cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bone Crossed
Ynhâld
Nei't se wer thús kommen is, wurdt Mercy mei Adam, har pleechbroer en húsgenoat Samuel en guon oare wearwolven oproppen foar in gearkomste mei Marsilia en har fampieren. Dêrby weeft Marsilia ôf mei in pear fijannen yn 'e eigen gelederen, en wurdt ûnder druk fan Adam-en-dy besletten dat Mercy net bestraft hoecht te wurden foar de dea fan Andre. Koart dêrnei besiket Corban Mercy thús, skeakelet har út mei in stroomstjitwapen en ûntfierd har nei Spokane, mei as iennichste útlis de wurden "Hy hat Chad."
Corban leveret Mercy by Blackwood ôf, dy't Amber fermoarde blykt te hawwen en Chad finzen hâldt. It spûk by Amber-en-dy yn 'e hûs blykt de geast fan in fampier west te hawwen, dy't hearrich is oan Blackwood. It docht bliken dat Blackwood it hiele spul yn gong setten hat mei it doel om Mercy nei Spokane ta te lokjen. Hy hat nammentlik it fermogen om 'e eigenskippen oer te nimmen fan 'e persoanen fan wa't er it bloed drinkt, en hâldt dêrta ek in mindere ierdgeast finzen, in iikman mei de namme Donnell Greenleaf. Sokken libje fan sinneljocht en troch syn bloed te drinken kin Blackwood nettsjinsteande it feit dat er fampier is dochs op ljochtskyndei aktyf wêze. Fan Mercy wol er it fermogen krije om geasten te dominearjen. Hy makket lykwols de flater om Mercy yn in koai op te sluten yn deselde romte dêr't er ek de iikman yn in koai hâldt. As de magyske gongelstôk wer opdûkt, freget Donnell Greenleaf oft er it ding ris sjen mei en fertelt er dat it makke is troch Lugh. Neitiid komt Blackwood werom om fan Mercy har bloed te drinken, en wylst se mei him fjochtet, smyt de iikman de gongelstôk as wie it spear – dy't de rêch fan 'e fampier trochboarret en him deadet.
Mercy Thompson
Kazan (stêd)
Kazan (Russysk: Казань, Tataarsk: Qazan of Казан) is in grutte stêd yn it easten fan Jeropeesk Ruslân oan de iggen fan de Wolga, haadstêd fan de autonome republyk Tatarstan.
Kazan is in drok hannelssintrum op de grins fan Jeropa en Azië mei in ryk kultureel libben, dat ferlike wurde kin mei dat fan Moskou en Sint-Petersboarch. Sûnt 1801 is Kazan in universiteitsstêd en sûnt 2005 hat de stêd ien fan de grutste moskeeën fan Jeropa; de Kûl Sjarifmoskee. Yn 2005 fierde Kazan syn tûzenjierrich bestean.
Namme
De oarsprong fan de namme Kazan is net wis. De letterlike fertaling fan it Tataarske wurd qazan is "itensiederspot", mar soe ek ôflaat wêze kinne fan it wurd qazğan, dat "útdold" of "groppe" betsjut.
In qazan wie oarspronklik in soarte fan panne dy't wol wat fan in wok hie. De namme Qazan soe sa te meitsjen hawwe kinne mei de lizzing fan de stêd yn in delling dy't de foarm fan in qazan-panne hat. Teffens giet it romantysker ferhaal fan de Tataarske prinsesse Söyembikä, dy't by it ôfwaskjen in gouden qazan yn de rivier falle litten hawwe soe, op it plak fan de stêd fan no.
Befolking
thumb|260px|Befolking fan Kazan sûnt 1800 De stêdekloft Kazan hat in befolking fan 1,57 miljoen.
Stedsdistrikten
Kazan is ferdield yn sân distrikten:
Stedssilhûet
900px| 900px| Kazanka right bank 900px| Both banks of Kazanka
Urban Gad
Peter Urban Gad (Skælskør, 12 febrewaris 1879 - Kopenhagen, 26 desimber 1947) wie in Deensk filmregisseur. Hy regissearre 40 films tusken 1910 en 1927. Asta Nielsen, syn oare helte, spile yn 30 fan syn films, ek yn syn debútfilm Afgrunden út 1910. Urban Gad en Asta Nielsen ferhuzen yn 1911 nei Dútslân, dêr't Gad mei produsint Paul Davids oant 1922 wurke.
Paul Gauguin wie in omke fan Gad.
Janick Gers
Janick Robert Gers (Hartlepool, 27 jannewaris 1957) is in Ingelsk gitarist. Hy is benammen bekend as de tredde gitarist fan Iron Maiden.
Karriêre
Gers begûn syn karriêre as gitarist fan de NWOBHM-band White Spirit - dy't yn 1980 syn titelleaze debútalbum útbrocht, foardat Gers yn 1981 fuortgie om him by Gillan oan te sluten, in band foarme troch de doetiidske eardere Deep Purple sjonger Ian Gillan. Nei't de band Gillan der mei ophâlden wie, folge Gers in stúdzje geasteswittenskippen foardat er by Gogmagog kaam, dêr't ek earder Iron Maiden-sjonger Paul Di'Anno en drummer Clive Burr ta hearden. It projekt soe úteinlik op neat útrinne. Gers spile dernei mei op it earste solo album Tattooed Millionaire fan Bruce Dickinson en waard yn 1990 de ferfanger fan Adrian Smith. Hy bleau ek by Iron Maiden nei't Smith wer weromkaam by de band.
Priveelibben
Gers waard berne yn Hartlepool, Ingelân, it Feriene Keninkryk, as soan fan in nei Ingelân emigrearre Poalsk seeman. Janick Gers is boaske mei Sandra en hat twa bêrn.
Cor Schilder
Cor Schilder (folút: Cornelis Schilder; Foalendam, 1981 – by Hrabove (de Oekraïne), 17 july 2014) wie in Nederlânsk drummer út Foalendam. Hy spile yn 'e band Vast Countenance. Yn 2014 kaam er boppe de eastlike Oekraïne om by de fleanramp mei Malaysia Airlines-flecht 17.
Libben en ferstjerren
Schilder wie hikke en tein yn it eardere fiskersdoarp Foalendam, oan 'e kust fan 'e Iselmar, dêr't er bekend stie ûnder de bynamme 'Pan'. Hy krige in beskate bekendheid as drummer fan 'e band Vast Countenance. De kost fertsjinne er as jiskeman by de gemeente Edam-Foalendam.
Schilder wie ien fan 'e passazjiers op Malaysia Airlines-flecht 17 fan Amsterdam nei Kuala Lumpur, dy't boppe it easten fan 'e Oekraïne troch pro-Russyske rebellen oansjoen waard foar in transportfleantúch fan 'e Oekraynske Loftmacht en sadwaande by fersin delsketten waard. Dêrby kamen de 33-jierrige Schilder, syn 30-jierrige freondinne Neeltje Tol en alle 296 oare ynsittenden om it libben.
By har dea wiene Schilder en Tol ûnderweis nei Yndoneezje, dêr't se op fakânsje gean soene. Neeltje Tol, in ûndernimster dy't yn it Foalendamske winkelsintrum De Stient al trije en in heal jier in blommesaak runde, hie dêr op 'e doar in bryfke efterlitten mei de tekst: "Wij gaan lekker op vakantie, 4 augustus zijn we weer terug."
Schilder sels sette koart foar it ynstappen op Skiphol in foto fan it fleantúch, in Boeing 777, op syn Facebook-side mei dêrby de tekst "Mocht hij verdwijnen, zo ziet hij d'r uit." Dat wie in ferwizing nei de ferdwining fan Malaysia Airlines-flecht 370, in fearnsjier earder, mar dit lytse grapke waard nei de fleanramp gauris oanhelle fanwegen de wrangheid dy't it doe krigen hie.
Ruft
thumb|Ruften dy't wosken wurde kinne thumb|Weismytruft In ruft, hjoed-de-dei ek wol oantsjut mei pamper (eigentlik de merknamme fan de babyruften fan it bedriuw Procter & Gamble dy’t in soartnamme wurden is), is absorbearjend ûnderguod dat yn ’e regel brûkt wurdt troch minsken en somtiids troch laboratoarium- en húsbisten. It giet dan om baby s en lytse bern dy’t noch yn ’e broek poepe en pisje, of om minsken dy’t it wetter trochstrings net ophâlde kinne, lykas yn it gefal fan âlderen dy’t lichaamlik of mentaal beheind binne. Teffens kinne ruften brûkt wurde troch persoanen dy’t net op ’e tiid by it húske komme kinne (djipseedûkers, astronauten en sa).
Ruften binne makke fan tekstyl of syntetysk materiaal. Ruften fan tekstyl hawwe ien of mear lagen fan katoen, himp, bamboe of mikrotried en kinne meardere kearen wosken en fannijs brûkt wurde, faak droegen mei in plestik broek deromhinne. Weismytruften befetsje absorbearjende materialen en gemikaliën, hawwe in wettertichte plestik bûtenkant, en wurde weismiten nei gebrûk.
Yn gefal fan gebrûk troch folwoeksenen (of âldere bern) wurdt faak praat fan ynkontininsjemateriaal omdat in ruft yn ferbân brocht wurdt mei lytse bern.
Seksualiteit
Ruften, al of net spesjaal útfierd, wurde ek droegen of brûkt troch minsken mei bernige gefoelens, faak yn de setting fan in saneamd Ageplay (ruftfetisjisme).
Ut de skiednis
Earst yn de 19e iuw krige it moderne ruft foarm en brûkten memmen op in protte plakken op ’e wrâld katoenen doeken, al of net fêstset mei in feilichheidsspjelde. Katoenen ruften waarden foar it earst massaal makke yn 1887 troch Maria Allen yn de Feriene Steaten.
It weismytruft waard útfûn troch Marion Donovan (1917-1998) nei’t se eksperimintearre mei wettertichte broekjes foar babys.
Graceland Cemetery (Chicago)
It Graceland Cemetery (Ingelsk foar "Begraafplak Graceland") is in bekend Fiktoriaansk begraafplak yn 'e Amerikaanske stêd Chicago. It leit yn 'e wyk Uptown, noard fan it sintrum, mei de haadyngong op it adres 4001 North Clark Street, by de krusing fan Clark Street mei Irving Park Road. It begraafplak beslacht in oerflak fan 48 ha (121 acres), en waard yn 1860 yn gebrûk nommen. Hjoed de dei hat it de status fan monumint. It waard op 18 jannewaris 2001 opnommen yn it Amerikaanske Nasjonaal Register fan Histoaryske Plakken (NRHP). It Graceland Cemetery foarmet it lêste rêstplak fan ferskate bekende ynwenners fan Chicago.
Skiednis
Yn 'e njoggentjinde iuw ried de trein fan 'e Chicago and Evanston Railroad by de eastkant fan it Graceland Cemetery lâns. Dy ferbining waard brûkt om deakisten en roufolk út Chicago wei nei it begraafplak te ferfieren. Der wie dêrom yn dy tiid in tagong ta it begraafplak oan 'e eastkant, dy't letter tichtmakke is. (Tsjintwurdich folget de Reade Line fan 'e metro fan 'e saneamde Chicago "L" likernôch deselde rûte as it eardere spoar, mei deunby it Graceland Cemetery de halte Sheridan.)
Nei de Grutte Brân fan Chicago, yn 1871, waard Lincoln Park, dat oant dy tiid it wichtichste begraafplak fan Chicago west hie, ûntwijd, en in diel fan 'e grêven dêrwei waard doe ferpleatst nei Graceland. Lincoln Park waard neitiid ta park makke en foar rekreaasje brûkt, en dêr bleau mar ien grêf oer, de saneamde Couch Tombe, mei de stoflike resten fan Ira Couch. Dat is tsjintwurdich nei alle gedachten it âldste bouwurk fan Chicago, mei't fierder alles yn 'e Grutte Brân ferlern gie. It Graceland Cemetery is fierders it lêste rêstplak fan ferskate slachtoffers fan 'e tragyske Brân yn it Iroquois Teäter, yn 1903, dêr't mear as 600 minsken by omkamen.
Oansjen
It Graceland Cemetery is typearjend foar begraafplakken út 'e Fiktoriaanske Tiid. Ynstee fan 'e eardere skealike hoekjes lân dêr't de grêven suver boppe-op inoar leine en de grêfsarken min ûnderholden waarden, is it rom, grien en goed ûnderholden, suver in park allyk, dat ûntwurpen is troch lânskipsarsjitekt Ossian Cole Simonds. De grêfstiennen en mausoleä steane wiid útinoar, sadat der romte oerbliuwt foar beskate foarmen fan rekreaasje. Sa komme der geregeldwei lju del om tusken de grêven te picknicken. It begraafplak wurdt omjûn troch in mânselhege muorre, bekroane mei in smei-izeren stekje mei spearpunten dy't omheech útstykje.
In protte fan 'e tomben en mausoleä op it Graceland Cemetery binne fan grutte arsjitektoanyske of artistike wearde. Foarbylden binne de Getty Tombe en it Martin Ryerson Mausoleum (beide ûntwurpen troch arsjitekt Louis Sullivan, dy't sels ek op it begraafplak begroeven leit), en it Schoenhofen Pyramidemausoleum. Opmerklik binne fierder de beide stânbylden makke troch byldhouwer Lorado Taft, dy't op it Graceland Cemetery steane: Ivige Stilte makket diel út fan 'e tombe fan 'e famylje Graves, wylst De Krúsfarder op it lêste rêstplak fan kranteman Victor F. Lawson stiet.
Aldewetter
thumb|Topografyske gemeentekaart fan Aldewetter, desimber 2016 Aldewetter (Nederlânsk en offisjeel: Oudewater) is in stêd en gemeente yn de Nederlânske provinsje Utert.
It plak krige stedsrjochten yn 1265 en is dêrmei de âldste stêd yn it Griene Hert. Aldewetter leit oan de mûning fan it rivierke de Lange Linschoten yn de Hollânske Isel. De gemeente Aldewetter bestiet neist de stêd Aldewetter de eartiidske gemeenten Hoenkoop, Snelrewaard en Willeskop. Yn 1989 binne de kearnen Papekop en Hekendorp út de ophefte gemeente Driebruggen by Aldewetter komd. Aldewetter heart sûnt 1970 by de provincie Utert, dêrfoar wie it in diel fan Súd-Hollân. De gemeente hat in oerflak fan 40,17 km², wêrfan 1 km² wetter.
De omjouwing bestiet út lintbebouwing mei in grutte rol foar feehâlderij. De measte bebouwing fan de kearn Aldewetter leit as in krânse om it histoaryske sintrum benoarden de Hollânske Isel. It diel fan de gemeente besuden dy rivier leit yn de Lopikerwaard. Aldewetter ûntstie omtrint 1100 yn in meänderbocht dêr’t Lange Linschoten gearkomt mei de Hollânske Isel. De oarsprong fan de namme Aldewetter is net bekend. It meast wierskynlik is dat it in ferbastering is fan 'âlde (uter)waarden'.
Stinsel
In stinsel (fan it Ingelske stencil) is in sjabloan makke fan in materaal dat inket trochlit en dêr’t ôfdrukken mei makke wurde kinne (stinselje). Ek in ôfdruk wurdt (ûnterjochte) faak in ‘’stinsel’’ neamd, sels as dy ôfdruk mei in oare technyk makke is. De stinseltechnyk is in foarm fan trochdruk.
Dizze technyk is ferkrongen troch it fotokopiearjen en it printsjen.
Technyk
In memmefel (master) bestiet út in laach waaks op in tinne sterkere, trochlitbere laach. Troch it fuortheljen fan de waaks ûntsteane plakken dêr’t inket trochlitten wurde kin. It fuortheljen fan de waaks koe barre mei in skriuwmasine (sûnder inketlint) of mei in hurde stift. Flaters koene korrisjearre wurde mei in reade korreksjelak, korrektine neamd, dy’t in bytsje op neillak liket. Ek kin waaks mei in brântechnyk ferwidere wurde. It orizjineel wurdt dan optysk lêzen en troch in fonk fuortbaarnd op de master. Dêrby ûntstiet ozon. By moderne digitale masines bart it ynbaarnen yn de masine; ek is it by dy masines mooglik om daliks út ‘e kompjûter wei in master te meitsjen. Dat waard (of wurdt) tapast omdat dat fan in beskate oplage ôf goedkeaper wie/is as sûnder mear fotokopiearjen.
It memmefel wurdt op in trommel spand dêr’t inketrôlen yn sitte. Alle kearen dat de trommel rûndraait wurdt in ôfdruk op papier makke. Masinaal kinne sa maklik tûzenen printen fan in stinsel makke wurde mei in faasje fan 60 oant wol 240 de minút.
Skiednis
Dizze technyk wie yn swang oant fotokopiearjen in tagonkliker, skjinnere wize fan reprodusearjen waard. De oergong barde ein santiger jierren fan de 20e iuw. Noch hieltyd wurdt it wurd faak brûkt foar it oantsjutten fan it produkt fan it stinselproses: in pamflet of fluchskrift, ek as dat net troch de spesifike, hjirboppe beskreaune technyk, ta stân kommen is. It gebrûk derfan by folksreboelje leit foar de hân; in soad lju sizze dat it wiidfersprate brûken fan stinsels by de Paryske revolte fan 1968 begûn is. Dy technyk krige sadwaande ek tsjinstân by de elite en waard spytgnyskjend de stinselkultuer neamd.
De stinseltechnyk waard troch de kommunisten fan ein 1940 ôf brûkt om harren blêden as De Waarheid, De Vonk of it Noorderlicht te fermannichfâldigjen. Dat hie twa foardielen, te witten dat in stinselmasine yn in hûs set wurde koe en de plysje en Sicherheitstsjinst koene de lytse ôfwikings yn de printe letters net werliede ta in printer, mar moast it werliede nei in spesifike skriuwmasine, dêr’t folle mear fan yn de omloop wiene. Ek oare fersetsgroepen makken geregeld gebrûk fan stinselmasines.
Ménage à trois
Ménage à trois (útspr.: [me:'na:ʒ a tʀwa]; likernôch: "meenaazj a trwa") is in Frânske term dy't letterlik "hûshâlding fan trije" betsjut. Oarspronklik waard dêrmei ferwiisd nei in oerienkomst wêrby't trije minsken ien húshâlding foarmje en ek seksuële omgong mei-inoar hawwe as ûnderdiel fan in duorjende relaasje. Tsjintwurdich wurdt it begryp breder brûkt, en kin mei ménage à trois ek in oerienkomst bedoeld wurde wêrby't trije minsken yn ien hûs gearlibje sûnder needsaaklikerwize seksuële omgong mei-inoar te hawwen. De term is lykwols bekender as synonym foar triootsje: trije minsken dy't (meast flechtich) seksueel kontakt mei-inoar hawwe. Dêrtroch hat ménage à trois in suggestive lading krigen dy't op seksualiteit tsjut.
Stinsel
Skiednis
Yn it no wurde stinselmasines minder brûkt. Guon printers en ynstellings brûke de masines lykwols noch altyd, omdat by lytse oplagen, en hielendal by kleuredruk, de technyk goedkeaper is as kopiearjen of printsjen.
Stinseltechnyk yn graffity
In algemiene (ynternasjonaal) gebrûk fan it wurd stinsel wurdt benammen brûkt foar yn de strjittekeunst brûkte druktechniken wêrby’t gebrûk makke wurdt fan gauris hânsniene sjabloanen.
Ek ûnder graffitykeunstners binne stinsels populêr. Omdat se tige flot oanbrocht wurde kinne en gâns kearen werhelle, wurde se graach brûkt om (ûnder oare) propagandistyske boadskippen mei oer te bringen. Tsjintwurdich is Melbourne it stinsel-mekka, (mei artysten as Rone, Haha, Meggs, Sync en oaren).
Bekende stinselartysten binne:
Weintsjer
In weintsjer of weinmakker (Nederlânsk: wagenaar of wagenmaker) wie foarhinne in ambachtsman dy't him derop talei om weinen en karren te meitsjen of te reparearjen. Yn it Ingelsk waard sa'n man in wainwright neamd, fan wain, in argaysk wurd foar "wein", en wright, in âld wurd foar "makker". Sawol de efternammen Wagenaar en Wielinga (yn it Nederlânsk) as Wainwright (yn it Ingelsk) komme tsjintwurdich noch rûnom foar, mar faak wurdt net mear begrepen wat dy nammen eins betsjutte.
In master-weintsjer hie yn it ferline faak feinten yn 't wurk mei ferskillende feardichheden, dy't allegear nedich wiene om in kreaze wein te produsearjen: tsjillemakkers, smidden en fervers. Lytsere weintsjers diene al dat wurk sels of bestegen dielen fan it wurk út oan oare faklju.
Franken (gebiet)
250px|thumb|Franken hjoed-de-dei It gebiet Franken is it gebiet fan de âlde Hartochdom Franken fan de Midsiuwen. Yn it Dútsk en ek yn it Frysk en it Nederlânsk wurdt Franken brûkt. Yn oare talen en ek mei âldere nammen wurdt it wol oantsjutten as Franconia, Franconie of Frankonie. It gebiet foarmet gjin bestjoerlike ienheid. It grutste part fan Franken leit yn de dielsteat Beieren. Dat is ûnderferdield yn de Regierunsbezirke: Boppedat wurdt de krite Heilbronn-Franken yn Baden-Wuertemberch en it súdlike part fan Tueringen by it gebiet Franken rekkene. Benammen yn de trije Frankyske Regierunsbezirke yn Beieren binne der groepen dy't stribje nei it foarmjen fan in nije dielsteat Franken yn de Bûnsrepublyk Dútslân. Yn 1989/90 hie de Fränkische Bund in petysje organisearre, mar ta de stifting fan in dielsteit kaam it einlings net. De Dútske Grûnwet biede der lykwols wol in wetlik grûn foar.
Fruchtbere Grônd
Fruchtbere Grônd (Biltsk foar: "Fruchtbere Grûn") wie in tentoanstelling dy't mids 2018 yn 'e Fryske lânstreek It Bilt holden waard yn it ramt fan it projekt Ljouwert/Fryslân Kulturele Haadstêd fan Jeropa 2018. It evenemint hie de foarm fan in keunstrûte dy't by sân jirpelskuorren oan de Aldebiltdyk yn Aldebiltsyl lâns rûn. Fan 21 juny oant en mei 15 july wiene dêr keunstwurken te sjen fan 44 keunstners út Fryslân, út 'e krite West-Fryslân yn Noard-Hollân en út 'e Dútske gebieten East-Fryslân en Noard-Fryslân. It wurk wie spesjaal foar dizze gelegenheid makke, en de keunstners hiene har ynspirearje litten troch it oansjen fan It Bilt.
De útstalling Fruchtbere Grônd waard organisearre troch de Stifting Biltske Jirpelwiken (BAW), en hearde ta it bredere LF2018-ûnderdiel Potatoes Go Wild. De tentoanstelling wie gearstald troch Anita van Os, de eigneresse fan Galery De Roos van Tudor yn Ljouwert (oarspronklik yn Frjentsjer), en fan 2013 oant en mei 2016 de konservator fan 'e Keunstmoanne It Amelân. De Stifting BAW woe mei Fruchtbere Grônd (en mei it projekt Potatoes Go Wild yn it algemien) de bân tusken keunst en lânbou ta útdrukking bringe, om sa mear begryp te kweken tusken boer en konsumint.
Fruchtbere Grônd foel yn goede ierde, en mocht sa'n 25.000 besikers ferwolkomje, dy't net inkeld út Fryslân, mar ek út oare dielen fan Nederlân en soms út it bûtenlân kamen. Opfallend wie dat it publyk hast like ûnder de yndruk wie fan 'e jirpelskuorren sels as fan de keunst dy't dêr útstald wie. It bliek tige wurdearre te wurden dat it, alteast in part fan 'e tiid, mooglik wie om yn petear te gean mei de keunstner sawol as de boer dy't eigner fan 'e jirpelskuorre wie. De Stifting BAW seach dan ek mei grutte tefredenheid op it evenemint werom. Neitiid ferhuze de Fruchtbere Grônd foar it meastepart nei it Slot Evenboarch, yn it Eastfryske Lier. Fan begjin augustus oant 28 oktober koe it publyk dêr deis tusken 10.00 en 18.00 oere telâne.
List fan postale ôfkoartings foar Amerikaanske steaten
Yn 'e Feriene Steaten is foar de ûnderskate steaten en territoaria in offisjeel systeem fan postale ôfkoartings yn gebrûk, wêrby't alle 50 steaten, it federale distrikt, en de 5 territoaria in eigen twaletterige koade tawiisd krigen hawwe.
Iselstein
thumb|Topografyske gemeentekaart fan Iselstein, maaie 2017 Iselstein (Nederlânsk en offisjeel IJsselstein) is in stêd en gemeente yn de Nederlânske provinsje Utert. De gemeente hat 34.261 ynwenners. It hat in oerflak fan 21,62 km², dêrfan is 0,46 km² wetter. Iselstein krige syn namme troch de Hollânske Isel en is ûnderdiel fan de stêdekloft Utert. Binnen de gemeente Iselstein lizze gjin oare kearnen.
Skiednis
Iselstein ûntstie as delsetting by kastiel Iselstein, dat yn 1279 foar it earst neamd wurdt doe’t it yn besit kaam fan Gysbert fan Amstel, hear fan Iselstein. Hy soe himsels letter ek hear fan Iselstein neame.
Nei alle gedachten krige it doarp yn 1310 stedsrjochten. 1310 wie in belangryk jier foar Iselstein. Der is in akte foar de wijing fan de Nikolaastsjerke, in houliksakte fan Marije fan Henegouwen en Arnoud fan Amstel en in akte út dat jier wêryn ’t tastimming ferliend wurdt om tenei trije jiermerken te hâlden. De stêd Iselstein is dan offisjeel in feit. Om 1390 hinne waard it ommuorre, mooglik foar de twadde kear. Yn 1418 waard it ferwoaste troch Jacoba fan Beieren op fersyk fan de Uterters en yn 1466 troch bindes út Gelderlân. By de weropbou nei 1466 waard in gebiet ommuorre dat mar ûngefear heal sa grut wie as dêrfoar: it gebiet foarme troch de hjoeddeiske wyk Nieuwpoort foel der bûten.
Trio (seksualiteit)
In trio, trioke, triootsje of, mei in Frânske oantsjutting, ménage à trois (útspr.: [me:'na:ʒ a tʀwa]; likernôch: "meenaazj a trwa") is minsklike seksuële aktiviteit dêr't trije persoanen by belutsen binne. Hoewol't hjirmei yn 'e regel ferwiisd wurdt nei flechtich seksueel kontakt foar ien of inkele gelegenheden, kin it ek tsjutte op in romantyske ynterpersoanlike relaasje foar de lange termyn, lykas polyamory. In trio is in faak foarkommend elemint yn seksuële fantasijen. It wurdt hiel geregeldwei útbylde yn 'e pornografy, mar tige selden yn mainstream-films.
As it derop oankomt, kin in trio sjoen wurde as in foarm fan groepseks, hoewol't men faak pas fan groepseks sprekt as der fjouwer of mear persoanen by belutsen binne. Trio's komme faker foar yn priveesitewaasjes, lykas by spontane seks tusken trije freonen of bekenden, of by planearre seksueel kontakt foar ien kear of yn in mienskip fan lykstimde swingers, en minder faak yn anonime omstannichheden, lykas by orgys of oare seksfeesten. By swingers is ien fan 'e partners faak de driuwende krêft efter de yntroduksje fan in trêde partij yn harren sekslibben, wylst de oare partner dêrfoaroer earder in passyf-ûnderstypjende hâlding oannimt.
Lju dy't dielnimme oan in trio, kinne trije manlju wêze, trije froulju, ien man en twa froulju of ien frou en twa manlju. By de lêste beide mooglikheden kinne twa fan 'e trije dielnimmers biseksueel wêze, of ien fan 'e trije of net ien fan trijen. It kin wêze dat alle trije dielnimmers seks mei-inoar bedriuwe, of dat ien fan trijen seks hat mei de beide oare partners mar dy beiden net mei-inoar, of dat twa fan 'e dielnimmers seks mei-inoar hawwe wylst de trêde him of har oerjout oan masturbaasje, mooglik sûnder lykfol hokker seksueel kontakt mei de oaren. Dy lêste foarm linet sterk oan tsjin foyeurisme.
As ien fan 'e trije dielnimmers oan in trio in frou is, kin der sprake wêze fan dûbele penetraasje, wêrby't hja troch har beide manlike partners tagelyk yn har fagina en anus penetrearre wurdt. As it om trije (homoseksuële) manlju giet of om twa biseksuële manlju en in frou, kin it foarkomme dat ien fan 'e manlju tagelyk reseptive en ynsertive anale seks of reseptive anale en ynsertive faginale seks hat mei de oare beide partners, trochdat er yn 'e anus penetrearre wurdt, wylst er sels de trêde persoan yn 'e anus of fagina penetrearret. Sa'n man, dy't himsels tusken de beide oare dielnimmers yn posysjonearret, wurdt yn 'e sprektaal wol de Lucky Pierre neamd.
Amerikaanske Yndiaanske oarloggen
De Amerikaanske Yndiaanske oarloggen wiene in lange rige fan oarloggen en oare wapene konflikten mei tuskenskoften fan frede, tusken de Yndianen, de lânseigen befolking fan Noard-Amearika, en de kolonisten fan Jeropeesk komôf dy't har yn dat wrâlddiel fêstigen. Dizze rige fan konflikten duorre mear as trije iuwen, fan it begjin 'e fan 'e kolonisaasje fan Noard-Amearika, yn 1622, oant 1924, doe't it hiele wrâlddiel fêst yn 'e hannen fan 'e blanken kommen wie.
Willem Witteveen
Willem Witteveen (folút: Willem Johannes Witteveen; Rotterdam, 5 maaie 1952 – by Hrabove (de Oekraïne), 17 july 2014) wie in Nederlânsk politikus, heechlearaar en publisist. Hy wie de soan fan 'e eardere fise-premier Johan Witteveen en waard sels trije kear yn 'e Earste Keamer keazen foar de PvdA. Teffens wied er rjochtsgelearde en yn dy hoedanichheid ferbûn oan 'e Universiteit fan Tilburch. Yn 2014 kaam er boppe de eastlike Oekraïne om by de fleanramp mei Malaysia Airlines-flecht 17.
Peer Gynt
Peer Gynt, nei it orizjineel mei deselde titel yn it Noarsk, is in út fiif bedriuwen besteand toanielstik yn fersen fan 'e hân fan 'e 'e grutte Noarske toanielskriuwer, dichter en toanielregisseur Henrik Ibsen (1828-1906). It ferhellet oer it libben fan 'e liddichgonger Peer Gynt, en is loskes basearre op it Noarske mearke Per Gynt. It stik, dat troch de ferneamde Noarske komponist Edvard Grieg op muzyk set waard, waard foar it earst publisearre en opfierd yn 1867, yn 'e Deenske haadstêd Kopenhagen. It kaam Ibsen op brede maatskiplike krityk te stean, yn 't bysûnder om't er by it skriuwen derfan de toanielkonvinsjes fan syn tiid oan syn lears lape hie. Peer Gynt wie it lêste toanielstik dat Ibsen yn fersen skreau; neitiid soed er inkeld noch proaza brûke. De earste Fryske oersetting fan Peer Gynt, in bewurking troch Bouke Oldenhof, ferskynde yn 1996.
Amerikaanske Yndiaanske oarloggen
De redens foar it oanhâldende útbrekken fan almar nije konflikten tusken de Yndianen en de kolonisten wie de geduerige befolkingsdruk fan 'e kolonisten, dy't dêrom harren gebiet hieltyd op 'e nij útwreidzje woene, yn it neidiel fan 'e Yndianen. Dêrby besochten se mei it sluten fan ferdraggen de Yndianen safier te krijen dat se har lân opjoegen yn ruil foar beskate ûnthjitten dy't lykwols mar selden neikommen waarden. As de Yndianen net frijwillich of troch yntimidaasje harren lân opjaan woene, folge der in wapene konflikt, mei as net te mijen gefolch dat de Yndianen úteinlik dochs belies jaan moasten.
Peer Gynt
Ynhâld
Peer Gynt is in jonge liddichgonger, waans mem, Åse, better fan him hope hie, mar hy hat de knopen fan syn heit oan 't jak en is in dichter en in sweeslagger. Oan it begjin fan it stik hâldt er in wyld ferhaal oer in misbetearde rindierjacht (in ferneamde toanielsêne dy't bekend kommen is te stean as De Bokkerit). Syn mem lêst him it leksum foar syn útwrydske fantasij, en teffens om't er syn kâns bedoarn hat om mei Ingrid te trouwen, de dochter fan 'e rykste boer yn 'e omkriten, dy't krekt dy deis mei in oar houlikje sil. Dêrop set Peer ôf nei Ingrid har trouwerij om te sjen oft er dochs noch net in kânske by har hat. De oare brulloftsgasten hawwe de gek mei him, allegear útsein in gesin dat krekt yn 'e krite kommen is te wenjen. Peer syn each falt op 'e âldste dochter út dat gesin, Solveig, en hy freget har om mei him te dûnsjen, mar se stegeret him ôf om't har heit soks net goedfine soe. Dêrop set Peer him oan it bier, mar as er heart dat de breid har yn har keamer opsletten hat, sjocht er syn kâns skoan; hy naait er mei Ingrid út, en se bringe tegearre de nacht troch yn 'e bergen.
Neitiid wurdt Peer út 'e krite ferballe om't er Ingrid ûntfierd hawwe soe. Wylst er troch it berchlân swalket, treft er dêr trije molkensfammen dy't wachtsje om troch trollen it hof makke te wurden (in motyf út Noarske folksferhalen). Peer rekket dronken en bringt de nacht mei harren troch, mar de oare deis hat er in kater fan komsa. Hy stompt de holle oan in rots en falt derhinne (en de rest fan it twadde bedriuw fynt foar 't neist inkeld yn syn dreamen plak). Hy komt in frou yn 't grien tsjin, dy't úthâldt de dochter fan 'e trollekening te wêzen, en him meinimt nei har heite sealen. Dêr docht bliken dat it fanke swier is, mar Peer beswart har heit by heech en by leech dat er har net oanrekke hat. De wize trollekening fertsjutsket him lykwols dat er yn gedachten it bern by har oanset hat. De trollen hawwe as motto "Wês dysels trou en de rest mei hinnebrûze," en Peer beslút dat ek ta syn eigen biedwurd te meitsjen. Yn 'e sealen fan 'e trollekening komt Peer ek yn 'e kunde mei de Bøyg, in wêzen dat net fierder omskreaun wurdt, mar waans motto is: "Wyk út," en ek dat nimt Peer him nei. De rest fan syn libben sil er hieltyd wer útwike ynstee fan himsels of de wierheid ûnder eagen te sjen.
Willem Witteveen
Jonkheid en oplieding
Witteveen waard yn 1952 berne yn Rotterdam, as de soan fan 'e lettere VVD-fise-premier en -minister fan Finânsjes Johan Witteveen en dy syn frou Liesbeth de Vries Feijens. Hy hie trije bruorren en in suster, en wie de oerpakesizzer fan 'e sosjaal-demokratyske Amsterdamske wethâlder fan Siuwsk komôf Floor Wibaut. Witteveen genoat leger ûnderwiis op in iepenbiere Montessoriskoalle yn Rotterdam, en folge fan 1964 oant 1970 de middelbere skoalle oan it Rynlânsk Lyseum yn Wassenaar. Oanslutend studearre er oant 1978 rjochten oan 'e Ryksuniversiteit Leien.
Amerikaanske Yndiaanske oarloggen
De stridende partijen dy't by de Amerikaanske Yndiaanske oarloggen belutsen wiene, feroaren stadichoan, nei geraden dat de foargrins fan 'e kolonisaasje fierder nei it westen ta opskoode. Fan 1622 oant 1707 wie it Keninkryk Ingelân de wichtichtste partij oan 'e kant fan 'e blanken, hoewol't ek de Republyk fan 'e Feriene Provinsjes tusken 1643 en 1663 fia de WIC-koloanje Nij-Nederlân by de striid belutsen wie. Nei't Ingelân mei it Keninkryk Skotlân opgien wie yn Grut-Brittanje, wie dat fan 1707 oant 1783 de wichtichste partij oan 'e kant fan 'e blanken. Fan 1775 ôf waard dy rol stadichoan oernommen troch de Feriene Steaten, wêrfan't de Britten yn 1783 de ûnôfhinklikheid erkenden. Oare blanke machten dy't dielnamen oan 'e Amerikaanske Yndiaanske oarloggen wiene de ûnôfhinklike Republyk Teksas fan 1836 oant 1845 en de Konfederearre Steaten fan Amearika fan 1861 oant 1865.
De Amerikaanske Yndiaanske oarloggen kinne rûchwei opdield wurde yn trije inoar wat oerlaapjende tiidrekken: de koloniale tiid (1622-1783), wêrby't de konflikten mei de Yndianen har fierhinne ôfspilen oan of deunby de eastkust fan Noard-Amearika of yn 'e krite fan 'e Grutte Marren; de oarloggen eastlik fan 'e Mississippy (1775-1858), dy't útfochten waarden yn it Amerikaanske Suden en yn it gebiet fan 'e Grutte Marren; en de oarloggen westlik fan 'e Mississippy (1823-1924), yn it saneamde Wylde Westen. It binne de oarloggen yn it Wylde Westen, benammen de Flakte-Yndiaanske oarloggen, dy't it bekendst wurden binne.
Willem Witteveen
Karriêre
Witteveen folge syn heit yn 1994 yn 'e polityk, mar sleat him by de sosjaal-demokratyske PvdA oan ynstee fan by de liberale VVD. Fan 1998 oant 1999 wied er foarsitter fan 'e partijplatfoarmkommisje fan 'e PvdA, en fan 1999 oant 2007 siet er twa terminen foar de sosjaal-demokraten yn 'e Earste Keamer, dêr't er foarsitter fan 'e kommisje foar Binnenlânske Saken wie. By de senaatsferkiezings fan 2007 en 2011 stied er op in ûnferkiesber plak op 'e list, mar yn 2013 waard er tuskentiidsk yn 'e Earste Keamer keazen, nei't senator Pauline Meurs opstapt wie.
Peer Gynt
Ynhâld
As fûgelfaaie hat Peer it dreech om in eigen hûs yn 'e bergen te bouwen. Dan komt op in dei Solveig opdaagjen, dy't fan hûs fuortrûn is om har by him te jaan. Hja hat har kar makke, seit se, en kin net mear werom. Peer is dêr tige bliid mei, mar fuort dêrnei ferskynt der in âldwyfke yn griene klean mei in jonkje by har dat oer de side giet. It docht bliken dat dat de dochter fan 'e trollekening en har heal-minsklike soan binne. Hja ferflokt Peer, sadat him altiten as er Solveig sjocht al syn sûnden yn 't sin komme. Hy heart in spûkige stim sizzen: "Wyk út, Peer," dat hy seit tsjin Solveig dat er wat ophelje moat, besiket syn mem krekt op 'e tiid om by har ferstjerren oanwêzich te wêzen, en jout him dan ôf oersee.
Willem Witteveen
Priveelibben
Krekt as syn heit hong Witteveen it sûfisme oan. Yn 1978 troude er mei Lidwien Heerkens, mei wa't er twa bern krige: in dochter, Marit, en in soan, Freek. It gesin wenne yn Breda.
Peer Gynt
Ynhâld
Lange jierren bliuwt Peer om utens. Hy libbet û.o. in hoart yn Marokko, dêr't er hannel driuwt yn waren en slaven, mar úteinlik troch syn selskipslju bestellen en beroaid efterlitten wurdt op 'e woastynkust. Dêr fynt er stellene bedoeïneklean, en as er dy oandocht, wurdt er troch in pleatslike Arabyske stamme oansjoen foar in profeet. Hy besiket en ferlied Anitra, de dochter fan 'e haadman, mar hja bestelt him ynstee. Dêrop reizget Peer as histoarikus nei Egypte ta, dêr't er de Sfinks tasprekt yn 'e oertsjûging dat it de Bøyg is. Sa moetet er de bewekker fan it pleatslike gekkehûs, dy't sels ek net rjocht goed by de holle is. Peer beseft dat de pasjinten dêre folslein yn har eigen wrâlden libje en sa it motto "Wês dysels trou en de rest mei hinnebrûze" oant it uterste trochfierd hawwe.
Willem Witteveen
Ferstjerren
Witteveen wie ien fan 'e passazjiers op Malaysia Airlines-flecht 17 fan Amsterdam nei Kuala Lumpur, dy't boppe it easten fan 'e Oekraïne troch pro-Russyske rebellen oansjoen waard foar in transportfleantúch fan 'e Oekraynske Loftmacht en sadwaande by fersin delsketten waard. Dêrby kamen Witteveen, syn frou Lidwien Witteveen-Heerkens, syn dochter Marit Witteveen en alle 295 oare ynsittenden om it libben. Witteveen waard 62 jier. Koart foar syn ferstjerren hied er it manuskript fan syn boek De Wet als Kunstwerk ôfkrigen. Dat boek waard yn novimber 2014 postúm publisearre.
Peer Gynt
Ynhâld
As Peer oan 'e ein fan syn lange libben úteinlik as in begrutlik en beroaid âldman yn Noarwegen weromkeard, liket er sels langer ek net mear alhiel richtich te wêzen. Hy kriget nuvere fizioenen, fan 'e Knopemakker, dy't úthâldt dat syn siel mei alle oare breklike dingen omsmolten wurde moat as er net oanjaan kin wannear yn syn libben oft er "himsels" west hat. Peer antwurdet dat er nea wat oars west hat, en wit te ûntkommen. Hy besiket in begraffenis en buolguod, dêr't er alles út syn eardere libben by opbod besiket te ferkeapjen: syn fersake dieden, syn ûnsongen sangen, syn ûnferrjochte wurken, syn net gûlde triennen en alle fragen dy't er foar him holden hat. De trollekening ferskynt wer, dy't seit dat Peer it grutste part fan syn libben in trol west hat ynstee fan in minske. Peer siket in preester op om te bycht te gean, mar dy preester, dy't de Meagere neamd wurdt (de duvel, dus) mient dat er gjin wiere sûnder is dy't yn 'e hel thúsheart, mei't er nea in slimmen sûnde begien hat. Krekt as Peer syn rie te'n ein is, heart er Solveig sjongen, mar hy doar net nei har ta. De Bøyg wol dat er útwykt, en de Knopemakker easket in list mei syn sûnden op, mar dy hat er net, of it moat wêze dat Solveig se opneame kin. Einlings set er dan op har ta, mar as er har nei syn sûnden freget, ûntstriidt se dat er ea sûndige hat. Peer begrypt it net, en mient dat er no alhiel paadbjuster is, mar Solveig hâldt út dat er nea wei west hat, mei't er al dy jierren yn har fertrouwen, har hope en har leafde libbe hat. As er dy wurden heart, skreaut Peer it út, en, syn mem oproppend, ferskûlet er syn gesicht yn har skurte. Dêrop sjongt Solveig in sliepsankje, en nei't men oannimme mei, is dat it momint dat Peer Gynt ferstjert, al binne der toanieloanwizings noch dialooch dy't bewize dat dat sa is. It stik einiget as de Knopemakker, dy't wierskynlik in ingel fan God is, en dy't fan om it hoekje tasjocht, de wurden sprekt: "Peer, wy sille inoar by de lêste trijesprong treffe, en dan sille wy sjen oft... Mear sil ik net sizze."
Fryske oersetting
Peer Gynt is twaris yn it Frysk oerset. De earste fertaling wie fan 'e hân fan Bouke Oldenhof, yn 'e foarm fan in yn eigen behear útjûne bewurking út 1996 ûnder de titel Peer. Dizze bewurking waard spesjaal makke foar de foarstelling troch de Jeugdteäterskoalle, ûnder rezjy fan Hilde Mulder (seizoen 1996-1997), mei teksten yn it Nederlânsk en Frysk. De twadde oersetting, besteande út 68 siden, waard yn 2012 ûnder de oarspronklike titel makke troch Tineke Hoekstra en foar it Iepenloftspul Burgum bewurke troch Miranda Bolhuis.
Child of the Prophecy
Child of the Prophecy is in fantasy-roman fan 'e hân fan 'e Nijseelânske skriuwster Juliet Marillier, dy't ta it subsjenre fan 'e histoaryske fantasy heart. De titel betsjut: "Bern fan 'e Profesije". It boek fertelt it ferhaal fan 'e jongfaam Fainne, dy't yn it Ierlân fan 'e Iere Midsiuwen troch har beppe, in boaze tsjoenster, twongen wurdt om mei te wurkjen oan 'e ferneatiging fan it Sevenwaters-skaai, de famylje fan har mem. Child of the Prophecy is it trêde diel fan 'e Sevenwaters-trilogy, en makket as sadanich diel út fan 'e gruttere Sevenwaters-searje. It is it ferfolch op Son of the Shadows en Daughter of the Forest, wêryn't Fainne har muoike Liadan, resp. har beppe oan memmekant Sorcha de haadrollen spilen. Child of the Prophecy waard yn 2001 publisearre troch de Australyske difyzje fan útjouwerij Pan Macmillan. It boek wie yn 2002 finalist foar de Aurealis Award yn 'e kategory bêste fantasyroman. It waard yn 2002 yn it Nederlânsk oerset troch Pauline Moody en ûnder de titel Kind van de Profetie publisearre troch Utjouwerij Luitingh-Sijthoff.
Ynhâld
De fyftjinjierrige Fainne is de dochter fan 'e tsjoender Ciarán (útspr.: "Kieren"), dy't troch har heit yn isolaasje oan 'e kust fan Kerry, yn súdwestlik Ierlân, grutbrocht is. Har mem, Niamh (útspr.: "Niiv"), in ealfrouwe fan it skaai fan Sevenwaters, hat harsels fan 'e rotsen smiten doe't Fainne noch in poppe wie. Fan har heit leart se fan bern ôf oan tsjoenderij, lykas hoe't se fjoer oproppe kin en hoe't se organismen in oar stal jaan kin. As bern rekket se befreone mei Darragh, in soan fan 'e ien fan 'e nomadyske tsjettellappers dy't eltse simmer oan 'e kust fan Kerry trochbringe. As se âld genôch is, beslút Ciarán dat Fainne nei har memme famylje yn Sevenwaters ta moat, yn noardlik Ierlân, om oer har beërf te learen. It jiers foar't se ôfreizgje sil, moat se lykwols yn 'e lear by har beppe Oonagh, Ciarán syn mem, dat in boaze tsjoenster is dy't Fainne op wrede wize ûnmeilydsume metoaden bybringt om har tsjoenderij te brûken.
Oonagh draacht Fainne op om yn Sevenwaters de profesije fan 'e boppenatuerlike Túatha Dé Danann te dwerseidzjen om trije hillige eilantsjes yn 'e Ierske See, dy't foarhinne by Sevenwaters hearden, te befrijen fan 'e besetting troch Angelsaksen út it Keninkryk Noardumbrje. It ferbûn fan Ierske eallju dat him tariedt om 'e eilannen op Edwin fan Northwoods te weroverjen, wurdt oanfierd troch Fainne har neef Johnny, de soan fan har muoike Liadan en Bran fan Harrowfield, dy't it bern fan 'e profesije is, mei't der neffens de profesije in bern komme soe dat noch Iersk, noch Angelsaksysk wêze soe, mar tekene mei it merkteken fan 'e raven (hy hat in tatoeaazje fan sa'n fûgel), dy't de hillige eilannen ûnder Iersk bewâld werombringe soe. Om Fainne har meiwurking yn dizze saak ôf te twingen, bedriget Oonagh har heit mei in longsykte en in stadige, pynlike dea. Hja jout Fainne in amulet dat se om 'e hals drage en nea ôfwaan moat, en dat har beskermje sil tsjin 'e tsjoede ynfloed fan it folk fan Sevenwaters. Yn wurklikheid makket it it foar Oonagh mooglik om Fainne yn 'e rekken te hâlden en foar in diel har gedachten te behearskjen.
Om't in famke fan har jierren net allinnich op 'en paad kin, reizget Fainne mei de tsjettellappers nei Sevenwaters ta. Underweis rêdt Fainne in ûle dy't troch in gûchelder finzen holden wurdt; letter blykt dat ien fan 'e boppenatuerlike Fomoaren te wêzen. Under de reis rekket fierders de freonskip tusken Fainne en Darragh ferbrutsen as se spul krije oer har gebrûk fan tsjoenderij. Darragh jout dêrop it nomadyske bestean bestean deroan en nimt fêst wurk oan as in hynstetrener. Nei't Fainne yn Sevenwaters oankommen is, wurdt se dêr stadichoan akseptearre as lid fan 'e húshâlding. Te midwinter wurdt se troch Oonagh lykwols oanpoarre om troch tsjoenderij brân te stiftsjen yn in bygebou, wêrby't twa druïden omkomme en har jonge nicht Maeve, de jongste dochter fan har omke Sean, slim ferwûne rekket. Wylst it bern stadichoan wer opbetteret, wurdt Fainne as noedster fan har trije oare jonge nichten nei Eamonn fan Sídhe Dubh ta stjoerd, in omke fan 'e famkes troch harren mem Aisling, dat in suster fan Eamonn is.
Ienris werom yn Sevenwaters wurdt Eamonn syn houliksoansyk oan Fainne lykwols troch har omke Sean rislút fan 'e hân wiisd. Fainne feroaret harsels yn in motflinter om in geheim beried ôf te harkjen, wêrby't se oan 'e weet komt dat de oanfal op 'e eilannen úteinsette sil mei in groep swimmers dy't by nacht de foar anker lizzende boaten fan 'e Angelsaksen lekslaan sille. Bran fan Harrowfield sil ien fan 'e swimmers wêze. Dy ynformaasje spilet Fainne letter troch oan har beppe. Wylst sy yn Glencarnagh wie, is har muoike Liadan yn Sevenwaters arrivearre, en as dy weromgiet nei Inis Eala, nimt se Fainne mei. Inis Eala is in eilânfêsting foar de Ierske noardkust, dy't as in soarte fan skoalle foar kriichslju stifte is troch de leden fan Bran syn âlde hierlingetroep (sjoch: Son of the Shadows). Darragh reizget Fainne efternei dêrhinne om't er ta de ûntdekking kommen is dat er syn leafde foar har net ûnderdrukke kin. Mei't er in earsten swimmer is, wit er ta Fainne har ôfgriis in plak te feroverjen mank de groep dy't de Angelsaksyske boaten lekstekke sil.
As Bran en Johnny mei harren mannen einlings ôfsette foar de werovering fan 'e eilannen, reizget Fainne mei yn 'e foarm fan in do. Op it eilân Man jouwe se har by de troepen fan Sean fan Sevenwaters, Eamonn fan Sídhe Dubh en harren bûnsgenoaten. Eamonn kin har yn har dowefoarm op 'e iene of oare manear wer, en tanket har foar de ynformaasje dy't se nei him trochspile hat. Fainne beseft dan dat Oonagh dy ynformaasje trochbriefke hat, mar kin neat mear dwaan om 'e rin fan 'e foarfallen te feroarjen. Ien fan 'e swimmers rekket hommels siik en moat ferfongen wurde troch in oarenien, dy't Fainne werom ken as ien fan Eamonn syn mannen. It is Eamonn syn bedoeling dat dyselde ûnder de oanfal fan 'e swimmers Bran fan Harrowfield deadwaan sil, mar de man fersint him yn it tsjuster en falt ynstee Johnny oan, dy't deselde lichemsbou hat as syn heit. Johnny rekket ferwûne en wurdt op 'e kust fan it eilân finzen nommen troch de mannen fan Edwin fan Northwoods. Hoewol't de Ieren miene dat it bern fan 'e profesije dea is, beslute se dochs de oanfal op 'e eilannen troch te setten ûnder it liederskip fan Bran. Oankommen op it eilân witte se de Angelsaksen al rillegau werom te driuwen. Fainne feroaret harsels op in sideplak wer yn in minske, en wachtet it gaadlikste tiidstip ôf om yn te gripen, dêryn bystien troch de Fomoaren, dy't har helpe om 'e wiere betsjutting fan 'e profesije te begripen.
Uteinlik reitsje de Angelsaksen ynsletten, en dan lit Edwin fan Northwoods Johnny nei foarren helje om him as gizelder te brûken. Nei oerlis wurdt besletten dat der in twagefjocht holden wurde sil tusken de ferwûne Johnny en Edwin syn soan, wêrby't de winnende partij sizzenskip oer de eilannen kriget. Troch him swakker foar te dwaan as dat er is, wit Johnny it gefjocht te winnen. Tsjin dy tiid is ek Oonagh op it eilân arrivearre, dy't Fainne oantrunet om op dat krúsjale momint Johnny te deadzjen. Wylst Fainne har nei foarren ta hastiget, sjit ien fan 'e Angelsaksen in pylk op har ôf, dy't lykwols foar har opfongen wurdt troch Eamonn fan Sídhe Dubh. Sa stjert dy smjunt dochs noch as held. As se Johnny berikt hat, set Fainne it yn 'e kant tsjin Oonagh, dy't har dêrfoar straft troch Darragh fan it hege klif te smiten. Dêrop ferskynt har heit Ciarán, dy't Fainne beskermet tsjin syn mem. Om har soan te reitsjen, makket Oonagh dan bekend dat syn frou Niamh hielendal net sels fan 'e rotsen sprongen is, mar der troch har, Oonagh, fan ôfsmiten is.
No't se sa dwerseide wurdt, makket Oonagh it twadde, geheime diel fan 'e profesije bekend: dat it bern fan 'e profesije op it eilantsje dat 'de Nulle' hjit, de rest fan syn libben yn isolaasje as wachter trochbringe moat. Johnny, de kriichsman en oanfierder, is dúdlik net geskikt foar sa'n taak, mar Fainne sels wol. Ta alteraasje fan Oonagh leit Fainne út dat sysels ek noch Iersk, noch Angelsaksysk is, mei't har pake Hugh fan Harrowfield, de man fan har beppe Sorcha (sjoch: Daughter of the Forest) ommers in Angelsaks wie. En doe't se lyts wie, hat de raven Fiacha, de hûsgeast fan Ciarán, har ris pikt mei syn skerpe snabel, eat dêr't se noch in groede (of merkteken) fan hat. Dus net Johnny, mar sysels is it wiere bern fan 'e profesije. Oonagh wol de striid noch net opjaan, mar wurdt troch Fainne feroare yn in mûs, dy't opfretten wurdt troch ien fan 'e Fomoaren dy't de foarm fan in ûle oannommen hat.
Neitiid wurdt Fainne troch de Túathe Dé Danann nei de Nulle ta brocht, dêr't se de rest fan har libben trochbringe sil. Hja sil dêr fan iten, klean en oare nedichheden foarsjoen wurde troch de Fomoaren. De trije hillige eilannen ferdwine, nei't alle minsken se ferlitten hawwe, troch tadwaan fan 'e Túatha Dé Danann út 'e wrâld, en kinne neitiid net wer fûn wurde. Fainne riedt har ta op in libben yn iensumens, mar de Túatha Dé Danann fertelle har dat de eilantsjes iuwenlang ferburgen bliuwe moatte sille, oant de minskheid leard hat dat de wrâld in weardefol ding is, dat fersoarge wurde moat ynstee fan eksploitearre. Der wurdt sadwaande fan Fainne ferwachte dat se in dochter produsearret, dy't har taken as wachter nei har dea fan har oernimme kin. Dêrta hawwe se Darragh, doe't dy troch Oonagh fan it klif smiten waard, yn in seehûn feroare, en no jout dy him by Fainne op 'e Nulle, dêr't sy him wer weromferoaret yn in man. Meitiid sille se twa bern krije, in jonge en in famke, dat Fainne de namme Niamh jout, nei har mem.
Chrissy Teigen
Chrissy Teigen (folút: Christine Teigen; Amerikaanske útspr.: ['ti:ɡən], "tii-g'n"; Delta (Utah), 30 novimber 1985) is in Amerikaansk model, presintatrise en blochster fan mingd Noarsk-Taisk etnysk komôf. Hja briek yn 'e Feriene Steaten troch mei har wurk foar it tydskrift Sports Illustrated. Ynternasjonaal waard Teigen bekend as sjuerylid by it itensiedersprogramma Snack-Off en as ko-presintatrise fan 'e playbackshow Lip Sync Battle.
Jonkheid en oplieding
Teigen waard yn 1985 berne yn Delta, yn 'e steat Utah, as de dochter fan in Amerikaanske heit fan etnysk Noarsk komôf en in Taiske mem. Har heit wie elektrisiên fan berop, en it gesin ferhuze gauris. Har iere jonkheid brocht Teigen sadwaande troch op Hawaï, yn Idaho en yn Seattle. Uteinlik fêstige it gesin him yn Teigen har tinerjierren yn Huntington Beach, oan 'e kust fan súdlik Kalifornje, ûnder de reek fan Los Angeles. Dêr waard se 'ûntdutsen' troch in fotograaf wylst se yn in surfwinkel wurke.
Karriêre
Yn 2006, doe't se 21 jier wie, sette Teigen útein mei har karriêre as model, wêrby't se har fertsjintwurdigje lit troch it ympressariaat IMG Models, út New York. Hja hat meiwurke oan reklamekampanjes fan û.m. Gillette (skearmeskes), Oil of Olay (skientmesalve), Nike (sportskuon), Skullcandy (koptillefoans) en de kleanmerken XOXO, UGG Australia, Rock and Republic en Beach Bunny Swimwear. Yn it tillefyzjeseizoen 2006-2007 foel se yn foar ien fan 'e modellen dy't de kofferkes mei jild fêsthâlde yn 'e populêre Amerikaanske kwis Deal or No Deal, op 'e stjoerder NBC.