cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fred Claus
Plot
Northcutt riedt Nicholas oan om Fred fan syn ferkearde paad ôf te bringen troch in famylje-yntervinsje tsjin him te organisearjen. Dêrfoar wurdt Wanda ek út Chicago nei de Noardpoal oerflein. Sy besaut har oer de famyljerelaasjes fan Fred, dy't har dêr (om begryplike redens) nea wat fan ferteld hie. De yntervinsje rint, sa't de bedoeling fan Northcutt ek wie, út op in grut fiasko. Fred en Wanda krije rûzje en Wanda rint derút en easket om werombrocht te wurden nei Chicago. De oanhâldende krityk op him fan Nicholas, Annette en heit en mem Claus, bringt Fred derta om te sizzen dat er hjir gelokkich noch mar ien dei hoecht te wurkjen om syn diel fan 'e ôfspraak nei te kommen. Dêrnei hoecht er syn famylje nea wer te sjen.
As er dêrnei de namme fan syn maat Slam op 'e list fan stoute bern oantreft (om't Slam yn in weeshûs bedarre is dêr't er it yn 'e kant set tsjin 'e lieding en de oare bern), rekket Fred noch lulker as er al wie. Hy ferpoft it langer om oan in yn syn eagen dwersferkeard systeem mei te wurkjen en begjint alle dossiers fan it stimpel "goed" te foarsjen ynstee dat er de bern beoardielet op goedens en stoutens. Dat hat lykwols as konsekwinsje dat der kadootsjes nei folle mear bern moatte as yn oare jierren, wylst it systeem fan Nicholas en de krystelven de fraach dochs al amper oankoe. Charlene, Santa's Little Helper, sis mar de sekretaresse fan 'e krystman, spoart it probleem op, wêrnei't Nicholas Fred oansprekt op syn dwaan. De bruorren reitsje slaande deilis, wêrby't de obese krystman troch de rêch giet. Nicholas besiket foar Northcutt geheim te hâlden dat er no net foar elts goed bern op 'e tiid in kadootsje produsearje kin, mar Northcutt, dy't hjirop siet te wachtsjen, komt it likegoed te witten en notearret it as de trêde misse set. Fan gefolgen slút er it boartersguodfabryk fan 'e krystelven en kriget Nicholas dien as krystman.
Fred set ôf, werom nei Chicago, wêrby't er behalven de ôfpraten $50.000 ek noch in kado fan syn broer meikriget. As er dat by thúskomst útpakt, blykt der in replika fan it fûgelhúske yn te sitten dat er as bern hie, en dat nei gychem gien is doe't Nicholas syn leaflingsbeam roaide. Der sit in bryfke by mei dêrop simpelwei skreaun: "It spyt my dat ik dyn beam omseage haw." Fred beseft dat syn broer wol deeglik om him jout, en dat it no oan him is om it tusken harren goed te meitsjen.
Dat hy brûkt de $50.000 net om it pân foar syn kasino te keapjen, mar jout it ynstee út oan in reisburo om op konvinsjonele wize sa fluch mooglik wer op 'e Noardpoal te kommen. Dêr ropt er mei help fan Willie, mei wa't er befreone rekke is, alle krystelven byinoar. Hy stelt foar om allinne noch mar de ienfâldichste soarte jongesboartersguod en famkesboartersguod te meitsjen: in honkbalkneppel en in hoep. Neffens Charlene har berekkenings kin op dy wize foar de kryst noch krekt foar alle bern in kado makke wurde. As guon krystelven dêrtsjin ynlizze dat de bern net frege hawwe om in honkbalkneppel of in hoep, seit Fred dat it it wichtichste is dat de bern in kado krije, ek al is dat net it kado dêr't se om frege hawwe, sadat se witte dat der immen is dy't om har tocht hat.
In folgjend probleem is dat Nicholas de kado's dit jier net rûnbringe kin, mei't er noch altyd mei in seare rêch op bêd leit. Fred stelt foar dat Willie it docht, dy't poerbêst mei de rindiereslide omgean kin, mar yn it krystreglemint blykt te stean dat it beslist in lid fan 'e famylje Claus wêze moat. De logyske kar is Fred, mar dàt giet him te fier. Nicholas hat dêr alle begryp foar en ferwyt him neat. Fred druit syn broer yn dat der neat doocht fan syn oanpak fan 'e kryst, mei't der gjin stoute bern binne, allinne mar bern dy't har stout hâlde en drage om't se yn minne sitewaasjes sitte. Nicholas tinkt dêroer nei en jout dan ta dat er al dy jierren mis west hat. It gefolch fan Nicholas syn meigeandheid is dat Fred der troch syn eigen skuldgefoelens ta brocht wurdt om it besoargjen fan 'e kado's op him te nimmen. Hy docht in krystmanpak oan en klimt op 'e bok fan 'e belslide, wylst Willie as navigator efteryn by de sekken mei kado's krûpt. Northcutt besiket de ôfreis fan 'e slide noch tsjin te kearen troch yn it paad stean te gean, mar Fred is de goedhertige Nicholas net en him kin it neat skele as er Northcutt fan 'e sokken riidt.
Northcutt besiket it oanbringen fan 'e kado's te sabotearjen troch de stroom op 'e Noardpoal út te skeakeljen, sadat der gjin radiokommunikaasje mei de belslide mear mooglik is en Fred en Willie op harrensels oanwiisd binne. Nicholas beseft dat de opstelling fan Northcutt fuortkomt út it feit dat er as bern sels foar "stout" oanmurken waard, sadat er gjin krystkado krigen hat krekt doe't dat it wichtichst foar him wie. Hy sprekt Northcutt dêrop oan en biedt syn ûntskuldigings oan, wêrnei't er him dochs noch it kado jout dêr't Northcutt al dy jierren lyn om frege: in Supermancape. Dat fermurvet Northcutt, en tegearre sette Nicholas en hy de stroom wer oan, om dan te ûntdekken dat der by it útskeakeljen wat mis gien is, en dat der wiidweidige reparaasjes oan it systeem plakfine moatte.
Yn 'e foarm fan 'e krystman besiket Fred ûnderwilens syn maat Slam yn it weeshûs, om it jonghûntsje te jaan dêr't er om frege hie. En ek om him te fertellen dat er alle goerie net leauwe moat dy't er koartby fan immen (himsels) krigen hat, oer hoe't de wrâld in hurd plak is en dat je inkeld slagje kinne yn it libben as je sels like hurd binne. Ynstee moat er der eltse dei nei stribje om in bettere minske te wurden. Nettsjinsteande it gebrek oan begelieding fan 'e Noardpoal ôf, slagget it Fred en Willie om alle kado's foar sinne-opgong te besoargjen. As se op 'e Noardpoal weromkomme, stapt Willie op 'e twa kear sa lange Charlene ôf, op wa't er al lange tiid smoarfereale is, om te dwaan wat er earder nea doarst, nammentlik har te tútsjen. Se beäntwurdet syn tút fol fjoer.
Fred en Nicholas lizze no harren skeel foargoed by, Northcutt nimt ûntslach by de Ried fan Bestjoer en wurdt troch Nicholas oannommen as consultant op it mêd fan effisjinsje, sadat hy en syn krystelven nea wer sa mei de tiid yn 'e knipe komme sille as dizze kryst. Fred keart werom nei Chicago, dêr't er troch de skoarstien Wanda har hûs binnengiet en har wekker makket om him mei har te fermoedsoenjen en har te fertellen dat er by har ynlûkt. Slam wurdt al rillegau dêrnei adoptearre troch in gelokkich gesin. De folgjende kryst kin de hiele famylje Claus einlings it harmonieuze famyljediner hawwe dêr't Nicholas fan dreamde. Mem Claus fertelt Fred wol dat Wanda eins te goed foar him is, mar dêr is er it folslein mei iens.
Produksje
Fred Claus waard regissearre troch David Dobkin nei in senario fan Dan Fogelman. Dat wie basearre op in idee fan Fogelman sels en Jessie Nelson nei oanlieding fan it gedicht A Legend of Santa en His Brother Fred fan Donald Henkel. As produsinten wiene Joel Silver, regisseur Dobkin en Jessie Nelson by it projekt belutsen foar de filmstudio Silver Pictures. Foar de film wie in budget beskikber fan $37 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Remi Adefarasin, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Christophe Beck. De opnamen foar Fred Claus fûnen alteast foar in part plak yn 'e Pinewood Studios yn it Ingelske greefskip Buckinghamshire.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Fred Claus oer it algemien negative resinsjes. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Fred Claus in leech goedkarringspersintaazje fan 20%, basearre op 142 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "In hiele slompe talint is fergriemd oan dizze forsearre en te sentimintele krystfilm, dy't it lykwicht net rjocht fine kin tusken slapstickeftige humor en sentimintele famyljemominten." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Fred Claus in goedkarringspersintaazje fan 42%, basearre op 31 resinsjes.
Atletyk op de Paralympyske Simmerspullen 1984
De VIIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1984 hâlden yn Stoke Mandeville (Grut-Brittanje) en New York, (Feriene Steaten).
De Paralympyske Simmerspullen fan 1984 waarden yn twa ferskillende lannen organisearre. Dit wie foaral te witen oan de Amerikaanske handikaptensport Organisaasjes en de wize fan Fûnsenwinnen. Mei namme de Amerikaanske Rolstoelsport Organisaasje woe sa’n soad ynfloed ha en sporters op de Spullen, dat it foar de oare Organisaasjes (Blinen, Spastisy en Amputearden) net te akseptearjen wie. Dizze trije nasjonale organisaasjes besletten dêrop mei ynstimming fan de 3 ynternasjonale Organisaasjes: IBSA (Blinnen), CP-ISRA (Spastysksi) en ISOD (Amputearden) om de Paralympyske Spullen yn New York, de Feriene Steaten te hâlden fan 16 juny oant 30 juny 1984, sûnder de rôlstoelsporters. Dy krigen in Spullen fan 23 july 1984 oant 1 augustus 1984 yn Stoke Mandeville.
Estafette
{| width=60%
4x100 m 2-5
{| width=60%
4x100 m C4
{| width=60%
4x200 m 1A-1C
{| width=60%
4x400 m 2-5
{| width=60%
4x200 m 2-5
{| width=60%
Sant’Apollinare in Classe
De Sant'Apollinare in Classe is in oan Apollinaris, de earste biskop fan it bisdom Ravenna, wijde tsjerke yn Classe, de eardere romeinske haven súdlik fan Ravenna, Itaalje. De basilyk is lykas oare tsjerken benammen bekend fanwegen de byzantynske mozaïeken yn de tsjerke. Tegearre mei sân oare bouwurken yn Ravenna falt de Sant'Apollinare in Classe ûnder de "Ierkristlike Monuminten fan Ravenna" fan it wrâlderfgoed fan UNESCO.
De tsjerke waard yn 1960 troch paus Jehannes XXIII de weardigens fan in basilica minor ferliend.
Lokaasje
Under keizer Augustus ûntstie tusken de jierren 35-12 f.Kr. de haven fan de stêd Civitas Classis as in wichtige kriichshaven fan it Westromeinske Ryk. Classis wie in plak dêr't ferskillende kultueren en godstsjinsten by inoar kamen. Hjir ûntstiene ek de earste kontakten mei Konstantinopel en it Byzantynske Ryk.Apollinaris út Antiochje wie yn de 1e iuw of it begjin fan de 2e iuw nei Kristus nei Classis kommen en stifte dêr de earste kristlike gemeente. Hy wie ek de earste biskop fan Ravenna. Yn de 2e iuw nei Kristus, doe't de stêd al de namme Classe hie, sette it kristenjen fan it gebiet útein. It tal oanhingers fan it kristendom woeks hurd oan en al yn de 4e en 5 iuw koene der in soad yndrukwekkende tsjerken boud wurde.
Skiednis
De bou fan de tsjerke waard troch de rike bankier Iulianus Argentarius betelle. Op 9 maaie 549 fûn troch biskop Maksimianus de wijing plak. Apollinaris waard de patroanhillige fan de nijbou en de basilyk waard oer syn grêf boud. Yn it midden fan de 9e iuw waard de ynhâld fan it grêf nei de Sant'Apollinare Nuovo oerbrocht, om't dy tsjerke minder op ôfstân en sintraal yn Ravenna stie. Yn Ravenna wie de tsjerke better tsjin plonderings te ferdigenjen.
Ynterieur
It ynterieur (55,58 × 30,30 m) bestiet út trije skippen dy't fan inoar skieden wurde troch twa rigen fan 12 pylders. De lange tsjerke hat in houten plafond, it oarspronklike kassetteplafond is net bewarre bleaun. Fan de earder mei mozaïken dekorearre flier binne allinne resten oerbleaun. In brede trep rint nei de apsis. Yn of ûnder it alter lei it grêf fan de patroanhillige. It mozayk fan de apsis moat de Ferhearliking op 'e Berch foarstelle. Under it krús, dat Jezus symbolisearret, is in grien lânskip mei blommen en skiep en yn it fermidden de patroanhillige Apollinaris te sjen. De mozaïken fan de triomfbôge binne fan lettere datum. Guon datearje dat wurk út de sânde iuw, oaren miene dat it 9e-iuwsk is. Sintraal wurdt Kristus yn in medaljon ôfbylde mei oan wjersiden de symboalen fan de fjouwer evangelisten. Dêrûnder ferlitte tolve lammen, dy't de apostels symbolisearje, de hillige stêden Jeruzalim en Betlehim.
Sarkofagen
Oan de binnenmuorren fan de sydskippen steane tsien sarkofagen fan gryksk moarmer. Alle sarkofagen waarden brûkt om de ferstoarne biskoppen fan de 5e oant de 8e iuw by te setten.
Krypte
Yn de krypte stiet ûnder it haadalter in sarkofaach fan gryksk moarmer dêr't it omskot fan Apollinaris eartiids yn lei. Njonken in kapel stiet in siboarium fan moarmer út de 9e iwu, dat oan de hillige Eleucadius, in iere biskop fan Ravenna, wijd wie.
Grutte Priis Formule 1 fan Grut-Brittanje 2003
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Grut-Brittanje 2003 yn Silverstone op 20 july 2003. It wie de alfde fan 16 races fan de Formule 1 yn 2003. Hy waard op Sirkwy fan Silverstone hâlden. De race waard hâlden oer 60 omgongen, op it 5,1 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 308,3 kilometer.
Wettertoer fan Stedskanaal
De wettertoer fan Stedskanaal is in wettertoer yn it doarp Stedskanaal yn it súdeasten fan de Nederlânske provinsje Grinslân. It waard troch arsjitekt ir. H.F. Mertens ûntwurpen en yn 1935 waard it boud.
De technyske konstruksje waard troch Waprog ûntwurpen, wylst it gebou sels troch ir. H.F. Mertens ûntwurpen waard, dy't de wettertoer it uterlik yn de styl fan de Amsterdamske Skoalle joech, dêr't reade bakstiennen oerhearskje. Mertens hat ek de wettertuorren fan Bilthoven en dy fan Soest (beide 1926) ûntwurpen. De wettertoer fan Stedskanaal liket in soad op de Wettertoer fan Alde Pekela (1938), dy't ek troch Mertens ûntwurpen waard.
De reden foar it bouwen fan de toer wie dat it drinkwetter út it folle leger lizzende Onnen komme moast en dat dêfoar in lange lieding nedich wie. Boppedat soe it wetter fierder nei Ter Apel en Musselkanaal pompt wurde moatte. Mei it bouwen fan de toer wiene der minder krêftige pompen nedich. Inkelde tsientallen jierren letter rekke de toer oerstallich. Yn 1993 waard de toer op de list fan gemeentlike monuminten setten en yn 1994 waard de gemeente Stedskanaal eigener fan de toer. Sûnt 2005 is de toer en it Huize Ter Marse, dat njonken de toer stiet, in ryksmonumint.
De toer wie yn gebrûk as útsichttoer mei 208 trêden. Fan de útsichttoer ôf is by moai waar de Martinitoer en oare heechbou fan Grins te sjen. De toer waard yn 2018 oan partikulieren ferkocht en krijt in hoarekafunksje.
Keppeling om utens
thumb|left|De wettertoer en Huize Ter Marse
Reidsjongers
De reidsjongers (Acrocephalidae) foarmje in famylje yn it skift fan 'e moskeftigen. Foarhinne waarden de reidsjongers ta de grutte famylje fan 'e sjongers (Sylviidae) rekkene. De reidsjongers binne lytse ûnopfallende fûgeltsjes fan 11-19 cm, dy 't meast yn reiden of strûken tahâlde. De bekendste soarten yn Fryslân binne de karekyt, reidlyster, reidsjonger, wylgesyske en giele hôfsjonger. It binne meast simmerfûgels.
Klassifikaasje
De skaaien yn de famylje fan de reidsjongers binne:
IOC World Bird Names, Version 11.1, jannewaris 2021
Hagios Demetrios
Skiednis
De earste tsjerke op dizze lokaasje waard yn de iere 4e iuw boud op it plak fan in romeinsk bad. In iuw letter liet de prefekt mei de namme Leontios it lytse oratoarium ferfange troch in gruttere, trijeskepige basilyk. Nei't de tsjerke ferskate kearen troch brân en ierdskoddings troffen waard folge yn de jierren 629-634 in weropbou as fiifskepige basilyk. Yn dy foarm hat de tsjerke it oant yn uze dagen folholden.
De basilyk is ferneamd fanwegen de seis mozaïken fan Demetrius en de stifters fan de tsjerke mei harren bern. De mozaïken ûntstiene tusken de lêste weropbou en de infiering fan it ikoanoklastyske belied yn 730. Se fertsjintwurdigje de seldsume foarbylden fan keunst dy't de donkere tiid nei de dea fan Justinianus oerlibben. In ynskripsje ûnder ien fan de mozaïken ferhearliket de himel foar it sparjen fan de ynwenners fan Seloniki by in oerfal fan de heidenske Slaven yn 612.
Oare manjefike mozaïken fan it ynterieur gyngen ferlern yn de fjouwer iuwen dat de tsjerke troch de Osmaanske besetter as moskee brûkt waard (1493-1912) en by de grutte stedsbrân fan Tessaloniki yn 1917. De brân yn 1917 ferwoastge ek it dak en de boppemuorren fan de tsjerke. Bewarre swart-wyt ôfbylden en ferzjes fan wetterfarve jouwe in goede yndruk fan it Byzantynske fakmanskip, dat mei it fjoer foar ivich ferlern gyng.
By opgravings yn de jierren 1930-1940 waarden de oerbliuwsels fan in Romeinsk bad ûntdutsen. Dêr soe de hillige Demetrius finzen holden wêze. It wie ek it plak dêr't er eksekutearre waard. Gelearden geane der fan út dat Demetrius nei syn eksekúsje yn de put smiten is dy't ek by de opgravings fûn waard. By de opgravings waarden tal fan foarwerpen fûn, dy't yn it museum yn de krypte fan de tsjerke útstald wurde.
Nei de restauraasje waard de tsjerke yn 1949 op 'e nij ynwijd.
Krypte
Under de tsjerke leit it plak dêr't Demetrius as martelder ferstoar. Mei't yn de rin fan de tiid de boaiem jimmeroan heger kaam te lizzer waard dit diel fan de tsjerke in krypte. Neffens sawol de tradysje as argeologysk ûndersyk wie it in âld badhûs, dêr't Demetrius finzen setten waard en yn 303 de martlerdea stoar. Yn de 5e iuw, doe't de earste Demetriustsjerke boud waard, ha se dit plak yntegrearre yn de nijbou. De fontein waard yn in boarne mei hillich wetter feroare. Der waarden bassins oanlein, dêr't de leauwenden myron koene opfange, in swietrokige oalje makke fan de reliken fan de hillige. Yn de tiid fan de Osmaanske besetting waard de krypte tichtsmiten. It duorre oant nei de brân fan 1917 ear't de romte wer op 'e nij ûntdutsen waard. De krypte waard restaurearre troch de Argeologyske Tsjinst en is yn 1988 iepene as in tsjerkemuseum.
Conchita Wurst
thumb|250px|Conchita Wurst Thomas "Tom" Neuwirth  (Gmunden, 6 novimber 1988), better kend ûnder syn artystenamme Conchita Wurst, is in Eastenryksk sjonger en drag queen.
Nieuw-Buinen
Nieuw-Buinen (Drintsk: Neij-Buun) is in feankoloniaal doarp yn de gemeente Borger-Odoorn yn de Nederlânske provinsje Drinte. Op 1 jannewaris 2019 hie it doarp 4.830 ynwenners. Nieuw-Buinen leit tsjin it gruttere plak Stedskanaal yn Grinslân oan. It heart ta de Kanaalstreek.
Skiednis
Nei it graven fan it Stedskanaal, yn it ramt fan de feanterij yn Grinslân en Drinte, waarden heaks op dat kanaal sydkanalen groeven foar it ôfwetterjen fan it fean en it ferfieren fan turf. Dy sydkanalen waarden de Drentse Monden neamd. By dy mûnen del ûntstiene doarpen. Dy doarpen krigen de namme fan it doarp op dy syn grûngebiet de mûnen lizze. Dy doarpe leine almeast westlik, yn de rjochting fan de Hûnsrich. Nieuw-Buinen hiet ynearsten Buinermond, nei it doarp Buinen. Yn de folksmûle wurdt it plak noch hieltyd Buinermond of yn it dialekt Bunermond neamd. Nuver is dat it plak by de Folkstelling fan 1840 mei de nije namme oantsjutten waard, wylst de PTT it yn 1867 noch oer Buinermond hie. Ynearsten hie it kanaal, dat heaks op it Stedskanaal leit, de namme Buinermond, mar it hjit no Noorderdiep en Zuiderdiep.
Fan 1838 oant 1967 hawwe der yn Nieuw-Buinen glêsfabriken stien. Ien fan dy glêsfabriken hie in oansluting op de spoarline Stedskanaal - Ter Apel. Nieuw-Buinen hie sels ek in treinstasjon oan dy spoarline.
thumb|left|Glêsblazer Onno de Ruijter, 1974
Point Grondine Reservaat 3
It Point Grondine Reservaat 3 (Ingelsk: Point Grondine 3 Reserve) is in Yndianereservaat dat oan 'e noardkust fan 'e Hueronmar leit, yn it distrikt Sudbury, yn 'e Kanadeeske provinsje Ontario. It hat in oerflak fan 139,0 km², mar it is ûndúdlik hoefolle ynwenners oft der binne.
It Point Grondine Reservaat waard yn 1850 oprjochte ûnder de kêsten fan it Robinson-ferdrach fan de Hueronmar, foar de Ottawa, Odjibwe en Potawatomy. Yn 1968 kaam it yn 'e hannen fan 'e Wikwemikong Unôfstiene Earste Naasje, doe't de Point Grondine-troep mei twa oare Yndiaanske troepen bestjoerlik opgie yn dy nije organisaasje.
Keppelings om utens
● Offisjele webside fan 'e Wikwemikong Unôfstiene Earste Naasje ● Profyl fan it Point Grondine Reservaat 3 op 'e webside fan Indigenous and Northern Affairs Canada
The Tough Alliance
thumb|250px|The Tough Alliance The Tough Alliance wie fan 2001 oant 2009 in Sweedske indie popband.
Hemminga Feankompanjy
thumb|Lokaasje fan de Hemminga Feankompanjy, op de kaart oantsjut as 'Hemminga Turfgraverij', yn de [[Schotanusatlas fan 1718]] De Hemminga Feankompanjy wie in kompanjy (of kompenije) foar de ferfeanting yn de gemeente Smellingerlân yn de 17e en 18e iuw.
De kompanjy waard yn 1668 oprjochte troch Ayso fan Hemminga, mei Aulus fan Haersma, grytman fan Smellingerlân, Lambert Erryts, bysitter fan Smellingerlân, en Focke Fockens Eringa, sekretaris fan Smellingerlân. Sadwaande wie de ûndernimming fersekere fan foldwaande politike stipe en jildmiddels.
Om te begjinnen waard lân oankocht foar 8.108 karolusgûnen en 18 stuorren. Dêr hearde ek in feart mei dwerssleatten, brêgen en slûzen, in wettermûne en diken by. Twa wynmûnen wiene foar de helte eigendom fan de kompanjy en de oare helte wie fan de eigeners fan it oaswettende lân.
Om 1730 hinne wiene de feanen fan de kompenije foar it grutste part ûntgûn. Ayzo van Boelens hat doe mei Livius van Haersma, oerpakesizzer fan boppeneamde Aulus van Haersma, de Compagnie van de Blauwbrugstervaart oprjochte.
Grutte Priis Formule 1 fan Singapoer 2013
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Singapoer 2013 yn Singapoer op 22 septimber. It wie de trettjinde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2013. Hy waard op it Marina Bay sirkwy hâlden. De race waard hâlden oer 61 omgongen op it 5 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 203 kilometer.
Tsjerke fan Panagia Kapnikarea
De Tsjerke fan Panagia Kapnikarea (Gryksk: Εκκλησία της Παναγίας Καπνικαρέας) of allinne Kapnikarea (Καπνικαρέα) is in gryksk-otterdokske tsjerke yn it sintrum fan de Grykske haadstêd Atene. It is ien fan de âldste tsjerken yn Atene.
Skiednis
Der wurdt fan útgien dat de tsjerke earne yn de 11e iuw boud waard, mooglik om 1050 hinne. Lykas wênst mei in soad ier-kristlike tsjerken waard de tsjerke boud oer in heidenske Grykske timpel, faaks wijd oan Atene of Demeter. Doe't kening Otto I de beierske arsjitekt Leo von Klenze útnoege om de stêd op 'e nij oan te lizzen soe de tsjerke sloopt wurde. It wie de kening fan Beieren, Loadewyk I, dy't beswier makke tsjin de ôfbraak en der yn slagge om it monumint te behâlden.
Beskriuwing
It liket der op dat de Kapnikarea-tsjerke oarspronklik in katolikon fan in kleaster west hat. De tsjerke bestiet út in kompleks fan trije ferskillende dielen, dy't oan inoar boud binne: de grutte súdlike tsjerke dy't oan de presintaasje fan Marije oan de timpel wijd is; de kapel fan Barbara oan de noardlike kant en de eksonarteks mei de foarhal oan de westlike kant.
De súdlike tsjerke is de grutste fan de twa tsjerken en hat in koepel. Op grûn fan morfologyske kritearia wurdt de tsjerke krekt efkes nei 1050 datearre.
Lokaasje
De tsjerke stiet yn it sintrum fan Atene yn it midden fan it drokke winkelgebiet fan de Ermou-strjitte, op de grins mei it Plaka-distrikt.
Frijsteat Jones
De Frijsteat Jones (Ingelsk: Free State of Jones, útspr.: [fɹi: ste:t əf ʤoʊnz], likernôch: "frii steet uf dzjoonz") wie in net-erkende republyk yn it súdeasten fan wat no de Amerikaanske steat Mississippy is. De frijsteat waard yn july 1864 útroppen troch anty-Konfederearre rebellen, doe't Mississippy ûnder de Amerikaanske Boargeroarloch diel útmakke fan 'e Konfederearre Steaten fan Amearika. De Frijsteat Jones waard troch gjin inkeld besteand lân erkend, mar bestie oant de ein fan 'e oarloch, yn april 1865.
Skiednis
Under de Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865) besocht de steat Mississippy him mei tsien oare Amerikaanske steaten ûnder de namme fan Konfederearre Steaten fan Amearika los te skuorren fan 'e Feriene Steaten. Op 13 oktober 1863 klofte yn it súdeasten fan Mississippy, yn 'e ûnbegeanbere sompen by de igge fan 'e rivier de Leaf lâns, in binde gear fan earme blanke deserteurs út it Konfederearre leger en útnaaide negerslaven fan 'e plantaazjes yn it gebiet. Harren doel wie om Jones County en omlizzende countys te beskermjen tsjin it ynjen fan belesting troch de Konfederearre autoriteiten, in praktyk dy't hast mear wei hie fan it hâlden fan plondertochten, en dêr't benammen earme gerniers en komelkers slim ûnder te lijen hiene.
De groep, dy't oanfierd waard troch Newton Knight, neamde himsels de Knight Kompanjy ("knight" is ek it Ingelske wurd foar "ridder"), en foarme in provisoarysk bestjoer foar it gebiet, dat geandewei mear unionistyske trekjes begûn te fertoanen. Knight en syn oanhingers fochten fan it neijier fan 1863 oant begjin 1865 fjirtjin histoarysk dokumintearre skermutselings mei Konfederearre troepen út. Ek fierden se in oerfal út op Paulding, wêrby't se fiif weinfollen stynske weet bútmakken dy't as belesting opfoardere wiene fan boerespultsjes yn Jones County. Dy namen se mei werom en ferdielden se ûnder de befolking. De Knight Kompanjy sette guerriljataktiken yn tsjin 'e belestingining en deade benammen yn 1864 frijwat belestingynders en ofsieren dy't pleatslike jonges oprôpen foar de tsjinstplicht.
Historisiteit
Om't de hiele skiednis fan 'e Frijsteat Jones mar tige krap dokumintearre is, hawwe histoarisy geregeldwei yn twifel lutsen oft Jones County him ea wier fan 'e Konfederaasje ôfskaat hat. Guon binne ta de konklúzje kommen dat dat net it gefal wie, wylst oaren miene fan al. It besykjen om ta in yngeandere stúdzje fan Knight en syn meistanners te kommen is sterk behindere troch it ûntbrekken fan boarnemateriaal. Under in diel fan 'e befolking fan Jones en omlizzende countys hawwe Knight en syn striid sadwaande legindaryske foarmen oannommen. Yn 2016 makke regisseur Gary Ross ûnder de titel Free State of Jones in film oer Knight en de Frijsteat Jones, mei yn 'e haadrol akteur Matthew McConaughey.
Sjoch ek
Jones County, Mississippi
Corb!no
Corb!no is de skûlnamme fan Maarten Corbijn (Strijen, 1959, berne as Cornelis Maarten Corbijn van Willenswaard), in Nederlânsk fotograaf.
Hy is bekend fan syn portretten, dy't ûnder oaren brûkt waarden foar reklamekampanjes, magazine-covers en albumhoezen. Teffens is er filmmakker en skriuwer; hy makke ûnder mear muzykfideo's foar ferneamde Nederlânske artysten lykas Krezip, Rob de Nijs en VanVelzen.
Biografy
Maarten Corbijn sette út ein mei fotografearjen yn de iere jierren tachtich. Yn it earstoan brûkte er de namme Kooos, en letter Laboratori! Kooos, om lang om let Corb!no te hantearjen. Hy hat yn syn karriêre in protte (ynter)nasjonale ferneamde lju foar syn lins hân, sakeminsken, politisy en oaren.
Yn 2009 krige Corbijn in rubryk yn it tydskrift HP/De Tijd mei de namme CORBINO – Wekelijkse beeldschets; it soene totaal 130 ôfleverings wurde. Hy krige per edysje twa siden ta foldwaan om yn byld en wurd in portret te sketsen. Under oaren Martin Bril, Eddy Posthuma de Boer, Erwin Olaf en Maarten syn broer Anton Corbijn waarden dêr behannele.
Njonken portretfotograaf is Maarten ek makker fan muzykfideo's en reklamefilmkes. Yn de rin fan de jierren hat er fideoklips levere foar BLØF, Skik, My Velma, Lavinia Meijer, Ilse de Lange, Nurlaila Karim, Frédérique Spigt, A Balladeer, Krezip, Rob de Nijs, VanVelzen en Frank Boeijen.
Hy skreau wurk yn HP/De Tijd as ûnderdiel fan syn portretrige en VolZin, wêr't er yn ferhelle oer syn jonkheid as soan fan in dûmny.
Claude Lorius
Claude Lorius (Besançon, 25 febrewaris 1932) is in Frânsk gletsjerkundige. Hy wie ûndersiker en letter direkteur fan it CNRS. Ek wied er direkteur fan it Laboratoire de glaciologie et geophysique de l'environnement yn Grenoble fan 1983 oant 1988.
Hy hat meidien oan goed 22 poalekspedysjes, meast nei Antarktika, en hat holpen by it organisearjen fan ynternasjonale gearwurkingsferbannen op it mêd fan glasiologysk ûndersyk, lykas it ûndersykjen fan in 400.000 jier âlde iiskearn by it Vostokstasjon. Lorius syn rol by it ûntdekken en begripen fan palaeo-atmosfearyske ynformaasje út iiskearnen wie fan enoarm belang.
Harkstede
Harkstede (Grinslannersk: Haakstee of Haarkstee) is in doarp in de gemeente Midden-Grinslân. Under Harkstede falt ek it buorskip Lyts Harkstede (Klein Harkstede), dat oan it doarp Middelbert grinzget en sûnt 2017 folslein under de gemeente Grins falt. Om it doarp te ûnderskieden fan Lyts Harkstede hiet Harkstede eartiids ek wol Grut Harkstede. As ûnderdiel fan it plan Meerstad fan de stêd Grins wurde der westlik fan it doarp tûzenen nije wentes boud.
Namme
De namme soe ôflaat wêze fan Arkes Stee, dat "plak foar in arke = tsjerke" betsjut. Neffens de taalkundige Wobbe de Vries is de namme in gearfoeging fan Harke (ôflaat fan de persoansnamme Hare) en de Aldfryske útgong -stadi ('plak'), itjinge safolle as it besit fan Harke betsjut.
Skiednis
Harkstede waard nei alle gedachten stifte yn de 13e iuw. De hjoeddeiske tsjerke datearret út de jierren 1692-1700 en stiet op de fûneminten fan de midsiuwske tsjerke. De toer is lykwols 13e-iuwsk. De tsjerke waard ûntwurpen troch Henric Piccardt (1636-1712), lânhear fan de boarch 'Klein Martijn' yn Harkstede en de Fraeylemaboarch yn Slochteren en troch de Grinzer boumasters Henric Coeur en Geert van der Aa boud.
Harkstede foel eartiids ûnder de lânstreek Duerswâld (Duurswolde) en wie in selsstannige gemeente, mar waard yn 1821 gearfoege mei de gemeente Slochteren. Yn 1826 waard ek Siddebuorren by Slochteren yndield. Nei't Scharmer yn 1824 it eigen tsjerkgebou ferlear, foarme dat doarp mei Harkstede in twillingdoarp. Harkstede is yn de rin fan de tiid mei nijbouprojekten sterk útwreide, wertroch't it westlike diel fan Scharmer no ta Harkstede rekkene wurdt.
Nia Vardalos
Nia Vardalos (folút: Antonia Eugenia Vardalos, Gryksk: Αντωνία Ευγενία Βαρντάλου; Winnipeg, 24 septimber 1962) is in Kanadeesk-Amerikaansk aktrise, senarioskriuwster, regisseur en tillefyzjeprodusinte fan etnysk Gryksk komôf. Hja krige yn 2002 wrâldwiid bekendheid troch it ûnbidige súkses fan har film My Big Fat Greek Wedding. Neitiid spile se yn ferskate tillefyzjesearjes en yn minder súksesfolle films, lykas I Hate Valentine's Day, My Life in Ruins en My Big Fat Greek Wedding 2.
Jonkheid en oplieding
Vardalos waard yn 1962 berne yn Winnipeg, de haadstêd fan 'e Kanadeeske provinsje Manitoba, as de dochter fan etnysk Grykske âlden. Har heit, Constantine "Gus" Vardalos, wie in lânskipsarsjitekt dy't sels te wrâld kommen wie yn it Grykske Kalavryta. Har mem, Doreen Christakos, wie boekhâldster en húsfrou. Vardalos genoat fuortset ûnderwiis oan 'e Shaftesbury High School yn Winnipeg en studearre neitiid oan 'e Ryerson Universiteit yn Toronto.
Karriêre
Vardalos begûn har karriêre as aktrise op it toaniel. Sa spile se û.m. by it toanielselskip The Second City, út Chicago, dat him talei op 'e opfiering fan komyske revu's. Vardalos spile yn en skreau sketches foar mear as tsien fan dy revu's. Dêrmei wûn se de Joseph Jefferson Award foar bêste aktrise fan Chicago. Fan 1996 ôf spile Vardalos ek yn tillefyzjesearjes en films. Sa hie se gastrollen yn komeedzjesearjes as The Drew Carey Show en Two Giys and a Girl. Yn 1996 wie se dêrnjonken as stimaktrise belutsen by de opfiering fan in harkspul op basis fan 'e film Star Wars Episode VI: Return of the Jedi, yn in bewurking fan Brian Daley foar NPR.
Yn 1997 brocht Vardalos yn Los Angeles in ienmanstoanielstik op 'e planken oer har eigen Grykske famylje en har ûnderfinings doe't se mei in net-Grykske man troude (akteur Ian Gomez). It toanielstik wie populêr en hast alle foarstellings wiene útferkocht, wat benammen te tankjen wie oan Vardalos har strategy om der reklame foar te meitsjen yn 'e Gryksk-otterdokse tsjerken yn Los Angeles. In stikmannich filmprodusinten en oare heechpleatste persoanen út 'e filmyndustry fan Hollywood seach it stik ek, ûnder wa aktrise Rita Wilson, dy't sels fan Gryksk komôf is. Hja beprate har man, de ferneamde akteur Tom Hanks, om der ek hinne te gean. Playtone, de filmstudio fan Hanks, produsearre neitiid in film op basis fan it toanielstik, nei in senario fan Vardalos en mei harsels en John Corbett yn 'e haadrollen. Dat wie My Big Fat Greek Wedding, dy't yn 2002 yn 'e bioskopen kaam en in reuseftich súkses waard dat Vardalos wrâldwiid bekendheid skonk. Hja wûn foar har aktearjen in Independent Spirit Award en waard nominearre foar in Oscar (foar bêste senario), in Golden Globe (foar bêste aktrise) en twa Satellite Awards (foar bêste aktrise en bêste senario).
Op 'e wjukken fan har súkses presintearre Vardalos yn 'e hjerst fan 2002 op 'e Amerikaanske tillefyzje in ôflevering fan 'e ferneamde sketchshow Saturday Night Live. Der kaam ek in tillefyzjesearje op basis fan 'e film, mei as titel My Big Fat Greek Life, mar dy wie mar in koart libben beskern. De folgjende film fan Vardalos, dy't yn 2004 útkaam, wie Connie and Carla, in musical oer twa froulju dy't harren foardogge as travestiten. Har debút as regisseur makke Vardalos yn 2009 mei de ûnôfhinklike film I Hate Valentine's Day, oer in blommiste dy't twongen wurdt har selsopleine regels oangeande de leafde op 'e nij te besjen. Datselde jiers kaam der noch in film fan Vardalos út, My Life in Ruins, wêryn't se in Amerikaanske reisliedster yn Grikelân spilet dy't gelok yn 'e leafde en it libben fynt. Yn dy film wie ien fan har tsjinspilers Oscarwinner Richard Dreyfuss. It wie de earste Amerikaanske produksje dy't tastimming krige om by de Akropolis yn Atene te filmjen.
Yn 2011 wurke Vardalos gear mei Tom Hanks by it skriuwen fan 'e romantyske komeedzje Larry Crowne. Se liende har stim yn 'e film ek oan it personaazje Map Genie. Yn 'e jierren dêrnei spile Vardalos yn films as For a Good Time, Call… (2012), An American Girl: McKenna Shoots for the Stars (2012), Dealin' with Idiots (2013) en Helicopter Mom (2014). Ek hie se gastrollen yn 'e sikehûssearje Grey's Anatomy, de plysjesearje Law & Order: Special Victim's Unit en de komeedzjedramasearje Jane the Virgin. Fan 2015 oant 2019 spile se fierders as stimaktrise de rol fan Angie Diaz yn 'e tekenfilmsearje Star vs. the Forces of Evil. Ek presintearre se mei har man Ian Gomez twa bakwedstriden foar it tillefyzjenetwurk ABC: yn 2015 The Great Holiday Baking Show en yn 2016 en 2017 The Great American Baking Show.
Vardalos adaptearre it boek Tiny Beautiful Things fan Cheryl Strayed yn 2016 ta in toanielstik, dat ûnder rezjy fan Thomas Kail op Broadway op 'e planken brocht waard en treflike resinsjes krige. Datselde jiers kaam ek it langferwachte ferfolch op Vardalos har grutte súkses út: de film My Big Fat Greek Wedding 2. Dêryn wie sechstjin jier nei de earste film de hiele oarspronklike cast wer fan 'e partij. De film mocht der wêze, mar die it by lange nei net sa goed as it orizjineel. Yn 2018 hie Vardalos in gastrol yn in ôflevering fan 'e searje Crazy Ex-Girlfriend. Yn 2019 spile se yn 'e tillefyzjefilm Same Time, Next Christmas. Se fertolke yn 2020 de rol fan 'e fergiftichster Stacey Castor yn 'e tillefyzjefilm Poisoned Love: The Stacey Castor Story.
Priveelibben
Vardalos troude yn septimber 1993 mei de Amerikaanske akteur Ian Gomez. Dêrtroch krige se njonken har eigen Kanadeeske steatsboargerskip ek de Amerikaanske nasjonaliteit. Sy en har man adoptearren yn 2009 in dochter. Dêroer skreau Vardalos in boek, Instant Mom, dat yn 'e bestsellerlist fan The New York Times kaam. De opbringst skonk se oan it goede doel. Vardalos naam yn har boek ek praktyske ynformaasje op, en sosjaal wurkers yn 'e Feriene Steaten rûsden oan 'e ein fan 'e 2010-er jierren dat dêrtroch 1.700 bern adopsje-âlden fûn hiene. Yn juny 2017 giene Vardalos en Gomez útinoar yn in skieding fan tafel en bêd om't harren leafde belune wie ta freonskip. Op 3 july 2018 fregen se nei in houlik fan 23 jier in formele skieding oan.
Rugby op de Olympyske Simmerspullen
Rugby is in sport dy't fan de Spullen fan Parys 1900 ôf op it Olympyske programma stie.
Skiednis
Tidens de Spullen fan 1900 stie rugby foar it earst op it Olympyske programma. Dêrnei hat it noch trije kear op it programma stien yn 1908, 1920 en tidens de spullen fan 1924 yn Parys foarearst foar it lêst. Yn 2009 waard besletten dat it Rugby tidens de Spullen fan 2016 wer werom komt op it programma.
Pantokratoros-kleaster
It Pantokratoros-kleaster (Gryksk: Μονή Παντοκράτορος) is in eastersk-otterdoksk kleaster yn de autonome monastike steat fan de berch Atos. It kleaster stiet op de noardeastlike kant fan it skiereilân.
It kleaster waard yn 1363 stifte troch de megas stratopedarchēs Aleksy en de megas primikērios Jehannes en stiet op it sânde plak yn de hiërargy fan de sechtjin kleasters op Atos.
De katolikon fan it kleaster is tagelyk mei it kleaster boud en wijd oan de Transfiguraasje fan de Hear. Yn de katedraal binne fresko's dy't werom geane op it tredde fearn fan de 14e iuw, mar dy't yn 1854 op 'e nij skildere binne. De klokketoer is 19e iuwsk.
It kleaster bewarret in grut tal reliken fan hilligen, in stikje fan it Wiere Krús, in part fan it skyld fan Sint-Merkurius en ikoanen út de 14e iuw. Yn de bibleteek fan it kleaster wurde likernôch 350 manuskripen en 3.500 boeken bewarre.
Maarskalk
In maarskalk of fjildmaarskalk is in opperofsier fan 'e heechste rang yn 'e nasjonale kriichsmacht fan in beheind tal lannen. Dizze rang komt foar by de lânmacht, de loftmacht en de maresjesee; de ekwivalinte rang by de marine is grutadmiraal of admiraal fan de float. It wurd 'maarskalk' komt oarspronklik fan it Aldfrankyske *marhscalc of *marhskalk, fan *marha ("hynder", ferlykje 'merje') en scalc of skalk ("jonge"). De oarspronklike etymology fan it wurd 'maarskalk' is dus "stâljonge".
Yn 'e militêre rangoarder stiet in maarskalk boppe in generaal, en fiert er yn prinsipe it befel oer legergroepen dêr't ferskate legers yn gearbrocht binne. Dêrmei is it de heechste rang dy't der bestiet, hoewol't de rang fan maarskalk yn 'e measte kriichsmachten fan 'e wrâld net foarkomt, sadat de rang fan generaal ornaris it heechst is. De Nederlânske kriichsmacht ken bgl. gjin maarskalksrang mear; de lêste Nederlânske fjildmaarskalk wie prins Freark, de soan fan kening Willem I, yn 'e earste helte fan 'e njoggentjinde iuw.
Maarskalken komme hjoed oan 'e dei noch foar yn 'e legers fan Bolivia, Brazylje, Fenezuëla, Finlân, Frankryk, Grut-Brittanje, Itaalje, Nij-Seelân (allinnich by de loftmacht), Paraguay, Perû, Poalen, Roemeenje, Ruslân en Turkije. Yn 'e Britske striidkrêften komt by de lânmacht de fjildmaarskalk (field marshal) foar en by de loftmacht de maarskalk. Histoarysk hiene ek de legers fan Dútslân oant 1945 (Generalfeldmarschall), de DDR, Eastenryk-Hongarije (Feldmarschall en Feldmarschalleutnant), Joegoslaavje en de Sovjet-Uny de rang fan maarskalk.
Militêre rangen dy't ekwivalint binne mei dy fan maarskalk komme ek yn guon legers foar, mei as bekendste foarbyld de (tige seldsume) generaal fan it leger ('fiifstjerregeneraal') yn 'e Amerikaanske kriichsmacht. Oare lannen mei ferlykbere rangen binne Egypte en ferskate oare Arabyske lannen (mušir), Fjetnam (nguyên soái of thống chế), Grikelân (stratarches), Iran (artešbod), Japan (gensui), Kroaasje (vrhovnik), Noard- en Súd-Koreä (wonsu), Sina (yuan shuai) en Tailân (chom phon).
Skematysk oersjoch
Oersjoch fan 'e maarskalksrangen mei ekwivalinten yn oare kriichsmachtûnderdielen:
Abdij Marienstatt
It kompleks bestiet út de abdij sels, in iergoatyske basilyk mei it grutste oargel fan Westerwald, in bibleteek, in brouwerij mei restaurant, in keunst- en boekesaak, in gasteferbliuw en in gymnasium.
Stifting
thumb|250px|left|De abdijtsjerke is it âldste gebou fan Marienstatt De abdij waard stifte fanút de tsjintwurdich net mear besteande abdij van Heisterbach, dy't op syn beurt fanút Himmerod (1134) stifte waard, in streekrjochte stifting fan de abdij fan Clairvaux. Ynearsten waard de abdij yn 1212 sa'n sân kilometer eastliker by Neunhausen stifte. Dat wie mooglik makke troch in skinking fan Eberhard fan Arenberg en syn frou Adelheid fan Molsberg. Mar fanwegen it klimaat en de boaiem waard dat plak wer ferlitten om it kleaster yn 1222 op te bouwen nei de hjoeddeiske lokaasje. Neffens in leginde soe de abt de lokaasje útsocht ha nei't er in dream hie fan in bloeiende hagebeam op it plak. De earste tsjerke waard op 27 desimber 1227 ynwijd ûnder Koenraad, de tredde abt. It kleaster foel eartiids ûnder it bisdom Keulen.
Reformaasje
thumb|left|250px|Alde kleasterbrêge oer de Nister Yn 1561 fierden de greven fan Sayn yn de gebieten dêr't hja oer hearsken de reformaasje yn. It kleaster rekke syn behear oer de parochy Kirburg en de Nisterdelle kwyt en der folgen jierren fan konflikten tusken it grevehûs Sayn en de sisterzjinzer bruorren. Yn de Tritichjierrige Kriich easke Sweden de kleastereigendommen op foar de Sweedske Kroan. De bruorren waarden ferjage en de gebouwen plondere. Nei de ôftocht fan de Sweedske troepen like it der op dat der in ein oan de abdij kaam wie. Yn 1637 wenne allinne de abt mei in muonts en ien novise yn de abdij, mar nei de kriich bloeide it kleaster dochs wer op en útsein de kleastertsjerke waard yn dy tiid de measte hjoeddeiske gebouwen boud. De tsjerke krige in barok ynterieur, werfan't de trije moarmeren alters yn it súdlike sydskip en de wijwetterbekkens by de tagong bewarre bleaun binne. Yn 1754 folge de bou fan de poarte yn deselde styl, mar de twadde bloei fan de abdij soe net lang mear duorje.
Sekularisaasje
thumb|260px|It keizerlike tsjerkhôf Yn de Napoleontyske krigen tsjinne in diel fan Marienstatt as lazaret (1794-1795 en 1796-1797). Op it yn dy tiid oanleine tsjerkhôf lizze 636 soldaten begroeven. Frânske troepen plonderen dêrnei de abdij ferskillende kearen en de muontsen waarden twongen it kleaster foar in skoft te ferlitten. Op 19 oktober 1802 waard de abdij troch de ynfiering fan de sekularisaasje opheft en yn 1803 ferlieten de lêste muontsen de Nisterdelte. Ferskillende bedriuwen makken dêrnei gebrûk fan de lege kleastergebouwen en alhoewol't de tsjerke fierder brûkt waard foar de earetsjinst, folge pas yn 1831 dêrta offisjele tastimming fan de oerheid, doe't de tsjerke parochytsjerke waard fan de nije parochy Marienstatt. Dêrmei koe de ôfbraak fan it goatyske tsjerkegebou tefoarren kommen wurde. De yntusken swier ferfallen kleastergebouwen waarden yn 1842 troch it hartochdom Nassau foar 19.500 gûne weromkocht. De abdij bleau lykwols leech stean en yn 1864 waarden de gebouwen foar 20.900 gûne oan de Limburger biskop Peter Josef Blum ferkocht, dy't der in ynstelling foar ferwaarloazge bern yn ûnderbringe woe. Mar yntusken hiene de anty-klerikale liberalen de ferkiezings wûn en hja woene fan de ferkeap oan de Tsjerke ôf omt de gebouwen mei de grûn neffens har mear opbringe koene troch bedriuwsmjittich gebrûk. Der folgen fûle debatten tusken de anty-klerikalen, en oaren, dy't mear pro-klerikaal wiene en fûne dat it sosjale doel fan it kompleks ek wat wurdich wie. De sittings einigen lang om let yn it respektearjen fan de ferkeap en sa kaam it kompleks dochs wer yn hannen fan de Roomsk-Katolike Tsjerke.
De lieding fan it kleaster waard tabetroud oan bruorren fan de Kongregaasje fan de Hillige Geast, mar nei't dy muontsen yn it ramt fan de Kulturkampf útwiisd waarden, namen de sekuliere preesters fan it bisdom Limburch it bestjoer oer. Yn 1888 kochten muontsen fan de abdij Wettingen-Mehrerau by it Eastenrykske Bregenz it kompleks fan it bisdom en de abdij waard op 'e nij bewenne troch sistersjinzers. Op 30 august 1888 waard it kompleks op 'e nij offisjeel wer in bloeiende abdij.
20e-21e iuw
thumb|left|250px|Ynterieur abdijtsjerke Yn de Earste Wrâldkriich fong de abdij militêren op en yn 1922 waarden de sekularisearre kleasters fan Himmerod en Hardehausen út Marienstatt wei op 'e nij befolke en yn gebrûk nommen. Yn de Twadde Wrâldkriich drige ûnder it nasjonaalsosjalisme op 'e nij sluting. De oblateskoalle waard sletten, mar de abdij tsjinne fannijs as lazaret en de lokaasje fan troch alliearde bommen sosjale ynstelling fan Dormagen en Frankfurt am Main en in teologyske hegeskoalle út Frankfurt am Main. Nei de kriich waard de oblateskoalle ta in gymnasium útboud. Oant it sluten fan it ynternaat yn 1982 libben likernôch 120 learlingen yn Marienstatt. It ynternaat waard nei it sluten omboud ta gasteferbliuwen.
De tsjerke is tsjintwurdich yn eigendom fan de oerheid fan Rynlân-Palts, de kleastergebouwen binne fan de abdij.
Abdijtsjerke
Yn 1222 waard útein set mei de bou fan de abdijtsjerke Us-Leaffrouwe fan Marienstatt, dy't yn 1425 foltôge waard. Somtiden wurdt der ornearre dat de kleastertsjerke de earste goatyske tsjerke eastlik fan de Ryn wie, mar al foar 1190 waard mei de goatyske ferbouwing fan de Limburger domtsjerke begûn en de earste grutte goatyske nijbou eastlik fan de Ryn wie de sûnt 1209 boude domtsjerke fan Magdeburg. De kleastertsjerke draacht sûnt 1927 de titel basilica minor. Yn de abdijtsjerke stiet in oargel fan Rieger Orgelbou út 1970, it grutste oargel fan it Westerwald. De tsjerke is ferneamd fanwegen it 14e-iuwske Ursula-alter, ien fan de âldste fleugelalters yn Dútslân.
Oare bewenners
Njonken de muontsen wennet der op de souder fan it kleaster in grutte koloanje Mûsearflearmûzen. De populaasje waard yn 1999 ûntdutsen en is fan de soarte de iennige populaasje yn de dielsteat Rynlân-Palts. Yn juny 2002 bestie de koloanje út 603 eksimplaren en yn 2014 wiene it der al 1300.
Tsjerke fan de Hillige Apostels (Atene)
De Tsjerke fan de Hillige Apostels, ek bekend ûnder de namme Hillige Apostels fan Solaky (Gryksk: Άγιοι Απόστολοι Σολάκη) of Agii Apostoli (Gryksk: Αγιοι Αποστολοι Αθηνα), is in tsjerke njonken it Stoa fan Attalos yn de âlde agoara fan Atene, Grikelân. De bou fan de tsjerke wurdt datearre oan it ein fan de 10e iuw. Solakis soe de famyljenamme wêze kinne dy't in lettere renovaasje fan de tsjerke betelle hat. De namme Solaky soe ek in ferwizing wêze kinne nei it tichtebefolke gebiet om de tsjerke hinne yn de 19e iuw.
De tsjerke is benammen fan belang om't it, oars as de timpel fan Hephaistos, it iennige monumint yn de agoara is dy't sûnt de stifting yntakt bleaun is. Ek de arsjitektuer fan de tsjerke is wichtich: it wie de earste belangrike tsjerke út de middelste Byzantynske perioade yn Atene. De tsjerke markearre it begjin fan it saneamde "Ateenske type", in troch fjouwer pylders droegen krúskoepeltsjerke. Ut waarnimmings fan eardere restauraasjes en rekonstruksjes binne fjouwer ferskate boufases te ûnderkieden. It oarspronklik plan fan de tsjerke is in krús mei in apsis oan fjouwer siden en in westlike narteks mei fjouwer pylders, dy't de koepel drage. It alter en de flier wiene oarspronklik fan moarmer. De tegels oan de bûtenmuorren binne mei dekorative Kûfyske motiven fersierd.
De tsjerke is tusken 1954 en 1957 werom brocht yn de oarspronklike foarmen. Fan de fresko's yn de tsjerke binne der allinne 17e-iuwske fragminten bewarre bleaun. Ek fresko's fan oare tsjerken binne yn de Aposteltsjerke ûnderbrocht.
Peter Hollestelle
It bekendst waard er yn 1979 as sjonger fan de studiogroep Cashmere; hy song tegearre mei Jody Pijper it nûmer Love's what I want, dat yn dat jier in grutte hit waard.