cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Keunstriden op de Olympyske Winterspullen 1956
thumb|right|200px|De Olympyske Iisstadion fan Cortina d'Ampezzo 1956 De Olympyske Winterspullen 1956, ek wol de VIIe Olympiade neamd, waarden yn 1956 yn Cortina d'Ampezzo, Itaalje hâlden. Dat wie fan 26 jannewaris oant en mei 5 febrewaris. It keunstriden wie yn it Stadio Olympica.
Stadio Olympica
It Stadio Olympica waard boud yn 1955 foar de Olympyske Winterspullen fan 1956. It stadion koe 12.000 taskôgers hawwe en hat dekôr west foar de James Bond-film For Your Eyes Only út 1981.
Medaljespegel
De top-5 fan lannen dy't by it keunstriden medaljes wûn ha by de Olympyske Simmerspullen fan 1936.
Kristina fan Bolsena
Kristina fan Bolsena, ek bekend ûnder de namme Kristina fan Tyrus, of, yn de Eastersk-otterdoksy, as Kristina de Grutte Martler wurdt fereare as in kristlike martler út de 3e iuw. Argeologyske opgravings yn de 19 iuw fan in ûndergrûnsk begraafplak, dat by har grêf oanlein waard, lieten sjen dat hja al yn de fjirde iuw yn de Italjaanske stêd Bolsena fereare waard.
Libben
Oer it bestean fan Kristina is net in soad fêstlein. Neffens guon ferzjes wenne hja yn Tyrus yn Fenysje, wylst oare ferzjes wize nei it Etruskyske Volsinium, in âlde stêd yn sintraal Itaalje tichtby Bolsena. Dêr lizze de katakombes mei de oerbliuwsels fan in iere Kristinatsjerke en in tombe fan in froulike martler. Neffens de ynskripsjes op it plak hie de martler de namme Kristina en waard hja tsin it ein fan de fjirde iuw as in hillige fereare troch de lokale befolking. Oar bewiis fan har bestean wurdt levere troch in 6e-iuwsk mozaïek yn de basilyk Sant'Apollinare Nuovo yn Ravenna, dêr't yn in prosesje fan jongfammen in hillige mei de namme Kristina oan dielnimt, dy't de martlerskroan draacht.
Leginde
Kristina ferstoar de martlersdea en hat in oerlevering dy't eins te moai is om dêr histoaryske betrouberens oan te ferlienen. Tsjin it ein fan de 9e iuw waard der in ferslach fan har martlerskip skreaun, dêr't letter farianten út ûnstiene. Yn dy farianten wie Kristina neffens westerske ferhalen yn Perzje en neffens easterske ferhalen yn Tyrus berne yn de 3e of 5e iuw.
Hja stamme út in rike famylje. Al op jonge leeftyd wie Kristina in tige kreas famke en de manlju stiene foar har yn 'e rige om mei har te boaskjen. Mar dêr woene har heit en mem neat fan witte, want dy hiene foar Kristina in takomst as heidenske preesteres yn 'e holle. Dat har heit liet Kristina tegearre mei tsjinstfammen yn in romte opslute. Hja krige in soad sulveren en gouden ôfgodsbylden mei, dêr't hja wijreek foar baarne moast.
Doe barde it ris dat Kristina besite krige fan in ingel. De ingel fertelde har oer it wiere leauwe, neamde har in breid fan Kristus en foarsei har it takomstige martlerskip. In oare fariant wol ha dat ien fan har tsjinsters kristinne wie en dat hja Kristina learde oer de wei fan Kristus. Kristina naam it kristlike leauwe oan, sloech dêrop alle har byldsjes stikken en joech it sulver en goud oan de earme minsken.
Doe't de oare tsjinstfammen oan Kristina's heit fertelden wat hja dien hie waard er poer. Hy liet syn dochter tamtearje en yn de finzenis smite. Hja krige mei de swipe, mar har wûnen waarden wer better. Kristina waard mei in molestien om de nekke yn it wetter smiten, mar ingels hellen har út it wetter en brochten har oan lân. Dêr smiten se Kristina yn in gleone ûne, dêr't hja fiif dagen en nachten oerlibbe. Dêrnei waard Kristina tusken de slangen smiten, mar der barde neat. Op 't lêst waard har de tonge útsnien, mar Kristina ferlear har spraak net. Pas nei de dea fan har heit liet de nije gûverneur har fierder tamtearje en Kristina ferstoar lang om let troch ûnthalzing. Neffens oare ferhalen waard Kristina mei pylken om it libben brocht.
Roomsk-Katolike Tsjerke
De beskriuwing fan it Martyrologium Romanum (2004) is koart: "Yn Bolsena yn Toskane, Sint-Kristina, jongfaam en martler". Hja stie iienris op de Calendarium Romanum Generale, mar har namme waard by in revyzje yn 1969 fan de kalinder ferwidere, om't der, útsein har namme en har begraffenis yn Bolsena, neat bekend is oer de jongefaam. Kristina bleau lykwols op de offisjele list fan erkende hilligen stean. Neffens de regels yn it romeinske missaal mei Sint-Kristina oeral op har feestdei betocht wurde, útsein as der op dyselde dei lokaal in ferplichte fiering oan in oare hillige is tawiisd.
Reliken
Yn Toffia yn de Italjaanske provinsje Rieti wurde yn in transparante urn reliken fan Kristina bewarre. Ek de stêd Palermo, dêr't Kristina as ien fan de fjouwer beskermhiligen fereare wurdt, hâldt fol dat it har reliken bewarret.
Bloedwûnder fan Bolsena
It "Bloedwûnder fan Bolsena" wurdt ferbûn mei de ferearing fan de hillige Kristina en wie foar paus Urbanus VI oanlieding om de Sakramintsdei yn te stellen as feestdei foar de hiele Tsjerke. It bloedwûnder barde yn 1263 nei't in preester út Praach mei de namme Petrus begûn te twifeljen oer de transsubstansjaasje fan de hosty yn de hillige misse. Om syn twifels wei te nimmen naam er it beslút in pylgertocht nei Rome te meitsjen en wylst Petrus yn de Sint-Kristinabasilyk fan Bolsena yn in eucharistyfiering de wurden fan de konsekraasje spriek, dripte der út de hosty bloed oer syn hannen op it korporale en syn kazuifel.
It korporale wurdt yn dy tsjerke yn de Capella del Corporale toant. Ek tsjintwurdich wurdt op 18 juny yn de strjitten fan Bolsena, op de dei fan it wûnder, in grut blommenfeest fierd.
De Italjaanske skilder Rafael leit it bloedwûnder fêst op syn ferneamde wurk "De misse yn Bolsena" yn it Apostoalysk Paleis yn it Fatikaan.
Sukkubus
In sukkubus (meartal: sukkuby) is in froulike demon of in demon dy't in froulike foarm oannommen hat, dy't yn dreamen oan manlju ferskynt en harren ferliedt, yn 'e regel troch seksuële aktiviteit. It wurd 'sukkubus' komt fan it yn 'e fjirtjinde iuw ûntstiene Latynske wurd succubus, dat ôflaat is fan succuba ("mêtresse"), dat wer komt fan succubare ("lizze ûnder" of "besliept wurde troch"), fan sub- ("ûnder-") en cubare ("op bêd lizze"). De manlike wjergader fan in sukkubus is in ynkubus. Neffens guon religieuze tradysjes, benammen fan 'e abrahamityske religyen, soe oanhâldende seksuële omgong mei in sukkubus liede ta lichaamlike en geastlike sûnensswierrichheden en úteinlik sels ta de dea. Yn moderne represintaasjes kinne sukkuby ek bûten dreamen ferskine en wurde se gauris foarsteld as tige oantreklike ferliedsters of tsjoensters, wylst se yn it ferline oer it algemien ôfbylde waarden as eangstoanjeiend en demoanysk.
Yn 'e Westerske folkloare
Ien fan 'e bekendste foarstellings fan in sukkubus komt foar yn 'e mystike joadske tekst Zohar en yn 'e Midsiuwske rabbinale tekst Alfabet fan Ben Sira. Dêryn wurdt nammentlik in alternative ferzje fan it joadsk-kristlike skeppingsferhaal út Genesis jûn, wêryn't beweard wurdt dat Eva net de earste frou wie, en dat Adam alris troud west hie ear't God Eva skoep. Adam syn earste frou wie Lilith, dy't letter ta in sukkubus waard. Hja liet Adam nammentlik yn 'e steek foar de aartsingel Samael, en wegere om neitiid werom te kearen nei de Hôf fan Eden. Yn 'e zoharistyske kabbala wiene der fjouwer sukkuby dy't seksuële omgong hiene mei de aartsingel Samael en dêrtroch de fjouwer oarspronklike keninginnen fan 'e demoanen waarden: Lilith, Eisheth, Agrat bat Mahlat en Naamah.
Neffens de joadske folkloare kin in sukkubus de foarm fan in tsjeppe faam oannimme, mar sil har lichem by neier ynsjen in beskate wanskepenens hâlde, lykas fuotten yn 'e foarm fan 'e kloeren fan in rôffûgel of in sturt yn 'e foarm fan it efterliif fan in slange. Neffens deselde ferhalen soe it seksueel binnenkringen fan in sukkubus oanfiele as giet men in grot fan iis yn. Sukkuby soene fierders harren manlike slachtoffers twinge ta it útfieren fan kunnilingus op harren fagina's, dy't drippe soene mei urine en oare lichemsfloeistoffen (en dêrmei ûnrein wêze soene). Yn 'e lettere folkloare fan 'e Westerske wrâld spile de sirene in soartgelikense rol as de sukkubus.
De hiele skiednis fan it kristendom en it moderne joadendom troch besochten preesters en rabbinen (lykas Hanina ben Dosa en Abaye) de macht te beheinen dy't sukkuby oer manlju hawwe soene. Net alle sukkuby waarden lykwols as folslein kweadaardich beskôge. Neffens Walter Mapes, yn 'e satire De Nugis Curialium ("Kachelachjes fan Hôvelingen"), soe paus Sylvester II (r. 999-1003) in relaasje ûnderholden hawwe mei in sukkubus dy't Meridiana hiet, en dy't him holp om syn hege amt yn 'e Roomsk-Katolike Tsjerke te berikken. Oan 'e ein fan syn libben soed er syn sûnden opbychte hawwe en beroufol stoarn wêze.
Yn 'e Arabyske folkloare
Yn 'e Arabyske mytology bestiet in wêzen dat de qarīnaẗ of qarīnah (قرينة) hjit, dat frijwol itselde is as in sukkubus. De oarsprong fan qarīnaẗ giet miskien tebek oant it Egyptyske heidendom of mooglik op it animisme fan it pre-islamityske Araabje. Sokke wêzens soene manlju yn 'e sliep besykje en seksuële omgong mei harren hawwe dy't troch manlju ûnderfûn wurdt as wiete dreamen. Se soene ûnsichtber wêze, mar persoanen mei it saneamde 'twadde sicht' (in foarm fan bûtensintúchlike waarnimming) soene har gewaarwurde kinne, ornaris yn 'e foarm fan in kat, hûn of oar húsdier. Yn Sûdaan bestiet it leauwe dat in qarīnaẗ in geast is dy't jin yn 'e sliep beset. Dat soe lykwols inkeld by beskate manlju barre, dy't dêrom net trouwe kinne om't de qarīnaẗ harren dan kweadwaan sil. Manlju dy't yn 'e sliep troch sa'n wêzen besocht wurde, soene deawurch wekker wurde. Der besteane rituëlen wêryn't de namme fan God oanroppen wurdt om 'e qarīnaẗ te ferdriuwen.
Wittenskiplike ferklearring
De moderne wittenskip hâldt it derop dat ferhalen oer oanfallen fan sukkuby en ynkuby ynjûn binne troch sliepferlamming, mooglik yn kombinaasje mei hypnagogy. Sliepferlamming is in wittenskiplik goed ûnderboud ferskynsel. Yn 'e REM-sliep wurdt de wurking fan it diel fan 'e harsens dat de beweging fan it lichem oanstjoert, ûnderdrukt, mei in foarm fan ferlamming as gefolch. De reden dêrfoar wurdt noch altyd net folslein begrepen, mar de measte saakkundigen geane derfan út dat it in evolúsjonêr ûntstien meganisme is dat foarkomme moat dat de dreamer de dingen yn 'e dream wier útlibbet. As dat proses fersteurd rekket, kin it liede ta sliepwanneljen en oar dreamdwaan, of, as oare uterste, sliepferlamming, wêrby't de slieper noch in lyts skoftke hielendal of foar in diel ferlamme bliuwt nei't hy of sy wekker wurden is.
Hypnagogy is it hawwen fan fisuële en auditive hallusinaasjes koart foar of ûnder it wekker wurden. Minsklike en bisteftige figueren komme, faak yn beskade of dizenige foarm, in soad foar yn sokke hypnagogyske hallusinaasjes. Der wurdt tocht dat dat in oerbliuwsel wêze kinne soe fan in âld ynstinkt om rôfdieren gewaar te wurden. In kombinaasje fan sliepferlamming en hypnagogy kin in tige bangmeitsjende ûnderfining wêze, en kombinearre mei it nachtlik tsjuster en eventueel mei in byleauwige ynstelling kin it net inkeld ferhalen oer sukkuby en ynkuby ferklearje, mar ek ferslaggen fan ûntfierings troch bûtenierdske wêzens.
Red Sonja (film)
Red Sonja is in Amerikaansk-Nederlânsk-Italjaanske fantasy-aventoerefilm út 1985 ûnder rezjy fan Richard Fleischer, mei yn 'e haadrollen Brigitte Nielsen en Arnold Schwarzenegger. De titel betsjut "Reade Sonja", en ferwiist nei de haadpersoan. Dy is foar in diel basearre op Reade Sonja fan Rogatino, in personaazje dat foarkomt yn it koarte ferhaal The Shadow of the Vulture fan Robert E. Howard, en foar in part op (it dêrfan ôflate) stripfiguer Reade Sonja fan Marvel Comics. It ferhaal fynt plak tsjin 'e eftergrûn fan it Hyboarysk Tiidrek en is sadwaande nau besibbe mei de films oer Conan de Barbaar, mar Conan komt yn 'e film net foar (al fertolket Schwarzenegger in rol dy't dêr hiel sterk op liket). De film folget de heldinne Reade Sonja as hja it opnimt tsjin 'e sljochtsinnige keninginne Gedren, dy't út is op oerhearsking fan 'e hiele wrâld. Red Sonja ûntfong oer it algemien negative resinsjes fan 'e filmkritisy, en flopte yn 'e bioskopen. Tsjintwurdich wurdt de film lykwols beskôge as in cultklassiker.
Plot
Reade Sonja is in tsjeppe, readhierrige jonge frou, op wa't it each fan 'e boasaardige keninginne Gedren falt. As hja lykwols de seksuele avânses fan 'e keninginne ôfstegeret, nimt Gedren wraak troch Sonja har âldelju en broer fermoardzje en Sonja sels troch har soldaten ferkrêftsje te litten. Neitiid wurdt Sonja besocht troch in geast dy't har de krêft skinkt om wraak te sykjen. Hja lit har traine yn it swurdfjochtsjen troch in ferneamd swurdmaster.
De hegepreesteresse hat no besletten dat, om 'e wrâld te rêden, de Talisman yn ivich tsjuster opsletten wurde moat. Dat wurdt beävensearre mei in plechtige seremoanje, mar wylst it ritueel noch geande is, wurde de preesteressen oanfallen troch de Gedren en har soldaten. Dy wurde de preesteressen oermânsk. De hegepreesteresse en de measten fan har ûnderhearrigen komme om, en dejingen dy't finzen nommen binne, lit Gedren neitiid yn it ivich tsjuster smite, wylst se har de Talisman ta-eigenet.
De iennichste dy't oan it bloedbad ûntkomme kin, is de preesteresse Varna, dy't lykwols op har flecht yn 'e rêch sketten wurdt mei in pylk. Hja wurdt fûn troch Kalidor fan Hyrkania, dy't te let arrivearret foar it ritueel om't Gedren har trewanten in toubrêge trochsnien hiene sadat er omride moast. Hy weeft handich ôf mei Varna har efterfolgers, wêrnei't er de preesteresse op har fersyk by har suster Sonja bringt. Varna jout har de opdracht om de Talisman werom te winnen en te ferneatigjen, om't oars de wrâld mei koarten ferkomme sil. Kalidor, dy't net fertelt dat er de hege hear fan Hyrkania is, biedt Sonja syn help oan, mar Sonja, dy't nei har ferkrêfting erchtinkend wurden is foar alle manlju oer, slacht dat oanbod ôf en set op eigen manneboet útein op har kweeste.
In ûnnatuerlike stoarm yn 'e fierte, dy't derop wiist dat immen (d.w.s. Gedren) de macht fan 'e Talisman brûkt, liedt Sonja nei de stêdsteat Habloc, dy't se mei de grûn lyk makke oantreft. Hja moetet dêr de tsienjierrige prins Tarn, de arrogante hearsker fan Habloc, en syn trouwe tsjinner en liifwacht Falkon, dy't Gedren op wrede wize efterlitten hat sadat de jonge yn in ûnderierdske lavastream falle sil as Falkon wurch wurdt. Sonja helpt Falkon om 'e prins te rêden, en heart fan harren dat Gedren mei de Talisman de stêd ferwoastge hat. Alle oare bewenners binne omkommen of op 'e flecht slein nei't Tarn wegere syn keninkryk oer te jaan.
Tarn kundiget oan dat er in nij leger gearbringe sil dêr't er Gedren mei ferslaan sil, en biedt Sonja oan om kokkinne yn dat leger te wurden. Dat oanbod slacht se ôf. As se fan Falkon begrypt dat Gedren har machtsbasis Berkubane is, it Keninkryk fan 'e Ivige Nacht, set se ôf dêrhinne. Om dêr te kommen, moat se troch in tolpoarte dy't behearske wurdt troch de rôverhaadman Brytag. Sonja daget him út ta in twakamp, mar as se him ferslein hat, hâlde syn trewanten harren net oan 'e ôfspraak om har gean te litten. Se wurdt rêden troch Kalidor, dy't har temûk folge is. Sa slagget Sonja troch de tolpoarte, wylst Kalidor efterbliuwt om mei de trewanten fan Brytag ôf te weven.
Neitiid moetet Sonja Tarn en de folle pleage Falkon op 'e nij yn in wâld, dêr't strûkrôvers de jonge prins te pakken krigen hawwe en martelje om oan jild te kommen, wylst Falkon fuort is op jacht. Sonja rêdt Tarn fannijs, en neitiid akseptearret se him en Falkon as selskipslju op har reis. Se stekke de grins fan Berkubane oer, dy't foarme wurdt troch in djippe kleau mei in lavastream op 'e boaiem, fia in brêge dy't foarme wurdt troch it skelet fan in reuseftich skepsel út lang ferfleine tiden. Yn har kastiel folgje Gedren en har hofmaster Ikol it neieroankommen fan Sonja, Falkon en Tarn troch de bylden dy't de hoftsjoender foar de keninginne opropt. Hja oarderet dat se troch de macht fan 'e Talisman te brûken nei in grot fol wetter dreaun wurde moatte, dêr't de "ichtyske moardmasine" mei Tarn en Falkon ôfweve kin, hoewol't se Sonja libben yn 'e hannen krije wol.
Troch poermin waar wurde Sonja-en-dy neitiid twongen om beskûl te sykjen yn in grot. Sy is de iennichste dy't it spul net alhiel fertrout. As se djipper de grot yngeane, komme se fêst te sitten yn in fluch fol wetter rinnend diel, dêr't op in stuit in masine opdûkt yn 'e foarm fan in wetterdraak, dy't harren besiket te deadzjen. Op 'e nij dûkt Kalidor op, dy't it fierhinne ûnkwetsbere meganyske meunster mei help fan Sonja wit te ferslaan troch it de eagen út te stekken, sadat it harren net mear sjen kin.
Neitiid akseptearret Sonja Kalidor ek as reismaat, fral as er har einlings fertelt dat er de hege hear fan Hyrkania is en dat de Talisman eins syn ferantwurdlikheid is. Sy beiden hawwe geandewei dúdlik gefoelens foarinoar ûntwikkele, mar Sonja warskôget Kalidor lykwols dat se in eed sward hat dat gjin man har hawwe mei, of it moat wêze dat er har ferslacht yn in swurdgefjocht. Hy nimt dy útdaging oan. Der folget in swurdgefjocht dat enerzjyk begjint, mar neigeraden dat bliken docht dat se folslein oaninoar weage binne, feroaret yn in útputtingsslach. Oeren letter einiget it yn ympasse as se allebeide te wurch binne om it swurd noch op te tillen.
Nei't se Gedren har kastiel berikt hawwe, ynfiltrearje Sonja, Kalidor en Falkon dêre. Om 'e jonge Tarn te beskermjen, manipulearje se him om efter te bliuwen en de tagongspoarte te bewekjen. Underwilens is der ûnienichheid ûntstien tusken Ikol, dy't de Talisman tenei yn it tsjuster bewarje wol om't it ding dúdlik te machtich wurdt, en Gedren, dy't no sljochtsinnigens iepenbieret en seit dat de Talisman noch helte machtiger wurde moat om har oan 'e wrâldhearskippij te helpen. As Ikol mei in sekfol bút fan ruten spilet, treft er Tarn oan 'e poarte, dy't him ferslacht en deadocht as er by fersin de poarte tichtrôlje lit as Ikol der trochgiet, sadat de hofmaster fyndrukt wurdt. Neitiid bejout Tarn him djipper yn it kastiel.
Dêr weve Kalidor en Falkon ôf mei de kastielwachters, wylst Sonja Gedren yn har troanseal oantreft en mei har fjochtet. Har hoftsjoender jout har in ûnearlik foardiel, mar Sonja kriget de man troch en slacht him dea. Dêrnei folget se de flechtsjende Gedren nei de Keamer fan 'e Ljochten, dêr't de keninginne de Talisman middenmank tûzenen baarnende kjersen pleatst hat. Kalidor en Falkon witte tegearre it falstek dat de tagong ta dy romte tichtset, justjes op te tillen, en de flugge Tarn krûpt derûndertroch. De oanhâldende ierdbevings dy't feroarsake wurde troch de te machtich wurden Talisman, soargje lykwols dat Tarn fêst komt te sitten. Dochs spilet er noch in rol fan krúsjaal belang as er Sonja krekt op it juste momint warskôget foar in oanfal fan Gedren yn har rêch. Dêrop wurdt Sonja Gedren oermânsk en deadet har. Mei't de ierdbevings de flier fan 'e keamer midstwa riten hawwe, smyt se de Talisman yn 'e djippe ôfgrûn, dêr't it ding ferswolge wurdt troch de lava.
Sonja helpt Tarn om los te kommen en mei help fan Kalidor en Falkon witte se út 'e Keamer fan 'e Ljochten te kommen. Dêrnei hawwe se der noch klauwen oan om op 'e tiid út it ynstoartende kastiel te ûntsnappen. Earder hie Sonja tsjin Tarn sein dat er nea in echte man wêze soe oant er tankberens en selsopoffering leard hawwe soe, en as se by de poarte fêst komme te sitten, lit Tarn sjen dat er dy eigenskippen yndie oanleard hat, mei't er wer nei binnen dûkt om 'e poarte te iepenjen en syn trije selskipslju te rêden. Uteinlik witte de oaren him lykwols ûnder in delstoart bynt troch te slepen, sadat se fjouweresom ûntkomme kinne. Prins Tarn en Falkon sette ôf om Habloc wer op te bouwen, wylst Sonja en Kalidor inoar op 'e nij mei it swurd te liif geane, foar't harren fjochtsjen oergiet yn tútsjen.
Basearring
De haadpersoan fan Reade Sonja út 'e film wie basearre op Reade Sonja fan Rogatino, in personaazje út it koarte ferhaal The Shadow of the Vulture, út 1934, fan Robert E. Howard. Dat is lykwols in histoarysk koart ferhaal, dat spilet yn 'e iere santjinde iuw. De eftergrûn fan 'e film wurdt foarme troch it Hyboarysk Tiidrek, dat ûntliend is oan Howard syn ferhalen oer de held Conan de Barbaar. (Yn 'e film komt Conan sels net foar, hoewol't Arnold Schwarzenegger in rol spilet dy't sterk op him liket.) De Reade Sonja út 'e film liket sadwaande eins mear op it stripfiguer mei deselde namme út 'e stripalbums fan Roy Thomas en Barry Windsor-Smith, dy't fan 1973 ôf útkamen by útjouwerij Marvel Comics. Thomas en Windsor-Smith basearren harren Reade Sonja ek op it personaazje út The Shadow of the Vulture, mar makken fan har it prototype fan 'e yn maaljenbikiny klaaide barbaarske heldinne.
Produksje
Red Sonja waard regissearre troch Richard Fleischer, dy't yn 1983 ek de soartgelikense fantasyfilm Conan the Destroyer makke hie. Hy wurke nei in senario fan Clive Exton en George MacDonald Fraser. As produsint wie Christian Ferry by it projekt belutsen foar de filmstudio Dino De Laurentiis Cinematografica fan Dino De Laurentiis. As útfierend produsint hie A. Michael Lieberman it tafersjoch oer it hiele projekt, dêr't in budget foar beskikber wie fan $17,9 miljoen. In diel dêrfan waard finansierd út Nederlân wei, wat Red Sonja ta in Amerikaansk-Nederlânsk-Italjaanske ko-produksje makke. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Giuseppe Rotunno, en de filmmuzyk waard fersoarge troch de grutte Italjaanske filmkomponist Ennio Morricone.
Nalini Singh (sjoernaliste)
Nalini Singh (Pûndzjabysk: ਨਲਿਨੀ ਸਿੰਘ; berne as: Nalini Shourie; yn Yndia, 17 febrewaris 1945) is in Yndiaask sjoernaliste, presintatrise, publisiste en tillefyzjeprodusinte fan Sikh-komôf.
Red Sonja (film)
Casting
Dino De Laurentiis hie der klauwen oan om in gaadlike aktrise te finen foar de titelrol fan Red Sonja. Sandahl Bergman, dy't yn Conan the Barbarian (1982), in eardere produksje fan Dino De Laurentiis Cinematografica, de rol fan Valeria spile hie (in dievegge op wa't Conan de Barbaar fereale rekket), waard yn earste ynstânsje de rol fan Reade Sonja oanbean. Hja sloech dat oanbod lykwols ôf en keas derfoar om ynstee de rol fan 'e antagoniste, keninginne Gedren, op har te nimmen. Letter beävensearre De Laurentiis in moeting mei Laurene Landon, en stied er op it punt om har de rol fan Reade Sonja oan te bieden, doe't er ûntdiek dat sy earder yn 'e film Hundra in soartgelikense rol spile hie. Hy besleat doe net troch te setten om't er fûn dat de beide rollen tefolle opinoar lieken.
Neitiid wie De Laurentiis der hast in jier mei besteld om in gaadlike haadrolspylster te finen, mei't er in frou socht mei it "uterlik fan in Amazône". Acht wiken foar't de opnamen begjinne soene, hie syn syktocht noch altyd gjin fertuten dien. Doe seach er in foto fan 'e 21-jierrige Deenske mannekên Brigitte Nielsen op 'e omslach fan in moadeblêd. De Laurentiis socht kontakt mei har en liet har nei Rome fleane foar in audysje, wêrnei't er har yn 'e haadrol fan syn film caste, ek al hie se gjin inkele ûnderfining as aktrise.
Nalini Singh (sjoernaliste)
Libben en karriêre
Singh hat ûnder har karriêr ferskate aktualiteiterubriken presintearre op 'e tillefyzjestjoerder Doordarshan. Hja is it bekendst om har ûndersykssjoernalistike programma Aankhon Dekhi. Njonken har sjoernalistike wurk is Singh ek de útfierend direktrise fan 'e tillefyzjestjoerder TV Live India Pvt Ltd, en útfierend redaktrise fan it nijskanaal IBN7. Yn 'e mande mei Davaki Jain en Malini Chand publisearre se yn 1980 it boek Womens' Quest for Power: Five Indian Case Studies, oer frouljusemansipaasje yn Yndia.
Red Sonja (film)
Distribúsje
De distribúsje fan Red Sonja waard fersoarge troch Metro-Goldwyn-Mayer/United Artists. De film gie op 3 july 1985 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Red Sonja oer it algemien negative resinsjes. Sa lieten de foaroansteande resinsinten Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times en Gene Siskel fan 'e Chicago Tribune allebeide de film ôfrinne, hoewol't Ebert fan miening wie dat de film noch wol goede punten hie as men it as in parody op it fantasyfilmsjenre beskôge (sa't Red Sonja net bedoeld wie). Arnold Schwarzenegger omskreaun Red Sonja yn 2012 as "de minste film dy't ik ea makke haw".
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Red Sonja in leech goedkarringspersintaazje fan 15%, basearre op 27 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Mei't er saai, min regissearre en alderraarst miscast is, foarmet [de film] in ûnynspirearre beslút fan Schwarzenegger syn barbaarske trilogy." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Red Sonja in goedkarringspersintaazje fan 35%, basearre op 6 resinsjes. Tsjintwurdich hat de film lykwols gâns oanhing as in cultklassiker.
Resultaat
Red Sonja brocht yn 'e bioskopen wrâldwiid $6,9 miljoen op. As men dy opbringst ôfset tsjin it budget fan $17,9 miljoen betsjut dat in ferlies fan $11 miljoen, dêr't de marketingkosten noch by komme. Brigitte Nielsen 'wûn' foar har rol yn 'e film in Golden Raspberry Award yn 'e kategory minste nije stjer. Hja waard ek nominearre foar de priis foar minste aktrise, en Sandahl Bergman waard nominearre yn 'e kategory minste byrol fan in aktrise.
Remake
In ferfolch op of, wierskynliker, remake fan Red Sonja wurdt al jierren oan wurke. Yn 2008 wiene Robert Rodriguez en syn filmstudio Troublemaker Studios dwaande mei in ferzje wêryn't Rose McGowan de titelrol fertolke hawwe soe. Dat projekt waard yn 2009 lykwols skrast. Yn febrewaris 2010 makke studio Nu Image bekend dwaande te wêzen mei de preproduksje fan in oare Red Sonja-film, dy't regissearre wurde soe troch Simon West. Filmprodusint Avi Lerner sei dat er graach Amber Heard, mei wa't er gearwurke hie foar Drive Angry, yn 'e haadrol sjen woe. Yn augustus 2012 makke Lerner lykwols bekend dat it projekt muorrefêst kommen wie te sitten.
Burt Lake Troep fan Ottawa en Tsjippewa Yndianen
De Burt Lake Troep fan Ottawa en Tsjippewa Yndianen (Ingelsk: Burt Lake Band of Ottawa and Chippewa Indians) is in Yndiaanske stamme-organisaasje yn 'e Feriene Steaten mei erkenning op steatsnivo yn 'e steat Michigan. Dizze stamme hat gjin eigen reservaat. Sûnt 1985 besiket de Burt Lake Troep om syn ferlerne federale erkenning werom te winnen.
Demografy
De Burt Lake Troep fan Ottawa en Tsjippewa Yndianen bestiet benammen út etnyske Ottawa, in Algonkwynsktalich folk út it gebiet fan 'e Grutte Marren. In minderheid fan 'e leden heart ta de nau oan 'e Ottawa besibbe Odjibwe (Ojibwe), dy't ek wol Tsjippewa (Chippewa) neamd wurde. Yn 2020 hie de Burt Lake Troep 323 leden, dy't foar it meastepart yn Emmet County en Cheboygan County wennen, yn it uterste noarden fan Neder-Michigan, oan of deunby de kust fan 'e Michiganmar. It haadkertier fan 'e stamme is fêstige yn it doarp Brutus.
Skiednis
Under it Ferdrach fan Washington, dat de Odjibwe en Ottawa fan Michigan yn 1836 mei it regear fan 'e Feriene Steaten sleaten, stiene se twatrêde part fan it grûngebiet fan Neder-Michigan en de eastlike helte fan Opper-Michigan ôf foar kolonisaasje troch de blanken. Yn ruil dêrfoar waard harren jierjilden tasein, eigen reservaatlân en jacht- en fiskerijrjochten. As ûnderdiel fan dizze oerienkomst krige de Burt Lake Troep in reservaat fan 1.000 acres (404 ha) oan 'e igge fan 'e Cheboigan-mar (no de Burt-mar). Dat reservaat soe ynearsten foar fiif jier jilde, mar it Amerikaanske regear fersomme om 'e grûn beskikber te stellen, sadat de Burt Lake Troep twongen wie om tusken febrewaris 1848 en april 1850 fan 'e útbetelle jierjilden sels seis net-oanienslutende perselen lân oan 'e Cheboigan-mar oan te keapjen, dy't yn totaal 375 acres (151½ ha) besloegen. Dêr fêstigen se in delsetting dy't Indian Village kaam te hjitten.
Nei de burn-out ferlear de Burt Lake Troep syn federale erkenning. Yn 1948 waard de Ottawa Feriening fan Noardlik Michigan (NMOA) oprjochte, dêr't ek de Burt Lake Troep him by oansleat. Letter organisearre de Burt Lake Troep him apart ûnder de namme fan 'e Cheboiganing Troep fan Ottawa en Tsjippewa Yndianen. Nei't it yn 1980 de Grand Traverse Troep fan Ottawa en Tsjippewa Yndianen fan Michigan slagge wie om syn federale erkenning werom te winnen, joech dat de Burt Lake Troep nije moed, en yn 1985 organisearre de stamme him ûnder syn hjoeddeiske namme. Sûnt hat de Burt Lake Troep oan ien wei troch krewearre om syn federale erkenning werom te krijen. Yn 1994 slagge it de Little Traverse Bay Troepen fan Odawa Yndianen (dêr't in diel fan 'e oarspronklike Burt Lake Troep by oansletten is) en de Little River Troep fan Ottawa Yndianen om federale erkenning te krijen, mar de Burt Lake Troep sels hat dat oant no ta noch net foarinoar bokse kinnen. Wol wurdt de stamme no erkend troch de steat Michigan.
L'Hospitalet de Llobregat
L'Hospitalet de Llobregat is in gemeente mei goed 257.000 iynwenners (sifers 2012), yn de Spaanske regio Kataloanje, yn de provinsje Barselona. De stêd is ien fan de tichtsbefolke stêden fan Spanje en ek fan de hiele Europeeske Uny.
Beskriuwing
L'Hospitalet de Llobregat, gewoanwei yn it koart Hospitalet neamd, leit tusken de rivier de Llobregat en de stêd Barselona. Feitlik is Hospitalet de súdlike tagongpoarte fan Barselona foar treinreizgers en automobilisten. Hospitalet is part fan de metropoal Barselona. De ynwenners fan Barselona kenne Hospitalet benammen fawege de festiging dêre fan in grutte Sweedske wenwinkel. Elts jier yn oktober wurdt yn Hospitalet it Ynternasjonaal Eroatysk Filmfestival fan Barcelona holden.
Demografy
De befolking fan L'Hospitalet bestiet mar foar 45,68% út Katalanen, de oare goed 54% fan de befolking komt of út it bûtenlân (23,76%; fral út Ekwador, de Dominikaanske Republyk en Marokko) of út it oarepart Spanje.
Ynwennertal yn tûzentallen
Shot (sinematografy)
In shot (in lienwurd út it Ingelsk) is yn 'e sinematografy in rige frames dy't net ûnderbrutsen is. Der besteane twa justjes ferskillende definysjes fan dizze term: Ferskate shots efterinoar foarmje in sêne, ferskate sênes foarmje in sekwinsje (ek wol mei in Ingelsk lienwurd sequence neamd) en in stikmannich sekwinsjes foarmje de film, fideo of in ôflevering fan in tillefyzjesearje. In shot is sadwaande de lytste boustien fan in film, fideo of tillefyzjeprogramma, dy't binnen in sêne ôfwiksele wurdt mei oare shots mei in oare kamerahoeke.
De lingte fan shots kin alderraarst fariëarje. De Amerikaanske horrorfilm The Mist (2007) hat bgl. in spyldoer fan 117 minuten en omfettet 1.292 shots, wat betsjut dat de gemiddelde lingte fan in shot yn dy film 5,4 sekonden bedraacht. It Russyske histoaryske drama Russkij Kovtsjeg (2002) hat in spyldoer fan 96 minuten en bestiet út mar ien trochrinnend shot fan 5.760 sekonden. Sa'n (seldsum) tige lang shot wurdt yn 'e filmterminology in long take neamd.
Shots wurde faak yndield nei fjildgrutte, oftewol neffens de neite ta it ûnderwerp fan 'e shot:
Slidehockey op de Paralympyske Winterspullen 2014
De XXIIe Paralympyske Spullen waarden fan 7 oant en mei 23 febrewaris 2014 hâlden yn Sotsjy, yn Ruslân. De finale fan it slidehockey wie yn de Sjajba Arena.
Murk Boerstra
thumb|200px|Generaal Boerstra Murk Boerstra (Snits, 29 novimber 1883 - De Haach, 9 maaie 1953) wie in Nederlânsk luitenant-generaal, kommandant fan it Nederlânsk-Yndysk Leger.
Wurkpaad
Boerstra waard 22 july 1904 beneamd ta twadde luitenant fan de artillery fan it leger yn East-Ynje, dêr't er oan ferskate kriichshannelingen meidie. Yn 1906 waard er befoardere ta earste luitenant en yn 1910 gie er werom nei Nederlân. Hy waard learaar oan de Keninklike Militêre Akademy yn Breda. In stikmannich jierren letter waard er talitten oan de hegere kriichsskoalle yn De Haach dêr't er syn stúdzjes fuortsette. Werom yn Nederlânsk-Ynje klom er op ta (kaptein yn 1918, majoar yn 1926, luitenant-kolonel yn 1928 en kolonel yn 1931) de rang fan generaal-majoar (1932), sjef fan de generale stêf fan it KNYL.
Boerstra wie ûnder mear as militêr attasjee ferbûn oan de gesantskippen yn Tokio en yn Peking, dat hy kaam in soad te witten oer de ferhâldings yn it Fiere Easten. At Boerstra mei ferlof yn Nederlân wie, siet er yn ferskillende kommissys wat de ferdigening fan Nederlânsk-Ynje oangie. Hy wie doe ek ynspekteur fan de Militêre Loftfeart fan it Keninklik Nederlânsk-Yndysk Leger. Op 30 july 1935 waard er beneamd ta luitenant-generaal en kommandant fan it Nederlânsk-Ynjysk leger en kaam yn Ynje oan mei de Sibajak.
Yn de tiid dat er kommandant wie siet er yn de kommissy Sintraal Komitee yn Nederlânsk-Ynje. Yn de Folksried pleite er foar fersterking fan it leger en foar in mear mobile macht mei it each op de ynternasjonale tastân. It wie neffens him net goed om jin oan in beskaat gebiet te ferbinen en hy kundige oan dat der rillegau frijwilligerskorpsen oprjochte wurde soenen. Yn in ynterview joech Boerstra útlis fan syn belied. Hy wie fan betinken dat de bewapening fan Java mei 20.000 man beropstroepen en mei yn de bûtengoaen nochris 12.000 man moai genôch wie foar de ferdigening (syn wurden: wat door bezuinigingen enerzijds kleiner werd, werd anderzijds beter, doordat men naar middelen zocht om de effectieve kracht van het leger te behouden, ondanks de bezuiniging. En oer de grutte fan it leger yn Ynje fergelike mei dat fan Nederlân (efter elkoar 40.000 man en 400.000 man) sei er dat Indië geen landsgrenzen had en dat een uitstekend georganiseerd, goed aangevoerd, zij het niet groot beroepsleger wel degelijk een factor van grote betekenis was. Neffens Boerstra soe de fijân it ek net maklik krije yn de bûtengoaen en de oaljehavens op Borneo. Hy trede 26 july 1939 ôf as kommandant fan it Nederlânsk-Ynjysk leger en waard opfolge troche generaal-majoar Berenschot. Hy sei yn syn eintaspraak: Gij kunt er staat op maken dat het leger, naar organisatie en bewapening, zich zal kunnen meten met elke tegenstander, die het tegenover zich mocht vinden.
Kazumi Takada
(28 juny 1951 - 1 oktober 2009) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Mitsubishi Motors.
Regino fan Prüm
Regino fan Prüm (Altrip, om 840/50 - Trier, 915) wie abt, kronykskriuwer en muzykteoretikus. Tusken 892 en 899 wie Regino de sânde abt fan de abdij Prüm. By it ynfallen fan de Noarmannen yn 892 wie er yn it benediktinerkleaster fan Prüm dêr't er yn itselde jier abt fan waard. Dêr joech er de beroaide en skeinde prins Hugo, soan fan kening Lotarius II, de tonsuer, learde út de earste hân oer de Loataryske opstân en skreau dêr oer yn syn kronyk. Dy beneaming ta abt noaske twa pleatslike hearen net, dy't harren broer, Richer op Regino's plak hawwe wold hiene. Op harren oanstean ferliet Regino Prüm en socht stipe by Ratbod, aartsbiskop fan Trier (883-915), dy't him yn 899 yn it Sint Martinuskleaster fan dy stêd as oerste oanstelde.
Wurken
Anno 885 skreau Regino de Kronyk fan de dieden fan de Frankyske keningen.
Yn Trier skreau Regino tusken 900 en 908 trije wurken. Syn geskriften hawwe in ferskillend karakter. Syn De re harmonica institutione hat belang op it mêd fan de tsjerklike muzykskiednis, it Chronicon (de earste wrâldkronyk fan Dútske boaim) beskriuwt it wrâldbarren fan Kristus' berte ôf oant en mei 906, wylst syn Libri duo de synodalibus causis et disciplinis ecclesiasticis in wichtige boarne is foar tsjerkwettelike en gerjochtlike gearkomsten of synoaden yn it Dútske Ryk.
Hy stelde musica naturalis (muzyk fan de sfearen, de siel en de stim) foar musica artificialis, ynstrumintale muzyk, oer.
De wrâldkronyk fan Regino fan Prüm
Regino fan Prüm skreau yn 907 yn Trier syn Chronicon, in wrâldkronyk fan de berte fan Kristus oant it jier 906. Oant 814 brûkte er it wurk fan âldere kronykskriuwers lykas Beda Venerabilis en Paulus Diakonus. Tusken 814 en 870 linet er op ûnwisse oerlevering. Dêrnei makket er gebrûk fan eigen waarnimming. Nei 906 waard it Chronicon oant 967 fuortset troch Adalbert fan Maagdenburg.
Doarpstsjerke (Staphorst)
De Dorpskerk (Doarpstsjerke) fan Staphorst is in tsjerkegebou fan de hersteld herfoarme gemeente. De gemeente hie yn 2012 in ledetal fan 4.775 en foarmet ien fan de grutste befindelik grifformearde gemeenten fan it lân. It gebou telt 2.300 sitplakken en is dêrneffens ien fan de grutste tsjerken fan út lân. Der is sneins twa kear preek en in part fan de froulju draacht dan noch de tradisjonele dracht.
Skiednis
Staphorst hie al foar 1282 in eigen tsjerke. Dy tsjerke waard yn 1436 ferfongen troch nijbou op it tsjintwurdich noch besteande tsjerkhôf oan de Olde Kerkhofsweg. Oarspronlik wie dy tsjerke wijd oan de hillige Nikolaas. Foar de twa klokken wie der in klokkenstoel op it hôf. Nei de útwreiding fan it doarp kamen de bewenners jimmeroan mear fierder fan de tsjerke te wenjen. Dat liede healwei de 18e iuw ta klachten oer de lizzing fan de tsjerke. Boppedat wie it fan beammen omseame tsjerkepaad by min waar hast net te gean. Jild foar nijbou hiene de bewenners net.
In foarse donaasje fan 3.500 gûne fan Antoni Frederik Coning út Hasselt, in âld-ynwenner fan Rouveen, joech de oanset ta de bou fan in nije tsjerke. Mei de skinking, bydragen fan de leden en in kollekte yn de tsjerken fan de provinsje Oerisel kaam it nedige jild op it kleed. Ein juny 1752 waard útein set mei de bou fan in nije tsjerke. Al foar de winter wie it bouwurkklear en op 17 desimber hold dûmny Putman syn earste preek nei oanlieding fan Ezra 6:14-16. Meiïnoar hie de bou 7.864 gûne koste.
De hjoeddeiske tsjerke
De hjoeddeiske tsjerke waard tusken 1952 en 1954 boud om't de 18e iuwske foargonger te lyts waard foar de jimmeroan grutter wurdende gemeente. De toer fan de âlde tsjerke út 1763 is in ryksmonumint en bleau by de bou fan de nije tsjerke stean. Eigner fan de toer is de gemeente Staphorst en offisjeel heart de toer net by de tsjerke. Yn de jierren 1991-1992 ûndergyng de tsjerke op 'e nij in foarse útwreiding om't it gebou yntusken wer te lyts woarn wie. Foar de útwreiding moast in oanbuorjende pleats ôfbrutsen wurde. Tagelyk mei de útwreiding waard de 20 meter hege toer nei 32 meter ferhege, om't oars de ferhâlding fan tsjerke en toer net mear mei inoar yn oerienstimming wiene.
De twa klokken fan de tsjerke waarden yn de Twadde Wrâldkriich troch de besetter roofd. Ien klok datearre fan 1417 en de oare, in brûnzen klok fan 1000 kilo, wie yn 1512 troch Geart fan Wou getten. Beide klokken hongen ea yn in klokkestoel by de tsjerke fan de 18e iuwske foaronger. Nei de kriich waard allinne de klok út 1512 werom fûn. De klok wie lykwols skeind en nei in restauraasje skuorde de naad op 'e nij iepen. Sûnt docht de klok gjin tsjinst mear en rêst er yn de tún foar de tsjerke.
Oargel
It oargel fan de Doarpstsjerke is oarspronklik ôfkomstich út de Trinity Baptist Church yn Colne yn it Ingelske greefskip Lancashire. It waard dêr yn 1891 troch de firma Hardy & Son boud. Om't de Trinity Baptist Church sletten waard is it oargel ferkocht oan de hersteld herfoarme gemeente fan Staphorst. Yn 1991 waard it ynstrumint yn de Doarpstsjerke opboud troch BAG Orgelmakers út Ynskedee.
Pastorije
De pastorije fan de tsjerke stiet foar de tsjerke oer en waard yn 2007 it "Monumint fan it jier" fan de gemeente Staphorst. Dat waard by de iepening fan de lanlike Monumintendei bekend makke. Neffens de foarsitter fan de lokale advysrie foar monuminten foarmet de pastorije in ienheid mei de tsjerke en is de pastorije sûnt de bou yn 1909 wakker gelyk bleaun.
Trije-ienheidskatedraal (Saratov)
De Katedraal fan de Hillige Trije-ienheid (Russysk: Троицкий собор; Troitsjki sobor) is in otterdokse katedraal op it Museumplein yn it sintrum fan de russyske stêd Saratov.
Skiednis
De earste oan de Trije-ienheid wijde tsjerke wie fan hout en waard yn de jierren 1674-1675 boud. Tsien jier letter baarnde dy tsjerke ôf by in stedsbrân. De bou fan in stiennen en de hjoeddeiske tsjerke sette yn 1689 útein. De benedentsjerke waard oan de himelfeart fan de Mem Gods wijd en de boppetsjerke oan de Trije-ienheid. By in oare brân yn 1712 rekke de tsjerke op 'e nij skeind. By de restauraasje waard in galerij oan it gebou tafoege. Yn 1723 folge de bou fan de klokketoer.
Mei de stifting fan it bisdom Saratov-Penza op 16 oktober 1799 krige de tsjerke de status fan katedraal. Dy status moast de tsjerke yn 1826 ôfstean doe't de nije Aleksander Nevskikatedraal yn Saratov foltôge waard.
Yn de jierren 1930 waarden alle tsjerken fan Saratov foar de earetsjinst sletten. In soad tsjerken waarden ferneatige en ek foar de Trije-ienheidstsjerke drige ôfbraak, mar it ferset fan parochianen en fertsjintwurdigers út de wittenskiplike en kulturele hoeke wisten dat tefoarren te kommen. Wol waard de tsjerke yn 1934 sletten en oerdroegen oan in museum, dy't it gebou as repositoarium brûkte.
Al yn 1942 folge mei de restauraasje fan it bisdom Saratov-Penza weromjefte oan de otterdokse mienskip. De tsjerke waard op 'e nij ynwijd en om't de 19e-iuwske Aleksander Nevskikatedraal in lytse tsjien jier earder ferneatige wie, waard de Trije-ienheidstsjerke op 'e nij de katedraal fan it bisdom. De Trije-ienheiskatedraal bleau oant yn de jierren 1990 iepen en moast doe in skoft sletten wurde fanwegen de minne steat fan it gebou.
Yn de jierren 2004-2014 folge in restauraasje wêrby't de katedraal wer yn de oarspronklike steat werombrocht waard. Fan de fresko's út de 18e iuw bleaune allinne lytse fragminten oer yn de benedentsjerke. De rest fan de muorreskilderings fan de katedraal datearje út de jierren 1950.
Sibetsmastate
thumb|Sibetsma 2010 Sibetsmastate ek: It Heechhiem, lei ten noarden fan Ternaard, gemeente Dongeradiel. By it stinzeterrein stiet in pleats.
Fuort besuden it hiem fan de pleats Sybersma (1698/1700) of Sibetsma jout de kaart fan 1718 in (stins)wier oan. Herma M. van den Berg skreau yn “De monumenten van geschiedenis en kunst, Noordelijk Oostergo, De Dongeradelen” om 1980: Ten slotte tekent Halbertsma nog twee Stinswieren in Ternaard, één aan de zeedijk op het terrein van het 'Heechhiem' en één terzijde van het dorp, een terrein op de kaart van Schotanus-Halma Helbada geheten.
Billboard Music Award
Kategoryen
Op 't heden hawwe de Billboard Music Awards 37 fêste kategoryen (wêrfan't "artyst fan it jier", "album fan it jier", "liet fan it jier" en "nije artyst fan it jier" it wichtichst binne):
Hoekske Waard (gemeente)
(eilân) Hoekske Waard (Nederlânsk en offisjeel: Hoeksche Waard) is in gemeente yn de Nederlânske provinsje Súd-Hollân. De gemeente ûntstie nei in gemeentlike weryndieling mei yngong fan 1 januari 2019 en omfiemmet njonken it eilân Hoekske Waard ek it eilân Tiengemeten.
Skiednis
Yn 2004 stelde de provinje Súd-Hollân in gemeentlike weryndieling foar. De gemeenten Binnenmaas, Cromstrijen, 's-Gravendeel, Korendijk, Ald-Beierlân en Strijen soene gearfoege wurde moatte ta ien gemeente Hoekske Waard. Folksstimmings yn in tal gemeenten laten ta dat it foarstel waard letter wer ôfsein waard. Der waard al in Kommisje Hoekske Waard oprjochte dy't him op it mêd fan regionale fraachstikken dwaande hold. Op 1 janewaris 2007 waarden de gemeenten Binnenmaas en 's-Gravendeel gearfoege ta de gemeente Binnenmaas.
Yn 2014 hawwe de boargemasters fan de fiif gemeenten oansetten ta in nij ûndersyk oangeande de takomst fan de Hoekske Waard. Yn it ûndersyk waard nei twa mooglikheden sjoen: it fuortsterkjen en fergrutsjen fan it gearwurkjen of weryndieling fan de fiif gemeenten. De opsje weryndieling waard troch de gemeenterieden fan Strijen en Ald-Beierlân stipe, wylst dy fan Binnenmaas, Cromstrijen en Korendijk in better gearwurkjen stipen.
Dat provinsjale foarstel waard oan de Twadde Keamer dien en dy gie op 24 april 2018 stimde der mei yn en de Earste Keamer die dat op 10 july 2018. Mei yngong fan 1 jannewaris 2019 waard de weryndieling wiermakke. De weryndielingsferkiezings waarden op 21 novimber 2018 holden.
Polityk
De gemeenterie fan de gemeente Hoekske Waard bestiet út 37 sitten. Hjirûnder stiet de gearstalling fan de gemeenterie sûnt 2019:
¹ Mireille Louwerens, mei foarkarstimmen keazen op de list fan Hoeksche Waardse Senioren Partij, stapte noch foar de ynstallaasje fan de nije gemeenterie oer nei de fraksje fan Lokalen Hoeksche Waard.
Reinsmastate
thumb|Reinsma yn 2010 Reinsmastate lei yn de buorren fan Ternaard, gemeente Dongeradiel, westlik fan de tsjerke. De stins Reinsma is mooglik al foar 1400 boud. As famyljenamme wurdt Reynsma al yn 1390 neamd; de stins wurdt als Rensma (1511), Renskemagoet (1517) en Rensma guedt (1543) fermelde. Op it stateterrein stiet in pleats.
Yn 1390 wie Webka Reynsma parochiaan fan Ternaard. Mei de pastoar segele hy in ferkeapakte fan lân. Yn 1511, 1543 en 1580 waard út Reinsma in rinte oan de pastorije en de fikary betelle. Yn 1511 joech Willem Rensma 74 pûnsmiet lân oan, dêr't Juka Ringie, soan fan Wilke Rinia te Stiens, de belangrykste eigener fan wie. Troch Juka syn ferset tsjin de lânshearlikheid waard Renskemagoet to Nauwert (to Nauwert = Tonnaert = Ternaard) konfiskearre en tawiisd oan it gesach trouwe Juw Botnia. De Botnia's wienen oant 1624 eigeners. Doe ferkochten se de state mei 95 pûnsmiet lân, de stins, de huzinge, de skuorre mei de beammen en plantagie oan Ebel fan Haitsma, de frou fan Keimpe fan Donia.
Letter wie Reynsma zathe, sa't it yn 1698/1700 neamd waard, stees in pachtpleats, mar wol lange tiid noch aadlik eigendom. Yn 1698 waard Houtfester Frans fan Burmania as testamintêr erfgenamt fan juffer Camstra neamd as eigener. De pachter fan de 96 pûnsmiet (35 ha.) grutte pleats wie doe Beert Dirxs. Yn 1728 wiene Frans en Beert beide al ferstoarn, want doe wie it goed eigendom fan Houtfester Burmania erven en de brûker wie Dirk Beernts, de soan fan de foarige pachter.
It kadaster fan 1832 jout as eigener Kornelis Theunis Rinsma (ek wol fermelde as Rensma) waans famyljenamme grif oan de namme fan de state ûntliend is. Hy wie de yn 1814 berne soan fan Cornelis Theunes Rinsma en Trijntje Paulus Hiemstra. Dat pear sil sûnder mis yn 1811 op Reinsma sate wenne hawwe.
Fassinearjend is de lizzing fan Reinsma, flak tsjin de buorren oan. Wylst it doarp sels amper op in terp leit, is it hûssteed fan Reinsma wol ferhege. Opmerklik wie ek de lizzing fan it byhearrende lân. Ornaris leit yn Fryslân it pastorijelân by it doarp, oanslutend by de tsjerke en pastorije. Yn Ternaard leit it lykwols fier eastlik fan it doarp. Dêr't men it pastorijelân ferwachtsje soe, om it doarp, leit it Reinsmalân. Dat soe derop wize kinne dat Reinsma âlder wie as de parochy/tsjerke. Ternaard wie eartiids in havenplak oan in see-earm fan de Waadsee en mooglik hat Reinsma oarspronklik ien fan de (partikuliere) “boarchten” west foar de kustferdigening.
Aritatsu Ogi
(20 desimber 1942) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Toyo Industries. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1964 en it Olympyske Simmerspullen 1968.