cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seefdruk
Technyske tapassings
Flakdruk (offsetdruk), heechdruk en djipdruk stelle spesjale easken oan de fisyske eigenskippen fan de te brûken inket. Sa moat de inket better hechtsje oan it te bedrukken materiaal as oan de drukfoarm, om’t er oars net of net genôch oerdroegen wurdt. By seefdruk is dat probleem der net; de inket wurdt troch it seefroaster hinne op it materiaal drukt. Dêrtroch is seefdrukt geskikt om oars min bedrukbere materialen te bedrukken, lykas bepaalde keunststoffen. Dêrom wurdt de technyk in soad brûkt foar it meitsjen fan sinnesellen en printplaten, wêrby’t se yn stee fan kleure inkten oare emulsjes brûke lykas bygelyks soldearpasta.
Teutoanen
thumb|300px|It ferfarren fan de Teutoanen en de Kimbren De Teutonen zijn een Germaanske stamme dy't nei alle wierskyn oarspronklik út it Deenske Waadgebiet, Jutlân of súdlik Skandinaavje stamme.
Hallowed Be Thy Name (liet)
Oer it nûmer
Hallowed Be Thy Name is skreaun troch Steve Harris, en is it ferhaal fan in finzene dy 't op it punt stiet om ophongen te wurden.
Anna Dorothea Therbusch
Anna Dorothea Therbusch (Berlyn, 23 july 1721 - dêre, 9 novimber 1782) wie in Poalsk-Dútske keunstskilderes. Har wurk beheart ta de rokoko. Der binne sa'n 200 wurken fan har bewarre bleaun en der wurde teminsten 85 portretten oan har taskreaun.
Libben en wurk
Yn 1742 troude Anna Dorothea mei Ernst Friedrich Therbusch (1711 -1773), herbergier fan de Weissen Taube yn Berlyn. Anna Dorothea en Ernst Friedrich krigen sân bern, fan wa't der fiif oerlibben. Fanwegen de soarch foar de húshâlding en de ferwachtings dy gouwen foar in frou út de begoedige boargerij kaam Anna Dorothea amper oan skilderjen ta. Dochs wist se troch middel fan selsstúdzje har styl fierder te ûntwikkeljen.
Earst yn 1760 pakte Therbusch it skilderjen wer op. In jier letter waard se troch hartoch Karel Eugenius fan Württemberg útnûge om oan syn hof yn Stuttgart te kommen. Yn opdracht fan de hartoch skilderde se achtjin supraportes foar de spegelseal fan it Kastiel fan Stuttgart. It slagge Therbusch ek om oan de akademy yn Stuttgart te studearjen. Yn 1763 wurke se in skoft oan it hof fan karfoarst Karel Theodoor fan de Palts yn Mannheim. Under har ferbliuw yn Parys wie Therbusch in beskermeling fan Denis Diderot dy't ek neaken foar har posearre.
Tsjin de ein fan har libben hie hja in soad ûnderskiedingen krigen út Berlyn, Stuttgart en Mannheim. Hja krige dêr tige lukrative opdrachten foar har wurken. Op it lêst krige se keninklike beskerming, nei in protte yntroduksjebrieven fan har beskermhearen yn Parys, Italië, Dútslân en Prusen.
Brooklyn Decker
Brooklyn Decker (folút: Brooklyn Danielle Decker; Kettering (Ohio), 12 april 1987) is in Amerikaansk aktrise en model. Se briek troch doe't se yn 2010 op 'e omslach fan 'e baaikleanedysje fan it toanoanjaande sporttydskrift Sports Illustrated stie. Neitiid begûn se in florearjende karriêre as aktrise mei gastrollen yn tillefyzjesearjes en haadrollen yn films as Just Go with It, Battleship en What to Expect When You're Expecting. yn 2015 krige se as Mallory Hanson in fêste rol yn 'e Netflix-searje Grace and Frankie.
Jonkheid en oplieding
Decker waard yn 1987 berne yn Kettering, yn 'e Amerikaanske steat Ohio, as de dochter fan Stephen Decker, in ferkeaper fan pacemakers, en dy syn frou Tessa Moore. Se is fan mingd Dútsk en Ingelsk etnysk komôf en hat in jongere broer, Jordan, mei wa't se trije jier skeelt. Decker groeide op yn Middletown, yn Ohio, en letter yn Matthews, yn Noard-Karolina, in foarstêd fan Charlotte. Hja waard as teenager ûntdutsen troch in scout foar in modelleburo doe't hja yn Charlotte oan it winkeljen wie. Yn in fraachpetear út 2011 fertelde Decker dat se koarte tiid letter oanhelle rekke mei anoreksia, en dat har heit har troch dy drege perioade yn har libben hinne sleept hie.
Modellekarriêre
Decker sette yn 2003, doe't se sechstjin jier wie, útein mei in karriêre as model. Dêrby wie se yn 't earstoan benammen yn 't wurk foar Mauri Simone, in foaroansteande produsint fan jurken foar einbals oan 'e Amerikaanske middelbere skoallen. Datselde jiers noch wûn Decker de Model of the Year Award op 'e Connections Model and Talent Convention. Neitiid hat se wurke foar û.m. kleanwinkel The Gap en linzjerymerk Victoria's Secret. Se hat mei fotoreportaazjes yn 'e tydskriften Teen Vogue, Cosmopolitan, FHM en Glamour stien, en wie te sjen yn fideoclips fan sjonger Jimmy Buffet en de band 3 Doors Down.
Yn 2005, twa moanne nei't se ferfearn wie nei New York, die Decker audysje foar de baaikleanedysje fan it sportblêd Sports Illustrated, dêr't se yn 2006 foar it earst yn stie. Yn 2007 stie se der fannijs yn, en dat jiers presintearre hja in efter-de-skermendokumintêre oer de ferneamde baaikleanedysje dy't op 'e Amerikaanske tillefyzje útstjoerd waard. Yn 2008 wie se foar de trêde kear op rige fan 'e partij, en yn 2010 waard se útkeazen om op 'e omslach te stean, mei in fotoreportaazje dy't makke wie op 'e Malediven. Om dyselde snuorje hinne wurke Decker in hoart yn Austraalje.
Teffens wie Decker aktief as sportkommentatrise, wêrby't se yn 2007 tegearre mei Paul Zimmerman in rubryk hie op 'e webside fan CNN/SI, mei as titel She Says, Z Says. Dêryn besprieken se de wyklikse wedstriden Amerikaansk fuotbal yn 'e kompetysje fan 'e NFL. Yn 2010 joech se har by it tillefyzjeprogramma Sports New York, as kommentatrise oangeande it NCAA-basketbaltoernemint fan dat jier. Fierders wie se datselde jiers as sjuerylid behelle yn 'e Dútske talintejacht Germany's Next Top Model. Ek yn 2010 waard se troch it blêd Esquire útroppen ta de "meast seksy frou fan 'e wrâld".
Aktearkarriêre
Yn 2007 debutearre Decker as aktrise yn 'e ûnferkochte pilotôflevering Lipshitz Saves the World. Neitiid hie se gastrollen yn tillefyzjesearjes as Chuck, Royal Pains, Ugly Betty, The League en New Girl. Yn 2011 hie se ien fan 'e froulike haadrollen yn 'e komeedzjefilm Just Go with It, as tsjinspylster fan Adam Sandler en Jennifer Aniston. Yn 2012 spile se de rol fan Samantha Shane, in fysioterapeute dy't oarlochsfeteranen helpt, yn 'e science fiction-film Battleship. Om har yn te libjen yn dy rol reizge Decker nei legerhospitalen yn it Marinestasjon Pearl Harbor en San Antonio, dêr't se wier mei ferwûne soldaten wurke. Datselde jiers fertolke Decker ek de rol fan 'e frou fan it personaazje fan Dennis Quaid yn 'e komeedzjefilm What to Expect When You're Expecting.
Oare films dêr't Decker yn spile, wiene Stretch (2014), Results (2015) en de koarte film Brooklyn Decker Threesome (2014). Fierders hie Decker yn 2014 in fêste rol yn 'e tillefyzjesearje Friends with Better Lives. Yn 2015 waard se yn 'e Netflix-rige Grace en Frankie cast yn 'e haadrol fan Mallory Hanson, de dochter fan it personaazje Grace, spile troch Jane Fonda. Yn dy wol wûn Decker rûnom lof. Yn 2022 waard it sânde en lêste seizoen fan 'e searje útstjoerd.
Priveelibben
Decker krige yn 2007 in relaasje mei tennisser Andy Roddick, mei wa't se har yn maart 2008 ferloofde. Hja trouden op 17 april 2009, en setten har nei wenjen yn 'e Teksaanske haadstêd Austin, dêr't Roddick opgroeid wie. Letter ferhuzen se nei Charlotte yn Noard-Karolina, deunby it plak dêr't Decker opgroeid wie. Yn septimber 2015 befoel Decker fan har earste bern, soan Hank, en yn 2017 waard dochter Stevie berne.
Fastida
Yn syn fjildslach tsjin de Fisigoaten moast er belies jaan; de slach waard te boek steld troch Jordanes yn De origine actibusque Getarum. Hy is de earste Gepidyske kening waans namme noch bekend is.
Sahara (film út 2005)
Sahara is in Amerikaansk-Britsk-Dútsk-Spaanske aksje-aventoerefilm út 2005 ûnder rezjy fan Breck Eisner, mei yn 'e haadrollen Matthew McConaughey, Penélope Cruz en Steve Zahn. De film wie basearre op 'e roman mei deselde namme fan Clive Cussler. It ferhaal folget oan 'e iene kant de skatsikers Dirk Pitt en Al Giordino, dy't op 'e rivier de Niger in âld Konfederearre pânserskip op it spoar binne, en oan 'e oare kant Eva Rojas, in dokter fan 'e Wrâldsûnensorganisaasje, dy't yn West-Afrika besiket út te finen wêr't in mysterieuze mar deadlike nije sykte wei komt. Sahara krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy. De film hie te lijen ûnder spul tusken Cussler en de produsinten, en flopte yn 'e bioskopen.
Plot
Yn Lagos, yn Nigearia, komme Eva Rojas en Frank Hopper, twa dokters dy't foar de Wrâldsûnensorganisaasje (WHO) wurkje, in nije, deadlike sykte tsjin. De mem fan it earste slachtoffer fertelt dat de jonge noch mar koartlyn mei syn heit weromkeard is fan in reis nei Maly. As Eva allinne de heit opsiket, dy't wurket yn in ôfhandige fjoertoer oan 'e kust fan 'e Golf fan Guinee, wurdt se oanfallen troch ûnbekende manlju, dy't har besykje te fermoardzjen. Har libben wurdt rêden troch Dirk Pitt, in Amerikaanske dûker en âld-marineman, dy't foar de kust by de fjoertoer mei in putsje dwaande is. As Eva letter wer by bewustwêzen komt, befynt se har op it skip fan it National Underwater and Marine Agency (NUMA), dat foar de kust by de fjoertoer foar anker leit en ûnder lieding stiet fan 'e Amerikaanske âld-admiraal James Sandecker. It NUMA is in organisaasje dy't skipswrakken opspoart en weardefolle saken fan 'e seeboaiem opdûkt yn opdracht fan museä of nasjonale oerheden. By Nigearia binne se op dit stuit dwaande mei it opheljen fan 'e sarkofaach fan in pre-koloniale kening.
De sarkofaach wurdt dyselde jûns noch presintearre by in formele gearkomste yn it nasjonaal museum yn Lagos. Fia it NUMA binne ek Eva en Frank Hopper dêr útnûge. Hja wolle nei Maly ta, om't hja derfan oertsjûge binne dat de nije sykte dêr wei komt, mar Maly ferkeart yn boargeroarloch: de iene helte fan it lân wurdt regearre troch in moardsuchtige kriichshear, brigadegeneraal Zateb Kazim, wylst yn 'e oare helte anargy hearsket. By de gearkomste yn it museum besykje de beide dokters de rike Frânske sakeman Yves Massarde, fan wa't bekend is dat er konneksjes yn Maly hat, safier te krijen dat er harren helpt om it lân yn te kommen. Massarde seit ta dat er sjen sil wat er foar harren dwaan kin, mar it is fuortendaliks dúdlik dat dat in leagen út fatsoen is. Underwilens hat Dirk Pitt fan in Nigeriaanske swarthanneler in gouden Konfederearre munt kocht. It sterket him yn syn oertsjûging dat it Konfederearre pânserskip de CSS Texas, dat yn 1865, oan 'e ein fan 'e Amerikaanske Boargeroarloch, spoarleas ferdwûn, de Atlantyske Oseaan oerfearn en yn Afrika op 'e rivier de Niger bedarre is. Admiraal Sandecker, dy't Dirk faker oer de CSS Texas heard hat, is skeptysk, mar hy jout him tastimming om it spoar de Niger op te folgjen, salang't er mar werom is as it NUMA-skip ôfset nei Austraalje foar de folgjende put.
De oare moarns, as Dirk, syn maat Al Giordino en harren kollega Rudi Gunn by de speedboat fan it NUMA arrivearje dy't se brûke sille om 'e Niger op te farren, wurde se dêr opwachte troch Eva Rojas en Frank Hopper, dy't admiraal Sandecker bepraat hawwe om harren de rivier op te farren. Underweis springt der dúdlik in fonk oer tusken Eva en Dirk. Nei't se de beide dokters ôfset hawwe op harren bestimming, ynformearret Dirk dêr by in pleatslike imaam nei de CSS Texas. De pleatslike moskee-argiven befetsje foar 1865 yndie in fermelding dat der in swart skip mei in rikjende toer de rivier opfear, en sykte brocht as straf fan Allah. Dirk is dan wis dat er op it juste spoar sit. As se lykwols fierder de rivier opfarre, wurdt harren speedboat oanfallen troch Malineeske militêren op 'e siik nei twa dokters fan 'e WHO, dy't dêrta oarders krigen hawwe fan generaal Kazim. Dirk, Al en Rudi witte de oanfal ôf te slaan, mar de speedboat giet ferlern. Om't it bart wylst Dirk oan 'e tillefoan wie mei admiraal Sandecker, wit dy dat der wat mis rûn is. Hy skoarret de ôfreis nei Austraalje foar ûnbeskate tiid op en besiket help te krijen foar Dirk-en-dy.
Eva en Frank reizgje mei inkele Malineeske gidsen nei it ôfhandige doarpke dêr't harren Nigeriaanske pasjint de mysterieuze sykte nei alle gedachten skipe hat. Se treffe dêr alle bewenners dea oan: ferstoarn oan deselde sykte as dy't de Nigeriaan hie. De wettersaad is tichtsmiten mei sân, wat derop wiist dat de minsken tochten dat se de sykte fia it wetter oprûn hiene. Frank en gidsen litte Eva oan in tou yn 'e saad omleech om meunsters fan it wetter te nimmen. As sy har op 'e boaiem fan 'e saad befynt, wurde Frank en de gidsen oerfallen troch in ôfdieling militêren ûnder de persoanlike lieding fan generaal Kazim. Dy sjitte de gidsen dea en nimme Frank finzen. Kazim wol fan Frank witte wêr't syn froulike kollega is, mar Frank wegeret mei te wurkjen. Dêrop sjit Kazim him dea en jout syn mannen opdracht om it lykje te litten as is it selskip omkommen by in oerfal fan Tûarek-rebellen.
Wylst Rudi weromreizget nei Lagos om ferslach út te bringen oan admiraal Sandecker, sette Dirk en Al op kamielen de woastyn yn om Eva en Frank te warskôgjen dat de soldaten fan generaal Kazim harren sykje. Se arrivearje lykwols te let by it doarpke dêr't Eva en Frank har befine om Frank te rêden. Nei't generaal Kazim fuortflein is yn syn helikopter, sjocht Dirk Eva har tas by de saad lizzen, en begrypt wêr't sy is. Hy en Al komme de soldaten oer it mad en deadzje party, wêrnei't de rest útnaait. De lêst oerbleaune soldaat stiet op in stuit op it punt om Dirk om hals te bringen, mar wurdt dan sels deade troch Eva, dy't ûnderwilens op eigen manneboet út 'e saad klommen is.
Mei Eva by harren besykje Dirk en Al de noardgrins fan Maly te berikken om it lân fia Algerije út te kommen. Underweis wurde se lykwols finzen nommen troch Tûarek-rebellen, dy't harren meinimme nei harren doarp. Dêr wurde se by de Tûarek-haadman Modibo brocht. As dy heart dat Eva in dokter fan 'e WHO is, nimt er har mei nei in gebou dêr't tsientallen Tûareks ferplege wurde dy't oan deselde sykte lije dêr't Eva om nei Maly reizge is. Nei't se grûnwettermeunsters analysearre hat, stelt se fêst dat it gjin sykte is, mar fergiftiging troch gifstoffen yn 'e wettersaden. Mei't se hjir 300 km noardlik binne fan it doarpke dêr't Frank ombrocht is, liket it hast net te leauwen dat it om ien en itselde gefal fan miljeufersmoarging giet. Wylst se yn it Tûarek-doarp ferbliuwe, ûntdekt Al by tafal yn in mei grotskilderings fersierde grot in ôfbylding fan 'e CSS Texas. Dirk ornearret dat it pânserskip in sydrivier fan 'e Niger opfearn wêze moat, dy't sûnt 1865 folslein fersâne rekke is. It skip moat no earne ûnder it sân fan 'e Sahara bedobbe lizze. It is wierskynlik deselde sydrivier, dy't no ûndergrûnsk streamt, dy't de gifstoffen oer sa'n grut gebiet ferspraat hat. Eva hat yn 'e tuskentiid fêststeld dat der neat is dat se foar de fergiftige minsken dwaan kin.
Modibo lit Dirk, Al en Eva gean, en se reizgje fierder noardoan nei de Algerynske grins. Underweis komme se oan 'e ein fan in dearinnende spoarline in grutte flakte mei sinnepanielen tsjin, mei yn 'e midden in hege toer. Nijsgjirrich wurden, kringe se it swierbewekke kompeks binnen, dêr't se in ûndergrûnske smoargensferbrâningsûne ûntdekke, dy't oandreaun wurdt troch sinne-enerzjy. It ding wurdt brûkt om gemysk ôffal yn te ferbaarnen op ekstreem hege temperatueren. Der wurdt lykwols mei treinladings folle mear ôffal oanfierd as de ûne oankin, en de oerstallige foarried fan lekkende fetten wurdt troch Tûarek-finzenen ûnder de grûn opslein, dêr't it gif yn it grûnwetter siperet. Wylst Dirk-en-dy de boarne fan 'e fergiftiging ûntdutsen hawwe, is Rudi ûnderwilens weromkeard oan board fan it NUMA-skip foar de kust fan Lagos. As er dêr syn wettermeunsters út 'e bopperin fan 'e Niger analysearret, docht bliken dat de gifstoffen de grutte rivier al berikt hawwe. As de oanfier fan gifstoffen oanhâldt, sille se úteinlik troch reäksje mei sâlt wetter yn 'e Atlantyske Oseaan foar in miljeuramp fan ûnbidige proporsjes soargje en de útrûging fan it seelibben yn in grut part fan 'e oseaan.
Yn noardlik Maly wurde Dirk, Al en Eva finzen nommen troch de befeiligingslju fan it smoargensferbrâningsfabryk, dat eigendom blykt te wêzen fan Massarde. De sakeman skûlet ûnder ien tekken mei generaal Kazim, en hy stjoert Dirk en Al ûnder bewekking werom nei it suden ta, om se út te leverjen oan Kazim. Hy hat lykwols in swak foar tsjeppe froulju, en dêrom hâldt er Eva by him en makket er de generaal wiis dat se omkommen is by in sjitpartij. Dirk en Al witte te ûntkommen ear't se by Kazim arrivearje, en swalkje in skoft troch de woastyn ear't se op it wrak fan in fleanmasine út 'e 1920-er jierren stjitte. Troch it út te graven, ien wjuk derôf te slaan en de oare rjocht omheech te binen, meitsje se dêr in sylwein fan, dy't se brûke om 'e bewenne wrâld te berikken. Underwilens bringt admiraal Sandecker de Amerikaanske ambassadeur yn Nigearia fan 'e fersmoarging op 'e hichte, mar dy nimt de saak net botte serieus, en hâldt him foar dat de Feriene Steaten net samar yn in soeverein lân as Maly yngripe kinne. Sandecker giet dêrop nei Carl, dy't op 'e Amerikaanske ambassade de CIA fertsjintwurdiget, en fan wa't er noch wat tegoede hat. Carl seit ta om dwaan te sillen wat er kin.
Dirk en Al, dy't ûnderwilens tillefoanysk kontakt mei Sandecker hân hawwe, ferwachtsje dêr net altefolle fan, en geane derfan út dat se de put sels opknappe moatte sille. Se geane werom nei Modibo, dy't lykwols wegeret om syn Tûarek-krigers yn te setten foar sa'n riskante misje as Dirk yn gedachten hat. As Dirk him lykwols fertelt oer de Tûarek-finzenen yn 'e ûndergrûnske gifopslach, is Modibo wol ree om syn eigen libben te weagjen. Trijeresom ynfiltrearje de mannen it ferbrâningsfabryk, dêr't se de finzenen befrije, dy't mei Modibo ûntsnappe. Massarde, dy't begrypt dat it spul foar him út is, besiket alle bewiis foar syn oandiel yn 'e miljeufersmoarging te ferneatigjen troch it hiele fabryk op te blazen, mar Al wit dat foar te kommen troch de springstoflading út it fet te ferwiderjen dat dêrta op 'e rinnende bân nei de ferbrâningsûne set wie. Underwilens klimt Dirk nei de top fan 'e toer ta, dêr't Massarde sels mei Eva yn in helikopter ûntkomme wol. Dirk rekket yn gefjocht mei Zakara, in ferriedlike Tûarek dy't foar Massarde alderhanne saakjes opknapt dy't it deiljocht net ferdrage kinne. Dyselde smyt him hast fan 'e toer ôf, mar troch de help fan Eva, dy't út 'e opstiigjende helikopter springt, wit Dirk de man úteinlik sels oer de râne te wâdzjen. Frustrearre en lulk ûntkomt Massarde troch yn syn helikopter fuort te fleanen.
Dirk, Al en Eva ferlitte it fabryk yn in auto, wêrby't se al rillegau efterfolge wurde troch generaal Kazim yn in mei swiere masinegewearen tariste militêre helikopter. Se brûke de springstof dy't Al út it fet helle hat om mei in rige fan ûntploffings sân en stof op te smiten dêr't de helikopter it sicht mei benommen wurdt. Troch de eksploazjes komt de CSS Texas bleat te lizzen, dy't dêre ûnder it sân bedobbe wie. Dirk, Al en Eva klimme oan board, dêr't se troch de bepânsering fan it skip feilich hoopje te wêzen foar Kazim, waans leger fan tanks, pânserweinen en ynfantery ûnderwilens op 'e flakte ûnder it skip ferskynd is. Kazim hat syn masinegewearen lykwols foarsjoen fan pânsertrochboarjende munysje, dy't fan 'e 150 jier âlde bepânsering fan 'e Texas al rillegau in gatsjepanne makket. Dêrby wurde ek guon âlde kisten rekke, dêr't in stream goudene munten út rûgelet. Dirk en Al skuorre dêrop ien fan 'e kanonspoarten fan it pânserskip iepen, lade in âld kanon en sjitte in kanonskûgel troch it foarrút fan 'e helikopter. Eefkes liket der neat te barren, mar dan ûntploft de âlde lading buskrûd yn 'e kûgel, en dêrmei de hiele helikopter. As op 'e hichten efter de CSS Texas Modibo syn hiele Tûarek-striidmacht ferskynt, jouwe de demoralisearre soldaten fan Kazim harren oer, wêrmei't de boargeroarloch yn Maly beëinige wurdt.
Neitiid wurdt it gif yn it smoargensferbrâningsfabryk opromme, wêrmei't in slimmere miljeufersmoarging as al it gefal is, foarkomd wurdt. De technology efter it fabryk is eins neat mis mei; de fersmoarging wie inkeld it gefolch fan 'e ynklauwerigens fan Kazim en Massarde. Der wurdt besletten om it fabryk oan 'e gong te hâlden, mar no ûnder in mear ferantwurdlike lieding. Sandecker kriget fan 'e Amerikaanske ambassadeur yn Nigearia it oanbod om foar de Amerikaanske oerheid te wurkjen, dy't yn ruil dêrfoar de opdûkoperaasjes it NUMA finansiere sil. Op in fraach fan 'e ambassadeur dêroer sprekt Sandecker de geroften oer Amerikaansk goud oan board fan 'e CSS Texas mei klam tsjin. Wat er der net by fertelt is dat it goud eins eigendom wie fan 'e Konfederearre Steaten fan Amearika; Dirk en Al hawwe it no temûk oerdroegen oan 'e Tûareks, dy't der neffens harren it measte rjocht op hawwe. Yn in restaurant wurdt oan Yves Massarde in glês wetter ynskonken troch CIA-agint Carl, dy't de wetterflesse inkeld oanrekket mei wanten oan en soarchfâldich ôffiert. Dirk en Eva nimme in wolfertsjinne fakânsje yn Kalifornje, dêr't de film einiget wylst se tútsjend op it strân omboartsje.
Produksje
Sahara wie it rezjydebút fan Breck Eisner. Hy wurke nei in senario dat skreaun wie troch James V. Hart, Thomas Dean Donnelly, Joshua Oppenheimer en John C. Richards op basis fan 'e roman Sahara fan Clive Cussler, út 1992. De film wie in ynternasjonale ko-produksje fan 'e Feriene Steaten, it Feriene Keninkryk, Dútslân en Spanje. As produsinten wiene by it projekt belutsen Stephanie Austin, Howard Baldwin, Karen Baldwin en Mace Neufeld foar de filmstudio's Bristol Bay Productions, Baldwin Entertainment Group, Kanzaman Productions, Mace Neufeld Productions en Studio Babelsberg, hoewol't dy lêste net op 'e begjintitels of de ôftiteling neamd wurdt.
De opnamen fan Sahara fûnen foar it meastepart plak yn Marokko, mar der waard ek filme yn Grut-Brittanje en Spanje. Yn Grut-Brittanje fûnen de binnendoarsênes plak yn 'e Shepperton Studios, yn it Ingelske greefskip Surrey, en de Twickenham Studios, yn Londen. Der wie foar de film in budget beskikber fan $160 miljoen. De kamerarezjy waard fersoarge troch Seamus McGarvey, en de filmmuzyk wie fan 'e hân fan Clint Mansell.
Distribúsje en marketing
De filmdistribúsje waard dien troch de grutte Amerikaanske studio Paramount Pictures. Sahara gie op 4 april 2005 yn premiêre en iepene op 8 april yn 'e Amerikaanske bioskopen. Om 'e film te promoatsjen ried haadrolspiler Matthew McConaughey mei syn eigen truck mei in oplizzer dy't oan beide sydkanten beskildere wie mei in grutte filmposter fan Sahara, dwers troch de Feriene Steaten. Hy hold dêrby ho op legerbases en by grutte eveneminten, lykas de Daytona 500-autorace. Oeral dêr't er kaam, dielde er hantekenings út oan fans en joech er ynterviews. De hichtepunten fan 'e reis waarden letter toand op 'e tillefyzjestjoerder E!, tagelyk mei de premiêre fan 'e film.
Untfangst
Sahara krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie de film in goedkarringspersintaazje fan 38%, basearre op 175 ûnderskate resinsjes. Neffens de konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, is Sahara "in ûnnoazele aventoerefilm mei in healwize plot." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle de film in goedkarringspersintaazje fan 41%, basearre op 33 resinsjes.
Resultaat
Sahara brocht yn 'e Feriene Steaten en Kanada yn 'e bioskopen $69 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria nochris $50,2 miljoen. Wrâldwiid kaam dêrmei de opbringst út op $119,2 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $160 miljoen berûn dat al in ferlies fan krapoan $41 miljoen, mar der wie ek noch $61 miljoen útjûn oan marketing, sadat de totale kosten útkamen op $221 miljoen. It ferlies woeks sadwaande oan ta krapoan $102 miljoen.
De Amerikaanske krante de Los Angeles Times wijde op 15 april 2007 in artikel oan 'e film, wêrby't Sahara as foarbyld tsjinne fan hoe't Hollywood-films safolle kostje en dochs floppe kinne. Dêrby waard bekendmakke dat in diel fan it budget opgien wie oan it omkeapjen fan oerheidsfunksjonarissen yn Marokko, dêr't de opnamen foar it meastepart plakfûn hiene.
Haadrolspiler Matthew McConaughey waard foar syn rol yn Sahara nominearre foar in Teen Choice Award yn 'e kategory favorite akteur yn in aksjefilm/skriller, en Penélope Cruz waard nominearre foar in Teen Choice Award foar favorite aktrise yn dyselde kategory. Tegearre waarden se ek nominearre foar de Teen Choice Award foar bêste tút. Komponist Clint Mansell wûn foar Sahara de BMI Film & TV Award yn 'e kategory bêste filmmuzyk. Kameraregisseur Seamus McGarvey wûn foar de film de Irish Film & Television Award foar bêste kamerarezjy.
Ferfolchfilms
Neffens Matthew McConaughey wie Sahara bedoeld as de earste film fan in mediafranchise dy't basearre wie op it personaazje Dirk Pitt, út 'e romansearje fan Clive Cussler. Der wiene plannen foar in filmsearje à la James Bond, mar troch de minne resultaten fan Sahara kaam it dêr neitiid net fan.
Rjochtsaak
Nei it reekommen fan Sahara wiene Clive Cussler, de auteur fan it boek dêr't de film op basearre wie, en de Anschutz Entertainment Group, dêr't de produksjestudio's neitiid yn opgiene, hast tsien jier lang behelle yn in heech oprinnend skeel dat foar de rjochter útfochten waard. Dat begûn noch foar de premiêre fan 'e film, yn febrewaris 2005, doe't Cussler de produsinten oanklage foar in skeafergoeding fan $100 miljoen om't er net genôch belutsen wie by it ta stân kommen fan it senario. Dêrnjonken bewearde er dat Anschutz tasein hie de filmrjochten op it twadde boek út 'e rige ek te keapjen, mar dêr letter fan ôfsjoen hie. Anschutz klage dêrop Cussler oan foar sjantaazje en sabotaazje fan it filmprojekt. Yn desimber 2012, nei't der foar $20 miljoen oan abbekatekosten fergriemd wie, die bliken dat beide partijen der hielendal neat mei opsketten wiene; der waard gjin skeafergoeding takend, noch koene de proseskosten fan ien fan 'e partijen op 'e oare ferhelle wurde.
Ober of servearster
In ober (manlike foarm, oarspronklik in ôfkoarting fan it Dútske Oberkellner) of servearster (froulike foarm) is immen dy't foar syn of har berop iten en/of drinken optsjinnet yn in restaurant, kafee of oare hoarekagelegenheid. Beide foarmen kinne beflapt wurde ûnder de oantsjutting: servearjend personiel. Minder gongbere synonimen foar ober en servearster binne kelner, resp. kelnerinne. Hoewol't dit berop net in protte maatskiplik oansjen hat, ferfolje obers en servearsters yn 'e hoareka in krúsjale rol as tuskenpersoanen tusken de klanten en de koken of bar. It is dêrom wichtich dat se har belangstellend en skewieljend opstelle foar de klant oer; as men betsjinne wurdt troch in ober of servearster dy't koartôf is of de gek mei jin hat, sil men yn sa'n gelegenheid grif net weromkomme.
De presize regels dêr't obers en servearsters har oan hâlde moatte, ferskille per restaurant en kafee, en wurde opsteld troch de eigner of bedriuwslieder. Net selden heart dêr ek it dragen fan in bedriuwsunifoarm ta. Yn saneamde breastaurants, dêr't benammen kreaze jonge froulju as servearster oannommen wurde, hawwe sokke unifoarmen faak (letterlik) net folle om 't liif. Hoewol't it servearjend personiel achte wurde de klant safolle mooglik te geriivjen, binne dêr fansels grinzen oan. De measte bedriuwslieders en -eigners yn 'e horeka sille in klant derút sette as dy him ûnbetamlik foar de servearsters oer hâldt en draacht (bygelyks troch ûnwinske yntimiteiten te ferrjochtsjen of kwetsend taalgebrûk te uterjen). Grypt de eigner of bedriuwslieder yn sa'n sitewaasje net yn, dan kin in servearster, benammen as it om ûnwinske yntimiteiten giet, de oanjefte dwaan by de plysje.
De klanten jouwe by de obers en servearsters op wat se ite en/of drinke wolle, wêrnei't de oangeande ober of servearster dat foar harren ophellet. Dit wurdt it opnimmen fan 'e bestelling en it betsjinjen neamd. Yn restaurants is it wichtich dat it servearjend personiel wit wat der op it menu stiet, sadat se de klant foarljochtsje en/of gerjochten oanriede kinne. Yn djoere restaurants is gauris in saneamde sommelier oanwêzich, in ober dy't inkeld oer de wyn giet, en de klant dêr hûndertút oer fertelle kin. Yn sokke gelegenheden is der faak ek in haadober, waans funksjes oerlaapje mei dy fan 'e maître d'hôtel. Faak hawwe yndividuële leden fan it servearjend personiel yn in drokke hoarekagelegenheid in stikmannich fêste 'tafels' dy't oan harren tawiisd binne; soks helpt om effisjinter te wurkjen. As de klanten it iten dien hawwe, rommet de ober of servearster de tafel ôf, en as se fuort sille, rekkenet de klant by him of har ôf. Yn kafees en lytsere restaurants hat it servearjend personiel, dat dêr faak hielendal of foar in diel bestiet út famyljeleden fan 'e eigner, faak noch oare taken, lykas ôfwaskjen, it poetsen fan it taffelsreau, it dweilen fan 'e flier of it himmeljen fan 'e tafels. Soms helpe se ek mei oare dingen, lykas it ynslaan fan foarrieden.
Annie Award
De Annie Awards binne in groep Amerikaanske prizen dy't elts jier yn febrewaris útrikt wurde foar de bêste animaasje op it mêd fan film en tillefyzje fan it foargeande jier. De prizen wurde útrikt troch ASIFA-Hollywood, de ôfdieling Los Angeles fan 'e Ynternasjonale Animearre Film Feriening (ASIFA).
De Annie Awards wiene oarspronklik in idee fan June Foray, dy't stelde dat der prizen foar animaasje bestean moasten, wat doe noch net sa wie. Neffens har waard de namme betocht troch har man Hobart Donavan, dy't sei dat de namme fan 'e priis in foarnamme wêze moast om't oare wichtige Amerikaanske amusemintsprizen (Oscar, Emmy, Tony) ek bekend stiene ûnder in foarnamme. Sadwaande stelde er 'Annie' foar, by wize fan ôfkoarting fan 'Animation'. De earste útrikking fan 'e prizen fûn plak yn 1972.
Oarspronklik wiene de Annie Awards oeuvreprizen, dy't takend waarden foar in hiele karriêre op it mêd fan 'e animaasje. Sûnt 1992 wurde de prizen lykwols útrikt oan yndividuële films en foar yndividuële prestaasjes fan animators. It lidmaatskip fan ASIFA-Hollywood stiet, op betingst fan it beteljen fan kontribúsje, iepen foar eltsenien, mar inkeld lju dy't beropsmjittich oan 'e animaasjesektor ferbûn binne, meie stimme oer de takenning fan 'e Annie Awards. Winners krije in trofee yn 'e foarm fan in goudkleurige bokaal.
Katedraal fan Cavan
De Katedraal fan Sint-Patrick en Sint-Felim (Ingelsk: Cathedral of Saint Patrick and Saint Felim; ek bekend ûnder de namme Cavan Cathedral) is in roomsk-katolike katedraal yn it Ierske Cavan. It is de sit fan de biskop fan Kilmore en de wichtichste tsjerke fan it roomsk-katolike bisdom Kilmore.
Skiednis
It bisdom Kilmore waard troch de Italjaanske kardinaal Giovanni Paparoni op de synoade fan Kells yn 1152 stifte. Yn 1454 krige de âlde tsjerke fan Kilmore, dy't yn de 6e iuw noch troch de hermyt Felim stifte wie, fan paus Nikolaas V tastimming om de katedraal fan bisdom Kilmore te wurden. De tsjerke waard op 'e nij boud en krige de Ierske namme An Chill Mhór (Grutte Tsjerke), dy't yn it Ingelsk Kilmore waard en de namme oan it bisdom joech.
Nei't de reformaasje ynfierd waard de katedraal oerdroegen oan de Church of Ireland. De Anglikanen lieten yn de 19e iuw njonken de âlde katolike tsjerke in nije katedraal bouwe en de âlde tsjerke waard nei de foltôging fan de nijbou in parochyseal.
Foar mear as 300 jier hie de roomsk-katolike tsjerke nei de reformaasje sels gjin offisjele katedralen. De parochytsjerke fan Cavan krige dy status pas yn 1862, doe't biskop James Brown (1829-1865) de tsjerke fergrutsje liet.
De hjoeddeiske katedraal waard as ien fan de lêste katedralen boud nei de weach fan nije katedralen sûnt de jierren 1850 yn 1938 boud. Arsjitekten wiene W.H. Byrne & Son. De totale kosten fan de bou bedroegen £ 209,000. Yn 1942 waard de foltôge nijbou oan de Ierske hilligen Patrick en Felim wijd. De tsjerke krige yn 1994 noch seis nije brânskildere ramen fan Harry Clarke.
Samson Beaver
Samson Beaver (yn Alberta, 1877 – dêre, nei 1908) wie in Kanadeesk jager en gids fan Yndiaansk komôf. Nei him is de berch Samson Peak ferneamd, yn 'e Rocky Mountains fan 'e Kanadeeske provinsje Alberta.
Libben
Samson Beaver waard yn 1877 berne yn 'e Rocky Mountains fan 'e Kanadeeske provinsje Alberta. Hy wie in Stony-Yndiaan, dy't oan 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw en it begjin fan 'e tweintichste iuw as gids bydroech oan it yn kaart bringen fan it wylde berchlân dat syn heitelân wie. Syn heit wie Job Beaver, dy't krektlyk in berchgids wie en nei wa't Job Pass en de Job Creek ferneamd binne.
As jonge fan fjirtjin beselskippe Beaver syn heit yn 1891 by in reis nei de mar dy't de Stony Chaba Imne neamden, de "Bevermar". Sechstjin jier letter, yn 1907, mette Beaver de ûntdekkingsreizichster Mary Schaffer, dy't doe al lang omdôch socht hie nei it paad dat har nei in ûnbekende berchmar heech yn 'e bergen tusken Lake Louise en Jasper liede soe. Beaver tekene foar har in lânkaart mei de rûte nei Chaba Imne sa't dy him noch bystie.
It jier dêrop kaam Schaffer werom mei har kammeraatske Mary Adams en de gidsen Sid Unwin en Billy Warren. Oan 'e hân fan 'e kaart fan Beaver fûnen se de mar, dy't se ferkenden mei in eigenboud flot dat se de HMS Chaba doopten. De mar stiet no bekend as de Maligne-mar (Maligne Lake). Samson Peak is in berchtop dy't deunby de Maligne-mar sitewearre is, en dy't sichtber is fan 'e mar ôf. Mary Schaffer neamde dy berch nei Beaver, en de dêr fuortby leine Leah Peak nei Beaver syn frou.
Samson en Leah Beaver hiene teminsten ien bern, harren dochter Frances Louise, mei wa't se ferivige binne op in ferneamde foto dy't Mary Schaffer yn 1906 fan harren naam. De ôfbylding waard neitiid populêr as ansichtkaart.
Oergongskalinder foar 1700 (Sweden)
Dit is de oergongskalinder foar 1700 fan Sweden (ynkl. Finlân).
Lyk
In lyk of kadaver is it deade lichem fan in organisme nei it ferstjerren. Meastal wurdt mei dizze oantsjutting ferwiisd nei it deade lichem fan in minske, mei't in dead bist ornaris in kadaver of kring neamd wurdt. As eufemisme wurdt foar in minsklik lyk ek wol de oantsjutting stoflik omskot brûkt. Kadavers fan deade bisten kinne, ynsafier't se net troch de minske opromme wurde, lykslein wurde mei ies. In kadaver sil yn de natoer op itselde plak lizzen bliuwe en ûntbine oant it troch iesiters en mikro-organismen alhiel opfretten en ôfbrutsen is. Yn in sûne biotoop is it opromjen fan dead organysk materiaal in wichtige ekologyske nys. Minsklike liken binne yn 'e regel it mulpunt fan deaderituëlen, lykas yn 'e Westerske kultuer in begraffenis of kremaasje. Nei in begraffenis sil it stoflik omskot fan in minske lykwols úteinlik ek bleatstean oan ûntbining en ôfbrutsen wurde troch mikro-organismen. Datselde jildt yn mindere mjitte foar de jiske dy't oerbliuwt nei in kremaasje.
Untbining
Nei't de dea yntreden is, begjint daliks it ûntbiningsproses fan it lyk of kadaver. Dêrby wurde ferskate stadia trochrûn. It earste stadium is dat fan 'e livor mortis of lykplakken, mei't troch it ophâlden fan 'e bloedsirkulaasje alle bloed yn it lichem troch de swiertekrêft nei de leechste lichemsdielen rint, mei as gefolch dat dy pearsblau ferkleurje, wylst de rest fan it lichem lykbleek wurdt. Likernôch 1-4 oeren nei it ferstjerren begjint de rigor mortis of lykstiifheid, wêrby't troch biogemyske prosessen de spieren fan it lyk stiif wurde en dat bliuwe oant sa'n 48 oeren nei it ferstjerren. Ungefear 12 oeren nei it fertsjerren is it lyk alle lichemswaarmte kwytrekke en begjint de algor mortis of lykkjeld, wêrby't it lyk de temperatuer fan syn om-en-by oannimt.
De ferrotting of it bedjer fan it lyk begjint trije dagen nei it ferstjerren. Wat heger oft de omjouwingstemperatuer is, wat flugger oft dat proses ferrinne sil. Dêrby sille ynsekten aaien lizze yn it lyk, wêrnei't in pear dagen letter de earste maitsen derút begjinne te krûpen. Tagelyk sille iesitende bisten fan it lyk begjinne te fretten ynsafier't dat foar harren tagonklik is. Nei in pear wiken sil it tsjin dy tiid troch biogemyske en bakteriële prosessen opsette lyk iepenbarste. Nei noch ferskate wiken sil it lyk amper mear as minske of bist werom te kennen wêze, en nammenste minder as der iesiters oer gear west hawwe. As de omstannichheden dêrta oanwêzich binne, kin in lyk ynstee ek útdrûgje troch in proses fan natuerlike (of keunstmjittige) mummifikaasje.
Wittenskip
Histoarysk wiene kadavers fan deade bisten, mar fral ek stoflike omskotten fan minsken tige wichtich foar wittenskiplik ûndersyk nei anatomy, dat wer fan grut belang wie foar it begryp fan biologyske prosessen en de genêskunde. De Grykske dokter Herofilus (335-280 f.Kr.), dy't yn 'e Klassike Aldheid yn it Egyptyske Aleksandrië libbe, wie de ierst bekende persoan dy't minsklike liken ûntlidde om dêrfan te learen.
Yn letter tiid wie it yn guon lannen yn West-Jeropa wizânsje om 'e liken fan ta de dea brochte misdiedigers beskikber te stellen foar de wittenskip, mar om't de fraach nei liken altyd folle heger wie as it oanbod, fertsjinnen guon kriminelen sûnder skrupules harren jild mei it opgraven en stellen fan 'e koartby beïerdige liken fan brave boargers en dy troch te ferkeapjen oan wittenskiplike ynstellings. Yn dy tiid leauden kristenen dat men in ûnskeind lichem nedich wie foar de weropstanning út 'e dea dy't neffens de Iepenbiering fan Jehannes oan 'e Ein fan de Tiden plakfine sil, dat sok lykrôvjen waard beskôge as in tige slimme misdie.
Ferskaat
Seksueel fetisjisme foar minsklike liken hjit nekrofily of nekromany; ien dy't dêrmei oanhelle is, wurdt in nekrofyl neamd. In eangstme foar liken of de dea yn it algemien is nekrofoby.
Kristina fan Bruce (suster fan Robert I)
Kristina fan Bruce (Ingelsk: Christina Bruce, Normandysk-Frânsk: Christine de Brus; Kastiel fan Turnberry (Skotlân), ±1273 – Skotlân, 1356/1357) wie in Skotsk ealfrouwe dy't oan heitekant ek fan Normandysk en Iersk etnysk komôf wie. Hja wie in suster fan kening Robert I fan Skotlân, en waard fan 1306 oant 1314 troch de Ingelsen finzen holden. Letter spile se ûnder de Twadde Skotske Unôfhinklikheidsoarloch in wichtige rol troch har ferdigening fan it Kastiel fan Kildrummy.
Libben
Kristina wie in dochter fan Robert fan Bruce, 6e hear fan Annandale en dy syn frou Marjorie, grevinne fan Carrick. Hja kaam omtrint 1273, wierskynlik op it Kastiel fan Turnberry yn it greefskip Carrick, te wrâld, al pleatse guon boarnen har bertejier letter, om 1278 hinne. Kristina wie in âldere suster fan kening Robert I fan Skotlân, dy't yn 1306, ûnder de Skotske Unôfhinklikheidsoarloggen tsjin Ingelân op 'e troan kaam. Se wie ek de jongere suster fan Isabella fan Bruce, de keninginne fan Noarwegen, mei wa't se in grut part fan har libben in briefkerij ûnderhold.
Koart nei't er him ta kening kroanje litten hie, litte Kristina har broer Robert mids juny 1306 in nederlaach yn 'e Slach by Methven, en yn augustus fan dat jier kamen de Ingelsen him suver oer it mad te Strathfillan, dêr't er beskûl socht hie. Hy moast doe halje-trawalje de wyk nimme, wêrnei't er mei syn meast fertroude folgelingen ûndergrûnsk gie. De froulju en bern dy't diel útmakken fan syn selskip stjoerde Robert doe ûnder beskerming fan syn broer Neil en Jan fan Strathbogie, greve fan Atholl, nei it Kastiel fan Kildrummy. Dêrûnder wiene Robert syn frou Elizabeth fan Burgh, syn jonge dochter Marjorie, syn susters Kristina en Marije en Isabella MacDuff, grevinne fan Buchan.
Doe't it Kastiel fan Kildrummy troch de Ingelsen belegere waard, wiene de froulju twongen om te flechtsjen. Nei ferrie troch Willem II, greve fan Ross, waard harren selskip lykwols yn Tain finzen nommen troch de Ingelsen. Neil fan Bruce, dy't it kastiel langernôch ferdigene hie dat de froulju fuortkomme koene, waard terjochtsteld, wylst de froulju sels útsûnderlike ûnmeilydsum behannele waarden. Marije fan Bruce en Isabella MacDuff waarden op it binnenplak fan 'e kastielen fan Roxburgh, resp. Berwick-upon-Tweed yn 'e iepen loft yn koaien ophongen, dêr't se de folgjende fjouwer jier yn trochbrochten. Kristina fan Bruce bleau it slimste besparre; sy waard nei in gilbertynsk nonnekleaster stjoerd yn Sixhills, yn it Ingelske greefskip Lincolnshire, dêr't se jierrenlang finzen holden waard, oant se nei de Ingelske nederlaach yn 'e Slach by Bannockburn, yn 1314, útwiksele waard tsjin Ingelske eallju dy't troch de Skotten kriichsfinzen makke wiene.
Kristina troude ferskate kearen. Har earste houlik soe yn 1292 mei Gartnait, greve fan Mar (†1305) west hawwe, de soan fan Donald I, greve fan Mar. Ut dit houlik soe hja mem west hawwe fan Donald II, greve fan Mar. Resint hawwe histoarisy it lykwols yn twifel lutsen oft dat houlik wol ea plakfûn hat, mei't der gjin inkele boarne is dêr't Kristina yn beskreaun wurdt as 'grevinne fan Mar' of 'Kristina fan Mar'. De mearderheid fan 'e saakkundigen beskôget dêrom dit houlik no as in fabeltsje. Wol wie Kristina troud mei de ridder Kristoffel fan Seton, dy't yn 1306 troch de Ingelsen terjochtsteld waard.
Nei har frijlitting út Ingelske finzenskip wertroude Kristina mei de folle jongere ridder Andréas fan Murray, de postume soan fan 'e frijheidsstrider Andréas fan Moray (†1297), dy't neitiid twa kear beskermhear fan Skotlân wie. Under de Twadde Skotske Unôfhinklikheidsoarloch (1332-1357) fierde Kristina fan Bruce it befel oer it garnizoen fan it Kastiel fan Kildrummy doe't dy fêsting yn 1335 belegere waard troch David III fan Strathbogie, in Skotske ealman dy't it mei de Ingelsen hold. Yn 1338, doe't Andréas fan Murray sneuvele yn 'e Slach by Culblean, waard Kristina foar de twadde (of trêde) kear widdo. Sels kaam Kristina fan Bruce yn 1356 of 1357 te ferstjerren, doe't se omtrint 83 jier wie.
Folksferhaal
In folksferhaal is in fertelling mei in ferheljende opbou (begjin, kearn, ein) en mei personaazjes dy't aktive ferrjochtings dogge. It foarnaamste kritearium is dat it mûnling oerlevere wurdt yn in beskaat fermidden. Dêrby docht it der net ta hoe âld oft it ferhaal eins is, wêr't it wei komt of oft it njonken de mûnlinge oerlevering ek in skreaune foarm hat. Folksferhalen hawwe har eigen plak yn tiid en romte, en litte har dêrby ornaris net folle gelegen lizze oan lâns- of taalgrinzen. Meastal falt net te efterheljen wêr't in folksferhaal syn oarsprong fynt en wa't it betocht hat. It is dêrom sa goed as altyd anonym, en it hat wol kâns dat it troch de tiid hinne stadichoan ta syn hjoeddeiske foarm evoluëarre is, mei't it by eltse fertelling in lyts bytsje feroaret. Ek dàt is in reden dat der by folksferhalen net ien betinker oan te wizen is.
Trapeftigen
De trapeftigen (wittenskiplike namme: Otidiformes) foarmje in skift klasse fan 'e fûgels (Aves), de ûnderklasse fan 'e moderne fûgels (Neornithes), de tuskenklasse fan 'e nijkakigen (Neognathae), it boppeskift fan 'e nije fûgels (Neoaves) en de noch rangleaze groep fan 'e trapfoarmigen (Otidimorphae). Dit skift bestiet mar út ien inkelde famylje, nammentlik dy fan 'e trapfûgels (Otididae), dy't sels wer útinoar falt yn alve skaaien mei yn totaal 26 soarten. De trapeftigen binne nau besibbe oan 'e toerako-eftigen (Musophagiformes) en de koekoekeftigen (Cuculiformes).
Beskriuwing
Trapeftigen komme foar op 'e steppes en yn 'e healwoastinen fan Jeraazje, Afrika en Austraalje. It binne skouwe fûgels dy't op 'e grûn libje, hoewol't se goed fleane kinne. Se hawwe stevige, mar lange poaten, in lange hals en brede wjukken. Ornaris binne se brún of griis en hawwe se dûnkere streken en plakken oan 'e boppeside fan it lichem, wylst se oan 'e ûnderkant witich, gielich of swart binne. Trapeftigen binne omnivoaren, dy't lykwols yn 'e regel plantaardich fretten beplúzje.
Filmposter
In filmposter (fan it Ingelske film poster; útspr.: ['fɪlmpo:stər], likernôch: " film -poo-stur") is in poster dy't brûkt wurdt om reklame te meitsjen foar in film. It útgongspunt is dêrby benammen minsken safier te krijen dat se nei in bioskoop geane en derfoar betelje om 'e oangeande film te sjen. It is dêrmei in ûnderdiel fan 'e marketing op it mêd fan films. In filmposter bestiet ornaris út in ôfbylding of in kollaazje fan ôfbyldings, oanfolle mei tekst. De earste poster foar in spesifike film (ynstee fan foar in foarstelling dêr't ferskate films draaid waarden), ferskynde op 26 desimber 1895 yn Parys. It wie reklame foar de fertoaning fan 'e film L'Arroseur Arrosé, fan 'e bruorren Lumière, basearre op in ôfbylding dy't makke wie troch Marcellin Auzolle.
De ôfbylding op filmposters wie foarhinne tekene, almeast yn in reälistyske styl, mar dat rekke geandewei de 1980-er jierren út 'e moade. Tsjintwurdich wurde yn 'e Westerske wrâld foar filmposters frijwol altyd foto's brûkt, hoewol't yn Yndia en guon oare 'nije' filmlannen de keunst fan it tekenjen fan filmposters noch libben holden wurdt. De tekst op in filmposter befettet (yn it grut) de titel fan 'e film, en faak ien of mear slogans, en (yn it lyts) de nammen fan regisseur, produsinten, senarioskriuwer, kameraregisseur, de komponist fan 'e filmmuzyk, oare wichtige makkers en de akteurs dy't de haadrollen fertolkje. Ek de filmstudio wurdt neamd, en fierders faak de datum fanôf wannear't de film yn 'e bioskopen te sjen is.
Filmstudio's litte faak ferskate soarten posters drukke, dy't kwa formaat, ôfbylding en tekst ferskille en bedoeld binne foar ferskate binnenlânske en bûtenlânske merken. Se wurde by de bioskopen dêr't de film draaid meastal sawol binnen- as bûtendoar ophongen. Ek binne se gauris op oare plakken op reklamebuorden te sjen. Yn winkels dy't 'gewoane' posters yn harren assortimint hawwe, binne faak ek filmposters te keap. Deselde ôfbyldings dy't op 'e filmposter steane, wurde ornaris ek brûkt foar de offisjele webside oer de film, foar advertinsjes yn kranten en tydskriften, en foar de omslach fan dvd's, blu-ray-dvd's, soundtrack-albums en (histoarysk) VHS-hier- en keapfideo's. Filmposters binne tsjintwurdich sochte collector's items, dy't, ôfhinklik fan seldsumens, kondysje, keunsthistoaryske wearde en de keunstner dy't de ôfbylding makke, hege bedragen opbringe kinne.
Wilhelminatsjerke (Doardt)
De Wilhelminatsjerke waard boud foar de grifformearde tsjerke yn de Súd-Hollânske stêd Doardt. Tsjintwurdich is it ien fan de PKN-tsjerken yn Doardt. De tsjerke is lykas de Ljouwerter Koepeltsjerke in ûntwerp fan de arsjitekt Tjeerd Kuipers neffens de ideeën fan Abraham Kuyper. Sûnt 2010 is de Wilhelminatsjerke in gemeentlik monumint.
Skiednis
De tsjerke waard tsjin it ein fan de 19e iuw foar in groeiende gemeente ûntwurpen troch de arsjtekt Tjeerd Kuipers, dy't foar de grifformearden mear as fyftich tsjerken ûntwurp. De gevel fan de tsjerke hat romaanske ynfloeden en oan wjerskanten twa tuorren. Efter de gevel stiet in koepeltsjerke op in rûne plattegrûn.
De Wilhelminatsjerke spile yn de Twadde Wrâldkriich in rol yn it ferset tsjin de besetter en krige nei de kriich de bynamme fan Fersetstsjerke. De brânskildere ramen mei de tema's skepping en werskepping waarden yn 1949 troch Wim Korteweg út Doardt makke. It roasfinster fan "De Siedder" boppe de tagong is fan deselde glesker en waard yn 1953 ynbrocht.
De tsjerke waard yn 1967 modernisearre.
Yn 2002 folge in restauraasje fan de tsjerke. By de restauraasje waard it ynterieur foar in diel modernisearre.