cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sint-Joazefkatedraal (Grins)
Skiednis
De tsjerke waard yn de jierren 1885-1887 neffens in ûntwerp fan de arsjitekt Pierre Cuypers boud yn neogotyske styl. It tsjerkebestjoer hie opdracht jûn in nije parochytsjerke te bouwen yn ferbân mei de oanlis fan de Oosterpoortwijk. De tsjerke krige in 76 meter hege slanke seishoekige toer mei in iepen izeren spits. Ek de pastory, dy't njonken de katedraal stiet, is in ûntwerp fan Cuypers.
Om't de nije stedsútwreiding benammen befolke waard troch arbeiders, krige de tsjerke as patroanhillige Sint-Joazef. De wijing fan de nije tsjerke fûn plak op 25 maaie 1887. Nei't yn 1970 de Sint-Martinuskatedraal oan de Broerstraat ôfstjitten waard, krige de Joazeftsjerke yn 1981 de status fan katedraal fan it bisdom Grins-Ljouwert.
De katedraal waard yn 1974 op de list fan Ryksmonuminten byskreaun.
Yn de jierren 1980 drige sluting en ôfbraak fan de katedraal. Safier kaam it net en der folge in fasearre restauraasje. Ek it ynterieur ûndergyng in renovaasje, wêrby't inkelde feroarings út de jierren 1950 werom draaid binne.
Ynterieur
By it yn gebrûk nimmen fan de tsjerke wie it ynterieur noch ienfâldich mei wyt pleistere muorren en inkele fersierings. De oanklaaiïng fan de tsjerke fûn yn de rin fan de tiid plak mei help fan jeften fan rikere parochianen. De gewoane ramen waarden ferfongen troch glês-yn-leadramen en der kamen liedklokken.
It oarspronklike meubilêr bleau foar in grut part bewarre. In diel dêrfan is ôfkomstich út it atelier fan Cuypers. It oare diel fan it meubilêr waard foar in grut part levere troch it Sint-Bernulfusgilde (Utert).
Oargels
Doe't yn 1904 Frans Eppink pastoar fan de parochy waard, joech dy de opdracht oan de oargelmakker Michaël Maarschalkerweerd in oargel foar de tsjerke te bouwen. Dat oargel waard yn de jierren 1905-1906 réalisearre en krige 24 registers, ferdield oer Haadwurk, Posityf en frij pedaal. Tusken de beide kassen waard noch in front tafoege, dêr't plak reservearre wie foar de pipen fan in noch net besteand tredde manuaal. Sa fier kaam it lykwols net en yn 1942 waard it tuskenfront wer ferwidere.
Yn 1948 folgen der in renovaasjes fan it oargel plak en feroarings yn de disposysje. Letter waard de steat fan it ynstrumint jimmeroan minder, oant it ynstrumint yn de jierren 1990 net mear te bespyljen wie en it koeroargel it wurk fan it haadoargel oernimme moast.
By de restauraasje fan 2004-2005 troch Adema's Kerkorgelbouw út Hillegom waard de disposysje fan it oargel hielendal werom brocht yn de orizjinele steat. Ek it tuskenfront waard by dy gelegenheid wer rekonstruearre.
Njonken it haadoargel stiet der noch in koeroargel fan de firma Adema-Schreurs. It ynstrumint waard yn 1944 boud.
Klokken
Yn de fanwegen it grutte tal wizerplaten by de Grinzers ûnder de namme "Dronkenmanstoren" bekende toer, hongen oant foar koart fjouwer lytsere klokken fan 200 kilo. De klokkejitterij Reiderland út Finsterwolde geat twa nije brûnzen klokken fan 650 en 1300 kilo dy't op 11 oktober 2020 troch biskop Ron van den Hout wijd waarden. De oanskaf fan de nije klokken waarden mooglik makke troch in golle parochiaan.
Dimmu Borgir
Dimmu Borgir is in Noarske metalband dy’t yn 1993 oprjochte waard troch Shagrath, Silenoz en Tjodalv. De band is neamd nei in grut fulkanysk gebied op Yslân Dimmuborgir wat tsjuster fort of grimige stêd betsjut.
Dimmu Borgir spilet blackmetal it lûd fan de band kenmerket him foaral troch de stim fan Shagrath, en ynfloeden fan klassike komponisten as Richard Wagner en Antonín Dvořák, flugge drums en agressive gitaren en de symfoanyske synthesizer. De nûmers "Progenies of the great Apocalypse" en "Eradication instincts defined" binne sels opnaam yn gearwurking mei in orkest.
De earste twa albums waarden yn it Noarsk songen, mar om’t dizze albums in grut sukses wiene en in protte fan de fans gjin Noarsk sprutsen, waard der nei it útbringen fan it album "Stormblåst" mear yn it Ingelsk songen. In pear nûmers wurde noch altyd yn it Noarsk songen.
Ierdrykskundich Wurdboek fan de Nederlannen
It Ierdrykskundich Wurdboek fan de Nederlannen (Aardrijkskundig Woordenboek der Nederlanden) is in wurdboek dat in wiidweidige beskriuwing jout fan de skiednis en geografy fan grutte en lytse plakken yn Nederlân. It earste part ferskynde yn 1837.
De skriuwer, Abraham Jacob van der Aa, wie auteur fan de Zuid- en Noord-Nederlandse Volksalmanak en hie sadwaande in soad materiaal sammelje kind foar syn Wurdboek. Hy wie fan doel en bring fan alle plakken het wetenswaardigste byinoar. Yn 't earstoan woe Van der Aa it hiele doedestiidske keninkryk beskriuwe, dat ek de plakken yn it lettere België, mar fanwegen wat Van der Aa de "heilloozen opstand in België" neamde, gie dat net troch. Van der Aa waard dêrtroch twong syn wurk te beheinen ta de plakken yn Noard-Nederlân, mar wol dêrby ynbegrepen Lúksemboarch en guon Limburchske lokaasjes.
Van der Aa gie troch mei syn Aardrijkskundig Woordenboek oant yn 1851; der wiene op dat stuit fjirtjin dielen. Ek hjoed de dei wurdt it neislachwurk noch brûkt troch ûndersikers. Nei't in werprintinge út 1976 útferkocht wie, hat it Sintraal Buro foar Genealogy (CBG) yn 2003 it inisjatyf naam om de tekst op CD-ROM ta foldwaan te jaan.
Rebekka (namme)
Rebekka is in Nederlânske famkesnamme dy't syn oarsprong fynt yn it Hebriuwske רִבְקָה (Rivkah), dat wer ôflaat is fan it tiidwurd רבק (rbq), dat "stevich fêstbine" betsjut. De namme soe dêrmei de betsjutting hawwe fan "strûp", "fêstbûn", "befeilige" of sels "bestrûpend yn skientme".
De namme Rebekka is nei de bekearing fan 'e Franken ta it kristendom yn it Nederlânsk (dat ôfstammet fan it Aldfrankysk) bedarre troch de bibelske aartsmem Rebekka, de frou fan 'e aartsfaar Izaäk. Letter hat ek it Frysk de namme Rebekka oernommen, mar wylst it mank de Friezen nea in gongbere namme wurden is, waard it dat yn Hollân wol, benammen yn Joadske fermiddens, mar ek wol mank net-Joaden. Yn it Ingelsk komt de ekwivalinte foarm Rebecca (mei as ropnamme Becky) folle algemiener foar.
De Speelman
De Speelman (De Spylman) op de hoeke fan de Overschiese Kleiweg en de Oude Kleiweg is in stellingmûne yn de Rotterdamske dielgemeente Overschie. De hjoeddeiske mûne waard boud yn de jierren 1970-1971 en ferfong de mûne De Hoop, dy't yn de jierren 1960 ûnttakele waard om't dy mûne gefaar oplevere foar it ferkear op it fleanfjild Zestienhoven. Eigner is de feriening "De Hollandsche Molen" en op guon dagen is de mûne te besichtigjen (sjoch de side fan de mûne foar iepenstelling). De mûne meallet nôt mei frijwilligers.
Skiednis
De mûne De Hoop waard yn 1712 as grûnsiler boud en ferfong in standertmûne, dy't al sûnt de 16e iuw op it plak stie. Yn 1809 waard de mûne ferhege en ferboud ta stellingmûne. Nei de bou fan in troch in steammasjine oandreaune meallerij rekke de mûne yn 1925 yn ûnbrûk.
Yn 1940 by de ynfal fan de Dútsers hiene de Dútske parasjutisten yn Overschie in ferdigeningspost. De mûne waard troch it Nederlânske leger brûkt om de omkriten te kontrolearjen. Om't de Nederlânske artillery miende dat der Dútske parasjutisten yn de mûne sieten, namen hja de mûne ûnder fjoer. Tsjinstplichtich sersjant A.J.F. de Bruijn wist mei gefaar foar eigen libben troch it eigen fjoer te kommen om syn mannen út de nuodlike sitewaasje te befrijen. Alhoewol't de mûne slim skansearre waard, sette de restauraasje al yn 1941 útein en yn de Twadde Wrâldkriich mealle de mûne weit.
Oan it begjin fan de jierren 1960 kaam de mûne yn rêst. Om't de mûne yn 't paad stie foar it fleanferkear fan fleanfjild Zestienhoven waard de mûne ôfbrutsen. In aksjekomitee soarge der foar de mûne yn 1941 op in oar plak wer opboud wurde koe. De mûne krige dêrby de nije namme De Speelman, om't de famylje Speelman jierren op de mûne past hie en him sa ynset hie ta behâld fan de mûne.
Doe't De Speelman boud waard like it dien mei De Hoop, mar in nije eigner fan de grûn naam yn 2006 it beslút om de romp fan de De Hoop te renovearjen en as kantoar te brûken. Yn 2009 waard de ferbouwing foltôge.
Sarkasme
Mei sarkasme (fan it Grykske σαρκάζω (sarkádzoo) = 'earne fleis fan ôf skuorre') wurdt bitende spot bedoeld. It is in skerpe, agressive stylfiguer. It is altyd in oanfal op in persoan, in tastân of in utering. Sarkasme kin soms humoristysk wêze, mar it is ek altyd in oanfal.
Sarkasme foar irony oer
Sarkasme kin in foarm fan irony wêze, mar de beide wurden betsjutte net itselde. Irony wol sizze dat der in kontrast is tusken dat wat der sein wurdt en dat wat der bedoeld wurdt. Mei oare wurden: it tsjinoerstelde fan wat der bedoeld wurdt, wurdt sein. At irony agressyf is, dan kin de irony sarkastysk wêze. Oarsom formulearre: sarkasme makket faak gebrûk fan irony, en kin dêrom sjoen wurde as in bitende foarm fan irony.
Redbone (band)
Redbone is in Amerikaanske popgroep út de jierren santich fan de 20e iuw dy't ynternasjonaal súkses hie.
De groep waard yn 1969 yn Los Angeles oprjochte troch de bruorren Pat Vegas (basgitaar en sjonger) en Lolly Vegas (gitaar en sjonger), twa Native Americans. Redbone tekene yn 1969 in kontrakt mei it Epic-label en waard begjin 1971 bekend mei de single Maggie. Oare hits, mei it measte súkses bûten De Feriene Steaten, wiene: The Witch Queen Of New Orleans (1971), We Were All Wounded At Wounded Knee (1973; skreaun nei oanlieding fan de besetting fan Wounded Knee) en Come and Get Your Love (1974). Dy lêste helle dat jier de Top 5 fan de Amerikaanske Billboard Hot 100.
De groep is noch altyd aktyf, mei Pat Vegas as iennich oarspronklik lid. Peter DePoe waard yn 1973 ferfongen troch Butch Rillera, dy't al yn 1975 by de groep weigie. Lolly Vegas ferliet de groep yn 1995 nei in beroerte († 4 maart 2010, 70 jier); justjes letter ferliet ek Tony Bellamy († 25 desimber 2009) de groep.
McDonnell Douglas F-4 Phantom II
De McDonnell Douglas F-4 Phantom II is in Amerikaanske strieljager. Dit tastel wie ien fan de bêste jachtfleantugen yn it tiidrek fan de Kâlde Kriich en waard troch de fleander ûnder oare "Mig Killer" neamd. Nei de Fjetnamkriich waard er stadichoan troch nijere fleantugen ferfongen.
Irony
Fan irony (fan Grykske εἰρωνεία (eirooneia) = sabeare ûnwittendheid) is sprake as der wat oars sein wurdt as wat der bedoeld wurdt. Dêrom is irony faak allinnich werkenber foar in oefene of ynwijde fersteander. Om it ferskil tusken dat wat sein wurdt en dat wat bedoeld wurdt út te drukken, kin de irony gebrûk meitsje fan ferskeidene oare stylfiguren, sa as sarkasme en it understatement. Mei gesichtsútdrukkings en yntonaasje kin de brûker fan irony ekstra hints jaan dat syn útspraak net letterlik opfette wurde moat.
Yn it Frânsk wurdt irony wol ris 'l'arme du faible' ('it wapen fan de swakke') nemeamd, omdat it de swakke mooglik makket om syn miening te jaan sûnder dat dat foar elkenien oerdúdlik en dêrmei gefaarlik is.
Irony yn de literatuer
Irony is net bûn oan tiid as streaming. In klassyk-Grykske tonielskriuwer as Aristophanes brûkte faak ferskillende foarmen fan spot, dêrûnder irony; yn it midsiuwske hikkeldicht Reynaert de Vos wurdt ek in soad gebrûk makke fan irony yn al har gradaasjes.
Folkert de Roos
Folkert de Roos (Ljouwert, 3 septimber 1920 – 12 july 2000) wie in Nederlânske ekonoom en heechlearaar ekonomy oan Frije Universiteit yn Amsterdam.
Libben en wurk
De Roos waard berne yn in herfoarme húshâlding yn Ljouwert dêr't syn heit bakker wie, De Roos sette útein mei in stúdzje ekonomy oan de Nederlandsche Economische Hoogeschool yn de lette jierren tritich. Dêr helle er syn MA yn 1942 en letter yn 1949 syn doktoraal eksamen (cum laude) mei in proefskrift mei de titel "De algemene banken in Nederland". Dat wurk soe útgroeie ta in wichtich, paadsljochtsjend wurk foar generaasjes Nederlânske studinten.
Yn 1943 gie De Roos oan't wurk by de bank Mees & Zn yn Rotterdam, dêr't er rillegau haad fan it Ekonomysk Buro waard. Ne't er yn 1949 ôfstudearre wie waard er beneamd ta heechlearaar oan de nije ôfdieling ekonomy fan de Frije Universiteit yn Amsterdam. Syn promovendi wienen Dirk Cornelis Renooij (1951), Willem Hessel (1962), Jac Koolschijn (1970), Pieter Van Veen (1970), Wouter Roes (1973), Gerrit Faber (1981), Paul Hilbers (1986) e.a..
De Roos waard algemiener bekend as lid fan de Sosjaal-Ekonomyske Ried (SER) fan begjin jierren fyftich ôf, en as auteur fan artikelen yn de Economisch-Statistische Berichten[2]. Hy wie ek redakteur foar De Economist, lid fan de Keninklike Nederlânske Akademy fan Wittenskippen sûnt 1980 [4] en bestjoerslid by De Nederlandsche Bank.
Publikaasjes
De Roos skreau tal fan publikaasjes, ek yn'e mande mei oaren. Boeken, in kar:
Dragiša Binić
(21 oktober 1961) is in eardere Servysk fuotballer. Earder spile foar Napredak Kruševac, Radnički Niš, Red Star Belgrade, Stade Brestois, Levante, Slavia Praga, APOEL, Nagoya Grampus Eight en Tosu Futures.
Eilat
Eilat of Elat (Hebriuwsk: אילת;) is in stêd yn it fierste suden fan Israel oan de Golf fan Akaba, in útrinner fan de Reade See. Eilat leit op mar trije kilometer fan it Jordaanske havenplak Akaba. It Egyptyske plak Taba leit ek ticht by Eilat.
Toerisme
Eilat is in populêr baaiplak. De sinne skynt der it grutste part fan it jier (360 sinnedagen) en de minimumtemperatuer komt net ûnder de 20 graden Celsius (yn jannewaris is it trochsneed maks. temp. 21 graden en yn july 41 graden). It koraalrif fan de Reade See by Eilat is it meast noarlike fan de wrâld. Teffens binne der in protte dolfijnen yn de see by Eilat. De stêd is ek in útfalsbasis foar in ferkennen fan oare dielen fan Israel, Egypte en Jordanië.
Eilat lûkt ûnder mear toeristen om reden fan:
Underwiis
Yn 2002 iepene de Ben-Gurion-Universiteit fan de Negev (Be’er Scheva) yn Eilat in kampus. Yn 2005 hie itt filiaal 300 studinten.
Nederlân, België en Eilat
De earste boargemaster fan Eilat, Hanoch Nenner, wie in Nederlanner. Hy wie boargemaster fan 1951 oant 1959. Hjoed de dei hat de stêd in lytse Nederlânsksprekkende mienskip.
België en Nederlân hawwe beide in konsulaat yn de stêd, dy't fral tsjinsten ferliene oan toeristen yn it baaiplak.
Vishwa Mohan Bhatt
Vishwa Mohan Bhatt, ek ferneamd as V. M. Bhatt (Jaipûr, 12 july 1950) is in Yndiaask gitarist. Bhatt is ûntwerper fan in modifisearre slide guitar dy't er nei it Yndiaaske ynstrumint Vina ferneamd hat, Mohan Veena. Hy makket Hindûstaanske klassike muzyk en wûn in Grammy Award yn 1994.
Bhatt komt út in famylje fan muzikanten en wie learling fan Ravi Shankar. Sûnt 1970 stiet er yn Yndia op de planken, ek as begelieder fan Ravi Shankar op dy syn toernees.
Bhatt is it ferneamdst fan syn album A Meeting by the River, yn 'e mande mei Ry Cooder, dy't in Grammy award opsmiet. Hy hat teffens spile mei Westerske artysten lykas Taj Mahal, Béla Fleck en Jerry Douglas. Yn 2004 spile er op it Crossroads Guitar Festival, organisearre troch Eric Clapton, en berikte sadwaande in grutter publyk mei syn muzyk.
Grutte Priis Formule 1 fan de Feriene Steaten 2002
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan de Feriene Steaten 2002 yn Indianapolis op 29 septimber 2002. It wie de sechstjinde fan 17 races fan de Formule 1 yn 2002. Hy waard op de Indianapolis Motor Speedway hâlden. De race waard hâlden oer 73 omgongen, op it 4,1 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306 kilometer.
Vishwa Mohan Bhatt
Hy ûntfong in Sangeet Natak Akademi Award yn 1998 en de Padma Shri yn 2002.
Diskografy
Karút
Keppelings om utens
വിശ്വ മോഹന്‍ ഭട്ട്
De Vier Winden (Heechwâld)
De Vier Winden is in poldermûne yn it buorskip Langereis by Heechwâld yn it bûtengebiet fan it Noard-Hollânske gemeente Opmar. Eigner fan de mûne is de Stifting De Westfryske Mûnen.
Skiednis
'De Vier Winden' waard yn 1891 boud foar it droechhâlden fan de polder 'De Lage Hoek' en ferfong in âldere mûne, dy't ôfbaarnd wie troch bliksemynslach. Ynearsten hie de mûne in fizel fan stiel, mar hjoed-de-dei hat de mûne wer in houten fizel.
It skeelde net in soad of de mûne hie der net mear stien. Yn 1960 krige de mûne by in stoarm de silen op 'e hakken en der koe mar krekt tefoarren kommen wurde dat er ôfbaarnde.
Beskriuwing
'De Vier Winden' is in achtkante muonts en lykas in soad Noard-Hollânske poldermûnen in binnenkruier. De houten fizel hat in diameter fan 1,9 meter en de fizelbalke sels in diameter fan 60 sintimeter. By genôch wyn kin de fizel likernôch 50 oant 60 m³ wetter ferwurkje. It wjukkenkrús makket 20 draaiïngs en de úteinen fan de wjukken hawwe dan in gong fan likernôch 99 kilometer yn 't oere. De mûne hat in flecht fan 26,2 meter.
De kape fan 'e mûne hat in oare foarm as oare binnenkruiers yn Noard-Hollân. Op fersyk fan de doetiidske mounder is de kape heger makke, sadat er ienfâldiger de boppe-as smarre koe, itjinge noch jimmeroan mei rizel (it búksmoar fan de baarch) dien wurdt.
Allinne op de Nasjonale Mûnedei en op Iepen Monumintedei is de mûne te besjen.
Jan Voerman (1857-1941)
Jan Voerman (Kampen, 25 jannewaris 1857 - Hattem, 25 maart 1941), ek bekend as Jan Voerman sr., wie in Nederlânske keunstskilder, yn it foarste plak bekend fan syn lânskippen oan de Isel.
Jonkheid en oplieding
Jan Voerman waard yn Kampen berne; syn heit en mem wiene Geesje Bos en Hendrik Voerman. De jonge Jan waard op de legere skoalle freon mei W.B. Tholen. Beide de jonges tekenen en hâlden fan de natuer, en troch Tholens heit dy 't sels skilder wie, kamen se al betiid yn 'e kunde mei it skilderjen. Doe 't Jan fan skoalle kaam, moast er syn heit helpe op it boerebedriuw. Njonken it arbeidzjen op it lân besocht er hynders en kij te tekenjen. Fan 1870 oant 1875 wiene C.H. Hein en F.J. Buytendijk syn tekenleraren oan de stêdstekenskoalle yn Kampen, dêr 't Voerman jûnslessen folge. J.D. Belmer, tekenlearaar oan de hbs yn Kampen, learde him skilderjen; in omke fan Jan stipe him finansjeel.
Yn 1876 waarden beide maten tagelyk talitten op de Ryksakademy yn Amsterdam, dêr't se ûnder oare skilderles krigen fan August Allebé. Voerman studearre dêr fan 1876-1880 en fan 1881-1883. Oan de Koningklijke Academie voor Schone Kunsten fan Antwerpen folge er simmer- en winterkoersen fan 1880-1881 by Karel Verlat. Werom yn Amsterdam krige er fan 1881 oant 1883 in loge oan de akademy om selsstannich syn keunst te beoefenjen. Yn 1883 ferliet er de akademy en gie oan't wurk foar de keunsthannel Buffa, sûnder fêst te sitten oan in kontrakt. Hy skildere lânskippen, stedsgesichten, blomstillibbens en sjenrestikken. Ek waard er lid fan de keunstnersferiening Arti et Amicitiae. Syn iere frije wurk út dy jierren ferriedt dúdlik de ynfloed fan de akademyske learmasters Allebé en Verlat, sawol yn termen fan ûnderwerp, kleurstelling as fervebehannelingehandeling.
Hattem
thumb|250px|Kij (om 1900) Voerman troude op 1 oktober 1889 yn Amsterdam mei Anna Henriette Gezina Verkade (Anna), dochter fan Ericus Gerhardus Verkade - oprjochter fan it bedriuw Verkade yn Zaandam - en Eduarda Thalia Kening. Anna Verkade krige er kunde oan komme fia har broer Jan Verkade (de lettere religieuze skilder pater Verkade), dy 't in pear jier syn 'learling' west hie yn Amsterdam. It troude pear ferhuze al ridlik gau nei Hattem, dêr't hja earst op in krappe boppe-étaazje wenje moasten mei harren earste soan Jan Voerman jr. (1890 -1976), de lettere skilder en yllustrator. Om't Jan Verkade út Hattem weigie nei de Nabis-groep yn Frankryk joech er de jonge húshâlding syn hûs oan de Tsjerkestrjitte yn Hattem. Doe earst hie Voerman sels syn earste atelierromte yn Hattem, dêr't er mei goed ljocht skilderje koe. Sels neamde Fuorman dy tiid syn 'teoretyske perioade', dêr 't er der nei stribbe om in sa grut mooglike suverens yn de ekspresje fan syn fielen te berikken. Yn 1892 kaam F. Tessaro fan keunsthannel Frânsk Buffa en Soannen út Amsterdam op besite om syn resinte wurken te besjen; yn 1894 organisearre dy in solo-tentoanstelling fan syn wurk yn de toanseal fan Arti et Amicitiae. Koart dêrop waard Voerman útnûge om diel te nimmen oan de alderearste Biënnale; hy stjoerde twa wurken yn.
Wenje oan de Isel
In 1895-96 liet Voerman in sober en stoersk hûs ûntwerpe troch arsjitekt De Bazel op in stik grûn oan de Geldersedijk yn Hattem dêr't er in wrydsk útsjoch hie oer de Isel mei syn úterwaarden en honderten kij dy't dêr weiden. Fan dy tiid ôf oan skildere Voerman syn protte Iselgesichten - yn ferfine, witige kleuren ûnder hege wolkeloften. Yn 1897 liet Voerman senior efter yn de grutte tún in aparte wurkpleats sette, sadat er him genôch ôfsûnderje koe fan zyn húshâlding mei wilens fiif bern. De earste ferdjipping mei in skitteterjend útsicht op de Isel waard syn eigen domein; soan Jan soe letter de ûnderferdjipping as plak om te wurkjen krije. Buffa organisearre in twadde solo-útstalling yn Amsterdam foar him; in resensint omskreau syn wurk as 'de klassike apoteose fan it Ympresjonisme'. Yn 1898 folge op 'en nij in tentoanstelling ta eare fan de kroaning fan keninginne Wilhelmina; beide eksposysje smieten Voerman in soad wurdearring op.
Nei 1900
Fan 1902 ôf oan tsjinne him in nij ûnderwerp by Voerman oan: boskgesichten, dy't er ek wol bosjes neamde. Hy skildere dy op it plak sels yn de bosk om Hattem hinne, by de Trijselenberg en op it bûten Molecaten. Om 1904 begûn Fuorman in skoft allinne mei oaljeferve te eksperimintearjen en makke sadwaande net folle definitive wurken; hy woe yn oaljeferve in transparânsje berikke te ferlykber mei dy yn syn akwarellen op papier. In pear jier letter, wreide Voerman syn eigen grûn oan de Isel fierder út en der waarden in pear ateliers byboud. Yn 1910 en 1917 skildere er ferskate ûnderwerpen, lykas boskjes, boskrânen, hagen en ek alderhande fariaasjes op syn bekende tema 'de Isel'. Yn 1925 waard troch in wynhoas fan in pear kilometer breed in grut part fan Borculo ferneatige. Dat wie foar Voerman oanlieding om in searje ekspresjonistyske doeken en panielen te skilderjen, dêr't felkleurige loften (boppe Hattem) yn it drama fan Borculo yllustrearren; dy dogge tinken oan it wurk fan de Ingelske skilder William Turner. Yn 1929 makke er op 'e nij boskstúdzjes yn it boskje fan Juffer Jonker, om it hûs Velthuys hinne, dat ek troch arsjitekt De Bazel boud wie. Syn eagen waarden stadichoan minder; yn 1935 wie er net mear by steat om te skilderjen. Yn it begjin fan de Twadde Wrâldoarloch waard de âlde Voerman noch nei Wezep evakuearre, werom yn Hattem stoar er dêr op 25 maart 1941.
Alpineskyen op de Olympyske Winterspullen 1984
200px|thumb|right|200px|De Olympyske alpineskylokaasje fan Sarajevo 1984
De Olympyske Winterspullen 1984, ek wol de XIVe Olympiade neamd, waarden yn 1984 yn Sarajevo, Joegoslaavje hâlden. Dat wie fan 8 oant en mei 19 febrewaris. It alpineskyen hie plak op de Bjelašnica en de Jahorina.
Medaljespegel
De top-7 fan lannen dy't by it alpineskyen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 1984.
Michaël Maarschalkerweerd
Michaël Maarschalkerweerd (Utert, 24 desimber 1838 - dêre, 27 febrewaris 1915) wie in Nederlânsk oargelbouwer. Fan ûngefear 1860 ôf wurke er by syn heit yn it bedriuw dat yn 1865 de namme Maarschalkerweerd & Zoon krige. It bedriuw hat oant 1940 bestien.
Hy wie in soan fan Pieter Maarschalkerweerd, dy't ek oargelmakker wie, en Everarda Woudenberg. Hy studearre wetterboukunde en wie in skoft yn tsjinst by Rykswettersteat mar yn 1860 gie er by syn heit yn it oargelfabryk oan 't wurk. Yn 1875 boaske er oan Elisabeth van Groeningen. It pear krige yn 1879 in twilling, dy't rillegau stoar. Yn 1883 waard in dochter berne, Maria Cornelia Everarda Maarschalkerweerd.
Michaël boude oargels dy't yn de tradysje fan de neogotyk passe en syn oargels binne dêrom mear geskikt foar it spyljen fan 19e-iuwske romantyske wurken as foar de útfiering fan âldere barokmuzyk. Hy hie goed tweintich minsken yn 't wurk. Hy wie ien fan de earste oargelmakkers dy't him ek 'oargelfabrikant' neamde, wat wiist op in stadichoan tanimmende mechanisaasje en it gebrûk meitsejen fan taleveransiers.
Synisme
Mei synisme wurdt in hâlding bedoeld dy't faak yn taal ta utering komt, mar dy't ek ymplisyt bliuwe kin. It is in hâlding fan wantrouwen tsjin goede bedoelings, of tsjin it nut fan ynstitúsjes of fan grutte ûngefoelichheid foar de gefolgen fan de eigen dieden. In pear foarbylden fan synyske útspraken binne:
Yn it earste foarbyld giet it om wantrouwen tsjin in oar syn goede bedoelingen oer, yn it twadde foarbyld giet it om wantrouwen tsjin in ynstelling (de steatsfoarm) oer, yn it tredde foarbyld is it in hâlding fan wantrouwen tsjin it hiele minskdom oer en yn it fjirde tsjin klanten oer (of, yn feite, it konsept "wurkjen").
Yn synyske hâlding kin ek non-ferbaal ta utering komme, bygelyks mei in synyske blik of in synyske laits. Ek yn humor kin synisme him foardwaan.
De Noord (Rotterdam)
Nôtmûne De Noord wie in 37 meter hege stellingmûne oan it Oostplein yn Rotterdam.
Skiednis
De mûne waard yn 1711 boud en ferfong doe in standertmûne. Sûnt de bou oant yn de 19e iuw waard de mûne brûkt as moutmûne. Letter waard de mûne ynset foar it meallen fan sied foar feefoer.
Yn 1919 soe de mûne ôfbrutsen wurde, mar dêr koe de gemeenteried krekt op'e tiid it near op lizze. De mûne waard restaurearre en ferhierd oan in bedriuw.
By it bombardemint op Rotterdam yn 1940 stie de omjouwing yn 'e brân. De mûnder liet de wjukken draaie om sa it oerslaan fan de brân nei de mûne tefoarren te kommen.
Yn 'e nacht fan 27 op 28 july 1954 baarnde de mûne dochs noch of. De oarsaak is ûnbekend. De romp fan de mûne, dy't te min wie om noch brûkt wurde te kinnen foar in weropbou, waard yn 'e hjerst fan itselde jier ôfbrutsen.
Weropbou?
Yn de twadde helte fan 2020 kaam de Rotterdamske ûntwerper Frans Blok mei in útstel om De Noord wer op te bouwen.
Rade Bogdanović
(21 maaie 1970) is in eardere Servysk fuotballer. Earder spile foar Željezničar Sarajevo, Pohang Atoms, JEF United Ichihara, Atlético Madrid, NAC Breda, Werder Bremen, Arminia Bielefeld en Bani Yas.
Riem de Wolff
Riem de Wolff (Depok (Java), 15 april 1943 – Blarikum, 12 septimber 2017) wie in Yndysk-Nederlânsk artyst.
Biografy
Riem de Wolff kaam yn 1949 tegearre mei syn broer Ruud nei Nederlân. Sy setten harren nei wenjen yn Driebergen-Rijsenburg. Tegearre foarmen sy it duo The Blue Diamonds, mei Riem as sjonger en gitarist. Mei syn broer Ruud de Wolff wûn er in Edison-award foar harren nûmer Ramona.
Oant de dea fan Ruud de Wolff yn desimber 2000 bleaune The Blue Diamonds platen meitsjen en optreden. Dêrnei trede Riem solo op. Yn 2008 spile er mei yn de Nederlânske film Ver van Familie mei ûnder oaren Anneke Grönloh.
De Wolff rekke wei yn de nacht fan 12 septimber 2017 yn de âldens fan 74 jier.
Op 29 april 2005 waard De Wolff beneamd ta Ridder yn de oarder fan Oranje-Nassau.
De Herder (Medemblik)
De Herder is in achtkante, reiddutsen stellingmûne yn it Noard-Hollânske Medemblik.
Skiednis
'De Herder' is in mûne dy't yn 1988 û.o. út ûnderdielen fan in oare mûne boud waard. It houten achtkant is oarspronklik fan in yn 1695 boude oaljemûne mei deselde namme út Wormer. Nei de sloop fan dy mûne dêr ferhûze it achtkant en de kape nei Willeskop (Utert), dêr't de mûne oant 1941 op wynkrêft wurke. Yn 1949 folge de ûnttakeling en wat oerbleau waard brûkt as silo. Sûnt de jierren 1980 ûntstiene plannen om ek de rest fan de mûne ôf te brekken. Under de ynwenners fan Willeskop ûnstie wjerstân, mar it slagge de befolking net om de mûne foar eigen doarp te behâlden.
Yntusken wie yn Medemblik healwei de jierren 1980 in stifting oprjochte om in nije nôtmûne oan de Westerdyk te bouwen, dy't dêr yn 1948 ôfbrutsen wie. Nei de ôfbraak fan de ûnttakele mûne yn Willeskop, ferhûze it achtkant yn 1986 nei Medemblik, werfan't de grutte balken op 'e nij brûkt waarden foar de weropbou yn de jierren 1986-1990.
Op 9 maaie 1990 waard de mûne offisjeel iepene troch prins Claus.
Wynturbine
Soarten en fermogen
De twa haadtypen wynturbine binne de fertikale en de hoarizontale asturbine. Fertikale asturbinen binne ôfhinklik fan de wynrjochting en binne gaadlik foar it brûken yn in beboud gebiet of op gebouwen. Hoarizontale asturbinen wurde fierwei it meast brûkt en dy kinne ûnderferparte wurde neffens grutte en fermogen:
Parten
In wynturbine bestiet út in fundearring, mêst, in gondel, mei dêryn in elektryske generator en yn âldere typen in fersnellingsbak, en wjukken.
Fundearring
In wynturbine moat goed fêst op de grûn stean. De fundearring wurdt makke út wapene beton mei in trochfiering dêr't de elektrisiteitskeabel trochhinne kin.
Mêst
De mêst fan in wynturbine moat de measte belesting drage. Hoe langer de mêst is hoe breder de foet wêze moat. Hjoed-de-dei hawwe wynturbinen in ashichte fan mear as 100 meter, wylst dy yn de 1980-er jierren noch likernôch 15 meter, en yn de 1990-er jierren likernôch 50 meter wiene. De mêst wurdt makke fan beton en stiel. Yn de mêst is in ledder, of yn guon gefallen in lift, en de stroomkeabels. In stielen mêst bestiet út twa oant fjouwer parten dy't oaninoar fêst set wurde. De tsjokkens fan de wân is 20 oant 60 millimeter.
Gondel
Yn de gondel is de elektryske generator en yn âldere typen ek in kamrêdkast. De generator set de bewegingsenerzjy fan de as om yn elektrisiteit en is te ferlykjen mei in grutte dynamo. Guon turbinen hawwe in kamrêdkast dy't as in fersnellingsbak wurket: de faasje fan de rotaasje wurdt fergrutte. De kamrêdkast hat lykwols in soad ûnderhâld nedich dêr't guon makkers by kieze foar in streekrjocht oandreaune generator, de saneamde direct-drive of gearless wynturbine. Wynturbinen binne makke mei in aerodynamysk remsysteem om se stil te setten yn gefal fan need of ûnderhâld. In wynwizer op de gondel tsjut de wynrjochting oan. As dy feroaret, rjochtet in kruimoter de gondel wer rjocht op de wyn.
Wjukken
De wjukken fan in wynturbine binne wichtige parten. Nijmoadrige wjukken binne makke fan mei glâsrizel of koalstofrizel fersterke keunststof. De maksimale wjuklingte fan nijmoadrige wynturbinen binne likernôch 65 meter by turbinen op lân en om 85 meter hinne by turbinen op see. De nauwe is it plak dêr't de wjukken byinoar komme.
Aäron
Aäron (Hebriuwsk: אַהֲרֹן, Asharon) is neffens de Bibel de âldere broer fan Moazes, dy't him holp om de Israeliten út de slavernij fan de farao te lieden nei it ûnthjitten lân.
Famylje
Aäron wie de soan fan Amram en Jokêbed en hie in âldere suster, dy't Mirjam hiet, en in jonger broerke mei de namme Moazes. Hy troude mei Elisjêba en krige mei har de soannen Nadab, Abihû, Eleäzer en Itamar (Exodus 6:22). Aäron waard de earste hegepryster fan it folk Israel.
Moazes en Aäron liede it folk nei Kanaän
Nei't de farao it folk Israel nei de tsien pleagen gean liet, bleau Aäron ek tidens de tocht troch de woastyn de wurdfierder fan Moazes. Doe't de Israeliten de striid oangyngen mei de Amalekiten moast Moazes syn stôk heech hâlde. Sadree't de stok sakke ferlearen de Israeliten en wûnen de Amelekiten. It wie dus saak dat de stôk heech holden waard, maar Moazes liet fan kleare wargens de stôk sakje. Tegearre mei Chûr hold Aäron Moazes de earmen heech te hâlden oant de sinne ûndergyng, sa't de Israeliten de Amalekiten wisten te ferslaan.
Aäron hie it foarrjocht om tegearre mei syn soannen Nadab en Abihû en santich âldsten mei Moazes de berch Sinaï op te gean, wêr't hja God sels oanskôgen. Mar doe't Moazes letter fierder de berch op gyng en dêr fjirtich dagen en nachten lang bleau en de lieding oan Aäron en Chûr oerdroeg, liet Aäron it folk folslein út it spoar rinne troch goud ûnder de Israeliten yn te sammeljen om dêr in gouden keal fan te meitsjen, sa't it folk it oanbidde koe. Doe't Moazes nei de fjirtich dagen en nachten de berch delkaam en de Israeliten om harren nije ôfgod dûnsjen seach, roppende "dizze god is it dy't ús út Egypte fierd hat", waard hy poerrazen. Hy smiet de stiennen tafels mei dêrop de troch God yngravearre ferbûnsakte stikken, sloech it gouden keal fyn en spriek Aäron bestraffend ta, dy't noch besocht de boel wat gled te striken. De Leviten, dy't ferklearren foar de Heare te wêzen, krigen fan Moazes de opdracht om it swurd te nimmen en yn it kamp de tsjinners fan de ôfgod te deadzjen, meiïnoar sa'n trijetûzen man.
Ienris sieten Aäron en Mirjam gear te spannen tsjin Moazes. De oanlieding wie de Etiopyske frou, dêr't Moazes mei troud wie. Der wie ek sprake fan oergeunst: "Is Moazes faaks de iennichste dêr't de Heare mei sprutsen hat" en "Hat Er ek net mei ús sprutsen" sa fregen hja harren ôf. God hearde dat en sa lôge de grime fan de Heare tsjin har op. Mirjam, de inisjatyfnimmer, kaam foar straf ûnder de útslach te sitten. Nei't Moazes foar har by God yn de pleit gyng, krige Mirjam de opdracht om sân dagen bûten it kamp ta te hâlden. Dêrnei mocht hja werom komme en wie hja genêzen.
Op in kear, krekt nei't Mirjam ferstoarn wie, wie der gjin wetter mear en begûn it folk wer ris Moazes en Aäron te ferwiten dat it better west hie yn Egypte te bliuwen ynstee fan yn de woastyn fan toarst om te kommen. De Heare joech doe Moazes en Aäron opdracht it folk byinoar te roppen en yn har oanwêzigens tsjin in rots te sprekken dat dy wetter jaan soe. Der soe dan genôch wetter foar it folk en it feest út de rots streame. Moazes en Aäron diene lykwols net sekuer wat har sein wie, mar hja hellen in stêf út it hillichdom fan de Heare en rôpen tsjin it folk "moatte wy jimme wetter út de rots komme litte?" en dêrnei sloech Moazes mei de stêf twa kear tsjin de rots. Foar de Heare wie dizze ôfwikende útfiering fan de opdracht in teken dat it fertrouwen op Him net grut wie en dit wie de reden dat Moazes en Aäron sels nea yn it ûnthjitten lân komme mochten (Numeri 20:2-13).
Nettjinsteande dit wurdt Aäron yn Psalm 106:16 de hillige fan de Heare neamd.
De dea fan Aäron
It waard Aäron net tastien om it lân Kanaän yn te gean. Dit wie om't der net harke wie nei God by it wetter fan Meribá. Moazes krige de opdracht om oan de grins fan Edom mei Aäron en syn soan Eleäzar de berch Hor opte gean. Dêr moast Moazes Aäron helpe de amtsklean út te dwaan en se oan de soan te jaan, want Aäron moast dêr stjerre. It folk Israel roude tritich dagen om de dea fan Aäron (Numeri 20:22-29). Neffens in oare tradysje soe Aäron (Harun yn it Arabysk) stoarn wêze op de Jabal Harun (Berch fan Aäron) súdlik fan Petra yn Jordaanje.
Wynmûnen fan Kinderdijk
thumb|260px| Mûnen fan de Kinderdijk thumb| Lizzing
De Wynmûnen fan Kinderdijk binne in mûnegroep fan njoggentjin histoaryske wynmûnen yn de Alblasserwaard yn de provinsje Súd-Hollân. De measte mûnen steane op it doarpsgebiet fan Kinderdijk yn de gemeente Molelannen. Ien mûne stiet yn De Blokker, dat diel útmakket fan de gemeente Alblasserdam. De mûnen binne fan 1738 oant 1740 boud om de polder droech te hâlden. Tsjintwurdich is it de grutste konsintraasje histoaryske wynmûnen yn Nederlân. It is dêrnjonken ien fan de drokst besochte toeristyske attraksjes fan Nederlân. De mûnen kinne allinne op de fyts, te gean of oer it wetter besjoen wurde. Yn 1997 waarden de mûnen fan Kinderdijk bsykreaun op de list fan it wrâlderfgoed fan UNESCO. De mûnen binne ryksmonuminten en it hiele gebiet is sûnt 1993 beskerme.
Skiednis
Kinderdijk leit yn de Alblasserwaard, dêr't de rivieren de Lek en de Noard inoar moetsje. Yn de 13e iuw feroarsake it wetter jimmeroan mear swierrichheden. Der waarden saneamde weteringen, kanalen, groeven om it oerstallige wetter te loazen, mar wylst de grûn ynklonk waard de wetterstân fan de rivieren troch de ôfsette sânbanken heger.
Nei in pear iuwen waard it nedich om wat nijs út te finen om de polders droech te hâlden. Tsjin it ein fan de 15e iuw waard besletten in rige mûnen te bouwen om sa oer ferskillende wetterstannen it oerstallige wetter fuort te pompen nei in reservoir. Fanút it reservoir kin it wetter troch sluzen ôfwettere wurde as de wetterstân fan de rivier leech genôch wie. Sawol it tij as de tiid fan't jier hawwe ynfloed op de wetterstân fan de rivier.
De measte fan de tsjintwurdige mûnen binne tusken 1738 en 1740 boud. Guon mûnen wurde noch jimmeroan brûkt, mar de wetterhûshâlding wurdt regele troch twa pompstasjons by ien fan de tagongen fan de wynmûnen.
Overzicht van de windmolens
thumb| Koart Op de lokaasje binne njoggentjin mûnen te sjen:
Yakima (Washington)
Yakima (útsprutsen: Jækɨmɔ of Jækɨmə) is in stêd yn de steat Washington. It plak leit sa'n lytse 100 km fan Mount Rainier. It is de haadstêd fan Yakima County en is de achtste stêd neffens grutte yn Washington. Neffens de folkstelling fan 2010 hie de stêd 91.067 ynwenners. It stêdsgewest (metropolitan) hie 243.231 ynwenners. It ynwennertal fan 2012 fan de stêd wurdt rûsd op 93.101. De gemeentefrije plakken West Valley en Terrace Heights hearre bij Grutter Yakima, dochs net by de stêd. Yakima leit yn de Yakima Fallei oan de rivier de Yakima. De Yakima Fallei hat in ryk ferskaat oan lânbou, benammen wyn, hop en apels. De Yakima Fallei produsearret 77% fan alle hop produsearre yn de Feriene Steaten.
De namme Yakima is ôflaat fan de Jakama -Yndianen.
Skiednis
Op 2 oktober 2006 baarnde in warehûs mei 10.000 balen hops ôf, wat lykstie mei 4% fan de totale hopproduksje yn de FS.
Geografy
Yakima leit yn de Upper Yakima Valley, it hegere part fan de fallei. De Ahtanum en Rattlesnake heuvelriges skiede de Upper en Lower Valley. De hegere fallei is tichter befolkt. De stêden Union Gap en Selah lizze fuort besuden en benoarden Yakima. De gemeentefrije plakken West Valley en Terrace Heights lizze fuort bewesten en eastlik fan de stêd en dizze fjouwer plakken foarmje mei de stêd Grutter Yakima, mei in ynwennertal fan sa'n 123.000.
Troch de fallei streamt de Yakima Rivier, dy't by de stêd lâns rint. De rivier soarget foar bewettering foar it drûge lân yn de fallei. It klimaat hjir is drûch, mei in gemiddeld jierlikse wetterdelfal fan 209 mm.
Befolking
Yakima hie yn 2010 in ynwennertal fan 91.067 en de rûsde ynwennertal fan 2012 is 92.512. Yn 1890 hie it 1535 minsken. It gemiddelde hûshâld ynkomsten is $39.706. 21.3% libbet ûnder de earmoedegrins. De befolkingstichtens is 1293,6 /km² en der binne 34.829 wentes yn de stêd. Der wennen 33.074 hûshâldings wêrby 33,2% mei bern ûnder de 18 jier. 28,3% wie ûnder de 18 jier en 13,1% wie 65 jier en âlder. De trochsneed âldens wie 33,9 jier. De befolking bestie út 50,7% froulju en 49,3% manlju. Der wenje 67,1 % blanken, 1,7% swarten, 2 % yndianen, 1.5 % Aziaten, 0,3% Pasifyske eilanners en 23,3 % fan oare rassen. Etnysk wenje der 41,3 % Hispanic of Latinos.
Kultuer
250px|thumbnail|right|Capitol Theatre Yakima hat in ryk oanbod fan kultuer. Der binne kulturele aktiviteiten it hiele jier rûn.
Festiviteiten binne ûnder oaren:
Ekonomy
De ekonomy fan Yakima hinget it measte fan de lanbou yn de omkriten ôf. Yn de stêd binne ferwurkjende fabriken fan de produkten dy yn de Yakima Fallei waakse, lykas apels, perziken, parren, drúven, kjersen, hops, mais, beannen en pipers. De hops wurde brûkt foar it meitsjen fan bier. In soad minsken dy't yn de stêd wenje, wurkje yn de lânbou en de ferwurkjende yndustry. Der is in lytse bierbrouwerij yn it sintrum.
De wynbou is ek tige wichtich foar de ekonomy. Der binne mear as 50 wynhôven yn de Yakima Fallei, dy't meiïnoar in oerflak fan 45 km² omfiemje. It rike grûn yn de Yakima Fallei kin ferlike wurde mei Frankryk en is goed foar wynbou.
It winkeloanbod is grut en betsjinnet it grutste part fan it midden en suden fan Washington. It winkelsintrum wie foarhinne yn it sintrum, mar is ferhûze nei it buorplak Union Gap. Dêr is in nij winkelsintrum mei grutte winkel- en supermerken ûntjûn. It sintrum is stikmannich kearen feroare en op dit stuit is men dwaande om it hiele sintrum te renovearjen en meitsje dat it mear minsken oanlûkt.
Der binne ferskate iepenbiere legere skoallen, 5 iepenbiere skoallen foar it fuortset ûnderwiis en sa'n 10 privee skoallen. Der binne 3 skoallen foar ferfoalch opliedings lykas:
Nijsgjirrichheden
250px|thumbnail|right|St. Paul Katedraal Yakima is ek it sit fan it Yakima Aartsbisdom, dat it hiele suden en midden fan Washington omfiemet.
Media
De regionale krante dy't deistich ferskynt is de Yakima Herald-Republic. Yakima hat 6 lokale tillefyzje stjoerders, measte filialen fan de lânlike stjoerders ABC, CBS, FOX, NBC en PBS en ien Spaansktalige stjoerder. Ek binne der ferskate radio stjoerders, lykas nijspraat, rock, pop, country en in pear Spaansktalige.
Christi Paul
Christi Paul (Hongkong, 1 jannewaris 1969), is in Amerikaansk sjoernaliste, ferslachjouster, nijslêzeresse, presintatrise, publisiste en sjongster. Hja is ien fan 'e bekendste gesichten fan 'e nijsstjoerders CNN USA en HLN, dêr't hja sûnt 2003 wurksum is. Njonken in karriêre yn 'e sjoernalistyk hat se ek in pear singles útbrocht, en fierders skreau hja it spraakmeitsjende autobiografyske boek Love Isn't Supposed to Hurt.
Jonkheid en oplieding
Paul waard op nijjiersdei 1969 út Amerikaanske âlden berne yn Britsk Hongkong. Se groeide op yn it plak Bellevue, yn 'e steat Ohio, en die in stúdzje tillefyzjesjoernalistyk oan 'e Universiteit fan Toledo, yn Toledo, dy't se ôfrûne troch in bachelorstitel te beheljen. Paul die mei oan ferskate skientmewedstriden, en wie Miss Mansfield, Miss Greater Cleveland (1991-1992) en behelle it trêde plak yn 'e Miss Ohio-ferkiezing fan 1993.
Sjoernalistike karriêre
Paul sette útein mei har sjoernalistike karriêre by de pleatslike stjoerder WDTV, yn Clarksburg, yn West-Firginia. Letter wurke se as ferslachjouster en presintatrise/nijslêzeresse by KTVB yn Boise, yn Idaho, dêr't se in ûnderskieding krige fan 'e Idaho Press Club foar har reportaazje oer Julianne Prudhomme, in fjouwerjierrich famke dat fiif orgaantransplantaasje-operaasjes ûndergien hie. Yn 1998 ferfear Paul nei Arizona, dêr't se yn Scottsdale wenne en yn Phoenix wurke, earste by de lokale stjoerder KNXV, en letter by de stjoerder KTVK, dy't by CNN oansletten wie. Yn har tiid dêre makke Paul û.o. in stik oer de Arizona Humane Society, de regionale bistebeskerming, dat hûnderten hûsdieren yn 'e asyls oan nije baaskes holp.
Yn 'e maityd fan 2003 stapte Paul oer nei HLN (Headline News), in lanlike nijsstjoerder dy't ta it CNN-konglomeraat heart. Dêr waard se fêst ferslachjouster en nijslêzeresse. Paul die û.m. live ferslach fan 'e sjitpartijen op Virginia Tech, yn 2007, en op in skoalle yn Newtown, yn Konnetikut, yn 2012, en fierders fan 'e ferwoastging dy't de orkaan Sandy datselde jiers oan 'e Amerikaanske eastkust oanrjochte en fan Barack Obama syn twadde ynauguraasje as presidint, begjin 2013. Teffens berjochte se oer ferskate opsjenjaande rjochtsaken, lykas dy tsjin Conrad Murray, de dokter fan Michael Jackson. Yn 2014 die se in eksklusyf fraachpetear mei fise-presidint Joe Biden, wêrby't se û.m. yngie op syn motivaasje om fanwegen te kommen tsjin húslik geweld en op 'e swierrichheden mei ynfiering fan it nije syktekostefersekeringsstelsel yn 'e Feriene Steaten. Sûnt jannewaris 2014 presintearret Paul, tegearre mei har kollega Victor Blackwell, njonken har wurk foar HLN, yn 'e wykeinen en fakânsjes ek it moarnstillefyzjeprogramma New Day, op susterkanaal CNN USA, dat troch syngroanútstjoerings ek faak yn Nederlân te folgjen is op CNN International.
Oare aktiviteiten
Paul sit ek yn it bestjoer fan 'e One Love Foundation, in goeddiedichheidsorganisaasje ta eare fan Yeardley Love, in studinte en lacrossespylster dy't yn 2010 deaslein waard troch har freon. Fierders is hja belutsen by de organisaasje Girl Talk Inc., dy't midelbere-skoalfamkes ynset as mentors fan famkes út 'e heechste klassen fan 'e legere skoalle (yn Amearika de middelskoalle neamd), mei as doel om selsfertrouwen yn jonge famkes fuort te sterkjen en narjen tsjin te gean. Op HLN waard troch Paul har tadwaan in segmint yn it nijsprogramma opnommen dat Find Our Children hjit. Dat wurdt gearstald yn 'e mande mei it National Center for Missing and Exploited Children (NCMEC) en freget de sjoggers om te helpen by it finen fan eltse kear in oar fermist bern. Yn 2012 kende it NCMEC Paul foar har ynset op dat mêd de prestizjeuze Hope Award ta.
Priveelibben
Christi Paul is foar de twadde kear troud en hat trije bern. Foarhinne wie se troud mei korrespondint en nijslêzer Rob Koebel, mei wa't se yn 'e kunde kaam yn 'e tiid dat syn West-Firginia wurke. Letter ferhuze se mei him nei Idaho en Arizona. Paul stiet derom bekend dat se in koart ûnderdoarke is; yn 2014 publisearre se op Facebook in foto fan in presintaasjeklip foar CNN. Yn 'e klip binne sy en har kollega Victor Blackwell fan ridlik ferlykbere lingte, mar op 'e foto is te sjen dat Paul eins op hege hakken op in kiste foar kamera-apparatuer balansearret dy't wol 30 oant 35 sm heech is. It ûnderskrift by de foto is: "Ja, ik bin echt SA koart."
North Vancouver (stêd)
De stêd North Vancouver (offisjeel The Corporation of the City of North Vancouver) is in stêd en gemeente yn it súdwestlike diel fan 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia. It plak makket diel út fan 'e stêdekloft fan Vancouver en wurdt oan trije kanten omjûn troch de distriktgemeente North Vancouver, dêr't it net mei betize wurde moat. De stêd leit fierders oan 'e noardlike igge fan 'e Burrard-ynham, in fjord dy't djip yn it fêstelân fan Britsk-Kolumbia op snijt. North Vancouver is de lytste fan 'e trije gemeenten oan 'e noardkant fan 'e Burrard-ynham, mar ek de meast urbanisearre. De stêd hie yn 2016 krapoan 53.000 ynwenners. North Vancouver hat syn eigen brânwacht, mar op it mêd fan 'e plysje heart it ta de jurisdiksje fan 'e federale Royal Canadian Mounted Police.
Geografy
De stêd North Vancouver leit op in hichte fan 80 m boppe seenivo yn it súdwestlike diel fan 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia, en makket diel út fan 'e stêdekloft fan Vancouver. It plak wurdt fan 'e stêd Vancouver skaat troch de Burrard-ynham, in fjord dy't fan 'e Strjitte fan Georgia ôf yn eastlike rjochting djip yn it fêstelân fan Britsk-Kolumbia op snijt. De fjord rint oan 'e súdkant by North Vancouver lâns. Oan alle oare kanten wurdt de stêd omjûn troch it distrikt North Vancouver, dêr't er net mei betize wurde moat. Mei dat distrikt en de stêd West Vancouver, fierder nei it westen ta, foarmet de stêd North Vancouver in krite dy't bekendstiet as de North Shore ("Noardigge", ntl. fan 'e Burrard-ynham). De stêd North Vancouver hat in oerflak fan 11,83 km², en is folle tichter befolke as it distrikt mei deselde namme. Fan 'e trije gemeenten dy't de North Shore foarmje, hat it fierwei de measte heechbou.