cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Man Who Would Be King (film)
Plot
Om't se thús yn Ingelân inkeld op in earmoedich bestean rekkenje koene, en mei't se frustrearre wiene oer it gebrek oan mooglikheden foar lukrative kriminaliteit yn Britsk-Ynje, in koloanje dy't, iroanysk genôch mei troch harren eigen ynset as militêren, almar beskaafder en mear oan regels bûn waard, doeken de beide mannen letter yn it kantoar fan Kipling op mei in riskant plan. Se wiene fan doel om Ynje alhiel te ferlitten en mei tweintich gewearen en byhearrende munysje nei Kafiristan te reizgjen, in ôfhandige úthoeke fan Afganistan, dêr't de befolking noch út heidens bestie dy't noch net bekeard wiene ta de islaam. It wie in krite dy't frijwol ûnbekend wie yn Jeropa, en dêr't sûnt de tiid fan Aleksander de Grutte amper noch lju fan bûtenôf yn trochkrongen wiene. Harren plan wie om dêr harren tsjinsten oan te bieden oan in pleatslik hearsker, dyselde te helpen om syn buorlju te ferslaan en harren gebieten te feroverjen, dan de hearsker ôf te setten, al syn besit te stellen en nei Britsk-Ynje werom te kearen beladen mei rykdommen. Kipling besocht de mannen dit plan earst te ûntpraten, mar doe't er foar it ferstân krige dat se wisberet wiene om troch te setten, joech er Dravot syn frijmitselderssymboal mei as teken fan bruorskip.
Neffens it ferhaal dat Carnehan trije jier letter oan Kipling fertelt, sprieken hy en Dravot earst plechtich ôf dat se gjin alkohol brûke soene, en dat se it likemin oanlizze soene mei froulju. Dêrnei sette de beide mannen ôf op in lange en nuodlike tocht troch it lân benoarden de Khyberpas, dy't de grins fan Britsk-Ynje mei Afganistan markearret. Inkele wiken lang tsjogge se te foet troch it berchlân fan eastlik Afganistan, wêrby't se baditen fan harren ôfslaan moatte en te meitsjen krije mei sniestoarmen en lawines. By tafal moetsje se dêr in Goerka, in Nepaleeske soldaat yn Britske tsjinst, dy't him Billy Fish neame lit. Dat is de iennichste oerlibbene fan in Britske ekspedysje nei Afganistan. Mei't er de pleatslike taal sprekt, is er foar Dravot en Carnehan fan ûnskatbere wearde as se yn Kafiristan oankomme.
Hja begjinne troch harren tsjinsten oan te bieden oan 'e haadman fan in doarp dat slim te lijen hat ûnder oerfallen troch de ynwenners fan buordoarpen. Dravot en Carnehan traine in groepke pleatslike manlju yn it gebrûk fan 'e tweintich gewearen dy't se meisleept hawwe út Britsk-Ynje wei, en komme dêrnei fanwegen tsjin ien fan 'e hate buordoarpen. Yn 'e striid wurdt Dravot yn it boarst rekke troch in pylk, mar de punt komt net troch syn bandelier fan behurde lear hinne, dat hy rekket net ferwûne. Syn eigen mannen sawol as de fijannige doarpelingen beskôgje dat as wat boppenatuerliks, en se begjinne Dravot as in god te beskôgjen.
Neitiid folget oerwinning op oerwinning, en eltse kear jouwe de krigers fan 'e fersleine doarpen harren by it leger fan Dravot en Carnehan. Uteinlik is der net ien mear oer yn Kafiristan dy't it tsjin harren opnimme kin of wol, en wurde se troch de heidenske hegepreester fan it lân útnûge en kom nei de hillige stêd Sikandergul. Dêr wurdt op oanstean fan 'e hegepreester it foarfal mei de pylk neispile, mei as doel om te sjen oft Dravot in man is of in god, wat ôfhinget fan 'e fraach oft er bliedt of net (want goaden dogge dat net). As de hegepreester him it oerhimd iepenlûkt om dat te bepalen, is er ferbjustere om Kipling syn frijmitselderssymboal te sjen dat Dravot oan in keatling om syn hals draacht. It symboal is nammentlik itselde symboal dat Aleksander de Grutte yn Kafiristan efterlitten hie doe't er ûnthiet dat er in soan stjoere soe om oer it gebiet te regearjen.
Dravot wurdt dan ynhuldige as kening en as god, en de hegepreester nimt him mei nei de keninklike skatkeamer, dy't grôtfol leit mei ûnfoarstelbere hoemannichten goud en juwiellen. Dat is no allegear fan Dravot. Carnehan wol hawwe dat se tegearre nachts útpike sille sadree't de berchpassen wer begeanber binne mei safolle bút as se mar drage kinne. Dravot, lykwols, hat no de smaak te pakken krigen en begjint nocht te krijen oan 'e ferearing fan 'e lju dy't him as god beskôgje. Hy spilet foar rjochter by ûnienichheden en feardiget wetten út. De macht fan syn keninklike status stiget him njonkelytsen alhiel nei de holle, en hy dreamt der sels fan om as útlânsk steatshaad in besyk te bringen oan keninginne Fiktoaria en as gelikense mei har te praten. As er fereale rekket op in kreas famke dat Roxana hjit, de namme fan 'e frou fan Aleksander de Grutte, seit er syn ûnthjit op om it net mei froulju oan te lizzen. Hy wol nammentlik mei it fanke trouwe om in dynasty te stiftsjen.
Roxana is lykwols deabenaud foar de godkening dy't Dravot wurden is, mei't se mient dat de oanrekking fan in god foar har de dea betsjutte sil. As er besiket har te tútsjen, byt se him yn it wang. Eltsenien sjocht dan hoe't Dravot bliedt, en men beseft dat er dochs gjin wiere god is, mar in bedrager. Breinroer oer sok skelmdwaan besykje de Kafirs Dravot en Carnehan te gripen. De mannen besykje harsels te ferdigenjen, mar de oermacht is te grut, en se wurde oermastere. Neitiid wurdt Dravot twongen en rin nei de midden fan in toubrêge oer in djippe kleau, wêrnei't de touwen oan wjerskanten trochsnien wurde. Wylst er út folle boarst de hymne The Son of God Goes Forth to War sjongt, stoart er yn 'e djipte, dêr't er tepletter slacht tsjin 'e rotsen. Carnehan wurde krusige tusken twa dinnebeammen, mar as er de oare moarns noch yn libben is, wurdt dat sjoen as in wûnder. De Kafirs litte him dan gean, mar hy is troch syn tramtearring yn lichem sawol as geast ta in brutsen man wurden. Uteinlik fynt er as bidler it paad nei Britsk-Ynje werom, dêr't er Kipling opsiket om syn ferhaal te dwaan. Neitiid jout er him wer ôf, mar op it buro fan 'e sjoernalist lit er in sek efter. As Kipling dêryn sjocht, ûntdekt er Dravot syn ôfhoude en rotsjende holle, mei de goudene kroan der noch op.
Produksje
The Man Who Would Be King wie al desennialang in film dy't de Amerikaanske regisseur John Huston meitsje woe, nei't er as jonge Kipling syn koarte ferhaal The Man Who Would Be King lêzen hie. Oarspronklik wied er fan doel en ferfilmje dat ferhaal yn 'e 1950-er jierren, mei de Amerikaanske akteurs Clark Gable en Humphrey Bogart yn 'e rollen fan Dravot en Carnehan, mar it slagge him net om it projekt fan 'e grûn te krijen. Doe't Bogart yn 1957 stoar, folge troch Gable yn 1960, moast er om oare haadrolspilers omsjen. Yn 'e 1960-er jierren frege Huston Burt Lancaster en Kirk Douglas foar de film, en letter Richard Burton en Peter O'Toole. Begjin 1970-er jierren naam er kontakt op mei Robert Redford en Paul Newman. It wie Newman dy't him de rie joech om Britske akteurs yn 'e haadrollen te casten, en dêrby neamde er ek de nammen fan Sean Connery en Michael Caine. Fral Caine wie tige entûsjast oer it projekt doe't er foar de rol fan Carnehan frege waard; dat hie der mei te krijen dat syn rol yn it senario oarspronklik skreaun wie foar Bogart, dy't yn syn jonkheid syn favorite akteur wie.
Wat de oare rollen oanbelange, wie Christoper Plummer, dy't de rol fan Rudyard Kipling spile, in ferfanging op it lêste momint foar Richard Burton. De iennichste froulike rol yn 'e film, dy fan Roxana, wie oarspronklik bedoeld foar Tessa Dahl, de dochter fan berneboekeskriuwer Roald Dahl en aktrise Patricia Neal. Dahl wie tige entûsjast en hie har al hielendal taret op 'e rol. Op it lêste stuit besleat Huston lykwols dat der in aktrise komme moast dy't fysyk mear liek op 'e lânseigen befolking fan Kafiristan, d.w.s. mei swart hier en in dûnkerder hûdskleur as Dahl harres. "We moatte earne in Arabyske prinsesse sjen te finen," soe Huston ûnder iten tsjin Caine sein hawwe. By datselde diner wie ek Caine syn Yndo-Guyaneeske frou Shakira oanwêzich en tegearre mei Caine wist Huston har doe te bepraten om 'e rol fan Roxana op har te nimmen.
Regisseur Huston wie ek by de film belutsen as senarioskriuwer, yn 'e mande mei Gladys Hill. Filmrodusint wie John Foreman foar de filmstudio Columbia Pictures. Dy die de wrâldwide distribúsje, útsein yn Noard-Amearika, dêr't de distribúsje fersoarge waard troch de Allied Artists Pictures Corporation. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Oswald Morris, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Maurice Jarre. Der wie in budget beskikber fan $8 miljoen. The Man Who Would Be King gie op 18 desimber 1975 yn 'e bioskopen yn premiêre. De film waard letter ferskate kearen útbrocht en werútbrocht op dvd, de lêste kear yn 2010 troch Sony Pictures Home Entertainment.
Untfangst
The Man Who Would Be King waard troch de filmkritisy goed ûntfongen en krige oer it algemien loovjende resinsjes. Yn it tydskrift New York skreau John Simon dat hy de film beskôge as Huston syn bêste wurk sûnt The African Queen, 23 jier earder. Yn Time skreau Jay Cocks: "John Huston woe dizze film al mear as tweintich jier meitsje. It wie it wachtsjen wurdich." De foaroansteande filmkritikus Roger Ebert joech de film fjouwer stjerren en foege dêr oan ta: "It is lang lyn dat der in eskapistysk fermaak west hat dat sa skamteleas en spannend en ûnderhâldend wie."
Guon resinsinten fûnen lykwols dat de film te lang wie en dat Caine syn rol oeraktearre hie. Sa skreau it blêd Variety: "Oft it no de bedoeling fan John Huston wie of net, [d]it ferhaal fan aksje en aventoer is in te min útwurke komeedzje, foar it meastepart troch de minne prestaasje fan Michael Caine." Sawol Sean Connery as Michael Caine fûnen lykwols The Man Who Would Be King de bêste fan alle films út harren oeuvre. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't filmresinsjes sammelet, hat de film it tige hege goedkarringspersintaazje fan 96%.
Dionysia
De Dionysia of it Feest fan Dionysus wie in grutskalich feest yn it Atene fan 'e Grykske Aldheid, ta eare fan 'e god Dionysus. It sintrale barren fan dit festival waard foarme troch de opfierings fan trageedzjes en, fan 487 f.Kr. ôf, ek komeedzjes yn it ramt fan in toanielwedstryd. De Dionysia foarmen it op ien nei wichtichste feest yn it âlde Atene, nei de Panathenaia. Se bestiene eins út twa besibbe festivals: de Plattelânsdionysia en de Stedsdionysia, dy't plakfûnen op ferskillende tiden fan it jier. Dêropta foarmen se ek in essinsjeel ûnderdiel fan 'e Dionysyske Mystearjes.
Plattelânsdionysia
De Plattelânsdionysia waarden oarspronklik holden yn Eleuterai, in doarp yn Attika, de krite om Atene hinne, en wiene wierskynlik bedoeld ta fiering fan 'e wynbou. Dat wie nei alle gedachten in tige âld feest, en mooglik fan oarsprong hielendal net ferbûn mei Dionysus. De Plattelânsdionysia ferspraten har meitiid út Eleuterai oer hiel Attika. Se waarden holden yn 'e winter, yn 'e moanne fan Poseidon, dy't om midwinter hinne foel (d.w.s fan heal desimber oant begjin jannewaris). It wichtichste evenemint fan it feest wie in optocht wêrby't fallussymboalen en itenswaren meidroegen waarden. Ek waarden der wedstriden holden op it mêd fan sang en dûns.
Stedsdionysia
Hoewol't ek de Stedsdionysia in optocht omfiemen, wie it wichtichste ûnderdiel lykwols de toanielwedstryd dy't holden waard yn it Teäter fan Dionysus, op 'e súdlike heuvelskeante ûnder de Akropolis. Dêrby liet elts fan 'e dielnimmende toanielskriuwere in set fan trije trageedzjes en ien saterspul opfiere. Neffens de tradysje soe dat foar it earst dien wêze yn 534 f.Kr. De sjueryleden, dy't it spul beoardielje moasten, sieten op 'e earste rige en rikten neitiid in priis foar it bêste toanielkwartet út, besteande út in frissele kroan fan klimmerblêd. Fan 487 f.Kr. ôf waarden der ek komeedzjes opfierd, hoewol't it noch oant 442 f.Kr. duorre ear't dêrfoar ek in offisjeel erkende priis ynsteld waard. De measte bewarre bleaune toanielstikken út 'e Grykske Aldheid, ynklusyf dy fan Aiskylos, Euripides, Sofokles en Aristofanes, wiene ynstjoerings foar de toanielwedstryd fan 'e Dionysia.
Kopiearapparaat
In kopiearapparaat, ek wol kopiearmasine, fotokopiearapparaat of kopieartastel, is in apparaat dat brûkt wurdt om ôfbyldings of tekst fan papier te kopiearjen. Dat wurdt fotokopiearjen neamd. It moderne kopiearapparaat is yn wurking besibbe oan de Laser(ljocht)printer.
In kopiearapparaat kin in optysk ôfbyldzjend systeem hawwe, wêrby’t it orizjineel daliks op de elektrysk laden printrôle projektearre wurdt om dêr fierder mei help fan tonerpoeier in byld te generearjen, mar yn moderne kopiearapparaten wurdt meastentiids gebrûk makke fan in aparte skennende tuskenstap, wat it ûnder oare mooglik makket om it byld tusken skennen en printsjen yn digitaal te korrisjearjen, om it kontrast by te stellen ensfh.
In skenner en printer tegearre hawwe deselde funksje as in kopiearapparaat.
In faks is yn wêzen in kopiearapparaat wêrby’t it skennende part en it printsjende part net op itselde plak steane mar oer in dataline meiinoar ferbûn binne.
Skiednis
It kopiearapparaat waard útfûn troch James Watt. Hy krige der yn 1781 patint op. It prinsipe fan it ding wie simpel. It oarspronklike dokumint waard mei in sjelatine-eftige inket skreaun. Dêrnei waard it tsjin klam makke kopiearpapier lein en dêrmei tusken twa rôlen parse. De inket fan it orizjineel waard dan troch it kopiearpapier parse sadat it oan de oare kant sichtber waard. Yn it begjin wiene de trochdrukken nochal bleek. Mar ferbetterings yn de brûkte inket smieten bettere resultaten op. Der koene sels meardere ôfdrukken fan 1 orizjineel makke wurde. Yn de 19e iuw ferôvere it kopiearapparaat in fêst plak op it kantoar.
Neidiel wie dat allinnich ‘farske’ dokuminten kopiearre wurde koene. Fan 1840 ôf waard besocht kopyen te meitsjen mei help fan ljochtgefoelich papier. Dat late ta techniken as blueprinting en de Photostat Masine fan Kodak.
De allerearste kopiearmasines wiene de saneamde wietkopiearders. It papier waard yn de masine behannele mei in floeistof, dêr’t it wiet troch út de masine kaam en earst drûgje moast. Dy kopyen wiene ek min te bewarjen. De tekst waard feal, de fellen papier klibben maklik oaninoar, en de kopy waard ûnder ynfloed fan dei- if sinneljocht stadichoan pears.
De earste drûge kopiearmasine is útfûn troch de Amerikaanske abbekaat Chester Carison yn 1937. Neidat syn idee troch in tweintichtal bedriuwen ôfwiisd waard fûn er yn 1944 in kompaan, Haloid, dy’t de technyk fierder mei him stal jaan woe. Carlson neamde it kopiearproses kserografy, fan it Grykske wurd ‘drûch skriuwe’. Letter waard dêr de namme Xerox fan ôflaat. De earste kommersjele kopiearmasines kamen earst yn 1949 op ‘e merk. Dy drûge kopiearmasine wurket op basis fan statyske elektrisiteit.
De moderne kopiearmasine
Sa’n MFP hat in knappe fêste skiif oan board. Dêr wurde skende en te printsjen dokuminten op opslein. In gewoane MFP bewarret tûzenen dokuminten. As de MFP ynruile wurdt, bliuwe dy dokuminten op de fêste skiif stean. In nije eigner kin dy dokuminten mei in PC en de krekte software allegearre sjen. Dat wurdt de lêste tiid hieltyd mear as brek yn de feilichheid ûnderkend. Leveransiers ynstallearje wolris spesjale software om opsleine dokuminten te ferskoatteljen mar dat dogge se net allegearre. Der binne lykwols ek MFP’s sûnder fêste skiif. Dokuminten dy’t skend binne wurde dan opslein op de PC dy’t mei it apparaat ferbûn is. As der e-postadressen op de MFP ynfierd wurde kinne, kinne dokuminten ek streekrjocht fan de MFP ôf nei de e-postboksen fan yn it netwurk opnommen PC’s stjoerd wurde. Dy komme dan as taheakke by in e-post oan de brûkers fan de PC’s oan, sadat hja dy dan op harren PC of in netwurklokaasje opslaan kinne. Dat is folle feiliger as de dokuminten op de MFP opslaan, omdat by it ynruiljen fan de MFP dan gjin dokuminten mear útlêzen wurde kinne troch nije gebrûkers.
Groepseks
Groepseks is minsklike seksuële aktiviteit dêr't in groep(ke) persoanen by belutsen is. As it derop oankomt, kin fan groepseks sprutsen wurde sadree't der mear as twa persoanen seks hawwe, mar seks troch trije persoanen wurdt yn 'e regel oantsjut as in trioke, en de beneaming 'groepseks' wurdt pas brûkt as it om fjouwer of mear persoanen giet. Groepseks kin beoefene wurde troch lju fan alle seksuële oriïntaasjes en geslachten. Yn 'e pornografy hat it him ta in wier subsjenre ûntwikkele. It komt ek foar mank beskate bisten, lykas bonobo's en sjimpansees.
Skaaimerken
Groepseks is frijwol altyd in foarm fan flechtich seksueel kontakt. Yn 'e regel fynt it plak op in besletten orgy of seksfeest of in semy-iepenbiere gearkomste fan swingers, mar it kin ek foarfalle yn bordelen, massaazjesalons of seksklubs. Yn lannen dêr't net-monogame seks taboe of yllegaal is, wurdt groepseks soms yn it ferhoalene bedreaun yn priveewenten, hotelkeamers of priveeklubs.
Foarmen
Guon farianten fan groepseks komme sa faak foar (of binne sa sensasjoneel) dat se bekend binne ûnder in eigen namme:
Broadsje aap-ferhalen
Oer groepseks geane om it hoartsje broadsje aap-ferhalen of urban legends, dy't maatskiplik faak liede ta in morele panyk wêrby't eltsenien der syn ôfgriis oer útsprekt en der in djipdollend ûndersyk nei ynsteld wurdt. Sokke ûndersiken komt dan yn 'e regel út nei foarren dat fan it hiele ferhaal neat oan wie. Sa gie om 2000 hinne it ferhaal dat jonge tiners fan in jier as tolve yn 'e grutte stêden yn Ingelân en de Feriene Steaten saneamde 'Mars-feestjes' holden (ferneamd nei de Mars-reep), wêrby't se raande sûkelarje oer inoars geslachtsdielen geaten om it der dan wer ôf te slikjen. En yn 2003 libbe yn 'e Feriene Steaten it fenomeen fan saneamde 'reinbôgefeestjes', dêr't sels in ôflevering fan it praatprogramma fan Oprah Winfrey oan wijd waard. Op dy feestjes soene tinerfamkes ferskillende kleuren lippestift opdwaan, wêrnei't se om 'e beurt orale seks hawwe soene mei in stikmannich jonges, sadat harren penisen alle kleuren fan 'e reinbôge krigen.
United States Air Force Office of Special Investigations
It United States Air Force Office of Special Investigations ("Buro foar Spesjale Undersiken fan 'e Amerikaanske Loftmacht"), ornaris ôfkoarte ta AFOSI of OSI, is in Amerikaanske federale plysje- en feilichheidstsjinst, dy't ta de Amerikaanske Loftmacht heart. Dizze ynstânsje ressortearret ûnder it Departemint fan 'e Loftmacht en rapportearret direkt oan 'e ûnderminister fan 'e loftmacht. It is teffens in buro dat fjildûndersyk docht ûnder tafersjoch fan 'e ynspekteur-generaal fan 'e lofmacht. Wurkmêden fan it AFOSI binne kontraspionaazje, befeiliging en ûndersyk nei misdriuwen dy't in konneksje mei de Amerikaanske Loftmacht hawwe.
Oprjochting
It AFOSI waard op 1 augustus 1948 op oanwizing fan it Amerikaanske Kongres oprjochte om alle ûndersyksaktiviteiten binne de Amerikaanske Loftmacht yn ien hân te bringen. De direkt feranwurdlike foar de oprjochting wie ûnderminister fan 'e loftmacht W. Stuart Symington, dy't it AFOSI gearstalde nei foarbyld fan 'e FBI. Hy stelde FBI-agint Joseph F. Carroll, in assistint fan FBI-direkteur J. Edgar Hoover, oan as de earste kommandant fan it AFOSI. Carroll krige de opdracht om ûnôfhinklik, ûnbefoaroardiele en sintraal oanstjoerde ûndersiken nei kriminele aktiviteiten yn 'e Amerikaanske Loftmacht mooglik te meitsjen. Letter yn syn karriêre soed er ek de earste direkteur fan it Defense Intelligence Agency (DIA) wurde, de Amerikaanske militêre ynljochtingetsjinst.
De wjergaders fan it AFOSI by de oare ûnderdielen fan 'e Amerikaanske Striidkrêften binne it United States Army Criminal Investigation Command (CID) fan it Amerikaanske Leger, de United States Naval Criminal Investigative Service (NCIS) fan 'e Amerikaanske Marine, en de United States Marine Corps Criminal Investagative Division (USMC CID). It AFOSI wie de iennichste Amerikaanke militêre ûndersykstsjinst dy't by syn oprjochting net oanmurken waard foar in plysjetsjinst mei alle wetlike foech dat dêrmei mank giet. Pas yn 1976 waard dat ûntdutsen troch in AFOSI-reservist, dy't syn oerhearrigen derop wiisde, wêrnei't sok foech halje-trawalje oanfrege en takend waard.
Doelen
De doelen fan it AFOSI, dy't fêstlein binne yn in Amerikaansk federaal statút, binne:
By de misdriuwen dy't it AFOSI ûndersiket, kin it gean om fernieling fan besittings fan 'e loftmacht, geweld tsjin minsken (ynkl. ferkrêfting en moard), fraude, korrupsje, hacking, smokkeljen, drugshannel, desersje, spionaazje, terrorisme of lykfol hokker oare yllegale aktiviteit dy't de doelen fan 'e Amerikaanske Loftmacht en it Amerikaansk Ministearje fan Definsje ûnderminet.
Organisaasje
It haadkertier fan it AFOSI is fêstige yn it Russell-Knox Building op 'e Mariniersbasis Quantico yn Quantico, yn 'e Amerikaanske steat Firginia, net fier bûten Washington, D.C. Der wurkje 3.000 minsken by it AFOSI: 2.000 ynswarde aginten, mei dêropta in ûnderstypjende stêf fan nochris 1.000 personielsleden. It AFOSI hat 8 fjildûndersyksregio's, wêrfan't 7 kommando-ûnderdielen fan 'e Amerikaanske Loftmacht omfiemje:
Dêrnjonken hat it AFOSI ek ferskate spesjalisearre resjerzje-, trainings- en ûnderstypjende ienheden:
Hoewol't de AFOSI-regio's foldogge oan it ferlet fan ûndersyk, kontraspionaazje en befeiliging fan 'e loftmachtkommando's dêr't se oan ferbûn binne, operearje alle AFOSI-ienheden folslein ûnôfhinklik fan dy kommando's. Yn 'e kommandostruktuer fan it AFOSI steane alle regio's streekrjocht ûnder befel fan it AFOSI-haadkertier yn Quantico. Dy organisasjonele ûnôfhinklikheid is in betingst foar it útfieren fan ûnbefoaroardiele ûndersiken. Der binne wrâldwiid mear as 255 AFOSI-ûndersyksteams aktyf, net inkeld yn 'e Feriene Steaten en op bases fan 'e Amerikaanske Loftmacht yn Jeropa en it gebiet fan 'e Stille Oseaan, mar ek yn Jordaanje, Saûdy-Araabje, Jemen, Irak, Afganistan en oare lannen en territoaria.
Oergongskalinder foar 1752 (Britske Ryk)
Dit is de oergongskalinder foar 1752 fan it Britske Ryk.
Anna Bijns Priis
De Anna Bijns Priis waard troch de Anna Bijns Stichting ynsteld foar de bekroaning fan in Nederlânsktalige skriuwster. Anna Bijns, Antwerpen 1493 - 1575, wie in refreindichteresse en 'skoalmasteres' út Antwerpen.
De priis bestie út 10.000 euro, in keunstwurk fan Eric Don en in troch de winnares mei yn te foljen Anna Bijns Lêzing. Per 2016 hat de Anna Bijns Stichting de priis opheft om mear fokus lizze te kinnen op publykseveneminten.
The Terrans
The Terrans is in science fiction-roman mei sterke fantasy-eleminten fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwster Jean Johnson. De titel betsjut: "De Terranen" of "De Ierdlingen". It boek fertelt it ferhaal fan Jackie MacKenzie, dy't as ambassadeur foar de Ierde kontakt leit mei bûtenierdske wêzens. The Terrans is it earste diel fan 'e trilogy First Salik War, dy't yn deselde wrâld spilet as Johnson har romansearje Theirs Not to Reason Why, mar ferskate iuwen earder. It boek waard yn 2015 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij Ace Books.
Eftergrûn
Yn it jier 2287 hat de hiele Ierde ien regear, dat fuortkommen is út 'e âlde Feriene Naasjes. De haadstêd fan 'e planeet is in nijboude stêd op it (hjoed de dei ûnbewenne) Hawaïaanske eilân Kahoölawe. Fierders hat tsjin dy tiid in lyts diel fan 'e minskheid psychyske, paranormale krêften ûntwikkele, lykas telekineze, teleportaasje en heldersjendheid. Op dat stuit is der noch gjin kontakt lein mei bûtenierdske wêzens, hoewol't ien bûtenierdsk ras, dy't de 'Grizen' neamd wurde nei harren hûdskleur, soms de Ierde besykje om minsken te ûntfieren foar lichaamlike eksperiminten. Mei't de Grizen in folle heger peil fan technologyske ûntwikkeling hawwe, foarmje lju mei psychyske krêften de iennichste ferdigening tsjin sokke oanfallen dêr't de minskheid oer beskikt.
Ynhâld
De heal Hawaïaanske en heal Skotske Jacaranda "Jackie" MacKenzie is in politika en earder militêr út in famylje mei in lange steat fan tsjinst yn de polityk. Boppedat hat se beskate psychyske krêften: telepaty (it lêzen fan oarmans tinzen), telekineze (it ferpleatsen fan dingen mei har tinzen) en paralinguïstyk (it yn in pear oeren learen fan frjemde talen út oarmans gedachten). As heldersjenden har gesicht weromkenne yn fizioenen dy't se hawwe oer takomstige moetings mei in ferskaat oan rassen fan bûtenierdske wêzens, wurdt sy ynset foar it Aloha-projekt, de earste fierrikkende ferkenningsoperaasje fan 'e Ierde nei omlizzende planetestelsels.
Op ien fan dy ferkenningsreizen ûntdekke Jackie-en-dy yndie in grut bûtenierdsk romteskip, dat harren lytse ferkenningsskip mei in lûkstriel in hangaar binnenhellet. Mei har telepaty ûntdekt Jackie dat dizze wêzens de Salik binne, dy't gjin inkele empaty mei oaren fiele. Se binne yn oarloch mei in ferbûn fan oare bûtenierdske wêzens dat 'de Alliânsje' hjit, en de fijannen dy't se kriichsfinzen nimme, ite se libben op. Op dat stuit binne der fiif fan sokke kriichsfinzenen oan board fan it skip. Gebrûk meitsjend fan har telekineze, dêr't se de Salik mei út 'e wei reaget, befrijt Jackie de fiif kriichsfinzenen.
Nei't harren ferkenningsskip út 'e hangaar fan it Salik-skip ûntkommen is en ûnderweis werom nei de Ierde giet, is der tiid foar ferwûndering, want de fiif kriichsfinzenen binne minsken. Se neame harrensels V'Dan, mar se sjogge der krekt sa út as alle oare minsken, útsein de kleurige streken en stippen op harren hûd, dy't jungen hjitte. Yn 'e wikenlange perioade fan karantêne yn in romtestasjon yn in baan om 'e Ierde komt Jackie better yn 'e kunde mei dizze V'Dan. It docht bliken dat de V'Dan neffens harren âlde myten 9.500 jier lyn op in ûnbekende wize fan in ferlern waande memmeplaneet oerbrocht binne nei harren hjoeddeistige planeet, dy't ek V'Dan hjit. De lieder fan 'e fiif befrijde kriichsfinzenen is kaptein Li'eth Ma'an-uq'en, dy't lykwols ek de soan fan 'e keizerinne fan V'Dan is. Wylst der iverich socht wurdt nei de planeet V'Dan, sadat de minskheid kontakt lizze kin mei dizze ûnferwachte sydtûke fan 'e eigen soarte, reitsje Jackie en Li'eth fereale opinoar.
Eastfoarne
Eastfoarne (Nederlânsk en offisjeel: Oostvoorne) is in baaiplak op it eilân Voorne yn de gemeente Foarne oan See yn de Nederlânske provinsje Súd-Hollân. It ynwennertal bedraacht 7910 (2015).
Oant 1 jannewaris 1980 wie Eastfoarne in selsstannige gemeente, besteande út de lyksa neamde kearn en Tinte. Dêrnei waard de gemeente gearfoege mei Rockanje ta de nije gemeente Westfoarne.
Yn it doarp stiet de rekonstruksje fan it midsiuwske mottekastiel de 'Boarch fan Foarne', ek wol 'Jacoba Boarch' neamd omdat it as bûten fan Jacoba fan Beieren brûkt waard. De boarch wie net goed fundearre en wie dêrtroch al yn de santjinde iuw net folle mear as in ruïne.
Dialekt
Tradisjoneel sprutsen de ynwenners it Eastfoarnsk dialekt. Dit is besibbe oan it Siuwsk, krekt as it Flakkeesk dat op Goeree-Overflakkee sprutsen wurdt. It Eastfoarnsk stjert yn heech tempo út troch de grutte ynstream fan Rotterdammers en minsken út oare stêden yn de omkriten.
HIMtsjerke
De HIMtsjerke oan de Smidsstrjitte is in tsjerkegebou fan de Evangelyske Mienskip op it yndustryterrein De Himmen yn Snits.
De Evangelyske Mienskip Snits is in jonge tsjerke dy't oansletten is by de Feriene Pinkster- en Evangeeljegemeenten, in lanlik gearwurkingsferbân dat ek mei oare organisaasjes wurket.
Oant 2010 brûkte de mienskip de aula fan de Kristlike Skoallemienskip Bogerman yn Snits foar de tsjinsten. Nei't de leden fan de mienskip hast in heal miljoen euro by inoar sammele, koe yn 2011 in bedriuwsgebou op it yndustryterrein oernommen wurde, dat ynrjochte waard as tsjerke. Njonken in tsjerkeseal dêr't plak is foar 500 minsken, hat it gebou noch in tal multyfunksjonele romtes.
De Evangelyske Mienskip Snits hat in grutte oanlûkingskrêft op de jongerein en kaam yn de neisimmer fan 2020 yn it nijs troch it fanwegen de maatregels yn it ramt fan COVID-19 ferhûzjen fan in dooptsjinst nei De Potten by de Snitsermar, om yn de iepen loft dêr 24 minsken te doopjen.
De Evangelyske Mienskip Snits wit ek migranten oan te sprekken foar it evangeelje. Ienris yn 'e moanne wurde der tsjinsten holden yn it Farsy foar minsken fy't ôfkomstich binne út Iraan, Afganistan en Oezbekistan.
Ype Staak Brunings
Ype Staak Brunings (Herwen en Aerdt, 1786 - De Jouwer, 1870) wie in sulversmid.
Ype wie de jongste soan fan Christiaan Jacob Brunings en Tietje Staak. Hoewol't syn heit en trije omkes teolooch wiene, waard Ype Staak sulversmid. Ype Staak Brunings wie yn 1812 keapman yn goud- en sulverwurken yn Snits. Hy ferlear al jong in broer en twa suskes. Yn 1813 waard hy neamd as goud- en sulversmid. Hy troude yn 1815 mei Rigtje Kooopmans en krige mei har seis bern. Foar 1817 ferfear hy nei De Jouwer, dêr't er in saak hie oant 1849. Syn bedriuw waard fuortset troch syn âldste soan Christiaan Jacob Brunings (1816-1902). In sulveren rjemmeleppel fan him wurdt bewarre yn it Frysk Skipfeartmuseum.
Zulu (film út 1964)
Zulu is in Britske histoaryske oarlochsfilm út 1964 ûnder rezjy fan Cy Endfield, mei yn 'e haadrollen Stanley Baker en Michael Caine en oan it begjin en de ein in voice-over troch Richard Burton. De film fertelt frij sekuer it ferhaal fan 'e histoaryske Slach by Rorke's Drift, dy't yn jannewaris 1879 útfochten waard yn wat no Súd-Afrika is. Dat treffen makke ûnderdiel út fan 'e Sûlû-Oarloch tusken it Britske Ryk en it Sûlû-keninkryk. Yn dy slach wist in Britsk garnizoen fan 154 man (wêrûnder 35 siken en ferwûnen) yn in fortifisearre missypost stân te hâlden tsjin in belegering troch likernôch 4.000 Sûlû-krigers. Zulu wie yn 'e 1960-er jierren opmerklik yn 'e sin dat de Sûlû's yn 'e film net ôfskildere wurde as ûnnoazele wylden, mar as in dissiplinearre legermacht dy't oanfierd wurdt troch strategysk ûnderleine haadlju. De film waard mei tige loovjende kritiken ûntfongen.
Plot
Begjin 1879 stjoert Lord Chelmsford, de Britske militêr befelhawwer yn 'e koloanje Natal (no de Súdafrikaanske provinsje kwaZulu-Natal) in kommunikee nei de Britske minister fan Oarloch yn Londen, wêryn't (mei in voice-over) de ferpletterjende nederlaach beskreaun wurdt dy't de Britske troepen op 22 jannewaris fan dat jier lit hawwe tsjin 'e Sûlû's yn 'e Slach by Isandlwana. Bylden litte sjen hoe't de Sûlû-krigers dêr neitiid oer it slachfjild doarmje en de gewearen en munysje fan 'e Britske soldaten gearfandelje. By in massale Sûlû-houliksseremoanje dêr't de Sweedske sindeling dû. Otto Witt en syn dochter Margareta tsjûge fan binne, ûntfangt de Sûlû-kening Cetshwayo ek berjocht oer dy grutte oerwinning op 'e Britten.
In kompanjy fan it 24e Rezjimint Fuotfolk fan it Britske Leger brûkt de missypost Rorke's Drift, op 'e grins fan Natal en Sûlûlân, as in befoarriedingsstasjon en fjildhospitaal. Hja hearre it nijs oer de Britske nederlaach fan luitenant Gert Adendorff, in Afrikaner ofsier fan it Nataleesk Lânseigen Kontingint, dy't mei in diel fan syn mannen de Slach by Isandlwana oerlibbe hat. Dyselde warskôget boppedat dat der 4.000 Sûlû's dy kant út komme. Dêrop nimt luitenant John Chard fan 'e Royal Engineers, it sjenykorps fan it Britske Leger, it befel oer Rorke's Drift oer. De aristokratyske luitenant Gonville Bromhead, in ynfanteryman, is it min nei 't sin dat er ûnder in sjeny-ofsier tsjinje moat om't Chard krekt wat earder as hysels ta luitenant befoardere is.
Om't er wol foar it ferstân hat dat er mei de sike en ferwûne soldaten út it fjildhospitaal nea fluch genôch fuortkomme kin om oan 'e Sûlû's te ûntkommen, beslút Chard dat der neat oars op sit as de missypost te fortifisearjen en op fersterkings te hoopjen. Mei op 'e side kantele weinen, sekken stynske weet en kratten skipsbeskút wurdt in trochrinnende barrikade om 'e missypost hinne oanlein. De sindeling Witt bedrinkt him en wurdt in demoralisearjende faktor as er de soldaten begjint lestich te fallen mei foarsizzings oer hoe't se allegear oan har ein komme sille. Dat liedt derta dat de soldaten fan it Nataleesk Lânseigen Kontingint útnaaie, hoewol't harren befelfierend ofsier, luitenant Adendorff, dy't in jierrenlange ûnderfining yn 'e omgong mei de Sûlû's hat, bliuwt en Chard en Bromhead advisearret oer de taktiken en bedoelings fan 'e fijân. Witt wurdt op oarder fan Chard opsletten yn in foarriekeamer.
Wylst de impi's fan 'e Sûlû's neieroan komme, arrivearret der te Rorke's Drift in groepke Afrikaner kavaleristen ('Boeren'). Dy besykje Chard de ferdigening fan 'e missypost te ûntpraten, mei't dy nei harren miening hopeleas is. Se riede de Britten oan om har ynstee sa fluch mooglik út 'e fuotten te meitsjen. Chard wit lykwols dat it dêrfoar al fiersten te let is, en hy smeekt de Boeren suver om har by him en syn mannen te jaan. Dat is lykwols om 'e nocht, en de kavaleristen jouwe har ôf. As de Sûlû's by de missypost arrivearje, falle se daliks oan. De Britten iepenje it fjoer, mar Adendorff ynformearret Chard dat de fijân inkeld oan it beproevjen is oft der ek gatten yn 'e ferdigeningsliny sitte. Chard rekket dan yn noed om't er beseft dat de oanfal fan alle kanten tagelyk komme sil, en om't er eins net genôch manskippen hat om 'e hiele rûnte om 'e missypost hinne tagelyk te bemanjen. Dat de Britten mei harren eigen (op it slachfjild fan Isandlwana bútmakke) wapens ûnder fjoer nommen wurde, komt harren ek oer it mad, om't se in fijân ferwachte hiene dy't inkeld mei spearen bewapene wêze soe.
De hiele dei en de hiele nacht wurdt de iene bestoarming troch Sûlû-krigers nei de oare ôfslein, mei swiere ferliezen oan 'e kant fan 'e oanfallers. It slagget de Sûlû's op in stuit en set it dak fan it fjildhospitaal yn 'e brân, wat liedt ta fûleindige gefjochten tusken krigers en de Britske pasjinten dy't oan 'e flammen besykje te ûntkommen. Soldaat Henry Hook, dy't bekend stiet as in dief en in leffert, stiget dêrby boppe himsels út troch it befel oer de pasjinten te nimmen en lieding te jaan oan in súksesfolle útbraak út it brânende gebou.
De oare moarns komme de Sûlû's wer deun by de missypost en sjonge in oarlochsliet; de Britske soldaten reägearje troch Men of Harlech te sjongen. Der folget in lêste oanfal, wêrby't de wurge ferdigeners weromkrongen wurde nei in lytser bolwurk dat se oanlein hawwe fan sekken stynske weet. Dêr foarmje se in liny fan trije man djip, wêrnei't de trije rangen om bar in salvo ôffjurje yn 'e oanstoarmjende massa Sûlû-krigers, krekt sa lang oant dy belies jaan moatte en tebekwike. Nei in skoft fan trije oeren binne de ferdigeners noch oan it bekommen as de Sûlû's har fannijs opstelle. De soldaten berêste yn in nije oanfal, wêrby't se wierskynlik ûnder de foet rûn wurde sille, mar ta harren fernuvering docht bliken dat de Sûlû's in liet sjonge om 'e moed fan harren fijannen te earjen ear't se har weromlûke yn Sûlûlân.
De film einiget mei in twadde stikje voice-over, wêryn't alve Britske soldaten opsomme wurde dy't it Fiktoariakrús, de heechste Britske militêre ûnderskieding, krigen foar harren ynset yn 'e Slach by Rorke's Drift. Dat is it grutste oantal eksimplaren fan dy ûnderskieding dy't ea foar ien treffen oan 'e leden fan ien inkel rezjimint ferjûn is.
Produksje
Zulu waard makke troch de Amerikaanske regisseur Cy Endfield, dy't fan oarsprong in senarioskriuwer wie. Yn 'e mande mei de Britske akteur Stanley Baker fersoarge er ek de produksje foar Diamond Films, wylst Joseph E. Levine útfierend produsint wie. It senario wie skreaun troch Endfield en skiedkundige John Prebble, op basis fan in histoarysk artikel fan Prebble. Stephen Dade tekene foar de kamerarezjy, en de muzyk wie fan John Barry. De haadrollen waarden spile troch produsint Stanley Baker en in jonge Michael Caine, foar wa't Zulu syn trochbraak betsjutte. Foar de voice-over waard akteur Richard Burton ynhierd. De rol fan Sûlû-kening Cetshwayo kaMpande waard spile troch de lettere Súdafrikaanske politikus Mangosuthu Buthelezi, dy't sels in pakesizzer fan Cetshwayo wie.
Endfield krige it idee om Zulu te meitsjen nei't er it artikel fan Prebble lêzen hie. Nei oerlis mei Baker skreaune Endfield en Prebble tegearre in senario, dat Baker neitiid oan produsint Joseph E. Levine sjen liet wylst se yn Itaalje Sodom and Gomorrah (1962) oan it opnimmen wiene. Levine stimde deryn ta om 'e finansiering te regeljen, en Zulu waard in produksje fan Baker syn filmstudio Diamond Films. De opnamen waarden foar it meastepart dien op lokaasje yn Súd-Afrika, oan 'e igge fan 'e rivier de Tugela yn 'e Drakensbergen. (De wiere lokaasje fan 'e slach wie 100 km fierder noardwestlik, oan 'e Buffelriver, dêr't it folle minder bercheftich wie.) Ferskate bykommende opnamen waarden dien yn nasjonale parken yn kwaZulu-Natal en de sênes mei it brânende fjildhospitaal waarden draaid yn 'e Twickenham Film Studios yn Middlesex (Londen). De mearderheid fan 'e Sûlû's yn 'e film wiene echte Sûlû's, wêrfan't der 240 mei autobussen út harren heitelân nei de Drakensbergen ferfierd waarden. Nochris likernôch 1.000 Sûlû's wurken mei oan opnames dy't yn kwaZulu sels makke waarden troch in twadde filmploech.
Zulu waard troch produsint Stanley Baker ferlike mei in westernfilm, wêryn't de tradisjonele rollen fan 'e Amerikaanske kavalery en de Yndianen oernommen wiene troch de Britske ynfantery, resp. de Sûlû's. Regisseur Cy Endfield fertoande oan 'e Sûlû-figuranten sels in western om harren sjen te litten hoe't er woe dat se harren hâlde en drage soene. Der gie neitiid in geroft dat fanwegen de apartheidswetjouwing yn Súd-Afrika net ien fan 'e negroïde figuranten yn jild betelle wurde koe, en dat Endfield dêrom it fee dat foar de opnamen brûkt wie oan harren oerdroegen hawwe soe. Dat is net wier: alle Sûlû-figuranten waarden foar harren tsjinsten betelle yn Súdafrikaansk jild, dat omrekkene yn Britsk jild op 9 shillings deis kaam foar de 240 wichtichste figuranten, 8 shillings deis foar de bykommende manlike figuranten en "wat minder" foar de dûnseressen.
In probleem dat wol autentyk is, wie dat de makkers fan Zulu net genôch Martini-Henry-gewearen besette koene, en dat se dêrom foar in diel fan 'e Britske soldaten fermomde Enfield-gewearen brûke moasten. Oer it algemien is it sa dat yn sênes dy't fan 'e rjochterkant ôf opnommen binne, de soldaten tarist binne mei Martini-Henrys, wylst se, as de sêne fan 'e lofterkant ôf opnommen is, tarist binne mei Enfields (om't it ferskil fan dy kant ôf net sa opfoel). Zulu waard makke mei in budget fan £666.554. De film gie op 22 jannewaris 1964 yn it Londenske West End yn premiêre, persiis 85 jier nei de Slach by Rorke's Drift. De distribúsje fan Zulu waard oer de hiele wrâld dien troch Paramount Pictures, behalven yn 'e Feriene Steaten, dêr't Embassy Pictures de distributeur wie. Yn Súd-Afrika waard Zulu ferbean foar it swarte bioskooppublyk, mei't it apartheidsregear benaud wie dat de striid fan 'e Sûlû's tsjin 'e Britten de swarte befolking op it idee bringe soe om 'e wapens op te nimmen tsjin 'e blanken. Inkeld de Sûlû-figuranten dy't oan 'e produksje meiwurke hiene, mochten it resultaat fan harren wurk yn in pear besletten filmfertoanings besjen.
De slach
De beskriuwing fan 'e Slach by Rorke's Drift, sa't dy yn Zulu ferfilme waard, is foar it meastepart ferrassend histoarysk korrekt. Ferrassend, om't films út 'e sechstiger jierren it faak net sa nau namen mei de ferbylding fan koloniale konflikten. Regisseur en senarioskriuwer Cy Endfield gie sels te rie by in Sûlû-histoarikus foar ynformaasje oer de slach út 'e orale tradysje fan 'e Sûlû's. Ek de portrettearring fan 'e Sûlû's wie foar dy tiid opmerklik, mei't se net weiset waarden as ûnnoazele wylden, mar as in dissiplinearre legermacht dy't oanfierd wurdt troch strategysk ûnderleine haadlju.
De ein fan 'e film doocht lykwols fan gjin kant. Der wie gjin oanfal troch de Sûlû's by it lemieren op 23 jannewaris 1879, en der wie alhiel gjin sjongwedstryd. Yn stee wiene der doe noch wat fersprate gefjochten mei de oerbleaune fijannen. Om likernôch 7.00 oere moarns ferskynde der ynienen in Sûlû-impi by it slachfjild, mar ek doe kaam der gjin oanfal, mei't de Sûlû's al seis dagen op mars west hiene, hûnderten ferwûnen by harren hiene en noch ferskate dagen trochmarsjearje moasten om befoarrieding en fersterkings te berikken.
Om 8.00 oere arrivearre de foarhoede fan 'e Britske ûntsettingsmacht ûnder Lord Chelmsford by de missypost. De lêste Sûlû's joegen har doe ôf, mar sûnder in farwol te sjongen foar harren 'eare' fijannen. De film lit ek fuort wat der neitiid barde, eat dat histoarikus John Newsinger yn 2006 yn syn boek The Blood Never Dried: A People's History of the British Empire beskreau as: "de neifolgjende ôfslachting fan hûnderten ferwûne Sûlû's, dy't deakneppele, deasketten en mei bajonetten deastutsen waarden, wylst guon ophongen en oaren libben begroeven waarden."
De Britten
Wat it Britske 24e Rezjimint Fuotfolk oanbelanget, giene de makkers fan 'e film de fout yn troch dat rezjimint oan te merken foar in Welske ienheid. Want hoewol't it Brecon, yn súdlik Wales, as thúsbasis hie, ûntjoech it him pas yn 1881, trije jier nei de Slach by Rorke's Drift, ta de saneamde South Wales Borderers. Under de soldaten dy't by Rorke's Drift fochten, wiene 49 Ingelsen, 32 Welsen, 16 Ieren, 1 Skot en 24 fan wa't de etnisiteit net mear krekt fêststeld wurde kin, wêrûnder 3 mannen dy't yn 'e koloanjes berne wiene. It liet Men of Harlech, dat de soldaten yn 'e film sjonge, wie doe noch net it rezjimintsliet, mar waard dat pas letter. Yn 1879 wie it rezjmintsliet noch The Warwickshire Lad. Boppedat is de sjongstriid tusken de Britske soldaten en de Sûlû's net histoarysk en hielendal troch de makkers fan 'e film út 'e tomme sûgd.
Fierders komme ferskate portrettearrings fan persoanen yn 'e film net oerien mei de wurklikheid, en yn guon gefallen is it ferskil frijwat pynlik. Sa wurdt de Sweedske sindeling Otto Witt yn 'e film ôfskildere as in pasifistyske mar ek leffe en alkoholistyske widner yn syn middeljierren mei in adolesinte dochter. Yn it echt wie de man 30 jier mei in frou, Elin, en twa bern dy't noch pjutten wiene. Hy wie ek alhiel gjin pasifist, noch in leffert, mar hie krekt nau mei it Britske Leger gearwurke om fan syn missypost in befoarriedingsstasjon te meitsjen. Hy stie te boek as foarstanner fan 'e Britske ferovering fan Sûlûlân en joech oan graach dielnommen te hawwen oan 'e ferdigening fan Rorke's Drift. Wat him dêrfan ôfbrocht, en him by it neieroankommen fan 'e Sûlû-legermacht in hynder sealje en fuortride liet, wie it idee dat syn frou en jonge bern, dy't earder al út Rorke's Drift evakuëarre wiene, by syn dea sûnder kostwinner efterbliuwe soene.
De Britske luitenants John Chard en Gonville Bromhead lykje yn Zulu frij akkuraat ôfbylde te wêzen, útsein it feit dat Chard net in pear moanne earder as Bromhead ta luitenant beneamd wie, sa't de film wol, mar trije folle jierren. Soldaat Henry Hook wurdt yn Zulu lykwols portrettearre as in skarlún en in leffert dy't spul efteroer drukt en sljocht is nei alkohol. Yn it echt wied er lykwols in treflik soldaat mei in brânskjinne reputaasje dy't himsels letter opwurke ta de rang fan sersjant. Hy wie ek in hielûnthâlder. Wylst er yn 'e film yn it fjildhospitaal omhinget as simulant en om't er ûnder arrest stiet foar ferskate fergripen, wied er dêr yn it echt pleatst om 'e pasjinten te ferdigenjen om't de ofsieren wisten dat se fan him op oan koene. De makkers fan 'e film feroaren syn persoanlikheid wittens en mienens om't se fûnen dat it ferhaal ferlet hie fan in antyheld dy't geandewei de foarfallen boppe himsels útstiget, mar omreden fan dy ûnhistoaryske portrettearring fan harren heit rûnen de dochters fan Hook lulk fuort by de premiêre fan Zulu en setten se neitiid útein mei in kampanje om Hook syn namme te suverjen fan wat se beskôgen as kwealaster.
Krektoarsom wie it mei William Allen, dy't yn 'e film ôfbylde wurdt as in modelsoldaat, wylst er yn it echt just in dronkelap wie, dy't om dy reden koart foar de slach yn rang weromset wie fan sersjant nei korporaal. Foar de rest komt legerpredikant George Smith yn 'e hiele film net foar, wylst er yn 'e Slach by Rorke's Drift krekt in wichtige rol spile. En sersjant Frank Bourne wurdt yn 'e film ôfbylde as in grutte, spiersterke, yn it sâlt bebiten feteraan yn syn middeljierren, wylst er yn it echt in spjochtich mantsje fan 24 jier wie, op dat stuit de jongste fan syn rang yn it hiele Britske Leger. Hy waard 'it Jonkje' (the Kid) neamd troch syn manskippen. Yn 'e film hat er fierders syn rangynsynjes op 'e ferkearde earm. (Hy wie trouwens ek de lêste oerlibbene fan 'e Slach by Rorke's Drift doe't er yn 1945 kaam te ferstjerren mei de rang fan kolonel.)
Untfangst
Zulu krige by de premiêre yn 1964 oer it algemien ridlik positive resinsjes. Sa skreau Bosley Crowther yn The New York Times dat der "hiel wat opwining yn dizze robúste kipling-eske film" wie "as jo oer it oansjoch fan [...] bloed kinne en salang't jo it idee stevich yn gedachten hâlde kinne dat der wat heldhaftichs [...] wie oan 'e Britske koloniale ekspânsje yn 'e 19e iuw". It tydskrift Variety priizge it "yntelliginte senario" en de "hege standert fan aktearjen" fan 'e hiele cast. Yn The New Yorker skreau Whitney Balliett dat Zulu fan minne smaak tsjûge, mar dat de film "net inkeld alle klisjees fan it sjenre foar 't ljocht helle hat, mar se oppoetst hat ta in hege styl." The Monthly Film Bulletin omskreau Zulu as "in typysk modieuze oarlochsfilm, dy't plichtmjittich mei de mûle de sinleazens fan oarlochsgeweld beliidt mar it ûnderwilens útmelkt foar opwining."
De webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, jout Zulu in goedkarringspersintaazje fan 95%, basearre op 21 ûnderskate filmkritiken. Tsjintwurdich binne resinsinten ferdield oer de fraach oft de film sjoen wurde moat as anty-ymperialistysk of as rasistysk.
Resultaat
Doe't Zulu yn 1964 útkaam, ûntjoech de film him ta ien fan 'e grutste Britske bioskoopsúksessen aller tiden en brocht er £3,1 miljoen op, oftewol in winst fan rom £2,4 miljoen. Ernest Archer waard foar syn wurk oan Zulu nominearre foar in BAFTA Award foar bêste (kleure-)art direction. De film draaide mar leafst tolve jier yn 'e Britske bioskopen, foar't er foar it earst op 'e tillefyzje te sjen wie. Neitiid waard er dêr om 'e pear jier werhelle. De film is oant hjoed de dei ta in favoryt fan it Britske tillefyzjepublyk. Yn in opinypeiling dy't yn 2017 troch it tydskrift Time Out holden waard ûnder 150 Britske akteurs, regisseurs, senarioskriuwers en filmprodusinten behelle Zulu it 93e plak yn 'e ranglist fan bêste Britske films ea. It tydskrift Total Film sette de film yn 2004 op it 37e plak yn in ranglist fan bêste Britske films aller tiden.
Aquastate
Aquastate is in ferboude eardere wettertoer oan de Grinzer Strjitwei yn Ljouwert. De wettertoer waard yn 1925 boud troch de Bredasche Beton Maatschappij. De ynhâld fan it wetterreservoir wie 1000 m³. De toer waard yn 2002 ferboud ta in appartemintekompleks en krige doe de namme. It gebou stiet op it alfste plak yn de list fan heechste gebouwen fan Ljouwert.
De wettertoer waard yn 1999 foar 1 gûne kocht troch de Ljouwerter Theo Douma dy't de plannen makke foar de 9 apparteminten fan no.
Palm Beach (Floarida)
Palm Beach (Ingelsk foar "Palmstrân"), offisjeel de Town of Palm Beach, is in plak mei de status fan town, dat oan 'e Atlantyske kust fan it Floarida-skiereilân leit, yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Floarida. It leit feitliks op in eilân foar de eigentlike kustline fan it skiereilân, dêr't it fan skaat wurdt troch de Intracoastal Waterway. Palm Beach heart ta de stêdekloft fan Miami en stiet krekt as bgl. Beverly Hills bekend as in wenplak foar de superriken. Neffens in offisjele skatting út 2018 hie it plak doe 8.800 ynwenners.