cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alexandria Ocasio-Cortez
Midtermynsferkiezings (2018)
Yn 'e Amerikaanske midtermynsferkiezings fan 6 novimber 2018 naam Ocasio-Cortez it op tsjin 'e Republikein Anthony Pappas, in perfester ekonomy oan 'e St. John's University út Astoria (Queens). Neffens de krante de New York Post wie de kampanje fan Pappas in kwestje fan "foar it gefal dàt", mei't it 14e distrikt fan New York al sûnt minskewitten fêst yn 'e hannen fan 'e Demokraten wie en der seis kear safolle leden fan 'e Demokratyske Partij wennen as leden fan 'e Republikeinske Partij. Pappas fierde neffens de Post ek net aktyf kampanje. Ocasio-Cortez krige foar har kampanje stipe fan ferskate progressive organisaasjes en politisy, ûnder wa Crowley, senator Bernie Sanders en âld-presidint Barack Obama. Se wûn de ferkiezing mei 78% fan 'e stimmen (110.318) tsjin 14% foar Pappas (17.762). By deselde ferkiezings wûnen de Demokraten der 40 sitten yn it Hûs fan Offurdigen by, en namen dêrmei de kontrôle fan dat diel fan it Amerikaanske Kongres oer fan 'e Republikeinen.
Ocasio-Cortez wie by har oerwinning mei 28 jier de jongste frou dy't ea yn it Amerikaanske Kongres keazen is. Nei har oerwinning waard se dêrom troch de Amerikaanske rjochtse media oanfallen om har jonge leeftyd en har brekme oan ûnderfining. Yn desimber 2018 neamde Ocasio-Cortez dy behanneling seksistysk, wêrby't se it foarbyld fan Paul Ryan oanhelle, de Republikeinske foarsitter fan it Hûs fan Offurdigen. Doe't dy foar it earst yn it Hûs keazen waard, wied er krekt as har 28 jier. Mar hy waard ynhelle as in jong sjeny nettsjinsteande syn (neffens Ocasio-Cortez) "min trochtochte beliedspunten", wylst sysels behannele waard mei erchtinkendheid en hún.
Werferkiezings yn it Kongres
By de ferkiezings fan 2020 waard Ocasio-Cortez by de Demokratyske foarferkiezings útdage troch Michelle Caruso-Cabrera. Nei't Ocasio-Cortez de nominaasje wûn, stapte Caruso-Cabrera út 'e Demokratyske Partij en stelde har ferkiesber foar de Serve America Movement. Oare útdagers fan Ocasio-Cortez wiene de offisjele Republikeinske kandidaat John Cummings, in earder plysjeman, en in ûnoffisjele Republikeinske kandidaat, Antoine Tucker. Ocasio-Cortez wûn sûnder muoite in twadde termyn.
By de ferkiezings fan 2022 wie Ocasio-Cortez yn har kiesdistrikt de iennichste Demokratyske kandidate, wat betsjutte der gjin foarferkiezings holden waarden. By de algemiene ferkiezings fersloech se mei gemak de Republikeinske Tina Forte.
Yn it Hûs fan Offurdigen
Op 'e earste dei fan har oriïntaasje yn it Amerikaanske Kongres naam Ocasio-Cortez diel oan in demonstraasje tsjin klimaatferoaring foar de doar fan it kantoar fan Nancy Pelosi, de liedster fan 'e Demokraten yn it Hûs fan Offurdigen. Nei't se op 3 jannewaris 2019 ynsward wie as lid fan it Hûs, stipe se lykwols wol Pelosi har kandidaatskip foar it foarsitterskip fan it Hûs, mei't Pelosi, sa sei se "noch altyd de meast progressive kandidaat foar [dy post] is." Ocasio-Cortez kaam binnen yn it Amerikaanske Kongres as in polityk 'grientsje', mar mei in macht op 'e sosjale media dy't neffens de webside Axios like grut wie as dy fan alle oare nije Demokratyske Kongresleden mei-inoar. Yn jannewaris 2019 hie se 2,5 miljoen folgers op Twitter (mear as Pelosi). Se hie ek 1,6 miljoen folgers op Instagram.
Mei Ilhan Omar fan Minnesota, Ayanna Pressley fan Massachusetts en Rashida Tlaib fan Michigan waard Ocasio-Cortez troch de media bombardearre ta "The Squad": in groep nau gearwurkjende, jonge, progressive leden fan 'e Demokratyske Partij yn it Hûs fan Offurdigen. Nei de ferkiezings fan 2020 sleaten Cori Bush fan Missouri en Jamaal Bowman fan New York harren dêrby oan. Ocasio-Cortez wie ien fan 'e betinkers fan 'e Green New Deal, in ambisjeus pakket fan maatregels om klimaatferoaring tsjin te gean, dat se op 7 febrewaris 2019 yn it Hûs fan Offurdigen yntsjinne. Yn dy kontekst ûnderfûn se lykwols net inkeld wjerstân fan 'e Republikeinen, mar ek fan 'e fêstige oarder binnen de Demokratyske Partij.
Omreden fan har linkse ideeën en har bekendheid waard Ocasio-Cortez it mikpunt fan politike tsjinstanners. Op 20 july 2020 waard se oanholden op 'e treppen foar it Amerikaanske Kapitoal troch de Republikeinske ôffurdigen Ted Yoho en Roger Williams. Yn it gehoar fan in sjoernalist neamde Yoho har "walchlik" en fertelde er har dat se "gek" wie om't se fûn dat earmoede en wurkleazens de oarsaken wiene fan abrupte taname fan 'e misdie ûnder de koroanafiruspandemy. Ek rôp er har nei dat se in "aaklike teef" ("fucking bitch") wie. (Letter ûntskuldige er him yn in taspraak foar it Hûs fan Offurdigen om't "it aard fan it petear sa koartôf" west hie.) Yn novimber 2021 publisearre it Republikeinske lid fan it Hûs fan Offurdigen Paul Gosar fia sosjale media in animefilmke wêryn't er de gesichten fan himsels, Ocasio-Cortez en presidint Joe Biden oer dy fan 'e oarspronklike haadpersoanen hinne plakt hie. "Gosar" foel de oaren dêrby oan mei in swurd en ûnthalze "Ocasio-Cortez". De Demokraten fetten dat op as in deadsbedriging en Gosar krige in offisjele beskrobbing fan 'e Hûs fan Offurdigen, hoewol't de oare leden fan 'e Republikeinske Partij wegeren dêroan mei te wurkjen.
By de Bestoarming fan it Amerikaanske Kapitoal troch lulke oanhingers fan presidint Donald Trump op 6 jannewaris 2020 ferskûle Ocasio-Cortez har earst op it húske fan har kantoar. Se krige de skrik fan har libben doe't in lid fan 'e United States Capitol Police it kantoar yn kaam en rôp: "Wêr is se?" De man makke him dêrby net daliks bekend as plysje, en Ocasio-Cortez miende earst mei in relskopper fan dwaan te hawwen. Letter ferskûle se har mei oaren yn it kantoar fan ôffurdige Katie Porter fan Kalifornje. Se hie, sa fertelde se letter, in momint dat se yn grut gefaar ferkearde en tocht dat se it net oerlibje soe.
Politike stânpunten
Ocasio-Cortez omskriuwt harsels as in demokratysk sosjaliste. Yn 'e Feriene Steaten, dêr't 'sosjalist' eins in soarte fan skelwurd is, waarden lju mei har politike opfettings lange tiid sjoen as ekstremisten, oant Bernie Sanders de term 'sosjalist' yn 2016 alteast binnen de Demokratyske Partij salonfähig makke. Ocasio-Cortez is lid fan 'e Democratic Socialists of America (DSA), in linkse aktivistyske organisaasje mei yn 2018 37.000 leden. Se is in foarstanner fan progressive beliedspunten, lykas: Fierders is Ocasio-Cortez in foarstanner fan 'e ôfsetting fan presidint Donald Trump, om't it in presidint fan 'e Feriene Steaten op it strangst ferbean is om persoanlik better te wurden fan it útoefenjen fan syn funksje. Trump, dy't syn eigen hotels en golfresorts brûkt foar offisjele oangelegenheden (en de Amerikaanske oerheid dêrfoar betelje lit) hat neffens har sûnder mis de wet oertrêde.
Priveelibben
Yn febrewaris 2021 makke Ocasio-Cortez bekend dat se in oerlibbene is fan seksueel geweld.
Ocasio-Cortez hat in relaasje mei webdesigner Riley Roberts, mei wa't se yn 'e kunde kaam ûnder har ferkiezingskampanje fan 2018. Hja wenje gear yn 'e buert Parkchester, yn The Bronx. Yn april 2022 ferloven se harren mei-inoar yn Porto Riko.
Grutte Priis Formule 1 fan Spanje 2003
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Spanje 2003 yn Montmeló op 4 maaie 2003. It wie de fiifde fan 16 races fan de Formule 1 yn 2003. Hy waard op it Sirkwy fan Kataloanje hâlden. De race waard hâlden oer 65 omgongen, op it 4,7 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 307,4 kilometer.
Kenny Rogers
Kenny Rogers (folút: Kenneth Ray Rogers; Houston, 21 augustus 1938 – Sandy Springs (Georgia), 20 maart 2020) wie in Amerikaansk sjonger, muzikant, lietsjeskriuwer, akteur, presintator, muzykprodusint en ûndernimmer, en ien fan 'e meast ferneamde country-artysten fan 'e wrâld. Hy sette yn 'e twadde helte fan 'e 1950-er jierren útein mei syn karriêre, en wie yn 't earstoan lid fan ferskate bands. De bekendste dêrfan wie The First Edition, wêrmei't er ein 1960-er jierren de hit Ruby, Don't Take Your Love to Town skoarde. As solo-artyst belibbe Rogers benammen yn 'e twadde helte fan 'e 1970-er jierren en yn 'e 1980-er jierren grutte súksessen, mei lieten as Lucille, The Gambler en Coward of the County.
Rogers song in protte duëtten mei sjongsters as Dolly Parton (bgl. Islands in the Stream) en Sheena Easton (We've Got Tonight), en covere ek lieten fan oare sjongers, lykas Reuben James, Me and Bobby McGee en The Son of Hickory Holler's Tramp. Behalven country song er ek wol popmuzyk en rockmuzyk. Hy hie mear as 120 hits en stie allinnich al yn 'e Feriene Steaten yn totaal rom 200 wiken op it earste plak yn 'e hitlisten. Rogers ferkocht wrâldwiid mear as 165 miljoen platen en wûn trije Grammy Awards en in grut tal American Music Awards, ACM Awards en CMA Awards. Njonken syn sjongkarriêre wurke er ek as akteur, benammen yn tillefyzjefilms dy't basearre wiene op guon fan syn lieten.
Jonkheid en oplieding
Rogers waard yn 1938 berne yn Houston, yn 'e Amerikaanske steat Teksas, as it fjirde fan acht bern yn 'e húshâlding fan Edward Floyd Rogers (1904-1975), in timmerman, en dy syn frou Lucille Lois Hester (1910-1991), in assistint-ferpleechkundige. Hy wie fan mingd Iersk en Yndiaansk etnysk komôf. Rogers genoat leger ûnderwiis oan 'e Wharton Elementary School, en middelber ûnderwiis oan 'e Jefferson Davis High School (no de Northside High School), dêr't er yn 1956 foar syn eineksamens slagge.
Iere jierren by ferskate bands
Rogers sette syn sjongkarriêre útein as rockartyst. Hy hie yn 1957, doe't er njoggentjin jier wie, in lytse hit mei it nûmer That Crazy Feeling. Neitiid joech er him by in jazzband mei as namme The Bobby Doyle Three, dy't in protte optreden yn nachtklubs en sa ridlik wat fans krigen. De band naam syn platen op by platemaatskippij Columbia Records, mar gie yn 1965 útinoar. It jiers dêrop naam Rogers as solo-artyst in jazzy rock-single op foar Mercury Records, mei as namme Here's That Rainy Day. Doe't dat gjin súkses waard, begûn er te wurkjen as muzykprodusint, lietsjeskriuwer en eftergrûnmuzikant foar country-artysten as Mickey Gilley en Eddy Arnold. (Hy bespile it basgitaar, de fioel en de harmonika.)
Letter yn 1966 joech Rogers him by in nije band, The New Christy Minstrels, dêr't er lead-sjonger en basgitarist waard. Yn 1967 spjalten Rogers en trije oare bandleden, Mike Settle, Terry Williams en Thelma Camacho, harren ôf fan The New Christy Minstrels, en rjochten in eigen band op, dy't The First Edition kaam te hjitten. (Letter, doe't Rogers bekendheid krige, waard de namme feroare yn 'Kenny Rogers and the First Edition'.) Kin Vassy waard it fyfde bandlid. The First Edition hie sawol pop- as countryhits, wêrûnder it psychedelyske rockliet Just Dropped In (to See What Condition My Condition Was In), dat jierren letter nije bekendheid krije soe doe't it troch de bruorren Coen brûkt waard foar de soundtrack fan in dreamsêne fan 'e kultfilm The Big Lebowski. Oare hits fan The First Edition wiene: But You Know I Love You, Ruby, Don't Take Your Love to Town, Tell It All, Brother, Reuben James, Me and Bobby McGee en Something's Burning.
Heechtijdagen
Doe't The First Edition yn 1976 útinoar gie, besocht Rogers op 'e nij, en diskear mei súkses, in solokarriêre te begjinnen. Hy tekene in kontrakt mei United Artists Records en begûn in gearwurking mei muzykprodusint Larry Butler dy't fjouwer jier duorje soe. Dêrby ûntwikkele er in eigen styl dy't sawol leafhawwers fan country oanspriek, as (faak) foar popmuzyk trochgean koe. Syn earste studio-album, dat útkaam yn juny 1976, wie Love Lifted Me. De beide lieten dy't dêrfan as single útbrocht waarden, Love Lifted Me en While the Feeling's Good, waarden lytse hits.
Yn jannewaris 1977 brocht Rogers syn twadde studio-album út, dat simpelwei Kenny Rogers hiet. De earste single fan dat album, Laura (What's He Got That I Ain't Got) waard fannijs in lytse hit, mar de twadde single, Lucille, dat giet oer oerhoer en ympotinsje, waard in ûnbidich súkses. It smiet Rogers syn earste Grammy Award op, yn de kategory bêste manlike countrysang. Der giene mear as fiif miljoen eksimplaren fan oer de toanbank en it nûmer fêstige de karriêre fan Rogers as countrysjonger. Benammen troch it súkses fan Lucille berikte it album Kenny Rogers it earste plak yn de gesachhawwende Country Album Chart fan it muzyktydskrift Billboard. It waard Rogers syn earste platina plaat. Behalven de beide as singles útbrochte lieten befette Kenny Rogers ek Rogers syn coverferzje fan The Son of Hickory Holler's Tramp. Syn syn trêde album, Daytime Friends, dat yn july 1977 ferskynde, waard ek platina.
Yn 1978 wurke Rogers gear mei sjongster en countryleginde Dottie West, dy't in goede freondinne fan him wie, foar inkele albums en in stikmannich duëtten. Fan 'e beide albums berikte de gouden plaat Every Time Two Fools Collide (1978) it earste plak yn 'e albumlisten, wylst Classics (1979) stykjen bleau op plak 3, mar him ûntjoech ta in platina plaat. De duëtten Every Time Two Fools Collide (nû. 1), Anyone Who Isn't Me Tonight (nû. 2), What Are We Doin' in Love (nû. 1), All I Ever Need Is You (nû. 1) en Till I Can Make It On My Own (nû. 3) waarden sûnder útsûndering countryklassikers. Yn in parseberjocht út 1978 sei Rogers dat West syn karriêre by it countrypublyk konsolidearre hie. Hy wie ien fan 'e lêsten dy't har libben seagen doe't se yn 1991 mei 58 jier beswiek oan ferwûnings dy't se oprûn hie by in auto-ûngemak. Yn 1995 spile Rogers himsels yn 'e biografyske tillefyzjefilm Big Dreams and Broken Hearts: The Dottie West Story.
Love or Something Like It, Rogers syn fyfde studio-album, dat yn july 1978 útkaam, waard in gouden plaat yn 'e Feriene Steaten en Kanada. In folle grutter súkses waard syn sechsde album, The Gambler, dat yn 'e Feriene Steaten fiif kear platina waard en yn Kanada fjouwer kear. De grutste hit fan dat album wie de single The Gambler, oer de lêste rie fan in âlde gokker, dêr't Rogers syn twadde Grammy Award mei wûn. It album Kenny, dat yn 1979 útkaam en yn 'e Feriene Steaten trije kear platina en yn Kanada fjouwer kear platina waard, omfette de nûmer 1-single Coward of the County, ien fan Rogers syn grutste en bekendste hits, op basis wêrfan't yn 1981 in film makke waard. Yn 1980 beëinigen Rogers en muzykprodusint Larry Butler harren wurkbân foarearst, hoewol't se letter noch ferskate kearen ynsidinteel gearwurkje soene, lykas yn 1987 oan it album I Prefer the Moonlight en yn 1993 oan it album If Only My Heart Had a Voice.
Yn 1980 kaam Rogers syn kompilaasje-album Greatest Hits út, dat sawol yn 'e Feriene Steaten as yn Kanada in diamanten plaat (tolve kear platina) waard. Datselde jiers waard it liet Don't Fall in Love with a Dreamer, dat Rogers opnaam yn in duët mei Kim Carnes, in grutte hit. Letter yn 1980 begûn er in gearwurking mei Lionel Richie, dy't Rogers syn nûmer 1-hit Lady skreau en produsearre. Richie produsearre ek Rogers syn súksesfolle album Share Your Love, út 1981, mei pophits as I Don't Need You (nû. 3), Through the Years (nû. 13) en Share Your Love with Me (nû. 14). Datselde jiers brocht Rogers syn earste krystalbum út, mei as titel Christmas. Ek kocht er yn 1981 it âlde Dunhill-gebou fan ABC, dêr't er ien fan 'e modernste en populêrste muzykstudio's fan Los Angeles fan makke.
Neitiid wurke Rogers gear mei Barry Gibb fan de Bee Gees, dy't yn 1983 syn album Eyes That See in the Dark produsearre. Dat waard yn 'e Feriene Steaten twa kear platina en yn Kanada trije kear platina. It hie eins de bedoeling west dat se inkeld ien liet mei-inoar meitsje soene, mar op oantrún fan Gibb kaam der út harren gearwurking in hiel album fuort. Eyes That See in the Dark omfette noch wer in ûnbidich súksesfolle nûmer 1-hit: it duët mei Dolly Parton Islands in the Stream, dat yn 2005 troch de CMT Music Awards útroppen waard ta favorite countryduët aller tiden. Gibb en syn bruorren Robin en Maurice skreaune it liet oarspronklik foar Marvin Gaye yn in R&B-styl en pasten it earst letter oan foar Rogers en Parton.
It folgjende jier, 1984, wurken Rogers en Parton op 'e nij gear, doe't se tegearre it krystalbum Once Upon a Christmas makken, dat resultearre yn it populêre krystliet Christmas Without You. Yn 1985 wurke Rogers mei oan it duët Real Love, dat útbrocht waard as in single fan Parton en fuortendaliks boppe-oan yn 'e hitlisten kaam. Ek yn lettere jierren songen Rogers en Parton noch gauris tegearre, de lêste kear foar You Can't Make Old Friends, in duëtsingle út 2013.
Lettere jierren
Yn 1984 brocht Rogers syn fyftjinde studio-album út, What About Me?, wêrfan't er de titelsong What About Me? song mei Kim Carnes en James Ingram. Dat nûmer waard nominearre foar in Grammy Award, wylst in oar liet fan itselde album, Crazy, it earste plak yn 'e hitlisten berikte. Rogers syn folgjende album, The Heart of the Matter, waard produsearre troch George Martin. Ek dit album wie súksesfol, en waard in gouden plaat, mar it helle it lang net by Rogers syn eardere súksessen. Op 28 jannewaris 1985 wie Rogers ien fan 45 Amerikaanske sjongers dy't it goeddiedichheidsnûmer We Are the World songen om jild yn te sammeljen foar de slachtoffers fan de grutte hongersneed yn Etioopje. It liet waard foar in part yn syn eigen studio yn Los Angeles opnommen.
Yn 'e folgjende jierren skoarde Rogers geregeldwei hits, lykas Twenty Years Ago, Morning Desire en Tomb of the Unknown Love. Syn folgjende albums, They Don't Make Them Like They Used To (1986) en I Prefer the Moonlight (1987), diene it lykwols mar midsmjittich, hoewol't Something Inside So Strong (1988) en it krystalbum Christmas in America (1989) wer gouden platen waarden. Yn 1988 wûn Rogers syn trêde Grammy Award foar it nûmer Make No Mistake, She's Mine, in duët mei Ronnie Milsap. Yn 'e 1990-er jierren berikte er op 'e nij de top fan 'e hitlisten mei nûmers as The Factory, Crazy in Love, If You Want to Find Love en The Greatest. Fan 1991 oant 1994 wied er op de tillefyzjestjoerder A&E Network presintator fan The Real West, in dokumintêresearje oer it Wylde Westen.
Yn 1994 brocht Rogers ûnder de titel Timepiece syn "dream"-album út dat bestie út jazz-nûmers yn in styl dy't tebek gie op 'e 1930-er en 1940-er jierren. It wie foar him in nostalgyske trip werom yn 'e tiid nei it soarte muzyk dat er yn syn iere jierren as lid fan The Bobby Doyle Three makke hie. Yn 1996 kaam it album Vote for Love út, dêr't Rogers leafdeslieten op song dy't útkeazen wiene troch in stimming ûnder syn fans. Tusken de covers fan bekende ferskes sieten ek ferskaten fan syn eigen lieten. Hoewol't it album inkeld fia tillefyzjewinkel QVC te krijen wie, waard it in ûnbidich súkses en kaam it omreden fan de grutte fraach letter ek yn de gewoane winkels beskikber. Yn 1999 produsearre en song Rogers ek in liet, We've Got It All, foar de lêste ôflevering fan de komeedzjesearje Home Improvement. Dat ferske stiet op gjin inkeld album en opnames derfan bringe in hege priis op by feilings.
21e iuw
Begjin 2000, yn it earste jier fan 'e ienentweintichste iuw, stie Rogers, dy't doe 61 jier wie, op 'e nij op it earste plak yn 'e Amerikaanske countryhitlisten mei de single Buy Me a Rose. Hy waard dêrmei de âldste artyst mei in nûmer 1-hit en ferbriek it rekôr fan Hank Snow, dy't yn april 1974, doe't er 59 jier wie, it earste plak helle mei Hello Love. Rogers behold syn rekôr goed trije jier, mar ferlear it yn 2003 oan 'e santichjierrige Willie Nelson, doe't dy syn liet Beer for My Horses, in duët mei Toby Keith, op it earste plak kaam.
Hoewol't Rogers yn 'e 2000-er jierren minder albums útbrocht as foartiid – There You Go Again (2000), Back to the Well (2003) en Water & Bridges (2006) – hied er yn in protte lannen noch hieltyd grut súkses mei nije kompilaasje-albums. Yn 2004 berikte it album 42 Ultimate Hits, dat de earste sammelalbum wie dat sawol syn jierren by The First Edition as syn karriêre as solo-artyst omfieme, it sechsde plak yn 'e Amerikaanske country-albumlisten. It waard in gouden plaat, en it befette ek twa nije nûmers: We Are the Same en My World Is Over. Dat lêste, in duët mei Whitney Duncan, waard útbrocht as single en groeide út ta in beskieden hit. Yn 2005 waard it sammelalbum The Very Best of Kenny Rogers in kommersjeel súkses yn Jeropa en benammen yn it Feriene Keninkryk.
Underwilens sleat Rogers in kontrakt mei platemaatskippij Capitol Records. Dêr hied er nei in reklamekampanje op 'e Amerikaanske tillefyzje in protte súkses mei it kompilaasje-album 21 Number Ones, dat yn jannewaris 2006 útkaam. Hoewol't dy cd yndie 21 nûmer 1-hits befette, dy't opnommen wiene tusken 1976 en 2005, wie it lykwols gjin komplete kolleksje fan al Rogers syn nûmer 1-hits, en ûntbrieken lieten as Crazy in Love en What About Me? Ek it studio-album Water & Bridges kaam by Capitol út. De earste single fan dat album wie I Can't Unlove You, in nûmer dat yn 'e hitlisten net heger kaam as nûmer 17, mar wol mear as in healjier yn 'e hitlisten hingjen bleau. Tsjin dy tiid wie it mear as fyftich jier lyn dat Rogers syn earste band foarme, en 38 jier dat er foar it earst in hit skoard hie mei The First Edition. De trêde single fan Water & Bridges, in duët mei Don Henley mei as titel Calling Me, waard yn 2007 nominearre foar in Grammy Award.
Yn augustus 2008 brocht Rogers it album 50 Years út, dêr't guon fan syn grutste hits op stiene en ek trije nije lieten. Yn 2009 gied er op syn 50e Jubileumtoernee troch de Feriene Steaten, it Feriene Keninkryk en Ierlân. Yn april 2010 waard de tillefyzjespecial Kenny Rogers: The First 50 Years opnommen, mei gastoptredens fan û.o. Dolly Parton en Lionel Richie. Yn 2012 naam Rogers op 'e nij de hit Lady op, diskear yn in duët mei de skriuwer fan it liet, Lionel Richie. It duët waard útbrocht op Richie syn album Tuskegee. Yn 2013 waard Rogers ynhuldige as lid fan de Country Music Hall of Fame, en datselde jiers fersoarge er in optreden op it ferneamde Glastonbury Festival yn Ingelân. Ek naam er dat jiers syn op ien nei lêste studio-album op, mei as namme You Can't Make Old Friends. De titelsong wie in nij duët mei Dolly Parton en tagelyk de earste single dy't Rogers yn seis jier útbrocht hie.
It lêste studio-album fan Kenny Rogers kaam yn 2015 út, doe't er 77 jier wie. It wie in krystalbum mei as titel Once Again It's Christmas. Datselde jier kundige Rogers syn ôfskiedstoernee oan, dat er The Gambler's Last Deal neamde. Dêrûnder foelen optredens yn de Feriene Steaten, Austraalje, Skotlân, Ierlân, Ingelân, Nederlân en Switserlân. Sûnensswierrichheden spilen Rogers lykwols parten, en op 5 april 2018 moast er The Gambler's Last Deal op doktersadvys ôfblaze. Syn lêste optreden wie sadwaande in konsert dat er op 25 oktober 2017 joech yn de Bridgestone Arena yn Nashville (Tennessee), mei gastoptredens fan û.o. Lionel Richie, The Judds, Kris Kristofferson, Alison Krauss, Lady Antebellum, Idina Menzel, Reba McEntire en Dolly Parton. Yn totaal naam Rogers 65 albums op en ferkocht er wrâldwiid mear as 165 miljoen platen.
Aktearkarriêre
Njonken syn sjongkarriêre hie Rogers ek súkses as akteur. Hy spile yn twa films, Six Pack (1982) en Long Shot (2001), wêrfan't de earste, dêr't er de rol fan in autokoereur yn fertolke, yn 'e Amerikaanske bioskopen mear as $20 miljoen winst makke. As akteur waard Rogers lykwols bekender troch syn meiwurking oan in stikmannich tillefyzjefilms, wêrfan't de rige fan fiif films oer The Gambler (1980-1994) en ek Coward of the County (1981) en Christmas in America (1990) basearre wiene op syn hits mei deselde nammen. Fierders fertolke Rogers yn 1994 twa kear de rol fan Jack MacShayne yn 'e tillefyzjewesterns MacShayne: Winner Takes All en MacShayne: The Final Roll of the Dice. Ek hied er gastrollen yn tillefyzjesearjes as Dr. Quinn, Medicine Woman (1994), Touched by an Angel (2000), Reno 911! (2003) en How I Met Your Mother (2009).
Publikaasjes
Rogers wie ferslingere oan 'e fotografy en publisearre sels twa fotoboeken mei eigen wurk: Kenny Rogers' America (1986) en Your Friends and Mine (1987). Yn oktober 2012 brocht Rogers fierders in autobiografy út mei as titel Luck or Something Like It: A Memoir. Mei Mike Blakeley skreau er boppedat de roman Wat Are the Chances?, dy't útkaam yn septimber 2013.
Aktiviteiten as ûndernimmer
Yn 1991 rjochte er mei John Y. Brown jr., de eardere algemien direkteur fan 'e fastfoodrestaurantkeatling Kentucky Fried Chicken, in eigen keatling restaurants op, mei de namme Kenny Rogers Roasters, dêr't hin en karbonaadsjes optsjinne waarden. Dat bedriuw wie it ûnderwerp fan in ôflevering fan 'e populêre Amerikaanske komeedzjesearje Seinfeld en waard ek op 'e hak nommen yn inkele oare komeedzjesearjes en satiryske tillefyzjeprogramma's. Op 27 novimber 1997, doe't Rogers te gast wie yn it praatprogramma Late Night with Conan O'Brien, slagge it him net om by in smaaktest syn eigen hinnefleis derút te pikken; syn ferwar wie dat er mear in 'hamburger-man' wie.
Fan 1992 oant 1995 wie Rogers ien fan 'e eigners fan it 4.000 sitten tellende Grand Palace Theatre, in skouboarch yn Branson (Missoery). Hy ferbûn syn namme ek oan 'e Gambler Chassis Company, in fabrikant fan sprintcarracing-auto's yn Hendersonville (Tennessee).
Priveelibben
Rogers troude fiif kear en hie fiif bern. Syn earste houlik sleat er op 15 maaie 1958 mei Janice Gordon, mar it einige yn april 1960 al yn in skieding. Ut dat houlik waard in dochter berne, Carole Lynn Rogers. Yn oktober 1960 wertroude Rogers mei syn twadde frou Jean, fan wa't er yn 1963 ek skiede. Syn trêde frou wie Margo Anderson, mei wa't er yn oktober 1964 troude. Se krigen ien bern en skieden yn 1976. Rogers troude mei syn fjirde frou, aktrise Marianne Gordon, op 1 oktober 1977. Ek mei har krige er ien bern foar't se yn 1993 skieden. Op 1 juny 1997 troude Rogers foar de fyfde en lêste kear, no mei Wanda Miller, mei wa't er twillingsoannen krige en oan syn dea ta troud bleau.
Mids 2000-er jierren liet Rogers plastyske sjirurgy by himsels dwaan troch syn eachlidden te liften. De operaasje pakte net goed út en joech syn gesicht in hiel oar oansjen. Yn 2006 joech er yn in fraachpetear mei it tydskrift People ta dat er der alhielendal net tefreden oer wie en dat er eins wol graach wer werom woe nei de sitewaasje fan foar de operaasje.
M (James Bond)
M is de koadenamme fan it haad fan 'e Britske ynljochtingetsjinst MI6 yn 'e James Bond-romans fan Ian Fleming en de dêrop basearre James Bond-filmsearje. De oantsjutting is net persoanspesifyk, mar giet fan persoan nei persoan oer mei de funksje. Fleming yntrodusearre it personaazje yn 1953, yn syn earste Bond-roman Casino Royale. In oar bekend personaazje út 'e Bond-romans en -films is Miss Moneypenny, de sekretaresse fan M.
Ynspiraasje
Fleming basearre de M út syn boeken foar it meastepart op skout-by-nacht John Henry Godfrey, de sjef fan 'e Britske Marine Ynljochtingedifyzje, ûnder wa't Fleming yn 'e Twadde Wrâldoarloch tsjinne. Oare mooglike boarnen fan ynspiraasje foar it personaazje wiene sir Claude Dansey, it plakferfangend haad fan 'e Britske bûtenlânske ynljochtingetsjinst MI6; Maxwell Knight, it haad fan 'e Britske binnenlânske ynljochtingetsjinst MI5 (dy't syn memo's ûndertekene mei "M"); en William Melville, in Ier dy't opklom ta sjef fan it Secret Service Bureau, de foarrinner fan sawol MI6 as MI5.
Spilers
De rol fan M is yn 'e James Bond-films fertolke troch ferskate akteurs. Bernard Lee, dy't de rol spile yn 'e earste alve films, waard der op in stuit suver mei identifisearre. Yn 'e filmsearje fan Eon Productions ûntbrekt it personaazje M inkeld yn For Your Eyes Only (1981). Dy film waard opnommen koart nei't Lee ferstoarn wie. Dame Judi Dench wie yn 1995 de earste froulike M.
Munnekemoer
thumb|left|250px|It 8e fallaat yn Munnekemoer Munnekemoer is in buorskip fan Ter Apel yn de gemeente Westerwâlde yn de provinsje Grinslân. It is it súdlikste punt fan dy provinsje en leit tsjin Drinte en Dútslân oan. It leit besuden de buorskip Barnflair en it leit foar in part yn en foar in part bûten de beboude kom fan Ter Apel.
It plak wie foar in pear jier in stopplak fan de spoarline STAR (Stedskanaal, Ter Apel, Ryksgrins) en dy line soe oan de Dútske kant fan de grins fierder rinne, mar dat waard nea wiermakke. Yn 1926 waard dy line lykwols opheft.
De namme Munnekemoer ferwiist nei "muontsen", dy't harren komôf fan it Kleaster Ter Apel hiene, en moer dat nei de feansompe ferwiist.
Star Trek IV: The Voyage Home
Star Trek IV: The Voyage Home wie de fjirde film yn 'e Star Trek-filmrige dy't basearre wie op 'e tillefyzjesearje Star Trek: The Original Series, út 'e 1960-er jierren. It wie ek it trêde en lêste diel fan in ferhaalline dy't trije films besloech en begûn mei Star Trek II: The Wrath of Khan en fierder gie mei Star Trek III: The Search for Spock. It ûnkonvinsjonele ferhaal fan Star Trek IV: The Voyage Home en de humor dêr't de film mei ôfmakke is, waarden goed ûntfongen troch sawol de filmkritisy, de fans fan Star Trek as it bioskooppublyk yn it algemien. It waard dêrtroch net inkeld in krityk, mar ek in kommersjeel súkses. De film waard nominearre foar fjouwer Oscars, foar it meastepart yn 'e technyske kategoryen.
Plot
Yn it jier 2286 folget in ûnbidich grutte sylindryske romtesonde fan in ûnbekende bûtenierdske beskaving in koers troch de romte nei de Ierde en stjoert dêrby oanhâldend in ûnûntsiferber sinjaal út dat sa sterk is dat it de enerzjyfoarsjenning lamleit fan elts romteskip en elts romtestasjon dat it passearret. As de sonde himsels yn in baan om 'e Ierde pleatst, rekket de enerzjyfoarsjenning op it ierdoerflak útskeakele en feroarsaket de sonde troch ionisearring fan 'e atmosfear in rampsillich, de sinne folslein bûtenslutend wolkedek en ûnbidich grutte stoarmen. De lieding fan 'e Feriene Federaasje fan Planeten stjoert út it haadkertier fan 'e Stjerrefloat yn San Francisco wei in needoprop út dy't alle romteskippen warskôget om by de Ierde wei te bliuwen.
Underwilens is op 'e planeet Vulcanus de Stjerrefloat-ofsier Spock hast wer de âlde nei't syn geast en lichem weriene binne (sjoch: Star Trek III: The Search for Spock). Syn âlde skipsmaten fan 'e ferwoastge USS Enterprise (NCC-1701), dy't him rêden hawwe, binne nei in fearnsjier op Vulcanus sa stadichoan wol ree om wer op hûs oan, ek al witte se dat se dêre foar de kriichsried komme moatte sille foar harren yn 'e wyn slaan fan befellen fan oerhearrigen en harren stellen fan 'e Enterprise (sjoch: Star Trek III: The Search for Spock). Dat, ûnder lieding fan admiraal James T. Kirk risselwearje se om fuort, en Spock jout him by harren. Inkeld luitenant Saavik bliuwt efter op Vulcanus. Mei it bútmakke Klingon-oarlochsskip, dat se by wize fan grap de namme Bounty jûn hawwe (nei de histoaryske HMS Bounty) sette se ôf nei de Ierde.
As se yn it Sinnestelsel arrivearje, ûntfange Kirk-en-dy de needoprop fan 'e Ierde. Om't it sinjaal fan 'e romtesonde op 'e oseänen fan 'e Ierde rjochte liket te wêzen, stelt Spock troch logysk riddenearjen fêst dat it bedoeld wêze moat foar eat dat of immen dy't yn 'e see libbet. As luitenant Uhura it sinjaal oanpast foar wetterdruk en sâltgehalte klinkt it hiel oars en ken Spock it wer as it sjongen fan walfisken, spesifyk de bultrêch, dy't lykwols yn 'e ienentweintichste iuw útstoarn is troch oerbejaging troch de minske. Om't de romtesonde it libben op lân op 'e Ierde ûnbedoeld ferneatigje sil yn syn syktocht nei de bultrêgen, beslút Kirk om it Klingon-skip te brûken om mei in slingermaneuver om 'e sinne hinne werom yn 'e tiid te reizgjen nei de ein fan 'e tweintichste iuw. It is syn bedoeling om dêr in pear bultrêgen op te heljen en mei werom te nimmen nei de trijeëntweintichste iuw, sadat de bisten it sinjaal fan 'e sonde beäntwurdzje kinne. Kirk-en-dy arrivearje yn 1986 en brûke de kamûflaazjetechnyk fan 'e Klingons om 'e Bounty ûnsichtber te meitsjen. Se sette it skip del yn it Golden Gate Park yn San Francisco, in stêd dêr't se allegear bekend mei binne om't se dêr (yn 'e takomst) oan 'e militêre akademy fan 'e Stjerrefloat studearre hawwe. Masinist Scott ynformearret Kirk lykwols dat it tiidreizgjen de twadderangs dilitiumkristallen fan it skip útput hat, en dat se nearne mear hinne geane as dy net weropladen wurde. Dat kin dien wurde mei de reststrieling dy't in nukleêre reäktor útstjit. Lokkigernôch leit it jier 1986 middenyn it tiidrek dat kearnenerzjy noch brûkt waard. Kirk jout luitenant Uhura en Pavel Chekov opdracht om in nukleêre reäktor te finen en genôch reststrieling op te fangen om 'e kristallen wer op te laden. Underwilens moatte Scott, dokter Leonard McCoy en Hikaru Sulu yn it rom fan 'e Bounty in tank sjen te bouwen dêr't de walfisken yn ferfierd wurde kinne, en geane hysels en Spock op 'e siik nei de eigentlike walfisken.
De misje fan Kirk en Spock giet dat it slydjaget as se al rillegau in pear bultrêgen ûntdekke, in mantsje en in wyfke, dy't ûnder de soarch fan marine biologe dr. Gillian Taylor yn it (fiktive) Cetacean Institute ("Ynstitút foar Walfiskeftigen") libje, in iepenbier akwarium yn Sausalito, in foarstêd fan San Francisco. It probleem is dat de beide walfisken mei koarten nei Alaska flein wurde sille om yn it wyld útset te wurden. Gillian pakt dêr o sa mei om, want hoewol't se beseft dat de bisten te grut binne om yn finzenskip te oerlibjen, wit se ek dat se yn it wyld oerlevere wêze sille oan 'e predaasjes fan walfiskfarders. Kirk en Spock lûke har oandacht as Spock by de bultrêgen yn it bassin springt om in Vulcaanske ferstânsferraning mei ien fan 'e bisten oan te gean, mei't er it ûnfatsoenlik achtet om 'e bisten tsjin harren wil nei de takomst te heljen. Gillian is earst skandalisearre troch Spock syn hâlden en dragen, mar se rekket yntrigearre troch de sjarmante Kirk. Dyselde besiket har safier te krijen dat se him de radiofrekwinsjes jout fan 'e stjoerders dêr't de beide bultrêgen fan foarsjoen wurde, mar dat wegeret se.
Scott en McCoy hawwe ûnderwilens de Gouden Gids ûntdutsen, dy't harren by steat steld om in bedriuw te finen dat materiaal leveret foar de walfisktank dêr't se ferlet fan hawwe. It probleem is dat se neat hawwe om foar dat guod te beteljen, oant Scott de eigner fan it bedriuw de natuerkundige formule fan transparant aluminium oanbiedt, in materiaal dat yn 1986 net bestiet. Yn ruil dêrfoar wurde de wanden fan 'e tank út foarrie levere en troch piloat Sulu, dy't himsels ûnderwilens bekendmakke hat mei it fleanen fan helikopters, nei de Bounty ta brocht. Uhura en Chekov hawwe yn 'e tuskentiid einlings in nukleêre reäktor opspoard, oan board fan in fleandekskip fan 'e Amerikaanske Marine. Se beskôgje it as in goed foarteken dat it skip ek USS Enterprise hjit. As se har dy nachts troch Scott oan board fan it fleandekskip strielje litte, kinne se de reststrieling sammelje dy't se nedich hawwe, dêr't Uhura mei weromkeart nei de Bounty. Chekov wurdt lykwols ûntdutsen en finzennommen troch de Amerikaanske Marine, dy't him foar in Sovjet-spion hâldt. As er besiket te ûntkommen, knoffelet er by in hichte del en wurdt mei slim holleletsel yn it sikehûs opnommen.
De oare moarns ûntdekt Gillian, as se op har wurk arrivearret, dat de beide bultrêgen bûten har wittenskip om de jûns tefoaren al ôffierd binne nei Alaska. Se siket Kirk yn it Golden Gate Park, dêr't se it ûnsichtbere romteskip gewaarwurdt. Se beseft dat alle nuvere ferhalen dy't Kirk har ferteld hat, wier binne, en helpt him en McCoy om Chekov út it sikehûs te rêden. Under de trijeëntweintichste-iuwske medyske soarch fan McCoy is Chekov samar wer de âlde. Gillian jout Kirk de radiofrekwinsjes fan 'e bultrêgen, wêrnei't Kirk har efterlitte wol yn San Francisco om mei de weropladen Bounty efter de bisten oan. Mar Gillian, dy't neat hat om har yn 'e tweintichste iuw te hâlden en dy't wisberet is om mei 'har' walfisken nei de takomst ta, lit har net sa maklik ôfkonfoaie en twingt Kirk om har mei te nimmen. Yn Alaska arrivearret de Bounty krekt op 'e tiid om 'e beide bultrêgen fan in walfiskfarder te rêden. Kirk jaget de bemanning fan it skip de stupen op it liif troch de kamûflaazje fan it Klingon-romteskip op te heffen wylst er rjocht foar harren skip sweeft. De beide walfisken (en it wetter om harren hinne) wurde troch Scott nei de tank yn it rom fan 'e Bounty striele.
Mei muoite witte Kirk-en-dy mei it rynkranke romteskip nei harren eigen tiid werom te kearen. Troch de ynfloed fan 'e bûtenierdske romtesonde, dy't ek de Bounty alle enerzjy ûntnimt, moatte se in needlâning yn it wetter fan 'e Baai fan San Francisco útfiere. Wylst de bemanning it sinkende skip ferlit, wit Kirk hânmjittich de doarren fan it rom te iepenjen en de walfisken frij te litten. Ienris yn see beäntwurdzje de bisten it sinjaal fan 'e romtesonde, dy't dêrtroch tefredensteld wurdt, rjochtsomkeart makket en wer yn 'e djipten fan it hielal ferdwynt. Op 'e Ierde geane de stoarmen lizzen en klearret de loft op. Sadree't de romtesonde fuort is, komt de enerzjyfoarsjenning yn it romtedok fan 'e Stjerrefloat, yn syn baan om 'e Ierde, wer werom.
Neitiid wurde Kirk, McCoy, Uhura, Scott, Sulu en Chekov foar de kriichsried dage foar harren dieden yn it ôfrûne healjier. Spock jout him by harren, hoewol't hy nearne foar oanklage wurdt. Omreden fan it feit dat se de Ierde fan 'e ûndergong rêden hawwe, wurde se lykwols fan alle oanklachten frijsprutsen. Inkeld de oanklacht fan it oerhearrich wêzen oan in superieur ofsier, dêr't allinne Kirk foar oanklage wie, bliuwt stean. Der wurdt besletten om Kirk by wize fan bestraffing syn rang fan admiraal ôf te nimmen en him werom te setten ta kaptein. Dat betsjut dat er syn burofunksje yn it haadkertier fan 'e Stjerrefloat kwytrekket en (ta syn ferrassing en blydskip) wer gewoan gesachfierder fan in romteskip wurdt. Nei't er dat fûnis oanheard hat, nimt Kirk ôfskie fan Gillian, dy't him fertelt dat sy tafoege is oan in wittenskipsmisje fan 'e Stjerrefloat. Dêrop set Kirk mei Spock en de rest fan 'e bemanning ôf nei harren nije skip, dat de USS Enterprise (NCC-1701-A) blykt te wêzen.
Preproduksje
Leonard Nimoy, de akteur dy't de rol fan Spock spile, hie yn 1984 filmstudio Paramount Pictures safier krigen dat him de rezjy oer de foargeande Star Trek-film, Star Trek III: The Search for Spock, taparte waard. Noch ear't dy film yn premiêre gie, waard er troch de studio frege om ek de folgjende film, Star Trek IV: The Voyage Home, te regissearjen. No't er himsels bewiisd hie as regisseur, krige er dêrfoar in stik gruttere frijheid om te dwaan wat er woe. Yn kontrast mei de mear dramatyske earste trije dielen fan 'e filmsearje woene Nimoy en produsint Harve Bennett no in lichtfuottiger film meitsje, mei mear humor, in boadskip op it mêd fan miljeubeskerming en gjin dúdlike antagonist.
Om't William Shatner, dy't de rol fan James T. Kirk spile, wegere en krûp nochris yn 'e hûd fan dat personaazje, namen Nimoy en Bennett acht moannen lang in idee foar in prequelfilm fan Ralph Winter yn omtinken, dat gean soe oer kadetten oan 'e militêre akademy fan 'e Stjerrefloat. Uteinlik betocht Shatner him lykwols doe't Paramount him in salaris fan $2 miljoen bea en it ûnthjit dat hy de folgjende Star Trek-film regissearje mocht.
Oarspronklik wie it de bedoeling dat de opkommende filmstjer Eddie Murphy, dy't ferneamd wurden wie mei syn rol as de eksintrike plysjeman Axel Foley yn Beverly Hills Cop, in rol yn Star Trek IV: The Voyage Home krije soe. Dêrmei soe de fanbasis fan Star Trek útwreide wurde kinne, mar oan 'e oare kant soe de franchise himsels der ek mei bleatstelle oan krityk. De earste ferzje fan it senario foar Star Trek IV: The Voyage Home waard skreaun troch Steve Meerson en Peter Krikes. Dêryn kaam in heechlearaar foar dy't leaut yn it bestean fan bûtenierdske wêzens en dy't graach nei walfisksangen harket. It wie in rol dy't spesifyk foar Murphy skreaun wie, mar Murphy fûn it mar neat, en keas der ynstee foar om The Golden Child te meitsjen. De heechlearaar waard neitiid gearfoege mei it personaazje fan 'e marine biologe Gillian Taylor, spile troch Catherine Hicks.
Yn dy ferzje fan it skript bliuwt Gillian Taylor efter yn 1986 om it oerlibjen fan 'e bultrêgen te bewissigjen, ek al soe dat in paradoks kreëarje. Dat plotpunt waard letter tsjin Meyer syn wil feroare. Underwilens hiene Meyer en Bennett it idee fan Krikes en Meerson om it Klingon-romteskip oer de Super Bowl hinne te fleanen, nei de foddekoer ferwiisd. Yn it skript fan Krikes en Meerson bleau Saavik efter op Vulcanus om't se nei seksuele omgong mei de jonge Spock yn Star Trek III: The Search for Spock swier rekke wie; yn 'e ferzje fan Meyer en Bennett bleau se noch hieltyd efter op Vulcanus, mar waard de reden dêrfoar net útlein. Nei't Nimoy, Bennett en Meyer tefreden wiene oer it senario, lieten se it oan Shatner sjen, dy't it op guon punten werskriuwe liet. Paramount wie tige ynnommen mei it úteinlike resultaat.
Opnamen en postproduksje
Foar de produksje fan Star Trek IV: The Voyage Home wie in budget beskikber fan $21 miljoen, wat mear wie as foar de beide foargeande films, mar noch altyd minder as de helte fan it budget fan Star Trek: The Motion Picture. De kamerarezjy waard fierd troch Donald Peterman, wylst de filmmuzyk tafoege waard troch Leonard Rosenman. De opnamen setten op 24 febrewaris 1986 útein. Oars as eardere Star Trek-films waard The Voyage Home foar it grutste part op lokaasje (yn San Francisco) filme ynstee fan yn 'e studio. It meastepart fan 'e sênes yn it saneamde Cetacean Institute waard bgl. opnommen yn it echte Monterey Bay Aquarium, in iepenbier akwarium oan 'e kust fan Kalifornje. Yn 'e film bringe Uhura en Chekov in besyk oan it fleandekskip de USS Enterprise (CVN-65), mar de echte Enterprise wie op it stuit fan 'e opnamen net beskikber om't it op see wie. Dêrom giet yn 'e film de USS Ranger (CV-61) dêrfoar troch.
De sêne op in strjitte yn San Francisco wêryn't Uhura en Chekov oan tafallige foarbygongers freegje wêr't de Amerikaanske Marine syn nukleêre oarlochsskippen bewarret, waard filme mei in ferburgen kamera. De lju dy't troch akteurs Nichelle Nichols en Walter Koenig oansprutsen waarden, wiene lykwols (oars as de leginden wolle) betelle figuranten dy't wol deeglik wisten dat se filme waarden. De frou dy't antwurdet: "Ik wit net oft ik dêr wol it antwurd op wit… Ik leau dat it oare kant de baai is, yn Alameda," wie Layla Sarakalo. Hja fertelde letter yn in fraachpetear dat har auto fuortsleept wie om't har de warskôgings oer it opnimmen fan 'e filmsêne ûntkommen wiene. Dêrop stapte se nei de assistint-regisseur ta om as figurante mei te dwaan oan 'e sêne yn hoop dat se dêrmei genôch fertsjinje soe om 'e boete te beteljen en har auto werom te krijen. Har reäksje wie sa natuerlik, dat Nimoy-en-dy besleaten har yn 'e film te hâlden, hoewol't se dêrfoar wol spesjaal lid makke wurde moast fan it Screen Actors Guild, it Amerikaanske fakbûn fan akteurs.
As Kirk en Spock mei de bus geane, treffe se dêr in punker as mei-passazjier, dy't de rit foar alle ynsittenden ûnoangenaam makket troch withoe lûd punkmuzyk ôf te spyljen op syn boombox. As Kirk him fatsoenlik freget de muzyk út te setten, draait er ynstee it folume heger. Dêrop brûkt Spock in Vulcaanske senuwknyp om him bûten bewustwêzen te bringen en in ein oan it lawaai te meitsjen, wat ta applaus fan 'e rest fan 'e buspassazjiers liedt. It idee foar dy sêne kaam út 'e koker fan Nimoy, dy't soks ris persoanlik meimakke hie yn New York. Hy hie doe tocht: "[…] as ik Spock wie, soe him de harsens útknipe!" Doe't er fan 'e sêne hearde, beprate assistint-produsint Kirk Thatcher Nimoy om him de rol fan 'e punker te jaan.
Industrial Light & Magic (ILM) fan George Lucas levere yn 'e postproduksje de special effects foar Star Trek IV: The Voyage Home oan. Behalven de bûtenierdske romtesonde befette de film gjin nije romteskippen. In protte miniatueren út eardere films koene sadwaande recycle wurde, wêrûnder it romtedok fan 'e Stjerrefloat, ek al hie Paramount nei Star Trek III: The Search for Spock opdracht jûn om dat mar fuort te smiten. De technisy by ILM hiene der lykwols sa'n tiid en wurk yn stutsen, dat it harren oangriisde om it ding fuort te dwaan, dat ynstee hiene se it útinoar helle en opslein. De modellen fan it romteskip de USS Enterprise wiene yn The Search for Spock fierhinne fernield doe't it romteskip opblaasd waard, en doe't de nije USS Enterprise-A in duplikaat fan it âlde skip bliek te wêzen, moasten se reparearre en oerskildere wurde. De bultrêgen yn 'e film binne foar it oergrutte part gjin echte bisten. ILM boude bewegende modellen op wiere grutte en motorisearre miniatueren op skaal nei foar de sênes mei de walfisken.
Opdracht
Star Trek IV: The Voyage Home waard opdroegen oan 'e bemanning fan 'e space shuttle Challenger, dy't op 28 jannewaris 1986 omkaam doe't it romtefear nei de lansearring ûntplofte.
Distribúsje
De distribúsje fan Star Trek IV: The Voyage Home waard fersoarge troch Paramount Pictures. De film gie yn 'e Feriene Steaten yn it Thanksgiving-wykein, op 26 novimber 1986, yn premiêre. Star Trek IV: The Voyage Home wie de earste Star Trek-film dy't yn 'e Sovjet-Uny te sjen wie, dêr't er troch it Wrâldnatoerfûns op 26 juny 1987 yn oanwêzichheid fan regisseur Leonard Nimoy en produsint Harve Bennett yn Moskou fertoand waard om it nij ynfierde Sovjet-ferbod op 'e walfiskfeart te fieren.
Travois
In travois (útspr.: [trav'wa]) is in draachbier of sleeptastel besteande út twa lange stokken of peallen wêrfan't de uteinen oer de grûn slepe en dy't lutsen wurde troch in lûkdier (of minske), mei tusken de stokken of peallen yn de iene of oare konstruksje om guod (of in persoan) op te ferfieren. Sa'n konstruksje kin alderhanne foarmen oannimme, lykas in net, in simpele tekken of in ramt fan tûken of latsjes. It wurd travois komt út it Kanadeesk-Frânsk, en giet úteinlik werom op it Frânske travail, dat "wurk" betsjut. Aldere, argayske foarmen binne travoy en travoise.
Star Trek IV: The Voyage Home
Distribúsje
Tagelyk mei de film kaam ek de 'ferboeking' fan it ferhaal út, yn 'e foarm fan in roman sktreaun troch Vonda N. McIntyre, dy't acht wiken lang op 'e bestsellerlist fan The New York Times stie en opklom nei it trêde plak. Ek de soundtrack fan 'e film waard op 26 novimber útbrocht, yn 'e foarm fan in album fan platemaatskippij MCA Records. De film waard op 30 septimber 1987 as in VHS-keapfideo op 'e merk brocht. Hy kaam op 9 novimber 1999 foar it earst beskikber op dvd en yn maaie 2009 foar it earst op blu-ray.
Untfangst
Star Trek IV: The Voyage Home krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy, dy't de humor yn 'e film en it ûnkonvinsjonele ferhaal wurdearje koene. Paul Attanasio fan The Washington Post omskreau Star Trek IV: The Voyage Home as "los, joviaal, ûnbidich oangenaam krystfermaak". Rushworth Kidder fan 'e Christian Science Monitor priizge de film om't er it bioskooppublyk in kyk op it moderne libben joech út in oar perspektyf wei en tagelyk bewiisde dat in film gjin moard, geweld, seks of sels mar in antagonist nedich hie om te slagjen.
Travois
Hoewol't sokke travois fansels in primitivere foarm fan transport foarmen as weinen mei tsjillen, wiene se foar de ûndergrûn dêr't se op brûkt waarden (bgl. de mei blêden en tûken besaaid lizzende wâldboaiem, of it lange gers fan 'e prêrje, of op mul sân of losse snie) feitliken gaadliker as tsjillen west hawwe soene. Sadwaande makken ek de iere Frânske pelsjagers of coureurs des bois yn Noard-Amearika gebrûk fan travois.