cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Vorkosigan Saga
Brothers in Arms
Yn Brothers in Arms binne de Dendarii nei harren huzarestikje op Dagoola IV troch de Cêtagandiërs withoelang neisitten. Uteinlik berikke se de Ierde om dêr de skippen fan 'e float reparearje te litten. Op 'e Ierde moat Miles tagelyk luitenant Vorkosigan en admiraal Naismith wêze, wylst syn fijannen snoade plannen smeie om him te ferfangen troch in kloan.
Mirror Dance
Yn Mirror Dance nimt Miles syn kloan-broer Mark syn rol as admiraal Naismith oer en besiket dêrnei de Dendarii te brûken foar syn eigen doelen. As Miles dat ûntdekt en him en de hierlingen rêde wol út 'e swierrichheden dêr't se op Jackson's Whole yn ferkeare, komt er om, al witte syn mannen him noch yn in kryokiste te pleatsen; dy kiste giet lykwols ek ferlern. Mark komt dan foar it earst yn 'e kunde mei syn biologyske famylje en beslút úteinlik werom te gean nei Jackson's Whole om Miles te sykjen en te rêden.
Memory
Yn Memory is Miles tritich jier en kriget er op in krityk momint yn in militêre operaasje in epileptyske oanfal, wêrnei't er him derby dellizze moat dat syn resinte dea en kryobehanneling en it dêropfolgjende wer ta libben bringen him ûngeskikt makke hawwe foar fierdere tsjinst as militêr of spion. Mar as it haad fan 'e geheime tsjinst ImpSec in teknoeiende geastlike oantaasting oprint, fermoedet Miles kweawillige opset. Keizer Gregor beneamt him ta ryksauditeur, sadat er oeral syn noas yn stekke mei, en al hiel gaueftich wit Miles derefter te kommen wêr't de ein fêstsit.
Komarr
Yn Komarr wurdt Miles yn syn hoedanichheid fan ryksauditeur nei de planeet Komarr ta stjoerd, dy't ek diel útmakket fan it Barrayareeske Ryk, om in romteûngemak te ûndersykjen. Hy ûntdekt dêr in gearspanning fan Komarraanske separatisten en komt ûnderwilens yn 'e kunde mei de prûze Ekaterin Vorvayne Vorsoisson.
A Civil Campaign
Yn A Civil Campaign hat Miles it razend drok mei de oankommende brulloft fan keizer Gregor en mei alderlei politike yntriizjes yn 'e Barrayareeske haadstêd Vorbarr Sultana. Lykwols wit er tusken de bedriuwen troch noch tiid frij te meitsjen om om Ekaterin te stykjen.
Winterfair Gifts
De midwinterbrulloft fan Miles en Ekaterin is oansteande, yn Winterfair Gifts. Miles syn kriichsman Roic en serzjant Taura witte in gearspanning te ferideljen om it feest ûntspoare te litten, en reitsje ûnderwilens sels yn in romantyske relaasje fersyld.
Diplomatic Immunity
Yn Diplomatic Immunity moat Miles syn houliksreis mei Ekaterin ûnderbrekke foar in misje nei it stjerrestelsel fan 'e quaddies, dêr't er in diplomatyk ynsidint ûndersykje en ûnttiizje moat. Alde freonen en fijannen blike deryn behelle te wêzen en it is al 'en duvel yntriizjes.
Captain Vorpatril's Alliance
Yn Captain Vorpatril's Alliance komt Miles syn neef, de loaibûse Ivan Vorpatril, einlik yn aksje as der in berop op him dien wurdt om in tsjep frommeske te rêden. Troch omstannichheden twongen trout er mei dyselde Tej, dy't in dochter fan ien fan 'e misdiebaronnen fan Jackson's Whole blykt te wêzen. It liket allegear net iens sa gek te betearen, oant op in dei har hiele deawaande famylje, krekt as sysels op 'e flecht foar harren fijannen, by him op 'e stoepe stiet, wisberet om hoe dan ek harren posysje en besit werom te winnen.
The Flowers of Vashnoi
Yn The Flowers of Vashnoi is de haadrol weilein foar Miles syn oarehelte Ekaterin, dy't tegearre mei dr. Enrique Borgos stappen ûndernimt om 'e radio-aktive sône fan 'e eardere stêd Vashnoi, dêr't mear as hûndert jier lyn in atoombom op smiten is, wer bewenber te meitsjen. Grut is harren ferheardens as se ûntdekke dat der al (of noch) guon lju wenje.
CryoBurn
Yn CryoBurn geane Miles en syn kriichsman Roic nei de planeet Kibou-daini ta, om dêre ûndersyk te dwaan nei fraude op it mêd fan kryonika (it nei de dea befriezen en opslaan fan minklike lichems yn 'e hope dat se ienris wer ta libben brocht wurde kinne).
Gentleman Jole and the Red Queen
Yn Gentleman Jole and the Red Queen fynt Miles syn mem Cordelia trije jier nei it hommels ferstjerren fan har man nije leafde, en teffens set se útein mei de ynfolling fan in lang útstelde winsk.
Oersettings
De romans en novellen fan The Vorkosigan Saga binne oerset yn teminsten njoggentjin talen. Barrayar en The Warrior's Apprentice binne ek oerset yn it Nederlânsk, as De Planeet Barrayar, resp. De Jonge Krijger. Sjoch foar fierdere bysûnderheden op 'e siden fan 'e ôfsûnderlike boeken.
Ferfilmings
The Vorkosigan Saga is oant no ta noch nea ferfilme. Wol hat Lois McMaster Bujold yn 'e midden fan 'e jierren njoggentich in opsje op 'e filmrjochten op The Warrior's Apprentice ferkocht. Yn in fraachpetear sei hja dêr sels oer: "Lokkigernôch kaam it nea fierder as in (ysbaarlik) skript, dat hoegenamt net op it oarspronklike boek liek. It jild foar dy opsje hat lykwols al foar myn ferhuzing nei Minneapolis betelle, en dêr wie ik tankber foar. It skript wie sa min, dat it my myn naïve entûsjasme foar it idee dat myn wurk ferfilme waard, fierhinne ûntnaam. Dat, ik kin net sizze dat it in winsk fan my is, mar as der my in nij oanbod dien wurde soe, soe ik wierskynlik it jild oannimme en myn eagen stiif tichtknipe foar it resultaat."
Maxi Jazz
Maxwell Fraser (Londen, 14 juny 1957 – Londen, 23 desimber 2022), better bekend as Maxi Jazz, wie in Britsk rapper, dj, lietsjesskriuwer en muzikant; hy waard bekend as frontman fan de dancegroep Faithless. Nei in tafallige moeting mei producer Rollo ûntstie it idee foar in gearwurking. In namme wie troch de oertsjûge Nichiren Shoshu Boeddhist rap betocht: Faithless. Mei Faithless behelle Maxi Jazz grutte suksesen, de grutste hits wiene, Insomnia (1996), God is a DJ (1998), en We Come 1 (2001). Yn 2022 moast Faithless harren toernee ôfsizze wêrûnder in optreden yn Nederlân om't Maxi Jazz slim siik wie.
Maxi Jazz ferstoar op 23 desimber 2022, yn 'e aldens fan 65 jier oan de gefolgen fan in sykte.
List fan planetoïden 50701-50800
Dit is in list fan planetoïden 50701-50800.
461 Ocean Boulevard
thumb|right|210px|Eric Clapton yn Wetzikon, Surich op 19 juny 1977 461 Ocean Boulevard is in yn july 1974 by RSO Records ferskynd album fan bluesmuzikant Eric Clapton. It wie syn earste album neidat hy stoppe wie mei hearoïne en syn twadde nei it útelkoar gean fan Derek & the Dominoes. De ferwachtingen wiene heech, sadat Clapton by it meitsjen fan it album ûnder grutte druk stie. It waard lykwols goed ûntfongen, al fûnen guon kritikasters dat mei 461 Ocean Boulevard de kreative groei der by Clapton wat út wie. It helle lykwols de hitlisten en yn ferskate sels it earste plak.
De muzikanten
Eric Clapton - dobro, gitaar, sang.
Albhy Galuten - toetsynstruminten
Dick Sims - oargel, bas en keyboard
George Terry - gitaar, piano en eftergrûn sang
Carl Radle - bas
Jamie Oldaker, Al Jackson en Jim Fox - slachwurk
Me and Mr. Johnson
Me and Mr. Johnson is in album fan Eric Clapton. De CD is op 23 maart 2004 útbrocht troch Reprise Records, in ûnderdiel fan de Warner Music Group. Op it album steane 14 komposysjes fan bluespionier Robert Johnson. Me and Mr. Johnson is produsearre troch Eric Clapton en Simon Climie.
Meiwurkjende muzikanten
Gitaar en sang: Eric Clapton<BR> Slachwurk: Steve Gadd en Jim Keltner<BR> Basgitaar: Steve Gadd en Pino Palledino<BR> Oargel en piano: Billy Preston<BR> Gitaar: Andy Fairweather Low en Doyle Bramhall II<BR> Mûlharp: Jerry Portnoy
Teokrasy
In teokrasy is in steatsfoarm wêryn't in godheid as gesachsdrager beskôge wurdt. It wurd komt fan de Grykske wurden θεός (theos), “god” en κρατία (kratia), “macht, krêft” en betsjut “hearskippij fan god”. By guon godstsjinsten waard de kening as soan fan god beskôge. By godstsjinsten mei in hillich boek', wurdt dizze as direkte boadskip fan god brûkt. Tsjintwurdich wurdt der ek in bestjoersfoarm mei oantsjutten, dêr't geastliken de macht hawwe.
Hearskippij fan god
Foarbylden fan in teokrasy, mei in godheid oan it haad:
Foarbylden fan in teokrasy, mei in hillich boek as paadwizer:
Hearskippij fan geastliken
De term teokrasy wurdt ek in soad brûkt foar in steatsfoarm of bestjoersfoarm dêr't geastliken, mei in berop op in godlik boadskip, it bestjoer dominearje. Dizze útlis fan it begryp teokrasy stiet fierder ôf fan de oarspronklike betsjutting fan de Grykske term, mar hat wol in soad terrein wûn. Steatsfoarm en bestjoersfoarm hoege net lyk te wêzen. In lân kin formeel in republyk wêze, lykas Iran, de bestjoersfoarm fan dat lân kin as in teokrasy beskreaun wurde omdat in ried fan geastliken folle macht hat. Om it ûnderskied te meitsjen mei in teokrasy dy't direkt troch in godheid bestjoerd wurdt, soe ek sprutsen wurde kinne fan in ekklesiokrasy of hierokrasy. Dizze termen wurde lykwols net algemien brûkt.
Foarbylden fan in teokrasy, mei geastlliken oan it haad:
De term teokrasy wurdt faak betize mei in sesaropapy. Dit is in steatsfoarm wêrby't de wrâldlik/tydlike lieder ek de geastlik lieder is en de wrâldlike macht yngrypt yn de geastlike rjochten fan de tsjerke. Winliken it omkearde fan in teokrasy.
Boltastate (Holwert)
De âldste boarnen neame it pachtgoed sûnt 1511, mar it hûs moat al earder bewenne west hawwe. Aldst bekende bewenner is pachter Goewert Bolte yn 1511, en wurdt it Bolte guedt en Bolte state neamd; yn 1640 Boltha en yn 1718 en 1850 Bouta. De namme Bolta wie fan in mei "-bold" gearstalde persoansnamme ôflaat. Yn de lette midsiuwen waard er neffens it famyljewapen Bolta lykwols mei "bout", pylk, yn ferbân brocht. Bolta wie yn 1511 foar it grutste part eigendom fan Tzalingh Entez (Bolta), dy't him nei syn frou Eysinga neamen gie. De komôf fan Boltastate wurdt begryplik tsjin de eftergrûn fan wat yn it Burmaniaboek oer Tzalinghs foarteam stiet: "deze Tialingh was de zoon van Inte Bolta uit Fokel Helbada te Ferwerd; en Intes ouders waren weer Poppe Bolta in Holwerd en Ets Jaerla". As famyljewapen wurdt opjûn: trije pylken of "bolten".
Bolta, 56 pûnsmiet grut, waard yn 1511 dus troch in neikommeling fan de âlde Bolta's ferpachte; ek de pastoar en de prebendaris fan Holwert en de Fransiskanen en Dominikanen lutsen doe in rinte út it goed; it gehiel waard foar 29 floreen oanslein. Yn 1640 wie Doed fan Holdinga, in efterefterpakesizzer fan Tzalingh Bolta alias Eysinga, de eigneresse fan Bolta. Yn 1700 wie de grutte wyls 80 pûnsmiet, mar it floreenbedrach wie sa goed as lyk oan dat fan 1511: fl. 28. It wie doe eigendom fan "de Gravinne Carlson" oftewol Isabella Susanna thoe Schwarzenberg en Hohenlansberg fan Grut Terherne yn Bitgum. It waard ferpachte oan Gaetske Jans, widdo fan Jacob Jacobs. Isabella ferstoar yn 1723 en har erfgenamten hawwe dit goed blykber ferkocht, want yn 1728 wie it eigendom fan Sybe Gerbens Potter en Djurre Clasen, elts foar de helte, dy't it ferhierden oan Æbe Thijssen. Mear as 100 jier letter binne de erfgenamten fan Klaas Tigler út Ljouwert eigeners.
Fan Bolta binne gjin âlde ôfbylden bewarre bleaun. Op de kaart fan Winsemius út 1622 komt ûnder Holwert Bolta as "edele state" foar, miskien betize mei Bonga; fan soksoarte betizing wie yn elk gefal op de âlde Schotanuskaart (1664) sprake. Bolta lei yn it uterste easten fan de parochy Holwert, oan de Tsjettelfeart. It fertoant op kaarten gjin bysûndere skaaimerken dy't oan de âlde status tinken diene: gjin stinswier, en ek gjin brede grêft.
Moderne dûns
Moderne dûns is in foarm fan ballet dy't net útgiet fan in fêst repertoire fan bewegings.
Moderne dûns is begin 20e iuw ûntstien, doe't socht waard om oare bewegingsfoarmen as dy fan it klassyk ballet. Der waard eksperimentearre mei bewegings as uteringsfoarm foar gefoelens. Dit ûndersyk late ta de analyze fan bewegings wat ûnder oaren de romte, en it enerzjygebrûk oangie.
Hynstesport op de Olympyske Simmerspullen 1924
200px|thumb|right|De Olympyske Hynstesportlokaasje fan Parys 1924
De Olympyske Simmerspullen 1924, ek wol de VIIIe Olympiade neamd waarden yn 1924 yn Parys, Frankryk hâlden. De hynstesport waard hâlden yn it Hippodrome d'Auteuil.
Hippodrome d'Auteuil
It Hippodrome d'Auteuil waard iepene yn 1873 as drafbaan en hat plak foar 8,922 taskôgers.
Maratonriden
thumb|right|Maratonriders Maratonriden is in foarm fan groepstart reedriden, oer grutte ôfstân, riden yn omgongen op keunstiis, of yn omgongen of tochten op natueriis.
Skiednis
It maratonriden yn Nederlân is yn de fyftiger jierren fan de 20e iuw fuortkaam út de losse lange-ôfstân reedrydtochten, doe't dêr it omgongriden bykaam. Twa desennia letter waard, nei in tal fan waarme winters, foar it omgongriden it keunstiis populêr. Dêrmei ûntstie it organisearre maratonriden.
Hynstesport op de Olympyske Simmerspullen 1924
Dressuer
{| width=100%
Eventing
{| width=100%
Maratonriden
Skiednis
Yn de winter fan 1971-1972 waard it earste kampioenskip hâlden. Al gau waard de sport akseptearre troch it KNSB; der waarden jildsjitters fûn, en der kaam in klassemint foar de binnendoarwedstriden. Fierder kaam der fan 1973 ôf in Alternative Alvestêdetocht. Sa ûntstie in rige fan lange wedstryden mei in grutte mar fêste groep reedriders, mei belangen dy't langer golden as ien wedstriid. As gefolch dêrfan ûntstienen reedrydploegen, en waard ploegespul part fan de wedstriden, lykas dat ek by it hurdfytsen bart.
Hynstesport op de Olympyske Simmerspullen 1924
Springe
{| width=100%
Piramiden fan Güímar
right|thumb|250px|Ien fan 'e Piramiden fan Güímar.
Maratonriden
Wedstriden
De fêste wedstriden binne no:
Hynstesport op de Olympyske Simmerspullen 1924
Medaljespegel
De top fjouwer fan lannen dy't by de hynstesport medaljes wûn ha op de Olympyske Simmerspullen fan 1924.
Piramiden fan Güímar
De Piramiden fan Güímar binne seis treppiramiden by it doarp Güímar op it eilân Teneryf, ien fan 'e Kanaryske Eilannen.
Maratonriden
Wedstriden
Bij genôch natueriis ek:
Jeropeeske kompetysje
Oant no ta is it maratonriden gjin ynternasjonale sport. Yn 1997-1998 hat der in Jeropeeske kompetysje maratonriden west, mar dat is net fierder gongen. Utsein wat dielnimmers oan de Alternatyve Alvestêdetochten út de lannen dêr't dy holden wurde, is der net in soad belangstelling út oare landen as Nederlân.
Finlân
Finlân is in Skandinavysk lân yn Noard-Jeropa. De haadstêd fan Finlân is Helsinki. De republyk hie mei Tarja Halonen sûnt 2000 de earste froulike presidint. Mei de oare Skandinavyske lannen hat Finlân in sterke histoaryske en kulturele bân, mar ek organisatoarysk is Finlân lid fan de Noardske Ried.
Geografy
Finlân wurdt begrinzgje troch: De Ålandseilannen foarmje in autonome provinsje fan Finlân.
Finlân wurdt wol it lân fan de tûzen marren neamd. Foaral yn it súdeasten fan it lân lizze talleaze marren en markes. It noardlikste part fan Finlân heart by Laplân, wêr de Lappen of Saami wenje.
Klimaat
Finlân hat in koel mar gemiddeld klimaat. It klimaat fan Finlân wurdt beynfloede troch de Golfstream, dy't waarme wetter nei it noarden fan Europa oanfierd. Dat makket dat it klimaat fan Finlân wat mylder is as oare parten fan Europa dy't op deselde breedtegraad lizze. Yn 'e winter is it yn Finlân frij koel, mei temperatueren dy't faak ûnder it friespunt lizze. Yn 'e simmer is it yn it suden fan Finlân relatyf waarm, mei temperatueren dy't gauris om 'e 20 graden Celsius hinne lizze. Yn it suden fan Finlân leit de jierlikse delslach sa likernôch tusken de 600 en 700 mm.
Skiednis
Yn de skriftlike boarnen fan de Romein Tacitus wurdt der foar it earst ferwiist nei de Fenni, in folk yn it noarden fan Finlân, mar hy hied er likegoed de Samy mei bedoele kind. Foar de Wytsingen wie Finlân sawol om de hannel as om plonderingen bekend.
Finlân hearde fan 1200 ôf by Sweden oant it yn 1809 troch Ruslân ferovere waard. Finlân ferklearre himsels ûnôfhinklik yn 1917, en waard yn 1918 erkend. De kommunisten en konservativen bekampen inoar yn de Finske Boargerkriich. De konservativen, stipe troch it Dútske ryk, wûnen de kriich en foarmen in demokrasy. Yn 'e Twadde Wrâldkriich waard Finlân op 'e nij oanfallen troch Ruslân dy't Kareelje beset hold.
thumb|In foto fan de haadstêd fan Finlân: [[Helsinki]]
Demografy
Finlân hat sa'n fiif miljoen ynwenners wêrfan it grutste part yn it suden wennet, ien/fiifdepart fan de ynwenners wennet yn of om de stêdekloft Helsinki. Yn Laplân is de befolkingstichtens minder as 2 ynwenners de km². Finsk en Sweedsk binne de offisjele talen yn Finlân. Likernôch 5% fan de befolking hat it Sweedsk as foarste taal, wêrfan it meastepart yn it (súd-)westen wennet. Op de autonome Åland eilannen is de fiertaal Sweedsk. Lykas ek yn Noarwegen en Sweden wenje der yn Finlân de Samy. It Samy is in minderheidstaal mei likernôch 25.000 sprekkers.
De grutste stêden fan Finlân binne:
Polityk
Finlân is in parlemintêre demokrasy en syn grûnwet stamt út 1919. Alle Finnen dy't 18 jier of âlder binne hawwe stimrjocht. It Finske parlemint, de Eduskunta, is ferantwurdlik foar it meitsjen fan wetten en it bestjoer fan it lân. It parlemint bestiet út 200 sitten dy't alle fjouwer jier keazen wurdt. De Eduskunta kiest de premier fan it lân. De premier jout lieding oan it Finske regear hat de politike lieding oer it lân. De Finske presidint is ferantwurdlik foar it ûndertekenjen fan wetten dy't troch it parlemint oannommen binne en foar it ûnderhâlden fan bûtenlânske ferhâldingen. De Finske presidint is ek de heechste befelhawwer fan it Finske leger.
Finlân is sûnt 1955 lid fan de Feriene Naasjes, sûnt 1989 fan de Rie fan Jeropa, sûnt 1995 fan de Jeropeeske Uny en sûnt 2023 fan de Noardatlantyske Ferdrachsorganisaasje.
Ekonomy
Finlân is in lân mei in moderne ekonomy. It is in lân mei in hege leefstandaard en in lân mei in grutte middenklasse. De wichtichste sektoaren yn 'e ekonomy fan Finlân binne de masinebou, de elektronika-yndustry en de tsjinstesektor. De wichtichste eksportprodukten fan Finlân binne masine-apparatuer, elektronika en auto's. Dêrneist hat Finlân ek in protte súksesfolle bedriuwen yn 'e ynformaasje- en kommunikaasjetechnologysektor. Finlân hat relatyf in protte ynvestearringen dien yn 'e ûntwikkeling fan duorsume enerzjyboarnen lykas wynenerzjy en biomassa.
Transport
thumb|Trein fan 'e VR Groep De wichtichste seehavens fan Finlân binne Hamina, Helsinki, Kokkola, Kotka, Naantali, Pori, Raahe, Rauma en Turku. Helsinki hat it grutste fleanfjild fan Finlân. De maksimum snelheid op de autodyk is 100 of 120 km/h.
It Finske spoarnetwurk wurdt beheard troch it bedriuw VR Groep en it bedriuw hat in protte treinen dy't ferskate dielen fan it lân tsjinje. Finlân hat ek in ferskaat oan fleanfjilden, wêrûnder in oantal ynternasjonale fleanfjilden. De grutste lofthaven fan Finlân, Helsinki-Vantaa Airport, ûnderhâldt ferbiningen mei in grut tal bestimmingen yn Europa en oare dielen fan 'e wrâld.
Toerisme
thumb|De midsiuwske binnenstêd fan Porvoo Finlân is in populêre toeristyske bestimming foar minsken út oare lannen dy't graach de natoer en de kultuer fan it lân ûnderfine wolle. It lân hat in protte te bieden oan toeristen, wêrûnder prachtige landskippen, moaie strannen, in rike kultuer en skiednis. Yn 'e simmer binne de strannen en eilannen fan Finlân in populêre bestimming foar badgasten en wettersporters. Yn 'e winter binne de sky-gebieten fan Finlân in populêre bestimming foar wintersportleafhawwers dy't graach skyë of snowboarde wolle. Finlân hat ek in protte musea en kulturele sintra dy't nijsgjirrich binne foar toeristen dy't mear witte wolle oer de skiednis en de kultuer fan it lân. De haadstêd Helsinki is ek in populêre bestimming foar toeristen, mei in protte winkels, restaurants, en oare toeristyske attraksjes.
Keppeling om utens
🇪🇺
Anisius Manlius Boëtius
Anisius Manlius Boëtius (folút: Anisius Manlius Torkwatus Severinus Boëtius; Latyn: Anicius Manlius Torquatus Severinus Boethius), yn 'e regel koartwei Boëtius neamd (Rome, ±480 – Pavia, 524), wie in kristlik, let-Romeinsk filosoof, wiskundige, teolooch, skriuwer, amtner en politikus. Hy wurdt gauris as in wichtige skeakel sjoen tusken de filosofy út 'e heidenske Aldheid en dy út 'e kristlike Midsiuwen. Syn politike belutsenens late úteinlik yn 523 ta syn fal, wêrnei't er op befel fan 'e Eastgoatyske kening Teodoarik de Grutte terjochtsteld waard op fertinking fan gearspanning mei it Byzantynske Ryk. Under syn finzenskip skreau Boëtius De Fertreasting fan de Filosofy, syn meast ferneamde wurk, dat ien fan 'e populêrste en ynfloedrykste boeken fan 'e Midsiuwen wurde soe.
Jonge jierren
Boëtius waard om 480 (n.Kr.) hinne berne yn Rome, as telch út it âlde patrysjerslaach fan 'e Anicii, dat foarhinne twa keizers (Petroanius Maksimus en Olybrius) en withoefolle konsuls levere hie. Syn heit, Manlius Boëtius, wie konsul yn it jier 487, mar hy stoar doe't Boëtius sels noch in bern wie. De jonge Boëtius waard dêrnei lykwols as soan oannommen troch in oare Romeinske patrysjer, Kwintus Aurelius Memmius Symmachus, dy't him leafde foar literatuer en filosofy bybrocht. Yn syn lettere libben troude Boëtius mei syn pleechsuster, Symmachus syn dochter Rustisiana, mei wa't er twa soannen krige, Symmachus en Boëtius.
Boëtius hearde binnen de Romeinske elite ta de lêste generaasje dy't noch op 'e klassike Romeinske wize grutbrocht waard. Sa'n tritich oant fyftich jier letter soe dat troch de tanimmende ynfloed fan it kristendom net mear mooglik wêze. Sawol Symmachus as Boëtius sprieken floeiend Gryksk, in feardichheid dy't almar minder foarkaam ûnder de Romeinske elite fan harren tiid. Sadwaande waard foarhinne faak tocht dat Boëtius yn it Eastromeinske Ryk oplaat wie, wêrby't de namme fan Atene gauris neamd waard op grûn fan in passaazje út in brief fan 'e Romeinske steatsman en skriuwer Kassiodoarus oer dit ûnderwerp. Dat blykt lykwols op in misbegryp fan Kassiodoarus syn sinsbou basearre te wêzen, en moderne saakkundigen beskôgje Boëtius syn oplieding yn Atene dan ek as in myte. Ek in oplieding yn Aleksandrië, ûnder de neoplatonist Ammoanius Hermiai, liket ûnwierskynlik. It is mooglik dat Boëtius al syn kennis gewoan yn Rome opdie.
Lettere libben
Yn 505 waard Boëtius yn 'e Romeinske senaat keazen. Fanwegen syn leardheid waard er net lang dêrnei yn 'e tsjinst nommen troch de Eastgoatyske kening Teodoarik de Grutte, dy't doedestiden oer Itaalje hearske. Syn ierste dokumintearre wurk foar Teodoarik wie in ûndersyk nei beskuldigings dat guon fan syn liifwachten it gehalte fan syn munten ferlege hie. Ek makke er in wetterklok dy't Teodoarik oan 'e Boergondyske kening Gûndobad skinke koe, en rekrutearre er in fluitspiler om op te treden foar de Frankyske kening Klovis.
Fal en dea
Yn 520 rekke Boëtius behelle yn 'e drege relaasje tusken de Tsjerke fan Rome en de Tsjerke fan Konstantinopel. Hy besocht as midsman te fungearjen en sa de beide dielen fan 'e Tsjerke wer neier ta-inoar te bringen. Uteinlik soene de strideraasjes tusken east en west mear as fiifhûndert jier letter, yn 1054, liede ta it Grutte Skisma, wêrby't de Roomsk-Katolike Tsjerke en de Eastersk-Otterdokse Tsjerke alle bannen ferbrieken.
Yn 523 waard Boëtius ûnder in gearkomste fan 'e Keninklike Rie fan it Eastgoatyske keninkryk te Verona troch de referandarius Syprianus beskuldige fan ferrie. Yn syn briefkerij mei de Byzantynske keizer Justinianus I, yn it ramt fan syn kontakten mei de Tsjerke fan Konstantinopel, soe Boëtius nammentlik mei dyselde gearspand hawwe tsjin Teodoarik de Grutte. Syprianus kaam op 'e lapen mei trije manlju dy't seine tsjûge west te hawwen fan Boëtius syn misdie. It is ûndúdlik wat der fan 'e oanklacht oan wie; Boëtius sels skreau dat ien fan 'e tsjûgen, in Basilius, út keninklike tsjinst ûntslein wie om't er withoehege skulden makke, wylst de oare beide, Fenantius Opilio en in Gaudentius, ferballe west hiene om't se skuldich befûn wiene oan fraude. Yn oare boarnen, lykas Kassiodoarus, wurde sawol Syprianus as Fenantius Opilio as goudearlik en oprjocht omskreaun.
Mar hoe't dat ek krekt sij, Boëtius hie yn Teodoarik syn eagen de skyn tsjin, want de kening fielde him yn dy tiid yn 'e benearing brocht. Sels hong er de ariaanske foarm fan it kristendom oan, wylst sawol Boëtius as de Byzantinen katolyk wiene. Yn it Byzantynske Ryk waarden de arianen ferfolge, en koartby wie de katolike Hilderik kening fan 'e Fandalen wurden, en hie Teodoarik syn suster Amalafrida terjochtsteld fanwegen har ariaanske leauwe. Fan gefolgen waard Boëtius in healjier oant in jier finzenset te Pavia, en ûnder syn finzenskip skreau er syn meast ferneamde en ynfloedrike wurk, De Fertreasting fan de Filosofy.
Oersetter fan Plato en Aristoteles
Boëtius wie dwaande mei in folsleine oersetting fan it oeuvre Plato en Aristoteles fan it Aldgryksk nei it Latyn, mar syn ûntidige dea makke dêr in ein oan. Yn 'e Midsiuwen wied er benammen bekend troch syn oersettings fan Aristoteles syn wurken oangeande logika en om syn eigen wiskundige ferhannelings. De oan Aristoteles ûntliende, mar fia de oersettings fan Boëtius trochjûne omskriuwing fan 'e natuer fan 'e minske: persona est rationalis naturae individua substantia (de minske is in yndividuële substânsje mei in rasjoneel aard) waard by de ein fan 'e universaliëstriid troch alle filosofen ienstimmich beliden. Syn treflike kennis fan 'e prekristlike en neoplatoanyske filosofy makke Boëtius lykwols by in protte kristenen út syn eigen en letter tiid fertocht, as soed er temûk it heidendom beliden hawwe (wat nei alle gedachten net sa wie).
Muzyk
Boëtius wie ek in bekende muzykteoretikus. Hy skreau "De Institutione Musica", in hânboek dat oant yn 'e sechstjinde iuw brûkt waard as standertwurk foar 'e musikology. Dat wurk wie in diel fan syn "Quadrivium"-rige en ferparte de stúdzje fan muzyk yn trije kategoryen. "De Institutione Musica" wie ien fan 'e earste muzikale wurken dy't printe waard. It wie in learboek dat foar it earst yn Feneesje yn it jier 1491 of 1492 yn print ferskynde, en der binne fiif dielen fan oerlevere. Fan it fyfde diel binne lykwols net alle haadstikken bewarre bleaun; mooglik wiene der oarspronklik ek noch in sechsde en in sânde boek.
De Fertreasting fan de Filosofy
Syn wurk De Consolatione Philosophiae ("De Fertreasting fan de Filosofy", of "Oer de Fertreasting fan de Wiisbegearte") is troch Boëtius nei alle gedachten yn it tichthûs skreaun yn ôfwachting fan syn terjochtstelling. Dat boek, dêr't proaza en poëzij inoar yn ôfwikselje, soe sa'n tûzen jier lang in tige grutte ynfloed útoefenje op it Midsiuwske tinken mei begripen as 'fortún' (fortuna) en 'de foarsjennichheid' (providentio). Fan dat lêste begryp lei Boëtius wiidweidich út dat it net itselde is as predestinaasje.
Hannemieke Stamperius
Johanna Maria Jelles (Hannemieke) Stamperius (Tiel, 12 septimber 1943 – Amsterdam, 22 novimber 2022) wie in Nederlânsk skriuwster, feministe en literatuerwittenskipper. Sy publisearre ûnder har eigen namme en ûnder de skûlnammen Hannes Meinkema en Justa Abbing.
Biografy
Stamperius waard berne yn de Twadde Wrâldoarloch as dochter fan Jaco Stamperius, in net-troude frou dy't ûnderdûkt wie yn Tiel fanwegen har meiwurking oan it Utrechts Kindercomité dat Joadske bern nei ûnderdûkadressen brocht. Se begûn yn 1961 mei har stúdzje Nederlânske taal- en letterkunde en Algemiene literatuerwittenskip oan de Universiteit Utert en studearre ôf yn 1968 respektyflik 1970. Yn har studintetiid wenne se in skoft yn de Stevensfundaasje yn de Kruisstraat yn Utert. Yn 1968 troude se mei de neerlandikus Eise Postma, letter giene se útinoar.
Stamperius ferstoar yn har sliep op 22 novimber 2022 yn har wenning yn Amsterdam. Se waard 79 jier.
Literêre karriêre
Har literêre debút, de roman De maaneter, ferskynde yn 1974 ûnder it pseudonym Hannes Meinkema, dat se sûnt dy tiid reservearre foar har fiksje. Letter skreau se ûnder it pseudonym Justa Abbing in tal detectives. Berneboeken skreau se ûnder har eigen namme, lykas ek har wittenskiplike wurk.
It proefskrift wêrop't se yn 1977 cum laude promovearre by A.L. Sötemann, hat de titel ''Marsmans 'Verzen'. Toetsing van een ergocentrisch interpretatiemodel''.
Tegearre mei Ethel Portnoy rjochte Stamperius yn 1978 Chrysallis op, in tydskrift foar literatuer en keunst dat twaris it jier ferskynde, dêr't publikaasjes fan froulju foarrang hiene. Oare meiwurkers oan it tydskrift wiene Liesbeth Brandt Corstius, Hanneke van Buuren en Esselien 't Hart. It blêd bleau bestean oant 1981.
Stamperius publisearre ek poëzy, foar it earst yn 1980 mei de bondel Het persoonlijke is poëzie. Se publisearre artikels en ferhalen yn ûnder oare de tydskriften Opzij, Chrysallis, Schrijvers tegen apartheid, Hollands Maandblad en Avenue.
Huldeblyk
Stamperius krige alle jierren in earejild fan de Stichting Fonds voor de Letteren, mei op foarspraak fan Renate Dorrestein, dy't Stamperius har literêre petemoei neamde, omdat sy de earste romans fan Dorrestein begelaat hie. Yn 1989 ûntfong se de Annie Romeinpriis foar har hiele oeuvre.
Stamperius wurdt priizge om har aktivisme as blomlêzeres fan frouljusskriften, dy 't it wurk fan Nederlânsktalige en Ingelsktalige skriuwsters bondele hat. Sy wie ferantwurdlik foar werútjeften fan boeken fan Betje Wolff en Aagje Deken, Geertruida Bosboom-Toussaint en Vita Sackville-West (nei wa't har dochter ferneamd is).
Paperback
In paperback ("papierrêch", fan it Ingelske paper, "papier", en back, "rêch") is in boek dat ynbûn is mei lym (ynstee fan naaiwurk of nytsjes) en dat in papierrene kaft hat dy't maklik skansearre reitsje kin. De earste paperbacks ûntstiene likernôch healwei de njoggentjinde iuw, as goedkeape boekjes foar yn 'e bûse (dêrfandinne de Ingelsk oantsjutting pocket, dat "bûse" betsjut). It wiene oer it algemien pulpromantsjes dy't bedoeld wiene om 'e tiid te deadzjen as men mei it spoar ûnderweis wie. Pas yn 1935 begûn men alderhanne literatuer yn it paperback-format út te bringen. Dêrby naam de ferneamde Britske útjouwerij Penguin it foartou, al hie dy it idee oernommen fan it Dútske Albatross Bücher.
Hoewol't paperbacks folle minder duorsum binne as hardcovers, dy't in hurde kaft hawwe, binne se mar marginaal goedkeaper om te produsearjen. Yn 'e boekhannel kostet in hardcover lykwols as gau twa oant twa en in heal kear safolle as in paperback fan deselde titel. Der falt foar útjouwers dus folle mear te fertsjinjen oan in hardcover as oan in paperback.
Wêr't in útjouwer foar kiest, hinget yn 'e regel ôf fan 'e ferwachte ferkeapsifers. As ferwachte wurdt dat in boek in bestseller wurde sil, of alteast bêst ferkeapje sil, dan wurdt it ornaris útbrocht as in hardcover. In healjier oant in jier letter folget dan in twadde edysje yn 'e foarm in trade paperback, dy't itselde formaat as de hardcover hat, en noch in healjier letter in trêde edysje yn 'e foarm fan in mass market paperback, dy't folle lytser fan formaat is, mei tinner papier en in lytser lettertype. Ferwachtet men lykwols net dat in boek it bysûnder goed dwaan sil, dan wurdt it ornaris daliks al as in paperback útbrocht.
Monastisisme
Monastisisme (fan it Aldgrykske μοναχός, monachos, fan μόνος, monos, "allinne") is in religieuze libbenswize wêrby't men eltse wrâldske oanstriid ôfswart om jin folslein ta te wijen oan spiritueel wurk. Yn 'e kristlike kontekst betsjut soks yn 'e regel yntrede yn it kleaster as in mûnts of in non. Yn in protte kristlike denominaasjes, benammen de Roomsk-Katolike Tsjerke en de Eastersk-Otterdokse en Oriïntaalsk-Otterdokse tsjerken, spilet monastisisme by it leauwe in wichtige rol. Ek yn it hindoeïsme, it boedisme en it jaïnisme is it sterk oanwêzich, sij it yn in oare foarm. Sa komt yn it hindoeïsme de sādhu foar, de libbene hillige, dy't in omdoarmjend bestean liedt. Yn oare godstsjinsten wurdt monastisisme bekritisearre en net praktisearre, lykas yn 'e islaam en it soroästrisme, of spilet it mar in marzjinale rol, lykas yn it joadendom. In protte lju dy't in monastyske libbenwize folgje, wenje yn kleasters, dy't behalven yn it kristendom ek yn it boedisme rûnom foarkomme. De muorren fan it kleaster binne benammen bedoeld om harren fysyk te skieden fan 'e sekuliere wrâld, sadat de tawijing oan spiritualiteit makliker wurdt.
Liber Historiae Francorum
Liber historiae Francorum (Skiednisboek fan de Franken) is in ier midsiuwwsk manuskript, skreaun yn it Latyn en stamjend út de tiid fan de Merovingyske kening Teuderik IV (721-736). De wênstige datearring foar it skrift is 727. Eartiids waard ek de titel Gesta Francorum brûkt. De skriuwer is net bekend, mar hy soe mooglik in muonts west hawwe kind fan de abdij fan Sint-Denis (stiften troch kening Teuderik) of fan de keninklike abdij fan Sint-Medardus yn Soissons. Sa as yn dy tiid gebrûklik wie befettet it in griemmank fan foarfallen, fabels en optinksels. It skiednisboek hie as doel de eftergrûn fan de Merovingyske dynasty te fersterkjen. As boarne foar dit wurk wurde beskôge de earste seis boeken fan Decem Libri Historiae fan Gregoarius fan Toers (oant 584 AD) en mûnlinge oerlevere skiednisferhalen fan it Frankyske folk, faaks lynjend op in epyske tradysje en teksten dy't ferlern rekke binne.
Ynhâld
It Skiednisboek fan de Franken bestiet út 53 haadstikken, dêr't yn ferteld wurdt dat de Franken fan in kloft Trojaanske flechtlingen út it Swarte-Seegebiet ôfstamje. Mei dit ferhaal stipet de Historia Francorum swier op Decem Libri Historiae fan Gregorius fan Toers. Ek komt der in lange list fan nammen yn foar mei diels fiktive keningen, dêr't de Merovingen fan ôfstamje soenen. Pas fan Gilderik II ôf liket der ienige wierheid yn de leginden te kommen.
De lêste alve haadstikken stean los fan de skiednisskriuwerij fan Gregoarius (dy't yn 594 ferstoarn wie) en befetsje wichtige ynformaasje oer de sânde en achtste iuw, dy't net bekend binne fan oare boarnen. Neutraal is it skiednisferhaal net bepaald, de skriuwer wie dúdlik yn tsjinst fan de kening. It slothaadstik hannelt oer de Frankyske kening Karel Martel.
Boarne
In oarspronklik manuskript fan de Historia Francorum, dy't yn de Midsiuwen al wiid ferspraat wie, is net oerlevere, wol besteane der iere fragminten út de achtste en njoggende iuw, dy't lykwols aardich korrupt binne. De hânskriften dy't út de alfde iuw komme, wurde pas betrouber achte.
Tjitske Sijtsma
Tjitske Sijtsma (Hallum, 25 desimber 1986) is in Frysk dichteresse.
Tjitske Sijtsma woeks op yn har berteplak, dêr't hja oant har 18e jier wenjen bleau, Hja waard twatwatalich grutbrocht. Har Fryske identiteit bliek ûnder oaren út de prizen dy't hja wûn: in gedicht foar de Slauerhoff Poëzijpriis 2004 en de Rely Jorritsma (Junior) 2005. Ek by de foarrondes fan Keunstbende 2005 wist hja in priis yn de wacht te slepen yn de kategory taal, dizze kear mei in Nederlânsk gedicht.
Tjitske siet seis jier lang op it Kristelik Gymnasium Beyers Naudé yn Ljouwert. Nei it beheljen fan har diploma keas hja foar de stúdzje Skandinavyske Talen en Kulturen oan de Ryksuniversiteit fan Grins. Op dit stuit (simmer 2006) docht hja mei oan in útwikselingsprojekt fan de Erasmusbeurs en sil it stúdzjejier 2006/2007 yn Trondheim, Noarwegen har stúdzje foartsette. Op dizze wize wol hja besykje har it Noarsk mear eigen te meitsjen.
Sevenoaks
It is it haadplak fan it distrikt Sevenoaks en leit súdeast fan Londen en wat grutte oanbelanget folge troch Swanley en Edenbridge.
De oanwêzigen fan de grutte bûtenpleats Knole House, hat laat ta it ûntstean fan in doarp út in al earder besteande delsetting en yn de 13e iuw waard it in merkplak. Sevenoaks waard mei it moderne ferkearsnetwurk ferbûn doe't in tolwei iepene waard yn begjin 18e iuw, mar it spoar berikte it plak relatyf let. Sevenoaks is in typyske sliepstêd fan op-en-del reizgjende wurknimmers, hoewol't definsje dêr ek in grutte wurkjouwer is.
Yn de stêd is de Sevenoaksskoalle festige, dy't al yn 1432 stifte is. It is de âldste sekuliere skoalle fan it Feriene Keninkryk.
De namme Sevenoaks komt fan it Angelsaksyske wurd Seouenaca; de namme fan in lytse kapel tichteby sân iken (Ingelsk: oak) yn wat no Knolepark is. De oarspronklike iken binne al ferskate kearen ferfongen, foar it lêst nei de grutte stoarm fan 1987.
Hardcover
Yn 'e regel is de kaft fan in hardcover noch fierder beskerme troch de tafoeging fan in papierrene omslach. Oarspronklik wie dy bedoeld om 'e mei weve stof oerdutsen kaften stoffrij te hâlden (dêrfandinne de Ingelske term dust jacket, "stofjaske"), mar tsjintwurdich tsjinje omslaggen fral as ûndergrûn foar artistike ôfbylden op 'e foarkant, dy't it boek oantrekliker meitsje moatte foar de keaper. De efterkant fan 'e omslach wie foarhinne it plak dêr't men de blurb ôfdrukte, in koarte gearfetting fan 'e ynhâld fan it boek, mar tsjintwurdich wurdt dy, fral by fiksje en faak mei in koarte libbensbeskriuwing fan 'e auteur derby, op 'e beide nei binnen ta (om it kaft hinne) tearde dielen fan 'e omslach ôfprinte. De efterkant fan 'e omslach is dan reservearre foar sitaten út loovjende resinsjes. It komt lykwols ek wol foar, benammen by berneboeken, dat sokke ôfbylden streekrjocht op 'e kaft printe wurde en dat de omslach ûntbrekt.
Hardcovers binne faak printe op soerfrij papier, en binne folle duorsumer as paperbacks, dy't bûgbere papierrene kaften hawwe dy't maklike skansearre reitsje. Hoewol't hardcovers marginaal djoerder binne om te produsearjen, binne se yn 'e boekhannel oer it algemien wol twa oant twa en in heal kear sa djoer as paperback-edysjes fan deselde titels. Der falt foar útjouwers dus folle mear te fertsjinjen oan in hardcover as oan in paperback.
Wêr't in útjouwer foar kiest, hinget yn 'e regel ôf fan 'e ferwachte ferkeapsifers. As ferwachte wurdt dat in boek in bestseller wurde sil, of alteast bêst ferkeapje sil, dan wurdt it ornaris útbrocht as in hardcover. In healjier oant in jier letter folget dan in twadde edysje yn 'e foarm in trade paperback, dy't itselde formaat as de hardcover hat, en noch in healjier letter in trêde edysje yn 'e foarm fan in mass market paperback, dy't folle lytser fan formaat is, mei tinner papier en in lytser lettertype. Ferwachtet men lykwols net dat in boek it bysûnder goed dwaan sil, dan wurdt it ornaris daliks al as in paperback útbrocht.
Mona Keijzer
Maria Cornelia Gezina (Mona) Keijzer (Edam, 9 oktober 1968) is in politikus.
Lokale polityk
Fan 1994 oant 2005 wie Keijer polityk aktyf foar it CDA. Hja wie riedslid en wethâlder yn de gemeente Wetterlân. Tusken 2007 en 2012 waard Keijer wethâlder fan Purmerend, dêr't hja WMO, wolwêzen, soarch, jongereinsoarch, sport en rekreaasje yn 'e portefeuille hie.
By de Twadde Keamerferkiezings fan 2010 stie Keijzer op plak 67 fan de kandidatelist foar it CDA. Hja helle 422 foarkarstimmen en wurke dêrnei mei oan de takomstige koers fan it CDA.
Lid Twadde Keamer
Yn maaie 2012 stelde hja har kandidaat foar it listlûkerskip by de Twadde Keamerferkiezings 2012. Hja lei it doe ôf tsjin Sybrand Buma, dy't yn 'e earste ronde mear as 50% fan de stimmen krige. Keijzer waard doe op nûmer 2 fan de CDA-kandidatelist set en krige 127.446 foarkarstimmen. Yn 'e Twadde Keamer waard hja yn dat tiidrek wurdfierder fan de ferpleech- en thússoarch en kultuer.
By de Twadde Keamerferkiezings fan maart 2017 stie Keijzer wer op it twadde plak fan de kandidatelist en krige doe 165.384 foarkarstimmen. Hja bleau oant 26 oktober 2017 lid fan de Twadde Keamer, doe't hja as staatssekretaris ynstallearre waard.
Mei't Sybrand Buma yn 2019 boargemaster fan Ljouwert waard, besocht Mona Keijzer foar in twadde kear har partij de lieden, mar de partijtop keas doe foar Pieter Heerma.
By de Twadde Keamerferkiezings fan maart 2021 stie hja op it fjirde plak fan de CDA-kandidatelist. Mei de alderslimste útslach foar de Kristen-Demokraten ea krige Keijzer 18.031 foarkarstimmen.
Yn 2020 besocht Mona Keijzer foar de tredde kear it CDA te lieden en yn in striid mei Pieter Omtzigt en Hugo de Jonge wûn Hugo de Jonge it krekt fan Pieter Omtzigt. Neffens twa registeraccountants dy't de ferkiezings nei meldingen fan misstannen kontrolearren is dêrby sa'n soad misgien, dat der nea in winner oan te wizen wie.
Op 31 maart 2021 waard hja wer Twadde Keamerlid. Har funksje as staatssekretaris fan it yntusken demisjonêre kabinet Rutte III hold hja oan.
Untslach
Om't har miening yn striid is mei it begjinsel dat nei bûten ta it kabinet mei ien mûle praat, waard Keijzer dyselde deis frege op te stappen. Nei't hja dat wegere droech minister-presidint Mark Rutte nei oerlis mei oare leden fan it kabinet Keijzer by de kening foar om har fuortendaliks dien te jaan, dat dyselde deis noch op de meast earfolle wize barde. Soks wie sûnt 1975 net mear foarkommen, doe't Jan Glastra-van Loon nei in fraachpeter mei it Algemien Deiblêd en Frij Nederlân mei Dries van Agt yn konflikt kaam en dêrnei ûntslein waard. Op fersyk fan de CDA-fraksje joech hja twa dagen letter ek har keamersit op.
Neitiid
Nei't Wopke Hoekstra yn 2022 syn keamersit opjoech om minister fan Utlânske Saken te wurden yn it kabinet Rutte IV hie Mona Keijzer nei har ûntslach yn septimber formeel rjocht op de frijkommende sit yn de Twadde Keamer. Rutte IV fertsjintwurdige yn maart 2021 meiïnoar in lytse mearderheid fan 78 sitten. Ien dêrfan wie it regear al kwyt mei't Pieter Omzigt, allinne al mei syn foarkarstimmen goed foar fiif sitten, de CDA-fraksje ferlitten hie en syn sit hold. As Mona Keijzer no gebrûk makke fan har rjocht op de frijkommende sit, dan soe foar it regear de krapst mooglike mearderheid fan 76 sitten oerhâlde.
Keijzer makke lykwols gjin gebrûk fan dat rjocht, en gie fierder mei har striid tsjin de koronapas. Mei in petysje wist hja yn trije dagen tiid 500.000 hantekeningen byinoar te sammeljen.
Yn juny 2023 waard bekendmakke dat Mona Keijzer meiwurkje soe oan it opstellen fan it CDA-ferkiezingsprogram foar de Europeeske Ferkiezings 2024. Mona Keijzer wie kritysk oer de Europeeske Uny en fûn dat dy him tefolle bemuoide mei saken, dy't de lannen sels better regelje kinne. >
Mona Keijzer seit it CDA-lidmaatskip op
Op 4 augustus waard bekend dat Mona Keijzer it lidmaatskip fan it CDA opsein hie. De reden fan it opsizzen soe lizze yn it troch in lobby fan Hugo de Jonge nei foarren skowen fan de Nijmeegske boargemaster Hubert Bruls as mooglike CDA-listlûker foar de Twadde Keamerferkiezings 2023. Dêr hie Mona Keijzer krityk op en de reaksje dêrop fan in oare foarstanner fan Bruls as listlûker, foarsitter Hans Huibers, die dêrnei foar har de doar ticht.
Kim Kardashian
Kimberly Noel "Kim" Kardashian (Los Angeles, 21 oktober 1980) is in Amerikaanske styliste, aktrise, model en telefyzjebekendheid fan Armeensk, Nederlânsk en Skotsk komôf. Se is fral bekend troch har turbulinte priveelibben, realityshow Keeping Up with the Kardashians. Teffens hat sy in moade- en in parfumline.
Famylje
Kardashian is de dochter fan de Iraanse Robert Kardashian (1944-2003), dy't bekend wurden is as abbekaat fan de destiids fan moard beskuldige O.J. Simpson. Har mem is Kris Jenner (Houghton, San Diego, 1955). Sy hat in âldere suster, Kourtney (1979), in jongere suster, Khloe (1984), in jongere broer, Robert Jr. (1987) en twa healsusters, dyt har mem krige mei atleet Bruce Jenner: Kylie en Kendall. Fia Jenner hat Kim Kardashian ek styfbroers Burton, Brandon en Brody en styfsuster Casey. Al dy sibben hawwe in rol yn de rige Keeping Up With The Kardashians, útsein Robert Kardashian, dy't nei syn skieding fan Kris Jenner oan kanker stoar.
Sekstape
Kardashian har priveelibben waard net folle oer praat oant der in fideobân foar it ljocht kaam dêr't op te sjen wie hoe't sy seks hie mei har freon fan doe R&B sjonger Ray J (de broer fan sjongster Brandy). Sy klage Vivid Entertainment oan, dy't de bân útbrocht hie. Nei in skikking fan fiif miljoen dollar luts sy de oanklacht yn.
Aktivisme
Kardashian stipet de erkenning fan de Armeenske genoside yn it iepenbier sa faak at sy kin en hat Barack Obama en it regear fan de Feriene Steaten oantrune de genoside ta te jaan.
Op 1 april 1 2010 die Kardashian mei oan Cyndi Lauper har Give a Damnkampanje dy't liede moast ta in breder bewustwêzen fan diskriminaasje fan de LGBT-mienskip yn it ramt fan har True Colors Fund. De kampanje rôp hetero's op om it op te nimmen foar homo's, lesbyske froulju, biseksuelen, transgenders en de diskriminaasje te stopjen.
Filmografy
thumb|225px|Kardashian yn [[2018.]] thumb|225px|Kardashian yn [[2009.]] thumb|200px|right|Kim Kardashian yn [[2009.]]
Gymnastyk op de Olympyske Simmerspullen 1980
200px|thumb|right|It Olympysk gymnastyk stadion fan Moskou 1980
De Olympyske Simmerspullen 1980 ek wol de XXIIe Olympiade neamd waarden yn 1980 yn Moskou, de Sowjetuny hâlden. De gymnastyk waard hâlden yn it Palace of Sports of the Central Lenin Stadium Letter omdoopt ta it Luzhniki Palace of Sports.
Kleaster Reichenau
It Kleaster Reichenau (Latyn: Monasterium Augiensis) wie in benediktynske abdij yn Mittelzell op it eilân Reichenau yn de Bodensee, Dútslân. It kleaster waard yn 724 troch Pirminius stifte en wie sûnt 1540 in prioraat fan de biskop fan Konstanz. Tegearre mei Sankt Gallen en Fulda heart it ta de belangrykste kleasters út de karolingyske tiid. Yn 1757 waard it kleaster opheft en yn 1803 ferlieten de lêste muontsen it eilân. Tsjintwurdich is yn de kleastergebouwen it gemeentehûs fan Reichenau ûnderbrocht.
It kleastereilân Reichenau falt tegearre mei de kleastertsjerke sûnt it jier 2000 ta it wrâlderfgoed fan UNESCO. Yn 2003 binne ek de ylluminaasjes fan it kleaster út de Ottoanske tiid opnommen yn it wrâlderfgoed.
Sûnt 2001 wennet der wer in lytse mienskip fan benediktinen op it eilân.
Stifting
It eilân foel yn de tiid fan de stifting ûnder bewâld fan de ealman Sintlas, dy't yn it kastiel Sandeck oan de oare kant op de Switserske kant fan de Bodensee wenne. Dêrfandinne hiet it eilân eartiids ek Sintlas-Au of Sindleozesauua. Doe't yn 724 de hillige Pirminius mei 40 muontsen yn de krite kaam, fersocht Sintlas him in kapel te bouwen. Pirminius socht foar dat doel it eilân Reichenau út, dat yn dy tiid út ûnlân bestie mei in soad slangen, skyldpodden en ynsekten. Op it plak dêr't Piminius foar it earst syn foet op it eilân sette soe in ûntstien wêze. Pirminius makken mei syn muontsen it lân oan, bewenber foar minsken en stifte noch itselde jier it kleaster.
Bloeitiid
It kleaster waard troch biskop Pirminius stifte yn in tiid dat de krite foar it measte noch heidensk wie. Bewenners fan it kleaster wiene leden fan de hege adel. Yn de rin fan de tiid waard it kleaster ûnder abt Waldo in karolingyske abdij. De bloeitiid fan de abdij, dy't in grutte rol spile by it kristenjen fan de Alemannen, foel oan it ein fan 'e 8e en de 9e iuw. Sels Karel de Grutte besocht mei syn frou Hildegard en har broer Gerold yn 780 it kleaster.
thumb|left|200px|Ylluminaasje fan de Reichenauer Skoalle (Evangeliarium fan Otto III) Lykas Sankt Gallen besiet Reichenau in badhûs en in grut hospitaal mei kleasterartsen. Dêrnjonken befoardere it kleaster it ûnderwiis yn de krite.