cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
David Prowse
Aktearkarriêre
Nei Star Wars aktearre Prowse net folle mear. Doe't de earste Star Wars-film útkommen wie, besocht er de titelrol yn 'e superheldefilm Superman (1978) te krijen, mar dy gie nei Christopher Reeve. Prowse wie úteinlik by de film belutsen as trainer fan Reeve. Hy wie ek ferantwurdlik foar de training fan Cary Elwes yn 'e film The Princess Bride (1987). Syn lêste rol hied er yn 2010 yn 'e Britske ûnôfhinklike film The Kindness of Others, dy't dat jiers fertoand waard op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes.
Yn lettere jierren ûntstie der ferwidering tusken Prowse en George Lucas. Prowse hold út dat er min behannele wie, mei't Lucas foarôfgeande oan 'e premiêre fan Return of the Jedi ûnthjitten hawwe soe dat syn stim heard en syn gesicht sjoen wurde soe as oan 'e ein fan 'e film einlings it masker fan Darth Vader ôfgie. Ynstee brûkten Lucas-en-dy foar dy sêne in alternative opname mei de akteur Sebastian Shaw. Yn in fraachpetear yn 2009 bewearde Prowse fierders dat er neffens syn kontrakt in oandiel yn 'e winst fan Return of the Jedi opstrike sillen hie. Mar hoewol't de film in opbringst behelle fan $475 miljoen tsjin in budget fan $32 miljoen, krige Prowse dêr gjin sint fan. Ynstee waarden saneamde Hollywood-boekhâldmetoaden brûkt om 'e winst as filmdistribúsjekosten oan 'e studio ta te skowen, sadat der op papier gjin winst bestie om ûnder oaren te ferdielen. Yn july 2010 ûntsei Lucas Prowse de tagong ta offisjele Star Wars-konvinsjes. Dêr joech er nei't it skynt gjin oare reden foar as te sizzen dat Prowse "tefolle brêgen ferbaarnd" hie tusken himsels en filmstudio Lucasfilm.
Doe't er al op jierren wie, rekke Prowse befreone mei de jonge Welske muzikant Jayce Lewis, mei wa't er yn 'e kunde kaam op in science fiction-konvinsje. Se hiene in mienskiplike foarleafde foar jazz en waarden sakepartners: Lewis feroarge optredens en Prowse waard syn manager en hannele de public relations ôf. Yn 2015 naam Lewis in miny-dokumintêre op mei de titel The Force's Mouth (in wurdboarterij op 'e magyske krêft the Force út Star Wars en it Ingelske sprekwurd straight from the horse's mouth, mei de betsjutting "út 'e earste hân"). Dêryn wie Darth Vader einlings te hearren mei Prowse syn stimlûd. Prowse ferskynde yn 2017 ek yn 'e fideoklip fan Lewis syn nûmer Shields.
Priveelibben
Prowse troude yn 1963 mei Norma Scammell, dy't er kennen leard hie doe't er wurke as útsmiter. Mei har hied er trije bern. Prowse wie in fan fan 'e Bristol Rugby Club, hoewol't er fan 1963 yn Croydon, yn súdlik Londen, wenne. Yn 2009 makke er bekend dat er op polityk mêd in oanhinger fan 'e anty-Jeropeeske United Kingdom Independence Party (UKIP) wie. Yn 2011 publisearre er syn autobiografy, Straight from the Force's Mouth.
Foar it meastepart fan syn libben litte Prowse oan artritis (gewrichtsûntstekking). Syn gewichtheffen holp dêrby, want doe't er dêrmei begûn, ferdwûn syn krupsje grutdiels, om yn 1990 werom te kearen. As gefolch fan 'e sykte krige Prowse twa keunstheupen en groeide ien ankelgewricht fêst. De keunstheupen moasten noch ferskate kearen ferfongen wurde. Yn 2000 rekke syn lofterearm ferlamme, letter folge troch syn rjochterearm. It die bliken dat er septyske artritis oprûn hie, feroarsake troch in ynfeksje dêr't er op in hier nei oan stoar. Prowse waard dêrnei fise-foarsitter fan 'e Physically Handicapped and Able-bodied Association (PHAA, "Feriening fan Lichaamlik Beheinden en Lichaamlik Unbeheinden"), in belange-organisaasje foar lju mei in lichaamlike beheining yn it Feriene Keninkryk.
Ferstjerren
David Prowse kaam op 28 novimber 2020 yn 'e âlderdom fan 85 jier yn in Londensk sikehûs te ferstjerren, nei't er dêr koarte tiid earder opnommen wie foar in ûnspesifisearre sykte.
Club International
Club International is in Britsk neakenblêd dat oprjochte waard yn 1972 as in susterútjefte fan it Amerikaanske tydskrift Club. It wurdt eltse fjouwer wiken útjûn, wat delkomt op trettjin edysjes jiers.
John Tootoosis
John Tootoosis (Cut Knife (Saskatchewan), 18 july 1899 – dêre, 1 febrewaris 1989) wie in Kanadeesk aktivist, politikus en bestjoerder fan etnysk Yndiaansk komôf.
Libben en karriêre
Tootoosis waard yn 1899 berne yn it Poundmaker Reservaat 114 yn Cut Knife, yn 'e Kanadeeske provinsje Saskatchewan. Hy wie fan mingd etnysk komôf, mei't er sawol bloed fan 'e Kry (Cree) as fan 'e Stony (Stoney) hie. Hy wie de pakesizzer fan Giele Moddertekken, de broer fan it legindaryske Kry-opperhaad Bizonfâlemakker.
John Tootoosis wie tige begien mei it lot fan syn folk, en sadwaande ûntjoech er him al ier yn syn libben ta polityk aktivist, wêrby't er opkaam foar de rjochten fan 'e lânseigen befolking fan Kanada. Doe't yn 1946 de Uny fan Saskatchewaanske Yndianen (USI) oprjochte waard, tsjinne Tootoosis as earste foarsitter fan dy organisaasje. Letter beklaaide er ek oare funksjes yn it bestjoer.
Yn 1959, doe't de Uny reorganisearre waard ta de Federaasje fan Yndiaanske Naasjes yn Saskatchewan (FSIN), waard Tootoosis ek dêrfan de earste foarsitter. Yn 1970 waard er beneamd yn 'e nijfoarme senaat fan 'e FSIN, en neitiid tsjinne er njoggentjin jier lang as senator.
Tootoosis kaam yn 1989 te ferstjerren yn it Poundmaker Reservaat 114, yn 'e âlderdom fan 89 jier. Hy hie fjirtjin soannen en dochters, wêrûnder de akteur Gordon Tootoosis (1941-2011).
Blinefuotbal op de Paralympyske Simmerspullen 2020
De blinefuotbalkompetysje op de XVIe Paralympyske Simmerspullen waard fan 29 augustus oant en mei 4 septimber 2021 hâlden yn Tokyo dêr't dat jier ek de Olympyske Simmerspullen hâlden waarden. De blinefuotbalkompetysje waard hâlden yn de Aomi Urban Sports Venue.
Petrus Johannes van Beyma
thumb| Petrus Johannes van Beyma om 1909 Jhr. mr. Petrus Johannes van Beyma (Ljouwert, 11 maaie 1839 − De Haach, 6 oktober 1911) wie in Nederlânsk jurist en lid fan de Earste Keamer.
Grutte Priis Formule 1 fan Belgje 2021
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Belgje 2021 yn Stavelot op 29 augustus 2021. It wie de tolvde race fan 22 races fan de Formule 1 yn 2021. Hy waard op it Sirkwy fan Spa-Francorchamps hâlden. De race waard hâlden oer 1 omgong, op it 7 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 7 kilometer. De plande 44 omgongen koene net riden wurden as gefolch fan de oanhâldende rein. Der waarden hjirom heale punten útdield en net in punt foar de fluchste omgong.
Petrus Johannes van Beyma
Biografy
Van Beyma wie lid fan it laach Van Beyma en in soan fan jhr. mr. Julius Matthijs van Beyma (1813-1898), offisier fan justysje, en Anna Catharina Adema (1814-1848); hy troude yn 1862 mei syn folle nicht jkfr. Geertrui Vegelin van Claerbergen (1838-1909), lid fan it laach Vegelin van Claerbergen, mei wa 't hy acht bern krige. Hy wie in broer fan paleisyntendant en wethâlder jhr. Lollius van Beijma (1840-1925) en fan boargemaster jhr. Jan van Beyma (1848-1900).
Van Beyma studeare rjochten oan de Universiteit Leien dêr 't hy yn 1862 summa cum laude promovearre op De fergoeding fan skea ûntsteande út it net goed oerkommen fan telegrammen. Dêrnei wie hy yn de jierren 1862 en 1863 abbekaat yn Ljouwert om dêrnei yn tsjinst de kommen by justysje, earst as griffier fan in kantongerjocht, dêrnei as substitút-offisier fan justysje en as lêste, fan 1870 oant 1876, as offisier fan justysje. Yn dat lêste jier waard hy beneamd as sjef fan de ôfdieling steats- en folkerjocht, strafrjocht en straffoardering, ensfh. by it departemint fan Justysje yn De Haach. Dy funksje hâlde er oant hy yn 1886 beneamd waard as siktaris-generaal by dat ministearje fan Justysje. Hy bleau topamtner oant syn ferkiezing ta lid fan de Earste Keamer fan de Steaten-Generaal per 20 septimber 1904; hy bleau oant 1910 keamerlid. Yn de Earste Keamer, as âld- of frij-liberaal, spruts hy benammen oer justisjele oangelegenheden.
Van Beyma hie in tal njonkenfunksjes, benammen as lid fan ferskillende (steats)kommisjes. Hy wie Ridder yn de Oarder fan de Nederlânske Liuw en waard by syn ôfskied faan it ministearje yn 1904 beneamd ta kommandeur yn de Oarder fan Oranje-Nassau.
Swaben (lânstreek)
250px|thumb|Hjoeddeisk Swaben yn Dútslân. Yn giel is de [[Schwarzwald-Baar-Kreis, yn it oergongsgebiet fan de Swabyske en Opperrynske dialekten yn it Alemannysk. It westlike part fan de Bodenseekreis wurdt net by it hjoeddeiske Swaben rekkene.]] Swaben (Dútsk: Schwaben, Schwabenland of Ländle) is in kultureel, histoaryk en taalkundich gebiet yn it súdwesten fan Dútslân. De namme komt fan it Midsiuwske stamhartochdom Swaben, ien fan de fiif Dútske stamhartochdommen, dat it stamgebiet fan de Alemannen en Sueven wie. Yn grutte sin omfiemet it gebiet it gânse Dútsk-Alemannysk taalgebiet, mar it hjoeddeiske Swaben is mear beheind, benammen troch de fal fan it stamhartochdom Swaben yn de trettjinde iuw. Swaben yn hjoeddeiske etnografyske sin komt rûchwei oerien mei it gebiet fan de Swabyske Kreits fan it Hillige Roomske Ryk yn de Iermoderne Tiid, no ferdield yn de steaten Baden-Wuertemberch en Beieren. De Swaben (Schwaben, inkeltal Schwabe) binne it folk fan it gebiet en sprekkers fan it Heechdútske dialekt Swabysk. It tal sprekkers wurdt rûsd op 800.000 fan in befolking fan 7,5 miljoen yn de Regierungsbezirke Tübingen, Stuttgart en it Beierske Swaben.
Fokker F.II
De Fokker F.II wie in fan it Nederlânsk bedriuw Fokker boud fleantúch út jierren tsien fan de 20e iuw. It ûntwerp fan de F.II wie fan yngenieur Reinhold Platz en it wie it earste passazjiersfleantúch út de Fokker-fabriken. It prototype waard boud yn Dútslân dêr't ek de earste proefflecht wie yn 1919. Koart skoft letter waard de produksje oerset nei Veere yn Seelân.
De F.II wie in ienmotorich, dûbelblêdich propellerfleantúch, in heechdekker (apart yn it tiidrek fan de twadekkers) mei in healiepen cockpit en dûbele bestjoering. Efter de cockpit wie in kabine mei plak foar fjouwer passazjiers. Der waarden totaal 23 fan boud.
It Nationaal Luchtvaart-Themapark Aviodrome yn Lelystêd hat in replika fan in F.II yn de kolleksje.
Fokker F.II by KLM
Nei't KLM maaie 1920 har earste linetsjinst mei in leased fleantúch iepene hie tusken Skiphol en Londen ûntstie der by de doetiidske direkteur, Albert Plesman rillegau it ferlet fan eigen masines. Hy keas de Fokker F.II. Hy bestelde july 1920 2 masines foar it bedrach fan 45.000 gûne. De H-NABC en de H-NABD waarden op 25 augustus 1920 oerdroegen. Op 30 septimber wie de earste kommersjele flecht; in retourflecht tusken Skiphol en Londen. Oan board wiene neist de fleander, Plesman sels, in sjoernalist en in grûnwurktúchkundige.
De F.II's joegen fuortendaliks wriuwing tusken Plesman en Fokker. Dy lêste wie al út ein set mei de bou fan de Fokker F.III wêrfan't KLM der 8 bestelde. Plesman woe syn F.II's graach ynruilje. Fokker woe dat net. De F.II's bleaune sadwaande ek nei de levering fan de F.III's yn tsjinst by KLM (al waarden se mar út en troch ynset). Yn 1927 waarden se trochferkocht oan it Belgyske Sabena.
Emppu Vuorinen
Erno Matti Juhani (Emppu) Vuorinen (Kitee, 24 juny 1978) is in Finsk gitarist. Hy is benammen bekend as de gitarist fan Nightwish. Vuorinen is de âldste yn in gesin fan fiif en begûn op syn tolfde mei gitaarspyljen. Yn july 1996 rjochte Vuorinen tegearre mei toetsenist Tuomas Holopainen en sjongeres Tarja Turunen Nightwish op.
Chislehurst
thumb|De 'grotten' fan Chislehurst Chislehurst is in wyk yn it Londensk bestjoerlike gebiet Bromley, yn de regio Grut-Londen.
Keizer Napoleon III fan Frankryk en keizerinne Eugénie de Montijo hawwe yn Chislehurst wenne, yn it hûs Camden Place (ferneamd nei William Camden), dat no it kluphûs fan in golfklup is.
De wyk hat de Chislehurst Caves; it binne gjin wiere grotten, mar de oerbliuwsels fan krytminen út de tiid fan it Romeinske Keizerryk.
Filmfestival fan Denver
It Filmfestival fan Denver (Ingelsk: Denver Film Festival), ôfkoarte ta DFF, is in filmfestival dat elts jier yn novimber holden wurdt yn 'e Amerikaanske stêd Denver, yn 'e steat Kolorado. It evenemint waard foar de earste organisearre yn 1978. De organisaasje is tsjintwurdich yn 'e hannen fan 'e Denver Film Society. Op it Filmfestival fan Denver wurdt oandacht bestege oan sawol lange as koarte films, sawol ferheljende films as dokumintêres en sawol live action- as tekenfilms en sels oan fideoklips.
Skiednis
De earste edysje fan it Filmfestival fan Denver waard holden op 4 maaie 1978 en omfette films as Annie Hall en Close Encounters of the Third Kind. It evenemint wie betocht troch Peter Warren, dy't doe heechlearaar wiskunde wie oan 'e Universiteit fan Denver, en Irene Clurman, in filmkritika foar de krante Rocky Mountain News. Mei't doe de Old Centre-bioskoop, dy't letter dat jiers sloopt waard, mei 1.200 belangstellenden hielendal fol siet, waard besletten om der in jierliks barren fan it meitsjen.
Oant 2012 waarden de filmfertoanings foar it meastepart holden yn 'e Tivoli Union-bioskoop op 'e Auraria-kampus. Sûnt draaie de measte films yn it Anna and John J. Sie FilmCenter, wylst premiêres holden wurde yn it Buell Theatre en it Ellie Caulkins Opera House, beide yn it Denver Performing Arts Complex. De organisaasje is no yn 'e hannen fan 'e Denver Film Society, wylst it filmfestival sponsore wurdt troch it tillefyzjenetwurk Starz.
Prizen
De folgjende prizen wurde ferjûn op it Filmfestival fan Denver:
Nasjonaliteit
Normale sitewaasje
Minsken hawwe oer it algemien de nasjonaliteit fan 'e steat dêr't se yn berne binne. In útsûndering dêrop komt foar as immen berne is as de soan of dochter fan twa âlden út lân A, wylst dy (of allinnich de mem) op 'e tiid fan 'e berte foar in fêste (meastal koarte) perioade yn lân B ferbleaune (bgl. om't se dêr op fakânsje wiene, in stúdzje folgen of op in wurkfisum talitten wiene). Yn sa'n gefal sil it bern tsjintwurdich oer it algemien inkeld de nasjonaliteit fan lân A hawwe, ek al is it yn lân B berne. Foarhinne wie dat net sa; doe't prinsesse Margriet ûnder de Twadde Wrâldoarloch berne waard wylst har mem, de lettere keninginne Juliana, yn ballingskip yn Kanada ferkearde, is dêrfoar spesjaal tydlik in stikje Kanadeesk grûngebiet oan 'e Nederlânske steat oerdroegen, sadat de prinsesse de Nederlânske (en net de Kanadeeske) nasjonaliteit hawwe soe.
Besibbe begripen
Nasjonaliteit is wetlik net itselde as steatsboargerskip, dat in sterk besibbe, mar oare juridyske relaasje tusken de persoan en de steat omfiemet. Yn 'e praktyk wurde dy beide termen lykwols gauris trochinoarhinne brûkt. Ek wurd de oantsjutting 'nasjonaliteit' faak betize mei it begryp etnisiteit, dat it lidmaatskip fan in beskate etnyske groep oanjout. Om't de measte etnyske groepen gjin eigen steat hawwe, bestiet der faak ferskil tusken de etnisiteit en de nasjonaliteit fan minsken. De measte ynwenners fan Fryslân hawwe bygelyks de Fryske etnisiteit, mar de Nederlânske nasjonaliteit. Krektsa hawwe etnyske Basken en Katalanen foar it meastepart de Spaanske of de Frânske nasjonaliteit, etnyske Ingelsen, Skotten en Welsen hawwe de Britske nasjonaliteit, etnyske Noardfriezen en Sorben hawwe de Dútske nasjonaliteit en etnyske Lakota en Sjajinnen hawwe de Amerikaanske nasjonaliteit. Oan 'e oare kant falle by etnyske Nederlanners, Frânsen, Dútsers, Denen, ensfh. etnisiteit en nasjonaliteit gear.
Dûbele nasjonaliteit
Guon lju hawwe in dûbele nasjonaliteit (of soms sels in trijedûbele nasjonaliteit), wêrby't men de nasjonaliteit hat fan twa (of mear) soevereine steaten. Soks komt faak foar as de âlden fan 'e persoan yn kwestje út ferskillende lannen komme, en de persoan dêrtroch sawol de nasjonaliteit fan it lân 'e heit as de nasjonaliteit fan it lân fan 'e mem kriget. Ek komt in dûbele nasjonaliteit gauris foar by lju dy't emigrearje fan it ien nei it oare lân. Se nimme dan de nasjonaliteit fan harren nije heitelân oan, mar dogge gjin ôfstân fan 'e nasjonaliteit fan it lân dêr't se berne binne. Dêrfoar kinne ferskate redens bestean; sa wol men faak de bân mei it oarspronklike heitelân oanhâlde om't men dêr noch famylje hat of om't men net wis is oft men wol foargoed yn it nije lân bliuwe wol. Mar guon lannen, lykas Turkije, steane minsken ek gewoan net ta om ôfstân fan 'e nasjonaliteit te dwaan. Sûnt de midden fan 'e tweintichste iuw binne der in protte ynternasjonale ôfspraken sletten om it ferskynsel 'dûbele nasjonaliteit' te regulearjen.
Steateleazens
It tsjinoerstelde fan in dûbele nasjonaliteit is it hawwen fan hielendal gjin nasjonaliteit. Lju dy't soks oerkomt, wurde steateleas neamd. Soks kin foarkomme by minsken dy't in slimme misdie begien hawwe (lykas lânferrie), en dy't dêrom de nasjonaliteit fan harren heitelân ûntnommen is. Mar it is ek mooglik dat it ek yn dit gefal giet om lju fan wa't de heit en mem út ferskillende lannen ôfkomstich binne, as beide belutsen lannen de bern út dy relaasje útslute fan nasjonaliteit om't de oare âlder in bûtenlânske nasjonaliteit hat. Steateleazens hat slimme gefolgen foar de persoan dy't it oerkomt; sa'nent kin bgl. gjin berop dwaan op 'e foarsjennings fan 'e steat dêr't hy of sy yn wennet (lykas ûnderwiis, sûnenssoarch, ensfh.), en ek kin sa'n persoan gjin reisdokuminten krije en dus net ynternasjonaal reizgje.
Lolle Rondaan
Lolle Rondaan (Menaam, 3 jannewaris 1919 - Amsterdam/Skiphol, 16 febrewaris 1944) wie in Frysk weinmakker dy't yn de Twadde Wrâldoarloch by it ferset tsjin de Dútske besetter aktyf wie.
North Bend (Washington)
thumbnail|right|Sintrum fan North Bend mei 'Twede's Kafee' fan de film Twin Peaks rjochts 250px|thumbnail|left|In supermerk mei derefter Mount Si en Lytse Si North Bend is in plak (city) yn King County yn de Amerikaanske steat Washington. It plak leit oan Interstate 90 en leit 48 km beëasten fan Seattle. It plak hie neffens de folkstelling fan 2010 in ynwennertal fan 5731 en yn 2012 neffens in rûzing hie it 6030 ynwenners. It plak waard ferneamd om de tillefyzje searje Twin Peaks, wat ek yn it flakby lizzende Snoqualmie. North Bend is ek it thús fan 'North Bend Nintendo', it haadsintrum yn Noard-Amearika fan produksje en distribúsje fan spulkompjûter fabrikant Nintendo.
Lolle Rondaan
Biografy
thumb|left|175px|Iepenbiere bekendmakking fan de ta de dea feroardieling fan û.o. Lolle Rondaan Hy kaam út in grifformearde húshâlding en wie in soan fan Sijds Rondaan (1892) en Zwaantje Brouwer (Nijehaske, 1892). Hy wie ferloofd mei Riek Stork út Amsterdam en wie timmerman/weinmakker fan berop.
North Bend (Washington)
Skiednis
De yndianen fan de Snokwalmy stam wennen yn de Snoqualmie Delling. Under harren haad Patkanim hja fochten oan de kant fan it Amerikaanske leger yn de Slach by Seattle yn 1856. Mei it Ferdrach fan Point Elliott waard oerienkommen dat blanken lân keapje mochten op betingst foar in reservaat foar de yndianen yn Tulalip. De earste blanke yn de delling wie Samuel Armstrong dy op ûntdekkingsreis troch de omkriten wie. Yn kriichstiid soldaten ûnder lieding fan majoor J.H.H. Van Brokkelen ûntdutsen de delling en bouden forten en hutten foar harren sels. De earste permaninte bewenner wie Jeremiah Borst dy't yn 1858 kaam. Matts Peterson wie de earste dy't hûs en hier boude op it plak wêr't no North Bend leit, mar hat it oan Borst ferkocht om't hy djip yn de skulden siet. Borst skreau nei Will Taylor, dy't nei Kalifornje given wie en wurkje yn de minen, en bied it stee fan Peterson oan op betingst foar wurk. Taylor kaam wer tebek en waard tûk yn 't buorkjen en iepene in hannelspost en kocht mear lán oan. Yn 1889 kaam it spoar troch de delling by it plak lâns en Taylor ûntwurp in stêdsplattegrûn op part fan syn lân en neam it 'Snoqualmie Prairie Acres. Doe't Taylor op reis wie nei Kalifornia in plak fierderop naam de namme 'Snoqualmie Falls' oan. Om betizing te foarkommen it spoarbedriuw feroare de namme fan Taylor's plak yn 'Mountain View'. It postbedriuw wie tsjin dizze namme, dus waard de namme feroare ta 'North Bend' nei it stee fan it plak by de noardlike knik yn de súdtakke fan de rivier de Snoqualmie. Yn 1889 kaam de earste trein en it brocht mear bewenners en toeristen. Yn 1892 hie it plak in salon, hotel, bank en stikmannich winkeltsjes. Op 12 maart 1909 waard North Bend offisjeel in stêd.
Lolle Rondaan
Biografy
Fan 1942 ôf holp er Joadske ûnderdûkers yn Menameradiel; hy wenne doe yn Bitgum. Maitiid 1943 kaam er yn kontakt mei LO-man Rients Westra; foar him socht er ûnderdûkadressen en besoarge er distribúsjebonnen en (fâlske) persoansbewizen. Teffens brocht er Vrij Nederland en anty-Dútske pamfletten rûn en wie er belutsen by it stensiljen en it yn Noardwest-Fryslân fersprieden fan it yllegale blêd Voor God en den Koning. Mids 1943 gie Rondaan by de KP-Seisbierrum laat fan Rients Bruinsma Fan begjin augustus 1943 ôf wie er as KP’er belutsen by oerfallen yn Seisbierrum, Mullum en Weidum, wêrby't de kaartsystemen fan de pleatslike burohâlders fan de fiedselfoarsjenningsorganisaasje ferneatige waarden en Ausweise bút makke waarden. Under syn lieding waard yn de nacht fan 25 op 26 septimber 1943 de klús yn it gemeentehûs fan Sint-Anne iepenbrutsen en stimpels, 22 blanko persoansbewizen en it folsleine befolkingsregister yn sekken meinaam. Ynearsten ferstoppen Rondaan en syn broer Jan it register op har' sliepkeamer, mar letter waard de hiele brut yn in bakkersûne ferbaarnd.
North Bend (Washington)
Hjoed de dei
North Bend leit yn it hegere part fan de Snoqualmie Delling. Benoarden it plak stiet de berch Mount Si, dy't oer it plak sjocht. Der is in kuierpaad nei de top fan de berch. Besuden it plak is de 'Rattlesnake Ridge' in berchrige. It tichtste by lizzende plak is Snoqualmie, sa'n 5 km noardwestlik. Beide plakken lizze oan it projekt Mountains to Sound Greenway. It plak leit oan de Interstate 90. It plak is sûnt de sluting fan de Weyerhaeuse seachmûne in sliepstêd fan Seattle en Bellevue. De hûsprizen hawwe tusken 1997 en 2006 mear as ferdûbele. It klimaat is myld. Warme simmers om ende by 25´ C en winters sa'n 5´ C. It trochsneed delfal is 1501 mm. Der wennen neffens de folkstelling fan 2010 90,7% blanken, 0,5% swarten, 0,9% yndianen, 1,6 % Aziaten, 0,1% Pasifyske Eilanners, 2,5% fan oare rassen en 3,6% fan mingde rassen. It trochsneed hûshâldynkommen wie $61.534.
Lolle Rondaan
Biografy
Troch it ferrie fan Frans Michon, ûnderdûker en deserteur út it Dútske leger, waard Rondaan, by de razzia yn Seisbierrum, Harns en Bitgum fan 22 op 23 novimber 1943 arrestearre mei noch 12 oaren troch de Grinzer SD ûnder lieding fan Anne Jannes Elzinga en Robert Wilhelm Lehnhoff. De arrestanten waarden oerbrocht nei it Hûs fan Bewar yn Grins. Rondaan waard op 14 febrewaris 1944 mei noch fjouwer KP-leden fanwegen 'terroristische activiteiten' ta de dea feroardield troch de rjochtbank (Polizeistandgericht) fan Assen en twa dagen letter deasketten yn de dunen fan Overveen, tagelyk mei syn mei KP-leden Folkert Bergsma en Gerrit Schuil. KP-lid Gerben D. Oswald waard om 18 febrewaris hinne fusillearre, wylst de deastraf fan Rients Westra op it lêste momint omset waard yn libbenslang. Hy ferstoar op 30 novimber 1944 yn kamp Engerhafe (in bûtenkamp fan konsintraasjekamp Neuengamme) yn Dútslân. Rondaan waard beïerdige op it Earebegraafplak Bloemendaal yn Overveen. Op grêfstien stiet: 'Fallen yn 'e striid tsjin ûnrjocht en slaverij'.
North Bend (Washington)
Demografy
Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie North Bend yn 2014 in befolking fan 6.578 minsken. De befolkingstichtens bedroech 518,2 minsken de km². Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan North Bend 9,4% âlder as 65 jier en 26,8% jonger as 18 jier. Fierders bestie 33,8% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst yn 2000 4,7% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe.
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 84,3% blanken; 6,4% Latino's; 1,6% Aziaten; 0,9% Yndianen; 0,5% swarten; 0,1% Polyneziërs, Melaneziërs en Mikroneziërs; 6,2% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Klimaat
North Bend hat in Mediterraan klimaat, mei waarme simmers en mylde winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 25 °C, en yn desimber en jannewaris, de kâldste moannen, is dat 7 °C. It warmterekôr stiet op 41 °C, en datearret fan 2009. North Bend kriget jiers trochinoar 1.501 mm delslach.
Opper-Frankryk
Opper Frankryk (Frânsk en offisjeel: Hauts-de-France, Pikardysk: Heuts-d'Franche) is de noardlikste regio fan Frankryk. De regio ûntstie op 1 jannewaris 2016 troch gearfoeging fan de twa regio's Nord-Pas-de-Calais en Pikardje. Op 6 en 13 desimber 2015 fûnen de eerste ferkiezings foar de 170 leden fan de earste Conseil Régional ("Regionale Ried") plak.
De regio hat in oerflak fan 31.813 km².
Namme
De regio droech fan jannewaris oant septimber 2016 de tydlike namme Nord-Pas-de-Calais-Picardie. Dy namme folge de alfabetyske folchoarder fan de fusearre regio's. Oant 30 juny hie de Regionale Ried de tiid om foar in definitive namme te kiezen. Yn maart 2016 keas de ried foar de namme Hauts-de France mei as ûndertitel Nord-Pas-de-Calais-Picardie. Dy namme waard sûnder ûndertitel op 28 septimber 2016 troch it Conseil d’État fêstlein en gyng de oare deis yn wurking.
By in enkête op ynternet waard ynstee fan Hauts-de-France ek Flandres-Artois-Picardie en Nord-Picardie as mooglike nammen útsteld.
Departeminten fan de regio
thumb|left|300px|Arrondisseminten yn de regio Hauts-de-France
West-Austraalje
West-Austraalje (Ingelsk: Western Australia) is ien fan 'e seis steaten fan Austraalje. It omfiemet likernôch it westlike trêdepart fan it lân, en rint fan it tropyske noarden alhiel oan 'e kust fan 'e Súdlike Oseaan ta. De haadstêd en teffens de grutste stêd is Perth. Mei 32,9% fan it nasjonaal grûngebiet is West-Austraalje fierwei it grutste Australyske gewest (it twadde, Queenslân, komt net fierder as 22,5%). Lykwols is it oergrutte part fan 'e steat mar hiel tin befolke. Neffens gegevens út 2013 hie West-Austraalje doe rom 2,5 miljoen ynwenners, wat delkomt op 10,9% fan 'e totale Australyske befolking.
Geografy
Oan 'e westkust lizze ferskate lytse of lytsige eilannen. De Kokoseilannen, dy't fier nei it noardwesten lizze, falle formeel ek ûnder West-Austraalje, mar foarmje feitliks in oerseesk gebietsdiel fan Austraalje. Fierwei it grutste diel fan 'e befolking fan 'e steat wennet oan 'e súdwestkust, dêr't stêden as Perth, Bunbury, Geraldton en Fremantle lizze. Dêr streame ek ferskate rivieren, en fierder it binnenlân yn lizze sels guon marren, dy't lykwols yn it drûge seizoen alhiel opdrûgje. De sintrale en súdlike parten fan it Westaustralyske binnenlân wurde behearske troch trije ûnderskate woastinen: fan noard nei súd de Grutte Sânwoastyn, de Gibsonwoastyn en de Grutte Fiktoariawoastyn. Oan 'e súdkust leit de Nullarborflakte, dy't justjes minder drûch is, en it noarden fan 'e steat wurdt foarme troch de woeste rotsheuvelkrite fan 'e Kimberley-regio, dy't tin befolke is, mar ryk oan dylchstoffen. right|thumb|250px|De outback fan West-Austraalje.
Skiednis
De earste minsklike bewenners fan West-Austraalje arrivearren nei alle gedachten tusken 60.000 en 40.000 jier lyn yn it gebiet fanút wat no it Noardlik Territoarium is, wêrnei't se út 'e Yndyske Arsjipel wei oerstutsen wiene. Dizze lânseigen befolking libbe al tûzenen jierren yn West-Austraalje doe't de earste Jeropeänen úteinlik yn 'e iere santjinde iuw opdagen.
De earste Jeropeaan dy't West-Austraalje oandie, wie de Nederlânske ûntdekkingsreizger Dirk Hartog, dy't op 25 oktober 1616 oan lân gie op wat no Dirk Hartogeilân hjit. Neitiid besochten oare Nederlânske en ek Britske seefarders de Australyske westkust, yn 'e regel by ûngelok, om't se troch minne navigaasje of stoarmen fan 'e koerts (nei East-Ynje) ôfrekken. Mear as oardel iuw gie foarby ear't men yn Jeropa leaude dat der wier-wier in grut súdlik kontinint bestie. Pas oan 'e ein fan 'e achttjinde iuw setten Britske en Frânske ûntdekkingsreizgers útein mei de doelbewuste ferkenning fan 'e Westaustralyske kust. left|thumb|250px|In loftfoto fan 'e haven fan [[Fremantle.]]
De oarsprong fan 'e hjoeddeistige steat West-Austraalje giet werom op 'e stifting, yn 1826, fan in strafkoloanje oan 'e Australyske westkust fanút 'e eardere koloanje Nij-Súd-Wales, oan 'e eastkust fan it kontinint. Net dat de Britten sa'n ferlet hiene fan in nije strafkoloanje, mar se wiene bang dat de Frânsen de kolonisaasje fan West-Austraalje foar har rekken nimme soene as se it sels net diene. Dizze ierste delsetting ûntjoech him letter ta de stêd Albany.
Yn 1829 waard troch kaptein James Stirling de Swannerivierkoloanje stifte, dy't him letter ûntjaan soe ta de stêden Perth en Fremantle. York, dat yn 1831 97 km beëasten Perth stifte waard, wie it earste plak yn it binnenlân, en foarme de springplanke foar ferskate Britske ferkenningstochten, wêrûnder dy wêrby't de goudfjilden fan Kalgoorlie ûntdutsen waarden. Yn 1831 waarden de strafkoloanje fan Albany en de Swannerivierkoloanje gearfoege ta ien bestjoerlike entiteit, en yn 1832, doe't der sa'n 1.500 ynwenners wiene, krige dy de namme fan West-Austraalje. right|thumb|300px|De skyline fan [[Perth (Austraalje)|Perth, de haadstêd fan West-Austraalje.]]
De befolkingsgroei gie tige tuike-oan, oant der yn Kalgoorlie yn 'e 1890-er jierren in goudkoarts útbriek. Yn 1887 waard der foar de koloanje in grûnwet opsteld, en yn 1890 krigen de Jeropeeske kolonisten in beskate mjitte fan selsbestjoer taparte. Yn 1896 joech it Westaustralyske parlemint tastimming foar it oangean fan in liening om in wetterpiiplieding nei de koarkdrûge goudfjilden fan Kalgoorlie oan te lizzen. Dit saneamde Goldfields Water Supply Scheme kaam ree yn 1903, en wurdt troch hjoeddeiske histoarisy sjoen as in wichtige faktor yn it oanjeien fan 'e ekonomyske woltier en de befolkingsgroei fan West-Austraalje.
It is ynteressant om op te merken dat West-Austraalje, dat troch ûnbidige woastinen skaat waard fan 'e oare Britske koloanjes op it kontinint, en dat him dêr sadwaande wakker los fan seach, net belutsen wie by de earste besprekkings oer de foarming fan in Australyske federaasje, wylst Nij-Seelân dêr krekt wol yn behelle wie. Uteinlik, lykwols, bleau Nij-Seelân apart, wylst West-Austraalje by in referindum just foar tatreding ta de federaasje stimde, en sadwaande op 1 jannewaris 1901 in Australyske steat waard. Lykwols wiene de oarspronklike Westaustralyske kolonisten oer it algemien tsjin 'e oansluting by de federaasje; it wiene de nijynkommelingen út eastlik Austraalje, dy't koartby op 'e goudfynsten ôfkommen wiene, dy't foàr tatreding stimden. Dat late hast noch ta in skuorring yn 'e koloanje, mei't omtinken jûn waard oan 'e mooglikheid om 'e goudfjilden fan West-Austraalje ûnder de namme Auraalje by de federaasje te foegjen, wylst de rest fan it gebiet selsstannich bliuwe soe.
Hoewol't dat net trochgie, en West-Austraalje dus yn syn gehiel by Austraalje kaam, hat ôfskieding sûnt altiten in hjit hingizer yn 'e Westaustralyske polityk west. Yn 1933 waard der sels in referindum oer ûnôfhinklikheid holden, wêrby't 68% fan 'e Westaustraliërs foar ôfskieding fan 'e rest fan it lân stimde. Soks hie yn dy tiid lykwols noch goedkarring fan it Britske regear en de Kroan nedich, en Londen makke daliks dúdlik dat der gjin sprake fan wêze koe dat West-Austraalje in selsstannich lân wurde soe. Dy lytsachting fan it selsbeskikkingsrjocht kin yn West-Austraalje tsjintwurdich de hollen noch altyd wol hjit krije.
Bestjoer
West-Austraalje hat in twakeamerich steatsparlemint mei in Wetjaande Gearkomste (Legislative Assembly) of legerhûs fan 59 sitten en in Wetjaande Rie (Legislative Council) of hegerhûs fan 36 sitten. De parlemintsleden fertsjintwurdigje har eigen kiesdistrikt (constituency), dêr't se by de ferkiezings op persoanlike titel de mearderheid fan 'e stimmen helle hawwe (krekt itselde systeem as yn Grut-Brittanje). West-Austraalje hat algemien stimrjocht en der is teffens stimplicht fan krêft. De steat wurdt regearre troch in eigen regear mei oan it haad in minister-presidint. left|thumb|250px|It Government House, yn [[Perth (Austraalje)|Perth, de sit fan it regear fan West-Austraalje.]]
It steatsregear hat sizzenskip oer alle saken dy't ûnder de Australyske grûnwet net spesifyk oan it federale regear tawiisd binne, en steatsrjochtlik is it foar it federale regear tige dreech om yn Westaustralyske saken yn te gripen. Lykwols wurdt der dochs in frij grutte ynfloed útoefene op 'e gong fan saken yn 'e steat, om't it ynjen fan belestings en de ferdieling fan it ine belestingjild oer de ûnderskate steaten en territoaria in federaal foech is, en it federale regear dus de hân op 'e knip hâlde kin as it steatsregear wat dwaan soe dat der alhiel by troch wie. Yn it federale Australyske parlemint yn Canberra wurdt West-Austraalje yn 'e Senaat fertsjintwurdige troch 12 fan 76 sitten (15,8%), en yn it Hûs fan Offurdigen troch 15 fan 150 sitten (10%).
Ekonomy
West-Austraalje hat in bruto steatsprodukt (fan Au$102.232) dat heger is as dat fan hokker oar Australysk gewest ek. De steat produsearret 46% fan alle Australyske eksportguod, en it is de op ien nei grutste izerertsprodusint fan 'e wrâld, mei 15% fan 'e jierlikse wrâldproduksje. De ekonomy fan 'e steat stipet yn hege mjitte op 'e mynbou. Behalven izer wurde der goud, diamanten, bauksyt, nikkel, stienkoal en ierdoalje út 'e grûn helle. Njonken sokke dylchstoffen eksportearret West-Austraalje ek aluminium, weet, wol, lammefleis en libbene skiep en kij. right|thumb|250px|In [[goudmyn by Kalgoorlie.]]
Yn it binnenlân, de outback, sa't men it yn Austraalje neamt, is de lânbou noch tige wichtich. Dêrby giet it fral om skieppehâlderij, mar ek om it ferbouwen fan weet, koarn en earten. Ek steane beskate dielen fan West-Austraalje bekend om 'e wynproduksje, wylst der by de kust lâns oan fiskerij dien wurdt op kreeft, krabbe, garnalen, tonyn en haaien. De walfiskfeart brocht yn it ferline ek frijwat jild yn 't laadsje, mar dêr waard yn 1978 it near op lein. Fierders is de tsjinstesektor fan belang, benammen op it mêd fan 'e finansjele tsjinsten (it bank- en fersekeringswêzen en de ûnreplik-goedmerk). De lêste fearnsiuw is ek it toerisme tige wichtich wurden, mei besikers dy't fral ôfkomstich binne út 'e Grut-Brittanje en Ierlân (28%); oare Jeropeeske lannen (14%); Singapoer (16%); Japan (10%) en Maleizje (8%).
Demografy
Neffens gegevens út 2013 hie West-Austraalje doe 2.517.200 ynwenners, mei in befolkingstichtens fan 1,0 minsken de km². Fan dy befolking wennet 92% yn 'e súdwestlike hoeke fan 'e steat. Perth wie yn 2007 mei krapoan 1,6 miljoen ynwenners fierwei de grutste stêd fan West-Austraalje. De twadde stêd wie Mandurah, mei mar 79.000 ywenners, folge troch Bunbury, Geraldton, Kalgoorlie, Fremantle (ek wol as in diel fan Perth beskôge) en Albany, allegear mei mear as 20.000 ywenners. Broome, de haadstêd fan 'e Kimberley, hat krapoan 15.000 ynwenners. left|thumb|250px|In [[strân yn West-Austraalje.]]
Neffens gegevens fan 'e Australyske folkstelling fan 2001 is 77,5% fan Westaustralyske befolking fan Jeropeesk komôf, mei as grutste etnyske groep de Ingelsen (32,7%), folge troch de Angelsaksyske Australiërs (27,8%), Ieren (7,6%), Italjanen (4,3%), Skotten (2,8%) en Dútsers (2,3%). Ek libje der in protte Kroäten en Masedoaniërs, dy't har der, yn 'e mande mei de Italjanen, fral drekt nei de Twadde Wrâldoarloch nei wenjen set hawwe. De grutste net-Westerske befolkingsgroep waard foarme troch de Sinezen (2,2%). De Australyske Aboriginals foarmen 3,1% fan 'e befolking. Fan alle ynwenners bestie 27,1% út ymmigranten.
Klimaat
Oan 'e tichtbefolke súdwestkust fan West-Austraalje hearsket in Mediterraan klimaat. Dit diel fan 'e steat wie oarspronklik swier beboske, û.m. mei karribeammen, ien fan 'e heechste beammesoarten fan 'e wrâld. De biodiversiteit is yn dizze krite heger as op 'e measte oare plakken op 'e wrâld, en troch de waarme Leeuwinstream, yn 'e Yndyske Oseaan, bestiet der yn see njonken it súdlikste koraalrif fan 'e wrâld ek in grut ferskaat oan biste- en plantelibben.
It middelste twatrêde part fan 'e steat hat in steppeklimaat of, fierder it binnenlân yn, in woastynklimaat. De jierlikse delslachhoemannichten yn dat gebiet binne minder as 300 mm, en wat der falt, komt yn 'e regel yn 'e foarm fan sporadyske stjalpreinbuien omleech, en spielt dan fuort sûnder dat it lân der folle oan hat. It noarden fan West-Austraalje leit yn 'e tropen. De Kimberley hat in útsûnderlik hjit tropysk klimaat mei seizoenale moessonreinen, dy't útinoar rinne fan 500 oant 1.500 mm it jier. Sniefal komt yn West-Austraalje mar selden foar, en dan noch hast inkeld yn 'e Stirlingbergen, by Albany, yn it uterste suden. Rekôrtemperatueren yn 'e steat wiene 50,5 °C op 19 febrewaris 1998 te Mardie Station, en –7,2 °C op 17 augustus 2008 by it Eyre Fûgelobservatoarium.
Barbara Bush
Barbara Bush, berne as Barbara Pierce (New York, 8 juny 1925 - Houston, 17 april 2018), wie de frou fan 'e Amerikaanske âld-presidint George H.W. Bush en de mem fan âld-presidint George W. Bush. Hja wie second lady fan 'e Feriene Steaten (fise-presidintsfrou) fan 1981 oant 1989, en first lady fan 'e Feriene Steaten (presidintsfrou) fan 1989 oant 1993. Under it fise-presidintskip en presidintskip fan har man sette hja har fral yn foar de striid tsjin analfabetisme, en rjochte dêrta de Barbara Bush Foundation for Family Literacy op. Ek nei't har man presidint-ôf wurden wie, gie hja troch mei har krewearjen op dat mêd.
Komôf en jonkheid
Barbara Pierce waard yn 1925 berne yn 'e Newyorkske wyk Queens, en groeide op yn in tige begoedige fermidden yn 'e Newyorkske foarstêd Rye, as de trêde fan fjouwer bern yn it gesin fan Marvin Pierce (1893-1969), de direkteur fan 'e Amerikaanske útjouwerij de McCall Corporation, en dy syn frou Pauline Robinson (1896-1949). Hja is fan etnysk Ingelsk komôf (hoewol't de famylje Pierce ta de iere kolonisten fan Nij-Ingelân hearde en dus al relatyf lang yn Amearika ferkeart), en is hiel yn 'e fierte noch besibbe oan 'e njoggentjinde-iuwske Amerikaanske presidint Franklin Pierce.
Oplieding en trouwen
Yn 1941, doe't se sechstjin jier wie, mette Pierce op in bal ûnder de krystfakânsje George Herbert Walker Bush, mei wa't se har oardel jier letter ferloofde, krekt foar't er yn 'e Twadde Wrâldoarloch as marinepiloat nei it front yn 'e Stille Oseaan ta stjoerd waard (dêr't er syn fleantugen nei har ferneamde: de Barbara, de Barbara II en de Barbara III). Underwilens learde Pierce fierder oan it Smith College, yn Northampton, yn Massachusetts, dêr't se ein 1944 har oplieding ôfbriek. Doe't Bush begjin 1945 werom kaam mei ferlof, trouden se frijwol fuortendaliks, op 6 jannewaris, yn 'e Episkopaalske tsjerke fan Rye.
Se krigen seis bern: George Walker Bush (1946), de lettere 43ste presidint fan 'e Feriene Steaten; Pauline Robinson Bush (1949-1953), dy't "Robin" neamd waard, en mei fjouwer jier ferstoar oan leukemy; John Ellis Bush (1953), better bekend as "Jeb", de lettere gûverneur fan Floarida; Neil Mallon Bush (1955); Marvin Pierce Bush (1956) en Dorothy Bush (1959), letter bekend ûnder har rop- en trounamme as Doro Bush Koch. Yn 2013 hiene Barbara Bush en har man fierders 21 pake- en beppesizzers en 7 oerpake- en -beppesizzers.
De earste acht moannen fan har trouwen folge Barbara Bush har man op in nomadyske swalkerstocht by marinebases yn 'e eastlike Feriene Steaten lâns; hy waard nammentlik geregeldwei oerpleatst, en se wennen yn plakken yn 'e steaten Michigan, Marylân en Firginia. Nei't er yn septimber 1945 ôfswaaid wie, studearre Bush ekonomy oan 'e Universiteit fan Yale, yn New Haven, wêrnei't er syn gesin meinaam nei Odessa, yn Teksas, dêr't er wurk fûn yn 'e oaljeyndustry. Se ferhuzen noch ferskate kearen, nei foarstêden fan Los Angeles, yn Kalifornje, en wer werom nei Teksas, dêr't se yn Midland bedarren, foar't se har úteinlik oan 'e ein fan 'e fyftiger jierren yn Houston nei wenjen setten. Tsjin dy tiid hie Bush syn fortún makke as oaljeman, en begûn er politike ambysjes te fertoanen.
It politike libben yn
Bush stipe har man doe't er yn 1964 as lid fan 'e Republikeinske Partij de polityk yn gie, en ferfear mei him nei Washington, D.C., doe't er fan 1967 oant 1971 lid fan it Amerikaanske Hûs fan Offurdigen wie, fan 1971 oant 1973 de Amerikaanske ambassadeur by de Feriene Naasjes yn New York, en fan 1973 oant 1974 foarsitter fan it Republikeinsk Nasjonaal Komitee (in funksje dy't ferlykber is mei in Nederlânske partijfoarsitter). Fan 1974 oant 1975 libben se yn Peking, doe't Bush as heechste Amerikaansk fertsjintwurdiger (hoewol't er offisjeel gjin ambassadeur wie) útstjoerd waard nei de Folksrepublyk Sina. Neitiid kearden se werom nei Washington, dêr't Bush fan 1976 oant 1977 direkteur fan 'e feilichheidstsjinst CIA wie.
Fise-presidintsfrou
By de presidintsferkiezings fan 1980 stelde Bush him ferkiesber, mar hy waard yn 'e Republikeinske foarferkiezings al ferslein troch Ronald Reagan, dy't him lykwols dêrnei frege om syn running mate te wurden. Reagan wûn de ferkiezings fan 'e sittende Demokratyske presidint Jimmy Carter, en sa waard Bush yn 1981 fise-presidint, in posysje dy't er twa terminen behold. Dat betsjutte dat Bush fan 1981 oant 1989 second lady fan 'e Feriene Steaten wie. Yn dy hoedanichheid rûn se wat út 'e pas mei it oerkonservative regear fan Reagan, doe't se sei dat se foar it rjocht op abortus wie, en ek foar it Equal Rights Amendment (ERA), in amendemint oan 'e Amerikaanske Grûnwet dat de gelikensens fan manlju en froulju dêryn fêstlizze kinnen hie (mar nea oannommen waard).
Bush hie belangstelling krigen foar de swierrichheden dy't ferbân holden mei analfabetisme doe't bliken die dat har soan Neil lêsblyn wie. Sadwaande wie se al foar't se second lady waard, behelle rekke yn organisaasjes dy't analfabetisme yn 'e Feriene Steaten bestrieden. As fise-presidintsfrou bestege se in protte tiid en enerzjy oan it har fierder ferdjipjen yn 'e matearje, en yn 1984 skreau se in berneboek oer har eigen húshâlding fan it eachpunt fan har hûn, C. Fred, út, mei as titel C. Fred's Story. De opbringst dêrfan kaam te'n goede oan alfabetisearringswurk.
First lady
Yn 1989 wûn George H.W. Bush de Amerikaanske presidintsferkiezings, sadat Barbara Bush fan 1989 oant 1993 first lady fan 'e Feriene Steaten wie. Yn dy hoedanichheid sette se har striid tsjin analfabetisme fuort, ûnder mear troch de Barbara Bush Foundation for Family Literacy (likernôch: "Barbara Bush Stifting foar Lêzen en Skriuwen fan it Hiele Gesin") op te rjochtsjen. Dat is in stifting dy't kursussen fersoarget wêrby't âldelju en bern tagelyk en mei-inoar lêzen en skriuwen leare, sadat de generaasjesyklus fan analfabetisme trochbrutsen wurdt. Teffens skreau Bush in nij berneboek oer har hûn Millie en dy syn jongen. Oangeande saken as abortus en homoseksualiteit wie se it noch altyd net iens mei it grutste part fan 'e Republikeinske Partij; hja sei ferskate kearen dat soks priveesaken binne, dêr't politike partijen neat mei nedich hawwe.
Lettere jierren
Nei't Bush begjin 1993 it presidintskip oerdroech oan Bill Clinton, setten Barbara Bush en de man harren wer nei wenjen yn it Teksaanske Houston. Hja sette har alfabetisearringswurk fuort, en wie oant har ferstjerren earefoarsitter fan 'e Barbara Bush Foundation for Family Literacy, dy't yn lettere jierren laat waard troch har soan Jeb en har dochter Doro. Barbara Bush kaam noch ferskate kearen mei taktleaze útspraken yn it nijs, lykas doe't hja oer de lju dy't troch de natoerramp mei orkaan Katrina út New Orleans wei nei Houston evakuëarre wiene, sei dat se allegear wol yn Houston bliuwe woene, "en sa'n soad fan dy minsken yn 'e stadions wiene, witst wol, dochs al kânsearm, dus dit," (mei in gnyske) "is eins in meifallerke foar harren." Dat skeat fansels in protte lju yn it ferkearde kielsgat. En yn in fraachpetear mei Larry King op CNN sei se yn novimber 2010, doe't har nei de Alaskaanske âld-gûverneur Sarah Palin frege waard: "Ik haw ris in kear njonken har sitten, fûn dat se kreas wie, en ik leau dat se tige gelokkich is yn Alaska, en ik hoopje dat se dêr bliuwe sil." Dy útspraak makke har alderminst populêr by Palin har efterban, de konservative fleugel fan 'e Republikeinske Partij.
Ferstjerren
Bush litte oan 'e longsykte COPD en de sykte fan Graves, dy't de skyldklier oantaast. Ek hie se hertklachten. Mids april 2018 liet de famylje Bush in parseberjocht útgean wêryn't bekendmakke waard dat Barbara Bush der mei it each op har oanboazjende minnichte foar keazen hie om gjin fierdere medyske behannelings mear te ûndergean. Ynstee wie hja werombrocht nei hûs, dêr't hja har lêste dagen yn it selskip fan har man en bern trochbrocht. Bush ferstoar op 17 april 2018 yn har hûs yn Houston, yn 'e âlderdom fan 92 jier. Har útfeartplechtichheid waard op 21 april holden yn 'e Episkopaalske Sint-Martenstsjerke fan Houston.
Tsjerke fan Jannum
De Tsjerke fan Jannum is de eardere herfoarme tsjerke fan Jannum. Tsjintwurdich is it in museum mei in kolleksje tige âlde saken út Fryske tsjerken. Sa is dêr û.o. it âldste doopfont fan Fryslân te sjen.
Skiednis
It Jannumer tsjerkje waard yn de 13e iuw op in terp boud. Nei alle gedachten hawwe de muontsen fan it Sistersjinzerske kleaster Klaerkamp de bou fan de tsjerke begelaat. Oannommen wurdt dat Jannum in úthôf fan it kleaster west hat. De tsjerke hie ea in stiennen ferwulft; guon oansetten der fan binne noch oanwêzich. It koer is nei alle gedachten it âldst en datearret fan 1200, it skip is in lytse hûndert jier letter ta stân kommen.
Nei de reformaasje waard de tsjerke geskikt makke foar de protestantske tsjinst. It is oan it krewearjen fan it Friesch Genootschap ter Beoefening van Friesche Geschied-, Oudheid- en Taalkunde te tankjen dat it tsjerkje bewarre bleau. Nei in besite fan dat selskip droegen de tsjerkfâlden it brekfallige gebou, dat sûnt 1936 net mear brûkt waard, oer oan it selskip. Yn de Twadde Wrâldkriich folge û.l.f. de arsjitekt Jo Vegter en de argeoloog P. Glazema in restauraasje. It koer is doe hast hielendal fernijd en de westlike gevel krige doe in topgevel. Wêr mooglik binne doe de âlde finsters op 'e nij ynbrocht.
De houten klokkestoel dy't tsjin de westlike gevel wie boud, waard ferfongen troch in klokkestoel oan de topgevel lykas dy fan de Fitustsjerke fan Wetsens. De klok datearret út 1489, hat in diameter fan 80,5 sintimeter en is fersierd mei reliëfs fan Marije mei Bern, in biskop en Katarina mei it swurd.
Sûnt 1947 is it as museum ynrjochte.
Ynterieur
Wêr't de 17e-iuwske preekstoel fan de tsjerke bleaun is, dy't noch foar de restauraasje yn de jierren 1940 oanwêzich wie, is net bekend. Neffens Herma M. van den Berg soe de preekstoel yn in evangelisaasjegebou yn 'e omkriten fan Ljouwert bedarre wêze.
George Russell (autokoereur)
George William Russell (King's Lynn, 15 febrewaris 1998) is in Ingelsk Formule 1. Russell makke yn 2019 syn debút yn de Formule 1 foar Williams. Yn 2021 waard bekint dat Russell yn 2022 de oerstap nei it team fan Mercedes makket. Russel behelle yn syn earste jier by Mercedes yn Brazylje by de Grutte Priis fan São Paulo syn earste oerwinning yn de Formule 1.
Oersjoch Formule 1-karriêre
* Seizoen noch dwaande.
Keltysk heechkrús
In Keltysk heechkrús of in steand krús (Iersk: cros ard / ardchros, Skotsk-gaelysk: crois àrd / àrd-chrois, Welsk: croes uchel / croes eglwysig) is in frijsteand kristlik monumint fan stien, dat wol sizze in latynsk krús mei in sirkel om it snijpunt hinne. It is fakentiden ryk dekorearre en benammen foar Ierlân binne it nasjonale symboalen.