cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Algemien Begraafplak fan Snits
Goalera
De goalera betsjutte ek ekonomysk in klap foar Snits. De stêd moast in soad jild útjaan om maatregels treffe te kinnen dy't de gefolgen fan de goalera beheine moasten en it op 'e nij útbrekken fan de sykte tefoaren komme moasten.
Ien fan de maatregels wie yn 1826 it ferbieden fan it begraven yn de Martinitsjerke. Yn 1827 waard it (Âld) Hôf om de tsjerke hinne sletten.Sa koene tsjerke en hôf gjin besmettingsboarne mear wêze en it stedsbestjoer luts fl. 2902, 451/2 út om it Martinihôf oer it hiele oerflak oan te stampen en mei stien en semint te befluorjen.
Oan de Koarte Freugde waard, earder as de bedoeling wie in nij hôf oanlein. Dat wie net allinne needsaaklik om nij besmettingsgefaar tefoaren te kommen, mar ûndertusken ek omdat it (Âld) Hôf om de Martinitsjerke hinne fol rekke wie mei al dy slachtoffers fan de sykte.
It ûntwerp fan it nije hôf waard makke troch stedsarsjitekt Pieter Jentsjes Rollema en op 3 desimber 1827 koe de earste deade dêr te hôf brocht wurde. Yn 1828 krige de leane dy't nei it hôf liedt offisjeel de namme Tsjerkhôfsleane. Dêrmei wurdt dus ûnrjochtlik suggerearre dat er nei in hôf by in tsjerke liedt.
It eardere kleaster
Snits wie ien fan de earste gemeenten yn ús lân dy't in nij hôf oanlei. Op 28 augustus 1827 krigen alle gemeenten mei mear as tûzen ynwenners fan kening Willem I it befel om bûten de beboude kom in hôf yn te rjochtsjen, mar de measte gemeenten skytskoarren dêr danich tsjinoan en stelden de oanlis út. Stêden sieten yn dy tiid om samar te sizzen finzene yn de âlde festingwurken en it yn gebrûk nimmen fan grûn bûten de stedsgrinzen soarge foar problemen. Dêrfandinne dat lanlik earst yn 1829 definityf in ein makke wurde koe oan it begraven yn en om tsjerken hinne.
Snits hie lykwols in geskikt plak ta syn foldwaan bûten de festingwurken foar it oanlizzen fan in nij hôf mei it terrein fan it eardere Hospitaal fan de Johanniters. Dat stik grûn lei op romme ôfstân fan de stêd en hie in goede ferbiningswei mei dêrnjonken in feart.
De goalera-epidemy brocht it gemeentebestjoer derta de oanlis fan it hôf mei faasje oan te pakken. De eangst foar de gefolgen fan besmetlike sykten siet sa djip dat by de yngong fan it nije hôf sels in stiennen trep yn de wâlkant mitsele waard. Ynwenners dy't oan in besmetlike sykte ferstoarn wiene, koene dan oer wetter nei har lêste rêstplak brocht wurde. Dy unike mitsele trep is noch altyd oanwêzich. Hy waard yn 2001 restaurearre.
It Algemiene Hôf is ûndertusken net mear it ienige hôf yn Snits. Al foar it midden fan de 19e iuw waard oan de eastkant fan de stêd in Joadsk en yn it midden fan de tweintichste iuw oan de noardkant fan de stêd it Roomsk Katolike hôf oanlein.
List fan planetoïden 94701-94800
Dit is in list fan planetoïden 94701-94800.
Adriaan Bergsma
Adriaan Bergsma, (Dokkum, 9 augustus, 1702 - De Haach, 25 july 1780), wie abbekaat en politikus.
Hy wie in soan fan grutgrûnbesitter Pieter Arriens Bergsma en Trijntje Went, liet him tagelyk mei syn broer Eiso ( Dokkum, 3 maart 1700 - dêre, 6 juny 1766), dy't dûmny yn Ie en Dokkum waard) as studint ynskriuwe oan de Frjentsjerter Hegeskoalle (1717). Waard dêr yn 1723 befoardere ta utr. jur. dr. op in Dissertatio de origine, progressu et praecipua testamentorum solennitate apud Romanos usitata. Hy waard abbekaat foar it Hof fan Fryslân, ried en abbekaat-fiskaal fan East-Ynje (3 augustus 1734 en 23 oktober 1739 admiraal fan de retoerfleat. Krige foar syn tsjinsten troch de Feriene Eastyndyske Kompanjy in gouden tinkpeinje útrikt. Waard dêrnei boargemaster fan Snits (1770), lid fan Deputearre Steaten fan Fryslân, foarsitter fan de Steaten-Generaal.
Elektra (toanielstik fan Sofoklês)
Elektra, yn it oarspronklike Aldgryksk Ἠλέκτρα, Ēlektra, is in toanielstik fan 'e hân fan 'e grutte Grykske toanielskriuwer en dichter Sofoklês (496-406 f.Kr.). It is in trageedzje dy't net betize wurde moat mei in toanielstik mei deselde namme (Elektra) fan in oare Grykske toanielskriuwer, Euripides. Yn syn Elektra grypt Sofoklês werom op 'e âlde fertellings fan Homêros yn dy syn Ilias en Odyssee. It stik spilet in pear jier nei de ein fan 'e Trojaanske Oarloch en beskriuwt de wraak dy't Elektra en har broer Orestês nimme op harren mem Klytemnêstra en styfheit Aigisthos foar de moard op harren heit Agamemnon. Sofoklês skreau dit toanielstik wierskynlik yn it jier 413 f.Kr., en doe sil it ek opfierd wêze as ûnderdiel fan 'e toanielwedstryd op it Ateenske Feest fan Dionysus, al is dat net alhiel dúdlik. De Fryske oersetting fan Klaas Bruinsma ferskynde yn 1991.
It toanielstik
Underwilens beklaget Elektra yn it paleis it lot fan har heit Agamemnon. Se redendielt op bittere toan mei har suster Chrysothemis oer dy har fermoedsoening mei har heite moardners, en dêrnei mei har mem Klytemnêstra oer har heite moard. Har iennichste hope is dat har broer Orestês op in dei weromkeare sil om rjochtdei oer de skuldigen te hâlden, dat har heit wrutsen wurde sil. As in boadskipper (de learaar) arrivearret mei it nijs dat har broer dea is, rekket se alhiel telider slein. Klytemnêstra, lykwols, fielt inkeld ferromming. Dan komt Chrysothemis wer op, dy't opmurken hat dat der grêfjeften efterlitten binne by it grêf fan Agamemnon, en dêrút opmakket dat Orestês noch libbet en werom yn Mysene is. Elektra, dy't no oertsjûge is fan Orestês syn dea, wegeret nei har te harkjen. Ynstee dêrfan stelt se út om harren styfheit Aigisthos dea te dwaan, mar Chrysothemis stegeret har ôf en tsjut de ûnútfierberens fan dat plan oan.
Dan komme einlings Orestês en Pûladês oan, mei by harren de urne dêr't sabeare de jiske fan Orestês yn sit. Orestês ken Elektra net wer, noch sy him. Hy langet har de urne oer, en pas nei't se in klaachsang útsprekt, beseft er wa't se wêze moat. Dan fertelt er har wa't er sels is. Hja is alhiel oerémis dat er noch libbet, en yn harren opwining ferriede se Orestês syn wiere identiteit hast oan 'e oaren; mar de learaar rêdt de sitewaasje. Dan geane Orestês en Pûladês it paleis yn en deadzje Klytemnêstra. As Aigisthos thúskomt, slane se gau-gau in lekken oer har lyk hinne en beare, it is it lichem fan Orestês. Mar Aigisthos tilt it lekken op en ûntdekt dan wa't it wurklik is. Dêrop fertelt Orestês him wa't er is, en hy en Pûladês oermasterje Aigisthos. Se bringe him nei de iepen hurd ta om him dêr dea te dwaan, op krekt itselde plak dêr't Agamemnon ek fermoarde is. Sa einiget it toanielstik, foar't de eigentlike dea fan Aigisthos plakfynt.
Eftergrûn
It ferhaal fan Orestês syn wraak is ôfkomstich út it ferlern giene epos Nostoi, en de foarfallen wurde teffens op 't aljemint brocht yn 'e Odyssee. It wie in populêr ûnderwerp foar Aldgrykske toanielstikken, dat alle trije grutte Ateenske trageedzjeskriuwers, Sofoklês, Euripides en Aeschylus, hawwe der in eigen stik oer makke, en al dy trije stikken binne ek noch oerlevere. Aeschylus syn werfertelling hjit fan De Offerplingsters, en makket it middelste diel út fan 'e Oresteia-trilogy. De stikken fan Sofoklês en Euripides hjitte beide Elektra, mar Euripides syn Elektra ferskilt withoefolle fan Sofoklês syn ferzje fan it ferhaal, ek al binne se om deselde tiid hinne skreaun.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan Elektra ferskynde yn 1991 fan 'e hân fan klassyk oersetter Klaas Bruinsma (ek ferantwurdlik foar de Fryske oersettings fan 'e Ilias en de Odyssee), dy't him dêrby basearre op 'e ferzje sa't dy yn 'e oarspronklike Grykske tekst werjûn is yn Electra, fan J.H. Kells. Bruinsma brocht it toanielstik yn in boekje fan 35 siden yn eigen behear út. It is op te freegjen by Tresoar ûnder oanfraachnû. 091.246.
Heilbronn
thumb|left|Riedhûs fan Heilbronn Heilbronn is in stêd (en gemeente) yn de Dútske dielsteat Baden-Wuertemberch. De stêd leit oan de rivier de Neckar, sa'n 50 kilometer benoarden Stuttgart. De stêd hie 121.613 ynwenners yn 2010. Heilbronn is sûnt it jier 1970 in Dútske Großstadt.
Heilbronn hat de bynamme Käthchenstadt, nei it toanielstik fan Kate van Heilbronn (Das Käthchen von Heilbronn) fan Kleist.
Yn de 19e iuw ûntjoech Heilbronn him ta de wichtichste yndustrystêd fan it keninkryk Württemberg. Carl Heinrich Theodor Knorr stichte yn 1838 de speserijedrûgerij yn Heilbronn dy't fuortlibbet yn Unilevers merk, Knorr.
In Britsk loftbombardemint op 4 desimber 1944 hie fan gefolgen dat de binnenstêd folslein ferwoastge waard. De foarneamste fannijs boude histoaryske gebouwen lizze oan it Merkplein (Marktplatz): de Kilianustsjerke, it Riedhûs en it Käthchenhaus. De protestantske Kilianuskerk is in goatyske halletsjerke, wêrfan't de westtoer út 1529 fan grut keunsthistoarysk belang is: hy jildt as it earste gruttere renêssânsebouwurk benoarden de Alpen. It riedhûs, dêr't allinne de bûtenkant fan restaurearre is, is ek in renêssânsegebou (1582) en hat in astronomysk oerwurk.
Kjûsjû
Kjûsjû, ek wol stavere as Kyushu (Japansk: 九州, Kyūshū), is it op twa nei grutste eilân fan Japan, dat lykwols nei Honsjû de grutste befolking hat. De namme betsjut letterlik "njoggen provinsjes". Fan âlds waard dit eilân ek wol Kyūkoku ("njoggen steaten"), Chinzei ("it westen fan it pasifisearre gebiet") en Tsukushi-no-shima ("it eilân Tsukushi") neamd.
Geografy
Kjûsjû is it meast súdwestlike fan 'e fjouwer haadeilannen fan Japan. It wurdt fierhinne omsletten troch iepen see: de Strjitte fan Koreä yn it noardwesten, de Eastsineeske See yn it westen en súdwesten en de Stille Oseaan yn it suden en súdeasten. Yn it easten wurdt it troch de Strjitte fan Bungo-suido skaat fan Sjikokû, en yn noardeasten en noarden troch de Japanske Binnensee en de Strjitte fan Kanmon fan Honsjû. Mei dat lêste eilân is Kjûsjû ferbûn troch de Kanmonkyo-brêge en de Kanmontunnel.
Kjûsjû hat in oerflak fan 35.640 km², wat delkomt op 9,4% fan it Japanske grûngebiet. It is in bercheftich eilân, en omfiemet û.m. de berch Aso, mei in hichte fan 1.591 m, dat de aktyfste fulkaan fan Japan is. It heechste punt is de berch de Kuju, mei in hichte fan 1.788 m. Kjûsjû is fierders ferneamd om syn waarmwetterboarnen, fral dy yn 'e omkriten fan Beppu, dêr't minsken op ôfkomme om't it wetter in genêskrêftige wurking hawwe soe. It súdlike diel fan Kjûsjû hat in subtropysk klimaat.
Demografy
Yn 2006 hie Kjûsjû in befolking fan goed 13,2 miljoen minsken, dy't foar it meastepart yn 'e relatyf smelle stripe leechlân by de kusten lâns wenje. De befolkingstichtens fan it eilân komt út op 332,4 minsken de km², mar dat is in gemiddelde, dat yn it binnenlân folle leger leit en by de kust lâns folle heger. De grutste stêd fan Kjûsjû is Fukuoka. Oare grutte stêden binne Kitayushu, Oita, Miyazaki, Kagoshima en Kumamoto. It bekendst is lykwols Nagasaki, dat ien fan 'e beide stêden is dêr't de Amerikanen yn 'e Twadde Wrâldoarloch in atoombom op smieten. Bestjoerlik is Kjûsjû ferdield yn twa regio's, dy't mei-inoar sân prefektueren (sis mar provinsjes) omfetsje.
Night at the Museum (film)
Night at the Museum is in Amerikaansk-Britske fantasykomeedzje en famyljefilm út 2006 ûnder rezjy fan Shawn Levy. De haadrol waard fertolke troch Ben Stiller, mei Robin Williams, Owen Wilson, Steve Coogan, Dick van Dyke, Carla Gugino en Mizuo Peck yn 'e wichtichste byrollen. De titel betsjut "Nacht yn it Museum". De film waard basearre op it berneboek mei likernôch deselde titel fan Milan Trenc, en foarmet it earste diel fan 'e filmtrilogy Night at the Museum. It ferhaal folget Larry Daley, de nije nachtwachter yn it Amerikaansk Natoerhistoarysk Museum yn New York, dy't ûntdekt dat by nacht alle útstalde besjensweardichheden yn it museum ta libben komme troch de wurking fan de Tafel fan Ahkmenrah, in magysk artefakt út 'e Egyptyske Aldheid. Night at the Museum krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy, mar wie in grut kommersjeel súkses yn 'e bioskopen. Yn 2009 kaam in ferfolchfilm út, mei de titel Night at the Museum: Battle of the Smithsonian.
Plot
New Yorker Larry Daley is ien fan tolve ambachten en trettjin ûngelokken. Hy ferhuzet sa faak en feroaret sa geregeldwei fan baan, dat syn eks-frou Erica op 't lêst tsjin him seit dat harren tsienjierrige soan Nick yn 'e wykeinen mar net mear by him wenje moat, om't de ynstabiliteit fan Larry syn bestean net goed foar him is. Hoewol't de jonge it net sa tsjin him seit, makket Larry út syn praat op dat er mear opsjocht by syn styfheit Don as by Larry. Dat set Larry oan om einlings in stabile baan te sykjen. It arbeidsburo stjoert him op sollisitaasjepetear nei it Amerikaansk Natoerhistoarysk Museum. Dêr fertelt de âlde nachtwachter Cecil Fredericks him dat it needlijende museum derfoar keazen hat om himsels en twa oare nachtwachters op jierren, Reginald en Gus, ôf te tankjen en te ferfangen troch ien jongere nachtwachter: Larry.
Nettsjinsteande Larry syn problematyske wurkskiednis wurdt er troch it museum oannommen. Cecil jout him in steapeltsje hânskreaune papierren mei ynstruksjes en lit him dan oan syn lot oer, mar net foar't er him warskôge hat dat it net inkeld syn taak is om neat it museum yn te litten, mar fral ek om neat it museum út te litten. Larry nimt syn nije baan net al te earnstich en dodzet dy nachts by de baalje yn 'e lobby fuort. As er wekker wurdt, ûntdekt er dat ûnderwilens alle útstalde besjensweardichheden yn it museum ta libben kommen binne, wêrûnder in boartlik skelet fan in Tyrannosaurus rex, dat him hâldt en draacht as wie it in hûn, eat dat Larry pas útfynt nei't it ding him de stupen op it liif jage hat.
Oare museumbewenners mei wa't Larry yn 'e kunde komt, binne it ûndogenske opsette kapusynaapke Dexter, dat him syn ynstruksjes ûntstelt; de rivalisearjende miniatuerbeskavings fan it Wylde Westen en it Romeinske Ryk, oanfierd troch de cowboy Jedediah en de senturion Octavius; it gefaarlike waaksen byld fan Attila de Hun, dy't Larry de lidden út 'e lea skuorre wol; in moai (reuseftige stiennene kop) fan Peaske-eilân, dy't obsedearre is troch it kôgjen fan kaugom; it brûnzen stânbyld fan Kristoffel Kolumbus; in polyuretanen byld fan 'e Yndiaanske gids Sacajawea; en it waaksen byld fan 'e Amerikaanske presidint Theodore Roosevelt. Dy lêste leit Larry út dat sûnt yn 1952 de magyske goudene tafel fan 'e Egyptyske farao Ahkmenrah yn it museum brocht is, de hiele ynboel nachts ta libben komt. As besjensweardichheden út it museum lykwols noch bûten de muorren fan it museum binne as de sinne opkomt, falle se yn stof útinoar. Roosevelt seit ta Larry diskear helpe te sillen om regaad te meitsjen yn 'e gaos dy't er troch syn ûntwittendheid ûntstean litten hat, mar tenei moat er himsels rêde.
Tinkteken foar Lincoln
It Tinkteken foar Lincoln (Ingelsk: Lincoln Memorial) is monumint yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C. dat boud is ta eare fan Abraham Lincoln, de sechstjinde presidint fan 'e Feriene Steaten. It Tinkteken foar Lincoln stiet oan 'e westlike ein fan 'e National Mall en waard tusken 1914 en 1922 yn neoklassisistyske boustyl set. It is 24 oeren deis iepen foar besichtiging en is ien fan 'e meast besochte besjensweardichheden yn Washington, mei yn 2019 7,8 miljoen besikers. It Tinkteken foar Lincoln is op 'e noed fan 'e Amerikaanske National Park Service.
Night at the Museum (film)
Plot
Dy nachts brûkt Larry wat er oer de besjenweardichheden leard hat om it spul better ûnder kontrôle te hâlden. Sa hat er kaugom meinommen foar de moai, in radiografysk bestjoerbere auto dêr't de Tyrannosaurus rex efteroan jeie kin en boartersguodkaaien om troch Dexter stelle te litten, sadat er net wer sûnder syn echte kaaien komt te sitten. De boel rint lykwols op 'e nij yn it hûndert as Larry syn gûcheldertrúks de byleauwige Attila de Hun allinne mar lulker meitsje, en Dexter him dochs noch te fiter hat en mei syn stellen kaaien alle opsette bisten frijlit. De Neändertalers, dy't oanhâldend besykje om fjoer te meitsjen en dy't Larry dêrom in oanstekker jûn hat, sette harsels dêrmei yn 'e brân. Nei't Larry it fjoer mei in brânblusser útmakke hat (mei as gefolch dat de hiele Neändertalerfoarstelling fol skom leit, ûntkomt boppedat ien fan 'e Neändertalers troch in finster dat troch Dexter iepenset is. Larry ûntdekt dat te let, en as er by sinne-opgong bûtendoar komt, feroaret de Neändertaler foar syn eagen yn in bultsje stof.
Tinkteken foar Lincoln
Skiednis
Abraham Lincoln wie presidint fan 'e Feriene Steaten fan 1861 oant 1865. Hy stiet derom bekend dat ûnder syn lieding yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch de opstannige Súdlike Konfederearre Steaten fan Amearika ferslein waarden en de slavernij yn it hiele lân ôfskaft waard. Op 14 april 1865, fiif dagen nei de kapitulaasje fan it Suden en koart nei't er mei syn twadde termyn as presidint úteinset wie, waard Lincoln fermoarde troch John Wilkes Booth.
Al yn 1867 giene der stimmen op om in foechsum tinkteken foar him meitsjen, mar pas nei de iuwwiksel waard dêr troch it Amerikaanske Kongres wurk fan makke. Uteinlik waard yn 1910 in kommisje (de Lincoln Memorial Commission) ynsteld om te ûndersykjen hoe't soks it bêste oanpakt wurde koe. Yn 1913 kaam dy kommisje mei in oanrikkemandearring oangeande ûntwerp en plak, en datselde jiers gie it Kongres dêrmei akkoart en stelde foar de bou $300.000 beskikber. Op 12 febrewaris 1914 waard mei de bou fan it Tinkteken foar Lincoln úteinset mei in seremoanje, wêrnei't in dei letter it eigentlike wurk begûn. De bou rûn fertraging op troch tekoarten oan boumateriaal dêr't de Feriene Steaten ûnder de Earste Wrâldoarloch mei te krijen hiene, en ek holp net dat der noch yn 1920 feroarings oan it oarspronklike ûntwerp oanbrocht waarden.
Night at the Museum (film)
Plot
De oare moarns is de knoffelige Britske konservator McPhee, dy't de deistige lieding oer it museum hat, poer as er de gaos yn 'e Neändertalerfoarstelling sjocht. Krekt as Nick mei in pear skoallefreontsjes de lobby fan it museum ynkomt, jout McPhee syn heit dien. Teloarsteld en fernedere jout Nick him ôf, sûnder dat Larry sels mar troch hat dat er der wie. Neitiid freget en kriget Larry fan McPhee noch in lêste kâns. As er fan syn eks-frou heart wat der mei Nick oan 'e hân is, set er nei har hûs ta. Hy fertelt Nick oer wat der nachts yn it museum bart en ûnthjit him om him dy jûns mei nei syn wurk te nimmen. Letter biedt er museumgids Rebecca in moeting mei Sacajawea oan, mar sy mient dat er de gek mei har hat, en rint lulk fuort.
Tinkteken foar Lincoln
Skiednis
Sadwaande duorre it oant 30 maaie 1922 ear't it tinkteken ynwijd wurde koe troch de eardere Amerikaanske presidint William Howard Taft, dy't op dat stuit de opperrjochter fan it Amerikaansk Heechgerjochtshôf wie. Neitiid bea hy it monumint oan 'e doetiidske presidint oan, Warren G. Harding, dy't it út namme fan it Amerikaanske folk oannaam. By de ynwijings- en oanbiedingsseremoanje wie de doe 78-jierrige Robert Todd Lincoln oanwêzich, de iennichste noch libjende soan fan 'e presidint. Teffens wiene lieders fan 'e Afro-Amerikaanske mienskip útnûge, dy't lykwols by oankomst ûntdieken dat sy sitplakken yn in segregearre seksje ûnder bewekking fan leden fan it Amerikaansk Marinierskorps tawiisd krigen.
Lokaasje
It Tinkteken foar Lincoln stiet yn it sintrum fan Washington, D.C., deun by de igge fan 'e rivier de Potomac. It gebou ferankeret de westlike útein fan 'e National Mall, in parkeftige stripe lân dy't fia de reuseftige obelisk fan it Washington Monumint nei it easten rint om úteinlik út te kommen by it Amerikaanske Kapitoal. Foar it Tinkteken foar Lincoln leit de langwerpige Wjerkeatsingsfiver fan it Tinkteken foar Lincoln, dy't oer de National Mall hast oan it Washington Monumint ta rint.
Night at the Museum (film)
Plot
As Larry en Nick dy nachts yn it museum binne, komme de besjensweardichheden net ta libben. Nick mient dat syn heit him foarliigd hat, mar as se yn 'e kelder fan it gebou leven gewaarwurde, ûntdekke se Cecil, Gus en Reginald, dy't de Tafel fan Ahkmenrah en alle oare goudene foarwerpen út it museum oan it stellen binne. Se hawwe ien fan 'e panielen fan 'e tafel iepenklapt, sadat de magy net wurket. Larry en Nick stelle de tafel werom en as Nick it paniel tichtklapt, komt, lykas oare nachten, it hiele museum ta libben, krekt sa't syn heit sein hie. Wylst Nick útnaait mei de Tafel fan Ahkmenrah, fertelt Cecil oan Larry dat de magy fan it artefakt ek nije fitaliteit oan 'e trije âlde nachtwachters jout. Sy binne net fan doel om dat op te jaan, dat doe't dúdlik waard dat se ûntslein wurde soene, binne se begûn mei plannen meitsjen foar in ynbraak. Se binne fan doel om safolle kostberheden te stellen dat se earne yn it bûtenlân fan in soargeleaze âlde dei genietsje kinne. En se wolle Larry foar de dieverij opdraaie litte.
Tinkteken foar Lincoln
Bûtenkant
Op boukundich mêd waard it Tinkteken foar Lincoln ûntwurpen troch arsjitekt Henry Bacon. Syn gebou, dat yn neoklassisistyske styl oplutsen waard fan moarmer út in stiengat yn Colorado, galmet in Grykske timpel út 'e Klassike Aldheid nei. It tinkteken hat in rjochthoekige foarm mei in lingte fan 57.80 m by in breedte fan 36.10 m by in hichte fan 30 m.
Night at the Museum (film)
Plot
Nei in efterfolging troch it museum slút Cecil Larry en Nick op yn Egyptyske seal en nimt de Tafel fan Ahkmenrah werom. Larry lit de mummy fan 'e jonge farao foar it earst yn mear as fyftich jier út syn sarkofaach. Ahkmenrah blykt goed Ingelsk te sprekken om't er jierrenlang tentoansteld is oan 'e Universiteit fan Cambridge. Hy helpt Larry en Nick om te ûntsnappen troch ien fan 'e fiif meter hege jakhalzebylden dy't syn sarkofaach bewekje, opdracht te jaan it traaljestek foar de yngong fan 'e seal wei te skoppen. As se trijeresom yn 'e lobby fan it museum komme, treffe se dêr alle oare besjensweardichheden yn ûnderling gefjocht oan. Attila de Hun komt mei syn mannen wer efter Larry oan, mar Larry begrypt no dat de kriichshear as bern in psychologysk trauma trochmakke hat dat syn moardsuchtigens ferklearret. Nei't er him helpt it trauma te ferwurkjen, docht bliken dat Attila eins bêst in aardige keardel is. Mei help fan 'e moai wit Larry de oandacht fan alle oare besjensweardichheden te lûken, dy't er yn in fjurrige taspraak opropt om op te hâlden mei harren rûzjesykjen en ynstee gear te wurkjen. Want no't Cecil mei de Tafel fan Ahkmenrah útpykt is, stiet it fuortbestean fan har allegear op it spul. Op dy wize wit er harren meiwurking te krijen.
Tinkteken foar Lincoln
Bûtenkant
It wurdt omjûn troch in pyldergong fan 36 kannelearre Doaryske pylders, ien foar elts fan 'e 36 Amerikaanske steaten dêr't it lân by de dea fan Lincoln út bestie, mei dêropta twa pylders dy't by de yngong it dak fan 'e iepene, middelste keamer skoarje. De 38 pylders binne 13 m heech mei oan 'e basis in diameter fan 2.30 m. Allegear binne se boud út tolve opsteapele stikken, wêrfan't it boppeste in kapiteel omfettet. De pylders lynje allegear in hiel lyts bytsje nei binnen ta; dat is om foar te kommen dat it troch gesichtsbedroch lykje soe as wie it tinkteken fan boppen grutter as fan ûnderen.
Night at the Museum (film)
Plot
Attila de Hun en syn mannen witte Gus op te spoaren en finzen te nimmen, wylst Kristoffel Kolumbus mei help fan 'e Neändertalers Reginald yn 'e hechten set. Cecil sil mei syn bestelbuske útnaaie, mar Jedediah en Octavius hawwe mei de oare miniatueren út it Wylde Westen en de Romeinske Tiid de luchtbannen leechrinne litten. Dêrop ûntkomt Cecil mei in postkoets, wêrby't er op in hier nei Sacajawea oerriidt. Theodore Roosevelt, dy't al mear as fyftich jier temûk fereale op har is, triuwt har lykwols krekt op 'e tiid oan 'e kant. Hy wurdt dêrtroch sels oerriden, sadat syn torso fan syn skonken skaat wurde. Underwilens efterfolgje Larry, Nick, Ahkmenrah, Jedediah, Octavius en de Tyrannosaurus rex de postkoets fan Cecil troch Central Park, oant se him úteinlik ynhelje en de Tafel fan Ahkmenrah weromstelle.
Tinkteken foar Lincoln
Bûtenkant
Boppe de pyldergong binne op 'e fries de mei fersierings omjûne nammen fan 'e 36 Amerikaanske steaten út 1865 ynkurven en de data fan harren talitting ta de Amerikaanske Uny. Dit reliëfwurk waard útfierd troch byldhouwer Ernest C. Bairstow.
Night at the Museum (film)
Plot
Jedediah en Octavius, dy't yn 'e radiografysk bestjoerbere auto ride, krije by de efterfolging in ûngemak, mar oerlibje dat. De beide dielen fan Roosevelt kinne, om't er fan waaks is, troch Sacajawea maklik wer oaninoar plakt wurde troch hjitte waaks út in brânende kjers yn syn 'wûne' drippe te litten. Larry skillet Rebecca op en hjit har om yn it museum te kommen; as se dêr arrivearret, is se ferbjustere dat alles dat er har earder dy dei ferteld hie, wier is. Larry bringt har yn 'e kunde mei Sacajawea, mei wa't se neitiid oerenlang praat.
Tinkteken foar Lincoln
Bûtenkant
It Tinkteken foar Lincoln is ferankere yn in fûnemint fan beton fan 13 oant 20 m djip, dat sels wer omjûn wurdt troch in 4.30 m hege kearmuorre, dy't oan 'e foar- en efterkant fan it gebou 78 m lang is en oan 'e sydkanten 57 m. De mei gers en strewelleguod begroeide sljochte grûn dêr wer omhinne is rûn fan foarm en wurdt de Lincoln Memorial Circle neamd. Oan 'e eastkant fan it tinkteken klimme brede treppens op nei it gebou. Se begjinne oan 'e igge fan 'e Wjerkeatsingsfiver en liede dêrwei omheech, earst nei de Circle, en dêrnei, ôfwiksele mei in rige plato's, nei it tinkteken sels. It lêste ein wurde se flankearre troch muorren fan 3.40 m hichte fan rôze moarmer út Tennessee.
Night at the Museum (film)
Plot
De oare deis binne der op alle tillefyzjestjoerders nijsferslaggen oer it Amerikaansk Natoerhistoarysk Museum. Sa binne der yn it park foar it museum poatôfdrukken fan in Tyrannosaurus rex yn 'e snie fûn, wylst der grotskilderings fan Neändertalers yn it metrostasjon by it museum oantroffen binne. McPhee ûntslacht Larry no foargoed en nimt syn kaaien en bûslampe yn, wêrnei't er him nei bûten ta begeliede sil. As se yn 'e lobby komme, stiet de hiele romte lykwols smoarfol minsken dy't troch alle berjochtjouwing yn 'e nijsbulletêns entûsjast wurden binne om it museum besykjen. Nei't er it hear eekes oereage hat, jout McPhee sûnder wat te sizzen de kaaien en bûslampe werom oan Larry, dy't se ek sûnder wat te sizzen oannimt.
Tinkteken foar Lincoln
Binnenkant
Fan binnen is it Tinkteken foar Lincoln ferdield yn trije keamers troch twa rigen fan elts fjouwer Ioanyske pylders mei in hichte fan 15 m en in diameter (oan 'e basis) fan 1.70 m. De sintrale keamer is 22.55 m lang, 18.30 m breed en ek 18.30 m heech. Op in sintraal plak tsjin 'e eftermuorre oan is in reuseftich byld sitewearre fan in sittende Abraham Lincoln op in troan, dy't yn prakkesaasjes wei útsjocht oer de Wjerkeatsingsfiver, dat út nei it Washington Monumint.
Sjikokû
Geografy
Sjikokû wurdt yn it suden begrinzge troch de Stille Oseaan, wylst yn it westen de Strjitte fan Bungo-suido it skiedt fan Kjûsjû. Yn it noarden en noardeasten leit de Japanske Binnensee, mei oan 'e oare kant it grutste Japanske eilân, Honsjû. Mei Honsjû is Sjikokû ferbûn troch trije ûnderskate brêgestelsels dy't de Japanske Binnensee trochkruse.
Sjikokû is rûchwei 225 km lang fan noardeast nei súdwest. Op it smelste punt is it 50 km breed, en op it breedste sa'n 150 km. Yn totaal beslacht it in oerflak fan 18.800 km², wat delkomt op 5% fan it Japanske grûngebiet. It binnenlân bestiet fierhinne út berchtme, en it heechste punt is de berch de Ishizuchi, mei in hichte fan 1.982 m.
Demografy
Yn 2005 hie Sjikokû in befolking fan goed 4,1 miljoen minsken, dy't foar it meastepart yn 'e relatyf smelle stripe leechlân by kusten lâns wenje. De befolkingstichtens fan it eilân komt út op 220,3 minsken de km², mar dat is in gemiddelde, dat yn it binnenlân folle leger leit en by de kust lâns folle heger. De grutste stêd fan it eilân is Matsuyama, mei in befolking fan likernôch 513.000 minsken. Oare gruttere plakken binne Kochi en Tokushima. Bestjoerlik foarmet Sjikokû ien inkele Japanske regio, dy't bestiet út fjouwer prefektueren (sis mar provinsjes): Ehime, Kagawa, Kochi en Tokushima.
Tinkteken foar Lincoln
Binnenkant
It byld waard ûntwurpen troch byldhouwer Daniel Chester French en waard oer in perioade fan fjouwer jier ûnder syn tafersjoch úthoud troch de bruorren Piccirilli. It is makke fan wyt moarmer út Georgia en weaget 159 ton. It mjit 5.80 fan top ta tean en soe 8.50 m heech wêze as it in steande Lincoln wie. It byld rêst op in rjochthoekich fuotstik fan moarmer út Tennessee dat 4.90 m lang, 5.20 m breed en 3 m heech is, mei dêrûnder in platfoarm fan moarmer út Tennessee mei in lingte fan 10.50 m, in breedte fan 8.50 m en in hichte fan 17 sm.
Boppe it byld waard troch Royal Cortissoz it folgjende grêfskrift oanbrocht:"In this temple as in the hearts of the people for whom he saved the Union the memory of Abraham Lincoln is enshrined forever. ('Yn dizze timpel krektlyk as yn 'e herten fan it folk foar wa't er de Uny rêde wurdt de neitins oan Abraham Lincoln foar ivich bewarre.)''"
De muorreskilderings op 'e rest fan 'e wanden waarden oanbrocht troch Jules Guerin. Yn 'e beide sydkeamers oan 'e noard- en súdkant fan it tinkteken, dy't inkeld iepen binne nei de middelkeamer ta, binne de wanden ynkurven mei teksten út twa ferneamde taspraken fan Lincoln: syn twadde ynaugurele rede en de saneamde Gettysburg Address. Dy ynskripsjes en de omjaande fersierings binne it wurk fan Evelyn Beatrice Longman.
Krocht
Under de trije keamers fan it Tinkteken foar Lincoln befynt him in krocht, dêr't har troch siperwetter dat troch it kalsiumkarbonaat fan it moarmer hinne lekt, stalaktiten en stalagmiten foarme hawwe. By de bou is dêr ek graffity op 'e wanden skrast troch de boufakkers. De National Park Service (NPS) beskôget dat as histoarysk en hearrend by it monumint. Yn 'e 1970-er en 1980-er jierren waarden der geregeldwei rûnliedings troch de krocht jûn, in praktyk dêr't lykwols yn 1989 abrupt in ein oan kaam doe't in besiker de NPS derop wiisde dat by de bou fan 'e krocht (kankerferwekjend) asbest brûkt is.
Monumintale status
It Tinkteken foar Lincoln hat in dûbele monumintale status. Yn it foarste plak is it sûnt de ynwijing yn 1922 in nasjonaal tinkteken fan 'e Feriene Steaten. Op 15 oktober 1966 waard it fierders opnommen yn it Amerikaanske Nasjonaal Register fan Histoaryske Plakken (NRHP).
Salzgitter
Salzgitter is in stêd yn de Dútske dielsteat Nedersaksen. De stêd hie 107.726 ynwenners (2010). Salzgitter is sûnt it jier 1942 in Dútske Großstadt.
Salzgitter is sûnt 1941 troch it Stichkanal ferbûn mei it Mittellandkanal.
Night at the Museum (film)
Plot
Dy jûns fiere de besjenweardichheden feest yn it museum. Underwilens hawwe se yn oerlis mei Larry besletten om Cecil, Gus en Reginald net by de plysje oan te jaan om't dat útlis ferget dy't nimmen leauwe soe. Dat ynstee moatte de trije mannen yn it museum oan it wurk as skjinmakkers.
Salzgitter
Salzgitter sit ûnder oaren Alstom LHB, fabrikant fan rôljend materieel dy't de earste searje metrostellen fan de Amsterdamske metro levere hat plus inkelde searjes trams.
Night at the Museum (film)
Produksje
Night at the Museum waard regissearre troch Shawn Levy nei in senario fan Thomas Lennon en Robert Ben Garant. Dat wie basearre op it berneboek The Night at the Museum, fan 'e Kroätysk-Amerikaanske yllustrator Milan Trenc út 1993. As produsinten wiene Shawn Levy, Chris Columbus en Michael Barnathan by it projekt belutsen foar de filmstudio's 20th Century Fox, 1492 Pictures, Ingenious Film Partners en 21 Laps Entertainment. De film wie dêrmei in Amerikaansk-Britske ko-produksje, dêr't in budget foar beskikber wie fan $110 miljoen.
De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Guillermo Navarro, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Alan Silvestri. De opnamen fûnen foar it meastepart plak yn 'e Mammoth Studios yn Burnaby, in foarstêd fan Vancouver yn 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia. Dêr waard yn in studio it ynterieur fan it Amerikaansk Natoerhistoarysk Museum yn New York neiboud. It echte museum waard inkeld brûkt foar inkele eksterne shots.
Húsdier
In húsdier (of hûsdier) is in bist dat domestisearre is en dat troch de minske ûnderholden en fersoarge wurdt. Der binne ferskate soarten húsdieren:
Night at the Museum (film)
Distribúsje
De distribúsje fan Night at the Museum waard fersoarge troch 20th Century Fox. De film gie op 17 desimber 2006 yn New York yn premiêre, wêrnei't er op 22 desimber yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten iepene en op 26 desimber yn dy yn it Feriene Keninkryk. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde op 19 desimber by platemaatskippij Varèse Sarabande. Night at the Museum waard op 23 april 2007 útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Night at the Museum mingde resinsjes. Sa skreau Justin Chang yn it tydskrift Variety: "Dit balstjurrige en ekstravagante barren yn 'e styl fan Jumanji is in galery fan special effects op 'e siik nei in ferhaal; selden hat sa'n protte produksjewearde sa bytsje opbrocht op it mêd fan ynteresse by it publyk." Mar yn 'e Seattle Post-Intelligencer skreau William Arnold dat de film "besiket om it gesinspublyk te ymponearjen en yn ferfiering te bringen mei alle pracht en preal fan 'e minsklike en natuerlike histoarje, en dat is in ferrassend weardige ambysje foar in Hollywood-komeedzje."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Night at the Museum in ûndergemiddeld goedkarringspersintaazje fan 43%, basearre op 138 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Aldelju kinne dit in aventoer smoarfol spektakel neame of in oerflakkich en flau special effects-feest, ôfhinklik fan 'e fraach oft se [de film] op itselde nivo omearmje sille as harren bern." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Night at the Museum in goedkarringspersintaazje fan 48%, basearre op 28 resinsjes.
Opbringst
Night at the Museum brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $250,9 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $323,6 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $574,5 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $110 miljoen betsjut dat in winst fan $464,5 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie de film in grut kommersjeel súkses en de op fjouwer nei meast opbringende film fan 2006.
Prizen
Night at the Museum waard nominearre foar in Saturn Award foar bêste fantasyfilm, in Kids' Choice Award foar favorite film, in MTV Movie Award foar bêste komyske optreden (foar Ben Stiller), twa Teen Choice Awards foar favorite komeedzjefilm en favorite akteur yn in komeedzjefilm (Ben Stiller) en in Young Artist Award foar bêste optreden fan in jonge akteur (10 jier of jonger) yn in spylfilm (Jake Cherry).
Ferfolchfilms
It súkses fan Night at the Museum late ta it ûntstean fan 'e mediafranchise Night at the Museum. Der waarden twa ferfolchfilms makke: Night at the Museum: Battle of the Smithsonian (2009) en Night at the Museum: Secret of the Tomb (2014). Yn augustus 2019 kundige The Walt Disney Company oan dat der in kompjûteranimearre remake fan Night at the Museum yn 'e maak wie foar harren nije streamingtsjinst Disney+.
Húsdier
De húsdieren dy't it meast foarkomme, hearre noch altyd ta de kategory fee. Sokke bisten wurde yn 'e Westerske wrâld tsjintwurdich lykwols allinne mar yn grutte kloften holden troch in lyts persintaazje fan 'e minsklike befolking. De húsdieren mei de grutste geografyske fersprieding binne sûnder mis de hûn en de kat. Yn Nederlân waarden yn 2009 2,1 miljoen hûnen en 3,6 miljoen katten holden. Wittenskiplik ûndersyk hat oantoand dat it hâlden fan in húsdier befoarderlik is foar minsklike geastlike sûnens; gefoelens fan eangstme, iensumens en depresje nimme yn 'e regel ôf as immen in húsdier hat of nimt.
Sicco Roorda van Eysinga
Libben en wurk
Hy wie de soan fan Sytze Roorda fan Eysinga (*Snits 1772), predikant, en Geertruida Catharina Dibbetz. Yn 1867 troude er mei Selinda Elizabeth Bolomey, by wa't er in dochter en twa soannen krige. Nei it ferstjerren fan syn frou yn 1875 troude er op 'en nij mei Jenny Louise Duvoisin, hja krigen fjouwer dochters.
Nei in stúdzje oan de Militêre Akademy yn Breda hat Sicco Ernst Roorda van Eysinga as offisier alve jier, oant 1855, yn it Yndyske leger tsjinne. Wie doe in tal moannen sjoernalist en behearder fan in kofjeplantaazje, en waard doe yngenieur by de Ynjeske oerheid. Under de skûlnamme Sentot skreau er de Vloekzang yn Multatuli syn Max Havelaar (hjir te lêzen). Al earder hie er omtinken frege foar de earmoede en ûnderdrukking fan de Javanen. Hy waard ferballe út Nederlânsk-Ynje yn 1864 fanwegen in artikel yn de Java-Bode en gie werom nei Nederlân.
Fan Eysinga waard yn 1886 meiwurker oan it sosjalistysk blêd Recht voor Allen (redaksje û.o. syn freon Domela Nieuwenhuis). Bekend is syn briefwikseling mei Multatuli, dy't er tige bewûndere (útjûn troch Fr. Douwes Dekker-Hamminck Schepel, 1907).
Yn febrewaris 1887 ferskynt yn De Haach de anonime brosjuere Uit het leven van Koning Gorilla, in húnskrift tsjin kening Willem III, dêr't letter fan dúdlik waard dat Roorda van Eysinga de skriuwer wie.
Publikaasjes
In karút:
Avisennaboskmûs
De avisennaboskmûs of Avisenna's boskmûs (Latynske namme: Apodemus avicennicus) is in sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan de mûseftigen (Muridae) en it skaai fan 'e boskmûzen (Apodemus), dat foarkomt yn 'e omkriten fan 'e stêd Fakhrabad, yn de Iraanske provinsje Yazd. Nei alle gedachten hat er him dêr fêstige ûnder in wietere klimatologyske perioade en is er dêr yn 'e midden fan in woastynbiotoop isolearre rekke doe't it klimaat neitiid wer drûger waard.
Algemiene beskriuwing
De avisennaboskmûs waard pas yn 2006 as in aparte soarte beskreaun en erkend. Hy is ferneamd nei de grutte Perzyske wittenskipper Avisenna (980-1037). Syn pels is op 'e rêch griisbrún en op 'e bealch witich. Guon eksimplaren hawwe in oranje plak op it boarst. De sturtlingte is yn 'e regel grutter as de kop-romplingte, en de kjiftosken binne relatyf lyts. Fierders ferskilt de avisennaboskmûs fan oare soarten boskmûzen troch de struktuer fan syn plasse (skedel).
Grutte Priis Formule 1 fan de Feriene Steaten 2006
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan de Feriene Steaten 2006 yn Indianapolis op 2 july 2006. It wie de tsiende fan 18 races fan de Formule 1 yn 2006. Hy waard op de Indianapolis Motor Speedway hâlden. De race waard hâlden oer 73 omgongen, op it 4,1 km lange sirkwy oer in raceôfstân fan 306 kilometer.
Grutte Priis Formule 1 fan Sina 2016
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Sina 2016 yn Shanghai op 17 april. It wie de tredde race fan 21 races fan de Formule 1 yn 2016. Hy waard op it Sirkwy fan Shanghai hâlden. De race waard hâlden oer 56 omgongen, op it 5,5 km lange sirkwy oer in raceôfstân fan 305 kilometer.
List fan planetoïden 94801-94900
Dit is in list fan planetoïden 94801-94900.
Meurs
Meurs (Dútsk: Moers) is in stêd yn de Dútske dielsteat Noardryn-Westfalen. De stêd hie 107.547 ynwenners yn 2010. Meurs is sûnt it jier 1987 in Dútske Großstadt.
De stêd leit yn het Regierungsbezirk (regio) Düsseldorf. Meurs is de grutste stêd fan Kreis Wesel.
Hjoed de dei is Meurs bekend fan ûnder oaren it jazz-oriïntearre Moers Festival dat sûnt 1972 alle jierren holden wurdt.
Fan de midsiuwen ôf oant de Frânske besetting yn de 19e iuw wie Meurs it haadplak fan it foarstendom Meurs. Yn de Tachtichjierrige Oarloch waard Meurs mear as ien kear belegere. Prins Maurits fan Oranje ferovere de stêd yn 1597 ûnder it Belis fan Meurs.
Delf
thumb|300px|It hjoeddeistige Damsterdjip by Garrelsweer De Delf is in nei alle gedachten foar it jier 1000 oanleine wetterwei fan Delfsyl nei Winsum. It is de foarrinner fan it Damsterdjip en it Winsumerdjip, dy't mooglik meiïnoar yn ferbining stiene.
Beskriuwing
De namme "Delf" komt fan "graven"/"delven". Der binne mear wettergongen mei dy namme, lykas de Delf yn de Eastfryske stêd Emden en de Súdhollânske stêd Delft is ôflaat fan in lykneamd wetter.
De Delf rûn eartiids út yn de Iems dêr't yn de trettjinde iuw in syl yn de Delf pleatst waard. Dêr komt de namme fan de stêd Delfsyl wei. De Delf wie ornearre foar twa dingen: in hannelskanaal dat as alternatyf tsjinne foar it farren oer see, itjinge bytiden gefaarlik wêze koe en plakken yn it efterlân mei de see ferbûn; as ôfwetteringskanaal, foar it ôfwetterjen fan de troch it belúnjen (ynklinken) sakke boaiem fan it oanmakke lân.
Grutte Priis Formule 1 fan Ruslân 2016
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Ruslân 2016 yn Sotsji op 1 maaie. It wie de fjirde race fan 21 races fan de Formule 1 yn 2016. Hy waard op it Sochi Autodrom hâlden. De race waard hâlden oer 53 omgongen, op it 5,8 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 309,7 kilometer.
Delf
Dellekanaal
De Fivel en de Deel waarden ferbûn troch in kanaal bylâns de Delleweg by Stedum. Boaiemkundich ûndersyk en grûnboarrings hawwe sjen litten dat it kanaal, dat fan twa kanten yn iepen ferbining mei de see stie, bestie. Dy wetterrin dy't nei alle gedachten fan de tsiende iuw datearre, slike om 100 hinne ticht. By it begjinpunt fan de Fivel stie mooglik in fersterking. It ferhege hiem, eartiids tsjerkebesit fan Stedum, waard yn de njoggentjinde iuw Oldfort of Ol Fort neamd.
Deel(stermaar)
It tredde part fan de Delf tusken Middelstum en Winsum stie bekend ûnder de namme Deel as Deelstermaar. Undersyk nei âlde Fryske wetternammen hat sjen litten dat deel in synonym is fan delf.
Sieg (rivier)
thumb|De Sieg by [[Siegburg]] thumb|380px|Rin fan de Sieg
Delf
Deel(stermaar)
Fan Middelstum ôf is de Delf of Deel wer te sjen, no as it Huizingermaar, it Westerwijtwerdermaar, it Boterdiep en it Winsumerdjip. Justjes westlik fan Winsum makke it in bocht nei it suden, nei it plak dy't no Oldenzijl hjit en kaam dêr út yn it Ryddjip, hjoed-de-dei it Ald Djip.
Sieg (rivier)
De Sieg is in sydrivier fan de Ryn yn Dútslân. De rivier ûntspringt yn it Rothaarberchtme, streamt troch Noardryn-Westfalen en Rynlân-Palts en komt ûnder Bonn yn de Ryn út. De rivier is 155 kilometer lang. De streamkrite beslacht 2856,9 km².
Delf
Deel(stermaar)
Fan dêrwei koe fearn wurde wurde nei it hjoeddeistige Sâltkamp, om dêrwei de Lauwerssee oer te stekken nei Dokkum.
Yn 1057 joech de Roomsk-dútske keizer it merk- en muntrjocht oan Winsum en Garreweer, twa plakken oan de Delf. It muntrjocht fan Garreweer gie letter oer op it ek oan de Delf lizzende Appingedam, dy't yn 1327 Fryske stedsrjochten krigen hie.
List fan grutste stêden yn Dútslân
De list fan grutste stêden yn Dútslân jout in oersicht fan de grutste yn Dútslân.
Wall Street
Wall Street is in tige ferneamde strjitte yn 'e Amerikaanske stêd New York, dy't yn it suden fan 'e borough Manhattan oer in lingte fan acht stedsblokken rint tusken Broadway yn it westen en South Street oan 'e East River yn it easten. Dizze strjitte is it hert fan it Finansjeel Distrikt fan Manhattan, dêr't de effektebeurzen fan New York en in protte banken en oare bedriuwen en ynstellings út 'e finansjele sektor fêstige binne. De term "Wall Street" is sadwaande yn 'e folksmûle synonym wurden mei sawol it Finansjeel Distrikt fan Manhattan, as mei de New Yorkske effektebeurzen. Behalven troch oanslutende strjitten is Wall Street ek berikber fia trije metrostasjons en in oanlisplak fan in pont.
Skiednis
"Wall Street" is eins in Ingelske ferbastering fan 'e oarspronklike Nederlânsktalige namme fan 'e strjitte. Dy hiet nammentlik, yn 'e tiid dat New York noch Nij-Amsterdam wie en yn 'e Steatske koloanje Nij-Nederlân lei, fan Waalstraat. Dat wie gjin ferwizing nei de rivier de Waal, sa't mear foar de hân lizze soe, mar ynstee nei de Walen. Dat koene ynwenners fan Walloanje wêze, mar yn 'e santjinde iuw waarden ek Hugenoaten (Frânske protestanten) sa neamd (dêrfandinne it grutte tal 'Waalske tsjerken' yn Nederlân). Yn elts gefal waard de ferbastering ta "Wall Street" makliker makke trochdat der fan 1685 oant 1699 by de Waalstraat lâns in ferdigeningsmuorre (Ingelsk: wall) stie, dy't New York beskerming biede moast tsjin oanfallen fan Yndianen en seerôvers.
Yn 'e santjinde iuw wie Wall Street de lokaasje fan in slavemerk en in iere effektebeurs, en teffens fan Federal Hall, it earste stedhûs fan New York (no it Nasjonaal Tinkteken Federal Hall). Oan it begjin fan 'e njoggentjinde iuw wiene der sawol bedriuwen as wenten fêstige oan Wall Street, mar neigeraden dat de iuw foardere, begûnen de bedriuwen de oerhân te krijen. Stadichoan ûntjoech Wall Street him ta it fêstigingsplak by útstek foar ûndernimmings en ynstellings út 'e finansjele sektor. Yn 'e iere tweintichste iuw waarden der ferskate iere wolkekliuwers oan Wall Street boud, wêrûnder 40 Wall Street, dat ienris wrâlds heechste gebou wie.
Tsjintwurdich steane oan Wall Street de beide grutste effektebeurzen fan 'e wrâld, rekkene neffens totale merkkapitalisaasje, te witten: de New York Stock Exchange (NYSE) en de NASDAQ. Ferskate oare wichtige effektebeurzen hawwe ek har haadkertier (hân) oan Wall Street of dêr deunby, lykas de New York Mercantile Exchange, de New York Board of Trade, de New York Futures Exchange (NYFE), en de eardere American Stock Exchange. Om dy beurzen te ûnderstypjen binne ek de kantoaren fan in protte banken en effektehannelsûndernimmings oan en om Wall Street hinne konsintrearre. De direkte ekonomyske ynfloed fan 'e finansjele aktiviteiten op Wall Street is oer de hiele wrâld merkber.
Fezzan
De Fezzan (Arabysk: فزان, Fizzān; Berbersk: Fezzan) is ien fan 'e trije histoaryske lânsdielen fan 'e Noardafrikaanske steat Lybje. De namme is ôflaat fan it Latynske Phasania, dat yn 'e Romeinske Tiid de namme wie foar it suden fan 'e provinsje Afrika, it Nafûsaberchtme ynbegrepen. Doe't dat gebiet letter almar mear assosjearre waard mei de stêd Tripoly, en sadwaande Tripolitaanje kaam te hjitten, waard de Fezzan de namme foar it gebiet súdlik dêrfan. De Fezzan leit yn it hert fan 'e Sahara en bestiet foar it oergrutte part út woastyn. It is sadwaande ek mar tinbefolke.
Geografy
De Fezzan omfiemet in gebiet fan rom 551.000 km², en beslacht it súdwestlik part fan Lybje. Mei't it yn it hert fan 'e Sahara leit, bestiet it fierhinne út woastyn, mar dy wurdt, fral yn it noardlike diel fan 'e regio, ûnderbrutsen troch bergen, heechlân en drûge rivierdellingen (wadys), dêr't oäzes oerâlde stedsjes en doarpen by steat stelle om yn it ûnherberchsume gebiet te oerlibjen. Yn it westen en súdwesten grinzget de Fezzan oan Algerije, yn it suden oan Niger en Tsjaad, yn it easten oan Syrenaika, dat it eastlike twatrêde part fan Lybje beslacht, en yn it noarden oan Tripolitaanje, dat it noardwestlike diel fan Lybje omfettet. De grutste stêd, it hjoeddeiske bestjoerssintrum en de histoaryske haadstêd fan 'e Fezzan is Sabha.
Skiednis
Fan 'e fyfde iuw f.Kr. oant de fyfde iuw n.Kr. foarme de Fezzan it sintrum fan it Garamantyske Ryk, in Berbersteat dy't bestie fan 'e trochfier fan hannelswaar fia de Transsaharaanske karafaanrûtes fan Kartago en it Romeinske Ryk yn it noarden nei de Sahelsteaten besuden de Sahara en oarsom. Yn 19 f.Kr. en 50 n.Kr. fierden de Romeinske legeroersten Septimus Flakkus en Suëtonius Paulinus lytsskalige militêre ekspedysjes út yn 'e Sahara en nei de Sahel ta, en fanôf de fjildtocht fan Paulinus wie it Garamantyske Ryk sadwaande in pear iuwen lang in fazalsteat fan it Romeinske Ryk, oant dat begûn ôf te broazeljen. De úteinlike ynstoarting fan it Romeinske Ryk om 400 hinne hie jammerdearlike gefolgen foar de Transsaharahannel, en fan gefolgen strûpte doe úteinlings ek it Garamantyske Ryk derûnder, dat it ommers fan dy hannel hawwe moast.