cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Linz
It besjen wurdich
De hiele binnenstêd is it besjen wurdich. It yn 1230 oanleine haadplein telt mei in oerflak fan 13.200 m² ta de grutste pleinen fan Europa. Yn it midden fan it plein stiet ta oantinken fan de slachtoffers fan de pest de Trijefâldichheidspylder út 1717-1723. Om it plein steane in soad monumintale gebouwen, lykas it yn de 16e en 17e iuw boude riedshûs, it Feichtinger-hûs mei it ferneamde karriljon, it Kirchmays-hûs, it Schmidtberger-hûs en de saneamde Brückenkopfgebäude, dy't in diel fan de Linzer Keunstuniveriteit ûnderdak jouwe.
Westlik fan it haadplein leit it Altstadtviertel mei noch folle mear histoaryske gebouwen. Tichteby it slot, dat fan 1489 oant 1493 de residinsje fan keizer Freark III wie, stiet de romaanske Sankt-Martins-Kirche út de 11e iuw. Eastlik fan it haadplein leit it Rathausviertel.
Algonkwynske talen
De Algonkwynske talen binne ien fan 'e grutste en wichtichste kloften fan lânseigen Yndiaanske talen fan Noard-Amearika. Mei de lytse isolearre talen Joerok (Yurok) en Wiot (Wiyot) foarmje de Algonkwynske talen de (mar justjes) gruttere Algyske taalfamylje. It (oarspronklike) spraakgebiet fan 'e Algonkwynske talen beslacht in ûnwittend grut stik fan Noard-Amearika, dat him útstrekt fan 'e eastkust oant djip yn 'e Rocky Mountains. It Proto-Algonkwynsk, de oertaal dêr't alle lettere Algonkwynske talen út fuortkomme, waard tusken 2.500 en 3.000 jier lyn sprutsen, mar taalwittenskippers kinne it der net oer iens wurde wêr't dat krekt wie.
De namme "Algonkwynsk" (Ingelsk: Algonquian) moat trouwens net betize wurde mei de derop lykjende oantsjutting Algonkin (Ingelsk: Algonquin of Algonkin), dat in nau mei it Odjibwe besibbe Algonkwynske taal is.
Etymology
Saakkundigen wolle wol hawwe dat de term "Algonkwynsk" (Ingelsk: Algonquian, útspr.: [æl'ɡɔnkwiən] of [æl'ɡɔnkiən]) ôflaat is fan it Malisiit-wurd elakómkwik (útspr.: [ɛlæ'ɡomoɡwik]), wat "hja binne ús sibben" of "hja binne ús bûnsmaten" betsjut.
Opbou
De talen dy't de Algonkwynske taalfamylje omfiemet, wurde tradisjoneel ûnderferdield yn trije taalkloften, te witten: de Flakte-Algonkwynske talen, de Middenalgonkwynske talen en de Eastalgonkwynske talen. De earste beide fan dy taalgroepen wurde lykwols yn 'e regel as geografyske kloften beskôge ynstee fan taalkundigen; d.w.s. de talen yn dy groepen wurde mei-inoar ûnder ien term beflapt om't se yn inoars fysike neite sprutsen waarden, net om't se wier-wier in besibbe taalkloft foarmje. Binnen de Algonkwynske talen is oant no ta inkeld fan 'e Eastalgonkwynske taalgroep bewiisd dat se neier oaninoar besibbe binne as oan 'e rest fan 'e famylje.
Iisfink
De iisfink (Calcarius lapponicus) is in fûgel út de famylje snie- en iisgoarzen (Calcariidae) dy't yn toendragebieten briedt en nei it suden lûkt om yn myldere klimaten te oerwinterjen. Dizze fûgel komt foar fan Skandinaavje oant de Beringstrjitte, Kanada en Grienlân.
De iisfink wurdt sa'n 16 sm. lang en waacht 19-20 gram. Hy hâldt ta yn rotsige toendragebieten en hy oerwintert yn steppen en omploege ikkers, maar giet ek nei Denemark, Nederlân en East-Ingelân. Syn fiedsel bestiet fral út sieden.
It lechsel fan de iisfink bestiet út 5-6 readspikkele, griene aaien yn in kûmke op de grûn, dy't yn 11-13 dagen troch it wyfke útbret wurde. De helpleaze, dûnzige jongen kinne nei 11-15 dagen fleane.
thumb|left|150px|Tekening fan it wyfke thumb|left|150px|Tekening fan it mantsje
Room No. 13
Room No.13 wie in earder Fryske metalband oprjochte yn 2000. Yn 2002 wie Room no.13 njonken Autumn ien fan de twa Fryske iepeners op Wâldrock. Yn 2008 hâld de band op te bestean.
Fisioen
In fisioen of fizioen is in dreambyld of ferskining dy't ûnderfûn wurdt as it boppenatuerlik of mystyk skôgjen fan bylden dêr't in foarsizzend fermogen oan taskreaun wurdt. Troch oanhingers fan in religy wurdt fan fisioenen faak ûndersteld dat se direkt of yndirekt (fia profeten) stjoerd binne troch in godheid en beskôge wurde moatte as in profesije. Yn it ferlingde dêrfan geane leauwenden der faak fan út dat sokke fisioenen bedoeld binne om te ynspirearjen, of wurde se troch leauwenden útlein as diel fan in godlike iepenbiering. Yn 'e antropology sjocht men fisioenen earder as utering fan it minsklike ûnderbewustwêzen of mooglik as utering fan in geastlike of lichaamlike krupsje, lykas epilepsy. Fisioenen binne oer it algemien dúdliker en bliuwe langer yn it ûnthâld hingjen as dreamen, en tradisjoneel wurde der minder psychologyske konnotaasjes oan ferbûn.
Dangerous Woman
"Dangerous Woman" of "Dangerous Women" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Henno Joukes
Henno Joukes wie in grytman fan Doanjewerstâl.
Hy wurdt yn 1528 neamd as substitút-grytman fan Doanjewerstâl foar Lyuwe Aedgaerts Vuyter.
Hawaïaansk
It Hawaïaansk is in taal dy't heart by de Polynesyske kloft fan de Austronezyske taalfamylje. De taal wurdt sprutsen op de Hawaï-eilannen yn de Grutte Oseaan. De taal is in gefaar komd troch de komst fan it Ingelsk fan de Amerikaanske befolking dy't op de eilannen wennet.
It Hawaïaanske alfabet hat mar trettjin letters:
a,e,h,i,k,l,m,n,o,p,u,w + de okina, dy't ek sa likernôch in letter neamd wurden mei en dy't in tige spesjale funksje hat. Troch dizze okina wurdt Hawai'i net útsprutsen as 'Hawaai', mar as 'Ha - waai - y'. Yn taalkundige terminology hjit dat in glottislag.
Pieter Visscher
Pieter Visscher wie in grytman fan Doanjewerstâl en Lemsterlân.
List fan planetoïden 87401-87500
Dit is in list fan planetoïden 87401-87500.
Emir
In emir of emier (de klam kin op beide wurdlidden lizze) is in aristokratyske of aadlike titel dy't oarspronklik út it Arabysk komt, mar troch de fersprieding fan 'e islaam ek yn oare dielen fan 'e wrâld brûkt wurdt of waard, wêrûnder Sintraal-Aazje (spesifyk Afganistan) en West-Afrika. Emir komt fan it wurd أمير, ’amīr (útspr.: [ʔæ'mi:r], likernôch "emmier"), dat tsjintwurdich yn 'e regel de betsjutting fan "prins" hat, hoewol't it foarhinne likegoed "kommandant" of "generaal" betsjutte koe. It komt fuort út 'e Arabyske woartel a-m-r, dat "befel" betsjut. It wurd 'emir' krong oan 'e ein fan 'e Midsiuwen it Frânsk binnen 'e foarm émir; dêrwei fersprate it him oer frijwol alle oare Jeropeeske talen. De froulike foarm fan 'emir' is emiera (fan it Arabyske أميرة, ’amīraẗ); it gebiet fan in emir is in emiraat, dat yn prinsipe itselde is as in soeverein prinsdom of foarstedom yn 'e lânseigen Jeropeeske terminology. Hjoed oan 'e dei is 'emir' de titel fan 'e hearskers fan Koeweit en Katar.
Ynternasjonaal Filmfestival fan Dûbai
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Dûbai (Arabysk: مهرجان دبي السينمائي الدولي‎; Ingelsk: Dubai International Film Festival) is in filmfestival dat om it jier yn desimber organisearre wurdt yn 'e stêd Dûbai, yn 'e Feriene Arabyske Emiraten. It evenemint wurdt holden ûnder it beskermhearskip fan sjeik Mohammed bin Rasjyd al-Maktûm, de emir fan Dûbai. It is in non-profitbarren wêrfan't de organisaasje yn 'e hannen is fan 'e Dûbaiske Entertainment en Media Organisaasje.
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Dûbai waard foar it earst holden yn 2004, en hat him sûnt ûntjûn ta it liedende evenemint fan syn soarte yn 'e Arabyske wrâld. Oarspronklik waard it elts jier organisearre, mar yn 2018 waard bekendmakke dat it festival tenei ienris yn 'e twa jier plakfine soe, yn ûneven jierren.
Op 'e edysje fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Dûbai fan 2014 waarden yn totaal 118 lange films, koarte films en dokumintêres fertoand, út lannen fan oer de hiele wrâld. Dêrby wiene 55 wrâldpremiêres of ynternasjonale premiêres. As ûnderdiel fan in oanhâldend krewearjen om 'e Arabyske filmyndustry te stypjen, wurdt fan 2007 ôf yn 'e marzje fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Dûbai de Filmmerk fan Dûbai holden, dy't as platfoarm tsjinnet foar it lizzen fan kontakten tusken regisseurs en produsinten út 'e ûnderskate Arabyske lannen.
Konstamonitou-kleaster
It Konstamonitou-kleaster (Gryksk: Μονή Κασταμονίτου) is in otterdoksk-kristlik kleaster yn de Autonome Monastike Steat fan de Hillige Berch Atos yn Grikelân. It kleaster stiet op de súdeastlike kant fan it skiereilân en is it twintichste kleaster yn de hiërargy fan de Atos-kleasters.
It Konstamonitou-kleaster waard stifte yn it midden fan de 11e iuw, of troch in net bekend lid fan de aristokratyske byzantynske Kastamonites-famylje of troch in oar persoan út it gebiet fan Kastamon yn it tsjintwurdige Turkije. It waard wijd oan Sint-Stefanus.
De gebouwen fan it kleaster stamme út de 18e en 19e iuw.
Fan de kleasterskatten is in mirakuleus 8e iuwsk ikoan fan Stefanus it neamen wurdich. Dêrnjonken hat it kleaster noch twa wûnderdiedige ikoanen fan Panagia Hodegetria en Panagia Antiphonetria. Oare weardefolle saken fan it kleaster binne in stikje fan it Wiere Krús, in byzantynsk lykkleed, liturgysk tekstyl en liturgysk reau.
Kaai
In kaai is in metalen foarwerp dat brûkt wurdt om in slot mei te iepenjen en ôf te sluten, troch de kaai yn it kaaisgat te stekken en dan yn 'e breedterjochting om te draaien, sadat it slutingsmeganyk op 't slot of fan 't slot draaid wurde kin. De measte kaaien besteane út twa dielen, nammentlik: de kaaisbek, dy't yn it slot stutsen wurdt, en de kaaisbôge, dy't as hantfet fungearret. Yn âldere kaaien bestie de kaaisbek út in meast rûne stâle mei hast oan 'e útein oan ien kant in útstekkend diel dat sa foarme wie dat it op it slot paste, wylst de kaaisbôge ornaris in ovale rûnte fan metaal wie mei in gat yn 'e midden. Tsjintwurdich besteane kaaien yn 'e regel út in kaaisbek dy't oan ien kant of twa kanten oer hast de hiele lingte mei útstykjende pjukken en ynslipe dobben oerdutsen is, en in tichte rûne kaaisbôge.
Soms wurde kaaien ek as symboalen brûkt; sa wurdt yn 'e kristlike ikonografy de apostel Petrus ôfbylde mei in kaai, om't hy de tagong ta de himelpoarte bewekje soe. Sadwaande is de kaai ek it symboal fan it Fatikaan, mei't de paus as biskop Rome ommers as de opfolger fan Petrus beskôge wurdt.
Lyuwe Vuyter
Lyuwe Vuyter, Lieuwe Aedsgers, en ek Lyuwe Aedgaerts Vuyter Ylst wie in grytman fan Himmelumer Aldefurd, Gaasterlân en Doanjewerstâl.
Lieuwe wie nei alle gedachten in Popma fan Drylts. Hy wie troud mei Catharina ldsarda, dy 't yn july 1529 as syn frou foarkomt. Yn augustus 1523 en in 1524 wie hy ek grytman fan Gaasterlân. Op 11 oktober 1524 krige hy ek Doanjewerstâl ûnder syn behear. Mooglik hat er ek waarnimmend grytman fan Wymbritseradiel west.
Op 24 jannewaris 1517 waard him it goed tawiisd fan Renick Hages en Peter Lieuwes út Drylts. Liuwe waard yn 1527 fanwege skuld finzen setten. Yn in stik fan july 1529 komt Lyuwe wer as grytman foar. Hy waard begroeven yn Snits. Syn frou  Katrijn ferstoar op 90-jierrige leeftyd yn Boalsert.
Hilandar-kleaster
It Hilandar-kleaster (Servysk Sirillysk: Манастир Хиландар, Gryksk: Μονή Χιλανδαρίου) is it servysk-otterdokske kleaster op de Berch Atos yn Grikelân. It waard op de noardeastlike kant fan it skiereilân stifte yn 1198 troch Rastko Nemanjić, dy't ûnder de kleasternamme Sava de earste aartsbiskop fan de Servysk-Otterdokske Tsjerke waard. Dat die Sava tegearre mei syn heit, de stifter fan de Nemanjić-dynasty, prins Stefan Nemanja, dy't by syn troansôfstân de monastike ûnthjitten die om ûnder de namme Simeon in gewoane muonts yn Hilandar te wurden. It kleaster stiet op it fjirde plak yn de hiërargy fan de Atos-kleasters. De namme fan it kleaster is ôflaat fan in beskaat type fan in byzantynsk skip.
Stifting
It âlde Helandaris fan foar de oerdracht waard foar it earst neamd yn in Gryksk manuskript út 1015 en omskreaun as folslein leech en ferlitten, sadat it ûnder tafersjoch fan it Konstamonitou-kleaster set wurde moast. In skipper, dy't ûnder de befolking fan Atos yn 980 heech achte waard, wie nei alle gedachten de oarspronklike stifter fan dit âlde kleaster. De katolikon wie al wijd oan de Yntocht fan de Teotokos yn de Timple (feestdei 21 novimber). Al gau dêrnei waard it kleaster slachtoffer fan oanhâldende plonderingen troch piraten.
It kleaster waard yn 1198 op 'e nij stifte doe't keizer Aleksios III Angelos (1195-1203), oantrune troch de kleastermienskip fan de hillige berch Atos, in mei goud fersegele bul skriuwe liet dy't it ferlitten kleaster Helandaris oan de Servjers joech as in ivich geskink. Hilandar waard sa oerdroegen oan Sint-Sava en Sint-Simeon, mei it doel om in nije monastike mienskip te stiftsjen, dy't in keizerlike status krige. Sûnt dy tiid is it kleaster in hoekstien fan it religieuze, edukative en kulturele libben fan it Servyske folk. Yn de jierren 1198 oant 1200 bouden Sava en Simeon de nije katolikon fan de Yntocht fan de Teotokos yn de Timpel, de Sint-Savatoer, de Kambansky-toer en de sellen foar de muontsen. Dat waard allegear finansjeel mooglik makke troch de famylje fan beide muontsen. De oarkonde dy't Simeon yn it ramt fan de stifting makke bleau oant de Twadde Wrâldkriich bewarre, mar gyng ferlern doe't de Dútsers Belgrado op 6 april 1941 bombardearre en de Nasjonale Bibleteek fan Servje lyk mei de grûn makke. Nei de stifting fan it kleaster ferhûzen hûnderten muontsen út Servje nei it kleaster, wylst it kleaster grutte ek stikken lân, metochions en de belesting fan in soad doarpen tawiisd krige. Simeon ferstoar op 13 febrewaris 1200 yn it kleaster en waard begroeven njonken de katolikon. It lichem bleau dêr oant 1208, doe't syn omskot nei Servje oerbrocht waard en dêr neffens syn eigen winsken op 'e nij begroeven waard by de katolikon fan it Studenika-kleaster, dat er earder yn 1196 foltôge hie.
It kleaster ûnder Ottomaansk bewâld
Yn de 15e iuw waard it Byzantynske Ryk ferovere troch de Ottomaanske Turken. Nei de ferovering fan Tessaloniky troch Murad II ûnthieten de muontsen omlyk te jaan, mar der folge fan de kant fan it nije bewâld nettsjinsteande geweld en wetteleazens. In tal Servyske muontsen ferlieten Hilandar en gyngen nei Servje. Om spannings mei de kristlike ûnderdienen tefoarren te kommen liet Murad II de besittings en privileezjes fan de kleasters fierder gewurde, sadat in sekere ûnôfhinklikens fan Atos bestean bliuwe koe. Yn 1426 joech de Albaneeske ealman Gjon Kastrioti de belestingopbringsten fan in pear doarpen oan it kleaster. Hy en syn soannen, dêrûnder ek de Albaneeske nasjonale fersetsheld tsjin de Ottomaanske besetting Gjergj Kastrioti, bekend ûnder de namme Skanderbeg, hearden ta de restearjende lokale otterdokske aristokraten dy't Hilander trou bleaune. Doe't Kastrioti rjochten oankocht om dêrmei syn pensioen yn it kleaster feilich te stellen, waard de Sint-Joaristoer ta syn eare bekend ûnder de namme de Albaneeske Toer. Gjon Kasstrioti naam letter de monastike namme Joachim oan en ferstoar op 4 maaie 1437 yn it kleaster.
Mei't ek Servje yn 1459 yn hannen fan de Ottomanen foel, ferlear Hilandar op 'e nij begeunstigers. De bruorren moasten nije boarnen sykje om it kleaster te beskermjen en troch de tiid te helpen. In pear jier letter socht Angelina van Krušedol, de Albaneeske frou fan de Servyske despoat Stefan Branković, foar it earst om help by de russyske grutfoarst Vasily III. In ôffurdiging fan it kleaster brocht yn 1550 in besite oan Moskou en it wie tsaar Ivan IV, dy't Hilandar ûnder syn hoede naam en nije sellen foar de muontsen liet bouwe. Yn maart 1556 joech Ivan IV it kleaster ek in stik lân tichteby it Moskouse kremlyn mei de needsaaklike gebouwen oan Hilandar. De tsaren soene it kleaster noch lange tiid foar beskerming soargje.
Yn de 17e iuw naam it tal Servyske muontsen ôf en ek in grutte brân yn 1722 die it kleaster ek gjin goed. De russyske pylger Vasily Barsky skreau yn 1745 dat de lieding fan Hilandar by bulgaarske muontsen lei. De muontsen fan it kleaster spilen in grutte rol by it bewustwêzen fan de identiteit fan de Bulgaren en it wie yn Hilandar dêr't Sint-Paisius mei syn wurk Istorija Slavjanobolgarskaja oan de widze stie fan de Bulgaarske Renêssânse. Oant it ein fan de 19e iuw bleau it kleaster yn mearderheid befolke troch Bulgaren.
20e iuw
Yn de jierren santich woe it Grykske regear Atos oanslute op it elektrisiteitsnet. De Hillige Ried fan de berch Atos wegere it oanbod en sûnt produsearje alle kleasters sels de elektrisiteit, dy't op in duorsume wize opwekt wurdt.
Op 4 maart 2004 fûn der in grutte brân plak, wêrby't likernôch 50% fan it ommuorre kompleks ferneatige waard. It fjoer ferwoastge de noardlike helte fan it kompleks ynklusyf de bakkerij. De bibleteek en de âlde ikoanen waarden sparre foar it fjoer. Op it stuit wurde grutskalige rekonstruksjes oan it kleasterkompleks útfierd.
Kleasterskatten
It kleaster besit in wûnderdiedich ikoan fan de Teotokos "fan de Trije Hannen" (Gryksk: Tricherusa, Servysk: Тројеручицa). It ikoan wurdt neffens de tradysje yn ferbining brocht mei de mirakuleuze genêzing fan Jehannes fan Damaskus. Om it jier 717 waard Sint-Jehannes in muonts yn it Mar Sabbas-kleaster by Jerusalim en joech it ikoan doe oan de kleastermienskip dêr. Letter kaam it ikoan yn hannen fan de hillige Sava, dy't it oan Hilandar joech. Yn 1661 waard in kopy fan it ikoan nei Ruslân stjoerd, dêr't it sûnt bot fereare wurdt troch de Russysk-Otterdokske Tsjerke. It ikoan hat twa feestdagen: 28 juny (11 july) en 12 july (25 july).
Yn it kleaster wurdt ek it swurd fan keizer Stefan Uroš IV Dušan bewarre.
De bibleteek besit 181 Grykske en 809 Slavyske manuskripen en likernôch 20.000 printe boeken (wêrfan't 3.000 yn it Gryksk).
Grutte Priis Formule 1 fan Bachrein 2014
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Bachrein 2014 yn Sakhir op 6 april. It wie de tredde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2014. Hy waard op it Bahrain International Circuit hâlden. De race waard hâlden oer 57 omgongen, op it 5,4 km lange sirkwy foar in raceôfstân oer 308,4 kilometer.
Grutte Priis Formule 1 fan San Marino 2004
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan San Marino 2004 yn Imola op 25 april 2004. It wie de fjirde race fan 18 races fan de Formule 1 yn 2004. Hy waard op Imola hâlden. De race waard hâlden oer 62 omgongen, op it 4,9 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 305,6 kilometer.
Agnostic Front
Agnostic Front is in Amerikaanske hardcore punkband yn 1980, yn New York oprjochte. Yn 1984 kaam har debútalbum "Victim in Pain" út. Yn 1992 waard de band opheft, mar yn 1997 waard in trochstart makke. Agnostic Front hat tolve studio-albums útbrocht.
It debútalbum Victim yn Pain, út 1984, is puer hardcorepunk. Foar dat album kaam de 7 " EP (maksi-single op singleformaat) " United Blood " al út, mei tsien koarte nûmers. Fan it album Cause For Alarm ôf, út 1986, begûn de band ek thrashmetal te spyljen.
Yn de rin fan de jierren had de band in protte wikselingen yn de besetting hân, trije fan dizze âld bandleden binne ferstoarn.
Konsistoarje
Yn de protestantske tsjerke is de tsjerkerie it heechste orgaan fan de pleatslike en yn prinsipe selsstannige tsjerkegemeente. De romte is ornaris yn de tsjerke, of flak derneist. It is ek de romte dêr't predikant en tsjerkerie koart foar in tsjerketsjinst efkes byinoar binne om, as soks nedich is, ynformaasje út te wikseljen en it konsistoarjegebed út te sprekken. Ek nei de tsjinst giet se werom nei de konsistoarje. Dy gearkomsten hawwe fierder in ynformeel karakter, it is net in fergadering.
Richard L. Coe
Richard L. Coe (folút: Richard Livingston Coe; New York, 8 novimber 1914 – Washington, D.C., 12 novimber 1995) wie in Amerikaansk sjoernalist, dy't benammen bekend waard as teäterkritikus en filmkritikus foar de foaroansteande krante The Washington Post.
Karriêre
Nei de oarloch kearde Coe yn 1946 werom by The Washington Post as teäterkritikus. Yn dy hoedanichheid ûntjoech er him yn 'e folgjende jierren ta ien fan 'e liedende en ynfloedrykste Amerikaanske kritisy bûten New York. Hy stie bekend om syn mylde resinsjes, sasear sels, dat it wol foarkaam dat toanielstikken yn Washington, D.C. opfierd waarden spesjaal om in resinsje fan Coe te krijen, dy't dan troch de regisseur as in soarte fan hânlieding brûkt waard om 'e swierrichheden yn 'e produksje glêd te striken foar't it stik yn New York op Broadway op 'e planken brocht waard, dêr't de kritisy flaters net sa maklik ferjoegen.
Behalven as teäterkritikus wie Coe foar The Washington Post ek jierrenlang aktyf as filmkritikus. Fierders skreau er oer ûnderwerpen dy't mear yn it algemien mei teäter te krijen hiene. Sa kante er him yn 'e iere 1950-er jierren oan tsjin rasiale segregaasje yn it National Theatre, de wichtichste skouboarch fan Washington, D.C., en agearre er om in wet tsjin berne-arbeid oanpast te krijen, sadat it bern net langer ferbean wêze soe om yn toanielstikken te spyljen.
Fierders wie Coe in entûsjast stiper fan 'e iepening fan nije teätergebouwen yn 'e Amerikaanske haadstêd, lykas de Arena Stage en it Kennedy Sintrum foar de Poadiumkeunsten. Behalven foar The Washington Post skreau Coe ek foar oare publikaasjes, lykwas The New York Times en The New Republic, en teffens wied er geregeldwei as kommentator oangeande teäter en film op 'e Amerikaanske radio en tillefyzje te hearren en te sjen. Yn 1963 waard Coe troch it Directors Guild of America, it Amerikaanske fakbûn fan regisseurs, útroppen ta kritikus fan it jier. Hy gie yn 1979, doe't er 65 jier wie, mei pinsjoen. Doe krige er fan The Washington Post de titel "emearitus-kritikus" ta parte. Yn 1980 waard er útroppen ta Washingtonster fan it jier. Datselde jiers ferneamde it New Playwrights' Theater yn Washington, D.C. (no it Cherry Lane Theatre) in priis nei him.
Priveelibben
Yn 1946 troude Coe mei Christine Sadler, in bekende sjoernaliste út Washington, D.C., dy't letter oan it haad fan 'e haadstedske redaksje fan Amerikaanske frouljustydskrift McCall's kaam te stean en ek de skriuwster wie fan it biografyske wurk America's First Ladies. Hja kaam yn 1983 te ferstjerren.
Ferstjerren
Coe ferstoar op 12 novimber 1995 oan kanker, nei't er tolve jier widner west hie. Hy waard 81 jier.
Silaardermar
De kosten fan it drûchlizzen wiene doetiids 1200 gûne. De mûne, dy't de mar drûchmealde en letter foar it ôffieren fan it oerstallige wetter soarge, hearde ta de earmen fan Boalsert. De drûchmakke Silaardermar waard de Ingwierderpolder. Yn en om de polder steane de pleatsen De Eenhoorn en Boeyenkamp.
De namme fan de Silaardermar is nei alle gedachten ôflaat fan Silaard, dat eartiids in selsstannich terpdoarp wie, dêr't de bewenners fan de fiskerij libben.
Ferloving
In ferloving is it troch beide partijen jaan fan in ûnthjit om te trouwen. It feit dat men in ferloving oangien is, kin lykwols net brûkt wurde om in persoan te ferplichtsjen om it dêrmei ûnthjitten houlik ek wier-wier te sluten. Ferlovings jouwe dus gjin rjochtsfoardering ta it oangean fan in houlik, noch jouwe se rjocht op skeafergoeding as ien fan 'e partijen fan it foarnommen houlik beslút ôf te sjen. Sadwaande is it oangean fan in ferloving in ynformeel barren, dêr't gjin offisjele hannelings foar ferrjochte hoege te wurden.
Terminology
It wurd 'ferloving' is as it derop oankomt eins net alhiel geef Frysk, al is it tsjintwurdich hielendal ynboargere en wurdt it troch eltsenien brûkt. It is in lienwurd út it Nederlânsk, dat yn it Frysk oarspronklik sjoen waard (en troch guon strange puristen noch wol) as in hollanistyske ynterferinsje. (Lykwols stie it al yn 'e âlde fertaalwurdboeken Frysk-Nederlânsk en Nederlânsk-Frysk, en wurdt it ek fernijd yn it Frysk Hânwurdboek.) De âlde foarm 'jin fersizze oan' (foar 'jin ferloovje mei') is Frysker, mar yn lang net alle sinskonstruksjes gaadlik, om't de ferbûging ta in haadwurd ("fersizzing") net bestiet. It Frysk Wurdboek (Nederlânsk-Frysk) jout ek noch de argayske foarm 'boask' (foar 'ferloving') en 'boaskje oan' (foar 'jin ferloovje mei'), mar dy foarmen kinne ek 'houlik', resp. 'trouwe mei' betsjutte, sadat men dêr net folle mei opsjit.
Ferlovingsperioade
De perioade wêryn't in pearke tawurket nei in houlik wurdt de ferlovingsperioade neamd. Yn Nederlân fynt yn dat tiidsbestek de ferplichte ûndertrou (houliksoanjefte) plak. Oant yn 'e 1970-er jierren wie it oangean fan in ferloving as tarieding op it sluten fan in houlik frij algemien, benammen yn 'e stêden. Tsjintwurdich wurdt de ferloving faker oerslein, al wurdt der yn relaasjes ek faker hielendal net troud.
Symbolyk
De ferloving is bedoeld om publyklik tynge te dwaan fan it feit dat men fan doel is om te trouwen. In troudatum hoecht by it oangean fan in ferloving lykwols noch net bekend te wêzen. Soms giet it sluten fan in ferloving mank mei it útwikseljen fan ferlovingsringen. Sokke ringen wurde ornaris oan 'e ringfinger droegen, tradisjoneel oan 'e lofterhân, behalven by roomsen, dy't de ferlovingsring oan 'e rjochterhân hearre te dragen. Ofhinklik fan it budget en oare omtinkens wurdt de ferlovingsring by it sluten fan it houlik befoardere ta trouring of ferfongen troch in trouring. Dêrby ferhuzet er nei de ringfinger fan 'e rjochterhân (foar roomsen nei dy fan 'e lofterhân).
Sewei
thumb|De Sewei |thumb|Stoomtram op de Sewei (± 1910-1920) Op de eftergrûn it brechje nei de Wyldehoarnstersingel De Sewei is in 3,4 kilometer lange strjitte op De Jouwer.
De namme Sewei of Séwei wurdt sûnt 1755 op ferskate wizen skreaun. In mooglike betsjutting fan de namme is nei it suden bûgjende dyk'. Yn de dyk sitte fjouwer rotondes. De dyk begjint by de rotonde by yndustryterrein Sewei oan de Haskerfjildwei en rint dan as in rûnwei nei de Geert Knolwei. Nei de ovatonde út 2018 rint de dyk lâns it motel mei in bocht nei it noarden en rint nei de rotonde by De Skien troch nei de rotonde by de Hurddraversdyk.
De Sewei hie foar 1930 in tal heakske bochten, oer dy dyk ried eartiids de tram nei It Hearrenfean. Yn de earste bocht lei(t) in brêge nei de heawei de polder Wyldehoarne yn. Foarby de twadde bocht, op de dyk nei Haskerhoarne, stie eartiids de Lycklamastins. Yn de tritiger jierren fan de tweintichste iuw is de dûbele bocht ôfsnien en waard it stik fan de Sewei in dearinnend dykje de lannen yn. Yn dy jierren wie de autosneldyk noch net oanlein. Fan dy tiid ôf ried de frachttram mei in flauwe bocht fan Westermar nei Haskerhoarne.
Ynlieding
In ynlieding is it earste diel fan in tekst, lykas in essay, artikel of boek, wêryn't datjinge omskreaun wurdt dêr't de rest fan 'e tekst oer giet. Teffens wurdt yn 'e ynlieding ornaris werjûn wat de skriuwer mei de tekst berikke wol. Sa komt it faak foar dat yn 'e ynlieding in beskate probleemstelling fermelden wurdt, dy't yn 'e neifolgjende tekst oplost wurde moat. Sadwaande jout in ynlieding faak al in foarútblik op 'e saken dy't yn 'e rest fan 'e tekst oan 'e oarder komme sille.
De ynlieding is yn 'e tradisjonele tekstyndieling de earste fan trije parten; dêrnei folgje de kearn en de konklúzje, yn dy folchoarder. De namme 'ynlieding' wurdt lykwols ek brûkt foar teksten dy't min ofte mear op harsels steane en yngeane op in beskaat mêd, lykas yn in boektitel as Inleiding tot de Europese Rechtsgeschiedenis.
In ynlieding moat net betize wurde mei in foarwurd. In foarwurd giet nammentlik net oer de ynhâld fan in tekst, mar oer de tastânkomming derfan.
Tsjerkeried
De tsjerkerie(d) is it bestjoer fan in pleatslike protestantske tsjerklike gemeente. In tsjerkeried bestiet yn 't generaal út de âlderlingen en diakenen fan in (wyk)gemeente, de predikant, en somtiids tsjerkfâden (yn de Protestantske Tsjerke yn Nederlân, de PKN, wurde se 'tsjerkerintmasters' neamd).
Yn guon tsjerken is it behear oer de wrâldske goed opdroegen oan in kommisje fan behear; leden dêrfan binne net perfoarst lid fan de tsjerkeried.
De tsjerkeried stiet boppe de predikanten. De tsjerkerieden binne ôflaat fan it Nije Testamint fan de Bibel dêr't de amten yn neamd wurde. Der wiene âldsten mei ferantwurdlikheid foar it suver hâlden fan lear en libben fan de Tsjerke en âldsten dy't boppedat it Wurd betsjinje moasten. Nei herfoarming út de Roomsk-Katolike Tsjerke wei, de Reformaasje, waarden de amten troch Johannes Calvijn ynsteld. Ien fan harren taken wie it kontrolearjen fan de predikant. De predikant moast Skriftuerlik preekje.
It amt fan âlderling en diaken is al troch de apostel Paulus ynsteld.
Abdij fan Westminster
De Abdij fan Westminster (Ingelsk: Westminster Abbey), en offisjeel de Kollegiale Tsjerke fan Sint-Petrus (Ingelsk: Collegiate Church of St Peter) is it nasjonale tsjerkegebou fan Ingelân. Sûnt de kroaning fan Willem de Oermasterder yn 1066 binne alle Ingelske en Britske foarsten yn de Abdij fan Westminster kroane. Ek wurde dêr tradisjoneel de begraffenissen fan leden fan it Britske keningshûs holden en wurde der houliken sletten fan de keninklike famylje. Njonken de funksje fan nasjonale tsjerke stiet de Abdij fan Westminster fol mei tal fan grêven en monuminten foar minsken dy't in wichtige rol spile hawwe yn de Britske skiednis. Meiïnoar fûnen likernôch 3.300 minsken dêr harren lêste rêstplak. Dêrtroch hat de tsjerke, ferwizend nei de Noardske mytology de bynamme krigen fan it "Britske Walhalla".
De goatyske tsjerke waard yn 1987 mei it Paleis fan Westminster (Westminster Palace) en de Saint Margaret's Church ynskreaun op de wrâlderfgoedlist fan de UNESCO.
Untstean
Neffens in leginde soe de tsjerke werom gean op de stifting fan in abdij op in eilân yn de Teems ûnder kening Sæberht fan Esseks, doe't in fisker in fizioen hie oer Petrus. Yn de tiid fan Edward de Belider waard de abdij yn Normandyske styl ferboud (1045-1065). Op 28 desimber 1065 waard de benediktynske delsetting ynwijd. De kening sels wie doe al te siik om de plechtichheid by te wenjen en waard nei syn dea yn de tsjerke byset. It iennige ôfbyld fan dy earste abdij stiet op it fernemade Tapyt fan Bayeux. De lokaasje tichteby it keninklike paleis fan Westminster, it bestjoerssintrum fan it lân, droech by oan macht dy't de abt en de muontsen tafoel yn de iuwen nei de Normandyske oermastering.
De goatyske ferbouwing yn de styl fan de Frânske heechgotyk fan de abdij sette fanôf 1245 ûnder kening Hindrik III útein. Oant 1269 wiene it koer, it transept en it eastlike diel fan it tsjerkeskip mei de oanbuorjende kleastergong en it kapittelhûs foltôge. De boumaster fan dat diel fan de tsjerke stiet bekend ûnder de namme Henry of Reyns, dy't mooglik út Reims kaam en dêr ek oan de Notre-Dame wurke hat. It âld romaanske skip bleau noch wol hûndert jier oan de nijbou stean mar waard ôfbrutsen om tusken 1376 en 1506 it tsjerkeskip te foltôgjen yn deselde styl as de rest fan de tsjerke. De bou waard foltôge troch de arsjitekt Henry Yevele ûnder it regear fan Richard II. Hindrik VII liet tusken 1503-1519 de oan Marije wijde kapel yn de perpendicular styl tafoegje, ien fan de moaiste let-goatyske gebouwen fan Jeropa.
Reformaasje
De abdij waard mei de brek mei Rome en ynfiering fan in nasjonale protestantske tsjerke ûnder Hindrik VIII lykas alle oare kleasters en abdijen yn it lân opheft. De katolike keninginne Marije I joech de abdij werom oan de muontsen, mar fan har suster en [protestanske opfolger Elizabeth I moasten de muontsen de gebouwen wer en no foargoed ferlitte. Elizabeth ferliende de tsjerke yn 1579 de tsjerke de status fan royal peculiar; in tsjerke dy't streekrjocht ûnder de ferantwurdlikens fan de foarst en net ûnder dy fan de aartsbiskop fan Canterbury kaam te fallen en makke der de Collegiate Church of St Peter fan, in net-katedrale tsjerke mei in kapittel fan koarhearen ûnder lieding fan in dekaan dy't troch de Kroan beneamd wurdt. De tsjerke hie slim te lijen ûnder de turbulinte jierren 1640, doe't puriteinen, mar profitearre yn de tiid fan de Mienebêst fan de beskerming troch de Steat. Oliver Cromwell krige yn de tsjerke yn 1658 noch in grutte begraffenis yn de tsjerke, mar waard yn 1661 opgroeven en postúm ophinge oan 'e galge by Tyburn, it plak dêr't misdiedigers ophongen waarden. London UK Interior-of-Westminster-Abbey-02.jpg
18-19e iuw
De twa westlike tuorren waarden tusken 1722 en 1745 troch de arsjitekt Nicholas Hawksmoor fan stien út Portland boud en binne in ier foarbyld fan in neogoatysk ûntwerp. De muorren en de flierren fan de Westminster Abbey waarden mei Purbeck-moarmer belein, ek al binne de ferskate tombes fan ferskillende soarten moarmer makke. Fierder waard yn de 19e iuw in restauraasje útfierd troch George Gilbert Scott.
Twadde Wrâldkriich
De skea oan de Westminster Abbey yn de Twadde Wrâldkriich bleau op 15 novimber 1940 noch beheind, mar op 10 maaie waarden de gebouwen troffen troch brânbommen. De bommen waarden al gau ûnskealik makke troch leden fan de loftbeskerming, mar ien bom boppe it noardlike transept wie dreech benei te kommen en ûntplofte. It fjoer fan de baarnende balken die al gau it daklead ranen en begûn fan boppe ôf te fallen op it tsjerkemeubilêr. Meiwurkers brochten sa folle mooglik meubilêr yn feiligens, mar moasten harren weromlûke. Mei it ynstoarten fan it dak yn de krusing koe lang om let fierdere fersprieding fan it fjoer tefoarren komd wurde.
Nei de oarloch
Yn de jierren 1990 waarden der twa ikoanen fan de Russyske ikoaneskilder Sergej Fjodorov hongen yn de tsjerke. Yn 1997 waard foar it earst yntree frege oan it grutte tal toeristen, dat yn dy tiid alle jierren al op likernôch 1,75 miljoen rûsd waard. Op 6 septimber 1997 waard de begraffenis holden fan Diana, prinsesse fan Wales. Op 17 septimber 2010 wie paus Benediktus XVI de earste paus dy't in foet yn de abdijtsjerke sette.
Yn 2009 waarden der plannen makke foar de earste grutte bouwurksumheden sûnt 250 jier. In kroanfoarmige ôfsluting boppe de krusing, dy't de lege pyramide fan nei 1950 ferfange moast, waard útsteld. It wie in ûnderdiel fan in grutter projekt dat £ 23 miljoen kostje moast en foltôge waard yn 2013. Nettsjinsteand it tariedend wurk dat al dien wie, makke de deken yn 2010 bekend dat der fan in corona boppe de krusing ôfsjoen waard.
On 29 april 2011 fûn it ynsegenjen fan it houlik fan prins William en Catherine Middleton plak yn de abdij.
De Queen's Diamond Jubilee Galleries binne yn it midsiuwske trifoarium fan de abdij. Dêr, heech om it skip fan de tsjerke hinne, wurde de skatten fan de abdij útstald. Ek waard der in nije goatyske tagong mei lift ûntwurpen troch de arsjitekt fan de abdij. De nije galerijen binne yn juny 2018 iepene.
Bou en ynterieur
De haadyngong is oan de westlike kant. It portaal wurdt mei foarstellings fan de fjouwer kristlike deugden Wierheid, Gerjochtichheid, Barmhertigens, Frede en tsjien 20e-iuwske martlers omseame.
Yn it middenskip fan de abdij leit it Grêf fan de Unbekende Soldaat. Yn de ierde fan de Frânske slachtfjilden rêst dêr in ûnbekende soldaat fan de Earste Wrâldkriich "tusken kenings wylst er syn God en Heitelân goed tsjinne', sa't it ynskrift yn it swarte moarmer it beskriuwt. De fallen soldaten fan de twa wrâldkrigen wurde ek yn de Sint-Joriskapel betocht.
Ek yn it skip binne de grêven fan de ûntdekker David Livingstone, de dichter en toanielskriuwer Ben Jonson en de premiers Andrew Bonar Law en Neville Chamberlain. Yn it súdlike transept is de Poets' Corner mei in monumint foar Shakespeare de grêven fan û.o. Chaucer, Tennyson, Browning, Longfellow, Dickens en Händel Ut it noardlike diel fan it dwersskip wei kin de achter it heechalter lizzende Kapel fan Edward de Belider berikt wurde. Yn it midden stiet dêr de sark fan de yn 1066 ferstoarne kening. Dêrefter stiet de kroaningstroan, dêr't oant 1996 ûnder it sitflak de saneamde Stone of Scobe bewarre waard. Op dy stien waarden eartiids iuwenlang de Skotske kenings kroand, oant Edward I de stien yn it jier 1297 meinaam. De stien waard yn de Kryst fan 1950 stellen en nei lang sykjen werom fûn. Yn 1996 waard de stien, dy't as in symboal fan de ienheid fan Ingelân en Skotlân jildt, wer oan Skotlân oerdroegen. Sûnt wurdt de stien yn it Slot fan Edinburgh bewarre. Yn de kapel steane de sarken fan Hindrik III, Edward I, Edward III, Richard II en Hindrik V.
Oargel
It oargel fan de Westminster Abbey is ferdield oer de noardlike en súdlike kant fan it westlike diel fan it koerskip. It ynstrumint waard yn 1937 boud troch de Britske oargelbouwer Harrison & Harrison (Meadowfield) en foar de earste kear brûkt foar de kroaning fan George VI.
Ynearsten hie it oargel 84 registers, ferdield oer fjouwer manualen en pedaal. Yn it oargel waard in diel fan it piipmaterjaal fan de foargonger wer op 'e nij brûkt, dat troch William Hill yn 1848 boud wie. De fronten fan it oargel datearje út 1895 en binne yn it ein fan de 19e iuw ûntwurpen troch John Loughborough Pearson.
Yn 1982 en 1987 fergrutte Harrison & Harrison it oargel mei in Lower Choir Organ en in Bombarde Organ. It hjoeddeiske oargel hat fiif manualen en 109 registers. thumb|left|250px|Ferwulft kapittelhûs
Kapittelhûs
It kapittelhûs, in foarbyld fan suvere gotyk, waard tusken 1245 en 1253 mei de eastlike dielen fan de abdij ûnder Hindrik III boud. George Gilbert Scott restaurearre it kapittelhûs yn 1872. De yngong is fanút it eastlike diel fan de kleastergong. In doar yn it portaal datearret fan 1050 en der wurdt tocht dat it de âldste fan Ingelân is. Yn guon bline nissen oan de muorren binne 14e iuwske fresko's bewarre bleaun. De tegelflier is noch orizjineel 13e-iuwsk. Under de seal leit in achthoekige krypte.
De loftbôgen bûten binne tafoege yn de 14e iuw en it tintfoarmige dak op in stielen frame is in 19e iuwsk ûntwerp fan Scott.
Celle
Op 23 km benoarden Celle leit Bergen, koart foar en yn de oarloch lei dêr it konsintraasjekamp Bergen-Belsen.
Oan de súdwestkant fan de stêd it fleanfjild Wietzenbruch, dêr't tsjin it ein fan de jierren 1940 wei in loftbrêge nei Berlyn ûnderhâlden waard.
Stedsyndieling
De stêd Celle is njonken in stêd ek in gemeente en neffens de Nedersaksyske gemeentewet te ferdielen yn de folgjende stedsdielen:
Dirty Rotten Imbeciles
Dirty Rotten Imbeciles, better bekend ûnder de ôfkoarting D.R.I. is in Amerikaanske hardcore punkband yn 1982, yn Houston oprjochte. Yn 1983 kaam har debútalbum "Dirty Rotten LP" út. De orizjinele line-up bestie út Spike Cassidy (gitaar), Kurt Brecht (sang), Eric Brecht (drums) en Dennis Johnson (bas).
Oant hjoed ta hat D.R.I. sân folsleine studio-albums útbrocht. Utsein trije nije nûmers op de yn 2016 útbrochte EP But Wait... There's More!, hawwe se sûnt Full Speed Ahead yn 1995 gjin folslein studio-album mear útbrocht. Dochs is de band hast alle jierren te toeren, en giene benammen tusken 2004 en 2009, doe 't by Cassidy termkanker fêststeld waard in pear kear mei skoft. Sûnt op syn minst 1998 hat D.R.I. wurke oan harren achtste folsleine studio-album, dat noch net útbrocht is.
Zandvoort
Zandvoort is in plak en gemeente yn 'e Nederlânske provinsje Noard-Hollân. De gemeente, dy't bestiet sûnt de Frânske Tiid, hat 16.682 ynwenners (31 maart 2015) en beslacht in oerflak fan 33,82 km².
It plak libbet fan it toerisme en is ek ferneamd om in Formule 1-sirkwy, it Sirkwy Zandvoort. Ta de gemeente heart ek in part fan it doarp Bentveld.
List fan nasjonale parken yn Sweden
250px|thumb|right|De Rapadelling yn nasjonaal park Sarek. De nasjonale parken yn Sweden wurde beheard troch Naturvårdsverket, in Sweedske oerheidsynstânsje dy't ferantwurdlik is foar it beskermjen fan de natoer. Yn 1909 wie Sweden it earste lân dat nasjonale parken stifte; dat wiene doe njoggen gebieten. Hjoeddedei binne der 29 nasjonale parken dy't mei-inoar in oerflak fan 7.315,89 kante kilometer hawwe.
Zookeeper
"Zookeeper", "Zoo Keeper" of "The Zookeeper" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Eagle Eye (film)
Eagle Eye is in Amerikaanske science fiction-aksjeskriller út 2008 ûnder rezjy fan D.J. Caruso, mei yn 'e haadrollen Shia LaBeouf en Michelle Monaghan. It ferhaal folget in man en in frou dy't inoar net kenne, mar dy't troch in ûnbekende frou oan 'e tillefoan troch bedriging en sjantaazje twongen wurde om tegearre gefaarlike opdrachten út te fieren, wêrby't se al rillegau efterfolge wurde troch de Amerikaanske plysjetsjinsten. De film krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy, mar wie in kommersjeel súkses yn 'e bioskopen.
Plot
Jerry Shaw is in sjeesde studint dy't te hearren kriget dat syn twillingbroer Ethan, in ofsier by de Amerikaanske Loftmacht, omkommen is. Nei de begraffenis ûntdekt Jerry dat der $750.000 op syn bankrekken stoart is, en dat syn appartemint fol leit mei yllegale dingen. Hy wurdt opskille troch in ûnbekende frou, dy't him warskôget dat de Amerikaanske federale resjerzje FBI op it punt stiet om him op te pakken en dat er sjen moat dat er fuortkomt. Mei't er dat net daliks docht, wurdt er arrestearre en ûnderfrege troch FBI-agint Tom Morgan. Wylst Morgan oerleit mei Zoë Pérez in aginte fan 'e United States Air Force Office of Special Investigations (OSI) dy't by de saak belutsen rekket fanwegen de fertochte dea fan Jerry syn broer, regelet de frou oan 'e tillefoan Jerry syn ûntsnapping.
Underwilens soarget de ûnbekende frou dat in kristal fan eksplosive heksametyleen nei in diamantwurker ta stjoerd wurdt, dy't it sûnder euvelmoed op har ynstruksje ta de foarm fan in ealstien snijt en yn in hinger set. In oare man stelt op 'e Ynternasjonale Lofthaven O'Hare, yn Chicago, de trompet fan Sam en bringt der in soanyske aktivator yn oan, foar't er it ynstrumint op 'e lofthaven fan Washington, D.C. wer by de oare ynstruminten leit sûnder dat immen murken hat dat it tydlik miste.
Aginte Pérez wurdt by minister fan Definsje George Callister roppen, fan wa't se te hearren kriget wat it echte wurk fan Ethan Shaw yn it Pentagon wie. It docht bliken dat Ethan tafersjoch hold op in steatsgeheime superkompjûter fan it Amerikaansk Ministearje fan Definsje, dy't de automatisearring fan it sykjen nei en beoardieljen fan ynformaasje omfieme. De superkompjûter hjit 'Autonomous Reconnaissance Intelligence Integration Analyst', ôfkoarte ta ARIIA. Callister, dy't witte wol oft Ethan fermoarde is as ûnderdiel fan in terroristyske gearspanning om tagong ta ARIIA te krijen, lit Pérez efter by majoar William Bowman, de direkte superieur fan Shaw. Om likernôch dyselde tiid ûntdekke Jerry en Rachel dat de frou oan 'e tillefoan eins ARIIA is, en dat de kompjûter harren 'aktivearre' hat, sa't se it sels neamt, neffens it yn 'e Amerikaanske Grûnwet fêstleine foech fan 'e oerheid om boargers te rekrutearjen foar de nasjonale ferdigening.
Yn it Pentagon ûntdekke Pérez en Bowman in USB-stick mei ynformaasje dy't Ethan dêr foar syn dea ferburgen hie. It docht bliken dat by in resinte Amerikaanske oanfal op fermiende terroristen yn 'e Pakistaanske provinsje Balûtsjistan, dy't ARIIA ôfret hie, ynstee ûnskuldige boargers it slachtoffer wurden binne. De misrûne operaasje resultearre yndirekt ek yn 'e dea fan Amerikaanske boargers, om't pleatslike striders bloedich wraak nommen hawwe. De konklúzje fan ARIIA wie dat mear bloedferjitten foarkomd wurde moast, en dat dêrta de útfierende macht yn 'e Feriene Steaten ferwidere wurde moast. Dat betsjut dat de kompjûter plannen makke hat foar it ombringen fan 'e presidint fan 'e Feriene Steaten, de fise-presidint en frijwol it hiele regear. ARIIA basearret har dêrby op 'e Amerikaanske Unôfhinklikheidsferklearring, dêr't yn stiet: "as lykfol hokker foarm fan regear destruktyf yn syn funksje wurdt, is it it rjocht fan it folk om it [regear] te feroarjen of ôf te skaffen." Pérez en Bowman begripe dan dat ARIIA sels Ethan syn dea bewurkmastere hat om't Ethan har besocht tsjin te hâlden.
Underwilens hat ARIIA derfoar soarge dat Jerry en Rachel nei Washington, D.C. reizge binne, dêr't de kompjûter harren yn it Pentagon nei binnen loadst. It docht bliken dat Ethan foar syn dea in blokkade yn it systeem fan ARIIA opsmiten hat, dy't it útfieren fan Operaasje Guillotine, sa't de kompjûter de plannen neamd hat, ûnmooglik makket. Yn Jerry hat ARIIA lykwols in fysyk identike kopy fan Ethan, en troch de biometryske gegevens fan Jerry te brûken, kin de kompjûter de blokkade fan Ethan opheffe. Dêrnei is de rol fan Jerry útspile, en ARIIA jout Rachel opdracht om him dea te sjitten. Dat kin se lykwols net dwaan, ek net nei nije bedrigings yn 'e rjochting fan har soan. Underwilens bringe Pérez en Bowman ferslach út oan minister Callister, wêrby't harren petear ôfharke wurdt troch ARIIA. Neitiid slút de kompjûter Callister op; om't de minister it oangeande de operaasje yn Balûtsjistan mei ARIIA iens wie, wiist se him oan as designated survivor dy't de presidint nei de útfiering fan Operaasje Guillotine opfolgje moat. Pérez en Bowman, lykwols, besiket de kompjûter te fermoardzjen, en hja moatte de krochten fan it Pentagon yn flechtsje.
In wurknimmer fan it Pentagon, dy't ek troch ARIIA ûnder bedriging fan syn gesin 'aktivearre' is, liedt Rachel út it gebou wei. Hy besoarget har ek in jurk en in halskeatling mei in hinger, dy't de 'ealstien' fan heksametyleen befettet. Dêrnei stjoert ARIIA har nei de State of the Union, dy't de presidint dyselde jûns útsprekke sil yn it Kapitoal. Underwilens wurdt Jerry yn it Pentagon arrestearre, en it is de bedoeling fan ARIIA om syn dea te beävensearjen foar't er wat tsjin ien sizze kin. FBI-agint Morgan, dy't it spoar fan Jerry en Rachel nei Washington ta folge is, hat ûnderwilens lucht krigen fan it bestean fan ARIIA. Hy befrijt Jerry en helpt him út it Pentagon te kommen. Tegearre sette de mannen nei it Kapitoal, Rachel efternei, wylst ARIIA alles docht om harren tsjin te hâlden. De kompjûter nimt sels de kontrôle oer in swierbewapene drone oer, dêr't de beide mannen troch oanfallen wurde yn in tunnel. Morgan, dy't ferwûne rekke is oan 'e foet en net mear drave kin, offeret himsels op om Jerry in kâns te jaan en hâld Operaasje Guillotine tsjin.
Neitiid, as alles ûndersocht is, krije Jerry en Pérez in ûnderskieding foar harren moed, wylst postúm ek Ethan en Tom Morgan ûnderskaat wurde. Minister Callister leit ferslach ôf oan in geheime kommisje fan it Amerikaanske Kongres, wêrby't er befêstiget dat ARIIA foargoed ôftanke is. Yn 'e lêste sêne arrivearret Jerry op it jierdeifeest fan Sam. As de bern nei in oare keamer geane, tútsje Jerry en Rachel inoar.
Produksje
Eagle Eye waard regissearre troch D.J. Caruso op basis fan in senario dêr't oan wurke wie troch John Glenn, Travis Adam Wright, Hillary Seitz en Dan McDermott. Dy lêste skreau de earste ferzje fan it skript op basis fan in idee fan regisseur Steven Spielberg, dy't him ynspirearje litten hie troch it koarte ferhaal All the Troubles of the World, fan science fiction-auteur Isaac Asimov. Neitiid waard it senario oankocht troch Spielberg syn filmstudio DreamWorks Pictures as in projekt dêr't Spielberg sels eventueel syn namme oan ferbine soe. Safier kaam it lykwols net, want hy rekke te drok mei Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull. Hy rette lykwols Caruso oan om him te ferfangen, mei wa't er yn 1996 gearwurke hie oan 'e tillefyzjesearje High Incident. Sels bleau Spielberg as útfierend produsint by Eagle Eye belutsen.
Caruso liet it senario fan McDermott fierhinne werskriuwe troch Glenn, Wright en Seitz. Shia LaBeouf en Michelle Monaghan waarden oanlutsen foar de haadrollen. Yn oare wichtige rollen waarden Rosario Dawson en Billy Bob Thornton cast. Hoewol't noch op 'e ôftiteling, noch yn 'e offisjele castlisten fernijd wurdt wa't de stim fan ARIIA ynspriek, befêstige Dawson yn in fraachpetear by de premiêre fan 'e film dat it de stim fan Julianne Moore wie. As produsinten wiene Alex Kurtzman, Roberto Orci en Pat Crowley by Eagle Eye belutsen foar de filmstudio's K/O Paper Products en Goldrest Pictures. Dariusz Wolski die de kamerarezjy, en Brian Tyler fersoarge de filmmuzyk. Foar de film wie in budget fan $80 miljoen beskikber.