cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guillaume Farel
Wurk
Farel skreau 15 geskriften yn it Frânsk. It binne geskriften dy't mear histoarysk dan teologysk fan belang wiene. De grutte krêft fan Farel lei foaral yn it fol fjoer sprutsen wurd, dat de harkers oertsjûgje koe, mar bytiden ek ta ferset útlokke.
Houlik
Noch yn 1558 troude Farel yn de âldens fan 69 jier mei Marie Thorel, in 18-jierrige dochter fan in Frânske flechtling om it leauwen, itjinge net de goedkarring fan Jehannes Kalvyn koe drage.
Padingbüttel
Padingbüttel is in plak en eardere gemeente yn de Dútske dielsteat Nedersaksen. De gemeente is part fan it Lân Woersten yn it Landkreis Cuxhaven. Op 1 jannewaris 2015 fusearre Padingbüttel mei de oare gemeenten út de Samtgemeinde Land Wursten en de gemeente Nordholz ta de ienheidsgemeente Wurster Nordseeküste.
Skiednis
De earste Saksyske wurten waarden yn de 1e oant de 5e iuw opsmiten. Yn de rin fan de folksferhuzing ferlieten de Saksen it Lân Woersten en fêstgen Friezen har' yn de âlden wenplakken.
De earste fernijing fan it plak wie yn in oarkunde fan 5 maart 1365.
De gemeente Padingbüttel gie op 1 jannewaris 2015 by de gemeenten Cappel, Dorum, Midlum, Misselwarden, Mulsum, Nordholz en Wremen dy't meiïnoar de nije gemeente Woerster Nordseekust yn de Landkreis Cuxhaven foarmje.
Evenhoevigen
De evenhoevigen (wittenskiplike namme: Artiodactyla) foarmje in skift fan de klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia) dat karakterisearre wurdt troch it hawwen fan twa teannen (of oars sein: spjalten hoeven); de beide bûtenste teannen binne rudimintêr oanwêzich. De evenhoevigen binne benammentlik bekend as de meast súksesfolle plante-iters dy't der binne. Lang wiene de ûnevenhoevigen de meast súksesfolle groep hoefdieren, mar dy ferlearen dy posysje doe't yn it Mioseen de wâlden romte makken foar gerzige flakten.
In stikmannich soarten evenhoevigen binne domestisearre troch de minske en binne fan krúsjaal ekonomysk belang, lykas de ko, it skiep, de geit, de baarch, it kamiel, de lama en it rindier. Hja binne wol tige fetber foar sykten as tongblier, wat de ûnevenhoevigen (lykas it hynder en de ezel) wer net binne.
Foarhinne bestie it skift fan 'e evenhoevigen út trije ûnderskiften: de baarcheftigen, de kamieleftigen en de wjerkôgers. Fan 'e nylhoarsen is lang miend dat se it neist besibbe wiene oan 'e bargen en de pekarys, mar koartby hat nij ûndersyk útwiisd dat se eins it naust besibbe binne oan 'e walfiskeftigen. Dat hat fiergeande gefolgen hân foar de taksonomyske yndieling, mei't de walfiskeftigen no ûnder de evenhoevigen rekkene wurde moatte. It skift wurdt sadwaande no ek wol Cetartiodactyla of "walfiskeftigen en evenhoevigen" neamd.
Yn elts gefal kin no sein wurde dat de evenhoevigen oeral op 'e wrâld (mei útsûndering fan Antarktika) foarkomme. Kwa uterlik rinne se útinoar fan 'e lytse kantjyl, dy't noch gjin 3 kg weaget, oant de blauwe finfisk, dy't in gewicht fan 170 ton berikke kin.
Skiftopbou
Troch de ynpassing fan 'e walfiskeftigen yn dit skift is de yndieling op 't heden noch wat in rommeltsje; wêr't hjirûnder "takson" stiet, wol dat sizze dat dy taksonomyske groep noch net in nije rang tawiisd krigen hat.
Roeien op de Paralympyske Simmerspullen
Roeien is ien fan de sporten dy’t op it programma fan de  Paralympyske Simmerspullen stean.
Klassen
Der binne fjouwer klassen dêr't yn roeid wurdt, en yn eltse klasse geane de wedstriden oer ien kilometer.
Oanpassingen fan de roeiboat
De romp fan de roeiboat is identyk oan de roeiboat foar it reguliere roeien. De roeiboaten binne oanpast oan de beheining fan de roeier. Der binne gjin spesifikaasjes oan de stoel útsein dat de LTA4+ (de fjouwer-mei) in glydzjende stoel hat en de oare trije in fêste stoel. De stoel yn de TA 2x (dûbeld twa) jout in oanfoljende ûnderstiping, wylst de skiffs in folsleine ûnderstiping jouwe as de roeier dit nedich hat om it boppeliif yn in fiksearre posysje te hâlden.
Guon boaten kinne ekstra stabilisearing hawwe om foar in bettere balâns te soargjen.
Skiednis
Roeien stiet sûnt de Spullen fan 2008 yn Peking, Sina op it programma fan de Paralympyske Simmerspullen.
Muzykferiening Harmony Bitgum
Muzykferiening Harmony Bitgum (Nederlânsk en offisjeel: Muziekvereniging Harmonie Beetgum) is in muzykkorps út it Fryske doarp Bitgum. It waard oprjochte yn 1898, en bestie sadwaande yn 2018 120 jier, wat op 3 novimber fan dat jier fierd waard mei in feestlik konsert yn 'e protestantske tsjerke fan Bitgummole.
Krekt as oare muzykkorpsen yn Fryslân kampt Harmony Bitgum mei in tebekrinnend ledetal. It stadichoan útstjerren fan it korps wurdt besocht foar te kommen mei jeugdkorps De Roekebinde, dat repetearret yn 'e mande mei de Berltsumer Beagles, it jeugdkorps fan Muzykferiening OpMaat út Berltsum. Dêrnjonken is ek gearwurking socht mei de jeugdleden fan Muzykferiening Looft den Heer út Bitgummole.
Kuriostsjerke (Ljouwert)
De Kuriostsjerke (Kurioskerk) is de tsjerke fan de protestanske wykgemeente Huzum-West yn Ljouwert.
Skiednis
De Kuriostsjerke waard yn de jierren 1960 boud as herfoarme tsjerke neffens in ûntwerp fan J.J.M. Vegter. Oare tsjerkegenoatskippen, lykas de katolike Paulusparochy en de pinkstergemeente Elim, brûkten de tsjerke tydlik foar harren tsjinsten.
Nei de oerdracht fan de grifformearde Parktsjerke oan de baptisten foarme de herfoarme gemeente fan de Kuriostsjerke oant de oprjochting fan de Protestanske Tsjerke yn Nederlân in Samen op Weggemeente mei de grifformearden. .
Oargel
It oargel fan de Kuriostsjerke datearret fan 1973 en is boud troch de Ljouwerter oargelfirma Bakker & Timmenga.
Virneburg
Virneburg is in Ortsgemeinde fan de ferbânsgemeente Vordereifel yn it distrikt (Landkreis) Mayen-Koblenz yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts.
Geografy
Virneburg is in plak yn de Fulkaaneifel. Gruttere plakken yn de omkriten binne Mayen yn it easten en Adenau yn it westen. It plak leit yn in delte en wurdt omfieme troch fjouwer bergen. Yn it midden leit in fyfte berch, dêr't it kastiel fan Virneburg op stiet, dat tsjintwurdich in ruïne is.
Troch Virneburg streamt de Nitzbach, dy't by it Slot Bürresheim yn de Nette mûnet. It plak leit yn in gebiet mei wâld, greide en boulân.
Skiednis
De skiednis fan it plak Virneburg is nau mei de skiednis fan de boarch ferbûn. Hjoeddedei foarmet de ruïne fan de boarch it symboal fan it plak. De boarch waard nei alle gedachten yn de twadde helte fan de 12e iuw boud en skriftlike boarnen geane werom op it jier 1192. Oan de foet fan de berch dêr't it kastiel op stie ûnstie letter in delsetting.
Resepsjonist
In resepsjonist (froulike foarm: resepsjoniste) is in wurknimmer yn in administrative funksje, dy't besikers opfangt en te wurd stiet. It wurd resepsjonist komt fan it Frânske receptionist, fan reception, dat "ûntfangst" betsjut en dêr't ek it Fryske wurd resepsje fan ôflaat is. Resepsjonisten kinne wurkje foar bedriuwen (yn 't bysûnder hotels), ynstellings of oerheidsorganen (lykas gemeenten of de provinsje). Se dogge harren wurk ornaris deunby de doar nei bûten ta, yn 'e hal of lobby. Soms sprekt men tsjintwurdich ek wol fan it front office; it diel fan it bedriuw dat besikers net te sjen krije, is dan it back office.
Harren wurkplak hawwe resepsjonisten yn 'e regel efter in lange, hege, tichte ôfskieding, dy't de baalje hjit; dêrfandinne dat resepsjonisten soms ek wol baaljemeiwurkers neamd wurde. Tsjintwurdich sprekt men foar de baalje lykwols ek wol fan 'e front desk. Oan 'e efterkant fan 'e hege baalje sit meastal in leger buro op wurkhichte fêst, dêr't resepsjonisten de tillefoan oannimme, besikers wolkom hjitte en harren fragen beäntwurdzje en tuskentroch licht administratyf wurk ferrjochtsje, lykas it yn keferten dwaan fan te ferstjoeren post.
Yn in hotel binne resepsjonisten fierders ek ferantwurdlik foar it fêstlizzen fan keamerreservearrings, it tawizen fan hotelkeamers oan lju dy't op 'e dolle rûs delkomme, it byhâlden fan it gasteboek, it oannimmen fan betellings, it útjaan en ynnimmen fan keamerkaaien en it oannimmen en besoargjen fan 'e post. Mar lykfolwêr't se wurkje, is it foar resepsjonisten wichtich om der fersoarge út te sjen en om 'e besikers, klanten en gasten freonlik te bejegenjen. As men ûnfreonlik behannele wurdt, of in soersjende resepsjonist(e) treft, hat it nammentlike grutte kâns dat men tenei earne oars hinne giet. Resepsjonisten wurde dêrom ek wol omskreaun as 'it besitekaartsje fan harren bedriuw.
Charles Varnum
Charles Varnum (folút: Charles Albert Varnum; Troy (New York), 21 juny 1849 – San Francisco (Kalifornje), 26 febrewaris 1936) wie in Amerikaansk militêr fan etnysk Ingelsk komôf, dy't de measte bekendheid krige as de befelhawwer fan 'e ferkennersienheid fan it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint ûnder luitenant-kolonel George Armstrong Custer. Yn dy hoedanichheid focht er yn 1876, ûnder de Grutte Sû-Oarloch, mei yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn. Neitiid wied er ek belutsen by de Nez Persé-Oarloch, it Bloedbad fan Wounded Knee en de Amerikaansk-Filipynske Oarloch.
Jonkheid en iere tsjinst
Varnum waard yn 1849 berne yn Troy, yn 'e Amerikaanske steat New York, as in telch út in begoedige famylje mei in sterke militêre tradysje. Syn heit wie John Varnum, dy't it ûnder de Amerikaanske Boargeroarloch ta majoar brocht en letter ferfear nei Pensacola, yn 'e Florida Panhandle, dêr't er him ûntjoech ta in foaroansteand pleatslik politikus en bestjoerder. Sels studearre Varnum yn 1872 ôf oan 'e Amerikaanske Militêre Akademy te West Point, as de op sechstjin nei bêste fan syn klasse fan 57 kadetten.
Mei de rang fan twadde luitenant waard Varnum doe tafoege oan it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint, dat legere wie yn Fort Abraham Lincoln yn 'e Dakota's. As ofsier fan Kompanjy A fan dat rezjimint naam er diel oan ferskate militêre ekspedysjes, wêrûnder de Yellowstone-ekspedysje, yn 1873, en de kontroversjele Ekspedysje nei de Black Hills, yn 1874.
Tsjinst ûnder de Grutte Sû-Oarloch fan 1876
Doe't yn 1876 de Grutte Sû-Oarloch útbriek, waard Varnum fan A Kompanjy detasjearre en oan it haad pleatst fan 'e ferkennersienheid fan it rezjimint, dy't bestie út 26 Arikara- en 6 Kro-Yndianen en ferskate blanken, wêrûnder Bluodderich Mês, Blanke-Man-Regearret-Him, Fred Gerard, Giet-Foarút, Heal Giel Gesicht, Hierrige Mokassin, Krolhier, Reade Stjer, Charley Reynolds en Wite Swan. Varnum syn taak bestie derút om opdracht te jaan ta it útfieren fan ferkenningsmisjes en om 'e dêrút fuortkommende rapportaazjes te koördinearjen en troch te jaan oan 'e befelfierend ofsier fan it rezjimint, luitenant-kolonel George Armstrong Custer.
Under de simmerkampanje fan 1876 ûntdieken Varnum syn ferkenners spoaren fan grutte groepen Yndianen yn omkriten fan 'e Delling fan 'e Little Bighorn, yn súdlik Montana. Op 'e iere moarn fan 25 juny 1876 beselskippen hy en Custer de seis Kro-ferkenners nei in hichte dy't fan Crow's Nest ("Kraaienêst") neamd waard. Dêrwei koe men frij útsjen oer de delling. De ferkenners waarden oanwizings foar de oanwêzigens fan in grutte keppel hynders gewaar, en seagen de reek fan gâns kampfjurren, hoewol't it kamp fan 'e Lakota en Noardlike Sjajinnen sels net sichtber wie. Custer koe sels neat ûngewoans oan 'e delling gewaarwurde, en negearre de warskôging fan 'e ferkenners, dy't him oerbrocht waard troch de tsjinsten fan tolk Mitch Bouyer, dat it om in útsûnderlik grut doarp gie en dat in striid hjir net te winnen wie.
Under de doe folgjende Slach oan de Little Bighorn makken Varnum en de measten fan syn ferkenners diel út fan it detasjemint fan majoar Marcus Reno, dat it Yndiaanske doarp út it suden wei oanfoel. Dêrby waarden de ferkenners ûnder lieding fan Varnum op 'e lofterflank fan Reno syn liny fan trije kompanjyen pleatst, om't de rjochterflank beskerme waard troch ticht strewelleguod dat by in bocht fan 'e rivier de Little Bighorn lâns groeide. Troch de grutte nûmerike oermacht fan 'e Lakota en Sjajinnen waard Reno lykwols al rillegau twongen om him werom te lûken. Dy weromtocht rûn út op in gaoatyske flecht, wêrby't Reno hast in trêdepart fan syn mannen ferlear. It oansleine detasjemint naam posysje yn op in klif oare kant de rivier, dêr't se koarte tiid letter fersterke waarden troch it detasjemint fan kaptein Frederick Benteen. Neitiid waarden de troepen op it klif, dêr't ek Varnum ta hearde, oardel dei lang belegere troch de Yndianen foar't se ûntset waarden troch de oankomst fan farske Amerikaanske troepen.
Lettere jierren
Nei ôfrin fan 'e Slach oan 'e Little Bighorn tsjinne Varnum fan novimber 1876 oant oktober 1879 as kertiermaster fan it 7e Kavaleryrezjimint. Yn 1877 focht er ûnder de Nez Persé-Oarloch yn 'e Slach by Canyon Creek en de Slach by Bear Paw yn westlik Montana en Idaho tsjin 'e Nez Persé. Yn 'e 1880-er jierren wie Varnum legere yn ferskate forten yn it Wylde Westen, en troude er mei in Mary Alice Moore (1865-1935), mei wa't er trije bern krige. Ien dêrfan stoar yn 1889 twa wiken nei de berte.
Yn 1890 hie Varnum yn 'e saneamde Geastedûnsoarloch mei de rang fan kaptein it befel oer B Kompanjy fan it 7e Kavaleryrezjimint ûnder it kweaferneamde Bloedbad fan Wounded Knee, wêrby't op 29 desimber ûnder barre winterske omstannichheden in grutte groep fan yn 't foar fierhinne ûntwapene oanhingers fan 'e Yndiaanske geastedûnsbeweging ôfslachte waard, mei 297 deaden ta gefolch, meast froulju en bern. De deis dêrop toande Varnum moed yn it Gefjocht by Drexel Mission, wêrmei't er de feilige weromlûking fan syn kompanjy bewissige. Foar syn rol yn dat treffen waard him op 22 septimber 1897 de Medal of Honor takend, de heechste Amerikaanske militêre ûnderskieding.
Yn 1901 waard Varnum befoardere ta majoar, en yn 1905 ta luitenant-kolonel. Yn septimber fan dat jier waard er oerpleatst nei de Filipinen om yn 'e slepende Filipynsk-Amerikaanske Oarloch te fjochtsjen, dy't útbrutsen wie doe't de Feriene Steaten de arsjipel yn 1898 fan it Spaanske koloniale bewâld befrijd hiene, mar der doe in eigen koloanje fan makken wylst de Filipynske befolking op ûnôfhinklikheid tidige hie. Op 31 oktober 1907 swaaide Varnum ôf út it Amerikaanske Leger, hoewol't er dêrnie noch in jier yn 'e milysje fan Idaho tsjinne.
Nei't er de aktive tsjinst ferlitten hie, waard Varnum heechlearaar kriichswittenskippen oan 'e Universiteit fan Maine, en fan 1912 ôf kearde er werom yn it leger as in rekrutearringsofsier. Nei't er ûnder de Earste Wrâldoarloch noch befoardere wie ta kolonel, gied er op 8 april 1919 foargoed mei pinsjoen. Varnum ferstoar yn 1936 yn it Letterman Hospitaal fan it Presidio, in legerbasis yn San Francisco, as de lêste oerlibjende ofsier dy't yn 'e Slach oan de Little Bighorn fochten hie. Hy waard begroeven op it Nasjonaal Begraafplak fan San Francisco.
Joop Mulder
Joop Mulder (folút: Joachim Jan Titus Mulder; Boalsert, 10 maaie 1953 – Ljouwert, 10 jannewaris 2021) wie in Frysk teäterprodusint, dy't benammen bekend waard as oprjochter en jierrenlang artistyk lieder fan it Oerolfestival op Skylge. Letter wied er mei it ûnderdiel Sense of Place belutsen by it projekt Ljouwert Kulturele Haadstêd fan Jeropa.
Jonkheid en oplieding
Mulder waard yn 1953 berne yn Boalsert as de soan fan Johan Mulder, de doetiidske boargemaster fan 'e gemeente Boalsert. Yn syn skoaltiid gie syn belangstelling benammen út nei dûns, en nei tsien jier HBS hied er noch altyd gjin diploma. Mulder woe nei de keunstakademy, mar dat waard tsjinkeard troch syn heit, dy't woe dat er wiskunde studearje soe.
Karriêre
Mulder hie al op jonge leeftyd grutte belangstelling foar it teäter, mar hy wie better yn it organisearjen dêrfan as yn 'e útfiering. Nei't er opholden wie mei learen, teach er as backpacker troch Aazje en Latynsk-Amearika. In skoft wied er útbater fan in kroech op in eilân yn Grikelân. Yn 1978 begûn er Kafee De Stoep, yn Midslân op Skylge, dêr't er teäter en poëzijjûnen organisearre en de saneamde Fool Moon-wykeinen, dêr't er û.o. Jules Deelder, Simon Vinkenoog en Diana Ozon foar oanloek. Ek nûge er strjitmuzikanten en oare strjitartysten út om yn syn kafee op te treden.
Meitiid groeide it kafee sadwaande út ta de earste edysje fan Oerol, dy't yn 1982 plakfûn. Mulder seach teäter as in natuerferskynsel, en de natoer fan Skylge liende himsels neffens him by útstek as dekôr. Tanksij syn trochsettingsfermogen slagge it him om foar syn festival promininte regisseurs, toanielselskippen en artysten te kontraktearjen. Sels hied er yn 't foar nea ferwachte dat Oerol sa grut wurde soe, mar meitiid groeide it út ta ien fan 'e wichtichste teäterfestivals op lokaasje fan hiel Jeropa. In hichtepunt wie de opfiering troch Tryater fan it toanielstik Peer Gynt fan Henrik Ibsen, ûnder lieding Jos Thie yn 1999. Yn 2017 droech Mulder nei 35 jier einlings it stokje oer oan in opfolger en loek er him werom út 'e organisaasje fan Oerol. It festival naam mei grut seremonieel ôfskie fan him.
Neitiid wie Mulder belutsen by de organisaasje fan it projekt Ljouwert Kulturele Haadstêd fan Jeropa. Hy hie dêrby de lieding oer it dielprojekt Sense of Place, dat lânskipskeunst by de seedyk fan 'e Waadsee lâns pleatse woe. Hy ferseach him lykwols op 'e fergunnings dy't dêrfoar nedich wiene en de burokrasy dêr't er mei te meitsjen krige, sadat it meastepart fan syn oandiel oan it Kulturele Haadstedsjier 2018 pas yn 'e rin fan 2019 reekaam. Wol wie Mulder yn 2018 efter de skermen behelle yn it tige súksesfolle besyk fan 'e Reuzen oan Ljouwert fan it Frânske strjitteäterselskip Royal de Luxe, dat er yn eardere jierren om 'e nocht besocht hie op Skylge te krijen.
Ferstjerren
Joop Mulder kaam op 10 jannewaris 2021 yn Ljouwert hommels te ferstjerren oan hertfalen. Hy waard 67 jier.
List fan planetoïden 74501-74600
Dit is in list fan planetoïden 74501-74600.
Administraasje
Administraasje, fan it Frânske administration, mei deselde betsjutting, is kantoarwurk yn 'e breedste sin fan it wurd. Foarhinne gie it dêrby yn 'e regel om it byhâlden fan 'e finansjele ferantwurding yn in boekhâlding, besteande út û.m. kasboeken, sjoernaaloersichten, ensfh. Dat waard dien troch alle posten mei de hân yn te foljen en út te skriuwen. Njonken it boekhâldkundige aspekt omfieme de administraasje ek it skriuwen fan brieven, it argivearjen fan dokuminten, it ferstjoeren fan rekkens, ensfh.
Yn 'e rin fan 'e tweintichste iuw die de typmasine syn yntree, wêrmei't in diel 'e administraasje op in nettere en faak ek fluggere wize ferrjochte wurde koe. Dêrby gie it yn it foarste plak om it skriuwen fan brieven en rekkens, en noch net sasear om it byhâlden fan kasboeken. Yn 'e 1990-er jierren, doe't de kompjûter foar bedriuwsmjittige doelen beskikber kaam, feroare dat. Fan dy tiid ôf giene de measte ûndernimmings foar de boekhâlding stadichoan oer op in digitale foarm.
Tsjintwurdich omfiemet de administraasje sadwaande foar in grut part it byhâlden fan automatisearre databases foar û.m. personielssaken as de útbetelling fan salaris, de registraasje fan frije dagen, ensfh. Yn 'e sûnenssoarch wurdt ek in medyske administraasje fan 'e pasjinten byholden, en yn 'e transportsektor hawwe bedriuwen in logistike administraasje foar it planearjen fan ritten. Lju dy't op 'e administraasje fan in bedriuw of ynstelling wurkje, wurde administratyf meiwurkers neamd. Behalven boekhâldkundige krêften wurde dêr yn bredere sin ek resepsjonisten, sekretaresses, managementassistinten, office managers, direksjesekretaresses en oare sekretarieel meiwurkers ta rekkene.
De muoite of kosten foar ûndernimmings, ynstellings en partikulieren om oerheidsregels nei te libjen en fergunnings oan te freegjen wurdt wol oantsjut as de administrative lêstedruk of ek wol administrative regeldruk. Dy komt bgl. by in belestingwet boppe-op de eigentlik betelling fan 'e belesting, en by in subsydzje foarmet soks de kearside foar de oanfreger. By yntroduksje, wizigings of ôfskaffing fan regelings is dêrom faak it stribjen om 'e lêstedruk te ferminderjen of alteast net te folle tanimme te litten.
Tinker Bell
Tinker Bell, yn guon Nederlânsktalige oersettings ek wol Tinkelbel neamd, is in fiktyf personaazje yn 'e foarm fan in minuskule wjukte pixie (of elfke) út it toanielstik Peter Pan, dat yn 1904 skreaun waard troch de Skotske auteur J.M. Barrie. Itselde personaazje kaam ek foar yn 'e roman Peter and Wendy, dy't Barrie yn 1911 op basis fan it toanielstik skreau, en yn alle adaptaasjes ta oare media dy't neitiid wer op dat boek basearre waarden. Tinker Bell waard benammen bekend yn 'e foarm dy't har oanmetten waard foar de wrâldferneamde Disney-tekenfilm Peter Pan, út 1953.
Yn it wurk fan Barrie
Har geastlike heit J.M. Barrie omskreau Tinker Bell as in ierdgeast dy't potten en tsjettels reparearret, in wiere, boppenatuerlike tsjettellapper (Ingelsk: tinker). Har spraak bestiet út 'e lûden fan in rinkeljend beltsje, dy't inkeld ferstien wurde kinne troch dyjingen dy't bekend binne mei de taal fan pixies. Yn 'e earste ferzje fan syn toanielstik woe Barrie har eins Tippy-toe neame, mar by it neilêzen fan 'e tekst foar de definitive ferzje betocht er ynstee de namme Tinker Bell.
Yn it toanielstik Peter Pan, út 1904, en de dêrop basearre roman Peter and Wendy, út 1911, komt Tinker Bell soms nei foarren as humeurich, bedoarn, jaloersk en wraaksuchtich. Se is lykwols ek nijsgjirrich, en behelpsum en freonlik foar Peter Pan. Dy ekstremen yn har persoanlikheid leit Barry út troch derop te wizen dat Tinker Bell troch har minuskule grutte mar ien emoasje tagelyk hawwe kin; dus as se lulk is, bestiet der yn har wêzen gjin romte foar bgl. begrutsjen dat de lulkens bedimje soe.
Oan 'e ein fan 'e roman, as Peter weromfljocht om in âldere Wendy te finen, wurdt ferteld dat Tinker Bell ferstoarn is yn it jier nei't Wendy en har bruorren it magyske eilân Neverland ferlitten hawwe, en dat Peter him har no net mear tebinnenbringe kin.
Peter Pan (1924)
Yn 'e live action-film Peter Pan, út 1924, waard de rol fan Tinker Bell spile troch aktrise Virginia Browne Faire.
Peter Pan (1953)
Yn 'e jûnfoljende tekenfilm Peter Pan, fan Walt Disney, út 1953, waard Tinker Bell foarsteld mei blûn hier, blauwe eagen, in grien jurkje en griene slofkes mei wite pompoms derop. Hja is oantreklik en hat in oerdreaun sânrinnerfiguer. Yn 'e film en yn 'e offisjele Disney Character Archives wurdt Tinker Bell oantsjut as in pixie ("elfke"), wylst har betinker Barrie yn syn wurken inkeld de folle algemienere term fairy ("ierdgeast") brûkte. Al har bewegings wurde yn 'e film oanhâldend folge troch in lyts bytsje fan har magyske elfkestof (pixie dust), dat minsken fleane litte kin salang't se blide gedachten hâlde.
It personaazje hat gjin dialooch, en as Peter Pan mei har praat, klinke der lûden fan in lyts beltsje as se wat weromseit. Nettsjinsteande dat waard dizze ynkarnaasje fan Tinker Bell fierwei it bekendst. It elfke ûntjoech har sels ta ien fan 'e wichtichste ûnoffisjele maskottes fan The Walt Disney Company, en wurdt hjoed de dei oer de hiele wrâld as sadanich werkend. De Disney-foarm fan Tinker Bell sprinzget har magyske elfkestof (pixie dust) om har hinne mei in toverstokje, hoewol't se yn 'e film út 1953 feitliks nea in toverstokje brûkt. It ferhaal giet dat de orizjinele animearre Disney-ferzje fan Tinker Bell foarmjûn waard nei de likenis fan aktrise Marilyn Monroe. Dat is lykwols in myte. Disney-animator Marc Davis besearre har uterlik eins op dat fan aktrise Margaret Kerry.
Oare Disney-publikaasjes
Sûnt 1954 is Tinker Bell brûkt foar withoefolle advertinsjes en reklamespotsjes foar The Walt Disney Company. Ek wie se te sjen, spile troch in aktrise fan minsklike grutte, yn 'e ûnderskate ferdivedaasjeparken fan Disney, en waard se as stripfiguer brûkt foar in grut tal Disney-strips. Yn 1988 hie se in cameo yn 'e mingde live action-animaasjefilm Who Framed Roger Rabbit?, tegearre mei Porky Pig. Dêrby sprinzget se har elfkestof oer it byldskerm nei't Porky syn bekende ôfskiedsgroet "Th-th-th-that's all folks!" utere hat, krekt foar't it byld swart wurdt en de ôftiteling begjint.
Yn 2005 begûn Disney de nije Disney Fairies-mediafranchise, wêrfan't Tinker Bell it mulpunt foarme. De jûnfoljende animaasjefilm Tinker Bell, út 2008, wie de earste fan 'e Tinker Bell-filmsearje, en waard folge troch Tinker Bell and the Lost Treasure (2009), Tinker Bell and the Great Fairy Rescue (2010), Tinker Bell and the Secret of the Wings (2012), Tinker Bell and the Pirate Fairy (2014) en Tinker Bell and the Legend of the NeverBeast (2015). Fierders hie se ek de haadrol yn 'e koarte tekenfilm Pixie Hollow Bake Off (2013) en wie se te sjen yn 'e koarte tekenfilm Pixie Hollow Games (2011). Yn alle Tinker Bell-films waard de stim fan Tinker Bell ynsprutsen troch aktrise Mae Whitman.
De filmsearje is eins in prequel fan 'e film Peter Pan út 1953. Tinker Bell wennet yn 'e films noch yn Pixie Hollow, it domein fan 'e elfkes op it magyske eilân Neverland, en is noch net mei Peter Pan yn 'e kunde kommen. Yn Tinker Bell and the Secret of the Wings komt oan it ljocht dat Tinker Bell in twillingsuster hat, it froastelfke Periwinkle út 'e Winter Woods.
Hook (1991)
Yn 'e live action-film Hook, út 1991, waard de rol fan Tinker Bell spile troch Julia Roberts as in wjukt, fyftjin sintimeter lang, jongeseftich elfke mei read hier. Se is klaaid yn in fersliten learene tunyk en hat in dagge oan har boppeskonk fêst gaspe. Se hat krêft dy't bûten eltse proporsje is, har lytse stal yn oanmerking nommen; sa kin se in folwoeksen man optille en fuortdrage, en wylst se fljocht in swurd fan minsklike grutte brûke om mei te skermjen. Hook is ek de iennichste ferzje fan it ferhaal wêryn't Tinker Bell minsklike grutte oannimme kin.
Yn 'e film nimt se de no folwoeksen Peter Pan mei nei Neverland om syn bern te rêden fan Kaptein Heak. Se kriget Heak safier dat dy har trije dagen de tiid jout om it ferlerne ûnthâld fan Peter te genêzen, sadat der sprake wêze kin fan in earlik gefjocht tusken Heak en Peter. Nei't Peter syn oantinkens wer weromkrigen hat, 'winsket' Tinker Bell harsels ta de grutte fan in minsklike frou om him te tútsjen. Nei't Peter weromkeard is nei Londen, ferskynt se noch ien kear oan him, op it stânbyld fan Peter Pan yn Kensington Gardens, om him te fertellen dat se altyd fan him hâlde sil.
Op 'e tillefyzje
Op 'e tillefyzje waard de rol fan Tinker Bell spile troch:
Peter Pan in Scarlet
Yn Peter Pan in Scarlet, de offisjele ferfolchroman op Peter and Wendy, dy't yn 2006 ferskynde, keart Tinker Bell werom. Yn dat boek geane Wendy en de oaren wer nei Neverland. As Wendy dêr oan Peter Pan freget wêr't Tinker Bell is, antwurdet er dat er net wit wa't dat is. Peter Pan in Scarlet slút dêrmei oan op Peter and Wendy, wêryn't ferteld waard dat Tinker Bell kaam te ferstjerren yn it jier nei't Wendy en har bruorren Neverland ferlieten, en dat Peter him har neitiid net mear tebinnenbringe koe.
Wendy en de Ferdwaalde Jonges moetsje letter Fireflyer, in grappich blau elfke, oan wa't se ferhalen oer Tinker Bell fertelle. As Fireflyer de top fan 'e Neverpeak berikt, docht er in winsk om har te moetsjen. Letter wurdt de skatkiste fan Kaptein Heak iepene en blykt dêr ta freugde fan Fireflyer ek Tinker Bell yn te sitten. Yn 't earstoan kin se him net útstean, mar sa njonkelytsen komt se ta de konklúzje dat se dochs wol oer him mei. Uteinlik trouwe se en begjinne se dreamen te ferkeapjen oan 'e Swalkers, de eardere Ferdwaalde Jonges dy't troch Peter fuortstjoerd binne.
Peter and the Starcatchers
Yn 'e romansearje Peter and the Starcatchers makket Tinker Bell foar it earst har opwachting oan 'e ein fan it earste boek. Yn dizze ferzje is se fan oarsprong in grien-giele fûgel, dy't yn in elfke feroare is nei't se yn in pûde stjerrestof stoppe is. De ferneamde stjerrefanger Lord Leonard Aster stelt har oan as beskermster fan Peter, en neitiid folget se him by al syn aventoeren. Allinnich hy kin har folslein neikomme, mar hy bringt yn 'e regel net oan oaren út wat se seit, om't it almeast om misledigings giet. Se hat der in grouwéligen hekel oan as Peter oandacht besteget oan oare froulju. Ek is se by steat om in tige fel ljocht út te strieljen, dat se as wapen tsjin Peter syn fijannen brûkt.
Kamielen
De kamielen of kamelen (wittenskiplike namme: Camelus) foarmje in ûnderfamylje fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e evenhoevigen (Artiodactyla), it ûnderskift fan 'e ylpoatigen (Tylopoda), de boppefamylje fan 'e kamieldieren (Cameloidea), de famylje fan 'e kamieleftigen (Camelidae), de ûnderfamylje fan 'e echte kamieleftigen (Camelinae) en de tûke fan 'e echte kamielen (Camelini). Dizze taksonomyske groep omfiemet trije libbene soarten, dy't lânseigen binne yn Noard-Afrika, it Midden-Easten en Sintraal-Aazje. Tsjintwurdich komme kamielen ek yn it wyld yn Austraalje foar, mar dêr binne it eksoaten dy't der troch de minske yntrodusearre binne.
Etymology en Fryske terminology
It wurd 'kamiel' komt fia de âldere foarm kemel fan it Latynske camelus, dat fia it Grykske κάμηλος, kamelos, wer tebekgiet op it Hebriuwske of Fenisyske gāmāl. Yn it Frysk mei men sawol fan 'kamiel' as fan 'kameel' sprekke. Hoewol't yn 'e skriuwtaal oer it generaal de Noardwâldfryske foarm 'kamiel' oanholden wurdt, is yn 'e sprektaal de foarm 'kameel' folle gongberder. Dit is deselde sitewaasje dy't ek by oare Fryske wurden op '-iel' / '-eel' bestiet, lykas 'giel'/'geel' en 'kiel'/'keel'. Fierders is it wurd 'kamiel'/'kameel' yn it Frysk sawol manlik as ûnsidich, en men kin dus sprekke fan 'it kamiel' (of 'it kameel') of fan 'de kamiel' (of 'de kameel'). In froulik kamiel is in kamielinne.
Soarten
Der binne trije libbene soarten kamielen, te witten: de dromedaris (Camelus dromedarius) út it Midden-Easten, Noard-Afrika en de Hoarn fan Afrika; it Baktrysk kamiel (Camelus bactrianus) út Sintraal-Aazje; en it tige bedrige wyld Baktrysk kamiel (Camelus ferus) mei noch inkele lytse populaasjes yn 'e Gobywoastyn fan Mongoalje en noardwestlik Sina. Der bestiet trouwens noch gjin folsleine oerienstimming mank mammalogen oer de fraach oft it wyld Baktrysk kamiel in aparte soarte is, of in ûndersoarte fan it Baktrysk kamiel. Njonken dizze libbene soarten hearre ek ferskate fossile soarten ta it skaai fan 'e kamielen, wêrûnder it resint ûntdutsen Syrysk kamiel (Camelus moreli). Fierders kin de term 'kamiel' ek brûkt wurde om it útstoarne Amerikaansk kamiel (Camelops hesternus) oan te tsjutten, in soarte dy't oant it Pleistoseen yn it westlike part fan Noard-Amearika libbe. Dy heart lykwols taksonomysk net ta it skaai fan 'e kamielen.
Skaaimerken
It meast opfallende skaaimerk fan kamielen wurdt foarme troch de bulte (by dromedarissen) of de beide bulten (by Baktryske kamielen en wylde Baktryske kamielen), dy't se op 'e rêch hawwe. Foarhinne leaude men dat se dêr wetter yn opsloegen by wize fan oanpassing oan it libben yn 'e woastyn. Tsjintwurdich wit men dat de bulte(n) eins opslachplakken foar fetweefsel binne. Troch dat dêr op te slaan wurdt it isolearjende effekt minimalisearre dat it fet hawwe soe as it op 'e 'normale manear' ûnderhûdsk opslein waard, wat kamielen helpt om yn gleonhjitte klimaten te oerlibjen. In bykommende oanpassing is dat it fetweefsel yn 'e bulte(n) in protte wetter befettet (1 gram foar eltse gram fet), dat frijkomt by it opbrûken fan it fet.
Fierwei it meastepart fan 'e wrâldpopulaasje fan kamielen, sa'n 94%, bestiet út dromedarissen, wylst Baktryske kamielen likernôch 6% útmeitsje, en wylde Baktryske kamielen in te ferwaarleazgjen persintaazje foarmje. Dromedarissen binne in domestisearre bistesoarte, al bestiet der yn Austraalje, dêr't se as eksoaten troch de minske yntrodusearre binne, in ferwyldere populaasje. It Baktrysk kamiel is ek in folslein domestisearre soarte, wylst it wyld Baktrysk kamiel inkeld yn it wyld foarkomt. Sawol de dromedaris as it Baktrysk kamiel wurde troch de minske holden foar de molke, it fleis, it hier (dat brûkt wurdt foar tekstylprodukten en it meitsjen fan filt) en as ryd- en lêstdieren.
The Score Group
The Score Group (TSG) is de hannelsnamme fan in Amerikaansk bedriuw dat eins fan Quad International, Inc. hjit, en dat him taleit op 'e produksje fan neakenfotografy en pornografy. It waard yn 1991 oprjochte, en is fêstige yn Miami, yn 'e Amerikaanske steat Floarida.
Aktiviteiten
TSG jout ferskate foaroansteande neakenblêden út dy't eltse moanne ferskine, lykas harren haadpublikaasje Score (sûnt 1991), wêryn't fral fotorapportaazjes mei rûnboarstige modellen steane; Voluptuous (sûnt 1997), mei itselde soarte foto's mar dan inkeld fan "natuerlike" modellen (dy't dus gjin boarstfergrutting ûndergien hawwe); Naughty Neighbors, mei modellen fan tusken de 18 en 20 jier; en Leg Sex, dat him rjochtet op it manlik publyk mei in skonke-fetisj. Dêrnjonken publisearret TSG ek guon tydskriften dy't ien kear yn 't fearnsjier ferskine, en dy't harren konsintrearje op lytsere segminten fan it manlik publyk, mei titels dy't net folle oan 'e ferbylding oerlitte, lykas XL, 40something, 50Plus Milfs, 60Plus Milfs en New Cummers. It mainstream-manljusblêd Looker ferskynt ek fjouwer kear yn 't jier.
Fierders publisearret The Score Group ek lyksoartige ynhâld fia syn ûnderskate websiden, lykas Scoreland.com, Voluptuous.com, 18eighteen.com, LegSex.com, XLgirls.com, 40SomethingMag.com, 50PlusMilfs.com, 60PlusMilfs.com en NewCummers.com. Boppedat makket TSG ek syn eigen eroatyske en pornografyske films, dy't it foar in part distribuëarret fia Pure Play Media en foar in part fia eigen websiden, lykas SCOREVideos.com en SCOREHD.com.
Ferlosserstsjerke (Jeruzalim)
De Ferlosserstsjerke (Hebriuwsk כנסית הגואל, Dútsk: Erlöserkirche, Arabysk الكنيسة اللوثرية) is in protestantsk-lutherske tsjerke yn Jerusalim. De neoromaanske tsjerke waard foar de Dútske keizer Wilhelm II yn de jierren 1893-1898 op it grûnplan fan de 11e iuwske krúsfarderstsjerke Santa Maria Latina boud.
Lokaasje
De Ferlosserstsjerke stiet súdlik fan de Grêftsjerke yn it sintrum fan de alde stêd. Oan de noardlike kant fan de tsjerke rint it lêst stik fan de Via Dolorosa, dy't by de oanbuorjende Grêftsjerke einiget. Yn it easten rint de Suq el-Lahhanin, wylst súdlik de proasdij en de Maarten Lutherskoalle oangrinzgje. Westlik fan de tsjerke leit de bazaar en de foar de âlde stêd ûngewoan brede Muritanstrjitte.
Skiednis
Nei de reformaasje stelde Jeruzalim as beafeartsplak foar Europeanen net in soad mear foar. Dat feroare yn de earste helte fan de 19e iuw mei it ûntstean fan opwekkingsbewegings. Yn 1841 stiften Grut-Brittanje en Prusen in mienskiplik protestantsk bisdom Jerusalim, dat oant 1886 bestean bleau en doe opsplitst waard yn in Ingelsk en Dútsk bisdom. Kroanprins Friedrich III koe op syn trochreis om de iepening fan it Suezkanaal by te wenjen foar Prusen in stik grûn oernimme dat oan de eastlike kant fan de Muristan yn de kristlike wyk fan Jeruzalim lei. Op it noardlike ein fan dat stik grûn lei de ruïne fan de Santa Maria Latina. It wie ynearsten it doel om de midsiuwske tsjerke mei de konvintsgebouwen te rekonstruearjen, mar it fjoer foar it mienskikplike Ingelsk-Dútske bisdom dôve wat en de bouplannen bleaune sa de folgjende tweintich jier lizzen. Doe't it mienskiplike bisdom yn 1886 ûntbûn waard, kaam it Dútske jild foar de bou fan de tsjerke frij en mei de kroaning fan keizer Wilhelm II yn 1888 krige it plan wer in nije ympuls. Wilhelm II sette him ek bot yn foar de troch Friedrich Adler útfierde weropbou fan de Slottsjerke yn Wittenberg. Nei de ynwijing fan de Slottsjerke stjoerde de keizer it Wittenberger team nei Jeruzalim om dêr útein te setten mei de bou fan de Ferlosserstsjerke.
Bou
Yn 1893 waard begûn mei de tariedings foar de bou fan de nije tsjerke. Fan de midsiuwske tsjerke wie net in soad oer, mar de lêste boudielen waarden renovearre. De noch besteande midsiuwske fûneminten wiene te swak om in nijbou te dragen en moasten hielendal op 'e nij oanlein wurde. Alhoewol't de Ferlosserstsjerke itselde grûnflak hat, leit de flier fan de tsjerke likernôch twa meter heger as dy fan de Santa Maria Latina.
De tsjerke is in trijeskippige basilyk mei in dwerskip. It middenskip is heger as de twa sydskippen en de krusing wurdt bekroand mei in koepel. Alle trije beuken einigje mei apsiden, wêrby't dy fan it middenskip djipper is as dy fan de sydskepen. De noardlike bûtenmuorren en de apsiden wurde troch lytse rûnbôgige finsters trochbrutsen. It measte deiljocht falt lykwols troch it roasfinster yn de westlike gevel en de acht finsters yn de tamboer fan de koepel.
It hjoeddeiske haadportaal yn it westen fan de tsjerke wurdt fersierd mei in medaljon mei it Laam Gods en de wapens fan de Hohenzollern en de Johanniter Oarder. De toer is in byldbepalend foar de skyline fan de âlde stêd fan Jeruzalim en wie it twadde ûntwerp fan Friedrich Adler nei't syn eardere ûntwerp foar de toer ôfkard wie. Yn de toer hingje trije klokken dy't getten binne troch Franz Schilling út Apolda. De slachtoanen fan de klokken binne op dy fan de Dormitio-tsjerke ôfstimd.
Ynwijing
Op de reformaasjedei 31 oktober 1898 waard de tsjerke troch keizer Wilhelm II en keizerin Augusta Viktoria yn it ramt fan syn reis troch it Hillige Lân ynwijd. Wilhelm II wie de earste westlike hearsker yn de moderne tiid dy't oan Jerusalim in besite brocht. Om't it mooglik te meitsjen dat de keizer op it hynder rjochting tsjerke ried, moast der njonken de Jaffapoarte in trochgong yn de histoaryske stedsmuorre makke wurde. De preek foar de ynwijing gyng oer 1 Timotéus 2:5: Want der is mar ien God en ek mar ien Middeler tusken God en minsken: de minske Kristus Jezus dy't Himsels as lospriis foar allegearre jûn hat, itjinge ek de namme fan de tsjerke ferklearret.
Feroarings
De tsjerke waard yn de jierren 1970-1973 renovearre. Dêrmei waard de skea dy't de tsjerke by de Unôfhinklikheidskriich fan 1948 en de Seisdeiske Kriich fan 1967 oprûn ferholpen. Arsjitekt W. Krüger hie in soad op mei de moderne tsjerke-arsjitektuer en joech de foarkar oan in ienfâldich ynterieur. It histoarisme wie út de tiid en beheinings lykas monumintesoarch wiene der net en sa ferdwûn de kleurrike beskildering fan it ynterieur. Ek de preekstoel waard ferfongen en mei in diel fan it histoaryske tsjerkemeubilêr. Yn de apsis bleau allinne it mozaïek mei de holle fan Kristus bewarre.
By de renovaasje fan 1970-1974 waard ek argeologysk ûndersyk útfierd. Untdutsen waard dat de tsjerke net lykas earder tocht op resten fan de stedsmuorre út de tiid fan Jezus stie. De dielen dy't út de tiid fan Jezus binne waarden as in tún oanlein, dy't eartiids bûten de stedsmuorre lei. Dêrmei wurdt de teory ûnderskreaun dat Golgotha dêr earne lein hat dêr't hjoeddedei de Grêftsjerke stiet. By de opgravings binne ek de resten fan de Santa Maria Latina renovearre.
Oargel
It oargel waard yn 1971 troch Karl Schuke út Berlyn op in nije galery boud. It ferfong in ynstrumint út 1898 fan Ferdinand Dinse. Yn 1894 fûn der in útwreiding fan de disposysje plak. It hat hjoed-de-dei 21 registers op twa manualen en pedaal. De spyl- en registertraktueren binne mechanysk.
Put fan Nederhorst
De Put fan Nederhorst, faak It Gat, is in djip sângat tusken de A7, de Langwarder Wielen en Boarnsweach. It wetter yn polder De Wâldfinnen hat in oerflak fan 41,7 ha.
Oan rekreaasjeplasse leit in strantsje mei boarterstastellen en in gemeentlik húskegebou. Oant 2017 stie der in kiosk. Yn it wetter sit snoek, snoekbears, iel, bears, foarn en kreeft. Yn it wetter groeit ûnder oare it seldsume lytse glânswier (Netilla Hyalina).
Peshawbestown (Michigan)
Peshawbestown is in doarp yn it plattelânsdistrikt Suttons Bay Township, yn Leelanau County, yn 'e Amerikaanske steat Michigan. It leit yn it noardwesten fan Neder-Michigan, sa'n 16 km besuden it gruttere doarp Northport, en likernôch 32 km noardlik fan 'e stêd Traverse City. Peshawbestown leit op it Leelanau-skiereilân, oan 'e westkust fan 'e Grand Traversebaai, in wetter dat ta de gruttere Michiganmar heart. Neffens gegevens út 1984 hie it doarp doe likernôch 200 ynwenners.
Skiednis
Peshawbestown, dat yn histoaryske dokuminten ek wol (mis)stavere wurdt as 'Peshabetown', 'Peshabatown', 'Pshawbatown' en 'Preshabetown', begûn omtrint 1850 as in roomske missypost foar de lânseigen Odjibwe- en Ottawa-Yndianen. Ien boarne, in artikel út 'e Detroit Free Press, fan 12 febrewaris 1911, wol hawwe dat de missypost yn 1849 stifte waard troch de roomske preester Ignatius Mrak.
Neffens de Katolike Ensyklopedy wie Mrak lykwols fan 1849 oant 1852 wurksum yn 'e omkriten fan Harbor Springs, oan 'e Little Traversebaai. Histoarikus Walter Romig skreau yn 1986 yn syn Michigan Place Names dat Peshawbestown yn 1852 stifte wie troch Mrak en de predikant Angelus van Praemel, en dat de delsetting yn 't earstoan 'Eaglestown' neamd waard, oant Mrak syn opfolger Philip Zorn it omneamde ta de hjoeddeistige namme, nei it doe regearjende opperhaad Peshaba.
Hjoeddeistige sitewaasje
De ynwenners fan Peshawbestown wiene yn 1984 frijwol allegear fan Yndiaansk komôf en leden fan 'e etnyske groepen fan 'e Odjibwe en de Ottawa. It doarp hat in oerflak fan 5,1 ha (12,5 acres), en leit yn it Grand Traverse Yndianereservaat fan 'e Grand Traverse Troep fan Ottawa en Tsjippewa Yndianen fan Michigan.
Koekoekeftigen
De koekoekeftigen of koekúteftigen (Latynske namme: Cuculiformes) foarmje in skift fan 'e klasse fan 'e fûgels (Aves), de ûnderklasse fan 'e moderne fûgels (Neornithes), de tuskenklasse fan 'e nijkakigen (Neognathae), it boppeskift fan 'e nije fûgels (Neoaves) en de noch rangleaze groep fan 'e trapfoarmigen (Otidimorphae). Dit skift bestiet mar út ien inkelde famylje, nammentlik dy fan 'e koekoeken (Cuculidae), dy't sels wer útinoar falt yn seis ûnderfamyljes wêrfan't de soarten foarkomme op alle wrâlddielen útsein Antarktika. De koekoekeftigen binne nau besibbe oan 'e toerako-eftigen (Musophagiformes) en de trapeftigen (Otidiformes).
Melodrama
In melodrama is in toanielstik of filmwurk dêr’t in foarsisbere plot mei emosjoneel effektjeien yn útwurke wurdt, wylst foar de personaazjes stereotypen brûkt wurde. Oarspronklik wie melodrama in sjenre yn it teäter fan de Grykske Aldheid wêrby’t μέλος (sang of muzyk) en δράμα (drama) kombinearre waarden. Muzyk waard brûkt om de emoasjes fuort te sterkjen of in personaazje te ferdúdlikjen. Tsjintwurdich betsjut melodrama as technyske term dat (sprutsen) dramatyske aksje op toaniel, yn film of op telefyzje begelaat wurdt troch muzyk.
Moderne skiednis
It klassyk melodrama sjocht harsels as in fuortsetting fan de klassike trageedzje, brûkt trije bedriuwen (neffens it foarbyld fan de opera) en past de aristotelistyske ienheden sekuer ta. Yn it romantysk of sosjaal drama, krijt de smjunt faak de haadrol taparte. It liket it measte op it hjoeddeiske byld fan melodrama. By it lettere melodrama waarden de technyske fernijïngs fan de 19e iuw yntegrearre, lykas magnetisme, hypnoaze, en it brûken fan stoom.
It sjenre fersprate him troch Jeropa yn toanielstikken mei helden, heldinnen en boeven yn ûnwierskynlike situaasjes. De lêste desennia hat de term melodrama in ôfkarrende betsjutting krigen.
Opbou
Der wie in heldere opbou: in boef driget, in held ferslacht de boef of rêdt de heldin en faak ein goed, al goed.
Ferskil mei trageedzje en musical
It ferskil mei trageedzje is dat de ôfrin fan in melodrama lokkich wêze kin. Yn in modern (stikje) melodrama wurdt oars as yn de musical net songen. Wol kin in musical in stikje melodrama hawwe, dus muzikale begelieding fan aksje of sprutsen tekst.
Hjoeddeistige tapassings
Melodrama wurdt tsjintwurdich in soad tapast yn film en op radio en telefyzje. Der binne ferskillende typen.
Dokumintêre
Sjoernalistike bylden of dokumintêres wurde stipe troch muzyk foar aksintuearring. De yntro fan it NOS-sjoernaal past dat ek ta.
Aksje
Yn spylfilm en telefyzjedrama’s ferheget en ferleget filmmuzyk de emosjonele spanning. Spylfilms sûnder keunstmjittich tafoege muzyk lykas fan de Deenske Dogma 95-groep binne útsûnderlik.
Taalgebrûk
De wurden melodrama of melodramatysk wurde pejoratyf (delbûgend, minachtsjend) brûkt om oerdreaun emosjoneel effektjeien oan te tsjutten.
Larry Flynt Publications
Larry Flynt Publications (LFP) is in Amerikaansk sake-konglomeraat dat him benammen taleit op 'e produksje fan pornografy. It waard yn 1976 oprjochte troch de ferneamde Amerikaanske pornografyprodusint Larry Flynt, en is û.m. ferantwurdlik foar de útjefte fan it pornoblêd Hustler en foar de publikaasje fan pornografyske films fia dochterûndernimming Hustler Video. It haadkantoar fan LFP is fêstige yn Beverly Hills, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje.
Hustler
Yn maart 1972 begûn Flynt mei de útjefte fan 'e Hustler Newsletter, in swart-wytpublikaasje fan fjouwer siden mei ynformaasje oer syn stripklubs. Dat bledsje waard al rillegau sa populêr ûnder syn klanten dat er it ferskillende kearen útwreide, oant er it úteinlik yn 1974, nei't syn klubs fajyt gien wiene troch de ekonomyske delgong feroarsake troch de Oaljekrisis, besleat om der in lanlik neakenblêd fan te meitsjen. Yn july 1974 kaam it earste nûmer fan Hustler út en binnen it jier hied er dêr safolle mei fertsjinne dat er al syn skulden ôfbetelje koe. Fan novimber 1974 ôf waarden yn Hustler saneamde pink-shots (foto's wêrop't de fagina's fan 'e modellen te sjen wiene) printe, wat doedestiden ta grutte kontroverse late. Twa jier letter, yn 1976, waard Larry Flynt Publications oprjochte om Hustler en de susterútjeften dêrfan yn ûnder te bringen. Yn 'e twadde helte fan 'e njoggentiger jierren besleat Flynt om fan Hustler, dat oant doe ta in neakenblêd west hie (mei allinne mar neakenfotografy), in pornoblêd te meitsjen (mei pornografyske ôfbyldings).
Oare tydskriften
Njonken neaken- en pornoblêden hat LFP benammentlik yn 'e jierren njoggentich ek oare tydskriften útjûn, oer hiele oare, mainstream-ûnderwerpen, lykas Camera & Darkroom Photography (oer fotografy), PC Laptop Computers (oer laptops), Maternity Fashion & Beauty (oer moade en kosmetika foar froulju dy't yn ferwachting binne), RIP Magazine (oer heavy metal-muzyk) en Tips & Tricks (oer fideospultsjes). Tsjin 'e ein fan 'e jierren njoggentich, doe't de ferkeap fan tydskriften almar fierder yn it neigean rekke, wie LFP der op 'e tiid by om tydskriften as Hustler, Barely Legal, Busty Beauties en Asian Fever om te foarmjen ta winstjaande websiden op it ynternet.
Hustler Video
Yn 1998 waard Hustler Video oprjochte, in pornografyske filmstudio dy't benammen bekend is om 'e parodyen fan mainstream-films en -tillefyzjesearjes. Syn grutste súkses hie de studio yn 2008 mei de film Who's Nailin' Paylin?, wêryn't de doetiidske Republikeinske fise-presidintskandidate Sarah Palin parodiëarre waard troch pornoaktrise Lisa Ann. Yn 2003 kocht Hustler Video de folle âldere studio VCA Pictures oan, dat lykwols in selsstannige tûke mei in eigen identiteit bleaun is yn it LFP-konglomeraat.