cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gabbemagasthûs
Skiednis
It oarspronklike gasthûs by de Grutte of Jakobinertsjerke waard yn 1634 troch Abbe Freerks Gabbema stifte. Yn 1906 waard oan de Wijbrand de Geeststrjitte nijboud dy't ûntwurpen waard troch Willem Cornelis de Groot. It U-foarmige pân en it tûnstek waarden yn Jugendstil-styl útfierd. It pân, dat út ien ferdjipping bestiet, waard boud mei oranjeread stien. Op it tek lizze read- en grien glazuere tekpannen. Yn it midden fan it gebou stiet boppe oer de yngong in polygroom tegelskildering mei de namme fan it gasthûs en in houten klokketuorke mei in ynsnuorre spits.
Grutte Priis Formule 1 fan Jeropa 2005
Kwalifikaasjesysteem
Fanôf dizze Grutte Priis waard der fanwegen ûnfrede oer it yn 2005 ynfierde kwalifikaasjesytsteem, in kwalifikaasjesysteem fan ien omgong brûkt foar de rest fan it seizoen.
Bilgaard-Havankpark en omkriten
Bilgaard-Havankpark en omkriten is sûnt 2018 in wyk yn de stêd Ljouwert en hat (, boarne: CBS). De wyk waard yn 2018 foarme troch it gearfoegjen fan de eardere wyk Bilgaard en de buerten Havankpark en Fjouwerhûsterwei en omkriten.
De wyk bestiet út trije buerten: Bilgaard, Fjouwerhûsterwei en omkriten en Havankpark. Yn de buert Fjouwerhûsterwei en omkriten leit de buorskip Fjouwerhûs.
It Ljouwerter Bosk leit yn de wyk.
Fokker F.V
De Fokker F.V wie in fleanmasine dy't yn de jierren '20 fan de 20e iuw troch de Nederlânske fleanmasinefabryk Fokker boud waard yn de Fokkerfabriken te Veere. It ûntwerp wie fan yngenieur Reinhold Platz. De earste flecht wie op 7 desimber 1922 fan Skiphol. Der waard mar ien fan makke, it prototype.
Apart oan it tastel wie dat it sawol in heechdekker as in dûbeldekker wie, dat wol sizze, de ûnderste wjuk koe der ôfnaam wurde om mear faasje te krijen (minder loftwjerstân). Mei dûbele wjuk (grutter wjukoerflak) soe it tastel in swierdere lading hawwe kinne. Yn de praktyk foel dat lykwols ôf omdat de ûnderste wjuk minder lift opsmiet as't earder tocht wie.
thumb|300px|Fokker F.V, tripleks beklaaiïng fan de romp De rompkonstruksje wie ek bysûnder. De romp fan de F.V wie net fan stielen buizen bespand mei linnen, sa't doe wenst by Fokkers wie, mar fan twa lagen tripleks (in laach yn de kabine en ein laach oan de bûtenkant). Dat wie gjin súkses: de platen rattelen ûnhuer by it fleanen, dat it hiele tastel trille en de passazjiers koenen elkoar suver net ferstean.
De motor fan de F.V dreaun twa efterelkoar sette propellers mei twa bêden oan, omdat ien propeller oars te grut wurde soe. De F.V hie in dûbele bestjoering en yn de kabine wie plak foar acht passazjiers en in toilet.
It Nederlânsk fleanmasineregister fan maaie 1926 seit: 'Ferkocht oan Eastenryk'.
Streymoy
thumb|250px|Lizzing fan Streymoy
Streymoy (Deensk: Strømø) is it grutste eilân fan 'e Fêreu-eilannen. It hat 22 492 ynwenners (2011) en in oerflak fan 372 km2. Tórshavn is it grutste plak op Streymoy.
Plakken op it eilân
Argir, Haldarsvík, Hoyvík, Hósvík, Hvalvík, Hvítanes, Kaldbak, Kirkjubøur, Kollafjørður, Kvívík, Langasandur, Leynar, Norðradalur, Saksun, Signabøur, Skælingur, Stykkið, Streymnes, Syðradalur, Tjørnuvík, Tórshavn, Velbastaður, Vestmanna.
List fan postale ôfkoartings foar Kanadeeske provinsjes en territoaria
De ôfkoartings binne oer it algemien frij dúdlik. Allinne YT foar Yukon is miskien wat riedselich, mar dat stiet foar "Yukon Territoarium", dat yn it ferline de offisjele namme wie. De ôfkoarting NL foar Nijfûnlân en Labrador is ynfierd yn 2002; foartiid waarden twa ferskillende offisjele ôfkoartings brûkt: NF foar Nijfûnlân en LB foar Labrador.
Sytse Gravius
Sytse Gravius (latinisearre foarm: Sixtus Gravius) (Grou?, 1635 - ?, nei 1697), wie in Frysk lânmjitter yn tsjinst fan de Steaten fan Fryslân en militêr yngenieur tusken 1667 en 1697 en yn dy funksje belutsen by de Fryske festingwurken.
Hy levere ek bydragen oan Fryske almanakken oer astrology en die mei Sjoerd Ates Haacma, Broer Boelens en Martinus Frederici lânmjitwurk foar gritenijkaarten foar de atlas fan Bernardus Schotanus à Sterringa. Yn 'e mande mei Haacma hat er ek sels kaarten útjûn.
Sytse Gravius hat yn Idaerd en Grou wenne.
Rein de Foks
Rein de Foks, yn it oarspronklike Midnederlânsk: Van den Vos Reynaerde, is in dichtwurk fan 3.469 fersregels dat om 1260 hinne skreaun waard troch in auteur dy't inkeld bekend is ûnder de skûlnamme Willem die Madocke maecte. It wurdt gauris beskôge as in fabel, mar eins is it in epos wêryn't de haarollen ferfolle wurde troch antropomorf (mei minsklike eigenskippen en attributen) beskreaune bisten. Van den Vos Reynaerde is fierwei it meast ferneamde wurk fan 'e Midsiuwske Nederlânske literatuer. It waard yn 1973 oerset yn it Frysk troch Klaas Bruinsma.
Eftergrûn
De woartels fan Van den Vos Reynaerde rikke tebek nei de Esopet, de fabelsamling fan 'e dichter Aesopus, út 'e klassike Aldheid. Om 1100 hinne ferskynde der in Latynsktalich biste-epos, de Ysengrimus. Dêryn hawwe bisten foar it earst nammen en wurdt de haadrol spile troch in wolf. Mar Van den Vos Reynaerde is nei alle gedachten it meast basearre op it Aldfrânske ferhaal Le Plaid ("It Pleit"), dat ta de Roman de Renart heart. Dat is in samling ferhalen oer foksen, dy't koart foar 1160 ferskynde.
Van den Vos Reynaerde is net samar in fermaaklik teltsje oer pratende bisten; it moat fral sjoen wurde as in maatskippijkrityske satire. De hegere stannen, de adel en de geastlikheid, moatte it flink ûntjilde. Ferskate kearen wurdt der fan preesters rept dy't krekt it tsjinstelde dogge fan wat de Bibel foarskriuwt, of dy't har neat gelegen lizze litte oan it selibaat. En de adel wurdt yn Van den Vos Reynaerde foarsteld as in kliber loaie, domme en ynkompetinte liddichgongers.
Ynhâld
Kening Nommel hâldt in hofdei, dêr't al syn ûnderdienen foar opdrave moatte. Der is lykwols ien dy't him nearne wat oan gelegen lizze lit en net opdaagjen komt, en dat is Rein de Foks. Underskate bisten dogge by de kening har beklach oer him, lykas Isengryn de Wolf, waans frou oft er ferkrêfte hat, en Kanteklear de Hoanne, waans bern oft er opfretten hat. Kening Nommel lit Rein dêrop ûntbiede troch Brún de Bear. Rein praat derop om om mei de ûnnoazele Brún te gean, mar makket de suffert dan opmerksum op hunich yn in beam dy't er iepenspjalte hat. Brún lit him troch dy lekkernij ferliede, wêrop't Rein gau de kilen út 'e spjalt slacht, sadat de bear fêst komt te sitten. In breinroere kliber doarpelingen ûntdekt Brún wylst er dêr sa warleas fêstsit, en jout him in flink wan bruien. Bliedend dript er úteinlik wer ôf nei it hof. thumb|left|250px|It stânbyld fan Rein de Foks yn it [[Siuwsk-Flaanderen|Siuwsk-Flaamske Hulst.]]
Dêrop stjoert de kening Tybert de Boarre, dy't wat snuggerder is. Rein wit him lykwols op te sluten yn it hinnehok fan in kattehaatsjende pastoar, en op 'e nij wurdt de keningsboade fiks ôfseame ear't er nei it hof weromkeare kin. Dan stjoert de kening Grymbert de Das, dat in neef fan Rein is. Dy wit mei ferstannige oerreding de foks safier te krijen dat er oan it befel fan 'e kening gehoar jout en meikomt nei de hofdei.
As er dêr ienris oankommen is, besiket Rein op alle mooglike manearen ûnder in fertsjinne bestraffing út te kommen, en as er úteinlik allinnich is mei de kening en keninginne, fertelt er harren dat in stikmannich oare bisten tsjin har gearspanne, mei dêrûnder Isengryn de Wolf, Tibert de Boarre en Grymbert de Das. Se binne fan doel om Brún de Bear yn it stee fan Nommel op 'e troan te setten, en hawwe al in grutte skat oan rykdommen opgarre om harren opstân fan te bekostjen. Allinnich Rein wit wêr't se dy skat ferburgen hawwe, en as de kening Rein no frijsprekt fan alle beskuldigings, wol hy him wol fertelle wêr't dat is. De deune Nommel liket dat in skoander plan ta. Hy lit Rein frij en set ynstee alle "gearspanners" finzen. Dêrop neamt Rein in plak dat moai fier út 'e reek is, sadat er de tiid hawwe sil om fuort te kommen ear't de kening útfynt dat er skat en gearspanning beide út 'e tomme sûgd hat.
Rein wurdt nei syn frijlitting ynienen tige kristlik, en kundiget oan dat er op beafeart nei Rome sil. Hy freget om en kriget in stik fan 'e (noch libbene) Brún syn hûd om in pylgertas fan te meitsjen. Rein wurdt thúsbrocht troch Kiuwert de Hazze en Belyn de Raam. Yn syn fokseboarch fermoardet er Kiuwert, en dêrop stjoert er Belyn mei de pylgertas werom nei de kening. Rein hat Belyn wiismakke dat der in wichtich brief yn 'e tas sit, mar as Nommel deryn sjocht, fynt er de ôfbiten kop fan Kiuwert de Hazze. No hat Nommel sa stadichoan syn nocht fan Rein, dat hy set mei in kloft eallju nei de fokseboarch ta om rjochtdei oer de smjunt te hâlden, mar Rein hat al lang fan ruten spile en is de wyldernis yn flechte.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan Van den Vos Reynaerde ferskynde yn 1973 ûnder de titel Rein de Foks, mei as ûndertitel Nei it âldste Flaemske hânskrift forfryske, by útjouwerij Alternatyf te Bûtenpost. De 103 siden tellende Fryske fertaling wie fan 'e hân fan Klaas Bruinsma, dy't folle letter ferneamd wurde soe mei syn Fryske oersettings fan Homêros syn Ilias en Odyssee. Yn 2004 hat Tryater fierders in Frysktalige foarstelling op 'e planken brocht nei in bewurking fan Van den Vos Reynaerde, mei as titel Fan Rein de Foks: In Foks Ferliest Noait Syn Streken. Dêr is doe ek in lykneamd boekje fan útjûn fan 18 siden.
Loadewyk fan Velthem
Loadewyk fan Velthem, yn it Flaamsk: Lodewijc van Velthem (±1270 – nei 1326), wie in Midsiuwsk Brabânsk geastlike, skriuwer en dichter. Der is net in protte oer syn persoan bekend. De winter fan 1293-1294 brocht er troch yn Parys, yn it gefolch fan hartoch Jan I fan Brabân. Sels fernijt er dat er yn 1297 te Gint tahold. Yn 1304 hied er in geastlik amt yn Zichem, by Dyst, en yn 1312 waard er beneamd ta pastoar foar it libben te Veltem-Beisem, ûnder de reek fan Leuven (dêrfandinne syn namme). thumb|left|Spiegel Historiael
William Marlow
William Marlow (Southwark yn Londen, 1740 – Twickenham, 14 jannewaris 1813) wie in Britsk lânskipsskilder, seeskilder en etser.
Libben
Marlow waard berne yn Londen. Hy studearre fiif jier by seeskilder Samuel Scott en ek oan de Akademy St. Martin's Lane yn Londen.
Loadewyk fan Velthem
It âldste (bewarre bleaune) literêre wurk fan Loadewyk fan Velthem is de fuortsetting fan 'e Spiegel Historiael, de ûnfoltôge wrâldskiednis fan Jakob fan Maerlant, út 1284-1288, dy't er yn 1316 fan in slot foarseach. Om 1315 hinne hied er it tafersjoch oer de gearstalling fan 'e saneamde Haagse Lancelotcompilatie, in unike samling fan Arthurlegindes (mei dêrûnder Moriaen), dy't mei-inoar bestean út mear as 87.000 fersen. Yn 1326 foltôge er de Merlijn-continuatie, it trêde en noch ûntbrekkende boek en ferfolch op Jakob fan Maerlant syn Historie vanden Grale en Boek van Merlijne. Loadewyk fan Velthem stoar ienige tiid letter te Waldenrath.
William Marlow
Libben
Hy waard lid fan de Incorporated Society of Artists en brocht fan 1762 oant 1764 syn oaljeverven en akwarellen yn by de eksposysjes fan dy klup yn Spring Gardens. Hy fertsjinne syn jild mei it skilderjen fan bûtenpleatsen op it plattelân.
Loadewyk fan Velthem
Literatuer
● 🇦🇹 (red.), De Guldensporenslag, een Fragment uit de Voortzetting van de Spiegel Historiael, De Haach, 1979. ● 🇦🇹, Onsen Speghele Ystoriale in Vlaemsche: Codicologisch Onderzoek naar de Overlevering van de Spiegel Historiael van Jacob van Maerlant, Philip Utenbroeke en Lodewijk van Velthem, met een Beschrijving van de Handschriften en de Fragmenten, Leuven, 1997. ● 🇦🇹 (red.), Jeesten van rouwen ende van feesten: een bloemlezing uit de Lancelotcompilatie. Hilversum, 1999. ● 🇦🇹 The Book of Lancelot: The Middle Dutch Lancelot Compilation and the Medieval Tradition of Narrative Cycles, Cambridge, 2003. ● 🇦🇹 (red.), De Boeken van Velthem: Auteur, Oeuvre en Overlevering Hilversum, 2009. ● 🇦🇹 (ynl. & fert.), Merlijn, de Tovenaar van Koning Arthur, Amsterdam, 2004 (Griffioenreeks). ● 🇦🇹, Ghi Fransoyse Sijt Hier Onteert: De Guldensporenslag, Lodewijk van Velthem, Leuven, 2002. ● 🇦🇹, A Stylometric Analysis of the Rhyme Words in the Account of the Battle of the Golden Spurs in the Fifth Part of the «Spiegel Historiael», yn: Queeste 17 (2010), s. 1-34. ● 🇦🇹, Lodewijk van Velthem: De Onnoemelijke Ambitie van een Brabantse Dorpspastoor, yn: 🇦🇹 (red.), Maar Er Is Meer: Avontuurlijk Lezen in de Epiek van de Lage Landen – Studies voor Jozef D. Janssens, Leuven, 2005, s. 109-129.
William Marlow
Libben
Fan 1765 oan 1768 reizge er nei Frankryk en Itaalje op advys fan de Hartoginne fan Northumberland Elizabeth Percy. Werom yn Ingelân makke er fannijs wurk foar de Society of Artists en sette him nei wenjen oan Leicester Square yn Londen – 1771 waard er beneamd ta Fellow of the Society.
Yn 1788 ferfear er nei Twickenham en hie er útstallings yn Royal Academy; geregeldwei oant 1796, en foar it lêst yn 1807 mei syn skilderij Twickenham Ferry by Moonlight.
Euskirchen
Euskirchen krige al yn it jier 1302 stedsrjochten en is mei mear as 58.000 ynwenners it sintrum fan in eigen regio mei in eigen fersoarchingsberik fan goed 190.000 minsken.
Dielen fan de âlde stedsmuorre en trije fan de ferdigeningstuorren, dy't eartiids by de stedsfersterkings hearden, steane njonken de hjoeddeiske arsjitektuer. Binnen de âlde midsiuwske stedsmuorren is in fuotgongerssone oanlein.
De memmetaal fan de yn Euskirchen berne ynwenners is ek tsjintwurdich noch jimmeroan it Eifeler Platt, dat him ûnderskiedt fan it yn de omkriten mear brûkte Kölner Platt. thumb|left|200px|De Sint-Martenstjerke yn it sintrum fan Euskirchen
Stedsyndieling
Ta Euskirchen hearre njonken de kearnstêd mei de stedswiken Altstadt, Ost-, West-, Nord- en Südstadt nochris 22 oare Stadtteile:
Billig, Disternich, Dom-Esch, Elsig, Euenheim, Flamersheim, Frauenberg, Großbüllesheim, Kessenich, Kirchheim, Kleinbüllesheim, Kreuzweingarten-Rheder, Kuchenheim, Niederkastenholz, Oberwichterich, Palmersheim, Roitzheim, Rüdesheim, Schweinheim, Stotzheim, Weidesheim, Wißkirchen en Wüschheim.
Aldnederlânsk
It Aldnederlânsk is de oantsjutting foar de Nederfrankyske dialekten dy't yn 'e Iere Midsiuwen sprutsen waarden yn 'e Ryn-, Maas- en Skeldedelta fan wat no Nederlân, Belgje, westlik Dútslân en noardlik Frankryk is. It ûntstie yn 'e njoggende iuw út it Aldfrankysk en ûntjoech him rûchwei om 1100 hinne ta it Midnederlânsk. It is mar fragmintaryske oerlevere.
Skiednis
It Aldnederlânsk wurdt beskôge as it ierste stadium fan 'e Nederlânske taal. It kaam fuort út it Aldfrankysk, de taal fan it Germaanske folk fan 'e Franken, wêrby't yn elts gefal yn 'e njoggende iuw in werkenbere foarm fan Nederlânsk ûntstien wie, al is it troch de breklike oerlevering skoan mooglik dat dat ek earder al it gefal wie. Ut it Aldnederlânske tiidrek binne inkeld wat geografyske nammen en psalmfragminten bewarre bleaun (fan 'e njoggende en de tsiende iuw ôf), en dêropta de yn 1932 ûntdutsen sin "Hebban olla uogala nestas bigunnan hinase hi[c] [e]nda thu uuat unbidan uue nu" ("Binne alle fûgels nêsten begûn behalven ik en do, wêr wachtsje wy op"), dy't beskôge wurdt as it âldste oerlevere Nederlânske fragmint. Dêrby moat trouwens oantekene wurde dat der yn 1996 yn 'e grûn fan in ikker te Bergakker, yn 'e Betuwe, in swurdskie fûn is mei dêrop yn runetekens in noch âldere tekst dy't mooglik Aldnederlânsk is, mar it dêrop oerlevere boadskip is lykwols beheind en kin net iens mei wissichheid lêzen en/of oerset wurde.
Toby Alderweireld
thumb|250px|Toby Alderweireld Tobias Albertine Maurits "Toby" Alderweireld (Antwerpen, 2 maart 1989) is in Belgysk fuotballer.
Aldnederlânsk
Aldnederlânsk en Aldnederfrankysk
Foarhinne waard seach men it Aldnederlânsk as min ofte mear synonym mei it Aldnederfrankysk, al wie dat in wat bredere term, mei't dêr ek alle net oerlevere sprektaaldialekten ûnder beflapt waarden. Netssjinsteande dat waard der earder troch in protte Nederlânske taalkundigen wol foar pleite om inkeld noch fan Aldnederlânsk te sprekken en de term Aldnederfrankysk ôf te tankjen. Sûnt de erkenning fan it Limboarchsk as in aparte taal, yn 1997, hat de saak lykwols in hiel oar oansjen krigen. It Aldnederlânsk wurdt no sjoen as fuortkommend út it Aldwestnederfrankysk, wylst it Limboarchsk weromgiet op it Aldeastnederfrankysk. Mei de term "Aldnederfrankysk" wurdt no ferwiisd nei de âldere foarmen fan sawol it Nederlânsk as it Limboarchsk.
Ferskillen tusken Ald- en Midnederlânsk
It opfallendste ferskil tusken it Ald- en it Midnederlânsk is it taalkundige ferskynsel dat fokaalreduksje neamd wurdt (en dat him ek yn besibbe talen lykas it Ingelsk, Frysk en Nederdútsk foardie). Dêrby krigen wurden dy't earder op folle fokalen einigen, in sjwa of reduksjefokaal oan 'e ein:
Ek hie it Aldnederlânsk noch in folslein namfallesysteem, mei nominatyf, genityf, datyf en akkusatyf, sa't men dat hjoed oan 'e dei noch tsjintkomt yn it besibbe Dútsk. Yn it Midnederlânsk begûn dat stadichoan ôf te broazeljen, oant it yn it Nijnederlânsk yn 'e sprektaal alhiel ferdwûn (hoewol't it yn 'e skriuwtaal foar in diel noch stân hold oant de staveringsherfoarming fan 1944). Hjirûnder de ferbûging fan it haadwurd dag ("dei") yn it Aldnederlânsk:
List fan planetoïden 91001-91100
Dit is in list fan planetoïden 91001-91100.
Tavo Burat
Tavo Burat wie it pseudonym fan Gustavo Buratti Zanchi (Stezzano, 22 maaie 1932 - Biella, 8 desimber 2009 ), in Italjaansk skriuwer en sjoernalist.
Burat, in Waldinzer, waard yn 1964 sekretaris fan in ynternasjonaal bûn dat opkaam foar talen en kulturen dy't mei útstjerren bedrige waarden. Hy krewearre benammen foar it behâld fan it Piëmonteesk en it Franko-Provinsaalsk,.
Tom De Mul
thumb|250px|Tom De Mul Tom De Mul (Kapellen, 4 maart 1986) is in Belgysk fuotballer.
Tafeltennis op de Paralympyske Simmerspullen 1992
thumb|right|200px|tafeltennis in de klasse 3 De IXe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1992 yn Barcelona, Spanje hâlden.
Dûbeld
{| width=60%
Klasse 2
{| width=60%
Klasse 4
{| width=60%
Penninc
Penninc wie in de (nei't men oannimt) "artystenamme" (dy't skynber ferwiist nei jildkrapte) fan in trettjinde-iuwsk Flaamsk skriuwer en dichter.
Tafeltennis op de Paralympyske Simmerspullen 1992
Klasse 6
{| width=60%
Penninc
Penninc is inkeld bekend fan ien roman yn fersen, de Arthurleginde De Roman van Walewein, ek wol bekend as De Jeeste van Walewein en het Schaakbord. Penninc foltôge syn wurk net, mar heakke op likernôch trijefearns ôf. Tradisjoneel gie men derfan út dat dat wie om't er kaam te ferstjerren, dêr't er syn wurkplan noch by oerdroegen hawwe soe oan syn opfolger Piter Vostaert.
Yn 'e oan 'e roman tafoege epilooch beskrobbet Vostaert Penninc lykwols fanwegen it feit dat er syn wurk net ôfmakke hat, en dat soe er dochs grif net dien hawwe as de man hommels ferstoarn wie. Sadwaande is der ek wol spekulearre dat it wurk Penninc op 'en doer te mânsk waard of dat er morele beswieren krige tsjin 'e bluodderige gefjochtssênes of de seksuële moraal fan 'e roman. Hoe dan ek, De Roman van Walewein is ien fan 'e meast oarspronklike Midnederlânske ridderromans, al griep Penninc sûnder mis werom op in langere tradysje fan Arthurromans mei lyksoartige ferhalen.
Tafeltennis op de Paralympyske Simmerspullen 1992
Klasse 9
{| width=60%
Penninc
Bûten dit iene wurk is der hoegenamt neat oer Penninc bekend; út 'e tekst kin men wol opmeitsje dat er yngeand bekend wie mei sawol de Britske as de kontinintale Arthurlegindes en dêrnjonken ek mei de Aldfrânske ridderromans, de chansons de geste. It kin suver net oars, of Penninc moat mear skreaun hawwe, mar dêrfan is dan neat oerlevere, of alteast net ûnder dy namme.
Kumasi
Kumasi (Ingelsk: Kumasi; eartiids ek: Coomassie en Kumase) is de op ien nei grutste stêd fan Gana. It ynwennertal giet de lêste jierren bot omheech. Kumasi is ek de haadstêd fan de regio Asjanty en leit sa'n 250 kilometer fan Akkra, de haadstêd fan it lân. Kumasi hat eartiids de haadstêd fan it keninkryk Asjanty west.
Tafeltennis op de Paralympyske Simmerspullen 1992
Klasse 5
{| width=60%
Kumasi
Kumasi is in wichtich sintrum foar de pleatslike kakaotylt en de kap en it ferwurkjen fan hurdhout út de omkriten. Yn de regio wurdt goud wûn en de stêd hat ien universiteit, de Kwame Nkrumah University of Science and Technology of Ghana. Troch de goudminen is de stêd ien fan de woltierichste stêden yn Gana.
Lech Wałęsa
Lech Wałęsa (útspr.: [lɛx va'wɛ̃sa], likernôch "lech va-û-ênsa" (mei in nasale ê en in stomme n); yn Nederlânske media ornaris misstavere as Lech Walesa of Lech Walensa; Popowo, 29 septimber 1943) is in Poalsk âld-fakbûnslieder, minskerjochte-aktivist en politikus. As elektrisiên wied er yn 1980 ien fan 'e oprjochters fan Solidariteit, it earste ûnôfhinklike fakbûn yn 'e Eastbloklannen, dêr't er tsien jier lang foarsitter fan wie. Nettsjinsteande ferfolging troch de kommunistyske autoriteiten fan Poalen hold Wałęsa yn dy rol steech fol. Yn 1983 waard syn freedsum krewearjen foar minskerjochten beleanne mei de Nobelpriis foar de Frede. Doe't yn 1989 it Izerne Gerdyn foel, late Wałęsa de ûnderhannelings dy't útmûnen yn 'e earste semy-frije ferkiezings fan Poalen. Dêrnei tsjinne er fanôf 1990 fiif jier lang as presidint fan syn heitelân.
Jonkheid en oplieding
Wałęsa waard yn 1943, ûnder de Twadde Wrâldoarloch, berne yn Popowo, yn sintraal Poalen, yn in famylje dy't neffens guon boarnen oarspronklik mooglik fan etnysk Skotsk komôf wie ('Wałęsa' soe yn dat ferbân in ferbastering wêze fan 'Wallace'). Oare boarnen ûntstride dit, en wize derop dat 'Wałęsa' in ferâldere Poalsk wurd is dat "swalker" of "liddichgonger" betsjut. Yn elts gefal wie Wałęsa syn heit, Bolesław Wałęsa, in timmerman dy't in pear moanne foar de berte fan syn soan oppakt waard troch de Dútske besetters en twa jier trochbrocht yn it konsintraasjekamp te Młyniec. Nei ôfrin fan 'e oarloch kearde er werom nei hûs, mar beswiek twa moannen letter yn 'e âlderdom fan 34 jier oan útputting en sykte. Wałęsa syn mem, Feliksa Kamienska, brocht har soan neitiid allinnich grut.
Wałęsa gie nei de legere skoalle yn Chalin en folge dêrnei in oplieding ta elektrisiên oan 'e ambachtsskoalle yn Lipno, dy't er yn 1961 mei goed gefolch ôfrûne. Neitiid wurke er fjouwer jier lang as in automonteur, wêrnei't er fan 1965 oant 1967 syn twajierrige tsjinstplicht ferfolle. Dêrby brocht er it ta de rang fan korporaal. Nei't er út tsjinst kommen wie, fûn er op 12 july 1967 wurk as elektrisiên op 'e Lenin Skipswerf yn 'e wichtige havenstêd Gdańsk (no de Gdańsk Skipswerf).
Ier aktivisme en beskuldigings fan kollaboraasje
Al fan begjin ôf oan wie Wałęsa tige ynteressearre yn minskerjochten. Sa moedige er yn 1968 syn kollega's oan om offisjele gearkomsten te boykotten dêr't de studintedemontraasjes fan dat jier feroardiele waarden. Yn 1970 wied er belutsen by de yllegale stakings op 'e skipswerf dêr't de arbeiders mei protestearren tsjin 'e stiging fan 'e prizen fan libbensmiddels. It mei geweld delslaan fan dy stakings troch de kommunistyske autoriteiten, mei mear as tritich deaden ûnder de arbeiders ta gefolch, sterke him nei eigen sizzen yn 'e miening dat Poalen fan it kommunistyske regear ôf moast.
Nei de fal fan it Izerne Gerdyn, yn 1989, waard Wałęsa der om 'e safolle tiid fan beskuldige dat er yn 1970 in ynformant foar de Poalske geheime plysje Służba Bezpieczeństwa (SB) west hie mei as koadenamme 'Bolek'. Yn 1987 joech er sels yn syn boek Droga Nadziei ("In Wei nei Hoop") ta dat er yn 'e neisleep fan it delslaan fan 'e stakings yn desimber 1970 net folslein skjin by de ûnderfregings troch de SB weikommen wie, mar hy ûntstried by heech en by leech dat er 'Bolek' west hie. Yn 2000 waard Wałęsa troch it Hof fan Berop yn Warsjau frijsprutsen fan kollaboraasje mei it kommunistyske rezjym. Yn 2008 presintearren de histoarisy Sławomir Cenckiewicz en Piotr Gontarczyk yn in kontroversjele útjefte lykwols nije bewizen foar de identifikaasje fan 'Bolek' mei Wałęsa, op grûn fan frijjûne dokuminten út 'e argiven fan 'e SB. Yn reäksje hjirop hawwe oare saakkundigen der lykwols op wiisd dat it by de SB in standertpraktyk wie (oantsjut as fałszywka) om eigen rapporten te falsifisearjen om politike tsjinstanners swart te meitsjen.
Yn 2010 tsjûge de eardere SB-agint Krzysztof Wyszkowski ûnder in yndirekt mei dizze kwestje ferbân hâldende rjochtsaak dat Wałęsa yn desimber 1970 nei in twa oeren duorjend ferhear troch twa oare SB-aginten dermei ynstimd hawwe soe om as ynformant foar de geheime plysje te wurkjen. Hjirby joech Wyszkowski wol oan dat hysels nea gjin kontakt mei Wałęsa hân hie, en dat syn tsjûgenis basearre wie op wat oare SB-aginten him ferteld hiene. Yn opdracht fan 'e SB soe Wałęsa neitiid de opstannige sfear op 'e Lenin Skipswerf delbêde hawwe. Hy soe geregeldwei moetings mei leden fan 'e SB hân hawwe oant er him nei fjouwer moannen begûn te ûntdwaan fan syn konneksjes mei de geheime plysje. Pas yn juny 1976 soed er lykwols útskreaun wêze as ynformant om't er alhiel net mear meiwurkje woe.
Fakbûnsaktivisme
Yn juny 1976 waard Wałęsa ûntslein by de Lenin Skipswerf fanwegen syn oanhâldende organisatoaryske rol op it mêd fan yllegale fakbûnen en stakings en syn kampanje om in betinking te hâlden foar de slachtoffers fan 'e protesten fan 1970. Neitiid wurke er as elektrisiên foar ferskate bedriuwen, mar ferlear almar wer syn baan fanwegen syn aktivisme, sadat er lange perioaden wurkleas thús siet. Hy en syn gesin stiene oanhâldend ûnder tafersjoch fan 'e geheime plysje, en syn hûs en wurkplakken waarden ôflústere. Syn aktivisme makke dat er yn 'e twadde helte fan 'e santiger jierren ferskate kearen foar koarte tiid efter de traaljes belâne.
Wałęsa wurke nau gear mei it Arbeidersferdigeningskomitee (KOR), in groepearring dy't oprjochte wie om arbeiders dy't by de stakings fan 1976 har baan ferlern hiene, en de gesinnen fan sokken, finansjeel te ûnderstypjen. Yn 1978 joech er him boppedat by it ûndergrûnske Frije Fakbûn fan de Kust (Wone Związki Zawodowe Wybrzeża). Doe't der mids augustus 1980, nei in nije stiging fan 'e prizen fan libbensmiddels, fannijs in grutte staking útbriek op 'e Lenin Skipswerf, klom Wałęsa oer it stek om him oan it haad fan 'e stakers te stellen. Al rillegau brieken ek by oare bedriuwen yn Gdańsk stakings út, en doe yn oare plakken yn Poalen. Wałęsa joech doe lieding oan in algemien stakingskomitee, dêr't mear as tweintich fabriken yn 'e regio Gdańsk by oansletten wiene. Op 31 augustus tekene it kommunistysk regear fan Poalen, fertsjintwurdige troch Mieczysław Jagielski, de Oerienkomst fan Gdańsk mei Wałęsa syn stakingskomitee. Dêryn waard fêstlein dat de arbeiders fan 'e Lenin Skipswerf it rjocht hiene om te staken, en dat de Poalske arbeiders it rjocht krigen om in selsstannich fakbûn op te rjochtsjen. As útfloeisel fan dat akkoart koe it komitee Wałęsa himsels legalisearje ta it fakbûn Solidariteit (Solidarność), it earste frij fakbûn yn it hiele Eastblok.
De oanhing fan Solidariteit woeks fluch oan, en groeide úteinlik ta 10 miljoen leden – mear 25% fan 'e hiele Poalske befolking. Wałęsa krige mei syn rol yn 'e ûnderhannelings mei it regear en syn lieding fan it nije fakbûn ynternasjonale bekendheid. Krapoan oardel jier letter, op 13 desimber 1981, rôp de Poalske lieder, generaal Wojciech Jaruzelski, de needtastân út. Wałęsa waard mei de oare foaroanmannen fan it fakbûn en in grut tal oare aktivisten oppakt. Hy brocht dêrnei alve moannen yn finzenskip troch yn 'e eastlike stêden Chylice, Otwock en Arłamów, deunby de grins mei de Sovjet-Uny, oant syn frijlitting op 14 novimber 1982. Underwilens wie op 8 oktober 1982 Solidariteit ferbean. Yn 1983 waard Wałęsa de Nobelpriis foar de Frede takend, mar hy doarst net sels nei Noarwegen te reizgjen om dy yn ûntfangst te nimmen, mei't er bang wie dat er dan net wer yn Poalen talitten wurde soe. Sadwaande stjoerde er syn frou Danuta foar him yn 't plak.
Mids jierren tachtich wie Wałęsa oanhâldend belutsen by ûndergrûnsk fakbûnsaktivisme. Nei't der yn 1986 in algemiene amnesty ôfkundige wie foar Solidariteitsleden, ferfette er iepentlik syn wurk foar it (doe noch altyd ferbeane) fakbûn. Fan 1987 oant 1990 joech er lieding oan it semy-yllegale Provysjoneel Utfierend Komitee fan Solidariteit, en yn 'e simmer fan 1988 organisearre er op 'e nij stakings op 'e Lenin Skipswerf.
Polityk aktivisme
Nei moannen fan oanhâldende stakings besleat de Feriene Poalske Arbeiderspartij (PZPR), sa't de offisjele namme fan 'e Poalske kommunistyske partij wie, om rûne-tafelûnderhannelings mei de opposysje oan te gean. Dy duorren fan febrewaris oant april 1989. Wałęsa fungearre dêrby as de offisjeuze lieder fan 'e opposysje, en reizge tusken de petearen troch hiele Poalen troch om taspraken te jaan en it folk waarm te meitsjen foar feroaring. Uteinlik stimde de PZPR yn mei de weroprjochting fan Solidariteit en it hâlden fan 'semy-frije' ferkiezings. (Dat woe sizze dat foar 65% fan 'e sitten yn it Poalske parlemint inkeld leden fan 'e PZPR en dêrmei ferbûne partijen yn oanmerking kamen.)
Presidintskip
Wałęsa wie lykwols teloarsteld oer de feroarings dy't it nije regear trochfierde. Guon fan syn meistanners lieken der tefreden mei te wêzen en regear yn 'e mande mei de kommunisten (en net yn pleats fan de kommunisten, sa't Wałęsa woe). Dêrom besleat er úteinlik in goai te dwaan nei it weroprjochte amt fan presidint, ûnder de slogan "Ik wol net, mar ik moat wol" (Nie chcem, ale muszem). Op 9 desimber 1990 wûn er de presidintsferkiezings, wêrby't er premier Mazowiecki en ferskate oare kandidaten it neisjen joech. Yn 1993 rjochte er syn eigen politike partij op, it Unpartijige Blok foar Stipe oan Herfoarmings (BBWR), wêrfan't it akronym dat fan it Unpartijige Blok foar Gearwurking mei it Regear (1928-1935) fan diktator Józef Piłsudski wjergalme.
Under syn presidintskip fierde Wałęsa yn Poalen de frije-merkekonomy yn, liet er yn 1991 de earste echt frije parlemintsferkiezings hâlde, en joech er in nije ynfolling oan 'e bûtenlânske relaasjes fan Poalen. Op dat lêste mêd ûnderhannele er mei súkses mei de Sovjet-Uny oer de weromlûking fan alle Sovjet-troepen út Poalen, en krige er it foarinoar dat de bûtenlânske skuldeaskers in substansjeel diel fan 'e nasjonale skuld fan it lân kwytskelden. Fierders sette Wałęsa Poalen op koerts nei it lidmaatskip fan sawol de NATO as de Jeropeeske Uny, hoewol't dy doelen pas nei ôfrin fan syn presidintskip, yn 1999, resp. 2004 reälisearre wurde soene.
Sadwaande die Wałęsa syn BBWR it min by de parlemintsferkiezings fan 1993, en yn 1995 ferlear er sels mei in lytse marzje de presidintsferkiezings foar in twadde termyn. Yn 'e twadde omgong helle er 48,7% fan 'e stimmen, tsjin 51,3% foar Aleksander Kwaśniewski, de kandidaat fan 'e Demokratysk Lofts Alliânsje (SLD), dy't fuortkaam út 'e âlde kommunistyske partij. Dêrby besegele Wałęsa syn eigen lot mei syn minne optredens yn 'e media: yn 'e tillefyzjedebatten kaam er oer as ynkoherint en misledigjend, en oan 'e ein fan it earste fan 'e beide debatten, doe't Kwaśniewski him in hân jaan woe, biet Wałęsa him ta dat er om him syn foet skodzje koe. Nei syn nederlaach gie Wałęsa nei eigen sizzen "polityk mei pinsjoen" en waard syn rol yn 'e Poalske polityk marzjinaal.
Lettere jierren
Sûnt 1995 hat Wałęsa benammen aktyf west mei it jaan fan taspraken en lêzings by ferskate universiteiten en oare organisaasjes yn binnen- en bûtenlân. Yn 1996 rjochte er it Lech Wałęsa Ynstitút op, in tinktank dy't de demokrasy yn Poalen en de rest fan 'e wrâld ûnderstypje moast. Yn 1997 holp er by de oprjochting fan in nije politike partij, Kristen-Demokrasy fan de 3e Poalske Republyk. By de Poalske presidintsferkiezings fan 2000 stelde Wałęsa him op 'e nij ferkiesber, mar helle er mar in pynlike 1% fan 'e stimmen. Dy flater makke er yn 2005 net nochris; doe rôp er syn oanhingers op om te stimmen op Donald Tusk.
Yn 2006 sei Wałęsa syn lidmaatskip fan Solidariteit op, om't er him net fine koe yn 'e stipe dy't it liederskip fan it fakbûn jûn hie oan 'e rjochtse Wet en Rjocht-partij en de opkomst fan 'e twillingbruorren Lech en Jarosław Kaczyński. Wałęsa liket teloarsteld te wêzen yn it kapitalisme, mei't er yn 2011 syn stipe foar de Occupy Wall Street-beweging útspriek, en teffens in artikel skreau wêryn't er oppenearre dat it kommunisme de iennichste libbensfetbere, sij it tydlike, oplossing is foar earme Afrikaanske lannen yn 'e ienentweintichste iuw.
Priveelibben
Wałęsa is in from roomsk-katolyk, en in fûleindich tsjinstanner fan abortus, reägearbuisbefruchting en it homohoulik. Hy troude op 8 novimber 1969 mei Danuta Gołoś. Hja krigen acht bern: Bogdan, Sławomir, Przemysław, Jarosław (dy't ek de polityk yn gie), Magdalena, Anna, Maria-Wiktoria en Brygida. Behalven de Nobelpriis foar de Frede, dy't him yn 1983 takend waard, hat Wałęsa noch ferskate oare ynternasjonale prizen wûn, wêrûnder yn 1989 de Presidinsjele Frijheidsmedalje, de heechste Amerikaanske boargerûnderskieding. Op 27 febrewaris 2008 ûndergie er yn Houston, yn 'e Amerikaanske steat Teksas, in hertoperaasje, wêrby't in pacemaker by him ynbrocht waard.
Blood For Blood
Blood For Blood is in Amerikaanske hardcore punkband oprjochte yn 1994. De band brocht yn 1997 syn debútalbum Spit My Last Breath út. Yn 2004 hold de band dermei op, mar makke yn 2010 in trochstart. Blood for Blood hat seis studio-albums útbrocht.
Zandwerven
Sûnt it ein fan de midsiuwen foel it plak ûnder it bestjoer fan de 'stede' Opmeer en Spanbroek. Zandwerven waard by de yn de 19e iuw oprjochte gemeente Spanbroek yndield en gyng mei de opheffing fan dy gemeente yn 1959 op yn de gemeente Opmeer. De tsjintwurdige plaknamme waard yn 1745 as 'Sandt Werven' skreaun. Sûnt 1866 is de hjoeddeiske stavering bekend.
It plak hat noch in agrarysk karakter. Yn it noarden fan Zandwerven leit de polder Westerfear, in natoergebeit dêr't ek de poldermûne 'De Westerveer' stiet. Fierder binne in pear pleatsen as ryksmonumint oanwiisd.
Grutte Priis Formule 1 fan Grut-Brittanje 2007
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Grut-Brittanje 2007 yn Silverstone op 8 july 2007. It wie de njoggede race fan 17 races fan de Formule 1 yn 2007. Hy waard op it Sirkwy fan Silverstone hâlden. De race waard hâlden oer 59 omgongen, op it 5,1 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 303,2 kilometer.
Schylger Jutters-Bitter
thumb|Schylger Jutters-Bitter Schylger Jutters-Bitter, is in krûdebitter fan it Waadeilân Skylge (Schylger is Skylgersk foar "Terschellinger/Skylger").
De krûdebitter befettet 30% alkohol. It bitterke wurdt de liter ferkocht yn glêzen flessen, oare folumes sitte yn brune stiennen krûken.
De bitter kin puer dronken wurde, mar ek yn kola of kofje.
De drank wurdt makke troch Cranberry Terschelling BV en ferhannele troch West Aleta Drankenhandel b.v. op Skylge.
Trojany
Trojany is in doarp yn Poalen mei 490 ynwenners (2014). It plak leit sa'n 15 km noardeastlik fan Wołomin en 36 km noardeast fan Warsjau.
American Pie (filmsearje)
American Pie is in Amerikaanske filmsearje fan 'e studio Universal Pictures, dy't bestiet út twa rigen fan yn totaal njoggen films. De haadsearje of orizjinele searje folget in stikmannich troch seks obsedearre learlingen oan in middelbere skoalle yn 'e Feriene Steaten by it opgroeien en folwoeksen wurden. De earste trije films waarden mei tuskenskoften fan twa jier makke, wylst de fjirde film oer in skoalreüny giet en jierren letter spilet. De earste trije American Pie-films waarden tige populêr en groeiden út ta in wrâldwiid popkultuerfenomeen. Op 'e wjukken fan dat súkses waarden doe fiif American Pie Presents-spin-off-films makke dy't direkt-op-fideo útbrocht waarden, mei oare haadpersoanen, tinnere plots en sa mooglik noch mear seks. Ferskate akteurs brieken troch mei harren rol yn 'e American Pie-films.
American Pie
Yn American Pie besykje Jim Levenstein (Jason Biggs), in learling oan in middelbere skoalle, en syn maten Kevin Myers (Thomas Ian Nicholas), Paul Finch (Eddie Kaye Thomas) en Chris "Oz" Ostreicher (Chris Klein) harren fammesteat kwyt te reitsjen troch foar de earste kear seks te hawwen foarôfgeande oan 'e diploma-útrikking. Jim leit it oan mei de seksy Nadia (Shannon Elizabeth), in Slowaaksk famke dat dielnimt oan in útwikselingsprojekt, mar dat rint op 'e non as er ferskate kearen te betiid klearkomt. Op it eksamenfeest fan Steve Stifler (Seann William Scott), de stoere jonge fan harren klasse, belibbet Jim ynstee in onenightstand mei Michelle (Alyson Hannigan), in geek-erich famke dat op it muzykkorps fan 'e skoalle sit. Underwilens hat de yntellektuele Finch, dy't gauris it mikpunt is fan 'e grappen fan Stifler, seks mei Stiflers mem (Jennifer Coolidge).
American Pie waard regissearre troch Chris Weitz en Paul Weitz nei in senario fan Adam Herz. De film gie op 9 july 1999 yn premiêre, en brocht $235,5 miljoen op tsjin in budget fan $11 miljoen.
American Pie 2
American Pie 2 waard regissearre troch James B. Rogers nei in senario fan Adam Herz. De film gie op 10 augustus 2001 yn premiêre, en brocht $287,5 miljoen op tsjin in budget fan $30 miljoen.
American Pie 3: The Wedding
American Pie 3: The Wedding, ek bekend as American Pie: The Wedding of American Wedding, begjint as Jim (Jason Biggs) oan Michelle (Alyson Hannigan) in houliksoansyk docht. De rest fan 'e film draait om it organisearjen fan 'e trouwerij. Dêr bemuoit eltsenien him mei, ûnder wa Stifler (Seann William Scott), dy't alles yn 'e bulten jaget en úteinlik tapakke moat om it spul wer rjocht te breidzjen.
American Pie 3: The Wedding waard regissearre troch Jesse Dylan nei in senario fan Adam Herz. De film gie op 1 augustus 2003 yn premiêre, en brocht $231,4 miljoen op tsjin in budget fan $55 miljoen.
American Pie 4: Reunion
American Pie 4: Reunion, ek bekend as American Pie: Reunion of American Reunion, spilet jierren letter, as der in reüny fan 'e middelbere skoalle holden wurdt. Jim (Jason Biggs) en Michelle (Alyson Hannigan) binne noch altyd lokkich troud en hawwe ûnderwilens sels in bern krigen, mar de oanhâldende oanwêzigens fan dy ûnselsrêdsume pjut ûntnimt harren de mooglikheid om tiid mei syn beiden troch te bringen. Tusken Oz (Chris Klein) en Heather (Mena Suvari) is it lykwols útrekke. Sy hawwe no allebeide in relaasje mei in oar, mar harren gefoelens foarinoar binne net ferdwûn. Kevin is lokkich troud, mar fielt him ferstikt yn syn houlik. Finch (Eddie Kaye Thomas) hat noch altyd de wiere net fûn (as men Stiflers mem net meirekkenet). En Stifler sels (Seann William Scott) kin der net mei omgean dat syn teenerjierren no fier efter him lizze.
American Pie 4: Reunion waard regissearre troch Jon Hurwitz en Hayden Schlossberg nei in senario fan harrensels. De film gie op 6 april 2012 yn premiêre, en brocht $235 miljoen op tsjin in budget fan $50 miljoen.
American Pie Presents: Band Camp
American Pie Presents: Band Camp waard regissearre troch Steve Rash nei in senario fan Brad Riddell. De film waard op 31 oktober 2005 direkt-op-fideo útbrocht. Foar American Pie Presents: Band Camp wie in budget beskikber fan $7 miljoen.
American Pie Presents: The Naked Mile
American Pie Presents: The Naked Mile folget Erik Stifler (John White), de iennichste telch út it Stifler-laach dy't as faam fan 'e middelbere skoalle driget te kommen. Nei in mislearre besykjen fan him om seks te hawwen mei syn freondinne Tracy (Jessy Schram), jout sy him har seine om nei de Universiteit fan Michigan te gean dêr't syn neef Dwight (Steve Talley) studearret, om dêr syn fammesteat kwyt te reitsjen. As it der úteinlik nei gâns brike sitewaasjes op oankomt, beslút er lykwols dat er fan Tracy hâldt en hastiget er him werom nei hûs ynstee fan gebrûk te meitsjen fan 'e 'frijkaart' dy't se him jûn hat om seks te hawwen mei in oare frou.
American Pie Presents: The Naked Mile waard regissearre troch Joe Nussbaum nei in senario fan Eric Lindsay. De film waard op 12 desimber 2006 direkt-op-fideo útbrocht. Foar American Pie Presents: The Naked Mile wie in budget beskikber fan $15 miljoen.
American Pie Presents: Beta House
American Pie Presents: Beta House is it direkte ferfolch opt American Pie Presents: The Naked Mile, dat in jier letter spilet. Erik Stifler (John White) is no klear mei de middelbere skoalle, mar yn 'e tuskentiid is it út rekke mei Stacy, dy't wer ferkearing krigen hat mei in eardere feint. Foar't Erik him oan 'e Universiteit fan Michigan by de studinteferiening fan syn neef Dwight (Steve Talley) jaan kin, moat er by wize fan ûntgriening in hiele list skandalige opdrachten ôfwurkje. Underwilens komt er yn 'e kunde de studinte Ashley (Meghan Heffern), mei wa't er in relaasje kriget. Yn in twadde ferhaalline rekket Dwight behelle yn in fete mei in oare studinteferiening.
American Pie Presents: Beta House waard regissearre troch Andrew Waller nei in senario fan Eric Lindsay. De film waard op 26 desimber 2007 direkt-op-fideo útbrocht. Foar American Pie Presents: Beta House wie in budget beskikber fan minder as $10 miljoen.
American Pie Presents: The Book of Love
Yn American Pie Presents: The Book of Love, dat tsien jier nei de foarfallen yn 'e oarspronklike American Pie-film spilet, binne de haadpersoanen trije jonge learlingen oan deselde middelbere skoalle: Rob (Bug Hall), Nathan (Kevin M. Horton) en Lube (Brandon Hardesty). Op in jûn stekt Rob by ûngelok de bibleteek fan 'e skoalle yn 'e brân, wat liedt ta de ûntdekking fan it "Boek fan 'e Leafde". Dat is in manuskript wêryn't opienfolgjende lichtings learlingen advizen optekene hawwe oer hoe't se harren fammesteat kwytreitsje kinne. De oarspronklike skriuwer blykt Noah Levenstein (Eugene Levy) te wêzen, de heit fan Jim út 'e earste film. Ta fertriet fan 'e trije jonges is it boek by de brân heal ferrinnewearre rekke. Dat, om it boek te restaurearjen en sa te ûntdekken hoe't se famkes safier krije kinne dat dy mei harren op bêd wolle, sette se útein mei in syktocht nei Levenstein.
American Pie Presents: The Book of Love waard regissearre troch John Putch nei in senario fan David H. Steinberg. De film waard op 22 desimber 2009 direkt-op-fideo útbrocht. Foar American Pie Presents: The Book of Love wie in budget beskikber fan $7 miljoen.
American Pie Presents: Girls' Rules
American Pie Presents: Girls' Rules waard regissearre troch Mike Elliott nei in senario fan Blayne Weaver en David H. Steinberg. De film waard op 6 oktober 2020 direkt-op-fideo útbrocht. Anno 2021 is it noch ûnbekend hokker budget der foar American Pie Presents: Girls' Rules beskikber wie.
Ynfloed op karriêres fan akteurs
Akteurs Jason Biggs, Seann William Scott, Thomas Ian Nicholas, Eddie Kaye Thomas, Tara Reid, Natasha Lyonne, Shannon Elizabeth, John Cho en Chris Owen tankje harren bekendheid oan 'e oarspronklike trije American Pie-films, wylst dy films de karriêres fan Alyson Hannigan en Eugene Levy in nije ympuls joegen. Levy wie de iennichste akteur dy't fan 1999 oant 2009 yn elts fan 'e acht earste films spile.
Genêts
Genêts is in Frânske gemeente yn it departemint Manche yn de regio Normandje. Genêts makket diel út fan it arrondissemint Avranches.
Geografy
Genêts leit oan de baai fan de Mont Saint-Michel en biedt in goed útsicht op de baai mei it fûgeleilân Tombelaine en de Mont Saint-Michel. Fanôf it noardlik fan it plak lizzende sânstrân is it mooglik mei te dwaan oan organisearre waadtochten lâns it fûgeleilân nei de Mont Saint-Michel.
Warcraft (film)
Warcraft is in Amerikaanske fantasy-aventoerefilm út 2016 ûnder rezjy fan Duncan Jones, mei yn 'e haadrollen Travis Fimmel, Paula Patton en Toby Kebbell. De film is basearre op 'e rige fideospultsjes fan 'e Warcraft-franchise. De titel betsjut letterlik: "Kriichskunde". It ferhaal folget de earste gewelddiedige moetings tusken minsken en oarken op 'e wrâld Azeroth, en wie dúdlik bedoeld om in basis te foarmjen foar fierdere ferfilmings fan it ferhaal út 'e fideospultsjes. De filmkritisy moasten lykwols neat fan 'e Warcraft hawwe. Hoewol't de film yn 'e bioskopen in kommersjeel súkses waard, wie it resultaat yn 'e Feriene Steaten teloarstellend foar Blizzard Entertainment, de produsint fan 'e Warcraft-franchise, sadat ôfsjoen waard fan 'e produksje fan ferfolchfilms.
Plot
Draenor, de thúswrâld fan 'e oarken, is ferwoastge ta in libbensleaze rotsklompe troch de Fel, in foarm fan magy mei in gifgriene kleur, dy't libbenskrêft as brânstof brûkt. Gul'dan, in oark dy't tagelyk in machtige warlock is, hat de clans ûnder syn lieding feriene ta de Kliber. Hy brûkt de libbens op fan 'e lêste leden fan 'e troch de oarken ûnderwurpen rassen om in poarte te meitsjen nei in nije wrâld, Azeroth. Gul'dan liedt dêr in beheinde oarlochstroep hinne, mei de bedoeling om dêr nije finzenen meitsjen, de poarte te weriepenjen en de rest fan 'e Kliber nei Azeroth te heljen. Durotan, de haadman fan 'e Froastwolfclan, wurdt útnûge om him mei syn freon Orgrim Doemhammer en in groep Froastwolven by de oarlochstroep fan Gul'dan te jaan. Hy smokkelet syn oarehelte Draka troch de poarte, dy't op alle dagen rint. Wylst se troch de poarte giet, makket de ynfloed fan 'e Fel dat de befalling begjint. Fuort nei de oankomst yn Azeroth wurdt har stjerrende poppe berne, dy't Gul'dan yn it libben hâldt troch mei de Fel de libbenskrêft oan in hart te ûntskuorren om it de poppe ta te partsjen. Durotan neamt syn soan letter Go'el.
De oarken begjinne ûnder lieding fan Gul'dan en syn oarlochshaadman Swarthân de delsettings yn it omlizzende lân te oerfallen, mei as doel om 'e bewenners finzen te nimmen om as branje te brûken foar it weriepenjen fan 'e poarte nei Draenor. It docht bliken dat hja harren befine yn it minsklike keninkryk Stoarmwyn. Anduin Lothar, de legeroerste fan kening Llane Wrynn fan Stoarmwyn, bejout him nei in ûnder de foet rûn garnizoen, dêr't er de jonge tsjoender Khadgar treft. Dyselde wol de sneuvele manskippen ûndersykje om't er fiele kin dat der kwea by harren dea belutsen wie. Yn 'e stoflike omskotten treft er spoaren fan 'e Fel oan. Hy lit him troch Lothar nei de kening bringe, by wa't er der op oanstiet om 'e help fan tsjoender Medivh, de romrofte beskermhear fan Tirisfal, yn te roppen. Llane stjoert Lothar, dy't kunde hat oan Medivh, mei Khadgar op in griffioen nei Karazhan, de toer fan 'e tsjoender, om dyselde tynge te dwaan fan 'e oanwêzigens fan 'e Fel op Azeroth.
Mei Medivh jouwe Lothar en Khadgar harren by in ferkenningsmisje dy't sterke spoaren fan 'e Fel folget nei it wâld Elwynn. Dêr rinne se yn in mûklaach fan 'e oarken. Medivh brûkt in betsjoening om alle troch de Fel korrumpearre oarken yn ien kear te deadzjen, mar Swarthân, Durotan en Orgrim en inkele oaren, dy't noch net korrumpearre binne, oerlibje dat en naaie út. Op syn flecht befrijt Durotan de healoarkske slavinne Garona, dy't dêrnei troch Khadgar finzen nommen wurdt. Hja is de dochter fan in ûnbekende minsklike heit en in oarkske mem dy't libben ferbaarnd is om't se it libben skonken hie oan healoark. Mar har feardichheden op it mêd fan it oanlearen fan nije talen makken Garona weardefol foar Gul'dan, dy't har as tolk brûkte. Garona hat ûnderwilens fan 'e minsklike finzenen fan 'e oarken de minsklike taal al leard en is dêrom de iennichste oark dy't mei de minsken kommunisearje kin. Kening Llane en syn frou, keninginne Taria, de suster fan Lothar, beprate har om yn ruil foar har frijheid oer te rinnen nei Stoarmwyn. Garona docht út 'e doeken wat de plannen fan Gul'dan binne.