cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Haadrol
As it poer om it personaazje giet, wurdt ek wol sprutsen fan in haadpersoan, in haadpersonaazje of in haadfiguer. Op it mêd fan it aktearjen neamt men de akteur dy't de haadrol hat, de haadrolspiler (froulike foarm: haadrolspylster). As der twa of mear haadrolspilers binne, neamt men dy inoars tsjinspilers. Yn 'e narratology wurdt almeast de oantsjutting protagonist brûkt om nei it haadpersonaazje te ferwizen. It komt faak foar dat der mear as ien haadrol yn in fiksjewurk sit. Sa hat men gauris in manlike en in froulike haadrol of protagonist, en ek komt it geregeldwei foar dat de haadrollen weilein binne foar in 'held' (de protagonist) en in 'smjunt' (de antagonist).
In skaaimerk fan haadrollen is faak dat sokke personaazjes de measte tekst hawwe yn in fiksjewurk (útsein fansels yn stomme films). Mar dat giet lang net altyd op. Arnold Schwarzenegger (as cyborg yn The Terminator), Dustin Hoffman (as de autistyske Raymond yn Rain Man) en Rowan Atkinson (as de swijsume Mr. Bean) hawwe bygelyks krúsjale haadrollen út harren karriêre spile wêrby't se mar kwealk in stom wurd seine. De bêste fertolkings fan haadrollen wurde by in protte prizen op it mêd fan toaniel, film en tillefyzje bekroane mei oerwinnings yn 'e kategoryen 'bêste akteur' of 'bêste aktrise'. Dat is bygelyks sa by de Oscars, Emmys, Tonys, BAFTA's, Gouden Keallen, ensfh.
Cargolux
Cargolux (formele benamming: Cargolux International Airlines, S.A.) is in Lúksemboarchske frachtloftfeartmaatskippij dy't fêstige is yn 'e neite fan 'e lofthaven Lúksemboarch by Sandweiler. Cargolux is ien fan 'e grutste Jeropeeske loftfeartmaatskippijen dy't allinnich fracht ferfiert.
Sybren Polet
thumb|Sybren Polet yn 1978 Sybren Polet, skûlnamme fan Sybe Minnema (Kampen, 19 juny 1924 – Amsterdam, 19 july 2015), wie in Nederlânsk dichter en proazaskriuwer. Hy hearde by de Nederlânsk, Belgyske literêre beweging de Fyftigers.
Bibliografy
In kar:
Formule 1 yn 2000
It Formule 1-seizoen 2000 wie it 54ste Formule 1-seizoen. De "Formule 1", offisjieel it "FIA Formula One World Championship", is de heechste klasse yn de autosport, sa is bepaald troch de Fédération Internationale de l'Automobile (FIA).
Mika Häkkinen wie by de start fan it seizoen de ferdigenjend wrâldkampioen by de koereurs, it team Ferrari is de regearjend wrâldkampioen by de konstrukteurs.
Klassemint by de koereurs
De top 6 klassearre auto's krije punten:
Opmerkingen:
† — Koereur hat de finish net helle yn de GP, maar hat wol 90% fan de race-ôfstân ôflein, wêrtroch't er as klasearre notearre stiet.
Klassemint by de konstrukteurs
De top 6 klassearre auto's krije punten:
Opmerkingen:
Gropstâl
In gropstâl of groppestâl is in type stâl foar it hâlden fan kij, yn 't bysûnder melkfee, dy't no fierhinne yn ûnbrûk rekke is troch de opmars fan 'e lisboksstâl. Gropstâlen meitsje diel út fan it bûthús yn 'e eigentlike pleats (en foarmje dus gjin apart gebou, lykas de lisboksstâl). Yn gropstâlen steane kij de hiele winter troch op in fêste stâl oan in halsriem. Efter de eigentlike stâlen rint de groppe, dêr't dit type stâl syn namme oan tanket; dat is in djippe goate dêr't de stront en jarre fan 'e kij yn opfongen (en út ôffierd) wurdt.
Rives-en-Seine
Rives-en-Seine is in gemeente yn it Frânske departemint Seine-Maritime yn de regio Normandje. It plak falt ûnder it arrondissemint Rouen. Rives-en-Seine ûnstie op 1 jannewaris 2016 troch in gearfoeging fan de gemeenten Caudebec-en-Caux, Saint-Wandrille-Rançon en Villequier.
Yndieling
Rives-en-Seine is in commune nouvelle (nije gemeente) en ûnder te ferdielen yn trije saneamde communes déléguées (delegearre gemeenten). In delegearre gemeente hat noch in beheind tal bestjoerlike funksjes en ek in troch gemeenteried fan Rives-en-Seine beneamde boargemaster.
Blood Bound
Ynhâld
Mercedes "Mercy" Thompson is in jonge frou dy't fan in Yndiaanske heit dy't se nea kennen hat, it fermogen urven hat om har yn in prêrjewolf (coyote) te feroarjen. Nettsjinsteande dat hie se foar harsels in relatyf normaal bestean opboud yn 'e Tri-Cities (Richland-Kennewick-Pasco), yn 'e Amerikaanske steat Washington, as monteur en eigneresse fan in garaazje, oant se yn it foargeande diel fan 'e searje, Moon Called, djip behelle rekke yn 'e oangelegenheiden fan 'e pleatslike Kolumbia-troep fan wearwolven, wêrfan't har buorman Adam Hauptman, in skieden heit mei in tinerdochter, de alfa (lieder) is.
Yn Blood Bound tinkt Mercy dat allegear efter har litten te hawwen, oant har freon Stefan, in fampier, har freget om him te beselskipjen nei in moeting mei in frjemde fampier, in Cory Littleton, dy't er yn opdracht fan Marsilia, de masteresse fan alle fampieren yn 'e Tri-Cities, út har territoarium bonsjoere moat. Stefan is de twadde fan Marsilia har ûnderdienen dy't dy opdracht kriget, en hy fermoedet dat syn foargonger mei magy beynfloede is. Om't Mercy foar in protte foarmen fan magy ymmún is, ropt er no har help yn. Wat in rûtinemjittige konfrontaasje wêze moatten hie, rint alhiel út 'e hân as it net om in 'simpele' fampier blykt te gean, mar om in fan in demon besette tsjoender dy't ta fampier makke is. Stefan en Mercy oerlibje it mar kwealk, en de oare oanwêzigen yn it motel dêr't de moeting plakfynt, oerlibje it hielendal net. Neitiid moat Mercy mei Stefan nei Marsilia ta om ferslach te dwaan fan 'e moeting. Mercy har hûsgenoat, Samuel Cornick, in wearwolf dy't ek har pleechbroer is, soarget derfoar dat Adam twa fan syn ûnderhearrigen, Warren Smith en Ben Shaw, meistjoerd as har liifwachten. Marsilia is der mar amperoan fan te oertsjûgjen dat it om in troch in demon besette fampier giet, mei't soks frijwol nea foarkomt. It liket har folle foar de hân lizzender ta dat Stefan sels it bloedbad yn it motel oanrjochte hat, en inkeld troch Mercy har tsjûgenis jout se Stefan it foardiel fan 'e twifel. Se jout him ek opdracht om mei Littleton ôf te weven. Neitiid biede Ben en Warren oan om him dêrby te helpen, mei't ek de wearwolven der net by baat binne as de moardsuchtige Littleton mei syn ûnberonge hâlden en dragen de oandacht fan 'e autoriteiten lûkt.
In pear wiken lang leveret de syktocht, dêr't Mercy sels fierders net by belutsen is, neat op. Mar de Tri-Cities wurde troch Littleton syn demoanyske ynfloed oerspield troch in misdieweach, sadat dúdlik is er noch altyd yn 'e krite omhingje moat. Dan wurdt Warren swierferwûne weromfûn yn 'e ôffalkontener fan 'e bar fan Omke Mike, de stamkroech fan 'e pleatslike ierdgeasten. Warren hellet it by de dea om 't ôf, mar fan Stefan en Ben is gjin spoar, en hja wurde dea waand. Adam en Samuel, de beide measte dominante wearwolven yn 'e krite fan 'e Tri-Cities, sette de syktocht fuort, mar as ek dy beide ferdwine, wegeret Mercy om noch langer fan 'e sydline ôf ta te sjen. Marsilia freget har om mei in oare machtige fampier, Andre, op ûndersyk út te gean. Hoewol't Mercy de fampieren net fertrout, stimt se dêryn ta. Hja stiet lykwols foar in riedsel as Marsilia liket te suggerearjen dat sy, as stalferwikselster, unyk geskikt is om Littleton op te spoaren.
Fan Omke Mike kriget Mercy te hearren dat it in tige min idee is om wearwolven yn 'e neite te bringen fan immen dy't beset is troch in demon, om't se troch de gaos dy't de demon de wrâld yn lekke lit, de behearsking oer de wolf yn harren ferlieze. Mercy ropt ek de help yn fan har freon Tony Montenegro, in lokale plysjeresjersjeur, sûnder him op 'e hichte te bringen fan wat der krekt geande is. De taspilings fan Marsilia begjinne begryplik te wurden as Mercy dy yn ferbân bringt mei it feit dat sy de geasten fan 'e ferstoarnen sjen kin, eat dat blykber te krijen hat mei har identiteit as stalferwikselster. Se snapt lykwols net hoe't dat hat helpe moat om in fampier te finen, oant se beseft dat geasten it kwea mije en se dus sykje moat nei in plak dêr't geasten net komme wolle. As se dat gegeven kombinearret mei de ynformaasje fan Tony oer wêr't de weach fan misdriuwen en oarderfersteurings oerdeis (as fampiers rêste en dus op ien en itselde plak bliuwe) konsintrearre is, kin se Littleton syn skûlplak fine, yn in âld tsjerkegebou dat ûntwijd is troch in selsmoard.
Mercy en Andre geane derop ôf, en yn 'e kelder fan 'e tsjerke treffe se Stefan, Ben, Adam en Samuel slim tramtearre yn koaien oan. Mercy en Andre blike gjin partij te wêzen foar Littleton, dy't Andre hast fuortendaliks al yn 'e macht kriget, wylst er Mercy sa'n reis jout dat se útskeakele is. Mei help fan Stefan, dy't har op fampieryske wize hypnotisearret sadat se har ferwûnings net mear fielt, wit Mercy lykwols dochs noch mei Littleton ôf te rekkenjen. Neitiid wurde de finzenen befrijd en docht blike dat eltsenien syn ferwûnings oerlibje sil.
Mar Mercy kriget ynformaasje taspile dat Andre dejinge is dy't fan Littleton mei opsetsin in fampier makke hat, wylst er doe al wist dat de man in troch in demon besette tsjoender wie. Fia Stefan jout se dat troch oan Marsilia, mar dy hat har eigen aginda en jout Andre opdracht om op 'e nij in fan in demon besette tsjoender ta fampier te meitsjen, mar him diskear better yn 'e macht te hâlden. Om't Andre de iennichste is dy't wit hoe't men soks docht, rekket Mercy derfan oertsjûge dat er deade wurde moat ear't er syn bedoeling yn 'e praktyk bringe kin, sadat Marsilia har snoade plannen foargoed blokkearre wêze sille. Mei har nij ûntdutsen fermogen om 'e skûlplakken fan fampiers te finen, spoart se Andre sines op, en midden op 'e dei kringt se dêryn binnen, slacht him in staak troch it hert en hout him de holle ôf. As Marsilia ûntdekke soe wat Mercy dien hat, soe har deafûnis tekene wêze, en dêrom behimmelet Stefan mei help fan Wulfe, in oare fampier, de brot neitiid sa, dat it liket as is Andre troch syn eigen minsklike slachtoffers út 'e wei romme.
Mercy Thompson
The A-Team (betsjuttingsside)
"The A-Team" of "A-Team" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Guozzefear
In guozzefear is in skriuwynstrumint makke fan de slachpinne fan in goes of in oare grutte fûgel. It brûken fan sok skriuwark komt út de midsiuwen. De komst fan de guozzefear, om it jier 700 hinne, ferkrong de bambû- en reidpinne dy’t oant dan gebrûklik wiene. De fear waard op de krekte wize bewurke en yn de inket doopt, sadat er folsûgde mei inket en der mei skreaun wurde koe. Troch de komst fan de metalen pinne is it brûken fan de guozzefear foar gewoan skriuwen út de tiid rekke, mar yn de kalligrafy wurdt de guozzefear noch altyd better achte as metalen pinnen.
Foar de guozzefear waarden yn de maitiid de bûtenste fiif slachpinnen fan libbene fûgels nommen. Se hiene foarkar foar de fearren fan de lofterwjuk, om’t dy in bûging hawwe dy’t foar rjochtshandige skriuwers nei bûten, fan de skriuwer ôf, rjocht is. De meast gebrûklike pinnen wiene fan guozzefearren, mar bettere wiene fan swannefearren, dy’t troch krapte djoerder wiene. Foar it lûken fan tinne linen waarden pinnen fan krieëfearren brûkt en as twadde kar ek fearren fan ûlen, hauken en kalkoenen.
Foar’t men mei de fear skriuwe koe moast dy op de krekte wize bewurke wurde. De fear waard skean ôfsnien en se ferwideren it murch, wêrnei’t de fear hurde wurde moast. Dêrfoar waard de pinne salang yn wetter weakke oant er der glânzjend wyt útseach. Foar it eigentlike hurdzjen waard it ynweakke part yn in hâlder mei in hjit sân fan de goede temperatuer (170-180 °C) stutsen oant de punt trochskinend waard. It sân moast sa hjit wêze dat de pinne wol sûze, mar net barste. As lêste waard de boppeste hûdlaach fan de pinne skrabe, wêrnei’t de pinne snien wurde koe.
Foar kalligrafearjen mei guozze- of swannefear moat de brûkte inket net te tin wêze. De goede ‘tsjokte’ fan de inket foar dy pinnen hat sawat in konsistinsje fan (net kloppe slach-)reamme.
Brazzers
Brazzers is in Kanadeesk-Amerikaanske pornografyske webside en filmstudio, wêrfan't it haadkertier fêstige is yn Montreal, yn 'e Kanadeeske provinsje Kebek, mar wêrfan't de produksje almeast plakfynt yn 'e Feriene Steaten, benammen yn Las Vegas (Nevada), Los Angeles (Kalifornje), Miami (Floarida) en San Antonio (Teksas).
Brazzers waard yn 2005 oprjochte troch Ouissam Youssef, Stéphane Manos en Matt Keezer. Sûnt hat it him ûntjûn ta in ynternetnetwurk dat op 't heden (2013) bestiet út tritich pornografyske websiden. Tsjintwurdich heart it ta de top 500 fan meast besjoene ynternetsiden. It bedriuw is sûnt 2010 eigendom fan 'e yn Lúksemboarch fêstige porno-mulitnational MindGeek (foarhinne Manwin), dy't û.m. ek konkurrint Reality Kings en de Amerikaanske pornostudio Digital Playground yn besit hat.
List fan planetoïden 65901-66000
Dit is in list fan planetoïden 65901-66000.
Molotov-Ribbentroppakt
thumb|right|[[Josef Stalin|Stalin en Von Ribbentrop skodzje eltsoar de hân nei it ûndertekenjen fan it net-oanfalsferdrach.]] It Molotov-Ribbentroppakt, offisjeel it Net-oanfalsferdrach tusken Dútslân en de Sovjet-Uny, is de benamming foar in net-oanfalsferdrach tusken Dútslân en de Sovjet-Uny dat op 24 augustus 1939 (datearre op 23 augustus) yn Moskou troch de Dútske minister fan Bûtenlânske Saken Joachim von Ribbentrop en syn sovjetkollega Vjatsjeslav Molotov tekene en publisearre waard. Mei dit pakt hie it Dútske Ryk de garânsje dat de Sovjet-Uny neutraal bliuwe soe, sadat in kriich tsjin Poalen en it Westblok mooglik waard.
Yn it ferdrach waard fêstlein dat Finlân, Estlân, Letlân, it easten fan Poalen en dielen fan Roemeenje (Bessaraabje en de Noard-Bûkovina) ûnder de ynfloedssfear fan de Sovjet-Uny falle soenen en Litouwen, it westen fan Poalen en de rest fan Roemeenje ûnder de Dútske. De skiedingsline yn Poalen kaam by de rivieren Narew, Wisla en San te lizzen, en dy yn Roemeenje by de Prut.
Steande Bear
Steande Bear (Ponka: Maⁿchú-Naⁿzhíⁿ, útspr.: [mãʧuꜜnãʒĩꜜ], likernôch: "mangtsjû-nangzjyng"; Ingelske oersetting: Standing Bear; oan 'e igge fan 'e rivier de Niobrara (Nebraska), 1839 – Niobrara (Nebraska), 1908) wie in opperhaad fan 'e Ponka, in Yndiaansk folk fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Hy waard ferneamd doe't er yn 1879 yn Nebraska mei súkses in rjochtsaak oanspande om Yndianen ûnder de Amerikaanske wet erkend te krijen as persoanen, foar wa't dêrtroch in befelskrift nedich wie om se finzen te nimmen.
Jonge jierren
Steande Bear waard berne yn 1839, wierskynlik yn it eastlike part fan wat letter de Amerikaanske steat Nebraska wurde soe. Syn folk, de Ponka, wie in etnyske groep dy't yn 'e achttjinde iuw frij machtich west hie, mar troch in epidemy fan 'e pokken wiene se tsjin 1807 yn oantal belune ta heechút 800 minsken. Under Steande Bear syn jonkheid waarden de Ponka troch oerfallen fan 'e Brulee-Lakota twongen om foar harren libbensûnderhâld mear op lânbou te fertrouwen as op 'e bizonjacht.
Nei 1854 soarge Kansas-Nebraskawet foar in tafloed oan blanke kolonisten dy't har yn Nebraska fêstigjen woene. It regear fan 'e Feriene Steaten sette de lânseigen Yndiaanske folken yn dy krite dêrom ûnder druk om har lân ôf te stean. Om't de gebieten fan 'e stammen inoar oerlapen, rekken de Ponka yn 1854 in 113 km brede stripe lân tusken de Aowa Creek en de rivier de Niobrara kwyt doe't de nau oan harren besibbe Omaha in diel fan harren lân oan 'e Amerikanen ferkochten. Yn deselde snuorje hiene de Ponka slim te lijen ûnder oanfallen fan 'e Brulee- en de Oglala-Lakota. Fan twa kanten ûnder druk set, besleaten se yn 1858 om it meastepart fan harren lân oan 'e Feriene Steaten ôf te stean.
Hoewol't de Ponka in gebiet tusken de Niobrara en de Ponca Creek beholden (likernôch tusken de hjoeddeistige plakken Butte en Lynch), die al rillegau bliken dat de grûn dêr ûngeskikt wie foar lânbou. Om't se troch de Brulee ôfsnien wiene fan harren eardere jachtgrûnen, late dat ta oanhâldende hongersneed. Pas yn 1865 soarge in nij ferdrach derfoar dat de Ponka har in stik mear nei it easten nei wenjen sette mochten, noch altyd tusken de Ponca Creek en de Niobrara, mar oan 'e eastkant begrinzge troch de rivier de Missoury, op lân dat folle fruchtberder wie.
Trije jier letter lykwols, doe't de Oarloch fan Reade Wolk tusken de Lakota en de Feriene Steaten beëinige waard mei it twadde Ferdrach fan Fort Laramie, joegen de Amerikanen it lân fan 'e Ponka yllegaal wei as ûnderdiel fan it nije Grutte Sû Reservaat. Fan gefolgen besleat it regear yn Washington, D.C. neitiid dat de Ponka nei it Yndiaanske Territoarium (it lettere Oklahoma) ferfarre moasten. Tsjin dy tiid wie Steande Bear in opperhaad fan syn folk wurden. Hy wie troud mei in Zazette Primeau (of Susette Primoux), mei wa't er ferskate bern krigen hie.
Deportaasje
Yn 1875 hiene Wite Earn, it heechste opperhaad fan 'e Ponka, en Steande Bear en ferskate oare foaroanlju in moeting mei de Yndiaanske agint A.J. Carrier, wêrby't se in dokumint ûndertekenen dat harren deportaasje nei it Yndiaanske Territoarium omfieme. Wite Earn, Steande Bear en de oaren holden letter út dat de ôfspraken ferkeard foar harren fertaald wiene, en dat sy begrepen hiene dat se ynstimden mei in ferhuzing nei it Omaha Yndianereservaat yn Nebraska. Mar mei harren protesten bedijden se neat, dat yn febrewaris 1877 reizgen acht opperhaden fan 'e Ponka, wêrûnder Steande Bear, mei ynspekteur Edward C. Kemble nei it Osadzje Yndianereservaat yn it Yndiaanske Territoarium om in gaadlik plak foar harren eigen reservaat te sykjen. Om't de pleatslike Yndiaansk agint it spul net taret hie, koe dêr neat fan komme. Kemble joech de Ponka de skuld fan it misferstân en liet se dêr yn 'e steek sadat se nei Nebraska weromrinne moasten.
Mar Kemble sette syn plannen al troch, en yn april fan datselde jier reizge er nei it Kwapou Yndianereservaat, yn 'e neite fan it hjoeddeiske Peoria (Oklahoma), mei dat diel fan 'e Ponka dat min ofte mear frijwillich út Nebraska wei woe. Yn maaie deportearre it Amerikaanske Leger de rest fan it folk ûnder twang, wêrûnder Steande Bear en syn húshâlding. De Ponka arrivearren te let yn it Yndiaanske Territoarium om dat jiers noch te plantsjen en te rispjen, en it Amerikaanske regear fersomme boppedat om harren te foarsjen fan it lânbougereid dat de Ponka ûnthjitten wie as ûnderdiel fan it oarspronklike ferhuzingsferdrach. Yn 1878 ferfearen se goed 240 km nei it westen ta, nei de rivier de Arkansas, súdlik fan it hjoeddeiske Ponca City. Tsjin 'e maityd fan 1879 wie hast in trêdepart fan 'e stamme omkommen oan honger, malaria en oanbesibbe oarsaken.
Standing Bear v. Crook
Under de deaden wie ek Beareskyld (Bear Shield), de âldste soan fan Steande Bear. Dyselde hie syn soan ûnthjitten dat er him begrave soe yn 'e Delling fan 'e Niobrara, yn harren heitelân, dat dêrom sette er mei syn frou en 65 folgelingen út it Yndiaanske Territoarium ôf nei it noarden. Doe't de groep fan Steande Bear it Omaha Yndianereservaat yn Nebraska berikte, waarden se dêr troch harren sibben, de Omaha, gastfrij ûnthelle. It nijs fan 'e oankomst fan 'e Ponka dêre berikte lykwols al rillegau Washington, D.C., en minister fan Binnenlânske Saken Carl Schurz, dy't ek oer it Buro fan Yndiaanske Saken gie, joech brigadegeneraal George Crook opdracht om Steande Bear-en-dy te arrestearjen om't se sûnder tastimming harren reservaat yn it Yndiaanske Territoarium ferlitten hiene.
Steande Bear en syn folgelingen waarden nei Fort Omaha ta brocht, dêr't se yn 'e hechten set waarden. Crook griisde derfan doe't er hearde ûnder hokker omstannichheden oft de Ponka yn it Yndiaanske Territoarium libje moasten, en hoewol't er befel hie om Steande Bear-en-dy sa gau mooglik dêrhinne werom te stjoeren, trainearre er de saak mei opsetsin. Boppedat fertelde er it ferhaal fan 'e Ponka troch oan Thomas Tibbles, in redakteur foar de krante de Omaha Daily Herald, dy't deroer publisearre en syn artikel ek trochferkocht oan oare kranten. De abbekaat John L. Webster bea dêrop de Ponka pro deo syn tsjinsten oan, en Andrew J. Poppleton, de haadjurist fan 'e spoarmaatskippij Union Pacific Railroad, sleat him dêrby oan.
Yn april 1879 stiene dy beide mannen Steande Bear by, doe't dy foar de rjochtbank yn Omaha (Nebraska) de ferneamde rjochtsaak Standing Bear v. Crook begûn tsjin 'e Amerikaanske oerheid yn 'e persoan fan brigadegeneraal Crook, foar ûnrjochtlike finzenname ûnder de Habeas Corpus-wet fan 1679. Ek by de rjochtsaak belutsen wiene Steande Bear syn frou Zazette Primeau, dy't mei him ien fan 'e oanspanners wie, en Susette LaFlesche, in Omaha-frou dy't ûnderwiis genoaten hie en floeiend wie yn sawol it Omaha-Ponka as it Ingelsk, en sadwaande as tolk fan Steande Bear fungearre. Under de rjochtsaak spriek Steande Bear wylst er syn hân omheech hold de wurden: "Dizze hân is net deselde kleur as jowes, mar as ik deryn stek, dan sil der bloed út komme, en sil ik pine fiele. Dat bloed is deselde kleur as jowes. God hat my makke, en ik bin in minske."
Op 12 maaie 1879 die rjochter Elmer S. Dundy de útspraak dat in Yndiaan in persoan is yn 'e betsjutting fan 'e Habeas Corpus-wet. Dêropta fûn er dat it Amerikaanske federale regear net oantoand hie dat der in wetlike basis bestie foar de finzenname fan 'e Ponka. Dat wie foar dy tiid in revolúsjonêre útspraak, mei't Yndianen sjoen waarden as wylden en barbaren, op wa't de wet, dy't bedoeld wie foar beskaafde lju, net fan tapassing wêze koe. Dat feroare no yn ien klap, mei't yn it ferlingde fan dizze útspraak Yndianen deselde beskerming ûnder de Amerikaanske wet tametten wurde moast as bygelyks Meksikanen of Dútsers. De rjochter die dêr noch oan ta: "It rjocht om jin bûten jins eigen gerjochtichheid te bejaan is in natuerlik, ynherint en ûnferfrjemdber rjocht, dat him sawol útwreidet nei de Yndiaan as nei it fortúnliker blanke ras."
Op reis
Nei de útspraak liet it leger Steande Bear-en-dy daliks gean. Troch de belangstelling fan de parse foar syn rjochtsaak hie it opperhaad in beskate bekendheid krigen, en it regear fan presidint Rutherford B. Hayes joech him en in diel fan 'e Ponka tastimming om foargoed werom te kearen nei de Delling fan 'e Niobrara. Fan oktober 1879 oant 1883 makke Steande Bear in rûnrêis troch de eastlike Feriene Steaten en Jeropa, dêr't er lêzings joech en taspraken hold op gearkomsten dy't foar in grut part organisearre waarden troch de abolysjonist Wendell Phillips. Hy waard dêrby beselskippe troch Susette LaFlesche en har broer Francis LaFlesche, dy't letter in folkekundige foar it Smithsonian Ynstitút wurde soe. Dy beiden fungearren om bar as tolk foar it opperhaad. Susette LaFlesche wie tsjin dy tiid troud mei sjoernalist Thomas Tibbles, dy't ek meireizge. Under syn omdoarmings mette Steande Bear ferskate foaroansteande blanke Amerikanen, wêrûnder de ferneamde dichter Henry Wadsworth Longfellow, dy't syn stipe útspriek foar it krewearjen fan it opperhaad.
Lettere jierren en ferstjerren
Nei't er weromkeard wie út it Easten, sette Steande Bear him nei wenjen yn syn âlde hûs oan 'e Niobrara. Dêr buorke er yn 'e neite fan likernôch 170 oare Ponka dy't út it Yndiaanske Territoarium weromkeard wiene. Hy kaam dêr yn 1908, yn 'e âlderdom fan 69 jier, te ferstjerren, en waard begroeven op in heuvel dy't útseach op it plak dêr't er berne wie. Hjoed de dei erkend de Amerikaanske oerheid twa stamme-organisaasjes fan 'e Ponka: de Ponka Stamme fan Nebraska dy't bestiet út 'e neikommelingen fan Steande Bear en de oaren dy't nei Nebraska weromkearden, en de Ponka Stamme fan Oklahoma, dy't foarme wurdt troch de neiteam fan 'e Ponka dy't yn it Yndiaanske Territoarium bleaune.
Steande Bear is opnommen yn 'e Nebraska Hall of Fame, en der binne ferskate dingen nei him ferneamd, lykas de Standing Bear-mar, in kearmar dy't yn 1977 ûntstie; de Chief Standing Bear Memorial Bridge, in brêge oer de rivier de Missoury by de grins fan Nebraska mei Súd-Dakota; en it Standing Bear Park yn Ponca City, yn Oklahoma, dêr't ek it Standing Bear Museum and Education Center fêstige is en dêr't in 6.70 m heech brûnzen stânbyld fan Steande Bear stiet.
Eastlik Kanada
Eastlik Kanada is in oantsjutting dêr't de seis eastlikste Kanadeeske provinsjes wol mei oantsjut wurde. In alternative beneaming is de Eastlike Provinsjes, en yn it gewoane spraakgebrûk yn Kanada wurdt it gebiet almeast oantsjutten mei de namme it Easten. Eastlik Kanada kin opdield wurde yn twa lytsere regio's: Sintraal Kanada en Atlantysk Kanada, wêrfan't de lêste dan ek wer de noch lytsere regio fan 'e Kustprovinsjes beslacht. Hjirûnder in koart oersjoch:
De seis provinsjes fan Eastlik Kanada hiene yn 2011 mei-inoar in befolking fan goed 23 miljoen minsken op in mienskiplik oerflak fan krapoan 3.158.000 km², wat in befolkingstichtens fan 7,3 minsken de km² opsmiet. Fan 'e totale befolking fan Kanada libbet hast 70% yn Eastlik Kanada. De grutste stêd yn it gebiet is Toronto, yn Ontario, folge troch Montreal, yn Kebek. De befolking is foar in grut part fan Noardjeropeesk komôf, mei hege persintaazjes Ingelsen, Frânsen, Skotten, Ieren en Dútsers, mar yn 'e grutte stêden libbet in oansjenlike net-Westerske minderheid. De lânseigen befolking, besteande út Yndianen, Métis en Inûyt, makket yn Eastlik Kanada in relatyf leech persintaazje fan 'e befolking út.
Gastrol
In gastrol is de rol fan in personaazje dat mar yn ien ôflevering fan in tillefyzjesearje foarkomt. Sokke rollen wurde ferfolle troch akteurs of aktrises dy't net ta de fêste cast hearre. In synonym foar 'gastrol' is gastoptreden, en immen dy't in gastrol fertolket, wurdt ek wol in gastakteur neamd. Faak giet it dêrby om in bekende akteur of aktrise. Gastrollen kinne faak tige wichtich wêze foar de plot fan in ôflevering út in searje, benammen by plysjesearjes, dêr't de dieder en tsjûgen of oare belutsenen fan in ûndersocht misdriuw altyd troch gastakteurs spile wurde. In gastrol dy't yn mear as ien ôflevering fan in searje foarkomt, hjit in weromkearende rol.
Oosterhout (Gelderlân)
thumb|Sint-Leonardustsjerke thumb|Hûs Oosterhout by de wettersneed fan 1820. Oosterhout is in doarp yn de Nederlânske gemeente Overbetuwe provinsje Gelderlân, dat grinzet oan de Nymweechske Oosterhout.
Skiednis
It (oarspronklike) doarp Oosterhout is ûntstien yn de iere midsiuwen op in streamrêch, in âlde rivierouwer fan de Waal. Yn 1809 en 1820 waard Oosterhout troffen troch dykrochbraken, wêrnei’t de hjoeddeiske buorren opnij, diskear yn noardlike rjochting, opboud waard, op de hichte fan de hjoeddeiske Doarpsstrjitte.
Oosterhout is in typysk Betuwsk boeredoarp. De fruchtbare hegerlizzende streamrêchgrûnen binne fanâlds gaadlik foar bou, greide en fruittylt. De leechlizzende, wiete komgebieten waarden brûkt as krûderike healannen en as greide. Yn de 17e iuw kaam tabakstylt yn Nederlân yn swang.
Oosterhout hearde fan 1871 oant 2002 by de gemeente Valburg. Nei de weryndieling is it doarp opgien yn de weryndielde gemeente Overbetuwe.
Dyktrochbraken
Yn de 15e iuw begûn de saneamde Lytse Iistiid (± 1430), dy’t oant sirka 1820 duorje soe. Strange winters makken de kâns op dyktrochbraken grutter. Op 15 jannewaris 1809 bruts de Oosterhoutse Waaldyk as gefolch fan iisgong yn de rivier by hûs Waaijenstein troch. It iis sette him fêst by Dodewaard, wêrnei’t it wetterpeil boppestreams yn koarte tiid hurd oprûn. De troch feroarsake in gat yn de dyk fan sirka 140 meter mei dêrefter in mânske kolk, dêr’t hûs Waaijenstein hielendal yn ferdwûn. Ek it wiel út 1651 waard yn de Waaijensteinkolk opnomd. Dêrefter kaam in dikke laach oerslachgrûnen ta stân. Fan it eardere Hûs Oosterhout is hast neat oer.
Stôk
Stokken komme foar yn ferskillende formaten, fan oergrut, lykas in pols, in lange stôk dy't brûkt wurdt by it fierljeppen, of in flaggestôk, in tige lange stôk dy't brûkt wurdt om flaggen oan wapperje te litten, oant in trommestokje, in lyts fyn stokje dat brûkt wurdt by it bespyljen fan slachynstruminten, of in toverstôk, in noch lytser stokje dat yn mearkes en fantasyliteratuer faak brûkt wurdt troch tsjoenders by it tsjoenen.
In stôk kin ek in wapen wêze. Dan wurdt er faak oantsjut as in kneppel. Fan sokke stokken besteane ferskate soarten, lykas de wapenstôk, dy't de plysje brûkt, de ploertedeader, de tradisjonele knopkirie fan in protte Afrikaanske kultueren en de shillelagh út Ierlân. Dat binne allegear relatyf koarte stokken, mar men kin ek langere stokken as wapen brûke. Dat hjit stôkfjochtsjen en om dat te dwaan sûnder jinsels te besearen is in protte kennis en training nedich.
Abdij fan Saint-Wandrille
De Abdij fan Saint-Wandrille, earder de abdij fan Fontenelle (Frânsk: Abbaye de Saint-Wandrille de Fontenelle), is in benediktynske abdij fan de kongregaasje fan Solesmes. De abdij stiet yn de gemeente Rives-en-Seine (oant de weryndieling yn 2015 yn de gemeente Saint-Wandrille-Rançon) yn it Frânske departemint Seine-Maritime yn Normandje. De abdij waard oarspronklik yn 649 stifte en hat een lange skiednis, weryn't de abdij oant trije kear ta plondere en ferneatige waard.
Noch jimmeroan wenje benediktynske muontsen yn de abdij. De abdij is as histoarysk monumint klassifisearre.
Earste stifting
De abdij waard doe al gau it doelwyt foar de Wytsings en op 9 jannewaris 852 baarnde it kleaster ôf. De muontsen flechten en namen de reliken fan Sint-Wandregesilus mei nei Boulogne en dêrnei nei Chartres (885). Letter kamen hja werom yn Boulogne en deponearren de reliken fan Sint-Wandregesilus en Sint-Ansbert yn de Sint-Piterabdij fan Gent, dêr't hja yn 944 in skoft wiene. Hja namen ek de bibleteek mei, werfan't guon wurken oant ús tiid bewarre blean binne. De muonts Harduin fan Fontenelle liet in soad manuskripten nei.
Om 960 hinne stipe Richard I, hartoch fan Normandje, de weropbou fan de monastike mienskippen ûnder lieding fan Gérard de Brogne. Hy jout hânfêsten út foar de weromjefte fan de taëigene eigendommen en fan 960 oant 966 hie abt Maynard de lieding oer de abdij, foar't er fuortgyng om de ferneamde abdij op Mont Saint-Michel te stiftsjen, dêr't er de earste abt fan waard. In nije tsjerke waard ûnder abt Gérard boud, mar dy wy noch mar krekt foltôge doe't ut godshûs yn 1012 ferneatige waard troch bliksemynslach. De muontsen lieten har net út it fjild slaan, gyngen op 'e nij oan it wurk en yn 1033 waard in nije tsjerke ynwijd. Wer twa iuwen letter baarnde ek dy tsjerke 1250 ôf. Abt Pierre Mauviel begûn fuort oan nijbou, mar it wurk eine net troch brek oan jild en it duorre oant 1331 doe't it gebou foltôge wie. Undertusken waard it kleaster fan grut belang en ferneamd fanwegen de kennis en grutte ynset fan de mienskip, dy't yn tiden fan wolfeart mear as 300 muontsen telde. It wie fral de bibleteek en de skoalle, dêr't letterkunde, keunst, wittenskip en fral de kaligrafy befoardere waard. Yn de 16e iuw waarden yn Fontenelle kommendatêre abten beneamd, wertroch't de wolfeart fan de abdij yn it neigean rekke. Yn 1631 stoartte de 14e-iuwske klokketoer fan de tsjerke yn en mei alle oangrinzgjende dielen fan it gebou, mar sûnder de kleastergebouwen en de kleastergong te ferneatigjen. It wie yn de tiid dat de kongregaasje fan Sint-Maurus it monastike libben fan Frankryk wer in nije besieling joech. De kommendatêre abt Ferdinand de Neufville noege him út om de abdij oer te nimmen en te dwaan wat himsels net slagge. De mauristen namen it oanbod oan en yn 1636 setten hja útein mei de restauraasje fan de abdijtsjerke. Ek waarden nije fleugels, poarten en in gruttere kapittelseal en in nij dormitoarium boud. De abdij begûn wer te bloeien en dat duorre 150 jier.
Frânske Revolúsje
De abdij waard op 17 jannewaris 1792 ferkocht foar 100.000 franken oan Cyprien Lenoir (1737-1829). De tsjerke die tsjinst as stiengroeve en der waard begûn mei de ôfbraak.
Yn 1826, yn de tiid fan de Restauraasje, wie de abdij noch jimmeroan fan Cyprien Lenoir. Dat wie in tiid dat der mear omtinken foar de goatyske boukeunst kaam en de abdij besocht waard troch de archeolooch Eustache-Hyacinthe Langlois en Victor Hugo.
Twadde stifting
De fromme Ierske aristokraat George Marie Stanislas Koska de Stacpoole (1829-1896) kocht de abdij yn de twadde helte fan de 19e iuw oan om der sels simmerdeis te wenjen en in diel foar benediktynske muontsen te reservearjen. Fan 1863 oant 1867 waard der boud en renovearre. Yn 1893 waard de abdij op 'e nij yn de ferkeap dien. Yn dy tiid woe kardinaal Léon Thomas de abdij nij libben ynblaze. De abdij waard op 30 desimber 1893 ferkocht oan in organisaasje, dy't de gebouwen ferhierde oan de muontsen fan de abdij fan Ligugé. Op 13 febrewaris 1894 namen de benediktinen dêr harren yntrek; it kleaster krige de status fan abdij en de earste abt wie Joseph Pothier, dy't yn 1898 beneamd waard. De mienskip soe net lang bliuwe want de nije wet fan 1 july 1901 fan de Tredde Republyk sette in nije ferfolging yn fan kongregaasjes en de muontsen ferhûzen nei de priorij fan Conques yn Belgje. Yn dy tiid waard de eigner fan de abdij op 'e nij partikulier eigendom. De Belgyske skriuwer en nobelpriiswinner foar de literatuer Maurice Maeterlinck wie de eigner en hy brûkte de refter as tëater.
Tredde stifting
Yn 1969 waard in tsiendeskuorre út de 13-15e iuw út it doarp Canteloup yn it departemint Eure nei de abdij oerbrocht en dêr op it terrein werboud as tsjerke, dy't op 12 septimber 1970 konsekrearre waard.
Kronyk
De karolingyske kronyk Gesta abbatum Fontanellensium beskriuwt de skiednis fan de abdij en waard yn de jierren 830-840 troch in muonts fan de abdij skreaun.
Dekôr
Skiednis
De skiednis fan it dekôr as ferskynsel is like âld as it teäter sels. Wat tsjintwurdich oer it algemien beskôge wurdt as in tradisjoneel dekôr, besteande út in grut twadiminsjoneel stik kanvas, beskildere mei in trijediminsjonaal lykjend byld fan in lânskip, is eins in frij resinte ynnovaasje. It is boppedat in oansjenlike feroaring yn ferliking mei âldere dekôrs, dy't folle summierder wiene, mei't teäter yn earder tiden folle mear gie om it oerbringen fan aksje en gemoedstastân troch aktearjen en folle minder om 'e eigentlike represintaasje fan it plak dêr't de aksje plakfûn. Tsjin 'e tiid dat de grutte Ingelske toanielskriuwer William Shakespeare oan 'e ein fan 'e sechstjinde en it begjin fan 'e santjinde iuw karriêre makke, waard soms al wurke mei in skildere eftergrûn, mar syn stikken wiene likegoed noch op 'e âlde manear skreaun, sadat der gjin ferlet wie fan in dekôr om it ferhaal oan it publyk oer te bringen.
De moderne ideeën oer dekôrs fûnen yn 'e njoggentjinde iuw harren oarsprong yn 'e operette en oare komyske foarmen fan teäter. Dêrwei waarden se earst oernommen troch de opera en letter ek troch it 'serieuze' toaniel. Dekôrbouwen berikte yn 'e 1910-er en 1920-er jierren syn hichtepunt mei it reälisme fan ûnder oaren David Belasco, doe't hiele restaurants ynkl. wurkjende kranen en farsk iten op it toaniel neimakke waarden. Mooglik as reäksje dêrop kaam der neitiid wer in trend ta mear abstraktere dekôrs. Yn it begjin fan 'e tweintichste iuw kaam ek it ferskynsel film op. Oant de midden fan 'e iuw waarden in protte films yn studio's opnommen, wêrby't krekt as by toanielstikken gebrûk makke waard fan platte, twadiminsjonale dekôrs, dy't troch de wize dêr't se op skildere wiene de yllúzje wekken dat se trijediminsjonaal wiene. Wat soks ferriedt, is dat der yn sokke sênes oer it algemien gjin suchtsje wyn stiet, en dat neat op 'e eftergrûn beweecht. Tsjintwurdich brûke films en tillefyzjeprogramma's oer it algemien inkeld noch dekôrs foar binnendoarsênes.
Gleichschaltung
367px|thumb|Steaten fan de [[Weimarrepublyk. De steaten wiene offisjeel net opheft, mar harren grûnwetlike rjochten en selsstannigens wiene fier genôch tebekdraaid dat dy gjin funksje mear hiene. Prusen wie al ûnder federaal behear doe't Hitler oan de macht kaam.]] 367px|thumb|It [[Grutdútske Ryk neffens it systeem fan de goaen]] De Gleichschaltung of lykskeakeling wie in eufemistyske term fan de nazys, dy't ferwiisde nei de nazifikaasje fan Dútslân nei't Adolf Hitler op 30 jannewaris 1933 ta Rykskânselier beneamd waard. Nei de Machtergreifung (machtsoername troch de nazys) begûnen de nazys de demokratyske Weimarrepublyk en alle aspekten fan de Dútske maatskippij te feroarjen yn in totale diktatuer. It hichtepunt fan de nazifikaasje wie op de Rykspartijdei yn Neurenberch yn 1935 doe't de symboalen fan de NSDAP ferienige waarden mei dy fan it lân en, neffens de Neurenberger Wetten, it steatsboargerskip fan de Dútske Joaden harren ûntnaam wiene.
Gefolgen
Hast alle organisaasjes en ferienings waarden lykskeakele. Ek de lytste ferienings, bygelyks in geitefokferiening, ûntkamen der net oan. It proses fûn plak yn gâns Dútslân, op nasjonaal en lokaal mêd. Guon ferienings waarden twongen wylst oaren der frijwillich oan meiwurken. It doel fan de lykskeakeling wie it útroegjen fan de opposysje en totale kontrôle oer it Dútske folk. Eltse Dútser moast lid wurde fan in nazifisearre klub of organisaasje. Jonges moasten fan harren sechde ôf lid wurde fan de saneamde Pimpfen (Jongfeintsjes), dy't boartersklubs wiene dêr't tagelyk de nazy-ideology mei de leppel yngetten waard. Fan harren tsiende ôf moasten hja by de Deutsches Jungvolk (Dútske Jonkfolk) tatrede, dêrnei moasten hja fan harren fjirtjinde ôf ta de Hitler Jugend trede. Fan harren achttjinde ôf moasten hja yn de Arbeitsdienst (wurktsjinst), it leger of de SS. Famkes waarden ynearsten lid fan de Jungmädel (Jongfammen), dêrnei fan de Bund Deutscher Mädel en dêrnei fan Glaube und Schönkeit (Leauwe en Skientme). Om harren 21e moasten hja in jier op it lân wurkje (Landjahr). Alle arbeiders moasten lid wurde fan de Kraft durch Freunde, dy't hobbys en útstapkes organnisearre. Alle hobbyklubs foelen ûnder it foech fan Kraft durch Freunde. Ek it Deutsche Offizier Bund ûntkaam net oan de Lykskeakeling. Fierwei de measte Dútsers skikten har' yn de nije tastân en guon wiene dêrmei út 'e skroeven. De oaren doarsten der net tsjin yn te gean en seagen nuodlik de oare kant op as der, bygelyks by razzia's, Joaden of sosjalisten oppakt waarden. Ferset wie der hast net mear en in soad wiene benaud foar de wreed ferneamde Gestapo en Sicherheitsdienst (SD). Dochs waard der ferskate kearen besocht oanslaggen op Hitler te dwaan, mar dy de mislearren allegear. De ferneamdste wie op 20 july 1944 troch Claus von Stauffenberg yn de Wolfsschanze yn East-Prusen. Oan de ein fan de kriich waard it ferset lykwols hurder, doe't it like dat de nazys de kriich ferlieze soene.
List fan planetoïden 72901-73000
Dit is in list fan planetoïden 72901-73000.
Naughty America
Naughty America ("Undogensk Amearika") is in Amerikaanske pornografyske webside en filmstudio, fêstige yn San Diego, yn 'e steat Kalifornje, dy't him spesjalisearre hat yn it opnimmen fan seksfantasijen (wat foar it meastepart delkomt op realitypornografy).
Skiednis
Nettsjinsteande de fermelding op it logo fan it bedriuw dat it "established in 1776" wêze soe, is it eins oprjochte yn 2001 as in lytsskalige studio ûnder de namme SoCal Cash (SoCal is de ôfkoarting fan Southern California, "Súdlik Kalifornje"). Yn 2004 waard it bedriuw omneamd ta Naughty America. De ferwizing nei 1776 slacht op 'e Amerikaanske Unôfhinklikheidsferklearring, wêryn't Thomas Jefferson stelde dat alle Amerikanen it rjocht hawwe op "libben, frijheid en it neijeien fan gelokkigens." It biedwurd fan Naughty America is Nobody Does It Better ("Nimmen Docht It Better").
Op 't heden hat Naughty America mear as 60 wurknimmers yn tsjinst, en hoewol't it de opnommen sênes foar in grut part oer it ynternet oan 'e man bringt, produsearret it ek tradisjonele dvd's, dy't sûnt novimber 2005 distribuëarre wurde troch de studio Pure Play Media.
Yn augustus 2007 sette Naughty America fierders útein mei it publisearjen fan The Naughty American, in nijs- en kommentaarwebside dy't berjochtet oer naughtiness ("ûndogenskens") út 'e hiele Feriene Steaten. Dizze útjefte, yn 'e regel ôfkoarte ta TNA, kin men fine op 'e offisjele webside fan it bedriuw (sjoch ûnder). Yn jannewaris 2008 lansearre Naughty America in ymprint foar homoseksuële pornografy, ûnder de namme Suite 703.
Multatulipriis
De Multatulipriis wie in literêre priis foar proaza dy't fan 1972 oant 2003 alle jierren takend waard troch it Amsterdamsk Fûns foar de Keunst (AFK).
De Multatulipriis waard ynsteld om de skeppende keunst te befoarderjen. De priis wie in fuortsetting fan de Proazapriis fan de gemeente Amsterdam, dy't fan 1946 ôf útrikt waard. Yn 2003 gie de Multatulipriis op yn de Amsterdampriis foar de keunsten.
De Multatulipriis foar 1973 wie ornearre foar Jan Arends syn wurk Keefman. Arends stoar lykwols hommels foar it sjuryrapport ôf wie. Doe waard besletten de priis dat jier net ta te kennen en it priisjild in literêre bestimming te jaan. Dat barde mei it ien kear útrikken fan de Jan Arendspriis oan Jacques Commandeur yn 1976 foar syn foardracht fan Keefman. Commandeur frege it fûnsbestjoer om it priisjild in literêre bestimming te jaan. It waard in talage dy't yn 1977 foar Martin Hartkamp foar it skriuwen fan in toanielstik.
Winners
thumb|[[Han Lammers rikt Multatulipriis 1972 út oan Louis Paul Boon ]]
Tupelo (Mississippy)
Tupelo is in stêd yn de Amerikaanske steat Mississippy yn Lee County. Yn 't earstoan hiet de stêd Gumpond fanwegen de soad rubberbeammen dy't dêr wiene. Yn de Amerikaanske Boargeroarloch wie der ûnder Tupelo in lytse fjildslach en nei dy kriich waard de stêd omneamd ta Tupelo.
Hjoed de dei is Tupelo bekend om syn meubelyndustry en as berteplak fan Elvis Presley.
Berne yn Tupelo
thumb|250px|Bertehûs fan Elvis Presley
Nacho Vidal
Nacho Vidal, echte namme: Ignacio Jordà González (Mataró, 30 desimber 1973), is in Spaansk pornografysk akteur, stripper, regisseur, pornografyprodusint, senarioskriuwer, kameraman en mainstream-tillefyzjeakteur fan etnysk Katalaansk komôf, dy't ek wol wurke hat ûnder de nammen Nachu en Nachos Camachos. Hy waard mids jierren njoggentich ûntdutsen en wie in hoart de protezjee fan 'e ferneamde Italjaanske pornoakteur, regisseur en produsint Rocco Siffredi. Behalven heteroseksuële pornografy hat Vidal as regisseur en produsint ek transseksuële en homoseksuële porno makke.
Jonkheid
Vidal waard ein 1973 berne yn Mataró, yn 'e provinsje Barseloana, yn 'e Spaanske dielsteat Kataloanje. Doe't er noch tige jong wie, ferfearen syn âldelju mei him nei de stêd Falinsia, yn 'e dielsteat mei deselde namme, dêr't syn famylje oarspronklik wei kaam. Vidal waard berne yn in mear as begoedige fermidden, mar syn famylje rekke alle jild kwyt yn 'e Beurskrach fan 1987. Sadwaande moast Vidal op syn fjirtjinde fan skoalle om oan it wurk, om te helpen it gesin itende te hâlden. Yn syn tinerjierren wied er lid fan in punkband, en teffens died er oan boksen.
Doe't er mearderjierrich waard, naam Vidal tsjinst by it Spaanske Legioen, yn 'e Spaanske eksklave Melilla, op 'e Marokkaanske kust. Nei't er in pear jier letter ôfswaaid wie, sette er yn 1994, doe't er 21 jier wie, útein mei te wurkjen yn 'e live-pornoklub Bagdad, yn Barseloana, dêr't er stripte en yn it iepenbier seksuële omgong hie mei syn doetiidske freondinne, dy't de skûlnamme Jazmine brûkte. Dêr mette er José María Ponce, de direkteur fan it Ynternasjonaal Eroatysk Filmfestival fan Barseloana, dy't him yn 'e kunde brocht mei de Spaanske pornoyndustry.
Pornokarriêre
Yn 1997 makke Vidal mei 24 jier syn debút yn in pornografyske film. Hy naam de skûlnamme Nacho Vidal oan. "Nacho" is de ropnamme-fariant fan syn echte foarnamme Ignacio, mar slacht ek op syn foarleafde foar nacho's, it leafst mei tsiis en salsa. Dat er dêrom bekend stiet, smiet him yn 2007 in – nei't men oannimme mei – lukratyf kontrakt op mei de Meksikaanske salsaprodusint Herdez, om dy harren produkten mei reklame op 'e Meksikaanske tillefyzje en yn tydskriften oan te priizgjen. Yn it reklamespotsje op 'e tillefyzje sit Vidal yn it bad as de Meksikaanske pornoaktrise Sandra Soto en Sofie Mijares de baaikeamer binnenkomme yn tsjûke wite badjassen en mei in blêd by harren dat folloege is mei nacho's, tsiis en salsa fan Herdez. Nei't se him tegearre op sensuële wize hapkes opfuorre hawwe, glidet it byld omleech nei de fuotten fan 'e froulju, wêrnei't te sjen is hoe't de beide badjassen op 'e flier falle en de froulju by Vidal yn it bad stappe foar in trioke. Dan ferskynt de Spaanske tekst: "Meitsje jó libben ek pittiger" yn byld.
As begjinnend pornoakteur waard Vidal op sleeptou nommen troch de ferneamde en yn it sâlt bebitene Italjaanske akteur, regisseur en produsint Rocco Siffredi, dy't him 1998 meinaam nei de Feriene Steaten en him yn Hollywood oeral yntrodusearre. Letter kaam it ta in brek tusken de beide mannen. Yn syn karriêre hat Vidal oant no (ein 2013) ta, neffens de Internet Adult Film Database (IAFD), yn 492 pornofilms spile, al sprekke oare boarnen fan mear 1.500 films. Dêrmei hat er troch de jierren hinne in grut tal prizen wûn, wêrûnder in Ninfa Award op it Ynternasjonaal Eroatysk Filmfestival fan Barseloana, en sân Amerikaanske AVN Awards (de Oskars fan 'e pornowrâld), wylst er dêropta noch 24 kear foar sa'n AVN Award nominearre west hat.
Vidal wurke almeast foar foaroansteande Amerikaanske studio's as Evil Angel, New Sensations, Digital Playground, Devil's Film en Digital Sin, al spile er ek wol yn films fan Jeropeeske labels as Private en Vidéo Marc Dorcel. Uteinlik rjochte er syn eigen filmstudio op, Nacho Vidal Productions. Njonken syn karriêre as pornoakteur wied er fan 2000 ôf ek wurksum as regisseur fan 140 films (neffens de IAFD), frijwol útslutend foar Evil Angel en New Sensations. Dêrby beheinde er him net ta heteroseksuële pornografy, mar makke er ek transseksuële en homoseksuële porno (hoewol't er oanjûn hat sels heteroseksueel te wêzen).
Op 31 maaie 2005 kundige Vidal oan dat er him per direkt weromloek út 'e pornoyndustry. Hy troude mei de Kolombiaanske pornoaktrise Franceska Jaimes, en sette him nei wenjen yn in filla dy't foar de Beurskrach fan 1989 fan syn famylje west hie, yn it doarp Enguera, yn 'e Spaanske dielsteat Falinsia. Seis wiken letter rûn syn houlik lykwols al op 'e klippen; hy en Jaimes skieden, en Vidal pakte syn pornokarriêre wer op. Hoewol't er út dit koarte houlik gjin bern krige, hat er in dochter út in eardere relaasje mei de Fenezolaanske Rosa Castro. Njonken syn pornokarriêre hat Vidal ek as mainstream-akteur te sjen west yn 'e Spaanske films El Alquimista Impaciente (2002), Va a Ser Que Nadie Es Perfecto (2006) en Impávido (2012), en yn 'e tillefyzjesearje Los Simuladores.
Gerjochtlike ferfolging
Op 16 oktober 2012 waarden Vidal en syn suster María José Jordà González yn Barseloana arrestearre op fertinking fan belestingûntdûking en wytwaskjen fan jild foar de Sineeske organisearre misdie. Hja wiene twa fan likernôch 80 arrestanten yn dy saak, wêrby't de Spaanske plysje ynfallen die by sa'n 120 bedriuwen yn 'e haadstêd Madrid en yn Barseloana. Wylst it Spaanske Iepenbier Ministearje Vidal yn it tichthûs hâlde wol wylst it ûndersyk rûn, akseptearre rjochter Fernando Andreu op 19 oktober it argumint fan Vidal syn abbekaat dat der gjin kâns bestie dat er it lân ûntflechtsje soe, mei't er in kontrakt tekene hie om mei te dwaan oan in realityprogramma op 'e Spaanske tillefyzje, wêrfoar't er 24 oeren deis ûnder kameratafersjoch stie. Sadwaande kaam Vidal op boarchtocht frij. Hy hold út dat er ûnskuldich wie. De saak rint noch.
Boheemsk Paradys
It Boheemsk Paradys (Tsjechysk: Český ráj) is in middelberchtme yn it noardeasten fan Bohemen, yn Tsjechje.
De krite leit rûchwei tusken de stêden Mladá Boleslav, Jičín en Turnov, fuort besuden it Reuzeberchtme. Sûnt 1955 is it in beskerme natuergebiet, mei de namme ChKO Český ráj. It Boheemsk Paradys is fral ferneamd fan de 'rotsstêden' fan sânstien en lûkt in protte toeristen.
Oant de 19e iuw ta waard it Boheemsk Paradys Terra Felix neamd, 'it lokkich lân'.
It besjen wurdich
De rotsestêden lyks: