cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Domtsjerke fan Klagenfurt
Reformaasje en bou fan de tsjerke
De Trijefâldichheidstsjerke waard as in ienfâldige, grutte sealtsjerke boud mei dûbele rigen galerijen. Ek yn de hjoeddeiske tsjerke is de âlde struktuer goed te werkennen. Oer de ynrjochting fan de tsjerke as protestantsk gebou is net in soad bekend. Neffens in beskriuwing fan Urban Paumgartner út 1605 oer de werynrjochting fan de stêd waard de preekstoel droegen troch libbensgrutte bylden, hie it alter in skilderij fan it Lêste Nachtmiel en besiet de tsjerke in oargel op de westlike galerij. Oars as by oare protestantske gebouwen die bliken by lettere renovaasjes dat de lutherske tsjerke hast hielendal mei florale motiven beskilderd wie. Bûten oan de westlike kant fan de tsjerke slute it trije fleugels tellende spitaal oan, dat likernôch it oerflak fan it tsjintwurdige domplein ynnaam. Yn it easten fan de tsjerke waard in tsjerkhôf oanlein.
Kontrareformaasje en oerdracht oan de jezuïeten
Al yn 1580 liede de Roomsk-Katolike Tsjerke de kontrareformaasje yn, wat yn Karinsje ynearsten noch gjin direkte gefolgen hie. Dat waard oars doe't aartshartoch Ferdinand op 1 juny 1600 it dekreet ûndertekene om alle protestantske tsjerken en skoallen yn Karinsje te sluten en de predikanten en skoalmasters út te wizen. It helle ynearsten noch net sa'n soad út en dêrom stjoerde Ferdinand in kommisje troch it lân om de bekearing nei it katolisisme mei faasje troch te setten. Lang om let krige de biskop de kaaien fan de tsjerke, dy't in pear jier letter de tsjerke oerdroech oan de jezuïeten. Om plak te meitsjen foar de oarder sels en in kolleezje waard it spitaal mei in ferdjipping ferhege, wylst it spitaal sels ferhûze nei in oar gebou. De feroarings oan de tsjerke bleaune ynearsten beheind ta it feroarjen fan de nissen yn kapellen, dêr't alters yn opsteld waarden. Dat hie te krijen mei brek oan jild mar fral ek om't de jezuïten te meitsjen hiene mei in fijannige stêd, dy't hja net tsjin harren yn't harnas jeie woe mei opsichtige bouaktiviteiten. Yn 1661 waard mei in skinking de oanbou fan de Fransiskus Ksaveariuskapel, de hjoeddeiske Marijekapel bekostige. De muorre efter it oarspronklike protestantske alter waard ôfbrutsen om in grut preesterkoer en in krypte kreëarjen. De ferbouwing fan it oarspronklik mearsidige preesterkoer yn it easten waard yn 1665 mei in healrûne apsis foltôge. Sûnt 1668 waard it ynterieur mei stúkwurk fersierd en dêrmei ferdwûnen de protestantske fresko's. It wurk bleau foar in diel oant de dei fan hjoed bewarre (oan de westlike galerij en de eardere tagong fan de noardlike kant). Tusken 1715 en 1720 krige de tsjerke nije alters, dy't lykwols by de brân fan 1723 ferlern gyngen. It fjoer dat fan in oarbuorjend hûs op de tsjerke oerslein wie, ferneatige njonken in grut diel fan de tsjerke ek it dak. Njonken it ferhelpen fan de skea foltôgen de jezuïeten dêrnei de fersiering fan de tsjerke. De sydkapellen krigen nije alters, it gewelf, it koer, it skip en de sydkapellen en galerijen krigen sûnt 1725 stúkwurk en lang om let krige de toer yn 1729 in nije bekroaning mei dûbele sipels. It nije heechalter waard mei de foltôging fan it skilderij fan it ôfskie fan de twa patroanen Petrus en Paulus yn 1752 oplevere.
Biskopssit
Nei't paus Klemens XIV ûnder druk fan Frankryk, Spanje en Portugal yn 1773 de jezuïeten ferbea, waard de oarder Klagenfurt útset. De kleastergebouwen krigen der in noch ferdjipping by en as kazerne yn gebrûk nommen. De tsjerke, oant dy tiid in filiaaltsjerke fan de Sint-Egidiustsjerke, krige yn 1784 de status fan in parochytsjerke. Yn 1787 ferhûze de biskop fan it bisdom Gurk nei Klagenfurt en dêrmei waard de tsjerke de nije katedraal fan it bisdom.
De Frânsen besetten de stêd yn 1797, 1805 en 1809. Yn 1809 ûntwijden de Napoleontyske troepen de katedraal om it gebou as pakhûs te brûken. It herstel fan de katedraal soe noch oant 1823-1824 duorje. In oare renovaasje fûn yn de jierren 1927-1929 plak.
Yn de Twadde Wrâldkriich waard de domtsjerke ferskillende kearen troch bommen troffen. Dêrby waard ek de "jezuïtekazerne" slim skeind en lang om let folge yn de jierren 1960 ôfbraak. Tusken 1974 en 1977 folge de reparaasje fan de kriichskea. De westelike gevel waard neffens in ûntwerp fan Ewald Kaplaner op 'e nij ûntwurpen. By de lêste renovaasje fan 1990-1991 binne de oarspronklike kleuren fan it ynterieur fan de 17e iuw werombrocht en in nij folksalter wijd.
Clonfert
Clonfert (Iersk-Gaelysk: Cluain Fearta, Greide fan it grêf) is in doarpke yn it easten fan it Ierske greefskip (county) Galway. It leit healweis Ballinasloe en Portumna.
It doarp hat de histoaryske Katedraal fan Clonfert, sit fan it bisdom Clonfert. Sint-Brandaan stichte dêr yn 557 in kleaster, dêr't er letter beïerdige is.
Altar
Altar wie in Nederlânske deathmetalband oprjochte yn Coevorden en wie aktyf tusken 1990 - 2007 en 2016 - 2018. Yn 1994 brocht de band syn debútalbum "Youth Against Christ" út. Altar hat fiif studio-albums útbrocht.
Donald Cameron fan Lochiel (betsjuttingsside)
"Donald Cameron fan Lochiel" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Rintmaster (feart)
De Rintmaster is in feart yn de gemeente De Waadhoeke. De feart rint fan rekreaasjeterrein Schatzenburch oan de A31 nei de Menamer Feart.
De namme Rintmaster jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Rentmeester.
Bjirmsk
It Bjirmsk is de foarm fan it Klaaifrysk sa't dat sprutsen wurdt yn rûchwei de eardere gemeente Barradiel, oan 'e Waadkust benoarden Harns.
Dizze taalfariant tanket syn namme oan 'e trije "Bjirmen" (Seisbierrum, Pitersbierrum en Easterbierrum), mar wurdt likegoed sprutsen yn Winaam, Kleaster-Lidlum, Tsjummearum en Furdgum, wylst Minnertsgea in oergongsposysje ynnimt.
It Bjirmsk ûnderskiedt him fan 'e rest fan it Klaaifrysk troch û.m. de klankferskowings fan [o:] nei [a.ṷ], yn wurden as "do" (de fûgel) en "ko" (dy't dus útsprutsen wurde as dau en kau), en fan [ɛ:] nei [ɪ] yn in wurd as "rêch" (dat dus útsprutsen wurdt as rich).
List fan planetoïden 89601-89700
Dit is in list fan planetoïden 89601-89700.
Fokker T. IV
De Fokker T-IV / T-IVa wie in troch Fokker boude ferkenningsbommesmiter út 1926 ornearre foar de M.L.D. yn it eardere Nederlânsk-Ynje.
Yn juny 1927 wie de earste flecht. Nei in oantal testflechten waard it tastel (registraasje T 1) oerdroegen oan de M.L.D. De testflechten by de M.L.D. ferrûnen mar bêst dat der waarden noch 11 tastellen besteld, dy't de registraasjenûmers T-2 o/m T-12 krigen en tusken 1928 en 1930 levere waarden. De bemanning bestie út fjouwer man. De kar foar de motors foel op twa Lorraine Dietriech’s fan 450 pk. De maksimumfaasje mei dy motors wie 200 km/oere.
Mids jierren 30 kaam der ferlet fan in ferbettere útfiering. Dit waard de T-IVa. De ferbetterings bestienen út krêftiger motors, in tichte cockpit (dêr't de fleanders neist elkoar yn sitte koenen) en geskutskoepels (turrets). It M.L.D. bestelde yn 1935 seis fan dizze nije tastellen en in jier letter nochris seis (registraasje T-13 o/m T-24). De T-IVa koe ek as torpedobommesmiter ynset wurde.
Fan it stuit ôf dat de T.IVa operasjoneel waard, waard stadichoan útein set mei it út de tsjinst heljen fan de âlde ferzje. De T-1 wie op 16 oktober 1937 al ferlern gien. De T-13 ferûngemakke op 12 oktober 1937. De T-23 en T-24 binne foardat se nei Ynje ferfarden noch 1 ½ jaar yn Nederlân bleaun. Sy waarden hjir brûkt foar it oefenjen yn oanfallen mei torpedo's. De tastellen koene ek brûkt wurde foar it lizzen fan in reekgerdyn. De T-14 ferûngemakke op 26 maaie 1941 by it útfieren fan sa'n flecht.
Op 8 desimber 1941 wienen der noch tsien T-IVa’s yn tsjinst by de M.L.D., mar doe al net mear operasjoneel. Op 1 maart 1942 waard de tastellen dy't oerbleaun wienen hjitten om nei in skûlplak by Modjekerto te fleanen. De kriich yn Ynje roan doe al op in ein en de oare deis waarden de tastellen troch de bemanning yn 'e brân stutsen.
Fan de T.IV binne 18 boud, fan de T.IVa 12. De Portugeeske Marine brûkte trije T.IVs, oandreaun troch Rolls-Royce Eagle motors. Oare lannen hawwe se net besteld.
Katarinatsjerke (Jislum)
De Katarinatsjerke is in tsjerkegebou oan de Hikkaarderdyk yn Jislum yn de gemeente Noardeast-Fryslân. De tsjerke is net mear yn gebrûk foar de earetsjinst. De protestantske bewenners fan Jislum foarmje mei dy fan Wânswert de protestantske gemeente Wânswert/Jislum.
Skiednis
Yn de roomske tiid wie de tsjerke fan Jislum wijd oan Katarina fan Aleksandrje. De Jislumer tsjerke wie mei dy fan Ginnum, Reitsum en Lichtaard in dochtertsjerke fan Hallum. Neffens in akte fan 1550 oer it útgraven fan de tsjerkhôfsgrêft fan Hallum wiene de parochianen fan dy doarpen ferplicht om dêroan mei te wurkjen.
De midsiuwske tsjerke waard nei de reformaasje in protestantske tsjerke. Jacob Stellingwerf tekene de Jislumertsjerke yn de 18e iuw as in goatysk tsjerkje mei in súdlike tagong en op de westlik kant fan it skip in tuorke mei spits. Nei alle gedachten is de tsjerke dêrnei ommitsele of ferfongen troch in oare tsjerke. D. Cannegieter tekene de tsjerke flak foar de sloop as in gebou mei yn de súdlike muorre grutte rûnbôge ramen, wylst de tagong yn de westlike muorre siet. Yn 1886 waard de âlde tsjerke ferfongen troch de hjoeddeiske.
Fan de âlde tsjerke datearret noch in yn 1445 getten klok fan Jehannes fan Wou en in yn 1637 getten klok fan Jacob Noteman. As de klok altiten al yn Jislum hongen hat, dan is it moai wis dat de tsjerke yn de midsiuwen wijd wie oan Sint-Katarina.
Sûnt 1983 waard de herfoarme tsjerke net mear brûkt foar tsjinsten. De tsjerke ferfoel jimmeroan mear en it like der op dat sloop net te kearen wie. Ta behâld fan de tsjerke rjochten de Jislumers yn 2000 in stifting op en mei stipe fan oerheid en ferskate organisaasjes waard de tsjerke dêrnei rillegau restaurearre. Sûnt dy tiid krige ek de namme fan de Jislumer patroanhillige werom. Op de wynwizer binne de symboalen fan de hillige, it rêd en it swurd, oanbrocht. Yn 2018 waard ek de toer oan de stifting oerdroegen en yn 2019 folge it tsjerkhôf.
Fanwegen de 17e-iuwske preekstoel, de twa klokken út 1445 en 1637 en it 18e-iuwske mechanyske oerwurk is de tsjerke in ryksmonumint.
Oargel
It oargel fan de tsjerke waard yn 1925 troch Bakker & Timmenga boud. It oargel telt acht registers op ien manuaal. It pedaal is oanhongen.
Sikke
Sikke (útspr.: [ˈsɪkə]) is in ridlik algemien foarkommende Fryske jongesnamme. Dizze namme hat him ûntjûn út in ferkoarting en flaaifoarm fan Germaanske foarnammen dy't begjinne mei Sigi-, wat "oerwinning" betsjut. Sikke stammet fan deselde wurdfoarm ôf as it Fryske haadwurd "sege" (ek Nederlânsk zege en Dútsk Sieg). De ekwivalinte Nederlânsktalige nammefoarm is Sicco, dy't fan oarsprong út Grinslân (en mooglik Drinte) stammet, en beskôge wurde kin as in fernederlânsking fan 'e âldere Fryske foarm.
Jouswierpolder
thumb|Jouswierpolder De Jouswierpolder of Jouswiersterpolder is in polder en natoergebiet by Jouswier yn de gemeente Noardeast-Fryslân.
Sikke
Troch de sterke ynfloed fan it Nederlânsk yn Fryslân binne Fryske lju dy't fan Sikke hieten, bûten de provinsje faak bekend wurden as Sicco. Sa is it bygelyks gien mei de diplomaat Sikke van Goslinga, dy't bûten Fryslân bekendstiet as 'Sicco van Goslinga'. Dat wie gjin isolearre ûntwikkeling, mar in algemien gebrûk, en itselde barde mei dragers fan oare typysk Fryske nammen. Sa kaam de tsjerkeherfoarmer Minne Simens bûten Fryslân bekend te stean as 'Menno Simons', in beneaming dy't sa ynfloedryk wie dat er no sels yn Fryslân meastal sa neamd wurdt.
De Fryske famkesnamme dy't ekwivalint is oan Sikke, is eins Sikje, mar dat is in namme dy't sa seldsum is, dat men him frijwol nea mear heard. In modernere Fryske famkesnamme dy't basearre is op Sikke, is Sikkelina.
Jouswierpolder
Oan de westkant fan Jouswier leit polder de Marlannen. It Mûzerid is in natuerlik streamke dat fan súdwest nei noardeast troch de Marlannen rint. Oan de Mûzerid leine twa markes, de Jouswierstermar en it Mellemamarke, neamd nei de Mellemastate by Eastrum. De stigende seespegel yn de 2e en 3e ieu nei Kristus soarge foar de ôfsetting fan knipklaai yn it gebiet, boppe-op de oanwêzige feangrûnen. Hjir waard yn de Midsieuwen sâlt wurden fean ôfgroeven en ferbaarnd om sa sâlt te winnen, de saneamde moernearring.
Dat wiisde op de lege lizzing fan dit gebiet, dat yn it ferline gauris ûnder wetter strûpte en inkeld simmerdeis drûch wie. De hieropbringst fan de lannen dêr’t de dûmny fan Jouswier fan betelle wurde moast, wie dan ek net heech. Al yn 1581 hie Jouswier in lytse pastory en wie it doarp eigenlik net by steat om in predikant yn tsjinst te hawwen.
De ôfwettering fan Eastdongeradiel rûn troch de Ezumasyl en de Eastrumersyl. De Eastrumersyl waard ûnderhâlden troch de doarpen Ealsum, Jouswier, Mitselwier, Eastrum en Wetsens. De syl waard yn 1672 opheft. It tichtslykjen fan de De Peazens en opstowend boezemwetter út de provinsje, makke dat Eastdongeradiel faak mei oerstreamings te krijen hie. Sa kaam it wetter fan Westdongeradeel binnen fia de Jaarlasleat by Wetsens, krekt bewesten Jouswier. De sitewaasje waard slimmer doe’t yn 1729 de slûs Dokkumer Nije Silen oanlein waard. Dêrmei kamen alle slûzen om de stêd Dokkum te ferfallen en krige Eastdongeradiel noch mear wetter te ferwurkjen.
Yn 1821 waard in oplossing makke troch de oanlis fan in dyk fan Dokkum nei Holwert om sa de polder East- en Westdongeradiel te meitsjen. Om de simmerpolder by Jouswier en it lân tusken Eastrum en Ie definityf yn te polderjen, waard yn 1854 in ynpolderingskontrakt sluten foar goed 204 ha. Yn 1851 waard de brekfallige wurden wettermûne fan de Jouswierpolder ôfbrutsen en ferfongen troch in nije dy’t op de Suder Ie útsloech. Dy mûne waaide yn 1926 om en waard ferfongen troch in elektrysk gemaal.
Onenightstand
In onenightstand, ek wol stavere as one-night stand of one night stand, is in foarm fan flechtich seksueel kontakt foar ien nacht (of in diel fan in nacht of in oar diel fan 'e dei). It wurd komt fan it Ingelske one-night stand (útspr.: ['wanai̯tstæ:nd], likernôch: "û-annaitstênd"), dat in "aventoerke foar ien nacht" betsjut.
De persoanen dy't in onenightstand mei-inoar belibje, kinne inoar yn 'e regel yn 't foar net, mar komme op in jûn mei-inoar yn 'e kunde, en hawwe oanslutend dy nachts geslachtsferkear. Sadwaande kinne de dielnimmers inoar meastal mar amper. It essinsjele ûnderskie tusken in onenightstand en oare seksuële relaasjes leit op it mêd fan 'e bedoeling fan 'e relaasje, dy't by onenightstands ornaris inkeld op seks rjochte is. Hoewol't onenightstands meastal nachts plakfine, is it deidiel dêr't it geslachtsferkear op plakfynt yn prinsipe yrrelevant, en kin it likegoed op moarn of op middei wêze.
Onenightstands fine plak mei folsleine wjersidige ynstimming, en hawwe neat te krijen mei prostitúsje, mei't der gjin betelling plakfynt. Wol kin it foarkomme dat ien (of beide) fan 'e partijen nei ôfrin spyt fan 'e ûndernimming ha(t). Sa is it mooglik dat ien partij dúdlik op in onenightstand út wie, wylst de oare partij dochs in langere relaasje foar eagen stie. Om sokke miskommunikaasje foar te kommen is it de baas en praat it spul yn 't foar troch, al is it fansels ek dan noch mooglik dat ien fan 'e partijen de oare doelbewust misliedt om oan seks te kommen.
Redens wêrom't lju oan onenightstands dogge, kinne wêze:
Skermjen op de Paralympyske Simmerspullen 1964
De ‘’’IIe Paralympyske Simmerspullen’’’ waarden yn 1964 hâlden yn it Japanske Tokio.
Floret
{| width=60%
Sabel
{| width=60%
Degen
{| width=60%
Stockbridge (Massachusetts)
Stockbridge is in town yn Berkshire County yn it westen fan de Amerikaanske steat Massachusetts. It is part fan de Pittsfield (Massachusetts), Metropolitan Statistical Area. It stedsje leit oan de rivier de Housatonic en is omjûn fan it beboske Berkshireberchtme.
Stockbridge is in toeristeplak. It Norman Rockwell Museum húsmannet dêr, it Austen Riggs Center (in bekend psychiatrysk behannelingssintrum) en Chesterwood, wenhûs en atelier fan byldhouwer Daniel Chester French.
Grutte Priis Formule 1 fan Dútslân 2014
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Dútslân 2014 yn Hockenheim op 20 july. It wie de tsiende fan 19 races fan de Formule 1 yn 2014. Hy waard op de Hockenheimring hâlden. De race waard hâlden oer 60 omgongen, op it 5,1 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 308,8 kilometer.
Alexander MacDonnell
"Alexander MacDonnell", "Alexander McDonnell", "Alexander Macdonnell" of "Alexander Mcdonnell" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Stockbridge (Massachusetts)
Keunstskilder Norman Rockwell hat lang yn Stockbridge wenne en wurke en parten fan it plak skildere, lykas Main Street, Stockbridge at Christmas (1967). Hy brûkte faak ynwenners fan Stockbridge yn syn tekeningen en skilderijen, lykas in William Obanhein yn de advertinsje "Policeman with Boys."
Stockbridge waard stichte troch Ingelske misjonarissen yn 1734 en hiet doe Indian Town. It krige syn offisjele namme op 22 juny 1739. It plak waard ferneamd nei Stockbridge yn Hampshire, Ingelân.
Alexander MacDonell
"Alexander MacDonell", "Alexander McDonell", "Alexander Macdonell" of "Alexander Mcdonell" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Richard Roeper
Richard Roeper (folút: Richard E. Roeper; Chicago, ±1960) is in Amerikaansk sjoernalist, kollumnist, publisist, filmkritikus en filmhistoarikus. Hy skriuwt foar de krante de Chicago Sun-Times, en fan 2000 oant 2008 wied er de opfolger fan Gene Siskel as ko-presintator fan Roger Ebert yn 'e tillefyzjefilmrubryk At the Movies.
Jonkheid en oplieding
Roeper waard yn 1959 of 1960 berne yn Chicago yn in famylje fan etnysk Dútsk komôf. Hy groeide op yn 'e foarstêd Dolton, oan 'e súdkant fan Chicago, en genoat fuortset ûnderwiis oan 'e Thornridge High School foar't er fierder learde oan 'e Steatsuniversiteit fan Illinois. Dêr studearre er yn 1982 ôf mei in bachelorgraad yn sjoernalistyk.
Karriêre
Yn 1987 begûn Roeper foar de krante de Chicago Sun-Times te wurkjen as in kollumnist. De ûnderwerpen fan syn stikjes rûnen útinoar fan polityk oant de entertainmentyndustry. Meitiid waarden syn kollumns ek ôfprinte yn The New York Times en oare publikaasjes yn 'e Feriene Steaten en om utens. Yn 1992 wûn er de National Headliner Award foar de bêste krantekollumnist yn 'e Feriene Steaten. Hy waard troch parseburo Associated Press ek ferskate kearen útroppen ta bêste kollumnist yn Illinois. Yn 'e 1990-er jierren wûn er fierders trije Emmy Awards as nijskommentator op Fox. Njonken syn kollumns skreau Roeper ek artikels dy't pleatst waarden yn tydskriften as Esquire, TV Guide, Playboy, Maxim en Entertainment Weekly.
Nei't filmkritikus Gene Siskel yn 1999 hommels kaam te ferstjerren, waard Roeper frege om dyselde op te folgjen as ko-presintator fan Roger Ebert yn 'e tillefyzjefilmrubryk At the Movies. Yn 't earstoan wied er ien fan hast tritich gastkritisy dy't om bar útnûge waarden, mar it klikte sa goed mei Ebert, dat er foar fêst oansteld waard. It tillefyzjeprogramma waard yn 2000 omneamd ta Ebert & Roeper and the Movies, en yn 2002 ta koartwei Ebert en Roeper. Yn 2006, wylst Roger Ebert opbettere fan syn kankerbehanneling, hold Roeper it programma draaiende mei ferskate gastkritisy, ûnder wa regisseur Kevin Smith, praatprogrammapresintator Jay Leno en sjonger John Mellencamp. Yn 2008 kundige Roeper oan dat er by Ebert en Roeper weigie en dat er mei koarten in nij programma begjinne soe. Dat kaam lykwols net fan 'e grûn.
Yn febrewaris 2009 lansearre Roeper wol syn eigen webside, mei filmresinsjes, in blôch, foto's en Twitterberjochten. Yn deselde snuorje fersoarge er yn 2009 en 2010 filmresinsjes op it keabeltillefyzjenetwurk Starz. Yn desimber 2010 ferhuze er nei ReelzChannel. Fan 2010 oant 2014 wie Roeper tegearre mei Roe Conn aktyf as radiopresintator fan The Roe and Roeper Show op it lokale radiostasjon WLS yn Chicago. Hy presintearre ek radioprogramma's op oare lokale stjoerders, wêrûnder WLUP en WMVP. Fan oktober 2015 oant oktober 2017 wurke Roeper fierders as nijslêzer foar it moarnsnijsprogramma Good Day Chicago, op 'e tillefyzjestjoerder Fox 32.
Njonken syn oare wurk is Richard Roeper ek aktyf as publisist. Hy hat acht non-fiksjeboeken skreaun oer films, de filmyndustry fan Hollywood, broadsje-aapferhalen, gearspanningsteoryen, it honkbalteam de Chicago White Sox en syn eigen gokferslaving. Begjin 2018 ûntstie der in lyts skandaaltsje om Roeper hinne, doe't bliken die dat er 25.000 nep-Twitterfolgers kocht hie.
Stedssikehûs (Ljouwert)
Skiednis
It Stedssikehûs wie fêstige op Blokhuisplein 38. De twa oare sikehuzen yn Ljouwert wiene it Sint Bonifatius Hospitaal en it Diakonessehûs. It gebou stie njonken de yngong fan de eardere finzenis Blokhúspoarte. It sikehûs waard yn 1971 ferfongen troch it nije Stedssikehûs oan de Borniastrjitte dat de namme Triotel krige. Op 15 febrewaris 1971 wie de ferhuzing nei it Triotel. Yn augustus waard nei 130 jier ôfskied naam fan it Stedssikehûs. Yn oktober 1971 waard it gebou sloopt. It terrein waard in parkearterrein.
It pân Ossekop 11 wie fan 1921 oant 1971 it susterhûs fan it Stedssikehûs.
Gina Gerson
Gina Gerson (Syrillysk: Джина Джерсон, útspr.: "Dzjina Dzjerson"; echte namme: Valjentina Lasjkejeva, Syrillysk: Валентина Лашкеева (Prokopjevsk, 17 maaie 1991), is in Russysk neakenmodel en pornografysk aktrise. Hja hat yn it ferline gebrûk makke fan in ferskaat oan oare artystenammen, wêrûnder Doris Ivy, Gina H., Manuela, Penelope en Valya C. Gerson sette yn 2012 útein mei in wurkpaad yn 'e Jeropeeske en letter ek de Amerikaanske pornoyndustry, en hat sûnt yn in grut tal films spile.
Libben en karriêre
Gerson waard yn 1991 berne yn Prokopjevsk, yn 'e Sibearyske provinsje Kemerovo (en net yn Leningrad, sa't in soad Westerske websiden úthâlde). Hja waard grutbrocht troch har mem en beppe. Nei't se de middelbere skoalle trochrûn hie, studearre se fan 2009 ôf taalkunde mei in spesjalisaasje yn Ingelsk en Frânsk oan 'e Steatsuniversiteit fan Sint-Petersburch. Har doel wie doe om leararesse te wurden.
Yn har studintetiid hie Gerson yn 't earstoan bybaantsjes as servearster en skjinmakster, en ek wurke se in skoftke foar in koerierstsjinst. Yn 2010 begûn se ynstee te wurkjen as webcamgirl, om't se dêrmei folle mear fertsjinje koe yn folle minder tiid. Yn 2012, doe't se 21 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Har súkses op dat mêd late derta dat Gerson har stúdzje ôfbriek en nei de Hongaarske haadstêd Boedapest ferfear, dy't in sintrum fan 'e Jeropeeske pornoyndustry is. Letter wurke se ek yn 'e Feriene Steaten.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hie Gerson ein 2018 yn mear as 260 pornofilms spile, foar Jeropeeske filmstudio's as it Frânske Vidéo Marc Dorcel, it Nederlânske Video Art Holland, it Dútske Magmafilm, it Spaanske Woodman Entertainment, it Sweedske Private, en de Italjaanske Mario Salieri Entertainment Group. Oare kant de Atlantyske Oseaan hat Gerson wurke foar labels as Evil Angel, Penthouse, Digital Playground, Mile High Media, The Score Group, Girlfriends Films en Pure Play Media. En teffens hat se in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder Reality Kings en Brazzers.
Lichemsskaaimerken
Gina Gerson is blank, mei brune eagen en brún hier, dat se út en troch wat blondearje lit. Neffens har offisjele opjefte is se 1.60 m lang, mei in gewicht fan 40 kg, en in natuerlike kupmaat 34A. Utsein de wenstige gatsjes troch de earlellen hat se gjin piercings, en tatoeaazjes hat se likemin.
Susie Walking Bear Yellowtail
Susie Walking Bear Yellowtail (Pryor (Montana), 1903 – yn it Krieë Yndianereservaat (Montana), 1981) wie in Amerikaansk ferpleechster en minskerjochte-aktiviste fan etnysk Yndiaansk komôf. Hja wie de earste diplomearre ferpleechkundige fan har folk, de Krieën (Crow). Neitiid sette Yellowtail har de rest fan har libben yn foar de boargerrjochten fan 'e Yndianen yn 'e Feriene Steaten.
Jonkheid en oplieding
Yellowtail waard yn 1903 as Susie Walking Bear berne yn it doarp Pryor, yn it Krieë Yndianereservaat yn 'e Amerikaanske steat Montana. Hja wie in wees dy't opnommen waard yn it gesin fan blanke sindelingen en as bern op in Yndiaanske kostskoalle yn it Krieë Reservaat siet, dêr't hja krekt as de oare learlingen twongen waard om har lânseigen taal en kultuer op te jaan. As it iennichste bern dat it Ingelsk yn 'e macht hie, fungearre se dêr gauris as tolk. Yn har tinerjierren ferliet Yellowtail it Krieë Reservaat lykwols, mei't har pleechâlden doe ferfearen nei Oklahoma. Dêr gie se koarte tiid nei in baptistyske skoalle, foar't har pleechâlden har ynskreaune oan it Northfield Seminaarje yn Massachusetts. Hoewol't har skoaljild dêr foar har betelle waard, moast Yellowtail sels har kost en ynwenning fertsjinje mei wurk as húshâldster en berne-oppas.
Aktivisme
Neitiid kearde Yellowtail werom nei it Krieë Reservaat yn súdlik Montana, dêr't se op 27 april 1927 troude mei de Krieske aktivist en -medisynman Thomas Yellowtail (1903-1993). Susie Walking Bear Yellowtail wurke fan 1929 oant 1931 yn it troch de Amerikaanske oerheid runde sikehûs fan it Krieë Reservaat, dêr't se holp om har eigen folk de moderne genêskunde te bringen en opsetlike malversaasjes, lykas it sterilisearjen fan Yndiaanske froulju tsjin harren wil, te beëinigjen. Fan 1931 oant 1960 reizge se as adviseur foar de Yndiaanske Sûnenstsjinst (IHS) by oare reservaten lâns. Wêr't se ek gie, almar kaam se deselde swierrichheden tsjin: grouwélige libbensomstannichheden, tekoartsjittende sûnenssoarch en it ûntbrekken fan lykfol hokker kulturele kennis by it medysk personeel.
Sa lei Yellowtail yn it grutte Navaho Yndianereservaat fan Arizona en Nij-Meksiko gefallen fêst wêrby't sike bern letterlik stoaren op 'e rêch fan harren memmen wylst dy 50 oant 60 km rinne moasten om it neiste sikehûs te berikken. Fierders koe de Yndiaanske âlderein troch it bestean fan in taalbarriêre en in kultuerkleau syn sûnensproblemen net dúdlik meitsje oan 'e behanneljende dokters. Yellowtail krong oan op herfoarmings binnen de IHS, lykas it talitten fan tradisjonele medisynmannen by pasjinten en it oanstellen fan sûnenssoarchfertsjintwurdigers yn 'e ûnderskate wenkearnen fan 'e reservaten. Yn har karriêre wie Yellowtail lid fan in grut tal kommisjes op it mêd fan Yndiaanske sûnenssoarch, sawol op pleatslik, steats- as federaal nivo. Se waard ûnder trije ferskillende Amerikaanske presidinten beneamd ta lid fan 'e Presidinsjele Rie oangeande Yndiaanske Edukaasje en Nutrysje en fan 'e Rie foar Yndiaanske Sûnens fan it Amerikaanske Ministearje fan Sunens, Underwiis en Wolwêzen.
Dêrnjonken wie Yellowtail ek tritich jier lang as froedfrou aktyf yn 'e Delling fan 'e Little Bighorn, yn it Krieë Reservaat, en fierders brocht se mei har man trije (eigen) bern en ferskate pleechbern grut. Behalven foar bettere sûnenssoarch sette Yellowtail har ek o sa yn foar better ûnderwiis foar Yndiaanske bern. Dêrnjonken wie se allegeduerigen yn 't spier om 'e Krieske kultuer út te dragen, wat se û.m. die troch har te bemuoien mei eveneminten lykas de All-American Indian Days en de Miss Indian America-skientmewedstryd, dêr't se sjaperonne by wie foar de dielnimsters. Yn 1962 waard Susie Walking Bear Yellowtail de President's Award for Outstanding Nursing Health Care ("Presidinsjele Priis foar Treflike Ferpleechkundige Sûnenssoarch") takend. Ek waard hja opnommen yn 'e Montana Hall of Fame en hinget har portret yn 'e Gallerij fan Treflike Montanen yn it Steatskapitoal fan Montana yn Helena. Yellowtail ferstoar yn 1981 yn it Krieë Reservaat, yn 'e âlderdom fan 78 jier.
Auke
Auke, útspr. [ˈaukə], is in algemien foarkommende Fryske jongesnamme. Oan 'e útgong op "-ke" te sjen, liket it derop dat it oarspronklik in ferlytsingsfoarm west hat, dy't him ûntjûn hat út 'e histoaryske foarm Auwe of Auwen. Neffens nammekundige Rienk de Haan (1943-2018) wie Auwe in tige ferkoarte foarm fan beskate Germaanske nammen, mooglik begjinnend mei Alf-, dat "ûnierdsk" of "natoergeast" bestjut. De ekwivalinte Fryske famkesnamme is Aukje, dy't krektlyk noch in hiel soad foarkomt.
Frachtweinsjauffeur
In frachtweinsjauffeur is immen dy't sjauffeur is fan in frachtwein. Om in frachtwein bestjoere te meien, moat men oer in grut rydbewiis oftewol rydbewiis C beskikke. Dy foarm fan rydbewiis moat boppedat oanfolle wurde mei in rydbewiis E om in frachtwein mei oanhingwein of in truck mei oplizzer bestjoere te meien. Yn Nederlân is fierders in sjauffeursdiploma fereaske om yn in fiertúch mei in massa fan mear as 7.500 kg ride te meien. As men foàr 1 july 1955 berne is, ferfalt dy eask. Yn 'e nije rydopliedings ta frachtweinsjauffeur mei men lykwols allinnich noch ôfride as men yn it besit is fan sa'n sjauffeursdiploma.
Frachtweinsjauffeurs kinne yn in soad ferskillende sektoaren wurkje. Sa is der ferlet fan lju dy't as sadanich diplomearre binne by ferhúsbedriuwen en yn 'e bou (bgl. om yn betonauto's te riden. De measte frachtweinsjauffeurs wurkje lykwols by transportbedriuwen. Dêrby kin men binnen de grinzen fan Nederlân wurkje, mar in protte frachtweinsjauffeurs wurkje ek of útslutend ynternasjonaal. Dat betsjut lange ritten, wêrfoar't men soms wikenlang op 'en paad en fan hûs is.
Fral yn 'e frjemdte kin frachtweinsjauffeur in iensum berop wêze, en der bestiet faak in hege wurkdruk. Soms liedt dat derta dat frachtweinsjauffeurs te lang efterinoar efter it stjoer sitte, wat foar gefaarlike sitewaasjes soargje kin. Dêrom binne frachtweinen tsjintwurdich tarist mei in snelheidsbegrinzer en mei apparatuer (tachograaf) wêryn't fêstlein wurdt wannear't de oangeande frachtwein riidt en stilstiet. Oan 'e hân dêrfan kin kontrolearre wurde oft sjauffeurs wol de ferplichte rêstperioades yn acht nimme.
Franz Ziehl
Franz Ziehl (Wismar, 13 april 1857 – Lübeck, 7 april 1926) wie in Dútsk bakteriolooch en heechlearaar yn Lübeck.
Hy ûntwikkele, trochborduerjend op it wurk fan Paul Ehrlich, in karbolfuchsinekleuring foar it sjen litten fan soerfêste staafbaktearjes (lykas de mykobaktearjes, dy't tuberkuloaze feroarsaakje), dy't troch Friedrich Neelsen wizige waard en no yn de mikrobiology de Ziehl-Neelsen-kleuring hjit.
Alexander MacDonald
"Alexander MacDonald", "Alex MacDonald", "Alexander McDonald", "Alex McDonald", "Alexander Macdonald" of "Alex Macdonald" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Gryt Doele-Bokma
Gryt Doele-Bokma (folút: Grietje Doele-Bokma; Ruinen, 25 desimber 1911 – Ljouwert, 6 juny 1996) wie in Frysk húsfrou en de oarehelte fan 'e Fryske beweger, ûnderwizer, sjoernalist, oersetter en bestjoerder Halbe Sikkes Doele. Hja waard yn 1989 troch de Israelyske organisaasje Yad Vashem útroppen ta Rjochtfeardigen ûnder de Folken.
Libben
Gryt Bokma waard yn 1911 berne yn it Drintske Ruinen as de dochter fan Pieter Bokma en Jeltsje Okkinga. Hja troude yn 1940 mei Halbe Sikkes Doele (1911-1967), dy't doe as amtner by de gemeente It Hearrenfean wurke. Mei him krige hja twa soannen, wêrûnder de lettere Fryske skriuwer en dichter Sikke Doele (1942-2002). Under de Twadde Wrâldoarloch wenne it gesin earst in jier op It Hearrenfean, mar nei't Doele yn 1941 syn baan kwytrekke om't er troch de Dútske besetter as te ûnbûchsum beskôge waard, ferfearen se nei De Himrik.
Dêr wurke Doele as fersekeringsman. Hoewol't it gesin it der krap hie, namen se yn 1944 Carolina Selina Hoogstraat, in tsienjierrich Joadsk famke, yn 'e hûs. Dy hie earder ûnderdûkt west yn Drachten, mar wie dêr net mear feilich. It famke bleau by de Doeles oant de simmer fan 1945, doe't se nei in muoike yn Amsterdam brocht waard. Hoogstraat hold oant harren dea kontakt mei de Doeles, ek nei't se nei Israel ta emigrearre wie. Doele en de frou beaen fierders ek in pear dagen beskûl oan in Joadsk jonkje.
Nei de oarloch wennen de Doeles lange tiid op it Skylge, dêr't Halbe Sikkes Doele ien fan 'e oprjochters en de earste direkteur fan 'e folkshegeskoalle Schylgeralân wie. Doele-Bokma waard widdo by it ferstjerren fan har man, yn 1967. Op 3 maaie 1989 waarden Gryt Doele-Bokma en (postúm) Halbe Sikkes Doele troch de Israelyske organisaasje Yad Vashem foar harren rol by de rêding fan Joadske bern fan 'e Holokaust erkend as Rjochtfeardigen ûnder de Folken.
Houke
Houke of Hauke, útspr. [ˈhaukə], is in ridlik algemien foarkommende Fryske jongesnamme. De skriuwwize 'Houke' is dominant yn Westerlauwersk Fryslân; yn East-Fryslân en Noard-Fryslân en oanswettende net-Fryske gebieten yn noardlik Dútslân wurdt frijwol útslutend fan 'Hauke' skreaun. Dizze namme hat him ûntjûn út in ferkoarte foarm fan Germaanske nammen dy't begjinne mei òf Habuk- ("hauk"), òf Hug- ("ferstân"). As de lêste etymology krekt is, soe Houke de Fryske foarm wêze fan 'e Dútske en Nederlânske namme Hugo. De ekwivalinte Fryske famkesnamme is Houkje of Haukje, dy't krektlyk noch ridlik algemien foarkomt.
Hollânsk-Fryske mingdialekten
De Hollânsk-Fryske mingdialekten binne in groep besibbe dialekten binnen it gruttere ferbân fan it Hollânsk, dy't ûntstien binne troch ferminging mei it Frysk. Dêrby giet it om it Biltsk, it Amelânsk, it Midslânsk en de ûnderskate Stedske dialekten.
Guon fan dy taalfoarmen binne yn 'e sechstjinde en de santjinde iuw ûntstien troch in ynfluks fan Hollânske kolonisten. Yn it gefal fan it Bilt gie it dêrby om polderwurkers en boeren, dy't de mûning fan 'e âlde Middelsee drûchmakken en har der doe nei wenjen setten. Meitiid rekke harren Hollânsk ferbastere ta in mingtaal. Yn 'e gruttere plakken wiene it de bestjoerders dy't út it bûtenlân kamen, de elite dus, wa har spraakgebrûk oft troch de sljochtwei stedsjers oernommen waard en dêrby fermongen mei har oarspronklike Fryske sprektaal.
In selde ûntjouwing fûn yn 'e sechstjinde iuw plak op it Waadeilân Skylge, dêr't it doarp Midslân de sit fan it Hollânske bestjoer wie. Ek op it Amelân is sprektaal fan 'e befolking ferhollânske, in proses dat yn 'e sechstjinde iuw yn it westen fan it eilân begûn en yn 'e achttjinde iuw op it eastlike part einige. Mooglik spile ek dêr in rol dat it Hollânsk de bestjoerstaal wie, al is noch altyd net dúdlik wêrom't de beide úteinen fan Skylge, dat fan 1398 oant 1942 ûnderdiel fan Hollân wie, har Fryske dialekten beholden hawwe, wylst it Amelân, dat oant 1795 in selsstannich steatsje wie, ûntfryske rekke is.
Lemsterlânsk
It Lemsterlânsk is de foarm fan it Súdwesthoeksk, in Frysk dialekt, sa't dat sprutsen wurdt yn it eastlike part fan 'e eardere gemeente Lemsterlân, yn 'e doarpen Bantegea, Eastersee-Buorren, Eastersee-Giterskebrêge, Ychten, Ychtenbrêge en Dolsterhuzen.
Under ynfloed fan it oanswettende Nedersaksyske Stellingwerfsk, of mooglik troch in njoggentjinde-iuwske ynfloed fan Giterske feantsjers, wurde dêr wurden dy't mei in "g" begjinne net útsprutsen mei de "hurde" [ɡ] (fan "goed"), sa't dat yn it Frysk gebrûklik is, mar mei de [x] (fan "berch"), dy't yn it Standertfrysk net oan it begjin fan in wurd foarkomme kin. In oar skaaimerk fan it Lemsterlânsk is dat it de oarspronklike "b" yn "hawwe" beholden hat, sadat de lju dêr fan habbe sizze.
Skermjen op de Paralympyske Simmerspullen 1968
De ‘’’IIIe Paralympyske Simmerspullen’’’ waarden yn 1968 hâlden yn Tel Aviv, Israel.
Floret
{| width=60%
Degen
{| width=60%
Sabel
{| width=60%
Transfiguraasjekatedraal (Tsjernihiv)
De Ferlosser-Transfiguraasjekatedraal of de Katedraal fan de Ferhearliking op de Berch (Oekraynsk: Спасо-Преображенський собор) is it âldste gebou yn Tsjernihiv yn de Oekraïne. De tsjerke is ien fan seldsume noch besteande bouwurken, dy't noch foar de islamityske ynfaazje fan de jierren 1230 yn de tiid fan it Kiëvske Ryk boud waard. De otterdokse katedraal stiet yn it Dytynets Park en falt ûnder it patriarchaat fan Moskou.
Skiednis
Prins Mstislav fan Tsjernihiv sette útein mei de bou fan de katedraal en neffens de oerlevering soene de muorren by it ferstjerren fan de prins yn 1035 of 1036 like heech west hawwe as de hiche fan in ruter. Net dúdlik is it yn hokker jier de bou foltôge wie. Prins Mstitlav waard yn de katedraal begroeven, mar de katedraal wie op it stuit fan syn dea noch net ôf. Ek de prinsen Igor Olgovitsj († 1147), Igor Svjatoslavitsj († 1201) en oare prinsen waarden letter yn de tsjerke byset.
Doe't de Gouden Kliber it lân binnenfoel waard de katedraal yn 1239 skeind. In renovaasje folge yn de 17e iuw, mar in brân yn de 18e iuw makke letter wer in restauraasje needsaaklik. By dy brân gyngen ek in soad fan de fresko's fan de tsjerke ferlern en ek it oansjen fan it gebou mei de weropbou doe feroare. It hjoeddeiske ynterieur datearret út it ein fan de 19e iuw.
De arsjitektuer is ûngewoan foar in otterdokse tsjerke en ferienet eleminten fan in Romeinske basilyk mei in typysk Byzantynske tsjerke. De Transfiguraasjekatedraal is trijeskippich mei trije apsiden en fiif koepels. Oan wjerskanten fan de foargevel steane tuorren.
De Transfiguraasjekatedraal stiet sûnt 1989 op de nominaasjelist fan it Wrâlderfgoed.
Annes Elwy
Wurkpaad
Yn 2018	stie se op de nominaasje foar in BAFTA Cymru Award foar bêste aktrise (Yr Actores Orau) foar har rol yn Little Women (2017)
Har teäterwurk omfette produksjes fan The Crucible yn de Bristol Old Vic, YEN yn de Royal Exchange, Manchester en No Other Like Today / Diwrnod Heb Ei Debyg mei it National Youth Theatre of Wales.
Triotel
It Triotel is in earder gemeentlik sikehûs yn de stêd Ljouwert.
Skiednis
Triotel waard yn 1968-1971 boud as ferfanging fan it Stedsikehûs oan it Blokhuisplein. De earste stien/ tinkstien waard op 25 oktober 1968 lein troch steatssekreataris foar Sosjale Saken en Folkssûnens Roelof Kruisinga. It nije kompleks joech trije foarmen fan soarch: sikehûs, ferpleechhûs en fersoargingshûs. It gebou krige keunstwurken fan keramist Kees van Renssen en byldhouwer George van der Wagt.
It sikehûskompleks waard op 16 febrewaris 1971 yn gebrûk naam. It sikehûs hie 220 bêden, it ferpleechhûs 200 en it letter boude fersoargingshûs 160 bêden. Op 10 augustus 1971 waard Triotel troch Prinses Beatrix iepene.
Yn 1982 fusearre Triotel mei twa oare Ljouwerter sikehûzen: It roomsk-katolike Sint Bonifatius Hospitaal en Diakonessehûs ta it MCL. It Triotel waard omdoopt ta MCL-Súd. Yn 1987 boude it MCL op it terrein by Triotel in nij sikehûs. Yn 2004 waard de namme MCL-Súd wizige yn MCL. It ferpleechhûs fan Triotel / MCL krige yn 1989 de namme Bornia Herne. It fersoargingshûs krige de namme Abbingahiem en waard yn 2012 renovearre.
Soulfly
Soulfly is in Braziljaansk-Amerikaanske metalband oprjochte yn 1997 troch Max Cavalera, earder fan Sepultura. Neidat Cavalera, Sepultura mei reboelje ferlitten hie. Soulfly kombinearret in soad stilen fan metal mei Braziljaanske muzyk en wrâldmuzyk, lykas de foarige band fan Max Cavalera, Sepultura. De teksten op de âldste albums giene oer spiritualiteit, politike en religieuze tema's, de lettere albums omfetsje oare tema's, wêrûnder oarloch, geweld, agresje, slavernij, haat en lilkens. De band hat ferskate besettingswikselingen ûndergien. Oprjochter Max Cavalera is it iennichste konstante lid, wylst gitarist Marc Rizzo op de earste trije albums nei, op alle albums dy't oant no ta ferskynt binne te hearren is.
1997–2000
De band, dy 't destiids bestie út Lúcio Maia op gitaar, Cello Dias op bas en Roy Mayorga op drums, spile op it debútalbum ek mei gastmuzikanten. Nei it opnimmen fan it debútalbum kearde Jackson Bandeira werom nei Brazylje mei de band Nação Zumbi en waard ferfongen troch Logan Mader fan Machine Head foar de toernee dy 't folge. Nei de toernee waard Logan Mader ferfongen troch Mikey Doling, earder fan de band Snot.
2001 - 2004
Yn 2001 ferliet Joe Nunez, Soulfly om by de band Stripping the Pistol te gean spyljen. Roy Mayorga ferliet syn band Medication om wer by Soulfly spylje te kinnen. Yn 2002 ferskynde it tredde album fan Soulfly mei de ynspirearjende titel “3”. It wie it earste album dat produsearre waard troch Max Cavalera sels.
Yn septimber 2003, nei it toernee foar “3”, waard bassist Marcelo Dias ûntslein troch Max Cavalera, Mikey Doling en Roy Mayorga ferlieten beide hjirnei út protest ek de band. Max Cavalera moast hjirtroch op syk nei nije bandleden.
Cavalera fûn in nije line-up yn oktober 2003 foar de opnamen fan Soulfly's fjirde album. Joe Nunez kearde werom efter it drumstel en Marc Rizzo earder fan Ill Niño op gitaar, en Bobby Burns, earder fan Primer 55, op bass. David Ellefson, earder fan Megadeth spile ek in tal baspartijen yn op it album “Prophecy” dat op 30 maart 2004 útkaam.
2005 – 2007
Op it momint dat Max Cavalera begjinne woe mei it fiifde studio-album fan Soulfly waard syn wrâld opskodde troch twa trageedzjes dy 't effekt hân hawwe op it úteinlike album. Op 8 desimber 2004 waard Max syn goede freon Dimebag Darrell deasketten by in optreden mei syn band Damageplan yn Ohio, en op 10 desimber stoar folslein ûnferwachts Cavalera's 8 moanne âlde pakesizzer Moses. De oare hjerst, op 4 oktober 2005, waard it album “Dark Ages” útbrocht.
By de “Dark Ages” toernee waard Max foar harren optreden op it poadium by de “10 th Annual D-Low Memorial show” foar it earst yn 10 jier by inoar op it poadium mei syn broer Igor Cavalera. Max en Igor foarmen Sepultura tegearre yn de iere jierren 80, mar hiene net mear tegearre spile sûnt Max syn fuortgean by Sepultura yn 1997. Igor foege him healwei de set by de band foar in jam op de drums en bleau op it poadium om de Sepultura-klassikers "Roots Bloody Roots" en "Attitude" op it drumstel fan Joe Nunez te spyljen.
2008 – 2010
Yn 2008 brocht Soulfly harren sechsde studio-album “Conquer” út. Yn 2010 ferskynde it sânde album “Omen”. Dit sânde album befettet op twa nûmers opnamen op drums fan Max syn soannen: Zyon Cavalera en Igor Cavalera (net te ferwarren mei Max Cavalera syn broer). July 2010 ferliet bassist Bobby Burns de band, hy waard ferfongen troch earder Static-X bassist Tony Campos.
Grutte Priis Formule 1 fan Bachrein 2007
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Bachrein 2007 yn Sakhir op 15 april 2007. It wie de tredde race fan 17 races fan de Formule 1 yn 2007. Hy waard op it Bahrain International Circuit hâlden. De race waard hâlden oer 57 omgongen, op it 5,4 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 308,2 kilometer.
Tsjernihiv
Tsjernihiv (Oekraynsk: Чернігів (Tsjernihiv)) is in stêd yn it noarden fan de Oekraïne. De stêd leit oan de rivier de Desna yn de oblast Tsjernihiv.
Skiednis
Tsjernihiv heart ta de âldere plakken fan de Oekraïne en wie al in wichtich sintrum yn de tiid fan it Kiëvske Ryk. Yn de 9e iuw wie it de haadstêd fan de East-Slavyske Severjanen. De stêd waard foar it earst yn 907 neamd en wie sûnt 1000 oant 1200 de haadstêd fan it ûnôfhinklike prinsdom Tsjernigov. Yn 1239 plondere de Gouden Binde de stêd. Tusken 1370 en 1503 foel de stêd ta oan it Gruthartochdom Litouwen en dêrnei ûnder it Gruthartochdom Moskou. De stêd waard yn 1611 oerdroegen oan it Poalsk-Litouske Mienebest, mar wie sûnt 1654 ûnderdiel fan Bohdan Chmelnytsky's autonome Oekraynske steat. Nei de fal fan dy steat yn 1775 foel de stêd wer ta oan it Russyske Ryk. Tsjernihiv waard yn 1802 haadstêd fan it gûvernemint Tsjernigov.
Tsjin it ein fan de 19e iuw bestie de stêd noch altiten foar it grutste diel út houten huzen. By de earste grutte folkstelling fan it Russyske Ryk yn 1897 waard it ynwennertal fan Tsjernihiv op 17.716 fêststeld. Mei de febrewarisrevolúsje fan 1917 sette in ûkrainisearring fan media en bestjoer útein. Op 1 febrewaris 1918 wist de Sovjetmacht de kontrôle oer de sted oer te nimmen, mar al op 12 maart 1918 stiene de Dútske en Eastenrykske troepen yn de stêd. Op 12 jannewaris 1919 wist it Reade Leger de stêd werom te feroverjen.
Nei de stifting fan de Sovjet-Uny kaam de stêd yn de Oekraïne te lizzen. Yn 1932 waard Tsjernihiv haadstêd fan de oblast mei deselde namme.
Yn de Twadde Wrâldkriich naam de Wehrmacht de stêd nei twa wiken fjochtsjen op 9 septimber 1941 yn. It Reade Leger ferdreau op 21 septimber 1943 de Dútsers.
Tsjernihiv is ien fan de grutste sintra fan it lân foar de fabrikaazje fan tekstyl. Tsjernihiv is in universteitsstêd.
It besjen wurdich
Ut de Russyske tiid binne in grut tal monuminten bewarre bleaun:
Ek binne der yn stêd 17e- en 18e-iuwske gebouwen fan de Oekraynske Barok en 19e-iuwske gebouwen dy't it Klassisisme fertsjintwurdigje te sjen:
De stêd is ryk oan monuminten foar persoanen dy't in wichtige rol spile hawwe yn de skiednis, lykas Bohdan Chmelnytsky, Ivan Mazepa en Taras Sevtsenko.
Friedrich Neelsen
thumb|Friedrich Neelsen Friedrich Carl Adolf Neelsen (Uetersen, 29 maart 1854 - Dresden, 10 april 1894) wie in Dútske patolooch.
Libben en wurk
Friedrich Neelsen waard berne as soan fan diaken Hans Friedrich Neelsen en dy syn oarehelte Bertha Sophia Lüders yn Uetersen. Hy gie nei de Rektorschule yn Uetersen en it gymnasium yn Altona. Hy studearre medisinen oan de Universiteit fan Leipzig, dêr't promovearre yn de âldens fan 22 jier. Letter folge in oanstelling oan it Ynstitút foar Patology fan de Universiteit fan Rostock. Yn 1893 waard er lid fan de Deutsche Akademie der Wissenschaften Leopoldina. Neelsen stoar op 10 april 1894. Hy wie doe haadgenêshear fan it Ynstitút foar Patology fan de Universiteit fan Dresden. Hy waard beïerdige op it Alter Annenfriedhof fan Dresden.
Neelsen waard 40 jier. De jierren fan ûndersyk mei gefaarlike baktearjes waarden op it lêst syn eigen ûndergong. De wittenskipper en dokter, dy't yn binnen- en bûtenlân yn heech oansjen stie, wie tige minskeskou en mijde it publyk, at it heal koe. Dochs hie er lykwols oant de ein fan syn libben kontakten mei syn bertestêd.
Tegearre mei de bakteriolooch Franz Ziehl ûntwikkele Neelsen in metoade om tuberkelbasillen (Mycobacterium tuberculosis) troch de mikroskoop te finen - de Ziehl-Neelsen-kleuring. Nei dat paadsjochtsjend súkses waard er yn 1884 beneamd ta universitêr haaddosint.
Waterhuizen
Waterhuizen (Grinslânsk: Woaterhoezen) is in doarp yn de gemeente Midden-Grinslân yn de provinsje Grinslân. It leit oan it Wynskoaterdjip, op it plak dêr't de Hunze no yn it djip útmûnet.
It doarp is yn 't foarste plak bekend fan de earste dwershelling oan it kanaal fan Grins rjochting Hegesân. Ek hat it doarp it Spoarmuseum Waterhuizen.
Kayden Kross
Kayden Kross, echte namme: Kimberly Nicole Rathkamp (Sacramento (Kalifornje), 15 septimber 1985), is in Amerikaansk rêstend neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise, dy't op 't heden wurksum is as regisseur fan pornografyske films. Hja is fan etnysk Sweedsk komôf, en hat yn it ferline ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Jenna Nicol en Jenna Nickol, wylst har wichtichste skûlnamme gauris misstavere is as Kayden Cross. Kross sette yn 2007 útein mei in karriêre as pornoaktrise en wurke lange tiid as kontraktstjer foar de prestizjeuze filmstudio Digital Playground.
Waterhuizen
Dielen fan Waterhuizen hearden oant 1969 ta de gemeenten Haren en Noarddyk. Oant 2018 hearde it doarp by de gemeente Hegesân-Sappemeer.