cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Steven Erikson
Libben en karriêre
Fierwei Erikson syn bekendste wurk is lykwols de tsiendielige fantasyrige The Malazan Book of the Fallen ("It Malazynske Boek fan 'e Fallenen"), dy't er útbrocht ûnder syn bekendere pseudonym. De Malazynske wrâld waard troch Erikson en syn maat Ian C. Esslemont tegearre betocht as it dekôr foar in role-playing game. It earste boek út 'e rige, Gardens of the Moon, begûn as in filmsenario dat him ta roman ûntjoech. Erikson skreau it yn 1991-1992, mar koe der doe gjin útjouwer foar fine.
Yn 'e twadde helte fan 'e jierren njoggentich toande Transworld Publishers, in difyzje fan Random House, lykwols belangstelling foar it wurk. It kocht Garden of the Moon en frege Erikson om ferskate ferfolgen te skriuwen. Hoewol't er letter yn in fraachpetear tajoech dat er yn 't earstoan net folle fidúsje yn 'e hiele saak hân hie, makke Erikson doe op basis fan 'e skiednis fan 'e Malazynske wrâld en yn oerlis mei Esslemont ambysjeuze plannen foar noch njoggen dielen yn 'e rige. Doe't Gardens of the Moon yn 1999 publisearre waard troch Bantam UK, in ymprint fan Transworld, waarden de loovjende kritiken fia it ynternet ferspraat, wat foar in run op it boek soarge. Dêrop besocht Orion Erikson by Transworld wei te lokjen, mar dat rûn op 'e non doe't Transworld £675.000 deltelde foar de restearjende njoggen boeken.
Nei Gardens of the Moon (703 siden) publisearre Erikson suver elts jier in nij diel yn 'e searje, te begjinnen mei Deadhouse Gates (2000, 935 siden) en Memories of Ice (2001, 1180 siden). Tsjin 2006 wiene der fan 'e rige al mear as 250.000 eksimplaren oer de toanbank gien. The Malazan Book of the Fallen is in wurk fan epyske proporsjes mei plakken fan hanneling dy't alle kontininten fan 'e Malazynske wrâld omfiemje, en mei in ûnbidich grut ferskaat oan personaazjes. Guon fan 'e meast opfallenden binne Kellanved, de seerôverhaadman dy't it Malazynske Ryk stifte en keizer waard, mar ferret en om hals brocht waard en no in god wurden is; Anomander Rake, de legindaryske en rjochtlinige lieder fan 'e net-minsklike Tiste Andii, de Bern fan it Tsjuster; de reus Karsa Orlong, in geweldner dy't him oan nimmen wat gelegen lizze lit; Icarium Libbensteller, in ûnstjerlike swalker mei ûnthâldsferlies dy't sûnder ein siket nei syn wiere identiteit; Bugg, dy't trochgiet foar de tsjinstfeint fan in oan legerwâl rekke wurkjouwer, mar yn wurklikheid Mael, de god fan 'e see, is; en fierders de ûndeade neändertalereftige T'lan Imass, foar ivich geande holden troch harren eed om har âlde fijannen, de Jaghut, út te rûgjen; de Swarden fan 'e Karmozinene Garde, bûn troch in oare eed, ien fan striid tsjin it Malazynske Ryk; en de Brêgebaarners, in elite-ienheid fan it Malazynske leger, oanfierd troch de feteraan Whiskeyjack.
De webside Fantasy Book Review omskreau de rige as "de bêste fantasysearje út 'e resinte skiednis". It earste diel, Gardens of the Moon, waard nominearre foar in World Fantasy Award. Erikson foltôge de searje yn 2011 mei de roman The Crippled God. Underwilens hied er doe ek al ferskate novelles skreaun oer Bauchelain en Korbal Broach, twa omreizgjende searjemoardners dy't yn The Malazan Book of the Fallen in lytse byrol ferfollen, en Emancipor Reese, harren net te benydzjen tsjinstfeint. Yn 2012 sette er útein mei de Kharkanas-trilogy, in prequel fan 'e oarspronklike searje, dy't de skiednis fan Anomander Rake beskriuwt. Yn it fraachpetear út 2008 fertelde Erikson dat er in kontrakt tekene hie foar twa trilogyen (dus de Kharkanas-trilogy en noch ien) en seis novelles. Njonken Erikson syn eigen wurk spylje ek de romans fan syn maat Ian C. Esslemont yn 'e Malazynske wrâld, dêr't se The Malazan Book of the Fallen oerlaapje en oanfolje.
Hôftennis op de Olympyske Simmerspullen
100px|right
Hôftennis is in sport dy't by de Spullen fan Londen 1908 op it Olympyske programma stie.
San Diego Comic-Con
De San Diego Comic-Con, ôfkoarte ta SDCC en ek wol koartwei Comic-Con neamd, is in non-profit-konvinsje dy't sûnt 1970 elts jier yn 'e Amerikaanske stêd San Diego holden wurdt, yn it suden fan 'e steat Kalifornje. De formele namme fan it evenemint is eins Comic-Con International: San Diego, mar sa neamt net ien it. Fan oarsprong is it in konvinsje op it mêd fan strips (dêrfandinne de namme: Comic-Con, fan Comics Convention), mar tsjintwurdich is it teffens in filmfestival en wurde der ek dingen as tillefyzjesearjes en fideospultsjes presintearre. De klam fan it evenemint leit op sjenres as science fiction, fantasy en horror. Neffens it foaroansteande tydskrift Forbes is de San Diego Comic-Con it grutste evenemint fan syn soarte yn 'e wrâld. Yn 2015 kamen der 167.000 besikers op ôf.
Skiednis
De San Diego Comic-Con waard yn 1970 oprjochte as de Golden State Comic Book Convention, de "Stripboekkonvinsje fan 'e Gouden Steat" ("Gouden Steat" is de offisjele bynamme fan Kalifornje). De oprjochters wiene in groep fans fan strips út San Diego, mei dêrûnder Shel Dorf, Richard Alf, Ken Krueger en Mike Towry. De namme waard letter feroare yn San Diego Comic Book Convention, wêrnei't er meitiid ferkoarte waard ta San Diego Comic-Con.
Organisaasje
De San Diego Comic-Con is in fjouwerdeisk barren (fan tongersdei oant en mei snein), dat sûnt 2003 yn july holden wurdt. De haadlokaasje is sûnt 1979 it San Diego Convention Center, hoewol't it festival sa grut wurden is dat guon sydeveneminten op oare plakken yn San Diego holden wurde moatte om't de tarin fan belangstellenden oars te grut wurdt. De woansdeitejûns foarôfgeande oan 'e offisjele iepening kinne lju út 'e entertainmentyndustry, ferkeapers fan útstald guod en fjouwerdeiske besikers dy't har yn 't foar registrearje litten hawwe in foarevenemint bywenje dat Preview Night hjit. Dêrby kinne se foar de grutte drokte it hear oereagje om te sjen wat der allegear op 'e konvinsje te dwaan en te heljen is.
De konvinsje wurdt organisearre troch Comic-Con International. Dyselde stifting is ek ferantwurdlik foar de organisaasje fan WonderCon yn Anaheim (Kalifornje) en SAM: Storytelling Across Media, in konvinsje dy't yn 2016 foar it earst yn San Francisco holden waard, en sûnt 2018 op jierlikse basis plakfynt yn it Comic-Con Museum yn San Diego. It Comic-Con Magazine, foarhinne bekend as Update, is it offisjele orgaan fan 'e San Diego Comic-Con, WonderCon en SAM: Storytelling Across Media.
Underwerpen en eveneminten
Oarspronklik wie de San Diego Comic-Con útslutend wijd oan strips, mar dêr kamen al rillegau ek films en tillefyzjesearjes by fan 'e sjenres science fiction en fantasy. Dat wie in natuerlike útwreiding, dy't yn haadsaak syn wei fûn fia ferfilmings fan strips oer superhelden. Neitiid kamen der stadichoan mear ûnderwerpen by, en tsjintwurdich besteget de San Diego Comic-Con ek oandacht oan horror, westernanimaasje, anime, manga's, science fiction- en fantasyromans, fideospultsjes, sammelbere kaartespullen en live action role-playing games.
Yn it ramt fan 'e San Diego Comic-Con wurdt in grutte stripboekebeurs organisearre, mar ek in útstalling, in filmfestival en in tillefyzjefestival. Der binne parsekonferinsjes, paneldiskusjes, lêzings en workshops. Sûnt 2010 wurde der mear tillefyzjeprogramma's op 'e San Diego Comic-Con presintearre as films; sa wiene der yn 2011 mear as 80 tillefyzjesearjes tsjin mar 35 films. Amerikaanske tillefyzjenetwurken as HBO en Showtime en resinter ek streamingtsjinsten as Netflix en Disney+, brûke de San Diego Comic-Con om relatyf goedkeap reklame te meitsjen foar harren produkten.
Prizen
Sûnt 1974 wurde op 'e San Diego Comic-Con de Inkpot Awards útrikt oan gasten en oare grutte nammen, oarspronklik allinne út 'e stripwrâld, mar no ek út oare sektoaren fan 'e entertainmentyndustry. Ek lju dy't har o sa foar de konvinsje ynset hawwe troch as frijwilliger yn it bestjoer te tsjinjen, komme yn oanmerking foar sa'n priis. Dêrnjonken wurde op 'e San Diego Comic-Con ek de Eisner Awards útrikt, foar treflike prestaasjes op it mêd fan strips.
James Berardinelli
Jonkheid en oplieding
Berardinelli waard yn 1967 berne yn New Brunswick yn 'e Amerikaanske steat Nij-Jersey. Hy is fan etnysk Italjaansk komôf, en brocht syn iere jonkheid troch yn Morristown (Nij-Jersey). Doe't er njoggen jier wie, ferhuzen syn âldelju mei him nei Cherry Hill (Nij-Jersey), dêr't er fuortset ûnderwiis folge oan 'e Cherry Hill High School East. Letter ferfear de famylje Berardinelli nei Piscataway (Nij-Jersey). Fan 1985 oant 1990 learde Berardinelli fierder oan 'e Universiteit fan Pennsylvania yn Philadelphia, dêr't er in bachelortitel yn 'e natuerwittenskippen en in mastergraad yn elektrotechnyk behelle.
Karriêre
Yn syn frije tiid begûn Berardinelli fan 1993 ôf resinsjes fan films dy't er sjoen hie, te publisearjen fia Usenet. De earste film dêr't er oer skreau wie Scent of a Woman, út 1992. Mei de opkomst fan it ynternet yn 'e twadde helte fan 'e 1990-er jierren begûn Berardinelli syn eigen webside, ReelViews.net. Behalven syn filmresinsjes publisearret er dêr ek syn blôch ReelThoughts.
Yn 2001 krige Berardinelli bekendheid by in breder publyk doe't de foaroansteande filmkritikus Roger Ebert him oanpriizge as "de bêste fan 'e kritisy dy't fia it ynternet wurkje". Ebert skreau ek it foarwurd by Berardinelli syn boek ReelViews: The Ultimate Guide to the Best 1,000 Modern Movies on DVD and Video, út 2003, dat in sammeling fan syn eardere filmresinsjes wie. Anno 2016 is Berardinelli in lid fan 'e Broadcast Film Critics Association. Teffens is er in filmkritikus dy't goedkard is troch de webside Rotten Tomatoes (dy't filmresinsjes sammelet om ta in trochsneedbeoardieling fan films te kommen).
Yn septimber 2013 makke Berardinelli bekend dat er wurke oan in trilogy fan fantasyromans, mei as titel The Last Whisper of the Gods. It earste diel kaam út yn novimber 2015, it twadde yn jannewaris 2016 en it slot yn maart 2016. Yn 2017 ferskynde fan syn hân in fjirde roman, The Lingering Haze.
Priveelibben
Berardinelli omskriuwt himsels op religieus mêd as in agnost en op polityk mêd as in libertariër. Hy wennet (anno 2016) yn Mount Laurel yn Nij-Jersey mei syn frou Sheryl, mei wa't er yn 'e kunde kommen is fia syn webside. Hja hawwe twa bern: in soan berne yn maaie 2010 en in dochter berne yn novimber 2019.
Peter van Straaten
thumb|Peter van Straaten Peter van Straaten (Arnhim, 25 maart 1935 - Amsterdam, 8 desimber 2016) wie in Nederlânsk cartoonist en striptekener. Van Straaten wûn fiif kear de Inktspotpriis.
Biografy
Nei it Stedelik Gymnasium Arnhim, dêr't er al yllustraasjes foar de skoalkrante makke, die Van Straaten in oplieding oan de Gerrit Rietveld Akademy te Amsterdam. Hy begûn syn karriêre yn 1958 by Het Parool, ynearsten as reportaazjekener. Letter makke er ek politike tekeningen. Hy begûn yn 1968 mei de strip 'Vader & Zoon' yn Het Parool. Dy polityk kleure strip oer in grouwe, âlderwetske, konservative heit yn in altyd krytstreekje pak en syn wat sutterich útsjende, slanke, links-oriëntearre soan waard mei sa'n 7000 tekeningen in grut súkses en ferskynde oant yn 1987. De krantestrips fan Vader & Zoon waarden ek yn in rige stripalbums útjûn. Fan 1988 ôf betocht er seis kear de wike in tekening mei ûnderskrift foar de krante Het Parool yn de searje 'Het dagelijks leven'. De humor yn syn tekeningen wurdt wol omskrean as in foarm fan 'leedfermaak'. In protte fan zyn tekeningen yn dy styl waarden bondele yn de rige Zorgelijke grappen. De earste bondel yn dy rige, Moeder ik ben niet gelukkig, kaam út yn 1973. Deselde styl brûkte er yn (de altyd fout stavere) Peter's Zeurkalender, in skuorkalinder dy't sûnt 1993 (Peter's Zeurkalender 1994) jierliks útjûn wurdt.
Dêrneist publisearre er ûnder mear yn it Flaamsk blêd Humo (de rubryk 'Doe ik 't goed?'), Penthouse en fan 1969 oant 2014 alle wiken in politike cartoon yn Vrij Nederland. Foar dat lêste tydskrift skreau er tusken 1986 en 2000 ek alle wiken in fuljeton oer het 'sutterich libben' fan de frijfaam 'Agnes'. Fan 1984 wie er dêr al mei út ein set yn Het Parool. Yn 1998 yllustrearre er it berneboek Een Jongen en zijn Boom. Yn NRC Handelsblad hie er in yllustrearre kollumn.
Ek yn 1998 kocht it Ryksmuseum Amsterdam mear as fyftich fan syn tekeningen. Op 1 april 2012 hold Peter van Straaten, nei 24 jier, op mei de tekeningen foar de searje 'Het dagelijks leven' yn Het Parool. Hy publisearre fan 2012 ôf oant er weirekke wykliks yn deiblêd de Volkskrant. Van Straaten syn lêste bondel kaam yn 2015 út, Over Tekenen en Over Natuur, en syn lêste tekening, Daar lag Engeland, ferskynde op 2 augustus 2016 yn de Volkskrant.
Peter syn âldere broer Gerard (1924-2011) wie ek yllustrator.
De Rook fan it Lân
De Rook fan it Lân is in ferhalebondel fan 'e hân fan 'e Fryske skriuwer en skoalmaster Ulbe van Houten (1904-1974). It bestiet út tsien koarte ferhalen en ien novelle, dy't foar it meastepart yn 'e 1930-er jierren skreaun binne. De bondel waard foar it earst yn 1943 útjûn en yn 1965 werprinte yn in justjes oare gearstalling. Yn 1994 ferskynde der yn it ramt fan 'e rige Fryske Klassiken in trêde printing, dy't besoarge waard troch Trinus Riemersma, en útjûn by Utjouwerij Fryslân yn gearwurking mei de Afûk.
Utjeften
De koarte ferhalen út De Rook fan it Lân binne foar it meastepart yn 'e 1930-er jierren skreaun en publisearre yn it tydskrift Yn Us Eigen Tael, dat it orgaan wie fan it Kristlik Frysk Selskip (KFS), in organisaasje dêr't Van Houten nochal aktyf yn wie. Inkele fan 'e ferhalen ferskynden foar it earst yn 'e 'folksboekjes' dy't it KFS yn 'e tritiger jierren útjoech om 'e Friezen oan it lêzen te krijen. It ferhaal De Wraak, dat earder al ferskynd wie yn Yn Us Eigen Tael, waard yn 1937 ek nochris apart publisearre, as ûnderdiel fan 'e Frisia-rige, wylst Spul om Douwe troch Van Houten bydroegen waard oan 'e blomlêzing Fryske Sketsen, út 1934.
De earste printinge fan De Rook fan it Lân ferskynde ûnder de Twadde Wrâldoarloch by útjouwerij T. van der Wey te Ljouwert, as in boekje fan 92 siden, ôfprinte op krantepapier en ynbûn mei trije nytsjes. It jier fan ferskinen wurdt dêr net yn neamd, en yn syn Ferantwurding by de twadde printinge sei Van Houten inkeld dat de earste printinge "yn 'e besettingsjierren" útkommen wie. Trinus Riemersma wist yn 1994 lykwols út it argyf fan it Frysk Letterkundich Museum en Dokumintaasjesintrum (FLMD) te efterheljen dat de earste printinge fan De Rook fan it Lân datearre út 1943. De ferhalen Spul om Douwe en De Wraak binne yn 'e earste printinge fan 'e bondel net opnommen; Riemersma ornearret dat de reden dêrfoar wie dat dy beide ferhalen maklikernôch op oare wizen troch it lêzerspublyk beset wurde koene, en folle minder as Van Houten syn oare ferhalen it risiko rûnen om fersille te reitsjen. De novelle Ein fan 'e Mars koe yn 1943 noch net útjûn wurde om't Van Houten dêr gjin goedkarring fan 'e Dútske autoriteiten yn beset Nederlân foar krije koe. Ta beslút ûntbrekt ek it ferhaal Brief nei Kanada yn 'e earste printinge, mar dat kaam om't dat doe noch net skreaun wie.
Yn 1965 ferskynde de werprintinge fan De Rook fan it Lân yn in royale bondel fan 192 siden by Utjouwerij Laverman te Drachten, foarsjoen fan in hurd kaft mei in stofomslach ûntwurpen troch Meinte Walta. Om ûndúdlike redens is it ferhaal Tillefoan út 'e twadde printinge weilitten, wylst Spul om Douwe, De Wraak, Ein fan 'e Mars en it pas yn 1958 skreaune Brief nei Kanada tafoege binne. Fierders hie it ferhaal Ferlerne Soan in oare titel krigen: Reis nei Hûs (in omneaming dy't yn 'e trêde printinge troch Riemersma weromferoare waard).
Fan de Ferantwurding, dy't Van Houten oan 'e twadde printinge taheakke, lit Riemersma net folle hiel yn syn beskriuwing fan eardere útjeften efteryn de trêde printinge. Dêryn waard neffens him "net allinnich heale of hielendal gjin ynformaasje jûn [bgl. oer de titelferoaring fan Ferlerne Soan], der wurdt ek sa skriklik yn lygd dat men it suver net foar mooglik hâldt." Van Houten wie nammentlik (yn Riemersma syn wurden) "ôfgryslik oan it verschlimmbessern" gien, d.w.s. oan it ferbetterjen dêr't er it minder mei makke. Yn syn Ferantwurding skreau er lykwols dat er syn ferhalen yn 'e nijste stavering set hie, mar fierder gjin neamensweardige feroarings yn 'e tekst oanbrocht hie. Riemersma: "Ik tink, as men foar elke feroaring dy't Van Houten oanbrocht hat, in sint rekkent, dan hat men in knappe flesse jenever. Ik haw de earste side fan De Beam en fan Fakânsje yn printing ien en twa mei-inoar fergelike, en ik telde sa'n fjirtich feroaringen de side. It kinne fansels yn oare ferhalen wat minder wêze." Riemersma wie ek net ûnder de yndruk fan 'e kwaliteit fan 'e feroarings, mei't er fûn dat Van Houten "oer 't generaal syn krêftige styl fersloppe" hie en dat "dizze ynfoegingen de styl stiver en stadiger" makken. Boppedat wied er fan betinken dat skriuwers "letter net mear yn har wurk omgrieme [moatte]. As in wurk ôf is, is it skeppingsproses ta in ein kommen, en dat kin letter oangeande dat wurk nea wer opstart wurde."
De trêde printinge fan De Rook fan it Lân ferskynde yn 1994 te Ljouwert by Utjouwerij Fryslân yn gearwurking mei de Afûk, yn it ramt fan 'e rige Fryske Klassiken. Dizze nije útjefte omfieme sawol alle ferhalen dy't yn 'e earste printinge opnommen wiene, as de trije ferhalen dy't oan 'e twadde printinge tafoege wiene. Yn oerienstimming mei de regels dy't opsteld wiene foar de besoarging fan dy rige waard dêrby útgien fan 'e earste printinge yn boekfoarm, wat betsjutte dat Van Houten syn feroarings út 'e twadde printinge weromdraaid waarden.
Wurdearring
Yn resinsjes fan De Rook fan it Lân wiene de kritisy benammen bliid mei Van Houten syn taalgebrûk, en teffens mei de personaazjes yn 'e ferhalen. Durk van der Ploeg skreau op 24 septimber 1965 yn Frysk en Frij: "Hy [Van Houten] kin feiten en persoanen yn inkelde halen dúdlik en raak op papier krije." "Dêrby,", sa folle Freark Dam op 16 novimber fan dat jier yn 'e Drachtster Krante oan, "is er in minskekenner, dy't benammen each hat ek foar de tragyske kanten fan libben en maatskippij en net minder foar de ôfstân sa't dy ûntstean kin tusken de generaasjes. In fine, mylde humor krûdet dit wurk."
As minpunten wurde ûnderfûn de komposysje fan 'e ferhalen, mei't Van Houten syn krêft mear lizze soe yn sfearbeskriuwing as yn 'e opbou fan 'e plot. Fierders liet Van Houten neffens ferskate resinsinten blike dat syn eigen wrâld wat beheind wie, troch krêfteleaze beskriuwings fan dingen dy't dêrbûten leine. Van der Ploeg skreau op dat mêd oer de novelle Ein fan 'e Mars (oer de Dútske ynvaazje fan Nederlân yn 'e maaiedagen fan 1940): "Dêr docht bliken dat Van Houten net bûten syn eigen wrâld komme moat. Hy is as skriuwer wrâldfrjemd en it ferhaal fan de mobilisaasje spilet yn in wrâld dy't winliken bûten syn eachweid leit." Yn syn beskriuwing by de trêde printinge foeget Riemersma dêroan ta: "Van Houten [is] op 'en bêsten as er skriuwt oer doarpslju en de dingen fan it doarp. Komt er dêrbûten, dan ferslacht er yn in karikatuer of syn beskriuwing wurdt machteleas."
Konkludearjend skriuwt Riemersma fierders: "It proazawurk fan Ulbe van Houten bringt jin werom nei it Fryslân fan alear, mei syn boeren, gernieren en arbeiders. In sletten plattelânsmienskip dêr't elk syn plak yn hie en de stânsferskillen net te oerbrêgjen wienen. De gernieren binne needrige, drege wrotters, de boeren grutste potentaten, de arbeiders net yn tel. Eins net sa'n noflike wrâld. Van Houten lit dy machtsûngelykheid wol sjen, mar hy is yn syn wurk gjin sosjaal strider. Hy hat benammen each foar de licht tragyske en iroanyske sitewaasje dêr't syn persoanen yn bedarje. Oer kweade dingen en missetten ljochtet syn mylde humor. Syn Fryslân is in idyllyske enklave dêr't foar it kwea gjin duorjend plak is."
Christina Elizabeth Pothast-Gimberg
thumb|Christina Pothast-Gimberg (1960) Christina Elizabeth Pothast-Gimberg (Sutfen, 19 jannewaris 1900 – Snits, 15 novimber 1975) wie in Nederlânske skriuwster fan berneboeken.
Gimberg wie in dochter fan publisist Johannes Gimberg en Elisabeth Bax. Se waard ûnderwizeres yn Amsterdam. Se skreau tsientallen berneboeken, dêr't ek in tal fan oerset waarden. Hja troude yn 1928 mei ûnderwizer Joseph H.A. Pothast (1890-1960), in soan fan de skilder Hendrik Antoon Pothast.
Närke
Närke is in lânskip fan Sweden yn it lânsdiel Svealand. It grinzget yn it noardwesten oan Värmland, yn it noarden oan Västmanland, yn it easten oan Södermanland en yn it súdeasten oan Östergötland. Närke hat in oerflak fan 4.126 kante kilometer en hat 208.376 ynwenners (2016).
Lykas alle oare lânskippen hat Närke gjin bestjoerlike of politike funksje. Op it mêd fan kultuer hat it wis wol betsjutting.
Gemeenten yn Närke
De folgende gemeenten lizze hielendal of foar in part yn Närke:
Alexander Albon
* Seizoen noch dwaande.
Hôftennis op de Olympyske Simmerspullen 1908
|200px|thumb|right|Eustace Miles de nûmmer twa fan it Hôftennis tidens de spullen fan Londen 1908
De Olympyske Simmerspullen 1908, ek wol de IVe Olympiade neamd waarden yn 1908 yn Londen, Grut-Brittanje hâlden. It Hôftennis waard hâlden yn 'e Queen's Club.
Queen's Club
de Queen's Club is in private sport feriening oprjochte yn 1886 it wie it earste multifunkjonele sportkompleks yn 'e wrâld. It hat 28 bûtenbanen en acht binnenbanen en in oantal squash- en racketsbanen. It is ek it nationale stadion foar hôftennis. Yn 1908 waard op de fjilden fan de Queens Club it Olympyske hôftennistoernoai en it racketstoernoai hâlden.
Södermanland
Södermanland, ek wol Sörmland neamd, is in lânskip fan Sweden yn it easten fan it lânsdiel Svealand. It hat in oerflak fan 8.388 kante kilometer en hat likernôch 1,3 miljoen ynwenners (2016). Södermanland grinzget oan de lânskippen Närke, Uppland, Västmanland en Östergötland.
Lânmacht
In lânmacht is dat diel fan 'e kriichsmacht fan in steat, dat him taleit op it fjochtsjen op lân. Yn it deistich spraakgebrûk wurdt foar dit kriichsmachtûnderdiel ornaris de oantsjutting leger brûkt, hoewol't dat begryp ek in bredere betsjutting hat dat de hiele kriichsmacht omfiemet. In oar, argaysk, wurd foar 'lânmacht' is armee, fan it Frânske armée, dat wer fan it Latynske wurd arma ("wapen") ôflaat is.
De lânmacht is it âldste en meast foarkommende diel fan 'e kriichsmacht, mei't lang net alle lannen in kustline en dus in marine hawwe, wylst de loftmacht in frij resinte útfining is. Fan âlds bestie de lânmacht út trije saneamde wapens: de ynfantery (it fuotfolk), de kavalery (it hynstefolk) en, fan 'e fjirtjinde iuw ôf, de artillery (de kanonnen). Letter kamen dêr spesjalisearre troepen by, lykas de sjeny en de kommando's. It is ek mooglik dat in lânmacht oare kriichsmachtûnderdielen ynkorporearret, lykas in eigen loftmachtkorps.
Der binne trije haaddoelen dêr't in lânmacht foar ynset wurde kin. Yn it foarste plak giet it dêrby om ferdigening, itsij ferdigening fan it eigen grûngebiet, itsij ferdigening fan in befreone steat. Twad is in lânmacht bedoeld om mei oan te fallen en in diel fan in oare steat of in oare steat yn syn gehiel mei te feroverjen. Soks wurdt tsjintwurdich beskôge as ûnetysk en frijwol net mear dien. (De lêste kear dat dit foarkaam wie yn 2013, doe't Ruslân de Krim op 'e Oekraïne ferovere en ûnrjochtlik besette.) En tred en lêst wurdt de lânmacht ek ynset om 'e oerheid te ûnderstypjen yn net direkt konfliktrelatearre saken, lykas bewekking fan kwetsbere fasiliteiten en helpferliening nei in natoerramp.
In steand leger ferwiist nei in lânmacht dy't bestiet út foltiidssoldaten, yn tsjinstelling ta de reservestriidkrêften, dy't inkeld oproppen wurde foar oefenings of yn tiid fan oarloch. In oare tsjinstelling bestiet tusken it geregelde of reguliere leger en ûngeregelde troepen of milysjes, dy't gearstald binne foar in beskaat doel, faak bûten de autoriteiten fan 'e steat om (sij it soms wol mei goedkarring fan dyselde autoriteiten). In ekspedysjeleger ferwiist nei in diel fan 'e lânmacht dat yn in oerseesk gebiet of lân ynset wurdt.
De Nederlânske lânmacht is de Keninklike Lânmacht. De grutste lânmacht fan 'e wrâld is it leger fan 'e Folksrepublyk Sina, dat it Folksbefrijingsleger hjit en bestiet út 2.250.000 aktive manskippen en 800.000 man reservepersoneel. De op ien nei grutste lânmacht is it Yndiaaske Leger, mei 1.129.000 aktive manskippen en 2.142.000 man reservepersoneel. Nettsjinsteande it feit dat it lytser is, mei 'mar' 475.000 aktive manskippen en 540.000 man reservepersoneel, wurdt it Amerikaanske Leger rûnom beskôge as de sterkste (want bêst treende en tariste) lânmacht fan 'e wrâld.
Mark Harmon
Mark Harmon (folút: Thomas Mark Harmon; Burbank (Kalifornje), 2 septimber 1951), is in Amerikaansk akteur en eks-Amerikaansk footballspiler fan Amerikaansk-Eastenryksk komôf, dy't benammentlik bekend is fan syn rol yn 'e langrinnende tillefyzjesearje NCIS en út films as Summer School en The Presidio.
Ayman al-Zawahiri
Ayman Mohammed Rabie al-Zawahiri (Maadi, 19 juny 1951 – Kabul, 31 july 2022) wie in Egyptysk sjirurch en ideolooch fan al-Kaida, de terreurorganisaasje dy't him tsjin westerske en pro-westerske lannen rjochte. Sûnt 1 maaie 2011 waard er as de opfolger fan Osama bin Laden beskôge. De Feriene Steaten beskôgen him as meiferantwurdlik foar de oanslaggen fan 11 septimber 2001 op it WTC yn New York en it Pentagon yn Washington, D.C. en setten in beleanning fan 25 miljoen dollar op syn holle. Yn 2022 waard er by in Amerikaanske drone-oanfal op syn ferbliuwplak yn Afganistan fermoarde.
Mark Harmon
Jonkheid en oplieding
Harmon is de soan fan sportman en radioferslachjouwer Tom Harmon en aktrise en keunstneresse Elyse Knox (wiere namme: Elsie Lillian Kombrath), en groeide op yn in gesin mei twa âldere susters. Syn pake en beppe oan memmekant wiene ymmigranten út Eastenryk wei. Nei't er yn 1970 syn diploma foar de middelbere skoalle helle hie, studearre er twa jier oan it Pierce College yn Los Angeles foar't er oerstapte nei de University of California, Los Angeles (UCLA), dêr't er yn 1972 en 1973 quarterback wie fan 'e UCLA Bruins, in Amerikaansk footballtiim dat útkomt yn 'e populêre nasjonale kolleezjekompetysje. Yn 1974 studearre er cum laude ôf oan 'e UCLA mei in bachelorstitel yn kommunikaasjekunde.
Karriêre
Neitiid sette er útein mei in karriêre as akteur, wêrby't er gauris de rol fan plysjes en oare gesachsdragers fertolke. Yn 'e santiger jierren moast er it fral hawwe fan lytse roltsjes yn tillefyzjefilms en gastrollen yn searjes; yn dy tiid wurke er dêrnjonken ek as timmerman. Yn 1977 waard er nominearre foar in Emmy Award, de wichtichste Amerikaanske tillefyzjepriis, foar syn rol yn 'e tillefyzjefilm Eleanor and Franklin: The White House Years. Yn 1978 spile er de oprjochte kavaleryofsier John MacIntosh yn trije ôfleverings fan 'e bekroande minysearje Centennial. Yn 1980 krige er syn earste fêste rol, yn 'e soapsearje Flamingo Road, mar dy waard nei twa jier al stopset.
Uppland
Uppland is in lânskip fan Sweden yn it easten fan it lânsdiel Svealand. It grinzget oan sawol de Eastsee as de lânskippen Gästrikland, Södermanland en Västmanland. Uppland beslacht 12.676 kante kilometer en hat likernôch 1,6 miljoen ynwenners (2016).
Hendrik Antoon Pothast
Libben en wurk
thumb|Amor mei pylk en bôge (1906) thumb|Amor mei hert (1906) Pothast wie in soan fan haadmaster Coenradus Pothast (1800-1877) en Elisabeth Hoogveld (1820-1853). Hy wie dekoraasjeskilder en portretskilder; hy skilderde teffens sjenrestikken. Pothast die ûnder mear mei oan in oantal tentoanstellingen fan Libbene Masters.
Mark Harmon
Karriêre
Fan 1983 oant 1986 hie Harmon in fêste rol yn 'e prestizjeuze sikehûssearje St. Elsewhere. Dêr krige syn karriêre in flinke triuw fan yn 'e rêch, en neitiid krige er de haadrol in ferskate tillefyzjefilms en ek spylfilms, lykas Summer School (1987), mei Kirstie Alley, The Presidio (1988), mei Sean Connery en Meg Ryan, Stealing Home (1988), mei Jodie Foster, en Worth Winning (1989), mei Madeleine Stowe.
Snowboarden op de Olympyske Winterspullen 2022
It snowboarden op de Olympyske Winterspullen 2022 is yn it Genting Snow Park en yn de Big Air Shougang fan 5 oant en mei 20 febrewaris.
Hendrik Antoon Pothast
Libben en wurk
Pothast boaske yn 1875 oan Catharina Anna Christina Verhaaren (1850-1903). De húshâlding Pothast-Verhaaren wenne yn Roermond, Halle (om 1878-1883), Amsterdam (1883-1902), De Haach (1902-1903) en fan 1903 ôf wer yn Amsterdam. Ut it houlik waarden ûnder oaren de lettere skilders Willem (1877-1916) en Bernard (1882-1966) en ûnderwizer Joseph Pothast (1890-1960) berne. Dy lêste troude mei ûnderwizeres en berneboekeskriuwster Christina Elizabeth Gimberg.
Snowboarden op de Olympyske Winterspullen 2022
Medaljespegel
De top-8 fan lannen dy't by it snowboarden medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 2022.
Hendrik Antoon Pothast
Libben en wurk
Pothast stoar yn de âldens fan 77 jier. Hy waard beïerdige op it roomsk-katolike begraafplak Buitenveldert.
Mark Harmon
Priveelibben
Harmon gie yn 'e santiger jierren om mei sjongster Karen Carpenter. Hy is sûnt 21 maart 1987 troud mei aktrise Pam Dawber, mei wa't er ferskillende kearen tegearre op 'e planken stien hat. Se hawwe twa soannen: Sean Thomas Harmon (1988) en Ty Christian Harmon (1992). Yn 1987 besocht Harmon syn suster Kris Nelson út har âlderlike rjochten te setten en de fâdij oer syn omkesizzer Sam Nelson te krijen, om't dy troch syn mem mishannele wurde soe. It kaam dêrby lykwols nea ta in útspraak; de saak waard in der minne skikt. Yn 1996 rêde Harmon twa tinerjonges, doe't dy lyk foar syn hûs in ûngemak krigen. Hy brûkte in slaaie út syn garaazje om it rút fan harren baarnende auto iepen te brekken en skuorde har der doe mei gefaar foar eigen libben út. Harmon en de frou binne fierders útsprutsen aktivisten foar beheining fan wapenbesit.
Sander van de Pavert
thumb|250px|Van de Pavert (2020) Sander van de Pavert (De Haach, 1976) is in Nederlânsk tv-programmamakker, akteur, regisseur en kollumnist dy't wurket ûnder de skûlnamme LuckyTV.
Biografy
Van de Pavert studearre yn 2000 ôf as grafysk ûntwerper oan de Willem de Kooning Akademy yn Rotterdam. Dêrnei wurke er in skoftke as foarmjouwer, mar rjochte him rillegau op it bewurkjen fan video. Yn 2003 wurde LuckyTV’s koarte fideo’s foar it earst útsjoerd op de nasjonale telefyzje, mei alle dagen in bydrage oan it VARA-programma Vara Laat. Sûnt produsearre LuckyTV mear as 1500 koarte filmpkes foar ferskate telefyzjeprogramma’s.
Filmpkes en wurkwize
De filmpkes fan LuckyTV duorje likernôch twa minuten. Meastal wurdt dêryn op lichtfuottige wize kommintaar jûn op in aktueel barren. Oare kearen giet it om ophimselsteande koartswillige filmkes, sûnder dat der ferwiisd wurdt nei aktualiteiten. LuckyTV brûkt meast al besteand byldmateriaal dat dêrnei bewurke as manipulearre wurdt; ynterviews wurde ferknipt ta absurde petearen, akteurs wurde neisyngronisearre of voice-overs wurde ferfongen.
Alle filmkes wurde fan Van de Pavert sels skreaun, regissearre en montearre. Soms ferskynt er sels yn byld, mar hy seit dat er leaver efter as foar de kamera stiet.
De Wereld Draait Door
Sûnt 2005 leverret LuckyTV in deistige bydrage oan it telefyzjeprogramma De Wereld Draait Door.
Earfolle fernijing
Yn 2010 waard LuckyTV mei eare neamd foar syn bydrage oan De Wereld Draait Door troch de Nipkow-sjury. Hy krige de oanmoedigingspriis ‘omdat zijn absurde items actuele situaties verdraaien, ontregelen en uitvergroten.’
Oar wurk
LuckyTVs bydragen oan telefyzjeprogramma’s sûnt 2002, de wichtichste: LuckyTV makke twaris in rige koarte telefyzjeprogramma’s:
Sûnt 2008 hat LuckyTV alle wiken in kollumn yn de Varagids.
Caen
Caen is in stêd yn it Frânske departemint Calvados yn de regio Normandje.
Skiednis
Yn de Romeinske tiid stie Caen bekend as "Catumagos", ôflaat fan de Gallyske wurden magos (fjild) en catu (striid). De delsetting stelde doe net it measte foar en dat bleau de hiele Romeinske tiid sa. Pas ûnder de hartoggen fan Normandje waard it in plak mei betjutting. Healwei de 11e iuw keazen Willem de Oermasterer en keniginne Mathilde Caen ta harren residinsje. Willem troude sûnder tastimming fan de paus mei Mathilde fan Flaanderen, in efternicht. Om boete te dwaan stiften hja yn Caen elts in benediktynsk kleaster: de "Abbaye aux Hommes" foar muontsen en de "Abbaye aux Dames" foar nonnen. Dêr tusken yn stiet de boarch, dy't oarspronklik ek troch Willem boud is. De stêd wie mei Rouen haadstêd fan it hartochdom Normandje en erfde in tige grutte rykdom oan arsjitektuer, dat foar in part ferlern gyng by de gefjochten yn 1944 om Caen. Op 21 maaie 1204 foel Caen yn 'e hannen fan Filip II fan Frankryk en mei de rest fan Normandje waard de stêd sûnt ûnderdiel fan it keninkryk Frankryk.L ykas Rouen wurdt de stêd yn Frankryk ek wol de stêd fan de 100 tuorren neamd, al is dat tsjintwurdich wol wat oerdreaun.
Geografy
Caen leit 15 kilometer fan It Kanaal. Under Napoleon III waard in kanaal njonken de Orne oanlien om de stêd in permaninte ferbining mei de see te jaan. In slûs hâldt it tij bûten en soarget der foar dat gruttere skippen de haven fan Caen altiten ynfarre kinne. De stêd hat mei in oerset in ferbining mei Porthsmouth yn it suden fan Ingelân.
De river de Orne streamt troch Caen en fierder in pear lytsere rivierkes, dy't de sammelnamme "les Odons" hawwe. De rivierkes binne fanwegen hygiënyske omstannigheden ûndergrûnsk makke. Yn Caen leit in midden yn de stêd in 60 hektare grutte iepen flakte, dat "La prairie" neamd wurdt. It gebiet stiet regelmjittich ûnder wetter as de Orne it wetter net ferwurkje kin.
It besjen wurdich
Alhoewol't Caen swier te lijen hân hat ûnder it geweld fan de Twadde Wrâldkriich, binne der noch in pear strjitten mei âlde bebouwing. Yn de Rue Froide, Rue Écuyère en de Rue Saint-Pierre stiet noch âlde bebouwing mei fakwurkhûzen. Ek yn de wyk Saint-Martin is noch âlde bebouwing út it tiidrek 1880-1910 mei art-nouveauhûzen.
Chateau de Caen
It Château de Caen is ien fan de grutste midsiuwske forten fan Europa en op de heuvel lizzend dominearret it de stêd. Oarspronklik oanlein yn opdracht fan Willem de Oermasterer waard yn de 12e iuw in donjon tafoege. Yn 1204 waard it kastiel ferovere troch de Frânsk kroan. Tusken de 13e en 15e iuw fûnen der útwreidings en fersterkings plak. Tsjintwurdich tsjinnet it kastiel as ûnderkommen fan it Musée des Beaux-Arts de Caen en it Musée de Normandie.
Abdijen
Om boete te dwaan stiften Willem de Oermasterer en syn frou en nicht Mathilde fan Flaanderen elts in abdij:
De Abbaye aux Hommes waard yn 1063 foltôge en oan Sint-Stefanus wijd. De earste abt wie Lanfranc. De Frânske Revolúsje makke in ein oan de abdij en de abdijtsjerke waard sûnt in parochytsjerke. It gebou oan it súdlike dwersskip fan de Sint-Stefanustsjerke (Église St.-Etienne) is hjoeddedei yn tsjinst as Hôtel de Ville. Tagelyk mei de Abbaye aux Hommes waard oan de westlike kant fan de boarch de Abbaye aux Dames stifte. De oanhingers fan de Frânske Revolúsje makken ek in ein oan dy abdij; de nonnen waarden út harren kleaster ferdreaun. Yn de tiid fan de restauraasje waarden de abdijgebouwen yn 1823 in sikehûs en krigen Augustynske nonnen de noed oer de pasjinten tawiisd, wylst de oan de Trije-ienheid wijde abdijtsjerke in parochytsjerke waard. Yn it koer fan de tsjerke is it grêf fan keninginne Mathilde. De krypte is útsûnderlik goed bewarre en fral de kapitelen dêr binne keunsthistoarysk weardefol.
Prinsbisdom Múnster
It Prinsbisdom Múnster of Heechstift Múnster (Dútsk: Fürstbistum Münster, Bistum Münster, Hochstift Münster) wie in prinsbisdom yn it Hillige Roomske Ryk yn it westen fan de hjoeddeiske Dútske dielsteat Nedersaksen en it noarden fan de dielsteat Noardryn-Westfalen.
Taeke Boonstra
thumb|180px|Detail konsole yn it Goevernemintsgebou yn Assen, mei fermoedlik it portret fan Taeke Boonstra. Taeke Boonstra (Harns, 7 oktober 1850 - Assen, 12 maart 1932) wie in Nederlânsk arsjitekt.
Libben en wurk
Taeke (eigentlik: Teeke) Boonstra wie lykas syn heit Daniel timmerman yn Harns. Nei syn trouwen ferfear er nei Assen, dêr't er fan 1882 oant 1886 as oannimmer belutsen wie by de bou fan it nije provinsjehûs (no Drintsk Museum), nei in ûntwerp fan ryksboumaster Jacobus van Lokhorst. Mei 1 maart 1887 waard er assistint fan de stedsboumaster fan Assen, Harm Cornelis Winters. Winters stoar in pear moanne letter en Boonstra folge him op. Hy ûntwurp yn 1897 de wente Betsy oan de Dr. Nassauleane yn Assen, no in ryksmonumint. Yn 1899 waard Boonstra direkteur fan de gemeentlike himmeltsjinst en yn 1904 fan it gemeentlik tillefoannet. Yn 1909 tekene er de Meniste Tsjerke oan de Oranjestrjitte yn Assen.
Boonstra wie ek belutsen by it útwreidingplan fan Assen yn 1910. It plan hie gjin grienfoarsjennings, skreau er yn syn taljochting, omdat de Asserbosk al genôch grien hie. Op oanrieden fan de ynspekteur foar de Folkssûnens, dy't fûn dat der net genôch rekken hâlden wie mei estetyske easken, waard it plan troch Deputearre Steaten fersmiten. De gemeente hierde doe arsjitekt P.M.A. Huurman yn om it plan dien te meitsjen.
Boonstra stoar yn 'e âldens fan 81 jier en kaam te hôf yn Assen.
Sprekwurd
In sprekwurd is in koarte, krêftige útspraak dy't in (folks)wiisheid, in kollektive ûnderfining of in morele opfetting werjout. Guon sprekwurden binne mei-inoar yn tsjinspraak. Sa binne der sprekwurden dy't oanfiterje ta dapperens, wylst oaren krekt riede om foarsichtich te wêzen. In foarbyld is it Fryske sprekwurd: "Jild moat rôlje, dêrom is it rûn." Mar der bestiet ek in sprekwurd dat krekt it tsjinstelde seit: "Jild moatst op sitte, dêrom is it plat." Yn tsjinstelling ta in tiidwurdlike útdrukking, dy't nei it ûnderwerp ferbûgd wurdt, brûkt men by in sprekwurd altyd persiid deselde formulearring. Faak besteane sprekwurden út twa dielen, wêrby't it earste diel in oarsaak of betingst beskriuwt, en it twadde diel in gefolch of konklúzje. De wittenskiplike stúdzje fan sprekwurden is de paremiology.
Peyton List (1998)
Peyton List (folút: Peyton Roi List; Floarida, 6 april 1998) is in Amerikaansk tillefyzje- en filmaktrise, model en presintatrise. Hja is benammen bekend wurden mei har rol as Emma Ross yn 'e Disney-komeedzjesearje Jessie, en mei har fertolking fan 'e jonge Jane Nichols yn 'e film 27 Dresses, út 2008.
Sprekwurd
Der besteande ferskate sprekwurdboeken dêr't sprekwurden yn sammele en ferklearre wurde. Al yn 1480 waard der yn 'e Nederlannen in bondel mei sprekwurden útjûn ûnder de titel Proverbia Communia ("Algemiene Sprekwurden"). By elts sprekwurd wie de Latynske oersetting tafoege foar it learen fan it Latyn, dat doedestiden de taal fan 'e wittenskip wie. De earste printinge fan 'e Adagia fan Erasmus, wêryn't dyselde Latynske en Grykske sprekwurden fan útlis foarseach, datearret út 1500. De bekendste sprekwurden wurde ek yn gewoane wurdboeken opnommen. Dêrby wurde se yn 'e regel alfabetisearre ûnder it earste haadwurd of tiidwurd yn it sprekwurd.
Noch inkele foarbylden fan sprekwurden binne: "Praten is sulver, mar swijen is goud" en "It moat al in goed prater wêze dy't in stilswijer ferbetterje sil." In bysûndere foarm fan it sprekwurd is it apologyske sprekwurd, wêrmei't de sprekker faak syn eigen dieden bekommentariëarret, en dat de foarm "sei de ..." hat. Foarbylden dêrfan binne: "Alle bytsjes helpe, sei de duvel, en smiet in flie yn 'e hel," of: "De wierheid is hurd, sei de man, en sloech syn wiif mei de Bibel op 'e kop."
Peyton List (1998)
Jonkheid
Peyton List waard yn 1998 berne yn 'e Amerikaanske steat Floarida, mar har âlden ferhuzen yn 2002 mei harren gesin nei de stêd New York, dêr't List fierder opgroeide. Hja hat twa bruorren, Spencer (har twillingbroer) en Phoenix, dat beide ek akteurs en modellen binne.
Karriêre
List har earste tillefyzjerol wie as figurante yn 'e soapsearje As the World Turns (yn ôflevering 143 fan seizoen 47), yn 2002, doe't se fjouwer jier wie. Har earste filmrol wie ek as figurante, yn 'e superheldefilm Spider-Man 2, út 2004, doe't se seis jier wie. Neitiid hie se geregeldwei lytse roltsjes yn films en tillefyzjesearjes. Har earste gruttere rol wie dy fan 'e jonge Jane Nichols, yn 'e film 27 Dresses, út 2008. Yn 2010 spile List yn 'e film Remember Me in famke dat it suske fan it personaazje fan akteur Robert Pattinson narret. Datselde jiers hie se ek in rol yn 'e Disney-film The Sorcerer's Apprentice, wylst se teffens mei Jeri Ryan te sjen wie yn Secrets in the Walls.
Om dyselde snuorje hinne begûn List te wurkjen as model, sawol allinnich as mei har twillingbroer Spencer. Hja hat ûnderwilens meiwurke oan mear as fjouwerhûndert advertinsjes foar in ferskaat oan bedriuwen. Yn 2009 stie se op 'e omslach fan 'e Wer nei Skoalle-edysje it tydskrift American Girl, en yn 2011 wie se in model foar it jongereinblêd Justice.
Yn 2011 briek List troch mei har rol fan Emma Ross, de âldste dochter yn in gesin mei fjouwer bern, yn 'e Disney-komeedzjesearje Jessie. As tsjinspilers hie se dêrby û.m. Debby Ryan, Karan Brar en Skai Jackson. Sûnt se mei dy rol úteinsette, hat List ferskate kearen yn gastrollen te sjen west yn oare Disney-searjes, lykas Austin & Ally, Good Luck Charlie en I Didn't Do It. Ek yn 2011 hie List in wichtige rol yn 'e ôflevering Possessed fan 'e plysjesearje Law & Order: Special Victims Unit. Fan 2013 ôf is List ien fan 'e presintators fan 'e show Pass the Plate. Yn 2015 waard bekendmakke dat de rige Jessie nei dat seizoen ophâlde soe, mar dat List, Brar en Jackson deselde rollen wer opnimme soene yn in noch ûntitele spin-off-rige.
Priveelibben
List is in aktyf lid fan 'e Disney Channel Circle of Stars. Hja wennet yn Kalifornje.
Tjeerd Venstra
thumb|Fakânsjewente [[De Horst (Skiermuontseach)|De Horst (1937) op Skiermuontseach (2010) ]] Tjeerd Venstra (Menaam, 23 maart 1889 - Dokkum, 14 maaie 1977), ek wol Tjeerd Venstra Ozn. neamd, wie in Nederlânske arsjitekt, dy't benammen aktyf wie yn Fryslân.
Libben en wurk
Nei oan de Ambachtsskoalle yn Harns it diploma timmerje helle te hawwen, folge Tjeerd Venstra de skriftlike BPNA-kursus ta boukundich opsichter, dy't hy yn 1914 foltôge. In jier letter waard hy gemeente-arsjitekt fan Dantumadiel. Yn syn wurk ûntwikkele Venstra in foarleafde foar it ekspresjonisme en de Amsterdamske Skoalle. Yn Dokkum, dêr't hy yn de jierren tritich yn in nei eigen ûntwerp boude filla oan de Wâldwei wenne, ûntwurp hy filla Zonneheuvel (1933). Dit pân is oanwiisd as ryksmonumint, krektas de troch Venstra tekene rekreaasjewenningen Canidunum op It Amelân (± 1935) en De Horst op Skiermuontseach (1937), dy't as kenmerk de reiden kapen hawwe. Nei de oarloch wenne Venstra yn Ljouwert, dêrwei wurke er foar de gemeenten It Amelân en Skiermuontseach. Hy is yn 1977 op 88-jierige leeftiid yn Dokkum ferstoarn.
Lynda Kinkade
Lynda Kinkade (Sydney?, ±1983) is in Australysk sjoernaliste, nijslêzeresse, ferslachjouster en tillefyzjeprodusinte, dy't fanôf 2014 by de nijsstjoerder CNN International wurket. Dêr docht se de presintaasje fan it programma CNN Newsroom en yn 'e wykeinen ek fan International Desk.
Libben en karriêre
Nei't se har stúdzje ôfrûne hie, fûn Kinkade yn jannewaris 2004 wurk as ferslachjouster by de regionale tillefyzjestjoerder NBN News, yn Lismore, yn noardlik Nij-Súd-Wales. Yn septimber fan dat jier stapte se oer nei de nasjonale stjoerder Nine Network Australia, yn Melbourne, dêr't se behalven as ferslachjouster ek foar it earst nijslêzeresse wie. Teffens wie se dêr efter de skermen aktyf as produsinte. Yn 2008 kearde se wer werom by har eardere wurkjouwer Seven Network, dêr't se wurksum wie as ferslachjouster en produsinte, foar't se yn 2013 as korrespondinte yn New York kaam te stean.
Yn augustus 2014 ferfear Kinkade nei Atlanta, dêr't se as nijslêzeresse op it CNN-haadkertier kaam te wurkjen. Hja presintearret CNN Newsroom, ien fan 'e wichtichste nijsprogramma's fan 'e stjoerder CNN International, en teffens de wykeinútstjoerings fan International Desk. By útfal fan kollega's is se ek wolris te sjen yn programma's as Newscentre, Around the World en Connect the World. Under de lju dy't Kinkade ynterviewd hat, binne de Australyske premiers John Howard en Kevin Rudd, akteurs Russell Crowe, Cate Blanchett, John Travolta en Sylvester Stallone en de eardere Amerikaanske fise-presidint Al Gore.
Los fan har sjoernalistike karriêre is Kinkade as frijwillichster belutsen by ferskate goede doelen, wêrûnder de USA Brain Tumor Alliance, Heartkids NSW en it Symfony-orkest fan Sydney.
Jan Thomas Ferdinand Huguenin
Jan Thomas Ferdinand Huguenin (Kûbaard, 8 july 1829 - Havelte, 13 febrewaris 1875) wie in Nederlânske boargemaster.
Biografy
Huguenin wie in soan fan de predikant Jan Thomas Herman Huguenin en Elisabeth Catharina Maria Theresia Huber. Syn pake mei deselde namme, Jan Thomas Ferdinand Huguenin, wie in ynfanterykaptein en maire fan Sonnegea. Yn 1867 waard Huguenin beneamd ta sekretaris fan de gemeente Starum. Yn 1871 folge er yn dy gemeente boargemaster M.A. Jentink op dy't nei Boalsert gie. Noch gjin jier letter waard Huguenin beneamd ta boargemaster fan Havelte. Dy funksje soe er goed twa jier besette. Hy stoar dêre yn febrewaris 1875 yn de âldens fan 45 jier.
Huguenin troude op 21 septimber 1863 yn Hattem mei Johanna Wijnanda Schmiedeman, dochter fan de yn 1846 ferstoarne wethâlder fan Hattem Johan Albert Schmiedeman en Alijda Catharina Theodora Aletta Le Cavelier.
Shawn Speakman
Libben en karriêre
Speakman waard yn 1975 berne en groeide op op it plattelân fan 'e Amerikaanske steat Washington.[boarne nedich] Yn 2011 publisearre er syn earste roman, The Dark Thorn, dy't it earste diel fan syn romansearje The Annwn Cycle wie.
Datselde jiers waard by Speakman non-hodgkinlymfoom (in foarm fan kanker oan 'e lymfeklieren) fêststeld. Nei in lange behanneling waard er wer sûn ferklearre, mar lykas in protte Amerikanen hied er gjin syktekostefersekering, yn syn gefal om't er dy net krije koe fanwegen in foarôf-besteande sykte. Dat betsjutte dat er mei in skuld fan mear as $200.000 oan sikehûskosten sitten bleau.
Om dy skuld ôf te beteljen, stalde Speakman de ferhalebondel Unfettered gear, dêr't mear as tweintich fan syn kollega-auteurs (ûnder wa grutte nammen as Jacqueline Carey, Tad Williams, Naomi Novik en Brandon Sanderson) gehiel belangeleas koarte ferhalen foar oanleveren. Ek de fierde omslachkeunstner Todd Lockwood wurke belangeleas oan 'e útjefte mei.
Wurk
referinsje
Oude Niedorp
Oude Niedorp (Frysk: Alde Nijdoarp); West-Frysk: Ouwe Nierup) is in doarp yn de Noard-Hollânske gemeente Hollâns Kroan. Oude Niedorp wie oant 1970 in selsstannige gemeente, dêr't ek de doarpen 't Veld en Zijdewind (Frysk: It Fjild en Sydweind) ûnder foelen.
It doarp krige yn 1415 tegearre mei it oare doarp, Nieuwe Niedorp, stedsrjochten ûnder de namme 'Stede Niedorp'.
Namme
Yn it jier 1206 waard der praat oer 'Nyedorp', dat tsjutte op in nije wenkearn. It plak waard yn 1298 Oudeniedorp neamd, itjinge der op wiist dat der noch in kearn ûntstean wie dy't Nieuwe Niedorp neamd waard. De namme Niedorp soe ek in gearlûking wêze kinne fan Ten-iedorp, dat wetterdoarp bestjut.
It besjen wurdich
Yn Oude Niedorp is de ruïnetsjerke it besjen wurdich. De midsiuwske tsjerke baarnde yn 1977 nei bliksemynslach ôf en waard net wer opboud. Dêrnjonken stiet yn it doarp de nôtmûne 'De Hoop'. De mûne is yn 1641 boud en noch mealfeardich.