cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A.L. Snijders
A.L. Snijders, pseudonym fan Peter Cornelis Müller (Amsterdam, 24 septimber 1937 – Klein Dochteren ûnder Lochem, 7 juny 2021), wie in Nederlânske learaar en skriuwer. Hy beoefene it literêr sjenre dat it 'tige koarte ferhaal' (zeer korte verhaal, (tkf/zkv) neamd wurdt.
Libben en wurk
A.L. Snijders studearre Nederlânsk oan de Universiteit fan Amsterdam en wie tusken 1965 en 1998 as learaar Nederlânsk wurksum op ferskate middelbere skoallen en de plysjeskoalle 'De Cloese' yn Lochem. As skriuwer debutearre er yn 1992 mei Ik leef aan de rand van de wereld. Hy makke dêrnei furoare as auteur fan kollums (ûnder oare by Het Parool) en stiet no bekend as ien fan de skriuwers spesjalisearre yn it tige koarte ferhaal. Yn 2006 ferskynde yn de rige fan de Stichting De Roos it boek L.H. en A.L. / A.L. en L.H., dat er tegearre mei de auteur L.H. Wiener skreau. Yn itselde jier ferskynde by AFdH Uitgevers de earste zkv-bondel, mei de titel Belangrijk is dat ik niet aan lezers denk mei in foaropwurd fan Tommy Wieringa. Dêryn binne 336 tkf's sammele. De bondel waard yllustrearre troch syn jongste soan, Gijs Müller (1971). Yn 2010 krige er de Constantijn Huygens-priis foar syn hiele oeuvre. Sûnt 2012 wurdt der in A.L. Snijderspriis útrikt foar ferhalen fan maksimaal 220 wurden.
Hy lies wykliks in eigen tkf foar yn it VPRO-radioprogramma De Avonden, oant dat yn desimber 2013 opheft waard. Hy lies syn ferhalen ek foar yn it KRO-NCRV-radioprogramma De Ochtend van 4, op sneintemoarn. Hy wie geregeld te gast op ferskate literêre poadia.
Sûnt 11 maaie 2015 publisearre A.L. Snijders alle wiken in tkf yn DS Weekblad, in wykeinbylage by de Belgyske krante De Standaard. Yn itselde jier makke er foar Nederland Leest in karlêzing mei fjirtich koarte ferhalen fan oaren, as 'staalkaart' fan de Nederlânske literatuer. Dy ferskynde yn novimber 2015. Ek skreau er jierrenlang tkf's foar de VPRO-gids.
Ditzumerhammrich
300px|thumb|Ditzumerhammrich yn it Reiderlân It dykstreekdoarp Ditzumerhammrich heart ta it Ortschaft Dollart yn de gemeente Bunde yn it Eastfryske Reiderlân.
Lizzing
It doarp leit oan in dyk dy't yn noard-súdlike rjochting rint. It doarp grinzget yn it suden oan Ditzumerverlaat en yn it noarden oan de gemeente Jemgum by Ditzum dêr't in part fan it doarp ûnder falt. It doarp leit oan wjerskanten fan de âlde seedyk út de fyftjinde iuw, dy't nei de grutte floed fan 1509 boud waard, doe't de Doalert syn wiidste omfieming berikte. De dyk beskerme Hatzumerfehn foar oerstreamings en hat hjoed-de-dei noch hieltyd in hichte fan wol twa meter boppe seenivo.
Skiednis
Yn 1409 waard Ditzumerhammrich foar it earst neamd as Ditzumer hammerke, itjinge himrik fan Ditzum betsjut. Himrik of hammerke yn dizze kontekst betsjut it gebiet fan it nij oanslike klaailân fan Ditzum. It nije gebiet waard yn erfpacht útjûn en sûnt 1818 ferkocht.
Yn de hege midsiuwen, foar it trochbrekken fan de Doalert wie it grutste part fan dat letter de Doalert waard in feangebiet en lei mooglik op it plak dêr't Ditzumerhammrich hjoed-de-dei leit it karspel Ditzumerwold. Nei alle gedachten gie it dêrby om it yn in parochyregister fan it bisdom Múnster neamde plak Dertsemawold dat troch it seewetter bedrige waard en as ferlitten beskreaun waard. It gie om in feandoarp dy't, lykas oare doarpen yn dat gea, yn de tsiende en alfde iuw ûntstie en yn de trettjinde of fjirtjinde iuw tsjerken bouden. Nei it opheffen fan it karspel hearde it doarp op tsjerklik mêd mank mei Ditzumerverlaat ta Ditzum. Dêr stie oant likernôch 1475 ek de boarch fan de aadlike famylje Wynham, hjoed-de-dei de Waterborg oan de Klosterlohne yn Ditzumerverlaat.
In part fan it ferdronken lân slike stadichoan yn de rin fan de iuwen oan en waard bedike.
Yn de Frânske tiid waard Ditzumerhammrich yn 1807 part fan it Nederlânske departemint Westeriems. Yn 1815 waard Eastfryslân part fan it Keninkryk Hannover en yn 1866 fan Prusen. Ditzumerhammrich en Ditzumerverlaat wiene oant 1852 part fan de gemeente Ditzum. Fan 1885 oant 1932 hearde it ta de Krite Weener yn de Prusyske provinsje Hannover, en dêrnei ta de lânkring Lier.
Yn 1966 waard de gearwurkjende gemeente Dollart oprjochte dy't út de doarpen Ditzumerhammrich, Ditzumerverlaat, Bunderhammrich, Heinitzpolder en Kanalpolder bestie. Yn 1973 waard dy gemeente in ienheidsgemeente en part fan de gearwurkjende gemeente Bunde, dy't sels op 1 novimber 2001 ta in einheidsgemeente omfoarme waard.
Nijsgjirrich
Opfallend is de wyn-wettermûne, in grûnsiler út 1804 mei in skroef fan Archimedes dy't oant 1957 yn tsjinst wie foar it ûntweeterjen fan it gea. Dêrnei naam in elektrysk gemaal dy taak oer.
Literatuer
Ostfriesische Landschaft (Hrsg.): ''Kulturwege R(h)eiderland. Kulturhistorische Wanderungen in Ostfriesland und Groningen''. Ostfriesische Landschaft, Auwerk 2011, ISBN 978-3-940601-10-0, S. 64. Johann Schulte: Verlaat – (K)eine Chronik der ehemaligen Gemeinde Dollart. Feestútjefte yn it ramt fan it 250-jierrich bestean fan Ditzumer-Verlaat. Artline, * Harm Wiemann u. a.: Aus vergangenen Tagen: Chronik der Samtgemeinde Bunde. Hrsg.: Samtgemeinde Bunde. Selbstverlag, Bunde 1983.
Star Trek: Strange New Worlds
Star Trek: Strange New Worlds is in Amerikaanske tillefyzjesearje dy't diel útmakket fan 'e Star Trek-franchise en fan 'e Star Trek-revival dy't begûn yn 'e twadde helte fan 'e 2010-er jierren. It is in science fiction-searje dy't ûntstie as spin-off fan Star Trek: Discovery. Yn it twadde seizoen fan dy rige (2019) waarden ntl. de personaazjes yntrodusearre dy't de haadrollen spylje yn Star Trek: Strange New Worlds. Anno 2023 rint de searje twa seizoenen. Yn 2022 wûn Star Trek: Strange New Worlds de Saturn Award foar bêste streamde science fiction-searje. De rige is te sjen fia de streamingtsjinst Paramount+.
Produksje
De produksje fan Star Trek: Strange New Worlds sette yn maart 2020 útein, mar rûn fertraging op troch de beheinings yn it ramt fan 'e koroanafiruspandemy. De opnamen foar it earste seizoen fûnen plak fan febrewaris oant july 2021 yn 'e CBS Stages Canada yn Mississauga, yn 'e Kanadeeske provinsje Ontario. In twadde seizoen waard yn 2022 opnommen. Beide seizoenen bestiene út tsien ôfleverings, elts mei in spyldoer fan 45 minuten. De searje waard fan maaie 2022 ôf ferpraat fia Paramount+, de streamingtsjinst fan filmstudio Paramount Pictures, dy't de rjochten op 'e Star Trek-franchise yn 'e hannen hat. In trêde seizoen waard yn maart 2023 oankundige, mar de opnamen dêrfan rûnen fertraging op troch de stakings fan it Writers Guild of America (it fakbûn fan senarioskriuwers) en SAG-AFTRA (it fakbûn fan akteurs).
Plak yn 'e Star Trek-franchise
Yn 'e gronology fan Star Trek spilet Strange New Worlds likernôch tsien jier foarôfgeande oan 'e foarfallen yn Star Trek: The Original Series (út 'e 1960-er jierren) en nei de foarfallen út 'e slotôflevering fan it twadde seizoen fan Star Trek: Discovery.
Utgongspunt fan 'e plot
Star Trek: Strange New Worlds is basearre op Star Trek: The Original Series, út 'e 1960-er jierren, en hâldt deselde ferhaalopbou oan. Dat betsjut dat de ôfleverings allegearre op harsels steande ferhalen binne, wylst oare hjoeddeistige Star Trek-searjes, lykas Star Trek: Discovery en Star Trek: Picard, trochrinnende ferhaallinen hawwe, sadat de rige in ferfolchsearje wurdt.
Star Trek: Strange New Worlds folget de aventoeren fan 'e bemanning fan 'e USS Enterprise, in trijeëntweintichste-iuwsk romteskip fan 'e Stjerrefloat fan 'e Feriene Federaasje fan Planeten, by harren ferkenningsreis troch de Molkewei. De wichtichste personaazjes binne kaptein Christopher Pike (Anson Mount), syn earste ofsier Una Chin-Riley oftewol 'Number One' (Rebecca Romijn) en luitenant Spock (Ethan Peck), in bûtenierdske Vulcaniër.
Untfangst en resultaat
Star Trek: Strange New Worlds krige oer it algemien tige loovjende resinsjes fan 'e tillefyzjekritisy. It earste seizoen fan 'e searje hat op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, in goedkarringspersintaazje fan 99%, basearre op 84 ûnderskate resinsjes. Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, leit dat sifer op 76% op basis fan 14 resinsjes. It twadde seizoen hat op Rotten Tomatoes in goedkarringspersintaazje fan 98%, basearre op 50 resinsjes, en op Metacritic in goedkarringspersintaazje fan 88% basearre op 11 resinsjes.
De searje wûn yn 2022 de Saturn Award foar bêste streamde science fiction-tillefyzjesearje. Ek waard Star Trek: Strange New Worlds dat jiers nominearre foar noch trije oare Saturn Awards (bêste akteur, bêste byrol fan in akteur en bêste byrol fan in aktrise yn in streamde searje foar Anson Mount, resp. Ethan Peck en Jess Bush) en teffens foar de Emmy Award foar bêste lûdsmontaazje yn in tillefyzjesearje.
Gallo-Romaanske talen
De Gallo-Romaanske talen foarmje (mei de Ibearo-Romaanske talen) ien fan 'e beide taalgroepen fan 'e Westromaanske talen. De Gallo-Romaanske taalgroep is opboud út ferskate lytsere groepen. De grutste Gallo-Romaanske taal is it Frânsk, mei yn 2014 wrâldwiid sa'n 77 miljoen memmetaalsprekkers. Yn totaal binne der 9 oant 35 Gallo-Romaanske talen, ôfhinklik fan wêr't men de grins leit tusken taal en dialekt, dy't mei-inoar sa'n 90 miljoen memmetaalsprekkers hawwe.
Fersprieding
De oarspronklike fersprieding fan 'e Gallo-Romaanske talen beslacht dielen fan Súd- en Noardwest-Jeropa. It giet dêrby yn it foarste plak om Frankryk útsein Bretanje, Frânsk-Baskelân en de Elzas, mar oanfolle mei Walloanje, Romanje (it Frânsktalige diel fan Switserlân) en dielen fan noardlik Itaalje en súdlik en súdeastlik Switserlân. As it Katalaansk ta de Gallo-Romaanske talen rekkene wurdt, heart ek de eastkust fan it Ibearysk Skiereilân ta it oarspronklike ferspriedingsgebiet.
Sûnt de sechstjinde iuw hat it Frânsk him as iennichste fan 'e Gallo-Romaanske talen ferspraat nei oerseeske gebieten: Kebek, inkele oare dielen fan Kanada, Louisiana en Sint-Pierre en Miquelon yn Noard-Amearika, Martinyk, Gûadelûp, Frânsk-Sint-Marten en Sint-Bartelemy yn it Karibysk Gebiet, Frânsk-Guyana yn Súd-Amearika en Reünion yn 'e Yndyske Oseaan. Yn beskate oare dielen fan 'e wrâld, lykas West-Afrika, Sintraal-Afrika, de Magreb, Madagaskar, Nij-Kaledoanje en Frânsk-Polyneezje wurdt it Frânsk fral as twadde taal sprutsen.
Underferdieling
It Oksitaansk heart mei it Katalaansk ta de Oksitano-Romaanske talen. De yndieling fan dy groep is problematysk, mei't it Katalaansk folle mear gemien hat mei de Ibearo-Romaanske talen (û.m. Spaansk en Portegeesk) as mei de alle oare Gallo-Romaanske talen útsein it Oksitaansk. It Oksitaansk hat lykwols folle mear gemien mei de Gallo-Romaanske talen as mei de Ibearo-Romaanske talen. Sadwaande wurde de Oksitano-Romaanske talen noris by de Gallo-Romaanske talen en dan wer by de Ibearo-Romaanske talen yndield. In radikale oplossing soe wêze kinne om it Oksitaansk by de Gallo-Romaanske talen yn te dielen en it Katalaansk by de Ibearo-Romaanske talen. Mar dat doocht taalhistoarysk net, om't it Oksitaansk en it Katalaansk sûnder mis út in mienskiplike oarsprong ûntstien binne.
Taalkundige skaaimerken
It taalkundich skaaimerk dat de Gallo-Romaanske talen ûnderskiedt fan 'e oare Westromaanske talen, is it iere ferlies fan alle wurdeinige fokalen útsein /-a/. Oare skaaimerken fan dizze talen binne:
De Pylgerreize
De Pylgerreize, yn it oarspronklike Ingelsk: The Pilgrim's Progress (mei as ûndertitel: From This World to That Which Is to Come), is in wurk fan 'e hân fan 'e Ingelske skriuwer en puriteinske preker John Bunyan (1628-1688). It is in kristlike allegory dy't beskôge wurdt as it hichtepunt fan 'e religieuze Ingelske literatuer. It waard foar it earst publisearre yn 1678 en is sûnt oerset yn mear as twahûndert talen. De Fryske fertaling fan dû. Geart Aeilco Wumkes datearret fan 1953.
Eftergrûn
Bunyan begûn oan The Pilgrim's Progress, doe't er yn Bedfordshire yn it tichthús siet om't er de Conventicle Act 1664 oertrêde hie, in wet dy't preekjen yn it iepenbier bûten de lear fan 'e Anglikaanske Tsjerke om ferbea. Wierskynlik wie dat yn 'e jierren 1660-1672 (hy hat mear as ien kear fêstsitten), fuort nei't er syn spirituële autobiografy Grace Abounding to the Chief of Sinners skreaun hie. De Ingelske tekst fan The Pilgrim's Progress telt 108.260 wurden en is opboud út twa dielen, dy't fierders net opspjalte binne yn haadstikken of oare ûnderferdielings. It earste diel foltôge Bunyan yn 1677; it twadde diel ferskynde pas yn syn gehiel yn 1684. Wumkes hat yn syn Fryske oersetting, dy't trouwens inkeld it earste diel beslacht, op eigen manneboet al in ferdieling yn haadstikken oanbrocht, wat de lêsberens fan it ferhaal sûnder mis te'n goede komt.
Ynhâld
Yn it earste diel wurdt it ferhaal yn it ik-perspektyf ferteld fan it eachpunt út fan 'e haadpersoan Kristen. Dy lit wiif en bern efter om swier bepakt mei sûnden de ûnwisse reis te meitsjen fan 'e stêd Ferdjer (dizze wrâld) nei de Himelstêd (it paradys), op 'e berch Sion. Underweis moetet er folk fan alderlei slach, lykas Evangelist, Wrâldwiis, Wolbehagen, Utlizzer, ensfh. Hy moat gefaarlik plakken troch sjen te kommen, lykas de Poel fan Unmoed, de Delling fan Fernedering, de Delling fan it Skaad fan 'e Dea, de Idelheidsmerke en de Twifelstins, mar úteinlik, nei in lange en drege reis, berikt er yndie de Himelstêd, dêr't er freonlik wolkom hjitten wurdt. Bunyan syn puriteinske gedachteguod stekt er net ûnder stuollen of banken; ien fan 'e moardsuchtige reuzen dy't Kristen op syn reis sjen moat te ûntrinnen, hjit fan Paus, wylst de jongeling Unkunde, dy't de Himelstêd útslutend op grûn fan syn eigen goede dieden yngean wol, yn 'e hel smiten wurdt.
It twadde diel behannelet deselde reis sa't dy makke wurdt troch Kristen syn frou Kristinne, harren soannen, skoandochters en bernsbern, en de faam Genede. Hja dogge alle plakken oan dy't Kristen yn it earste diel ek besocht, mar nimme der folle langer de tiid foar, fanwegen de útwreiding fan 'e gesinnen fan 'e soannen. De held fan dit ferhaal is Gruthert, de tsjinner fan Utlizzer, dy't it selskip ta gids is. Hy helpt fjouwer reuzen út 'e ljochten en docht mei oan it deadzjen fan in meunster dat de stêd Idelheid terrorisearret. Op it earste gesicht liket it twadde diel inkeld in oereidzjen fan it earste diel, mar dat is sa net. Yn it foarste plak foarmet it ferstriken fan 'e jierren sa't dat yn it twadde diel plakfynt, in folle bettere allegory foar in kristenlibben. Boppedat lit Bunyan hjir froulju helderollen ferfolje, wat er docht om sjen te litten dat ek froulju dappere pylgers wêze kinne, mar dêr't er goed beskôge syn tiid in ein mei foarút wie.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan The Pilgrim's Progress ferskynde yn 1953 ûnder de titel De Pylgerreize (en mei as ûndertitel: fan dizze wrâld nei de takommende), by de Kristlik Fryske Folksbibleteek (nû. 18), yn gearwurking mei Utjouwerij A.J. Osinga te Boalsert. Dizze oersetting beslacht allinnich it earste diel. De Fryske fertaling wie fan 'e hân fan dû. Geart Aeilco Wumkes, dy't benammentlik bekend is fan syn Fryske oersetting fan 'e Bibel, út 1943, en dy't hjir, sa docht bliken út it foarwurd dat er tafoege hat, al yn july 1949 dien wurk mei makke hie.
Grutte Priis Formule 1 fan Austraalje 2015
Marussia
Nei in tumultueus foarseizoen wêryn't Marussia in perioade fan finsasjele problemen trochmakken en rêden waard troch ynvestearders, arrivearre it team Marussia yn Melbourne mei in auto dy't de ferplichte crashtests trochstien hie, mar gjin tests foltôge hie. Formule Renault 3.5 searsjes-koereurs Will Stevens en Roberto Merhi waarden oankundige as harren koereurs, wêrby't Merhi in kontrakt foar ien wedstriid ûndertekene. It team naam lykwols net diel oan de trije trainingen en de kwalifikaasje, wat betsjutte dat se ek net meidiene oan de wedstriid op snein.
Ynternasjonaal Filmfestival fan Gijón
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Gijón (Spaansk: Festival Internacional de Cine de Gijón; Astuerysk: Festival Internacional de Cine de Xixón; ôfkoarte ta FICXixón) is in filmfestival dat elts jier yn novimber holden wurdt yn 'e Spaanske stêd Gijón (Astuerysk: Xixón), yn 'e autonome mienskip Astuerje. It evenemint waard foar it earst organisearre yn 1963, en wie oarspronklik rjochte op bernefilms en berneprogramma's op 'e tillefyzje. It Ynternasjonaal Filmfestival fan Gijón is bedoeld om 'e Astueryske filmyndustry oan te fiterjen.
Skiednis
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Gijón waard foar it earst holden yn 1963, op inisjatyf fan 'e gemeenteried fan Gijón y.g.m. de sparbank Caja de Ahorros de Asturias (Cajastur). Neitiid beävensearre de gemeenteried de organisaasje fan it festival, wylst Cajastur it barren finansierde.
Yn 't earstoan hiet it evenemint Ynternasjonale Wedstryd foar Bernefilms en Bernetillefyzje (Spaansk: Certamen Internacional de Cine y TV Infantil). De folgjende jierren bleau dy namme fierhinne beholden, allinne waard it doe de Ynternasjonale Wedstryd foar Films en Tillefyzje foar Bern (Certamen Internacional de Cine y TV para la Infancia) neamd. Yn 1969 liet men it lêste part falle, sadat it de Wedstryd foar Films en Tillefyzje waard. Dy namme hold it festival oant en mei 1976.
Yn 1977 en 1978 waard it evenemint de Ynternasjonale Filmwedstryd foar Bern en de Jongerein (Certamen Internacional de Cine para la Infancia y la Juventud) neamd. Dêrnei krige it wer de namme it dy't fan 1969 oant 1976 hân hie. Yn 1986 begûn it evenemint de tekst 'Ynternasjonaal Filmfestival fan Gijón' foar syn eigentlike namme te setten, en yn 1988 waard it festival dêr formeel ta omneamd.
Yn maaie 1996 waard de Entidad Mercantil Artistico-Musical Teatro Municipal Jovellanos de Gijón S.A. oprjochte, dy't de organisaasje fan it festival oernaam fan 'e gemeenteried. Dy stifting waard letter omneamd ta it minder bombidige Divertia S.A.
De Fagina Monologen
De Fagina Monologen, yn it oarspronklike Ingelsk: The Vagina Monologues, is in toanielstik fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwster Eve Ensler (1953). It is in episoadysk stik fan feministyske synjatuer dat giet oer it frou-wêzen, hoe't froulju seks belibje, hoe't froulju mei harren fagina omgean en sa mear. The Vagina Monologues waard foar it earst opfierd yn it Westside Theatre yn New York, yn 1996. It is ûnderwilens yn 140 lannen op 'e planken brocht en oerset yn likernôch 50 talen. De Fryske fertaling fan Agatha Hijlkema-Jorna datearret fan 2006.
Eftergrûn
Eve Ensler skreau The Vagina Monologues yn 1996 op grûn fan twahûndert fraachpetearen dy't se dien hie mei froulju fan útinoar rinnende âldens (wêrûnder in famke fan seis) omtrint harren mienings oer seks, relaasjes en frouljusmishanneling. Dy fraachpetearen begûnen as ynformele praatsjes mei har freondinnen, dy't dêrby anekdoates trochdiene dy't se wer fan harren eigen freondinnen heard hiene. Dat brocht Ensler op it idee om in episoadysk toanielstik oer sokke ûnderwerpen te dwaan. Yn in fraachpetear mei women.com hat hja oanjûn dat har fassinaasje mei de fagina fuortkomt út it feit dat hja opgroeid is yn in gewelddiedige maatskippij. Se hat ek sein: "Dat froulju geweld oandien wurdt en ferkrêfte wurde en brûkt foar ynsest, is foar my in obsesje. Al dy dingen hawwe in gâns sterke bân mei ús fagina's." (Ensler is sels fan har fyfde oant har tsiende seksueel misbrûkt en lichaamlik mishannele wurden troch har heit.) Mei The Vagina Monologues woe se earst de fagina, oftewol it frou-wêzen, fiere, mar troch it stik rekke hja almar mear behelle yn 'e striid tsjin frouljusmishanneling, sadat it foar har úteinlik late ta de oprjochting, yn 1998, fan har organisaasje V-Day, dêr't se har oer de hiele wrâld mei ynset foar frouljusrjochten.
Ynhâld
De Fagina Monologen besteane út in alvetal monologen (mei mearstimmige yntermezzo's), dy't oplêzen wurde troch in fariëarjend oantal froulju. Yn 't earstoan droech Eve Ensler eltse monolooch sels foar, mar al rillegau waard it dien troch trije ûnderskate froulju en de lêste jierren is it wenst om foar eltse monolooch in oare aktrise oan te lûken. (Under de aktrises dy't deryn meispile hawwe, binne grutte nammen, lykas Jane Fonda, Whoopi Goldberg, Glenn Close, Susan Sarandon, Cyndi Lauper en Oprah Winfrey.)
Elts fan 'e monologen behannelet in aspekt fan 'e ûnderfining fan it frou-wêzen; kwestjes dy't oan 'e oarder komme, binne û.m. seks, leafde, ferkrêfting, ynsest, menstruaasje, froulike genitale skeining, masturbaasje, it orgasme, it bernjen, de ûnderskate nammen en skelwurden dy't der binne foar de fagina, en de fagina as ûnderdiel fan it lichem. Wat almar wer weromkomt is de fagina as wurktúch wêrmei't froulju macht nei harrensels ta lûke kinne, en de fagina as belicheming fan 'e froulike yndividualiteit.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan The Vagina Monologues ferskynde yn 2006 (yn in boekje fan 62 siden) ûnder de titel De Fagina Monologen, by Uitgeverij kleine Uil te Grins, yn gearwurking mei Toanielgroep Sater út Ljouwert, en mei stipe fan 'e provinsje Fryslân, de gemeente Ljouwert, it VSB-Fonds en it Je Maintiendrai-Fonds. De Fryske fertaling wie fan 'e hân fan Agatha Hijlkema-Jorna, dy't útgie fan 'e Nederlânske oersetting fan Barbara van Kooten ynstee fan har te basearjen op it Ingelsktalige orizjineel.
Frans Timmermans (politikus)
thumb|Frans Timmermans Franciscus Cornelis Gerardus Maria (Frans) Timmermans (Maastricht, 6 maaie 1961) is in Nederlânske politikus, diplomaat en fan 1 desimber 2019 ôf Eurokommissaris en teffens de earste fisefoarsitter fan de kommissy-Von der Leyen.
Hy wie amtner yn diplomatyke tsjinst fan Nederlân fan 1987 oant 1998, dêrnei waard er polityk aktyf.
Timmermans wie fan 5 novimber 2012 oant 17 oktober 2014 minister fan Bûtenlânske Saken yn it kabinet-Rutte II. Earder wie er fan 2007 oant 2010 steatssekretaris fan Europeeske Saken (BuSa) yn it kabinet-Balkenende IV. Fan 1998 oant 2007 en fan 2010 oant 2012 wie Timmermans út namme fan de Partij fan de Arbeid lid fan de Tweede Kamer.
Grutte Priis Formule 1 fan Turkije 2007
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Turkije 2007 yn Istanbûl op 28 augustus 2007. It wie de tolfde race fan 17 races fan de Formule 1 yn 2007. Hy waard op İstanbul Park hâlden. De race waard hâlden oer 58 omgongen, op it 5,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 309,3 kilometer.
Anagronisme
In anagronisme, fan it Grykske ανά, ana ("tsjin" of "wjer-") en χρόνος, chronos ("tiid"), is in gronologyske tsjinstridichheid op in beskaat mêd, yn it bysûnder as it njonken persoanen, foarfallen, foarwerpen of gewoanten út in oar tiidrek pleatst wurdt. Gauris is it ding dat yn 'e tiid mispleatst is in foarwerp, mar it kin likegoed in útspraak, literêr wurdgebrûk, technologyske ûntwikkeling, filosofysk idee, muzykstyl, gewoante, de stof wêrfan't in ding makke is of lykfol hokker oar ding ek wêze dat oan in beskate tiidsperioade bûn is en by fersin bûten syn eigentlike tiidsdomein pleatst wurdt. In foarbyld dat gauris jûn wurdt, is dat fan in akteur dy't yn in film in Romeinsk soldaat spilet, mar fergetten is om syn polshorloazje ôf te dwaan.
Kleaster Heiligengrabe
Bloedwûnder
De stifting fan it kleaster is neffens in 16e-iuwske leginde ferbûn oan de ûntwijing fan in hosty. Dy ferhellet dat in joad in hosty stellen hie út de tsjerke fan Techow en de hosty dêrnei ûnder in galge begroef, it plak dêr't tsjintwurdich de Hillich-Grêfkapel (Bloedkapel) stiet. Fan dêr ek de namme Heiligengrabe. De joad krige dêrby lykwols bloed oan syn hannen en it slagge him net om it der wer ôf te waskjen. Dêrtroch kaam syn misdied út, hy waard oanholden en dêrnei rêdbraakt. De hosty waard wer opgroeven en soarge foar in grut tal fan mirakels. De leginde waard foar it earst yn 1516 printe yn it Latyn en yn 1521 ferskynde der ek in Nederdútske útjefte, yllustrearre mei 15 houtgravueres.
Reformaasje
Karfoarst Joachim II fierde yn it jier 1539 de reformaasje yn Brandenburch yn. De nonnen ûnder lieding fan abdis Anna fan Quitzow en priores Elisabeth fan Alvensleben wegeren de nije lear oan te nimmen en ferlieten it kleaster. Hja kamen in jier letter werom, mar oan de bloei fan it kleaster wie in ein kommen en it katolike kleaster waard lang om let omset yn in protestantsk damesstift. Sûnt 1552 waard in kleasterhaadman ynset, dy't ferantwurdlik wie foar de ekonomyske ûntjouwing fan it kleaster. Mei in skinking fan al it wurk fan Maarten Luther waard de basis lein foar in kleasterbibleteek.
Sûnt de Tritichjierrige Kriich waard it kleaster net mear laat troch in abdis, mar troch in domina. It kleaster waard yn dy tiid yn 'e brân set en tusken 1636 oant en mei 1648 stie it leech. Under lieding fan domina Anna von Tathenow waard it wer iepene en funksjonearre it jimmeroan mear as in fersoargingshûs foar aadlike famkes sûnder tafersjoch. Hja koene harren ynkeapje en krigen dan yn it stift in foar dy tiid poerbêste oplieding.
Kreator
Kreator is in Dútske trashmetalband dy't oprjochte waard yn 1982 yn Essen. Kreator hat oant no ta fjirtjin studio-albums, trije live-albums en fjouwer kompilaasje-albums útbrocht. Yn 1985 brocht Kreator syn debútalbum "Endless Pain" út. It album "Extreme Aggression" út 1989, waard in hit yn meardere lannen yn de Jeropeeske Uny, mar yn Dútslân sels berikte it album pas 28 jier nei it útkommen de hitlisten.
Kleaster Heiligengrabe
Sekularisaasje
Troch de ôfskaffing fan it liifeigendom yn Prusen yn 1811 en it kwytreitsjen fan alle ûnder it kleaster fallende doarpen rekke it stift in grut part fan de besittings en ynfloed kwyt. It kleaster krige oan de oare kant mear taken en easken foar dat doel ek passende foarsjennings. It hûs fan de kleasterhaadman waard yn 1838 renovearre en sa ek de Bloedkapel, sûnt de reformaasje in nôtskuorre. Yn 1847 waard yn it kleaster in ûnderwiisynstelling foar famkes út de ferearme adel stifte, in weeshûs folge. Nei't kening Freark Willem IV yn 1853 de ferantwurdlikens foar it stift oerdroech oan de Tsjerke kaam de klam wer mear te lizzen op de spirituele aspekten en tradysjes. De soarch foar âlderen, siken, wezen en earmen bleaune in fêst ûnderdiel yn de aktiviteiten fan it kleaster. thumb|left|250px|Armgard von Alvensleben Sûnt it begjin fan de 20e iuw befoarderde in nije abdis de maatskiplike oriïntaasje fan de kleasteraktiviteiten. Yn 1909 waard yn de súdlike fleugel fan it kleaster in museum ynrjochte, sadat it kleaster ek foar de bûtenwrâld iepensteld waard. It museum waard tsjin it ein fan de Twadde Wrâldkriich sletten en de kolleksje rekke ferspraat oer letter stifte musea yn 'e regio.
De opkomst fan it nasjonaalsosjalisme brocht it kleaster yn konflikt mei de nije machtshawwers, dy't in skoalle mei fral aadlike famkes as réaksjonêr beskôgen en ynfloed útoefenje woene op de learynhâld. Tanksij de kontakten fan de doedestiidske abdis Elisabeth von Saldern yn hegere sosjale en oerheidsrûnten slagge it har om in sluting fan de skoalle en in folsleine sekularisaasje fan de learynhâld tefoarren te kommen. Nei de dea fan de abdis yn 1938 folge Armgard von Alvensleben har op en ek hja hold it nasjonaalsosjalistyske steatsûnderwiis bûten it kleaster.
Tsjin it ein fan de Twadde Wrâldkriich ferlieten jimmeroan mear skoallefamkes it kleaster om nei harren famylje te gean. Ein april 1945 ferlieten de abdis mei de lêste acht famkes los fan inoar it kleaster foar in flecht nei West-Dútslân. Nei't de Sovjet-besetter it kleaster foar in jier brûkt hie, waarden de gebouwen op 'e nij befolke troch ferdreaune diakonessen út Opper-Sileezje, dy't de soarch foar wezen, beheinden en âldere oardersusters wer oppakten. Yn de jierren 1960-1990 fûn der nijbou plak om de wensitewaasje te ferbetterjen.
21e iuw
Nei 1998 sette in grutte restauraasje en renovaasje fan it hiele kompleks útein.
De organisaasje fan eveneminten, konferinsjes en konserten yn it kleaster meitsje it foar de lytse kleastermienskip mooglik om harren gebouwen te ûnderhâlden. Yn it hûs fan de haadman is wer in museum iepene oer de skiednis fan it kleaster. De útstalling Preussens FrauenZimmer sette yn 2001 in rige fan bysûndere útstallings útein.
It Deutsches Nationalkomitee für Denkmalschutz ferliende de abdissen yn 2016 foar harren krewearjen ta behâld fan it kleaster de Dútske priis foar monumintesoarch.
Stiftstsjerke
De âldste gebouwen binne de tsjerke en de eastlike fleugel fan it kleaster. Yn dy fleugel wie de kapittelseal op de flier en dêrboppe it dormitoarium fan de nonnen.
De kleastertsjerke hat lykas wenst foar de sistersjinzerske styl gjin toer en datearret út de 13e iuw. It is in seis traveeën tellende sealtsjerke mei in krúsribferwulft. Yn it easten einiget de tsjerke mei in 5/8 koerôfsluting mei lansetfinsters. Oan de muorren steane meardere grêfplaten út de 17e en 18e iuw.
Maaswurk, friezen en read en swart glazuere bakstiennen fersiere de goatyske foarmen mei in trepgevel yn it westen en in spitsbôgeportaal. Yn de westlike fiif traveeën siet oarspronklik in houten nonnengalerij út de boutiid fan de tsjerke, nei alle gedachten mei in direkte tagong ta de westlike kleasterfleugel mei sliepsellen, in refektoarium en de keuken. Sûnt de 19e iuw is dêr in westlike galerij, dy't twa traveeën beslacht.
Brannen yn 1636 (Tritichjierrige Kriich) en 1719 lieden ta feroarings. Sa moast nei de 17e-iuwske brân de nonnengalerij ôfbrutsen wurde en yn it plak dêrfan waard de oargelgalerij boud. It oargelfront datearret fan 1725 en is fersierd mei fykwurk. It ynstrumint waard yn 1726 boud troch David Baumann en hat 14 registers op twa manualen en pedaal. Yn de jierren 1956 en 1960 restaurearre Schuke Orgelbau it oargel, wêrby't nije tongeregisters ynboud waarden.
Yn de tsjerke stiet in fleugelalter, in ienfâldich doopfont en in neogoatyske preekstoel. It alter stamt nei alle gedachten út de jierren 1420-1430. Sintraal stiet in Marijefoarstellings en op de fleugels wurde apostels útbylde. De frijsteande houten klokkestoel datearret út it earste fearn fan de 20e iuw.
Hillich Grêfkapel
De Hillich Grêfkapel waard yn 1512 wijd en is in ienskippige en fjouwer traveeën lange sealtsjerke mei in stjerferwulft. It is de beafeartstsjerke dy't neffens de leginde op it galgenfjild boud waard dêr't de hosty begroeven wie.
By it oanlizzen fan flierferwaarming kamen yn 1986 de resten fan in 13e-iuwske foargonger foar it ljocht. Dêrby waard ek in nei it westen ta iepen bakstiennen ferwulft ûntdutsen, werfan't tocht wurdt dat dat it oarspronklike hillige grêf fan de hosty west hat.
Scandinavian Adult Award
De Scandinavian Adult Awards binne in groep Skandinavyske prizen dy't ienris yn it jier takend wurde foar de bêste pornografyske films. Dizze prizen wurde yn acht kategoryen útrikt troch de Deenske webside Side6.dk (útspr: "sideseks"), dy't him dêrby konsintrearret op kwaliteitsoriïntearre films fan Skandinavyske makkelei.
De earste útrikking fûn plak yn 2007 op de erotykbeurs Erotic World 2021 yn 'e Valby Hal te Valby, in wyk fan 'e Deenske haadstêd Kopenhagen. Dêrby waard û.o. oan 'e Amerikaanske pornoaktrise Jesse Jane de priis foar bêst ferkeapjende ynternasjonale stjer takend. Bêst ferkeapjende Skandinavyske stjer wie Gry Bay, en bêste Skandinavyske aktrise wie Zilja Sweet.
Lambertus van Gog
Lambertus Thomas van Gog (Amsterdam, 8 oktober 1916 - 1986) wie in Nederlânske oarlochsmisdiediger. Yn 'e mande mei Daniel Bernard fermoarde er op 18 oktober 1943 de Nederlânske skriuwer A.M. de Jong. Dat wie ien fan de Silbertannemoarden.
Nei de oarloch flechte er nei Spanje, mar waard dêr yn 1948 oanholden en oerdroegen oan Nederlân. .
Bernard waard op 31 desimber 1949 troch it Amsterdamsk Bysûnder Gerjochtshof feroardield ta in straf fan 20 jier foar dy moard. De eask wie libbenslang. Dy straf waard yn kassaasje hanthavene yn oktober 1950. Yn 1985 waard er betiid frijlitten út de finzenis om reden fan sûnens en yn 1986 kaam er te ferstjerren.
Taheakken op it Boek Daniël
De Taheakken op it Boek Daniël binne trije lettere tafoegings oan Daniël, dat in boek is fan sawol de joadske as de kristlike Bibel. Fan dy trije tafoegings, te witten Azarja (of it Liet fan Azarja), Suzanne en Bel en de Draak, binne de lêste beide inkeld yn it Gryksk oerlevere en net ien fan trijen steane se yn 'e joadske Tenach. Likemin meitsje se diel út fan it Alde Testamint fan 'e kristlike Bibel sa't dat yn 'e bibels gearstald is dy't yn gebrûk binne by de protestantske denominaasjes, mei't de protestanten se apokryf achtsje (al lit de Anglikaanske Tsjerke se yn syn bibels wol ôfprintsje, mar inkeld foar de nijsgjirrigens). Yn 'e Roomsk-Katolike Tsjerke, lykwols, hearre dizze tafoegings wol ta de kanon en meitsje se gewoan ûnderdiel út fan it boek Daniël. En yn 'e eastersk-otterdokse tsjerken, dy't de gearstalling fan 'e Septuaginta, de iere Grykske bibeloersetting, oanhâlde, is dat krekt-en-gelyk. Yn 'e Nije Fryske Bibeloersetting fan 1978 wurde de Taheakken op it Boek Daniël fermeld by de apokrife boeken as in bylaach by it Alde Testamint.
Azarja, dat yn bibels dy't it as kanonyk beskôgje in passaazje yn Daniël 3 foarmet (folgjend op Daniël 3:23), omfettet it gebed fan 'e Joadske balling Azarja, in koarte oergong fan proaza en de lofsang fan him en syn beide maten Chananja en Misjael. Suzanne, dat as ûnderdiel fan 'e kanon as haadstik 13 efter it boek Daniël oan plakt wurdt, fertelt it ferhaal fan 'e frou mei deselde namme, dy't troch twa âldere rjochters ferge wurdt om seksuële omgong mei harren te hawwen, mar wegeret, en krekt op 'e tiid rêden wurdt. En Bel en de Draak, ta ein beslút, dat yn roomske en easters-otterdokse bibels as haadstik 14 fan it boek Daniël op Suzanne folget, is opboud út trije ûnderskate ferhalen, twa dêr't Daniël de ôfgoadetsjinst fan 'e Babyloaniërs yn bestriidt en in trêden wêryn't Daniël yn 'e liuwekûle smiten wurdt, en rêden wurdt mei help fan 'e profeet Habakuk.
Vágar
thumb|250px|Lizzing fan Vágar Vágar (Deensk: Vågø) is it op twa nei grutste eilân fan 'e Fêreu-eilannen mei 3.042 ynwenners (2013) en in oerflak fan 175,4 km2. Miðvágur is it grutste plak op Vágar.
Plakken op it eilân
Bøur, Gásadalur, Miðvágur, Sandavágur, Slættanes, Sørvágur, Vatnsoyrar, Víkar.
Delta di Venere Award
De Delta di Venere Awards binne in groep Jeropeeske prizen dy't ienris yn it jier takend wurde foar de bêste pornografyske films. Dizze prizen wurde útrikt op 'e erotykfakbeurs Fiere Delta di Venere dy't ôfwikseljend holden wurdt yn 'e Noarditaljaanske stêden Milaan en Turyn. Dêrby wurdt fral de Italjaanske pornoyndustry yn it sintsje set. De earste útrikking fûn plak yn novimber 2004 yn in stik as tweintich kategoryen. Under de pornoaktrises dy't alris in Delta di Venere Award wûn hawwe, binne Jesse Jane, Ashley Long, Jessica Jaymes en Veronica Da Souza.
Singin' in the Rain (film)
Singin' in the Rain is in Amerikaanske romantyske komeedzje yn 'e foarm fan in filmmusical yn Technicolor út 1952 ûnder rezjy fan Gene Kelly en Stanley Donen. De haadrollen waarden fertolke troch Kelly en Debbie Reynolds, mei Donald O'Connor en Jean Hagen yn 'e wichtichste byrollen. De titel betsjut "Oan it Sjongen yn 'e Rein", en wie oernommen fan it it bekendste liet yn 'e film. It ferhaal folget filmstjer Don Lockwood, dy't fereale rekket op it talintearre dûnsereske Kathy Selden. Harren relaasje is pleatst tsjin 'e eftergrûn fan in lichtfuottige ôfskildering fan 'e filmyndustry fan Hollywood oan 'e ein fan 'e 1920-er jierren, doe't de filmstudio's frij hommels oerskeakelje moasten fan stomme film nei lûdsfilm. Singin' in the Rain krige fan 'e filmkritisy oer it algemien positive resinsjes, mar wie mar in beskieden kommersjeel súkses yn 'e bioskopen. Tsjintwurdich wurdt de film faak beskôge as de bêste filmmusical ea makke en ien fan 'e bêste Amerikaanske films ea makke. Yn 1989 waard Singin' in the Rain foar preservearring opnommen yn it National Film Registry.
Plot
Don Lockwood is yn 1927 in populêre stjer fan 'e stomme film, dy't himsels opwurke hat fan stuntman en noch earder hantsjemuoisfeint. Mei syn bêste freon Cosmo Brown hat er him jierren lyn op 'e syk nei wurk by de filmstudio Monumental Pictures jûn, dêr't Cosmo komponist, pianist en orkestlieder wurden is. Foar de publisiteit wurdt Don troch de studio keppele oan aktrise Lina Lamont, dy't yn in hiele rige films syn tsjinspylster is. Foar de bûtenwrâld lykje se it perfekte Hollywoodpearke te wêzen, mar eins kin Don de idele, oerflakkige, gemiene en oaljedomme Lina net útstean. Sy is der lykwols fan oertsjûge rekke dat it toanielstikje dat se foar de media opfiere, wier is, en dat Don smoarfereale op har is. Hoe't er ek op har ynpraat, dat kriget er har net út 'e holle.
Sy ken him earst net werom en mient dat er har auto stelle wol, mar as er har gerêststeld hat, biedt se him in lift oan nei syn hûs yn Beverly Hills. Underweis besiket Don har te fersieren, en om dat ôf te warren, beart Kathy dat se mar ien fan syn films sjoen hat om't se stomme films eins mar ûnnoazel fermaak fynt. Sels beweart se in toanielaktrise te wêzen en op it toaniel, hat men èchte akteurs, sa't eltsenien wit. Yn syn wjuk sketten jout Don syn besykjen ta fersieren op. Tsjin 'e tiid dat Kathy him thús ôfset, hawwe se rúzje krigen.
Nei't er him omklaaid hat, bejout Don him dochs noch nei it feest by R.F. Simpson thús, de direkteur fan Monumental Pictures. Dy lit dêr in koarte demonstraasje sjen fan in lûdsfilm, dêr't syn gasten lykwols de gek mei hawwe en beslist net fan ûnder de yndruk binne. It hichtepunt fan it feest is as der in grutte sabeare taart binnenriden wurdt, dêr't Kathy útspringt om mei in tal oare dûnsereskes in liet te sjongen foar de gasten. Don fynt dat prachtich nei har grutte wurden fan earder, en pleaget har der op ûnmeilydsume wize mei. As Kathy úteinlik har nocht hat, pakt se in echte taart, dy't se him yn it gesicht klappe wol, mar hy sjocht it oankommen en dûkt fuort, sadat de taart ynstee yn Lina har gesicht bedarret. Dy is poer, en Kathy naait út.
Neitiid siket Don har wikenlang, en syn maat Cosmo kriget op 't lêst foar it ferstân dat Don fereale rekke is op Kathy. Under de opnamen fan in nije stomme film, The Dueling Cavalier, makket Lina triomfantlik bekend dat sy derfoar soarge hat dat Kathy har baan kwytrekke en út 'e filmyndustry ferdwûn is. Don wurdt dêr alhiel breinroer oer, en wylst se in romantyske sêne opnimme wêryn't de achttjinde-iuwske Frânske ealman dy't er spilet de tsjeppe mar bleue frelle it hof makket dy't Lina spilet, byt er har mei in oanbiddende glimk op syn gesicht ta hoe bot oft er har hatet.
Grutte Priis Formule 1 fan Turkije 2005
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Turkije 2005 yn Istanbûl op 21 augustus 2005. It wie de fjirtjinde fan 19 races fan de Formule 1 yn 2005. Hy waard op İstanbul Park hâlden. De race waard hâlden oer 58 omgongen, op it 5,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 309,3 kilometer. It wie de earste Grutte Priis fan Turkije.
Singin' in the Rain (film)
Plot
Uteinlik is it Cosmo dy't Kathy weromfynt. Hja wurket mei oan in oare produksje fan Monumental Pictures dêr't se net witte wa't sy is. As Don ferskynt, mient Kathy dat er har ferriede sil en bychtet se har geheim oan Simpson op, mar ta har ferheardens falt Don har by. Simpson, dy't sjoen hat dat se wier talint hat, beslút om har yn 'e tsjinst te hâlden, salang't se dat mar foar Lina geheim hâlde. Neitiid bekent Kathy dat se dochs altyd al in fan fan Don west hat.
Nei't de rivalisearjende filmstudio Warner Bros. in ûnbidich súkses hat mei de earste lûdsfilm, The Jazz Singer, hat Simpson gjin oare kar as om mei te gean mei de tiid en tenei ek lûdsfilms te produsearjen. Hy beslút dat The Dueling Cavalier, fan regisseur Roscoe Dexter, mei Don en Lina yn 'e haadrollen, de earste lûdsfilm fan syn studio wurde moat. Dat smyt lykwols withoefolle swierrichheden op, te begjinnen mei Lina har heechtoanige snerpende stimlûd en har swiere New Yorkske aksint. De studio hiert de foaroansteande logopediste Phoebe Dinsmore yn om har alteast normaal Amerikaansk-Ingelsk by te bringen, mar dat is om 'e nocht om't Lina it ferskil yn útspraak net heart. By de opnamen ferjit se boppedat hieltyd wêr't de mikrofoan sit, sadat se oanhâldend hiel lûd of frijwol net te hearren is, ta argewaasje fan regisseur Dexter.
In preview fan The Dueling Cavalier rint út op in fiasko. Lina har stim is folslein ûngaadlik foar in lûdsfilm, troch de fluktuëarjende sterkte fan it lûd is se amper te folgjen en ek de oare akteurs binne soms net te hearren. Don, dy't út gewoante wei op eigen manneboet syn dialooch oanpast hat, om't dat earder nea wat útmakke om't it dochs net te hearren wie, wurdt troch it bioskooppublyk útlake as er de tekst "Ik hâld fan dy" oan ien wei troch werhellet. Midden yn 'e film reitsje ta oermjitte fan ramp it byld en it lûd net mear syngroan, mei hilaryske gefolgen as Lina skodhollet wylst de smjunt syn swiere stim seit: "Ja! Ja! Ja!", wêrnei't de smjunt knikt en Lina har heech lûd seit: "Nee! Nee! Nee!"
As se neitiid trijeresom by Don thús it spul beprate, komme Don, Kathy en Cosmo op it idee om The Dueling Cavalier te feroarjen yn in filmmusical mei as titel The Dancing Cavalier. In probleem bliuwt wol Lina har ferskriklike stim. Cosmo betinkt dêr in oplossing foar: wat as se noris Lina har rol neisyngronisearje mei Kathy har stimlûd? Se lizze harren ideeën foar oan Simpson, dy't it geniaal taliket, mar harren op it hert drukt om net oan Lina te fertellen dat se neisyngronisearre wurde sil en alhielendal net mei waans stimlûd. Lina har freondinne Zelda Zanders bringt it geheim lykwols oan har út, en Lina is spinnidich. Se driget om Simpson foar de rjochter te slepen en twingt sa ôf dat Kathy gjin fermelding op 'e ôftiteling fan The Dancing Cavalier kriget. Dêropta easket se dat Kathy no foar altyd ynset wurde sil as har 'stim', en dat de bûtenwrâld dêr nea wat oer gewaarwurde sil. Simpson stimt dêr mei tsjinnichheid mei yn nei't er derop wiisd is dat Lina har kontrakt mei Monumental Pictures in klausule befettet, dy't stelt dat de studio der ferantwurdlik foar is dat de aktrise altyd posityf yn 'e media komme sil.
As it ferske healwei is, lûke Don, Cosmo en Simpson mei suver boasaardige wille de gerdinen iepen, sadat eltsenien sjen kin wa't der wier sjongt. Dat liedt ta hilariteit mank it publyk. Lina flechtet yn fernedering fuort en Kathy, dy't net beseft dat de mannen har no krekt foargoed fan 'e ynfloed fan Lina befrijd hawwe, naait ek oerstjoer en yn triennen út. Don hellet har lykwols werom en presintearret har oan it publyk as "de wiere stjer" fan 'e film. Letter tútsje Don en Kathy inoar foar it reklameboerd fan harren nije film, Singin' in the Rain.
Lieten
Singin' in the Rain wie oarspronklik bedoeld as in fehikel foar it recycljen fan lieten dy't tekstskriuwer Arthur Freed en komponist Nacio Herb Brown foar eardere filmmusicals fan Metro-Goldwyn-Mayer út 'e perioade fan 1929 oant 1939 skreaun hiene. De film kin sadwaande beskôge wurde as in jukeboxmusical.
Rolferdieling
Hoewol't de film mei it idee omboartet dat Lina Lamont (Jean Hagen) yn lûdsfilms neisyngronisearre wurdt mei de stim fan Kathy Selden (Debbie Reynolds), waard Reynolds foar de nûmers Would You en You Are My Lucky Star eins sels neisyngronisearre mei it stimlûd fan Betty Noyes. En yn 'e sêne dêr't Kathy de dialooch fan Lina neisyngronisearret yn 'e film The Dancing Cavalier ("Nothing can keep us apart, our love wil last 'til the stars turn cold"), waard eins de normale stim fan Jean Hagen brûkt, om't dy foller wie as Reynolds har jeugdige lûd.
Preproduksje
It idee foar Singin' in the Rain kaam fan Arthur Freed, it haad fan 'e saneamde 'Freed Unit' by filmstudio Metro-Goldwyn-Mayer (MGM), dy't begjin 1950-er jierren al goed tweintich jier ferantwurdlik wie foar de produksjes fan filmmusicals. Hy woe dat der in jukeboxmusical makke waard dy't gebrûk makke fan 'e ûnbidich grutte fûnskatalogus fan musicalferskes skreaun troch himsels en komponearre troch Nacio Herb Brown. De studio liek dat in geweldich (want goedkeap) idee ta, en liet senarioskriuwers Betty Comden en Adolph Green út New York nei Los Angeles oerkomme om in skript te betinken dat in stikmannich âlde ferskes oaninoar reau.
Comden en Green fielden dêr earst neat foar, om't harren ferteld wie dat yn har kontrakt stie dat se foar eltse musical sels nije ferskes skriuwe mochten, útsein as de âlde ferskes fan Irving Berlin, Cole Porter of Rodgers en Hammerstein wiene. Doe't harren nije ympressario Irving Lazar it kontrakt trochljochte, die lykwols bliken dat dy klausule troch harren âlde ympressario fan begjin oant ein út 'e tomme sûgd wie. Sadwaande setten Comden en Green har oan it wurk.
Comden en Green sette dêrom op eigen manneboet fierder en betochten trije mooglike begjinnen fan 'e film: de premiêre fan in stomme film; in fraachpetear mei in Hollywoodstjer; en in stjer-moetet-fanke- en stjer-rekket-fanke-kwyt-ferhaal. Se kamen der net út hokker se kieze moasten en stiene op it punt om 'e opdracht (en it foarskot op harren salaris dat se ûntfongen hiene) werom te jaan oan MGM, doe't Comden har man út New York arrivearre en frege wêrom't se de trije ideeën net kombinearren. It senario mei it werskreaune, kombinearre begjin waard goedkard troch Freed en Dore Schary, it haad produksje fan MGM.
Produksje
Tsjin dy tiid wiene Kelly en Donen klear mei An American in Paris, en koene se troch Freed by Singin' in the Rain belutsen wurde. Se wiene fuortendaliks entûsjast en joegen har by Comden en Green, dy't âlde freonen wiene, om oanpassings yn it skript oan te bringen. De film waard ko-regissearre troch Kelly en Donen. Freed wie as produsint by it projekt belutsen. Foar de film wie in budget beskikber fan $2,5 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Harold Rosson, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Lennie Hayton. De opnamen fûnen plak yn 'e MGM Studios yn Culver City.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Singin' in the Rain oer it algemien tige positive resinsjes, lykas fan Bosley Crowther yn The New York Times en Richard L. Coe yn The Washington Post. Pauline Kael fan it tydskrift The New Yorker omskreau de film as in "útskroevene en pleachsike satire op Hollywood oan 'e ein fan 'e 1920-er jierren" en fûn it "sa'n bytsje de bêste Hollywoodmusical aller tiden". Yn 1999 neamde de foaroansteande Amerikaanske filmkritikus Roger Ebert Singin' in the Rain "in ûnderfining dy't alles te boppen giet en dy't gjin inkele filmleafhawwer misse mei."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Singin' in the Rain in perfekt goedkarringspersintaazje fan 100%, basearre op 60 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Mei't er fernimstich, skerpsinnich en grappich is, kin [de film] beskôge wurde as in masterwurk fan 'e musical fan Klassyk Hollywood." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Singin' in the Rain in goedkarringspersintaazje fan 99%, basearre op 17 resinsjes.