cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inspector Morse
Inspector Morse wie in tillefyzjerige dy't oarspronklik fan 1987 oant 2000 útstjoerd waard. Guon fan de ôfleverings wienen basearre op de boeken oer Ynspekteur Morse, troch Colin Dexter; oare ferhalen binne skreaun foar tillefyzje mar hawwe deselde haadfigueren: ynspekteur Morse, spile troch John Thaw, en brigadier Lewis, spyle troch Kevin Whately. Yn hast alle ôfleverings spilet Colin Dexter sels in glimproltsje.
De rige spilet foar it meastepart yn Oxford en omkriten. In protte ôfleverings hawwe dan ek te krijen mei studinten en leararen fan de universiteit. Der binne lykwols ek ôfleverings fierder fuort, oant yn Austraalje ta. De rige hie in definityf ein om't ynspekteur Morse in it lêste boek en de lêste ôflevering ferstoar. Fan 2006 oant 2012 hat der al in neirige west, Lewis, dêr't brigadier Lewis op syn bar ynspekteur wurden is en no sels ûndersiken liedt. Yn 2012 is der ek in foarrige kaam, Endeavour, oer in jonge plysje Morse yn de jierren 1960.
1e Pânserdifyzje (Wehrmacht)
De difyzje wie ien fan de oarspronklike trije tankdifyzjes dy't troch Dútslân yn 1935 oprjochte waarden. Hja wie belutsen by de foaroarlochske besettings fan Eastenryk en Tsjechoslowakije, en ek by de ynvaazjes fan Poalen yn 1939 en Belgje en Frankryk yn 1940. Fan 1941 oant 1945, mei útsûndering fan 1943, wie de difyzje aktyf oan it Eastfront. Oan de ein fan de kriich jûch hja har yn Beieren oer oan de Amerikanen.
Skiednis
De 1e Pânserdifyzje ûntstie oktober 1935 út de 3e Kavalerydifyzje fan de Reichswehr, stipe troch in pânserbrigade mei twa rezjiminten, in motorisearre ynfanterybrigade, in ûnderhâldsôfdieling, in artilleryrezjimint en noch inkelde oare ienheden. Doe't de kriich begûn wie hy ien fan de seis pânserdifyzjes dy't op dat stuit ynset waarden.
1939-1940
De 1e Pânserdifyzje begûn 1939 tegearre mei de 4e Pânserdifyzje oan de Poalske fjildtocht yn de rjochting fan Warsjau. Tusken 16 en 20 septimber waard in Poalske tsjinoanfal by Kutno ôfslein.
Nei de operaasjes yn it westen moast de difyzje har Pânserrezjimint 2 ôfstean oan de 16e Pânserdifyzje. Ta kompensaasje behold de difyzje wol har Schützenrezjimint 113.
1941-1943
By de oanfal op de Sovjet-Uny makke de difyzje diel út fan de Pânsersgroep 4 by de Heeresgruppe Nord. Fia Estlân waard 14 july de rivier de Lûga berikt, dêr't hja trije wike bleau sadat it front yn posysje brocht wurde koe. Doe't de Wehrmacht it Ladogamar berikt hie, gong de difyzje fierder yn de rjochting fan it sintrum fan Leningrad, dêr't hja 8 septimber oankaam. Tsien dagen letter moast de difyzje har lykwols alwer weromlûke, om't de operaasje tsjin it Ladogamar fêstrûn wie.
Yn oktober waard de pânserdifyzje ynset foar de Slach om Moskou en ûnder oanfiering fan de Pânsergroep 3 steld. Ein novimber wie hja noch mar sa'n 20 kilometer foar Moskou, mar slagge der net yn de stêd te berikken. Doe't 6 desimber de tsjinoanfal fan de Sovjet-Uny begûn, krige de difyzje twa moanne lang te krijen mei swiere ferdigeningsslagen. Stadichoan moast hja har hieltyd fierder weromlûke, oant hja jannewaris 1943 út Rzjev wei nei Frankryk ta ferpleatst waard.
1943-1945
Juny 1943 waard de difyzje ynset foar it ferdigenjen fan de kust fan Grikelân, en letter yn novimber yn Oekraïne om diel te nimmen oan it ferdigenjen fan Kiëv. De difyzje fjochte yn de maitiid fan 1944 tsjin it Dnjepr-Karpaten-offensyf fan de Sovjet-Uny en waard dêr yn april ynsletten. Mei stipe fan de 1e Pânserarmee slagge hy der lykwols yn te ûntkommen. Yn septimber waard de difyzje ferpleatst nei de Karpaten en yn oktober nei Hongarije, dêr't er meidie oan de Slach om Boedapest. Op 8 maaie, doe't de difyzje de rivier de Enns oerstekke soe, waard hy opwachte troch de Amerikanen en twongen de wapens del te lizzen. Dat gebeurde ek, om't de wapenstilstân mei de Amerikanen op dat stuit al yngongen wie. De difyzjeleden wienen lykwols gjin kriichsfinzenen en waarden al frij gau wer frijlitten.
Lupe Fuentes
Lupe Fuentes, echte namme: Zuleydy Vergara (Cali, 27 jannewaris 1987), is in Kolombiaansk-Spaansk rêstend neakenmodel, pornografysk aktrise, pornoregisseur en pornoprodusinte dy't ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Little Lupe, Zuleidy Lapiedra en Zuleidy. Hja stie ûnder har pornokarriêre bekend om har lytse en jongfamme-eftige stal, en makke dêr gebrûk fan troch yn pornofilms faak te dwaan as wie se mar amper mearderjierrich. Tsjintwurdich wennet Fuentes yn 'e Feriene Steaten, en is se wurksum as produsinte en live-discjockey fan housemuzyk.
Jonkheid
Fuentes waard yn 1987 berne yn 'e Kolombiaanske stêd Cali, as de dochter fan in Spaanske heit en in Kolombiaanske mem. Hja groeide op ûnder tige earmoedige omstannichheden, de earste pear jier yn Cali, mar neitiid yn 'e Spaanske haadstêd Madrid. Har allinnichsteande mem rekke wurk- en dakleas, en sadwaande klaaide Fuentes har yn klean dy't se krige fan in pleatslike tsjerke en sliepte se nachts by freonen fan har mem thús. Se gie fan skoalle ôf sadat se har mem helpe koe om 'e eintsjes oaninoar te knoopjen.
Pornokarriêre
Koart nei't se mearderjierrich wurden wie, begûn Fuentes neaken te posearjen foar manljusblêden, wêrûnder Siete, Primera Linea en FHM España. Yn 2006, doe't se njoggentjin jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile se ûnder har karriêre yn totaal yn 36 films, al wie se nammenste mear aktyf foar pornosites op it ynternet. De earste pear jierren makke se dêrby ûnder de namme Little Lupe skamteleas gebrûk fan har petiterige figuer; neffens har offisjele opjefte is se mar 1.44 m lang, mei in gewicht fan 35 kg en kupmaat 30B. Dêrtroch koe se har foardwaan as amper mearderjierrich (en dus amper legaal).
Yn 2009 late dat yn Porto Riko ta de arrestaasje fan in man dy't yn it besit wie fan ien fan Fuentes har pornofilms, om't de Amerikaanske federale autoriteiten mienden dat it om bernepornografy gie. By de rjochtsaak dy't folge, liet de oanklager in bernedokter tsjûgje dat it net oars koe as Fuentes moast wol minderjierrich wêze. It Iepenbier Ministearje stie der kleure op doe't de abbekaat fan 'e ferklage fia har ûnderwilens ophefte webside ilovelupe.com kontakt mei Fuentes opnaam en harsels as tsjûge oprôp, wêrnei't út har paspoart bliken die dat der fan 'e hiele saak neat oan wie om't se njoggentjin jier wie doe't se yn 'e wraakte film spile hie.
Nei't Fuentes yn 2008 har boarsten fergrutsje litten hie, feroare se har artystenamme yn Lupe Fuentes, en meat se harsels in mear folwoeksen imago oan. Har measte films regisearre se sels en brocht se út by har eigen produksjestudio Lupe Fuentes Productions. Dêrnjonken wurke se yn Jeropa foar it Sweedske Private-label en yn 'e Feriene Steaten foar de studio's Pure Play Media en Wicked Pictures. Se begûn har karriêre as pornoaktrise yn Spanje, mar nei in pear jier ferfear se nei de Feriene Steaten, dêr't se har nei wenjen sette yn Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje. Behalven as aktrise, regisseur en produsinte wie se ek aktyf as kollumniste op 'e webside Complex.com. Yn 2010 waard Fuentes nominearre foar in AVN Award (de Oskar fan 'e pornowrâld). Datselde jiers noch loek se har út 'e pornoyndustry werom.
Muzykkarriêre
Nei't se har pornokarriêre beëinige hie, sette Fuentes yn 2010 útein mei in nij wurkpaad yn 'e muzyk. Har styl is sterk beynfloede troch de Latin-muzyk út har etnyske eftergrûn en troch de housemuzyk dy't se yn har jonkheid yn Madrileenske nachtklubs hearde. Yn 2012 waard se de lead-sjongster fan 'e popgroep The Ex-Girlfriends. Dêrmei brocht se twa singles út: We Are the Party, út 2012, en Watcha Looking At?, út 2013. Dy singles waard op agressive wize promoate fia de sosjale media en mei pop-ups op it ynternet.
Yn 2014 sette Fuentes útein mei in solokarriêre as live-discjocky, wêrby't se yn nachtklubs housemuzyk draait. Dêrfoar gie se yn 'e lear by discjockey, muzykprodusint en Grammy-winner Roger Sanchez, muzykprodusint Junior Sanchez en discjockey Todd Terry. Har debút as discjockey hie Fuentes yn febrewaris fan dat jier yn Exchange L.A. Letter dat jiers draaide se yn Drai's Afterhours, yn Las Vegas, en yn Pacha NYC, yn New York. Fuentes hat ferskate house-nûmers útbrocht, en yn desimber 2014 wurke se mei Darryl McDaniels gear oant it nûmer Get Down.
Priveelibben
Fuentes hat yn it ferline troud west mei de Kolombiaanske pornoprodusint Pablo Lapiedra. Sûnt 2011 is se troud mei de eardere pornoakteur Evan Seinfeld, de eks-man fan pornostjer Tera Patrick. Fuentes wennet yn Los Angeles.
List fan planetoïden 25101-25200
Dit is in list fan planetoïden 25101-25200.
Feedriuwerij
In feedriuwerij is it (fierhinne histoaryske) proses fan opdriuwen fan fee fan it iene plak nei it oare oer oansjenlike ôfstannen. It fee bestie dêrby almeast út kij, mar it koe ek gean om hynders, bargen, skiep, geiten, guozzen of oare domestisearre bisten. It byld dat de measte minsken tebinnen komme sil by it hearren fan it wurd 'feedriuwerij' is dat fan 'e cowboy dy't yn it Wylde Westen fan 'e Feriene Steaten op syn hynder in keppel kij opdriuwt.
Skiednis
Feedriuwerijen besteane al sûnt minskewitten. Yn 'e Midsiuwen waarden by jierlikse feedriuwerijen Hongaarske grize kij oer de rivier de Donau brocht om 'e stêden fan Dútslân fan fleis te foarsjen. Yn 'e sechstjinde iuw wiene der feedriuwerijen dy't fleiskij oer de Sint-Gotthardpas nei de fleismerken fan Bellinzona en Lugano ta brochten, yn Lombardije. Dêr kaam omtrint 1700 in ein oan doe't men yn Switserlân oerstapt wie fan nomadyske fetweiderij op sedintêre molkfeehâlderij. Yn Ingelân waarden oant fier yn 'e njoggentjinde iuw feedriuwerijen holden wêrby't Ierske bargen en guozzen út 'e havenstêd, oan 'e Ierske See, dwers troch it lân nei Londen ta dreaun waarden om dêr slachte te wurden.
Tagelyk mei de kolonisaasje fan 'e westlike helte fan 'e Feriene Steaten, yn 'e njoggentjinde iuw, waarden dêr ek grutskalige feedriuwerijen holden, benammen yn 'e tiid fan it Wylde Westen. Fan 1865 oant 1895 dreau men grutte keppels fleiskij fan Teksas nei de westlike útein fan it spoar, yn Kansas, dêr't se op 'e trein set waarden nei de slachthuzen fan St. Louis en Chicago. Stedsjes as Abilene, Ellsworth, Wichita en Dodge City ûntstiene as sokke 'feestedsjes', dy't faak yn it earstoan berucht wiene om harren wetteleazens. De feedriuwerij ferrûn oer fêste rûtes, lykas it ferneamde Chisolm Trail, mar ek oer it Shawnee Trail en it Great Western Trail. Oer it Goodnight-Loving Trail waarden fierders keppels kij út Teksas wei nei merken yn it Amerikaanske Súdwesten ta dreaun.
USS Arizona (skip út 1916)
De USS Arizona wie in Amerikaansk slachskip fan 'e Pennsylvania-klasse, mei de koade BB-39. It wie fan 1916 oant 1941 yn 'e tsjinst by de Amerikaanske Marine. It skip waard ta sinken brocht by de Japanske Oanfal op Pearl Harbor, mei ferlies fan 1.177 bemanningsleden. It wrak leit noch altyd op 'e boaiem fan 'e lagune Pearl Harbor en hat de status fan monumint en oarlochsgrêf.
Bou en skaaimerken
De USS Arizona wie in skip fan 'e Amerikaanske Marine dat nei de Amerikaanske steat Arizona ferneamd waard. It wie in slachskip fan 'e Pennsylvania-klasse, dy't sterk besearre wie op 'e foargeande Nevada-klasse. De kyl fan 'e USS Arizona waard lein op 16 maart 1914 op 'e Marineskipswerf fan Brooklyn yn Brooklyn, yn New York. It skip waard dêr't op 19 juny 1915 te wetter litten. De bou koste $16 miljoen. As marineskip wie de USS Arizona swier bepânsere, en it skip wie bewapene mei in batterij fan trije 14 inch (356 mm)-kanonnen yn elts fan 'e fjouwer geskutstuorren, en dêropta mei ferskate mindere wapens. It skip hie in lingte fan 185 m, in breedte fan 29.60 m en in djipgong fan 8.80 m. De topsnelheid bedroech 21 knopen, oftewol 39 km/h.
Earste jierren
Pas nei't op 11 novimber 1918 mei Dútslân de Wapenstilstân fan Compiègne sletten wie, waard de USS Arizona nei de oare kant fan 'e Atlantyske Oseaan stjoerd. Yn desimber eskortearre it skip, yn 'e mande mei njoggen oare Amerikaanske slachskippen, it passazjiersskip de SS George Washington nei de Frânske havenstêd Brest. Oan board dêrfan wie de Amerikaanske presidint Woodrow Wilson, dy't ûnderweis wie nei de Fredeskonferinsje fan Parys. De folgjende dei, 14 desimber, setten de slachskippen ôf oer de Atlantyske Oseaan, wêrnei't se op 26 desimber feestlik ynhelle waarden yn New York. Yn 1919 kearde de USS Arizona nei Jeropa werom, dêr't it skip troch poer machtsfertoan de Amerikaanske belangen yn it easten fan 'e Middellânske See krêft by sette mank de gaos fan 'e Gryksk-Turkske Oarloch.
Ynterbellum
Yn 'e 1920-er en 1930-er jierren wie de USS Arizona benammen behelle yn rûtine-operaasjes en oefenings. Yn 1921 fear it skip foar de earste kear troch it Panamakanaal foar in mienskiplike oefening fan 'e Amerikaanske Atlantyske Float en de Amerikaanske Pasifyske Float foar de kust fan Perû. Oare oefenings waarden holden yn it Karibysk Gebiet, by de Panamakanaalsône en by de Hawaï-eilannen. Fan 1922 ôf makke de USS Arizona diel út fan 'e Pasifyske Float en hie it skip as thúshaven San Pedro, yn Kalifornje. Underweis fan New York nei San Pedro waard yn maart 1924 yn Balboa, yn Panama, in froulike ferstekling ûntdutsen, dy't doe al sa'n trije wiken oan board wie en seks mei in stikmannich matroazen ruile foar in 'lift' nei Kalifornje. De frou waard weromstjoerd nei New York, en 23 matroazen waarden foar de kriichsried dage, dy't harren feroardiele ta finzenisstraffen oant tsien jier.
Fan 1929 oant 1931 waard de USS Arizona yngeand modernisearre. Yn maart 1931 brocht it skip de Amerikaanske presidint Herbert Hoover nei Porto Riko en de Amerikaanske Famme-eilannen foar in koarte fakânsje. Begjin 1934 figurearren de USS Arizona en syn bemanning yn 'e Hollywood-film Here Comes the Navy fan filmstudio Warner Bros., mei akteur James Cagney yn 'e haadrol.
Op 'e iere moarn fan 26 july fan dat jier kaam de USS Arizona yn oanfarring mei in fisktreiler, de Umatilla, dy't op sleeptou nommen wie troch in oare fisktreiler by Kaap Flattery, op it Olympysk Skiereilân yn Washington, dêr't de Strjitte fan Juan de Fuca útmûnet yn 'e Stille Oseaan. Twa bemanningsleden fan 'e Umatilla kamen om, en de Amerikaanske Marine stelde in formeel ûndersyk yn nei it ynsidint. De ûndersykskommisje rette oan dat kaptein-op-see MacGillivray Milne, de gesachsfoerder fan 'e USS Arizona, foar de kriichsried komme moast. It proses fûn plak yn 'e Marinebasis Guantanamo Bay op Kuba, dêr't it slachskip op dat stuit wie foar oefenings. Milne waard skuldich achte oan it feroarsaakjen fan it ûngemak en út syn funksje ûntheft.
Op 4 septimber 1934 waard de USS Arizona it flaggeskip fan Slachskipdifyzje Twa. Yn 1937 waard de USS Maryland it flaggeskip fan Slachskipdifyzje Twa, wylst de USS Arizona it flaggeskip fan Slachskipdifyzje Ien waard, ûnder befel fan (doe noch) skout-by-nacht Chester Nimitz, in marine-ofsier dy't letter namme meitsje soe yn 'e Twadde Wrâldoarloch.
Oanfal op Pearl Harbor
Fanwegen oprinnende spannings yn it gebiet fan 'e Stille Oseaan, dy't ferbân holden mei de Twadde Sineesk-Japanske Oarloch en oanboaze waarden troch de oangeande Twadde Wrâldoarloch yn Jeropa, ferhuze de Amerikaanske presidint Franklin D. Roosevelt de Amerikaanske Pasifyske Float yn begjin 1941 fan Kalifornje nei it Marinestasjon Pearl Harbor, yn it Territoarium Hawaï. Op 7 desimber 1941 lei de USS Arizona dêr ôfmarre oan Battleship Row doe't de Japanske Oanfal op Pearl Harbor plakfûn, wêrmei't de Feriene Steaten de Twadde Wrâldoarloch ynskuord waarden.
De USS Arizona, op dat stuit it flaggeskip fan skout-by-nacht Isaac C. Kidd fan Slachskipdifyzje Ien, waard fan alle Amerikaanske slachskippen it slimst troffen, mei't it rekke waard troch fjouwer pânsertrochboarjende bommen. Ien dêrfan kaam yn in munysjemagazyn telâne, mei as gefolch dat it skip ûntplofte en sonk, mei de dea fan 1.177 leden fan 'e bemanning (fan yn totaal 1.512 man) ta gefolch. In diel fan 'e bemanning kaam ûnder wetter fêst te sitten yn stadichoan folrinnende kompartiminten yn it ûnderstboppest rôle skip, en stoar in ellindige dea. It reparaasjeskip USS Vestal, dat njonken de USS Arizona ôfmarre lei om te helpen by inkele lytse reparaasjes, rekke swier skansearre troch twa bommen dy't it slachskip mist hiene. It moast troch de bemanning oan 'e grûn set wurde om sinken foar te kommen. Nei reparaasje waard it yn augustus 1942 wer yn 'e tsjinst nommen.
Neitiid
De USS Arizona wie it iennichste sonken slachskip yn aktive tsjinst dat de Amerikaanske Marine op 'e boaiem fan 'e lagune Pearl Harbor lizze liet om't it beskôge waard as oarlochsgrêf. De âlde USS Utah waard ek lizze litten, mar dat slachskip wie al sûnt 1932 yn gebrûk as doelskip. It meastepart fan 'e wapens en in protte oar materieel fan 'e USS Arizona waard wol ferwidere om op oare skippen ynstalleare te wurden. De USS Arizona waard op 29 desimber 1941 formeel troch de Amerikaanske Marine út 'e tsjinst helle. Yn 1962 waard foar de deaden fan 'e USS Arizona en alle oare slachtoffers fan 'e Oanfal op Pearl Harbor it Tinkteken foar de USS Arizona boud, dat bestiet út in struktuer dy't oerskrank oer it skipswrak stiet, mar it net oanrekket.
ATF (betsjuttingsside)
"ATF" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Hunze
thumb|It Voorste Diep by [[Bronneger.]] De Hunze is in streamke yn de provinsje Drinte en Grinslân. De Hunze begjint westlik fan Gasselte, dêr't de wetterstreamen Voorste en Achterste Diepje byinoar komme. Foar't de Hunze by Waterhuizen yn it Winschoterdiep mûnet feroaret de wetternamme lokaal yn nammen as Oostermoerschevaart, Selwerderdiepje, Reitdiep en Drentsche Diep. De Hunze streamt troch it Zuidlaardermeer.
It eardere Fryske goa Hunzegoa ferwiist nei de âlde wetterstream dy't oarspronklik yn 'e omkriten fan Piterbuorren útmûne yn 'e Waadsee.
Grifformearde tsjerke (Koatstertille)
De Grifformearde Tsjerke fan Koatstertille is tsjintwurdich it tsjerklik sintrum fan de protestanske gemeente.
Skiednis
Oarspronklik foelen de grifformearden fan Koatstertille ûnder Droegeham. Troch de fêstiging fan nije yndustry yn Koatstertille woeks it tal grifformearde leden hurd oan. Foar Koatstertille wie al earder in eigen wykried ynsteld en de tsjerketsjinsten waarden yn it doarpshûs holden, mar op 14 juny 1966 naam de klassisgearkomste it beslút dat Koatstertille in selsstannige gemeente wurde moast.
Foar de bou fan in eigen tsjerke waard der fan alles betocht om it jild by inoar te krijgen en op 5 oktober 1973 lei de hear H. Top de earste stein. Op 2 juny 1974 waard de tsjerke mei it tsjerklik sintrum iepene.
Op 15 jannewaris 2012 fussearre de grifformearde gemeente mei de herfoarme gemeente ta de Protestanske Gemeente Koatstertille.
Marteling
Marteling, foltering, piniging, tramtearing, tamtearring of mei in argaysk wurd tortuer (fan it Latynske tortus, "ferwrongen") is it mei opsetsin tabringen fan lichaamlike en/of geastlike pine oan in beskaat organisme mei as doel om 'e iene of oare winsk te ferfoljen fan dejinge dy't martelet of om dejinge dy't martele wurdt ta it ien of oar te twingen. Hjirby moat men derom tinke dat in martelder net dejinge is dy't martelet, mar dejinge dy't martele wurdt. Marteling is by definysje in úttochte en opsetlike die; it ûnbewust of by fersin tabringen fan pine sûnder dat dat jins spesifike bedoeling is, wurdt net beskôge as marteling. Hjoed de dei is de ynternasjonale konsensus dat marteling net allinnich ymmoreel is, mar ek ympraktysk, mei't slachtoffers fan marteling op in stuit alles sizze sille om mar fan 'e tabrochte pine ferlost te wêzen, mei as gefolch dat tsjûgenissen of bekentenissen dy't ôflein binne ûnder foarmen fan marteling folslein ûnbetrouber binne.
Algemiene omskriuwing
Marteling is oan dien of talitten troch yndividuële persoanen, groepen persoanen, organisaasjes en de autoriteiten fan lannen fan 'e ierste prehistoarje ôf oan hjoed de dei ta. De doer fan marteling kin ferskille fan mar in pear minuten oant dagenlang, of mei tuskenskoften sels wiken- of moannenlang. De redens dy't lju hawwe om in oar persoan of organisme te marteljen kinne bestraffing, wraak, politike weropfieding, ôfskrikwekjende wurking, ûnderfreging of twang ta it ien of oar wêze, of ienfâldichwei de befrediging fan sadistyske gefoelens. Psychologen binne fan betinken dat it ferlet om in oar oan marteling te ûnderwerpen it gefolch is fan ynterne psychologyske druk yn 'e psyche fan 'e marteldogger.
Marteling kin de bedoeling hawwe om op moard út te rinnen, bgl. as it in ûnderdiel fan 'e deastraf is, sa't eartiid faak it gefal wie by publike terjochtstellings. Yn sokke gefallen binne/wiene martelpraktiken faak ûntwurpen om it lijen fan it slachtoffer sa lang mooglik op te rekken. Mar ek martelpraktiken wêrby't de dea fan it slachtoffer net it doel is (of, by ûnderfreging, it tsjinstelde fan it doel is), kin soks wol deeglik op in moard útrinne, bgl. om't de fysike steat fan it slachtoffer de marteldogger neat skele kin, om't de marteldogger (yn it gefal fan ûnderfreging) te fier giet yn syn besykjen om 'e wjerstân fan 'e slachtoffer te brekken, of om't it slachtoffer in besteande mar by de marteldogger ûnbekende oandwaning hat, lykas in hertkwaal, dy't him/har kwetsberder foar sa'n behanneling makket. Oan 'e oare kant binne guon foarmen fan marteling ûntwurpen om inkeld psychologyske pine ta te bringen of sa min mooglik fysyk bewiis nei te litten.
Skiednis
Yn it ferline wie marteling yn alle lannen in hiel normale foarm fan wetshanthavening, sawol as ûnderdiel fan ûnderfreging troch de autoriteiten fan lju dy't fan in misdriuw fertocht waarden, as by it útfieren terjochtstellings. Dêr kaam ûnder de Ferljochting stadichoan in ein oan. Hjoed de dei is marteling ferbean ûnder de ynternasjonale wetjouwing, sa't dy om 'e midden fan 'e tweintichste iuw ûntwikkele is, en teffens ûnder de eigen wetten fan 'e measte lannen. It wurdt beskôge as in ynbrek op 'e minskerjochten en wurdt mei safolle wurden as ûnakseptabel ferklearre ûnder kêst 5 fan 'e Universele Ferklearring fan de Rjochten fan de Minske.
Lannen dy't de Sjenêfske Konvinsje fan 1949 en de Oanfoljende Protokols I en II fan 1977 ûndertekenen, hawwe dêrmei formeel fêstlein dat se har net skuldich meitsje sille oan it útfieren of talitten fan marteling, sij it binnenlânsk of bûtenlânsk. Marteling is ek ferbean ûnder de Kovinsje tsjin Marteling, fan 'e Feriene Naasjes, dy't troch 158 lannen ratifisearre is, wêrûnder alle demokrasyen yn 'e wrâld. Nettsjinsteande dat hâlde lannen har soms net oan 'e ôfspraken, lykas de Feriene Steaten, dy't nei de oanfallen fan 9/11 saneamde 'ferbettere ûnderfregingstechniken' (enhanced interrogation techniques) ynfierden, wat in eufemisme foar marteling is. Dat it Amerikaanske regear stiiffêst ûntkent dat praktiken as waterboarding foarmen fan marteling binne, is wolbeskôge in besykjen om 'e betsjutting fan it wurd 'marteling' te feroarjen.
Cle Elum (rivier)
De rivier de Cle Elum (Ingelsk: Cle Elum River) is in sydrivier fan de Yakima yn de Amerikaanske steat Washington. De rivier is sa'n 45 km lang.
De rivier ûntspringt yn it Cascadeberchtme by Mount Daniel en rint nei it suden troch de mar Hyas om fierderop yn de mar Cle Elum út te kommen. Dy is in natuerlik mar, mar it wetterpeil en de útstream fan de mar wurdt regele troch de Cle Elum Daam, in keardaam fan 50 m heech út 1933. De daam en de mar tsjinje yrrigaasjedoelen en wurde beheard troch it United States Bureau of Reclamation as part fan it Yakima Projekt. Nei de daam rint de Cle Elum fierder nei it suden om út te mûnjen yn de Yakima oan de westkant fan de stêd Cle Elum.
In stasjon fan de Northern Pacific Railway op it lettere stee fan it plak Cle Elum hiet Clealum, neamd nei de Kittitasnamme Tie-el-Lum, dy't 'fluch streamend wetter' betsjut en ferwiisd nei de rivier de Cle Elum. De namme Clealum waard yn 1908 feroare yn Cle Elum en doe waard de riviernamme ek sa stavere.
FVWM-Crystal
Oersetting nei it Frysk
Yn 2015 is der in Fryske oersetting makke yn de SVN-ûntwikkelferzje fan FVWM-Crystal, en de earste útjefte is mei ferzje 3.4.0 en heger fia de softwaredistribúsjes te krijen. De standertlokaasje foar gettext-oersettingstriemen is /usr/share/fvwm-crystal/fvwm/locale/fy_NL.UTF-8/LC_MESSAGES, mar de triemen kinne ek nei de gebrûkersmap kopiearre wurde om sels te bewurkjen: de oersettingen wurde dan út ~/.fvwm-crystal/locale/fy_NL.UTF-8/LC_MESSAGES ynladen.
Jan Smallenbroek (arsjitekt)
thumb|[[Betheltsjerke (Assen)|Betheltsjerke, Assen]] Jan Smallenbroek (De Like, 25 desimber 1852 - Assen, 18 maart 1932) wie in Nederlânsk arsjitekt.
Libben en wurk
Smallenbroek wie in soan fan Albert Smallenbroek en Bouwina van der Velde. Syn heit en pake wiene wettermûnder yn de provinsje Grinslân. Hy waard opsichter by Rykswettersteat en letter arsjitekt. Hy troude yn 1876 yn Assen mei Trijntje Offereins (1854-1913) en festige him yn Drinte. Harren soan Albert Smallenbroek gie yn de fuotleasten fan syn heit en waard ek arsjitekt.
Noard-Willemskanaal
It Noard-Willemskanaal hat trije slûzen:
Tusken Haren en de stêd Grins folget it kanaal rûchwei it ferrin fan de Drintske Aa (Hoornsediep), op dat plak wurdt it kanaal dêrom ek wol Drintske Aa of Hoornsediep neamd.
Jan Smallenbroek (arsjitekt)
Libben en wurk
Smallenbroek stoar yn de âldens fan 79 jier en waard beïerdige op it Suderbegraafplak yn Assen.
Yusra Mardini
Yusra Mardini (Arabysk: يسرى مارديني; Damaskus, 5 maart 1998) is in Syrysk swimster dy't yn 2015 har heitelân ûntflechte en no yn Berlyn wennet. Hja naam yn augustus 2016 diel oan 'e Olympyske Spullen yn Rio de Janeiro as lid fan it Olympysk Flechtlingetiim.
Libben en karriêre
Under de Syryske Boargeroarloch waard it hûs fan Mardini en har âlden yn 2015 ferwuostge. Yn augustus fan dat jier besleat hja tegearre mei har suster Sarah om it lân te ûntflechtsjen. Fia Libanon berikten se Turkije, dêr't se minskesmokkelders betellen om yn in boatsje mei oare flechtlingen oerfearn te wurden nei Grikelân. De boat wie bedoeld foar maksimaal 6 of 7 minsken, mar der waarden 20 man ynproppe. Doe't midden op 'e Egeyske See de bûtenboardmotor it bejoech en de boat wetter begûn te meitsjen, giene Mardini, har suster en de twa oare flechtlingen dy't swimme koene te wetter en treaune se de boat trije oeren lang oant se it strân fan it Grykske eilân Lesbos berikten. Neitiid reizgen Mardini en har suster oer de Balkan troch nei Dútslân, dêr't se har yn septimber 2015 yn Berlyn nei wenjen setten. Harren âlden wisten fia deselde rûte Jeropa te berikken, en libje no ek yn Dútslân.
Nei har oankomst yn Dútslân ferfette Mardini har trening by de swimferiening Wasserfreunde Spandau 04 yn Berlyn, yn 'e hope om har te kwalifisearjen foar de Olympyske Spullen. Dat slagge foar de ûnderdielen 100 m frije slach en 100 m flinterslach, mar net foar de 200 m frije slach. Om't se de Dútske nasjonaliteit (noch) net hie, wie Mardini yn juny 2016 ien fan tsien sporters út fjouwer ûnderskate lannen dy't útornearre waarden om mei te dwaan oan 'e Olympyske Spullen yn Rio de Janeiro as lid fan it Olympysk Flechtlingetiim. Op in ynternasjonale parsekonferinsje dy't ein july holden waard, fierde Mardini, dy't goed Ingelsk sprekt, it wurd foar it flechtlingetiim.
Wassenaar
thumb|left|[[Kastiel Ald-Wassenaar (boud 1876-1879)]] thumb|[[Neostilen|Neogoatyske Sint-Willibrordustsjerke yn Wassenaar]] Wassenaar is in plak en gemeente (besteand sûnt de Frânske Tiid) yn de Nederlânske provinsje Súd-Hollân. Binnen de gemeentegrinzen lizze gjin oare kearnen. De gemeente Wassenaar is diel fan it kaderwetgebiet Haachlannen en de metropoalregio Rotterdam-De Haach.
Wassenaar bestiet út in doarpskearn en hat boskige omkriten mei in protte filla's en grutte huzen. In protte dêrfan binne fanâlds bûtenpleatsen, simmerferbliuwen foar begoedige stedslju. Njonken begoedige bewenners húsmanje der bedriuwen en konsulaten. Kening Willem-Alexander en keninginne Máxima hawwe der in hûs op bûtenpleats Eikenhorst. Duinrell wurdt brûkt as pretpark. Ek draafbaan Duindigt, de ienich oerbleaune gers-hurdraversbaan yn Nederlân, leit yn Wassenaar.
Yn it sintrum fan Wassenaar stiet de âde romaanske doarpstsjerke dy't foar in part út de 12e iuw stammet, en dy't yn de 16e iuw foar in part fannijs boud wurde moast nei fernielings yn it begjin fan de Tachtichjierrige Oarloch. In deze kerk werd prinsesse Alexia doopt. Neist in lyts tal âlde doarpshuzen stiet dêr ek de achttjinde-iuwske wynmûne Windlust.
Wassenaar grinzget oan it doarp Foarskoat wêr't fanâlds in mienskiplike skiednis mei hat.
Oan de Wassenaarske Slach lizze yn it natuergebiet noch in protte oerbliuwsels fan de Atlantikwall, ûnder oaren in hûnderten meters lange betonnen muorre. Der lizze ek hast 1000 meter oan ûndergrûnske mitsele gongen dy't fiif bunkers meielkoar ferbine. Dy gongen binne hjoeddedei yn gebrûk as flearmûsbunker.
Underwiis
Fuortset ûnderwiis:
Armeenske katedraal (Moskou)
De Armeenske katedraal fan Moskou (Armeensk: Մոսկվայի հայկական վանքային համալիր; Russysk: Армянский храмовый комплекс в Москве) is de grutste katedraal fan 'e Armeensk-Otterdokse Tsjerke bûten Armeenje. De oan de Transfiguraasje wijde tsjerke (de eigentlike namme is de Katedraal fan de Hillige Transfiguraasje) waard foltôge yn 2013 en foarmet it religieuze sintrum fan de Armeenske mienskip yn Ruslân. De katedraal is de biskopstsjerke fan it Armeensk-otterdokse bisdom Novo-Nachitsjevan en Ruslân.
Skiednis
De autoriteiten fan Moskou wiisden al yn 1996 in plak oan dêr't de nije Armeenske katedraal boud wurde moast. Neffens de planning soe de tsjerke der al yn 2001 stean moatten ha, mar de bou kaam net fan de grûn fanwegen fertsjustering fan jild, dat jûn wie om de bou mooglik te meitsjen. Dêrnei moast der op 'e nij jild ynsammele wurde om it projekt mooglik te meitsjen. Yn 2004 wie it safier dat de fûneminten fan de katedraal lein wurde koene en yn 2006 gyng it los mei de bou.
De wijding fan it kompleks waard yn 2013 útfierd troch Karekin II, de katolikos fan alle Armenen, en waard bywenne troch de Armeenske presidint Serzj Sarkisyan, de Russysk-Otterdokske patriarch Kirill fan Moskou en oare fertsjintwurdigers fan de Armeenske en Russyske oerheden en tsjerken. By dizze gelegenheid joech de katolikos oan de katedraal in fragmint fan it krús dêr't Kristus oan krusige waard. De Russysk-Otterdokske patriarch sei by dizze gelegenheid dat de nije katedraal it herstel fan it histoaryske rjocht symbolisearre en dat de Armeenske mienskip mei oare kristlike mienskippen sterk litten hie ûnder de hurde tiden fan it kommunisme.
Beskriuwing
It kompleks is 1.32 ha. grut en njonken de katedraal waarden der ek in Kapel fan it Hillich Krús, in amtswenning foar de biskop, in museum, in bibleteek, romten om gear te kommen en ûnderwiis te jaan, in ûnfangstsintrum, in refter en in ûndergrûnske parkeargelegenheid boud.
De hichte fan de yn de tradisjonele styl fan Armeenske tsjerke boude katedraal is 58 meter (ynklusyf krús) en de mei 72 krusen fersierde koepel hat in trochsnit fan 21 meter. De gevels fan de katedraal binne dekorearre mei útsniene ôfbylden fan Kristus, hilligen, krusen en ynskripsjes oer û.o. it kerstenjen fan Armeenje en it libben fan Armeenske martlers.
It gebou hat fjouwer tagongen, de haadyngong is te finen yn de klokketoer. De klokkentoer hat in saneamd stalaktiteferwulft, in soarte fan ferwulft dat al iuwen net mear tapast is en foar it earst sûnt lange tiid yn dizze katedraal ynbrocht waard.
Leeuwarden (Bonêre)
Leeuwarden (Bonêre) is in fjildnamme op it Nederlânsk-Karibysk eilân Bonêre. It is ien fan in protte ikkerkes fan sa'n 2 hektare (cunucu of knoeken) dy't yn dy kriten sa'n iuw lyn ferhierd waarden.
Don Iwerks
Don Iwerks (útspr.: [dɔ:n 'aiwœrks], likernôch "dôn aiwurks"; folút: Donald Iwerks; 1929) is in Amerikaansk kameraman, technikus, útfiner en ûndernimmer fan Eastfrysk etnysk komôf. Hy wurke lange tiid foar The Walt Disney Company en ûntfong yn 1998 in Oscar foar syn bydragen oan 'e Amerikaanske filmyndustry. Hy is de soan fan Disney-animator Ub Iwerks en de heit fan dokumintêremakster Leslie Iwerks.
Libben en karriêre
Iwerks is hikke en tein yn 'e steat Kalifornje, dêr't er yn 1929 berne waard as de soan fan 'e legindaryske Disney-animator Ub Iwerks, dy't tegearre mei Walt Disney û.m. ferantwurdlik wie foar de kreaasje fan it wrâldferneamde tekenfilmpersonaazje Mickey Mouse. Don Iwerks folge yn syn heite fuotleasten doe't er yn 1950 by de Walt Disney Company as technikus yn it masinewurkplak oan 'e slach gie.
Yn 1954 waard Iwerks oansteld as kameratechnikus op 'e set fan 'e film 20,000 Leagues under the Sea, mei yn 'e haadrollen Kirk Douglas en Peter Lorre. De folgjende tritich jier wie hy de driuwende krêft efter de filmynnovaasjes fan 'e Walt Disney Company. Sa fûn er de earste 360º-filmtechniken út en de earste 360º-kamera, wylst er oant kop en earen behelle wie yn 'e earste Circle-Vision 360-film, America the Beautiful, út 1955. Teffens fûn Iwerks út hoe't live-aktearjen mei in animearre eftergrûn kombinearre wurde koe.
Nei hast 35 jier yn tsjinst fan Disney stien te hawwen, naam Iwerks yn 1985 ôfskie fan dy wurkjouwer om syn eigen bedriuw op te rjochtsjen, Iwerks Entertainment. Dêrmei waard er ien fan 'e liedende ûntwikkelder fan special effects en firtuële realiteitstechnology fan 'e wrâld. Yn 1998 waard Iwerks de Gordon E. Sawyer Award takend, in spesjale Oscar wêrmei't lju eare wurde dy't mei har technologyske bydragen de filmyndustry ear oandien hawwe.
In jier letter, yn 1999, wûn Iwerks Entertainment de Oscar yn de kategory foar wittenskiplike en technyske prestaasjes foar in spesifike ynnovaasje mei as namme it Iwerks 8/70 Linear Loop-projeksjesysteem. Yn 2009 waard Don Iwerks útroppen ta Disney Legend, in ûnderskieding foar Disney-wurknimmers dy't har ûnderskaat hawwe troch har "ferbyldingskrêft, talint en dreamen".
Oger (mytysk wêzen)
In oger (froulike foarm: ogresse) is in mytysk wêzen yn 'e foarm fan in minske-itende reus. Sokke wêzens wurde ornaris foarsteld mei in disproporsjoneel grutte holle, in soad hier oer it hiele lichem en faak in hûd fan in ûngewoane kleur. Se hawwe yn 'e measte gefallen in foarkar foar it iten fan minsklike poppen en lytse bern. Wêzens fan dat soarte komme foar yn 'e leginden, myten en mearkes fan in grut tal lannen en folken, mar de oger is spesifyk ôfkomstich út 'e folkloare fan Frankryk en Itaalje. Dêrwei is er letter, mooglik al troch de Normandyske Ynvaazje fan 1066, yn 'e Ingelske folkloare trochkrongen.
As wurd is 'oger' yn it Frysk en Nederlânsk in frij resinte ûntliening út it Frânsk (fan ogre), en wurdt it yn dy sin benammen brûkt yn (oersettings fan) moderne fantasyliteratuer. It wurd stiet lykwols net yn 'e Dikke Van Dale, noch yn Het Groene Boekje. Yn Fryske en Nederlânske oersettings fan âldere ferhalen, lykas it bekende mearkes Lyts Tomke en Jaap en de Beanestaak, wurdt 'oger' sadwaande ienfâldichwei fertaald mei 'reus'. Etymologysk is ogre troch it Frânsk ûntliend oan it Italjaanske orco, dat yn 'e Napolitaanske foarm uerco ûnder mear oantroffen wurdt yn 'e Pentamerone fan Giambattista Basile (1575-1632).
Basile syn wurk is lykwols lang net de âldste oerlevering fan it wurd yn it Italjaansk, en ek yn it Frânsk wie it al fier foar de tiid fan Basile trochkrongen. It âldst oerlevere gebrûk fan it Frânske ogre datearret nammentlik út 'e tolfde iuw, út 'e ridderroman Perceval, li Contes del Graal, fan Chrétien de Troyes. 'Oger' hat in noch âldere foarm yn it Latyn, orcus, dêr't it Aldingelske orcnēas op weromgiet, dat yn regel 112-113 fan it Midsiuwske epos Beowulf neamd wurdt en dat yn 'e tweintichste iuw skriuwer J.R.R. Tolkien ynspirearre ta de foarm 'oark' foar de boasaardige wêzens yn The Hobbit en The Lord of the Rings. Uteinlik giet it wurd 'oger' werom op Orkus, de namme fan in Etruskyske god dy't minskefleis iet. It bleau in frij ûnbekend wurdt oant de Frânske foarm yn 'e santjinde iuw popularisearre waard yn 'e mearkes fan Charles Perrault (1628-1703) en Marie-Catherine Jumelle fan Berneville, grevinne fan Aulnoy (1650-1705).
Wêzens dy't besibbe binne oan ogers binne û.m. de jötnar út 'e Noardske mytology, de oni út 'e Japanske folkloare en de syklopen út 'e Grykske mytology (lykas dy dy't yn 'e Odyssee fan Homearus Odysseus syn bemanning finzen hâldt en ien foar ien opfret). It bekendste moderne foarbyld fan in oger is it grienhûdige titelpersonaazje út 'e Shrek-rige. Yn dy films wurdt de saak omdraaid en wurdt de oger as freonlik en goedaardich foarsteld, wylst de minsken him oanhâldend fijannich behannelje.
Petrus- en Paulustsjerke (Maasslús)
De Petrus en Paulustsjerke is in roomsk tsjerkegebou yn de Súd-Hollânske stêd Maasslús.
Skiednis
It futuristyske tsjerkegebou is in ûntwerp fan de arsjitekten Mari Baauw en René Olivier fan it buro Royal Haskoning en waard keazen út de ynstjoerings fan in troch it bisdom Rotterdam útskreaune priisfraach. De tsjerke ferfong de eardere Andréastsjerke (sletten yn 2000) en de Petrus en Paulustsjerke, dy't nei de foltôging ôfbrutsen waard.
De earste eucharistyfiering fûn op 29 april 2007 plak, wylst biskop Van Luyn de tsjerke op 1 july 2007 ynwijde. Yn de tsjerke is plak foar 300 minsken.
Ynterieur
It liturgysk sintrum hat de foarm fan in ellips. Tabernakel en alter binne modern. In pear bylden en de krúswei binne ôfkomstich út de âlde tsjerke. De bylden fan de apostels Petrus en Paulus binne 19e-iuwsk. Efter de twa bylden is op glês de tekst fan Jehannes 1:1-18 oanbrocht. Bûten stiet it keunstwurk "De ropping fan Andréas" fan Dick Tulp.
Oargel
It oargel is ôfkomstich út de âlde tsjerke en waard dêr boud troch de firma Vermeulen mei û.o. piipwurk fan in âlder oargel. Nei de foltôging fan de nijbou waard it oargel restaurearre en efter in nije oargelkas yn in wat oare disposysje opboud.
Trivia
Om't de tsjerke tinken docht oan it operagebou yn Sydney wurdt de tsjerke ek wol Sidney aan de Waterweg neamd.
Mara (sûchdier)
De mara (Latynske namme: Dolichotis patagonum), ek wol Patagoanyske mara neamd ta ûnderskie fan syn famyljelid de lytse mara (Dolichotis salinicola), is in sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e kavia-eftigen (Caviidae) en it skaai fan 'e mara's of Pampahazzen (Dolichotis). Dit bist komt allinnich mar foar yn Argentynje, en liket hast wol in krusing te wêzen tusken in hazze en in lytse antilope; yn wurklikheid is de mara lykwols frij nau besibbe oan 'e kavia. Syn neiste sibbe, de lytse mara, is lytser fan stal en libbet noardliker.
Fersprieding
De mara komt inkeld foar yn Argentynje, dêr't er de pampa's fan Patagoanje en oare gersflakten bewennet. Syn fersprieding is beheind ta it diel fan it lân tusken 28º en 50º suderbreedte.
Uterlike skaaimerken
De mara hat trochinoar in kop-romplingte fan 50-75 sm, mei in sturtlingte fan 4½ sm en in gewicht fan 8-9 kg. Hy stiet heech op 'e poaten en hat lange rjochtoppige earen en grutte eagen. De koarte brunige pels skaait op 'e rêch wat dûnker, griiseftich út. Op 'e bealch is er tusken de foarpoaten readbrún en tusken de efterpoaten witich. Ek de kiel is wyt.
Hâlden en dragen
De mara is foar it measte part oerdeis aktyf, en sa'n 46% fan syn aktiviteiten hâldt ferbân mei foerazjearjen. Wyfkes binne dêr yn 'e regel langer mei dwaande as mantsjes, fanwegen it feit dat se ek foar harren jongen frette moatte as se drachtich binne of drinkende jongen hawwe. Mantsjes sitte it grutste part fan 'e dei om har hinne te sjen, wach foar rôfdieren lykas kateftigen, foksen en rôffûgels. Mara's binne fierhinne herbivoar, en frette benammen gerzen, blêden en fruchten. Se binne goed oanpast oan in libben op 'e iepen flakten, mei lange skonken dy't har faasje jouwe as se gau útpike moatte. Under it draven hawwe se wol wat wei fan in lytse antilope, al lykje se mear op in hazze as se stilsitte.
De peartiid falt by mara's, alteast dy yn súdlik Argentynje, tusken augustus en jannewaris. Nei in draachtiid fan likernôch 100 dagen smyt it wyfke 1-2 jongen. Yn Patagoanje bart dat meast tusken septimber en oktober, foàr de simmerdrûchte en nei de winterrein. Meastal produsearje mara's mar ien nêst jongen jiers, hoewol't se yn ekstreme gefallen wol 4 nêsten jiers smite kinne. Hoewol't de wyfkes net aktyf gearwurkje by it grutbringen fan 'e jongen, litte se soms it jong fan in oar wyfke by har drinke. De jongen kinne daliks nei de berte rinne, mar bliuwe de earste 3 wiken deunby de hoale. Dêrnei kinne se mei har âlden by de hoale weiswalkje en fan gers libje. Mei 13 wiken wurde se folslein ôfwûn.
Status
De mara hat de IUCN-status fan "gefoelich", mei't er de lêste pear hûndert jier sterk yn syn fersprieding beheind is. Histoarysk kamen mara's foar fan noardlik Argentynje hast hielendal oant yn Fjoerlân. Troch oerbejaging en habitatferlies binne se no útstoarn yn ferskate gebieten, wêrûnder de hiele provinsje Buenos Aires. Marapelzen wurde yn Argentynje wol brûkt om bêdspreien en flierkleden fan te meitsjen.
Nieuw Perspectief (Hurdegaryp)
Nieuw Perspectief ('Nij Perspektyf') is in protestantske tsjerke yn Hurdegaryp.
Skiednis
De ienfâldige tsjerke waard yn 1960 oan de Swagermanstrjitte as in grifformearde tsjerke boud en is sûnt de fúzje fan de trije grutte protestantske mienskippen yn Nederlân in gebou fan de Protestantske Tsjerke yn Nederlân. thumb|200px|left|Mense Ruiter-oargel De tsjerke waard mei help fan sa'n 50 frijwilligers en in tal fan bedriuwen yn 2014 folslein renovearre.
Readboarstkefûgels
De readboarstkefûgels of janfrederiks (Erithacinae) binne in ûnderfamylje fan sjongfûgels út de famylje fan miggesnappers (Muscicapidae). Mei útsûndering fan it readboarstke binne alle Erithacinae Afrikaanske fûgels. De namme "janfrederik" is de Súd-Afrikaanske beneaming fan de fûgels fan de measte skaaien fan dizze ûnderfamylje, wêrûnder it grutste skaai Cossypha.
Circuit of the Americas
De eartste plannen foar it sirkwy en de Grand Prix stamme út 2010. It sirkwy is it earste sirkwy yn de Feriene Steaten dat spesjaal boud is foar de Formule 1. It sirkwy is ûntwurpen mei de help fan de Dútske arsjitekt Hermann Tilke, dy 't meardere sirkwys ûntwurpen hat.
Klickitat County (Washington)
thumbnail|Klickitat County Rjochtbank yn Goldendale Klickitat County is in county yn it suden fan de steat Washington, Feriene Steaten. Neffens de folkstelling fan 2010 telde de county 20.318 ynwenners. It grutste en it haadplak is Goldendale. De county is nei de Klikitat-Yndianen neamd.
Skiednis
Yn 'e iere jierren wennen de Klikitat-Yndianen hjir yn 'e omkriten. Blanke bewenning kaam nei de Oregon Trail yn 'e 1840er jierren. Op 20 desimber 1859 waard de county stifte út Walla Walla County. Samuel Hill, in sakeman, wie warber foar promoasje fan dit gebiet en trúnde oan op bettere diken en boude monuminten yn it plakje Maryhill, bygelyks in replika fan Stonehenge foar it betinken fan slachtoffers fan de Earste Wrâldkriich út Klickitat County; it Maryhill Stonehenge. Ek liet er in grut hûs bouwe wêr't letter it Maryhill Museum of Art yn wêze soe. It hûs oersjocht de kleau fan de rivier de Kolumbia. De Sam Hill Memorial Bridge, de brêge wêr't Highway US 97 oer de rivier de Kolumbia rint, is neamd nei him.
Geakunde
thumbnail|600px|De Klickitat Delling It totale oerflak fan de county is 4931 km², wêrfan 4846 km² lân is en 85 km² wetter. De county grinzet yn it westen oan Skamania County, yn it noarden oan Yakima County, yn it easten oan Benton County en yn it suden foarmet de rivier de Kolumbia de grins mei Oregon, hokker county's fan west nei east de grins foarmje; Hood River County, Wasco County, Sherman County, Gilliam County en Morrow County. It Cascades Berchtme beslacht it westen fan de county. Yn it noarden fan de county falt in part ûnder it Jakama Yndianereservaat. Nasjonale beskerme gebieten binne: Conboy Lake National Wildlife Refuge en Gifford Lake National Forest. Wichtige diken binne:
Befolkingsopbou
Neffens de folkstelling fan 2000 wennen der 19.161 minsken, mei 7473 hûshâldings. De befolkingstichtens wie 4 km². Der wiene 8633 wentes. Der wennen 87,6% blanken, 0,3% swarten, 3,5% yndianen, 0,7% Aziaten, 0,21% Pasifyske Eilanners, 5% fan oare rassen en 2,8% fan mingde rassen. Etnysk bestie de befolking út 7,8% hispanics of latinos, 17,7% Dútsk, 14% Amerikaansk, 11,1% Ingelsk, 9,6% Iersk. 90,3 % spruts Ingelsk en 7,8% spruts Spaansk. 27,1% wie ûnder 18, wilens 13,8% 65 jier en âlder wie. De trochsneed âldens wie 40 jier. It trochsneed ynkommen wie $34.267. 17% libbe ûnder de earmoedgrins.
List fan planetoïden 65201-65300
Dit is in list fan planetoïden 65201-65300.
Slach oan de Little Bighorn
De Slach oan de Little Bighorn wie in fjildslach dy't op 25 en 26 juny 1876 útfochten waard oan 'e igge fan 'e rivier de Little Bighorn yn wat no it suden fan 'e Amerikaanske steat Montana is. Dit treffen hearde ta de Grutte Sû-Oarloch fan 1876, wêrby't de Feriene Steaten definityf in ein makken oan 'e selsstannichheid fan 'e Yndiaanske folken yn it noardlike part fan 'e Grutte Flakten. Yn dat ramt wie de Slach oan 'e Little Bighorn lykwols in slimme tebeksetter, mei't dat treffen útrûn op in klinkende oerwinning foar de Yndianen.
Yn dizze fjildslach foel it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint ûnder lieding fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer in Yndiaansk doarp oan dêr't tafalligerwize in grut part fan 'e oarlochssterkte fan 'e Sû (Sioux), Sjajinnen (Cheyenne) en Arapaho gearkommen wie. Ynspirearre troch de fizioenen fan 'e medisynman Sittende Bolle, en oanfierd troch de opperhaden Mâl Hynder en Gal, sloegen de Yndianen de oanfal fan 'e troepen fan majoar Marcus Reno op 'e suderein fan harren doarp ôf, wêrnei't se oan 'e noarderein de oanfal fan Custer sels brieken noch foar't dy goed en wol begûn wie. De fiif kompanjyen kavalery fan Custer waarden doe op in heuveltop besingele en oan 'e lêste man ta útrûge. De troepen fan Reno waarden ek besingele, mar koene nei twa dagen ûntset wurde troch Amerikaanske fersterkings. Yn totaal kamen der 268 Amerikanen om, wat de Slach oan de Little Bighorn ta ien fan 'e swierste nederlagen makke dy't de Amerikanen ea tsjin 'e Yndianen litten.
Foarskiednis
Spannings tusken lânseigen Yndiaanske folken en de almar opkringende stream fan blanke kolonisten soargen yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw kear op kear foar oarloch op 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Yn 'e Dakota's, Wyoming en Montana waard dêrby troch de Feriene Steaten fral fochten mei de Lakota, it westlike diel fan 'e Grutte Sû Naasje, en harren bûnsgenoaten, de Noardlike Sjajinnen en de Noardlike Arapaho. Nei de Oarloch fan Reade Wolk (1866-1868) folge der in perioade fan relative frede, mar doe't der yn 1874 by de Ekspedysje nei de Black Hills goud fûn waard, wie in nije oarloch ûntsjinkearber.