cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The World Is Not Enough (film)
Plot
Yn Bilbao, yn Baskelân, moetet geheim agint James Bond fan 'e Britske ynljochtingetsjinst MI6 de Switserske bankier Lachaise, dy't as tuskenpersoan fungearret by de oerdracht fan goed £3 miljoen dy't earder oan 'e Britske oaljemagnaat sir Robert King ûntstellen wie. Bond skeakelet de liifwachten fan Lachaise út en ûnderfreget de bankier om efter de identiteit te kommen fan 'e moardner fan in oare MI6-agint, dy't earder op 'e saak set wie. Mar Lachaise wurdt fermoarde troch syn sekretaresse, dy't eins in hiermoardneresse blykt te wêzen, foar't er Bond wat fertelt. Bond wit op spektakulêre wize mei it jild te ûntsnappen ear't er troch de tahastige plysje arrestearre wurde kin.
Yn it haadkertier fan MI6 yn 'e Britske haadstêd Londen wurdt it jild weromjûn oan King, dy't in âlde freon is fan MI6-sjef M. De steapel papierjild blykt lykwols foartiid yn in eksplosive floeistof dipt te wêzen en wurdt fan in ôfstân ta ûntploffing brocht as er it oppakt. By de eksploazje komme King en ferskate meiwurkers fan MI6 om, wylst in oansjenlik diel fan it haadkertier fan 'e ynljochtingetsjinst ferwoastge wurdt. As de moardner, dat de bankierssekretaresse út Bilbao blykt te wêzen, oer de rivier de Teems útpykt yn in speedboat, giet Bond har efternei yn in eksperimintele minyspeedboat fan Q, de kertiermaster fan MI6. Nei in lange efterfolging te wetter (en in lyts stikje oer lân), besiket de moardneresse by de Millennium Dome te ûntsnappen troch in hjitte-luchtballon te kapen, Bond wit ien fan 'e ankertouwen fêst te gripen en wurdt mei de loft yn skuord. As de ballon omjûn wurdt troch helikopters fan 'e Britske plysje, blaast de frou harsels leaver op troch har pistoal op 'e gasflessen fan 'e ballon ôf te fjurjen, as dat se har oerjout. Bond falt tsientallen meters omleech en komt del op it dak fan 'e Millennium Dome.
As Bond letter ûndersyk nei de saak docht, ûntdekt er dat it jild dat King fia MI6 weromkrige, omrekkene persiis 5 miljoen Amerikaanske dollar bedroech. Dat wie ek krekt de hichte fan 'e lospriis by de ûntfiering, inkele jierren lyn, fan King syn dochter Elektra troch de Russyske terrorist "Renard" (eins Viktor Zokas, in âld-agint fan 'e KGB). King behelle M doe by de saak as adviseur, en hja rikkemandearre him oan om net te beteljen, alteast nòch net, om't se tocht dat der noch tiid genôch wie om Renard op te spoaren en yn te rekkenjen. Dêr wie se lykwols mis mei, en in misbrûkte en traumatisearre Elektra wist in skoftke letter op eigen manneboet oan har gizelnimmers te ûntsnappen. Neitiid besocht M om Renard út te skeakeljen, mar de agint dy't se stjoerde, miste: de kûgel krong wol de harsens fan Renard binnen, mar deade him net. De kûgel sit lykwols te djip om te ferwiderjen en beweecht him stadichoan noch djipper nei binnen ta. Renard wurdt dêrom geandewei ymmún foar pine, oant de kûgel syn harsenskoars berikt en him deadocht.
De konklúzje moat wêze dat Renard efter de moard op King sit, en dat er wraak op MI6 nommen hat troch de ynljochtingetsjinst te brûken om King yn 'e fâle te lokjen. De iennichste belutsene nei wa't er noch net úthelle hat, is Elektra, dat M stjoert Bond om har te beskermjen. Dêrfoar reizget er nei Azerbeidzjan, dêr't it bedriuw fan King silger (no fan Elektra) in oaljepiiplieding oanleit fan 'e ûnoanboarre ierdoaljeboarnen yn 'e Kaspyske See troch de Kaukasus om fia Georgje en Turkije nei de havens fan 'e Middellânske See ferfierd te wurden. By syn oankomst wurdt Bond yn 'e kunde brocht mei Elektra har haad befeiliging Sasja Davidov en har liifwacht Gabor. Elektra, oan wa't net ferteld is dat Renard efter de moard op har heit sit, is der mar dreech fan te oertsjûgjen dat se ferlet hat fan Bond syn beskerming. Dat feroaret as sy en Bond al skyend by in ynspeksje fan it útstippele trasee troch de bergen oanfallen wurde troch in stikmannich swierbewapene mannen op sniescooters dy't har oan paragliders ek troch de loft fuortbewege kinne. Bond wit lykwols mei de oanfallers ôf te weven.
Letter besiket Bond in âlde bekende fan sines, de Russyske maffiabaas Valentin Zukovsky, yn in kasino dat dyselde yn 'e Azerbeidzjaanske haadstêd Bakû driuwt. Hy besiket fan Zukovsky ynformaasje los te krijen oer de identiteit fan 'e oanfallers, mar Zukovsky hâldt him fan 'e domme. Wylst se noch oan it praten binne, komt Elektra yn it kasino opdaagjen. Bond docht war en bepraat har om har net samar yn it iepenbier te bejaan, mar Elektra wol net nei him harkje en ferliest by in spul om 'e heechste kaart binnen de koartste kearen $1 miljoen oan Zukovsky. Nei't se it kasino ferlitten hawwe, reitsje sy en Bond mei-inoar op bêd.
De oare deis giet Bond wer op ûndersyk út. Hy ûntdekt dat Davidov temûk ûnder ien tekken skûlet mei Renard. Yn 'e kofferbak fan syn auto treft er it lyk oan fan dr. Michaïl Arkov, in Russysk ekspêr op it mêd fan nukleêr wapenreau. Bond bringt it lyk wei en krûpt sels yn 'e kofferbak. Nei't Davidov de auto nei in lyts fleanfjild riden hat, dêr't in privee-fleantúch foar him klear stiet, fermoardet Bond him en nimt syn plak yn. Hy ûntdekt dat Davidov sels it plak fan Arkov ynnommen hie. It fleantúch bringt him nei in eardere Russyske ynterkontinintale ballistyske raketbasis ta yn Kazachstan, oarekant de Kaspyske See. Dêr moetet Bond de tsjeppe Amerikaanske nukleêr natuerkundige dr. Christmas Jones, dy't dêr helpt om op feilige wize âld nukleêr wapenreau op te romjen.
Bond wurdt, yn syn momkape fan Arkov, nei de kelder fan in raketsilo brocht, dêr't Renard en syn trewanten, dy't de basis earder ynfiltrearre hawwe, dwaande binne mei it risselwearjen foar it stellen fan 'e plutoaniumlading fan in nukleêre raket. Dêrta ferwideret Renard û.m. de GPS-chipkaart, dy't de lokaasje fan 'e bom werjout. Ear't Bond Renard-en-dy ynrekkenje kin, wurdt er sels arrestearre om't de erchtinkende Christmas Jones ûntdutsen hat dat de echte Michaïl Arkov oardel kear sa âld en twa kear sa grou is Bond. Dat stelt Renard by steat om in mitrailleur te pakken, dêr't er alle echte Russyske militêren mei deasjit. Bond en Christmas binne de iennichste oerlibbenen fan 'e sjitpartij, mei't Bond op 'e tiid dekking siket en Jones har libben rêdt troch himsels boppe-op har te smiten. Renard-en-dy pike út mei de bom. Bond wit de GPS-chipkaart noch te pakken te krijen, tinkend dat it mooglik wat is dat fan belang is, mar as Christmas him fertelt wat it is, beseft er dat er dêr neat oan hat.
Underwilens skillet Elektra út Azerbeidzjan wei M op. Hja fertelt dat har haad befeiliging dea weromfûn is en dat Bond poater is. Mei't se har ûnfeilich fielt, freget se M oft dy, út freonskip foar har heit silger, net sels delkomme kin. M stimt dêryn ta en stapt fuortendaliks op it fleantúch nei Azerbeidzjan. Sadwaande treft Bond har dêr as er mei Christmas op sleeptou weromkomt út Kazachstan. Hy langet har de GPS-chipkaart oer as bewiis fan 'e dieverij fan 'e bom. Fuort dêrnei docht bliken dat de bom befêstige is oan in ynspeksjekarke dat de nije oaljepiiplieding yn stjoerd is. Om 'e bom ûnklear te meitsjen, eat dêr't Bond sels de kennis net foar hat, geane hy en Christmas tegearre op in oare ynspeksjekarke ek de piiplieding yn. Se litte har ynhelje troch it karke mei de bom en krûpe dêr dan op. Christmas stelt fêst dat de helte fan 'e plutoaniumlading mist en dat de bom sa't er no is net folle skea oanrjochtsje sil. Bond hjit har dan om it ding gewurde te litten en tegearre springe se fan it karke ôf. As de bom ôfgiet, wurdt yndie mar in relatyf lyts stikje fan 'e piiplieding opblaasd en folget der gjin grutte nukleêre eksploazje. Sûnder tsjinberjocht nimme M en Elektra lykwols oan dat Bond en Christmas omkommen binne.
Bond fermoedet noch altyd dat Zukovsky mear wit as dat er tajûn hat, en siket de maffiabaas op as dy syn kaviaarfabryk oan 'e Kaspyske kust besiket. Sûnder dat Zukovsky it wit, skillet syn liifwacht Bull Elektra op sadree't er beseft dat Bond noch libbet. Sa kin it dat Bond-en-dy oanfallen wurde troch trewanten fan Elektra yn ferskate helikopters dêr't grutte snoeimasines ûnder hingje. Bond wit lykwols de helikopters del te heljen en Elektra har mannen te deadzjen. Neitiid set er Zukovsky ûnder druk oant dy tajout dat er in ûnderhânske regeling hat mei Elektra. Yn ruil foar de miljoen dollar dy't Elektra by har besyk oan syn kasino sa achteleas 'ferlear', hat er beävensearre dat sy yn it Turkske Istanbûl tydlik oer in dûkboat fan 'e Russyske Marine beskikke kin dêr't Zukovsky syn omkesizzer Nikolaj de kaptein fan is. As Bond him fertelt dat er fermoedet dat Elektra ûnder ien tekken skûlet mei Renard, wurdt Zukovsky ûngerêst.
Mei Zukovsky, Bull en Christmas reizget Bond nei Istanbûl, dêr't Renard en Elektra mei de finzen M ûnderwilens ek arrivearre binne. Christmas beseft dat as Renard it stellen plutoanium yn 'e nukleêre reäktor fan 'e dûkboat stopje soe, it resultaat in kearnraning wêze soe dy't Istanbûl alhiel fan 'e kaart fage. Dat soe de trije Russyske oaljepiipliedings fan 'e Kaspyske See troch de Kaukasus nei it westen ûnbrûkber meitsje, om't dy einigje by de kust fan 'e Swarte See, wêrnei't de oalje yn tankers fia de Bosporus by Istanbûl nei de Middellânske See en sa fierder ferfierd wurdt. Yn dat gefal soe Elektra har piiplieding, dy't streekrjocht nei de Middellânske See oan 'e súdkust fan Anatoalje liedt, de iennichst oerbleaune funksjonele oaljepiiplieding út 'e Kaspyske See wei wêze, wat har in monopoalje besoargje soe.
Underwilens kriget M de GPS-chipkaart fan 'e bom, dy't se noch altyd by har hat, oan 'e praat troch it ding oan te sluten op 'e batterij fan in wekker dy't Elektra by har delset hat om har sjen te litten hoelang't se noch te libjen hat. Bond fangt it GPS-sinjaal op, mar ear't er nei dy lokaasje gean kin om M te befrijen, blaast Bull it gebou op dêr't Bond en Zukovsky-en-dy har yn befine. Zukovsky bliuwt bewegingsleas op 'e flier efter, mar Bond en Christmas ûntkomme nei bûten ta, dêr't se fuortendaliks finzen nommen wurde troch Renard en syn mannen. Dyselden nimme Christmas mei nei de dûkboat, wylst se Bond by Elektra bringe. Hja set him mei boeiens om 'e polzen en de kiel fêst op in antyk martelwurktúch yn 'e foarm fan in stoel dêr't efter de nekke in grutte silinder fan metaal útskroefd wurde kin, sadat hiel stadich de persoan dy't op 'e stoel fêstsit de nekke brutsen wurdt.
Elektra tramtearret Bond dêrmei, mar ear't se him de nekke brekt, kringe Zukovsky, dy't by de bomoanslach net dea mar inkeld bewusteleas rekke wie, en syn mannen it gebou binnen nei't se it GPS-sinjaal fan M dêrhinne folge hawwe. Elektra har trewanten wurde deade troch de mannen fan Zukovsky, dy't eigenhandich ôfweeft mei de ferrieder Bull. Elektra is de maffiabaas lykwols te fluch ôf en sjit him del. Wylst er yn it stjerren leit, rjochtet Zukovsky syn gongelstôk, dêr't in gewear yn ferburgen blykt te sitten, op Elektra. Foar't se beslute kin nochris op him te sjitten, feroaret Zukovsky blykber fan gedachten en rjochtet syn stôk op Bond en sjit, mar mist. Ear't er stjert, wiskelje hy en Bond in gâns sizzende blik út. Elektra stelt fêst dat de maffiabaas Bond blykber mear hate as har, en giet oerskrank by Bond op 'e knibbels sitten om him yn 'e eagen sjen te kinnen as se de skroef oandraait om him de nekke te brekken.
Dan blykt lykwols dat Zukovsky mei syn skot it slot dêr't Bond syn rjochterhân mei fêst siet, stikken sketten hat. Bond skuort syn hân los en slacht Elektra fan him ôf. Hy makket syn oare hân en syn kiel los en set de efterfolging yn op Elektra, dy't by de treppen op flechtet. Underweis nei boppen komme se M yn har sel foarby, dy't troch Bond befrijd wurdt. Hy folget Elektra nei in sliepkeamer boppe yn it gebou, dêr't er har besiket te twingen om Renard opdracht te jaan fan 'e oanslach mei de ûnderseeboat ôf te sjen. Elektra kriget Renard oan 'e tillefoan, dy't op it punt stiet om yn 'e haven foar it gebou mei de dûkboat ôf te setten. Om't se mar mient dat Bond it net yn him hat om har te deadzjen, jout Elektra Renard opdracht om troch te setten. Mar se is mis en Bond sjit har dea.
Bond dûkt út it finster fan 'e sliepkeamer wei de haven yn en wit krekt op 'e tiid de dûkboat binnen te kringen foar't dy ûnder wetter ferdwynt. Hy befrijt Christmas en sabotearret de ûnderseeër, mei as ûnfoarsjoen gefolch dat dy nei de boaiem fan 'e Bosporus dûkt, lek rekket en wetter begjint te meitsjen. Yn 'e stadichoan folrinnende dûkboat befjochtet Bond Renard, dy't er op 't langelêst wit te ferslaan en de deadzjen. Bond en Christmas ûntkomme út 'e ûnderseeër, dy't efter harren ûntploft. Mar om't de reäktor der dan al lang en breed ûnder strûpt is, en alsa kuolle wurdt troch it seewetter, fynt der gjin nukleêre eksploazje plak. Letter besiket M kontakt mei Bond te krijen, mar hy reägearret net. As R, de assistint fan Q, him mei ynfrareadbylden fan in satellyt opspoart, docht bliken dat er op bêd gien is, mar net allinnich.
Produksje
As regisseur fan The World Is Not Enough waarden alderearst Joe Dante en Peter Jackson yn omtinken nommen, en letter ek Alfonso Cuarón, mei wa't op in hier nei oerienstimming berikt waard. Uteinlik waard lykwols keazen foar Michael Apted, dy't namme makke hie mei û.m. de biografyske films Coal Miner's Daughter (1980) mei Sissy Spacek en Gorillas in the Mist (1988) mei Sigourney Weaver, de neo-western Thunderheart (1992) mei Val Kilmer, de detektivefilm Blink (1993) mei Madeleine Stowe en de dramafilm Nell (1994) mei Jodie Foster. Apted liet syn doetiidske frou Dana Stevens it senario fan Purvis en Wade oereidzje om 'e karakterisearring fan 'e froulike personaazjes te fersterkjen, hoewol't se dêrfoar gjin fermelding op 'e ôftiteling krige. Neitiid waard Bruce Feirstein ynhierd om 'e rol fan Bond yn it senario te ferbetterjen; hy krige dêrfoar wól in fermelding op 'e ôftiteling.
As produsinten wiene Michael G. Wilson en syn healsuster Barbara Broccoli by it projekt belutsen foar de filmstudio's Eon Productions en United Artists. The World Is Not Enough wie dêrmei, lykas eardere James Bond-films, in Britske-Amerikaanske ko-produksje. Foar de film wie in budget beskikber fan $135 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Adrian Biddle, en de filmmuzyk waard fersoarge troch David Arnold. De titelsong The World Is Not Enough waard songen troch de band Garbage.
Casting
Yn The World Is Not Enough kearde de Ierske akteur Pierce Brosnan foar de trêde (fan fjouwer) kear werom yn 'e rol fan geheim agint James Bond. Foar de rol fan Elektra King, dy't behalven in Bond girl ek ien fan 'e wichtichste antagonisten yn 'e film is, waarden Sharon Stone en Vera Farmiga yn omtinken nommen foar't de rol oan 'e Frânske aktrise Sophie Marceau taparte waard op basis fan har aktearprestaasje yn Firelight (1997). De rol fan Bond girl Christmas Jones gie nei Denise Richards, in aktrise dy't mear bekend stie om har skientme as om har fermogen ta aktearjen. Op dy casting kaam in protte krityk. Nei't it skynt wiene âld-Spice Girls Geri Halliwell en soapaktrise Tiffani-Amber Thiessen ek frege om foar de rol audysje te dwaan. De rol fan 'e terrorist Renard waard earst oanbean oan Javier Bardem en Jean Reno, foar't Robert Carlyle cast waard. Robbie Coltrane kroep jitris yn 'e hûd fan 'e Russyske maffiabaas Valentin Zukovsky, dy't er earder ek yn GoldenEye (1995) spile hie.
Judi Dench, Desmond Llewelyn en Samantha Bond kearden foar The World Is Not Enough allegearre werom yn harren rollen as M, resp. Q en Miss Moneypenny. Foar de ûnderwilens 85-jierrige Llewelyn soe it syn lêste optreden yn in James Bond-film wêze. Hoewol't net offisjeel oankundige waard dat er ophâlde soe, waard yn The World Is Not Enough in assistint-kertiermaster yntrodusearre dy't troch James Bond by túltsjes oantsjut wurdt as R, in rol fan 'e Britske komyk John Cleese. Foar de fans fan 'e franchise wie dúdlik dat der risselwearre waard om Llewelyn as Q te ferfangen. Oft dat daliks al yn 'e folgjende film bard wêze soe, is ûnbekend; de saak waard forsearre doe't Llewelyn koart nei de premiêre fan The World Is Not Enough by in auto-ûngemak dearekke.
Opnamen
De opnamen foar The World Is Not Enough setten op 17 jannewaris 1999 útein en einigen yn juny fan dat jier. De fjirtjin minuten duorjende opienfolging fan sênes dy't yn 'e film oan 'e begjintitels foarôf giet, waard opnommen yn Bilbao, yn Baskelân, en yn Londen. Oare bûtendoarsênes waarden filme by it Kastiel fan Eilean Donan en de mar Loch Lomond yn Skotlân, en yn 'e Azerbeidzjaanske haadstêd Bakû en de Turkske stêd Istanbûl.
De sêne mei de oaljepiiplieding yn Azerbeidzjan waard eins filme by Cwm Dyli, yn Wales. De efterfolging op skys yn 'e Kaukasus waard opnommen by Chamonix yn 'e Frânske Alpen. It filmjen fan dy sêne rûn fertraging op trochdat der in lawine yn it opnamegebiet wie, en de filmcrew te help skeat by de rêdingsoperaasje. De measte binnendoarsênes fan The World Is Not Enough waarden opnommen yn 'e Pinewood Studios yn it Ingelske Buckinghamshire. De sêne yn it kasino yn Bakû waard filme yn Halton House, de ofsiersmess op 'e Ingelske loftmachtbasis Halton.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige The World Is Not Enough mingde resinsjes. Oan 'e iene kant fan it spektrum omskreau Roger Ebert de film yn 'e Chicago Sun-Times as "in geweldige komyske skriller, spannend en elegant, fernimstich sûnder ein." Hy parte The World Is Not Enough 31/2 fan 4 stjerren ta. Oan 'e oare útein neamde Eleanor Ringel Gillespie de film yn The Atlanta Journal-Constitution "datearre en betize". Yn The A.V. Club skreau Nathan Rabin dat der "genôch aardige mominten [troch de film] fersille binne om it ta in adekwaat diel fan 'e Bond-searje te meitsjen. Mar de rige hat likegoed ferlet fan in mânske ynjeksje fan nije ideeën as er wat oars wurde wol as in troch nostalgy oandreaun kommersjeel súkseske."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat The World Is Not Enough in goedkarringspersintaazje fan 52%, basearre op 145 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Hoewol't in midsmjittich senario, ûngelikens aktearwurk en in frijwat formulemjittige plot de film bedjerre, wurdt The World Is Not Enough foar in diel noch rêden troch in stikmannich fermaaklike en wier Bond-wurdige aksjesênes." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet The World Is Not Enough in goedkarringspersintaazje fan 57%, basearre op 38 resinsjes.
Opbringst
The World Is Not Enough brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $126,0 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $235,8 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $361,8 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $135 miljoen betsjut dat in winst fan $226,8 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Mei dat resultaat wie The World Is Not Enough de meast opbringende James Bond-film aller tiden oant yn 2002 Die Another Day dat rekôr ferbettere.
Prizen
The World Is Not Enough waard yn 2000 nominearre foar de Saturn Award yn 'e kategory bêste aksje-/aventoere-/skrillerfilm. Pierce Brosnan wûn foar syn fertolking fan James Bond yn 'e film in Empire Award foar bêste akteur. Filmkomponist David Arnold wûn mei syn soundtrack in BMI Film Music Award. Aktrise Denise Richards 'wûn' de Golden Raspberry Award foar minste byrol fan in aktrise. Richards en Brosnan waarden tegearre ek nominearre foar de Golden Raspberry Award yn 'e kategory minste pear op it wite doek, mar 'ferlearen' dy 'priis' fan Will Smith en Kevin Kline yn Wild Wild West.
Plysjefilm
In plysjefilm is in sjenre fan films dat ta it mêd fan 'e dramafilms heart en as subsjenre fan 'e misdiefilm beskôge wurde kin. Plysjefilms binne de wjergader op it wite doek fan plysjesearjes op 'e tillefyzje, en geane oer misdriuwen (almeast ien of mear moarden) dy't oplost wurde moatte troch de plysje. In bekende foarm fan 'e plysjefilm is de buddy cop movie (Amerikaansk-Ingelsk foar "freonesmearisfilm"), wêryn't de haperjende ynteraksje tusken twa plysjeminsken ien fan 'e wichtichste motiven is. Faak begjint in buddy cop movie mei twa plysjes dy't inoar net lije meie en tsjin wil en tank twongen wurde om gear te wurkjen. Op 'e ein fan 'e film hawwe se leard om inoar te wurdearjen en binne se freonen wurden.
Foarbylden fan buddy cop movies binne de Lethal Weapon-filmsearje, 48 Hrs. en Another 48 Hrs., The Last Boyscout, Red Heat en Tango & Cash. Foarbylden fan oare plysjefilms binne Dirty Harry, de Die Hard-filmsearje, de Beverly Hills Cop-filmsearje, Cop Land, Murder at 1600, The Naked Gun-filmsearje, Snake Eyes en Stakeout.
Detektivefilm
De detektivefilm is in sjenre fan films dat ta it bredere mêd fan 'e misdiefilm heart. Yn sokke films draait de plot om it oplossen fan in misdriuw, wêrby't it almeast om in moard giet. Dejinge dy't it misdriuw oplosse moat, kin in privee-detektive wêze, in amateur-ûndersiker of in plysje. Yn it lêste gefal is der sprake fan oerlaping mei it besibbe sjenre fan 'e plysjefilm. Oare besibbe sjenres binne de skrillerfilm en de spionaazjefilm. Detektivefilms wurde fierders faak karakterisearre troch mysterieuze omstannichheden by it misdriuw, de ûntdekking fan oanwizings troch speurwurk en it ûnderfreegjen fan tsjûgen, en it ûntraffeljen fan 'e tadracht fan it misdriuw troch fernimstich riddenearjen. De detektivefilm is in foarm fan detektivefiksje; de wjergader op 'e tillefyzje is de detektivesearje. As de film komyske aspekten hat, sprekt men fan in detektivekomeedzje, in subsjenre fan 'e misdiekomeedzje.
It riedsel wa't de dieder is, wurdt faak sa lang mooglik bewarre foar it filmpublyk, mei as doel om 'e spanning fêst te hâlden. Oare techniken dy't dêrfoar ynset wurde, binne de soundtrack (mei spannende filmmuzyk op spannende mominten yn 'e film), it brûken fan beskate kameraposysjes, dy't net alles sjen litte, swiere skaden, dy't ek dingen ferburgen hâlde, en ûnferwachtse plotdraaiïngs. De ferneamde regisseur Alfred Hitchcock makke frij gebrûk fan alle neamde techniken, mar makke soms ek it publyk bewust fan in gefaar foar de haadpersoan dêr't dy him noch net fan bewust wie, om 'e driging dan út te rekken foar it dramatysk effekt. Benammen oer personaazjes as Sherlock Holmes, Miss Marple en Hercule Poirot binne in soad detektivefilms makke.
Mirko Hrgović
(5 febrewaris 1979) is in eardere Bosnysk fuotballer. Earder spile foar Junak Sinj, Hajduk Split, Gamba Osaka, Široki Brijeg, Wolfsburg, JEF United Chiba, Dinamo Zagreb, Greuther Fürth, Kavala, Split en Zadar.
Lucie (rivier)
thumb|250px|Lucie De Lucie is in rivier yn Suriname yn Súd-Amearika. De boarne fan de Lucie leit yn it noarden fan het Eilerts de Haanberchtme, dat mei oare berchkeatlings it Heechlân fan Guyana foarmet. De rivier rint dêrnei yn noardwestlike rjochting, oant tichteby de heechste berchtop fan Suriname, de Julianatop (1280 meter boppe de seespegel). Dêr bûgt de rivier ôf nei it súdwesten en dêrnei nei it westen. It lêste ein foar't de Lucie yn de Corantijn mûnet giet op 'en nij yn haadsaak yn noardwestlike rjochting. De Lucie is de noardgrins fan it ressort Koerûny mei de ressorten Kabalebo en Boppe-Koppename yn it distrikt Sipaliwiny.
De rivier is nei alle gedachten ferneamd nei in ferstoarn nichtsje fan Johan Eilerts de Haan, dy't de rivier op 16 oktober 1908 op in ekspedysje ûntduts.
Hans Boekhoven
Johan Winston (Hans) Boekhoven (Nieuwe Pekela, 22 oktober 1946) is in Nederlânsk politikus fan de VVD.
Op 1 jannewaris 2011 gie Nijefurd op yn de nije gemeente Súdwest-Fryslân dêr 't syn funksje mei kaam te ferfallen.
Mienebêst Ingelân
It Mienebêst Ingelân (Ingelsk: Commonwealth of England), ûnoffisjeel gauris de Ingelske Republyk of de Republyk Ingelân neamd, wie in steat yn Jeropa dy't bestie fan 1649 oant 1653. It omfieme it eardere Keninkryk Ingelân en fan 1652 ôf ek it eardere Keninkryk Ierlân. It Mienebêst Ingelân ûntstie oan 'e ein fan 'e Twadde Ingelske Boargeroarloch nei de berjochting en eksekúsje fan kening Karel I fan Ingelân, doe't it saneamde Rompparlemint in wet oannaam wêryn't Ingelân útroppen waard ta in mienebêst. Yn 1653, doe't Oliver Cromwell it Rompparlemint tsjin 'e wil fan 'e parlemintsleden yn ûntbûn, hold it Mienebêst op te bestean, en gie it oer yn it Protektoraat.
Geografy
It Mienebêst Ingelân bestie út it eardere Keninkryk Ingelân, dat sels opmakke wie út Ingelân, Wales en Man. Fan 1652 ôf hearde ek it eardere Keninkryk Ierlân ta it Mienebêst, dat it hiele eilân Ierlân besloech. Yn totaal kaam it Mienebêst dêrmei út op in oerflak fan goed 235.400 km².
Skiednis
It saneamde Rompparlemint fan it Keninkryk Ingelân kaam ein 1648 ta wêzen troch de Suvering fan Pride, wêrby't alle leden fan it eardere Lange Parlemint dy't it net iens wiene mei de lieders fan it revolúsjonêre Nije Modelleger, nei hûs ta stjoerd waarden. Sadwaande hie it Rompparlemint minder as twahûndert leden, wat minder as de helte wie fan it tal leden fan it Lange Parlemint. De measte leden fan it Rompparlemint hearden ta de legere adel (gentry), dy't fanwegen religieuze en/of politike opfettings wol fan 'e monargy ôf woene, mar dy't fierders yn prinsipe konservatyf wiene en alhiel gjin belang hiene by it trochfieren fan fierdere herfoarmings, lykas op it mêd fan grûnbesit.
Koart foar en nei de eksekúsje fan kening Karel I fan Ingelân op 30 jannewaris 1649 naam it Rompparlemint in stikmannich wetten oan dy't de basis leine foar de oprjochting fan in republyk. Yn 'e op 19 maaie fan dat jier yngeande Act Declaring and Constituting the People of England to be a Commonwealth and Free-State waard ferklearre dat it folk fan Ingelân en alle gebieten dy't dêrby hearden fan doe ôf ûnder it bewâld fan in mienebêst stie, dat feitliks in republyk wie. Troch de ôfskaffing fan 'e monargy, it Hegerhûs en de Kroanried fan Ingelân (Privy Council) hie it Rompparlemint ûnbeheinde macht ta it nimmen fan sokke beslissings. De Ried fan Steat naam it meastepart fan 'e funksjes fan 'e monargy oer. De leden fan dat lichem, wêrfan't de measten sels ek parlemintsleden wiene, waarden útkard troch it Rompparlemint. Mar it parlemint koe neat sûnder de stipe fan it Nije Modelleger, dêr't it in tige ûnnoflike bân mei hie.
Underwilens broeiden der in protte ynterne konflikten yn Ingelân. Guon leden fan it Rompparlemint woene in iepentlike republyk hawwe, sûnder it betinksel 'mienebêst' om sa'n steatsfoarm efter te ferskûljen, wylst oaren krekt in beheinde foarm fan 'e monargy weromhawwe woene. It meastepart fan 'e tradisjonele bestjoersklasse, de hege adel, beskôge it hiele Rompparlemint as in yllegaal regear besteande út in soadsje keningsmoardners en omheechfallen parvenu's. Mar hja wiene har ek bewust fan it feit dat it Rompparlemint alles wie dat it ûntstean fan in militêre diktatuer tsjinkearde.
Op 20 april 1653 ûntbûn Cromwell mei help fan Thomas Harrison it Rompparlemint tsjin 'e wil fan 'e leden yn. Syn redens om dat te dwaan, binne noch altyd ûndúdlik. Skiedkundigen hawwe as teoryen op 't aljemint brocht dat Cromwell bang wie dat de leden fan it Rompparlemint harrensels ta in regear ûntwikkelje woene, en dat er bang wie dat it Rompparlemint ferkiezings tarette foar in nij parlemint, dat nei alle gedachten yn mearderheid tsjin it Mienebêst wêze soe. Hoe dan ek, it Rompparlemint hold op te bestean, hoewol't in protte leden dêrfan de ûntbining as ûnwettich beskôgen om't it ûntbinen fan it parlemint sûnder de ynstimming fan datselde parlemint op 11 maaie 1641 by wet ferbean wie.
De opfettings fan Barebone's Parlemint foarmen in ôfspegeling fan 'e opfettings fan 'e ofsieren dy't de nominaasjes dien hiene. Der wiene sa'n fjirtich radikalen mei in hurde kearn dy't ôfwoe fan eltse foarm fan monargy en steatsgodstsjinst, sa'n sechstich moderaten dy't de besteande steatsynrjochting ferbetterje woene, en sa'n fjirtich konservativen dy't op eltse feroaring tsjin wiene. Cromwell ferwachte dat Barebone's Parlemint sûnder syn yngripen in nije grûnwet foar it Mienebêst produsearje soe, mar de leden wiene hopeleas ferdield oer krekt de wichtichste striidpunten. Boppedat hiene mar 25 fan harren ea earder sit hân yn in parlemint en wiene der mank harren alhiel gjin juristen dy't slutende wetlike formulearrings opstelle koene.
Ein 1653 hellen de radikalen genôch moderaten oer om harren te stypjen by it fuortstimmen fan in wetsfoarstel wêryn't it bewarjen fan 'e status quo op it mêd fan 'e godstsjinst fêstlein wurde soe. Dêrop namen de konservativen en guon oare moderaten op 8 desimber op in tiid fan 'e dei dat der net in protte leden yn it parlemint oanwêzich wiene, in moasje oan wêrmei't se harren gesach weromjoegen oan Cromwell. Dy stjoerde dêrop it leger om 'e parlemintsleden dy't har net by dy list dellizze woene, derút te jeien, en op 16 desimber rôp er himsels út ta beskermhear (Lord Protector) en stifte dêrmei it Protektoraat.
Rehobothtsjerke (Sumar)
De Rehobothtsjerke wie de eardere grifformearde tsjerke fan Sumar. Yn it ramt fan de foarming fan ien protestanske gemeente yn Sumar waard it gebou oerstallich en ôfstjitten. De tsjerke waard nei ferkeap ferboud om der yn te wenjen.
Skiednis
It ûntstean fan in grifformearde gemeente datearret út it ein fan de 19e iuw. In soad ynwenners fan Sumar besochten foar dy tiid de evangelisaasjegearkomsten fan de Confessionele Vereeniging op De Tike, mar yn 1884 waard in âlde smidte oankocht oan de Hearenwei en ferboud as ienfâldich lokaal foar grifformearde tsjinsten.
De tsjerke waard yn 1948 nochris fergrutte en yn 1979 folge in restauraasje fan it gebou.
It Reil-oargel fan de grifformearde tsjerke út 1966 bedarre yn de Pniëltsjerke fan de Hersteld Herfoarme gemeente yn it Gelderske Oosterwolde.
Sofia Helin
Sofia Helin (Hovsta, Örebro län, 25 april 1972) is in Sweedske aktrise.
Jonkheid
Sofia Helin waard berne yn Hovsta yn Örebro län, Närke. Har heit wie in keapman en har mem in ferpleechster. Doe't hja tsien dagen âld wie, hienen har beppe en har bruorke fan seis in autoûngemak; har beppe oerlibbe, mar har broer rekke dea. Helin studearre ôf yn de filosofy oan de Universiteit fan Lund. Fan 1994 oant 1996 gie se nei de teäterskoalle Calle Flygares en dêrnei studearre se yn 2001 ôf oan de Teäterakadeemje fan Stockholm. Se waard grutbrocht yn Linghem ûnder Linköping. Yn 2015 wenne hja yn Stokholm.
Karriêre
Helin begûn har karriêre yn 1997 mei in lytse rol yn de soapsearje Rederiet. Se spile yn ferskate films, ûnder oaren Rånarna út 2003 fan Peter Lindmark, dêr't se de rol fan haadynspekteur "Klara" yn spile. Foar haar rol yn de film Masjävlar út 2004 krige hja in nominaasje foar in Guldbagge Award, de filmpriis fan Svenska Filminstitutet. Yn 2007 en 2008 spile se "Cecilia Algotsdotter" yn de films Arn – The Knight Templar en Arn – The Kingdom at Road's End. Yn 2011, 2013, 2015 en 2018 wie hja te sjen yn de telefyzjerige Bron/Broen (The Bridge), yn de rol fan de autistyske plysje-ynspekteur "Saga Norén".
Persoanlik libben
Se is troud mei earder akteur en dûmny yn de Sweedske Tsjerke Daniel Götschenhjelm dy't hja foar it earst moete op de toanielskoalle. Se hat twa bern: in soan, Ossian en in dochter, Nike. Helin is in kristen.
Helin hat in groede yn it gesicht dy't feroarsake waard troch in fytsûngemak doe't se 24 wie.
De AS
De AS (Anargo-Sosjalist) (ek De As) wie in Nederlânsk anargistysk blêd dat ienris yn it fearnsjier ferskynde fan 1972 oant en mei 2020.
It earste nûmer kaam desimber 1972 út. De AS ferskynde yn de foarm fan temanûmers en ien kear yn 't jier as Jierboek Anargisme. Somtiids wiene der ek dûbelnûmers.
It blêd woe in anargistyske fyzje op de maatskippij ûntwikkelje (fan polityk en religy oant keunst) of dêrop krityk leverje út it anargisme wei. It anargisme wurdt dêr yn mearfoarmich en anty-dogmatysk opfette.
Meiwurkers fan De As, in kar:
Frjentsjerter Fiifdielen
Yn 'e fjirtjinde iuw foel it distrikt útinoar yn fiif lytsere bestjoerlike ienheden: de gritenijen Baarderadiel, Barradiel, (âld) Frjentsjerteradiel, Hinnaarderadiel en Menameradiel. Oant yn 'e sechstjinde iuw waard noch geregeldwei gearwurke troch dizze gritenijen, en oant dy tiid bleau de âlde ienheid sels folslein yn stân op it mêd fan it behear en it ûnderhâld fan 'e saneamde Fiifdielediken.
Misdiefiksje
Misdiefiksje is in sjenre fan literatuer, film en tillefyzje dat draait om misdriuwen en yn 't bysûnder om it oplossen fan misdriuwen. Dêrby kin de plot de dieder fan it misdriuw as haadpersoan hawwe, mar faker wurdt de oplosser fan it misdriuw as haadpersoan nommen. Dat kin in plysje wêze, in privee-detektive of samar ien dy't by in misdriuw behelle rekket. It misdriuw dat oplost wurde moat, is ornaris in slimme misdie, lykas in moard, in ûntfiering of, minder faak, in ferkrêfting of in swiere mishanneling. Misdiefiksje yn 'e foarm fan in boek is de misdieroman. Yn dy foarm wurdt it ornaris ûnderskaat fan mainstream-literatuer as in foarm fan sjenrefiksje. Misdiefiksje as filmsjenre is de misdiefilm; op 'e tillefyzje hjit it in misdiesearje. Spanning en it oplossen fan in mystearje binne de wichtichste eleminten fan misdiefiksje. Dit sjenre stiet yn 'e regel op himsels, mar it is ek mooglik in misdieplot te kombinearjen mei de eftergrûn fan in oarsoartich sjenre, lykas histoaryske fiksje of science fiction.
Skiednis
Ien fan 'e earste ferhalen wêryn't it oplossen fan in misdriuw in sintraal plak ynnimt, is it Aldgrykske toanielstik Kening Oidipoes fan Sofokles, dat datearret út 429 f.Kr. Yn dat stik liedt de speurtocht nei de moardner fan 'e foargeande kening ta de fal fan syn opfolger. In oar ier foarbyld is de Sineeske gong'an-fiksje, wêryn't magistraten misdriuwen oplosse dy't foar it gerjocht brocht wurde. Dat soarte ferhalen ferskynde foar it earst ûnder de Song-dynasty (960-1279).
De Arabyske mearkes fan Tûzen-en-ien Nacht, dy't ek datearje út 'e Midsiuwen, omfiemje ferskate ferhalen dy't as misdiefiksje omskreaun wurde kinne soene, lykas De Trije Apels. Dêryn fynt in fisker oan 'e igge fan 'e rivier de Tigris in swiere kiste dy't op 't slot sit. Hy ferkeapet it ding oan 'e Abbasidyske kalyf Harûn al-Rasjyd, en as dy de kiste iepenbrekke lit, wurdt dêryn it stoflik omskot oantroffen fan in jonge frou dy't yn stikken snien is. De kalyf oarderet dan syn fizier Djafar ibn Jachja om 'e saak te ûndersykjen en binnen trije dagen op te lossen, of oars sil er sels eksekutearre wurde. Ek twa oare mearkes fan Tûzen-en-ien Nacht, De Keapman en de Dief en Ali Chwadja, binne misdieferhalen.
It ierste foarbyld fan misdiefiksje yn 'e moderne sin fan it wurdt wie de novelle Mademoiselle de Scudéri, fan E.T.A. Hoffmann, út 1819. Oare iere foarbylden binne Richmond, Or: Stories in the Life of a Bow Street Officer, fan Thomas Skinner Sturr, út 1827, en it Deensktalige De Dominy fan Vejlby, fan Steen Steensen Blicher, út 1829. Bekender binne lykwols de dûnkere ferhalen fan Edgar Allan Poe, mei as haadpersoan de eksintrike detektive C. Auguste Dupin, lykas The Murders in the Rue Morgue (1841) en The Purloined Letter (1844). Mei de ferhalen oer Dupin skoep Poe de blaudruk foar it moderne detektiveferhaal.
Dêr borduerre Arthur Conan Doyle letter op fuort mei syn ferhalen oer de privee-detektive Sherlock Holmes, lykas The Sign of the Four (1890) en The Hound of the Baskervilles (1901). Lettere ferneamde wurken fan misdiefiksje binne û.m. de boeken fan Agatha Christie (publisearre tusken 1920 en 1976), oer Miss Marple en Hercule Poirot, lykas Murder on the Orient Express (1934), Death on the Nile (1937) en And Then There Were None (1939).
Ola Mafaalani
Ola Mafaalani (Syrje, 1968) is in Nederlânsk toanielregisseur fan Syrysk-Arabysk etnysk komôf. Hja waard berne yn Syrje, groeide op yn Dútslân en wennet en wurket sûnt 1992 yn Nederlân. Mafaalani hat hûsregisseur west by ferskate grutte Nederlânske toanielselsskippen. Dêr hat se û.m. klassikers op 'e planken brocht, lykas ferskate stikken fan Shakespeare. Hja stiet fierders ek bekend om har engazjearre koarte foarstellings. Fan 2009 oant 2017 wie Mafaalani artistyk lieder (direkteur) fan it Noardnederlânsk Toaniel (NNT), yn Grins.
Jonkheid en oplieding
Mafaalani waard yn 1968 yn Syrje berne, mar groeide op yn Dútslân, dêr't har âlden yn 1970 mei har en har âldere suster hinne emigrearren. Hja studearre yn Bochum film- en tillefyzjewittenskippen, germanistyk, anglistyk en politikology, en rûne har oplieding ôf mei in stúdzje teäterwittenskippen oan 'e Universiteit fan Amsterdam. Yn 1992 sette hja har foargoed nei wenjen yn Nederlân.
Karriêre
Mafaalani sette har karriêre yn 1995 útein by it Grand Theatre yn Grins, mei de produksje Harige Machines. Nei noch twa foarstellings yn Grins regisearre se stikken fan Shakespeare yn Brussel, by de Keninklike Flaamske Skouboarch (Macbeth), en yn Keulen, by it Kölner Spielhaus (Othello), en it stik Wings of Desire, fan Wim Wenders en Peter Handke by it American Repertory Theatre yn Cambridge (Massachusetts).
Yn 2002 waard Mafaalani de fêste regisseur fan Toanielgroep Amsterdam, dêr't se njonken de foarstelling Hemel boven Berlijn noch twa Shakespeare-stikken op 'e planken brocht: De Keapman fan Feneesje en Romeo en Julia. Per 1 jannewaris 2009 kearde Mafaalani werom nei Grins, dêr't se yn 'e tsjinst kaam by it Noardnederlânsk Toaniel (NNT), dat ien fan 'e fjouwer grutte toanielselskippen fan Nederlân is. Hja waard dêr behalven regisseur ek artistyk lieder (direkteur).
Njonken har grutte stikken makket Mafaalani ek engazjearre koarte foarstellings, wêrmei't se besiket ûngerjochtichheden yn 'e hjoeddeiske maatskippij oan 'e kaak te stellen. Sa hat se teäter makke oer eastlik Grinslân, it earmste diel fan Nederlân, mar ek oer lju dy't op jierren rekke binne, oer de polityk, de wittenskip en prostitúsje. Yn 2015 fertelde se yn in fraachpetear dat se tige yn noed sit oer it politike en maatskiplike klimaat yn Nederlân yn ferbân mei de flechtlingekrisis.
Priveelibben
Mafaalani wennet yn Grins en is troud mei de Nederlânske akteur en toanielskriuwer Ko van den Bosch. Hja hawwe tegearre ien bern, harren soan Sammie.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Nigearia
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Nigearia.
Tsjerke fan Allingawier
De Tsjerke fan Allingawier is de eardere herfoarme tsjerke fan Allingawier en makket diel út fan de Aldfaers Erf-rûte. It gebou wurdt sûnt 1984 net mear troch de tsjerklike gemeente brûkt. Dielnimmers oan de rûte krije yn de tsjerke in klankbyldpresintaasje oer it Skeppingsferhaal. Dêrnjonken wurdt it tsjerkegebou brûkt foar rou- en troutsjinsten. Oan de súdlike kant fan it doarp stiet noch de eardere grifformearde tsjerke, dy't earst tsjinst die as Wurd- en Byldtsjerke en no ûnderdak jout oan ekposysjes.
Skiednis
De herfoarme tsjerke fan Allingawier waard yn 1635 boud op it plak fan in midsiuwske foargonger. Oan de eastlike kant fan de tsjerke binne yn 1970 spoaren fûn fan tufstiennen fûneminten. Nei alle gedachten lei de westlike gevel van de tsjerke ûnder it hjoeddeiske tsjerkegebou. De âldste skriftlike boarne fan de tsjerke datearret út 1545, doe't it reiten tek fan de tsjerke ferfongen waard troch laai, mar op de terp fan Allingawier stiet al sûnt ± 1000 in tsjerke.
Mei de reformaasje waard de doarpspastoar ferballe en ferfongen troch in dûmny, dy't dield waard mei Eksmoarre. Fanwegen it isolearre karakter fan de streek bleaune der lykwols noch in soad minsken trou oan it katolike leauwen en yn 1611 waarden der op ljochtskyndei noch katolike bern doopt. It dielen fan in dûmny mei Eksmoarre is altiten sa bleaun.
Nei de sloop fan de midsiuwske tsjerke waard op 3 july 1634 troch Jelle Tjercks Broersma de earste stien lein foar de tsjintwurdige tsjerke. Yn de jierren 1783-1788 waard de tsjerke oan de kant fan it koer koarter makke.
Ynterieur
Mei it ynkoartsjen fan it koer oan it ein fan de 18e iuw krige de tsjerke ek in nije preekstoel. It doophek is nei alle gedachten alle gedachten âlder en soe út de boutiid fan de tsjerke stamme. In gevelstien yn de toer betinkt de bou fan de tsjerke.
De westlike oargelgalerij waard oan it begjin fan de 20e iuw boud. In echt piipoargel hat de tsjerke lykwols nea hân. Achter it skynfront fan it oargel stiet in harmoanium.
Ut de midsiuwske tsjerke stamt de klok mei in diameter fan 108 sintimeter, dy't yn 1599 troch Henrick Hegewaert yn Kampen getten waard. De klok waard yn de Twadde Wrâldkriich troch de besetter foardere, mar yn 1945 werom fûn. It oerwurk fan de toer is meganysk.
Edin Mujčin
(14 jannewaris 1970) is in eardere Bosnysk fuotballer. Earder spile foar Marsonia Slavonski Brod, Dinamo Zagreb, JEF United Ichihara, Kamen Ingrad, Lokomotiva Zagreb en Lučko Zagreb.
Son en Breugel
Son en Breugel is in plak en gemeente yn de Nederlânske provinsje Noard-Brabân krekt bûten Eindhoven. De gemeente, dy't ta de metropoalregio Eindhoven heard, beslacht in gebiet fan 26,51 km² dêr't 0,56 km² fan wetter is. De gemeente hie 16.904 ynwenners yn 2019. Son en Breugel wiene eartiids twa ferskillende doarpen: 'Son' en 'Breugel', skieden troch de rivier de Dommel. Son en Breugel grinzget oan de folgjende gruttere gemeenten: Eindhoven, Meierijstad, Nuenen, Gerwen en Nederwetten en Best. Fanâlds wurdt dêr Noard-Meierijsk (in East-Brabânsk dialekt) praat.
Skiednis
De doarpen Son en Breugel waarden stifte tusken de 12e en 14e iuw. De doarpen ûntwikkelen har rap; yn de 15e iuw hienen de doarpen sawat 300 húshâldens (150 it doarp).
Neffens Karel van Mander syn Schilder-boeck út 1604, waard de skilder Pieter Bruegel de Aldere berne yn it doarp Breugel.
Sawol Son as Breugel waarden slim rekke yn 'e Tachtichjierrige Oarloch; it oantal húshâldens yn 'e beide doarpen sakken nei sawat 140 (dat betsjut sawat 600 - 800 ynwenners).
Under it regear fan Napoleon waarden beide doarpen lang om let kombineare yn ien gemeente. Oant it begjin fan 'e 20e iuw bleau de befolking relatyf stabyl op sawat 1500 ynwenners. Tusken 1910 en 1940 groeide de befolking lykwols fan 1.600 nei 3.500 ynwenners doe't minsken om ekonomyske redenen nei it doarp ferhuzen. It wie it toaniel fan swiere gefjochten oan 'e ein fan 'e Twadde Wrâldoarloch, benammen tidens Operaasje Market Garden. Fan 1960 ôf groeide Son en Breugel fierder. Mei yngong fan augustus 2002 waard it oantal ynwenners rûsd op 15.000.
Berne yn Son en Breugel
thumb|134px| Willemijn Verkaik, 2012
Wapen fan Frjentsjer
It wapen fan Frjentsjer is it wapen dat foarhinne troch de yn 1984 ophefte gemeente Frjentsjer fierd waard en dat noch altyd yn gebrûk is foar de stêd Frjentsjer. It wapen bestiet út in blau fjild mei dêrop in liedklok fan goud (giel).
It âldste stedssegel mei in klok derop datearret út 1496. Frjentsjer wie doedestiden in foaroansteande stêd mei in grutte en wichtige klokslach, it gebiet bûten de stedswâlen dat oan 'e stedsrjochten en -plichten ûnderwurpen wie. Der wurdt wol tocht dat it symboal fan 'e liedklok dêrfan ôflaat is.
It wapen fan Frjentsjer hat as skyldhâlders in dûbele foarm fan Seares, de Romeinske goadinne fan 'e lânbou en yn 't bysûnder fan it nôt (dêrfandinne de nôtskeaf yn 'e earms fan 'e skyldhâlders). Yn 'e folksmûle wurde de skyldhâlders lykwols sjoen as twa fromme fammen dy't it wapen omjouwe om te bewizen dat de Frjentsjerters ûnrjochtlik wol útskeld wurde foar 'klokkedieven'.
Grutte Priis Formule 1 fan Monako 2002
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Monako 2002 yn Monte Carlo op 26 maaie 2002. It wie de sânde fan 17 races fan de Formule 1 yn 2002. Hy waard op it Circuit de Monaco hâlden. De race waard hâlden oer 78 omgongen, op it 3,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 262,8 kilometer.
Ishøj (gemeente)
De gemeente bestiet sûnt it begjin fan de gemeentlike yndieling yn 1842. Oan it begjin hie de gemeente de namme fan de twa parochy's Torslunde en Ishøj. De gemeentenamme Torslunde-Ishøj bleau oant 1975 bestean, fiif jier nei de gemeentlike weryndieling fan 1970. Foar dy weryndieling hearde de gemeente ta it bestjoersdistrikt Smørum Herred yn de provinsje Kopenhagen. Der hawwe in tal lytse grinskorreksjes west mei oanbuorjende gemeentes, benammen mei de gemeente Høje-Tåstrup yn de jierren 1960.
By de gemeentlike weryndieling fan 2007 wie de gemeente Ishøj te lyts, mar troch in gearwurkingsferbân mei de gemeente Vallensbæk koe de gemeente Ishøj selsstannich bliuwe. Neffens dy oerienkomst wurde guon gemeentlike taken troch Vallensbæk útfierd en oare taken troch gemeente Ishøj.
Haadstêd fan de gemeente is de stêd Ishøj. In grut part fan de befolking yn Ishøj bestiet út bewenners fan net-Westerske komôf. In grut part (likernôch 17%) is fan Turkske komôf. Dat ferklearret it grutte tal bynammen fan de stêd lykas Istanhøj
Fan de 22.988 (01.01.2018) ynwenners fan de gemeente wenje der mar 2.120 ynwenners bûten de sletten bebouwing.
Yn de gemeente stiet it Arken Museum for Moderne Kunst, dat op 20 maart 1996 troch keninginne Margrethe II iepene waard.
Marshal (plysje)
In marshal is yn 'e Feriene Steaten in plysjeman dy't op it plattelân de wet hanthavenje moat yn in lytsere stêd of in distrikt binnen in county. It amt fan marshal wurdt gauris betize mei dat fan sheriff, benammen om't de beide oantsjuttings yn westernfilms dy't troch de filmyndustry fan Hollywood makke binne, oer it algemien as synonimen brûkt wurde.
In marshal wurdt ornaris oansteld troch de boargemaster fan 'e stêd, it stedsje of it plattelânsdistrikt dêr't er tsjinnet. Ek kin it wêze dat der foar it amt fan marshal ferkiezings holden wurde. De marshal moat yn alle gefallen foar syn wurk ferantwurding ôflizze oan 'e boargemaster. Histoarysk wiene der ek federale marshals, dy't troch de Amerikaanske federale oerheid oansteld waarden yn gebieten dy't noch net de status fan Amerikaanske steat berikt hiene. Sokke territoaria, sa't se neamd waarden, wiene net ûnderferdield yn countys, en koene dêrom gjin sheriff hawwe. In hiel oar soarte marshal, mei folle breder foech, is de U.S. marshal, dy't in federaal plysjeman fan 'e United States Marshals Service is.
Saloon
In saloon (útspr.: [sə'lu:n], likernôch: "suh- lûûn ") is in type bar dat assosjearre wurdt mei it Wylde Westen. De term is in Ingelske ferbastering fan it Frânske wurd salon. De kliïntêle fan sokke horekagelegenheden bestie út pelsjagers, houtsjers, cowboys, feeboeren (ranchers), komelkers en gerniers (farmers), gokkers, goudsikers, mynwurkers, soldaten en wetstsjinners lykas sheriffs en marshals. Der waard bier en sterke drank ferkocht, mar yn 'e regel ek waarm iten en net-alkoholyske dranken, lykas kofje. Faak koe der ek gokt wurde, en net selden fungearre de boppeferdjipping as bordeel.
Skiednis
De earste saloon waard yn 1822 iepene yn Brown's Hole, yn wat letter de Amerikaanske steat Wyoming wurde soe. De heechtijdagen fan 'e saloon foelen om 1880 hinne, doe't der bygelyks in Leavenworth (Kansas) sa'n 150 saloons wiene. Omtrint dyselde tiid begûnen saloons, benammen yn gruttere plakken, nauwe bannen oan te knoopjen mei brouwerijen. Om't de brouwerijen tsjin dy tiid in oerkapasiteit ûntwikkelen, betochten se nei Britsk foarbyld in systeem fan merkbehearsking, wêrby't se hannelsoerienkomsten mei saloons sleaten dêr't yn fêstlein wie dat de saloons inkeld noch by harren ynkeapje mochten. De Schlitz Brewing Company en in pear oare brouwerijen giene noch fierder troch sels lúkse saloons te bouwen.