fan Húsdieren". De rige sette yn 2016 útein mei de film The Secret Life of Pets, oer in groep hûsdieren yn New York en wat dy oerdeis útfine as harren baaskes nei har wurk binne. Anno 2021 bestiet de filmsearje út twa lange en trije koarte films. Dêrnjonken binne der yn it ramt fan 'e franchise ek in fideospultsje en twa soundtrackalbums ferskynd.
The Secret Life of Pets
Yn The Secret Life of Pets hellet it baaske fan jack-russellterriër Max (Louis C.K.) in nije hûn yn 'e hûs, Duke (Eric Stonestreet). It wol de earste dei, as harren baaske nei it wurk is, net bûterje tusken Max en Duke, en de sitewaasje eskalearret oant se tegearre sûnder hûnepeinjes op 'e flecht foar de gemeentlike ûngediertebestriding yn it rioel bedarje. Dêr reitsje se yn konflikt mei in kliber yn 'e steek litten hûsdieren û.l.f. 'e psychopatyske nuete knyn Snowball (Kevin Hart). Underwilens geane Max syn freonen op 'e siik nei him, oanfierd troch it kefferke Gidget (Jenny Slate), dat fereale op him is.
The Secret Life of Pets waard regissearre troch Chris Renaud nei in senario fan Brian Lynch, Cinco Paul en Ken Daurio. De film gie op 8 july 2016 yn premiêre, en brocht $875,5 miljoen op tsjin in budget fan $75 miljoen.
Vitebsk
Vitebsk (Wyt-Russysk: Віцебск, Vitsebsk; Russysk: Витебск, Vitebsk; Poalsk: Witebsk; útspraak: Vietsjebsk) is in stêd yn Wyt-Ruslân, net fier fan de russyske grins. It is it besjoerlike sintrum fan de oblast Vitebsk. De stêd foarmet ien fan de ferkearsknooppunten en yndustriële sintra fan it lân.
Skiednis
De stêd waard yn 947 stifte yn opdracht fan grutfoarstin Olga (881–969) as in fêsting fan de Kiëvske Rus tsjin de heidenen yn Litouwen. Nei't it feodale fersplinteringsproses fan de Kiëvske Rus ynsette, hearde de stêd yn de 12e en 13e iuw by it foarstendom Polotsk. Yn dy tiid ûntwikkele de stêd him ta in wichtich hannelssintrum. Nei de ynfaazje fan de Gouden Horde waard Vitebsk fanôf 1320 troch it Grutfoarstendom Litouwen aneksearre. De stêd waard yn de 16e iuw troch oarlich ferskate kearen ferneatige. Doe't mei de Uny fan Lublin op 12 augustus 1569 it Poalsk-Litouske Mienebest stifte waard, hearde Vitebsk by dy nije steat. Fan 1654 oant 1667 waard de stêd troch Russyske troepen beset. Yn de rin fan Grutte Noardske Kriich waard de stêd yn 1708 hast folslein yn 'e jiske lein.
The Secret Life of Pets (franchise)
The Secret Life of Pets 2
Yn The Secret Life of Pets 2 hat it baaske fan Max (Patton Oswalt) en Duke (Eric Stonestreet) in gesin stifte en nimt se de hûnen mei by in besyk oan 'e pleats fan 'e omke fan har man, op it plattelân. Dêr leart omke syn hardershûn Rooster (Harrison Ford) Max selsfertrouwen te hawwen. Underwilens wurdt Gidget (Jenny Slate) yn New York by fersin ta keninginne fan 'e katten kroane en ûndernimt de knyn Snowball (Kevin Hart) mei it hûntsje Daisy (Tiffany Haddish) in rêdingsaksje foar in tigerwelpke dat yn in sirkus mishannele wurdt. Max syn nije selsfertrouwen en Gidget har leger katten komme fan pas as sirkusdirekteur Sergej (Nick Kroll) en syn wolven Snowball en Daisy opspoare.
Vitebsk
Skiednis
By de Earste Dieling fan Poalen yn 1772 foel de stêd en omjouwing oan it Russyske Ryk ta. Yn july 1812 waard Vitebsk oermastere troch de troepen fan Napoleon Bonaparte en yn 'e brân stutsen. Nettsjinsteande dat waard de stêd yn de 19e iuw in wichtich yndustrieel sintrum yn de regio en haadstêd fan it gûvernemint Vitebsk. De stêd profitearre ek fan it spoarnet fan Sint-Petersburch (dêr't ien fan de haadstasjons ferneamd is nei Vitebsk) nei Warsjau en fan Moskou nei Riga.
Befolking
Vitebsk krige yn de rin fan de tiid in mingde befolking. Oan it begjin fan de 20e iuw wie likernôch de helte fan de befolking joadsk. Dêrmei wie de stêd ien fan de grutte joadske sintra. Yn de jierren 1920 telde de stêd sa'n 100.000 ynwenners, dêrfan 45% joaden, 30% Wyt-Russen en 20% Russen.
The Secret Life of Pets (franchise)
The Secret Life of Pets 2
The Secret Life of Pets 2 waard regissearre troch Chris Renaud nei in senario fan Brian Lynch. De film gie op 24 maaie 2019 yn premiêre, en brocht $430,1 miljoen op tsjin in budget fan $80 miljoen.
Vitebsk
Twadde Wrâldkriich
Vitebsk waard yn de Twadde Wrâldkriich swier troffen troch oarlochsgeweld. Fan it bestean fan de grutte joadske mienskip (de stêd telde ea sa'n 70 synagoges) bleau neat oer. De Wehrmacht oermastere op 10 july 1941 Vitebsk en mei de Wehrmacht folge it Einsatzkommando 9 fan de Einsatzgruppe B, dy't ferantwurdlik wie foar de moard op 6.800 oant 15.000 joaden. Op 26 juny 1944 ferovere it Reade Leger de stêd by in grut offensyf de stêd werom. By de swiere gefjochten waard de stêd hast folslein ferneatige.
The Secret Life of Pets (franchise)
Norman Television
Yn 'e koarte film Norman Television wurdt kavia Norman (Chris Renaud) folge by syn syktocht troch de fentilaasjebuizen fan it flatgebou fan Max-en-dy nei it appartemint dêr't er thúsheart. Dêrby besjocht er ferskate foarfallen mei de bewenners fan ferskillende apparteminten krekt as sit er nei de tillefyzje te sjen. Norman Television waard yn 2016 útbrocht as bonusfilmke op 'e dvd en blu-ray fan 'e lange film The Secret Life of Pets.
Weenie
De koarte film Weenie giet oer in wrâld fan antropomorfe woarstkes (basearre op 'e sêne mei it woarstefabryk yn 'e earste lange film). Dêryn lit de boargemaster fan 'e woarstestêd oan in lyts woarstke dat Timmy hjit sjen hoe geweldich oft it wol net is om woarst te wêzen. Weenie waard yn 2016 útbrocht as bonusfilmke op 'e dvd en blu-ray fan 'e lange film The Secret Life of Pets.
Super Gidget
Yn 'e koarte film Super Gidget stelt it dwechkeeshûntsje Gidget (Jenny Slate) har foar hoe't it wêze soe om in superheldinne te wêzen. Yn har deidream rêdt se Max, op wa't se smoarfereale is, fan in legerke boasaardige iikhoarntsjes. Super Gidget waard yn 2019 útbrocht as bonusfilmke op 'e dvd en blu-ray fan 'e lange film The Secret Life of Pets 2.
Vitebsk
It besjen wurdich
Krekt efkes bûten de stêd stiet de dastja fan de russyske skilder Ilja Repin, dêr't in soad fan syn skilderijen makke binne.
In evenemint dat in soad publyk lûkt is it ynternasjonale keunstfestival "Slavyske Bazar". It festival wurdt sûnt 1992 organisearre, dêr't in soad muzykgroepen en keunstners út it hiele lân en ek út de Oekraïne, Ruslân en de Baltyske steaten oan dielnimme.
The Secret Life of Pets (franchise)
Fideospultsjes
Yn 'e simmer fan 2016 waard yn it ramt fan 'e Secret Life of Pets-franchise troch Electronic Arts it fideospultsje The Secret Life of Pets: Unleashed útbrocht. Dat wie oant 22 maaie 2017 te krijen yn 'e App Store en de Google Play Store.
Muzyk
Yn it ramt fan 'e Secret Life of Pets-franchise binne de folgjende soundtrackalbums ferskynd:
Minnie Devereaux
Minnie Devereaux (1891 – 1984) wie in Kanadeesk aktrise fan Yndiaansk komôf út it tiidrek fan 'e stomme film. Hja stie ek wol bekend as Minnie Prevost, Minna Prevost, Indian Minnie of Minnie Ha-Ha (in wurdspiling op it Yndiaanske personaazje Minnehaha, út Longfellow syn epysk gedicht Hiawatha).
Libben en karriêre
Minnie Devereaux waard yn 1891 berne yn Kanada, as de dochter fan it Sjajinske opperhaad Mannich Hynder. Hja folge in oplieding oan 'e Yndiaanske Niverheidsskoalle yn Carlisle, yn 'e Amerikaanske steat Pennsylvania.
Fan 1913 oant en mei 1923 spile Devereaux yn trettjin Kanadeeske stomme films, lykas Fatty and Minnie He-Haw (1914), Mickey (1918), A Daughter of the Wolf (1919), Rose of the West (1919), ‘If Only’ Jim (1920) en The Girl of the Golden West (1923). De rollen dy't hja fertolke wiene ornaris stereotype ôfbyldings fan Yndianen sa't dy doe sjoen waarden. Devereaux stoar yn 1984, yn 'e âlderdom fan 93 jier.
Izaäk-katedraal (Sint-Petersburch)
De Izaäk-katedraal (Russysk: Исаакиевский собор) is in katedraal yn de Russyske stêd Sint-Petersburch. It is de op trije nei grutste koepeltsjerke fan de wrâld. De koepel hat in trochsneed fan 22 meter en is 101 meter heech. Yn de katedraal is plak foar 7.000 minsken.
Lange tiid hold de katedraal ek noch nei de ynstoarting fan de Sovjet-Uny in museale funksje. Op snein, 19 febrewaris 2017 waard de Izaäk-katedraal lykwols wer oerdroegen oan de Russysk-Otterdokske Tsjerke. De katedraal lûkt alle jierren wer miljoenen toeristen.
Foargongers
De hjoeddeiske tsjerke is de fjirde oan Izaäk fan Dalmaasje wijde tsjerke. De earste tsjerke waard yn 1707 yn opdracht fan Peter de Grutte boud. It wie in ienfâldige houten tsjerke út 1707. Yn dizze tsjerke troude Peter de Grutte mei de lettere keizerin Katarina I.
Yn 1717 waard de earste stien lein foar in twadde tsjerke, mar it die bliken dat de yn 1727 ynwijde tsjerke te ticht by de Neva lei. De fundearrings wiene al gau te swak en yn 1735 baarnde de tsjerke ôf.
Yn 1761 folge in senaatsbeslút om in nije katedraal te bouwen. Katarina II joech in pear jier letter de opdracht oan Antonio Rinaldi. Yn 1790 moast Rinaldi Ruslân lykwols ferlitte en de bou kaam stil te stean. Acht jier letter besocht Vincenzo Brenna de katedraal ôf te bouwen, mar fanwegen de kosten koe mar ien fan de fiif plande koepels boud wurde. Ek de klokketoer waard net realisearre. Dizze tredde katedraal waard yn 1802 ynwijd.
Getto fan Vitebsk
It Getto fan Vitebsk wie yn de Twadde Wrâldkriich in getto yn de stêd Vitebsk yn it hjoeddeiske Wyt-Ruslân. It waard koart nei de Dútske ynfal yn de Sovjet-Uny ynsteld fuort nei't de nazy's de stêd op 11 july 1941 beset hiene.
Izaäk-katedraal (Sint-Petersburch)
Skiednis fan de hjoeddeiske katedraal
De bou fan de katedraal sette útein yn 1818. De âlde katedraal waard earst foar in part ôfbrutsen, allinnich de alterromte bleau stean. Dêrnei waard de sompige lokaasje op 'e nij fundearre. Hjirfoar waarden likernôch 11.000 peallen de grûn yn slein. Nei't yn 1827 it wurk oan it fûnemint ôfsletten waard, begûn de bou oan de benedentsjerke, dy't yn 1828 ree kaam. De 48, santjin meter hege pylders fan de portikus waarden tusken 1828 en 1830 opsteld. Yn 1835 moasten de plannen bysteld wurde fanwegen statyske swierrichheden. De 101 meter hege koepel kaam yn 1841 ree. It wie de earste grutte koepel fan de wrâld mei in metalen konstruksje. It wurk oan it ynterieur folge fan 1848 oant 1858.
Getto fan Vitebsk
Yn it getto libben likernôch 16.000 joaden. Al yn oktober 1941 stelde de nazylieding fêst dat de minne omstannichheden yn it getto in gefaar foar de sûnens foar de lokale befolking foarmen en yn it getto in epidemy ûntstie. It wie it ferlechje om de joaden te deportearjen en ôf te slachtsjen.
Izaäk-katedraal (Sint-Petersburch)
Skiednis fan de hjoeddeiske katedraal
Nei de Oktoberrevolúsje bleau de katedraal oant 1928 iepen foar de earetsjinst. Dêrnei waard de tsjerke ynrjochte as in anti-religieus museum, dat yn 1931 de doarren iepene. Yn de koepel kaam in 91 meter lange slinger fan Foucault te hingjen. Yn de Twadde Wrâldkriich tsjinne de katedraal as depot foar keunstwurken út de paleizen yn de omjouwing fan Leningrad. De fiif gouden koepels waarden yn 1942 oerskildere, mar de katedraal hie likegoed noch in soad te lijen ûnder de besjittingen. Nei de oarloch begûn in restauraasje, dy't yn 1960 ôfsletten waard.
Mei it ferfal fan it kommunisme yn de jierren 1980 naam de godstsjinstfrijheid ta en yn 1990 wie it wer tastien om foar it earst sûnt lange tiid in earetsjinst te fieren. Tusken 1994 en 2003 folge wer in restauraasje oant 2003. Lange tiid waard it gebou allinne op heegtijdagen as tsjerke brûkt en regelmjittige tsjinsten waarden yn in sydkapel fierd. It gebou die noch altiten tsjinst as museum, mar dan as it Museum fan Religy. Op snein 19 febrewaris 2017 waard de katedraal lykwols werom jûn oan de otterdokske tsjerke.
Getto fan Vitebsk
Noch gjin trije moannen letter, op 8 oktober 1941, begûnen de nazy's de joaden fan it getto te fermoardzjen. De slachting einige op 11 oktober, doe't hast ynwenners fan it getto útrûge wiene. Boarnen ferskille oer it krekte tal slachtoffers. In soad omskotten fan de fermoarde joaden waarden yn de rivier de Vitba smiten.
Nikolai van der Heyde
Biografy
Van der Heyde waard yn Ljouwert berne as soan fan in Nederlânske heit en in Russyske mem.
Van der Heyde studearre yn 1964 ôf oan de Nederlânske Filmakademy. Fia dy oplieding wie er yn de gelegenheid en meitsje ta koarte films, en waard er sjoen as ien fan de meast talintearre studinten fan syn lichting. Ek yn 1964 rjochte er yn 'e mande mei Wim Verstappen en Pim de la Parra it filmtydskrift Skoop op. Mei troch stipe fan biermagnaat Alfred Heineken koe er yn 1966 syn earste langspylfilm meitsje: Een Ochtend van Zes Weken. De film krige yn binnen- en bûtenlân goede kritiken, mar it publyk bliuw wei.
Van der Heyde rjochte him dêrnei wat mear op in ynternasjonale merk foar syn films. Hy makke To Grab the Ring, en fiif jier letter Love Comes Quietly. Beide films waarden nominearre foar in Gouden Bear op efter elkoar it 18e en 23e Filmfestival fan Berlyn. Van der Heyde wie in leafhawwer fan Hollywoodfilms, en as er de kâns krige liet er Ingelske of Amerikaanske akteurs in rol spylje yn syn films. Dêrnei makke er de kluchtige komeedzje Help, de dokter verzuipt! nei de streekroman fan Toon Kortooms, dy't syn grutste súkses by it grutte publyk wurde soe. Syn karriêre hapere dêrnei wat. De opfolger fan ''Help! De dokter verzuipt, mei de titel Laat de dokter maar schuiven'' waard in flop. Nei de film Nitwits hat Van der Heyde allinne noch Dútske telefyzjerigen regisearre.
Van der Heyde stoar yn de âldens fan 84 jier yn it Rosa Spier Hûs yn Laren.
Filmografy
In kar:
Gehenna
Gehenna (útspr.: [ɡə'hɛna], likernôch: "guh- hen -na") is in âlderwetske oantsjutting foar in lytse delling yn Jeruzalim dy't tsjintwurdich bekend stiet as de Hinnomdelling. Dizze delling leit fan east nei west yn in bôge om 'e Alde Stêd fan Jeruzalim en de berch Sion hinne. Deunby de súdeastlike hoeke fan 'e Alde Stêd komt de Hinnomdelling út yn 'e gruttere Delling fan de Kidron. Fan âlds stie de Hinnomdelling yn it Hebriuwsk bekend as de גיא בן הינום, Gai ben-Hinnom, oftewol de "Delling fan de Soan fan Hinnom", in namme dy't meitiid ôfsliet ta de foarm Ge Hinnom: "Delling fan Hinnom". Dy foarm waard oernommen yn it Aldgryksk as γέεννα, geënna, in fonetyske transkripsje fan it Arameeske ܓܗܢܐ, Gēhennā.
De delling wurdt ferskate kearen neamd yn 'e Bibel, wêrûnder yn Jozua 15:8 en Jeremia 7:31 en 32, 19:2 en 6 en 32:35. Neffens Jeremia 7:31 wie it it plak dêr't de Israeliten "har soannen en dochters de fjoerwijing ûndergean" lieten; d.w.s. dêr't se har bern ta minske-offers makken troch se libben te ferbrânen yn 'e earetsjinst oan 'e god Moloch. Neffens Jeremia 19:6 soe dat plak dêrom "de delling fan de ôfslachting" komme te hjitten. It waard troch fromme joaden as in ferflokt plak beskôge, en kaam sadwaande meitiid bekend te stean as in bestimming foar kweaminsken en as in synonym foar de hel.
Yn dy foarm waard de namme Ge Hinnom brûkt yn 'e lettere rabbynske joadske literatuer, wylst 'Gehenna' as sadanich yn 'e kristlike literatuer brûkt waard. Yn âldere oersettings fan it Nije Testamint komt it wurd 'Gehenna' alve kear foar yn 'e trije synoptyske evangeeljes. Yn 'e Nije Fryske Bibeloersetting sil men der lykwols omdôch nei sykje, mei't it dêr ferfongen is troch oare ferwizings nei de hel, lykas yn Mattéus 5:22, dêr't stiet: "En wa't syn broer útskelt foar stommeling, moat him foar de Hege Rie ferantwurdzje; en wa't him 'grutte gek' neamt, dy fertsjinnet it hellefjoer." (Oarspronklik: "[...] dy fertsjinnet it om nei Gehenna stjoerd te wurden.") Noch letter naam de islaam de ferbastering جهنم, Ǧahannam (útspr.: [ʤa'hannam], likernôch: "Dzja han nam") oer as synonym foar de hel.
Pleuritis
Pleuritis (ek wol pleuris ) is in ûntstekking oan it boarstflues dat de longen en de binnenkant fan de boarstkas (thorax) beklaaid, de pleura.
It kin troch in firale- of in baktearjele ynfeksje (ek by in longûntstekking) komme of troch yrritaasje fan de pleura. Der bestiet ek in reumatyske foarm fan pleutitis. At der focht tusken de longfluezen ûntstiet wurdt sprutsen fan pleurafocht (in eksudaat). Dy foarm fan pleuritis hiet pleuritis exsudativa (wiete pleuris); by pleuritis sicca (drûge pleuris) wurdt gjin of mar in bytsje eksudaat foarme. Pleurafocht kin ynfektearre reitsje (ettter), sadat in empyeem ûntstiet. By trochgroei as útsiedzjen fan kankersellen tusken de pleurabladen wurdt praat fan pleuritis carcinomatosa.
Yn de 20e iuw waard pleuritis wol as in eufemisme foar tuberkuloaze brûkt, ek at der gjin sprake fan in tuberkuleuze pleuritis wie.
Symptomen
Typysk ferskynsel fan in pleuritis is in stekkende pine dy’t slimmer wurdt by sykheljen en hoastjen, benammen yn it gefal fan de drûge foarm. It hinget fan it krekte plak fan de ûntstekking ôf oft der in útstrielende pine nei de bûk, de nekke of de skouders is. Meastal sykhellet de pasjint fluch en oerflakkich. Soms is der lichte koarts.
Behanneling
Pleuritis wurdt behannele troch de oarsaak te behanneljen, sa nedich en at it mooglik is. Bakteriële pleuritis is meastal goed te behanneljen mei antibiotika, firale pleuritis troch ôf te wachtsjen en/of mei ûntstekkingsrimmers.
Anita Blond
Anita Blond, echte namme: Anita Hudacek (Boedapest, 27 maaie 1976), is in rêstend Hongaarsk neakenmodel en pornografysk aktrise, dy't ek wol wurke hat ûnder de artystenammen Anita Blonde, Anita Kelli, Anita Kelly, Anita, Anika en Bonanita. Neffens har offisjele opjefte wie hja ûnder har karriêre 1.73 m lang, mei in gewicht fan 52 kg en natuerlike boarsten fan kupmaat 36C.
Múm
thumb|300px|múm múm is in Yslânsk muzykband út Reykjavík, oprjochte yn 1997.
Anita Blond
Libben en karriêre
Dêrnjonken stiek Anita Blond yn 'e twadde helte fan 'e jierren njoggentich de Atlantyske Oseaan oer om har yntree yn 'e Amerikaanske pornoyndustry te meitsjen. Dêr wurke se û.m. foar sokke foaroansteande labels as VCA Pictures, Elegant Angel, Sin City, Wicked Pictures, Adam & Eve, New Sensations en Anabolic Video. Fierders hold se ek oan mei har wurk as neakenmodel, en wie se te bewûnderjen yn tydskriften as Oui, Chéri, Velvet en Perfect 10. Yn 2001 loek Anita Blond har úteinlik út 'e pornoyndustry werom.
Nekrology
In nekrology, fan it Grykske νεκρος, nekros ("lyk") en -λογία, -logia ("ferhanneling" of "betooch"), is in koarte biografy fan in persoan dy't (meastal koartby) ferstoarn is. Sokke libbensbeskriuwings wurde gauris pleatst yn kranten of tydskriften. De skriuwer fan in nekrology wurdt in nekrolooch neamd, mar sa'nent is almeast sjoernalist fan berop.
It skriuwen fan in nekrology is tiid en oandacht foar nedich, benammen as it giet om in ferneamd persoan. De fernijde omstannichheden moatte wier bard en korrekt werjûn wêze, en kinne dêrom net op los praat basearre wurde. Om't stjergefallen faak ûnferwachts komme, en der dan net in soad tiid beskikber is om djipdollend ûndersyk nei de persoan yn kwestje te dwaan (de nekrology moat ommers by foarkar al de oare deis yn 'e krante ferskine), fersinne nekrologen har soms.
Sa ferskynden fan 'e Amerikaanske skriuwer Mark Twain en fan 'e Sweedske ûndernimmer Alfred Nobel nekrologyen wylst se noch libben en wol wiene. Twain fûn it wol in goede grap, en die de legindarysk wurde útspraak: "The report of my death was greatly exaggerated." ("It ferslach fan myn ferstjerren wie sterk oerdreaun.") Nobel lies yn 'e krante hoe't der oer him as útfiner fan it dynamyt oardiele waard, en besleat syn reputaasje te ferbetterjen troch de Nobelprizen yn te stellen.
Om sokke fersinnen foar te kommen, is it gebrûklik dat nekrologyen al skreaun wurde as de persoan yn kwestje noch libbet (mar al wol op jierren rekket). Se lizze dan soms jierrenlang 'op 'e planke' foar't se ôfprinte wurde kinne. As har yn 'e tuskentiid nije wichtige feiten foardogge, moat de tekst oanpast wurde.
Tjaard fan Andringa
Tjaard fan Andringa komt foar 25 july 1509 as grytman fan Utingerdiel en Aenjewier. Anjewier wie de twadde gritenij fan Sânwâlden en de lytste fan allegear. Grinze yn it noarden oan Utingeradiel, yn 't easten oan Opsterlân, súdlik oan Skoatterlân en westlik oan Haskerlân. Aenjewier hie fjouwer doarpen: Gersleat, Tsjalbert, Lúnbert en Terbant, en noch in gedielte fan It Hearrenfean.
Björk
thumb|Björk, 2008 Björk Guðmundsdóttir (Reykjavík, 21 novimber 1965) is in Yslânske sjongster en aktrise.
Piperstrjitte (Ljouwert)
De Piperstrjitte (Nederlânsk en offisjeel: Peperstraat) is in koarte strjitte yn it sintrum fan 'e Fryske haadstêd Ljouwert. Dizze strjitte giet rûchwei yn east-westrjochting. Hy rint fan 'e krusing oan 'e westkant, dêr't de Wurdumerdyk út it suden en de Sint-Jabikstrjitte út it noarden komt, oant de krúsing oan 'e eastkant, dêr't de Weaze út it suden komt en de Grientemerk út it noarden. De Piperstrjitte leit yn it ferlingde fan 'e Nijstêd, oan 'e westkant, en de Alde Easterstrjitte, oer de grêft oan 'e eastkant. De Piperstrjitte is mei Nijstêd, Wurdumerdyk, Foarstreek en Ruterskertier ien fan 'e wichtichste winkelstrjitten fan Ljouwert.
Pearson PLC
Pearson PLC (folút: Pearson Public Limited Company; wat likernôch "Pearson N.V." betsjut), of koartwei Pearson, is in Britske útjouwerij dy't fêstige is yn Londen. It is de grutste produsint fan skoal- en oare learboeken en fan digitale lesmetoaden fan 'e wrâld; hat dêrnjonken de Financial Times Group yn eigendom, in wichtige en tige foaroansteande útjouwerij fan finansjeel-ekonomyske kranten en tydskriften; en besit dêropta in belang fan 47% yn Penguin Random House, wrâlds grutste útjouwerij fan fiksje en non-fiksje.
Skiednis
Pearson waard yn 1844 yn it Noardingelske Yorkshire opjochte as in timmerbedriuw troch Samuel Pearson, ûnder de namme fan S. Pearson & Son. Yn 1880 kaam syn pakesizzer, de yngenieur Weetman Dickinson Pearson, oan it roer fan it bedriuw te stean, dy't it yn 1890 nei Londen ta ferhuze en it ta ien fan 'e grutste boubedriuwen fan 'e wrâld makke. Pearson wie û.m. tusken 1892 en 1897 ferantwurdlik foar de oanlis fan 'e Blackwall Tunnel, by Londen, ûnder de rivier de Teems troch.
Fan 'e Earste Wrâldoarloch ôf begûn Pearson syn wurkmêd út te wreidzjen troch belangen yn ûndernimmings út oare sektoaren oan te keapjen. Sa hie it bedriuw tusken 1919 en 1999 in belang fan úteinlik 50% yn 'e ynvestearringsbank Lazard Brothers, en yn 1921 waarden in stikmannich pleatslike dei- en wykblêden yn it Feriene Keninkryk oankocht, dy't gearbrocht waarden yn 'e Westminster Press-groep. Yn 1957 folge de oankeap fan 'e lanlike krante de Financial Times, en teffens waard in belang fan 50% yn in oare nasjonale krante, The Economist, oanskaft. Fierdere wichtige oankeapen wiene de algemiene útjouwerijen Longman (1968) en Penguin Books (1970), en de berneboeke-útjouwerij Ladybird Books (1986).
Yn 'e njoggentiger jierren kocht Pearson ferskate bedriuwen en belangen yn bedriuwen op it mêd fan tillefyzje en tillefyzjeproduksje, wylst it de net-mediadifyzjes, lykas de bousektor en de bankêre belangen, fan 'e hân die. Westminster Press waard yn 1996 ferkocht oan Newsquest. Oan 'e oare kant waarden de belangen yn 'e ûnderwiisútjouwersbrâns krekt fuortsterke mei de oankeap fan 'e ûnderwiisdifyzje fan HarperCollins, yn 1996 (fan News Corporation), en dy fan Simon en Schuster, yn 1998 (fan Viacom). Dy beide dielbedriuwen waarden doe gearfoege mei Pearson syn eigen ûnderwiisdifyzje, Addison-Wesley Longman, ûnder de namme Pearson Education.
De tillefyzjebelangen waarden yn 'e jierren 2000 wer fan 'e hân dien, mar yn 2007 waarden de ûnderwiisdifyzjes Harcourt Assessment en Harcourt Education International oernommen fan Reed Elsevier. Nei noch ferskate oare oankeapen op dat mêd waard de difyzje Pearson Education yn 2013 opspjalte yn Pearson School, foar leger en middelber ûnderwiis, en Pearson Higher Education, foar heger ûnderwiis.
Yn 2012 sleat Pearson in oerienkomst mei syn Dútske konkurrint Bertelsmann AG. Dêrby waard fêstlein dat de Penguin Group, de algemiene útjouwersdifyzje fan Pearson, in joint venture oangean soe mei de Amerikaanske útjouwerij Random House, in difyzje fan Bertelsmann. De útfiering fan dat kontrakt krige yn 2013 syn beslach, en it nije bedriuw kaam Penguin Random House te hjitten. Mei't sawol de Penguin Group as Random House al ta de seis grutste útjouwerijen fan 'e Ingelsktalige wrâld hearden, is Penguin Random House in abslute reus yn útjouwerslân. Pearson hat in belang fan 47% yn it bedriuw, wylst de oare 53% yn it besit fan Bertelsmann is.
Penric and Desdemona
Penric and Desdemona is in rige novelles dy't sûnt 2016 skreaun wurdt troch de Amerikaanske fantasy- en science fiction-auteur Lois McMaster Bujold. De rige giet oer de tsjoender Penric sibbe Jurald, dy't bejeftige is mei de gaosdemon Desdemona. De ferhalen fan  Penric and Desdemona, dy't yn it personele perspektyf skreaun binne, meitsje diel út fan Bujold har gruttere romansearje The World of the Five Gods, dêr't Penric and Desdemona winliken in spin-off-rige fan is.
Utgongspunt
Penric sibbe Jurald is in jonge ealman út 'e Kantonnen dy't op in dei oan 'e kant fan 'e wei in âlde tsjoenster stjerrend oantreft nei't hja in hertoanfal krigen hat. It âldminske bejeftiget him mei de gaosdemon dy't har har boppenatuerlike krêften jout, sadat Penric fan it ien op it oare momint in tsjoender wurdt. Syn libben nimt dêrtroch in folslein ûnferwachtse kear. Hy wit him dêr lykwols skoan oan oan te passen en slút in hechte freonskip mei de froulike demon, dy't er de namme Desdemona jout. Tegearre reitsje yn alderhanne aventoeren fersyld.
Dielen
(op folchoarder fan 'e ynterne gronology fan 'e searje, ynstee fan op folchoarder fan útjefte)
Pleatsing yn The World of the Five Gods
Yn 'e ynterne gronology fan 'e searje The World of the Five Gods spilet Penric's Demon 160 jier nei de foarfallen yn The Hallowed Hunt en goed 100 jier foàr The Curse of Chalion en Paladin of Souls. De rest fan 'e Penric and Desdemona-rige folget op Penric's Demon: Penric and the Shaman fiif jier dêrnei, Penric's Fox in jier dêr wer nei en dêr wer in jier as fiif nei Penric's Mission, Mira's Last Dance en The Prisoner of Limnos (dy't suver naadleas opinoar oanslute).
Rugby op de Olympyske Simmerspullen 1900
200px|thumb|right|It stadion wêr't it rugby plak hie tidens de Spullen fan Parys 1900
De Olympyske Simmerspullen 1900, ek wol de IIe Olympiade neamd waarden yn 1900 yn Parys, Frankryk hâlden. It Rugby waard hâlden yn it Vélodrome de Vincennes.
Vélodrome de Vincennes
It vélodrome de Vincennes stiet yn Vincennes, sûnt 1929 in stêddiel fan Parys. It velodroom waard boud yn 1896 en brûkt foar de Olympyske spullen fan 1900 en fan 1924; tidens de spullen fan wie it it haadstadion en wie der ek it iepening- en sluitingsseremoanje. Hjoed de dei hjit it velodroom, Vélodrome Jacques Anquetil. foar hoefolle taskôgers der plak wie is net bekind.
Sliep fan de siel
De Sliep fan de siel, ek wol kristlik mortalisme neamd, is in lear fan it kristendom dat deaden foarearst net nei de himel geane, mar yn it stof sliepe, oant de dei fan de Lêste Oardiel en de opstanning fan de deaden. It leauwen yn it sliepen fan de siel wurdt yn in tal restaurasjonistyske mienskippen, dêrûnder sândedeisadvintisten, dien. In tal lieders fan de protstantske Reformaasje stipen ek it leauwen yn it sliepen fan de siel, dochs Jehannes Kalvyn stipe it lywols net. Hy kaam nettsjinsteande wol mei de útdrukking "sliep fan de siel" (Psychopannychia) op it mêd. Inkelde fertsjintwurdigers wiene ûnder oaren John Milton, Thomas Hobbes en Isaac Newton.
Dalgrûn
Dalgrûn of delgrûn is de sânige ûndergrûn, dy't bleat komt as der in laach fean fan ôfgroeven wurdt, en it dêrnei bemjukse wurdt mei bolster.
Gauris wurdt it bolster, dat de boppeste heale meter fan it fean, dy't net gaadlik foar it meitsjen fan turf is, foarearst opslein om letter mei de sângrûn bemjukse te wurde. De boaiem, dy't dêrnei ûntstie, koe, nei goed bedongjen en ôfwetterjen, as reedlik goede lânbougrûn tsjinje.
Dalgrûn komt foar yn Fryslân, Grinslân (de Grinzer Feankoloanjes), Drinte en yn it noarden fan Dútslân.