cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Coralie Trinh Thi
Libben en karriêre
Trinh Thi spile ek yn 'e koarte film Sodomites, dy't ein jierren njoggentich troch regisseur Gaspar Noé makke waard om op 'e Frânske tillefyzje feilige seks te promoaten. Yn 1996 wûn Trinh Thi in Hot d'Or (de wichtichste Jeropeeske pornopriis) yn 'e kategory bêste aktrise. Yn 2009 waard har fierders in eare-Hot d'Or taparte foar har hiele oeuvre. Yn 2000 skreau Trinh Thi it senario foar de film Baise-moi, dy't se tegearre mei Virginie Despentes regissearre en dêr't se sels ek de haadrol yn spile. Dy film, dy't op it reitsflak fan pornografy en mainstream-film balansearre, waard troch de kritisy tige goed ûntfongen. Op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Gijón, yn Spanje, waard Baise-moi nominearre foar in Grand Prix Asturias, en op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Locarno, yn Itaalje, sleepte de film in nominaasje yn 'e wacht foar in Gouden Loaihoars. Yn 2002 loek Trinh Thi har út 'e pornoyndustry werom. Sûnt lei hja har û.m. ta op it skriuwen fan boeken.
Herbert Smith (fleanmasineûntwerper)
Herbert Smith (Bradley (Noard-Yorkshire) 1 maaie 1889 – 1977) wie in Britsk fleanmasineûntwerper.
Doe't er jong wie gie er nei de Keighley Boys Grammar School yn West-Yorkshire. Dêrnei studearre Smith oan it Bradford Technical College, dêr't er yn 1907 ôfstudearre as wurktúchboukundich yngenieur.
Smith wurke nei syn stúdzje foar masinefabrikant Dean, Smith & Grace, en waard dêrnei tekener by de liftfabrikanten Smith, Major en Stephens yn Northampton. Yn maart 1914 kaam Smith as tekener yn tsjinst by de Sopwith Aviation Company. Letter dat jier waard er haadyngenieur by Sopwith. Smith ûntwurp dêrnei efterelkoar de Sopwith Pup, Sopwith Triplane, Sopwith Camel en de Sopwith Snipe. Hy wurke foar de firma Sopwith oant dy yn oktober 1920 opheft waard.
Coyote (betsjuttingsside)
"Coyote", soms ek stavere as "koyote", "kojote" of "kojoate", hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Herbert Smith (fleanmasineûntwerper)
Yn febrewaris 1921 nûge de Mitsubishi Internal Combustion Engine Manufacturing Company yn Nagoya Smith út om yn 'e mande mei guon oare eardere Sopwith-yngenieurs Mitsubishi te helpen by it opsetten fan in bouôfdieling foar fleantugen. Yn Japan ûntwurpen hja de 1MT, B1M, 1MF en de 2MR.
Smith gie yn 1924 werom nei Ingelân en luts him werom út de loftfeartyndustry.
USS Missouri (skip út 1944)
De USS Missouri is in Amerikaansk slachskip fan 'e Iowa-klasse, mei de koade BB-63 en de bynammen Mighty Mo en Big Mo ("MO" is de offisjele ôfkoarting fan 'e Amerikaanske steat Missouri, dêr't it skip nei ferneamd is). It wie mei tuskenskoften fan 1944 oant 1992 yn 'e tsjinst by de Amerikaanske Marine. De USS Missouri wie it lêste slachskip dat troch de Feriene Steaten boud waard. It waard yn 'e Twadde Wrâldoarloch ynset yn 'e striid tsjin Japan en tsjinne yn septimber 1945 as it plak dêr't de formele kapitulaasje fan Japan plakfûn. Neitiid waard it op 'e nij ynset yn 'e Koreaanske Oarloch en de Earste Golfoarloch, foar't it yn 1992 úteinlik foargoed ôftanke waard. De USS Missouri waard dêrnei in museumskip, dat ôfmarre leit oan Ford Island yn 'e lagune fan Pearl Harbor yn Hawaï. It skip krige by in breder publyk bekendheid troch syn dielname oan films as Under Siege en Battleship.
Ahnyjah Black
Ahnyjah Black is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2006. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Ahnya Bangher, Aniyja, Anyjah Black en Anigha Black.
USS Missouri (skip út 1944)
Bou en skaaimerken
De USS Missouri wie ien fan 'e slachskippen fan 'e Iowa-klasse, dy't yn 1938 ûntwurpen waarden foar de Amerikaanske Marine. De kyl fan it skip waard lein op 6 jannewaris 1941 op 'e Marineskipswerf fan Brooklyn yn New York, mar de bou rûn fertraging op doe't de Feriene Steaten op 7 desimber 1941 troch de Japanske Oanfal op Pearl Harbor hommels by de Twadde Wrâldoarloch belutsen rekken, wat in oare prioriteitstelling ta gefolch hie. Uteinlik waard de USS Missouri op 29 jannewaris 1944 te wetter litten en doopt troch Mary Margaret Truman, de dochter fan 'e lettere Amerikaanske presidint Harry Truman, om't dyselde doe in senator út Missouri wie, de Amerikaanske steat dêr't it skip nei ferneamd waard.
Herbert Smith (fleanmasineûntwerper)
Untwerpen fan Smith
In kar:
USS Missouri (skip út 1944)
Bou en skaaimerken
As marineskip wie de USS Missouri swier bepânsere mei 310 mm tsjûk stiel oan 'e bûtenkant en 290 mm tsjûk stiel foar de binnenwanden. De geskutstuorren hiene sels in pânser fan 500 mm tsjûk stiel. It skip wie bewapene mei in batterij fan trije 16 inch (406 mm)-kanonnen yn elts fan 'e trije geskutstuorren, en dêropta mei ferskate mindere wapens. De USS Missouri hie in lingte fan 270.40 m, in breedte fan 33.00 m en in djipgong fan 8.80 m. De topsnelheid bedroech 32,7 knopen, oftewol 60,6 km/h. De bemanning bestie út 2.700 koppen.
Twadde Wrâldoarloch
De USS Missouri waard op 11 juny 1944 troch de Amerikaanske Marine yn 'e tsjinst nommen. Nei de earste oefenings fear it skip yn novimber fan dat jier troch it Panamakanaal om yn San Francisco fierder tarist te wurden. Fia Hawaï fear de USS Missouri dêrnei nei de westlike Stille Oseaan, dêr't it skip op 16 febrewaris foar it earst yn aksje kaam as eskorte foar in stikmannich Amerikaanske fleandekskippen dy't it earste bombardemint fan Japan útfierden sûnt de ferneamde Doolittle Raid yn april 1942. Neitiid bejoech it skip him nei de Japanske Bonyneilannen yn 'e midden fan 'e Stille Oseaan, dêr't it fan 19 febrewaris ôf troch mei syn reuseftige kanonnen Japanske posysjes te besjitten, stipe bea oan 'e Amerikaanske troepen yn 'e bloedige Slach om Iwo Jima.
Yn maart 1945 waard de USS Missouri as eskorte tawiisd oan ferskate Amerikaanske fleandekskippen, wêrûnder de USS Yorktown, dy't nei de Japanske haadeilannen fearen en doelen oanfoelen oan 'e kust fan 'e Japanske Binnensee. Tsjin 24 maart hie de USS Misouri him yn 'e Rjûkjû-eilannen by in taakgroep fan oare Amerikaanske slachskippen jûn, dy't foarôfgeande oan 'e amfibyske operaasje dêr't de Slach om Okinawa mei begjinne soe, it eilân Okinawa ûnder fjoer namen. Ek neitiid bleau de USS Missouri dêre, om 'e opmars fan 'e Amerikaanske troepen op it eilân mei kustbombardeminten te ûnderstypjen. Dêrby skeat it loftdoelgeskut fan it skip fiif fijannige fleantugen del en holp by it delsjitten fan noch seis oaren. Op 11 april waard it skip rekke troch in Japanske kamikaze, wêrby't it lykwols mar lichte skea oprûn. It stoflik omskot fan 'e piloat waard oan board fan 'e USS Missouri fûn, en mei't kaptein-op-see Callaghan besleat dat de jongeman alles foar syn lân jûn hie dat er jaan koe, krige er de folgjende deis mei militêre eare in seemansgrêf.
Op 9 maaie makke admiraal William F. Halsey jr., de kommandant fan 'e Amerikaanske 3e Float, de USS Missouri yn Apra Harbor yn Gûam ta syn flaggeskip. It skip kearde dêrnei werom nei Okinawa om 'e kustbombardeminten te ferfetsjen. Begjin juny late de USS Missouri de 3e Float nei it noarden foar oanfallen op fleanfjilden en militêre ynstallaasjes op Kjûsjû. It skip trochstie tuskentroch in tyfoan dy't de boech fan 'e kruser de USS Pittsburgh losskuorde. Pas mids juny kearde it skip werom nei San Pedro yn 'e Filipinen, foar befoarrieding en ûnderhâld, nei in fearnsjier hast ûnôfbrutsen by de Okinawakampanje belutsen west te hawwen. Mids july fear de USS Missouri op 'e nij mei de 3e Float noardoan foar in ferrassingsoanfal op Tokio en kustbombardeminten fan noardlik Honsjû en súdlik Hokkaido. Ein july folgen oanfallen op sintraal Honsjû en by de kust fan 'e Japanske Binnensee lâns, en op 9 augustus, de dei dat de twadde Amerikaanske atoombom op Nagasaki smiten waard, wie Hokkaido wer oan bar om besketten te wurden.
It Atoombombardemint fan Hiroshima en Nagasaki late op 15 augustus ta de kapitulaasje fan Japan. Neitiid fear de USS Missouri op 29 augustus de Baai fan Tokio yn. It skip wie dêr op 2 septimber it toaniel fan 'e formele oanbieding fan 'e oerjefte troch in Japanske delegaasje ûnder lieding fan minister fan Bûtenlânske Saken Mamoru Shigemitsu oan 'e opperste kommandant fan 'e Alliëarde Striidkrêften yn 'e Stille Oseaan, de Amerikaanske generaal fan it leger Douglas MacArthur en fertsjintwurdigers fan 'e Feriene Steaten, it Feriene Keninkryk, de Sovjet-Uny, Sina, Kanada, Austraalje, Nij-Seelân, Nederlân en Frankryk. De seremoanje duorre mar koart, fan 09.02 oant 09.30 oere. Op 5 septimber ferhuze admiraal Halsey syn kommando nei it slachskip de USS South Dakota, wêrnei't de USS Missouri ier de oare moarns ôfsette nei Gûam. It skip naam diel oan Operaasje Flying Carpet, de poepetoer om hûnderttûzenen Alliëarde militêren te repatriëarjen, troch yn Gûam Amerikaanske troepen oan board te nimmen en fia Hawaï mei te nimmen nei New York.
Kâlde Oarloch
Nei wat ûnderhâld en in trainingsreis nei Kuba waard de USS Missouri yn maart 1946 ynset om it stoflik omskot fan 'e Turkske ambassadeur yn 'e Feriene Steaten, Münir Ertegün, nei hûs te bringen. It skip arrivearre op 5 april yn Istanbûl. Op deselde reis die it skip ek de haven fan Piraeus oan, yn Grikelân, dat ferwikkele wie yn 'e Grykske Boargeroarloch tsjin 'e kommunisten, om it regear en de befolking fan dat lân in hert ûnder de rym te stekken. De oanwêzigens fan 'e USS Missouri yn 'e Egeyske See moast ek de Sovjet-Uny yndruie dat der mei de militêre macht fan 'e Feriene Steaten net te spotten foel. Yn septimber fear it slachskip de Amerikaanske presidint Harry Truman fan in ynternasjonale konferinsje yn Rio de Janeiro werom nei hûs.
Underwilens helle de Amerikaanske Marine syn slachskippen út 'e tsjinst yn it ramt fan 'e ynkrimping fan 'e float yn fredestiid, mar Truman, dy't in sin hie by de USS Missouri, wegere dat foar dat skip goed te karren. Sa bleau de USS Missouri it iennichste slachskip yn aktive tsjinst. Op 17 jannewaris 1950 rûn it skip by in training foar de kust fan Firginia oan 'e grûn op 2,6 km fan 'e Fjoertoer fan Thimble Shoal. Troch de ynset fan sleepboaten en pontons en mei help fan it opkommend tij waard it skip op 1 febrewaris losskuord en reparearre.
Doe't yn juny 1950 de Koreaanske Oarloch útbriek, wêrby't it kommunistyske Noard-Koreä it ûnder Amerikaanske beskerming steande Súd-Koreä binnenfoel, wie de USS Missouri it earste Amerikaanske slachskip dat nei it Koreaansk Skiereilân ta stjoerd waard om 'e ienfâldige reden dat alle oare slachskippen earst út 'e motteballen helle wurde moasten. De earste aksje fan it skip wie in kustbombardemint fan Samchok op 15 septimber, wêrnei't it fan 19 septimber ôf ynset waard om 'e grutskalige lâningsoperaasjes by Incheon te ûnderstypjen. Yn oktober fierde it slachskip bombardeminten út by Chongjin, Tanchon en Wonsan.
Nei ferskate trainingsmisjes, û.o. by de Amerikaanske Marinebasis Guantanamo Bay op Kuba, kearde de USS Missouri yn oktober 1952 werom yn Koreä, dêr't it skip it flaggeskip waard fan fise-admiraal Joseph J. Clark, de kommandant fan 'e Amerikaanske 7e Float. It slachskip waard fan ein oktober oant yn maart 1953 ynset foar bombardeminten by Tanchon, Chongjin, Sonjin, Wonsan, Hamhung en Hungnam. It lêste bombardemint fan 'e USS Missouri fûn plak by Kojo. Op 6 april waard de funksje fan flaggeskip oerdroegen oan 'e USS New Jersey, wêrnei't it skip weromkearde nei Norfolk om tafoege te wurden oan 'e Amerikaanske Atlantyske Float. Dêr tsjinne de USS Missouri twa jier by rûtine-operaasjes en trainingsmisjes, oant it yn augustus 1955 nei de Puget Sound by Seattle stjoerd waard om by Bremerton deäktivearre te wurden as ûnderdiel fan 'e Pasifyske Reservefloat. Dêr bleau it skip krapoan tritich jier lizzen.
Reäktivearring
Doe't yn 'e 1980-er jierren de Amerikaanske presidint Ronald Reagan in ambisjeus plan foar militêre útwreiding begûn, waard de USS Missouri yn 'e simmer fan 1984 wer fan stâl helle. It âlde skip waard nei de Marineskipswerf fan Long Beach sleept, dêr't it foar in grut part ûntmantele waard. Der waard in algemiene modernisearring trochfierd, dy't tagelyk bedoeld wie foar it fuortwurkjen fan efterstallich ûnderhâld. Neitiid wie noch mar in bemanning fan 1.851 man nedich (oarspronklik: 2.700 koppen). Fierders waarden alle efter de tiid rekke wapens ferwidere. It skip behold syn trije geskutstuorren mei 6 inch (406 mm) kanonnen, mar ferlear acht fan 'e tweintich 5 inch (127 mm) kanonnen en al it hopeleas ferâldere loftdoelgeskut. Dêrfoar yn it plak waard it skip tarist mei 32 BGM-109 Tomahawk-krúsraketten, 16 RGM-84 Harpoon-antyskipsraketten en fjouwer 20mm Phalanx CIWS-kanonnen.
Neitiid waard de USS Missouri formeel wer yn 'e tsjinst nommen op 10 maaie 1986, by in seremoanje dy't plakfûn yn 'e haven fan San Francisco, yn it bywêzen fan 'e Amerikaanske minister fan Definsje Caspar Weinberger. It skip waard stasjonearre yn Long Beach (Kalifornje), en sette fjouwer moannen letter ôf foar in reis om 'e wrâld, wêrby't û.m. it Marinestasjon Pearl Harbor yn Hawaï, en stêden as Sydney, Hobart, Perth, Istanbûl, Napels en Lissabon oandien waarden. De USS Missouri pasearre sawol it Suëzkanaal as it Panamakanaal en waard it earste Amerikaanske slachskip dat hielendal om 'e wrâld fearn wie sûnt de Amerikaanske presidint Theodore Roosevelt yn 1907 de Grutte Wite Float op in reis om 'e wrâld stjoerde.
Yn 1987 naam de USS Missouri ûnder de saneamde Tankeroarloggen yn 'e Perzyske Golf en de Arabyske See, dy't in sydkonflikt fan 'e Iraansk-Iraakske Oarloch wiene, diel oan it eskortearjen fan Koeweitske oaljetankers troch it oarlochsgebiet en yn it bysûnder troch de nauwe Strjitte fan Hormûz. Begjin 1988 kearde it slachskip werom yn 'e Feriene Steaten, en inkele moannen letter naam it diel oan 'e RimPac-oefenings by Hawaï, dêr't behalven Amerikaanske marineskippen ek skippen út Austraalje, Kanada en Japan by belutsen wiene. Begjin 1989 kearde de USS Missouri werom nei de Marineskipswerf fan Long Beach foar grut ûnderhâld. Wylst it skip dêr lei, waard op 1 july oan board de fideoklip fan it nûmer If I Could Turn Back Time fan 'e Amerikaanske sjongster Cher opnommen. Yn 1990 naam it skip op 'e nij diel oan 'e RimPac-oefening mei Amerikaanske bûnsgenoaten.
Earste Golfoarloch
Under de Earste Golfoarloch, yn jannewaris 1991, wêrby't de Feriene Steaten en in grutte koälysje fan bûnsgenoaten in ein makken oan 'e besetting fan Koeweit troch Irak, waard de USS Missouri op 'e nij ynset om mei syn reuseftige kanonnen de opmars fan grûntroepen te ûnderstypjen. It skip fear op 3 jannewaris troch de Strjitte fan Hormûz en fjurre op 17 jannewaris foar it earst yn in oarlochssitewaasje in Tomahawk-krúsraket ôf. Op 29 jannewaris fear it skip deun nei de kust fan Koeweit ta, foarôfgien troch it fregat de USS Curts, dat tarist wie mei avansearre apparatuer foar de deteksje fan seeminen dêr't it slachskip sels net oer beskikte.
It swiere bombardemint dêr't de Iraakske troepen yn Koeweit doe oan bleat kamen te stean, fêstige harren oandacht op 'e âlde USS Missouri, dêr't se twa moderne HY-2 Silkworm-raketten op ôffjurren. Ien miste doel, en de oare waard ûnderskept troch de Britske torpedoboatjager HMS Gloucester. Tsjin 'e tiid dat de oarlochshannelings har op 26 febrewaris bûten berik fan 'e kanonnen fan 'e USS Missouri ferpleatsten, hie it âlde slachskip yn totaal 759 kanonskûgels fan 410 mm fersketten en 28 Tomahawks lansearre. It skip ferliet de Perzyske Golf op 21 maart en reizge fia Fremantle en Hobart nei hûs om de rest fan it jier oefenings út te fieren en op 7 desimber by de betinking fan 'e Oanfal op Pearl Harbor yn Hawaï oanwêzich te wêzen. Under dy betinking ferbleau de Amerikaanske presidint George H.W. Bush op it skip, de earste kear sûnt 1947 dat der in presidint oan board west hie.
Museumskip
Doe't mei de fal fan it Izeren Gerdyn yn 1989 en it ynstoarten fan 'e Sovjet-Uny yn 1991 in ein oan 'e Kâlde Oarloch kaam, folgen der yn 'e Feriene Steaten drastyske besunigings op it definsjebudget. Fan gefolgen koe it net mear út om slachskippen geande te hâlden, mei't dat rottekrûddjoer wie. Sadwaande waard de USS Missouri op 31 maart 1992 yn Long Beach formeel út 'e feart helle. It skip waard wer ûnderdiel fan 'e Pasifyske Reservefloat by de Marineskipswerf fan 'e Puget Sound yn Bremerton, oant it op 12 jannewaris 1995 út it register fan skippen fan 'e Amerikaanske Marine skrast waard.
De boargers fan Bremerton hiene it slachskip graach dêr hâlde wollen om toeristen te lûken, mar it Amerikaanske regear liek it better ta om in symboal foar it begjin fan 'e Twadde Wrâldoarloch te keppeljen oan in symboal foar de ein fan dat konflikt. Op 4 maaie 1998 waard de USS Missouri troch de Amerikaanske Marine fergees oerdroegen oan 'e USS Missouri Memorial Association (MMA), in non-profitorganisaasje dy't dêrmei alle soarch foar it ûnderhâld fan it reuseftige skip op him naam. De USS Missouri waard neitiid nei Hawaï sleept, dêr't it slachskip as museumskip yn 'e lagune Pearl Harbor ôfmarre waard oan 'e âlde Battleship Row fan Ford Island, útsjend op it wrak fan 'e USS Arizona, dy't by de Oanfal op Pearl Harbor ta sinken brocht waard, en it byhearrende Tinkteken foar de USS Arizona.
De USS Missouri is in monumint sûnt it skip op 14 maaie 1971 opnommen waard yn it Amerikaanske Nasjonaal Register fan Histoaryske Plakken (NRHP). Reden dêrfoar wie de rol fan it skip by de kapitulaasje fan Japan. De USS Missouri komt lykwols net yn oanmerking om ta in nasjonaalhistoarysk plak (national historic landmark) útroppen te wurden om't it skip nei de Twadde Wrâldoarloch en fral yn 'e 1980-er jierren yngeand modernisearre is.
Grutte Tsjerke (Drachten)
De Grutte Tsjerke is in tsjerke yn Drachten. It is it âldste gebou fan Drachten en in ryksmonumint. Oan de tsjerke is in ynrinhûs ferbûn.
Beskriuwing
De tsjerke út 1743 hat in T-foarmige plattegrûn. Boppe de yngong sit in bekroaning yn Loadewyk XIV-styl mei de wapens (yn 1795 ôfbikke) fan de stichters fan de tsjerke. Hector Livius Haersma fan Vierssen, âld 5 jier, hat yn 1742 de earste stien lein. De houten geveltoer mei ynsnuorre spits hat yn wynwizer yn de foarm fan trije turven.
Yn 2015 hat it ynterieur in ûnderhâldsbeurt hân en waarden op plakken fernijingen útfierd.
Ynterieur
It ynterieur is oerdutsen troch in houten tonneferwulft. De preekstoel (1743) yn Loadewyk XV-styl hat allegoryen (deugden) op de panelen: de wierheid mei sinne, boek en palmtakke op in wrâldbol, leauwe klaait yn de wapenrêsting fan God, leafde mei flamjend hert omjûn mei bern, hope mei it anker en foarspoed mei de hoarn fan de oerfloed en palmtakke. Der is in hearebank út 1744 en in hearebank (1750) mei toefstik yn Loadewyk XIV-styl. Fan de fjouwer brânskildere ramen (1743) binne der trije makke troch Jurjen Staak en ien troch Ype Staak.
Oargel
It oargel út 1820 is makke troch J.A. Hillebrand. N.A.G. Lohman restaurearre it oargel yn 1861. Yn 1942 hat H.W. Flentrop it ynstrumint restaurearre. De wynfoarsjenning waard doe fernijd en it oargel waard útwreide mei in elektro-pneumatysk frij pedaal. Ek de disposysje feroare wat. Flentrop Orgelbouw fierde in nije restauraasje fasearre yn 1974 (rêchwurk) en yn 1986 (haadwurk/pedaal) út. Yn 1986 is it elektro-pneumatyske pedaal ferfongen troch in mechanysk frij pedaal mei twa registers. It oargel hat tsjintwurdich 20 registers ferdield oer haadwurk, rêchwurk en pedaal.
Greve (gemeente)
Greve is in Deenske gemeente yn de regio Sjælland.
De gemeente Greve waard yn 1970 foarme troch de gearfoeging fan de parochy's Greve, Karlslunde, Karlslunde Strand, Kildebrønde, Mosede en Tune. By de lannelike weryndieling fan 2007 foel de gemeente Greve bûten de feroarings.
1, 2 en 3 Meqabyan
1, 2 en 3 Meqabyan (Ge'ez: መቃብያን, Māqābyān) binne in trijetal sterk mei-inoar ferwevene religieuze teksten, besibbe oan it Alde Testamint fan 'e Bibel. Se wurde inkeld troch de Etiopysk-Otterdokse Tsjerke en ôfspjaltings dêrfan (lykas de Eritreesk-Otterdokse Tsjerke en de Etiopysk-Katolike Tsjerke) as kanonyk beskôge; yn 'e rest fan it kristendom en ek yn it joadendom wurde se beskôge as apokryf, ynsafier't se dêr uberhaupt bekend binne. De trije boeken binne skreaun yn it Ge'ez, de deade tsjerketaal fan Etioopje. Wannear't se krekt datearre wurde moatte, is noch ûndúdlik.
Hoewol't dizze geskriften kwa ynhâld folslein ferskille fan 'e boeken 1, 2 en 3 Makkabeeërs, dy't troch Roomsk-Katolike Tsjerke en de eastersk-otterdokse en oriïntaalsk-otterdokse tsjerken ta de bibelske kanon rekkene wurde, steane se wol bekend as Etiopyske Makkabeeërs. It is wier dat de namme Meqabyan in Etiopyske foarm fan Makkabeeërs is, mar de "Makkabeeërs" dy't yn Meqabyan beskreaun wurde, binne net de leden fan 'e Hasmoneeske dynasty fan it Judeä fan 'e twadde iuw f.Kr. Want hoewol't se dêr al op basearre binne, wurde se yn Meqabyan folle earder yn 'e tiid pleatst.
Ynhâld
It boek 1 Meqabyan hat 36 haadstikken en set útein yn "de dagen fan 'e Moäbiten en de Meden". It wol hawwe dat der doe in kening fan Meedje en Midjan wie dy't fan "Tsirutsaydan" hiet. (Dat is feitliks de wiere bynamme fan 'e histoaryske Seleusidyske kening Antiochus IV Epifanes, dy't ôfwikseljend residearre yn 'e Fenisyske stêden Tyrus en Sidon en munten slaan liet mei syn byltnis derop mei de Kanaänityske tekst Tsur u Tsaydan ("Tyrus en Sidon") dernjonken.) Neffens 1 Meqabyan wie der doedestiden in Benjaminyt dy't fan Meqabis ("Makkabéus") hiet, en dy't de Joaden oprôp om 'e God fan Israel te tsjinjen ynstee fan 'e ôfgoaden dy't Tsirutsaydan harren besocht op te kringen. Syn fiif soannen en ferskate oaren waarden dêrop troch de kening ta de dea brocht op 'e brânsteapel. Meqabis komt dúdlik oerien mei de preester Mattatias út 1 Makkabeeërs, en syn fiif soannen binne basearre op 'e Makkabeeske bruorren.
Yn haadstik 15 wurdt fannijs nei de histoaryske Makkabeeërs ferwiist as trije bruorren, Judas (Judas de Makkabeeër), Meqabis (Simon Tassis) en Mebikyas (Jonatan Affus), in slagge opstân liede tsjin 'e boaze kening Akrandis fan Midjan, dy't de Joaden ûnderdrukt. Mebikyas kringt dêrby it legerkamp fan Akrandis yn en ûnthalzet him wylst er oan it miel sit, mei it iten noch yn 'e mûle. Underwilens ferslane Judas en Meqabis de Midjanityske legers op it slachfjild.
2 Meqabyan bestiet út 21 haadstikken, en liket te begjinnen mei de Babyloanyske Ballingskip, mei't de iepeningssin is: "Nei't er de Joaden yn Syrysk Mesopotaamje fûn [...]". Neffens dit boek fierde in kening fan Moäb, dy't fan Meqabis hiet, oarloch tsjin Israel om 'e Israeliten te straffen. Letter bekeart er himsels ta it joadendom en wurdt er in profeet dy't de Joaden Gods wet bybringt. Nei syn dea yntrodusearret Tsirutsaydan de ôfgoadetsjinst yn it lân, en lit er de soannen fan Meqabis libben ferbaarne.
It boek 3 Meqabyan hat mar tsien haadstikken, en iepenet mei: "En de eilannen fan Egypte sille it útjubelje." It is in ferhaal sûnder folle ynterne gearhing oer ferlossing en bestraffing, wêrby't foarbylden út it libben fan Adam, Job, kening David en oaren oanhelle wurde om wat der beweard wurdt te ûnderstypjen en te yllústrearjen.
Vincent Canby
Vincent Canby (Chicago, 27 july 1924 – New York, 15 oktober 2000) wie in Amerikaansk sjoernalist, teäter- en filmkritikus, filmhistoarikus, toaniel- en romanskriuwer. Hy krige bekendheid om't er fan 1969 oant de iere 1990-er jierren as haadfilmkritikus fan The New York Times tsjinne, en doe fan 1994 oant 2000 as as haadteäterkritikus. Yn syn wurk foar dy krante skreau er resinsjes foar mear as tûzen films.
Jonkheid en oplieding
Canby waard yn 1924 berne yn Chicago as de soan fan Lloyd Canby en Katharine Anne Vincent. Hy waard al op jonge leeftyd nei in kostskoalle stjoerd yn Christchurch (Firginia), dêr't er befreone rekke mei de lettere skriuwer William Styron. Nei de Japanske Oanfal op Pearl Harbor, dy't de Feriene Steaten by de Twadde Wrâldoarloch beloek, naam Canby tsjinst by de Amerikaanske Marine, dêr't er yn 1944 oansteld waard op in lâningsfartúch. Yn jannewaris 1946 waard er befoardere ta luitenant-op-see 3e klasse. Nei't er letter dat jier ôfswaaid wie, studearre Canby oan it Dartmouth Kolleezje, dêr't er syn stúdzje lykwols nea ôfmakke.
Karriêre
Canby sette syn karriêre as sjoernalist yn syn berteplak Chicago útein mei in baan by it Chicago Journal of Commerce yn 1948. Trije jier letter, yn 1951, ferfear er nei New York, dêr't er as filmkritikus oannommen waard troch it foaroansteande tydskrift Variety. Yn 1957 stapte er oer nei de krante The New York Times, dêr't er yn febrewaris 1969 op 'e nij filmkritikus waard, as opfolger fan Renata Adler.
As filmkritikus wie Canby in fan fan inkeld in beskate styl fan filmmakkers, wêrûnder Jane Campion, Rainer Werner Fassbinder, Stanley Kubrick, Spike Lee, Mike Leigh en Woody Allen, dy't Canby syn entûsjaste resinsje fan Take the Money and Run as in kearpunt yn syn karriêre beskôge. Oan 'e oare kant hie Canby swiere krityk op in protte films dêr't oare filmkritisy mei fuortrûnen, lykas Alien, Blazing Saddles, Deliverance, The Godfather Part II, Night of the Living Dead, One Flew over the Cuckoo's Nest, Rain Man, Rocky, Star Wars Episode V: The Empire Strikes Back, Star Wars Episode VI: Return of the Jedi en Witness.
Yn desimber 1994 waard Canby as haadfilmkritikus fan The New York Times opfolge troch Janet Maslin, wêrnei't er de haadteäterkritikus fan 'e krante waard. Njonken syn wurk as sjoernalist wie Canby ek skriuwer. Fan him ferskynden de romans Living Quarters en Unnatural Scenery en de toanielstikken End of War, After All en The Old Flag (it lêste spile ûnder de Amerikaanske Boargeroarloch).
Ferstjerren
Canby kaam op 15 oktober 2000 nei in lange siikbêd yn 'e âlderdom fan 76 jier te ferstjerren oan kanker.
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 1980
200px|thumb|right|200px|De Olympyske skânsen fan Lake Placid 1980
De Olympyske Winterspullen 1980, ek wol de XIIIe Olympiade neamd, waarden yn 1980 yn Lake Placid, de Feriene Steaten hâlden. Dat wie fan 13 oant en mei 24 febrewaris. It skânsspringen wie op it Lake Placid Olympic Ski Jumping Complex It wie de earste kear dat it skânspringen op de grutte delgong en de gewoane delgong op ien lokaasje hâlden waard.
Lake Placid Olympic Ski Jumping Complex
De skânsen foar de spullen yn 1980 waarden yn 1977 hâlden op it plak fan de skâns fan de Spullen yn 1932. De skâns foar de gewoane delgong hie in K-punt fan 86 meter en de grutte delgong krige in K-punt fan 114 meter. Der wie plak foar 18.000 taskôgers.
Grutte delgong
K-punt 114 meter
Gewoane delgong
K-punt 86 meter
Alana Lee (pornografysk aktrise)
Alana Lee is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2006.
Hajime Moriyasu
(23 augustus 1968) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Sanfrecce Hiroshima, Kyoto Purple Sanga en Vegalta Sendai. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 1992 en it King Fahd Cup 1995.
Masaki Tsuchihashi
(23 july 1972) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Urawa Reds.
Siem Vroom
Simon (Siem) Vroom (Beemster, 22 april 1931 – Amsterdam, 6 juny 1985) wie in Nederlânsk akteur.
Karriêre
Siem Vroom helle yn 1956 syn diploma oan de Toanielakademy Maastricht. Hy debuteaare by Theater as Gus Ski Jablonski yn In de laatste minuut. Hy bleau trou oan Theater oant 1970, op in koarte ûnderbrekking nei, wêrnei't er by Globe en it Publiekstheater warber wie. Yn 1974 joech Vroom by it Zuidelijk Toneel Globe yn Equus stal oan de psychiater Martin Dysart.
Op telefyzje wie er ek in protte te sjen, lykas yn De Kris Pusaka en Erik of het klein insectenboek, nei it boek fan Godfried Bomans. Yn "Breaking the Code" (1984) spile er Alan Turing. Syn lêste rol op telefyzje wie dy fan kardinaal Granvelle yn Willem fan Oranje. Yn 1974 en 1985 wûn er de Louis d'Or.
Yn de bioskoop wie er ûnder oare te sjen yn de spylfilms Brandende liefde en De Lift, beide út 1983. Ek hied er in lyts roltsje as Nederlânsk fersetsman yn 'e oarlochsfilm A Bridge Too Far (1977), oer de Slach om Arnhim.
Siem Vroom wie sûnt 1981 oanhelle mei de spiersykte ALS. Hy stoar oan de gefolgen dêrfan yn 1985 mei 54 jier.
Sljochtsinnigens
Sljochtsinnigens, dwylsinnigens, kranksinnigens of gekte (ek sljochtsinnichheid, dwylsinnichheid of kranksinnichheid) is in ferâldere, ûnwittenskiplike term út 'e genêskunde. De oantsjutting waard foarhinne brûkt foar geastlike beheinings en alle oandwanings mei in psychiatrysk syktebyld dy't laten ta ôfwikend hâlden en dragen. De letterlike betsjutting fan 'e termen ferwiist nei de 'sinnen', in âlde term foar de geast of it ferstân (lykas yn: "net goed by sinnen wêze"). "Sljocht-" wol sizze dat de sinnen net goed ûntwikkele wiene; "dwyl-" ferwiist nei dwyljen, dat men docht as men hege koarts hat; en "krank-" is in âld wurdt foar "siik".
Sljochtsinnigens die him foar as it jin net hâlden oan algemien jildende noarmen en wearden. Soks koe ferbân hâlde mei geweld tsjin oaren of jinsels, mar ek mei folle ûnskuldiger foarmen fan hâlden en dragen. Men ornearre yn it ferline dat der trije oarsaken wiene fan sljochtsinnigens. Lichaamlik koe der in ymbalâns yn 'e ferhâlding tusken de lichemssoppen ûntstien wêze. As de oarsaak geastlik wie, waard yn it foarste plak tocht oan besetting troch in kweageast. Eventueel koe it ek lizze oan geastlike feravensearring troch tefolle eangst, tefolle fertriet of te hurd wurkjen.
Sljochtsinnigen makken yn earder tiden soms diel út fan in sosjale mienskip, bygelyks as 'doarpsgek', wêrby't se har dan oer it algemien ûnderoan de maatskiplike ljedder befûnen en faak bleatstiene oan narjen en mishanneling. As in sljochtsinnige earne net winske wie of as er wat syn hâlden en dragen oangie net te hanthavenjen wie, dan koed er ek opnommen wurde yn in gekkehûs of gesticht. Ut sokke ynstellings ûntjoech him yn 'e njoggentjinde iuw it psychiatrysk sikehûs, mar iuwenlang wie it net mear as in soarte fan finzenis, dêr't ûnwinske geastlik sike lju ûnder faak abominabele omstannichheden út it sicht fan 'e gewoane minsken holden waarden. It kaam ek foar dat sljochtsinnigen troch harren famylje, fanwegen it sosjaal stigma dat oan sa'n oandwaning klibbe, ferburgen holden waarden foar maatskippij, bgl. troch opsletten te wurden yn in kelder, op in souder of yn in hok (In bekend gefal fan soks wie it lot fan Anna fan Saksen, de twadde frou fan Willem fan Oranje). Soms waarden sokke lju sels troch de eigen famylje ombrocht.
Hawker Hunter
thumb|300px|Lannen dêr't de Hunter tsjinne hat thumb|300px|Hawker Hunter thumb|300px|Hawker Hunter FMk58, J-4040 „PAPYRUS“ fan [[Switserlân]] De Hawker Hunter is in Britske strieljager út de fyftiger jierren. In soad minsken beskôgje dit type as de bêste en meast elegante transoanyske jager. De Hunter tsjinne lange jierren by de Royal Air Force en der waard ek in grut tal fan eksportearre. Der binne 1927 Hunters troch Hawker Siddeley boud en ek ûnder lisinsje. It type hat by de loftmacht fan 19 lannen tsjinne. Yn Switserlân hat de Hunter oant 1994 tsjinne.
Technyske feiten en prestaasjes
Ofmjittingen Gewicht Krêftboarne Prestaasjes Bewapening
Krystal Swift
Krystal Swift, echte namme ûnbekend (Praach, 16 septimber 1988), is in Tsjechysk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise, wa har artystenamme oft ek wol (mis)stavere wurdt as Cristal Swift, Kristal Swift of Crystal Swift. Hja hat yn it ferline ek wol gebrûk makke fan 'e skûlnammen Cherlyn, Petra D, Trista en Sophia. Swift sette yn 2011 útein mei in wurkpaad yn pornoyndustry en spile sûnt yn frijwat films. Hja stiet benammen bekend om har grutte natuerlike boarsten.
Libben en karriêre
Swift waard yn 1988 berne yn Praach, de haadstêd fan wat doe noch Tsjechoslowakije wie. Nei't se de middelbere skoalle trochrûn hie, begûn se mei wurk as stripper yn in stripklub yn Praach, dêr't se ek lapdances joech. Om't de klanten nei't it skynt net fan har grutte boarsten ôfbliuwe koene, joech se yn it neijier fan 2010 it dûnsjen deroan, om har foltiids op in karriêre as neakenmodel ta te lizzen, wêrby't se posearre foar ferskate neakenblêden.
Lichemsskaaimerken
Krystal Swift is blank, mei brune eagen en blûn hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.65 m lang, mei in gewicht fan 65 kg, en in natuerlike kupmaat 34F. Behalven troch har earlellen hat se gjin piercings, mar se hat wol in tatoeaazje mei de tekst "Angel" op har lofterskouderblêd.
Yoná Magalhães
Yoná Magalhães Gonçalves Mendes da Costa (Rio de Janeiro, 7 augustus 1935 - Rio de Janeiro, 20 oktober 2015) wie in Brazyljaansk aktrise.
Silverstone Circuit
Silverstone is in sirkwy yn Grut-Brittanje foar autosport en motorsport tichtby de stêd Silverstone. Oarspronkelik wie it sirkwy yn Northamptonshire in opliedingsfleanfjild foar Britske bommewerpers yn 'e Twadde Wrâldkriich. De earste Formule 1 Grutte Priis waard hjir yn 1950 hâlden.
Op 11 febrewaris 2010 waard bekend dat Grutte Priis Formule 1 tenei op in oare lay-out hâlden wurde sil. It sirkwy is dermei 760 meter langer wurden.
Skiednis
Tusken 1955 en 1986 wiksele de lokaasje fan 'e Britske Grutte Priis tusken Silverstone, Aintree en Brands Hatch, sûnt 1987 wurdt de wedstriid alle jierren op Silverstone hâlden. Yn 2010 seach it der nei út dat de Formule 1 ferhúzje soe nei it Sirkwy fan Donington, mar dit barde net fanwegen finansjele tsjinslaggen. Bernie Ecclestone tekene doe in nij santjinjierrich kontrakt mei it management fan Silverstone, sadat it sirkwy oant 2027 wis is fan in plak op 'e kalinder.
RAF Silverstone
thumb|175px|RAF Silverstone (1945) It Silverstone sirkwy waard oanlein op it plak fan in militêr fleanfjild yn 1943 boud troch de British Air Force, as de Royal Air Force Station Silverstone (koartwei RAF Silverstone). It fleanfjild hie trije lanningsbanen dy't - lykas gebrûkelik wie yn dy jieren - yn in trijehoek waarden oanlein. Op RAF Silverstone wie ûnder it Bomber Command en ûnderbrocht de 17e Operational Training Unit en de Vickers Wellington bommewerpers stiene hjir stasjonearre.
It binnen terrein fan it sirkwy wurdt noch altyd brûkt as fleanfjild foar helikopters.
Untwikkeling fan it sirkwy
Trije jier nei it ein fan 'e Twadde Wrâldkriich waard it fleanfjild yn 1948 omboud ta in sirkwy, en waarden de earste wedstriden noch op' e startbanen hâlden. it parkoers bestie praktysk allinich út lange rjochte stikken tsien bochten wêrfan twa tige skerpe hierspjeldbochten.
Yn 1949 waarden de wedstriden ferpleatst nei de ferbyningsdiken dy't om de startbanen hinne leine. Dit parkoers fan 4,469 km en acht bochten, bleau frijwat ûnferoarre foar de folgjende 35 jier. Pas yn 1975 waard der in chicane tafoege om de snelheid te ferminderjen foar de Woodcote-bocht. En yn 1987 waard in heuvel taheakke foar de bridgge-bocht. Pas nei de GP fan 1990 waard it parkoers radikaal feroare. De startbanen wiene hjirnei nog wol oanwezich op it binnenterrein fan it Sirkwy en waarden sa no en dan ek noch brûkt.
De Sirkwy waard nei 20 jier wer ferboud foar it seizoen 2010. De nije "Silverstone Arena" seksje fan it sirkwy liedt nei de Abdij -chicane nei rjochts yn 'e rjochting fan Becketts en giet dêrwei yn in hierspjeldbocht oer in lang rjocht stik nei de Priory -bocht. Dêrtroch makket de ferneamde bridgge-bocht gjin diel mear út fan it sirkwy. It nije sirkwy is mei 760 meter ferlingd nei 5,91 km, en bestiet út 18 bochten, de lanningsbanen fan it fleanfjild wiene hjirnei net mear te brûken, en fan no ôf wurdt it dan ek alline noch mar foar helikopters brûkt. Yn 2011 waard de start- en finishline ferpleatst nei in oar rjocht stik fan it sirkwy. Neist dy nije start- en finishline is ek in folslein nij pitskompleks boud. De âlde pitstrjitte wurd noch brûkt foar guon kampioenskippen.
Kirchborgum
Namme
In earste wisse oanwizing fan it plak datearret út 1447, doe't it Umeborch neamd waard. Oer in noch âldere namme van den Barch yn 1325 is men net ienriedich. Lettere nammen út ferskate boarnen binne: Huweghenborch (1475), Umyngheborch, thon Borgen (1484), Ummeborch, Ummenborch (1487). Op kaarten komme ek de nammen Kerkborgen (1589), Naesteborch (1595) en Borgum (1599) foar. Yn 1645 dûkt foar it earst it Heechdútske Kirchborgen op.
Kirchborgum wurdt tsjintwurdich fakentiden ek sljochtweihinne Borgum neamd.
Skiednis
De earste tsjerke út it jier 1638 waar by in ynbrek fan 'e dyk troch de Iems ferswolge. De hjoeddeiske herfoarme tsjerke waard yn 1827 troch J.B. Kröger yn de klassisistyske styl fan de 19e iuw boud. De tsjerketoer út 1766 fan de âldere tsjerke bleau dêrby bewarre. It is in ienfâldige sealtsjerke fan bakstien mei neoromaanske fersierings lykas lisenen en ramen mei rûne bôgen. It ynterieur wurdt ôfsletten troch in houten tonneferwulft. De Biedermeier-preekstoel komt oarspronklik út de foargongertsjerke. It oargel waard troch de bruorren Rohlfs út Esens boud.
Oan it ein fan de Twadde Wrâldoarloch hie it plak swier te leien ûnder de gefjochten fan de weromlûkende Wehrmachttroepen tsjin de Kanadezen. Ferskate hûzen, de tsjerke en de pastorije rekken swier skansearre. Fan 27 april oant 1 maaie moaste de ynwenners fan Kirchborgum tegearre mei de ynwenners fan Bingum evakuearre wurde. Trije ynwenners fan Kirchborgum stoaren troch de oarlochshannelingen. Yn de kriich kamen 31 manlju fan de gemeente net werom út de striid, hjirûnder foelen 11 fermisten.
Lange tiid wie der in oerset nei Driever oan de oare kant fan de Iems.
Op 1 jannewaris 1973 waard it doarp by de stêd Weener yndield.
Hillich Patriargale Kleaster fan Us-Leaffrouwe fan Saidnaya
It Hillich Patriargale Kleaster fan Us-Leaffrouwe fan Saidnaya (Arabysk: صيدنايا), is in gryksk-otterdoksk kleaster yn it kristlike plak Saidnaya yn Syrje. It is ien fan de âldste kleasters fan 'e wrâld en wurdt bewenne troch nonnen. Njonken kristenen pylgerje ek moslims nei it kleaster, dêr't in Marije-ikoan fereare wurdt dat oan de evangelist Lukas taskreaun wurdt. It kleaster falt ûnder it Otterdokske Patriargaat fan Antiochje.
Skiednis
Keizer Justinianus I liet it foltôge kleaster wije oan it feest fan de Berte fan Marije. Fanôf dat stuit kamen alle jierren op 8 septimber kristlike pylgers nei it kleaster om Us-Leaffrouwe fan Saidnaya te earen.
Yn de Syryske Boargerkriich waard it kleaster skansearre.
Beskriuwing
De haadkapel is dekorearre mei in grut tal ikoanen en foar it alter stiet in houten ikonostase. It wichtichste hillichdom fan it kleaster is it ikoan fan de Mem Gods fan Saidnaya. it soe ien fan de fjouwer ikoanen wêze dy't troch de evangelist Lukas skildere is. It kaam yn de 8e iuw nei it kleaster en wurdt bewarre yn in aparte kapel yn in nis achter in sulveren doar. It ikoan, dat de namme Shaghoura ("de Ferneamde") draacht, is sels net te besjen. Oan wjerskanten fan de nis hingje rigen fan ikoanen út in lettere tiid. In grut tal krusen mei sulverbeslach en oare religieuze symboalen hingje as ex-voto's oan de muorren.
Leginde
Doe't er fan de berch werom kaam liet er in bouplan opstelle, mar syn boufolk einen neat en neffens de leginde ferskynde de Mem Gods doe op 'e nij oan de keizer. No liet hja him ek it ûntwerp fan it kleaster sjen. Justitianus sette útein mei de útfiering fan dat ûntwerp, dat de basis waard fan it hjoeddeiske kleasterkompleks.
Dom fan Passau
De Sint-Stefanusdom yn de Dútske stêd Passau is de sit en haadtsjerke fan it bisdom Passau en stiet op it heechste punt fan de binnenstêd, 13 meter boppe it nivo fan de Donau. De tsjerke waard nei in grutte stedsbrân yn 1668 wer opboud en hat it grutste barokke ynterieur noardlik fan de Alpen. Yn de dom stiet ien fan de grutste oargels fan de wrâld.
Skiednis
Al yn likernôch it jier 450 hat der in tsjerke stien yn Batavis, de doedestiidske namme fan Passau. Sûnt 739 wie de tsjerke fan Passau in katedraal.
De bouaktiviteiten oan de Passauer dom binne oer fiif tiidrekken te ferdielen: de agilolfingyske biskopstsjerke fan 720, de tusken 1280 en 1325 iergoatyske dom, it letgoatyske eastlike diel út 1407-1560 en de tusken 1668 en 1693 barokke nijbou. De stedsbrân fan 1662 hawwe de sichtbere spoaren fan de earste tsjerken ferneatige, allinne it letgoatyske diel fan it eastlike diel fan it datearet fan foar de barokke nijbou. De Italjaanske boumaster Carlo Lurago krige opdracht om nei de grutte brân de tsjerke mei behâld fan de noch restearjende goatyske dielen op 'e nij te bouwen. It ynterieur mei it rike stúkwurk en de alteropsetten yn de styl fan de Italjaanske heechbarok ûnstie ûnder de ferantwurdlikens fan Gio­van­ni Bat­tis­ta Car­lo­ne. De fresko's binne ôfkomstich fan Car­po­fo­ro Ten­cal­la. De beide westlike tuorren waarden yn 1898 neffens in ûntwerp fan Heinrich von Schmidt mei in achthoekige opbou en neobarokke sipels foltôge.
Oan de noardlike kant fan de domtsjerke leit de Domhôf. De eardere kleastergong fan de dom mei it goatyske portaal is in restant fan it eartiidske kleaster. Yn 1812 folge de ôfbraak fan it kleaster. Fan de oarspronklik tsien kapellen oan de kleastergong bleaune der fjouwer oer. De útstalde grêfstiennen leine oant de jierren 1961-1962 yn de Andreaskapel (1300), mar binne oarspronklik ôfkomstich út de yn 1812 ôfbrutsen kapellen. De Andreaskapel (ek Herrenkapelle of eartiids Kreuzwegkapelle) is de grutste fan de fjouwer kapellen yn de Domhôf, it is ek ien fan de âldste halletsjerken fan Beieren. Súdlik dêrfan stiet de Sikstuskapel, it lêste rêstplak fan de ryksgreven fan it Ortenburg-skaai. Foar de Andreaskapel oer stiet op de westlike kant fan de Domhôf de Trennbachkapel, rêstplak fan biskop Urbanus fan Trennbach. Ek oan de westlike kant stiet de Lamberg-Kapel (of Salvatorkapel) mei it grêf fan kardinaal Johann Philipp fan Lamberg.
Ynterieur
It heechalter mei in skilderij fan de ûnthalzing fan de hillige Stefanus datearret út de jierren 1947-1953 en waard makke troch Josef Henselmann, dy't ek it liturgyske sintrum fan 1961 makke. It ferfong it alter dat oan it begjin fan de 19e iuw ferlern gyng.
De monumintale sydalters waarden tusken 1685 en 1693 troch Giovanni Battista Carlone boud.
Op de rjochter kant fan it haadalter steane (fan foar nei efter):
Oan de lofter kant:
De fergulde preekstoel waard tusken 1722 en 1726 troch de Weenske meubelmakker Johann Georg Series boud.
Oargels
By de stedsbrân gyngen ferskillende oargels fan de domtsjerke ferlern. Yn 1688 waard troch Leopold Freundt út Passau op de westlike galerij in nij oargel boud. Yn 1715 boude Johann Ignaz Egedacher twa oargels oan de pylders fan de krusing fan de tsjerke. De ryk fersierde oargelkas fan it haadoargel waard nei alle gedachten yn 1731 troch de byldhouwer Joseph Matthias Götz fike. De oare twa oargels hawwe in oargelkas út 1718 fan Joseph Hartmann. By in renovaasje yn 1858 ferhûzen de oargels fan de krusing nei de westlike sydgalerijen en sûnt flankearje se it haadoargel. It Evangeeljeoargel yn it noarden as Frânsk solo- en swelwurk en it Episteloargel yn it suden as Italjaansk-barok oargel. Nei't it haadoargel minder waard, boude Johann Ignaz Egedacher yn 1731 in nij haadoargel. Tusken 1886 en 1890 waard dat oargel ek ferfongen en ek dat oargel wie yn de rin fan de tiid net mear te bespyljen.
De firma Steinmeyer út Oettingen boude yn 1924 it hjoeddeiske oargel, dat mei Pinkster 1928 yn gebrûk nommen waard. Mei 208 registers wie it yn dy tiid it grutste oargel fan 'e wrâld, oant de bou fan it oargel fan de Atlantic City Convention Hall (1929-1932) yn Atlantic City, New Jersey, dat dûbel sa grut wie. Sûnt 1930 waarden de elektryske systemen modernisearre en oant 1971 de disposysje ferbettere.
It koeroargel yn de alterromte fertsjintwurdiget de noarddútske-barokke klankstyl. Boppe it tsjerkeskip is yn de dakkonstruksje in oargelkeamer dêr't it saneamde Fernorgel is ynboud. It lûd fan it oargel kin de tsjerke binnendringe troch it saneamde Hillige Geast-gat en is wat de disposysje oanbelanget let-romantysk fan styl.
Meiïnoar hawwe de oargels 233 registers en 17.794 pipen. Alle fiif oargels kinne fanút ien spyltafel bespile wurde.
Naoki Sakai
(2 augustus 1975) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Kashiwa Reysol en Consadole Sapporo.
Alayah Sashu
Alayah Sashu (9 oktober 1980) is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn Lake Charles, yn 'e steat Louisiana. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2004. Neffens har offisjele opjefte is se 1.65 m lang, mei in gewicht fan 56 kg en kupmaat 34B.
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 1984
200px|thumb|right|200px|De Olympyske skânsen fan Sarajevo 1984
De Olympyske Winterspullen 1984, ek wol de XIVe Olympiade neamd, waarden yn 1984 yn Sarajevo, Joegoslaavje hâlden. Dat wie fan 8 oant en mei 19 febrewaris. It skânsspringen wie op it Igman skânsen
Igman skânsen
De Igman skânsen waarden boud yn 1982 foar de Olympyske Winterspullen fan 1984. de grutte delgong hie in K-punt fan 112 meter en de gewoane delgong hie in K-punt fan 90 meter, der wie plak foar 90.000 taskôgers. De skânsen rekken swier skansearre as gefolch fan de kriich yn it eardere Joegoslaavje.
Grutte delgong
K-punt 112 meter
Gewoane delgong
K-punt 90 meter
Bakstiengotyk
De Bakstiengotyk is in stylfoarm fan de gotyk.
De bakstiengotyk kaam op yn de 12e iuw yn lannen dêr't brek wie oan natuerstien. Muontsen spilen in grutte rol by de produksje fan bakstien, in boumaterjaal dat better as hout tsjin brân bestân wie. Guon âlde bouwurken waarden lykwols noch yn de foargeande styl boud en binne bakstienromaansk te neamen. De bakstiengotyk waard yn it hiele Hânzegebiet in populêre styl en gyng yn de 16e iuw oer op de bakstienrenêssânse.
Foarbylden fan dizze arsjitektuer binne te finen yn Noard-Europa, benammen yn it noarden fan it hjoeddeiske Dútslân en yn it eardere Dútske Eastseegebiet lykas Poalen en Ruslân, mar ek yn oare lannen lykas Denemark, Sweden de Baltyske steaten, Nederlân en Flaanderen. Om't bylden net fan bakstien te meitsjen wiene is it brek oan byldhoukundige dekoraasjes in eigenskip fan de bakstiengotyk. Oan de oare kant wist men troch fakkundich mitselwurk komplekse dekoraasjes oan te bringen. Typyske dekoraasjes fan de bakstiengotiek binne ek it oanbringen fan wite of grize flakken en de tapassing fan glazuere bakstiennen.
Benammen yn de machtige stêden fan it Hânzebûn waard de styl it meast dekoratyf ûntwikkele. Tsjerken, riedshûzen, poarten, kastielen en hûzen fan rike keaplju, tsjûgje ek hjoed-de-dei noch fan dy boukeunst.
De Europeeske Rûte foar Bakstiengotyk riuwt in tal stêden mei de moaie foarbylden fan dizze boustyl oan inoar.
Kenichi Shimokawa
(14 maaie 1970) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar JEF United Ichihara en Yokohama F. Marinos. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 1996.