cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zadonsk
Zadonsk (Russysk: Задо́нск) is in stêd en it bestjoerlike sintrum fan it Zadonski-rajon yn de oblast Lipetsk, Ruslân. De stêd leit oan de loftse kant fan de Don en 52 kilometer súdwestlik fan Lipetsk, it bestjoerlike sintrum fan de oblast, en 383 km súdeastlik fan Ruslân's haadstêd Moskou.
De skiednis fan Zadonsk is ferbûn mei de stifting fan it kleaster yn 1610 troch twa muontsen út Moskou.
Oant 1799 hiet Zadonsk 'Tesjtsjevka'.
Etymology
Zadonsk is ôflaat fan de rivier de Don en betsjut letterlik "oer de Don".
James A. Michener
James A. Michener (útspr.: ['mɪʧənəɹ], likernôch: " mit -sjuh-nur"; soms ek útspr. as ['mɪʧnəɹ], likernôch: " mitsj nur"; folút: James Albert Michener; Doylestown (Pennsylvania), 3 febrewaris 1907 – Austin (Teksas), 16 oktober 1997) wie in Amerikaansk skriuwer fan histoaryske romans en koarte ferhalen en non-fiksjewurken. Hy briek yn 1947 troch mei de ferhalebondel Tales of the South Pacific, wêrfoar't him yn 1948 de prestizjeuze Pulitzerpriis foar Fiksje taparte waard. Neitiid publisearre er mear as fjirtich boeken, wêrûnder in protte famyljekroniken dy't har útstrieken oer in grut tal generaasjes en dêrmei de skiednis fan in beskaat gebiet werjoegen. Foarbylden dêrfan binne Hawaii, Poland, Texas, Alaska en Caribbean.
Michener syn troch resinsinten meast bejubele wurk wie Centennial, wêryn't er it ferhaal fan 'e Amerikaanske steat Colorado fertelde fan 'e prehistoarje oant it twahûndertjierrich bestean fan 'e Feriene Steaten, yn 1976. Oare romans fan him binne The Bridges of Toko-ri, oer de Koreaanske Oarloch, Sayonara, oer de leafdesrelaasje fan in Amerikaan en in Japanse, en The Novel, in boek wêryn't in roman de 'haadpersoan' is. Michener skreau ek Iberia, oer syn omdoarmings oer it Ibearysk Skiereilân, Sports in America, in non-fiksje wurk oer sport, en syn autobiografy The World Is My Home. Ferkaten fan syn wurken waarden neitiid ferfilme. Fan syn boeken waarden by syn libben likernôch 75 miljoen eksimplaren ferkocht.
Jonkheid en oplieding
Neffens Michener sels wist er net wa't syn biologyske âlden wiene, of krekt wannear't of wêr't er berne wie. Hy waard yn Doylestown, yn 'e steat Pennsylvania, grutbrocht troch syn adopsjemem Mabel Michener, in quaker. Hy slagge yn 1925 foar syn eineksamens yn it fuortset ûnderwiis op 'e Doylestown High School. Dêrnei learde er fierder oan it Swarthmore Kolleezje yn Swarthmore (Pennsylvania), dêr't er lid wie fan it basketbalteam fan 'e universiteit en teffens fan 'e studinteferiening Phi Delta Theta. Hy studearre yn 1929 summa cum laude ôf mei bachelorstitels yn Ingelske taal- en letterkunde en skiednis. Neitiid reizge er in soad en studearre er twa jier oan 'e Universiteit fan St Andrews yn it Skotske St Andrews.
Iere karriêre
Werom yn 'e Feriene Steaten fûn Michener in baan as learaar Ingelsk oan The Hill School yn Pottstown, yn Pennsylvania. Fan 1933 oant 1936 ûnderwiisde er Ingelsk oan 'e George School yn Newtown, ek yn Pennsylvania. It wie yn dy tiid dat er foar it earst troude. Yn 1936 gie Michener op 'e nij te studearjen, diskear oan 'e Steatskweekskoalle fan Colorado yn Greeley (dy't yn 1970 omneamd is ta de Universiteit fan Noardlik Colorado). Dêr behelle er in mastergraad yn ûnderwiiskunde.
Neitiid ûnderwiisde Michener ferskate jierren oan dyselde kweekskoalle (dêr't de bibleteek yn oktober 1972 nei him ferneamd wurde soe). Fan 1939 oant 1940 beklaaide er de posysje fan gastdosint oan 'e Universiteit fan Harvard, en yn 1940 naam er in baan oan by útjouwerij Macmillan Publishers, dêr't er redakteur waard fan útjeften op it mêd fan ûnderrjocht yn 'e sosjology.
Militêre tsjinst
Doe't de Feriene Steaten ein 1941 yn 'e Twadde Wrâldoarloch behelle rekken troch de Japanske oanfal op Pearl Harbor, naam Michener tsjinst by de Amerikaanske Marine, ek al hied er as (pasifistyske) quaker ûnder de tsjinstplicht útkomme kinnen troch himsels ta gewissebeswierde te ferklearjen. Hy krige de rang fan luitenant-op-see en waard ûnder oarloch op ferskate misjes yn 'e Stille Súdsee stjoerd, nei't it skynt om't syn oerhearrigen geregeldwei by fersin mienden dat er de soan fan admiraal Marc Mitscher wie. Syn offisjele funksje wie marinehistoarikus. Hy reizge sadwaande in protte en krige dêrtroch in soad fan dat part fan 'e wrâld te sjen.
Trochbraak as skriuwer
Michener begûn ûnder de Twadde Wrâldoarloch foar it earst fiksje te skriuwen. De ûnderfinings dy't er op syn reizen troch de Stille Súdsee hie, brûkte er om syn earste ferhalen op te basearjen. Sa ûntstie Tales of the South Pacific, in boek dat beskôge wurde kin as in ferhalebondel of as in roman besteande út in stikmannich ûnderling ferbûne ferhalen. It waard syn earste boek, dat yn 1947 ferskynde, doe't Michener fjirtich jier wie. Hy krige der rûnom lof foar taswaaid troch de literatuerkritisy, en yn 1948 waard it bekroane mei de Pulitzerpriis foar Fiksje. Tales of the South Pacific waard troch Rodgers en Hammerstein adaptearre ta de tige súksesfolle musical South Pacific, dy't yn 1949 op Broadway iepene. Yn 1958 waard op basis dêrfan wer in film makke, dy't ek South Pacific hiet en allikefolle súkses hie.
Yn Sayonara, út 1954, fertelde Michener it ferhaal fan majoar Lloyd Gruver, in piloat fan 'e Amerikaanske Loftmacht dy't stasjonearre is yn Japan en dêr fereale rekket op 'e Japanske frou Hana-Ogi. Dat boek wie foar in part autobiografysk, mei't Michener putte út ûnderfinings fan himsels en syn trêde frou, dy't in Amerikaanse fan etnysk Japansk komôf wie. Krekt as Tale of the South Pacific beljochte Sayonara it rasisme dêr't ynterrasiale houliken yn 'e 1940-er en 1950-er jierren mei te krijen hiene. Soks waard in weromkearend tema yn it wurk fan Michener. Sayonara waard yn 1957 ferfilme as Sayonara, mei Marlon Brando en James Garner yn 'e haadrollen. De film waard nominearre foar tsien Oscars en wûn dêr fiif fan.
Fierdere karriêre as skriuwer
Oan 'e ein fan 'e 1950-er jierren begûn Michener te wurkjen as redakteur foar de Reader's Guide to Periodical Literature, in funksje dy't er oant 1970 beklaaie soe. Teffens besocht er in nij paad yn te slaan as senarioskriuwer fan 'e troch him betochte tillefyzjesearje Adventures in Paradise, dy't fan 1959 oant 1962 útstjoerd waard. Dy gie oer kaptein Adam Troy (spile troch Gardner McKay) fan it sylskip de Tiki III. Produsint Bob Mann hie eins in tillefyzjesearje basearre op Tales of the South Pacific meitsje wollen, mar dêr hiene Rodgers en Hammerstein alle filmrjochten op kocht, en dy giene net mei de plannen akkoart. Uteinlik rûn it tillefyzje-aventoer fan Michener op 'e non.
Micheners syn roman Hawaii, dy't yn 1959 ferskynde, hie de tiid mei, om't Hawaï dat jiers de fyftichste Amerikaanske steat waard. It wie in histoaryske roman dy't iuwen fan 'e skiednis fan Hawaï omfette en myriaden ynfloeden ûndersocht dy't de bewenners en it lânskip fan 'e Hawaï-eilannen foarme hawwe. Michener hie foar it boek jierrenlang yngeand ûndersyk dien oangeande skiednis, kultuer en sels geology. Neitiid soed er dy oanpak foar al syn folgjende romans brûke. De earste fan dy folgjende boeken wie Caravans, dat yn 1963 ferskynde. Dêryn ferkende Michener de kulturele ferskowings yn it Afganistan fan nei de Twadde Wrâldoarloch troch de eagen fan in Amerikaanske frou dy't troud is mei in Afgaanske yngenieur. The Source, út 1965, wie Michener syn werfertelling fan 'e skiednis fan it joadendom, begjinnend by de iere Hebreeërs en troch de milennia hinne oant it moderne Israelysk-Palestynske konflikt. En yn The Drifters, dat útkaam yn 1971, folge er jonge swalkers dy't nei de Fjetnamoarloch nei betsjutting yn it libben sykje.
Centennial, út 1974, wie nei alle gedachten it wurk fan Michener dat troch de resinsinten it measte tajubele waard. Dêryn dokumintearre er it ferhaal fan Colorado, de Centennial State, in oantsjutting dy't ferwiist nei if feit dat Colorado in Amerikaanske steat waard yn 1876, doe't de Feriene Steaten hûndert jier bestiene. Yn it boek folge Michener de skiednis fan 'e steat fan syn geologyske oarsprong troch de prehistoarje, fia de Yndianen en de iere kolonisten yn it Wylde Westen nei it twahûndertjierrich bestean fan 'e Feriene Steaten, yn 1976. Centennial waard yn 1978 troch NBC adapteare ta in populêre tolvedielige minysearje mei deselde namme, dy't yn in protte lannen op 'e tillefyzje útstjoerd waard.
Yn 1978 ferskynde fan 'e hân Michener Chesapeake, wêryn't er yn syn ûnderwilens bekende styl de skiednis fan in kustdoarp yn Marylân fertelt. Yn The Covenant, dat yn 1980 útkaam, folge er de skiednis fan Súd-Afrika fan 'e prehistoaryske Boskjesmannen oant de Twadde Boere-oarloch. Dat waard yn 1982 folge troch Space, in fiktive beskriuwing fan it romtefeartprogramma fan 'e NASA, wêryn't de libbens fan wittenskippers, astronauten en politisy trochinoar rinne. Poland, út 1983, wie ynspirearre troch Michener syn reizen yn Poalen. Yn 'e roman folge er de skiednis fan it lân fan 'e trettjinde iuw oant de 1980-er jierren. Yn 1985 ferskynde Texas, wêryn't Michener de lêste 400 jier fan 'e skiednis fan Teksas folget. Legacy, út 1987, wie in hiel oare boek, dat in fiktyf ferslach fan it Iraan-kontraskandaal joech troch de eagen fan in ynderlik hinne en wer skuorde Amerikaanske luitenant-kolonel.
Yn 'e roman Alaska, út 1988, joech Michener in fiktive beskriuwing fan 'e skiednis fan Alaska, fan 'e prehistoarje, fia de Russyske Tiid en de Goudkoarts fan Klondike oant yn 'e Twadde Wrâldoarloch. Yn 1989 kaam Caribbean út, in roman wêryn't Michener de skiednis fan it Karibysk Gebiet beskriuwt fanôf de oankomst fan Kristoffel Columbus fia de heechtijdagen fan 'e seerôverij yn 'e santjinde iuw en de opkomst fan 'e sûkerreidplantaazjes fan Jamaika nei de swierrichheden fan 'e tweintichste iuw. Itselde jiers ferskynde fan syn hân ek Journey, dat basearre wie op in haadstik út Alaska. Yn dat wurk gied er djipper yn op it wol en wee fan in Britske goudsikersekspedysje ûnder de Goudkoarts fan Klondike.
Njonken fiksje skreau Michener ek essays, opiny-artikels, in dichtbondel en reisferhalen, lykas Iberia, út 1968, oer syn omdoarmings oer it Ibearysk Skiereilân. Hy publisearre wurken oer skiedkundige ûnderwerpen, Japanske gravuerekeunst en syn eigen politike opfettings. Sa bekritisearre er yn Presidential Lottery (1969) en The Quality of Life (1970) it Amerikaanske politike systeem en yn it bysûnder de yn syn eagen ûndemokratyske ynfloed fan it Electoral College op 'e útkomst fan ferkiezings. Yn it boek Sports in America (1976) joech er in beskriuwing fan 'e Amerikaanske sportkultuer en syn problemen. Ek publisearre Michener ferskate autobiografyske wurken, wêrûnder Report of the County Chairman (1961), oer syn belutsenens by de kampanje fan John F. Kennedy foar de Amerikaanske presidintsferkiezings fan 1960, Collectors, Forgers – And a Writer: A Memoir (1983), oer iere ynfloeden yn syn libben, en The World Is My Home (1992), dat in folsleinere autobiografy wie.
Michener stie bekend om syn flugge produksje fan tige livige romans mei gauris mear as tûzen bledsiden. Yn My Lost Mexico, út 1992, fertelde er dat er gauris tolve oant fyftjin oeren deis efter de typmasine siet, en dat wiken efterinoar folhold. Hy produsearre dan sa'n soad papier, dat syn argyfsysteem it betiden net oankoe.
Priveelibben
Michener troude trije kear. Yn 1935 troude er mei Patti Koon, fan wa't er yn 1948 skiede. Dêrnei wertroude er noch datselde jier mei Vange Nord. Hy kaam mei syn trêde frou, Mari Yoriko Sabusawa, yn 'e kunde by in sosjale gelegenheid yn Chicago. Hja wie in dochter fan Japanske ymmigranten, en hie de Twadde Wrâldoarloch trochbrocht yn ynternearringskampen yn Utah en Colorado. Michener skiede yn 1955 fan Nord en wertroude datselde jier mei Sabusawa. Mei har bleau er troud oant har dea yn 1994. Syn roman Sayonara, út 1954, oer de leafde tusken in Amerikaan en in Japanse, is kwasy-autobiografysk en basearre op syn ûnderfinings mei syn trêde frou.
Yn 1962 stelde Michener himsels yn Pennsylvania kandidaat foar de Demokratyske Partij foar in sit yn it Amerikaansk Hûs fan Offurdigen. Hy ferlear lykwols en besocht it dêrnei nea wer. Letter beskôge er dy episoade yn syn libben as in misse set. Wol bleau er belutsen by de Demokratyske Partij en tsjinne er û.m. as sekretaris fan 'e Grûnwetlike Konvinsje fan Pennsylvania yn 1967-1968. Yn 1968 tsjinne er foar syn partij as kiesman en lid fan it Electoral College, in ynstitút dêr't er letter tsjin agearje soe yn syn non-fiksjeboek Presidential Lottery: The Reckless Gamble in Our Electoral System. Michener wie in grut foarstanner fan it ôfskaffen fan it kiesdistriktestelsel by de Amerikaanske presidintsferkiezings, sadat de presidint direkt troch it elektoraat keazen wurde koe.
Yn syn lettere libben ûntjoech Michener him ta in filantroop, dy't mear as $100 miljoen weijoech oan ûnderwiisynstellings en kulturele organisaasjes, wêrûnder it Swarthmore Kolleezje, de Iowa Writers Workshop en it nei him ferneamde James A. Michener Art Museum yn syn berteplak Doylestown. Ek skonk er mear as $37 miljoen oan 'e Universiteit fan Teksas te Austin, dêr't û.m. it Michener Center for Writers mei finansierd waard, dat stúdzjebeurzen foar skriuwers, dichters, toanielskriuwers en senarioskriuwers útjout.
Ferstjerren
Harren lêste jierren wennen Michener en de frou yn Austin, de haadstêd fan Teksas. Syn frou stoar dêre yn 1994. Michener sels litte sûnt 1993 oan nierfalen, en hie op deistige basis ferlet fan nierdialyze. Yn oktober 1997 beëinige er dy behanneling. Hy sei dat er yn syn libben berikt hie wat er berikke woe, en dat er gjin fierdere lichaamlike ôftakeling trochmeitsje woe. Hy stoar op 16 oktober 1997, yn 'e hege âlderdom fan 90 jier, oan nierfalen. Hy waard kremearre, en syn jiske waard njonken dy fan syn frou pleatst yn it Austin Memorial Park Cemetery.
Michener liet de measte auteursrjochten op syn wurken nei oan it Swarthmore Kolleezje, dêr't er syn bachelortitels behelle hie. Syn papierren skonk er oan 'e Universiteit fan Noardlik Colorado, dêr't er syn mastergraad behelle hie. Yn 'e hjerst fan 1998 waard it James A. Michener Genoatskip oprjochte dat ta doel hat om it wurk fan Michener te behâlden en út te dragen.
Hiroshige Yanagimoto
(15 oktober 1972) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Sanfrecce Hiroshima, Gamba Osaka en Cerezo Osaka. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it King Fahd Cup 1995 en it Aziatysk kampioenskip 1996.
Connell (Washington)
Connell is in stêd yn Franklin County, yn it súdlike part fan 'e Amerikaanske steat Washington. Neffens in offisjele skatting út 2014 bedroech de befolking fan it stedsje doe krapoan 5.400 minsken. Connell stiet benammen bekend om it Coyote Ridge Corrections Center, dat der fêstige is, ien fan 'e twa grutste finzenissen fan 'e steat Washington, dêr't hast heal safolle detinearren fêstholden wurde kinne as dat Connell ynwenners hat.
Skiednis
Yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw waard de krite fan Connell as iepen lân foar it weidzjen fan kij en hynders brûkt, oant der yn 1883 in delsetting stifte waard as in ferbiningsstasjon tusken de spoarlinen fan 'e Northern Pacific Railroad en de Oregon Railroad and Navigation Company. It nije plak waard troch de pleatslike spoarbeämte Jacob Cornelius Connell 'Palouse Junction' neamd, nei de Palûs, in Yndiaansk folk út 'e omkriten, mar earne tusken 1886 en 1900 waard it namme feroare yn Connell, om 'e stifter fan 'e delsetting te earjen.
Yn 1890 hold de Northern Pacific Railroad op mei it betsjinjen fan it stasjon, mar yn 1901 waard it stasjon fan Connell oernommen troch de Union Pacific Railroad. Dêrnei begûn it doarp wer te groeien. Tusken 1900 en 1904 waard de earste skoalle oprjochte, en yn 1902 waard der in bank yn 'e delsetting fêstige, de Franklin County Bank. Yn 1903 waard der in goede wettersaad oanboarre, dy't it drûge Connell fan rom foldwaande drinkwetter foarseach. Tsjin 1905 wie Connell yn Franklin County suver like wichtich as it súdliker leine Pasco, mar dat jiers waard troch in grutte brân it kommersjele hert fan it doarp fierhinne ferwuostge, in klap dy't Connell nea te boppe kaam.
Op 28 novimber 1910 krige Connell stedsrjochten. Yn 'e tweintichste iuw wie it ferbouwen fan weet de wichtichste ynkomsteboarne yn Connell en omkriten. Yn 1992 waard fuortby it stedsje it Coyote Ridge Corrections Center iepene, in middelheech befeilige finzenis dêr't 2.500 detinearren fêstholden wurde kinne, en dy't dêrmei it ien fan 'e twa grutste tichthuzen fan 'e steat Washington is.
Demografy
Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Connell yn 2014 in befolking fan 5.388 minsken. De befolkingstichtens bedroech 206,5 minsken de km². Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Connell 5,4% âlder as 65 jier en 23,7% jonger as 18 jier. Fierders bestie 21,5% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst yn 2000 19,5% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 39,3% Latino's; 34,1% blanken; 6,4% swarten; 2,7% Aziaten; 1,9% Yndianen; 0,4% Polyneziërs, Melaneziërs en Mikroneziërs; 15,2% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Klimaat
Connell hat in steppeklimaat, mei hjite drûge simmers en koele wiete(re) winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 32,4 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 1,9 °C. Connell kriget jiers trochinoar net mear as 253 mm delslach.
Beschotenweg
Beschotenweg is in Ortsteil fan de Eastfryske stêd Weener yn Nedersaksen. Oant de weryndieling fan 1973 wie it wat oerflak oanbelanget de lytste gemeente fan it Reiderlân.
Skiednis
De Beschotenweg wie in âld, midsiuwsk paad troch it heechfean tusken Weener en Bunde. Yn in oarkunde út it jier 1450 dûkte de omskriuwing am Schoterwege op, dêr't nei alle gedachten dit paad mei bedoeld waard en dat "in opsmiten, ferhege wei" betsjut.
Oant yn 'e midden fan de 17e iuw wie it dêr noch net bewenne, mar nei de oergong fan East-Fryslân oan Prusen, setten om it jier 1800 hinne de earste bewenners har dêr nei wenjen, dy't útein setten mei it turfstekken. Dêrnei waard de grûn foar de lânbou brûkt.
Sûnt it begjin fan de 19e iuw wie de gemeente in selsstannige gemeente. Op 1 jannewaris 1973 waard Beschotenweg by de stêd Weener yndield.
Jean Bungartz
Jean Bungartz (Keulen, 6 maaie 1854 – Munster, 15 septimber 1934) wie in Dútsk bisteskilder, fotograaf, skriuwer en yllustrator fan boeken.
Bungartz stichte de Hamburger Verein zur Förderung reiner Hunderassen, de Hamburchske feriening foar de promoasje fan rashûnen, yn de jierren 80 fan de 19e iuw. Yn 1893 stichte er de Deutschen Verein für Sanitätshunde, de Dútske feriening foar Reade Krús hûnen, dy't er late oant 1909.
Publikaasjes
In karút:
Kristlike MULO (De Jouwer)
thumb De Kristlike MULO op De Jouwer stie oan de Skien en waard boud yn 1921.
Wynedaham
Wynedaham is in ferdronken tsjerkedoarp yn it Reiderlân.
Namme
De namme is, kreksa as dy fan Wynskoat en Wymeer, nei alle gedachten ôflaat fan de Germaanske winithi-, dat "greide", "miede" betsjut, mei it efterheaksel -ham, dat "hoeke", "oerd" of "finne" betsjut. De doarpen Houwingaham en Blijham krigen harren namme ek fan it lege klaailân, dat by de Westerwâldske Aa del lei.
Skiednis
Wyneda ham waard foar it earst neamd yn in ferdrach út 1391. By it fernijen fan it ferdrach yn 1420 komt it plak foar as Wiveldaham. Wynedaham foel ûnder it bisdom Múnster yn tsjinstelling ta de neiere plakken Beerta en Ulsda dy't ûnder Osnabrück foelen.
Kristlike MULO (De Jouwer)
Fuortset ûnderwiis
Yn septimber 1921 krige de skoalle in MULO-ôfdieling. As haad waard doe Westra oansteld, dy 't om 1924 hinne opfolge waard troch K. Kuperus. Kuperus hie ûnderwizer west yn Wjelsryp, Tsjom en Kampen en skoalhaad yn West-Skylge, Aldegea (Wymbritseradiel) en Kampen. Nei syn beneaming yn Frjentsjer waard hy opfolge troch David Leenheer. Dy waard op 1 oktober 1951 beneamd as haad fan de kristlike ULO yn Woerden. Syn opfolger op De Jouwer wie A. Petersen út Nunspeet.
By de ynfiering fan de mammoetwet is waard de MULO 'mafû' yn in nij gebou 'De Blaauwhof' oan de Blaauwhofleane. Doe't de nije MULO klear wie siet yn it âlde gebou noch in pear jier de doe nij oprjochte kristlike húshâldskoalle (LHNO) oant dy nei de oare kant ferhuze. Op it plak fan de âlde MULO waard letter de RABO-bank boud.
Wynedaham
Skiednis
Wynedaham moast net fier fan it plak lein hawwe, dêr't de Tsjamme yn de Reider Ie útmûne. De Tsjamme wie tagelyk ek de skieding fan it grûngebiet fan Wynedaham mei de oanbuorjende doarpen Reiderwâlde en Megenham.
De namme fan it plak waard stadichoan fergetten. Neffens in beskriuwing út 1620 rûn de Tsjamme oarspronklik fan de Meden oant Winingaham. By plannen foar it yndykjen fan de polder yn 1636 hannelen fertsjintwurdigers fan Beerta noch hieltyd foar de lânbesitters yn Ulsda en Wijnegaham. It uterdyks lân waard yn lettere kaarten wol "âld lân" neamd. Pleatsen yn de Beertsterham en Stocksterhorn leine ynskarre en wiene mienskiplik besit (in mienskar of buorfinne), dy't yn 1629 troch de stêd Grins oankocht waarden fan it kerspel Beerta. Dy kwelders waarden fan 1696 ôf part fan de Kroonpolder.
Der waard oannaam dat Wynedaham yn de Kroonpolder lein hat. A.J. Smith dy't fan âldere kaarten útgie tekene Wynedaham as earste efterdyks. Dat bliek in fersin te wêzen. De kaart dêr't er nei ferwiisde, komt nei alle gedachten út 1605. Dêrop waarden by Drieborg al inkelde uterdykse huzen oanjûn, dêr't de tsjerken fan Winedaham, Megham, Houuingaham alias Opham & Utham letter yntekene waarden. Wynedaham lei neffens dy kaart yn De Binnenlanden by Nieuw-Beerta yn de pleats Hamsterhof, dêr't yn de njoggentjinde iuw fûneminten fan in tsjerke fûn waarden. It efterheaksel -hof ferwiisd nei in âld tsjerkhôf, dus der wurdt fan útgien dat dat it tsjerkhôf fan Wynedaham wie.
Ek de hjoeddeiske tsjerke fan Nieuw-Beerta waard yn 1665 op in lape tsjerkelân dy't mooglik fan in eardere parochy wie.
Wynedaham moat lykwols net mei Wynham, dat justjes fierderop lei, betiisd wurde.
Bobby Goldsboro
thumb|Bobby Goldsboro, 1967 Bobby Goldsboro (Marianna, 18 jannewaris 1941) is in Amerikaanske pop- en country-singer-songwriter.
Biografy
Goldsboro waard berne yn Marianna (Floarida) en waard grutbrocht yn Dothan, Alabama. Op de high school wie er lid fan de band The Webs. Dêrnei gie Goldsboro nei de universiteit fan Auburn, mar hy bleau gitarist by The Webs. De reputaasje fan de groep groeide en yn Goldsboro's twadde jier oan de universiteit krigen se Buddy Buie as manager. Buie wie âlde kunde fan de high school, dy't yn Nashville produsint en songskriuwer wurden wie. Hy besoarge de Webs in tal konsertboekingen; op ien dêrfan mochten se Roy Orbison begeliede. Dat gie sa goed dat Orbison harren frege om syn fêste begelieders te wurden. Dat gie oan en Goldsboro gie fan de universiteit ôf. De groep toerde fan 1962 oant 1964 mei Orbison. Hy boaske yn dy snuorje oan Mary Alice en brocht in pear singles út, dy't it net sa goed dien. Yn 1963 naam er in eigen komposysje op, "See the Funny Little Clown" (op United Artists Records). De single helle de top-10 fan de Amerikaanske hitparade en waard mear as ien miljoen kear ferkocht; it waard syn earste gouden plaat.
Goldsboro keas dêrnei yn 1964 foar in solokarriêre. Yn de tsien jier dy't folgen hie er in rige hits en krige er noch mear gouden platen, ûnder oaren foar "Little Things" út 1965, "It's too late" út 1966 en "Watching Scotty Grow" út 1971. Syn grutste hit waard "Honey" (1968), dat syn ienige nûmer 1-hit yn de Billboard Hot 100 en de Billboard Country-hitlist waard. De lp mei deselde namme stie ek heech yn de Country-LP-hitlist. "Honey" waard sels de bêst ferkochte single fan 1968 yn de wrâld. Goldsboro soe dêrnei oars mear súkses hawwe as countryartyst. Syn lêste Top-40 hit yn de Billboard Hot 100 wie "Summer (The First Time)" út 1973, dy't sa'n tsien jier yn de Country Top-40 stean bleau.
Fan 1973 oant 1975 hie die syn eigen muzikale fariëteeshow op de Amerikaanske telefyzje, The Bobby Goldsboro Show.
Yn de jierren tachtich stoppe Goldsboro mei plaatopnames en optredens om him mear ta te lizzen op syn wurk as komponist, arranzjeur, produsint en skriuwer fan ferhalen foar bern. Hy skreau de muzyk foar de seizoenen 1993-1994 fan de Amerikaanske sitcom Evening Shade. Fan 1995 ôf oan makke en produsjearre de telefyzjerige "The Swamp Critters of Lost Lagoon" foar bern fan 2 oant 6 jier. Ferskate fan syn ferhalen ferskynden as audioboek of tekenfilm. Letter sloech er ek oan it skilderjen; hy ferkeapet syn wurk op syn hiemside.
Yn 1999 waard Goldsboro opnaam yn de Alabama Music Hall of Fame.
Holbæk (gemeente)
Holbæk is in gemeente op it Deenske eilân Sjælland. De gemeente ûntstie op 1 jannewaris 2007 yn it ramt fan de lanlike gemeentlike weryndieling troch de gearfoeging fan de âlde gemeente Holbæk mei de eardere gemeenten Jernløse, Svinninge, Tornved en Tølløse.
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 1988
200px|thumb|right|200px|De Olympyske skânsen fan Calgary 1988
Holbæk (gemeente)
De gemeente Holbæk hat 70.983 ynwenners (01.01.2018) en in oerflak fan 577,20 km². It riedshûs stiet yn Holbæk, dat ek it grutste plak fan de gemeente is.
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 1988
De Olympyske Winterspullen 1988, ek wol de XVe Olympiade neamd, waarden yn 1988 hâlden yn it Kanadeeske Calgary fan 13 oant en mei 28 febrewaris. It skânsspringen wie op it Alberta Ski Jump Area It wie de earste kear dat de Lannen wedstriid op it programma stie.
Alberta Ski Jump Area
De Alberta Ski Jump Area waard boud yn 1985 foar de Olympyske Winterspullen fan 1988 as ûnderdiel fan it Canada Olympic Park. de grutte delgong hie in K-punt fan 114 meter en de gewoane delgong hie in K-punt fan 89 meter.
Grutte delgong
K-punt 114 meter
Gewoane delgong
K-punt 89 meter
Lannen
Grutte delgong K-punt 114 meter
Piet Hendriks
Piet Hendriks (Nieuwendam, 13 desimber 1918 - Swol, 6 april 2000) wie in Nederlânsk akteur en kabaretier.
Biografy
Hendriks soe ynearsten elektrisiên wurde, maar fielde him al gau oanlutsen ta it toaniel. Hy spile by ferskate amateurselskippen, ûnder oaren by de Amsterdamske Komedy.
Hendriks syn telefyzjedebút wie yn 1954 as Willempie yn Saint-Germain-des-Prés, it VARA-programma fan Tom Manders. Hendriks pakte syn kâns en lei him dêrnei folslein ta op telefyzje.
Hy spile yn Ja zuster, nee zuster de rol fan in yngenieur dy't mei syn eksperiminten yn de kelder allegeduerigen foar ontploffingen soarge.
Teffens spile er yn Zeg 'ns Aaa, Komdatzien, Klatergoud, Klaverweide, Ieder zijn deel, Cassata, De Late Late Lien Show en amusemintsprogramma's lykas de De Mountiesshow, Max Tailleurshow en Klassewerk.
Hendriks hearde mei Annet van Heusden en Sien Diels ta de oarspronklike 'bewenners' fan de Nederlânske Sesamstrjitte; hy die mei fan 1976 oant 1984, doe't er de searje om reden fan skeel ferliet. Syn rol fan pake waard oernaam troch Lex Goudsmit.
Tsjerke oan it Dok
De Tsjerke oan it Dok oan it Tsjerkhôf 1 is de eardere herfoarme tsjerke en tsjintwurdige tsjerke fan de PKN-gemeente op De Lemmer. Oant 2019 hie de PKN ek noch in tsjerke oan de Nijbuorren 36, de grifformearde tsjerke út 1889. De grifformearde tsjerke is yn 2019 bûten gebrûk steld en ferkocht.
Bouskiednis
De tsjerke is yn 1716 as fjirde tsjerke op it plak boud en ferfong doe in âldere gebou út 1516. Al yn de 13e iuw hat dêr in tsjerke stien. Troepen fan de biskop fan Utert stieken yn 1413 de nei alle gedachten doe noch houten tsjerke yn 'e brân. De Hollanners brochten yn 1516 op 'e nij geweld nei De Lemmer, mar nettsjinsteande de skea troch brân bleau it gebou stean oant yn 1540, doe't de tsjerke wer ôfbaarnde. Der folge weropbou fan de tsjerke, mar fanwegen brekfallichheid moast dy yn it begjin fan de 18e iuw ôfbrutsen wurde om plak te meitsjen foar de hjoeddeiske tsjerke. .
De nijbou fûn plak ûnder lieding fan boumaster Auke Bouwes Disma út Snits. De sealtsjerke mei in trijesidich koer waard yn 1759 nochris útwreide mei in dwersskip oan de noardlike kant. Krekt as it skip fan de tsjerke krige ek it dwersskip in trijesidige ôfsluting. De healwei ynboude toer hat in achtkante lantearne mei in koepeldak as ôfsluting. De konsistoarje oan de súdlike muorre is in 19e iuwske tafoeging. thumb|left|Oargel
Yn 1955 is yn de muorre fan de toer boppe de tagong in brûnzen reliëf oanbrocht ta oantinken fan de slachtoffers yn de Twadde Wrâldkriich. Under de knibbeljende man dy't in do fleane lit steane de wurden 'Har dea us frijdom 1940-1945'.
De tsjerke is yn de jierren 1980 restaurearre.
Ynrjochting
De tsjerke hat in houten tonferwulft en yn it âldste diel fan de tsjerke is dat ferwulft as in himel beskildere mei wolken en fûgels. De stjerren, sinne en moanne binne fan blêdgoud. Yn 1984 waard by in restauraasje de beskildering ûntdutsen en foar it ljocht helle. Yn de tsjerke stiet in preekstoel fan Gerben Jelles Nauta mei tige ryk fykwurk fan bibelske foarstellings en kristlike symboalen. Ek de âlde flier kaam mei de restauraasje yn de jierren 1980 wêr tefoarskyn. De flier bestiet út sa'n fjirtich sarken. It ynterieur wurdt ferljochte troch trije 18e-iuwske kroanluchters.
De stuollen fan de tsjerke binne al twahûndert jier âld. De banken dêr foar oer binne 19e-iuwsk. Yn de toer hinget in klok dy't yn 1949 troch Eysbouts út Asten getten waard. De klok ferfong in âlde klok út 1598, dy't yn de Twadde Wrâldkriich yn opdracht fan de besetter foardere is en net werom kaam. De klok draacht it opskrift: 'In dief stiel de klok út de âlde toer / yn har plak sil ik liede / doarp mar en greiden oer'. In oerwurk út 1643 waard yn 1983 ferfongen troch in karriljon mei 18 klokken.
Oargel
It oargel stamt út 1842 en waard doe boud troch de Boalserter Dirk Sjoerd Ypma. Van Dam út Ljouwert ferboude yn 1863 mei behâld fan in soad materjaal fan Ypma's oargel it ynstrumint.
Candy Manson
Candy Manson, echte namme: Karolina Kot (Chicago, 11 novimber 1983 – Los Angeles, 15 jannewaris 2022), wie in Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan Poalsk etnysk komôf, wa har namme oft ek wol (mis)stavere wurdt as Candy Mansion of Candy Mason. Neffens har offisjele opjefte is se 1.60 m, mei in gewicht fan 55 kg. Hja stiet benammen bekend om har grutte boarsten, fan kupmaat 34G, dy't se krigen hat troch in boarstfergruttingsoperaasje te ûndergean.
Karriêre
Datselde jiers, doe't se 22 wie, makke Manson har debút yn in pornografyske film. Yn 2007 waard se nominearre foar in AVN Award (de Oscar fan 'e pornoyndustry) yn 'e kategory bêste nije stjer. Yn maaie 2008 liet se har boarsten nochris fergrutsje, no oant kup 32G. Om fan 'e operaasje te bekommen gie se der doe oardel jier tuskenút, mar yn 2010 makke se in comeback. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hie Manson yn mear as 170 pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Evil Angel, New Sensations, Red Light District, ClubJenna, Third Degree Films, Platinum X Pictures, Digital Sin, Score, Elegant Angel, Zero Tolerance, Pure Play Media, Jules Jordan Video, Hustler Video, Extreme Associates, Sin City, Wicked Pictures, Digital Playground, Devil's Film en Adam & Eve. Ek wurke se in protte foar pornosites as Reality Kings, Brazzers en Kink.com. Njonken har aktearwurk is se ek noch altyd aktyf as stripper en fetysjmodel.
Ferstjerren
Manson kaam op 15 jannewaris 2022 te ferstjerren yn har wenplak Los Angeles. Hja waard 38 jier. In famyljelid makke har dea bekend fia Instagram. Oer it hoe en wat waard fierders neat meidield.
Silas Soule
Silas Soule (folút: Silas Stillman Soule; Bath (Maine), 26 july 1838 – Denver (Kolorado), 23 april 1865) wie in Amerikaansk abolisjonist en militêr dy't belutsen wie by de saneamde Grinsoarloch yn Kansas en dy't letter yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch en de Kolorado-oarloch focht. Under it Bloedbad fan Sand Creek, dat yn 1864 troch de territoriale milysje fan Kolorado oanrjochte waard ûnder freedsume Yndianen, wegere Soule in befel om oan 'e slachting mei te dwaan. Neitiid tsjûge er tsjin syn befelfierend ofsier, John M. Chivington en waard koarte tiid letter yn Denver fermoarde, nei't men oannimme mei út wraak foar it tsjûgenis dat er ôflein hie.
Jonkheid
Soule waard yn 1838 berne yn Bath, yn 'e Amerikaanske steat Maine, yn in famylje fan fûleindige abolisjonisten. Hy groeide op yn Maine en letter yn Massachusetts. Yn 1854, doe't er sechstjin jier wie, joegen syn âlden har by de doe krekt oprjochte New England Emigrant Aid Company, in organisaasje dy't as doel hie om safolle mooglik abolisjonistyske kolonisten nei Kansas te stjoeren, om foar te kommen dat dat as slavehâldende steat yn 'e Amerikaanske Uny opnommen wurde soe. Yn novimber fan datselde jier setten Soule syn heit en âldere broer har as kolonisten yn 'e neite fan Lawrence nei wenjen. Soule sels kaam mei syn mem en beide susters de folgjende simmer oer.
Bleeding Kansas
Koart nei't it gesin Soule him yn Kansas nei wenjen set hie, makke Silas syn heit Amasa Soule fan syn húshâlding in halte op it Undergrûnske Spoar, de geheime organisaasje dy't ûntsnapte negerslaven út it Amerikaanske Suden nei de frijheid yn Kanada tasmokkele. Tsjin 'e tiid dat er santjin jier wie, begelate Soule sadwaande groepkes slaven nei it noarden ta. De beruchte en militante anty-slavernij-aktivist John Brown kaam gauris by de Soules oer de flier, en hy en Silas Soule rekken goed befreone. Yn 'e twadde helte fan 'e 1850-er jierren ûntstie yn Kansas, de saneamde Grinsoarloch, wêrby't abolisjonisten út it Noarden en slavehâlders út Missoury in fûleindige en bloedige striid leveren om 'e macht yn it gebiet, dat sadwaande bekend kaam te stean as Bleeding Kansas ("it Bliedende Kansas").
Soule wie oant kop en earen ta yn dat konflikt behelle, en wûn de reputaasje in fernimstich fjochter te wêzen. Yn july 1859 naam er diel oan in ferneamd huzarestikje wêrby't in groep abolisjonisten út Kansas, it saneamde Unstjerlike Tsiental, by in aksje yn St. Joseph, djip yn fijannich gebiet yn Missoury, in dokter John Doy út it tichthûs befrijden. Doy wie in Kansaanske abolisjonist dy't troch Missourianen oppakt wie wylst er in groep ûntsnapte negerslaven nei it noarden ta begelate; dêrop wied er yn Missoury berjochte foar dieverij fan oarmans eigendommen en ta in finzenisstraf fan fiif jier feroardiele. Nei't syn freon John Brown letter yn 1859 fêstset wie nei syn Oanfal op Harper's Ferry, reizge Soule nei Firginia om in nije útbraak te prebearjen, mar Brown en syn mannen hiene besletten om martelders foar de abolisjonistyske saak te wurden en wegeren har befrije te litten. Dêrop bejoech Soule him nei Boston, dêr't er gedoente hie mei ferskate foaroansteande abolisjonisten, wêrûnder de dichter Walt Whitman.
Amerikaanske Boargeroarloch
Yn maaie 1860 reizge Soule mei syn broer William en syn neef Sam Glass nei de goudfjilden fan Kolorado. Dêr ûnderhold er himsels in lyts jier as goudsiker en smidsfeint. Doe't yn april 1861 de Amerikaanske Boargeroarloch útbriek tusken it Noarden en it Suden, naam Soule tsjinst by it 1e Frijwillige Ynfanteryrezjimint fan Kolorado. Hy naam diel oan 'e Nij-Meksikokampanje tsjin 'e Konfederearre troepen út Teksas, en focht mei yn 'e Slach by Glorieta Pass, wêrby't dyselden út it Amerikaanske Súdwesten weromdreaun waarden. Soule klom op troch de rangen, en begjin novimber 1864 waard er befoardere ta kaptein mei it befel oer D Kompanjy fan it 1e Frijwillige Kavaleryrezjimint fan Kolorado, dat ûnder befel stie fan kolonel John M. Chivington.
Sand Creek
Op 29 novimber 1864 wie Soule oanwêzich by it Bloedbad fan Sand Creek. Dêrby oerfoel syn rezjimint op ferriedlike wize it freedsume doarp fan 'e Súdlike Sjajinnen en Súdlike Arapaho fan it opperhaad Swarte Tsjettel, dat opslein wie oan 'e Big Sandy Creek. Skattings fan eachtsjûgen oangeande it tal Yndiaanske deaden rûnen útinoar fan 70 oant 163, mar yn elts gefal gie it dêrby foar twatrêde part om froulju en bern. Dat barde allegear wylst der boppe it kamp in Amerikaanske flagge wappere as teken fan frede. Doe't hja troch Chivington oardere waard om oan te fallen, wegeren Soule en syn ûnderbefelhawwer, luitenant Joseph Kramer, lykwols om oan it befel gehoar te jaan, en joegen se de soldaten fan harren kompanjy ynstee de opdracht om te bliuwen dêr't se wiene en harren gewearen op te bergjen.
Tsjûgenis, dea en neisleep
Dizze oarlochsmisdie rôp sels yn 'e Feriene Steaten fan 'e njoggentjinde iuw grutte ferûntweardiging op, en it Amerikaanske Leger begûn in offisjeel ûndersyk nei de tadracht. Yn jannewaris 1865 tsjûge Soule dêrby tsjin Chivington, nettsjinsteande it feit dat er doe al deadsbedrigings ûntfongen hie. Op 23 april fan datselde jier waard de doe 26-jierrige Soule, dy't doe it leger ferlitten hie en as marshal yn Denver tsjinne, út in mûklaach wei deasketten. Ien fan 'e kûgels rekke him yn 'e holle, dat hy wie op slach dea. Dat wie fiif wiken nei't er troud wie mei in Hersa Coberly.
Men gie der doedestiden algemien fanút dat de moardners ynhierd wiene troch meistanners fan Chivington. In freon fan Soule, luitenant James D. Cannon, efterfolge ien fertochte, in soldaat út it 2e Frijwillige Kavaleryrezjimint fan Kolorado mei de namme Charles Squier, alhiel nei Nij-Meksiko, en brocht him werom nei Denver om berjochte te wurden. Squier ûntsnapte lykwols en waard nea wer pakt, wylst Cannon fergiftige waard. Yn 1869 waard Squier as feteraan fan 'e Boargeroarloch mei militêre eare begroeven.
Betinking
Tsjintwurdich begjint de jierlikse betinking fan it Bloedbad fan Sand Creek op it Riverside Cemetery yn Denver, dêr't sawol Soule as luitenant Kramer begroeven lizzen. Dêr lizze fertsjintwurdigers fan 'e Sjajinne en Arapaho Stamme fan Oklahoma, de Noardlike Sjajinne Stamme, de Arapaho Stamme fan it Wind River Reservaat, de National Park Service en it histoaryske genoatskip History Colorado krânsen op 'e beide grêven ear't men nei it eigentlike plak fan 'e slachting reizget om dêr in fierdere seremoanje te hâlden.
Katedraal fan Chichester
De Katedraal fan Chichester (Chichester Cathedral) of de Katedrale Tsjerke fan de Hillige Trije-Ienheid (Cathedral Church of the Holy Trinity) is de biskopssit fan it Anglikaanske bisdom Chichester yn Ingelân. De katedraal waard stifte yn 1075, doe't de biskop syn sit ferhûze fan Selsey nei Chichester.
De katedraal fertsjintwurdiget Normandyske en goatyske boustilen en waard troch de arsjitektuerkritikus Ian Nairn (* 1930–† 1983) beskreaun as "de meast typysk Ingelske katedraal". Nettsjinsteande dat ûnderskiet katedraal him fan oare Ingelske midsiuwske katedralen troch in frijsteande klokketoer en dûbele sydskepen. De katedraal hat twa seldsume byldhouwurken en in soad moderne keunstwurken, wêrûnder ek tsjerklik tekstyl, glês-yn-lead en byldhouwurk.
De stêd Chichester is altiten lyts genôch bleaun om de hiele stedsbefolking op itselde stuit in plak te jaan yn de katedraal.
De spits fan de katedraal dy't boppe it griene koperen dak úttuorket kin fan fierrens sjoen wurde oer it flakke lânskip fan West Sussex en is in baken foar seelju. De katedraal is de iennige midsiuwske katedraal fan Ingelân dy't fan ôf de see sjoen wurde kin.
Skiednis
De katedraal ferfong de troch Sint-Wilfrid yn 681 yn Selsey stifte katedraal. Yn 1075 ferhûze de biskop syn sit nei Chichester en yn 1108 fûn de konsekraasje fan de nije katedraal plak. In iere tafoeging wie de Pantaleonkapel (Chapel of Saint Pantaleon) oan it súdlike transept (tsjintwurdich de sakristy), dy't nei alle gedachten flak foar de brân fan 1187 oanboud waard. By dy brân waard in grut part fan de stêd ferneatige en troch de brân moast in grut part fan de katedraal ferboud wurde. Sa waard it tsjerkeskip reparearre en it houten souder ferfongen troch in stiennen ferwulft. Yn 1199 koe de katedraal wer op 'e nij ynwijd wurde. Yn de 13e iuw waard de sintrale toer foltôge. De Normandyske ôfsluting fan de katedraal waard ferfongen troch nijbou mei in Marijekapel (Lady Chapel) en in rige fan oanslutende kapellen oan eltse kant fan it skip, sadat lykas by in soad Frânske katedralen dûbele sydskepen ûntstiene. Yn 1402 waard de spits foltôge en noardlik fan it westlike ein fan de katedraal ûntstie de frijsteande klokketoer.
De katedraal waard in pylgersbestimming nei't Richard de Wyche (biskop fan 1245 oant 1253) yn 1262 hillich ferklearre waard as Sint-Richard fan Chichester. Yn it begjin fan de Ingelske reformaasje waard der opdracht jûn om de skryn fan de hillige biskop te ferneatigjen. Troepen fan Oliver Cromwell belegeren yn Ingelske Boargeroarloch de katedraal.
Beskriuwing
Lykas in soad by Ingelske katedralen hat ek dy fan Chichester in lange bouskiednis dy't mank gie mei in soad ûnheil. De boukundige skiednis fan it gebou is te folgjen oan de struktuer, om't de bouwers út ferskate tiden ferskillende stilen mei feroarjende technology tapasten. Sawol yn as bûten de katedraal is de oarspronklike Normandyske katedraal te ûnderskieden fan it lettere goatyske wurk troch de massive bou en de rûnbôgige ramen. Ek binne de ferskate goatyske stilen fan de lette 12e iuw oant de 15e iuw oan it gebou te folgjen. It grûnplan fan de katedraal is krúsfoarmich mei in skip, sydskepen en in koer dat troch in transept ûnderbrutsen wurdt. Typysk Ingelsk is dat it eastlik ein fan it gebou yn ferlikening mei it skip lang is en rjochthoekich einiget mei dêrefter noch in Marijekapel. Ek karakteristyk foar de Ingelske bou binne de twa westlike tuorren en in hege toer boppe de fiering. Mei de dûbele sydskepen wykt it gebou ôf fan de wênstige Ingelske katedralenarsjitektuer. Súdlik fan de katedraal is in kleastergong oanboud.
Foar in Normandyske katedraal is dy fan Chichester yn ferlikening mei Winchester, Ely en Peterborough mar lyts. In soad Normandysk muorrewurk is bewarre bleaun yn it skip, it transept, de fiering en de oangrinzgjende traveeën fan it koer. De fertikale opbou fan it skip falt yn trije seksjes te ferdielen: earst arkades dan in galerij en ferfolgens in ljochtbeuk. Yn de galerij wurde de iepeningen op romaanske wize ferdield troch twa rûne bôgen mei dêrtusken in pylderke. Nei de brân fan 1187 waard de ljochtbeuk op 'e nij boud en krige it hiele gebou in ribferwulft. It eastlike ein waard ferlinge en krige in rjochthoekich ôfsletten preesterkoer mei lânsetfinsters yn in oergongsstyl tusken de Normandyske en goatyske styl. De nije arkades en ljochtbeuk holden de rûne bôgen fan de Normandyske arsjitektuer. It ferwulft waard yn de iere goatyske styl boud, dat bûten stipe krige fan loftbôgen en foarse pinakels oan wjerskanten fan de koerôfsluting. Yn dy tiid waard ek it hiele ynterieur renovearre. Letter waard it skip fan it koer skieden troch in doksaal yn perpendicular styl mei trije rûnbôgige iepenings. It krige de namme Arundeldoksaal, dat yn it midden fan de 19e iuw ferwidere waard mar yn 1961 op it âlde plak werom set waard. It ûntwerp fan de ier goatyske sintrale toer boppe de fiering, letter troch George Gilbert Scott rekonstruearre, hie op alle kanten twa goatyske finsters. De oarspronklike let 14e-iuwske spits wie ek fan mitselwurk. De styl en konstruksje fan de sputs is basearre op dy fan de katedraal fan Salisbury, mar minder heech. De oan it preesterkoer oanboude Marijekapel is in lange, smelle romte mei grutte goatyske ramen yn de styl fan de lette 13e iuw.
In oar gebou dat by de katedraal heart is de frijsteande klokketoer út it begjin fan de 15e iuw. Mooglik is de toer it wurk fan Willem Wynford, dy't ek tekene foar de kleastergong mei iepenings yn de perpendicular styl. De St. Mary's Almshouses yn Chichester binne ferbûn oan de katedraal en ûnstiene yn de 13e iuw út kristlike woldiedigens. It oan it earmhûs ferbûne midsiuwske hospitaal is ien fan de twa soartgelikense gebouwen yn de wrâld. De oare stiet yn Dútslân.
Keunstwurken
De katedraal herberget in soad keunstwurken. De meast kostbere dêrfan binne twa reliêfs út de 12e iuw. Oare âlde skatten binne de resten fan in romeinske flier, dy't ûnder glês te sjen is en 38 midsiuwske misericordes út 1330. De misericordes meitsje diel út fan de koerbanken, dy't foar it grutste part Fiktoariaanske rekonstruksjes binne.
E Street Band
De E Street Band is in Amerikaanske Rockband en begeliedingsband. Hja trede al sûnt 1972 op tegearre mei Bruce Springsteen.
De E Street Band ûntstie yn oktober 1972, mar krige pas yn septimber 1974 offisjeel dy namme. De namme is ôflaat fan "E Street" yn Belmar yn New Jersey, dêr't ien fan de doetiidske muzikanten (keyboardspiler David Sancious) opgroeid wie en dêr't de band sa no en dan yn de garaazje fan syn mem repetearje mocht. Yn 1989 gie de band útinoar, yn 1995 wie der in koarte weroplibbing en yn 1999 folge in weroprjochting, wêrnei't de band oant hjoed de dei (2017) ta bestiet.
Katedraal fan Chichester
Keunstwurken
Fan de grêven binne û.o. dy fan de komponist Gustav Holst en de goatyske tombe fan greve Richard FitzAlan (1313–1376) en syn frou Eleanor of Lancaster (1318–1372) it neamen wurdich. Yn de katedraal binne in soad moderne keunstwurken te sjen, lykas û.o. tekstyl fan John Piper en Ursula Benker-Schirmer, in raam fan Marc Chagall, in skilderij fan Graham Sutherland (Noli Me Tangere), in byld en in doopfont fan John Skelton en in alterstik foar de Sint-Jan de Doperkapel (St John the Baptist's Chapel) fan Patrick Procktor. By it doopfont hinget in skilderij fan de doop fan Kristus fan de joadsk-dútske keunstner Hans Feibusch út 1951.
E Street Band
Twa fan de oarspronklike bandleden binne ûnderwilens ferstoarn: Danny Federici yn 2008 en Clarence Clemons yn de simmer fan 2011.
De band hat yn it ferline ek mei oare artysten optreden, ûnder oaren: Bob Dylan, Meat Loaf, Neil Young, Lou Reed, Bonnie Tyler, Air Supply, Dire Straits, David Bowie, Peter Gabriel, Stevie Nicks, Tom Morello, Sting, Ian Hunter, Ringo Starr, Ray Davies, Ronnie Spector, Gary U.S. Bonds, Darlene Love, Southside Johnny, The Grateful Dead, Santana, Lucinda Williams, Steve Earle, Emmylou Harris, Tracy Chapman, Lady Gaga en Aretha Franklin.
Katedraal fan Chichester
Oargel
De katedraal hat al sûnt de midsiuwen oargels hân. Tsjintwurdich binne der fiif piipoargels fan ferskate grutte.
Iderien wurdt bekend
'Iderien wurdt bekend' is de debútsingle út 2016 fan Frerik de Swetser út Wikel.
Katedraal fan Chichester
Oargel
It haadoargel datearret út de 17e iuw en hat foar in diel piipwurk dat ta it âldste fan Ingelân heart. Om't it krekt foar dy tiid yn 1859 troch de Fiktoariaanske oargelbouwer William Hill nei it noardlike transept ferhûze wie, ûntsprong it ynstrumint de ferneatiging troch it ynstoarten fan de spits fan de toer yn 1861.