cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leo Ryan
thumb|225px|Leo Ryan Leo Joseph Ryan, Jr. (Lincoln (Nebraska), 5 maaie 1925 - Jonestown (Guyana), 18 novimber 1978) wie in Amerikaansk politikus foar de Demokratyske Partij.
Ryan wie ôffurdige fan it Alfde Kongresdistrikt fan Kalifornje fan 1973 oant er deasketten waard yn Guyana troch leden fan de People's Temple yn Jonestown koart skoft foardat sy harren kollektyf te koart diene. Hy is it earste en ienige Amerikaanske kongreslid oant no ta dy't ûnder it útoefenjen fan syn funksje fermoarde is.
Yn 1962 wie er boargemaster fan South San Francisco.
Fraumünster
It Fraumünster (Froulju's munster) is in eardere kleastertsjerke en ien fan de fjouwer tsjerken yn de âlde binnenstêd fan Zürich, Switserlân. De tsjerke wie eartiids ferbûn oan in benediktynsk nonnestift, dat mei de ynfiering fan de reformaasje yn Zürich (1524) opheft waard. De âlde kleastergebouwen waarden pas yn 1898 sloopt om plak te meitsjen foar in nij stedhûs. De tsjerke wurdt brûkt troch de herfoarme gemeente fan Zürich.
Namme
Sûnt de 9e iuw waard it kleaster yn it Latynsk as Monasterium Thuricense oantsjut. It Dútske wurd Münster is ôflaat fan Monasterium. Yn de earste helte fan de 14e iuw komt de namme Fraumünster foar yn it âldste jierboek fan de stêd. Under de omskriuwing Gotshus von Zürich wurdt it kleaster yn it âldste skriftlike stedsrjocht fan Zürich neamd. Fanôf de 14e iuw oant it reformaasjejier 1524 wie de namme Gotzhus zu Frowenmünster yn gebrûk.
Stifting
thumb|left|250px|De stiftingsoarkonde út 853 thumb|left|250px|15e iuwsk alterpaniel fan Hans Leu de Aldere fan it Fraumünster It kleaster Fraumünster waard op 21 july 853 troch Loadewyk de Dútser, in pakesizzer fan Karel de Grutte, stifte, doe't er in al besteand lyts kleaster oan syn âldste dochter Hildegard oerskreau. De skinking wie ferbûn mei in behoarlik lânbesit in Uri; boppedat waard it kleaster in eigen jurisdiksje ferliend.
De stiftingsoarkonde, dy't yn de keninklike kânselarij fan Regensburg skreaun waard, is de âldste skriftlike oarkonde yn it steatsargyf fan it kanton Zürich.
Salang't it kleaster bestien hat waarden tsjin betelling fan in donaasje oan it kleaster benammen froulju út de hege adel opnommen. Alhoewol't de nonnen neffens de benediktynske regel libben, hiene hja it rjocht om it kleaster te ferlitten en te trouwen. Keizer Hindrik III ferliende de abdis fan it kleaster it tol-, merk- en muntrjocht er dêrmei wie hja de fakto dyjinge dy't it yn de stêd foar it sizzen hie.
De 13e iuw brocht it kleaster nei it hichtepunt fan de macht en betsjutting. Keizer Freark II ferliende yn 1218 it kleaster ryksfrijheid. Kening Hindrik VII, steedhâlder fan keizer Freark II, befoardere abdis Judenta fan Hagenbuch yn 1234 yn de ryksfoarstenstân. As foarstabdissen koene de kleasteroersten in grutte politike ynfloed op de stêd en omkriten útoefenje. Wat letter wist de stêd lykwols nei de ôfsetting fan keizer Freark II troch paus Innocentius IV yn 1262 autonomy foar it kleaster oer te befjochtsjen. Under de earste boargemaster fan Zürich, Rudolf Brun, ferlear it kleaster it rjocht om de skout en de legere rjochtbanken te beneamen, mar behold it pardonrjocht wêrmei't it kleaster de fonnissen fan de stedsrjochtbank ynlûke koe.
Nei in lange tiid fan delgong wennen der bytiden noch mar twa of trije nonnen yn it kleaster. Hja hiene harren eigen wenromte, in eigen húshâlding mei betsjinning en droegen gewoane klean yn de kleuren wyt, griis, swart en read. Paus Innocentius VII befêstige nochris yn in bul it privileezje dat it de nonnen tastien wie om út te treden en te trouwen. As iennige kleasterplicht moasten de froulju it koergebet oplêze.
De lêste abdis, Katharina fan Zimmern, liet yn de tiid fan de reformaasje ûnder Ulrich Zwingli it kleaster op 30 novimber 1524 opheffe en droech alle rjochten en besittings oer oan de ried fan Zürich. It saneamde Fraumünsteramt moast de besittings bestjoere en de ynkomsten streamden fan doe ôf yn de skatkiste fan de stêd.
Bou
thumb|260px|Tsjerke en kleaster yn 1830 De tsjerke fan it Fraumünster waard fanôf it midden fan de 9e iuw boud en yn 874 ynwijd. Ut it grêf fan Feliks en Regula yn it Grossmünster waarden reliken helle en nei de nije tsjerke fan it Fraumünster brocht. Mei de Wasserkirche en de Grossmünster foarme de Fraumünster-tsjerke oant de reformaasje in prossesje-as foar de ferearing fan de beide stedspatroanen.
It kleasterkompleks dat yn it lêst noch in skoalle ûnderdak joech, waard yn 1898 ôfbrutsen op plak te meitsjen foar in nij stedhûs. Dielen fan de romaanske kleastergong krigen yn de binnenhôf fan it stedhûs op 'e nij in plak. In freskosyklus fan Paul Bodmer moat de leginde oer de kleasterstifting en de stedshilligen Feliks en Regula foarstelle.
Ynterieur
Yn 1847 waarden de midsiuwske muorrefresko's wer ûntbleate en troch Franz Hegi akwarellearre. It belangrykste muorreskilderij, dat nei alle gedachten om 1300 hinne ûntstie, waard ôfbylde yn it súdlike dwersskip en toande de stiftingsleginde. Tsjintwurdich is der net in soad fan oerbleaun. Nei de ferwidering fan in latekslaach út 1979 koene noch besteande midsiuwske fresko's oan de muorren en it ferwulft ûndersocht en konservearre wurde.
Oargels
It haadoargel waard yn 1953 troch de oargelboufirma Genf AG (Sjenêve) boud. It sleepladen-ynstrumint hat 82 registers op fjouwer manualen pedaal. Spyl- en registertraktueren binne elektrysk. Dêrnjonken is der ek noch in koeroargel oanwêzich út 1971 fan de Manufacture d’Orgues Muhleisen (Straasburch). It koeroargel hat 13 registers op twa manualen en pedaal, wylst de spyl- en registertraktueren mechanysk binne.
Jehannesburch (Súd-Afrika)
thumb|left|Lokaasje yn Gauteng Jehannesburch (Afrikaansk en Ingelsk: Johannesburg, Sûlû: iGoli, Xhosa: eGol; kort: Joburg of Jozi) is in stêd yn Súd-Afrika. It is it haadplak fan de provinsje Gauteng en de grutste stêd fan it lân. Yn Jehannesburch stiet it grûnwetlik gerjochtshôf fan Súd-Afrika.
Yn 2010 wie Jehannesburch ien fan de stêden dêr't it WK fuotbal spile waard.
Keppeling om utens
thumb|center|700px|De [[stedssilhûet fan Jehannesburch]]
Jipsingboermussel
thumb|left|[[Plaknammeboerd fan Jipsingboermussel]] Jipsingboermussel is in útbuorren yn de gemeente Westerwâlde yn de provinsje Grinslân. It leit tusken Musselkanaal en Ter Apelkanaal yn oan it Ter Apelkanaal, dat in fuortsetting fan it Stedskanaal is. Justjes bewesten is it Mussel-Aa-kanaal. De buorskip falt ûnder it doarp Ter Apelkanaal en leit justjes beëasten Zandberg. De buorskip hat sa'n 20 huzen mei 50 ynwenners.
Grutte Priis Formule 1 fan Frankryk 2003
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Frankryk 2003 yn Magny-Cours op 6 july 2003. It wie de tsiende fan 16 races fan de Formule 1 yn 2003. Hy waard op it Circuit de Nevers Magny-Cours hâlden. De race waard hâlden oer 70 omgongen, op it 4,4 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 308,7 kilometer. It sirkwy wie nei de Grutte Priis fan 2002 oanpast.
Spurt Achterhoeke
Spurt is de namme fan it materieel fan Arriva, yn 'e tsjinst yn 'e Achterhoeke sûnt 2012.
Algemien
thumb|left|200px|de 10254 Simon Tahamata op stasjon Klarenbeek Yn de simmer fan 2010 waard bekend dat Arriva 24 diselelektryske treinstellen (trettjin GTW's 2/6 en alve GTW's 2/8) fan de fjirde generaasje besteld hat by Stadler Rail. De diselelektryske stellen wurde fan 9 desimber 2012 ôf ynset op de spoarlinen yn de Achterhoeke tusken Sutfen en Wintersyk en tusken Winterswyk en Arnhim, op de Feluwe tusken Sutfen en Apeldoarn en yn de regio Rivierelân tusken Arnhim en Tiel. Dy treinstellen binne foarsjoen fan in earste klasse, mar hawwe gjin húske. De treinstellen binne read mei in wite foarkant en hawwe wite doarren. Troch tapassing fan mear skuonkromte yn de kûpee-opstelling waarden fjouwer ruten yn it loerdiel grutter en it fyfde rút lytser.
ûnderhâld
De treinstellen krije harren ûnderhâld yn de wurkpleats yn Sutfen. Ek de treinstellen dy 't earne oars tydlik ynset wurde, bliuwe yn Sutfen harren ûnderhâld ûndergean.
Nammen
Elk treinstel is neamd nei in persoan dy't fan grutte betsjutting foar de regio (west) hat.
Black Ice (filmstudio)
Black Ice is in Amerikaanske pornografyske filmstudio dy't fêstige is yn Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje. It is in susterstudio fan 'e gruttere en bekendere labels Zero Tolerance en Third Degree Films, dy't allebeide oprjochte waarden yn 2002. Black Ice sels bestiet sûnt 2005, en rjochtet him spesifyk op it produsearjen fan pornografyske films fan 'e ebony- en ynterrasiale subsjenres. Fral de ynterrasiale produksjes genietsje grutte populariteit.
Zoé de Gamond
Zoé Charlotte de Gamond (Brussel, 11 febrewaris 1806 – 28 febrewaris 1854) wie in Belgysk ûnderwizeresse en feministe dy't ûnder it pseudonym Marie de G*** skreau.
Libben en wurk
Zoé de Gamond waard berne yn in begoedige liberale húshâlding. Har heit wie abbekaat en heechlearaar nei 1830. Har mem wie fan aadlik komôf en hold geregeldwei salons dêr't Zoé niget oan polityk krige.
Yn it earstoan hong hja de ideeën fan Saint-Simon oan, mar ferruile dy letter foar dy fan de utopysk sosjalist Charles Fourier. Yn de iere jierre 30 wie hja in aktyf stiper fan Italjaanske en Poalske politike ballings. Yn dy snuorje moete hja ek de Poalske nasjonalist Jan Czyński, mei wa't sy Le Roi des Paysans skreau. Teffens skreau hja oer feminisme mids 30er jierren, en sy boaske yn dy tiid mei de Italjaanske keunstner Jean-Baptiste Gatti.
Ein tritiger jierren ferfarre it pear fan Brussel nei Parys, dêr't Zoé in tige súkses hie mei in wurk oer de filosofy fan Fourier, dat fiifris werprinte waard en ek yn it Ingelsk oerset waard. Mei stipe fan in begoedige Fourieroanhinger koenen de Gattis in phalanstère (Utopyske mienskip) fêstigje yn Cîteaux yn 1842. Dy ûndernimming waard lykwols in finansjele ramp. Hja gienen werom nei Brussel en hienen dêr in frijwat earmoedich bestean.
Mei help fan Charles Rogier waard Zoé beneamd ta ynspekteur fan beukerskoallen, famkesskoallen en skoallen foar ûnderwizeressen. Sy publisearre in tal hânboeken foar it ûnderwiis en ien foar it yn it wurk hâlden fan in psychiatryske ynrjochting.
Zoé Charlotte de Gamond stoar yn de âldens fan 48 jier; sy liet trije jonge dochter benefter, Isabelle ynbegrepen, dy't letter pedagoge en feministe wurde soe.
Tramwei Frjentsjer - Marsum
De tramwei Frjentsjer-Marsum bestie fan 1900 oant 1930.
Skiednis
Yn 1900 waard troch de Nederlandsche Tramweg Maatschappij (NTM) de line Frjentsjer-Marsum iepene. In ôfstân fan mear as 11 km. Der waard op dit trajekt riden mei steamtrams. De line waard sletten op 13 augustus 1939 en dêrnei opbrutsen.
Haltes
(net folslein)
Indigenous Music Award
De Indigenous Music Awards ("Lânseigen Muzykprizen") binne in groep Kanadeeske prizen dy't op jierlikse basis útrikt wurde foar de as bêste beoardiele wurken op it mêd fan 'e muzyk fan lânseigen artysten yn Kanada. Dizze prizen hieten oarspronklik de Aboriginal Peoples' Choice Music Awards ("Muzykpublyksprizen fan 'e Lânseigen Folken") en waarden ûnder dy namme yn 2006 ynsteld. Om foar de Indigenous Music Awards yn oanmerking te kommen, moat men (behalven muzikant) fan Yndiaanske, Inûyt- of Mety-ôfstamming wêze.
De útrikkingsseremoanje fan 'e Indigenous Music Awards fynt elts jier plak mids maaie yn Winnipeg, yn 'e Kanadeeske provinsje Manitoba. De prizen wurde subsidiëarre troch it Ministearje fan Kanadeesk Erfskip fia de Canadian Online Strategy. De útrikking wurdt elts jier live útstjoerd op it Aboriginals Peoples Television Network. Yn 2014 wie Iceis Rain de earste iepentlike twigeast dy't optrede mocht ûnder de útrikkingsseremoanje.
Merk Fryslân
Skiednis
Merk Fryslân waard yn 2014 oprjochte troch de Provinsje Fryslân as regionaal marketingplatfoarm foar de oanfitering fan toerisme en rekreaasje. It is in orgaan dat ûnôfhinklik fan it provinsjebestjoer operearret, mar frijwol folslein troch de provinsje finansierd wurdt. De organisaasje hie in drege oanrin, mei't der de earste jierren fan 'e doelstellings net folle op 'e hispel kaam. Ut in rapport fan 'e Noardlike Rekkenkeamer oer de jierren 2014-2018, dat yn desimber 2020 publisearre waard, kaam nei foarren dat Merk Fryslân it spul pas tsjin 'e ein fan 'e ûndersochte perioade op 'e rit hie.
Merk Fryslân krige yn 'e fjouwer troch de Noardlike Rekkenkeamer yn omtinken nommen jierren elts jier in fêste provinsjale subsydzje fan €650.000, oanfolle mei op jierbasis minimaal €500.000 oan "ynsidintele middels": jild dat útlutsen wie foar de finansiering fan spesifike projekten. Dêrút bliek troch Merk Fryslân lykwols ek struktureel wurk betelle te wêzen. Dêropta ûntfong de organisaasje elts jier ek nochris yn totaal €120.000 út 'e fêste bydrage dy't de Fryske gemeenten op it fêstelân Merk Fryslân skuldich wiene (de fjouwer Waadgemeenten wiene dêrfan frijsteld).
It wie fan begjin ôf oan de bedoeling fan 'e provinsje dat bedriuwen út 'e toerismebrâns meibetelje soene oan Merk Fryslân, mar dy betanken foar de ear. Neffens it ûndersyk fan 'e Noardlike Rekkenkeamer kaam dat om't ûndernimmers mear seagen yn 'e seis regioplatfoarms wêryn't gemeenten gearwurkje mei partikuliere bedriuwen. Dy regioplatfoarms funksjonearje min ofte mear as 'dochterorganen' fan Merk Fryslân foar de fjouwer provinsjedielen, Ljouwert en de Waadeilannen. De Noardlike Rekkenkeamer wie fan miening dat Merk Fryslân en de seis regiopatfoarms better gearwurkje moasten en dat Merk Fryslân syn finansiering troch bedriuwen regelje litte moast troch de seis platfoarms, dy't de direkte kontakten mei dy bedriuwen ûnderholden. Boppedat koe ek de kommunikaasje tusken Merk Fryslân en it provinsjebestjoer stikken better.
Skyrinnen op de Olympyske Winterspullen
100px|right
Skyrinnen is in sport dy't al fan de earste edysje fan de Olympyske Winterspullen ôf op it Olympyske programma stiet.
Skiednis
It skyrinnen op de Olympyske Winterspullen foar manlju hat plak sûnt de earste edysje fan de Winterspullen fan 1924. De te riden ôfstannen wiene de 18 km en de 50 km. It skyrinnen foar de froulju stiet sûnt de Spullen fan 1952 op it programma. Yn de rin fan de jierren waard der in soad feroare yn it programma by de manlju. Yn 1924 stiene twa ôfstannen op it programma, mar by de spullen fan 2014 binne dat der seis. By de froulju stie yn 1952 ien ôfstân op it programma yn Sotsjy sille dat lykas by de manlju ek seis wêze.
Minos
Minos (Aldgryksk: Μίνως) wie yn de Grykske mytology de kening fan Kreta, al is it net wis oft dizze kening al of net wier bestien hat. De Minoyske beskaving is nei him neamd. thumb|Minos, yllustraasje fan [[Gustave Doré]]
Neffens de Grykske mytology wie Minos de soan fan Seus en Jeropa. Hy soe troud wêze mei Pasifae en wie heit fan ûnder oaren Ariadne, Mandubrasius, Deukalion, Fedra, Glaukos en Katreus. Hy waard kening fan Kreta doe't kening Asterion stoar. Minos ferbanne syn broers Radamantys en Sarpedon, dy't ek oanspraak makken op 'e troan. Minos wenne yn it paleis fan Knossos. Hy liet in doalhôf bouwe wêryn't de Minotaurus opsletten waard.
Loreley (Verbandsgemeinde)
De Verbandsgemeinde Loreley is in gemeente yn de Rhein-Lahn-Kreis yn Rynlân-Palts, Dútslân. It bestjoer fan de ferbânsgemeente hat syn sit yn Sankt Goarshausen.
De ferbânsgemeente ûntstie op 1 july 2012 troch gearfoeging fan de eardere ferbânsgemeenten Braubach en Loreley en waard ferneamd nei de yn de gemeente oan de Ryn lizzende rots Lorelei.
Wurdljedder
thumb|Wurdljedder In wurdljedder (ek wol doublets, word golf, word-links of laddergrams) is in wurdspul. Hjirby moat in begjinwurd yn lytse stapkes omsetten wurde yn in einwurd. Oars as by gewoane puzels giet it dus net om it finen fan in nij wurd. De wurden fan de ljedder ferskille ûnderling ien letter. By elke triem moat ien letter ferfongen wurde. De winner fan it spul is dejinge dy ’t de minste stappen nedich hat. Faak wurde wurdljedders makke dêr’t it begjin- en einwurd in relaasje hawwe (synonym, antonym).
Der kin ek op tiid spile wurde, dan giet om yn sa koart mooglike tiid in ferbining tusken begjin- en einwurd te meitsjen. Wurdljedders binne geskikt as selskipsspul. Der waarden al kompetysjes opsetten yn de tiid fan Caroll. Mar it kin ek solitêr spile wurde as tiidferdriuw.
Sûnt 1878
Op 12 maart 1878 beskreau Lewis Carroll de earste opset fan it spultsje yn syn deiboek. Hy neamde it doe Word-links as spultsje foar twa spilers. Op 29 maart 1879 ferskynden syn wurdljedderpuzeltsjes mei oplossings yn it tydskrift Vanity Fair. Hy neamde se doe "Doublets". Letter dat jier waarden syn Doublets pleatst yn in boek fan Macmillan en Co. Yn 1927 publisearren J. E. Surrick en L. M. Conant in boek mei Laddergrams. Vladimir Nebokov neamde it spultsje word golf yn de roman Pale Fire, dêr't de ferteller seit "Myn rekôrs binne hate-love yn trije, lass-male yn fjouwer, en live-dead yn fiif stappen (mei lend yn 'e midden)". It spultsje ferskynde yn de njoggentiger jierren jierren yn de Australyske Canberra Times op 'e nij as “Stepword”.
Farianten
By farianten mei in spiler ek letters taheakje of weilitte, of de letters yn in oare folchoarder sette (anagram). Troch ekstra regels kinnen ek oare farianten makke wurde: De diagonaal ûntstiet troch de opdracht fanút it begjin wie it earst allinnich de earste letter te wikseljen, dêrnei de twadde, dêrnei de treddde, ensafuorthinne. Der meie gjin letters weilitten of taheakke wurde. It einwurd wurdt dan letter foar letter fan links boppe nei rjochts ûnder sichtber op de diagonaal. Omdat der gjin letters taheakke of weilitten wurde meie en benammen de ferplichte folchoarder fan wikseljen meitsje it slim om de diagonaal te finen. Noch net sa lang lyn wiene allinnich diagonalen mei trije, mei fjouwer en mei fjouwer letters bekend. Letter waard dúdlik dat it ek mei diagonalen fan seis letters kin. Der wurdt no socht om diagonalen mei sân of mear letters.
thumb|Sânglês By it sânglês meie gjin letters wiksele wurde. Fanút it begjinwurd wurdt rigel foar rigel ien letter weilitten oant it koartste wurd fan it sânglês berikt is. Dêrnei wurdt oan alle rigels wer in letter taheakke oant it einwurd berikt is, dat sels like lang as it begjinwurd is. De symmetryske foarm fan de ûnderelkoar skreaune wurden lykje op in sânrinner. It giet derom in sânrinner te finen mei safolle mooglik wurden. By de Fryske “Tsjaskers” foarmje twa sânglêzen de fjouwer wjukken.
thumb|Rûne wurdljedder
By de rûnten hawwe de wurden faak in natuerlike relaasje mei elkoar. It lêste wurd is tagelyk it earste wurd, sadat der in keatling ûntstiet. Op it foarbyld noard - east - súd - west - noard.
Letters meie wiksele, taheakke of weihelle wurde. By de tuskenstappen mei in wurd net faker as ien kear brûkt wurde.
Oars as by de diagonaal en it sânglês is it by de rûnte de bedoeling om de keatling sa koart mooglik te hâlden.
Sleepless in Seattle
Sleepless in Seattle is in Amerikaanske romantyske film út 1993 ûnder rezjy fan Nora Ephron, mei yn 'e haadrollen Tom Hanks en Meg Ryan. De titel betsjut "Sliepeleas yn Seattle". It ferhaal giet oer in jonge widner dy't troch syn soan, in lyts jonkje, bespile wurdt om syn gefoelslibben bleat te lizzen yn in radioprogramma. Oan 'e oare kant fan it lân harket dêr in jonge frou nei, dy't fereale op him rekket, mar twifelriedich is oft se al of net kontakt mei him opnimme sil. Sleepless in Seattle krige fan 'e filmkritisy oer it algemien positive resinsjes en waard in grut kommersjeel súkses yn 'e bioskopen.
Wurdljedder
Ljedders mei 5-letterwurden
De Amerikaan Donald Knuth brûkte in kompjûter om wurdljedders fan 5-letterwurden te finen. Hy fûn wurdljedders mei 3-letterwurden te maklik (hoewol ’t neffens Lewis Carroll seis stappen nedich wienen om APE om te setten yn MAN), en dat wurdljedders mei seisletterwurden minder interessant wiene, om't der relatyf net folle 6-letterwurden mei elkoar ferbûn wurde koenen. Knuth brûkte in fêste wurdlist mei de 5.775 meast foarkommende Ingelske fjouwerletterwurden, útsein eigennammen. Hy fûn dat mar twa wurden dy’t middels de wurdlist as wurdljedder mei elkoar ferbûn wurde koenen. In oare útkomst wie dat 671 wurden fan de wurdlist hielendal net ferbûn wurde koenen mei oare wurden. Hy neamde sokke wurden "aloof", om't "aloof" sels in foarbyld fan sa'n wurd is.
Sleepless in Seattle
Plot
Nei't Sam Baldwin, in arsjitekt út Chicago, syn frou Maggie oan kanker ferliest, ferfart er mei syn jonge soan Jonah nei Seattle om dêr in nij bestean op te bouwen yn in stêd dêr't net alles him syn frou tebinnenbringt. Oardel jier letter is Sam lykwols noch altyd yn rou. De dan achtjierrige Sam sit yn noed om syn heit en op krystjûn skillet er in radioprogramma wêryn't psychologe Marcia Fieldstone harkers rie jout oer harren leafdeslibben. Hy hellet in tsjinnige Sam oer om Fieldstone te wurd te stean en op 'e nasjonale radio te praten oer hoe bot oft er Maggie mist. Tûzenen froulju út it hiele lân wurde rekke troch syn ferhaal en begjinne him fia it radiostasjon brieven te stjoeren.
Annie regelet dat se foar in artikel op kosten fan har krante nei Seattle ta kin, dêr't Sam har tafallich op 'e lofthaven sjocht as er Victoria útswaait, en op slach alhiel ûnder har tsjoen rekket. Hy hat lykwols gjin idee wa't se is en ferliest har al rillegau út it each yn 'e minskemannichte. Annie giet nei de wenboat fan Sam, mar treft him net thús. Letter sjocht se him mei Johan op it strân boartsjen, mar doar se him net oan te sprekken. De oare deis, nei't se harsels moed ynpraat hat, sil se dat al dwaan, mar dan sjocht se Sam mei in oare frou (syn suster Suzy), dy't se foar syn freondinne hâldt. Sam sjocht har, mar foar't it ta in petear komme kin, naait Annie út. Neitiid keart se werom nei Baltimore, dêr't se letter wei trochreizget nei New York om op Falentynsdei Walter te moetsjen.
Mei help fan Jessica boekt Jonah fia de kompjûter in flecht nei New York, dêr't er him op Falentynsdei nei it Empire State Building bejout om Annie te sykjen. As Sam ûntdekt wat Jonah dien hat, nimt er it earstfolgjende fleantúch nei New York om him efternei. Dy jûns, as Jonah noch altyd gjin Annie fûn hat en de moedfearren hingje lit, fynt Sam him werom op it observaasjedek boppe-op it Empire State Building. Underwilens is Annie út te iten yn 'e Rainbow Room, dêr't se it Empire State Building wei sjen kin. Se kin har gefoelens op in stuit net mear foar har hâlde en bychtet alles op oan Walter. Dy is tige begrypfol en se beslute op freonskiplike wize in punt efter harren relaasje te setten.
Annie hastiget har dan nei it Empire State Building, dêr't se op it observaasjedek arrivearret inkele mominten nei't Sam en Jonah de lift nei ûnderen nommen hawwe. It is no let en it observaasjedek is alhiel ferlitten. Annie ûntdekt lykwols de efterlitten rêchsek fan in bern en pakt dy op. Op dat stuit komme Sam en Jonah wer út 'e lift om Jonah syn rêchsek op te heljen en sjogge Annie. Sam en Annie stoarje inoar lange tiid oan en nimme dan hân yn hân mei Jonah de lift nei ûnderen.
Produksje
Sleepless in Seattle waard regissearre troch Nora Ephron, nei in senario fan harsels, David S. Ward en Jeff Arch op basis fan in idee fan Arch. As produsint wie Gary Foster by it projekt belutsen foar filmstudio TriStar Pictures. Der wie in budget fan $21 miljoen foar de film beskikber. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Sven Nykvist. De filmmuzyk waard fersoarge troch Marc Shaiman, dy't foar de soundtrack ferneamde lieten fan bekende sjongers brûkte, lykas A Kiss to Build a Dream On fan Louis Armstrong, Stardust fan Nat King Cole, Bye Bye, Blackbird fan Joe Cocker, Back in the Saddle Again fan Gene Autry en Stand by Your Man fan Tammy Wynette.
Distribúsje
De distribúsje fan Sleepless in Seattle waard fersoarge troch TriStar Pictures. De film gie op 25 juny 1993 yn 'e Feriene Steaten yn premiêre. It soundtrackalbum wie dêrfoar al útkommen, op 15 juny, by platemaatskippij Epic Records.
Untfangst
Sleepless in Seattle krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat de film in frij heech goedkarringspersintaazje fan 75%, basearre op 59 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] is in oandwaanlike klassiker dy't it hiel licht bringt en echte gemy toant tusken de beide haadrolspilers, sels as se de hiele film net yn deselde sêne spylje." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Sleepless in Seattle in goedkarringspersintaazje fan 72%, basearre op 17 resinsjes.
Opbringst
Sleepless in Seattle brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $126,7 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $101,1 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $227,8 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $21 miljoen betsjut dat in winst fan $206,8 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie Sleepless in Seattle in grut kommersjeel súkses.
Canadian Radio Music Award
De Canadian Radio Music Awards binne in groep Kanadeeske prizen, dy't op jierlikse basis útrikt wurde foar de as bêste beoardiele Kanadeeske muzyk dy't op 'e radio draaid wurdt. De organisaasje en tawizing fan 'e prizen is yn 'e hannen fan 'e Canadian Association of Broadcasters (CAB; "Kanadeeske Feriening fan Radiopresintators"). De útrikkingsseremoanje makket ûnderdiel út fan 'e Kanadeeske Muzykwike, dy't mids april falt.
List fan planetoïden 85101-85200
Dit is in list fan planetoïden 85101-85200.
Tawny Kitaen
Tawny Kitaen (útspr. efternamme: /kə'te:ən/; echte namme: Julie E. Kitaen; San Diego (Kalifornje), 5 augustus 1961) is in Amerikaansk aktrise en presintatrise fan mingd Amerikaansk-Joadsk komôf, dy't it bekendst wurden is troch har byrollen yn 'e film Bachelor Party en de tillefyzjesearje Hercules: The Legendary Journeys.
Jonkheid
Kitaen is hikke en tein yn San Diego, yn súdlik Kalifornje, as de dochter fan Linda Taylor, in húsfrou en eardere meidochster oan skientmewedstriden, en Terry Kitaen, in wurknimmer by in neönreklamefabryk. Hja waard grutbrocht yn har heite joadske religy, al is hja strikt nommen (neffens de regels fan it joadendom sels, dy't soks inkeld fia de mem rekkenje) gjin joadinne. Doe't hja tolve jier wie, naam hja op eigen manneboet de namme "Tawny" (likernôch "Brúntsje") oan.
Karriêre
Kitaen sette yn 1983 mei har aktearkarriêre útein mei in lyts roltsje yn 'e tillefyzjefilm Malibu. It jiers dêrop spile se de haadrol yn 'e eroatysk tinte aventoerefilm The Perils of Gwendoline in the Land of the Yik-Yak. Yn 1984 spile se ek Tom Hanks syn oansteande breid yn 'e film Bachelor Party, ien fan 'e rollen dêr't se noch it bekendst fan wurden is. Yn 1986 hie se fierders de haadrol yn 'e horrorfilm Witchboard. Yn dyselde snuorje rekke se fia har feint fan 'e middelbere skoalle, de gitarist Ratt, behelle yn 'e glam metal-muzykwrâld, en figurearre se yn ferskate fideoklips, benammentlik fan nûmers fan Ratt sels en fan 'e band Whitesnake (mei as bekendste dy fan it nûmer Here I Go Again fan Whitesnake).
Oan 'e ein fan 'e tachtiger jierren hie Kitaen lytse roltsjes of gastrollen yn in ferskaat oan tillefyzjesearjes, en fan 1992 oant 1994 presintearre se mei Dave Coulier it home video-programma America's Funniest People. Teffens hie se in fêste rol yn 'e komeedzjesearje The New WKRP in Cincinnati, en hie se gastrollen yn Seinfeld en Married... with Children. Yn 1994 spile se Deïaneira, de frou fan 'e Grykske held en healgod Herkules, yn 'e tillefyzjefilms Hercules and the Circle of Fire, Hercules in the Underworld en Hercules in the Maze of the Minotaur. Dy blieken sa populêr dat der in searje fan makke waard, Hercules: The Legendary Journeys, wêryn't Kitaen fan 1995 oant 1997 noch ferskate kearen de rol fan Deïaneira fertolkje mocht. Resinter wurke Kitaen fan 2006 ôf mei oan 'e realityshow The Surreal Life, en fan 2008 ôf oan Celebrity Rehab with Dr. Drew, wêryn't se fan har ferslaving oan medisinen besocht ôf te kommen.
Priveelibben
Kitaen wie fan 1989 oant 1991 troud mei David Coverdale, de liidsjonger fan 'e band Whitesnake, en fan 1997 oant 2002 mei honkbalspiler Chuck Finley. Mei Finley krige se twa dochters, Wynter Finley (1993) en Raine Finley (1998). Har houlik mei him einige doe't se him op in stuit fysyk te liif gie. Dat gie der sa om wei, dat Finley de plysje skille en har arrestearje liet foar húslik geweld. Trije dagen letter frege er in skieding oan. Kitaen ûntkaam oan gerjochtlike ferfolging troch yn te stimmen mei it folgjen fan terapy foar húslik-gewelddoggers. Yn novimber 2006 waard se wer arrestearre, diskear foar it besit fan 15 g kokaïne. Op 'e nij waard de saak seponearre doe't se dermei akkoart gie om yn terapy te gean foar har drugsferslaving. Yn 2009 waard Kitaen foar de trêde kear oppakt, no om't se dronken efter it stjoer siet.
Tramwei Frjentsjer - Arum
De tramwei Frjentsjer-Arum bestie fan 1902 oant 1930.
Skiednis
Yn 1902 waard troch de Nederlandsche Tramweg Maatschappij (NTM) de line Frjentsjer-Marsum iepene. In ôfstân fan mear as 6 km. Der waard op dit trajekt riden mei steamtrams. De line waard sletten op 13 augustus 1939 en dêrnei opbrutsen.
It eardere tramstasjon fan Frjentsjer is nei it slúten fan de tramlinen noch jierren yn gebrûk west as garaazje. Yn 2010/2011 is it gebou ôfbrutsen om plak te meitsjen foar twa supermerken.
Der binne noch wol wat oerbliuwsels yn it lânskip en yn Hitsum is yn 2020 de tramkrusing opnij oanlein, mei andreaskrusen. Tusken Frjentsjer en Hitsum is de âlde trambaan foar in grut part fytspaad wurden.
Haltes
(net folslein)
Affiniteit
(fan it Latynske affinitas)
Rimûsj
Rimûsj (Akkadysk: 𒌷𒈬𒍑, Rīmuš; ? – 2270 f.Kr.) wie de twadde kening fan it Akkadyske Ryk, dy't regearre yn 'e earste helte fan 'e trijeëntweintichste iuw f.Kr. Hy wie de soan fan Sargon fan Akkad. Hy sloech nei de dea fan syn heit opstannen del en wreide it ryk fierder út. Rimûsj kaam oan syn ein doe't er fermoarde waard by in gearspanning yn syn eigen hofhâlding.
Komôf en regear
Rimûsj wie de soan fan Sargon fan Akkad, de stifter fan it Akkadyske Ryk, en dy syn oarehelte, keninginne Tasjlûltûm. Wannear't er krekt berne waard, is ûndúdlik, mar it moat nei alle gedachten foàr 2300 f.Kr. west hawwe. Hy hie teminsten trije bruorren, Manisjtûsjû, Sjû-Enlil en Ilaba'is-takal, en teminsten ien suster, de preesteresse en dichteresse Enhedûanna. Neffens de Sûmearyske Keningslist regearre Rimûsj njoggen jier, hoewol't ôfwikende kopyen fan deselde tekst sân of fyftjin jier oanjouwe. Der is mar ien jiernamme út syn regear oerlevere: "it jier dat Adab ferwoastge waard".
Opstannen tsjin 'e Akkadyske oerhearsking
Rimûsj kaam oan 'e macht yn 2279 f.Kr. (of oars yn 2284 f.Kr.), doe't syn heit Sargon stoar. Neffens de ynskripsjes dy't út dy tiid oerlevere binne, brieken der nei de dea fan Sargon rûnom opstannen út yn it Akkadyske Ryk, benammen yn Sûmearje. Dêr seagen ferskate ensi's (gûverneurs), lykas Meskigal fan Adab en Lûgalgalzû fan Zabala, harren kâns skoan om it Akkadyske jok ôf te smiten. Behalven Adab en Zabala moast Rimûsj ek de stêden Oer, Oemma, Lagasj, Der, Kazallû en (it fierders ûnbekende) 'Ki.An' weroverje, wat mank gie mei grutskalige slachtpartijen en it ta slaaf meitsjen fan grutte parten fan 'e boargerbefolking.
Neffens de sekuer byholden tellings soene dêrby oan 'e kant fan 'e opstannelingen yn totaal mear as 56.000 minsken by omkommen wêze, wylst nochris goed 29.000 minsken ta slaaf makke en 26.000 "ferballe en ferdylge" waarden. Yn totaal kaam dat del op mear as 111.000 minsken, wat in astronomysk heech oantal wie foar dy tiid.
Fjildtochten nei it easten
Rimûsj behelle ek oerwinnings yn 'e striid tsjin Elam (yn wat no súdwestlik Iraan is) en it noardlik dêrfan leine Parachsjûm (Akkadysk: Paraḫšum; Sûmearysk: Marhaši). Neffens it Akkadyske ferslach fan 'e fjildtocht namen dêr oan 'e kant fan 'e fijân ek troepen út Melûha oan diel, dat ta de Yndusbeskaving hearde. Rimûsj fersloech Abalgamasj, de kening fan Parachsjûm, en naam Emachsini, de kening fan Elam, en al dy syn eallju kriichsfinzen.
Itselde lot trof Sidaga’û, de legeroerste fan Parachsjûm en Sargapi, de legeroerste fan Zahara, by in fjildslach tusken de stêden Awan en Sûsa yn, oan 'e igge fan 'e "Middenrivier". Yn totaal deaden Rimûsj en syn leger 16.212 man fan 'e fijân en namen se 4.216 lju kriichsfinzen. Neitiid waard Elam regearre troch Akkadyske militêre gûverneurs.
Dea en opfolging
Yn 'e Bārûtu, in boarne út it earste milennium (dus fan mear as tûzen jier letter) wurdt sydlings fermelden dat Rimûsj fermoarde waard by in gearspanning fan leden fan syn eigen hôfhâlding. De folsleine tekst dêroer is: "Foarteken fan kening Rimûsj, dy't troch syn hôvelingen deade waard mei harren segels." Dat soe bard wêze yn 2270 f.Kr. Rimûsj waard opfolge troch syn broer Manisjtûsjû.
Jeremy Brett
Jeremy Brett (Berkswell, 3 novimber 1933 – Londen, 12 septimber 1995), berne as Peter Jeremy William Huggins, wie in Ingelsk akteur. Hy waard foaral bekend fan syn rol as privee-detektive Sherlock Holmes yn fjouwer Britske telefyzjesearjes: The Adventures of Sherlock Holmes, The Return of Sherlock Holmes, The Casebook of Sherlock Holmes en The Memoirs of Sherlock Holmes. Teffens is er bekend fan syn rol as Freddie Eynsford-Hill yn de Warner Bros.-produksje út 1964 My Fair Lady.
Jonkheid en karriêre foar Sherlock Holmes
Brett waard berne yn in Berkswell Grange yn Berkswell, Warwickshire, Ingelân. Hy wie in soan fan luitenant-kolonel Henry William Huggins, in legerofsier, en Elizabeth Edith Cadbury Butler. Hy gie nei de public school Eton College. Hy koe goed sjonge en siet op it kolleeezjekoar. Hy woe ynearsten jockey wurde, mar wie te grut en te swier.
Op de Central School of Speech and Drama dy't yn dy tiid yn de Royal Albert Hall yn Londen siet, krige er syn oplieding ta akteur. Yn 1954 studearre er ôf, mar syn heit easke dat er syn namme feroare om de eare fan de famylje te rêden. Hy helle syn artystenamme fan it label fan syn earste pak, "Brett & Co." Syn offisjele debút wie yn it Library Theatre yn Manchester yn 1954 en yn 1956 syn Londenske debút by it Old Vic-selskip yn Troilus and Cressida. Yn 1959, Brett spile dat jier Hamlet, ferlear syn mem it libben by in autoûngamak earne yn de bergen yn Wales. Dat foarfal hie in enoarm effekt op Brett.
Hy krige dêrnei ferskate rollen yn toanielstikken en films, ûnder oare yn 1964 yn de film My Fair Lady. Dêryn spile er de rol fan Freddie Eynsford-Hill.
Jeremy Brett as Sherlock Holmes
Doe't Brett de rol fan Sherlock Holmes oernaam, hie der al in lange aktearkarriêre efter de rêch. De Sherlock-Holmes-rige, dy't tusken 1983 en 1994 produsearre waard troch it Britske telefyzjebedriuw Granada, is nau grûnfêste op it wurk fan Arthur Conan Doyle. Ear't de rol spile ferdjippe er him yngeand yn it romankarakter en yn de skriuwer. Jeremy Brett komt hiel ticht by it karakter yn de roman mei syn ynterpretaasje, mar sels wie er kritysk oer syn optreden as Holmes; yn 1989 sei er yn in fraachpetear dat syn ferskining as Holmes yn de films noch lang net like op de beskriuwing fan de detektive yn de boeken fan Conan Doyle. Dochs waard er tige priizge om syn fertolking fan Holmes. Yn de earste searje spile er mei David Burke as dr. Watson en yn de lettere rigen en films mei Edward Hardwicke.
Yn 1995 stoar Brett thús yn Clapham, Londen, oan de gefolgen fan hertfalen. Syn hertkleppen wiene oantaast troch akút reuma dat er as bern trochmakke hie. Hy waard kremearre en de famylje krige syn jiske.
Priveelibben
Op 24 maaie 1958 troude Brett mei aktrise Anna Massey. Harren soan, David Huggins is cartoonist, yllustrator en romanskriuwer. Brett en Massey giene by elkoar wei yn novimber 1962 nei't sy hawwe woe dat er in relaasje mei in man hie. Fan 1969 oant 1976 hie Brett in ferhâlding mei akteur Gary Bond, dy't presys in moanne nei Brett ferstoar. Ein jierren 70 hie er in relaasje mei akteur Paul Shenar. Yn 1976 boaske Brett oan Joan Sullivan Wilson, dy't yn july 1985 oan kanker stoar.
Ein 1986 waard fêststeld dat er oanhelle wie mei manyske-depressy, bipolêre steurnis. Brett krige litium foarskreaun. Hy ferwachte dat de sykte nea oerbetterje soe en dat jin der mei leare te libjen moasten. Dat hy gie wer oan 't wurk om Holmes te spyljen. Starichoan feroare dêrnei syn úterlik. Ien fan de bywurkingen fan de litiumtabletten wie it fêsthâlden fan focht. Teffens makken de medisinen him sleau. Hy krige ek hertfalen mei fan gefolch dat er faak de siken net fine koe en dat er op de set somtiids soerstof tatsjinne krije moast.
De lêste tsien jier fan syn libben waard er ferskate kearen opnaam fanwegen syn psychyske tastân en hertfalen. Dat syn sûnens tebek rûn wie him oan te sjen yn de lêste ôfleveringen fan de Sherlock Holmes-rige. Hy bespruts syn sykte earlik yn it iepenbier en moedige minsken mei deselde symptomen oan om help te sykjen.
Feale
thumb|De Feale by Finuge Crossing
Toer- en nachtsweleftigen
De toer- en nachtsweleftigen (Latynske namme: Cypselomorphae of ek wol Strisores) foarmje in noch rangleaze taksonomyske groep fan 'e klasse fan 'e fûgels (Aves), de ûnderklasse fan 'e moderne fûgels (Neornithes), de tuskenklasse fan 'e nijkakigen (Neognathae), it boppeskift fan 'e nije fûgels (Neoaves) en de rangleaze groep fan 'e hegere fûgels (Metaves).
Ta dizze groep hearden foarhinne 3 skiften fûgels, nammentlik de nachtsweleftigen (Caprimulgiformes), de dwerchnachtsweleftigen (Aegotheliformes) en de toersweleftigen (Apodiformes). De beide lêste groepen binne nauwer mei-inoar besibbe as mei de nachtsweleftigen, en binne dêrom ûnderbrocht yn in fierder rangleas tuskentakson: dat fan 'e toer- en dwerchnachtsweleftigen (Daedalornithes). Ferskate fossile taksons (fariëarjend fan it lette Paleoseen oant it iere Oligoseen) wurde ûnder foarbehâld ek yn 'e groep fan 'e toer- en nachtsweleftigen pleatst.
Hoe't it fielt
'Hoe't it fielt' is in Frysk liet fan Carla de Bruine en De Kast dat útkaam op 24 juny 2019.
Yn it iepenloftspul Salomon - It Kollumer oproer út 2019 spile Carla de Bruine de rol van Djoeke Binnes. Mei De Kast waard it liet Hoe't it fielt út dat teäterstik opnomd as single. Produsint wie eardere De Kast-drummer Nico Outhuijse. It liet is in Fryske bewurking troch De Kast fan Lady Gaga har Till It Happens To You. Hoe't it fielt giet oer it tema #MeToo, dat ek yn it stik ferwurke sit. De sjongster yn it iepenloftspul besjongt yn it nûmer dat se sels ek slachtoffer west hat.
It nûmer fan 4.13 minuten kaam yn 2019 binnen op nûmer 27 fan de Fryske Top 100, yn it koroanajier 2020 sakke Hoe't it fielt nei nûmer 63. Steven de Jong makke in clip fan it liet, mei dêryn de dûnseresse Frouke Minkema.
Mussel-Aa-kanaal
thumb|Lokaasje Mussel-Aa-kanaal It Mussel-Aa-kanaal is in kanaal yn de regio Westerwâlde yn it easten fan de Nederlânske provinsje Grinslân. It rint fan Musselkanaal nei Veelerveen, dêr't it kanaal gearrint mei it Ruiten-Aa-kanaal en as it B.L. Tijdenskanaal fierder nei Bad Nijeskâns rint.
Rin
It kanaal rint fan Musselkanaal oant op 'e hichte fan Onstwedde nei it noarden ta. Dêr makket it in bocht en folget it paad nei it noardeasten. It kanaal is neamt nei de beek Mussel-Aa dêr't it de wetterfierende funksje fan oernaam hat.
Skiednis
It kanaal waard oanlein ta oansetten fan de Vereniging ter bevordering van de kanalisatie van Westerwolde ûnder lieding fan Boelo Luitjen Tijdens. Dy feriening liet in plan meitsje en pak de wetteroerlêst oan dy't ûntstie nei de feanterij fan it Boertanger Fean. It plan kaam ree yn 1893 en yn 1911 waard úteinsetten mei it graven en yn 1916 wie it kanaal ree. It kanaal spile noch in grutte rôl by de feanterij fan de lêste stikken fean- en heidelân.
De folgjende slûzen waarden oanlein:
Nei de Twadde Wrâldkriich waard it kanaal sletten foar de skipfeart en waarden de slûzen derúthelle. Yn de tachtiger jierren fan de tweintichste iuw waard it A.G. Wildervanckkanaal groeven, dat tichteby Musselkanaal op de Mussel-Aa-kanaal oanslút.
Stalaktyt
In stalaktyt (fan it Grykske σταλάσσω, stalasso, "drippe", mei de betsjutting "wat dript") is in soarte stienformaasje dy't fan it plafon fan grotten omleech hinget, of by waarmwetterboarnen of fan troch minsken makke konstruksjes, lykas oan brêgen en yn minen. In stalaktyt is in type dripstien. De korrespondearjende stienformaasje dy't út 'e flier fan in grot omheech stiket, is in stalagmyt.
Elts materiaal dat oplosber is, dat raand wurde kin, of dat ôfset wurde kin as in kolloïde, kin in stalaktyt foarmje. Sokke formaasjes kinne dêrom bestean út lava, drek, turf, pik of sân, mar se besteane almeast út kalkstien of mineralen yn kalkstiengrotten. Ek iisjûkels kinne beskôge wurde as in soarte stalaktyt. Sels beton kin ûnder beskate omstannichheden stalaktiten foarmje; in betonstalaktyt wurdt in kaltemyt neamd.
Alle kalkstienstalaktiten begjinne mei in inkele drip mineralisearre wetter. As dy drip falt, lit er oan it plafon fan 'e grot in minuskule kalsytrâne efter op it plak dêr't de omtrekrâne fan 'e drip siet. Eltse folgjende drip docht itselde op persiis itselde plak. Sa foarmet him nei ferrin fan tiid in tige smelle, tige fragile holle buis fan kalk mei in diameter fan 4 oant 5 mm, dy't wol in sûchreidstalaktyt neamd wurdt. Meitiid rekket it buiske ferstoppe mei smoargens, wêrnei't it wetter oer de bûtenkant begjint te streamen. Dêrtroch wurdt mear kalsyt ôfset en wurdt de stalaktyt almar breder (en steviger) neigeraden dat men tichter by it plafon fan 'e grot komt. Stalagmiten, dy't har op 'e flier fan in grot foarmje, binne lykwols fan it begjin ôf altyd solide en nea hol.
Konstantin Thon
Hy wie in soan fan in Dútske juwelier yn Sint-Petersburch en gie nei de Sint-Petruskoalle. Doe't er noch mar njoggen jier wie waard er ynskreaun by de Petersburchske Keunstakademy, dêr't er oant 1815 studearre by ûnder oaren de arsjitekt Andrei Woronichin. Guon fan syn projekten dy't er yn de rin fan syn oplieding makke, smieten medaljes op. Fan 1819 oant 1828 hold er yn Rome en Florâns ta foar keunststúdzjes.
Hy wurke histoarisearjend en yn neostilen. De oermjittich útfierde rige sealen yn it nije paleis yn it Kremlyn fan Moskou waard troch him foar tsaar Nikolaas I ûntwurpen. Thon boude ek in protte katedralen en tsjerken. Faaks is de Kristus Ferlosserkatedraal yn Moskou syn ferneamdste wurk.
Konstantin Thon wie ridder yn de Oarder fan Sint-Vladimir.
Wurk
In kar:
A Restoration of Faith
A Restoration of Faith is in koart ferhaal fan it fantasysjenre, skreaun troch de Amerikaanske auteur Jim Butcher. De titel betsjut: "In Herstel fan Fertrouwen". It is skreaun yn it ik-perspektyf, en makket diel út fan 'e searje The Dresden Files, dy't ta it subsjenre fan 'e urban fantasy heart. Yn 'e ynterne gronology fan dy rige spilet A Restoration of Faith inkele jierren foàr de foarfallen yn 'e roman Storm Front. It ferhaal giet oer tsjoender en privee-detektive Harry Dresden, dy't in fan hûs fuortrûn famke fan tsien weromfynt.
Publikaasjeskiednis
Butcher skreau A Restoration of Faith yn 1997, as opdracht foar de oplieding profesjoneel skriuwen dy't er folge oan 'e Universiteit fan Oklahoma. Hy besocht it útjûn te krijen, mar dat slagge net, en dêrom publisearre er it yn 2002 op syn eigen webside, www.jim-butcher.com. Yn 2010 makke A Restoration of Faith ûnderdiel út fan Butcher syn ferhalebondel Side Jobs, dy't ferskynde by de New Yorkske útjouwerij Ace Books. Yn it koarte foarwurd dat de skriuwer der yn dy bondel oan tafoege, fertelt er dat er it efternei folslein iens is mei de beoardieling fan 'e útjouwers dy't it ferhaal ôfwiisden foar publikaasje. Butcher omskriuwt it ferhaal op dat plak sels as "in earste besykjen" fan "in senuweftige begjinner", bedoeld as "ienfâldich, rjochtút-en-rjochtoan-lêsplezier." A Restoration of Faith is foar fans fan The Dresden Files benammen ynteressant om't yn it ferhaal de earste moeting fan Harry Dresden mei Karrin Murphy beskreaun wurdt, dy't neitiid útrinne sil op in hechte freonskip.
Ynhâld
Harry Dresden is in tsjoender yn Chicago, dy't as privee-detektive wurket foar it detektiveburo Ragged Angel Investigations, fan Nick Christian. Hy moat noch in healjier folmeitsje as Nick syn assistint, ear't er in fergunning as selsstannich privee-detektive krije kin. Harry hâldt him benammen dwaande mei it opspoaren fan dingen dy't weirekke binne, lykas kaaien of trouringen, en brûkt magy om sokke saken werom te finen. Yn A Restoration of Faith fynt Harry jûns let, oan 'e ein fan in lange wurkdei yn in gefaarlike efterbuert fan Chicago it tsienjierrige famke Faith Astor werom, dat fan hûs fuortrûn is. Sy wol lykwols net fûn wurde en se wol alhielendal net werombrocht wurde nei har rike âldelju, dy't har as in foarwerp behannelje dêr't se by harren kunde mei pronkje kinne.
Sadwaande moat Harry it famke al tsjinakseljend meiskuorre. Om't syn auto wer ris de geast jûn hat (technyk en tsjoenderij litte har dreech kombinearje), skillet er Nick en freget him om harren op te heljen. Nick fertelt him lykwols dat in kontakt fan him by de Plysje fan Chicago him ferteld hat dat de Astors oanjefte dien hawwe fan ûntfiering fan harren dochter troch twa manlju mei de sinjaleminten fan Nick en Harry. Nick ornearret dat it yn 'e maatskiplike fermiddens dêr't de Astors har yn bewege, in fernedering wêze soe as harren perfekte dochter útnaaide, mar dat it harren status krekt ferheegje soe as immen besocht it fanke te ûntfieren. Hy riedt Harry dêrom mei klam oan om it famke los te litten en te meitsjen dat er sa gau mooglik sa fier as er mar kin by har wei komt.
Harry tinkt der lykwols net oer om in famke fan har leeftyd yn dit diel fan 'e stêd efter te litten, en hy bepraat Nick om harren deunby, op in brêge oer de rivier de Chicago, ôf te heljen. By dy brêge oankommen, skuort Faith har los en naait út, de brêge oer. Mar ear't se fier komme kin, wurdt se by de foet grypt troch de trol Gogoth, dy't op 'e brêge wennet. Harry wit har los te krijen en oerbluft de trol mei in fertoan fan tsjoenderij, dat lykwols benammen show is. Hy hat dy deis al ferskate kearen tsjoenderij brûkt en is dea te'nein. Sadwaande hat er it net yn him om no noch de striid mei de trol oan te gean. Mei it no bliedende en gûlende famke yn syn earms giet Harry de brêge wer ôf. Der sit neat oars op en rin om, troch de rivier fia in oare brêge oer te stekken en te hoopjen dat er dan op 'e tiid op it ôfsprutsen plak wêze kin sadat er Nick net mist.
Healwei de oare brêge stjit Harry lykwols op in plak delikt, dêr't it swart sjocht fan 'e plysje. Om't er net mei Faith sjoen wurde wol, keart er om, mar ien fan 'e plysjes hat harren al opmurken en komt harren efternei. Harry dûkt mei it famke in steechje yn en hâldt him dêr in hoart beskûl oant de driging wykt is. Hy beseft dat der no neat oars op sit as om dochs Gogoth syn brêge oer te gean. As hy en Faith wer by de brêge oankomme, is der fan 'e trol neat mear te sjen. As se healwei binne, springt er lykwols ynienen te foarskyn mei in grut hakmês yn 'e fûst. Harry set Faith del en ropt dat se fuortdrave moat, en giet dan sels it gefjocht mei de trol oan. Hy wit it wêzen te fertraagjen en sa lulk te meitsjen dat it efter himsels oan giet ynstee fan dat it it famke tenei komt. Nei't er in pear úthalen mei it hakmês ûntwykt hat, liket syn lok op te wêzen.
The Dresden Files short fiction