cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tinker Bell and the Pirate Fairy
Plot
Underwilens besykje Tinker Bell-en-dy om 'e nocht út 'e koai dêr't se yn pleatst binne, te ûntkommen. Dat feroaret as it krokkediltsje oan board klimt op 'e syk nei Rosetta, en sûnder swierrichheden de koai iepenbrekt. In seerôver besiket de ûntsnapping foar te kommen, mar wurdt tsjinholden troch it krokkediltsje, dat by it dêropfolgjende gefjocht in wekker trochslokt (wat ferklearret hoe't de folwoeksen krokkedil Tick-Tock út 'e film Peter Pan oan syn namme kaam). De elfkes besykje op 'e nij om it blauwe elfkestof mei te gaudievjen, en it slagget harren diskear op in hier nei. As kaptein James driget om Zarina, dy't finzen sit yn in lantearne fan metaal en glês, yn 'e see te smiten en har ferdrinke te litten, moatte se it lykwols weromjaan. Mar James brekt wurd en smyt Zarina dochs yn 'e see. Hy stoppet it blauwe elfkestof yn 'e bûse, besprinzget it hiele skip mei giel elfkestof en fljocht fuort mei syn skip, wylst Tinker Bell-en-dy de hannen fol hawwe om Zarina te rêden.
As de seerôvers koerts sette nei de Twadde Stjer om harren plondertocht oer de wrâld te begjinnen, helje de elfkes it fleanende skip yn, wêrnei't se harren ferwiksele talinten ynsette om 'e seerôvers te ferslaan. It slagget Zarina hàst om it blauwe elfkestof fan James werom te stellen, mar hy besprinzget himsels mei giel elfkestof sadat er fleane kin, en pakt it har wer ôf. Zarina wit lykwols ien lyts kerltsje blau stof te behâlden, en dat smyt se James ta. As it blauwe en giele elfkestof mei-inoar reägearre, ferliest er de kontrôle oer syn fleanen en wurdt er yn it wylde wei troch de loft skuord oant er by de rest fan 'e seerôvers yn 'e see einiget. James swart wraak, mar wurdt oanfallen troch it krokkediltsje, dat no tikket fanwegen de wekker yn syn mage. Zarina jout it blauwe elfkestof werom oan Tinker Bell-en-dy en wol har dan ôfjaan, mar Tinker Bell hâldt har tsjin en seit dat sy en de oaren der net inkeld op út gien binne om it blauwe elfkestof werom te stellen, mar ek om Zarina oer te heljen werom te kommen nei Pixie Hollow. Mei triennen yn 'e eagen giet Zarina op dy útnûging yn.
Mei syn allen sile Tinker Bell, Zarina en de oaren it fleanende seerôversskip nei Pixie Hollow ta, dêr't de oare elfkes wekker wurde sûnder wat fan alle aksje murken te hawwen. Zarina, dy't op it punt stiet om te ûnthjitten nea wer mei elfkestof omgrieme te sillen, wurdt troch Tinker Bell bepraat om as ûnderdiel fan it Feest fan 'e Fjouwer Jiertiden sjen te litten wat se mei elfkestof dwaan kin. As ûnderdiel fan it optreden krije Tinker Bell en har freondinnen (ta ferromming fan eltsenien) harren oarspronklike talinten wer werom. Mei Zarina fiere se in prachtich optreden út foar it hiele publyk. Neitiid hastigje alle oanwêzigen harren om Zarina te lokwinskjen, en sels it wersjen mei Fairy Gary, dêr't Zarina bot tsjin opseach, falt ta as er har omearmet as wie se syn ferlerne dochter. Yn 'e neisleep fan it optreden wurdt Zarina har wurk mei elfkestof formeel erkend as in nij talint ûnder de namme 'elfkestof-algemy'. Dat betsjut dat Zarina einlings akseptearre wurdt as wa't se wier is.
Yn in koarte bykommende sêne, healwei de ôftiteling fan 'e film, wurdt de yn see omdriuwende James rêden troch Mr. Smee, ien fan 'e bemanningsleden fan it seerôversskip de Jolly Roger. Dêrmei is dúdlik dat James eins de jonge kaptein Heak is.
Produksje
Tinker Bell and the Pirate Fairy soe oarspronklik Tinker Bell and the Quest for the Queen hjite. De film waard regissearre troch Peggy Holmes, dy't ek ko-regisseur west hie fan it foargeande diel fan 'e Tinker Bell-filmsearje, Tinker Bell and the Secret of the Wings. Produsinte fan Tinker Bell and the Pirate Fairy wie Jenni Magee-Cook foar de filmstudio's Disneytoon Studios en Prana Studios. John Lasseter fan Disney wie as útfierend produsint by it projekt belutsen. It senario waard skreaun troch Jeffrey M. Howard en Kate Kondell op basis fan it personaazje Tinker Bell, út it boek Peter and Wendy, fan J.M. Barrie.
Muzyk
De filmmuzyk waard fersoarge troch Joel McNeely, dy't datoangeande ek ferantwurdlik west hie foar de eardere dielen fan 'e Tinker Bell-rige. De soundtrack fan Tinker Bell and the Pirate Fairy omfettet it orizjinele liet Who I Am, songen troch Natasha Bedingfield. Ek in oar ferske fan Bedingfield, Weightless, waard yn 'e soundtrack opnommen, mar dat wie al earder troch har útbrocht. It wie oarspronklik de bedoeling dat Weightless inkeld foar de kladferzje fan 'e film brûkt wurde soe, mar it befoel de makkers sa goed, dat regisseur Holmes it foar de úteinlike ferzje behold. In twadde orizjinele liet, The Frigate that Flies, mei in meldij komponearre troch Gaby Alter en tekst fan Alter en Itamar Moses, wurdt yn 'e film as musicalnûmer songen troch de seerôvers.
Distribúsje
Tinker Bell and the Pirate Fairy kaam ynternasjonaal yn 'e bioskopen út en hie syn premiêre op 13 febrewaris 2014 yn Denemark. Yn 'e Feriene Steaten wie de film yn mar ien bioskoop te sjen, it El Capitan Theater yn Hollywood, fan 28 febrewaris oant 19 maart 2014. Tinker Bell and the Pirate Fairy soe dêr oarspronklik al yn it neijier fan 2013 te sjen wêze, mar it plak fan 'e film waard ynnommen troch in oare Disneytoon-tekenfilm, Planes, sadat Tinker Bell and the Pirate Fairy opskood wurde moast oant it begjin fan it folgjende jier. Yn it meastepart fan 'e Feriene Steaten waard de film direkt op fideo útbrocht op sawol dvd as blu-ray, wat barde op 1 april 2014. De filmdistribúsje waard berêden troch Walt Disney Studios Home Entertainment.
Untfangst
Tinker Bell and the Pirate Fairy krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie de film in frij heech goedkarringspersintaazje fan 80%, basearre op 20 ûnderskate resinsjes. Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Tinker Bell and the Pirate Fairy in goedkarringspersintaazje fan 51%, basearre op 4 resinsjes.
Himelfeartsdei
thumb|De Himelfeart yn: Les Très Riches Heures du duc de Berry, Folio 184r, 1410, Musée Condé, Chantilly.
Himelfeartsdei is in kristlike hjeldei. Op dy dei betinkt it kristendom it lichaamlike opfarren fan Jezus Kristus nei de himel. It is ien fan de hjeldagen fan de kristlike tsjerken oeral yn de wrâld, njonken de Passy, Peaske, Pinkster en Kryst. Himelfeartsdei wurdt tradisjoneel fjirtich dagen nei syn Opstanning fierd, wylst yn guon lannen de fiering dêrfan opskood is nei de folgjende snein.
Skiednis
Himelfeartsdei wurdt al iuwenlang fierd. Der binne lykwols gjin skreaune boarnen oer bekend fan foar de fyfde iuw, mar de hillige Augustinus miende dat it fan apostoalysk komôf wie, en dat it al fier foar syn tiid troch kristenen fierd waard (hy libbe fan 354 oant 430). Der is lykwols in soad bewiis dat de fiering fan de himelfeart tebek giet op de ein fan de fjirde iuw.
De himelfeart fan Jezus wurdt yn de oarspronklike leauwensbelidenis fan Niseä neamd. Dy belidenis is tige wichtich foar kristenen sûnt er yn 325 opsteld waard. Ek wurdt it barren yn de Apostoalyske leauwensbelidenis neamd. De himelfeart is yn it kristlike leauwe fan krúsjaal belang, dêr't Jezus by lichaamlik yn de himel opnaam waard en oan de rjochterhân fan God de Heit kaam te sitten. Himelfeartsdei is ien fan de wichtichste kristlike hjeldagen.
It kanonike ferhaal fan it opfarren fan Jezus yn de wolken ferskilt lykwols fan de gnostyske tradysje, dy't leaud dat Jezus de lichaamlike wrâld oerwûn hat en thúskaam yn de geastlike wrâld. It ferskilt ek fan it Dosetysk leauwen, dat hawwe wol dat de lea fan Jezus net werklik lichaamlik wie, mar dat it earder like oft it sa wie.
Teologen, dy't de histoaryske Jezus bestudearje, tinke dat de opstanning en himelfeart fan Jezus optocht waarden troch de kristlike mienskip yn de apostoalyske tiid en miene dat dy oerienkomme mei likese ferhalen út oare leauwen wei, sa as bygelyks de Gryksk-Romeinske mytology.
Fiering
thumb|Liturgy op Himelfeartsdei yn de Syrysk-otterdokse tsjerke fan [[Mumbai]]
Westerske tsjerken
Yn it Westersk kristendom is de earste mooglike Himelfeartsdei op 30 april (sa as yn 1818 en 2285) en de lêste mooglike Himelfeartsdei is op 3 juny (sa as yn 1943 en 2038). Yn guon lannen is Himelfeartsdei ek in offisjele feestdei. Yn de Roomsk-katolike tsjerke is Himelfeartsdei in heechfeest en in ferplichte feestdei. De trije dagen foar Himelfeartsdei wurde wol de krúsdagen neamd, as in saneamde smeekbeaprosesje.
Easterske tsjerken
De Eastersk-otterdokse tsjerke hat in oar tsjerklik jier en fiert Himelfeartsdei ornaris letter as de Westerske tsjerken. Dat komt om't de Easterske tsjerken de datum foar Peaske oars berekkenje. De ierst mooglike Himelfeartsdei is op 13 maaie (neffens de Westerske kalinder) en de lêst mooglike datum is op 16 juny. Guon Easterske tsjerken fiere Himelfeartsdei lykwols op deselde dei as de Westerske tsjerken.
De hjeldei wurdt fierd mei in figylje nachts.
Gebrûken yn Fryslân
Yn Fryslân is Himelfeartsdei, kreksa as yn de rêst fan Nederlân, in offisjele feestdei. Der wurde dy deis ferskate aktiviteiten holden, lykas de autocross yn Blauhûs (Súdwest-Fryslân).
Tsjerke fan Finkegea
De Tsjerke fan Finkegea is in earder tsjerkegebou yn Finkegea, gemeente Weststellingwerf. It gebou wurdt restaurearre en wurdt nei in skoft leech stien te hawwe no geskikt makke ta doarpshûs.
Skiednis
De tsjerke waard yn 1899 neffens it plan fan B. Rouwkema boud foar de herfoarme gemeente fan Finkegea en ferfong doe in âlder gebou, wêrfan't de toer al yn 1754 ôfbrutsen wie. Oant 1969 hie de tsjerke in spits tuorke, mar de spits wie brekfallich en jild foar in nije spits hie de herfoarme gemeente net. De gemeente liet de spits ferfange troch in sealtek. Yn 1980 waard de tsjerke ôfstjitten en yn gebrûk nommen as atelier. De tsjerke rekke yn ferfal en soe earst as wenhûs ferkocht wurde, mar dat wie de Finkegeaster befolking min nei't sin en dus waard yn 2010 it gebou oankocht troch de doarpsmienskip. Yn desimber 2017 is der útein set mei de restauraasje, dy't yn 2018 foltôge wurde sil.
De doarpsmienskip stribbe der nei om nei de restauraasje de provisoaryske sealtek-ôfsluting fan de toer te ferfangen troch in replika fan de oarspronklike spits. Der waard jild ynsammele foar dat projekt. De kosten waarden op 150.000 euro rûsd en om dy leger te krijen waard socht nei in besteande toer. Der waard in spits fûn fan it eardere Sint Jehannes de Deosikehûs yn Haarlim. It plan wie om dy spits yn 2021 op de toer te setten, mar de prosedueres en de koronakrisis soargen foar opûnthâld, wertroch't de kosten foars oprûnen en de stifting net mear in slutende begrutting hie. De stifting siket optheden (novimber 2021) noch nei fûnsen om it ûntbrekkende jild by inoar te krijen.
Oargel
Yn de tsjerke stie oant de jierren 1970 in oargel út 1921 fan de P. van Dam, Ljouwert. It waard troch Flentrop Orgelbou opslein yn Saandam en dielen der fan binne ferarbeide yn in ynstrumint foar de Grifformearde Gemeente fan Saandam. Doe't harren tsjerke yn 2013 sletten waard ferhûze dat oargel nei de tsjerke fan de Grifformearde Gemeente yn Amsterdam-Noard.
Begrutsjen
Begrutsjen, meilijen of moederaasje is in gemoedstastân of emoasje yn 'e foarm fan empaty (mei-fielen mei oaren), wêrby't immen emosjoneel rekke wurdt troch it lijen fan in oare minske of in bist. Soks motivearret lju ta it dwaan fan muoite om oaren te helpen dy't lichaamlike of geastlike pine lije. It ûnderfinen fan begrutsjen as gemoedstastân hinget sawol gear mei emosjonele gefoelichheid, as mei ferstanlike konsepten lykas earlikheid en rjochtfeardichheid. Dingen dy't minsken dogge út begrutsjen kinne sadwaande útlein wurde as ympulsive dieden basearre op emoasje, mar ek as ûnderboude aksjes basearre op oardielkundige beprakkesaasje.
Faak wurdt begrutsjen beskôge as in ûnderdiel fan in oare gemoedstastân en emoasje: de leafde. Ek is it besibbe oan barmhertigens, neisteleafde, ûnbaatsuchtigens, altruïsme, genede en ferjouwing. Begrutsjen is it tsjinstelde fan ûnmeilydsumens. It is fierders in hoekstien fan it humanisme, dat ommers leart dat minsken ôfhinklik faninoar binne en inoar helpe moatte.
Begrutsjen nimt ek in wichtich plak yn ferskate godstsjinsten yn. It hindoeïsme beskôget begrutsjen, goeddiedichheid en selsbehearsking as de trije wichtichste deugden. Ek yn it boedisme, it kristendom en de islaam foarmet begrutsjen mei oare deugden in pylder fan it leauwe. En yn it joadendom bestiet in ferhaal dat de ferneamde fariseeske rabbyn Hillel de Aldere ris troch in heiden oansprutsen waard. De man sei dat er him wol ta it joadendom bekeare woe, as Hillel op ien skonk steand de hiele Toara opsizze koe. Hillel sei tsjin him: "Doch in oar net oan watst net wolst dat dysels oandien wurdt. Dat is de kearn fan 'e Toara. De rest is kommentaar." Dy omskriuwing is in definysje fan it begryp 'begrutsjen'.
Oceanborn
Oceanborn is it twadde studio-album fan Nightwish. It album waard opnommen tusken augustus en oktober 1998 yn de Caverock studios yn Kitee en de Finnvox studios yn Helsinky en waard twa moanne letter op 7 desimber 1998 útbrocht. It is it earste offisjele album mei bassist Sami Vänskä.
Anne Vondelingpriis
De Anne Vondelingpriis is in priis dy't alle jierren útrikt wurdt oan sjoernalisten dy't it slagget de polityk op in dúdlike manier te ferwurdzjen. De priis waard neamd nei de Partij fan de Arbeid-politikus Anne Vondeling.
Saskia J. Stuivelingpriis
De oan de Anne Vondelingpriis ferbûne Saskia J. Stuivelingprijs is in oanmoedigingspriis bedoeld foar "it stimulearjen fan ynnovative, jonge, of regionale sjoernalisten dy't meastentiids bûten it eachweid fan de lanlike media bliuwe". De priis waard yn 2017 foar it earst útrikt en ferneamd nei Saskia Stuiveling, âld-foarsitter fan it bestjoer fan de Anne Vondelingprijs stichting.
Parktsjerke (Ljouwert)
De Parktsjerke (offisjeel: Parkkerk) is in tsjerkegebou fan de Baptistegemeente oan de Jan fan Scorelstrjitte yn Ljouwert. It tsjerkegebou út 1955 hat de status fan in gemeentlik monumint.
Skiednis
De tsjerke waard yn 1955 as ienskepige sealtsjerke boud foar de grifformearde gemeente fan Huzum-West. Yn 1996 ferkochten de grifformearden it gebou oan de baptisten, dy't foar dy tiid harren tsjerke hiene oan de M.H. Trompstrjitte yn de Seeheldenbuert.
De Baptisten hawwe al sûnt 1896 in gemeente yn Ljouwert.
De baptistegemeente fan 'e Parktsjerke ferwolkomme anno 2018 sneins nei eigen sizzen sa'n 120 folwoeksenen en 20 bern.
White Salmon (rivier)
thumbnail|right|Rivier de White Salmon De rivier de White Salmon (Ingelsk: White Salmon River) is in 71 km lange sydrivier fan de rivier de Kolumbia yn Klickitat en Skamania County yn de Amerikaanske steat Washington. De rivier ûntspringt op de hellings fan Mount Adams yn de Cascades op in hichte fan 1640 m. De rivier mûnet út yn de Kolumbia by it plakje Underwood op in hichte fan 24 m. De rivier hat in bekken fan 1036 km². Sydrivierren fan de White Salmon binne: Trout Lake en de Buck, Mill, Dry, Gilmer en Rattlesnake Creeks. De rivier lûkt in soad wettersporters, bygelyks benammen wyldwetter-rafting, -kayak en kanoe. In populêr plak dêrfoar is it plakje Husum en it njonkenlizzende BZ Corner.
Protestantske tsjerke fan Steggerda
Skiednis
thumb|border|left|Gevelstien De skiednis fan de gemeente giet werom op it jier 1727, doe't de doarpen Steggerda en Finkegea in selsstannige tsjerklike gemeente foarmen. Der wie doe al op itselde plak in tsjerke oanwêzich, dy't yn 1708 op 'e nij boud wie. Yn 1739 fûn der in grutte restauraasje plak, dy't troch de izeren sifers fan dat jier oan in muorreanker oan de súdlike muorre betocht wurdt.
De tsjerke is yn 1903 ferboud neffens it plan fan G. Rouwkema. Yn de flier fan de tsjerke leit in grêfsark út 1642. Net bekend is fan wa't de sark is.
White Salmon (rivier)
Op 26 oktober 2011 waard de Condit Daam, in keardaam yn de rivier út gebrûk helle, om't dizze dam nei sizzen net mear nedich wie en om in frije salmstream te befoarderjen.
Ina Boudier-Bakker
Klaziena (Ina) Boudier-Bakker (Amsterdam, 15 april 1875 – Utert, 26 desimber 1966) wie in Nederlânsk skriuwster fan romans. Har ferneamdste wurk is De klop op de deur út 1930.
Libben en wurk
Yn 1902 skreau hja har debút, de novelle Machten, mar sy ferovere earst wier har plak tusken de grutte Nederlânske auteurs mei de roman Armoede, dy't se fan 1907 oan 1909 yn Utert skreau. Har no bekendste boek, De klop op de deur, skreau hja yn 1930. It waard yn 1970 foar telefyzje bewurke (De klop op de deur, telefyzjerige 1970-1971). Yn de Twadde Wrâldoarloch lei se eltse terreurdie fêst yn ferzen, dy't se koart nei de oarloch foardroegen hat yn de Piterstesjerke. Nei de oarloch waard it libben fan Boudier-Bakker bot beynfloede troch sykte fan har man en harsels; har man stoar yn 1952. Dêrtroch liet sy har lykwols net út it fjild slaan en sy skreau noch tal fan boeken, û.o. Finale (1957) dat in grut súkses wie. Ina's oeuvre waard yn 1963 bekroane mei de Tollenspriis.
At har mânske oeuvre by in streaminging yndield wurde moast, soe it nei alle gedachten it etiket fan "hûskeamerrealisme" of "damesroman" krije. De lêste typearring is troch de kritikus Menno ter Braak yntrodusearre foar boeken dy't ferskynden yn de neidagen fan it naturalisme en dy't meast troch frouljusauteurs skreaun waarden. De dúdlikste naturalistyske skaaimerken yn dy boeken waarden meast sa bot ôfswakke dat in maklik lêsber, realistysk ferhaal oer it wol en wee fan in hûshâlding oerbleau. In fertelling mei in protte wiidweidige detaillearre - psychologyske - beskriuwings. Ina Boudier-Bakker wie in soarte fan master op dat mêd; har bynamme wie 'keninginne fan de Nederlânske damesroman.
Ina Boudier-Bakker is in soad lêzen, mar de wurdearring fan it publyk waard net dield troch de literêre wrâld. Oer De Klop op de Deur publisearre De Gids ea as grap de saneamde koartste resinsje: "Niet open doen!". Menno ter Braak sette him bot ôf tsjin "de gemoedelijke huiskamer van de psychologische roman". Boppedat hat er de reputaasje fan Ina Boudier-Bakker definityf bedoarn troch har yn 1935 fan plagiaat yn har roman Vrouw Jacob te beskuldigjen. Ek no is der mar in bytsje wurdearring foar har wurk.
Likenis fan de Ferlerne Soan
De Likenis fan de Ferlerne Soan is yn it Nije Testamint in parabel fan Jezus. It ferhaal stiet yn it evangeelje fan Lukas (15:11-32).
De likenis
De likenis giet oer in heit en twa soannen. De jongste soan wol de wrâld yn en freget it erfdiel fan syn heit op. It besit dat him oerdroegen wurdt, fermakket er ta jild en dan giet er op reis. Hy nimt it der goed fan en fergriemt de sinten oan froulju en feesten, mar it jild rekket op en as it lân dan ek noch troch in hongersneed rekke wurdt, moat er bargen hoedzje om troch de tiid te kommen. Hy soe mar wat graach wat ha wolle fan wat er de bargen te iten jout, mar dat wurdt him net tastien. Op it lêst giet er beroufol werom nei hûs en freget syn heit oft er lykas syn feinten foar him wurkje mei; hy fertsjinnet ommers net mear om in soan neamd te wurden. Mar syn heit is optein dat er werom is en lit him yn moaie klean stekke. Dêrby lit de heit ek noch ris it bêste keal slachtsje en in grut feest tariede. De âldste soan wurket noch op it lân, mar as er tichterby hûs komt en it trelit heardt, freget er ien fan de feinten wat der oan de hân is. Ferheard heart er dat syn broer werom is en dat der dêrom in grut feest organisearre wurdt. Lilk rint er nei syn heit en freget dy hoefolle jierren hy al net trou al it wurk dien hat dat him opdroegen is, sûnder dat er ea sels mar in bokje hân hat om ris in feestmiel mei syn kammeraden te hâlden. Wylst syn broer wyldsinnich al it jild der troch jage hat, wurdt der no foar him it bêste keal slachte. Syn heit besiket him del te bêdzjen en seit dat al it besit dat er besit ek fan him is. Mar syn jongste soan wie dea mar no wer libben; hy wie ferlern mar is werom fûn.
Kontekst en útlis
De Ferlerne Soan is de lêste fan trije likenissen op in rige yn it evangeelje fan Lukas oer ferlies en ferlossing. Oan de Ferlerne Soan geane de likenissen fan it Ferlerne Skiep en de Ferlerne Drachme foarôf. Jezus fertelt dy likenissen nei't Fariseeërs en learaars Jezus ferwite mei sûnders ôf te jaan. De tradisjonele útlis is dat de ferlerne soan stiet foar de minsken dy't it ferkearde paad kieze. It wie al in skandaal dat hy it erfdiel opeaske, dêrnei smiet er it jild oer de balke en moast er doe't er ta reapsein wie ek noch ris ûnreine bisten fersoargje. Hy toande lykwols oprjocht berou doe't er wer thús kaam. De hâlding fan de heit dy't sûnder ferwiten syn soan ferwolkommet wjerspegelet de leafde en genede fan God. De Fariseeërs wurde fertsjintwurdige troch de âldste soan, dy't nea fan it rjochte paad ôfwykte en dêrom ek mar min begripe kin wêrom't de heit sa'n soad opset by it weromkommen fan syn jongste soan.
Dunkirk (film út 2017)
Dunkirk is in Britsk-Amerikaansk-Frânsk-Nederlânske histoaryske oarlochsfilm út 2017 ûnder rezjy fan Christopher Nolan, mei yn 'e haadrollen Fionn Whitehead, Aneurin Barnard en Harry Styles. De titel betsjut: "Dúntsjerk". De film giet oer de Evakuaasje fan Dúntsjerk yn 'e Twadde Wrâldoarloch, doe't ûnder de Slach om Frankryk tusken 26 maaie en 3 juny 1940 by Operaasje Dynamo 338.000 Alliëarde militêren dy't by Dúntsjerk troch de Dútsers besingele rekke wiene, fan it fêstelân fan Jeropa evakuëarre waarden nei Ingelân. Dunkirk bringt de evakuaasje út trije perspektiven yn byld, fan it lân ôf, fan see ôf en út 'e loft wei. De foarfallen op it lân duorje in wike, dy op see in dei en dy yn 'e loft in oere. Se wurde lykwols op non-lineêre wize trochinoarhinne ferteld, wêrby't geregeldwei foarkomt dat in foarfal letter yn in oar perspektyf weromkomt. De film hat mar in hiel lyts bytsje dialooch, mei't regisseur Nolan spanning opbouwe woe troch in kombinaasje fan kamerarezjy en filmmuzyk. Dunkirk waard troch de filmkritisy rûnom mei lof ûntfongen en wûn trije Oscars en in BAFTA Award.
Plot
Yn Dúntsjerk, oan 'e kust fan It Kanaal, binne ûnder de Slach om Frankryk yn maaie 1940 de hiele Britske Ekspedysjemacht op it fêstelân fan Jeropa en frijwat Frânske troepen ôfsnien rekke fan 'e rest fan it Frânske Leger. Se wurde besingele troch in nazy-Dútske legermacht en driigje harren oerjaan te moatten as se net nei Ingelân ta evakuëarre wurde kinne. Tommy, in jonge Britske soldaat, oerlibbet as iennichste fan syn ienheid in fjoergefjocht mei Dútske troepen binnen de beboude kom fan Dúntsjerk. Hy wit te ûntkommen nei it strân, dêr't er in oare Britske soldaat treft, Gibson, dy't krekt in maat fan sines oan it begraven is. Tommy helpt him en de jonges diele swijend in slokje út in fjildflesse.
Op it strân treft Tommy tûzenen Britske soldaten oan dy't yn fertwifeling wachtsje op evakuaasje. Om't er sa gau mooglik fuort wol en net ree is om syn beurt ôf te wachtsjen, siket er nei in mooglikheid om foar te kringen. Dy fynt er as er nei in oanfal fan in Dútske Junkers Ju-87 "Stuka"-dûkbommesmiter Gibson wer treft by in plak dêr't in swierferwûne Britske soldaat op in brankaar efterbleaun is. Se wikselje ien blik út en dogge har dan foar as brankardiers, dy't de ferwûne oer it strân en de pier nei it hospitaalskip bringe moatte sadat er sa gau mooglik nei Ingelân evakuëarre wurde sil. Tommy en Gibson wurde lykwols, nei't se de ferwûne oan board brocht hawwe, wer fan it skip ôfstjoerd; dêrop hâlde se har tusken de balken ûnder it dek fan 'e pier beskûl, harren kâns ôfwachtsjend om wer oan board te glûpen.
By in nije oanfal fan in dûkbommesmiter wurdt it hospitaalskip lykwols rekke, en it sinkt, wêrby't alle ferwûnen oan board ferdrinke. Tommy helpt Alex, in soldaat dy't oerboard sprongen is, út it wetter foar't er tusken de pier en it kapseizende skip ferplettere wurde kin. Neitiid jouwe Tommy en Gibson harren by de ienheid fan Alex, wêrmei't se oan board geane fan in torpedoboatjager. Dy wurdt lykwols nachts torpedearre troch in Dútske U-boot. Gibson rêdt it libben fan Tommy en Alex, en trijeresom swimme se werom nei it strân.
Mei't der mar ien kwetsbere pier is dy't brûkt wurde kin om soldaten oan board te bringen fan marineskippen, hat it Britske regear fan premier Winston Churchill ûnderwilens oardere om boaten fan 'e boargerskipfeart yn te setten, sadat dy soldaten fan it strân by Dúntsjerk nei marineskippen op see oerfarre kinne. Yn Weymouth sette sadwaande Dawson en syn teenersoan Peter op harren jacht de Moonstone ôf nei Dúntsjerk, krekt as hûnderten oare Britske boargerskippen fan sawol de plezier- as de beropsfeart. Ympulsyf jout Peter syn freon George him by harren. Midden op It Kanaal, pikke se in oan shellshock lijende soldaat op dy't omdriuwt op in skipswrak. As dyselde foar it ferstân kriget dat de Moonstone ûnderweis is nei Dúntsjerk, rekket er yn panyk om't er út noch yn net werom wol. Hy besiket it roer út 'e hannen fan Dawson te skuorren, en by de wrakseling kriget George in triuw dêr't er troch yn 'e kajút falt, syn holle stompt en blyn rekket.
Underwilens stekke trije Supermarine Spitfires fan 'e Royal Air Force It Kanaal oer om 'e evakuaasje út 'e loft te beskermjen. Harren lieder wurdt al rillegau delsketten by in loftgejocht mei in Dútske jachtfleanmasine, wêrnei't ien fan 'e oaren, Farrier, it befel oernimt. Syn brânstofmeter is lykwols stikken sketten, sadat er net mear sjen kin hoelang't er noch yn 'e loft bliuwe kin. Hy en de oare piloat, Collins, rêde in minefeier fan in oanfal troch in Dútske Heinkel He-111-bommesmiter, mar Collins wurdt rekke en moat yn see lânje. By de hurde lâning rekket it skorút fan 'e fleantúchkabine skansearre. It wol net mear iepen, en Collins ferdrinkt op in hier nei, mar wurdt rêden as de Moonstone njonken syn sinkende Spitfire ferskynt en Peter Dawson mei in roeirym it skorút ynslacht.
Op it strân jouwe Tommy, Alex en Gibson harren by in groepke Skotske soldaten. Se sykje bûten de Alliëarde frontliny beskûl yn in troch leech tij strâne fiskersboat, wêrfan't se hoopje dat er by floed wer loskomme sil, sadat se dermei nei Ingelân farre kinne. Dútske skerpskutters, dy't der gjin aan fan hawwe dat der Alliëarde soldaten yn sitte, brûke de boat lykwols foar sjitoefenings, mei as gefolch dat er trochsingele rekket mei kûgelgatten. As it tij opkomt, rint de boat fol. It is dúdlik dat se ballêst kwyt moatte, sadat de kûgelgatten boppe de wetterline komme te sitten. De Skotten wolle dêrom dat Gibson fan board giet. Dy hat noch nea in stom wurd sein, en se fertinke him derfan dat er in Dútske spion is. Sa komt oan it ljocht dat 'Gibson' eins in Frânske soldaat is, dy't it militêr unifoarm fan in sneuvele Brit stellen hat om yn oanmerking te kommen foar evakuaasje.
Nije Dútske sjitoefenings meitsje in gatsjepanne fan 'e fiskersboat, en it wurdt dúdlik dat dy folslein weardeleas is. Mei it rom al fol wetter geane Tommy, Alex en de Skotten fan board, mar Gibson kin der net útkomme en ferdrinkt. Alex, Tommy en de oaren swimme nei in torpedoboatjager ta dy't net al te fier ôf is, mar krekt as se dy hast berikt hawwe, wurdt er ta sinken brocht troch in Dútske bommesmiter. De Moonstone is lykwols deunby, en manûvrearret om 'e oerlibbenen fan 'e torpedoboatjager út see op te fiskjen. Under harren is ek Alex. As de earste oerlibbenen nei ûnderen yn 'e kajút stjoerd wurde, trunet Peter harren oan om foarsichtich mei George te wêzen, mar de soldaten stelle fêst dat de jonge ferstoarn is. As de soldaat mei shellshock letter nei George fernimt, liicht Peter en seit er dat der neat mei George oan 'e hân is.
Farrier, dy't eins al ûnderweis werom nei Ingelân wêze moatte soe om't syn brânstof sa goed as op wêze moat, keart om en sjit de Dútske bommesmiter del dy't de torpedoboatjager ta sinken brocht hat. De bommesmiter stoart brânend del yn it oaljeplak dat út 'e torpedoboatjager lekt is. Collins sjocht it oankommen en hjit Dawson om te sjen dat de Moonstone, dy't makke is fan hout, út 'e oalje wei komt. De oalje fettet flam, mar de Moonstone ûntkomt krekt op 'e tiid. Guon fan 'e Skotske soldaten ferbrâne libben yn it oaljeplak, mar Peter rêdt noch ien soldaat it libben troch him by de hân te gripen en troch de see mei te slepen. As er him neitiid einlings oan board skuorre kin, docht bliken dat it om Tommy giet. Troch de wylde fleanbewegings dy't nedich wiene foar it delsjitten fan 'e bommesmiter, is Farrier syn brânstof no echt op en syn motor slacht ôf. Hy sweeft oer it strân en wit sûnder wurkjende motor noch in Stuka-dûkbommesmiter del te sjitten.
Underwilens is de evakuaasje troch de ynset fan 'e lytse boatsjes in daverjend súkses wurden. Ynstee fan 'e 30.000 evakuëarre soldaten, dêr't Churchill op hope, binne der krapoan 300.000 evakuëarre. Op it strân nimt luitenant-op-see 1e klasse Bolton ôfskie fan kolonel Winnant, dat ien fan 'e lêste Britske militêren is dy't ôfset nei Ingelân. Bolton bliuwt efter om te sjen hoefolle Frânske soldaten oft noch evakuëarre wurde kinne. Nei syn sweefflecht oer it strân set Farrier syn Spitfire bûten de Alliëarde frontliny del, wêrnei't er it tastel yn 'e brân stekt foar't er troch de Dútsers kriichsfinzen nommen wurdt. As de Moonstone oankomt yn syn thúshaven Weymouth, wurdt Dawson lokwinske om't er safolle soldaten rêden hat. Peter giet nei de redaksje fan in pleatslike krante en soarget derfoar dat der in artikel oer syn maat George yn komt, ûnder de kop "De Held fan Dúntsjerk". Tommy en Alex geane fan Weymouth mei de trein nei Woking, dêr't se tsjin alle ferwachtings yn as helden ferwolkomme wurde.
Produksje
Regisseur Christopher Nolan kaam foar it earst op it idee om Dunkirk te meitsjen doe't er mids 1990-er jierren mei syn takomstige frou Emma Thomas it It Kanaal oerfear en sa it paad folge dat de boaten namen dy't behelle wiene yn 'e Evakuaasje fan Dúntsjerk. Hy skreau sels it senario foar de film, en tegearre mei syn frou wied er ak as produsint by it projekt belutsen foar filmstudio Syncopy Inc. De film wie in ynternasjonale ko-produksje fan it Feriene Keninkryk, de Feriene Steaten, Frankryk en Nederlân. Foar Dunkirk wie in budget beskikber fan nei skatting $100 oant 150 miljoen. De kamerarezjy waard fierd troch de Nederlânske kameraregisseur Hoyte van Hoytema, wylst de filmmuzyk fersoarge waard troch komponist Hans Zimmer.
Opnamen
De opnamen setten op 23 maaie 2016 yn Dúntsjerk útein. De sênes dy't de eigentlike evakuaasje sjen litte, waarden op persiis it plak filme, dêr't de evakuaasje 76 jier earder plakfûn hie. De strjitsênes yn Dúntsjerk waarden eins opnommen yn it deunby leine Malo-les-Bains, mei't de measte oarspronklike gebouwen fan Dúntsjerk yn 'e Twadde Wrâldoarloch ferlern gien wiene. Nei't de opnamen yn Dúntsjerk en omkriten ôfrûne wiene, ferhuze de filmcrew nei it Nederlânske Urk, dêr't fjouwer wiken lang de sênes oan board fan 'e Moonstone opnommen waarden. By guon fan dy sênes waarden mear as sechtich minsken yn in boat troppe dy't bedoeld wie foar minder as tsien. Dat wie al dreech genôch sûnder rekken hâlde te moatten mei êb en floed, dat sadwaande waard derfoar keazen om ynstee fan It Kanaal de Iselmar te brûken, dêr't men dat probleem net hat. Neitiid waard noch in wike yn Swanage en Weymouth filme, oan 'e súdkust fan Ingelân, en dêrnei noch twa wiken oan 'e kust by Rancho Palos Verdes en yn 'e Warner Bros. Studios, Burbank, beide yn Kalifornje.
Distribúsje
De distribúsje fan Dunkirk waard fersoarge troch Warner Bros. De film gie op 13 july 2017 yn premiêre yn Londen. Hy iepene op 19 july yn 'e Frânske bioskopen, op 20 july yn 'e Nederlânske bioskopen en op 21 july yn 'e bioskopen yn it Feriene Keninkryk en de Feriene Steaten. De soundtrack fan 'e film waard ek op 21 july op cd útbrocht. Dunkirk kaam op 12 desimber 2017 as digitale download beskikber en waard op 18 desimber fan dat jier útbrocht op dvd en blu-ray.
Historisiteit
Dunkirk stie bleat oan frijwat krityk, fral út Frankryk, om't de film de bydrage oan 'e striid om Dúntsjerk fan Frânske troepen, en ek fan Afrikaanske en Britsk-Yndyske legerienheden, frijwol hielendal negearret.
Untfangst
Dunkirk krige rûnom loovjende resinsjes fan 'e filmkritisy. Peter Bradshaw fan The Guardian parte de film fiif fan fiif stjerren ta en neamde it de bêste dy't Nolan oant safier makke hie. Todd McCarthy fan The Hollywood Reporter omskreau de film as "in ympresjonistysk masterwurk" dat "djip op it moed kaam", mar "sûnder forsearre sentimintaliteit of falske heldhaftigens" wie. Yn it tydskrift Variety neamde Peter Debruge de filmmuzyk fan Hans Zimmer "bombastysk", mar fierders hied er foar Dunkirk inkeld lof.
Manohla Dargis fan The New York Times omskreau de film as "in sterk staaltsje filmyske feardichheid en technyk" en priizge Nolan syn non-lineêre wize fan it fertellen fan it ferhaal. Yn 'e San Francisco Chronicle omskreau Mick LaSalle Dunkirk as in "triomf" en in "masterwurk". Richard Roeper fan 'e Chicago Sun-Times joech de film fjouwer fan fjouwer stjerren en omskreau him as ien fan 'e bêste oarlochsfilms fan it desennium. Yn it tydskrift Rolling Stone wie Dunkirk de earste film fan 2017 dy't fan Peter Travers fjouwer fan fjouwer stjerren krige, mei dêrby de omskriuwing: "miskien wol de bêste oarlochsfilm ea".
Ofwikende lûden wiene te hearren fan û.o. Matt Zoller Seitz fan 'e webside RogerEbert.com, dy't "walge fan dielen fan ['e film]", wylst er fûn dat oare dielen yn werhelling foelen of net út 'e ferve kamen. Lykwols parte er Dunkirk trije en in heal fan fjouwer stjerren ta, mei't er paradoksaal genôch dochs bewûndering foar de film hie en him neitiid net út 'e holle krige. Yn 'e Frânske krante Le Monde hie Jacques Mandelbaum lof foar it reälisme fan Dunkirk, mar de film waard foar him bedoarn trochdat de rol dy't Frânske troepen by de Evakuaasje fan Dúntsjerk spilen, folslein negearre wurdt.
Yn The Times joech Kevin Maher de film twa fan fiif stjerren. Hy skreau: "[Dunkirk] is 106 lûdroftige minuten fan bombast op in grut skerm dy't sà dwaande is mei syn eigen spektakel en skaal dat er ferjit om it meast krúsjale eleminten te leverjen: drama." Ek fûn er dat it by Dunkirk krekt wie as seach er nei in Call of Duty-fideospultsje. David Cox, fan The Guardian, ta einbeslút, fûn dat de film te sink gie oan histoaryske ûnsekuerens, in tekoart oan froulike personaazjes, in lytse skaal, in cast fan personaazjes sûnder persoanlikheid en in gebrek oan spanning.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Dunkirk in heech goedkarringspersintaazje fan 92%, basearre op 397 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] tsjinnet in emosjoneel befredigjend spektakel op, makke troch in skriuwer-regisseur dy't syn fakgebiet folslein behearsket, en ta libben brocht troch in talintearre stjerrecast dy't it op feiten basearre ferhaal rjocht docht." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Dunkirk in goedkarringspersintaazje fan 94%, basearre op 53 resinsjes.
Resultaat
Yn 'e Feriene Steaten en Kanada brocht Dunkirk yn 'e bioskopen $190,1 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $337,2 miljoen. De totale opbringst kaam dêrmei út op $527,3 miljoen, wêrmei't de film Saving Private Ryan ($481,8 miljoen) foarby stiek as de meast opbringende film oer de Twadde Wrâldoarloch (as men ynflaasje bûten beskôging lit). Ofset tsjin it budget fan $100 oant 150 miljoen, makke Dunkirk in winst fan teminsten $377,3 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch fan ôflutsen wurde moasten.
Dunkirk waard yn 2018 nominearre foar acht Oscars, wêrûnder de prizen yn 'e kategoryen bêste film, bêste regisseur, bêste kamerarezjy, bêste orizjinele filmmuzyk en bêste produksje-ûntwerp. De film wûn de Oscars foar bêste lûdsmontaazje, bêste lûdsmixing en bêste filmmontaazje. By de Golden Globes waard Dunkirk datselde jiers nominearre foar trije prizen (bêste dramafilm, bêste regisseur en bêste orizjinele filmmuzyk), mar dy giene alle trije nei oare films.
By de Britske BAFTA Awards waard Dunkirk nominearre foar de prizen yn acht kategoryen, wêrûnder dy foar bêste film, bêste regisseur, bêste orizjinele filmmuzyk, bêste kamerarezjy, bêste filmmontaazje, bêste produksje-ûntwerp en bêste special effects. Hy wûn de BAFTA Award foar bêste lûd. De film wûn fierders noch in grut tal minder wichtige prizen, wêrûnder de Critic's Choice Award foar bêste filmmontaazje.
Wytse Hoekstra
Hy waard berne as soan fan dokter Steven Frederik Hoekstra (1872-1956) en Wijke van Loon (1883-1965). Hy studearre ôf yn de rjochten en wie sûnt 1937 boargemaster fan syn bertegemeente. Yn 1942 waard hy ûntslein wêrnei't er troch in NSB'er opfolge waard. Hoekstra wie as gizelder ynternearre yn Kamp Sint-Michielsgestel.
Nei de befrijing fan Nederlân yn 1945 kaam hy werom as boargemaster fan Baarderadiel en yn 1950 folge syn beneaming ta boargemaster fan Haskerlân. Hy wie dêrneist ûnder oare fisefoarsitter fan de AVRO en wie dêrfan om 1962 foarsitter. Yn maart 1972 gie Hoekstra as boargemaster mei pinsjoen en yn 1982 ferstoar er yn de âldens fan 75 jier.
Daan Hoeksema
Daniël (Daan) Hoeksema (Oldekerk, 11 april 1879 – Amsterdam, 4 jannewaris 1935) wie in Nederlânsk tekener.
Koart nei't er berne waard ferfear de húshâlding nei Roan dêr't heit bakker waard. Daan Hoeksema holp yn de winkel, mar folge ek lessen yn tekenjen op de jûnsskoalle fan Minerva, de akademy foar byldzjende keunsten yn Grins. Nei noch twa jier deiûnderwiis op dy akademy gie er yn 1901 nei de keunstniverheidsskoalle yn Amsterdam. Nei trije jier folge er ek in jûnsklasse oan de Akademy foar Byldzjende Keunsten dêre.
Daan Hoeksema makke in protte wurk foar ornearre foar bern. Njonken yllustrator foar berneboeken wie er ien fan de earste striptekeners en reklametekeners fan Nederlân. Hy makke in protte advertinsjes en affysjes en hy wie boekbânûntwerper (sa ûntwurp er in soad boekbannen en omslaggen foar de Utjouwerij Bruorren E.& M. Cohen) en makke ferskaat oan reklame-útjeften wêr't de earste Flipje-útjeften by wiene.
Convergence (roman fan C.J. Cherryh)
Convergence is it achttjinde diel fan 'e Foreigner-searje fan 'e Amerikaanske skriuwster C.J. Cherryh. De titel betsjut: "Gearrin". It is in science fiction-roman dy't fierhinne skreaun is yn it personele perspektyf. Convergence ferhellet oer de tolk Bren Cameron, dy't belêstge is mei it ûnderhâlden fan 'e kontakten tusken de bûtenierdske atevi en de minsklike koloanje dy't him om histoaryske redens op 'e wrâld fan 'e atevi fêstige hat. It boek waard foar it earst publisearre yn 2017, troch de New Yorkske útjouwerij DAW Books, mei in omslach makke troch Todd Lockwood.
Wat foarôf gie
Trijehûndert jier earder wie it romteskip de Phoenix by de Ierde wei ôfset om in minsklike koloanje te stiftsjen op in gaadlik plak yn it hielal. Troch in technysk probleem rekke it skip lykwols fan koerts en ferdwaalde it. De Phoenix belâne sûnder brânstof yn it sinnestelsel fan in binêre stjer, dy't sa'n radio-aktive strieling ôfsmiet dat de kolonisten en bemanningsleden dy't dêr mei mynwurkersfartugen (bedoeld foar in folle freonliker miljeu) branje wûnen út asteroïden, krepearren as rotten. Doe't der einlings genôch brânstof ynnommen wie, sprong it skip nei it earste it bêste geunstich útsjende sinnestelsel ta, mei in griene, fruchtbere wrâld. Dêr oankommen die lykwols bliken dat dy planeet al in yntelliginte libbensfoarm hie, nammentlik de atevi, in ras fan mânske swarthûdige humanoïde wêzens dy't mei kop en skouders útstutsen boppe de langste minske.
Omtrint de tiid dat de Phoenix by harren wrâld arrivearre, hiene de atevi krekt de steamtrein útfûn. De minsklike kolonisten bouden yn in baan om 'e Ierde fan 'e atevi in romtestasjon, dat se Alpha neamden. It wie de bedoeling fan 'e skipsbemanning om yn dit sinnestelsel nije branje yn te nimmen en dan wer ôf te setten, op 'e siik nei in bekend diel fan it hielal en de minsklike Ierde, mar de kolonisten hiene tsjin dy tiid wol goed har nocht. Sy seagen in prima wrâld rjocht ûnder harren, en wegeren dy te ferlitten. Nei 120 jier kaam it ta in brek tusken de kolonisten en de skipsbemanning, dy't einige mei de ôfreis fan 'e Phoenix, wylst de kolonisten it stasjon Alpha ôfsleaten en har oan parasjutes nei it planeetoerflak sakje lieten.
Convergence spilet twahûndert jier letter en likernôch trettjin jier nei de ûnferwachtse weromkear fan de Phoenix by de Ierde fan 'e atevi. Dêr hie tsjin dy tiid de minsklike koloanje op it eilân Mospheira in stabyl lykwicht ûntjûn mei de wrâldseigen atevi-befolking. Dat lykwicht wie lykwols berikt nei't eardere frije kontakten troch kulturele en biologyske misferstannen tusken harren ta in oarloch laat hiene dy't op in hier nei einige mei de útrûging fan alle minsken op 'e planeet. Neitiid ferrûn sadwaande alle kontakt fia ien persoan, de paidhi (tolk), in funksje dy't no beklaaid wurdt troch Bren Cameron.
Sûnt de weromkear fan 'e Phoenix hawwe de minsken fan Mospheira op in nea earder fertoande wize gearwurke mei de atevi om in romtefeartprogramma te ûntwikkeljen, en dêrnei om it yn ferfal rekke, want al twahûndert jier ûnbemanne romtestasjon op te kallefaterjen en de Phoenix fan nije brânstof te foarsjen. De driuwende krêft efter al dat wurk wie it nijs dat de Phoenix it ûnder syn ôfwêzichheid oan 'e stôk krigen hie mei in oar ras fan bûtenierdske wêzens, dy't Reunion, it twadde romtestasjon dat it skip omfierrens boud hie, by in oanfal ferwuostge hawwe soene. Doe't nei it ferstjerren fan Stani Ramirez, de heechste fan 'e fjouwer kapteins fan 'e Phoenix, oan it ljocht kaam dat der noch oerlibbenen wiene op Reunion (sjoch: Defender), in feit dat oant dy tiid soarchfâldich geheim holden wie, sels foar Bren, waard der ûnder lieding fan 'e trêde en fjirde kapteins, Josefa Sabin en Jase Graham, in rêdingsmissy ûndernommen.
Op dy reis (sjoch: Explorer) giene ek fertsjintwurdigers fan 'e atevi en Mospheira mei, wêrûnder de paidhi Bren Cameron; de aiji-dûairiêre Ilisidi, de krebintige mar net stikken te krijen âlde beppe fan Tabini, de aiji (hearsker) fan 'e Westlike Assosjaasje (de atevi-steat dy't njoggen-tsiende fan 'e wrâld beslacht); en de seisjierrige Cajeiri, de soan en erfgenamt fan Tabini. De sitewaasje by Reunion wie net sa ienfâldich as men hope hie, mar benammen troch tadwaan fan Bren en Ilisidi koe it stasjon ûntromme wurde en koene der diplomatike relaasjes oanknope wurde mei de kyo, it ras fan bûtenierdske wêzens dêr't de Phoenix en Reunion hast in oarloch mei feroarsake hiene.
Doe't de Phoenix nei in reis dy't twa jier duorre hie, weromkearde by de Ierde fan 'e atevi, wachte Bren-en-dy dêr in ûnoangename ferrassing (sjoch: Destroyer). Op 'e planeet hie in bloedige steatsgreep plakfûn, wêrby't Tabini-aiji ôfset wie. De weromkear fan 'e Phoenix mei oan board de paidhi, de aiji-dûairiêre en de erfgenamt fan 'e aiji, late ta in kontrarevolúsje (sjoch: Pretender) wêrby't de usurpator Murini en dy syn trewanten binnen inkele dagen ûnder fuotten helle waarden en Tabini wer oan 'e macht brocht waard. Neitiid holden de swierrichheden dy't fuortkamen út 'e steatsgreep Bren lange tiid oan it wurk. Tusken de bedriuwen waard Cajeiri, de soan en erfgenamt fan Tabini, njoggen jier, en dêrfoar waarden de minskebern fan it romtestasjon nei de ierde ta nûge, mei wa't Cajeiri op 'e weromreis fan Reunion gedoente krigen hie.
Koarte tiid letter, doe't Bren tocht dat einlings de rêst werkeard wie op 'e Ierde fan 'e atevi, arrivearre der in romteskip fan 'e kyo yn it sinnestelsel (sjocht: Tracker). Bren reizge dêrop mei Ilisidi en Cajeiri, dy't ek by de eardere moeting mei de kyo oanwêzich wiene, nei it romtestasjon ta, dêr't er driuwend noch in pear problemen oplosse moast ear't de kyo dêr oankamen. De problematyske Mospheiryske stasjonmaster Mikas Tillington waard ôfset en yn 'e hechten nommen, en ferfongen troch Gin Kroger, dy't ek de reis fan 'e Phoenix nei Reunion meimakke hie. Fierders waarden Cajeiri syn jonge minsklike 'assosjearden' (atevi hawwe gjin freonen) Gene, Artur, Irene en Bjorn mei harren respektivelike âlden troch de atevi yn beskerming nommen op harren diel fan it stasjon.
Doe't de kyo arrivearren (sjoch: Visitor) slagge Bren der mei help fan Ilisidi en Cajeiri yn om frij maklik in akkoart mei harren fertsjintwurdige Prakuyo an Tep te berikken. Der stie him lykwols in rare ferrassing te wachtsjen doe't er yngie op 'e útnûging om it romteskip fan 'e kyo te besykjen. Want hoewol't Bren wist dat de kyo oan harren fierste grins yn oarloch wiene mei noch wer in oar ras fan bûtenierdske wêzens, hied er nea tinke kind dat dy fijân de minskheid wie. De kyo hiene lykwols in minsklike kriichsfinzene oan board, in Guy Cullen. Bren besefte dat alles dêr't er jierrenlang foar krewearre hie, faai komme soe as it bestean fan Cullen en de identiteit fan 'e fijân fan 'e kyo algemien bekend wurde soe. Fan 'e Phoenix, dy't him ommers ta doel steld hie om 'e Ierde fan 'e minsken werom te finen, soe in grut diel fan 'e bemanning dêrhinne reizgje wolle, en fan 'e Reunioners, oer wa't koartby beslist wie dat se nei Mospheira ta oerbrocht wurde soene om dêr op te gean yn in folle gruttere minskemassa, soe in diel in kâns sjen op in oare takomst. Op Mospheira soe boppedat dat de Erfskipspartij, in anty-atevibeweging, soks oangripe om nije problemen te meitsjen. It besykjen om 'e minskheid te berikken soe sûnder mis swierrichheden mei de kyo feroarsaakje, dy't ommers mei dy minskheid yn oarloch wiene. En dêrtroch soene ek de atevi, dy't part noch diel oan dit konflikt hiene, meisleept wurde yn 'e oarloch.
Dêrom besleat Bren om it bestean fan Cullen foar de atevi, de Mospheiranen en de bemanning fan 'e Phoenix geheim te hâlden, en it bestean fan 'e Ierde fan 'e atevi foar Cullen geheim te hâlden. Hy die him foar as neikommeling fan in groepke minsklike skipbreklingen dy't mank de atevi wenne, en besocht sawol Cullen as Prakyo an Tep te helpen troch Cullen de begjinsels fan 'e kyo-taal en de diplomasy by te bringen, sadat er mank de kyo in selde soarte posysje ferfolje koe as Bren sels mank de atevi beklaaide. Hy hope dat it genôch wêze soe om in ein oan 'e oarloch tusken de minskheid en de kyo te meitsjen.
Convergence
Nei de ôfreis fan it kyo-skip keart Bren werom nei it ierdoerflak, dêr't er ferslach docht oan Tabini-aiji, de hearsker oer de Westlike Assosjaasje, in steatsferbân dat njoggentsiende fan 'e atevi-wrâld omfiemet. Hy hie ferwachte dat er it no wat kalmer oan dwaan koe nei de hektyk dy't it ûnferwachtse besyk fan 'e kyo feroarsake hat, mar Tabini stjoert him daliks alwer út, diskear nei syn heitelân Mospheira, dêr't er it ferdrach mei de kyo útlizze en de oankomst fan 'e Reunioners tariede moat. Sadwaande bejout Bren him mei syn trouwe atevi-liifwachten Banichi, Jago, Tano en Algini en syn tsjinners Narani en Jeladi nei syn bûtenpleats Najida, oan 'e kust, dêr't se oan board geane fan de Brighter Days, it syljacht fan syn broer Toby en dy syn freondinne Barb.