cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Casino Royale (film út 1967)
Opnamen
Fan 'e seis regisseurs hie John Huston de lieding oer de sênes yn it lânhûs fan Bond en it kastiel yn Skotlân. Ken Hughes regissearre de sênes mei Mata Bond yn Berlyn. Joseph McGrath en Robert Parrish wiene elts ferantwurdlik foar de helte fan 'e sênes yn it kasino mei Peter Sellers, Ursula Andress en Orson Welles. Val Guest die de sênes mei Woody Allen en de sênes mei David Niven nei syn weromkear út Skotlân. Hy krige ek de ûntankbere taak om it wurk fan 'e ûnderskate regisseurs oaninoar te riuwen, dêr't him de titel fan 'koördinearjend regisseur' foar oanbean waard. Guest, dy't bang wie dat de gaoatyske plot syn karriêre leechlizze soe, betanke dêrfoar; ynstee waard it koördinearjende diel fan syn funksje yn 'e begjintitels omskreaun as "bykommende sênes". Richard Talmadge, ta einbeslút, hie de lieding oer de grutte fjochtpartij yn it kasino dy't de klimaks fan 'e film foarmet.
Guon ferneamde akteurs waarden op 'e filmposter neamd, hoewol't se yn Casino Royale mar in lytse cameo hiene. George Raft en Jean-Paul Belmondo wiene bgl. allebeide inkeld eefkes yn 'e klimaktyske fjochtpartij te sjen. (Raft docht dêr de munt-toss út Scarface út 1932, dy't syn gimmick wie, wêrnei't er himsels prompt deasjit mei in efterútsjittend pistoal. Belmondo is de ofsier fan it Frânske Frjemdlingelegioen dy't by de slaanderij ferlet hat fan in Ingelsk wurdboek om it wurd "au!" oer te setten.)
Casino Royale wie in rommelige produksje, en dat waard noch helte minder makke troch ien fan 'e haadrolspilers, de eigensinnige akteur Peter Sellers. Hoewol't dy de rol fan Evelyn Tremble spile, de bakkaratmaster dy't Le Chiffre ferslacht by it gokspul yn it kasino, wegere er, útein by inkele shots, om tagelyk op 'e filmset te wêzen as Orson Welles, dy't de rol fan Le Chiffre fertolke. De reden dêrfoar is net alhiel dúdlik; in protte boarnen wolle hawwe dat Sellers him yntimidearre fielde troch Welles, en Welles soe net folle op hân hawwe mei "dy amateur" Sellers. Los fan profesjonele wriuwing bestiene der tusken harren lykwols ek persoanlike swierrichheden. Neffens in ferhaal soene dy feroarsake wêze trochdat Sellers him tekoart dien fielde nei in besyk oan 'e set troch prinsesse Margaret, dy't er persoanlik koe, mar dy't inkeld oandacht foar Welles hân hawwe soe.
Guon biografyen fan Sellers hâlde út dat hy de rol fan Bond serieus spylje woe, en dat er grutte argewaasje hie fan it beslút om fan Casino Royale in parody te meitsjen. Syn biograaf Roger Lewis hold sels út dat Sellers oanhâldend syn eigen dialooch werskreau en sênes ymprovisearre om syn personaazje serieuzer oerkomme te litten. Dat strykt mei it feit dat de iennichste dielen fan 'e film dy't deunby it ferhaal fan Fleming bliuwe, de kasinosênes mei Sellers en Welles binne. It hâlden en dragen fan Sellers boaze almar fierder oan, en hy wie dagen en soms sels wiken efterinoar ôfwêzich. Doe't regisseur Joseph McGrath, dy't in freon fan him wie, him dêrop oanspriek, krige dy fan Sellers in terwinkel. Uteinlik ferliet Sellers de produksje foargoed foar't al syn sênes opnommen wiene. Neitiid mocht Val Guest besykje om fan 'e film in rinnend ferhaal te meitsjen sûnder de ûntbrekkende sênes mei Sellers. It resultaat wie in film dêr't dúdlik hjir en dêr gatten yn falle, trochdat guon wichtige foarfallen net sjen litten wurde, trochdat der abrupte spronkjes makke wurde fan 'e iene nei de folgjende sêne en trochdat op guon plakken yn 'e film dúdlik bylden mei Sellers ynfoege binne, dy't filme wiene foar oare sênes.
Distribúsje
De distribúsje fan Casino Royale waard fersoarge troch Columbia Pictures. De film gie op 13 april 1967 yn Londen yn premiêre, en op 28 april nochris yn New York. Dêrnei iepene er op 28 maaie yn 'e Amerikaanske bioskopen. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde yn 1967 by platemaatskippij Colgems. Casino Royale waard yn 1989 foar it earste útbrocht as VHS-keapfideo, yn 2002 op dvd en yn 2011 op blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Casino Royale oer it algemien negative resinsjes. In protte resinsinten wiisden op 'e gaoatyske plot. Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times skreau: "Dit is mooglik de gemaksuchtichste film ea makke." It Amerikaanske tydskrift Time hie it oer "in ynkoherinte en fulgêre vaudeville," wylst Variety de film omskreau as "in gearklûntering fan sljochtsinnige sitewaasjes, inside jokes en special effects, dy't it ûntbrekt oan dissipline en gearhing."
Yn The New York Times brocht Bosley Crowther wol guon positive dingen oer Casino Royale op 't aljemint. Sa priizge er it "flugge begjin" en de sênes oant it bakkaratspul tusken Bond en Le Chiffre ta. Fan dat punt ôf, sa fûn er, waard it skript ferfeelsum en werheljend en kaam it fol te sitten mei klisjees fanwegen it "wylde en yn it wylde wei tafoegjen fan inside jokes en útwrydske grappen," resultearjend yn in fierstente lange spyldoer.
Yn 1986 skreau Danny Peary yn syn boek Guide for the Film Fanatic: "It is dreech om te leauwen dat we yn 1967 echt hege ferwachtings hiene fan dizze saneamde James Bond-parody. Doe wie it in teloarstelling; no is it in kuriositeit, mar it is noch altyd like dreech om trochhinne te kommen." Yn 2008 skreau Leonard Maltin: "[De] film is freeslik ûngelyk – soms grappich, faak net." Andrea LeVasseur fan AllMovie fûn Casino Royale yn 2012 lykwols "de oarspronklike ultime spionaazjeparody", hoewol't it ek in "freeslike, healwize ramp" wie. Mar de "frijwol ûnmooglik te folgjen plot" makke de film neffens LeVasseur krekt "in satire fan 'e heechste graad", mei't de plots fan serieuze spionaazjefilms faak ek amper nei te kommen binne.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Casino Royale in leech goedkarringspersintaazje fan 25%, basearre op 40 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] is in healwize, datearre parody fol spionaazjefilmklisjees en fergriemt syn stjerrecast oan in swalkjend skript dat foar it meastepart frij fan laitsjen is." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Casino Royale in goedkarringspersintaazje fan 48%, basearre op 11 resinsjes.
Prizen
It liet The Look of Love, songen troch Dusty Springfield, dat diel útmakke fan 'e soundtrack fan Casino Royale, waard yn 1968 nominearre foar de Oscar foar bêste orizjinele liet, mar ferlear fan Talk to the Animals út Doctor Dolittle. De soundtrack fan Burt Bacharach waard ek nominearre foar in Grammy Award. Kostúmûntwerpster Julie Harris waard foar har wurk oan Casino Royale nominearre foar de BAFTA foar bêste kostúmûntwerp.
Point of view
Point of view of POV (wat "gesichtspunt" betsjut), of ek wol in subjektive kamera neamd, is in filmtechniek wêrby't it byld werjout wat ien fan 'e personaazjes sjocht. Yn tradisjonele films wurdt soks yn 'e regel allinne mar brûkt foar flitsen of koarte sênes, en dêr wurdt faak oanjûn dat it in point of view-opname is, troch it nei de opname te setten dêr't it personaazje nei eat yn sjocht, en foàr de opname dêr't syn/har reäksje út blykt. It komt ek foar dat de point of view-opname oer it skouder fan it personaazje filme wurdt, út it gesichtspunt fan 'e net-oanwêzige trêde man; sadwaande wurdt dy technyk third man point of view neamd. Soms, as de point of view-opname it gesichtspunt fan in bist sjen litte moat, wurdt it yn swart-wyt filme of op oare manearen ferwrongen of miskleure werjûn. Point of view is ien fan 'e fûneminten fan 'e kamerarezjy.
By it bredere publyk is point of view tsjintwurdich benammen bekend as in foarm fan pornografyske film, wêrby't it geslachtsferkear filme is út it gesichtspunt wei fan 'e akteur dy't seksuële omgong hat mei ien of mear aktrises. De bedoeling dêrfan is om 'e sjogger it idee te jaan dat de aktrise(s) mei himsels oan it omslaan binne. POV-films hawwe har de lêste fyftjin jier ta in tige populêr subsjenre fan 'e pornografy ûntwikkele.
Fideoklip
In fideoklip is in koart filmke dat troch in muzikant, sjonger of band makke wurdt by in muzykstik, mei as bedoeling om dat muzykstik te promoatsjen. Hoewol't dizze oantsjutting út it Ingelsk komt, wurdt yn dy taal de term music video foar sa'n soarte filmke brûkt, wylst in video clip de namme is foar wat yn it Frysk in webfilmke hjit.
Boreray (Sint-Kilda)
Boreray (Skotsk-Gaelysk: Boraraigh) is in ûnbewenne eilân fan de Sint-Kilda-arsjipel. Lykas ek it oarepart fan Sint-Kilda is Boraraigh it oerbliuwsel fan in fulkaan. Dêrom hat it eilân tige steile sydkanten en is it rotsich. It eilân leit 7 kilometer benoardeasten fan it haadeilân Hoart (Hirta). In heale kilometer nei it westen leit de Stac Lee, 172 meter heech, en likernôch like fier nei it noarden leit de Stac an Armin, dy't 196 meter boppe see útstekt: dit binne de twa grutte rotsen dy't by Boreray lizze. Dêrneist lizze noch twa lytse rotsen tusken Boraraigh en de Stac an Armin, en yn 't suden de Sgarbhstac.
Boreray syn heechste punt leit op 384 meter. Der binne spoaren fan prehistoaryske bewenning op it eilân fûn. It eilân mei syn Stacs briede tûzenen fûgels. De Sint-Kildianen hellen dêr yndertiid de nêsten út en hiene dêr tydlike út stiennen oplutsen ûnderkommens (cleits) foar it gefal dat min waar harren behindere werom nei Hirta te farren. . It eilân mei de Stacs wurde beheard troch de National Trust for Scotland en stiet mei hiel Sint-Kilda op Wrâlderfgoedlist.
Goreu fab Custennin
Goreu fab Custennin (ek wol stavere as Gorau) is in held út 'e Welske folkloare en de iere Arthurleginden. Hy wie de soan fan 'e skiephoeder Custennin en in neef fan Arthur, Culhwch en Illtud fia harren pake Amlawdd Wledig. Goreu is in wichtich personaazje yn 'e Midwelske Arthurleginde Culhwch en Olwen, en makket teffens syn opwachting yn ferskate oare Midsiuwske teksten. Syn namme soe ôflaat wêze kinne fan Gorneu, dat "út Cornwall" betsjut.
Leginden
Wylst se op in kweeste binne om it kastiel te finen fan 'e reus Ysbaddaden Bencawr, komme Culhwch ap Cilydd en seis oare ridders fan 'e Rûne Tafel in ienfâldige skiephoeder tsjin dy't fan Custennin hjit. Dy fertelt harren dat Ysbaddaden syn broer is, en dat de reus trijeëntweintich fan syn fjouwerentweintich bern fermoarde hat. Custennin en de frou hâlde harren lêste bern, in nammeleaze jonge, skruten ferburgen yn in kiste, om him fan datselde lot te rêden.
Cai, ien fan 'e meast foaroansteande ridders fan kening Arthur, biedt de âldelju oan om 'e jonge mei te nimmen as skyldfeint, sadat Ysbaddaden him net mear berikke kin. Hy swart Custennin dat de jonge neat oerkomme sil salang't hysels libbet. De wanhopige âlden stimme dêrmei yn, en Cai nimt de jonge mei op syn kweeste nei Olwen. Neitiid helpt de jonge Cai by it ferslaan en deadzjen fan Wrnach de Reus, wêrby't se har twaresom troch trije foarhôven fan it bolwurk fan 'e reus hinne fjochtsje moatte. By dat aventoer wint de jonge syn namme: 'Goreu', dat neffens dat ferhaal "de Bêste" betsjutte soe.
Neitiid dûkt Goreu op yn 'e Arthurleginde Geraint fab Erbin, wêryn't er ien fan 'e fjouwer skyldfeinten fan it hof fan kening Arthur is, en de held Geraint beselskippet op dy syn reis nei Cornwall. Yn Breuddwyd Rhonabwy wurdt er neamd as ien fan Arthur syn fjouwerentweintich meast foaroansteande riedslju. En yn 'e Welske Triaden wurdt ferwiisd nei in tradysje wêryn't Goreu kening Arthur rêdt út trije betsjoende tichthuzen yn 'e oare wrâld.
Kastiel fan Tarradale
It Kastiel fan Tarradale (Ingelsk: Tarradale Castle) wie in kastiel dat deunby it doarp Muir of Ord stie, yn 'e Skotske Heechlannen, op it Swarte Eilân (eins in skiereilân), oan 'e noardkust fan Skotlân. Yn 1308 waard dizze fêsting ûnder de Earste Skotske Unôfhinklikheidsoarloch ynnommen troch kening Robert I fan Skotlân, dy't it kastiel neitiid ferrinnewearje liet. Tsjintwurdich is der neat mear fan oer, en sels de persize lokaasje fan is ûnbekend. Men ornearret lykwols dat it Kastiel fan Tarradale noardwestlik fan it hjoeddeistige lânhûs Tarradale House stien hawwe moat.
Carol W. Voges
Carol Voges syn tekenkarriêre begûn by Joop Geesink.
By de Toonder Studio's tekene er ûnder oaren mei oan de Tom Poesstrips.
Voges makke ek omslaggen foar blêdmuzyk.
Fierder tekene er ferskate stripferhalen foar Sjors, Donald Duck, Sesamstraat, Bobo, Okki, Taptoe en in ferskaat oan oare tydskriften.
Utjouwerij De Eekhoorn
By Utjouwerij de Eekhoorn waard er de 'hûs-yllustrator' en yllustrearre er wit hoe folle boeken en boekomslaggen.
Jan Visser jr.
thumb|200px|Jan Visser jr., selsportret Jan Visser jr. (Grins, 18 oktober 1856 – Aerdenhout, 23 desimber 1938) wie in Nederlânsk keunstskilder.
Libben en wurk
Visser folge teken- en skildersopliedingen oan de Akademy Minerva yn Grins, de Ryksakademy fan Byldzjende Keunsten yn Amsterdam en de 'Rijksnormaalschool voor Tekenonderwijzers', ek yn Amsterdam. Letter wie er learling fan Johannes Hinderikus Egenberger. Hy wenne en arbeide efter elkoar yn Grins, Amsterdam, Abcoude en Zandvoort. Hy wie tekenlearaar fan berop en letter waarnimmend direkteur op de Ryksnormaalskoalle foar Tekenûnderwizers, dêr't er tal fan jonge keunstskilders oplaat hat, ûnder oaren Leo Gestel, David Bueno de Mesquita, Johan Herman Isings, Bernard F. Eilers, Hugo Polderman, Jan Ponstijn, Georg Rueter Gerard Johan Staller, Willem Knip, André Vlaanderen, Bart Peizel en Chris Lebeau.
Visser wie fral bekend fan syn kleurige blomstillibbens, mar makke ek lânskippen, portretten en figueren, yn in oan it ympresjonisme besibbe styl. Hy wie in mearsidich keunstner en wurke ek as litograaf, tekener en boetsearder.
Visser stoar yn 1938 yn de âldens fan 82 jier. Syn wurk is ûnder mear te sjen yn it Frans Hals Museum yn Haarlim.
Heir to Sevenwaters
Heir to Sevenwaters is in fantasy-roman fan 'e hân fan 'e Nijseelânske skriuwster Juliet Marillier, dy't ta it subsjenre fan 'e histoaryske fantasy heart. De titel betsjut: "Erfgenamt fan Sevenwaters". It boek fertelt it ferhaal fan 'e jongfaam Clodagh, dy't yn it Ierlân fan 'e Iere Midsiuwen behelle rekket yn 'e yntriizjes fan mytyske wêzens fan 'e Keltyske Oare Wrâld. Heir to Sevenwaters is it fjirde diel fan 'e Sevenwaters-searje, en folget as sadanich op 'e Sevenwaters-trilogy, wêryn't oare leden fan it skaai fan Sevenwaters de haadrol spilen. Heir to Sevenwaters waard yn 2008 publisearre troch de Australyske difyzje fan útjouwerij Pan Macmillan. It boek waard yn 2009 yn it Nederlânsk oerset troch Maren Mostert en ûnder de titel Erfgenaam van Zeven Wateren publisearre troch Utjouwerij Luitingh-Sijthoff.
Ynhâld
Clodagh (útspr.: "kloda") is de dochter fan Sean fan Sevenwaters, in ealman út it Ierlân fan de Iere Midsiuwen. As har twillingsuster Deirdre trouwe sil, arrivearret har neef Johnny foar de festiviteiten beselskippe troch in stikmannich fan syn kriichslju. Ien dêrfan is de kreaze Aidan, dy't Clodagh earder met hat en op wa't se fereale is, mar diskear is Aidan syn pleechbroer en freon Cathal ek oanwêzich, dy't se net ken. Dat blykt in tige ûnfatsoenlik hearskip te wêzen, dy't de lju om him hinne oates en toates mislediget en syn pleechbroer dêrmei oanhâldend yn ferlegenheid bringt.
Clodagh hat lykwols oare problemen, want behalven dat har twillingsuster Deirdre, mei wa't se in tige neie bân hat, nei de brulloft fuort sil om har op it kastiel fan har brêgeman Illann te fêstigjen, is harren mem Aisling yn har middeljierren nochris swier rekke. It is in drege dracht, dy't Aisling har sûnens ûntnimt en har úteinlik oan it bêd bynt. Eltsenien hâldt syn hert fêst foar de befalling, mei't freze wurdt foar it libben fan sawol mem as poppe. Wylst Clodagh yn 'e snuorje ûnder en fuort nei de houliksfestiviteiten yn har memme stee tafersjoch hâldt op 'e húshâlding fan Sevenwaters, komt se mear oan 'e weet oer Aidan en Cathal. Net ien fan beiden is alhiel wat er liket; wylst Aidan in jaloerske, dûnkere kant blykt te hawwen, is Cathal mear as inkeld in robbejonker. Clodagh fynt út dat Cathal de soan is fan in earme waskfrou út in doarp oan 'e westkust fan Ierlân, dy't harsels ferdronken hat doe't er sân jier wie. Wa't syn heit is wit er net, allinne dat dy syn mem sitte litten hat doe't hja swier rekke.
As Aisling einlings it libben skinkt oan har poppe, blykt dat in jonkje te wêzen, dat Finbar neamd wurdt, nei in âldomke fan Clodagh. Eltsenien is opluchte om't sawol mem as bern it goed meitsje, oant de nijberne poppe ynienen ferdwynt as Clodagh him op 'e noed hat. Dat bart yn in fraksje fan in sekonde, wylst Clodagh in momint lang ôflaat wurdt troch in ôfskiedstút dy't Cathal fan har stelt. Hy hat nammentlik om in mysterieuze reden besletten dat it better foar eltsenien is as er Sevenwaters ferlit, en nei syn ôfskie fan Clodagh foeget er daliks de die by it wurd. Underwilens is Clodagh alhiel oeral om't Finbar wei is. Hja begrypt daliks dat er troch de elven meinomd is, want yn syn plak is in wikselbern efterlitten dat bestiet út tûkjes, bledsjes en stientsjes.
It docht lykwols bliken dat Clodagh de iennichste is dy't sjen kin dat it wikselbern libbet; de rest fan har famylje sjocht der neat oars yn as in ûnkundich makke pop. Har heit Sean is fan betinken dat syn jonge soan ûntfierd is troch ien fan 'e rivalisearjende eallju út Ulster, en dat de pop dy't yn 'e widze efterlitten is, in foarm fan gekoanstekkerij is. Hy jout boppedat Clodagh de skuld fan 'e ûntfiering om't dy plakfûn hat wylst sy om 'e poppe tinke moatten hie, en fierders fertinkt er Cathal fan mandéligens om't dy har op in krúsjaal stuit ôflaat hat. Clodagh sels rekket der lykwols fan oertsjûge dat it lot fan it wikselbern krúslings ferbûn is mei dat fan Finbar; as it wikselbern stjert, sil Finbar syn ûntfiering ek net oerlibje.
Mac Dara wol Finbar wol weromjaan, mar net yn ruil foar it wikselbern, mar yn ruil foar syn eigen soan. Clodagh, dy't ûnderwilens slim fereale rekke is op Cathal, wegeret dêroan mei te wurkjen. Dêrop smyt Mac Dara it wikselbern, dat Clodagh al dy dagen sa trou fersoarge hat, yn it hurdfjoer. Cathal komt op har gjalpen ôf, krekt sa't Mac Dara ferwachte hie, en rekket bestrûpt yn syn heite betsjoening. Neitiid wit Clodagh mei help fan 'e Fomoaren it ferbaarnde en deade wikselbern te reparearjen mei nije twigen en blêdguod, wêrnei't se it nij libben ynblaasd mei har eigen siken. As se it wikselbern weromjûn hat oan syn eigen mem, fan wa't Mac Dara it stellen hie, keart se werom nei Sevenwaters om har broer Finbar thús te bringen.
Se giet lykwols net nei hûs ta, mar jout de poppe ôf by de druïden dy't yn it wâld fan Sevenwaters omhúsmanje. Har âldomke Ciarán, dy't ien fan 'e druïden is, helpt har om har ta te rieden op har weromkear nei de Oare Wrâld. Mei syn raven Fiacha as gids set Clodagh wer ôf. Se wit Cathal te finen en tegearre flechtsje se fuort foar Mac Dara. Dyselde set harren efternei en komt harren oer it mad op in plak dêr't in trochgong fan 'e Oare Wrâld nei Sevenwaters is. Mar mei help fan 'e Fomoaren en it beamfolk, dêr't it wikselbern en syn mem ta hearre, witte Clodagh en Cathal syn betsjoening te ferbrekken en oan him te ûntkommen. Neitiid trouwe Clodagh en Cathal en ferfarre se nei Inis Eala, in eilân foar de noardkust fan Ierlân en it wenplak fan Clodagh har neef Johnny, dêr't Mac Dara harren net berikke kin.
Tamme Velstra
Tamme Velstra (Stiens, 27 april 1943) is in Frysk âld-keatser dy't yn 1968 mei syn partoer de PC wûn en ta kening útroppen waard. Dêrnjonken wûn er ien kear de Jong Nederlânpartij en twa kear it NK keatsen foar senioaren. Hy wie ferantwurdlik foar de yntroduksje fan 'e gjalp "Heedaar!" yn it keatsen.
Libben en karriêre
Velstra waard yn 1843 berne yn Stiens, yn 'e doetiidske gemeente Ljouwerteradiel. Hy sette as opslûpen jonge útein mei in karriêre yn it keatsen en behelle yn 1960 op 'e Freulepartij yn Wommels mei syn partoer it twadde plak. Yn 1961 besetten Velstra en syn maten it trêde plak op 'e Jong Nederlânpartij, it NK foar junioaren. Datselde jiers diene se ek al mei oan 'e PC yn Frjentsjer, dêr't se it yn 'e finale ôfleine tsjin it partoer fan Rienk de Groot, Johan Jansen en Martinus Santema, en sa op it twadde plak einigen.
Op 10 juny 1962 wûn Velstra mei syn partoer de Jong Nederlânpartij en dat jiers einige er by it NK keatsen foar senioaren op it sânde plak. Yn 1963 en 1965 died er it op it NK keatsen foar senioaren noch minder, mei in achtste plak, mar yn 1964, it jier dêrtuskenyn, wisten hy en syn maten op 18 maaie dyselde keatspartij op harren namme te skriuwen. Yn 1965 berikten Velstra-en-dy op 'e nij it twadde plak op 'e PC, dêr't se doe yn finale ferlearen fan Hein Zijlstra, Martinus Santema en Gerrit Langerak.
Op 15 maaie 1967 skreau Velstra mei syn partoer it NK keatsen foar senioaren foar de twadde kear op syn namme, mar datselde jiers ferlear er de finale fan 'e PC fannijs, diskear fan Hotze Schuil, Klaas van Wieren en Johan Halbesma. Yn 1968, doe't er Baard as wenplak opjoech, wist Velstra op 31 july einlings de PC te winnen, yn 'e mande mei Johan van Seijst fan Frjentsjer en Johannes Westra fan Ljouwert. Velstra sels waard dat jiers ta kening fan 'e PC útroppen.
Syn keningskip fan 'e PC yn 1968 wie it hichtepunt fan Velstra syn keatskarriêre. Neitiid berikte er dat nivo nea wer. Yn 1969 behelle er mei syn maten de twadde priis op sawol it NK keatsen foar senioaren as de PC, dêr't se it dat jiers yn 'e finale ôfleine tsjin Johan van Seijst, Sikke Sikkema en Johannes Westra. Yn 1970 einige Velstra op it sânde plak op it NK keatsen foar senioaren en yn 1971 kaam er oan it fjirde plak ta op 'e PC. Yn 1972 wûn er nochris de twadde priis op it NK keatsen foar senioaren en yn 1973 behelle er mei syn partoer it brûns op 'e PC. Velstra syn lêste resultaat dat it neamen wurdich is, wie in sânde plak op it NK keatsen foar senioaren yn 1977. Under syn keatskarriêre wûn er yn totaal 37 keningskippen en sammele er 418 punten gear foar it Ivich Keatsklassemint.
Tsjintwurdich is Tamme Velstra fral noch bekend om syn yntroduksje yn it keatsen fan 'e gjalp "Heedaar!", dy't er altyd utere as er in bal goed rekke hie. It is in typyske keatsterm wurden, dy't yn keatsfermiddens noch altyd brûkt wurdt.
Alana Summers
Alana Summers, echte namme ûnbekend (Denver, 18 augustus 1996), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise. Hja sette yn 2016 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile sûnt yn in stikmannich films.
Libben en karriêre
Summers waard yn 1996 berne yn Denver, yn 'e Amerikaanske steat Kolorado. Yn 2016, doe't se 20 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hie Summers anno 2018 yn mear in tweintichtal pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Evil Angel, Devil's Film, Hustler Video en Diabolic Video.
Lichemsskaaimerken
Alana Summers is blank, mei brune eagen en blûn hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.52 m lang, mei in gewicht fan 43 kg, en in natuerlike kupmaat 34B. Behalven de wenstige piercings troch har earlellen hat se ek in tongpiercing en piercings troch har beide spiennen. Fierders hat se ferskate tatoeaazjes: ien lofts fan har nâle, teksten boppe har rjochterboarst, boppe har skamstreek en op har lofterside, de tekst "KASON" op har lofterskouderblêd en in floral mei tekst op har lofterboppe-earm.
Grant McCune
Grant McCune (folút: Grant Lee McCune; Los Angeles, 27 maart 1943 – Hidden Hills (Kalifornje), 27 desimber 2010) wie in Amerikaansk special effects-technikus en útfiner fan Iersk etnysk komôf. Hy makke syn yntree yn Hollywood mei de skepping fan 'e wite haai foar de film Jaws, en wûn letter in Oscar foar syn wurk oan 'e earste Star Wars-film.
Filmkarriêre
Yn 1975 hearde McCune dat syn maat Bill Shourt op 'e set fan 'e film Jaws, fan regisseur Steven Spielberg, meiwurke oan it meitsjen fan it model fan 'e wite haai dat sûnt in ikoanysk symboal foar de filmyndustry fan Hollywood wurden is. McCune socht him dêr ris op, en koe doe troch gebrûk te meitsjen fan syn kennis op it mêd fan biology en miniatuerbou de makkers fan 'e grutte fisk ynteressante advizen jaan. Foar't er it wist, wied er doe sels ek oannommen om mei te helpen oan 'e bou fan it model, wêrfan't úteinlik trije ûnderskate ferzjes brûkt waarden. Hoewol't syn namme op 'e ôftiteling fan dy film ûntbriek, krige McCune dochs bekendheid yn filmmakkersfermiddens, sadat er yn 1976 troch George Lucas oannommen waard om mei te wurkjen oan 'e produksje fan 'e earste Star Wars-film, Star Wars: Episode IV – A New Hope (1977).
Foar dy film ûntwurp McCune û.m. de X-wjukjagers, de TIE-jagers, it ferneamde romteskip de Millennium Falcon en ferskate bûtenierdske wêzens. Hoewol't syn kollega John Stears eins dejinge wie dy't de robot R2-D2 ûntwurp, makke McCune it ûntwerp ôf en is hy dêrom dejinge dy't it meast mei R2-D2 assosjearre wurdt. McCune wie ek koart as figurant yn 'e film te sjen, as kanonnier op 'e Deadsstjer. Yn 1978 wûn er foar syn wurk oan A New Hope, yn 'e mande mei fjouwer oare special effects-lju dy't oer dy film gear west hiene (Robert Blalack, John Dykstra, Richard Edlund en John Stears), in Oscar yn 'e kategory bêste fisuele effekten.
Foar syn wurk oan Star Trek: The Motion Picture (1979) waard McCune yn 1980 nominearre foar in twadde Oscar yn deselde kategory. Foar de twadde Star Wars-film, Star Wars: Episode V – The Empire Strikes Back, ûntwurp McCune û.m. de helm fan 'e preemjejager Boba Fett. Neitiid wied er yn 't spier foar Apogee Productions, it special effects-bedriuw fan syn kollega John Dykstra, en wie syn wurk û.m. te sjen yn films as Caddyshack (1980), Firefox (1982), Spaceballs (1987), Die Hard (1988) en Ghostbusters II (1989).
Uteinlik begûn McCune in eigen bedriuw, dat û.m. ynhierd waard om te wurkjen oan 'e film Speed (1994), wêrfoar't er in 24 m grut skaalmodel boude fan 'e 50 ferdjippings hege liftskacht út 'e iepeningssênes. Foar Dante's Peak (1997) wie McCune ferantwurdlik foar in grut part fan 'e ferwuostging dy't plakfûn doe't de fulkaan útbarste, en foar Spider-Man (2002) bouden hy en syn team in skaalmodel fan it Roosevelt Island-tramstasjon yn New York en bliezen it doe op. McCune hie ek de lieding fan it team dat foar de film Thirteen Days (2000), oer de Kubakrisis, in yn alle opsichten perfekt model fan in Lockheed U-2-spionaazjefleantúch boude, fia ôfstânsbetsjinning fleane liet en doe opblies.
Ferstjerren
McCune ûntwurp syn eigen dreamhûs en holp doe by it bouwen derfan yn Hidden Hills, ûnder de reek fan Los Angeles. Hy wie ek in kundich fotograaf, in talintearre muzikant dy't de piano, it gitaar en oare ynstruminten bespile, en in ambachtsman dy't syn eigen meubels makke. Hy kaam yn 2010, thús yn Hidden Hills, yn 'e âlderdom fan 67 jier te ferstjerren oan alfleisklierkanker.
Lady
As aadlike titel wurdt lady brûkt as in generike oantsjutting foar beskate froulike leden fan 'e adel. Yn dy betsjutting wurdt lady foar de efternamme pleatst fan in frou dy't suo jure (yn har eigen rjocht, dus net fia har man) yn it besit is fan in aadlike titel. Lady wurdt ek foar de efternamme pleatst fan 'e frou fan in hartoch (duke), markys (marquess), greve (earl), boarchgreve (viscount) en baron (baron); dêrby binne de eigentlike, formele titels fan dy froulju hartoginne (duchess), markizinne (marchioness), grevinne (countess), boarchgrevinne (viscountess) en baronesse (baroness). Lady kin ek foar de efternamme pleatst wurde by de frou fan in baronet, in Skotske laird of in ridder (knight). By de dochters fan in hartoch, markys of greve wurdt lady foar de foarnamme pleatst.
Neffens it gesachhawwende wurdboek Oxford Dictionary of English komt lady etymologysk fan it Aldingelsk hlāfdige. It foarste part dêrfan, hlāf-, komt oerien mei it moderne Ingelske wurd loaf [of bread] en betsjut in "bôle". (Dat wurddiel komt ek foar yn it Aldingelske hlāford, dêr't it moderne wurd lord him út ûntjûn hat.) It twadde part fan it wurd -dige komt fan 'e wurdwoartel dig-, dat "knetsje" betsjut. Hlāfdige kin dus oerset wurde as "breaknetster", en dejinge dy't it brea knette, wie fan oarsprong de frou fan it hûs.
Mungo Jerry
Mungo Jerry is in Ingelske popgroep, oprjochte yn 1969, dy't fral earste helte jierren 70 súkses hie. Dêrnei bleaune se aktyf mei in hieltyd feroarjende besetting, mar altiten wol mei foaroanman Ray Dorset. Mungo Jerry is bekend fan syn hits "In the Summertime" (de grutste), "Lady Rose" en "Alright, alright, alright", dat in bewurking is fan "Et moi, et moi, et moi" fan de Frânske sjonger Jacques Dutronc.
Achille Devéria
Achille Jacques-Jean-Marie Devéria (6 febrewaris 1800 - 23 desimber 1857) wie in Frânsk keunstskilder en litograaf dy't bekend waard fan syn portretten fan ferneamde skriuwers en keunstners.
Libben en wurk
Yn 1822 wie syn earste útstalling op de Paryske Salon. Op in stuit iepene er in skilderskoalle tegearre mei syn broer Eugène, dy't ek skildere.
Yn 1830 wie Devéria wilens in súksesfol yllustrator en hie er in protte lito's publisearre yn de foarm fan plaatsje-albums, lykas syn yllustraasjes neffens Goethes Faust yn 1828 en yn romantyske romans. Hy makke ek in soad gravueres mei libertynske tema's.
thumb|In libertynsk akwarel
Devéria syn ûnderfining yn de keunst fan it finjet en de mezzotint beynfloede syn mannichte lito's, dy't meast troch syn skoanheit Charles Motte útjûn waarden. Meidat er komselden tragyske of earnstige tema's ôfbylde hat, liket er net sa Romantysk as in protte oare keunstners fan dy tiid.
Devéria wie teffens ferneamd fan syn portretten fan keunstners en skriuwers, dy't er makke yn syn studio yn Parys oan de Rue de l'Ouest. De tiidgenoaten dy't model foar him stiene wiene ûnder oaren Alexandre Dumas, Prosper Mérimée, Walter Scott, Jacques-Louis David, Alfred de Musset, Charles Augustin Sainte-Beuve, Honoré de Balzac, Théodore Géricault, Victor Hugo, Marie Dorval, Alphonse de Lamartine, Alfred de Vigny en Franz Liszt.
Devéria syn skilderijen wiene meast akwarellen. De Frânske dichter en kritikus Charles Baudelaire beskreau syn portretrige as "alle moraal en estetyk fan dizze tiid".
Devéria waard 1849 beneamd ta direkteur fan de Egyptyske samling fan de Bibliothèque nationale en yn itselde jier waard er assistint-konservator fan de Egyptyske ôfdieling fan it Louvre.
Yn de jierren dêrnei ûnderrjochte er syn soan, Theodule Devéria, yn tekenjen en litografy en wurken sy tegearre oan in famylje-album fan 1853 oant de dea fan Achille Devéria. Sy brûkten wetterferve foar in tal portretten yn it album, in tarieding op it eventueel printsjen fan lito's út de foto's. De foto's fan Theodule yn it album binne fan 1854.
Wurken fan Devéria hingje yn it Louvre, it Fine Arts Museums of San Francisco, it J. Paul Getty Museum, it Norton Simon Museum en it Université de Liège.
Tanana (rivier)
De Tanana (Ingelske útspr.: [ˈtænənɑː], likernôch " ten -nuh-naa") is in rivier yn 'e Amerikaanske steat Alaska. De rivier ûntstiet yn it easten fan it Alaskaberchtme, deunby de grins mei Kanada, streamt dêrnei oer in ôfstân fan 940 km oer it algemien nei it westnoardwesten en mûnet by it plak Tanana út yn 'e gruttere rivier de Yukon. Neffens de Amerikaanske taalkundige en antropolooch William Bright soe de namme fan 'e Tanana ôflaat wêze fan it wurd tene no of tenene út 'e Atapaskyske taal fan 'e Kojûkon-Yndianen, en soe it safolle betsjutte as "paadrivier", oftewol "rivier dy't tagelyk in paad foarmet".
Geografy
De Tanana ûntstiet út 'e gearfloeiïng fan twa lytsere rivieren, de Chisana en de Nabesna, dy't allebeide deunby de grins mei it Kanadeeske territoarium Yukon ûntspringe yn it eastlike part fan it Alaskaberchtme, de noardwestlikste útrinner fan 'e Rocky Mountains. Dy gearfloeiïng fynt plak by Northway Junction, yn it Nasjonaal Faunareservaat Tetlin. Dêrwei streamt de Tanana al meänderjend nei it westnoardwesten troch it Binnenlân fan Alaska, rûchwei lykstrekich mei de rin fan it Alaskaberchtme. Oan 'e rivier lizze dêre de doarpen Tetlin en Tanacross, en de autodyk Alaska Highway rint parallel mei de rivier op.
By Big Delta streamt de Tanana in leechleine krite fan sompen yn, dy't bekendstiet as de Tananadelling. Op datselde plak mûnet de Delta, de earste gruttere sydrivier, yn 'e Tanana út. Neitiid pasearret de rivier inkele kilometers súdlik fan 'e grutte stêd Fairbanks en syn foarstêden College en Ester. Yn it sompelân foegje ferskate gruttere sydrivieren har by de Tanana, wêrûnder de Nenana by de stêd Nenana, en de Kantishna. De rivier streamt dêrnei by it doarp Manley Hot Springs lâns en mûnet dan by it stedsje Tanana út yn 'e folle gruttere rivier de Yukon.
De Tanana is 950 km lang en hat in ferfal fan 449 m. It ûntwetteringsgebiet fan 'e rivier beslacht in oerflak fan 110.000 km². By de mûning hat de Tanana in ôffier fan 1.180 m³ wetter de sekonde. Winterdeis befriest de Tanana oant de iislaach likernôch 110 sm tsjûk is. De Nenana Ice Classic, dy't bestiet sûnt 1917, is in riedspul holden yn Nenana, wêrby't dielnimmers de krekte datum riede moatte fan it opbrekken fan it rivieriis yn 'e maityd. Dêr wurdt jild op ynset dat nei in lokaal goed doel fan 'e kar fan 'e winner giet. Yn 'e ienentweintichste iuw bestiet it ôfwetteringsgebiet fan 'e Tanana noch altyd fierhinne út ûnoantaaste wyldernis, mei útsûndering fan Fairbanks en omkriten. Mar sels as dy stêd meirekkene wurdt, hat it hiele gebiet mar 100.000 ynwenners.
Skiednis
Minsklike bewenning fan it ôfwetteringsgebiet fan 'e Tanana begûn mear as 12.000 jier lyn. Op ferskate plakken yn dat gebiet binne by argeologyske opgravings bewizen oantroffen foar bewenning troch Paleo-Arktyske minsken. Under de lettere bewenners fan it gebiet binne de hjoeddeistige Atapaskyske folken fan Tanana- en Kojûkon-Yndianen, dy't teminsten al 1.200 jier yn 'e regio libje.
De Russyske ûntdekkingsreizger Lavrenty Zagoskin ferkende yn 1843 en 1844 de rin fan 'e Tanana en de Kuskokwim. Yn 'e simmer 1885 ûndernaam luitenant Henry Tureman Allen fan it Amerikaanske Leger de ierst dokumintearre ferkenning fan 'e folsleine rin fan 'e rivier de Tanana. Twa jier earder wie de ekspedysje fan luitenant Frederick Schwatka de Yukon hielendal fanút Kanada ôfsakke nei de mûning oan 'e kust fan 'e Beringsee, en Allen woe in rûte nei de bopperin fan 'e Yukon fine dy't binnen de grinzen fan Alaska lei. Dêrta fearen hy en syn mannen de Koperrivier op, stieken it Alaskaberchtme oer nei it ôfwetteringsgebiet fan 'e Tanana, en sakken doe de Tanana ôf oant dy útmûne yn 'e Yukon en dêrnei fierder nei de Yukon-Kuskwokimdelta en de mûning fan 'e Yukon. Hja wiene fiif moannen ûnderweis en brochten yn dy tiid de rin fan 'e Koperrivier, de Tanana en de Koyukuk yn kaart.
Wichtichste sydrivieren
(yn folchoarder fan ôfrinnende hichte)
Grottekleaster fan Pskov
Stifting
thumb|260px| De 16e iuwske muorren Yn 1473 waard op it plak in grottsjerke ynwijd ta eare fan de himelfeart fan de Mem Gods, dy't troch in sekere Jehannes yn in heuvel fan sânstien úthoud wie. Dêrby waard er holpen troch syn frou en nei har dea naam er it beslút muonts te wurden en de monastike namme Jona oan te nimmen. Der bestiet lykwols gjin betroubere ynformaasje oer de stifting fan it kleasterlibben en der hawwe ek gjin wittenskiplike stúdzjes west oer de oarsprong fan de grotten fan it kleaster. De muontsen soene harren nei wenjen setten ha yn de grotten, nei't se fanút it suden nei Pskov flechten foar de ynfallen fan de Krim-Tataren. Nei de bou fan de earste tsjerke ûntstie der al gau in lyts kleaster. De grotten waarden yn de rin fan de tiid troch de muontsen brûkt om harren bruorren yn te begraven.
It kleaster lei op de grins fan Ruslân en Liiflân. Neffens de kroniken fan it kleaster waard it mear as in kear ferwoastge troch de buorlju fan de oare kant fan de grins. It offisjele begjin fan it kleaster wie 1519, doe't Moskou it strategyske belang fan it kleaster ûnderkende fanwegen it 20 kilometer fierderop oan de oare kant fan de grins lizzende Letske fort Neuhausen. Yn 1523 waard it kleaster fersterke mei houten ôffredings, de grottsjerke waard fergrutte en der waard in nije, oan Antonius en Teodosius (de stifters fan it Kiëvske Petsjersk-lavra) wijde, tsjerke byboud. Ek it hânfêst fan it kleaster waard ôfstimd op dat fan it Kiëvske Petsjersk-lavra.
Heechtijdagen fan it kleaster
thumb|left|260px|"It berou fan Ivan de Grousume"; Ivan frege [[hegumen Kornelius om him de tonsuer fan it kleaster nimme te litten (Skilderij fan Klavdi Lebedev)]] Under it bestjoer fan abt Kornelius ûndergyng it kleaster in tiidrek fan grutte bloei. Yn 1541 liet er in refter mei in tsjerke tafoegje, joech er opdracht ta in fergrutting fan de katedraal en liet er mear kleastergrotten útgrave. Under syn bewâld feroare it kompleks ek yn in sterk fort mei stiennen ferdigeningsmuorren (1558-1565) en de poartetsjerke fan de hillige Nikolaas (1564 of 1565). Abt Kornelius, dy't letter de status fan in te ferearjen martler krige, ferstoar yn 1570. Neffens de measte skiedkundigen en de Russysk-Otterdokse Tsjerke waard er persoanlik troch tsaar Ivan de Grousume fermoarde, om 't dy de abt fan ferried en it stypjen fan in yn ûngenede fallen prins fertocht. Neffens in manuskript yn it Trije-ienheid-Sergius Lavra fûn de moard plak by de poarte fan it kleaster. De tsaar krige fuort spyt fan de moard en droech it deade lichem mei eigen hannen nei de Untsliepeniskatedraal. Sûnt dy tiid wurdt it paad fan de Nikolaastsjerke nei de Untsliepenistsjerke it "Bluodrige Paad" neamd. Ynearsten waard de abt yn de grotten byset, mar letter opgroeven en yn in skryn yn de katedraal te rêste lein.
Michaelkatedraal
Nei't yn 1758-1759 de Foarbeatsjerke en yn 1792-1800 de Lazarustsjerke boud waarden, waard yn 1815 útein set mei de bou fan in nije katedraal. De yn 1827 foltôge katedraal waard yn klassisistyske styl neffens in plan fan de Italjaanske arsjitekt Luigi Rusca útfierd en is it grutste tsjerkegebou fan it kleaster. De nijbou fan de oan de aartsingel Michael wijde katedraal fûn plak út tankberens foar de befrijing fan de Frânske ynfallers.
Ynterbellum en Twadde Wrâldkriich
Yn 1920-1940 foel it kleaster yn de grinzen fan Estlân. Yn dy tiid waarden kleasters yn Sovjet-Uny ferbean en in soad dêrfan mei de grûn lykmakke. Doe't nei de Dútske besetting yn 1944 de grins ferskode en it kleaster yn de Sovjet-Uny kaam te lizzen, bleau it iepen. By loftoanfallen op it kleaster troch de loftmacht fan de Sovjet-Uny yn de nacht fan 31 maart nei 1 april 1944 kaam Makarius, biskop fan Novgorod, om it libben. Under de besetting fan de Dútsers diene de muontsen krekt as hja lojaal oan it rezjym wiene, mar ûndertusken beaën hja minsken, dy't troch de Gestapo socht waarden, in skûlplak yn de tsjerken. Yn de tiid fan de Dútske besetting foarme it kleaster in kongres- en moetingssintrum foar hegere geastliken. Nei de befrijing troch it Reade Leger naam abt Pavel sit yn de kommisje dy't misdieden fan de besetters yn Pskov en omkriten ûndersykje moast, mar yn oktober 1944 waard er ûnferwachts arrestearre. De abt waard beskuldige fan kollaboraasje en dêr 15 jier foar feroardiele. Hy ferstoar yn 1950 en waard pas yn 1997 wer rehabilitearre.
Nei de kriich
Nei de kriich wiene der noch mar twa aktive otterdokse kleasters op it grûngebiet fan de Russyske Sosjalistyske Federative Sovjetrepublyk: it yn 1946 wer iepene Trije-ienheid-Sergius Lavra en it Pskovo Petsjerki-kleaster. Under de nije ferfolgings fan Nikita Chrûsjtsjov yn de jierren 1960 fersette abt Alipij him mei súkses tsjin it sluten fan it kleaster. Yn syn tiid waarden de muorren, de tsjerken en oare gebouwen renovearre en kamen fan de nazy's stellen keunstwurken nei it kleaster werom. Ek yn de jierren 1980 fûnen der restauraasjes plak.
Tsjerken
thumb|260px| Hillige Poarte
Grotten
It hiele kleasterkompleks waard boud oer twa systemen fan grotten dêr't tûzenen muontsen begroeven waarden. De tichtebylizzende grotten hawwe in u-foarmich grûnplan en in lingte fan 15 meter. Dêr binne de û.o. de grêven fan de stifter en syn frou te finen fan it kleaster. De barokke, mei blauwe en gouden koepels bekroande, Foarbeatsjerke foarmet de tagong fan de grotten. De grot kin in besite brocht wurde en foar it ljocht krije de besikers in kears. De fierderlizzende grotten binne yn prinsipe net tagonklik en besteane út ferskillende tsjerken en sân ûndergrûnske gongen mei in lingte fan likernôch 200 meter. It is it begraafplak fan it kleaster en ek binne dêr yn it ferline fromme leken byset.
Mary Birdsong
Mary Birdsong (Floarida, 18 april 1968) is in Amerikaansk aktrise, komediënne en sjongster. Hja is benammen bekend wurden as ferslachjouster foar it komyske praatprogramma The Daily Show, en troch har rollen yn 'e tillefyzjesearjes Reno 911! en Crash & Bernstein.
Jonkheid
Birdsong waard yn 1968 berne yn Floarida, mar groeide op yn Long Beach Island, yn 'e Amerikaanske steat Nij-Jersey, yn in húshâlding mei fiif dochters.
Aktearkarriêre
Yn 1996 sette Birdsong útein mei in karriêre as aktrise, komediënne en sjongster, wêrby't se trochbriek as ferslachjouster foar it komyske praatprogramma The Daily Show, yn 'e tiid dat dat presintearre waard troch Jon Stewart. Birdsong wie ek aktyf as imitator en stiet bekend om har goede imitaasje fan aktrise Judy Garland. As aktrise is se wierskynlik it bekendst fan har tillefyzjerollen as helpsheriff Cherisha Kimball, yn 'e komeedzjesearje Reno 911! en as de mem yn 'e bernesearje Crash & Bernstein.
Yn 2008 hie Birdsong in lyts roltsje as seksboartersguodferkeapster yn 'e romantyske komeedzje Made of Honor. Yn 2011 spile se de rol fan Kai Mitchell, as tsjinspylster fan George Clooney, yn 'e bekroande film The Descendants. Birdsong hat ek wurke as stimaktrise, û.m. yn tekenfilmsearjes as Stroker and Hoop en Harvey Birdman: Attorney at Law. Ek liende se har stim oan in personaazje yn it fideospultsje Grand Theft Auto: Vice City.
Fan july 2006 oant jannewaris 2007 stie Birdsong fierders op 'e planken as fêst lid fan 'e cast fan 'e musical Martin Short: Fame Becomes Me, mei û.o. Martin Short en Nicole Parker. Yn 2007 wûn se foar dat optreden in Theatre World Award. Yn jannewaris 2008 joech Birdsong har by de Broadway-musical Hairspray, wêryn't se de rol fan Velma von Tussle spile.
Fan septimber 2008 ôf brocht Birdsong yn Los Angeles har eigen onemanshow 3 Days in the Tub: A Mama Drama op it toaniel. Yn jannewaris 2011 ferhuze hja mei dat stik nei New York. Letter dat jiers spile se yn San Francisco yn in produksje fan Tales of the City fan Armistead Maupin. Yn 'e mande mei akteur Justin Halpern en komyk Jen Kober spile Birdsong fanôf maaie 2012 yn Los Angeles yn 'e komeedzje Don't Tell My Mother!
Hidden Hills (Kalifornje)
Hidden Hills is in stêd yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje, ûnder de reek fan Los Angeles, oan 'e westgrins fan Los Angeles County. Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wennen der doe krapoan 1.900 minsken, wêrûnder in protte akteurs út 'e filmyndustry fan Hollywood en oare ferneamde Amerikanen. Hidden Hills stie ferskate kearen boppe-oan op 'e ranglist fan rykste stêden fan 'e Feriene Steaten.
Skiednis
Hidden Hills waard yn 'e 1950-er jierren ûntwurpen en oanlein troch A.E. Hanson, in ferneamde Kalifornyske lânskipsarsjitekt en fêstgoedûntwikkeler. It plakje krige yn 1961, tagelyk mei syn earste bewenners ek daliks stedsrjochten.
Geografy
Hidden Hills leit yn 'e súdlike Simi Hills, oan 'e westein fan 'e San Fernandofallei, dy't ta de stêd Los Angeles heart. It is in sletten mienskip mei in publyk tagonklike legere skoalle by ien fan 'e trije tagongspoarten. Oan 'e noardkant grinzget de stêd oan it natoerpark de Upper Virgenes Canyon Open Space Preserve, dat bedoeld is foar hynsteriden, fytsen, kuierjen en oare foarmen fan rekreaasje. Besuden Hidden Hills leit it Leonis Adobe National Historic Landmark, in iepenloft-pioniersmuseum.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Hidden Hills 15,9% âlder as 65 jier en 28,6% jonger as 18 jier. Fierders bestie 16,9% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 0% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 87,4% blanken; 6,6% Latino's; 2,3% Aziaten; 2,0% swarten; 1,7% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Ferneamde ynwenners fan Hidden Hills binne û.m.: realitystjer Kim Kardashian, sjongster en aktrise Jennifer Lopez, aktrise Denise Richards, countrysjongster LeAnn Rhimes, popstjer Britney Spears en rapper Kanye West. Ek special effects-technikus en Oscar-winner Grant McCune wenne oant syn dea yn 2010 yn Hidden Hills.
Reis
In reis is de frijwillige ferpleatsing fan ien of mear persoanen fan in beskaat plak nei in oar beskaat plak. In koartere reis wurdt ek wol in trip (fan it Ingelske trip) neamd. Yn tiidwurdlike foarm hjit dit proses reizgjen, en immen dy't it docht, is in reizger of reiziger (man) of in reizichster (frou). Ornaris hawwe reizgers in beskate mjitte oan bagaazje by harren. De meast gongbere ferfiermiddels om in reis ôf te lizzen, binne te foet, op 'e fyts, bromfyts of motorfyts, yn 'e auto, frachtauto of trein, op in boat of skip of yn it fleantúch of yn in helikopter. As in reis oer lân giet, sprekt men inkeld wol fan in lânreis, ta ûnderskie fan in reis oer wetter (in boatreis of in seereis) of in reis wêrby't men gebrûk makket fan 'e loftfeart (in loftreis). As men mei it spoar giet, sprekt men wol fan in treinreis.
Reizen kinne ûndernommen wurde om in grut ferskaat oan redens. Sa reizgje de measte minsken eltse wurkdei fan hûs nei harren wurkplak en werom. As dy beide lokaasjes relatyf deun byinoar lizze, sprekt men meastal net fan in reis, mar as se fierder útinoar lizze hat men it al gau oer in wen-wurktrip. Lju dy't eltse dei ridlik fier nei harren wurk ta reizgje moatte, neamd men forinzen. De tiid dy't se oan it reizgjen kwyt binne, hjit de reistiid. In sakereis of tsjinstreis makket men ek foar jins wurk, mar dêrby reizget men fierder fan hûs ôf, faak sels om utens, foar in spesifike put. In fakânsjereis is in reis wêrby't men earne hinne giet om dêr by wize fan ûntspanning in beheinde mjitte oan frije tiid troch te bringen. In beafeart is in reis om in oard mei in bysûndere religieuze betsjutting te besykjen. In ûntdekkingsreis of ekspedysje is in tocht dy't ûndernommen wurdt om ûnbekende plakken te ûntdekken. By in ferhuzing reizget men nei in oar plak ta om jin dêr nei wenjen te setten; as dat oare plak yn in oar lân leit, sprekt men fan in emigraasje.
Allard van der Scheer
Allard van der Scheer (folút: Allard Jan van der Scheer; De Haach, 21 augustus 1928 – Muiderberch, 10 jannewaris 2014), wie in Nederlânsk akteur. Hy spile fral yn kluchten en komeedzjesearjes op 'e tillefyzje.
Libben
Van der Scheer waard yn 1928 berne yn De Haach. Nei't er syn middelbere-skoaloplieding oan it lyseum ôfrûne hie, studearre er oan 'e Amsterdamske toanielskoalle, dêr't er yn 1949 syn diploma helle. Neitiid spile er benammentlik op toaniel, û.m. by de Haachske Komeedzje, de Nederlânske Komeedzje en Toneelgroep Centrum.