cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jos Thie
Jos Thie (Skeveningen, 13 desimber 1954) is regisseur en artistyk lieder. Tusken 1966-1972 gie er nei de HBS-b yn Apeldoarn. Dêrnei die hy in jier high-school yn Amearika. Tusken 1973-1980 die Thie de oplieding Arbeidsorganisaasje Psychology oan de Ryksuniversiteit Grins. Mei syn frou Froukje van Houten hat er twa soannen.
Thie wurke earst as regisseur by it troch him opsetten selskip 'Werk in Uitvoering' yn Grins. Dêr late er ûnder oare filmer Joris Ivens op. Tusken 1982-1993 wurke er by it RO theater Rotterdam as artistyk lieder tegearre mei Antoine Uitdehaag. Yn 1993 waard er artistyk lieder fan Tryater oant 2003. Sûnt 2008 wurket er foar toanielselskip 'De Utrechtse Spelen'. Hjir regisearre hy ûnder mear Hamlet (William Shakespeare) en de iepenloftopera Orfeo ed Euridice op de fiver fan Paleis Soestdijk. Ein 2012 kaam it selskip yn opspraak fanwege in grut finansjeel tekoart, wat late ta it fertrek fan Thie by it selskip yn 2013.
Als freelance regisseur wurke Jos Thie ûnder mear by it Nasjonale Toniel en it Noard Nederlânsk Toaniel. As freelancer die hy Peer Gynt foar Oerol. Ek regisearre hy de musicals Joe, Doe Maar! en de rockopera Tommy. Hy is de fêste regisseur fan Mini & Maxi en Jochem Myjer. Yn de hjerst fan 2014 regissearre hy Flodder de Musical. Yn 2018 hie Thie de lieding oer it hynstespektakel De Stormruiter, dat yn it ramt fan it projekt LF2018 yn it WTC Expo yn Ljouwert opfierd waard.
How the West Was Won (film)
How the West Was Won is in Amerikaanske romantyske western en aventoerefilm út 1962 yn Technicolor. De titel betsjut "Hoe't it Westen Wûn Waard". It is in mozaykfilm yn 'e foarm fan in fiiflûk dy't de ferovering fan it Wylde Westen troch de blanke kolonisten sjen lit en dêrby it tiidrek bestrykt fan 1840 oant 1890. Yn 'e fiif segminten dêr't de film út opboud is, steane leden út trije generaasjes fan deselde famylje sintraal. Trije fan 'e segminten waarden regissearre troch Henry Hathaway, ien troch John Ford en ek ien troch George Marshall. How the West Was Won hie in stjerrecast mei Jimmy Stewart, Carroll Baker, Debbie Reynolds, Gregory Peck en George Peppard yn 'e haadrollen, ûnderstipe troch Karl Malden, John Wayne, Henry Fonda, Richard Widmark, Lee J. Cobb en Eli Wallach yn 'e wichtichste byrollen. De segminten waarden oaninoar praat troch in voice-over fan Spencer Tracy. De film krige tige positive resinsjes fan 'e filmkritisy, en wurdt beskôge as ien fan 'e grutste epossen dy't de filmyndustry fan Hollywood fuortbrocht hat. Yn 'e bioskopen wie How the West Was Won kommersjeel súksesfol. De film wûn yn 1963 trije Oscars en joech yn 'e 1970-er jierren oanlieding ta de produksje fan in tillefyzjesearje mei deselde namme. Yn 1997 waard How the West Was Won troch de Library of Congress útornearre foar preservearring yn it National Film Registry.
The Rivers (1839)
Neitiid giet Zebulon Prescott foar yn gebed en jout dêrby oan God te kennen dat se in stikmannich kweadoggers yn Syn rjochting stjoerd hawwe. Hy jout de sielen fan 'e rôvers oer yn 'e hannen fan God "as Jo se no hawwe wolle of net." Eve hopet dat de weromkear fan Rawlings betsjut dat er fan gedachten feroare is, mar dat is net sa. Wylst hy syn troch Hawkins-en-dy fernielde kano reparearret en risselwearret om nei Pittsburgh, sette de Prescotts fierder de rivier del. Dêrby kieze se lykwols de ferkearde foarke as de rivier him opspjalt, en harren flot fergiet yn 'e streamfersnellings.
As Rawlings dat heart fan in passearjende pelsjager, bejout er him mei tûzen hasten nei it stee fan it ûngemak. Dêr docht bliken dat Zebulon Prescott en syn frou Rebecca omkommen binne, mar Eve en Lilith hawwe it oerlibbe. No't er har hast foargoed kwytrekke wie, kriget Rawlings de djipte fan syn gefoelens foar Eve foar it ferstân, dat hy jout einlings en te'n lêsten ta en freget har om mei him te trouwen. Se jout tawurd, op betingst dat se harren nei wenjen sette sille by it grêf fan har âlden, mei't dy nei it westen reizgen op 'e siik nei in wenstee en God blykber dit plak foar harren útornearre hat.
The Plains (1851)
Eve har jongere suster Lilith woe nea nei it Westen ta, mei't it altyd har dream wie om mei in rike man te trouwen. Tolve jier nei de foarfallen yn The Rivers is se nei in weromreis nei it Easten en ferskate omdoarmings yn St. Louis bedarre, dêr't se as sjongster en dûnseresse optredens fersoarget yn in drokbesochte muzykhal. Dêr lûkt se de oandacht fan gokker Cleve Van Valen. Nei't dyselde in petear ôfharke hat wêryn't Lilith te hearren kriget dat se fan in rike bewûnderder in goudmyn yn Kalifornje urven hat, beslút er dat sy de oplossing is foar al syn gokskulden. Lilith set yn in karafaan kapweinen tegearre mei Agatha Clegg, in oare frou allinne, ôf nei it de westkust, dêr't op dat stuit de Kalifornyske Goudkoarts yn folle gong is.
Van Valen jout him by deselde karafaan, yn it folle fertrouwen dat er Lilith ûnderweis wol foar him winne kin. De 'weinmaster' (lieder en gids fan 'e karafaan) Roger Morgan hat ek in eachje op Lilith, mar se wiist beide mannen ôf. Foar Morgan fielt se hielendal neat en de sjarmante Van Valen mei dan oantreklik wêze, it is dúdlik dat er ek in ponglúzjende liddichgonger is. As de karafaan oanfallen wurdt troch de Sjajinnen, springt Van Valen út 'e kapwein fan Lilith en Agatha om in fallen man te rêden. It liket der earst op dat Van Valen omkommen is, en dan pas beseft Agatha dat se ûnderwilens fereale op him rekke is. As er dy nachts mei de ferwûne man dochs de karafaan wer byhellet, is se o sa bliid him wer te sjen.
Tegearre reizgje se fierder nei Kalifornje, dêr't de goudmyn dy't Lilith urven hie, lykwols allang útput blykt te wêzen. Neitiid ferlit Van Valen har, mei't it him derom te dwaan wie mei in rike frou te trouwen. En hoe kin Lilith, dy't altyd in rike man trouwe wollen hat, him dat kwea-ôf nimme? Hja begjint sadwaande wer optredens as sjongster en dûnseresse te fersoargjen, earst mei in kapwein as poadium, mar neigeraden dat se súksesfoller wurdt yn almar deftiger gelegenheden. Morgan spoart har op en freget har om mei him te trouwen, mar Lilith stegeret him ôf. Ferskate jierren letter, as se op in rêdboat yn Sacramento wurket, heart Van Valen, dy't op deselde boat oan it pokerspyljen is, har stim. Hy hat har bot mist en smyt in winnende hân fuort wylst er him nei har ta hastiget om har fuortendaliks in houliksoansiik te dwaan. Se seit ja en tegearre sette se har nei wenjen yn it fluch oanwaaksende San Francisco, dêr't Van Valen in spoarweimaatskippij oprjochtet en ryk wurdt.
The Civil War (1861-1865)
As tsien jier letter, yn 1861, de Amerikaanske Boargeroarloch útbrekt, jout Linus Rawlings, dy't no op jierren begjint te reitsjen, him as kaptein fan in regimint út Ohio by it Leger fan 'e Uny, om it op te nimmen tsjin 'e Súdlike Konfederaasje. In pear moanne letter nimt syn âldste soan Zeb tsjin 'e winsken fan syn mem Eve yn ek tsjinst. Zeb, dy't neat mei buorkjen ophat, siket nei in manear om te ûntkommen oan in bestean dêr't er fan wearzet. Ek mient er dat er op it slachfjild gloarje fine sil. Syn rekruteur, korporaal Peterson, bewissiget him derfan dat de oarloch mei gauwens oer wêze sil.
It docht lykwols bliken dat Peterson dêr mis mei wie, en gloarje is ek fier te sykjen yn 'e ferskrikkings fan 'e oarloch. De bloedige Slach by Shiloh, oan it Westlik Front yn Tennessee, makket Zeb op ûnmeilydsume wize dúdlik dat er better thúsbliuwe kinnen hie. Syn heit Linus sneuvelet yn dy fjildslach, al wit Zeb dat dan noch net. De jûns nei de slach moetet er in Súdlike soldaat dy't krekt like desyllúzjonearre is oer de gong fan saken yn 'e oarloch as hysels. De man stelt him foar om tegearre te desertearjen en út te naaien nei it Wylde Westen.
Fuort by it plak dêr't Zeb en de Súdlike soldaat har beskûlhâlde tusken it reid oan 'e igge fan in beekje, komme tafalligerwize de Noardlike generaals Ulysses S. Grant en William T. Sherman del om 'e slach te evaluëarjen. De beide oankommende deserteurs harkje harren petear ôf. As de Súdlike soldaat foar it ferstân kriget wa't de mannen binne, beseft er dat dit syn kâns is om 'e Konfederaasje fan twa fan syn gefaarlikste fijannen ôf te helpen. Hy lûkt dêrom syn pistoal om Grant en Sherman dea te sjitten, mar Zeb hâldt him tsjin troch him dea te stekken mei de bajonet fan syn stikkenrekke gewear. Dêrmei rêdt er it libben fan 'e beide generaals en fynt er by fersin de gloarje dy't er socht. Neitiid jout er him wer by it Leger fan 'e Uny.
Nei't de Boargeroarloch yn it foarjier fan 1865 einige is, keart Zeb Rawlings mei de rang fan luitenant werom nei hûs, dêr't er ûntdekt dat syn mem ûnderwilens ferstoarn is. Eve hie nammentlik de wil om te libjen ferlern nei't it berjocht kaam dat Linus sneuvele wie. Zeb, dy't noch altyd gjin boer wurde wol, jout syn diel fan it boerespultsje oan syn jongere broer, dy't it de hiele oarloch troch al bebuorke hat. Dêrnei set er fuortendaliks ôf nei it Westen.
The Railroad (1868)
Trije jier nei ôfrin fan 'e Amerikaanske Boargeroarloch wurdt der troch twa rivalisearjende spoarweimaatskippijen bodde oan it Earste Transkontinintale Spoar: de Union Pacific Railroad skrept út Omaha (Nebraska) wei nei it westen ta, wylst de Central Pacific Railroad harren út San Francisco wei nei it easten yn 'e mjitte komt. Zeb Rawlings, dy't no as ofsier by de Amerikaanske kavalery op 'e Grutte Flakten tsjinnet, besiket de frede te bewarjen tusken de Arapaho en de maatskippij dy't it spoar dwers troch harren lân hinne oanleit.
Dat wurdt him lykwols net maklik makke troch Mike King, dy't de lieding hat oer de oanlis fan 'e Union Railroad. Dyselde grypt alles oan om it spoar sa fluch en effisjint mooglik te bewurkmasterjen, en dêrfoar moat alles wike. As er op eigen manneboet beslút in ein ôf te snijen troch de jachtgrûnen fan 'e Arapaho, wat tsjin it ôfsletten ferdrach yngiet, besiket Zeb it spul mei de Yndianen te behimmeljen. Dêrby kriget er help fan 'e âlde bizonjager Jethro Stuart, dy't noch befreone west hat mei syn heit foar't dy Eve Prescott moete. Hy rêdt it op, mar moat dêrfoar ûnthjitte dat der gjin blanke jagers komme sille om op it wyld fan 'e Arapaho te jeien.
Sokke ôfspraken kinne King lykwols gjin sprút skele, en as de spoarweimaatskippij ferlet hat fan jild om 'e fierdere oanlis fan it Earste Transkontinintale Spoar te beteljen, begjint er kaartsjes te ferkeapjen nei wat no it einpunt fan it spoar is. De jachtgrûnen fan 'e Arapaho wurde dêrtroch oerspield mei blanke jagers, en de Yndianen slane werom troch in grutte keppel Amerikaanske bizons troch it kamp fan 'e spoararbeiders te jeien, dy't dêr alles stikken wâdzje en tsientallen mannen fertraapje dat se it bestjerre. As de Arapaho harren dêrnei ôfjouwe, fielt King him yn syn miening skoarre dat dy 'oarloch' dêr't Zeb him foar warskôge hat, net folle foarstelt. Zeb, dy't him besaud oer safolle ûnnoazelheid, bewissiget King derfan dat dit net de ein is en dat de Yndianen wol weromkomme sille. Hysels hat syn nocht, swaait ôf út it Amerikaanske Leger en tsjocht fierder it Westen yn.
The Outlaws (1889)
Goed tweintich jier letter is Lilith yn San Francisco widdo wurden nei it ferstjerren fan Cleve Van Valen. Om har skulden te foldwaan, lit se al har besittings yn 'e stêd ferbuolguodzje. Neitiid reizget se nei Arizona, dêr't se noch in ranch besit. Se nûget har muoikesizzer Zeb en syn húshâlding út om dêr ek te kommen, dat er foarman wurde kin en úteinlik har erfgenamt, mei't se sels gjin bern hat.
Zeb is ûnderwilens marshal wurden en hat mei syn frou Julie twa jonge soannen en in dochterke. As er syn muoike Lilith op it neiste treinstasjon, yn in oar stedsje as syn wenplak, ôfhellet, sjocht er dêre hoe't de bandyt Charlie Gant ôfhelle wurdt troch in stikmannich leden fan syn binde. Zeb hat in ferline mei Gant, want hy hat ferskate jierren earder by in sjitpartij dy syn broer deasketten, dat ek in bandyt wie. As Gant bedutsen bedrigings makket yn 'e rjochting fan Zeb syn wiif en bern, giet er om help nei de pleatslike marshal, Lou Ramsey. Mar Gant wurdt nearne foar socht yn it rjochtsfoechgebiet fan Ramsey. Boppedat is dyselde op 'e hichte fan 'e jierrenlange fete tusken Gant en Zeb, en hy fermoedet dat Zeb likefolle foar de problemen ferantwurdlik is as Gant.
As Zeb derfan oertsjûge rekket dat Gant en syn binde in treinberôving útfiere sille, boekt er as passazjier in reis op dy trein. Hy wit Ramsey te bepraten om (mei tsjinnichheid) mei him te gean. Sadwaande wurde Gant-en-dy opwachte troch de beide marshals as se oan board fan 'e trein klimme om 'e oerfal út te fieren. Yn 'e dêropfolgjende sjitpartij en de troch it gefjocht feroarsake ûntspoaring fan 'e trein komme Gant en syn hiele binde om. Neitiid set Zeb mei syn húshâlding en muoike Lilith ôf nei har ranch om in nij libben op te bouwen.
Epilooch
In koarte epilooch lit sjen hoe't de moderne Feriene Steaten fan 'e iere 1960-er jierren fuortkommen binne út 'e ferovering fan it Wylde Westen. Dêrby wurde bylden toand fan û.o. de Hooverdaam by Las Vegas, de Four-Level Interchange (in stelsel fan autosnelwegen besteande út fjouwer ferdjippings) yn Los Angeles en de Golden Gate-brêge yn San Francisco.
Wetterstofbom
thumb|Untploffing fan [[Ivy Mike, de earste wetterstofbom, yn 1952.]] thumb|left|Skematyske werjefte fan kearnfúzje yn in wetterstofbom. In wetterstofbom of H-bom is in atoombom dy't fierút it grutste part fan syn eksplosive enerzjy út kearnfúzje fan atomen ta helium krijt. Meastal wurde de wetterstofisotopen deuterium en/of tritium en fierder litium brûkt. Dit binne lichte kearnen dy't relatyf maklik ta fúzje te bringen binne. De earste wetterstofbom waard yn 1952 ta ûntploffing brocht op it eilân Eniwetok, yn 'e Marshalleilannen.
Nuclear weapon design
How the West Was Won (film)
Foarskiednis
Yn 1959 hie filmstudio Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) grut súkses mei in remake fan Ben-Hur. Dat joech yn 'e dêropfolgjende jierren oanlieding ta it meitsjen fan ferskate oare spektakelfilms, wêrûnder Cimarron, Four Horsemen of the Apocalypse en Mutiny on the Bounty. Yn 1960 sleat MGM in oerienkomst mei Cinerama foar it meitsjen fan fjouwer films. Dat bedriuw hie it nije opnameproses mei deselde namme ûntwikkele dat films yn in panoramysk, ekstreem breedbyld opsmiet, dy't fertoant wurde moasten op in rûngear filmskerm. (Hoewol't it resultaat foar dy tiid ferbluffend wie, die bliken dat sokke films inkeld yn slim skeinde foarm oerset wurde koene nei normaal formaat, dat yn 'e measte bioskopen brûkt wurde moast. Der waarden troch MGM sadwaande mar twa films mei Cinerama makke, How the West Was Won en The Wonderful World of the Brothers Grimm.)
Star Wars: Droids
Star Wars: Droids is in Amerikaansk-Kanadeeske tekenfilmsearje foar bern út 1985 dy't ûnderdiel útmakket fan 'e Star Wars-franchise. De searje, dy't ta de sjenres fan science fiction en aventoerefiksje heart, waard basearre op 'e oarspronklike Star Wars-filmtrilogy. De titel betsjut: "Stjerre-oarloggen: Androïden". De searje hie as ûndertitel The Adventures of R2-D2 and C-3PO, en gie yndie oer de aventoeren fan 'e robots R2-D2 en C-3PO. Yn 'e ynterne gronology fan Star Wars moat Star Wars: Droids pleatst wurde tusken de films Star Wars: Episode III – Revenge of the Sith en Star Wars: Episode IV – A New Hope yn. Yn totaal waarden der 13 ôfleverings fan elts 22 minuten spyltiid makke, mei dêropta in tillefyzjespecial fan 48 minuten.
How the West Was Won (film)
Foarskiednis
Sjonger en akteur Bing Crosby melde him by MGM mei it foarstel om ynstee fan in tillefyzjespecial (dêr't er mei dwaande wie) in film te produsearjen op basis fan in rige foto's fan it Wylde Westen dy't yn it tydskrift Life ferskynd wiene. De opbringst soe nei it St. John's Hospital yn Santa Monica (no it Providence Saint John's Health Center) gean, krekt as de opbringst fan it album How the West Was Won fan Crosby en Rosemary Clooney, dat ynspirearre wie troch itselde artikel yn Life. MGM hie wol belangstelling foar it projekt en kocht de filmrjochten fan Crosby. It oarspronklike plan wie om in film mei seis segminten te meitsjen, dêr't ek ferneamde persoanen as Buffalo Bill, Jesse James en Billy the Kid yn foarkomme soene. In diel fan 'e opbringst soe nei it sikehûs gean en op basis dêrfan koe in stikmannich filmstjerren oerhelle wurde om ôf te sjen fan harren gebrûklike salarissen. (It St. John's Hospital spande trouwens letter in rjochtsaak oan om in grutter part fan 'e opbringst te bemachtigjen.)
Star Wars: Droids
Produksje
Nei de premiêre fan 'e film Star Wars: Episode VI – Return of the Jedi (1983), it ôfslutende diel fan 'e oarspronklike Star Wars-filmtrilogy, liek it Star Wars-betinker George Lucas en de oare liedingjaanden by filmstudio Lucasfilm in skoander idee ta om fuort te borduerjen op 'e populariteit fan 'e films troch in tekenfilmsearje foar op 'e tillefyzje te meitsjen oer guon fan 'e populêrste personaazjes, de robots R2-D2 en C-3PO. De searje krige de titel Star Wars: Droids.
How the West Was Won (film)
Produksje
Uteinlik waard How the West Was Won ferdield yn fiif segminten: The Rivers ("De Rivieren") oer it begjin fan 'e kolonisaasje fan it Wylde Westen yn 1839, The Plains ("De Flakten") oer de Kalifornyske Goudkoarts, The Civil War ("De Boargeroarloch") oer de Amerikaanske Boargeroarloch, The Railroad ("It Spoar") oer de oanlis fan it spoar en de dêrmei gearhingjende ûntsluting fan it Wylde Westen, en The Outlaws ("De Banditen") oer it 'nuet meitsjen' fan it Wylde Westen. Henry Hathaway regissearre The Rivers, The Plains en The Outlaws, wylst John Ford regisseur fan The Civil War wie en George Marshall fan The Railroad. Hja wurken allegear op basis fan in senario dat skreaun wie troch James R. Webb.
Star Wars: Droids
Produksje
De searje wie in gearwurkingsprojekt fan Lucasfilm mei 20th Century Fox Telesivion. Foar de eigentlike produksje fan 'e searje waard de Kanadeeske tekenfilmstudio Nelvana, út Toronto, ynhierd, dy't yn 1978 ek it tekenfilmsegmint The Faithful Wookiee produsearre hie foar de Star Wars Holiday Special. Nelvana bestege in diel fan it bewurklike hânmjittige tekenwurk út oan it Súdkoreaanske bedriuw Hanho Heung-Up. As produsinten wiene Peter Sauder en Ben Burtt by Star Wars: Droids belutsen, wylst Miki Herman as útfierend produsint it tafersjoch oer de hiele produksje hie. Ken Stephenson en Raymond Jafelice wiene de regisseurs. De titelmuzyk, it liet In Trouble Again, waard songen troch Stewart Copeland fan 'e band The Police, en wie skreaun troch him en Derek Holt.
Yn totaal waard der fan Star Wars: Droids ien seizoen makke, besteande út 13 ôfleverings fan elts likernôch 22 minuten. De ôfleverings wiene ferdield oer trije sykly of ôfrûne ferhaallinen: The Battle Against Sise Fromm (ôfl. 1 o/m 4); The Pirates and the Prince (ôfl. 5 o/m 9); en Unchartered Space (ôfl. 10 o/m 13). Star Wars: Droids waard fan 7 septimber oant en mei 30 novimber 1985 tegearre mei de kwalitatyf bettere sustersearje Ewoks op 'e Amerikaanske tillefyzje útstjoerd troch it tillefyzjenetwurk ABC yn it ramt fan it saneamde Ewoks and Droids Adventure Hour. Op 7 juny 1986 folge, by wize fan ôfsluting fan 'e searje, noch in dûbellange tillefyzjespecial, The Great Heap, mei in spyldoer fan 48 minuten (ynkl. reklameblokken 60 minuten). Gronologysk fine de foarfallen yn The Great Heap lykwols plak nei dy yn The Pirates and the Prince en foarôfgeande oan dy yn Unchartered Space.
How the West Was Won (film)
Produksje
As produsint wie foar MGM en Cinerama Bernard Smith by it projekt belutsen. Foar de film wie (úteinlik) in budget beskikber fan $12 miljoen, wat no hiel gewoan is, mar yn dy tiid in reuseftich fermogen bedroech. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan William Daniels, Milton Krasner, Charles Lang en Joseph LaShelle, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Alfred Newman. De film waard frijwol hielendal op lokaasje (d.w.s. bûten de studio) opnommen, neffens produsint Smith om't it der no krekt om gie om "lytse minsken tsjin 'e eftergrûn fan in útstrutsen lân" sjen te litten.
Grutte Priis Formule 1 fan Frankryk 2008
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Frankryk 2008 yn Magny-Cours op 22 juny 2008. It wie de achtste race fan 18 races fan de Formule 1 yn 2008. Hy waard op it Circuit de Nevers Magny-Cours hâlden. De race waard hâlden oer 70 omgongen, op it 4,4 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 308,6 kilometer.
How the West Was Won (film)
Opnamen
Foar de regisseurs wie it meitsjen fan How the West Was Won gjin ûnderfining dêr't se letter mei fernoegen op weromseagen. Ford ergere him giel en grien oan it Cinerama-proses, wêrfoar't er sets oanklaaie moast dy't trije kear sa breed wiene as normaal. Boppedat koed er troch it breedbyld net fierder as op mulhichte nei de gesichten fan syn akteurs. En de opnamen moasten yn trijen dien wurde, wêrnei't letter by de filmmontaazje de trije stripen oaninoar plakt waarden. Dat betsjutte dat deselde sêne trije kear opnommen wurde moast, mei akteurs dy't bûten inoars kontekst spilen. It wie dan de taak fan 'e regisseur om derfoar te soargjen dat de posysjes en emoasjes syngroan rûnen.
Hathaway sei letter dat it meitsjen fan How the West Was Won "godferdommese problematysk" wie. Dêr heakke er oan ta dat se "in idioat as produsint hiene". Ek seid er: "We jagen der safolle jild trochhinne dat se hàst besleaten om it lêste segmint net te dwaan. We hiene in gearkomste en ik sei: 'Jimme kinne it net sitte litte. Jimme moatte sjen litte hoe't it Westen wûn waard. It Westen waard wûn doe't de wet it der foar it sizzen krige.' " Yn 'e postproduksje besleat MGM dat der in oare ein oan it segmint The Rivers breide wurde moast, sadat der noch in ekstra moanne fan opnamen folgen.
Star Wars: Droids
Utgongspunt fan 'e plot
De searje folget de aventoeren fan 'e beide robots R2-D2 en C-3PO, wêrby't dyselden it opnimme tsjin gangsters, piraten, preemjejagers, fertsjintwurdigers fan it diktatoriale Galaktysk Keizerryk en oare bedrigings. Geandewei de searje wurde de robots eigendom fan trije ûnderskate masters of groepen masters. Rjochtsom of linksom bedarje se dêrtroch hiderkear op 'e nij yn 'e swierrichheden.
How the West Was Won (film)
Distribúsje
De distribúsje fan How the West Was Won waard fersoarge troch Metro-Goldwyn-Mayer. De film gie, nuver genôch foar in folslein Amerikaanske produksje oer sa'n troch- en troch-Amerikaansk ûnderwerp, op 1 novimber 1962 yn premiêre yn 'e Britske haadstêd Londen. Hy iepene dêrnei op 20 febrewaris 1963 yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten.
Star Wars: Droids
Utgongspunt fan 'e plot
Star Wars: Droids waard nei it foltôgjen fan 'e Star Wars-prequeltrilogy, yn 2005, mei weromwurkjende krêft yn 'e ynterne gronology fan Star Wars fjouwer jier nei de foarfallen yn Star Wars: Episode III – Revenge of the Sith (2005) pleatst, en fyftjin jier foàr de foarfallen yn Star Wars: Episode IV – A New Hope (1977). Yn A New Hope fertelt C-3PO oan Luke Skywalker dat harren lêste master Raymus Antilles wie, de kaptein fan 'e Alderaanske korvet Tantive IV. Oan 'e ein fan Revenge of the Sith wurde de beide robots lykwols troch Bail Organa oan Raymus Antilles oerdroegen. Mei't dat in kontinuïteitsflater kreëarre, wie de útlis nedich dat de beide robots koart foar de foarfallen yn Star Wars: Droids by fersin fan Antilles skaat rekke wiene en nei harren aventoeren wer by him werom kamen.
How the West Was Won (film)
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige How the West Was Won oer it algemien tige positive resinsjes. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat de film in heech goedkarringspersintaazje fan 86%, basearre op 22 ûnderskate resinsjes. Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet How the West Was Won in goedkarringspersintaazje fan 56%, basearre op 6 resinsjes.
Star Wars: Droids
Thúsmedia
Op Coby and the Starhunters nei ferskynden alle ôfleverings fan Star Wars: Droids yn 'e 1980-er en 1990-er jierren as VHS-keapfideo. Yn 1996 produsearre Rick McCallum The Pirates and the Prince, in film gearstald út 'e ôfleverings 5 o/m 9, dy't as film direkt-op-fideo útbrocht waard. Ein 2004 wurken McCallum en Lucasfilm gear oan it útbringen fan in dvd mei as titel Star Wars: Animated Adventures – Droids, besteande út The Pirates and the Prince en Treasure of the Hidden Planet, in nije kompilaasje fan oare ôfleverings, wêrby't Mungo Baobab (ynsprutsen troch Alex Lindsay) as ferteller funksjonearre. Dy dvd waard yn 2005 troch 20th Century Fox op 'e merk brocht. Sûnt 18 juny 2021 is de folsleine searje fan Star Wars: Droids, de tillefyzjespecial ynbegrepen, te sjen fia Disney+, de eigen streamingtsjinst fan The Walt Disney Company, dy't Lucasfilm yn 2012 oernommen hat.
How the West Was Won (film)
Untfangst
Yn 1997 waard How the West Was Won troch de Library of Congress útornearre foar preservearring foar de ivichheid yn it National Film Registry, omreden fan kulturele, histoaryske of estetyske wearde.
Star Wars: Droids
Untfangst
Hjoeddeistige tillefyzjekritisy binne oer it algemien net ûnder de yndruk fan Star Wars: Droids. Yn 2018 skreau David Perlmutter yn syn Encyclopedia of American Animated Television Shows dat Star Wars: Droids, yn ferhâlding ta de sustersearje Ewoks, "rudimintêr" wie, mei "ferhaallinen dy't koart genôch wiene om wol fjouwer ferhaaltsjes yn ien inkele ôflevering te tropjen. It is dúdlik dat noch Lucas, noch de tekenfilmstudio genôch fidúsje yn 'e personaazjes hie om harren as mear as 'twadde-fioelspilers' te fertrouwen." Yn 2021 skreau Phil Pirrello op 'e webside SyFy Wire: "Droids wrakselet om in manear te finen dy't de kaprioalen fan it duo op it lytse skerm like fermaaklik makket as se op it wite doek wiene." Dêr heakke er oan ta: "[D]e searje leveret wol in tige by tige bernefreonlike ynkyk yn dat stjerrestelsel fier, fier fuort, en sjit dêrby net altyd rekke." Russ Burlingame fan 'e webside ComicBook.com priizge Star Wars: Droids, ek yn 2021, lykwols oan as "wat dat je sjen moatte."
Plak bûten de Star Wars-kanon
Nei't The Walt Disney Company yn 2012 de filmstudio Lucasfilm oernommen hie, waard yn 2014 besletten om it almar úttynjende Star Wars-hielal danich by te snoeien, troch alle romans dy't der troch de jierren oer útkommen wiene, út 'e kanon te skrassen, en teffens alle tekenfilmsearjes fan foar 2008. Dat betsjut dat de foarfallen út Star Wars: Droids no net mear ta de Star Wars-kanon rekkene wurde, mar ynstee ta de apokrife Star Wars Legends hearre.
How the West Was Won (film)
Opbringst
How the West Was Won brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $46,5 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria teminsten $3,5 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op mear as $50 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $12 miljoen betsjut dat in winst fan $38 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Foar de mjitstêven fan 1962 wie dat in reuseftich kommersjeel súkses.
Prizen
Yn 1963 waard How the West Was Won nominearre foar acht Oscars, wêrûnder de prizen yn 'e kategoryen bêste film, bêste kamerarezjy, bêste orizjinele filmmuzyk, bêste artdirection en bêste kostúmûntwerp. De film wûn de Oscars foar bêste orizjinele senario (James R. Webb), bêste filmmontaazje (Harold F. Kress) en bêste lûdsmixing (Franklin Milton).
Monreal
Monreal is in skildereftich stedsje yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. It plak leit yn de lânkring Mayen-Koblenz en falt ûnder de ferbânsgemeente Vordereifel.
Skiednis
It plak komt foar it earst foar op in oarkoande as Cunisberch (Keningsberch). Yn de 13e iuw ferfrânsken de greven fan Virneburg it plak troch it de namme Monroial (fan Mont Royal) te jaan, werút it hjoeddeiske Monreal ûntstie. Monreal krige yn 1306 stedsrjochten en alle moandeis mocht Monreal in grutte merk organisearje. De boargen fan Monreal waarden waarden yn 1632 yn de Tritichjierrige Kriich troch Sweedske troepen en yn 1689 yn de Paltske Súksesjekriich troch Frânske troepen ferneatige. De grutte keppels skiep op de Eifel makke nei de Tritichjierrige Kriich in grutte bloei fan de tekstylyndustry mooglik. In soad fakwurkhûzen tsjûgje tsjintwurdich noch fan de wolstân fan dy tiid. De ynternasjonale konkurrinsje makke yn de 19e iuw in ein oan de yndustry en sûnt ferearme Monreal, oant yn de jierren 1930 de toeristenyndustry ynteresse krige foar Monreal.
Nijverdal
thumb|Lizzing fan Nijverdal yn Oerisel thumb|Sallânske Hichterêch yn de omkriten fan Nijverdal (Noetselerberch) thumb|Nijverdal, tsjerke Nijverdal is in plak yn de Oeriselske gemeente Hellendoorn. Nijverdal is mei goed 25.000 ynwenners it grutste plak yn de gemeente. De namme Nijverdal is in gearlûking fan niverheid en dal.
Nijverdal leit op de krusing fan de rivier de Regge en de strjitwei fan Almelo nei Swol, dy't yn 1829 oanlein waard. Ek leit Nijverdal oan de foet van de Sallânske Heuvelrêch op de grins fan Twinte en Sallân. Nijverdal is nei Swol en Dimter it grutste plak yn Sallân.
Om 1850 iepenen de bruorren Salomonson de Kninklike Stoom Weverij, wêrtroch't in ein kaam oan de thúsniverheid.
Nijverdal is it ienige plak yn Nederlân dêr't goud dylge is. Der is in offisjele konsesje ôfjûn foar it dylgjen fan goud.
Besuden Nijverdal leit de Holterberch.
Ferkear en ferfier
Nijverdal hat sûnt 1881 in stasjon oan it spoar Swol - Almelo. It âlde stasjon waard yn 1971 ôfbrutsen en ferfongen troch in nij stasjon, it hjoeddeiske stasjon Nijverdal.
Fan 1910 - 1935 hat Nijverdal in twadde stasjon hân. Dit stasjon Nijverdal Súd lei oan de ferbining Neede - Hellendoorn fan Lokaalspoarwei-Maatskippij Neede-Hellendoorn. Dit stasjon is nei 1935 net mear yn gebrûk west en is ôfbrutsen. Yn 2010 is Stasjon Nijverdal West opsetten as tydlik stasjon rjochting Swol omdat der gjin treinferkear mooglik is tusken Stasjon Nijverdal en Stasjon Nijverdal West. Nijverdal waard yn de Twadde Wrâldoarloch bombardearre troch de alliearden. Troch dit bombardemint op doelen van de Dútske Luftwaffe waard it sintrum fan Nijverdal diels ferwoaste.
Sport
Nijverdal hat in grut ferieningslibben mei meardere sportklups.
Werner Goldberg
Werner Goldberg (berne op 9 febrewaris 1919 yn Berlyn, dêr ek ferstoarn op 28 septimber 2004) wie oant 1940 in soldaat yn de Wehrmacht. Alhoewol't er neffens de Neurenberger rassenwetten in healjoad wie, mar wol ien op lingte mei ljocht hier en blaue eagen, printe it "Berliner Tageblatt" in foto fan him as de "ideale Dútske soldaat".
Libben
Syn heit wie lid fan de joadske gemeente fan Königsberg, mar hy bekearde him ta it protestantisme en troude in kristlike frou, dy't harren soannen Werner en Martin (* 1920) ek dope lieten. Oant de nasjonaalsosjalisten de macht yn Dútslân grepen wie Werner Goldberg net op 'e hichte mei de joadske komôf fan syn heit.
Nei syn skoaltiid fûn Goldberg wurk by Schneller & Schmeider, in kleanbedriuw dat yn mienskiplik eigendom wie fan in joad en in net-joad. In soad kollega's fan Goldberg wiene joaden of lykas Werner Goldberg saneamde Mischlinge, heal-joaden. Goldberg's omke fan syn memmekant keas foar de nazy-partij en wegere noch omgong mei de famylje Goldberg.
Oan it begjin fan 1938 tsjinne Goldberg seis moanne yn de Reichsarbeidsdienst. Goldberg wist letter noch dat syn unifoarm in heakkekrús op in earmbân hie. Op 1 desimber 1938 foege Goldberg him by it Dútske leger en tegearre mei syn kammeraat Karl Wolf, in soan fan in hege SS-ofsier, naam er op 1 septimber 1939 diel oan de ynvaazje fan Poalen. De foto fan Werner Goldberg waard mei it byskrift "De idéale Dútske soldaat" yn de sneinsedysje fan it Berliner Tagesblatt publisearre. De foto wie makke troch in offisjele fotograaf fan de Wehrmacht en waard letter ek brûkt foar it winnen fan soldaten. Yn 2015 soe de foto in skandaal feroarsaakje yn Ruslân, doe't yn Tobolsk ynstee fan in foto fan in Sovjet-soldaat de foto fan "de idéale Dútske soldaat" brûkt waard op in monumint dat de ferdigeners fan Ruslân yn de Twadde Wrâldkriich betinke moast.
Goldberg krige yn 1940 nei de wapenstilstân mei Frankryk ûntslach. Hitler hie ferordonearre dat alle Mischlinge it leger útset wurde moasten. Hy fûn wer wurk yn itselde kleanbedriuw, dat no de namme feroare hie yn Fjodor Schmeider om't joadske bedriuwen net mear tastien wiene. Yn it bedriuw krige Goldberg ferantwurdlike taken en hy wist sels kontrakten foar it leger en de marine los te peuterjen. Goldberg's heit waard yn desimber 1942 yn it sikehûs opnommen. Nei in ynfal fan de Gestapo ferhûze syn heit nei in Joadsk sikehûs yn de Rosenstraße, dat troch de Gestapo brûkt waard as finzenis om joaden nei Auschwitz te stjoeren. Op krystjûn, gokkend dat it tasicht fan de bewakers net sa skerp wie op dy jûn, helle Goldberg syn heit út it sikehûs. De Gestapo krige Golberg sr. al gau wer yn hannen en yn april 1943 waard er oproppen foar deportaasje, mar syn soan sei dat er gjin gehoar oan de oprop jaan moast en op 'e nij wist er him it libben te rêden. Heit en soan wiene de iennige joadske leden fan de direkte famylje dy't de kriich oerlibben.
Nei de Twadde Wrâldkriich waard Goldberg lid fan de CDU. Fan 1952 oant 1958 wied er lid fan it distriktsbestjoer fan Berlyn-Wilmersdorf. Dêrnei wied er 20 jier lid fan it Hûs fan Deputearren fan Berlyn. Yn 1979 einige syn politike wurkpaad. Werner Goldberg ferstoar op 28 septimber 2004, yn 'e âldens fan 84 jier en liet syn frou Gertrud Goldberg en trije bern efter.
Dokumintêre
Yn 2006 waard troch Larry Price yn gearwurking mei de Israel Broadcasting Authority de dokumintêre "Hitlers jüdische Soldaten" makke oer de skiednis fan Werner Goldberg.
Marksburg
De Marksburg is in kastiel by Braubach yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. Fan de 40 kastielen oan de Middenryn is de Marksburg it iennige kastiel dat nea ferneatige is. De Middenryn stiet sûnt 2002 op de Unesco-list fan it wrâlderfgoed.
Midsiuwen
De famylje Eppstein sette yn 1100 útein mei de bou fan in stiennen wentoer, dy't om 1117 hinne útwreide waard ta in kastiel om Braubach te ferdigenjen. It kastiel wurdt yn 1231 foar it earst yn dokuminten neamd. De Eppsteins wiene machtich en leveren ferskillende aartsbiskoppen oan de bisdommen Mainz en Trier. Yn 1283 kocht greve Eberhard fan Katzenelnbogen it kastiel en yn de 14e en 15e iuw waard it kastiel op 'e nij boud en ferboud. Yn 1429 stoar de manlike liny fan de greven fan Katzenelnbogen út en de nije eigner waard de greve fan Hessen, dy't it kastiel útwreide en de ferdigening ferbettere mei de oanlis fan in nije ringmuorre en rûne tuorren om it kastiel.
19e iuw
Yn de Frânske tiid wie de Marksburg in fêsting, mar yn'e praktyk tsjinne dy as finzenis en plak dêr't beheinden yn waarden ûnderbrocht. De sellen foar de finzenen yn de boarch waarden yn 1901 útbrutsen. De boarch kaam yn 1803 yn hannen fan it foarstendom Nassau-Usingen en yn 1815 fan it Hartochdom Nassau en der feroare fierder ynearsten neat oan it gebrûk. Nei de Eastenryksk-Prusyske kriich fan 1866 waard it hartochdom Nassau ûnderdiel fan Prusen, dy't eigner waard fan de Marksburg.
20e iuw
Yn 1900 waard it kastiel lang om let foar 1000 goudmarken ferkocht oan de 'Deutsche Burgenvereinigung', dy't in jier earder stifte wie om de Dútske kastielen foar it neiteam te bewarjen.
Amerikaanske besjittings yn maart 1945 soargen foar grutte skea oan it kastiel. De restauraasje fan de skea duorre oant 1980.
Replika
It kastiel waard yn de jierren 1990 op it Japanske eilân Miyakojima yn it Dútske kultuerdoarp Ueno neiboud nei't it oarspronklike plan om de oername, ôfbraak en weropbou fan de oarspronklike boarch ôfwiisd wie.
Eelkje Poppes
thumb|Eelkje Poppes troch [[Willem Bartel van der Kooi ]] Eelkje Poppes (De Lemmer, 9 febrewaris 1791 - Ljouwert, 20 septimber 1828) wie in  gelegenheidsdichteresse.
Biografy
Sy wie in dochter fan Poppe Jans Poppes (1747-1810) en Antje Annes Visser (1758-1832). In 1814 ferskynde in bondeltsje mei trije gedichten fan har: Eerstelingen aan mijn vaderland, foarôfgien troch in lofdicht fan har oansteande man. Dizze patriottysk-orangistyske ferzen skreau hja nei oanlieding fan de delfal fan Napoleon en it fuortgean fan de Frânsken út Nederlân ein 1813. Op 22 juny 1815 troude Eelkje Poppes yn De Lemmer mei Christianus Petrus Eliza Robidé van der Aa (1791-1851), advokaat, letterkundige, dichter, dy't doe gemeentesekretaris fan Lemsterlân wie. Sy krigen acht bern; dêrfan waarden trije dochters folwoeksen.
It pear gong yn 1818 nei Ljouwert en festige har yn it hûs dat no it Frysk Letterkundich Museum en Dokumintaasjesintrum is. Eelkje wie dêr fan 1822-1826 fâd fan it Nieuwe Stads Weeshuis. Eelkje Poppes hat nei har Eerstelingen neat mear publisearre. It skynt dat sy noch wol in stikmannich bernegedichtsjes skreaun hat. Eelkje Poppes stoar mei 37 jier. De tinkstien dy't har man oanbringe liet yn de muorre fan de tsjerke yn Huzum neamt net allinne har dea, mar ek dy fan ‘vijf onzer kinderen’. En yn fers fan fjouwer rigels betinkt er it ‘aards geluk’ dat sy ‘meer dan dertien jaar’ dielden.
GrienLinks
GrienLinks (GL, Nederlânsk: GroenLinks) is in Nederlânske politike partij fan linkse sinjatuer. GroenLinks seit in griene, sosjale en tolerante polityk neistribje te wollen.
GrienLinks is yn 1989 ûntstien as in fúzje fan fjouwer lytse linkse partijen: de CPN, de PSP, de PPR en de EVP. GrienLinks hat op dit moment fjirtjin sitten yn de Twadde Keamer en fjouwer yn de Earste Keamer. Sûnt 2015 is de fraksjefoarsitter Jesse Klaver en de partijfoarsitter is Katinka Eikelenboom.
Formule 1 yn 2017
It Formule 1-seizoen 2017 wie it 70ste Formule 1-seizoen. De "Formule 1", offisjieel it "FIA Formula One World Championship", is de heechste klasse yn de autosport, sa is bepaald troch de FIA.
Nico Rosberg wie yn it seizoen 2016 wrâldkampioen wurden, mar is nei de lêste wedstriid yn Abû Dabi ophâlden as koereur. by de start fan it seizoen 2017 wie der foar it earst sûnt 1994 gjin ferdigenjend wrâldkampioen by de koereurs. Syn team Mercedes is de regearjend en ferdigenjend wrâldkampioen by de konstrukteurs.
Klassemint by de koereurs
De top 10 klassearre auto's, krije punten,
Opmerkingen:
Klassemint by de konstrukteurs
De top 10 klassearre auto's, krije punten,
Opmerkingen:
Grutte Priis Formule 1 fan Austraalje 2017
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Austraalje 2017 yn Melbourne op 26 maart. It wie de earste race fan 20 races fan de Formule 1 yn 2017. Hy waard op it Albert Park Circuit hâlden. De race waard hâlden oer 58 omgongen, op it 5,3 km lange sirkwy oer in raceôfstân fan 307,6 kilometer.
Femke Faber
Femke Faber (De Jouwer, 14 maart 1995) is in Fryske kuorbalster. Se is spylster by kuorbalklup LDODK en spilet sûnt 2021 yn it Nederlânsk kuorbalteam.
Earste faze
Faber begûn op 7-jierrige leeftyd te kuorbaljen by LDODK. Dêr spile se yn de jeugdteams.
Yn it seizoen 2014-2015, op 19-jierrige leeftyd, sleat Faber oan by de haadmacht fan LDODK, dat ûnder lieding stie fan coach Jan Sjoerd Pool. Yn dat seizoen spile LDODK foar de earste kear yn de klupskiednis sawol op it fjild- as yn de sealkompetysje yn de heechste klasse.
List fan planetoïden 98401-98500
Dit is in list fan planetoïden 98401-98500.
List fan planetoïden 98601-98700
Dit is in list fan planetoïden 98601-98700.
Femke Faber
Earste faze
Foar it folgjende seizoen, 2015-2016 krige LDODK in nije haadcoach, Erik Wolsink. Yn de seal die de ploech it better as it jier dêrfoar mei in seisde plak yn de kompetysje. Yn de fjildkompetysje waard de ploech tredde, wêrtroch’t it (lykas it jier dêrfoar) de playoffs miste.
Yn seizoen 2018-2019 die LDODK wer mei om de prizen. Yn de Kuorbal League waard de ploech nei de reguliere kompetysje tredde, wêrmei’t it him oertsjûgjend pleatste foar de play-offs. Yn de best-of-3 searje ferlear LDODK yn twa wedstriden fan PKC. Wat letter, yn de fjildkompetysje wûn LDODK de krúsfinale fan TOP, wêrtroch’t it him foar de earste kear yn de kluphistoarje pleatste foar de Nederlânske fildfinale. De finale waard in Noardlike finale, want DOS'46 wie de tsjinstanner. Foarôfgeand oan dizze finale hie Faber al oanjûn te stopjen mei topkuorbal. It soe dus har lêste wedstryd mei LDODK wurde. Uteinlik wûn DOS'46 de wedstryd mei 18-14, wêrtroch’t LDODK him tefreden stelle moast mei sulver.
Twadde faze
Yn 2019, nei de ferlerne fjildfinale naam Faber ôfskied fan it topkuorbal, op 24 jierrige leeftyd. Yn kuorbalseizoen 2020-2021 naam coach Henk Jan Mulder wer kontakt op mei Faber, oft hja weromkomme woe by LDODK op it heechste niveau. Wyls wie ynternational Marjolijn Kroon stoppe by de klup en de ploech socht om sterke dames foar de seleksje. Faber besleat werom te kommen. Hja sleat har yn jannewaris 2021 wer oan by de seleksje, mar moast earst op kondysje komme. Uteinlik makke se har rentree yn de play-offs, doe’t LDODK tsjin Fortuna spile yn de twadde omloop fan de play-offs. Yn de wedstryd fan har return wûn LDODK foar de earste kear yn de kluphistoarje in play-off wedstryd. LDODK ferlear lykwols de tredde, beslissende play-off wedstryd mei 22-17, wêrtroch’t de ploech dochs noch útskeakele waard. Wol wie Faber werom op nivo.
Oranje
Yn augustus 2021 waard Faber troch bûnscoach Jan Niebeek tafoege oan de seleksje fan it Nederlânsk kuorbalteam. Hja wûn mei Oranje goud op op it Europeesk Kampioenskip fan 2021.
Johanna Spyri
Johanna Spyri (útspr.: [joˈhana ˈʃpiːri], likernôch: "jo- han -na sjpii -ry"; folút: Johanna Louise Spyri-Heusser; Hirzel, 12 juny 1827 – Zürich, 7 july 1901) wie in Switsersk skriuwster fan romans en koarte ferhalen dy't foar it meastepart ta de berneliteratuer hearre. As bern brocht se ferskate simmers troch yn 'e neite fan Chur, yn 'e Alpen fan it kanton Graubünden. Letter soe se dat berchlânskip as setting brûke foar in protte fan har wurken. Spyri is benammen ferneamd wurden om it berneboek Heidi.
Jonkheid en oplieding
Spyri waard yn 1827 berne as Johanna Louise Heusser yn it doarp Hirzel, op it plattelân fan it Switserske kanton Zürich. Hja wie it fjirde fan seis bern yn 'e húshâlding fan 'e hûsdokter Johann Jakob Heusser en dy syn frou, de dichteresse Meta Heusser-Schweizer, dy't allebeide fan Switserdútsk etnysk komôf wiene. Har âldere broer Jakob Christian Heusser waard letter in foaroansteand geolooch.
Spyri woeks op yn Hirzel oant se yn 1842 mei fyftjin jier by in muoike yn 'e stêd Zürich yn 'e kost gie, sadat se yn 'e stêd nei skoalle koe. As bern brocht se ferskate simmers troch yn 'e neite fan Chur, yn 'e Alpen fan it kanton Graubünden. Letter soe se dat berchlânskip as setting brûke foar in protte fan har wurken. Mids 1844 waard se foar in jier nei Yverdon-les-Bains stjoerd, yn Romanje (Frânsktalich Switserlân) om Frânsk te learen. In jier letter kearde se werom nei Hirzel, dêr't se oant 1852 wenjen bleau. Yn dy tiid holp se har mem by it berêden fan 'e húshâlding en ûnderrjochte se de beide bern dy't ûnder har sieten.
Houlik
Yn 1851 ferloofde Spyri har mei de Züricher abbekaat en redakteur Bernhard Spyri (1821-1884), dy't ta it neiste freonefermidden fan komponist Richard Wagner hearde. De brulloft fûn plak yn 1852 yn 'e Alte Kirche fan Wollishofen, wêrnei't it nije troud pear him nei wenjen sette oan 'e Stadelhoferstrasse yn Zürich. Troch har houlik waard Spyri famylje fan Emilie Kempin-Spyri, in oantroude nicht fan har man, dy't de earste froulike abbekaat fan Switserlân wie. Yn 1855 befoel Spyri fan har ienlingsbern Bernhard Diethelm. Under it swierwêzen wie Spyri yn in djippe depresje rekke, dy't nei de berte fan har soan noch jierrenlang oanhold. It houlik fan Spyri en de man wie net gelokkich, en Spyri fûn eins inkeld soelaas yn har djippe freonskip mei Betsy Meyer, de suster fan 'e dichter Conrad Ferdinand Meyer.
Karriêre
Spyri har mem hie famylje yn Bremen, wylst har man dêre befreone wie mei de abbekaat Hans Heinrich Spöndlin en de pastoar fan 'e Leaffrouwetsjerke Cornelius Rudolph Vietor. Dy lêste besocht Spyri yn Bremen, wylst er sels gauris ôfreizge nei Zürich om by de Spyri's op besite. Syn dochter wenne sels in jier lang by de húshâlding Spyri yn. It wie Vietor dy't Spyri as earste oanfitere om te skriuwen. Fia Vietor publisearre Spyri ek har earste wurk by útjouwerijen yn Bremen. Dêrby gie it om ferskate moralisearjende koarte ferhalen dy't útbrocht waarden ûnder de inisjalen J.S. en dy't net bysûnder súksesfol wiene. It alderearste, Ein Blatt auf Vrony's Grab, ferskynde yn 1871, mei as ûnderwerp in frou dy't troch har dronkelap fan in man mishannele wurdt, mar har biddend yn har lot skikt, om't har pastoar har dat hjitten hat.
Yn 1880 ferskynde, ek by F.A. Perthes, it boek Heidis Lehr- und Wanderjahre, dat fuortendaliks in grut súkses waard en foar Spyri in tige noflike âlde dei mooglik makke. Twa jier letter, yn 1881, publisearre se it ferfolch Heidi kann brauchen was es gelernt hat. Letter waarden beide dielen yn 'e regel yn ien bân útbrocht, mei as titel koartwei Heidi. Dat waard ien fan 'e bêst ferkeapjende boeken dy't ea skreaun binne, en der ferskynden oersettings fan yn mear as fyftich talen. It ferhaal waard mear as tweintich kear adaptearre ta in film of tillefyzjesearje.
Yn april 2010 kaam de Switserske germanist Peter Büttner mei de beskuldiging dat Spyri it ferhaal fan Heidi fierhinne oernommen hie fan in earder, folle minder bekend ferhaal, Adelheide: Das Mädchen vom Alpengebirge, út 1830, fan 'e Dútske skiednislearaar Hermann Adam von Kamp. Neffens Büttner diele beide ferhalen withoefolle oerienkomsten wat sawol plotûntjouwing as beskriuwende tekstdielen oanbelanget. Regine Schindler, in biografe fan Spyri, sei dat it skoan koe dat Spyri al jong bekend wie mei Adelheide, mei't se opgroeid wie yn in húshâlding dêr't gâns boeken lêzen waarden. De betichting fan plagiaat, dy't Büttner op it aljemint brocht, roert lykwols igge noch seame, mei't auteursrjocht yn 1830 noch net bestie, en dus plagiaat ek net. Boppedat die bliken, doe't ekspêrs har neitiid yn 'e kwestje ferdjippen, dat Büttner in protte oerflakkige oerienkomsten oanfierde dy't wierskynlik op tafal berêsten, wylst er in protte yngeande ferskillen op it mêd fan plot en personaazjes alhiel bûten beskôging litten hie. Syn metoaden waarden doe omskreaun as "ûnwittenskiplik". De oerienkomst yn ûnderwerp fan 'e beide wurken wurdt ferklearre út 'e saneamde 'Switserske sykte', in ûnwennigens nei de bergen yn lju dy't dêrwei ferfearn wiene, en dy't al yn 'e achttjinde iuw in tige algemien tema yn 'e Switserske literatuer wie. Büttner wie trouwens lang net de earste dy't beskate oerienkomsten tusken Heidi en Adelheide opmurk.
Lêste jierren en dea
Yn 1886 sette Spyri, dy't doe ûnderwilens al trije jier widdo wie, har nei wenjen yn in rom hûs oan 'e Zeltweg yn Zürich, dêr't se oan har ferstjerren ta wenjen bleau. De lêste fiifentweintich jier fan har libben skreau hja in protte, mar it súkses fan Heidi koe hja nea wer belykje. Spyri reizge yn dy tiid ek in soad, en teffens ûnderhold se in libbene briefkerij mei ferskate freonen en bekenden. Nei't se yn 1901 oanhelle rekke wie mei kanker, liet se har behannelje troch de earste froulike dokter yn Switserlân, Marie Heim-Vögtlin. Doe't se úteinlik oan har sykte beswiek, waard se op it Friedhof Sihfeld yn Zürich begroeven.
List fan planetoïden 98701-98800
Dit is in list fan planetoïden 98701-98800.
Grutte Priis Formule 1 fan Grut-Brittanje 2008
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Grut-Brittanje 2008 yn Silverstone op 6 july 2008. It wie de njoggede race fan 18 races fan de Formule 1 yn 2008. Hy waard op it Sirkwy fan Silverstone hâlden. De race waard hâlden oer 59 omgongen, op it 5,1 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 303,2 kilometer.