cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kleaster Megisti Lavra
Gebouwen
Noardlik fan de narteks is de Kapel fan de Fjirtich Martlers fan Sebaste. Dêr leit ek it grêf fan de stifter fan it kleaster. Súdlik fan dy kapel stiet de Nikolaaskapel, dy't yn 1560 beskildere waard troch Franco Cantellano. It refektoarium foar de yngong oer hat de foarm fan in krús en is it grutste fan de Berch Atos. It ynterieur is hielendal fersierd mei fresko's, beskildere troch Teofanis of syn skoalle.
Keunstwurken
De kleasterbibleteek stiet efter de katolikon en besit 2.116 Grykske manuskripten en 165 kodeksen. Dêrûnder binne unike manuskripten fan it Nije Testamint. Ek binne der mear as 20.000 printe boeken en likernôch 100 manuskripten yn oare talen. It kleaster hat ien fan de grutste samlings fan Grykske manuskripten yn 'e wrâld.
Old Shatterhand
thumb|Old Shatterhand (rjochts) op de klassike boekomslach fan de earste druk (1893) fan Winnetou I o/m III Old Shatterhand (Ingelsk foar "Ald Ferbrizelhân"; Amerikaansk-Ingelske útspr.: [oʊld 'ʃædəɹhænd], likernôch: "oold sjed -derhênd") is in fiktyf personaazje yn 'e ferneamde westernromans fan 'e Dútske skriuwer Karl May (1842-1912). Hy is in Dútske ymmigrant yn 'e Feriene Steaten en it alter ego fan May sels, dy't yn it Wylde Westen in duorjende freonskip slút mei de Yndiaanske lieder Winnetou.
Karakterisearring
Old Shatterhand is eins it alter ego fan Karl May, en May sels bewearde dat er alle aventoeren dy't er beskreau, wier belibbe hie. Yn it echt besocht er de Feriene Steaten pas foar it earst nei't er syn bekendste westernromans al skreaun hie, en sels doe bejoech er him nea fierder westlik as Buffalo, yn 'e steat New York. It meastepart fan 'e ferhalen is yn it ik-perspektyf skreaun, út it eachpunt fan Old Shatterhand wei. Syn bloedbroer Winnetou neamt Old Shatterhand yn 'e boeken gauris "myn broer Scharlee", wêrby't 'Scharlee' in besykjen is ta in fonetyske Dútske stavering fan 'e Ingelske foarnamme 'Charlie', in ferlytsingsfoarm fan 'Charles', wêrfan't it Dútske ekwifalint 'Karl' is.
Yn deselde tiid skreau May ek ferhalen oer reizen nei de Oriïnt, oer wat yn prinsipe itselde personaazje is, dy't dêr lykwols bekend stiet as Kara ben Nemsi. Yn it boek Im Reiche des silbernen Löwen IV, út 1903, seit Kara ben Nemsi mei safolle wurden dat hy deselde is as Old Shatterhand.
May heakke it prefiks Old ta oan 'e nammen fan ferskaten fan syn personaazjes, mei't er it beskôge as typysk Amerikaansk en in teken fan 'e grutte libbensûnderfining fan 'e oangeande personaazjes. Yn 'e ferhalen oer him kriget Old Shatterhand syn bynamme fan syn freon Sam Hawkens, dy't oarspronklik ek út Dútslân komt, mar tsjin dy tiid al heech op jierren rekke is. De oantsjutting 'Shatterhand', fan hand, "hân" en to shatter, "ferbrizelje", ferwiist nei it feit dat Old Shatterhand it foar de moade hat om by slaanderij syn tsjinstanner yn ien kear bewusteleas te slaan mei in hurde stomp tsjin 'e sliep oan.
Old Shatterhand hat twa ferneamde gewearen yn eigendom, mei de nammen Bärentöter ("bearedeader") en Henrystutzen ("Henrykarabyn"). Allebeide binne dy makke troch in fiktive wapensmid dy't Henry hjit en yn St. Louis wennet. Dat personaazje is basearre op 'e wiere wapensmid Benjamin Tyler Henry (1821-1898). Henrystutzen koe fiifentweintich skotten losse foar't er werladen wurde moast, wat nei alle gedachten in hyperboalyske ferwizing is nei de technyske fernijings fan it Henry-gewear. Old Shatterhand beriidt in hynder dat Hatatitla ("Wjerljocht") hjit; dat wie in geskink fan Winnetou, dy't sels Iltschi ("Wyn"), de broer fan Hatatitla beriidt.
Jeugdromans
Yn guon iere ferhalen, te witten Old Firehand (1875), Winnetou (1878), Im fernen Westen (1879) en Der Scout (1889), wurde de foarfallen ferteld troch in anonime ik-persoan, dy't May foar de opname fan dy ferhalen yn Winnetou II feroare yn Old Shatterhand.
Filmadaptaasjes
Yn 'e 1960-er jierren waard it personaazje fan Old Shatterhand yn sân Dútsktalige westernfilms spile troch de Amerikaanske akteur Lex Barker:
Oars as yn May syn ferhalen is yn 'e films Unter Geiern (1964) en Der Ölprinz (1965) net Old Shatterhand de haadpersoan, mar ynstee Old Surehand, dy't spile waard troch Stewart Granger. Old Surehand wie in oar personaazje fan May, dy't trije boeken oan him wijde. Krekt as Old Shatterhand is er in ferneamde held en in goede freon fan 'e Yndianen, mar oars as Old Shatterhand is er sels in healbloed-Yndiaan, al is er grutbrocht yn in blanke húshâlding.
Willem van Schaik
thumb|Willem van Schaik, selsportret Willem Henri van Schaik (Beetstersweach, 8 augustus 1874 - Blaricum, 8 april 1938) wie in Nederlânsk keunstskilder. Hy wurdt rekkene ta de Larenske Skoalle.
Libben en wurk
Willem van Schaik wie in broer fan Hugo van Schaik, letter keunsthanneler yn Beetstersweach en ek skilder. Beide studearren oan de Keninklike Akademy fan Byldzjende Keunsten yn De Haach, ûnder Christoffel Bisschop. Willem learde letter fierder by Constant Gabriël, dy't him bot beynfloede hat.
Van Schaik wenne yn it begjin fan syn karriêre yn De Haach en wurke faak yn Skeveningen. Tusken 1903 en 1907 hold er yn Ingelân ta en dêrnei ferfear er nei Hilversum. Fan 1916 ôf oan wenne wurke er yn Blaricum, yn in steatlik hûs oan de Huizerwei, dêr't er ek eksposearre. Hy socht oansluting by de skilders fan de Larenske skoalle en skildere benammen doarpsgesichten, lânskippen, iggen mei wetters, Blaricumske buorkerijkes, polderlânskippen en hynders. Teffens makke er faak karikaturen en waard er bekend mei syn anty-oarlochskilderijen.
Van Schaik wie lid fan 'Arti et Amicitiae' en fan de feriening fan Byldzjende Keunst 'Laren-Blaricum'. Hy stoar yn 1938 mei 63 jier.
Ruïnetsjerke (Oude Niedorp)
De ruïnetsjerke fan it Noard-Hollânske doarp Oude Niedorp is de eardere 13e-iuwske herfoarme tsjerke fan it doarp. De tsjerke baarnde yn 1977 ôf nei't de bliksem it gebou trof en waard sûnt net wer opboud.
Skiednis
De tsjerke giet werom op in 13e-iuwsk gebou, dat oan de hillige Werenfridus wijd wie. Yn de 14e iuw moast de tsjerke fanwegen fersakkings troch nijbou ferfongen wurde. Tsjin it ein fan de 15e iuw waard de tsjerke fergrutte mei twa sydskippen. Om't it gebou fierder fersakke waard de toer fan de 13e-iuwske tsjerke yn 1738 ôfbrutsen en ferfongen troch in nije toer, dy't ek al gau fersakke. Yn 1800 waard de spits ôfbrutsen en in jiermannich letter folgen ek de sydskippen en de rest fan de toer. Boppe it westlike diel fan de tsjerke waard doe in dakruter boud. In restauraasje fan de tsjerke folge yn de jierren 1950.
Op sneintemiddei 3 april 1977, nei't der earder moarns in tsjerketsjinst west hie, waard de toer fan de tsjerke by swier waar troffen troch de bliksem. De fjoerbal yn de tsjerke feroarsake brân en allinne de muorren bleaune út 1648 bleane bewarre. Mei de brân gyng ek de 17e-iuwske preekstoel ferlern; it Frânske oargel en in Hugenoatebibel koene noch op 'e tiid út de tsjerke helle wurde.
Beurskrach
In beurskrach of beurscrash is in beneaming út de ekonomy en wurdt brûkt om it hommels sterk skokjend sakjen fan de koersen fan in grut diel fan de oandielen op de effektenbeurs mei oan te tsjutten.
In beurskrach is wat oars as in saneamde bearmerk, wêrby't koersen oer langere tiid stadichwei sakje. In beurskrach is in kwestje fan dagen, wylst in sakjende merk lang oanhâlde kin. In merk dêr't de prizen stadichwei trochsakje sûnder grutte skokken wurdt ek wol in slûpcrash neamd. Meidat de twa bekendste gefallen fan in beurskrach barden yn de moanne oktober assosiearret men yn beursfermiddens dizze moanne noch altiten mei crashes. Der bestiet gjin dúdlike kwantitative definysje foar it ûnderskied fan in krach en in gewoane beursdelgong. Globaal nommen wurdt útgien fan in sakjen fan 10 persint of mear yn in pear dagen, wylst dan ek sprake is fan panyk. In krach hoecht net te barren yn in bearmerk: de krach fan 1987 barde yn in opgeande merk. De grutte delgong fan de Japanske merk yn de jierren njoggentich ferrûn dêrtsjin sûnder in ôfsûnderlike krach.
1874
Beurskrach op de beurs fan Berlyn fanwege net ynloste ferwachtings omtrint Dútske koloniale aspiraasjes en in (mislearre) moardoanslach op kânselier Bismarck.
1882
Krach op de beurs fan Parys, wêrby't Paul Gauguin syn baan as beurshannele ferlear.
1929
De earste beurskrach mei wrâldwide gefolgen wie de beurskrach fan 1929 yn New York.
1987
Neidat yn 1986 wrâldwiid de kapitaalmerkrinte tegearre mei de oandielekoersen sterk opûn ûntstie der healwei oktober 1987 in sterke delgong op de beurzen. Neidat yn it wykein fan 17 en 18 oktober de Amerikaanske minister James Baker him kritysk oer it ekonomysk belied fan de Dútsers útliet, trede in sterke delgong fan de koersen op. Op moandei 19 oktober iepene de Dow Jones 200 punten leger op in nivo fan 2040 en sluet de dei ôf mei ien rekordferlies fan 508 punten op 1738,42 ofwol in sakjen fan 22,6%. De Federal Reserve ferlege de koarte rinte, en ek de lange rinte dy't de dagen foar de crash nei boppe 10% oprûn wie sakket wer ûnder dit nivo. De oaredeis helle de Nikkei-yndeks (Tokio) mei 15% nei in nivo fan 21911 punten.
Penric and the Shaman
Penric and the Shaman is in fantasy-novelle fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwster Lois McMaster Bujold. De titel betsjut: "Penric en de Sjamaan". It boek fertelt it ferhaal fan 'e jonge tsjoender Penric, waans help frege wurdt by it oplossen fan in aparte moardsaak dy't boppenatuerlike aspekten hat. Penric and the Shaman makket diel út fan Bujold har gruttere romansearje The World of the Five Gods, en is it twadde diel fan 'e sub-rige Penric and Desdemona. De novelle waard yn 2016 publisearre as e-boek en ek yn in beheinde hardcoveredysje by de útjouwerij Subterranean Press, yn Burton (Michigan), mei in omslach makke troch Lauren Saint-Onge. Yn 2020 waard Penric and the Shaman werútjûn as ûnderdiel fan 'e omnibusedysje Penric's Progress, yn 'e mande mei it foargeande en it folgjende diel fan 'e Penric and Desdemona-searje: Penric's Demon en Penric's Fox.
Ynhâld
Penric sibbe Jurald is in jonge timpeltsjoender waans boppenatuerlike krêften feroarsake wurde troch it feit dat er bejeftige is mei in ynderlike demon fan dusoarder, dy't er Desdemona neamd hat. Penric and the Shaman spilet krapoan fiif jier nei de foarfallen yn Penric's Demon. Penric hat syn oplieding ta preester en tsjoender yn rekôrtiid ôfrûne, om't fjouwer fan Desdemona har eardere masteressen deselde oplieding hân hiene, wat betsjut it foarm him eins mear in opfriskursus wie. Hy stiet no in oardel jier as hoftsjoender yn 'e tsjinst fan syn patronesse Llewen sibbe Hartstoarne, de aartsprelate-karfoarstinne fan Marterbrêge en de muoike fan 'e hjelkening fan it Wold. Op in dei arrivearret der in "finer" fan 'e Oarder fan 'e Heit yn 'e stêd, dy't de tsjinsten fan in tsjoender brek is. It docht bliken dat Oswyl, sa't de man hjit, efter in Woldster sjamaan oan sit dy't fertocht wurdt fan moard, en dy't er alhiel út 'e haadstêd Easthiem wei nei it berchlân fan 'e Kantonnen ta folge is. Llewen lient de tsjinsten fan Penric út en Penric set mei Oswyl en in fiiftal kriichslju ôf.
Oswyl is hastich en driuwt de oaren oanhâldend op. Hy fertelt Penric úteinlik oer in earder ûndersyk nei in frou dy't der troch har buorlju fan beskuldige waard in tsjoenster te wêzen. Sokke beskuldigings binne hast altyd sûnder basis, mar moatte dochs ûndersocht wurde. Troch min waar en in fuortspielde brêge duorre it lang ear't Oswyl it plak berikke koe, en doe't er dêr úteinlik oankaam, wie de frou krekt de jûns tefoaren troch de oare doarpelingen libben ferbaarnd. Sa wol er nea wer, dat hy sil net rêste ear't er de saak ta in goede ein brocht hat.
Penric en Desdemona kinne neat foar Scuolla dwaan, mar as se weromkeare nei Linkbeck blykt dêr ûnderwilens Inglis sibbe Wolfsklif opdûkt te wêzen. De sjamaan is by syn tocht troch de bergen ferwûne rekke oan in skonk en ferkeart mentaal yn in wanhopige steat. Hy lit him sûnder ferset troch Penric ynrekkenje. As Oswyl him neitiid oer de moard op Tollin sibbe Swynfurde ûnderstiet, fertelt er dat Tollin en hy al jierren de bêste freonen wiene. Tollin hie it him lykwols yn 'e holle helle dat er in mei in bistegeast bejeftige geastekriger wurde woe, lykas de krigers fan it Alde Wold iuwen lyn wol wiene. It meitsjen fan in geastekriger is in sjamanistysk ritueel dat tsjintwurdich ferbean is. Boppedat wie Inglis sels noch mar koart sjamaan en dêrom lang net kundich genôch, mar hy liet him troch Tollin beprate, mei om't er yndruk meitsje woe op Tollin syn suster Tolla, op wa't er fereale wie.
Se brûkten foar it ritueel in eversyn om't dat fan âlds it symboal fan 'e Swynfurden wie. It bejeftigjen fan Tollin mei de swinegeast slagge mar skoan, mar doe't Inglis wer út syn sjamanistyske trâns kaam, seach er dat it deabenaude bist yn syn deadsstriid Tollin mei de slachtosken de búk iepenriten hie. Der wie neat mear foar Tollin te dwaan, dy't yn skriklike pine ferkearde, dat Inglis stiek him mei syn mês yn it hert om in ein oan syn lijen te meitsjen. Op 'e iene of oare manear gie dêrby wat mis, en rekke de geast fan Tollin oan it mês ferbûn, sa't de findeldragers fan it Wold fan âlds de geasten fan geastekrigers dy't op it slachfjild sneuvele wiene oan harren findels ferbûnen om harren letter fan 'e bistegeast suverje te kinnen en nei it hjirneimels te stjoeren. Neitiid flechte Inglis yn panyk fuort. Hy hie nei eigen sizzen syn sjamanistyske krêften ferlern, en koe de geast fan Tollin dêrom net losmeitsje fan it mês en suverje fan 'e swinegeast. Om foar te kommen dat de geast fan syn freon stadichoan ferdizenje soe, moast er it mês eltse dei 'fuorje' mei syn eigen bloed. Hy doarst syn oerhearrigen yn it Keninklik Genoatskip fan Sjamanen net ûnder eagen te kommen. Dêrom fette it plan op om nei de Kantonnen ta, dêr't de rop fan gie dat der klandestine sjamanen libben, mei de bedoeling om dêr sa'nent te sykjen om 'e geast fan syn freon te rêden.
Sa wied er de ferhalen oer in man dy't bizar yntelliginte hûnen fokte nei Linkbeck ta folge, mar hjir oankommen hat er heard dat dy Scuolla al moannen dea is. Inglis is ree om 'e moedfearren hingje te litten, mar Penric is der no fan oertsjûge dat de goaden yn it hiele spul behelle binne. Yn Linkbeck hiene se ferlet fan in sjamaan en no hawwe se ien. Inglis hâldt út er syn sjamanistyske krêften kwytrekke is, mar Penric ornearret dat er sa fan streek is dat de jonge sjamaan gewoan de kalmte net fine kin om syn krêften te brûken. Penric wit eins net wat er dwaan kin, mar Desdemona oppenearret dat yn dizze sitewaasje net syn kapasiteiten as tsjoender, mar syn (ferwaarleazge) feardichheden as geastlik riedsman nedich binne. Penric beskôget dat as in hiel flauwe grap fan syn god, de Bastert, dy't bekendstiet om sokke dingen. Nettsjinsteande dat set er útein mei Inglis te praten en him te helpen by it oefenjen om syn sjamanetrâns wer te berikken.
As se de oare deis weromkeare nei it plak fan 'e ierdferskowing, slagget it Inglis einlings wer om syn steat fan trâns te berikken. De Soan fan 'e Hjerst ferskynt oan him en fertelt him hoe't er de hûnegeast út Scuolla roppe moat, sadat de âldman einlings nei it hjirneimels kin. Dêrnei moat er de geast fan Tollin losmeitsje fan it mês en de swinegeast út syn freon roppe, dy't ek nei de god giet. Inglis is alhiel oerémis fan 'e moeting mei de god, mar Penric, dy't ienris de Bastert yn 'e eagen sjoen hat (sjoch: Penric's Demon), wit wat er trochmakket en treastget him. Dy nachts, as Oswyl, Penric en Inglis op bêd lizze yn it keammerke dat se diele yn it hûs fan Gallin, sprekt de stim fan 'e Heit fan 'e Winter Oswyl ta yn syn sliep, mei de wurden: "Wiest net te let. Goed dien, jonge," wêrnei't Oswyl mei in gjalp wekker skrikt.
Neitiid bejout it hiele selskip him werom nei Marterbrêge, dêr't se trije wiken ynsnijd reitsje. Yn dy tiid skriuwt Penric in detaillearre ferslach fan syn oandiel yn 'e saak, wêrby't er war docht om Inglis syn dieden sa geunstich mooglik foar te stellen. Sadwaande hoecht er ,net mei nei Easthiem om te tsjûgjen. In goed moanne letter komme der twa brieven út Easthiem: ien fan Inglis en ien fan Oswyl. Inglis syn famylje hat in wearjild oan 'e Swynfurden betelje moatten, mar fierders hat men de moardsaak gewurde litten. By it Keninklik Genoatskip fan Sjamanen hat Inglis in fikse skrobbearring krigen en is er foar in proeftiid ûnder ferskerpe tafersjoch pleatst. Syn status fan sjamaan koene se him net ôfnimme, om't er dy no ienris foar it libben hat. Hy skriuwt dat fan âlds de metoade om immen syn sjamanesteat ôf te nimmen, wie troch him ûndersboppest oan 'e fuotten op te hingjen en him dan de kiel troch te snijen. Lokkigernôch hat net ien fan syn superieuren dat as oplossing op 't aljemint brocht. Oswyl is rûnom priizge foar syn behanneling fan 'e saak en hat in promoasje ta 'haadfiner' krigen. De rjochtlinige, mar tige sekuere Oswyl heakket oan syn brief in fersyk oan Penric ta om 'e groetnis te dwaan oan Desdemona. De demon is sa ferheard dat se in hoart mei stomheid slein is.
Woodburn (Oregon)
thumb|250px|Lizzing yn [[Oregon]] Woodburn is in plak (city) yn de Amerikaanske steat Oregon, yn Marion County. It plak leit oan de noardein fan de Willamettedelling oan de Interstate 5 tusken Portland en Salem.
N!xau ǂToma
Aktearkarriêre
Yn 1980 waard N!xau frege om mei te wurkjen oan 'e film The Gods Must Be Crazy ("De Goaden Moatte Wol Gek Wêze"), fan 'e Súdafrikaanske regisseur Jamie Uys. Dat wie in komeedzje mei twa ferhaallinen wêryn't Uys him û.m. fan slapstickmetoaden betsjinne. Yn 'e iene ferhaalline smyt in ûnachtsume piloat boppe de Kalahary-woastyn in leech Coca-Cola-fleske út it rút, dat dêrnei fûn wurdt troch in San-stamme, dy't mient dat it in geskink fan 'e goaden is. As it iennichste hurde en folslein wettertichte foarwerp dat se ea sjoen hawwe, reitsje de San ûnderling deilis om it ding, oant men úteinlik kedizet dat it werombrocht wurde moat nei de goaden, om't it allinne mar ellinde bringt. In jager, spile troch N!xau, nimt dy taak op him, mar kriget der hiel wat mei te stellen as er oan 'e râne fan 'e Kalahary foar it earst yn kontakt komt mei blanke minsken. De twadde ferhaalline giet oer de ûntstellend ûnhandige blanke dy't him úteinlik oer de San-jager ûntfermet, en dy't op in hilarysk knoffelige wize besiket om 'e nije skoaljuffer yn it doarp it hof te meitsjen.
Tsjin 'e tiid dat Uys yn 1989 in minder súksesfol ferfolch makke, The Gods Must Be Crazy II, mei twa soartgelikense ferhaallinen oer de San en in pear blanken, hie N!xau aardich byleard en wist er troch ûnderhannelings in folle hegere priis te betingjen foar syn meiwurking. Hy kaam lykwols út in kultuer dy't gjin wearde hechte oan 'e materiële saken dy't er mei jild keapje koe, en sadwaande hied er nea leard om ferstannich mei jild om te gean. Nettsjinsteande dat brûkte er in diel fan syn ynkommen om foar syn famylje in bakstiennen hûs sette te litten mei wetterlieding en elektrisiteit. Njonken de beide The Gods Must Be Crazy-films fan Uys wurke N!xau noch mei oan ferskate ferfolgen dy't troch oare regisseurs makke waarden: Crazy Safari, Crazy Hong Kong en The Gods Must Be Funny in China, wêrfoar't er alhiel nei Sina reizge.
Lettere jierren en ferstjerren
Mids jierren njoggentich kearde er werom nei syn berteplak Tsumkwe, dêr't er boer waard en maïs, pompoenen en beane ferboude, wylst er ek in pear kij hie. Yn july 2000 liet N!xau, dy't opgroeid wie yn 'e natoerreligy fan 'e San, him dope en waard er lid fan 'e Sânde-Deis Advintistyske Tsjerke. Hy ferstoar op 1 july 2003 wylst oer op jacht wie yn 'e omkriten fan Tsumkwe oan multyresistinte tuberkuloaze. Hy wie doe likernôch 59 jier. Hy waard op 12 july by in semy-tradisjonele seremoanje njonken syn twadde frou begroeven. N!xau hie seis bern dy't him oerlibben.
Harrison Ford
Harrison Ford (Chicago, 13 july 1942), is in Amerikaansk akteur en filmprodusint fan mingd Iersk, Dútsk en Wytrussysk-Joadsk komôf. Hy wie oarspronklik timmerman fan berop, mar briek yn 1977 troch mei de rol fan Han Solo yn 'e Star Wars-film Star Wars: Episode IV – A New Hope. Neitiid fertolke er deselde rol op 'e nij yn 'e oare beide films út 'e oarspronklike Star Wars-trilogy, en ek wied er yn 'e titelrol te sjen yn 'e Indiana Jones-filmsearje. Oare ferneamde films dêr't Ford yn spile, wiene Blade Runner, Witness, The Fugitive, Clear and Present Danger, Sabrina, Air Force One, Random Hearts, K-19: The Widowmaker, Cowboys & Aliens en 42. Neffens The Top 100 Movie Stars of All Time, in ranglist dy't gearstald waard yn 2008, hiene Ford syn films yn 'e Feriene Steaten allinne al $3,5 miljard opbrocht, wat fan him de op twa nei bêst ferkeapjende Amerikaanske filmstjer fan alle tiden makket.
Jonkheid en oplieding
Ford waard yn 1942 berne yn it Swedish Covenant Hospital yn Chicago, yn 'e Amerikaanske steat Illinois. Syn heit, Christopher Ford (berne as John William Ford), wie in reklameman dy't earder om 'e nocht besocht hie en bou in karriêre as akteur op, en syn mem, Dora Nidelman, dy't har Dorothy neame liet, wie in húsfrou en earder harkspulaktrise. Ford groeide op yn in húshâlding mei ien jongere broer, Terence, mei wa't er trije jier skeelde. Oan heitekant wiene syn pake en beppe John Fitzgerald Ford en Florence Veronica Niehaus fan Iersk, resp. Dútsk komôf, wylst syn pake en beppe oan memmekant, Harry Nidelman en Anna Lifschutz, Joadske ymmigranten út 'e Wytrussyske haadstêd Minsk wei wiene. Yn ferskate fraachpetearen hat Ford oanjûn dat er net botte religieus grutbrocht is, en dat syn roomsk-Iersk en joadsk erfskip gjin grutte ynfloeden yn syn libben west hawwe.
As jonge wie Ford aktyf yn 'e paadfinerij, by de Boy Scouts of America, dêr't er de heechste rang berikte, dy fan life scout. Yn 1960 helle er syn diploma foar de middelbere skoalle yn Park Ridge, yn Illinois, dêr't er û.m. by de radiostjoerder fan 'e sskoalle belutsen wie en ek kommentaar joech oer in lûdsprekkersysteem by sportwedstriden fan 'e skoalteams. Dêrnei studearre er filosofy oan it Ripon Kolleezje te Ripon, yn Wisconsin, dêr't er ek toanielles folge om oer syn skrutenens hinne te kommen. Neffens eigen sizzen rekke er doe ûnferwachts fassinearre troch aktearjen.
Iere jierren
Nei't er yn 1964 in simmerseizoen yn Wisconsin by it toanielselskip de Belfry Players spile hie, ferfear Ford nei Los Angeles, yn Kalifornje, mei as doe om in aktearkarriêre nei te stribjen yn 'e filmyndustry fan Hollywood. De direkte oanlieding foar de ferhuzing wie dat er sollisitearje woe nei in baan foar voice-overs op 'e radio. Dy krige er net, mar dochs kearde er net werom nei Wisconsin. Uteinlik wist Ford in kontrakt foar $150 yn 'e wike te sluten fia in programma foar nij talint by de grutte filmstudio Columbia Pictures. Foar dat salaris spile er figuranterollen en oare lytse roltsjes yn films.
Ford syn ierst bekende ferskining op it wite doek wie in roltsje as pikkolo yn Dead Heat on a Merry-Go-Round, út 1966, dêr't er lykwols gjin fermelding op 'e ôftiteling foar krige. By de opnamen fan syn sêne yn dy film krige er in oanfarring mei filmprodusint Jerry Tokovsky, dy't ûntefreden wie oer syn aktearjen. Hy hold Ford foar dat as akteur Tony Curtis in pûde mei boadskippen besoarge, hy dat die as wied er in filmstjer; Ford fûn dat as er in pikkolo spile, hy him ek hâlde en drage moast as in pikkolo. Fan gefolgen kaam Ford ûnderoan 'e list mei figuranten te stean, en krige er de minste roltsjes taparte. Hokker oft dat krekt wiene, is net folle oer oerlevere.
Ien fan syn earste rollen wêrby't Ford tekst hie, wie dy fan in poerrazene automobilist yn Luv (1967), hoewol't er dêr likemin foar op 'e ôftiteling neamd waard. Sa'n fermelding krige er pas foar it earst yn 'e western A Time for Killing (1967), dêr't er "Harrison J. Ford" neamd waard. De "J." stie nearne foar, mei't Ford gjin middelnamme hat, mar waard tafoege om betizing foar te kommen mei in eardere akteur Harrison Ford, dy't tusken 1915 en 1932 yn mear as tachtich stomme films spile. Yn in letter fraachpetear murk Ford op dat er him folslein ûnbewust west hie fan it bestean fan syn nammegenoat oant er op in dei tafallich syn stjer op 'e Hollywood Walk of Fame tsjinkaam. Mei't de eardere Harrison Ford yn 1957 ferstoarn wie en tsjin 1967 al 35 jier net mear yn in film spile hie, wie der gjin driuwende needsaak ta ûnderskie, dat Ford liet de "J." al rillegau wer falle.
Mei't er ûngelokkich wie mei de roltsjes dy't him oanbean waarden, learde Ford himsels oan om mei hout te wurkjen, sadat er himsels en syn gesin bedrippe koe mei wurk as timmerman. Sa waard er ynhierd om in pear kokenkastkes yn te bouwen yn it hûs fan regisseur George Lucas. Op foarspraak fan casting director Fred Roos krige Ford yn 1973 in audysje foar in rol yn Lucas syn film American Graffiti, wêrby't it holp dat de mannen inoar koene. Lucas joech Ford doe syn earste grutte rol (sij it net de haadrol). Doe't regisseur Francis Ford Coppola grut súkses krige mei syn misdiefilm The Godfather, hierde er Ford yn om syn kantoar te fertimmerjen. Sa kaam Ford oan byrollen yn Coppola syn folgjende beide films: The Conversation (1974) en Apocalypse Now (1979).
Fedde Schurer-publykspriis
De Fedde Schurer-publykspriis is in kultuerpriis fan de provinsje Fryslân. De literatuerpriis bestiet út in bedrach fant € 2.000,- en in oarkonde. Wurdt útrikt foar debuten yn alle sjenres yn it Frysk, sawol foar it earste wurk fan in auteur as foar it earste wurk fan in al publisearjend auteur yn in foar him/har nij sjenre. De priiswinner wurdt troch it lêzend publyk oanwiisd. De publykspriis wurdt tagelyk mei de Fedde Schurerpriis útrikt op it Provinsjehûs en is neamd nei Fryske skriuwer Fedde Schurer.
Harrison Ford
Trochbraak
Troch syn eardere rol yn American Graffiti waard Ford yn 1977 oannommen troch George Lucas om senarioteksten op te sizzen mei oare akteurs dy't audysje diene foar in rol yn Lucas syn nije projekt, de science fiction-film Star Wars. Ford seach in rol yn dy film sels ek wol sitten, en wist úteinlik Lucas te oertsjûgjen mei syn eigen audysje foar de rol fan 'e hierling Han Solo, in type fan rûge bast, geve pit. Yn 'e film hie Ford as tsjinspylster Carrie Fisher yn 'e rol fan prinsesse Leia. Star Wars, dat letter, om betizing mei de Star Wars-filmrige foar te kommen, bekend wurde soe as Star Wars: Episode IV – A New Hope, waard ien fan 'e súksesfolste films aller tiden, en betsjutte foar Ford de trochbraak as in ynternasjonale filmstjer. Ford waard foar syn rol nominearre foar in Saturn Award yn 'e kategory bêste akteur. Hy kroep op 'e nij yn 'e hûd fan Han Solo foar de tillefyzjespecial Star Wars Holiday Special (1978) en de ferfolchfilms Star Wars: Episode V – The Empire Strikes Back (1980) en Star Wars: Episode VI – Return of the Jedi (1983). Nei't it skynt woe Ford dat Lucas it personaazje fan Han Solo stjerre liet oan 'e ein fan Return of the Jedi, om't dat neffens him "de hiele film in boaiem jûn" hawwe soe, mar Lucas woe dêr neat fan witte.
Nei syn trochbraak wie Ford te sjen yn films as Heroes (1977) en Hanover Street (1979). Hy spile in Amerikaansk legerofsier op in geheime misje yn Joegoslaavje ûnder de Twadde Wrâldoarloch yn 'e oarlochsfilm Force 10 from Navarone (1978), mei Edward Fox, Carl Weathers en Barbara Bach. Tegearre mei Gene Wilder wied er te sjen yn 'e westernfilm The Frisco Kid (1979), as in bankberôver mei in hert fan goud. Ford spile op 'e nij in Amerikaansk legerofsier, diskear yn 'e Fjetnamoarloch, yn Francis Ford Coppola syn masterwurk Apocalypse Now.
Yn 1981 konsolidearre Ford syn reputaasje as súksesfol akteur mei de rol fan 'e wrâldreizgjende argeolooch Indiana Jones yn 'e aventoerefilm Indiana Jones and the Raiders of the Lost Ark. Dy film wie in mienskiplik projekt fan George Lucas, yn syn hoedanichheid as produsint, en regisseur Steven Spielberg. Hoewol't Spielberg fan it begjin ôf oan Ford yn 'e rol fan Indiana Jones hawwe woe, liek dat Lucas wol nei fleanen, om't er al twa kear earder mei Ford gearwurke hie, yn American Graffiti en yn Star Wars. Doe't lykwols bliken die dat Tom Selleck, oan wa't Lucas de foarkar joech, net beskikber wie, joech Lucas ta, en krige Spielberg syn sin. Indiana Jones and the Raiders of the Lost Ark waard in grut súkses, en Ford wûn foar syn rol de Saturn Award foar bêste akteur.
Hy spile de aventoerlike argeolooch sadwaande fannijs yn 'e prequel Indiana Jones and the Temple of Doom (1984) en yn it ferfolch Indiana Jones and the Last Crusade (1989); foar syn rollen yn dy beide films waard er nominearre foar in Saturn Award foar bêste akteur. By de opnamen fan Indiana Jones and the Temple of Doom rûn Ford yn juny 1983 in rêchhernia op. Hy moast oerflein wurde nei Los Angeles om operearre te wurden, en kearde pas seis wiken letter werom op 'e filmset. Yn Indiana Jones and the Last Crusade wurke Ford gear mei de Skotske akteur Sean Connery, dy't de heit fan Indiana Jones spile.
1980-er en 1990-er jierren
Ford syn earste film nei Indiana Jones and the Raiders of the Lost Ark wie de science fiction-klassiker Blade Runner (1982), fan regisseur Ridley Scott. It ûntjoech him ta in kultfilm, wêryn't Ford de rol fan Rick Deckard fertolke, en gearwurke mei û.o. Rutger Hauer, Edward James Olmos en Daryl Hannah. Nei Indiana Jones and the Temple of Doom folge yn 1985 de skriller Witness, fan regisseur Peter Weir. Dêryn spile Ford de resjersjeur John Book, dy't ûnderdûkt by de Amish yn Pennsylvania om in jonkje te beskermjen dat tsjûge west hat fan in moard en dat dêrom troch de moardners út 'e wei romme driget te wurden. Syn tsjinspylster wie Kelly McGillis, dy't de rol fan 'e mem fan it jonkje fertolke. Foar syn optreden yn Witness waard Ford nominearre foar in Oscar, in Golden Globe en in BAFTA allegear yn 'e kategory bêste akteur.
Yn 1986 wie Ford te sjen as Allie Fox yn The Mosquito Coast, wêrfoar't er jitris nominearre waard foar in Golden Globe foar bêste akteur. Yn 1988 spile er yn 'e skriller Frantic, fan regisseur Roman Polanski. Datselde jiers fertolke er de rol fan sakeman Jack Trainer yn it komeedzjedrama Working Girl, mei Melanie Griffith en Sigourney Weaver. Oan it begjin fan 'e 1990-er jierren hie Ford haadrollen yn 'e skriller Presumed Innocent (1990), fan regisseur Alan Pakula, as in ofsier fan justysje dy't sels fan moard fertocht wurdt, en yn 'e dramafilm Regarding Henry (1991), as in opbetterjende man dy't oan ûnthâldsferlies lijt. Yn 1992 spile er yn Patriot Games foar it earst de rol fan CIA-agint Jack Ryan, dy't ûntspruten wie oan it brein fan skriuwer Tom Clancy. Nei't it skynt, koe Ford dy rol krije fanwegen de foar de makkers ûnakseptabele salariseasken fan Alec Baldwin, dy't deselde rol earder spile hie yn The Hunt for Red October (1990). Ford kroep jitris yn 'e hûd fan Ryan foar Clear and Present Danger, út 1994.
Fierders fertolke Ford yn 1993 yn The Fugitive, mei û.o. Tommy Lee Jones, Sela Ward en Jeroen Krabbé, de rol fan Richard Kimble, in ûnskuldige man dy't feroardiele wurdt foar de moard op syn eigen frou, mar ûntsnapt út it tichthûs om 'e wiere dieder op te spoaren. Mei dy rol sleepte er in trêde nominaasje foar in Golden Globe foar bêste akteur yn 'e wacht. Datselde jiers wied er ek wer te sjen as Indiana Jones yn in ôflevering fan 'e tillefyzjesearje The Young Indiana Jones Chronicles. Yn 1995 spile Ford in totaal oare rol yn Sydney Pollack syn remake fan Sabrina, as Linus Larabee, in snoade sakeman dy't lykwols folslein ûnbeleard is yn 'e leafde, oant it dochterke fan 'e sjauffeur fan syn famylje as folwoeksen frou weromkomt fan har stúdzje en hy as in blok foar har falt. Foar dy rol waard Ford nominearre foar in Golden Globe foar bêste akteur yn in musical of komeedzje.
Fierders wie Ford yn 'e twadde helte fan 'e 1990-er jierren te sjen yn sterk útinoar rinnende rollen. Hy spile in plysjeman dy't, sûnder dat er it wit, in lid fan 'e IRA (spile troch Sean Bean) ûnderdak biedt yn The Devil's Own (1997). Ek fertolke er de rol fan 'e presidint fan 'e Feriene Steaten, dy't syn tsjinstfleantúch befrijt fan kapers yn Air Force One (1997). Yn Six Days, Seven Nights (1998) wied er in toerpiloat dy't mei syn kreaze passazjier (in rol fan Anne Heche) delstoart op in ûnbewenne tropysk eilân en dêr moat sjen te oerlibjen. Fierders wied er yn Random Hearts (1999), mei Kristin Scott Thomas, te sjen as de resjersjeur Dutch Van Den Broeck, dy't pas ûntdekt dat syn frou him bedraacht mei in oare man as har fleantúch delstoart en hja omkomt. En yn What Lies Beneath (2000) spile Ford sels in man dy't syn frou bedraacht. Yn 2000 waard Ford troch it Amerikaansk Film Ynstitút (AFI) eare mei de AFI Life Achievement Award, in oeuvrepriis dy't oan him útrikt waard troch twa mannen mei wa't er troch de jierren hinne in soad oparbeide hie: George Lucas en Steven Spielberg.
Nei 2000
Yn 2002 waard oan Ford de Cecil B. DeMille Award takend, de oeuvrepriis fan 'e Golden Globes. In jier letter, yn 2003, krige er ek syn eigen stjer op 'e Hollywood Walk of Fame. Nettsjinsteande dat rekke it nei 2000 mei de karriêre fan Ford wat yn it neigean. Hy spile in Sovjet-dûkboatkaptein yn it op wiere feiten basearre K-19: The Widowmaker (2002), wêrby't er ek as útfierend produsint belutsen wie. Dy film waard gjin grut súkses, en ferskaten fan syn oare films út 'e 2000-er jierren flopten noch helte slimmer, lykas Hollywood Homicide (2003), Firewall (2006) en Extraordinary Measures (2010). Yn 2004 sloech Ford it oanbod ôf om 'e haadrol te spyljen yn 'e skriller Syriana. Dy gie dêrnei nei George Clooney, dy't der in Oscar en in Golden Globe foar wûn. Ford sei dêr letter yn in fraachpetear oer: "Ik hie gjin sterk genôch gefoel oer de wierheid fan it materiaal, en ik leau dat ik mis west haw." Yn 2007 fersoarge Ford de voice-over foar de dokumintêre Dalai Lama Renaissance, oer de Dalai Lama, de religieus en polityk lieder yn ballingskip fan Tibet.
Underwilens hie Ford yn 2006 de Jules Verne Award krigen, in oeuvrepriis dy't útrikt wurdt oan akteurs dy't harren hiele karriêre lang "de geast fan aventoer en fantasij oanfitere" hawwe. Yn 2007 waard him op 'e earste útrikking fan 'e Scream Awards de Hero Award takend foar de ikoanyske rollen dy't er troch de jierren hinne spile hie, lykas Han Solo en Indiana Jones. En yn 2008 krige er fan 'e Spike TV's Guy's Choice Awards de "Gielkoperne Ballen" takend. Yn 2010 krige Ford ek noch de César d'Honneur, de heechst Frânske oeuvrepriis op it mêd fan 'e filmkeunst.
Yn 2008 kroep Ford nochris yn 'e hûd fan Indiana Jones, foar de fjirde film út 'e rige, Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull. De film krige oer it algemien goede resinsjes en behelle de op ien nei heechste opbringst fan alle films út dat jier, hoewol't in soad fans fan 'e Indiana Jones-filmsearje der min oer te sprekken wiene. Ford sei neitiid dat er belangstelling hie om yn in fyfde Indiana Jones-film te spyljen as dy mar net nochris tweintich jier op him wachtsje litte soe. Yn 2016 waard yndie sa'n fyfde film oankundige. Yn 2009 kaam Crossing Over út, in film wêryn't Ford de rol fan in agint fan Homeland Security Investigations hie, mei as tsjinspilers Ashley Judd en Ray Liotta. Yn 2010 spile Ford mei Rachel McAdams en Diane Keaton yn 'e komeedzjefilm Morning Glory, en yn 2011 wied er mei Daniel Craig en Olivia Wilde te sjen yn 'e science fiction-western Cowboys & Aliens. Om dy lêste film oan 'e man te bringen, besocht Ford foar it earst yn syn libben de San Diego Comic-Con, dêr't er, blykber ferheard oer it waarme wolkom dat er krige, tsjin it publyk sei: "Ik woe mysels gewoan ûnderhâlde kinne as akteur. Ik hie gjin idee dat dit bestie."
Fan 2013 ôf begûn Ford hiel ferskate byrollen oan te nimmen. Dat jiers spile er mei Liam Hemsworth en Gary Oldman yn 'e bedriuwsspionaazjeskriller Paranoia, dy't regissearre waard troch Robert Luketic. Dêropta kamen yn 2013 ek noch trije oare films fan Ford út: de science fiction-film Ender's Game, wêrfoar't er nominearre waard foar in Saturn Award foar bêste byrol fan in akteur; de biografyske film 42 (oer de Afro-Amerikaanske honkballer Jackie Robinson), wêrfoar't er nominearre waard foar in Satellite Award foar bêste byrol fan in akteur; en de komeedzjefilm Anchorman 2: The Legend Continues, mei Will Ferrell en Christina Applegate. Yn 2014 wie Ford te sjen yn 'e aksjefilm The Expendables 3, mei in stjerrecast dy't fierders bestie út û.o. Sylvester Stallone, Antonio Banderas, Jet Li, Wesley Snipes, Dolph Lundgren, Kelsey Grammar, Mel Gibson en Arnold Schwarzenegger. En yn 2015 spile er mei Blake Lively en Michiel Huisman yn it romantysk drama The Age of Adaline.
2015 wie ek it jier dat Ford nochris de rol fan Han Solo spile yn it earste diel fan 'e Star Wars-ferfolchtrilogy, Star Wars: Episode VII – The Force Awakens, wêrfoar't er in Saturn Award wûn yn 'e kategory bêste akteur. Under de opnamen fan dy film, yn 2014 yn Ingelân, briek Ford op 11 juny syn ankel doe't in hydraulyske doar boppe-op him foel. Hy waard mei in traumahelikopter nei it John Radcliffe Hospital yn Oxford ta brocht, dêr't er in metalen plaatsje yn syn ankel krige dat mei skroeven de bonken op har plak hold. Mids augustus kearde er op 'e set werom om 'e film ôf te meitsjen. It personaazje fan Han Solo gie yn The Force Awakens dea, sadat Ford net belutsen wie by de oare beide dielen fan 'e ferfolchtrilogy, Star Wars: Episode VIII – The Last Jedi (2017) en Star Wars: Episode IX – The Rise of Skywalker (2019). Likemin wie Ford behelle yn 'e produksje fan 'e spin-off-film Solo: A Star Wars Story (2018), dy't giet oer de jonge Han Solo. Yn dy film waard de rol fan Solo oernommen troch Alden Ehrenreich, dy't trouwens wol, as tarieding op 'e rol, in moeting mei Ford hie.
In oare rol dy't Ford nei jierren en jierren nochris wer spile, wie dy fan Rick Deckard út Blade Runner. Yn 2017 kaam nammentlik de film Blade Runner 2049 út, wêryn't Ford nei 35 jier op 'e nij Deckard spile. Syn wurk yn dy film waard troch de filmkritisy mei tige loovjende resinsjes ûnthelle, en hy waard nominearre foar in Saturn Award foar bêste byrol fan in akteur. Nettsjinsteande dat die Blade Runer 2049 it net goed yn 'e bioskopen en kaam de film by lange nei net út 'e kosten. Yn 2019 wurke Ford as stimakteur mei oan 'e tekenfilm The Secret Life of Pets 2, wêrfoar't er syn stim liende oan in hûn dy't Rooster hie. Anno 2019 is The Call of the Wild, wêryn't Ford te sjen wêze sil as de goudsiker John Thornton, yn 'e postproduksjefaze. De film sil yn 2020 útkomme, krekt as de fyfde Indiana Jones-film, wêrfan't de titel yn desimber 2019 noch net bekend wie.
Relaasjes en bern
Ford skermet syn priveelibben tige ôf, mear as de measte Hollywood-akteurs. Hy is trije kear troud en twa kear skieden. Syn earste houlik, mei Mary Marquardt, duorre fan 1964 oant 1979, en dêrút hat er twa soannen: restauranthâlder Benjamin (1966) en sportskoallehâlder en kleanfabrikant Willard (1969). Aktrise Carrie Fisher, Ford syn tsjinspylster yn 'e oarspronklike Star Wars-trilogy, skreau yn 2016 yn har autobiografy The Princess Diarist dat sy en Ford yn 1976, ûnder de opnamen fan Star Wars: Episode IV – A New Hope in affêre hiene dy't in fearnsjier duorre. Ford syn twadde frou wie senarioskriuwster Melissa Mathison, mei wa't er troud wie fan 1983 oant 2004, hoewol't se al yn 2000 fan tafel en bêd skieden. Ek mei har hat Ford twa bern: akteur en muzikant Malcolm (1987) en aktrise Georgia (1990).
Nei't er mei har yn 'e kunde kaam op 'e útrikking fan 'e Golden Globes yn jannewaris 2002, begûn Ford om te gean mei aktrise Calista Flockhart (benammen bekend fan har titelrol yn 'e tillefyzjesearje Ally McBeal, út 'e jierren njoggentich). Op Falentynsdei 2009 died er har in houliksoansyk en op 15 juny 2010 trouden se yn Santa Fe (Nij-Meksiko), dêr't Ford op dat stuit de film Cowboys & Aliens opnaam. Ford en Flockhart hawwe tegearre gjin biologyske bern, mar wol in oannommen soan, Liam. Yn 1993 waard Ford pake, en anno 2019 hat er teminsten trije pakesizzers.
Domisylje
Ford wennet mei syn trêde frou en jongste soan yn Jackson, yn 'e Amerikaanske steat Wyoming, hoewol't er in twadde hûs yn Los Angeles hat. Syn wente yn Wyoming is in ranch fan 320 ha, wêrfan't er likernôch de helte as natoerreservaat oanmurken hat.
Passengers (film út 2016)
Passengers is in Amerikaansk-Australysk-Sineeske romantyske science fiction-film út 2016 ûnder rezjy fan Morten Tyldum. De titel betsjut: "Passazjiers". De film, mei yn 'e haadrollen akteurs Chris Pratt en Jennifer Lawrence, waard makke nei in senario fan Jon Spaihts. De plot giet oer in romteskip dat op in 120 jier duorjende reis tûzenen kolonisten nei in fiere planeet bringt. Twa fan harren wurde 90 jier te betiid wekker út harren stasis. Passengers krige mingde resinsjes, mar brocht $303 miljoen op, wêrmei't it de op twa nei súksesfolste Amerikaanske orizjinele live-actionfilm fan 2016 wie. De film waard nominearre foar twa Oscars, foar bêste filmmuzyk en bêste produksje-ûntwerp.
Plot
De Avalon is in sliepskip, dat 5.000 kolonisten en 258 bemanningsleden ferfiert dy't allegear yn stasissliep ferkeare en folslein op 'e selsregeljende technology fan it skip fertrouwe. It romteskip giet nei de planeet Homestead II, dêr't in nije, troch minsken bewenne koloanje stifte wurde sil. De reis dêrhinne sil yn totaal 120 jier duorje, wat de reden is dat alle opfarrenden yn stasis brocht binne. As de Avalon tritich jier ûnderweis is, wurdt it lykwols rekke troch in asteroïde ter grutte fan in fûst, dy't in gatsje yn 'e romp slacht en kritike skea tabringt oan 'e kompjûtermodule dy't de wurking fan 'e fúzjereäktor regelet. Dat soarget foar in domino-effekt wêrby't almar mear kompjûtersystemen begjinne te haperjen.
Ien fan dy kompjûtersystemen regelet de wurking fan 'e stasiskokon fan 'e passazjier Jim Preston, in technikus, dy't dêrtroch 90 jier te betiid wekker wurdt. As er foar it ferstân kriget dat er fierstente betiid út syn stasis ûntwekke is, besiket er earst fan alles om syn stasiskokon wer oan 'e praat te krijen. Dat moat er lykwols úteinlik oerjaan om't de technyk om minsken yn stasis te pleatsen simpelwei net oan board fan 'e Avalon is. Der hat him nammentlik noch nea earder in probleem mei de stasiskokons foardien, dat it bedriuw dat de Avalon boud hat, is der wis fan dat it ûnmooglik is dat minsken te betiid wekker wurde. Jim bringt dêrnei in jier lang yn isolaasje troch, mei inkeld de androïde-barkeeper Arthur as selskip. Uteinlik rekket er sa djip wei yn in klinyske depresje dat er op it punt stiet om selsmoard te dwaan.
Op in dei merkt er lykwols yn in stasiskokon in tsjeppe jonge frou op, dy't Aurora Lane hjit. Hy iepenet har digitaal dossier en siket alles oer har op dat er fine kin, wêrûnder in protte opnamen fan har fan foar it begjin fan 'e reis. Hy rekket fereale op har en fettet it plan op om har wekker te meitsjen, sadat er net mear allinnich wêze sil. Om't der gjin manear is om wer yn stasissliep te kommen, soed er har dêrmei ta in hiel libben oan board fan 'e Avalon feroardielje, mei't se dan, krekt as hysels, stjerre soe foar't it skip by Homestead II oankomt. Nei't er in skoft wraksele hat mei de moraliteit fan syn plan, en it mei Arthur bepraat hat (dy't him lykwols gjin rie jaan kin), beslút er it dochs troch te setten, ek al wit er dat it ferkeard is. Dêrta sabotearret er Aurora har stasiskokon, en as se wekker wurden is, beart er dat har kokon krekt as syn eigen defekt rekke is.
Aurora is der stikken fan dat se har libben no op it skip útlibje moatte sil, en krekt as Jim besiket se yn it begjin fan alles om wer yn stasissliep te kommen. Uteinlik kin se lykwols net oars as har by de sitewaasje dellizze. Om't se sjoernaliste is, beslút se in boek oer har ûnderfinings te skriuwen, ek al wit se dat dat, alteast by har libben, net publisearre wurde sil. Geandewei it folgjende jier groeie Jim en Aurora nei inoar ta, en úteinlik rekket sy ek fereale op him. Hy beslút om har te freegjen om mei him te trouwen en makket dêrta sels in trouring om oan har te jaan. Mar ear't er dat dwaan kin, ferpraat Arthur him en bringt dêrmei út dat Jim Aurora mei opsetsin út har stasis helle hat. Aurora fielt har ferret en wurdt neitiid tramtearre troch razernij en oare, faak tsjinstridige emoasjes. Ofwikseljend flokt se Jim út, negearret se him en fljocht se him oan. Poerrazen stegeret se syn smeekbea om ferjeffenis ôf, en op in stuit is der frijwol gjin kontakt mear tusken harren. Jim hâldt lykwols oan mei te besykjen om it goed te meitsjen en betinkt dêrta de apartste dingen. Sa plantet er in jonge ikebeam yn it atrium fan it skip.
Koarte tiid letter rekket der op 'e nij in stasiskokon defekt, mei as gefolch dat in bemanningslid, Gus Mancuso, wekker wurdt. De ôfrûne pear jier hiene Jim en letter Aurora al opmurken dat der geregeldwei kompjûtersteurings wiene en oare dingen dy't stikken giene, mar mei't se gjin ferstân fan it skip hiene, tochten se dêr fierders neat fan. Gus beseft lykwols daliks dat er wat mis is, en giet op ûndersyk út. Hy ûntdekt in grut tal systeemflaters yn it kompjûtersysteem fan it skip, dy't mei koarten liede sille ta it útfallen fan it hiele skip, mei as gefolch dat it nea op syn bestimming oankomme sil. Om't er begrypt dat de systeemflaters allegear symptomen binne fan in ûnderlizzend probleem, giet er mei help fan Jim en Aurora op ûndersyk út nei wat dat wêze kin. Ear't se dat útfine kinne, rekket Gus siik, en as Jim en Aurora him nei de Autodoc (de automatisearre 'dokter') bringe, blykt dat syn defekte stasiskokon syn lichemsfunksjes sadanich ûntregele hat, dat er noch mar in pear oeren te libjen hat. Ear't er stjert, jout er lykwols oan Jim en Aurora syn identiteitsynsynje en syn bemanningskoade, sadat sy beiden, om it skip te reparearjen, op plakken yn 'e Avalon komme kinne dy't oars net tagonklik binne foar passazjiers.
As Jim en Aurora neitiid fierder sykje, ûntdekke (en tichtsje) se einlings it gat dat mear as twa jier earder troch de lytse asteroïde yn 'e romp fan 'e Avalon slein is. It reparearjen fan 'e kompjûtermodule dy't de wurking fan 'e fúzjereäktor regelet, is dreger, mar ek dat slagget. Tsjin dy tiid hat it net-wurkjen fan 'e kompjûtermodule der lykwols foar soarge dat der brân útbrutsen is yn 'e reäktor. As Jim en Aurora besykje om 'e lucht yn 'e reäktor (en dêrmei it fjoer) nei de romte ta ûntsnappe te litten, docht bliken dat it ûntsnappingspoartsje net iepen wol. Jim moat mei in romtepak oan fan bûtenôf yn it ûntsnappingskanaal klimme om it poartsje hânmjittich te iepenjen, wylst Aurora fan binnenút it skip de reäktor ûntluchtet. Dêrby wurdt Jim de romte yn blaasd en brekt de koarde dêr't er mei oan it skip befêstige is. Hy hat dan gjin mooglikheid mear om werom te kearen.
Aurora, dy't deadsbenaud is allinnich efter te bliuwen, docht sels ek in romtepak oan en giet him efternei, mar hy is fierder fuort as har eigen koarde rikt. Op it lêste momint wit se lykwols syn los omdriuwende koarde fêst te gripen, sadat se him binnenhelje kin. Tsjin dy tiid hat Jim, waans pak lekslein is by it ûntluchtsjen fan 'e fúzjereäktor, al syn soerstof opbrûkt. Aurora wit him lykwols yn 'e kokon fan 'e Autodoc te bringen, dy't him reänimearje kin. Aurora wie earder al ta neitinken stimd doe't Gus tsjin har sei dat in ferdrinkende man geregeldwei in oar meisleept yn 'e dea troch him oan sa'n oar fêst te gripen: dat is minske' aard. No is se sa bliid om him werom te hawwen dat se Jim ferjout dat er har wekker makke hat.