cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Herfoarme tsjerke (Mearum)
Skiednis
It tsjerkeskip datearret út it earste fearn fan de 13e iuw. Yn de twadde helte fan de 18e iuw waarden oan wjerskanten fan de tsjerke steunbearen oanboud om fierdere fersakking tsjin te gean. Sawol oan de noardlike as oan de súdlike kant fan de tsjerke sieten noardske poartsjes. Dy foar de froulju waard tichtmitsele en giet foar de helte skûl efter in steunbear, wylst dy foar de manlju hjoed-de-dei tsjinst docht as tagong fan de tsjerke. By in 18e-iuwske ferbouwing binne de grutte rûnebôgefinsters ynbrocht en nei alle gedachten is doe ek de noardlike gevel op 'e nij ommitsele.
De westlike toer is lykas it skip út it earste fearn fan de 13e iuw. Healwei de 16e iuw waard de toer heger makke en krige it skip de hjoeddeiske kape. Op in hichte fan trettjin meter hat de gevel oan alle kanten galmgatten. De tsjintwurdige spits datearret út 1923 en ferfong eartiids in opmitsele spits. De toer stiet tichteby in sleat en hinget dêrtroch 20 sintimeter út it lead.
Om de tsjerke hinne lei foarhinne in grêft.
Ynterieur
De oergong fan it yn ferhâlding lytse skip nei it koer is oan de binnenkant en oan de bûtenkant goed te sjen troch it ferspringen fan it muorrewurk. De apsis wie oarspronklik healwei de muorrehichte opmitsele. It healrûne koepelferwulft lykas dat noch yn de Sint-Fitustsjerke fan Doezum bewarre bleau is net mear oanwêzich.
De preekstoel út 1826 is makke troch D. Duursma út Drachten. De tsjerke besit in hearebank út it earste fearn fan de 18e iuw. De bank is fersierd mei it wapen fan Carel Ferdinand von Inn- und Knipphausen, fan 1714 oant 1717 hear fan Nienoard en Fredewâld. Ut de roomske tiid fan de tsjerke sit efter dy hearebank noch in nis foar it hillich sakramint. De tsjerkebanken binne net mear oanwêzich en ferfongen troch stuollen.
Oargel
Yn 1658 boude Johann Reinschmitt in oargel foar de tsjerke yn it Brabânske Ginneken. Jan van Gelder út Leien boude yn 1809 yn de âlde oargelkas in nij binnenwurk, dat yn 1939 troch de herfoarme gemeente fan Mearum oankocht waard. De firma Valckx & Van Kouteren ferhûze it ynstrumint nei Mearum en boude it dêr wer op. It oargel hat ien manuaal mei tsien registers en in oanhongen pedaal.
Ynstrumintelâningssysteem
Komponinten
Der binne twa haadkomponinten dy't meielkoar in ILS foarmje:
thumbnail|De course deviation indicator (CDI). Hjir moat de piloat nei rjochts en nei boppe ta korrizjearje.
Localizer
As de ûntfanger yn it fleantúch ien fan dizze toanen krêftiger binnenkriget as de oare, dan fljocht it fleantúch net rjocht foar de baan. De nuddel fan it oangeande ynstrumint yn de cockpit, bygelyks de course deviation indicator (CDI), stiet dan net yn it midden. Sa kin in piloat sjen oft en hoe't er korrizjearje moat.
Glideslope
It stasjon fan de glideslope (glydpaad; ôfkoarte ta GS of GP) bestiet út in tal fertikaal pleatste antennes op in peal dy't benjonken de baan en hûndert meter foar de lâningssône (touchdown zone) stiet. It glideslope-sinjaal mei de toanen fan 90 Hz en 150 Hz wurdt útstjoerd op in draachfrekwinsje tusken 329,15 MHz en 335 MHz, op deselde wize as it localizer-sinjaal. De antennehichte bepaalt de daalhoeke nei de baan, dy't meastentiids sa'n trije graden is.
Kriget de ûntfanger yn it fleantúch ien fan beide toanen krêftiger binnen as de oare, dan fljocht it fleantúch te heech of te leech oangeande de daalhoeke fan trije graden. De trijehoekjes oan wjerskanten fan de CDI jouwe dan oan oft en hoe't der korrizjearre wurde moat.
Marker beacons
Somtiden beskikt in ILS oer marker beacons (merkbeakens), dy't op in draachfrekwinsje van 75 MHz rjocht omheech radiosinjalen útstjoere. By it oerfleanen fan dizze markers wurde der yn de cockpit ljocht- en lûdssinjalen jûn om de ôfstân ta de lâningsbaan oan te jaan. Sa kin in piloat neigean oft de hichte fan it fleantúch oerienkomt mei de hichte dy't heart by dy ôfstân. Tichter nei de baan ta wurde de lûdssinjalen koarter en heger fan toan.
Outer marker (OM)
thumbnail|left|Blauwe outer marker De outer marker (bûtenmerkbeaken) stiet yn de regel 7,2 kilometer (3,9 nautyske milen) foar de baandrompel, of it moat wêze dat dat net mooglik is. De outer marker mei dan op in oar plak stean, mar altyd minimaal 6,5 kilometer (3,5 nautyske milen) en maksimaal 11,1 kilometer (6,0 nautyske milen) foar de baandrompel. It sinjaal bestiet út lange toanen mei in frekwinsje fan 400 Hz. By it oerfleanen ljochtet der yn de cockpit in blau lampke op. De outer marker wurdt brûkt om nei te gean oft de hichte fan it fleantúch ynoarder is.
Middle marker (MM)
thumbnail|left|Giele middle marker De middle marker (middenmerkbeaken) stiet goed 1066 meter foar de baandrompel en jout it punt oan dêr't der by min sicht fisueel kontakt mei de lâningsbaan wêze moat. Is dat net it gefal, dan mei de lâning net trochsetten wurde. It sinjaal bestiet út ôfwikseljend koarte en lange toanen mei in frekwinsje fan 1,3 kHz. By it oerfleanen ljochtet yn de cockpit in giel lampke op.
Inner marker (IM)
thumbnail|left|Wite inner marker De inner marker (binnenmerkbeaken) stiet sa'n 305 meter (1000 foet) foar it begjin fan de lâningsbaan om, by min sicht, oan te jaan dat de lâningsbaan tichtby is. It sinjaal bestiet út koarte toanen mei in frekwinsje fan 3,0 kHz. Yn de cockpit ljochtet by it oerfleanen in wyt lampke op.
DME
Distance measuring equipment (ôfstânmjitapparatuer), meastentiids ôfkoarte ta DME, soarget derfoar dat in piloat de ôfstân ta de lâningsbaan wit. Dit systeem wurdt faak yn kombinaasje mei of ynstee fan marker beacons brûkt. Twa wichtige foardielen fan DME binne dat de apparatuer op it fleanfjild stiet en dat in piloat hieltiten de ôfstân ta de lâningsbaan ôflêze kin op in ynstrumint yn de cockpit. It DME-sinjaal kin keppele wurde oan it ILS-sinjaal. Mei it ynstellen fan de ILS-frekwinsje op de radio wurdt dan automatysk DME selektearre.
ILS-kategoryen
ILS-apparatuer kin nei kapasiteiten opdield wurde yn trije haadkategoryen. De tredde kategory is fierder opdield yn trije subkategoryen. De ynformaasje hjirûnder is sa't de ICAO dy oanbiedt.
Fêsting Aarburg
Skiednis
Op it plak waard yn de iere 12e iuw in boarch boud, dy't de smelle trochgong oan de Aare kontrolearje moast en as residinsje fan de lânfâd tsjinne.
Nei't de stêd Bern it kastiel yn april 1415 nei in koart belis op ûnderdienigen fan de Habsburgers wist te feroverjen, waard it yn ferskate fazen grutter makke. Yn 1470 waard útein set mei de ferbouwing fan it paleis. Ek yn de 16e iuw fûnen feroarings plak, mar benammen tusken 1659 en 1673 liet de stêd Bern de boarch ta in mear as 400 meter lang fêstingskompleks útbouwe om it gebiet better ferdigenje te kinnen en om as finzenis te tsjinjen. It doel wie om de ferbining fan de twa protestantske stêden Bern en Zürich feilich te stellen tsjin katolike oanfallen.
Sûnt 1893 is yn de fêsting in kantonale justisjele jongereinynrjochting ûnderbrocht.
Kapel
Oan de noardkant fan de slotgrêft stiet de kapel, dy't sûnt de bou fan de fêsting foar it grutste part noch oarspronklik is. De ienfâld fan it barokke ynterieur komt oerien mei de grifformearde soberheid. De preekstoel datearret út 1668, it koerstuolte is in pear jier jonger.
Malmö
Malmö is de tredgrutste stêd fan Sweden en haadstêd fan de provinsje Skåne län. De stêd beslacht de gemeente mei deselde namme Malmö, mar ek parten fan de gemeenten Burlöv en Lomma.
Malmö hat, lykas de rest fan Súd-Sweden, in seeklimaat dat myld is foar de noardlike lizzing fan de stêd. Dêrom hat Malmö simmerdeis oant 17 oeren deiljocht en winterdeis om-ende-by 7 oeren.
Besuden Malmö leit de Sontbrêge, dy't Sweden ferbynt mei Denemark. De transnasjonale regio Sont (Öresund) wurdt mei sa'n 3,5 miljoen ynwenners wol de grutste metropoal fan Skandinavië neamd.
Malmö hat in yn 1998 opjochte universiteit.
Rinfûgels
De rinfûgels (Latynske namme: Ratitae) foarmje in ynformele groep binnen de klasse fan 'e fûgels (Aves) en de ûnderklasse fan 'e moderne fûgels (Neornithes) en de tuskenklasse fan 'e âldkakigen (Palaeognathae).
Dizze beneaming is in sammelterm foar in stikmannich skiften fan flechtleaze fûgels, dy't nau besibbe binne oan 'e wol deeglik fleanende tinamû-eftigen (Tinamiformes). Dêrby giet it om 'e kasuariseftigen (Casuariiformes), de kiwy-eftigen (Apterygiformes), de nandoe-eftigen (Rheiformes), de strúsfûgeleftigen (Struthioniformes) en de útstoarne moä-eftigen (Dinornithiformes) en oaljefantsfûgeleftigen (Aepyornithiformes). Foarhinne waarden al dizze skiften wol ûnderbrocht by de Struthioniformes, mar dy yndieling is efterhelle.
Ta de rinfûgels hearre de grutste en swierste noch libbene fûgelsoarten, lykas de strúsfûgel út Afrika, de emoe út Austraalje en de beide soarten nandoes út Súd-Amearika. Grutter noch wiene de moä's út Nij-Seelân en de oaljefantsfûgels fan Madagaskar.
Commodore (rang)
In commodore of kommodoar is in opperofsier fan hege rang yn 'e nasjonale kriichsmacht fan in soad lannen. Dizze rang komt foar by de marine (yn guon Ingelsktalige lannen) en by de loftmacht. De ekwivalinte rang by de lânmacht, de maresjesee en de mariniers is brigadegeneraal, en de ekwivalinte rang by de marine yn net-Ingelsktalige lannen is kommandeur. De oansprektitel fan in commodore is "commodore". De boppelizzende rang is generaal-majoar of yn guon lannen fise-loftmaarskalk, en de ûnderlizzende rang is kolonel (of groepskaptein). Dêrmei is de commodore de leechste opperofsiersrang. Yn 'e boargerloftfeart wurdt 'commodore' hantearre as in eretitel foar piloaten fan grutte fertsjinste.
Skematysk oersjoch
Oersjoch fan 'e commodoresrangen mei ekwivalinten yn oare kriichsmachtûnderdielen:
Yn 'e Nederlânske kriichsmacht
(oansprektitels kursyf werjûn)
The Breakfast Club
The Breakfast Club is in Amerikaanske komeedzjedramafilm oer jongerein mei coming-of-age-eleminten út 1985 ûnder rezjy fan John Hughes. De haadrollen waarden spile troch Emilio Estevez, Molly Ringwald, Judd Nelson, Ally Sheedy en Anthony Michael Hall. De titel betsjut "De Brea-itersklub". It ferhaal giet oer fiif learlingen oan in middelbere skoalle yn Chicago dy't op harren frije sneon fan moarns sân oant middeis fjouwer oere neibliuwe moatte, ûnder tafersjoch fan in autoritêre learaar, fanwegen ferskate oertrêdings dêr't se har de ôfrûne skoalwike oan skuldich makke hawwe. De film krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy en groeide yn 'e bioskopen út ta in grut kommersjeel súkses. The Breakfast Club wurdt tsjintwurdich rûnom sjoen as in filmklassiker fan 'e 1980-er jierren, en waard yn 2016 troch de Amerikaanske Library of Congress útornearre foar preservaasje yn 'e National Film Registry.
Plot
Op sneon 24 maart 1984, moarns om 7.00 oere, bejouwe fiif learlingen har nei Shermer High School yn Chicago om har te melden foar in hiele dei neibliuwen, oant 16.00 oere middeis. Elts fan harren heart ta in oare klyk op 'e skoalle: Claire Standish is in moai famke en in snob, Andrew Clark in sporter, Brian Johnson in nerd, John Bender in rebel en Allison Reynolds in bleue goth. Se komme gear yn 'e bibleteek fan 'e skoalle, dêr't se fan 'e autoritêre konrektor Richard Vernon opdracht krije om net te praten, fan har plak te kommen of yn 'e sliep te fallen oant se oer njoggen oeren wer nei hûs meie. Yn 'e tuskentiid moatte se in opstel skriuwe fan tûzen wurden, mei as ûnderwerp: 'wa tinkst datst bist'. Nei dat sein te hawwen, lit er harren allinne en keart er mar fan en ta werom om te sjen oft se har wol oan syn regels hâlde. Mei't syn kantoar lyk foar de bibleteek oer is, tinkt er harren dêrwei yn 'e rekken hâlde te kinnen troch de doar fan 'e bibleteek iepenstean te litten, mar John sabotearret de fear op 'e doar, sadat dy út himsels tichtslacht.
Dat jout de fiif learlingen wat privacy fan Vernon syn tafersjoch. John, dy't in tige antagonistyske relaasje mei Vernon hat, brekt alle regels en besiket de oaren op te stokeljen. Dêrby narret er oanhâldend Claire en Brian en siket er rûzje mei Andrew, wylst er de stille Allison foar it meastepart negearret. Dêrmei makket er him net graach sjoen, mar de oaren krije begrutsjen mei him as se tsjûge binne fan 'e geastlike mishanneling dy't er te ferduorjen kriget fan Vernon. De konfrontaasje mei de konrektor leveret John úteinlik acht ekstra sneonen neibliuwen op. Dêr is John dúdlik net bliid mei, mar hy besiket him grut te hâlden. Letter, as er de oare fjouwer meitroaid hat út 'e bibleteek wei om in pûdsje marihûana op te heljen dat er yn syn locker ferstoppe hat, en se troch Vernon ûntdutsen driigje te wurden, lokket John de konrektor efter him oan, sadat de oare fjouwer sûnder sjoen te wurden de bibleteek wer berikke kinne. Dêrop slút Vernon John op yn in biezemkast, mar hy ûntsnapt fia it systeemplafon en bejout him wer nei de bibleteek.
De learlingen deadzje de tiid troch te praten, te redendielen en de marihûana op te smoken, wat harren helpt om iepenhertiger mei-inoar te wurden. Stadichoan jouwe se allegear har geheimen priis. Claire hat swierrichheden mei groepsdruk, John wurdt thús mishannele troch syn heit, Allison is in twangmjittige leagenster, Andrew lit oaren allegeduerigen beslissings foar him nimme en Brian rint mei selsmoardplannen om nei't er foar it earst yn syn libben in ûnfoldwaande helle hat (foar hânfeardichheid). Se ûntdekke ek dat se dingen gemien hawwe; sa kinne se allegear min mei har âlden oer de wei. Claire har heit en mem hawwe in min houlik wêryn't se harren dochter brûke om inoar te reitsjen; John syn âlden slane en skelle nei him en inoar; Allison har âlden sjogge net nei har om; Andrew syn heit is sa folle-easkjend dat syn soan der suver oerspand fan rekket; en Brian syn âlden sette him ûnder druk om altyd tsienen te heljen. Hoewol't de fiif tinke dat harren nijfûne freonskip einigje sil as se nei hûs meie, beseffe se dat de ûnderfinings fan dizze dei harren beoardieling fan leeftydsgenoaten foargoed feroare hat.
Madam
thumb|140px|[[Jurjentje Rauwerda wie in bekende Nederlânske madam út de 19e iuw]] In madam (fan it Frânske madame, "mefrou") of hoeremadam is in frou dy't oare persoanen (almeast ek froulju) yn 'e prostitúsje wurkje lit. Faak is hja in wat âldere frou, dy't sels yn it ferline ek prostituee west hat of dat noch is. De madam runt ornaris in bordeel dêr't de prostituees òf yn fêste tsjinst binne en in ôfsprutsen lean krije, òf dêr't se as lytse selsstannigen fasiliteiten here kinne. Behalven it bieden fan fasiliteiten bemiddelet de madam faak tusken prostituee en klant.
It foardiel fan dizze regelging foar prostituees is dat it oer it algemien in stik feiliger is om yn in bordeel te wurkjen as om oan strjitteprostitúsje te dwaan. Yn dy foarm fan prostitúsje komt in protte geweld foar, en mei dêrom wurdt de rol fan 'e madam dêr faker ferfolle troch de poaier, wat eins de manlike wjergader fan 'e madam is. Om't prostitúsje yn bordelen djoerder is as strjitteprostitúsje binne madams sadwaande faak aktyf yn 'e 'sjikere' segminten fan 'e prostitúsje. Tsjintwurdich komt it ek gauris foar dat se net in bordeel mar in online-escortservice runne.
Guon bekende madams út it ferline binne Adeline Miller (1777-1852), dy't yn 'e earste helte fan 'e njoggentjinde iuw aktyf wie yn New York, en Jurjentje Rauwerda (1812-1877), ôfkomstich út Oentsjerk, dy't om 'e midden fan 'e njoggentjinde iuw hinne aktyf wie yn Amsterdam. Moderne madams binne bgl. de Nederlânske Xaviera Hollander (1943), byneamd de Happy Hooker, dy't jierrenlang yn 'e Feriene Steaten wurke, en Heidi Fleiss (1965), de Hollywood Madam, dy't in grut tal Hollywoodstjerren ta har klantefermidden rekkenje mocht.
The Breakfast Club
Produksje
The Breakfast Club waard regissearre troch John Hughes nei in senario dat er sels skreaun hie. Hy wie, tegearre mei Ned Tanen, ek as filmprodusint by it projekt belutsen, foar de studio's A&M Films en Channel Productions. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Thomas Del Ruth en de filmmuzyk waard fersoarge troch Keith Forsey en Gary Chang.
Yn in fraachpetear yn 1999 sei Hughes dat syn winsk om 'e film te regissearjen yn 't earstoan op ferset state by de studiobazen fan Universal, dy't The Breakfast Club finansierden. Harren beswier wie syn gebrek oan ûnderfining op it mêd fan regisearjen. Meitiid wist er harren der lykwols fan te oertsjûgjen om him in kâns te jaan, om't der fanwegen it beheinde budget fan $1 miljoen en de inkele filmlokaasje gjin grutte ferliezen lit wurde koene.
De opnamen foar The Breakfast Club setten op 28 maart 1984 útein en duorren oant yn maaie. De lokaasje wie de Maine North High School yn Des Plaines (Illinois), dy't yn 1981 tichtgien wie. (Datselde gebou waard ek brûkt foar binnendoarsênes fan Hughes syn film Ferris Bueller's Day Off, út 1986.) Om't de bibleteek fan it skoalgebou, dêr't de neibliuwende learlingen troch Vernon ynstallearre wurde, te lyts achte waard foar de film, boude de crew in filmset fan in bibleteek yn 'e gymseal.
De akteurs repetearren trije wiken, wêrnei't de sênes fan 'e film op folchoarder opnommen waarden. Yn syn kommentaar by de dvd fan Ferris Bueller's Day Off, út 2004, fertelde Hughes dat er The Breakfast Club en Ferris Bueller's Day Off tagelyk opnommen hie om tiid en jild út te sparjen. Yn 2015 waard de earste kladferzje fan it senario fan The Breakfast Club by de ferhuzing fan 'e Maine South High School yn Des Plaines nei in nij gebou weromfûn yn in kastke yn dy skoalle.
Casting
Molly Ringwald en Anthony Michael Hall hiene allebeide yn Hughes syn film Sixteen Candles, út 1984 spile. Hall biet daliks ta doe't Hughes him frege foar de rol fan Brian Johnson yn The Breakfast Club, mar Ringwald wie it der net mei iens doe't Hughes har de rol fan Allison Reynolds oanbea, mei't se har each falle litten hie op 'e rol fan Claire Standish. Hoewol't Hughes ferskate oare aktrises foar dy rol yn omtinken naam, ûnder wa Robin Wright, Jodie Foster en Laura Dern, wist Ringwald him úteinlik oer te heljen om har dêrfoar te casten. De rol fan Allison gie dêrnei nei Ally Sheedy.
Emilio Estevez waard frege foar de rol fan John Bender, mar doe't Hughes gjin gaadlike akteur fine koe foar de rol fan Andrew Clark, wercaste er Estevez yn dy rol. Hy naam doe Nicolas Cage yn omtinken foar de rol fan John Bender, mar úteinlik besleat er òf John Cusack òf Judd Nelson te casten. Hughes syn kar foel op Cusack, mar krekt foar't it heve soe mei de opnamen betocht er him, om't er Cusack der net driigjend genôch útsjen fûn. Doe't Nelson op in stuit ûnder de opnamen ek as de kamera net draaide yn syn rol bleau en Ringwald lestich foel, woe Hughes him oan 'e dyk sette. De oare akteurs moasten prate as Brugman om dat foar te kommen.
Distribúsje
De distribúsje fan The Breakfast Club waard fersoarge troch Universal Pictures. De film gie op 7 febrewaris 1985 yn Los Angeles yn premiêre, wernei't er op 15 febrewaris yn 'e Amerikaanske bioskopen iepene. Yn 2015 draaide The Breakfast Club ta gelegenheid fan it tritichjierrich jubileum fan 'e premiêre nochris yn 430 Amerikaanske bioskopen. De film waard mids tachtiger jierren útbrocht op VHS-keapfideo, en yn 2003 foar de earste kear op dvd. De earste blu-ray-edysje kaam út yn 2010. It soundtrackalbum fan 'e film waard op 19 febrewaris 1985 publisearre troch platemaatskippij A&M Records. De titelsong fan 'e film, Don't You (Forget About Me), fan 'e Skotske rockband Simple Minds, groeide út ta in grutte hit.
Untfangst
The Breakfast Club krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy. Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times joech de film 4 fan 4 stjerren en neamde him "prachtich". Dêr heakke er oan ta dat The Breakfast Club "min ofte mear foarsisber" wie, mar neffens him hie de film "gjin skokkende iepenbierings nedich; it giet oer bern dy't stadichoan reewilligernôch reitsje om mei-inoar te praten […]." Yn 'e Chicago Tribune joech Gene Siskel de film 31/2 fan 4 stjerren en skreau: "Dizze opbychtformule […] wurket bysûnder goed yn The Breakfast Club om't we hieltyd ferwachtsje dat de film út syn klaustrofobyske set brekke sil en ús seks of geweld jaan sil dat karakteristyk is foar teenerfilms. Dat bart lykwols net, ta ús grutte blydskip."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat The Breakfast Club in heech goedkarringspersintaazje fan 89%, basearre op 65 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] jout in waarm, nijsgjirrich en tige grappich ynsjoch yn it geastlik libben fan teenagers." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle The Breakfast Club in goedkarringspersintaazje fan 66%, basearre op 25 resinsjes.
Tsjintwurdich wurdt The Breakfast Club sjoen as dé typyske jierren '80-film, en genietet er rûnom erkenning as ien fan 'e bêste films fan dat desennium. Yn 2016 waard The Breakfast Club troch de Amerikaanske Library of Congress, omreden fan kulturele, histoaryske en estetyske wearde, útornearre foar preservaasje yn 'e National Film Registry.
Opbringst
The Breakfast Club brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $45,9 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $5,7 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $51,5 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $1 miljoen betsjut dat in winst fan $50,5 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. De film wie dêrmei in grut súkses. Yn 'e Amerikaanske bioskopen ûnderfûn The Breakfast Club benammen konkurrinsje fan Beverly Hills Cop, mei Eddie Murphy, en Witness, mei Harrison Ford, dy't dêr tagelyk draaiden.
Prizen
Oan 'e fiif haadrolspilers fan The Breakfast Club, Emilio Estevez, Molly Ringwald, Judd Nelson, Ally Sheedy en Anthony Michael Hall, waard by de MTV Movie Awards fan 2005 de Silver Bucket of Excellence Award takend.
Claire Danes
Claire Danes (folút: Claire Catherine Danes; New York, 12 april 1979) is in Amerikaansk film-, toaniel- en tillefyzjeaktrise. Hja waard bekend mei har fertolking fan 'e rol fan Angela Chase yn 'e searje My So-Called Life, út 1994. Letter spile Danes yn filmproduksjes as Little Women, Romeo + Juliet, Les Misérables, Terminator 3: Rise of the Machines, Shopgirl en Stardust. Op it toaniel wie se û.m. te sjen yn The Vagina Monologues en Pygmalion, en op 'e tillefyzje fertolke se de bekroande rol fan Temple Grandin yn 'e biografyske tillefyzjefilm mei deselde namme en spile se yn 'e searje Homeland. Danes hat ûnderwilens fjouwer Golden Globes, 3 Emmy Awards, 2 Young Artist Awards en 2 Screen Actors Guild Awards wûn.
Jonkheid en oplieding
Danes waard yn 1979 berne yn 'e Newyorkske wyk Manhattan as de dochter fan fotograaf Christopher Danes en keunstneresse en pjutteboartersplakliedster Carla Hall. Hja hat in âldere broer, Asa, dy't abbekaat is. Fanôf har sechsde siet Danes op dûnsles en fanôf har tsiende folge se ek aktearlessen. Yn Danes har tinerjierren ferhuze it gesin yn 1994 nei Santa Monica, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje, sadat Danes in rol yn 'e searje My So-Called Life krije koe. Hja folge de middelbere skoalle oan it Lycée Français de Los Angeles, wêrnei't se twa jier psychology studearre oan 'e ferneamde Universiteit fan Yale, yn New Haven. Se briek dy stúdzje lykwols ôf om har folslein talizze te kinnen op har aktearkarriêre.
Aktearkarriêre
Yn 1990, doe't Danes alve jier wie, die se audysje foar in rol yn in film fan 'e ferneamde regisseur Miloš Forman. Hoewol't se dy rol net krige, waard se neitiid wol frege foar ferskate filmprojekten fan studinten oan Amerikaanske filmopliedings. Yn 1992 hie se har earste grutte rol yn 'e tillefyzjefilm Dudley, de pilotôflevering foar in nea opnommen komeedzjesearje mei deselde namme, mei komyk Dudley Moore yn 'e haadrol. Datselde jiers hie se in gastrol as moardzjend tinerfamke yn in ôflevering fan 'e plysjesearje Law & Order. Yn 1993 spile se yn in ôflevering The Coming Out of Heidi Leiter fan 'e rige Lifestories: Families in Crisis, dy't pas yn 1994 útstjoerd waard.
Yn 2002 kearde Danes werom mei rollen yn 'e films Igby Goes Down en as de dochter fan it personaazje spile troch Meryl Streep yn it foar ferskate Oscars nominearre The Hours. Neitiid wie se op it wite doek û.m te sjen yn Terminator 3: Rise of the Machines (2003), Stage Beauty (2004), Shop Girl (2005), Evening (2007), Stardust (2007), Me and Orson Welles (2008) en As Cool As I Am (2013). Underwilens wie Danes ek úteinset mei in karriêre as toanielaktrise. Sa hie se yn 2000 in grutte rol yn 'e off-Broadwayproduksje fan The Vagina Monologues, fan Eve Ensler. En yn 2007 makke se har Broadway-debút as Eliza Doolittle yn 'e revival fan it stik Pygmalion, fan George Bernard Shaw.
Op 'e tillefyzje spile Danes yn 2010 de titelrol yn 'e biografyske tillefyzjefilm Temple Grandin, oer in autistyske frou dy't har krupsje oerwûn en har ûntjoech ta in liedende herfoarmer fan 'e Amerikaanske slachthûsyndustry. Mei dy rol wûn Danes in Golden Globe, in Screen Actors Guild Award en in Emmy Award, alletrije yn 'e kategory bêste aktrise yn in tillefyzjefilm of -searje. Sûnt 2011 fertolket Danes fierders de rol fan 'e manysk-depressive CIA-aginte Carrie Mathison yn 'e (anno 2016) noch altyd rinnende tillefyzjesearje Homeland. Foar dy rol wûn Danes de Golden Globes en de Emmy Awards foar bêste aktrise yn in tillefyzjesearje fan 2012 en 2013, mei dêropta de Screen Actors Guild Award yn dyselde kategory fan 2013. Yn 2015 waard Danes foar dizze rol nochris nominearre foar in Golden Globe en yn 2014 en 2015 foar in Emmy. Op 24 septimber 2015 krige Danes har eigen stjer op 'e Hollywood Walk of Fame.
Priveelibben
Danes hat sein dat se foar it earst troch in jonge tute waard yn in ôflevering fan My So-Called Life. Se kriget al psychoterapy sûnt se seis jier is, en beskôget dat as "... in handich helpmiddel [...] foar selsrefleksje en om wat ynsjoch te krijen." Yn 1997 kaam se op har eigen jierdeisfeest yn 'e kunde mei de Australyske sjonger Ben Lee, mei wa't se seis jier in relaasje hie oant it yn 2003 útrekke. Fan 2004 oant 2006 hie Danes in relaasje mei akteur Billy Crudup, har tsjinspiler út 'e film Stage Beauty. Dêrmei makke Danes harsels net populêr yn 'e media en by de fans, mei't Crudup foar har syn doetiidske freondinne Mary-Louise Parker, dy't swier fan him wie, yn 'e steek liet.
Yn 2006 kaam Danes op de set fan 'e film Evening yn 'e kunde mei akteur Hugh Dancy. Hja ferloofden harren yn febrewaris 2009, en trouden ein augustus of begjin septimber fan dat jier by in geheime seremoanje yn Frankryk mei-inoar. Hja hawwe ien bern, in jonge dy't fan Cyrus hjit, en yn 2012 te wrâld kaam. Danes en har gesin wenje yn 'e West Village-buert fan Manhattan. Tegearre mei har mem stipet Danes de goeddiedichheidsorganisaasje Afghan Hands, dy't froulju yn Afganistan helpt by it winnen fan harren selsstannigens, ûnderwiis en genôch lean om fan libje te kinnen.
Unfettered
Unfettered is in blomlêzing yn 'e foarm fan in ferhalebondel, gearstald troch de Amerikaanske redakteur Shawn Speakman. De titel betsjut "Befrijd fan Boeiens". De bondel omfettet 23 of 24 koarte ferhalen fan it fantasysjenre. De ferhalen binne skreaun troch foaroansteande auteurs as Jacqueline Carey, Tad Williams, Naomi Novik, Robert Jordan en Brandon Sanderson. Alle ferhalen út Unfettered waarden yn dizze bondel foar it earst publisearre, hoewol't de measten neitiid troch de respektivelike skriuwers op 'e nij útjûn binne yn eigen ferhalebondels. Unfettered waard yn 2013 yn 'e Feriene Steaten publisearre troch de útjouwerij Grim Oak Press, mei in omslach makke troch Todd Lockwood. Yn 2014 folge in werútjefte troch Orbit Books yn it Feriene Keninkryk, Austraalje en Nij-Seelân. Yn 2016 publisearre deselde redakteur de ferhalebondel Unfettered II.
Eftergrûn
By de redakteur fan Unfettered, Shawn Speakman, waard yn 2011 kanker fêststeld. Hy oerlibbe de sykte, mar lykas in protte Amerikanen hied er gjin syktekostefersekering, en sadwaande bleau er efter mei in skuld fan goed $200.000 op it mêd fan sikehûskosten. Dy betelle er ôf troch Unfettered te publisearjen, dêr't mear as tweintich oare auteurs en omslachkeunstner Todd Lockwood gehiel belangeleas bydragen oan leveren.
Jonker Pyt en Sibbel
Jonker Pyt en Sibbel is in gedicht (foarôfgien troch twa byhearrende alineä's proaza) fan 'e hân fan 'e Fryske skriuwer en dichter Eeltsje Hiddes Halbertsma (1797-1858). It waard foar it earst publisearre yn 1822, as ûnderdiel fan 'e lytse ferhale- en dichtbondel De Lapekoer fan Gabe Skroar, dy't letter, yn 1871, mei it oare wurk fan 'e bruorren Halbertsma útgroeie soe ta de ferneamde samling Rimen en Teltsjes. Jonker Pyt en Sibbel is neitiid ek op muzyk set en in folksferske wurden, dat yn 1930 opnommen waard yn it Frysk Lieteboek (as nû. 43) en yn 1947 yn 'e trêde printinge stie fan Fryslân Sjongt (nû. 60).
Ynhâld
It gedicht docht it ferhaal, sa't yn 'e proazatekst útlein wurdt, fan 'e Fryske jongfaam Sibbel, dy't op 'e leane by it slot Pyt, de soan 'e jonker, tsjinkomt. Dyselde is krekt werom út Frankryk, dêr't er 'Frânske manearen' oanleard hat, dy't er no yn Fryslân yn 'e praktyk bringe wol. Hy stiet der sadwaande tige by Sibbel op oan om 'e leafde mei him te bedriuwen, Sibbel wol dêr neat fan witte om't se fersein is oan har feint Rommert, en slacht dêrom oan 'e ein fan it fers it oanbod fan in houlik mei de lofterhân (oftewol in morganatysk houlik) ôf.
Östergötlands län
Östergötlands län (letterlik: "Provinsje Eastergeatelân") is ien fan de 21 provinsjes fan Sweden en leit yn it súdeasten fan it lân. It provinsjesbestjoer is fêstige yn Linköping, de grutste stêd fan de provinsje. Östergötlands län hat 457.496 ynwenners (2017).
Geografy
De provinsje beslacht it lânskip Östergötland en inkelde parten fan oangrinzgjende lânskippen. De provinsje hat 13 gemeenten.
Plakken
Neffens Statistika centralbyrån (Frysk: it Sintraal buro foar de statistyk) wienen op 31 desimber 2016 de fiif grutste plakken fan de provinsje:
Westerse Molen
De Westerse Molen is in poldermûne westlik fan it Grinslânske doarp Nieuw-Scheemda. Eigner fan de mûne is de 'Mûnestifting Midden en East-Grinslân'.
De mûne waard yn 1862 boud nei't de foargonger út 1798 ôfbaarnde. Oant yn de jierren 1960 bleau de mûne yn bedriuw om it gebiet 'Rode Til' te bemeallen. Dêrnei wie de mûne in reservegemaal. De mounderswente by de mûne waard yn dy tiid ôfbrutsen.
Eartiids hie de mûne selsswichting, mar sûnt de restauraasje fan 1994 hat de mûne âld-hollânsk hekwurk. De roeden hawwe in flecht fan 21,60 meter. In frijwillige mounder lit de mûne regelmjittich wurkje.
Alhoewol't op it burd fan de mûne de namme 'Zeldenrust' stiet, wurdt de mûne oer it generaal oantsjut as de 'Westerse Molen'.
Polo op de Olympyske Simmerspullen 1920
De Olympyske Simmerspullen 1920, ek wol de VIIe Olympiade neamd waarden yn 1920 yn Antwerpen, Belgje hâlden. It polo waard hâlden yn Oostende.
Aure (rivier)
thumb|De rin fan de Aure De Aure is in rivier yn Frankryk dy't troch it departemint Calvados yn de regio Normandië streamt. De rivier ûntspringt op in hichte fan sa'n 220 meter eastlik fan Caumont-l'Éventé en mûnet nei 82 kilometer likernôch ien kilometer ûnder Isigny-sur-Mer op in hichte fan sa'n trije meter boppe seenivo as rjochter sydrivier út yn de Vire. It estuariumpart fan de Vire is kanalisearre, sadat skippen de haven fan Isigny-sur-Mer berikke kinne. De benedenrin leit yn it regionale natuerpark Marais du Cotentin et du Bessin.
Emerald City Comic Con
De Emerald City Comic Con (ôfkoarte ta ECCC, en foarhinne stavere as Emerald City Comicon) is in konvinsje op it mêd fan strips en fideospultsjes dy't elts jier oan 'e ein fan maart en/of it begjin fan april holden wurdt yn 'e Amerikaanske stêd Seattle, yn 'e steat Washington. 'Emerald City' ("Smaragden Stêd") is de bynamme fan Seattle, en 'Comic Con' is in ferkoarte foarm fan 'Comic Convention' ("Stripkonvinsje"). It evenemint bestiet sûnt 2003 en hat him ûntjûn ta ien fan 'e gruttere stripkonvinsjes fan Noard-Amearika. Yn 2019 kamen der 98.000 minsken op ôf.
De Emerald City Comic Con wurdt organisearre troch it bedriuw Reed Exhibitions, dat ek de organisator is fan û.m. it Chicago Comic & Entertainment Expo, de Florida Supercon en de New York Comic Con. De Emerald City Comic Con waard oarspronklik yn febrewaris holden, mar sûnt 2006 yn maart of april. De lokaasje wie de earste fiif jier it Qwest Field Events Center, foar't it fan 2008 ôf yn it Washington State Convention and Trade Center organisearre waard.
Yn 2011 waard it oant doe ta iendeiske evenemint útwreide nei trije dagen. Yn 2013 wie foar it earst it hiele konvinsjesintrum nedich om alle oanrin nei de Emerald City Comic Con te bergjen. Foar de edysje fan 2014 waard it fideospultsjesdiel fan 'e konvinsje oerbrocht nei de twadde ferdjipping fan it oanbuorjende Sheraton Seattle Hotel om't it Washington State Convention and Trade Center oars te lyts wie.
All Hail King Julien
All Hail King Julien (yn Nederlân útstjoerd as Lang Leve Koning Julien) is súksesfolle Amerikaanske kompjûteranimearre tekenfilmsearje foar bern, dy't seis seizoenen rûn, fan 2014 oant en mei 2017. It wie (nei The Penguins of Madagascar) de twadde searje dy't basearre waard op 'e mediafranchise Madagascar. All Hail King Julien is in fantasy-aventoeresearje dy't draait om 'e aventoeren fan 'e narsistyske ringsturtmaky kening Julien XIII, dy't oer de makys fan Madagaskar regearret. De searje waard iepenbier makke fia de streamingtsjinst Netflix. Hy krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e tillefyzjekritisy en wûn sân Emmy Awards.
Produksje
All Hail King Julien waard yn maart 2014 oankundige as ûnderdiel fan in oerienkomst dy't tekenfilmstudio DreamWorks Animation sletten hie mei streamingtsjinst Netflix. Dêrby lei DreamWorks himsels kontraktueel fêst om mear as 300 oeren oan eksklusive programmearring foar Netflix te produsearjen. All Hail King Julien wie de twadde searje dy't basearre waard op 'e Madagascar-franchise, nei The Penguins of Madagascar, út 2008-2012. Mei't All Hail King Julien spilet foarôfgeande oan 'e foarfallen yn 'e earste film Madagascar, foarmet de searje eins in prequel fan 'e rest fan 'e mediafranchise.
De searje waard makke troch útfierende produsinten Mitch Watson en Bret Haaland op basis fan personaazjes dy't betocht wiene troch Tom McGrath en Eric Darnell. All Hail King Julien rûn seis seizoenen, fan desimber 2014 oant desimber 2017. Yn totaal waarden der 78 ôfleverings makke mei in spyldoer fan 22 minuten. Dy waarden allegear publisearre fia Netflix. Foar de Nederlânske tillefyzje (útstjoerd troch Nickelodeon) waard de searje yn it Nederlânsk neisyngronisearre mei de stimmen fan û.o. Louis van Beek, Jerrel Houtsnee, Thijs van Aken, Renée van Wegberg en Rosalie de Jong.
Utgongspunt fan 'e plot
All Hail King Julien spilet yn 'e wyldernis fan Madagaskar foarôfgeande oan 'e foarfallen yn 'e film Madagascar (2005). De ringsturtmaky kening Julien XII (yn 'e searje fierder ornaris "omke-kening Julien" neamd) is de tige strange, mar ek tige leffe hearsker oer alle makys. As him foarsein wurdt dat er ferslynd wurde sil troch de fossa's, beslút er troansôfstân te dwaan en yn ballingskip te gean om it libben derôf te rêden. Yn syn plak komt syn omkesizzer op 'e troan as Julien XIII. De nije kening is in narsistysk leafhawwer fan willemeitsjen, dy't syn hiele libben lang noch net folle út 'e wei set hat, en no hat er in hiel keninkryk om mei om te boartsjen.
Oan 'e ein fan it fjirde seizoen wurdt kening Julien ôfset en twongen om yn ballingskip te gean troch kening Koto en syn leger. It fyfde seizoen hjit dêrom: All Hail King Julien: Exiled ("ferballe"). Oan 'e ein fan it fyfde seizoen wit Julien lykwols Koto te ferslaan en syn keninkryk werom te winnen. It sechsde en lêste seizoen fynt plak nei't mei Koto ôfweefd is. Dêryn beslute smjunten as Karl en omke-kening Julien úteinlik har ferkeardens ôf te swarren en in nij libben te begjinnen. Oan 'e ein fan it sechsde seizoen arrivearje Alex de liuw en syn freonen op Madagaskar, sadat de searje oanslút by de earste Madagascar-film. Krekt op dat stuit giet Clover, in nij personaazje dat yn All Hail King Julien yntrodusearre waard, fuort op houliksreis mei har brêgeman Sage Moondancer, sadat alle losse eintsje kreas ôftriedde binne.
Koarte films
Op basis fan All Hail King Julien waarden yn 2017 twa (tige) koarte films makke, dy't los steane fan 'e searje. All Hail King Julien: Happy Birthday to You! is in filmke mei it tema 'jierdei', en All Hail King Julien: New Year's Eve Countdown hat as tema 'âld en nij'.
Untfangst en resultaat
All Hail King Julien krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e tillefyzjekritisy, dy't benammen lof hiene foar de kulturele relevânsje fan 'e searje. Ek waard it wurk fan 'e stimakteurs priizge. Neffens Robert Lloyd fan 'e Los Angeles Times wie All Hail King Julien "slagge op it mêd fan styl, senario, timing en stimaktearjen ynstee fan it tal yndividuele hierren dy't tekene binne yn in pels."
De searje waard yn totaal 19 kear nominearre foar in Emmy Award, de wichtichste Amerikaanske priis foar tillefyzje. Dêrfan wûn All Hail King Julien 7 Emmys: yn 2015 foar bêste animearre berneprogramma, bêste stimakteur yn animearre programma (Danny Jacobs as kening Julien) en bêste casting foar in animearre searje of tillefyzjespecial; yn 2016 foar bêste senario yn in animearre programma en bêste orizjinele liet (True Bromance); en yn 2017 foar bêste lûdsmontaazje en bêste lûdsmixing. Yn 2017 waard All Hail King Julien ek nominearre foar in Annie Award.
The 39 Steps
"The 39 Steps" of "The Thirty-Nine Steps" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Houghton Mifflin Harcourt
Houghton Mifflin Harcourt (útspr.: ['hoʊtən 'mɪflɨn 'ha:ɹkəɹt], likernôch: " hoo -t'n mif -lin haar -kurt"), ôfkoarte ta HMH, is in Amerikaanske útjouwerij fan skoalboeken, neislachwurken, fiksje en non-fiksje. It bedriuw waard, fia ferskate rjochtsfoargongers, oprjochte yn 1832. It is fêstige yn Boston, yn 'e Amerikaanske steat Massachusetts. Houghton Mifflin Harcourt, dat mear as fjouwertûzen man oan it wurk hat, hie yn 2017 in omset fan mear $1,4 miljard.
Skiednis
Houghton Mifflin Harcourt giet tebek oant 1832, doe't William Ticknor en John Allen in boekhannel yn Boston kochten en sels ek boeken begûnen te publisearjen. Yn 1843 ferfong James Thomas Fields Allen as partner. Hy en Ticknor wiene ferantwurdlik foar de opbou fan in ymposante fûnskatalogus fan auteurs dy't harren wurk útjaan lieten by it bedriuw, dat doedestiden noch Ticknor and Fields hiet. Under dy auteurs wiene grutte nammen as Ralph Waldo Emerson, Nathaniel Hawthorne en Henry David Thoreau. Ticknor and Fields foarme in nauwe bân mei de drukkerij Riverside Press, dy't eigendom wie fan Henry Oscar Houghton. Dyselde rjochte yn 1864 syn eigen útjouwerij op mei as partner Melancthon Hurd, dêr't George Mifflin him yn 1872 by oansleat.
Yn 1878, doe't Ticknor and Fields ûnderwilens eigendom wurden wie fan James R. Osgood, rekke de útjouwerij finansjeel yn swierwaar. In fúzje mei Hurd & Houghton bea útkomst. It nije bedriuw, dat Houghton, Osgood and Co. hiet, behold de rjochten op 'e fûnskatalogus fan beide rjochtsfoargongers. Doe't Osgood him yn 1880 útkeapje liet, waard de útjouwerij omneamd ta Houghton, Mifflin & Company. It bedriuw suchte noch altyd ûnder in fikse skuldelêst dy't oernommen wie fan Ticknor and Fields, en dêrom waard besletten ta kapitalisearring troch it opnimmen fan mear partners. Yn 1884 waard James D. Hurd, de soan fan Melancthon Hurd, in partner, en yn 1888 waarden ek James Murray Kay, Thurlow Weed Barnes en Henry Oscar Houghton jr. as sadanich yn it bedriuw opnommen.
Koarte tiid letter rjochte de útjouwerij in eigen ûnderwiisôfdieling op, en tusken 1891 en 1908 naam de ferkeap fan skoalboeken mei 500% ta. Yn 1908 waard it bedriuw, dat oant dy tiid in firma west hie, omfoarme ta in besletten fennoatskip. Tagelyk dêrmei waard de namme feroare ta Houghton Mifflin Company. Koart nei 1916 rekke de útjouwerij belutsen by de publikaasje fan standerdisearre eksamens en oar testmateriaal. Tsjin 1921 wie it de op trije nei grutste útjouwer fan ûnderwiismateriaal fan 'e Feriene Steaten.
Yn 1967 gie Houghton Mifflin nei de effektebeurs yn New York, dêr't de oandielen yn it bedriuw ferhannele waarden ûnder de ôfkoarting <tt>HTN</tt>. Yn 1979 kocht Houghton Mifflin Clarion Books oan, de ymprint foar berneboeken fan Seabury Press. Yn 1994 kocht Houghton Mifflin foar $138 miljoen McDougal Littell oan, in útjouwerij fan skoalboeken foar it fuortset ûnderwiis. It jiers dêrop folge de oankeap fan D.C. Heath and Company, in útjouwerij fan oanfoljende edukative publikaasjes. Ek yn 1995 kocht Houghton Mifflin Chapters Publishing, in útjouwerij mei in spesjalisaasje op it mêd fan itensieden, túnkjen en oare hobbys.
Yn 1996 rjochte Houghton Mifflin de difyzje Great Source Education Group op om de eigen ûnderwiisôfdieling en de nije oankeapen McDougal Littell en Heath by ûnder te bringen. Houghton Mifflin kundige yn 1998 fierders oan dat it bedriuw tenei ek software útbringe soe dy't bedoeld wie om it lesprogramma yn it Amerikaanske ûnderwiis te ûnderstypjen. Dat waard dien ûnder de merknamme LOGAL Software.
Yn 2001 waard Houghton Mifflin foar de priis fan $2,2 miljard (ynkl. skulden) oernommen troch de Frânske mediagigant Vivendi Universal. Dat bedriuw wie al eigner fan 'e Britske útjouwer fan berneboeken Kingfisher Books, dat neitiid in ymprint waard fan Houghton Mifflin. Yn 2002, doe't Vivendi Universal almar mear lêst krige fan finansjele en juridyske swierrichheden, besleat it Houghton Mifflin wer fan 'e hân te dwaan. De útjouwerij waard doe (mei ferlies) foar krapoan $1,7 miljard ferkocht oan 'e ynvestearringfûnsen Thomas H. Lee Partners, Bain Capital en de Blackstone Group. De nije eigners ferkochten Houghton Mifflin yn desimber 2006 troch oan it Ierske Riverdeep PLC, dat dêrfoar krapoan $1,8 miljard betelle. De beide bedriuwen fusearren neitiid ta de Houghton Mifflin Riverdeep Group.
Op 16 july 2007 makke Houghton Mifflin Riverdeep bekend dat der in oerienkomst tekene wie foar de oername fan 'e difyzjes Harcourt Education, Harcourt Trade en Greenwood-Heinemann fan Reed-Elsevier. Mei dy oername wie $4 miljard muoid. It bedriuw dat út dy fúzje fuortkaam, hiet Houghton Mifflin Harcourt. McDougal Littell waard neitiid op ien bulte smiten mei Holt, Rinehart & Winston, in ûnderdiel fan Harcourt, en kaam Holt McDougal te foarmjen. Yn oktober 2007 ferkocht Houghton Mifflin Harcourt Kingfisher oan Macmillan Publishers. Yn desimber fan datselde jier gie de Houghton Mifflin College Division, de ôfdieling foar edukative útjeften foar it heger ûnderwiis, foar $750 miljoen oer yn 'e hannen fan Cengage Learning. Krektsa waard de ymprint Harcourt Religion yn 2009 fan 'e hân dien oan Our Sunday Visitor.
Oant 2010 wie Houghton Mifflin Harcourt in dochterûndernimming fan 'e Ierske Education Media and Publishing Group, foarhinne bekend as Riverdeep. Yn 2012 kocht Houghton Mifflin Harcourt de fûnskatalogus op it mêd fan itensiedersboeken en neislachwurken fan John Wiley & Sons op, mei dêrûnder de rjochten op it Webster New World Dictionary (it Amerikaanske ekwifalint fan 'e Dikke Van Dale). Yn novimber 2013 gie Houghton Mifflin Harcourt nei de beurs. Yn 2015 brocht de útjouwerij in nije, annotearre edysje fan Hitlers manifest Mein Kampf út, en hie dêrnei lijen om in goed doel te finen dat de royaltys fan dy útjefte akseptearje woe.
Fûnskatalogus
Under de auteurs dy't by Houghton Mifflin Harcourt publisearje of publisearre hawwe, binne acht winners fan 'e Nobelpriis foar de Literatuer en 47 winners fan in Pulitzerpriis. It bedriuw is ek de Amerikaanske útjouwer fan it berneboek Le Petit Prince, fan 'e Frânske skriuwer, dichter en fleander Antoine de Saint-Exupéry (1900-1944), en fan 'e wurken fan 'e ferneamde Ingelske fantasyauteur J.R.R. Tolkien (1892-1973). Fierders hearre ta de fûnskatalogus fan Houghton Mifflin Harcourt bekende searjes as Carmen Sandiego, The Oregon Trail, The Whole30, The Best American, Better Homes and Gardens, How to Cook Everything, The Peterson Field Guides, CliffsNotes en de berneboekerige Curious George.
Admiraal
In admiraal is in opperofsier fan hege rang yn 'e nasjonale kriichsmacht fan in soad lannen. Dizze rang komt foar by de marine; de ekwivalinte rang by de lânmacht, de maresjesee en de mariniers is generaal, en by de loftmacht generaal of opperloftmaarskalk. Yn 'e Nederlânske kriichsmacht is rang fan admiraal (eins fan oarsprong admiraal-generaal, dat "algemien admiraal" betsjut) yn ûnbrûk rekke en ferfongen troch luitenant-admiraal. Yn 'e measte kriichsmachten dy't de rang fan admiraal hawwe, is it mei-iens ek de heechste marinerang, hoewol't guon in noch hegere rang kenne, lykas grutadmiraal of admiraal fan de float. It wurd 'admiraal' is in lienwurd út it Arabysk, en is ôflaat fan amir al-bahr, dat letterlik 'kommandant-op-see' betsjut.
As de term 'admiraal' sûnder fierdere tafoeging brûkt wurdt, giet it om wat wol oantsjut wurdt as in 'fjouwerstjerre-admiraal', dy't sa neamd wurdt om't de rangûnderskiedingstekens faak fjouwer stjerren omfetsje. Behalven de al neamde luitenant-admiraal, in typysk Nederlânske rang dy't ekwivalint is oan in 'folle' admiraal yn bûtenlânske marines, besteane der noch trije legere gradaasjes fan admiraals: fise-generaal (trije stjerren), skout-by-nacht (2 stjerren) en kommandeur (1 stjer). Yn guon marines komt fierders ek noch in ekstra gradaasje foar, de flottylje-admiraal, dy't tusken skout-by-nacht en de kommandeur yn stiet. Admiraals, luitenant-admiraals en fise-admiraals wurde oansprutsen mei "admiraal", wylst skouten-by-nacht oansprutsen wurde mei "skout-by-nacht" en kommandeurs mei "kommandeur". It skip fan in admiraal wurdt it flaggeskip fan in float neamd.
Skematysk oersjoch
Oersjoch fan 'e admiraalsrangen mei ekwivalinten yn oare kriichsmachtûnderdielen:
Grutte Priis Formule 1 fan Japan 2003
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Japan 2003 yn Suzuka op 12 oktober 2003. It wie de sechstjinde fan 16 races fan de Formule 1 yn 2003. Hy waard op it sirkwy fan Suzuka hâlden. De race waard hâlden oer 53 omgongen, op it 5,8 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 307,7 kilometer.
Seksuele oantrekking
Seksuele oantrekking is it jin ta immen oanlutsen fielen fanwegen seksuele begearte. Oantreklikens, oantreklikheid, sexappeal of sensualiteit is it fermogen fan immen om sokke seksuele begearte yn in oar op te wekjen. Biologysk sjoen spilet soks in wichtige rol by seksuele seleksje en partnerkar. Seksuele oantrekking kin poer op fysike, uterlike skaaimerken berêste, mar kin ek om mentale, ynderlike skaaimerken gean. Faak hat it te krijen mei in kombinaasje fan beiden. It is ek mooglik dat der sprake is fan oare eleminten, lykas estetyske skientme, elegante beweging, it lûd fan 'e stim, of de rook dy't immen ôfjout. Hoewol't seksuele oantrekking op grûn fan inkeld fysike skaaimerken algemien as oerflakkich beskôge wurdt, binne sokke fysike skaaimerken yn 'e regel dochs it earste wat immen ta in oare persoan oanlûkt.