cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dirty Dancing
Plot
De jûns fan it optreden giet it goed mei it dûnsjen fan Johnny en Baby. Sy makket wat flaters dy't troch Johnny syn grutte ûnderfining foar it publyk ferblomme wurde kinne. Allinne de lift oan 'e ein fan 'e dûns mislearret om't Baby wifelet. Nettsjinsteande dat komme se mei in poerbêst sin werom te Kellerman's, dêr't harren lykwols in aaklike ferrassing wachtet. De 'dokter' wie in ûnkundige suffert dy't de abortus dan wol útfierd hat, mar Penny dêr raar by gnjirde hat. Hja is der raar oan ta, leit dûbel fan 'e pine, en Billy en Johnny en de oare dûnsers witte net wat se foar har dwaan moatte. Baby draaft lykwols daliks nei it fakânsjehúske fan har âlden en hellet har heit derby, dy't Penny har tastân wit te stabilisearjen.
Houseman is lykwols tige lulk oer de hiele sitewaasje, en as er freget wa't ferantwurdlik is foar Penny, en Johnny antwurdet dat hy dat is, nimt er oan dat Johnny har swier makke hat. Hy hjit Baby om tenei by Johnny-en-dy wei te bliuwen en net wer gedoente mei harren te hawwen. Sadree't har heit wer op bêd leit, glûpt Baby lykwols fuort om Johnny op te sykjen om har ûntskuldigings oan te bieden foar har heite hâlden en dragen. Johnny fynt dat hy net better fertsjinnet, mei't hy mar in ienfâldige jonge út 'e arbeidersklasse is, wylst Baby har heit trochleard hat. Dat beart Baby, dy't altyd bybrocht is dat eltsenien gelyk is, as skuorde klokken yn 'e earen. Se wol der neat fan witte en besiket Johnny derfan te oertsjûgjen dat hy likefolle wurdich is as elk oar. Hy fertelt har hoefolle oft er har bewûnderet om't se nearne net benaud fan is en alles wol oandoar. Sy seit dat se krekt oeral benaud fan is, en it benaudst fan alles om dit momint foarbygean te litten sûnder him te fertellen dat se fan him hâldt. Se freget him en dûnsje mei har, wat er docht, en njonkelytsen reitsje se mei-inoar op bêd en bringe se de nacht tegearre troch.
De oare deis wol har heit net mear tsjin Baby prate. Sy giet lykwols temûk troch mei har omgong mei Johnny. As sy en Johnny inoar treffe by in besyk oan Penny, dy't stadichoan opbetteret, merkt Penny oan 'e hân fan 'e inoar ûntwikende blikken en de ûngemaklike stiltes yn it petear fuortendaliks wat der geande is. Nei't Baby ôfset is, freget se Johnny wat er no eins by de ein hat en hjit se him om it sa gau mooglik mei Baby út te meitsjen, om't der inkeld bargebiten fan komme kin. Johnny jout har folslein gelyk, mar docht persiis it tsjinstelde. Underwilens hat Baby har suster Lisa har foarnommen om har oan Robbie de ober 'te jaan', eat dat Baby har sterk ôfriedt, sûnder derby te sizzen wêrom. It soarget foar spanning tusken de beide susters, mei't Lisa it gefoel hat dat Baby it har fergunt om lokkich te wêzen.
As Baby Johnny ris in kear freget mei hoefolle froulju oft er op bêd west hat, antwurdet er earst ûntwikend. Mar as se him derop ferget, leit er út dat in protte âldere, troude froulju dy't de fakânsje te Kellerman's trochbringe, net fiis binne fan wat oerhoer mei in oantreklike jonge lykas hy. Baby konkludearret dat er sokke froulju inkeld brûkt. Johnny sprekt dat tsjin en seit dat se hìm inkeld brûkten, en dat er der dêrom mei opholden is. Letter is Baby der tsjûge fan hoe't Johnny sa'n útnûging ôfslacht fan Vivian Pressman, wylst har man Moe, dy't blykber fan 'e aventoerkes fan syn frou op 'e hichte is, him jild besiket ta te stopjen om syn frou "wille hawwe te litten". Sadwaande sjocht frou Pressman oars om en rekket se mei Robbie op bêd. It treft dat krekt dy nachts Lisa fuortglûpt om Robbie te ferlieden, en him by it hawwen fan seks mei frou Pressman trappearret. Dat genêst Lisa al fluch fan har romantyske opstigings oer Robbie, en neitiid fermoedsoenet se har mei Baby.
Inkele dagen letter, op 'e lêste jûn fan 'e fakânsje, wurdt der yn Kellerman's in talintejacht holden dêr't ek Lisa oan meidocht. Houseman langet Robbie in brief fan oanrikkemandearring oer foar syn stúdzje medisinen te Yale. Yn it petear dat se dêrnei fiere, bringt de omkoal sels op 't aljemint dat hý dejinge is dy't Penny swier makke hie, mei't er der fan útgien wie dat Baby dat wol oan har heit ferteld hawwe soe. Houseman wit net wat er heart, en Robbie, dy't syn flater te let ynsjocht, besiket it oer te himmeljen troch te sizzen dat je mei sokke famkes nea wis wêze kinne fan sokke saken; eltse willekeurige fint soe de heit wol west hawwe kinne. Houseman skuort him lulk it brief wer út 'e hannen en keart him de rêch ta.
De jûn wurdt besletten mei in liet dat troch al it betsjinjend personiel foar de gasten songen wurdt. Efter de skermen fertrout Max Kellerman syn âlde orkestlieder Tito Suárez ta dat er it gefoel hat dat it mei Kellerman's hast dien is. De bern fan tsjintwurdich wolle op fakânsje nei Jeropa. Se wolle net mear mei heit en men op simmerkamp om 'e foxtrot te learen. It liet wurdt fersteurd as Johnny werom komt. Hy hellet Baby oan 'e tafel fan har âldelju wei (mei de ikoanyske wurden "Nobody puts Baby in a corner", "Net ien set Baby yn 'e hoeke"). Johnny nimt Baby mei op it poadium, dêr't er efter de mikrofoan de hiele seal fertelt hoe'n goede minske se is en hoe't se fan him ek in bettere minske makke hat. Houseman giet oerein om syn dochter werom te heljen, mar foar it earst lit mem Houseman har jilde, dy't tsjin har man seit: "Gean sitten, Jake." En Jake giet sitten.
Baby en Johnny dogge foar it each fan 'e hiele seal de dûns dêr't se sa lang foar oefene hawwe. Diskear fertrout Baby Johnny folslein, sadat se de dûns op klimaktyske wize beëinigje kinne mei in perfekte lift. Houseman jout ta dat er mis wie oer Johnny en biedt syn ekskuzes oan. Wylst de stêf en alle gasten mei Baby en Johnny de dûnsflier op geane om har entûsjast oer te jaan oan dit nijerwetske soarte fan dûnsjen, sjocht Kellerman nij ljocht foar syn resort en freget Suárez oft er hjir blêdmuzyk fan besette kin.
Produksje
Dirty Dancing waard makke nei in senario fan Eleanor Bergstein en is foar in grut part basearre op ûnderfinings en foarfallen út har eigen jonkheid. As de jongste dochter fan in Joadske dokter út New York brocht se har simmerfakânsjes troch mei de rest fan 'e húshâlding yn in hotel-resort yn it Catskill-berchtme. Dêr die se mei oan ferskate "dirty dancing"-dûnskompetysjes. Se waard op dy leeftyd sels ek "Baby" neamd. Yn 1980 skreau Bergstein it senario foar de film It's My Turn, mei Michael Douglas, mar de produsinten knipten in eroatyske dûnssêne út it skript. Dat late derta dat Bergstein in hiel nij en foar in part autobiografysk senario om dy sêne hinne betocht.
Yn 1984 levere se it foltôge senario fan Dirty Dancing by filmstudio Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) yn. Studiobaas Eileen Miselle fûn it wol in goed skript en brocht Bergstein yn kontakt mei filmprodusinte Linda Gottlieb. Yn ûnderling oerlis besleaten se it ferhaal yn 1963 te pleatsen. It personaazje fan Baby waard basearre op Bergstein sels, en dat fan Johnny Castle op 'e ferhalen fan Michael Terrace, in dûnsynstrukteur dy't Bergstein yn 1985 yn 'e Catskills mette doe't se research die foar har senario. Yn novimber 1985 wie de úteinlike ferzje fan it senario klear, mar troch posysjewikselings yn 'e top fan MGM kaam de fierdere produksje fan Dirty Dancing muorrefêst te sitten.
Dêrfandinne dat Bergstein mei har skript te suteljen gie by oare studio's. Se krige ferskate kearen nul op rekest, oant se dermei nei Vestron Pictures gie. Dat wie gjin grutte studio, en om 'e produksje dêr mooglik te meitsjen, snie Gottlieb har foarstelde finansiering midstwa, sadat der in budget oerbleau fan $5 miljoen (yn in tiid dat de trochsneed film $12 miljoen koste). Se frege Emile Ardolino, as regisseur; de film soe syn debút yn dy funksje wurde. De studio's dêr't Vestron de eigentlike produksje fan Dirty Dancing oan útbestege, wiene Great American Films en Limited Partnership. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Jeffrey Jur, en de filmmuzyk waard fersoarge troch John Morris, Erich Bulling en Jon Barns. De goreografy waard beävensearre troch Kenny Ortega.
Casting
Regisseur Emile Ardolino stie der op om foar Dirty Dancing dûnsers te casten dy't ek aktearje koene ynstee fan akteurs dy't ferlet hiene fan stunt doubles foar de dûnssênes. Dat lêste wie dien foar de film Flashdance (1983), dy't Ardolino sjoen hie, en dêr wied er bepaald net fan ûnder de yndruk. Senarioskriuwster Eleanor Bergstein keas foar de rol fan Baby de 26-jierrige (mar folle jonger lykjende) Jennifer Grey, de dochter fan akteur en dûnser Joel Grey, dy't in Oscar wûn hie foar syn rol yn Cabaret (1972).
Foar de manlike haadrol waard earst sjoen nei de 20-jierrige Billy Zane, mar de screentests doe't dy oan Grey keppele waard, wiene net geweldich. De twadde kar wie de 34-jierrige Patrick Swayze, dy't earder mei Grey gearwurke hie yn 'e oarlochsfilm Red Dawn (1984). Hy wie in dûnser mei ûnderfining, mei't er in eftergrûn yn it ballet hie. Mar op syn curriculum vitae hied er "gjin dûnsjen" set, omreden fan in blessuere oan 'e knibbel. Nei't er it senario lêzen hie, besleat er lykwols en nim de rol dochs oan. Grey wie yn 't earstoan net wiis mei dy ûntwikkeling, want de gearwurking mei Swayze op 'e set fan Red Dawn hie stroef west. Mar doe't se in screentest diene dêr't se yn dûnsen, koe eltsenien de gemy tusken harren sjen.
Yn 'e rol fan Baby har heit Jake Houseman waard Broadway-akteur Jerry Orbach cast, foar wa't de film it begjin wie fan in nije karriêre op it wite doek en op 'e tillefyzje (as resjersjeur yn 'e plysjesearje Law & Order). Jane Brucker spile de rol fan Baby har âldere suster Lisa, en skreau sels it liet Hula Hana, dat se sjongt yn 'e sêne mei de rippetysje foar de talintejacht.
De mem fan Baby en Lisa soe earst spile wurde troch Lynne Lipton. Dyselde is hiel koart gewaar te wurden yn 'e begjinsêne fan 'e film, dêr't har blûne hier inkele sekonden sichtber is op 'e passazjiersstoel fan 'e auto fan 'e Housemans. Hja waard lykwols siik yn 'e earste wike fan 'e opnamen en moast ferfongen wurde. Regisseur Ardolino en de produsinten besleaten Kelly Bishop nei dy rol troch te skowen, dy't al ynhierd wie om 'e rol fan Vivian Pressman te spyljen. De assistint-goreografe fan 'e film, Miranda Garrison, waard doe ynset foar de rol fan Vivian.
Fierders is yn in hiel lyts roltsje, fan aktiviteitelieder Stan, de doe folslein ûnbekende akteur Wayne Knight te sjen, dy't letter ferneamd wurde soe troch syn rollen yn 'e film Jurassic Park (de ferriedlike automatisearringsmeiwurker Dennis Nedry) en de tillefyzjesearjes Seinfeld (Seinfeld syn aartsfijân, de postrinner Newman) en 3rd Rock from the Sun (plysjeman Don Orville).
Opnamen
De opnamen foar Dirty Dancing setten op 5 septimber 1986 útein en duorren oant en mei 27 oktober fan dat jier. Mei't in protte fan 'e resorts yn it Catskill-berchtme tsjin 'e midden fan 'e 1980-er jierren opdoekt wiene, moast men oars omsjen nei in gaadlike opnamelokaasje. Uteinlik waard gebrûk makke fan twa plakken: Lake Lure, yn Noard-Karolina, en Pembroke, yn Firginia. Troch soarchfâldich te filmjen slagge it om it lykje te litten as rûnen dy beide lokaasjes yninoar oer, hoewol't se yn it echt hûnderten kilometers útinoar leine.
De opnamen fan Dirty Dancing hiene te lijen ûnder de waarsomstannichheden, mei't it oan it begjin fan 'e opnameperioade bûtendoar 41 °C wie. Mei de waarmte dy't de beljochting en de kamera's ôfjoegen, koe de temperatuer binnendoar wol oprinne ta 49 °C. Neffens goreograaf Kenny Ortega foelen der by ien opname binnen 25 minuten tsien akteurs flau. Geandewei oktober keldere de temperatuer lykwols, en doe't de liftoefening yn it wetter fan 'e mar filme waard, wie it noch mar 4 °C, sadat Jennifer Grey en Patrick Swayze suver befrearen.
In oar probleem wie de wurkrelaasje tusken Grey en Swayze, dy't inoar net lije mochten troch ûnderlinge swierrichheden by in eardere gearwurking op 'e set fan Red Dawn (1984). Se hiene har skeel langernôch oan 'e kant witten te setten om in ferpletterjende yndruk op 'e regisseur en de produsint te meitsjen mei harren screentest, mar doe't de opnamen ienris úteinset wiene, kaam âldsear wer boppedriuwen. Regisseur Emile Ardolino en produsinte Linda Gottlieb losten dat op troch harren te twingen om 'e screentest te besjen, wat it winske effekt hie. Swayze hie it bykommende probleem fan in minne knibbel, dy't er fierder ferknoffele doe't er by de dûnsoefening op 'e beamstam ferskate kearen kaam te fallen. Hy moast nei it sikehûs om focht út syn opsette knibbel sûge te litten foar't er fierder koe.
Distribúsje
De distribúsje fan Dirty Dancing waard fersoarge troch Vestron Pictures. De film waard op 12 maaie 1987 foar it earst fertoand op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes, yn Frankryk, en iepene dêrnei op 21 augustus 1987 yn 'e Amerikaanske bioskopen. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde op 18 july 1987 by platemaatskippij RCA Records.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Dirty Dancing oer it algemien positive resinsjes. Sa joech Gene Siskel fan 'e Chicago Tribune de film in tomme omheech, om't er it aktearjen fan Jennifer Grey de muoite wurdich fûn, al hied er krityk op oare eleminten fan Dirty Dancing. Yn The New York Times neamde Samuel G. Freedman de film "ûnskuldich" en "in metafoar foar de Feriene Steaten yn 'e simmer fan 1963: oarderlik, wolfarrend, barstend fan 'e goede bedoelings".
Oare resinsjes rûnen der mear út. Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times joech Dirty Dancing in tomme omleech omreden fan 'e "idioate plot", dy't er fierder omskreau as in "wurch en ûnophâldlik foarsisber ferhaal oer de leafde tusken jongelju fan ferskillende eftergrûnen." En yn in retrospektyf stik op 'e webside Jezebel neamde Irin Carmon Dirty Dancing "de bêste film aller tiden", om't it "in geweldige, dappere film foar froulju" wie, mei "subtile, efterôf besjoen skerp opmurken bekritisearrings fan klasse en sekse".
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Dirty Dancing in goedkarringspersintaazje fan 69%, basearre op 70 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Krekt as syn sympatike personaazjes brûkt [de film] yndrukwekkende goreografy en de krêft fan sang om in rige formidabele obstakels te oerwinnen." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Dirty Dancing in goedkarringspersintaazje fan 65%, basearre op 20 resinsjes.
Opbringst
Dirty Dancing brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $63 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $107 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $170 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $5 miljoen betsjut dat in winst fan $165 miljoen. Hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte, wie Dirty Dancing dêrmei ien fan 'e súksesfolste films fan 1987.
Ynstee fan it publyk fan teenagers, dat de makkers fan 'e film ferwachte hiene, rûnen de bioskopen fol mei folwoeksenen. In protte dêrfan kamen, as se de film alris sjoen hiene, noch in kear werom om him in twadde kear te sjen. It beheinde budget fan distributeur Vestron Pictures stie gjin grutte marketingkampanje ta, mar troch mûle-ta-mûlereklame rekke de film earst yn 'e Feriene Steaten en letter ek dêrbûten bekend. De populariteit fan 'e film late ta in raazje op it mêd fan it learen fan itselde soarte seksualisearre dûnsen as yn 'e film te sjen binne, ta profyt fan dûnsskoallen oer de hiele wrâld.
Ek nei't Dirty Dancing net mear yn 'e bioskoop te sjen wie, woeks de rom fan 'e film noch fierder oan. It wie de bêst ferhierende VHS-fideo yn 'e fideoteken fan 1988, en waard ek de earste film dêr't mear as in miljoen VHS-keapfideo's fan ferkocht waarden. Doe't Dirty Dancing yn 1997, tsien jier nei't er oarspronklik útkommen wie, op 'e nij yn 'e bioskopen útbrocht waard, en Patrick Swayze tagelyk dêrmei in stjer op 'e Hollywood Walk of Fame krige, giene keapfideo's fan 'e film noch hieltyd mei 40.000 eksimplaren yn 'e moanne oer de toanbank. Yn 2005 waarden fan 'e film in miljoen dvd's yn it jier ferkocht, en yn 2007 wiene der yn totaal al tsien miljoen dvd's fan ferkocht. Anno 2020 hat Dirty Dancing $214,6 miljoen opbrocht.
Fanwegen de populariteit fan Dirty Dancing ûnder froulju en famkes wurdt de film soms oantsjut as "Star Wars foar famkes". Wat dat oanbelanget, skoart Dirty Dancing better as oare tige populêre saneamde 'chickflicks', lykas The Sound of Music, Grease en Pretty Woman.
Prizen
By de Oscars wûn Dirty Dancing yn 1988 de priis yn 'e kategory bêste orizjinele liet, foar (I've Had) The Time of My Life, in duët fan Bill Medley en Jennifer Warnes, dat ûnder de klimaktyske dûnssêne op 'e ein fan 'e film te hearren is. By de Golden Globes waard Dirty Dancing nominearre yn fjouwer kategoryen, wêrûnder bêste film (musical of komeedzje), bêste akteur yn in musical of komeedzje (Patrick Swayze) en bêste aktrise yn in musical of komeedzje (Jennifer Grey). De film wûn de Golden Globe foar bêste orizjinele liet foar (I've Had) The Time of My Life. Dat ferske wûn ek de Grammy Award foar bêste popoptreden mei sang troch in duo of groep. It nûmer groeide út ta in reuseftige, wrâldwide hit.
Prequel, remake en ferfolch
Yn 2004 waard der in prequel fan Dirty Dancing makke, mei as titel Dirty Dancing: Havana Nights. Dêryn wurdt it ferhaal ferteld fan in beskerme grutbrocht Amerikaansk teenagefamke, dat troch dûns leart hoe't it libben yninoar sit as se mei har âldelju nei Kuba emigrearret krekt foar't dêr yn 1959 de Kubaanske Revolúsje plakfynt. Patrick Swayze waard $5 miljoen betelle foar in cameo as dûnslearaar.
Yn 2015 bestelde it Amerikaanske tillefyzjenetwurk ABC in remake fan Dirty Dancing foar op 'e tillefyzje. It resultaat, dat ek Dirty Dancing hjit en yn 2017 foar it earst útstjoerd waard, hie in spyldoer fan trije oeren en in cast mei grutte nammen, lykas Debra Messing (bekend fan Will & Grace), Sarah Hyland (bekend fan Modern Family), Nicole Scherzinger (fan 'e popgroep The Pussycat Dolls) en Billy Dee Williams (bekend fan Star Wars). De film krige lykwols oer it algemien negative resinsjes fan 'e tillefyzjekritisy.
Fierders waard yn 2020 in ferfolchfilm op Dirty Dancing oankundige, wêrfoar't Jennifer Gray fannijs yn 'e hûd fan Baby Houseman krûpe sil. Yn 2022 waard troch filmstudio Lionsgate Films, dy't de auteursrjochten op 'e fûnskatalogus fan it al yn 1993 opdoekte Vestron Pictures yn besit hat, bekendmakke dat de titel fan it ferfolch foarearst DD is. De opnamen sille yn maart 2023 begjinne en de premiêre stiet pland foar 2024.
Adaptaasjes
De populariteit fan Dirty Dancing hat derfoar soarge dat der ferskate adaptaasjes fan 'e film makke binne. Yn 1988 brocht it Amerikaanske tillefyzjenetwurk CBS de searje Dirty Dancing op 'e tillefyzje, mar dy wie net súksesfol en waard al nei inkele ôfleverings stopset.
Yn 2004 waard yn Austraalje in toanielferzje fan 'e film op 'e planken brocht ûnder de titel Dirty Dancing: The Classic Story on Stage. It stik rûn seis moannen en wie in súkses mei 200.000 ferkochte kaartsjes. It waard dêrnei ek produsearre yn Dútslân, it Feriene Keninkryk, Ierlân, Kanada (Toronto) en de Feriene Steaten (Chicago, Boston en Los Angeles).
Spirit Adrift
Spirit Adrift is in Amerikaanske metalband oprjochte yn 2015 as soloprojekt fan sjonger en gitarist Nate Garrett en is fan 2017 ôf in folweardige band. De band brocht yn 2016 syn debútalbum Chained to Oblivion út. De teksten fan de band gean benammen oer de dea, eksistinsjalisme, en de apokalyps. Spirit Adrift hat fjouwer studio-albums útbrocht.
Otterdokse Tsjerke fan de Oekraïne
Patriarch Bartoloméus, de primaat fan de Otterdokse Tsjerke, ûndertekene op 5 jannewaris 2019 yn de Sint-Joariskatedraal yn Istanbûl it dekreet wêrmei't de autoséfaly fan de Otterdokse Tsjerke fan de Oekraïne offisjeel erkend wurdt. De ûndertekening fûn plak yn oanwêzigens fan de presidint fan de Oekraïne en Epifanij I fan Kiëv.
De ûntwikkelings lieden ta in skisma en ferdieldheid yn de otterdokse mienskip. Fanwegen de ûndertekening fan it dekreet briek Moskou mei it patriargaat fan Konstantinopel. Letter folge ek in brek mei it patriargaat fan Aleksandrje, dy't him oansleat by de erkenning fan de Otterdokse Tsjerke fan de Oekraïne.
Healwei 2019 wiene noch mar 500 fan de ± 12.000 parochy's oergien nei de nije Otterdokse Tsjerke fan de Oekraïne. Fan alle parochy's dy't Oekraynsk-otterdoks woarn binne, sitte de measten yn it westen fan it lân, mar ek dêr is it in minderheid fan it totaal.
Geart de Vries
thumb|Geart de Vries Geart de Vries (1956) is in Frysk sjoernalist, publisist en âld-direkteur fan it Histoarysk Sintrum Ljouwert.
Hy wie 27 jier programmamakker en einredakteur by Omrop Fryslân en waard begjin 2009 direkteur fan it Histoarysk Sintrum Ljouwert (HCL); hy folge Jan Folkerts op. Op 15 maart 2021 waard er dêr opfolge troch Meindert Seffinga. De Vries is ek aktyf yn de Stichting Poëzietableaus Ljouwert. Syn útjeften Foar alles is in tiid en Trochpaden binne basearre op ynterviews mei Douwe Tamminga en Tiny Mulder.
Wapen fan De Westhoek
thumb|it wapen fan De Westhoek Al lang wie der yn De Westhoek in fraach om in doarpswapen. By ien fan de ynlevere ideeën siet it rymke 'n Golf en 'n dyk met skapen, is 't Westhoekster wapen. Om't it sa aardich wie, akseptearre de Fryske Rie foar Heraldyk it as wapenrym, sa't de eardere gemeente it Bilt dy mear hat. De kleuren binne basearre op de Biltske flagge.
Beskriuwing
Trochsnien: I opnij trochsnien fan sulver en grien mei yn it skyldhaad, op de dielline rinnend twa efter elkoar oan rinnende reade skiep, it efterste skiep op de midden fan it skyld; II trochsnien fan goud en blau yn de foarm fan in nei lofts oerslaande weach.
De begroeide griene seedyk mei reade skiep is dien om foar te kommen dat tsjin de heraldyske regels sûndige waard; gjin metaal op metaal (goud [=giel] op goud of sulver [=wyt] op sulver) en gjin kleur op kleur. Dat yn dit gefal gjin wite skiep. Om't brún yn de heraldyk net wênstich is, wie read de tichtst neistlizzende kleur. Boppedat koenen sa alle kleuren fan de Bildtske flagge brûkt wurde.
De skiep binne yn de (heraldyske) rjochterhoeke setten om noch efkes de namme fan it doarp oan te jaan. In Fryske heraldyske eigenaardichheid is it om it skyld as lânkaart te besjen, noard is boppe, west (heraldysk) rjochts; de Westhoek dus.
De weach hat hjir in dûbelde betsjutting; as earste fansels de efter de dyk lizzende see en as twadde in herinnering oan de "Weach fan Unrêst", in monumint hjirre, dat herinnert oan de arbeidersbeweging oan de ein fan de 19e iuw. De weach is yn it goud (giel) setten om de dyk ekstra aksint te jaan en om wer foar te kommen dat kleur op kleur (blau op grien) tapast wurde soe. It goud is ek it symboal foar de "gouden hoep" lykas yn Fryslân de dyk ek neamd wurdt en sa't dy ek yn de ferfallen wapens fan de eardere seewarrende wetterskippen foarkaam (bg. "De Bildtpollen").
Jaap Hellinga
thumb|Jaap Hellinga Jaap Hellinga (De Gordyk, 6 jannewaris 1966) is in Frysk sjoernalist. Hy wie fan 2004 oant maaie 2011 regioferslachjouwer/redakteur by de Ljouwerter Krante. Fan 2011 ôf oan is er redakteur Ekonomy by dy krante.
Hy skreau de histoaryske rubryk "Dossier Leeuwarden", dêrút ferskynden twa bondels.
Amazing Stories
Amazing Stories wie in Amerikaansk tydskrift op it mêd fan science fiction-literatuer, dat yn april 1926 oprjochte waard troch de útjouwerij Experimenter Publishing, fan science fiction-auteur Hugo Gernsback. It wie it alderearste blêd dat inkeld oan science fiction wijd wie, en spile in wichtige rol by it ûntstean fan it nije sjenre fan 'e pulpfiksje. Ek foar de karriêre fan guon grutte nammen út 'e Amerikaanske science fiction-literatuer wie it tydskrift krúsjaal. Sa publisearrren skriuwers as Isaac Asimov, Ursula K. Le Guin en Roger Zelazny der allegear harren earste ferhaal yn.
Amazing Stories, wêrfan't de titel gauris ôfkoarte wurdt ta Amazing, waard mei guon ûnderbrekkings hast tachtich jier lang útjûn. De earste kear dat it yn oare hannen oergie, wie yn 1929, doe't Gernsback fajyt gie en it blêd ferkeapje moast. Fan 1931 ôf waarden Amazing en ferskate oare titels útjûn ûnder de Teck-ymprint fan Bernarr Macfadden. Yn 'e Krisisjierren begûn it tydskrift ferlies te meitsjen, en yn 1938 waard it ferkocht oan 'e útjouwerij Ziff-Davis, dy't it nij libben ynblies troch Raymond A. Palmer as haadredakteur oan te stellen. Lykwols wie Amazing doedestiden perfoarst gjin kwaliteitsblêd. Yn 1949 waard Palmer ferfongen troch Howard Browne, dy't mei it idee boarte om 'e kwaliteit te ferheegjen, mar dat late nearne ta. Yn 1952 rjochte Ziff-Davis Fantastic op as de wjergader fan Amazing op it mêd fan 'e fantasy, mar dat blêd koe it súkses fan Amazing nea belykje, en gie úteinlik yn 1980 yn Amazing op.
Oan 'e ein fan 'e fyftiger jierren waard Cele Goldsmith oansteld as haadredaktrise fan sawol Amazing as Fantastic, en ûnder har lieding waarden beide blêden opkallefatere, û.m. om't der troch har persoanlike kontakten mei foaroansteande skriuwers in hiel nij nivo fan ynhâld oanlutsen wurde koe. De beide blêden ûntjoegen har yn dy snuorje ta guon fan 'e oantreklikst útsjende en bêste sjenretydskriften fan Amearika. Goldsmith wie lykwols net by steat en hâldt de algemiene delgong fan 'e ferkeapsifers tsjin, en úteinlik waard Amazing yn 1965 oerdien oan 'e Universal Publishing Company fan Sol Cohen. Under Cohen syn lieding waard allinnich noch werprinte materiaal opnommen, wat finansjeel ferstannich wie, mar Amazing ek yn konflikt brocht mei de doe krekt oprjochte Science Fiction Writers of America, in feriening fan science fiction-skriuwers.
Nei ûnlijige tiden waard oan 'e ein fan 'e jierren sechtich Ted White de haadredakteur, en fan dy tiid ôf waard wer nij materiaal opnommen. Amazing ûntjoech him op 'e nij ta in respektearre kwaliteitsblêd, en waard yn 'e santiger jierren nominearre foar trije prestizjeuze Hugo Awards. Nei't White opholden wie as haadredakteur waard it tydskrift yn 1983 ferkocht oan 'e útjouwerij TSR, en yn 1987 gie it mei TSR oer yn 'e hannen fan 'e Wizards of the Coast, dy't tweintich jier lang tydlingswei besochten om Amazing te fernijen. In lêste besykjen ta reänimaasje troch Paizo Publishing, yn 2004, mocht net bate, en yn maart 2005 ferskynde de lêste papierrene edysje. Yn july 2012 reynkarnearre Amazing Stories as in online-tydskrift.
Keppelings om utens
● Offisjele webside fan Amazing Stories
Masinemuseum Meijer
It Masinemuseum Meijer is in samling motors yn in loads fan masinefabryk Meijer oan de Aldebiltdyk 894 yn Sint Jabik.
Yn de loads steane stasjonêre motors en oare draaiende apparaten. Alle masines binne opknapt en rinne wer as fanâlds. De âldste motor is in Loog Landaal piteroaljefergasser motor, boujier 1899. De oprjochter fan it museum, Sjoerd Meijer, begûn mei syn samling yn 1960 doe't der in binnenfeartskip omboud wurde moast ta direksjeskip. Doe't de motor der út kaam krige dy in plakje yn de skuorre. Oant 1978 stienen dêr ien motor en ien stoommasine. Letter hat dy motor noch jierren draaid foar de poetsmasine fan it bedriuw.
Sûnt 1989 is de kolleksje te sjen foar it publyk. De motors komme rûnom út Nederlân en wurde troch de meiwurkers ûnderhâlden as yndustrieel erfguod. Pronkstik yn de masinesamling is in lytse diselmotor út de eardere smidte fan Pier Hessels op de Aldebiltdyk. De bruorren Hendrik en Frederik de Vries makken de motor tusken 1904 en 1910. Opmerklik, want de earste diselmotor waard pas koart dêrfoar yn 1897 makke. De Biltske diselmotor wie yn de smidte grif de oandriuwing foar in slypstien dêr't ek redens op slipe waarden.
Wells
Wells is in stêd yn Somerset yn Súdwest-Ingelân, dy't likernôch 27 km súdlik fan Bristol leit. De stêd leit oan de súdlike foet fan de Mendip Hills.
Skiednis
Al yn 'e Romeinske tiid wie der in delsetting op it plak. De lokaasje wie geunstich foar bewenning fanwegen it grutte tal boarnen dêr, dy't de stêd syn namme joegen.
It duorre oant yn 'e Angelsaksyske tiid dat Wells besjutting krige as stêd yn it Keninkryk Wessex. Kening Ine stifte op it plak in tsjerke. By de dieling fan it âlde bisdom Sherborne yn it jier 909 waard Wells biskopsstêd, sadat de stêd fierder yn belang tanaam. Biskop John de Villula ferhûze yn 1090 de sit fan it bisdom lykwols nei Bath. Dat late ta striideraasjes tusken de koarhearen fan Wells en de muontsen fan Bath en lang om let krige it bisdom de namme "Bath en Wells" en de biskoppen dêrfan moasten troch de geastliken út beide stêden keazen wurde.
Wells krige yn de midsiuwen belangrike privileezjes dy't de stêd fierder holpen yn 'e ûntwikkeling. De merken wiene wichtich foar de hannel yn tekstyl. Yn de iere 19e iuw ûnstie der ek yndustry foar de produksje fan papier en boarstels.
It besjen wurdich
Wells hat noch in midsiuwske sintrum mei in soad 14e- oant 16e-iuwske bebouwing. It neamen wurdich binne benammen:
Walburga
thumb|''Byld fan de Hillige Walburga yn de tsjerke fan [[Konter, Lúksemboarch]] Walburga, Walburgis of Walburch (Devonshire, Wesseks, om 710 - Heidenheim, 25 febrewaris 779) wie in dochter fan kening Richard fan Wesseks en in suster fan Willibald fan Eichstätt en Winebald.
Se waard non en evangelisearre fanôf 748 yn it hjoeddeiske Dútslân mei ûnder mear Bonifatius en har bruorren. Letter waard se abdisse fan Heidenheim.
Neffens de oerlevering kaam der genêskrêftige oalje út in rots dêr't har relikwyen op stiene. De nacht fan 1 maaie, de dei dat har relikwyen yn 870 nei Eichstätt oerbrocht waarden, wurdt de Walpurgisnacht neamd en markearret it begjin fan de simmer.
Neffens de Roomske tradysje, kin de help fan de hillige Walburga oanroppen wurde tsjin hûnsdûmens, hoast, pest, eachsykten, stoarmen, hongersneed en in soad oare pleagen. Hja is patronesse fan boeren, skippers, seelju en hûsdieren. Se is ek de beskermhillige fan Netterden, Oudenaarde, Veurne, Antwerpen, Sutfen, Grins en it bisdom Plymouth.
Har nammedei is op 25 febrewaris (en op 1 maaie).
Lira Kissy
Lira Kissy, echte namme ûnbekend, (? 1967), is in rêstend Russysk neakenmodel en pornografysk aktrise fan etnysk Mongoalsk komôf. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2018. Neffens har offisjele opjefte is se 1.52 m lang, mei in gewicht fan 50 kg en kupmaat 36E.
Griet Wiersma
Griet Wiersma (Driezum, 2 maaie 1950), is in Fryske sjongster fan it libbensliet út Wâlterswâld.
Biografy
thumb|left|150px|Griet Wiersma yn 2021 Griet Wiersma is berne as jongste famke fan Wietse en Anna Bieringa. Hja boaske yn 1979 mei Leo Wiersma, en tegearre namen hja it bezinestasjon fan har âlden oer. Hja krigen twa bern, Durk en Anneke.
Nei't hja yn 1989 nei Wâlterswâld ferfearen, begûn Griet op 'e taksy en ek begûn hja mei sjongen. Nei in audysje by De Happy Tuners wurdt Griet útkeazen út acht froulju. Neidat de band stoppe gie Griet fierder mei it duo "Challenge". By ien fan de optredens fan Challenge wie Teake van der Meer oanwêzich. Dit resultearre yn 2000 yn optredens mei Teake en Minze Dijksma yn hiel Fryslân. Hjirby kaam ek har toanieltalint foar it ljocht. Yn 2001 kaam de show "40 jier Lytse Teake" wêrfoar't nije nûmers skreaun wurde moasten. Ien fan de nûmers wie it troch harsels skreaune "Frysk Hynder". Dit nûmer waard sa ûntfongen dat der in mini cd fan Frysk Hynder opnomd waard. Dizze waard goed ferkocht en tegearre mei producer Fred van Vugt waard it album "Frijheid" makke. Troch it súkses fan de cd’s stoppe Griet as taksysjauffeur, omdat it net mear te kombinearjen wie mei de optredens. Yn 2004 waard "Werom yn'e tiid" opnomd, in cd mei Fryske lietsjes. Yn 2005 folge de cd "Sirkel fan’t libben" mei krektas op Frijheid allegear lietsjes út it libben sels. Lit my foar jim sjonge (2009) docht se mei Syb van der Ploeg en Nico Outhuise. Hjirop steane 14 eigen nûmers, wêrûnder duetten mei Kobus Algra fan De Wiko's, Gurbe Douwstra en Syb van der Ploeg.
Boerekofje
Boerekofje, wie in waarme alkoholyske drank dy 't yn Fryslân dronken waard. De drank bestiet út waarm bier, kofje, smaakmakkers lykas kaniel en nútmuskaat, en as lêste sûker of kandij. Ek waarden der rauwe aaien of aaidjerren trochhinne slein foardat de drank ferwaarme waard. Blom fan moal waard ek wol as bynmiddel brûkt. Somtiden waard brandewyn, bearenburch of konjak tafoege. De drank is in fariant fan hyt bier (hait bier), dat yn Grinslân dronken waard, mar der siet gjin kofje yn. Yn Dútslân wurdt dizze drank eierbier neamd.
De basis foar de drank wie in brune bierfariant út Grinslân, klúnbier, of soartgelikense bieren út Fryslân.
It drinken fan boerekofje rekke om 1910 hinne yn ûnbrûk, nei alle gedachten omdat it oarspronklike donkere bier net mear broud waard. Resepten fan de drank wurde lykwols noch hieltyd publisearre; it oarspronklike bier wurdt no ferfongen troch bockbier of oare donkere biersoarten.
It bier waard winterdeis in soad servearre yn wetterherbergen, dy 't ek wol iisherbergen neamd waarden. By in Alvestêdetocht yn 1809 waarden de riders Pals Andrise en Pals Geerts nei oankomst yn Snits yn de herberch fan Hospes Bouwe op boerekofje traktearre.
List fan planetoïden 11801-11900
Dit is in list fan planetoïden 11801-11900.
MBS Media Campus
De MBS Media Campus is in studiokompleks yn Manhattan Beach, in foarstêd fan Los Angeles yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje, dêr't de opnamen foar films en tillefyzjeprogramma's plakfine. It bedriuw waard yn 1999 oprjochte en stie lang bekend as de Manhattan Beach Studios. De MBS Media Campus is eigendom fan 'e MBS Group.
Skiednis
It âldste diel fan 'e MBS Media Campus waard yn 1999 troch boubedriuw Shamrock Holdings of California oan Rosecrans Avenue yn Manhattan Beach boud yn opdracht fan 'e famylje fan Disney-telch Roy E. Disney. De oarspronklike namme fan it kompleks wie Manhattan Beach Studios. Letter waard it studiokompleks ferskate kearen útwreide. Tsjintwurdich is it eigendom fan 'e MBS Group, dy't soartgelikense studiokompleksen yn oare dielen fan 'e Feriene Steaten en Kanada besit. It is ien fan 'e meast technologysk avansearre studiokompleksen fan 'e wrâld, dat fêste kontrakten foar gebrûk hat mei û.m. filmstudio's Lucasfilm en Lightstorm Entertainment en special effects-bedriuw Industrial Light & Magic (ILM).
Sânslieper
De sânslieper (Latynske namme: Glis glis), miskien better bekend as de relmûs (wat feitliks in hollanistyske ynterferinsje is), is in sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e sliepmûzen (Gliridae) en it monotypyske (út ien soarte besteande) skaai fan 'e sânsliepers (Glis). Dizze soarte komt foar yn in grut diel fan kontinintaal Jeropa, mar net yn Nederlân. De sânslieper is de grutste fan alle soarten sliepmûzen, dy't fanwegen syn opfallende plomsturt wol wat wei hat fan in iikhoarntsje. De namme "sânslieper" (Nederlânsk: zevenslaper; Dútsk: Siebenschläfer) komt fuort út it feit dat dit bist in wintersliep hâldt dy't sân moannen duorret.
MBS Media Campus
Fasiliteiten
De MBS Media Campus bestiet út in rige gebouwen dy't spesifyk foar it doel fan 'e produksje fan films en tillefyzjesearjes boud binne. Der binne 15 hypermoderne soundstages mei in mienskiplik oerflak fan 36.000 m² en in backlot fan 8,4 ha dêr't û.m. in strjitte yn New York neiboud is. Dêrnjonken besikt it kompleks oer preproduksje- en postproduksjefasiliteiten, wurkplakken foar it bouwen fan dekôrstikken, mear as 26.000 m² oan kantoarromte, in eigen bioskoop foar it besjen fan it montearre einprodukt en in eigen kafee en cateringtsjinst.
Films
In seleksje fan films dy't alteast foar in diel op 'e MBS Media Campus opnommen binne:
Filmfestival fan Woodstock
It Filmfestival fan Woodstock (Ingelsk: Woodstock Film Festival) is in filmfestival dat elts jier ein septimber, begjin oktober organisearre wurdt yn 'e krite fan 'e Hudsondelling yn 'e Amerikaanske steat New York. It bestiet sûnt 2000 en is bedoeld foar ûnôfhinklike films.
Neiere beskriuwing
It Filmfestival fan Woodstock waard foar it earst holden yn 2000, op inisjatyf fan filmmakkers Meira Blaustein en Laurent Rejto. Sûnt wurdt it elts jier ein septimber, begjin oktober organisearre yn 'e Hudsondelling fan 'e Amerikaanske steat New York, yn 'e plakken Woodstock, Rosendale, Saugerties en Kingston. It hat de namme krigen fan it Filmfestival fan Woodstock om't dêr it kantoar fan 'e organisaasje fêstige is, en ek om't Woodstock in bekende namme is fanwegen it Muzykfestival fan Woodstock, dat dêr yn 1969 holden waard.
Op it Filmfestival fan Woodstock wurde elts jier omtrint 125 films fertoand. Dat binne ûnôfhinklike films dy't ûnderferdield binne yn kategoryen as lange live-actionfilms, lange animaasjefilms, lange dokumintêres, koarte live-actionfilms, koarte animaasjefilms, koarte dokumintêres, fideoclips, wrâldsinema en regionale films. It filmfestival omfettet fierders workshops en konserten. Filmstjerren dy't alris op it Filmfestival fan Woodstock te gast west hawwe, binne û.o. Awkwafina, Kevin Bacon, Steve Buscemi, Jennifer Connelly, Daniel Day-Lewis, Matt Dillon, Olympia Dukakis, Vera Farmiga, Woody Harrelson, Ethan Hawke, Judd Hirsch, Melissa Leo, Laura Linney, Vincent D'Onofrio, Natalie Portman, Aidan Quinn, Keanu Reeves, Tim Robbins en Mark Ruffalo.
Prizen
De prizen fan it Filmfestival fan Woodstock hjitte de Maverick Awards. Dy wurde ferjûn yn 'e folgjende kategoryen:
MBS Media Campus
Tillefyzje
In seleksje fan tillefyzjesearjes en oare tillefyzjeprogramma's dy't alteast foar in diel op 'e MBS Media Campus opnommen binne:
Sânslieper
Algemien foarkommen
De sânslieper is lânseigen yn in grut part fan Jeropa, mei dêrûnder Midden-Jeropa en grutte dielen fan East- en Súd-Jeropa. Yn Skandinaavje komt er net foar. De westgrins fan syn ferspriedingsgebiet rint fan 'e Eastseekust fan noardlik Dútslân yn in bochtsjende line nei de Ardinnen, en dêrwei nei Normandje, en dan súdoan nei de Pyreneeën. Lúksemboarch en súdeastlik Belgje hearre derta, mar Nederlân en Flaanderen net. Op it Ibearysk Skiereilân libbet er inkeld yn it noarden, yn Astuerje, Kantaabrje, Baskelân, Navarra, noardlik Aragon en noardlik Kataloanje. Yn 'e Middellânske See komt er foar op it eilân Ibytsa (mar net op 'e oare Baleären), en fierders yn it binnenlân fan Korsika en Sardynje, op it eastlike diel fan Sisylje en op Kreta en Kefalloania. Utsein de "Hakke" heart de hiele Lears fan Itaalje ta it areaal fan 'e sânslieper. Ek de hiele Balkan heart derta, en de eastgrins rint mei in wide bôge troch de sintrale Oekraïne, westlik Ruslân, noardlik Wyt-Ruslân, súdlik Litouwen en de Russyske eksklave Kaliningrad nei de eastlike kust fan 'e Eastsee.
Minnertsgea
Minnertsgea (Biltsk: Minnertska) is in doarp dat yn de gemeente De Waadhoeke leit. Minnertsgea leit noardlik fan Rie, eastlik fan Furdgum en Tsjummearum, westlik fan Wier en besuden Sint-Jabik. De doarpskearn fan Minnertsgea leit benammen om de Meinardstsjerke hinne. By it doarp heart ek it westlike diel fan it grinsstreekje Moaie Peal.
It doarp hat  ynwenners.
Sânslieper
Uterlike skaaimerken
De sânslieper hat trochinoar in kop-romplingte fan 13-18 sm, mei in sturtlingte fan 11-15 sm en in gewicht fan 70-180 g (oant yn útsûnderlike gefallen 250 g). Dit bist is de grutste fertsjintwurdiger fan famylje fan 'e sliepmûzen (Gliridae). Hy hat in tichte pels, dy't op 'e rêch, de sturt, de boppekant fan 'e kop en de snút dûnkergriis is, mar op 'e bealch, de poaten en de kiel wyt. De beide kleuren wurde skaat troch in skerpe demarkaasjeline. De earen binne frij lyts, mar de swarte, wat útpuoljende eagen binne krekt ûnbidige grut. Dat effekt wurdt noch fergrutte troch de dûnkere rûnte fan hier om 'e eagen hinne. Ek de grutte, swarte, sydlings fan 'e snút útstykjende snorhierren binne opfallend. De sturt hat de foarm in plomsturt, en kin hast wol foar de sturt fan in iikhoarntsje trochgean. Mei syn tekening kin de sânslieper sadwaande by flechtige waarnimmings wolris betize wurde mei it grize iikhoarntsje (Sciurus carolinensis).
Biotoop
Sânsliepers komme benammen foar yn leafwâld mei wat fariaasje, fral mei iken, bûken en hagebûken. Ek libje se wol yn grutte tunen, hôven en yn 'e neite fan rotsen. In betingst dêr't it habitat oan foldwaan moat, is genôch sideplakken om 'e dei yn troch te bringen. Teffens jouwe sânsliepers de foarkar oan wat opgeande boaiemfegetaasje yn in wâld, mar as it nypt en wedernypt, kinne se dêr ek wol sûnder. It binne net de skrutelste bisten, en se kringe geregeldwei ferlitten gebouwen en sels de souders fan bewenne huzen binnen. Yn nullewâlden komme se lykwols net foar. Yn 'e Alpen binne se oant op 1.200 m hichte oantroffen.
Minnertsgea
Skiednis
Minnertgea is it meast eastlike terpdoarp fan de wichtichste kwelderwâl fan it âlde Barradiel. Der wurdt oannaam dat it terpdoarp Minnertsgea al yn it jier 1000 bestie, wierskynlik as eilân. [boarne nedich] 	 Minnertsgea wurdt yn 1168 al neamd. thumb|left|[[Meinardstsjerke|De Meinards- of Sint-Martinustsjerke]] Yn dy tiid stie de oan Sint-Martinus wijde tsjerke der ek al, dy't nei alle gedachten likernôch 1120 boud wêze moat. Yn 13e-iuwske kroniken wurdt it doarp Minderskerka neamd en ek as Meynardiskerka. De tsjintwurdige letgoatyske tsjerke waard yn de 15e en 16e iuw yn ferskillende fazes boud, mar oan de noardlike kant is noch in stikje muorrewurk te sjen fan de eardere tsjerke.
Sânslieper
Hâlden en dragen
De sânslieper is in útsprutsen nachtdier (dêrfandinne de grutte eagen), dat treflik klimme kin en syn fretten yn 'e beammen siket. Syn aksjeradius is lyts, en hy weaget him selden mear as 100 m fan syn nêst ôf, dat er oanleit yn beamholten, rotsspjalten en tusken muorren yn, en dat makke is fan blêden en twiichjes. Soms kreakje sânsliepers nêstkasten, dy't foar fûgels bedoeld binne. It binne sosjale bisten, dy't in grut part fan 'e simmer yn famyljegroepen trochbringe. Fan oktober oant maaie hâlde se in wintersliep, en dêrfoar sykje se in plak dat mear beskutting hat as har simmernêst. Geregeldwei kringe se dan minsklike wenten binnen, dêr't se har op 'e souder of yn 'e kelder deljouwe. Natuerliker winternêsten lizze se oan yn holle beammen en yn grotten. Inkeld meitsje se ek wol gebrûk fan in ferlitten kninehoale of grave se sels in ûndergrûnske hoale. Se bringe wol 80% fan har libben sliepend troch, in feit dat al lang tige bekend is ûnder de befolking fan 'e streken dêr't dizze bisten foarkomme, en dat parodiëarre waard troch Lewis Carroll mei de slûge sliepmûs (dormouse) yn Alice yn Wûnderlân.
De peartiid begjint foar sânsliepers yn juny en rint troch oant augustus, mei it hichtepunt yn july. Dêrby smyt it wyfke nei in draachtiid 30-32 dagen ien kear yn 't jier in nêst fan 4-6 jongen. Yn ekstreme gefallen kinne it 1-11 jongen wêze. De jonge sânsliepers binne mei 1½ moanne selsstannich en ferlitte dan almeast daliks it nêst, al bliuwe se soms by de âlden omhingjen oant nei har earste wintersliep. Mei in jier binne se geslachtsryp. De populaasjetichtheid berint by sânsliepers oer it algemien 1-5 eksimplaren de ha, mar deunby de grinzen fan har ferspriedingsgebiet kin de tichtens grutte skommelings fertoane, en yn wiete simmers en jierren mei in tekoart oan nuten rint de populaasje oeral werom. Sânsliepers kinne maksimaal 6 jier âld wurde. Har wichtichste natuerlike fijannen binne ferskate soarten ûlen, de foks, de beamotter en de Jeropeeske wylde kat.
Minnertsgea
Skiednis
Om Minnertsgea hinne leine ferskillende stinzen en states. Noardeastlik fan it doarp stie Grut-Hermana. Grut-Hermana waard al nei 1700 ôfbrutsen. Tsjintwurdich stiet op it plak in pleats, dy't troch de útwreiding fan it doarp no yn it midden fan it doarp stiet. Allinne in stikje fan de grêft is bewarre bleaun. In oare state wie it 16e-iuwske Lyts-Hermana, dy't noardlik fan de Hearewei stie en it langer folholden hat en pas yn 1836 ôfbrutsen waard. thumb|left|De pleats op de lokaasje fan [[Grut-Hermana]] Oan de hjoeddeiske W. Binnemaleane stie de Sixma fan Andlastate, dy't nei in tiid fan ferfal om 1800 hinne ôfbrutsen waard. Grut-Tsjessinga stie oan de westlike kant fan it doarp (oan de Tsjessingawei). Fan dy state is net in soad bekend en it iennige dat fan de state oerblean is, binne de singels om de grêft. Oan de oare kant fan de Tjessingawei lei de Haytsma State. Yn de Tegenwoordige Staat van Friesland waard yn 1780 al skreaun dat Haytsma State al lang ôfbrutsen wie. Op de 2,8 meter hege terp op de lokaasje stie oant 1500 in kapel fan Haitsma State.
Sânslieper
Fretten
Sânsliepers binne omnivoaren, en frette benammen fruchten, nuten, sieden, jonge griene plantedielen, beambast, poddestuollen, ynsekten, slakken en fûgelaaien. Se binne berucht om har "skilen" fan beammen: oant frij heech yn 'e beammen frette se gauris oer grutte oerflakken de beambast fuort, wat beammen slim skansearje kin. Ek frette se faak fruchten oan dy't noch oan 'e beam hingje, wat har fansels net populêr makket ûnder túnkers.
Danny Vera
Danny Vera berne as Danny Polfliet (Middelburch, 31 maaie 1977) is in Nederlânsk sjonger. Danny Vera brocht yn 2003 syn debútalbum For the Light in Your Eyes út. Danny Vera hat seis studio-albums en ien live-album útbrocht.
Sânslieper
Status
De sânslieper hat de IUCN-status fan "net bedrige", mei't er yn syn ferspriedingsgebiet noch rûnom foarkomt en om't de populaasje stabyl liket te wêzen. Yn it âlde Rome en ûnder de Etrusken waarden sânsliepers sjoen as in lekkernij. Se waarden hjerstmis fongen, as se al moai fet wiene, en dan yn gliraria, in soarte fan hamsterkoaien, holden om se op in dieet fan wâlnuten en ikels noch fetter te meitsjen. Dan waarde se slachte en waard har fleis yn 'e regel boppe in fjurke roastere en dan yn hunich dipt, of oars krigen se folling fan bargefleis, nuten en oare dingen. Fral ûnder de Romeinen wie sok iten in populêre snack. De Ingelske namme fan 'e sânslieper, edible dormouse ("ytbere sliepmûs"), giet op dizze praktyk werom. Tsjintwurdich wurde sânsliepers inkeld noch yn Sloveenje iten, dêr't se noch altyd as in delikatesse beskôge wurde.
Undersoarten
Der binne trije erkende ûndersoarten fan 'e sânslieper:
Minnertsgea
Skiednis
Yn de 19e iuw hie it doarp in sûkereifabryk. Op 2 desimber 1902 waard by Minnertsgea in stasjon iepene oan it NFLS-spoar fan Stiens nei Harns. De ôfkoarting fan de stasjonsnamme wie Mn en it stasjon lei op 15 kilometer fan Stiens. Op 1 desimber 1940 waard it stasjon wer sluten.
Oant 1832 wie Minnertsgea it haadplak fan de doetiidske gritenij Barradiel. Yn dat jier ferhûze it gritenijbestjoer nei Seisbierrum. Oant 1984 bleau Minnertsgea ûnderdiel fan de gemeente Barradiel. Ek al hearde Minnertsgea net by it Biltske taalgebiet waard it doarp yn dat jier yndield by de gemeente It Bildt. It wie it âldste doarp yn dy gemeente. Sûnt de lêste weryndieling yn 2018 heart it doarp by de gemeente De Waadhoeke.
Geografy
thumb|260px|Meinardswei Minnertsgea leit op de easterein fan De Bjirmen, net fier westlik fan Wier. Dêrmei leit it krekt súdwestlik fan de Hege Dyk, de âlde waaddyk dêr't de polders, fan de Middelsee tsjinoan lizze. It doarp leit oan de N393, dy't nei it westen nei Tsjummearum giet en nei it noarden nei Sint Jabik. Nei it suden is it doarp fia de Minnertsgeaster Feart ferbûn mei De Ried by it doarp Rie.
Mienskip
Sûnt 2019 hat Minnertsgea in Multyfunksjonele Akkomodaasje, dy't 'de Doarpsfinne' hjit en dêr't de doarpsaktiviteiten binne ûnderbrocht. Ek it doarpsargyf krige in plakje yn 'e Doarpsfinne. In Minnertsgeaster wurdt tradisjoneel útskolden foar keallebout.
Tsjerken
thumb|260px|Eardere grifformearde tsjerke
De grifformearde tsjerke stie op de Tilledyk en mei de foarming fan de PKN-gemeente Minnertsgea waard dêr op 24 juny 2001 foar it lêst in tsjinst holden. De PKN hat de tsjerketsjinsten yn de eardere herfoarme tsjerke, de Meinardstsjerke.
Ferienings
thumb|260px|It Stasjonskofjehûs