cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ynvestearjen
Ynvestearring en kosten
In foarbyld. As immen in bierke keapet en it daliks opdrinkt, is der gjin sprake fan in ynvestearring, mar fan kosten: it doel, it drinken fan bier, wurdt fuortendaliks berikt en der wurdt gjin winst makke. As men lykwols in bierke foar in oar keapet, mei yn 'e efterholle it idee dat dy persoan ferstân fan kompjûters hat en men him letter, as men problemen mei de kompjûter kriget, ris om help freegje kinne sil, kin soks beskôge wurde as in ynvestearring. Itselde jildt foar bedriuwen: de oanskaf fan grûnstoffen foar de produksje fan guod is gjin ynvestearring om't it produksjeproses oer it algemien op in frij koarte termyn ôfrûne is. It keapjen fan in nije masine, wêrby't it fiif oant tsien jier duorje sil foar't it apparaat himsels weromfertsjinne hat, is lykwols àl in ynvestearring.
Ferwurking yn 'e jierrekken
Ynvestearrings liede gauris ta in grutte útjefte by de oanskaf en wurde dêrom as besit (aktiva) opnommen op 'e balâns fan in ûndernimming. Ynvestearrings (besittings) liede faak ta (jierlikse) ôfskriuwingskosten en faak ek ta finansieringskosten (d.w.s. dat men foar de oanskaf in liening ôfslute moat dêr't rinte oer betelle wurde moat), ûnderhâldskosten, opslachkosten, befeiligingskosten, fersekeringskosten, ensfh. Dy kosten komme ta utering yn 'e resultaterekken fan 'e ûndernimming.
Max Raabe
Max Raabe (eins Matthias Otto, berne op 12 desimber 1962 yn Lünen, Noardryn-Westfalen) is in Dútsk sjonger. Hy is ek orkestlieder fan it troch him mei freonen yn 1986 oprjochte "Palast Orchester". Raabe studearre fan 1988 oant 1995 bariton-operasang oan de Universität der Künste Berlin.
Libben
Yn syn jongerein song Raabe yn in bernekoar yn Lünen. Letter besocht er in ynternaat yn Paderborn en yn 1985 ferhûze er nei Berlyn, dêr't er op de Berliner Hochschule der Künste foarmje liet as bariton yn it opera-sjenre. Doe't er studearre rjochte Raabe it Palast Orchester op. Raabe wennet noch jimmeroan yn Berlyn-Mitte.
Wurkpaad
Nei't Raabe yn 1995 ôfstudearre sette er útein mei syn karriêre, somtiden as solist en oars mei syn orkest.
In grutter publyk krige Raabe mei de hit Kein Schwein ruft mich an (1992), in popsong yn de styl fan de jierren 1920, en in optreden mei syn orkest yn de film Der bewegte Mann (1994). Njonken syn optredens mei it Palast Orchester lit er ek solistysk fan him hearre, hy wurdt dan begelaat troch de pianist en draacht dan eigen komposysjes foar. ​Ek hat er oan klassike produksjes meiwurke lykas yn de operette Im weißen Rößl (as Dr. Siedler).
Raabe's repertoire is ryk oan wurk fan joadske komponisten en tekstskriuwers, dy't oant 1933 in grutte ynfloed op de Dútske populêre muzyk hiene. Yn 2010 makke Raabe in toernee troch Israel mei konserten yn Tel Aviv, Jaffa, Jeruzalim en Haifa. Fral de Israeliërs fan Dútske komôf wiene tige út de skroeven oer de konserten. Fan de toernee waard troch Sönke Wortmann in dokumentêre makke, dy't yn 2012 op it 18e Joadske Filmfestival yn Berlyn en Potsdam yn premjêre gien.
Jorginho Putinatti
(23 augustus 1959) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Marília, Palmeiras, Corinthians, Grêmio, Guarani, Santos, XV Novembro-Piracicaba en Nagoya Grampus Eight.
Galaxy Award
"Galaxy Award" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Ham (sjimpansee)
Ham (maaie 1957 - 19 jannewaris 1983) wie de earste sjimpansee dy't yn de romte reizge.
Twaenheale moanne nei de flecht fan Ham, op 12 april 1961, lansearren de Russen Joeri Gagarin as earste minske de romte yn. Noch in moanne letter, op 5 maaie 1961, wie Alan Shepard de earste Amerikaan yn de romte.
John de Lancie
thumb|De Lancie, [[1 juny 2019]] John Sherwood de Lancie, Jr. (Philadelphia, 20 maart 1948) is in Amerikaansk akteur.
CBS
"CBS" of "cbs" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Protector
"Protector", "Protectors", "The Protector" of "The Protectors" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Oséas Reis dos Santos
(14 maaie 1971) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Galícia, Pontevedra, Uberlândia, Atlético Paranaense, Palmeiras, Cruzeiro, Santos, Vissel Kobe, Internacional, Albirex Niigata en Brasiliense.
Edvaldo Oliveira Chaves
(byneamd Pita; 4 augustus 1958) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Santos, São Paulo, Strasbourg, Guarani, Fujita Industries, Nagoya Grampus Eight en Internacional.
Rena Sofer
Rena Sofer (folút: Rena Sherel Sofer; Arcadia (Kalifornje), 2 desimber 1968) is in Amerikaansk tillefyzje- en filmaktrise fan Joadsk etnysk komôf. Hja is benammen bekend wurden mei har rollen yn soapsearjes lykas General Hospital, Melrose Place en The Bold and the Beautiful. Yn 1995 wûn se in Emmy Award yn 'e kategory bêste froulike byrol.
Jonkheid en oplieding
Sofer waard yn 1968 berne yn Arcadia, yn 'e steat Kalifornje, as de dochter fan Martin Sofer, in konservative joadske rabbyn, en Susan Franzblau, in perfester yn 'e psychology. It gesin ferfear al rillegau nei Pittsburgh, yn Pennsylvania, dêr't Sofer opgroeide nei de skieding fan har âlden. Hja begûn de middelbere skoalle oan 'e Frisch School, in joadske highschool yn Paramus, yn 'e steat Nij-Jersey, mar gie de lêste pear jier nei de North Bergen High School yn North Bergen (Nij-Jersey), dêr't har heit as rabbyn oan 'e synagoge Beth El stie. Neitiid sette hja útein mei in oplieding oan it Montclair Steatskolleezje.
Aktearkarriêre
Har earste rol hie Sofer yn 'e tillefyzjerige Another World, yn 1987. Fan 1988 oant 1991 wist se oan bekendheid te winnen mei de rol Rocky, yn 'e soapsearje Loving. Noch altyd har bekendste rol is dy fan Lois Marie Cerullo, yn 'e soapsearje General Hospital, dy't se fan 1993 oant 1996 fertolke, mei noch in weromkear yn in ôflevering út 1997. Yn 1995 wûn se foar dizze rol in Emmy Award (de wichtichste Amerikaanske tillefyzjepriis) yn 'e kategory bêste froulike byrol. Teffens wûn se datselde jiers in Soap Opera Digest Award foar deselde rol. Fan 1998 oant 1999 spile Sofer de rol fan Eve Cleary yn 'e soaprige Melrose Place, en fan 2001 oant 2002 Grace Hall yn The Chronicle.
Behalven yn soapsearjes wie Sofer ek te sjen yn komeedzje-, drama-, plysje- en aksjesearjes, lykas Caroline in the City, Seinfeld, Ellen, Two Guys, a Girl and a Pizza Place, Spin City, Friends, CSI Miami, 24, Ghost Whisperer, Two and a Half Men, Criminal Minds, Bones, NCIS en House. Har rol yn 'e komeedzjerige Just Shoot Me! (2002-2003) wie kontroversjeel om't der rûnom fan grute waard dat de bazen fan 'e tillefyzjestjoerder NBC, yn opdracht fan wa't de searje makke waard, de produsinten fan 'e searje twongen hiene om Sofer oan 'e fêste cast ta te foegjen. Yn 2013 hie Sofer in opfallende byrol yn 'e fantasyrige Once Upon a Time, as de mem fan Sniewytsje.
Sofer hat troch de jierren hinne ek yn in achttal tillefyzjefilms spile en njonken har tillefyzjewurk wie se ek te sjen yn lytse roltsjes yn spylfilms as A Stranger among Us (1992), Keeping the Faith (2000), Traffic (2000), Rock Slyde (2009) en Sarah (2010). Yn 2013 joech se har by de fêste cast fan 'e soapsearje The Bold and the Beautiful, wêryn't se de rol fan 'e kreaze en fjurrige Quinn Fuller fertolket.
Plasse (wetter)
In plasse is in beheinde hoemannichte fan in floeistof, ornaris wetter, op in oerflak. Dit ferskynsel kin ûntstean troch gearheaping yn in kûle, dobbe of lichte, mar ek troch oerflaktespanning op in fierders flakke ûndergrûn. Plassen wurde meastal assosjearre mei wegen.
Foarhinne kamen plassen benammen foar trochdat tsjillen of hynstehoeven fuorren lutsen of gatten slein hiene yn ûnferhurde paden, dêr't it reinwetter in skoft yn stean bleau ear't it fuortsakke yn 'e ûndergrûn. Hjoed de dei komme plassen fral foar op ferhurde wegen, dêr't de tichte ûndergrûn gjin opname fan reinwetter tastiet. By in protte rein kin it riolearringsstelsel faak de tafloed fan wetter net oan, sadat it in skoft op 'e dyk stean bliuwt. Ek kin it wêze dat asfalt net goed (plat) oanlein is, of dat troch jierren fan gebrûk troch motorisearre ferkear de klinkerts op plakken fersakke binne, sadat in dobke of in kûle ûntstien is dêr't it reinwetter stean bliuwt oant it ferdampt of tusken de klinkerts troch fuortlekt.
In plasse is yn 'e regel ûndjippernôch om trochhinne te wâdzjen (hoewol faak net sûnder learzens), en beslist te lyts om in boatsje of flot driuwende te hâlden. Plassen binne faak in boarne fan fassinaasje foar bern, dy't der graach yn boartsje meie, net selden ta wanhope fan memmen dy't de klean skjin hâlde wolle. As se lange tiid stean bliuwe, binne plassen ek wol oantreklik foar (lytse) wylde bisten, lykas ynsekten, dy't der aaien yn lizze en fûgels dy't deryn baaie. Yn guon parten fan 'e wrâld binne plassen in gefaar foar de folkssûnens om't langpoaten dy't malaria en oare sykten ferspriede, har deryn fuortplantsje.
Grutte plassen, dy't ûnder in swiere reinbui faak by de kant fan 'e ferwurde wei lâns ûntsteane, kinne swierrichheden foar it ferkear opsmite, trochdat se akwaplaning fan auto's feroarsaakje kinne. Ek komt wol foar dat foarbyridend motorisearre ferkear it wetter út sokke plassen opspatte lit oer de stoeprâne, sadat fuotgongers ûnderspat wurde. Yn guon lannen is soks spesifyk ferbean en kin dryst rydgedrach yn sokke gefallen ta juridyske ferfolging liede, sa't yn 2005 yn it Feriene Keninkryk barde, dêr't doe in automobilist yn sa'n soarte gefal in jildboete oplein krige.
Ellen Datlow
Ellen Datlow (folút: Ellen Sue Datlow; New York, 31 desimber 1949) is in Amerikaansk redaktrise fan ferhalebondels en tydskriften op it mêd fan science fiction, fantasy en horror. Hja hat mei har wurk acht kear de prestizjeuze Hugo Award wûn (de wichtichste priis foar science fiction- en fantasyliteratuer), tsien kear de World Fantasy Award, en fiif kear de Bram Stoker Award (de wichtichste priis foar horrorliteratuer).
Libben en karriêre
Datlow begûn har karriêre as redaktrise yn 'e funksje fan fiksjeredaktrise fan it tydskrift Omni en de digitale ferzje Omni Online. Dat wie se fan 1981 oant 1998. Yn dyselde snuorje wie se ek redaktrise fan 'e tsien troch Omni gearstalde ferhalebondels. Fierders wie Datlow yn 1998 en 1999 ek redaktrise fan it onlinetydskrift Event Horizon: Science Fiction, Fantasy and Horror. Se wie redaktrise fan it tydskrift Sci Fiction oant dat ein 2005 opdoekt waard. Ek is se riejaand redaktrise foar it online-tydskrift Tor.com.
Fan 1988 oant 2008 wie Datlow as redaktrise belutsen by it gearstallen fan 'e Year's Best Fantasy and Horror-rige fan ferhalebondels. Oant 2003 die se dat wurk mei Terri Windling, en fan 2003 oant 2008 mei Gavin Grant en Kelly Link. Fan 2008 ôf wie Datlow (allinne) redaktrise fan 'e jierlikse ferhalebondels fan The Best Horror of the Year, dy't útjûn wurde troch Night Shade Books.
National Film Registry
It National Film Registry (Ingelsk foar "Nasjonaal Film Register"), of NFR, is it Amerikaanske filmargyf ûnder behear fan 'e National Film Preservation Board (NFPB). Dy organisaasje, dy't falt ûnder de Library of Congress, waard yn 1988 oprjochte troch it Amerikaanske Kongres, mei as doel om it fuortbestean te bewissigjen fan it kultureel erfgoed yn 'e Feriene Steaten op it mêd fan films. Yn 1996 waard de besibbe National Film Preservation Foundation (NFPF) stifte, dy't it wurk fan 'e NFPB ûnderstipet troch dêrfoar sponsors út 'e private sektor te sykjen. It National Film Registry is in wichtich ûnderdiel fan 'e NFPB, wêryn't elts jier oant 25 Amerikaanske "films fan kulturele, histoaryske of estetyske wearde" opnommen wurden.
Ellen Datlow
Libben en karriêre
Dêrnjonken fierde se de redaksje oer in grut tal op harrensels steande ferhalebondels mei science fiction-, fantasy- en horrorferhalen; dat wurk die se faak allinnich, mar ek wol yn gearwurking mei Terri Windling en soms mei oare redakteurs, te witten: ien kear mei Nick Mamatas en ien kear mei Lisa Morton. Guon fan 'e ferhalebondels dy't ûnder redaksje fan Datlow ferskynden, binne: Little Deaths (1994), Silver Birch, Blood Moon (mei Terri Windling, 1999), The Green Man (mei Terri Windling, 2002), Salon Fantastique (mei Terri Windling, 2006), Inferno (2007), Nebula Awards Showcase (2009), Darkness: Two Decades of Horror (2010), Naked City: Tales of Urban Fantasy (2011), Hauntings (2013), Lovecraft's Monsters (2014), The Monstrous (2015), Nightmares (2016), Mad Hatters and March Hares (2017) en The Devil and the Deep (2018).
National Film Registry
Nominearringsproses
De films dy't opnommen wurde yn it National Film Registry wurde nominearre troch it Amerikaanske publyk. Foar de earste seleksje, yn 1989, wiene hast 1.000 films nominearre. Dêrút waard troch leden fan 'e NFPB in list fan 25 film út gearstald, dêr't James H. Billington, de direkteur fan 'e Library of Congress, it lêste wurd oer hie. Sûnt 1997 kin it publyk elts jier oant 50 films nominearje foar opname yn it National Film Registry.
Hânbal op de Olympyske Simmerspullen 1996
thumb|right|It Olympysk Hânbal Stadion fan Barselona 1992
De Olympyske Simmerspullen 1996, ek wol de XXVIe Olympiade neamd, waarden yn 1996 hâlden yn de Amerikaanske stêd Atlanta. Hânbal waard hâlden yn it Georgia World Congress Center.
Ellen Datlow
Libben en karriêre
Datlow wûn yn 2002 en 2005 de prestizjeuze Hugo Award (de wichtichste priis foar fantasy en science fiction) yn 'e kategory bêste profesjonele redakteur. Ek wûn se de Hugo Award foar bêste redakteur fan koarte fiksje yn 2009, 2010, 2012, 2014, 2016 en 2017. Fierders wûn se troch de jierren hinne fiif kear in Bram Stoker Award (de wichtichste priis foar horror), tsien kear in World Fantasy Award, tolve kear in Locus Award, en trije kear in Shirley Jackson Award foar bêste ferhalebondel. Yn 2007 waard Datlow eare mei de Karl Edward Wagner Award, dy't troch de British Fantasy Convention útrikt wurdt foar treflike bydragen oan fantasy. Fierders waard har yn 2010 de oeuvrepriis fan 'e Bram Stoker Awards takend, en yn 2014 de oeuvrepriis fan 'e World Fantasy Awards.
Wurk
Foar in folsleine (en byholden) bibliografy fan it wurk fan Ellen Datlow, sjoch dizze side yn 'e Encyclopedia of Science Fiction.
Ramon Menezes
(30 juny 1972) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Cruzeiro, Bahia, Vitória, Bayer Leverkusen, Vasco da Gama, Atlético Mineiro, Tokyo Verdy, Fluminense, Botafogo, Atlético Paranaense, Joinville en Caxias do Sul.
Tsjinstelde (maatskiplike rol)
In tsjinstelde (Ingelsk: contrary) wie yn it ferline by de Yndiaanske folken dy't op 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika libben in spesjale en seldsume soarte fan sjamaan. Sokke lju namen mei opsetsin in libbensstyl oan dy't wijd wie oan it dwaan fan it tsjinstelde fan wat gebrûklik dien waard. De tsjinstelden fertoanden oerienkomsten mei ferskate oare Yndiaanske maatskiplike rollen, lykas dy fan 'e grapmakkers of clown, en de tsjinstelde krigers dy't lid wiene fan 'e krigersgenoatskippen fan 'e Flaktefolken. By de Lakota, bygelyks, tsjinne de term heyókȟa as in kollektive namme foar al dy groepen.
De tsjinstelden fan 'e Flakte-Yndianen wiene unyk en histoarysk sûnder presedint. De ierste skreaune ferslaggen fan blanke gasten fan 'e Yndianen oer de heyókȟa fan 'e Lakota en de Westlike Dakota datearje fan 'e lêste desennia fan 'e njoggentjinde iuw. Yn 1898 yntrodusearre etnograaf George B. Grinnell de oantsjutting contrary foar tsjinstelden, op basis fan syn besiken oan 'e Sjajinnen (Cheyenne). De kultureel antropolooch Julian Steward beskreau yn 1930 ferskate foarmen fan tsjinsteld hâlden en dragen, en yn 1945 ûndersocht syn kollega Verne F. Ray tsjinsteld hâlden en dragen yn 'e kontekst fan 'e rituële dûnsen en seremoanjes fan 'e Noardamerikaanske Flakte-Yndianen.
De maatskiplike rollen fan tsjinstelden en grapmakkers ferskilden, behalven om't it om ferskillend gedrach gie, ek om't de grapmakkers harren funksje inkeld by de útfiering fan rituëlen en seremoanjes ferfollen. Foar de tsjinstelde wie syn rol in libbenswize, dêr't nea fan ôfwykt waard. Dêrby died er krekt it tsjinstelde fan wat 'normale' Yndianen diene. Sa seid er "ja" as er "nee" bedoelde, rûn er fuort as him frege waard om tichterby te kommen, siet er efterstfoarst op it hynder of yn in kano en klaaide er him oan foar't er in bad yn 'e rivier naam. Mei harren hâlden en dragen setten tsjinstelden alle sosjale noarmen en wearden op 'e kop. Op dy wize holden se har folk in spegel foar, en makken se dat de Yndianen begûnen nei te tinken oer dingen dy't oer it algemien sjoen waarden as eat dat fêststie. Tsjinstelde krigers fertoanden itselde soarte hâlden en dragen, mar dan net yn it gewoane libben, mar op it slachfjild.
Ricardo Alexandre dos Santos
(byneamd Ricardinho; 24 juny 1976) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Cruzeiro, Kashiwa Reysol, Kashima Antlers en Corinthians Paulista.
Clara Reeve
250 px|right Clara Reeve (Ipswich, 1725 - dêre, 3 desimber 1807) wie in Ingelsk skriuwster dy't fral bekend waard mei har goatyske roman The Old English Baron út 1778, dy't oars earder al anonym ferskynd wie ûnder de titel The Champion of Virtue (1777).
Biografy
Clara Reeve wie ien fan de dochters fan Thomas Reeve, in anglikaansk predikant dy't syn bern ûnderrjochte yn de klassike talen en skiednis. Al mei jonge jierren learde hja Latyn en lies L'Histoire d'Angleterre fan de Frânske histoarikus Paul Rapin-Thoyras en de Libbens fan Plutarchus. Nei de dea fan har heit gie hja by har mem en twa fan har susters ynwenjen yn Colchester.
Clare Reeve wie al boppe de fyftich doe't har literêre wurkpaad begûn. Har earste publikaasje yn 1772 wie in oersetting fan de roman Argenis fan de Frânske skriuwer Jean Bardais, dy't hja sels de Ingelske titel The Phoenix joech. It súkses fan dat boek trune har oan om mear te skriuwen en sadwaande ferskynde fiif jier letter har earste roman mei ynearsten de titel The Champion of virtue, a gothic story (1777), dy't by de twadde edysje 1778 The Old English Baron kaam te hjitten. Horace Walpole syn goatyske roman út 1764 The Castle of Otranto wie har ynspiraasjeboarne.
Verlagsgruppe Georg von Holtzbrinck GmbH
De Verlagsgruppe Georg von Holtzbrinck GmbH is ien fan 'e grutste útjouwerijen fan Dútslân, dy't fêstige is yn Stuttgart, yn súdwestlike dielsteat Baden-Wuertemberch. It bedriuw is no wrâldwiid aktyf troch de oankeap fan in grut tal oare útjouwerijen, wêrfan't it Britske Macmillan Publishers de grutste en wichtichste is. Mei de Hachette Book Group, HarperCollins Publishers, Penguin Random House en Simon & Schuster wurdt Holtzbrinck-Macmillan no ta de fiif grutste Ingelsktalige útjouwers fan 'e wrâld rekkene. Bekende útjeften fan Holtzbrinck binne it boek de Satansfersen, fan Salman Rushdie, it Amerikaanske wittenskiplike tydskrift Nature en de Dútske krante Die Zeit.
Skiednis
De Verlagsgruppe ("útjouwersgroep") dy't syn namme krige, waard yn 1948 as in boekeklub oprjochte troch de Dútske ûndernimmer Georg von Holtzbrinck. Yn 'e sechstiger jierren naam it bedriuw de foaroansteande Dútske útjouwerij S. Fischer Verlag oer, en yn 1982 Rowohlt Verlag.
Yn 1985 krige Holtzbrinck de kommersjele difyzje fan Holt, Rinehart and Winston yn 'e hannen, dy't doe omneamd waard ta Henry Holt and Company. In jier letter waard it tydskrift Scientific American oankocht foar $52,6 miljoen. Neitiid waard yn 1994 in mearderheidsbelang yn 'e útjouwerij Farrar, Straus & Giroux oankocht fan útjouwer Roger W. Straus jr., dy't mei pinsjoen gie. Yn 1995 naam Holtzbrinck in mearderheidsbelang fan 70% yn Macmillan Publishers, wylst de restearjende 30% yn 1999 opkocht waard.
Yn 2005 hie Holtzbrinck in omset fan €2,1 miljard, wêrfan't 49% yn Dútslân fertsjinne waard, en 23% yn Noard-Amearika. De brutowinst wie dat jiers €142 miljoen, en it bedriuw hie wrâldwiid 14.000 wurknimmers. Yn 2007 waard it liedende Dútske sosjale netwurk StudiVZ oankocht. Yn 2015 waard in fúzje oankundige fan 'e Nature Publishing Group, in ûnderdiel fan Macmillan, mei Springer Science+Business Media.
Uitgeverij Ploegsma
Ploegsma jout boeken yn it Nederlânsk út foar bern fan 3 oant 14 jier: (foar)lêsboeken, ynformative boeken, printeboeken en novelty-boeken. Ploegsma hat in protte klassikers yn it fûns: Astrid Lindgren (û.o. Pippi Langkous), Beatrix Potter (û.o. Pieter Konijn), Arnold Lobel (û.o. Kikker en Pad), An Rutgers van der Loeff (û.o. De kinderkaravaan) en Laura Ingalls Wilder (de Kleine huis-rige). Oare ferneamde Ploegsma-auteurs binne Caja Cazemier, Thea Dubelaar, Vivian den Hollander, Marjon Hoffman, Milou van der Horst, Diana Wynne Jones, Leonie Kooiker, Simone Kramer, Mirjam Oldenhave, Els Ruiters, Annejoke Smids, Lemony Snicket en Sam Stern.
Kalkammonsalpeter
thumb|Kalkammonsalpeter thumb|Spitskoal mei brekme oan stikstof Kalkammonsalpeter of KAS is in stikstofhâldende keunstdong yn kerrelfoarm dy't it waaksen fan planten befoarderet. It befettet ammoaniumnitraat en kalsiumkarbonaat (CaCO3). As dolomyt as folstof brûkt wurdt, befettet it dongstof ek magnesiumokside (MgO). Troch de beheinde hoemannichte kalsiumkarbonaat is it dongstof yn de boaiem net alhiel pH-neutraal en wurket it in bytsje fersoerend. In part fan it dongstof wurket fluch, om't nitraat (NO3−) daliks troch de woartels fan de planten opnaam wurdt. It ammonium (NH4+) ion moat dêrfoaroer earst troch it boaiemlibben omsetten wurde ta nitraat, foar't it troch de plant opnaam wurde kin. Dat wurdt nitrifikaasje neamd. It dongstof komt ûnder ferskillende merknammen yn de hannel, sa as bygelyks Nutramon.
Fabrikaazje
Ammoniak is it grûnwurk foar de produksje fan KAS. Ut ammoniak wurdt salpetersoer makke troch dat by ferhege druk (6 bar by it Grande Paroisseproses) oer in katalysatorbêd te ferbaarnen ta stikstofmonokside. Yn in absorpsjekolom wurdt ta einbeslút salpetersoer foarme. By de produkjse fan salpetersoer komt waarmte frij. By dat proses komme de folgjende reaksjes foar:
Dêrnei wurdt ammoaniumnitraat út ammoniak troch neutralisaasje fan salpetersoer produsearre. Ek dêrby komt waarmte frij. Reaksje: NH3 + HNO3 → NH4NO3
Troch ammoaniumnitraat te mingen mei mealle dolomyt (CaMg(CO3)2) yn de ferhâlding 75% ammoniumnitraat en 25% dolomyt wurdt KAS gearstald. Dêrnei wurdt it mingsel granulearre ta in kerrelfoarmich produkt.
Green Rider
Green Rider is in fantasy-roman fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwster Kristen Britain. De titel betsjut: "Griene Ruter", en ferwiist nei de koeriers yn it keninkryk Sacoridia, de Griene Ruters. It boek fertelt it ferhaal fan 'e keapmansdochter Karigan G'ladheon, dy't tsjin wil en tank belutsen rekket by de wederwarichheden fan it Keninklik Hof. Green Rider is it earste diel fan 'e Green Rider-searje, dêr't yn 2017 it sechsde diel fan útkaam. Green Rider sels waard yn 1998 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij DAW Books. Yn 1999 waard it boek nominearre foar de IAFA William L. Crawford Fantasy Award.
Avon Publications
Avon Publications, of ek wol Avon Books, wie foarhinne in Amerikaanske útjouwerij fan fral paperbacks en stripboeken, fêstige yn New York. Sûnt 1999 is it in ymprint fan HarperCollins Publishers, dêr't benammentlik romantyske literatuer ûnder publisearre wurdt.
Green Rider
Ynhâld
As de keapmansdochter Karigan G'ladheon fan 'e universiteit fan Selium stjoerd wurdt nei in fjochtpartij mei in aadlike klasgenoat dy't hy begûn mar sy ôfmakke, beslút se dat se gjin momint langer op in plak bliuwe wol dêr't sa'n ûnrjocht hearsket. Ynstee fan te wachtsjen oant der ferfier foar har nei hûs, yn 'e havenstêd Corsa, regele is, set se midden yn 'e nacht allinnich en geandefoets ôf. Op har ienlike wei troch it útstrutsen Grienmantelwâld stjit se op 'e stjerrende Griene Ruter (koerier) F'ryan Coblebay, dy't deadlik ferwûne rekke is troch de pylken fan in bôgesjitter dy't er inkeld ken as 'de Grize Man'. Mei't er in boadskip by him hat dat beslist de kening yn Sacor-Stêd berikke moat, freget er Karigan om it te besoargjen. Karigan kin de lêste winsk fan in stjerrende man net negearje, en dêrom klimt se yn it seal fan it eigenwize hynder fan Coblebay, mei de bedoeling om inkeld in lytse omwei te meitsjen oer Sacor-Stêd op har reis nei Corsa.
Galaxy Award (pornografy)
De Galaxy Awards (Spaansk: Premios Galaxy) binne in groep Jeropeeske filmprizen dy't ienris yn it jier takend waarden foar de bêste pornografyske films. Se besteane sûnt 2010, en wurde útrikt op it Galaxy Awards Gala yn it Spaanske Barseloana, dat organisearre wurdt troch Milkyway Channel, de earste Spaanske webside oer nijs út 'e pornoyndustry. De Galaxy Awards binne opdield yn twa haadkategoryen, Spaansk en ynternasjonaal, dy't beide wer ûnderferdield binne yn 16 subkategoryen. Sa binne der trije prizen foar bêste aktrise: bêste Spaanske aktrise, bêste ynternasjonale aktrise (Jeropa) en bêste ynternasjonale aktrise (Amearika), en itselde jildt foar bêste akteur en bêste nije aktrise.
Stimmen
It fêststellen fan 'e winners fan 'e ûnderskate prizen giet sa: earst nominearret de organisaasje (Milkyway Channel) foar eltse kategory tusken de fiif en de fyftjin kandidaten wêrfan't sy fine dat dy yn oanmerking komme foar de priis. Dan kinne de fans fia de webside op harren favoryt yn eltse kategory stimme, mar om dûbeld stimmen foar te kommen, wurde sokke stimmen inkeld akseptearre as se yn in e-mail oan 'e organisaasje befêstige wurde (per e-mailadres kin der dus mar ien kear stimd wurde). De fjouwer kandidaten dy't yn eltse kategory de measte stimmen krigen hawwe, wurde dan de finalisten. Dêrop stimme tolve saakkundige sjueryleden sûnder mei-inoar te oerlizzen op wa fan 'e finalisten oft sy fine dat winne moat. De stimmen fan de sjuery wurde dêrnei opteld en wa't dan de measte stimmen hat, is de winner.
Green Rider
Ynhâld
It docht lykwols al rillegau bliken dat der guon lju binne dy't net wolle dat it boadskip dat Coblebay by him droech, op it plak fan bestimming arrivearret. As de wei nei de haadstêd net feilich blykt te wêzen, moat Karigan boppedat in grutte dwaaltocht troch it noarden fan it lân meitsje. Dêrby wurdt se efternei sitten troch de soldaten fan 'e hear fan 'e provinsje Mirwell, troch de liifwachten fan 'e ferballe prins Amilton Hillander en teffens troch de mysterieuze Grize Man, dy't himsels klaaid yn in lange grize mantel mei in djippe kap, en dy't oer boppenatuerlike machten liket te beskikken. Sels is Karigan dêr ek net frij fan: sûnt se de Ruterbrosje fan Coblebay oannommen hat, kin se harsels (sa ûntdekt se ta har skrik) min ofte mear ûnsichtber meitsje. Dat fermogen helpt har om oan har efterfolgers te ûntkommen. Ek moetet se op har wei ferskate persoanen en wêzens dy't har helpe, lykas de earn Sêftfear, de elfeftige Eletiër Somial en de houtfêster Abram Rust.
As Karigan úteinlik nei witwat aventoeren Sacor-Stêd wit te berikken en Coblebay syn boadskip ôfleveret, docht lykwols bliken dat dêr neat wichtichs yn stiet. Kening Zachary en Laren Mapstone, de kaptein fan 'e Griene Ruters, steane foar in riedsel. Uteinlik is it Karigan dy't ûntdekt wat der oan 'e hân is. Coblebay hie nammentlik noch in twadde brief by him, in ûnfersegele leafdesboadskip fan himsels oan 'e aadlike frouwe Estora, mei wa't er nei't it skynt temûk in relaasje ûnderhold. As frouwe Estora Karigan fragen begjint te stellen oer de ynhâld fan dat bryfke, mei't dy net strykt mei de wurklikheid, beseft Karigan dat it in boadskip yn koade is, dat eins foar de kening bestimd wie.
Tsjin 'e tiid dat kaptein Mapstone dat boadskip ûntsifere hat, is it lykwols hast al te let: de hear fan Mirwell en kening Zachary syn ferballe broer, prins Amilton, dogge mei stipe fan 'e Grize Man in wraam nei de macht. Kaptein Mapstone wit op it nipperke foar te kommen dat kening Zachary ûnder in jachtpartij fermoarde wurdt troch in binde (oarkeftige) grûnmiten dy't troch de Grize Man oproppen binne. Underwilens ûntdekt Karigan dat de Grize Man deselde is as de Eletiër Shawdell, dy't him oan it hof fan kening Zachary as gesant fan 'e kening fan Eletië foardien hat. Hja bynt de striid mei him oan, en soe him deade hawwe as er ta einsluten net útnaaid wie.
Wilens hat prins Amilton mei Mirwelliaanske troepen it Keninklik Kastiel yn Sacor-Stêd ynnommen, dêr't er fan doel is en kroanje himsels ta kening sadree't it nijs fan 'e dea fan syn broer him berikt. Spitigernôch foar him is kening Zachary noch sa libben as in hart. Mei har fermogen om harsels ûnsichtber te meitsjen, wit Karigan it kastiel yn te kringen, dêr't se kontakt leit mei de oerbleaune 'Wapens', leden fan 'e Oarder fan 'e Swartskylden, dy't de liifgarde fan 'e kening foarmje. Neitiid wurde Karigan, kening Zachary en de troepen dy't trou oan 'e kening binne, troch de Wapens fia in geheime yngong yn 'e ûndergrûnske tomben fan 'e keningen fan Sacoridia litten, dy't ûnder it Keninklik Kastiel lizze. Dêrwei kringe se it kastiel yn, dêr't yn 'e troanseal in konfrontaasje folget mei de usurpator Amilton en de ferswakte Shawdell, dy't him by de prins jûn hat. Mei de sabel fan Lil Ambriodhe, de Earste Ruter, dy't se liend hat út 'e tomben, wit Karigan mei Shawdell ôf te weven, en ek de ferriedlike Amilton komt om. Dêrmei binne de troan fan kening Zachary en de takomst fan Sacoridia (foarearst) rêden.
Avon Publications
Skiednis
Avon Publications waard yn 1941 oprjochte troch de American News Corporation (ANC) as in konkurrint op 'e paperback-merk foar útjouwerij Pocket Books. Om it nije bedriuw op te setten en te lieden waarden útjouwer Joseph Meyers en dy syn suster Edna Meyers Williams oanlutsen. Om goedkeap oan in besteande ynfrastruktuer te kommen, kocht de ANC J.S. Ogilvie Publications op, in útjouwerij fan pulptydskriften dy't foar in diel eigendom wie fan 'e Meyers'. Dat bedriuw waard doe omneamd ta Avon Publications, en omfoarme ta in útjouwerij fan boeken.
Yn 'e earste jierren brocht Avon benammen horror, fantasy, science fiction en seksueel suggestive leafdesferhalen op 'e merk, wêrmei't in publyk oansprutsen waard dat net troch de mear literêre útjeften fan Pocket Books betsjinne waard. Fierders publisearre Avon ek ynkoarte ferzjes fan boeken, wêrûnder guons fan 'e ferneamde fantasy-auteurs H.P. Lovecraft en Robert E. Howard. Op syn letst fanôf 1945 waarden ek stripboeken útjûn, op 'e nij fral fan sjenres as horror, fantasy en science fiction, mar fierders ek westerns, romantyk, oarlochsferhalen en humoristyske ferhalen. De measte titels bestiene trouwens mar in pear útjeften lang.
Yn 1953 giene de boeken fan Avon oer de toanbank foar 25¢ oant 50¢, en waarden der jiers mear as 20 miljoen eksimplaren fan ferkocht. Om dyselde tiid hinne begûn Avon ek út te jaan ûnder oare ymprints, lykas Eton (1951-1953), Novel Library, Broadway en Diversety. Yn 1959 waard Avon oernommen troch de Hearst Corporation. Avon stie oan 'e widze fan it moderne romantyksjenre mei de publikaasje fan The Flame and the Flower, fan Kathleen Woodiwiss, yn 1972, dêr't 2.350.000 eksimplaren fan ferkocht waarden.
Hovhannavank
It kleaster leit likernôch fiif kilometer súdlik fan it troch deselde prins Vatsje I stifte kleaster Saghmosavank.
Skiednis
It sintrum fan it kleaster wurdt foarme troch de katedraal, dy't tusken 1216 en 1221 ûnder prins Vatsje I boud waard. De katedraal hat in krúsfoarmige plattegrûn en in toer mei in foar Armeenje unike paraplufoarmige koepel. It neamen wurdich is de yn stien úthoude foarstelling fan de Wize en Sleauwe Jongfammen (Mattéus 25:1-13) op it timpaan.
De soan fan Vatsje I liet yn 1250 westlik fan de katedraal in narteks (gavit) oanbouwe. De narteks wurdt droegen troch fjouwer pylders en krige yn 1274 in sintrale koepel dy't op tolve pylders rêst.
Tusken de 12e en 17e iuw stie it kleaster bekend as in wichtich teologysk en edukatyf sintrum fan East-Armeenje. It hie in skriptoarium dêr't manuskripten skreaun en ylluminearre waarden en is ryk oan yn stien útbeitele ynskripsjes.
Nettsjinsteande de grutte ierdskodding fan 1679 bleau it kleaster bewenne. In twadde ierdskodding yn 1918 soarge foar de ferneatiging fan de koepel en in oar diel fan de katedraal. It restauraasje fan it monumint folge fanôf 1982, mar it waard op 'e nij troffen by de ierdskodding fan 1988. Troch it ynsammeljen fan jild by de Armeenjers yn de diaspora wie it mooglik om it kompleks dêrnei te restaurearjen en wer op te bouwen.
Antoine de Kom
Antoine Adrianus Raymondus de Kom (De Haach, 13 augustus 1956) is in Nederlânsk psychiater, skriuwer en benammen dichter fan Surinaamsk komôf.
Libben en wurk
Antoine de Kom hat yndruk makke mei firtuoas toansette en histoarysk djipgeande gedichten yn Tropen (1991), De kilte in Brasilia (1995), Zebrahoeven (2001) en Chocoladetranen (2004). Alderlei foarmen fan kontrastwurking bepale de styl fan De Koms poëzy: de antytese, de paradoks, parallelle konstruksjes dy't ynhâldlik of formeel elkoars tsjinstelde foarmen, ferskowingen dy't oare betsjuttings opsmite, de wurden dy't op mear as ien wize útlein wurde kinne, de dûbelsinnichheid.
Theo Sontrop
Theodorus Alexander Leonardus Maria ("Theo") Sontrop (Haarlim, 2 maaie 1931 – Flylân, 3 septimber 2017) wie in Nederlânsk dichter, letterkundige en útjouwer.
Wurkpaad
Sontrop studearre oan de Ryksuniversiteit Utert, mar wie fan 1 desimber 1956 oant 19 jannewaris 1959 ek redakteur fan it oan de Universiteit fan Amsterdam ferbûne studintewykblêd Propria Cures. Hy arbeide op mei redakteuren lykas Piet Borst, Hugo Brandt Corstius, Joop Goudsblom, Renate Rubinstein en Aad Nuis.
Antoine de Kom
Libben en wurk
Yn 2013 spriek Antoin de Kom de tredde Cola Debrot-lêzing fan de Wurkgroep Karaïbyske Letteren út.
Op 29 jannewaris 2014 ûntfong er de VSB Poëzypriis foar syn bondel Ritmisch zonder string.
Theo Sontrop
Wurkpaad
Letter waard Sontrop learaar en wie er belutsen by útjouwerij J.M. Meulenhoff. Fan 1972 oant 1991 wied er direkteur fan útjouwerij De Arbeiderspers. Yn dy jierren makken Theo Sontrop en haadredakteur Martin Ros De Arbeiderspers fan in sosjaaldemokratyske, op it gruttte publyk oriïntearre útjouwerij, ta ien fan de literêr toanoanjaannde útjouwerijen fan Nederlân, mei in breed fûns fan Nederlânske, Flaamske en ynternasjonale (fertaalde) auteurs. Under syn direkteurskip waard de rige Privé-domein in begryp. Hy helle ônder oaren Geerten Meijsing en F.B. Hotz nei De Arbeiderspers. Sontrop waard as direkteur opfolge troch Ronald Dietz.
Theo Sontrop hie yn de jierren tachtich in kollumn yn it satiryske VPRO-radioprogramma Borát. Sontrop ferhuze yn 1991 fan Amsterdam nei Flylân.
Oars wat
Theo Sontrop figuerearret yn 'Jagtlust' (1998) fan Annejet van der Zijl, dêr't de rûnte om Fritzi Harmsen van Beek hinne yn beskreaun wurdt.
Franz-Josef Hermann Bode
thumbnail Franz-Josef Hermann Bode (Paderborn, 16 febrewaris 1951) is in Dútsk Roomsk-katolyk geastlike. Hy is sûnt 1995 biskop fan Osnabrück (Osnabrück) en sûnt 2017 plakferfangend foarsitter fan de Dútske biskoppekonferinsje.
Bode ûntfong syn prysterwijing op 13 desimber 1975. Hy waard 5 juny 1991 ta help-biskop fan Paderborn beneamd en titulêr biskop fan Mattiana. 6 maart 2000 waard er ta biskop wijd troch Johannes Joachim Degenhardt, aartsbiskop fan Paderborn, mei Hans Leo Drewes, help-biskop fan Paderborn, en Paul Consbruch, help-biskop fan Paderborn, as ko-konsekrators.
12 septimber 1995 waard hy ta biskop fan Osnabrück beneamd en 26 novimber 1995 ynstallearre.
Gosjavank
Gosjavank (Armeensk: Գոշավանք) wie foarhinne in kleaster fan de Armeensk-Apostoalyske Tsjerke. It kleaster waard yn de 12e en 13e iuw boud en leit yn it doarp Gosj oan de rjochter kant fan de Getik-rivier yn de noardeastlike provinsje Tavûsj. In pear kilometer fierder leit it midsiuwske kleaster Haghartsin.
It kleasterkompleks is goed bewarre bleaun en in wichtich toeristyske trekpleister.
Skiednis
It ferfong eartiids in âlder kleaster dat de namme Getik droech en by in ierdskodding yn 1188 ferneatige waard. It hjoeddeiske kleaster wurdt dêrom ek wol Nor Getik (Nij Getik) neamd. Yn de 12e en 13e iuw hearde it kleaster by ien fan de wichtichste religieuze sintra fan it midsiuwske Armeenje. Yn it kleaster wurke de yn dy tiid meast betûfte gelearde en wittenskipper fan it lân, Mchitar Gosj (1130-1213). Nei syn dea krige it kleaster de namme Gosjavank.
It tsjintwurdige kleaster waard tusken 1188 en it ein fan de 13e iuw boud. Mchitar Gosj boude ynearsten in houten tsjerke, dy't wijd waard oan Surp Karapet (Jehannes de Doper-tsjerke). Dêrnei waarden yn 1191 de fûneminten lein foar it grutste gebou fan it kleaster, de Surp Astvatsatsin (Tsjerke fan de Mem Gods), dat yn 1197 ynwijd waard. Tagelyk mei dy katedraal waard ek de oan de westlike kant oanboude narteks (gavit) foltôge. Oan de súdlike kant fan de narteks en westlik fan in rige fan trije kapellen waard fan 1237 oant 1241 noch Surp Grigor Lûsavoritsj Gregoarius de Ferljochterkapel tafoege. Súdlik fan de Mem-Godstsjerke stiet de Surp-Grigor (1208-1231)'. De tsjerke hat hast in identyk ûntwerp as de Surp Astvatsatsin en stiet nei alle gedachten op it plak dêr't earder de Surp Karapet stie.
Noardlik fan de narteks fan de Surp-Asvatsatsin is fia in galerij fan rûne bôgen it skriptoarium of de bibleteek (1241) oan it kompleks ferbûn. It waard eartiids brûkt om manuskripten te meitsjen. Der wurdt fanút gien dat de skoalle fan it kleaster, dy't er neffens histoaryske boarnen wie, westlik fan it skriptoarium stien hat. Der waarden û.o. stúdzjes Armeensk en frjemde talen, grammatika, filosofy en kalligrafy oanbean. Nei de dea fan Mchitar Gosj levere de skoalle noch in grut tal yntellektuelen en wittenskippers.
It kleaster is ferneamd om de tige detaillearre krússtiennen. Alle gebouwen fan it kompleks binne oan inoar of hast oan inoar boud.
Op de oare kant fan de delte stiet op de helling de Surb Geworg (Sint-Joaristsjerke). De tsjerke datearret fan 1254 datearret en soe it plak west ha dêr't Mchitar Gosj syn lêste jierren troch brocht oant syn dea yn 1213. Westlik in bytsje hegerop stiet de tombe fan Mchitar Gosj.
Plattegrûn kleastergebouwen
(bûten de plattegrûn) Surp Geworg
Antoni Pacyfik Dydycz
thumb|Antoni Pacyfik Dydycz OFMCap Antoni Pacyfik Dydycz (Serpelice, 24 augustus 1938) is in Roomsk-katalyk geastlike. Hy wie fan 1994 oant 2014 biskop fan Drohiczyn (Drohiczyn).
Libbensrin
Dydycz waard ta pryster wijd op 29 juny 1963. Hy waard 20 juny 1994 ta biskop fan Drohiczyn beneamd. 10 july 1994 waard er ta biskop wijd troch Józef Kowalczyk, nuntius fan Poalen, mei Stanislaw Szymecki, aartsbiskop fan Białystok, en Francesco Gioia, aartsbiskop emeritus fan Camerino-San Severino Marche, as ko-konsekrators.
29 maart 2014 gong er mei emeritaat.
Militêr Gesach (1944-1946)
De organisaasje krige in protte krityk en waard, nei it haad, wol 'Sirkus Kruls' neamd, of 'Malle Gevallen' - ûntliend oan de ôfkoarting MG en de roman Malle Gevallen (1913) fan Hans Martin, dy't yn 1934 ferfilme wie.
Woodhenge (Swol)
De Woodhenge fan Swolle yn de wyk Ittersumerbroek fan de Oeriselske haadstêd Swolle is in konstruksje fan twa peallesirkels, of peallekrânsen, út de brûnstiid. Neffens guonts is it in saneamde sinnekalinder.
De Swolske pealsirkels wiene de earste dy't yn Nederlân fûn waarden. Yn 2005 binne yn Heiloo de oerbliuwsels fan in ferlykbere konstruksje opdold.
Saeb Erekat
Saeb Erekat (folút: Saeb Mohammed Saleh Erekat, Arabysk: صائب محمد صالح عريقات‎, sekuere transliteraasje: Ṣā’ib Muḥammad Ṣaliḥ ‘Urayqāt; Abû Dis, 28 april 1955 – West-Jeruzalim, 10 novimber 2020) wie in Palestynsk politikus, diplomaat en publisist, waans efternamme ek wol transliterearre waard as ‘Rēqāt, Erikat, Arekat of Arikat. Hy krige foar it earst bekendheid as lid fan 'e Palestynske delegaasje dy't yn 'e earste helte fan 'e 1990-er jierren mei it regear fan Israel de Oslo-akkoarten sleat. Fan 1994 oant syn ferstjerren, mei in koarte ûnderbrekking yn 2003, joech Erekat lieding oan 'e Palestynske ûnderhannelings mei Israel. Hy wie ek lid fan 'e Palestynske Wetjaande Gearkomste foar it kiesdistrikt Jericho. Erekat stoar oan COVID-19.
Jonkheid en oplieding
Erekat waard yn 1955 berne yn Abû Dis, yn it Westjordaanlân, doe't dat noch ta Jordaanje hearde. Hy wie in telch út in famylje dy't ûnderdiel útmakket fan 'e tribale konfederaasje fan 'e Hauweitat. Erekat wie yn 'e húshâlding fan syn âlden ien fan sân bern. Doe't er tolve jier wie, kaam it Westjordaanlân by de Seisdeiske Oarloch fan 1967 ûnder in oanhâldende militêre besetting fan Israel. Yn 1968 waard Erekat mei trettjin jier arrestearre foar it oanbringen fan anty-Israelyske graffity en it goaien mei stiennen nei Israelyske troepen.
Karriêre
Nei't er yn Ingelân syn doktoraat behelle hie, kearde Erekat werom nei it besette Westjordaanlân, dêr't te wenjen kaam yn Nablûs. Hy waard dosint politikology oan 'e Nasjonale Universiteit fan An-Najah en wie tolve jier lang redakteur fan 'e Palestynske krante Al-Quds''. Yn 1991 waard Erekat troch PLO-lieder Jasser Arafat oansteld as it haad fan 'e Palestynske delegaasje op 'e Konferinsje fan Madrid, dêr't foar it earst oer frede mei Israel ûnderhannele waard. Hy wie ek belutsen by de dêrút fuortfloeiende besprekkings dy't fan 1992 oant 1993 yn Washington, D.C. plakfûnen, en dy't yn 1993 ta de Oslo-akkoarten tusken de PLO en Israel laten.
Erekat waard beskôge as in oanhinger fan Arafat. Yn 1994 waard er beneamd ta minister fan Pleatslik Bestjoer foar de Palestynske Autoriteit, en teffens ta permanint foarsitter fan 'e Palestynske ûnderhannelingsdelegaasje. Yn dy hoedanichheid wied er behelle yn 'e ûnderhannelings mei Israel dy't folgen op it sluten fan 'e Oslo-akkoarten. Fan 1996 ôf hied er dêrnjonken ek in sit yn 'e Palestynske Wetjaande Gearkomste (it parlemint fan 'e Palestynske Autoriteit), wêryn't er it kiesdistrikt Jericho fertsjintwurdige.
Erekat joech lieding oan 'e Palestynske delegaasje by de Konferinsje fan Camp David yn 2000 en de Konferinsje fan Taba yn 2001. Yn 'e mande mei Jasser Arafat en Faisal Hûsseini wied er ien fan it Palestynske trijemanskip dat yn septimber 2000 de Israelyske premier Ariel Sharon mei ynmoed frege om gjin oalje op it fjoer te goaien mei in besyk oan 'e Al-Aksamoskee op 'e Timpelberch yn East-Jeruzalim, goerie dy't Sharon yn 'e wyn sloech. It besyk late ta it útbrekken fan 'e Twadde Yntifada.
Doe't Machmûd Abbas begjin 2003 oansteld waard as de nije Palestynske premier, waard Erekat neamd as minister foar Underhannelings. Mar nei't er troch de ynterne machtsstriid tusken Arafat en Abbas útsletten waard fan in topmoeting mei Sharon, betanke er yn maaie fan dat jier foar de ear en stapte op. Yn septimber 2003 folge in fermoedsoening, wêrby't Erekat op 'e nij oansteld waard as foarsitter fan 'e Palestynske ûnderhannelingsdelegaasje. Yn 2007 naam Erekat de lieding oer de Palestynske delegaasje op 'e Konferinsje fan Annapolis oer fan Achmed Koerei nei't de ûnderhannelings dêr yn in ympasse rekke wiene, en droech er by oan it berikken fan in mienskiplike slotferklearring.
Yn febrewaris 2011 naam Erekat ûntslach as foarsitter fan 'e ûnderhannelingsdelegaasjes nei oanlieding fan 'e Palestynske Papierren (wêryn't korrupsje ûnder Palestynske oerheidsfunksjonarissen oan it ljocht brocht wie), mar yn july 2013 wied er nettsjinsteande syn ûntslachferklearring noch altyd yn funksje. Yn 2015 waard Erekat de nije sekretaris-generaal fan it Utierend Komitee fan 'e PLO. Yn jannewaris 2020 feroardiele Erekat mei útset lûd it iensidich pro-Israelyske fredesplan fan Trump dat de Amerikaanske presidint Donald Trump troch syn skoansoan Jared Kushner foar it Israelysk-Palestynske konflikt presintearje liet.
Johannes Casparus Bergsma (1775-1818)
Johannes Casparus Bergsma, (Ljouwert, 13 maart 1775 – Dokkum, 6 july 1818 ) wie in Frysk politikus en jurist.
Saeb Erekat
Priveelibben
Erekat wie troud mei Nimah, mei wa't er de twillingdochters Dalal en Salaam krige en de soannen Ali en Mohammed.
Sûnensswierrichheden en ferstjerren
Op 8 maaie 2012 waard Erekat yn Ramallah yn it sikehûs opnommen nei't er in hertoanfal krigen hie. Letter rekke er oanhelle mei longfibroaze, wêrfoar't er op 12 oktober 2017 in longtransplantaasje ûndergie yn it Inova Fairfax Hospital by Washington, D.C. Op 9 oktober 2020, ûnder de wrâldwide pandemy fan it koroanafirus, teste er posityf foar COVID-19. Op 18 oktober fan dat jier waard er yn kritike tastân oerbrocht nei it Israelyske Hadassah Medysk Sintrum yn West-Jeruzalim. Trije dagen letter brocht syn dochter fia Twitter út dat er in bronchostomy ûndergien hie om 'e tastân fan syn luchtwegen te ûndersykjen. Saeb Erekat kaam op 10 novimber 2020 yn it sikehûs te ferstjerren oan 'e gefolgen fan COVID-19. Hy waard 65 jier.
Johannes Casparus Bergsma (1775-1818)
Johannes Casparus Bergsma wie in soan fan de grytman van Dantumadiel Petrus Adrianus Bergsma (1743-1824) en Dodonea Jacoba Doitsma. Hy boaske op 3 july 1798 oan Jetske Wiskia fan Scheltinga (1777-1855). Hy wie in telch út de Fryske regintefamylje Bergsma. Hy studearre rjochten oan de Universiteit fan Frjentsjer.
Yn septimber 1814 waard Bergsma lid fan Provinsjale Steaten fan Fryslân út namme fan de gritenij East-Dongeradiel. Yn 1816 waard er grytman fan East-Dongeradiel. Beide funksjes hie er oant syn dea yn 1818. Yn maart waard er foar it departemint Fryslân beneamd ta lid fan de Gearkomste fan Notabelen dy't him útsprekke moast oer it ûntwerp fan de Nederlânske grûnwet.
Grutte Priis Formule 1 fan Abû Dabi 2012
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Abû Dabi 2012 yn Abû Dabi op 4 novimber. It wie de achtjinde race fan 20 races fan de Formule 1 yn 2012. Hy waard op it Yas Marina Circuit hâlden. De race waard hâlden oer 55 omgongen op it 5,5 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 305,3 kilometer.
Senuwdokter
In senuwdokter of senuwarts (net betize mei neurolooch of psychiater) is in dokter dy't dwaande is mei psychiatryske steurnissen dy't beskôge wurde kinne as harsenssykten. Yn Nederlân bestiet it spesjalisme net mear en is it mêd oernaam troch neurologen en psychiaters. By Beslút CC no. 2 - 1984 waard de oplieding ta senuwarts opheft en it register fan erkende senuwdokters sletten. Dejingen dy op dat stuit ynskreaun wiene as spesjalist-senuwdokter, holden har erkenning. It is net mear mooglik om nij erkend te wurden as senuwdokter.
Alfred Döblin
thumb|Alfred Döblin (1930)
Alfred Döblin (Stettin, 10 augustus 1878 — Emmendingen, 26 juny 1957) wie in Dútsk dokter en modernistysk skriuwer fan romans.
Robert da Silva Almeida
(3 april 1971) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Fluminense, Bragantino, Guarani, Rio Branco, Santos, Grêmio, Atlético Mineiro, Santos, Consadole Sapporo, Corinthians, Bahia en América.
Roger Machado Marques
(25 april 1975) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Grêmio, Vissel Kobe en Fluminense.
Lucy Stone
Sitaat
'Wat haw ik deroan wol stimme te meien, eigendom hawwe te meien ensafuorth., at ik gjin eigen baas oer myn lichem en syn funksjes wêze kin?' Lucy Stone, 1855.
Mandarin Paperbacks
Mandarin Paperbacks is in Britske útjouwerij dy't yn 1987 oprjochte waard troch útjouwer Paul Hamlyn, deselde dy't ek oan 'e widze stie fan 'e útjouwerijen Octopus Books en Hamlyn. It wie fan begjin ôf oan in ymprint fan Octopus Books dêr't paperback-edysjes ûnder útbrocht waarden. Mandarin Paperbacks publisearre û.m. wurk fan skriuwers as Nevil Shute, C.J. Cherryh en Simon Wiesenthal.
Wetterskip Polder Wieringa
Wetterskip Polder Wieringa is in earder wetterskip yn de provinsjes Fryslân en Grinslân.
De polder is tagelyk mei de Nije Rûgesânsterpolder ûntstien nei de ôfsluting fan it Reitdjip yn 1877 en lei tusken de provinsjegrins, de dyk fan Sâltkamp nei de Nittershoeke en de Fryske Muntjesylsterpolder. It wetterskip waard net bemealle en streamde oer Grinslânske grûn ôf troch de bermsleat de dyk bylâns ôf, dy't útmûne by de Friesche sluis.
De polder wurdt no beheard troch wetterskip Fryslân.