cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sealdaktoer
thumb|Tsjerkje op de wierde fan Oostum thumb|Tsjerke yn Vledder In sealdaktoer, sealtektoer of sealtoer is in tsjerketoer mei in sealdak.
Yn Nederlân komme sealdaktuorren benammen foar by romaanske tsjerken yn Fryslân, Drinte en Grinslân en wat minder by Goatyske tsjerken yn dy provinsjes. De tsjerke fan Oostum is in seldsum foarbyld fan in dwerssette toer.
Nei 1900 waard dit type toer ek wer tapast by tsjerken yn neoromaanske styl.
Suffolk
Suffolk is in greefskip yn de Ingelske regio East-Ingelân, dat nei alle gedachten oprjochte is yn 'e 10e iuw. It hie yn 2001 668.553 ynwenners en it oerflak berint 3801,1 km2. De haadstêd is Ipswich; oare plakken fan belang binne Lowestoft, Bury St Edmunds en Felixstowe, ien fan de grutste kontenerhavens yn Europa.
It lânskip is frijwat flak mei mar in pear hichten, meast lânbougrûn.
Demografy
Fan de befolking is 18,3 % âlder as 65 jier. De wukleazens is 2,7 % fan de beropsbefolking (sifers folkstelling 2001).
It ynwennertal gie omheech fan sa'n 649.100 yn 1991 nei 668.553 yn 2001 en 719,500 yn 2007.
Suffolk hat in eigen dialekt fan it Ingelsk, it Suffolkdialekt.
Mients
De mients (Latynske namme: Calidris canutus) is in fûgel út it skift fan 'e wilstereftigen (Charadriiformes), de famylje fan 'e snipfûgels (Scolopacidae) en it skaai fan 'e grillen (Calidris), dy't briedt yn it Arktysk gebiet, mar yn súdliker oarden oerwinteret. Der binne seis ûndersoarten. It is in middelgrutte steltrinner, dy't benammen yn kustkriten tahâldt. Yn Nederlân is de mients in trekfûgel en wintergast, dy't yn it Waadgebiet gauris waarnommen wurde kin. Der bestiet frijwat ferskil tusken it fel oranje-eftige simmerkleed en de saaie griis-mei-wite winterfearren.
Taksonomy
De taksonomyske yndieling fan it skaai fan 'e grillen (Calidris) is noch net alhiel útkristallisearre. Dochs liket it der sterk op dat de mients úteinlik mei de grutte mients (Calidris tenuirostris) yn in apart skaai pleatst wurde moatte sil, nammentlik dat fan 'e mientsen (Calidris). Yn 2004 die út genetysk ûndersyk bliken dat njonken de grutte mients de earder hielendal net ta it grilleskaai rekkene brâninggril (Aphrizia virgata) wierskynlik it naust oan 'e mients besibbe is, en sadwaande sil dy soarte foar 't neist yn 'e takomst by it mientseskaai yndield wurde.
Fersprieding
Yn it briedseizoen hat de mients in sirkumpolêre fersprieding yn 'e Arktis, wêrnei't er ferfart nei kustgebieten dy't tusken 50° noarderbreedte en 58° suderbreedte yn lizze. Dêrmei hat de mients ien fan 'e langste trekken fan alle fûgels. Fan 'e ûndersoarten briedt de echte mients op it Taymyr-skiereilân en yn oare kriten fan noardlik Sibearje en oerwinteret yn súdlik Afrika, en briedt de rogersmients yn Tsjûkotka-skiereilân, yn eastlik Sibearje, en oerwinteret yn Austraalje, Papoea Nij-Guineä en Nij-Seelân en oan 'e súdeastkust fan Yndia. De piersmamients hat syn briedgebiet op 'e Nijsibearyske Eilannen, yn 'e Noardlike Iissee, en oerwinteret yn noardwestlik Austraalje, wylst de roselaarmients op it eilân Wrangel, boppe eastlik Sibearje, briedt en oerwinteret yn Floarida, Panama en Fenezuëla. De reade mients briedt yn it Subarktyske gebiet fan Kanada en oerwinteret yn Súd-Amearika, en de Iislânske mients, ta einbeslút, briedt yn it Kanadeeske poalgebiet en yn Grienlân en oerwinteret yn West-Jeropa.
Yn Fryslân komt de mients benammen foar op it Waad, dêr't de echte mients in tuskenstop makket ûnderweis út Sibearje nei súdlik Afrika of West-Afrika en oarsom, wylst it foar de Iislânske mients in diel fan it oerwinteringsgebiet is. Mei't mientsen meastal yn ûnbidige swaarmen oerwinterje, kin de mients bygelyk yn it Nasjonaal Park Skiermûntseach faak yn grutte kloften waarnommen wurde.
Uterlike skaaimerken
De mients hat trochinoar in lingte fan 23-26 sm, mei in wjukbreedte fan 47-53 sm en in gewicht fan 100 oant 200 g. Syn lichemsfoarm is typearjend foar grillen, nammentlik in lytse kop en lytsige eagen, in koarte hals en justjes tapsk tarinnende snabel dy't langer is as de kop sels. Mientsen hawwe koarte dûnkerkleurige poaten, wylst ek de snabel dûnker fan kleur is. It winterkleed, dat de normale fearrekleur werjout, is fealgriis op 'e rêch en de boppekant fan 'e wjukken, kop en sturt, en wyt oan 'e ûnderkant fan it lichem. De beide kleuren geane stadich yninoar oer fia in spikkelbûnte sône op 'e wangen, de sydkant fan de hals en de fangen. Der bestiet gjin ferskil tusken mantsjes en wyfkes oangeande it winterkleed.
Yn it briedseizoen krije mientsen lykwols in simmerkleed wêrby't de sydkant fan 'e kop, de hals en de bealch fel oranje-eftich kleure binne, wylst de rêch spikkelbûnt fealgriis-oranje-eftich is. Inkeld it efterein bliuwt wyt. By de wyfkes is it simmerkleed wat ljochter fan kleur as by de mantsjes. It ferfearjen fynt grutdiels plak ûnder de beide lange trekken dy't mientsen yn it foar- en neijier ûndernimme. Jonge eksimplaren binne brunich fan kleur en bliuwe dat har hiele earste jier troch. Mientsen binne net in spraaksum naasje en swije oer it algemien as se gjin soartgenoaten om har hinne hawwe. As se yn in swaarm fleane, kinne se lykwols fan knût roppe en as se oan 'e trek begûn binne, bringe se in twawurdliddich knûpknûp út. De pronksang fan it mantsje is in fluitich pûmy, dat yn Ingelsktalige lannen faak ynterpretearre wurdt as in klaachlik poor me ("earme ik").
Hâlden en dragen
Mientsen binne territoariaal en yn elts gefal per briedseizoen monogaam; it is ûnbekend oft de pearkes inoar fan seizoen oant seizoen ek trou bliuwe. Yn Ruslân is wol fêststeld dat se weromkeare nei itselde plak dêr't se earder ek bret hawwe. De mantsjes arrivearje earder as de wyfkes en sette der daliks mei útein om in territoarium te ferdigenjen. Se briede op 'e grûn, yn 'e fochtige toendra, fan juny oant augustus, it leafst deunby wetter, mar ornaris yn it binnenlân. It nêst bestiet út in ûndjip dobke yn 'e grûn dat beklaaid wurdt mei blêden, moas en koarstmoas. De mantsjes lizze yn har territoaria 3-5 fan sokke nêsten oan foar't de wyfkes sels mar arrivearje.
Nei de pearing leit it wyfke 3 of faker 4 aaien, ferspraat oer 6 dagen. De aaien binne 43 by 30 mm grut en hawwe deselde kleur as de toendraboaiem: ljochtbêzje dat wat út 'en grienens skynt, mei in brún spikkelpatroan. It mantsje en it wyfke bebriede de aaien tegearre, wat sa'n 22 dagen yn beslach nimt. Yn it begjin binne se mar frijwat skrikfallich, en wurde se maklik fersteurd, wêrnei't se ferskate oeren net wer op it nêst weromkeare. Letter yn 'e briedperioade bliuwe se lykwols stiiffêst op it nêst sitten, of it moat wêze dat se sels yn direkt gefaar komme. It útkommen fan 'e aaien bart almeast likernôch tagelyk. De pykjes binne dan oerdutsen mei dûns en al binnen in dei folgje se har âlden by it nêst wei, wêrnei't se mei har âlden oan it foerazjearjen slane. De wyfkes spylje fan ruten foar't de jongen selsstannich binne, en litte it oan 'e mantsjes oer om it grutbringen fan 'e jongen te foltôgjen. Sadree't de jongen fleane kinne, sette ek de mantsjes ôf nei it suden, wêrnei't de jongen noch wat talmje ear't se har earste reis op eigen manneboet oangeane.
Heemstrastate (Oentsjerk)
thumb|250px|Heemstrastate yn 1931
Heemstra State wie in state yn Oentsjerk. Tsjintwurdich is op dat plak it soarchsintrum mei deselde namme te finen.
Hjalmar Andersen
Hjalmar Johan (Hjallis) Andersen (Rødøy, 12 maart 1923 - Oslo, 27 maart 2013) wie in Noarsk reedrider. Hy wûn trije gouden medaljes op de Olympyske Winterspullen fan 1952 en waard trije kear Europeesk en Wrâldkampioen Allround. Hjalmar Andersen wie de pake fan de eardere Noarske reedrider Fredrik van der Horst.
Heemstrastate (Oentsjerk)
Oan it begjin fan de 16e iuw wurdt de state boud troch in lid fan de haadlingefamylje Van Heemstra. Twa fan harren mei de namme Feye van Heemstra wiene grytman fan Tytsjerksteradiel. Yn 1895 kaam it yn besit fan Theo van Welderen baron Rengers dy't oant 1930 op Heemstra State wenne.
Mients
Fretten
Op har trek en yn 'e oerwinteringsgebieten sykje mientsen har fretten oan 'e kust, yn drekflakten en op drûchfallen sânbanken, wêrby't se mei har snabel yn 'e grûn omprippe. De útein fan 'e snabel is tige gefoelich, sadat se dêrmei bistkes lokalisearje kinne dy't har yn 'e drek of it sân yngroeven hawwe, foar it meastepart weakdieren en lytse krabkes. Skaaldieren wurde mei skaal en al trochslokt en troch de spierde mage fyndrukt. Yn it briedseizoen, as se har nêst yn 'e regel in ein fan 'e kust ôf meitsje, frette mientsen almeast spinnen, lidpoatigen en ynsektelarven dy't se tusken de boaiemfegetaasje fan 'e toendra byinoar sykje.
Hjalmar Andersen
Andersen die trije kear mei oan de Olympyske Winterspullen (yn 1948, 1952 en 1956). By syn olympysk debút yn 1948 die Hjalmar alline mei oan de 10 km, mar helle troch it minne waar de finish net. Fjouwer jier letter dominearre er it toernoai by de spullen yn Oslo. Hy wûn de 1500 meter, 5 km en de 10 km, iderkear foar in Nederlanner: twa kear Kees Broekman en ien kear Wim van der Voort. Syn foarsprong op Broekman op de 10 kilometer (24,8 sekonden) is noch altyd de grutste foarsprong yn de Olympyske histoarje fan it reedriden.
Heemstrastate (Oentsjerk)
Yn it begjin fan de jierren '70 is it hûs ôfbrutsen. Dêrfoar yn it plak kaam in modern aldereinsintrum Nij Heemstrastate. Allinnich it âlde túnhûs en in part fan it park jouwe noch oantinken oan de eardere state.
Cliegg Lars
Fiktive biografy
Cliegg Lars wurdt berne op 'e planeet Tatooine, yn 'e Bûtenrâne fan it Stjerrestelsel, as de soan fan Lef en Gredda Lars. Hy hat in broer dy't Edern hjit, mar dy komt mei fjirtjin jier om by in ûngemak mei in lânglider. As Cliegg folwoeksen wurdt, nimt er de pleats fan syn âldelju oer yn 'e neite fan 'e delsetting Anchorhead en wurdt er fochtboer, lykas syn heit foar him. Hy trout mei in frommeske dat Aika hjit en kriget mei har in soan, dy't se Owen neame. Likernôch fyftjin jier letter komt Aika te ferstjerren en wurdt Cliegg widner.
Mients
Status
De mients hat de IUCN-status fan "net bedrige", mei't er yn syn ferspriedingsgebiet noch rûnom foarkomt en om't de populaasje oer it gehiel nommen ridlik stabyl liket te wêzen, al nimme ferskate pleatslike populaasjes yn oantal ôf. It fiskjen mei sleepnetten op kokkels liket foar in grut part ferantwurdlik te wêzen foar dy weromgong fan 'e mients, benammen yn 'e Waadsee. Yn 'e Delawarebaai, oan 'e eastkust fan 'e Feriene Steaten, spilet de kommersjele fangst fan degenkrabben nei alle gedachten in selde soarte rol by de tebekfal fan 'e mientsestân dêre. Hoewol't de ûndersoarte fan 'e reade mients yn swierwaar ferkeart, wurdt de totale populaasje fan 'e mients hjoed de dei rûsd op 1,1 miljoen eksimplaren.
Cliegg Lars
Fiktive biografy
Inkele jierren letter komt Cliegg by in besyk oan 'e delsetting Mos Espa yn 'e kunde mei de slavinne Shmi Skywalker, dy't yn 'e winkel wurket fan Watto, in Toydariaanske keapman yn twaddehâns technologyske ûnderdielen. Hja reitsje fereale en Cliegg keapet har frij, wêrnei't se trouwe. Fia Shmi moetet Cliegg syn soan Owen syn lettere frou Beru Whitesun, dy't mei Shmi befreone is.
In jier as sân, acht nei't sy en Cliegg troud binne, wurdt Shmi op in dei ûntfierd by in oerfal troch in groep Tusken-kapers. Cliegg sammelet in kloft fan tritich boeren en set ôf de woastyn yn om syn wiif te rêden. Hja rinne lykwols yn in mûklaach fan 'e Tusken-kapers en der keare mar fjouwer fan harren libben werom. Cliegg is ien fan dy fjouwer; hy ferliest by it treffen in skonk, wat fierdere sykaksjes fan him behinderet. As de Jedi Anakin Skywalker by him oan 'e doar ferskynt, dy't de foarsoan fan Shmi is, fertelt Cliegg him dat it gjin sin mear hat om efter syn mem oan te gean, mei't har ferdwining no in moanne lyn is.
Anakin slacht de goerie fan syn styfheit yn 'e wyn. Troch oanwizings dy't er fan guon Jawa's kriget en syn fermogens as Jedi wit er syn mem yndie op te spoaren, mar tsjin dy tiid is Shmi sa slim mishannele, dat se yn syn earm ferstjert. Yn razernij rûget Anakin de hiele clan Tusken-kapers út dy't foar de dea fan syn mem ferantwurdlik is, de froulju en bern ynbegrepen, wat in grutte stap is op syn delgong nei de tsjustere kant fan de Krêft. Neitiid nimt er it stoflik omskot fan syn mem mei nei de pleats fan 'e famylje Lars, dêr't Shmi begroeven wurdt njonken Cliegg syn âlden en broer.
Keppelings om utens
List of Star Wars characters
Johannes Brandsma (boargemaster)
thumb|J.S. Brandsma (1970) Johannes Sjoerd Brandsma (Feinsum 1918 - Ljouwert - 25 augustus 2002) wie sûnt 1967 boargemaster fan Ljouwert.
Foarsitter fan it gemeentlik gearwurkingsorgaan Regio Ljouwert (Ljouwert, Ljouwerteradiel, Ferwerderadiel, It Bilt, Menameradiel en Baarderadiel). Fan 1940-1945 wurksum yn it itensfoarsjenningsapparaat yn Fryslân en fan 1945-1967 yn De Haach as direkteur by it Ministearje fan Lânbou en Fiskerij en it Produkstskip foar Nôt, Siedden en Pûlfruchten.
Yn maart 1967 waard Brandsma beneamd ta boargemaster fan Ljouwert. Yn maaie 1983 gie er mei pensjoen en yn 2002 ferstoar er yn de âldens fan 84 jier. Yn Ljouwert waard de Johannes Brandsmawei nei him ferneamd.
Mients
Undersoarten
Der binne seis erkende ûndersoarten fan 'e mients. Dat binne, rangskikt fan 'e grutste (fan stal) oant de lytste:
Hjalmar Andersen
Nei de Spullen fan Oslo yn 1952 woe er ophâlde, mar twa jier letter stie Andersen alwer op it iis. Ynternasjonale titels wûn er lykwols net mear.
Hjalmar Andersen ferstoar op 27 maart 2013, yn 'e aldens fan 90 jier.
Bilinga
right|thumb|Bilinga right|thumb|[[Nôtmole: De Hoop - Balke fan bilinga (lange sprút).]]
Bilinga - is in houtsoarte, mei in hast gouden kleur. It hout is krústrieddich. Der komme gau hierskuorkes yn.
It wurdt bytiden noch brûkt foar swiere konstruksjes yn moles en foar konstruksjes dy't waar en wyn trochstean moatte lykas slûsdoarren en peallen dêr't skippen tsjinoan farre kinne lykas dûkdalven en remmingwurken. It wurdt ek yn lichtere konstruksjes tapast as pergola's en yn binnenwurk toegepast. Ek is it in gaadlike houtsoart foar parket.
It wurdt levere troch beammen yn tropysk West-Afrika fan it geslacht Nauclea, yn de Stjerblêdigenfamylje (Rubiaceae).
Eastersk kristendom
It eastersk kristendom is mei it westersk kristendom ien fan 'e beide dielen fan it kristlik leauwe, en beslacht alle kristlike tradysjes dy't net út West-Jeropa stamje. De terminology fan "westersk" en "eastersk" giet yn kristlik ferbân werom op 'e twadieling yn 'e iere tsjerke tusken it Latynske westen en it Gryksktalige, hellenistyske easten, mar it eastersk kristendom is lang sa'n ienheid net as dat it westersk kristendom is, en feitliks hawwe in protte fan 'e "easterske" tsjerken yn histoarysk sawol as teologysk opsjoch folle mear gemien mei it westersk kristendom as mei-inoar. It eastersk kristendom makket sa'n 10% fan alle kristlike leauwenden út en is konsintrearre yn East-Jeropa, de Balkan, it Midden-Easten, de súdlike Kaukasus, Lyts-Aazje, noardeastlik Afrika, de Hoarn fan Afrika en de súdwestpunt fan Yndia. Yn it earste milennium fersprate it him ek nei Sintraal-Aazje en parten fan it Fiere Easten, mar dêr is it neitiid weiwurden.
It eastersk kristendom bestiet út trije ûnderskate groepen, dy't kwa nomenklatuer frijwat opinoar lykje, mar dy't yn religieus opsjoch tige ferskillend binne: Fierders is der noch in groep tsjerken dy't neamd wurde moat: Dat binne tsjerken fan alle trije boppeneamde streamings, dy't har letter, mei behâld fan eigen liturgy en eastersk-kristlike leauwensopfettings, wer deljûn hawwe ûnder it gesach fan 'e paus fan Rome, en dy't dus ûnderdiel útmeitsje fan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke, mar dêrbinnenyn wol in útsûnderingsposysje betinge hawwe.
Freddie Mercury
Freddie Mercury, berne as Farrokh Bulsara (Stone Town, Sansibar, 5 septimber 1946 - Londen, 24 novimber 1991) wie in Britsk popmusikus. Hy waard ferneamd as sjonger fan de groep Queen en waard ien fan de meast populêre popartysten ea.
Earst allinnich
Freddie Mercury waard yn 1946 berne op it Eastafrikaanske eilân Sansibar, dat tsjintwurdich ta Tanzania heart. Syn âldelju wiene (soroästriaanske) Parsy út Gûdjarat, yn westlik Yndia. Mercury brocht syn bernetiid foar it grutste part troch yn Yndia. Dêr hat er syn earste band oprjochte mei de namme: The Hectics. Yn dy tiid hat er syn namme feroare fan Farrokh nei Freddy omdat syn namme min út te sprekken wie foar minsken út Yndia. Yn 1964 ferfear de famylje nei Middlesex yn Ingelân. Freddy studearret dêr Grafyske foarmjouwing en set er út ein mei in nije muzykgroep. Dy hjit fan Wreckage. Wilens in optreden mei de Wrechage brekt Freddy syn mikrofoanstanderd en yn plak fan him te ferfangen, draacht er de brutsen standert de rest fan it optreden mei. De brutsen standert heart tenei standert by Freddy. thumb|200px|right|Brian May in bandlid fan Queen
It begjin fan Queen.
Troch in kollega studint komt er yn 'e kunde mei Roger Taylor en Brian May dy’t beide yn de band Smile spylje. Smile rekket út elkoar meidat Tim de sjonger it net iens is mei de styl dêr't de muzyk hinne giet. Freddy stapt ek út syn groep wei. Hy begjint in nije band mei Roger en Brian. Letter komt John Deacon der noch by. Dêrmei is ien fan de grutste rockgroepen fan de skiednis berne. Krekt foardat Queen yn 1973 debutearret komt Freddey mei in solo single. Dat ûnder it pseudonym Larry Lurex.
Ferneamd sjonger
De single hjit fan: I can Hear music going back. Yn 1974 hat Queen in hit mei it nûmer Killer Queen. Mar yn 1975 wurde se echt ferneamd mei Bohemian Rhapsody. Dat ferske mei de opera ynfloeden wurdt wrâldwiid nûmer ien en wurdt troch kenners beskôge as it bêste ferske út de pop-rock skiednis. Freddy jout Queen in prachtige útstrieling en wilens de live optredens wit er altyd wat te dwaan dêr't er mei opfalt. Hy makket him hjirmei wrâldferneamd. Der komme in rige hits yn in koarte rite: Somebody to Love, We Are the Champions, Don't Stop Me Now, Another One Bites the Dust en Crazy Little Thing Called Love. thumb|right|200px|In optreden fan Queen
Syn driuw om solo
Healwei de jierren tachtich begjint Freddy wer nei te tinken om allinnich fierder te gean. Yn 1985 bringt hy it album Mr Bad Guy mei de grutte hit Living om my own út. Dêrnei hat er ek in hit mei The Great Pretender. Yn 1987 wurket er mei oan de musikal Time en noch it selde jier smyt de gearwurking mei de operastjer Montserrat Caballe it album Barcelona op. It nûmer Barcalona wurdt de melody fan de Olympyske spullen fan 1992.
Sykte en ferstjerren
Dêrnei waard bekend dat it meitsjen fan de klip in hiel soad enerzjy koste hat, want Freddy hie yndie aids. Op 23 novimber 1991, ien dei foar syn ferstjerren waard dat offisjeel bekend makke.
Freddy Mercury stoar op 24 novimber 1991 om 19.00 hinne yn Londen oan in longûntstekking, as komplikaasje fan aids. Hy waard 45 jier âld. Yn de lêste moannen fan syn libben hat er noch in stikmannich ferskes opnaam foar de leste Queen kompaktskiif, Made in heaven. Dy kompaktskiif kaam fjouwer jier nei syn ferstjerren út, yn novimber 1995. thumb|right|200px|It stânbyld yn Montreux
Neitins
Op peaskemoandei 20 april 1992 organisearje de trije oare leden fan Queen in betinkingskonsert as neitins oan Freddy Mercury yn it Londenske Wembly stadion. Mei dat konsert is der jild samle foar it Mercury Phoenix Trust, in fûns dat oprjochte is om de sjonger te betinken mei as doel om aids te bestriden troch medysk ûndersyk en publike foarljochting. Der wiene in soad bands sa as: Metallica, Guns n' Roses en Extreme. De neikommende minsken songen in ferske fan Queen: Robert Plant, Liza Minnelli, Elton John, Roger Daltrey, Annie Lennox, George Michael en Seal.
Op 25 novimber 1996, fiif jier nei syn dea, waard in stânbyld fan Freddy Mercury delset yn Montreux.
Hendrik Cannegieter
Hendrik Cannegieter (Steinfurt, 24 febrewaris 1691 - Arnhim, 21 augustus 1770) wie in foaroansteand klassikus en histoarikus. Syn wichtichste bydrage as taalkundige is syn publikaasje fan de Fabels fan de Romeinske skriuwer Flavius Avianus en as histoarikus fertsjinne er syn spoaren mei de útjefte fan it tredde part fan it Geldersch Placaetboek. Dochs is er it meast bekend wurden troch syn Dissertatio de Brittenburgo (Dissertaasje oer de Brittenburg), dêr't er yn stelt dat de Brittenburg net in Romeinsk wapenhûs (armamentarium) west hat, sa at Hadrianus Junius yn 1588 hawwe woe en letter troch oaren oernaam wie.
Libbensrin
Hendrik Cannegieter waard op 17 septimber 1710 studint oan de Universiteit fan Leien. Nei syn stúdzje waard er konrektor oan de Latynske skoalle fan Arnhim (1714) en letter rektor (1720). Cannegieter hat in soad publisearre en hy pykte der út wat syn kennis fan klassike literatuer en niget oan âldheden oanbelange. Leafst fjouwer hegeskoallen (Hurderwyk, Frjentsjer, Grins en Utert) hawwe him it professoraat oanbean, mar Cannegieter gie dêr net op yn. Wol woe er doctor yn de Rjochten honoris causae oan de Universiteit fan Hurderwyk wêze en ek akseptearre er de beneaming ta skiedskriuwer troch de Steaten fan Gelderlân. Yn dy lêste funksje hie er de taak om it tredde diel fan it Groot Geldersch Placaetboek te skriuwen. Cannegieter wie lid fan de Maatskippij fan de Nederlânske Letterkunde. Yn 1746 waard er troch Gerard van Loon ynskeakele om nei te gean as it troch Dumbar brûkte manuskript foar syn útjefte fan de falske Rymkronyk fan Klaas Kolijn identyk wie oan it hânskrift fan Cornelis van Alkemade; dit wie by gelegenheid fan in feiling fan de kolleksje fan Gerhard Dumbar Sr.. By Cannegieters dea yn 1770 wie in protte wurk publikaasje ree, mar noch net útjûn. In part waard postúm noch útjûn.
Beintemastate
thumb|rjochts|275px|Beintemastate Beintemastate lei bewesten de buorskip Westerbuorren benoarden Westergeast, tichtby it Dokkumer Djip. Fan de state is neat mear werom te finen. Op it plak fan de state leit no it buorskip Beintemahûs
De state komt yn 1543 foar as “Banthiema-huys” en wie nei alle gedachten yn 1540 eigendom fan Sipcke Beintema. Ecke Bynthziema libbe yn 1577 en wie mooglik de pake fan Douwe Douwes Beintema dy't mei syn frou Beijtske fan Peijma yn 1621 en 1640 de state bewenne. Harren soan Ecke Douwes Beintema wenne dêr yn 1662. Dy lêste ferkocht de state yn 1671 oan Antonius Jennema, boargemaster fan Dokkum. Dy Antonius moat foar dy tiid tige âld wurden wêze want pas yn 1739 (68 jier letter) ferkocht hy it hûs oan boargemaster Gosuinus Heringa dy't it hûs as simmerferbliuw brûkt skynt te hawwen.
Delain
Delain is in Nederlanske metalband oprjochte yn 2002 as projekt troch toetsenist Martijn Westerholt nei't er yn 2001 troch de sykte fan Pfeiffer ophâlde moast by Within Temptation. Om 2006 hinne waard Delain mear in gewoane metalband. De band brocht yn 2006 syn debútalbum Lucidity út. De teksten fan de band gean benammen oer pine, ferlangen, fertriet en de leafde. Yn 2021 besleat Westerholt om alle bandleden dien te jaan om't der ûnienichheid wie ûnder de bandleden en Westerholt fan Delain wer in projekt meitsje woe. Delain hat seis studio-albums en ien live-album útbrocht. Delain hat op alle trije de grutte Fryske metalfestivals spiele, Wâldrock 2009, Dokk'em Open Air 2013 en yn 2018 stiene hja op it poadium fan Into the Grave, op it aldehouster tsjerkhôf yn Ljouwert.
Kastiel fan Loppem
Kastiel Loppem is in 19e-iuwsk neogoatysk kastiel yn Loppem (gemeente Zedelgem) yn de Belgyske provinsje West-Flaanderen.
It kastiel is it iennige kastiel fan it lân werfan't de arsjitektuer en it ynterieur folslein yn 'e oarspronklike steat bewarre bleaun binne. Yn it kastiel is in grutte keunstkolleksje ûnderbrocht (ynklusyf in brânskilderd raam út likernôch 1460 dat in anonime Piëta ôfbyldet). It kastiel leit yn in park mei fivers en in doalhôf. Sawol it park as it kastiel binne iepen foar publyk.
Skiednis
Yn 1856 joech baron Charles van Caloen en syn frou, grevinne Savina de Gourcy Serainchamps, opdracht oan de Ingelske arsjitekt Edward Welby Pugin om in kastiel te bouwen. Dat wurk waard trije jier letter oernommen troch Jean Bethune. Hy joech it kastiel in Flaamsk karakter yn 'e doe hearskjende neogoatyske styl.
It regear fan Loppem
It kastiel spile oan de ein fan 'e Earste Wrâldkriich in wichtige rol yn de politike skiednis fan Belgje. Fan 24 oktober oant 25 novimber 1918 wennen kening Albert I en keninginne Elisabeth yn it kastiel, wêrmei't it fuortendaliks ek it haadkertier fan it Belgyske leger en de sit fan de útfierende macht wie. It regear sels, nei't it út Frankryk weromkaam nei Belgje, hie syn sit yn Brugge yn it Hotel du Commerce.
Op 21 novimber 1918 naam it regear fan Gerard Cooreman ûntslach en beneamde de kening Léon Delacroix as de nije regearingslieder fan it regear. In regear fan nasjonale ienheid waard foarme mei 6 katolike, 3 liberale en 3 sosjalistyske ministers. Dat regear waard it 'regear fan Loppem' neamd, al siet it der nea sels. It wichtichste beslút dat it regear naam wie de ynfiering fan it algemien ienich kiesrjocht foar alle manlju boppe de 21 jier. Dat beslút wie feitlik net konstitúsjoneel want pas dêrnei waard de grûnwet wizige. Tsjinstanners neamden dit 'le coup de Loppem' of ek 'de revolúsje fan Loppem'.
Roos Tarpals
Roos Tarpals (útspr.: [ˈɹuːs ˈtɑɹpɑlz], likernôch: " rûûs tar -pals") is in fiktyf personaazje fan minder belang út 'e Star Wars-franchise fan 'e Amerikaanske filmmakker George Lucas. Hy is militêr oanfierder fan 'e Gunganen, in ras fan bûtenierdske wêzens dat lânseigen is op 'e planeet Naboo. It personaazje waard yntrodusearre yn 'e film Star Wars: Episode I – The Phantom Menace (1999) en hie ek in gastrol yn 'e tekenfilmsearje Star Wars: The Clone Wars. Tarpals waard hielendal mei special effects staljûn; syn dialooch waard yn 'e film ynsprutsen troch Steve Speirs en yn 'e searje troch Fred Tatasciore.
Kastiel fan Loppem
It regear fan Loppem
Wylst de kening en syn direkte meiwurkers al op 22 novimber yn Brussel oankommen wiene, dêr't er de ferienige Keamers taspriek, ferlieten keninginne Elisabeth en it keninklik gefolch pas op moandei 25 novimber it kastiel fan Loppem. De eigner fan it kastiel, Albert van Caloen, wie him derfan bewust dat Loppem dagen fan histoarysk belang meimakke hie.
Roos Tarpals
Yn The Phantom Menace
Nei't se de minsklike stêden op it drûge fan Naboo beset hawwe, keare de androïdelegers fan 'e Hannelfederaasje har tsjin 'e Gungaanske stêden ûnder wetter, nettsjinsteande de neutraliteit fan 'e Gunganen. Baas Nass lûkt him mei syn folk werom op harren hillige plak, djip yn 'e sompen. Dêr is Tarpals oanwêzich by de ûnderhannelings tusken Nass en de Nabooaanske keninginne Padmé Amidala, dêr't in militêr bûnsgenoatskip tsjin 'e Hannelsfederaasje út berne wurdt.
Kastiel fan Loppem
Fierdere skiednis
Baron Jean van Caloen wie de lêste echte bewenner fan it kastiel. Hy wist dat it neteam dêr net mear wenje soe en rjochte yn 1952 de feriening 'Stichting van Caloen' op, dy't eigner fan it kastiel en it park waard.
Roos Tarpals
Yn The Phantom Menace
Om Jar Jar Binks te earjen foar syn rol yn it gearbringen fan harren beide folken, beneamt Nass him ta generaal fan it Gungaanske leger. As dat leger letter opmarsjearret tsjin 'e oarlochsandroïden fan 'e Hannelsfederaasje, is de knoffelige Jar Jar lykwols inkeld yn namme de oanfierder. De wiere lieding is yn 'e hannen fan Tarpals, dy't de fijân yn 'e Slach op 'e Gerzige Fjilden dwaande hâldt oant de jonge Anakin Skywalker it flaggeskip fan 'e float fan 'e Hannelsfederaasje ferneatiget, mei as gefolch dat alle androïden yn 'e sliepstân geane. Underwilens nimt keninginne Padmé yn it keninklik paleis yn 'e Nabooaanske haadstêd Theed Nute Gunray, de ûnderkening fan 'e Hannelsfederaasje, kriichsfinzen, wêrmei't de oarloch einiget.
Kastiel fan Loppem
Fierdere skiednis
Sûnt 1974 waard it park foar in symboalysk bedrach fan in frank oan de gemeente ferhierd. It kastiel wurdt ûnderholden en iepene troch de stifting.
Yn 2013 fierden de stifting en de gemeente Zedelgem it 150 jierrich-jubileum fan it kastiel.
Roos Tarpals
Yn The Clone Wars
Letter yn 'e oarloch fiert de Konfederaasje fan Unôfhinklike Stelsels in nije ynvaazje fan Naboo út, wêrby't besocht wurdt om op snoade wize de Gunganen tsjin 'e minsklike Nabooanen op te setten. Tarpals en Jar Jar Binks binne nau belutsen by it foarkommen fan dat plan. Yn 'e striid slute Tarpals en ferskate oare Gunganen generaal Grievous yn, de fijannige befelhawwer. Dyselde weeft handich ôf mei de oaren en nimt it dan yn in man-tsjin-mangefjocht op tsjin Tarpals. Hoewol't de Gungaanske generaal deadlik ferwûne rekket, wit er Grievous langernôch út te skeakeljen dat er kriichsfinzen nommen wurde kin. Letter moat Grievous lykwols wer frijlitten wurde as greve Dooku it libben fan Anakin Skywalker bedriget.
Keppelings om utens
List of Star Wars characters
Omgong fan Frankryk 1908
De 6e edysje fan de Omgong fan Frankryk waard hâlden fan 13 july oant en mei 9 augustus 1908.
De oerwinning fan Lucien Petit-Breton yn 1907 waard tige bekritisearre. Hy waard sels in twadderangswinner neamd, dy't syn oerwinning allinnich mar te tankjen hawwe soe oan de straf dy't Emile Georget yn de njoggende etappe krigen hie. Petit-Breton woe dêrom yn de Omgong fan 1908 graach it ien en oar rjochtsette.
Tsjin de sterke Lucien Petit-Breton wie net folle te begjinnen. Boppedat koe er foar in stunt soargje troch as earste Omgong fan Frankryk twa kear te winnen. Dy gedachte allinnich al joech Petit-Breton wjukken en yn de lêste etappe sloech er dêrom nochris ta. De Breton, dy't in moanne lang hiel Frankryk yn besnijing hâlden hie, belibbe op wei nei it Parc des Princes in wiere triomftocht. Mei in moaie oerwinning yn de alderlêste etappe wie er de earste dy't de omgong twa kear wûn.
Stasjon 't Harde
Gebou
200px|thumb|left|1e stasjonsgebou stasjon 't Harde yn 1973 200px|thumb|left|2e stasjonsgebou stasjon 't Harde yn 1980 It oarspronklike spoarweistasjon fan 't Harde wie in standertstasjon fan de NCS, in stasjon fan it type twadde Klasse, boud yn de jierren sechtich fan de 19e iuw, en wie ien fan de twa stasjons dy 't ea yn dizze klasse boud wie. It gebou, wie ûntwurpen troch de arsjitekt Nicolaas Johannes Kamperdijk (1815 - 1887). Yn 1903 fergrutte mei oan wjerskanten in fleugel, De linkerfleugel waard brûkt foar fracht en de rjochterfleugel befette de wachtromte 3e klasse. It earste stasjongsgebou waard ôfbrutsen yn 1979.
It stasjon waard yn 1979 ferfongen troch in nij gebou nei ûntwerp fan arsjitekt Cees Douma. In lyts geboutsje mei in opfallend tsjok dak mei ôfrune rânen. It nije geboutsje wie better keppele oan reizgerstunnel. It twadde stasjonsgebou waard yn 2005 ôfbrútsen en ferfongen troch in tal abry's, de tunnel is al behâlden bleaun. It stasjon hat gjin liften, reizgers mei in rolstoel kinne it twadde perron berikke fia de oerwei yn de Eperweg en de P+R.
Tafeltennis op de Olympyske Simmerspullen 2008
200px|thumb|right|200px|De Olympyske Tafeltennis stadion fan Peking 2008
De Olympyske Spullen fan de XXIXe Olympiade waarden fan 8 oant en mei 24 augustus 2008 hâlden yn Peking, de haadstêd fan Sina. It tafeltennis hie plak yn it Peking University Gymnasium.
Medaljespegel
De top fjouwer fan lannen dy't by it tafeltennis medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen fan 2008.
Disintegrate
Disintegrate is in Fryske trashmetalband oprjochte yn Ljouwert yn 2005. Yn 2010 brocht de band it album Parasites of a Shifting Future út. Yn 2009 wie Disintegrate de lêste Fryske iepener op it Wâldrock festival.
Pim Fortuyn
thumb|Fortuyn (2002) Wilhelmus Simon Petrus (Pim) Fortuyn (offisjeel Fortuijn ) (Driehuis, 19 febrewaris 1948 – Hilfertsom, 6 maaie 2002) wie in Nederlânske politikus, sosjolooch, auteur en kollumnist.
Libben
Fortuyn promovearre yn de sosjale wittenskippen en wie fan 1990 - 1995 bysûnder heechlearaar oan de Erasmus Universiteit te Rotterdam. Fortuyn wie aktyf lid fan de PvdA oant 1989 en wie letterr VVD-lid, mar waard bekend as listlûker fan earst Leefbaar Nederland en dêrnei syn List Pim Fortuyn yn de oanrin nei de Twadde Keamerferkiezingen 2002. De kontroversjele Fortuyn waard yn maaie 2002 fermoarde op it Media Park yn Hilfertsom, njoggen dagen foar in foarseine grutte sege fan de LPF by de ferkiezingen.
Syn fyzje op de islam en op it frjemdlingenbelied, mar boppe-al syn politike manier fan dwaan, foarmen foar politike tsjinstanners de oanlieding him te bestimpeljen as in populistysk politikus. De iepenlik homoseksuele Fortuyn hie in flamboyante persoanlikheid en foel benammen op troch syn opmerklike útspraken en ûnkonvinsjonele wize fan debattearen. Mei troch de tema's dy't hy oansnied, wist hy sa it politike toaniel in heal jier lang te dominearen. Nei syn dea is syn politieke erfenis op ferskate plakken yn polityk en mienskip oernomd en sichtber wurden. Der wurdt yn dit ferbân wol sprutsen fan de Fortuyn-revolte en fan it Fortuynisme.
Keatsferiening De Helfrichs
Keatsferiening De Helfrichs (Nederlânsk en offisjeel: Kaatsvereniging De Helfrichs) is Fryske keatsklub út it doarp Kimswert, yn it noarden fan it eardere Wûnseradiel. De feriening waard oprjochte yn 1897 en fierde sadwaande yn 1997 syn hûndertjierrich bestean.
Keatst waard der yn Kimswert oant yn 'e 1980-er jierren op 'e finne, in stik greidlân oan 'e strjitte de Streek. Sawol manlike as froulike keatsers klaaiden har doedestiden om yn 'e byhearrende pleats. Benammen yn 'e tiid dat de Harnzer keatser Hotze Schuil foar master opsloech, teach der by sokke keatspartijen in protte folk nei Kimswert.
Nei't de keatsferiening nei in nij ûnderkommen oan 'e Harnzerwei ferfearn wie, waard der op 'e finne in wente boud, sadat keatsen mei in lytse bal der net mear mooglik is. Mar keatsen mei in sêfte bal kin noch wol. Yn 2014 waard dêrom troch Keatsferiening De Helfrichs foar it earst de saneamde Finnepartij organisearre, dy't in grut súkses wie. Yn 2018 folge in twadde edysje, dy't op snein 17 juny ferkeatst wurdt.
Stasjon Soestduinen
Stasjon Soestduinen (Sdn) is in earder stasjon oan de Sintraalspoarwei yn it buorskip Soestduinen yn de gemeente Soest yn de provinsje Utert. It stasjon wie in standertstasjon fan de NCS type twadde klasse en is ien fan de twa stasjons dy 't ea yn dizze klasse boud is en de iennichste fan dit type dy't noch oanwêzich is.
Gebou
It stasjonsgebou kaam yn 1863 ree en waard iepene op 20 augustus 1863 foar treinreizgers doe't ek de Sintraalspoarwei oanlein wie. Yn 1910 is it gebou sa yngreven ferboud dat it net mear werkenber is as in NCS type twadde klasse. It stasjon waard op 24 maaie 1998 sletten. It stasjonsgebou is hjoed-de-dei yn	gebrûk as restaurant.
Namme
By de iepening hjitte it stasjon, stasjon Soest, it stasjon Soest yn Soest sels, oan de Stichtske Line bestie doe noch net. Nei't de Stichtske Line iepene wie waard it stasjon Soest-Soestduinen, fan 1922 ôf hjitte it stasjon Soestduinen.
Belisarius
right|thumb|250px|keizer Justinianus mei Belisarius op in mozayk (Ravenna) Flavius Belisarius of ek Belisarios (Gryksk: Βελισάριος) (505-565) wie nei alle gedachten de grutste generaal fan it East-Romeinske Ryk of Byzantynske Ryk. Yn namme fan keizer Justinianus I oermastere hy in grut part werom fan it ferlern gongen West-Romeinske Ryk.
Iere jierren
Belisarius wie fermoedlik fan mingde Slavysk-Grykske komôf. Hy makke opgong yn it leger en tsjinne as generaal oan de eastgrins dêr't hieltyd skermutselingen wienen mei de Sassaniden. Dêr besoarge hy de opkringende Perzen in oantal swiere nederlagen sadat de keizer in 'ivige frede' mei harren sluet. Ut tankberens beneamde hy Belisarius ta haad fan syn liifwacht. Troch dizze frede koe de keizer al syn oandacht rjochtsje op Westen fan it eartiids Romeinske ryk dêr't de Germanen harren keninkriken stifte hiene. Mar eardat it safier wie rekke de keizer sawat de troan kwyt troch de Nika oproer. Allinnich troch diedkrêftich optreden fan syn frou Theodora bleau de troan behâlden. Mei help fan Belisarius koe de opstân delslein wurde, dêr't ûnder de rebûljemakkers mear as 30.000 deaden by falle soenen.
Weroermastering fan it Westen
Neidat yn Konstantinopel de rêst werom komd wie, waard Belisarius nei Noard-Afrika stjoerd om in ein te meitsjen oan it Fandaalske ryk. Yn in fjildtocht dy't krekt mear as in jier duorre waarden de Fandalen yn twa fjildslaggen ferslein, alhoewol't it noch in skoft duorje soe eardat al harren gebieten de Romeinen op 'e nij as hearskers erkenden.
Dêrnei moast Belisarius de Ostrogoaten fan Itaalje ûnder hannen nimme. Dat wie in hiel wat dregere opdracht en it soe sawat tweintich jier duorje oant de Goaten de striid opjoegen. Dat resultaat waard berikt troch "kollega" generaal Narses. Belisarius sels wie op in sydspoar terjochte kaam. Nei alle gedachten wie de keizer bang wurden foar de tige populêre generaal dat dizze him nochris fan de troan stompe soe. Belisarius waard werom roppen nei Konstantinopel en Narses krige it befel oer de kampanje yn Itaalje. Omdat dizze wol genôch troepen meikrige, koe er de Goaten sa fier krije dat sy harren oerjoegen.
Halle Berry
thumb|Halle Berry yn 2013 thumb|right|200px Halle Maria Berry (Cleveland (Ohio), 14 augustus 1966) is in Amerikaanske aktrise en model. Hja wie yn 2002 de earste kleure aktrise ea dy't de Oscar foar Bêste Aktrise wûn foar har rol yn Monster's Ball. Dêrneist krige se noch mear as 25 aktearprizen takend, ûnder oaren in Sulveren Bear (foar Monster's Ball), in Emmy Award en in Golden Globe (beide foar Introducing Dorothy Dandridge).
Berry hat in Ingelske mem en in Afro-Amerikaanske heit. Foar't se aktrise waard, die sy mei oan missferkiezingen, ûnder oaren de Miss Teen All-American. Dêrnei waard hja ek model. Berry die yn 1986 mei oan de Miss FSA-ferkiezing en se waard twadde.
Op 3 april 2007 krige Berry in stjer op de Hollywood Walk of Fame.
Persoanlik
Berry wie twa kear troud. Har houlik mei honkbalspiler David Justice duorre fan 1992 oant 1996 en dat mei muzikant Eric Benét fan 2001 oant 2005. Berry krige letter in ferhâlding de 9 jier jongere Kanadees Gabriel Aubry, mei wa't hja op 16 maart 2008 dochter Nahla Ariela Aubry krige.
Pieter Huistra
thumb|Pieter Huistra as coach fan [[Pachtakor Tasjkent]] Pieter Huistra (Goaiïngea, 18 jannewaris 1967) is in Frysk âld-proffuotballer en fuotbaltrainer. Huistra spile de measte fan syn wedstriden as linksbûten.
Karriêre as fuotballer
Huistra begûn syn fuotbalkarriêre as amateur by Drachtster Boys, dêr't al gau dúdlik by waard dat er in protte talint foar it fuotbal hie. Syn debút yn it betelle fuotbal makke er op 5 septimber 1984 by FK Grins yn de wedstriid tsjin FK Folendam. Nei twa jier waard er ferhierd oan BV Feandam, dat doe noch yn de Earedifyzje fuotballe. Dêr foel er sa op dat de trainer fan FK Twinte, Kees Rijvers, him yn 1987 nei dy klup helle. Dêr waard er in fêste basiskrêft en in belangrike spiler fan it alvetal. Yn 1988 waard er dan ek foar it earst oproppen foar it Nederlânsk alvetal.
Yn 1990 gie Huistra nei de Glasgow Rangers yn Skotlân ta te fuotbaljen. Hy spile fiif seizoenen foar dy klup en waard al dy jierren kampioen fan Skotlân. Yn 1995 folge er Wim Jansen nei Japan. Tegearre wurken hja yn de J-League by Sanfrecce Hiroshima.
Kompas
thumb|240px|Kompas mei floeistof fold thumb|left|240px|Si Nan, it earste kompas út Sina In kompas is in navigaasje-ynstrumint om de rjochting ten opsichte fan it noarden te bepalen.
Pieter Huistra
Karriêre as fuotballer
Nei twa seizoenen yn Japan soe er yn 1997 foar in heal jier wer fuotbalje foar FK Grins. Yn it seizoen 1997/1998 gie Huistra nei it Belgyske Lierse SK. Nei twa seizoenen by Lierse rekke er swier blessearre oan syn haksine. Yn syn lêste jier by Lierse kaam er dan ek net oan spyljen ta. Yn it seizoen 1999/2000 gie er noch foar ien jier nei RBC Roosendaal, mar ek dat seizoen hat Huistra net fuotbalje kind.
Kompas
It tradisjonele magnetyske kompas bestiet út in frije ophongen magneet, dy't him ûnder ynfloed fan it ierdmagnetysk fjild yn in bepaalde rjochting opstelt, wêrtroch't it mooglik wurdt om it magnetyske noarden (Nm) (of it suden (Sm)) oan te wizen.
Pieter Huistra
Ynterlannen
Huistra hat yn syn karriêre acht kear yn it Nederlânsk alvetal fuotballe. Syn debút wie op 16 novimber 1988 yn de freonskiplike wedstriid tsjin Itaalje. Syn lêste wedstriid foar Oranje spile er yn 1991.
A Kind of Magic (album)
A Kind of Magic is it alfde studio-album fan Queen. It album waard fan septimber 1985 oant en mei april 1986 yn de Feriene Steaten en Dútslân opnaam en waard yn de simmer fan 1986 op 2 juny útbrocht. It wie it lêste album fan Queen by it EMI label.
Pieter Huistra
Ynterlannen
As gefolch fan in blessuere foel Huistra bûten de seleksje foar it Wrâldkampioenskip fuotbal yn 1990.
Kompas
De spesifike útfiering fan in magnetysk kompas mei ûnder mear kardanyske ophinging foar gebrûk op in skip wurdt wol oantsjutten as skipskompas.
Pieter Huistra
Ynterlannen
Yn totaal hat Huistra acht ynterlannen spile, yn dy wedstriden kaam er net ta skoaren.
Karriêre as trainer
Nei syn fuotbalkarriêre wie Huistra fan 2001 oant en mei it seizoen 2004/2005 jeugdtrainer by FK Grins. Nei dat jier waard er assistint-trainer by Vitesse, dat wie hy oant en mei 2008. Op 3 april 2008 waard bekend dat Huistra de taken fan Rob Witschge tydlik oernimme soe as assistint-trainer by AFC Ajax. Fan it seizoen 2009/2010 ôf is Huistra oansteld as coach fan Jong Ajax, as opfolger fan Adrie Koster. Op 22 desimber 2009 waard bekend dat er fan it seizoen 2010/2011 ôf oan de slach soe as haadtrainer fan FK Grins. Hy is de opfolger fan Ron Jans, dy't nei it seizoen 2009/2010 FK Grins ferlit en oan de slach sil by SK It Hearrenfean.
Kompas
Kompasroas
thumb|240px|Kompasroas mei ferdieling yn graden en [[mil (hoekmaat)|mil (binnenste skaal)]] Oarspronklik waard de sirkel yn fjouweren, achten, sechtjinen, 32'n dield wêrby't de rjochting neffens in fêst systeem oantsjutten waard: tusken noard en east kaam noardeast, tusken noard en noardeast noard-noardeast, tusken noard en noardnoardeast noardnoardeast ten noarden, tusaen noard en noardnoardeast ten noarden kaam noardnoardeast ten noarden noard, ensfh. Op dit punt is de kompasroas yn 64 dielen ferdield en foldie dêrmei oan de destiidske behoefte om de koers te bepalen.
De hjoeddeiske kompassen hawwe in yndieling yn 360 graden (rjochtsom, krekt oarsom as wat yn de wiskunde wizânsje is), en algemien wurde de fjouwer haadstreken Noard East Súd en West mei in letter oanjûn. Militêre kompassen hawwe noch wolris in roas dy't ferdield is yn 6400 tûzensten. De reden hjirfoar is dat ien sa'n mil frij goed oerienkomt mei in meter op in kilometer ôfstân. De artillery kin hjirmei by ynsjitten frij ienfâldich it geskut op it doel rjochtsje.
Grutte Belt
thumb|260px|Seestrjitten yn Denemark De Grutte Belt (Deensk: Storebælt) is in seestrjitte tusken de Deenske eilannen Seeland en Funen. Sûnt 1997 binne de eilannen mei elkoar ferbûn troch de Grutte Beltbrêge. De Grutte Belt is de grutste fan de trije seestrjitten dy't it Kattegat mei de Eastsee ferbine. De Grutte Belt is 60 km lang en 16-32 km breed. De Grutte Belt hat twa grutte eilannen: Sprogø yn it noarden en Langeland yn it suden. Under Sprogø spljaltet de Grutte Belt him yn in east- en in westkanaal.
Yn it ferline frege de Deenske oerheid tol foar de skippen yn de Deenske seestrjitten: de Sonttol. Yn 1857, by it Ferdrach fan Kopenhagen, kaam dêr in ein oan. Sûnt is de Grutte Belt in ynternasjonaal wetter.
Terziet
Terziet (Limburchsk: Terziêt) is in buorskip besuden Epen yn de gemeente Gulpen-Wittem yn de Nederlânske provinsje Limburch. De buorskip leit yn de delling fan de Terziererbeek/Sielerbeek tusken Plaat en de grins mei Belgje.
Yn de 14e iuw waard de buorskip oantsjut as Rosit of Rosyt. De namme is nei alle gedachten ôflaat fan it wurd rausa, dat 'reid' betsjut.
Op it krúspunt mei de Helweg stiet in Marijekapel. By Terziet lizze de natuergebieten Onderste Bos en Bovenste Bos.
Terziet en Kuttingen binne in beskerme doarpsgesicht.
Troch it buorskip streamt de Terzieterbeek, dat is in sydstream fan de Geul. Yn Terziet streame ferskate sydstreamen út. Under oaren de Helbergbeek, Bredebron en de Fröschebron.
Fakwurkgebouwen yn Terziet
Yn Terziet steane ferskate fakwurkgebouwen. Dy gebouwen binne allegear ryksmonuminten.
Semityske talen
De Semityske talen, foarhinne ek wol de Syro-Arabyske talen neamd, foarmje in taalfamylje wêrfan't de talen sprutsen wurde yn it Midden-Easten, Noard-Afrika, de Hoarn fan Afrika en op Malta. De namme fan 'e groep ferwiist nei de Bibelske persoan Sem, ien fan 'e soannen fan Noäch, dy't de stamfaar fan 'e Middeneastlike folken wurden wêze soe. Der binne sa'n 107 Semityske talen, de útstoarne talen ynbegrepen. De noch libbene talen fan 'e famylje telle anno 2018 wrâldwiid mear as 350 miljoen memmetaalsprekkers. De grutste talen binne it Arabysk (eins in dialektkontinuum dat bestiet út in grut tal ferskillende sprektalen), Amhaarsk, Tigrinja, Hebriuwsk, Tigreesk, Arameesk-Assyrysk en Malteesk. Under de Semityske talen binne guon fan 'e ierst (skriftlik) oerlevere talen út 'e minsklike skiednis, lykas it Akkadysk. Oare tige ynfloedrike útstoarne Semityske talen binne it Fenisysk, Arameesk, Syrysk en Geëz.
Taalkundige bespegelings
Der binne seis subgroepen fan 'e Semityske talen dêr't eins alle taalkundigen it wol oer iens binne: Eastsemitysk, Noardwestsemitysk, Arabysk (of Noardarabysk), Súdarabysk, Aldsúdarabysk (of Saihadysk) en Etiopysk. De lêste fiif wurde ornaris gearklofte yn 'e Westsemityske talen, mar fierder bestiet der in oanhâldend debat oer de yndieling fan 'e taalfamylje. Neffens de ridlik algemien akseptearre teory fan Robert Hetzron út 1976 (yn 1997 oanpast troch Huehnergard en Rodgers) falle de Westsemityske talen fierder útinoar yn 'e Middensemityske talen (Arabysk en Noardwestsemitysk) en de Súdsemityske talen (Súdarabysk, Aldsúdarabysk en Etiopysk). Dy yndieling is basearre op taalkundige ynnovaasjes dy't de ûnderskate talen mei-inoar diele.
Guon semitisisten hingje lykwols noch altyd de tradisjonele, foar in part op net-taalkundige arguminten stuoljende teory oan dat de Arabyske talen (d.w.s. de ûnderskate 'dialekten' fan it Arabysk) by de Súdsemityske groep yndield wurde moatte, hoewol't se dúdlik mear gemien hawwe mei de Noardwestsemityske talen. Inkele oaren, lykas Aleksander Militarev en Dútske heechlearaar fan Egyptysk komôf Arafa Hussein Mustafa, sjogge de Súdarabyske talen as in trêde haadtûke fan 'e Semityske talen, op ien hichte mei Eastsemitysk en Westsemitysk, ynstee fan as in subgroep fan 'e Súdsemityske talen. Yn 2006 kaam Jo Ann Hackett mei in nije teory op 'e lapen, dy't de Aldsúdarabyske talen mei de Arabyske en Noardwestsemityske talen yndiele wol by de Middensemityske talen.
De Goeragé-talen, dy't yn 'e regel by de Súdetiopyske talen yndield wurde, wike sterk fan 'e rest fan dy groep ôf. Roger Blench hat him dêrom ôffrege oft se net in haadtûke fan 'e Semityske talen foarmje, op ien hichte mei East- en Westsemitysk. Se soene dan in oarsprong fan 'e Semityske folken yn 'e Hoarn fan Afrika fertsjintwurdigje kinne, wylst de (oare) Etiopyske talen fuortkamen út in lettere weromkear nei dat gebiet troch bewenners fan it suden fan it Arabysk Skiereilân. In oar fraachstik oangeande de yndieling fan 'e Semityske talen giet om wêr't de grins lein wurde moat tusken talen en dialekten, in ûnderwerp dat benammen tige relevant (en kontroversjeel) is oangeande it Arabysk, it Arameesk en it Goeragé.