cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pijnenburg
Plakken: Persoanen: Oars:
Staniastate (Oentsjerk)
Nei it ferstjerren fan de baron yn 1932 kocht it Sint Anthony Gasthûs yn Ljouwert Staniastate en stelde it beskikber as úthôf foar it Frysk Museum (1934 - 1954). Yn 1953 kocht jonkhear Van Loon de state, dy't oan in stifting kaam en dêrnei as konferinsjeoard brûkt waard. Der wie doe in permaninte lânboutentoanstelling en in jongereinherberch yn in bygebou.
Sûnt 1977 is Staniastate besit fan de gemeente Tytsjerksteradiel. Begjin njoggentiger jierren gie it eigendom oer op Stania Behear, dy't der in ûnder oaren in restaurant yn hawwe.
The Hitman's Bodyguard
The Hitman's Bodyguard is in Amerikaanske aksjekomeedzje út 2017 ûnder rezjy fan Patrick Hughes, mei yn 'e haadrollen Ryan Reynolds en Samuel L. Jackson. De titel betsjut "De Hiermoardner syn Liifwacht". It ferhaal folget de oan legerwâl rekke liifwacht Michael Bryce, dy't troch in âlde flam behelle wurdt yn 'e beskerming fan syn aartsfijân, de hiermoardner Darius Kincaid. Dyselde moat foar it Ynternasjonaal Strafhof yn De Haach tsjûgje tsjin 'e eardere diktator fan Wyt-Ruslân, en Bryce moat derfoar soargje dat er dêr libben arrivearret. The Hitman's Bodyguard krige foar it meastepart negative resinsjes fan 'e filmkritisy, mar mar wie in kommersjeel súkses yn 'e bioskopen. In ferfolchfilm, The Hitman's Wife's Bodyguard, kaam út yn 2021.
Plot
Michael Bryce is in tige heech oanskreaune Amerikaanske liifwacht yn it Feriene Keninkryk, mei (neffens himsels) AAA-status (hoewol't dat neffens oaren net bestiet en inkeld wat is dat er sels út 'e tomme sûgd hat). Hy libbet in lúkse libbentsje oant ien fan syn kliïnten, de Japanske wapenhanneler Takashi Kurosawa, deasketten wurdt wylst hy de man op 'e noed hat. Twa jier letter foarsjocht de yn ûngenede fallen Bryce yn syn libbensûnderhâld troch it beskermjen fan drugsferslave abbekaten en lûsje sakelju yn Londen.
Underwilens stiet Vladislav Dûchovitsj, de eardere diktator fan Wyt-Ruslân (in dúdlike ferwizing nei Aleksander Lûkasjenko), foar misdieden tsjin 'e minsklikheid terjocht foar it Ynternasjonaal Strafhof yn De Haach. Mei't alle tsjûgen tsjin 'e man tafallich deareitsje of op mysterieuze wize ferdwine, hat Moreno, de oanklager fan it gerjochtshôf, al syn hope fêstige op 'e beruchte Amerikaanske hiermoardner Darius Kincaid, dy't Dûchovitsj jierren lyn om 'e nocht besocht hat yn te hieren en dy't by syn besyk oan Wyt-Ruslân dingen sjoen (en fotografearre) hat dy't de feroardieling fan 'e âld-diktator bewissigje soene.
Kincaid sit op it stuit fêst yn it Ingelske Manchester, en de oerheid fan it Feriene Keninkryk, wegeret straffermindering foar him yn omtinken te nimmen. Aldergeloks wurdt syn frou Sonia fêstholden yn in Nederlânske finzenis yn Amsterdam. Moreno en Renata Casoria, de direktrise fan Interpol, biede oan dat Sonia frij-út gean sil as Kincaid tsjin Dûchovitsj tsjûget. Kincaid, dy't eins in romantikus is, stimt mei dat foarstel yn. Hy moat oer 27 oeren yn De Haach wêze, om't dêrnei de termyn fan 'e oanklager ferrint om yn it proses tsjin Dûchovitsj noch nije tsjûgen op te roppen. In plysjeteam fan Interpol ûnder lieding fan 'e tsjeppe jonge Fransêze Amélia Roussel en fuortsterke mei aginten fan it Britske National Crime Agency moat him dêr op 'e tiid sjen te krijen.
Mei help fan in lek yn 'e organisaasje fan Interpol wachtsje Wytrussyske hierlingen ûnder lieding fan Dûchovitsj syn rjochterhân Ivan it konfoai op as it troch Coventry komt. Midden yn 'e beboude kom fiere se in oanfal út, wêrby't hast alle begeliedende plysjes en teffens in grut tal hierlingen omkomme. Fan 'e leden fan it konfoai oerlibje allinne Kincaid en Amélia de oanfal troch har in paad troch de rangen fan 'e hierlingen hinne te sjitten. Amélia nimt Kincaid mei nei in ûnderdûkadres fan Interpol, dêr't Kincaid in kûgel út syn ûnderskonk peuteret wylst er syn frou opskillet troch him foar te dwaan as har abbekaat.
Mace Windu
Mace Windu (útspr.: [ˈmeːs wɪnˈdu], likernôch: " mees win- dû ") is in fiktyf personaazje fan minder belang út 'e Star Wars-franchise fan 'e Amerikaanske filmmakker George Lucas. Hy is yn 'e einichste dagen fan 'e Galaktyske Republyk in negroïde minsklike Jedi-ridder en in foaroansteand lid fan 'e Hege Jedi Ried. It personaazje waard yntrodusearre yn 'e film Star Wars: Episode I – The Phantom Menace (1999). Windu kearde werom yn Star Wars: Episode II – Attack of the Clones (2002), Star Wars: Episode III – Revenge of the Sith (2005) en de lange tekenfilm Star Wars: The Clone Wars (2008), en waard yn al dy films spile of ynsprutsen troch akteur Samuel L. Jackson. Yn oare ûnderdielen fan 'e Star Wars-franchise, wêrûnder de tekenfilmsearje Star Wars: The Clone Wars, waard de dialooch fan it personaazje ynsprutsen troch stimakteur Terrence C. Carson.
Jefferson City (Missoery)
thumb|left|Steatsfinzenis, Jefferson thumb|260px|Cole Count mei Jefferson yn Missoery
Mace Windu
Skepping
Ferskate ferzjes fan it personaazje dat úteinlik Mace Windu wurde soe, waarden troch Star Wars-betinker George Lucas ûntwikkele foar de iere ferzjes fan it senario fan Star Wars: Episode IV – A New Hope (1977), de earste film fan 'e oarspronklike Star Wars-filmtrilogy. Under de namme 'Mace Windy' wied er earst de ferteller, doe de broer fan prinsesse Leia en dêrnei de freon fan Luke Skywalker, oant er út it ferhaal skreaun waard. Hy waard lywols reyntrodusearre yn syn úteinlike foarm as liedend Jedi-ridder, doe't Lucas yn 1994 oan 'e senario's foar de films fan 'e Star Wars-prequeltrilogy begûn te wurkjen.
Portrettearring troch Samuel L. Jackson
Yn 'e film Star Wars: Episode I – The Phantom Menace (1999) waard Mace Windu spile troch akteur Samuel L. Jackson. Om't er yn dy film net fjochtet, is syn ljochtsabel dêryn net te sjen. Neitiid waard oan Mace Windu-action figures in ljochtsabel mei in blauwe kleur jûn. Under de produksje fan 'e ferfolchfilm Star Wars: Episode II – Attack of the Clones (2002) frege Jackson oan Lucas oft syn personaazje net in pearse ljochtsabel hawwe mocht, sadat er yn massale gefjochtssênes makliker werom te kennen wêze soe. Lucas stimde dêrmei yn. Neffens Jackson wiene yn it hêft fan syn sabeare wapen de wurden "bad motherfucker" gravearre, in ferwizing nei syn rol yn 'e film Pulp Fiction fan Quentin Tarantino. (Dy gravearring is yn 'e film net sichtber.)
Yn The Phantom Menace
Neffens de roman Shatterpoint, fan Matthew Stover, út 2004, is Mace Windu ôfkomstich fan 'e planeet Haruun Kal. Hy wurdt yn 'e film Star Wars: Episode I – The Phantom Menace (1999), it earste diel fan 'e Star Wars-prequeltrilogy, yntrodusearre as in fjirtichjierrige Jedi-ridder en in foaroansteand lid fan 'e Hege Jedi Ried, wêryn't er kwa ynfloed en reputaasje inkeld ûnderdocht foar Yoda. Dyselde is de master fan wa't Windu syn training as padawan ûndergien hat. Syn eigen eardere learling Depa Billaba is ek lid fan 'e Hege Jedi Ried.
Yoda hifket de jonge, mar komt ta de konkúzje dat syn foarnaamste driuwfear eangst is (benammen om it wolwêzen fan syn mem Shmi, dy't as slavinne op Tatooine efterbleaun is). Mei't eangst in negative emoasje is, liket it Yoda gjin goed idee om Anakin troch training mear macht te jaan as er al hat. Windu en de oare leden fan 'e Hege Jedi Ried slute harren dêrby oan. Neitiid wurdt Qui-Gon op 'e planeet Naboo yn in gefjocht mei de Sith-ridder Darth Maul deadlik ferwûne. Syn learling Obi-Wan Kenobi wit harren fijân te ferslaan en komt op 'e tiid by Qui-Gon om noch mei him te praten. Qui-Gon smeekt him mei syn lêste siken om 'e training fan Anakin op him te nimmen en Obi-Wan ûnthjit him dat er dat dwaan sil. Letter makket er oan Yoda en de oare 'e leden fan 'e Hege Jedi Ried dúdlik dat er him oan dat ûnthjit hâlde sil oft se it dêr no mei iens binne of net, wêrnei't se har der by dellizze.
Yn Attack of the Clones
Yn Star Wars: Episode II – Attack of the Clones (2002), dat tsien jier letter spilet, wegeret Windu yn 't earstoan te leauwen dat de mislearre moardoanslach op senator Padmé Amidala fan Naboo beoardere wie troch greve Dooku. Dyselde is nammentlik in eardere Jedi-ridder en krekt as hysels in learling fan Yoda, dy't him ferliede litten hat troch de tsjustere kant fan 'e Krêft.
Nei't Obi-Wan, syn padawan Anakin en Padmé op 'e planeet Geonosis finzen nommen binne troch Dooku en de separatistyske Konfederaasje fan Unôfhinklike Stelsels, driigje se terjochtsteld te wurden, mar dat wurdt foarkomd troch de ferskining fan Windu en oare leden fan 'e Hege Jedi Ried. Yn it dêropfolgjende treffen deadet Windu de preemjejager Jango Fett. Dêrmei hellet er him de net-ôflittende wraaksucht op 'e hals fan Jango syn jonge 'soan' (eins in kloan) Boba Fett. De oarlochsandroïden fan 'e Konfederaasje fan Unôfhinklike Stelsels wurde de Jedi hast oermânsk, mar dan arrivearret Yoda mei in bataljon kloansoldaten, wêrnei't de earste slach fan 'e Kloane-oarloggen begjint. Oan 'e ein fan 'e film, nei't de oerwinning behelle is, nimt Windu him foar om tenei de almar korruptere Galaktyske Senaat better yn 'e rekken te hâlden.
Yn The Clone Wars
Yn 'e lange tekenfilm Star Wars: The Clone Wars (2008), dy't yn 'e ynterne gronology fan Star Wars op 'e foarfallen yn Attack of the Clones folget, wurdt Mace Windu (ynsprutsen troch Samuel L. Jackson) ôfskildere as in generaal fan it Grutte Leger fan 'e Republyk, de legermacht fan kloansoldaten wêrmei't de Jedi yn 'e Kloane-oarloggen de androïdelegers fan 'e Konfederaasje fan Unôfhinklike Stelsels besykje te ferslaan.
Yn 'e op 'e film folgjende tekenfilmsearje Star Wars: The Clone Wars (2008-2014 en 2020) hat Mace Windu (ynsprutsen troch Terrence C. Carson) in ûnderstypjende byrol. Hy jout lieding oan 'e befrijing fan Ryloth, de thúswrâld fan 'e Twi'leks, fan in besetting troch de Konfederaasje fan Unôfhinklike Stelsels. Ek besiket er tegearre mei Obi-Wan Kenobi de Jedi Holocron werom te krijen nei't dy stellen is troch de preemjejager Cad Bane en krewearret er om mei help fan 'e Gungaan Jar Jar Binks de finzen nommen keninginne fan Bardotta te rêden fan in Dathomiryske heksekultus ûnder lieding fan Mem Talzin. Dêrnjonken hat er te krijen mei it oanhâldende krewearjen fan Boba Fett om wraak op him te nimmen foar de dea fan syn heit Jango Fett.
Yn Revenge of the Sith
Star Wars: Episode III – Revenge of the Sith (2005), it ôfslutende diel fan 'e Star Wars-prequeltrilogy, spilet trije jier nei foarfallen yn Attack of the Clones. Windu en de oare leden fan 'e Hege Jedi Ried sitte tsjin dy tiid yn noed dat kânselier Sheev Palpatine himsels ûnder it mom fan 'e krisis dy't de Kloane-oarloggen yn 'e Galaktyske Republyk feroarsake hawwe, tefolle bykommende foech ta-eigenet, dat er neitiid net wer frijwillich ôfstean sil. Harren wantrouwen tsjin 'e kânselier waakst noch fierder oan as de Galaktyske Senaat de kânselier in stim yn 'e rieplachtings fan 'e Hege Jedi Ried jout troch him it rjocht ta te kennen om yn 'e Ried in eigen fertsjintwurdiger te beneamen. Palpatine stelt as sadanich Anakin Skywalker oan, mar ûnder lieding fan Windu ûnthâlde de oare leden fan 'e Ried him de rang fan Jedi-master, sadat er gjin stimrjocht hat. Anakin beskôget dat as in skoffearring, en as Windu-en-dy him neitiid opdrage om Palpatine foar harren te bespionearjen, ferliest er alle fertrouwen yn 'e Ried.
As Anakin lang om let ûntdekt dat Palpatine ien-en-deselde is as de Sith-master Darth Sidious, set er mei dat nijs nei Windu ta. Dyselde hjit Anakin om him der fierders net mei te bemuoien, en giet sels mei trije oare Jedi-masters fan 'e Hege Ried, Kit Fisto, Agen Kolar en Saesee Tiin, op Palpatine ta om him te arrestearjen. Palpatine jout him lykwols net sûnder slach of stjit oer. Mei syn ljochtsabel deadet er de trije oare Jedi, wêrnei't er it tsjin Windu opnimt yn in gefjocht fan ien tsjin ien. Palpatine falt Windu oan troch Krêftwjerljocht te brûken, mar Windu blaast dy werom yn Palpatine syn eigen gesicht, sadat de Sith-master foargoed misfoarme rekket. Windu wurdt him oermânsk en wint it gefjocht.
Underwilens hat Palpatine Anakin lykwols wysmakke dat de tsjustere kant fan 'e Krêft it iennichste is dat syn leafste Padmé Amidala rêde kin, dy't fan syn bern yn ferwachting is. Hy wurdt nammentlik teheistere troch foarsizzende dreamen wêryn't hja stjert yn it kreambêd. Om Padmé te rêden komt Anakin tuskenbeiden en redendielt mei Windu om Palpatine yn libben te litten. Windu fertelt him lykwols dat de Sith-master te gefaarlik is om yn libben te litten en risselwearret om him te deadzjen. Dêrop hout Anakin him de rjochterhân ôf, sadat er ûntwapene is. Palpatine martelet de warleaze Windu dan mei Krêftwjerljocht en smyt him dêrnei út it finster, sadat er te pletter falt. Windu en syn trije selskipslju binne de earste slachtoffers fan 'e Grutte Suvering fan 'e Jedi, dêr't Palpatine fuort letter it befel ta jout.
Yn The Rise of Skywalker
Yn Star Wars: Episode IX – The Rise of Skywalker (2019), it lêste diel fan 'e Star Wars-ferfolchtrilogy, is Windu sines ien fan 'e stimmen fan 'e Jedi út it ferline dy't de jonge Jedi Rey oanfiterje yn har gefjocht mei de út 'e dea opstiene Palpatine.
Jefferson City (Missoery)
Jefferson City is sûnt 1821 de haadstêd fan Missoery, in steat yn de Feriene Steaten fan Amearika. By de folkstelling yn 2000 wie it ynwennertal 39.636. De stêd leit sawol yn de county Cole as yn de county Callaway.
De stêd is ferneamd nei de tredde presidint fan de Feriene Steaten, Thomas Jefferson.
The Hitman's Bodyguard
Plot
It lek by Interpol blykt nimmen oars te wêzen as ûnderdirekteur Jean Foucher, dy't himsels omkeapje litten hat troch Dûchovitsj. Sadwaande komme Ivan-en-dy en aginten fan Interpol likernôch tagelyk oan by it ûnderdûkadres. Bryce en Kincaid ûntkomme yn Bryce syn âld brik fan in auto, dy't se by in weirestaurant ynwikselje foar in stellen Mercedes-Benz. Trochdat Kincaid sa dom is om in mobile tillefoan te brûken, fine trewanten fan Ivan de beide mannen werom, mar Kincaid, dy't by de oanfal op it konfoai in pistoal bemachtige en it nea wer ôfstien hat, sjit harren dea wylst Bryce noch oant trije telt foar't er it fjoer iepenje sil. By de sjitpartij geane lykwols beide auto's nei gychem, sadat Bryce en Kincaid neitiid op it apostelhynder troch de greiden moatte oant se in lift nei Dover krije kinne yn in buske fol mei sjongende Italjaanske nonnen.
Ut Dover wei nimme Bryce en Kincaid de fearboat nei Amsterdam. Underweis reitsje de mannen oan 'e praat oer de leafde. Kincaid fertelt hoe't er Sonia met hat yn in rûge kroech yn Hondoeras, en Bryce ferhellet oer syn earste moeting mei Amélia, op 'e begraffenis fan in klant dy't te folle fette dingen iet. Yn Amsterdam oankommen pykt Kincaid út om in boeket tulpen, Sonia har leaflingsblommen, boppe-yn in klokketoer te setten dêr't sy út har sel wei it each op hat. Bryce folget him ûngemurken en weeft ôf mei in trijetal fan Ivan syn mannen dy't Kincaid efternei geane. Neitiid fertelt Byce dat syn relaasje mei Amélia op 'e klippen rûn is om't er har de skuld jûn hat fan 'e dea fan syn klant Kurosawa. Nei dy syn dea konkludearre er nammentlik dat Amélia, dy't er as iennichste oer de oanwêzigens fan 'e wapenhanneler ferteld hie, dy ynformaasje trochspile hawwe moast sadat it de moardner berikt hat. Kincaid helpt him lykwols fluch út 'e dream: hý wie it dy't Kurosawa deaskeat. Hy wie eins op it fleanfjild foar in oar doelwyt, mar doe't er de wapenhanneler seach, besleat er twa miggen mei ien klap te slaan. Bryce reägearret op dy bekentenis troch Kincaid in opstopper te ferkeapjen en lulk fuort te rinnen.
Wylst Bryce stúmjend omstipt, wurdt Kincaid oanfallen troch Ivan-en-dy. Op 't langelêst oerwint Bryce syn argewaasje en helpt er Kincaid om te ûntkommen by in spektakulêre efterfolging troch de Amsterdamske grêften, mar sels wurdt er troch Ivan finzen nommen. Hy wurdt oerdroegen oan Goran, in swier tatoeëarre Wytrussyske boal, dy't him martelet mei elektryske skokken op 'e holle. Op 'e fraach "Wêr is Kincaid?" antwurdet, Bryce, dy't earder ferteld hie dat er omreden fan 'e eed dy't er by de paadfinerij ôflein hat net lige kin: "Lyk efter dy." Goran leaut him net en tsjinnet him in nije skok ta, mar it docht bliken dat Kincaid echt rjocht efter Goran stiet. Hy weeft handich mei de boal en syn helpers ôf en rêdt Bryce, wêrnei't se tegearre yn in stellen auto ôfsette nei De Haach.
Dêre wurde se wer opwachte troch Ivan en syn trewanten, wat ta in nije efterfolging liedt. Dêrby weeft Kincaid ôf mei de measte hantlangers fan Ivan, wylst Bryce Ivan sels ombringt by in gefjocht yn in izerwinkel. Op 't langelêst komme se yn in folslein total loss riden autowrak noch krekt op 'e tiid by it Ynternasjonaal Strafhof oan. Kincaid leit dêr in tsjûgenis tsjin Dûchovitsj ôf, oer dy syn befel ta en persoanlike belutsenens by it útmoardzjen fan in hiel doarp. Dy bewearings ûnderbout er mei foto's dy't er opladen hat nei in geheime FTP-site en dy't it hof sadwaande fia it ynternet berikke kin.
Dêrop beslút Dûchovitsj ta wat er "Plan B" neamt. Hy giet oerein en fertelt it hof dat er yndie al dy dingen dien hat dêr't er fan beskuldige wurdt, en dat er dêr alle rjocht ta hie om't Wyt-Ruslân fan him is. Underwilens sjocht Amélia hoe't Foucher stikem weiwurdt, en giet him efternei. Dûchovitsj lit in mei eksplosiven laden frachtwein op it gebou fan it Ynternasjonaal Strafhof ynride. Troch de mânske ôfsettings, dy't stevich genôch binne om in tank tsjin te kearen, komt de frachtwein net oan it gebou ta, mar de reuseftige ûntploffing lit alle ruten sneuvelje en feroarsaakt panyk ûnder de oanwêzigen. Yn 'e gaos wit Dûchovitsj in fjoerwapen te besetten. Hy besiket Kincaid dea te sjitten, mar Bryce docht wat profesjonele liifwachten hearre te dwaan en springt yn 'e baan fan 'e skot om 'e kûgel mei syn eigen lichem op te fangen.
Yn 'e neisleep fan alle trelit fertelt de stive Bryce einlings oan Amélia dat syn moeting mei har it bêste is wat him ea yn syn libben oerkommen is. Hy en Amélia tútsje inoar, wylst Kincaid op 'e eftergrûn ferskynt en freget wat je hjir eins dwaan moatte om arrestearre te wurden. De hiermoardner wurdt werombrocht nei it Feriene Keninkryk. Sadree't Sonia op frije fuotten komt, brekt er lykwols út Belmarsh Prison en ferdwynt. Letter fiere hy en Sonia har troudei mei in slowdance yn 'e kroech yn Hondoeras dêr't se inoar met hawwe, wylst om harren hinne in grutte fjochtpartij geande is.
Produksje
The Hitman's Bodyguard waard regissearre troch Patrick Hughes nei in senario fan Tom O'Connor. Dat skript wie yn maaie 2011 oankocht troch de filmstudio Skydance Media, fan David Ellison, nei't it al jierren ûnferfilme bleaun wie. Oarspronklik wie it in skript foar in aksjedramafilm, mar in pear wiken ear't de opnamen úteinsette soene, ûndergie it halje-trawalje in folsleine werskriuwing om der in aksjekomeedzje fan te meitsjen. As dramafilm soe The Hitman's Bodyguard regissearre wurde troch Jeff Wadlow, mar doe't de filmprodusinten besleaten en meitsje der in komeedzje fan, ferliet hy de produksje.
As produsinten wiene Mark Gill, John Thompson, Matt O'Toole en Les Weldon by it projekt belutsen foar de filmstudio's Summit Entertainment, Millennium Films, Cristal Pictures. Foar de film wie in budget beskikber dat, ôfhinklik fan 'e boarne, rûsd wurdt op $30 miljoen of op $69 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Jules O'Laughlin, en de filmmuzyk waard fersoarge troch de Iislânske komponist Atli Örvarsson.
Opnamen
De opnamen foar The Hitman's Bodyguard setten op 2 april 2016 útein. Der waard filme op lokaasje yn Londen, de Bulgaarske haadstêd Sofia en Amsterdam. Oarspronklik wie it de bedoeling dat mar ien sêne yn Amsterdam opnommen wurde soe, mar doe't regisseur Patrick Hughes de filmlokaasje dêr oereage en de lytse strjitsjes yn 'e binnenstêd seach, besleat er om guon fan 'e sênes dy't sabeare yn Londen plakfine, yn Amsterdam te filmjen. De sênes yn Coventry waarden dan wer yn Londen opnommen.
Distribúsje
De distribúsje fan The Hitman's Bodyguard waard fersoarge troch Lionsgate Films. De film gie op 18 augustus 2017 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre.
Flaters yn 'e fillm
Bryce en Kincaid nimme út Ingelân wei (blykber út Dover wei, oan 'e krytrotsen te sjen) de fearboat nei Amsterdam, wylst eltsenien wit dat sa'n feartsjinst net bestiet om't Amsterdam net oan 'e westkust fan Nederlân leit. Yn Amsterdam, en letter ek yn De Haach, riidt de pleatslike plysje yn auto's dy't kleure binne yn in fantasijmotyf fan blauwe en wite blokken, mei in blaukleurich wapen deroerhinne skildere.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige The Hitman's Bodyguard foar it meastepart negative resinsjes. Yn it tydskrift Rolling Stone joech Peter Travers de film lykwols 21/2 fan 4 stjerren. Hy skreau: Reynolds en Jackson soargje der mei harren bekfjochtsjen en kûgelûntwikingsfeardichheden foar dat dizze simmerhealwizens it publyk net yn 'e strôt stykjen bliuwt. Sy binne de iennichste reden dat The Hitman's Bodyguard net folsein fuortsakket út it generike driuwsân dêr't er út opriisd is." Yn Variety wie Peter Debruge noch wat mylder en neamde de film "in oangename neisimmerferrassing". Hy skreau: "The Hitman's Bodyguard is sa'n bytsje sa ticht as jo fan 't jier yn 'e buert komme sille fan in live action-cartoon. […] Dat is net in styl dy't faak wurket, […] mar […] tanksij de ûnderlinge gemy fan stjerren Samuel L. Jackson en Ryan Reynolds soarget it foar in hearlik ûnsinnige […] aksjekomeedzje."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat The Hitman's Bodyguard in ûndergemiddeld goedkarringspersintaazje fan 43%, basearre op 226 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] lit himsels útrôlje op it rûchkâlt fan Samuel L. Jackson en Ryan Reynolds, mar hat net genôch feart om in oerfloed fan aksjekomeedzjeklisjees foarby te kommen." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet The Hitman's Bodyguard in goedkarringspersintaazje fan 47%, basearre op 42 resinsjes.
Resultaat
The Hitman's Bodyguard brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $75,5 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $101,1 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $176,6 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $30 oant 69 miljoen betsjut dat in winst fan teminsten $107,6 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie de film, nettsjinsteande de oer it algemien minne resinsjes, in oansjenlik kommersjeel súkses.
Ferfolchfilm
It kommersjele súkses fan The Hitman's Bodyguard joech oanlieding ta it meitsjen fan in ferfolchfilm, mei as titel The Hitman's Wife's Bodyguard. Dêryn keare Ryan Reynolds, Samuel L. Jackson en Salma Hayek werom yn deselde rollen, en moat Michael Bryce Sonia Kincaid beskermje wylst it trijetal in spoar fan fernieling troch Jeropa lûkt. De film kaam op 16 juny 2021 yn 'e bioskoop.
Marne (rivier)
thumb|Rin fan de Marne thumb|Ouwers fan de Marne by Noisy-le-Grand thumb|De Marne skildere troch Cézanne De Marne is in rivier yn Frankryk, dy't ûntspringt op it plato fan Langres en by Charenton-le-Pont yn de Seine útkomt. Hy hat dan 514 km ôflein.
Yn de regio Champagne wurdt in part fan it wetter troch in keunstmjittich mar laat (Lac du Der-Chantecoq), om de wetterlossing regelje te kinnen. Sa kinne oerstreamings en in leech wetterpeil yn de ûnderrin fan de rivier foarkaam wurde.
Yn de Earste Wrâldkriich (WK I) wie de Marne it toaniel fan twa fjildslaggen. De earste slach, yn 1914, betsjutte in omkear yn WK I. De twadde slach wie yn 1918.
Yn de 19e- en de 20e iuw hat de Marne in protte keunstners ynspirearre, sa as:
De Kampen (Súdwest-Fryslân)
De Kampen is in buorskip westlik fan Wytmarsum en súdeastlik fan Penjum yn de gemeente Súdwest-Fryslân, foarhinne Wûnseradiel.
De namme komt ek foar as Kampen, Aggemastate op de Campen, oppa Campen en Kam. De betsjutting is in 'kampe lân'.
Yndertiid stie dêr de Aggemastate oan de Penjumer Feart. Op it stee stiet hjoed-de-dei in pleats. De wenten fan de buorskip steane oan de Kamperwei.
Franciscus Gomarus
thumb|right|Franciscus Gomarus Franciscus Gomarus (Brugge, 30 jannewaris 1563 - Grins, 11 jannewaris 1641) waard berne as François Gomaer. Hy wie fan 1594 oant 1618 heechlearaar yn de teology oan de Universiteit fan Leien, mar waard letter fral bekend as foaroanman fan de kontraremonstranten.
Libben en wurk
Yn 1586 waard er predikant yn in gemeente fan Nederlânske flechtlingen yn Frankfurt am Main, dêr't er hals oer kop wei moast yn de winter fan 1593-1594. Offisjeel wie dat, omdat er mei in frou 'fan bûten' boaske wie, mar de wiere reden wie dat syn flechtlingegemeente slim bedrige waard fan fanatike lutherske predikanten.
De rûzje mei syn Leidske kollega Jakobus Arminius (dy't yn 1608 oan de universteit kaam wie), foaroanman fan de remonstranten, draaide fral om de fragen yn hoefier at der sprake is fan predestinaasje en oft Gods besluten ôfhinklik binne fan it hâlden en dragen fan de minske - Gomarus leaude fan net, Arminius tocht fan wol. Gomarus stelde dat Gods besluten 'soeverein' binne, d.w.s. dat God syn besluten net ôfhingje lit fan wat de minske docht as lit. Dochs mijde Gomarus determinisme. Hy hanthavene de ferantwurdlikens fan de minske en it belang fan it mei de died leauw yn Kristus. Gomaris waard stipe troch Johannes Bogerman (1570-1637), dy't letter professer yn de teology yn Frjentsjer waard.
It konflikt mei Arminius hie grutte politike spannings yn de Republyk fan de Sân Feriene Nederlannen fan gefolgen. Prins Maurits keas iepenlik partij foar Gomarus. Ek in mearderheid fan it folk wie it iens mei de lear fan de kontra-remonstranten.
Nei de arrestaasje en eksekúsje fan Johan van Oldenbarnevelt (dy't him war set hie foar mear ferdraachsemens foar remonstranten yn tsjerke oer) en de Synoade fan Doardt waard it pleit definityf yn it foardiel fan de kontra-remonstranten besljochte.
Gomarus hie ek in oandiel yn de redaksje fan de Nederlânske oersetting fan it Alde Testamint yn 1633, en nei syn dea waard in boek fan him publisearre dat fan Lyra Davidis hjitte, dêr't er yn besocht de prinsipes fan it Hebriuwsk metrum te ferklearjen en dat noch al wat striderij joech, ûnder oaren mei Louis Cappel. Gomarus syn wurk waard samle en yn ien diel folio útbrocht nei syn dea (Amsterdam, 1645).
Fan 1618 ôf oant syn dea wie Gomarus heechlearaar teology en Hebriuwsk yn Grins. Hy waard begroeven yn in grêf yn it koar fan de Martinitsjerke, dêr't syn frou ek rêste. Nettsjinsteande syn professoraat Hebriuwsk, stie er der op oan dat der beheiningen oan de Joaden oplein wurde moasten. Hy waard opfolge yn Grins yn 1643 troch syn learling Samuel Maresius (1599-1673).
De Kampen (Eaststellingwerf)
De Kampen is in buorskip neardeast fan Langedike yn de gemeente Eaststellingwerf.
De namme komt ek foar as De Campen en Kampen. In kampke lân is in stik ôffrede lân.
Arnold Janssen
Arnold Janssen (berne yn Goch op 5 novimber 1837 – ferstoarn yn Steyl op 15 jannewaris 1909 ) wie in Dútske preester en misjonaris en stifter fan trije kongregaasjes mei hjoed-de-dei mear as 10.000 leden yn 69 ferskillende lannen.
Arnold Janssen waard op 19 oktober 1975 troch paus Paulus VI sillich ferklearre. De hillichferklearring folge op 5 oktober 2003 troch paus Jehannes Paulus II. De Roomsk-Katolike Tsjerke fiert syn neitins op 15 jannewaris.
Libben
Arnold Janssen waard berne as de twadde fan meiïnoar alve bern yn Goch yn Dútslân, net fier fan de Nederlânske grins. Hy studearre wiskunde en natoerwittenskippen oan de universiteit fan Bonn en letter teology yn Münster. Op 15 augustus 1861 waard Janssen ta preester wijd foar it bisdom Münster. Ynearsten joech er as dosint natoerkunde en kategese op in middelbere skoalle yn Bocholt yn Westfalen, mar syn grutte ideaal wie de missy.
Yn 1872 gie yn Dútslân ûnder rykskânsler Bismarck de saneamde Kulturkampf oan. Dy fûn de ynfloed fan de katolike tsjerke te grut en besocht dy mei in anty-katolike polityk werom te kringen. Ien fan de maatregels fan it regear wie it opheffen fan kleasteroarders en it útsetten fan nonnen en muontsen. Wylst yn dy tiid yn oare lannen sintra ûnstiene foar oplieding ta misjonaris, krige Dútslân dy net. Yn 1873 joech Janssen syn wurk as dosint op om rektor te wurden fan it Ursulinekleaster fan Kempen. Ek sette er útein mei it útjaan fan it moanneblêd Der kleine Herz-Jesu-Bote. thumb|left|Byld fan "De Zaaier" yn Steyl út 1928 Oantrune troch de apostolyske fikaris fan Hongkong naam Janssen dêrnei de foarstap om in missyhûs te realisearjen. Mei de tastimming fan in pear biskoppen sette er útein om jild yn te sammeljen. Tagelyk socht er nei geskikte plakken en dy fûn er flak oer de grins mei Nederlân yn it plakje Steyl tichteby Fenlo yn it bisdom Roermond. Dêr koed er in âlde herberch keapje, dy't op 8 septimber ynwijd waard. Dy datum wurdt ek sjoen as de stifting fan de missykongregaasje, it Gesellschaft des Göttlichen Wortes. It kapittel keas Janssen as generaal-oerste fan de kongregaasje. Yn dat âlde gebou waarden de earste twa misjonarissen oplaat, dy't op 2 maart 1879 nei Sina reizgen. Ien fan har wie de yn Badia berne Jozef Freinademetz, dy't letter tagelyk mei Arnold Janssen hillich ferklearre waard.
In pear moanne letter nei de ynwijing fan it misjonarishûs yn Steyl stifte Janssen ek in printerij. Yn Nederlân joegen de misjonarissen fan Steyl it moanneblêd De Katholieke Missiën út, dat tusken 1874 en 1963 yn in hiel soad katolike hûshâldings lêzen waard. Frijwilligers soargen der foar dat de katolike tiidskriften ek yn 'e Dútsktalige gebieten ferspraat waarden. De printerij waard yn 1925 de status ferliend fan in pauslike printerij. thumb|260px|Byld fan Arnold Janssen yn it missymuseum mei ôfbylden fan de missuzen dy't er stifte It tal studinten woeks en easke al rillegau útwreiding. In soad manlju kamen as frijwilliger te wurkjen yn Steyl, guon dêrfan tsjinnen in libben lang as ambachtslju fan de missy. Sa ûntstie der in selsskip fan bruorren en preesters, alhoewol't dat sa ynearsten net opset wie. Oant 1885 libben hja neffens de rigel fan de Tredde Oarder fan de Dominikanen.
Nei in pear jier tocht Janssen ek nei oer in twadde stifting yn Eastenryk, leafst yn de kontrijen fan Wenen. In keizerlike wet út 1850 ornearre lykwols dat de bestjoerder fan sa'n organisaasje ek de Eastenrykske nasjonaliteit besitte moast. Troch bemiddeling fan in preester ferliende de doetiidske gemeente Goggendorf (tsjintwurdich Sitzendorf an der Schmida) Janssen it Heimatrecht, dy't dêrmei de Eastenrykske nasjonaliteit krige, en sa koe op 14 oktober 1889 it Missyhûs Sankt Gabriel yn Maria Enzersdorf by Mödling súdlik fan Wenen wijd wurde. Yn 1904 stifte Janssen yn Eastenryk it twadde missyhûs Sankt Rupert by Bischofshofen yn de dielsteat Salzburg.
It belangrykste doel fan de yn 1885 stifte kongregaasje wie it ferkundigjen fan it Evangeelje ûnder net-kristenen. Under it grutte tal frijwilligers wiene ek in pear froulju, lykas de letter sillich ferklearre susters Hendrina Stenmanns en Helena Stollenwerk, dy't fral yn de hûshâlding wurken mar eins ek leaver as missysusters tsjinnen. Dêrom stifte Janssen op 8 desimber 1889 de Kongregaasje fan Tsjinstfammen fan de Hillige Geast (Servae Spiritus Sancti, SSpS). De earste missysusters reizgen yn 1895 nei Argentynje ôf. thumb|left|Arnold Janssen op lettere leeftyd Foar de stifting fan in kontemplatyf staach keas Janssen yn 1896 in pear susters út om de Kongregaasje fan de Hillige Geast fan de Ivige Oanbidding (Servae Spiritus Sancti de Adoratione perpetua, SSpSAP) op te rjochtsjen. Fanwegen harren habyt wurde dy susters yn de folksmûle ek Rôze Susters neamd. Harren missywurk bestiet om as slotsusters de Tsjerke en de missy mei it ivige gebed te stypjen.
De kongregaasjes fan Arnold Janssen krigen oeral yn 'e wrâld hûzen. By it ferstjerren fan pater Janssen wurken der mear as 1.500 preesters, bruorren en susters yn Argentynje, Brazylje, Eastenryk, de Feriene Steaten, de Filipinen, Itaalje, Japan, Papoea Nij-Guineä, Sily en Sina.
Pater Arnold Janssen ferstoar op 15 jannewaris 1909 yn 'e âldens fan 71 jier. Hy waard byset yn de tsjerkhôfkapel fan Steyl, mar krige yn it ramt fan de sillichferklearring yn 1975 in nije grêftombe boppe de flier yn de Sint-Michaeltsjerke fan Steyl. Ek hjoed-de-dei wurdt syn grêf noch in soad troch katoliken besocht.
Sillich- en Hillichferklearring
thumb|260px|Tombe fan Arnold Janssen yn de benedentsjerke fan de Michaeltsjerke Pater Arnold Janssen waard tegearre mei ôaren op de Wrâldmissysnein fan 19 oktober 1975 yn Rome troch paus Paulus VI sillichferklearre. Dêrûnder wie ek pater Jozef Freinademetz, ien fan de earste misjonarissen út Steyl yn Sina.
Op 5 oktober 2003 folge de hillichferklearring troch paus Jehannes Paulus II. Ek Jozef Freinademetz en Daniel Comboni, stifter fan in yn Afrika wurkjende kongregaasje, waarden by dy gelegenheid hillich ferklearre.
De dei dat Arnold Janssen betocht wurdt is 15 jannewaris.
Kongregaasjes
thumb|left|Slotsusters Foar de bekearing fan Sina stifte Arnold Janssen de Mienskip fan it Godlik Wurd (Latyn: Societas Verbi Divini, ôfkoarte SVD). Dy kongregaasje stiet bekend as de Missjonarissen fan Steyl en wurke letter net allinne in Sina mar ek yn in soad oare missygebieten.
Jules Verne
thumb|The Lighthouse at the End of the World wurdt beskôge as ien fan 'e bêste romans fan Verne's literêre poadium. Jules Verne (útspr.: [ʒyl vɛʁn]; folút: Jules Gabriel Verne; Nantes, 8 febrewaris 1828 – Amiens, 24 maart 1905) wie in Frânsk skriuwer, toanielskriuwer, dichter, essayist en publisist, dy't it bekendst wurden is mei aventoereromans as Voyage au Centre de la Terre ("Reis nei it Mulpunt fan 'e Ierde"), Vingt Mille Lieues sous les Mers ("Tweintichtûzen Milen ûnder See"), De la Terre à la Lune ("In Reis nei de Moanne") en Le Tour du Monde en Quatre-vingts Jours ("In Wrâldreis yn Tachtich Dagen"). Verne wurdt beskôge as ien fan 'e grutte figueren fan 'e Frânske en Jeropeeske literatuer fan 'e njoggentjinde iuw, en hie in grutte ynfloed op 'e literêre avant-garde en op it surreälisme. Dêrnjonken wurdt er algemien as ien fan 'e grûnlizzers fan it science fiction-sjenre sjoen. Yn 'e Angelsaksyske wrâld hawwe ynkoarte edysjes en "bewurke" oersettings ôfbrek dien oan syn reputaasje, en sadwaande wurdt er dêr mear as in sjenre-auteur en skriuwer fan berneboeken beskôge. Sûnt 1979 is Verne de op ien nei meast oersette auteur fan 'e wrâld, efter William Shakespeare en foàr Agatha Christie.
Arnold Janssen
Kongregaasjes
De twadde kongregaasje dy't er oprjochte wie de Kongregaasjes fan de Missysusters Tsjinstfammen fan de Hillige Geast (Latyn: Servarum Spiritus Sancti, SSpS), ek wol 'Blauwe Susters' of 'Missysusters fan Steyl' neamd.
Jules Verne
Jonkheid
Jules Verne waard yn 1828 berne op it Île Feydeau, in lyts eilantsje yn 'e rivier de Loire dat binnen de beboude kom leit fan 'e stêd Nantes, yn súdeastlik Bretanje. Hy wie de âldste soan yn it gesin fan Pierre Verne, dy't út in juristefamylje kaam, en Sophie Allotte de la Fuÿe, in telch út in âld en foaroansteand pleatslik laach fan seefarders en reders, mei fiere Skotske foarâlden. Verne hie ien jongere broer en trije jongere susters: Paul (1829) Anna (1836), Mathilde (1839) en Marie (1842). Mei seis jier waard er nei in ynternaat yn Nantes ta stjoerd dat dreaun waard troch in madame Sabin, de widdo fan in seekaptein waans skip oft tritich jier earder op see weiwurden wie. Hja fertelde har learlingen geregeldwei dat har man as skipbrekkeling op in ûnbewenne eilân fêst kommen wie te sitten, en dat er úteinlik weromkeare soe, krekt as Robinson Crusoe. Dat tema soe Verne syn libben lang bybliuwe, en hy ferwurke it yn in grut tal fan syn boeken, wêrûnder L'Île Mystérieuse, L'École des Robinsons en Seconde Patrie.
Arnold Janssen
Kongregaasjes
De tredde kongregaasje is dy fan de Tsjinstfammen fan de Hillige Geast fan de Ivige Oanbidding (Latyn: Congregatio Servarum Spiritus Sancti de Adoratione perpetua (SSpSAP). De slotsusters fan de kongregaasje steane bekend as de Rôze Susters of Oanbidingssusters.
By it fieren fan it sulveren jubileum fan it missyhûs telde it missyhûs fan Steyl 190 susters, 208 preesters, 549 muontsen, 99 teologystudingen en noch 731 learlingen yn ferskillende gradaasjes. Hjoed-de-dei (2023) wurkje mear as 6000 misjonarissen fan it Godlike Wurd út 70 ferskillende lannen yn 69 lannen, 3.500 Tsjinstfammen fan de Hillige Geast wurkje yn 41 lannen en 400 Tsjinstfammen fan de Hillige Geast soargje foar de ivige oanbidding yn 10 lannen.
Jules Verne
Jonkheid
Yn 1836, doe't er acht jier wie, waard Verne nei de École Saint-Stanislas ta stjoerd, in roomske skoalle dy't syn fromme heit foar him útsocht hie. Dêr ûnderskate er him al rillegau yn fakken as mémoire (opsizzen út it ûnthâld wei), ierdrykskunde, Gryksk en Latyn. Fakânsjes brocht er troch yn syn heite fakânsjehúske yn it doarp Chantenay (dat sûnt troch it úttynjende Nantes opslokt is), oan 'e Loire, dêr't er in grut part fan 'e tiid trochbrocht mei it sjen nei foarbysilende keapfarders. Teffens útfanhûze er wol by syn omke oan memmekant Prudent Allotte de la Fuÿe, in eardere reder en seekaptein dy't om 'e wrâld reizge wie en fan 1828 oant 1837 boargemaster fan Brains wie. Verne soe de man letter ferivigje yn twa fan romans, Le Testament d'un Excentrique en Robur-le-Conquérant.
Doe't er in jier as alve wie, rekke Verne smoar op syn folle nicht Caroline. Neffens it ferhaal soed er doe op eigen manneboet as skipsjonge oanmeunstere hawwe op 'e trijemêster de Coralie, mei de bedoeling om nei West-Ynje te reizgjen en in koraalkeatling foar Caroline mei werom te nimmen. It skip sylde mei it jûnstij, mar makke noch in tuskenstop te Paimbœuf, dêr't Pierre Verne krekt op 'e tiid arrivearre om syn soan fan board ôf te bonsjoeren en fan him in ûnthjit ôf te twingen dat er tenei inkeld noch yn syn fantasij reizgje soe. Tsjintwurdich is bekend dat Verne syn earste biografe, syn omkesizzer Marguerite Allotte de la Fuÿe, dizze anekdoate út har tomme sûgde, mar Verne-kenners achtsje it hiel goed mooglik dat it ferhaal ynspirearre waard troch in echt, sij it wierskynlik lang net sa fermaaklik ynsidint.
Yn 1842 waard Verne nei in oare religieuze skoalle ta stjoerd, it Petit Séminaire de Saint-Donatien, dêr't er ynskreaun waard as lekestudint. Yn syn ûnfoltôge roman Un Prêtre en 1839 ("In Preester yn 1839"), dy't er skreau yn syn tinerjierren en dy't syn ierst oerlevere proaza omfiemet, besloech er de omstannichheden en syn leararen oan dat seminaarje mei de gek. Fan 1844 ôf learden Verne en syn broer Paul fierder oan it Lycée Royal ("Keninklik Lyseum") yn Nantes, dat no it Lycée Georges-Clemenceau hjit. Tsjin 'e tiid dat er dêr yn 1846 ôfstudearre, wied er ûnder ynfloed fan it oeuvre fan fral Victor Hugo begûn mei it skriuwen fan langere wurken, lykas it al neamde Un Prêtre en 1839, dat ûnfoltôge bleau, en twa trageedzjes yn fersen, Alexandre VI en La Conspiration des Poudres ("It Buskrûdkomplot"), dy't er wol ôfmakke.
Stúdzjetiid
Foar syn heit stie it lykwols fêst dat Verne, as de âldste soan, syn abbekatepraktyk oernimme soe. Yn 1847 stjoerde er him dêrom nei Parys ta, yn it foarste plak om útein te setten mei syn rjochtestúdzje, mar neffens it ferhaal ek om him út Nantes wei te krijen, mei't syn nicht Caroline, dêr't er nei acht jier noch altyd fan besleifere wie, op 27 april fan dat jier úthylke waard oan in Émile Dezaunay, in man fan fjirtich mei wa't hja tweintich jier skeelde. thumb|left|200px|Verne syn hantekening.
Doe't Verne nei Nantes weromkearde nei't er yn Parys slagge wie foar syn earstejiersrjochte-eksamen, kaam er dêr yn 'e kunde mei Rose Herminie Arnaud Grossetière, in fanke dat in jier âlder wie as hysels. Op 'e nij rekke er smoarfereale, en hy droech in tritich leafdesdichten oan har op. Hoewol't hja syn hertstocht beäntwurde, woene har âldelju neat witte fan in houlik mei in jonge rjochtestudint mei literêre opstigings, en hylken se har yn 1848 ynstee út oan 'e tsien jier âldere grutgrûnbesitter Armand Terrien de la Haye. Dizze affêre rekke Verne djip, en yn syn lettere romans komme oates en toates jonge froulju foar dy't tsjin harren wil úthylke wurde, lykas Gérande yn Maître Zacharius, Sava yn Mathias Sandorf en Ellen yn Une Ville Flottante. De skriuwer skipe der teffens in wrokkerigens tsjin syn bertestêd Nantes en ynwenners fan, dy't er utere yn it gedicht La Sixième Ville de France ("De Sechsde Stêd fan Frankryk").
Yn july 1848 gie Verne werom nei Parys, om op oanstean fan syn heit dêr syn rjochtestúdzje ôf te meitsjen sadat er de praktyk oernimme kinne soe. Hoewol't er him dêr al op talei en yn jannewaris 1851 ôfstudearre, hied er mear belangstelling foar de Paryske literêre fermiddens, dêr't er him yntrodusearje liet troch syn omke Francisque de Châteaubourg. Njonken syn stúdzje skreau er yn dy snuorje withoefolle toanielstikken, dêr't op 'e nij dúdlik de ynfloed fan Victor Hugo út bliek. Hy waard by syn skriuwen oanfitere troch de jonge komponist Aristide Hignard, ien fan syn buorlju yn it appartemintegebou dêr't er tahold. Se rekken befreone, en Verne skreau ferskate teksten dy't Hignard dêrnei op muzyk sette as chansons.
Yn dyselde tiid hie Verne te krijen mei in rige hommels opdûkende, tige slimme oanfallen fan maachkramp, dêr't er de rest fan syn libben periodyk troch tramtearre wurde soe. Sels hied er der gjin idee fan wat dêr de oarsaak fan wêze mocht, mar moderne wittenskippers hingje oer ta de teory dat er oan in groanyske grouwe-termûntstekking litte. Yn 1851 waard er dêropta nochris troffen troch de earste fan yn totaal fjouwer oanfallen fan gesichtsferlamming dy't er yn syn libben krije soe. Hjirfan is no bekend dat sokke oanfallen feroarsake wurde troch in ûntstekking fan it midden-ear, mar ek dat wie doe ûnwitten. Datselde jiers waard Verne ta syn grutte opluchting útlotte foar de Frânske tsjinstplicht. Syn anty-oarlochsgefoelens soene him, ta syn heite ûntsetting, syn hiele libben bybliuwe. 200px|thumb|right|Omslach fan Le Tour du Monde en Quatre-vingts Jours (oftewol [[In Wrâldreis yn Tachtich Dagen).]]
Iere karriêre
Tanksij syn geregelde besiken oan beskate literêre salons kaam Verne yn 1849 yn 'e kunde mei de ferneamde skriuwer Alexandre Dumas. Teffens rekke er befreone mei Dumas syn soan, Alexandre Dumas de Jongere, dy't ek skriuwer wie. Doe't er oan dyselde syn komeedzje Les Pailles Rompues sjen liet, holp dy him om dat toanielstik wat by te skaven, wêrnei't Dumas de Jongere it mei help fan syn heit yn 1850 opfiere liet troch de Opéra-National yn it Théâtre Historique yn Parys.
Yn 1851 mette Verne in oare skriuwer út Nantes, Pierre-Michel-François Chevalier, dy't bekendstie as "Pitre-Chevalier". Dat wie de haadredakteur fan it tydskrift Musée des Familles, wêrfoar't er altyd op 'e sneup wie nei artikels oer geografy, skiednis, wittenskip en technology. Mei't Verne der grutte aardichheid oan hie om yn 'e biblioteek sekuer ûndersyk te dwaan foar syn ferhalen, woe Pitre-Chevalier wol graach dat er wat foar syn blêd skreau. Verne bea him doe it koarte aventoereferhaal Les Premiers Navires de la Marine Mexicaine ("De Earste Skippen fan 'e Meksikaanske Marine") oan, dat er skreaun hie yn 'e styl fan James Fenimore Cooper, waans boeken oft him sterk beynfloede hiene. Pitre-Chevalier publisearre it datselde jiers noch ûnder de titel Un Drame au Mexique, en akseptearre ek noch in oar ferhaal, Un Voyage en Ballon ("In Reis mei in Luchtballon"), dat ferskynde as Un Drame dans les Airs. Dat lêste ferhaal, mei syn kombinaasje fan in aventoerlike fertelling, it reistema en detaillearre histoarysk ûndersyk, wurdt no sjoen as de earste foarútwizing foar Verne syn lettere sjenre. Verne gie troch mei koarte ferhalen, novelles en komeedzjes yn Musée des Familles te publisearjen oant er yn 1856 in slimme rûzje krige mei Pitre-Chevalier, wêrnei't er wegere noch foar dy syn tydskrift te skriuwen oant Pitre-Chevalier yn 1863 stoar en der in nije haadredakteur oansteld waard.
Fia Dumas de Jongere kaam Verne fierders yn kontakt mei Jules Seveste, in toanielregisseur dy't it Théâtre-Historique oernommen hie en omneamd hie ta it Théâtre-Lyrique. Seveste bea him in baan oan as siktarieel meiwurker, en hoewol't dêr frijwol gjin salaris oan ferbûn wie, griep Verne it mei beide hannen oan. Hy brûkte syn post om ferskate fan syn eigen toanielstikken en operettes op 'e planken te krijen en skreau teffens oan 'e rinnende bân noch nijen, wêrby't er gauris gearwurke mei Hignard en de librettist Michel Carré. Nei't Seveste yn 1854 by in útbraak fan goalera omkommen wie, bleau Verne noch ferskate jierren by it Théâtre-Lyrique, ek al rûn syn kontrakt yn 1855 ôf.
Underwilens besocht syn heit Verne mei almar swierder wurdende twang safier te krijen dat er ophold mei ompielen en oan it wurk gie as abbekaat. Dat proses berikte syn hichtepunt doe't er Verne yn jannewaris 1852 syn eigen praktyk oanbea. Doe't er op dy manear foar in soarte fan ultimatum pleatst waard, besleat Verne lykwols foargoed foar syn skriuwwurk te kiezen. Yn dyselde tiid begûn Verne it plan foarm te jaan om in nij soarte fan ferhaal te skriuwen, in roman de la science, in wittenskiplike roman, dêr't in grutte hoemannichste feitlike ynformaasje yn bemjukse wurde soe. Hy oerlei dêroer mei Dumas de Aldere, dy't sels mei in ûnfoltôge wurk, Isaac Laquedem, ek alris soks prebearre hie, en him entûsjast oanfitere.
Húshâlding
Yn maaie 1856 reizge Verne nei Amiens, yn Noard-Frankryk, foar de brulloft fan Auguste Lelarge, in maat fan him út Nantes, dy't dêr troude mei in frommeske út Amiens, Aimée du Fraysse de Viane. Mei't er de tsjûge fan 'e brêgeman wie, waard Verne útnûge om te útfanhûzjen by de famylje fan 'e breid, en dêr kaam er yn 'e kunde mei Honorine de Viane Morel, de suster fan 'e breid, in widdo fan 26 jier mei twa lytse bern. Se rekken fereale opinoar, en om har ûnderhâlde te kinnen, gie Verne yn op in útstel fan har broer om tegearre in effektemakelderij op te rjochtsjen. Hy en Honorine boasken op 10 jannewaris 1857 oaninoar. Verne naam har beide dochterkes oan en sette him mei syn nije gesin nei wenjen yn Parys, dêr't er ôfskie naam fan syn wurk by it Théâtre-Lyrique om in foltiidsbaan oan te nimmen op 'e Paryske beurs.
Hy gie moarns ektra betiid fan bêd ôf om 'e tiid te hawwen om te skriuwen ear't er nei de beurs gie. Yn syn krappe frije tiid wied er yn 'e regel yn 'e bibleteek te finen foar syn ûndersykswurk. Yn july 1858 griepen Verne en Aristide Hignard de kâns om fergees in seereis te meitsjen nei Ingelân en Skotlân, op 'e kosten fan Hignard syn broer. Dy reis fiksjonalisearre Verne yn it semy-autobiografyske Voyage à Reculons en Angleterre et en Écosse, dat lykwols pas yn 1989 foar it earst útjûn waard. Wylst er yn 1861 mei Hignard op in soartgelikense reis nei Sweden, Noarwegen en Denemark wie, berikte him it berjocht dat Honorine yn 'e weeën lei. Hy reizge halje-trawalje werom nei Frankryk, mar miste de berte fan syn iennichste biologyske bern, Michel Jules Verne, op 3 augustus 1861.