cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Hobbit: The Battle of the Five Armies
Produksje
The Hobbit: The Battle of the Five Armies waard krekt as The Hobbit: An Unexpected Journey en The Hobbit: The Desolation of Smaug, de beide foargeande dielen fan 'e Hobbit-trilogy, regissearre troch Peter Jackson nei in senario fan Fran Walsh, Philippa Boyens, himsels en Guillermo del Toro. As produsinten wiene Carolynne Cunningham, Zane Weiner, Walsh en Jackson by it projekt belutsen foar de filmstudio's New Line Cinema, Metro-Goldwyn-Mayeren WingNut Films. The Hobbit: The Battle of the Five Armies wie in Nijseelânsk-Amerikaanske ko-produksje, dêr't in budget fan $250 oant 300 miljoen foar beskikber wie.
Marie Bashkirtseff
thumb|Marie Bashkirtseff yn 1878 Marie Bashkirtseff (eins: Мария Константиновна Башкирцева, Marija Konstantinovna Baškirceva; Gavrontsi ûnder Poltava, 11 novimber 1858 — Parys, 31 oktober 1884) wie in skilderesse en deiboekskriuwster, berne yn de Oekraïne.
Libben
Marie Bashkirtseff kaam út twa famyljes dy't ta de Russyske lânadel hearden. Nei't har âlden út elkoar gienen waard sy grutbrocht op de bûtenpleats fan har mem yn de Oekraïne. Fan 1870 oant 1877 reizge Marie Bashkirtseff mei har mem, pake en beppe en in muoike de mondaine plakken fan Europa bydel (Wenen, Baden-Baden, Genêve, Parys, Spa, Oostende, Londen, Florâns, Rome), somtiids waard de reis foar in skoft ûnderbrutsen yn Nice, dêr't hja, 13 jier âld, ek mei har deiboek yn it Frânsk begûn.
The Hobbit: The Battle of the Five Armies
Produksje
De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Andrew Lesnie, de filmmontaazje die Jabez Olssen en de filmmuzyk waard fersoarge troch Howard Shore mei meiwurking fan it Nijseelânsk Symfony-orkest. De films fan 'e Hobbit-trilogy waarden oanslutend opinoar filme, krekt sa't Jackson dat tsien jier earder ek dien hie mei de Lord of the Rings-films. De opnamen begûnen op 21 maart 2011 op lokaasje yn Nij-Seelân en einigen nei 266 filmdagen op 6 july 2012. De binnendoarsênes waarden fierhinne opnommen yn 'e Pinewood Studios, yn it Ingelske greefskip Buckinghamshire.
Distribúsje
De distribúsje fan The Hobbit: The Battle of the Five Armies waard fersoarge troch Warner Bros. De film gie op 1 desimber 2014 yn Londen yn premiêre, wêrnei't er op 11 desimber iepene yn 'e bioskopen yn Nij-Seelân, op 12 desimber yn dy yn it Feriene Keninkryk en op 17 desimber yn dy yn 'e Feriene Steaten. The Hobbit: The Battle of the Five Armies waard op 6 maart 2015 útbrocht as digitale download en op 24 maart 2014 op dvd en blu-ray yn twa ferzjes: de bioskoopedysje fan 144 minuten en in director's cut-ferzje mei 20 minuten oan bykommend materiaal.
Marie Bashkirtseff
Libben
Marie Bashkirtseff wie yntelligint en hie in soad talint en ambysje. Yn it rike mar a-kulturele fermidden dêr't hja yn grut waard, wie sy wat foarming en ûntwikkeling oanbelange fral op harsels oanwiisd. Lest fan de kiel (nei't letter bliken die in begjinnende TBC) behindere in karriêre as sjongster. Neidat houliksplannen mei in Italjaanske leafde op wjerstân fan de famylje stjitte, helle sy har mem yn 1877 oer om nei Parys te ferhúzjen, dêr't sy har talizze woe op it skilderjen. Sy waard learling by Joseph-Nicolas Robert-Fleury, yn syn Paryske Académie Julian, en wurke dêrnei gear mei de bekende naturalistyske skilder Jules Bastien-Lepage, dy't teffens har hertsfreon waard.
The Hobbit: The Battle of the Five Armies
Untfangst
The Hobbit: The Battle of the Five Armies krige fan 'e filmkritisy mingde resinsjes. Yn it tydskrift Variety omskreau Scott Foundas de film as "sawol de spannendste, de fluchste (mei in relatyf meagere 144 minuten) as de dûnkerste ôflevering, sawol fisueel as op it mêd fan 'e gefoelens yn 'e herten fan minsken, dwergen en oarken." Todd McCarthy skreau yn The Hollywood Reporter: "Nei seis films, 13 jier en 1.031 minuten fan mienskiplike spyldoer hat Peter Jackson syn oerweldigjend winstjaande bûging foar it alter fan J.R.R. Tolkien ôfrûne mei in film dy't miskien wol de meast poer fermaaklike fan allegear is." Yn 'e Britske krante The Guardian skreau Andrew Pulver: "Dizze film is in passende konklúzje foar in searje dy't, op syn minst, it plak fan Tolkien yn 'e bredere kultuer bliuwend beynfloede hat."
Marie Bashkirtseff
Libben
Marie Bashkirtseff stoar mei 25 jier oan tuberkuloaze en leit yn in monumintaal grêf op it Cimetière de Passy te Parys. Op it mausoleum wurdt 1860 as bertejier fernijd, mar letter die bliken dat it in falsifikaasje fan har famylje wie. thumb|It grêfmonumint op it Cimetière de Passy
The Hobbit: The Battle of the Five Armies
Untfangst
Nicholas Barber fan 'e BBC stelde dat it Jackson mei The Hobbit: The Battle of the Five Armies slagge wie om 'e kleau tusken de foargeande Hobbit-films en de Lord of the Rings-trilogy te tichtsjen, en hy joech ta dat de film "in kolossale technyske prestaasje wie. Hy hie lykwols ek krityk op 'e film, benammen op 'e "harsels werheljende fjildslachsênes en it gebrek oan in plot." Tim Robey fan The Daily Telegraph hie lykwols net folle op mei The Hobbit: The Battle of the Five Armies, en omskreau de film as "in alineä op steroïden" dy't "noch hiel min, noch yn 'e fierste fierte ûnferwachts [wie]. It is in rige fuotnoaten op 'e siik nei in hichtepunt."
Marie Bashkirtseff
Wurk
Marie Bashkirtseff har wurk wurdt rekkene ta it naturalisme. Bashkirtseff makke sa'n 100 skilderijen. Sy waard by har libben al wurdearre en eksposearre yn foaroansteande salons, mar troch har betiid ferstjerren koe har talint net fierder waakse.
The Hobbit: The Battle of the Five Armies
Untfangst
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie The Hobbit: The Battle of the Five Armies in boppegemiddeld goedkarringspersintaazje fan 59%, basearre op 261 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Hoewol't er suver wat oerstimd wurdt troch syn eigen spektakel, beëiniget [de film] de Midierde-trilogy fan Peter Jackson op ridlik befredigjende wize." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle The Hobbit: The Battle of the Five Armies in goedkarringspersintaazje fan 59%, basearre op 44 resinsjes.
Marie Bashkirtseff
Wurk
It meast bekend waard sy lykwols troch hat út 105 skriften besteande deiboek, dat sy suver oant har dea ta byhold. It jout in byld fan in moaie, talintaerre, aristokratyske jonge frou oan de ein fan de 19e iuw, yn de foarm fan in mei in protte empaty skreau 'jongfamebibel'. Yn Frankryk krige it deiboek in soarte fan kultstatus en wurdt it gereldwei werprinte.
The Hobbit: The Battle of the Five Armies
Opbringst
The Hobbit: The Battle of the Five Armies brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $255,1 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $700,9 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $956 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $250 oant 300 miljoen betsjut dat in winst fan teminsten $656 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie The Hobbit: The Battle of the Five Armies de op ien nei meast opbringende film fan 2014 (nei Transformers: Age of Extinction). It tydskrift Deadline Hollywood berekkene de netto opbringst fan The Hobbit: The Battle of the Five Armies op $103,4 miljoen. Neffens The Hollywood Reporter waard oan 'e film hast $90 miljoen minder fertsjinne as kinnen hie troch ûngeunstige wikselkoersen feroarsake troch in stigende Amerikaanske dollar en delgeande oare faluta.
Marie Bashkirtseff
Wurk
In earste, troch de famylje ynkoarte en oanpaste, ferzje ferskynde yn 1887. In edysje trou oan de oarspronklike tekst ferskynde earst yn 1995. Yn Nederlân kaam it deiboek út ûnder de titel ''Waarom zou ik liegen. Een keuze uit haar dagboeken 1873-1884'' (Privé-Domein, De Arbeiderspers, 1997).
The Hobbit: The Battle of the Five Armies
Prizen
The Hobbit: The Battle of the Five Armies waard yn 2015 nominearre foar ien Oscar, yn 'e kategory bêste lûdsmontaazje (Brent Burge en Jason Canovas). De film waard ek nominearre foar in BAFTA foar bêste special effects, in Screen Actors Guild Award foar bêste stuntlju, in MTV Movie Award foar bêste held (Martin Freeman), in Kids' Choice Award foar bêste froulike aksjestjer (Evangeline Lilly), in Teen Choice Award foar bêste science fiction- of fantasyfilm en trije Annie Awards foar ûnderskate aspekten fan kompjûteranimaasje yn in live-actionfilm.
Marie Bashkirtseff
Wurk
Yn de jierren tachtich fan de 19e iuw publisearre Marie Bashkirtseff in stikmannich feministyske artikels dy't frijwat opskuor joegen. Ek de publikaasje fan har korrispondinsje mei Guy de Maupassant (1891) die sines ta hat ferneamdens.
Har skilderijen waarden foar in grut part ferkocht troch har famylje; it part dat yn de famylje bleau, waard by in bombardemint op Gavrontsy ferneatige yn de Twadde Wrâldkriich. De grutste kolleksjes binne no yn it Musée des Beaux-Arts Jules Chéret yn Nice en yn it Russysk Museum yn Sint-Petersburch, mar ek yn it Musée d'Orsay, it Petit Palais, it Louvre en it Amsterdamske Ryksmuseum hinget wurk fan Marie Bashkirtseff.
The Hobbit: The Battle of the Five Armies
Prizen
Fierders waard The Hobbit: The Battle of the Five Armies nominearre foar fjouwer Empire Awards, foar bêste film, bêste regisseur (Peter Jackson), bêste akteur (Richard Armitage) en bêste science fiction- of fantasyfilm. By de Saturn Awards waard de film nominearre yn sân kategoryen, wêrûnder bêste byrol fan in aktrise (Evangeline Lilly), bêste senario (Fran Walsh, Philippa Boyens, Peter Jackson en Guillermo del Toro), bêste filmmuzyk (Howard Shore), bêste special effects (Joe Letteri, Eric Saindon, David Clayton en R. Christopher White), en bêste fisazjy (Peter King, Rick Findlater en Gino Acevedo). De film wûn de Saturn Awards foar bêste fantasyfilm en bêste byrol fan in akteur (Richard Armitage).
Mrs. Robinson
Mrs. Robinson is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Simon & Garfunkel op 2 febrewaris 1968 yn de Columbia Studio's yn New York en útbrocht op it album Bookends fan Simon & Garfunkel út 1968. Mrs. Robinson wie it tsiende nûmer op it album en waard op 5 april 1968 útbrocht as fjirde single fan it album.
Oer it nûmer
Mrs. Robinson waard skreaun troch Paul Simon foar it lûdspoar fan The Graduate yn 1967. De haadpersoan yn de film, frou Robinson (spile troch Anne Bancroft), besiket it freontsje fan har dochter te ferlieden. It nûmer is sûnt 1968 noch in oantal kearen brûkt foar soundtracks, ûnder oare foar Forrest Gump. De singleferzje, útbrocht yn april 1968, is in wiidweidiger nûmer as de filmferzje (dêr't mar in pear kear it yn refrein te hearren is).
Taken 3
Taken 3 (soms stilearre as Tak3n) is in Ingelsktalige Frânsk-Amerikaansk-Spaanske aksjefilm út 2014 ûnder rezjy fan Olivier Megaton, mei yn 'e haadrollen Liam Neeson, Maggie Grace en Forest Whitaker. It ferhaal giet oer Bryan Mills, in âld-agint fan 'e Amerikaanske ynljochtingetsjinst CIA, dy't falsk beskuldige wurdt fan 'e moard op syn eks-frou. Hy beweecht himel en ierde om syn ûnskuld te bewizen en de wiere dieders te pakken. Taken 3 wie it trêde en lêste diel fan 'e Taken-trilogy, nei Taken (2008) en Taken 2 (2012). De film krige fan 'e filmkritisy oer it algemien negative resinsjes, mar groeide yn 'e bioskopen út ta in reuseftich kommersjeel súkses.
Plot
In boekhâlder wurdt jûns let út syn wente ûntfierd en meinommen nei it kantoar fan syn baas. Dêr wachtet in krimineel mei in Russysk aksint him op, dy't him fertelt dat syn baas him in protte jild skuldich is. De boekhâlder wurdt twongen om 'e mânske klûs fan syn baas te iepenjen, mar dy blykt leech te wêzen. Om syn baas in boadskip te stjoeren wurdt de boekhâlder troch de krimineel en syn trewanten yn 'e klûs treaun en deasketten.
Bryan Mills, in âld-kommando en âld-agint fan 'e Amerikaanske ynljochtingetsjinst CIA, giet op besite by syn dochter Kim, ta gelegenheid fan har jierdei dy't oer trije dagen falt. Kim hat krekt ûntdutsen dat se yn ferwachting is. Om't se dêr mingde gefoelens oer hat, wol se it (noch) net útbringe oan har heit, wat fan it besyk in ûnnoflik barren makket. Letter dy deis waait Mills syn eks-frou Lenore by him thús oan, dy't him fertelt oer har houliksswierrichheden mei har hjoeddeistige man, Stuart St. John. Hoewol't it dúdlik is dat Mills en Lenore allebeide noch gefoelens foarinoar hawwe en sels in tút útwikselje, makket Mills syn eks-frou dúdlik dat it tusken harren neat wurde kin salang't se noch troud is mei St. John. De oare deis kriget Mills besite fan St. John, dy't blykber fermoedet dat der wat geande is tusken syn frou en him, en him freget om by Lenore wei te bliuwen.
De oare moarns ûntfangt Mills, as er in ein oan it hurddraven is, sa't er eltse moarn docht, in tekstberjocht fan Lenore, dy't him freget om har by him thús te moetsjen en doughnuts mei te nimmen. As Mills thúskomt, sjocht er lykwols in mês op 'e flier lizzen, dat er dom genôch opkriget. Hy fynt dêrnei Lenore mei in trochsniene kiel op syn bêd. Fuort letter kringe plysjes fan it Los Angeles Police Department (LAPD) syn hûs binnen, en as se him mei it mês noch yn 'e hân by it stoflik omskot fan syn eks-frou oantreffe, beslute se dat er de dieder wêze moat en besykje se him te arrestearjen. Mills makket lykwols gebrûk fan syn training om 'e beide plysjes oermânsk te wurden, wêrnei't er útnaait. De lieding oer it ûndersyk nei de moard wurdt opdroegen oan ynspekteur Frank Dotzler, dy't yn it ferline fan Mills dûkt en daliks beseft dat it net maklik wurde sil om dizze man op te pakken.
Mills begjint sels in ûndersyk nei de lêste bewegings fan Lenore en ûntdekt troch de GPS-gegevens fan har auto te downloaden dat se de jûns foar har dea nei in tige ôfhandich benzinestasjon riden is. Hy set dêrhinne en makket de eigner wiis dat er by de plysje wurket, wêrnei't er tagong kriget ta de befeiligingskamera's. Op 'e bylden fan dy jûns sjocht er hoe't Lenore arrivearret, njonken har auto stiet te wachtsjen en dan in buske ynskuord en ûntfierd wurdt troch manlju mei opfallende bindetatoeaazjes. As de echte resjersjeurs Garcia en Smith by it benzinestasjon arrivearje om 'e bylden fan 'e befeiligingskamera's te besjen, lit Mills himsels arrestearje. Dotzler warskôget syn ûnderhearrigen oer de tillefoan dat se mei Mills goed op har tellen passe moatte, mar Garcia en Smith en de unifoarmearre plysjes dy't Mills ferfiere, hawwe der alle fertrouwen yn dat se de sitewaasje ûnder kontrôle hawwe.
Op 'e weromweis nei it plysjeburo wit Mills lykwols syn hânboeiens los te krijen, wêrnei't er de beide plysjes oermasteret en de plysje-auto kaapt. Troch de kompjûter yn 'e auto kriget er tagong ta alles wat it LAPD oant safier oer de saak ûntdutsen hat, en dy ynformaasje download er nei in USB-stick. Nei in spektakulêre efterfolging wit er yn in parkeargaraazje de plysje ôf te skodzjen en wei te wurden. Fia in minykamera op 'e klean fan syn maat Sam Gilroy folget Mills letter op ôfstân de begraffenis fan Lenore. Troch Sam makket er kontakt mei syn dochter Kim, dy't er opdracht jout om har oan har "tige foarsisbere" dei-yndieling te hâlden. Op 'e universiteit dêr't se studearret moetet er har letter op it húske, dêr't er in stjoerderke ferwideret dat Dotzler-en-dy har sûnder dat se it trochhie by de klean ynstutsen hawwe. Kim fertelt hat heit dat se swier is, en teffens dat har styfheit Stuart St. John him nuver hâldt en draacht en liifwachten ynhierd hat.
Mills folget St. John en syn liifwachten as se út Los Angeles wei by de kust fan 'e Stille Oseaan lâns nei Malibu ride. In SUV riidt him lykwols fan 'e dyk ôf, dat syn auto by it klif delrôlet. De ynsittenden fan 'e SUV smite neitiid in hângranaat nei syn auto, sadat dy ûntploft. Mills is lykwols fuort nei't syn auto oer de râne fan it klif gie, der al útsprongen. Hy klaut wer nei boppen ta, kaapt in passearjende auto en riidt nei in benzinestasjon, dêr't er deselde SUV stean sjocht. De fjouwer ynsittenden, leden fan 'e Russyske maffia, binne yn 'e winkel fan it benzinestasjon, dêr't Mills harren oer it mad komt. Hy slacht trije fan harren bewusteleas en oermasteret de fjirde, dy't deselde tatoeaazje hat as de man dy't Lenore op 'e bylden fan 'e befeiligingskamera yn it buske skuorde. As er him lykwols ûnder bedriging mei in pistoal, dat er him tsjin 'e holle oan set, ûnderstiet oer syn opdrachtjouwer, wegeret de man te praten. Sterker noch, hy grypt Mills syn hân fêst en hellet sels de trekker fan it pistoal oer, dat er it bestjert.
Mills stelt de SUV fan 'e Russen, riidt nei de filla fan St. John yn Malibu en ûntfiert him. Hy is der no wis fan dat St. John wat mei de dea fan Lenore te krijen hat, en as de man him net fertelle wol hoe en wat, ûnderwerpt er him oan in ymprovisearre foarm fan waterboarding. As St. John úteinlik wol omlyk wol, fertelt er Mills dat er in protte jild skuldich is oan in Oleg Malankov, in eardere sakepartner fan sines. Dyselde is in eardere Spetsnaz-kommando, dy't opklommen is ta baas fan syn eigen kriminele organisaasje binnen de Russyske maffia. Malankov hat Lenore fermoardzje litten om St. John ûnder druk te setten. St. John bekent ek dat de Russen besocht hawwe Mills foar de moard opdraaie te litten, en letter om him te fermoardzjen, om't er Malankov oer Mills syn eftergrûn ferteld hat yn in besykjen om 'e man ôf te skrikken.
Om't it Mills wol dúdlik is dat sa'nent as Malankov nea opjaan sil oant er syn sin kriget, beslút er dat de man út 'e wei romme wurde moat. Mei help fan syn maten en eardere kollega's Sam Gilroy, Mark Casey en Bernie Harris en in senuweftige St. John ferskaft Mills himsels tagong ta it swierbewekke lúkse appartemint fan Malankov. Underwilens ûntdekke Dotzler en syn team dat St. John in libbensfersekering ter wearde fan $12 miljoen op Lenore ôfsletten hie. Nei't er de bewekkers fan it appartemint fan Malankov en dyselde syn oare trewanten deade hat, rekket Mills behelle yn in sjitpartij mei de man sels, dy't einiget yn brute slaanderij. Mei muoite wit Mills it gefocht te winnen, wêrnei't in deadlike ferwûne Malankov him fertelt dat er Lenore fermoardzje litten hat yn opdracht fan St. John, dy't mei it jild fan 'e libbensfersekering syn skulden ôflosse woe. It is Malankov no lykwols dúdlik wurden dat er fan doel is it jild sels te hâlden en dat er dêrom Mills stjoert hat om him (Malankov) te deadzjen.
Kim is troch Mills en Sam Gilroy meinommen om foar te kommen dat Malankov en syn trewanten har wat oandwaan kinne. Om har dwaande te hâlden, litte se har yn 'e gegevens omsneupe dy't har heit fan 'e plysje stellen hat. Dêr ûntdekt se dat har mem nei it ôfhandige benzinestasjon ta lokke is troch in tekstberjochtsje fan Mills om har dêr te moetsjen. It docht bliken dat St. John, doe't er by Mills thús wie om him te freegjen om net mear mei Lenore om te gean, temûk it berjochtsje op Mills syn mobyltsje ferstjoerd en dêrnei wiske hat foar't Mills klear wie mei it setten en ynskinken fan tee. St. John sjit Sam Gilroy del, wêrnei't er Kim ûntfiert. Hy is fan doel om mei har en it jild fan rutens te spyljen, en bejout him nei in lyts fleanfjild by Santa Monica, dêr't syn priveefleantúch al klear stiet om him nei it bûtenlân te bringen.
De ferwûne Mills wit út Malankov syn appartemint te ûntsnappen foar't er oppakt wurde kin troch de tahastige plysje. Hy stelt de Porsche fan Malankov út 'e parkearkelder en jaget as in gek nei it fleanfjild, mei't Kim temûk har mobile tillefoan oanset hat sadat er har lokaasje trasearje kin. Dotzler, dy't no ek beseft dat Mills ûnskuldich is, skillet him op 'e ynboude tillefoan fan 'e Porsche op en besiket him safier te krijen dat er de efterfolging fan St. John oan 'e plysje oerlit. As Mills him lykwols freget wat syn heechste prioriteit is en Dotzler antwurdet dat dat de arrestaasje fan St. John is, seit Mills dat sýn heechste prioriteit it wolwêzen fan syn dochter is en hinget op. Mills komt by it fleanfjild oan krekt as it fleantúch fan St. John oan it opstiigjen is. Hy trapet it gaspedaal folslein yn op in dyk dy't heaksk op 'e lâningsbaan stiet en komt sa krekt op 'e tiid om it noch net ynlutsen lâningsgestel fan it passearjende fleantúch te reitsjen. Sawol auto as fleantúch ferûngelokje.
Mills klaut út it wrak fan 'e auto en konfrontearret St. John, dy't krekt op dat stuit mei Kim út it fleantúch komt. St. John besiket Kim as libben skyld te brûken, mar Kim springt fansiden, wêrnei't Mills St. John delsjit. Mills stiet yn bestân om it rjocht yn eigen hân te nimmen en St. John ôf te meitsjen, mar om 'e oanwêzigens fan Kim en de sirenes fan 'e tahastigjende plysje, dy't al te hearren binne, bedimmet er him. Hy byt St. John ta dat de man mei al syn kontakten grif net lang yn it tichthûs sitte sil foar de moard op Lenore. Mar sadree't er frijkomt, sil Mills him witte te finen om dochs noch rjochtdei oer him te hâlden.
Neitiid stelt Dotzler formeel fêst dat Mills net by de moard op Lenore belutsen wie. Letter geane Mills, Kim en har frijer Jimmy út en beprate hoe't se oan moatte mei Kim har ûnferwachtse swierwêzen. Kim fertelt har heit dat sy en Jimmy de poppe hâlde wolle, en dat se it bern 'Lenore' neame wol as it in famke is.
Produksje
De film waard regissearre troch Olivier Megaton, dy't ek Taken 2 foar syn rekken nommen hie. As produsint wie op 'e nij Luc Besson by it projekt belutsen, diskear foar de filmstudio's EuropaCorp, M6 Films, TSG Entertainment, Groupe Canal+, Ciné+ en Meñakoz Films. Taken 3 wie dêrmei in Frânsk-Amerikaansk-Spaanske ko-produksje. Der wie foar de film in budget beskikber fan $48 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Eric Kress, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Nathaniel Méchaly. De opnamen setten op 29 maart 2014 yn Los Angeles útein. Der waard ek filme yn Atlanta en yn Covington (Georgia). Yn dat lêste plak gie Newton Kolleezje & Karriêre-akademy troch foar de universiteit fan Kim Mills.
Distribúsje
De distribúsje fan Taken 3 waard yn Frankryk fersoarge troch EuropaCorp en yn oare lannen troch 20th Century Fox. De film gie op 16 desimber 2014 yn 'e bioskopen yn Dútslân yn premiêre. Dêrnei kaam de film ek út yn Hongkong en Súd-Koreä (1 jannewaris 2015) en yn it Feriene Keninkryk (8 jannewaris), foar't er yn 'e bioskopen iepene yn 'e Feriene Steaten (9 jannewaris), Spanje (16 jannewaris) en Frankryk (21 jannewaris. It byhearrende soundtrackalbum mei de filmmuzyk fan Nathaniel Méchaly kaam op 5 jannewaris 2015 út by EuropaCorp.
Untfangst
Taken 3 krige fan 'e filmkritisy oer it algemien negative resinsjes. Sa skreau Nicolas Rapold yn The New York Times: "It slome senario […] sakket yninoar ûnder it gewicht fan hollefêstgripend banale dramatyske sênes. Inkeld de oantrekkingskrêft fan Liam Neeson oerlibbet dat op 'e iene of oare wize ûnskansearre, wat miskien wol de ymposantste stunt út 'e hiele film is." Betsy Sharkey fan 'e Los Angeles Times fûn Taken 3 "ûnbedoeld hilarysk", en Joe Neumaier fan 'e New York Dailey News skreau dat it "hjir it publyk is dat yn gizeling nommen [taken] wurdt."
Opbringst
Taken 3 brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $89,3 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $236,5 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $325,8 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $48 miljoen betsjut dat in winst fan $277,8 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie Taken 3, nettsjinsteande de minne resinsjes, in reuseftich kommersjeel súkses.
Prizen
Taken 3 wûn yn 2015 de People's Choice Award yn 'e kategory favorite skrillerfilm. Aktrise Maggie Grace waard nominearre foar in Teen Choice Award yn 'e kategory favorite aktrise yn in aksjefilm.
Landschaftspolder
thumb|Grifformearde tsjerke mei tsjerkhôf thumb|Landschaftspolder yn it Reiderlân thumb|Kaart fan it Reiderlân yn 1277 fan [[Ubbo Emmius mei de oan de Doalert ferlerne doarpen]] Landschaftspolder (Lânskipspolder) is in doarp en polder yn it Eastfryske Reiderlân yn de gemeente Bunde. It doarp is in Ortsteil fan it Ortschaft Dollart. De uterste westkant fan it doarp leit tsjin de grins mei Nederlân oan. It doarp hat in ynwennertal fan likernôch 130.
Lizzing
Landschaftspolder grinzget yn it noarden oan it letter oanleine Kanalpolder, yn it westen oan Ditzumerverlaat, en yn it suden oan it gemeentehaadplak Bunde. It doarp waard oan in keunstmjittige wetterrin oanlein en leit op fruchtbere seeklaaigrûn.
Untwikkeling fan de doarpsnamme
Landschaftspolder ûntstie op it oanslike lân fan de Doalert. Sediminten dy't troch it seewetter ôfset waard, besonken nei leech tijwetter. It gebiet waard doe Wynhamster Außendeich (Wynhamster Uterdyks) neamd, en dêrnei Bunder Anwachs (Bunder Oanwaaks). Nei it berrikken fan in bepaalde hichte, waard it lân bedike. Sokke polders wurde yn it easten fan East-Fryslân Groden neamd, en yn it westen Polder. Dêrom krige it gebiet de namme Neuer Bunder Polder (Nije Bunder Polder), dêrnei Preußenpolder (Prusenpolder), dêrnei Friedrichspolder, en ta einbeslút Königspolder (Keningspolder). Nei't de polder yn 1752 oan it Ostfriesische Landschaft (Eastfrysk Lânskip/Eastfryske Gea)) ferkocht waard, waard de namme Neuer landschaftlicher Polder (Nije Lânskiplike Polder), dêrnei Preußischer Landschaftspolder (Prusyske Lânskipspolder), en dêrnei de hjoeddeistige namme Landschaftspolder (Lânskipspolder).
Skiednis
thumb|De Doalert mei syn wiidste omfieming en de ynpolderings mei de jiertallen Bewiis fan de ierste bewenning yn it gea is in geweibile, dy't út it Mesolitikum of iere brûnstiid stammet, en dy't by opgravings yn 1992 fûn waard. Fynsten út lettere tiidrekken oant it bedykjen binne lykwols net fûn.
It gebiet fan de hjoeddeistige Doalert wie oant de ein fan de midsiuwen in bewenne gebiet. It gea bestie foar it grutste part út feangrûn en wie reedlik ticht befolke. De Doalert ûntstie, kreksa as de Jade troch in searje dyktrochbraken yn de lette midsiuwen, dêr't it seewetter it feangebiet ûnderstrûpte. Troch it ûntstean fan de Doalert rekken op syn minst tweintich karspels, tsien oant fyftjin oare doarpen, en trije kleasters ferlern. De westlike Doalertboezem ûntstie yn de fyftjinde iuw. Al yn 1454 waard in needdyk boud fan de Iemsouwer ôf troch it feangeniet nei de hegere geastgrûn by Finsterwolde om it Aldamt te beskermjen. De eastlike Doalertboezem, dêr't Landschaftpolder hjoed-de-dei yn leit, ûntstie nei alle gedachten yn de 1460-er jierren. Grutte parten fan dat gebiet wie noch net troffen troch it seewetter, doe't it wetter by de Twadde Kosmas- en Damianusfloed yn 1509 en de Antoniusfloed yn 1511 it lân fier ynkrong.
Al ûnder de hearskippij fan de Sirksena's waard om 1600 hinne úteinset mei de lânoanwinning yn it Bundernijlân. Nei't Eastfryslân part fan Prusen waard, waard it bedykjen ûnder harren liederskip fuortset. De súdlike Doalert like in gebiet te wurden mei in moaie nije lape grûn derby. De sediminten wiene al sadanich heech ôfset dat der in grutter gebiet yndike wurde koe. Der waard 100.000 thaler foar it projekt útlutsen. It wie oant doe ta it grutste lânoanwinningsprojekt yn Prusen. Nei in besite yn 1751 joech kening Freark II syn goedkarren.
It gebiet wie mei in oerflak fan 12,25 km² doe de grutste polder fan East-Fryslân. Op eigen kosten fan de kening waarden der 2000 manlju opgarre foar it ynpolderjen, dy't yn april 1752 mei it wurk úteinsetten. Mei in moanne fertraging wie op 1 desimber fan dat jier it wurk ree.
Nei't it bedykjen dien wie, kamen de earste bewenners yn de polder. Yn it midden fan it ynpoldere lân waard in dyk fan sân kilometer en dêrnjonken in kanaal foar it ûntwetterjen oanlein. De polder waard ferparte yn perselen, dêr't 24 pleatsen mei lytsere arbeidershûzen boud waarden oan de súdeastlike kant fan de dyk. Dêrfan waarden der trije pleatsen mei in oerflak fan 205 hektare ferkocht en it oerbliuwende part ferpachte. De earste pachters kamen foar it grutste part út Nederlân wei, en wiene fan hûs út belidend-grifformeard.
Nei't de oarspronklike plannen foar in plande maatskippij op it nije lân mislearren, waarden de ferpachte pleatsen en lân lang om let yn 1756 foar 240.000 thaler oan it Ostfriesische Landschaft ferkocht. Nei tastimming fan kening Freark de Grutte waard yn 1768 it doarp fan de polder de grifformearde tsjerke fan Landschaftspolder boud. yn 1766 waard de earste skoalle iepene.
Nei de Slach by Jena yn 1806 waard Eastfryslân in part fan it Keninkryk Hollân en rekke dêrmei yn de Frânske machtssfear. Dy anneksaasje waard by de Frede fan Tilsit yn 1807 troch Prusen erkend. Under Nederlânsk bestjoer fûn der in administrative reorganisaasje plak. Sa waard it doarp fan Landschaftspolder de sit fan de Commune Landschapspolder, dêr't ek de gemeenten Heinitzpolder, Bunderhammrich, Böhmerwold en Sankt Georgiwold by oansletten waarden. Hja wiene part fan it kanton Jemgum yn it arrondissemint Wynskoat fan it departemint Westeriems. Nei de delslach fan Napoleon waard de tastân wer weromdraaid as foarhinne en de gemeenten fan de Commune Landschapspolder fannijs selsstannich.
Yn 1833 waard it foar de pachters fan it Ostfriesische Landschaft mooglik en foarmje harren erfpacht om yn eigendom. Yn 1874 kocht in koöperaasje de twadde stoommasine dy't brûkt waard yn de Eastfryske lânbou. Yn 1934 krige de polder elektrisiteits-, yn 1963 wetter-, en yn 1987 in gasoansluting. Nei de Twadde Wrâldkriich waard der yn it ramt fan in grinskorreksje 80 hektare oan Nederlân ôfstien. Yn 1966 waard de gearwurkjende gemeente Dollart oprjochte, dy't út de doarpen en eardere gemeenten Ditzumerhammrich, Ditzumerverlaat, Bunderhammrich, Heinitzpolder en Kanalpolder bestie. Landschaftspolder sleat him dêr yn 1969 by oan. Yn 1973 ferlear er syn folsleine selsstannigens en waard de gemeente Dollart as in ienheidsgemeente part fan de gerwurkjende gemeente Bunde. Yn 2001 waard dy ek omfoarme ta in ienheidsgemeente.
Untwikkeling ynwennertal
thumb|Dyk en lân yn Landschaftspolder Landschaftspolder hat hjoed-de-dei om-ende-by 130 ynwenners en heart dêrmei ta de lytste doarpen fan East-Fryslân.
Grutte Priis Formule 1 fan Bachrein 2008
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Bachrein 2008 yn Sakhir op 6 april 2008. It wie de tredde race fan 18 races fan de Formule 1 yn 2008. Hy waard op it Bahrain International Circuit hâlden. De race waard hâlden oer 57 omgongen, op it 5,4 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 308,2 kilometer.
Ireen Sheer
Ireen Sheer (echte namme: Ireen Wooldridge; berne op 25 febrewaris 1949 in Romford, Ingelân) is in Dútsk-Britske schlagersjongeres. Hja waard twatalich grutbrocht yn Billericay, Esseks, Ingelân en gyng dêr nei skoalle ta.
Wurkpaad
Ireen Sheer is de dochter fan in Ingelske heit († 2017) en in Dútske mem († 2009). Hja waard ûntdutsen by in talintwedstriid en wurke yn de jierren 1960 tegearre mei popgroepen lykas The Family Dogg.
Sûnt 1970 wurke hja ynearsten mei Ingelsktalich wurk as solosjongeres. Om't hja twatalich grut brocht wie waard de Ingelske hit "Hey Pleasure Man" yn de ferzje "Oh Holiday" yn Dútsktalige lannen útbrocht. Njonken de single "Goodbye Mama", dy't yn de Dútske top 5 telâne kaam, krige hja noch in pear hits yn de offisjele hitlisten.
Tusken 2005 en 2019 hie hja nochris trije albums yn de hitlisten. Yn in karriêre fan 50 jier hat hja mear as 20 albums en mear as 110 singles útbrocht. Njonken solo-opnames song Ireen Sheer ek mei har doetiidske man Gavin du Porter en mei Bernhard Brink, Gilbert Bécaud en Cliff Richard.
Yn 2017 die Ireen Sheer mei oan it bandprojekt "Schlagerstars für Kinder" om jild yn te sammeljen foar bern yn need. De krysthit "Auf Einmal" waard yn 2017 troch de band útbrocht en yn 2018 nochris troch in grutter tal schlagerstjerren opnommen en dat jier op 'e nij mei Kryst útbrocht.
Op 27 novimber 2021 makke Ireen Sheer yn de ARD-útstjoering "Das Adventsfest der 100.000 Lichter" kundich dat hja yn 2023 mei noch in lêste rige konserten yn it lân ôfskie nimt fan har publyk.
Underskiedings
Ireen Sheer krige ferskate gouden platen yn har karriêre. Twaris waard hja ûnderskieden mei de "Goldene Stimmgabel", nammentlik yn 1981 en 1993.
Libben
Sûnt 1973 libbet Ireen Sheer yn Dútslân. Fjouwerentweintich jier wie hja mei Gavin du Porter. Nei't hja útinoar gien wiene libbet hja sûnt septimber 2016 tegearre mei har manager yn Berlin-Wilmersdorf, mei wa't hja yn augustus 2010 troude. Yn juny 2019 frege Ireen Sheer de Dútske nasjonaliteit oan, dy't har op july 2020 ferliend waard.
Police Academy (film)
Police Academy is in Amerikaanske komeedzjefilm út 1984 ûnder rezjy fan Hugh Wilson, mei yn 'e haadrollen Steve Guttenberg, George Gaynes en G.W. Bailey. De titel betsjut "Plysjeskoalle". It ferhaal giet oer in plysjeskoalle yn in fierders net by namme neamde Amerikaanske stêd, dêr't omreden fan in tekoart oan mankrêft by it pleatslike plysjekorps in nij belied ynfierd wurdt: eltsenien mei de oplieding folgje om plysje te wurden. Dat liedt ta in nije lichting rekruten dêr't frijwat eksintrike figueren tusken sitte. Police Academy krige fan 'e filmkritisy mingde resinsjes, mar wie in reuseftich kommersjeel súkses yn 'e bioskopen. Op basis dêrfan ûntstie neitiid de mediafranchise Police Academy. It direkte ferfolch op 'e earste film wie Police Academy 2: Their First Assignment, út 1985.
Plot
Omreden fan in ôfgryslik tekoart oan plysjeminsken fiert Mary Sue Beal, de boargemaster fan in fierder net by namme neamde stêd yn 'e Feriene Steaten, in nij belied yn: fan no ôf oan moat it pleatslike plysjekorps alle rekruten oannimme dy't troch de training fan 24 wiken oan 'e plysjeskoalle komme.
Underwilens is Carey Mahoney, in grapmakker dy't it net sa nau nimt mei de regels, al ferskate kearen yn oanrekking mei de plysje kommen. Oant no ta is er eltse kear út 'e selsoandiene swierrichheden holpen troch haadynspekteur Reed, in goekunde fan Mahoney syn heit silger. Hy is no wurknimmer by in parkearservice, en yn dy hoedanichheid rekket er deilis mei in ûnfatsoenlike klant dy't him útskelt as er nee ferkeapje moat om't der gjin romte mear is op it parkearterrein. Dêrop parkearret er de auto fan 'e man op 'e side tusken twa oare auto's yn. Nei oanlieding fan dat ynsidint moat Mahoney wer nei it plysjeburo, dêr't Reed him fertelt dat er him diskear net helpe sil, om't er sa oan 'e gong bliuwt. Ynstee leit er Mahoney in kar foar: òf hy draait foar in pear moannen de bak yn, of hy meldt him oan as rekrút by de plysjeskoalle. As se Mahoney dêrwei nei hûs stjoere, is er derfan ôf. Mar as er sels by de oplieding weirint, moat er dochs noch syn selstraf útsitte.
Dat, Mahoney meldt him oan by de plysjeskoalle, en hy nimt Larvell Jones mei, in oare arrestant dy't er op it plysjeburo troffen hat. Jones kin elts lûd dat er heart op oertsjûgjende wize imitearje, in fermogen dêr't er himsels knap yrritant mei meitsje kin. Op 'e plysjeskoalle blykt de nije lichting plysjeminsken smoarfol mei eksintrike figueren te sitten. Mahoney en Jones moetsje dêr: George Martín, in Latino-rokkejager dy't it oanleit mei eltse frou; Laverne Hooks, in tige lyts frommeske mei in heech flústerstimke dat alles oer har kant gean lit; Eugene Tackleberry, in troch fjoerwapens obsedearre befeiligingsman; Leslie Barbara, in obees (manlik) slachtoffer fan narjen; Douglas Fackler, in knoffelige kantoarwurker; Moses Hightower, in reuseftige blommist; en Karen Thompson, in tsjeppe rikeljusdochter dy't har ferfeelt.
Fan it begjin ôf oan besiket Mahoney om fan 'e plysjeskoalle fuortstjoerd te wurden, mar al rillegau fertelt Lassard him dat er mei Reed in ôfspraak makke hat dat Mahoney wol sels fuortgean mei, mar dat Lassard him net fuortstjoere kin. Dat is persiis it tsjinstelde fan wat Reed mei Mahoney sels ôfpraat hat. As er net sels fuortgean kin, en ek net fuortstjoerd wurde kin, betsjut dat dat er de folle 24 wiken fan 'e plysje-oplieding trochrinne moat, sa beseft Mahoney ta syn ôfgriis. Want de training is in stik swierder as de rekruten ferwachte hiene. Harris hâldt dêr persoanlik taferjoch op, hoewol't de praktyske lieding berêst by de bikkelhurde brigadier Debbie Callahan (Leslie Easterbrook), dy't der lykwols útsjocht as in Playboy-model. Mahoney syn grappen, dêr't benammen Harris it doelwyt fan is, bringe him oanhâldend yn 'e swierrichheden. Underwilens rekket er fereale op syn mei-kadet Karen Thompson.
As de rekruten in wykein mei ferlof meie, is Harris derfan oertsjûge dat se byinoar komme sille foar in feest. Hy jout Blankes en Copeland opdracht om te ûntdekken wêr't dat feest is en te rapportearjen oer wat dêr bart dat it deiljocht net ferdrage kin. It duo set de bangige Leslie Barbara, dy't yn it wykein inkeld syn âldelju besykje wol, ûnder druk om út te sykjen wêr't it feest is. Barbara befreget Mahoney dêroer, dy't daliks troch hat wat der oan 'e hân is, en antwurdet dat it feest yn 'e Blue Oyster Bar holden wurde sil. Dat Blankes en Copeland sette dêrhinne, mar de kroech blykt in gaybar te wêzen, dêr't se troch de oanwêzige yn lear klaaide homo's twongen wurde ta in lange jûn fan styldûnsjen. Underwilens fynt it echte feest op it strân plak, dêr't Martín syn freondinnen topless omdûnsje en Mahoney en Thompson de privacy fan 'e dunen opsykje om te tútsjen.
Neitiid wolle Blankes en Copeland wraak nimme op Barbara troch, krekt as der in ynspeksje op kommendeweis is, in prostituee nei syn keamer te bringen. Barbara ropt de help yn fan Mahoney, dy't it frommeske fan 'e kampus besiket te smokkeljen. Yn in gearkomsteseal rekket er lykwols ynsletten troch kommandant Lassard, dy't in rûnlieding fersoarget foar in stikmannich bûtenlânske plysjeskoallekommandanten. Mahoney en de prostituee ferskûlje har yn it sprekstuolte, en as Lassard dêr efter stean giet om in diafoarstelling oer syn plysjeskoalle te jaan, bedriuwt de prostituee fellatio mei him foar't Mahoney har tsjinhâlde kin. Nei't de groep plysjeminsken de seal ferlitten hat, komt Mahoney as earste ûnder it sprekstuolte wei, mar treft Lassard noch by de doar. Dy ferkeart sadwaande ûnder de yndruk dat Mahoney him orale seks jûn hat.
De nachts foar it eksamen foar riden yn in plysje-auto freget Hightower Mahoney om help om't er net autoride kin. Dat Mahoney giet der mei him op út en leart it him yn ien nacht. De oare deis slagget Hightower mei flagge en wimpel foar it eksamen. Laverne Hooks riidt lykwols as in âldwyfke, en as se de plysje-auto wer by ynspekteur Harris ôfleveret, riidt se oer de teannen fan Copeland hinne, dy't al klear stie om 'e auto fan har oer te nimmen. Dat is foar Copeland reden om 'e swarte Hooks in pear rasistyske skelwurden ta te foegen. Hightower, dy't sels ek negroïde is, nimt dat net en smyt de plysje-auto mei Copeland deryn oer kop. Foar Harris is dat reden om Hightower út 'e oplieding te setten en nei hûs te stjoeren, ta argewaasje fan 'e oare rekruten.
Neitiid treffe Blankes en Copeland de eigen auto fan Copeland, dy't Mahoney 'liend' hie foar syn autoriidles mei Hightower, alhiel total loss oan. Letter besykje de beide mannen yn 'e kantine slaanderij mei Mahoney út te lokjen, mar dy hapt net ta. Ynstee is it Leslie Barbara dy't foar Mahoney opkomt troch Copeland mei in tsjinblêd del te huffen. Dêrnei brekt in algemiene fjochtpartij út. As Harris letter witte wol wa't it gefjocht begûn is, nimt Mahoney de skuld op him sadat Barbara net nei hûs stjoerd wurdt. Harris wit dan Lassard te bepraten om werom te kommen op syn ôfspraak mei Reed en Mahoney dochs fuort te stjoeren. Dy soe dêr eins bliid mei wêze moatte, mar ynstee wol er no sa njonkelytsen de oplieding wol ôfmeitsje, en stiet it him tsjin om fuort te moatten.
Underwilens is de knoffelige Fackler op patrûlje mei in echte plysjeman. As er in apel út harren plysje-auto smyt, dêr't er in fjochtersbaas mei op 'e plasse rekket (sûnder dat er it sels troch hat), liedt dat ta in keatlingreäksje fan geweld. De boel eskalearret fluch ta in algemiene opskuor yn 'e earmere wiken fan 'e stêd, dy't mank giet mei plonderings en mishannelings. Om't de plysje te min mankrêft hat om 'e rebûlje de kop yn te drukken, wurde de kadetten fan 'e plysjeskoalle optromme om te helpen. Mahoney, dy't op it punt stiet om nei hûs, beslút syn unifoarm wer oan te dwaan en temûk mei te glûpen. Troch in fersin fan Lassard wurde de kadetten ôfset yn it sintrum fan 'e opskuor (ynstee fan oan 'e râne), dêr't se allegear al rillegau troch de relskoppers efterfolge wurde.
Barbara komt de binde tsjin dy't him altyd narre hat en slacht se, mei de nije feardichheden dy't er fan Callahan leard hat, hielendal yninoar. Blankes en Copeland wurdt de pistoalen ûntstellen troch in lieder fan 'e kriminelen. Se naaie út en sykje beskûl yn in gebou, dat de Blue Oyster Bar blykt te wêzen. Sadree't se binnen komme, wurdt, ta harren ôfgriis, de dûnsmuzyk wer oanset. De krimineel mei de pistoalen nimt Harris yn gizeling, skuort him mei nei it plak dak fan in flatgebou en besjit dêrwei mei syn bútmakke wapens Thompson, dy't dekking siket efter in kiste. Mahoney klimt nei de top fan it gebou en besiket Harris en fral Thompson te rêden, mar wurdt ek yn gizeling nommen. Dêrop ferskynt Hightower op it toaniel, dy't beart dat er sjen wol hoe't de krimineel de beide plysjes deasjit. As er ticht genôch by is, slacht er de keardel by de treppens del en jout syn pistoalen werom oan Harris. Underoan 'e treppen wurdt de gizelnimmer opwachte troch Hooks, dy't him mei kleare stim hjit om him oer te jaan of oars sjit se syn kop derôf.
Nei't de opskuor delbêde is, wurde Mahoney en Hightower allebeide wer oannommen troch de plysjeskoalle. By de diploma-útrikking krije se boppedat beiden in spesjale medalje opspjelde troch Lassard, foar harren moed en fernimstigens. Dêrnei moatte se elts in wurdsje sizze. Hightower fettet dat letterlik op en seit inkeld: "Tankewol." As Mahoney efter it sprekstuolte stean giet, begjint er mei in hiele omhaal fan wurden, mar falt dan ynienen stil as er merkt dat syn gulp iepenmakke wurdt. As er omleech sjocht, ûntdekt er dat deselde prostituee wer yn it sprekstuolte ferskûle sit. In blik fansiden lit in minlik glimkjende Lassard sjen.
Opnamen en postproduksje
De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Michael D. Margulies, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Robert Folk. De opnamen fûnen plak op lokaasje yn it Kanadeeske Toronto. De plysjeskoalle wie in op dat stuit leechsteand gebou yn 'e wyk Etobicoke, der't earder it Psychiatrysk Sikehûs Lakeshore fêstige west hie en dat letter de Lakeshore-kampus fan it Humber Kolleezje wurde soe.
Distribúsje
De distribúsje fan Police Academy waard fersoarge troch Warner Bros. De film gie op 23 maart 1984 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. Noch datselde jiers kaam Police Academy út as VHS-keapfideo. De earste dvd-edysje waard yn 2004 útbrocht, en de earste blu-ray-edysje yn 2013.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Police Academy mingde resinsjes. Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times moast neat fan 'e film hawwe, en joech him 0 fan 4 stjerren. Yn The New York Times skreau Vincent Canby: "De film batst fan 'e iene skandalige sêne nei de oare mei de feart fan in frachttrein." Rita Kemply omskreau Police Academy yn The Washington Post as "in unifoarm grappige hit, dy't sûnder mis lang yn 'e bioskopen draaie sil."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Police Academy in midsmjittich goedkarringspersintaazje fan 55%, basearre op 29 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] is rou, kru en grutsk dat er studintikoas is – en dat is òf in feroardieling, òf in glânzgjende oanrikkemandearring, ôfhinklik fan jins smaak op it mêd fan komeedzjefilms." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Police Academy in goedkarringspersintaazje fan 41%, basearre op 6 resinsjes.
Resultaat
Police Academy brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $81,2 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $68,6 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $149,8 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $4,5 miljoen betsjut dat in winst fan $144,3 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie Police Academy in reuseftich kommersjeel súkses en de op fiif nei meast opbringende film fan 1984, nei Beverly Hills Cop, Ghostbusters, Indiana Jones and the Temple of Doom, Gremlins en The Karate Kid.
Ferfolchfilms
It súkses fan Police Academy late ta it meitsjen fan yn totaal seis ferfolchfilms en twa spin-off-tillefyzjesearjes, dy't mei-inoar de Police Academy-franchise foarmje. It direkte ferfolch op Police Academy wie Police Academy 2: Their First Assignment, út 1985.
Keunstmuseum De Haach
thumb|300px It Keunstmuseum De Haach is in museum yn De Haach mei in grutte kolleksje moderne keunst. Oant 1998 hie it de namme 'Haags Gemeentemuseum', en dêrnei oant 2019 'Gemeentemuseum Den Haag'. It museum hat in museumwinkel mei in grut ferskaat oan boeken, keramyk, design en kadoartikelen. Foar bern en jongerein binne der diverse programma's beskikber. Fierders binne rûnleidingen foar groepen mei ferskate tema's mooglik.
It gebou
It gebou is iepene yn 1935 en is in ûntwerp fan Hendrik Petrus Berlage. It wie syn lêste grutte wurk foar syn dea yn 1934. Yn de tún efter it museum stiet in restaurant, ek in ûntwerp fan Berlage.
Tusken 1995 en 1998 waard it museum yngeand restaurearre. Restauraasjearsjitekt wie Braaksma en Roos Arsjitektenburo. Tagelyk waard it ek in bytsje útwreide. Under de binnentún waard in kelder makke. Tusken it museum en it oude tsjettelhûs waarden wurkplaatsen realisearre.
It Schamhartpaviljoen út 1963 (neamd nei Sjoerd Schamhart), neist it museum oan de Stadhouderslaan, waard losmakke. Oant doe ta wie it mei in loftbrêge mei it gemeentemuseum ferbûn. Yn 2002 waard hjir it Fotomuseum De Haach festige.
<Gallery> Ofbyld:Gemeentemuseum 5.jpg|It Gemeentemuseum yn De Haach Ofbyld:RM461613 Den Haag - Stadhouderslaan 41 (1).jpg|Berlage-paviljoen Ofbyld:Mondrian lookalike.svg|Foarbyld fan Neo-plastisisme, út de kolleksje Piet Mondriaan
Piet Mondriaan
De kolleksje bestiet ûnder oaren út it wurk fan Piet Mondriaan (de grutste yn de wrâld); dy waard opboud rûnom in skenking fan de grutte Mondriaansamler Salomon B. Slijper. Slijper hie meast wurk út Mondriaan syn figurative perioade, eardat dy oan syn ferneamde neoplastyske skilderijen begûn. Under oaren is Victory Boogie Woogie (in skinking út 1998 fan De Nederlandsche Bank) hjir te sjen.
Fierders hat it museum ek skilderijen fan Pablo Picasso, Theo van Doesburg, Bart van der Leck, Charley Toorop en Francis Bacon op 'e noed.
Der is ek in samling printen, klean en muzykynstruminten.
Stylkeamers
Der binne sân stylkeamers ynrjochte dêr't ambachtskeunst yn útstald wurdt: Sinds 2005 is der in part de kelder fan it museum foar de jongerein ynrjochte, de saneamde "Wûnderkeamers". De wûnderkeamers biede in part út de kolleksje (útsocht troch in konservator nei oerlis mei de doelgroep) en in grut tal ynteraktive opstellingen.
Neist de fêste kolleksje binne der ek wikselútstallingen.
Anagber
Skiednis
thumb|left|150px|It smei-izeren stek mei de namme Anagber Anagber waard yn 1917 boud as filla Josanna oan de bûlevaar fan Skiermûntseach. Opdrachtjouwer wie de Grinzer bankdirekteur jhr. O.B. van Vierssen Trip. Troch ôfslach oan de noardkant fan it eilân waard de bûlevaar troch de Noardsee ferswolge. Om de filla Josanna, en ek de tichteby lizzende filla Opduin, te behâlden waard it hûs ôfbrutsen en op 'en nij opboud. Sûnt 1920 stiet de wente besuden de Badwei en Opduin (sûnt 1922) benoarden de Badwei. Yn 1947 feroare de wente fan eigener; hy joech it hûs syn nije namme, Anagber, nei de earste wurdlidden fan de nammen fan syn dochters. Yn 1978 waard it hûs restaurearre.
De wenning is erkend as in ryksmonumint.
Enno (Skiermûntseach)
thumb|260px|De rekreaasjewente Enno'' oan de Badwei yn Skiermûntseach Enno is in monumintale rekreaasjewenning oan de Badwei op Skiermûntseach.