cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amelia Earhart
Japanske finzenskipsteoryen
Noch ôfsjoen fan 'e praktyske en logyske ûnmooglikheid dat Earhart en Noonan ea it troch de Japanners behearske diel fan 'e Stille Oseaan berikke koene, is ien mienskiplik kritykpunt op alle Japanske finzenskipsteoryen dat de Japanners gjin reden hiene om Earhart en Noonan finzen te nimmen. Yn 1937 wiene Japan en de Feriene Steaten noch net yn oarloch en ûnderholden de beide lannen noch freonskiplike relaasjes, ek al boazen de spannings stadich fierder oan troch de Japanske ekspânsjedrang yn Sina. Likegoed hiene de Japanners de helden fan it ferhaal west as se sa'n ferneamde fleander as Earhart rêde kinnen hiene. Se hiene dus krekt eltse motivaasje om har te helpen ynstee fan har finzen te hâlden. It geroft dat Earhart in spionne foar it Amerikaanske regear wie en dat de Japanners har dêrom finzen namen en út 'e wei rommen, ûntstie letter troch de film Flight for Freedom (1943), oer in fiktive froulike piloate dy't dúdlik op Earhart ynspirearre is en op spionaazjemisje giet yn it gebiet fan 'e Stille Súdsee. Tsjin 1949 hiene sawol parseburo United Press as it Amerikaanske Leger ûnôfhinklik faninoar konkludearre dat dit geroft nearne op basearre wie. Jackie Cochran, in oare Amerikaanske piloate dy't in freondinne fan Earhart wie, die nei ôfrin fan 'e Twadde Wrâldoarloch ûndersyk yn 'e Japanske argiven en rekke derfan oertsjûge dat de Japanners neat mei de ferdwining fan Earhart te krijen hiene.
Bolam-teory
En dan is der noch de healwize bewearing dat Earhart har flecht oerlibbe, temûk nei de Feriene Steaten weromkearde, wertroude en in nije identiteit oannaam as Irene Craigmile Bolam. Dy teory waard foar it earst op it aljemint brocht yn it boek Amelia Earhart Lives, dat yn 1970 publisearre waard troch Joe Klaas op basis fan ûndersyk troch majoar Joseph Gervais. Bolam, dy't yn 'e 1940-er jierren as bankier yn New York wurke hie, ûntstried dizze bewearing, klage de útjouwerij, McGraw-Hill, oan foar in skeafergoeding fan $1,5 miljoen en tsjinne by dy rjochtsaak in wiidweidige beëdige ferklearring yn wêryn't se frijwol de hiele ynhâld fan it boek wjerlei. McGraw-Hill loek it boek werom en trof in skikking mei har.
Neitiid waard it libben fan Bolam foarôfgeande oan 1937 yngeand beskreaun troch ferskate histoarisy, wêrmei't eltse mooglikheid folslein eliminearre waard dat sy eins Earhart wêze koe. Yn novimber 2006 stjoerde it National Geographic Channel in ôflevering út 'e searje Undiscovered History oer dizze kwestje út, wêryn't de hiele bewearing en ûntkrêfting nochris op oersichtlike wize oereide waarden. Foar dat programma lieten de makkers Kevin Richlin, in foaroansteand patolooch-anatoom, foto's fan Earhart en Bolam bestudearje. Hy koe foar de hân wei in hiele rige mjitbere ferskillen oanwize.
Neilittenskip
Earhart wie in wiidferneamde piloate dy't behalven yn 'e Feriene Steaten ek ynternasjonale bekendheid hie. Har bleuïge garisma, ûnôfhinklikheid, feminisme, trochsettingsfermogen, moed en doelrjochte karriêre makken har al ta in memorabel persoan, mar har riedseleftige ferdwining op in relatyf jonge leeftyd soarge derfoar dat se duorjende faam krige as ikoan fan 'e popkultuer. Oan har biografy en fral har fermissing waarden troch de jierren hinne hûnderten artikels en tsientallen boeken wijd. Har prestaasjes op it mêd fan 'e loftfeart ynspirearren in hiele generaasje fan froulike piloaten, ûnder wa de mear as tûzen leden fan 'e Women Airforce Service Pilots (WASP), dy't yn 'e Twadde Wrâldoarloch nije militêre fleanmasines út 'e fabryk nei it front fleagen.
It hûs fan Earhart har pake en beppe yn Atchison, yn Kansas, dêr't se te wrâld kaam, is no it Amelia Earhart Birthplace Museum, dat ûnder behear stiet fan The Ninenty-Nines, de ynternasjonale organisaasje fan froulike piloaten dy't Earhart mei-oprjochte. Har dierbere reade Lockheed Vega makket diel út fan 'e kolleksje fan it Smithsonian Ynstitút yn Washington, D.C., en wurdt tentoansteld yn it Nasjonaal Loft- en Romtefeart Museum oan 'e National Mall.
Oer it libben fan Earhart binne ferskate films makke, lykas Amelia Earhart (1976), mei Susan Clark yn 'e titelrol, Amelia Earhart: The Final Flight (1994) mei Diane Keaton as Earhart, en Amelia (2009), mei Hilary Swank as Earhart. In stik minder serieus komt se ek foar yn bygelyks de ôflevering The 37's fan 'e science fiction-tillefyzjesearje Star Trek: Voyager, wêryn't 'bliken docht' dat se net delstoart is mar ynstee ûntfierd is troch bûtenierdske wêzens, en de komeedzjefilm Night at the Museum: Battle of the Smithsonian (2009), wêryn't in waaksen byld fan Earhart (spile troch Amy Adams) yn it Smithsonian Ynstitút ta libben komt.
Biloxi (Teksas)
thumb|Newton County yn Teksas Biloxi is in unincorporated area yn it easten fan Newton County, yn it easten fan Teksas, Feriene Steaten. It waard ferneamd nei it plak Biloxi (Mississippy), of de Biloksy, in Yndiaansk folk. Biloxi hie in soad plantaazjes yn de tiid foar de Amerikaanske Boargerkriich. It plak leit oan de grins tusken Teksas en Louisiana. Op 't heden is it ynwennertal frijwat lyts.
Hieronymus fan Stridon
Hieronymus fan Stridon, folsleine namme yn 't Latyn: Sophronius Eusebius Hieronymus (Gryksk: Εὐσέβιος Σωφρόνιος Ἱερώνυμος) (Stridon yn Dalmaasje, om 347 - Betlehem, 30 septimber 420)  is ien fan de fjouwer grutte tsjerkfaars fan it Westen. Syn hjeldei is 30 septimber yn de Roomsk-katolike Tsjerke en 15 juny yn de Eastersk Otterdokske Tsjerken. Ek de Luterske Tsjerke en de Anglikaanske Tsjerke beskôgje Hieronymus as hillige. De kristlike ikonografy byldet Hieronymus faak ôf mei in liuw.
Poel
In poel (meartal: puollen), is in omsletten, stilsteand en ûndjip wetter, yn 'e foarm fan in lyts marke. It kin sawol in natuerlike oarsprong hawwe as troch de minske oanlein wêze as boarnplak foar fee, foar de opslach fan drinkwetter of bluswetter, of as fiskfiver.
Puollen yn it lânskip binne faak in oerbliuwsel fan in groeven boarnplak (dobbe) of mooglik wie it foarhinne in helpmiddel foar de regeling fan 'e wetterhúshâlding fan 'e omlizzende lânbougrûnen. By tefolle rein waard it wetter deryn opfongen, sadat it lân minder lêst fan grûneroazje hie. Tagelyk waard der dan in reserve opboud foar drûgere tiden.
Tsjintwurdich wurde puollen wurdearre om har' lânskiplike wearde foar floara en fauna. Der wurde sels nije puollen oanlein, om as briedplak foar wetterfûgels en biotoop foar amfibyen te tsjinjen.
Flissingen
De namme Flissingen hat mear betsjuttings:
Diabolic Video
Diabolic Video is in Amerikaanske pornografyske filmstudio dy't fêstige is yn Chatsworth, yn 'e steat Kalifornje. De namme betsjut letterlik "Duvelske Fideo". It bedriuw ûntjoech him út in ymprint fan 'e studio Anabolic Video dy't yn 'e midden fan 'e jierren njoggentich ûntstien wie.
Yn 1998 waard dy ymprint troch Gregg Allan en Christopher Alexander (ek wol bekend ûnder syn skûlnamme Biff Malibu) yn it Kalifornyske Venice útwreide ta in folweardich susterlabel fan Anabolic. Hast in desennium lang ûnderholden Diabolic en Anabolic nauwe bannen, mar yn maaie 2007 kundigen de beide studio's oan dat se harren partnerskip beëinigje en allebeide allinnich fierder gean soene. Diabolic Video konsintrearret him op it produsearjen fan gonzo-pornografy, it út 'e losse hân filme reality-subsjenre fan 'e porno, dêr't it ek yn it ferline, yn gearwurking mei Anabolic, grut súkses mei hie.
Evangeelje fan de Hebreeërs
It Evangeelje fan de Hebreeërs wie in algemien as apokryf beskôge kristlike religieuze tekst, besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel. It is ien fan 'e joadsk-kristlike evangeeljes, wêrfan't de oarspronklike namme ûnbekend is, mar dat troch de tsjerkfaar Hieronymus fan Stridon "it Hebriuwske Evangeelje" neamd waard. It waard wierskynlik yn 'e earste helte fan 'e twadde iuw yn it Gryksk skreaun, en brûkt troch in kristlike mienskip fan Joadsk komôf yn Egypte. It is inkeld oerlevere yn 'e foarm fan sitaten yn 'e wurken fan iere tsjerkfaars as Hieronymus, Klemins fan Aleksandrië en Origenes, dêr't in grut respekt út sprekt foar Jakobus, de broer of healbroer fan Jezus.
Ynhâld
Hoewol't it Evangeelje fan de Hebreeërs sels net oerlevere is, bestie it neffens in list fan kanonike en apokrife wurken yn 'e njoggende-iuwske Stichometry fan Nisefoarus út 2200 regels (300 minder as it Evangeelje fan Mattéus). Op grûn fan 'e tekst fan 'e oerlevere sitaten is men fan tinken dat it Evangeelje fan de Hebreeërs kwa opbou de kanonike evangeeljes net wanlyk west hawwe moat, en dat it bestie út in ferheljende struktuer wêryn't Jezus syn doop yn 'e rivier de Jordaan, syn ferlieding troch de duvel, it Lêste Jûnsmiel en syn weropstanning út 'e dea op 't aljemint kamen. Teffens moatte der guon útspraken fan Jezus diel fan útmakke hawwe. Mear as dat by de kanonike evangeeljes it gefal is, waarden de foarfallen út it libben fan Jezus presintearre yn in synkretistysk joadsk-kristlik ramt.
Eja Siepman van den Berg
thumb|280px|Sigesage (1996) yn [[Ljouwert (stêd)|Ljouwert]] Eja Siepman van den Berg (Eindhoven, 1943) is in Nederlânske byldhouster út Beetstersweach.
Studearre fan 1962 - 1967 by Paul Grégoire en Piet Esser oan de Ryksakademy fan Byldzjende Keunsten yn Amsterdam. Se liet har sterk beynfloedzje troch Charles Despiau. Se kin ta de Groep van de figurative abstraksje rekkene wurde.
Bewuste poaze
Eja Siepman van den Berg wurket selden oan de hân fan in libjend model foar de útwurking fan har byld en hja wurket fanút de 'bewuste poaze'. En dan nochn giet it har om inkele foto's of in lyts waaksmodel. Dêrtroch abstrahearret hja eins yn in ier stadiumfan har model. Pas yn de ôfwurking fan har bylden krije haar bylden de úteinlike foarm. Har klam leit op de detaillearre útwurking yn it einstadium. Fan har learmaster Grégoire hat se leard hoe wichtich de foarstúdzjes en tariedings binne.
Figurative abstraksje
Neffens de tradysje fan 'De Groep' finede bylden harren ferstilling yn de figurative abstraksje en harren plak yn de romte. De figurative útwurking is dêroan ûndergeskikt. Sa misse, yn neifolging fan Despiau, in soad bylden sels hollen en eams, want safier hoecht har realiteit net te rikken.
Har bylden passe yn de figurative line en foldogge oan de noarmen fan de abstraksje. Troch de bestudearre poaze binne har bylden statysk. De arabesk is oant yn it detail werkenber. Eja Siepman van den Berg hat yn ferskate musea eksposearre en har wurk is yn meardere galays te finen.
Stien
beide yn moarmer.
Underskiedings
Eja helle ferskate prestizjeuze prizen:
Evangeelje fan de Nazareners
It Evangeelje fan de Nazareners of it Evangeelje fan de Nazoreeërs wie in algemien as apokryf beskôge kristlike religieuze tekst, besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel. It is ien fan 'e joadsk-kristlike evangeeljes, wêrfan't de oarspronklike namme ûnbekend is, mar dat nei gedachten yn gebrûk wie by de sekte fan 'e Nazareners of Nazoreeërs.
De datearring fan dit geskrift is ûnwis, mar om't Klemins fan Aleksandrië der yn it lêste fearn fan 'e twadde iuw nei ferwiist, moat it yn alle gefallen fan foàr dy tiid wêze. De oarspronklike taal fan it Evangeelje fan de Nazareners wie it Hebriuwsk. It is inkeld oerlevere yn 'e foarm fan 36 sitaten yn oare wurken; dêrfan binne der 23 ôfkomstich út 'e geskriften fan 'e tsjerkfaar Hieronymus fan Stridon, wylst de oare 13 út Midsiuwske boarnen komme.
Ut dy sitaten komt û.o. de grutte gelikenis fan it Evangeelje fan de Nazareners en it kanonike Evangeelje fan Mattéus nei foarren. Guon saakkundigen wolle datoangeande hawwe dat Mattéus foar in part op it Evangeelje fan de Nazareners basearre wie, al is de mearderheid fan tinken dat it krekt oarsom west hawwe moat.
Echte swyneftigen
De echte swyneftigen (Latynske namme: Suini), ek wol koartwei swinen neamd, foarmje in tûke fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e evenhoevigen (Artiodactyla), de famylje fan 'e bargen (Suidae) en de ûnderfamylje fan 'e swinen (Suinae). Dizze taksonomyske groep omfiemet fyf skaaien, wêrfan't der fjouwer útstoarn binne. It fyfde is it skaai fan 'e echte swinen (Sus), dêr't û.m. it everswyn en de baarch ta hearre.
Petrus Apianus
Peter Bienewitz, latinisearre Petrus Apianus, as Peter Apian (16 april 1495 yn Leisnig - 21 april 1552 yn Ingolstadt), wie in Dútsk humanistysk learde út de tiid fan de Renessânse. Hy wie wiskundige, astronoom, geograaf en kartograaf en boppedat drukker en útjouwer.
De Apianuskrater op de moanne en de lytse planeet 19139 Apian waarden nei him ferneamd.
Helge Ingstad
Helge Marcus Ingstad (Meråker, Noarwegen, 30 desimber 1899 -  Oslo, 28 maart 2001) wie in Noarsk archeolooch, skriuwer en aventoerier, dy't mei syn oare helte Anne-Stine Ingstad yn 1960 de ûntdekker fan de Wytsingedelsetting L'Anse aux Meadows yn Kanada wie. Dêrmei wiene sy de earsten dy't bewiisden dat de Grienlânske Noarmannen it paad oer de Atlantyske Oseaan nei Noard-Amearika fûn hiene, rûchwei 500 jier foar Kristoffel Kolumbus en John Cabot. Hy wie ek fan betinken dat de mysterieuze ferdwinning fan Wytsingedelsetting op Grienlân yn de 14/15e iuw ferklearre wurde koe troch harren emigraasje nei Noard-Amearika.
Libben en wurk
thumb|Monumint ta oantins fan Ingstad yn Antarctic Havn, Grienlân Helge Ingstad waard yn Tröndelag en waard grutbrocht yn Bergen. Yn de 20er jierren studearre er rjochten en dêrnei hie er in súksesfolle abbekatepraktyk yn Levanger. Hie hie lykwols altyd in fjildman west en besleat om syn libben te feroarjen. Hy ferfear nei Kanada en wie dêr fjouwer jier pelsjager (Trapper). Beëasten de Grutte Slavemar (Great Slave Lake) waard in beek nei him ferneamd, de Ingstad Creek. Syn boek út 1931 Pelsjegerliv ('It libben fan in pelsjager') ferhellet oer dy tiid en waard in bestseller.
1932 gong Ingstad de polityk yn en waard gûverneur (Sysselmann) fan Erik de Reade-lân yn Eastgrienlân. Dat gebiet, dêr't Erik de Reade yndertiid in delsetting stichte, waard in koart skoft fan Noarwegen beset. Doe't Noarwegen it territoarium fanwege in útspraak op 5 april 1933 fan it Ynternasjonaal Gerjochtshof yn De Haach werom jaan moast oan Denemark, waard er foar twa jier gûverneur fan de provinsje Svalbard. Dêr moet er ek syn lettere frou Anne-Stine Moe, in archeologe.
Yn 1961 ûntduts it pear de oerbliuwsels fan L'Anse aux Meadows, dy't de neifolgjende jierren ûnder lieding fan Anne-Stine Ingstad opgroeven wurde soene.
Houlik
Helge Ingstad boaske mei Anne Stine Moe, tweintich jier jonger as him, dêr't er kunde oan krige yn syn tiid op Spitsbergen. Sy hie syn boeken oer Kanada en Grienlân lêzen mei bewûndering, en waard fereale op de ûntdekkingsreizger; nei in skoft fan korrespondinsje en letter ferkearing trouden sy yn 1941. Yn setten de Ingstads harren nei wenjen by Oslo, dêr't sy wenjen bliuwe soene at se net reizgen. Sy krigen in dochter, Benedicte, dy't heechlearaar medyske antropology waard oan de University fan Oslo. De tsiender Benedicte beselskippe har âlden op harren ûndersyksreizen.
Oars
Songs of the Nunamiut – Samling fan Ingstad syn fotos en lûdsopnames fan Inuitlieten út syn tiid yn Alaska
Earbetoan
thumb|It Noarsk fregat «KNM Helge Ingstad»
Kardenio
Kardenio, yn it Ingelsk: Cardenio, en eins folút The History of Cardenio (De Skiednis fan Kardenio), is in ferlern gien toanielstik fan 'e wiidferneamde Ingelske skriuwer en dichter William Shakespeare, wêrfan't bekend is dat it yn 1613 yn Londen opfierd is troch The King's Men, it teäterselskip dêr't de grutte toanielskriuwer ta hearde. It is lykwols pas yn 1653 opnommen yn it Stationers' Register, de gesachhawwende útjouwerskatalogus út dy tiid, wêrby't as skriuwers Shakespeare en John Fletcher opjûn waarden. Hoewol't der gjin inkeld as sadanich bekend fragmint fan it stik oerlevere is en de ynhâld dus ûnwis is, wurdt algemien oannommen dat it basearre wie op in episoade út it masterwurk Don Quichot, fan 'e Spaanske skriuwer Miguel de Cervantes, út 1605. Lykwols wurdt ek noch wolris beweard dat Kardenio yn syn gehiel of foar in part oerlevere is ûnder in oare titel; wat dat oanbelanget wurde twa toanielstikken wol neamd: Dûbeld Bedroch en De Twadde Trageedzje fan de Faam.
Sin City (filmstudio)
Sin City (of Sin City Films) is in Amerikaanske pornografyske filmstudio wêrfan't it haadkertier om belestingtechnyske redens fêstige is yn Nassau, op 'e Bahama's.
Kardenio
Cardenio yn Don Quichot
Yn Don Quichot komme de doalende ridder en syn skyldfeint Sancho Panza yn it ûnherberchsume berchlân fan 'e Sierra Morena in wyldhierrige healneakene klúzner tsjin, dy't de skriuwer fan in notysjeboek fol treflike poëzij blykt te wêzen. As hja him úteinlik safier krije dat er harren syn ferhaal fertelle wol, docht bliken dat dizze Cardenio in telch is út in rike famylje út Andalúsje, dy't fereale rekke op syn buorfamke Luscinda, mei wa't er opgroeid wie. It wie syn bedoeling om mei har te trouwen, mar foar't dat barre koe, waard er fuortroppen om yn 'e hofhâlding fan hartoch Ricardo te tsjinjen as in selskipsman foar dy syn jongste soan, don Fernando. Dyselde hie in aparte foarleafde foar fammen fan leger maatskiplik komôf en doe't er de lofsangen fan Cardenio oer Luscinda hearde, rekke er fol fan begear foar it fanke. Hy makke Cardenio wiis dat er dy syn heit freegje soe om in houlik tusken Cardenio en Luscinda te beävensearjen, wylst Cardenio sels weromreizge nei hartoch Ricardo, om syn tsjinst yn dy syn hofhâlding te beëinigjen. Mar de ferriedlike don Fernando bewurkmastere it sa dat er sèls mei Luscinda trouwe koe, en doe't Cardenio weromkaam, wie it hiele spul al yn kannen en krûken. Luscinda bewissige him derfan dat se leaver stjerre soe as mei don Fernando te trouwen, mar doe't it derop oankaam, troude se dochs mei him. Cardenio waard doe alhiel sljochtsinnich en naaide út nei de woeste bergen, dêr't er de wyldeagige klúzner waard dy't don Quichot en Sancho dêr letter troffen.
Sin City (filmstudio)
It bedriuw is eigendom fan 'e oprjochter David Sturman, dy't in soan is fan 'e legindaryske pornografyprodusint en belestingwegerder Reuben Sturman (1924-1997). Sûnt 2009 hat David syn soan Jared Sturman de deistige lieding oer Sin City.
Guon fan 'e bekendste pornofilms dy't Sin City produsearre, wiene de parodyen op 'e populêre aksjesearje Baywatch, út 'e 1990-er jierren: Babewatch (1994) en Boobwatch (1996).
Kardenio
Cardenio yn Don Quichot
Men giet der algemien fan út dat Shakespeare syn komeedzje Kardenio op 'e boppesteande passaazje basearre wie. Hoewol't Miguel de Cervantes Don Quichot pas yn 1605 skreau, waard it earste part (mei dêrûnder it ferhaal fan Cardenio) al yn 1612 oerset yn it Ingelsk troch Thomas Shelton, en wie it dus beskikber foar Shakespeare en Fletcher.
Oerlevere ûnder in oare namme
Men wol ek wolris hawwe dat Kardenio wol deeglik bewarre bleaun is, mar oerlevere is ûnder in oare namme. Sa bewearde Lewis Theobald yn 1727 dat er trije manuskripten yn 'e hannen krigen hie dy't stammen út 'e tiid fan 'e Restauraasje, en dy't fan ien en itselde toanielstik sûnder titel fan Shakespeare wiene. Hy "ferbettere" se en publisearre it resultearjende stik ûnder de namme Dûbeld Bedroch of: De Oerstjoere Minners (Double Falsehood or: The Distressed Lovers). Dit stik hat de plot fan 'e "Cardenio"-episoade út Don Quichot, en wurdt sadwaande troch guon beskôge as basearre op it ferlerne Kardenio, mar is nea as it stik sels akseptearre yn bredere akademyske fermiddens.
Yn 1990 identifisearre hânskriftekspêr Charles Hamilton, nei't er in manuskript út 1611 bestudearre hie fan it toanielstik De Twadde Trageedzje fan de Faam (The Second Maiden's Tragedy), ornaris taskreaun oan Thomas Middleton, dat as in ferzje fan it missende Kardenio, wêryn't de nammen fan 'e personaazjes feroare binne. Dizze taskriuwing (oan Shakespeare) wurdt lykwols troch saakkundigen fierhinne fersmiten, ek al om't de plot fan it stik yn 'e fierste fierte net liket op 'e "Cardenio"-episoade út Don Quichot (hoewol't in minder wichtige ferhaalline út it stik wol in oar ferhaal út Don Quichot dramatisearret). Guon teäterselsskippen hawwe Hamilton syn taskriuwing as ferlechje brûkt om De Trageedzje fan de Twadde Faam ûnder de titel Kardenio en de tafoeging "It Ferlern Waande Stik fan Shakespeare" mei grut finansjeel súkses op 'e planken te bringen.
Heuvel
Yn Nederlân, dat gjin echte bergen hat, wurde heuvels al hiel gau bergen neamd, lykas de Faalserberch of de Sint-Pitersberch, dat eins gewoan heuvels binne. De bekendste heuvels fan Nederlân binne sitewearre yn Súd-Limburch, mar ek yn Gelderlân (de Hege Feluwe), Utert (de Uterter Heuvelrêch) en Oerisel (de Sallânske Heuvelrêch) komme se foar. De sânheuvels oan 'e Hollânske kust en op 'e Waadeilannen en de Siuwske Eilannen wurde dunen neamd en oer it algemien net as echte heuvels beskôge, hoewol't se dat strikt nommen wol binne.
Heuvels kinne ûntstean troch útspieling fan heechlein lân troch rivieren, lykas yn Súd-Limburch, troch it skeinen fan wat oarspronklik plat lân wie, sa't yn 'e iistiid de gletsjers dien hawwe yn Gelderlân, Utert en Oerisel, of troch sânferstowings, lykas yn 'e dunen (en likegoed yn woastinen). Fierders binne der ek noch troch minsken oanleine heuvels, lykas grêfheuvels.
Anabolic Video
Anabolic Video is in Amerikaanske pornografyske filmstudio dy't fêstige is yn Chatsworth, yn 'e steat Kalifornje. De namme betsjut letterlik "Anabolide Fideo". It bedriuw waard yn 1991 oprjochte yn it Kalifornyske Venice troch Christopher Alexander (ek wol bekend ûnder syn skûlnamme Biff Malibu), en wie ien fan 'e pioniers op it mêd fan 'e gonzo-pornografy, it út 'e losse hân filme reality-subsjenre fan 'e porno, dat folle goedkeaper te meitsjen is as it subsjenre fan feature films, de eigentlike films. Mei datsoarte publikaasjes hie Anabolic Video grut súkses.
Yn 1998 waard de susterstudio Diabolic Video oprjochte; Diabolic hie dêrfoar sûnt de midden fan 'e jierren njoggentich in ymprint fan Anabolic west. Anabolic en Diabolic ûnderholden hast in desennium lang nauwe bannen, oant yn 2007 besletten waard om 'e beide labels elk har eigen paad gean te litten. Yn 2004 liek Anabolic Video yn it neigean te reitsjen, doe't frijwol tagelyk in stikmannich súksesfolle regisseurs, wêrûnder Erik Everhard en Jon Dough, oerstapten nei oare studio's. Mar Anabolic wist dy ierlitting wer te boppe te kommen en is noch altyd in grutte spiler yn 'e Amerikaanske pornoyndustry.
Hindrik V (toanielstik)
Hindrik V, yn it oarspronklike Ingelsk: Henry V (folút eins: The Life of Henry the Fifth, "It Libben fan Hindrik de Fyfde"), is in toanielstik fan 'e hân fan 'e wiidferneamde Ingelske skriuwer en dichter William Shakespeare. It is yn prinsipe in trageedzje, hoewol't it yn 'e tradisjonele yndieling fan Shakespeare syn wurk ûnder de Shakespeariaanske histoaryske stikken falt. Hindrik V foarmet it fjirde en lêste part fan Shakespeare syn tetralogy (rige fan fjouwer stikken) oer de opienfolgjende regearperioaden fan 'e Ingelske kenings Richard II, Hindrik IV en Hindrik V. Sa't de titel al oanjout, is dit stik basearre op it libben fan kening Hindrik V, dy't regearre fan 1413 oant 1422, al giet it benammen oer de foarfallen drekt foarôfgeande oan en folgjend op 'e ferneamde Slach by Azincourt, yn 1415. Boppedat stie Shakespeare himsels aardich wat frijheden ta mei de stof. Mei Hamlet is Hindrik V ien fan 'e stikken fan Shakespeare dy't de measte útdrukkings yn 'e Ingelske taal yntrodusearre hawwe. It moat omtrint 1599 skreaun wêze, en it waard foar it earst útjûn yn 1600. De Fryske oersetting fan Douwe Kalma ferskynde yn 1965.
Ynhâld
It stik begjint mei it ynskypjen fan it Ingelske leger om it Kanaal oer te stekken, foar in fjildtocht yn it ramt fan 'e Hûndertjierrige Oarloch tusken Ingelân en Frankryk. Dêrby fynt yn 'e haven fan Southampton in gearspanning plak om kening Hindrik V om hals te bringen (in histoarysk foarfal), dêr't û.m. Hindrik syn neef, de greve fan Cambridge belutsen is. De fernimstige manear wêrop't Hindrik de gearspanning oan it ljocht bringt en syn ûnmeilydsumens by it ôfweven mei de gearspanners lit sjen dat er in hiel oare man wurden is as de guodlike prins dy't er yn Shakespeare syn eardere toanielstikken Hindrik IV, Diel 1 en Diel 2 wie.
Foar de komyske noat yn dit serieuze toanielstik soargje in tal minder wichtige personaazjes: de gewoane soldaten Pistol, Nym en Bardolph, dy't ek al har opwachting makken yn 'e beide stikken oer Hindrik IV. It Ingelske leger omfettet fierders ek in Skot, in Ier en in stereotyp delsette Welsman dy't fan Fluellen hjit, wat in besykjen fan Shakespeare is om yn it Ingelsk ta in fonetyske skriuwwize te kommen fan 'e Welske namme "Llywelyn". thumb|left|200px|Katerine leart Ingelsk fan har hofdame Alice, in [[stiendruk út 1888 fan Laura Alma-Tadema.]]
Oare kant it Kanaal wurdt de Frânske havenstêd Harfleur belegere; dêrby leit de toanielskriuwer Hindrik ien fan 'e bekendste fan alle shakepeariaanske útspraken yn 'e mûle: "Once more unto the breach, dear friends..." ("Jitris yn 'e bresse, bêste freonen..."). Nei de ferovering fan Harfleur tsjocht it Ingelske leger it Frânske binnenlân yn, dêr't it úteinlik it Frânske leger treft. De jûns foar de Slach by Azincourt, as de oerwinning noch yn 'e kiif liket te stean, doarmet de jonge kening yn momkape troch it Ingelske kamp, om út te finen wat syn ûnderhearrigen no eins echt fan him fine. De oare moarns, foar de slach, praat er syn mannen moed yn mei de ferneamde Sint-Krispynstaspraak, mei as bekendste part: "we few, we happy few, we band of brothers" ("wy minmachtigen, wy lokkige minmachtigen, wy espeltsje bruorren").
Nei de oerwinning by Azincourt besiket Hindrik de Frânske prinsesse Katerine fan Falois it hof te meitsjen, wat mar muoisum giet mei't net ien fan beiden de oare syn taal goed sprekt. It fermeits om harren flaters helpt harren lykwols krekt har doel te berikken. It stik einiget as kening Karel VI fan Frankryk Hindrik oannimt as syn soan en erfgenamt. Mar ear't it doek falt, komt it koar noch in kear op en fertelt dat der ûnder Hindrik syn erfgenamt "safolle lju oan it bewâld stiene, dat se Frankryk ferlearen en Ingelân bliede lieten." Dat is in foarútwizing nei Shakespeare syn trilogy oer it tumultueuze regear fan Hindrik VI.
Hindrik IV, Diel 2
Hindrik IV, Diel 2, yn it oarspronklike Ingelsk: Henry IV, Part 2 (folút eins: The Second Part of the History of Henry the Fourth), is in toanielstik fan 'e hân fan 'e wiidferneamde Ingelske skriuwer en dichter William Shakespeare. It is yn prinsipe in trageedzje, hoewol't it yn 'e tradisjonele yndieling fan Shakespeare syn wurk ûnder de Shakespeariaanske histoaryske stikken falt. Hindrik IV, Diel 2 foarmet it trêde part fan Shakespeare syn tetralogy (rige fan fjouwer stikken) oer de opienfolgjende regearperioaden fan 'e Ingelske kenings Richard II, Hindrik IV en Hindrik V. It stik beskriuwt de ôfrin fan 'e opstân fan 'e Percy-famylje tsjin it regear fan kening Hindrik IV en kroanprins "Hal" (Hindrik V) syn ûntjouwing ta kening. Histoarysk sjoen soe dat in snuorje fan mear as tsien jier, fan 1403 oant 1413 beslaan, mar yn it toanielstik liket it om in folle koartere perioade te gean; hoewol't Hindrik IV, Diel 2 basearre is op histoaryske feiten, stie Shakespeare himsels aardich wat frijheden ta mei de stof. It stik is nei alle gedachten skreaun tusken 1596 en 1599, en it waard foar it earst útjûn yn 1600. De Fryske oersetting fan Douwe Kalma ferskynde yn 1965.
Ynhâld
It stik set útein op it punt dêr't it foarôfgeande Hindrik IV, Diel 1 ophold, nammentlik nei de Slach by Shrewsbury en de nederlaach fan 'e rebel Hindrik Percy, byneamd Hjitspoar. Dy syn heit, Hindrik Percy, de greve fan Noardumberlân, syn sweager, Edmund Mortimer, greve fan 'e Mark, de Welske ealman Owen Glendower en Richard le Scrope, de aartsbiskop fan York, sette de opstân lykwols fuort, en Hindrik V moat harren sjen te ferslaan. Underwilens riedt syn soan Hal, de lettere Hindrik V, him ta op syn eigen keningskip, en is de fette, âlde korrupte liddichgonger sir John Falstaff, in eardere selskipsman fan 'e prins, weromkeard nei de Londenske ûnderwrâld. De toansetting fan it stik is grutdiels elegysk, en de ynhâld konsintrearret him op Falstaff syn âlderdom en it neieroan kommen fan syn dea. De beide haadrolspilers, Hal en Falstaff, moetsje inoar mar twaris en dan noch hiel koart, dat de beide lykstrekige ferhaallinen steane suver op harsels.
Falstaff bringt syn tiid troch mei drinken en lytse kriminaliteit yn 'e Londenske ûnderwrâld, wêrby't syn jonge paazje, dy't prins Hal him by wize fan grap tawiisd hat, foar him hantlanget. De âld útfretter rekket der ûnderwilens net sûner op; as er de paazje freget oer wat de dokter fan syn urine sein hat, antwurdet de jonge dat neffens de dokter de urine sûner wie as de pasjint. Falstaff begjint in relaasje mei de prostituee Doll Tearsheet, mar as de troepen fan 'e aartsbiskop fan York nei it suden opmarsjearje, bejout er him nei it plattelân om soldaten foar it leger fan 'e kening te ronseljen. Dêr treft er û.o. in âld skoalmaat, rjochter Shallow, en hja helje tegearre oantinkens op oan har jonkheid.
Underwilens is prins Hal ek belutsen bleaun by de Londenske ûnderwrâld en hy liket alhiel ûngeskikt foar it keningskip. Syn heit, Hindrik IV, is blykber de fermoedsoening dy't se yn Hindrik IV, Diel 1 berikten, wer fergetten, en rekket op 'e nij bot teloarsteld yn it hâlden en dragen fan syn soan. De opstân fan 'e Percy's en de aartsbiskop fan York wurdt diskear net op it slachfjild besljochte, mar troch de yntriizjes fan prins Jan, Hal syn jongere broer. Dan rekket kening Hindrik yn 'e minnichte en liket er te stjerren. Hal, dy't mient dat syn heit al dea is, giet ôf mei de kroan, mar dan komt Hindrik wer by en is er alhiel ferbûke, mei't er mient dat syn soan inkeld wat om it keningskip jout. Hal oertsjûget him lykwols fan it tsjindiel, sadat de âlde kening rêstich stjerre kin.
Yn 'e slotsêne komme de beide ferhaallinen gear, as Falstaff, dy't heard hat dat Hal no kening is, nei Londen ta reizget yn 'e ferwachting dat syn freonskip mei de prins no ryklik beleanne wurde sil. Mar Hal wiist de âld smjunt ôf troch te sizzen dat er him as kening net mear mei soksoarte lju ynlitte kin. De figueren út 'e Londenske ûnderwrâld, dy't miend hiene ûnder Hal syn regear in goudene tiid temjitte te gean, wurde ynstee allegear oppakt en yn it tichthús smiten.
Fryske oersetting
Henry IV, Part 2 waard ûnder de titel Kening Hindrik IV (2) yn it Frysk oerset troch Douwe Kalma. Yn 1965 waard it publisearre troch de Fryske Shakespeare Stifting te Drachten, as ûnderdiel fan harren omnibusútjefte Shakespeare's Wurk Dl. V, yn 'e mande mei de fertalings fan guon oare keningsstikken, lykas Richard II, Hindrik IV, Diel 1 en Hindrik V.
Jetze Doorman
Jetze Doorman (Balk, 2 july 1881 – Breda, 28 febrewaris 1931) wie in Frysk skermer. Hy die tusken 1908 en 1924 mei oan fjouwer Olympyske Spullen en wûn dêrby fjouwer brûnzen medaljes. Yn 1909 waard hy Nederlânsk kampioen Sabel.
Olympyske Spullen
Doorman wie in beropsmilitêr. Hy trochrûn de Keninklike Militêre Akademy en wie efterelkoar twadde-luitenant, earste-luitenant en sûnt 1918 kapitein by de artillery. Yn 1906 die hy mei oan de offisjeuze Tuskenspullen yn Atene. In jier letter waard hy yn Parys Europeesk kampioen op de sabel, ûnder mear troch de Frânske greve Georges de la Falaise en de Grykske Olympysk kampioen fan 1896 Ioannis Georgiadis te ferslaan. In 1908 die hy yndividueel én yn teamferbân mei oan de Olympyske Spullen yn Londen, sûnder in medalje te winnen. Op de Spullen fan 1912, 1920 en 1924 foel hy wol yn de prizen. Yn 1912 wûn hy mei it Nederlânsk team brûns op de ûnderdielen degen en sabel, yn 1920 en 1924 wûn it team brûns mei de sabel. By de Spullen fan 1912 die er ek noch mei oan it ûnderdiel Moderne Fiifkamp.
Reedriden
Behalven skermer wie Doorman ek in fertsjinstlik reedrider. Sa die er yn 1912 as wedstriidrider mei oan de twadde Alvestêdetocht. Doe hat er twa dielnimmers rêden dy't troch it iis sakke wiene, dêrnei moast er sels ferklomme opjaan. Yn 1914, koart foar it útbrekken fan de Earste Wrâldkriich, wie er legere yn in soarte fan fredesmissy yn it ûnôfhinklike Albaanje, dêrby kaam de Nederlânske majoar Lodewijk Thomson om. Jetze Doorman wie in folle neef fan skout-by-nacht Karel Doorman en in oerpakesizzer fan generaal-majoar J.D. Doorman.
Sniemûzen
De sniemûzen (wittenskiplike namme: Chionomys) foarmje in skaai fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e wrotmûseftigen (Cricetidae) en de ûnderfamylje fan 'e wrotmûzen (Arvicolinae). Ta dit skaai hearre trije soarten dy't foarhinne ta de famylje fan 'e fjildmûzen (Microtus) rekkene waarden (en dêr inkeld noch wol ûnder beflapt wurde). Sniemûzen komme foar yn bercheftige regio's yn East-, Midden- en Súd-Jeropa, Lyts-Aazje en de Kaukasus.
Stridon
Stridon (Latyn: Strido Dalmatiae) wie in plak yn de Romeinske provinsje Dalmatia. It plak lei nei alle wierskyn net fier fan it hjoeddeiske Ljubljana yn Sloveenje. Oare lokaasjes dêr't oan tocht wurdt binne: Sdrin, Štrigova, Zrenj (Kroaasje), Starod (Sloveenje), Zrin en noch mear plakken yn Kroaasje en Sloveenje.
Stridon is ferneamd meidat de tsjerkfaar Hiëronymus fan Stridon dêr berne waard. Yn 379 waard Stridon ferwoastge troch de Goaten. Hiëronymus skreau oer dat barren yn syn wurk De viris illustribus
Pajala (plak)
Pajala is it grutste plak en it bestjoerssintrum fan de Sweedske gemeente Pajala. Pajala is ferneamd nei syn stichter, in soarte fan hannelsfertsjintwurdiger/douanier, Lasse Pajanen, út de lette 16e iuw. Ut Pajala wei waarden in tal doarpen yn de omkriten stichte.
Pajala leit oan de rivier de Torne, 7 km foar de gearrin mei de Muonio yn it easten; de grins mei Finlân.
Yn de 20e iuw is it doarp bombardearre troch de eardere Sovjet-Uny yn de striid mei de Finnen (1940) yn de Winteroarloch. Nei de oarloch hat de Sovjet-Uny de skea fergoede.
Racquel Darrian
Racquel Darrian, echte namme: Kelly Jackson (Hutchinson (Kansas), 21 july 1968), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan mingd Amerikaansk-Yndiaansk komôf, wa har artystenamme oft ek wol (mis)stavere is as Raquel Darrian of Raquel Darian, en dy't yn it begjin fan har karriêre ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Racquel, R. Devon, R. Davon, R. Damian, R. Damien, R. Derrian en Raquel Corben.
Libben
Racquel Darrian waard berne yn Hutchinson, yn 'e steat Kansas, mar ferfear yn 1975 mei har âldelju nei it Kalifornyske Los Angeles, dêr't se opgroeide. Yn 1988 begûn se te posearjen foar neakenblêden, wat datselde jiers noch late ta har debút yn har earste pornografyske film. Yn 't earstoan spile se inkeld yn lesbyske films, lykas Lez'be Friends (1988) en No Boys Allowed (1991), mar meitiid begûn se ek heteroseksuële pornografy te meitsjen mei akteur Derrick Lane. Yn 1994 troude se mei him (yn 2000 rûn it houlik op in skieding út). It pear krige yn july 1997 in dochter, dy't se Brooke neamden, en wurke jierrenlang allinnich mar mei-inoar. Pas yn 'e lêste pear jier fan har pornokarriêre spile Darrian ek mei oare manlju.
Racquel Darrian wie yn 'e jierren njoggentich ien fan 'e grutte nammen yn 'e Amerikaanske pornoyndustry, en waard wol de Brunette Goddess of Porn (de "Brúnhierrige Goadinne fan 'e Porno") neamd. Ek wie se ien fan 'e kontrakstjerren fan 'e studio Vivid Entertainment. Yn har goed tsienjierrige karriêre wurke se mei mear as hûndert ferskillende froulike tsjinspylsters, mar mei mar sân ûnderskate manlju. Yn totaal makke se 103 pornofilms en wûn se ien AVN Award (de Oskar fan 'e pornowrâld). Yn 2000 beëinige se har pornokarriêre en sette se har nei wenjen yn Las Vegas, yn 'e steat Nevada. Yn 2002 waard se ynhuldige as lid fan 'e AVN Hall of Fame. Njonken har aktearwurk gie se yn 'e njoggentiger jierren ek troch mei te wurkjen as neakenmodel. Sa stie se yn 1990 yn 'e Penthouse as de Penthouse Pet fan 'e moanne oktober (ûnder de namme Kelly Jackson), en makke se yn 1996 diel út fan spesjale nûmer dat de Playboy dat jiers oan strippers wijde. Ek wie se te sjen yn Hustler, Velvet en Chéri.
Hoekske Waard
De Hoekske Waard (Nederlânsk: Hoeksche Waard) is in lânstreek yn it suden fan 'e Nederlânske provinsje Súd-Hollân, dy't ek wol beskôge wurdt as ien fan 'e Súdhollânske Eilannen. De namme is ôflaat fan 'e eardere ambachtshearlikheid Hoecke, it tsjintwurdige Puttershoek.
Skiednis
Yn syn tsjintwurdige foarm ûntstie de Hoekske Waard doe't it gebiet der yn 1421 by de Sint-Elizabethsfloed ûnder strûpte. Foartiid hearde it eastlike part ta de Grutte of Hollânske Waard en it westlike diel ta it eilân Putten. Nei de wettersneedramp moast frijwol it hiele gebiet op 'e nij drûchmakke wurde, en dêrby krige it syn hjoeddeistige yndieling. Dy bediking krige foar it meastepart syn beslach tusken 1538 en 1653. Yn 'e oardel iuw dy't dêrop folge, waard noch wat lân by it Hjerringfliet en it Hollânsk Djip del bybedike. Sûnt 1800 is der oan 'e omtrek fan 'e Hoekske Waard net folle mear feroare.
Geografy
Yn it noarden foarmet de Alde Maas de grins mei IJselmonde, wylst yn it westen it Spui de Hoekske Waard ôfsnijt fan Foarne-Putten. Oan 'e eastkant skiedt de Doardter Kil it gebiet fan it Eilân fan Doardt, en yn it súdeasten en suden grinzget de Hoekske Waard oan it Hollânsk Djip, dat yn it súdwesten oergiet yn it Hjerringfliet. It iennichste gruttere plak op 'e Hoekske Waard is Ald-Beierlân, dat yn it noarden oan 'e Alde Maas leit. De rest fan it gebiet bestiet fierhinne út frij tinbefolke, agrarysk gebiet.
De Hoekske Waard omfieme foarhinne 5 ûnderskate gemeenten: Mei yngong fan 1 jannewaris 2019 waarden al dy gemeenten gearfoege ta de nije fúzjegemeente Hoekske Waard
Demografy
De Hoekske Waard hat in befolking fan likernôch 86.000 minsken, wat mei in oerflak fan 323,8 km² delkomt op in befolkingstichtens fan 266 minsken de km². It grutste part fan 'e ynwenners libbet lykwols by de noardlike râne fan it gebiet lâns, yn Ald-Beierlân en lytsere plakken as Nij-Beierlân en Puttershoek.
Hannelingen fan Barnabas
De Hannelingen fan Barnabas is in algemien as apokryf beskôge kristlike religieuze tekst, besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel. It is in yn it Gryksk steld pseudepigrafysk geskrift ûnder de namme fan 'e apostel Jehannes Markus, dy't beweart de sindingsreizen fan 'e apostel Barnabas, de selskipsman fan Paulus, te beskriuwen. Dêrby wurdt fral yngien op dy syn stifting fan 'e earste kristlike mienskippen op Syprus.
It taalgebrûk en de ûnderlizzende tsjerkepolitike polemyk ferriede lykwols dat it hjir giet om in fyfde-iuwske tekst, dy't bedoeld is om 'e ûnôfhinklikheidsstriid fan 'e Syprioatyske tsjerke te ûnderstypjen en fan in apostoalysk fûnemint te foarsjen. De Tsjerke fan Syprus besocht him nammentlik fan it Earste Konsylje fan Efeze, yn 431, ôf los te meitsjen fan it Patriargaat fan Antiochië (wat yn 478 slagge). De Hannelingen fan Barnabas moatte net betize wurde mei it ier-kristlike Brief fan Barnabas of mei it Midsiuwske Evangeelje fan Barnabas.
Alblasserwaard
De Alblasserwaard (Nederlânsk: Alblasserwaard) is in lânstreek yn it súdeasten fan 'e Nederlânske provinsje Súd-Hollân en in lyts diel yn de provinsje Utert. It gebiet leit eastlik en súdeastlik fan 'e stêd Rotterdam, en noardeastlik fan Doardt. It foarmet it súdlike diel fan it saneamde Griene Hert (fan 'e Rânestêd). Pas nei de foltôging fan 'e Alde Sederik, in kanaal dat yn 1370 groeven waard tusken Ameide en Meerkerk, kaam de Alblasserwaard ûnder dy namme bekend te stean, wêrby't it ferneamd waard nei it rivierke de Alblas. Foartiid stie it bekend as "it Lân tusken Lek en Merwede". De Alblasserwaard stiet benammen bekend om 'e wrâldferneamde Wynmûnen fan Kinderdijk.
Geografy
Yn it noarden foarmet de rivier de Lek de grins mei de Krimpenerwaard en de Lopikerwaard, wylst de rivier de Noard de Alblasserwaard yn it westen skiedt fan IJsselmonde. Oare kant de Merwede leit yn it suden it Nasjonaal Park De Biisbosk. En yn it easten foarmje de Alde Sederik, it Merwedekanaal en de Linge de skieding mei de Fiifhearelannen en de Tilerwaard.
Oan 'e súdkant fan 'e Alblasserwaard lizze oan 'e Merwede fan west nei east de stêden Alblasserdam, Papendrecht, Sliedrecht, Hardinxveld-Giessendam, en Gorkum. It noardlike diel fan 'e Alblasserwaard is foar it grutste part in leechlein en frij tinbefolke, agrarysk gebiet.
De Alblasserwaard bestiet út 7 ûnderskate gemeenten:
Demografy
De Alblasserwaard hat in befolking fan likernôch 170.000 minsken, wat mei in oerflak fan sa'n 250 km² delkomt op in befolkingstichtens fan 680 minsken de km². Fierwei it grutste part fan 'e ynwenners libbet lykwols by de súdlike râne fan it gebiet lâns. De Alblasserwaard ûnderskiedt him fan 'e rest fan Súd-Hollân troch in dialekt dat net ta it Hollânsk heart, mar ta it Utertsk-Alblasserwaardsk. Dat wykt sadwaande wat mear ôf fan it Standertnederlânsk as de dialekten dy't sprutsen wurde yn oangrinzgjende gebieten yn it westen.
PC 2013
thumb|right|300px|De kening Renze Pieter Hiemstra yn aksje De PC fan 2013 waard op woansdei 31 july ferkeatst. It wie de 160ste edysje fan de wichtichste keatspartij fan it jier, en tagelyk ek it 160-jierrich jubileum fan de permaninte kommisje. It wie in moaie simmerdei mei ideale keatsomstannichheden. Allinne oan it ein fan de middei wie de loft wat berûn en mei de finale reinde it sa no dan in bytsje. It wie in dei mei net in bulte spanning, ek de finale net. De grutste opwining mei de finale ûntstie doe't in dronken belg neaken it fjild oprûn, sa hat nei Wimbledon ek de PC syn neakenrinner hân.
It Lotsjen
Neffens de tradysje waard it lotsjen wêr dien op de moandeitejûns foar de PC yn de Koarnbeurs yn Frjentsjer. It partoer fan Johan van der Meulen lutsen it bêste lot fan de toppartoeren. Sy wiene tige bliid mei harren lot by de earste acht partoeren. At se gjin fouten meitsje soene koe de finale harren eins net mear untrinne. De bruorren Triemstra troffen it minder. Taeke mei Gert-Anne van der Bos en Daniël Iseger it meast konstante partoer fan de leaste jierren lotte yn de earste ronde syn 9 jier jongere broer Bauke dy't mei syn partoer krekt de lêste twa haadklasse wedstriden wûn hie. Fierder sieten ek de partoeren fan de kening fan 2012 Thomas van Zuiden, Jan Dirk de Groot en Tjisse Steenstra by de heechste acht nûmers. By de lêste yn it partoer in keatstopper út it ferline. Cornelis Terpstra makke nei syn slimme ûngemak by it kitesurfen syn opwachting op de PC. thumb|right|300px|Cornelis Terpstra werom op it sjûkelân
Earste List
Op de earste list net in bulte ferassings. Johan van der Meulen hie mei syn perk dy't goed yn foarm wiene gjin inkel probleem en krigen gjin boardsje tsjin. Renze Pieter Hiemstra en foaral Hylke Bruinsma wiene gjin bal fertroud en mannich bal waard boppe slein. Hylke Bruinsma soe oer de hiele dei tritich ballen boppe slaan. Fierder wie it partoer fan Gert-Anne van der Bos mei Taeke Triemstra te sterk foar it partoer fan syn broer Bauke Triemstra. It sterke partoer fan Jan Dirk de Groot mei ivich talint Marten Feenstra en rûtinjee Pier Piersma gie derôf stjin Tjisse Steenstra c.s.
Twadde List
It partoer fan Johan van der Meulen hie ek op de twadde list net in soad tsjinstân. Sy moasten dêr tsjin it partoer fan Hendrik Tolsma, dy hie de eardere opslagger Martijn Olijnsma foaryn stean. Mar as foarynse soe de PC dit jier gjin sukses bringe en mei ien boardsje geane sy derôf. It partoer fan de talintfolle opslagger Menno van Zwieten koe it net bolwurkje tjsin dit partoer fan Jelte-Pieter Dijkstra mei achteryn de jonge Sjoerd de Jong. It partoer fan Gert-Anne van der Bos hie net in soad problemen mei it partoer fan Arnold Zijlstra wêrtroch de winner fan it jier derfoar, Thomas van Zuiden sûnder priis nei hûs moast. It partoer fan Tjisse Steenstra hie hiel wat mear moeite mei it earste klas partoer fan Pieter Bakker, mar sy koene dochs in plakje by de lêste fjouwer binnenhelje.
Finale
De finale wie in ientoanige fertoaning. Johan van der Meulen wie op dreef oan de stuit en syn maten yn it perk wiene ek fiersten te sterk foar de opslach fan Tjisse Steenstra. Ek doe't letter yn de partij Cornelis Terpstra de foarbêst oernaam hie fan Steenstra waard it net better, van der Meulen c.s. kamen samer op 5-0 foar. Doe hekke it even mar Steenstra c.s. hiene gjin krach mear om echt werom te kommen yn de partij.
Kening PC 2013
Renze Pieter Hiemstra waard útroppen ta kening fan dizze PC.
Solomon Kane (film)
Solomon Kane is in Ingelsktalige Britsk-Frânsk-Tsjechyske histoaryske fantasy- en aventoerefilm út 2009 ûnder rezjy fan M.J. Bassett. De haadrollen waarden fertolke troch James Purefoy en Rachel Hurd-Wood, ûnderstipe troch û.o. Pete Postlethwaite, Alice Krige en Max von Sydow yn 'e byrollen. De titel ferwiist nei de haadpersoan Solomon Kane, in personaazje yn 'e Elizabetaanske Tiid út 'e koarte ferhalen fan 'e Amerikaanske skriuwer Robert E. Howard. It senario fan 'e film is lykwols orizjineel, en net basearre op ien fan Howard syn koarte ferhalen oer Kane.
Plot
Yn it jier 1600 fiert de ûnmeilydsume Ingelske kaperkaptein Solomon Kane de bemanning fan syn skip by nacht oan yn 'e striid tsjin it Osmaanske garnizoen fan in fêsting oan 'e kust fan 'e Magreb yn Noard-Afrika. Nei't de ferdigeners ferslein binne, liedt er syn mannen nei it hert fan 'e fêsting ta, dêr't syn ûnderhearrigen yn in troanseal oan 'e lêste man ta deade wurde troch út spegels foar 't ljocht kommende demoanen. As iennichste berikt Kane de keamer efter de troan, dêr't er in skat oan goud en juwiellen oantreft, mar ek in noch folle machtiger demon, dy't himsels "de Risper fan 'e Duvel" neamt. Dyselde fertelt him dat syn siel nei in libben fan sûnde oan Satan fersein is. Kane wol dêr neat fan witte en besiket de Risper mei it swurd te ferslaan. As dat neat wurdt, springt er út in finster it tsjuster yn om oan 'e demon te ûntkommen en bedarret yn 'e weagen fan 'e see fier ûnder de fêsting.
Jierren letter is Kane weromkeard yn it Keninkryk Ingelân, dêr't er beskûl fûn hat yn in kleaster. Ut eangstme om yn 'e hel te bedarjen, hat er al syn besittings oerdien oan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke, en teffens hat er it gebrûk fan geweld ôfsward en besiket er syn libben te betterjen yn 'e hope om ferlossing te finen. Nei in profetyske dream twingt de abt him lykwols om fuort te gean. Tsjin in mûnts seit er dat in libben fan frede net de iennichste manear is om God te tsjinjen, mar dat Kane dat sels ûntdekke moat. Tsjin Kane seit er dat er nei hûs gean moat, mei't er in telch út in aadlik laach is. Kane kin lykwols net nei hûs omreden fan syn ferline. Doe't er noch in opslûpen jonge wie, woe syn autoritêre heit dat er yn it kleaster gie foar in tsjerklike karriêre, mei't syn âldere broer Marcus him opfolgje soe as kastielhear. Kane liek dat wol nei fleanen, en hy rûn fuort om syn eigen paad te kiezen. Deunby hûs ûntdiek er de wrede Marcus, dy't risselwearre om in tsjinstfamke te ferkrêftsjen. Kane besocht dat tsjin te kearen, wat late ta in konfrontaasje tusken de beide bruorren. Dêrby joech er Marcus in triuw, dy't doe fan it klif ôf kneppele en op 'e rotsen dêrûnder te pletter foel.
Kane begjint in omdoarmjend bestean op 'en paad. Nei't er oerfallen en mishannele wurdt troch in trijetal sadistyske strûkrôvers, wêrby't er ferwûne rekket om't er wegeret himsels te ferdigenjen, wurdt er bewusteleas oantroffen troch in puriteinske húshâlding, de Crowthorns. William Crowthorn is mei syn frou Katherine, soannen Edward en Samuel en dochter Meredith ûnderweis nei in haven oan 'e Ingelske westkust, om dêrwei skip te gean nei de Nije Wrâld. Ferpleegd troch de jonge, tsjeppe Meredith betteret Kane mei gauwens wer op. Om't er neat betters te dwaan hat, beslút er de Crowthorns te beselskipjen op harren reis nei de kust. William nûget him út om mei nei Amearika, mar Kane lit foarearst blau-blau oft er mei sil.