cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hasmoneeërs
Skiednis
De Hasmoneeske dynasty bestie 103 jier lang doe't de Herodiaanske dynasty it gesach yn 37 f.Kr. oernaam. Nei it oanstellen fan Herodes de Grutte (in Idumeeër) as kening fan Judeä waard Judeä in Romeinske fazalsteat, en dat wie de ein fan de Hasmoneeske dynasty. Nei't Herodes kening waard, boaske er mei de Hasmoneeske prinsesse Mariamne. Yn 4 f.Kr. ferstoar Herodes en waard syn keninkryk ferparte ûnder syn trije soannen; Herodes Archelaus krige de Tetrarchy Judeä: Judeä, Samaria en Idumeä (it Bibelske Edom), Herodes Antipas krige Galileä en Pereä en Filippus de Tetrarch krige gebieten benoarden en beëasten de rivier de Jordaan. Yn 6 n.Kr. waard Archelaus troch keizer Augustus ôfset en waard de Tetrarchy Judeä omfoarme ta de Romeinske provinsje Judeä (Iudaea). Dêr waard in lânfâd (prefekt) oansteld, sa as bygelyks Pontius Pilatus tusken 26 en 36 n.Kr. Yn 44 n.Kr. waard njonken de Herodianen in prokurator oansteld yn Judeä.
Namme
De namme fan de Hasmoneeërs komt nei alle gedachten fan de foarfaar fan de dynasty. Neffens Flavius Josefus wie dat Asmoneüs of Asamoneüs (Gryksk: Ἀσαμωναῖος), dat in hellenisearre foarm fan de namme is. Hy wie de oerpake fan Mattatias en der is fierder neat oer him bekend. De namme komt fan de Hebriuwske namme Hashmonay. In oare ferklearring is dat de Hebriuwske namme Hashmona'i besibbe is oan it doarp Chesmon, dat neamd wurdt yn Jozua 15:27 yn it Alde Testamint. In oare ferklearring is dat de namme komt fan Ha Simeon, in ferwizing nei de stamme fan Simeon
Marcel Smit
Marcel Smit, (De Westereen, juny, 1977) is in Fryske sjonger en lietskriuwer. Hy is "hikke en teen yn ‘e Westereen!" en wennet yn Burgum. Hy komt út in muzikale famylje, sa spile syn pake Henk Dolstra klarinet yn de Ljouwerter formaasjeThe Red Hot Peppers Thús playbackte de jonge Marcel faak nûmers fan Elvis Presley. Al jong die hy mei oan in playbackshow yn de Westereen. Fan syn fyftjinde oan syn achttjinde wie Marcel deejay fan jongereinsoas "it Badhûs", en op snein sa no en dan yn de Ringo Bar yn Feankleaster. It gitaarspyljen hat er himsels oanleard, mei help fan freonen oanleard.
Karriêre
Yn de hjerst fan 2007 naam er syn earste demo cd 2 op. Hjirop stiene acht covers fan nederpop en ien eigen nûmer: Goudsjeblom. Op Omrop Fryslân waard Goudsjeblom as earste draaid troch Gurbe Douwstra yn syn programma Radio Froskepôle. Mei hjirtroch ferskynde yn 2008 syn sels skreaune single Lyts Famke. Hjirnei trede hy geregeldwei op mei eigen Frysk rippertwaar. Rolf van der Neut skreau yn it begjin muzyk by de teksten en begelate him by optredens. Yn 2010 ferskynde de single De kop der foar! en in jier letter it earste hielendal Frysktalige album Muzyk. Op dit album steane tolve harklietsjes. Mei Gerbrich van Dekken song hy de ballade In part fan dy dat yn 2013 trochstjitte nei de top tsien fan de Fryske Top 100 fan Omrop Fryslân. Ek mei de nûmers De Westereen en De kop der foar! kaam er yn de Fryske Top 100.
Sûnt 2012 skriuwt Marcel de teksten en de muzyk hielendal sels. Neist solo-optreden treedt er faak op mei syn fêste bandsje de "Hiele Hannel". Hjiryn spylje Wander van Duin (gitaar, banjo, mandoline, dobro en mûlharpe) en Wilt Dijk (kontrabas). Beide muzikanten wurkje mei him gear oan it album Mear Muzyk dat op 21 novimber 2014 presintearre waard yn doarpshûs "Yn ‘e Mande" fan Tytsjerk. Op it album spylje neist de Hiele Hannel ek muzikanten as Peter van der Zwaag, Hubert Heeringa en Christiaan van Hemert (fioele en abardeon). Sûnt 2015 is Marcel in soad op paad mei de trûbadoers Piter Wilkens en Gurbe Douwstra. Dit gie earst ûnder de namme Douwstra, Smit & Wilkens mar yn 2017 ek mei it teäterprogramma Frisicana wat yn 2019 in ferfolch krije sil mei Frisicana II. Yn dit programma binne se yn harren ferline dûkt en bringe se ferskes oer en fan Amerikaanske - Americana artysten dy har ynspirearre ha, dit yn it Frysk en it Ingelsk.
Neidat Wilt Dijk begjin 2018 stoppe as bassist fan de Hiele Hannel spilet Marcel meast solo, mar docht noch wol optredens mei oare muzikanten lykas mei Wander van Duin.
Marcel Smit skriuwt ek wol foar oare artysten. Sa skreau er de lêste single Maten fan The Bountyhunters (de band fan Johannes Rypma) dat yn 2018 útkaam.
Underskiedings
Yn 2016 waard him trochsjongster en aktrise Tet Rozendal op it Wâldpykfeest Brommels! by "De Muzykpleats" yn har rol as Wâldpykambassadrice oan Marcel Smit it Wâldpyk-keurmerk út. Hy krige dit foar syn jierrenlange fertsjinsten yn de muzyk dy’t er yn it Wâldfrysk sjongt. Foar syn fideoclip “Leafde & Whiskey” krige er de Klipkar Award, dy’t útrikt waard by de Fryske Pop Awards jûn yn De Neushoorn yn Ljouwert.
Walfridus
Walfridus (ek Wolfryt) libbe tusken 950 en 1000 en wie in lânoanmakker yn de omkriten fan it lettere doarp Bedum. Walfridus waard tegearre mei syn soan fermoarde troch wytsings en yn de midsiuwen fereare as martler.
Libben
Neffens in vitae wiene Walfridus en syn soan Radfridus boeren, dy't it sompige lân oanmakken en as fromme kristenenen bekend stiene. Hja tsjerken yn de Sint-Martenstsjerke fan Grins, doe noch in doarpke en alle dagen makken hja de reis nei Grins om de misse by te wenjen. Ek makken hja mei in begjin oan it bedykjen fan de kontrijen, de Wolddyk, dy't fan Grins om Bedum hinne rint oant Woltersum en ien fan de âldste diken fan Nederlân is, en bouden hja in brêge oer de Hunze, dy't troch syn famylje ûnderholden waard.
Doe't wytsings op ien fan harren lêste tochten yn de Fryske lannen húsholden en it doarp Grins plonderen, werby't ek de Martenstsjerke yn brân stutsen waard, kamen hja op de weromreis nei harren skippen Walfridus en Radfridus tsjin. Neffens de hagiograaf Rosweyde waard Walfridus ûnthalze en it lichem fan Radfridus nei ferrin fan tiid yn it reit werom fûn. De wytsings soene Walfridus earst noch meinommen ha en it lichem pas tsjin it beteljen fan losjild oerdroegen ha oan de famylje.
Nei't der mirakels by de grêven fan Walfridus en Radfridus plakfûnen, waarden se al gau as folkshilligen fereare. Oer de grêven waarden houten kapellen boud, letter ferfongen troch stiennen tsjerken. De biskop fan Münster ferklearre Walfridus en Radfridus hillich, mar Rome hat dy status nea ferliend.
Bedum ûntwikkele him as beafeartsplak en dat soe oant de reformaasje sa bliuwe. Oer it grêf fan Walfridus waard yn de 16e iuw in begjin makke mei de bou fan in beafearttsjerke fan stedske alluere. Nei de reduksje fan Grins waard de nijbou, it heechkoer, wer ôfbrutsen om't de nije lear it pylgerjen ferbea en it doarp sels wol mei in lytsere tsjerke ta koe. Ek de romaanske tsjerke oer it grêf fan Radfridus, sa'n 300 meter westlik fan de Walfridustsjerke, waard nei de reformaasje ôfbrutsen. Unbekend is wêr't de reliken fan de hilligen bedarre binne.
Ferearing
Yn Bedum wurdt Walfridus noch yn eare holden troch de namme fan de herfoarme tsjerke en de roomske basisskoalle. Op in plein oan de Walfridusleane stiet yn Bedum in byld fan Iris Le Rütte. Yn de roomske Marije-Himelfearttsjerk fan Bedum wurdt Walfridus ek mei in byld betocht.
Ek yn it Grinslânske Hellum stiet noch in Walfridustsjerke. Oer it Van Starkenborghkanaal leit by Grins in moderne spoarbrêge, dy't nei de hillige ferneamd is.
Yn it earste wykein fan septimber wurdt alle jierren in Walfridustocht organisearre, in kuiertocht oer âlde tsjerkepaden yn de kontrijen dêr't Walfridus libbe.
Tsjerke fan Kolderveen
thumb|De súdgevel fan de toer De Tsjerke fan Kolderfean is in tsjerke fan de herfoarme gemeente Kolderfean-Dinksterfean (Ned.: Kolderveen-Dinxterveen) yn de gemeente Meppel. De tsjerke is in sealtsjerke út de 15e iuw en stiet in hiel ein fan de wei ôf tusken greidlân.
Skiednis
De tsjerke waard op in ferheging yn it lân stifte as dochtertsjerke fan de Klemenstsjerke fan Stienwyk. Neffens de oerlevering stie de tsjerke earder oan de Simmerdyk yn Meppel en ferhûze de tsjerke mei de ferhûzing fan it doarp. De dielen fan de tsjerke waarden op in boerewein meinommen oant ien fan de hynders stroffele, in foet briek en ek de as fan de wein stikken rekke. De skrokken boeren seagen dêr in teken fan de Heare yn en op dat plak, 300 meter súdlik fan it doarp, waard de tsjerke wer opboud.
De bou fan de tsjerke waard yn 1471 foltôge. De toer stie der al earder en datearret út de 14e iuw. It is ûnwis wat de patroanhillige fan de tsjerke west hat foar de reformaasje. Njonken it haadalter stiene der noch twa sydalters: ien foar Marije en ien foar Antonius. Tsjin de noardlike muorre stiet in houten portaal dat it klompehok neamd wurdt. Yn 1857 waard tsjin de súdlike muorre in konsistoarje oanboud.
Omskriuwing
De tsjerke hat ien skip en wurdt eastlik ôfsletten fan in trijesidich koer. It koer is nei alle gedachten krekt wat jonger as it skip. Op de hoeken fan it koer hâlde steunbearen it gebou op it plak. It finster yn de eastlike gevel is fanwegen de ferhûzing fan de preekstoel fan de súdlike muorren nei it koer tsjintwurdich tichtset. It skip bestiet út trije traveeën, dy't fan inoar skieden wurde troch deselde steunbearen as dy fan it koer. Elts travee hat in smel spitsbôgefinster. It tsjintwurdige dak fan de tsjerke datearret út it twadde fearn fan de 16e iuw.
Toer
De toer is trijeris lidde en heart ta de saneamde Drintske tuorrefamylje. Skaaimerk foar dat type toer is dat eltse frije side fan de toer yn de twadde, tredde en/of fjirde lidde in hege, djippe nis mei yn twa dielen trasearre spitsbôge hat. It dak fan de toer is net altiten gelyk. Oare leden fan dy tuorrefamylje binne te finen yn Beilen, Dwingeloo, Havelte, Oosterhesselen, Rolde en Ruinerwold. Al dy tuorren kinne in ûntwerp west ha fan 'Johan die Wercmeyster’, om 1380 hinne in begoede ynwenner fan Ruinen en nei alle gedachten arsjitekt fan berop wie. No foldocht de tsjerke fan Kolderfean net hielendal oan de skaaimerken fan dy famylje troch de rûnbôge yn de twadde lidde, mar de toer hat ek net altiten in piramidedak hân. Op in tekening fan Cornelis Pronk hat de tsjerke nammentlik in sealtek.
Ynterieur
De tsjerke hat in blau houten tonferwulft mei blauwe lûkbalken. De flier is belein mei grize tegels. Oarspronklik stie de preekstoel oan de súdlike muorre. Yn 1843 ferhûze dy nei de eastlike muorre, wylst it doophek tusken it koer en it skip kaam te stean. By de restauraasje fan de tsjerke yn de jierren 1972-1974 binne de tsjerkebanken út it koer ferwidere en ferfongen troch stuollen.
Oan de súdlike muorre stiet in hearebank út de twadde helte fan de 18e iuw. De bank is fan grenenhout, mar sa beskildere dat it mahonyhout liket. De bank wie eartiids fan de famylje Paaslo, eigners fan de ôfbrutsen havezate Zwollingerkamp by Wanneperfean. Boppe de hearebank is in stiennen plaat ta neitins fan Thijs van Urk, dy't yn 1890 yn'e âldens fan santjin jier ferstoar en syn mem foar dy tiid frege syn erfdiel oan de tsjerke en de earmen te jaan. Dêrmei koe de tsjerke restaurearre en it tsjerkepaad mei boeken beplante wurde. Ek de bou fan de kosterswente oan it begjin fan de leane koe sa betelle wurde.
Yn de flier fan it koer is noch in alterstien te finen. Op de stien binne fiif krusen oanbrocht, symboal foar de fiif wûnen fan Kristus.
Oargel
It oargel waard yn 1867 boud troch Petrus van Oeckelen as in ienmanualich ynstrumint mei acht registers en in oanhongen pedaal. Troch allegear feroarings oan it oargel wie it al hiel lang yn strieminne steat oant yn 2012 nei it krijen fan in legaat de earste tariedings foar in restauraasje makke waarden. Yn 2013 sette oargelmakkerij Steendam útein mei de restauraasje fan it oargel. De oarspronklike disposysje waard rekonstruearre en in Mixtuur waard tafoege neffens it foarbyld fan it oargel fan de grifformearde tsjerke fan it Grinslânske Midwolda, in oargel dat in soad fan it oargel fan Kolderfean hat. Ek waarden it ûntbrekkend fykwurk fan de middentoer oanfolle en fergulde, de oargelkas yn de oarspronklike swarte kleur werombrocht en de klaviatuer hersteld. It oargel waard yn oktober 2014 wer yn gebrûk nommen.
Oradour-sur-Glane
Ut de skiednis
It oarspronklike doarp oan de rivier de Glane waard yn de Twadde Wrâldkriich op 10 juny 1944 ferwoastge. Op dy dei waarden 642 ynwenners, ek froulju en bern, fermoarde troch de Dútske Waffen-SS 2e SS Pânserdifyzje "Das Reich". Nei de oarloch waard it doarp tichteby de ruïnes fannijs boud, mar yn opdracht fan de doetiidske presidint Charles de Gaulle waard it oarspronklike plak bewarre as permanint monumint. It Centre de la mémoire d'Oradour-museum stiet dêr ek.
Hemminga (geslacht)
Oarsprong fan de namme Hemminga
De stamheit fan´e Hemminga's is ôfkomstich fan Koartehimmen. Dit ferklearret de namme Hemminga (de útgong -inga betsjut hjir 'ôfkomstich fan' ). Wierskynlik ferhuze Johannes Martinus (± 1597-1646) fan Koartehimmen nei Beetstersweach, dêr't er de namme Hemminga brûkte.
Fragmintgenealogy
Hjir ûnder folget in oersjocht fan 'e nammedragers en de foarâlden dêrfan yn manlike line. Foar it gebrúk fan de achternamme fan heit op soan brúkte men it patronym. thumb|Gevelstien yn 'e [[tsjerke fan Koartehimmen, wêrop neamd wurden "[Martini] Joachimi, postulant, Hendrick [Geerts] [Peter] Crijns kerckvoochde(n) va(n) Corte[hemmen] [Liu]ppe Gauwes dor[psrechter] Geert H[endricks] [Ei]generfde, Johannes Martinides." ]]
Fragmintgenealogy stamheiten
Bruorren fan Jochum Teyes wienen ûnder oare Focke Teyes, grytman fan Opsterlân en stamheit fan it grytmanslaach Fockens, en Alle Teyes, boargemaster van Ljouwert yn 1566 en mei-ûndertekener fan it Ferbûn fan de Eallju yn datselde jier. Martinus Jochums hie ûnder oare Joucke Jochums, grytman fan Smellingerlân, mei de bynamme 'foalle-strûper', as broer. Joucke Jochums ûndertekene de Uny fan Utert yn 1579 en wie yn 1620 oanwêzich by de begraffenis fan steedhalder Willem Loadewyk.
Fragmintgenealogy Hemminga
thumb|De [[Hemminga Feankompanjy of Turfgraverij yn 'e Schotanusatlas fan 1718]]
Wapen
Op grêfstiennen yn 'e Sint-Hippolytustsjerke yn Olterterp is it wapen te sjen fan de famylje Hemminga, dat sa beskreaun wurdt. Dield: rjochts, yn goud in Fryske earn. Links, op keel, pealsgewiis pleatst twa gouden ikels dêrtusken in gouden koarnier. It helmteken is in ikel. De ikels en de koarnier symboalisearje de eigenierdestân, basearre op grûnbesit. Dit wapen komt, sûnder earn, ek foar op in lakstimpel yn it besit fan ôfstammelingen fan 'e famylje. thumb|Segelôfdruk wapen Hemminga sûnder earn
Samsø (gemeente)
Samsø is in gemeente yn de regio Midden-Jutlân (Deensk: Midjylland) yn Denemark. De gemeente ûntstie op 1 april 1962 troch gearfoeging fan de parochygemeentes Besser, Kolby, Nordby, Onsbjerg en Tranebjerg. Yn dy tiid hearde Samsø by Holbæk Amt. By de gemeentlike weryndieling yn 1970 waard it eilân nei Aarhus Amt oerhevele en sûnt dy tiid makket it diel út fan de regio Midden-Jutlân.
Yn 2007 slagge Samsø der yn om selsstannich te bliuwen. Wol ûntstie der in foarm fan gearwurking mei it de gemeente Aarhus, dy't in tal belestings foar Samsø útfiert.
Grutte Priis Formule 1 fan Jeropa 2012
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Jeropa 2012 yn Falensia op 24 juny. It wie de achtste fan 20 races fan de Formule 1 yn 2012. Hy waard op de Sirkwy fan Falensia hâlden. De race waard hâlden oer 57 omgongen, op it 5,4 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 308,8 kilometer. It wie de lêste Grutte Priis fan Jeropa op it sirkwy fan Falensia.
Ynternasjonaal Tekenfilmfestival fan Annecy
It Ynternasjonaal Tekenfilmfestival fan Annecy bestiet foar it meastepart út in kompetysje tusken tekenfilms dy't mei ferskate techniken makke binne, lykas hântekene animaasje, útknipt papier, stop-motion, claymation, kompjûteranimaasje, ensfh. De films wurde opdield yn ferskate kategoryen: ● lange films ● koarte films ● films makke foar tillefyzje en/of reklame ● films fan studinten ● en (sûnt 2002) films makke foar it ynternet.
Behalven dat de dielnimmende films fertoand wurde yn 'e ûnderskate bioskopen fan Annecy, wurde ûnder it festival jûns ek fertoanings yn 'e iepen loft organisearre.
Foar folsleine en byholden listen mei winnende tekenfilms, sjoch op 'e Ingelske Wikipedy: ● hjirre foar lange films; ● hjirre foar koarte films; ● hjirre foar films makke foar tillefyzje.
Heather Hunter
Heather Keisha Hunter (1 oktober 1969) is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn de wyk de Bronx, yn New York, yn 'e steat New York. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 1988. Neffens har offisjele opjefte is se 1.60 m lang, mei in gewicht fan 45 kg en kupmaat 32C. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Double H en Haether Hunter.
Kano fan Pesse
De kano fan Pesse (of boat fan Pesse) is foar safier bekend de âldste ûntdutsen boat fan de wrâld. C14-datearring hat sjen litten dat de beamstamkano tusken 8200 en 7600 f.Kr., dat yn it mesolitikum, makke is.
Beskriuwing
De ôfmjittingen fan it boatsje binne 298 sm × 44 sm. It hout fan de boat is fan in dinnebeam (Pinus sylvestris). Mei help fan in bile fan fjoerstien of hartshoarn waard de beam omkappe en de stam útholle. De kano is sa lang bewarre bleaun meidat er yn in rivierdelling mei soere feanige boaiem sakke wie.
Skiednis
De boat kaam oan it ljocht yn 1955 by de oanlis fan autowei A28. It trasee rint krekt besuden it doarp Pesse yn de gemeente Hoogeveen troch in earder feangebiet, it Blikkenveen. Foar de oanlis fan it dykbêd moast it fean fuorthelle wurde en doe seach in kraanmasinist in beamstam sa'n twa meter ûnder it maaifjild. Boer Hendrik Wanders murk de 'beamstam' op en naam him mei foar fierdere ynspeksje. Hy joech de boat oan de Ryksuniversiteit Grins, dêr't er ûndersocht en konservearre waard. Letter waard de kano opnaam yn de kolleksje fan it Drintsk Museum.
Baltimore
Baltimore is de grutste stêd yn 'e noardeastlike Amerikaanske steat Marylân en stiet op it 26ste plak op 'e ranglist fan grutste stêden fan 'e Feriene Steaten. Neffens in offisjele skatting út 2012 hat it goed 630.000 ynwenners, al wenje der yn 'e stêdekloft dêr't Baltimore ta heart krapoan 2,7 miljoen minsken, en hat de gruttere ferstedske sône dêr't û.o. ek de Amerikaanske haadstêd Washington ta rekkene wurdt, in befolking fan likernôch 8,4 miljoen. Baltimore leit yn it sintrale part fan Marylân, oan 'e rivier de Patapsco, sa ticht by it punt dêr't dy útmûnet yn 'e Chesapeakebaai, dat it wetter yn 'e stêd op-en-dellet mei it tij. Bestjoerlik sjoen is Baltimore in ûnôfhinklike, d.w.s. countyfrije city (oftewol gemeente), dy't net yndield is by in county. Om it te ûnderskieden fan 'e omlizzende county, dy't ek fan Baltimore hjit, wurdt it ek wol Baltimore City (oftewol Baltimore-Stêd) neamd.
Kano fan Pesse
Krityk
In Deenske saakkundige op besite frege him ôf oft it boatsje wier farre koe. In amateurargeolooch suggerearre dat it net om in boat gie, mar om in trôge of sels in blombak út de brûnstiid of izertiid. Yn 2001 waard in replika fan de kano boud troch archeolooch Jaap Beuker en die bliken dat in kanofarder der goed mei út de fuotten koe. It boatsje waard doopt troch twa pakesizzers fan Wanders. De replika leit yn it museum fan Hoogeveen dat yn de bibleteek fêstige is. De boat is wat konstruksje oanbelanget ek te fergelykjen mei prehistoaryske kano's dy't yn oare lannen fûn binne.
Baltimore
Skiednis
Baltimore waard yn 1729 stifte troch it koloniale parlemint fan Marylân, en neamd nei lord Baltimore, de earste gûverneur fan 'e koloanje. Yn 'e achttjinde iuw groeide Baltimore fluch fanwegen syn funksje as oerslach- en befoarriedingsplak foar de Britske sûkerprodusearjende koloanjes yn it Karibysk Gebiet. Under de Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch wie Baltimore fan desimber 1776 oant febrewaris 1777, doe't it Twadde Kontinintaal Kongres dêr holden waard, de facto de haadstêd fan 'e Feriene Steaten. Yn 1797 krige Baltimore de status fan stêd. It makke diel út fan Baltimore County oant it yn 1851 in ûnôfhinklike stêd waard.
Yn 'e Oarloch fan 1812 (sa neamd om't er yn dat jier begûn) waard yn 1814 by de stêd de Slach om Baltimore útfochten, wêrby't de Britske troepen dy't krekt Washington D.C. platbaarnd hiene en no itselde dwaan woene mei Baltimore, troch de Amerikaanske ferdigeners ferdreaun waarden. De abbekaat Francis Scott Key, dy't oan board fan ien fan 'e Britske marineskippen wie om oer de frijlitting fan in Amerikaanske finzene te ûnderhanneljen, wie tsjûge fan it Britske bombardemint fan 'e haven fan Baltimore, en skreau der neitiid it nasjonalistyske gedicht The Star-Spangled Banner oer, dat op muzyk út 1780 fan 'e Britske komponist John Stafford Smith set waard, en yn 1931 offisjeel útroppen waard ta it folksliet fan 'e Feriene Steaten.
Hoewol't Marylân in Súdlike steat wie, skate it him yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch net mei de rest fan it Suden ôf, mar bleau by it Noarden. De publike opiny yn Baltimore wie lykwols dúdlik op 'e hân fan it Suden, en doe't Noardlike troepen oan it begjin fan 'e oarloch, yn 1861, ûnderweis nei it front troch de stêd marsjearren, waarden se oanfallen troch Súdlike sympatisanten yn wat bekend kommen is te stean as it Oproer fan Baltimore. Der foelen 16 deaden (4 soldaten en 12 boargers), en fan gefolgen waard Baltimore troch it Noardlike leger beset, wylst de rest fan Marylân oant de ein fan 'e oarloch yn 1865 ûnder militêr bestjoer pleatst waard.
Yn july 1877 fûn der in soartgelikens ynsidint plak doe't de Baltimore & Ohio Railroad, in spoarweimaatskippij, ûnder in ekonomyske krisis de leanen ferlege om 'e kosten te drukken, wat late ta de Grutte Amerikaanske Spoarstaking fan 1877. De Nasjonale Garde waard ynset om 'e staking te beëinigjen, mar doe't de troepen troch de stêd teagen, waarden se oanfallen troch lju dy't mei de stakers sympatisearren. Der foelen 10 deaden, en de help fan it leger moast ynroppen wurde om it protest de kop yn te drukken.
Yn 1904 ferwuostge de Grutte Brân fan Baltimore yn tritich oeren tiid mear as 1.500 gebouwen. Tsjin 'e tweintichste iuw hie Baltimore it foar de moade krigen om nije foarstêden te anneksearjen fan oangrinzgjende countys. De lêste kear dat dat barde, wie yn 1918, doe't de stêd in pear flinke happen fan Baltimore County en Anne Arundel County ferslynde. In amendemint oan 'e steatsgrûnwet fan Marylân makke dêr yn 1948 in ein oan, mei't sûnt dy tiid de ynwenners fan it oangeande gebiet earst yn in referindum mei de anneksaasje ynstimme moasten.
It besjen wurdich
Yn maaie wurdt elts jier yn Baltimore it Filmfestival fan Marylân holden.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Baltimore 11,8% âlder as 65 jier en 22,4% jonger as 18 jier. 19,3% fan 'e befolking fan 'e stêd libbe ûnder de earmoedegrins. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 63,7% swarten; 28,0% blanken; 4,2% Latino's; 2,3% Aziaten; 0,4% Yndianen; 1,4% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Klimaat
Baltimore hat in fochtich subtropysk klimaat, mei hjitte, neare simmers, kâlde winters en mylde oergongsjiertiden. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 31,7 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 5,8 °C. Rekôrtemperatueren wiene 42 °C op 22 july 2011 en –22 °C op 4 febrewaris 1934 en op 10 febrewaris 1899. Baltimore kriget jiers trochinoar 1.038,5 mm delslach, mei dêrûnder oer it hiele winterhealjier ferdield 51,3 sm snie.
Grifformearde tsjerke (Britsum)
De Hoekstien is de eardere grifformearde tsjerke en it tsjintwurdige tsjerkegebou fan de Protestantske Tsjerke yn Nederlân yn Britsum, yn it eardere Ljouwerteradiel (no ûnderdiel fan 'e gemeente Ljouwert).
Foarskiednis
Fan 1834 oant 1844 stie yn 'e herfoarme Jehannestsjerke fan Britsum de rjochtsinnige dû. S.S. Tromp. Doe't dy einlings fuortwurke waard, moast der in nije dûmny komme. De frijsinnige floreenplichtigen woene doe, yn tsjinstelling ta in grut part fan de Britsumers, dat der ien fan de nije rjochting kaam. Dat waard dû. S. Hoitsma.
Hoitsma foldie de rjochtsinnigen lykwols net en dêrom waard der yn 1851 in evangelisaasje stifte. Foargonger waard Jan Hendriks Maatjes. Dy wie ek evangelist op It Bilt. In grut part fan de leden fan evangelisaasje hie sympaty foar de ôfskaten. Yn 1862 gie de evangelisaasje sadwaande oer nei de Ofskieding. Maatjes waard yn 1863 talitten as ôfskate dûmny. Hy hat net lang yn Britsum stien. Yn 1865 naam er in berop yn Bunskoat oan.
Tsjerkegebou
Yn 1859 waard der oan de Liuwe Jellemastrjitte yn Britsum in gebou setten foar de evangelisaasje. Dat waard yn 1862 in folweardige tsjerke. Dizze âlde grifformearde tsjerke waard ferskate kearen útwreide en bleau oant 1968 yn gebrûk. Doe't it tal grifformearden oanwoeks, is der dat jiers lykwols in nije tsjerke boud oan it Stedpaed, dy't de namme fan 'De Hoekstien' krige. It âlde gebou waard doe ferkocht en krige in bedriuwsbestimming.
Oargel
It oargel fan 'e grifformearde tsjerke fan Britsum is omtrint 1910 boud troch de fa. L. van Dam & Zonen út Ljouwert. It waard yn 1968 oerpleatst nei de nije tsjerke en restaurearre troch de fa. Pels & Van Leeuwen út Alkmar.
The Karate Kid Part III
The Karate Kid Part III is in Amerikaansk sportdrama oer karate út 1989 ûnder rezjy fan John G. Avildsen. De haadrollen waarden fertolke troch Ralph Macchio en Pat Morita. It is it trêde diel fan 'e Karate Kid-filmsearje en as sadanich it ferfolch op 'e súksesfolle film The Karate Kid Part II, út 1986. It ferhaal folget Daniel LaRusso en syn karatelearaar, menear Miyagi, as se it doelwyt wurde fan in wraakaksje fan harren fijân John Kreese en dy syn âlde striidmakker, de miljonêr Terry Silver. The Karate Kid Part III krige fan 'e filmkritisy oer it algemien negative resinsjes omreden fan it op 'e nij oereidzjen fan eleminten dy't yn 'e foargeande beide films al oan 'e oarder kommen wiene. Yn 'e bioskopen wie The Karate Kid Part III mar in beheind kommersjeel súkses. Nettsjinsteande dat waard der in fjirde film yn deselde rige makke, The Next Karate Kid, dy't útkaam yn 1994.
Opdracht
The Karate Kid Part III is opdroegen oan James Crabe, dy't as kameraregisseur behelle wie yn 'e produksje fan sawol The Karate Kid (1984) as The Karate Kid Part II (1986). Dyselde kaam op 2 maaie 1989 mei 57 jier te ferstjerren oan AIDS.
Plot
Hy nimt kontakt op mei syn maat Terry Silver, mei wa't er yn 'e Fjetnamoarloch yn deselde ienheid tsjinne hat, om him te fertellen dat er it gebou fan 'e dojo, dat eigendom is fan Silver, net mear nedich hat. Silver, in súkselsfol sakeman dy't miljonêr wurden is troch it dumpen fan radio-aktyf ôffal, wol dêr lykwols neat fan witte. Hy stjoert Kreese op fakânsje nei Tahity om te bekommen fan al syn soargen, en seit ta dat er in hiele keatling fan dojo's opsette sil foar Kreese. Ek ûnthjit Silver dat er Kreese helpe sil om wraak te nimmen op Daniel en Miyagi.
Wylst Kreese troch Silver by de Ynternasjonale Lofthaven fan Los Angeles ôfset wurdt en nei binnen giet, komme Daniel en menear Miyagi krekt út it gebou nei't se weromkeard binne út Okinawa (sjoch: The Karate Kid Part II). Se ûntdekke dat it appartemintekompleks dêr't Daniel mei syn mem Lucille wennet en dêr't Miyagi as konsjerzje wurket, folslein renovearre wurdt. Dat betsjut dat Daniel syn wente en Miyagi syn baan kwyt is. Mei't Miyagi al syn eigen jild bestege hat om op Okinawa in nij hûs sette te litten foar syn âlde flam Yukie, komt dat wol hiel min út. Underwilens is Lucille LaRusso weromkeard nei Nij-Jersey, dêr't de LaRusso's oarspronklik wei komme, om foar har sike omke Louie te soargjen. Daniel lûkt foarearst yn by Miyagi.
It is de bedoeling dat Daniel nei de universiteit giet en foar syn stúdzje betellet mei it jild dat er op Okinawa by in weddenskip wûn hat (sjoch: The Karate Kid Part II). Hy beslút it lykwols ynstee te brûken om Miyagi syn dream te finansieren om in winkel yn bonsaibeamkes te iepenjen. By wize fan tank makket Miyagi him ta folweardich partner yn 'e ûndernimming. Daniel besiket in pottebakkerij lyk foar harren nije winkel oer om blompotten te keapjen foar de beamkes. Dêr moetet er Jessica Andrews, in famke fan syn eigen jierren dat inkele moannen yn Los Angeles foar har muoike wurket foar't se weromgiet nei Columbus (Ohio). Daniel hat daliks in eachje op har en freget har mei út op in ôfspraakje, mar sy fertelt him dat se thús in feint hat, dat se prate ôf om inkeld freonen te wurden.
Underwilens hiert Silver in Mike Barnes yn, in jonge karateka dy't bekend stiet om syn ûnmeilydsumens. Dy moat Daniel útdaagje foar syn kampioenstitel yn 'e folgjende edysje fan it All-Valley Karate-toernoai. Daniel kriget fan 'e organisaasje fan dy kompetysje in brief wêryn't útlein wurdt dat de regels feroare binne: de regearjend kampioen is fan no ôf oan wis fan in plak yn 'e finale, dat hy hoecht fan 't jier mar oan ien wedstryd mei te dwaan. Miyagi hat lykwols tige tradisjonele tinkbylden oer karate en beskôget it net as sport, mar inkeld as in manear om jin te ferdigenjen. Hy ornearret dat der gjin reden foar Daniel is om oan it toernoai mei te dwaan, mei't er dêr neat fan wearde te ferdigenjen hat. Daniel is it dêr net mei iens, mar Miyagi wegeret him foar it toernoai te trainen, en úteinlik leit Daniel him dêr by del. De jûns dat er Miyagi dat fertelt, is krekt de jûns dat Silver yn 'e wente fan Miyagi ynbrutsen hat om ynformaasje oer syn tsjinstanners te sammeljen, en hy harket it petear ôf.
Neitiid stjoert Silver Mike en syn oare beide jonge trewanten Snake en Dennis efter Daniel oan om him lestich te fallen en him troch yntimidaasje op oare gedachten te bringen. Dat mislearret lykwols. Underwilens kringt Silver sels op tûke wize it libben fan Daniel en Miyagi binnen troch him foar te dwaan as de sympatike karatelearaar fan John Kreese, dy't oerkommen is út Súd-Koreä nei't Kreese ferstoarn is oan in hertoanfal. Hy ûntskuldiget him foar it hâlden en dragen fan syn eardere learling en seit dat er besykje wol it goed te meitsjen troch de Cobra Kai-dojo nij libben yn te blazen mei in bettere foarm fan karate as Kreese ûnderwiisde.
Fedette
(fan it Frânske vedette)
The Karate Kid Part III
Plot
Jûns komme Mike-en-dy Daniel en Jessica oer it mad yn 'e bonsaiwinkel. Diskear bliuwt it net by yntimidaasje, mar rint de konfrontaasje út op mishanneling en fandalisme. As Miyagi op it toaniel ferskynt, makket dy gau regaad, en de trije jonges kieze it hazzepaad. By thúskomst, nei't se Jessica thúsbrocht hawwe, ûntdekke Daniel en Miyagi lykwols dat harren hiele foarrie bonsaibeamkes stellen is. Op it plak dêr't dy stiene, hinget no inkeld in oanmeldingsformulier foar it karatetoernoai. Daniel is alhiel breinroer, mar Miyagi bliuwt der kalm ûnder, wat by Daniel foar noch mear argewaasje soarget. Hy giet nei de plysje om oanjefte te dwaan.
De oare deis sette Daniel en Jessica, dy't ûnderfining mei abseilen hat, nei in klif by de kust fan 'e Stille Oseaan, dêr't Miyagi healwei de boaiem mear as fjirtich jier lyn, nei't er foar it earst yn Kalifornje oankommen wie, in kostbere wylde bonsai út Okinawa plante hat. Daniel hat it him yn 'e holle helle dat er it beamke útgrave moat om it te ferkeapjen, om't dat de iennichste manear is om oan jild te kommen dêr't harren stellen foarrie bonsaibeamkes mei ferfongen wurde kin. Mei help fan Jessica wit er it beamke te berikken, mar hy lit it kneppelje, sadat se hielendal nei de boaiem fan it klif delgean moatte om it op te heljen. Mike, Snake en Dennis binne harren temûk folge, en as Daniel en Jessica ûnderoan it klif steane, lûke dy de abseiltouwen yn. Daniel en Jessica kinne gjin kant út en de floed komt op, dat se hawwe net folle tiid. Under dy twang stimt Daniel der einlings mei yn om it oanmeldingsformulier foar it toernoai te ûndertekenjen. Neitiid litte Mike-en-dy harren omheech, mar as se ienris boppe-oan it klif binne, ûntfytmannet Snake Daniel it kostbere bonsaibeamke, dat wol mear as $10.000 wurdich is. Mike pakt it kwetsbere plantsje oer en brekt midstwa.
As Daniel neitiid yn alle steaten thúskomt mei it tegnjirde beamke, docht bliken dat Miyagi in nije foarrie bonsaibeamkes oanskaft hat mei it jild fan 'e ferkeap fan syn pick-uptruck. De âldman wikkelet it brutsen beamke yn tape en seit dat er it oerlibje sil as de woartels sterk binne. Daniel fertelt Miyagi dat er him ynskreaun hat foar it karatetoernoai, en Miyagi nimt dat nijs foar kennisjouwing oan, mar wegeret noch hieltyd om him te trainen. Neitiid beävensearret Silver lykwols in 'tafallige' moeting mei Daniel, wêrby't hy oanbiedt Daniel te trainen foar it toernoai. Yn 'e Cobra Kai-dojo bringt er Daniel in rige brute, gewelddiedige oanfalstechniken by. Hy lit de karateformen fan Miyagi ôfrinne en set Daniel ûnder druk om in houten oefenpop stikken te slaan en te skoppen, wêrby't de jonge ferskate ferwûnings oprint.
Miyagi, dy't net gek is, wit dat Daniel in oare karatelearaar fûn hat, en dat it hielendal mis driget te gean. Daniel syn frustraasje mei Miyagi syn duldsum ûndergean fan harren tsjinrampen is lykwols sa grut dat it him fan Miyagi ferfrjemdet. As Daniel en Jessica op in jûn in nachtklub besykje om te dûnsjen, wurdt troch Silver, dy't harren folge is, in willekeurige keardel omkocht om slaanderij mei Daniel út te lokjen. Daniel ferliest syn selsbehearsking en brûkt in karatetechnyk om 'e noas fan 'e man te brekken. As er dêrtoch ûnder oarmans bloed komt te sitten, kriget er einlings en te'n lêsten foar it ferstân dat er hielendal paadbjuster rekke is. Neitiid ûntskuldiget er him foar Jessica oer en besiket er it goed te meitsjen mei Miyagi. Hy fertelt wa't syn nije karatelearaar is en set noch dyselde jûns ôf nei de Cobra Kai-dojo om 'e bannen mei Silver te ferbrekken.
Silver, dy't beseft dat syn spultsje út is, makket dan ta ôfgriis fan Daniel bekend wa't er wier is. Ek blykt er net allinne te wêzen, mar beselskippe te wurden fan Mike Barnes en de fan fakânsje weromkearde John Kreese. De mannen wegerje Daniel gean te litten, en as er úteinlik dochs ûntsnapt, stjoert Silver Mike efter him oan om him werom te heljen. It docht lykwols bliken dat Miyagi, dy't it spul net rjocht stie, Daniel folge is. Ynstee fan Daniel komt hysels de dojo yn, dêr't er Mike en Kreese sûnder muoite bûten gejocht stelt en dan Silver in leske leart. As dyselde oerwûn is, driget er lykwols in hiele keatling fan Cobra Kai-dojo's op te setten dêr't syn ûnmeilydsume, oanfallende foarm fan karate ûnderwiisd wurde sil, sadat dat de dominante foarm fan 'e sport yn 'e Feriene Steaten wurde sil. Neitiid jout Miyagi einlings belies en seit er ta dat er Daniel traine sil foar it toernoai, om't der no wat is dat it ferdigenjen wurdich is: karate sels.
As de tiid om is, wol Daniel de striid opjaan, mar Miyagi praat op him yn en seit tsjin him dat syn bêste karate krekt as moed noch yn him sit. As de sudden death-omgong begjint, set Daniel útein mei de tradisjonele karate-oefening fan Miyagi, wat Mike yn betizing efterlit. As dyselde úteinlik nei foarren stoarmet om it oerwinnende punt te beheljen, hellet Daniel him ûnder fuotten en dielt ien inkele klap út wêrmei't er it toernoai wint en syn kampioenstitel prolongearret. It publyk begjint dêrnei de útdielde T-shirts fan 'e Cobra Kai-dojo werom te smiten nei Silver, dy't nidich as in spin fuortskonket, wylst Daniel Miyagi yn 'e earms falt.
Produksje
The Karate Kid Part III waard regissearre troch John G. Avildsen nei in senario fan Robert Mark Kamen. Avildsen sei letter dat er fan 'e trêde Karate Kid-film earst eins in prequel fan 'e besteande beide films meitsje wollen hie. Ek doe't al lang en breed besletten wie om dat net te dwaan, moast it senario, sa't Kamen dat oarspronklik skreaun hie, noch flink oanpast wurde. It personaazje fan John Kreese hie eins in folle wichtiger rol spylje sillen, mar dat koe net trochgean om't akteur Martin Kove tagelyk de film Hard Time on Planet Earth opnaam, sadat er mar in bytsje tiid oer hie foar The Karate Kid Part III. Sadwaande waard doe it personaazje fan Terry Silver yn 'e film skreaun.
In oar punt dat swierrichheden opsmiet, wie it feit dat Ralph Macchio ûnderwilens 27 jier wie (hoewol't er noch altyd de achttjinjierrige Daniel LaRusso spile), wylst Robyn Lively, dy't cast waard yn 'e rol fan Jessica Andrews, echt noch mar 17 jier wie. Dat leeftydsferskil waard as sa problematysk beskôge, dat de romantyske relaasje tusken harren personaazjes út it senario skreaun waard en ferfongen waard troch inkeld freonskip.
As produsint wie Jerry Weintraub by it projekt belutsen foar de filmstudio Columbia Pictures. Foar The Karate Kid Part III wie in budget beskikber fan $12,5 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Steve Yaconelli, dy't dy put oernaam fan 'e sike James Crabe, wylst de filmmuzyk fersoarge waard troch Bill Conti, mei wa't Avildsen yn it ferline al gauris gearwurke hie, û.m. oan 'e Rocky-films. De opnamen fûnen plak yn Los Angeles en omkriten.
Distribúsje
De distribúsje fan The Karate Kid Part III waard fersoarge troch Columbia Pictures. De film iepene op 30 juny 1989 yn 'e Amerikaanske bioskopen.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige The Karate Kid Part III oer it algemien negative resinsjes. Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times, dy't lof hie foar de earste beide Karate Kid-films, mocht net oer dizze trêde edysje. Syn kollega Gene Siskel fan 'e Chicago Tribune rikkemandearre dizze nije film likemin oan, hoewol't er dêrby oantekene dat it aktearjen fan Thomas Ian Griffith as de wichtichste antagonist hast genôch wie om 'e film te rêden. Yn 2008, by it útkommen fan in nije dvd-ferzje fan 'e film, skreau Scott Weinberg fan 'e webside JoBlo dat The Karate Kid Part III it diel fan 'e searje wie "dêr't de tsjillen los reitsje".
In protte resinsinten hekelen it nochris oereidzjen fan eleminten dy't yn 'e foargeande beide films al rom oan 'e oarder kommen wiene, lykas de tarieding op en dielname oan in karatetoernoai en in romantyske sydferhaalline dy't yn 'e nije film ek nochris op neat útrûn. Ek it brekme oan karakterûntwikkeling by haadpersoan Daniel LaRusso loek krityk. Sa skreau Caryn James fan The New York Times: "Hy is likernôch in jier âlder yn filmtiid, mar is gjin dei ferstanniger wurden." Yn 2015 joech regisseur John G. Avildsen sels ta dat The Karate Kid Part III "in earmoedige imitaasje fan 'e earste [film]" en "in freeslike film" wie.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat The Karate Kid Part III in leech goedkarringspersintaazje fan 15%, basearre op 33 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Ynspiraasje is op 'e bon yn dizze trêde Karate Kid-film, dy't yn grutte halen de plot fan syn foargongers recyclet, mar dêr in ferrassend soad geweld oan tafoeget en teffens aktearprestaasjes dy't jin derta bringe soene om it dekôr op te fretten." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet The Karate Kid Part III in goedkarringspersintaazje fan 36%, basearre op 12 resinsjes.
Resultaat
The Karate Kid Part III brocht yn 'e bioskopen wrâldwiid $38,9 miljoen op. As men dy opbringst ôfset tsjin it budget fan $12,5 miljoen, betsjut dat in winst fan $26,4 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie The Karate Kid Part III in beheind kommersjeel súkses.
Kendra Spade
Libben en karriêre
Spade waard yn 1998 berne yn Kelso, yn 'e Súdlike Amerikaanske steat Louisiana, mar se groeide op yn 'e steat Washington, yn it Amerikaanske Noardwesten. Yn 2017, doe't se 19 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hie se begjin 2019 yn krapoan 150 films spile. Spade stiet benammen bekend om har orale en anale optredens.
Spade hat fral yn films spile fan sokke foaroansteande labels as Penthouse, Wicked Pictures, Hustler Video, Evil Angel, Digital Sin, Devil's Film Zero Tolerance, Jules Jordan Video, Diabolic Video en Digital Playground. Fierders hat se ek wol wurke foar minder bekende studio's, lykas Third Degree Films, Mile High Media en Girlfriends Films. En teffens hat se in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder Reality Kings, Brazzers en Kink.com.
Lichemsskaaimerken
Kendra Spade is fan mingd blank en mongoloïde komôf, mei brune eagen en brún hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.62 m lang, mei in gewicht fan 59 kg, en in natuerlike cupmaat 32D. Behalven de wenstige gatsjes troch de earlellen hat se ek in piercing troch har rjochternoaswjuk. Tatoeaazjes hat se lykwols net.
Otter (ûntstekking)
Dracht, otter of matearje is in dikke of tinne floeibere substânsje (kleur: wytgiel, giel of grien) dy't ûnstiet by in ûntstekking. Otter kin út in iepen ûntstutsen wûne komme of yn in natuerlike lichemsholte (bygelyks de pleuraholte en de Holte fan Douglas) of yn in abses sitte. Dracht bestiet fral út deade wite bloedsellen, baktearjen en somtiids deade lichemssellen (deade fagositen).
Tjalling Hidde Friso Halbertsma
Hy studearre rjochten oan de Universiteit Maastricht en sosjale antropology oan de Universiteit fan Amsterdam. Yn 1994 rûne er beide stúdzjes ôf.
Hy wie kampanje-adviseur fan de minister-presidint en presidint fan Mongoalje en de earste bûtenlanner dy't op it kantoar fan de presidint fan dat lân wurke. Yn 2007 promovearre er op it Nestoriaanske erfgoed fan Binnen-Mongoalje oan de Universiteit Leien.
Halbertsma is bysûnder heechlearaar oan de Universiteit fan Grins.
Alderheljen
Alderheljen of Alderheljendei (Latyn: Sollemnitas Omnium Sanctorum) is in kristlike hjeldei dy't yn it Westerske kristendom op 1 novimber falt. Yn Fryslân spriek men foarhinne wol fan Ald Alderheljen (12 novimber) en Nij Alderheljen (1 novimber), dat it ferskil tusken de (âlde) Juliaanske en (nije) Gregoriaanske kalinder oanjoech. Alderheljen wurdt fierd troch de Roomsk-Katolike Tsjerke, de Anglikaanske Tsjerke, de Lutherske tsjerken en de metodistyske tsjerken. Yn 'e Roomsk-Katolike Tsjerke is it in heechfeest. Alderheljen is besibbe oan Halloween, dat in dei earder falt, op 31 oktober, en oan Aldersielen, dat in dei letter falt, op 2 novimber. Ek yn it Easterske kristendom wurdt Alderheljen fierd, yn 'e Eastersk-Otterdokse Tsjerken en de dêrmei ferbûne Eastersk-Katolike Tsjerken op 'e earste snein nei Pinkster, en yn 'e Oriïntaalsk-Otterdokse Tsjerken en de dêrmei ferbûne Eastersk-Katolike Tsjerken op 'e earste freed nei Peaske.
Op Alderheljen wurde fan âlds alle kristlike hilligen en martelders betocht, oft se no bekend of ûnbekend binne. Fromme kristenen út tsjerkgenoatskippen dy't Alderheljen fiere, geane op dy hjeldei nei tsjerke om in earetsjinst by te wenjen. Ek bidde se foar de deaden en besykje se begraafplakken om blommen op 'e grêven fan 'e ferstoarnen te lizzen en dêr kjersen te brânen. Yn Dútslân en Eastenryk traktearje peetâlden harren peetbern op Alderheljen op Allerheiligentriezel, in soarte fan bôle. Fierders wurde in protte saneamde alderheljenmerken organisearre. De grutste alderheljenmerk yn Nederlân, mei 80.000 oant 100.000 besikers. fynt elts jier plak yn it Grinslânske Wynskoat.
It is bekend dat Alderheljen yn it Westerske kristendom al yn 'e achtste iuw op 1 novimber fierd waard, hoewol't paus Gregoarius IV dy datum pas yn 837 offisjeel fêststelde foar it roomske Alderheljenfeest. It is oannimlik dat 1 novimber oarspronklik útkeazen waard om gear te fallen mei de heidenske Keltyske hjeldei Samhain, mei de bedoeling om dy hjeldei te ferfangen, krekt sa't bgl. de datum fan Kryst útkeazen wie om gear te fallen mei it heidenske Midwinterfeest. Oan 'e oare kant skreau Óengus fan Tallaght († ±824), dat yn Ierlân Alderheljen yn 'e sânde en achtste iuw op 20 april fierd waard. Dat suggerearret dat de ferskowing nei 1 novimber in Germaanske fining wie ynstee fan in Keltysk idee.
Tsjintwurdich is Alderheljen in nasjonale feestdei (en frije dei) yn in protte, fral roomske, lannen, wêrûnder Andorra, Belgje, Eastenryk, Frankryk, Hongarije, Itaalje, Kroaasje, Lychtenstein, Litouwen, Lúksemboarch, Monako, Poalen, Portegal, San Marino, Slowakije, Sloveenje, Spanje en dielen fan Dútslân en Switserlân. Yn Sweden en Finlân wurdt Alderheljen fierd op 'e sneon dy't tusken 31 oktober en 6 novimber falt. Yn Nederlân is Alderheljen gjin nasjonale feestdei, mar wol in ferplichte hjeldei fan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke. Yn 1967 ferpleatsten de Nederlânske biskoppen (nei se dêrta ûntheffing krigen hiene fan paus Paulus VI) Alderheljen nei de earste snein nei 1 novimber. Foartiid wie Alderheljen op dy dei sels fierd. Yn 1989 besleaten de biskoppen om 'e hjeldei mei yngong fan 1991 wer op 1 novimber te fieren.
Remscheid
Remscheid is in kreisfreie Stadt yn de Dútske dielsteat Noardryn-Westfalen.
Stedsyndieling fan Remscheid
Remscheid is yn fjouwer stedsdistrikten ferparte. De distrikten mei de wenwiken binne:
Lola Lane (pornografysk aktrise)
Lola Lane (25 septimber 1971) is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2000. Neffens har offisjele opjefte is se 1.68 m lang, mei in gewicht fan 65 kg en kupmaat 36F.
Woartelknobbelieltsjes
Woartelknobbelieltsjes  binne planteparasitêre ieltsjes dy’t by it skaai Meloidogyne hearre. Se komme foar yn de grûn en taaste de woartel oan. Der binne sawat 2000 plantesoarten dy’t oantaast wurde kinne.
Ksenofon
Ksenofon (Gryksk: Ξενοφῶν, tradisjonele transliteraasje: Xenophon; Atene, omtrint 430 f.Kr. – dêre, 354 f.Kr.) wie in Gryksk legeroerste, skiedkundige, kriichskundige en skriuwer, inkeld ek wol Ksenofon fan Atene neamd. Hy wie in hierling dy't û.m. yn it Perzyske Ryk focht en oer syn nuodlike aventoeren dêre letter de Anabasis skreau, syn meast ferneamde wurk. Syn Hellenica is in ferslach fan 'e lêste jierren fan 'e Peloponnezyske Oarloch, en wurdt as de wichtichste histoaryske boarne oangeande dy perioade beskôge. Syn beskriuwing fan it Perzyske Ryk, yn 'e Cyropedia, hat ornaris de namme minderweardich oan 'e Histoarjes fan Herodotus te wêzen, ek al binne der punten dêr't Herodotus oanwiisber mis is, wylst Ksenofon it by de rjochte ein hat. Fierders wurdt Ksenofon nei Plato as de wichtichste autoriteit oer Sokrates beskôge, mei't er as jongfeint noch ûnder de grutte filosoof studearre hie. Mei fanwegen de terjochtstelling fan syn master assosjearre Ksenofon him it grutste part fan syn libben mei de stêdsteat Sparta ynstee fan mei syn berteplak Atene.
Jonkheid
Der is net folle mear oer Ksenofon bekend as wat er oer himsels skreau. Hy waard omtrint 430 f.Kr. berne yn 'e Grykske stêdsteat Atene as in telch út in rike aadlike famylje. Syn heit hiet fan Gryllus. Yn syn jonkheid studearre er yn Atene ûnder de ferneamde filosoof Sokrates, dy't lykwols yn 399 f.Kr. fanwegen politike omtinkens ta de dea troch de gifbeker feroardiele waard. Tsientallen jierren letter skreau Ksenofon syn Apologia, dy't in ferdigening fan syn master foar it Ateenske gerjocht omfiemet, en teffens de Memorabilia, in samling sokratyske dialogen. Hoewol't Ksenofon yn syn eigen tiid sels net as filosoof beskôge waard, binne der tsjintwurdich gâns saakkundigen dy't him wol as sadanich sjogge.
Woartelknobbelieltsjes
Beskriuwing
Yn Nederlân komme woartelknobbelieltsjes foar op ûnder oare ierdappel, tomaat, mais en sûkerbiten. Nei ynfeksje wurde der gallen op de woartels foarme, dêr’t de ieltsjes yn libje en fiedingsstoffen út de plantesellen sûge.
Inkelde soarten dy’t yn Nederlân foarkomme binne:
Folsleine soartelist
It folslein tal beskreaune soarten yn dit skaai is mear as 70.