cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Erwin Rommel
De Spûkdifyzje
De 7e Pânserdifyzje krige letter de bynamme fan "de Spûkdifyzje" (Gespenster-Division), fanwegen de ûnbidige faasje fan syn opmars, dy't sa grut wie dat sels it Dútske oerbefel op in stuit net mear wist wêr't er wie. Rommel syn troepen hiene doedestiden ek it rekôr foar de grutste, troch in tankdifyzje ôfleine ôfstân yn ien inkele dei yn 'e hannen – te witten: krapoan 320 km.
Fan oare Dútske generaals waard Rommel priizge om syn taktiken, mar krige er ek krityk: guon lju fûnen nammentlik dat er tefolle risiko's nommen hie. Rommel syn eigen kommandant, generaal Hermann Hoth, wie publyklik fol lof oer syn ûnderhearrige, mar yn in fertroulik rapport skreau er dat Rommel noch net wer it befel oer in lyk jûn wurde mocht oant er wat mear beoardielingsfermogen krigen hie. Lettere foarfallen soene lykwols bewize dat Hoth der raar by troch wie.
De Noardafrikaanske Kampanje (1941-1943)
As beleanning foar syn súkses waard Rommel promovearre ta luitenant-generaal. Op 6 febrewaris 1941 krige er it befel oer it nijskepen Afrikakorps, dat bestie út 'e 15e Pânserdifyzje en de 5e Lichte Difyzje (letter omfoarme ta de 21e Pânserdifyzje). Mei dy formaasje waard er by Operaasje Sonnenblumme nei it Noardafrikaanske Lybje ta stjoerd (yn dy tiid in Italjaanske koloanje), dêr't de Italjaanske bûnsgenoaten fan 'e Dútsers har yn 'e swierrichheden wurke hiene by har striid tsjin 'e troepen fan Grut-Brittanje en it Britske Gemienebêst, út it oanbuorjende Egypte. Syn súkses yn dizze Noardafrikaanske Kampanje soe Rommel de bynamme fan "de Woastynfoks" (der Wüstenfuchs) opsmite.
It earste Dútske offinsyf
De sitewaasje dy't Rommel begroete by syn oankomst yn Lybje wie net sa'n fraaienien, fanút it Dútske eachpunt besjoen. De Britten hiene by Operaasje Kompas de demoralisearre Italjanen oant likernôch healwei de koloanje weromdreaun, en nei de tepletterjende nederlagen dy't se lit hiene, wiene der noch mar 7.000 Italjaanske soldaten oer. Rommel krige fan it Dútske legerhaadkertier de opdracht om him ter hichte fan Sirte yn te graven en dêr oant maaie stân te hâlden, mei't dan pas de 15e Pânserdifyzje yn Lybje oankomme soe. Neitiid moast er dan optsjen nei de stêden Agedabia en Bengazy en dêr in definsive liny oanlizze. Rommel fûn dat op basis fan 'e terreinsgesteldheid in ûnhâldber plan, en besleat dat de hiele Syrenaika werovere wurde moast om Bengazy feilich te stellen.
Op 24 maart sette Rommel útein mei in offinsyf fan beheinde skaal, dat er útfierde mei inkeld de 5e Lichte Difyzje en twa Italjaanske difyzjes. De Britten, dy't de kommunikaasje tusken Rommel en it Dútske oerbefel ûnderskept hiene, en dus ferwachten dat Rommel by Sirte lizzen bliuwe soe, kaam dit folslein oer it mad. Boppedat wie harren legermacht yn 'e Syrenaika ferswakke trochdat ferskate difyzjes oersee nei Grikelân ta stjoerd wiene om 'e Dútske opmars dêre tsjin te kearen. Sadwaande moasten de Britten weromwike nei Mersa el Brega, dêr't se ferdigeningswurken begûnen oan te lizzen, sûnder euvelmoed dat der foar harren stoarm op komst wie. Doe't Rommel mar kwealk tsjinstân mette, state er djipper troch yn fijannich gebiet, wêrby't er nei in dei fan fûleindige gefjochten de Britten út har basis by Mersa el Brega ferdreau. Tsjin dy tiid wie it foar alle partijen dúdlik dat Rommel him neat oanlûke soe fan syn oarders, en om't de Britske troepen te ferspraat wiene om him tsjin te hâlden, besleat de Britske befelhawwer, generaal Archibald Wavell, om Bengazy te ûntromjen en in taktyske weromtocht út te fieren foar't it Britske garnizoen dêr besingele wurde koe.
Doe't er murk dat de Britten de konfrontaasje mei him út 'e wei giene, besleat Rommel om it te weagjen en besykje om mei syn trije difyzjes de hiele Syrenaika te weroverjen. Wylst er de Italjaanske Ariete-pânserdifyzje efter de Britten oan stjoerde, loek er in dei út om 'e Dútske 5e Lichte Difyzje te befoarriedzjen. Dêrfoar stjoerde er alle frachtweinen hinne en wer nei it branjedepot, wat de tanks en pânserfiertugen folslein strâne efterliet, en boppedat totaal kwetsber foar in oanfal. Mar de Britten wiene har oan it weromlûken, dat Rommel weage it derop. Dat kaam him op in botsing mei de difyzjekommandant, generaal-majoar Johannes Streich, te stean. Teffens hied er in oanfarring mei de Italjaanske generaal Italo Gariboldi, dy't woe dat er him oan syn oarders hold. Rommel joech him te ferstean dat it him wol nei fleanen liek om sa'n bûtenkâns as de fijân him hjir bea, links lizze te litten.
Nei't de Dútsers en Italjanen Bengazy yn besit nommen hiene, bemasteren se tsjin 8 april ek de rest fan 'e Syrenaika oant Gazala ta. Hoewol't er tsjin dy tiid berjocht fan it Dútske oerbefel krige dat er no beslist stilhâlde moast, besleat Rommel, dy't in kâns seach om Aleksandrië yn te nimmen en mooglik sels de Britten út hiel Noard-Afrika te ferdriuwen, om troch te setten. Hy sloech fannijs syn oarders yn 'e wyn en begûn in oanfal op 'e wichtige havenstêd Tobruk, dêr't er it hiele Britske leger fêst hope te setten. De beide Italjaanske difyzjes stjoerde er dat út by de kust lâns, wylst er sels mei de 5e Lichte Difyzje in omtsjende beweging fia it suden troch de woastyn makke. Dêrby waarden û.m. de Britske generaals Philip Neame, de militêr gûverneur fan 'e Syrenaika, en Richard O'Connor kriichsfinzen makke. Hoewol't de besingeling fan Tobruk fanwegen befoarriedingsswierrichheden net sa fluch útfierd wurde koe as Rommel yn 'e holle hie, slagge it him op 11 april dochs om 'e stêd fan alle kanten yn 'e skjirre te nimmen. Tsjin dy tiid wie it grutste part fan it Britske leger lykwols al nei Egypte ta ûntkomd. Op 15 april hiene de Dútsers en Italjanen hiele Lybje wer yn 'e hannen.
It Belis fan Tobruk
It Belis fan Tobruk waard in slepende saak, dy't 240 dagen duorre, fral om't it garnizoen oer see befoarriede wurde koe. De haven fan 'e stêd wie yn logistyk opsjoch ek foar de Dútsers fan essinsjeel belang foar in fierdere opmars nei Egypte, dat Rommel koe Tobruk ek net gewoan links lizze litte. De stêd waard ferdigene troch de Australyske 9e Difyzje ûnder luitenant-generaal Leslie Morshead, dy't fuortsterke wurden wie troch in grut tal lytsere Alliëarde ienheden, sadat it totale garnizoen mear as 25.000 man bedroech. Rommel besocht mei in stikmannich lytsskalige oanfallen sûnder folle artillerystipe troch de ferdigening te kringen, mar dat mislearre, ek al om't de Italjanen, dy't de ferdigeningswurken fan Tobruk sels oanlein hiene, it net foarinoar krigen om in plattegrûn fan 'e fortifikaasjes op te djipjen. Boppedat wie Rommel syn ferhâlding mei syn direkte ûnderhearrigen net goed; fral Streich joech iepentlik krityk op syn beslissings. De Dútske oerbefelhawwer Walther von Brauchitsch skreau Rommel dat er minder driigje en skelle moast, en mear it debat opsykje. Syn ûnderhearrigen hiene geweldich fochten; mooglik dat troch praten de resultaten noch better waarden. Rommel wie der lykwols de man net ta om mei oerlis te wurk te gean.
Dochs bleau Rommel posityf oer de oerwinning. Yn in brief oan syn frou op 16 april skreau er dat de fijân de stêd al oan it ferlitten wie. Yn it echt waard de stêd net ûntromme mar kamen der skippen binnen mei foarrieden en materiaal. Ut in nije brief, fan 21 april, docht bliken dat Rommel dat sels ek begûn te beseffen, temear om't de plattegrûnen doe einlings fûn wiene en hy sadwaande foar it earst in goed byld fan 'e fêstingwurken krige. Op dat punt begûn er it Dútske oerbefel om fersterkings te freegjen, mar om't Operaasje Barbarossa, de Dútske ynfal yn 'e Sovjet-Uny, hast begjinne soe, koe dêr gjin sprake fan wêze. Stêfsjef Franz Halder stjoerde ynstee Friedrich Paulus om te sjen hoe't it derfoar stie. Paulus prebearre sels in oanfal, mar doe't dy fêstrûn, liet er hohâlde. Hy joech Rommel opdracht om gjin fierdere oanfallen mear te dwaan oant de 15e Pânserdifyzje arrivearre. Dêrnjonken ûnthefte er Streich fan syn post.
Wylst er wachte op 'e 15e Pânserdifyzje, liet Rommel de Dútske troepen har om Tobruk hinne yngrave. De Italjanen sette er yn om it kuststedsje Bardia, mear nei it easten ta, te besetten en om 'e frontliny oan 'e Egyptyske grins te bewekjen. Winliken wie it foar de Dútsers en Italjanen dreger om har troepen yn 'e Syrenaika te befoarriedzjen as dat it foar de Alliëarden wie om 'e Australiërs yn Tobruk fan iten en munysje te foarsjen, ek al waarden de Britske befoarriedingsskippen teheistere troch de Kriechsmarine en de Luftwaffe. Under druk fan Winston Churchill sette generaal Wavell op 15 maaie útein mei in tsjinoffinsyf fan beheinde skaal, mei as koadenamme Operaasje Brevity, dy't lykwols nei ien dei al stopset wurde moast. Op 15 juny giene de Alliëarden fannijs yn 'e tsjinoanfal, by Operaasje Battleaxe, mar diskear waarden se nei in fjouwer dagen duorjende tankslach weromslein mei it ferlies fan 87 tanks (tsjin 25 fan 'e Dútsers). Fan gefolgen waard Wavell troch Churchill ûntheft fan syn kommando, en ferfongen troch generaal Claude Auchinleck.
Yn augustus waard Rommel beneamd ta befelhawwer fan 'e nije Pânsergroep Afrika, dy't bestie út it Afrikakorps (de 15e en 21e Pânserdifyzjes) en fierders út 'e Dútske 90e Lichte Difyzje, ien Italjaanske pânserdifyzje en trije Italjaanske ynfanterydifyzjes. Rommel krige as stêfsjef Fritz Bayerlein, wylst it Afrikakorps luitenant-generaal Ludwig Crüwell as kommandant krige. De beide Italjaanske pânserdifyzjes Ariete en Trieste bleaune bûten dizze kommandostruktuer, en foarmen tegearre it Italjaanske XXe Motorisearre Korps ûnder befel fan generaal Gastone Gambara. Yn oktober krige fjildmaarskalk Albert Kesselring it befel oer de Dútske en Italjaanske troepen yn it hiele Middellânske-Seegebiet.
It Alliëarde tsjinoffinsyf (Operaasje Crusader)
Nei it mislearjen fan operaasje Batteleaxe reorganisearre generaal Auchinleck de Alliëarde troepen yn Egypte, dy't boppedat fuortsterke waarden fan twa nije korpsen, it XXXe en it XIIIe, dy't tegearre it Britske 8e Leger ûnder befel fan generaal Alan Cunningham foarmen. Mei 770 tanks en 1.000 fleantugen sette Auchinleck op 18 novimber in grutskalich tsjinoffinsyf yn gong, dat de namme Operaasje Crusader krige. Dêrfoaroer hie Rommel as ûnderdiel fan 'e Pânsergroep Afrika yn totaal 260 Dútske tanks en 154 Italjaanske ta syn foldwaan.
It 8e Leger makke in súdlingse omtsjende beweging troch de woastyn om fan út it suden op Tobruk ta, wylst oare troepen de Italjaanske difyzjes by Bardia oanfoelen. Rommel besleat in plande oanfal op Tobruk op 'e lange baan te skowen en de besingeling fan 'e havenstêd op te jaan om it gefjocht mei de optsjende Britske troepen oan te gean. Auchinleck hie ûndersteld dat Rommel de Italjanen by Bardia te help komme soe, mar ynstee foel er it 8e Leger yn 'e woastyn oan by Sidi Rezegh. Wylst de Italjaanske Ariete-Pânserdifyzje tebekwike moast, dêrby de Britten swiere ferliezen tabringend, sloech de 21e Pânserdifyzje de Britske oanfallen ôf.
De folgjende dagen holden de Britten oan mei har oanfallen, wêrby't se stikje by bytsje al harren pânserûnderdielen yn 'e striid smieten. Rommel wachte oant de fijân himsels folslein fêstlein hie, en sette doe, op 23 novimber, in tsjinoanfal yn, wêrby't er mei de Ariete-difyzje en de 21e Pânserdifyzje in omtsjende maneuver makke wylst de 15e Pânserdifyzje op syn posysje stânhold. Sa rekken de Britten alhiel besingele, en al slagge it har om har in wei út 'e fâle te fjochtsjen en nei Gabr Saleh, yn it suden, te ûntkommen, ferlearen se dêrby wol twa-trêde diel fan harren pânserienheden.
Rommel syn tsjinoanfal
Nei de ferneatiging fan sa'n grut diel fan 'e Alliëarde legermacht besleat Rommel om mei-iens in tsjinoanfal te dwaan. Dy sette op 24 novimber útein en krong djip efter de Britske frontlinys yn Egypte troch. Rommel wie him bewust fan 'e risiko's fan sa'n dryst dwaan, mar hy gie derfan út dat de Alliëarden troch har resinte nederlaach yn betizing wêze soene, en hy woe dêr safolle mooglik fan profitearje troch de Britske befoarriedingslinen troch te snijen. Generaal Cunningham reägearre krekt sa't Rommel hope hie, troch in algemiene weromtocht fan it 8e Leger te beoarderjen. Auchinleck arrivearre lykwols krekt op 'e tiid út Kaïro wei om dat befel werom te draaien. Dêrtroch rûn de tsjinoanfal úteinlik fêst, en moasten de Dútsers har weromlûke yn 'e Syrenaika. Rommel krige foar dizze riskante aksje in protte krityk te ferduorjen, û.m. fan it Dútske oerbefel, dat fûn dat er better earst de Alliëarde troepen om Tobruk hinne útskeakelje kinnen hie, dy't noch altyd in bedriging foar de Dútske flank foarmen. Rommel syn plan mislearre lykwols inkeld om't Auchinleck op in krúsjaal tiidstip op it slachfjild ferskynde; oars hie alles hiel oars útpakt.
Lollumer Feart
De Lollumer Feart is in feart dy't de Achlumer Feart en de Arumer Feart mei de Tsjommer Feart en de Latumer Feart ferbynt. De Lollumer Feart rint troch Lollum, it doarp dy't de feart syn namme joech.
Erwin Rommel
Rommel syn tsjinoanfal
Wylst Rommel trochstate nei Egypte en sadwaande ferskate dagen net te berikken wie, moasten de Dútske troepen yn 'e Syrenaika harsels sjen te rêden. Kolonel Siegfried Westphal befoel de 21e Pânserdifyzje werom nei Tobruk te gean om 'e swakke Dútske linys dêre te fersterkjen. Op 27 novimber foelen de Britske troepen yn 'e eastlike Syrenaika op 'e nij oan. Se brieken troch de belegering fan Tobruk hinne en makken kontakt mei de ferdigeners. Rommel, dy't syn tsjinoanfal bekeapje moatten hie mei in grut ferlies oan materieel dat net samar wer goedmakke wurde koe, wie net by steat en doch dêr wat oan; hy moast him der op dat stuit op talizze om safolle mooglik manskippen en materieel ûnskansearre út Egypte werom te lûken. Tsjin 6 desimber wie it Rommel slagge en rêdt it Afrikakorps fan 'e ûndergong, en de deis dêrop foel er werom op in ferdigeningsliny ter hichte fan Gazala, bewesten Tobruk, wylst syn troepen it allegeduerigen swier te ferduorjen hiene fan bombardeminten troch de Royal Air Force. Sadwaande rekke it Italjaanske garnizoen fan Bardia ynsletten, en moast dat him úteinlik op 2 jannewaris 1942 oerjaan.
Hoewol't se hast like útput en dusoardere wiene as de Dútsers en Italjanen, krongen de Alliëarden almar fierder op. Se waarden eefkes opholden by Gazala, mar brieken al fluch troch de Dútske ferdigening, wêrnei't se fierder westoan teagen oant se op 30 desimber El Agheila berikten.
Oanslaggen yn Bombay (2008)
Oanslaggen op 'e hotels
Koart nei de oanslach op it Leopold Café foelen de terroristen ek twa hotels oan, dy't omreden fan har lúkse benammen bûtenlânske, faak Westerske gasten hiene. Dêrby gie it om it Taj Mahal Palace Hotel, fuort njonken de Poarte ta Yndia, en om it Oberoi Trident, op Nariman Point. Yn it Taj Mahal Palace krongen fjouwer terroristen binnen, dy't yn it wylde wei mei mitrailleurs om har hinne skeaten en seis hângranaten ta ûntploffing brochten: ien yn 'e lobby, twa yn 'e liften en trije yn 'e ynboude restaurants. In grut diel fan it hotelpersoniel bleau op syn post en ferrjochte heldedieden om 'e hotelgasten te rêden. Der kamen 31 minsken om, likernôch heal om heal gasten en personielsleden. De oanfal op it Oberoi Trident ferrûn fierhinne gelyk, útsein dat dêr mar ien hângranaat ôfgie. Dêr kamen 30 minsken om.
Yn 'e beide hotels ûntjoech him in gizelderskrisis, wêrby't de terroristen it hotel behearsken, wylst gasten en personielsleden har barrikadearren yn 'e hotelkeamers en guon publike romten. Beide hotels waarden, doe't de oanslaggen op har ein rûnen, troch de terroristen yn 'e brân stutsen. Yn it Taj Mahal Palace Hotel waard in grutte groep hotelgasten troch it personiel ferburgen yn in heareklub en letter fia de kokenyngong nei feilichheid ta laat. De brânwacht fan Bombay rêde yn it Taj Mahal Palace om 'e 250 hotelgasten hinne fia de finsters fan harren keamers út it baarnende hotel. Itselde barde yn it Oberoi Trident mei 143 hotelgasten. Yn beide hotels kamen de terroristen úteinlik allegear om; yn it Taj Mahal Palace sneuvele ek majoar Sandeep Unnikrishnan, ien fan 'e kommando's dy't in bestoarming fan it hotel útfierden.
Yn it Taj Mahal Palace Hotel ferbleau op it stuit fan 'e oanslaggen in delegaasje fan 'e Kommisje foar Ynternasjonale Hannel fan it Jeropeesk Parlemint, mar de leden dêrfan kamen allegear mei de skrik frij. Sajjad Karim, in lid fan it Jeropeesk Parlemint foar de Britske Konservative Partij wie yn 'e lobby doe't de terroristen dêr binnenkrongen en it fjoer iepenen, mar wist op 'e tiid in skûlplak te berikken. Erika Mann, in lid fan it Jeropeesk Parlemint foar de Dútske SPD, ferskûle har yn in oar diel fan it hotel. De Spaanske europarlemintariër Ignasi Guardans en de Poal Jan Masiel barrikadearren harsels yn harren hotelkeamers. Ferskate oare europarlemintariërs wiene koart foar de oanslaggen de stêd yn gien en ûntsprongen de dûns alhiel. De Yndiaaske parlemintsleden N.N. Krishnadas en Gulam Noon wiene oan it dinearjen yn in restaurant fan it Taj Mahal Palace doe't de oanfal begûn. Esperanza Aguirre, de presidinte fan 'e autonome mienskip Madrid, wie krekt oan it ynchecken yn it Oberoi Trident, doe't dêr de sjitterij begûn.
Oanslach op Nariman House
In trêde gizelingskrisis ûntjoech him doe't twa terroristen Nariman House (ek bekend as it Mumbai Chabad House) binnenkrongen, in Joadsk mienskipssintrum, dêr't ferskate persoanen troch harren finzen nommen waarden. De plysje ûntromme oanbuorjende gebouwen en wiksele skotten út mei de terroristen, wêrby't ien fan 'e beide mannen ferwûne rekke. Se smieten in hângranaat op 'e strjitte, mar de ûntploffing rjochte inkeld materiële skea oan. Fia in finster op 'e earste ferdjipping slagge it 9 gizelders om te ûntsnappen.
Nei't se op 27 novimber yn Bombay arrivearre wiene, fierden kommando's fan 'e Yndiaaske National Security Guards in bestoarming fan Nariman House út. Dat waard dien sawol fan 'e grûn ôf as troch te abseilen út in helikopter nei it dak fan it gebou, wêrby't se dutsen waarden troch skerpskutters op 'e dakken fan omlizzende gebouwen. Doe't se foar it ferstân krigen dat it feest dien wie, fermoarden de terroristen rabbyn Gavriel Holtzberg, syn frou Rivka Holtzberg, dy't seis moannen swier wie, en fjouwer oare gizelders. Letter waard oan 'e hân fan 'e ferwûnings fan 'e fermoarde gizelders ornearre dat dyselden mooglik foar har dea martele wurden wiene troch de terroristen. Nei in lange sjitpartij, wêrby't ien kommando sneuvele, waarden beide terroristen deasketten en 60 libbene gizelders (leden fan 12 ûnderskate Joadske húshâldings) befrijd.
Reäksje fan 'e autoriteiten
De plysje fan Bombay wie net traind en net tarist om 'e swierbewapene terroristen tsjin te kearen. De pleatslike autoriteiten koene yn it gefal fan 'e gizelingskrises yn 'e beide hotels en Nariman House dêrom net folle mear dwaan as in kordon om 'e gebouwen hinne lizze. Dêrnei moast wachte wurde op it ynfleanen fan kommando's fan 'e Yndiaaske National Security Guards (NSG) út 'e haadstêd New Delhi, dy't mear as tûzen kilometer nei it noarden leit. Dat duorre mear as tolve oeren. Doe't se ienris arrivearre wiene, makken de kommando's lykwols rillegau skjin skip, al ûntstie der fertraging trochdat der trije ûnderskate gizelingskrises tagelyk wiene. It ûntset fan it Taj Mahal Palace waard foltôge om 08.00 oere hinne op 'e moarn fan 29 novimber en wie it slútstik fan 'e operaasje dy't de koadenamme Black Tornado krigen hie.
Menko fan Blomhof
Menko fan Blomhof (±1213-1276) wie de tredde abt fan it kleaster Blomhof dat yn de midsiuwen yn Witewierrum stie. Hy is bekend wurden omdat hy it wurk fan de earste abt, Emo fan Blomhof oan dy syn Kronyk fan Bloemhof fan it kleaster fuortset hat. Dêrneist wie hy ferantwurdlik foar de útbou fan it kleaster. De kleastertsjerke is ûnder syn lieding ta stân komd.
Oanslaggen yn Bombay (2008)
Slachtoffers
Der kamen by de oanslaggen yn Bombay yn novimber 2008 yn totaal 175 minsken om it libben. De 9 fan 'e 10 dieders dy't sneuvelen, allegearre mei de Pakistaanske nasjonaliteit, binne net opnommen yn 'e ûndersteande tabel net. De 166 slachtoffers kamen út 24 ferskillende lannen. De grutte mearderheid bestie út Ynjers; 29 fan 'e slachtoffers kamen út oare lannen. 1) wêrûnder twa persoanen mei in dûbele Amerikaansk-Israelyske nasjonaliteit 2) dizze persoan hie in dûbele Britsk-Syprioatyske nasjonaliteit 3) dit oantal is inkeld it tal ferwûnen wêrfan't de nasjonaliteit te efterheljen is; it wiere tal ferwûnen lei boppe de 300
Neisleep
It wie al rillegau dúdlik, mei't de iennichste arrestearre dieder, Ajmal Kasab, fragen fan 'e plysje beäntwurde, dat Lashkar-e-Taiba (LeT) efter de oanslaggen siet, in islamistyske, anty-Yndiaaske organisaasje dy't fêstige is yn Pakistan. De dieders wiene rekrutearre yn Pakistan, traind en tarist yn LeT-kampen yn Karachi en Thatta, en streekrjocht oer see fan Karachi nei Bombay fearn. Under de oanslaggen stiene se fia mobile tillefoanen oanhâldend yn kontakt mei teminsten ien fan harren superieuren yn Pakistan, dy't de sitewaasje folge fia de ynternasjonale nijsmedia en har befellen en ynljochtings joech.
De berjochting fan Ajmal Kasab sette útein op 6 maaie 2009. Hy ûntkende yn 't earstoan skuld, mar bekende op 20 july. Op 3 maaie 2010 waard er troch de sjuery feroardiele foar alle 86 oanklachten dy't tsjin him ynbrocht wiene, wêrûnder de direkte moarden op 7 minsken, gearspanning mei de oare dieders om alle 166 slachtoffers fan kant te meitsjen, oarlochfiering tsjin Yndia en it fersprieden fan terreur. Hy krige de deastraf troch ophinging oplein, dy't op 21 febrewaris 2011 yn heger berop befêstige waard, en jitris op 29 augustus 2012 foar it Heechgerjochtshôf fan Yndia. Nei't de presidint fan Yndia op 5 novimber fan dat jier in graasjefersyk ôfwiisd hie, waard Kasab op 21 novimber 2012 om 07.30 oere moarns ophongen.
It regear fan Pakistan wegere earst ta te jaan dat de dieders dêrwei kamen, en de spannings tusken Yndia en Pakistan rûnen yn 'e dagen nei de oanslaggen heech op, doe't Pakistan troepen by de grins gearloek út eangst dat Yndia mei geweld reägearje soe. De diplomatike krisis rûn lykwols mei in skamper ôf, en op 7 jannewaris 2009 joech Pakistan einlings en te'n lêsten ta dat de dieders Pakistanen wiene. Under druk fan 'e Feriene Steaten en de Feriene Naasjes pakten de Pakistaanske autoriteiten neitiid 7 manlju op dy't fertocht waarden fan belutsenens by de oanslaggen; dyselde kamen yn oktober 2009 foar de rjochter. De ferfolging fan 'e ferantwurdliken yn Pakistan einige neffens de Yndiaaske autoriteiten fier ûnder it nivo fan 'e lieding fan LeT.
De plysje fan Bombay stelde in list op fan 37 persoanen, ûnder wa twa ofsieren fan it Pakistaanske Leger, dy't fertocht waarden fan mandéligens oan 'e oanslaggen. Utsein twa wiene dat allegear Pakistanen, dy't yn eigen lân ûnberikber wiene foar de Yndiaaske autoriteiten. In protte fan 'e mannen wiene boppedat inkeld bekend ûnder skûlnammen. Yn 'e Feriene Steaten waarden yn oktober 2009 twa fertochten oppakt, ûnder wa de Amerikaan fan Pakistaansk komôf David Headley (berne as Daood Sayed Gilani). Dyselde bliek ferskate kearen nei Bombay reizge te wêzen, dêr't ferbleau yn it Taj Mahal Palace Hotel en fideo- en GPS-ynformaasje sammele dy't er letter trochspile oan LeT.
Erwin Rommel
It twadde Dútske offinsyf
Underwilens wiene ek de Britten in oanfal oan it plannen. Hja beskikten oan it front oer 900 tanks, wêrûnder 200 nije Grant-tanks. Dêrfoaroer koe Rommel yn totaal 320 Dútske en 240 Italjaanske tanks yn it fjild bringe. Under de Dútske tanks wiene 50 fan it lichte Panzer II-model, wylst alle Italjaanske tanks mar swak bewapene en licht bepânsere wiene. Ek op it mêd fan ynfantery en artillery wiene de Dútsers yn 'e minderheid. Rommel moast it dan ek hawwe fan syn superieure 88 mm-antytankwapens, mar dêr hied er te min fan. Yn 'e loft holden de Dútsers en de Alliëarden inoar yn dy snuorje yn Noard-Afrika yn lykwicht.
Op 26 maaie gie Rommel yn 'e oanfal, yn in treffen dat de Slach by Gazala kaam te hjitten. Syn Italjaanske ynfantery foel de fêstingwurken fan Gazala fanút it westen oan, ûnderstipe troch lytse tankdetasjeminten. Dêrmei waard de yndruk wekke as woe Rommel in frontale oanfal prebearje, wylst er yn wurklikheid by nacht mei alle oare motorisearre en pânsere troepen fia de woastyn om 'e Alliëarde fortifikaasjes hinne teach. De oare moarns foel de Dútsk-Italjaanske haadmacht út it suden wei oan en ûntstie der in tankslach, wêrby't beide partijen swiere ferliezen oan materieel en manskippen litten. Rommel syn plan om Gazala te besingeljen mislearre, en hy ferlear in trêdepart fan syn middelswiere tanks.
Op 15 juny berikten de Dútsers de kust, en dêrmei sniene se de weromtocht ôf fan 'e Alliëarde troepen dy't Gazala noch beset holden. Wylst de fijân noch yn betizing ferkearde, sette Rommel syn opmars fuort yn 'e rjochting fan Tobruk, dat no ferdigene waard troch de 2e Súdafrikaanske Ynfanterydifyzje, fersterke troch eleminten fan it eardere Australyske garnizoen. De ferdigening wie min organisearre en in soad soldaten wiene noch oan it bekommen fan 'e gefjochten by Gazala. Rommel hie leard fan syn eardere flater, en troch diskear fluch mei man en macht oan te fallen, slagge it him om 'e stêd op 21 juny yn ien dei te feroverjen en 33.000 Alliëarde soldaten kriichsfinzen te nimmen. Foar dy oerwinning ferhefte Hitler Rommel ta fjildmaarskalk. Rommel stie no op it punt om Aleksandrië yn te nimmen en de Britten út Egypte te ferdriuwen. It Alliëarde oerbefel siet mei de hannen yn it hier, want men wie bang dat Rommel dêrnei trochstjitte soe nei it Midden-Easten mei syn weardefolle oaljeboarnen, en dan soed er yn in reuseftige skjirremaneuver fia de Kaukasus kontakt meitsje kinne mei de Dútske troepen dy't yn súdlik Ruslân opteagen.
It simmerskoft
Rommel hope de ympasse by El Alamein sa fluch mooglik te trochbrekken, foàr't de Britten grutte oantallen farske soldaten oanfiere koene. Om't de Dútsers it diel fan 'e Middellânske See tusken Kreta en de Syrenaika behearsken, moast frijwol de hiele Alliëarde befoarrieding om Kaap de Goede Hoop hinne en troch de Reade See nei Egypte stjoerd wurde, mar oan 'e oare kant wiene de Amerikanen, dy't ûnderwilens troch de Japanske oanfal op Pearl Harbor by de oarloch belutsen rekke wiene, no ek úteinset mei it stjoeren fan foarrieden. Boppedat rûnen de foarrielinen fan it Afrikakorps foar it grutste part noch altyd fia de havens fan Tripoly en Bengazy, dêr't it materieel dan mei frachtweinen wei troch de woastyn nei Egypte karke wurde moast. Sadwaande koe it Afrikakorps him net wergroepearje. Wat it noch minder makke, wie dat it Italjaanske oerbefel derop stie om 'e Italjaanske troepen earder en flugger te befoarriedzjen as harren Dútske bûnsgenoaten.
Underwilens waard de Britske generaal Auchinleck troch Churchill út syn funksje ûntheft, nettsjinsteande it feit dat er Rommel syn opmars ta stilstân brocht hie. As Alliëarde befelhawwer yn Noard-Afrika waard er ferfongen troch generaal Harold Alexander, en as kommandant fan it 8e Leger troch generaal William Gott. It fleantúch fan dy lêste waard lykwols troch de Dútsers delsketten, wêrby't de Gott om it libben kaam. Dêrnei waard it befel oer it 8e Leger taparte oan generaal Bernard Law Montgomery.
De Slach by Alam El Halfa
Sa't Rommel al freze hie, ûntfongen de Britten in stadige stream fan foarrieden, en yn augustus kaam der sels in grut konfoai fan mear 100 ton binnen. Doe't er dat hearde, besleat Rommel dat er net langer wachtsje koe, en op 30 augustus sette er mei de Dútske 15e en de 21e Pânserdifyzjes, de Dútske 90e Lichte Difyzje en it Italjaanske XXe Motorisearre Korps de oanfal yn, mei as doel om 'e liny fan El Alamein op it súdlikste punt te trochbrekken. Dêr bestie it terrein nammentlik inkeld út flak woastyngebiet, sadat de ferdigeners gjin gebrûk meitsje koene fan lânskipseleminten. De Alliëarden wiene har dêr lykwols fan bewust, en hiene dêrom op dat plak de haadferdigeningsliny in stik fierder nei it easten opset, op 'e Alam El Halfa-heuvelrêch.
Rommel wie no werom by ôf, mar hy hie 2.940 manskippen, 50 tanks, 50 stiks geskut en, slimmer as al it oare byinoar, 400 frachtweinen ferlern, dy't krúsjaal wiene foar de befoarrieding fan it Afrikakorps. Montgomery hie 68 tanks ferlern, mar koe dat ferlies folle better ynkassearje, en fierders wiene syn ferliezen folle lichter as dy fan 'e Dútsers. De Royal Air Force wie no oppermachtich yn 'e loft, en fersterkings koe Rommel wol op syn búk skriuwe. Hy begûn te beseffen dat er de woastynoarloch net winne kinne soe.
De Twadde Slach by El Alamein
Yn septimber setten de Alliëarden útein mei in stikmannich oanfallen tsjin logistyk wichtige havens en befoarriedingspunten. De foarrieden dy't it Afrikakorps berikten waarden sadwaande almar minder yn hoemannichte. Boppedat rekke Rommel sels yn 'e minnichte, en moast er mei sikeferlof gean nei Dútslân om op te betterjen. Dêrtroch wied er ôfwêzich doe't Montgomery op 23 oktober 1942 de oanfal iepene yn wat de Twadde Slach by El Alamein komme soe te hjitten. Hoewol't Rommel fuortendaliks nei Afrika weromkearde doe't er dat nijs krige, koste it him twa krúsjale dagen om syn troepen te berikken. De Dútske ferdigening by El Alamein wie in statyske ferdigening, om't der simpelwei te min branje wie foar in mear mobile definsive macht. Rommel hie ferdigeningswurken mei minefjilden, artillery en mitraljeursnêsten oanlizze litten, dy't syn ynfantery yn 'e gelegenheid stelle moasten om 'e fijân op te kearen oant it krappe pânsermaterieel dat yn reserve holden waard it striidtoaniel berikke koe.
Under Rommel syn ôfwêzigens waard it Afrikakorps laat troch generaal Georg Stumme, mar dy beswiek ûnder de earste gefjochten oan in hertoanfal. Dat soarge foar betizing ûnder de Dútsers oant generaal Wilhelm von Thoma it befel oernaam. Nei't Rommel sels wer by El Alamein oankommen wie, waard him trochdien dat de branjefoarrieden op in jammerdearlik leech nivo belâne wiene. Boppedat hie it Afrikakorps by tsjinoanfallen op 24 en 25 oktober in protte tanks ferlern. Likegoed begûn Rommel op 26 oktober mei in nije grutskalige tsjinoanfal om 'e Alliëarden werom te smiten, mar dat kaam him op nije ferliezen te stean. Oan 'e oare kant litten ek de Alliëarden swiere ferliezen, en om syn tanks te sparjen, liet Montgomery de oanfal stilhâlde oant er op 2 novimber Operaasje Supercharge begjinne koe, wêrby't de Alliëarden 4 km djip yn 'e Dútske en Italjaanske stellings trochkrongen.
Montgomery ferfette syn oanfal op 4 novimber mei nije moed en farske troepen, wêrby't er 500 tanks pleatse koe foar Rommel syn likernôch 20 restearjende tanks oer. Tsjin 'e middeisoere rekke it Italjaanske XXe Motorisearre Korps alhiel besingele en in pear oeren letter waard it troch de Britten ferneatige. Dat sloech in bresse fan 20 km breed yn 'e Dútske liny, dêr't doe mei feart en faasje Britske pânsere en motorisearre legerûnderdielen trochhinne stoden. Mei't fan gefolgen it hiele Afrikakorps op it punt stie om ynsletten te reitsjen, koe Rommel doe Hitler syn befel net mear goedkrije, en sette er, fierstente let, dochs noch útein mei syn weromtocht. It wie de ûnferskilligens dy't Hitler yn dit gefal foar Rommel syn manskippen oer blike liet, dy't de fjildmaarskalk úteinlik fan syn Führer ferfrjemde. Tsjin 'e tiid dat er yn 1943 foargoed Afrika ferliet, wie Rommel in ferbittere man wurden. It Dútske ferlies yn 'e Twadde Slach by El Alamein soe neitiid mei de Slach om Stalingrad en de Slach by Midway as ien fan 'e kearpunten yn 'e Twadde Wrâldoarloch beskôge wurde.
Rommel syn ôftocht
It slagge Rommel en lûk it grutste part fan syn pânsere en motorisearre troepen út El Alamein werom, al moast in protte materieel efterlitten wurde fanwegen branjetekoarten en giene noch mear legerûnderdielen ferlern dy't wanhopige efterhoedegefjochten fiere moasten om 'e Alliëarden langernôch tsjin te kearen dat de rest fan it Afrikakorps ûntkomme koe. De swiere rein, dy't de Alliëarde fleantugen oan 'e grûn hold, spile de weromtocht yn elts gefal yn 'e kaart. Mar de Italjaanske ynfanterydifyzjes en de 600 man tellende Dútske parasjutistebrigade fan generaal Hermann-Bernhard Ramcke, dy't gjin motorisearre ferfier hiene, koene it tempo geandefoets net byhâlde, mei as gefolch dat de Italjanen kriichsfinzen makke waarden troch de Alliëarden. De Dútske parasjutisten, lykwols, oerfoelen by nacht in Britske befoarriedingskolône en naaiden út mei de Alliëarde frachtweinen.
Nije efterhoedegefjochten fûnen plak op 'e strjitwei by de kust lâns, mar nearne koe Rommel in ferdigeningsliny opsette, om't er te min tanks en branje hie om syn súdlike flank te ferdigenjen tsjin in omtsjende beweging fan 'e Alliëarden troch de woastyn. Nettsjinsteande oarders fan Hitler en Mussolini om stil te hâlden en him dea te fjochtsjen, sette Rommel syn weromtocht nei it westen fuort. Hy liet de hiele Syrenaika efter him, en hoewol't de terreinsgesteldheid yn Tripolitaanje him liende foar ferdigening, liet er ek dat gebiet efter him, om him úteinlik werom te lûken yn Tuneezje. Fjildmaarskalk Kesselring hie foar Rommel syn dwaan gjin goed wurd oer, want elts fleanfjild yn Lybje dat yn Alliëarde hannen foel, makke dat de Royal Air Force in grutter berik krige. Rommel andere dêrop dat as er besocht hie en hâldt de Alliëarden yn Tripolitaanje tsjin mei syn troepen yn 'e steat dêr't se no yn ferkearden, dan soe it Afrikakorps folslein ferneatige wêze, en wiene de fleanfjilden likegoed yn Alliëarde hannen fallen.
Yn Tuneezje
By syn oankomst yn Tuneezje krige Rommel fersterkings yn 'e foarm fan 'e 10e Pânserdifyzje, dy't nei Noard-Afrika ta stjoerd wie om't de Alliëarden Marokko yn 'e hannen krigen hiene. Ferbittere murk Rommel op dat er by El Alamein winne kind hie as dy farske troepen dêrhinne stjoerd wiene. Daliks nei't er Tuneezje berikt hie, sette Rommel mei de 10e Pânseredifyzje de oanfal yn op 'e Amerikanen dy't opteagen fanút Algerije en dy't sadwaande syn oanfierlinen bedrigen. Yn febrewaris 1943 makke er yn 'e Slach by Kasserine koarte metten mei dizze nijynkommelingen, by wat syn lêste oerwinning fan 'e oarloch wêze soe.
Rommel syn lêste offinsyf yn Noard-Afrika foel op 6 maart, doe't er it Britske 8e Leger yn 'e Slach by Medenine oanfoel mei de 10e, 15e en 21e Pânserdifyzjes. Montgomery, dy't yn 't foar warskôge wie troch de Britske ynljochtingetsjinst, stelde in grut tal stiks antytankgeskut yn Rommel syn paad op, en nei't er 52 tanks ferlern hie, liet Rommel de moedfearren hingje en loek er him tebek. It wie dúdlik dat der mear fersterkings komme moasten, dat op 9 maart reizge Rommel yn it djipste geheim nei Dútslân ta, om Hitler persoanlik fan 'e needsaak dêrta te oertsjûgjen. Dat slagge lykwols net, en Rommel waard derfan wjerholden om noch nei Tuneezje werom te kearen. Syn befel waard oerdroegen oan Von Arnim, en de gefjochten giene noch twa moannen troch, oant 13 maaie 1943, doe't generaal Messe him mei de lêste útputte restanten fan it Afrikakorps oerjoech oan 'e Alliëarden.
Tuskenspul
Op 23 july 1943 waard Rommel nei Grikelân ta stjoerd om it befel oer te nimmen fan Legergroep E, mei as doel om dêr in Britske ynfaazje út Noard-Afrika tsjin te kearen. Sa'n ynfal yn Grikelân wie Churchill in grut foarstanner fan, mar it plan waard úteinlik nea útfierd. Ynstee hinkstapsprongen de Alliëarden út Tuneezje fia Sisylje nei de Lears fan Itaalje, en doe't it Italjaanske regear ûnder de druk beswiek en Mussolini ôfset waard, krige Rommel op 17 augustus befel om him nei noardlik Itaalje te bejaan en dêr in ferdigeningsliny oan te lizzen. Hy sette syn haadkertier op oan 'e igge fan 'e Gardamar en krige it befel oer de nijfoarme Legergroep B. Op 21 novimber waard Rommel syn âlde rivaal Kesselring lykwols it befel oer hiele Itaalje taskikt, en waard Rommel mei Legergroep B oerpleatst nei Normanje om in Alliëarde lâning op 'e Frânske kust foar te kommen.
Normanje (1943-1944)
Oars as Gerd von Rundstedt, de Dútske oerbefelhawwer yn West-Jeropa, en de pânserkommandanten Heinz Guderian en Leo Geyr von Schweppenburg, leaude Rommel net dat de Dútske tankdifyzjes yn Frankryk yn it efterlân konsintrearre en yn reserve holden wurde moasten om 'e Alliëarden te ferslaan as se ienris lâne wiene. Syn ûnderfinings yn Afrika hiene him leard dat sokke pânserkonsintraasjes troch de Alliëarde loftmacht ferneatige wurde soene foar't se taslaan koene. Neffens him moasten de Alliëarden daliks nei de lâning weromslein wurde, want as se fan it strân ôf slaggen, dan soe it al te let wêze.
Rommel woe de kustferdigening fierder fuortsterkje troch de Dútske tanks yn lytse groepkes by de hiele kust lâns te legerjen. Dat liek Von Rundstedt wol nei fleanen. Op dit mêd besocht Hitler de koal en de geit te sparjen, troch it 1e SS-Pânserkorps west fan Parys te legerjen, fier genôch yn it binnenlân dat Rommel der neat oan hie, mar net fier genôch om fan wearde te wêzen foar Von Rundstedt. Yn Normanje stelde Rommel alle tanks ûnder syn befel sa foarlik mooglik op, mar de pânserdifyzjes, dy't krúsjaal wiene foar syn plan, hied er neat oer te sizzen.
Yn april 1944 setten de Alliëarden mei Operaasje Fortitude útein mei in stikmannich yngewikkelde misliedingsmaneuvers om 'e Dútsers derfan te oertsjûgjen dat de lâning by Kalês (Calais) plakfine soe. Frijwol alle Dútske haadofsieren, en Hitler ek, ferwachten no dat der twa lânings komme soene: de wichtichste oan 'e kust fan Pikardje en Frânsk-Flaanderen, oan 'e igge fan it Nau fan Kalês, en in twaddenien yn Normanje dy't inkeld bedoeld wêze soe as ôfliedingsmaneuver.
De lâning, D-Day, kaam úteinlik op 6 juny 1944, doe't Rommel krekt net oanwêzich wie, mar in besyk brocht oan syn gesin. Hy reizge daliks werom nei Normanje doe't er it berjocht fan 'e lânings krige, mar om't Hitler en it Dútske oerbefel noch altyd in lâning by Kalês ferwachten, waard him de help ûntsein fan 'e 12e SS-Pânserdifyzje, dy't fuortby lei te Saint-Lo. Sadwaande koene de Alliëarden, doe't se ienris troch Rommel syn kustferdigening hinne brutsen wiene, yn 't earstoan frij maklik optsjen, mei't se mar mei swakke Dútske tsjinoanfallen te krijen hiene. Rommel sels hold tafersjoch by strategysk leine Caen, dêr't inkeld de fûleindige wjerstân fan troepen ûnder Hans von Luck in Britske útbraak út Normanje op 'e earste dei fan 'e lânings tsjinkearde.
Nettsjinsteande al Rommel syn krewearjen wisten de Alliëarden har brêgehaad lykwols út te wreidzjen. Tsjin 'e midden fan july moasten de Dútsers oeral tebekwike. Op 17 july, doe't er weromkearde fan in besyk oan it haadkertier fan generaal Sepp Dietrich, de befelhawwer fan it 1e SS-Pânserkorps, waard Rommel syn stêfauto by Sainte-Foy-de-Montgommery besketten troch in Kanadeeske Spitfire fan 'e RCAF, mei as piloat Charley Fox. De sjauffeur besocht te ûntkommen troch gas te jaan, mar waard rekke yn lofterearm, mei as gefolch dat er de macht oer it stjoer ferlear en de auto fan 'e dyk rekke en tsjin in pear beammen oan botste. Rommel waard dêrby út 'e auto smiten, rekke ferwûne oan syn gesicht en rûn in trijedûbele skedelbrek op, sadat er yn it sikehûs bedarre.
It Komplot fan 12 July
Underwilens woeks ûnder in diel fan 'e Dútske elite it leauwe oan dat Hitler Dútslân nei de ûndergong ta late. Hoewol't Rommel earder nauwe bannen mei de Führer ûnderholden hie, wiene de relaasjes sûnt El Alamein aardich bekuolle. Likegoed wie Rommel gjin lid fan it anty-Hitler-kamp, al hied er wol konneksjes yn dy rjochting. Begjin 1944 begûnen trije fan syn bêste freonen, Karl Strölin, de boargemaster fan Stuttgart, en de generaals Alexander von Falkenhausen en Carl-Heinrich von Stülpnagel, te besykjen om Rommel by de gearspanning tsjin 'e Führer te belûken. De lieders fan 'e gearspanning wiene der nammentlik fan oertsjûge dat se de stipe fan in fjildmaarskalk yn aktive tsjinst brek wiene (Erwin von Witzleben, dy't it befel oer de Wehrmacht oernommen hawwe soe as de oanslach op Hitler slagge wie, hie dy rang, mar hy wie al sûnt 1942 bûten tsjinst).
De moetings tusken Rommel en de trije fertsjintwurdigers fan 'e gearspanning waarden beävensearre troch Rommel syn stêfsjef Hans Speidel. Hoewol't er tsjin in moardoanslach op 'e Führer bleau om't er miende dat dy yn it Tredde Ryk in boargeroarloch feroarsaakje soe, besleat Rommel yn febrewaris dochs om 'e gearspanning te stypjen, mei't er him ferplichte fielde om, sa't er it sels ûnder wurden brocht, "Dútslân te rêden." Hy besocht de lieders fan 'e gearspanning oer te heljen om Hitler ynstee te arrestearjen en te berjochtsjen foar syn misdieden. Dat wie lykwols in kânsleaze misje, mei't de Führer dêrfoar fierstente swier bewekke waard.
Nei't kolonel Claus von Stauffenberg op 20 july syn bomoanslach op Hitler weage hie en de Führer der op wûnderbaarlike wize ûnskansearre oan ûntkomd wie, duorre it net lang foar't Rommel syn namme neamd waard. Von Stülpnagel, dy't it net oprêde om selsmoard te dwaan foar't er oppakt wurde koe, blafte by syn ferhear Rommel syn belutsenens derút, en letter joech ek in oare gearspanner, Caesar von Hofacker, ûnder swiere folterings troch de Gestapo Rommel syn namme priis. De fjildmaarskalk waard dêrop yn syn wente te Ulm ûnder hûsarrest pleatst.
Dea
Der waard by wize fan kriichsrie in "Hôf fan Militêre Ear" gearstald om oer de by de gearspanning belutsen militêren te oardieljen. Dêryn hiene sawol Von Rundstedt as Guderian sitting, twa mannen dêr't Rommel al earder spul mei hân hie. Dit hôf besleat dat Rommel ûnearfol út 'e Wehrmacht ûntslein wurde moast en dêrnei berjochte troch it saneamde Hôf fan it Folk fan opperrjochter Roland Freisler, dat altyd yn it gelyk fan 'e oanklager oardiele. Hoewol't Rommel syn lot dus al fêstlei, wifele Hitler. Rommel wie nammentlik noch altyd fierwei de populêrste legeroanfierder fan Dútslân, en it soe funest wêze foar it moreel fan 'e Dútske troepen as sa'n man yn 't iepenbier oanmurken waard foar in ferrieder. Yn oerlis mei fjildmaarskalk Wilhelm Keitel besleat de Führer sadwaande om Rommel de kâns te jaan en meitsje himsels fan kant.
Op 14 oktober 1944 waard de fjildmaarskalk thús besocht troch twa generaals fan Hitler syn haadkertier, Wilhelm Burgdorf en Ernst Maisel, dy't him de sitewaasje foarleine. Òf hy makke sels in ein oan syn libben, òf net inkeld hysels soe ferfolge wurde, mar syn gesin en syn stêf krektlyk. As er de hân oan himsels sloech, soed er in steatsbegraffenis krije as oarlochsheld, en syn frou en bern soene fan syn legerpinsjoen libje kinne. Nei't er him in pear minuten ôfsûndere hie om syn kar te beprakkesearjen, kundige Rommel oan dat er de syanidepil ynnimme soe dy't Burgdorf by him hie. Hy lei de saak en syn beslút út oan syn frou en soan en stapte doe mei Burgdorf en Maisel yn 'e auto, dy't troch SS-serzjant Heinrich Doose nei in stil plakje op 'e romte deunby it doarp Herrlingen riden waard. Dêr ferlieten Maisel en Doose de auto en lieten Rommel allinne mei Burgdorf. Fiif minuten letter waarden se weromwonken troch Burgdorf en lei Rommel stil foaroer yn 'e auto, dea.
De Dútske befolking krige te hearren dat Rommel beswykt wie oan 'e ferwûnings dy't er oprûn hie by de besjitting fan syn stêfauto, yn Normanje. Hitler liet in dei fan nasjonale rou ôfkundigje, en Rommel waard mei militêre eare begroeven. Neffens syn soan Manfred wie it feit dat de begraffenis yn Ulm plakhie ynstee fan yn Berlyn, in betingst dat Rommel sels oan syn dea ferbûn hie. De Führer stjoerde Von Rundstedt (dy't op dat stuit net wist dat Rommel syn dea eins troch Hitler beoardere wie) om him te fertsjintwurdigjen op 'e begraffenis. Tsjin Rommel syn lêste winsk yn oerdieken de nazys syn deakiste mei heakkekrusen. De wierheid oer Rommel syn dea kaam pas út doe't Charles Marshall, in ofsier fan 'e Alliëarde ynljochtingetsjinst, yn april 1945 in petear hie mei syn widdo Lucia Rommel.
Erwin Rommel kaam te Herrlingen, in eintsje bûten Ulm, te hôf, en desennialang holden feteranen fan it Afrikakorps dêr elts jier op syn stjerdei in betinking. Op it plak fan syn dea waard letter in monumint oprjochte. Nei de oarloch publisearre de Britske militêr histoarikus kaptein B.H. Liddell Hart Rommel syn deiboek en brieven ûnder de titel The Rommel Papers. Rommel is de iennichste lieder fan it Tredde Ryk dy't in eigen museum hat.
Noarderhoek II
thumb|Noarderhoek II De Noarderhoek II is in wenwyk binnen de stêd stêd Snits. De wyk telt (yyn 2008) 3190 ynwenners en hat in oerflakte fan 218 hektare (wêrfan 10 hektare wetter).
De wyk grinzet yn it noarden oan de wyk De Lotten, yn it easten oan de Noarderhoek I, yn it suden oan de Himdyk en yn it westen oan de wyk Harinxmalân.
De wyk wurdt diels begrinze troch de Worp Tjaardastrjitte en de Stedsrûnwei Noard, dy 't ek de wichtichste ferkearsieren foarmje. Yn it westen wurdt de wyyk begrinze troch de Frjentsjerter Feart.
Histoarje en bebouwing
It grutste diel fan de bebouwing yn de wyk is boud yn de perioade tusken 1945 en 1975. De measte wenningen yn de wyk binne iengesinswenningen en flats. Yn de wyk steane 3 galerijflats fan mear as 8 wenlagen, de saneamde Furmerusflats, dêrneist steane der in soad portykflats mei maksimaal 4 wenlagen. It grutste diel fan de wyk bestiet út hierwenningen dy't beheard wurde troch Wenningstichting De Wieren.
Yn de wyk is de wykferiening Noarderhoek aktyf. De feriening beheart it wyksintrum Skuttersheuvel en bringt it wykblêd De Schuttersbode út.
Sportpark Noarderhoek wie oant 2006 it sportpark fan de wyk. It park en de byhearrende C. Kan hal waarden yn 2007 sloopt. Dit park is in dit jier ferfongen troch Sportsintrum Skuttersfjild, dat ten westen fan de Furmerusflats leit.
Strjitnammen
De strjitten yn de wyk binne meast ferneamd nei grutte Fryske kronykskriuwers en -dichters as:
Sverre Farstad
Sverre Melvin Farstad (Trondheim, 8 febrewaris 1920 - Oslo, 27 maart 1978) wie in Noarsk reedrider, sportsjoernalist en reedrydtrainer. Hy die trije kear mei oan it Wrâldkampioenskip allround, fjouwer kear oan it Europeesk kampioenskip en hat yn 1948 meidien oan de Olympyske Winterspullen, dêr't hy Olympysk kampioen waard op de 1500 meter. Farstad waard yn 1949 Europeesk kampioen allround. Yn 1949 hold Farstad op mei reedriden op heech nivo. Nei syn aktive karriêre as reedrider waard Farstad sportsjoernalist en yn syn frije tiid wie er reedrydtrainer fan de Italjaanske reedriders. Sverre Farstad ferstoar op 27 maart 1978, yn 'e âldens fan 58 jier.
De Dolte (Eagmaryp)
De Dolte is in wetter yn de gemeente De Fryske Marren. De feart ferbynt de Swarte Sleat mei de Lange Sleat. It rint noard-súd troch de Blaugerzen by Eagmaryp en Terkaple.
Jurjen Japiks
Jurjen Japiks, Juriaen Jacobsz as Georg Albert Jacobsz (Hamburg, 17 desimber 1624 - Ljouwert, 1685), wie in Dútsk-Frysk portret- en bisteskilder yn de Gouden Iuw.
Biografy
Neffens Houbraken wie er learling fan Frans Snyders yn Antwerpen en learaar fan Hendrik Carré yn Ljouwert. Hy waard hofskilder fan Hendrik Casimir, prins fan Nassau-Dietz, yn Ljouwert.
Jurjen Japiks wie fan 1652–1658 yn Antwerpen, wenne yn Amsterdam fan 1659–1664 en ferfear yn 1665 nei Ljouwert dêr't ek bleaun. Hendrik Carré and David Klöcker Ehrenstrahl wiene syn learlingen.
Doltesleat
De Doltesleat is in feart yn de gemeente It Hearrenfean. De feart rint fan de jachthaven by Nijbrêge en benoarden stoartplak 'De Wierde' nei de Elisabethoeve oan De Dolten.
Noarderhoek I
thumb|'Noarderhoek I'' De Noarderhoek I is in wenwyk binnen de stêd Snits. De wyk telt (yn 2008) 1560 ynwenners en hat in oerflakte fan 35 hektare (wêrfan 1 hektare wetter).