cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pick-up (sinematografy)
In pick-up is yn 'e sinematografy in lyts, relatyf minder wichtich shot dat opnommen wurdt nei't by in film of tillefyzjesearje it eigentlike shot al filme is. In reshoot (ek stavere as re-shoot) is in soartgelikense bykommende opname, mar dan yn 'e foarm fan in hiele sêne.
In pick-up komt faak foar as in akteur of aktrise ûnder it opnimmen fan in sêne in flater begiet. Foarhinne waard dan ornaris daliks "Cut!" roppen om 'e opname te stopjen, wêrnei't it hiele spul wer fan it begjin ôf oan op 'e nij moast. Tsjintwurdich lit men, as de flater net al te grut is, yn 'e regel de kamera's trochrinne. As de sêne der dan hielendal opstiet, kin der in pick-up filme wurde fan it punt dêr't it mis gien is. De script supervisor moat dêrfan in oantekening meitsje sadat de filmeditor letter begrypt dat de pick-up yn 'e sêne plakt wurde moat. Ek moat de script supervisor de akteur(s) helpe om it juste plak yn it senario werom te finen troch de lêste pear regels op te lêzen foar de dialooch fan 'e pick-up. Der moatte yn sa'n sitewaasje behalven it eigentlike pick-upshot ek saneamde 'brêgeshots' opnommen wurde, dy't meitsje dat de oergong tusken de bylden fan 'e oarspronklik filme sêne en it pick-upshot der floeiend útsjogge.
Soks is wat oars as in ekstra take of retake; dat is it nochris op 'e nij opnimmen fan in hiele sêne, yn 'e regel fuort nei't de earste of ferskate eardere takes al opnommen binne, mei't de regisseur dêr om 'e iene of oare reden ûntefreden oer is.
Pick-ups komme ek in protte foar, en reshoots komme allinne mar foar, as der yn 'e postproduksje, nei it ôfsluten fan 'e eigentlike opnamen, by de montaazje fêststeld wurdt dat der noch ien of mear shots of sênes ûntbrekke dy't nedich binne om ta in goed einprodukt te kommen. It beslút om pick-ups en/of reshoots te dwaan nei it ôfsluten fan 'e opnamen, wurdt nea lichtsinnich nommen, om't soks tige djoer is. Alle belutsen akteurs en leden fan 'e filmcrew moatte wer opdraven komme, en deselde filmset moat wer yn âlde steat werombrocht wurde. By filmjen op lokaasje is faak ek in nije fergunning nedich.
Friedrich Wilhelm Schnitzler
Friedrich Wilhelm Schnitzler (Ohnastetten, 16 desimber 1928 — dêre, 15 july 2011) wie in Dútsk grûnbesitter, boer, sakeman, rjochter en CDU-politikus.
Mâle Bear
Mâle Bear (Assiniboin: Mató Witkó, útspr.: [ma'to: wit'ko:], likernôch: "matoo wytkoo"; Ingelske oersetting: Crazy Bear; Frânske oersetting: Ours Fou; op 'e Grutte Flakten, 1785 – dêre, 1856) wie ien fan 'e wichtichste opperhaden út 'e skiednis fan 'e Assiniboin (Assiniboine), in Yndiaansk folk fan 'e noardlike Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Hy wie in skrander ûnderhanneler, dy't belutsen wie by de pelshannel mei de Amerikaanske Bûntkompanjy en teffens ien fan 'e ûndertekeners wie fan it Ferdrach fan Fort Laramie (1851) mei fertsjintwurdigers fan it regear fan 'e Feriene Steaten. Hy stoar yn 1856 ûnder in útbraak fan 'e pokken.
Jonge jierren
Mâle Bear waard yn 1785 berne op 'e noardlike Grutte Flakten fan Noard-Amearika, earne yn 'e hjoeddeiske Amerikaanske steaten Montana of Noard-Dakota of yn 'e Kanadeeske provinsjes Alberta of Saskatchewan. Hy groeide op yn 'e hynstekultuer fan syn folk, de Assiniboin, en naam yn syn jonkheid diel oan withoefolle oerfallen op fijannige stammen, lykas de Swartfuotten, Gro Wânt (Gros Ventre), Krieën (Crow) en Lakota. Dêrby behelle er in grut tal kûps.
Mâle Bear hearde ta de troep fan 'e Weče Appena, dy't yn 1805 kontakt makke mei de ferneamde Ekspedysje fan Lewis en Clark. It is dêrom mooglik dat Mâle Bear, doe't er likernôch tweintich jier âld wie, sels yn 'e kunde kaam mei de Amerikaanske ûntdekkingsreizgers. Oer de earste helte fan it libben fan Mâle Bear is fierders net in protte oerlevere. Wol is bekend dat er by in oerfal troch Gro Wânt-krigers op it kamp fan syn troep in wanhopige striid levere om 'e froulju en bern te beskermjen. Neitiid waard sein dat er him holden en droegen hie as in mâle bear, en dêrfandinne kaam er oan syn namme.
Underhanneler
Yn 1842, doe't er al lang de posysje fan opperhaad fan syn troep oernommen hie, wie Mâle Bear op 'e hannelspost Fort Union, yn 'e Dakota's, belutsen by de ûnderhannelings oer de pelshannel tusken de Assiniboin en de Amerikaanske Bûntkompanjy (AFC). Dêr ûntpopte er him ta in fernimstich hannelsman, dy't net ûnderdie foar de blanke keaplju.
Yn 1851 wie Mâle Bear ien fan 'e fertsjintwurdigjende opperhaden fan 'e Assiniboin by de ûnderhannelings mei folmachten fan it regear fan 'e Feriene Steaten yn Fort Laramie, yn wat no de steat Wyoming is. De reis nei Fort Laramie wie foar de fier benoarden Wyoming libjende Assiniboin ien fan ekstreem gefaar, mei't se dwers troch it gebiet fan harren aartsfijannen de Swartfuotten en Lakota-Sû tsjen moasten om der te kommen. As iennichste fan 'e liedslju fan 'e Assiniboin wie Mâle Bear lykwols ûnferfeard, en neitiid sleaten ferskate oare opperhaden har by him oan.
De útkomst fan 'e ûnderhannelings wie it sluten fan it (earste) Ferdrach fan Fort Laramie tusken de Feriene Steaten en de Arapaho, Arikara, Assiniboin, Hidatsa, Krieën (Crow), Mandan, Sjajinnen (Cheyenne) en Sû (Sioux), wêrby't de Amerikanen de tradisjonele territoriale oanspraken fan 'e Yndiaanske folken op 'e noardlik Grutte Flakten erkenden yn ruil foar rjocht fan reed foar blanke kolonisten dy't oer it Oregon Trail en mindere paden ûnderweis wiene nei de westkust. Nei't dy oerienkomst berikt wie, wie Mâle Bear ien fan 'e opperhaden dy't it ferdrach foar de Assiniboin ûndertekene. Neitiid waarden him en de oare opperhaden troch de Amerikaanske fertsjintwurdigers ferskate sulverne medaljes taparte ta oantinken oan 'e ûndertekeningsseremoanje.
Ferstjerren
Yn 1856 waarden de Assiniboin troffen troch in epidemy fan 'e pokken, in 'blanke' sykte, dêr't se gjin ferwar tsjin hiene, en dy't freeslik ûnder harren húshold mei nei skatting 1.200 deaden ta gefolch. Ek Mâle Bear rekke mei de pokken oanhelle, en kaam dat jiers yn 'e âlderdom fan santich jier te ferstjerren. Hy waard begroeven op it plak dêr't de beek de Big Muddy Creek útmûnet yn 'e rivier de Missoury. Mâle Bear hie fiif pakesizzers, de jonges Swarte Bolle en Moardearn en de famkes Izerne Widze (soms ek Swiet Gers neamd), Skylpoddoar en Lytse Ierde. Izerne Widze, dy't nei de dea fan har heit en mem yn 1851 troch har pake sels fierder grutbrocht wie, spile letter in wichtige rol yn 'e iere skiednis fan it Fort Belknap Yndianereservaat fan Montana.
Marten Walinga
Marten Walinga (Aldegea (Wymbritseradiel)?, 1967) is in Frysk tinksporter. Hy waard yn 2018 de earste wrâldkampioen Frysk damjen.
Libben en karriêre
Walinga waard yn 1967 berne en groeide op yn Aldegea (Wymbritseradiel). Syn heit, Hiele Walinga, wie sljocht nei Frysk damjen, en skreau der yn 'e 1930-er jierren in boek oer, mei as titel Oer Alles (in ferwizing nei it feit dat men yn it Frysk damjen, oars as yn it ynternasjonaal damjen, alle kanten út slaan mei). Fan 'e sân bern yn 'e Walinga-húshâlding dammen der seis. Guon dêrfan wiene foar Marten Walinga yn 2018 noch altyd "taaie tsjinstanners".
Walinga waard skipselektroanikus fan berop, en sette him mei syn gesin nei wenjen yn it lytse doarp Waaksens (Súdwest-Fryslân), tusken Wommels en Lollum yn. Yn Lollum-Waaksens wie Walinga de driuwende krêft efter de oprjochting fan 'e Fryske damklub De Rûge Wolf, dêr't ek de bekende predikant en Tolkien-oersetter Liuwe Westra fan Lollum in entûsjast lid fan is. Mei dyselde en skriuwer Ate Grypstra fan Bûtenpost sit Walinga ek yn it bestjoer fan 'e Stifting Fryske Tolkien, in organisaasje dy't de útjefte fan Fryske Tolkien-oersettings finansjeel mooglik besiket te meitsjen.
Yn 2014 waard op inisjatyf fan û.m. Walinga en Westra de Stifting Wrâldkampioenskip Frysk Damjen (WFD) oprjochte. It idee dêrefter wie om it Frysk damjen út 'e kûlissen te heljen en oan 'e rest fan 'e wrâld út te dragen. It wrâldkampioenskip wie eins foar 2019 pland, mar doe't dúdlik waard dat yn 2018 it projekt Kulturele Haadstêd fan Jeropa om Ljouwert hinne organisearre wurde soe, kaam men yn oerlis mei de organisaasje fan dat evenemint ta de konklúzje dat it earste WK Frysk damjen dêr skoander by paste.
Sadwaande fûn it WK yn augustus 2018 yn it Burmaniahûs te Ljouwert plak, wêrby't Walinga de earste wrâldkampioen yn 'e lytse sport waard. Walinga waard nei de simmerfakânsje, mids septimber 2018, yn syn wenplak Waaksens huldige mei in rit troch it doarp yn in troch hynders lutsen wein en mei in feestjûn yn in loads.
Yn maart 2020 moast Walinga by it sydtoernoai Frysk! (Frysk damjen mei elts fiif houtsjes) fan it WK Frysk damjen 2020 yn Frjentsjer de holle bûge foar Jelle Wiersma fan Wommels, dy't de gouden medalje op dit ûnderdiel wûn. Walinga behelle it sulver. Yn 2021 waard it WK Frysk damjen net as toernoai holden, mar as in twakamp oer alve partijen. Dat jiers wûn Walinga mei seis punten út acht partijen op 'e nij de wrâldtitel yn in twastriid mei Folkert Groenveld út Jutryp.
Huntington Beach (Kalifornje)
Huntington Beach, gauris ôfkoarte ta H.B., is in stêd oan 'e súdwestkust fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje, yn Orange County. It stiet fral bekend as ien fan 'e bêste plakken yn 'e Feriene Steaten om te surfen. Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Huntington Beach doe krapoan 190.000 ynwenners, wêrmei't it yn grutte de fjirde stêd fan Orange County is (nei Anaheim, Santa Ana en Irvine) en de sechstjinde fan Kalifornje. Huntington Beach heart ta de stêdekloft fan Los Angeles, dy't neffens in offisjele skatting út 2012 in befolking hat fan goed 12,8 miljoen minsken.
Skiednis
De krite dêr't Huntington Beach no leit, waard oarspronklik bewenne troch de Tongva-Yndianen. De earste Jeropeaan dy't him der nei wenjen sette, wie de Spaanske âld-soldaat Manuel Nieto, dy't yn 1784 foar syn tsjinsten 1.200 km² lân yn súdlik Kalifornje taparte krige. Beach Boulevard, dat no de haadstrjitte fan Huntingdon Beach is, begûn syn bestean as in feepaad op 'e hacienda (hearebuorkerij) dy't Nieto yn 'e krite stifte. It gebiet hearde earst ta oan 'e Spaanske koloanje Nij-Spanje (oant 1821), doe oan it ûnôfhinklike Meksiko (1821-1848), en kaam úteinlik nei de Meksikaansk-Amerikaanske Oarloch (1845-1848) by de Feriene Steaten te hearren.
Huntington Beach hjoed de dei
It toerisme kin de yndustry yn wichtigens foar de stêd lykwols skoan belykje. Fral it rom 15 km lange strân lûkt in protte minsken oan, benammen surfers. Huntington Beach stiet bekend as ien fan 'e bêste surfplakken fan 'e Feriene Steaten, fanwegen it feit dat de weagen der op natuerlike wize fuortsterke wurde troch de lizzing fan it eilân Santa Catalina, fuort foar de kust. De stêd hat it hannelsmerk Surf City ("Surfstêd") dan ek offisjeel fêstlizze litten, wat ta in heech oprinnende deilisskip laat hat mei Santa Cruz, dat ek oanspraak op dy namme makket. Oare, besibbe, attraksjes yn Huntington Beach binne de Huntington Beach Pier, in ferdivedaasjepier, en it Ynternasjonaal Surfmuseum.
Klimaat
Huntington Beach hat in Mediterraansk klimaat, mei noflike simmers en tige mylde winters. Yn augustus en septimber, de waarmste moannen, is de trochsneed temperatuer oerdeis 23 °C, en fan desimber oant en mei maart, de kâldste tiid, is dat 18 °C. De stêd kriget jiers trochinoar 295,9 mm delslach; snie komt der net foar.
Abrams Books
Abrams Books, foarhinne Harry N. Abrams, Inc. (HNA), is in Amerikaanske útjouwerij fan keunstútjeften, coffee table books, printeboeken, berneboeken, jeugdliteratuer en kantoar- en skriuwnedichheden. It bedriuw is in dochterûndernimming fan 'e Frânske útjouwersgroep La Martinière Groupe. Abrams bringt jiers likernôch 250 publikaasjes út en hat in fûnskatalogus dy't mear as 3.000 leverbere titels omfettet. Dêrnjonken fersoarget Abrams ek de distribúsje foar publikaasjes fan it Victoria and Albert Museum, Tate, Vendome Press (yn Noard-Amearika), Booth Clibborn Editions, SelfMadeHero, MoMA Children's Books en 5 Continents.
Skiednis
Abrams Books waard yn 1949 oprjochte troch útjouwer Harry N. Abrams ûnder de namme Harry N. Abrams, Inc. It wie de earste útjouwerij yn 'e Feriene Steaten dy't him talei op 'e gearstalling en it útjaan fan keunstboeken. Yn 1966 waard it bedriuw oankocht troch Times Mirror, mar Harry Abrams behold de posysje fan direkteur. Nei't hy yn 1977 mei pinsjoen gien wie, waard de útjouwerij oant jannewaris 2001 laat troch Paul Gottlieb. Underwilens wie Abrams yn 1997 oernommen troch de Frânske La Martinière Groupe. De nammeferoaring fan Harry N. Abrams, Inc. yn Abrams Books fûn omtrint 2010 plak. Yn 2018 kocht Abrams de lytse útjouwerij The Overlook Press oan.
Gyoji Matsumoto
(Saitama, 13 augustus 1934 - dêre, 2 septimber 2019) wie in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Urawa Red Diamonds.
De Mande (Bakkefean)
De Mande oan de Tsjerkewâl 20 is de eardere grifformearde en tsjintwurdige PKN-tsjerke yn Bakkefean.
Skiednis
Fanút de grifformearde gemeente fan Duerswâld waard der yn de jierren 1930 evangelisearre yn Bakkefean. Der waard yn 1931 in lokaal oan de Tsjerkewâl 28 boud, sa't it grifformearde ferieningslibben yn Bakkefean bloeie koe en ek fûnen der geregeld tsjinsten plak, mar tsjerklik foelen de Bakkefeanster grifformearden noch ûnder de gemeenten fan Duerswâld en Haulerwyk.
Yn 1959 waard de selsstannige grifformearde gemeente Bakkefean ynstitusjonearre. Yn 1962 folge de bou fan de tsjerke, wêrfoar't it jild foar in part troch de grifformearden út de rest fan de provinsje byinoar brocht waard.
It Keningsfjild
Sûnt it begjin fan 2017 foarmje de grifformearden fan Bakkefean mei de herfoarmen út Oerterp, Sigerswâld en Fryske Peallen en it eigen doarp de PKN-gemeente It Keningsfjild.
Oargel
Yn it lege front steane de boksen fan in elektroanysk Monarke-oargel.
Johnni Black
Johnni Black, echte namme: Laurie Golem (Calumet City (Illinois), 14 jannewaris 1968), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel, pornografysk aktrise en regisseur, dy't fan mingd Angelsaksysk Amerikaansk en Italjaansk etnysk komôf is. Hja sette yn 1995 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn in grut tal films. Black har artystenamme waard gauris op ferskate manearen misstavere, mei as meast foarkommende farianten Johnnie Black en Johnny Black. Yn 1998 wûn se de prestizjeuze AVN Award yn 'e kategory bêste nije stjer. Yn 2002 beëinige Black har karriêre as pornoaktrise.
Jonkheid en oplieding
Black waard yn 1968 berne yn Calumet City, yn 'e Amerikaanske steat Illinois, as de jongste fan fjouwer dochters yn it gesin fan har âlden. Har mem is fan Italjaansk komôf, en Black waard roomsk grutbrocht en gie nei roomske skoallen. Neffens harsels wiene har âlden tige konservatyf en waard der by harren thús beslist net oer seks en seksualiteit praat doe't se lyts wie. Nei't se de middelbere skoalle trochrûn hie, folge Black in oplieding yn 'e psychology oan 'e Steatsuniversiteit fan Illinois, dêr't se yn 1990 ôfstudearre mei in bachelortitel.
Militêre tsjinst
Neitiid naam Black tsjinst yn it Amerikaanske Leger. Se lei te Fort Bragg, yn Noard-Karolina, en naam yn 1991 yn it gebiet fan 'e Perzyske Golf ûnder de Earste Golfoarloch tsjin Irak diel oan Operaasje Desert Storm. Yn har tiid yn it leger ûntjoech se har ta springmaster by de parasjutisten en ta hospik. Uteinlik klom se op ta de rang fan kaptein. Yn it leger mette se ek har earste man David Johnson, dy't in sersjant-ynstrukteur wie. Hja trouden yn oktober 1995 en setten frijwol daliks útein mei eksperiminten op it mêd fan biseksualiteit en mei in libben as swingers. Op 1 maaie 1996 swaaide Black earfol ôf út it Amerikaanske Leger, wêrnei't sy en har man harren yn Los Angeles fêstigen.
Pornokarriêre
Black makke yn 1995 har debút yn in pornografyske film en spile yn seis films ear't se ôfswaaide út it leger. Dy films waarden lykwols pas frijjûn foar algemien distribúsje nei't se it leger farwol sein hie. Fan alle seis waarden boppedat de opnamen bywenne troch har man, dy't neitiid har ympressario waard. Black har earste 'offisjele' rol as pornoaktrise hie se yn 'e film Anal Maniacs 4, út 1996. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Black ûnder har karriêre yn totaal yn 335 films, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Sin City, Adam & Eve, Elegant Angel, Jill Kelly Productions, VCA Pictures, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Evil Angel, Devil's Film en Anabolic Video. Fierders wurke se ek wol foar minder bekende studio's, lykas Metro, Leisure Time Entertainment, Coast to Coast Video, Legend Video en Caballero Home Video.
Yn 'e Amerikaanske pornoyndustry waard Black al rillegau bekend om har altetyske lichem, har lûdroftigens ûnder de seks en har fermogens op it mêd fan anale seks en dûbele penetraasje (har biedwurd wie "neat is te grut foar myn kont"). In anale gangbangsêne mei fjouwer swarte tsjinspilers dy't militêre unifoarmen droegen, kaam yn it Amerikaanske Leger bekend te stean as "Johnni's rekrutearringsfilm". Yn 1997 waard se nominearre foar de CAVR Award yn 'e kategory bêste nije stjer, en dat jiers en yn 1998 wûn se de CAVR Award foar meast seksy stjer twa jier efterinoar. Boppedat waard har yn 1998 ek de prestizjeuze AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld) takend yn 'e kategory bêste nije stjer.
Njonken har aktearwurk wie Black ek aktyf as neakenmodel en posearre se foar fotoreportaazjes yn ferskate neakenblêden. Fierders rjochte se in eigen produksjestudio op mei de namme JB Productions, en yn 1998 regissearre se sels twa pornofilms, ntl. Rubber Riders en Chasin' Pink. Ek liende se har namme oan twa seksboartersguodprodukten, Johnni Black's Sensual Hot Wax en Johnni Black's Anal Beads.
Priveelibben
Black hie har goedroomske âlden en susters net ferteld oer har nije wurkpaad as pornoaktrise, mar de moard kaam út doe't har heit-en-dy yn 1997 in reklamekatalogus fan 'e pornografyske filmstudio Adam & Eve by de post krigen, dêr't har films út en tenei yn beljochte waarden. Har âlden wiene, sêft útdrukt, net sa gelokkich mei Black har beropskar. Nei't Black yn april 2002 fan har earste man skieden wie, loek se har werom út 'e Amerikaanske pornoyndustry. Se ferliet Los Angeles en ferhuze werom nei Chicago, dêr't se sekretaresse waard op in abbekatekantoar. Neitiid is se wertroud.
Lichemsskaaimerken
Johnni Black is blank, mei blauwe eagen en blûn hier. Op har gesicht en boppelichem hat se in soad skeinspruten. Neffens har offisjele opjefte is se 1.65 m lang, mei (alteast ûnder har karriêre yn 'e pornoyndustry) in gewicht fan 59 kg. Se hat kupmaat 37C, dêr't se in boarstfergruttingsoperaasje foar ûndergien hat. Behalven troch har earlellen hat se gjin piercings en likemin hat se tatoeaazjes.
Samtgemeinde
In samtgemeinde fiert foar de dielnimmende gemeente in tal taken út, lykas it meitsjen fan bestimmingsplannen, it suverjen fan it rioelwetter, it behearen fan de finânsjes of it gearwurkjen op it mêd fan de brânwar. De yntinsiviteit fan de gearwurking wurdt neffens in beslút fan it regear fan de dielsteat nommen.
De samtgemeinde hat in eigen politike fertsjintwurdiging, dy't bestiet út in eigen boargemaster en in eigen ried. De ried wurdt keazen troch de boargers mei stimrjocht.
Pêkach fan Israel
Pêkach (Hebriuwsk: פֶּקַח ("mei iepen eagen"); Latynsk: Phacee) wie kening fan it Noardryk Israel. Syn keningskip duorre fan ±737 f.Kr. oant 732 f.Kr.
Pêkach wie de soan fan in sekere Remalja en wurke as adjudant yn it leger fan kening Pekachja. Hy sette mei help fan fyftich man út Gileäd Pekachja as kening ôf, deade him en naam it plak fan him as kening oer.
Doe't kening Resin fan Aram (Damaskus) in bûn mei Pêkach slúte tsjin kening Achaz fan Juda ferlear Achaz gebiet, mar socht stipe by Tiglat-Pilêser fan Assyrje. Tiglat-Pilêser harke nei Achaz en stjoerde syn leger nei Israel. De Assyryske kening liet kening Resin ombringe, besette meardere stêden en liet de befolking der fan nei Assyrje deportearje.
Letter waard Pêkach sels ek slachtoffer fan in gearspanning, doe't Hosjéa de macht pakte en Pêkach deadzje liet. Neffens it bibelboek 2 Keningen hat Pêkach twintich jier regearre.
Dakota-Oarloch fan 1862
De Dakota-Oarloch fan 1862, soms ek wol de Oarloch fan Lytse Krie (Little Crow's War) neamd, wie in wapene konflikt yn 'e simmer en it neijier fan 1862, tusken de Feriene Steaten en in diel fan 'e Eastlike Dakota yn it súdwesten fan 'e steat Minnesota. It wie eins gjin oarloch, mar in út need berne opstân, dy't oan tusken de 530 en 880 Amerikanen en 150 Dakota it libben koste, en einige mei de massale eksekúsje troch ophinging fan 38 Dakota-lieders.
Foarskiednis
Yn 'e 1850-er jierren sleaten de Eastlike Dakota ûnder druk ferskate ferdraggen mei de Amerikaanske oerheid, wêrby't se harren foarâlderlike wengebiet yn súdeastlik Minnesota opjoegen yn ruil foar nij lân fierder nei it westen ta, yn súdwestlik Minnesota, en jierjilden dy't útkeard wurde soene yn eigentlik jild en ûnreplik guod. De blanken skeinden de ferdraggen lykwols oates en toates, en kearden de jierjilden te let of net folslein út, wylst de Yndiaanske aginten der gauris mei fraudearren.
Yn 1862, nei in mislearre rispinge folgjend op in winter wêryn't in protte Yndianen al de hongerdea stoarn wiene, kamen de jierjilden mar net. Yn dy needsitewaasje fregen de Dakota de blanke keaplju yn 'e krite om harren op 'e pof iten te ferkeapjen, dat dan letter mei de jierjilden betelle wurde kinne soe. De keaplju stegeren de ferhongerjende Yndianen lykwols kâldwei ôf, en ien fan harren, in Andrew Myrick, waard ferneamd troch syn útspraak dat as de Yndianen sa'n honger hiene, se mar gers ite moasten, of oars har eigen dong. (Hy waard letter dea weromfûn mei de mûle fol gers troppe.) Op 16 augustus kamen dan einlings de lang ferwachte jierjilden oan, mar tsjin dy tiid wie it te let, want krekt de oare deis kamen de Eastlike Dakota yn opstân.
De oarloch
Op 17 augustus 1862 waarden by in streuptocht nei iten yn Acton Township fiif blanke kolonisten deade. Fuort dêrnei rôpen de Eastlike Dakota in oarlochsrie byinoar, wêrby't se besleaten om te besykjen de blanken út harren lân te ferdriuwen. Under lieding fan û.m. Lytse Krie en Grutte Earn sette doe de opstân útein, mei in oanfal, op 18 augustus, op it Neder-Sû Agintskip (wêrby't û.o. Andrew Myrick deade waard). De krigers ferbaarnden de gebouwen dêre, mar lieten genôch tiid foar de measte kolonisten om mei it set oer de rivier de Minnesota te ûntkommen. Doe't de mei tûzen hasten optrommele Minnesotaanske boargermilysjetroepen en B Kompany fan it 5de Minnesotaanske Frijwillige Ynfanteryrezjimint arrivearren om it oproer de kop yn te drukken, waarden dy ferslein yn 'e Slach by Redwood Ferry. De hiele dei lang baarnden de Dakota boerespultsjes en lytse delsettinkjes bewesten de Minnesota plat, wêrby't withoefolle blanke kolonisten de dea fûnen, soms op grousume wize. De doarpen Milford Township, Leavenworth Township en Sacred Heart Township waarden besingele en brânskatte en de befolking suver folslein útrûge.
De oare deis, 19 augustus, waard de gruttere delsetting New Ulm oanfallen (de Slach by New Ulm), en fjouwer dagen letter nochris. Tsjin dy tiid hiene de ynwenners de strjitten barrikadearre en in wapene ferdigening organisearre, mar it slagge party Dakota om troch de linys te brekken en it plak fierhinne plat te baarnen, ek al koene se it net ynnimme. De bewenners waarden fuortsterke troch milysjetroepen út 'e omkriten en twa kompanjyen fan it 5de Minnesotaanske Frijwillige Ynfanteryrezjimint dat yn it tichteby leine Fort Ridgeley stasjonearre wie. Op 20 en 22 augustus foelen de Dakota it fort sels oan (de Slach by Fort Ridgeley), mar waarden dêrby weromslein troch de Amerikaanske troepen, dy't, hoewol't se fier yn 'e minderheid wiene, beskikten oer kanonnen. Wol wisten de Yndianen de kommunikaasje tusken en de oanfier fan nije fersterkings nei New Ulm ôf te snijen, en op 21 augustus lokken se in ûntsettingsmacht dy't ûnderweis wie nei it stedsje yn in mûklaach.
Tsjinoanfallen fan 'e Minnesotaanske steatsmilysje resultearren op 2 septimber yn in slimmen nederlaach foar de Amerikanen yn 'e Slach by Birch Coulee, wêrby't 13 soldaten omkamen en 47 ferwûne rekken, wylst de Dakota mar twa deaden te betreurjen hiene. Tsjin dy tiid hie it fjochtsjen him útwreide nei it easten fan it oangrinzgjende Dakota-territoarium en nei sintraal Minnesota, dêr't de Yndianen ferskate ûnbeskerme postkoetshaltes en rivierfurden oanfoelen, mar weromslein waarden yn 'e Slach by Fort Abercrombie doe't se besochten en nim Fort Abercrombie yn.
Om't de Dakota-Oarloch midden ûnder de Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865) foel, hie it bestjoer fan Minnesota der klauwen oan om help fan bûten de steat te krijen. Pas op 6 septimber beneamde presidint Abraham Lincoln generaal John Pope as befelfierder fan in troepemacht dy't de opstân delslaan moast. Pope krige ûnder syn befel de 3de, 4de, 6de en 7de Minnesotaanske Frijwillige Ynfanteryrezjiminten, wylst de kompanyen fan 'e 9de en 10de Minnesotaanske Frijwillige Ynfanteryrezjiminten, dy't noch yn 'e formaasjefaze ferkearden, nei it front ta stjoerd waarden sadree't se foarme wiene. Alexander Ramsey, de gûverneur fan Minnesota, beneamde fierders syn foargonger, kolonel Henry Hastings Sibley, as befelhawwer oer de Minnesotaanske steatsmilysje en ienheden fan 'e steatsmilysje fan Iowa, dy't de súdgrins fan Minnesota oerkommen wiene. Nei't op dy manear einlings in gruttere Amerikaanske legermacht gearbrocht wie, fûn it lêste grutskalige treffen op 23 septimber plak, yn 'e Slach by Wood Lake. Dêrby litten de Dakota in ferpletterjende nederlaach.
De balâns
Neitiid joegen de measte krigers harren oer te Camp Release ("Kamp Frijlitting"), dat sa neamd waard om't de Dakota dêr 107 blanke finzenen, meast froulju en bern, en 162 lju fan mingd etnysk komôf ("healbloeden") frijlieten (al stelle moderne histoarisy dat der ûnder de "healbloeden" foar 't neist hiel wat bern fan Dakota-froulju wiene dy't by har oanset wiene troch blanke manlju). Guon krigers, mei ûnder harren ek Lytse Krie, ûntkamen oer de Kanadeeske grins. (Lytse Krie waard in jier letter deade, doe't er weromkearde nei Minnesota om hynders te stellen.)
Al mei al wiene der yn 'e Dakota-Oarloch 450 oant 800 Amerikaanske boargers om it libben kommen, wylst 77 soldaten sneuvele wiene, wat it totaal oantal deaden oan Amerikaanske kant op 530 oant 880 bringt. Fan 'e Eastlike Dakota wiene likernôch 150 krigers en non-kombattanten omkommen.
Neisleep
De Dakota dy't har oerjûn hiene, waarden fêstholden oant se yn novimber 1862 foar de kriichsrie brocht wurde koene. Der waarden tsjin 498 krigers prosessen fierd, wêrfan 425 foar moard en/of ferkrêfting. Yn 303 fan dy 425 gefallen waard de beklage ta de dea feroardiele. It wie in showproses, wêrby't de beklagen, dy't oer it algemien gjin of mar breklik Ingelsk sprieken, neat útlein waard oer de gong fan saken, en harren in abbekaat en it opfieren fan eigen tsjûgen willensmoeds ûntholden waard. Guon fan 'e prosessen wiene mei fiif minuten klear. It foel letter oan presidint Lincoln sels ta om eigenhandich alle saken nei te rinnen om ûnderskie te meitsjen tusken dejingen dy't oarlochsmisdieden tsjin 'e boargerbefolking begien hiene en dejingen dy't inkeld de Feriene Steaten beoarlogge hiene.
Henry Benjamin Whipple, de episkopaalske biskop fan Minnesota, stjoerde de presidint in iepen brief wêryn't er frege om kleminsje foar de feroardiele Yndianen. Oan 'e oare kant krongen lju as generaal Pope, gûverneur Ramsey en Morton S. Wilkinson, de senator foar Minnesota, derop oan om gjin begrutsjen te toanen, mei't de Minnesotaanske befolking dat net akseptearje soe. Lykwols sette Lincoln úteinlik de deastraf fan 'e measte Yndianen om yn in finzenisstraf, mar 38 foaroanmannen fan 'e Dakota waarden op 26 desimber 1862 tagelyk ophongen te Mankato, yn wat noch altyd de grutste massa-eksekúsje út 'e Amerikaanske skiednis is. Sa't al foarsein wie, briek yn Minnesota opskuor út om't net àlle Yndiaanske lieders ophongen wiene, en dy hold oan oant it spul delbêde waard mei it ûnthjit dat it Amerikaanske regear fjouwer jier lang de neffens de ferdraggen ferskuldige jierjilden net oan 'e Dakota mar oan 'e blanke slachtoffers en harren djipdrôven útbetelje soe. Likegoed die Lincoln syn Republikeinske Partij it yn Minnesota min by de ferkiezings fan 1864. Ald-gûverneur Ramsey, dy't tsjin dy tiid senator wurden wie, sei tsjin 'e presidint dat er in grutter part fan it elektoraat oan him bine kinnen hie as er mear Yndianen ophongen hie. Lincoln antwurde him: "It kin net lije en hingje minsken op om stimmen te winnen."
Underwilens hie de opstân ek grutte gefolgen foar de Eastlike Dakota dy't net meifochten hiene. Fan 'e ein fan 1862 oant yn maaie 1863 waarden mear as 1.600 Dakota-froulju, -bern en -âlderein fêstholden yn in ynternearringskamp op Pike Island, by Fort Snelling, net fier fan Minneapolis. Troch de abominabele libbensomstannichheden yn it kamp kamen mear as 300 fan harren om. Yn april 1863 hefte it Amerikaanske Kongres hast alle reservaten yn súdlik Minnesota op, ferklearre alle ferdraggen mei de Eastlike Dakota fan nul en gjinderlei wearde, en sette útein mei wetjouwing dy't de ferdriuwing fan alle Dakota út Minnesota regelje moast. De iennichste útsûndering waard makke foar 208 Mdewakanton-famyljes, dy't har folslein ôfsidich holden hiene of blanke kolonisten holpen hiene. De neiteam fan dat lytse groepke bewennet de fjouwer miniskule Dakota-reservaatsjes dy't hjoed de dei noch yn súdlik Minnesota besteane. Foar de rest waard der in preemje fan $25 ynsteld foar de skalp fan lykfol hokker Dakota dy't him tsjin ein 1863 noch yn Minnesota befûn. Yn maaie 1863 waarden de oerlibbenen fan Pike Island mei steamboaten út har heitelân wei deportearre nei it westen, dêr't se yn it Dakota-territoarium yn it Crow Creek Yndianereservaat bedarren.
Hiroaki Sato
(5 febrewaris 1932 - 1 jannewaris 1988) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Kwangaku Club. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1956.
Veronica Brazil
Veronica Brazil, echte namme: Veronica Cruz (Rio de Janeiro, 10 oktober 1958), is in rêstend Brazyljaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan etnysk Meksikaansk komôf, dy't ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Veronica Castillo, Veronica Caliente, Veronica Rio, Veronica Florez en koartwei Veronica. Neffens har offisjele opjefte wie se ûnder har pornokarriêre 1.68 m, mei in gewicht fan 55 kg en kupmaat 38EE, dy't se krigen hie troch in boarstfergruttingsoperaasje te ûndergean.
Libben en karriêre
Veronica Brazil waard yn 1958 berne yn it Brazyljaanske Rio de Janeiro, yn in famylje dy't út it Meksikaanske San Salvador stamme. As folwoeksene wurke Brazil jierrenlang as stripper, foar't se yn 1993, doe't se 35 jier wie, úteinsette mei in wurkpaad as pornoaktrise. Dêrfoar ferfear se nei de Feriene Steaten, dêr't se har nei wenjen sette yn Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje.
Keunstdong
thumb|In keunstdongstruier thumb|Patintkaly thumb|Silisalpeter thumb|Kiseryt thumb|Dolokal thumb|Tripelsuperfosfaat thumb|Kalkammonsalpeter Keunstdong is it guod, dat net fan biologysk komôf is, en brûkt wurdt foar de befoardering fan it waaksen fan gewaaksen. It befettet alle fiedingseleminten dy't keunstmjittich wûn wurde. Silisalpeter is bygelyks fan organysk komôf, mar wurdt keunstmjittich yn in fabryk ferwurke en wurdt as keunstdong beskôge. . Dat stiet foar organyske dong oer, dat de trochgong fan bisten of gêste resten fan planten en bisten. Hast alle keunstdongstoffen binne sâlten en wurde yn de gongbere lânbou brûkt. Yn de biologyske lânbou wurdt gjin keunstdong brûkt.
Veronica Brazil
Libben en karriêre
Brazil spile yn har karriêre, neffens de Internet Adult Film Database (IAFD), yn totaal yn 103 pornofilms, mei dêrûnder in protte produksjes fan labels dy't harren eksplisyt talizze op it grutte-boarstesjenre, lykas Big Top Video, Napali Video en Prestige Video. Mar fierders wurke se ek wol foar foaroansteande studio's as Anabolic Video en Wicked Pictures. It bekendst waard se troch har rol as Lorena Bobbitt yn John Wayne Bobbitt... Uncut, it pornografysk debút fan John Wayne Bobbitt, de Amerikaan waans penis troch syn frou ôfsnien mar der yn it sikehûs wer oanset wie.
Njonken har aktearwurk posearre Brazil ek in soad foar neakenblêden, lykas Score, Hustler's Busty Beaties, Gem en D-Cup. Yn 1999 loek se har út 'e pornoyndustry werom, mar yn 2004 makke se noch in koarte comeback doe't se seis moanne swier wie, foar in rol yn 'e film Knocked Up Knockers.
Keunstdong
Haadeleminten
De haadeleminten binne stikstof, fosfor, kalium, kalsium en magnesium.
Spoareleminten
De spoareleminten binne de metalen izer, sink, molybdeen, boar en mangaan
Keunstdongstoffen
Keunstdongstoffen besteane út inkelfâldige dongstoffen of in mingsel fan eleminten, de mearfâldige dongstoffen. Dêrnjonken komme se foar yn fêste en floeibere foarm. In goed gearstalde dongstof soe alle 12 eleminten befetsje moatte foar in goede plantegroei. Njonken alle sâlten is der ek noch in organysk bûn stikstof, dat gemysk wûn wurdt: uréum. Dat wurdt ûnder oaren brûkt as blêdbedonging yn de fruittylt. Yn de grientetylt ûnder glês wurdt in soad op wetter tyld, dêr't de nedige dongstoffen oplosse. Om't guon dongstoffen reaksjes meiïnoar oangean kinne en dan net-oplosbere produkten jaan, wurdt der wol gebrûk makke fan in saneamde A-bak en in B-bak of fan in automatisearre opstelling, fan dêr't it elemint floeibere keunstdong jûn wurdt.
Gehalte-oantsjuttings
Yn de keunstdongyndustry wurde de gehalten oan stikstof, fosfor en kalium oanjûn yn de NPK-tallen. Benammen de tallen foar fosfor en kalium hawwe in ekstra taljochting, as ek sa foar dy fan magnesium, swavel en guon oare metalen: De komôf fan dy oantsjuttings is fan de eardere gravimetryske metoade, dêr't alle oanwêzige fosfor, kalium, magnesium en swavel omsetten waard yn de okside en dan wage waard. De oksiden sels sitte net yn de keunstdong, want dy binne tige reaktive, hygroskopyske stoffen dy't de keunstdong gefaarlik meitsje foar it brûken en boppedat meitsje se, troch it oanlûken fan focht, fan it keunstdongpoeier in blok dat net te brûken is. Magnesiumokside lost min op yn wetter en it magnesium soe pas foar de planten ta beskikking komme nei't it okside mei in soer reagearre hat.
Seishiro Shimatani
(6 novimber 1938 - 24 oktober 2001) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Furukawa Electric.
Analog Science Fiction and Fact
Analog Science Fiction and Fact, yn 'e regel ôfkoarte ta Analog Magazine of sljochtwei Analog, is in Amerikaansk tydskrift op it mêd fan science fiction-literatuer, dat syn bestean begûn as in pulpblêd. It is in moanneblêd, dat yn 1930 oprjochte waard troch útjouwer William Clayton, as in pulpmagazine mei de titel Astounding Stories, mar yn 1938 sloech it mei as nije namme Astounding Science Fiction ûnder haadredakteur John W. Campbell in nije rjochting yn. Yn 1960 waard it omneamd ta Analog Science Fact and Fiction, en yn 1992 waard it lêste part fan 'e namme feroare fan Fact and Fiction yn Fiction and Fact. Mei in âlderdom fan krapoan 85 jier is it de âldste science fiction-útjefte dy't sûnder ûnderbrekking bestien hat. Boppedat is it it ynfloedrykste tydskrift út 'e skiednis fan syn sjenre, sasear sels dat it tsjinwurdich suver in ikoan fan 'e Amerikaanske science fiction wurden is.
Analog wie fan grutte ynfloed op 'e karriêres fan grutheden út 'e science fiction-literatuer, lykas Isaac Asimov en Robert A. Heinlein. Yn 1950 brûkte L. Ron Hubbard, de lettere oprjochter fan 'e scientologybeweging, it as foarum om syn iere teoryen bekend te meitsjen. Trochdat it blêd geregeldwei wurk fan nijynkommelingen publisearret, holp it yn 'e jierren santich de karriêres fan George R.R. Martin, Orson Scott Card en Joe Haldeman op 'e gleed, yn 'e jierren tachtich dy fan Harry Turtledove, Timothy Zahn, Lois McMaster Bujold en Elizabeth Moon, en yn 'e jierren njoggentich dy fan Paul Levinson en Michael A. Burstein. As wichtichste foarum út it saneamde Gouden Tiidrek fan de Science Fiction hat Analog letter in protte wurken fan skriuwers as Isaac Asimov, Robert A. Heinlein, H.P. Lovecraft en oaren werpublisearre.
Fan in hichtepunt fan sa'n 115.000 eksimplaren de moanne yn 1983 sakke de oplaach dêrnei werom ta 26.493 yn 2011. Lykwols begûn de sirkulaasje doe wer oan te winnen, fanwegen in groei yn digitale abboneminten. Elts jier hâldt Analog in opinypeiling ûnder syn lêzers, it Analytical Laboratory of AnLab, om fêst te stellen hokker koarte ferhalen, artikels en omslachkeunst, dy't it jiers tefoaren yn it tydskrift publisearre binne, oft de foarkar fan 'e lêzers hawwe. De winners krije dan de Analytical Laboratory Award of AnLab Award takend (dy't yn 1978 ynsteld waard).
Chick (tydskrift)
Chick wie in Nederlânsk pornoblêd, dat fan 1968 oant 2008 bestie. De titel komt fan it Ingelske wurd chick, dat letterlik "pykje" betsjut, mar ek in wat denigrearjende oantsjutting is foar in jonge frou. Fan it begjin ôf oan waarden yn dit tydskrift, yn tsjinstelling ta bygelyks de Playboy, de neakenmodellen mei dúdlik sichtbere geslachtsdielen toand, wat yn dy tiid troch in soad minsken as konfrontearjend beskôge waard. Meitiid waard boppedat almar mear pornografysk fotomateriaal tafoege. Saneamde 'ferdjipjende' artikels ûntbrieken yn Chick, mar wol wied er romte foar kontaktadvertinsjes fan seksuële aard, dy't nei't it skynt yn 'e begjinjierren temûk troch de redaksje sels skreaun waarden by wize fan folling.
Skiednis
Nei't se deilis rekke wiene, giene Wilhelmus en Wenderhold útinoar en brochten se elk in eigen Chick út: Wilhelmus yn Doardt (de Doardter Chick) en Wenderhold yn Wormerfear (de Amsterdamske Chick). Dy beide blêden bestiene jierrenlang njonkeninoar, oant Wenderhold úteinlik de Doardter ferzje opkocht. Letter groeide Chick út ta it erotykconcern Sansyl B.V., dat bestie út twa ynternetbedriuwen, in postoarderbedriuw, in fotostudio en twa útjouwerijen. Yn 1998 waard Wenderhold syn dochter Sandy Wenderhold direkteur fan Sansyl B.V. en dêrmei ek haadredaktrise fan Chick. Yn 2008 waard Chick opheft en bleau inkeld de dermei ferbûne webside noch oer, dy't letter lykwols ek ter ziele gien is.
Paul Youll
Paul Youll (Hartlepool (Ingelân), 8 juny 1965) is in Britsk yllustrator en boekbânûntwerper. Hy leit him benammen ta op it produsearjen fan keunst op it mêd fan 'e literêre sjenres fan 'e science fiction en de fantasy.
Libben en karriêre
Youll waard yn 1965 berne yn it Ingelske Hartlepool as de helte fan in twilling. Mei syn broer Stephen genoat er syn oplieding oan it Durham New College of Art and Design yn Framwellgate Moor, en teffens oan 'e Sunderland Universiteit yn Sunderland. Beide twillingbruorren studearren dêr cum laude ôf, en giene neitiid oan it wurk as keunstrestaurateur yn 'e Katedraal fan Durham, foar't se úteinsetten mei in karriêre as freelance keunstners.
De beide bruorren krigen yn 1987 in foet tusken de doar op it mêd fan science fiction- en fantasykeunst, doe't harren wurk belangstelling loek ûnder de 45e Science Fiction-Wrâldkonvinsje, dy't dat jiers holden waard yn it Ingelske Brighton. Paul Youll syn earste opdracht wie foar it meitsjen fan 'e omslach, tegearre mei syn broer Stephen, fan 'e roman Emerald Eyes fan Daniel Keys Moran, dy't publisearre waard troch útjouwerij Bantam Books.
De twillingbruorren setten harren gearwurking fuort oant Stephen Youll yn 1989 nei de Feriene Steaten ferfear. Sûnt dy tiid wurket Paul Youll selsstannich. Hy hat in protte omslaggen foar Bantam Books makke, mar ek wol foar oare wurkjouwers yn 't spier west, benammen Amerikaanske útjouwerijen fan paperbacks. Sa wied er ferantwurdlik foar de omslaggen fan njoggen dielen fan 'e Star Wars: X-wing-searje (1995-1999), The Icarus Hunt (1999) fan Timothy Zahn, ferskate boeken fan 'e Dr. Zeus Inc.-rige (2004-2007) fan Kage Baker, ferskate dielen fan 'e Age of Fire-searje (2005-2008) fan E.E. Knight, en fierders de hiele Valor-searje en de romans An Ancient Peace (2015), A Peace Divided (2017) en The Privilege of Peace (2018) fan Tanya Huff. Youll wennet mei syn frou Annmarie yn it doarp Esh Winning yn it Noardingelske greefskip Durham.
Ynjebetinking
Betinking
By de Ynjebetinking wurdt betocht: Ek wurdt omtinken jûn oan:
Skiednis
Lange tiid waard yn Nederlân inkeld oandacht bestege oan 'e Twadde Wrâldoarloch yn Jeropa en de Dútske besetting fan Nederlân, dy't betocht waarden en wurde op 4 maaie, by de Nasjonale Deadebetinking. Pas yn 1970 waard foar it earst en foar ien kear, op inisjatyf fan yr. G.S. Vrijburg, in betinking fan 'e oarloch yn Nederlânsk-Ynje holden. Dêrby wiene keninginne Juliana, prinsesse Beatrix en prins Claus oanwêzich.
Yn 1980 waard foar de organisaasje fan in jierliks weromkearende Ynjebetinking de Stifting Betinking 15 augustus 1945 oprjochte (Nederlânsk en offisjeel: Stichting Herdenking 15 augustus 1945). Prins Bernhard waard beskermhear fan dy stifting. Datselde jiers fûn yn oanwêzichheid fan keninginne Beatrix en prins Claus foar it earst in grutskalige betinkingsseremoanje plak.
Neitiid waard de betinking jierliks op wikseljende plakken yn Nederlân organisearre oant keninginne Beatrix yn 1988 it troch Jaroslawa Dankova makke Yndysk Monumint ûntbleate oan Prof. Teldersweg yn 'e Skeveningske Boskjes te De Haach. Fan dy tiid ôf wie dat it plak fan 'e Ynjebetinking. Yn 1999 erkende it kabinet-Kok II de datum 15 augustus 1945 as de offisjele ein fan 'e Twadde Wrâldoarloch foar it Keninkryk fan 'e Nederlannen. Fan dat stuit ôf waarden op 15 augustus de flaggen by alle oerheidsgebouwen healstôk hyst.
Moonraker (film)
It ferhaal folget Bond by in ûndersyk nei de dieverij fan in space shuttle, dat him nei de smoarrike yndustrieel Hugo Drax liedt. Tegearre mei romtewittenskipster en CIA-aginte dr. Holly Goodhead folget er it spoar fan Kalifornje fia Feneesje en Rio de Janeiro nei it Amazônegebiet, dêr't Drax in geheime lansearbasis boud hat. Hy blykt fan doel te wêzen in nij superras te skeppen troch mei syn útkarden ôf te setten nei in romtestasjon yn in baan om 'e Ierde, dat er yn it djipste geheim bouwe litten hat. Dêrnei wol er de rest fan 'e minskheid útrûgje mei senuwgas.
Moonraker wie it alfde diel út 'e James Bond-filmsearje en folge as sadanich op The Spy Who Loved Me. De film waard nominearre foar in Oscar en trije Saturn Awards. Fan 'e filmkritisy krige Moonraker mingde resinsjes, mar yn 'e bioskopen wie it in reuseftich kommersjeel súkses. In folgjend diel yn 'e filmsearje wie For Your Eyes Only, dat útkaam yn 1981.
Plot
In space shuttle, de Moonraker, dy't troch de Feriene Steaten útliend wurdt oan it Feriene Keninkryk, wurdt ûnderweis nei Jeropa op 'e rêch fan in shuttledragerfleantúch yn 'e loft kaapt troch ûnbekenden. Dat resultearret yn it delstoarten fan it dragerfleantúch en de dea fan 'e bemanning. As tusken de wrakstikken fan it dragerfleantúch gjin spoar fan 'e space shuttle weromfûn wurde kin, wurdt de Britske ynljochtingetsjinst MI6 ynskeakele. M, de sjef fan 'e tsjinst, set syn bêste geheim agint op 'e saak: James Bond.
Wylst dyselde yn in privee-fleantúch ûnderweis is nei Londen, wurdt er oanfallen troch de piloat en de stewardess. Dy blike gear te wurkjen mei Bond syn fijân Jaws, in reuseftige hiermoardner mei in stielen gebit, dy't Bond earder befochten hat yn The Spy Who Loved Me. Bond wurdt troch Jaws út it ûnklear makke fleantúch smiten, mar oerlibbet de moardoanslach troch by syn fal de piloat oermânsk te wurden en dy syn parasjute te stellen. De piloat falt te pletter, mar Jaws, waans parasjute wegeret iepen te gean, lânet op in sirkustinte en dêrnei yn it trapezenet yn 'e tinte en komt der sa wer sûnder kleanskuorren ôf.
Nei't er oer de nije saak foarljochte is troch M en de Britske minister fan Definsje sir Frederick Gray, set Bond ôf nei de Amerikaanske steat Kalifornje, dêr't de ferdwûne space shuttle makke is troch it bedriuw Drax Industries. Dat is eigendom fan 'e smoarrike en eksintrike yndustrieel Hugo Drax, dy't in folslein Frânsk château stien foar stien ôfbrekke, nei Kalifornje oerbringe en dêr wer opbouwe litten hat. Bond wurdt op 'e lofthaven fan Los Angeles ôfhelle troch Corinne Dufour, in wurknimster fan Drax Industries, dy't him yn in helikopter nei it bedriuw ta bringt. Dêr wurdt Bond gastfrij ûnthelle troch Drax, wêrnei't er in rûnlieding kriget fan astronaute en romtewittenskipster dr. Holly Goodhead, in oare wurknimster fan Drax Industries. Sadree't Bond by him wei gien is, lit Drax it masker fan fatsoen sakje en jout er syn trewant Chang opdracht om derop ta te sjen dat Bond wat oerkomt.
Dy nachts sliept Bond mei Corinne Dufour en kloarket har ûnderwilens út oer Drax. Letter kringt er de wurkkeamer fan Drax binnen, dêr't Corinne, dy't him folge is, him by fersin helpt om 'e klûs te finen. Bond wit dy iepen te krijen, fotografearret de papierren dy't er dêryn oantreft en rommet alles wer op sa't it wie doe't er de wurkkeamer binnen kaam. Wat er net wit, is dat Chang it hiele barren sjoen hat. De oare deis, nei't er by in driuwjacht in nije moardoanslach op himsels feridele hat, nimt Bond ôfskie fan Drax en jout him ôf. Neitiid lit Drax Corinne by him roppe. Hy fertelt har dat er alles ôfwit fan har ferrie en ûntslacht har, wêrnei't er har deabite lit troch syn beide dobermanns.
Op basis fan 'e merknamme fan 'e glêsfabrikant Venini, dy't er op ien fan 'e dokuminten út Drax syn klûs oantroffen hat, reizget Bond nei Feneesje, dêr't er by de glêsblazerij op ûndersyk út giet. Hy treft dêr op 'e nij dr. Goodhead, dy't de boel ek liket te ûndersykjen. Neitiid, as er himsels yn in gondel troch de grêften fan Feneesje farre lit, wurdt Bond efterfolge troch in pear hiermoardners yn in motorboat. Hy ûntkomt oer lân as bliken docht dat syn gondel tarist is mei in opblaasber kjessen oan 'e ûnderkant, sadat it ek in hoovercraft is.
As er dyselde jûns weromgiet nei de glêsblazerij om fierder ûndersyk te dwaan, ûntdekt Bond dêr in geheim laboratoarium, dêr't glêzen medisynfleskes makke wurde dy't in krêftich senuwgas blike te befetsjen. As troch Bond syn tadwaan in pear laboranten sa'n fleske kneppelje litte sadat it brekt, komme se op aaklike mar relatyf flugge wize oan harren ein, wylst de proefrotten yn 'e koaien der neat fan oerkomt. As Bond it gebou wer ferlitte wol, wurdt er oanfallen troch Chang, mar nei in lang gefjocht wêrby't se almar heger klimme, smyt Bond him troch de glês-yn-leadwizerplaat fan 'e klokketoer, dat er te pletter falt.
Neitiid siket Bond Goodhead op yn har hotelkeamer, dêr't er oan 'e hân fan har (mei deadlike gadgets tariste) persoanlike besittings fêststelt dat se eins in aginte fan 'e Amerikaanske ynljochtingetsjinst CIA wêze moat dy't yn 'e organisaasje fan Drax ynfiltrearre is. Hja ferliede inoar en bringe tegearre de nacht troch, mar ier de oare moarns pykt Bond út om alaarm te slaan oer it senuwgaslaboratoarium. As er mei M, de spesjaal hjirfoar oerkommen minister Gray en de Italjaanske autoriteiten in ynfal by de glêsblazerij docht, blykt it laboratoarium lykwols yn 'e tuskentiid folslein fuorthelle te wêzen. It selskip wurdt ynstee opwachte troch Drax sels, en minister Gray hat gjin oare kar as om wiidweidich syn ûntskuldigings oan 'e sakeman oan te bieden. Hy is not amused oer dizze gong fan saken en oarderet M om Bond fan 'e saak te heljen en mei ferlof te stjoeren.