cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ynternasjonaal Filmfestival fan Tessaloniki
Beskriuwing
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Tessaloniki is ien fan 'e âldste en meast foaroansteande filmfestivals op 'e Balkan. It wurdt organisearre troch in eigen stifting ûnder tafersjoch fan it Gryksk Ministearje fan Kultuer. It Ynternasjonaal Filmfestival fan Tessaloniki is yn haadsaak wijd oan filmhûsfilms en oare ûnôfhinklike films. Deselde organisaasje is ek ferantwurdlik foar it jierlikse Dokumintêrefilmfestival fan Tessaloniki, dat yn maart plakfynt.
Seksjes
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Tessaloniki omfettet de folgjende seksjes: Yn 'e marzje fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Tessaloniki wurdt fierders sûnt 2005 Agora holden, in platfoarm foar it lizzen fan konneksjes tusken filmprodusinten en regisseurs út ferskillende lannen.
It Libben fan Bonifatius
It Libben fan Bonifatius, yn it oarspronklike Latyn: Vita Bonifatii, is in hilligelibben of hagiografy oer de ferneamde kristlike achtste-iuwske biskop en sindeling Bonifatius, dy't neffens de leginde yn 754 by Dokkum fermoarde waard. It is skreaun troch Willibald fan Mainz, in jonge mûnts oer wa't fierders net folle bekend is. De Fryske oersetting fan Klaas Bruinsma kaam út yn 2004.
Eftergrûn
Nei de dea fan Bonifatius ûntstie der al gau fraach nei in hilligelibben oer de man, fral út Ingelân wei, dêr't er op 't lêst berne wie. Sa krong biskop Milred fan Worcester dêr yn in brief op oan dy't er stjoerde oan Lullus, dy't Bonifatius as aartsbiskop fan Mainz opfolge wie. De opdracht om dy vita gear te stallen, waard jûn oan in jonge mûnts fan Angelsaksysk komôf, dy't koart nei de dea fan Bonifatius yn Mainz arrivearre wie. Hy hie de man sels nea met, dat hy moast syn libbensbeskriuwing basearje op ferhalen dy't er fan learlingen en freonen fan Bonifatius te hearren krige. Nettsjinsteande dat waard syn Vita Bonifatii in grut súkses, en binne der teminsten fjirtich ûnderskate manuskripten fan bekend. Willibald droech syn wurk op oan syn opdrachtjouwers, aartsbiskop Lullus en biskop Megingozus fan Würzburg. Om't dy lêste yn 769 ferstoar, witte we dat de Vita Bonifatii yn alle gefallen foar dat jier reekommen wêze moat.
Ynhâld
Yn syn Vita Bonifatii beskriuwt Willibald op yngeande wize it libben fan Bonifatius, dy't earne yn súdlik Ingelân berne waard ûnder de namme Winfrid. Hy trede al ier yn in kleaster by Exeter yn en krige neitiid wiidweidiger ûnderrjocht yn it benediktynske kleaster fan Nursling, deunby Winchester. Doe't er tritich jier âld wie, waard er ta preester wijd, en doe't om 716 de abt fan it kleaster fan Nursling, Wynberth, kaam te ferstjerren, waard fan him ferwachte dat er de man opfolgje soe. Ynstee sette er yn 716 ôf oersee nei Fryslân, dêr't er him yn Utert by Willibrord joech. Mei't der op dat stuit gjin sinding ûnder de Friezen plakfine koe, fanwegen de oangeande oarloch tusken de Frankyske hofmeier Karel Martel en de Fryske kening Redbad, reizge er it jiers dêrop troch nei Rome, dêr't paus Gregoarius II him de namme "Bonifatius" joech en him beneamde ta misjonêr biskop fan Germania.
Dêrop reizge er nei Dútslân ta, dêr't er by Fritzlar, yn Hessen, de saneamde Doanar-iik omkappe en dêrmei moedwillich in heidensk hillichdom ûntwijde. Neffens de vita koed er in grutte smite folk bekeare doe't er dêrby net deadien waard troch de god Doanar. Yn 'e jierren dêrnei wied er wurksum yn Hessen, Tueringen en Beieren, dêr't er mei stipe fan 'e Frankyske oerhearskers trochgie mei it bestriden fan it lânseigen heidenske leauwe yn dy kriten en it kristenjen fan 'e befolking dêre. Mar hy joech nea de hope op om ek de Friezen nochris te bekearen, en yn 754 sette er fannijs ôf nei Fryslân, dêr't er frijwat lju ta it kristendom brocht, oant er úteinlik mei 52 oaren by Dokkum út 'e ljochten holpen waard. Willibald beëiniget syn ferhaal mei de leginde fan hoe't op it plak dêr't Bonifatius syn bloed fergetten waard, in libbene welle ûntsprong doe't dêr letter in tsjerke yn oanbou wie.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan 'e Vita Bonifatii ferskynde yn 2004 ûnder de titel It Libben fan Bonifatius as ûnderdiel fan 'e rige Farskskrift by Utjouwerij Bornmeer, (doe noch) te Ljouwert. De Fryske fertaling wie fan 'e hân fan klassyk oersetter Klaas Bruinsma, en der wie in koarte mar ynformative ynlieding tafoege, skreaun troch Akky van der Veer, de skriuwster fan (û.m.) de biografy Bonifatius en syn Tiid, dy't ek yn 2004 útkaam.
Tusken Mar en Klif
thumb|150px|It wetterskipswapen Tusken Mar en Klif wie in wetterskip yn it súdwesten fan Fryslân fan 1967 oant 1996 mei in oerflakte fan sa'n 13.500 hektare. It hie syn sit yn Balk.
By de oprjochting lei it grûngebiet yn de gemeenten Gaasterlân, Sleat, Lemsterlân, Himmelumer Aldefurd en Wymbritseradiel en befieme rûchwei de fjouwerhoeke Starum - Warkum - Sint Nyk - De Lemmer.
Nei't Deputearre Steaten fan Fryslân dêrta yn 1965 besletten hie ûnstie Tusken Mar en Klif op 1 jannewaris 1967 út in fúzje fan acht wetterskippen: De Brandemeer, De Grens, De Grote Noordwolderpolder, De Kei, De Langesloot, De Luts, Wainserwar en Woudsend c.a.. Yn de rin fan de jierren waarden alle boezemwetterskippen en partikuliere polders yn it súdwesten fan Fryslân opheft en tafoege oan Tusken Mar en Klif. Dy fúzje wie ûnderdiel fan de earste wetterskipskonsintraasje yn Fryslân. Op 1 jannewaris 1997 gie it wetterskip by de twadde konsintraasje op yn Wetterskip Boarn en Klif, dat yn 2004 wer opgie yn it hjoeddeiske Wetterskip Fryslân.
List fan planetoïden 94001-94100
Dit is in list fan planetoïden 94001-94100.
Charisma Cappelli
Charisma Cappelli, echte namme: Shannon Evans (yn Kentucky, 8 juny 1986), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise. Har artystenamme wurdt ek wol (mis)stavere as Charisma Capelli. Hja sette yn 2008 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn frijwat films. Cappelli stie benammentlik bekend om har grutte silikoaneboarsten. Yn 2014 beëinige se har karriêre as pornoaktrise.
Libben en karriêre
Cappelli waard yn 1986 berne yn 'e Amerikaanske steat Kentucky, en groeide op as in wyldkat op in hynstefokkerij op it plattelân dêre. Se makke har debút as aktrise yn in pornografyske film yn 2008, doe't se 22 jier wie, mei in rol yn Monster Tits 2, fan 'e lytse filmstudio Exquisite.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Cappelli yn totaal yn krapoan hûndert films, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Penthouse, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Evil Angel, Adam & Eve, Jules Jordan Video, Diabolic Video, Red Light District, Hustler Video en Devil's Film. Fierders hat se ek wol wurke foar minder bekende studio's, lykas Pure Play Media, Third Degree Films en Girlfriends Films, en teffens hat se in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder BangBros, Brazzers, Naughty America en Muffia.
Under har karriêre yn 'e pornoyndustry wurke Cappelli gear mei kollega-aktrises as A.J. Applegate, Lily Carter, Kelly Divine, Sara Jay, Kagney Linn Karter, Shawna Lenée, Lisa Lipps, Janet Mason, Bobbi Starr en Sienna West, en mei manlike tsjinspilers as Mike Adriano, Marco Banderas, James Deen, Erik Everhard, Manuel Ferrara, Billy Glide, Tommy Gunn, J-Mac, Keiran Lee, Ramon Nomar en Mark Wood.
Lichemsskaaimerken
Charisma Cappelli is blank, mei brune eagen en fan natuere ljochtbrún of dûnkerblûn hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.57 m lang, mei in gewicht fan 57 kg, wêrfan't har boarsten nei't it skynt 3½ kg útmeitsje. Se hat kupmaat 34D, wêrfoar't se in boarstfergruttingsoperaasje ûndergien hat. Behalven troch har earlellen hat Cappelli ek in piercing troch har klitoris, mei dêropta in nâlpiercing. Fierders hat se ferskate tatoeaazjes: in flinter op har ûnderrêch, de tekst "Daddy's Little Girl" boppe har skamstreek en trije stjerren op har rjochterankel.
Antígoné
Antígoné, yn it oarspronklike Aldgryksk Ἀντιγόνη, Antigonē, is in toanielstik fan 'e hân fan 'e grutte Grykske toanielskriuwer en dichter Sofoklês (496-406 f.Kr.). It is in trageedzje dy't diel útmakket fan 'e saneamde Tebaanske Trilogy (mei Kening Oidipoes en Oidipoes yn Kolonos), wêrfan't it it trêde diel foarmet, al is it as earste skreaun. In oare Grykske toanielskriuwer, Euripides, hie ek in stik dat fan Antígoné hiet, mar dat is op in pear fragminten nei ferlern gien. Yn Antígoné is de haadrol weilein foar Oedipoes syn dochter Antígoné, dy't foar in dilemma komt te stean: it earfolle dwaan en dan ta de dea feroardiele wurde, of har slûksturtsjend katoen hâlde en trochlibje. Hja kiest foar de earfolle wei, wat in katastrôfe opsmyt foar it keningshûs fan Tebe. Sofoklês skreau dit toanielstik yn of foàr it jier 441 f.Kr., doe't it opfierd waard as ûnderdiel fan 'e toanielwedstryd op it Ateenske Feest fan Dionysus. De Fryske oersetting fan Klaas Bruinsma ferskynde yn 1991.
Ynhâld
Antígoné spilet nei de dea fan Oidipoes yn Oidipoes yn Kolonos. Syn soannen Poluneikês en Etéoklês binne beide omkommen yn harren striid om 'e macht yn 'e stêdsteat Tebe. De nije kening is sadwaande Oidipoes syn sweager, Kreoon, wurden. Dy hat besletten dat Etéoklês yn syn rjocht stie en dat Poluneikês in opstanneling wie, en dat dylêste dêrom ûnbegroeven op it slachfjild lizze bliuwe moat, sadat er opfretten wurde sil troch de wylde bisten, wat yn it âlde Grikelân ien fan 'e slimste straffen wie dy't in minske oerkomme koe. In elk dy't him net oan Kreoon syn beslút hâldt, sil sels deadien wurde.
As it stik iepenet moetsje Oidipoes syn beide dochters, Antígoné en Ismênê, inoar bûten de stêd. Antígoné wol it lichem fan Poluneikês begrave, mar Ismênê is bang om dan sels de deastraf te krijen. Sy besiket Antígoné derfan ôf te bringen, mar dy set troch en begraaft Poluneikês allinnich. As Kreoon heart dat Poluneikês syn lyk tsjin syn befel yn dochs begroeven is, wurdt er alhiel breinroer. Hy lit it lyk wer opgrave en oarderet dat de dieder fûn en by him brocht wurde moat. As dan Antígoné deryn laat wurdt, komt dy planút foar har die út en redendielt se ûnferfeard mei him oer de moraliteit fan syn oarders. Om't Kreoon mient dat Ismênê har suster grif holpen hat by har die, lit er sawol Antígoné as Ismênê opslute oant se terjochtsteld wurde kinne.
Dan komt Kreoon syn soan, Haimon, op, dy't oan Antígoné fersein is. Earst beart dy dat er it mei syn heit iens is, mar geandewei it petear besiket er Kreoon op oare gedachten te bringen. As dúdlik wurdt dat syn pleitsjen oan dôvemansearen rjochte is, ferwurdt de diskusje ta in skelpartij, wêrby't heit en soan inoar bittere misledigings tasnauwe. As Haimon ôfset, swart er dat er syn heit nea wer moetsje sil. Kreoon beslút no om Ismênê it foardiel fan 'e twifel te jaan, mar Antígoné hat yn syn eagen har eigen lot besegele. Se wurdt nei bûten ta brocht en beklaget dan harsels en ferdigenet har die noch ien kear, ear't se nei in grot ta brocht wurdt dêr't se libben yn begroeven wurdt, sadat fan Kreoon nea sein wurde kinne sil dat er syn eigen omkesizzer ombrocht hat.
De folgjende sêne iepenet mei in boadskipper dy't by Kreoon syn frou, Eurydikê, komt. It docht bliken dat Antígoné yn 'e grot de hân oan harsels slein hie troch yn it tou te gean, en dat Haimon de earste wie dy't har fûn. Doe't Kreoon-en-dy dêr oankamen, nei't se it lichem fan Poluneikês kremearre en begroeven hiene, besocht Haimon earst syn heit te deadzjen, en doe't dat net slagge, liet er him yn syn eigen swurd falle. As Eurydikê dat heart, naait se út, it paleis yn.
Underwilens komt Kreoon op, dy't it lichem fan Haimon draacht. Hy begrypt no dat syn eigen dieden him ta dizze tsjinrampen brocht hawwe. Dan komt der in boadskipper út it paleis om him te fertellen dat ek Eurydikê harsels fan it libben berôve hat, en mei har lêste sike Kreoon ferflokt hat. Kreoon jout himsels de skuld fan alles. Hy is no in brutsen man, dy't de help fan syn tsjinstfeinten brek is om nei binnen te gean. De iepenbiere oarder dy't er sa heech achte, hat er beholden, en kening is er ek noch, mar om't er tsjin 'e wil fan 'e goaden yngien is, hat er wiif en bern ferlern. It koar beslút it stik troch te sjongen dat hoewol't de goaden de grutsken bestraffe, harren bestraffings wiisheid bringe.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan Antígoné ferskynde yn 1991 fan 'e hân fan klassyk oersetter Klaas Bruinsma (ek ferantwurdlik foar de Fryske oersettings fan 'e Ilias en de Odyssee), dy't it toanielstik yn in boekje fan 30 siden yn eigen behear útbrocht. It is op te freegjen by Tresoar ûnder oanfraachnû. 10878 fr folio.
Ampêre
Yn de natuerkunde is de ampère (mei it symboal A) in ienheid fan elektryske stroom. Elektryske stroom is ien fan de sân grûnienheden fan it SI.
De ampêre wurdt brûkt om de grutte fan in elektryske stroom oan te jaan. De ampêre is neamd nei André-Marie Ampère, ien fan de haadûntdekkers fan it elektromagnetisme.
Definysje
thumb|Ampêre as ladingsienheid per tiidsienheid De ampère wurdt sûnt 1948 definearre as:
Aldere definysjes fan de Ampère berêste op it bepalen fan de hoemannichte delslein sulver by de elektrolyze fan sulvernitraat; 1 ampère is de stroom dy't 1,118 000 mg sulver per sekonde delslaan docht út in sulvernitraatoplossing. Letter die bliken by in krektere mjitting dat de sa definearre stroom 0,999 85 A bedroech.
De ienheid fan elektryske lading, de coulomb, is definearre op basis fan de ampêre: 1 coulomb is de hoemannichte lading dy't oerienkomt mei in stroom fan 1 ampère yn 1 sekonde, ofwol 1 C is 1 As (ampêresekonde).
St George's Chapel
De St George's Chapel of Sint-Joariskapel is in kapel fan de Britske monarch by it Kastiel fan Windsor. De goatyske kapel is in "royal peculiar", wat ynhâldt dat de tsjerke net ûnder it gesach fan in biskop falt. It is ynstee in hûskapel fan de kening fan it Feriene Keninkryk, dy't it haad fan 'e Anglikaanske Tsjerke is. De kapel is boud troch kening Edwert IV en foltôge troch Hindrik VIII.
Der binne yn de kapel achttjin houliken sletten fan neikommelingen fan keninginne Fiktoaria. De kapel hat ek it plak west fan in soad keninklike begraffenissen. De grêfkelder fan it Britsk keningshûs is ûnder de kapel.
Eksterieur
De frijsteande St George's Chapel hat gjin toer mar dominearret al de ûnderste wyk fan it Kastiel fan Windsor. Hoewol't it offisjeel mar in kapel is, hat dit tsjerkegebou mei in lingte fan likernôch 72 m de grutte fan guon katedralen. It gebou, makke fan lichte sânstien, wurdt beskôge as ien fan de wichtichste wurken fan de Ingelske gotyk.
It eksterieur ûnderskiedt him troch de grutte finsters en de sierlike bôgen. It platte dak is net sichtber, mar it gebou wurdt kompletearre troch in boarstwarring mei pinakels dy't de heraldyske bisten fan de huzen fan Lancaster en York ôfbyldzje, lykas in falk, hart, draak en oare bisten. It útsprutsen dwersskip sit yn 'e midden fan de kapel, sadat it skip en it koer elk sân traveeën hawwe. Sawol it haadskip as it koer hawwe twa lege sydbeuken, yn it easten wurdt it koer fuortset troch in ienbeukige eardere frouljuskapel mei in tige hoekige útein.
Ynterieur
thumb|right|250px|De ferwulften en banieren thumb|right|250px|It westlike finster It ynterieur fan de kapel, dat troch de grutte finsters ljocht is, makket yndruk mei it ryk strukturearre waaierferwulft. In opfallend ûnderdiel yn de ynrjochting fan de kapel wurdt foarme troch de ikehouten koerbanken foar de Ridders fan de Hoasbân, dêr't de banieren fan de hjoeddeiske leden boppe hingje, en de wapenskylden fan mear as 700 eardere leden fan de oarder. It westlike finster is mear as 9 meter heech en hast 9 meter breed en wurdt beskôge as ien fan de grutste glês-yn-leadfinsters yn Grut-Brittannië; it meastepart datearret út it begjin fan de 16e iuw. De kapel befettet de grêven fan keningen en in tal oare leden fan de keninklike famylje.
Oargel
It oargel yn de St. George's Chapel waard yn it begjin fan de 20e iuw boud troch oargelbouwer Walter & Sons, en yn 2002 wiidweidich restaurearre troch de oargelbouwers Harrison & Harrison en foarsjoen fan in nij spylsysteem. It ynstrumint hat 71 registers.
Johannes Hinderikus Egenberger
Johannes Hinderikus Egenberger (Arnhim, 28 april 1822 - Utrecht, 14 maaie 1897) wie in Nederlânsk keunstner.
Minerva
Yn 1857 waard Egenberger beneamd ta haadûnderwizer-direkteur fan Akademy Minerva yn Grins. Njonken syn wurk oan de akademy ûnjoech er him ek as fotograaf. Hy wie 1864 de earste mei in eigen fotoatelier yn Grins. Hy frege dien as haadûnderwizer om him folslein ta lizze te kinnen op de fotografy. Itselde jier iepene er in filiaal yn Ljouwert, dêr't Jan Hoen -dy't oan Egenbergers nicht Louise de Fontenay boaske wie- filiaalhâlder wie. Egenberger koe lykwols net omkomme fan de fotografy en sleat syn ateliers om 1865. Hy frege en krige tastimming om werom te kommen as haadûnderwizer oan Akademy Minerva. Tritich jier letter, yn 1895, gong er mei pinsjoen. Learlingen fan Egenberger wiene ûnder oaren Otto Eerelman, Albert Hahn, H.W. Mesdag en F.H. Bach.
Wurk
Egenberger wie ynearsten fral histoarjeskilder. Tegearre mei Jacob de Vos wurke er 1850-1854 oan dy syn Historische Galerij, mei ûnderwerpen út de vaderlandse geschiedenis. In 1854 makke er tegearre mei syn freon Barend Wijnveld, in mânsk skilderij fan Kenau Hasselaer. Letter skildere Egenberger ek mear deistige tafrelen, lânskippen, en portretten. Foar de universiteit fan Grins skildere er in tal portretten fan heechleararen. Hy eksposearre in tal kearen by Pictura yn Grins.
Egenberger syn skilderstyl krige yn de rin fan jierre hieltyd mear fan dy fan de Haachske Skoalle wat ûnderwerpen, wize fan skilderjen en kleurgebrûk oanbelange. Egenberger hat in protte ynfloed hân op de skilderkeunst yn Grins. Hy wurdt wol de grootvader van de Ploeg neamd. Wurken fan him binne yn besit fan ûnder oare it Grinzer Museum en it Ryksmuseum
1868 waard in priisfraach útskreaun foar in nij monumint ta oantins Adolf fan Nassau, dy't sneuvele wie yn de Slach by Heiligerlee (1568). Egenberger syn ûntwerp wûn, mar meidat dy mear skilder as byldhouwer wie, waard it wurk útbesteld oan de Belgyske byldhouwer Jozef Geefs. Kening Willem III wie der by doe't it byld 23 maaie 1873 ûntbleate waard.
Audoënus
Audoënus (berne yn it jier 609 yn Sancy by Soissons; ferstoarn op 24 augustus 686 yn Clichy by Parys) is in roomske hillige. Yn Frânsktalige lannen stiet de hillige bekend as Saint-Ouen, yn Ingelsktalige lannen as Saint-Owen.
Audoënus wie de soan fan Autharius en waard yn 640 biskop fan Rouen. Hy stifte kleasters en soarge foar frede tusken Neustrje en Austraasje nei de dea fan hofmeier Ebroin yn 681. It hôf fan Dagobert I hie grut respekt foar Audoënus, om 't er libbe neffens de regel fan it Ierske kleasterlibben, yn Galje yntrodusearre troch Sint-Kolumbanus.
Biskop
Syn deugden en wiisheid makke him geskikt foar it biskopsamt fan Rouen, dat nei de dea fan biskop Romanus yn 639 fakant wie. Om him dêr op ta te rieden reizge er nei Spanje op missy om de Spaanske arianen de otterdokse opfettings oer de Trije-ienheid by te bringen. Wylst de regio dêr't er wie te lijen hie fan grutte drûchte, bidde Audoënus om genede út de himel en de oerfloedige rein dy't folge soarge foar in rike rispinge.
Hy waard op 13 maaie 641 yn de katedraal fan Rouen tagelyk mei syn freon Eligius (Frânsk: Saint-Éloi), dy't biskop fan Noyon waard, konsakrearre ta biskop. It wie doe dat er de namme "Ouen" keas (Audoenys yn it Latyn). Audoënus bestjoerde it bisdom mei grutte wiisheid. Hy soarge foar de útballing fan de heidenske brûkmen ûnder de kristlike befolking en focht mei krêft tsjin de pleagen fan de geastlikheid: de hannel yn geastlike amten en it brek oan disipline. Hy befoardere de ûntwikkeling fan it kolumbaanske kleasterwêzen en hy holp Sint-Wandregesilus by de stifting fan de abdij fan Fontenelle, Sint-Filibertus by de abdij fan Jumièges en by it stiftsjen fan oare monastike delsettings: de abdij fan de Trije-ienheid fan Fécamp, de abdij fan Montivilliers, de abdij fan Pavilly en it kleaster fan Belcinac.
Hy wijde him oan de ûntwikkeling fan teologyske stúdzjes en hie syn bydrage yn de gearfoeging fan de Ierske rigel mei dy fan Sint-Benediktus.
Yn de tiid fan it regear fan keninginne Bathildis, de frou fan Klovis II dy't yn 657 ferstoar, waard er ien fan de belangrykste adviseurs fan de keninginne.
Doe't er hast 75 wie makke de biskop noch in pylgertocht nei Rome. Hy besocht de hillichdommen en ferdielde jelmissen oan de earme bewenners fan de stêd. Faaks hat er ek in besite brocht oan paus Adeodatus II. Hy sammele yn Rome ek reliken om dy mei werom nei Rouen mei te nimmen. Al dy tiid bleau hy rie en stipe jaan oan hofmeier Ebroin.
Audoënus waard by gelegenheid wer steatsman op fersyk fan hofmeier Ebroin en Teoderik III (Frânsk: Thierry III), de broer en opfolger fan Gildebert III, om harren skeel mei de aristokrasy by te lizzen.
Dea en ferearing
Doe't Ebroin ferstoar reizge Audoënus op útnûging fan Teoderik III nei Keulen om de frede tusken Neustrje en Austraasje werom te bringen.
Gaueftich nei dy tiid waard er siik en op 24 augustus 684 ferstoar er oan koarts yn it keninklik paleis fan Clippiacum (Clichy). It hôf bewize him in lêste ear ear't er nei Rouen oerbrocht waard en dêr yn de Sint-Pitertsjerke plechtich begroeven waard.
In offisjele hilligenferklearring troch Rome hat der nea west. Mar it liket der op dat Audoënus dochs hiel bysûnder west hat, want hast fuort nei syn dea ferearden syn tiidgenoaten him al as in hillige. Al in pear jier letter waarden syn reliken yn opdracht fan biskop Anbert wer opgroeven en ferhûze nei in plak efter it heechalter. Nei syn dea yn Clichy waard syn lichem oerbrocht nei de Sint-Pitertsjerke yn Rouen. Syn namme gyng letter oer op de yn it jier 750 stifte abdij fan Rouen.
Fral yn it noarden fan Frankryk ûntstiene tsjerken dy't nei him ferneamd binne. Yn Frankryk is der hast gjin departemint sûnder doarp of stêd ferneamd nei harren Saint-Ouen.
Doe't de Wytsings Normandje ynfoelen hellen muontsen de reliken út it grêf en ferhûzen se fan it iene nei it oare plak. Nei 70 jier brochten de muontsen de reliken werom nei Rouen, mar mei de reformaasje waarden de bonken fan Audoënus troch kalvinisten ferbaarnd. Mar oeral wer't de reliken west hiene bleaune fragminten efter en ek dy waarden wer ferdield en op 'e nij ûnderferdield en fûnen harren wei nei ferskillende lannen. Yn de 10e iuw besiet ek de katedraal fan Canterbury in diel fan de plasse fan Sint-Audoënus. As immen de genêzing wurdich wie ferdwûnen de sykten by it oanreitsjen fan de plasse, sa net dan waard dyjinge de katedraal útdreaun troch hallusinaasjes fan wraak sykjende ingels. Fragminten fan de plasse kamen yn Malmesbury en Dublin telâne.
Digitale Bibleteek foar de Nederlânske Letteren
De Digitale Bibleteek foar de Nederlânske Letteren (of: DBNL) is in webstee oer Nederlânske taal en literatuer. De side befettet literêre teksten, sekundêre literatuer en oanfoljende ynformaasje, sa as biografyen, portretten en hyperkeppelings. De DBNL is in inisjatyf fan de Stichting DBNL dy't yn 1999 oprjochte waard troch de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde. De opbou fan de digitale bibleteek is mooglik makke mei stipe fan ûnder oaren de NWO en de Nederlandse Taalunie.
Mids 2014 ûntsluet de DBNL in samling fan goed 11.000 digitalisearre boeken en tydskriften op it mêd fan de Nederlânsktalige literatuer, taal en kultuerskiednis.
In komitee, foarsitten troch Paul Schnabel, hat in kar makke fan tûzen wurken dy't troch it komitee as kaaiteksten fan de Flaamske en Nederlânske kutuerskiednis beskôge waarden. Dy karút hjit de 'dbnl-basisbibleteek'. Dochs misse guon wichtige klassike teksten út de Nederlânske literatuer, sa as Gerard Reve's De Avonden (1947) en Willem Frederik Hermans syn roman Nooit meer slapen (1966) út reden fan kopieerrjochten.
Ofdielingen
De DBNL hat aparte ôfdielingen foar:
Oare wichtige ôfdielingen binne: literatuerskiednis, atlas en tydskrifteljedder.
Earedoktoraat
In earedoktoraat (Latyn: doctoratus honoris causa) is in doktoraat of akademyske titel dy't ferliend wurdt oan persoanen dy't in útsûnderlike prestaasje levere hawwe yn 'e wittenskip, sûnder dat dêroer in proefskrift skreaun is. Likefolle komt it foar dat earedoktoraten takend wurde foar net-akademyske prestaasjes, bygelyks yn 'e literatuer, de skiene keunsten, de polityk of op maatskiplik mêd. Ek dyjingen dy't al troch de "normale" wei in doktorstitel behelle hawwe troch in proefskrift te skriuwen, yn te tsjinjen en te ferdigenjen, kinne noch ien of mear earedoktoraten krije fan oare universiteiten, by wize fan bûtengewoan earbewiis foar wat hja op akademysk terrein út 'e wei set hawwe. Faak wurde soksoarte earedoktoraten útrikt by feestlike gelegenheden.
Sineesk Taipei
right|thumb|Olympyske en Paralympyske flagge fan Sineesk Taipei
right|thumb|Deaflympyske flagge fan Sineesk Taipei
Sineesk Taipei is de namme dy’t Taiwan brûkt as it dielnimt oan Ynternasjonale organisaasjes. Dat omdat Sina it brûken fan de namme Taiwan yn sokke organisaasjes ferbiedt.
Yn novimber 1979 akseptearre it Ynternasjonaal Olympysk Komitee en letter alle oare Ynternasjonale sportbûnen It Nasjonaal Olympysk Komitee fan Taiwan as it Nasjonaal Olympysk komitee fan Sineesk Taipei. Fan dat stuit ôf soe elts sportteam of yndividuele sporter út Taiwan útkomme foar Sineesk Taipei. Dêrnei waard de Olympyske flagge fan Sineesk Taipei yn gebrûk naam by de Spullen fan 1984. De flagge wurdt ek brûkt yn alle oare takken fan sport dêr't Sineesk Taipei yn útkomt, útsein by it fuotbal.
Flight (film út 2012)
Plot
Ferkearspiloat William Whitaker, byneamd Whip, hat in nacht mei mar in bytsje sliep mar mei nammenste mear drank en seks efter de rêch mei in tsjeppe Latina yn in hotelkeamer yn Orlando (Floarida). De oare moarns, as er noch heal dronken is en lêst hat fan in slimme kater, brûkt er kokaïne om himsels op te peppen. Dêrnei set er ôf nei de pleatslike lofthaven, om't er in ferkearsfleantúch fan loftfeartmaatskippij SouthJet nei Atlanta fleane moat. By it fleantúch oankommen, wurdt er ferwolkomme troch Trina Márquez, deselde Latina mei wa't er de nacht trochbrocht hat, dy't stewardess op deselde flecht blykt te wêzen.
Whip bliuwt lykwols kalm. Om't it fleantúch inkeld noch nei ûnderen ta stjoere wol, nimt er it noch nea foarkommen beslút om it op 'e rêch te rôljen; as it tastel dan nei 'ûnderen' ta wol, giet it feitliks nei boppen. Op dy wize wit er it fleantúch, mei help fan Evans en haadstewardess Margaret Thomason, dy't er by him yn 'e cockpit ropt, by de stêdekloft wei te fleanen. Underwilens hat Trina Márquez har plak ferlitten om in lyts jonkje te rêden, dat troch it ûnderstboppest kearen fan it fleantúch út syn stoel fallen is. Boppe de greiden fan it plattelân om Atlanta hinne draait Whip it fleantúch wer werom en besiket er in behearske needlâning te meitsjen. Om't de iene wjuk de spits fan in tsjerketoer rekket, wurdt it tastel lykwols út it lykwicht skuort, sadat de oare wjuk it earste diel is dat de grûn rekket. It fleantúch komt del en alles wurdt swart.
Underwilens stiet de heroïneferslaafde masseuze Nicole Maggen yn Atlanta op it punt om út har appartemint set te wurden om't se de hier al in skoft net opbringe kinnen hat. Hoewol't se al langere tiid clean is, kriget se in weromfal. Om oan har ellindige sitewaasje en har stikkene libben te ûntsnappen, beslút se de heroïne yn te nimmen dy't se fan in freon krigen hat. Hoewol't er har warskôge hat dat it te sterk spul is om te spuitsjen, en dat se it inkeld smoke kin, spuitet se it dochs yn, mei as gefolch dat se bewusteleas rekket fan 'e oerdoazis. Har hierbaas, dy't om 'e hier komt, treft har sa oan en skillet in ambulânse. Wylst de ferpleechkundigen har op in brankaar út har appartemint ride, fljocht boppe harren SouthJet-flecht 227 ûnderstboppest foarby.
Whip wurdt wekker yn in sikehûs yn Atlanta. Hy hat by de needlâning mar lichte ferwûnings oprûn en wurdt begroete troch syn âlde kammeraat Charlie Anderson, in âld-piloat dy't no fertsjintwurdiger fan it fakbûn fan piloaten is. Hy fertelt Whip dat er mei syn aksje 96 fan 'e 102 ynsittenden fan it fleantúch it libben rêden hat, en dat er troch de media útroppen is ta in held. De seis deaden binne fjouwer passazjiers en de beide stewardessen dy't harren yn 'e romp fan it fleantúch befûnen: Cami Satou en Trina Márquez. Ko-piloat Evans leit yn koma. Whip, dy't skieden is en net folle kontakt mei syn eks-frou en soan hat, lit klean en sigaretten yn it sikehûs besoargje troch de joviale drugsdealer Harling Mays, mei wa't er troch de jierren hinne befreone rekke is. Mays wol him ek wol drank en drugs tahawwe, mar mei it each op it ûndersyk dat de National Transportation Safety Board (NTSB) nei it delstoarten fan it fleantúch ynsteld hat, sjocht Whip dêrfan ôf. As Whip dy jûns fuortglûpt om yn it treppehûs in sigaret te smoken, moetet er dêr Nicole, dy't yn itselde sikehûs opbetteret fan har oerdoazis heroïne, en ek it treppehûs útsocht hat as gaadlik plak om te smoken.
De oare moarns wurdt Whip út it sikehûs ophelle troch Mays, dy't him nei de lofthaven ta bringt, dêr't syn auto noch stiet. Om't syn hûs yn Atlanta belegere wurdt troch de media, lûkt Whip him werom op it boerespultsje op it plattelân bûten de stêd, dat fan syn heit silger wie. Dêr smyt er alle drank en drugs fuort dy't er dêr hat. As Whip in dei letter in moeting hat mei Charlie Anderson en syn abbekaat Hugh Lang, leit Lang him út dat de NTSB al bloed fan him ôfnommen hat doe't er noch bewusteleas yn it sikehûs lei. Whip begrypt dat al syn foarsoarchsmaatregels sinleas wiene. Lang befêstiget dat út 'e drugstest bleken is dat Whip ûnder de flecht sawol dronken as ûnder ynfloed fan kokaïne wie. Hy hat der lykwols alle fertrouwen yn dat er de test ûnjildich ferklearje litte kin omreden fan foarmflaters. It earste dat Whip nei it petear docht, is nije drank ynslaan. Op 'e weromweis nei it boerespultsje giet er oan by Nicole, dy't op dat stuit krekt har appartemint ûntrommet. Se wit noch net wêr't se hinne sil en har auto docht it net, dat Whip biedt har oan om by him te útfanhûzjen oant se har libben wer op oarder hat.
Op it boerespultsje krije Whip en Nicole al rillegau in seksuele relaasje, mar as Whip him wer oerjout oan drank en drugs, botst dat mei Nicole har stribjen om diskear foargoed ôf te kicken. Whip giet nei de begraffenis fan Trina, dêr't er haadstewardess Margaret Thomason emosjoneel ûnder druk set om foar him tsjin 'e NTSB te ligen. Hy besiket ek ko-piloat Ken Evans, dy't ûnderwilens út syn koma kommen is. Mar syn skonken en bekken binne by de needlâning ferbrizele, en hy sil nea wer fleane kinne. Sterker noch, hy mei yn 'e hannen knipe as er ea wer rinne kinne sil. Hoewol't er lulk is op Whip, hat er tagelyk foar it ferstân dat er mei in oare piloat it delstoarten fan SouthJet-flecht 227 hielendal net oerlibbe hawwe soe. Mei't er in fûnemintalistyske kristen is, hat er besletten dat Whip troch God stjoerd west hawwe moat. Dêrom sil er de NTSB net fertelle dat er de dranklucht rûke koe sadree't Whip de moarns fan 'e flecht yn 'e cockpit kaam.
Nei ferskate konfrontaasjes mei Whip oer syn hâlden en dragen, wêrby't er by heech en by leech ûntstriidt dat er in alkoholist is om't er, sa beweart er, samar ophâlde kinne soe fan drinken as er dat woe, beslút Nicole by Whip wei te gean. Koarte tiid letter ûntdekke de media Whip syn ûnderdûkersplak op it boerespultsje. Om't it lêste dat er wol, is om 'e media te wurd te stean, naait er út yn 'e auto en riidt drinkendewei werom nei Atlanta. Tajaand oan in ympuls giet er healdronken oan by syn eks-frou en soan, dy't dêr gjin nocht oan hawwe. Om't er wegeret fuort te gean, skillet syn eks-frou de plysje op. Tsjin 'e tiid dat dy arrivearret, hawwe de media it hûs ek fûn en wurdt Whip foar it each fan 'e kamera's fan it hiem ôf eskortearre. Neitiid meldt er him by Charlie Anderson thús, om't er nearne oars mear hinne kin. Charlie is dêr net wiis mei, mar Whip smeket him om him dêr bliuwe te litten oant de harksitting fan 'e NTSB. Charlie jout ta, mar drukt him op it hert dat er ab-so-lút neat drinke of brûke mei. Whip ûnthjit dat en de njoggen dagen dat er by Charlie útfanhûzet, slagget it him om fan 'e drank en drugs ôf te bliuwen.
De jûns foarôfgeande oan 'e harksitting bringe Charlie en Hugh Lang Whip ûnder yn in hotelkeamer yn itselde hotel dêr't de oare moarns de harksitting holden wurde sil. Der stiet in bewekker by him foar de doar, sabeare om foar te kommen dat er steurd wurdt troch de media, mar eins om foar te kommen dat er útgiet om drank of drugs. Yn 'e minybar yn 'e hotelkeamer stiet inkeld frisdrinken. Whip is ûngeduerich, mar alles giet goed, oant er ûndekt dat de tuskendoar nei de njonkenlizzende hotelkeamer los is. Dy hotelkeamer blykt leech te wêzen, mar de minybar is dat net. Nei in koarte wrakseling mei himsels begjint er de fleskes drank efteroer te slaan. De oare moarns wurdt Whip troch Charlie en Hugh yn syn hotelkeamer bewusteleas en sa dronken as in kroade oantroffen op 'e badkeamerflier. Se bringe him by, mar sitte mei de hannen yn it hier. Whip hjit harren om Harling Mays op te skiljen, dy't delkomt en him troch it tatsjinjen fan kokaïne wer oansprekber makket.
Op 'e harksitting makket Ellen Block, de liedster fan it NTSB-ûndersyk, bekend dat it delstoarten fan SouthJet-flecht 227 feroarsake waard troch in fersliten skroef yn it hichteroer, dy't moannen earder al ferfongen wurde moatten hie. Se lovet Whip foar de moed, kalmte en bekwamens wêrmei't er de libbens fan 96 fan 'e ynsittenden rêden hat. Se fertelt ek dat de NTSB de omstannichheden neibeard hat yn in flechtsimulator, en dat it gjin inkele oare piloat slagge om SouthJet-flecht 227 te rêden fan it delstoarten mei ferlies fan alle libbens.
Dêrnei giet Block oer op 'e kwestje fan twa lege wodkafleskes dy't yn it jiskefet fan it fleantúch fûn binne (de trêde is blykber by de needlâning weiwurden), wylst der omreden fan 'e turbulinsje oan it begjin fan 'e flecht oan board gjin drank skonken waard. Dat betsjut dat inkeld leden fan 'e bemanning tatong ta de wodka hiene. Mei't Whip syn toksikologytest om foarmflaters net talitten is, wie Trina Márquez it iennichste (oare) bemanningslid dat ûnder ynfloed fan alkohol wie. Block wol no fan Whip witte oft er tinkt dat sy de beide fleskes wodka lytsman makke hat. Mei in simpel "ja" soe Whip, troch Trina de skuld op 'e lea te skowen, fan it hiele spul ôf wêze. Mar Block hat tsjin Whip syn ferwachting yn it iene ûnderwerp fûn dêr't er net oer lige wol, út respekt foar de neitins oan Trina en om't er blykber wier fan har hold. Nei in lange stilte brekt er en bekent dat er de deis fan 'e crash en alle dagen dêrfoar dronken en ûnder ynfloed fan drugs wie, en dat er dat no ek is, mei't er in alkoholist en in drugsferslaafde is.
Yn in epilooch fertelt Whip trettjin moannen letter oan in stipegroep fan oare alkoholistyske feroardielden yn 'e finzenis dat er bliid is dat er dy deis op 'e harksitting de juste beslissing nommen hat. Hoewol't er dêrtroch letter ta seis jier selstraf feroardiele is om't er sa lang op eltse flecht de libbens fan syn passazjiers yn gefaar brocht hie, is er no yn elts gefal nofter, wat er foartiid al withoelang net mear west hie. Hy fertelt dat er oan al dejingen dy't er troch syn dieden teneikommen is, syn ûntskuldigings oanbean hat. Guon hawwe dy akseptearre, en guon sille dat nea dwaan, en dat is ek wat dêr't er mei leare moatte sil te libjen. Yn syn finzenis hingje foto's fan Nicole, dy't him blykber àl ferjûn hat. De film einiget as Whip besyk kriget fan syn soan.
Produksje
As produsinten wiene Walter F. Parkes, Laurie MacDonald, Steve Starkey, Jack Rapke en Zemeckis sels by de film belutsen, foar de studio's Parkes + MacDonald Productions en ImageMovers. Foar Flight wie in relatyf beheind budget beskikber fan $31 miljoen. Neffens Zemeckis wie dat (as men korrizjearre foar ynflaasje) syn lytste filmbudget sûnt 1980. Hy koe dermei ta om't hysels en haadrolspiler Denzel Washington fan harren gebrûklike salaris ôfseagen en de Amerikaanske steat Georgia, dêr't de film opnommen waard, by wize fan subsydzje frijwat koarte op 'e belesting.
De kamerarezjy fan Flight wie tabetroud oan Don Burgess, wylst de filmmuzyk fersoarge waard troch Alan Silvestri. De opnamen setten mids oktober 2011 yn Atlanta útein en duorren 45 dagen. Denzel Washington waard yn Flight weriene mei ferskate akteurs mei wa't er earder al ris gearwurke hie: Don Cheadle (mei wa't er yn Devil in a Blue Dress spile hie), John Goodman (mei wa't er te sjen wie yn Fallen), en Bruce Greenwood (mei wa't er gearwurke hie yn Déjà Vu).
Untfangst
Flight ûntfong foar it meastepart positive resinsjes fan 'e filmkritisy. Fral it aktearjen fan Denzel Washington waard rûnom love. Sa skreau Todd McCarthy yn The Hollywood Reporter dat de film "Denzel Washington foarsjocht fan ien fan syn […] meast komplekse rollen, dêr't er mei fuortfljocht." Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times joech de film 4 fan 4 stjerren. Hy omskreau de aktearprestaasje fan Washington as "ien fan syn alderbêsten", en neamde Flight "suver sûnder lek of brek". Doe't de film yn 2013 net nominearre waard foar de Oscar foar Bêste Film, agearre Ebert tsjin dy beslissing, mei't er fûn dat Flight beslist in nominaasje foar dy priis fertsjinne. It tydskrift Entertainment Weekly skreau: "[Washington] syn optreden as in alkoholistyske ferkearspiloat dy't troch syn eigen heldhaftigens yn 'e fâle rint, is op-en-út epysk."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Flight in heech goedkarringspersintaazje fan 78%, basearre op 220 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Robert Zemeckis makket in triomfantlike weromkear yn 'e live-actionsinema mei Flight, in ta neitinken stimmende en provokative karakterstúdzje dy't oandreaun wurdt troch in oangripende aktearprestaasje fan Denzel Washinton." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Flight in goedkarringspersintaazje fan 76%, basearre op 40 resinsjes.
Der kaam lykwols, sa't te ferwachtsjen wie, frijwat dalje op 'e film út 'e hoeke fan 'e (echte) ferkearspiloaten, dy't it reälisme fan Flight yn 'e kiif stelden. Dêrby gie it benammen om it útgongspunt dat in piloat sa lang syn alkoholisme en drugsferslaving geheim hâlde kinne soe. De Air Line Pilots' Association (ALPA) liet in offisjele parseferklearring útgean wêryn't steld waard dat Flight in ynkorrekt byld joech fan in fleantúchbemanning en dat in "spannend teltsje" net betize wurde moast mei "it wiere ferhaal fan it útsûnderlike […] profesjonalisme fan ferkearspiloaten". Yn The Daily Beast liet ferkearspiloat Patrick Sith witte dat "in echte Whitaker it noch gjin twa minuten folhâlde soe by in loftfeartmaatskippij". Hy skreau ek dat "alle ferkearspiloaten […] har belastere fiele moatte soene troch [Washington] syn walchlike karikatuer." Fierders wie der ek krityk op 'e relaasje tusken de piloat en de ko-piloat, sa't dy yn 'e film ôfskildere wurdt, Whitaker syn beslút om by swierwaar de faasje fan syn fleantúch op te fieren, en de sêne wêryn't Whitaker syn fleantúch omrôlet om in skoft ûnderstboppest te fleanen.
Opbringst
Flight brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $93,8 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $68,0 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $161,8 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $31 miljoen betsjut dat in winst fan $130 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dat makke Flight ta in kommersjeel súkses dat der wêze mocht.
Prizen
Denzel Washington waard yn 2013 foar syn rol yn Flight nominearre foar sawol de Oscar as de Golden Globe foar bêste akteur. Hy waard yn deselde kategory ek nominearre foar in Satellite Award, in Screen Actors Guild Award en in Australyske AACTA International Award. Hy wûn de NAACP Image Award foar treflike akteur. Robert Zemeckis wûn foar Flight op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Palm Springs de priis foar regisseur fan it jier. John Gatins waard nominearre foar de Oscar en de Satellite Award foar bêste orizjinele senario. John Goodman waard foar syn optreden as de joviale drugsdealer Harling Mays nominearre foar in Satellite Award foar bêste byrol fan in akteur. Flight waard ek nominearre foar de Satellite Awards foar bêste filmmontaazje en bêste lûd, en wûn de Satellite Award foar bêste special effects.
Alexis Amore
Alexis Amore, echte namme Fabiola Melgar (Lima, 29 desimber 1978), is in Perûviaansk-Amerikaansk neakenmodel, stripper, pornografysk aktrise, regisseur, kollumniste en radiopresintatrise. Hja sette yn 1999 útein mei in wurkpaad as pornoaktrise yn Los Angeles en spile yn in grut tal films. Benammen troch har grutte boarsten en eksoatyske foarkommen wie Amore tusken 2005 en 2010 ien fan 'e populêrste aktrises yn 'e Amerikaanske pornoyndustry. Se waard trijeris nominearre foar in prestizjeuze AVN Award. Yn 2013 beëinige Amore har karriêre as pornoaktrise.
Jonkheid en oplieding
Alexis Amore waard yn 1978 berne yn Higuereta, in wyk fan 'e Perûviaanske haadstêd Lima, mar emigrearre mei har âlden nei de Feriene Steaten doe't se njoggen jier wie. Se brocht har jonkheid troch yn Redondo Beach, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje, en waard Spaansktalich grutbrocht. Amore folge de middelbere skoalle oan in ûnderwiisynstelling op kristlike grûnslach yn Hermosa Beach, dêr't se û.m. lid fan it cheerleaderstiim wie. Yn dyselde snuorje wist se mei fyftjin jier in bybaantsje te bemachtigjen as fotomodel foar de warehûskeatling Nordstrom. Se posearre foar folders en katalogussen en mocht graach oer dat wurk.
Modellewurk
Nei't se har oplieding ôfrûne hie, wurke Amore in skoftke as ferpleechkundige yn in sikehûs, mar ûnderwilens sette se ek har modellewurk troch. Doe't har yn 1998 by in audysje oanret waard om neakenmodel te wurden, folge se dy rie op, en al rillegau posearre se foar ferskate neakenblêden, wêrûnder de Playboy. Amore waard oannommen as model foar it kabeltillefyzjekanaal Playboy TV, dêr't se ek presintatrise waard fan 'e programma's Playboy Night Calls en XXX Contract Star. It wie yn dy snuorje dat Amore har boarsten fergrutsje liet.
Pornokarriêre
Fia Playboy TV kaam se by fraachpetearen yn 'e kunde mei ferskate pornoaktrises, wêrûnder Jewel De'Nyle en Alexa Rae, dy't har nijsgjirrich makken nei harren wurk. Amore naam kontakt op mei de filmstudio Vivid Entertainment en makke yn novimber 1999 har debút yn 'e pornografyske film The Watcher 6. Koart dêrnei begûn se ek te wurkjen as stripper, wêrby't se foar optredens by stripklubs yn 'e hiele Feriene Steaten lâns reizge. Troch har grutte boarsten en eksoatyske uterlik waard Amore al rillegau tige populêr by de fans. Yn 'e simmer fan 2001 hold se op mei har aktearwurk oant se yn jannewaris 2003 in comeback makke. Yn 'e tuskenlizzende perioade konsintrearre se har benammen op har wurk as stripper.
Yn maart 2003 sleat Amore in eksklusyf kontrakt mei de filmstudio Jill Kelly Productions. Nei't dat ôfrûn wie, gie se yn juny 2004 in ienjierrich kontrakt mei Anabolic Video oan. Behalven foar aktearwurk naam Anabolic har ek oan foar har rezjydebút Lascivious Latinas, út 2005, dat de iennichste film bliuwe soe dy't Amore regissearre hat. Yn septimber 2005 stapte se oer nei Video Team en waard se wurdfierster foar dy studio. Har earste film foar Video Team wie All About Alexis. Yn septimber 2006 besleat Amore har kontrakt mei Video Team net te ferlingjen. Fierders woe se fan dy tiid ôf inkeld noch lesbyske pornografy meitsje, oant se yn jannewaris 2008 bekendmakke ek wer beskikber te wêzen foar heteroseksuële sênes.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Amore yn totaal yn krapoan 350 pornofilms, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Penthouse, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Jill Kelly Productions, Adam & Eve, Red Light District, Anabolic Video, Hustler Video, Digital Sin, VCA Pictures, Zero Tolerance, Jules Jordan Video, Private, Elegant Angel, Digital Playground, New Sensations, Sin City, ClubJenna en Devil's Film. Fierders hat se ek wol wurke foar minder bekende studio's, lykas West Coast Productions, Metro, Leisure Time Entertainment, Coast to Coast Video, Mile High Media, Third Degree Films, Extreme Associates, Gina Lynn Productions, Big Top Video en Pure Play Media. En teffens hat se wol yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder BangBros.
Under har karriêre hat Amore gearwurke mei kollega-aktrises as Eva Angelina, Nikki Benz, Cherokee, Daisy Marie, Stormy Daniels, Donita Dunes, Jeanna Fine, Jada Fire, Jenna Haze, Jenaveve Jolie, Gina Lynn, Mariah Milano, Olivia O'Lovely, Alexandra Silk en Sienna West, en mei manlike tsjinspilers as Marco Banderas, T.T. Boy, Mark Davis, Jon Dough, Erik Everhard, Manuel Ferrara, Billy Glide, Tommy Gunn, Mike Horner, Brandon Iron, Jules Jordan, Keiran Lee, Mandingo, Mr. Marcus, Sean Michaels, Pat Myne, Ramon Nomar, Mr. Pete, Toni Ribas, Herschel Savage, Lexington Steele, Michael Stefano, Tony Tedeschi, Frank Thring, Frank Towers, Nacho Vidal, Voodoo, Vince Vouyer en Mark Wood.
Oare beuzichheden
Njonken har aktearwurk hie Amore sûnt desimber 2004 in kollumn mei as titel Simply Alexis, yn it tydskrift AVN Insider, wylst se foartiid al lêzersfragen oer seks beäntwurde yn in kollumn yn it Perûviaanske mainstream-blêd Oye. Sûnt oktober 2014 presintearre se in eigen radioprogramma, That's Amore, op 'e stjoerder Vivid Radio. Teffens hie Amore in kontrakt oangeande de makkelei fan seksboartersguod yn har namme troch it bedriuw California Exotic Novelties.
Lichemsskaaimerken
Alexis Amore is in Latina mei in soad Yndiaansk bloed, dat ta utering komt yn in brune hûdskleur. Se hat brune eagen en swart hier, en is neffens har offisjele opjefte 1.55 m lang, mei in gewicht fan 52 kg, en kupmaat 34DD, dêr't se in boarstfergruttingsoperaasje foar ûndergien hat. Behalven troch har earlellen hat Amore ek piercings troch har spiennen en klitoris, mei dêropta in nâlpiercing. Fierders hat se ferskate tatoeaazjes, wêrûnder in Playboy-kninekopke mei de tekst "Sexy" ûnder har nâle en in duveltsje mei ingelwjukken op har rjochterstút. Teffens hat se in lytse tatoeaazje fan in kat op har lofterankel.
Karma Rosenberg
Karma Rosenberg, echte namme Renáta Karásková (Zvolen, 3 jannewaris 1981), is in rêstend Slowaaksk neakenmodel en pornografysk aktrise, dy't berne is yn Zvolen, yn wat doe noch Tsjechoslowakije wie. Hja hat ek wol de artystenammen Renata, Karma, Karma Nera, Karmen Solana, Lulu Fontaine en Carmen Rosenberg brûkt. Der is oer har in protte foutive ynformaasje yn omrin. Sa soe se út Tsjechje, Roemeenje of de Oekraïne komme (wat net sa is), en har pseudonym "Karma Rosenberg" hat makke dat der faak oannommen wurdt dat se fan Joadsk komôf is (wat likemin wier is).
Filmografy
In kar:
Lombok (eilân)
thumb|200px|left|Lizzing Lombok yn Yndoneezje thumb|200px| De fulkaan [[Gunung Rinjani fan Gili Trawagan ôf sjoen ]] Lombok (113 km x 81 km) is in Yndonesysk eilân dat ta de Lytse Soenda-eilannen heard. It leit yn de Yndyske Oseaan eastlik fan Baly en bewesten Soembawa. Lombok hat in oerflak fan 4725 km² en telt 2,4 miljoen ynwenners. De haadstêd is Mataram. De stêd hat sa'n 360.000 ynwenners en leit oan de westkant fan it eilân. Senggigi, healweis Mataram en de Gili-eilannen. Lombok is wat lytser as Baly, is ek minder toeristysk en de befolking is dêr earmer.