cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mississippy-Tsjippewa
Skiednis
Neffens de mûnlinge oerlevering fan 'e Mississippy-Tsjippewa wennen se oarspronklik yn wat no Opper-Michigan is, mar teagen se yn 1737 mei de nau besibbe Boppemarder Tsjippewa dêrwei nei it westen ta, dêr't se yn sintraal Minnesota de Eastlike Dakota nei it suden en westen ta ferdreaune. Ear't de Mississippy-Tsjippewa yn kontakt kamen mei de Feriene Steaten, bestiene se út tolve troepen: Yn dy snuorje behearsken se de bopperin fan 'e Mississippy tusken it plak dêr't de rivier de Leech Lake deryn útmûne en it plak dêr't de rivier de Crow Wing deryn útmûne. Dêrmei hiene se ek sizzenskip oer de hannelsrûtes dy't Mississippy folgen.
It earste ferdrach dat de Mississippy-Tsjippewa mei folmachten fan it regear fan 'e Feriene Steaten sleaten, wie it earste Ferdrach fan Prairie du Chien, yn 1825, wêrby't de Amerikanen in grins fêststelden tusken de territoaria fan 'e Odjibwe en de Eastlike Dakota, mei't se mienden dat dy beide folken doe noch mei-inoar yn oarloch wiene. Dat wie in misfetting, mei't harren oarloch al in generaasje earder yn it foardiel fan 'e Odjibwe besljochte wie, hoewol't der út en troch noch wol oerfallen en skermutselings plakfûnen. Dy waarden lykwols net tsjinholden troch it lûken fan in line op in lânkaart. Yn 1837 sleaten de Mississippy-Tsjippewa, de Plonderder-Tsjippewa en de Boppemarder Tsjippewa it Ferdrach fan St. Peters mei de Feriene Steaten, wêrby't se grutte dielen ôfstiene fan wat no noardlik Wiskonsin en eastlik sintraal Minnesota binne.
Yn 1850 fette de Amerikaanske presidint Zachary Taylor it plan op om alle Mississippy- en Boppemarder Tsjippewa út harren heitelân te deportearjen nei oare kant de Mississippy, sa't doe al dien wie mei ferskate oare Yndiaanske folken. Dêrta waard it plak dêr't de jierjilden (yn natuera) útkeard waarden, ferpleatst fan La Pointe, yn Wiskonsin, nei Sandy Lake, yn Minnesota, om 'e Yndianen safier te krijen dat se fierder nei it westen ta ferfarre soene. Fjouwertûzen Odjibwe giene dat út, mar fan 'e ferwachte fertsjintwurdigers fan 'e Amerikaanske oerheid wie gjin spoar. Nei twa moannen yn oanboazjende waarsomstannichheden wachte te hawwen, wêrby't 170 lju kommen wiene te ferstjerren, waarden einlings de jierjilden brocht. Dêrnei fûnen op 'e weromreis nei har heitelân nochris 230 Yndianen de dea, wêrûnder ek froulju en bern. Dizze keatling fan foarfallen kaam bekend te stean as de Trageedzje fan Sandy Lake. Fan gefolgen waard de nije presidint Millard Fillmore neitiid troch de publike opiny twongen om fan syn plan ôf te sjen.
Nei oanlieding fan 'e Trageedzje fan Sandy Lake sleaten de Mississippy- en Plonderder-Tsjippewa yn 1855 it Ferdrach fan Washington mei de Feriene Steaten, wêrby't se harren lân yn noardlik Minnesota ôfstiene yn ruil foar de stifting trije reservaten foar de Plonderder-Tsjippewa en seis reservaten foar de Mississippy-Tsjippewa. Dêropta betongen se dat se it rjocht holden om bûten de reservaten fiskje, jeie en yn it wyld groeiende planten rispje te meien. Meitiid ferdizene dat rjocht út 'e algemiene kennis fan 'e blanke ynwenners fan dy kontreien, mei as gefolch dat der konflikten útbrieken doe't de Tsjippewa harren âlde rjochten yn 'e twadde helte fan 'e tweintichste iuw wer útoefenje woene. (In foarbyld dêrfan wie de saneamde Breedbekbearze-oarloch fan Wiskonsin yn 'e 1980-er jierren.)
De seis reservaten dy't ûnder it Ferdrach fan Washington foar de Mississippy-Tsjippewa stifte wurde soene, wiene: It Rice Lake Reservaat waard lykwols nea stifte fanwegen betizing by de Amerikaanske oerheid oer de lokaasje. Ferskate marren dy't yn 'e Odjibwe-taal ferskillende nammen hiene, waarden nammentlik yn it Ingelsk allegear 'Rice Lake' neamd. Dat late ta in rûzje dy't nea oplost waard.
Under de Dakota-Oarloch fan 1862, doe't de Eastlike Dakota yn opstân kamen tsjin 'e Amerikaanske oerhearsking, ûntfongen hja stipe fan ferskate troepen fan 'e Mississippy-Tsjippewa. De Gull Lake-troep naam sels aktyf diel oan 'e opstân. De Sandy Lake-troep hold him lykwols strikt ôfsidich, wylst it opperhaad Izerrinner, fan 'e Mille Lacs-Yndianen, de Amerikanen yn Fort Ripley mei twahûndert krigers te help kaam doe't er hearde dat dy fêsting oanfallen wurde soe. Fan gefolgen waarden sawol de Sandy Lake- as de Mille Lacs-troep neitiid yn beskerming nommen troch de Amerikaanske oerheid, wylst de Gull Lake-troep fan syn lân ferwidere waard. De Pokegama Lake-, Rabbit Lake- en Rice Lake-troepen waarden krektlyk nei it Leech Lake Yndianereservaat deportearre.
Hjoeddeiske stammen
Hjoed de dei wurde de Mississippy-Tsjippewa yn 'e Feriene Steaten fertsjintwurdige troch trije federaal erkende stamme-organisaasjes: De Sandy Lake Troep fan Mississippy-Tsjippewa krewearret noch altyd om syn federale erkenning werom te winnen.
Davit Mujiri
(2 jannewaris 1978) is in eardere Georgysk fuotballer. Earder spile foar Dinamo Tbilisi, Sheriff Tiraspol, Sturm Graz, Krylia Sovetov Samara, Lokomotiv Moscow, Sanfrecce Hiroshima en Zestafoni.
Krasnojarsk
Krasnojarsk (Russysk: Красноя́рск) is in stêd oan de rivier de Jenisej yn sintraal Ruslân. It is de bestjoerlike haadstêd fan de Krai Krasnojarsk en mei in ynwennertal fan 1.095.286 (2019) nei Novosibirsk en Omsk de op twa nei grutste stêd fan Sibearje. De stêd is in wichtich knooppunt foar it Trans-Sibearyske Spoar en ien fan de grutste aluminiumprodusinten fan Ruslân.
Krasnojarsk is ek ferneamd fanwegen it natuerlike lânskip; de skriuwer Anton Tsjechov neamde Krasnojarsk ien fan de moaiste plakken fan Sibearje.
Skiednis
Krasnojarsk waard yn 1628 as in ostrog (houten fêsting) troch kozakken troch Andrei Dûbenski stifte. Oarspronklik wie dat ûnder de namme "Krasni Jar" (ôflaat fan de turksktalige namme fan it plak: "reade helling"). De fêsting moast Jenisejsk foar oanfallen fan de Kirgizen beskermje. De nije delsetting stie oan de noardlike grins fan de Kirgizyske delsettings, op fjouwer dagen mei hynder en wein fan Jenisejsk. De Kirgizen foelen de nije fêsting oan, mar it slagge harren net de fêsting te oermasterjen. Tsjin 1690 hie Ruslân de macht yn Sibearje definityf fêstige en Krasnojarsk krige stedsrjochten. Nei de frede mei Mantsjoerije yn 1728 ferlear Krasnojarsk jimmeroan mear it strategyske belang as militêre foarpost. Nettsjinsteande de frede bleau de stêd ynearsten wat efter de groei. In brân yn 1773 ferneatige hast de hiele stêd en mar 30 hûzen waarden sparre. Tsjin it ein fan de 18e iuw hie de stêd noch mar 850 ynwenners, wêrfan 80 % soldaten. Yn 1822 waard it gûvernemint Jenisejsk stifte en Krasnojarsk waard doe it bestjoerlike sintrum fan dat gûvernemint. It gebiet fan it gûvernemint kaam likernôch oerien mei de hjoeddeiske kraj. Der ûnstiene fasiliteiten dy't by in stêd hearden, de earste stiennen gebouwen waarden boud, de stêd krige in park en in printerij en fral de oansluting op it Transsibearyske Spoar yn 1895, dat Krasnojarsk mei it sintrum fan it Ryk ferbûn, brocht de stêd in sterke ekonomyske ympuls. In pear jier letter waard de spoarbrêge oer de Jenisej iepene en Krasnojarsk waard it grutste transportknooppunt fan Sibearje.
Sawol yn de tsaristyske as de bosljewistyske tiid wie Kraj Krasnojarsk in plak om politike fijannen hinne te ferbaljen. Ek de earste lieders fan de Sovjet-Uny tsjin it ein fan de 19e en begjin 20e iuw ferballe nei wat no de kraj is. Yn Stalin's tiid wie der in grut tal Gûlag-kampen yn de regio.
Foar de Twadde Wrâldkriich wie de stêd wat ynwennertal oanbelanget al foars grutter. Troch evakuaasje fan boargers út it westen fan de Sovjet-Uny en de politike ballings naam it ynwennertal fierder ta. Tusken 1938 en 1956 waarden nei Krasnojarsk en omkriten ûngefear in miljoen minsken deportearre foar twangarbeid. Yn 1941 waard de nei Krasnojarsk ferhûze lokomotyffabryk "Krasny Profintern" operatyf. Fanwegen de kriich ferhûze ek oare yndustry fierder it lân yn achter de Oeral nei Krasnojarsk. Yn de rin fan de kriich fersânfâldige it yndustriële potinsjeel fan de stêd en dêrmei helle Krasnojarsk Irkûtsk yn. Krasnojarsk wie it yndustriële sintrum fan East-Sibearje woarn.
Yn septimber 1961 waard úteinset mei it oanlizzen fan in wetterkrêfsintrale en in nije, 2.100 meter lange, brêge oer de rivier waard iepene. De foltôging fan in 5.000 meter lange en 41 meter brede Oktoberbrêge oer de rivier folge yn 1987. Fanôf de jierren 1990 waard begûn mei de oalis fan de Metro Krasnojarsk.
It besjen wurdich
De Paraskeva Pjatnitsa-kapel stiet op de heuvel Karaulnaja (letterlik wachtheuvel) boppe de stêd. Oarspronklik wie de lokaasje in plak foar de heidenske kultus, letter stie dêr in wachttoer fan de fêsting fan Krasnojarsk. De kapel waard yn 1804 boud en yn de jierren 1852-1855 troch de arsjitekten J. Alfejev en J. Nabalov op 'e nij boud. Yn de Sovjet-tiid rekke de kapel bûten gebrûk en yn ferfal. Mei de Perestrojka waard de kapel wer renovearre.
Yn de buert fan de Kommûnalni-brêge leit it histoaryske en etnografyske museum. De kolleksje mei û.o. in grutte samling fan âlde ôfbylden fan Sibearje wurdt yn in gebou yn Egyptyske styl bewarre. Oan de kaai yn it sintrum fan de stêd leit it museumskip Sint-Nikolaas. Op 1 july 1891 arrivearre tsarevitsj Nikolaas Aleksandrovitsj (de lettere tsaar Nikolaas II mei it fracht- en passazjiersskip yn Krasnojarsk. Mei it skip waard op 30 april 1897 ek Vladimir Lenin ferfierd nei it plak dêr't er hinne ferballe waard. It Lângoedmuseum fan Vasili Soerikov besit mear as 90 wurken fan de ferneamde yn Krasnojarsk berne keunstskilder Vasili Soerikov.
Tichteby Krasnojarsk leit it ferneamde natoergebiet Stolbi (Russysk: Столбы, "pylders"). De namme komt fan de oant 100 meter hege rotsen.
Pauline Markham
Pauline Markham (útspr.: [pɔ:'li:n 'mɑ:(ɹ)kəm], likernôch: "pô- liin maa(r) -kum"; berne as: Margaret Hall of Margaret Hale; Londen, maaie 1847 – New York, 20 maart 1919) wie in Britsk-Amerikaansk aktrise, sjongster en dûnseresse fan Ingelsk komôf. Hja wie benammen aktyf as burlesque- en vaudeville-artyste. Markham sette har karriêre yn Manchester útein mei it spyljen fan bernerollen en makke yn 1867 har debút op it Londenske toaniel. In jier letter gie se nei Noard-Amearika as in lid fan it toanielselskip British Blondes, dat de Fiktoriaanske foarm fan burlesque yn 'e Feriene Steaten yntrodusearre. Yn Amearika hie Markham ferskate jierren fenomenaal súkses, wêrnei't har karriêre yn it neigean rekke en oer in perioade fan krapoan tritich jier almar fierder ynsakke.
Nei Amearika
Yn 'e simmer fan 1868 reizge Markham as lid fan it toanielselskip British Blondes, fan Lydia Thompson, nei New York ta. Op 28 septimber iepene yn Wood's Museum, oan Broadway by 30th Street, harren stik Ixion, Or: The Man at the Wheel. Dêrmei yntrodusearren se de Fiktoriaanske foarm fan burlesque yn 'e Feriene Steaten, in foarm fan teäter wêrby't de aktrises in foar dy tiid ûnfatsoenlik soad bleate hûd fan 'e earms en fral de skonken sjen lieten. It wie fierders in teäterfoarstelling mei sang en dûns, dy't tsjintwurdich in musical neamd wurde soe. Markham spile yn Ixion de rol fan 'e goadinne Fenus, dy't ferlaat wurdt troch kening Ixion (spile troch Thompson). It stik waard, ynkl. sawol matinees en jûnsfoarstellings, 102 kear opfierd foar't it doek definityf foel op 26 desimber 1868.
Fan febrewaris 1869 ôf spile Markham in rol yn it stik The Forty Thieves, in burlesque-ferzje op 'e planken brocht troch de British Blondes fan it Arabyske mearke Ali Baba en de Fjirtich Rôvers. Ek dat stik rûn tige lang, diskear yn Niblo's Garden. Yn augustus 1869 spile Markham yn it Union Square Theatre (doe it Grand Theatre Tammany) de haadrol fan Florizel yn it stik The Queen of Hearts, Or: Harlequin, the Knave of Hearts, that Stole the Tarts, and the Old Woman Who Lived in the Shoe. Yn oktober fan dat jier makken de Amerikaanske kranten der gewach fan dat Markham troch goede ynvestearrings in fortún fertsjinne hie op Wall Street. Se fertsjinne op dat stuit boppedat mear as $150 wyks, wylst in akteur mei ûnderfining yn dy tiid útgean mocht fan in ynkommen fan $50 wyks.
Begjin oktober 1870 iepene Markham mei de British Blondes yn in burlesque-ferzje fan 'e opera Lurline yn it Wood's Theatre. Alve dagen letter, op 28 oktober, rekke se lykwols slim ferwûne by in ferkearsûngemak mei in rydtúch op Harlem Street. Har tastân wie sa earnstich dat ien krante al ferslach fan har ferstjerren die. Nei in relatyf koarte perioade fan opbetterjen joech Markham har lykwols wer by de British Blones doe't dy yn desimber yn Niblo's Garden in revival fan it stik The Black Crook op 'e planken brochten.
Yn The Black Crook
The Black Crook wie in musical oer in Ingelske liddichgonger dy't ûntdekt dat er fan aadlik komôf is en beslút om syn libben te betterjen. It waard foar it earst yn Niblo's Garden opfierd yn 1866, doe't der mear as trijehûndert foarstellings fan op 'e planken brocht waarden. Markham spile yn it stik de feeëkeninginne Stalacta, en dat waard har meast ferneamde rol. Se rekke der sa mei lykslein, dat neitiid ferskate publisisten har foutyf as lid fan 'e oarspronklike cast út 1866 neamden. De revival hold it 122 foarstellings lang fol en soe noch ferskate kearen nei New York weromkeare. De British Blondes giene der ek mei toernee nei oare Amerikaanske stêden. Yn dy tiid wie it net ûngewoan dat Markham nei ôfrin fan 'e foarstelling boeketten blommen fan manlike bewûnderders krige dy't behongen wiene mei juwiellen.
The Black Crook, wêryn't aktrises spilen yn fleiskleurige majo's fan side, wurdt wol beskôge as it begjin fan wat 'it tiidrek fan 'e skonkeshow' neamd is. Net eltsenien wie dêr wiis mei, en doe't de British Blondes Chicago oandiene, printe Wilbur F. Storey, de haadredakteur fan 'e Chicago Times, in haadartikel yn syn krante ôf wêryn't er de flier oanfage mei harren optreden. Oan 'e ein fan 'e middeis dyselde deis, doe't er fan syn kantoar ûnderweis nei hûs wie, waard Storey op 'e strjitte oanholden troch Lydia Thompson, Pauline Markham en dhr. Henderson, dy't de manager fan 'e British Blondes wie. Thompson helle út 'e tearen fan har rok in koarte swipe foar 't ljocht, wêrmei't se de argeleaze kranteman in pak op 'e hûd begûn te jaan. Doe't Storey de hannen omheech die om 'e slaggen ôf te warjen, ûntnadere Markham de swipe oan Thompson en begûn sels op Storey yn te slaan oant se oermastere waard troch foarbygongers. It trijetal waard arrestearre en bekende skuld oan mishanneling. Markham krige in boete fan $150 oplein en Thompson en Henderson allebeide ien fan $200.
Yn 1871 publisearre Markham it autobiografyske wurk The Life of Pauline Markham. Dêrfoar krige se help (as ghostwriter, soe men tsjintwurdich sizze) fan teäterkritikus Richard Grant White, dy't Markham har sjongkeunst omskreau as "fokaal ferwiel" en har earms as "de ferlerne earmen fan 'e Venus de Milo." Yn 1872 spile Markham yn it Wood's Museum mei Belle Howitt yn burlesque-produksjes fan Who Cried for the Rain, Red Riding Hood, The Three Musketeers en oare stikken, wêrûnder ek guon dy't se earder opfierd hie mei Thompson en de British Blondes. It jiers dêrop gie se mei har eigen toanielselskip op toernee mei it stik Golden Butterfly. Yn 'e hjerst fan 1873 stie se wer op 'e planken yn Niblo's Garden mei The Black Crook.
Earste houlik
Ein novimber 1873 ferskynden der berjochten yn 'e kranten dat Markham temûk troud wie mei in Randolph M. McMahon, in eardere Konfederearre ofsier mei in rang dy't ôfhinklik fan 'e boarne útinoar rûn fan kolonel oant generaal-majoar. In pear dagen earder wie Markham net opdaagjen kommen foar in foarstelling fan The Black Crook yn Niblo's Garden. Letter kaam oan it ljocht dat se dy jûns mei McMahon útnaaid wie om 'e plysje te ûntrinnen dy't him socht fanwegen in ekstravagante en ûnbetelle hotelrekken. Markham en McMahon bleaune, neffens de sporadyske krante-artikels dy't dêroer berjochten, teminsten fiif jier byinoar. McMahon fefolle yn dy tiid de rol fan Markham har manager. Jierren neitiid soe Markham fertelle dat McMahon har mishannele en dat er sa oerhearskjend wie dat er har ferbea om mear as 25 sint yn 'e wike út te jaan oan iten.
Oer it hichtepunt hinne
Yn maaie 1874 fersoarge Markham privee-optredens as sjongster yn New Orleans en tsjin 'e simmer fan 1875 wie se werom yn har berteplak Londen, dêr't se yn it Haymarket Theatre mei as tsjinspiler Charles Wyndham yn it toanielstik Brighton spile. Se wurke ek mei oan Dancing Dolls, in fariëtee dat yn augustus 1876 yn it Globe Theatre opfierd waard, foar't se yn 1877 wer nei de Feriene Steaten ôfreizge om dêr op toernee te gean mei it burlesque-selskip fan Adah Richmond. Yn 'e hjerst fan 1877 spile Markham yn Howard's Athenaeum yn Boston yn inkele serieuze toanielstikken: earst fertolke se de rol fan Fanny Vanderbilt yn The Charity Ball, en letter wie se te sjen yn in toanielproduksje fan Robin Hood.
Yn febrewaris 1878 wie Markham neffens berjochten yn 'e kranten belutsen by in skandaal dat draaide om 'e eardere gûverneur fan Súd-Karolina, dy't frauduleuze obligaasjes útjûn hie. Markham ûntstried yn in fraachpetear dat se dêr wat mei te krijen hie en hold fierders út dat se kunde hie oan gjinien fan 'e manlju dy't yn ferbân mei it skandaal yn 'e kranten neamd waarden. Yn 1879 gie Markham mei har eigen toanielselskip oer toernee troch it Wylde Westen mei it stik H.M.S. Pinafore, Or: The Lass That Loved a Sailor. Josephine Sarah Marcus, dy't letter oer de putheak troud wie mei de ferneamde marshal Wyatt Earp, bewearde neitiid dat se lid west hie fan it toanielselskip fan Markham en dat se dêrmei yn desimber 1879 yn Tombstone (Arizona) oankommen wie. Histoarisy hawwe foar dy bewearing gjin bewiis fine kinnen, mei't har namme net foarkomt op 'e listen fan spylsters fan Markham har selskip.
Twadde houlik
Yn 1883 wertroude Markham mei Randolph Murray, in akteur en manager dy't earder yn it Britske Leger tsjinne hie. Hy gie oer de side, wat nei't it skynt feroarsake wie troch in skotwûne (wêrfan't de kûgel noch yn syn skonk siet), dy't er oprûn hie doe't er yn Britsk-Ynje tsjinne. Hy wie koart nei 1870 yn 'e Feriene Steaten bedarre en dêr yn Cleveland (Ohio) in karriêre as akteur begûn ûnder de namme W.C. Davenport. Net lang nei it sluten fan syn houlik mei Markham ûntstie der in skandaal doe't de parse ûntdiek dat Murray in earder houlik út 1880 net beëinige hie foar't er mei Markham troude, sadat er bigamy begien hie. Doe't er dêrop oansprutsen waard, hold er út dat er it eardere houlik yn in dronken bui oangien wie, en dat syn breid him nei ien wike al sitte litten hie. Markham bleau by him en spile de folgjende jierren ferskate kearen mei him yn serieuze toanielstikken. Yn 1891 skiede se lykwols fan him, wêrby't se syn ûntrou as reden opjoech.
Delgong
Der wurdt rûsd dat Markham ûnder de earste tsien jier fan har karriêre yn 'e Feriene Steaten $250.000 fertsjinne en dêropta sa'n $100.000 oan geskinken ûntfong. It lettere part fan har wurkpaad omfieme noch ferskate hichtepunten, mar net ien dy't oan dy earste tsien jier tippe koe. Boppedat kamen der almar mear djiptepunten, lykas ferskate toernees dy't healwei ôfbrutsen wurde moasten en in manager dy't oan 'e ein fan in toernee útpykte mei de opbringst fan it toanielselskip. Nei ôfrin fan har twadde houlik ferfoel Markham úteinlik ta earmoede en waard yn kranteberjochten ferteld dat se út en troch as skjinmakster wurke en ûnder in skûlnamme figuranteroltsjes oannaam.
As dy berjochten wier binne en net simpelwei rabberij, waard har earmoede teminsten foar in diel feroarsake trochdat se omtrint 1892 har skonk briek doe't se yn Louisville (Kentucky) troch in iepensteand lûk yn it trottoir yn in kelder knoffele. Fiif jier letter wûn se in rjochtsaak tsjin 'e gemeente Louisville dy't se oanspand hie op grûn fan neilittichheid. Se krige doe in skeafergoeding útkeard ter wearde fan $5000. Yn 1897 besocht se in comeback te meitsjen yn 'e vaudeville, de Amerikaanske foarrinner fan 'e musical. Dat besykjen rûn lykwols yn 1898 yn 'e skouboarch fan Tony Pastor op 'e non yn dramatyske rûzjes mei kollega Catherine Dann.
Trêde houlik en lêste jierren
Tsjin 1900 wie Markham troud mei har trêde man, Adelard Gravel, in Frânsk-Kanadeeske keunstner dy't troch de parse omskreaun waard as "tuskenbeiden wolfarrend". Ein 1905 beswiek Markham neffens de kranteberjochten hast oan in longûntstekking, wêrfan't letter bekend waard dat it eins om in libbensbedriigjend gefal fan 'e mûzels gie. Se bettere lykwols wer op en libben noch fjirtjin jier mei har trêde man. Pauline Markham kaam yn 1919 yn New York te ferstjerren yn 'e âlderdom fan 71 jier.
Satoshi Otomo
(1 oktober 1981) is in Filipynsk fuotballer. Earder spile foar Vegalta Sendai, Sagan Tosu, Yokohama FC, TDK, FC Gifu, Persib Bandung, Bontang, Persela Lamongan, Ayeyawady United, Trat, Global, Yokogawa Musashino FC en Voltes.
Alde Trekfeart
De Alde Trekfeart is in feart yn Frjentsjer, dy't fan de Easterstedsgrêft súdeast nei it Van Harinxmakanaal rint. It wie it westein fan de trekfeart tusken Frjentsjer en Ljouwert, part fan de Harnzer Trekfeart. Doe't it Van Harinxmakanaal oanlein waard, waard dat súdliker oanlein om de bocht de stêdsgrêft yn derút te heljen. Dêrtroch bleau de Alde Trekfeart oer as in stikje trekfeart los fan it kanaal. Fuortby de Easterstedsgrêft, oan 'e westlike útein fan 'e Alde Trekfeart, wurdt it Ald Keatsfjild (in trochgeande strjitte yn Frjentsjer) fia Saakstra's Brêge oer de feart laat.
Owusu Benson
(22 maart 1977) is in eardere Ganeesk fuotballer. Earder spile foar Accra Hearts of Oak, Sportul Studenţesc, Solothurn, Yverdon-Sport, Kriens, Sion, JEF United Ichihara, Wil, Delémont, Kriens, Buochs en Sursee.
Sotsjy
Sotsjy (Russysk: Сочи) is in Russyske stêd yn it suden fan kraj Krasnodar justjes benoarden de grins mei de Geörgyske regio Abchaazje oan de Swarte See yn de Noardlike Kaukasus. It is it wichtichste baaiplak fan Ruslân en wurdt ek wol de 'Russyske riviêra' neamd. De agglomeraasje Grut-Sotsjy hat in lingte fan 147 kilometer en wurdt wol de 'op ien nei langste stêd yn de wrâld' neamd, al bestiet Grut-Sotsjy feitlik út mear as ien plak. De agglomeraasje rint fan de rivier de Sjepsy oant de rivier de Psou, dat ek de grins mei Abchaazje is.
Sport
It Ynternasjonaal Olympysk Komitee hat yn july 2007 de Olympyske Winterspullen fan febrewaris 2014 tawiisd oan Sotsjy. Sotsjy is fan 2014 ôf foar sân jier gasthear F1 Grand Prix Ruslân. Foar it wrâldkampioenskip fuotbal yn 2018 sil it stadion fan Sotsjy ien fan de wedstrydplakken wurde.
Befolkingsûntjouwing
thumb|left|Sicht op de Swarte See by Sotsjy ([[Prokoedin-Gorski: 1915)]]
Ketsjaris Vank
Ketsjaris Vank (Armeensk: Կեչառիս Վանք) is in oan it begjin fan de 11e iuw troch Grigor Magistros stifte midsiuwsk kleaster yn Armeenje. It stiet op 60 kilometer fan Jerevan yn de wintersportstêd Tsaghkadzor. It tsjintwurdich folslein restaurearre kleaster is fanôf de skypystes goed te sjen.
De gebouwen datearje út de 11e oant de 13e iuw. De koepels fan de twa grutte tsjerken rekken slim skeind by de ierdskodding fan 1927. Yn de Sovjet-tiid waard fierder ferfal tefoarren kommen, mar de weropbou sette útein yn de jierren 1980. Lannelike swierrichheden makken lykwols ynearsten wer in ein oan it herstel. Yn 1988 waard it lân slim troffen troch in nije ierdskodding, yn 1991 foel de Sovjet-Uny út inoar en briek de kriich yn Nagorno-Karabach út en dêrnjonken waard Armeenje hurd troffen troch de blokkade fan Turkije en Azerbeidzjan.
Yn 1998 makke in donaasje fan Vladimir Harûtjûnjan, in Armeenjer út Wenen, it mooglik dat de restauraasje wer oppakt wurde koe, dy't mei de jefte syn âlden betinke woe.
Kompleks
It kompleks bestiet út trije tsjerken, twa kapellen en in gavit en westlik dêrvan, in hûndert meter fierder oan de wei nei it bosk, in oare tsjerke, de Sûrp Harûtsjûn (Tsjerke fan it Teken, 1220). Om de monuminten hinne steane noch in soad grêfmonuminten. De âldste tsjerke is de Sûrp Grigor út 1033.
(Net op de kaart stiet de Tsjerke fan de Hillige Opstanning (Sûrp Harûtsjûn; 1220), in grêfkapel dy't westlik fan it kleasterkompleks stiet)
Hex Appeal
Hex Appeal is in blomlêzing yn 'e foarm fan in ferhalebondel, gearstald troch de Amerikaanske redaktrise P.N. Elrod. De titel betsjut letterlik "Oantrekkingskrêft fan Betsjoenings" (fan hex, "betsjoening" en appeal, "oantrekkingskrêft"), mar it is in wurdboarterij op sex appeal, dat "seksuële oantrekking" betsjut. It boek omfettet njoggen koarte ferhalen fan it fantasysjenre dy't oer tsjoenderij geane, skreaun troch foaroansteande auteurs as Jim Butcher, Ilona Andrews, Simon R. Green en Carrie Vaughn. Alle ferhalen út Hex Appeal waarden yn dizze bondel foar it earste útjûn, hoewol't de measten neitiid troch de respektivelike skriuwers op 'e nij útjûn binne yn eigen ferhalebondels. Hex Appeal waard yn 2012 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij St. Martin's Griffin.
Horace Kephart
thumb|Horace Kephart oan 't itensieden Horace Kephart (East Salem, Pennsylvania, 1862 – Bryson City, Noard-Karolina, 1931) wie in Amerikaansk reisskriuwer en bibliotekaris. Hy is fral ferneamd as skriuwer fan Our Southern Highlanders, oer syn libben yn de Great Smoky Mountains yn it westen fan Noard-Karolina.
Kephart waard berne yn Pennsylvania en grutbrocht yn Iowa. Hy wie direkteur fan de St. Louis Mercantile Library yn Saint Louis, Missouri fan 1890 oant 1903. Yn dy tiid skreau Kephart ek oer kampearjen en jeie op syn reizen. Earder wie Kephart ek al bibliotekaris oan de Universiteit fan Yale en hâlde er in skoft ta yn Itaalje yn tsjinst fan in begoedige Amerikaanske boekesamler.
Letter krewearre Kephart mei syn freon en fotograaf George Masa foar in nasjonaal park yn de Great Smoky Mountains. Twa moannen foar syn dea waard in berch nei him ferneamd, Mount Kephart.
Peter Bosz
(21 novimber 1963) is in Nederlânsk fuotbaltrener en in earder fuotballer. Foarhinne spile foar Vitesse, AGOVV Apeldoorn, RKC Waalwijk, Toulon, Feyenoord, JEF United Ichihara, Hansa Rostock en NAC Breda.
Jessie (telefyzjesearje)
thumb|De [[Casting|cast yn desimber 2011]] Jessie is in Amerikaansk komeedzjesearje fan it Disney Channel. Debby Ryan, Peyton List, Cameron Boyce, Karan Brar en Skai Jackson spylje de haadrollen.
Ryksgreve
thumb|Diploma foar it ryksgreefskip foar frijhear Anton Schenck von [[Stauffenberg troch keizer Joazef II yn 1785]] In ryksgreve (Dútsk: Reichsgraf) wie in aadlike titel yn it Hillige Roomske Ryk. Yn de midsiuwen waard de titel brûkt foar de bestjoerders fan in ryksgreefskip, dat streekrjocht ûnderhearrich oan de keizer wie, dus ryksûnmidlik, sûnder dat der in oare foarst, dy't in fazal fan de keizer wie, sa as karfoarst of hartoch, tusken siet. De ryksgreven sieten op ien fan de fjouwer "grevebanken", dêr't hja yn fertsjintwurdige waarden en stimme koene yn de Ryksdei oant 1806.
Oarsprong
Yn it Frankyske Ryk, al ûnder de Merovingen, waarden greven oansteld as bestjoerder, en fertsjintwurdiger fan de kening, fan in goa. Ynearsten wiene greven ministerialen, oanstelde beämten, en wie haren funksje net erflik. Under de Ottoanske keizers waarden se ferheft ta in hegere klasse, boppe de lânadel en waarden se yntegrearre yn de hearskjende adel fan it feodale tiidrek. Harren fuksje waar dêrmei stadichoan ek erflik. De Roomsk-dútske keizers ferheften in stikmannich greefskippen ta ryksgreefskippen, dy't dus ryksûnmidlik waarden, en dêrtroch ta de saneamde ryksstannen kamen te hearren. Yn 1521 wiene der 44 fan sokke greefskippen.
Politike rol
Doe't de struktuer fan it Hillige Roomske Ryk stadichoan feroare oan de ein fan de midsiuwen, waard yn 1489 de Ryksdei foarme, en waarden de ryksgreven útsletten foar persoanlike stimmen (Virilstimme), dy't ta de karfoarsten en oare ryksfoarsten hearde. Om harren belangen en frijheden fuort te sterkjen ferienen de ryksgreven yn saneamde "grevebanken" (Grafenbänke). Yn de sechtjinde iuw waarden grevebanken yn Swaben en Wetterau foarme en yn de santjinde iuw waarden de Frankyske en Westfaalske grevebanken foarme.
By Dútske Mediatisearring yn 1803 waarden in soad ryksgreefskippen opheft en anneksearre troch gruttere buorren. Guon aadlike skaaien holden nei it Kongres fan Wenen yn 1815 de titel fan ryksgreve symboalysk, dy't se as kompensaasje krigen foar it ferliezen fan harren gebieten.
Eastfryslân
Greve Ulrik Sirksena fan it Greefskip Eastfryslân waard yn 1464 troch keizer Freark III ta ryksgreve ferheft en waard Eastfryslân in ryksgreefskip.
Hans Gillhaus
(5 novimber 1963) is in eardere Nederlânsk fuotballer. Earder spile foar Den Bosch, PSV Eindhoven, Aberdeen, Vitesse, Gamba Osaka, AZ Alkmaar en Jaro.
Smokey and the Bandit II
Smokey and the Bandit II is in Amerikaanske aksjekomeedzje út 1980 ûnder rezjy fan Hal Needham. It is in ferfolch op it súksesfolle Smokey and the Bandit, út 1977, mei op 'e nij Burt Reynolds, Sally Field en Jackie Gleason yn 'e haadrollen. It ferhaal giet oer smokkelder Bo "Bandit" Darville (Reynolds) en syn maten, dy't in oaljefant nei de nasjonale konvinsje fan 'e Republikeinske Partij ferfiere moatte, wylst sheriff Buford T. Justice (Gleason) harren wer efter de hakken sit. De film wie in produksje fan 'e Amerikaanske filmstudio Rastar, en waard yn it Feriene Keninkryk, Austraalje, Nij-Seelân en ferskate oare lannen útbrocht ûnder de titel Smokey and the Bandit Ride Again. Nettjinsteande de oer it algemien negative resinsjes die de film it poerbêst; it waard lykwols net sa'n grut súkses as de oarspronklike Smokey and the Bandit west hie.
Plot
Big Enos Burdette hat him ferkiesber steld foar it amt fan gûverneur fan 'e Amerikaanske steat Teksas. As in konfrontaasje mei in oare kandidaat, John Coen, fan figuerlik moddergoaien oanboazet ta letterlik moddergoaien, wurde beide mannen neitiid danich beskrobbe troch de ôfgeande gûverneur. Burdette siket letter nei in manear om syn imago te reparearjen. Dêrta sjocht er in kâns as er de ôfgeande gûverneur tsjin in assistint roppen heard dat er dy ferantwurdlik hâldt foar it ferfieren fan in grutte kiste fan Miami nei de nasjonale konvinsje fan 'e Republikeinske Partij yn Dallas. Burdette nimt dan de smokkelder Cledus Snow, better bekend as "Snowman", yn 'e earm om 'e kiste mei ûnbekende ynhâld nei Dallas te slûkjen, sadat hy, Burdette, dêrmei pronkje kin.
Sadwaande komme Junior en syn heit op 'e nij efter de smokkelders oan. Underweis nei Floarida ûnderfynt it trijetal gjin swierrichheden; dy begjinne pas as se yn Miami arrivearje, dêr't bliken docht dat harren kiste troch de dûane trije wiken yn karantêne pleatst is, wylst se him oer trije dagen yn Dallas ôfleverje moatte. Harren 'logyske' beslissing is dan om 'e kiste te stellen, wêrby't se ûntdekke dat der in oaljefant yn sit (de oaljefant is de maskotte fan 'e Republikeinske Partij). Se neame it bist Charlotte nei't Snowman opmurken hat dat it like grut is as syn muoike Charlotte en ek krekt itselde rûkt. As Bandit in splinter út 'e soal fan ien fan 'e poaten fan 'e oaljefant hellet, beslút Charlotte dat se him wol lije mei. Dat de oaljefant dêrnei docht wat Bandit wol, helpt in slok op in boarrel by it stellen en smokkeljen fan it bist.
Snowman is lykwols bang dat der wat mei Charlotte is. By in benzinestasjon moetsje se dokter Frederico Carlucci, in Italjaanske gynekolooch, dy't se om help freegje. De dokter poeieret harren earst ôf, om't er wol bettere dingen te dwaan hat, mar as syn ambulânse sûnder him fuortriidt en hy yn nearnehuzen by it benzinestasjon efterlitten driget te wurden, lit er him omkeapje om foar de oaljefant te soargjen. Dat treft alhiel, want Charlotte kin wol in gynekolooch brûke om't se yn ferwachting blykt te wêzen. Dat soarget foar opûnthâld as de dokter hieltyd op 'e rem trapet om 'e oaljefant rêst te gunnen, wylst de smokkelders troch wolle om op 'e tiid yn Dallas oan te kommen.
Underwilens docht Bandit war om fan 'e drank ôf te bliuwen en besiket er suver wanhopich om syn ferlerne rom út it ferline werom te krijen. Ek hâldt de spande sitewaasje tusken him en Frog oan. Yn in restaurant krije se rûzje, wêrby't Frog Bandit tabyt dat se pas wer oer in relaasje mei him tinke wol as er himsels wer lije mei. As er dronken is, makket Bandit fan in net in soarte fan hingmatte, dy't er ûnder Charlotte troch spant, sadat de oaljefant dêr in diel fan it gewicht yn rêste litte kin. De dokter moat tajaan dat dat noch net iens sa'n gek idee is.
Yn 'e tuskentiid hat sheriff Justice de help ynroppen fan syn beide bruorren, Reginald Van Justice, in mountie út Kebek, en Gaylord Justice, in ferweakke Texas Ranger (dy't allebeide ek spile wurde troch Jackie Gleason). Justice lokket Bandit nei in delling ta dêr't in rige mounties (yn reade plysje-auto's) op 'e iene bedelte steane, en in rige Texas Rangers (yn wite plysje-auto's) op 'e oare. Bandit oarderet Snowman om troch te riden en Charlotte yn Dallas ôf te leverjen, mar Snowman keart werom mei in konfoai frachtweinen wêrfan't de sjauffeurs helpe wolle om it tsjin 'e plysje op te nimmen. De konfrontaasje einiget mei de massale ferneatiging fan 'e plysje-auto's, dêr't inkeld sheriff Justice en syn beide bruorren oan ûntsnappe. Bandit en Snowman ûntkomme troch oer in 'brêge' fan oplizzers te riden, mar as de bruorren Justice folgje wol, riidt der ien oplizzer tusken wei, mei as gefolch dat de auto's fan Gaylord en Reginald dochs noch total loss reitsje. De auto fan sheriff Justice riidt noch wol, mar is yn 'e midden opteard en mist alle doarren en it dak. Hy en Junior reitsje dermei fan 'e dyk ôf en ride har fêst yn in wâl. Troch de klap wurdt Junior oer de motorkap yn in wetterpoel smiten. Sheriff Justice jout dan ta dat er oan syn pinsjoen ta is.
Produksje
Smokey and the Bandit II waard, krekt as Smokey and the Bandit, regissearre troch Hal Needham, dy't wurke op basis fan in senario skreaun troch Michael Kane, Jerry Belson en Brock Yates. Produsint wie Mort Engelberg foar de filmstudio Rastar. De distribúsje waard dien troch Universal Pictures. Michael Butler wie ferantwurdlik foar de kamerarezjy en de filmmuzyk waard komponearre troch Snuff Garrett. Smokey and the Bandit II waard foar in grut part opnommen yn it noardlike part fan Palm Beach County, yn Floarida, yn 't bysûnder op 'e Burt Reynolds Ranch (in ranch dy't doe eigendom fan Reynolds wie) yn 'e neite fan Jupiter. De film waard makke mei in budget fan $17 miljoen, en gie op 15 augustus 1980 yn premiêre.
Untfangst en resultaat
Smokey and the Bandit II krige suver allinnich mar negative resinsjes, mei't de algemiene miening wie dat de film min útfoel yn ferliking mei de oarspronklike Smokey and the Bandit út 1977. Op 'e filmresinsjewebsite Rotten Tomatoes hat Smokey and the Bandit II in goedkarringspersintaazje fan 17%, dat basearre is op seis ûnderskate resinsjes.
De foaroansteande filmkritikus Roger Ebert joech de film 1 fan 4 stjerren en ljochte dêrby ta dat der "gjin ferlet fan dizze film [wie]. Dat is wier by de measte ferfolchfilms, mar it is yn it bysûnder wier foar Smokey and the Bandit II, dat yn prinsipe gewoan de oarspronklike film op 'e nij is, mar lang net sa goed." Ek skreau Ebert: "[H]oe't ik sizze kin dat it in loaie film is as der stunts yn sitte mei fyftich frachtweinen? Omdat der in stik minder oer neitocht hoecht te wurden om in film fol te stopjen mei stunts as om in komeedzje te meitsjen dy't echt grappich is."
Haadrolspiler Burt Reynolds sei letter dat er der alhiel gjin aardichheid oan hân hie om Smokey and the Bandit II te meitsjen. Hy fûn it fan begjin ôf oan in ûnnedich ferfolch dat troch de filmstudio allinnich mar yninoar flânze wie foar it jild, ynstee fan om in goede film te meitsjen.
Nettsjinsteande alle krityk waard Smokey and the Bandit II yn 'e Feriene Steaten de op sân nei populêrste film fan 1980. Yn Noard-Amearika brocht de film $66.132.626 op, wat foar de studio in winst opsmiet fan goed $49 miljoen. Sadwaande waard der yn 1983 noch in twadde ferfolchfilm makke, Smokey and the Bandit Part 3, dêr't Sally Field hielendal net oan meiwurke en Reynolds allinnich in lyts kameoroltsje yn hie.
Kaïn en Abel
Kaïn en Abel ((Hebriuwsk: קַיִן, Qayjin en הֶבֶל, Hevel, somtiden Habel) binne yn de Tenach, it Alde Testamint en de Koaran de twa âldste soannen fan Adam en Eva.
Kaïn en Abel yn it bibelboek Genesis
Nei de sûndefal moasten Adam en Eva sels foar iten soargje. Hja krigen ynearsten twa soannen: Kaïn en Abel. De beide bruorren wurken om sa de famylje fan iten te foarsjen. Kaïn wurke yn de ikkerbou, wylst Abel de hoeder fan skiep wie.
As de beide bruorren de Heare ris in offer bringe wolle, wurdt it offer fan Kaïn net wurdearre. Yn de Bibel wurdt net de reden jûn, mar mooglik makke Kaïn him der mei syn offer fan ôf. Kaïn wurdt sa lilk as in sage, hy freget syn broer in eintsje mei him op te rinnen en slacht him dan nei alle gedachten út oergeunst yn it fjild dea. Dit wie de earste moard yn it minskdom.
Nei de bruorremoard frege God oan Kaïn wêr't syn broer wie. Kaïn andere dat net te witten en stelde de bekende fraach Bin ik dan de hoeder fan myn broer? God wit lykwols wol wat der bart is: it bloed fan dyn broer skreaut My ta út de grûn wei.
Kaïn wurdt ferballe en twongen om om te swalkjen, syn wurk as lânbouwer sil boppedat gjin frucht mear jaan. Mar Kaïn freget God om genede, want hy frezet dat oare minsken him deadzje sille as hy se treft. God is him genedich en seit him God's beskerming ta. Dêrnei giet Kaïn nei it lân Nod, eastlik fan Eden. Dêr krige Kaïn in soan mei de namme Henoch en boude hy in stêd dy't hy nei syn soan ferneamde.
Foar Abel yn it plak krigen Adam en Eva noch in tredde soan: Set.
Burlesque
In burlesque is in literêr, teätraal of muzikaal wurk dat bedoeld is om it publyk oan it laitsjen te bringen troch it karikaturisearjen fan serieuze wurken. It wurd komt fan it Italjaanske burlesco, dat weromgiet op burla, dat "grap" of "spot" betsjut. De burlesque oerlapet yn betsjutting mei de parody en de satire en ek mei it ekstravaganza fan it Fiktoriaanske Tiidrek.
Histoarysk binne der burlesques makke fan wurken fan Chaucer en Shakespeare en fan Aldgrykske en Romeinske trageedzjes. Foarbylden fan literêre burlesques binne The Rape of the Lock, fan Alexander Pope, en Hudibras, fan Samuel Butler. In foarbyld fan in muzikale burlesque is Burleske, fan Richard Strauss. Foarbylden fan teätrale burlesques binne Robert the Devil, fan W.S. Gilbert, en Ruy Blas and the Blasé Roué, fan A.C. Torr en Meyer Lutz.
In letter gebrûk fan 'e term burlesque, benammen yn 'e Feriene Steaten, ferwiist nei in soarte fan fariëtee dat opfierd waard yn teäters en skouboargen. Dy Amerikaanske burlesque ûntstie út 'e Fiktoriaanske burlesque dy't koart nei 1840 foar it earst yn New York op 'e planken brocht waard. It waard fan 1868 ôf yn 'e Feriene Steaten popularisearre troch de British Blondes, in besykjend Britsk toanielselskip ûnder lieding fan Lydia Thompson. Neitiid begûnen New Yorkske burlesque-shows al rillegau eleminten oer te nimmen fan 'e yn dy tiid populêre minstreelshows.
De Amerikaanske burlesque bestie út fjouwer ûnderdielen: earst lieten en skeane komyske sketchen; folge troch muzikale nûmers en optredens fan manlike artysten lykas akrobaten, gûchelders en sjongers; dan koarsang en soms in burlesque yn 'e Ingelske styl mei as ûnderwerp fan bespotting de polityk of in toanielstik dat op dat stuit populêr wie; en as ôfsluting in optreden fan in froulike dûnseresse dy't in striptease opfierde of oars in wraksel- of bokswedstryd. De Amerikaanske foarm fan burlesque wie tige populêr fan likernôch 1875 oant 1920. De ynfiering fan 'e Drûchlizzing, yn 1919, wat betsjutte dat der gjin alkohol mear skonken wurde mocht, wie in slimme klap foar dizze foarm fan teäter. Letter lei yn New York boargemaster Fiorello H. La Guardia it near op 'e burlesque, sadat it dêr begjin 1940-er jierren effektyf ophold te bestean. Yn oare dielen fan 'e Feriene Steaten libbe it yn almar fierdere delgong fuort oant de iere 1970-er jierren. Sûnt de 1990-er jierren bestiet der nije belangstelling foar de Amerikaanske burlesque en is der wer in lytse oplibbing kommen.
J. Steven York
J. Steven York (Alabama, 1957) is in Amerikaansk skriuwer fan benammen romans, dy't ta de sjenres fan 'e science fiction en de fantasy hearre. Hy hat û.m. bydroegen oan searjes dy't troch ferskate auteurs skreaun wurde, wêrûnder BattleTech en Star Trek. Syn frou Christina F. York is ek in auteur.
Libben
York waard yn 1957 berne op it plattelân fan 'e súdlike Amerikaanske steat Alabama. Fan bern ôf oan hied er grutte belangstelling foar romtefeart, en dat late ta in foarleafde foar science fiction-boeken. Letter kaam dêr it besibbe sjenre fan 'e fantasy noch by. Meitiid begûn er sels ferhalen te skriuwen, mar syn earste profesjonele skriuwwurk wie in non-fiksje-artikel oer eigenoptochte fiertugen foar science fiction-films, skreaun yn gearwurking mei syn skoalmaat Gordon B. McComb, dat er ferkocht oan it tydskrift Science & Mechanics. Hoewol't York neitiid jierrenlang de kost fertsjinne mei it skriuwen fan artikels en resinsjes foar in ferskaat oan tydskriften, liet syn jongesdream om science fiction-ferhalen te skriuwen, him nea los.
Uteinlik sette er útein mei it skriuwen fan koarte ferhalen, en yn 1989 waard it earste dêrfan, mei de titel Starbird, publisearre yn in blomlêzing mei wurk fan oaren. Letter publisearre er mear koart fiksje yn tydskriften as Analog Science Fiction and Fact en The Magazine of Fantasy and Science Fiction. Troch syn publikaasjes krige York gedoente mei Pulphouse Publishing, in útjouwerij dy't him spesjalisearre op it mêd fan koarte fiksje. Tegearre mei syn frou Christina F. York wied er foar dat bedriuw fan dy tiid ôf ferskate jierren wurksum as redakteur fan The Report, in non-fiksje-tydskrift oer skriuwen, oant it úteinlik tagelyk mei Pulphouse Publishing opdoekt waard.
Yn dyselde snuorje begûn York te wurkjen foar Dynamix (dat letter opgien is yn Sierra Entertainment), in kompjûterspultsjesprodusint út Eugene yn Oregon, earst as technysk skriuwer foar it meitsjen fan koarte beskriuwings fan game tools, en letter as kreätyf skriuwer foar eftergrûnen by kompjûterspultsjes. By it spultsje Outpost 2: Divided Destiny, út 1997, wie op 'e cd-rom behalven it spul sels en ek in proazawurk fan romanlingte skreaun troch York tafoege, mei as titel Divided Destiny. Nettsjinsteande de ûnkonvinsjonele foarm soe dat beskôge wurde kinne as York syn earste roman.
Doe't er úteinlik gewoane romans begûn te skriuwen, waard York it bekendst mei syn bydragen oan searjes dy't út it wurk fan ferskate auteurs gearstald binne. Sa borduere syn earste roman, Generation X: Crossroads, dy't yn 1998 troch Ace Books op 'e merk brocht waard, fuort op 'e superheldestrips fan Marvel. York skreau dêr ek noch in ferfolch op, Generation X: Genogoths, dat yn 2000 útkaam. Fierders hat er twa boeken fan 'e BattleTech-rige skreaun en ek twa fan 'e Star Trek-searje. Fierders publisearre er yn 2005 by Ace Books de Anok, Heretic of Stygia-trilogy, besteande út Scion of the Serpent, Heretic of Set en The Venom of Luxor, dy't spilet yn 'e klassike fantasywrâld fan Conan de Barbaar, dy't betocht is troch Robert E. Howard. York wennet mei syn frou Christina oan 'e Amerikaanske westkust yn 'e steat Oregon.
Vasili Kosjakov
Vasili Antonovitsj Kosjakov (Russysk: Василий Антонович Косяков; * 1862; † 1921 yn Petrograd) wie in Russyske arsjitekt en akademysk dosint.
Kosjakov is benammen bekend woarn fanwegen syn ûntwerpen fan neobyzantynske tsjerken en boude katedralen yn bygelyks Sint-Petersburch, Kronstadt, Peterhôf, Liepāja, Astrachan en Batumi. Syn oplieding hied er hân by Nikolai Sûltanov, dy't Ruslân ek ferskate monumintale bouwurken neiliet.
Wurk
Lykas Sûltanov ûntwurp Kosjakov gebouwen yn byzantynske en russyske styl. Hy boude in grut tal tsjerken en wat minder ek oare gebouwen. Syn earste projekt dat útfierd waard wie de fan 1889 ôf boude Tsjerke fan de Barmhertige Mem Gods yn Sint-Petersburch, in ienkoepelige byzantynske tsjerke mei fjouwer apsissen, lykas de ûntwerpen fan David Grimm en Roman Kûsmin earder yn de jierren 1850. Dat type ûntwikkele Kosjakov fierder en sa liet er yn de jierren 1906-1908 bygelyks de Vladimirkatedraal yn Astrachan bouwe.
Kosjakov wie ien fan de earste arsjitekten út Sint-Petersburch dy't yn it ûntwerp in ferwulft fan krusende bôgen tapaste. Hy paste dat ek ta yn katedrale tsjerken, lykas de katedraal fan Sint-Nikolaas yn Liepāja (1900-1903) en de Kazan-katedraal by Danilov (1900-1918). Sa makke er it mooglik om it ynterieur fan tsjerken frij te meitsjen fan pylders, wêrtroch't it ynterieur rommer en ljochter waard. Ek de tapassing fan beton as materiaal foar de bôgen wiene yn dy tiid nij yn de russyske bou.
Njonken tsjerken boude Kosjakov yn Sint-Petersburch ek oare gebouwen, lykas yn 1897 in appartemintegebou, yn 1899 it haadgebou fan in papierfabryk en yn 1901 de ferbou en útwreiding fan de middelbare skoalle en it hûs fan de Simeon- en Annatsjerke (Mochovaja Ul. 46).
Yn 1901-1906 liet er yn russyske styl de Pûlitov-tsjerke (Prospekt Statsjek 48) by de Pûlitov-fabryk bouwe. Nei de Oktoberrevolúsje waard de tsjerke sletten en yn de styl fan it konstruktivisme ferboud as in ferieningsgebou foar de Reade Pûlitovarbeiders. Nei 1945 folge in ferbouwing fan de eardere tsjerke yn de styl fan it sosjalistyske klassisisme.
It measte wurk fan Kosjakov is te finen yn Sint-Petersburch en omkriten. Guon gebouwen binne lykwols ek te finen yn de fierste úteinen fan it eartiidske Russyske Ryk (yn it suden Astrachan en Batumi, yn it noardwesten yn Letlân en yn it noarden yn Danilov en Kûkoboi.
Troch mannichien wurdt de Marinekatedraal yn Kronstadt as it belangrykste wurk fan Kosjakov beskôge.
Begraafplak
Vasili Kosjakov leit begroeven op it Novodevitsji-tsjerkhôf fan Sint-Petersburch. Op 10 oktober 2007 waard foar de arsjitekt op it tsjerkhôf in monumint stifte.
OC Modeling
OC Modeling is in Amerikaansk bedriuw dat him taleit op 'e bemiddeling yn 'e Amerikaanske pornoyndustry, tusken filmprodusinten en regisseurs oan 'e iene kant en akteurs oan 'e oare kant. De namme fan it ympressariaat ferwiist nei Orange County, in county yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje, ûnder de reek fan 'e stêd Los Angeles. OC Modeling is lykwols fêstige yn Chatsworth, in wyk fan Los Angeles, yn it oanbuorjende Los Angeles County.
It ympressariaat waard yn 2010 oprjochte troch Sandra McCarthy, dy't anno 2018 noch altyd de eigneresse fan it bedriuw is. OC Modeling hat sawol manlike as froulike modellen ûnder kontrakt, dy't beskikber binne foar glamourfotografy, neakenfotografy en pornografyske fotoshoots en filmopnames. Guon fan 'e bekendste pornoaktrises dy't fertsjintwurdige wurde troch OC Modeling, binne (anno 2018): Briana Banks, Brooklyn Chase, Diamond Foxxx, Aaliyah Hadid, Alura Jenson, Dakota Skye en Cindy Starfall.
Céline Dion
Céline Marie Claudette Dion (Charlemagne, Kebek, Kanada, 30 maart 1968) is in Frânsk-Kanadeesk popjongster.
Tombe fan Eva
thumb|225px|De tombe fan Eva, foto út 1900 De Tombe fan Eva is in grêf yn de Saûdyske havenstêd Djedda.
Marijetsjerke (Ruinen)
De protestantske Marijetsjerke oan de Brink is in goatysk tsjerkegebou út de 12e iuw yn it Drintske doarp Ruinen.