cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Islands in the Stream (liet)
Covers en adaptaasjes
Islands in the Streams waard ek útbrocht yn in R&B-ferzje fan 'e Bee Gees, dy't it ferske oarspronklik skreaun hiene. It stie op harren album Their Greatest Hits: The Record, dat útkaam yn 2001. It stie letter ek op harren album Number Ones, út 2004, en op harren album-box set Mythology, út 2010.
De Deenske sjongers Peter Thorup en Anne Grete Rendtorff hiene yn 1984 grut súkses mei in Deensktalige ferzje fan Islands in the Stream. De titel wie Skibe uden Sejl ("Skippen sûnder Seilen"), en it liet waard as titelsong brûkt foar de Deenske tillefyzjesearje Måske i Morgen ("Miskien Moarn").
It refrein fan it hiphopnûmer Ghetto Supastar (That Is What You Are), út 1998, is in adaptaasje fan it refrein fan Islands in the Stream.
Sint-Stefanustsjerke (Caen)
De Sint-Stefanustsjerke (Frânsk: Église Saint-Etienne) is in histoarysk monumint yn de Frânske stêd Caen. De tsjerke waard yn de 12e iuw boud yn opdracht fan Willem de Bastert as abdijtsjerke fan it yn syn opdracht boude kleaster. Nei de Frânske Revolúsje waard de tsjerke in parochytsjerke. De tsjerke moat net betiizge wurde mei de âlde Sint-Stefanustsjerke (Saint-Étienne-le-Vieux), dy't tichteby stiet.
Mei de abdij spile de tsjerke in grutte rol yn de keunstskiednis fan sawol Normandje as Ingelân.
Skiednis
Yn 1060 stifte Willem de Oermasterer de benediktynske abdij om boete te dwaan foar it troch de paus oanfochten houlik mei syn nicht Mathilde fan Flaanderen. De bou fan de tsjerke sette yn 1065 útein en fogle mei faasje; it boumaterjaal wie ôfkomstich út in lokale groeve in pear hûndert meter fierder en hout wie der by de rûs yn in tiid dat Normandje noch in soad bosk hie. Nei't Willem Ingelân oermastere by de Slach by Hastings kaam it jild foar de bou ek ryklik binnen. De abdijtsjerke wie al yn 1077 in ein hinne klear en waard doe ynwijd troch de earste abt fan de abdij, Lanfranc de Pavia. De bou fan de twa sydskippen en de westlike tuorren folgen yn 1090. Nei syn dea yn 1087 yn Rouen waard it lichem fan Willem oerbrocht nei Caen, dêr't er neffens syn winsk begroeven waard yn de Sint-Stefanustsjerke. De rouplechtichheid gyng net hielendal neffens plan want earst waard de tsjinst fersteurd troch in bewenner fan Caen, dy't ornearre dat de grûn werop't de tsjerke stie stellen wie fan syn famylje. Der waard yn sân hasten oerlis fierd en it die bliken dat hy yn't lyk steld wurde moast en de man krige fan de soannen fan Willem kompinsaasje tasein. It waard noch slimmer want doe't it lichem fan Willem yn it sakke, die bliken dat de romte te krap wie foar it lyk. Doe't de wachters it lyk mei geweld der besochten te tropjen, barste it lyk en joech it in alderheislikste stank yn 'e tsjerke.
It koarte tiidrek fan de bou soarge der foar dat der in ienheid fan styl ûntstie. Oarspronklik soe der noch in narteks boud wurde dy't like op dy fan de abdijtsjerke fan de Abbaye aux Dames en de noch besteande narteks fan de Sint-Nikolaastsjerke fan Caen, mar dat projekt waard net útfierd en ferfongen troch in oar plan dat letter model stean soe foar in soad oare nije tsjerken. Yn de 11e iuw waarden de tuorren nei alle gedachten noch ôfsletten mei houten konstruksjes. Oan it begjin fan de 13e iuw binne dy ferfongen troch hege achtsidige stiennen spitsen. De noardlike romaanske spits is 82 meter heech en de súdlike toer mei goatyske ynfloeden (lykas pinakels) is 80 meter heech.
It grêf fan Willem waard letter noch in pear kear wer iepene. Yn 1562, yn de tiid fan de godstsinstkrigen, waard it grêf foar in twadde kear fannijs iepene. Dat gyng mei in soad geweld en de grêfplaat fan swart moarmer waard fernield. De bonken fan Willem waarden der úthelle en gyngen ferlern, mei útsundering fan de bilbonke, dy't wer op 'e nij begroeven is. Letter krige it grêf wer in monumint, mar dat waard yn de Frânske Revolúsje ferneatige. De hjoeddeiske wytmoarmeren plaat is 19e-iuwsk. Troch't de tsjerke yn de tiid fan de godstsjinsttwisten net mear goed ûnderholden waard, stoartte yn 1566 de krusingstoer yn. By it delstoarten fan de toer rekke ek it koer tige skansearre, dat dêrnei in skoft as ruïne stean bleau. It koer soe ynearsten hielendal ôfbrutsen wurde, mar in muonts fan it kleaster krige it foar inoar om it wer te restaurearjen. Tagelyk waard ek de hiele tsjerke wer restaurearre.
Yn de tiid fan de Frânske Revolúsje folge de opheffing fan de abdij en de ûnthilliging fan de tsjerke, dy't wijd waard oan de kultus fan de Rede. Lang hat dat net duorre, want yn 1802 koe de tsjerke wer iepene wurde as parochytsjerke foar de roomske earetsjinst.
Beskriuwing
De Sint-Stefanustsjerke fan Caen is tsjintwurdich in trijeskippige basilyk mei dwersskip en in kapellekrâns. De tsjerke is 110 meter lang en waard boud fan stien út de groeve fan Caen.
Yn it westen fan de tsjerke is in gevel mei dûbele tuorren. In ûnderste diel is de sokkel mei trije portalen en twa rigen finsters mei rûne bôgen. De tuorren begjinne nei de bline finsters, folge troch de sône dy't foarme wurde troch de galmgatten, in ferdjipping foar de klokken, in sône mei twadielige finsters en in achtside spits mei pinakels. De tuorren slute fuort op de gevel oan.
Yn de 13e of iere 14e iuw waard it koer langer makke. It waard sânsidich ôfsletten en krige in omgong mei oan eltse side in kapel.
Ynrjochting
De tsjerke hat net in ryk ynterieur. In soad gyng ferlern yn de Frânske Revolúsje, mar de kapitelen litte ynteressant byldhouwurk út de jierren 1115-1120 sjen. Sûnt it grêfmonumint yn de Frânske Revolúsje fernield waard, leit op it plak fan it grêf fan Willem de Oermasterer in ienfâldige grêfplaat mei in ynskrift yn it Latyn: Hjir leit de net te oerwinnen Willem, stifter fan dit hûs, dy't ferstoar yn it jier 1087.
It heechalter is fan wyt en read moarmer en fersierd mei in brûnzen basreliëf. It is in kopy út 1840 fan in yn 1588 makke reliëf.
Oargels
It grutte oargel waard yn de jierren 1882–1885 boud troch Aristide Cavaillé-Coll. It ynstrumint besit 50 registers op trije manualen en pedaal. De spyl- en registertraktueren binne mechanysk. It koeroargel datearret fan 1992 en waard troch de oargelbouwer Dupont boud. Dat ynstrumint hat 15 registers op twa manualen en pedaal. De traktueren binne mechanysk.
Juan Giménez
Biografy
Giménez López waard berne yn Medoza, Argentynje. Hy trochrûn de middelbere skoalle en learde foar industrial designer en letter gie er nei de Academy of Fine Arts yn Barselona (Spanje).
Syn earste ferhalen, foar Argentynske útjouwers as Colomba en Record, wienen foar it grutste part ynspirearre troch Hugo Pratt (yn de jierren dat er yn Argenynje tahâlde) en Francisco Solano López. Werom yn Spanje, wurke hy foar de Spaanske (Zona 84, Comix International) en Italjaanske (Lanciostory, Skorpio) magazines. It wurk fan him út dy tiid bestiet benammen út oarlochsferhalen en science-fiction.
Yn 1980, skoep er de persoan "Harry Canyon" foar de film Heavy Metal. Yn de 80er jierren wurke hy foar ferskate Europeeske tydskriften, wêrûnder it Spaanske 1984, it Frânske Metal Hurlant en it Itajaanske L'Eternauta. Yn dy tiid ekspirimentearre er mei grafyske en ferhaaltechnyske fernijings. Ut dy tiid komt syn meast bekende wurk, de koarte science-fiction ferhalen bekend ûnder de titel Time Paradox. Like bekend binne The City, skreaun troch Ricardo Barreiro en Le Quatrième Pouvoir ('De 4e kreft'), dy't er sels skreau.
De styl fan Giménez is ferneamd wurden troch syn ekstreme omtinken foar technyske en histoaryske details; syn rige Pik As wurdt wol omskrean as "in stripensyklopedy fan de Twadde Wrâldkriich."
Giménez arbeide ek op mei wichtige skriuwers as Carlos Trillo, Emilio Balcarce, Roberto Dal Prà, en de Syleenske Alejandro Jodorowsky, dêr't hy de populêre saga Metabarons mei makke (útein set yn 1992).
Op 22 maart 2020 waard er opnommen yn it sikehûs fan Mendoza. Dêrnei stoar Giménez op 2 april oan it koroanafirus.
Abbaye aux Hommes
De Abbaye aux Hommes is in eardere benediktynske abdij yn de Frânske stêd Caen. De abdij waard troch Willem de Oermasterer stifte om't er troud wie mei syn nicht, Mathilde fan Flaanderen. Dat brocht Willem yn tsjok waar mei de paus. Hy mocht it wer goedmeitsje troch in abdij te stiftsjen. Nei syn dea waard er yn de kleastertsjerke byset. Ek syn frou stifte in abdij, mar dan foar nonnen. Tusken beide abdijen yn stiet de boarch, dêr't hja harren residinsje hiene. Yn de 17e iuw waarden de âlde abdijgebouwen ôfbrutsen en ferfongen troch nijbou. De Frânske Revolúsje twong de muontsen harren abdij op te jaan, mar de monumintale gebouwen bleaune bestean en de abdijtsjerke waard neitiid in parochytsjerke. De tsjerke is in wichtich foarbyld fan romaanske arsjitektuer yn Normandje. Tsjintwurdich is de abdij it Hôtel de Ville fan Caen.
Uthoarn
Uthoarn (Nederlânsk en offisjeel: Uithoorn) is in plak en gemeente yn 'e Nederlânske provinsje Noard-Hollân. De gemeente, dy't bestiet sûnt 1811, hat 28.771 ynwenners (31 maart 2015) en beslacht in oerflak fan 19,42 km². De gemeente makket diel út fan 'e plusregio Stedsregio Amsterdam. Fan 1814 oant 1819 hearde Uthoarn by de provinsje Utert.
Abbaye aux Hommes
Skiednis
Om 1050 of 1051 hinne troude Willem fan Normandje, bekend as de Bastert, mei Mathilde fan Flaanderen. Hja wiene famylje fan inoar oant in graad, dy't troch it tsjerklik rjocht ferbean is. Der koe dispinsaasje frege wurde oan de paus, mar dat hie Willem net dien. Aartsbiskop Mauger fan Rouen liet it pear ekskommunisearje. Yn 1059 ûntfong paus Nikolaas II Lanfranc de Pavie, in skolastikus fan de abdij fan Bec, en hy fungearre as skeakel tusken de hartoch en de paus. De fraach oft it sa gien is bliuwt ûnwis: de Frânske histoarikus Michel de Boüard (1909-1989) gyng nei Rome om te sykjen nei bewizen fan de pauslike ekskommunikaasje, mar koe gjin sanksje fine. Lanfranc krige de opdracht om de bou te begelieden en wie ek de earste abt fan it kleaster.
De bou fan de abdijen kin ek in polityk doel tsjinne ha. Willem hie yn it earste diel fan syn regear te meitsjen mei de Normandyske baronnen en besocht syn autoriteit fêst te lizzen troch krekt yn it diel, dêr't it ferset it meast te ferwachtsjen wie, in kastiel mei abdijen te bouwen dy't him by opskuor stypje koene. Willem en Mathilde feroare sa fan in sintrum fan ferset yn in bolwurk fan eigen macht. Om 1063 hinne naam Willem it beslút in benediktynske abdij te stiftsjen en te wijen oan Sint-Stefanus yn it sintrum fan de nije westlike útwreiding fan Caen. It útsûnderlik grutte súkses fan de Noarmannen docht bliken út de tsjerke fan Sint-Stefanus. It makke in tige flugge útfiering mooglik om't Willem der gjin muoite mei hie om yn Ingelân te plonderjen foar de bou fan de abdijen yn Caen. In soad Ingelske doarpen en Londen soene noch iuwenlang bydrage oan de abdijen. Dêrnjonken kaam it boumaterjaal út in groeve yn Caen, sadat der gjin tiid ferlern gyng mei transport.
Op 18 juny 1066 waard de abdij yn oanwêzigens fan de wichtichste baronnen fan Normandje, de aartsbiskop fan Rouen en de biskoppen fan Bayeux, Lisieux, Avranches en Évreux, de abten fan Bec, Fécamp, Saint-Ouen de Rouen, Mont-Saint-Michel, Saint-Wandrille de Fontenelle, Saint-Vigor, Lonlay en Évron ynwijd.
Yn maaie 1204 beset kening Filips II Augustus Caen, mar de abdijen bleaune harren erfgoed yn Ingelân hâlden oant Hindrik IV begjin fan de 15e iuw dy yn beslach naam om de skea fan de Hûndertjierrige Kriich betelje te kinnen.
Hûndertjierrige Kriich
De Hûndertjierrige Kriich brocht de abdij yn de frontliny fan de striid. Nei de oermastering fan Caen troch Frankryk yn 1346, krigen de muontsen de opdracht om fersterkings oan te bringen, om't de abdij bûten de muorren fan de stêd stie. Tsjin it ein fan de 17e iuw namen de muontsen it beslút om alle abdijgebouwen útsein de kleastertsjerke op 'e nij op te bouwen.
Op 4 septimber 1414 nimme troepen fan Hindrik V Caen yn, wêrby't it ferrie fan in muonts fan de abdij in beslissende rol spile. De Frânske ferdigeners hiene fan doel west de tuorren fan de tsjerke te ferneatigjen, mar de ynname ferhindere dat. Op 11 juny 1450 besette de Frânske kening Karel VII Caen op 'e nij.
Ferfal
Dêrnei waard it systeem fan in commendam ynfierd en mei sette in tiidrek fan religieus ferfal yn. De abten wiene net in soad yn de abdij oanwêzich en holden harren fral mei jildsaken dwaande. De muontsen waarden mear sekulier as religieus en it tal muontsen naam ek ôf. Troch de mienskip harren tradisjonele abt ôf te nimmen feroare de benediktynske organisaasje slim. De macht en ynfloed, geastlik en materjeel, oer it lot fan it kleaster kamen folslein yn hannen fan de abten te lizzen.
Yn 1562 en 1563 waarden by de godstsjinstkrigen de tsjerke plondere troch troepen fan Montgommery. De ramen, de oargels en it meubilêr waarden ferneatige. Protestanten fernielden it grêf fan Willem de Oermasterer oant twa kear ta. By de earste kear koe in muonts de bonken fan Willem noch feilich stelle, mar de twadde kear slagge dat net en op in bilbonke nei is doe it hiele bonkerak fan Willem ferlern gien. By it ynstoarten fan de krusingstoer yn 1566 waarden de ferwulften fan it koer fan de abdijtsjerke ferneatige. It parlemint yn Rouen hie besletten it hiele koer ôf te brekken, mar in muonts mei de namme Jean de Baillehache slagge der yn om it beslút te annulearjen en naam mei de weropbou fan it koer ek de restauraasje fan de tsjerke op him. De abdijtsjerke waard op 18 maaie 1626 op'e nij ynwijd.
Frânske Revolúsje en 19e iuw
Op 17 maaie 1790 beslút de Nasjonale Gearkomste fan Frankryk de kleasteroardes te ferbieden. Dat hie ek gefolgen foar de benediktynske kleasters fan Caen. De muontsen waarden op 2 novimber 1790 út harren abdij set en de stêd naam de gebouwen oer om dêr in sikehûs yn ûnder te bringen, mar lang om let waard it gebou brûkt troch oerheidstsjinsten. De oan Stefanus wijde tsjerke waard yn 1793 ûnthillige en wijd oan de kultus fan de Rede. Sûnt 1800 waarden de abdijgebouwen yn gebrûk nommen troch it lyseum fan Caen.
Doe't it konkordaat fan 1801 yn 1802 fan krêft waard, mocht de katolike earetsjinst yn de âlde abdijtsjerke wer fierd wurde, mar de muontsen kamen net werom en de tsjerke waard in parochytsjerke.
Allinne it út 1750 detearjende âlde gasthûs krige letter wer in kleasterfunksje. It gebou waard tawiisd oan de susters fan de Oarder fan de Fisitaasje, dy't yn de revolúsjetiid ek út harren kleaster ferdreaun wiene en dat omfoarme wie ta in kazerne. Hja joegen de gebouwen in nije ynrjochting en wreiden se út. In earste kapel waard yn 1812 boud, folge troch in twadde tsjerke, dy't letter tusken 1890 en 1892 wer waard ferfongen troch it hjoeddeiske gebou. De susters leine ek in grutte kleastertún oan yn it suden fan it ferbliuw.
De abdij waard yn de rin fan de jierren ferboud foar it ûnderbringen fan studinten. Yn 1880 waarden de sellen fan de muontsen ôfbrutsen om plak te meitsjen foar grutte sliepsealen. Ek de kleastertún feroare en der waarden yn de kleastertún nije skoalgebouwen byboud.
20e iuw
Yn de Twadde Wrâldkriich die de abdij tsjinst as sikehûs en om flechtlings op te fangen, wylst de kelders fan de abdij tsjinnen as skûlplak by bombardeminten. Nei de Twadde Wrâldkriich krige de skoalle nijbou. De frijkommende romte wie ornearre foar it Musée des Beaux-Arts de Caen en it nij stifte Musée de Normandie, mar de plannen duorren langer en lang om let krigen de musea nijbou yn it Château de Caen. Sûnt de iepening fan it nije lyseum yn 1961 brûkt it gemeentebestjoer fan Caen de abdij, dy't foar dat doel renovearre waard. Yn 1964 waarden de tunen neffens 17e-iuwske ûntwerpen wer op 'e nij oanlein.
Medium (persoan)
In medium, meartal: mediums (en net 'media', mei't dat it wurd in oare betsjutting jout), is in persoan dy't de ûnderstelde paranormale jefte hat om te kommunisearjen mei de geasten fan 'e ferstoarnen en/of mei ingels, demoanen en/of oare ymmateriële entiteiten. Dat wurdt ornaris dien by in gearkomste dy't in seânse neamd wurdt. De betsjutting fan 'e term 'medium' is foar mearderlei útlis fetber. Dêrfandinne neame soksoarte lju harsels faak leaver paragnost. Mediumskip wurdt assosjearre mei nije, Westerske leauwensstelsels, lykas spiritisme, spiritualisme en guon new age-groepen, mar it makket ek diel út fan ferskate synkretistyske godstsjinsten yn Súd-Amearika en it Karibysk Gebiet, lykas voodoo, candomblé en umbanda, dy't har woartels hawwe yn Afrikaanske natoerreligyen.
Ferskil yn betsjutting
Binnen de parapsychology waard de term 'medium' foarhinne brûkt foar alles dat tsjintwurdich ûnder de oantsjutting 'paranormaal' beflapt wurdt. Sa spriek men ek fan 'mediamike bejeftigens' as it gie om talinten as heldersjendheid, helderhearrendheid, helderfielendheid en telepaty. Tsjintwurdich wurde lju dy't sokke jeften hawwe soene, oantsjut as paragnost of as heldersjende, helderhearrende, ensfh. De term 'medium' is no ornaris foarbeholden oan wat ek wol in trânsmedium neamd wurdt, immen dy't him- of harsels yn in trâns bringe kin, wêrnei't geasten fan ferstoarnen en/of oare spirituële wêzens syn of har lichem besette kinne om boadskippen oan 'e libbenen troch te jaan. Binnen it spiritisme en it spiritualisme waard de term 'medium' altyd al inkeld brûkt om lju mei oan te tsjutten dy't boadskippen út 'e geastewrâld oerbringe kinne soene.
Skiednis
De minskheid hat al fanôf de prehistoarje in fassinaasje foar it kommunisearjen mei de ferstoarnen. Op grotskilderings fan 'e Australyske Aboriginals, wêrfan't guon datearje fan mear as 28.000 jier ferlyn, binne al skedels en oare bonken, geasten en it hjirneimels werjûn. Oare grotskilderings mei itselde ûnderwerp, dy't yn Yndoneezje oantroffen binne, datearje sels fan 38.000 jier lyn. Yn in protte natoerreligyen waard (en wurdt noch) leaud dat it mooglik is om mei de deaden te kommunisearjen; dejinge dy't soks die of docht, wie of is ornaris in sjamaan of soms in heks, dy't dus faak ek as in (soarte fan) medium beskôge wurde kin. In bekend foarbyld is it bibelske ferhaal fan 'e saneamde heks fan Endor yn 1 Samuël 28: 7-25 (yn 'e Nije Fryske Bibeloersetting werjûn as: "in frou dy't de deaden belêze kin"). Yn dat ferhaal giet kening Saul fan Israel nei in frou yn it plak Endor, dy't op syn oanstean de geast fan 'e profeet Samuël opropt, sadat er dy befreegje kin oer in oansteande fjildslach tsjin 'e Filistinen.
It begryp 'medium' yn 'e moderne betsjutting kaam pas yn 'e njoggentjinde iuw op, doe't yn fermiddens fan 'e hegerein yn West-Jeropa en Noard-Amearika (benammen yn 'e Feriene Steaten en Ingelân) by wize fan fermaak ouijabuorden brûkt waarden foar kommunikaasje fan 'e ferstoarnen. Yn dyselde snuorje kamen ek folle serieuzere streamings op, lykas it spiritisme, dat fierhinne draait om kommunikaasje mei it hjirneimels. Mediums as Paschal Beverly Randolph en Emma Hardinge Britten hearden yn 'e midden fan 'e njoggentjinde iuw ta de meast lêzen auteurs fan 'e Angelsaksyske wrâld. Oanhingers fan it spiritisme wiene û.o. sjoernalist William T. Stead, natuerkundige Pierre Curie, biolooch Alfred Russel Wallace en skriuwer Arthur Conan Doyle.
In protte spiritistyske mediums, lykas de Bruorren Davenport en de Susters Bangs, waarden lykwols ûntmaskere as bedragers en sjarlatans, dy't gebrûk makken fan deselde soarte techniken dêr't ek gûchelders harren shows op basearren. Dêrtroch kaam it spiritisme op in minne namme te lizzen en rekke it fan 'e 1920-er jierren ôf yn it neigean mei mediums. Nettsjinsteande dat binne der hjoed oan 'e dei wrâldwiid noch miljoenen minsken dy't leauwe hechtsje oan 'e útspraken fan mediums. Oan 'e oare kant binne der noch mear minsken dy't mei minachting op 'e praktyk delsjogge en alle mediums as oplichters beskôgje. Sokke lju fiele har sterke troch it feit dat noch geregeldwei gefallen fan bedragerij fêststeld wurde. Guon wittenskippers hawwe besocht om de wierheid fan 'e bewearings fan guon mediums te beoardieljen. In eksperimint dat yn maaie 2005 útfierd waard troch it Britsk Psychologysk Genoatskip (BPS) late ta de konklúzje dat de testpersoanen gjin mediamike feardichheid demonstrearje kinnen hiene.
Ferskil yn wurkwize
By trânsmediums makket men ûnderskie neffens de djipte fan 'e trâns dêr't sokke lju yn wei reitsje soene by it oerbringen fan boadskippen. By oerskading of oerskâlding (Nederlânsk: overschaduwing) is der amper sprake fan in trâns, en behâldt it medium syn of har eigen persoanlikheid, dy't lykwols eefkes 'yn it skaad' stiet fan 'e geast dêr't hy of sy mei kommunisearje soe. By in lichte trâns wurdt it lichem fan it medium oernommen troch de geast dêr't hy/sy mei kommunisearje soe, en nimt hy/sy de persoanlikheid fan dy geast oan. It medium is him/har lykwols wol bewust fan alles dat bart en sein wurdt, en kin mooglik de trâns ôfbrekke as dat nedich wêze soe. By djippe trâns nimt de geast it lichem fan it medium folslein oer. It medium hat dan hielendal gjin ynfloed op wat der bart en hy/sy hat der letter ek gjin oantinken oan.
Trânsmediums kinne de boadskippen, dy't út 'e geastewrâld komme soene, op ferskillende wizen trochjaan. Wat it measte foarkomt, is dat de geast tagelyk mei it lichem fan it medium ek syn of har stim oernimt, en dêrfan gebrûk makket om it boadskip út te sprekken. Soks hjit mei in Ingelske term channeling (letterlik: "kanalisearjen"; it medium foarmet dan dus in 'kanaal' foar de geast). Ek komt it foar, benammen by oerskading, dat it medium ienfâldichwei 'heart' wat de geast seit en it boadskip werhellet foar de taharkers. Ek kin gebrûk makke wurde fan in saneamd ouijaboerd, wêrby't de geast troch beynfloeding fan lichemsbewegings letters op in boerd oanjout dy't mei-inoar it boadskip foarmje. Oare foarmen fan mediumskip meitsje gebrûkt fan materialisearrings fan 'e geast, de oanwêzigens fan in stim dy't net inkeld foar it medium mar ek foar oare oanwêzigen te hearren is, en telekinetyske aktiviteit.
Jacht (aktiviteit)
De jacht is de praktyk fan it sykjen nei of lokjen fan wylde bisten, mei de bedoeling om dy te deadzjen of te fangen. Soks kin dien wurde fanút in ferlet oan iten, om der oan te fertsjinjen, om troch wylde bisten oanrjochte skea of feroarsake oerlêst tsjin te gean, as bloedsport of as natoerbehearskingsmaatregel. Wannear't dit dien wurdt by fisken, hjit it gjin jacht, mar fiskerij. As it yllegaal dien wurdt, hjit it gjin jacht, mar streuperij.
Skiednis
Yn 'e prehistoarje die de minske oan jacht om oan iten te kommen en om 'e pelzen fan 'e bejage bisten as klean te brûken. Bewiismateriaal út Kenia wiist derop dat de minske en oare hominiden dêr al twa miljoen jier oan jacht dogge. Doe't de minsklike maatskippij him wat langer wat fierder ûntjoech, begûn de hegerein fan ferskate minsklike kultueren yn 'e Aldheid ek op jacht te gean by wize fan tiidferdriuw of bloedsport, wylst se strikt nommen gjin ferlet fan 'e deade bisten hiene om te oerlibjen.
Dyselde trent sette him fuort yn 'e Midsiuwen. Tsjin 'e Renêssânse stie de dracht fan 'e Jeropeeske hegerein ûnder ynfloed fan it ferskynsel moade, en waard bygelyks beverbûnt foar it meitsjen fan klean heech wurdearre. Dat late yn it nij-ûntdutsen kontinint Noard-Amearika ta de pelshannel, wêrby't Jeropeeske keaplju tsjininoar opbeaen om beverpelzen fan 'e lânseigen folken te keapjen. It gefolch dêrfan wie dat de jacht op 'e Kanadeeske bever kommersjalisearre rekke.
Yn 'e iere tweintichste iuw krige in diel fan 'e Westerske elite it foar de moade om nei fiere oarden (bgl. Afrika) ôf te reizgjen mei de bedoeling om op grut wyld te jeien, poer foar de trofeeën. Soksoarte jachtpartijen stiene oan 'e widze fan 'e moderne safary. Tsjintwurdich dogge de measte minsken net mear oan jacht, en, sterker noch, is der yn 'e measte Westerske maatskippijen sels in wjeraksel tsjin jacht ûntstien, dy't him yn Nederlân polityk uteret yn 'e oanwêzigens fan 'e Partij foar de Dieren yn 'e Twadde Keamer.
Yn Nederlân wurdt no eins inkeld noch jage om troch wylde bisten oanrjochte skea of feroarsake oerlêst tsjin te gean of by wize fan natoerbehearkingsmaatregel, dus om troch it ôfsjitten fan eksimplaren fan beskate bistesoarten it natuerlik lykwicht te reparearjen. Sels dat stiet ta diskusje, mei't it ôfsjitten fan bygelyks ferwyldere katten neat oplost, om't de frijkommen nys daliks wer troch in oare kat ynnommen wurdt.
Jachtdieren
Fan 'e Aldheid ôf en mooglik noch earder hat de minske beskate bisten domestisearre om se helpe te litten by de jacht op oare bisten. In foarbyld is bgl. de fret, dy't spesifyk domestisearre is om te helpen by de jacht op 'e rôt. Ek wurde ferskillende soarten falken wol brûkt foar de jacht op dowen of oare fûgels; dy jachtfoarm hjit falkerij of falkejacht. It wichtichst is yn dit ferbân lykwols de hûn, dy't ta húsdier makke is om te helpen by de jacht op lyts oant middelgrut wyld, lykas mollen, murden, dassen, foksen, fûgelt, harten, ensfh. De minske hat ferskillende rassen hûnen fokt om te helpen by ferskillende jachtmetoaden, lykas speurhûnen (of rinnende hûnen), steande hûnen, terriërs en wynhûnen.
Jachtseizoen
Fan âlds bestie der foar alle proaidieren yn 'e Midsiuwen al in seizoen wêryn't se bejage wurde mochten (en dêrbûten net). Dit wie om oerbejaging (mei as resultaat it mooglike útstjerren fan 'e bejage bistesoarte) tsjin te gean. Dy jachtseizoenen wiene sa:
Widemarren
Widemarren (Nederlânsk: Wijdemeren) is in gemeente yn 'e Nederlânske provinsje Noard-Hollân en leit yn it westen fan it Goai. De gemeente is ûntstien op 1 jannewaris 2002 troch in fúzje fan 'e eardere gemeenten Loasdrecht (dy't oan doe ta yn Utert lei), Grevelân en Nederhorst den Berg. Widemarren hat 23.172 ynwenners (31 maart 2015) en beslacht in oerflak fan 76,36 km².
Noarderpoartsbrêge
De Noarderpoarte waard om 1493 hinne boud, mei in brêge as tagong ta de stêd. Yn 1843 is de poarte sloopt, mar der is op likernôch itselde stee hieltiid noch in brêge oer de Stedsgrêft.
List fan planetoïden 87501-87600
Dit is in list fan planetoïden 87501-87600.
Wetterlân (gemeente)
Wetterlân (Nederlânsk: Waterland) is in gemeente yn 'e Nederlânske provinsje Noard-Hollân. De gemeente hat 17.163 ynwenners (31 maart 2015) en beslacht in oerflak fan 115,66 km². Wetterlân ûntstie doe't yn 1991 by in gemeentlike weryndieling de oant doe ta selsstannige gemeenten Broek yn Wetterlân, Ilpendam, Katwâlde, Marken en Monnickendam gearfoege waarden. Wetterlân makket diel út fan 'e plusregio Stedsregio Amsterdam.
Ewoks: The Battle for Endor
Ewoks: The Battle for Endor is in Amerikaanske tillefyzjefilm út 1985 ûnder rezjy fan 'e bruorren Ken en Jim Wheats. It is in science fiction-aventoerefilm foar bern mei yn 'e haadrollen Aubree Miller en Warwick Davis. De titel betsjut "Ewoks: De Striid om Endor". De film wie de twadde fan 'e beide Ewoks-films dy't mids 1980-er jierren makke waarden as spin-offs fan Star Wars: Episode VI – Return of the Jedi (1983), it ôfslutende diel fan 'e oarspronklike Star Wars-filmtrilogy,. Ewoks: The Battle of Endor is dêrmei it ferfolch op Caravan of Courage: An Ewok Adventure (1984) en heart ta de Star Wars-franchise. Yn 'e ynterne gronology fan 'e mediafranchise wurde de foarfallen yn 'e film pleatst foarôfgenade oan dy yn Return of the Jedi.
Yn 'e film, dy't likernôch in healjier nei de foarfallen yn Caravan of Courage spilet, is de minsklike húshâlding Towani noch altyd strâne op 'e Boskmoanne Endor, dêr't de reparaasjes oan harren romteskip stadich foarderje. Wannear't in binde plonderders it doarp fan 'e pleatslike Ewoks oanfalt, komme de Towani's harren freonen te help. Jeremitt en Catarine en harren soan Mace komme yn it gefjocht om, wylst de seisjierrige Cindel mei gâns Ewoks finzen nommen wurdt. Inkeld sy en har freon Wicket witte te ûntsnappen. Neitiid fine se beskûl by Noa Briqualon, in oare minske dy't ek op Endor strâne rekke is. Ewoks: The Battle for Endor waard foar it earst op 'e Amerikaanske tillefyzje útstjoerd mei Thanksgiving 1985. It wie ien fan twa films dy't yn 1986 de Emmy Award foar bêste special effects takend krigen. Oars as it gefal is by Caravan of Courage binne hjoeddeistige resinsjes foar Ewoks: The Battle for Endor oer it algemien licht posityf.
Plot
Likernôch in healjier nei de befrijing fan Jeremitt en Catarine Towani fan 'e Gorax (sjoch: Caravan of Courage: An Ewok Adventure) is de húshâlding Towani noch altyd strâne op Endor, in moanne fan 'e gasreus Tana. De reparaasjes oan it romteskip binne lykwols hast klear. Wylst it gesin risselwearret om Endor te ferlitten, wurde harren freonen, de Ewoks fan it Doarp fan 'e Ljochte Beammen, oanfallen troch in binde Sanyassanen, minskaap-eftige reptilen, dy't op plondertocht binne. Dyselden steane ûnder lieding fan 'e ûnmeilydsume hear Terak en syn minsklike, heks-eftige tsjoenster Charal. By de striid om it doarp komme gâns Ewok om, en itselde lot treft Catarine Towani en har fyftjinjierrige soan Mace.
De seisjierrige Cindel Towani flechtet nei it romteskip, dêr't har heit Jeremitt ûnderwilens finzen nommen is. De Sanyassanen skuorre de enerzjysel út it skip, en wylst se dêrtroch ôflaat binne, wit Jeremitt te ûntsnappen. Hy en Cindel ferskûlje harren yn it wâld, mar Charal, dy't troch har magyske ring it fermogen hat om harsels te feroarjen yn in raven, spoart harren op en makket de efterfolgjende plonderders opmerksum op har oanwêzigens. Jeremitt offeret syn libben op om 'e efterfolgers op te hâlden, sadat Cindel ûntkomme kin, mar hja wurdt neitiid likegoed finzen nommen. Se wurdt by in kloft finzen Ewoks yn in koai op in karre set. Mank de Ewoks is ek har bêste freon Wicket. Underweis werom nei it kastiel fan Terak witte de Ewok-finzenen in pear planken yn 'e bûkberje fan 'e karre los te krijen. It dêrtroch ûntstiene gat is te lyts foar de folwoeksen Ewoks, mar de jonge Wicket en Cindel passe der moai troch.
Wicket en Cindel flechtsje it wâld yn, efterfolge troch in pear Sanyassanen. As de beammen ophâlde en in rotseftige berch begjint, klimme se dêrby op. De efterfolgers, dy't harren oanhâldend ûnder fjoer nimme, feroarsaakje dêrmei in rotslawine dy't harrensels de dea kostet. Wicket en Cindel sykje beskûl yn in grot, wêrfan't de yngong troch deselde rotslawine tichtset wurdt. Se fine in oare útgong, dy't lykwols útsicht biedt op in djippe ôfgrûn. Mei stikken hûd en bonken dy't er yn 'e grot fynt, bout de fernimstige Wicket in primitive deltafleaner, mar hy makket dêrby de reden wekker dat der hûd en bonken yn 'e grot lizze: in kondordraak, dy't Cindel grypt en mei har fuort fljocht. Wicket set de efterfolging yn mei syn deltafleaner en troch in grouwe stien op 'e kop fan it reptyl falle te litten, wit er de kondordraak safier te krijen dat dy Cindel loslit. Wicket kin Cindel opfange troch mei de deltafleaner in dûkflecht yn te setten, dy't lykwols einiget yn in needlâning en de ferneatiging fan 'e fleaner.
Cindel en Wicket binne no yn in folslein ûnbekend part fan it grutte wâld bedarre, dêr't se yn in holle beam de nacht trochbringe. De oare moarns moetsje se dêr Teek, in yntelligint wêzen ter grutte fan in Ewok, dat lânseigen is op Endor. It kin sa fluch drave, dat it foar it each net nei te kommen is. Wicket sjocht it wêzen earst benammen as dief, mar Cindel slút daliks freonskip mei Teek, dy't harren nei in hûs yn it wâld ta liedt. Dêr blykt er te wenjen mei Noa Briqualon, in âldere minsklike man dy't lang lyn ek troch skipbrek op Endor fêstkommen is te sitten.
Noa is sjegrinige âld knar, mar efter syn boazige, ûnferskillige fasade giet in iensume man mei in grut hert beskûl. As er Cindel en Wicket yn syn wente oantreft, bonsjoert er harren der daliks út. As se dêrnei by him foar de doar bivakkearje, hjit er Teek om harren beslist gjin iten te bringen, wittende dat er dêrmei in idee yn 'e holle fan syn lytse selskipsman plantet dêr't dyselde gjin wjerstân oan biede kin. Letter, as Cindel en Wicket in kampfjoer stoke, dwêstget Noa dat mei in amer wetter en hjit er har beiden dat fjoer yn 'e iepen hurd thúsheart. Dat as se sa graach fjurkestoke wolle, dan moatte se der mar yn komme om dat yn 'e hurd te dwaan. Mar de oare moarns moatte se drekt opsokkebalje. As Cindel dy nachts wekker skrikt fan in nachtmerje, treastget Noa har en lit har fierder yn syn eigen bêd sliepe, wylst er sels foar de hurd lizzen giet. De oare deis komt er mei in pear sliepsekken oan foar syn útfanhûzers.
In dei letter folgje Cindel en Wicket Noa as er der foar de dei op út giet, om't se nijsgjirrich binne wêr't er altyd hinne giet. It docht bliken dat Noa syn dagen trochbringt by syn delstoarte romteskip, dêr't er nei al dy jierren noch altyd mei omprutst. As er syn lytse efterfolgers trappearret om't Wicket ien fan 'e fâlen aktivearret dy't Noa om it romteskip hinne oanlein hat, leit er harren út dat hy en syn maat Salik lang ferlyn as jongemannen harren planeet ferlieten om op aventoer te gean. Op 'e earste reis rekke harren skip al stikken en stoarten se del op Endor. Salik is der jierren en jierren lyn op útgien om in nije enerzjysel te sykjen, sadat se it skip wer oan 'e praat krije kinne, mar hy is nea weromkommen, en Noa moat no sa njonkelytsen wol oannimme dat er omkommen is.
Yn it kastiel fan 'e Sayassanen besiket Charal ûnderwilens de enerzjysel út it romteskip fan 'e Towani's te aktivearjen troch it útsprekken fan toverspreuken. Terak hat it him yn 'e holle helle dat er hearsker oer it hielal wurde sil as er mar ûntdekke kin hoe't er "de krêft" yn 'e enerzjysel behearskje moat. As de spreuken neat úthelje, oarderet er Charal om te sjen dat se de ûntsnapte Cindel by him bringt, mei't it bern grif witte moat hoe't de krêft wurket. Dat op in moarn wurdt Cindel wekker trochdat se yn it wâld immen in ferske sjongen heart dat har mem foarhinne foar har song. As se op ûndersyk útgiet, ûntdekt se in jonge frou dy't har by har ropt, mar dan ynienen feroaret yn Charal en har ûntfiert nei it kastiel fan Terak. Dyselde leit har de enerzjysel foar en oarderet har om "de krêft" te aktivearjen. It famke besiket him út te lizzen dat dat sa net wurket, mar hy wol net nei har harkje. Dêrop lit er har yn 'e tsjerkers fan syn kastiel yn in koai by de Ewoks finzen sette. Terak bedriget Charal mei de dea as se Cindel net oan 'e praat kriget, en set har fêst yn in koai njonken Cindel harres. Ut in petear tusken Charal en Cindel docht bliken dat Terak syn healwize ideeën oer 'de krêft' ûntliend hat oan 'e ynformaasje fan in eardere minsklike finzene: Salik. As Cindel freget wêr't dy bedarre is, wiist Charal har op in bonkerak dat noch altyd mei keatlings oan 'e muorre fêst sit.
Underwilens folgje Noa, Wicket en Teek it spoar fan Charal en Cindel nei it kastiel fan Terak, dat se ûngemurken witte te ynfiltrearjen. Nei't se in pear kear op in hier nei ûntdutsen binne, kringe se troch ta de tsjerkers, dêr't Teek mei syn wetterflugge bewegings de beide kaartspyljende sipiers tsjininoar op set, sadat se inoar fan falskspyljen beskuldigje en inoar dea sjitte. Cindel en de Ewoks wurde út har koaien befrijd, mar as Charal Wicket besiket oer te heljen om har ek frij te litten, pakt Cindel him de kaaien ôf en smyt se fuort. Noa brûkt springstof om in gat yn 'e bûtenmuorre te blazen, wêrnei't hy, Cindel, Teek en de Ewoks út it kastiel ûntkomme mei by harren de enerzjysel.
Terak hellet Charal út har sel en lit har harsels feroarje yn in raven om syn mannen efter de ûntsnapte finzenen oan te lieden. Mar ear't se ôfset, pakt er har de magyske ring ôf, sadat se harsels inkeld wer yn in frou feroarje kin as se by him weromkomt. De Sanyassanen efterfolgje Noa, Cindel, Teek en de Ewoks alhiel nei it romteskip fan Noa ta. Dêr besykje de Ewoks harren efterfolgers tsjin te kearen mei it grutte ferskaat oan fâlen dat Noa dêr troch de jierren hinne boud hat, wylst Noa mei de help en Cindel de enerzjysel yn it skip ynstallearret. De Ewoks hâlde moedich stân, mar wurde hast ferslein foar't Noa einlings it skip oan 'e praat kriget. Dêrnei meitsje de laserkanonnen fan it skip fluch wurk fan 'e plonderders. As Wicket yn 'e benearing rekket, komt Cindel him te help, mar hja wurdt finzen nommen troch Terak. Mei't de oerlibbenen fan syn trewanten op 'e flecht slein binne, besiket er it famke út te wikseljen foar de enerzjysel. Hy en Noa reitsje slaande deilis. As Terak Noa driget te deadzjen, rekket in stien dy't smiten wurdt troch Wicket de magyske ring dy't Terak oan in koarde om 'e hals draacht. De ring wurdt aktivearre, mar ynstee dat Terak yn in oare foarm feroaret, ferbaarnt er fan binnenút oant der inkeld in ferkoalle lyk oer is. Dat is ek de ein fan 'e ring, mei as gefolch dat Charal no foargoed in fûgel bliuwe moat.
Net folle letter set Cindel mei Noa ôf yn syn no wer funksjonele romteskip, nei't se mei triennen yn 'e eagen ôfskied nommen hawwe fan Wicket, Teek en de Ewoks.
Produksje
Ewoks: The Battle for Endor waard regissearre troch Ken en Jim Wheats nei in senario fan harrensels op basis fan ideeën fan Star Wars-betinker George Lucas. Ken Wheats fertelde yn 2000 yn in fraachpetear mei de webside TheForce.net, dat Lucas syn belutsenens by de ûntwikkeling fan it skript beheind bleaun wie ta twa gearkomsten fan elts twa oeren, wêryn't hy en de bruorren Wheats oan it brainstormen wiene. Wheats sei dêroer: "'[Lucas] hie mei syn dochter it wykein dêrfoar krekt in ferfilming fan Heidi sjoen, dat hy woe de film gean litte oer it lytse famke út 'e earste Ewoks-film, dy't wees wurdt en ynlûkt bin in sjegrinige âlde klúzner yn it wâld. Wy hiene de aventoerefilms yn 'e efterholle dêr't wy as bern fan holden hiene, lykas Swiss Family Robinson en The Seventh Voyage of Sinbad, dat ús suggestje wie om romteplonderders ta te foegjen, en dat fûn George bêst – as dy dan mar twa meter lang wiene, fansels! […] Joe Johnston [de produksje-ûntwerper] en Phil Tippett [de special effects-technikus mei tafersjoch oer it ûntwerp fan bûtenierdske wêzens] wiene behelle yn 'e [twadde gearkomste], en sy droegen in skala oan brokjes en bytsjes [oan it ferhaal] by.'"
As produsinten wiene Thomas G. Smith en Ian Bryce by it projekt belutsen foar de tillefyzjestudio's Lucasfilm en 20th Century Fox Television. George Lucas hold as útfierend produsint it tafersjoch oer de hiele produksje. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Isidore Mankofsky, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Peter Bernstein.
Opnamen
De opnamen foar Ewoks: The Battle for Endor fûnen oan 'e ein fan 'e simmer fan 1985 plak yn 'e wyldernis fan Marin County, yn Noardlik Kalifornje, relatyf deunby San Francisco, dêr't Lucasfilm fêstige wie. De sênes yn it wâld op Endor waarden dêr filme yn it Nasjonaal Park Redwood. Hoewol't de styl fan 'e tillefyzjefilm noch altyd gâns oars wie as fan oare films út 'e Star Wars-franchise, waard it eksperimint mei de alwittende ferteller út Caravan of Courage: An Ewok Adventure net werhelle. De needsaak dêrfoar waard omsyld trochdat de Ewoks, mar benammen Wicket, no langernôch mei Cindel omgien wiene, dat se har fersteanber meitsje koene yn brutsen Basaalsk, de lingua franca fan it Star Wars-hielal (yn 'e film werjûn as Ingelsk).
Ewoks: The Battle for Endor en Caravan of Courage wiene de lêste beide films fan Lucasfilm dy't makke waarden mei it gebrûk fan stop-motiontechniken. Industrial Light & Magic, de special effects-difyzje fan Lucasfilm, gie nammentlik yn 'e earste helte fan 'e 1980-er jierren oer op go-motion, in mear avansearre foarm fan animaasje mei motorisearre marionetten. Dat wie lykwols te djoer foar in tillefyzjefilm, dat foar de beide Ewoks-films waard weromgrypt op 'e âldere techniken.
Distribúsje
De distribúsje fan Ewoks: The Battle for Endor waard fersoarge troch 20th Television, de tillefyzjedistibúsjedifyzje fan filmstudio 20th Century Fox. De film waard op 24 novimber 1985 foar it earst op 'e Amerikaanske tillefyzje útstjoerd troch it tillefyzjenetwurk ABC ta gelegenheid fan it Thanksgivingwykein. Seleksjes fan 'e soundtrack fan Ewoks: The Battle for Endor waarden yn 1986 op LP útbrocht troch platemaatskippij Varèse Sarabande. Datselde jiers kaam der ek in ferboeking fan 'e film út by útjouwerij Random House, skreaun troch Cathy East Dubowski, mei as titel The Ring, the Witch and the Crystal: An Ewok Adventure.
Yn 1990 waard de film fia Metro-Goldwyn-Mayer op VHS-keapfideo útbrocht. Op 23 novimber 2004 ferskynde Ewoks: The Battle for Endor yn 'e mande mei syn foargonger Caravan of Courage op ien dvd, mei as titel Star Wars: Ewok Adventures. Nei de oername fan Lucasfilm troch The Walt Disney Company, yn 2012 krige Disney de rjochten op 'e beide Ewoks-films yn 'e hannen. De eigen streamingtsjinst fan dy studio, Disney+, hie nei syn lansearring yn 2019 gjin plannen om 'e Ewoks-films beskikber te meitsjen, mar nei't Eric Walker, de haadrolspiler út Caravan of Courage, dêrta in hantekeninge-aksje begûn wie, kamen de beide films op 2 april 2021 foar streamen beskikber.
Untfangst
Fan 'e tillefyzjekritisy krige Ewoks: The Battle for Endor mingde resinsjes. Sa skreau John Corry yn The New York Times: "It probleem mei Ewoks: The Battle for Endor is net dat de film min makke is; krektoarsom, hy is prachtich makke. Mar as er út is, is er út, en der is neat dat beklibbet. Lucas-en-dy fine har ynspiraasje yn harren eigen technology, en der soene oare plakken wêze moatte om te sykjen."
Douglas Brode en Leah Deyneka, de skriuwers fan it boek Myth, Media, and Culture in Star Wars: An Anthology (2012), wiene fan miening dat Ewoks: The Battle for Endor, de personaazjes en ploteleminten yn oanmerking nommen, eins mear beskôge wurde moast as in mearke ynstee fan as science fiction-film. Se wiisden dêrfoar ek nei it foarkommen fan tsjoenderij yn 'e film, dat dúdlik in ûnderdiel fan fantasy is en net fan science fiction. Foar Ewoks: The Battle for Endor jildt dat noch mear as foar Caravan of Courage, mei it foarkommen fan in magyske ring en fan in personaazje, Charal, dat eins dúdlik in hekse foarstelle moat. De iennichste bannen mei it science fiction-sjenre binne de ôfreis yn it romteskip oan 'e ein fan 'e film en it feit dat it ferhaal yn it Star Wars-hielal plakfynt. Dat de Ewoks bûtenierdske wêzens binne, is yn dit ferbân amper relevant, mei't se binnen de kontekst fan 'e film likegoed mearkewêzens wêze kinnen hiene.
Hjoeddeistige resinsjes fan Ewoks: The Battle for Endor binne oer it algemien myld posityf. Sa skreau Aidan Mason, dy't de film yn maaie 2021 beoardiele foar Pop Culture Beast, dat Ewoks: The Battle for Endor in stik better wie as syn foargonger, Caravan of Courage, dy't er in negative beoardieling jûn hie. Teffens fûn er dat Ewoks: The Battle for Endor folle mear oanfielde as in Star Wars-film, al wied er noch altyd kritysk oer it aktearjen.
Hoe't it fierder gie mei Cindel
It personaazje fan Cindel Towani doek wer op yn Tyrant's Test (1996), de trêde en ôfslutende roman fan 'e Black Fleet Crisis-trilogy fan Michael P. Kube-McDowell. Dêryn is hja sjoernaliste wurden op Coruscant, de planeet dêr't it regear fan 'e Nije Republyk syn sit hat.
Herfoarme tsjerke (Warten)
De herfoarme tsjerke is in tsjerkegebou yn Warten yn de Nederlânske provinsje Fryslân.
Skiednis
De tsjerke waard yn 1780 fannijs boud en ferfong in 11e- of 12e-iuwske midsiuwske tsjerke. Troch de ferkeap fan dowestien nei de ôfbraak fan de tsjerke kin de âlderdom fan dy midsiuwske tsjerke op dy tiid rûsd wurde. Neffens prof. dr. J.A. Mol fan de Fryske Akademy wie de tsjerke noch âlder en soe de Wartenser tsjerke in seendtsjerke west ha, dêr't tsjerklik rjocht sprutsen waard. Jacobus Stellingwerf tekene de tsjerke yn 1721 as in goatysk gebou, mar oan de westlike kant fan de súdlike muorre siet noch dúdlik in romaansk finsterke.
Om't der tsjerkelân ferkocht waard foar it ôflossen fan de rekken is it bekend dat de tsjerke mei de toer earne healwei de 16e iuw restaurearre is. Letter is de toer ôfbrutsen en ferfongen troch in klokkestoel oan de westlike gevel foar de twa klokken. Neffens Otto Derk Jan Roemeling wie de patroanhillige fan de tsjerke foar de reformaasje Jakobus.
thumb|200px|left|Oargel By de bou fan de hjoeddeiske tsjerke waard de goatyske kape fan de midsiuwske foargonger op 'e nij brûkt. De sealtsjerke mei trijesidige koarsluting hat in 30 meter hege toer (restaurearre yn 1880) mei ynsnuorre toerspits. Yn de toer hingje twa klokken, dy't getten binne yn 1948. De klokken drage de opskriften O Minske, hark, forstean Gods stim, God hoedet dy, bitrou op Him en Ik help myn broer, ik lied ek mei op vreugde- en rouwedei.
Ynterieur
Mei de bou fan de tsjerke yn de 18e iuw krige it gebou ek in nij ynterieur. It oarspronklike ynterieur fan de nijbou is earne yn de 19e iuw ferfongen troch it hjoeddeiske ynterieur, mooglik mei de bou fan it nije oargel yn it lêste fearn fan dy iuw.
Yn it portaal hinget in 18e-iuwsk boerd mei bibeltekst, dat foarhinne in oar plak hie. De elektryske kroanluchters binne yn de jierren 1970 ophongen.
Jokkmokk (gemeente)
Gemeente Jokkmokk (Sweedsk: Jokkmokks kommun) is in gemeente yn Norrbottens län yn it noarden fan Sweden. It haadplak fan de gemeente is Jokkmokk. De namme Jokkmokk is Samysk foar de wurden "rivier" en "bocht", in ferwizing nei de lizzing fan it stedsje. Oare plakken binne Vuollerim en Porjus. Jokkmokk is de earmste gemeente fan Sweden.
Herfoarme tsjerke (Warten)
Oargel
It oargel út 1874 is boud troch L. van Dam en Zonen. Tsjin it ein fan de jierren 1990 waard troch Bakker & Timmenga in begjin makke mei de restauraasje. Njonken de restauraasje binne doe trije registers tafoege (Salicet, Viola di Gamba en Cornet), dêr't by de bou al romte foar reservearre wie. Mei help fan K. de Graaf út Burdaard waard doe ek de oargelkas yn de oarspronklike kleuren werombrocht.
Jokkmokk (gemeente)
Fjouwer nasjonale parken falle ûnder de gemeente: Muddus, Padjelanta, Sarek en Stora Sjöfallet.
John F. Finerty
John F. Finerty (folút: John Frederick Finerty; Galway (Ierlân), 10 septimber 1846 – Chicago (Illinois), 10 juny 1908) wie in Iersk-Amerikaansk militêr, sjoernalist, útjouwer, politikus, skiedkundige, publisist en bestjoerder. Hy siet ien termyn yn it Amerikaanske Hûs fan Offurdigen, mar waard bekender troch syn sjoernalistike karriêre ûnder de oarloggen tsjin 'e Yndianen, en troch syn ferskate skiedkundige wurken.
Grutte Priis Formule 1 fan Spanje 2004
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Spanje 2004 yn Montmeló op 9 maaie 2004. It wie de fiifde fan 18 races fan de Formule 1 yn 2004. Hy waard op it Sirkwy fan Kataloanje hâlden. De race waard hâlden oer 66 omgongen, op it 4,6 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 305,2 kilometer. It sirkwy wie nei de Grutte Priis fan Spanje 2003 oanpast.
John F. Finerty
Libben en karriêre
Finerty waard yn 1846 berne yn it Ierske Galway, dêr't er in oplieding yn it heger ûnderwiis folge. Yn 1864 emigrearre er as jongfeint fan achttjin jier nei de Feriene Steaten, dêr't doe de Amerikaanske Boargeroarloch geande wie. Hy naam tsjinst yn it Noardlike Leger en tsjinne it lêste jier fan 'e oarloch by it 99e Frijwilligersrezjimint fan New York. Neitiid waard er sjoernalist.