cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arianny Celeste
Karriêre
Yn 2008 waard se by de earste World MMA Awards (MMA stiet foar mixed martial arts) útornearre ta Omgongsdame fan it Jier 2008. In jier letter prolongearre Celeste dy titel troch by de World MMA Awards fan 2009 konkurrintes as Natasha Wicks en Logan Stanton te ferslaan. Neitiid wûn se dyselde titel noch twaris efterinoar, wêrby't se yn 2010 Rachelle Leah en Brittney Palmer fersloech, en yn 2011 op 'e nij Brittney Palmer. Yn 2012 ferlear Celeste op it kantsje ôf fan Palmer, en yn 2013 barde itselde. Yn 2014 fersloech se lykwols Palmer en de jongere konkurrinte Carly Baker, en waard foar de fyfde kear útroppen ta Omgongsdame fan it Jier.
Yn 2015 ferklearre de eardere UFC-kampioene yn 'e bantamklasse Ronda Rousey dat "òf de omgongsdames krije tefolle betelle, òf de fjochters krije net genôch betelle." Neffens de geroften soene omgongsdames fan it UFC $18.000 yn 't jier fertsjinje, wêrby't modellewurk bûten it UFC om net ynbegrepen is. Arianny Celeste kaam foar de omgongsdames op en sei dat it wurk fan in omgongsdame in stik dreger is as dat it foar bûtensteanders liket.
Njonken har wurk foar it UFC hat Celeste mei fotoreportaazjes yn tydskriften as Maxim, FHM en Sports Illustrated stien. Yn maaie 2010 stie se op 'e omslach fan Maxim, dat har útrop ta "meast seksy UFC octagon girl". Yn novimber 2010 stie Celeste mei in fotoreportaazje neaken yn 'e Playboy, en wie se ek op 'e omslach te sjen. Dat wie ien fan 'e bêstferkeapjende edysjes fan it jier.
Sûnt ein july 2010 is Celeste presintatrise fan in oer it ynternet útstjoerd programma oer it UFC, mei as titel UFC Ultimate Insider. Yn 2014 en 2015 wie se fierders tegearre mei Chip Foose ien fan 'e presintators fan it autoprogramma Overhaulin’, wêryn't by wize fan ferrassing âlde klassike auto's opknapt waarden foar eigners dy't dêr sels om 'e iene of oare reden net oan ta kamen en in helpende hân fertsjinnen.
Ek hat Celeste te gast west yn ferskate tillefyzjeprogramma's, wêrûnder Tosh.0, mei Daniel Tosh, en The Burn with Jeff Ross, mei komyk Jeff Ross. Se hat lytse roltsjes hân yn films as Here Comes the Boom (2012) en Girl House (2015), en se hat har eigen stim ynsprutsen yn ferskate fideospultsjes dy't basearre binne op it UFC, lykas UFC Undisputed 2010 (2010) en EA Sports UFC (2014).
Goeddiedichheidswurk
Yn septimber 2009 frege de middelbere-skoalle-learling Conner Cordova, in grut fan fan mixed martial arts, Celeste yn in rige fan trije fideo's dy't er publisearre op YouTube, mei út nei it prom (einbal) fan yn skoalle. Celeste stimde dêryn ta as er in maat fan him ree fine soe om mei in freondinne fan har te gean. Troch har smoardrokke wurkskema bliek Celeste lykwols op 'e dei fan it prom net te kinnen, en de dei fan in alternatyf dûnsfeest bliek foar har ek net út te kommen. Dat doe organisearren sy en Cordova harren eigen dûnsfeest, dat tagelyk in benefytjûn waard wêrfan't de opbringst nei de slachtoffers fan 'e swiere ierdbeving fan 2010 yn Haïty gie.
Yn 2013 ferkochten Celeste en mixed martial arts-fjochtsters fan ferskate organisaasjes harren sportbeha's op 'e webside eBay om jild yn te sammeljen foar ûndersyk nei boarstkanker.
Willem Sjoerds Janzen
Willem Sjoerds Janzen (Ljouwert, 7 novimber 1974) is in Frysk oersetter.
Biografy
Jazen waard yn 1974 berne yn it Diakonessehûs yn Ljouwert. Hy groeide op as boeresoan yn in frysksinnich fermidden yn it Greidhoekster doarp Baaium, yn 'e gemeente Littenseradiel (earder Hinnaarderadiel). Janzen die op 'e middelbere skoalle eksamen yn it Frysk, en studearre it letter ek koarte tiid oan 'e Ryksuniversiteit fan Grins, it earste jier Sweedske taal- en letterkunde en it twadde jier Frysk. In stik as wat jierren lyn waard by him in lichte foarm fan it syndroom fan Asperger fêststeld, wat in foarm fan autisme is.
Hy is sljocht nei Ingelsktalige fantasy- en science fiction-literatuer, en kombinearre dy leafhawwerij yn 2012 mei syn ynteresse yn 'e Fryske taal troch de fantasyroman The Hallowed Hunt, fan 'e mannichfâld bekroande Amerikaanske skriuwster Lois McMaster Bujold, oer te setten yn syn memmetaal. De fertaling kaam yn 2014 by Utjouwerij Elikser út ûnder de titel Yn it Skaad fan de Wolf. Dêrfoar hie Janzen de help fan û.m. dû. Liuwe H. Westra, de oersetter fan Tolkien syn Lord of the Rings yn it Frysk, dy't him ta korrektor tsjinne. Letter wurke Janzen yn dyseldichste funksje mei oan Westra syn fertaling De Twa Tuorren, it twadde diel fan The Lord of the Rings, dat yn 2016 útkaam.
Oersetting
Doe't er op 't langelêst ek wier-wier mei dat wurk úteinsette, krige er help fan dû. Liuwe H. Westra, de oersetter yn it Frysk fan Tolkien syn The Lord of the Rings, dy't as testlêzer fungearre. Neffens Janzen syn eigen sizzen hat er by it oersetten gebrûk makke fan in grutte wurdskat, krekt sa't Bujold dat ek dien hie by it Ingelsktalige orizjineel, al soarge er der wol foar dat er "wierlik argayske wurden" inkeld op plakken brûkte dêr't de betsjutting út 'e kontekst opmakke wurde koe.
Oangeande de titel fertelt Janzen yn it brief fierders noch dat er earst fan doel wie en neam de oersetting De Hjeljacht, in troch himsels betocht neologisme dat in letterlike fertaling fan 'e Ingelske titel The Hallowed Hunt wêze soe. Healwei it oersetten begûn it him lykwols te daagjen dat it miskien net dochs sa handich is om in boek in titel te jaan dêr't sels yn 'e wol ferve Fryske lêzers hollebrekken oer hawwe. "De Hillige Jacht" stie him lykwols as titel net oan. Nei wat gestin en omsneupen op it ynternet ûntdiek er dat de Dútske oersetting Im Schatten des Wolfes hiet, wat er wol moai klinken fûn. Syn útjouster Jitske Kingma wie dat mei him iens, sadat se datoangeande fluch út 'e rie wiene.
Clarksdale (Mississippy)
Clarksdale is it berteplak fan de legindaryske bluesspilers Muddy Waters, John Lee Hooker en Big Jack Johnson en oaren. It wie ek it plak dêr't de skriuwer Tennessee Williams simmerdeis tahold en dêr't sjonger Nate Dogg berne waard.
Clarksdale wurdt beskôge as de widze fan de blues. Clarksdale hat it Delta Blues Museum, de Ground Zero Blues Club (mei troch ynwenner akteur Morgan Freeman oprjochte), en de Shack Up Inn.
Vegetarische bode
De Vegetarische bode: orgaan van den Nederlandschen Vegetariersbond: maandblad gewijd aan de belangen van het vegetarisme wie in moanneblêd dat tusken 1897 en 1950 ferskynde.
It tydskrift wie it offisjele orgaan fan de Nederlandse Vegetariërsbond, dy't yn 1894 oprjochte wie. De vegetarische bode waard yn 1971 fuortset ûnder de namme Leven & laten leven en gie yn 2000 oer op de titel Leven. Yn de tiid fan de oprjochting fan it tydskrift wie it fegetarisme yn Nederlân noch net sa bekend. Iten sûnder fleis waard om 1895 hinne as tige ferkeard foar de sûnens beskôge en fruit waard ta de middelen om te genietsjen rekkene. It Fegetariërsbûn besocht, ûnder oare troch de wei fan it tydskrift, dat byld fan fegetarisme te feroarjen. De vegetarische bode die alle moannen ferslach fan de wurksumheden fan de fegetaryske beweging. It blêd hie bydragen oer it tameitsjen fan iten en de streksumens fan fegetaryske mielen en artikelen oer de ideologyske aspekten fan fegetarisme. Dêrneist stiene der ledelisten en ferslaggen fan gearkomsten fan it bûn yn it tydskrift.
New Orleans (betsjuttingsside)
"New Orleans" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Flat character
In flat character of statysk personaazje is yn 'e narratology in personaazje mei in simpel, ferienfâldige karakter, yn tsjinstelling ta in round character. Flat characters bliuwe troch it hiele ferhaal itselde. Se ûntjouwe har net en har hâlden en dragen is foarsisber. De skriuwer kin flat characters brûke om de haadpersonaazjes yn perspektyf te pleatsen.
Yn guon sjenres, lykas mearkes, binne alle figueren (dus ek de haadpersoanen) flat characters. It foarkommen fan round of flat characters wurdt dus foar in part troch it sjenre bepaald. Wannear't in flat character yn it teken stiet fan ien minsklike eigenskip, neame we dat in archetype (bgl. de drûge amtner, de ferjiteftige perfester, de rouwe seeman, ensfh.).
Cover (muzyk)
In cover of coverferzje is yn 'e moderne muzyk in bewurking fan in besteand liet troch in oare artyst as de oarspronklike útfierder. Dêrby wurdt de orizjinele ferzje tydlik oan it gesicht ûntlutsen oftewol bedutsen (Ingelsk: to cover), dêrfandinne de namme. Coverferzjes fan besteande lieten kinne persiis deselde tekst hawwe as it orizjineel, mar it kinne ek oersettings nei in oare taal wêze of ferzjes yn deselde taal, mar mei in oanpaste tekst. Ek komt it geregeldwei foar dat in coverferzje oan 'e smaak fan 'e nije útfierder oanpast wurdt en dêrom yn in folslein oar muzyksjenre útbrocht wurdt, lykas in countryliet yn popstyl of in reggaeferzje fan rockballad. It meitsjen fan in cover kin in oade oan 'e oarspronklike artyst wêze, mar it kin ek bedoeld wêze as parody of sels as iepentlike krityk.
Ferskate motiven kinne in rol spylje by sa'n werynterpretaasje fan in âlder wurk. Sa kin it wêze dat de coverartyst meiliftsje wol op it súkses fan it orizjineel. Oan 'e oare kant kin it ek wêze dat it orizjineel hielendal net súksesfol wie, mar dat in ferneamde artyst it sa'n moai ferske fynt dat er it sels sjonge wol. Yn sa'n gefal kin it wêze dat in liet pas yn 'e coverferzje bekendheid by in breder publyk kriget. In trêde faak foarkommende reden is nostalgy fan 'e coverartyst nei de muzyk út syn of har jonkheid.
Inkele foarbylden fan bekende covers binne:
Santiago Salcedo
(6 septimber 1981) is in Paraguayaansk fuotballer. Earder spile foar Cerro Porteño, Ankaragücü, FC Tokyo, Newell's Old Boys, Chiapas, River Plate, Lanús, Argentinos Juniors, Banfield, Sol de América en Libertad.
Oklahoma City (betsjuttingsside)
"Oklahoma City" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Einheitsgemeinde
Dútslân
Yn Dútslân is de gemeentewet in saak fan de dielsteat. De struktueren en begripen fan ienheidsgemeenten ferskille de dielsteat. It begryp Einheitsgemeinde foar in selsstannige gemeente, benammen as er út meardere doarpen bestiet, dy't foar administrative doelen net mei op syn minst ien oare selsstannige gemeente ta in gruttere administrative ienheid oansletten is (bygelyks yn Nedersaksen in samtgemeinde - gearwurkingsgemeente) is yn guon dielsteaten wetlik fêstlein, wylst yn oare dielsteaten, sa as Beieren, foar in part net wetlik fêstlein is. Yn oare dielsteaten, sa as Hessen en Saarlân, hawwe se in oare betsjuttenis: Großgemeinde (grutte gemeente).
Berlyn en Hamburch binne beide stedsteaten en hawwe ien bestjoerslaach, en kinne dêrom ek wol sjoen wurde as in ienheidsgemeente. Bremen bestiet út twa gemeenten, dy't beide út twa grutte stêden bestiet. Dêrom wurdt it begryp yn de trije stedsteaten brûkt.
Switserlân
Switserlân kent in rige bysûndere foarmen fan gemeente, dy't ornearre binne foar bysûndere taken. De trije wichtichste foarmen binne bygelyks de ynwennergemeenten (Eihnwohnergemeinde), de boargergemeenten (Bürgergemeinde) en de skoalgemeenten (Schulgemeinde). De Einheitsgemeinde is in gemeente yn kantons dêr't gjin bysûndere gemeenten binne, alle taken fan de bysûndere gemeenten hat.
Moormerland
304px|thumb|Lokaasje Moormerland yn de lânkring Lier Moormerland is in ienheidsgemeente yn de lânkring Lier yn East-Fryslân dy't yn t ramt fan in gemeentlike weryndieling yn Nedersaksen 1973 út tsien fan oarsprong selsstannige doarpen foarme waard. Hy is mei 23.875 ynwenners foar Eastfyske en ek Nedersaksyske begripen in reedlik ticht befolke gemeente, dêr't er it tichts befolke yn it súdeasten, grinzgjend oan de stêd Lier, is. Hy is nei de stêd (Kreisstadt) Lier de twadgrutte gemeente yn de lânkring en nei Emden, Auwerk, Lier en Norden, noch foar Wittmund, Weener en Wiesmoor de fyfde grutte gemeente yn Eastfryslân. It haadplak fan de gemeente is Warsingsfehn.
De namme Moormerland komt fan de âlde Fryske goa Moarmerlân dy't yn de snuorje fan de Fryske Frijheid it gebiet fan de gemeente, mar ek dy fan de stêd Lier, de gearwurkingsgemeente Hesel en de gemeenten Nortmoor en Filsum omfieme. It Moarmerlân wie it heitelân fan de skaai fan de haadlingsfamylje Ukena dy't yn de iere fyftjinde iuw in ynfloedrike rol yn de skiednis fan East-Fryslân spile hawwe. It goa is njonken Oerledingerlân, Reiderlân en Lengenerlân ien fan de fjouwer histoaryske lânskippen fan de lânkring Lier. It doarp Oldersum wie in wichtich hannelsplak oan de Iems en waard bekend om it Oldersumer Kollokwium, dat de oanset joech ta de reformaasje yn East-Fryslân
De ekonomy fan de gemeente bestiet benammen út de lânbou, toerisme en de middenstân, dy't bestiet út produksje, ambachten en hannelsûndernimmings. De gemeente is yn haadsaak in forinzegemeente fan de oanbuorjende stêden Lier en Emden.
Geografy
Moormerland leit noardlik fan de stêd Lier en wurdt yn it westen begrinzge troch de Iems. Oan dy rivier lizze âlde terpdoarpen lykas Rorichum, Oldersum en Gandersum. Op 'e hichte fan it lêste doarp is der sûnt 2002 in keardaam yn de Iems (Emsperrwerk). Fierders bestiet it grutste part fan de gemeente út feangrûn dêr't in soad doarpsnammen fan ôflaat binne. De A31 rint troch de gemeente hinne.
Taal
Yn Moormerland wurdt it Eastfrysk Plat, njonken it Heechdútsk, sprutsen. Troch it flechtsjen fan Nederlânske protestanten yn de tiid fan de Reformaasje waard it Nederlânsk ek in soad brûkt. Yn de herfoarme tsjerken fan de gemeente waard it Nederlânsk sels as fiertaal brûkt. Yn de njoggentjinde iuw oriïntearre East-Fryslân him folle mear op Dútslân en kamen der mear Dútsktalige dûmnys yn de tsjerken. Yn 1936 waard it Nederlânsk ûnder it nazy-bewâld sels ferbean. Hjoed-de-dei spilet it Nederlânsk amper in rol mear, mei útsûndering fan de ynfloed dy't it hân hie op it pleatslike dialekt.
It Platdútsk, dêr't it Eastfrysk Plat ûnder falt, is hjoed-de-dei yn de gemeente ferankere. Tsjerketsjinsten en brulloften wurde wol yn it Platdútsk holden.
Doarpen
thumb|Feankanaal yn Jheringsfehn thumb|Histoarysk begraafplak by Jheringsfehn thumb|Tsjerke fan Tergast De gemeente Moormerland bestiet út alve doarpsgebieten (Ortschaften):
Gearstalling gemeenteried
De gemeenteried bestiet út 34 keazen leden, plus in sit foar de keazen boargemaster. De ried bestiet sûnt de ferkiezings op 12 septimber 2021:
West Chester (Pennsylvania)
West Chester is in plak (borough) yn de Amerikaanske steat Pennsylvania dat bestjoerlik ûnder Chester County heart.
Ola Olstad
Ola Olstad (22 febrewaris 1885 - 15 novimber 1969) wie in Noarsk soölooch en poalûndersiker, en de earste minske dy't Peter I-eilân yn Antarktika besocht.
Olstad sette yn 1927/1928 út ein mei de earste Noarske ekspedysje nei Bouveteilân en Súd-Georgje. Hy lâne op 2 febrewaris 1929 op Peter I-eilân en easke it op foar Noarwegen. De Olstadgljetsjer op Peter I en de Olstadtop op it eilân Annenkov yn Súd-Georgje en de Súdlike Sandwicheilannen binne nei him ferneamd.
Hueronmar
De Hueronmar wurdt oan 'e súdwestkant begrinzge troch de beide dielen fan 'e Amerikaanske steat Michigan (nammentlik Neder- en Opper-Michigan, dy't faninoar skaat wurde troch de Strjitte fan Mackinac), en oan 'e noardeastkant troch de Kanadeeske provinsje Ontario. Yn it noardlike part fan 'e mar leit it grutte eilân Manitoulin, dat it saneamde Noarderkanaal en de grutte Georgiaanske Baai skiedt fan 'e rest fan 'e Hueronmar.
De mar is neamd nei de Huroanen of Huerons, in ienris machtich Yndiaansk folk dat de krite noardeastlik fan 'e mar bewenne yn 'e tiid dat de earste Frânske ûntdekkingsreizgers dit diel fan Noard-Amearika besochten.
Isobaar (meteorology)
thumb|Foarbyld fan isobaren om in [[legedrukgebiet|lege- en hegedrukgebiet hinne]] In isobaar is in line op in waarkaart of yn in diagram dy't punten fan deselde druk mei-inoar ferbynt. Ynearsten waard de ienheid fan druk yn bar oanjûn, dochs wurdt de ienheid hjoed-de-dei ornaris yn paskal oanjûn. De linen wurde almeast op in ôfstân fan fiif hektopaskal luchtdrukferskil fan inoar oanjûn. In isobaar is in foarbyld fan in isoline dy't njonken yn de meteorology ek yn de termodynamika brûkt wurdt. It wurd isobaar kin ek eigeskiplik brûkt wurde: sjoch isobaar proses.
Troch de ferskillen yn druk yn in gas of in floeistof is der sprake fan in drukgradiïntkrêft en sil der in streaming op gong komme fan it hegedrukgebiet nei it legedrukgebiet. De bewegingsrjochting is leadrjocht op de isobaren.
Josjía fan Juda
Josjía (Hebriuwsk: יאשיהו; * om 647 f.Kr. hinne; † 609 f.Kr.) wie fan 640 oant 609 f.Kr. kening fan it Súdryk Juda. Josjía stamde út de dynasty fan de Daviden en wie noch mar acht jier, doe't syn heit Amon troch in gearspanning ombrocht waard en hy troch it folk as de opfolger útroppen waard.
Bibelske skiednis
Yn tsjinstelling ta syn heit dy't him oerjûn hie oan heidenske praktiken, folge Josjía yn alles it foarbyld fan syn foarfaar David. Der begûn er mei doe't sechtjin waard. Fjouwer jier letter makke hy in ein oan de offerhichten, de Asjearapeallen en de talrike bylden fan ôfgoaden yn Jeruzalim en Juda. De kening joech dêr net allinnich opdracht ta, mar holp sels ek by it stikken slaan fan bylden. It pún waard oer de grêven van dyjingen dy't der offers oan brochten struid en yn de delling fan de Kidron stoart, dêr't argeologen yn ús tiid tal fan bylden fan ôfgoaden opgroeven hawwe.
Nei't de kening achttjin jier regearre hie, liet er de boufallige timpel renovearje. Tidens de renovaasje waard in boekrol fûn mei de tekst fan de wet. Bibelgelearden geane der fan út dat dit it boek Deuteronomium wêze kind hat. Doe't de tekst oan Josjía foarlêzen waard skrok er en hy skuorde syn klean stikken, want it die bliken dat der al lang net mear libbe waard neffens de wetten sa't dy beskreaun stiene. Hy liet de tekst foarlêze yn oanwêzigens fan de âldsten en it folk en swarde dat hy de Heare folgje soe en de foarskriften fan de Hear tenei tige krekt neilibje soe. De wurden fan de kening hiene grutte ynfloed op de befolking fan Jeruzalim en fan doe ôf holden ek de ynwenners har wer oan it bûn mei God. Ek fierde Josjía de fiering fan Peaske yn op in wize sa't dat earder troch gjinien fan Israel's keningen dien wie. It regear fan kening Josjía foel gear mei in perioade fan delgong fan Assyrje en swakte fan Egypte. Hjir makke kening Josjía handich gebrûk fan om sûnder bûtenlânske yntervinsje it lân te regearen en de ynfloed fan Jeruzalim en Juda nei it noarden ta út te wreidzjen.
Yn de tiid fan Josjía waard ek in begjin makke oan it sammeljen en redigearjen fan de bibelske geskriften ta ien wurk. Dit waard benammen troch de profeet Jeremía oantrune en yntinsivearre. Lokale goaden en godstsjinsten ferlearen harren belang. De redaksje fan de Bibel waard yn de tiid fan de Babyloanyske ballingskip foltôge.
Doe't de farao fan Egypte Assyrje militêr helpe woe tsjin it Nijbabyloanyske Ryk en mei syn leger troch Juda nei de Eufraat teach, bemuoide Josjía him ek mei it konflikt. Josjía woe de farao tsjinhâlde, ek al makke de farao dúdlik dat it net Juda wie dêr't hy mei fjochtsje woe. Yn 'e flakte fan Megiddo foel Josjía it Egyptyske leger dochs oan en rekke tidens dy slach slim ferwûne. De kening waard nei Jeruzalim brocht. Dêr stoar Josjía en waard er begroeven by syn foarfaars.
Cornelis Gabes Gouma
right|220px Cornelis Gabes Gouma (Spangea, 15 augustus 1882 - Grins, 2 jannewaris 1926 ) wie in Frysk kristenanargist, antymilitêrist, fegetariër, hielûnthâlder en samler fan dingen dy't keunst oanbelangje. Hy wie in freon fan de skilder Jan Mankes.
Juan Carlos Villamayor
(5 maart 1969) is in eardere Paraguayaansk fuotballer. Earder spile foar Cerro Porteño, Corinthians, Avispa Fukuoka, Ponte Preta, Rayo Vallecano, Cerro Porteño, Chacarita Juniors en Sport Colombia.
Cornelis Gabes Gouma
Gouma wurke fan 1903 oant 1909 by it fegetaryske sanatoarium Natur Heilanstalt Monte Vérità yn Ascona, Italië. Hy bedarre dêr yn in ynternasjonaal fermidden fan frijtinkers. Fan ein 1905 ôf makke er in jier lang reizen troch Italië, Frankryk en Spaansk Baskelân. Nei de sluting fan it sanatoarium gie er werom nei Nederlân.
Letter wenne er op De Knipe dêr't Jan Mankes doe ek wenne en mei wa't er al briefke. De singuliere Gouma, mei syn lange hier en lange burd, kuiere in soad mei Mankes en makke him sadwaande paadwiis yn Skoatterlân. Mankes neamde him de Stapper. Neffens de RKD hat Mankes him ek portretearre Gouma wenne en wurke letter yn Skerpenseel (Weststellingwerf) en waard dêr ek beïerdige.
Gouma levere bydragen oan ûnder oare de Vegetarische bode.
Derringer
Untwerp en skiednis
De ferneamde Remington Model 95-derringer, dy't yn 1866 op 'e merk kaam, ferdûbele de sjitkapasiteit sûnder it formaat slim te fergrutsjen troch in twadde loop boppe-op de earste ta te foegjen, dêr't in twadde kûgel út ôfsketten wurde koe. De Remington Model 95 koe werladen wurde troch de loop nei boppen ta iepen te brekken (wêrby't de útein fan 'e loop nei ûnderen ta drukt waard). Yn eltse loop kaam dan ien patroan, en in nok oan 'e hoanne soarge derfoar dat by it oerheljen fan 'e trekker earst út 'e iene loop sketten waard, en as de trekker dan nochris oerhelle waard út 'e twadde loop. Troch dat fermogen krige de Remington Model 95 grutte populariteit, sawol yn 'e tiid fan it Wylde Westen as dêrnei. Der binne letter ek fjouwerskots-derringers ûntwurpen mei itselde systeem as de Remington Model 95, wêrby't de fjouwer lopen yn in blok fan 2×2 foarmjûn wiene. De COP 357 Derringer, bygelyks, koe op dy wize fjouwer .357 Magnum-kûgels ôfsjitte en wie dochs in stik lytser as in revolver fan dat kaliber.
Quenten Martinus
(7 maart 1991) is in Kurasausk fuotballer. Earder spile foar Heerenveen, Sparta Rotterdam, Ferencvárosi, Emmen, Botoșani en Yokohama F. Marinos.
Marije I fan Skotlân
Marije I, yn 'e regel Marije Stuart neamd en yn it Ingelsk bekend as Mary, Queen of Scots (Linlithgow (Skotlân), 8 desimber 1542 – Fotheringhay (Ingelân), 8 febrewaris 1587), wie keninginne fan Skotlân fan 1542 oant 1587 en dêrnjonken ek keninginne-gemalinne fan Frankryk fan 1559 oant 1560. Hja wie it iennichste oerlibjende wettige bern fan kening Jakobus V fan Skotlân, dy't seis dagen nei har berte stoar. Marije waard grutbrocht oan it Frânske Hof, wylst Skotlân bestjoerd waard troch reginten. Har houlik mei kening Frâns II fan Frankryk duorre mar koart.
Yn 1561 kearde se as widdo werom nei Skotlân om it regear oer har heitelân op te nimmen. Troch har roomske opfieding yn Frankryk stie Marije negatyf foar it oanwaaksende protestantisme yn Skotlân oer, wylst de protestanten har as harren wichtichste fijân seagen. Doe't har ûnlijige leafdeslibben it hiele lân yn ûnstjoer brocht, waard Marije yn 1567 twongen en doch ôfstân fan 'e troan. Se waard finzen set, mar wist nei Ingelân te ûntkommen, dêr't se lykwols fannijs opsletten waard troch har efternicht Elizabeth I. Dy seach har as in bedriging om't Marije troch de roomsen yn Ingelân as de wiere keninginne fan dat lân beskôge waard. Nei in finzenskip dy't mear as 18 jier duorre, liet Elizabeth har úteinlik yn 1587 ûnthalzje.
Berte
Marije waard berne op 8 desimber 1542 (of miskien noch foar midsnacht op 7 desimber), yn Linlithgow Palace, yn it Skotske Linlithgow. Hja wie de dochter fan Jakobus V, de kening fan Skotlân, en dy syn Frânske frou Marije fan Guise. Marije wie it iennichste oerlibjende wettige bern fan Jakobus en de âldomkesizzer fan 'e Ingelske kening Hindrik VIII, waans suster Margareta Tudor mei Marije har pake, kening Jakobus IV fan Skotlân, troud west hie.
In wike nei har berte, op 14 desimber, waard Marije keninginne fan Skotlân doe't har heit nei de ferlerne Slach by Solway Moss, tsjin 'e Ingelsen, kaam te ferstjerren oan itsij in senuwynsinking, itsij it drinken fan fersmoarge wetter. Neffens in Skotske folksleginde, dy't foar it earst optekene waard troch de tsjerkeherfoarmer John Knox, hearde Jakobus V op syn stjerbêd dat de langferwachte poppe in famke wie (wylst er fansels op in soan hope hie, om syn geslacht fuort te setten). Hy soe doe sein hawwe: "It cam wi' a lass and it will gang wi' a lass." ("It kaam mei in famke en it sil gean mei in famke.") Dy útspraak ferwiist nei it feit dat syn famylje, it Hûs Stuart (of Stewart), op 'e Skotske troan kommen wie trochdat de stamfaar Walter Stewart mei Marjorie Bruce, de dochter fan Robert de Bruce troud wie op it stuit dat Hûs Bruce yn 'e manlike line útstoar. As er it al sein hat, wie Jakobus V lykwols mis dat it regear fan 'e Stuarts mei syn dochter einigje soe; dat barde pas yn 1714, doe't de lêste Stuart-keninginne fan Grut-Brittanje, Anne, opfolge waard troch George I, de Dútske karfoarst fan Hannover.
Jonkheid yn Skotlân
Mei't Marije noch mar in poppe wie doe't hja de Skotske troan urf, moast der in regint oansteld wurde om it regear oer it lân waar te nimmen oant hja âldernôch wêze soe om it sels te bewurkmasterjen. Fan it begjin ôf oan waard dêrby tsierd oer wa't it regintskip tawiisd krije moatte soe. Oan 'e iene kant stiene de roomsen, dy't kardinaal David Beaton foarútskoden, en oan 'e oare kant stiene de protestanten foar wa't Jakobus Hamilton, greve fan Arran it regintskip opeaske. Arran, dy't nei Marije sels de twadde yn 'e line foar de troan wie, basearre syn oanspraak op in ferzje fan it testamint fan Jakobus V dat troch syn tsjinstanners oan kant reage waard as in ferfalsking. Likegoed wist hy mei help fan meistanners it pleit yn 't earstoan yn syn foardiel te besljochtsjen en regint te wurden. Dat duorre oant 1554, doe't keninginne-mem Marije fan Guise him út dy funksje ûntheft wist te krijen, wêrnei't se him sels opfolge.
Underwilens besocht kening Hindrik VIII fan Ingelân om fan 'e Skotske swakte gebrûk te meitsjen om Skotlân foar iens en foar altyd los te weakjen fan syn âlde bûnsgenoat Frankryk (en it ynstee fêst te plakken oan Ingelân). Yn 1543 sleat er mei Arran-en-dy it Ferdrach fan Greenwich, wêryn't fêstlein wie dat Marije mei tsien jier trouwe soe mei de Ingelske kroanprins Edwert, wêrnei't se fierder ûnder syn eigen tafersjoch oan it Ingelske Hof grutbrocht wurde soe. Under de betingsten fan dit ferdrach soene Ingelân en Skotlân selsstannige lannen bliuwe, dy't lykwols in personele uny foarmen (krekt sa't yn 1603 ek wier-wier barre soe).
Hindrik syn snoade plannen rûnen lykwols averij op doe't de faksje fan kardinaal Beaton, dy't in fernijing foarstie fan 'e saneamde Auld Alliance mei Frankryk, yn Skotlân wer mear macht krige. Beaton woe Marije by de Skotske kust wei hawwe, dêr't hja kwetsber wie foar ûntfiering troch fijannen mei in sterke marine (lykas Ingelân), mar Arran wie dêr op tsjin. Dyselde joech lykwols ta doe't Beaton syn wapene oanhingers harren by it paleis te Linlithgow sammelen. Ein july 1543 eskortearre Mattéus Stuart, greve fan Lennox de jonge keninginne en har mem mei 3.500 soldaten nei it kastiel fan Stirling, dêr't Marije op 9 septimber fan dat jier yn 'e slotkapel kroane waard.
Neitiid goaide Hindrik VIII syn eigen glêzen alhiel yn troch Skotske keapfarders dy't ûnderweis wiene nei Frankryk yn beslach te nimmen en de keaplju sels finzen te nimmen. Dat foel yn Skotlân sa min, dat Arran him bekearde ta it roomsk-katolisisme en him by de pro-Frânske partij joech. It Ferdrach fan Greenwich waard dêrnei yn desimber ôfwiisd troch it Skotske parlemint. Dêrop sette Hindrik útein mei wat bekend kaam te stean as syn Rûge Hofmakkerij (Rough Wooing), in militêre kampanje om 'e Skotten te twingen ta in houlik tusken Marije en Edwert. Yn it ramt dêrfan plonderen de troepen fan 'e Ingelske greve fan Hertford yn maaie 1544 de Skotske haadstêd Edinburch. Marije waard dêrop fierder nei it noarden brocht, nei Dunkeld. Nei't yn maaie 1546 kardinaal Beaton fermoarde wie troch protestantske Skotske eallju en de Skotten op 10 septimber 1547 in swiere nederlaach litten yn 'e Slach by Pinkie Cleugh, besleat men de Frânsen om help te freegjen.
Kening Hindrik II fan Frankryk stelde doe in personele uny tusken Frankryk en Skotlân foar, troch Marije trouwe te litten mei syn doe trijejierrige soan, de lettere kening Frâns II. Wylst Ingelske troepen in spoar fan ferwoastging troch it Skotske leechlân lutsen, besleat it Skotske parlemint mei dat plan, it saneamde Ferdrach fan Haddington, yn te stimmen.
Jonkheid yn Frankryk
De fiifjierrige Marije waard dêrop oerbrocht nei Frankryk, dêr't se de folgjende trettjin jier fan har libben trochbringe soe oan it Frânske Hof. Hja hie dêr in eigen húshâlding besteande út û.m. har beide ûnwettige healbruorren en de 'fjouwer Marijen', fjouwer famkes fan har eigen jierren út 'e meast foaroansteande aadlike famyljes fan Skotlân (Beaton, Seton, Fleming en Livingston), dy't allegear fan Marije hieten. Neffens kontemporêne boarnen wie Marije libben, tsjep en fernimstich, en mocht eltsenien oan it Frânske Hof graach oer har, útsein Katerine de' Medici, de frou fan kening Hindrik II. Marije learde lútspyljen, koe sawol proaza as poëzij skriuwe, die oan hynsteriden, falkerij en hantwurk en kaam behalven Skotsk ek Frânsk, Italjaansk, Latyn, Spaansk en Aldgryksk floeiend te sprekken.
Yn novimber fan datselde jiers kaam Marije har efternicht Elizabeth I op 'e Ingelske troan nei it ferstjerren fan har âldere healsuster Marije de Bloedige. Om't Elizabeth berne wie út in houlik dat troch har heit Hindrik VIII sletten wie nei't er him sûnder tsjerklike tastimming skiede litten hie fan syn earste frou Katerina fan Aragon, beskôgen roomsen har lykwols as in ûnwettich bern, dat sadwaande nea yn oanmerking komme meien hie foar de Ingelske troan. Ynstee waard troch de measte roomsen, ek dy yn Ingelân sels, Marije fan Skotlân, as de naust besibbe ôfstammeling fan Hindrik VIII syn suster Margareta, sjoen as de rjochtlike keninginne fan Ingelân. Sadwaande liet Hindrik II fan Frankryk syn soan en skoandochter nei Elizabeth har troansbestiging útroppe ta wiere kening en keninginne fan Ingelân.
Op 10 july 1559 kaam Hindrik II te ferstjerren oan ferwûnings dy't er oprûn hie by syn dielname oan in riddertoernoai. Fan gefolgen waard Marije har man doe mei fyftjin jier útroppen ta kening Frâns II fan Frankryk, en sysels ta syn gemalinne. Mei har kaam yn Frankryk de partij fan Guise, de famylje fan har mem, oan 'e macht, oanfierd troch Marije har omkes Frâns, hartoch fan Guise en Karel fan Guise, kardinaal fan Loataringen.
Werom yn Skotlân
Op 5 desimber 1560 kaam Marije har man Frâns II fan Frankryk te ferstjerren oan in ynfeksje oan it middenear, dy't in abses yn syn harsens feroarsake. Marije wie yn djippe rou. Har skoanmem, Katerine de' Medici, waard regintesse oer Frankryk foar har twadde soan Karel IX, dy't doe tsien jier âld wie. Dêrop kearde Marije werom nei Skotlân, dêr't se op 19 augustus 1561 oankaam. It doetiidske Skotlân waard ferskuord troch de striid tusken en de yntriizjes fan 'e roomske en protestantske partijskippen. Troch har goedroomske opfieding kaam Marije sels oan it haad fan 'e roomsen te stean, wylst har ûnwettige healbroer Jakobus Stuart, greve fan Moray, lieder fan 'e protestanten wie. In oare wichtige protestant wie de tsjerkeherfoarmer John Knox, dy't tsjin Marije preke om't se nei de mis gie, dûnse en klean droech dy't hy te ûnbeskieden fûn. Hja besocht mei de man te praten, mar hy woe net harkje, en letter besocht se him om 'e nocht foar ferrie feroardiele te krijen.
Lykwols fersette Marije har net tsjin 'e ynfloed dy't protestantske eallju oan it Skotske hof hiene. Sa wie har healbroer Moray ien fan har wichtichste riedslju, en hiene ek oare protestantske lieders, lykas de greven fan Argyll en Glencairn, foaroansteande posysjes. Yn 1562 wurke Marije sels gear mei Moray om 'e wichtichste roomske ealman fan Skotlân, George Gordon, 4e greve fan Huntley, ûnder fuotten te heljen nei't dy yn 'e Heechlannen in opstân tsjin har úteinset wie.
Underwilens wie Marije op 'e sneup nei in nije man. Doe't har omke, de kardinaal fan Loataringen, lykwols sûnder har tastimming ûnderhannelings iepene mei Karel II, aartshartoch fan Eastenryk, sette hja him lulk te plak, en rûnen dy ûnderhannelings op neat út. Sels hie se Karel, prins fan Astuerje, de geastlik labile erfgenamt fan 'e Spaanske kening Filips II, op it each, mar dêr lei Filips it near op. Elizabeth fan Ingelân besocht Marije oan har favoryt Robert Dudley, greve fan Leicester te keppeljen. Elizabeth wie der wis fan dat hja Leicester wol ûnder de tomme hâlde kinne soe, en fia him ek Marije. Mar de Skotske keninginne seach harren oankommen, en it besykjen rûn op neat út.
Begjin 1563 waard in Frânsk dichter oan it Skotske Keninklik Hof, Pierre de Boscosel de Chastelard, dy't blykber smoar wie op Marije, ûnder har bêd ûntdutsen by in rûtinemjittich befeiligingsûndersyk fan har fertrekken, dêr't er him nei't it skynt ferskûle hie om har 'te ferrassen' as se allinnich wie. Marije ferballe de healwizeling út Skotlân, mar Chastelard negearre dat en krong twa dagen letter de keninklike fertrekken binnen doe't Marije op it punt stie om har út te klaaien. Har healbroer Moray en ferskate paleiswachters hastigen harren op 'e gjalp fan 'e keninginne nei binnen ta en oermasteren de dichter, dy't dêrnei foar ferrie feroardiele en ûnthalze waard. Der is wol suggerearre dat Chastelard syn ferealens mar bearde en dat er eins diel útmakke fan in protestantsk-hugenoatsk komplot om Marije har reputaasje te besmodzgjen.
Houlik mei Darnley
Uteinlik wertroude Marije op 29 july 1565 mei har folle neef Hindrik Stuart, lord Darnley, de soan fan 'e greve fan Lennox. Allebeide wiene hja beppesizzers fan Margareta Tudor, de suster fan Hindrik VIII fan Ingelân, dus dit houlik sterke Marije har oanspraken op 'e Ingelske troan allinnich noch mar fuort, en de bern út it houlik soene sels noch in sterkere oanspraak hawwe. Alle kontemporêne boarnen hâlde lykwols út dat it Marije by dit houlik om leafde gie ynstee fan om berekkening. Mei't Darnley syn measte lânerijen yn Ingelân leine en hy dêr sadwaande meast wenne hie, beskôge Elizabeth him as ien fan har ûnderdienen, en hja wie poerrazen dat Marije in houlik mei in 'Ingelsman' sletten hie sûnder har om tastimming te freegjen. Ek yn Skotlân soarge it houlik foar grutte swierrichheden, om't Darnley krekt as Marije roomsk wie. Moray, Argyll, Glencairn en oare protestantske eallju, dy't hope hiene op 'e feriening troch in houlik fan 'e roomske en protestantske faksjes, fûnen dizze gong fan saken ûnbesteanber, en kamen yn iepen opstân tsjin 'e keninginne.
Marije brocht in leger byinoar om it mei de protestanten út te fjochtsjen, mar dy begûnen in guerrilla-oarloch, wêrby't se fjildslaggen mijden. Nei ferrin fan tiid wist Marije har posysje lykwols fuort te sterkjen troch George Gordon, 5e greve fan Huntley, dy't sûnt de mislearre opstân fan syn heit finzen sitten hie, frij te litten en syn titels en lânerijen werom te jaan. Boppedat kearde Jakobus Hepburn, greve fan Bothwell werom út Frânske ballingskip. Doe't de protestanten net genôch stipe wisten te garjen om harren opstân ta in súkses te meitsjen, naam Moray yn oktober 1565 de wyk nei Ingelân.
Nije swierrichheden folgen doe't Darnley sa eigenfoldien waard dat er syn plak as gemaal net mear wist. Hy easke fan Marije dat hja him mei-regearjend kening meitsje soe, mei it rjocht om kening te bliuwen as er har oerlibje soe. Dat stegere Marije ôf, en hoewol't hja yn dyselde snuorje swier fan him waard, rekke harren ûnderlinge relaasje yn 'e nederklits. Darnley wie oergeunstich op Marije har bân mei har roomske priveesiktaris, David Rizzio, fan wa't kweatongen hawwe woene dat er de heit fan har bern wie. Dêrom spande Darnley gear mei guon protestantske eallju, mei wa't er op 9 maart 1566, by in feestmiel yn it Holyrood Paleis te Edinburch Rizzio foar de eagen fan Marije fermoarde. Doe't er in pear dagen letter ûntdiek dat de ûnthjitten dy't de protestanten him dien hiene, nearne op basearre wiene, rûn Darnley op 'e nij oer en holp er Marije om yn 'e nacht fan 11 op 12 maart út it paleis (en oan 'e ynfloed fan 'e protestanten) te ûntkommen. Hja holden har in wike beskûl yn it Kastiel fan Dunbar, foar't hja op 18 maart weromkearden nei Edinburch, doe't der in kompromis sletten wie mei protestanten. As gefolch dêrfan krigen Moray, Argyll en Glencairn harren âlde funksjes werom.
De moard op Darnley
Op 19 juny 1566 befoel Marije yn it Kastiel fan Edinburch fan in soan, de lettere Jakobus VI fan Skotlân en Jakobus I fan Ingelân. Nettsjinsteande dat se in bern krigen hiene, wie Marije har houlik mei Darnley troch de moard op Rizzio foargoed teknoeid. Ein novimber 1566 mette Marije mei ferskate foaroansteande eallju om it 'probleem Darnley' te bepraten. It is wis dat men in skieding yn omtinken naam, mar nei alle gedachten waard der úteinlik in geheime gearspanning smeid om Darnley út 'e wei te romjen. Darnley siet yn elts gefal yn noed oer syn feilichheid, en ûntflechte fuort nei de doop fan syn soan, mids desimber, it Keninklik Hof om him beskûl te hâlden op 'e lânerijen fan syn heit by Glasgow. Oan it begjin fan 'e reis wied er slim siik, wat wol as gefolch fan in mislearre fergiftiging sjoen wurdt.
Ein jannewaris 1567 helle Marije Darnley oer om werom te kommen. Hy wie noch hieltyd net alhiel de âlde, dat hy waard fersoarge yn 'e eardere abdij Kirk o' Field, krekt binnen de stedsmuorren fan Edinburch. Moarnsier op 10 febrewaris waard Kirk o' Field ferwuostge troch in ûntploffing, en it lyk fan Darnley waard letter smoard weromfûn yn 'e tún fan it gebou. De fertinking foel op Moray en de protestanten, mar ek op Marije en fertroulingen fan har, lykas Bothwell en har siktaris Maitland. Uteinlik rekken de measte lju derfan oertsjûge dat Bothwell efter de moard op Darnley siet. Lennox, Darnley syn heit, easke yn it parlemint dat Bothwell berjochte wurde soe, en dêr stimde Marije yn ta, mar it fersyk fan Lennox om útstel sadat der bewiismateriaal sammele wurde koe, wiisde hja ôf. Sûnder bewizen waard Bothwell op 12 april fansels frijsprutsen.
Finzenskip yn Skotlân
Yn 't earstoan liek it as waard dit trêde houlik fan 'e keninginne stipe troch in grut part fan 'e Skotske adel, mar Bothwell, dy't no de titel hartoch fan Orkney taparte krige, rekke al rillegau deilis mei syn eardere oanhingers, en it houlik bliek aaklike ympopulêr te wêzen. De roomsen beskôgen it as ûnwettich, sawol om't it sletten wie neffens de protestantske rite, as om't hja Bothwell syn skieding net erkenden. Sawol protestanten as roomsen wiene skokt dat Marije mei immen troude dy't beskuldige waard fan 'e moard op har twadde man Darnley. De relaasje tusken Marije en Bothwell wie nei't it skynt ûnlijich, en de keninginne begûn har al gau mismoedich te fielen.
Seisentweintich Skotske eallju, dy't bekend kamen te stean as de Konfederearre Hearen, kamen yn iepen opstân, en Marije en Bothwell laten harren eigen troepen nei Carberry Hill. Der fûn lykwols gjin fjildslach plak om't it keninklike leger ûnder de ûnderhannelings foarôfgeande oan it treffen troch desersjes stadichoan fierder fuortteide. Bothwell mocht him frij ôfjaan, mar de hearen namen Marije mei nei Edinburch, dêr't it miene folk har útskelde foar troubrekster en moardneresse. De nachts dêrnei waard hja finzen set yn it Kastiel fan Loch Leven, op in eilantsje yn 'e mar Loch Leven. Dêr krige se tusken 20 en 23 july in miskream fan wat in twilling west hawwe soe. Op 24 july 1567 waard Marije twongen om ôfstân fan 'e Skotske troan te dwaan yn it foardiel fan har doe ien jier âlde soan Jakobus. Har healbroer Moray waard oansteld as regint, en Bothwell waard ferballe. Hy flechte nei Denemark, dêr't er finzen setten waard, oanhelle rekke mei sljochtsinnigens en yn 1578 stoar.
Krapoan in jier letter, op 2 maaie 1568, ûntsnapte Marije út it Kastiel fan Loch Leven mei help fan George Douglas, de jongere broer fan 'e kastielhear William Douglas, greve fan Morton. Hja wist in leger fan 6.000 man gear te bringen, mar ferlear op 13 maaie de Slach by Langside tsjin 'e lytsere legermacht fan Moray. Wisberet dat se harsels net op 'e nij finzen sette litte soe, flechte Marije doe súdoan, en stiek se op 16 maaie op in fiskersboat de Solway Firth oer nei Ingelân.
Finzenskip yn Ingelân
Marije ferwachte blykber dat har efternicht Elizabeth har helpe soe om 'e Skotske troan te weroverjen, mar dy hie datoangeande gjin haast, en oardere dat der earst in ûndersyk komme moast nei it hâlden en dragen fan 'e Konfederearre Hearen en oangeande de fraach oft Marije skuldich wie oan 'e moard op Darnley. Underwilens waard Marije earst fêstholden op it Kastiel fan Carlisle en dêrnei op it Kastiel fan Bolton, wylst har oanhingers yn Skotlân in boargeroarloch útfochten mei Moray-en-dy. Moray lei oan 'e ûndersykskommisje as bewiismateriaal tsjin Marije de saneamde Kistkebrieven (Casket Letters) foar, acht net-ûndertekene brieven dy't Marije oan Bothwell skreaun hawwe soe, twa houlikskontrakten en ien of mear leafdessonnetten, dy't fûn wêze soene yn in kistke mei dêrop it monogram fan Frâns II fan Frankryk. Marije ûntkende dat se de brieven skreaun hie en riddenearre dat har hânskrift maklikernôch ferfalske wurde koe.
De Kistkebrieven wurde sjoen as fan krúsjaal belang om te bepalen oft Marije sels yndirekt de hân hie yn 'e moard op Darnley, mar sa gau't Moray dermei op 'e lapen kaam, waarden se in ynset fan in polityk spultsje. Tsjintwurdich kin net mear bewiisd wurde oft se autentyk of ferfalske wiene, mei't de Frânsktalige orizjinelen ferneatige binne (wierskynlik yn 1584 troch Jakobus VI) en de Frânsk- en Ingelsktalige oerlevere kopyen gjin komplete set foarmje. De measten fan Marije har biografen (lykas Antonia Fraser, Alison Weir en John Guy) binne ta de konklúzje kommen dat de brieven nei alle gedachten òfwol folsleine ferfalskings wiene, òf dat der beskuldigjende passaazjes oan besteande brieven tafoege wiene. De Kistkebrieven wiene al foàr desimber 1567 fûn, mar wiene nea iepenbier makke om it finzen setten fan Marije te ûnderbouwen. Pas doe't Elizabeth fan Ingelân in ûndersykskommisje ynstelde, kamen Moray-en-dy dermei foar 't ljocht. Neffens skiedkundige Jenny Wormald wiist dy tsjinnichheid derop dat der wier bewiis tsjin Marije yn 'e brieven stie, wylst Alison Weir mient dat it bewiist dat Marije har tsjinstanners tiid nedich wiene om bewiismateriaal tsjin har te fabrisearjen.
Hoe dan ek, de measte tiidgenoaten fan Marije dy't de brieven ûnder eagen krigen, lykje se foar wier oannommen te hawwen, sa ek de leden fan 'e ûndersykskommisje. Sadwaande koe Elizabeth sûnder beswier de kommisje de útspraak dwaan litte dat der neat bewiisd wie tsjin 'e Konfederearre Hearen, en ek neat tsjin Marije, mar dat beide partijen likemin frijsprutsen wiene fan lykfolwat. Dat joech har de mooglikheid om har hannen fan 'e saak ôf te lûken sûnder dat se hoegde yn te gripen. Lykwols liet hja Marije net gean om't dy noch altyd oanspraak makke op 'e Ingelske troan en Elizabeth har dêrom as in bedriging seach. Histoarika Antonia Fraser fûn it ien fan 'e nuverste 'rjochtsaken' út 'e skiednis fan 'e rjochtspraak, mei't nimmen feroardiele waard, en dochs ien fan 'e partijen (Moray) frij wie om nei hûs ta, wylst de oare partij (Marije) yn finzenskip efterbleau.
Uteinlik soe Marije achttjin en in heal jier yn Ingelân finzen holden wurde. It wie gjin wrede foarm fan finzenskip, mar likegoed finzenskip. Fan jannewaris 1569 ôf waard Marije yn 'e hechten set ûnder tafersjoch fan George Talbot, greve fan Shrewsbury, en dy syn formidabele frou Bess fan Hardwick. Hja brocht de measte tiid troch op it Kastiel fan Tutbury, mar besocht út en troch ek de oare lânhuzen fan Shrewsbury, lykas it Kastiel fan Sheffield, Wingfield Manor en Chatsworth Hûs. Al dy lânerijen wiene lokalisearre yn it Ingelske binnenlân, likernôch healwei Londen en de Skotske grins, en sa fier fan 'e kust ôf as mar mooglik wie. Marije hie in eigen hofhâldinkje fan nea minder as sechstjin persoanen, wêrûnder in eigen kok, en as se fan it iene nei it oare plak ferhuze, wiene der tritich weinen nedich om har besittings te ferfieren. Doe't se meitiid oanhelle rekke mei rimmetyk, mocht se de simmers trochbringe yn it kueroard Buxton.
Yn maaie 1569 besocht Elizabeth Marije wer op 'e Skotske troan te krijen yn ruil foar de garânsje dat Skotlân tenei in protestantsk lân wêze soe, mar dat betingst waard troch de Skotten rislút fan 'e hân wiisd. Underwilens yntrigearre yn Ingelân Thomas Howard, hartoch fan Norfolk, dy't earder de ûndersykskommisje foarsitten hie, om mei Marije te trouwen. Fan 1569 oant 1570 liet Elizabeth him dêrfoar opslute yn 'e Toer fan Londen. Yn 1570 waard Moray yn Skotlân fermoarde, en teffens fûn der doe in rebûlje yn noardlik Ingelân plak, de saneamde Opstân fan it Noarden, dy't laat waard troch roomske eallju dy't Marije op 'e Ingelske troan bringe woene. Dat oertsjûge Elizabeth derfan dat Marije noch altyd in bedriging foar har foarme. Nei't de opstân delslein wie, ynterveniëarren Ingelske troepen yn 'e Skotske boargeroarloch en holpen de anty-Marije-partij oan 'e oerwinning.
Terjochtstelling
Yn augustus 1586 wiene der oanwizings dat Marije behelle wie yn it Babington-komplot. Walsingham besocht har doe út te lokjen troch har har brieven út it Kastiel fan Chartley smokkelje te litten, wêrnei't er dy ûnderskeppe liet. Doe't Marije har yn koade skreaune brieven ûntsifere wiene, die bliken dat hja yn 't foar wist fan 'e plannearre moardoanslach op Elizabeth, en dat hja har goedkarring dêroan jûn hie. Dêrop waard se oerbrocht nei it Kastiel fan Fotheringhay, dêr't se yn oktober 1586 terjochtstie foar ferrie. Marije, dy't it bewiismateriaal tsjin harsels net ynsjen mocht en gjin abbekaat krige om har te ferdigenjen, ûntkende alles en wiisde derop dat in bûtenlânsk steatshaad net fan ferrie beskuldige wurde koe. Likegoed waard se dêroan op 25 oktober troch in rjochtbank besteande út 36 Ingelske eallju skuldich befûn en ta de dea feroardiele. Mar ien fan 'e rjochters, baron Zouche, wie it net mei de strafbepaling (mar wol mei it fûnis) iens.
Dochs wifele Elizabeth om in oare keninginne om hals te bringen, mei't hja benaud wie foar de ynternasjonale konsekwinsjes en har der teffens fan bewust wie dat sa'n presedint him ek tsjin harsels keare koe. Dêrom frege se Paulet, Marije har sipier, oft er net in manear fine koe om it libben fan syn finzene "te ferkoartsjen". Paulet antwurde dat er dat net dwaan soe om't er syn "gewisse net as in skip brekslaan woe." Sadwaande tekene Elizabeth op 1 febrewaris 1587 it deafûnis fan Marije, dat op 'e moarn fan 8 febrewaris yn 'e grutte seal fan it Kastiel fan Fotheringhay útfierd waard troch har mei in bile de holle fan it lichem te skieden. Marije har lêste wurden wiene: "In manus tuas, Domine, commendo spiritum meum" ("Oan Jo hân, Hear, betrou ik myn geast ta").