cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Hurt Locker
Plot
Yn 2004 komt yn 'e Irakoarloch sersjant Matthew Thompson om by de ûntploffing fan in bermbom. Hy wie de lieder fan in trijemansteam fan it Amerikaanske Leger dat spesjalisearre is yn eksplosive-opromming, en dat fierders bestiet út sersjant J.T. Sanborn en soldaat Owen Eldridge. Thompson wurdt ferfongen troch sersjant earste klasse William James, dy't al langer yn Irak tsjinnet en ek aktyf west hat yn Afganistan. By syn oankomst moat Bravo Kompanjy, dêr't it team ta heart, noch tritich dagen tsjinje foar't se ôflost wurde en mei ferlof nei hûs gean kinne.
Op 'e legerbasis dêr't se stasjonearre binne wurdt James gauris oansprutsen troch in Iraakske jonge fan in jier as trettjin, fjirtjin mei de bynamme 'Beckham' (nei de fuotballer), dy't him dvd's besiket te ferkeapjen. James mei him wol lije en spilet ris in potsje fuotbal mei him.
It docht al rillegau bliken dat James út oar hout snien is as Thompson. Sanborn en Eldridge binne benaud dat er harren mei syn eigensinnige wurkmetoaden en domdryste hâlden en dragen nochris de dea yn jeie sil, wat de spannings yn it team heech oprinne lit en de ûnderlinge gearwurking gjin goed docht. As se yn 'e woastyn yn beslach nommen eksplosiven ûnskealik meitsje moatte troch se op te blazen, en James tuskentroch weromgiet nei it plak dêr't de eksplosiven begroeven binne om't er syn wanten dêr lizze litten hat, beprate Sanborn en Eldridge iepentlik oft se ûntploffing net "by fersin" te betiid ôfgean litte moatte.
As se weromride nei harren basis, komme James, Sanborn en Eldridge fiif bewapene manlju yn Arabyske kledaazje tsjin, dy't by in auto mei in lekke bân steane. It blike Britske hierlingen te wêzen dy't foar in privaat bedriuw wurkje en dy't twa sochte Iraakske oarlochsmisdiedigers fan it Baätrezjym fan Saddam Hoessein opspoard en finzennommen hawwe. Wylst it team de mannen mei breklik ark besiket te helpen om 'e lekke bân te ferwikseljen, wurdt it hiele selskip ûnder fjoer nommen troch Iraakske slûpskutters. Yn 'e gaos dy't dan útbrekt, besykje de beide finzenen út te naaien, mar de lieder fan 'e hierlingen sjit harren del, mei't se dea likefolle wurdich binne as libben. Trije fan 'e hierlingen, de lieder ynbegrepen, wurde deasketten troch de slûpskutters foar't Sanborn en James trije fan 'e oanfallers deadzje en Eldridge in fjirdenien deasjit.
By in ynfal yn in pakhûs yn Bagdad dêr't bommen produsearre wurde, ûntdekt James it stoflik omskot fan in opslûpen jonge, wêrfan't er mient dat it Beckham is. Yn it lyk is op sjirurgyske wize in bom ynplantearre. As it pakhûs ûntromme wurdt, komt luitenant-kolonel Cambridge, de psychiater fan Eldridge, om by in ûntploffing. Cambridge wie op oantrúnjen fan Eldridge ris mei op patrûlje gien om te ûnderfinen hoe't dat is, dat Eldridge jout himsels sadwaande de skuld fan syn dea en rekket swier traumatisearre troch it foarfal.
Underwilens wurdt James fertard troch de oanstriid om Beckham te wreekjen. Hy sprekt de dvd-ferkeaper oan fan wa't de jonge it helpke wie, mar dy hâldt fol dat er gjin Ingelsk sprekt. James twingt him lykwols ûnder bedriging mei in pistoal om him by Beckham syn hûs te bringen. It hûs dêr't de spûkbenaude man him ôfset, blykt lykwols de wente fan in Iraakske heechlearaar te wêzen, en de hiele ekskurzje leveret neat oars op as in senuwslopende fuottocht werom nei de basis, dwers troch in stêd dy't jûns, nei't de hjitte fan 'e dei wat bekommen is, ta libben komt en dêr't eltsenien in terrorist wêze kin.
James is noch mar krekt werom op 'e basis as it team dyselde jûns noch útstjoerd wurdt nei it plak dêr't in bomoanslach dien is mei in tankwein fol brânstof. James riddenearret dat de ûntploffing op ôfstân feroarsake is, en ornearret dat de ferantwurdliken noch yn 'e buert wêze moatte. Hy kriget it yn 'e holle om op eigen manneboet nei de dieders op jacht te gean, en nettsjinsteande Sanborn syn protesten sleept er de oare beide leden fan it team dêryn mei. As se by in plak komme dêr't trije parallel rinnende strjitsjes wei liede, beslute se elts ien fan 'e strjitsjes del te gean, in idee dat op 'e nij út 'e koker fan James komt. James en Sanborn fine neat, mar Eldridge stjit op 'e dieders fan 'e oanslach, dy't him oermânsk wurde en finzen nimme. Nei in efterfolging te foet wurdt er rêden troch James en Sanborn, dy't de terroristen deasjitte, mar dêrby rekket ien fan James syn kûgels Eldridge yn 'e ûnderskonk.
De oare moarns treft James op 'e legerbasis de jonge Beckham, mei wa't neat oan 'e hân is. James negearret him. Letter dy deis wurdt Eldridge mei in helikopter ôffierd om oan syn skonk operearre te wurden. Syn skynbonke is troch de kûgel fan James ferbrizele, en mei genêzingstiid en refalidaasje mei er bliid wêze as er mei in healjier wer rinne kin. Eldridge is dêr begryplikerwize lulk oer en jout James de skuld fan it hiele fiasko fan 'e foargeande jûn (nettsjinsteande it feit dat de ferwûning nei alle gedachten syn rêding is, mei't er yn Irak geastlik stikken gie en it net lang mear duorje soe ear't er in fout makke dy't him it libben kostje soe).
Yn 'e lêste twa dagen fan 'e rotaasje fan Bravo Kompanjy wurde James en Sanborn nei in gefal fan in selsmoardoanslach roppen, wêrby't in ûnskuldige Iraakske boarger troch de wiere terroristen in mei stielen bannen en hingslotten fêstsetten bomfest omdien is. James docht alle war om it ding los te krijen, mar it is in tiidbom en it nimt gewoan te lang om alle hingslotten los te krijen. As de tiid ôfrint, hat er gjin oare kar as de man oan syn lot oer te litten. De bom giet ôf en de man komt om. Sanborn is bot oangrepen troch de dea fan 'e man. Neitiid bychtet er oan James op dat er net mear oer harren wurk kin en allinne noch mar nei hûs wol om in gesin te stiftsjen.
Preproduksje
The Hurt Locker wie in ûnôfhinklike film dy't makke waard foar in (foar moderne Amerikaanske begripen) lyts budget fan $15 miljoen. Hy waard regissearre troch Kathryn Bigelow, dy't earder ek û.m. Point Break (1991) en K-19: The Widowmaker (2002) makke hie. It senario waard skreaun troch Mark Boal, dy't yn 2004 twa wiken lang as sjoernalist by Amerikaanske troepen yn Irak embedded west hie, en it ferhaal basearre op syn ûnderfinings út dy perioade. Bigelow hie earder mei Boal gearwurke doe't se yn 2002 ien fan syn koarte ferhalen yn 'e Playboy adaptearre ta de (ûnsúksesfolle) tillefyzjesearje The Inside. Bigelow sette al yn 2005 mei de preproduksje fan The Hurt Locker útein, doe't Boal noch dwaande wie mei syn senario.
Opnamen
Nicolas Cartier en Greg Shapiro wiene mei Bigelow en Boal as produsinten by de film belutsen, foar de studio's Voltage Pictures, Grosvenor Park Media, Film Catiptal Europe Funds, First Light Productions en Kingsgate Films. De kamerarezjy waard fierd troch Barry Ackroyd, wylst de filmmuzyk fersoarge waard troch Marco Beltrami en Buck Sanders.
The Hurt Locker waard foar it meastepart opnommen op lokaasje yn it Midden-Easten, yn Koeweit en benammen yn Jordaanje, op in pear kilometer ôfstân fan 'e Iraakske grins. De produsinten hiene earst oars omsjoen nei gaadlike filmlokaasjes, û.m. yn Marokko, mar dat fûn Bigelow net autentyk genôch, mei't de stêden dêre alhiel net op Bagdad lieken. Eins hie se yn Irak sels filmje wollen, mar feilichheidsomtinkens lieten dat net ta. De opnamen begûnen yn Jordaanje yn july 2007, doe't de temperatueren der oprûnen oant 49 °C. Iraakske flechtlingen dy't fuort by de filmlokaasje yn kampen sieten, waarden ynset as figuranten. Guon fan harren, dy't in eftergrûn yn it teäter hiene, spilen byrollen yn 'e film, lykas Suhail al-Dabbatsj, de ûnskuldige man dy't oan 'e ein fan 'e film troch terroristen as selsmoardoanslachdogger ynset wurdt.
De crew en cast ferbleau yn Jordaanje ûnder primitive omstannichheden; net ien hie airconditioning op 'e keamer en eltsenien moast húskes en dûsen dielen. Haadrolspiler Jeremy Renner fûn ûngedierte yn syn iten en krige letter itensfergiftiging, mei as gefolch dat er yn trije dagen tiid krapoan 7 kg ôffoel. Yn it gleonhjitte waar moast er soms de hiele dei lang in bombeskermingspak fan 36 oant 45 kg drage. Yn 'e sêne dêr't er in deade Iraakske jonge ta in gebou út draacht, knoffele er by in trep del en ferstûke er syn ankel. Dat fertrage de opnamen om't er der dagenlang net op rinne koe. Pas nei in wike koe it filmjen fierder.
Distribúsje
The Hurt Locker waard foar it earst fertoand op 4 septimber 2008 op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje, dêr't er nei ôfrin fan it publyk in steande ovaasje krige dy't tsien minuten oanhold. Filmdistributeur Warner Bros. brocht de film op 10 oktober fan dat jier út yn 'e Italjaanske bioskopen. The Hurt Locker wie yn 2008 ek te sjen op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Toronto, it Filmfestival fan Zürich, it Festival fan de Nije Sinema (yn Montreal), it Ynternasjonaal Filmfestival fan Mar del Plata, it Ynternasjonaal Filmfestival fan Dûbai en it Filmfestival fan de Swarte Nachten (yn Tallinn). Yn 2009 waard er fierders noch fertoand op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Goateburch, it South by Southwest-filmfestival (yn Austin), it Filmfestival fan Marylân, it Ynternasjonaal Filmfestival fan Dallas, it Ynternasjonaal Filmfestival fan Seattle en it Filmfestival fan Philadelphia.
Oarspronklik hie Bigelow muoite om in distributeur foar har film te finen foar de Amerikaanske merk, mar nei de fertoaning fan The Hurt Locker op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Toronto sprong Summit Entertainment yn dat gat. De film waard troch de fertraging dy't Bigelow har syktocht opsmiten hie, yn 'e Feriene Steaten lykwols pas yn 2009 útbrocht, en iepene dêr op 26 juny yn in beheind tal bioskopen yn Los Angeles en New York, dat mei yngong fan 24 july útwreide waard. The Hurt Locker kaam op 12 jannewaris 2010 út op dvd en blu-ray.
Untfangst
The Hurt Locker waard troch de filmkritisy hast unanym mei loovjende resinsjes ûntfongen. Yn The New York Times neamde A.O. Scott de film de bêste Amerikaanske film dy't oant safier oer de Irakoarloch makke wie. De foaroansteande filmkritikus Roger Ebert, fan The Chicago Sun-Times beskôge The Hurt Locker as de bêste film dy't yn 2009 yn 'e Amerikaanske bioskopen draaide, en omskreau de film as "in geweldige film, in yntelliginte film, in film dy't dúdlik yn byld brocht is, sadat we persiis witte wa't eltsenien is en wêr't se binne en wat se dogge en wêrom." Hy hie fierders fral lof foar de spanningsbôge fan 'e film en foar it aktearjen fan haadrolspiler Jeremy Renner. Yn 2010 parte Ebert The Hurt Locker it twadde plak ta op syn list fan 'e bêste films fan 'e 2000-er jierren, nei Synecdoche, New York.
Yn it tydskrift Time wie Richard Corliss ek fol lof foar it optreden fan Renner, en teffens foar de "izich kalme" toan fan 'e film, dy't neffens him yn it aktearjen fan Renner wjergalme. Hy neamde The Hurt Locker "in hast perfekte film oer manlju yn oarloch, […]. Mei krêftige bylden en gewelddiedige aksje lit er sjen dat der sels yn 'e hel noch helden binne". Joe Morgenstern fan The Wall Street Journal omskreau The Hurt Locker as "in earsteklas aksjeskriller" en "in libbene ferfilming fan stedske oarlochfiering yn Irak". Yn Entertainment Weekly joech kritika Lisa Schwarzbaum de film in seldsume 10, wylst se him omskreau as "in yntinse aksjedreaune oarlochsfilm".
Minder fan 'e film sjarmearre wie Derek Elley fan it tydskrift Variety, dy't The Hurt Locker "oangripend" fûn, mar ek fêststelde dat de film himsels ferswakke troch "de dizenige (en bepaald net orizjinele) psychology." Hy skreau fierders dat it senario fan 'e film symptomen sjen liet fan "keunstmjittich rikken nei karakterferdjipping." Tara McKelvey fan The American Prospect wie fan miening dat The Hurt Locker poere propaganda foar it Amerikaanske Leger wie, dy't him sels ferskûle efter kwasy-anty-oarlochssentiminten. Hja skreau: "Je fiele empaty foar de soldaten as se sjitte," mar se wiisde ek op 'e ferskate oarlochsmisdieden dy't dêrby suver ûngemurken foarby glûpe. Se konkludearre: "Nettsjinsteande al it grafysk werjûne geweld, bloedige ûntploffings en, letterlik, de ôfslachting fan minsken, is The Hurt Locker noch altyd ien fan 'e effektyfste rekrutearringshelpmiddels foar it Amerikaanske Leger dy't ik ea sjoen haw."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie The Hurt Locker in tige heech goedkarringspersintaazje fan 97%, basearre op 283 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] is in goed aktearre, yntins filme oarlochsepos dat fol sit mei aksje. […] [It] is oant safier de bêste fan 'e resinte dramatisearrings fan 'e Irakoarloch.' Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle The Hurt Locker in goedkarringspersintaazje fan 95%, basearre op 37 resinsjes.
Opbringst
Yn 'e Feriene Steaten en Kanada brocht The Hurt Locker yn 'e bioskopen $17 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $32,2 miljoen. De totale opbringst wrâldwiid kaam dêrmei út op in beskieden $49,2 miljoen. Ofset tsjin in budget fan $15 miljoen betsjutte dat in winst fan 34,2 miljoen minus marketingkosten. Foar in ûnôfhinklike film wie dat hielendal gjin gek resultaat. Mids augustus 2010 wiene fan 'e film yn 'e Feriene Steaten eksimplaren ter wearde fan $30 miljoen op dvd en blu-ray ferkocht.
Prizen
Mei't The Hurt Locker pas yn 2009 yn 'e Feriene Steaten útbrocht waard, koed er pas yn 2010 meitingje nei de wichtichste prizen. Hy waard dat jiers by de Golden Globes nominearre yn trije kategoryen, foar bêste dramafilm, bêste regisseur en bêste senario, mar wûn neat. By de Oscars waard de film nominearre yn njoggen ûnderskate kategoryen, wêrûnder bêste akteur (Jeremy Renner), bêste kamerarezjy (Barry Ackroyd) en bêste orizjinele filmmuzyk (Marco Beltrami en Buck Sanders). De film wûn mar leafst seis Oscars, foar bêste film, bêste regisseur (Kathryn Bigelow), bêste orizjinele senario (Mark Boal), bêste filmmontaazje (Chris Innis en Bob Murawski), bêste lûdsmontaazje (Paul N.J. Ottosson) en bêste lûdsmixing (Ottosson en Ray Beckett).
By de BAFTA Awards, de wichtichste Britske filmprizen, waard The Hurt Locker nominearre yn acht kategoryen, wêrûnder bêste akteur (Renner) en bêste special effects. De film wûn de BAFTA's foar bêste film, bêste regisseur, bêste orizjinele senario, bêste kamerarezjy, bêste filmmontaazje en bêste lûd. The Hurt Locker waard ek nominearre foar fiif Satellite Awards, wêrfan't er fjouwer wûn, foar bêste dramafilm, bêste regisseur, bêste akteur (Renner) en bêste filmmontaazje. Fierders waard de film nominearre foar trije Britske Empire Awards, twa Saturn Awards en twa Screen Actors Guild Awards. Kathryn Bigelow wûn de Directors Guild of America Award yn 'e kategory 'treflike prestaasje fan in regisseur op it mêd fan film'.
De film wûn fierders de priis yn 'e kategory bêste ynternasjonale film by de Irish Film and Television Awards en waard op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje yn 2008 nominearre foar in Gouden Liuw. Regisseur Bigelow wûn prizen op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Dallas, it Filmfestival fan Hollywood, it Ynternasjonaal Filmfestival fan Santa Barbara en it Ynternasjonaal Filmfestival fan Seattle. Haadrolspiler Jeremy Renner wûn prizen op it Filmfestival fan Hollywood en it Ynternasjonaal Filmfestival fan Palm Springs, wylst senarioskriuwer Boal in priis wûn op it Filmfestival fan Nantucket.
Kontroverse
Begjin maart 2010 waarden de produsinten fan The Hurt Locker oanklage troch sersjant Jeffrey Sarver, in eksplosive-oprommingsekspêr fan it Amerikaanske Leger, dy't bewearde dat hy de term "hurt locker" betocht hie en dy yn it bywêzen fan senarioskriuwer Mark Boal brûkt hie. Hy woe ek hawwe dat it personaazje fan William James, dat yn 'e film spile wurdt troch Jeremy Renner, op him persoanlik basearre wie. Hy fûn dat er rjocht hie op finansjele kompinsaasje ter wearde fan ferskate miljoenen dollars. Eins is hurt locker in term út it Amerikaansk-Ingelske militêr jargon dy't al sûnt de Fjetnamoarloch yn gebrûk is. Ek de oare bewearings fan Sarver waarden troch de rjochter ôfwiisd, dy't him boppedat feroardiele ta it beteljen fan 'e mear as $180.000 oan proseskosten dy't de filmprodusinten meitsje moatten hiene om harren tsjin syn oanklacht te ferdigenjen.
Stoney
"Stoney" of "Stony" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Goede Hoedertsjerke (Ulrum)
Skiednis
De tsjerke waard nei de doleânsje neffens it ûntwerp fan Lammert Reitsma boud, de heit fan de bekendere arsjitekt Egbert Reitsma. De hjoeddeiske tsjerke ferfong in âlder tsjerkegebou op in oar plak. It ûntwerp hâldt fral de foarmen fan de neorenêssânse oan.
Oarspronklik wie de tsjerke rjochthoekich fan foarm. Yn de jierren 1926-1927 waard in útwreiding needsaaklik. Heaks op it besteande gebou waard doe in dwersskip boud, sadat de eardere sealtsjerke in T-foarm krige. De tsjerke krige doe ek in nije ynrjochting en de preekstoel ferhûze mei it oargel nei de westlike kant fan de tsjerke. Letter binne der oan de noardlike bygebouwen tafoege, lykas it yn 1978 boude trefsintrum.
De toer fan de tsjerke is heal ynboud en hat in achtsidige boppebou mei spits. It ynterieur fan de tsjerke is letter feroare mar fierder frij geef en de opstelling fan de banken bleau itselde.
Oargel
De tsjerke hat in oargel út 1889 dat troch Van Dam út Ljouwert boud waard. Yn 1967 fergrutte Mense Ruiter it oargel mei in twadde klavier.
Circuit de Monaco
Circuit de Monaco is in strjittesirkwy troch de strjitten fan Monte Carlo en La Condamine by de haven fan het prinsdom Monako. It wurdt gewoanwei oantsjutten as "Monte Carlo", om't er foar it grutst part troch de wyk Monte Carlo riden wurdt. Monako is ien fan de Grutte Prizen dy't al sûnt it ûntstien fan it wrâldkampioenskip Formule 1 yn 1950 op de kalinder stiet.
VVV Ljouwert
VVV Ljouwert wie in feriening yn 'e Fryske haadstêd Ljouwert, dy't oansletten wie by de lanlike VVV.
Skiednis
VVV Ljouwert waard yn 1893 oprjochte as de Ljouwerter Feriening foar Frjemdlingeferkear (Nederlânsk en offisjeel: Leeuwarder Vereeniging voor Vreemdelingenverkeer). De feriening hie troch de jierren hinne in behoarlike ynfloed op it oansjen fan Ljouwert. Sa waarden it stânbyld fan Willem Loadewyk fan Nassau-Dillenburch ('Us Heit'), de Merkueriusfontein, de Pier Pandertimpel yn 'e Prinsetún en de fazen yn it Rengerspark allegear finansierd troch VVV Ljouwert.
Oan 'e ein fan 'e 1990-er jierren fusearre de feriening mei de Stifting Promoasje Ljouwert (SPL). De lêste jierren hie VVV Ljouwert in ynformaasjepunt anneks winkeltsje op 'e grûnferdjipping fan 'e Achmeatoer. Yn 'e ienentweintichste iuw fermindere it ferlet fan toeristen oan fysike ynformaasje troch de opkomst digitale media. Ferskate taken fan VVV Ljouwert waarden yn deselde perioade oernommen troch û.o. Merk Fryslân en de Gemeente Ljouwert. Ek it boeken fan reizen en oernachtings yn hotels en oare gelegenheden fia de VVV waard minder.
Nynke de Jong
Nynke de Jong (Goaiïngea, 16 maart 1985) is in Nederlânsk sjoernaliste en skriuwster fan Fryske komôf.
Wurkpaad
De Jong skreau ûnder mear foar de kranten nrc.next en de Ljouwerter Krante en de tydskriften Viva, Red en Santé en ek foar 3FM. Teffens is se ghostwriter/copywriter en hat se twa boeken op har namme brocht. Se is geregeldwei tafeldame yn DWDD en wie te sjen yn Kun je het al zien?. Se skreau ek de telefyzjefilm Lang zal ze leven (2011) en is haadredakteur fan Pedala Magazine. De Jong is kollumniste yn it Algemeen Dagblad en foar de LINDA, Kek Mama en Viva Mama.
Yn 2015 waard hja twadde yn de telefyzjekwis De Slimste Mens. Sûnt april 2017 is se mei Hanneke Hendrix, Alex van der Hulst en Anne Janssens gastfrou (host) fan de podcast Ik ken iemand die. Dizze podcast makket it fjouwertal by podcastnetwurk Dag en Nacht Media. Yn 2018 ferskynden de bêste ferhalen fan de podcast yn boekfoarm. Sûnt jannewaris 2021 is De Jong ien fan de Champions yn it kwisprogramma Beat the Champions dat útstjoerd wurdt troch RTL 4.
Privee
De Jong gie nei it Bogerman College yn Snits, studearre Nederlânsk oan Universiteit Utert en wennet mei har man en twa bern yn Zwolle.
James Dean
thumb|James Dean James Byron Dean (Marion (Indiana), 8 febrewaris 1931 - Cholame (Kalifornje), 30 septimber 1955) wie in Amerikaansk akteur. Hy joech stal oan de opstannige jongerein fan de fyftiger jierren, ûnder oaren yn syn meast ferneamde film Rebel Without a Cause. Oare rollen dy't fan him in stjer makken wienen dy fan Cal Trask yn East of Eden (1955) en Jett Rink yn Giant (1956).
Piter Tanjé
Piter Tanjé (Boalsert, 15 febrewaris 1706 — Amsterdam, 29 juny 1761) wie in 18e iuwsk Nederlânsk grafikus, etser, tekener en kopiist
Biografy
Neffens it RKD wie er boatsjonge op de beurttsjinst tusken Boalsert en Amsterdam dy't yn syn frije tiid grafyske ûntwerpen foar snúfdoazen makke. Hy hie sa'n protte súkses mei syn snúfdoazen dat Jacob Folkema him oantrune ta ynskriuwen by de Amsterdamske Stadsacademie; dat die er op syn 24e en waard dêr learling fan Bernard Picart, Jacob Houbraken, Cornelis Troost en Jacob de Wit. Hy grafearre goed 100 platen foar Johan fan Gool's boek mei keunstnersbiografyen, Nieuw Schouburg (1750), meast neffens portretsketsen fan Aart Schouman.
Stephen Dillane
thumb|Stephen Dillane Stephen J. Dillane (London, 27 maart 1957) is in Britsk akteur fan Australysk komôf. Hy waard yn 2008 nominearre foar in Emmy Award foar syn rol as Thomas Jefferson yn de Amerikaanske minyrige John Adams. Hy wûn in Tony Award yn 2000 foar it spyljen yn Tom Stoppard's toanielstik The Real Thing en in BAFTA TV Award yn 2009 foar syn haadrol yn de telefyzjefilm The Shooting of Thomas Hurndall.
Hy studearre yneartsten skiednis en polityk oan de Universiteit fan Exeter, mei spesjaal omtinken foar de Russyske Revolúsje, en waard dêrnei sjoernalist by de Croydon Advertiser. Dat foldie him lykwols net en doe't er 25 jier wie skreau er him yn by de Bristol Old Vic Theatre School.
Dillane debutearre yn 1987 op it wite doek as Mr. Dunlop yn de dramafilm Business as Usual. Sûnt spile er yn mear as 25 films, telefyzjefilms meirekkene yn goed 35.
Circuit Gilles Villeneuve
It 4,5 km lange Sirkwy hjitte earst Ile de Notre Dame mar krige letter de namme Circuit Gilles Villeneuve ta neitins oan de koereur Gilles Villeneuve. It sirkwy waard oanlein op in keunstmjittich eilân yn de Saint Lawrence. It waard ûntwurpen troch Roger Peart te midden fan marrren en de paviljoenparken fan de Expo 67. It sirkwy rint by de roeibaan dy't brûkt waard foar de Olympyske Spullen fan 1976 del. It sirkwy stiet sûnt de iepening op de kalinder fan de Formule 1.
Ferlosser op it Sân-tsjerke
De Tsjerke fan de Ferlosser op it Sân is oarspronklik de katedrale tsjerke fan it Spaso-Pesotski kleaster (Спасо-Песоцкий монастырь) yn Rostov, Ruslân. Katarina de Grutte skafte it kleaster ôf, mar de 17e-iuwske katedraal bleau bewarre en wurdt beheard troch de muontsen fan it eastlike oangrinzgjende Ferlosser-Jakobkleaster. It is net mooglik om de tsjerke te besjen.
Stephen Dillane
Filmografy
*Sûnder 10+ telefyzjefilms
Ferlosser op it Sân-tsjerke
Oarsprong
It Spaso-Pesotski kleaster waard yn de twadde helte fan de 13e iuw stifte troch prinses Marija, dochter fan prins Michael fan Tsjernigov en de frou fan prins Vasilko fan Rostov. Prinses Marija waard yn 1271 sels begroeven ûnder de Ferlossertsjerke fan it kleaster. Ek har soan Gleb Vasilkovitsj waard tegearre mei syn frou, in pakesizzer fan Batû Khan, letter op 'e nij begroeven yn it kleaster.
Oant it ein fan de 16e iuw wiene de gebouwen en de palissade fan it kleaster fan hout. It earste stiennen gebou waard tsjin it ein fan de 16e iuw boud (of yn it begjin fan de 17e iuw) en dat wie Transfiguraasjekateraal. Neffens in 19e-iuwske ynskripsje lofts fan it haadportaal waard de katedraal op 1 july 1603 ynwijd. Yn de 17e iuw waard by de katedraal in oan Sint-Joris wijde wintertsjerke boud mei in nij portaal mei dêrop in tintefoarmige klokketoer, dy't de nije tsjerke ferbûn mei de Ferlossertsjerke.
Under biskop Iona Sisojevitsj (1607-1690) waard de Transfiguraasjekatedraal folslein ferboud. De fiifkoepelige tsjerke hat oan de noardlike kant in galerij mei dekoraasjes fan keramyk. Oan de westlike kant is in narteks.
Opheffing kleaster
Yn 1764 waard it Spaso-Pesotski kleaster mei it dekreet fan Katarina de Grutte opheven. In jier letter waard it opheven kleaster tawiisd oan it oanbuorjende Ferlosser-Jakobkleaster.
Yn de jierren 1860 waard de Sint-Joristsjerke, de klokketoer en it portaal dat de twa tsjerken meiïnoar ferbûn, ôfbrutsen. Mar de Ferlossertsjerke bleau bewarre en brûkt as grêftsjerke fan de muontsen. Yn it tiidrek fan de Sovjet-Uny rekke de tsjerke yn ferfal. Nei't it Ferlosser-Jakobkleaster yn de jierren 1990 werom jûn waard oan de Russysk-Otterdokse Tsjerke waard de tsjerke renovearre en wytkalke.
Westlike Dvina
thumb|250px|Rin fan de Westlike Dvina De Westlike Dvina (Letsk: Daugava; Dútsk: Düna; Russysk: Западная Двина, Zapadnaja Dvina; Wyt-Russysk: Заходняя Дзьвіна, Zachodnaja Dzjvina) is mei 1020 kilometer de langste rivier fan it Baltysk gebiet.
Nei 323 kilometer berikt de Westlike Dvina Wyt-Ruslân en nei nochris 328 kilometer Letlân, om 352 kilometer westiliker út te mûnjen yn de Golf fan Riga, part fan de Eastsee.
De streamkrite fan de rivier (87.900 km²) beslacht ek dielen fan Estlân en Litouwen.
De grutste stêden oan de Dvina binne Vitebsk in Wyt-Rusland en de Letske haadstêd Riga.
De Westlike Dvina wie al in wichtige hannelsrûte foardat de Dútske ridderoarder de rivier en omkriten ûnder kontrôle krige yn de 13e iuw.
Jennifer Ashley
Jennifer Ashley (yn 'e Feriene Steaten, 1974) is in Amerikaansk skriuwster fan fiksje dy't heart ta de literêre sjenres fan 'e fantasy, histoaryske fiksje, romantyk en detektiveroman. Hja makket ek gebrûk fan 'e pseudonimen Ashley Gardner, Laurien Gardner en Allyson James. Ashley har oeuvre omfiemet mear as fyftich romans, krapoan tweintich novelles en in grut tal koarte ferhalen. Yn 2007 wûn se de prestizjeuze RITA Award foar har histoaryske roman A Lady Raised High.
Ferlosser-Jakobkleaster (Rostov)
It Ferlosser-Jakobkleaster (Russysk: Спасо-Яковлевский монастырь; Spaso-Jakovlevski Monastir) is in otterdoks kleaster oan it Neromar yn Rostov, Ruslân. It giet werom op in stifting fan biskop Jakob yn de 14e iuw. It kleaster stiet oan de râne fan de stêd oan de lofter kant fan it kremlyn.
Stifting
It kleaster waard stifte yn 1389 troch de biskop Jakob fan Rostov, dy't ferballe wie út syn stêd om't er it libben fan in ta de dea feroardiele frou sparre hie. Jakob ferhûze nei in plak súdlik fan Rostov en sette him by de (yn de jierren 1930 ferneatige) Tsjerke fan de Aartsingel Michael nei wenjen, dy't yn de 11e iuw troch de hillige Leontius fan Rostov boud wie. Op it plak wie in boarne (dêr't no in kapel út 1996 stiet) en hy boude mei eigen hannen in lytse houten tsjerke ta eare fan de Untfinzenis fan de Jongfaam Marije. Al gau setten har mear ferballe geastliken op it plak nei wenjen, dy't meiïnoar in monastike mienskip foarmen. Nei de dea fan biskop Jakob yn 1392 begûn de lokale ferearing fan de biskop as in hillige. De biskop waard hillich ferklearre yn 1549 en syn reliken lizze yn de Katedraal fan de Untfinzenis fan Sint-Anne.
Jennifer Ashley
Libben en karriêre
Ashley waard yn 1974 berne yn 'e Feriene Steaten. Hja hat in protte reizge, wêrûnder ienris fan San Francisco nei Japan op in frachtskip. Teffens hat se langere tiid om utens wenne, û.m. yn Japan en Jeropa, mar no hat se har mei har man en har kat nei wenjen set yn Phoenix, yn 'e súdwestlike Amerikaanske steat Arizona. Se hat in mastergraad yn Ingelske taal- en letterkunde. Yn 2002 sette se útein mei in karriêre as skriuwster. Har hobbys omfetsje, behalven skriuwen, lêzen, itensieden, kuierjen, it bespyljen fan 'e fluit en it gitaar, skilderjen en it bouwen fan poppehuzen.
Ferlosser-Jakobkleaster (Rostov)
Skiednis kleaster
It kleaster waard Zatsjatjevski (Зачатьевским) neamd (nei de oan de Untfinzenis fan de Hillige Anne wijde katedraal) of Jakovlevski (nei de stifter fan it kleaster). Fan de 14e oant it lêste diel fan de 17e iuw bleaune alle gebouwen fan it kleaster fan hout. It âldste noch besteande gebou is Katedraal fan de Untfinzenis fan Sint-Anna (1686), dy't boud waard op it plak fan in houten foargonger en ynearsten wijd wie oan de Trije-ienheid. De fiifkoepelige katedraal hie trije apsissen en in tintefoarmige klokketoer mei seis klokken. Keunstners út Jaroslavl beskilderen de katedraal yn 1689. Boppe de skryn fan Sint-Jakob waard in stiennen skryn yn de foarm fan in baldekijn boud.
Jennifer Ashley
Libben en karriêre
Mei in oeuvre dat mear as tachtich titels omfiemet, is Jennifer Ashley op 't heden ien fan 'e meast foaroansteande romantykauteurs fan 'e Feriene Steaten. Behalven romantyk skriuwt se ûnder har eigen namme ek histoaryske romans en paranormal romance. Fierders skriuwt se ûnder it pseudonym Ashley Gardner detektiveromans en ûnder it pseudonym Allyson James paranormal romance en urban fantasy. Under de mienskiplike skûlnamme Laurien Gardner, dy't se dielt mei twa oare auteurs, hat se fierders de romantyske histoaryske roman (oer Anna Boleyn) A Lady Raised High skreaun, dêr't se yn 2007 yn 'e kategory bêste histoaryske roman de RITA Award mei wûn, de heechste Amerikaanske priis foar romantyske literatuer.
Ferlosser-Jakobkleaster (Rostov)
Skiednis kleaster
Yn de jierren 1702-1709 bestjoerde de metropolyt Demetrius (1651-1709) it kleaster. Op fersyk fan Peter de Grutte kaam Demetrius nei Rostov op 1 maart 1702 yn it kleaster. Neffens de oerlevering soed er noch op de alderearste dei it plak oanwiisd ha dêr't er letter begroeven wurde moast: yn de súdwestlike hoeke fan de Trije-ienheidskatedraal (no dus de Untfinzeniskatedraal). Yn 1725 waard oan de Trije-ienheidkatedraal in noardlike kapel oanboud, dy't wijd waard oan Joachim en Anne en yn de 19e iuw op 'e nij boud waard as in aparte tsjerke. De Trije-ienheidskatedraal feroare yn 1754 fan namme en fanôf dy tiid (oant hjoeddedei) is de katedraal wijd oan de Untfinzenis fan de Rjochtfeardige Anne. Op 21 septimber 1752 waarden de oerbliuwsels fan Demetrius yn it ramt fan de renovaasje fan de flier opgroeven. Sawol de klean as it lichem sels wiene net oantaast en waarden ûndersocht troch âldsten fan de tsjerke. Op 22 april 1757 fûn de hillichferklearring fan Demetrius plak en dat fersoarsake in grutte stream nije pylgers. Pylgers mochten yn in boek harren ferhalen oer mirakuleuze genêzings by de tombe fan de hillige fêstlizze en it manuskript, dat in tiidrek beslacht fan 1753 oant 1764, beskriuwt 288 gefallen fan genêzing. It manuskript wurdt tsjintwurdich bewarre yn de argiven fan it Rostov Museum. Keizerin Elizabeth Petrovna joech yn 1758 opdracht om foar de reliken fan Demetrius in sulveren skryn te meitsjen.
Jennifer Ashley
Libben en karriêre
Oare bekende wurken fan Ashley binne de Highland Pleasures-searje (ek wol bekend as de Mackenzies-searje), de Shifters Unbound-searje en de Stormwalker-searje. Foar de roman The Madness of Lord Ian Mackenzie, út 'e Highland Pleasures-searje, wûn se yn 2009 de Romantic Times Reviewers' Choice Award yn 'e kategory meast ynnovative histoaryske roman. Yn 2012 waard se nominearre foar in RITA Award yn 'e kategory bêste histoaryske roman foar in oar diel út dyselde rige, mei as titel The Many Sins of Lord Cameron. Ashley har romans hawwe op 'e bestsellerlisten fan 'e kranten de New York Times en USA Today pronke, en binne oerset yn it Dútsk, Frânsk, Hongaarsk, Italjaansk, Japansk, Nederlânsk, Noarsk, Spaansk en Taisk
Ferlosser-Jakobkleaster (Rostov)
Skiednis kleaster
Yn de jierren 1794-1802 koe op kosten fan de greve Nikolai Sjeremetev (1751-1809) de Demetriuskatedraal boud wurde. It is in neoklassisistysk ûntwerp fan de Moskouse arsjitekt Nazarov en de liifeigenen Dûsjkin en Mironov. Sjeremetev woe foar de reliken fan Demetrius in weardige tsjerke, mar it bisdom respektearre de kar fan Demetrius sels foar de lokaasje fan syn grêf en joech gjin tastimming om de reliken oer te bringen. Nikolai Sjeremeetv wie de grutste filantroop yn de skiednis fan it kleaster en hy liet net allinne de katedraal bouwe, mar joech ek goud en sulver foar it liturgyske reau en klerikale klean. Ta neitins fan de filantroop wurdt de katedraal ek faak Sjeremetev neamd.
Jennifer Ashley
Wurk
(hjirby giet it om romans, of it moat oars oanjûn wêze)
Kyung Lah
Kyung Lah (Koreaansk: 나경, tradisjonele transliteraasje: Na Kyŏng, op 'e nij besjoene transliteraasje: Na Gyeong, útspr. [na ɡjʌŋ]; Seoel (Súd-Koreä), 27 augustus 1971), is in Súdkoreaansk-Amerikaansk sjoernaliste, ferslachjouster en presintatrise fan etnysk Koreaansk komôf. Hja is bekend wurden troch har wurk as korrespondinte foar de Amerikaanske nijsstjoerder CNN, wêrby't se stasjonearre wie yn Washington, D.C., Tokio en Los Angeles.
Libben en karriêre
Kyung Lah waard yn 1971 berne yn 'e Súdkoreaanske haadstêd Seoel, mar doe't se noch hiel jong wie, emigrearren har âldelju mei har nei de Feriene Steaten, dêr't se oprgroeide yn it plakje Streamwood, yn 'e steat Illinois. Lykwols hat se in tige sterk Koreaanske identiteit. Yn 1989 slagge se foar it middelbere-skoaleksamen oan 'e Hoffman Estates High School yn Hoffman Estates. Se learde fierder oan 'e Universiteit fan Illinois te Urbana-Champaign, dêr't se yn 1993 in bachelorstitel yn tillefyzjesjoernalistyk behelle.
Ferlosser-Jakobkleaster (Rostov)
Sovjet-tiid en weriepening
It kleaster moast yn 1923 de poarten slute en de gebouwen waarden brûkt om yn te wenjen en te wurkjen. De muontsen waarden ferballe en it kleasterbesit, lykas boeken en manuskripten kamen foar in diel yn it Rostov Museum telâne en waarden foar in diel plondere. Yn 1928 ferhûze in diel fan de manuskripten fan it eardere kleaster nei Moskou. Yn de jierren 1980 waard de barokke 18e-iuwske ikonostaze fan de Untfinzeniskatedraal ûntmantele. Fan de ikonostaze bleau allinne it raamwurk bewarre.
Op 15 april 1991 waard it kleaster werom jûn oan de Russysk-Otterdokse Tsjerke. In beslút fan de Hillige Synoade op 7 maaie 1991 liede ta de weriepening fan it kleaster. Oer de boarne fan Sint-Jakob waard yn 1996 in nije, achthoekige kapel boud.
Kyung Lah
Libben en karriêre
Lah sette fuort neitiid útein mei har sjoernalistike karriêre as in buro-assistinte en fjildprodusinte by de lokale stjoerder WBBM-TV, yn Chicago. Yn 1994 sleepte se in baan as korrespondinte yn 'e wacht by in oare lokale stjoerder, WWMT-TV, yn Kalamazoo, yn 'e steat Michigan. Yn 1995 joech se har as korrespondinte by KGTV-TV, yn it Kalifornyske San Diego. Nei fiif jier yn it westen fan it lân wurke te hawwen, kearde Lah yn 2000 werom nei har âlde wurkjouwer WBBM-TV yn Chicago, dêr't se ferslachjouster waard. Begjin 2003 ferfear se nei Los Angeles ta, dêr't se in bettere baan oanbean krigen hie by KNBC-TV, om moarns as ferslachjouster en middeis as presintatrise/nijslêzeresse te wurkjen. Neffens de krante de Chicago Sun-Times hie hja foarôfgeande dêroan in "healhertich oanbod ta ferlinging" fan har kontrakt fan WBBM-TV ôfslein. Yn Los Angeles waard se úteinlik by KNBC ûntslein om't se in affêre hie mei ien fan 'e produsinten.
Ein 2005 fûn Lah in nije baan as korrespondinte yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C. foar de bekende stjoerder CNN. Yn novimber 2007 waard hja oerpleatst nei it CNN-buro yn 'e Japanske haadstêd Tokio. Hoewol't Lah floeiend Koreaansk sprekt, is se gjin wurd Japansk machtich, dat yn har tiid yn Japan waard se altyd beselskippe troch in Japanske tolk. Yn dy snuorje fersloech Lah ferskate ferhalen oer frij typysk Japanske subkultueren, wêrûnder manlju dy't mei animaasjefigueren troud binne en fideospultsjes dêr't ferkrêfting yn simulearre wurdt. Op Japanske blôchs krige se dêr in protte krityk oer, om't men fûn dat se har tefolle op 'e healwize marzje fan 'e Japanske maatskippij konsintrearre, ynstee fan serieuze nijsferhalen te ferslaan. Ein 2011 skonk Lah, dy't ûnderwilens troud wie, it libben oan in sûne poppe. Op 27 juny 2012 ferliet se Japan, doe't se oansteld waard as korrespondinte op it CNN-buro yn Los Angeles.
Ferlosser-Jakobkleaster (Rostov)
Tsjerken
Alle trije tsjerken op it kleastergebiet steane yn in rige oan de eastlike muorre.
Tichteby it kleaster stiet de Ferlosser op it Sân-tsjerke; de eardere katedraal fan it troch Katarina de Grutte ophefte Spaso-Pesotski kleaster. Alhoewol't de tsjerke bûten de kleastermuorren stiet, heart it fiifkoepelige gebou by it Ferlosser-Jakobkleaster.
Joaram fan Juda
Joaram (Hebriuwsk: יוֹרָם; "JWHW is ferheven") wie in kening fan Juda. Syn regear foel tusken 849 en 842 f.Kr. (ek: 848–841 f.Kr.
Joaram wie de âldste soan en waard op syn twaentrichtichste opfolger fan kening Josjafat. Sadree't Joaram de macht stevich yn hannen hie, liet hy al syn bruorren deadzje.
Hy troude mei Atalja, in dochter fan Israel's goddeleaze kening Achab. Mei dit houlik yntrodusearre Joaram ek de Baäl-kultus yn it hûs fan David. Tidens it regear fan Joaram kamen de Edomiten tsjin Juda yn opstân. It besykjen fan Joaram om de opstân del te slaan mislearre. Om't kening Joaram him ôfkeard hie fan God, skuorde yn deselde tiid ek de stêd Libna him ôf fan Juda.
Joaram's aktive befoardering fan de Kanaänytsyke ôfgoaderij yn it lân en de moard op de soannen fan Josjafat rôp de grime op fan de profeet Elía, dy't de kening yn in brief foarsei dat him in soad ûnheil te wachtsjen stie en profetearre dat de kening in slimme kwaal oan de yngewanten treffe soe.
Efkes letter foelen de Filistinen en de Arabieren it lân binnen. Hja plonderen it paleis, rôfden de harem fan de kening en fermoarden alle soannen fan de kening, útsein syn jongste soan. Dêrnei waard Joaram siik, hy krige lêst fan syn yngewanten en dat waard sa slim dat hy der oan stoar. Botte rouwich oer de dea fan de kening wie it folk net, de plechtichheden wiene sober en de kening waard net byset yn de keningsgrêven.
It regear fan Joaram duorre acht jier. Hy waard opfolge troch Achazja.
Echte kobisten
De echte kobisten (Latynske namme: Bovini) foarmje in tûke fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e evenhoevigen (Artiodactyla), it ûnderskift fan 'e wjerkôgers (Ruminantia), it tuskenskift fan 'e hoarndieren (Pecora), de famylje fan 'e holhoarnigen (Bovidae) en de ûnderfamylje fan 'e kobisten (Bovinae). Ta dizze taksonomyske groep hearre û.m. de domestisearre ko (Bos taurus), de bizons (Bison) en de Kaapske buffel (Synceris caffer).
De groepen dy't it naust besibbe binne oan 'e echte kobisten, binne de tûken fan 'e nylgauwen en fjouwerhoarnantilopen (Boselaphini) en fan 'e antilope-eftigen (Strepsicerotini, foarh. Tragelaphini). De mienskiplike foarâlder fan alle echte kobisten libbe nei alle gedachten 5 oant 8 miljoen jier lyn. De earste skaaien dy't har fan 'e echte kobisten ôfspjalten, wiene de Yndyske buffels (Bubalus) en de Afrikaanske buffels (Syncerus), folge troch de kij (Bos).
De Fizioenen fan Mary
De Fizioenen fan Mary, yn it oarspronklike Ingelsk: The Vision, is in horror-roman fan 'e hân fan 'e súksesfolle Amerikaanske skriuwer Dean Koontz. It fertelt it ferhaal fan Mary, in jonge frou dy't hjitfolge wurdt troch skriklike fizioenen oer moarden dy't mei koarten begien wurde sille. It waard yn 1977 foar it earst útjûn, en yn 2005 waard it oerset yn it Frysk troch Henk Wolf.
Plot
Nei behelle west te hawwen yn in plysje-operaasje wêrby't in moardner deasketten waard, hopet Mary einlik in bytsje rêst te krijen as Alan in pear wiken op fakânsje giet. Mar krekt dan rekket se oanhelle mei de freeslikste fizioenen dy't se ea hân hat. Dêrby sjocht se hoe't ferskate froulju op in skriklike manear seksueel misbrûkt en ôfslachte wurde, en der is neat dat Mary dwaan kin om it foar te kommen, want eltse kear as se besiket it gesicht fan 'e dieder te sjen, bart der wat dat it fizioen ôfbrekke lit. Dr. Cauvel, Mary har psychiater, is derfan oertsjûge dat de kaai ta de fizioenen yn in trauma út har jonkheid socht wurde moat, mar Mary is benaud foar wat se ûntdekke sil as se te djip yn it ferline omdolt. Se wit dat hja as bern misbrûkt is troch ien fan har buorlju, deselde dy't alle húsdieren fan har broer Alan deamakke, mar it eigentlike misbrûk kin se har net mear tebinnenbringe.
Behalven heldersjendheid hat Mary ek noch oare krêften, al is se har dêr earst sels net fan bewust. By in besyk oan dr. Cauvel wurde se allebeide op in stuit bekûgele mei de hûnderten glêzene hûntsjes dy't de psychiater samlet, dy't samar út syn fitrine op harren ta fleane. Mary leaut dat de geast fan 'e moardner waans dea oft se oan it begjin fan it boek tsjûge fan wie, dêr ferantwurdlik foar is, mar Cauvel fermoedet dat sysels oer telekinetyske krêften beskikt en dy sûnder erch brûkt hat, mei't er har, op it stuit dat it ynsidint him foardie, hast oan 'e praat krigen hie oer har misbrûk. Letter is der noch in soartgelikens foarfal wêrby't Mary en Maks oanfallen wurde troch tsientallen seefûgels as Maks har tefolle ûnder druk set.
It ferhaal berikt in klimaks as Mary, Maks en Lou Pasternak de moardner jûns nei tsjuster opwachtsje by in hege toer yn King's Point, dêr't er neffens har lêste fizioen in optocht wei besjitte sil. Maks en Mary brekke yn om 'e man binnendoar oer it mad komme te kinnen, wylst Pasternak bûten op 'e útkyk bliuwt. As se deryn binne, stjoert Maks Mary nei boppen ta, wylst er sels ûnder bliuwt. Dan wurdt Pasternak bûten delstutsen troch immen dy't er ken. Mar Maks is noch altiten ûnderyn de toer en it blykt Mary har broer Alan te wêzen dy't mei in mûklist ek Maks wit te oerfallen en út te skeakeljen. As er Mary dan boppe yn 'e toer opsiket en mei wurden narret, komme by har einlik alle ferkrongen oantinkens oan har misbrûk wer boppe: it wie net de buorman, mar Alan dy't de dieder wie, Alan dy't as jonge syn eigen húsdieren deafoltere en Alan dy't de searjemoardner is dêr't se no efteroan sitte. Yn in opwâling fan razende hate grypt Mary dan de flearmûzen dy't yn 'e toer omhúsmanje en sa't se dat earder ûnbewust mei de seefûgels dien hat, docht se no mei de flearmûzen: se lit harren Alan fan alle kanten oanfalle. Under de wrakseling mei de dûme bisten miteret Alan yn it trepsgat en falt hielendal nei ûnderen ta, wat er net oerlibbet. It boek einiget mei Mary dy't weromkomt fan in begraffenis. It is earst ûndúdlik oft Maks oan syn ferwûnings beswykt is, mar it docht bliken fan net, want hy wachtet op har yn it sikehûs; de begraffenis wie Lou Pasternak sines.
Fryske oersetting
Yn 2005 waard The Vision fertaald yn it Frysk troch Henk Wolf, ûnder titel De Fizioenen fan Mary. It waard yn it ramt fan it projekt "Fryske Horror" útjûn troch Elektroanyske Letteren Fryslân (ELF), mei stipe fan 'e Provinsje Fryslân, de Douwe Kalma Stifting, de Ried fan de Fryske Beweging en it LIRA Fonds. It boek is troch Henk Wolf oerset yn prachtich geef Frysk. Sawol de beskriuwende tekstdielen as de dialogen rinne as in trein. By dy dialogen hat Wolf sprektaal werjûn op in manear dy't net in protte foarkomt, mei frazes as "Idder wat?" en "Wat idderoan?" Fierders brûkt er argaïsmen en neologismen dy't, ôfhinklik fan hoe't de lêzer tsjin soks oansjocht, treflik frysksinnich of in bytsje komysk oerkomme sille, lykas "fjildwachter" foar sheriff en "rinprater" foar walkie-talkie.
Oare oersettings
The Vision fan Dean Koontz is yn elts gefal alve kear oerset.
Rebec
thumb|Rebeck (Skilder [[Gerard David) ]]
Oarsprong
De rebec waard ûntwikkele yn de Midsiuwen en wie tige populêr yn de 15e en 16e iuw. It is in Europeesk ynstrumint, mar nei alle gedachten ûntwikkele út de Arabyske rebab. De rebec waard foar it earst neamd as ynstrumint yn de 14e iuw, hoewol't in derop lykjend ynstrumint al bespile waard om de 10e iuw hinne.
Piet van der Wal
Biografy
Van der Wal waard berne yn Snits, mar waard grutbrocht yn Ljouwert.
Yn 1970 rjochte er yn 'e mande mei lju fan deselde opfettingen, anty-autoritêr, erchtinkend foar de fêstige oarder oer en leafhawwers fan popmyzyk, de protestbeweging Axies op. Dat wie nei oanlieding fan grutskalige sloopplannen fan it gemeentebestjoer foar it sintrum fan Ljouwert. Axies kaam mei twa sitten yn de gemeenteried en berikte dat de sloopplannen net trochgiene. Bûten de ried wie Axies ek aktyf by strjitte- en besettingsaksjes: besetting fan ôf te brekken gebouwen (wêrûnder persielen yn de Toerstrjitte en De Klanderij) en fytspowerdemonstraasjes tsjin de oerhearsking fan it autoferkear.
Njonken syn wurk foar de gemeenteried wie Van der Wal yn de earste helte fan de jierren 1970 ek aktyf foar jongereinsintrum Hippo en muzykfestivals. Letter wie er warber yn de histoaryske feriening Aed Levwerd en de Wurkgroep Iepen Monumintedei.
Yn it deistich libben wie Van der Wal lange tiid learaar elektrotechnyk oan de mts, it lettere Fryslân Kolleezje.
Piet van der Wal stoar yn Ljouwert yn de âldens fan 72 jier.
S.J. Harper
S.J. Harper is in mienskiplik pseudonym fan twa Amerikaanske skriuwsters, Jeanne C. Stein en Samantha Sommersby. Dy troffen inoar op in stripkonvinsje yn San Diego en koene it goed fine troch in mienskiplike foarleafde foar fantasy, wyn en tillefyzjesearjes fan Joss Whedon. Hja besleaten tegearre in romanrige te skriuwen, de Fallen Siren-searje, dy't sawol ta urban fantasy as ta romantyske fiksje rekkene wurde kin.
Tommy Wieringa
Tommy Wieringa (Goor, 20 maaie 1967) is in Nederlânsk skriuwer. Hy ûntfong ûnder oaren de Ferdinand Bordewijk Priis yn 2006 foar syn roman Joe Speedboot (2005) en de Libris Literatuerpriis yn 2013 foar de roman Dit zijn de namen (2012). Guon fan syn boeken binne yn it Dútsk oerset.
Wurkpaad
Hy publisearre trije romans, ear't er yn 2005 trochbriek nei in grutter publyk mei syn roman Joe Speedboot. Dy lêste waard nominearre foar tal fan prizen wêrfan't der in stikmannich ek takend waarden.
Foar de VPRO skreau er it senario foar de koarte film 'Laatste wolf', út de searje 'Goede daden bij daglicht', en foar de KRO-radio skreau er ferskate harkspullen. Yn 2013 presintearre er de telefyzjerige 'De Grens' foar de VPRO. Sjoernalistyk wurk ferskynde ûnder oare yn de Volkskrant, Vrij Nederland en Rails. Wieringa wie kollumnist by de fergese krante De Pers. Earder ferskynden syn kollumns ûnder mear yn de Sp!ts en Propria Cures. Sûnt maitiid 2013 is er kollumnist by de Wegener-deiblêden.
Yn de muzykgroep 'Donskoy' eksperimintearre Wieringa mei de kombinaasje fan poëzy en muzyk. Yn de maitiid fan 1998 ferskynde de cd ''Beatnik glorie'. 'Wieringa trede ûnder mear op by de festivals Crossing Border, Winterschrift, Double Talk, De Nachten en Lowlands.
Yn 2007 wie er as gastskriuwer ferbûn oan de TU Delft. Hy skreau yn 2010 it diktee foar it Groot Dictee der Nederlandse Taal en yn 2014 it boekewikepresint Een mooie jonge vrouw.
Fan 24 febrewaris 2013 ôf oan presintearre er seis wiken lang De Grens, in telefyzjeprogramma fan de VPRO. By de 6-dielige telefyzje-dokumintêrige Speeches fan de VPRO út 2014/15 die er de voice-over.
Sjoernalistyk wurk fan him ferskynde ûnder mear yn de Volkskrant, Vrij Nederland, Dagblad van het Noorden en Rails. Wieringa wie kollumnist by de fergeze krante De Pers. Earder ferskynden kollums fan syn hân ûnder oare yn de ''Sp! ts en Propria Cures''. Sûnt de maitiid fan 2013 is er kollumnist by de Wegener-deiblêden. Yn maaie 2018 waard bekend dat er fan septimber ôf fan dat jier Bas Heijne opfolgje soe as kollumnist by NRC Handelsblad. Op 4 septimber 2021 ferskynde syn foarearst lêste kollum yn NRC Handelsblad; as semester fellow oan it Netherlands Institute for Advanced Study in the Humanities and Social Sciences (NIAS) wurket er oan in nije roman dy 't yn it foarjier fan 2023 ferwachte wurdt.