cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Demjanjuk
Proses yn Dútslân
Op 22 febrewaris 2011 joech de ferdediger Ulrich Busch in ferklearring fan Demjanjuk ôf, dy't it hiele proses swijend oanheart hie. Yn de ferklearring kundige Demjanjuk in hongerstaking oan, as in 1400 siden dokumint fan de Russyske geheime tsjinst, dat syn ûnskuld bewize koe, net as bewiis fan de ferdigening talitten waard. Fierder ferklearre Demjanjyk dat er de hongersneed ûnder Stalin, as Dútske kriichsfinzene en dêrnei it Israelyske deadsfonnis, mei in soad deadseangst oerlibbe hie. "No, oan it ein fan myn libben, besiket Dútslân, de naasje dy't sûnder genede en wreed miljoenen ûnskuldige minsken fermoarde, myn wurden, myn siele, myn geast en myn libben mei in polityk showproses te beëinigjen en my, in ienfâldige Oekraynske boer, foar de misdieden fan de Dútsers yn de Twadde Wrâldkriich skuldich te ferklearjen".
Eklektisisme (arsjitektuer)
De ein
It entûsjasme foar it eklektisisme naam hurd ôf nei 1930 en it ferdwûn stadichoan yn de kurrikulums fan desingneskoallen om plak te meitsjen foar in nije styl. It Modernisme waard wichtich mei't yn protte lju it as avant-garde seagen en nije technologyen en materialen út dy jierren makken grutte ynnovaasjes mooglik. Hoewol't it eklestisisme as styl ferlitten waard, bleau dy perioade fan histoarysk belang mei't er 'de doarren fannijs op sette foar ynnovaasje en nije foarmen' fan arsjitektuer yn de neifolgjende jierren.
John Demjanjuk
Proses yn Dútslân
It gerjocht sluet de bewiisfiering op 17 maart 2011 ôf.
Oanklager Hans-Joachim Lutz easke yn syn pleit op 22 maart 2011 in finzenisstraf fan seis jier en achte it bewezen dat Demjanjuk yn 1943 dielnommen hie oan de moard op teminsten 27.900 joaden. Neffens de miening fan de oanklager wiene de beskuldigingen ek sûnder yndividueel bewiis deugdlik. Fersêftsjend yn de eask wie dat Demjanjuk ek sels in slachotffer fan de nazy's wie en tsjin it sin bewake moast. Hy wie in helper sûnder sels ferantwurdlikens te hawwen. Der wie lykwols gjin sprake fan Befehlsnotstand (de needsaaklikens om in befel op te folgjen) om't neffens de oanklager in flecht mooglik west hie.
De oare klagers tsjinnen op 13 en 14 april 2011 harren pleit yn. Se makken melding fan it lot fan harren famyljes en harren ein yn Sobibor. In advokaat fan de klagers, Cornelius Nestler, makke gjin gebrûk fan in slotrede, om't elk fan de klagers syn eigen ferwachting fan de straf útsprutsen hie.
De ferdediger fan Demjanjuk, Ulrich Busch, easke begjin maaie 2011 frijspraak en in skeafergoeding foar it fêstsitten foar Demjanjuk. Busch klage dat der yn de saak gjin rekken holden wie mei de tsjûgen en akten yn it foardiel fan Demjanjuk. Der wie gjin bewiis dat de fertochte ea yn it ferneatigingskamp Sobibor west hie en sels as soe dat al it gefal west ha, dan hie Demjanjuk as kriichsfinze gewoan gjin oare kar hân. De fertochte wie boppedat al earder slachtoffer fan dwaling fan justysje, doe't er fanwegen in persoanswikseling acht jier lang ûnskuldich yn in Israelyske finzenis sitten hie, wêrfan't fiif jier yn in deadesel. Dêrom hie Demjanjuk no wol genôch boete dien.
Op 12 maaie 2011 waard Demjanjuk feroardiele ta fiif jier finzenis fanwegen mandélichheid oan de moard op 28.060 minsken. De rjochtbank fûn it bewezen dat er as kriichsfinzene oplaat wie ta ien fan de likernôch 5.000 SS-frijwilligers en dat er fan ein maart oant healwei septimber 1943 tsjinne hie as bewaker yn it ferneatigingskamp Sobibor. Ek al koe him net ien gefal fan in spesifike moard oanwrean wurde, Demjanjuk makke dêr diel út fan de ferneatingsmasjine. It tal 28.060 waard berekkene oan de hân fan de transportlisen fan de treinen dy't yn it tiidrek oankamen yn Sobibor doe't Demjanjuk dêr tsjinne hie. Demjanjuk hie wegerje moatten mei te dwaan oan de foar de hân lizzende misdieden. Hy hie besykje moatten út te piken en it dêrby hearrende risiko foar leaf nimme moatten. De feroardielde joech fierder gjin kommintaar op de ferwiten, mar omskreau himsels yn trije skriflike ferklearrings as slachtoffer fan de Dútsers. De útspraak waard bywenne troch tsien fan de mear dan 30 klagers út Nederlân, fan wa't guon har hiele famylje yn Sobibor ferlern hie.
Nei't it fonnis útsprutsen wie waard it arrestaasjebefel opheven en waard Demjanjuk frijlitten. Nei twa jier finzenis stie de duer fan it fonnis net mear yn ferhâlding ta de âldens fan de doe al 91-jierrige Demjanjuk. Der wie gjin flechtrisiko, om't de fertochte steateleas wie en Dútslân sadwaande net ferlitte koe. Demjanjuk wenne oant syn dea yn in ferpleechhûs yn Bad Feilnbach.
De útspraak tsjin Demjanjuk waard net binend om't sawol de iepenbiere oanklager as de ferdigening yn berop gyngen. It kaam lykwols net ta in beslút fan it Dútske Federale Hôf fan Justysje, om't de fertochte op 17 maart 2012 ferstoar. Yn it Dútske strafrjocht foarmet it ferstjerren fan de fertochte in prosedurele behindering en dêrmei waard de saak seponearre.
Fotokolleksje Johann Niemann
Yn 2015 waard in partikuliere fotokolleksje ûntdutsen mei mear as 300 foto's fan SS-Untersturmführer Johann Niemann. De foto's foarmje in wichtige oanfolling op de tige seldsume bylddokumintaasje fan Sobibor. Niemann dokumintearre syn karriêre by de SS yn twa albums fan it konsintraasjekamp Esterwegen, de misdieden fan de eutanasy en de systematyske moard op joaden en Roma yn Belzec en Sobibor.
Media
Demjanjuk's proses yn Israel soe de basis west ha foar de film "Music Box" (1989) fan de regisseaur Constantin Costa-Gavras. Itselde proses tsjinne foar de Amearikaanske skriuwer Philip Roth as materjaal foar syn yn 1993 publisearre roman "Operation Shylock. A Confession".
It libben fan Demjanjuk wie yn de dokumintêre "Der Fall Ivan Demjanjuk" ûnderwerp, dy't yn 2013 yn Dútslân útsjoerd waard. Yn de dokumintêre fan Frank Gutermuth, Sebastian Kuhn en Wolfgang Schoen wurde de lokaasjes, dy't in rol spilen yn it libben fan Demjanjuk, opsocht en in rige fan interviews fêstlein, mei û.o. de Nederlânske professor foar strafrjocht Christiaan Frederik (Frits) Rüter, de Sobibor-oerlibber Thomas Blatt en Kurt Schrimm, it haad fan de Zentrale Stelle der Landesjustizverwaltungen zur Aufklärung nationalsozialistischer Verbrechen. De dokumintêre waard yn opdracht fan de ARD makke en yn it ramt fan it proses tsjin Demjanjuk yn München útstjoerd.
Yn 2019 waard troch Netflix de fiifdielige dokumintêre "The Devil Next Door" fan it proses tsjin John Demjanjuk en de fraach oft er de Oekraynske kampbeul Ivan de Ferskriklike wie oan it oanbod tafoege.
Protestantske tsjerke fan Jobbegea
Skiednis
De Jobbegeaster tsjerke waard yn 1864 boud foar de herfoarme gemeente as de tredde tsjerke fan de gemeente Hoarnstersweach-Jobbegea-Skuorregea. Oare tsjerken hie de gemeente al yn Hoarnstersweach en Skuorregea. De bou fan in tredde tsjerke waard needsaaklik achte troch't de bewenning oan de feart útwreide. Mei de bou waard op 1 april 1864 útein set en op 20 febrewaris 1865 waard de tsjerke yn gebrûk nommen. Yn 1869 krige de tsjerke in geveltuorke op it dak mei in klok. De tsjerke waard ek wol it "Tsjerkje fan Mol" neamd, nei dûmny Klaas Mol dy't dêr fjirtich jier tsjinne hat.
Yn 1959 fûn in restauraasje oan it gebou plak. It geveltuorke is doe ferfongen troch in dakruterke mei in spits.
Jan Eisenga
Jan Eisenga (Koartsweagen, 11 maart 1908 - Ljouwert, 5 maaie 1943) wie in Frysk ûnderwizer, skriuwer en dichter.
Protestantske tsjerke fan Jobbegea
Ynrjochting
De tsjerke waard by de foarming fan de PKN-gemeente restaurearre en krige doe twa nije glês-yn-lead ramen fan de glesker K. van der Wal út Himmelum.
De wynhoanne dy't yn binnentún fan De Beage stiet is oarspronklik ôfkomstich fan de geveltuorke fan de yn 1971 bûten gebrûk stelde en letter ôfbrutsen grifformearde tsjerke "De Lantearne" oan de Bij de Leijwei 21 yn Hoarnstersweach.
Yn De Beage hingje skilderijen fan Folkert Beenen fan de fiif herfoarme en grifformearde tsjerken dy't de doarpen Jobbegea en Skuorregea en Hoarnstersweach ea ryk wiene.
Jan Eisenga
Eisenga skreau essays, resinsjes en kollumns yn de krante Woudklank. Teffens wie er bestjoerslid fan it Selskip foar Fryske Taal en Skriftekennisse, aktyf yn it Hielûnthâldersbûn en de pleatslike polityk. Hy hoold in oarlochsdeiboek by dat nei syn dea troch syn frou Tsjitske Eisenga-de Groot († Boalsert, 1973) fuortset wurde soe.
Jan Eisenga wie ûnderwizer op de Legere Skoalle yn De Gordyk. Yn ferbân mei de april/maaiestaking fan 1943 rôp er de âlders op om harren bern thús te hâlden om sa stipe foar de staking sjen te litten. Hy besocht ek guon kollega's oer te heljen om mei te staken. Eisenga waard lykwols ferret en nei it SD-haadkertier yn Ljouwert brocht. Eisenga waard op 5 maaie 1943 by de âlde sjitbaan oan it Kalverdijkje yn Ljouwert fusillearre (tegearre mei Harm Bos). Syn lichem is nea weromfûn, mar moat mei in protte oaren begroeven wêze by de Appelbergen by Glimmen yn Drinte.
Protestantske tsjerke fan Jobbegea
Oargel
Tsjintwurdich makket de gemeente gebrûk fan in elektroanysk imitaasje-ynstrumint (Content type 2430), mar de tsjerke hie oant 1976 in folweardich piipoargel fan de oargelbouwer J. Proper út Kampen. Dat piipoargel waard yn 1911 yn de Jobbegeaster tsjerke boud mei âlder materjaal fan in ynstrumint, dat nei alle gedachten ôfkomstich wie fan in 17e-iuwsk ynstrumint dat troch Jann Werner Dütsch boud wie foar de herfoarme tsjerke Terborch. It ferhûze yn 1848 nei de herfoarme tsjerke fan Diepenveen, dêr't it troch Proper ôfbrutsen en ynnommen waard. It front fan it Proper-oargel bleau lykwols yn de tsjerke en dêr steane tsjintwurdich de lûdsprekkers fan it elektroanysk oargel yn.
Jan Eisenga
Neitins
De tekst op de betinkplaat seit:
FALLEN YN 'E MAEIJEDAGEN FAN 1943
IN SOAN FAN SYN FOLK IN MASTER SA 'T HEART IN STRIDER FOAR RJOCHT EN FRIJDOM.'
Ponka Stamme fan Oklahoma
De Ponka Stamme fan Oklahoma (Ingelsk: Ponca Tribe of Oklahoma) is in federaal erkende Yndiaanske stamme-organisaasje yn 'e Feriene Steaten, dy't fêstige is yn it noarden fan 'e steat Oklahoma. Dizze stamme bestiet út etnyske Ponka en is as moderne organisaasje oprjochte yn 1936. It haadkertier is fêstige yn White Eagle, in útbuorren fan Ponca City. De Ponka wennen oarspronklik yn Nebraska, mar waarden yn 1877 nei Oklahoma deportearre. Likemin as oare Yndianestammen út Oklahoma hat de Ponka Stamme fan Oklahoma in eigen reservaat, mei't dat ûnder de Wet-Curtis fan 1898 opheft is.
Demografy
Neffens gegevens út 2016 hie de Ponka Stamme fan Oklahoma doe goed 3.500 leden, wêrfan't likernôch 3.000 (of 85,7%) yn Oklahoma wenje. Dat binne etnyske Ponka (Ponca), in folk dat in Sûaanske taal sprekt en nau besibbe is oan 'e Omaha. De Ponka Stamme fan Oklahoma is ien fan 'e beide federaal erkende stamme-organisaasjes fan dizze etnyske groep (de oare is de Ponka Stamme fan Nebraska).
Skiednis
De Ponka wennen oarspronklik yn it noardeastlike part fan 'e Amerikaanske steat Nebraska, dêr't se lykwols it fjild romje moasten foar de Amerikaanske kolonisaasje fan dy krite. Yn 1858 ferkochten se, dêrta ûnder druk setten, it meastepart fan harren lân oan 'e Feriene Steaten en krigen se yn ruil dêrfoar in Yndianereservaat oan 'e igge fan 'e rivier de Niobrara. Yn 1868 rekken lykwols ek harren oerbleaune lân kwyt, doe't de Amerikanen dat by it Ferdrach fan Fort Laramie yllegaal weijoegen oan 'e Lakota, wêrnei't it ta it Grutte Sû Reservaat kaam te hearren. Jierren fan protest bedijden neat, dat yn 1875 tekenen Wite Earn, Steande Bear en de oare opperhaden fan 'e Ponka in ferdrach mei fertsjintwurdigers fan it Amerikaanske regear, dat harren deportaasje nei it Yndiaanske Territoarium (it lettere Oklahoma) omfieme. De opperhaden holden letter út dat de ôfspraken ferkeard foar harren fertaald wiene, en dat sy begrepen hiene dat se ynstimden mei in ferhuzing nei it Omaha Yndianereservaat yn eastlik Nebraska. Fannijs wegeren de Amerikanen lykwols en harkje nei harren protesten.
Yn febrewaris 1877 reizgen acht opperhaden fan 'e Ponka mei ynspekteur Edward C. Kemble nei it Osadzje Yndianereservaat yn it Yndiaanske Territoarium om in gaadlik plak foar harren eigen reservaat te sykjen. Om't de pleatslike Yndiaansk agint it spul net taret hie, koe dêr neat fan komme. Kemble joech de Ponka de skuld fan it misferstân en liet se dêr yn 'e steek sadat se nei Nebraska weromrinne moasten. Mar Kemble sette syn plannen al troch, en yn april fan datselde jier reizge er nei it Kwapou Yndianereservaat, yn 'e neite fan it hjoeddeiske Peoria (Oklahoma), mei dat diel fan 'e Ponka dat min ofte mear frijwillich út Nebraska wei woe. Yn maaie deportearre it Amerikaanske Leger de rest fan it folk ûnder twang, wêrûnder Wite Earn en Steande Bear. De Ponka arrivearren te let yn it Yndiaanske Territoarium om dat jiers noch te plantsjen en te rispjen, en it Amerikaanske regear fersomme boppedat om harren te foarsjen fan it lânbougereid dat de Ponka ûnthjitten wie as ûnderdiel fan it oarspronklike ferhuzingsferdrach. Yn 1878 ferfearen se goed 240 km nei it westen ta, nei de rivier de Arkansas, súdlik fan it hjoeddeiske Ponca City. Tsjin 'e maityd fan 1879 wiene 158 fan 'e 700 Ponka, hast in trêdepart fan 'e stamme, omkommen oan honger, malaria en oanbesibbe oarsaken.
Steande Bear kearde begjin 1879 mei 65 folgelingen op eigen manneboet werom nei Nebraska, dêr't se nei de opsjochjaande rjochtsaak Standing Bear v. Crook bliuwe mochten en letter fersterking krigen fan oare Ponka út Oklahoma wei. De neiteam fan dy groep foarmet hjoed de dei de Ponka Stamme fan Nebraska. Wite Earn, it heechste opperhaad fan 'e Ponka, besleat lykwols mei it meastepart fan it folk yn Oklahoma te bliuwen en mar te besykjen om it bêste te meitsjen fan harren ballingsoard. It Ponka Reservaat yn Oklahoma besloech 410 km² yn wat letter Kay County en Noble County wurde soe. Yn 'e 1890-er jierren kamen de Ponka yn Oklahoma ûnder druk te stean fan kristlike sindelingen en oerheidsfunksjonarissen dy't woene dat se harren tradisjonele leauwe, dûnsen en oare eleminten fan harren kultuer opjoegen.
Under de Yndiaanske Lânferdielingswet waard it kommunale reservaatlân yn 1891 en 1892 opdield yn perselen foar yndividuële húshâldings; it oerbleaune gebiet waard yn 1893 frijjûn foar kolonisaasje troch de blanken by de Lânwedrin fan 'e Sjeroky-stripe, de grutste lânwedrin út 'e Amerikaanske skiednis. Yn 1898 gie boppedat de status fan Yndianereservaat ferlern, doe't ûnder de Wet-Curtis fan 1898 alle reservaten yn Oklahoma ôfskaft waarden. Nei't Oklahoma yn 1907 in Amerikaanske steat wurden wie, waard in diel fan it oerbleaune lân ferpachte oan 'e 101 Ranch fan 'e bruorren Miller, in feepleats dêr't in grut diel fan 'e Ponka fan Oklahoma oan it wurk koe. Yn 1911 waard der oalje ûntdutsen op it lân fan 'e Ponka, mar hoewol't dat in beskate wolfeart brocht, waarden der ek nije swierrichheden troch feroarsake. Sa ûntstie der in miljeuramp doe't oaljeraffinaderijen harren giftige ôffal streekrjocht yn 'e rivier de Arkansas loasden.
Yn 'e 1910-er jierren waard de peyote-religy fan 'e Lânseigen Amerikaanske Tsjerke mank de Ponka yntrodusearre. Twa Ponka-manlju, Frank Eagle en Louis MacDonald, hearden ta de oprjochters fan dat nije synkretistyske leauwe. In relatyf grut tal Ponka-manlju út Oklahoma tsjinnen ûnder de Earste Wrâldoarloch yn it Amerikaanske Leger, en yn 'e tweintiger jierren bliezen de weromkearde feteranen de tradisjonele kriichsdûnsen fan 'e Ponka, lykas de heluska, nij libben yn. Under de Wet op it Wolwêzen fan de Yndianen yn Oklahoma reorganisearren de Ponka fan Oklahoma yn 1936 harren stammeregear. Op 20 septimber 1950 waard in eigen grûnwet oannommen en krige de Ponka Stamme fan Oklahoma federale erkenning. Under de oplibbing fan 'e Yndiaanske kultuer yn 'e Feriene Steaten yn 'e 1960-er en 1970-er jierren spilen ferskate Ponka út Oklahoma, wêrûnder Carter Camp en Clyde Warrior, in wichtige rol.
Bestjoer
De Ponka Stamme fan Oklahoma waard as moderne organisaasje oprjochte yn 1936. De stamme wurdt bestjoerd troch in Stammeried (Tribal Council), dy't foar terminen fan fjouwer jier keazen wurdt. De grûnwet fan 'e stamme datearret út 1950. It haadkertier fan 'e Ponka Stamme fan Oklahoma is fêstige yn White Eagle, in útbuorren dy't ferneamd is nei it opperhaad Wite Earn (White Eagle), en dy't bestjoerlik en postaal ûnder it folle gruttere Ponca City falt. It tribaal jurisdiksjegebiet omfiemet dielen fan Kay County en Noble County.
Ekonomy en foarsjennings
De Ponka Stamme fan Oklahoma hat in eigen húsfêstingsautoriteit en jout syn eigen kentekenplaten út. Teffens hat de stamme in kasino yn besit, it Blue Star Gaming and Casino yn Ponca City. Yn 2011 waard rûsd dat de Ponka Stamme fan Oklahoma mei al syn kommersjele aktiviteiten jiers krapoan $2 miljoen fertsjinne (yn 2008 wie dat noch $15 miljoen).
Kultuer
Neffens in skatting út 2009 hiene doe 33 leden fan 'e Ponka Stamme fan Oklahoma ienige kennis fan 'e Ponka-taal. Dy kin lykwols as útstoarn beskôge wurde om't der gjin memmetaalsprekkers mear binne. Sûnt 1877 organisearret de Ponka Stamme fan Oklahoma elts jier yn augustus in powwow. Dy fynt tsjintwurdich plak yn it Standing Bear Park yn Ponca City. Sûnt 1994 wurdt dit barren beävensearre troch de Standing Bear Foundation and Pow-wow, in stifting wêryn't de Ponka Stamme fan Oklahoma gearwurket mei fiif oare Yndianestammen út noardlik Oklahoma, te witten: de Kansa Naasje fan Oklahoma, de Osadzje Naasje fan Oklahoma, de Oto-Missoeria Stamme, de Pâny Naasje fan Oklahoma en de Tonkawa Stamme fan Oklahoma. De fiif stammen besykje mei harren jierlikse powwow, dêr't mei klam ek de blanke bewenners fan 'e krite foar útnûge binne, harren kultueren út te dragen en begryp te kweken tusken de Yndiaanske folken ûnderling en tusken de Yndianen en de blanken.
Gram
It gram, ôfkoarte ta g, is in ienheid fan massa (yn 'e folksmûle in gewichtsmjitte) yn it metrike stelsel fan it Système International (SI), dy't oerienkomt mei in tûzenste fan in kilogram. Nettsjinsteande dat dy lêste mjitte it foarheaksel "kilo-" draacht, is net it gram, mar it kilogram in fûnemintele ienheid fan it SI. Dat is in útsûndering op 'e binnen it SI algemien jildende konvinsje dat de mjitte sûnder foarheaksel de fûnemintele ienheid is. By it tapassen fan oare foarheaksels wurdt lykwols wol wer útgien fan it gram, wat liedt ta besibbe mjitten as it hektogram en it miligram.
Etymology en ôfkoarting
De term 'gram' komt fan it Latynske gramma, dat sels wer ôflaat is fan it Grykske γράμμα, grámma. Dat wurd, dat eins fan oarsprong "letter" betsjutte, hie yn 'e Lette Aldheid de twadde betsjutting krigen fan 1/24 fan in ûns, wat oerienkomt fan 1,14 g yn moderne gewichtsmjitten. De offisjele ôfkoarting fan it gram is "g" (sûnder punt) en net, sa't men wolris sjocht, "gr" (dat eins de ôfkoarting fan 'e gewichtsmjitte grein is) of "gm", dat yn 'e Angelsaksyske wrâld noch wolris brûkt wurdt.
Skiednis
It wurd gramme waard yn 1795 troch de Frânske Nasjonale Konvinsje ynfierd om 'e yn 1793 yntrodusearre term gravet te ferfangen. De definysje bleau itselde: it gewicht fan in kubike sintimeter wetter. It gram wie de fûnemintele ienheid fan massa binne it njoggentjinde-iuwske CGS-systeem fan ienheden. Dat bestie yn 'e tweintichste iuw lange tiid njonken it MKS-systeem fan ienheden dat yn 1901 betocht waard en dat it kilogram as fûnemintele massa-ienheid hie. Yn 1960, doe't it MKS-systeem útornearre waard om as grûnslach te tsjinjen foar it Système International, waard it kilogram ek yn dat nije systeem de fûnemintele massa-ienheid. It gram wurdt dêrom sûnt offisjeel definiëarre as 1×10–3 kg.
Frouwe fan de Mar
De Frouwe fan de Mar (Ingelsk: Lady of the Lake) is de gebrûklike titulêre oantsjutting foar in personaazje út 'e Keltyske mytology fan 'e Britske Eilannen dat benammen bekend is út 'e Arthurleginden. Yn dat ramt spilet hja in krúsjale rol yn in grut tal ferhalen. It bekendst is se út it ferhaal wêryn't se kening Arthur bejeftiget mei it magyske swurd Excalibur. De Frouwe fan 'e Mar wurdt wol beskreaun as in minsklike frou, in fee of in goadinne. Ferskillende skriuwers en kopiïsten hawwe har ûnderskate nammen tatocht, wêrûnder Nimue, Viviane, Vivien, Elaine, Ninianne, Nivian, Nyneve en Evienne.
Eigenskippen
It personaazje en de eftergrûn fan 'e Frouwe fan de Mar stamje nei alle gedachten út it pre-kristlike tiidrek. De beskriuwings fan har as in minsklike frou dy't tsjoenderij leard hat, lykje dan ek net mear as lettere, kristlike rasjonalisaasjes te wêzen. Yn ierdere ferhalen wurdt hja nammentlik ornaris beskreaun as in boppenatuerlik wêzen, itsij in fee, itsij in goadinne.
Ferhalen
De Lânselot-Graal-syklus wol hawwe dat de Frouwe fan de Mar, dy't dêr Viviane neamd wurdt, in frou is en in learlinge fan kening Arthur syn hoftsjoender Merlyn, dy't fereale op har rekket. Hja wegeret lykwols geslachtsferkear mei him te hawwen oant er har alles leard hat wat er wit. As er dêroan foldien hat, ferriedt se him en set se him finzen òf yn in beamstamme, òf ûnder in stien, ôfhinklik fan it ferhaal en de skriuwer. Hoewol't Merlyn troch syn jefte fan foarsizzing wit wat der barre sil, is er net by steat om der wat oan te feroarjen. Dit ferhaal stiet yn 'e tekst foàr it eigentlik Lânselot-ferhaal, mar is folle letter skreaun en dêrom fan twifelige wearde.
Neffens in oar ferhaal soe de Frouwe fan de Mar de lettere ridder Lânselot grutbrocht hawwe nei de dea fan dy syn heit, Ban. Yn 'e Post-Fulgaat-syklus komt in Frouwe fan de Mar foar dy't Ninianne hjit, en wa har ferhaal oft frijwol identyk is oan dat fan Viviane yn 'e Lânselot-Graal-syklus. Hjir wurdt lykwols de bejeftiging fan Arthur mei it magyske swurd Excalibur tafoege.
Yn Le Morte d'Arthur, fan sir Thomas Malory, komme twa personaazjes njonkeninoar foar as de Frouwe fan de Mar. Hy jout de earste gjin namme en neamt de twadde Nimue. Malory syn earste Frouwe fan de Mar is dejinge dy't kening Arthur it swurd Excalibur jout as syn oarspronklike swurd skansearre rekket. Hja wurdt letter lykwols ûnthalze troch de ridder Balin as ûnderdiel fan in persoanlik skeel tusken him en har (sy hâldt him ferantwurdlik foar de dea fan har broer en hy hâldt har ferantwurdlik foar de dea fan syn mem).
Malory makket Nimue los fan syn earste Frouwe fan de Mar, sadat itselde personaazje nei de wraak fan Balin dochs noch in fierdere rol yn syn ferhaal spylje kin. Dit is wierskynlik neat oars as in trúkje fan 'e skriuwer, mei't der yn âldere ferhalen altyd mar ien Frouwe fan de Mar foarkomt. Krektlyk yntrodusearret Malory noch in trêde personaazje, Nyneve, dat ek basearre is op de Frouwe fan de Mar. Nyneve ferskynt ûnder in slach oan Arthur en jout him, krekt as de Frouwe fan de Mar, in swurd. It is lykwols Nimue dy't neitiid Merlyn betsjoent, en him ferfangt as Arthur syn meast foaroansteande riejouwer. Nei de Slach by Camlann, wêryn't Arthur deadlik ferwûne rekket, nimt se boppedat Excalibur werom as dat op Arthur syn befel yn har mar smiten wurdt. Nimue is ek ien fan 'e fjouwer magyske keninginnen dy't de ferwûne Arthur oan 'e ein fan it ferhaal fuortdrage nei it mytyske eilân Avalon.
Lettere adaptaasjes
De Frouwe fan de Mar is ek bekend fan it gedicht The Lady of the Lake, dat de Skotske auteur Walter Scott yn 1810 publisearre. Dêrby liet er him ynspirearje troch de Arthurleginden, mar betocht er in hiel nij ferhaal dat er plakfine liet yn 'e omkriten fan Loch Katrine, yn 'e Skotske Heechlannen. Oare moderne ferbyldings fan 'e Frouwe fan 'e Mar komme û.m. foar yn 'e roman The Once and Future King, fan T.H. White, út 1958; yn 'e roman The Last Enchantment, fan Mary Stewart, út 1979; en yn 'e roman The Mists of Avalon, fan Marion Zimmer Bradley, út 1983.
Carnwennen
Carnwennen of Carnwennan (Welsk: Carnwenhau, wat "Wyt Hânseltsje" betsjut) is de mytyske dagge fan kening Arthur, dy't neamd wurdt yn ferskate Welske Arthurleginden. Dêryn wurde oan dit wapen soms magyske krêften taskreaun, wêrûnder it fermogen om syn brûker yn skaden te klaaien en sa te kamûflearjen. Yn it ferhaal Culhwch en Olwen neamt Arthur Carnwennen as ien fan 'e mar in pear dingen op 'e wrâld dy't er Culhwch net as geskink jaan wol. Letter brûkt Arthur de dagge om 'e Tige Swarte Heks Orddu, de dochter fan Orwen, te deadzjen troch har midstwa te snijen.
Yn 'e Welske Triaden wurdt Carnwennen mei Arthur syn swurd Caledfwlch (Excalibur) en syn spear Rhongomiant neamd as hillige wapens dy't him troch God skonken binne. Carnwennen komt útslutend foar yn 'e Welske tradysje. Yn 'e Historia Regum Brittanniae, fan Geoffrey fan Monmouth, wurde inkeld it swurd Caliburn (Excalibur) en de spear Ron neamd. Sir Thomas Malory neamt yn syn Le Morte d'Arthur wol in dagge wêrmei't Arthur in reus deadet, mar jout dat wapen gjin namme.
Nikki Lane (pornografysk aktrise)
Nikki Lane (26 jannewaris 1986) is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2004, en har namme wurdt ek wol misstavere as Nikki. Neffens har offisjele opjefte is se 1.63 m lang, mei in gewicht fan ? kg en kupmaat 36C.
Alex Salmond
Alex Salmond (folút: Alexander Elliot Anderson Salmond; Linlithgow (Skotlân), 31 desimber 1954) is in Skotsk politikus, dy't fan 2007 oant 2014 de fjirde premier fan Skotlân wie. Fan 1990 oant 2000 en fan 2004 oant 2014 wied er dêrnjonken de lieder fan 'e Skotske nasjonalistyske partij SNP, dy't dernei stribbet om fan Skotlân in ûnôfhinklik lân te meitsjen. Yn 2014 stie Salmond oan it haad fan 'e ja-kampanje yn 'e oanrin nei it Skotske ûnôfhinklikheidsreferindum. Doe't de Skotske befolking yn mearderheid tsjinstimde, besleat Salmond om op te stappen as premier en partijlieder. Hy bleau lykwols in swiergewicht binnen de SNP, en by de Britske nasjonale ferkiezings fan 2015 waard er wer yn it Britske Legerhûs keazen. Uteinlik ferlear er syn sit by de Britske parlemintsferkiezings fan 2017.
Jonkheid en oplieding
Salmond waard op âldjiersdei 1954 berne yn it Skotske Linlithgow, as de twadde fan fjouwer bern yn 'e húshâlding fan Robert Fyfe Findlay Salmond (1921) en dy syn frou Mary Stewart Milne (1922-2003), dy't allebeide amtners wiene. Salmond syn heit, dy't yn 'e Twadde Wrâldoarloch by de Britske Keninklike Marine tsjinne hie, wie syn wurkpaad begûn as elektrisiên. De famylje hie yn Linlithgow woartels dy't weromgiene oant de achttjinde iuw. Salmond syn middelste nammen komme fan 'e famyljetradysje om 'e bern te ferneamen nei de pleatslike predikant fan 'e Tsjerke fan Skotlân, yn dit gefal dû. Gilbert Elliot Anderson, fan 'e St. Ninian's Craigmailen Parish-tsjerke.
Salmond gie fan 1966 oant 1972 nei de pleatslike Linlithgow Akademy, en studearre oanslutend oant 1973 oan it Kollege fan Kommersje yn 'e Skotske haadstêd Edinburgh. Dêrnei waard er talitten oan 'e prestizjeuze Universiteit fan St. Andrews, dêr't er in stúdzje ekonomy en Midsiuwske skiednis die. Under syn studintetiid hie Salmond sit yn it studinterie fan 'e universiteit, dêr't er as fise-foarsitter tsjinne. Hy studearre yn maaie 1978 cum laude ôf, en wurke dêrnei twa jier lang as ekonoom foar it departemint fan Lânbou en Fiskerij foar Skotlân. Fan 1980 oant 1987 stied er yn 'e tsjinst fan 'e Royal Bank of Scotland, dêr't er sûnt 1982 sizzenskip hie oer de ynvestearrings yn 'e oaljeyndustry.
Politike karriêre
Salmond waard foar it earst polityk aktyf doe't er him yn syn studintetiid yn 1973 by de Federaasje fan Studintenasjonalisten joech, de studinte-organisaasje fan 'e Skotske Nasjonale Partij (SNP). Dy stap wurdt gauris taskreaun oan 'e oantrún troch syn doetiidske faam Debbie Horton, in Ingelse út Londen, dy't siktaris wie fan 'e Labourklub oan 'e Universiteit fan St. Andrews, en dy't him nei in rûzje oer polityk tabiten hawwe soe: "No, ast der sa oer tinkst, rot dan mar op nei dy ferrekte SNP!" De oare deis folge Salmond har rie op en melde er him oan as partijlid. Mei't hy ien fan 'e mar twa partijleden wie dy't noch in dei letter de algemiene ledegearkomste fan 'e St. Andrews-ôfdieling fan 'e Federaasje fan Studintenasjonalisten bywenne, waard er dêr keazen ta foarsitter.
Yn 't earstoan hold Salmond him op 'e uterste lofterfleugel fan 'e SNP op, en wied er in foaroansteand lid fan 'e 79-Groep, in sosjalistyske republikeinske organisaasje binnen it ramt fan 'e SNP. Syn partijlidmaatskip waard sels noch in hoartsje opskoarre doe't de 79-Groep út 'e partij setten waard. Dat duorre lykwols mar in moanne, en yn 1985 krige er binnen de SNP it foech oer publisiteitssaken. Yn 1987 stelde er him by de Britske nasjonale ferkiezings kandidaat foar it kiesdistrikt Banff en Buchan, dêr't er it sittende Konservative parlemintslid, Albert McQuarrie, fersloech. Hy soe dat distrikt dêrnei 23 jier lang yn it Britske Legerhûs fertsjintwurdigje, oant 2010.
Doe't Gordon Wilson yn 1990 ôftrede as lieder fan 'e SNP, besleat Salmond om him foar dy post ferkiesber te stellen. Syn iennichste tsjinkandidate wie Margaret Ewing, dy't lykwols mar 146 fan 'e 632 stimmen krige. By de Britske parlemintsferkiezings fan 1992 hope de SNP op in elektorale trochbraak, mar hoewol't der oansjenlik mear minsken op 'e partij stimden, gie dat hegere stimmerstal ferlern trochdat de oanhing oer tefolle kiesdistrikten ferspraat wie, sadat de reële winst beheind bleau. By de ferkiezings fan 1997 waarden àl twa sitten wûn, sadat de SNP yn it Legerhûs fan fjouwer nei seis sitten gie, mar de wiere oerwinner fan dy ferkiezings wie de Labourpartij.
Nei de ferkiezings sette de Labourpartij ûnder Tony Blair yn op selsbestjoer foar Skotlân, dêr't in referindum oer komme moast. Hoewol't de SNP eins op folsleine ûnôfhinklikheid ta woe, besleat Salmond om it stribjen fan Labour te stypjen as in earste stap op 'e wei nei in selsstannich Skotlân. Syn gearwurking mei Donald Dewar, de lieder fan 'e Skotske Labourpartij, en Jim Wallace, de lieder fan 'e Skotske Liberaal-Demokraten, yn 'e kampanje foarôfgeande oan it referindum oer selsbestjoer kaam him op fûleindige krityk fan 'e hardliners yn 'e eigen partij te stean. Salmond syn earste perioade as lieder fan 'e SNP waard lykwols karakterisearre troch in ferskowing yn it tinken fan 'e nasjonalisten fan ien "grutte sprong foarút" yn 'e rjochting fan ûnôfhinklikens, nei in mear stapke-foar-stapke-oanpak om it Skotske folk mei te krijen.
Doe't de Skotske befolking ienris foar selsbestjoer stimd hie, wûn Salmond by de earste Skotske regionale ferkiezings yn 1999 in sit yn it nije Skotske Parlemint, dêr't er it kiesdistrikt Banff en Buchan fertsjintwurdige. Salmond toande him warber tsjin 'e bombardeminten op Joegoslaavje troch de NATO ûnder de Kosovo-oarloch fan 1999, en letter ek tsjin 'e ynfal yn Irak ûnder it mom fan 'e syktocht nei massaferneatigingswapens. Fanwegen deiliskip yn 'e eigen rigen besleat er lykwols yn 2000 ôf te treden as partijlieder fan 'e SNP, wêrby't er opfolge waard troch John Swinney. Yn 2001 joech er boppedat syn sit yn it Skotske Parlemint op om him ta te lizzen op it liederskip fan 'e SNP-fraksje yn it Legerhûs.
It bloed kroep lykwols wêr't it net gean koe, en yn 2004, nei it ôftreden fan Swinney, besleat Salmond him dochs fannijs ferkiesber te stellen foar it partijliederskip fan 'e SNP. Hy behelle in oertsjûgjende oerwinning, mei 75% fan 'e stimmen. Om't er lykwols op dat stuit gjin sit hie yn it Skotske Parlemint, liet er de earste trije jier in grut part fan it partijliederskip oer oan syn pleatsferfangster, Nicola Sturgeon. By de de ferkiezings fan 2007 waard Salmond wer yn it regionale parlemint keazen, dêr't er oant 2011 it kiesdistrikt Gordon, en neitiid it kiesdistrikt Aberdeenshire-East fertsjintwurdige.
By de ferkiezings fan 2007 behelle de SNP sa'n grutte oerwinning dat de partij neitiid mei stipe fan 'e Skotske Griene Partij in minderheidsregear foarmje koe. Dêrby waard Salmond premier en Sturgeon fise-premier. Hoewol't syn politike tsjinstanners, út 'e Konservative Partij, de Labourpartij en de Liberaal-Demokraten, allegear foarseine dat er Skotlân nei de ôfgrûn ta liede soe, wiene de Skotten bêst te sprekken oer Salmond syn regear. By de Skotske ferkiezings fan 2011 wûn de SNP op 'e nij, en diskear wisten de nasjonalisten safolle sitten yn 'e hannen te krijen dat se in mearderheidsregear foarmje koene, dat yn 2012 ynstallearre waard, op 'e nij mei Salmond en Sturgeon as premier en fise-premier.
Nei de ferkiezingsoerwinning fan 2011 fielden de nasjonalisten har sa sterk dat se it einlings oandoarsten en kundigje in referindum oer ûnôfhinklikheid oan. Nei in drege kampanje, dy't fan 'e kant fan it nee-kamp mank gien wie mei bangmakkerij en yntimidaasje, die by it Skotske ûnôfhinklikheidsreferindum fan 19 septimber 2014 lykwols bliken dat de mearderheid fan 'e Skotske kiezers der de foarkar oan joech om by it Feriene Keninkryk te bliuwen. Dat wie in swiere klap foar de SNP, en Salmond besleat om 'e ferantwurdlikheid op him te nimmen en it fjild te romjen. Sadwaande waard er op 14 novimber 2014 as partijlieder opfolge troch Sturgeon, dy't op 19 novimber teffens keazen waard as premier fan Skotlân.
Salmond behold lykwols syn sit yn it Skotske Parlemint oant de Skotske ferkiezings fan 2016, en yn desimber fan 2014 makke er bekend dat er him ek wer ferkiesber stelde foar de lanlike Britske ferkiezings fan 7 maaie 2015. Tsjin dy tiid wie de SNP sterker as ea tefoaren, mei't de Skotske kiezers har bekocht fielden doe't de Britske politisy dy't Skotlân by it Feriene Keninkryk hâlde woene, harren ûnthjitten oer mear selsbestjoer en bettere foarsjennings nei ôfrin fan it ûnôfhinklikheidsreferindum net neikamen. Net allinnich wûn Salmond op 7 maaie mei oermacht it kiesdistrikt Gordon, mar boppedat behelle de SNP dy deis in meunsteroerwinning troch 56 fan 'e 59 Skotske sitten yn it Britske Legerhûs te winnen (wylst se dêrfan tefoaren mar 6 beset hiene). Neitiid smiet Salmond him yn it Legerhûs op as lieder en wurdfierder foar it SNP-flottylje, wêrby't er yn july 2015 sei dat in nij ûnôfhinklikheidsreferindum yn Skotlân mar in kwestje fan (net al tefolle) tiid is.
By de Britske parlemintsferkiezings fan 2017, dy't troch de Konservative premier Theresa May betider útroppen waarden omreden fan 'e Brexitproblematyk, krige de SNP ûnferwachts in gefoelige tebeksetter, wêrby't de partij 21 sitten yn it Legerhûs ferlear. By dy ferkiezings waard Salmond as parlemintslid foar Gordon ferslein troch de Konservative kandidaat Colin Clark, sadat er foar it earst sûnt 1987 yn gjin inkeld parlemint noch in sit hie.
Karriêre as presintator
Begjin novimber 2017 kundige it Ingelsktalige Russyske tillefyzjenetwurk RT (foarhinne bekend as Russia Today) oan dat it in nij praatprogramma op 'e tillefyzje bringe soe mei Alex Salmond as presintator. De Skotske premier Nicola Sturgeon liet witte, doe't har dêr troch de media nei frege waard, dat se Salmond ôfret hawwe soe om mei RT yn see te gean, as har dêr nei frege wie (wat blykber net sa wie). It tillefyzjeprogramma kaam The Alex Salmond Show te hjitten, en de earste útstjoering fûn plak op 16 novimber 2017, mei as wichtichste gast de yn ballingskip libjende Katalaanske lieder Carles Puigdemont.
Beskuldigings fan seksuële misdragings
Yn augustus 2018 sei Salmond syn lidmaatskip fan 'e SNP op doe't er beskuldige waard fan sedemisdriuwen út 2013, doe't er premier fan Skotlân wie. Hy sei dêrby dat er mei syn die foarkomme woe dat de SNP om him yn twa kampen opspjalten waard, en spriek syn bedoeling út om op 'e nij lid te wurden sadree't er fan alle oanklachten frijsprutsen wie. Ein augustus fan datselde jier begûn Salmond in crowdfundingsaksje om 'e kosten te beteljen dy't er meitsje moast om 'e rjochter oardielje te litten oer it hâlden en dragen fan 'e Skotske oerheid yn syn saak. Nei twa dagen sleat er de aksje ôf, mei't er doe al £100.000 ynsammele hie, dûbel it bedrach dêr't er nei stribbe. De Skotske oerheid moast letter tajaan dat der flaters makke wiene by de ôfhanneling fan 'e saak, û.m. troch de beskuldigings ûndersykje te litten troch immen dy't sels by de foarfallen yn 2013 belutsen west hie. De oerheid moast Salmond £500.000 oan abbekatekosten fergoedzje.
Nettsjinsteande dat gie it ûndersyk nei de beskuldigings troch. Op 24 jannewaris 2019 waard Salmond arrestearre troch de plysje en oanklage foar fjirtjin misdriuwen, wêrûnder twa gefallen fan besykjen ta ferkrêfting en njoggen gefallen fan seksuële oantaasting. Salmond liet in ferklearring publisearje wêryn't er úthold ûnskuldich te wêzen en datselde liet er op 21 novimber 2019 formeel fêstlizze doe't er foarkomme moast. De rjochtsaak tsjin him sil, as alles nei ferwachting giet, begjinne op 9 maart 2020.
Priveelibben
Yn 1981 troude Salmond mei Moira French McGlashan, in hege amtneresse dy't santjin jier âlder wie as hy, en dy't syn eardere baas wie op it departemint fan Lânbou en Fiskerij foar Skotlân. Hja hawwe gjin bern, wenje yn it doarp Strichen, yn Aberdeenshire, en hâlde harren priveelibben safolle mooglik út 'e publisiteit. Salmond is in leafhawwer fan golf, hynstekoersen, fuotbal, lêzen en country & westernmuzyk. Yn 2000 hie Salmond foar de grap in lyts roltsje yn 'e Pakistaanske soapsearje The Castle, as in omwaarjende geast. Der wurdt grute dat er dêrfoar advys ynwûn by syn freon en SNP-stiper, de akteur Sean Connery.
Mustapha Oukbih
Mustapha Oukbih (útspr. ['mustafa 'ukbi], likernôch: " mû stafa ûk by; Rabat, 20 jannewaris 1964 – Amsterdam, 22 april 2017) wie in Nederlânsk sjoernalist, ferslachjouwer en dokumintêremakker fan Marokkaansk komôf. Hy begûn as freelance-sjoernalist en wurke letter jierrenlang foar de VPRO. De measte bekendheid krige er as Midden-Easten-ferslachjouwer foar de NOS.
Libben en karriêre
Oukbih waard yn 1964 berne yn 'e Marokkaanske haadstêd Rabat. Yn 1975 kaam er mei njoggen jier mei syn mem oer nei Nederlân yn it ramt fan gesinsweriening mei syn heit, dy't hjir gastarbeider wie. Nei't er de middelbere skoalle trochrûn hie, begûn er te skriuwen foar it Buitenlanders Bulletin, sûnder in sjoernalistike oplieding folge te hawwen. Dat krantsje wie in útjefte fan it Nederlânsk Sintrum Bûtenlanners (NCB) en behannele ymmigraasjefraachstikken.
Yn 1985 en 1986 wie Oukbih belutsen by de gearstalling fan it tillefyzjeprogramma Hollandse Nieuwe, oer allochtoanen yn Nederlân, dat troch jonge ymmigranten sels makke waard. Neitiid wied er ferskate jierren wurksum as freelance-sjoernalist foar û.o. Trouw en De Groene Amsterdammer. Yn 1987 wûn Oukbih tegearre mei Elma Verhey de ADO Mediapriis foar in rige artikels oer de multikulturele maatskippij, dy't yn it tydskrift Vrij Nederland publisearre waard yn in taheakke mei as titel De Hollandse Droom.
Nei't er yn 1994 in skoft lang haad ynformaasje en foarljochting west hie fan it Nederlânsk Sintrum Bûtenlanners, besleat Oukbih om werom te kearen yn 'e sjoernalistyk, dêr't syn hert lei. Hy krige doe de gelegenheid om radioferslaggen te meitsjen oer Marokko, Algerije, Turkije en Jordaanje. Teffens wied er tsien jier lang ferbûn oan 'e VPRO, wêrfoar't er ek dokumintêres makke oer de Arabyske wrâld.
Yn 2003 kaam Oukbih yn 'e tsjinst by de NOS, en waard er ferslachjouwer yn it Midden-Easten foar it Radio 1 Journaal, as opfolger fan Joris Luyendijk. Syn stânplak wie Amman, yn Jordaanje, dêr't er it hiele Midden-Easten wei bestriek, Noard-Afrika oant en mei de Magreb ynbegrepen. Om't it Arabysk syn memmetaal wie, hied er dêrby fuortendaliks in foarsprong op 'e measte oare Westerske sjoernalisten, dy't dy taal net of amperoan machtich wiene. Oukbih lies de Arabyske kranten en folge op dy wize ek de Arabyske kant fan it pleatslike nijs. Fierders wied er ien fan 'e mar in pear Nederlânske korrespondinten dy't ferslach diene fan 'e Irakoarloch. Fan 2006 ôf wurke Oukbih nau gear mei Nicole le Fever, dy't ek Amman as stânplak hie, en mei Sander van Hoorn, dy't te Tel Aviv stie. Trijeresom foarmen se it buro Midden-Easten fan 'e NOS.
Nei sân jier yn Jordaanje wenne te hawwen, kearde Oukbih yn 2010 werom nei Nederlân. Hy waard bûtenlânredakteur by de nijsredaksje fan 'e NOS, mar moast dy funksje neitiid al rillegau opjaan doe't er oanhelle rekke mei kanker. Yn 2017 kaam Oukbih nei in lang siikbêd yn 'e âlderdom fan 53 jier yn Amsterdam te ferstjerren.
Hunting Ground (roman)
Hunting Ground (letterlik: "Jachtgebiet") is it trêde diel fan 'e Alpha and Omega-searje fan 'e Amerikaanske skriuwster Patricia Briggs. It is in fantasyroman fan it subsjenre fan 'e urban fantasy dy't skreaun is yn it personele perspektyf, en ferhellet oer it wearwolvepear Charles en Anna Cornick. Hunting Ground waard foar it earst publisearre yn 2009, troch de New Yorkske útjouwerij Ace Books, as hardcoveredysje. Letter ferskynden der ek werprintingen yn paperbackfoarm by de Britske útjouwerij Orbit Books.
Ynhâld
Op 'e konferinsje fungearret Charles as de fertsjintwurdiger syn heit. De wichtichste lieders fan 'e Jeropeeske wearwolven binne de Frânsman Jean Chastel, it Bist fan Gévaudan, dy't in skrikbewâld oer de wearwolven op it fêstelân fan Jeropa fiert, en de Ingelsman Arthur Madden, de 'Master fan 'e Eilannen', dy't serieus fan himsels mient dat er in ynkarnaasje fan kening Arthur is. Om 'e konferinsje yn goede banen te lieden, hat Bran in ierdgeast ynhierd dy't machtigernôch is om yndividuële wearwolven har wil op te lizzen. Dat is in âlde flam fan Charles, dy't gebrûk makket fan 'e namme Dana Shea, la Belle Dame sans Merci, hoewol't se eins Nimue, de Frouwe fan de Mar is. Hja lit alle dielnimmers oan 'e konferinsje witte dat op it brekken fan har regels de deastraf stiet.
It is noch mar in moanne lyn dat Charles Anna út in sitewaasje fan mishanneling en misbrûk yn Chicago rêden hat, en as de oandacht fan safolle dominante wearwolven har tefolle wurdt, stjoert Charles har út te winkeljen ûnder beskerming fan Tom Franklin, in wearwolf fan Angus syn troep, en dy syn bline frou Moira Keller, dat in wite heks is. Op 'e weromweis nei it hotel wurde hja oerfallen troch in groep fampieren dy't Tom slim ferwûnje. It is inkeld oan Moira te tankjen, dy't sinneljocht opropt nettsjinsteande dat de sinne al ûndergien is, dat de oanfal ôfslein wurde kin. Ut ûndersyk fan Charles en Angus docht bliken dat de pleatslike fampieren út Seattle neat mei it ynsidint te krijen hawwe. It tinken is dat it om hierlingen giet, mar ûndúdlik is wa't dy ynhierd hat of wat men mei de oerfal tocht hie te berikken. De bêste fertochte is Jean Chastel, dy't der alles oan docht om 'e ûnderhannelings te dwerseidzjen en Anna foartiid al in kear bedrige hie. Mar Chastel is net ien dy't syn smoarge wurk troch oaren opknappe lit, mei't er der sels fierstente folle nocht oan belibbet.
As Arthur Madden syn (minsklike) frou Sunny troch deselde fampieren deade wurdt, falt de fertinking dochs wer op Chastel, mei't Madden yn Jeropa dy syn iennichste wiere rivaal is. Frijwol tagelyk besiket Dana Shea Charles de deastraf op te lizzen om't er Chastel oanfallen hat (nei't dy in nije wraam op Anna die), mar Anna fertsjutsket dat dit foarfal bûten de konferinsje om bard is, en dat Dana har regels yn dit gefal dus net fan tapassing binne. Dit ynsidint makket Charles en Anna der lykwols al bewust fan dat de ierdgeast net te fertrouwen is. Let dy jûns krije se berjocht fan Angus dat Chastel dea fûn is. Op 'e nij is dat it wurk fan 'e groep fampieren dy't earder Anna-en-dy oanfallen hawwe; Chastel wie ferwûne rekke yn it gefjocht mei Charles en sadwaande in relatyf maklike proai.
Net ien is rouwich om 'e dea fan it Bist fan Gévaudan, mar de fraach is wa't derefter sit. Letter dy nachts wurdt Anna troch de fampieren út har hotelkeamer ûntfierd, en út harren praat wurdt se gewaar dat se opdracht hawwe om har oersee earne ôf te leverjen. Mar ear't dêr wat fan komme kin, wurde se ynhelle troch in breinroere Charles, dy't sûnder folle swierrichheden mei harren ôfweeft. Om't Anna ferwûne rekke is, nimt er har mei nei it hûs dat Arthur Madden yn Seattle hierd hat, om't dat it tichtstby is. Wylst Anna dêr troch de dokter fan Angus syn troep fersoarge wurdt, ferriedt Arthur himsels yn in petear mei Charles. It docht bliken dat Arthur in omega-wearwolf begeart, sa't Anna is, en dat er syn eigen frou deadzje litten hat by wize fan eutanasy, om't er net mear oansjen koe hoe't se eltse dei fierder ferâldere. Boppedat hied er Dana Shea omkocht troch har it ferneamde swurd Excalibur te ûnthjitten (dat de Frouwe fan 'e Mar ommers yn it earste plak oan kening Arthur jûn hie), hoewol't er totaal net fan doel wie om him oan dat ûnthjit te hâlden.
Syn ûntdekking fan dat swurd wie wat Arthur der oarspronklik fan oertsjûge dat hy in ynkarnaasje fan syn legindaryske nammegenoat wie. Hoewol't er oan oaren altyd in neimakke swurd sjen liet, wittende dat se syn bewearing dat er kening Arthur wie dochs net leauwe soene, wied er wol deeglik yn it besit fan 'e echte Excalibur. No hellet er dat wapen foar 't ljocht en giet Charles dermei te liif, wylst Charles himsels mei de replika sjen moat te ferdigenjen. Mar Arthur hat syn skermjen inkeld as sport oanleard, wylst Charles, dy't twahûndert jier âld is, it swurd wier as wapen yn 'e striid brûkt hat. Sadwaande wit er Arthur te ferslaan en te deadzjen. Neitiid jout er Dana Shea, dy't ûnderwilens ek opdûkt is, Excalibur werom, om't er sels alhiel net ferlegen sit om in magysk swurd. Dana, lykwols, hat troch mei Arthur yn see te gean har wurd oan Charles syn heit brutsen, wat in deadssûnde is mank de ierdgeasten (dy't net iens by steat hearre te wêzen om wurd te brekken). Har oplossing is om Charles mei Excalibur troch it ûnderliif te stekken, wêrby't se in flok op him leit dy't de flugge genêzing fan sokke wûnen by wearwolven tsjinkeart.
Dana hat lykwols bûten har eigen skaai om rekkene. As Anna har yn 'e keamer bejout dêr't Sunny, Arthur Madden syn frou, ôflein is, wurdt it lyk beset troch de Grize Hearen, dy't oer de ierdgeasten regearje. Hja bewapenje Anna mei Carnwennen, de dagge fan kening Arthur, en lizze har in betsjoening op om Dana foar har wurdbrek te straffen. Boppedat fertelle se har dat de flok dy't Dana oan Charles oplein hat, weiwurde sil by Dana har dea. Dêrop set Anna Dana efternei, wêrby't de brutsen izeren boeiens dy't se noch draacht fan har ûntfiering troch de fampieren de betsjoening foar in part ferbrekke, sadat se logysk neitinke kin. Se beseft dat de Grize Hearen Dana nei alle gedachten inkeld in warskôging stjoere wolle, en dat it de bedoeling is dat sysels dizze kwestje net oerlibje sil. En sa wie it ek perfoarst kommen as se de wente fan 'e machtige ierdgeast binnenstoarme wie mei moard as iennichste gedachte. Mar no't Anna wer frij tinke kin, giet se mei Dana yn petear en besiket se te ûnderhanneljen. Op har oankringen om 'e flok fan Charles ôf te nimmen, jout Dana har lykwols 'nee' ta beskie, en dêrop stekt Anna har op in ûnferwachts momint it limmet fan Carnwennen troch it hert. "'Nee'", sa seit se, "wie it ferkearde antwurd."