cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manohla Dargis
Manohla Dargis (útspr.: [məˈnoʊlə ˈdɑːɹɡɪs], likernôch: "muh- noo -luh daar -gis"; folút: Manohla June Dargis; New York, ±1965) is in Amerikaansk sjoernaliste, filmkritika en publisiste. Hja is ien fan 'e wichtichste filmkritisy fan 'e foaroansteande krante The New York Times. Dargis hat fiif kear nominearre west foar de Pulitzerpriis foar Krityk.
Jonkheid en oplieding
Dargis waard mids 1960-er jierren berne yn New York, dêr't se opgroeide yn 'e wyk East Village yn 'e borough Manhattan. Yn har jonkheid wie se allegeduerigen te finen yn St. Mark's Cinema and Theater. Se folge fuortset ûnderwiis oan 'e Hunter College High School en learde neitiid fierder oan 'e Steatsuniversiteit fan New York te Purchase, dêr't se yn jannewaris 1985 ôfstudearre mei in bachelorgraad yn letterkunde. Yn 1988 behelle Dargis in mastergraad yn filmstúdzjes oan 'e Skoalle foar Keunsten en Wittenskippen fan 'e Universiteit fan New York.
Karriêre
Dargis begûn har karriêre as filmkritika foar de krante The Village Voice, dêr't se twa kollumns hie oer avant-gardesinema, mei as titels CounterCurrents en Shock Corridor. Letter wie se de haadfilmkritikus fan 'e Los Angeles Times, foar't se yn 'e twadde helte fan 'e 2000-er jierren yn 'e mande mei har kollega A.O. Scott haadfilmkritikus by The New York Times waard. De resinsjes fan Dargis binne opnommen yn ferskate boeken, wêrûnder Women and Film: A Sight and Sound Reader en American Movie Critics: An Anthology from the Silents Until Now, útjûn troch de Library of America.
Crowdfunding
Fia crowdfunding kin eltsenien ynvestearje yn in projekt, yn tsjinstelling ta oare foarmen fan finansiering, lykas fia bankkrediten of yn it gefal fan grutynvestearders, wêrby't in grut bedrach gearbrocht wurdt troch mar ien of op syn heechsten inkele ynvestearders. Boppedat ferrint crowdfunding sûnder finansjele yntermediêrs, sadat de inisjatyfnimmer en de ynvestearder rjochtstreeks kontakt mei-inoar hawwe. Mei crowdfunding kinne fral lytsskalige projekten, dy't net oantreklik binne foar de finansjele sektor, dochs mooglik makke wurde.
Manohla Dargis
Karriêre
Dargis skreau ek in essay oer de film L.A. Confidential fan regisseur Curtis Hanson foar it Britsk Filmynstitút (BFI). Fierders tsjinne se ferskate jierren as foarsitter fan 'e Los Angeles Film Critics Association (LAFCA). Yn 2012 waard oan Dargis de Nelson A. Rockefeller Award takend troch it Purchase Kolleezje, in ûnderskieding foar lju dy't tige by tige bydroegen hawwe oan 'e ûntjouwing fan 'e skiene keunsten. Se wie ek fiif kear finaliste foar de Pulitzerpriis foar Krityk, te witten yn 2013, 2015, 2016, 2018 en 2019.
Priveelibben
Yn 1994 troude Dargis mei wynkenner Lou Amdur. Hja wenje yn Los Angeles.
Ida Psiloritis
De Ida Psiloritis (ek wol Ida of Psiloritis; Gryksk Ψηλορείτης psèloreitès, 'heechste') is mei 2456 meter de heechste berch op it Grykske eilân Kreta. De berchtop leit yn it Idaberchtme, yn it departemint Rethimnon. Hy leit 35 kilometer fan de Minoyske opgraving Knossos en der waard yn de âldheid goud, koper en izer wûn. Afrodite en Seus waarden hjir teffens ferearre; de lêste soe yn in grot op dizze berch fieden wêze doe't er noch in lytse poppe wie.
De Ida stekt trije meter boppe de top fan de Pachnes út, in berch yn de Lefka Ori yn it westen fan Kreta.
Grutte Priis Formule 1 fan Portegal 2021
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Portegal 2021 yn Portimão op 2 maaie 2021. It wie de tredde race fan 22 races fan de Formule 1 yn 2021. Hy waard op it Sirkwy fan Portimão hâlden. De race waard hâlden oer 66 omgongen, op it 4,7 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306,8 kilometer.
Bring Your Daughter... to the Slaughter
Bring Your Daughter... to the Slaughter is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Bruce Dickinson yn 1989 en útbrocht as soundtrack foar de film A Nightmare on Elm Street 5: The Dream Child fan Stephen Hopkins út 1989. Mar Steve Harris fûn it nûmer sa goed, dat it waard mei Iron Maiden op 'e nij opnommen en útbrocht op it album No Prayer for the Dying út 1990. Bring Your Daughter... to the Slaughter wie it njoggende nûmer op it album, en waard op 24 desimber 1990 útbrocht as twadde single fan it album.
Jonkheid
De jonkheid is it stadium yn it libben in organisme as dat noch net folwoeksen is. Dizze oantsjutting wurdt ornaris brûkt foar minsken, wêrby't it in synonym is foar bernetiid of minderjierrigens. In oar synonym is jeugd, mar dat wurd kin ek ferwize nei alle jonge minsken mei-inoar ynstee fan nei in libbensstadium. Yn dy twadde betsjutting is 'jeugd' synonym mei jongerein. Yn it Nederlânsk wurdt foar 'jonkheid' en 'jongerein' oer it algemien de oantsjutting jeugd brûkt sûnder tusken dy beide begripen ûnderskie te meitsjen. Yn it Ingelsk makket men dêr mei youth likemin ûnderskie tusken, mar as spesifyk 'jonkheid' bedoelt, wurdt yn dy taal faak it wurdt childhood ("bernetiid") brûkt. Yn it Nederlânsk brûkt men de letterlike oersetting dêrfan, kindertijd, mar in bytsje, en sprekt men earder fan toen ik/hij/ze klein was. Dat wurdt yn it Frysk ek gauris dien as men it oer jins jonkheid hat: "doe't ik/er/se lyts wie..."
De jonkheid ûnderskiedt him fan lettere libbensstadia troch boartlikens, frisheid, krêftichheid en nije manearen om dingen te sjen, mar ek troch ûnfolwoeksen hâlden en dragen, ûnbetochtsumens, gjin of minder ferantwurdlikheidsgefoel en ûnderfining, en it jin net selsstannich rêde kinnen yn 'e maatskippij. It is ûndúdlik wannear't de jonkheid krekt oergiet yn folwoeksenens, om't dat in stadich, stapsgewiis proses is, dat fan persoan ta persoan ferskilt. Neffens de wetlike definysje is men yn Nederlân op jins achttjinde jierdei folwoeksen, mar guon bern kinne nei harren hâlden en dragen en harren ynsjoch miskien mei fyftjin jier al as folwoeksen beskôge wurde, wylst oaren dêr wol tsien jier langer oer dwaan kinne. De ynskatting dêrfan wurdt dreger makke troch it feit dat de oergong fan jonkheid nei folwoeksenens net keppele wurde kin oan in spesifike aktiviteit, lykas it finen fan in baan of it hawwen fan in seksuële relaasje.
De jonkheid is in libbensstadium dat de persoanlikheid fan minsken foarmet. Yn dy tiid kriget men in opfieding fan jins âlden, leart men de seden en pligen fan jins maatskippij en kultuer, folget men ûnderwiis en bout men de grûnslach fan persoanlike ûnderfining op dêr't men jins fierdere libben út puttet. Hoe't de jonkheid fan bern derút sjocht, kin fan kultuer ta kultuer sterk ferskille, en hat histoarysk binnen ien en deselde kultuer ek fan tiidrek ta tiidrek sterk ferskild. Boppedat wiene der histoarysk grutte ferskillen yn 'e jonkheid fan jonges en famkes, dy't yn guon kultueren yn 'e wrâld noch altyd besteane. Der binne in soad maatskiplike kwestjes dy't in negative ynfloed op jins jonkheid hawwe kinne, lykas brekme oan ûnderwiis, narjen, earmoede, sykte, brutsen gesinnen, berne-arbeid, bernemishanneling, bernehouliken, berneprostitúsje, bernepornografy, ynsest, honger, ensfh. Net selden efterfolget soks jin jins hiele libben. Sa is it foar lju dy't sels yn harren jonkheid seksueel misbrûkt binne, folle wierskynliker dat se sels letter bern misbrûke (of dêr oanstriid ta fiele) sille, as lju dy't dy ûnderfining yn harren jonkheid net hân hawwe.
The Sapphires (film)
The Sapphires is in Australyske histoaryske komeedzjedramafilm út 2012 ûnder rezjy fan Wayne Blair, mei yn 'e haadrollen Deborah Mailman, Jessica Mauboy, Chris O'Dowd, Miranda Tapsell en Shari Sebbens. De titel betsjut "De Saffieren". It ferhaal giet oer fjouwer Australyske Aboriginal-froulju dy't in band (The Sapphires) foarmje en yn 1968 op toernee geane yn Fjetnam, om dêr ûnder de Fjetnamoarloch op te treden foar de Australyske en Amerikaanske troepen. De film waard foar it earst fertoand op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes en krige oer it algemien tige positive resinsjes fan 'e filmkritisy. Yn 'e bioskopen helle The Sapphires in opbringst fan mear as dûbel syn budget binnen, wat in goed resultaat is foar in ûnôfhinklike film. Yn 2013 wûn de film alve AACTA Awards, de wichtichste Australyske filmprizen.
Plot
Yn 1968 dogge de susters Gail en Cynthia McCrae, Australyske Aboriginals út it Cummeragunja Reservaat, mei oan in talintejacht yn in deunby lein plak yn 'e Australyske outback. Harren jongste suster Julie wol ek mei, mar mem Geri leit dêr it near op om't Julie in jonkje hat dêr't se foar soargje moat en boppedat sels noch te jong is. Julie leit har dêr lykwols net by del en yntimidearret in buorman om har meiride te litten nei it plak fan 'e talintejacht.
De susters, dy't harrensels de Cummeragunja Songbirds neame, sjonge op 'e talintejacht in countryferske en binne dúdlik de bêste act fan 'e hiele show, mar om't se Aboriginals binne, wurde se troch de blanke Austraaljers mei de nekke oansjoen en harren optreden wurdt negearre. De talintejacht wurdt wûn troch in toandôf blank famke. Dave Lovelace, in alkoholistyske Ierske talintescout dy't by de organisaasje fan 'e talintejacht belutsen is, lit Merle, de eigneresse fan it pleatslike hotel dêr't de show holden wurdt, witte wat er fan har beslissing fynt om 'e Cummeragunja Songbirds de wolfertsjinne oerwinning te ûnthâlden. Dêrop kriget er fuortendaliks dien.
Bûtendoar wurdt Dave oansprutsen troch Julie, dy't yn in krante in oprop fûn hat foar bands om audysje te dwaan foar in toernee by de Australyske en Amerikaanske troepen yn Fjetnam lâns. Dat liket Dave en ek Gail earst wol nei fleanen, mar Julie is net op har mûle fallen en kin harren mei wurden wol oer. Ek spilet mei dat Dave op 't heden finansjeel alhiel oan 'e grûn sit. De susters krije him safier dat er fuortendaliks nei in tillefoansel ta giet om in audysje yn Melbourne te regeljen, wat him slagget. Dêrby ferbynt er himsels oan 'e fammen as harren manager.
Neitiid giet Dave mei de susters werom nei it Cummeragunja Reservaat, dêr't er harren âldelju Selwyn en Geri sjen moat te bepraten om tastimming te krijen en nim harren dochters mei de Fjetnamoarloch yn. Uteinlik meie Gail en Cynthia mei, mar Geri wol Julie út noch yn net gean litte. As Dave dêr tsjinyn leit dat Julie de bêste stim hat en dat it sûnder har neat wurdt, fermurwet dat Geri net, mar Selwyn riedt de fammen oan om harren nicht Kay te freegjen. Kay is ien fan 'e Stellen Generaasje, Aboriginal-bern mei sa'n ljochte hûdskleur dat se wol foar blanken trochgean kinne, dy't troch de Australyske oerheid by de eigen âlden weihelle binne om troch blanken grutbrocht te wurden. Mei har hawwe de susters al yn gjin tsien jier kontakt hân, mar beppe Theresa hat Kay har adres yn Melbourne witten te bemachtigjen. Ear't se dêrhinne ôfsette, nimt Selwyn Dave apart om him yn te druien goed foar syn dochters te soargjen. Dave ûnthjit dat er syn libben jaan sil om dat fan 'e fammen te rêden.
Yn Melbourne oankommen, sykje Gail en Cynthia daliks Kay op, dy't dêr no libbet as wie se blank. Se komme har folslein oer it mad mei de fraach oft se mei wol nei Fjetnam, en Gail rint lulk fuort as hja net drekt tabyt. Letter jout Kay har dochs noch by de oaren, en boppedat komt Julie opdaagjen, dy't mei help fan har heit en har beppe op 'e nij út Cummeragunja útnaaid is. Se hiere in kelder yn Melbourne dêr't se repetearje kinne. Dave nimt de ûntankbere taak op him om Gail, de âldste suster, oan te sizzen dat se it talint der net foar hat om lead-sjongster te wêzen, en dat Julie dat ynstee wurde moat. Dat komt foar Gail as in bittere pil, mar as de oare fammen harren by Dave syn beoardieling oanslute, leit se har derby del.
Krekt foar de audysje jout Julie oan Cynthia in brief fan har ferloofde Jimmy, dy't er har meijûn hie mar dy't se fergetten wie. Yn it brief blykt Jimmy de ferloving op te sizzen. Nettsjinsteande dat slagget de audysje goed. As de kommisje fan it Amerikaanske Leger dy't de audysjes ôfnimt, harren útnûget foar it toernee troch Fjetnam en om 'e namme fan 'e band freget, blykt lykwols de namme 'Cummeragunja Songbirds', dêr't Dave ek al muoite mei hie, net te foldwaan. Kay har each falt op 'e saffier yn Cynthia har ferlovingsring en jout ympulsyf de namme fan 'e groep as The Sapphires.
Yn Fjetnam binne The Sapphires in grut súkses by de troepen, mar ûnderlinge konflikten driigje de band útinoar te skuorren. Gail stelt har nei bûten ta tige agressyf op, en Dave moat it ferskate kearen wat behimmelje as se in grutte mûle opset tsjin lju wa har meiwurking ferlet fan is. Kay wrakselet mei har identiteit: se is in Aboriginal, mar mei in sa ljochte hûdskleur dat nimmen dat oan har sjocht, en se is de lêste tsien jier grutbrocht yn 'e blanke maatskippij. De earste deis yn Fjetnam rint se fuort al de tige oantreklike Afro-Amerikaanske soldaat Robby letterlik tsjin it liif. As se meitiid in relaasje mei him kriget, soarget se derfoar dat se him eksplisyt fertelt dat se krekt as him swart is, "mar ljochtswart".
Julie, dy't fierwei de meast talintearre sjongster fan 'e groep is, wurdt troch harren kontaktpersoan yn Fjetnam, de Amerikaan Myron Richie, útornearre foar in mooglike solokarriêre yn 'e Feriene Steaten, wat de oare trije fammen op it sear komt. Cynthia is nei it ferbrekken fan 'e ferloving troch Jimmy fan doel om safolle mooglik de blomkes bûten te setten, en jout har ferskate kearen oer oan drank en seks mei soldaten, ta argewaasje fan Gail en Julie, dy't har hâlden en dragen ûnprofesjoneel fine. En tusken Gail en Kay broeit it al fan it begjin ôf oan, om't Gail, dy't tsien jier lyn as âldste foar de oare bern soargje moatten hie, harsels de skuld jout fan 'e ûntfiering fan Kay troch de autoriteiten, wêrby't se dy skuldgefoelens op Kay projektearret. Uteinlik komt it sels ta slaanderij tusken harren beiden, mar dêrnei liket de kjeld út 'e loft te wêzen. Fierders bringt Dave syn alkoholisme de hiele groep yn gefaar.
Underwilens komt Dave ta it besef wêrom't Gail har sa agressyf hâldt en draacht. Sa't er it yn in petear mei har ûnder wurden bringt: sy is de bearinne en de oare trije fammen binne har welpkes. Tusken Dave en Gail begjint in foarsichtige românse te groeien, mar as útkomt dat Dave troud is, rekket harren relaasje yn swierwaar. Dyselde jûns moatte The Sapphires optrede yn Nha Trang. Yn 'e kûlissen langet Dave oan Gail in brief oer om letter te lêzen, wêryn't er alles útleit. Krekt as it optreden begjinne sil, wurdt de basis oanfallen troch de Vietcong. Dave bringt Gail en Cynthia nei in helikopter ta, mar ferliest de oare beide fammen út it each. Him oan syn ûnthjit oan Gail har heit hâldend, bejout er him troch in rein fan kûgels werom nei de basis om Julie en Kay te sykjen, dy't lykwols al mei Robby yn in oare helikopter sitte. Wylst har helikopter oer de basis hinne fuort fljocht, sjocht Gail hoe't Dave, yn it tsjuster maklik werom te kennen as de iennichste yn in wyt oerhimd, delsketten wurdt.
Werom yn Saigon brekt Gail har hert as se yn it brief fan Dave lêst dat er al mear as tsien jier fan syn frou ferfrjemde is en in skieding oanfrege hat. Hy beskriuwt hoe't er al op 'e talintejacht fereale op har rekke is en ek dat er de lokkichste man fan 'e wrâld wêze soe as sy mei him trouwe wolle soe. Dyseldichste jûns komt it nijs dat yn Memphis Martin Luther King fermoarde is. Myron Richie freget The Sapphires om nettsjinsteande alles dy jûns dochs op te treden, om't de Afro-Amerikaanske soldaten dêr no mear ferlet fan hawwe as ea. Under it optreden arrivearret Robby mei it nijs dat Dave noch libbet en swierferwûne yn it sikehûs leit. Gail siket him dêr op en jout him tawurd en tutet him foar de earste kear.
Basis yn wiere foarfallen
It ferhaal fan The Sapphires is basearre op wiere foarfallen. Der wie yn 'e 1960-er jierren in echte frouljusband dy't sa hiet, besteande út trije Aborginal-froulju fan it Yorta Yorta-folk. Dat wiene Laurel Robinson, Beverly Briggs en Naomi Mayers, dy't optredens fersoargen yn hotels, pubs, teäters, nachtklubs, kazernes en universiteiten en op feesten en jierdagen yn Melbourne en de krite dêromhinne. Doe't se útnûge waarden om yn Fjetnam foar de troepen op te treden, heakken Briggs en Mayers ôf, om't hja op 'e oarloch tsjin wiene.
Robinson ronsele har suster Lois Peeler en twaresom setten se ôf nei Fjetnam, dêr't se eftergrûnsang fersoargen foar in Nijseelânske Maöary-band wêrmei't se earder yn Melbourne ek gearwurke hiene. It wie dy Maöary-band dy't de froulju yn 'e kunde brocht mei soulmuzyk; Dave Lovelace is in optocht personaazje sûnder wjergader yn 'e wurklikheid. Robinson en Peeler sliepten op it poadium en hiene ûnderfinings dy't harren har hiele libben bybleaune. "It wie sa grizelich," sei Robinson yn 2010 yn in fraachpetear, "op in nacht gie der in bom ôf en it bêd sakke troch de poaten en alles skodde."
Toanielstik
Robinson wie de mem fan toanielskriuwer Tony Briggs, dy't him yn 2004 troch de ûnderfinings fan syn mem en muoike ynspirearje liet ta it skriuwen fan in toanielstik, dat The Sapphires kaam te hjitten. Behalven oan it toernee ûnder de Fjetnamoarloch bestege dat ek benammen oandacht oan 'e Australyske boargerrjochtebeweging fan 'e Aboriginals. It stik waard yn 2004 foar it earste opfierd yn Melbourne en rûn yn 2005 yn Sydney. Yn 2010 wie der in revival yn dy plakken, en yn 2011 ferhuze de opfiering earst nei Adelaide en doe nei Londen.
Produksje
The Sapphires waard yn 2010 oankundige as in ferfilming fan it toanielstik fan Briggs. Regisseur Wayne Blair wurke dêrby op basis fan in senario dat skreaun wie troch Briggs sels en Keith Thompson. As produsinten hiene Rosemary Blight en Kylie Du Fresne de lieding oer it projekt yn opdracht fan filmstudio Goalpost Pictures. Der wie in budget fan $8 oant 10 miljoen foar The Sapphires beskikber. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Warwick Thornton, wylst de filmmuzyk fersoarge waard troch Cezary Skubiszewski.
Aktrise Deborah Mailman, dy't yn 'e oarspronklike opfiering fan it toanielstik, yn 2004, de rol fan Cynthia spile hie, waard foar de film cast yn 'e rol fan Gail. De ferneamde Australyske sjongster Jessica Mauboy waard cast yn 'e rol fan Gail har jonge suster Julie, wylst de ûnbekende aktrises Miranda Tapsell en Shari Sebbens de rollen fan Cynthia, resp. Kay taparte krigen. De Ierske akteur Chris O'Dowd waard cast as Dave Lovelace, de manager fan 'e band. De opnamen fûnen yn augustus en septimber 2011 plak, foar it meastepart yn Nij-Súd-Wales, hoewol't letter in pear sênes op lokaasje yn Fjetnam filme waarden.
Distribúsje
De distribúsje fan The Sapphires waard yn Austraalje fersoarge troch Hopscotch Films en yn Noard-Amearika troch The Weinstein Company. De film waard op 19 maaie 2012 foar it earste fertoand op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes. De earste fertoaning yn Austraalje fûn plak op 2 augustus yn it ramt fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Melbourne. The Sapphires iepene dêrnei op 9 augustus 2012 yn 'e Australyske bioskopen.
Untfangst
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie The Sapphires in tige heech goedkarringspersintaazje fan 91%, basearre op 131 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Hoewol't er sentiminteel en bot foarsisber is, beskikt [de film] ek oer in ûnwjersteanbere feel-good vibe, prachtige muzyk en mear as genôch sjarmante aktearoptredens." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle de film in goedkarringspersintaazje fan 67%, basearre op 30 resinsjes.
Opbringst
The Sapphires brocht yn 'e bioskopen yn Austraalje $14,2 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $6,2 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $20,4 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $8 oant 10 miljoen betsjut dat in winst fan teminsten $10,4 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dat wie hielendal gjin raar resultaat foar in ûnôfhinklike film.
Yn Austraalje wie The Sapphires ien fan 'e bêste prestearjende films fan 2012. Om utens wiene de resultaten ferskillend. Yn 'e Feriene Steaten die de film it swak en brocht er $2,5 miljoen op. Yn it Feriene Keninkryk bedroech de opbringst £681.000. Yn Frankryk flopte The Sapphires yn 'e bioskopen en brocht er mar $36.000 op. Yn sawol Dútslân as Nederlân wie de opbringst $100.000, wat fansels betsjut dat de film it yn it folle lytsere Nederlân folle better die as yn Dútslân.
Prizen
The Sapphires wûn de publykspriis foar bêste ferheljende spylfilm op it Filmfestival fan Denver en waard ek nominearre foar de Australyske ARIA Music Award foar bêste orizjinele soundtrack.
By de AACTA Awards, de wichtichste Australyske filmprizen, stiel The Sapphires yn 2012 de show troch fan tolve nominaasjes alve prizen te winnen. Allinne de nominaasje foar bêste special effects gie earne oars hinne. De film wûn de AACTA Awards foar: bêste film, bêste regisseur (Wayne Blair), bêste akteur (Chris O'Dowd), bêste aktrise (Deborah Mailman), bêste byrol fan in aktrise (Jessica Mauboy), bêste adaptearre senario (Keith Thompson en Tony Briggs), bêste kamerarezjy (Warwick Thornton), bêste filmmontaazje (Dany Cooper), bêste lûd (Andrew Plain, Bry Jones, Pete Smith, Ben Osmo, John Simpson), bêste produksje-ûntwerp (Melinda Doring) en bêste kostúmûntwerp (Tess Schofield).
Be Quick or Be Dead
Be Quick or Be Dead is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Iron Maiden yn de Barnyard studios yn Harlow, Esseks en útbrocht op it album Fear of the Dark fan Iron Maiden út 1992. Be Quick or Be Dead wie it earste nûmer op it album en waard op 13 april 1992 útbrocht as earste single fan it album.
Oer it nûmer
Be Quick or Be Dead is skreaun troch Janick Gers en Bruce Dickinson, It nûmer giet oer ferskate politike skandalen dy't plakfûnen yn de tiid dat it nûmer útbrocht waard.
Hôpital Ambroise-Paré
thumb|Haadyngong fan it sikehûs
It Ambroise-Parè Hospitaal (Hôpital Ambroise-Paré) is in akademysk sikehûs yn Boulogne-Billancourt, Île-de-France. It wie ien fan de wichtichste en meast bekende sikehuzen fan Europa op it mêd fan onkology en hematology. It is ien fan de grutste hospitalen fan Europa.
It is in part fan it Assistance publique - Hôpitaux de Paris en in learklinyk fan Universiteit fan Versailles. It sikehûs waard yn 1923 stichte.
Cuxhaven (distrikt)
250px|thumbnail|Lizzing fan it distrikt Cuxhaven yn Nedersaksen 100px|thumb|left|Wapen fan it distrikt Cuxhaven Cuxhaven is in distrikt (Landkreis) yn it noarden fan de Dútske dielsteat Nedersaksen. It leit oan de Noardsee en it Waad. De haadstêd en grutste stêd is Cuxhaven. It distrikt hat in oerflak fan 2073 km² en 196.607 ynwenners (31 desimber 2013). It distrikt grinzget oan de distrikten Stade, Rotenburg (Wümme), Osterholz, Wesermarsch en de stêd Bremerhaven. It distrikt is yn 1977 stifte nei de fúzje fan de distrikten Hodelerlân, Wesermünde. De stêd Cuxhaven ferlear doe de status fan kreisfreie stêd en waard de haadstêd fan it nije distrikt. It distrikt hat ek wol de bijnamme Cuxland.
Stêden en gemeenten
De neikommende stêden en gemeenten lizze yn it distrikt:
Rûzje
Rûzje (regionaal ek wol útsprutsen as rúzje) is in heech oprinnend ferskil fan miening, dat mank gean kin mei redendielen mei útset lûd, lulkens, swartmeitsjen, skellen, flokken, yntimidearjend hâlden en dragen, bedrigings of sels fysyk geweld. Rûzje kin útrinne op slaanderij. It wurd 'rûzje' komt etymologysk fan 'rûs' (lawaai). Der binne in protte synonimen foar it begryp 'rûzje'; it Frysk Hânwurdboek neamt de folgjenden: batalje, deilisskip, drokte, duveldei, fjochteraasje, friksje, gedonder, heibel, hui, keet, kibberaasje, kibberij, kreauwerij, krewel, kribbekeurichheid, kwestje, lijen, mieningsferskil, mot, oarloch, pleit, skeel, skoarting, spul, strideraasje, striderij, trammelant, tsierderij, ûnfrede, ûngemak, ûnienichheid, ûnnocht, wriuwing en wurden. In bekende en faak foarkommende foarm fan rûzje is buorrelêst, tusken buorlju.
Rûzje is in ferskynsel dat troch û.o. de sosjology en de psychology bestudearre wurdt. It kin gean om in konflikt foar koarte doer, as lju gewoan eefkes derút smite moatte wat harren dwers sit, mar it kin ek útrinne op in skeel dat jierrenlang trochetteret. De oanlieding foar in rûzje kin foar bûtensteanders soms minimaal lykje, en yn ekstreme gefallen sels foar de belutsenen ûnbekend wêze. As sokke konflikten út 'e hân rinne, moat yn rûzjes soms bemiddele wurde troch in neutrale trêde partij, lykas in mediator, psycholooch, sosjaal wurker of predikant (of oar religieus lieder). As dat net helpt kin de saak foar de rjochter brocht wurde, waans útspraak binend wurdt as der gjin heger berop mear mooglik is.
It begryp 'rûzje' wurdt yn it deistich spraakgebrûk ek wol yn oerdrachtlike sin brûkt foar organisaasjes, lykas oerheidsynstânsjes, bedriuwen of belangeferienings, dy't mei-inoar in heech oprinnend ferskil fan miening oer it ien of oar hawwe.
Yn 'e natoer liket in protte rûzje foar te kommen: bisten dy't fierders freonlik mei-inoar omgeane of inoar negearje, kinne fûleindich mei-inoar tsiere om iten of territoarium. Dêrby giet it lykwols om konkurrinsje om te oerlibjen, of by bisten dy't yn groepen libje, om in rangoarder binnen de groep fêst te stellen. Sokke 'rûzje' hat dêrmei in praktysk doel, wylst rûzje tusken minsken yn ferliking dêrmei oer it algemien mar om triviale dingen giet dêr't bisten harren nea drok om meitsje soene.
List fan planetoïden 66901-67000
Dit is in list fan planetoïden 66901-67000.
Toronto Star
De Toronto Star is in Kanadeeske krante, fêstige yn Toronto, dy't sân dagen yn 'e wike útkomt en de heechste oplaach hat fan alle deiblêden yn Kanada. Hoewol't de Star, sa't de namme faak ôfkoarte wurdt, op troch-de-wykse dagen en op sneons de Globe and Mail foargean litte moat, hellet er dy konkurrint yn om't er in sneinsútjefte hat, wylst de Globe and Mail op dy dei net útkomt. De Toronto Star waard yn 1892 oprjochte ûnder de namme fan 'e Evening Star en ferskynde letter in skoft as de Toronto Daily Star. Tsjintwurdich wurdt de krante útjûn troch de Star Media Group, in dochterûndernimming fan 'e Torstar Corporation. Binne de Star Media Group is de Toronto Star ûnderbrocht yn Toronto Star Newspapers Ltd.
Marrit Leenstra (follybalster)
Marrit Leenstra (Emmen, 18 oktober 1973) is in Nederlânsk follybalster en strânfollybalster. Hja kaam trije kear út op de Olympyske Spullen: yn 1992 en 1996 as lid fan it Nederlânske frouljusfollybalploech en yn 2004 mei Rebekka Kadijk op it ûnderdiel strânfollybal.
Toronto Star
Skiednis
De Toronto Star waard yn 1892 as de Evening Star oprjochte troch stakende sjoernalisten en drukkers fan 'e krant de Toronto News, ûnder lieding fan 'e maatskiplike herfoarmer en lettere boargemaster fan Toronto Horatio Clarence Hocken. Ek in oare lettere boargemaster fan Toronto, Jimmy Simpson, wie al ier by de Star belutsen. De krante waard yn 't earstoan printe op 'e drukparse fan in oare krante, de Toronto World, dy't yn ruil dêrfoar by de oprjochting as in stille fennoat in belang fan 51% yn it nije deiblêd krige. Dy regeling duorre lykwols mar twa moannen, oant der in geroft gie dat William Findlay Maclean, de eigner fan 'e World, fan doel wie om 'e Star te ferkeapjen. Nei't it personiel it jild dêrta byinoar skrabe hie, stimde Maclean deryn ta om syn belang yn 'e krante útkeapje te litten.
De krante die it de earste jierren min, dat Hocken ferkocht binnen in jier syn oandiel. Dêrnei folgen ferskate eigners inoar mei koarte tuskenskoften op oant William Mackenzie de Star yn 1896 oankocht. Dy stelde Edmund E. Sheppard en Frederic Nicholls as nije haadredakteurs oan, en ferhuze de hiele krante nei itselde gebou dêr't ek de redaksje fan it tydskrift Saturday Night fêstige wie. Trije jier letter, yn 1899, doe't Joseph E. Atkinson, byneamd "Holy Joe", de krante oernaam, krige de Star wer eigen fasiliteiten. Atkinson tsjinne as haadredakteur fan 'e Star oant syn ferstjerren yn 1948. Under syn lieding naam de krante in krityske hâlding oan foar it Dútske nazyregear, mei as gefolch dat de Star ien fan 'e earste Noardamerikaanske kranten wie dy't yn nazy-Dútslân ferbean waarden.
Marrit Leenstra (follybalster)
Leenstra spile fan 1988 ôf yn ferskate nasjonale jeugdploegen. yn 1992 waard hja selektearre foar de nasjonale frouljusploech, om út te kommen op de Olympyske Simmerspullen 1992 yn Barselona. De ploech waard sechsde. Fjouwer jier letter waard op de Olympyske Simmerspullen 1996 in fyfte plak helle. In jier earder, yn 1995, wie de ploech Europeesk kampioen wurden. Leenstra spile oant 1998 yn de nasjonale ploech. Dêrnei kaam hja foar ferskate ploegen yn de Italjaanske profliga út.
Yn 2001 stapte hja oer op it strânfollbyal en foarme hja in duo mei Rebekka Kadijk. Kadijk en Leenstra wûnen de nasjonale titel yn 2001, 2002 en 2004. Yn 2002 hellen hja in twadde plak by de Eurpeeske kampioenskippen. It bêste resultaat waard yn 2003 helle, doe't it duo in World Cup yn it Sineeske Lianyungang wûn. Leenstra waard dat jier keazen ta Amsterdamsk sporter fan it jier. Op de Olympyske Simmerspullen 2004 waarden Kadijk en Leenstra sûnder in oerwinning te heljen, útskeakele yn de groepsfaze. Nei dy Spullen gie it duo útinoar en gie Leenstra fierder mei Sanne Keizer. Fanwegen it útbliuwen fan súksessen waard dy gearwurking yn de simmer fan 2007 ferbrutsen. Op it Nederlânsk kampioenskip yn 2007 kaam Leenstra út mei earder follybalynternational Cintha Boersma. It duo hie it doel om de Olympyske Simmerspullen 2008 te heljen, doe't dúdlik waard dat dat net slagge, naam it duo ôfskie fan it profesjonele follybal. Dêrnei waard Leenstra wurksum as Fasiliteitenmanager by Topsport Amsterdam.
Toronto Star
Skiednis
Atkinson, dy't in sosjale aginda hie, droech in protte fan syn tinkbylden fia de Star út, lykas de winsklikheid fan in stelsel fan sosjale sekerheid mei âlderdoms- en wurkleasheidsútkearings, en in foarm fan sûnenssoarch dy't foar alle boargers fan Kanada beskikber wie. Under syn liederskip wie de Star unyk om syn oanhâldend opkommen foar de belangen fan 'e gewoane man. Troch Atkinson syn freonskip mei de Kanadeeske minister-presidint William Lyon Mackenzie King hied er ek wurklik in beskate ynfloed op it regearingsbelied. Oan 'e oare kant lei de Star yn Atkinson syn tiid ek ûnder fjoer fanwegen de faak sensasjonalistyske toan fan in protte fan 'e artikels.
Fan 1910 oant 1973 publisearre de Star in wykeinbylage ûnder de titel fan 'e Star Weekly. Fan 1922 oant 1933 besiet de Star ek in radiostasjon, dat as in ferlingstik fan 'e krante brûkt waard. Dêr kaam in ein oan nei't it Kanadeeske regear beheinings oplei oan radiostjoerders dy't yn partikulier besit wiene.
Koart foar syn dea, yn 1948, droech Atkinson, dy't tsjin dy tiid de mearderheid fan 'e oandielen fan 'e Star yn eigendom hie, syn mearderheidsbelang oer oan in goeddiedichheidsorganisaasje dy't fan him de opdracht krige om 'e krante yn deselde tradysje fuort te setten. In jier letter, yn 1949, naam it parlemint fan 'e Kanadeeske provinsje Ontario lykwols in wet oan dy't it goeddiedichheidsorganisaasjes ferbea om oandielen fan bedriuwen mei in winsteachmerk yn besit te hawwen. Dêrtroch moast de Star ferkocht wurde. De fiif behearders fan 'e organisaasje omsylden de wet lykwols troch de krante yn harren eigen namme oer te nimmen en dêrnei plechtich te ûnthjitten dat se de krante yn Atkinson syn geast fuortsette soene. Neikommelingen fan 'e oarspronklike fiif eigners, dy't bekendsteane as "de fiif famyljes", hawwe anno 2017 noch altyd de mearderheid fan 'e oandielen fan 'e Star yn besit.
Yn 1971 krige de krante offisjeel de namme fan The Toronto Star. Tagelyk waard de hiele ûndernimming doe ferhuze nei in modern fletgebou oan Yonge Street, dêr't de krante noch altyd fêstige is. Yn septimber 2002 waard it lidwurd The út 'e namme falle litten. Yn maaie 2007 waard de krante folslein fernijd, mei as wichtichste feroarings: smellere siden, in grutter lettertype, minder en koartere artikels, mear pleatslik nijs en minder ynternasjonaal nijs, kollumns en opinystikken. Dêr kaam lykwols sa'n krityk op, dat de Star per 1 jannewaris 2009 alle feroarings weromdraaide.
WYSIWYG
WYSIWYG is in akronym foar What you see is what you get of yn it Frysk: Wat jo sjogge is wat jo krije. De term wurdt brûkt foar kompjûterprogramma's en betsjut dat jo daliks op it byldskerm sjogge hoe't it resultaat op papier wêze sil, ynklusyf alle opmaak: lettertype, lettergrutte, kursyf, fet, ensfh.
Se stelle har op it stânpunt dat de (sichtbere) opmaak ôflaat fan it skriuwen fan de ynhâld. Hjir wurdt earder gebrûk makke fan systemen op basis fan TeX. Om har ôf te setten tsjin de hype dy't om wysiwyg hinne ûntstie, waard it akronym WYSIWYM brûkt: What You See Is What You Mean. Ut de troch de brûker konstruearre ynfier wurdt dêrby troch de kompjûter in útfier generearre neffens de regels fan it âlde set-hânwurk.
Margareta fan Bruce
"Margareta" of "Margaret" "fan Bruce", "Bruce", "de Bruce", "fan Brus" of "de Brus" hat yn 'e Wikipedy ferskate betsjuttings:
WYSIWYG
Foarbylden
Inkelde foarbylden fan wysiwyg programma's:
Église Notre-Dame-de-l'Assomption (Sainte-Mère-Église)
De Marije-Himelfearttsjerke (Frânsk: Église Notre-Dame-de-l'Assomption), ek Marije fan de Fredetsjerke (Église Notre-Dame de la Paix), is in roomsk-katolyk tsjerkegebou yn Sainte-Mère-Église yn de regio Normandje yn Frankryk. De parochytsjerke giet werom op de 12e oant 13e iuw.
Sûnt 1840 is de tsjerke in histoarysk monumint.
Skiednis
De hjoeddeiske bou fan tsjerke datearret foar it grutste part út de 14e iuw. De klokketoer is rûnom ferneamd fanwegen de parasjutist John Steele, dy't yn 1944 by de Operaasje Albany oan de toer hingjen bleau en him dêr in pear oeren foar dea hold en de kûgels him om de eare fleagen. De film The Longest Days makke it barren tige bekend yn de rest fan wrâld en toeristen komme spesjaal dêr foar nei Saint-Mère-Église om de tsjerke te besjen.
Ta oantinken fan John Steele waard oan de sealtektoer in pop hongen mei de namme "Big Jim". Fanwegen it reinige klimaat op de Cotentin moasten de parasjute, it unifoarm en de útrissing faak wiksele wurde en om de kosten dêrfan wat yn de hân te hâlden hat de gemeente in beskermjende ferflaach oer it materiaal oanbrocht.
Beskriuwing
De Marije-Himelfearttsjerke is in krústsjerke. It âldste diel fan de tsjerke is nei alle gedachten de krusing mei de fjouwer romaanske pylders en healrûne bôgen. De basis fan de romaanske krusingstoer giet werom op de 12e oant 13e iuw. Yn de iuw dêrnei binne de sydskippen oanboud. De kapitelen binne noch romaansk en fersierd mei bisten. De rest fan de tsjerke is fral goatysk fan styl.
Yn de 15e iuw waard oan de toer in goatyske balustrade yn flamboyante styl oanbrocht. It koer datearret fan de 14e iuw en hat in flakke ôfsluting mei in legereapsis. It westlike portaal en it noardlike sydskip binne oan it begjin fan de 15e restaurearre nei skea troch de Hûndertjierrige Kriich.
De glês-yn-leadramen fan de glesker Gabriel Loire (1904-1996) binne wijd oan de ynvaazje en de befrijing. De lessener fan de tsjerke is fan fike hout en datearret út de 18e iuw.
List fan planetoïden 73701-73800
Dit is in list fan planetoïden 73701-73800.
Strie
thumb|Striepakken thumb|Weetstrie thumb|Rûne striebalen Strie bestiet út drûge stâlen fan nôtplanten, dy't nei it terskjen fan it nôt efter op it lân stean bliuwe. Dy stâlen, mei de oerbleaune ieren, wurde dan meand. Nei't it drûch genôch is wurdt it yn wurdzen swile. Dêrnei wurdt it mei in pakjeparse yn rjochthoekige pakken of yn rûne balen parse. Dêrnei wurde de pakken ornaris op in heawein stâld en dan fan it lân helle. Dêrnei wurde se opsteapele yn in loads of op souder fan in pleats. Ek wurdt strie faker ûnderploege, om't it as organyske stof tsjinje kin. Hea is drûge gers.
Soarten strie
Der binne ferskate soarten strie, sa as bygelyks:
Sa'n 80 persint fan it yn Jeropa produsearre strie bestiet út weet- en koarnstrie. Koarnstrie hat justjes mear fiedingswearde as weetstrie, dochs it nimt minder focht op. Roggestrie is lang strie dat eartiids brûkt waard foar bijekuorren en oare kuorren. Ek waard it brûkt op tekken mei holle tekpannen om dy ticht te hâlden foar reinwetter en snie.
Gebrûk fan strie
Strie is ornearre foar ferskate doelen:
Harry Houdini
Harry Houdini (berne as Erik Weisz; letter Ehrich Weiss of Harry Weiss; Boedapest, 24 maart 1874 – Detroit, 31 oktober 1926) wie in Hongaarsk-Amerikaansk yllúzjonist en stuntman fan Joadsk komôf, dy't wrâldferneamd waard as boeienskening, fanwegen syn spektakulêre ûntsnappingstrúks. Hy toerde mei syn foarstelling troch Noard-Amearika, Jeropa en Austraalje, en makke dêr syn fortún mei. Dêrnjonken wied er ek aktyf as akteur, filmprodusint, publisist en ûntmaskerder fan sjarlatans en oplichters. Hy stoar frij jong, as gefolch fan in blinetermûntstekking dy't er te lang gewurde litten hie.
Jonkheid
Houdini waard yn 1874 berne as Erik Weisz yn 'e Hongaarske haadstêd Boedapest, as ien fan 'e sân bern yn it gesin fan rabbyn Mayer Sámuel Weisz (1829-1892) en dy syn frou Cecília Steiner (1841-1913). It gesin emigrearre yn 1878, doe't Houdini fjouwer jier wie, nei de Feriene Steaten, dêr't syn heit de Hongaarske stavering fan 'e famyljenamme (Weisz) feroare yn Weiss (de Dútske stavering), wylst er de foarnamme fan syn soan feroare fan Erik yn Ehrich. Houdini syn ropnamme wie lykwols Harry. It gesin wenne earst yn Appleton, yn 'e steat Wiskonsin, mar ferfear yn 1887 nei New York. Houdini wie in tige sportyf bern, en makke mei njoggen jier syn debút as trapeze-artyst. Teffens wied er yn syn jonkheid in kampioen yn it fjildrinnen.
Boeienskening
Yn 1891 sette Houdini útein mei in karriêre as gûchelder en naam er syn artystenamme oan, dy't er ôflate fan 'e namme fan 'e (doe) ferneamde Frânske gûchelder Jean Eugène Robert-Houdin, waans autobiografy oft er it jiers tefoaren lêzen hie. Yn it begjin hied er net folle súkses, mar dat feroare yn 1899, doe't er yn 'e kunde kaam mei syn lettere manager Martin Beck. Dy wie ûnder de yndruk fan in trúk wêrby't Houdini himsels fan hânboeiens befrijde, en bea him dêrom wurk oan yn it teätersirkwy dêr't er by belutsen wie. Hy rette Houdini oan om him tenei útslutend noch ta te lizzen op ûntsnappingstrúks, mei't dat syn sterkste punt liek te wêzen. Troch Beck syn bemuoienis gie Houdini ek op toernee yn Jeropa, en dêrby joech er yn Londen in wiidferneamde demonstraasje wêrby't er op it plysjehaadkertier Scotland Yard binnen de koartste kearen út 'e boeiens fan 'e Ingelske bobby's ûntsnapte en harren yn ferbjustering efterliet. Dat levere him sa'n populariteit op dat er in healjier lang eltse jûn optrede koe yn it Londenske Alhambra Theatre.
Neitiid reizge Houdini troch Ingelân, Skotlân, Nederlân, Dútslân, Frankryk en Ruslân. Oeral dage er de pleatslike plysje út om te besykjen en hâldt him finzen, en oeral wist er te ûntkommen. Yn Moskou ûntsnapte er út in transportwein nei Sibearje, wêrby't er úthold dat as him dat net slagge wie, hy meimoatten hie nei Sibearje, dêr't de iennichste kaai bewarre waard. Yn Keulen klage er de plysjeman Werner Graff oan, dy't hawwe woe dat er syn ûntsnappings bewurkmastere troch bewekkers om te keapjen. Hy wûn de rjochtsaak doe't er de klûs fan 'e rjochter iepene (letter seid er dat de rjochter fergetten hie en slút it ding goed ôf). Houdini waard oeral goed betelle, en mei syn nije rykdom kocht er in jûpe dy't nei't it sizzen wie, makke wie foar keninginne Fiktoaria. Dêrop beävensearre er yn New York in swide resepsje en presintearre er syn mem yn dyseldichste jûpe oan al har famyljeleden en kunde.
Oare aktiviteiten
Njonken syn eigen karriêre as artyst wie Houdini fan 1917 oant syn dea ek foarsitter fan 'e Society of American Magicians (SAM). Fierders makke er ferskate stomme films, mar hold dêrmei op doe't der gjin jild mear oan te fertsjinjen foel. As piloat hied er de bedoeling om 'e earste minske te wêzen dy't fleach yn Austraalje, en in hoartsje miende er dy ambysje wiermakke te hawwen, mar letter die bliken dat de Ingelsman Colin Defries him foar west hie. Houdini ferdjippe him ek yn 'e acts fan oare gûchelders en ûntsnappingsartysten, en stelde ferskate gefallen fan ferfalske trúks oan 'e kaak, wêrûnder dy fan syn eardere held Jean Eugène Robert-Houdin, oer wa't er nei gâns ûndersyk yn 1908 it boek The Unmasking of Robert-Houdin publisearre.
Yn it ferlingde dêrfan died er ek ûndersyk nei spiritisten en mediums, dy't nei eigen sizzen harren klanten yn kontakt bringe koene mei de geasten fan 'e ferstoarnen, en ek op dat mêd helle er ferskate huchelders en oplichters ûnder fuotten. Syn aktiviteiten datoangeande lei er fêst yn it boek A Magician Among the Spirits, út 1924. Datselde jiers skreau Houdini mei auteur H.P. Lovecraft it koarte horrorferhaal Imprisoned with the Pharaohs, wêrby't it idee foar en de opbou fan it ferhaal grutdiels it wurk fan Lovecraft wiene, mar de ûntsnappingstrúks troch Houdini betocht en beskreaun waarden.
Ferstjerren
Harry Houdini stoar op 31 oktober 1926 troch búkfluesûntstekking feroarsake troch in barsten blineterm yn it Grace Hospital yn Detroit. Doedestiden gie it ferhaal dat Houdini syn krupsje feroarsake wie troch de studint J. Gordon Whitehead, dy't him by in besite oan syn klaaikeamer frege hie oft it wier wie dat stompen yn it weak fan liif him net dearden. Sûnder it antwurd ôf te wachtsjen hie hy dêrop Houdini, dy't efteroer op in sofa lei om't er in pear dagen earder by in optreden syn ankel brutsen hie, ferskate kearen hurd yn it liif huft. Hoewol't de eachtsjûgeferslaggen fierhinne mei-inoar oerienkomme oer dizze gong fan saken, is it de hjoeddeiske wittenskip net dúdlik oft en sa ja, hokker konneksje dit foarfal mei Houdini syn barsten blineterm hie.
Yn elts gefal hie Houdini dy jûns ûnder syn optreden slimme pine, en dat hold er de folgjende beide dagen, sadat er nachts net sliepe koe. Lykwols socht er gjin medyske help. Doe't der op 24 oktober úteinlik al in dokter byroppen waard, stelde dy fêst dat er 39 °C koarts hie fanwegen in blinetermûntstekking, en dat er daliks nei it sikehûs moast. Houdini sloech dy rie yn 'e wyn en gie troch mei syn optreden fan dy dei. Under dat optreden rekke er bûten bewustwêzen mar waard wer bybrocht, en neitiid rekke er dochs noch nei it sikehûs, dêr't er in wike letter kaam te ferstjerren. Houdini waard 52 jier. Syn begraffenis, mei 2.000 rougongers, fûn plak yn New York, en hy waard begroeven op it joadske Machpelah Cemetery yn Queens.
Charlie's Angels (franchise)
Charlie's Angels (1976-1981)
De mediafranchise sette útein mei de oarspronklike tillefyzjesearje Charlie's Angels, dy't betocht waard troch Ivan Goff en Ben Roberts en produsearre troch Aaron Spelling. De searje waard yn septimber 1976 foar it earst op 'e Amerikaanske tillefyzje brocht troch ABC, en rûn fiif seizoenen, oant juny 1981.
It wie in misdiedramasearje dy't de aventoeren folget fan 'e trije jonge kreaze froulike wurknimmers fan it detektiveburo Charlie's Angels. Dat is eigendom fan 'e eksintrike miljonêr Charlie Townsend, dy't inkeld mei de 'ingels' kommunisearret fia in lûdsprekkende tillefoan. De haadrollen waarden oarspronklik spile troch Kate Jackson, Farrah Fawcett en Jaclyn Smith as de 'ingels', David Doyle as John Bosley (de kontaktpersoan tusken de 'ingels' en Charlie), en John Forsythe as de stim fan Charlie Townsend. Nei't Jackson en Fawcett de searje ferlitten hiene, waarden nije 'ingels' spile troch Cheryl Ladd, Shelley Hack en Tanya Roberts.
Charlie's Angels (2011)
Yn 2011 waard mei in nije tillefyzjsearje besocht om 'e franchise te rebooten. Dizze searje waard ûntwikkele troch Alfred Gough en Miles Millar, en hie yn 'e haadrollen Annie Ilonzeh, Minka Kelly en Rachael Taylor as de 'ingels', Ramon Rodriguez as John Bosley en Victor Garber as de stim fan Charlie Townsend. De nije Charlie's Angels kaam yn septimber 2011 by ABC op de Amerikaanske tillefyzje, mar omreden fan ôffallende sjochsifers besleat it tillefyzjenetwurk nei fjouwer ôfleverings al om 'e rige te skrassen. Sadwaande waarden der mar acht ôfleverings makke.
Crossovers nei oare searjes
De oarspronklike searje Charlie's Angels makke twaris in crossover mei in oare tillefyzjesearje. Yn 'e ôfleverings 1 en 2 fan seizoen 3 (mei as titel Angels in Vegas diel 1 en 2) metten de 'ingels' Dan Tanna (Robert Urich) út 'e detektivesearje Vegas. Yn 'e ôfleverings 1 en 2 fan seizoen 4 (mei as titel Love Boat Angels diel 1 en 2) metten de 'ingels' de bemanning fan it cruiseskip út 'e dramasearje The Love Boat.
Charlie's Angels (2000)
Yn 2000 waard troch Columbia Pictures foar it earst in film útbrocht op basis fan 'e searje út 1976-1981. Dy film, dat in aksjekomeedzje wie, hiet ek Charlie's Angels, en wie regissearre troch McG. De haadrollen waarden fertolke troch Cameron Diaz, Drew Barrymore en Lucy Liu as de 'ingels', Bill Murray as John Bosley en John Forsythe as de stim fan Charlie Townsend. De plot folget de 'ingels' as se ynset wurde om 'e ûntfierde eigner en ûntfrjemde ynformaasje fan in technologybedriuw werom te finen. De film krige mingde resinsjes, mar brocht wrâldwiid rom $264 miljoen op tsjin in budget fan $93 miljoen.
Charlie's Angels: Full Throttle
Charlie's Angels: Full Throttle wie in ferfolch fan Columbia Pictures op 'e film út 2000, dy't yn 2003 yn 'e bioskopen útkaam. De rezjy wie op 'e nij yn 'e hannen fan McG, en Cameron Diaz, Drew Barrymore en Lucy Liu spilen wer de 'ingels'. Bernie Mac wie te sjen as Jimmy Bosley, de opfolger en pleechbroer fan John Bosley, wylst John Forsythe wer te hearren wie as de stim fan Charlie Townsend. Ek stjerren as Demi Moore, Shia LeBeouf, Matt LeBlanc, John Cleese, Robert Forster, Carrie Fisher, Jaclyn Smith, Bruce Willis en Pink wiene yn 'e film te sjen. De plot draait om 'e dieverij fan in pear ringen dy't tagong jouwe ta it kompjûtersysteem fan it Amerikaanske tsjûgebeskermingsprogramma. De 'ingels' moatte dy ringen werom sjen te krijen. Charlie's Angels: Full Throttle krige mingde resinsjes, mar brocht wrâldwiid rom $259 miljoen op tsjin in budget fan $120 miljoen.
Charlie's Angels (2019)
Yn 2019 besocht Columbia Pictures de franchise op 'e nij te rebooten mei in nije film mei in nije generaasje 'ingels'. De rezjy wie yn 'e hannen fan Elizabeth Banks, dy't ek it senario skreau, ien fan 'e filmprodusinten wie en in byrol spile. Yn 'e haadrollen wiene Kirsten Stewart, Naomi Scott en Ella Balinska te sjen as de 'ingels', Patrick Stewart as John Bosley en Robert Clotworthy as de stim fan Charlie Townsend. De plot folget de 'ingels' as se yn aksje komme tsjin in gefaarlike nije technology, nei't in jonge yngenieur dêroer as klokkelieder nei foarren kommen is. De film krige mingde resinsjes en flopte yn 'e bioskopen. Wrâldwiid brocht er mar $59,1 miljoen op tsjin in budget fan likernôch $55 miljoen.
Charlie's Angels: Animated Adventures
Charlie's Angels: Animated Adventures is in animearre prequel-websearje fan seis ôfleverings dy't yn 2003 útbrocht waard. Yn 'e searje geane de 'ingels' op in misje nei Mongoalje om Ray Carter te rêden, de ûntfierde direkteur fan 'e United States Marshals Service. Sa wurdt útlein wat der barde foarôfgeande oan it begjin fan 'e film Charlie's Angels: Full Throttle, dy't midden yn 'e aksje fan 'e befrijing iepenet.