cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John F. Finerty
Libben en karriêre
Under ferskaten fan 'e oarloggen tsjin 'e Yndianen wie Finerty aktyf as korrespondint foar de krante de Chicago Times, wêrby't er mei it Amerikaanske Leger op fjildtocht gie. Sa wied er ûnder de Grutte Sû-Oarloch fan 1876, tsjin 'e Lakota, de Noardlike Sjajinnen en de Noardlike Arapaho, û.m. oanwêzich by de Slach oan de Rosebud, de Hynstefleismars en de Slach by Slim Buttes. Letter died er ek ferslach fan in diel fan 'e Jût-Oarloggen, tsjin 'e Jût (Ute), en fan it begjin fan 'e Oarloch fan Geronimo (1881-1886), dy't ta de Apache-Oarloggen hearde.
Oanslutend wie Finerty ûnder it 46e Kongres (1879-1881) korrespondint yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C. Yn 1882 rjochte er yn Chicago in eigen krante op, mei as namme Citizen ("Boarger"). Datselde jiers noch waard er as in Unôfhinklik Demokraat keazen yn it Amerikaanske Hûs fan Offurdigen, dêr't er fan 1883 oant 1885 in sit hie. Letter tsjinne er yn Chicago fan 1906 oant 1908 as haad fan 'e kommisje foar stedferbettering.
Nei't er syn politike karriêre beëinige hie, lei Finerty him ta op it skriuwen fan skiedkundige wurken. De bekendste dêrfan wiene War-path and Bivouac: The Conquest of the Sioux ("Oarlochspaad en Bivak: De Oerwinning op 'e Sû"), út 1890, en Ireland: The People's History of Ireland ("Ierlân: De Folksskiednis fan Ierlân"), út 1904. Benammen War-path and Bivouac wurdt as in klassyk ferslach fan 'e Grutte Sû-Oarloch fan 1876 beskôge.
Finerty stoar yn 1908 yn syn wenplak Chicago, yn 'e âldens fan 61 jier. Hy waard begroeven op it Calvary Cemetery.
Boccia op de Paralympyske Simmerspullen
Boccia is ien fan de sporten dy’t op it programma fan de Paralympyske Simmerspullen stean. Dy smytsport is ferlykber mei petanque en wordt beoefene troch sporters mei in harsenferlamming as mei oare slimme motoaryske beheinings. It is ien fan de trije Paralympyske sporten dy’t gjin Olympyske tsjinhinger hat.
Skiednis
Boccia stiet fan 1984 ôf op it programma. Der wie destiids in aparte kompetysje foar manlju, froulju en mingde klassen. Fan de twadde edysje ôf wurdt der allinne noch mar yn mingde klassen spile.
Klassifikaasje
Fan 1984 oant en mei 1996 waard der wurke mei de klassen C1 oant C2
Fan 2000 ôf waarden dit BC-klassen rinnend fan 1 oant en mei 4.
Eveneminten
Der wurdt yn ien as meardere klassen om de medaljes striden.
The Flowers of Vashnoi
The Flowers of Vashnoi is in science fiction-novelle fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwster Lois McMaster Bujold. It boek makket diel út fan har romansearje The Vorkosigan Saga, en kin yn 'e gronologyske folchoarder fan dy searje pleatst wurde tusken de romans Captain Vorpatril's Alliance en CryoBurn yn. De titel fan 'e novelle betsjut: "De Blommen fan Vashnoi". It ferhaal giet oer it krewearjen fan grevinne Ekaterin Vorkosigan om 'e radio-aktive sône fan 'e eardere stêd Vashnoi, dêr't in atoombom op smiten is, wer bewenber te meitsjen. The Flowers of Vashnoi ferskynde yn maaie 2018 as e-boek foar Amazon Kindle, en yn oktober fan dat jier as lústerboek fan Blackstone Publishing. Yn july 2019 kaam der yn in beheinde oplaach in hardcoverboekedysje fan 'e novelle út by de útjouwerij Subterranean Press, yn Burton (Michigan).
Ynhâld
Vashnoi, folút Vorkosigan Vashnoi, wie foarhinne in stêd op 'e troch minsken kolonisearre planeet Barrayar, dêr't sa'n 250.000 minsken wennen. Goed hûndert jier lyn, ûnder de Cêtagandyske besetting fan Barrayar, waard de stêd ferwoastge trochdat de besetters der in atoombom op smieten; Vashnoi wie nammentlik in sintrum fan 'e Barrayaarske guerriljastriid tsjin it Cêtagandyske Ryk. It meastepart fan 'e ynwenners kaam daliks om, en tsientûzenen oaren ferstoaren yn 'e folgjende jierren oan strielingssykte. It plak dêr't de stêd stien hie, waard foar iuwen ûnbewenber.
Nei't de Barrayarezen de oarloch tsjin 'e besetters yn harren foardiel besljochte en dêrmei harren ûnôfhinklikheid weromwûn hiene, waard it radio-aktive gebiet ôfset mei warskôgingsbuorden. Greve Piotr Vorkosigan, dy't de striid tsjin 'e Cêtagandiërs laat hie, kocht de oare grûnbesitters yn it gebiet út: in foarm fan goeddiedichheid foar de ferearmoede mar grutske lju, dy't se oannamen om't se beare koene dat it in ienfâldige ferkeap fan grûn wie. Sadwaande is no, hûndert jier letter, it hiele radio-aktive gebiet privee-eigendom fan Piotr syn pakesizzer, greve Miles Vorkosigan.
De oare deis keare Ekaterin en dr. Borgos tegearre werom nei it testplak, mei't Borgos o sa yn noed sit oer syn kreaasjes. By it oerfleanen fan it tichtbegroeide Vashnoi ûntdekke se inkele gebouwen ûnder de beammen, dy't eins net mear as hutten binne. Dêr fine se de missende bistkes werom yn it besit fan in teenagefamke mei in reuseftige swolm oan har hals, dy't boppedat geastlik dúdlik net folslein ynoarder is. It famke flechtet foar harren fuort, mar Ekaterin wit har fertrouwen te winnen troch har wite strielingspak út te dwaan en har sa sjen te litten dat se in gewoane minske is en gjin meunster. (Wat betsjut dat se neitiid in nacht yn it sikehûs trochbringe moatte sil om 'e opdiene radio-aktive strieling út har lichem te spielen.)
Ut it praat fan it fanke, dat Jadwiga hjit, wurde Ekaterin en dr. Borgos gewaar dat se hjir wennet mei trije oaren: de jonge Ingi (dy't in albino blykt te wêzen en teffens de 'boskelf' dy't Miles sjoen hie), Boris en Ma Roga. As letter earst Ingi en dêrnei Ma Roga en Boris thúskomme, docht bliken dat Jadwiga en Ingi as poppen troch harren âldelju yn it radio-aktive gebiet efterlitten binne omreden fan syn lichaamlike en har geastlike ôfwikings. (Barrayar, dat lange tiid isolearre west hat fan 'e rest fan 'e minskheid en yn dy tiid weromfoel ta in soarte fan Midsiuwsk tiidrek, hat in sterke skiednis fan ynfantiside fan poppen dy't lichaamlik of geastlik net ynoarder wiene. It efterlitten yn it radio-aktive gebiet liket in lêste útwaaks fan dat troch Miles syn mem Cordelia útbande gebrûk te wêzen.)
De bern binne fûn en grutbrocht troch Ma Roga en har biologyske soan Boris, dy't yn it radio-aktive gebiet tahâlde om't Ma Roga dêr mear as tritich jier lyn foar keazen hat doe't de âlde Piotr Vorkosigan noch greve (en rjochter) wie. Hja makke nammentlik diel út fan in binde ynbrekkers en moardners dy't út Vashnoi wei operearre; de oare leden krigen de deastraf nei't se pakt wiene, mar om't Ma Roga yn ferwachting wie, mocht hja in oare bestraffing kieze. Ekaterin freget har ôf hoe't it fjouwertal sa lang yn 'e radio-aktive sône tahâlde kinnen hat sûnder opmurken te wurden troch de wachters, mar dat riedsel wurdt oplost as wachter Vadim opdaagjen komt mei boadskippen dy't er foar Ma Roga-en-dy helle hat. Vadim blykt de biologyske broer fan Jadwiga te wêzen, dy't net tafallich by de wachters gien is.
Ekaterin makket Ma Roga dúdlik dat dit sa net langer kin. De wrâld is feroare en der jilde no oare noarmen en wearden; ferballing nei in radio-aktyf gebiet is net mear oan 'e oarder. Boppedat hawwe de bern, fral Jadwiga, driuwend ferlet fan medyske help. Ma Roga liket har dêrby del te lizzen, mar as Ekaterin, Vadim en dr. Borgos de troch Ingi as kado foar Jadwiga meinommen strielingsbistkes fange, komt der trelit út 'e grutste fan 'e hutten. Ekaterin en Vadim hastigjen harren dêrhinne en treffe de hutte yn 'e brân oan, Ingi bewusteleas en Jadwiga mei in bliedende jaap fan it mânske mês dêr't Ma Roga en Boris om wrakselje. Vadim wol Boris ferdôvje mei syn laserpistoal, mar Ekaterin ûntnaderet him it wapen en sjit ynstee Ma Roga del. It docht bliken dat Ma Roga fan it âlde stimpel wie en leaver de bern en harsels ombringe woe as har wenstige bestean opjaan.
It hiele selskip wurdt byinoar fandele en nei it sikehûs yn 'e distrikshaadstêd brocht, dêr't de dokters Boris, Ingi en Jadwiga op fersyk fan Ekaterin (mar gehiel tsjin 'e regels) yn ien keamer ûnderbringe. Ma Roga kriget in eigen keamer mei in slot op 'e doar. Miles besiket Ekaterin dy jûns. Hy is noch net wis wat er mei Ma Roga dwaan sil, mar se wurdt yn elts gefal net mear by de bern litten. Dy krije no de medyske help dêr't se sa'n ferlet fan hawwe. It is noch mar de fraach oft Jadwiga it helje sil. Vadim kin net trochgean as wachter, mar it deart Miles ek oan om him samar oan 'e dyk te setten. Hy is fan doel om it spul te behimmeljen troch derfan te meitsjen dat Vadim oan syn maksimum fan radio-aktive strielingsynname sit. Nei alle gedachten kin syn broer Mark Vorkosigan wol in baantsje foar de man fine yn syn groeiende sake-ympearium. De bern sille nei de earste behanneling yn it sikehûs húsfêste wurde op 'e âlde pleats dêr't dr. Borgos wennet en wurket mei syn frou Martya. Dat is in moai ein út 'e wei, sadat de kultuerskok minder grut wêze sil.
Messiah (Switserlân)
Messiah is in Switserske death/thrashmetal band yn 1984 oprjochte yn it Kanton Zug. Yn 1986 kaam syn debútalbum Hymn to Abramelin út. Yn 1995 waard de band opheven, mar yn 2017 makke de Switserske band in trochstart. Messiah hat fiif studio-albums útbrocht.
Filmfestival fan New York
Skiednis
It idee foar de oprjochting fan in filmfestival yn New York kaam yn 1962 fan William Schuman, de foarsitter fan it Lincoln Center. Hy rekrutearre filmkritikus Richard Roud om syn idee te ferwêzentlikjen. Roud, dy't berne wie yn Boston, mar yn Londen wenne om't er wurke foar de krante The Guardian, behelle syn kollega Amos Vogel yn it projekt as syn pleatsferfanger yn New York. De earste edysje fan it festival waard op 10 septimber 1963 iepene mei in fertoaning fan 'e film El Ángel Exterminador fan 'e Spaanske regisseur Luis Buñuel.
Yn 1966 foarmen Roud en Vogel it earste seleksjekomitee fan it festival, dat bestie út Arthur Knight en Andrew Sarris. It folgjende jier kaam dêr Susan Sontag by. Vogel bleau festivaldirekteur oant er yn 1968 weromstapte. Dêrnei naam Roud, dy't oant dy tiid ta de funksje fan programmadirekteur beklaaid hie, it stokje fan him oer. Roud behold de lieding oer it Filmfestival fan New York hast tweintich jier, oant 1987, en hie dêrmei in ûnútwiskbere ynfloed op it evenemint. Yn syn tiid lei it festival him benammen ta op it yntrodusearjen fan Jeropeeske filmhûsfilms yn 'e Feriene Steaten.
Seksjes
It Filmfestival fan New York omfettet (anno 2018) de folgjende seksjes:
Kukri
De kukri (útspr.: ['kukri], likernôch: " kû -kry") is it tradisjonele iensnedige mês fan 'e Goerka's út Nepal en noardeastlik Yndia. De namme is eins in ferbastering út it Hindy fan it oarspronklike Nepaleeske wurd खुकुरी, khukuri (útspr.: ['kʰukuri], likernôch: " k'hû -kû-ry"). It mês wurdt brûkt as wapen, mar ek as stik ark, en it is maklik werom te kennen oan 'e karakteristike kromming fan it limmet, wêrby't de holle kant de snijkant is. De kukri is as tsjinstwapen yn gebrûk by it Nepaleeske Leger, de Keninklike Goerka Fuseliers fan it Britske Leger, de Goerka-rezjiminten fan it Yndiaaske Leger en ferskate lytsere Goerka-kontinginten yn oare lannen. It wurdt yn sa'n hege mjitte mei de Goerka's assosjearre, dat it yn 'e Westerske wrâld gauris it Goerka-mês neamd wurdt. De kukri komt ek faak foar yn 'e heraldyk fan Nepal en noardeastlik Yndia, en wurdt yn dy kriten ek brûkt by tradisjonele rituëlen, lykas brulloftsseremoanjes.
Skiednis
De Nepaleeske soldaten dy't bekendstiene as Goerka's makken dêrby sa'n yndruk op 'e Britten, dat de Kompanjy al wylst de oarloch mei Nepal noch geande wie, sels Goerka's yn 'e tsjinst naam. Behalven mei gewearen wiene dy ek bewapene mei de kukri. It mês waard sadwaande yn ferskate koloniale oarloggen yn Britsk-Ynje brûkt, wêrûnder de Earste Sikhoarloch (1845-1846), de Twadde Sikhoarloch (1848) en de Yndyske Opstân fan 1857. Nei it ûnderdrukken fan dy lêste opstân naam de oerheid fan it Feriene Keninkryk it bestjoer oer Ynje oer fan 'e Britske Eastyndyske Kompanjy, en waarden de Goerka-rezjiminten opnommen yn it reguliere Britske Leger.
De Goerka's en harren kukri tsjinnen dêrnei foar de Britten û.m. op Malta ûnder de Tsiende Russysk-Turkske Oarloch (1877-1878), yn 'e Twadde Britsk-Afgaanske Oarloch (1878), de Trêde Britsk-Birmeeske Oarloch (1885), de Bokseropstân yn it Keizerryk Sina (1900-1901), de Earste Wrâldoarloch (1914-1918), de Trêde Britsk-Afgaanske Oarloch (1919) en de Twadde Wrâldoarloch (1939-1945). Foar it Nepaleeske Leger tsjinnen de Goerka's mei harren messen yn 'e Sineesk-Nepaleeske Oarloch (1788-1789) en de Nepaleesk-Tibetaanske Oarloch (1855-1856).
Underwilens krige de kukri ek literêre oandacht, dy't begûn mei de klassike horrorroman Dracula, fan 'e Ierske skriuwer Bram Stoker, út 1897. Nettsjinsteande it byld dat yn 'e popkultuer libbet fan greve Dracula dy't op 'e klimaks fan it ferhaal in houtene staak troch it hert hammere kriget, kaam de fampier yn it oarspronklike boek eigentlik oan syn ein trochdat er mei in Bowiemês yn it hert stutsen waard op itselde stuit dat him mei in kukri de kiel trochsnien waard. De kukri waard lykwols pas ferneamd yn 'e bredere Westerske kultuer troch it gebrûk fan it wapen troch Goerka-soldaten yn 'e Twadde Wrâldoarloch. De wearde fan it mês yn man-tsjin-mangefjochten waard bewiisd troch it ferslach fan in skermutseling tusken Goerka's en in ienheid fan it Dútske Afrikakorps yn 'e Sahara, dat koart mar krêftich stelde: "Ferliezen fan 'e fijân: tsien ombrocht; ús ferliezen: nul. Munysje fersketten: nul."
Doe't yn 1947 Britsk-Ynje in ûnôfhinklik lân waard ûnder de namme Yndia, waarden de Goerka-rezjiminten opdield tusken it Feriene Keninkryk, Yndia en Nepal by it saneamde Tripartite Akkoart. De Britske Brigade Goerka's waard oarspronklik stasjonearre yn Malakka. Se fochten mei yn de Yndonezysk-Maleiske Konfrontaasje (1963-1966) en yn 'e Falklânoarloch (1982), en tsjinnen yn ferskate fredesmisjes fan 'e Feriene Naasjes, û.m. yn Bosnje, Kosovo, East-Timor en Sierra Leöane. De Goerka-rezjiminten fan it Yndiaaske Leger tsjinnen yn 'e Earste Yndiaask-Pakistaanske Oarloch (1947-1948), de Sineesk-Yndiaaske Oarloch (1962), de Twadde Yndiaask-Pakistaanske Oarloch (1965), de Trêde Yndiaask-Pakistaanske Oarloch (1971) en de operaasjes yn 'e Srylankaanske Boargeroarloch tsjin 'e Tamyltigers yn Sry Lanka yn 'e 1980-er en 1990-er jierren. Behalven it Feriene Keninkryk, Yndia en Nepal hawwe ek Singapoer en Brûnei mei kukri bewapene ienheden Goerka's yn 'e tsjinst. Alle hjoeddeiske Goerka-soldaten krije twa kukri taparte: in tsjinstnûmer 1 (foar seremonieel gebrûk) en in tsjinstnûmer 2 (foar training en militêre operaasjes).
Op 2 septimber 2010 fersloech Bishnu Shrestha, in ôfswaaid Goerka-soldaat fan it Yndiaaske Leger, wylst er allinne wie en inkeld bewapene mei syn kukri, in binde fan tritich banditen dy't in passazjierstrein oanfoel dêr't hy op reizge. Neffens de berjochten deade er trije fan 'e banditen, ferwûne er nochris acht oaren en jage er de rest op 'e flecht. Ut in artikel dat om dy tiid hinne yn 'e Times of India ferskynde en in fraachpetear mei Shrestha befette, kin opmakke wurde dat de boppeneamde ferzje fan it barren oerdreaun is, mar dat nimt net wei dat ien man mei kukri in oansjenlik oermacht oan kweawillige lju twong om fan har plannen ôf te sjen.
Untwerp
De kukri wurdt tradisjoneel makke troch leden fan 'e Nepaleeske Kami-kaste. It wapen is primêr ûntwurpen om mei te hakken. Dêrta is de útein fan it limmet ferswierre, sadat it wapen sels 'meiwurket' oan in hakkende beweging. De foarm fan it limmet rint frijwat útinoar, fan krekt net hielendal rjocht oant goed krom. De kromming is lykwols altyd lykas dy fan in sichte: de holle kant is de snijkant fan it limmet, en de bolle kant is de rêch. De kukri is in iensnedich mês, wat sizze wol dat inkeld de holle kant skerp is. De rêch is dus stomp, en kin in stadige kromming hawwe dy't rûn is, of in hommels kromming mei in hoeke. Oan 'e snijkant is de kromming altyd rûn(ich).
Der besteane oansjenlike ferskillen yn 'e tsjûkte fan it limmet fan in kukri. Oer it algemien sil it blêd lykwols by de rêch 5-10 mm (3/16-3/8 inch) tsjûk wêze, wat nei de mêspunt ta belúnje kin oant 2 mm (1/16 inch). De lingte fan it limmet bedracht 26-38 sm (10-15 inch). It wapen as gehiel, dus mei sawol limmet as hânsel, is oer it algemien 40-45 sm (16-18 inch) lang, mei in gewicht fan likernôch 450-900 g. Gruttere kukri komme wol foar, mar binne ûnpraktysk foar aldendeisk gebrûk en hawwe dêrom almeast inkeld in seremoniële funksje. Ek lytseren komme foar, mar hoewol't dy makliker by jin droegen wurde kinne, binne dy beheind yn 'e mooglikheden ta wat ek in gewoan bûsmês dwaan kinne soe. Kukri kinne opdield wurde yn twa soarten: eastlike kukri en westlike kukri. Eastlike kukri soene oarspronklik út it easten fan Nepal komme, mar beide soarten komt men tsjintwurdich oeral yn Nepal foar. It wichtichste ferskil is dat westlike kukri in breder limmet hawwe; se wurde dêrom ek wol budhuna neamd (ferwizend nei in fisk mei in grutte kop) of baspate (letterlik: "bamboeblêd"), wylst "gewoane" eastlike kukri wol oantsjut wurde as sirupate (letterlik: "gersblêd").
Kukri hawwe gauris in ynkerving (karda, kauda, kaudi, kaura of cho) oan 'e basis fan 'e snijkânt fan it limmet. Dêrfoar wurde ferskate redens jûn, sawol praktysk as seremonieel. Sa soe dêrtroch bloed en plantesop fan it limmet ôfdrippe sûnder it hânsel te besmodzgjen en glêd te meitsjen, soe it it punt oanjaan oant wêr't it limmet slipe wurde moat, soe it in symboal wêze dat de god Shiva foarstelt, of soe yn 'e ynkerving by in messegefjocht it limmet fan it mês fan 'e tsjinstanner fongen wurde kinne. Fierders wurdt ek wol sein dat it in kowepoat of in kowejaar foarsteld by wize fan oantinken dat it mês net brûkt wurde mei om kij te deadzjen, mei't dat yn it hindoeïsme hillige bisten binne. De ynkerving kin ek brûkt wurde om 'e kukri (foar eefkes) oan in mulrym of oan in tou te hingjen.
It hânsel fan 'e kukri wurdt almeast makke fan hurdhout of fan hoarn fan wetterbuffels. Oare materialen dy't soms brûkt wurde, binne ivoar, bien en metaal. It hânsel hat meastal in útein dat wat tsjûker is as de rest, sadat it mês de brûker net maklik út 'e hannen glydzje kin. De ûnderkant fan 'e hânselsútein hat faak in metalen plaatsje fan brûns of stiel. De toarne (de pjuk oan 'e basis fan it limmet dêr't it hânsel omhinne sit) rint yn 'e measte tradisjonele kukri mar oant rûchwei de helte fan it hânsel troch. Modernere militêre kukri hawwe lykwols in toarne dy't hielendal trochrint nei de basis fan it hânsel en dêr wider wurdt, sadat it hânsel sa stevich mooglik fêstsit. De skie fan 'e kukri is makke fan hout dat fersierd is mei houtsnijwurk, of fan hout dat omwuolle is mei lear. Tradisjoneel sitte der yn 'e skie fan in kukri ek in karda, in lytser meske dat brûkt wurde kin as bûsmês, en in chakmak, in lytse hotte dy't bedoeld is om 'e kukri mei te slypjen.
As stik ark
Hoewol't de kukri syn bekendheid te tankjen hat oan it gebrûk troch militêre striidkrêften, binne de measte kukri, ek hjoed de dei noch, stikken ark foar in breed ferskaat oan putsjes dy't brûkt wurde op it plattelân fan Nepal en oangrinzgjende dielen fan noardeastlik Yndia (it saneamde Goerkalân). Yn dy kontekst wurde kukri ynset foar bouwurk, as bile foar houtkap, as masjete foar fuorthakjen fan ûnderhout, as pikhouwiel of lytse skeppe foar graafwurk, as mês foar it slachtsjen en strûpen fan bisten en it tameitsjen fan griente, en sels as blikiepener. Der wurdt faak oanhelle dat der in taboe op rêste soe om in kukri wer yn 'e skie te dwaan sûnder dat der bloed op it limmet kommen is; it algemiene gebrûk as stik ark op it Nepaleeske plattelân bewiist dat dat in ferhaal sûnder basis is.
Boccia op de Paralympyske Simmerspullen 1988
De VIIIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1988 yn Seoel, Súd-Korea hâlden,
Atzemar
De Atzemar is in yn de santjinde ieu drûchleine mar. De polder leit besuden de buorskip Blauhûs, oan de westkant fan Westhim. Besuden de polder leit de Reidmar.
Sansibar (stêd)
Sansibar is de grutste stêd en teffens it bestjoerlik sintrum fan 'e autonome republyk Sansibar, dy't diel útmakket fan 'e Feriene Republyk Tanzania. De stêd leit op it eilân Sansibar, dat ta de Sansibareilannen heart, in arsjipel yn 'e Yndyske Oseaan foar de Swahilykust fan East-Afrika. Sansibar-Stêd leit oan in natuerlike baai oan 'e westkust fan it eilân, oan it Kanaal fan Sansibar, in seestrjitte dy't it eilân fan it Tanzaniaanske fêstelân skiedt. Neffens gegevens fan 'e Tanzaniaanske folkstelling fan 2002 hie Sansibar-Stêd doe goed 206.000 ynwenners.
Geografy
De stêd Sansibar bestiet út twa dielen: Stone Town (Swahily: Mji Mkongwe), it histoaryske sintrum, en Ng'ambo (letterlik: "Oare Kant"). De beide stedsdielen waarden foarhinne skaat troch in beekje, wêrfan't it eardere bêd no oanjûn wurdt troch in brede strjitte mei de namme Creek Road. Stone Town, mei syn smelle steechjes en syn âlde fêstingwurken, waard yn 2000 opnommen yn 'e wrâlderfgoedlist fan 'e UNESCO. Ng'ambo is folle grutter en folle moderner. Sansibar-Stêd is bestjoerlik opdield yn 40 wards of wiken.
Skiednis
De stêd Sansibar waard yn 'e Midsiuwen stifte troch Perzyske keaplju. Fan 1504 oant 1698 wiene de Sansibareilannen yn 'e hannen fan 'e Portegezen, dy't yn Sansibar-Stêd in hannelsdepot ûnderholden. De earste stiennen gebouwen en it Alde Kastiel fan Sansibar waarden omtrint 1700 troch de Omaanske Arabieren boud nei't dy de Portegezen ferdreaun hiene. Yn 1746 krige de stêd in Arabysk garnizoen. Yn 'e njoggentjinde iuw wie Sansibar ien fan 'e wichtichste en ynfloedrykste hannelssintra yn East-Afrika, en waarden der benammen speserijen, ivoar en slaven ferhannele. Yn 1832 ferpleatste sultan Saïd bin Sûltan syn hof fan Omaan nei Sansibar-Stêd, dat doe de haadstêd fan it Omaanske Ryk waard.
Nei it ferstjerren fan Saïd bin Sûltan, yn juny 1856, waard er opfolge troch twa fan syn soannen, dy't it Omaanske Ryk midstwa spjalten: Tûwaini bin Saïd waard sultan fan Maskate en Omaan, wylst syn broer Madjyd bin Saïd hearsker oer it no selsstannige Sultanaat Sansibar waard. Neitiid bleau Sansibar noch seis jier lang ferbûn mei Omaan, mar nei de moard op syn broer Tûwaini wegere Madjyd yn 1862 noch langer om by te dragen oan 'e Omaanske skatkiste, en waard Sansibar folslein ûnôfhinklik, mei Sansibar-Stêd op 'e nij as haadstêd.
Yn 1873 waard ûnder swiere Britske druk it near lein op 'e slavehannel. Yn 1883 waard it saneamde Hûs fan 'e Wûnders deunby de stêd boud, dat de residinsje fan 'e sultans fan Sansibar waard. Nei't de Dútsers yn 1890 by it Hilgelân-Sansibar-ferdrach harren oanspraken op Sansibar opjûn hiene, waard it sultanaat noch datselde jiers in Britsk protektoraat. Hoewol't Sansibar yn namme soeverein bleau, lieten de Britten yn 1896 by de koarte Sansibaroarloch merke wa't de wiere machthawwers wiene. It jiers dêrop waard de slavernij yn Sansibar ôfskaft.
Niger (rivier)
thumb|250px|Rin fan de Niger mei yn 't grien de ôfwetteringskrite De Niger is de wichtichste rivier fan West-Afrika mei in langte fan sa'n 4.160 kilometer. It ôfwetteringsgebiet beslacht 2.117.700 km². De Niger ûntspringt yn it heechlân fan súdeastlik Guinee. De rivier rint yn in heale-moannefoarm troch Guinee, Maly, Niger, Benyn en Nigearia en mûnet oer de grutte Nigerdelta út yn de Golf fan Guinee. De Niger is de op twa nei langste rivier yn Afrika. Allinne de Nyl en de Kongo binne langer.
Sansibar (stêd)
Skiednis
Yn 1905 fûn der in útbraak fan 'e pest yn 'e stêd plak. Under de Earste Wrâldoarloch brocht it Dútske oarlochsskip de SMS Königsberg it Britske skip de HMS Pegasus yn 'e haven fan Sansibar ta sinken. Fan likernôch 1957 oant 1963 waarden der demokratyske herfoarmings trochfierd yn it sultanaat, foarútrinnende op 'e oansteande dekolonisaasje. Op 10 desimber 1963 waard Sansibar ûnôfhinklik as in konstitúsjonele monargy. In moanne letter, op 12 jannewaris 1964, waard yn Sansibar-Stêd in bloedige steatsgreep útfierd troch leden fan 'e Afro-Sjirazy Partij (ASP), wêrby't Djamsjyd bin Abdûlla, de lêste sultan fan Sansibar, ôfset waard mank in protte bloedferjitten. De tûzenen slachtoffers wiene oer it algemien Sansibarezen fan Arabysk en Yndiaask komôf, en neitiid waard der in etnyske suvering trochfierd wêrby't hast alle Arabieren en in grut part fan 'e Yndiaaske mienskip út 'e stêd en fan 'e eilannen ferdreaun waarden.
Sansibar-Stêd waard no de haadstêd fan 'e Folksrepublyk Sansibar en Pemba, dy't lykwols mar in koart libben beskern wie, en yn april 1964 ûnder ynternasjonale druk in uny oangie mei it gruttere en polityk stabilere Tanganjika, op it Afrikaanske fêstelân. De resultearjende nije steat wie de Feriene Republyk Tanzania. Sansibar krige binnen it steatsbestel dêrfan de status fan autonome republyk taparte, mei Sansibar-Stêd as bestjoerlik sintrum. Yn 1972 waard Abeid Karume, de politikus dy't Sansibar de uny mei Tanganjika ynloadst hie, yn Sansibar-Stêd fermoarde.
Fan 'e 1980-er jierren ôf waard der in ekonomyske liberalisaasje trochfierd, en yn 1992 waard yn Tanzania in polityk mearpartijestelsel ynfierd. Yn 2000 waard Stone Town, de histoaryske binnenstêd fan Sansibar, op 'e wrâlderfgoedlist fan 'e UNESCO pleatst. Fan 21 maaie oant 19 juny 2008 foel de stroom yn Sansibar út, wat foar grutte swierrichheden soarge. Yn augustus 2013 rekken twa achttjinjierrige Britske ûntwikkelingswurksters, Katie Gee en Kirstie Trup, yn Sansibar-Stêd ferwûne by in soeroanfal troch manlju op in motorfyts. Yn juny 2014 fûn der in bomoanslach op in moskee yn 'e stêd plak.
Niger (rivier)
De Niger is ien fan de tsjien rivieren, dy't foar 90% bydrage oan de út rivieren ôfkomstige plasticsop fan de oseanen.
Sansibar (stêd)
Demografy
Neffens gegevens fan 'e Tanzaniaanske folkstelling fan 2002 hie de stêd Sansibar doe 206.292 ynwenners. Foar de oergrutte mearderheid bestiet de befolking út etnyske Swahily, hoewol't der ek in Yndiaaske mienskip is en in lyts tal etnyske Arabieren dy't de ferfolging nei de steatsgreep fan 1964 trochstien hawwe of letter weromkeard binne. Fierders libje yn 'e stêd ek leden fan ferskate etnyske groepen fan it Tanzaniaanske fêstelân.
Klimaat
Sansibar leit yn 'e tropen, en de stêd hat sadwaande in tropysk klimaat, mei frijwol gjin ferskil tusken simmers en winters. Mei't Sansibar op it súdlik healrûn leit, falt de 'winter' trouwens tusken juny en septimber. Yn febrewaris, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 32,8 °C, en yn july, de kâldste moanne, is dat 28,6 °C. Sansibar-Stêd kriget jiers trochinoar 1.684 mm delslach.
Niger (rivier)
Ut de skiednis
De Romeinen tochten dat it part fan de rivier by Timbûktû (Tombouctou) in diel fan de Nyl wie. Europeeske ûntdekkingsreizgers yn de 17e iuw mienden dat de rivier dêr wei nei it westen rûn en yn de rivier de Senegal útmûne. De wiere rin waard earst yn de 19e iuw troch westerlingen fêststeld.
Wormerlân
Wormerlân (Nederlânsk: Wormerland) is in gemeente yn 'e Nederlânske provinsje Noard-Hollân. De gemeente ûntstie yn 1991 út 'e fúzje fan 'e eardere gemeenten Jisp, Widewormer en Wormer. Wormerlân hat 15.735 ynwenners (31 maart 2015) en beslacht in oerflak fan 45,18 km². De gemeente makket diel út fan 'e plusregio Stedsregio Amsterdam.
Voodoo (pornografysk akteur)
Voodoo, echte namme: Alexandre Boisvert (Toronto, 24 septimber 1977), is in rêstend Kanadeesk pornografysk akteur, dy't ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Lex en Voodoo Pornstar. Hy sette yn 1999 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn mear as sânhûndert films. Voodoo wûn trije kear in prestizjeuze AVN Award. Yn 2016 beëinige er syn karriêre as pornoakteur.
Komôf
Voodoo waard yn 1977 berne yn Toronto, yn 'e Kanadeeske provinsje Ontario. Hy is fan mingd Frânsk-Kanadeesk en Portegeesk etnysk komôf, en heart ta de Frânsktalige minderheid yn Ontario. Syn âldere broer Franco Del Torro is ek pornoakteur.
Karriêre
Yn 1999, doe't er achttjin jier wie, makke Voodoo syn debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile er neitiid yn krapoan 750 films, al sitte dêr ek guon fideokompilaasjes tusken dy't gebrûk meitsje fan op 'e nij publisearre âlder byldmateriaal.
Voodoo wie te sjen yn produksjes fan sokke foaroansteande labels as Penthouse, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, New Sensations, Evil Angel, Jules Jordan Video, VCA Pictures, Sin City, Adam & Eve, Anabolic Video, Elegant Angel, Devil's Film, Digital Sin en Hustler Video. Fierders wurke er ek wol foar minder bekende studio's, lykas Gina Lynn Productions, Jill Kelly Productions, Metro, Legend Video, Coast to Coast Video, Shane's World, ClubJenna, Caballero Home Video en Pure Play Media. Dêrnjonken wie Voodoo ek in protte yn 't spier foar pornowebsiden op it ynternet, lykas Reality Kings, Brazzers en Muffia.
Under syn karriêre hat Voodoo gearwurke mei aktrises as Ava Addams, Asa Akira, Britney Amber, Brittany Andrews, Eva Angelina, Alexis Amore, Andi Anderson, Veronica Avluv, Bridgette B, Briana Banks, Belladonna, Lexi Belle, Audrey Bitoni, Amy Brooke, Jenna Brooks (Bambi Bliss), Vanessa Blue, Kaycee Brooks, Asia Carrera, Kayla Carrera, Lily Carter, Kimberly Chambers, Cherokee, Renae Cruz, Courtney Cummz, Daisy Marie, Claire Dames, Skin Diamond, Ariella Ferrera, Jada Fire, Ashley Fires, Alexis Ford, Havana Ginger, Sasha Grey, Holly Halston, Nina Hartley, Allie Haze, Kylie Ireland, Jenna Haze, Kylie Ireland, Jewels Jade, Franceska Jaimes, Dani Jensen, Jessica Jewel, Jenaveve Jolie, Julia Ann, Kortney Kane, Eva Karera, Anissa Kate, Bridgette Kerkove, Diamond Kitty, Katie Kox, Melissa Lauren, Francesca Le, Brooklyn Lee, Ashlynn Leigh, Mia Lelani, Sunny Leone, Rebeca Linares, Brandi Love, Shy Love, Gina Lynn, Krissy Lynn, Mariah Madysinn, Janet Mason, Jynx Maze, Marie McCray, Gianna Michaels, Maxi Mikita, Memphis Monroe, Carmel Moore, Crista Moore, Mason Moore, Bree Olson, Brittany O'Neil, Madison Parker, Tera Patrick, Caroline Pierce, Evita Pozzi, Alanah Rae, Alexa Rae, Priya Rai, Ricki Raxxx, Veronica Rayne, Riley Reid, Veronica Rodriguez, Kristina Rose, Natalia Rossi, Rachel Roxxx, Dylan Ryder, Adriana Sage, Savanna Samson, Mônica Santhiago, Hillary Scott, Alexandra Silk, Aurora Snow, Charmane Star, Rachel Starr, Jada Stevens, Misty Stone, Kylee Strutt, Shyla Stylez, India Summer, Stephanie Swift, Alexis Texas, Flower Tucci, Angelina Valentine, Megan Vaughn, Vanda Vitus, Taylor Wane, Amile Waters, Kelly Wells, Sienna West, Jennifer White en Ricki White.
Voodoo wûn trije kear in prestizjeuze AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld). Yn 2002 wûn er tegearre mei syn frou Nicole Sheridan de priis yn 'e kategory bêste anale sekssêne yn in film foar syn rol yn Taboo 2001: A Sex Odyssey. Yn 2005 wûn er yn 'e mande mei Jessica Drake, Cheyne Collins en Chris Cannon de priis foar bêste orale sekssêne yn in film foar in sêne yn The Collector. En yn 2007 wûn Voodoo yn 'e mande mei 19 oare pornoakteurs en -aktrises de AVN Award foar bêste groepsekssêne yn in fideo foar harren optreden yn Fashionistas Safado: The Challenge. Dêrnjonken waard Voodoo noch tsien oare kearen nominearre foar in AVN Award. Yn 2016 loek er him út 'e pornoyndustry werom.
Priveelibben
Voodoo troude op 24 oktober 2000 mei pornoaktrise Nicole Sheridan. Dat houlik einige lykwols yn in skieding. Ek hied er in relaasje mei pornoaktrise Karlie Montana.
Lichemsskaaimerken
Voodoo is blank, mei in Mediterrane hûdskleur, brune eagen en dûnkerbrún hier. Neffens syn offisjele opjefte is er 1.78 m lang, mei in gewicht fan 75 kg. Hy hat in tatoeaazje fan in tiger op syn rjochterskouder en noch ien fan in earn loftsboppe op syn boarst. Ek hat er piercings troch syn beide earlellen en in tongpiercing.
Mitsubishi Ki-20
De Ki 20 wie in Japanske swiere bommesmiter mei fjouwer motors, ûntwikkele troch de Dútske fleantúchmakker Junkers op basis fan de Junkers G 38 passazjiersfleanmasine. Mitsubishi boude seis tastellen ûnder lisinsje. De Ki 20 waard yn 1938 al as ferâldere beskôge en waard net mear as bommesmiter ynset yn de Twadde Wrâldoarloch. De Ki-20 spile noch wol in rol as transporttastel.
Boccia op de Paralympyske Simmerspullen 1984
De VIIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1984 hâlden yn Stoke Mandeville (Grut-Brittanje) en New York, (Feriene Steaten).
De Paralympyske Simmerspullen fan 1984 waarden yn twa ferskillende lannen organisearre. Dit wie foaral te witen oan de Amerikaanske handikaptensport Organisaasjes en de wize fan Fûnsenwinnen. Mei namme de Amerikaanske Rolstoelsport Organisaasje woe sa’n soad ynfloed ha en sporters op de Spullen, dat it foar de oare Organisaasjes (Blinen, Spastisy en Amputearden) net te akseptearjen wie. Dizze trije nasjonale organisaasjes besletten dêrop mei ynstimming fan de 3 ynternasjonale Organisaasjes: IBSA (Blinnen), CP-ISRA (Spastysksi) en ISOD (Amputearden) om de Paralympyske Spullen yn New York, de Feriene Steaten te hâlden fan 16 juny oant 30 juny 1984, sûnder de rôlstoelsporters. Dy krigen in Spullen fan 23 july 1984 oant 1 augustus 1984 yn Stoke Mandeville.
Yndustry
De yndustry (fan it Latynske industria, 'iverigens', 'warberens'), mei in âld wurd ek wol niverheid neamd, is dat diel fan 'e ekonomy dat karakterisearre wurdt troch de produksje en ferwurking fan materieel guod yn fabriken en oare ûndernimmings. In skaaimerk fan 'e yndustry is ornaris in hege gradaasje fan meganisearring en automatisearring (yn tsjinstelling ta ambachtlike foarmen fan produksje). It proses wêrby't troch meganisearring en de byhearrende feroarings yn 'e produksje-organisaasje oerstapt wurdt fan ambachtlike foarmen fan produksje nei yndustry wurdt yndustrialisaasje neamd.
Skiednis
De yndustrialisaasje stelde ferskate Jeropeeske lannen (fral Grut-Brittanje en Frankryk, mar yn minder mjitte ek Nederlân, Belgje, Dútslân en Itaalje) by steat om grutte koloniale riken op te setten, wêrby't yn 'e koloanjes goedkeap grûnstoffen wûn wurde koene, wat de yndustrialisaasje yn it memmelân noch wer in nije ympuls joech. In protte ûntwikkelingslannen (faak de eardere koloanjes) makken pas yn 'e twadde helte fan 'e tweintichste iuw (of sels oan it begjin fan 'e ienentweintichste iuw) in eigen yndustriële revolúsje troch. Wylst yn Westerske lannen de yndustrysektor no yn 'e regel krompen is ta in lytser part fan 'e ekonomy yn it foardiel fan 'e tsjinstesektor, makket yn lannen as Sina en Yndia de yndustry noch in tige grut part fan 'e ekonomy út.
Yndieling
De yndustry wurdt yn 'e regel yndield yn 'e swiere yndustry en de lichte yndustry. De swiere yndustry omfiemet de materialeprodusearjende sektor, mei as wichtichste komponinten de metaalyndustry (heechovens) en de petrogemyske yndustry (raffinaderijen). Dit is ek mei-iens de meast fersmoargjende foarm fan yndustry. De lichte yndustry omfettet de sektor wêryn't de eigentlike einprodukten fabrisearre wurde.
Oerdrachtlik gebrûk
Der binne ek sektors fan 'e ekonomy dy't net foldogge oan 'e definysje fan it begryp 'yndustry', mar wol sa neamd wurde; bygelyks de muzykyndustry, de entertainmentyndustry of de pornoyndustry. Yn sokke gefallen wurdt it wurd 'yndustry' yn oerdrachtlike sin brûkt, synonym mei 'brâns', 'sektor' of 'bedriuwstûke'. Dizze foarm fan gebrûk fan it wurd 'yndustry' is oernommen út it Ingelsk.
Tombstone (Arizona)
Tombstone (Ingelsk foar "grêfstien"; útspr.: ['tu:mstoʊn], likernôch: " tûûm -stoon") is in lyts plak yn it súdeasten fan 'e Amerikaanske steat Arizona, dat lykwols de status fan stêd hat. It makket diel út fan Cochise County en waard yn 1879 stifte doe't der deunby sulver ûntdutsen waard. Yn minder as sân jier tiid groeide de befolking fan sa'n 100 minsken oant likernôch 14.000. Tombstone waard ferneamd as it plak dêr't de Sjitpartij by de O.K.-Kraal plakfûn. Nei 1886 wie it dien mei de sulverminen en rûn it stedsje leech. Tombstone waard hast in spûkstêd, mar sûnt 1910 groeide de befolking wer in bytsje. Neffens in offisjele skatting út 2016 hie Tombstone doe 1.300 ynwenners. It plak hat syn histoaryske ferneamdens omset yn in libbene toeristyske yndustry.
Geografy
Tombstone is sitewearre op in mesa yn it súdeastlike part fan 'e Amerikaanske steat Arizona, op in hichte fan 1.383 m boppe seenivo. It leit yn 'e delling fan 'e rivier de San Pedro, tusken ferskate berchtmen yn. Oan 'e westkant rize it Huachuca-berchtme en it Whetstone-berchtme op, wylst oan 'e eastkant it Mule-berchtme en it Dragoon-berchtme lizze. De himrik fan Tombstone hat in oerflak fan 11,2 km², dêr't frijwol gjin oerflaktewetter yn te finen is.
Skiednis
De stifter fan Tombstone wie de goudsiker Ed Schieffelin, dy't yn súdeastlik Arizona bedarre doe't er koarte tiid as ferkenner foar it Amerikaanske Leger stasjonearre wie yn Fort Huachuca, westlik fan it lettere stedsje. Yn 1877 fûn er sulver yn 'e neite fan it grêf fan in Lenox, en doe't er syn mynclaim registrearje liet, neamde er dy sadwaande 'Tombstone' ("Grêfstien"). Mei finansjele stipe fan Anson P.K. Safford, de doetiidske gûverneur fan it Territoarium Arizona, rjochten Schieffelin, syn broer Al en harren partner Richard Gird de Tombstone Mining and Milling Company op. Hja setten dat bedriuw yn maart 1879 op oan 'e rivier de San Pedro, op krapoan 13 km fan harren sulvermyn. Al rillegau kamen dêr oare sulversikers op ôf, folge troch oare lju, dy't saloons en bordelen opsetten. Op 1 jannewaris 1881 waard it eastlike part fan Pima County ferselsstannige ûnder de namme Cochise County. Tombstone waard fan de nije county it haadplak.
Tombstone woeks út ta ien fan 'e lêste saneamde boomtowns fan 'e Amerikaanske frontier. De befolking woeks oan fan sa'n 100 yn 1879 oant wol 14.000 yn 1886. Twa jier nei de stifting telde it stedsje, hoewol't it fier fan elts sintrum fan bewenning lei, 110 saloons, 14 kasino's, in ûnbeskaat tal dûnshallen en bordelen, 4 tsjerken, 3 kranten, 2 banken, in bowlingbaan, in iishûs, in skoalle en in iissalon. Wylst de mynwurkers en cowboys fertier sochten yn 'e saloons, bordelen en it Bird Cage Theatre, besochten de begoedige boargers yn harren frije tiid de opera yn 'e Schieffelin Hall. Om 'e midden fan 'e 1880-er jierren waard út 'e ferskate sulverminen om Tombstone hinne jiers sa'n $40 oant 85 miljoen oan sulver wûn, wêrmei't it de wichtichste sulverkrite fan Arizona wie.
Under it oerflak woeksen lykwols de spannings oan. De myneigners en de stedsbewenners wiene fierhinne Republikeinen út 'e noardeastlike steaten, wylst de feeboeren, cowboys en in diel fan 'e mynwurkers Demokraten en sympatisanten fan 'e Konfederaasje wiene. Dêr kaam noch by dat in oansjenlik part fan 'e feeboeren en cowboys it net sa nau mei de wet naam en him ek mei bygelyks feedieverij dwaande hold. Tombstone lei mar 48 km fan 'e grins mei Meksiko ôf en wie in iepen merk foar fee dat stellen wie fan boeren yn 'e Meksikaanske steat Sonoara. Ien fan 'e bindes dy't har op sokke dieverij taleine, wie The Cowboys.
Nei't yn 1879-1880 Wyatt Earp en in stikmannich fan syn bruorren yn Tombstone arrivearren, dêr't in tal fan harren plysje-amten bemachtigen, ûntjoech der him in oanboazjend konflikt tusken de Earps en The Cowboys. Dat kaam op 26 oktober 1881 ta útbarsting yn 'e ferneamde Sjitpartij by de O.K.-Kraal, wêrby't Wyatt Earp, syn bruorren Virgil en Morgan en syn freon Doc Holliday it opnamen tsjin fiif leden fan The Cowboys: de bruorren Frank en Tom McLaury, de bruorren Ike en Billy Clanton en Billy Claiborne. Yn dy sjitpartij waarden Frank en Tom McLaury en Billy Clanton deasketten. Ike Clanton en Billy Claiborne ûntkamen, wylst Virgil en Morgan Earp en Doc Holliday ferwûne rekken. Neitiid namen The Cowboys wraak op 'e Earps. Virgil Earp rekke op 28 desimber 1881 swierferwûne by in oanslach op syn libben, en op 18 maart 1881 waard Morgan Earp deasketten. Wyatt Earp naam dêrnei it rjocht yn eigen hân en gie mei Doc Holliday en ferskate oare meistanners efter The Cowboys oan by wat bekend kaam te stean as de Earp Vendetta Ride. Se deaden fjouwer leden fan 'e binde ear't se de wyk nimme moasten nei Nij-Meksiko.
Yn 'e midden fan 'e 1880-er jierren berikten de sulverminen fan Tombstone it grûnwetternivo. De mynboubedriuwen ynvestearren doe foar kaptalen yn spesjalisearre pompen, wêrmei't se de minen drûchholden. Doe't yn 1886 lykwols it pomphûs troch brân ferwuostge waard, besifere men dat de ynvestearrings dêr't ferlet fan wie om 'e djoere pompen te ferfangen nea wer weromfertsjinne wurde koene. Sadwaande wie it doe ynienen dien mei de sulverminen om Tombstone hinne. Alle mynwurkers teagen fuort, en fanwegen ferlies oan klandyzje pakten in protte ûndernimmers ek op. It plak waard hast in spûkstêd, mar nei't der yn 1900 noch mar 646 ynwenners oer wiene, begûn de befolking wer te groeien. Dat kaam benammen om't Tombstone de funksje fan haadplak fan Cochise County behold oant 1929, doe't by referindum besletten waard om it haadplak te ferpleatsen nei Bisbee.
Ekonomy
Tsjintwurdich driuwt de pleatslike ekonomy fan Tombstone benammen op it toerisme. Neffens in artikel dat yn july 2005 op 'e webside fan CNN pleatst waard, komme der elts jier 450.000 minsken yn Tombstone del (oftewol 300 minsken yn 't jier foar eltse ynwenner fan it stedsje). Der binne yn en om Tombstone dan ek in grut tal hotels en restaurants. Yn 'e beboude kom en de omlizzende krite binne in protte plakken fan histoarysk belang dy't ynteressant binne foar de toeristen, en de countyhaadstêd Bisbee en Sierra Vista, dat it kommersjeel sintrum fan Cochise County is, lizze deunby.
Histoaryske besjensweardichheden
It wichtichst foar de toeristyske sektor yn Tombstone is it Tombstone Historic District. Dat is in yn âlde steat beholden (of werombrocht) diel fan it plak ter grutte fan trije stedsblokken, dat sûnt 1961 de monumintale status fan in National Historic Landmark District hat. It omfiemet âlde gebouwen dêr't saloons, restaurants en sûvenirwinkels yn húsfêste binne, omjûn troch oerdutsen en houten trotwaars. It sintrum fan it Tombstone Historic District is East Allen Street, in strjitte dy't sletten is foar motorisearre ferkear fan 'e krusing mei 3rd Street, dêr't it park fan Tombstone en de O.K.-Kraal lizze, oant de krusing mei 6th Street, dêr't it Bird Cage Theatre fêstige is. Oare ynteressante lokaasjes binne ferspraat oer en bûten de beboude kom fan Tombstone, wêrûnder it Boot Hill-begraafplak oan 'e autodyk Arizona State Route 80.
Optredens
De histoaryske O.K.-Kraal, oan Fremont Street (de moderne autodyk Arizona State Route 80), dêr't op 26 oktober 1881 de ferneamde Sjitpartij by de O.K.-Kraal plakfûn, is yn 'e âlde steat beholden bleaun, mar wurdt no omjûn troch in muorre. Etalaazjepoppen wurde brûkt om 'e plakken en hâldings wer te jaan fan 'e dielnimmers oan 'e sjitpartij, neffens it tsjûgenis fan Wyatt Earp. It gefjocht waard foarhinne eltse dei om 14.00 oere neispile troch akteurs, mar sûnt april 2013 wurde der deis trije neispilings holden, om 12.00 oere, 14.00 oere en 15.30 oere. Dat kin skoan, want de histoaryske sjitpartij naam eins mar 30 tellen yn beslach. Fierders binne yn Tombstone ek ferskate oare optredens dy't it imago fan it Wylde Westen yn it stedsje libben hâlde moatte. It âldste festival fan Tombstone wurdt foarme troch de saneamde Helldorado Days, dy't ek weromgripe op it Wyldwest-ferline.
Wrâlds grutste roazeplant
In oare publykslûker, hoewol ornaris foar in oare soarte toeristen, is de roas dy't neffens it Guinness Book of World Records de grutste roazeplant fan 'e wrâld is. De Lady Banksia-roas waard yn 1885 yn Tombstone plante troch Mary Gee, de frou fan mynboukundige Henry Gee, in wurknimmer fan Vizina Mining Company. Frou Gee, dy't oarspronklik út Skotlân kaam, wie yn Arizona frijwat ûnwennich, dat doe stjoerde har famylje har in doaze mei woartelstokken fan in roas dy't by har âldershûs groeide. Frou Gee plante de roas by de patio fan it kosthûs fan 'e Vizina Mining Company, dat it earste fan adobemuorren oplutsen gebou yn Tombstone wie, oan 'e krusing fan 4th en Toughnut Street, foar de lettere treinremize oer.
Dat gebou waard letter it Cochise House Hotel, en fan 1909 oant 1936 stie it bekend as it Arcade Hotel. Tsjin 'e 1930-er jierren wie de roazeplant sa grut wurden dat er de hiele patio beskade, en wie it dêrmei letterlik útgroeid ta in ynteressante attraksje foar toeristen. Yn 1940 besloech de roazeplant in oerflak fan 370 m². Om dêr de klam op te lizzen waard it hotel yn 1936 omneamd ta de Rose Tree Inn ("Roazebeamherberch"). Tsjintwurdich hjit de herberch it Rose Tree Inn Museum. De roazeplant groeit yn in iepen plak yn it binnenste fan it gebou, en der moat yntree betelle wurde om him te besjen. Neffens de konservator stamje alle oare Lady Banksia-roazen yn 'e Feriene Steaten fan dizze plant ôf. Yn 2014 besloech de plant in oerflak fan 740 m² en hie de stam in omtrek fan 3,7 m.
Demografy
Histoarysk hie Tombstone om 1886 hinne it heechste ynwennertal ea, doe't de befolking sa'n 14.000 minsken berûn. It tichtgean fan 'e sulverminen soarge derfoar dat it plak suver in spûkstêd waard, mei noch mar 646 ynwenners yn 1900. Neitiid gie it ynwennertal omheech oant krapoan 1.600 yn 1910, wêrnei't it wer omleech gie oant der yn 1940, oan 'e ein fan 'e Grutte Depresje, noch mar 822 minsken yn Tombstone wennen. Yn 1960 wie de befolking mei krapoan 1.300 wer boppe de tûzen útkommen. Dêromtrint bleau it neitiid hingjen, mei noris in pear hûndert minsken mear en dan wer mei in pear hûndert minsken minder. Yn 2000 waard mei goed 1.500 minsken in nei hichtepunt berikt, mar neitiid sakke it ynwennertal wer.
Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Tombstone yn 2016 in befolking fan persiis 1.300 minsken. Dat is 5,8% minder as yn 2010, doe't der noch 1.380 ynwenners wiene. De befolkingstichtens bedroech yn 2016 11,3 minsken de km², mar dat is rekkene oer de hiele himrik fan Tombstone en net inkeld de beboude kom.
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Tombstone 23,3% âlder as 65 jier en 19,3% jonger as 18 jier. Fierders bestie 32,9% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 17,4% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe, ynkl. 22,6% fan 'e leeftydskategory fan ûnder de 18 jier. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 63,5% blanken; 24,1% Latino's; 1,0% Yndianen; 0,6% swarten; 0,3% Aziaten; 10,5% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Klimaat
Tombstone hat in steppeklimaat, mei trije seizoenen: fan oktober oant en mei maart in winter mei mylde dagen en kâlde nachten; fan april oant en mei juny in simmer mei ekstreme drûchte en gleonhjit waar; en fan july oant en mei septimber de moesson, mei rein en gleonhjit waar. Yn juny, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 34,7 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 15,3 °C. Rekôrtemperatueren wiene 44,4 °C op 4 july 1989 en –16,1 °C op 8 desimber 1978. Tombstone kriget jiers trochinoar mar 359 mm delslach, dy't benammen yn it moessonseizoen falt yn 'e foarm fan rein. Sniefal komt suver nea foar.
Pippi Langhoas
thumb|Filla Keakelbûnt, it hûs dêr't Pippi Langhoas yn wennet. Pippi Langhoas (yn it oarspronklike Sweedsk: Pippi Långstrump, mar hjir bekender ûnder de Nederlânske fertaling Pippi Langkous) is de namme fan de haadpersoan yn ien fan de rigen berneboeken fan 'e Sweedske skriuwster Astrid Lindgren. It is ek de namme fan de op de boeken basearre telefyzjesearje, films, tekenfilmsearje en musical. It earste boek ferskynde yn 1945.