cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Schalkhaar
Sûnt 1953, doe't it midsiuwske genedebyld fan Us Leaffrou fan Frieswijck in plak krige yn de tsjerke, is Schalkhaar in Marijebeafeartsoarde.
Schalkhaar wie yn Nederlân bekend as legerplak. Yn de Westenberg Kazerne siet yn de Twadde Wrâldoarloch it Plysje Opliedings Bataljon Schalkhaar, oprjochte yn july 1941. Hjir waarden Nederlânske plysjemannen ûnder Dútsk tafersjoch oplaat yn de ideology fan de SS. Nei de oarloch waard de kazerne troch de Keninklike Lânmacht yn gebrûk nomd. Benammen it 13e pânserynfantery bataljon, Garde Fusiliers “Prinses Irene” (GFPI) hat de kazerne lang brûkt.
Begjin jierren '90 hat de Westenberg Kazerne in oare bestimming krigen. It waard eigendom fan it Sintraal Orgaan Opfang Asylsikers. Earst wie it in Opfang en Undersykssintrum foar asylsiers. Letter in Asylsikerssintrum. Yn 2005 waard dit omsetten ta in weromgeanlokaasje foar ôfwiisde asylsikers en yn 2008 waard dit feroare yn in Oriïntaasje- en Ynboargerings Sintrum (O&I).
Oant in gemeentlike weryndieling fan 1999 makke Schalkhaar diel út fan de gemeente Diepenveen.
Nikolaastsjerke
De trijebeukige neogoatyske pseudobasilyk (in tsjerke mei in heger middenskip, mar sûnder ljochtbeuk) hat in toer oan de eastside mei ynsnoerde spits. De tsjerke is in ûntwerp fan arsjitekt Gerard te Riele en dateart út 1895. De tsjerke is om 1920 hinne útwreide mei in dwerskoar oan de westside. Yn 2005 is de Nikolaastsjerke restaurearre wêrby't benammen it preesterkoar feroare waard yn in romte mei in mear funksjonele foar bygelyks konserten. De Fredeskapel mei it genedebyld is boud oan de Nikolaastsjerke.
Underwis
Basisûnderwiis:
Kultuer
Yn it doarp sit in fêstiging fan de Iepenbiere Bibleteek Dimter. Der steane meardere bylden yn de iepenbiere romte, wêrûnder it Wilhelminamonumint.
Sport
Schalkhaar hat as sportfasiliteiten:
Stasjon Driebergen-Seist
Stasjon Driebergen-Seist (Db) is in spoarweistasjon tusken de plakken Driebergen-Rijsenburg en Seist it leit san 2 km fan Driebergen-Rijsenburg yn de gemeente Utertske Heuvelrêch en waard iepene yn 1844 oan de Rhijnspoarwei (Amsterdam Sintraal - Elten). Tusken dizze Utertske plakken is yn 2020 it tredde stasjonsgebou sûnt 1864 iepene. Fan 1901 oant 1941 wie der ek persoaneferfier oer de spoarline nei De Bildt. Dy line is yn 1978 opbrutsen.
Gebou
200px|thumb|left|1e stasjonsgebou stasjon Driebergen-Seist yn 1938 200px|thumb|left|2e stasjonsgebou stasjon Driebergen-Seist yn 2006 It oarspronklike stasjonsgebou fan Driebergen-Seist waard iepene yn 1864, tweintich jier nei iepeing fan it stasjon. In relatyf lang en leech rjochthoekige gebou mei stasjonsfoarsjenningen en in wenning. Oan de spoarkant lâns it gebou wie in houten kape boppe it perron makke. It stasjonsgebou waard sûnt de iepening meardere kearen ferboud. Yn 1899 kaam der oan de linkerkant in ekstra ferdjipping by, Ek de gevel fan de ûnderste ferdjipping is by dizze ferbouwing oanpast. Yn 1900 komt njonken stasjonsgebou in nije útgong. It sierlik útfierde poartegebou hat oan elke kant in húske. It eilânperron krijt in stielen perronkape. Tusken it stasjonsgebou en it eilânperron komt in brêge.
Yn 1962 waard it earste stasjonsgebou sloopt en ferfongen troch nijbou, ûntwurpen troch de arsjitekten M.W. Markenhof & Koen van der Gaast. In leech gebou dat benammen út gielgrize bakstien bestie, mei in soad houten betimmeringen en daklizzers. It gebou hie in ranke klokketoer mei NS-logo. De brêge hie al earder plakmakke foar in tunnel, en de perronoerkaping út 1864 is bewarre bleaun.
Noarderpoarte (Snits)
thumb|De poarte yn 1722. thumb|Festingwurken yn Snits-Noard yn [[1652, f.l.n.r. it Bolwurk, it Noarder Rûndiel en de Noarderpoarte.]] De Noarderpoarte is in earderre wetterpoarte fan Snits.
De poarte is boud om 1493 as ûnderdiel fan de Festingwurken fan Snits en lei oan de Boalserterwei en foarme de yngong fan de stêd fanút de rjochting Boalsert.
Oan beide siden fan de poarte stienen tuorren mei oan de westside in stienen treppen. Yn de toer waard it stedsbuskrûd en munysje bewarre, letter waard it gebou brûkt as finzenis. Yn 1770 waard it gebou ferfraaid mei it Wapen fan Snits en twa útsniene fazen. Bûten de poarte wie in saneamd Hynstewâd. Foar de ferdigening wie de poarte op in momint net mear nedich en de romte moast brûkt wurde foar de ferbreding fan de Boalserterwei. Doe is de Noarderpoarte yn 1843 sloopt.
By gelegenheid fan de fiering fan Keninginnedei 1993 is de poarte foar ien kear wer delsetten. Tichtby de lokaasje fan de âlde poarte is no in brassery en in strjitte mei deselde namme.
Sparjeburd
thumb|100px| Totempeal by yngong boartersbosk Sparjeburd Sparjeburd is in buorskip yn de gemeente Opsterlân. Sparjeburd leit noardeastlik fan De Himrik, dêr't it by heart, en besúdeasten Beetstersweach. De namme komt ek foar as Sparrebird, Sparjebirt en Sparrje Bird. Mooglik giet it om in fersperring dy't mei in leidyk yn it fean te krijen hat.
Wurkkampen
De Nederlânske Arbeidstsjinst (NAD) hie yn de Twadde Wrâldkriich twa wurkkampen by Sparjeburd: Kamp Himrik Noard (Kamp Christiaan de Wet) en Kamp Himrik Súd (Kamp Antony van Leeuwenhoek). Nei de oarloch wie it kamp oant 1 juny 1947 in Bewarings- en Verblijfskamp voor Jeugdige Politieke Delinquenten yn it ramt fan de Bysûndere Rjochtspleging. Op dy datum waard it nammentlik oerdroegen oan Bureau Bijzondere Jeugdzorg, dy't der ôf woe.
Rekreaasje
Yn de jierren '60 en '70 wie de bosk mei boartersgreide in populêre bestimming foar spulwiken foar de jeugd en skoalreiskes. Yn july 1969 is de boartersbosk fan Sparjeburd offisjeel iepene. Yn Sparjeburd is no in rekreaasje-oarde mei in iepenloftteater, eigendom fan Steatsboskbehear. 2010/2011 hat Steatsboskbehear de bosk opknapt, De offisjele iepening wie op 17 maaie 2011.
Kloosterburen
thumb|Sint-Willibrordtsjerke yn Kloosterburen. thumb|Herfoarme tsjerke Kloosterburen Kloosterburen (Grinslânsk: Kloosterboeren) is in plak yn de gemeente It Hegelân (oant 1 jannewaris 2019 gemeente De Marne), provinsje Grinslân. Foar 1990 wie it ek it haadplak fan de gemeente Kloosterburen, mar yn dat jier is it opgien, mei de gemeenten Eenrum, Liens en Ulrum, yn de gemeente Ulrum, letter gemeente De Marne. It doarp hie yn 2016 neffens sifers fan it CBS 575 ynwenners en de útbuorren 180.
Namme
De plaknamme ferwiist nei de twa kleasters dy't hjir eartiids stienen, Aldekleaster en Nijekleaster; beide hearden by de oarder fan de Norbertinen.
Katolyk
Kloosterburen is ien fan de katolike enklaves op it Hegelân dat fierders grifformeard of herfoarme is. Kloosterburen en Terapel binne de iennige twa plakken yn Grinslân mei in eigen karnavalsferiening. De katolike Sint-Willibrordtsjerke is fan 1868 en waard ûntwurpen troch P.J.H. Cuypers.
Feddema's
De Feddema's wienen ûnder oaren grutgrûnbesitters, harren pleats Feddemaheerd leit oan de Feddemawei yn it buorskip Kleine Huisjes. De pleats is sûnt 1981 net mear yn de famylje. De foarein is fan 1765, de skuorre fan 1977. It lân fan dizze pleats hearde oant 1594 oan it Aldekleaster. In bekende ôfstammeling fan de famylje is de Emmy-winner en Aazjekenner Raymond Feddema (1950-2004).
Gemeente
De gemeente Kloosterburen bestie oant 1990 neist it haaddoarp út de doarpen en buorskippen: Hornhuizen, Kleine Huisjes, Krúswei, Molenrij, Nijkleaster en Westerkleaster. thumb|Fersoargingshûs 't Olde Heem
Abraham van Riebeeck
thumb|Abraham van Riebeeck (1700) Abraham van Riebeeck (Kaapkoloanje, 18 oktober 1653 – Batavia, 17 novimber 1713) wie in gûverneur-generaal fan Nederlânsk-Ynje dy´t ek bekend wurden is as ûntdekkingsreizger.
Libben
Abraham van Riebeeck waard berne yn de Kaapkoloanje yn it hjoeddeiske Súd-Afrika. Hy wie de soan fan Maria de la Quellerie en de ferneamde Jan van Riebeeck, de stifter fan de koloanje by Kaap de Goeie Hope. Doe't syn âlden yn 1662 nei Ynje teagen, gie Abraham nei Hollân, dêr't er rjocht studearre yn Leien. Doe’t er klear wie mei syn stúdzje yn 1676 gied er oan it wurk foar de Feriene Eastyndyske Kompanjy as keapman. Earst kaam er oan de slach yn Palembang op Sûmatra. Yn 1684 waard er beneamd as sekretaris fan it Hege Regear; yn 1690 waard er sels lid fan de Rie fan Ynje. Yn 1709 waard er beneamd ta gûverneur-generaal. Dat wurk soed er dwaan oant syn dea yn 1713.
Van Riebeeck wie, lykas syn heit Jan, in ûntdekkingsreizger. Hy hat oan inkele grutte en lytse ekspedysjes yn Nederlânsk-Ynje dielnaam, ûnder oare dy nei Preanger, hieltyd yn selskip fan lânmjitters en kaartmakkers. Hy beklom de Salak en in fulkaan by Bandûng. Yn 1712 waard de earste kofje nei it heitelân stjoerd. Yn 1713 krige er lêst fan dysentery, in sykte dy't er oprûn hie op syn tocht nei Bandûng, dêr’t er úteinlik ek oan stoar.
Cliff Jensen
Cliff Jensen, echte namme: Jake Adam Ranski (27 jannewaris 1989 ), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk akteur. Neffens syn offisjele opjefte wie hy ûnder syn pornokarriêre 1.90 m, mei in gewicht fan 84 kg. Jensen sette yn 2010 útein mei syn karriêre, en hat sawol heteroseksuële as homoseksuële, biseksuële en transseksuële pornografy makke.
Anne Frânses Jongstra
Jongstra wie in katolike meistanner fan Thorbecke. Hy wie abbekaat op It Hearrenfean en wie redakteur fan it liberale deiblêd 'de Provinciale Friesche Courant'. Tusken 1850 en 1853 wie hy keamerlid. Hy bepleite as Keamerlid de ynfiering fan sjueryrjochtspraak. Jongstra ferlear yn 1853 syn sit yn de Twadde Keamer nei de Aprilbeweging ( oer in ensyklyk fan de paus ). It slagge him letter net om yn de Keamer werom te kommen. Hy skreau in grut tal brosjueres.
Sabaton
thumb|right|260px|Sabaton yn 2017 Sabaton is in Sweedske powermetalband oprjochte yn 1999 yn Falun, Dalarna. De band brocht yn 2005 syn debútalbum Primo Victoria út. De teksten fan de band gean benammen oer fantasy en kriich. Sabaton hat tsien studio-albums en seis live-albums útbrocht.
Skiednis
Sabaton waard oprjochte yn desimber 1999. Yn 2002 brocht de band de demo Fist for Fight út fia it Italjaanske platelabel Underground Symphony. Yn 2002 soe it debútalbum Metalizer útbrocht wurde mar it platelabel stelde dat ynearsten twa jier út. Sabaton die yntusken meardere show's yn Sweden omtrint dit album, mar it label brocht it album úteinlik hielendal net mear út. En Sabaton gie op syk nei in oar platelabel, dit waard Black Lodge, dêr waard yn 2005 it album Primo Victoria as debútalbum útbrocht, in album mei D-Day as tema. Yn 2007 kaam úteinlik dochs Metalizer noch út op it label Black Lodge, as tredde studio-album fan Sabaton, yn stee fan har debút-album.
Yn 2012 ferlieten de twa gistaristen en de drummer de band, allinne sjonger Joakim Brodén en bassist Pär Sundström bleaune oer. It fuortbestean fan de band hong oan in siden triedsje, mar Chris Rörland earder fan Nocturnal Rites en Thobbe Englund earder fan Raubtier op gitaar, en drummer Robban Bäck fan Twilight Force waarden ree fûn om de gatten yn de Sabatonbesetting op te foljen. Ein 2012 naam drummer Bäck in skoft fan de band om't er heit wurde soe. Hy waard úteinlik yn novimber 2013 ferfongen troch Hannes Van Dahl, earder fan Evergrey. op 25 july 2016, waard bekend dat gitarist Thobbe Englund de band ferlitten hie. Englund spile foar it lêst mei Sabaton op it Sabaton Open Air festival 2016; oan it ein fan dizze show waard Tommy Johansson presintearre as syn opfolger. Yn 2022 kaam it tsiende studio-album fan Sabaton út The War to End All Wars, in album mei de Earste Wrâldkriich as tema.
Húshâldskoalle
thumb|Twadde nasjonale itensiederswedstriid foar húshâldskoallen yn de Houtrusthallen yn De Haach (1954) De húshâldskoalle wie in skoaltype yn Nederlân en Flaanderen. Yn Nederlân hiet dizze skoalsoarte op it lêst offisjeel de Legere Húshâld- en Niverheidsskoalle (Nederlânsk: Lagere Huishoud- en Nijverheidsschool, LHNO). Yn de stêden wiene yndustry- en húshâldskoallen, op it plattelân lânbou-húshâldskoallen.
De Nederlânske húshâldskoalle of itensierdersskoalle hearde ta it leger beropsûnderwiis en late op foar húshâldster of tsjinstfaam of woe froulju tariede op harren klassike rol as húsfrou. Op dizze skoallen learden allinnich famkes itensieden, húshâlden, fiedingslear en oare húshâldlike feardichheden sa as it byhâlden fan in húshâldboekje en hantwurkjen.
Skiednis
It húshâldûnderwiis is yn 1888 úteinset mei de Haagsche Kookschool. De húshâldskoalle waard ek wol smeulend de spinaazje-akademy of pudding-akademy neamd. Mei de ynfiering fan de mammoetwet fan 1968 krige it de namme Leger Húshâld- en Nijverheidsûnderwiis (LHNU) en is it ek foar jonges tagonklik wurden, dy't oant dan ta allinne nei de Ambachtsskoalle koenen. Yn 1992 is it LHNU mei oare foarmen fan leger beropsûnderwiis opgien yn it tariedend beropsûnderwiis (TBU). Mei it mafû (mavo) en in grut part fan it fuortset spesjaal ûnderwiis waard it tbû yn 1999 gearfoege ta it TMBU (VMBO).
Lykas oare maatskiplike organisaasjes wie ek it húshâldûnderwiis tige ferpyldere.
Ilⱨam Tohti
Ilⱨam Tohti (Oeigoersk: ئىلھام توختى‎, Oeigoersk yn 'e âlde transliteraasje: Ilham Toxti, yn 'e nije transliteraasje: Ilⱨam Tohti, útspr.: ['ilham 'tɔxti], likernôch: " yl -ham toch -ty"; Sineesk: 伊力哈木•土赫提, pinyin-transliteraasje: Yīlìhāmù Tǔhètí; Atux, 25 oktober 1969) is in Sineesk ekonoom en heechlearaar fan etnysk Oeigoersk komôf, dy't omreden fan syn wurk as minskerjochte-aktivist yn 'e Folksrepublyk Sina as polityk finzene fêstholden wurdt. Tohti is in iepentlik foarstanner fan 'e útfiering fan 'e Sineeske autonomywetjouwing foar de regio Sinkiang-Oeigoerje, dy't oant safier in deade letter bleaun is. Hy wie de oprjochter fan 'e webside Uyghur Online, dêr't Oeigoerske ûnderwerpen op behannele waarden. Teffens stied er bekend om syn ûndersyk nei de relaasjes tusken de Oeigoeren en de Han-Sinezen. Yn 2009 siet er in pear moannen finzen fanwegen syn krityk op it belied fan it Sineeske regear oangeande de Oeigoeren. Yn 2014 waard er fannijs oppakt en feroardiele ta libbenslange finzenisstraf foar "separtatistyske aktiviteiten". Tohti hat foar syn krewearjen yn it Westen ferskate wichtige prizen wûn, wêrûnder de Václav Havel Priis foar de Minskerjochten en de Sacharovpriis fan 'e Jeropeeske Uny.
Jonkheid en oplieding
Ilⱨam Tohti waard yn 1969 berne yn Atux (útspr.: "atûsj"), yn it uterste westen fan 'e autonome regio Sinkiang-Oeigoerje, dy't it noardwestlike part fan 'e Folksrepublyk Sina beslacht. Nei de middelbere skoalle learde er fierder oan 'e Nordeastlike Normaalskoalle yn Changchun, en hy studearre ôf yn ekonomy oan 'e Universiteit fan de Sintrale Nasjonaliteiten (no de Minzu Universiteit fan Sina), yn 'e Sineeske haadstêd Peking. Neitiid wurke er oan datselde ynstitút as ekonoom en heechlearaar.
Uyghur Online
Yn 2006 rjochte Tohti de webside Uyghur Online op, dy't artikels yn sawol it Sineesk as it Oeigoersk publisearre oer ûnderwerpen dy't mei de Oeigoeren as etnyske groep en mei harren heitelân Sinkiang-Oeigoerje yn it algemien te krijen hiene. Dy webside waard mids 2008 opheft troch de Sineeske autoriteiten, om't it in middel wêze soe om bannen te lizzen mei Oeigoerske "ekstremisten" dy't yn ballingskip om utens libben.
Krityk op it Sineeske regear
Yn in fraachpetear mei Radio Free Asia bekritisearre Tohti yn maart 2009 it belied fan it Sineeske regear om etnysk Sineeske gastarbeiders nei Sinkiang-Oeigoerje te stjoeren, wylst jonge etnysk Oeigoerske froulju dêrwei alhiel nei eastlik Sina moasten om wurk te finen. Ek utere er krityk op Nur Bekri, de gûverneur fan Sinkiang-Oeigoerje, om't dyselde altyd de klam lei op "stabiliteit en feilichheid" ynstee dat er "om 'e Oeigoeren jout". Tohti rôp op ta de útfiering fan 'e Sineeske Regionale Etnyske Autonomywet fan 1984, dy't oant safier in deade letter bleaun wie. Dyselde moanne waard Tohti oanholden troch de plysje, beskuldige fan separatisme en lange tiid ûnderfrege.
Arrestaasje yn 2009
Op 5 july 2009 fûn der yn Ürümqi, de haadstêd fan Sinkiang-Oeigoerje, in etnyske opskuor plak tusken Oeigoeren en etnyske Sinezen. Neffens it Sineeske regear soene dêrby mear as 150 minsken, foar it meastepart Sinezen, omkommen wêze. Op 8 july waard Tohti út syn wente yn Peking ûntbean op it plysjeburo, wêrnei't er blykber arrestearre waard en nimmen mear wat fan him hearde. De Sineeske dissidint Wang Lixiong en dy syn Tibetaanske frou Woeser begûnen in online-petysje foar de frijlitting fan Tohti, dy't ûndertekene waard troch oare dissidinten, lykas Ran Yunfei. It PEN American Center, Amnesty International en Reporters Without Borders rôpen ek op ta syn frijlitting.
Uteinlik waard Tohti op 23 augustus frijlitten, yn 'e mande mei twa oare Sineeske dissidinten, Xu Zhiyong en Zhuang Lu, nei't de Amerikaanske presidint Barack Obama diplomatike druk op Sina útoefene hie. Tohti ferklearre dat er ûnder syn finzenskip fêstholden waard yn syn eigen hûs en letter yn in hotel, dêr't er bewekke waard troch ferskate plysjeminsken dy't him net ynhumaan behannele hiene. Ek seid er dat er by syn frijlitting warskôge wie om gjin krityk te uterjen op it delslaan fan 'e opskuor yn Ürümqi troch de Sineeske autoriteiten en dat him en syn húshâlding ferbean wie om Peking te ferlitten.
Arrestaasje yn 2014
Yn jannewaris 2014 waard Tohti op 'e nij oppakt, wêrnei't alle kompjûters yn syn hûs yn beslach nommen waarden. Hysels waard oerbrocht nei in finzenis yn Sinkiang-Oeigoerje, dêr't er tûzenen kilometers fan syn hûs en gesin yn Peking fêstset waard. Nei in showproses fan twa dagen waard Tohti yn septimber 2014 troch in rjochtbank yn Ürümqi skuldich befûn oan "separatistyske aktiviteiten". Hy waard feroardiele ta libbenslange finzenisstraf en al syn besittings waard beslach op lein.
Neffens Amnesty International hiene de abbekaten fan Tohti nea it bewiismateriaal ynsjen meien op basis wêrfan't er feroardiele wie, en wie harren boppedat seis moannen lang de tagong ta harren kliïnt ûntsein. De minskerjochte-organisaasje feroardiele Tohti syn proses dêrom as "in mislediging fan it rjochtssysteem". Oare minskerjochte-organisaasjes sleaten har dêrby oan en ek de Amerikaanske minister fan Bûtenlânske Saken John Kerry rôp op ta de frijlitting fan Tohti. Nei de feroardieling fan Tohti skreau de Sineeske dissidint Wang Lixiong op Twitter dat de Sineeske autoriteiten mei dizze behanneling Ilⱨam Tohti feroare hiene yn "in Oeigoerske Mandela". It Sineeske steatsparseburo Xinhua wiisde dy ferliking lykwols ôf mei it berjocht dat "[w]ylst Mandela fermoedsoening preke, preket Ilⱨam Tohti haat en moard."
Underskiedings
Op 1 april 2014 kende it PEN American Center oan Tohti de PEN/Barbara Goldsmith Freedom to Write Award ta, in Amerikaanske priis op it mêd fan 'e minskerjochten dy't elts jier taparte wurd oan skriuwers wêr ek op 'e wrâld dy't fjochtsje foar de frijheid fan mieningsutering. Yn 'e ferklearring dy't by de útrikking fan 'e priis jûn waard, skreau it PEN American Center dat Tohti "lang lestich fallen [wie] troch de Sineeske autoriteiten omreden fan syn útsprutsen miening oer de rjochten fan 'e islamityske Oeigoerske minderheid yn Sina." De Sineeske autoriteiten joegen blyk fan lulkens om it ferlienen fan dizze stipe oan Tohti.
Yn septimber 2016 waard Ilⱨam Tohti nominearre foar de Sacharovpriis foar gedachtefrijheid. In moanne letter ûntfong er de Martin Ennals Award for Human Rights Defenders. De útrikkende Martin Ennals Foundation priizge Tohti foar twa desennia fan krewearjen om in dialooch op gong te bringen en begryp te kweken tusken de Oeigoerske minderheid en de etnysk Sineeske mearderheid. De stifting foege dêroan ta: "Hy hat separatiseme en geweld ôfwiisd en socht nei fermoedsoening basearre op respekt foar de Oeigoerske kultuer, dy't bleatstien hat on religieuze, kulturele en politike ûnderdrukking."
Oepke Plat
Oepke Plat (Menaam, 8 desimber 1897 - dêre, 12 novimber 1991) wie in jirpelkeapman en -kweker en koardirigint.
Hy sette him yn foar gearwurking tusken partikuliere en koöperative jirpelhannel, wat him yn 1956 slagge.
Fan 1945-1964 wie er foarsitter fan de Feriening fan Jirpelhannelers yn Fryslân. Hy krige meardere ûnderskiedings. Fan 1919 - 1969 wie er dirigint fan de pleatslike sjongferiening Harmonie. Sûnt 1954 dirigint fan it Kristlik Fokaal Dûbel Kwartet mei optredens foar ûnder oare de NCRV en twa grammofoanplaten: Menamer Stimmen en Lof sjong de Heare.
Slough
thumb|Lizzing Slough yn Berkshire, Ingelân Slough ) is in stêd en een unitary authority yn Berkshire, Ingelân.
Eardere doarpen dy't no bûtenwiken binne fan it moderne Slough binne: Britwell, Chalvey, Cippenham, Colnbrook, Ditton (Slough), Langley (Slough), Poyle, Upton, Wexham en grutte dielen fan Burnham (Buckinghamshire).
Feerwerd
thumb|[[Jakobustsjerke (Feerwerd)|Jakobustsjerke]] thumb|upright|160px|Feerwerd, nôtmûne Joeswert (2008) Feerwerd (Grinslânsk: Fiwwerd) is in terpdoarp yn de gemeente Westerkertier yn Grinslân. It leit tusken Ezinge en Garnwerd. Yn 2008 wennen der 170 minsken.
Beskriuwing
Feerwerd wurdt foar it earst neamd yn 1283, al wurdt oannommen dat de âldste terp al foar it begjin fan de jiertelling bewenne wie. It doarp is part fan it gebiet dat Middag hjit. Dat ûntstie yn de achtste iuw troch ynbrekken fan de Lauwerssee. It gebiet waard bedike, wêrnei't Feerwerd mei de doarpen Ezinge en Garnwerd op in skiereilân te lizzen kaam.
Yn it doarp stiet de Jacobustsjerke, dy't nei alle gedachten oan it ein fan de tolfde iuw of yn it begjin fan de trettjinde iuw boud waard. De toer fan de tsjerke is yn 1859 setten. Yn de Jacobustsjerke is in grêfkelder út 1600, wêr't leden fan de famylje Aldringa begroeven binne, dy't eartiids ien fan de trije boargen yn de omkriten fan it doarp bewennen.
De Jakobustsjerke is sûnt 1977 eigendom fan de Stichting Oude Groninger Kerken.
Yn Feerwerd stiet ek de nôtmûne Joeswert, dy't yn 1855 boud is. De mûne is noch altyd mealree en is ien fan de iennige wêr't noch spjelt meald wurdt.
Sjongedyk
Sjongedyk of Sjungadyk is in buorskip noardwest fan Burchwert yn de gemeente Súdwest-Fryslân. Sjungadyk heart ta de himrik fan Burchwert en leit oan de Boalserter Trekfeart.
De namme komt ek foar as Sioungha dyck en Syionghe dick en betsjut de dyk fan Sieuwinga.
PSV (fuotbalklup)
PSV is in profesjonele fuotbalklup út Eindhoven.
PSV waakste ta in klup dy't, mei Ajax en Feyenoord, ta de tradisjonele top trije fan it Nederlânsk betelle fuotbal heart.
Tenu
De klaaiïnge fan PSV bestiet foar de thúswedstriden út in read-wyt shirt yn fertikale baan, in swarte broek en read-wite sokken. It tenu foar de útwedstriden bestiet út in blau shirt, wite broek en wite sokken.
Hebbe Hebbes
thumb|Anje Wubbina Boelma en Hebbe Hebbes thumb|Hebbe Hebbes
Hebbe Hebbes (Wierum (Westdongeradiel), 15 augustus 1850 - Wolvegea, 15 septimber 1931) wie boargemaster fan de eardere gemeente Skoatterlân fan 1 maart 1906 oant ein april 1928.
Hebbes folge Lambertus Feits Gzn. op, wylst boargemaster Falkena syn opfolger waard. Hy fêstige him op It Hearrenfean, Anjewier, op 11 maaie 1906 kommende fan Delfsyl. Ut it befolkingsregister fan Skoatterlân waard hy op 30 april 1928 ôfskreaun fanwege fertrek nei Beetstersweach. Hy hat ek yn Grins wenne. Foardat er boargemaster fan Skoatterlân waard wie hy ofsier yn it KNYL, boargemaster fan Zuidbroek en boargemaster fan Delfsyl.
Hebbes wie troud mei Anje Wubbina Boelma (Nieuwbeerta, 1858); harren dochter Maria Petronella Anna waard berne op 09-01-1878 op Amboina (Ambon) en Wubbina Frederika Gesina (1888-1976) waard berne yn Saparoea (Nederlânsk-Ynje)
Hebbes wie Ridder yn de Oarder fan Oranje Nassau. Op It Hearrenfean is de yn 1949/1950 oanleine H. Hebbesstrjitte nei him neamd. It is de ferbining yn noardeastlike rjochting fan de Boargemaster Falkenawei mei de Coehoorn van Scheltingawei (lâns de foarside fan 'Marijke Hiem').
Drew Barrymore
Drew Barrymore (folút: Drew Blyth Barrymore; Culver City (Kalifornje), 22 febrewaris 1975), is in Amerikaansk aktrise, model, regisseur en filmprodusinte út in âlde Hollywood-famylje. Hja waard foar it earst bekend doe't hja mei seis jier ien fan 'e haadrollen fertolke yn Steven Spielberg syn science fiction-film E.T. the Extra-Terrestrial. Nei jierren fan wrakseljen mei ferslavingsproblemen makke se fanôf 1992 in comeback mei films as Poison Ivy, Bad Girls, Charlie's Angels, The Wedding Singer en 50 First Dates.
Komôf
Drew Barrymore waard yn 1975 berne yn it Súdkalifornyske Culver City, as de dochter fan akteur John Drew Barrymore en aspirant-aktrise Jaid Makó. Wylst har heit fan mingd Ingelsk-Iersk etnysk komôf wie, waard har mem oan 'e ein fan 'e Twadde Wrâldoarloch berne yn in kamp foar Hongaarske flechtlingen yn West-Dútslân. Barrymore hat in healbroer, de akteur John Blyth Barrymore, en twa healsusters, Blyth Dolores ("Brahma") Barrymore, en Jessica Blyth Barrymore. Har peetâlden binne regisseur Steven Spielberg en aktrise Sophia Loren. (Sels is hja trouwens de petemem fan Frances Bean Cobain, de dochter fan sjongster en aktrise Courtney Love en sjonger Kurt Cobain.)
Skûlenboarch
Skûlenboarch is in buorskip yn de gemeente Tytsjerksteradiel. Skûlenboarch leit tusken Jistrum (dêr't it ta heart) en Eastermar, oan de súdkant fan it Knillesdjip.
Drew Barrymore
Komôf
Drew Barrymore har pake oan heitekant wie akteur en Hollywood-leginde John Barrymore, en har beppe Dolores Costello, wylst har oerpakes en -beppes de akteurs Maurice Barrymore en Georgiana Drew Barrymore en Maurice Costello en Mae Altschuk Costello wiene. Ek har muoike Diana Barrymore en har âldomkes en -muoikes Lionel Barrymore, Ethel Barrymore en Helene Costello binne of wiene akteurs, krekt as har betoerpake John Drew en betoerbeppe Louisa Lane Drew, wylst har oerâldomke John Drew jr. yn syn tiid in Broadway-idoal wie en har oerâldomke Sidney Drew in akteur, senarioskriuwer en regisseur út it tiidrek fan 'e stomme film.
Bernestjerke
Har filmdebút makke se yn Altered States, út 1980, dêr't se in lyts roltsje yn hie. In jier letter, op har sechsde, caste har peetheit Spielberg har yn 'e rol fan Gertie, it jongere suske fan Elliott, de haadpersoan yn 'e berne-science fiction-film E.T. the Extra-Terrestrial, wat har grutte trochbraak waard. Yn 'e folgjende jierren spile se ferskate haadrollen yn films en ûntjoech se har ta ien fan 'e meast ferneamde bernestjerren fan 'e wrâld. Yn 1984 waard se nominearre foar in Golden Globe foar har rol yn Irreconcilable Differences, wêryn't se in famke spile dat fan har âldelju skiede woe.
Ferslavingsproblematyk
Har stjerrestatus wie mear as wêr't Barrymore op har jierren mei omgean koe, en doe't yn 1984 har âldelju skieden en se yn soarte fan opfiedkundich fakuum belâne, hie dat jammerdearlike gefolgen. Op har njoggende smookte se al geregeldwei sigaretten; doe't se alve jier wie, rekke se ferslave oan alkohol; mei tolve jier brûkte se marihûana; en op har trettjinde begûn se kokaïne te snuven. Tsjin 'e tiid dat se fjirtjin jier wie, siet se yn in ûntwenningsklinyk en fanwegen in besykjen om harsels tekoart te dwaan bedarre se foar har fyftjinde noch wer yn in oare klinyk. Neitiid waard se in fearnsjier opfongen by sjonger David Crosby-en-dy thús, om't se, neffens Crosby, minsken om har hinne hawwe moast dy't net dei yn, dei út nei de drank en de drugs griepen. Dat jiers, yn 1990, skreau se har autobiografy Little Girl Lost. It jiers dêrop, yn 1991, frege Barrymore de rjochter om har te ûntheffen fan 'e âlderlike fâdij, en doe't yn dat fersyk tastimd waard, sette se har nei wenjen yn in eigen appartemint.
Comeback
Yn 1992 makke Barrymore in comeback as aktrise yn 'e film Poison Ivy, wat it begjin wie fan in hiele rige rollen dy't har mei opsetsin it imago fan in manipulative ferliedster yn har tinerjierren joegen. Hoewol't Poison Ivy yn 'e bioskoop flopte, waard it in súkses doe't it op fideo útbrocht waard. Datseldichste jiers, doe't se santjin wie, posearre se neaken foar de omslach fan it tydskrift Interview, tegearre mei har ferloofde Jamie Walters. Ek yn it blêd wie se neaken te sjen. Fierders ûndergie se yn 1992 ek in boarstferlytsingsoperaasje. Yn 1993 waard Barrymore jitris nominearre foar in Golden Globe, diskear foar har rol yn 'e film Guncrazy. Op har njoggentjinde, yn 1995, stie se neaken yn it jannewarisnûmer fan 'e Amerikaanske edysje fan 'e Playboy, wylst se letter dat jiers, doe't se te gast wie yn it praatprogramma de Late Show, by in berucht ynsidint har boarsten sjen liet oan presintator David Letterman, al hie se dêrby har rêch nei de kamera ta.
Yn 'e njoggentiger jierren hie Barrymore súkses mei films as de westernfilm Bad Girls (1994) mei Madeleine Stowe, Andie MacDowell en Mary Stuart Masterson, de dramakomeedzje Boys on the Side (1995), mei Whoopi Goldberg en Mary-Louise Parker, de komeedzje The Wedding Singer (1998), mei Adam Sandler, en it kostúmdrama Ever After (1998), in moderne fariant op it mearke Jiskepûster. Fierders ferfolle se ferskate cameoroltsjes, lykas yn 'e horrorfilm Scream en de superheldefilm Batman Forever. Yn 1997 rjochten Barrymore en har sakepartner Nancy Juvonen de filmstudio Flower Films op, mei as earste produksje Never Been Kissed, in film mei Barrymore sels yn 'e haadrol, dy't yn 1999 útkaam.
Ek de kaskreaker Charlie's Angels, út 2000, mei yn 'e haadrollen Barrymore, Cameron Diaz en Lucy Liu, waard produsearre troch Flower Films, krektlyk as de lettere súksessen 50 First Dates (2004) en Music and Lyrics (2007) en de kultfilm Donnie Darko (2001). Barrymore wie sels as filmprodusinte û.m. belutsen by it meitsjen fan Never Been Kissed, Charley's Angels, Donnie Darko en Charley's Angels: Full Throttle (2003), wêryn't se fannijs de rol fan Dylan Sanders spile, wat har in nominaasje foar in Emmy Award opsmiet. Dêrnjonken hat se ek wurksum west as regisseur fan 'e dokumintêre Choose or Lose Presents: The Best Place to Start (2004), de film Whip It (2009) en de fideoklip Our Deal foar de band Best Coast (2011). Fierders hat Barrymore wurke as tillefyzje-aktrise, stimaktrise, presintatrise, model en tillefyzjeprodusinte (foar de nije searje Charlie's Angels). Yn 2004 krige se har eigen stjer op 'e Hollywood Walk of Fame. Yn 2007 waard se beneamd ta ambassadrise fan it World Food Programme fan 'e Feriene Naasjes.
Gretchen Mol
thumb|right|300px|Gretchen Mol Gretchen Mol (Deep River, 8 novimber 1972) is in Amerikaansk aktrise. Sy waard nominearre foar in Satellite Award yn 2006 foar har titelrol yn The Notorious Bettie Page en foar in Screen Actors Guild Award yn 2008 mei de hiele cast fan 3:10 to Yuma. Yn 1996 makke hja har film- en akteardebút yn Girl 6 (as Girl #12) en sûnt spile hja yn mear as 25 films.
Mol is meast op it wite doek te sjen, mar hat ek in stikmannich rollen yn telefyzjerigen op har namme brocht. Sa spile sy yn 2009 njoggen ôfleveringen de rol fan Lynne Camden yn de dramasearje Girls Club. Fan oktober 2008 oant en mei april 2009 wie hja te sjen yn 17 ôfleverings fan Life on Mars, as Annie Norris. Moll spile yn 1996 ien kear in gastrol as Gwen yn Spin City.
Drew Barrymore
Priveelibben
Yn 1991, doe't se sechstjin jier wie, ferloofde Barrymore har mei Leland Hayward, de pakesizzer fan filmprodusint Leland Hayward, mar nei in pear moanne waard de ferloving ôfbrutsen. Fan 1992 oant 1993 wie se dêrnei ferloofd mei muzikant en akteur Jamie Walters. Op har njoggentjinde, op 20 maart 1994, troude se foar de earste kear, mei de fan oarsprong Britske bareigner Jeremy Thomas, mar se skiede minder as twa moannen letter alwer fan him. Yn 1999 begûn se om te gean mei MTV-presintator en komyk Tom Green, mei wa't se twa jier gearwenne ear't se yn july 2001 trouden. Mar ek dit twadde houlik strâne, yn oktober 2002.
Neitiid hie Barrymore fan 2002 oant 2007 in relaasje mei drummer Fabrizio Moretti fan 'e band The Strokes, folge troch in relaasje mei akteur Justin Long fan 2007 oant 2008 en nochris fan 2009 oant 2010. Begjin 2011 kaam Barrymore yn 'e kunde mei keunstkenner Will Kopelman, mei wa't se op 2 juny 2012 troude. Op 26 septimber fan dat jier waard harren dochter Olive Barrymore Kopelman berne. Barrymore hat sein dat se it joadske leauwe fan har man bewûnderet en it yn har omgean lit om har dêrta te bekearen. Ek hat se (yn 2003) planút oanjûn dat se biseksueel is en dat se ek in protte (romantyske) relaasjes mei froulju hân hat. Dêrfandinne dat Barrymore ek aktyf is as homorjochte-aktiviste en geregeldwei oer dat ûnderwerp publisearret.
Gretchen Mol
Mol troude yn 2004 mei Tod Williams, mei wa't se yn 2007 soan Ptolemy John Williams krige.
Telefyzjerigen
*Sûnder gastrollen foar ien kear
Hindrik ten Hoeve
Hindrik (Henk) ten Hoeve (It Hearrenfean, 15 septimber 1946) is in Frysk politikus. Hy wie fan 2003 oant 2011 en fan 2015 oant 2019 lid fan de Earste Keamer fan de Steaten-Generaal út namme fan de Unôfhinklike Senaatsfraksje (OSF).
Ten Hoeve wie fan 1988 oant 2008 lid fan de Sintrale Direksje fan it Dockingacollege yn Dokkum. Earder wie hy ûnder mear learaar ekonomy en konrektor oan de Kristlike Skoallemienskip Oostergo yn Dokkum. Ten Hoeve wie fan 1976 oant 1980 foarsitter fan de Fryske Nasjonale Partij en fan 1980 oant 1988 lid fan de Provinsjale Steaten fan Fryslân.
Danny Mountain
Danny Mountain, echte namme: Daniel Reginald Mountain (18 july 1984), is in Britsk neakenmodel en pornografysk akteur. Neffens syn offisjele opjefte wie hy ûnder syn pornokarriêre 1.91 m, mei in gewicht fan 93 kg. Danny D sette yn 2004 útein mei syn karriêre, en hat sawol heteroseksuële as homoseksuële pornografy makke.
Hegere Boargerskoalle
Mei de ynfiering fan de Mammoetwet yn 1968 waard de hbs opfolge troch fiifjierrige havo en it seisjierrige vwo (mei dêryn de mear direkte opfolger fan de HBS, it seisjierrige ateneum, neist it fanâlds besteande gymnasium). De lêste eineksamens foar de hbs waarden yn 1974 ôfnaam.
Skiednis
De Hegere Boargerskoalle waard ynfierd by de Wet op it middelber ûnderwiis út 1863 fan Johan Rudolph Thorbecke. It doel wie in algemiene oplieding foar ferskate beroppen te bieden en sa jongelju út de begoedige boargerij ta te rieden op 'hegere' maatskiplike posysjes. De skoalle wie ornearre foar dat part fan de boargerij dy't gjin wittenskiplike oplieding woe, mar wol in brede algemiene ûntjouwing op priis stelde, nedich foar wichtige funksjes yn hannel en yndustry. De HBS moast trije jier duorje en wie ek bedoeld as ûnderbou foar in oantal lânbouskoallen. Op inkelde plakken moast in fiifjierrige fariant komme as tarieding op de te stiftsjen Polytechnyske skoalle yn Delft.
Yn 1864 stifte it ryk de earste Ryks HBS'en, ferskate gemeenten folgen dit foarbyld. De earste Ryks-HBS'en kamen yn Grins, yn Roermond  en in Tilburch (alle in 1864). De Earste Gemeentlike Hegere Boargerskoalle mei in fiifjierrige kursus kaam yn De Haach yn 1865.
In de praktyk wiene der de trije- en fiifjierrige hbs. Der is ek in skoft in seisjierrige kursus west mei itselde programma as de fiifjierrige. By allegear lei de klam op wiskunde, eksakte fakken en moderne talen. De Ryks-gymnasia wienen fral yn grutte stêden, mar it Ryk stifte de hbs'en yn lytsere plakken, bygelyks yn Ter Apel en Zierikzee. Oars as ferwachte waard frak de 5-jierrige hbs in súkses, de 3-jierrige hbs waard foar it meastepart ferdrongen troch de mulo, dêr't yn flouwer jier deselde stof ûnderrjochte waard. Boppedat joech it oergongsbewiis nei de fjirde klasse deselde rjochten as it eineksamen trijejierrige.
It ûderwiis oan de hbs waard meast jûn troch akademysk foarme en promovearre leararen, dy't lykwols lange tiid gjin didaktysk ûnderrjocht hân hienen. Famkes waarden fan 1871 ôf talitten, mar hienen permysje fan de minister nedich; earst nei 1906 hienen hja frij tagong.
Fan 1909 ôf waarden in protte hbs'en opgenomen yn lycea opnaam, sadat it kiezen tusken hbs en gymnasium ien of twa jier útsteld wurde koe.
Yn 1917 waard de 5-jierrige hbs as tariedingsskoalle foar de eksakte universitêre rjochtingen offisjeel erkend. Yn 1924 waard de besteande hbs omgedoopt yn hbs-b mei klam op wis- en natuerkunde en waard as opgolger fan de Hannelsskoalle de literêr-ekonomyske hbs-a opset, dêr't ekonomy en moderne talen it wichtichst wienen. Nei it tredde jier moast de kar makke wurde. In 1937 krige ek de hbs-a stúdzjerjochten foar de universiteit.
Talittingseksamen
Learlingen fan de sechde klasse fan de legere skoalle moasten in talittingseksamen dwaan foar hbs, gymnasium of lyceum.Eltse middebere skoalle hie in eigen talittingseksamen; somtiden organisearre skoallen út ien plak meiinoar it talittingseksamen. Nei de Earste Wrâldkriich skafte minister de Visser it talittingseksamen foar de hbs ôf. It waard lykwols tsien jier letter wer ynfierd doe't de hbs te folle learlingen fan te leech nivo oan oanluts. Dêr waard de tafloed fan learlingen net minder fan. Yn dy perioade naam it tal learlingen mei 12% persint ta.
Eineksamen
As wiere liberaal hie Thorbecke mar in bytsje regels fêstlein. Doe't oan it diploma rjochten ferbûn waarden, kamen der rillegau mear foarskriften. Op de skoallen waakste in wiere eksamenkultuer.
Om 1910 hinne kaam it lanlik skriftlik eksamen. Yn 1920 wie it dien mei de provinsjale kommisjes en it mûnling. Dy waarden tenei ôfnomd troch saakkundigen (kommitearren) beneamd troch de Minister fan Underwiis.
Ferfolchstúdzje
Yn 't earstoan joech it hbs-diploma allinne tagong ta de polytechnyske hegeskoalle, de Technische Universiteit Delft fan no, de Ryks hegere lân- tún- en boskbouskoalle, de tsjintwurdigew Wageningen Universiteit en Researchsintrum, dy't earst yn 1905, respektyflik 1917 ta it heger ûnderwiis rekkene waarden. Ek joech de hbs tagong oan de yn 1913 oprjochte Nederlânske Hannelshegeskoalle, de Erasmus Universiteit Rotterdam fan no.
Yn de fakulteit fan de genêskunde koene mei it hbs-diploma alle eksamens oant en mei it artseksamen ôflein wurde. Foar in wittenskiplike promoasje yn de genêskunde wie lykwols oant 1918 in gymnasiumdiploma nedich. Dêrom promovearren in soad Nederlânske artsen yn it bûtenlân. Oare hbs'ers diene yn harren stúdzje it steatseksamen gymnasium, dat wol folsleine tagong ta de universiteit joech. Fan 1918 ôf waarden studinten mei in hbs-diploma (sûnt 1924: mei in diploma hbs-b) ek talitten ta de fakulteit wis- en natuerkunde. thumb|250px|Eardere HBS foar famkes yn [[Rotterdam]]
Dat sa'n swiere oplieding mar beheind tagong ta de universiteit joech, docht no wat frjemd oan. Thorbecke miende lykwols dat hegere boargers gjin ferlet hawwe soenen fan wittenskiplik ûnderwiis foar harren bern, dêr lei harren ambysje net tocht er. Doe't de hbs wol tariede op de universiteit, botste dat mei de doelstelling fan de hbs as einûnderwiis.
It diploma hbs-a joech yn 't earstoan allinne tagong ta de stúdzje ekonomy. Om 1950 hinne mocht de hbs-er ek promovearje yn de neikommende fakken : ekonomyske wittenskippen, Indysk Rjocht, sosjale geografy, frije stúdzjerjochting ierdrykskunde en polityk-sosjale wittenskippen. Foar hbs-b kamen dêr neist alle fakken (boppe neamd) op de eardere technyske hegeskoallen noch by: natuerkundige ierdrykskunde, wiskunde, natuerwittenskippen, genêskunde, feeartsenijkunde en psygology. Oant de ynfiering fan de Mammoetwet bleau de stúdzje yn de teology, de rjochten en de letteren alinne weilein oan gymnasiasten. As men nei de hbs rjochten of notariaat studearje woe moast in oanfollend tentamen Latyn ôflein wurde. Yn gefal fan letteren of teology moast it steatseksamen gymnasium dien wurde.
Hedeby
thumb|600px|Hedeby of Haithabu thumb|200px|Lokaasje eardere delsetting Hedeby. thumb|200px|''Denemark yn de iere midsiuwen mei Hedeby
Hedeby (Aldnoarsk: Heiðabýr, of Haithabu is ôflaat fan heiðr = heide, en býr = tún, fjild, ofwol "heidefjild") wie in wichtige delsetting yn Denemark yn de iere Midsiuwen. It hannelsplak lei hast besuden it hjoeddeiske Jutlân. Hedeby ûntststie oan in ynham fan de Schlei oan de Eastsee.
Yn de perioade dat de Wytsingen op it hichtepunt fan harren macht stienen wie Hedeby it grutste plak yn Denemark. It wie te ferlykjen mei Dorestêd. Haithabu wie in útfalsbasis fan de Noarmannen en lei op in krúspunt fan wegen. It Frankyske Ryk rikte oan Haithabu ta. Fryske skippen sleepte men fan Haithabu nei de Eastsee. It plak dêr't de stêd ea lei leit no yn de Dútske dielsteat Sleeswyk-Holstein (Sleeswyk).
Fairey Barracuda
thumb|left|300px|Fairey Barracuda Mk. III, it lêste type dat noch yn WK II makke waard De Fairey Barracuda wie in op in fleandekskip stasjonearre torpedobommesmiter en dûkbommesmiter fan de Britske Fairey Aviation Company, dy't foaral yn de Twadde Wrâldkriich brûkt is. De earste flecht fan it prototype wie op 7 desimber 1940. Earst 18 maart 1942 waard it earste searjetastel ''Barracuda Mk. I'' oan it Fleet Air Arm fan de Royal Navy levere, omdat de earste jirren fan de kriich grutter ferlet wie fan oare fleanmasine. Nei de oarloch waard de Barracuda fral noch as lesfleanmasine brûkt.
De Barracuda waard yn it foarste plak as dûkbommesmiter brûkt en yn it twadde plak as torpedobommsmiter. 42 Barracuda's fan fjouwer squadrons stsjonearre op de fleandekskippen HMS Victorious en HMS Furious dienen april 1944 in oanfal op it Dútske slachskip de Tirpitz yn it Kåfjord yn Noard-Noarwegen. Sr rekken it skip mei 15 foltreffers, mei pantsertrochboarjende 500 lbs (227 kg)- en 1000 lbs (454 kg) - bommen. Trije Barracuda's gienen by de aksje ferlern.
Ek april 1944 dienen Barracuda's fan de HMS Illustrious harren earste oanfal tsjin Japan yn de Pasifykkriich.
Jessy Dubai
Jessy Dubai, echte namme ûnbekend (12 novimber 1989), is in transseksuële Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan Meksikaansk komôf. Neffens har offisjele opjefte wie se ûnder har pornokarriêre 1.73 m, mei in gewicht fan 61 kg.
Eeskwert
Eeskwert wie in earder buorskip dat besuden Hinnaard lein hat.
Eeskwert wurdt yn de 10e iuw foar it earst neamd as Esgenfurt. In Dútske muonts miende dat -wert fan furde kaam. Letter waard de namme ek skreaun as Eskwird (1493), Eesschwirdt (1519) of Eesquert (1526) en sels wol as Ysquert (1546). De hjoeddeiske stavering komt al yn 1543 foar.
De buorskip wie it sintrum fan ien fan de fjouwer kertieren fan Easterein. Letter stiet op kaarten Skrok oanjûn op dat plak. Eesk- soe wize kinne op de beamsoarte esk mar ek op de eigennamme Eesge.
Jagtlust
Jagtlust wie in bûtenpleats of state yn Aldskoat en stie op it plak fan it eardere Tektronix.
Der is noch in fiver en inkele stikken fan de kelder oer. It boerespultsje hearde as túnmanswente by it bûten.
Yn 1832 ferkocht Martha it bûten oan Jan Berend Wouters (heit fan Julia, dy't de Wouterstifting oprjochte). Dizze ferkocht it yn 1845 oan jonkhear mr. Onno Reint van Andringa de Kempenaer, nei waans dea (1868) it bûten yn ferfal rekke. It waard urven troch Mr. Pieter Heringa Cats en nei dy syn dea troch Johannes Bieruma Oosting, waans erven it op ôfbraak ferkeapje lieten (1875).
Jagtlust moat in frij leech gebou west hawwe mei 22 keamers - yn huzinge Oranjestein yn It Oranjewâld is noch in ôfbylding der fan mei twa foto's yn it Museum Willem van Haren. Jhr. Andringa de Kempenaer wie in bekend lânûntginner en hie in modelbuorkerij neist it eardere molkfabryk - no meubel-buorkerij.
Gistel
Gistel is in stêd en gemeente yn de Belgyske provinsje West-Flaanderen. De polderstêd hat likernôch 12.000 ynwenners, dy't de bynamme "hovelingen" drage.
Skiednis
Gistel ûnstie op in âlde sânrêch mei legere gebieten yn it noarden (rjochting see) en it suden (binnenlân). Nei alle gedachten is de namme ôflaat fan de Germaanske wurden geest en lo en de betsjutting is 'iepen bosk op hegere sângrûn'.
Offisjeel wurdt oannommen dat de earste dokuminten dy't oer Gistel skriuwe 10e-iuwsk binne. Neffens dy dokuminten soe Gistel yn dat tiidrek in geunstige lokaasje oan see ha. Guon ornearje lykwols ek dat Gistel al yn 9e-iuwske oantekenings fan Wytsings neamd wurdt. thumb|left|''Gistel (lokaasje hielendal ûnder op it ôfbyld) lei oan in wetter, dat ferbûn wie mei de  Noardsee Yn 'e midsiuwen wie Gistel (ek wol in Gestella, Gistella of Ghistelle/Ghistelles/Ghestelle neamd) in greeflike hearlikheid, Gistel-Ambacht fan it skaai Gistel. De groei fan Gistel moat te tankjen west ha oan de befarberens fan in wetterke op in foarútskode lokaasje oan de kust, dy't Gistel in strategyske lokaasje joech yn 'e ferdigening tsjin de Wytsings. Salang't it streamke befarber bleau, ûntjoech Gistel him ta in haven- en hannelsdelsetting. De stêd hie yn de 12e iuw al in fersterke fêsting en yn 'e 13e iuw krige Gistel stedsrjochten.
Nei mear as fjouwer iuwen fan grutte wolfeart krige Gistel yn 1488 in swiere klap as gefolch fan de ferneatiging en plondering fan de stêd troch de troepen fan Maksimiliaan fan Eastenryk by de opstân fan Flaanderen tsjin him. thumb|left|Gistel yn 1641 Op de âldst bekende kaart fan Gistel (Jakob fan Deventer, 1570) is in plak te sjen mei in grêft en 6 tagongsdiken mei yn it sintrum in tsjerke, in kastiel en in tsiental strjitten. De plonderingen fan de geuzen en it dêropfolgjende belis fan Oostende soarge derfoar dat de krite ûntfolke. Yn it Tolvejierrich Bestân wiene it benammen de aartshartogen Albrecht en Isabella dy't de weropbou oantrunen. Nei de Tachtichjierrige Kriich fûn der fierder herstel plak en waard Gistel in pylgerplak om de martleres Sint-Godelieve hinne.
De oanlis fan de stiennen dyk Oostende-Wijnendale (18e iuw) en it spoar Oostende-Torhout (19e iuw) krige Gistel nije ekonomyske ympulsen. De realisaasje fan de E40 (A18) ferbettere de berikberens fan Gistel fierder. Mei in eigen yndustryterrein en in brûzjend hannelssintrum waard tefoarren kommen dat Gistel in sliepplak fan Oostende waard.
Yndieling gemeente
Njonken de dielgemeente Gistel bestiet de gemeente út de dielgemeenten Moere, Snaaskerke en Zevekote. Moere en Zevekote wiene foar 1971 selsstannige gemeenten, wylst Snaaskerke yn 1977 by Gistel kaam.
Abdij ten Putte
Oan 'e ein fan 'e 11e iuw waard op it plak fan it martlerskip fan Sint-Godelieve in frouljuskleaster stifte. De abdij is ien fan de meast besochte beafeartsplakken fan West-Flaanderen. Bruorren en susters fan de Kongregaasje "Mem fan Frede" wenje dêr no. Yn de abdij is it Sint-Godelievemuseum.
Us Leaffrouwetsjerke
thumb|260px|Us-Leaffrouwetsjerke Yn 1488 baarnde de goatyske tsjerke fan Gistel troch de Flaamske Opstân tsjin Maksiliaan út. Tolve jier letter waard útein set mei de bou fan in nije letgoatyske tsjerke. Dy tsjerke waard healwei de 19e iuw fanwegen brekfalligens ôfbrutsen. Allinne de toer bleau oer en dy waard yntegrearre yn de hjoeddeiske neogoatyske tsjerke, mar ek de toer waard oan 'e ein fan de 19e iuw fanwegen brekfalligens ôfbrutsen. De hjoeddeiske toer waard yn de jierren 1970 boud neffens âldere plannen út it begjin fan de 20e iuw.
Mûnen
Oan de eastlike râne fan it stedssintrum stiet de Oostmolen, in Flaamske standermûne. Mûne De Meerlaan is in lytse standermûne op in hege rûne foet út 1933.
Oars
Tichteby de abdij stiet de modelpleats 'Brittaniahoeve', dy't neffens Ingelsk foarbyld yn 1855 nei in ûntwerp fan de Frânske arsjitekt H. Horeau boud waard.
Befolkingsferrin
Alle histoaryske ynformaasje giet oer de hjoeddeiske gemeente, lykas dy ûntstie nei de weryndieling fan 1 jannewaris 1977.
Jan Sluijters
thumb|Jan Sluijters (1951) thumb|Jan Sluijters (troch Willem van Schaik) Jan Sluijters ('s-Hertogenbosch, 17 desimber 1881 - Amsterdam, 8 maaie 1957) wie in Nederlânsk keunstskilder. Hy ûntwurp ek affysjes en wie boekbânûntwerper.
Hy hâlde in soad ta yn Itaalje, Spanje en Frankryk. Stie ûnder ynfloed fan Cézanne, Gauguin en Van Gogh kaam ta in ferienfâldiging fan de foarm; sinlik en hertstochtlik koloryt, dat him benammen yn syn blommen en neakten oppenearret. Syn portretten tsjûgje fan in skerpe psychologyske observaasje. Fierders skildere er stillibbens, figuerstikken, lânskippen ensfh.