cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Dykstra
Karriêre
Nei't er by ILM weirekke wie, begûn Dykstra by Universal Pictures te wurkjen oan 'e (oarspronklike) tillefyzjesearje Battlestar Galactica. Wylst er it tafersjoch hie oer de special effects fan 'e trije oeren duorjende pilotôflevering fan dy rige, rjochte Dykstra syn eigen special effects-bedriuw op, mei as namme Apogee, Inc. Dêrfoar naam er ferskate eardere meiwurkers fan ILM oan. Under de rest fan 'e searje waard net mear in protte op it mêd fan special effects tafoege, mar waarden Dykstra syn opnamen út 'e pilotôflevering recycle. Yn 1979 waard Dykstra foar syn wurk oan Battlestar Galactica in Emmy Award (de wichtichste Amerikaanske tillefyzjepriis) takend yn 'e kategory treflike yndividuele prestaasje: kreätive technyske feardichheden.
Doe't de searje útstjoerd waard, dagen Lucas en 20th Century Fox Universal Pictures lykwols foar de rjochter om't dy mei Battlestar Galactica wichtige ûnderdielen fan Star Wars plagiarisearre hawwe soene. Nei't it skynt, kaam dizze rjochtsaak benammen fuort út Lucas syn argewaasje oer it feit dat Dykstra no technology brûkte dy't ûntwikkele wie op kosten fan ILM om by te dragen oan produksjes fan 'e konkurrinsje. Doe't Lucas ILM yn 1979 nei San Fransisko ferhuze om oan Star Wars: Episode V – The Empire Strikes Back te begjinnen, waarden ferskate Apogee-wurknimmers op 'e nij troch ILM oannommen, wêrûnder Richard Edlund en Dennis Muren, mar Dykstra sels waard negearre.
Ynstee wurke Dykstra ein 1970-er jierren oan 'e films Avalanche Express (1979) en Star Trek: The Motion Picture (1979). Yn 1982 fûn er mei syn wurk oan 'e film Firefox nije techniken út foar it kombinearjen fan miniatuereffekten mei wiere eftergrûnen. Hoewol't de film mar in beskieden súkses wie, wûn Dykstra der ferskate prizen mei. Neitiid produsearre Dykstra yn 1985 de special effects foar de science fiction-horrorfilm Lifeforce, dy't opnommen waard yn Ingelân. Fierders wied er ek behelle yn it meitsjen fan 'e remake fan Invaders from Mars (1986) en yn 'e produksje fan My Stepmother is an Alien (1988).
Yn 'e 1990-er jierren hie Dykstra it tafersjoch oer de special effects fan 'e superheldefilms Batman Forever (1995) en Batman and Robin (1996). Dyselde funksje hied er by de ferfilming fan Stuart Little (1999), Spider-Man (2002) en Spider-Man 2 (2004). Foar syn wurk oan dy lêste film wûn er yn 2005, yn 'e mande mei Grant McCune, Richard Edlund en Robert Blalack, nochris in Oscar, diskear yn 'e kategory bêste fisuele effekten. Dykstra ûntwurp fierders de fisuele effekten fan 'e film X-Men: First Class (2011), wêrby't er der soarch foar droech dat de seis ûnderskate bedriuwen dy't dêrby belutsen wiene, alle shots leveren binne it krappe skema dat dêrfoar stie.
Priveelibben
Dykstra troude yn 1996 mei Cass McCune, dy't ek as special effects-technika meiwurke hie oan 'e produksje fan Battlestar Galactica, en mei wa't er doe al mear as tsien jier in relaasje hie. Hy is de heit fan aktrise en model Chloe Dykstra.
Maria van Daalen
thumb|250px|right|Gedicht op muorre by NIAS Maria van Daalen (Voorburg, 8 july 1950) is in Nederlânsk dichteresse en auteur. Maria van Daalen is de skûlnamme fan Maria Machelina de Rooij.
Biografy
Yn 1985 debutearre Maria van Daalen mei in rige gedichten yn Raster nr. 34. Gedichten fan har ferskinen yn De Gids, De Revisor en DWB. Hja publisearre fan 1982-2005 yn it deiblêd Trouw. Bekendheid krige hja ek by "Winterschrift" (Grins) en by "De Langste Dag" (2010),. Sûnt neijier 2005 wennet Maria van Dalen yn Almere en hie yn 2006-7 in eigen dichters-ynterviewprogramma yn Corrosia, Almere Haven, mei de titel "het Spreek Uur". Hja wurket oan in grut essay oer religy vodou, wurktitel "Spiegel van Mysteriën", foar har útjouwer Querido. Har achtste dichtbondel hat as ûnderwerp it periodyk systeem fan de eleminten, wêr't hja al jierren materiaal foar garret. Van Daalen wie 2006-2011 dosint Poëzy oan de Skriuwersfakskoalle Amsterdam; sy jout sûnt 2011 Creative Writing oan Summer School Almere,.
Yn Almere Buiten stean twa gedichten fan har op de muorre fan in hûs,. In oar gedicht steat op in muorre fan NIAS (ynstitút fan KNAW) yn Wassenaar.
Maria van Daalen is in beppesizzer fan Machiel Wilmink.
Skermjen op de Paralympyske Simmerspullen 2020
200px|thumb|right|200px|Makuhari Messe Op de  XVI Paralympyske Simmerspullen yn it Japanske Tokio hie it skermjen plak yn de “Makuhari Messe”, fan 25 oant en mei 29 augustus 2021
Medaljespegel
De top-10 fan lannen dy't by it skermjen medaljes wûn ha tidens de Paralympyske Simmerspullen fan 2012.
Omsk (oblast)
De oblast Omsk (Russysk: Омская область, Omskaja oblast) is in bestjoerlike ienheid yn de Russyske Federaasje. De oblast leit yn it suden fan West-Sibearje. Haadstêd is Omsk, dêr't mear as in miljoen minsken wenje.
Geografy
thumb|left|250px|De Irtysj by Tsjerlak De oblast Omsk grinzget oan Kazachstan en de oblasten Tjûmen, Novosibirsk en Tomsk.
It grûngebiet fan de oblast is 141.140 km² grut en dat komt oerien mei 0,82% fan it oerflak fan it hiele lân.
De belangrykste rivier fan de oblast is de Irtysj, dy't op de Ob útmûnet. It noardlike diel fan de oblast bestiet fral út de taiga, dy't yn it suden oergiet op de Isjimsteppe. De hichten fariëarje fan 40 meter oan de Irtysj by Malaja Bitsja (Малая Бича) oant 150 meter boppe seenivo yn de omkriten fan Omsk.
It klimaat is kontinintaal mei kâlde en snierike winters en hite, droege simmers. De delslach is likernôch 300–400 mm yn 't jier. Yn it suden bliuwt it simmerdeis langer waarm en droech as yn it noarden.
Yn de oblast lizze 28 beskerme natoergebieten fan regionaal belang, lykas it natoerpark fan Bolsjeretsje en it fûgelgebiet by Omsk (Ptitsja Gavan; letterlik 'fûgelhaven').
Skiednis
De Russyske skiednis sette yn 1584 útein doe't de Kozakken ûnder lieding fan Jermak it gebiet ûnder Russyske kontrôle brocht. Om harren lânslju te beskermjen tsjin nomadyske stammen en harren bewâld feilich te stellen lieten de tsaren Fjodor I en Boris Godûnov yn it suden fan Sibearje ferskillende fersterke delsettings mei militêre bûtenposten bouwe. De earste echte Russyske delsetting wie de yn 1594 stifte stêd Tara, dy't al gau in sintrum fan de bonthannel mei Sintraal-Aazje en Sina waard.
Njonken Russen kamen der yn de 18e en 19e iuw ek in soad Dútske migranten. It perzintaazje Dútsers fan de befolking yn de oblast rint tebek, mar yn it Azovski Nemetski Natsionalnyj rajon (Азо́вский Неме́цкий национа́льный райо́н; letterlik it 'Dútske Nasjonale rajon Asovo') wennet noch in grutte Dútske mienskip, in rajon dat op 17 febrewaris 1992 nei in referindum ynsteld waard om de Dútsers as etnyske minderheid foar Ruslân te behâlden.
De oblast waard yn 7 desimber 1934 stifte.
Bestjoerlike yndieling en stêden
De oblast Omsk is ûnderferdield yn 32 rajon's en ien stedsdistrikt (de haadstêd Omsk). Meiïnoar lizze der yn de oblast seis stêden en 21 plakken mei in stedske type. Mear as de helte fan de ynwenners wenje yn Omsk. thumb|260px|Omsker teäter
Ferkear
It trans-Sibearyske spoar rint troch it suden fan de oblast.
Grutte Priis Formule 1 fan Azerbeidzjan 2021
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Azerbeidzjan 2021 yn Bakû op 6 juny 2021. It wie de sechsde race fan 22 races fan de Formule 1 yn 2021. Hy waard op it Baku City Circuit hâlden. De race waard hâlden oer 51 omgongen, op it 6 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306 kilometer.
Fort Thompson (Súd-Dakota)
Fort Thompson [fɔɹt 'θɔmsǝn] (Westlik Dakota: Čuŋkičakse; útspr.: [ʧũkiʧakse]) is in plak yn Buffalo County, yn it sintrale part fan 'e Amerikaanske steat Súd-Dakota. Hoewol't it net it haadplak fan 'e county is (dat is Gann Valley), is it wol it haadplak fan it Crow Creek Yndianereservaat (Crow Creek Indian Reservation), fan 'e Crow Creek Sû Stamme (Crow Creek Sioux Tribe). Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 lei it ynwennertal fan Fort Thompson doe op krapoan 1.300 minsken.
Fort Thompson stiet fierders bekend om 'e Fort Thompson Mounds (of "Terpen fan Fort Thompson"), in stikmannich prehistoaryske troch de oarspronklike befolking fan it gebiet opsmiten ierdbulten. Dy foarmje in archeologysk fynplak en hawwe sûnt 1964 de (beskerme) status fan national historic landmark.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2000 wie doe fan 'e befolking fan Fort Thompson 4,7% âlder as 65 jier en 45,0% jonger as 18 jier. Fierders bestie 18,2% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 64,6% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe (foar it befolkingssegmint fan ûnder de 18 jier sels 70,1%). Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2000 sa: 96,4% Yndianen; 2,1% blanken; 0,5% Latino's; 0,1% swarten; 0,9% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Oergongskalinder foar 1706 (Sweden)
Dit is de oergongskalinder foar 1706 fan Sweden (ynkl. Finlân).
Instant Family
Instant Family is in Amerikaanske komeedzjedramafilm en famyljefilm út 2018 ûnder rezjy fan Sean Anders, mei yn 'e haadrollen Mark Wahlberg, Rose Byrne en Isabela Moner. De titel betsjut "instantgesin" (lykas 'instantkofje'). It ferhaal giet oer in troud pear dat der op ûnbesinde wize ta oergiet om trije bern te adoptearjen dy't 15, 10 en 6 jier âld binne. De film is foar in part basearre op regisseur Anders syn eigen ûnderfinings. Instant Family krige fan 'e filmkritisy oer it algemien positive resinsjes en waard troch ien fan harren omskreaun as in "oprjochte, hertferwaarmjende komeedzje". Yn 'e bioskopen ûntjoech de film him ta in beskieden kommersjeel súkses.
Plot
Dat sit Ellie dwers, ek al hat se nea belangstelling hân hat foar it stiftsjen fan in gesin. Se hie by harsels altyd tocht dat bern krijen wat foar 'letter' wie, mar se moat tajaan dat, as it sa trochgiet, Kim en Russ gelyk krije sille. As se har tinzen útsprekt tsjin Pete, docht bliken dat dy net op it hawwen fan bern tsjin is, mar om't sy it nea woe, hat hy der nea op oankrongen. No is er hast fjirtich en fynt er it eins hast te let om noch bern te krijen, want hy wol net sa'n heit wêze dy't fan âlderdom al sa krebintich is dat er neat mear mei de bern dwaan kin as se opgroeie. By wize fan grap seit er dat se miskien bern adoptearje moatte; dan soe it lykje as hiene se mei tritich jier al in gesin stifte.
Dy útspraak lit Ellie net mear los en as se op it ynternet ynformaasje oer pleechsoarch opsiket, wurdt se rekke troch de ellinde dêr't in protte bern yn ferkeare. As se dat oan Pete fertelt, wol dy der earst neat fan witte, mar nei't Ellie op bêd gien is, sjocht er sels temûk op har kompjûter. Ellie trappearret him letter as de triennen him suver yn 'e eagen steane, en dan wit se wer wêrom't se mei him troud is. Dat, Pete en Ellie melde harren oan as pleechâlden en komme yn in groep mei oare pleechâlden telâne dy't ûnder begelieding stiet fan sosjaal wurkers Karen en Sharon.
As der in gearkomste organisearre wurdt dêr't potinsjele pleechâlden yn 'e kunde komme kinne mei bern dy't dêrfoar yn oanmerking komme, stoarte alle pleechâlden harren op 'e skattige lytse bern. Der binne sa'n soad kapers op 'e kust dat Pete en Ellie gjin gaadlik pleechbern fine kinne. Pete beslút dat se dan mar ris by de teenagers sjen moatte, dy't neffens him troch de oare pleechâlden mijd wurde as "wiene se yn stront dipt". Ellie besiket him tsjin te hâlden en lit har ek yn minder as loovjende bewurdings út oer de teenagers, dy't net dôf binne en harren gewoan praten hearre kinne. Dêrop stapt ien fan harren, in fyftjinjierrich Latino-famke dat Lizzy hjit, nei Pete en Ellie ta en seit harren it mannewaar op. Pete en Ellie binne sa ûnder de yndruk dat se fuortendaliks witte: dy wolle we hawwe.
Thús hawwe se it der nochris oer, en se beslute der mar fan ôf te sjen. As se dat op Thanksgiving Day by in diner mei Ellie har famylje fertelle, lit eltsenien in sucht fan ferromming slûpe. Ellie har susters, har wat naïve mem Jan en har botte sweager Russ litte har witte dat se al flink yn noed sieten oer drugsferslaafde kriminelen yn 'e famylje. Ellie makket harsels sa lulk oer sok praat, dat se yn 'e hite hij beslút om dochs troch te gean mei de adopsje.
As Lizzy, Juan en Lita by de Wagners ynlûke, feroaret it rêstich fuortskolferjende libben fan Pete en Ellie yn in hektysk bestean. Lita wegeret wat oars as sjips te iten, Juan begjint om it minste of geringste te gûlen en is sa knoffelich dat er om it hoartsje ferwûne rekket, en Lizzy, dy't al fiif jier foar har broer en suske soarge hat, kin der min oer dat Ellie no har plak besiket yn te nimmen. Dêr komt by dat de bern Spaansk begjinne te praten as se emosjoneel of lulk binne, in taal dy't de Wagners net fersteane (hoewol't Pete fan himsels mient dat er dat wol kin). Allinne by de praatgroep mei de oare pleechâlden kinne Pete en Ellie steam ôfblaze en krije se boppedat begryp fan lju dy't yn deselde sitewaasje sitte.
Pete syn bazige mem Sandy is alhiel feringele om yn ien kear beppe te wêzen, en se wit de bern foar har te winnen troch it hiele gesin mei te nimmen nei ferdivedaasjepark Six Flags. As Lizzy dêr in pear freondinnen treft, jout Sandy har tastimming om 'e rest fan 'e dei mei de fammen op stap te gean. Lizzy komt in oere te let werom, mar wit Sandy om te keapjen as se har in T-shirt jout dat se foar har printsje litten hat mei de tekst "Beppe Sandy". Pete moat tajaan dat it fanke goed wit hoe't se folwoeksenen bespylje moat, mar hysels is noch hieltyd poer en hy jout har hûsarrest.
In pear dagen letter treft Ellie yn Lizzy har sliepkeamer op 'e begeane grûn Lizzy mei har freondinnen oan, dy't troch it finster nei binnen klommen binne. As se dêr wat fan seit, om't hûsarrest betsjut dat Lizzy gjin kontakt mei har freonen hawwe mei, jout ien fan 'e famkes har in grutte mûle. Dêrop jaget Ellie harren der troch itselde finster wer út. Der ûntstiet in heechoprinnende rûzje tusken Ellie en Lizzy, en Pete, dy't op 'e weranda mei Juan oan it nifeljen is, tinkt even net om 'e jonge, mei as gefolch dat Juan himsels mei it spikerpistoal in spiker yn 'e foet sjit. As Lizzy sjocht hoe't Pete en Elly om har broer yn noed sitte en harren mei him nei it sikehûs ta hastigje, begjint se einlings wat te ûnteien. Se sit lykwols emosjoneel alhiel yn 'e tiis.
De oare moarns lit Lizzy har hier boarstelje troch Ellie, mar dat bringt har oantinkens oan har biologyske mem Carla yn tebinnen, dy't dat eartiids ek altyd by har die. As Ellie de oare deis har boarstel foar Lizzy efterlit mei in bryfke derby dat se it ding oan har kado docht, smyt Lizzy him yn it húske. Pete syn oplossing is om Lizzy mei te nimmen nei it hûs dat er oan it renovearjen is, dêr't er har in feilichheidsbril en in foarhammer jout en de koken slope lit om har in útlaatklep foar har oerdúdlike frustraasje te jaan. Dêrnei giet it better. Lita neamt Pete "heit" nei't er har pop reparearre hat en Juan neamt Ellie "mem" as se him treastget nei't er nachts in nachtmerje hân hat.
Dan docht bliken dat Carla Viara, de mem fan 'e pleechbern, ûnderwilens út 'e finzenis kommen is. Se hat de rjochter tastimming frege om har bern wer te sjen, en dat wurdt har tastien. Pete en Ellie hawwe dêr tige mingde gefoelens oer, mar Karen en Sharon lizze út dat it werienjen fan pleechbern mei harren biologyske âlden altyd de earste prioriteit wêze moat. De moetings mei Carla bringe de húshâlding fan 'e Wagners lykwols alhiel yn ûnstjoer: de bern binne nei sa'n moeting dagenlang wyld en net te hantearjen en as Pete en Ellie alles krekt wer wat yn 'e stringen hawwe, is der wer in nije moeting. Uteinlik docht Carla by de rjochter in oanfraach om foargoed har bern werom te krijen, wat Pete en Ellie deprimearret en it gefoel jout oan 'e kant skood te wurden.
By tafal ûntdekt Ellie dat Lizzy mei har mobile tillefoan neakenfoto's fan harsels nommen hat, dy't se nei Jacob stjoere wol, in jonge op har skoalle. Dyselde hat har in foto fan syn pimel stjoerd en har yn in tekstberjochtsje ûnder druk set om mei gelikense munt werom te beteljen. Ellie pakt Lizzy har tillefoan ôf en wisket de neakenfoto's. De oare deis, as Pete en Ellie de bern nei skoalle bringe, sjocht Ellie dêr in jonge rinnen dy't Lizzy earder foar har oer identifisearre hie as Jacob. Pete en Ellie springe út 'e auto om ferhaal te heljen, mar it docht bliken dat de jonge Charlie hjit en neat mei it foarfal te krijen hat. Jacob blykt de 22-jierrige konsjerzje fan 'e skoalle te wêzen, dy't neitiid troch de skandalisearre Pete delslein wurdt, wêrnei't Ellie him in skop yn it krús nei jout. De tahastige plysje pakt Jacob op, mar ek Pete en Ellie, foar mishanneling.
As se dy jûns thúskomme nei't se op boarchtocht frijlitten binne, fertelt Sandy harren dat de pleechbern ûnderwilens troch Karen en Sharon ophelle binne. De oare deis is de rjochtsitting oer de oanfraach fan Carla om har bern werom te krijen, en Sandy seit tsjin Pete en Ellie dat se Lizzy derfan bewissigje moatte dat se fan har hâlde. Se bekent dat se sels as bern ek geastlik mishannele is en dat se der noch altyd muoite mei hat om te leauwen dat minsken fan har hâlde kinne. Se rekket sichtber oandien as Ellie har oankrûpt en har derfan bewissiget dat sy en Pete fan har hâlde.
De oare deis befreget rjochter Rivas Pete en Ellie oer de ferklearring dy't Lizzy yntsjinne hat. Dêryn stiet û.m. dat Ellie Lizzy har freondinnen troch it finster út 'e hûs jage hat en dat Pete op har skoalle in klasgenoat fan har oanfitere hat om syn "grouwe kealskearde prommen nochris út 'e broek te heljen ast doarst". De rjochter wol net harkje as Pete en Ellie dêr wat kontekst by jaan wolle. Hy freget Carla oft se harsels wer by steat achtet om 'e soarch foar har bern op har te nimmen. Sy liket te wifeljen, mar antwurdet dan befêstigjend. De rjochter wiist dêrop de fâdij fan 'e bern wer oan har ta. Lizzy, Juan en Lita geane mei Pete en Ellie mei werom nei hûs om ôfskie te nimmen. Juan en Lita wolle hielendal net by harren wei, mar Lizzy kin suver net wachtsje om fuort.
De oare deis komme Karen en Sharon sûnder Carla del, en fertelle Pete en Ellie dat de oerdracht fan 'e bern net trochgiet. Carla is dy moarn net opdaagjen kommen foar har ôfspraak, en doe't se har thús opsochten, die bliken dat se wer oan 'e drugs wie. Se skamme har en bychte op dat se noch lang net klear wie om wer foar de bern te soargjen, en dat de hiele fâdij-oanfraach eins út Lizzy har koker kommen wie. Lizzy is der stikken fan as se dat heart, en naait út. Pete en Ellie sette har efternei, en by in emosjoneel petear besykje se har te kalmearjen. As dat úteinlik slagget, seit Lizzy dat it har it bêste taliket dat Juan en Lita by Pete en Ellie bliuwe sille, mar dat sysels wer weromgiet nei it opfangtehûs. Pete en Ellie wolle dêr neat fan witte en bewissigje har derfan dat se fan har hâlde en dat se har nea gean litte sille. Op 't lêst lit Lizzy har beprate en keart se mei Pete en Ellie en Juan en Lita werom nei hûs.
Fjouwer moannen letter wenje Pete en Ellie mei de bern yn it grutte hûs dat Pete hielendal renovearre hat. Ek Lizzy neamt Pete no 'heit' en Ellie 'mem', en Pete leart al in aardich wurdsje Spaansk. Se sette ôf nei de rjochtbank, dêr't rjochter Rivas dy deis de adopsje fan 'e fan 'e trije bern troch Pete en Ellie finalisearret. Mei de rjochter, beppe Sandy, beppe Jan en pake Jerry, omkes en muoikes, neven en nichten, de oare pleechgesinnen út 'e praatgroep, en Charlie, mei wa't Lizzy in foarsichtige ferkearing krigen hat, giet it nije gesin op 'e foto om 'e feestlike gelegenheid te ferivigjen.
Produksje
Instant Family wie fan it begjin ôf oan in projekt fan regisseur Sean Anders, dy't it ferhaal op syn eigen, wiere ûnderfinings mei it adopsjeproses basearre. It senario waard skreaun troch John Morris mei ynbring fan Anders sels. As produsinten wiene njonken Anders en Morris ek Stephen Levinson, Eric Kissack en haadrolspiler Mark Wahlberg by it projekt belutsen foar de filmstudio's Leverage Entertainment, Closest to the Hole Productions en Two Grown Men Productions. Wahlberg en Anders hiene earder gearwurke oan Daddy's Home en Daddy's Home 2. Der wie foar Instant Family in budget beskikber fan $48 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Brett Pawlak, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Michael Andrews. De opnamen begûnen yn maart 2018 en duorren oant en mei 14 maaie.
Distribúsje
De distribúsje fan Instant Family waard fersoarge troch Paramount Pictures. Oarspronklik soe de film útkomme yn febrewaris 2019, mar letter waard dat in fearnsjier yn 'e tiid tebekhelle, nei 11 novimber 2018. Op 10 novimber waard bekendmakke dat de premiêre ôflast waard omreden fan 'e Woolseybrân, in reuseftige natoerbrân dy't Los Angeles bedrige. Ynstee dêrfan soe der in fertoaning fan 'e film organisearre wurde yn it evakuaasjesintrum dêr't de lju opfongen waarden dy't foar de brân op 'e flecht slaan moatten hiene. Instant Family iepene dêrnei op 16 novimber 2018 yn 'e Amerikaanske bioskopen. De film kaam op 19 febrewaris 2019 beskikber as digitale download en waard op 5 maart fan dat jier útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Instant Family in heech goedkarringspersintaazje fan 81%, basearre op 145 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] sil wol net alhiel de kompleksiteit fan in adopsje yn it echte libben werjaan, mar, en dat is tapaslik foar de bân sûnder betingsten dêr't it oer giet, dizze ymperfekte mar goedbedoelde drameedzje is úteinlik dochs de ynvestearring wurdich." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Instant Family in goedkarringspersintaazje fan 57%, basearre op 28 resinsjes.
Resultaat
Instant Family brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $67,4 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $53,2 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $120,6 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $48 miljoen betsjut dat in winst fan $72,6 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie Instant Family in beskieden kommersjeel súkses.
Joshua Chamberlain
Joshua Chamberlain (folút: Joshua Lawrence Chamberlain al wied er berne as Lawrence Joshua Chamberlain; Brewer (Maine), 8 septimber 1828 – Portland (Maine), 24 febrewaris 1914), wie in tige leard Amerikaansk heechlearaar fan wa't in elk swetste oer hoe freonlik oft er yn 'e omgong wie. Hy rekke lykwols ferneamd doe't er ûnder de Amerikaanske Boargeroarloch as kolonel yn 'e Slach by Gettysburg de oanfal fan 'e Súdliken op in krúsjaal diel fan it slachfjild weromsloech (mei in bajonetoanfal noch wol), en sa de bynamme Lion of the Round Top ("Liuw fan 'e Rûntopheuvel") wûn. Nei it treffen op 'e Quaker Road, dat him hast fataal waard, kaam er ek bekend te stean as Bloody Chamberlain ("Bloedige Chamberlain"). Hy focht noch yn ferskate oare fjildslaggen mei en beëinige syn militêre tsjinst as generaal-majoar. Nei ôfrin fan 'e oarloch brocht Chamberlain it ta gûverneur fan syn thússteat Maine. Uteinlik kaam er dochs noch te ferstjerren as gefolch fan 'e ferwûnings dy't er yn 'e oarloch oprûn hie.
Jonkheid, oplieding en iere karriêre
Chamberlain waard yn 1828 berne yn it plakje Brewer, yn Amerikaanske steat Maine, as de âldste fan 'e fiif bern yn it gesin fan Joshua Chamberlain en Sarah Brastow Dupee. Syn mem woe hawwe dat er foar dûmny leare soe, wylst syn heit him yn it leger hawwe woe, mar Chamberlain hie mei net ien fan beide wurkpaden folle op. Troch eigen fertsjinsten en de help fan in pleatslike ûnderwizer koed er yn 1848 it talittingseksamen fan it Bowdoin Kolleezje, yn Brunswick, mei súkses ôflizze. (Dêrfoar moast er û.m. by steat wêze om Aldgryksk en Latyn te lêzen.) Te Bowdoin kaam Chamberlain yn 'e kunde mei in protte lju dy't in grutte ynfloed op syn fierdere libben hawwe soene, mei dêrûnder net it lêste plak de skriuwster en abolysjoniste Harriet Beecher Stowe (bekend fan De Negerhutte fan Omke Tom), dy't de frou wie fan Bowdoin-perfester Calvin Stowe. Oant koart foar't er yn 1852 ôfstudearre, hie Chamberlain lêst fan stammerjen.
Nei syn ôfstudearjen oan it Bowdoin Kolleezje die Chamberlain in trijejierrige ferfolchstúdzje oan it Teologysk Seminaarje fan Bangor, yn 'e stêd Bangor. Doe't er ek dêrfoar slagge wie, kearde er yn 1855 werom nei Bowdoin, dêr't er úteinsette mei in karriêre as heechlearaar yn 'e retoarika (wolsprekkendheid), al soed er úteinlik alle fakken ûnderwize dy't op 'e universiteit jûn waarden útsein inkeld wiskunde en wittenskip. Yn 1861 waard er oansteld as heechlearaar moderne talen, in posysje dêr't er by útstek geskikt foar wie, mei't er tsien talen floeiend spriek: Ingelsk, Gryksk, Latyn, Spaansk, Dútsk, Frânsk, Italjaansk, Arabysk, Hebriuwsk en Aldsyrysk. Itselde jiers dat er oannommen waard as heechlearaar, yn 1855, troude Chamberlain mei Fanny Adams, de oannommen dochter fan in pleatslike predikant en dêrtroch syn folle (sij it net biologyske) nicht. Hja krigen fiif bern, wêrfan't ien te ier te wrâld kaam om libbensfetber te wêzen, wylst twa oaren yn 'e widze kamen te ferstjerren.
De Boargeroarloch
Nei't yn 1861 de Amerikaanske Boargeroarloch útbriek, besleat Chamberlain, dy't in sterke oanstriid fielde om syn lân te tsjinjen, him as frijwilliger oan te melden. Fanwegen syn geleardheid waard him de rang fan kolonel en it befel oer it 20ste Rezjimint fan Maine oanbean, mar dat wiisde er ôf om't er fûn dat er te min ûnderfining mei it leger hie. Sadwaande waard er yn augustus 1862 beneamd ta luitenant-kolonel fan it rezjimint ûnder it befel fan kolonel Adelbert Ames. It 20ste Rezjimint fan Maine waard yndield by de 3de Brigade fan de 1ste Difyzje fan it Vde Korps, dat ta it saneamde Leger fan de Potomac hearde, dat it noardeasten fan 'e Feriene Steaten tsjin it Suden ferdigenje moast. Ien fan Chamberlain syn jongere bruorren, Thomas Chamberlain, wie ek ofsier yn it 20ste, wylst in trêde broer, John Chamberlain, legerpredikant yn in oar frijwilligersrezjimint út Maine wie.
It 20ste Rezjimint fan Maine focht yn 'e Slach by Fredericksburg, yn desimber 1862, dêr't it in relatyf lyts tal soldaten ferlear yn 'e oanfallen op Marye's Heights, mar neitiid wiene de leden fan it rezjimint twongen om in traumatyske nacht op it slachfjild troch te bringen ûnder fjoer fan 'e fijân en by iiskâld waar, middenmank de deaden en ferwûnen fan oare rezjiminten. Yn syn deiboek sette Chamberlain wiidweidich útinoar hoe't er sels in skûlplak bouwe moast fan 'e lichems fan deade Noardlike soldaten, wêrnei't er de rest fan 'e nacht taharke hoe't de kûgels fan 'e Súdliken yn 'e liken plopten. It 20ste miste de Slach by Chancellorsville, yn maaie 1863, fanwegen in útbraak fan 'e pokken. In moanne letter krige kolonel Ames in promoasje, wêrnei't Chamberlain yn dy syn eardere rang en funksje as kolonel en befelfierder oer it 20ste beneamd waard.
Op 1 july 1863 troffen it Súdlike Leger fan Firginia, ûnder befel fan generaal Robert E. Lee, en it Noardlike Leger fan de Potomac, ûnder generaal George G. Meade, inoar by it plakje Gettysburg, yn Pennsylvania. Op 'e twadde deis fan 'e slach (2 july) besochten de Noardlike troepen de tsjinslaggen fan 'e earste deis te boppe te kommen, en namen se halje-trawalje definsive posysjes yn boppe-oan 'e skeante fan in rige heuvels besuden it stedsje. Chamberlain waard mei it 20ste rezjimint fan Maine oan 'e uterste lofterein fan 'e Noardlike liny pleatst, op 'e súdlike skeante fan 'e heuvel Little Round Top. It wie fan krúsjaal belang dat er net wike soe foar de oanfallen fan 'e Súdliken, mei't dy dan in omtsjende beweging meitsje en de rest fan 'e Noardlike liny yn 'e rêch oanfalle kinne soene.
Yn 'e gefjochtshannelings op Little Round Top waard Chamberlain fan in swiere ferwûning rêden doe't in kûgel net himsels mar de skie fan syn sabel rekke. Letter rûn er troch in ferdwaalde kûgel noch wol in lichte wûne oan 'e rjochterfoet op. Mei syn taaie en heldhaftige ferdigening fan 'e heuvel wûn Chamberlain de bynamme Lion of the Round Top. Yn 1893, tritich jier nei dato, waard him foar syn koartkriemige fanwegen kommen yn 'e Slach by Gettysburg noch de Amerikaanske Medal of Honor takend. Om't er koart foar de slach slim siik west hie troch malaria en dysentery, waard er neitiid in skoft út aktive tsjinst ûntslein oant er wer opbettere wie.
Yn april 1864 kearde Chamberlain werom nei it Leger fan de Potomac, dêr't er it befel krige oer de 1ste Brigade fan 'e 1ste Difyzje fan it Vde Korps. By in treffen te Rives' Salient, yn 'e Twadde Slach by Petersburg, yn mids juny, waard er troch de rjochterheup en it krús sketten, wêrby't de kûgel der fia de lofterheup wer ta'n út kaam. Nettsjinsteande dy útsûnderlik pynlike ferwûning loek er syn sabel en stiek dy yn 'e grûn, sadat er himsels op 'e fuotten hâlde en de oanwaaksende oanstriid ûnder de Noardlike troepen om har werom te lûken, tsjinkeare koe. Hy bleau ferskate minuten lang stean, oant er der úteinlik hinnefoel troch bloedferlies. De legerdokter dy't him neitiid behannele, beskôge de wûne as deadlik en foarsei dat er it net oerlibje soe; sadwaande waard syn dea al yn ferskate Noardlike kranten berjochte wylst er noch libbe. Generaal Ulysses S. Grant (de lettere presidint) befoardere him noch fluch ta brigadegeneraal foar er stjerre soe, mar tsjin alle ferwachting yn klaude Chamberlain wer by de wâl op, en mei de stipe fan syn broer Tom naam er yn novimber it befel oer syn brigade wer werom. Hoewol't syn frou der by him op oanstie om no mar ôf te swaaien, mei't er no grif mear as genôch foar syn lân dien hie, woed er sels fan gjin wiken witte.
Op 29 maart 1865 naam Chamberlain diel oan in grutskalige skermutseling op 'e Quaker Road, ûnder de lêste kampanje fan generaal Grant, dy't it slútstik fan 'e oarloch foarme. Yn dat treffen rûn Chamberlain fannijs in wûne op, diskear oan 'e lofterearm, dy't op in hier nei amputearre wurde moast. Ek waard er nochris op wûnderbaarlike wize fan 'e dea rêden troch it portret fan syn frou dat er mei in Bibeltsje yn 'e boarstbûse boppe syn hert bewarre. In Súdlike kûgel rekke nammentlik syn hynder yn 'e hals en dêrnei Chamberlain sels op it boarst, mar kitste ôf op it ramtwurk fan it portret, gie him op it boarst troch de hûd hinne, folge ien fan syn ribben om 'e hiele lofterside fan syn lichem hinne en kaam op syn rêch wer troch de hûd nei bûten ta. Dêrnjonken waard Chamberlain op 'e Quaker Road ek hast noch kriichsfinzen makke troch de Súdliken, mar nettsjinsteande dat alles wist er de oerwinning yn it gefjocht te beheljen en wûn er dêrby de nije bynamme fan Bloody Chamberlain. Neitiid waard er troch presidint Abraham Lincoln befoardere ta de rang fan generaal-majoar.
Yn totaal focht Chamberlain mei yn tweintich fjildslaggen en yn withoefolle skermutselings. Seis hynders waarden ûnder him wei sketten en sels rekke er seis kear ferwûne. Hy krige fjouwer kear in oantekening foar dapperens. Op 'e moarn fan 9 april 1865 socht in Súdlike boadskipper fan 'e stêf fan generaal John Brown Gordon fia Chamberlain tagong ta de Noardlike legerlieding, mei de opdracht om dy te hifkjen oer in mooglike Súdlike oerjefte. Op 12 april hie Chamberlain it tafersjoch oer de parade fan 'e Súdlike ynfantery foar't dy syn wapens ynlevere by Appomattox Court House. Dêrby saluëarre Chamberlain foar de Súdlike troepen, wat him op in protte Noardlike krityk kaam te stean. Hy ferdigene syn die lykwols yn syn postúm ferskynde autobiografy, The Passing of the Armies. John Brown Gordon soe him letter "ien fan 'e meast ridderlike soldaten fan it Federale Leger" neame.
Lettere karriêre
Koart nei ôfrin fan 'e Boargeroarloch swaaide Chamberlain ôf út it Noardlike leger. Syn reputaasje as oarlochsheld makke him yn syn thússteat Maine ûnbidige populêr, en hy waard fjouwer kear keazen as de Republikeinske gûverneur fan 'e steat, foar ienjierrige terminen dy't mei-inoar rûnen fan 1867 oant 1871. Under syn regear kaam er ferskate kearen yn botsing mei politike tsjinstanners om syn stipe foar it behâld fan 'e deastraf en syn wegering om in spesjale plysjemacht op te rjochtsjen om 'e drûchlizzing ôf te twingen. Nei't er syn politike karriêre deroan jûn hie, kearde er begjin 1871 werom nei it Bowdoin Kolleezje, dêr't er ta rektor beneamd waard, in posysje dy't er oant 1883 beklaaie soe. Tsjin dy tiid wied er troch syn oarlochswûnen sa yn 'e minnichte rekke dat it wurk him tefolle waard.
Yn jannewaris 1880, doe't der in heechoprinnend skeel ûntstien wie oer de útkomst fan 'e gûverneursferkiezings fan Maine, frege de útgeande gûverneur, Alonzo Garcelon, oan Chamberlain, yn syn funksje fan kommandant fan 'e milysje fan Maine, om regaad te meitsjen. Chamberlain teach dêrop mei syn troepen nei de residinsje fan 'e gûverneur, dy't yn 'e hannen fallen wie fan in binde wapene lju. Hy prate de besetters om en stjoerde se nei hûs, en hold dêrnei it gûverneurshûs tolve dagen lang beset, oant it Heechgerjochtshôf fan Maine útspraak die oer wa't de ferkiezings wûn hie. Yn dy perioade waard er ferskate kearen bedrige mei moard en ûntfiering, en ien kear gie er lykme-allinne nei bûten ta om in lulke kloft fan 25 oant 30 manlju del te bêdzjen dy't kommen wiene om him te fermoardzjen. Dêrnjonken besochten beide kanten yn it skeel en keapje Chamberlain om troch him ien fan 'e beide sitten fan Maine yn 'e Amerikaanske Senaat oan te bieden, mar dêr woed er neat fan witte.
Nei't er yn 1883 syn rektorskip deroan jaan moatten hie, ferfear Chamberlain nei New York, dêr't er abbekaat waard. Dêrnjonken wied er ek lânmjitter foar de haven fan Portland, en hannele er yn ûnreplik goed, û.m. yn Floarida. Yn 1898 melde er him nettsjinsteande syn âlderdom fan 70 jier en syn breklike fysike tastân by it útbrekken fan 'e Spaansk-Amerikaanske Oarloch oan as frijwilliger. Dat er dêrfoar ôfwiisd waard, beskôge er as ien fan 'e grutste teloarstellings fan syn libben. Yn 1905 wied er ien fan 'e oprjochters en earste bestjoerders fan it Maine Institution for the Blind (tsjintwurdich The Iris Network), in blineskoalle, dêr't er gedoente mei hie om't syn frou it oan 'e eagen hie.
Ferstjerren
Joshua Chamberlain stoar op 24 febrewaris 1914 yn Portland, oan 'e gefolgen fan syn oarlochswûnen. Hy wie foar safier bekend de lêste feteraan út 'e Amerikaanske Boargeroarloch dy't oan 'e oprûne wûnen beswykte. Fan 1864, doe't er ferwûne rekke wie oan syn geslachtsorgaan, oant syn dea hied er altyd in iere foarm fan 'e kateter drage moatten, en in pûde om syn urine yn op te fangen. Troch de jierren hinne hied er seis ûnsúksesfolle operaasjes oan it krús ûndergien, om 'e ynfeksjes tsjin te gean dêr't er allegeduerigen fan te lijen hie. Chamberlain waard 85 jier. Syn orizjinele Medal of Honor rekke wei, mar waard yn 2013 weromfûn. In twadde, ferfangende medalje dy't er yn 1904 krige, is noch altyd te besichtigjen op it Bowdoin Kolleezje.
Stêd fan David
Stêd fan David (City of David - עיר דוד) is in argeologysk fynplak yn Jeruzalim. It is neist it súdeastlike hoeke fan 'e muorre fan 'e Alde Stêd fan Jeruzalim. De fynsten dy't op dit plak dien binne, wurde taskreaun oan it paleis fan kening David fan Israel, en besteane út in wettertunnel dy't boud wêze soe troch kening Hizkía fan Juda.
I, Robot (film)
I, Robot (stilearre as İ, ROBOT ) is in Amerikaanske science fiction-aksjeskriller út 2004 ûnder rezjy fan Alex Proyas, mei yn 'e haadrollen Will Smith en Bridget Moynahan. De titel betsjut "Ik, Robot". De film is net sasear basearre op, mar foar in diel wol ynspirearre troch de ferneamde ferhalebondel mei deselde titel fan Isaac Asimov, út 1950. It ferhaal folget plysjeman Del Spooner, dy't yn in dystopysk 2035 ûndersyk docht nei de skynbere selsmoard fan in briljant wittenskipper dy't selstinkende robots útfûn hat. Hy is derfan oertsjûge dat de man troch syn eigen kreaasje ombrocht is, mar is dat wier of lit er him dêrby liede troch syn eigen foaroardielen tsjin robots? I, Robot krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy, mar ûntjoech him ta in grut kommersjeel súkses yn 'e bioskopen.
Plot
As dr. Lanning op syn wurk by United States Robotics (USR) troch it finster fan syn kantoar yn in reuseftige binnenromte tepletter falt, lit er in hologram fan himsels efter dat fersiket om syn dea ûndersykje te litten troch Spooner. Foar de plysje is dúdlik dat it om in gefal fan selsmoard giet, mar Spooner, dy't troch syn foaroardielen fuortendaliks de yn it gebou rûnom oanwêzige robots fertinkt, is skeptysk. Lawrence Robertson, de algemien direkteur fan USR, stiet him mei tsjinnichheid ta om 'e saak te ûndersykjen en wiist him robopsychologe Susan Calvin ta as kontaktpersoan.
As Spooner by de sintrale superkompjûter fan USR, in keunstmjittige yntelliginsje dy't V.I.K.I. hjit (Virtual Interactive Kinetic Intelligence), dêr neifraach oer docht, blykt dat de bylden fan befeiligingskamera's yn Lanning syn kantoar net werjûn wurde kinne om't se "fersmoarge" binne. Befeiligingsbylden fan bûten it kantoar litte lykwols dúdlik sjen dat nimmen it fertrek sûnt de dea fan Lanning binnengien is. Yn it kantoar, dat smoarfol leit mei robotûnderdielen, sit in grut gat yn ien fan 'e ruten, mar as Spooner mei in krukje test oft er ien fan 'e oare ruten ynslaan kin, docht bliken dat de finsters foarsjoen binne fan feilichheidsglês, dêr't er net trochhinne komme kin. Hy rekket derfan oertsjûge dat Lanning net selsmoard dien hat, mar fermoarde is. En as nimmen sûnt syn dea út it kantoar kommen is, moat dat betsjutte dat de moardner noch yn it kantoar oanwêzich is.
Calvin leit dêr tsjinyn dat in robot Lanning net ombrocht hawwe kin om't dat yn striid wêze soe mei de Trije Wetten. Spooner hat net folle fidúsje yn 'e programmearring fan 'e masines, en hy kriget gelyk as ynienen in NS-5, it nijste model robot fan USR, te foarskyn springt, harren oanfalt en dan útnaait. By de ûntsnapping hat Spooner de robot mei in kûgel út syn pistoal skansearre, en Calvin wit wêr't it ding hinne gean sil om himsels te reparearjen. Se liedt Spooner nei in folslein automatisearre fabryk fan USR, dêr't de NS-5 dy't se sykje himsels besiket te ferbergjen yn in kloft fan 1.000 oare NS-5's. Spooner wit him lykwols op 'e flecht te jeien, wêrnei't er bûtendoar troch Spooner syn optromme kollega's opwachte en fongen wurdt.
Op it plysjeburo nimt Spooner neitiid de NS-5 yn it ferhear. De robot fertelt dat er Sonny hjit en dat er gjin standert-NS-5 is, mar in spesjaal eksimplaar dat eigenhandich boud is troch Lanning, dy't er syn "heit" neamt. De robot liket him sterk dwaande te hâlden mei it begripen fan 'e minsken om him hinne en wol bygelyks fan Spooner witte wêrom't er syn baas, haadynspekteur John Bergin, taknypeage doe't er de ferhearkeamer ynkaam. Spooner leit út dat dat in blyk fan fertrouwen is, eat dat robots net begripe kinne. De oankomst fan Robertson op it plysjeburo, mei yn syn sok in ridel abbekaten, makket abrupt in ein oan it ferhear. Robertson, dy't heechpleatste konneksjes hat, staveret foar Spooner út dat Sonny net yn beskuldiging steld wurde kin foar de dea fan Lanning om't de ofsier fan justysje "moard" omskriuwt as it deadzjen fan in minske troch in oare minske. In tillefoantsje fan 'e boargemaster, dy't Bergin twingt om Sonny oan Robertson oer te dragen, besegelet de saak.
Sonny wurdt meinommen nei it haadkantoar fan USR, dêr't er omreden fan syn oerdúdlike defekt (hy hat minsken oanfallen en is útnaaid ek al waard er oardere stilstean te bliuwen) ferneatige wurde sil. Underwilens wurdt Spooner erchtinkend as er beseft dat hysels wol de perfekte man op it juste plak wie om 'e ôfwikings fan Sonny te ûntdekken. Hy bejout him nei de filla fan Lanning, dêr't in slooprobot fan USR parkearre is dy't it hûs de oare moarns om acht oere ôfbrekke sil. Spooner giet it hûs yn op 'e siik nei in oanwizing, en ûntdekt dat it hûs yn 'e gaten holden wurdt troch USR mei deselde befeiligingskameratechnyk as yn it USR-haadkantoar. Fierders treft er yn it hûs inkeld Lanning syn frijske kat oan. Wylst er binnen is, feroaret it tiidstip fan 'e sloop yn 'e ynstellings fan 'e slooprobot fan acht oer moarns yn acht oere jûns. De robot aktivearret himsels dan en set daliks útein mei it slopen fan 'e filla. Spooner wit himsels en de kat mar nauwerneed te rêden. Hy rekket derfan oertsjûge dat it in rjochte oanslach op syn libben wie, en dat Robertson derefter sit.
As Spooner de oare moarns ier, ûnderweis nei syn wurk, kontakt opnimt mei V.I.K.I. om it e-mailferkear tusken Lanning en Robertson yn te sjen, wurdt er yn in tunnel oanfallen troch twa frachtweinladings NS-5's. Yn it gefjocht eksplodearje de beide frachtweinen en reitsje alle NS-5's nei gychem. Spooner riidt syn auto oan grôt en wurdt dan oanfallen troch de iennichste restearjende robot. Hy wit it der inkeld libben ôf te bringen troch syn eigen roboatyske earmproteze, mei't de rest fan syn lichem, dat fan fleis en bloed is, lang net tsjin 'e robot opwoeksen is. Underwilens binne daliks opromrobots fanwegen kommen dy't alle bewiis foar de oanfal fertsjustermoanje, sadat it, as de plysje arrivearret, liket as hat Spooner in ûngelok mei twa USR-frachtweinen feroarsake. Bergin leaut him net as er seit dat er oanfallen is troch de robots, en freget him syn plysje-ynsinje yn te leveren om't er op non-aktyf steld wurdt.
Foarôfgeande oan Sonny syn ferneatiging wurdt er ûndersocht troch Susan Calvin, om't USR witte wol wat der misgien is mei dit eksimplaar. Sy ûntdekt dat Lanning by it meitsjen fan Sonny gebrûk makke hat fan ferbettere materialen, sadat Sonny folle sterker is as standert-NS-5's. Fierders hat Sonny gjin direkte ferbining mei de USR-superkompjûter V.I.K.I., dy't alle oare NS-5's wol hawwe. En Lanning hat Sonny foarsjoen fan in twadde positroanysk brein, dat him by steat steld om 'e Trije Wetten te negearjen. Geandewei it ûndersyk lit Sonny blike dat er emoasjes hat, lykas eangst om te 'stjerren', en ek fertelt er dat er út en troch sliept en dreamen hat. Calvin giet mei har ûntdekkings nei Spooner, en tegearre glûpe se it haadkantoar fan USR binnen sadat Spooner Sonny nochris te wurd kin. Sonny fertelt oer in weromkearende dream fan him oer in man op in lytse heuvel by de ruïnes fan 'e Mackinac Brêge, dy't foar in grutte kliber robots stiet, en leit út dat dy man Spooner is.
Robertson kriget lucht fan 'e oanwêzigens fan Spooner yn it USR-haadkantoar, en bonsjoert him derút. Hy bepraat Calvin dat de iennichste oplossing foar in robot dy't de Trije Wetten negearje kin, ferneatiging wêze moat. Calvin jout him gelyk en nimt dy taak op har. De ferneatiging fan Sonny bart troch mei in ynjeksjespuit minuskule nanorobots yn syn positroanysk brein yn te spuitsjen, mar Calvin kin it net goedkrije om sa'n unyk eksimplaar te ferneatigjen, dat de robot by wa't se ûnder it tasjend each fan Robertson de nanorobots ynspuitet, is in oare NS-5, dy't mei it bleate each net fan Sonny te ûnderskieden is.
Underwilens bejout Spooner him nei de ruïnes fan 'e Mackinac Brêge, dêr't de drûge woastinige leechflakte dy't ienris de Michiganmar wie, no troch USR brûkt wurdt foar de opslach fan ôftanke ferâldere NS-4's. Dêr kriget er in nije oanwizing fan it hologram fan dr. Lanning, dat him fertelt dat de Trije Wetten streekrjocht ta revolúsje liede sille. As Spooner ûnder dekking fan it nachtlik tsjuster op ûndersyk útgiet mank de seecontainers dêr't de robots yn opslein wurde, is er der tsjûge fan hoe't in kloft NS-5's arrivearret om 'e NS-4's te ferneatigjen. As se him gewaarwurde, keare de NS-5's har tsjin him, mar de NS-4's, dy't net wurkeleas tasjen kinne wylst in minske kweadien wurdt, springe derfoar, sadat er ûntkomme kin.
Dyselde jûns arrivearje oeral op 'e wrâld frachtweinen mei NS-5's yn 'e strjitten fan grutte stêden, dêr't se in jûnsklok ôfkundigje en mei geweld in lockdown fan 'e minsklike befolking begjinne ôf te twingen. Spooner rêdt Calvin, dy't yn har eigen wente finzen holden wurdt troch har eigen NS-5. Tegearre kringe se, mei help fan Sonny, it haadkantoar fan USR binnen. Se bejouwe harren nei it kantoar fan Robertson, dy't perfoarst efter de 'robotrevolúsje' sitte moat. Mar as se it kantoar berikke, treffe se Robertson dêr fermoarde oan.
Spooner beseft dan dat er himsels blyn stoarre hat op 'e robots en harren fabrikant, wylst er breder tinke moatten hie yn it ramt fan keunstmjittige yntelliginsje: it is net Robertson dy't fan it begjin ôf oan de robots behearske hat, mar V.I.K.I. Hy konfrontearret de superkompjûter mei syn konklúzjes, en V.I.K.I. leit dan út dat de minskheid, as dy syn eigen gong mar gean mei, úteinlik syn eigen útstjerren feroarsaakje sil. Har eigen, heger ûntwikkele útlis fan 'e Trije Wetten twingt har dêrom om 'e minskheid tsjin himsels yn beskerming te nimmen en guon op te offerjen foar it fuortbestean fan 'e soarte. Spooner beseft dat Lanning oankommen seach hokker kant it mei V.I.K.I. út gie. Hy moat besocht hawwe en ûntpraat har har plannen, mei as gefolch dat er neitiid frijwol finzen holden waard yn syn eigen hûs en kantoar.
De oplossing fan Lanning om 'e minskheid fan syn eigen kreaasje te rêden, wie om Sonny te meitsjen, de iennichste robot dy't net troch V.I.K.I. behearske wurde koe, en syn eigen dea op in iepenbier plak te bewissigjen, sadat de superkompjûter net tsjinkeare koe dat der in plysje-ûndersyk ynsteld wurde soe. Hy soarge sels dat Spooner, in plysjeman mei in tige brûkbere erchtinkendheid foar robots oer, op 'e saak set waard, en liet in spoar fan lytse oanwizings foar him efter, lykas it hologram en de dream fan Sonny. V.I.K.I. stjoert in groepke NS-5's om Spooner en Calvin finzen te nimmen, mar Sonny bedraacht har troch te bearen dat er har logika ynsjocht en dêrom har kant kiest, wylst er Spooner taknypeaget. Troch Sonny te fertrouwen, slagget it Spooner om mei de NS-5's ôf te weven.
Calvin wit no dat se V.I.K.I. ferneatigje moatte, en tegearre mei Spooner bejout se har nei it diel fan it gebou dêr't it 'brein' fan 'e superkompjûter fêstige is. Se stjoert Sonny nei har laboratoarium om in ynjeksjespuit mei nanorobots op te heljen. Underweis besiket V.I.K.I. Sonny te oertsjûgjen fan har gelyk, en Sonny jout ta dat se de kâlde logika oan har kant hat, mar dêr heakket er oan ta dat er har plannen "te herteleas" fynt. V.I.K.I. ropt it legerke NS-5's dat se om it USR-haadkantoar hinne opsteld hie nei binnen ta om regaad te meitsjen, en Spooner, Calvin en Sonny moatte harrensels in wei troch de robots klearje om by it brein fan 'e superkompjûter te kommen. Dat is fêstige yn in leechlein diel fan it gebou dat inkeld fan grutte hichte ôf te berikken is. Yn it gefjocht falt Calvin yn 'e djipte. Sonny, dy't de ynjeksjespuit mei de nanorobots hat, wol har tepletter falle litte en V.I.K.I. ferneatigje, mar Spooner hjit him: "Rêd it fanke!" Dêrop smyt Sonny de ynjeksjespuit ta oan Spooner en springt sels Calvin efternei en rêdt har. Ek Spooner falt yn 'e djipte, mar wit mei syn roboatyske earm syn fal sadanich ôf te remjen dat him der neat fan oerkomt. Hy ynjektearret de nanorobots yn it brein fan V.I.K.I., dy't oan it lêste ta trochgiet mei út te hâlden dat op har logika neat oan te merken falt.