cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fezzan
Skiednis
Yn 'e Iere Midsiuwen ferlear de Fezzan net inkeld syn kommersjele wichtigens, mar tagelyk in grut part fan syn befolking fanwegen de opkringende woastinisearring fan it gebiet. Yn 'e trettjinde en de fjirtjinde iuw hearde it suden fan 'e Fezzan ta it machtige Kanem-ryk, út 'e Sahel, en yn 'e santjinde iuw wreiden de Osmaanske hearskers fan Tripolitaanje en Syrenaika fanút it noarden har bewâld oer de regio út. Under it regear fan sultan Abdûlhamyd II (1876-1909) waard de Fezzan brûkt as ballingsoard foar politike dissidinten, mei't it de Osmaanske provinsje wie dy't it fierst fan Konstantinopel ôf lei.
Under de Italjaansk-Osmaanske Oarloch fan 1911-1912 waard de Fezzan beset troch Italjaanske troepen en neitiid formeel troch it Osmaanske Ryk oan Itaalje ôfstien, mar de posysje fan 'e Italjanen yn it gebiet wie yn elts gefal oant 1923 prekêr te neamen. It ferset tsjin harren waard fierd troch de Arabyske oanhingers fan 'e militante sûfistyske religieuze oarder fan 'e Sanusiya en troch de lânseigen Tûarek-stammen, dy't pas yn 'e twadde helte fan 'e tritiger jierren troch de Italjanen ûnderwurpen waarden.
Yn 'e Twadde Wrâldoarloch waard it wichtige stedsje Murzuk op 16 jannewaris 1943 ferovere troch Frije Frânske troepen, dy't dêrwei har besetting oer de hiele Fezzan útwreiden. Se fêstigen in regear yn Sabha, en bestjoerden it gebiet dêrnei oant 1951. De befolking (en ek de oare Alliëarden) hiene in skalk each op 'e bedoelings fan 'e Frânsen mei it gebiet; it distrikt fan Ghat waard fanút Frânsk Algerije bestjoerd, en der waarden risselwaasjes makke om 'e rest fan 'e Fezzan te yntegrearjen yn 'e koloanjes Frânsk West-Afrika (dêr't it tsjintwurdige Niger ta hearde) en/of Frânsk Ekwatoriaal Afrika (dêr't it hjoeddeiske Tsjaad ûnderdiel fan wie). De Britten stieken dêr lykwols in stokje foar, en yn 1951 kaam de hiele Fezzan by Lybje te hearren, dat doe in ûnôfhinklik keninkryk waard.
Binnen it keninkryk Lybje, en dêrnei ek noch in hoart, behold de Fezzan syn status fan provinsje, oant it Libyske steatsbestel yn 1963 yngeand reorganisearre waard en de provinsjes ferfongen waarden troch lytsere gûverneminten. Yn 'e Libyske Boargeroarloch fan 2011 bleau de Fezzan lange tiid in bolwurk fan 'e oanhingers fan diktator Muammar Kadaffi. Pas yn july fan dat jier krigen de opstannelingen der fêste foet oan 'e grûn. Yn 'e twadde helte fan septimber waard Sabha ynnommen.
Demografy
De Fezzan is in tige tinbefolke gebiet, dêr't de oergrutte mearderheid fan 'e befolking gearklofte is yn oäzes dy't ferspraat lizze oer fral it noardlik diel fan 'e regio. Yn 2006 hie de Fezzan rom 442.000 ynwenners, wat delkomt op 7,8% fan 'e Libyske befolking (wylst it gebiet sa'n 30% fan it oerflak fan Lybje útmakket). Yn etnysk opsjoch is de Fezzaanske befolking ferdield yn ferskate groepen: yn it noarden Arabieren en lju fan mingd Arabysk-Berbersk komôf; yn it súdwesten de Tûareks en yn it súdeasten guon Tûbû.
Kaukasusboskmûs
De Kaukasusboskmûs (Latynske namme: Apodemus hyrcanicus) is in sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e mûseftigen (Muridae) en it skaai fan 'e boskmûzen (Apodemus), dat foarkomt yn súdeastlik Azerbeidzjan en noardlik Iraan, yn in bercheftich biotoop, oant op 1.830 m hichte.
De Kaukasusboskmûs is de iennichtste boskmûzesoarte yn syn wengebiet. Hy is it naust besibbe mei de lytse boskmûs (Apodemus uralensis). De Kaukasusboskmûs waard oarspronklik, yn 1992, identifisearre yn Azerbeidzjan, mar letter ek yn Iraan ûntdutsen. It is mooglik dat syn ferspriedingsgebiet him eins útstrekt oant yn súdwestlik Turkmenistan.
Library of Congress
De Library of Congress ("Kongresbibleteek") is de offisjele neislachbibleteek foar de wetjaande macht fan it regear fan de Feriene Steaten, d.w.s. foar it Amerikaanske Kongres. Dêrnjonken is it de facto de nasjonale bibleteek fan 'e Feriene Steaten, dy't fungearret as in steatsargyf, dêr't twa eksimplaren fan alle yn de Feriene Steaten útjûne boeken en tydskriften (en in protte fan dêrbûten) opslein wurde. Datoangeande ferfollet de Library of Congress deselde funksje as dy't yn Nederlân de Keninklike Bibleteek yn De Haach hat en yn Fryslân Tresoar. Metten neffens it oantal foarwerpen dat der bewarre wurdt, is de Library of Congress de grutste bibleteek fan de wrâld. Hy is fêstige yn trije gebouwen yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C. en ien op it plattelân fan Firginia, en is net inkeld tagonklik foar kongresleden, mar ek foar it Amerikaanske publyk. Lykwols kinne allinnich pommeranten fan it Amerikaanske regear der boeken útliene.
Skiednis
De Library of Congress is de âldste federale kulturele ynstânsje yn 'e Feriene Steaten. Nei't er alve jier lang yn provisoaryske omstannichheden yn de tydlike haadstêden New York en Philadelphia fêstige west hie, waard er yn 1800 ferhuze nei de nije federale haadstêd Washington, D.C., dêr't er ûnderbrocht waard yn it Kapitoal, de sit fan it Amerikaanske Kongres. It grutste part fan de oarspronklike kolleksje gie ferlern doe't de Britten yn 1814, ûnder de saneamde Oarloch fan 1812, Washington platbaarnden. Om de ynstelling wer yn âlde gloarje werom te bringen, bea de eardere presidint Thomas Jefferson it Kongres yn 1815 syn persoanlike kolleksje fan 6.487 boeken te keap oan. Dat wie in unike samling, seker foar dy tiid, mei't it de wurkbibleteek fan in wittenskipper wie ynstee fan 'e pronkkolleksje fan in hear fan stân.
Nei in perioade fan stadige groei waard de Library of Congress yn 1851 foar de twadde kear troch in slimmen brân troffen, diskear feroarsake troch in ûngelok. Op 'e nij gie in grut diel fan 'e kolleksje ferlern, mei dêrûnder ek withoefolle fan Jefferson syn boeken. Nei ôfrin fan 'e Amerikaanske Boargeroarloch, yn 1865, briek der lykwols in tiid fan flugge groei foar de bibleteek oan, sawol wat omfang as ynfloed oanbelange. Der waard in kampanje opset om alle earder ferlern giene boeken op 'e nij oan te skaffen út oare, priveebiblioteken. Yn dyselde snuorje krige de Library of Congress ek it wetlik fêstleine rjocht om fan alle yn 'e Feriene Steaten publisearre wurken dêr't copyright op rêst twa eksimplaren te ûntfangen foar in nasjonale kolleksje. Dêrnjonken waard úteinset mei kolleksjes fan boeken út Grut-Brittanje en oare Jeropeeske lannen, en letter kamen dêr ek boeken by út oare Ingelsktalige lannen (Kanada, Austraalje, Nij-Seelân, Ierlân, ensfh.) en út Latynsk-Amearika en Aazje.
Sadwaande groeide it tal boeken en oare foarwerpen fan de Library of Congress fan likernôch 300.000 yn 1876 oant 840.000 yn 1897. It sprekt fansels dat troch sa'n omraak úttinjen fan de kolleksje wol romtegebrek ûntstean moast. Dat, fan 1888 oant 1894 liet men op Capitol Hill, foar it eigentlike Kapitoal oer, in withoegrut nij bibleteekgebou sette, yn 'e Beaux Arts-styl, mei fresko's, skilderijen, moarmerne hallen, treppen en pylders, fike houtene linings en balustrades en in koepel fan glês-yn-lead. Dit gebou waard it Thomas Jefferson Building neamd, en it is noch altyd it haadgebou fan 'e Library of Congress.
Under it bestjoer fan Herbert Putnam, dy't fjirtich jier lang as direkteur oan it haad fan de Library of Congress stie, fan 1899 oant 1939, gie de útwreiding fluch fierder. Yn 1901 waard it oantal fan 1 miljoen boeken en oare foarwerpen berikt. Presidint Theodore Roosevelt furdige yn 1903 in dekreet út dat de papierren fan de Founding Fathers, dy't oant doe ta beheard wiene troch it Amerikaansk Ministearje fan Bûtenlânske Saken, oerdroegen wurde moasten oan de Library of Congress. Yn 1906 waard de priveebibleteek fan in G.V. Judin oankocht, besteande út 80.000 Russyske boeken, en yn 1908 de Schatz-kolleksje, fan iere operalibretto's. Mear fan sokke oankeapen folgen, wêrûnder dy fan samlingen fan Hebriuwske, Sineeske en Japanske literatuer, en yn 'e tritiger jierren de Russyske keizerlike kolleksje fan 2.600 boeken.
Hoewol't mei sokke oankeapen witwat jild muoid wie, wie de Amerikaanske polityk der net op tsjin. Krektoarsom, yn 1929 naam it Kongres sels it inisjatyf om foar $1,5 miljoen de kolleksje fan Otto Volbehr oan te skaffen, mei dêrûnder ien fan mar trije oerbleaune ûnskansearre eksimplaren fan 'e Gutenbergbibel. Uteinlik rekke troch it oanhâldende oanwinnen fan 'e kolleksje sels it nije gebou fol, nettsjinsteande útwreidings fan plankromte yn 1910 en 1927. Yn 1928 kocht it Kongres deunby in perseel oan dêr't in bygebou oanlein waard, dat it John Adams Building kaam te hjitten. Om't de bou fertrage waard troch de Grutte Depresje, waard it pas oplevere yn 1938 en iepene yn 1939.
Putnam syn opfolger, Archibald MacLeish, dy't de bibleteek late ûnder de Twadde Wrâldoarloch, fan 1939 oant 1944, is nettsjinsteande syn koarte termyn de bekendste direkteur út 'e skiednis fan de Library of Congress. Hy kante him fûleindich oan tsjin faksisme en sette syn personeel yn om 'e Amerikaanske Striidkrêften yn de oarloch te stypjen troch alderhanne needsaaklike ynformaasje út 'e kolleksje op te djipjen. Sa sochten de meiwurkers fan 'e Library of Congress bygelyks foar de Amerikaanske Loftmacht út hoe't de luchtstreamings boppe de Himalaya wiene yn 'e tiid fan it jier dat Amerikaanske piloaten oer dat berchtme fleane moasten. Under Luther H. Evans, dy't fan 1944 oant 1953 direkteur wie, waard de kolleksje fannijs útwreide, wylst teffens de wize fan katalogisearring op 'e nij besjoen waard. Troch nije konneksjes mei Westeeropeeske lannen koene dêr goede oankeapen dien wurde, wylst de Library of Congress yn Japan behelle wie yn de oprjochting fan de Bibleteek fan it Japanske Parlemint.
Under L. Quincy Mumford, de opfolger fan Evans, dy't direkteur wie fan 1953 oant 1974, lei de Library of Congress him mear ta op it ûnderwiis. Yn 1965 naam it Kongres in wet oan dy't de bibleteek tastimming joech om skinkings en finansjele middels út neilittenskippen oan te nimmen. Neitiid waarden grutte bedraggen oan de Library of Congress taparte troch foaroansteande Amerikanen, lykas de sakeman John D. Rockefeller. Fan Gertrude Clarke Whittall ûntfong de bibleteek fiif Stradivarius-fioelen. Al mei al barste de bibleteek tsjin de santiger jierren alwer hast út syn foegen, dat yn 1971 waard úteinset mei de oanlis fan in trêde gebou, it James Madison Memorial Building dat yn 1976 reekaam.
Under de direkteuren Daniel J. Boorstin (1974-1987) en James H. Billington (sûnt 1987) groeide de Library of Congres stadich troch. Sa waard yn 1988 as ûnderdiel fan 'e bibleteek de National Film Preservation Board (NFPB) oprjochte, dy't it behear krige oer it National Film Registry, dêr't it Amerikaanske erfgoed op it mêd fan films oan tabetroud waard. Nei de ein fan 'e Kâlde Oarloch waarden nije bannen oanknope mei Eastjeropeeske lannen en wie de Library of Congress belutsen by de oprjochting fan ferskate parlemintsbiblioteken yn dy regio. Fan 'e njoggentiger jierren ôf wurket de Library of Congress oan 'e digitalisearring fan syn kolleksje, mar hy eigenet him ek noch altyd nije taken ta. Sa kundige de bibleteek yn april 2010 oan dat alle iepenbiere kommunikaasje fia Twitter fanôf it begjin fan dat medium yn maart 2006 opslein en bewarre wurde soe. It ien en oar yn ferbân mei de taak fan 'e bibleteek by it sammeljen fan persoanlike ferslaggen fan de skiednis.
Hjoeddeistige kolleksje
De kolleksje fan de Library of Congress omfettet mear as 32 miljoen katalogisearre boeken en oar printe materiaal yn 470 ûnderskate talen; mear as 61 miljoen manuskripten; de grutste samling fan seldsume boeken yn Noard-Amearika (ynklusyf de Amerikaanske Unôfhinklikheidsferklearring en in Gutenbergbibel); mear as 1 miljoen publikaasjes fan 'e Amerikaanske oerheid; 1 miljoen eksimplaren fan kranten fan oer de hiele wrâld út in perioade fan trije iuwen; 33.000 ynbûne kranteboeken; 500.000 mikrofilmkes; mear as 120.000 stripboeken; 5,3 miljoen lânkaarten; 6 miljoen wurken fan blêdmuzyk; 3 miljoen lûdsopnamen; mear as 14,7 miljoen tekeningen, printen en foto's (ynkl. keunstwurken en arsjitektoanyske blaudrukken); alle Amerikaanske en in protte bûtenlânske films dy't sûnt it begjin fan 'e tweintichste iuw ferskynd binne (ynsafier't dy bewarre bleaun binne); en in ferskaat oan oare foarwerpen, lykas de al neamde Stradivarius-fioelen. Eltse dei arriviearje der rûchwei 22.000 nije boeken en oare Amerikaanske publikaasjes, en dêr komt alle bûtenlânske spul noch by.
Fêstigings
De Library of Congress is tsjintwurdich fêstige yn fjouwer gebouwen op twa lokaasjes. It Thomas Jefferson Building, it John Adams Building en it James Madison Memorial Building steane op in klútsje op Capitol Hill, yn de Amerikaanske haadstêd Washington, D.C. Dizze trije gebouwen binne fia ûndergrûnske gongen mei-inoar ferbûn, sadat in bibleteekbesiker mar ien kear troch de befeiliging hinne hoecht. Se binne neamd nei trije iere presidinten fan 'e Feriene Steaten: Thomas Jefferson (1801-1809), John Adams (1797-1801) en James Madison (1809-1817). Dêrnjonken besteane noch op ferskate plakken depindânses dy't inkeld foar wurknimmers tagonklik binne, foar de opslach fan guod dêr't net in soad fraach nei is.
Yn 2007 waard fierders noch in fjirde offisjele gebou iepene, de saneamde Packard Campus for Audio-Visual Conservation, yn Culpeper, op it plattelân fan de steat Firginia. Dy is fêstige is yn in âld opslachplak fan de Amerikaanske Federale Bank anneks bunker út 'e Kâlde Oarloch, dêr't no de film-, tillefyzje- en lûdsopnamekolleksjes fan de Library of Congress bewarre wurde. It gebou is ferneamd nei de filantroop David Woodley Packard, de soan fan Hewlett-Packard-oprjochter David Packard.
Kiel (Dútslân)
Kiel is de haadstêd fan de Dútske dielsteat Sleeswyk-Holstein. De stêd hat 243.148 ynwenners (2014). Kiel leit oan de Kieler Förde, in sydtûke fan de Eastsee, oan it begjin fan it Noard-Eastseekanaal. Kiel is dan ek in wichtige havenstêd.
Grutte Priis Formule 1 fan Frankryk 2006
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Frankryk 2006 yn Magny-Cours op 16 july 2006. It wie de alfde fan 18 races fan de Formule 1 yn 2006. Hy waard op it Circuit de Nevers Magny-Cours hâlden. De race waard hâlden oer 70 omgongen, op it 4,4 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 308,7 kilometer.
Yorick Haan
thumb|Yorick Haan Yorick Jan Haan (Hardenberg, 10 maaie 1974) is in Nederlânske politikus. Fan febrewaris 2010 oant juny 2013 wied er boargemaster fan Flylân. Dêrfoar wie er wethâlder yn Schiedam. Haan wie lid fan de lokale partij Progressief Schiedam en earder fan de Socialistische Partij.
Wurkpaad
Yorick Haan studearre fan 1993 ôf maatskippijskiednis oan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Yn 1995 briek er de stúdzje ôf en kaam er yn tsjinst fan de Sosjalistyske Partij, dêr 't er sûnt 1992 lid fan wie. Hy wie assistint fan partijsekretaris Tiny Kox, webmaster fan de ynternetside fan de SP en grafysk foarmjouwer fan de media-ôfdieling. Fan 2000 oant 2002 wurke Haan foar in reklameburo. Dêrnei wie er oant 2006 meiwurker fan de fraksje fan de SP yn de Twadde Keamer.
Fan 1996 oant 1998 wie Haan lid fan de Rotterdamske dielgemeenteried IJsselmonde en fan 1998 ôf lid fan de gemeenteried fan Schiedam. Yn 1999 waard er fraksjefoarsitter. Hy siet yn 2002 in riedsenkêtekommisje foar dy ûndersyk die nei in lokale asbestsaak. Dat wie de earste kear yn Nederlân dat der in enkêtekommisje ynsteld waard troch in gemeenteried. Nei de gemeenteriedsferkiezingen 2006 kaam de SP yn Schiedam yn it kolleezje en waard Haan wethâlder. Hy wie ûnder oare belêstige mei bouwen, wenjen en miljeu, bistewolwêzen, ferkear en ferfier, behear iepenbiere romte, fasilitêre saken en ICT. Tegearre mei in part fan sawol it ôfdielingsbestjoer as de fraksje fan de SP yn Schiedam besleat Yorick Haan yn 2009 it lidmaatskip fan de partij op te sizzen. Se fûnen dat de lanlike SP him te folle manifestearre as opposysjepartij en net folle omtinken hie foar ôfdielingen dy't bestjoerlike ferantwurdlikheid drage en fielden har' tsjinwurke.
Haan bleau as ûnôfhinklik politikus wethâlder yn Schiedam. Mei oare âld-SP'ers rjochte hy de lokale partij Progressief Schiedam op, mei as doel dielname oan de gemeenteriedsferkiezingen 2010. Haan waard keazen as listlûker, mar luts him werom doe't er yn desimber 2009 foardroegen waard as boargemaster fan Flylân. Hy waard op 18 febrewaris 2010 troch de Fryske Kommissaris fan de Keninginne John Jorritsma ynstallearre.
Op 29 april 2014 makke it bestjoer fan de Stichting Stadsomroep Schiedam bekend dat Haan oansteld wie as ynterim-manager en haadredakteur fan Look TV en Radio Schiedam. Syn oanstelling kaam nei in ûnrêstige perioade by de omrop wêrby't it boechbyld fan Look TV Jan Willem de Boer it fjild romje moast. Yn juny 2017 spruts de rjochtbank yn Rotterdam Haan syn persoanlik fallisemint út.
Willem fan Ranouw
Willem fan Ranouw (Brielle, ± 1670 - Amsterdam, 1724) wie dokter en boargemaster.
Hy liet him 12 oktober 1696 ynskriuwe as studint oan de hegeskoalle fan Frjentsjer en fêstige him letter as dokter yn Winsum. HY boaske yn Frjentsjer mei Maria Boncamp (1700) en wie dêr ynspekteur fan de beurs (1704-09). Hy waard yn 1707 boargemaster fan Frjentsjer; teffens wie hy meunsterkommisaris fan Fryslân. Yn 1715 helle er de rang fan medysk doktor.
Fan him ferskynden:
Syn neilitten gedichten binne nei syn dea útjûn troch Albert Lycklama à Nijeholt (Fjentsjer, 1731). Hy sette ek oer út it Latyn, Kanaän en d'omliggende landen vertoont in een geographisch woordenboek (Ljouwert, 1717); en út it Frânsk Het Leven van Johan Willem Friso, prince van Oranje, nevens de historie van den jongstleden oorlog, (nei Is. Lamigue) (Amsterdam, 1716), 2 dielen.
Jacques Chirac
thumb|220px|Jacques René Chirac Jacques René Chirac (Parys, 29 novimber 1932 - dêre, 26 septimber 2019) wie in Frânsk steatsman. Hy wie fan 17 maaie 1995 oant 16 maaie 2007 presidint fan de Frânske Republyk. Yn 2002 waard er op 'en nij keazen foar in mandaat fan fiif jier. Foardat er ta presidint keazen waard, wie er boargemaster fan Parys en twaris premier. Ek wie er as steatshaad fan Frankryk, mei-foarst fan Andorra.
Kasjmierboskmûs
De Kasjmierboskmûs of Kashmirboskmûs (Latynske namme: Apodemus rusiges) is in sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e mûseftigen (Muridae) en it skaai fan 'e boskmûzen (Apodemus), dat foarkomt yn 'e Himalaya, fan 'e krite Baltistan, yn noardlik Pakistan, fia it noarden fan 'e Yndiaaske dielsteat Djammû en Kasjmier oant yn westlik Nepal.
Beskriuwing
Foarhinne waard dizze soart almeast as in eastlike foarm (synonym of ûndersoarte) fan 'e grutte boskmûs (Apodemus flavicollis) beskôge, mar dy is lytser en hat in ljochtere rêch en in koartere sturt. De Kasjmierboskmûs is grutter as de wardboskmûs (Apodemus pallipes), dy't yn itselde gebiet foarkomt, en hat fierders in langere sturt, in dûnkerder rêchpels en in robústere plasse (skedel).
Manipulaasje
thumb|In sensasjoneel skilderij fan it [[Bloedbad fan Boston (5 maart 1770): Sokke ôfbyldings waarden brûkt om ûntefredenens te kweken en ienheid te befoarderjen ûnder de Amerikaanske kolonisten tsjin 'e Britske kroan foarôfgeande oan 'e Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch.]] Manipulaasje is yn de psychology in begryp dêr't mei bedoeld wurdt: de wize fan oertsjûgjen fan in persoan, om ta in bepaald idee fan in saak of in oar te kommen middels beynfloeding fan dy persoan syn persoanlike libbenssfear, syn persoanlike (leauwens-)oertsjûging sûnder dêrby de werklike arguminten te brûken.
De grins tusken manipulaasje en normale beynfloeding is amper te lûken; allinnich de beide utersten binne werkenber.
List fan planetoïden 95001-95100
Dit is in list fan planetoïden 95001-95100.
Honsjû
Honsjû, ek wol stavere as Honshu (Japansk: 本州, Honshū), is it grutste eilân fan Japan, en teffens it op seis nei grutste eilân fan 'e wrâld. De namme betsjut letterlik "haadeilân" of "haadprovinsje".
Geografy
Oan 'e westkant fan Honsjû leit de Japanske See, en oan 'e eastkant de Stille Oseaan. It eilân leit súdlik fan Hokkaido, dêr't it fan skaat wurdt troch de Strjitte fan Tsugaru, noardlik fan Sjikokû, oare kant de Japanske Binnensee, en noardeastlik fan Kjûsjû, dêr't it ek fan skaat wurdt troch de Japanske Binnensee, al smellet dy yn uterste súdwesten ta de Strjitte fan Kanmon ta. Mei Hokkaido wurdt Honsjû ferbûn troch de Seikantunnel; mei Sjikokû troch trije brêgestelsels oer de Japanske Binnensee; en mei Kjûsjû troch de Kanmonkyo-brêge en de Kanmontunnel.
Manipulaasje
Manipulaasje komt yn de reklameúteringen in protte foar. Faak wurdt der oan de ûntfanger fan it boadskip ûnbewust (neimakke-)ynformaasje jûn of der wurdt ynspile op argetypyske gefoelens. De sabeare ynformaasje hat dus ynfloed op it beriedsproses fia de besteande oertsjûgings of besteande (oer-)eangsten.
In foarbyld as ferdúdliking. De stelling is: "As in man gjin bier mei is hy in seksuele kneus". It is dúdlik dat de eangst hjir is: kneus (dat argetypysk de minste fan de groep, dat ek it minste fiedsel, dat ek de grutste kâns om te ferstjerren) en dan noch seksueel ek (argetypysk ek hjirom de minste fan de groep, dat ek gjin fuortplanting, dat ek de grutste kâns om as genetysk materiaal út te stjerren).
Honsjû
Demografy
Nei it Yndonezyske Java hat Honsjû it heechste ynwennertal fan alle eilannen op 'e wrâld. Yn 2005 lei de befolkingsgrutte op 103 miljoen, wêrfan't de measte minsken yn 'e relatyf smelle stripe leechlân by de súdlike en súdeastlike kusten lâns wenje. De befolkingstichtens fan it eilân komt út op 447 minsken de km², mar dat is in gemiddelde, dat yn it binnenlân folle leger leit en by de kust lâns folle heger.
Manipulaasje
Manipulaasje betsjut fan oarsprong: 'mei de hân' (Latyn: manus) 'oanpassings meitsje'. It wurd manipulaasje hat in negative byklank, dêrom wurdt faak it neutralere modifikaasje brûkt.
Honsjû
Demografy
It tichtstbefolke gebiet is de Kantoflakte yn it súdeasten, dêr't 25% fan 'e befolking wennet, en dêr't de stêdekloft fan 'e Japanske haadstêd Tokio leit, dêr't ek grutte stêden as Yokohama en Kawasaki ta hearre. Oare grutte stêden op Honsjû binne Osaka, Kyoto, Kobe, Nagoya en Hiroshima, dy't allegear oan 'e súdkust lizze, en dêr't it meastepart fan 'e swiere yndustry fan Japan fêstige is.
Bekend binne fierders ek Niigata, oan 'e westkust, dêr't in protte rys produsearre wurdt; Nagano, yn it binnenlân, dêr't yn 1998 de Olympyske Winterspullen holden waarden; en Fukushima, oan 'e hegere eastkust, dêr't yn 2011 in tsûnamy in ramp yn in kearnsintrale feroarsake. Bestjoerlik is Honsjû ferdield yn fiif regio's, dy't mei-inoar 34 prefektueren (sis mar provinsjes) omfetsje.
Grutte Priis Formule 1 fan Dútslân 2006
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Dútslân 2006 yn Hockenheim op 30 july 2006. It wie de tolfde fan 18 races fan de Formule 1 yn 2006. Hy waard op de Hockenheimring hâlden. De race waard hâlden oer 	66 omgongen, op it 4,6 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 301,9 kilometer.
Altenburger Land (Landkreis)
Altenburger Land is in bestjoerlik distrikt yn de Dútske dielsteat Tueringen en hat 97.443 ynwenners. It distrikt waard oprjochte yn 1994.
Grutte Priis Formule 1 fan Spanje 2016
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Spanje 2016 yn Montmeló op 15 maaie. It wie de fiifde race fan 21 races fan de Formule 1 yn 2016. Hy waard op it Sirkwy fan Barcelona-Kataloanje hâlden. De race waard hâlden oer 66 omgongen, op it 4,7 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 307 kilometer.
Altmarkkreis Salzwedel
Altmarkkreis Salzwedel is in bestjoerlik distrikt yn de Dútske dielsteat Saksen-Anhalt en hat 88.438 ynwenners. It distrikt waard oprjochte yn 1994.
Adolesinsje
thumb|Adolesinten harkjend nei [[popmuzyk.]] Adolesinsje (ek adolessinsje) is de oergong yn de ûntwikkeling tusken de bernetiid en folwoeksenens, dat in perioade represintearret wêryn't in persoan biologysk, mar net noch net emosjoneel folgroeid is. Immen dy't adolesinsje trochmeitsje, is in adolesint of yn 'e folksmûle in teener of teenager.
De leeftiden dy't beskôge wurde as ûnderdiel fan de adolesinsje ferskille per kultuer. Yn de Feriene Steaten wurdt adolesinsje beskôge as begjnnend om 13 jier hinne en duorjend oant sawat 24 jier. Mar de Wrâldsûnensorganisaasje definearret adolesinsje as in perioade tusken de 10 en 20 jier. De Dikke Van Dale neamt de periode fan 16 oant 20 jier en makket dêrby ûnderskie mei pubers, dy't de leeftydskategory fan 12 oant 16 jier beslaan soene. De term adolesint hat net de sterke betsjutting fan "dwerslizzer" dy't it wurd puber hat.
Adolesinsje is in kultureel en sosjaal fenomeen en dêrom binne grinzen net maklik te binen oan fysike mylpeallen. It wurdt komt fan it Latynske tiidwurd adolescere dat "opgroeie" betsjut. De perioade kin werkend wurde oan drastyske feroarings yn it lichem, kombinearre mei ûntwikkelingen yn de psychology en akademyske karriêre fan in persoan. By it begjin fan de adolesinsje komme bern faak fan de basisskoalle en begjinne oan de middelbere skoalle.
Amberg-Sulzbach (Landkreis)
Amberg-Sulzbach is in bestjoerlik distrikt yn de Dútske dielsteat Beieren en hat 104.709 ynwenners. It distrikt waard oprjochte yn 1972.
Altötting (Landkreis)
Altötting is in bestjoerlik distrikt yn de Dútske dielsteat Beieren en hat 108.001 ynwenners. It distrikt waard oprjochte yn 1939.
Ditzumerverlaat
thumb|300px|De grifformearde tsjerke fan Ditzumerverlaat thumb|300px|Ditzumerverlaat yn it Reiderlân thumb|300px|Baptistekapel fan Ditzumerverlaat Ditzumerverlaat (ek: Ditzumer-Verlaat of Ditzumer Verlaat) is in doarp yn it Eastfryske Reiderlân yn de gemeente Bunde en is it haaddoarp en tagelyk ek it synonym fan it Ortschaft Dollart. It begryp "Verlaat" is Eastfrysk Plat foar fallaat, in lytse slûs tichteby Ditzum, dy't it doarp syn namme jûn hat. It doarp hat likernôch 1300 ynwenners.
Skiednis
It doarp wie sûnt 1852 part fan de gemeente Ditzumerhammrich en waard yn 1966 mei guon buordoarpen gearfoege ta de gemeente Dollart dy't yn 2001 opgie yn de gemeente Bunde.
It gebiet hearde yn de midsiuwen ta de buorskip Wynham en wie mooglik part fan it ferdronken karspel Ditzumerwold. Oan de ein fan de Klosterlohne is de midsiuwske stinswier De Warf of Waterborg dêr't nei alle gedachten in stins fan in haadling stie. Lykas oan de Grinslânske kant waard ek in grut part fan it Eastfryske part fan it ferdronken lân fan Reiderlân weromwûn op de Doalert.
It earste bedykjen wie dy fan Bunderhammrich yn it begjin fan de sechtjinde iuw. By in dyktrochbrek yn 1601 ûntstie de Wynhamster Kolk fan 160 hektare, dy't yn 1804 mei in muonts drûchmeald waard. De eardere wiel is mei syn lizzing fan 2,2 meter ûnder de seespegel it leechste punt fan Nedersaksen.
Op santjinde en achttjinde iuwske kaarten waard it hiele gebiet Reiderhammrich of Reiderhammerick neamd, en belestingsregisters hawwe it oer Hammerich en Nie Hammrich. Flak foar de kust lei it eilân Utbeerte, dêr't neffens printe kaarten ien of mear bewenne halligen te finen wiene. De kaart fan Jacob van Mersch fan 1574 neamt de namme Hambrich justjes noardliker. Dat gebiet waard letter drûchlein as part fan de Heinitzpolder.
It gebiet fan Wynham waard ynearsten mei Bunderhammrich en Hatzumerfehn by it karspel Marienchor rekkene, om't de befolking himsels minder mei Ditzum ferbûn fielde, en om't de predikant dêr oant 1650 luthersk wie. Nei it ynpolderjen fan de Landschaftspolder yn 1752 woeks de befolking en begûn dy him mear op Ditzum te oriïntearjen. Yn 1810 hie it doarp in eigen (Nederlânsktalige) skoalle. Dêrnjonken wie der in lytse skoalle yn de útbuorren Aaltukerei. Yn de Frânske tiid hearde it doarp tydlik ta de gemeente Landschaftspolder. Bunderhammrich waard yn 1817 by Bunde foege, en Ditzumerverlaat en Ditzumerhammrich foarmen sûnt 1852 harren eigen gemeente.
Nei de wettersneed fan 1877 spielden de liken oan fan dykwurklju dy't yn de Reiderwolderpolder ferdronken wienen. Der foelen 37 slachtoffers, dêr't 35 fan dêre begroeven waarden.
Lykas in soad doarpen yn it Reiderlân, allyksa as op oare plakken op it plattelân yn Jeropa, hat ek Ditzumerverlaat te krijen mei it weromrinnen fan it tal ynweners en dêrtroch ek foarsjennings. Fan de eardere bdriuwigens yn it doarp binne der noch mar in pear winkels oer. Hoewol't de doarpsskoalle ek yn syn bestean bedrige waard troch it weromrinnen tal learlingen, waard yn 2009 in nije Grundschule boud, dy't ornearre is foar bern út de wide omkriten. It gebou waard sa ûntwurpen dat it maklik omboud wurde kin ta wenten as de skoalle net fuortbestean bliuwe kin.
Tsjerken
It grutste part fan it doarp heart ta de evangelysk-grifformearde tsjerke. It doarp krige yn 1896 in neogoatyske sealtsjerke mei dakruter foar de tsjerkeklok. Sûnt 1844 waarden de grifformearde tsjerketsjinsten yn it pleatslike skoalgebou holden. Earder wiene de ynwenners oanwiisd op de tsjerke fan Ditzum. Ek de ynwenners fan de omlizzende polders waarden part fan de nije gemeente. It oargel waard yn 1970 troch oargelbouwer Ernst Leeflang fan Apeldoarn. Yn 1992 kaam der in klokketoer yn modernistyske styl by. Sûnt 1865 is der yn Ditzumerverlaat in baptistegemeente, dy't yn 1899 in eigen kapel krige.
Robert Mitchum
thumb|250px|Mitchum yn The Sundowners (1960)
Robert Mitchum, berne as Robert Charles Durman Mitchum (Bridgeport (Konnetikut), 6 augustus 1917 - Santa Barbara (Kalifornje), 1 july 1997) wie in bekend Amerikaansk akteur. Hy hie in lange karriêre en spile yn mear as 100 films. In protte dêrfan hearden ta it sjenre fan de film noir. Letter spile Mitchum hieltyd mear yn telefyzjerigen.
Mitchum fertolke faak de held of antyheld yn foaral westerns, oarlochs- en misdiefilms. Ut en troch spile er in minnenien en krekt dy rollen wurde no as syn bêste prestaasjes beskôge. Sa spile er de rol fan godstsjinstwaansinnige searjemoardner yn The Night of the Hunter en fan stalkende psychopaat yn Cape Fear.
Hy wie 57 jier lang, oant syn dea yn 1997, boaske oan Dorothy. Sy stoar 2014 yn de âldens fan 94 jier. Harren soannen Christopher en James Mitchum binne ek akteur.
Filmografy
thumb|Mitchum yn 1991 op it Cannes fimfestival
Aschaffenburg (Landkreis)
Aschaffenburg is in bestjoerlik distrikt yn de Dútske dielsteat Beieren en hat 172.162 ynwenners. It distrikt waard yn syn hjoeddeistige foarm oprjochte yn 1972.
Sudden Impact (film)
Sudden Impact is in Amerikaanske plysjefilm en aksjeskriller út 1983 ûnder rezjy fan Clint Eastwood, mei yn 'e haadrollen himsels en syn doetiidske freondinne Sondra Locke. De titel betsjut "Hommelse Ynslach". It ferhaal folget de bikkelhurde plysje-ynspekteur Dirty Harry Callahan as er in searjemoardner op it spoar komt. It giet om in keunstneresse dy't systematysk de dieders út 'e wei rommet dy't har en har jongere suster tsien jier lyn ûnderwurpen hawwe oan in groepsferkrêfting. Callahan rekket lykwols sûnder dat er it wit behelle yn in romantyske relaasje mei de moardneresse. Sudden Impact wie it fjirde en foarlêste diel út 'e Dirty Harry-filmsearje. De film krige fan 'e filmkritisy mingde resinsjes, mar wie kommersjeel súksesfol yn 'e bioskopen. Sudden Impact is ferneamd fanwegen it sitaat fan Dirty Harry "Go ahead, make my day" ("Toe mar, meitsje myn dei mar goed") tsjin in oerfaller by in wapene ympasse.
Plot
In studinte keunstskiednis, Jennifer Spencer, en har jongere suster Beth, dy't noch op 'e middelbere skoalle sit, wurde troch Ray Parkins, in froulike kollega fan Jennifer yn it túnsintrum dêr't se in bybaantsje hat, op in jûn nei in "feestje" ûnder de pier fan San Paulo ta lokke. Dêr docht bliken dat it 'feestje' derút bestiet dat de beide famkes in groepsferkrêfting ûndergeane troch in stikmannich jongemannen. De brute ferkrêfting makket Jennifer har suster geastlik stikken, en neitiid bedarret se yn in katatoanyske steat dêr't se nea wer útkomt. De dieders ûntrinne op ûnbegryplike wize harren straf trochdat it rjochtssysteem net goed funksjonearret.
Tsien jier letter komt Jennifer yn San Francisco by tafal George Wilburn, ien fan 'e ferkrêfters, tsjin. Se folget him nei hûs, skaft in revolver oan en folget him de oare deis nei in kroech dêr't se harsels troch him fersiere lit. Hy ken har net werom en nimt har mei nei in ôfhandich plak om yn syn auto seks mei har te hawwen. Sy sjit him yn 'e skamstreek en dêrnei yn 'e holle. Nei de moard beslút se troch te gean mei foar eigen rjochter te spyljen troch yn San Paulo de oare ferkrêfters op te sykjen en te fermoardzjen. Se hiert dêr in hûs en fynt wurk yn 'e foarm fan 'e restauraasje fan 'e histoaryske draaimole op 'e pier dêr't de groepsferkrêfting by plakfûn.
Underwilens rekket ynspekteur Dirty Harry Callahan fan it San Francisco Police Department hieltyd slimmer frustrearre trochdat kriminelen omreden fan foarmflaters of ûnrjochtlike trochsikings fan harren auto's frijsprutsen wurde, hoewol't se dúdlik skuldich binne. Troch ûnderkommissaris Briggs wurdt er beskrobbe om't er sels de saken tsjin sokken torpedearret mei syn ûnwetlik optreden. By in oerfal op syn favorite kafetaria sjit Callahan letter dy deis trije oerfallers dea en rjochtet dan syn reuseftige Smith & Wesson Model 29 .44 Magnum-revolver op 'e lêste oerfaller, dy't er útdaget mei de wurden: "Toe mar, meitsje myn dei mar goed." De man docht dat lykwols net, en kiest der ynstee foar om himsels oer te jaan.
Nei in nije beskrobbing troch Briggs foar it brûken fan bûtenspoarich geweld bejout Callahan him dy jûns nei de brulloft fan in pakesizzer fan maffiabaas Threlkis, dy't er ferantwurdlik hâldt foar de marteling fan en moard op in prostituee yn ien fan syn saken. It ûndersyk sit lykwols folslein op 't slot, dat Callahan liicht Threlkis foar dat it slachtoffer foartiid alles wat se wist oer har rike, âlde, kriminele klant opskreaun hie en dat hy dat relaas yn 'e hannen krigen hat. Hy ferget dêrmei Threlkis sa, dat dyselde in hertoanfal kriget en der dea hinnefalt. Op 'e nij moat Callahan neitiid syn dieden ferantwurdzje foar Briggs oer, dy't him ynprintet dat er mei syn optreden it langrinnende ûndersyk nei Threlkis, dat tsientûzenen dollars belestingjild koste hat, folslein fuortsmiten hat. Yn oerlis mei de kommissaris en mei Callahan syn direkte superieur, haadynspekteur Donnelly, wurdt besletten Callahan mei ferlof te stjoeren.
Callahan bringt syn twongen fakânsje troch mei sportsjitten mei syn .44 AutoMag, in pistoal ter grutte fan in kanon, dêr't er it mei opnimt tsjin syn swarte kollega Horace King. De fakânsje duorret net lang as fjouwer trewanten fan Threlkis Harry jûns let oer it mad komme en him út 'e wei besykje te romjen. De konfrontaasje einiget lykwols mei trije fan 'e mannen dea en Callahan noch springlibben. In dei letter besykje de fertochten út in oare saak fan Callahan, dy't troch de rjochter omreden fan it ûnrjochtmjittich trochsykjen fan harren auto frijsprutsen binne, Callahan te fermoardzjen troch twa molotovcocktails by him yn 'e auto te smiten. Ien fan 'e flessen bliuwt lykwols hiel, en Callahan smyt it ding werom, wat resultearret yn 'e dea fan 'e trije jongemannen. Om't dit sa net trochgean kin, lûkt haadynspekteur Donnelly it twongen ferlof fan Callahan yn, mar ynstee dat er yn San Francisco wer oan it wurk mei, stjoert er him nei San Paulo, om ûndersyk nei de eftergrûn te dwaan fan moardslachtoffer George Wilburn, dy't dêr wei kaam.
As er noch mar krekt arrivearret yn it sliepperige stedsje San Paulo sjocht Callahan hoe't in bankberôver in jonge plysjeman delsjit en útnaait. Hy giet de man geandefoets efternei troch it winkeldistrikt. As de oerfaller in trijetsjilsmotorfyts stelt, foarderet Callahan in autobus fan in âldereintehûs, dy't fol sit mei lju op jierren, en set dêrmei in domdryste efterfolging yn. Hy wit de oerfaller úteinlik te pakken te krijen, mar makket mei syn ûnferantwurdlik hâlden en dragen gjin bêste earste yndruk op 'e pleatslike plysjekommissaris Lester Jannings.
Yn syn hotelkeamer treft Callahan neitiid in grouwe Ingelske bulldog oan, in (sarkastysk) kado fan syn kollega Horace King. As er de oare deis út te hurddraven is mei de hûn, dy't er Meathead neamd hat, komt it ûnnoazele bist by fersin yn botsing mei in fytsende Jennifer Spencer. Callahan freget him ôf oft de hûn wol earne goed foar is, mar werom yn syn hotel hat Meathead ynienen in fertocht grutte belangstelling foar de doar fan 'e hotelkeamer njonken dy fan Callahan. Mei't er warskôge is, slagget it de fjirde trewant fan Threlkis, dy't ynienen de doar iepenskuort en it fjoer iepenet, net om Callahan te deadzjen; ynstee sjit Callahan him dea.
Underwilens folget Jennifer in twaddenien fan 'e ferkêfters, Kruger, nei it strân, dêr't er oan it seefiskjen giet. Dêr sjit se him yn it krús en de holle, krekt sa't se by Wilburn dien hat. Callahan wurdt oer de moard ynljochte troch in tankbere Bennett, de plysje dy't troch de bankberôver delsketten waard en mooglik deamakke wie as Callahan der net west hie. Hy ken daliks de modus operandi fan deselde moardner wer, mar kommissaris Jannings jout him yn net mis te fersteane bewurdings te kennen dat er yn San Paulo gjin rjochtsfoech hat en dat er him net mei de saak bemuoie moat.
Mei't er fan sokke dwerseiderij erchtinkend wurdt, siket Callahan nei in reden foar de kommissaris om gjin gleskegnuvers by de nije moardsaak hawwe te wollen. Op in foto fan in groep minsken oan 'e wand yn it kantoar fan Jannings ken Callahan Wilburn en Kruger werom en ek de lûdroftige en asosjale Ray Parkins, mei wa't er de foargeande jûns yn in pleatslike kroech op ûnoangename wize yn 'e kunde kommen is. Bennett fertelt him dat it in foto is fan Alby, de soan fan Jannings, en dy syn maten. Callahan negearret it befel fan Jannings om him net mei de saak te bemuoien en befreget de frou fan Kruger. Fan har wurdt er net folle gewaar, en boppedat rekket er ek noch slaande deilis mei har beide bruorren, Eddie en Carl, dy't er lykwols sûnder swierrichheden oer kin.
Underwilens hat Ray Parkins twa en twa opteld en is ta de konklúzje kommen dat immen de dieders fan 'e groepsferkrêfting fan tsien jier lyn oan it fermoardzjen is. Se warskôget twa fan 'e oare ferkrêfters, de pleatslike winkelman Tyrone en de psychopatyske rûchhouwer Mick. Op it terraske fan in kafee moetet Callahan Jennifer op 'e nij, mei wa't er diskear oan 'e praat rekket. Hy begjint har sympatyk te finen as bliken docht dat se it mei him iens is dat by it opspoaren fan kriminelen it resultaat útsoarte wichtiger is as de metoade. Jennifer beseft dat se har op tin iis bejout as se foar it ferstân kriget dat Callahan in plysjeman út San Francisco is dy't ûndersyk docht nei de moard op Wilburn. Oan 'e oare kant biedt omgong mei him har ek yn ynkykje yn it plysje-ûndersyk
Hokkaido (eilân)
Hokkaido (Japansk: 北海道, Hokkaidō; Ainû: アィヌ・モシリ, Aynu-Mosir) is it op ien nei grutste eilân fan Japan en teffens it noardlikste fan 'e fjouwer Japanske haadeilannen. De namme betsjut letterlik "provinsje yn 'e noardlike see". Foarhinne stie Hokkaido bekend as Ezo (of ek wol as Yezo, Yeso of Yesso).
Sudden Impact (film)
Plot
Letter dy jûns moetsje Callahan en Jennifer inoar by de pier, dêr't se allebeide hinne kuiere binne. Callahan stiet derop om har thús te bringen, en ienris by har wente oankommen, nûget se him deryn. Se sliepe dy nachts mei-inoar, mar ier de oare moarns, as Jennifer noch sliept (tinkt er), ferlit Callahan súntsjes it hûs. Bûtendoar merkt er in auto op mei itselde kenteken as er de foargeande jûns by Ray Parkins foar de doar stean sjoen hat. As er weromgiet nei it hûs fan Parkins, treft er dyselde dêr dea oan. Underwilens is Mick op boarchtocht frijkommen trochdat Eddie en Carl, de sweagers fan Kruger, jild foar him ynlein hawwe. De trije mannen binne nei de hotelkeamer fan Callahan gien om him dêr op te wachtsjen, mar dejinge dy't dêr lang om let opdaagjen komt, is Callahan syn kollega Horace King, dy't syn maat opsykje woe.
Ier de oare moarns komme Mick en syn beide trewanten Callahan by de pier oer it mad. De ynspekteur ferliest syn Smith & Wesson Model 29, wurdt swier yninoar slein en bewusteleas fan 'e pier yn see smiten. Jennifer, dy't wachte hat oant Callahan ôfsette, bejout har op 'e iere moarn nei it hûs fan kommissaris Jannings, dêr't se syn soan Alby deasjitte wol. Se fynt him lykwols yn fegetative steat yn in rolstoel. De kommissaris, dy't har opwachtet en ûntwapenet, fertelt har dat Alby de iennichste fan 'e ferkrêfters wie dy't net libje koe mei wat er har en har suster oandien hie. Hy hope lange tiid dat Jennifer komme soe om him te fermoardzjen, en doe't dat net barde, besocht er selsmoard te dwaan troch mei de auto op in muorre yn te riden. Hy oerlibbe it, mar befynt him sûnt yn in katatoanyske steat, krekt as Jennifer har suster Beth.
Jannings bychtet op dat hysels dejinge is dy't makke hat dat der neat fan 'e strafferfolging fan 'e ferkrêfters op 'e hispel kaam, om't er syn ienlingssoan beskermje woe. No sjocht er yn dat er dêr mis mei west hat en dat er folle better it rjocht op syn beloop litte kinnen hie. Jennifer sjocht ôf fan har foarnommen moard op Alby, mar seit dat der "noch ien oer" is (Mick). Jannings seit ta dat er him dêr wol mei rêde sil en hjit har om fuort te gean. Foar't dat syn beslach krije kin, kringt Mick mei Eddie en Carl it hûs fan Jannings binnen en nimme de trije mannen har finzen. Mick pakt de revolver fan Jennifer op, en as Jannings harren besiket tsjin te hâlden, sjit er de kommissaris mei dat wapen yn 'e skamstreek en de holle, sadat it lykje sil as is er fermoarde troch Jennifer. De trije mannen sette ôf mei Jennifer, dy't se fan doel binne te ferkrêftsjen foar't se har fermoardzje.
Hokkaido (eilân)
Geografy
Yn it uterste noarden foarmet de Strjitte fan La Pérouse, dy't de Japanske See en de See fan Ochotsk mei-inoar ferbynt, de skieding tusken Hokkaido en it grutte Russyske eilân Sachalin, wylst yn it noardeasten de súdlikste eilannen fan 'e arsjipel fan 'e Koerilen fuort ûnder de kust fan Hokkaido lizze. (De Koerilen binne Japansk grûngebiet dat oan 'e ein fan 'e Twadde Wrâldoarloch troch de Russen beset is en noch altyd net weromjûn is.)
Sudden Impact (film)
Plot
Underwilens komt by de pier Callahan út 'e see strompeljen, dweiltrochwiet en twa kear sa nidich as oars. Hy bejout him nei syn hotelkeamer, dêr't er Horace fynt, dy't de kiel trochsnien is, wylst Mick Meathead kastrearre blykt te hawwen mei syn stiletto. Dat makket Callahan noch lulker as er al is. Hy hellet syn ûnbidige .44 Automag te foarskyn, dy't sa krêftich is dat er dwers troch metalene platen hinne sjitte kin, en giet efter Mick-en-dy oan. Dyselden bringe Jennifer nei de pier ta, dêr't se lykwols wit te ûntkommen nei de draaimole. As se har krekt op 'e nij te pakken krigen hawwe, ferskynt Callahan, dy't Eddie en Carl deasjit dwers troch de metalene ûnderdielen fan 'e draaimole hinne dêr't se dekking efter sykje. Mick naait mei Jennifer út by stellaazje fan 'e achtbaan op, mar as Callahan him útdaget ta in duël tusken harren beiden, stiet dat him wol oan. Sadree't er Jennifer loslit, sjit Callahan him lykwols del mei de Automag, wêrnei't er troch de oerkaping fan 'e draaimole falt en speetst wurdt op 'e hoarn fan ien fan 'e bylden, dy't in ienhoarn foarstelt.
Hokkaido (eilân)
Geografy
Hokkaido beslacht yn totaal in oerflak fan 77.981,9 km², wat delkomt op sa'n 20,6% fan it Japanske grûngebiet. It binnenlân fan it eilân bestiet fierhinne út berchtme, en it heechste punt is de berch de Asahi-dake, mei in hichte fan 2.290 m.
Demografy
Yn 2010 hie Hokkaido in befolking fan goed 5,5 miljoen minsken, dy't foar it meastepart yn it suden fan it eilân wennen. De befolkingstichtens kaam dêrmei út op 66,4 minsken de km². Hoewol't Hokkaido yn grutte it twadde eilân fan Japan is, nei Honsjû, moat it kwa ynwennertal ek Kjûsjû noch foargean litte.
Sudden Impact (film)
Plot
Neitiid arrivearret de pleatslike plysje om it plak delikt feilich te stellen en it ûndersyk te begjinnen. Jennifer, dy't praat mei Callahan, is bitter dat sy no arrestearre wurde sil foar de moarden dy't se begien hat, wylst de lju dy't se ombrocht hat, har libben en dat fan har suster ferwoastge hawwe. As Bennett by Callahan komt mei it berjocht dat Mick in lyts type revolver by de broeksbân yn hie, docht Callahan wat fluch tinkwurk en merkt dan op dat dat samar it wapen wêze kinne soe dat foar alle moarden brûkt is. As ballistysk ûndersyk dat befêstiget, dan moat Mick de moardner wol wêze. In tefreden Bennett set mei it wapen ôf; in ferhearde Jennifer ferlit it plak delikt mei Callahan.
Hokkaido (eilân)
Demografy
Oarspronklik waard hiel Hokkaido bewenne troch de Ainû in lânseigen folk dat net oan 'e etnyske Japanners besibbe is. De Japanske kolonisaasje fan it eilân sette om 1450 hinne útein, mei as gefolch dat de Ainû úteinlik in minderheid yn eigen lân waarden. Hjoed de dei binne der noch 25.000 Ainû oer, dy't yn 'e Japanske maatskippij eins folslein marzjinalisearre binne. Harren lot is dat fan 'e Yndianen yn Noard-Amearika net wanlyk.
De grutste stêd fan Hokkaido is Sapporo, dat in ynwennertal fan 1,9 miljoen minsken hat, en dêr't yn 1972 de Olympyske Winterspullen holden waarden. Oare grutte stêden binne Hakodate, Asahikawa, Kushiro, Obihiro, Kitami, Abashiri en Nemuro. Bestjoerlik foarmet Hokkaido ien inkele Japanske regio, dy't ek út ien inkelde prefektuer (sis mar in provinsje) bestiet, nammentlik de prefektuer Hokkaido.
Alpenboskmûs
De Alpenboskmûs (Latynske namme: Apodemus alpicola) is in sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e mûseftigen (Muridae) en it skaai fan 'e boskmûzen (Apodemus), dat yn 'e Alpen-regio fan Midden-Jeropa libbet. Oarspronklik waard dit bist beskreaun as in ûndersoarte fan 'e grutte boskmûs (Apodemus flavicollis), mar sûnt 1952 wurdt er as in selsstannige soarte erkend. De Alpenboskmûs is it naust besibbe oan 'e lytse boskmûs (Apodemus uralensis), en DNA-ûndersyk hat boppedat útwiisd dat de besibskip mei de boskmûs (Apodemus sylvaticus) noch justjes grutter is as dy mei de grutte boskmûs.
Sudden Impact (film)
Produksje
Sudden Impact wie it iennichste diel út 'e Dirty Harry-filmsearje dat troch haadrolspiler Clint Eastwood sels regissearre waard. Hy wurke dêrby op basis fan in senario dat oarspronklik skreaun wie troch Charles B. Pierce en Earl E. Smith foar in oare film mei Sondra Locke yn 'e froulike haadrol, mar dat neitiid troch Joseph Stinson omwurke waard ta it skript foar in Dirty Harry-film. Eastwood wie behalven as akteur en regisseur ek by it projekt belutsen as produsint, foar syn eigen filmstudio The Malpaso Company (no: Malpaso Productions). Op dit punt yn syn karriêre striek Eastwood 60% fan alle winst fan syn films op, wylst 40% nei de studio gie, yn dit gefal behalven Malpaso ek finansier en distributeur Warner Bros. Neffens skattings fertsjinne Eastwood oan Sudden Impact sa'n $30 miljoen.
Der wie foar Sudden Impact in budget beskikber dat $22 miljoen bedroech. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Bruce Surtees, en de filmmuzyk waard fersoarge troch de Argentynske komponist Lalo Schifrin. De opnamen fan Sudden Impact fûnen yn 'e maityd fan 1983 plak, foar it meastepart op lokaasje yn San Francisco en Santa Cruz (dat trochgie foar it fiktive San Paulo). De sêne wêryn't Dirty Harry in bankberôver efterfolget troch it winkeldistrikt fan 'e binnenstêd, lit seldsume bylden sjen fan in stedsdiel dat op 17 oktober 1989 fierhinne mei de grûn lyk makke waard troch de ierdbeving fan Loma Prieta. De oerfal yn it Acorn Cafe waard opnommen yn in kafetaria dat eins Burger Island hiet. Letter waard dat in McDonald's en no stiet der in hotel.