cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Piskina (tsjerke)
In piskina (piscina) is in ûndjip bekken njonken it alter of yn de sakristy fan in tsjerke of kapel dat brûkt wurdt foar it waskjen en ôffieren fan it wetter dêr't it alterlinnen en it purifikatoarium yn wosken is. Teffens wurdt it oerstallich doopwetter, wijwetter en hillige oalje yn de piskana ôffierd. In sakrarium of hillich putsje is de ôffier sels, mar wurdt bytiden ek as synonym fan piskina foar it hiele bekken brûkt. Ek wurdt soms it wurd lavabo brûkt.
Piskina's wurde brûkt yn katolike, anglikaanske en luterske tsjerken. In de Eastersk-Otterdokske Tsjerken wurdt in ferlykber ding brûkt. Piskina's binne faak fan stien en hawwe in ôffierpiip dy't yn de grûn útkomt. De oerbliuwsels fan de hosty kamen sa net yn it rioel, mar giene de grûn fan it tsjerkhôf yn, dat sadwaande koene ek de deaden yn dy wijde grûn dielnimme oan it sakramint.
Hakke fan Mississippy
De Hakke fan Mississippy (Ingelsk: Mississippi Bootheel) is it nei it suden ta útstykjende diel fan 'e Amerikaanske steat Mississippy. Dat gebiet leit yn it súdeasten fan Mississippy, en wurdt yn omjûn troch de steat Alabama yn it easten, de rest fan Mississippy yn it noarden, de steat Louisiana yn it westen en de Golf fan Meksiko yn it suden. De grins mei Alabama is in rjochte line, mar de grins mei Louisiana folget de rin fan 'e rivier de Pearl.
De Hakke fan Mississippy omfiemet seis counties fan Mississippy: Yn totaal beslacht de Hakke fan Mississippy in oerflak fan 9.117 km². It gebiet hie yn 2010 in befolking fan 479.000 minsken, wat delkomt op in befolkingstichtens fan 52,5 minsken de km². De grutste stêd yn 'e Hakke is Gulfport, dat mei 68.000 ynwenners ek de twadde stêd fan hiel Mississippy is. De twadde stêd fan 'e Hakke en de fyfde fan hiel Mississippy is Biloxi, mei 44.000 ynwenners. Sawol Gulfport as Biloxi binne havenstêden dy't oan 'e kust fan 'e Golf fan Meksiko lizze.
Yn Pearl River County, Stone County en George County, dy't net ien fan trijen oan 'e kust lizze, wurdt de grutste demografyske groep foarme troch de (blanke) Angelsaksyske Amerikanen. Yn Jackson County en Harrison County, dy't wol in kustline hawwe, binne de Afro-Amerikanen de grutste befolkingsgroep. Hancock County, dat yn it súdwestlikste diel fan 'e Hakke fan Mississippy tsjin 'e grins mei Louisiana oan leit, is de iennichste county yn Mississippy dêr't lju fan Frânsk etnysk komôf de grutste befolkingsgroep foarmje.
Ryozo Suzuki
(16 july 1939) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Hitachi. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1964 en it Olympyske Simmerspullen 1968.
Hear (titel)
In hear (froulike foarm: frouwe) is de titel fan in ealman dy't oer in hearlikheid regearret. It is ien fan 'e leechste aadlike titels, en hearen wiene dan ûnder it feodale stelsel yn 'e regel ek lienman fan hegere eallju.
Alde hearlikheden
Ek yn 'e Nederlannen kamen foarhinne in protte hearen foar. Dêrby koe it wêze dat dy streekrjocht fazal fan 'e keizer fan it Hillige Roomske Ryk wiene sûnder dat se ûnderhearrich wiene oan in tuskenlizzende hearskippij fan bgl. de greve fan Hollân of de hartoch fan Gelre. Yn sokke gefallen waard sprutsen fan in baanderhear of bannerhear, en waard it gebiet fan sa'n ealman in 'ryksûnmidlike hearlikheid' neamd. Sokke lju hiene har mei súkses witten te fersetten tsjin 'e opkringende macht fan 'e hegere eallju út 'e omlizzende gebieten. Meastal, lykwols, siet der noch teminsten ien bestjoerslaach tusken in hear en de keizer yn.
Jongere hearlikheden
De âldste hearlikheden kamen fuort út in allodium of eigengoed, in gebiet dêr't de hear soeverein wie en dus absolute macht hie. Neigeraden dat him letter it feodale stelsel ûntjoech, rekken sokke legere eallju har totale ûnôfhinklikheid kwyt en waarden se teminsten ûnderhearrich oan 'e ien hege lienhear, dat yn it gefal fan 'e Nederlannen de keizer fan it Hillige Roomske Ryk wie, mar yn oare lannen bgl. de kening fan Frankryk of Ingelân wêze koe. Tsjin dy tiid koe sa'n lienhear ek nije hearlikheden skeppe troch lapen lân út te jaan oan eallju dy't er begeunstigje woe, yn ruil foar in beskate fergoeding dy't ornaris op kriichstsjinst berêste. Sokke jongere hearlikheden wiene dus nea folslein selsstannich. Op dy wize ûntstiene oant yn 'e sechstjinde iuw noch nije hearlikheden.
Rjochten fan hearen
In hear hie in grut tal saneamde hearlike rjochten, wêrûnder it rjocht fan rjochtspraak. Datoangeande bestiene der trije soarten hearlikheden:
Hearen koene fierders withoefolle oare rjochten hawwe, lykas beneamingsrjochten, tsiendrjocht, synsrjocht (ta belestingynjen), tolrjocht, banrjocht, wynrjocht, rjocht fan swannedrift, rjocht fan doweflecht, rjocht fan einekoai, jachtrjocht en fiskrjocht.
Foarbylden
Ien fan 'e mar in hantsjefol hearlikheden yn 'e Nederlannen dy't oant 1795 ta (doe't mei de Frânske Tiid in ein oan it feodaal regear kaam) folslein selsstannich wisten te bliuwen, wie de hearlikheid Ravenstein, yn wat no Noard-Brabân is. In oare ûntwikkeling makke Mechelen troch, dat ek selsstannich bleau, mar troch fererving mei de oare Nederlannen yn 'e hannen fan Karel V kaam en letter fia dy syn soan Filips II fan Spanje ta de Spaanske Nederlannen kaam te hearren (mar dêrbinnen oant 1795 wol in eigen bestjoer hold). Fryslân waard nei it ôfskaffen fan 'e Fryske Frijheid, yn 1498, ek in hearlikheid, en bleau dat yn namme oant 1795, ek al makke it fan 1582 ôf diel út fan 'e Republyk fan 'e Feriene Nederlannen. It Amelân, ta einbeslút, wie in frijhearlikheid (mei in frijhear of frijfrouwe oan it haad), dy't yn 'e Midsiuwen in hoart ûnder Hollânsk bewâld stie, mar tsjin 'e santjinde iuw syn ûnôfhinklikens opeaske en ek ynternasjonaal as in selsstannich steatsje erkend waard, oant it yn 1795 by de rest fan Nederlân kaam.
Elizabeth fan Bruce (dochter fan Robert I)
Elizabeth fan Bruce (Ingelsk: Elizabeth Bruce; Normandysk-Frânsk: Elizabeth de Brus; Dunfermline?, ±1317 – yn Skotlân, 1364) wie in oerwûne dochter fan 'e ferneamde Skotske frijheidsstrider en kening Robert de Bruce.
Libben
Elizabeth fan Bruce waard omtrint 1317 berne, mooglik yn it Keninklik Paleis fan Dunfermline, yn Fife, as de oerwûne dochter fan 'e Skotske kening Robert I en in ûnbekende mem. Oer har is fierders suver neat bekend. Hja wie troud mei in ealman út 'e Clan Oliphant, dy't Walter Oliphant fan Aberdalgie hiet. Mei him krige hja trije soannen: Elizabeth stoar yn 1364, yn 'e âlderdom fan likernôch 47 jier.
Alfred I. duPont–Columbia University Award
De Afred I. duPont–Columbia University Awards binne in groep Amerikaanske prizen dy't elts jier troch de Skoalle foar Sjoernalistyk fan 'e Newyorkske Columbia Universiteit útrikt wurde foar treflikens op it mêd fan 'e radio- en tillefyzjesjoernalistyk. Sûnt 2009 kinne ek de digitale media meitingje nei de prizen.
De Afred I. duPont–Columbia University Awards binne ferneamd nei de Amerikaanske sakeman en filantroop Alfred I. du Pont (1864-1935), en waarden yn 1942 ynsteld troch dy syn widdo, Jessie Ball duPont. Dizze prizen, wêrfan't it útrikkingsproses sûnt 1968 beävensearre wurdt troch de Columbia Universiteit, binne tige prestizjeus, en wurde yn 'e mande mei de Peabody Awards wol sjoen as de ekwifalint foar radio- en tillefyzjesjoernalistyk fan wat de Pulitzerpriis foar de skriuwende parse is. Foar in list mei winners, sjoch op dizze side, op 'e Ingelske Wikipedy.
Freestyleskyen op de Olympyske Winterspullen 2014
200px|thumb|right|200px|De Olympyske freestylesky lokaasje fan Sotsjy 2014
De XXIIe Olympyske Winterspullen waarden fan 7 oant en mei 23 febrewaris 2014 hâlden yn Sotsjy, yn Ruslân. It freestyleskyen hie plak yn de Rosa Khutor Extreme Park.
Medaljespegel
De top-7 fan lannen dy't by it freestyleskyen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 2010.
The Next Three Days
The Next Three Days is in Amerikaansk-Frânske skrillerfilm út 2010 ûnder rezjy fan Paul Haggis, mei yn 'e haadrollen Russell Crowe en Elizabeth Banks. De titel betsjut "De Folgjende Trije Dagen" (de film begjint mei in sêne middenyn, en is dêrnei ferdield yn "de ôfrûne trije jier" en "de folgjende trije dagen"). De film is in remake fan 'e Frânske film Pour Elle fan Fred Cavayé en Guillaume Lemans, dy't yn 2008 útkaam. It ferhaal giet oer in frou dy't ûnskuldich ta libbenslang feroardiele wurdt foar moard. Har man rekket obsedearre troch it idee om har te befrijen. The Next Three Days krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy en ûntjoech him yn 'e bioskopen ta in hiel beskieden kommersjeel súkses.
Plot
John en Lara Brennan binne in lokkich troud pear yn Pittsburgh mei in jonge soan, Luke. Op in dei kriget Lara heechoprinnende rûzje mei har froulike baas, mei wa't se altyd min kinnen hat. Dy jûns hat se in min sin as sy en John in itentsje hawwe mei John syn broer Mick en de frou. Nei't se thúskommen binne, bedriuwe sy en John de leafde. De oare moarns, as se (mei tsjinnichheid) wer nei har wurk sil, ûntdekt Lara in bloedplak yn har jas. Wylst se de jas ûnder de kraan hâldt om it plak derút te spielen, falt de plysje it hûs binnen om har te arrestearjen foar de moard op har baas.
It docht bliken dat Lara har baas dea oantroffen is op it parkearterrein fan har bedriuw. Se is de holle ynslein mei in brânblusser dêr't Lara har fingerôfdrukken op oantroffen binne. In kollega fan Lara seach har boppedat yn 'e auto by it stoflik omskot fan har baas wei riden en it bloed fan it plak op har jas blykt ek fan har baas te wêzen. Lara wurdt feroardiele foar moard en kriget libbenslange finzenisstraf oplein. John besiket har yn it tichthûs, en nimt Luke mei, mar it jonkje begjint syn mem te negearjen. Nei't it heger berop trije jier letter ôfwiisd is, besiket Lara selsmoard te dwaan troch har polzen troch te snijen. John is derfan oertsjûge dat syn frou ûnskuldich is, en nei har besykjen ta selsmoard rekket er obsedearre mei it idee om har út 'e finzenis te brekken.
Syn syktocht nei immen dy't him ferfalske paspoarten ferkeapje kin, pakt John oan troch dêrnei te fernimmen by drugsdealers. Dat komt him op in berôving mei mishanneling te stean as er de ferkearde man fertrout. Letter nimt in oarenien lykwols út himsels kontakt mei him op, nei't er heard hat dat John ferlet hat fan ferfalske identiteitspapierren. Underwilens ferkeapet John syn meubilêr en oare besittings en set er ek it hûs te keap. As er by in besyk oan 'e finzenis syn selsmakke loper prebearret en de kaai ôfbrekt yn it slot, wurdt er op in hier nei pakt. Koarte tiid letter kriget er te hearren dat Lara, no't har heger berop neat opsmiten hat, oer trije dagen oerpleatst wurde sil nei in finzenis yn in hiel oar diel fan it lân. Dat bringt in wanhopige John derta om syn plannen foar har befrijing fuortendaliks yn 'e praktyk te bringen.
It twingt him ek om drastyske maatregels te nimmen, want hy hat in protte jild nedich foar de flecht fan syn gesin nei it bûtenlân, en syn hûs kin binnen trije dagen net ferkocht wurde. John wol in bank berôvje, mar klaut op it lêste momint tebek. Ynstee folget er by nacht in pleatslike drugsdealer as dy nei syn baas ta riidt om it fertsjinne jild ôf te leverjen. John kringt it hûs yn en berôvet de drugsbaas. As dy in pistoal grypt en him ûnder fjoer nimt, sjit John werom en deadet him. De drugsdealer dy't er folge hie, is by de sjitpartij swierferwûne rekke troch de kûgels fan syn baas, en hy smeket John om him nei it sikehûs te bringen. John laadt him yn 'e auto en stiet yn twastriid oer wat er dwaan moat, mar de man ferstjert ear't er sels mar yn 'e neite fan it sikehûs komme kin, sadat John ferlost wurdt fan syn drege kar. Hy lit it stoflik omskot fan 'e man efter op it bankje fan in bushalte.
Dy nachts bringe John en Luke by John syn âlden troch. John syn heit George treft yn in beurs dy't út John syn rêchsek stiket trije fleantickets nei in beskaat lân oan. Hy begrypt wat der geande is, en ek dat er John en syn gesin nei alle gedachten nea weromsjen sil. Hy seit lykwols neat, ek net tsjin John syn mem, dy't net yn Lara har ûnskuld leaut. De oare moarns begjint John syn befrijingsplan mei it stellen, ferfalskjen en weromlizzen fan in bloedûndersyk fan Lara, dy't sûkersykte hat, sadat it wiist op in steat fan hyperkaliëmy. As de finzenisdokter dat sjocht, wol se kontakt opnimme mei it ynstitút dat it ûndersyk útfierd hat, mar dêr hat John alle tillefoanlinen trochknipt, dat se kriget gjin gehoar. Dêrop lit se Lara foar de wissichheid mei tûzen hasten nei it sikehûs oerbringe, wat John syn befrijing in stik makliker makket. Hy lit Luke efter op in jierdeisfeestje by in freondintsje, fan wa't er de mem, Nicole, kennen leard hat by syn besykjes mei Luke oan 'e pleatslike boarterstún.
Underwilens folgje resjersjeurs Nabulsi, Quinnan en Collero, deselden dy't trije jier lyn Lara arrestearre hawwe, de oanwizings dy't se by it heal útbrânde drugshûs fûn hawwe werom nei John syn auto. As se hûssiking dogge, treffe se in fierhinne leech hûs oan, en in jiskefet dat folsit mei ferskuorde plattegrûnen, lânkaarten en bryfkes mei oantekenings. Se konkludearje dat John besykje wol om syn frou te befrijen. Harren warskôging oan it sikehûs komt lykwols te let, mei't John dêr al sûnder swierrichheden de bewekkers oer it mad kommen is. Syn grutste probleem is om Lara, dy't net mei wol, te bepraten om mei te wurkjen, wêrfoar't er emosjonele sjantaazje brûkt troch te sizzen dat harren soan dan mar allinnich efterbliuwe moat, want John sels sil no perfoarst ek yn 'e finzenis komme.
Tegearre witte John en Lara it sikehûs te ûntflechtsjen en de tahastige plysje te ûntwiken. As se lykwols Luke ôfhelje sille, ûntdekke se dat Nicole de bern op it jierdeisfeestje meinommen hat foar in besykje oan 'e dieretún. John konkludearret dat se Luke efterlitte moatte, om't se mar in beheinde mjitte fan tiid hawwe foar't de plysje hiel Pittsburgh ôfsletten hat. Ienris bûten de stêd besiket Lara lykwols op 'e nij selsmoard te dwaan troch harsels midden op 'e autosnelwei út 'e ridende auto falle te litten, eat dat John mar op it nipperke wit foar te kommen. Nei't se oan 'e kant fan 'e dyk wat bekommen binne, ride John en Lara sûnder dat it nedich is om dêroer te praten, werom nei Pittsburgh, dêr't se yn 'e dieretún Luke ophelje. Nicole, dy't John en Luke nei de útgong fan 'e dieretún folget, sjocht hoe't yn John syn auto in ûnbekende frou Luke oankrûpt. Mei't se wit dat Luke syn mem yn 'e finzenis sit, en om't John him hjoed planút nuver holden en droegen hat, beseft se wat der oan 'e hân is, mar se giet werom nei de oare bern en bemuoit har der fierder net mei.
De plysje yn Pittsburgh hat ûnderwilens de ferskuorde oantekenings fan John útsocht en konkludearre dat er nei Haïty ta wol. Alle lofthavens yn Pennsylvania en de oanbuorjende Amerikaanske steaten en teffens yn 'e Kanadeeske provinsjes Ontario en Kebek krije de opdracht om fleantugen nei Haïty tsjin te hâlden, mar John, Lara en Luke wurde net ûntdutsen. It docht bliken dat John de kaarten en oantekenings mei opsetsin efterlitten hat om in eventueel plysje-ûndersyk te mislieden. Yn wurklikheid giet er mei wiif en bern oan board fan in flecht nei Caracas, yn Fenezuëla. Dêr oankommen geane Lara en Luke tegearre op in bêd yn harren hotelkeamer lizzen. Luke tutet syn mem op 'e foarholle en falt yn 'e sliep.
Werom yn Pittsburgh sit de hiele saak resjersjeur Quinnan dwers. Tegearre mei syn partner Collero keart er werom nei it plak delikt dêr't de baas fan Lara trije jier lyn fermoarde is. Yn in flashback wurdt toant wat dêr trije jier lyn bart is: As Quinnan en Collero it plak delikt besykje, reint it dat it miicht. Quinnan komt tebinnen dat it de jûns fan 'e moard ek sa wiet wie. Hy freget him ôf oft Lara dochs net de wierheid sprutsen hat. Stel dat de knoop fan 'e oerfalster, dy't nea weromfûn is, fuortspield is troch it reinwetter. Hy lit in stikje papier yn in plasse falle en folget it as it fuortspield wurdt nei in rioelputsje. Mei help fan Collero lûkt er it roaster omheech en fielt by de râne lâns, mar fynt neat. Wylst se it roaster wer te plak lizze en har ôfjouwe sûnder wat bedijd te hawwen, spielt de rein trije jier fan opheape smoargens fan in knoop ôf dy't Quinnan krekt mist hat. De knoop falt yn it rioelputsje.
Produksje
The Next Three Days waard regissearre troch Paul Haggis nei in senario dat er sels skreaun hie op basis fan 'e Frânske film Pour Elle, út 2008, fan Fred Cavayé en Guillaume Lemans. Dy film hie fierhinne deselde plot, útsein dat dêr fan it begjin ôf oan dúdlik wie dat de frou fan 'e haadpersoan ûnskuldich is, wylst dat yn Haggis syn film oan 'e ein ta dizenich holden wurdt. Neffens Haggis sels giet The Next Three Days oer de fraach oft jo de frou fan wa't jo hâlde, rêde soene, as jo dêrfoar in persoan wurde moatte soene fan wa't sy net mear hâlde kin.
De film waard produsearre troch Michael Nozik, Olivier Delbosc, Haggis sels en Marc Missonnier foar de studio's Lionsgate Films, Highway 61 Films en Fidélité Films. Foar The Next Three Days wie in budget fan $30 miljoen beskikber. De kamerarezjy waard dien troch Stéphane Fontaine, wylst de filmmuzyk fersoarge waard troch Danny Elfman. De opnamen setten begjin oktober 2009 útein op lokaasje yn Pittsburgh, en duorren 52 dagen. De lêste filmdei wie 12 desimber.
Distribúsje
De distribúsje fan The Next Three Days waard fersoarge troch Lionsgate Films. De film gie op 9 novimber 2010 yn New York yn premiêre en iepene dêrnei op 19 novimber yn 'e Amerikaanske bioskopen.
Untfangst
The Next Three Days krige fan 'e filmkritisy mingde resinsjes. Yn it tydskrift Entertainment Weekly fûn Lisa Schwarzbaum it in goede film. It sterkste punt omskreau se as: "it opwekjen fan eskalearjende weagen fan spanning en mislieding yn 'e plot as John, op advys, de befrijing [fan syn frou] út 'e finzenis tariedt." De foaroansteande kritikus Roger Ebert kende de film lykwols mar 21/2 fan 4 stjerren ta, en skreau: "The Next Three Days is net in minne film; it is gewoan wat in fergriemen fan talint dat better brûkt wurde kinnen hie."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie The Next Three Days in midsmjittich goedkarringspersintaazje fan 51%, basearre op 165 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Russell Crowe en Elizabeth Banks dogge harren uterste bêst, mar harren aktearprestaasjes, dêr't gjin lek of brek oan is, binne net alhiel genôch om te kompinsearjen foar it ûngelikense tempo fan 'e film of de ûnoannimlike plot." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle The Next Three Days in goedkarringspersintaazje fan 52%, basearre op 36 resinsjes.
Loadewyk Kaspar Valckenaer
Libben en wurk
Lodewijk Valckenaer wie de âldste fan fiif bern fan Jan Warner Valckenaer, advokaat by it Hôf yn Ljouwert, en Sugus Baux. Hy gie nei de Latynske skoalle yn Ljouwert, wie studint yn de teology yn Frjentsjer (1731 -1737), dêr't ûnder oaren de heechlearaar Gryksk Tiberius Hemsterhuis grutte ynfloed op him hie. Hy promovearre yn 1737, mar ferfolge syn stúdzje yn Leien (1737-1739), benammen om de kolleezjes fan de hebraïkus Albertus Schultens te folgjen. Werom yn Fryslân waard er yn 1740 konrektor oan de Latynske skoalle yn Kampen. Yn 1741 waard er heechlearaar Gryksk yn Frjentsjer as opfolger fan Tiberius Hemsterhuis. Yn 1765 waard er heechlearaar Gryksk yn Leien, wer as opfolger fan Hemsterhuis. Dy funksje hie er oant syn dea yn 1785.
Betsjutting
Under Valckenaer belibbe de achttjinde-iuwske fannijs belibbing fan de Grykske stúdzjes, dy't ynset wie ûnder syn learmaster en foargonger Tiberius Hemsterhuis, de saneamde Schola Hemsterhusiana, de hichte. As studint teology wie er yn oanrekking kommen mei it Gryksk, mar hy fûn dat it Gryksk folle mear wêze moast as in helpwittenskip fan 'e teology. It Gryksk hold foar him mear yn as allinne de taal; ek oan skiednis, antykwiteiten en filosofy bestege er omtinken. Hy joech aparte kolleezjes oer Grykske antykwiteiten en literatuerskiednis. Hy beskôge it Gryksk as riker as it Latyn, dat neffens him ûntstien wie út it Gryksk. Uteinlik moast de stúdzje fan it Gryksk neffens Valckenaer net tsjinje om in filolooch op te lieden, mar bydrage ta it oplieden fan goede boargers. Troch syn publikaasjes, mar benammen yn syn kolleezjes, dy 't ek studinten út it bûtenlân lutsen, hat er dit stânpunt útdroegen.
Luzac
Luzac is in Nederlânsk patrysjerslaach dat oarspronklik út Frankryk komt.
Skiednis
thumb|Johan Luzac (1746-1807) De stamheit fan de famylje wie Pierre Luzac (om 1620). Hy wie in Frânsk hugenoat en wenne yn Bergerac. Syn soan Jean Luzac (1646-1729) festige him yn 1689 as keapman yn Amsterdam.
Harren neisieten makken harren in wichtige namme yn Nederlân yn de achttjinde iuw. Etienne Luzac (1706-1787) wie útjouwer fan de Gazette de Leyde, Elie Luzac (1721-1796) wie rjochtslearde, lykas ek Johan Luzac (1746-1807), dy't teffens rector magnificus fan de Universiteit fan Leien wie. Emilie Luzac (1748-1788) wie boaske oan Wijbo Fijnje (1750-1809).
Yn de njoggentjinde iuw wie de liberale minister en rjochter Loadewyk Kaspar Luzac (1786-1861) in opfallend persoan fan dit laach.
Yn de tweintichste iuw wurdt de namme Luzac yn 1947 5 kear fûn yn Nederlân en yn 2007 14 kear. Neisiet Eric Jan Luzac (1953) sette yn 1983 út ein mei in partikuliere skoalle, dy't er nei himsels neamde.
Nijjiersrevu fan De Jouwer
thumb|Frjemde fûgels (2014) De Nijjiersrevu fan De Jouwer is in revu dy ’t elk jier yn jannewaris troch in ploech Jousters op de planken brocht wurdt.
Skiednis
De earste revu waard yn 1987 organisearre troch de Fryske Krite De Jouwer. Dy Krite wie doe al ien fan de grutste amateurtoanielferienings yn Fryslân. Der binne net folle nijjiersrevu's mear. Yn 2014 wie dy fan De Jouwer de iennige Nijjiersrevu fan Fryslân, mar dat kaam trochdat de ploech fan de Nijjiersrevu fan Koatstertille dat jier net optrede koe fanwegen de ferbou fan harren akkommodaasje, it MFS It Tillehûs.
Formule 1 yn 2012
It Formule 1-seizoen 2012 wie it 66ste Formule 1-seizoen. De "Formule 1", offisjieel it "FIA Formula One World Championship", is de heechste klasse yn de autosport, sa is bepaald troch de FIA.
Sebastian Vettel wie by de start fan it seizoen de ferdigenjend wrâldkampioen by de koereurs, syn team Red Bull Racing is de regearjend wrâldkampioen by de konstrukteurs.
Nijjiersrevu fan De Jouwer
Skiednis
Ta de minsken fan it earste oere hearden Aukje Steeman en Lammie Toering. Aukje wie neist spylster, de earste 16 revu’s (oant 2002) muzikaal lieder. Dêrnei is sij stoppe. Doe’t yn 2013 de nije stichting oprjochte waard, is Aukje Steeman 5 jier regisseur west. Lammie Toering hat oant en mei 2003 as spylster meidien. De earste revu yn 1987 wie eins in bûnte jûn, letter waard it alle jierren profesjoneler. Doe’t der mear en mear talint fan soms fier bûten de Jouwer kaam, waarden de kosten heger en rûn de bining mei it publyk werom. Troch de hege kosten moast de Fryske Krite him yn 2013 weromlûke. De Stichting Nijjiersrevu de Jouwer waard oprjochte yn 2013 en koe yn 2014 har earste revu foar it fuotljocht bringe. Sûnt dy tiid waard it wer in revu foar en troch Jousters, mei allinnich Jousters yn de haadrol.
Formule 1 yn 2012
Klassemint by de koereurs
De top 10 klassearre auto's, krije punten,
Opmerkingen:
Nijjiersrevu fan De Jouwer
Skiednis
De revuploech bestiet út spilers mei ûnderfining en foar in part nije jonge spilers. Yn de revu wurdt mei sankjes en sketskes weromsjoen op it foarôfgeande jier. Elke Nijjiersrevu hat in tema. Der wurdt besocht om markante doarpsbewenners of situaasjes yn de sketskes te ferwurkjen. Ek it nijs út en om De Jouwer is ynspiraasje foar in nije akt. De revu waard yn it begjin trije foarstellingen, letter waard oergien op fjouwer foarstellingen, dy't opfierd wurde yn de earste twa wiken fan it nije jier. De foarstellings binne yn party- en sealesintrum ’t Haske, nei ôfrin is der dûnsjen.
List mei Tema's fan de revu
thumb|De Beam (2010) thumb|1991
Formule 1 yn 2012
Klassemint by de koereurs
† — Koereur hat de finish net helle yn de GP, mar hat wol 90% fan de race-ôfstân ôflein, wêrtroch't er as klasearre notearre stiet.
Klassemint by de konstrukteurs
De top 10 klassearre auto's krije punten:
Opmerkingen:
† — Koereur hat de finish net helle yn de GP, mar hat wol 90% fan de race-ôfstân ôflein, wêrtroch't er as klasearre notearre stiet.
St. Croix Tsjippewa Yndianen fan Wiskonsin
De St. Croix Tsjippewa Yndianen fan Wiskonsin (Ingelsk: St. Croix Chippewa Indians of Wisconsin) binne in federaal erkende Yndiaanske stamme-organisaasje yn 'e Feriene Steaten. De leden binne etnyske Odjibwe (ek wol Tsjippewa neamd). De stamme beskikt oer in eigen Yndianereservaat yn 'e steat Wiskonsin, yn 'e delling fan 'e rivier de St. Croix. It haadkertier fan 'e St. Croix Tsjippewa Yndianen is fêstige yn it doarp Hertel.
Skiednis
De St. Croix-Tsjippewa binne in histoarysk folksdiel fan 'e Odjibwe. Hja hearden ta de ûndertekeners fan it earste Ferdrach fan La Pointe, dat yn 1842 troch guon Odjibwe-troepen mei fertsjintwurdigers fan it regear fan 'e Feriene Steaten sletten waard. Yn 1854 ferlearen de St. Croix-troep en de Mole Lake-troep lykwols harren rjocht op federale erkenning om't se by it twadde Ferdrach fan La Pointe net fertsjintwurdige west hiene.
Pas ûnder de Wet op de Yndiaanske Reorganisaasje, fan 1934, wisten de Mole Lake-troep en de eastlike helte fan 'e St. Croix-troep, yn Wiskonsin, harren federale status werom te winnen, mar de westlike St. Croix-troep, yn Minnesota, wurdt oant op 'e dei fan hjoed net troch de Amerikaanske oerheid erkend, en makket offisjeel diel út fan 'e Mille Lacs Troep fan Odjibwe. De hjoeddeiske St. Croix Tsjippewa Yndianen fan Wiskonsin foarmje sadwaande inkeld de eastlike helte fan 'e oarspronklike St. Croix-troep.
Demografy
De leden fan 'e St. Croix Tsjippewa Yndianen fan Wiskonsin binne etnyske Boppemarder Tsjippewa (Lake Superior Chippewa), in subgroep fan 'e Odjibwe (Ojibwe), ek wol Tsjippewa (Chippewa) neamd. Dat is in grut Algonkwynsk folk dat yn it gebiet fan 'e Grutte Marren yn sawol de Feriene Steaten as Kanada libbet. De St. Croix Tsjippewa Yndianen fan Wiskonsin foarmje ien fan 22 ûnderskate stamme-organisaasjes mei federale erkenning dy't yn 'e Feriene Steaten de Odjibwe fertsjintwurdigje. Neffens gegevens út 2014 hie de stamme doe sa'n 1.050 leden.
Illinois
Illinois is in steat yn de Feriene Steaten fan Amearika. De haadstêd is Springfield.
Skiednis
Tidens de Amerikaanske Boargeroarloch hearde Illinois ta de Uny.
Geografy
De steat Illinois is 149.998 km² grut en leit yn de Sintral-tiidsône. It heechste punt is de pyk fan Charles Mound (376 meter). Yn it noarden grinzet it gebiet oan de Michiganmar (Grutte Marren) en de steat Wiskonsin, yn it westen oan Iowa en Missoury en yn it easten oan Indiana en Kentucky.
De hiele westgrins wurdt foarme troch de rivier de Mississippy. Dwers troch de steat rint de rivier de Illinois, dy't yn de Mississippy útmûnet. Dy útrin is tige breed.
Nijsgjirrichheden
Fierwei de grutste attraksje is Chicago, mei har musea, wolkenskrabers, arsjitektuer, de Michiganmar en de direkte omjouwing.
Yn de haadstêd Springfield stiet it hûs fan presidint Abraham Lincoln. Yn Tampico is ek it bertehûs fan de eartiidske presidint Ronald Reagan iepen foar publyk.
Illinois beskikt oer in grut oantal steatsparken, wêrûnder it Starved Rock Park oan de Illinois rivier. Yn dat park leit in heuvel dêr't Yndiaanske stammen tsjin mekoar fjochten hawwe.
St. Croix Yndianereservaat
It St. Croix Yndianereservaat (Ingelsk: St. Croix Indian Reservation) is it reservaat fan 'e federaal erkende St. Croix Tsjippewa Yndianen fan Wiskonsin (St. Croix Chippewa Indians of Wisconsin). It leit yn it noardwesten fan 'e Amerikaanske steat Wiskonsin, en bestiet út in stikmannich net opinoar oanslutende perselen.
Skiednis
De St. Croix-Tsjippewa binne in histoarysk folksdiel fan 'e Odjibwe. Hja hearden ta de ûndertekeners fan it earste Ferdrach fan La Pointe, dat yn 1842 troch guon Odjibwe-troepen mei fertsjintwurdigers fan it regear fan 'e Feriene Steaten sletten waard. Yn 1854 ferlearen se lykwols harren rjocht op federale erkenning om't se by it twadde Ferdrach fan La Pointe net fertsjintwurdige west hiene. Doe't de eastlike helte fan 'e St. Croix-troep him yn 1934 ûnder de Wet op de Yndiaanske Reorganisaasje reorganisearre en syn federale status weromwûn, waard it St. Croix Yndianereservaat oprjochte. Dat wie gearstald út it grûngebiet dat op dat stuit yn it besit wie fan 'e leden fan 'e stamme, mei as gefolch dat it in tige fersnipele gehiel waard.
Geografy
It St. Croix Yndianereservaat leit yn it noardwestlike part fan 'e Amerikaanske steat Wiskonsin, yn 'e delling fan 'e rivier de St. Croix, net fier fan 'e grins mei Minnesota ôf. It bestiet út in stikmannich net opinoar oanslutende lytse perselen grûn dy't oer in grut oerflak fersnipele binne, mei soms wol in ôfstân fan 80 km fan it iene nei it oare.
Sadwaande beslacht it reservaat lân yn 'e countys Barron, Burnett en Polk. Der binne fiif gruttere mienskippen: Sandy Lake, Danbury, Round Lake, Maple Plain en Gaslyn. Yn totaal hat it reservaat in oerflak fan 9,14 km², bûtenreservaatsk beheargebiet ynbegrepen. It haadkertier fan 'e St. Croix Tsjippewa Yndianen fan Wiskonsin is fêstige yn it reservaatperseel te Sand Lake, dat ûnder it doarp Hertel falt.
Demografy
It St. Croix Reservaat is it Yndianereservaat fan 'e federaal erkende St. Croix Tsjippewa Yndianen fan Wiskonsin. Dat is ien fan 'e 22 ûnderskate stamme-organisaasjes dy't yn 'e Feriene Steaten de Odjibwe (Ojibwe), ek wol Tsjippewa (Chippewa) neamd, fertsjintwurdigje, in Algonkwynsk folk dat yn it gebiet fan 'e Grutte Marren sawol yn 'e Feriene Steaten as yn Kanada libbet.
Neffens offisjele gegevens fan Amerikaanske folkstelling fan 2000 wennen der doe 641 minsken yn it St. Croix Reservaat, wêrfan 370 yn 'e perselen yn Burnett County, 197 yn 'e perselen yn Polk County en 74 yn 'e perselen yn Barron County. De befolkingstichtens bedroech yn 2000 70,4 minsken de km². De lytsere perselen fan it reservaat wurde faak bewenne troch mar ien inkele famylje dy't dêr al generaasjeslang tahâldt.
Adolf le Comte
thumb|Adolf le Comte Adolf le Comte (Rijswijk, 30 augustus 1850 - Den Haach, 3 jannewaris 1921) wie in Nederlânsk keunstner en dosint oan de Polytechnyske Skoalle yn Delft.
Kristina fan Bruce (dochter fan Robert I)
Kristina fan Bruce (Ingelsk: Christina Bruce; Normandysk-Frânsk: Christine de Brus; 13?? – nei 1329) wie in oerwûne dochter fan 'e ferneamde Skotske frijheidsstrider en kening Robert de Bruce. Hja stiet ek wol bekend as Kristina fan Carrick.
Adolf le Comte
Le Comte folge opliedingen oan keunstnijverheidsskoallen te Karlsruhe en Neurenberg en oan de Polytechnyske Skoalle te Delft. Nei syn oplieding wie er lange tiid dekorateur yn Parys. Om 1880 hinne kaamt Le Comte as ûntwerper yn tsjinst by plateelbakkerij De Porceleyne Fles yn Delft, dêr't er oant syn dea ta bliuwe soe. Hy waard dêr artistyk lieder.
Kristina fan Bruce (dochter fan Robert I)
Libben
Oer Kristina fan Bruce, dy't ferneamd wie nei har muoike Kristina, is sa goed as neat bekend. Hja wie de oerwûne dochter fan 'e Skotske kening Robert I en in ûnbekende mem, en waard nei alle gedachten yn it earste fearn fan 'e fjirtjinde iuw earne yn Skotlân berne. De lêste kear dat se neamd waard yn in histoaryske boarne, wie yn 1329.
Adolf le Comte
Le Comte wie befreone mei de glêzenier Jan Schouten en de keunstsamler Lambert van Meerten. Tegearre mei Schouten spile er in wichtige rol yn it ta stân kommen fan it Delftse Museum Lambert van Meerten. Yn 1909 waard Le Comte de earste direkteur fan dit museum.
FOXE Award
Der binne trije ûnderskate FOXE Awards, dy't troch in stimming ûnder fans tawiisd wurde: male fan favorite ("manlike favoryt fan 'e fans"), female fan favorite ("froulike favoryt fan 'e fans") en video vixen ("fideokanjer"); dy lêste priis wurdt útrikt oan in (altyd froulike) nijynkommeling yn 'e pornoyndustry. Guon jierren wurde der noch inkele bykommende, spesjale prizen takend, lykas foar: fan fan it jier. In akteur of aktrise dy't trijeris in FOXE Award wûn hat, kriget de saneamde FOXE X Award en kin dêrnei net mear meitingje nei nije FOXE Awards. Under de pornoaktrises dy't in FOXE X Award wûn hawwe, binne Tera Patrick, Nina Hartley en Jill Kelly.
Kapel (gebedsromte)
In kapel (mei de klam op it twadde wurdlid) is in kristlike gebedsromte dy't foarkomt yn trije foarmen. It kin in lytseftich frijsteand tsjerkegebou wêze, lykas in doarpskapel of in fjildkapel op it plattelân. It kin ek in byromte wêze fan in grutter tsjerkegebou, lykas in basilyk of katedraal. Yn dat gefal is de kapel faak it bewarplak fan in relikwy of is it wijd oan in beskate hillige. Fierders is it ek mooglik dat it in gebedsromte is yn in grut gebou dat fierders gjin (direkte) religieuze funksje hat, lykas in kleasterkapel yn in kleaster, in slotkapel yn in kastiel, in finzeniskapel yn in tichthûs, in hospitaalkapel yn in sikehûs, in universiteitskapel yn in universiteitsgebou of in skipskapel oan board fan in skip. Meastal is in kapel eigendom fan in tsjerklike denominaasje, mar it kin ek foarkomme, benammen yn 'e lêste fan 'e trije neamde kategoryen, dat gebedsromten yn eigendom fan partikulieren of ynstellings binne.
Etymology
It wurd 'kapel' komt fan it Latynske capella, in ferlytsingsfoarm fan capa, "mantel". Dat ferwiist nei de mantel fan 'e fjirde-iuwske hillige Martinus fan Tours (Sint Marten), dy't syn heale mantel weijoech oan in earme. Dy heale mantel waard letter in roomsk relikwy, en de romte dêr't dat relikwy yn bewarre waard, kaam doe troch metonymia in capella te hjitten. Meitiid waard dat in algemiene beneaming foar in lytseftich tsjerkegebou dêr't in relikwy bewarre waard, en tsjin 'e sânde iuw wie capella yn it Latyn ynboargere rekke as oantsjutting foar elts willekeurich lyts tsjerkegebou.
Roomsk-Katolike Tsjerke
Yn 'e Roomsk-Katolike Tsjerke binne frijsteande kapellen almeast in lytse gebedshuzen dy't net direkt ûnder de ferantwurdlikheid fan in pastoar falle. Sokke kappellen wurde oer it algemien net brûkt foar it opdragen fan 'e mis, mar earder foar yndividuële devoasje. Frijsteande roomske kapellen op it plattelân wurde gauris oantsjut as fjildkapel of beafeartskapel. Guon roomske kapellen binne boud op in kapelberch. Se kinne sa lyts wêze dat in folwoeksen minske te grut is om der yn te gean; se befetsje yn dy foarm yn 'e regel inkeld in lyts hilligebyldsje of in ôfbylding yn in nis.
Dêrnjonken kin mei 'kapel' yn 'e Roomsk-Katolike Tsjerke ek ferwiisd wurde nei in 'gewoan' tsjerkegebou dat (noch) net de status fan in folweardige parochytsjerke krigen hat. Yn dat gefal wurdt der wol de mis opdroegen, mar troch in kapelaan of in rektor ynstee fan troch in pastoar. Ek roomske kapellen yn 'e foarm fan útbouwen fan basiliken en katedralen en yn 'e foarm fan gebedsromten yn net-religieuze gebouwen komme rûnom foar.
Eastersk-Otterdokse Tsjerken
Yn 'e Gryksk-Otterdokse Tsjerken is in kapel in lyts tsjerkegegou dêr't mar út en troch liturgyske hannelings plakfine en dan noch mei in beheind tal oanwêzigen. Foar de Russysk-Otterdokse Tsjerke is in kapel in hillichdom sûnder alter, dêr't sadwaande gjin missen opdroegen wurde kinne. Yn 'e Russysk-otterdokse tradysje waarden kapellen foarhinne benammen boud ûnder stedspoarten, dêr't it grutste tal minsken der lâns kaam. De meast ferneamde kapel fan dat type is de Ibearyske Kapel yn Moskou.
Protestantisme
De kalvinistyske tsjerkgenoatskippen brûke gjin hilligebylden en kenne dêrom it ferskynsel net fan in lytse frijsteande kapel mei in byld. Wol wurdt de beneaming kapel soms yn algemiene sin brûkt foar in lytseftige tsjerke of, faker noch, in tsjerkeseal yn in oar gebou, lykas in fersoargingstehûs. Yn Dútslân wurde tsjerkegebouwen fan 'e Evangelisch-Lutherske Tsjerke yn lytse gemeenten dy't in predikant diele mei oare gemeenten, oantsjut as Kapelle. By de Freikirche waarden foarhinne alle tsjerkegebouwen Kapelle neamd, dêr't dy lytsere tsjerkgenoatskippen har mei ûnderskiede woene fan 'e (lutherske) steatstsjerke. Tsjintwurdich binne termen as Kirche of Gemeindezentrum gebrûkliker. Yn it Feriene Keninkryk bestiet in selde soarte fan sitewaasje, wêrby't de steatstsjerke, de Anglikaanske Tsjerke, syn tsjerkegebouwen oantsjut as church, wylst guon net-anglikaanske (saneamde non-konformistyske) tsjerkgenoatskippen harren tsjerken chapels neame.
Shigeo Yaegashi
(24 maart 1933 - 2 maaie 2011) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Furukawa Electric. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1956, it Olympyske Simmerspullen 1964 en it Olympyske Simmerspullen 1968.
Henricus Eskelhoff Gravemeijer
Henricus Eskelhoff Gravemeijer (Easthim 20 oktober 1878 - Baarn 9 maart 1967) wie in Nederlânsk Herfoarme predikant en politikus.
Biografy
Henricus Eskelhoff Gravemeijer waard 1878 yn Easthim berne, in telch fan in East-Frysk predikantelaach. Hy wie in soan fan ds. Eskelhoff Carsjen Gravemeijer (1847-1900) en Trientje Groen (1851-1926). Syn jonger broer Koeno Gravemeijer (1883-1970) wie ek predikant. Ien fan syn susters wie boaske oan ds. Hermann Otto Roscam Abbing.
Nei syn stúdzje teology wie Gravermeijer predikant yn Schipluiden, Stienwyk en Amsterdam (1918-1949). Gravemeijer, vader en broer behearden ta de Konfesjonele Ferieniging yn de Nederlânske Herfoarme Tsjerke. Yn 1921 wie er ien fan de oprjochters fan de Herfoarme-Grifformearde Staetspartij (HGSP). Fan 1922 oant 1936 wie er foarsitter fan dy ortodoks-protestanske partij. Njonken dat wie er haadredakteur fan Staat en Kerk (1922-1937; 1939-1940), it wykblêd fan de HGSP.
Ds. H.E. Gravemeijer wie nei de Twadde Wrâldoarloch belutsen by de oprjochting fan de Protestantske Uny (PU), in Nederlânske politike beweging dy't stribbe nei de omfoarming fan it "neutrale" Nederlân nei Protestanske teokrasy. Fan 1948 oant 1952 en fan 1960 oant 1963 wie er foarsitter fan de PU. Teologysk besjoen wie Gravemeijer in neifolger fan prof. dr. Arnold van Ruler (ideolooch fan de PU) en dr. Philippus Jacobus Hoedemaker.
By de Twadde Keamerferkiezings fan 1946 stie Gravemeijer trêde op de kandidatelist fan de PU. Meidat de PU by de ferkiezingen net genôch stimmen krige foar in sit yn de Twadde Keamer koe ek Gravemeijer gjin sit krije yn it parlemint.
H.E. Gravemeijer wie troud mei jkvr. Maria Cornelia Bartholdina de Geer (1878-1955).
Merkrjocht
Merkrjocht wie sûnt de Midsiuwen it rjocht om in jier- of wykmerk te hâlden. It fergunnen fan merkrjocht wie foarbehâlden oan de hear, sûnder merkrjocht mocht in doarp of stêd dus gjin merk hâlde. It krijen fan merkrjocht is faak in teken dat in 'delsetting in bepaalde grutte berikt hie.
It hawwen fan merkrjocht wol noch net sizze dat it plak ek stedsrjochten hie. In plak mei stedsrjochten hie meastentiids ek merkrjocht, mar in plak koe earst merkrjocht krije en pas letter ek stedsrjochten. Sa'n plak wurdt faak flekke neamd.
John W. Campbell Memorial Award for Best Science Fiction Novel
De Campbell Memorial Award is ferneamd nei John W. Campbell (1910-1971), dy't desennialang njonken syn skriuwerskip ek haadredakteur wie fan it ynfloedrike tydskrift Analog Science Fiction and Fact. De priis waard yn 1973 ynsteld troch de auteurs en kritisy Harry Harrison en Brian Aldiss, en hat as doel en set Campbell syn krewearjen fuort om science fiction-skriuwers oan te moedigjen. Neffens it ynfloedrike sjenretydskrift Locus Magazine is it ien fan 'e wichtichste prizen fan 'e skreaune science fiction.
De winnende roman wurdt útornearre troch in panel fan science fiction-ekspêrs, op grûn fan nominaasjes troch útjouwers en in faksjuery. De winner wurdt elts jier yn maaie selektearre, en de priis, yn 'e foarm fan in trofee, wurdt dêrnei tegearre mei de Theodore Sturgeon Award útrikt by in gala-evenemint yn juny, yn Lawrence, ûnder de Campbell Konferinsje op 'e Universiteit fan Kansas. Foar 1979 waard de priis op oare manearen útrikt. Sûnt 1973 binne der 138 skriuwers foar de Campbell Memorial Award nominearre, wêrfan't 41 de priis ek echt wûn hawwe (stân fan saken 1 jannewaris 2014). Yn 1976 en 1994 oardiele it panel dat de nominaasjes net goed genôch wiene, en waard de priis net útrikt; yn 1974, 2002, 2009 en 2012 koe it panel net kieze tusken de lêste beide kandidaten en wiene der twa winners. De iennichste skriuwers dy't de priis twaris wûn hawwe, binne Frederik Pohl (1978 en 1985) en Joan Slonczewski (1987 en 2012). Oare ferneamde winners binne bygelyks David Brin (1986) en Kim Stanley Ronbinson (1991). Foar in folsleine list mei alle winners, sjoch op dizze side, yn 'e Ingelske Wikipedy.
Tadao Onishi
(18 april 1943 - 29 juny 2006) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Mitsubishi Motors.
Nikolaastsjerke (Blije)
De Sint-Nikolaastsjerke is in monumintaal tsjerkegebou oan de Foarstrjitte yn Blije yn de gemeente Ferwerderadiel.
Skiednis
thumb|left|200px|Noardlik portaal De 27 meter hege bakstiennen toer mei sealtek is it âldste diel fan de bou en moat om 1200 hinne boud wêze. De muorren fan it ûnderste diel fan de toer binne 1,60 meter dik, nei boppe ta wurde muorren minder dik oant likernôch 90 sintimeter by de kloksgatten. It hegere diel fan de toer is allinnich troch in lytse trochgong op de kreake te beklimmen.
De oarspronklike tsjerke waard yn likernôch it midden fan de 16e iuw ôfbrutsen en ferfongen troch de hjoeddeiske let-goatyske tsjerke. By restauraasjes binne faak stikjes laai fûn, sadat der fan út gongen wurdt dat de tsjerke ynstee fan pannen oarspronklik in laai dakbedekking hie. It dak wie foarhinne boppedat 3,5 meter leger, itjinge noch te sjen is oan de eastlike muorre fan de toer. Jacobus Stellingwerf tekene de tsjerke yn 1722 noch sa dat de nok fan de tsjerke by lange nei net oant de kloksgatten ta kaam.
Opfallend yn it koer binne de trije tichtmitsele iepeningen krekt boppe de grûn, dy't mooglik yn ferbining stiene mei in romte ûnder it koer. Dat soe betsjutte dat it koer foarhinne heger wie dan tsjintwurdich, itjinge sjoen de posysje fan de piskina-nis.
De tagong is oan de noardlike kant fan it skip. Boppe de doar is in niske mei dêryn in modern byld fan de patroanhillige fan de tsjerke. It waard makke troch de byldhouwer Hans Jouta út Ferwert. De tagong achter de doar yn de súdlike kant fan it skip is tichtmitsele.
Ynterieur
thumb|200px|left|Ynterieur It tonferwulft krige de oarspronklike kleur werom, nei't dy by in restauraasje yn 1959 ûntdutsen waard. thumb|left|200px|Oargel De iken preekstoel wie foarhinne swart mei goud farve, mar is tsjintwurdich blank. It fykwurk oan de preekstoel is yn Loadewyk XIX-styl. De preekstoel datearret fan foar 1718, it achterskot is fan lettere tiid. Foar de restauraasje fan 1959 stie om de preekstoel in doophek mei sitplakken foar de leden fan de tsjerkeried. Oan de westlik kant stiene de banken foar de famkes en eastlik dy fan de jonges. Dat wie net mear fan dy tiid en dêrom waard it doophek ferwidere en ferpleatst om as ôfskieding fan it koer en de tsjerke te tsjinjen, in feroaring dy't net troch elkenien wurdearre waard. By de restauraasje waarden ek de lampen ferfongen troch de tsjintwurdige ferljochting. Yn de tsjerke steane noch in grut tal banken mei knoppen út it begjin fan de 18e iuw. Ien fan de banken hat in kap.
Oer de flier lizze in tal grêfsarken, dy't foar in part skûl geane ûnder it houten flierdiel. De moaiste is dy fan Janko fan Unema († 1540) en syn frou Teth Wyboltsma († 1532), bewenners fan Unemastate. De sark waard neffens in ynskripsje boppe oan makke troch Vincent Lucas yn 1552. Underoan steane yn it Latyn de wurden fan Psalm 143:2 (Gean mei jo tsjinner net yn de pleit, want gjin minske is foar Jo rjochtfeardich) In oare bysûndere sark út de renêssânse is dy foar Douwe fan Aebinga, dy't yn 1556 berne is en ferstoar doe't er tolve dagen wie.
Oargel
It oargel yn de tsjerke waard yn 1870 boud troch L. van Dam út Ljouwert. Yn 2013-2014 waard troch Bakker & Timmenga in restauraasje útfierd.
Klokken
De yn Amsterdam getten klokken út 1704 binne yn de Twadde Wrâldkriich troch de besetter foardere en omraand. De klokken dy't de âlde klokken ferfongen drage as opskrift:
Wopke Hoekstra
Wopke Bastiaan Hoekstra (berne yn Bennekom op 30 septimber 1975) is in politikus foar it Kristen-Demokratysk Appèl (CDA). Hoekstra is sûnt 10 jannewaris 2022 minister van Bûtenlânske Saken en twadde fise-premier yn it kabinet-Rutte IV. Foar dy tiid wied er fan 2011 oant 2017 lid fan de Earste Keamer en ficefoarsitter fan de CDA-fraksje dêre, minister van Finânsjes yn it kabinet-Rutte III (2017-2022) en lid fan de Twadde Keamer fan 2021 oant 2022.
Oplieding
Hoekstra is fan Frysk komôf. Nei't er fan 1986 oant en mei 1994 it Stedelijk Gymnasium yn Utert besocht, studearre er Nederlânsk rjocht yn Leien. Dêr helle Hoekstra ek syn propedeuse skiednis. Yn syn stúdzjetiid wie Hoekstra praeses fan de studinteferiening Minerva. Yn 2000 studearre Hoekstra oan de Libera Università yn Rome ynternasjonale polityk en Italjaansk. Yn 2005 helle er syn Master of Business Administration oan INSEAD yn Fontainebleau en Singapore.
Kariêrre
Hoekstra wurke fan 2002 oant 2005 foar de Shell yn Berlyn, Hamburch en Rotterdam en fan 2006 oant 2017 by Partner McKinsey.
Politike funksjes
De ynteresse yn de polityk waard by Hoekstra oanfjurre yn de tiid doe't er yn Berlyn wenne (1999-2005) en Pim Fortuyn it debat yn Nederlân opskodde.
Hoekstra wie yn 2016 foarsitter fan de kommisje, dy't it CDA-ferkiezingsprogram foar de Twadde Keamerferkiezings 2017 skreau. Nei de ferkiezings foarme it CDA mei VVD, D66 en de KristenUny it kabinet Rutte III. Hoekstra waard frege as Minister fan Finânsjes en waard yn oktober 2017 dêrta beëdige.
Ministerskip
Op 26 febrewaris 2019 makke Hoekstra bekend dat er mei de oankeap fan in oandielepakket it Nederlânske belang yn Air France-KLM fergrutte hie om sa mear Nederlânske ynfloed te hâlden yn it bedriuw
Yn de HJ Schoo-lêzing fan 2 septimber 2019 fierde Wopke Hoekstra oan dat de latte foar ymmigranten heger set wurde moast. Ek sei er dat er him soargen makke oer it ferdwinen fan de Nederlânske identiteit. Dy identiteit omskreau er as in kombinaasje fan eigensinnigens mei mienskipssin.
In plan fan Angela Merkel en Emmanuel Macron om sûnder betingsten de Súd-Europeeske ekonomyen mei koronabonds finansjeel te stypjen mislearre troch it ferset fan Wopke Hoekstra. Tegearre mei Denemark, Eastenryk en Sweden wist Wopke Hoekstra mei súkses de útjefte fan de saneamde koronabonds tefoarren te kommen. Nederlân woe allinne meiwurkje as der yn ruil foar de oername fan skulden hurde ôfspraken makke waarden oer de herfoarming fan de Súd-Europeeske ekonomyen. Nederlân krige benammen in soad krityk fan de Súd-Europeeske lannen, mar Hoekstra wiisde der op ta dat de lidstaten dy't it troch de koronakrisis dreech hiene in berop dwaan koene op it Europeeske Stabiliteitsmechanisme (ESM), in Europeesk skuldefûns dat nei de kredytkrisis stifte waard.