cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Thaw
Biografy
Fan 24 desimber 1973 oant syn dea wie Thaw troud wie mei de njoggen jier âldere aktrise Sheila Hancock. Ut dit houlik waard yn 1974 dochter Joanna berne. Tusken juny 1964 en 1968 Thaw wie al troud mei Sally Alexander. Yn 1965 waard út dit houlik dochter Abigail berne. De beide dochters fan Thaw binne ek aktrise.
Filmografy
Telefyzjefilms en telefyzjerigen:
Fokker B.I (1922)
It wie in konvinsjonele twadeks-fleanboat. De motor mei fjouwerblêdige triuwpropeller siet oan de boppefleugel. De romp fan duraluminium hie trije iepen cockpits - ien yn de noas foar in skutter, ien foar de ûnderfleugel foar de fleander en boardwurktúchkundige en ien efter de fleugels foar in twadde skutter. De B.I wie in amfibyfleantúch, de lâningstsjellen koene tsjin de romp fâlde wurde, mar dy ynrjochting waard weilitten by de B.III.
Ringkøbing-Skjern (gemeente)
Ringkøbing-Skjern is in gemeente yn de regio Midden-Jutlân (Deensk: Midjylland) yn Denemark. De gemeente ûntstie by de weryndieling fan 2007 troch gearfoeging fan de gemeentes Egvad, Ringkøbing, Skjern, Videbæk en Holmsland. Holmsland woe leaver selsstannich bliuwe, mar it die bliken dat de gemeente dêrfoar te lyts wie.
Fokker B.I (1922)
De B.I fleach in tal jierren yn Nederlânsk-Ynje by de Marine Loftfearttsjinst en foldie dêr goed, mar dochs waarden der net mear fan besteld. Fokker hope dat de modernere en ferbettere B.III foar nije ynteresse foar it type soargje soe, en ûntwurp it tastel sa dat der in passazjierskabine yn de romp makke wurde koe, yn de hope kommersjele klanten te lûken. Dat barde lykwols net en de B.III waard net ferkocht. It tastel waard lang om let nei de Fokkerfestiging yn de FS stjoerd dêr't de romp as basis foar de Fokker F.11 brûkt waard. Uteinlik waard it fleantúch troch Harold Vanderbilt kocht.
Zwakkenburgermole
De Zwakkenburgermûne is in poldermûne súdlik fan it doarp Niezijl en eastlik fan Grypskerk, mar oan de westlike grins yn it doarpsgebiet fan Noardhorn, oan it Van Starkenborghkanaal yn de provinsje Grinslân. Ornearre om de Zwakkenburger- en Ellersvelderpolder te bemeallen waard de mûne yn 1865 oarspronklik 200 meter noardliker boud. Yn 1955 ferlear de wynmûne syn funksje en waard der in diselmotor yn it achtkant set om de fizel oan te driuwen. De wjukken waarden ferwidere en de mûne rekke brekfallich.
Grinslânske mûneleafhawwers setten harren yn om fierder ferfal tefoarren te kommen, mar it duorre noch oant 2002 doe't it achtkant foar restauraasje fan it âlde plak helle waard. It die lykwols bliken dat it ferfal al sa fier hinne wie dat er foar in part ynsakke.
Eigner fan de mûne is de Stifting De Grinslânske Poldermûnen.
Kristlike Grifformearde Tsjerke Andréasgemeente (Broeksterwâld)
De Kristlike Grifformearde Tsjerke oan de Foarwei yn Damwâld is it tsjerkegebou fan de kristlik grifformearde Andréasgemeente fan Broeksterwâld.
Skiednis
It gebou waard yn de jierren 1937-1938 boud as it ferieningsgebou Ons Huis, dat de funksje hie fan in doarpshûs. Nei de skuorring yn de Grifformearde Tsjerke yn 1944 hiene de frijmakken ynearsten net in eigen tsjerke. Dêrom hierden hja de biljertseal foar de tsjerketsjinsten. Yn de jierren 1960 ferlear it gebou jimmeroan mear de oarspronklike funksje en waard de frijmakke tsjerke eigner. Yn 1997 fûn der in útwreiding plak troch de oanbou fan in foarportaal.
De lytse frijmakke gemeente, dy't de doarpen Damwâld, Broeksterwâld, Oentsjerk, Mûnein, Wyns en Rinsumageast omfieme en 96 leden telde, waard yn 2010 opheven om't de gemeente net selsstannich mear in dumny beroppe koe. Op snein 28 maart 2010 waard foar it lêst in frijmakke earetsjinst fierd. Yn Broeksterwâld wie yn 1990 de kristlike grifformearde gemeente yn twa gemeenten út inoar skuord. Beide gemeenten, de Andreasgemeente en de Petrusgemeente, bleaune sûnt gebrûk meitsjen fan de mienskiplike tsjerke, mar no't it gebou fan de frijmakke grifformearden yn Damwâld frijkaam kocht de lytsere Andreasgemeente him út en kocht it tsjerkje oan de Foarwei yn Damwâld oan as eigen ûnderkommen.
Op 26 augustus 2011 waard de tsjerke iepene. De kânselbibel waard troch twa bern binnendroegen. Fan dûmny H.H. de Haan krige de gemeente út namme fan de Brabânske ophefte gemeente Klundert in histoarysk boerd, mei dêrop de tekst fan 1 Keningen 8:29a. It boerd wie ea troch dûmny P. Dijkstra skonken oan Klundert, dy't fan 1932 oant 1948 tsjinne yn Broeksterwâld.
Oargel
It oargel waard yn 1971 troch J. de Koff en Pels & van Leeuwen boud en yn 2012 troch de gemeente oernommen. Oarspronklike eigner fan it oargel wie in HBO-skoalle yn Gouda.
Tsjerke fan Weinterp
De Tsjerke fan Weinterp is ien fan de twa tsjerkegebouwen fan de Herfoarme PKN-gemeente yn Wynjewâld.
Skiednis
thumb|left|250px|Gevelstien Oarspronklik stie de oan Nikolaas fan Myra wijde midsiuwske tsjerke fan Weinterp op in oar plak, nammentlik yn it natoergebiet it Weinterper Skar. De tsjerke waard dêr yn it lêste fearn fan de 18e iuw ôfbrutsen en dêrnei op it hjoeddeiske plak wer opboud. Yn it ramt fan de foltôging fan de tsjerke waard boppe de tagong in stien ynmitsele mei de tekst: De Here kendt de gene die de sijne zijn / Een legelijk die den naam van christus noemdt / Sta af zijn ongeregtigheidt (De Heare ken dy't sines binne en elk dy't de namme fan de Hear neamt, moat him fier hâlde fan ûngejochtichheid; 2 Timóteüs 2:19).
Ynterieur
Oan de súdlike muorre stiet in preekstoel út 1778. De kûp is fersierd mei fykwurk, dat Moazes mei de Wet, de evangelisten mei harren symboalen en yn de hân in guozzefear útbyldet. Yn de dooptún, dy't troch it doopstek omheind wurdt, stiet lofts de bank foar de âlderlingen en rjochts de bank foar de diakenen. Foar de preekstoel oer stiet in hearebank mei it wapen fan Daniël de Blocq Lycklama à Nijeholt. Ut de goatyske tiid stamme in tal wangen oan de banken fan de froulju. Se binne dekorearre mei in twakoppige earn, in earn, in liuw en in okse en komme nei alle gedachten noch út de âlde tsjerke. Yn 2009 waarden twa kroanluchters mei tolve earms foar kjersen út de tsjerke wei stellen. De kroanluchters binne ferfongen troch replika's mei elektryske ferljochting.
Oargel
It oargel waard yn 1914 fan Jan Proper út Kampen oankocht. De oarsprong fan it oargel is net bekend. It ynstrumint wie waard twaddehâns levere en bestie út ûnderdielen ferkillende oargels. In oargel foldie net en al yn de jierren 1940 fertoande it ynstrumint mankeminten. De lêste desinnia fan de 20e iuw die it noch amper tsjinst.
Oargelbouwer S. Haarsma út Drachten wurke in pear jier oan in restauraasje. Hy ferfong dêrby ûnderdielen en feroare de disposysje mei it doel om der wer in harmonieus gehiel fan te meitsjen. It oargel waard op 1 july 2005 wer yn gebrûk nommen mei in sjongjûn en in konsert fan de Siuwske oargelbouwer René Nijsse, dy't Haarsma by de restauraasje holpen hie.
Klokkestoel
Ut de tiid fan de bou fan de tsjerke datearret ek de klokkestoel. It is ien fan mar in pear klokkestuollen yn Nederlân dêr't trije klokken yn hingje. Yn 1984 waard de klokkestoel hielendal renovearre. De klokken binne yn 2015 restaurearre.
Oan de súdkant fan it hôf stiet noch in bysûnder izeren krús. Yn it krús binne symboalen fan it Leauwe, de Hope en de Leafde, in sânglês foar de fergongklikens fan it libben, twa seinen en it jiertal 1865 op in orizjinele wize ferwurke.
Sjoch ek
Tsjerke fan Duerswâld
Bobslydzjen op de Olympyske Winterspullen 2010
200px|thumb|right|200px|De Olympyske bobbaan fan Vancouver 2010
Whistler Sliding Centre
De Whistler Sliding Centre waard yn 2007 iepene en wie oanlein foar de Olympyske Winterspullen fan 2010. De baan hie in lingte 1.450 m, in ferfal fan 152 meter en de baan bestiet út sechstjin bochten.. Der wie plak foar 12.000 taskôgers.
Valor's Trial
Valor's Trial is in science fiction-roman fan 'e hân fan 'e Kanadeeske skriuwster Tanya Huff. De titel betsjut: "De Beproeving fan Moed". It boek fertelt it ferhaal fan sersjant Torin Kerr, dy't op 'e nij op in drege missy har mariniers yn libben sjen moat te hâlden. Valor's Trial is it fjirde diel fan 'e fiifdielige Valor-searje, dy't sels wer ûnderdiel útmakket fan 'e gruttere Confederation-searje. De roman waard yn 2008 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij DAW Books, mei in omslach makke troch Paul Youll. Neitiid folge in werútjefte by de Britske útjouwerij Titan Books (ûnder de oanpaste titel Valour's Trial).
Eftergrûn
De Confederation-searje spilet yn in takomst wêryn't de minskheid him oansletten hat by de Konfederaasje, in ûnbidich grut steatsferbân mei tsientallen bûtenierdske rassen. De stifters fan 'e Konfederaasje binne de saneamde Aldere Rassen, dy't in nivo fan beskaving berikt hawwe dêr't geweld, om lykfol hokker reden, as ûntalitber beskôge wurdt. Sterker noch, hja grize fan geweld en kinne harsels der net iens mear ta bringe om geweld te begean. Nei de oprjochting waarden by de tiid lâns stadichoan oare rassen ta de Konfederaasje talitten sadree't dy itselde nivo fan beskaving berikt hiene. Dy letter talitten rassen binne de saneamde Middelrassen.
Ynhâld
Sersjant Torin Kerr fan it marinierskorps fan 'e Konfederaasje hat de ôfrûne tiid oanhâldend grutte aventoeren belibbe. Earst makke se suver eigenhandich de reptyleftige Silviss lid fan 'e Konfederaasje (sjoch: Valor's Choice). Dêrnei ferkende se it reuseftige, gielkleurige, ferlittene romteskip 'Grut-en-Giel', dat letter bliek te bestean út selsbewuste polynûmerike molekulêre polyhydrokside alkoholiden (oftewol in soarte fan hyperyntelligint, fan foarm feroarjend, bûtenierdsk plestik) (sjoch: The Better Part of Valor). En dêrnei trochstie se op 'e treningsplaneet Crucible mei in peloton rekruten in beproeving dy't by wize fan eksperimint opset wie troch datselde bûtenierdske plestik (sjoch: The Heart of Valor). As Valor's Trial iepenet, is Torin einlings en te'n lêsten werom by har eigen âlde Sh'quo Kompanjy. Dy ienheid wurdt yn 'e oangeande oarloch mei de Primasy ynset by in offinsyf op 'e ûnbewenne planeet Estee, dêr't de fijân lykwols in eksperiminteel nij wapen ynset dat it hiele mariniersrezjimint yn ien klap ferneatiget.
Torin har frijer Craig Ryder, in berger fan 'e wrakken fan ferrinnewearre romteskippen, kriget it nijs fan har dea te hearren, mar hy kin it net leauwe. Op Ventris Station, it haadkertier fan it marinierskorps, moetet er foar de earste kear Torin har heit, John Kerr, dy't der ek fan oertsjûge is dat syn dochter noch libbet. Neitiid hellet Craig it him yn 'e holle dat er it plak sjen moat dêr't Torin stoarn wêze soe. Om't de planeet Estee oan it front is, en dêrom net tagonklik foar boargers, nimt er kontakt op mei de Katrien-ferslachjouster Presit a Dur turValintrisy, dy't as lid fan 'e media wol tagong ta it front hat. Craig hat alris earder as har kameraman fungearre, en hy stelt foar dat no wer te dwaan. Presit sjocht earst gjin brea yn in besyk oan Estee, mar Craig hâldt oan as kâld wetter, en úteinlik jout hja belies en reizgje se tegearre nei it front. Op Estee oankommen fine se inkeld in grutte skiif fan glês, dy't 30 km² beslacht, en dêr't alles dat oanwêzich wie op it planeetoerflak oant op in sub-atomysk nivo ferneatige is.
Underwilens wurdt Torin wekker yn in ûndergrûnsk tunnelstelsel, dêr't se kontakt makket mei Kyster, in jonge Krai-rekrút fan it marinierskorps. Dyselde fertelt har dat se yn in kriichsfinzenekamp belâne is. De bochtige tunnels jouwe tagong ta in sintraal punt dêr't út de soudering in grutte piip omleech stiket. Trijeris deis komt dêr iten út. Ek is der in lieding dêr't drinkwetter út komt. Der wurde yn dizze ûndergrûnske finzenis likernôch hûndert mariniers fan 'e Konfederaasje fêstholden. De sipiers fertoane harrensels nea en gripe nea yn. Nije finzenen wurde wekker yn 'e lytse sydgrotten fan 'e trochgeande tunnels, mar hoe't se dêr komme, is in riedsel. Foar Torin giet it bestean fan in kriichsfinzenekamp fan 'e Primasy yn tsjin alles dat se tocht te witten, want ynsafier't yn 'e Konfederaasje bekend is, nimt de Primasy nea kriichsfinzenen.
Kyster syn ferhaal bringt Torin ta razernij, en hja set daliks ôf nei it sintrale punt. As sy en Kyster ûnderweis op trije fan Harnett syn trewanten stjitte dy't krekt in ferwûne marinier ombrocht hawwe foar syn útrissing, slacht se harren alle trije dea. Yn it sintrale punt by de piip oankommen, lit se har by de neat fermoedzjende Harnett bringe, dy't eins gjin kolonel mar in sersjant blykt te wêzen. Dat makket it foar Torin, sels ommers ek ûnderofsier, noch persoanliker, en by in koarte ekploazje fan geweld deadet se Harnett en noch fjouwer fan syn trewanten. Dêrnei draacht se de autoriteit oer it kriichsfinzenekamp oer oan 'e útmergele majoar di'Ree Kenoton, dat de heechste wiere ofsier is. Der wurdt daliks begûn mei it útdielen fan it iten dat Harnett opsparre hie, en de folgjende dagen is Torin as de sterke earm fan 'e ferswakke majoar Kenoton drok mei it regeljen fan alderhanne dingen en it ûnder de tomme hâlden fan 'e trewanten fan Harnett dy't harren oerjûn hawwe. Ien oangename ferrassing is de oanwêzigens yn it kamp fan korporaal Werst, in Krai dy't by Torin wie ûnder de ekspedysje op Grut-en-Giel, en dy't tagelyk mei har fan Estee oerbrocht is nei dit kriichsfinzenekamp. Sûnder de warskôgings fan Kyster koe hy troch Harnett syn trewanten maklik oermastere wurde.
As it runnen fan it kriichsfinzenekamp nei in stikmannich dagen troch de oansterkjende majoar Kenoton en legere ofsieren oernommen wurde kin, kriget Torin der einlings it frij ta om ûndersyk te dwaan nei in ferhaal dat se fan Kyster heard hat. Dy hie nammentlik sjoen hoe't korporaal Edwards en twa oare trewanten fan Harnett slûksturtsjend nei harren kamp weromkearden nei't se in wan bruien krigen hiene. Ut ûnderfreging fan 'e oerlibjende trewanten fan Harnett docht bliken dat ien fan 'e tunnels twaris sa lang trochrint as de oaren, en dat oan 'e ein dêrfan in twadde kriichsfinzenekamp fêstige is. Torin set ôf op ferkenningstocht, en ûntdekt dat der wier in twadde kamp bestiet, krekt as it earste op in sintraal plak om in piip hinne. Dêr fiert in kolonel Mariner it befel. Hoewol't dit in 'echte' kolonel is, giet it om in stêfofsier, dy't kriichsfinzen nommen is doe't er in parlemintêre missy nei it front begelate. Mei hast gjin middels is it him slagge en set dochs in hiele burokrasy op, dy't sa surreälistysk is dat it sjoen wurde moat ear't men it leaut.
Yn it kamp fan Mariner sjocht Torin soldaat Binti Mashona werom, dy't mei har op Silsvah wie, de planeet fan 'e Silsviss. Sy en sersjant Mike Gucciard, dy't Torin net kin, binne beide ek by de Slach op Estee kriichsfinzen nommen. Torin merkt dat de kriichsfinzenen dy't al langere tiid fêstsitte, der net mear oan tinke om te ûntsnappen, en it hiele idee fan in útbraak sels bespotlik begjinne te finen. Yn it kamp fan Kenoton koe sok tinken mooglik feroarsake wêze troch ûnderfieding en algehiele ferswakking, mar yn it kamp fan Mariner spilet dat gjin rol. Torin begjint te fermoedzjen dat der wat yn it iten sit dat foar berêsting yn 'e sitewaasje soarget, temear om't Kyster, dy't al folle langer fêstsit mar nea finzenisiten krigen hat, der (noch) gjin lêst fan hat. It sterket Torin yn 'e oertsjûging dat se sjen moat dat se sa gau mooglik út de finzenis ûntsnapt.
Oare kant it kamp fan Mariner is op 'e nij in tunnel dy't twa kear sa lang is as de oaren, en tagong jout ta in trêde kriichsfinzenekamp dêr't luitenant-kolonel Braudy de lieding hat. Tusken Mariner en Braudy bestiet al langere tiid kontakt, en op befel fan Mariner komt Braudy nei syn kamp ta om Torin har ferhaal oan te hearren oer it skrikbewâld fan 'kolonel' Harnett en hoe't sy dêrmei ôfweefd hat. Braudy bringt korporaal Ressk mei, dy't ek mei Torin op Silsvah wie, en soldaat Miransha Kichar, dy't mei har op Crucible wie. Beide binne ek op Estee finzen nommen. Neitiid wit Torin Mariner en Braudy te oertsjûgjen om har in útbraak prebearje te litten, ek al sjogge se dêr net folle heil yn. Dêrta nimt Torin Mashona, Ressk, Kichar en sersjant Gucciard mei werom nei it kriichsfinzenekamp fan majoar Kenoton.
Underwilens wurdt it besyk fan Craig en Presit oan 'e planeet Estee fersteurd as guon Primatyske oarlochsskippen it planetestelsel ynkomme. Craig en Presit keare werom nei Craig syn romteskip, de Promise, en ferskûlje har efter ien fan 'e moannen fan Estee. De Primatyske skippen lykje ûndersyk te dwaan nei de glêsflakte dy't harren wapen op it planeetoerflak oanrjochte hat, mar as in flottylje fan 'e Konfederearre marine it planetstelsel binnenkomt, pakke se op en pike út. Op oanstean fan Presit folget Craig harren troch de lytse Promise yn it sok fan 'e Primatyske skippen troch de hyperromte te jeien. Op dy wize soe de Promise útkomme moatte yn itselde planetstelsel dêr't de Primatyske skippen hinne ûnderweis binne, mar as se de reële reële romte wer ynkomme, docht bliken dat de Promise lykme-allinne is yn in ûnbekend planetestelsel. Hoe't dat mooglik is, is foar Craig in riedsel. Mar hoe dan ek, hy set koerts nei de iennichste planeet mei in atmosfear dy't marginaal te sykheljen is.
Op 'e hegere ferdjipping stjit Torin mei har groepke útbrekkers op in oare groep dy't in útbraak út 'e finzenis docht, allinnich binne dat gjin Konfederearre, mar Primatyske militêren. As beide groepen foar it ferstân krije dat der kriichsfinzenen fan beide kanten yn 'e oarloch yn dit tichthûs fêstholden wurde, feroaret dat alles, mei't der blykber in trêde, ûnbekende partij is dy't harren hjir finzen set hat. De beide groepen beslute om mei-inoar harren ûntsnapping fuort te setten. It befel oer de mienskiplike operaasje kriget de iennichste ofsier, de Primatyske durlin Vertic, in froulike Polint (in soarte fjouwerfuottige bûtenierdske wêzens). Torin behâldt har it rjocht foar om befellen te wegerjen as se it der net mei iens is, al seit se dat net lûdop. Mar geandewei de ûntsnapping krije beide kanten hieltyd mear respekt foarinoar, en inkeld troch gear te wurkjen slagget it harren om ferskate swierrichheden te oerwinnen.
Nei't se wer in ferdjipping heger kommen binne, wêrby't Jiyuu de dea fûn hat troch yn in liftskacht te fallen, berikke se in betsjinningskeamer mei in luchtslûs, dêr't se troch nei bûten kinne. Fan harren sipiers is noch hieltyd gjin spoar. De planeet dêr't se op binne, blykt in fulkanyske hel te wêzen, mei oanhâldende ierdbevings en fulkaanútbarstings en oeral lavastreamen. Likegoed moatte se mei inkeld in mûlefilter op 10 km troch de bûtenlucht ôflizze om by in romtefeartplatfoarm te kommen, yn 'e hope dat dêr yn 'e hangaar in romteskip opslein is. De trije Krai, dy't sûnder learzens yn 'e finzenis arrivearre binne, beride dat ein de fjouwerfuottige Polint. Wylst se ûnderweis binne, fynt der in swiere ierdbeving plak, dy't it finzenisgebou midstwa spjalt. By de hangaar arrivearre, slagget it lykwols net om 'e doar fan 'e luchtslûs dêre iepen te krijen troch it meganisme koart te sluten, krekt as der troch in nije fulkaanútbarsting in fjoerstoarm oankomt. Dêrop stekt sersjant Gucciard syn hân yn it meganisme om de stroom fia syn lichem te gelieden, wat de oaren it libben rêdt, mar syn eigen dea wurdt.
Ienris yn 'e hangaar docht bliken dat der yndie in romteskip is, mar dat is inkeld in romtefear, sûnder fermogen om him bûten dit planetestelsel te bejaan. Tsjin dy tiid begjint it bergingslabel, dat Torin fan Craig stellen hat en oan in koarde om har hals draacht, op te ljochtsjen. Tagelyk begjint ek oan board fan 'e Promise, yn in baan om de planeet, in ljochtsje te knipperjen. Craig en Torin beseffe dat se inoar fûn hawwe, ek al snappe se net hoe. Firiv'vrak, ien fan 'e ynsektoïde Artek, blykt piloate te wêzen en it romtefear fleane te kinnen. Sy set ôf om kontakt te meitsjen mei de Promise, en bringt Craig en Presit nei it hangaargebou.
Dêr oankommen dogge se harren ferhaal oer hoe't se by dizze planeet belâne binne. Torin, dy't net yn tafal leaut, sjocht dan in geheim fermoeden befêstige: de polynûmerike molekulêre polyhydrokside alkoholiden binne wer mei har en Craig oan it ompielen. Se lit de mariniers en de Primatyske militêren alle plestik foarwerpen dy't se út 'e finzenis meinommen hawwe, de mûlefilters en harren itenskommen, op in bulte smite. Om't de oanwêzichheid fan Craig en Presit hjirre op gjin oare manear te ferklearjen is, konkludearret se dat guon molekulêre alkoholiden harren harsens ynkrongen binne doe't sy beiden en Torin sels op Grut-en-Giel scand waarden (sjoch: The Better Part of Valor). Se oarderet se om derút te kommen en ta ferbjustering fan alle oanwêzigen rinne der lyts strieltsjes fan griis plestik út 'e trienkanalen, earst by harsels, en dan by Craig en Presit. As dy trije lytse bytsjes by de filters en kommen foege binne, nimt dy bulte plestik de foarm fan in humanoïde wêzen oan. Under befreging troch Torin en durlek Vertic jout it plestik ta dat de finzenis in soarte fan laboratoarium wie om testen te dwaan mei de finzenen yn behearske omstannichheden. Mar it plestik jout ek ta dat it by wize fan in folle grutter eksperimint de oarloch tusken de Konfederaasje en de Primasy feroarsake en oan 'e gong holden hat. Mei it boadskip dat der genôch gegevens sammele binne en dat dy gegevens no analysearre wurde moatte, jout it plestik him ôf ear't Torin-en-dy it tsjinhâlde kinne.
As de lange-ôfstânsscanner fan 'e Promise oan Craig trochjout dat trije oarlochsskippen fan 'e Konfederaasje en trije fan 'e Primasy it planetestelsel binnen kommen binne, beslút Torin om skjin skip te meitsjen en it hiele foarfal mei it plestik, dat troch Craig opnommen is, út te stjoeren oer de needfrekwinsje fan 'e Promise. Dat foarkomt dat de seis skippen inoar begjinne te besjitten sadree't se inoar yn 'e rekken krije, mar it boadskip oer de yntriizjes fan bûtenierdsk plestik soe skeptysk ûntfongen wêze as net fan elts oarlochsskip in rêdingskapsule lansearre waard sûnder dat immen dêr opdracht ta joech, wylst letter bliek dat alle rêdingskapsules noch oan board en yntakt wiene. It liket derop dat it plestik oeral ynfiltrearre wie en him no ôfjout om, sa't it earder sei, de sammele gegevens te analysearjen. Torin en de oare ûntsnapte finzenen wurde mei Craig en Presit fan 'e planeet rêden, mar it docht bliken dat de lêste swiere ierdbeving de tunnels fan 'e finzenis ynstoarte litten hat, sadat alle finzenen dêre omkommen binne.
Neitiid wurde nei iuwen fan oarloch foar it earst fredesbesprekkings iepene tusken de Konfederaasje en de Primasy. Sersjant Torin Kerr, dy't yn 'e Konfederaasje dochs al namme makke hie troch har eardere aventoeren, is no wier ferneamd wurden as dejinge dy't eigenhandich de lange oarloch beëinige hat (wat se, troch omstannichheden, die yn har ûnderguod, sa't eltsenien op 'e al gau ferneamd wurden bylden út 'e hangaar wei sjen kin). Mei dêrom, mar ek fanwegen de hast folsleine útrûging fan har kompanjy, beslút se ôf te swaaien út it marinierskorps. Mei Craig Ryder set se op 'e Promise koerts nei har thúswrâld Paradise, om Craig foar te stellen oan har famylje.
Oflûken (seksualiteit)
Oflûken is in seksuele aktiviteit wêrby't de penis mei de hân stimulearre wurdt, wat almeast liedt ta in orgasme. Soks is in foarm fan masturbaasje en faak ek fan selsbefrediging. In âldere oantsjutting foar ôflûken yn 'e sin fan selsbefrediging is onanisme, nei it bibelske ferhaal oer Onan (Genesis 38:8-9).
Marilyn Manson (sjonger)
thumb|Marilyn Manson by it Ynternasjonale Filmfestival fan Cannes, 2006 Marilyn Manson, pseudonym en alter ego fan Brian Hugh Warner (Canton, Ohio, 5 jannewaris 1969) is in Amerikaansk sjonger, songwriter, akteur en keunstskilder. Hy is de haadsjonger fan de band mei deselde namme (Marilyn Manson) en faaks it meast ferneamd fan syn lieten en albums dy't útbrocht waarden yn de 90-er jierren, lykas Antichrist Superstar (1996) en Mechanical Animals (1998), dy't him de namme fan kontroversjeel persoan besoargen mei in negative ynfloed op de jongerein. Manson hat nominearre west foar fjouwer Grammy Awards. De artystenamme Marilyn Manson is gearstald út de nammen Marilyn Monroe en Charles Manson.
Oflûken (seksualiteit)
Kontekst
Oflûken is in foarm fan masturbaasje. As in jonge of in man himsels ôflûkt, sprekt men fan selsbefrediging. Oflûken kin lykwols ek troch in frou of in oare man dien wurde by de man dy't it ûndergiet; yn dat gefal is der sprake fan mienskiplike masturbaasje. Oflûken is op himsels in foarm fan net-penetrative seks, mar mienskiplike masturbaasje is almeast ûnderdiel fan it foarspul fan oare foarmen fan seks, dy't wól penetratyf binne, lykas orale seks, faginale seks of anale seks. By mienskiplike masturbaasje kin behalven it ûndergean fan ôflûken ek it ôflûken fan jins sekspartner seksuele opwining feroarsaakje.
Technyk
By ôflûken wurde mei de hân op-en-delgeande bewegings oer de penis makke, dy't wol wat wei hawwe fan lûken (dêrfandinne de namme). It kin lykwols ek gean om bewegings dy't mear draaie as lûke. Troch de bewegings skoot de foarhûd hinne en wer oer de nút (de útein fan 'e penis), dy't sa seksueel stimulearre rekket, mei as gefolch dat der in ereksje ûntstiet. By in ûnbesniene penis kin it 'lûken' dien wurde troch mei de hân inkeld de hûd fan 'e penis op en del of hinne en wer te bewegen, of troch de hân sels oer de penis hinne te bewegen. Yn it lêste gefal is der ferlet fan eat om it glydzjen makliker te meitsjen, lykas flibe of in glydmiddel. By in besniene penis, dêr't de foarhûd ûntbrekt en de hûd fan 'e nút dêrom safolste drûger is, moat eins altyd in glydmiddel brûkt wurde. Geandewei it masturbearjen begjint de penis sels ek foarfocht te lekken, mar dat is faak net genôch of te let.
By ôflûken as foarm fan selsbefrediging wurdt de oare hân faak brûkt om 'e balsek strak nei ûnderen te lûken en/of om 'e testikels sêftkes te massearjen. Guon (mar lang net alle) manlju fine it oangenaam om ûnder it ôflûken ek de spiennen of de anus oan te reitsjen. De bewegings oer de penis feroarsaakje seksueel geniet en wurde oer it algemien folholden oant der in orgasme folget dat mank giet mei de ejakulaasje fan sperma. Dat wurdt dêrby troch de urinebuis út 'e penis spuite. Dêrnei folget in saneamde refraktêre perioade, wêrby't de penis in skoft net wer stiif wurde wol. It is dêrom foar manlju dreech, sanet ûnmooglik, om harsels mear as ien kear efterinoar ôf te lûken.
Eroatyske massaazje
Yn in beskate kategory massaazjesalons wurde manlike klanten troch masseuzes ôflutsen as ûnderdiel fan 'e massaazje of fuort dêropfolgjend as in soarte fan 'tajefte'. Sokke massaazjes wurde eroatyske massaazjes neamd en it ôflûken stiet bekend as in happy ending. It wurdt yn 'e measte lannen foar de wet beskôge as in foarm fan prostitúsje, mei't der troch de klanten foar betelle wurdt.
Marilyn Manson (sjonger)
Hy gie doe't er 18 wie oer nei Fort Lauderdale (Florida), dêr't er as muzyksjoernalist oan 't wurk gie. Troch dy baan krige er kunde oan Trent Reznor, de sjonger fan Nine Inch Nails, dy't him letter noch helpe soe. Yn 1989 rekke Manson befreone mei gitarist en ferskoveling fan de mienskip Scott Mitchell; sy besletten ta it oprjochtsjen fan band, "Marilyn Manson and the Spooky Kids", wat letter gewoan "Marilyn Manson" waard.
Oflûken (seksualiteit)
Oare redens foar ôflûken
Der besteane ek redens om jinsels ôf te lûken dy't net drekt mei seksueel geniet te krijen hawwe. Sa dogge manlju it ek as se in spermadonaasje dwaan wolle by in spermabank of as harren sperma ûndersocht wurde moat foar in fruchtberensûndersyk.
Marilyn Manson (sjonger)
Manson hat in lange relaasje hân mei aktrise Rose McGowan en wie ien jier boaske oan it neakenmodel Dita Von Teese, dy't ein 2006 in fersyk ta skieden yntsjinne. Ek syn ferkearing mei aktrise Evan Rachel Wood rûn yn 2010 op 'e non. Manson is dwaande mei in earste film dêr't ersels it skript foar skreaun hat en dy't er sels regissearje sil: Phantasmagoria: The Visions of Lewis Carroll.
Monique (pornografysk aktrise)
Monique, echte namme: Shammara Abdul-Khaaliq (20 jannewaris 1975) is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn San Diego, yn 'e steat Kalifornje. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 1996. Neffens har offisjele opjefte is se 1.57 m lang, mei in gewicht fan 52 kg en kupmaat 34B. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Monigirl, Monique en Sugar.
Kapitulaasje
In kapitulaasje of oerjefte is yn it oarlochsrjocht in offisjele ferklearring dat ien fan 'e stridende partijen de striid staakt en himsels en syn gebiet ûnder it tafersjoch fan (ien fan 'e) oare partij(en) pleatst. In kapitulaasje kin yn grutte fariëarje fan in legerôfdieling, oant in stêd of grutter gebiet, oant in hiel lân of sels in groep fan lannen. In bekende wize om yn 'e striid oan te jaan dat men ree is op te kapitulearjen, is om in wite flagge te hysjen. Neffens de Haachske Konvinsje fan 1899 moatte kapitulaasjes foldwaan oan 'e regels fan militêre eare. As sa'n oerienkomst ienris sletten is, moatte alle partijen har deroan hâlde. Faak moat in yn it fjild sletten kapitulaasje trouwens letter noch troch it regear fan 'e oerjaande steat ratifisearre wurde.
Der binne twa soarten fan kapitulaasjes. As der neat by fermeld wurdt oer betingsten, giet it ornaris om in kapitulaasje mei betingsten, wêrby't de oerwinnende partij saken as de godstsjinstfrijheid en de feilichheid fan priveebesit fan 'e oerjaande partij garandearret, wylst de oerjaande partij plechtich ûnthjit om yn in ôfsprutsen perioade net wer de wapens op te nimmen. By in kapitulaasje sûnder betingsten biedt de oerwinnende partij lykwols gjin inkele garânsje, en leveret de oerjaande partij himsels folslein oer oan 'e oerwinners.
De term 'kapitulaasje' komt út it Latyn, fan capitulum, dat "kopke" of "ôfdieling" betsjut, of fan capitulare, dat "in oerienkomst slute" bestjut. Histoarysk ferwiist it nei in regel dy't yn it Osmaanske Ryk hantearre waard, wêrby't de ûnderdienen fan in oerwûn kristlik gebiet neffens it islamitysk rjocht frijsteld waarden fan in stikmannich foar moslims jildige wetten. Ek mochten se skelen en misdriuwen wêrby't gjin moslims belutsen wiene nei harren eigen gewoanterjocht oplosse en bestraffe. Oan 'e oare kant krigen se gjin boargerrjochten binnen it Osmaanske Ryk en moasten se in hegere belesting betelje, en boppedat stiene se bleat oan 'e devşirme dat in mingfoarm fan slavernij en tsjinstplicht wie foar in beskaat kwotum oan kristlike jonges.
Der binne noch twa oare histoaryske betsjuttings fan it wurd 'kapitulaasje'. It koe nammentlik ek ferwize nei in kontrakt wêrby't in hiel rezjimint soldaten troch de iene steat oan 'e oare ferhierd waard. Dat barde yn Nederlân foar it lêst yn 1814, doe't kening Willem I in pear Switserske rezjiminten yn 'e tsjinst naam, dy't pas yn 1829 wer ôftanke waarden. Fierders koe 'kapitulaasje' yn 'e Midsiuwen ek ferwize nei de ûnthjitten dy't fan in keazen bestjoerder, lykas in abt, biskop of sels de paus, ôftwongen waarden foar't er yn syn funksje beneamd waard. Nei Karel V waarden ek alle keizers fan it Hillige Roomske Ryk oan dy praktyk bleatsteld, en yn it Poalsk-Litouske Mienebêst waard sa'n 'kapitulaasje' fan 'e sechstjinde iuw ôf troch de adel brûkt om 'e macht fan 'e (keazen) kenng te beheinen.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Argentynje
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Argentynje.
Durk fan Hollân (biskop)
Durk fan Hollân (11?? - Pavia, 28 augustus 1197) wie biskop fan Sticht Utert yn 1197.
Durk fan Hollân wie in soan fan greve Durk VI fan Hollân en Sofia fan Bentheim en dêrtroch in broer fan greve Floaris III en biskop Boudewyn II.
Dirk waard yn 1196 domproast yn Utert. Nei de dea fan syn broer waardie troch de Hollânske partij as kandidaat foar de Utertske sit nei foaren skood, dêrby stipe fan keizer Hindrik VI. Gelre kaam mei Arnold fan Isenburg, mei stipe fan de paus en de aartsbiskop fan Keulen. Dêrtroch ûntstie in ympasse mei erkenning fan Durk as biskop fan it Nedersticht en Arnold fan Isenburg as biskop fan it Oersticht.
Beide kandidaten reizgen dêrnei nei Rome, dêr't Arnold yn 1196 troch paus Innosentius III ta biskop fan Utert wijd waard. Rillegau dêrnei kaam er te fersjerren en waard Dirk I dochs noch konsakrearre. Hy stoar op de weromreis fan Rome nei Utert yn Pavia.
Frederick Sandys
Anthony Frederick Augustus Sandys (berne as Antonio Frederic Augustus Sands, Norwich, 1 maaie 1829 – Londen, 25 juny 1904) wie in Ingelsk skilder, tekener en yllustrator dy't yn de styl fan de Prerafaeliten wurke.
Libben en wurk
Sandys (de 'y' heakke er letter ta) wie de soan fan de skilder Anthony Sands en broer fan Emma Sandys. Al op jonge jierren die syn tekentalint bliken. Doe't er tsien jier wie waard in wurk fan him útstald en op syn santjinde krige er in priis fan de Londenske Society of Arts foar in portret. Hy studearre oan de Norwich School of Design en wist de oandacht te lûken mei in opskuor jaande karikatuer, mei de titel The Nightmare nei it skilderij 'Sir Isumbras at the Ford' fan John Everett Millais. Dêryn bylde er de skilder tegearre mei dy syn kollega Dante Gabriel Rossetti ôf, op de rêch fan in ezel mei letters 'J.R.', in dúdlike ferwizing nei John Ruskin. De 'slachtoffers' namen him dat net kwea ôf: Rossetti en Sandys waarden goefreonen en Sandys wenne goed in jier yn Rossetti's hûs yn Chelsea.
It die bliken dat Sandys in tige bejeftige skilder en tekener wie. Hy wurke tige detaillearre, lykas ek de oare Prerafaeliten diene, en stribbe nei in tige sekuere werjefte fan syn objekten en persoanen neffens de natuer. Hy wurke as yllustrator foar ferskate tydskriften, dêr't 'Once a Week', 'Cornhill Magazine' en 'Good Words' ûnder wiene. Syn namme krige dêrtroch klank en sadwaande wurdt er ek rekkene ta de groep fan 'Illustrators of the 60s'. In protte fan syn wurken waarden brûkt foar it meitsjen fan gravueres. Tema's foar syn skilderijen keas er faal út de mytology en de ferhalen om Kening Arthur hinne. Bekende wurken binne ûnder oaren Cassandra, Morgan le Fay en Medea.
Sandys libbe as in bohemien yn rûnten fan skilders en skriuwers, en wie in frouljusleafhawwer. Hy wie in smoute prater, populêr by syn neisten en by it publyk. Hy wie troud mei Georgiana Creed, mar liet har efter yn Norwich doe't er yn 1851 nei Londen ferfear en kaam net wer by har werom. Hy begûn in ferhâlding mei twa froulju: de aktrise Mary Emma Jones en it Roma-famke Keomi Gray. Mei de lêste hie er fiif jier in relaasje en sy tsjinne faak as model, ûnder oaren foar 'Medea'. By Gray krige er twa dochters en twa soannen. Mary Jones bleau him lykwols trou en sy krigen tsien bern. Sy wiene net offisjeel boaske, mar dochs wie Mary algemien bekend as Mrs. Sandys.
Sandys syn libbensstyl brocht him faker as ien kear jildkrapte en skulden. Hy rekke oan 'e drank en oan it gokken. Freonen holpen him dan troch de tiid mei it lienen fan jild of sy kochten syn wurk. De freonskip mei Rossetti einige doe't dy him beskuldige fan it plagiëren fan syn wurk.
De wegering, om politike redenen sa't it liek, troch de Royal Academy of Arts fan it skilderij 'Medea' makke dat er net safolle mear mei oaljeferve wurkje soe. Hy maake dêrnei in soad portretten in kryt, dy't oars ek bot wurdearre waarden. BY de portrettearden wiere Alfred Tennyson, Robert Browning, Matthew Arnold en James Russell Lowell.
Sandys stoar yn Kensington yn de âldens fan 72 jier.
Will Simon
Libben en karriêre
Simon waard yn 1929 berne yn it Dútske Hamburch as de soan fan in allinnichsteande mem fan Joadsk komôf. Mei har emigrearre er yn 1932, doe't er trije jier âld wie, nei Nederlân ta, dêr't er fierder opgroeide yn Amsterdam. Under de Twadde Wrâldoarloch moast er ûnderdûke. Neitiid folge er yn Amsterdam de Fotofakskoalle en died er, ek yn 'e haadstêd, in oplieding oan 'e Nederlânske Filmakademy.
Syn karriêre sette Simon útein as portret- en parsefotograaf. Yn 1962 waard er regisseur by de tillefyzje, wêrby't er fral kulturele programma's, kwissen en balletfoarstellings yn byld brocht. Dêrnjonken wied er ferantwurdlik foar in rige dokumintêres mei as titel Hoe Ontstaat een ...
Meitiid ûntjoech Simon him by de AVRO ta adjunkt-einredakteur en redakteur-ferslachjouwer foar de aktualiteiterubryk Televizier. Dêrfoar makke er û.m. ferslaggen fan oarloggen yn Angoala, Fjetnam en it Midden-Easten. Dêrnei klom er tegearre mei Jaap van Meekren op ta presintator fan Televizier. Yn 1975 waarden Simon en Van Meekren presintors fan it doe nije misdieprogramma Opsporing Verzocht, wêrmei't Simon syn grutste bekendheid krige. By dat programma bleau er mear as fyftjin jier belutsen, ek yn funksjes efter de skermen.
Yn 1991 gie Simon nei in tsjinstferbân fan 32 jier by de AVRO betiid mei pinsjoen. Dêrnei lei er him benammen ta op it skriuwen fan plysjethrillers, wêrfan't er trettjin publisearre. Simon wie yn 1990 beneamd ta ridder yn 'e Oarder fan Oranje-Nassau. Hy wie troud en hie trije bern. Op 26 jannewaris 2017 kaam er yn syn wenplak Apeldoarn yn 'e âlderdom fan 87 jier te ferstjerren oan prostaatkanker.
Deliverer
Deliverer is it njoggende diel fan 'e Foreigner-searje fan 'e Amerikaanske skriuwster C.J. Cherryh. De titel betsjut: "Ferlosser". It is in science fiction-roman dy't skreaun is yn it personele perspektyf. Deliverer ferhellet oer de tolk Bren Cameron, dy't belêstge is mei it ûnderhâlden fan 'e kontakten tusken de bûtenierdske atevi en de minsklike koloanje dy't him om histoaryske redens op 'e wrâld fan 'e atevi fêstige hat. It boek waard foar it earst publisearre yn 2007, troch de New Yorkske útjouwerij DAW Books, mei in omslach makke troch Donato Giancola. Krekt as de oare dielen fan 'e Foreigner-rige wie Deliverer tige súksesfol en krige it loovjende kritiken fan 'e resinsinten.
Wat foarôf gie
Deliverer spilet likernôch tolve jier nei de ûnferwachtse weromkear fan it minsklike romteskip de Phoenix by de Ierde fan 'e atevi. Dêr hie tsjin dy tiid de minsklike koloanje op it eilân Mospheira, dy't dêr twahûndert jier earder troch it skip plante wie, in stabyl lykwicht ûntjûn mei de wrâldseigen atevi-befolking. Dat lykwicht wie lykwols berikt nei't eardere frije kontakten troch kulturele en biologyske misferstannen tusken harren ta in oarloch laat hiene dy't op in hier nei einige mei de útrûging fan alle minsken op 'e planeet. Neitiid rint alle kontakt fia ien persoan, de paidhi (tolk), in funksje dy't no beklaaid wurdt troch Bren Cameron.
Sûnt de weromkear fan 'e Phoenix hawwe de minsken fan Mospheira op in nea earder fertoande wize gearwurke mei de atevi om in romtefeartprogramma te ûntwikkeljen, en dêrnei om it yn ferfal rekke, want al twahûndert jier ûnbemanne romtestasjon op te kallefaterjen en de Phoenix fan nije brânstof te foarsjen. De driuwende krêft efter al dat wurk wie it nijs dat de Phoenix it ûnder syn ôfwêzichheid oan 'e stôk krigen hie mei in oar ras fan bûtenierdske wêzens, dy't Reunion, it twadde romtestasjon dat it skip omfierrens boud hie, by in oanfal ferwuostge hawwe soene. Doe't nei it ferstjerren fan Stani Ramirez, de heechste fan 'e fjouwer kapteins fan 'e Phoenix, oan it ljocht kaam dat der noch oerlibbenen wiene op Reunion (sjoch: Defender), in feit dat oant dy tiid soarchfâldich geheim holden wie, sels foar Bren, waard der ûnder lieding fan 'e trêde en fjirde kapteins, Josefa Sabin en Jase Graham, in rêdingsmissy ûndernommen.
Op dy reis (sjoch: Explorer) giene ek fertsjintwurdigers fan 'e atevi en Mospheira mei, wêrûnder de paidhi Bren Cameron, de aiji-dûairiêre Ilisidi, de krebintige mar net stikken te krijen âlde beppe fan Tabini, de aiji (hearsker) fan 'e Westlike Assosjaasje (de atevi-steat dy't njoggen-tsiende fan 'e wrâld beslacht), en de seisjierrige Cajeiri, de soan en erfgenamt fan Tabini. De sitewaasje by Reunion wie net sa ienfâldich as men hope hie, mar benammen troch tadwaan fan Bren en Ilisidi koe it stasjon ûntromme wurde en koene der diplomatike relaasjes oanknope wurde mei de kyo, it ras fan bûtenierdske wêzens dêr't de Phoenix en Reunion hast in oarloch mei feroarsake hiene.
Doe't de Phoenix nei in reis dy't twa jier duorre hie, weromkearde by de Ierde fan 'e atevi, wachte Bren-en-dy dêr in ûnoangename ferrassing (sjoch: Destroyer). Op 'e planeet hie in bloedige steatsgreep plakfûn, wêrby't Tabini-aiji ôfset wie. It fêstelân waard no behearske troch in koälysje fan 'e Kadigidi út 'e Padi-delling en suderlingen út 'e Marid, en yn Shejidan, de haadstêd fan 'e Westlike Assosjaasje regearre de usurpator Murini, it haad fan 'e Kadigidi-clan. It Slûpmoardnersgilde, dat mank de atevi wet en iepenbiere oarder hanthavene, wie oant op it bien ferdield; op ferskate plakken op it fêstelân wie in guerrilja-oarloch geande tusken Murini syn troepen en oanhingers fan Tabini; en op it eilân Mospheira makke de minsklike koloanje him op foar in iepen oarloch tsjin Murini. It wie ûnbekend oft Tabini noch libben wie.
Fuort nei harren oankomst bejoegen Bren, Ilisidi en de jonge Cajeiri har nei it planeetoerflak, dêr't se mei de aartskonservative Tatiseigi, de hear fan 'e Atageini-clan en in oerâldomke fan Cajeiri, daliks in rebûlje tsjin it regear fan Murini begûnen (sjoch: Pretender). Tabini, dy't ûnderdûkt bliek te wêzen, joech him by harren, en doe kamen alle loyalisten fan it âlde regear fanwegen, en stoarte it bewâld fan Murini binnen in pear dagen folslein yn. De usurpator moast Shejidan ûntflechtsje, wie sels net mear wolkom mank syn eigen clan yn 'e Padi-delling, en wie twongen om de wyk te nimmen nei de súdlike Marid. Tabini-aiji naam syn âlde regear wer op en de rebellen lieken foargoed ferslein te wêzen.
Deliverer
It is hjerst yn Shejidan. De rêst is werkeard, hoewol't de gefolgen fan 'e steatsgreep fan Murini noch altyd merkber binne. Sa wurdt Tabini no befeilige troch liifwachten dy't allegear nij binne, mei't syn âlde befeiligingspersoneel omkommen is by de kûp en harren ferfangers ferrieders blieken te wêzen. Fierders is de residinsje fan 'e aiji yn it Bu-javid, it ûnbidich grutte regearingskompleks, ûnbewenber troch de skea dy't dêr by de steatsgreep oanrjochte is. Bren syn eigen, oanswettende wente is beset troch de Farai-clan, suderlingen nota bene, dy't dêr oanspraak op meitsje fia in yngewikkelde erfskipsrelaasje mei de Maladesi, de útstoarne clan fan wa't it appartemint oarspronklik wie. Tabini soe de ûnbetroubere Farai der it leafst útsette, mar om't hja ûnder de kontrarevolúsje oerrûn binne en de poarten fan it Bu-javid iependien hawwe foar Tabini syn oanhingers, kin er dat polityk net alhiel ferantwurdzje. Sadwaande útfanhuzet Bren ûnderwilens yn it appartemint fan Ilisidi, de aiji-dûairiêre. Dy ynformearret him dat hja mei Tatiseigi, de hear fan 'e Atageini, nei dy syn bûtenpleats Tirnamardi sil, dêr't ek grutte skea tabrocht is. Tabini sil dan har appartemint oernimme oant syn eigen renovearre is, en Bren mei foarearst te útfanhúzjen yn it appartemint fan Tatiseigi, dêr't er al earder ris langere tiid te gast west hat.
Cajeiri, de achtjierrige soan fan Tabini en syn oarehelte Damiri, dy't de lêste twa jier ûnder fâdij fan Ilisidi trochbrocht hat, komt no wer by syn âlden yn te wenjen. Cajeiri kin him syn eardere tiid op 'e planeet amper mear tebinnenbringe; alles dat him helder foar de geast stiet, is syn lêste twa jier, dy't er trochbrocht hat yn 'e Phoenix. Dêr wied er feiliger as dat er op 'e planeet ea wêze sil, want yn 'e romte wied er ûnberikber foar moardoanslaggen. No't er wer op 'e Ierde is, wurde him sadwaande (foar syn eigen feilichheid) frijheden ûntnommen dêr't er folslein oan wend rekke is. Boppedat wurdt ornearre dat it mear as tiid foar him is om him wer op syn eigen folk te oriïntearjen, mei't der fierstente folle minsklike ynfloed op 'e jonge west hat. Op it skip seach er nei minsklike films, lies er de romans fan Alexandre Dumas en hied er fia e-mail direkte kommunikaasje mei alle oaren oan board. Op 'e planeet hat er neat fan dat alles, en hy ferfeelt him stierlik. Boppedat hat er de âldens berikt dat atevi harren man'chi (bannen fan loyaliteit) foarmje, en Cajeiri, dy't op 'e weromweis allegeduerigen mei de minsklike bern fan 'e evakuëarre Reunioners omgie, hat sokke bannen mei guon fan harren foarme (Gene, Artur, Irene en Bjorn). Op 'e planeet is er fan harren skaat, en dat is foar him in ûnakseptabele sitewaasje.
Underwilens is der rebûlje yn 'e húshâlding fan Tabini, dy't ferbliuwt yn it appartemint fan Ilisidi. Jaidiri, it nije haad fan 'e befeiliging fan 'e aiji, rekket deilis mei Madiri, it haad fan Ilisidi har tsjinstfolk. Boppedat besykje de Atageini, de Ajuri en in tsiental oare clans, allegear mei tsjinstelde belangen, om harren fertsjintwurdigers yn 'e stêf fan 'e aiji opnommen te krijen. Cajeiri spilet de ferskillende faksjes op ûnmeilydsume wize tsjininoar út, en wit sels ien kear mei syn beide jonge liifwachten Jegari en Antaro ûnopmurken it appartemint út te glûpen, ta konsternaasje fan it hiele befeiligingsapparaat.
Bren is yn 'e tuskentiid dwaande om it buro fan 'e paidhi wer op 'e nij yn te stellen. It docht bliken dat hast al syn dossiers en argyfstikken yn feilichheid brocht binne troch syn meiwurkers, dy't nei de steatsgreep alle kanten út flechte binne. Ek de húshâldlike stêf fan syn eardere appartemint yn it Bu-javid hat de minne tiid oerlibbe, en hat ferskate stikken antyk, oant de flierkleden oan ta, it regearingskompleks útsmokkele en nei syn bûtenpleats Najida ta brocht, oan 'e kust. In soarch is foar Bren wol wat der fan syn broer Toby wurden is, fan wa't er neat mear fernommen hat sûnt dy him, Ilisidi en Cajeiri oerfearn hat nei it fêstelân nei't se op Mospheira lâne wiene (sjoch: Destroyer). It is him ûnderwilens dúdlik wurden dat Toby in clandestyn bybaantsje foar it regear fan Mospheira hat, troch mei syn jacht deun ûnder de kust fan it fêstelân de atevi-kommunikaasje ôf te lústerjen. Bren sit frijwat om syn broer yn noed, dat syn liifwachten Tano en Algini reizgje nei Najida ta om te sjen oft se him dêrwei berikke kinne.
Sûnder warskôging rint op in nacht it hiele spul yn Shejidan mis as Cajeiri ferdwynt. Antaro wurdt bewusteleas weromfûn yn in tsjinstgong, en Jegari dûkt letter op 'e lofthaven fan 'e Shejidan op. It docht bliken dat de befeiliging fan 'e aiji trochbrutsen is mei help fan ien fan Ilisidi har tsjinners, dy't fan binnenút de tsjinstyngong iepene hat. Cajeiri is yn bedwelme tastân nei de lofthaven brocht, dêr't Jegari oan 'e ûnfierders wist te ûntsnappen. De frees is dat Murini, dy't noch altyd op frije fuotten is, hjirefter sit, mar it blike Caiti, Rodi en Agilisi te wêzen, trije Eastlike eallju fan wa't de lânerijen grinzgje oan Ilisidi har foarâlderlik domein te Malguri. It liket derop dat Caiti himsels ta aiji oer it Easten meitsje wol as regint foar Cajeiri yn dy syn hoedanichheid as erfgenamt fan Malguri.