cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sophia Choi
Karriêre
Op 28 maaie 2010 krige Choi te hearren dat har kontrakt by KVBC net ferlinge wurde soe. Om't se noch in healjier te gean hie en der in útslutingsklausule fan in jier yn har kontrakt ynboud siet, soe se dêrtroch pas ein 2011 by in oar tillefyzjestasjon yn Las Vegas terjochte kinne. Sadwaande seach Choi oars om, en waard se mids 2011 oannommen by WSB-TV yn Atlanta, dêr't se begûn as ferslachjouster. Fan 1 jannewaris 2013 ôf waard se dêr oansteld as fêste nijslêzeresse yn 'e wykeinen foar it Channel 2 Action News, wylst se trochdewyks foar datselde programma as ferslachjouster yn 't spier is.
Choi hat yn ferskate films en tillefyzjesearjes harsels of samar in nijslêzeresse spile. Sa wie se û.m. te sjen yn 'e films Primary Colors en The Torturer en yn 'e searjes Special Unit 2 en Brothers.
Winterfair Gifts
Winterfair Gifts is in science fiction-novelle fan 'e hân fan 'e súksesfolle en mannichfâld bekroande Amerikaanske skriuwster Lois McMaster Bujold. It makket ûnderdiel út fan The Vorkosigan Saga, Bujold har populêrste en omfangrykste searje, mar is in ôfrûne ferhaal, dat ek los dêrfan lêzen wurde kin. Winterfair Gifts waard foar it earst útjûn yn 2004 (d.w.s. yn it Ingelsk; frjemdernôch kamen twa oersettings earder út as it Ingelsktalige orizjineel) en is ûnderwilens oerset yn seis talen.
Eftergrûn
Bujold skreau Winterfair Gifts, dat oerset wurde kin as "Wintermerkegeskinken", yn 2002, fuort nei't se Diplomatic Immunity ôf hie. Yn it neiwurd fan 'e omnibus Miles in Love fertelt se dat se doedestiden al in hoartsje omrûn mei in pear ideeën dy't te beheind lieken om in hiele roman ûnderstypje te kinnen. Mar doe't se troch Catherine Asaro frege waard om in novelle, foar in bondel dy't dy oan it gearstallen wie, foelen alle puzelstikjes teplak. Sa krige se de kâns om te sjen wat der fan serzjant Taura wurden wie en dêrnjonken om better yn 'e kunde te kommen mei kriichsman Roic, dy't har yn Diplomatic Immunity yntrigearre hie.
Winterfair Gifts is skreaun yn it personele perspektyf en kaam (yn it Ingelsk) foar it earst út yn febrewaris 2004, as ûnderdiel fan 'e bondel Irresistible Forces, gearstald troch Catherine Asaro en mei novelles fan harsels en Bujold en fierders fan Mary Jo Putney, Jo Beverley, Jennifer Roberson en Deb Stover. Irresistable Forces waard publisearre troch de útjouwerij New American Library (NAL). Dêrby moat oantekene wurde dat, fanwegen fertragings fan 'e útjefte fan 'e bondel, de earste publikaasje fan Winterfair Gifts yn it Kroätysk (2002) wie, folge troch de Russyske oersetting (2003). Yn 2004 waard Winterfair Gifts útjûn as (Ingelsktalich) e-boek en yn 2008 as audioboek. Datselde jiers kaam ek de omnibus Miles in Love út (in titel dy't de skriuwster oernaam fan 'e Hollywood-spylfilm Shakespeare in Love), dy't behalven Winterfair Gifts ek de nau besibbe romans Komarr en A Civil Campaign omfet.
Plot
Yn Winterfair Gifts sil Miles Vorkosigan, de haadpersoan yn it grutste part fan Bujold har Vorkosigan Saga, trouwe mei Ekaterin Vorsoisson, de frou dy't er minder as in jier tefoaren kennen learde (sjoch: Komarr) en doe op kneukelhouwerige wize it hof makke (sjoch: A Civil Campaign). Mar ynstee fan út Miles syn eigen eachpunt wurdt it ferhaal diskear ferteld fanút dat fan syn kriichsman (liifwacht anneks butler anneks sjauffeur) Roic. Dy is noch mar frij koart yn dy funksje wurksum en kampet wat mei in brekme oan selsfertrouwen. Koartby rekke er bûten syn eigen skuld om behelle yn in befeiligingsflater yn 'e Vorkosigan-residinsje (sjoch: A Civil Campaign), mar hy liket himsels dat mear kwea-ôf te nimmen as dat syn superieuren en kollega's it him neidrage.
De brulloft sil plak fine op 'e Barrayareeske winterhjeldei Wintermerke en gasten komme fan fier en hein, guon sels fan oare planeten. Ien fan dylêsten is serzjant Taura, in eardere ûnderhearrige en minneresse fan Miles doe't dy noch de Frije Dendarii Hierlingen oanfierde en no in goede freondinne fan him. Taura begûn har libben as in genetysk eksperimint om 'e ideäle soldaat te skeppen, mar waard troch Miles befrijd (sjoch: Labyrinth). Hja hat in meunsterlik uterlik fan hast reuseftige grutte, mei klauwen en slachtosken. Troch har flugge metabolisme is se ûnbidige sterk, mei refleksen as de wjerljocht, mar dy flugge stofwikseling makket ek dat se folle hurder ferâlderet as normale minsken. Roic kriget no as opdracht om har op ferskate útstapkes te begelieden om derfoar te soargjen dat har uterlik op it fan mutaasjes grizende Barrayar net foar opskuor soarget. Hoewol't se him earst mear frijwat yntimidearret, begjint er har geandewei hieltyd aardiger te finen.
Underwilens liket Ekaterin tsjin har houlik oan te skytskoarjen. Se hat swiere pineholle en ûnferklearbere gûlbuien. De deis foar de brulloft is se sels sa siik dat se de hiele dei it bêd hâlde moat. Dy jûns trappearret Roic, dy't dy wyks nachtwekker is yn 'e Vorkosigan-residinsje, Taura op it stellen fan ien fan 'e brulloftsgeskinken, of sa liket it alteast. It is in trijfâldich pearelkoljee dat stjoerd is troch in goede freon fan Miles. Lykwols, Taura leit út dat ien fan har genetyske modifikaasjes is dat se justjes fierder as gewoane minsken yn it ultrafiolette spektrum sjen kin; en de pearels sjogge der foar har eagen smoarch út. Boppedat hat se opmurken dat Ekaterin har swierrichheden begûn binne nei't se it koljee bewûndere hie. Mei't Miles Vorkosigan in ryksauditeur en persoanlike freon fan 'e keizer is, beslút Roic om kontakt op te nimmen mei de Barrayareeske geheime tsjinst ImpSec en it koljee oan harren oer te dragen.
In pear oeren letter komt fan ImpSec it berjocht dat de pearels oerdutsen binne mei in spesjaal ûntwurpen senuwgif, dat by langere bleatstelling deadlik west hie. De oare deis al kinne se ek sizze wa't de dieders binne: hear Vorbataille en syn Jacksoniaanske sakepartners, wa har kriminele organisaasje oft Miles yn syn funksje fan ryksauditeur koartby oprôle hat. Ekaterin hat net langernôch mei it gif yn oanrekking west om bliuwende gefolgen te feroarsaakjen; de brulloft kin trochgean. Ynstee fan Martya Koudelka, dy't earst har tsjûge wêze soe, freget Ekaterin no Taura foar dy earefunksje. Jûns, op 'e brulloft, meldt haadkriichsman Pym, dy't eigenhandich alle brulloftsgeskinken kontrolearre hie mar yn it gefal fan 'e pearels dus in rare flater slein hat, oan Roic dat hysels de kommende wike de nachttsjinst oernimme sil; Roic is fan no ôf oan mei dûbelbetelle ferlof. Letter dy jûns grypt Roic einlik de kâns dêr't er al in stikmannich dagen omhinne daiket, nammentlik om oan Taura blike te litten dat er fereale op har wurden is. De novelle einiget mei harren begjinnende românse.
Mustang (hynder)
Etymology
It wurd "mustang" komt út it Amerikaansk-Ingelsk, dat it ôflaat hat fan it Meksikaansk-Spaanske wurd mestengo, fan it Ibearysk-Spaanske mesteño, dat "ôfdwaald feedier" betsjut. Dy Spaanske term komt úteinlik wer fan it Latynske animalia mixta ("fermongen bisten"), in oantsjutting foar bisten wêrfan't net dúdlik wie wa't de eigner wie. Sokke bisten waarden yn Midsiuwsk Spanje by feehâldersgearkomsten ûnder de oanwêzigen ferparte, en waarden doe mestas neamd.
Skiednis
Hoewol't it iennichste wylde hynder tsjintwurdich it przewalskyhynder is, dat yn Mongoalje libbet, komme de hynste-eftigen oarspronklik út Noard-Amearika. Yn 'e iistiden ferspraten se har fia de lânbrêge yn 'e Beringstrjitte nei Jeraazje, dêr't se florearren, wylst se oan 'e ein fan 'e lêste iistiid, sa'n tsien- oant tolvetûzen jier lyn, yn Noard-Amearika krekt útstoaren. Sadwaande wiene dêr te'n tide fan 'e ûntdekking fan it Amerikaanske kontinint, yn 1492, gjin hynders mear. De earste moderne hynders dy't Amearika berikten wiene dy dy't Kolumbus yn 1493 op syn twadde reis meinaam nei it Karibysk Gebiet. Yn 1519 arrivearren se as ûnderdiel fan 'e ekspedysje fan Hernán Cortés op it Amerikaanske fêstelân.
De earste mustangs wiene losbrutsen Ibearyske hynders yn 'e Spaanske koloanjes Nij-Spanje (it lettere Meksiko) en Floarida. Se stammen ôf fan it Andalusyske, it Arabyske en it Barbarijske hynder. Troch it útstjerren fan 'e hynste-eftigen wie yn Noard-Amearika harren ekologyske nys leech, sadat se harren as razenden fuortplantsje en mei gauwens oer it hiele wrâlddiel ferspriede koene.
Party waarden al rillegau fongen troch de lânseigen Yndiaanske stammen, en op 'e Grutte Flakten feroare dat de loop fan 'e skiednis, doe't folken as de Komantsjen (Comanche), Kajowa (Kiowa), Sjajinnen (Cheyenne), Arapaho, Sû (Sioux), Swartfuotten (Blackfeet) en Assiniboin (Assiniboine) yn reäksje dêrop in hynstekultuer oannamen dy't net ûnderdie foar dy fan 'e Mongoalen of dy fan 'e Skyten út 'e Aldheid. De mustang ferfong foar harren de hûn as lêstdier en om harren travois te lûken, en joech harren faasje en mobiliteit by de jacht op bizons en yn 'e oarloch.
De measte Yndiaanske stammen makken gebrûk fan 'e mustangs en koesteren har keppels, mar wiene gjin grutte hynstefokkers. Guon, lykwols, wêrûnder de Komansjen, de Sjosjoanen en de Nez Persé, leine har krekt by útstek ta op 'e fokkerij. Fral de Nez Persé kamen derom bekend te stean dat se masterlike hynstefokkers wiene, en se ûntwikkelen út 'e mustang sels it earste ûnderskate hynsteras fan Amearika, de appaloosa.
Yn 'e achttjinde en njoggentjinde iuw wiene der ek blanke mustang runners. Dat wiene yn 'e regel Amerikaanske cowboys en Meksikaanske vaqueros, dy't yn it wyld libjende mustangs fongen op 'e súdlike Grutte Flakten, yn 'e San Joaquindelling fan Kalifornje en letter yn 'e Grutte Dobbe, yn wat no noardlik Meksiko, Teksas, Nij-Meksiko, Arizona en Kalifornje is. Se makken de bisten nuet (in ûnsêftsinnich proses dat yn it Ingelsk breaking, "brekke", hjit), en ferkochten se dan as ryddieren.
Under de kolonisaasje fan it Wylde Westen joegen ûntsnapte en mei sin frijlitten bisten fan Noardjeropeeske ôfstamming har by de fan oarsprong Ibearyske mustangs. Tsjin 1900 waard der rûsd dat der yn it Amerikaanske Westen twa miljoen mustangs omdoarmen. Sûnt is dat oantal sterk belune, mei't de ferwyldere hynders oan 'e iene kant as in konkurrint fan it fleisfee fan 'e feeboeren sjoen waarden, oan 'e oare kant as in skealike eksoat, en dêropta noch as in helpboarne dy't eksploitearre wurde koe. Se waarden mei keppels tagelyk fongen om as legerhynders te tsjinjen en letter inkeld noch om foar de slacht ferkocht te wurden. It fleis waard benammentlik brûkt foar de produksje fan hûne- en kattefoer.
Soks waard "mustanging" neamd, en wie sels doe al in kontroversjele praktyk, en de metoaden dy't brûkt waarden, lykas it jeien fanút fleantugen en fergiftigjen, laten yn 1959 ta in earste wet dy't mustangs (en ferwyldere ezels, of burros) in beskate beskerming bea. Yn 1971 waard der mei de Wild and Free-Roaming Horses and Burros Act in heger nivo fan beskerming ynsteld. Tsjintwurdich is it Amerikaanske Buro fan Lânbehear (BLM) ferantwurdlik foar de beskerming en it behear fan 'e mustang- en burro-keppels op oerheidsdomeinen, wylst de United States Forest Service (USFS) it tafersjoch hat oer keppels op oar lân.
De mustang hjoed de dei
Hoewol't de mustang tsjintwurdich ûnder de Amerikaanske wet beskerming genietet, is er ferdwûn út ferskate steaten dêr't ienris populaasjes foarkamen. It Buro fan Lânbehear beskôget in oantal fan 26.000 mustangs as winsklik, mar neffens tellings wiene der yn febrewaris 2010 yn 'e Feriene Steaten 33.700 mustangs en 4.700 burros. Mear as de helte dêrfan libbet yn 'e súdwestlike steat Nevada, wylst ek yn 'e steaten Montana, Wyoming en Oregon oansjenlik populaasjes foarkomme. Nochris 34.000 mustangs libje net mear yn (folsleine) frijheid, mar yn (in gauris healwylde tastân) yn finzenskip. Yn Kanada libje noch in pear hûndert wylde mustangs yn it suden fan 'e provinsjes Alberta en Britsk-Kolumbia.
Stainach-Pürgg
Stainach-Pürgg is in gemeente yn it distrikt Liezen yn de Eastenrykske dielsteat Stiermarken.
De gemeente waard yn 2015 stifte yn it ramt fan de gemeentlike weryndieling yn Stiermarken troch gearfoeging fan de stêd Stainach en de gemeente Pürgg-Trautenfels.
Yndieling
Yn de gemeente lizze sân plakken. Dêrfan is Stainach fierwei it grutste plak:
It besjen wurdich
Toerisme foarmet in wichtige boarne fan ynkommen yn de gemeente. Slot Trautenfels en it skildereftige doarpke Pürgg soargje foar in soad toeristen. Dêrnjonken is it gebiet populêr by berchbeklimmers, dy't foar it beklimmen fan de Grimming en it Totes Gebirge komme. Yn it Wörschachwald leit in lyts wintersportgebiet en ek de Spechtensee wurdt in soad troch toeristen besocht.
Wetterfûgels
De wetterfûgels (Latynske namme: Aequornithes) foarmje in noch rangleaze taksonomyske groep fan 'e klasse fan 'e fûgels (Aves), de ûnderklasse fan 'e moderne fûgels (Neornithes), de tuskenklasse fan 'e nijkakigen (Neognathae) en it boppeskift fan 'e nije fûgels (Neoaves). Ta dizze groep hearre seis skiften fûgels, wêrûnder de eiberteftigen (Ciconiiformes), lykas de earrebarre; de ginteftigen (Suliformes), lykas de ielskolfer; de pilekaaneftigen (Pelecaniformes), lykas de ielreager; de seedûkereftigen (Gaviiformes), lykas de bûnte seedûker; en de pinguineftigen (Sphenisciformes). As takson steane de wetterfûgels op ien rang mei trije soartgelikense groepen binnen de nije fûgels, nammentlik de trapfoarmigen (Otidimorphae) de hegere fûgels (Metaves) en de lânfûgels (Telluraves).
Thunder Road Films
Thunder Road Films is in Amerikaanske film- en tillefyzjestudio dy't yn 2005 oprjochte waard troch filmprodusint Basil Iwanyk. It bedriuw is fêstige yn Santa Monica, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Bekende produksjes fan Thunder Road binne Clash of the Titans, John Wick, Sicario en Wind River.
Skiednis
Thunder Road Films waard yn 2005 oprjochte troch filmprodusint Basil Iwanyk en makke yn 2006 syn earste film. Oant 2011 hie Thunder Road in kontrakt mei de gruttere filmstudio Warner Bros. Yn july fan dat jier gie it bedriuw in nij kontrakt oan mei Sony Pictures Television foar de ûntwikkeling fan tillefyzjeprojekten. Yn maaie 2013 tekene Thunder Road in oerienkomst mei de Cutting Edge Group oangeande de finansiering fan 'e filmmuzyk fan 'e studio. De earste film dy't ûnder dat kontrakt foel, wie John Wick.
Yn juny 2014 sleat Thunder Road in oerienkomst mei Film House Germany fan Christian Angermayer dy't de finansjele mooglikheden fan Thunder Road om filmprojekten te ûntwikkeljen, ûnderstypje moast. Yn oktober fan datselde jier tekenen Thunder Road en PalmStar Media in kontrakt wêrby't Thunder Road jiers $200 miljoen ûntfange soe om fiif oant seis ûnôfhinklike films fan te finansieren mei elts in budget fan $20 oant $50 miljoen. Ek soe it bedriuw mei dat jild gruttere studiofilms ûntwikkelje en produsearje kinne.
Edina (Minnesota)
Edina (útspr.: [i:'dainǝ]) is in stêd yn Hennepin County, yn it súdlike part fan 'e Amerikaanske steat Minnesota. It leit direkt súdwestlik fan 'e metropoal Minneapolis. Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 lei it ynwennertal fan 'e stêd doe op goed 49.000 minsken. Edina is in foarstêd fan 'e earste ring fan 'e agglomeraasje fan Minneapolis-St. Paul, in stêdekloft dy't goed 3,4 miljoen ynwenners hat. Edina wurdt yn 'e regel beskôge as ien fan 'e woltierichste dielen fan 'e saneamde Twillingstêden.
Skiednis
Edina waard yn 1864 stifte troch kolonisten dy't foar de Jirpelhongersneed út Ierlân wei flechte wiene. Letter fêstigen har der ek frijwat Skotten. Yn dy tiid foel Edina noch ûnder Richfield Township, dat it persize jier fan 'e stifting is net dúdlik oan te jaan. Yn elts gefal waard yn 1888 troch de bewenners besletten om in selsstannich doarp te stiftsjen, los fan Richfield Township. As namme foar de nije delsetting waard Edina útkeazen, in dichterlike bynamme fan 'e Skotske haadstêd Edinburgh.
Yn it begjin wie Edina in saneamde sundown town, lykas safolle oaren yn dy tiid. Dat woe sizze dat it ferbean wie foar swarten en Joaden om har der nei wenjen te setten of ûnreplik goed yn eigendom te hawwen. Yn 1920 skate it noardeastlike part fan Edina him fan 'e rest ôf as it doarp Morningside. Goed 45 jier letter, yn 1966, waard Morningside wer troch Edina anneksearre.
Hjoed de dei stiet Edina yn 'e stêdekloft fan Minneapolis-Sint-Paul bekend as ien fan 'e woltieriger dielen. Dat soks fierhinne op wierheid berêst, wurdt bewiisd troch it feit dat it gemiddelde ynkommen fan 'e ynwenners fan Edina op rom $66.000 leit, wat in protte is yn ferliking ta Minneapolis (krapoan $38.000) en de steat Minnesota as gehiel (rom $47.000). De ynwenners fan Edina wurde sadwaande wol cake eaters ("taartfretters") neamd, in ferwizing nei it foutyf oan 'e Frânske keninginne Marie Antoinette taskreaune sitaat (oangeande de earmen, dy't gjin brea hiene): "Lit se dan taart ite."
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Edina 20,7% âlder as 65 jier en 24,2% jonger as 18 jier. Fierders bestie 33,1% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst neffens âldere gegevens fan in offisjele skatting út 2007 doe 3,3% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 85,8% blanken; 6,1% Aziaten; 3,0% swarten; 2,3% Latino's; 0,2% Yndianen; 2,6% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Meshuggah
Meshuggah is in Sweedske metalband oprjochte yn 1987 yn Umeå. De muzyk fan de band is in mjuks fan trashmetal en deathmetal, de ynspiraasje foar harren teksten komt faak út boeken en films. Sûnt de oprjochting had Meshuggah njoggen studio-albums útbrocht.
Grutte Priis Formule 1 fan Kanada 2003
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Kanada 2003 yn Montreal op 15 juny 2003. It wie de achtste fan 16 races fan de Formule 1 yn 2003. Hy waard op it Circuit Gilles Villeneuve hâlden. De race waard hâlden oer 	70 omgongen, op it 4,4 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 305 kilometer.
Backup (koart ferhaal)
Eftergrûn
Thomas is in fampier fan it Wite Hôf, en de leden fan it Wite Hôf sjogge harsels (neffens Butcher) as in "naasje fan ferstjitlingen, dy't gearkloftet omreden fan mienskiplike soargen en gefaarlike fijannen." Hy skriuwt fierder: "It soarte fan kultuer dat him ûntwikkelet op sa'n grûnslach jout him simpelwei net iepen foar bûtensteanders. As Harry ea 'oan 'e binnenkant' komme kinnen hie om dêrwei dy kultuer te ûnderfinen, soe dat de wy-tsjin-harren-yntegriteit fan it Wite Hôf ferret en de hiele boel ûnjildich makke hawwe." In ferhaal mei Thomas as ik-persoan wie dêrom in útlêzen kâns foar de auteur om wat mear út 'e doeken te dwaan oer it Wite Hôf.
Dêr kaam noch by dat it him ek de mooglikheid bea om einlings de Ferjitnisoarloch yn it bredere ferhaal fan The Dresden Files op te nimmen, mei't dat in elemint wie dat er, as konsept, geweldich fûn. Mar krekt as by it Wite Hôf it gefal wie, koe Harry dêr sels nea by belutsen wurde om't dat rjocht tsjin it aard fan it plotelemint yngean soe.
Ynhâld
Thomas Raith is in fampier fan it Wite Hôf (wat betsjut dat er eins mear in ynkubus is as in tradisjonele fampier), en teffens de healbroer fan tsjoender en privee-detektive Harry Dresden. Hy hat net folle kontakt mear mei syn oare famylje (de fampieren), sûnt syn suster Lara de facto it bestjoer oer it Wite Hôf oernommen hat (sjoch: Blood Rites). Thomas docht him no foar as in homoseksuële Jeropeeske hierknipper en fiedt himsels mei lytse bytsjes fan 'e libbenskrêft fan 'e froulju dy't yn syn eksklusive kapsalon komme.
Backup begjint as Thomas berjocht fan syn suster Lara kriget oer de Ferjitnisoarloch. Se hat in boadskipper mei mear ynformaasje nei syn appartemint stjoerd. Dy boadskipper blykt Justine te wêzen, in minsklike frou dy't Thomas syn grutte leafde is en dy't ek o sa fan him hâldt, mar dy't er dêrtroch iroanyskernôch net mear oanreitsje kin, om't wiere leafde giftich is foar wite fampieren. It boadskip, dat Lara net fia e-mail of tillefoan dwaan woe, en dat se inkeld yn 'e algemienste bewurdings mei Justine dield hat, is dat se fia de gebrûklike kanalen berjocht krigen hat dat ien fan 'e Dames fan 'e Dûnkere Rivier yn Chicago is, ien dy't Thomas earder met hat. Hja hat in bern ûntfierd, mei as bedoeling om immen te brûken dy't har saak ûnbewust in hiel ein foarúthelpe kin. By dy wurden leit Justine in foto op 'e tafel, fan 'e doar fan in kantoar mei dêrop de tekst: "H ARRY D RESDEN, TSJOENDER ".
Thomas begrypt dat in lid fan 'e Stygiaanske Susterskip besiket om Harry foar har karke te spannen. Hy besiket Harry om 'e nocht tillefoanysk te berikken om him te freegjen en lit de saak rêste. Thomas is sels beslist gjin tsjoender, mar hat wol in (hiel) lytse feardichheid mei magy, en dy brûkt er om (muoisum) in betsjoening op te bouwen dy't him nei Harry ta liede moat. Yn in park sjocht er Harry yn 'e fierte rinnen, mar op datselde stuit merkt er dat er folge wurdt troch in pear ghouls. Hy folget Harry nei in paviljoen, mar as er syn broer dêr oansprekke sil, ûntdekt er pas dat it Harry hielendal net is, mar Balera, it lid fan 'e Stygiaanske Susterskip dêr't er foar warskôge wie.
Thomas begrypt dat er yn in mûklaach lokke is troch ien dy't in stik feardiger mei magy is as hysels. Hy wit frij flot ôf te weven mei de beide ghouls, mar Balera smyt him in tsjoen ta dêr't er net oan ûntkomme kin. Thomas ferwachtet te stjerren, en is tige ferheard as der neat bart. Nei't Balera ûntkommen is, sjocht er himsels lykwols yn in spegel. It docht dan bliken dat se him in yllúzje oplein hat sadat it liket as is er in ghoul dy't himsels op net botte kundige wize in minsklik uterlik oanmetten hat. Thomas begrypt dat it dêrtroch dreger wurde sil om Harry te oertsjûgjen en lit de saak rêste, mar fierders begrypt er de bedoelings fan Balera net.
Om't syn eigen magy blykber te fetber is foar de ynfloed fan oaren, hat Thomas ferlet fan help om Harry te finen. Dat hy set ôf nei Harry syn appartemint yn it sûterrên fan in âld flatgebou, dêr't er de kaai fan hat en ek in kristal dat de magyske beskermingsbetsjoenings ûntwapenet dy't Harry oer syn wente hinne lein hat. As er dêr binnen komt, wurdt Thomas noch konfrontearre mei Harry syn útsûnderlik yntelliginte en reuseftige Tibetaanske mastyf Mouse, waans rooksin lykwols net bedroegen wurde kin troch it falske uterlik dat Thomas oplein is. Thomas bejout him nei it geheime laboratoarium fan syn broer, yn 'e kelder fan it appartemint, dêr't er Bob om help freget. Bob is in elemintêre geast fan 'e lucht mei in yngeande kennis fan magy, dy't in skedel bewennet op 'e boekeplanke yn it laboratoarium. Hy harket oandachtich nei Thomas syn útlis, mar makket dan dúdlik dat er foar Harry wurket en net foar Thomas. Dy is dêrtroch twongen om Bob mear te fertellen as dat er eins wollen hie. Hy lit de geast earst ûnthjitte dat er wat Thomas him no fertelle sil, foar Harry geheim hâlde sil, útsein as der ea in needsitewaasje wêze mocht wêrby't Harry ferlet hawwe soe fan dizze spesifike kennis.
Thomas leit dan út dat goaden en demoanen harren macht yn 'e stjerlike wrâld ûntliene oan 'e hoemannichte minsken dy't fan harren bestean ôfwit. As der nimmen mear is dy't wit dat se besteane, hawwe se gjin bining mei de minskewrâld mear en kinne se dêr ek gjin macht mear oer útoefenje. Yn dat ramt wurdt al tûzenen jierren de saneamde Ferjitnisoarloch fierd om 'e hiele minskheid it bestean fan 'e skriklikste demoanen ferjitte te litten en dy wêzens sa alle macht te ûntnimmen. Thomas en Lara hearre ta de saneamde Venatori, de "Jagers", dy't krewearje foar de ferjitnis fan sokke wêzens. Se moatte net betize wurde mei de Venatori Umbrorum, de "Jagers fan de Skaden" (sa't se harsels neame), in genoatskip fan benammen akademisy dat fungearret as bûnsgenoat fan 'e Wite Ried fan Tsjoenderij. Dat is oarspronklik oprjochte troch de wiere Venatori om harren (ûnbewust) te helpen om 'e boppenatuerlike wrâld yn 'e rekken te hâlden. Harren namme wie dan ek oarspronklik bedoeld as de "Skaden fan de Jagers". Op Bob syn fraach wêrom't Thomas en Lara, dy't ommers fampieren binne, it wat skele kin oft gefaarlike demoanen yn 'e wrâld bliuwe, jout Thomas ta dat it harren der benammen om te dwaan is om 'e konkurrinsje út te skeakeljen, sadat se sels mear minsken opite kinne.
De Stygiaanske Susterskip is ien fan 'e groepen dy't yn 'e Ferjitnisoarloch oan 'e oare kant steane. De leden fan 'e Susterskip binne (fan oarsprong) minsklike froulju, dy't troch tsjoenderij dielen fan harren psyches ôfsnien hawwe om se te ferfangen troch dielen fan 'e psyches fan net-minsklike wêzens. Hja stride om in stikmannich meunsterlike masteressen út it ferjit te hâlden. Harren metoade dêrfoar is de fersprieding fan in kodeks fol rituëlen, it Lexicon Malos, dêr't ek de nammen yn steane fan 'e demonessen dy't se tsjinje.
Te neare nacht falt Harry mei syn tsjoenderij de beide ghouls oan. Thomas makket gebrûk fan al it leven troch in skylight yn te slaan en it pakhûs fan boppen ôf binnen te kringen. Hy ûntdekt it Lexicon Malos en stoppet dat yn syn rêchsek. Hy hat dan wêrfoar't er kommen is, mar beslút om noch in wraam op Balera te dwaan. Dêrta docht er him foar as de kweade genius dêr't sy him it uterlik fan jûn hat, mei in grutte cape oer syn rêchsek hinne, wylst er him mei in mês yn 'e hân oer it ûntfierde jonkje bûcht as stied er op it punt om it bern te offerjen. As Harry en Balera, nei't Harry de beide ghouls útskeakele hat, it pakhûs ynkomme, is Balera folslein ferbjustere om har optochte smjunt dêr oan te treffen. Harry giet daliks de striid oan, en Thomas moat flink wat ynkassearje as er nei de oare kant fan it gebou smiten wurdt. Hy wit it ljocht út de dwaan, en yn it dûnker falt Balera him dêr oan, wylst Harry mei de juste prioriteiten earst it jonkje befrijt. Balera rekket Thomas mei in mês dat ynsmaard is mei it bloed fan har demoanyske masteressen, en dat is gif dêr't sels Thomas net oer kin, alteast net mei sa'n bytsje iten as hy himsels de lêste jierren tastien hat te nimmen.
Hy jout him ôf en wit it trije oeren út te hâlden. Bob syn lokalisearringsbetsjoening wurket poerbêst mei de lok dy't er ûnder it gefjocht fan Balera har hier ôfsnien hat. As er har fûn hat, merkt se him pas op as er har al in tút yn 'e nekke jûn hat. Se besiket noch los te kommen, mar it is al te let en Thomas yt al har libbenskrêft op sadat er sterk genôch wurdt om it gif yn syn lichem te neutralisearjen. De oare moarns rekket mei de dage de yllúzje útwurke dy't Balera him oplein hie. Neitiid siket er Harry op. Dy hat in min sin fanwegen in nuvere saak dy't er de deis tefoaren hie. De ghoul dy't in bern ûntfierd hie, is ûntkommen, en de frou dy't him ynhierd hie om it bern te befrijen, bliek de mem hielendal net te wêzen. Se is no spoarloas, en noch wol sûnder him te beteljen. En wat it noch minder makket, is dat de wiere âlden fan it jonkje Harry de skuld fan 'e hiele saak jouwe en de plysje frege hawwe om him op te pakken. Soms, sa bekent Harry oan Thomas, fielt er him totaal net wurdearre. "Gôh," seit Thomas, "Hoe fielt dat?"
Johan David Zocher sr.
Johan David Zocher Sr. (Torgau, 17 july 1763 – Baarn, 15 maaie 1817) wie in Nederlânsk arsjitekt en túnarsjitekt.
Zocher waard berne yn in famylje fan lekkenwevers. Johan David kaam om 1780 hinne nei Nederlân. Hy learde it fak fan túnarsjitekt fan syn lettere skoanheit J.G. Michael. Twa soannen, Jan David Zocher jr. en Carl George Zocher waarden ek arsjitekt en túnarsjitekt. Fral Jan David hat in protte mei syn heit gearwurke. Ek pakesizzer Louis Paul Zocher waard túnarsjitekt.
Zocher stoar mei 53 jier ûnder syn wurk oan it park fan paleis Soestdijk.
Styl en ûntwerpen
Zocher hat de lânskipstyl fan Michael fierder ûntwikkele yn syn ûntwerpen en re-organisaasjeplannen foar ûnder oaren de parken fan de Hartekamp (fan 1790 ôf), Meer en Berg by Heemstede (1794), Woestduin (om 1800), Bosch en Hoven (om 1800), Vredenoord (Rijswijk, 1801), Bûtenpleats Berbice (Voorschoten, 1803) en Duinzicht (Oegstgeest, 1808).
Yn 1807 waard er troch kening Loadewyk Napoleon Bonaparte beneamd ta arsjitekt fan paleis en tún fan Huis ten Bosch en fan it paleis fan Loadewyk Napoleon yn Utert. Yn 1808 makke Zocher sr. fanwegen Loadewyk Napoleon in reorganisaasjeplan (yn de Ingelske lânskipsstyl) foar de Haarlimmerhout. It ûntwerp út 1809 hat er wierskylik mei syn soan makke. It waard net útfierd en waard troch Zocher jr. ûndertekene. Teffens makke er yn 1808 it plan foar paleis Soestdijk.
Tolk (berop)
In tolk is immen dy't foar syn berop sprutsen wurden yn real time oerset fan 'e iene nei de oare taal. Sa'n persoan harket nei de sprekker en sprekt dy syn wurden út yn 'e oare taal sadree't de sprekker eefkes swijt. Soks wurdt 'konsekutyf tolke' neamd.
It is ek mooglik dat de tolk syn fertaling jout wylst de sprekker oan it wurd bliuwt; soks wurdt 'simultaan tolke' neamd, en wurdt fral dien by lange taspraken (bgl. yn it Jeropeesk Parlemint, wêrby't alle oanwêzigen dy't de taal fan 'e sprekker net fersteane, in koptillefoan op hawwe en dêrtroch de oersetting fan 'e tolk folgje ynstee fan de eigentlike taspraak).
Ek by it oersetten fan gebeartetalen nei sprutsen talen of oarsom sprekt men fan in tolk, om persiis te wêzen in dôvetolk of in gebeartetolk. In tolk dy't by in rjochtbank wurket, moat spesjaal beëdige wêze, en hjit in gerjochtstolk.
It wurd 'tolk' is fan oarsprong in lienwurd út it Russysk.
Morvan Marchal
Morvan Marchal (Vitré, 31 july 1900 – Parys, 13 augustus 1963) wie in Frânsk arsjitekt fan etnysk Bretonsk komôf, dy't fan 1918 oant 1945 krewearre as aktivist foar de Bretonske saak. Hy wie in militant Bretonsk nasjonalist, dy't Bretanje wer ûnôfhinklik meitsje woe fan Frankryk en it roomsk-katolisisme yn syn heitelân ferfange woe troch in neodruïdistyske foarm fan it moderne heidendom. Tsjintwurdich stiet de neitins oan Marchal yn Bretanje lykwols benammen yn it teken fan 'e troch him ûntwurpen Gwenn ha Du, de moderne flagge fan Bretanje.
Jonkheid en oplieding
Marchal waard yn 1900 berne yn Vitré, yn it Frânske departemint Ille-et-Vilaine, yn it noardeasten fan Bretanje. Hy genoat ûnderwiis oan it Sint-Martenskolleezje yn Rennes, wêrnei't er in oplieding arsjitektuer folge oan 'e Skoallen fan 'e Keunsten yn deselde stêd.
Ier aktivisme
Yn 1918 joech Marchal him by de Bretonske Regionalistyske Uny (URB), in nasjonalistyske politike partij. Hy rekke belutsen by it orgaan fan dy partij, Breiz Atao ("Bretanje foar Ivich"). As yllustrator en dichter naam er ek diel oan in breed skala fan oare Bretonsktalige útjeften, sawol polityk as literêr. Marchal wie in lid fan it Bretonske keunstnerskollektyf Seiz Breur.
1930-er jierren
Op it earste kongres fan Breiz Atao, yn septimber 1927 yn Rosporden, wie Marchal ien fan 'e inisjatyfnimmers ta de oprjochting fan 'e Bretonske Separatistyske Partij (PAB). Yn it bestjoer fan dy organisaasje kaam er allegeduerigen yn konflikt mei Olier Mordrel, dy't fan 'e PAB in faksistyske partij meitsje woe. Lang om let rûnen de spannings sa heech op dat de PAB op it partijkongres fan 11 april 1931 útinoarfoel. Mordrel rjochte de faksistyske Bretonske Nasjonale Partij (PNB) op, dy't meitiid almar mear yn in nasjonaal-sosjalistysk farwetter kaam, wylst Marchal him by de moderate Bretonske Federalistyske Liga (LFB) joech.
Yn 1932 rjochte Marchal foar de LFB it partijblêd Bretagne Federale ("Federaal Bretanje") op. Yn 1934 stapte er oer nei de Bretonske Federalistyske Beweging (MFB), mei û.o. Francis Bayer, Goulven Mazéas en Rafig Tullou. Yn 1938 ûndertekene er it manifest fan 'e Bretonske federalisten, wêryn't fêstlein wie dat Bretanje losweakke wurde moast fan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke, fan 'e rjochtse polityk, fan it kapitalisme, fan Frankryk en boppe-al fan it rasisme.
Yn dyselde snuorje begûn Marchal him ta te lizzen op 'e stúdzje fan filosofyske en okkulte saken dy't te krijen hiene mei it Pankeltyske neodruïdisme. Mei ferskate oare leden fan 'e MBF rjochte er in neodruïdistyske leauwensgroep op, Kredenn Geltiek Hollvedel (oftewol it "Wrâldkeltysk Leauwe"), dêr't er sels de earste aartsdruïde fan waard. (Dy groep stie los fan Goursez Vreizh.)
Twadde Wrâldoarloch
Yn 'e Twadde Wrâldoarloch wie Marchal net assosjearre mei pro-nazistyske aktiviteiten, sa't guon Bretonske nasjonalisten dat wol wiene, lykas Mordrel en syn oanhingers. Ynstee leine Marchal en syn folgelingen har yn dy snuorje benammen ta op it suverjen fan wat sy seagen as de mei útlânske ynfloeden besmodzge kulturele identiteit fan Bretanje. Sa publisearre Kredenn Geltiek Hollvedel in orgaan, mei as titel Nemeton, wêryn't steld waard dat it doel wie om it roomsk-katolisisme út te wiskjen. Lykwols waard dêrby gewach makke fan in saneamde "Yndogermaanske kulturele bruorskip", dy't troch in "Nij Jeropa fan it Noardsk ras" ferbûn wie mei it "Keltyske heitelân yn Dútslân".
Lettere jierren
Hoewol't lang net alle Bretonske nasjonalisten mei de nazys kollaborearre hiene, kaam de hiele politike streaming nei de befrijing fan Frankryk op in minne namme te lizzen troch de dieden fan lju lykas Mordrel. Syn healhertige flirten mei de rasselear fan it nasjonaal-sosjalisme waard Marchal sadwaande net ferjûn. Syn bestean yn Bretanje waard sa dreech, dat er syn heitelân ferlitte moast en him yn Parys fêstige, dêr't er wurke as gasynstallateur. Wol droech er noch by oan guon tydskriften, lykas Le Symbolisme fan Marius Lepage.
Ferstjerren
Yn 1963 kaam Marchal yn 'e âlderdom fan 63 jier yn earmoede yn it Hôpital Lariboisière yn Parys te ferstjerren. Hy waard begroeven yn Parys, mar op 24 jannewaris 1997 waard er werbegroeven yn it grêf fan syn famylje yn Châteaugiron, by Rennes, yn Bretanje. Yn syn berteplak Vitré is in strjitte nei him ferneamd.
Grossmünster
De Grossmünster (Grutte Munster) is in protestantsk-herfoarme tsjerke oan de Limmat yn de binnenstêd fan de Switserske stêd Zürich. De oarspronklik romaanske tsjerke wie eartiids wijd oan de hilligen Feliks en Regula en Eksuperantius. Oant de reformaasje wie de munstertsjerke tagelyk parochytsjerke en diel fan in koarhearenstift. De Grossmünster heart mei it Fraumünster, de Predigerkirche en de St. Peterskirche ta de wichtichste tsjerken fan de stêd.
Namme
De namme Grossmünster datearret út de 14e iuw. Oarspronklik waard de tsjerke yn dokuminten mei Zürcher Kirche (Turicina ecclesia) oantsjut. Yn 1272 waard de tsjerke as Monasterium praepositurae Thuricensis beskreaun. Monasterium, yn it Dútsk "Münster" (munster), is it Latynske wurd foar kleaster. De namme Grossmünster dûkt foar it earst yn 1322 op om dêrmei in ûnderskied te meitsjen mei it lytsere Fraumünster.
Skiednis
Neffens de leginde waard de munstertsjerke stifte troch Karel de Grutte, nei't syn hynder op de knibbels foel boppe de tombe fan Feliks en Regula, de patroanhilligen fan de stêd. De beafeart nei de grêven van Feliks en Regula is lykwols âlder. De twa hilligen foarmen eartiids ûnderdiel fan it saneamde Tebaanske legioen, dy't yn de 3e iuw yn Agaunum, it hjoeddeiske Saint-Maurice, fanwegen harren bekearing ta it kristendom kollektyf de martlerdea stoaren. Feliks en Regula pykten út nei Zürich, dêr't se dochs noch finzen nommen en eksekutearre waarden. Nei harren ûnthâlzing op it eilân yn de Limmat, op it plak dêr't tsjintwurdich de Wasserkirche stiet, soene de twa lichems de hollen oppakt ha en sa noch in stik de berch op kuieren nei it plak dêr't se begroeven wurde woene. De grêven waarden doe foar it earst wer troch Karel de Grutte ûntdutsen, dy't hielendal fan út Aken wei in hart efternei siet. It hynder fan Karel hâlde ynienen stil om te knibbeljen om Karel sa it plak fan de grêven fan de hilligen oan te wizen.
De Feliks en Regulaproasdij
De proasdij hie yn de midsiuwen 24 koarhearen en 32 kapelanen en wie njonken de katedraal fan Konstanz it wichtichste stift fan it histoaryske bisdom Konstanz. Sûnt 1114 waard it stift laat troch in proast. Under de privileezjes fan it stift hearde ek it rjocht om sels de proast en de preesters te kiezen.
Oant de biddeloardes yn de 14e iuw opkamen, hie it stift Grossmünster yn it bisdom in wichtige funksje yn de muzyk. De koarhear Konraad fan Mure liet yn 1259 in prebende ynstelle foar in kantor en stelde sels yn 1260 it Liber ordinarius op, in detaillearre oardering fan de gesangen, wêrfan't guon troch de koarhearen sels dichte en komponearre wiene. Ek hie is stift in soad grûnbesit, dêr't pas yn 1832 mei de opheffing fan it stift in ein oan kaam.
Nei de reformaasje soarge it stift benammen foar de teologyske ûnderbouwing fan de prekers fan de nije lear. Njonken in Latynske skoalle en in gymnasium wie yn de gebouwen fan it stift in troch de reformator Zwingli oprjochte Teologyske Akademy ûnderbrocht, dêr letter yn 1833 de Universiteit fan Zürich út fuortkaam.
De gebouwen waard nei de opheffing fan it stift yn 1832 ferkocht en yn 1849 ôfbrutsen. Foar yn it plak kaam in nijbou yn neoromaanske styl fan Gustav Albert Wegmann. De kleastergong fan it koarhearenstift, dat foar in part noch út de 12e iuw stamme, waard nei de ôfbraak oanfolle mei in soad nij materiaal yn 1851 wer yntegrearre yn de nijbou. Sûnt 1976 is yn de gebouwen de teologyske fakulteit fan de Universiteit fan Zürich ûnderbrocht.
Bouskiednis
Argeologyske fynsten wize op in romeinsk grêffjild yn de buert fan it munster. Op it plak hat ea in lyts betinkingsgebou en in kleaster stien, om de pylgers te fersoargjen. Om 870 hinne waard it konvint yn in koarhearenstift transformearre. It Grossmünster hie as de grêftsjerke fan Feliks en Regula in relaasje mei de Wasserkirche, it plak dêr't de twa hilligen ûnthalze binne, en it Fraumünster oan de oare kant fan de Limmat, dêr't de wichtichste reliken fan de hilligen bewarre waarden. De trije tsjerken foarmen mei elkoar troch de Münstersteg in prosesjeas.
Resten fan in foargonger fan de tsjintwurdige tsjerke binne by in renovaasje yn de jierren 1930 ûntdutsen. Mei de bou fan de hjoeddedei noch besteande romaanske tsjerke waard om 1100 hinne útein set. De foltôging fûn plak yn 1220. Pas tusken 1487 en 1492 waarden de tuorren op deselde hichte brocht en fan nullespitsen foarsjoen. Yn 1498 waard de dakruter yn de hjoeddeiske foarm foltôge. Sûnt 1519 wie de reformator Huldrych Zwingli oan de Grossmünster ferbûn. Op syn oantrunen liet de stedsried de bylden en alters út de tsjerke ferwiderje. Yn 1526 waard foar it koer in kânseldoksaal boud. Dêrby waard materiaal brûkt fan ferneatige alters út Züricher tsjerken om dúdlik te meitsjen dat langer net de earetsjinst foar de alters yn it koer, mar de preek sintraal stie. De opfolger fan Zwingli, Heinrich Bullinger, joech opdracht om de oerbliuwsels fan Feliks en Regula út de Zwölfbotenkapelle te heljen. In soad stelde it net mear foar: allinnich wat bonkjes, koal, in bakstien en in hazelnút kamen foar it ljocht.
Yn de jûn fan 24 augustus 1763 ferneatige brân nei in bliksemynslach de spits fan de klokketoer, dy't mei houten spuonnen ôfdekt wie. Mei wiete kowehûden bleaune de klokken foar it ranen sparre. Op de brân folge in jierrenlange diskusje oer de fraach oft de tsjerke troch in nijbou ferfongen wurde moast. It ferset fan de predikant Johann Jakob Breitinger soarge der foar dat it safier net kaam.
Beide tuorren krigen ynearsten yn 1770 in flak terras mei balustrades yn Loadewyk XVI-styl. Tusken 1781 en 1787 krigen de tuorren de tsjintwurdige neogoatyske ôfsluting. Fan de noardlike toer waard de romaanske ferdjipping foar de klokken ôfbrutsen en troch in kopy fan de letgoatyske súdlike toer ferfongen. Ek waarden de tuorren mei in keamer foar de toerwachter ferhege. Fanôf 1845 fûnen der grutskalige ferbouwings plak. De treppenopgong nei de galerij boppe it noardlike haadportaal waard sloopt en binnen wer opboud yn de eardere Zwölfbotenkapelle, dêr't ea de grêven fan de hilligen leine. Ek waard it kânseldoksaal sloopt. Fanôf 1849 waarden de stiftsgebouwen ôfbrutsen en oant 1897 alle barokke dekoraasjes lykas stúkwurk ferwidere. It doel wie om neffens de 19e iuwske ideeën fan de monumintesoarch it oarspronklike romaanske ynterieur te rekonstruearjen en dêrby waarden jongere boueleminten ferneatige.
Fraachpetear
In fraachpetear of ynterview (fan it Ingelske interview) is in petear wêrby't fragen steld en antwurden jûn wurde. Yn 'e regel wurdt dêrmei ferwiisd nei in petear tusken twa persoanen of groepen fan persoanen, wêrby't de iene partij de fragesteller (of ynterviewer) is en de oare partij (de ynterviewde) antwurdet op dy fragen. Troch in fraachpetear wurdt sadwaande ynformaasje oerdroegen fan 'e iene oan 'e oare partij, wat it primêre doel is fan dit soarte fan petear, hoewol't it ek mooglik is dat troch beide partijen ynformaasje oerdroegen wurdt. Dêrby hoecht net ôfwykt te wurde fan it fêste stramyn fan in fraachpetear, mei't de ynterviewer syn eigen ynformaasje-oerdracht oan 'e ynterviewde faak al yn syn fraachstelling ferpakt. In fraachpetear stekt hjirtroch ôf tsjin foarmen fan ienrjochtingskommunikaasje, lykas taspraken.
Grossmünster
Ynterieur
Yn it op de grifformearde lear ôfstimde ienfâldige ynterieur stiet in preekstoel út 1853 en in doopfont út 1598.
Sûnt 1933 binne trije glês-yn-leadramen fan Augusto Giacometti ynbrocht. De ramen fertelle it ferhaal fan de Berte fan Kristus. It besjen wurdich binne de romaanske kapitelen yn it skip fan de tsjerke en resten fan de oarspronklike beskildering yn it koer. Yn de noardlike muorre bleau in nis mei in lytse 16e iuwske foarstelling fan it switdoek fan de hillige Veronika bewarre.
Krypte
Yn it âldste diel fan de tsjerke, de krypte, binne resten te sjen fan muorrebeskilderings út de 14e en 15e iuw, dy't it martlerskip fan Feliks en Regula útbyldzje. Dêr stiet ek it orizjineel fan it sittende byld fan de Karel de Grutte, dêr't in kopy fan oan de súdlike toer stiet.
Fraachpetear
Fierders binne fraachpetearen op te dielen nei struktuer. Guon wurde holden sûnder ienige tarieding foarôf; dêrby witte noch de ynterviewer, noch de ynterviewde wêr't se mei harren petear útkomme sille. Faak hat de ynterviewer lykwols yn 't foar in listke mei fragen opsteld dêr't er antwurd op hawwe wol. Ek komt it foar dat sa'n listke foarôf trochjûn wurdt (of wurde moat) oan 'e ynterviewde, sadat dy by it eigentlike fraachpetear de antwurden al klear hat. Dit lêste komt fral foar by tige machtige politisy of grutte stjerren út 'e filmwrâld of de muzykyndustry, dy't men sa graach ynterviewe wol dat se dêroan betingsten ferbine kinne.
Grossmünster
Krypte
Ek yn wat der oerbleau fan de eardere Zwölfbotenkapelle binne noch resten fan fresko's te sjen. Fan de eardere ynrjochting fan de kapel is in diel fan it âldste stedsgesicht fan Zürich bewarre bleaun. De panelen waarden eartiids folle lytser makke en boppedat foar in diel oerskildere om't op de foargrûn de stedshilligen ôfbylde wiene, dy't nei de reformaasje net mear ynteressant wiene. De orizjinele panelen wurde yn it Schweizerischen Landesmuseum útstald.
Ramen
In legaat makke it yn 2005 mooglik om de westlike finsters fan de tsjerke fan it skip op 'e nij fan kleurrike ramen te foarsjen. Nei in wedstriid foel de kar op de ûntwerpen fan de ferneamde Keulske keunster Sigmar Polke. Yn de sân westlike ramen achter yn it skip hat de keunster tinne skiven agaten ferwurke, de oare fiif finsters fan it westlike skip bestiet út kleurd glês. Nei it koer ta geane de finsters oer fan abstrakte foarstellings nei figurative foarstellings mei Ald-Testamentyske motiven.
Oargel
It oargel waard yn 1960 troch de firma Metzler út it Switserske Dietikon boud. It stiet op de westlike galerij fan de tsjerke en ferfong in ynstrumint fan Kuhn út 1876. It oargel besit 67 registers ferdield oer fjouwer manualen en pedaal.
Klokken
Yn de noardlike toer hingje fjouwer klokken dy't yn 1889 troch Jakob Keller getten binne. Yn de dakruter hinget in fiifde klok. Op saterdeitejûn om 19:00 liede alle klokken, krekt as dy fan oare tjserken yn de binnenstêd, fyftjin minuten lang de snein yn. Ek as de sneinske tsjinst begjint wurde alle klokken let. Op oare tiden wurde individuele klokken let.
List fan planetoïden 84901-85000
Dit is in list fan planetoïden 84901-85000.
Muir of Ord
Muir of Ord (Skotsk-Gaelysk: Am Blàr Dubh) is in doarp yn de Skotske Heechlannen op it skiereilân Black Isle, sa'n 20 kilometer bewesten Inverness en ûngefear 10 kilometer súdlik fan Dingwall.
Tichtby Muir of Ord stiet de Glen Ord Distillery, ien fan mar in pear oerbleaune whiskydistillearderijen op Black Isle.
Jonestown (Guyana)
Jonestown wie in delsetting yn 't oerwâld fan Noardwest-Guyana, ôfsletten fan 'e rest fan 'e wrâld. It waard yn 1977 boud ûnder lieding fan Jim Jones, dy't de leden fan syn sekte, People's Temple, hjirta twong. Jonestown waard ynternasjonaal ferneamd, doe't op 18 novimber 1978 mear as 900 minsken om it libben kamen yn 'e delsetting, op 'e tichteby lizzende lâningsbaan yn Port Kaituma en yn Georgetown, de haadstêd fan Guyana. De namme Jonestown is ynherint wurden oan 'e ynsidinten dy't dêr plakfûn hawwe.
In totaal fan 909 Amerikanen stoar yn Jonestown, fan wa 907 troch syanide-fergiftiging. Dy praktyk waard troch Jones en inkelde oanhingers "revolúsjonêre selsmoard" neamd. De fergiftigings yn 'e delsetting waarden útfiert nei't fiif oaren by Port Kaituma fermoarde wienen, ûnder wa kongresman Leo Ryan. Fjouwer oare leden fan 'e sekte kamen om yn Georgetown op befel fan Jones.
Rodos (stêd)
Rodos (Gryksk: Ρόδος) is de haadstêd fan it Grykske eilân Rodos. De stêd leit yn it uterste noarden fan it eilân, en yn it jier 2011 hie it 50.636 ynwenners.
Kajafas
Yosef Bar Kayafa (Hebriuwsk: יוסף בַּר קַיָּפָא, Joazef, soan fan Kajafas ), better bekend ûnder de namme Kajafas (Gryksk: Καϊάφας) yn it Nije Testamint, waard yn it jier 18 troch gûverneur Falearius Gratus beneamd yn it amt fan hegepreester yn Jeruzalim. Hy bleau hegepreester oant it jier 37, doe't er troch Lusius Fitellius ferfongen waard troch syn sweager Jonatan. Kajafas wie de skoansoan fan de hegepreester Annas, dy't ek nei't Kajafas it amt beklaaide de titel fan hegepreester behold en in grutte autoriteit besiet.
Yn it Nije Testamint
Jezus waard troch de joadske autoriteiten oerdroegen oan de Romeinske lânfâd Pontius Pilatus, dy't Him ûnderfrege mar gjin oertrêding tsjin de Romeinske wetten seach. Hy wist him gjin rie mei Jezus en woe it mar oan it folk oerlitte troch neffens de tradysje in finzene op it feest frij te litten en har de kar te jaan tusken Jezus en de beruchte moardner Barabbas. It folk wie ophyst troch de hegepreesters en de âldsten om foar Barabbas syn frijlitting te kiezen en op de fraach fan Pilatus wat dan te dwaan mei Jezus, raasden hja: "krúsigje Him!"
Nei de dea en ferrizenis fan Jezus hold Kajafas oan mei de neifolgers fan Jezus te ferfolgjen. Doe't Petrus en Jehannes oppakt en finzen set waarden nei't hja in lamme man better makke hiene, wie Kajafas ien fan de hegepreesters dy't de beide apostels ûnderfrege. Kajafas wie nei alle gedachten ek de hegepreester foar wa't de kristlike martelder Stefanus him ferantwurdzje moast eart er stiennige waard. It is ek wierskynlik dat Kajafas de brieven foar Saulus skreau, dy't him de autoriteit jaan moasten om yn Damaskus de synagogen op te setten tsjin de kristenen.
Argeology
Yn 1990 waarden de oerbliuwsels fan Kajafas fûn yn in famyljegrêf inkelde kilometers súdlik fan Jeruzalim.
Hendrik Groen
Hendrik Groen is in Nederlânsk skriuwer. Hy is de auteur fan it yn 2014 ferskynde boek Pogingen iets van het leven te maken: Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83¼ jaar. Dat boek waard yn 2016 bekroand mei de Publykspriis foar it Nederlânske Boek. It ferfolch Zolang er Leven is: Het nieuwe geheime dagboek van Hendrik Groen, 85 jaar ferskynde yn 2016.