cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gouden Tiidrek fan de Pornografy
It Gouden Tiidrek fan 'e Pornografy, ek wol omskreaun as porno chic, wie in fyftjinjierrige perioade yn 'e skiednis fan 'e kommersjele Amerikaanske pornografy dy't ûnderdiel útmakke fan 'e Seksuele Revolúsje. Yn dy snuorje, dy't rûn fan 1969 oant 1984, ûnderfûnen seksueel eksplisite films positive belangstelling fan 'e ynternasjonale sinema, filmkritisy en it publyk.
Skiednis
As begjin fan it Gouden Tiidrek wurdt ornaris de publikaasje sjoen fan 'e films Blue Movie (1969), dy't regissearre wie troch keunstner Andy Warhol, en Mona (1970), dy't produsearre waard troch Bill Osco. Dy beide rôlprinten wiene de earste films mei in eksplisite ôfbylding fan echte seksuele omgong dy't yn 'e Feriene Steaten yn in ûnbeheind tal bioskopen draaiden.
Blue Movie en Mona wiene allebeide fan ynfloed op oare bekende films út it Gouden Tiidrek fan 'e Pornografy, lykas Deep Throat (1972), mei Linda Lovelace yn 'e haadrol en Gerard Damiano as regisseur; Behind the Green Door (1972), mei Marilyn Chambers as haadrolspylster en de bruorren Mitchell as regisseurs; The Devil in Miss Jones, ek fan Damiano; en The Opening of Misty Beethoven (1976), fan regisseur Radley Metzger. Neffens Warhol sels wie syn Blue Movie fierders ek fan grutte ynfloed op Last Tango in Paris (1972), in ynternasjonaal kontroversjele eroatyske dramafilm mei Hollywood-akteur Marlon Brando yn 'e haadrol.
Nei't Deep Throat troch presintators as Johnny Carson en Bob Hope yn harren tillefyzjeprogramma's neamd wie, groeide dy pornofilm út ta in grut súkses yn 'e bioskopen, ek al wie it in lowbudgetfilm dy't nei de mjitstêven fan mainstream-films mar amateuristysk makke wie. Yn 1973 ûntjoech The Devil in Miss Jones, profesjoneler makke, mar noch altyd in lowbudgetfilm, him ta de op seis nei súksesfolste film fan it jier. Dy film waard boppedat goed ûntfongen troch filmkritisy yn grutte kranten en tydskriften, ûnder wa de foaroansteande resinsint Roger Ebert, dy't der in posityf stikje oer skreau.
It ferskynsel dat pornofilms troch ferneamde persoanen op 'e tillefyzje besprutsen waarden en serieus nommen waarden troch filmkritisy, wie in unikum yn 'e Amerikaanske maatskippij, dêr't earder sûnt it Pre-Code-tiidrek krekt o sa it near lein wie op alle uterings fan seks yn films. Sjoernalist Ralph Blumenthal fan The New York Times betocht foar sokke nije pornografy dy't rûnom akseptaasje fûn de term porno chic ("sjike porno"). It waard dúdlik dat mei de opbringsten fan bioskoopfertoanings fan pornofilms mei in tige leech budget fierdere foarútgong op it mêd fan technyk en produksje finansierd wurde koe. Dêrtroch soene sokke films ekstreem goed konkurrearje kinne mei mainstream-films fan de filmyndustry fan Hollywood.
Yn behâldende fermiddens yn 'e Feriene Steaten groeide sadwaande de noed dat as der net wat barde om it tsjin te kearen, pornofilms, fanwegen harren ekstreme lukrativens, grutte ynfloed op 'e mainstream-filmyndustry krije soene. Foarôfgeande oan it Gouden Tiidrek fan 'e Pornografy hiene tûzenen steatlike en gemeentlike oerheden yn 'e Feriene Steaten harren eigen wetten en regeljouwing ynfierd tsjin obseniteit, dy't it meitsjen, fersprieden en besjen fan pornografy ta in misdriuw makken. De distribúsje fan pornofilms wie dêrtroch doedestiden sterk beheind, en fan gefolgen gou itselde foar de winst dy't dermei makke wurde koe. Troch it fûnis fan it Amerikaansk Heechgerjochtshôf út 1973 yn 'e rjochtsaak Miller v. California waard de definysje fan wat obseen wie en wat net, lykwols sterk fernauwe, mei in dramatyske delgong fan it tal oanklachten foar obseniteit ta gefolch.
Der liek dus neat te wêzen dat de Amerikaanske pornoyndustry noch yn it paad stie om withoehege winsten te beheljen mei de produksje fan al mar djoerdere films en sa syn ynfloed oer alle aspekten fan 'e Amerikaanske maatskippij út te wreidzjen, wylst fromme kristenen en oare tsjinstanners it knarsetoskjend oansjen moasten. De yntroduksje fan 'e fideorecorder yn 'e iere 1980-er jierren stiek dêr lykwols in stokje foar. Om't de measte fans fan pornografyske films der om foar de hân lizzende redens de foarkar oan joegen om sokke films yn 'e privacy fan harren eigen hûs te besjen, woeks de VHS-fideobân al rillegau út ta it meast brûkte distribúsjemedium foar pornofilms. It gefolch wie dat de pornoyndustry de bioskoopfilm de rêch ta draaide en weromkearde nei lowbudgetproduksjes, wêrmei't der in ein kaam oan it Gouden Tiidrek.
Västmanland
Västmanland (Frysk: Westmanlân) is in lânskip (histoaryske provinsje) fan Sweden yn it lânsdiel Svealand. It hat gjin bestjoerlike of politike funksje, mar is op histoarysk en kultureel mêd wol fan betsjutting. Västmanland hat in oerflak fan 8.363 kante kilometer en hat 309.357 ynwenners (2016).
The 39 Steps (film út 1935)
The 39 Steps (útspr. as The Thirty-Nine Steps) is in Britske swart-wyt-spionaazjeskriller út 1935 ûnder rezjy fan Alfred Hitchcock, mei yn 'e haadrollen Robert Donat en Madeleine Carroll. De titel betsjut "De 39 Triemmen". It ferhaal giet oer in Kanadees yn Londen, in Richard Hannay, dy't by tafal gedoente kriget mei in frou dy't er yn in teäter treft. Dyselde fertelt him dat se besiket foar te kommen dat The 39 Steps, in skimige organisaasje fan spionnen, in Britsk steatsgeheim stelle. Hannay is dêr skeptysk oer, mar as de frou fermoarde wurdt en hy dêrfoar de skuld op 'e lea skood kriget, hat er gjin oar kar as om nei Skotlân te reizgjen om The 39 Steps te dwerseidzjen en sa syn eigen ûnskuld te bewizen. The 39 Steps krige doedestiden fan 'e filmkritisy tige positive resinsjes, en wurdt tsjintwurdich rûnom beskôge as in klassiker en ien fan 'e alderbêste films fan masterregisseur Hitchcock.
Plot
Yn in Londensk teäter befynt Kanadees Richard Hannay him middenmank in publyk dat sjocht nei in demonstraasje fan 'e bûtengewoane fermogens op it mêd fan ûnthâld fan 'e artyst dy't bekendstiet as 'Mr. Memory'. Ynienen brekt der yn 'e seal slaanderij út, wêrby't inkele skotten ôffjurre wurde út in pistoal. Yn 'e dêropfolgjende panyk streamt de seal leech, wêrby't Hannay in skynber benaude frou op 'e fuotten hâldt. Hja stelt harsels foar as Annabella Smith, en bepraat him om har mei werom te nimmen nei syn appartemint.
Hannay, dy't in hear is, biedt Annabella syn bêd oan en sliept sels op 'e bank. Te neare nacht strompelet Annabella lykwols de wenkeamer yn mei in grut mês yn har rêch. It finster stiet oan it wiidst ta iepen. Se warskôget him om te flechtsjen no't it noch kin en ferstjert dan oan har ferwûnings. Hannay fynt yn har hân in lânkaart fan 'e Skotske Heechlannen mei yn 'e krite fan Killin in wente of pleats omsirkele dy't 'Alt-na-Shellach' hjit. Om't it appartemintekompleks noch altyd yn 'e gaten holden wurdt, wachtet Hannay de molkboer op, wêrnei't er dyselde bepraat om him syn jas en pet te lienen. Op dy wize kin er ûngemurken fuortkomme, wêrnei't er de Flying Scotsman nimt, de eksprestrein fan Londen nei Edinburgh.
Neitiid giet Hanny geandefoets fierder nei Alt-na-Shellach, wêrby't er oernachtet by in earme, bibelfêste komelker en dy syn folle jongere frou. De frou, dy't in stik skranderder is as har man, kriget al rillegau foar it ferstân dat Hannay de sochte moardner út 'e krante is. Hy wit har lykwols te bepraten om him net te ferrieden. As midden yn 'e nacht de plysje de reed nei it spultsje fan 'e komelker delkomt, heart de frou, dy't wekker leit, harren al fan fierrens oankommen. Se warskôget Hannay, dat dy op 'e tiid útnaaie kin, en se jout him de oerjas fan har man mei, dy't folle dûnkerder is as syn eigen, sadat er tsjin 'e eftergrûn fan 'e Heechlannen net sa opfalle sil. De plysje giet Hannay efternei troch de wyldernis, wêrby't sels in iere foarm fan in helikopter ynset wurdt, mar hy wit harren foar te bliuwen en arrivearret úteinlik by Alt-na-Shellach, dat it hûs fan in Ingelske perfester Jordan blykt te wêzen. Dyselde lit syn tsjinstfamke de plysje wysmeitsje dat der gjin frjemden oan 'e doar west hawwe.
Jordan hat krekt wat folk oer de flier, ûnder wa Watson, de pleatslike sheriff (yn Skotlân de titel fan in kantonrjochter en net fan in plysjeman). Sadree't er syn gasten ôfpoeiere hat, harket er nei it ferhaal fan Hannay, dy't mient dat er yn Jordan in bûnsgenoat fan Annabella foar him hat. As er fertelt dat Annabella him warskôge hat foar in man dy't in stik fan syn rjochterpink mist, lit Jordan syn eigen rjochterhân sjen, dêr't de boppeste beide keatsjes fan 'e pink ûnbrekke. Dêrop lûkt er in pistoal en sjit Hannay del.
Aldergeloks rekket de kûgel fêst yn it gesangboekje fan 'e komelker, dat yn it boarstbûske fan syn oerjas sit. As Hannay neitiid allinne litten wurdt, ûntkomt er troch in finster, wêrnei't er nei sheriff Watson yn Killin ta giet, oan wa't Jordan him niiskrekt foarsteld hie. Hy docht nochris syn hiele ferhaal en beskuldiget perfester Jordan derfan oan it haad te stean fan in organisaasje fan spionnen. Watson moaipraat mei him oan de plysje arrivearret om Hannay op te pakken; dan blykt dat de sheriff neat fan syn ferhaal leaut om't Jordan syn bêste freon is. De plysje docht Hannay hânboeiens om 'e iene pols, mar ear't se ek de oare pols boeie kinne, ûntkomt er op 'e nij troch it finster.
Yn 'e Heechlânske dize witte se te ûntkommen en ûnder in lange kuier troch de wyldernis docht Hannay op 'e nij syn ferhaal. Pamela leaut der neat fan, mar om't se oaninoar boeid binne, moat sy wol gean wêr't hy giet. Se arrivearje by in herberge, dêr't Hannay har ûnder bedriging mei in pistoal dat er yn 'e bûse hawwe soe, twingt om mei te spyljen dat se in troud pear op harren houliksreis binne en dat se in hiel ein fan 'e bewenne wrâld autopech krigen hawwe. As Hannay letter sliept, wit Pamela mei grutte muoite en net in lyts bytsje pine har hân út 'e boeien te lûken. Se besiket him syn pistoal ôf te pakken, mar it docht bliken dat er oars net as in piip yn 'e bûse hat. Se glûpt ta de keamer út, mar op 'e oerrin, dy't útsjocht op 'e resepsje, heart se de sabeare resjersjeurs perfester Jordan opskiljen, en út it petear kin se opmeitsje dat al Hannay syn bewearings dochs wier binne. Se giet werom nei de keamer en bringt de nacht op in bank troch.
De oare moarns fertelt Pamela oan Hannay wat se heart hat, nammentlik dat Jordan ûnderwilens nei Londen ta reizge is om dêr yn it London Palladium te sjen dat de steatsgeheimen dy't stellen binne fan it Ministearje fan Loftbeskerming sa fluch mooglik it lân út geane. Dat, Hannay en Pamela reizgje ek werom nei Londen, dêr't Pamela Scotland Yard warskôget, wylst Hannay nei it Palladium, in skouboarch, ta set. Mei't der op it Ministearje fan Loftbeskerming gjin papierren misse, leaut de plysje neat fan it ferhaal fan Pamela, mar foar har oer wurdt sein dat der in ûndersyk ynsteld wurde sil. As se Scotland Yard ferlit, wurdt se lykwols folge troch de plysje, dy't se streekrjocht nei it Palladium en dêrmei nei Hannay ta liedt.
Underwilens hat Hannay yn it Palladium perfester Jordan weromfûn, dy't op ien fan 'e priveebalkons oan 'e sydkant fan 'e seal sit. As de artyst 'Mr. Memory' opkomt, sjocht er dat dy in gâns sizzende blik útwikselet mei Jordan. Hannay beseft dan dat de steatsgeheime ynformaasje yn it wûnderbaarlike ûnthâld fan Mr. Memory opslein is en mei de artyst it lân ferlitte sil. Mr. Memory set útein mei syn optreden, wêrby't minsken yn 'e seal him drege fragen stelle meie, dy't hy út 'e holle wei detaillearre beäntwurdet om sjen te litten hoe goed oft syn ûnthâld is.
As de plysje mei mannemacht de seal ynkomt om Hannay op te pakken, skreaut er Mr. Memory ta: "Wat binne The 39 Steps?" De artyst antwurdet op twangmjittige wize: "The 39 Steps binne in organisaasje fan spionnen, dy't geheime ynformaasje stelle foar it Ministearje fan Bûtenlânske Saken fan…" Op dat stuit wurdt er delsketten troch Jordan, dy't himsels dêrmei ferriedt. De plysje, dy't no foar it ferstân kriget dat Hannay dochs de wierheid ferteld hat, grypt daliks yn en pakt Jordan op. Underwilens jout Mr. Memory yn 'e kûlissen ta dat er de steatsgeheime ynformaasje fan it Ministearje fan Loftbeskerming út 'e holle leard hat; it blykt om it ûntwerp foar in stille fleanmasinemotor te gean. Nei't er dat oan 'e plysje bekend hat, beswykt er oan 'e skotwûne dy't Jordan him tabrocht hat. Hannay en Pamela sjogge ta en gripe inoars hân fêst.
Rolferdieling
De cameo fan regisseur Alfred Hitchcock, dy't yn 'e measten fan syn films opnommen is, komt yn The 39 Steps foar as de film likernôch 7 minuten oan 'e gong is: Hitchcock en senarioskriuwer Charles Bennett kuierje dan in bus foarby dêr't Donat en Mannheim bûten it teäter yn stappe.
Produksje
The 39 Steps waard regissearre troch Alfred Hitchcock nei in senario fan Charles Bennett en Ian Hay. Bennett wie ferantwurdlik foar de oarspronklike ferzje fan it skript, wêrnei't Hay mear dialooch tafoege. As produsint wie Michael Balcon by de film belutsen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Bernard Knowles, wylst de filmmuzyk fersoarge waard troch Louis Levy en in net op 'e ôftiteling fermelde Jack Beaver.
It senario fan 'e film wykt op ferskate punten frijwat ôf fan 'e roman The Thirty-Nine Steps, út 1915, fan John Buchan, 1e baron Tweedsmuir, dêr't it op basearre wie. Sa binne it teäter út it begjin fan 'e film en de treinstop op 'e Forthbrêge útfynsels fan 'e senarioskriuwers dy't yn it boek net foarkomme. De titel stiet yn 'e film foar in klandestine organisaasje fan spionnen, wylst er yn 'e roman, dêr't de Dútske spionnen harsels 'The Black Stone' neame, ferwiist nei fysike triemmen. Troch Annabella oan Hannay fertelle te litten dat se nei Skotlân reizgje sil om immen te moetsjen en neitiid in lânkaart produsearje te litten dêr't it plak Alt-na-Shellach op omsirkele is, mijde Hitchcock it aparte tafal yn 'e roman fan Buchan wêrby't Hannay, mei it hiele lân om yn ûnder te dûken, krekt by it hûs fan syn fijân oankloppet.
Distribúsje
De distribúsje fan The 39 Steps waard fersoarge troch Gaumont-British Distributors. De film gie op 6 juny 1935 yn Londen yn premiêre.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige The 39 Steps yn 1935 tige positive resinsjes. Yn The New York Times skreau Andre Sennwald bygelyks: "As dit wurk ek mar ien rivaal hat as it orizjineelste, fakkundichste en fermaaklikste melodrama fan 1935, dan moat it The Man Who Knew Too Much wêze, dy't ek yninoar set is yn it wurkplak fan dhr. Hitchcock." Hy neamde de regisseur in "master fan skok en spanning, fan kâlde ôfgriis en slûchslim út 'e toan fallende humor", dy't "de kamera brûkt sa't in skilder syn kwast brûkt". It tydskrift Variety skreau: "Mei ynternasjonale spionaazjefilms sitte jo hast altyd goed, en dit is ien fan 'e bêsten, fakkundich montearre, mei genôch sfearferlichtsjende humor."
Slidehockey op de Paralympyske Winterspullen
thumb|right|200 px|Noarwegen - Sweden yn 2010 Slidehockey is ien fan de sporten dy’t op it programma fan de ‘’’Paralympyske Winterspullen’’’ steane. De sport is tagonklik foar sporters mei in Lichaamlike beheining oan de skonken.
Dizze sport is in foarm fan iishockey mar dan op in prikslyde. De klean en it grutste part fan de spulregels komme oerien mei dy fan it iishockey.
Kwalifikaasje
De lannen dy't meidogge oan it WK foar A lannen binne wis fan kwalifikaasje foar de Paralympyske Winterspullen. Fan de lannen dy’t meidogge oan it WK foar B-lannen binne de nûmers ien en twa kwalifisearre om mei te dwaan.
Värmland
Värmland is in lânskip (histoaryske provinsje) yn it westen fan Sweden, dat oant 1815 by it lânsdiel Götaland hearde, mar hjoeddedei diel útmakket fan Svealand. It grinzget yn it suden oan Västergötland en Dalsland, yn it westen oan Østlandet (Noarwegen), yn it easten oan Västmanland en Närke, en yn it noardeasten oan Dalarna. Värmland beslacht 18.204 kante kilometer en hat 318.341 ynwenners (2016).
Loftmacht
In loftmacht is dat diel fan 'e kriichsmacht fan in steat, dat him taleit op it fjochtsjen yn of fanút de loft. Dêrby wurdt gebrûk makke fan strieljagers, bommesmiters, helikopters en oarsoartige fleanmasines. Njonken de beneaming 'loftmacht' wurdt nei dit diel fan 'e striidkrêften ek wol ferwiisd mei de term it loftwapen. De namme fan 'e Dútske loftmacht, de Luftwaffe, betsjut ek letterlik "loftwapen". It is in wiidferspraat misferstân dat in loftmacht foar it meastepart út piloaten bestiet; fierwei it grutste diel fan it loftmacht wurdt nammentlik opmakke út grûnpersoneel dat nea of frijwol nea yn 'e loft komt.
By de measte (mar net alle) kriichsmachten wurdt der organisatoarysk ûnderskie makke tusken de lânmacht, de marine (of seemacht) en de loftmacht, en binne dat ûnderdielen dy't grutdiels ûnôfhinklik faninoar operearje. It doel fan in loftmacht is om it loftrom fan it eigen lân te ferdigenjen en dêrby de oare kriichsmachtûnderdielen te ûnderstypjen. Yn it gefal fan in oanfalsoarloch is it doel om 'e loftmacht fan 'e fijân út te skeakeljen en oare strategyske en taktyske bombardeminten út te fieren. De eardere Sovjet-Uny hie twa ferskillende loftmachten, wêrfan't de iene him talei op loftferdigening, wylst de oare tawijd wie oan oanfalstaken. Yn lannen dy't oer nukleêre wapens beskikke, binne dy yn 'e regel ek by de loftmacht yndield.
Mei't de oarlochfiering yn 'e loft ornaris as in yntegraal ûnderdiel sjoen wurdt fan 'e moderne oarlochsstrategy, wolle oare kriichsmachtûnderdielen (as de loftmacht) faak ek frij beskikke kinne oer eigen loftienheden. Sadwaande omfiemje in soad marines en beskate lânmachten yn 'e wrâld oer in eigen loftmachtkorps. De Keninklike Lânmacht fan Nederlân beskikt bgl. oer in Loftmobile Brigade dy't tarist is mei helikopters, en yn alle lannen dy't in float mei ien of mear fleandekskippen hawwe, hat de marine eigen gefjochtsfleantugen en/of bommesmiters. Ek yn lannen sûnder fleandekskippen beskikt de marine yn 'e regel oer helikopters foar dûkboatbestriding. En yn 'e Feriene Steaten, hat ek it marinierskorps eigen loftmachtienheden.
Martinus-Willibrordustsjerke (Sappemeer)
De Martinus-Willibrordustsjerke is in 19e-iuwsk tsjerkegebou yn it Grinslânske plak Sappemeer.
Skiednis
De roomske mienskip fan Hoogezand en Sappemeer tsjerken sûnt begjin 1700 yn it buorskip Kleinemeer. Yn 1855 waard de staasje offisjeel in parochy, dy't nei de apostel Willibrordus ferneamd ward. Yn 1865 waard in stik lân kocht foar in nije tsjerke. Pierre Cuypers makke yn 1866 in ûntwerp, mar moast dat twa kear oanpasse yn in lytser en suniger ûntwerp. It neogoatyske ûntwerp fan 1871 waard goedkard en tusken 1872 en 1873 útfierd. Cuyper's earste ûntwerp waard lang om let brûkt foar de bou fan de Blauhúster Sint-Fitustsjerke.
By de swiere novimberstoarm fan 13 novimber 1972 waaide de spits fan de toer. Dêrmei gyng it oargel ferlern. In nije spits waard yn augustus 1973 wer op de toer set. Sûnt 1976 is de Willibrordustsjerke in ryksmonumint.
De parochy fusearre yn 1990 mei de parochy fan Foksham ta de Martinus-Willibrordusparochy. Fan de katolike tsjerke fan Foksham waarden in pear glês-yn-leadramen oernommen.
Tusken 1994 en 2012 waard de tsjerke restaurearre en waarden de muorreskilderings en it fykwurk yn de tsjerke opholpen. Yn 2014 fusearre de parochy op 'e nij mei de parochy's fan de Pekela's, Veendam en Winschoten ta de Hillige Norbertusparochy.
Oan de súdlike kant fan de tsjerke stiet by it tsjerkhôf in Hillich-Hertbyld fan August Falise út 1924.
Omskriuwing
De tsjerke is in trijeskippige neogoatyske halletsjerke sûnder transept mei puntgevels op de sydbeuktraveeën.
Burgschwalbach
Burgschwalbach is in plak yn de lânkring Rhein-Lahn-Kreis yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. Burgschwalbach falt ûnder de ferbânsgemeente Aar-Einrich. Boppe it doarp leit de boarch Schwalbach.
Geografy
thumb|left|250px|Protestantske tsjerke fan Burgschwalbach Burgschwalbach leit yn de Taunus oan de Palmbach, alve kilometer súdlik fan Limburch oan de Lahn.
Skiednis
It plak waard foar it earst neamd yn 790 en krige op 30 jannewaris 1368 it stedsrjocht fan Karel IV. Oannommen wurdt dat der yn opdracht fan greve Eberhad V fan Katzenelnbogen tusken 1368 en 1371 útein set waard mei de bou fan it kastiel Schwalbach.
Wilkes-Barre (Pennsylvania)
Wilkes-Barre is in plak (city) in de Amerikaanske steat Pennsylvania yn Luzerne County.
Burgschwalbach
Skiednis
De reformaasje waard yn Burgschwalbach ûnder greve Filips III fan Nassau-Weilburg ynfierd. It tsjerkeskip fan de romaanske, protestantske tsjerke fan Burgschwalbach stamt út 1100.
Fan de om 1380 hinne boud stedsmuorre is hjoeddedei útsein de Mühlenturm neat mear oer. As lêste grutte bouwurk fan de eardere stedsferdigening waard yn 1824 de poartetoer ôfbrutsen.
Aartsdiaken
thumb|Gryksk-Otterdokse diaken In aartsdiaken is hjoed-de-dei in earetitel yn de Roomsk-Katolike Tsjerke, dy't troch de biskop takind wurdt oan in geastlike mei in bepaald bestjoersfoech.
Skiednis
Fan de fjirde iuw ôf wie de aartsdiaken in folmacht fan de biskop, dy't ek de lieding hie by it ferpartsjen fan ielmissen. Stadichoan krige er ek wichtigere bestjoerssaken, lykas fisitaasjes meitsje oan parochys. Ek wie er fertsjintwurdiger fan de biskop by konsilys.
Fan de achtste iuw ôf waard de funksje fan in aartsdiaken wichtiger. Hy naam de taken fan de biskop waar yn in bepaald gebiet fan in bisdom. Hy krige wijings-, bestjoers- en rjochtsmacht. Yn guon bisdommen wie in aartsdiaken gauris noch in koerbiskop (in soarte fan "lânbiskop", foar in "stedsbiskop" oer) neamd
Hjoed-de-dei
Hjoed-de-dei is aartsdiaken in earetitel foar fikarissen of foar de deken fan it kapittel. It aartsbisdom Parys hie oant 1966 noch aartsdiakens en de Anglikaanske Tsjerke hat hjoed-de-dei noch aartsdiakens.
Easterske tsjerken
Yn de Otterdokse en de Eastersk-Katolike tsjerken is de aartsdiaken in wijde diaken dy't in âldere posysje mei ferantwurdlikens en eare hat, dy't ûnder de pleatslike biskop falt. Yn de Russyske tradysje, is in aartsdiaken in muonts, dy't ta de selibatêre swarte geastlikens heart. Dat is ta ûnderskaat fan deselde âldere posysje en eare dy't de protodiaken, dy't ta de troude of selibatêre wite geastlikens heart, hat. Yn de Grykske tradysje, dêr't de titel protodiaken net bestiet, heart in aartsdiaken ta de troude of selibatêre geastlikens. Der is ornaris mar ien aartsdiaken of protodiaken yn in kleaster of parochy yn in bisdom.
Iisfûgels
De iisfûgels (wittenskiplike namme: Alcedinidae) foarmje ien fan 'e seis famyljes fan it skift fan 'e rôldereftigen (Coraciiformes). Ta dizze famylje hearre sa'n 115 soarten, dy 't oer 19 skaaien ferdield binne. Klassifikaasje
Formule 1 yn 2004
It Formule 1-seizoen 2004 wie it 58ste Formule 1-seizoen. De "Formule 1", offisjieel it "FIA Formula One World Championship", is de heechste klasse yn de autosport, sa is bepaald troch de Fédération Internationale de l'Automobile (FIA).
Michael Schumacher wie by de start fan it seizoen de ferdigenjend wrâldkampioen by de koereurs, syn team Ferrari de regearjend wrâldkampioen by de konstrukteurs.
Michael Schumacher en syn team Ferrari wiene it folsleine seizoen te sterk foar de konkurrinsje. It levere Schumacher syn rekôr fan sân wrâldtitels op.
Klassemint by de koereurs
Opmerkingen:
† — Koereur hat de finish net helle yn de GP, maar hat wol 90% fan de race-ôfstân ôflein, wêrtroch't er as klassearre notearre stiet.
Klassemint by de konstrukteurs
De top 8 klassearre auto's krije punten:
Opmerkingen:
† — Koereur hat de finish net helle yn de GP, maar hat wol 90% fan de race-ôfstân ôflein, wêrtroch't er as klassearre notearre stiet.
Västergötland
Västergötland is ien fan de 25 saneamde lânskippen fan Sweden en leit yn it lânsdiel Götaland yn it súdwesten fan Sweden. It hat krekt as alle oare lânskippen gjin bestjoerlike of politike funksje, mar is op it mêd fan kultuer wol fan betsjutting.
Västergötland hat in grins mei sân oare lânskippen: Bohuslän, Dalsland, Halland, Närke, Småland, Värmland en Östergötland.
Leyla Milani
Leyla Milani (trounamme: Leyla Milani Khoshbin; Toronto, 2 april 1982) is in Kanadeesk model fan etnysk Perzysk komôf. Hja hat ek wurke as presintatrise, aktrise, moadeûntwerpster en ûndernimster, en is benammen bekend wurden mei har optredens yn it Amerikaansk wrakseljen en de tillefyzjekwis Deal or No Deal, en troch de rige hierekstinsjes dy't se op 'e merk brocht hat.
Libben en karriêre
Milani waard yn 1982 út Iraanske âlden berne yn it Kanadeeske Toronto. Yn 2002 sette hja útein mei har karriêre as fotomodel. Yn it ferlingde dêrfan die se yn 2005 mei oan 'e talintejacht WWE Diva Search, wêrby't se op it twadde plak einige (fan in fjild fan 8.000 dielnimsters). Fan 2006 oant 2009 wie se ien fan 'e modellen dy't de kofferkes mei ynhâld toanden yn 'e Amerikaansk kwis Deal or No Deal. Milani hie dêrby altyd kofferke nûmer 13 fêst, en hoewol't dat ornaris as in ûngeloksgetal beskôge wurdt, krige sy de bynamme Lucky Leyla, om't har kofferke ferskate kearen in bedrach fan seis sifers befette. Milani en de oare modellen fan 'e kwis krigen yn 2009 de Game Show Network Award takend yn 'e kategory favorite modellen.
De bekendheid dy't se mei har wurk by Deal or No Deal krigen hie, laten ta ferskate oare tillefyzje-optredens fan Milani, dy't û.m. te gast wie yn it praatprogramma fan Oprah Winfrey en yn 'e mande mei har kollega's Patricia Kara en Marisa Petroro meidie oan in ôflevering foar bekende Amerikanen fan 'e kwis Catch 21. Dêrnjonken naam se diel oan realitytillefyzjeprogramma's as True Life: I'm a TV Star, en presintearre se û.m. de motorsportshow M80, op 'e stjoerder Fuel TV, en tegearre mei Jimmy Hart it frouljuswrakselprogramma Wrestlicious TakeDown.
Fierders hat Milani ek wurksum west as aktrise, benammen mei gastroltsjes yn tillefyzjesearjes as Sleeper Cell, Las Vegas, Rules of Engagement, Entourage, Desire en Wanted. Boppedat spile se mei yn 'e ûnôfhinklike horrorfilm Wrestlemaniac en yn 'e dokukomeedzje Boys & Girls Guide to Getting Down.
Yn 2009 rjochte Milani in eigen bedriuw op, ûnder de namme Milani Hair, dat him taleit op lúksueuze hierfersoarging, yn it bysûnder clip-in- en clip-on-hierekstinsjes makke fan 100% natuerlik hier. Dêrta waard hja ynspirearre troch har eigen hierproblemen. It bedriuw is fêstige yn it Kalifornyske Irvine, en makket diel út fan Kosh Milani Enterprises LLC. Op 'e webside fan Milani Hair wurde de produkten fan it bedriuw oanpriizge troch bekendheden as Jeannie Mai, Shar Jackson en Nicole Eggert.
Priveelibben
Milani is troud mei sakeman, makeler en auteur Manny Khoshbin, dy't krektlyk as har fan etnysk Perzysk komôf is.
Trije Stêden (Washington)
De Trije Stêden (Tri-Cities) is in stêdekloft yn it suden fan de Amerikaanske steat Washington. It bestiet út de njonkeninoar lizzende stêden Kennewick, Richland en Pasco. De 3 stêden lizze oan de rivier de Kolumbia en de ôfsplitsings fan de rivierren de Yakima en de Snake. In fierde stêd West Richland lykas guon gemeentefrije plakken wurde ek by de stêdekloft rekkene. De stêden lizze allegear tsjin inoar oan en lykje wol ien stêd.
Neffens de folkstelling fan 2010 hiene de 3 stêden meiinoar in ynwennertal fan 193.567 en fan it gânse stêdekloft 253.340. Op 1 april 2013 hiene de 3 stêden neffens in rûzing 221.330 ynwenners en de gânse kloft 268.800. It is it op 3 nei grutste stêdekloft yn de steat Washington nei de Seattle-Tacoma, Spokane en it yn Washington lizzende part fan de Portland stêdekloft.
De Tri-Cities Airport yn Pasco is it regionale fleanfjild wat rjochtstreekse fljochten ûnderhâldt mei stêden lykas Seattle, Portland, Los Angeles, Phoeniks, Las Vegas, Salt Lake City, Denver en Minneapolis.
Pasco is de haadstêd fan Franklin County en Kennewick en Richland lizze yn Benton County.
In tige wichtige ynkomsteboarne is it Hanford Nukleêre Reservaat, wêr't in grut part fan de ekonomy fan de kloft ôfhinget. Yn 2010 waard de stêdekloft troch sakeblêd Kiplinger útkeazen yn de Top 10 fan bêste plakken in famylje te grutbringen en CNN/Money yn de top 10 foar hûspriis steigings, om de stabile ekonomy yn de stêden.
Anatoli Martsjenko
Anatoli Tichonovitsj Martsjenko (Russysk: Анатолий Тихонович Марченко) (Barabinsk, Oblast Novosibirsk, Oekraïne), 23 jannewaris 1938 - Tsjistopol, 8 desimber 1986) wie in dissidint yn de Sovjet-Uny.
Biografy
Sûnt 1975 wie er lid fan in groep dy't stribbe nei it neilibjen fan de rjochten fan de minske, sa't dy formulearre waarden yn it slotakkoard fan Organisaasje foar Feilichheid en Gearwurking yn Europa.
Martsjenko waard mear as ien keat fêstset en brocht mistannen yn de wurkkampen en finzenissen yn de Sovjet-Uny oan it ljocht.
Dat makke him fertochte yn de eagen fan de Sovjet-autoriteiten en hy waard feroardiele fanwege anti-Sovjetagitaasje en propaganda. Nei goed 20 jier yn de finzenis, stoar er lang om let yn de finzenis fan Tsjistopol oan de gefolgen fan in hongerstaking.
Underskieding
Hy krige 1988 postúm as earste, tagelyk mei Nelson Mandela, de Sacharovpriis foar de Frijheid fan Tinken fan it Europeesk Parlemint.
Katenoteïsme
Katenoteïsme (fan it Grykske καθἑνα θεοῦ, kathhena theou, "ien foar ien god") is in benammen teologysk brûkte term foar in religieuze praktyk yn in polyteïstyske kontekst, wêrby't ferskate goaden efterinoar (dus ien foar ien) fereare wurde, ynstee fan tagelyk. De term waard betocht troch de Dútske taalkundige en oriïntalist Max Müller (1823-1900). Katenoteïsme is nau besibbe oan henoteïsme, in praktyk wêrby't men leaut yn it bestean fan ferskillende goaden, mar dy sjocht as ôfspegelings fan ien wiere God. Müller brûkte de term 'katenoteïsme' foar syn beskriuwing fan 'e Veda's, in kategory âlde hillige teksten fan it hindoeïsme. Dêryn waard neffens him eltse god om bar as de heechste god behannele.
Marinierskorps
In marinierskorps is in ynfantery-ienheid fan 'e striidkrêften fan in steat, dy't him taleit op it ûnderstypjen fan 'e operaasjes fan 'e marine op see en de lânmacht op lân, en dêrby benammen spesjalisearre is yn it útfieren fan lâningsoperaasjes. Oare beneamings foar itselde soarte troepen binne: mariniers, marineynfantery, marinekorps, seelâningstroepen en (argaysk) seesoldaten.
It marinierskops foarmet yn 'e measte lannen in ûnderdiel fan 'e marine. Soms ûntstiet der betizing tusken de begripen 'mariniers' en 'marine', temear om't de mariniers yn it Ingelsk marines neamd wurde, en de marine navy. Der bestiet lykwols in strikte skieding tusken de mariniers en de marine. Rûchwei kin steld wurde dat de marine it floatpersoneel omfiemet, dat de skippen befart, wylst de mariniers gefjochtssoldaten binne dy't fan 'e skippen ôfkomme om ek oan lân it gefjocht mei de fijân oan te gean. Sadwaande komme de rangen fan it marinierskorps ek folle mear oerien mei dy fan 'e lânmacht as mei dy fan 'e marine (sa hawwe de mariniers bygelyks generaals ynstee fan admiraals).
Histoarysk tsjinnen mariniers oan board fan oarlochsskippen, en bestie harren wurk der benammen út om oare skippen te interjen en om soarch te dragen foar de dissipline oan board fan it eigen skip. Dêrnjonken fierden mariniers lânings út op ûnbekende of fijannige kusten. De taken fan moderne mariniers ferskille per lân. Yn Nederlân en it Feriene Keninkryk binne it Korps Mariniers, resp. de Keninklike Mariniers (Royal Marines) as ûnderdiel fan 'e marine útrist as lichte ynfantery. Dêrtroch binne se fluch en mobyl ynsetber mei in lichte bewapening. Yn Frankryk falle de yn lâningsoperaasjes spesjalisearre Troupes de Marine ûnder de lânmacht, wylst de Fusiliers Marins (mei befeiligingstaken) en de Commandos Marine (in kommando-ienheid) beide ta marine hearre.
Yn de Feriene Steaten foarmet it Amerikaanske Marinierskorps (United States Marine Corps) in selsstannige tûke fan de striidkrêften, los fan 'e Amerikaanske Marine. It USMC beskikt oer swiere meganisearre gefjochtsienheden mei tanks, (amfibysk) pânserreau, swier geskut en eigen gefjochtsfleantugen en helikopters foar stipe út 'e loft. Dêrmei is it USMC eins in soarte fan twadde lânmacht, en yn 'e Irakoarloch, bygelyks, hat it yn Ar-Ramadi en Fallûdja fochten, op hûnderten kilometers ôfstân fan 'e see. Dêrnjonken binne de mariniers ek ferantwurdlik foar de befeiliging fan Amerikaanske ambassades en konsulaten yn it bûtenlân.
Wierschem
Wierschem is in plak yn it Dútske bûnslân Rynlân-Palts. It doarpke leit de yn lânkring Mayen-Koblenz en makket diel út fan de ferbânsgemeente Maifeld.
Feereager
thumb|150px|Aai fan de Feereager De feereager (bubulcus ibis) is in lytse wite reager-soarte.
Fersprieding
Oarspronklik komt de soart út Afrika. De ûfrûne 50 jier hat de soarte him lykwols ferspraat oer oare kontininten, Aazje, Amerika, Austraalje en Súd-Europa (it suden fan Spanje en Portugal). Ut Nederlân (meast út Seelân, Súd-Hollân) en Belgje (West- en East-Flaanderen) binne fan de lêste jierren hûnderten waarnimmingen bekend.
Skaaimerken
De feereager is sa'n 50 cm en bewennet swietwettersompen, kultuerlân en greide.
Fiedsel
De fûgel hat syn namme te tankjen oan it feit dat er faak yn lytse kloften by weidzjend fee tahâldt. It fee jaget faak ynsekten, kikkerts, mûzen en oare bistkes dy't de reager graach mei, út harren skûlplak.
Fuortplanting
Feereagers nestelje faak yn it selsip fan oare reagersoart. Yn it briedseizoen kriget de feereager in skaaimerken dy't er oars net hat; oan de toef, op de rêch en op it boarst binne dan in tal lange isabelkleurige sierfearren te sjen binne. Ek de poaten en de snaffel krije dan in wat djipper readige kleur.
Suriname
De feereager komt algemien foar yn de kuststreek fan Suriname, hjit yn it Sranan sabaku en hat fanwegen syn populariteit model stien foar it logo fan de Surinaamske Loftfeart Maatskippij.
Aartsdiakonaat
In aartsdiakonaat wie part fan in bisdom. De earste bisdommen dy't ûntstiene yn de Lette Aldheid en Iere Midsiuwen wiene gauris grut dat de biskoppen aartsdiakens oanstelden dy't de taken yn de fier ôflizzende gebieten waarnamen en nei ferrin fan tiid waard harren macht oan in bepaald gebiet fêstkeppele, dat it aartsdiakonaat neamd waard.
Foarming fan aartsdiakonaten
De aartsdiakens krigen harren eigen distrikten tawiisd, dy't yn âldere boarnen as parochys oantsjutten waarden. Sûnt de alfde iuw waarden dy distrikten as "aartsdiakonaten" oantsjutten, dy't sels ferskate lânguod en dekanaten omfiemje koene. In fierdere ûnderferdieling fan de aartsdiakonaten of de dekanaten wiene de aartspreesterskippen.
It fêstlizzen fan in amtsgebiet fan in aartsdiaken gie mank mei it ferselsstannigjen fan in aartsdiakonaat. Hja stelden sels preesters oan en hja holden seendrjochten, dêr't geastliken bestraft waarden dy't oertrêdings diene, en dêrby út harren amt setten wurde koene. Hja hiene dêrby it rjocht ta ekskommunikaasje. Dêrmei waarden de aartsdiakonaten selsstannige ienheden, dêr't de aartsdiakens net mear troch de biskoppen weromroppen wurde koene, om't hja ûnôfhinklike amtsdragers wiene. Yn uterste gefallen koene machtige aartsdiakens it haneeljen fan de biskop tige beheine. Fanwegen it grutte tal taken fan de aartsdiakens name se sels amtners en fikarissen oan part fan harren taken waar te nimmen. Yn oare bisdommen bleaune de aartsdiakens lykwols fan de biskop ôfhinklike fikarissen.
Skeel mei biskoppen en ein fan it amt
De grutter wurdende rjochten fan de aartsdiakens en harren ynkommen laten gauris ta misbrûk, dy't fluch oanpakt wurde moast. Doe't yn de trettjinde iuw de aartsdiakens gauris ta rivalen fan de biskoppen waarden, besochten de biskoppen harren macht te beheinen. Hja makken nei it neamen fan eigen amtners en fikarissen nije konkurrinten fan de aartsdiakens. Yn de Lette Midsiuwen ferlearen de aartsdiakens in soad macht yn it foardiel fan de biskoppen, dy't harren macht wer fergrutsje koene. Ek it Domkapittel, dat ek sterker stie, stribben dernei en behein de macht fan de aartsdiakens.
Yn de Anglikaanske Tsjerke binne dêrfoaroer bisdommen ûnderferdield yn aartsdiakonaten.
Yn Fryslân
It Fryslân yn de Midsiuwen hie gjin eigen bisdommen. De Fryske gebieten foelen ûnder it Bisdom Utert, it Bisdom Múnster, Bisdom Osnabrück en it Bisdom Bremen en dy hiene ferskate aartsdiakonaten, dy't wer ûnderferparte waarden yn dekanaten. De aartsdiakonaten yn Fryslân wiene:
De grinzen fan de aartsdiakonaten en de dekanaten holden ferbân mei de lânskiplike ûntjouwing, sa as bygelyks feanterijen en âlde bestjoerlike grinzen. De grutte útham dy't Sint-Jan hie yn de omkriten fan Wâldsein rjochting De Lemmer hold ferbân mei it lânmeitsjen fan Snits en Drylts ôf. It dekanaat Bornegoa waard foarme om de tsjerke fan Aldeboarn hinne en hold ek ferbân mei it lânmeitsjen dêre.
Fan om 1300 hinne ôf kamen in soad tsjerken en guon dekanaten oan grutte Fryske kleasterabdijen. De kommanderije fan de Dútske Oarder yn Nes by Akkrum krige it dekanaat Bornegoa en it dekanaat Winsum kaam ûnder it Kleaster Lidlum. Dat allegear betsjutte dat de biskoplike macht yn it fiere Fryslân op in bline wei rûn.
Katedraal fan de Opstanning fan Kristus (Tirana)
De Katedraal fan de Opstanning fan Kristus (Albaneesk: Katedralja e Ringjalljes së Krishtit) yn Tirana yn Albaanje is de haadtsjerke fan de Albaneesk-Otterdokse Tsjerke en waard op 24 juny 2012 iepene. De katedraal heart ta de grutste tsjerken op de Balkan.
De tsjerke leit súdwestlik fan it Skanderbeg-plein oan de Rruga Dëshmorët e 4 Shkurtit, fuort njonken it haadkantoar fan de Sosjalistyske Partij en it Albaneeske Ministearje fan Definsje.
Beskriuwing
It kompleks bestiet út in koepeltsjerke, in klokketoer, in kapel, in bestjoersgebou fan de Hillige Synoade en in kultureel sintrum. De koepel fan de tsjerke hat in trochsnit fan 26 meter en is ynklusyf it krús 32 meter heech.
De 47 meter hege toer bestiet út fjouwer kersen om de skacht hinne, dy't de fjouwer evangelisten symbolisearje. De draaitrep yn de skacht liedt ta twa iepen etaazjes, dêr't sechtjin klokken hingje. Dêr boppe is oan fjouwer kanten in oerwurk oanbrocht.
Skiednis
De âlde Albaneesk-otterdokske katedraal moast mei de Alde Bazaar oan it ein fan de jierren 1950 ôfbrutsen wurde om plak te meitsjen foar it Sosjalistyske Kultuerpaleis. Yn 2002 waard de opdracht oan in arsjitektenburo út New-York jûn om in nije katedraal te bouwen. De boutiid duorre meiïnoar acht jier.
Yn de simmer fan 2012 waard de katedraal iepene, tagelyk mei it oplibjen fan de otterdokske tsjerke yn Albaanje en it fieren fan it 20-jierrich amtsjubileum fan Anastasios Yannoulatos, de aartsbiskop fan Tirana en hiel Albaanje.
Op 1 juny 2014 fûn de wijding fan de katedraal plak. De plegtigens waard bywenne troch de presidint fan it lân, de minister-presidint, de foarsitter fan it Albaneeske parlemint en tal fan oare bewâldslju en de haden fan ferskate otterdokske tsjerken út de hiele wrâld.
Guy Gavriel Kay
Guy Gavriel Kay (Weyburn (Saskatchewan), 7 novimber 1954) is in Kanadeesk skriuwer en dichter, dy't him benammen taleit op it skriuwen fan romans fan it sjenre fan 'e fantasy. Nettsjinsteande syn eigen útsprutsen foarkar om sjenreklassifikaasjes te mijen, is er dêrby fral ferneamd wurden om syn histoaryske fantasy, wêrby't er û.m. fuortborduerret op 'e skiednis fan it Byzantynske Ryk, de Spaanske Reconquista, it Angelsaksyske Ingelân fan Alfred de Grutte en de Sineeske Tang-dynasty. Foarôfgeande oan syn eigen karriêre as skriuwer wie Kay as redakteur belutsen by postume útjeften fan it wurk fan 'e grutte Ingelske fantasy-auteur J.R.R. Tolkien.
Jonkheid en oplieding
Kay waard yn 1954 berne yn Weyburn, yn 'e Kanadeeske provinsje Saskatchewan, mar groeide op yn Winnipeg, de haadstêd fan 'e oanbuorjende provinsje Manitoba. Nei't er de middelbere skoalle ôfrûne hie, studearre er filosofy oan 'e Universiteit fan Manitoba. Doe't Christopher Tolkien ferlet hie fan in assistint by it redigearjen fan it noch net útjûne wurk fan syn heit, de ferneamde Ingelske fantasyskriuwer J.R.R. Tolkien silger, keas er foar Kay. Dy ferfear dêrop yn 1974 nei Oxford ta, en wie as redakteur behelle yn it reemeitsjen foar publikaasje fan wat The Silmarillion waard.
Karriêre as jurist
Yn 1975 kearde Kay werom nei Kanada, dêr't er foar abbekaat learde oan 'e Universiteit fan Toronto. Nei it beheljen fan syn masterskip yn 'e rjochten, waard er yn 1981 talitten ta de oarder fan abbekaten fan Ontario. Neitiid fûn Kay wurk by de Kanadeeske steatsomrop Canadian Broadcasting Corporation (CBC), en waard er redakteur en assistint-produsint fan it radioprogramma oer wet en rjocht The Scales of Justice. Yn 1985 waard him foar dat wurk de Scales of Justice Award takend troch de Canadian Law Reform Commission, foar de bêste berjochtjouwing troch de media oer in juridyske kwestje.
Skriuwkarriêre
Yn 1990 publisearre er syn fjirde roman, Tigana, in op himsels steand fantasywurk dat yn in lân spilet dat sterk de sfear en kultuer fan it Itaalje út 'e Renêssânse opropt. Dit boek waard nominearre foar de World Fantasy Award yn 'e kategory bêste roman. A Song for Arbonne (1992), dat ek alhiel op himsels stiet, is winliken in werjefte (en oanpassing) fan it hichtepunt fan 'e kultuer fan 'e Provâns út 'e Hege Midsiuwen en de Albiginzyske Krústocht (tsjin 'e kataren) dy't oan dy kultuer in ein oan makke. Foar dit wurk krige Kay syn twadde Prix Aurora.
Mei The Lions of Al-Rassan begûn Kay yn 1995 in rige romans dy't wol op harsels stiene, mar yn in mienskiplike wrâld spylje, dat in alternative ferzje fan ús eigen wrâld is. Sa is The Lions of Al-Rassan basearre op 'e Reconquista fan Spanje troch de kristenen op 'e moslims yn 'e Midsiuwen. The Sarantine Mosaic is in duology fan twa boeken: Sailing to Sarantium (1998) en Lord of Emperors (2000). Dêryn beskriuwt Kay it hichtepunt fan in ryk dat ynspirearre is troch it Byzantynske Ryk út 'e tiid fan 'e keizer Justinianus I. Beide dielen waarden nominearre foar in World Fantasy Award. The Last Light of the Sun (2004) spile ek wer dizze selde wrâld, en dêryn beskreau Kay in alternative ferzje fan it Angelsaksyske Ingelân út 'e tiid fan kening Alfred de Grutte.
Ysabel, út 2007, wie in hiel oar boek, ien fan it urban fantasy-sjenre dy't yn ús wrâld spilet. It ferhaal giet oer in opslûpen jonge dy't yn 'e Provâns yn oanrekking komt mei figueren út it fiere ferline. Yn 'e tekst wurdt dit wurk ferbûn mei The Fionavar Tapestry, mar dy bân stelt net folle foar en is boppedat ek net wichtich foar de plot. Mei Ysabel wûn Kay sawol de White Pine Award fan 2007 as de World Fantasy Award foar bêste roman fan 2008. Ek waard it boek nominearre foar in Mythopoeic Award yn 'e kategory bêste literatuer foar folwoeksenen.
Yn 2011 waard Kay fannijs nominearre foar in Mythopoeic Award, en teffens foar de fjirde kear foar in World Fantasy Award, foar de roman Under Heaven (2010). Dat ferhaal is basearre op 'e achtste-iuwske Tang-dynasty yn Sina en de foarfallen dy't oanlieding joegen ta de An Shi-opstân. River of Stars, út 2013, kin hiel dizenich as in ferfolch op Under Heaven beskôge wurde, mei't it yn deselde wrâld spilet (mar iuwen letter) en ynspirearre is troch de foarfallen om 'e Jin-Song-oarloggen hinne, ûnder de Sineeske Song-dynasty út 'e tolfde iuw. Yn 2016 folge Children of Earth and Sky, dat Kay basearre op it Kroaasje út 'e sechstjinde iuw.
Ein 2016 hie Guy Gavriel Kay in oeuvre fan trettjin romans op syn namme stean. Dêropta hat er yn 2003 in dichtbondel publisearre, mei as titel Beyond This Dark House. Syn wurk is yn mear as fiifentweintich ûnderskate talen oerset, wêrûnder it Nederlânsk. Yn 2014 waard Kay beneamd yn 'e Oarder fan Kanada "foar syn bydragen op it mêd fan 'e spekulative fiksje as in ynternasjonaal fierd auteur."
Polyp (swolm)
thumb|Polyp, ø 1 sm. yn de dikke term In polyp is in swolm (tumor) mei in bepaalde foarm, nammentlik dikker oan de útein as oan de basis ('stâle'). De measte polipen binne goedaardich hoewol't malynje ûntaarding by guon foarmen (sa as blaas- en dikke-termpolipen) wolris foarkomme. Polipen sitte meastentiids yn de holte fan in orgaan. Polipen komme foar yn ûnder mear it maachtermkanaal, de noas- en de noasbyholten, de halsknoarre, yn de liifmoer en op de liifmoermûle.
Sandviken
Sandviken is in stêd yn Sweden en teffens haadstêd fan de gemeente Sandviken. De stêd makket diel út fan de provinsje Gävleborgs län en leit yn it lânskip Gästrikland. Sandviken beslacht 1.759 hektare en hat 24.724 ynwenners (2015).
Katedraal fan Norwich
De Katedraal fan Norwich (Ingelsk: Norwich Cathedral) is in oan de Hillige en Undielbere Trije-ienheid wijde katedraal yn de Ingelske stêd Norwich. De katedraal is de biskopstsjerke fan de Tsjerke fan Ingelân.
De bou fan de tsjerke waard yn 1096 mei útein set. It boumateriaal wie ôfkomstich út de omkriten fan Caen, Frankryk. Om romte te meitsjen foar de bou fan de nije gebouwen en in haven om it boumateriaal oan te fieren moasten in Angelsaksyske delsetting en twa tsjerken ôfbrutsen wurde. De katedraal waard foltôge yn 1145 mei de Normandyske toer en in houten mei lead ôfdutsen spits. Op ferskillende tiden wie it nedich dat de 96 meter hege spits en it eastlike ein op 'e nij boud wurde moasten, mar sûnt de lêste bou fan in stiennen spits yn 1480 hawwe der fierder gjin grutte feroarings mear west. De spits is de op ien nei heechste tsjerketoer fan Ingelân.
Yn de grutte kleastergong binne mear as 1.000 rozetten, dêr't in grut tal fan útsnien en dekoratyf beskildere binne. Allinne de kleastergong fan de katedraal fan Salisbury is grutter as dy fan Norwich.
Normandyske bou
Mei de bou fan de katedraal waard krekt nei de Normandyske oermastering fan Ingelân yn opdracht fan Herbert de Losinga yn it jier 1096 útein set. Noch altyd bestiet de katedraal út it âlde boumateriaal, dat út Frankryk helle waard en mei boaten oer de Wensum nei de boulokaasje fearn waard. Ek it grûnplan bleau sûnt de Normandyske tiid hast ûnferoare, útsein dat fan de meast eastlike kapel.
De katedraal hat in útsûnderlik lang skip fan fjirtjin traveeën. De transepten hawwe gjin sydskepen en it eastlike ein einiget yn in koeromgong mei apsis. De koeromgong jout tagong ta twa kapellen mei in bysûndere foarm, wêrfan't it grûnplan basearre is op twa inoar krusende sirkels.
De toer boppe de krusing wie it lêste foltôge (1140) boudiel fan de Normandyske katedraal. De hjoeddeiske spits stamt út it lêste diel fan de 15e iuw.
By in reboelje yn 1272 rekke de katedraal skansearre. Hindrik III liet swiere boetes oplizze. De restauraasje waard foltôge yn 1278 en yn dat jier kaam kening Edward I sels nei Norwich om op de advintssnein de katedraal oanwêzich te wêzen by it op 'e nij iepenjen fan de katedraal.
Lette midsiuwen
Ofbylden fan slútstiennen