cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bûnte Sturt
Kriger en steatsman
Hoewol't dat betsjutte dat er wegere om mei te fjochtsjen yn 'e Oarloch fan Reade Wolk (1866-1868), ûndertekene er wol it twadde Ferdrach fan Fort Laramie, yn 1868, dat late ta de oprjochting fan it Grutte Sû Reservaat fan westlik Súd-Dakota. Yn 1871 reizge er alhiel nei it fiere Washington ta om te oerlizzen mei de Seneka-Yndiaan Ely S. Parker, de earste kommissaris fan Yndiaanske Saken dy't fan Yndiaansk komôf wie. Teffens hied er dêr in ûnderhâld mei presidint Ulysses S. Grant sels, en fierders kaam er der yn 'e kunde mei it Oglala-opperhaad Reade Wolk, dat dêr ek krekt wie. It sjen fan 'e ûnbidige stêden yn it Easten hie Reade Wolk ta deselde oertsjûging brocht as Bûnte Sturt, nammentlik dat mei geweld fierders neat bedijd wurde kinne soe, en de beide foaroanlju sprieken ôf om tenei gear te wurkjen foar frede en de rjochten fan harren folk.
Doe't der yn 1874 goud fûn waard yn 'e Black Hills, in diel fan it Grutte Sû Reservaat dat de Lakota yn 1868 "foar ivich" taparte wie, krongen blanke goudsikers dat foar de Lakota hillige lân binnen, nettsjinsteande dat se dêr neffens it Ferdrach fan Fort Laramie net komme mochten. Sadwaande reizge Bûnte Sturt yn maaie 1875, yn 'e mande mei Reade Wolk en Inkele Hoarn fan 'e Minnikonzjû, jitris nei Washington ta om der by presidint Grant op oan te stean dat de Amerikanen de ferdraggen neikomme soene. Mar yn Washington krigen se te hearren dat it Amerikaanske Kongres besletten hie om 'e Lakota $25.000 te beteljen foar harren lân en fan doel wie om harren nei in nij reservaat ta te stjoeren yn it Yndiaanske Territoarium (it tsjintwurdige Oklahoma). Bûnte Sturt fertolke de gefoelens fan alle Lakota, doe't er sei: "Jo hawwe it oer in oar lân, mar dat is net myn lân; it kin my neat skele en ik wol der neat mei te krijen ha. [...] As dat sa'n geweldich lân is, stjoer dan de blanken der mar hinne dy't no ús lân besette, en lit ús gewurde."
Hoewol't se sûnder wat bedijd te hawwen wer nei hûs moasten, namen Bûnte Sturt en Reade Wolk net diel oan 'e Grutte Sû Oarloch fan 1876, dy't in jier letter útbriek, noch stipen se de Lakota dy't dêr wol oan meidiene. Ynstee bleau Bûnte Sturt de hiele oarloch troch yn it reservaat, en died er war om 'e ynfloed fan 'e oarlochslieders Sittende Bolle en Mâl Hynder te ûndermynjen. Nei de definitive nederlaach fan 'e Lakota, yn 1877, besocht Bûnte Sturt syn folk te helpen by de oergong fan it oarspronklike, nomadysk bestean fan 'e Lakota as jagers-sammelders op 'e Grutte Flakten ta in sedintêr libben yn 'e reservaten. Fierders sette er him o sa yn foar it bewurkmasterjen fan ûnderwiis foar Yndiaanske bern.
Moard
Bûnte Sturt waard op 5 augustus 1881 deasketten troch de Brulee-haadman Kriehûn (dy't trouwens krekt as hy hast tritich jier earder by it Grattan-bloedbad belutsen west hie). De eftergrûnen fan dy moard binne noch altiten omstriden. Neffens ien lêzing, dy't bgl. troch Luther Standing Bear yn syn autobiografy My People the Sioux op 't aljemint brocht waard, soe Bûnte Sturt op it lêst waanwiis yn syn macht wurden wêze en de frou fan in mishipte man stellen hawwe. Doe't de opperhaden fan 'e Brulee oer de saak gear giene en Bûnte Sturt oarderen om 'e frou werom te jaan, soed er dat wegere hawwe, wylst er dêr oan taheakke hawwe soe dat it Amerikaanske regear efter him stie. Uteinlik soe de fete, nei lang trochattere te hawwen, útrûn wêze op 'e moard. In oare lêzing, dy't bgl. oanhelle wurdt yn it ferneamde skiedkundige wurk Bury My Heart at Wounded Knee, fan Dee Brown, wie dat Kriehûn in strieman foar de Amerikanen wie, dy't troch Bûnte Sturt út 'e wei te romjen de macht fan 'e opperhaden brekke woene.
Hoe dan ek, Kriehûn waard oppakt en berjochte troch in territoriale rjochtbank yn Deadwood, dy't him skuldich befûn oan moard en him ta de deastraf feroardiele. Dat fûnis waard lykwols weromdraaid troch it Amerikaanske Heechgerjochtshôf, om't de rjochtbank fan Deadwood gjin jurisdiksje hie yn in Yndianereservaat. (Dat wie in wichtige útspraak, dy't foar it earst dúdlik makke dat de Yndiaanske stammen yn 'e Feriene Steaten harren soevereiniteit beholden hiene doe't se har ûnder it reservaatsysteem deljûn hiene.) Kriehûn moast doe frijlitten wurde, en hy kearde werom nei it Rosebud Reservaat.
Bûnte Sturt leit begroeven yn Rosebud, yn it suden fan 'e steat Súd-Dakota. Yn it Rosebud Reservaat waard yn 1971 de pleatslike universiteit (de Sinte Gleska Universiteit) nei him ferneamd.
Protestantske tsjerke fan Husby
De evangelisch-lutherische Kirche (Frysk: protestânsk-luterske tsjerke fan Husby) is in oarspronklik oan de hillige Finsentius wijde tsjerke yn it Dútske plak Husby, in gemeente yn de lânsdouwe Angeln yn it Kreis Schleswig-Flensburg (Sleeswyk-Holstein). De luterske tsjerke waard boud fan út fjildstiennen houde graniten blokken. In toer ûntbriek yn it earstoan.
Skiednis
Oan de sýdkant fan it midsiuwske doarp wie in Ding, dêr't de frije manlju fan Husbyharde, in bestjoers- en rjochtsgebiet fan it hertogdom Sleeswyk-Holstein, by inoar kamen. Tichteby dit plak waard om it jier 1200 hinne in oan de Spaanske martelder Vincentius wijde tsjerke boud.
Begûn waard mei de bou fan in eastkoer mei apsis, dy't hjoeddedei net mear besteane. Dêrnei folge in breder tsjerkeskip, dêr't de sydmuorren noch altiten fan steane. De finsterbanken fan de beide eastlike yn 1856-1859 rekonstruearre romaanske finsters yn de noardlike muorre binne dekorearre mei basreliëfs fan slangen, draken en wolven. De twa ienfâldige portalen yn it noarden en suden hawwe harren oarspronklike foarm beholden.
Yn de 15e iuw waard de swiere goatyske toer oanboud, de mei laai ôfdekte spits folge yn de 17e iuw. Foar it súdlike portaal waard yn 1806 in foarhal boud. De tsjerke ûndergyng yn 1786 in grutte feroaring doe't foar in eastlike ferlinging fan de tsjerke it âlde koer en de apsis ôfbrutsen waarden. Dêrby waarden de frijkommen graniten blokken lykas ek de rûne sokkelstiennen wer op 'e nij yn de bou ferarbeide.
De eastlike neoromaanske gevel stamt út de renovaasje fan 1856-1859.
Ynterieur
It hjoeddeiske ynterieur draacht it stimpel fan in renovaasje yn 1952. Doe is der in nije koerbôge boud en binne de âlde balken wer tefoarskyn helle om it midsiuwske karakter fan de tsjerke te fuortsterkjen.
Doe't de tsjerke yn 1786 ferboud waard krige de tsjerke ek in nije let-barokke alteropset. Op in beskilderde eftergrûn is tusken houtsnijwurk en pylders in foarstelling fan Kristus' krúsiging te sjen. Dêrûnder is in foarstelling fan it Lêste Jûnsmiel oanbrocht. De fjouwer ingels en de opstiene Hear, dy't ea de kroan fan it alter foarmen, binne hjoeddedei oan de muorre fan it koer te sjen.
Ut de tiid fan de bou fan de tsjerke stamt it graniten doopfont. Oan de koarbôge hinget ek út dy tiid in libbensgrut byld fan de aartsingel Michael, dy't nei alle gedachten yn de jierren 1225-1230 makke waard yn de omkriten fan Halberstadt. Oerbliuwsels fan goatyske sydalters binne de bylden fan de hillige Vincentius by de yngong en de jongfaam Marije yn de nis fan it noardlik portaal.
Boekemerk
thumb|De jierlikse boekemerk yn Dimter In boekemerkis in merk dêr’t jo allerhande soarten en sjenres boekjen, tydskriften, tekenteltsjes, âlde kaarten en ansichtkaarten keapje en ferkeapje kine, likegoed nij as healsliten, oanbean troch partikulieren, hannelers en antikwariaten. Yn in soad plakken wurde boekemerken holden. Op in boekemerk moatte diskehâlders meast oan de organisearjende gemeente of ynstânsje in bedraach oan leezjes betelje, dat kin sterk fariearje, fan in pear tsientsjes oan inkeld in pear hûndert euro.
Faak is in boekemerk in weromkommend evenemint op in beskaat tiidstip en yn in beskaat plak.
Op rommelmerken binne faak lytse boekemerkjes yntegrearre, meast beset troch leden fan it organisearjend komitee dy’t dan ek gjin stânjild betelje en de opbringst takomme litte oan de organisearjende ynstânsje.
Agneta Eckemyr
Agneta Eckemyr (Karlsborg, 2 july 1950 – Stockholm, 29 desimber 2018) wie in Sweedsk aktrise, model, en moade-ûntwerpster.
Libben en karriêre
Eckemyr waard yn 1950 berne yn Karlsborg, in stêd yn 'e Sweedske provinsje Westergautlân (Västra Götaland). As tiner begûn se modellewurk te dwaan en fanwegen har skientme waard se nei ferrin fan tiid ek frege foar rollen yn films en op 'e tillefyzje. Yn 1969 ferskynde der in fotoreportaazje fan har yn it Amerikaanske tydskrift Life Magazine, yn itselde nûmer dat ek fotoreportaazjes fan 'e fiif aktrises befette dy't kâns makken op 'e rol fan 'e tsjinspylster fan James Bond yn On Her Majesty's Secret Service.
Yn 1974 hie Eckemyr ien fan 'e haadrollen yn 'e Disney-produksje The Island at the Top of the World. Dat wie in aventoerefilm wêryn't se in jongfaam spile út in Wytsingmienskip, dy't op in eilân yn it Noardpoalgebiet iuwenlang yn isolaasje oerlibbe hie. Yn 1975 hie Eckemyr de froulike haadrol yn 'e Sweedske film Lejonet och Jungfrun ("De Liuw en de Faam"), en datselde jiers posearre hja neaken yn it manljusblêd Playboy, as de Playmate fan 'e moanne oktober 1975. Se stie ek op 'e omslach fan 'e edysje fan dy moanne.
Neitiid wie Eckemyr noch te sjen yn 'e Amerikaanske films The Kentucky Fried Movie (1977) en Winter Kills (1979) en yn in ôflevering fan 'e Amerikaanske tillefyzjesearje CHiPS. Ek spile se yn 'e Sweedske films Kristoffers Hus (1979), Flygnivå 450 (1980), Olsson per Sekund, eller: Det Finns Ingen Anledning till Oro (1981) en Brusten Himmel (1982). Dêrnei breide Eckemyr in ein oan har karriêre as akstrise en fûn se harsels op 'e nij út as moade-ûntwerpster. Dêrta sette se har nei wenjen yn New York, yn in appartemint dat útseach oer Central Park. Har haute couture-ûntwerpen waarden dêr ferkocht yn har winkel Älskling (Sweedsk foar "Leafste" of "Skatsje"), dy't oan Columbus Avenue stie.
Doe't se yn 'e sechstich wie, rekke Eckemyr oanhelle mei de sykte fan Alzheimer. Nei in tal jierren mei dy stadichoan fierder oanboazjende oandwaning libbe te hawwen, kaam hja op 29 desimber 2018 yn 'e âlderdom fan 68 jier yn Stockholm te ferstjerren.
Ambrosius Holbein
Ambrosius Holbein (Augsburg, om 1494 – Bazel, om 1519) wie in Dútsk keunstskilder, graveur en boekyllustrator. Hy wurke yn de oergongsperioade fan de gotyk nei de renêssânse. Hy wie in soan fan Hans Holbein de Alde en de âldere broer fan Hans Holbein de Jonge.
Ambrosius Holbein krige syn oplieding, lyk as syn broer, fan syn heit yn Augsburg. Hy festige him mei syn broer yn Bazel, dêr't er yn 1517 ynskreaun waard al lid fan it pleatslik skildersgilde. Hy skildere portretten, religieuze tafrelen en fresko's en makke houtfiken foar boekyllustraasjes.
Holbein stoar jong yn Bazel foar't syn talint ta fol waaksdom komme koe.
Senjutsu (album)
Senjutsu is it santjinde studio-album fan Iron Maiden. It album waard opnommen yn 2019 yn de Guillaume Tell studios yn Parys, en waard as gefolch fan de Koroanapandemy, twa jier letter op 3 septimber 2021 útbrocht. It album behelle yn meardere lannen de nûmer ien posysje yn de albumlisten.
Agnes Monica
thumb|Agnes Monica by in gastoptreden yn Asian Idol, 2007 thumb|Agnes Monica (2009). Agnes Monica Muljoto, ek bekend ûnder de nammen Agnez Mo of Agmon (Jakarta, 1 july 1986) is in Yndonesyske artyst en sjongster.
Bernie Dexter
Bernie Dexter (berne as: Bernadette Belle Souza; Camp Hill (Pennsylvania), 13 jannewaris 1970) is in Amerikaansk model en moadeûntwerpster fan mingd Angelsaksysk Amerikaansk en Filipynsk etnysk komôf. Hja is ien fan 'e meast foaroansteande pin-upgirls fan 'e Feriene Steaten, en hat karriêre makke mei fotoreportaazjes yn 'e styl fan 'e ferneamde Bettie Page, út 'e 1950-er jierren.
Jonkheid
Dexter waard yn 1970 berne yn Camp Hill, yn 'e Amerikaanske steat Pennsylvania, as de dochter fan Joe Souza, in rêstend seeman út 'e Filipinen en dy syn Amerikaanske frou Sherry. Mei njoggentjin jier wûn Dexter yn 1989 de Miss Teen San Diego County-ferkiezing, en neitiid besocht se in karriêre as model en aktrise oan 'e gong te krijen.
Karriêre
By in fotoshoot yn 2002, doe't se 32 jier wie, waard Dexter foar it earst troch fotografe Danielle Bedics fotografearre yn styl fan pin-upgirls út 'e 1950-er jierren. Se stjoerde de fotorige op nei de Viva Las Vegas-pin-upwedstryd, en krige dêr sokke positive reäksjes op, dat se besleat en meitsje fan pin-upmodellewurk har spesjaliteit. Neitiid paste Dexter har uterlik oan om mear op it pin-up-ikoan Bettie Page te lykjen, mei lang, inketswart hier en in byknipte ponny.
Dexter hat posearre foar in skilderij fan Olivia De Berardinis, in keunstneresse dy't bekendstiet om har op Bettie Page ynspirearre keunst en kalinders. Hja skildere Dexter mei blûn hier. Yn 2009 begûn Dexter fierders har eigen kleankolleksje te ûntwerpen, yn in styl dy't weromgrypt op 'e 1940-er en 1950-er jierren.
Priveelibben
Dexter is troud mei Levi Dexter, dy't yn 'e santiger jierren lead-sjonger wie fan 'e rockabilly-band Levi and the Rockrats. Hy is tsjintwurdich de fotograaf fan syn frou. Dexter en de man wenje yn 'e stêd Portland, yn Oregon.
Keppelings om utens
● Offisjele webside fan Bernie Dexter
Echte swinen
De echte swinen (Latynske namme: Sus) foarmje in skaai fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan de evenhoevigen (Artiodactyla) en de famylje fan de bargen (Suidae). De domestisearre baarch en dy syn foarfaar, it everswyn, hearre û.m. ta dit skaai.
Soarten
Sûnt 2007 wurde ta it skaai fan de echte swinen njoggen libbene soarten rekkene, mei't it dwerchswyn (Sus salvanius) doe yn in apart monotypysk (út ien soarte besteand) skaai pleatst is. Dêropta binne der noch ferskate útstoarne of fossile soarten echte swinen.
Tsjalga
Tsjalga (Bulgaarsk: чалга; sekuerdere transliteraasje: čalga; útspr.: ['ʧaɫɡa], likernôch "tsjouga") is in Bulgaarske muzykstyl mei ynfloeden fan Grykske, Turkske, Arabyske, Servyske, Russyske en Roma-muzyk.
De namme tsjalga komt fan it Turkske wurd çalgı dat muzykynstrumint betsjut. In tsjalgadzjija wie in artyst dy't mei sawat elts ynstrumint oer wei koe en dêrby syn eigen karakteristike lûd hie. Tsjalgadzjija koenen faaks net noaten lêze, mar spilen faak ferskes út de holle op harren fluit.
Mei de ein fan it kommunisme kaam der ek in ein ta de sensuer op tsjalga en waard it gau populêr makke troch nije artysten.
Der is faak ek krityk op tsjalga om't der faak frij los mei de goede seden omgien wurdt en omdat it gjin echt Bulgaarske folksmuzyk, mar earder in goedkeap hjoeddeistich ôftreksel wêze soe.
Grutte Slavemar
De Grutte Slavemar (Ingelsk: Great Slave Lake; Frânsk: Grand lac des Esclaves), is in grut binnenwetter yn it noardlike diel fan it Noardamerikaanske kontinint, yn 'e Kanadeeske Noardwestlike Territoaria.
De Grutte Slavemar wurdt benammentlik fet troch de rivieren de Slave en de Hay, en wetteret ôf fia de rivier de Mackenzie nei de Noardlike Iissee. De namme fan 'e mar (en trouwens ek fan 'e rivier de Slave) komt fan 'e Slavy-Yndianen, dy't foarhinne yn it Ingelsk Slaves ("Slaven") neamd waarden.
Der binne ferskate delsettings oan 'e kust fan 'e Grutte Slavemar sitewearre, wêrûnder Behchoko, Hay River, Fort Resolution en Yellowknife, de haadstêd fan 'e Noardwestlike Territoaria. De mar leit yn in gebiet dêr't in toendraklimaat hearsket, en it wetter is dan ek beferzen fan novimber oant mids juny.
Robin Thicke
Robin Thicke (útspr.: [θɪk]; Los Angeles, 10 maart 1977) is in Amerikaansk sjonger, lietsjeskriuwer en akteur. Hy is de soan fan 'e Kanadeeske akteur Alan Thicke en de Amerikaanske sjongster en aktrise Gloria Loring, dy't faninoar skieden doe't er sân jier wie.
Libben en karriêre
Thicke krong de muzykyndustry binnen doe't er noch mar in tsiener wie, en die dat sûnder de stipe fan syn heit (dy't wegere om foar it opnimmen fan syn earste demo te beteljen), om't dy leaver sjoen hie dat syn soan him ynstee op syn stúdzje talein hie. Yn 't earstoan wie Thicke benammen as lietsjeskriuwer foar oare artysten aktyf, en hied er yn dy hoedanichheid gedoente mei ferneamde popstjerren as Christina Aguilera, Usher en Mary J. Blige. Letter, nei't er sels in beskieden súkses berikt hie mei syn earste albums, wurke er ek gear mei Pharrell Williams en Nicki Minaj.
Ynternasjonale ferneamdheid krige Thicke troch syn single Blurred Lines, fan it album mei deselde namme, dy't er yn gearwurking mei Pharrell Williams en T.I. yn maart 2013 útbrocht. Yn 'e byhearrende fideoklip sprongen trije modellen (Emily Ratajkowski, Jessi M'Bengue en Elle Evans) topless om, en mei dêrtroch wie it liet tige kontroversjeel, wat lykwols de ferkeapsifers allinnich mar te'n goede lieken te kommen. Williams, dy't it nûmer skreau, liet him dêrby ynspirearje troch it ferske Got to Give It Up, fan Marvin Gaye, út 1977, wat neitiid late ta in bittere juridyske striid mei de erven Gaye oer de fraach oft Blurred Lines ynbrek makke op harren auteursrjochten. Yn maart 2015 besliste in Amerikaanske federale sjuery dat dat yndie sa wie, en waarden Thicke en Williams feroardiele ta it beteljen fan $7,4 miljoen oan skeafergoeding.
Priveelibben
Robin Thicke wie foarhinne troud mei aktrise Paula Patton, dy't er foar it earst met hie yn in útgeansgelegenheid foar minderjierrigen yn 1991, doe't er fjirtjin jier wie. Hy begûn yn 1993 serieus mei har om te gean, en troude yn 2005 mei har. Hja krigen in soan, Julian Fuego Thicke, dy't berne waard yn 2010. Yn febrewaris 2014 giene Thicke en Patton lykwols útinoar en nettsjinsteande it feit dat Thicke dat jiers syn album Paula útbrocht, dat er opdroech oan syn frou (mei û.m. it nûmer Get Her Back), fregen se yn oktober 2014 in skieding oan. Harren leafdesperikelen waarden breed útmetten yn 'e rabbersblêden.
Diskografy
Foar de folsleine diskografy fan Robin Thicke (ynklusyf singles en fideoklips), sjoch op dizze side op 'e Ingelske Wikipedy.
MJ Lee
MJ Lee (útspr.: [ˈemʤeː liː], likernôch: " em -dzjee lii ; folút: Min Jung Lee; Koreaansk: 이민정, formele transliteraasje: I Min-jeong; Seoel, 5 maart 1987) is in Súdkoreaansk-Amerikaansk sjoernaliste en ferslachjouster. Hja hat benammen bekendheid krigen mei har wurk foar it mediabedriuw Politico en it tillefyzjenetwurk CNN.
Jonkheid en oplieding
Lee waard yn 1987 berne yn Seoel, de haadstêd fan Súd-Koreä. Se waard lykwols grutbrocht yn Hongkong, dêr't sy en har broer nei de op Amerikaanske leest skuoide International School of Hong Kong giene. Yn har earste jier fan fuortset ûnderwiis gie Lee nei de Feriene Steaten om dêr oan in kostskoalle te learen. Hja hat neitiid nea wer yn Súd-Koreä west. Yn 2009 studearre se ôf oan 'e Georgetown Universiteit yn Washington, D.C. mei in bachelorgraad yn bestjoerskunde en Sineeske taal- en letterkunde.
Under har stúdzje rûn se staazje by de kranten de South China Morning Post yn Hongkong en The Washington Post yn Washington, D.C. Op basis fan har prestaasjes as stazjêre waard har by dy lêste krante in baan oanbean, mar dat oanbod waard ynlutsen doe't bliken die dat se op in fisum yn 'e Feriene Steaten ferbleau.
Sandachsjatra
Sandachsjatra of Sandaksatrû (Simmearysk wierskynlik: Sandakoerû) wie yn 'e twadde helte fan 'e sânde iuw f.Kr. kening fan 'e Simmearjers. Neffens ynskripsjes op klaaitabletten út it Assyryske Ryk, dy't datearje út it regear fan kening Asjoerbanipal, wie Sandachsjatra de soan fan Tûkdammê. Doe't dyselde ferslein waard en sneuvele, soe Sandachsjatra oerlibbe hawwe en de nije kening fan 'e Saka wurden wêze, in Skytyske stamme. Dy lêste tafoeging berêst nei alle gedachten op in fersin of in misferstân.
MJ Lee
Karriêre
Yn har earste jierren by CNN die Lee benammen ferslach fan 'e kampanjes fan sawol de Demokratyske as de Republikeinske Partij foar de Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2016. Fierders wie se yn 2017 belutsen by de ferslachjouwing fan CNN oer it mislearre krewearjen fan 'e Republikeinen om 'e Wet op 'e Betelbere Sûnenssoarch (yn 'e folksmûle 'Obamacare') yn te lûken.
Yn 2018 en 2019 beljochte Lee gauris de ynfloed fan it #MeToo-skandaal op 'e Amerikaanske polityk, lykas de bekendmakkings oer it ôfkarbere hâlden en dragen fan 'e Demokratyske senator Al Franken, de Wite Hûs-funksjonaris Rob Porter en de Republikeinske ôffurdige Blake Farenthold, dy't allegear opstappe moasten.
Sandachsjatra
Der wurdt wol spekulearre oft Sandachsjatra net deselde wêze soe as de ferneamde Syaksares, in kening fan 'e Meden, dy't belutsen wie by de ferovering fan it Assyryske Ryk. Dat is in idee dat yntrodusearre waard troch de Dútske oriïntalist Fritz Hommel (1854-1936). It is lykwols mank histoarisy tige kontroversjeel.
Etymologysk is Sandachsjatra of Sandaksatrû dúdlik in Perzyske nammefoarm, en Manfred Mayrhofer hat der yn 1981 op wiisd dat de oarspronklike foarm nei alle gedachten Sandakoerû wie. De oarspronklike útlis fan 'e namme wie "mei ûnfertinne regintskip", mar Mayrhofer wiisde dat ôf om't foar dy etymology in bykommend berop dien wurde moast op 'e Yndo-Aryske talen ynstee dat it mei inkeld Iraanske boarnen ferklearre wurde koe. De Hongaarske taalkundige János Harmatta hold it derop dat de namme ôflaat wie fan it Proto-Iraanske *sanda-kuru, dat "treflike soan" betsjut hawwe soe.
MJ Lee
Karriêre
Under de Demokratyske foarferkiezings foar it presidintskip, yn 2020, wie se tafoege oan 'e kampanje fan senator Elizabeth Warren. Under de kampanje foar de algemiene Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2020 die Lee ferslach fan 'e kampanje fan 'e Demokratyske presidintskandidaat Joe Biden. Yn jannewaris 2021 makke se promoasje ta ien fan 'e fêste Wite Hûs-korrespondinten fan CNN, yn 'e mande mei Jim Acosta en Kaitlan Collins.
Cresson (Pennsylvania)
Cresson is in plak (borough) yn de Amerikaanske steat Pennsylvania, 130 km beëasten Pittsburgh, en falt bestjoerlik ûnder Cambria County.
Berne yn Cresson
Robert Edwin Peary (6 maaie 1856), ûntdekkingsreizger
MJ Lee
Priveelibben
Lee liet har op 17 septimber 2016 op Ellis Island yn 'e haven fan New York (dêr't histoarysk ymmigranten út Jeropa de Feriene Steaten binnenkamen), nasjonalisearje ta Amerikaansk steatsboarger. Hja die op dat stuit ferslach fan 'e kampanje foar de Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2016. Lee is troud mei sjoernalist en ferslachjouwer Alex Burns, dy't as analist fan politike ûntjouwings yn 'e Feriene Steaten ek geregeldwei op CNN te sjen is.
Grotskildering
In grotskildering is de beskildering fan 'e wand of it plafon yn in grot. As foarm fan in rotstekening is it ek besibbe oan in petroglyf, in ynskripsje dy't yn in rots úthoud is. De term 'grotskildering' ferwiist yn 'e regel nei prehistoaryske keunst, mar it kin ek om skilderings fan resinter datum gean. Sa datearje de âldste skilderings yn 'e Gabarnmunggrot, yn noardlik Austraalje, fan 28.000 jier lyn, wylst de nijsten der pas nei 1900 oanbrocht binne.
De Cro-Magnonminske (oftewol de iere moderne minske) wie de earste minskeftige dy't dingen út syn om-en-by werjoech troch beskilderings en gravearrings fan rotsen. De âldste bekende grotskilderings binne mear as 44.000 jier âld en datearje út it Let-Paleolitikum. Skilderings fan dy âldens binne oantroffen yn sawol Frankryk en Kantaabrje yn West-Jeropa, as yn 'e grotten fan it distrikt Maros, op it Yndonezyske eilân Selebes. Dêrby giet it om hânôfdrukken (saneamde hânstensils) en ienfâldige geometryske foarmen. In wittenskiplik ûndersyk út 2018 stelde dat it âldste foarbyld fan in grotskildering besteande út sokke geometryske patroanen op it Ibearysk Skiereilân datearje soe fan 64.000 jier lyn, wat betsjutte soe dat dy makke wie troch de Neändertalers ynstee fan 'e moderne minske.
Lange tiid wiene de âldste bekende ûnomstriden foarbylden fan figurative grotskilderings folle minder âld, en datearren fan omtrint 35.000 jier lyn. Foar wat Jeropa oangiet, kin men dan tinke oan skilderings fan bisten út 'e lêste iistiid, lykas mammoeten, oeroksen, wolhierrige noashoarnen, hynders, harten, ensfh. Ien fan 'e bekendste foarbylden fan grotskilderings is de oeroksebolle út 'e Grotten fan Lascaux, yn Frankryk. Yn desimber 2019 waard troch argeologen lykwols de ûntdekking bekendmakke fan grotskilderings yn 'e grotten yn de Maros-Pangkep-karst op Selebes, mei û.m. in ôfbylding fan in hartswyn dy't datearre waard as teminsten 43.000 jier âld. Dêrmei is dat fierwei it âldste foarbyld fan figurative keunst troch de minske.
Frankfurter Buchmesse
De Frankfurter Buchmesse is in Dútske boekebeurs op inisjatyf fan de beursferiening fan boekhannels yn Dútslân. It evenemint fan fiif dagen is alle jierren yn oktober yn de Messe Frankfurt (Frankfurt am Main) en is mei 7000 eksploitanten en mear as 280.000 besikers de meast ymposante boekebeurs fan de wrâld. Op snein wurdt de Fredespriis fan de Dútske Boekhannel útrikt.
De Frankfurter boekebeurs hat in lange skiednis fan mear as 500 jier. In boekebeurs yn Frankfurt hie him al profilearre, neidat Johannes Gutenberg him yn Mainz, inkelde kilometers fan Frankfurt, nei wenjen sette. Gutenberg hie de boekdrukkeunst útfûn en dêrmei besocht de beurs dy ynnovaasje te fersprieden. Dêrfoar wie de boekdrukkeunst al yn Korea útfûn,
Oant let yn de 17e iuw bleau Frankfurt am Main de sintrale boekebeursstêd fan Jeropa. Troch politike en kulturele omkear gie yn de tiid fan de Ferljochting dy rol nei Leipzig, dêr’t de Leipziger beurs holden waard. Earst twahûndert jier letter libbe de boekebeurs yn Frankfurt wer op: 205 Dútske eksposanten sammelen har fan 18 oant 23 septimber 1949 yn de Frankfurtske Paulstsjerke foar de earste boekebeurs nei de oarloch.
Funksje fan de beurs
De boekeberus is as fakbeurs yn it foarste plak foar útjouwers, aginten, boekhannelers, bibletekarissen, wittenskippers, yllustrators, tsjinstesektor, filmprodusinten, oersetters, printers, ferienings, keunstners, skriuwers, antikêrs en software- en multymedia-oanbieders om har guod oan te bieden en om saken te dwaan. Foar it earst wie der yn 2004 in filmfoarum. Foarstellings oer û.o. harkboeken en it moderne antikwariaat binne yn it oerset- en bibleteeksintrum. Sûnt 2005 hat de earste Frankfurter Antikêrbeurs him oansletten, ek wrâldwiid de grutste. Ek waard yn 2005 foar it earst in mienskiplike brânsjtentoanstelling foar tydskrifte-útjouwers fan de fak-, publyks- en ynternasjonale parse ynrjochte, krekt as in spul- en spultsjebeurs mei de boartersguodbeurs fan Neurenberg en waard de Dútske romanpriis fan 37.500 euro oan Arno Geiger útrikt. De hannel yn boeklisinsjes/rjochten is yn in eigen agintesintrum.
De boekebeurs is yn twadde ynstânsje mar in beurs foar it publyk dat mar twa dagen talitten wurdt. Mear as 12.000 sjoernalisten út 100 lannen berjochtsje oer de boekebeurs. De Frankfurter boekebeurs wurket ek bûten de beurstiid om – se stelt de mânske online-databank fan de brânsj beskikber en wurket gear mei û.o. útlânske saken en de Goethe-ynstituten foar Dútske literatuer yn it bûtenlân. Boppedat binne der bysûndere stúdzjebeursprograms. Yn juny 2006 is de joint venture (gearwurking) fan de earste boekebeurs yn Kaapstêd, de Capte Town Book Fair.
Gastlannen
In bysûnder swiertepunt yn it oanbod foarmet it jierliks wikseljend gastlân. Yn 2013 wie Brazylje gastlân, yn 2014 Finlân en yn 2015 Yndoneezje. Yn 2016 wiene Flaanderen en Nederlân yn ‘e mande gastlân. Yn 1993 wiene dy lannen dêr ek al. It gastlânskip fan Flaanderen en Nederlân yn 1993 hat bydroegen oan de bekendheid fan Nederlânske auteurs, lykas Cees Nooteboom en Harry Mulisch, yn Dútslân.
It gastlân spilet ek in wichtige rol yn it kulturele ramtprogram (benammen lêzings en jaan fan prizen): yn 2004 hiene sawat 500 fan de sawat 3000 organisaasjes in relaasje mei it gastlân. Tentoanstellings en lêzersreizen fan it gastlân begjinne foar de beurs en fine noch lang dêrnei plak.
Ek organisearret de Frankfurter boekebeurs as oerkoepeljende organisaasje foar Dútske útjouwers aktiviteiten yn it bûtenlân, bygelyks yn it ramt fan it Dútsk-Poalske jier op de boekebeurs fan Warschau, in wichtich plak foar bemiddeling fan westerske lannen yn eastlike lannen (mei 300 m2 fan 18–20 maaie, Poalen leit as ôfnimmer fan Dútske lisinjes op it tredde plak).
Fryslân op de boekebeurs
Tsjêbbe Hettinga krige in protte lanlik omtinken fanwege syn foardracht op de Frankfurter Buchmesse yn oktober 1993. Omdat Tsjêbbe sokke minne eagen hie, died er alles út 'e holle, wêrby't er safolle mooglik lading oan it wurk joech troch it brûken fan syn stim. Syn poëzij giet in soad oer it lânskip om him hinne, mar ek oer Wales en Grikelân. Yn 2013 presintearre Fryslân himsels op de Boekebeurs mei in eigen brosjuere ’10 Books From Fryslân’. Yn 2016 die Fryslân dat wer en liet har mei fertsjintwurdige troch de skriuwers Tsead Bruinja, Anne Feddema en Willem Schoorstra.
Lieding fan de boekebeurs
Sûnt 1 april 2005 is Juergen Boos direkteur fan de Frankfurter Buchmesse. Dêrfoar late er de marketing by útjouwerij Wiley-VCH Weinheim. Hy kaam nei syn foargongers Volker Neumann, Lorenzo Rudolf, Joachim Kehl en dy syn desennialange foargonger Peter Weidhaas.
Kapel fan Rotstergaast
De Kapel fan Rotstergaast is de eardere herfoarme tsjerke fan Rotstergaast. It gebou docht tsjintwurdich tsjinst as doarpshûs.
Skiednis
Yn 1928 krige Rotstergaast dochs wer in ienfâldich sealtsjerkje, dat yn 1986 de funksje fan tsjerke ferlear en tsjintwurdich as doarsphûs brûkt wurdt.
Videorama
Videorama GmbH is in Dútske pornografyske filmstudio dy't fêstige is yn Essen, yn 'e dielsteat Noardrynlân-Westfalen. It bedriuw bestiet yn syn hjoeddeiske foarm sûnt 1983, doe't it ynklusyf de merknamme "Videorama" oernommen waard troch de Dútske pornogigant Silwa, dy't dêrmei as doel hie om syn oandiel yn 'e merk fan bylddragers fuort te sterkjen. Sûnt hat Videorama him ûntjûn ta de wichtichste ymprint fan Silwa, en tsjintwurdich is it mei Magmafilm ien fan 'e beide bekendste en grutste spilers yn 'e Dútske pornoyndustry.
Christ Church Cathedral (Dublin)
De Christ Church Cathedral is ien fan de twa Anglikaanske katedralen yn de Ierske haadstêd Dublin. De oare is de Sint-Patrickkatedraal. Fan de twa protestanske katedralen is de Christ Church Cathedral de âldste fan de twa en de offisjele katedraal fan it bisdom Dublin en Glendalough.
Videorama
Op it mêd fan 'e distribúsje fan pornografyske dvd's en cd-roms heart Videorama boppedat ta de grutste oanbieders fan Jeropa. Yn 'e Dútsktalige lannen hat it bedriuw syn eigen distribúsjesysteem. It docht ek de distribúsje yn Dútslân foar de Nederlânske studio Video Art Holland, better bekend ûnder de namme fan syn wichtichste ymprint, Club Seventeen. Yn 'e rest fan Jeropa lit Videorama syn publikaasjes distribuëarje troch oare filmstudio's, dêr't it datoangeande in oerienkomst mei sletten hat. De eardere Dútske pornoaktrise Gina Wild hat by Videorama karriêre makke.
Christ Church Cathedral (Dublin)
Wetlik is it godshûs al sûnt de Ingelske reformaasje yn hannen fan de Ierske Tsjerke, mar it roomsk-katolike aartsbisdom fan Dublin hat de oanspraken op de midsiuwske tsjerke nea opjûn, ek al makket it katolike aartsbisdom no gebrûk fan de Saint Mary's Pro-Cathedral as biskopssit.
Om de katedraal hinne lei foarhinne in doalhôf fan strjitten, mar sûnt de oanlis fan in grutte wei en de ôfbraak fan in âlde wenwyk by Wood Quay kaam de katedraal frij te stean fan it midsiuwske strittepatroan dat de katedraal ea omsleat.
Skiednis
Kening Hindrik II wie yn 1171 oanwêzich doe't op krystjûn de mis fierd waard. Neffens de kroniken fan de katedraal wie it foar it earst nei de moard op Thomas Beckett dat Hindrik wer dielnaam oan de hillige kommuny. Efkes letter waard útein set mei de ferfanging fan de houten katedraal troch in stiennen katedraal mei in koer, sydkoaren, transepten, in krypte en meardere kapellen. In kapel ta eare fan Laurence O'Toole waard yn de 13e iuw tafoege en in grut part fan it noch besteande skip ûntstie yn de jierren 1230. Under aartsbiskop John de St Paul waard yn 1358 it koer mei 10 meter langer makke. Hy liet ek in oargel bouwe.
Yn 1480 joech de rike rjochter William Sutton al syn lân en sulver oan de katedraal. Yn 1487 waard de katedraal it plak dêr't de tsjienjierrige Lambert Simnel as kening Edward VI kroand waard yn in fergees besykjen om kening Hindrik VII ôf te setten.
Reformaasje
Yn 1690 wie de katedraal noch ienris foar koarte tiid in roomsk-katolike katedraal. Dit barde doe't kening Jakobus II út Ingelân nei Ierlân flechte om dêr fierder foar de troan te striden en yn de Christ Church Cathedral de mis bywenne. Wat letter, doe't kening Willem III werom kaam fan de Slach oan de Boyne, joech dy út tankberens foar syn oerwinning op kening Jakobus II in tal kommunyskalen oan de katedraal.
Yn de 17e iuw kamen sawol it parlemint as it gerjocht byinoar yn de gebouwen by de Christ Church. Krekt as de Sint-Patrickkatedraal mocht ek de ûnderhâldstastân fan de Christs Church yn de 19e iuw gjin sprekken lije. It gebou wie langer net feilich en koe net mear brûkt wurde. Tusken 1829 en 1831 waarden in pear renovaasjes útfierd. Mar de grutte renovaasje in diels wjerbou fûn plak fan 1871 oant 1878 nei't de whiskey-destillearder Henry Doe £ 230.000 beskikber stelde foar it behâld fan de katedraal. It 14e iuwske koer waard sloopt en in nije eastlike ôfsluting waard oer de krypte boud. De toer en it súdlike sydskip waarden op 'e nij boud en ek waard in nij kapittelhûs boud. Loftbôgen waarden as dekoratyf elemint tafoege en it noardlik portaal moast wike foar in nije doopkapel. Mei de bou fan in gebou foar de synoade waard wat der oer wie fan de Sint-Michaeltsjerke ôfbrutsen. As ferbining tusken it synoadehûs en de katedraal tsjinne in loftbrêge.
Grêf Richard de Clare ("Strongbow")
It Strongbow-monumint betinkt Richard de Clare (Strongbow wie de bynamme fan De Clare), dy't út Wales stamde en troch kening Diarmuid MacMorrough útnoege waard om nei Ierlân te kommen. Syn komst yn 1170 foarme it begjin fan de Ingelske ynfloed yn Ierlân. De oarspronklike tombe fan de yn de katedraal begroeven De Clare gyng spitigernôch yn 1562 by it delstoarten fan it ferwulft ferlern. As pendant stiet oan de oare kant fan it skip de tombe fan biskop Charles Lindsay, dy't fan 1804 oant 1846 as dekaan oan de tsjerke ferbûn wie.
Kateder
Yn de tsjerke stiet oan de noardlike kant fan it middenskip by it koerhek in midsiuwske kateder. De rjochter kateder is in kopy út de 19e iuw.
Krypte
Under de Christ Church leit de grutste krypte fan Grut-Brittanje en Ierlân. De krypte hat in lingte fan 63,4 meter en waard yn de jierren 1172-1173 oanlein. Nei de renovaasje yn it begjin fan it nije millenium waard de krypte iepensteld foar publyk. Yn de krypte steane de âldste sekuliere stiennen bylden fan Ierlân, nammentlik dy fan Karel I en Karel II. Eartiids stienen de bylden bûten by de Tholsel (it midsiuwske stedhûs fan Dublin, dat yn 1806 sloopt waard). Ek yn de krypte binne in tabernakel en in tal kandelaren, dy't brûkt waarden doe't katedraal foar it lêst ûnder de roomske rite foel. Opmerklik binne in mummifisearre kat en rat út 1850 yn in fitrine. Nei alle gedachten siet de kat efter de rat oan en beide kamen hja yn in oargelpiip fêst te sitten en mummifisearren dêr. Yn de krypte wurde ek histoaryske boeken en altarreau bewarre.
Klokken
De Christ Church Cathedral hie nei alle gedachten altiten al in lûdklok. Wis is dat der yn 1440 trije grutte klokken yn de toer hongen, mar op 11 maart 1597 soarge in krûdeksploazje oan de tichtebylizzende kaai foar skea oan de tsjerketoer en de lûdklokken. Seis nije klokken waarden yn 1670 út it metaal fan kanonnen getten en ferfolgens waarden der yn 1738 twa klokken tafoege en yn 1878 nochris fjouwer. Yn 1999 waard it tal oanfolle mei sân nije klokken, sa't it totaal no op 19 klokken komt.
Romaansk portaal
Yn de súdlike kant fan it dwersskip is in romaansk portaal út de 12e iuw.
Kapittelhûs
Efter it eastlike diel fan de katedraal leit it tsjintwurdige kapittelhûs mei kantoaren, in bibleteek en romten foar gearkomsten en oare saken. De fûneminten fan it âlde kapittelhûs binne te sjen by it súdlike dwerskip.
It Synoadehûs
Oan de westlike kant fan de tsjerke liedt in 19e iuwske loftbrêge nei it Synoadehûs (Synod Hall), dat boud waard op it plak fan de Sint-Michaeltsjerke. De toer fan de tsjerke makket no diel út fan dat gebou. It gebou waard foarhinne brûkt foar de gearkomsten fan synoades, tsjintwurdich wurdt it brûkt troch Dublinia, in museum dat ynformearret oer it iere begjin en de midsiuwen fan Ierlân's haadstêd.
El Al
El Al (Hebriuwsk: אל על) is de grutste loftfeartmaatskippij fan Israel en is fêstige yn Lod by Tel Aviv. De spreuk El Al is ôfkomstich út 'e Bibel en betsjut nei boppen ta. Mei 45 fleanmasines fljocht El Al nei 51 bestimmings yn Jeropa, Noard-Amearika, Aazje en Afrika.
Tialda B.V.
Tialda B.V. is in bedriuw op De Gordyk en is aktyf op de ramsjmerk. Eigner Steven Sterk wie al yn de tachtiger jierren aktyf yn it antikariaat en yn 1989 sette er mei in ramsjwinkel útein. Yn 2007 stoppe er dêr wer mei en begûn in gruthannel yn ramsj. Yn 2008 liet er in nagelnij pân op De Gordyk sette. Dêrútwei ferhannelet er miljoenen boeken yn it hiele lân. Yn dat pân hâldt er de lêste jierren ek boekemerken.
Yn 2016 wurdt er fannijs eigner fan earder neamde boekhannel. Fierder is Sterk aktyf as útjouwer (Bornmeer).
Sjoch ek
Steven Sterk (útjouwer)
Tsjerke fan Ierlân
De Tsjerke fan Ierlân (Ingelsk: Church of Ireland; Iersk: Eaglais na hÉireann) is in autonome tsjerke binnen de Anglikaanske mienskip op it eilân Ierlân. De tsjerke bleau ek nei 1923 ien mienskip, doe't it eilân opdield waard yn in republyk Ierlân en ien fan de fjouwer nasjonale dielen fan it Ferienige Keninkryk. Nei de Roomsk-Katolike Tsjerke foarmet de Tsjerke fan Ierlân de op ien nei grutste kristlike tsjerke fan Ierlân.
Krekt as oare Anglikaanske tsjerken hat de Tsjerke fan Ierlân eleminten bewarre fan foar de reformaasje ek al wiist it de supremaasje fan de biskop fan Rome ôf. Likegoed hat de Ierkse Tsjerke in soad teologyske en liturgyske saken fan de reformaasje oernommen, benammen sa't dy troch de Ingelske reformaasje akseptearre waard. De tsjerke definiearret himsels as sawol katolyk as protestantsk en ûnder de leden binne der grutte ferkillen; guon hingje mear de roomske kant oer, wylst oaren harren mear mei de protestantske rjochting identifisearje. Dochs wurdt om histoaryske en kulturele redenen de Tsjerke fan Ierlân oer it ginneraal as in protestantske tsjerkemienskip sjoen.
De betide Tsjerke fan Ierlân
De Tsjerke fan Ierlân giet werom op it missywurk fan de Welske sindeling Patrick. De tsjerklike fierings fûnen plak neffens de Keltyske rite mei eigen wênsten en in unike kalinder. Mear as op it kontinint spilen kleasters in grutte rol binnen de organisaasje fan de tsjerke.
Yn 1169 foel op fersyk fan de kening Dermot MacMurrough in Normandysk leger ûnder lieding fan Richard de Clare it lân binnen en besette Dublin en in tal stêden oan de eastlike kust. Yn 1171 kaam út Frankryk Hindrik II fan Ingelân yn Dublin oan en rôp himsels út ta hear fan Ierlân. It Keltyske karakter fan de tsjerke yn Ierlân ferdwûn troch oansluting by de Roomsk-Katolike Tsjerke.
Reformaasje
De Tsjerke fan Ierlân waard yn 1536 in fan Rome ûnôfhinklike tsjerke nei't it Ierske Parlemint kening Hindrik VIII as haad fan de tsjerke útrôp. De reformaasje yn Ierlân begûn benammen yn Dublin ûnder tasicht fan aartsbiskop George Browne. De measte biskoppen gyngen mei yn de reformaasje, mar in grutte mearderheid fan preestsers en parochianen bleaune roomsk. Fanwegen dy kontinuïteit yn de hiërargy easket de Tsjerke fan Ierlân ek tsjintwurdich de apostoalyske opfolging op, itjinge troch de Roomsk-Katolike Tsjerke wurdt ûntstriden.
De reformaasje waard nea breed droegen yn Ierlân. Lange tiid koene katoliken gjin stimrjocht útoefenje en net earder as yn 1829 waarden katoliken yn publike amten talitten. Troch brek oan eigen protestantske geastliken moasten dy ek út Skotlân ymportearre wurde, itjinge fan gefolgen hie dat de protestantske tsjerke mear as yn bygelyks Ingelân kalvinistyske ynfloeden ûndergyng.
Organisaasje
De Tsjerke fan Ierlân bestiet út de twa tsjerkeprovinsjes Armagh en Dublin, dy't ûnder te ferdielen binne yn bisdommen. Under de tsjerkeprovinsje Armagh (sit fan de Anglikaanske primaat fan hiel Ierlân) falle de bisdommen: Under de tsjerkeprovinsje Dublin (sit fan de Anglikaanske primaat fan de Republyk Ierlân) falle de bisdommen:
De synoade bestiet út de tolve biskoppen fan de Tsjerke fan Ierlân, tolve troch de geastlikheid keazen leden, 24 keazen leken dy't de bisdommen fertsjintwurdigje en tolve beroppen leden fan it Representative Church Body (RCB). Fanwegen gearfoegings fan bisdommen kin it sa wêze dat der meardere katedralen yn ien bisdom steane.
Oanhing
Oars as yn Ingelân bleau nei de reformaasje de oanhing fan de nije tsjerke beheind ta in boppelaach fan benammen Ingelsktalige landlords en dy't mei harren anneks wiene, wylst de mearderheid fan de befolking nettsjinsteande de foardielen dy't it lid-wêzen fan de steatstsjerke joech trou bleau oan it roomske leauwen. De measte Ingelstalige Ieren keazen foar de Presbiteriaanske Tsjerke en sadwaande hat it tal Ierske Angelikanen, dy't in tuskenposysje ynnimme tusken de roomske en de presbiteriaanske mienskippen, altiten lyts west.
Yn de Republyk Ierlân is de Tsjerke fan Ierlân mei likernôch 130.000 leden it op ien nei grutste tsjerkegenoatskip. De Tsjerke fan Ierlân is yn Noard-Ierlân it op twa nei grutste tsjerkegenoatskip en hat dêr likernôch 260.000 leden.
Bobbi Kristina Brown
thumb|180px|left|Brown (l) mei har mem [[Whitney Houston, 1 septimber 2009]] Bobbi Kristina Brown (Livingston, New Jersey, 4 maart 1993 – Duluth, Georgia, 26 july 2015), wie in Amerikaanske rhythm and blues-, soul- en pop-sjongster en aktrise.
Ramsj
Yn de boekferkeap is ramsj (Jiddysk foar ûngeregeld guod, rommel) of moderne antikwariaat de oantsjutting foar boeken dy’t tsjin ôfbraakprizen op de merk brocht wurde. It dêrby om nije, net earder ferhannele boeken dy’t net goed mear rinne endy’t troch de útjouwer ferramsjt wurde, wat sizze wol dat de earder fêststelde fêste boekepriis definityf opheft wurdt. It begryp ramsj slacht dan ek net op troch antikêre ferkochte healsliten of âlde boeken.
Situaasje ein 20e iuw/begjin 21e iuw
In bepaling yn auteurskontrakten makket it yn de regel ûnmooglik dat in útjouwer in boek earder as trije jier nei ferskinen yn de ramsj docht. Dat is nammentlik net foardielich foar in auteur, omdat royalty’s op basis fan auteursrjocht ôflaat wurde fan de ferkeappriis fan in boek, dy’t dan leger is; by ferramsjte boeken is der sels faak hielendal gjin sprake mear fan royalty’s. Utjouwers en boekhannelers besykje wolris oan dy bepaling te ûntkommen troch beskate eksimplaren of sels hiele partijen boeken oan de man te brinen as skeinde eksimplaren; dy binne faak net te ûnderskieden fan splinternije eksimplaren. Inkeld wurde se mei doel skansearre troch it boek mei in filtstift te merken. It komt ek foar dat (faak yn oerlis mei de auteur) in part fan de oerbleaune oplage ferramsjt wurdt, wylst in oar part gewoan yn de hannel bliuwt, sadat it boek noch hieltyd regulier te leverjen is.
Auteurskontrakten fan Fryske útjouwers fan Frysktalige útjeften kinne fan boppesteande ôfwike.
Breidsskat
In breidsskat of breidsjefte is it oerdragen fan besittings fan 'e âldelju fan 'e breid oan 'e brêgeman ta gelegenheid fan it sluten fan it houlik. Foarhinne bestie soks yn 'e regel út in útset en in bedrach oan jild. Yn aadlike fermiddens koe it ek om titels en/of lânerijen gean. De hichte fan in breidsskat waard fêststeld troch de beide belutsen famyljes.
Tsjintwurdich bestiet it gebrûk fan it meijaan fan in breidsskat yn 'e Westerske wrâld eins net mear. Yn oare dielen fan 'e wrâld is it lykwols noch altyd aktueel. Hjirby kin in man dy't in hegere oplieding folge hat, ek in navenant hegere breidsskat easkje fan syn skoanfamylje. Om't guon famyljes, dy't in protte dochters hawwe, har op dy manear djip yn 'e skulden stekke moatte om alle fammen trouwe te litten, is dizze tradysje yn beskate lannen (wêrûnder Yndia en Pakistan) by wet ferbean. It hat lykwols bliken dien dat dizze praktyk dreech út te rûgjen is.
Hinte
Hinte is in plak en gemeente yn East-Fryslân, en heart ta de lânkring Auwerk yn de dielsteat Nedersaksen. It plak Hinte leit 6 km noard fan Emden en 20 km súdwestlik fan de distriktshaadstêd Auwerk.
Geografy
De gemeente Hinte grinzget oan Emden, Krummhörn, Wirdum (Samtgemeinde Brookmerlân) en Súdbrookmerlân.
Ekonomy
It plak jildt as ekonomysk swak. Der is in lyts yndustryterrein. Fierders binne lânbou en toerisme fan belang. De measte ynwenners fan Hinte wurkje lykwols yn Emden.
Todd McCarthy
Todd McCarthy (Evanston (Illinois), 16 febrewaris 1950) is in Amerikaansk sjoernalist, filmkritikus, filmhistoarikus, publisist en dokumintêremakker. Hy hat yn syn karriêre skreaun foar û.m. de tydskriften Variety, The Hollywood Reporter en Deadline Hollywood.
Jonkheid en oplieding
McCarthy waard yn 1950 berne yn Evanston, yn 'e Amerikaanske steat Illinois, as de soan fan Daniel McCarthy, in rancher en projektûnwikkeler, en dy syn frou Barbara, in selliste by it symfony-orkest Evanston Symphony Orchestra. Nei de middelbere skoalle folge er in oplieding oan 'e Universiteit fan Stanford, yn Kalifornje, dêr't er yn 1972 ôfstudearre.
Karriêre
Nei't er syn stúdzje ôfrûne hie, ferhuze McCarthy nei Los Angeles, dêr't er belutsen rekke by de filmyndustry fan Hollywood. Fan 1974 oant 1975 wurke er foar de filmstudio Paramount Pictures as in assistint fan filmeditor Elaine May. Yn dy hoedanichheid wied er behelle yn 'e montaazje fan 'e film Mickey and Nicky, dy't yn 1976 yn 'e bioskoop kaam. Fan 1975 oant 1977 wied er haad fan reklame en publisiteit by New World Pictures.
Yn 1975 ferskynde ûnder redaksje fan McCarthy en Charles Flynn Kings of Bs: Working within the Hollywood System, in boek oer de grutte regisseurs fan 'e B-films. Datselde jiers begûn er ek te wurkjen as filmkritikus foar it tydskrift The Hollywood Reporter, mar yn 1976 waard er alwer ûntslein. Yn 1977 wied er haadredakteur fan 'e Ingelsktalige edysje fan Le Film Français. Yn 1978 waard er oannommen as redakteur fan Film Comment. Yn 1979 krige McCarthy wurk as filmkritikus by it blêd Daily Variety, dêr't er bleau oant 1989.
Yn 1990 skreau er it senario foar de dokumintêre Preston Sturges: The Rise and Fall of an American Dreamer foar it tillefyzjenetwurk PBS, dêr't er in Emmy Award foar wûn. Hy regissearre sels ek fjouwer dokumintêres oer de filmkeunst: Vision of Light (1992), Claudia Jennings (1995), Forever Hollywood (1999) en Man of Cinema: Pierre Rissient (2007). Visions of Light waard troch de National Society of Film Critics en de New York Film Critics Circle útroppen ta de bêste dokumintêre fan it jier. Forever Hollywood draaide mear as tsien jier lang yn Grauman's Egyptian Theatre yn Hollywood.
Fierders wie McCarthy ek aktyf as publisist. Sa skreau er it boek Howard Hanks: The Grey Fox of Hollywood (2000) oer filmprodusint en regisseur Howard Hanks. Ek publisearre er Fast Women: The Legendary Ladies of Racing (2007) en yn it Frânsk Des Ovnis, des Monstres et du Sexe: Le Cinéma Selon Roger Corman (2011). It wurd foarôf fan Painting with Light, fan kameraregisseur John Alton, wie ek fan syn hân.