cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Penthouse (tydskrift)
De Penthouse of Penthouse Magazine is in Amerikaansk neaken- en pornoblêd, dat neakenfotografy (en tusken 1998 en 2005 teffens pornografy) kombinearret mei urban lifestyle-artikels foar heteroseksuële manlju. It waard yn 1965 yn Grut-Brittanje oprjochte troch de Amerikaan Bob Guccione (1930-2010), en ferskynt fan 1969 ôf ek yn 'e Feriene Steaten. De Penthouse ûnderskate him fan syn grutte konkurrint, de Playboy, trochdat der altiten krekt wat eksplisitere foto's yn publisearre waarden. It blêd makke Guccione ta ien fan 'e rykste manlju yn Amearika. De modellen fan 'e moanne fan 'e Penthouse wurde Penthouse Pets neamd (yn neifolging fan Playboy Playmates).
Skiednis
De Penthouse waard troch Guccione yn 1965 yn Grut-Brittanje oprjochte om't der yn 'e Feriene Steaten yn dy tiid noch in grutte maatskiplike wjeraksel tsjin sokke útjeften bestie. Yn septimber 1969 ferskynde it earste nûmer fan 'e Amerikaanske edysje. De Penthouse hie altiten in krekt wat eksplisitere ynhâld as de Playboy, de grutte konkurrint. Sa hiene de beide blêden yn 'e jierren sechstich en de iere jierren santich in soarte fan wedstryd oer wa't fan syn modellen op 'e foto's it measte skamhier sjen liet. Dat waard yn 'e Amerikaanske media de Pubic Wars neamd (nei pubic hair, "skamhier"), in wurdspiling op 'e Punic Wars (de Punyske Oarloggen, út 'e Aldheid, tusken it Romeinske Ryk en Kartago). Fierders printe de Penthouse yn it begjin fan 'e jierren njoggentich saneamde pink-shots ôf (foto's wêrop't de fagina's fan 'e modellen te sjen wiene), wylst dat yn 'e Playboy doedestiden noch taboe wie. thumb|left|180px|[[Stormy Daniels, in Penthouse Pet of the Month.]]
It mocht lykwols net bate, en General Media, Inc., de memme-ûndernimming fan 'e Penthouse, gie yn 2003 fallyt. Neffens oprjochter Bob Guccione hie it blêd doe sûnt 1969 $3,5 oant $4 miljard brutowinst makke, mei in nettowinst fan om 'e $0,5 miljard hinne. Mei in kaptaalynjeksje troch Cerberus Capital Management koe General Media in trochstart meitsje, hoewol't der yn 'e top fan it bedriuw in wikseling fan 'e wacht plakfûn. Guccione sels stapte yn 2004 op. De nije eigners swakken de ynhâld fan 'e Penthouse wer ôf ta neakenfotografy, mar de ferkeapsifers holden net op fan omleech te gean. De hjoeddeiske oplaach fan it blêd is likernôch 350.000 eksimplaren. Op 17 septimber 2013 frege de Penthouse útstel fan betelling oan.
Yn 2007 naam General Media it bedriuw FriendFinder Network oer, in holding foar mear as 8.000 websiden op it ynternet, wêrby't it almeast giet om dating sites, lykas AdultFriendFinder.com. Neitiid feroare General Media syn namme yn FriendFinder Network.
Underskate edysjes
Dit is in opsomming fan 'e ûnderskate edysjes fan 'e Penthouse (stân fan saken oktober 2010):
Oare aktiviteiten
Njonken de útjefte fan it blêd sels, hat de Penthouse him ek dwaande holden mei oare aktiviteiten, lykas de útjefte fan ûnderskate mainstream-tydskriften op it mêd fan auto's en motorsport. Dy blêden waarden yn 1999 foar $33 miljoen fan 'e hân dien oan Peterson Automotive, dé Amerikaanske nasjonale útjouwerij op it mêd fan auto's en sa. Penthouse hie yn 'e njoggentiger jierren ek ferskate tydskriften op it mêd fan sûnens yn besit, lykas Omni en Longevity, mar oars as de autoblêden makken dy ferlies, en kosten se Penthouse hast $100 miljoen ear't se opdoekt waarden. Fierders is Penthouse ek al sûnt de njoggentiger jierren aktyf as filmstudio, wêrby't it eroatyske, sêftpornografyske en foarhinne ek hurdpornografyske titels útbringt.
Nasjonaal Park en Wyldreservaat Denali
It Nasjonaal Park en Wyldreservaat Denali (Ingelsk: Denali National Park and Preserve) is in grut nasjonaal park en oanslutend nasjonaal wyldreservaat yn 'e Amerikaanske steat Alaska, dat ûnder behear stiet fan 'e National Park Service. It is in beskerme natoergebiet dat dominearre wurdt troch de Denali (foarhinne bekend as de Mount McKinley), de heechste berch fan Noard-Amearika. It leit oan 'e noardkant fan it Alaskaberchtme, binnen de grinzen fan 'e regio it Binnenlân fan Alaska. It Nasjonaal Park en Wyldreservaat Denali beslacht in oerflak fan krapoan 24.500 km², wêrmei't it grutter is as de steat Nij-Hampshire. It lânskip bestiet út taiga yn 'e leechstleine gebieten, toendra op 'e middelhichten en keale rotsen en gletsjers yn 'e heechste dielen fan it natoergebiet. It Nasjonaal Park en Wyldreservaat Denali is ien fan 'e grutste toeristyske trekpleisters fan Alaska, en waard yn 2018 nettsjinsteande syn ôfhandige lizzing besocht troch 594.660 rekreänten.
Geografy
It Nasjonaal Park en Wyldreservaat Denali leit yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Alaska, binnen de regio it Binnenlân fan Alaska, mar tsjin 'e noardgrins oan fan Súdlik Sintraal-Alaska. It omfiemet it heechste diel fan it Alaskaberchtme, mei de 6.190 m hege Denali, de heechste berch fan Noard-Amearika, en fierders de Kantishna- en Wyomingheuvels en de dellings fan 'e McKinley-, Toklat- en Foraker-rivieren. Likernôch 16% fan it Nasjonaal Park en Wyldreservaat Denali wurdt oerdutsen troch gletsjers, wêrfan't de Kahiltnagletsjer mei 71 km de langste is. Oare grutte gletsjers yn it natoergebiet binne de Yentnagletsjer, de Tokositnagletsjer, de Ruthgletsjer en de Eldrigegletsjer (dy't allegear nei it suden wize) en de Muldrowgletsjer (dy't nei it noarden ta beweecht).
De George Parks Highway, in autodyk, rint by de eastrâne fan it nasjonaal park lâns. De Denali Wyldernis is in stranger beskerme diel fan it nasjonaal park dat de heechste dielen fan it Alaskaberchtme omfettet, de Denali ynbegrepen. It beslacht 8.687 km², en tagong is der inkeld tastien mei in yn 't foar oanfrege fergunning. De yngong fan it nasjonaal park, mei it besikerssintrum en it haadkertier fan 'e parkwachters, leit 18 km besuden Healy. De Denali Park Road is in ferhurde wei dy't oer in ôfstân fan 148 km troch it park lykstrekich oprint mei de berchrêch fan it Alaskaberchtme, en dearint yn 'e Kantishnaheuvels.
Skiednis
Yn 1906 oppenearre de natoerbeskermer Charles Alexander Sheldon foar it earst it idee om 'e krite om 'e Denali hinne foar it neislachte te behâlden troch der in nasjonaal park fan te meitsjen. Hy lei syn plan foar oan 'e oare leden fan 'e ynfloedrike Boone and Crockett Club, dêr't û.o. âld-presidint Theodore Roosevelt en de foaroansteande soölooch en antropolooch George Bird Grinnell ta hearden. De Boone and Crocket Club kaam lykwols ta de konklúzje dat it politike klimaat op dat stuit net ryp wie foar de oprjochting fan in nij nasjonaal park. Sadwaande waard it plan earst yn 'e iiskast set, en pas yn oktober 1915, doe't de beakens yn Washington, D.C. ferset wiene, waard besletten en besykje ta ferwêzentliking fan Sheldon syn idee.
In diel fan 'e Denali (dy't doe noch de Mount McKinley hiet, nei de yn 1901 fermoarde presidint William McKinley) hearde fan it begjin ôf oan ta it nasjonaal park. Dêrûnder wie ek de top fan 'e berch. Yn novimber 1921 waard it Mount McKinley Park Hotel iepene, in hotel dêr't besikers fan it nasjonaal park oernachtsje koene. It waard yn july 1923 oandien troch presidint Warren Harding, doe't dy de Alaska Railroad-spoarline iepene, dy't fuort by it hotel lâns rûn.
Yn 1947 waard it nasjonaal park fergrutte, sadat tenei sawol it hotel as in diel fan it trajekt fan 'e Alaska Railroad binnen de parkgrinzen foelen. It hotel waard lykwols yn 1950 ferwoastge troch brân. Pas yn 1957, doe't men fuort by de eastrâne lâns de George Parks Highway oanlei, in autodyk tusken Anchorage en Fairbanks, waard it nasjonaal park foar it earst berikber mei de auto. Dêrtroch ferfiiffâldige it tal parkbesikers yn twa jier tiid, fan 5.000 yn 1956 nei 25.000 yn 1958.
Op 'e namme Nasjonaal Park Mount McKinley wie fan it begjin ôf oan krityk. De Denali wie yn 1896 troch in pleatslike goudsiker, in William A. Dickey, omneamd ta de Mount McKinley, nei William McKinley, in doetiidske presidintskandidaat dy't yn 1897 it presidintskip fan 'e Feriene Steaten wûn. Nei't McKinley yn 1901 fermoarde waard, wie it dreech om wer fan dy namme ôf te kommen. Mei de oprjochting fan it nasjonaal park, yn 1917, waard de namme formeel erkend troch de Amerikaanske federale oerheid. De berch waard yn 1975 troch de steat Alaska offisjeel omneamd ta de Denali, mar de federale oerheid gie dêr net yn mei, benammen ûnder druk fan politisy út Ohio, de thússteat fan presidint McKinley.
Op 1 desimber 1978 rjochte presidint Jimmy Carter wol in apart Nasjonaal Monumint Denali op, dat it gebiet fan it hjoeddeistige wyldreservaat omfette. Under de Alaska National Interest Lands Conservation Act, in wet út 1980, waarden it nasjonaal park en it nasjonaal monumint troch de steatsoerheid fan Alaska gearfoege ûnder namme Nasjonaal Park en Wyldreservaat Denali. De federale oerheid wegere lykwols dy namme te erkennen en gie troch mei it brûken fan 'e oantsjutting Nasjonaal Park en Wyldreservaat Mount McKinley. Sa bleau it, oant de omneaming fan sawol berch as nasjonaal park op 28 augustus 2015 op federaal nivo úteinlings dochs trochfierd waard troch Sally Jewell, de minister fan Binnenlânske Saken ûnder presidint Barack Obama.
Skoalbus fan McCandless
Yn 1992 teach in Christopher McCandless de wyldernis fan Alaska yn, dêr't er him yn it Nasjonaal Park en Wyldreservaat Denali, net fier fan it Stampede Trail by de Wentitika-mar nei wenjen sette yn it wrak fan in skoalbus. Hy hie amper guod by him om yn 'e wyldernis te oerlibjen, en waard dreaun troch de winsk nei in ienfâldich libben yn ôfsûndering. Krapoan fjouwer moannen letter waard yn 'e skoalbus syn stoflik omskot oantroffen, nei't er de hongerdea stoarn wie. It ferhaal fan McCandless waard rûnom oandacht oan skonken, fia artikels yn kranten en tydskriften, mar ek waarden der boeken oer skreaun en films en dokumintêres oer makke. Meitiid waard de skoalbus ta in soarte fan beafeartplak foar lju fan oer de hiele wrâld. Om't it sa ôfhandich wie, rekken ferskaten fan harren yn 'e swierrichheden en moasten troch de Alaskaanske autoriteiten rêden wurde. Om dêrfan ôf te wêzen liet it regear fan Alaska it wrak fan 'e skoalbus yn 2020 fan syn plak takelje en ûnder in Boeing CH-47 Chinook-helikopter fan it Amerikaanske Leger nei in ûnbekend plak ta fleane.
Floara en fauna
Yn it Nasjonaal Park en Wyldreservaat Denali komme mear as 450 soarten blomplanten foar, dy't it natoergebiet simmerdeis ta ien grutte kleurepracht meitsje. Foto's fan dellingen dy't begroeid binne mei goudgjirde, tieneblom, lupine, noardlik blauklokje en gensiaan wurde gauris brûkt as ansichtkaarten. Wat beammen oangiet, groeie der yn 'e leger leine dielen fan it park en wyldreservaat spjirren, pompelieren en wylgen, hoewol't dy faak net harren folle grutte berikke fanwegen it ûngeunstige klimaat en de ûnfruchtbere grûn. Toendrafegetaasje, mei gerzen, moassen, fearplanten en skimmels, beslane it grutste part fan it natoergebiet.
Yn Denali komt ek in wiidweidich ferskaat oan fauna foar. Wat sûchdieren oanbelanget libje der 300 oant 350 grizzlybearen; nei skatting sa'n 2.700 Amerikaanske swarte bearen; 51 wolven (teljier 2014) ferdield oer 13 ridels; 2.230 rindieren; en 1.480 elanden. Lytsere sûchdieren yn it park en wyldreservaat binne û.m. dallskiep, prêrjewolven, Kanadeeske lynksen, wargen, reade foksen, Amerikaanske marters, Kanadeeske bevers, grize marmotten, Amerikaanske hazzen, fluithazzen, grûniikhoarntsjes en ferskate soarten pipermûzen.
In protte trekfûgels dogge fan 'e ein fan 'e maityd oant de ein fan 'e simmer it gebiet oan om te brieden. Dêrûnder binne sidesturten, Noardske bosksjongers, heakbekken en heidehippers, njonken Alpensniehinnen en de majestueuze lytse swannen. Fierders binne der rôffûgels lykas hauken, ûlen en ek jachtfalken en keningsearnen. Yn 'e oerflaktewetters fan it park en wyldreservaat libje tsien soarten fisken, wêrûnder forel, salmen en de Sibearyske flaggesalm. Ien inkele soarte amfiby, de boskkikkert, libbet yn 'e marren fan it natoergebiet.
Klimaat
It Nasjonaal Park en Wyldreservaat Denali hat in toendraklimaat, mei koarte, koele simmers en lange, strange winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 20,6 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat –12,6 °C. De rekôrminimumtemperatuer dy't der ea metten is, leit op –39,4 °C. It Nasjonaal Park en Wyldreservaat Denali leit yn it reinskaad fan it Alaskaberchtme en kriget sadwaande jiers trochinoar mar 364,2 mm delslach, dy't yn alle jiertiden falt. It waar is sa ûnfoarsisber, dat der sels yn augustus wolris snie falt.
Marisa Petroro
Marisa Petroro (Elizabeth (Nij-Jersey), 11 febrewaris 1972) is in Amerikaansk model en aktrise fan etnysk Italjaansk komôf. Hja wurket soms ûnder de namme Marisa Parker.
Jonkheid en oplieding
Petroro waard yn 1972 berne yn Elizabeth, yn 'e Amerikaanske steat Nij-Jersey. Doe't se fjouwer jier wie, die se foar it earst mei oan in skientmewedstryd. Mei acht jier joegen har âldelju har op foar in aktearoplieding oan 'e heech oanskreaune HB Studio, yn New York.
Karriêre
Har profesjonele karriêre begûn Petroro yn 1997, doe't se 25 jier wie. Se ferfear dat jiers nei Los Angeles, oan 'e oare kant fan 'e Feriene Steaten, om yn Hollywood in aktearkarriêre nei te stribjen. Al rillegau hie se har earste roltsje te pakken, yn 'e tillefyzjesearje Ned and Stacey. Dochs briek se úteinlik troch as model, yn in reklamespotsje foar it merk Clear Blue dat regisearre waard troch David Lynch, en letter 4 tillefyzjeseizoenen lang as ien fan 'e tsjeppe froulju dy't de kofferkes mei de jildprizen fêstholden yn 'e kwis Deal or No Deal. Dêrby hie hja kofferke nûmer 18 yn 'e hannen. Yn 'e mande mei har Deal or No Deal-kollega's Leyla Milani en Patricia Kara die Petroro mei oan in ôflevering fan 'e kwis Catch 21 foar bekende Amerikanen, wêrby't se $2.500 foar it goede doel byinoar brochten.
Yn 2004 wurke Petroro mei oan 'e fideoklip foar it countrynûmer Whiskey Lullaby, fan Allison Krauss en Brad Paisley. Troch de bekendheid dy't se mei Deal or No Deal krigen hie, waard Petroro dêrnei faker frege foar rollen yn tillefyzjesearjes. Sa wie se û.m. te sjen yn searjes as Rescue 77, The Pretender, The Young and the Restless, According to Jim, Reno 911!, Las Vegas, Scrubs en Rules of Engagement. Ek spile se mei Eva Longoria yn 'e soapsearje Desperate Housewives, hie se in weromkearende rol yn it fjirde seizoen fan Dexter, en wurke se as tsjinspylster fan Breckin Meyer en Mark-Paul Gosselaar mei oan Franklin & Bash. Yn 2012 spile se de seksy Amber Raines yn Drop Dead Diva en de Italjaanske yngenieur Ipolita yn Touch.
Louise Germaine
Louise Germaine (folút: Tina Louise Germaine; Margate, 1971) is in Britsk model en aktrise fan Ingelsk komôf. Hja waard benammen bekend fan har rol yn 'e tillefyzjesearje Lipstick on Your Collar.
Libben en karriêre
Germaine waard yn 1971 berne yn Margate, in baaiplak yn it Súdingelske greefskip Kent. Har heit, David Germaine, pykte al foàr har berte út en liet har mem Yvonne Reid sitte wylst se swier wie en twa lytse bern, Germaine har bruorren Ian en Mark, te fersoargjen hie. Op 'e legere skoalle waard Germaine Tin Ribs neamd, om't se doe sa meager wie, mar ûnder de puberteit ûntpopte it ûnsjogge jonge pykje har ta in kreaze frou, en begûn se in karriêre as model.
Omtrint 1990 sette Germaine ek útein mei aktearjen. Dêrby krige se de measte bekendheid mei har haadrol as de ûvreuze Sylvia Berry yn 'e tillefyzjesearje Lipstick on Your Collar, út 1993. Letter spile se ek it keamerfamke Kate Hargreaves yn 'e seisdielige komeedzjerige House of Windsor, út 1994.
Op 14 febrewaris 1994 troude Germaine oan 'e igge fan it skildereftige Loch Lomond, yn 'e Skotske Heechlannen, mei hierknipper Lea Carter (1964), dy't de bêste freon fan ien fan har bruorren wie en dy't se sadwaande al har hiele libben koe. Yn maaie 1995 krigen hja in dochterke, dat Daisy Louise kaam te hjitten.
Iepenbiering fan Serûbbabel
De Iepenbiering fan Serûbbabel is in algemien as apokryf beskôge religieus geskrift, besibbe oan it Alde Testamint fan 'e Bibel. It is in tige joadsk en sterk anty-kristlik geskrift, dat in pseudepigraaf is ûnder de namme Serûbbabel, de pakesizzer fan 'e foarlêste kening fan Juda en de lêst telch út it Hûs fan David dy't yn 'e Joadske skiednis in rol fan betsjutting spile. Neffens it bibelboek Ezra wie hy it dy't yn 'e sechsde iuw f.Kr., nei de weromkear fan 'e Joaden út 'e Babyloanyske Ballingskip, de Timpel fan Jeruzalim wer opboude. Yn 'e Iepenbiering fan Serûbbabel kriget dizze riedselige foaroanman fan it Joadske folk in fizioen oangeande de weropstanning fan Israel en de Ein fan de Tiden. De tekst is nei alle gedachten skreaun yn Palestina, tusken 629 en 636, doe't it lân en syn ynwenners slim te lijen hiene ûnder de oarloch tusken it Byzantynske en it Perzyske Ryk, en guon joaden mienden dat de Ein fan 'e Tiden nei-oan wie.
Ynhâld
Yn "Ninevé" wurdt Serûbbabel nei in "hûs fan skande" ta brocht, wat in tsjerke blykt te wêzen, dêr't er it byld fan in tsjeppe frou stean sjocht (de Faam Marije). By dat byld set Satan in bern oan, dat berne wurdt as Armilus, de anty-messias, waans macht oft him oer de hiele wrâld útwreidet. Serûbbabel wurdt te witten dien dat de joadske Jozefyske messias, Nehemia ben Husjiël, berne wurde sil, mar dat dy troch Armilus ferslein en deade wurde sil. Fiif jier letter sil de frou Chefsiba it libben skinke oan 'e joadske Davidyske messias, Menachem ben Ammiël, dy't de anty-messias ferslaan en Nehemia ben Husjiël wer ta libben wekje sil. It fizioen einiget as de himelske Timpel delkomt nei de ierde, wat de Ein fan 'e Tiden oankundiget.
Omropper (telefyzje)
In omropper of faak ek omropster is in soarte fan presintator, dy't spesifyk yn byld brocht wurdt om oan it begjin fan in deidiel (ornaris de jûn of de middei) mei de sjoggers de programmearing troch te nimmen. Dêrby kundiget hy of sy de oankommende programma's oan, kompleet mei begjintiden en in foarútblik op 'e ynhâld. Yn Nederlân is dizze funksje efter de tiid rekke; as der al in foarútoankundiging dien wurdt, heart men dêrby tsjintwurdich inkeld noch in voice-over. Op 'e Flaamske tillefyzje besteane omroppers/omropsters lykwols noch altyd. Foarhinne makken yn Nederlân lju as Hans van der Togt, Hans van Willigenburg, Myrna Goossen, Şenay Özdemir, Julia Samuël en Quinty Trustfull karriêre as omroppers.
Richard von Weizsäcker
200px|thumb|right|Richard von Weizsäcker yn 1984. Richard Karl baron von Weizsäcker (Stuttgart, 15 april 1920 - Berlyn, 31 jannewaris 2015) wie in Dútsk politikus. Hy wie de sechde bûnspresidint en wurdt beskôge as ien fan de wichtichste presidinten fan Dútslân nei de Twadde Wrâldkriich. Fan 1981 oant 1984 wie hy boargemaster fan West-Berlyn.
Biografy
Von Weizsäcker komt út in aadlike famylje. Syn pake waard yn 1897 yn 'e adelstân ferheft en yn 1916 krige er de titel fan Freiherr, de Dútske ferzje fan 'baron'. Richard wie de jongere broer fan natoerkundige en filosoof Carl Friedrich von Weizsäcker. Richard wie yn de oarloch tsinstplichtich by de Wehrmacht. Syn heit wie Ernst von Weizsäcker, dy't in diplomaat en yn de kriichstiid steatssiktaris fan Bûtelânske Saken en honorêr SS-generaal-majoar wie. Hy waard neffens de Neurenberch-Tribunaal feroardiele foar misdieden en krige 5 jier finzenisstraf. Richard wie syn heit syn abbekaat en hy promofearre yn 1955 yn de rjochtswittenskip. Richard von Weizsäcker boaske mei Marianne von Kretschmann en hja krigen 4 bern.
Van 1969 oant 1981 wie hy lid fan de Bûnsdei, it Dútske parlemint. Yn 1981 waard hy boargemaster fan West-Berlyn fan de CDU. Hy siet yn de lofterwjuk fan dizze partij. Op 1 july 1984 waard hy presidint fan West-Dútslân as opfolger fan Karl Carstens. Neffens gewoante moast hy it partijlidmaatskip tydlik opsizze. Yn 1990 waard hy presidint fan it feriene Dútslân oant 30 juny 1994. Doe waard Roman Herzog presidint.
Rocky (film út 1976)
Rocky, soms mei weromwurkjende krêft Rocky I neamd, is in Amerikaansk sportdrama út 1976 ûnder rezjy fan John G. Avildsen, mei yn 'e haadrollen Sylvester Stallone en Talia Shire. De film waard makke nei in senario dat troch Stallone sels skreaun wie. It ferhaal giet oer Rocky Balboa, in goedhertige bokser út in folksbuert yn Philadelphia, dy't nea folle ûnderwiis genoaten hat, mar ûnferwachts de kâns kriget om as bokser troch te brekken. Rocky waard makke foar $1,2 miljoen, mar woeks yn 'e bioskopen út ta de meast opbringende film fan 1976. De filmkritisy swaaiden de film rûnom lof ta, en Rocky wûn yn 1977 trije Oscars, wêrûnder de Oscar foar Bêste Film, en dêropta ek de Golden Globe foar Bêste Film – Drama. De film makke de karriêre fan Sylvester Stallone. Yn 2006 waard er troch de Library of Congress útornearre om preservearre te wurden yn it Amerikaanske National Film Registry. Rocky wurdt tsjintwurdich beskôge as in wiere klassiker, en is neffens it Amerikaansk Film Ynstitút de op ien nei bêste sportfilm ea makke. It súkses fan Rocky late ta de Rocky-filmsearje, wêrfan't yn 2018 it achtste diel útkaam.
Plot
Rocky Balboa is in goedhertige, tritichjierrige man út in etnysk Italjaanske folksbuert fan 'e Amerikaanske stêd Philadelphia. Hy libbet yn earmoede en bedript himsels troch jild te ynjen fan lju dy't liend hawwe fan 'e pleatslike woekerder Gazzo. Hy jout oaren goede rie, dy't ornaris yn 'e wyn slein wurdt, en as er fan Gazzo in liener dy't te let betellet de fingers brekke moat, lit er de man gean mei in warskôging. Ut leafhawwerij en om wat by te fertsjinjen, bokst Rocky út en troch noch wat, mar hy hat de hoop al lang opjûn om it yn dy sport te meitsjen. Underwilens stiket er nei de pynlik bleue dierewinkelkassiêre Adrian, de suster fan syn alkoholistyske maat Paulie. Troch in protte lju yn syn om-en-by wurdt oan Rocky hieltyd op 'e nij ferteld dat er in liddichgonger is en neat foarstelt.
Yn it neijier fan 1975 makket de wrâldkampioen boksen yn 'e swiergewichtklasse, Apollo Creed, plannen om yn Philadelphia in titelgefjocht te hâlden ta gelegenheid fan it oankommende Twahûndertjierrich Bestean fan de Feriene Steaten yn 1976. Fiif wiken foarôfgeande oan it gefjocht, as der al witwat oan marketing útjûn is, kriget er lykwols te hearren dat syn tsjinstanner in blessuere oan 'e hân oprûn hat, mei as gefolch dat er net oan it gefjocht dielnimme kin. Bokspromoater George Jergens besiket in ferfangende tsjinstanner foar Creed te krijen, mar eltsenien hat al oare ferplichtings of fynt fiif wiken te koart dei om jin ta te rieden. Dêrop beslút Creed in ûnbekende bokser út Philadelphia de kâns te jaan om him út te daagjen foar de wrâldtitel, in idee dat er oan it publyk ferkeapje wol mei in berop op 'e Amerikaanske Dream. Om gjin oare reden as om't er syn bynamme, The Italian Stallion ("De Italjaanske Hynst") moai klinken fynt, kiest er dêr Rocky Balboa foar út.
As Rocky útnûge wurdt troch Jergens giet er derfan út dat Creed sparringpartners siket om te oefenjen. Dat liket him skoan ta. It komt him lykwols raar oer it mad as er te hearren kriget dat er tsjin Creed om 'e titel fjochtsje moat. Jergens hat der noch wurk fan om him te bepraten, mei't Rocky himsels dêr net goed genôch foar fynt. Uteinlik giet er skytskoarjend akkoart mei it foarstel, dêr't er $150.000 foar betelle krije sil. Rocky traint ferskate wiken op eigen manneboet, wêrby't er alles ynset dat er fine kin, lykas kowekadavers yn it slachthûs dêr't Paulie wurket, dy't er as stjitsek brûkt. Dan biedt Micky Goldmill, in trainer en sportskoallehâlder út 'e buert, dy't yn 'e 1920-er jierren sels furoare makke as bokser, oan om syn trainer te wurden. Micky hat earder nea nei Rocky omsjoen om't er fynt dat Rocky syn talinten as bokser fergriemd hat, en Rocky, dy't dêroer wrokket, is sadwaande earst net bêst oer it oanbod te sprekken. Nei't er syn hert luchte hat, nimt er it lykwols dochs oan.
Underwilens begjint Rocky op oantrún fan Paulie in romantyske relaasje mei Adrian. Op harren earste ôfspraakje nimt er har mei nei in keunstiisbaan, dêr't se nei slutingstiid reedride meie nei't Rocky de konsjerzje omkocht hat. De jûn einiget mei in tút. Letter rekket Paulie jaloersk op it súkses fan Rocky, en yn in dronken rûzje komt er de by him ynwenjende Adrian sa op it sear, dat se him fierders yn syn eigen sop gearsiede lit en by Rocky ynlûkt (hoewol't sy en Rocky beide yn in eigen bêd sliepe). Noch wer letter leit Paulie it by mei Rocky. Hy betinkt in plan om Rocky syn súkses foar eigen gewin te brûken troch him reklame meitsje te litten foar it slachthûs dêr't er wurket. Mei de eigner praat er ôf dat hy dêr it jild foar opstrykt. De jûn foarôfgeande oan it titelgefjocht begjint Rocky syn selsfertrouwen te ferliezen nei't er de boksarena besjoen hat dêr't it gefjocht plakfine sil. Oan Adrian bychtet er op dat er net ferwachtet dat er winne kin. Mar nimmen hat it ea fyftjin folle omgongen tsjin Creed útholden; as er dàt noris dwaan kinne soe, dan hied er foar syn eigen gefoel al wûn. En dan sil er ek foar iens en foar altyd bewiisd hawwe (fral oan himsels), dat er gjin liddichgonger is en wól wat foarstelt.
De rest fan it gefjocht nimt er Rocky mear serieus, al kringt it dan noch net echt ta him troch dat er ferlieze kin. As Rocky lykwols omgong nei omgong oerein bliuwt, begjint Creed him wat langer wat mear soargen te meitsjen. It gefjocht duorret úteinlik de folle fyftjin omgongen, wylst beide boksers stadichoan mear ferwûnings oprinne. Sa rekket Rocky syn noas brutsen en moat op in stuit syn rjochtereachlid iepensnien wurde om it bloed der útrinne te litten sadat it minder opset rekket en hy wer wat mei dat each sjen kin, wylst Creed in brutsen rib en in ynwindige blieding kriget. Creed syn bettere technyk rint fêst op Rocky syn ynkassearringsfermogen en syn taaie wegering om op te jaan. As de lêste omgong einiget, hingje de beide mannen yn inoars earms en ûnthjitte se inoar dat der gjin revânsgefjocht komme sil.
Nei it gefjocht bestoarmet it troch-entûsjaste publyk de boksring. Jergens makket oer de lûdsprekker bekend dat dit gefjocht "de grutste fertoaning fan moed en úthâldingsfermogen yn 'e skiednis fan it boksen" wie. Rocky raast oanhâldend om Adrian, dy't har úteinlik by him yn 'e ring jaan kin trochdat Paulie de befeiligingslju ôfliedt. Op dat stuit makket Jergens bekend dat in net-unanime útspraak fan 'e sjuery beslist hat dat Creed de winner fan it gefjocht is. Creed en syn oanhingers barste yn jûchhei út, mar op datselde stuit arrivearret Adrian by Rocky en falle se inoar yn 'e earms. Wylst se inoar harren leafde ferklearje, kin de útkomst fan it gefjocht harren neat mear skele.
Untwikkeling
Sylvester Stallone skreau it senario foar Rocky yn trije en in heale dei, koart nei't er de bokswedstryd tusken Muhammad Ali en Chuck Wepner sjoen hie, dy't plakfûn op 24 maart 1975 yn Richfield (Ohio). Wepner, de underdog, hold ûnferwachts fol oant er yn 'e fyftjinde omgong troch Ali knock-out slein waard. Nettsjinsteande it feit dat er letter tajoech dat it gefjocht tusken Ali en Wepner him ta it skriuwen fan it senario ynspirearre hie, ûntstried Stallone by heech en by leech dat er Rocky basearre hie op Wepner. Dat kin der lykwols ek mei te krijen hân hawwe dat Wepner neitiid in rjochtsaak tsjin Stallone oanspande, dy't foar in geheim holden bedrach skikt waard.
Filmstudio United Artists (UA) woe it skript fan Stallone wol ferfilmje, mar mei yn 'e titelrol in bekende akteur, lykas Robert Redford, Burt Reynolds of James Caan. Stallone woe lykwols beslist sels de rol spylje, en dêr hold er sa oan fêst dat er de studio op in stuit in ultimatum stelde en drige om mei syn senario earne oars hinne te gean. Letter seid er dêr yn in fraachpetear oer dat er it himsels nea ferjûn hawwe soe as de film in súkses wurden wie mei in oare akteur yn 'e haadrol.
Casting
Hoewol't Chartoff en Winkler enthûsjast wiene oer it senario, wiene se der al wat huverich foar om in ûnbekende akteur de haadrol spylje te litten. Se giene dermei akkoart, mar twifelen oangeande de casting fan 'e oare akteurs. Sadwaande waarden de rollen fan Apollo Creed en Adrian Pennino pas frij let yn it preproduksjeproses ferfolle. De echte bokser Ken Norton waard yn 't earstoan frege foar de rol fan Apollo Creed, mar hy loek him úteinlik werom, wêrnei't de rol nei Carl Weathers gie. Foar de rol fan Adrian waard oarspronklik Carrie Snodgress keazen, mar dat rûn op 'e non omreden fan ûnienichheid oer har salaris. Susan Sarandon die audysje foar de rol, mar de produsinten fûnen har te kreas. Nei't Talia Shire audysje dien hie, wiene de produsinten en regisseur John G. Avildsen it der fuortendaliks oer iens dat sy it wurde moast.
Fanwegen it beheinde budget fan Rocky waarden ferskate figuranteroltsjes yn 'e film ferfolle troch famyljeleden fan Stallone. Sa lette syn heit de bel by it begjin en de ein fan in omgong, spile syn broer Frank in strjitmuzikant en wie syn earste frou Sasha as fotografe by de produksje belutsen. De film befettet ek cameo's fan bokser Joe Frazier, sportferslachjouwer Stu Nahan (as himsels), en Lloyd Kaufman, de oprjochter fan 'e filmstudio Troma Entertainment, dy't in dronkelap spile. Hoewol't er net neamd wurdt op 'e ôftiteling, wie Rocky it akteardebút fan Michael Dorn, dy't letter wrâldferneamd wurde soe as de Klingon Worf yn 'e science fiction-tillefyzjesearje Star Trek: The Next Generation. Dorn is yn 'e film te sjen as de liifwacht fan Apollo Creed.
Opnamen
De opnamen foar Rocky begûnen op 6 jannewaris 1976, mei James Crabe as kameraregisseur. De film waard foar it meastepart op lokaasje opnommen op ferskillende plakken fan Philadelphia, wylst inkele binnendoarsênes yn Los Angeles filme waarden. De nije Steadicam fan útfiner en kameraman Garrett Brown waard brûkt om lykmjittich filmjen mooglik te meitsjen yn 'e sênes wêryn't Rocky by wize fan training troch de strjitten fan Philadelphia en by de treppens foar it Philadelphia Museum of Art op draaft. Dat lêste ûnderdiel fan 'e film kaam eins streekrjocht út it wiere libben fan bokser Joe Frazier, krekt as de sênes wêryn't Rocky by wize fan training ynhuft op kowekadavers yn in slachthûs. It personaazje fan Apollo Creed wie loskes basearre op bokser Muhammad Ali. By de útrikkingsseremoanje fan 'e Oscars yn jannewaris 1977 fierden Ali en Stallone in koarte, komyske konfontaasje op, om dúdlik te meitsjen dat Ali him troch de film net misledige fielde.
De film kaam der net persiis út te sjen sa't Stallone oarspronklik it senario skreaun hie; guon ûnderdielen waarden yn oerlis mei regisseur Avildsen feroare. It skript hie nammentlik in dûnkerder toan: dêryn waard Mickey ôfskildere as rasist, en it einige mei it opsetlike ferlies fan Rocky as dy beseft dat er gjin diel útmeitsje wol fan 'e bokswrâld. Under de opnamen fan 'e bokssêne oan 'e ein fan 'e film rûnen sawol Stallone as Weathers ferwûnings op: Stallone krige kniesde ribben, en Weathers in brutsen noas, iroanysk genôch persiis de omkearde ferwûnings dy't harren personaazjes yn 'e film hawwe.
Der waarden ek feroarings yn it senario oanbrocht om't de omstannichheden neat oars talieten. It earste ôfspraakje fan Rocky en Adrian, wêrby't Rocky har meinimt nei in keunstiisbaan en dêr in konsjerzje omkeapet om harren de baan brûke te litten, kaam der sa út te sjen om't de produsinten ornearren dat se net útkomme soene mei it budget as se hûnderten figuranten ynhiere moasten sadat Rocky en Adrian de iisbaan besykje koene as dy gewoan iepen wie. De poster boppe de ring dêr't Rocky en Creed fjochtsje sille, toant Rocky yn in reade koarte broek mei in wite biis, wylst er eins in wite koarte broek mei in reade biis draacht. As Rocky dêr op wiist, kriget er te hearren: "Dat makket dochs eins neat út, wol?" Neffens regisseur Avildsen wie de poster lykwols in echte flater, dêr't Stallone de koarte sêne omhinne skreau om't it oars ûnnoazel lykje soe. Itselde barde mei de mantel fan Rocky, dy't te grut wie. Hy waard lykwols op 'e dei fan 'e opname oanlevere, dat der wie gjin tiid mear om him te fermeitsjen. Om foar te kommen dat it komysk oerkomme soe, skreau Stallone doe wat dialooch wêryn't Rocky derop wiist dat de mantel him te grut is.
Postproduksje
De filmmontaazje fan Rocky waard dien troch filmeditors Richard Halsey en Scott Conrad y.g.m. regisseur John G. Avildsen. De filmmuzyk wie fan 'e hân fan komponist Bill Conti, dy't earder in soundtrack makke hie foar Avildsen syn W.W. and the Dixie Dancekings (1975). Dy soundtrack wie doe lykwols ôfwiisd troch de studio. Foar Rocky hiene de produsinten earst David Shire (doe troud mei aktrise Talia Shire) op it each om 'e filmmuzyk te meitsjen, mar dy koe net om't er oare ferplichtings hie. Dêrnei koe Avildsen, fanwegen it lege budget fan 'e film, sûnder tuskenkomst fan 'e studio Conti oannimme, dy't foar de put $25.000 betelle krige. Dat wie net allinnich syn salaris, mar der moast ek it orkest en de hier fan 'e muzykstudio en alle oare omballingen fan betelle wurde. De titelsong Gonna Fly Now, mei tekst fan Carol Connors en Ayn Robbins op in meldij fan Conti, behelle neitiid it earste plak yn 'e Billboard Hot 100-hitlist. De soundtrack fan Rocky waard op 12 novimber 1976 troch United Artists Records útbrocht op LP en kassettebantsje, en yn 1988 troch EMI ek op cd.
Distribúsje
De filmdistribúsje fan Rocky waard fersoarge troch United Artists. De film gie op 21 novimber 1976 yn New York yn premiêre en iepene op 3 desimber fan dat jier yn 'e Amerikaanske bioskopen.
Untfangst
Rocky krige tige positive resinsjes fan 'e filmkritisy. Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times joech de film fjouwer fan fjouwer stjerren en skreau dat Sylvester Stallone him "de jonge Marlon Brando" yn 't sin brocht. Yn The New York Post wie Frank Rich minder útsprutsen. Hy skreau dat er wol oer de film mocht, hoewol't er it senario "gimmick-eftich" en "ûnsubtyl" neamde. Yn ferskate oare resinsjes waard Rocky ferlike mei it wurk fan 'e legindaryske Amerikaanske filmmaker Frank Capra, hoewol't Andrew Sarris yn The Village Voice fûn dat dy ferlikings mank giene. Vincent Canby fan The New York Times wie ien fan 'e seldsume kritisy dy't net folle op hie mei Rocky, in film dy't er omskreau as "puere fantasij yn 'e styl fan 'e 1930-er jierren". Ek fûn er it aktearjen Stallone min en de rezjy fan John G. Avildsen "neat te beslútfeardich".
Hjoed de dei wurdt Rocky beskôge as in wiere filmklassiker. Fral de sêne wêryn't Rocky by wize fan training foar syn gefjocht mei Creed de treppens foar it Philadelphia Museum of Art opdraaft, is ikoanysk wurden. (Dy treppens steane tsjintwurdich yn 'e folksmûle bekend as de 'Rocky Steps'.) Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat de film in heech goedkarringspersintaazje fan 93%, basearre op 57 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Dit ferhaal fan in oan legerwâl rekke bokser is tige foarsisber, mar it skript fan Sylvester Stallone en syn manjefike optreden yn 'e titelrol reagje alle klachten út 'e wei." Yn 2006 waard Rocky troch de Library of Congress útornearre foar preservaasje yn it Amerikaanske National Film Registry as in film fan kulturele, histoaryske en/of estetyske wearde.
Opbringst
Rocky brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $117 miljoen op. (Oanpast foar ynflaasje soe dat yn jild fan 2018 mear as $500 miljoen west hawwe.) Yn oare lannen en territoaria brocht de film $107 miljoen op, wêrmei't de totale opbringst útkaam op $225 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $1,2 miljoen en de marketingkosten dy't $4,2 miljoen bedroegen, betsjutte dat in skjinne winst fan $219,6 miljoen. (Yn jild fan 2018 soe dat op krapoan $940 miljoen útkommen wêze.) Rocky wie dêrmei yn 'e Feriene Steaten en Kanada de meast opbringende film dy't yn 1976 yn premiêre gie en de op ien nei meast opbringende film dy't yn 1977 yn 'e bioskopen draaide.
Prizen
Rocky waard yn jannewaris 1977 nominearre foar Golden Globes yn seis kategoryen, wêrûnder bêste regisseur (John G. Avildsen), bêste akteur yn in dramafilm (Sylvester Stallone), bêste aktrise yn in dramafilm (Talia Shire), bêste senario (Stallone) en bêste filmmuzyk (Bill Conti). De film wûn úteinlik mar ien Golden Globe, mar dat wie wol de wichtichste: de Golden Globe foar bêste film – drama.
Rocky waard yn jannewaris 1977 ek nominearre foar njoggen Oscars, wêrûnder de prizen yn 'e kategoryen bêste akteur (Stallone), bêste aktrise (Shire), bêste orizjinele senario (Stallone), twaris foar bêste byrol fan in akteur (Burgess Meredith en Burt Young), bêste orizjinele liet (Conti, Carol Connors en Ayn Robbins foar Gonna Fly Now), en bêste lûd (Harry Warren Tetrick, William McCaughey, Lyle J. Burbridge en Bud Alper). De film wûn trije Oscars: de Oscar foar bêste film en dy foar bêste regisseur (Avildsen) en bêste filmmontaazje (Richard Halsey en Scott Conrad).
Rocky wûn ek de Directors Guild of America Award foar bêste film fan it jier en ferskate mindere prizen. De film is neitiid gauris opnommen yn top 10-listkes fan bêste sportfilms. Yn 2008 keas it Amerikaansk Film Ynstitút (AFI) Rocky út as de op ien nei bêste sportfilm aller tiden, nei Raging Bull.
Filmsearje
Troch syn ûnbidige súkses waard Rocky it earste diel fan in filmsearje dy't ek Rocky hjit. Yn 2018 kaam dêrfan mei Creed II it achtste diel út. Anno 2020 binne der fierfoardere plannen foar teminsten noch twa nije films.
National Park Service
Skiednis
De nasjonale parken en nasjonale monuminten yn 'e Feriene Steaten waarden oarspronklik yndividueel bestjoerd troch it Amerikaanske Ministearje fan Binnenlânske Saken. It gearfandeljen fan it behear fan en tafersjoch oer sokke natoergebieten en plakken fan histoarysk belang kaam út 'e koker fan sakemagnaat en natoerbeskermer Stephen Mather, dy't yn syn stribjen bystien waard troch in oare natoerbeskermer, J. Horace McFarland.
De Amerikaanske presidint Herbert Hoover ûndertekene op 3 maart 1933 de Wet op 'e Reorganisaasje. Dy joech him it foech om 'e Amerikaanske oerheid nei beleavjen te reorganisearjen. It wie lykwols de nije presidint, Franklin D. Roosevelt, dy't letter dat jiers foar it earst gebrûk makke fan dat foech. Horace M. Albright, in pleatsferfangend direkteur fan 'e National Park Service, hie suggerearre dat de histoaryske monuminten út 'e Amerikaanske Boargeroarloch (benammen slachfjilden) better fan it Ministearje fan Oarloch oerhevele wurde koene nei de National Park Service, en Roosevelt wie it dêrmei iens. Mei twa presidinsjele dekreten ferwêzentlike er dat plan en brocht er boppedat ek nasjonale monuminten by de National Park Service ûnder dy't earder op 'e noed fan it Ministearje fan Lânbou west hiene, en teffens de parken yn en om Washington, D.C. hinne, dy't foartiid troch in selsstannige ynstânsje beävensearre waarden.
Trochdat de fraach nei rekreätive mooglikheden nei ôfrin fan 'e Twadde Wrâldoarloch bot tanaam, koene de nasjonale parken de hommelse groei fan it tal besikers net oan. Conrad L. Wirth, dy't yn 1951 direkteur fan 'e National Park Service waard, sette dêrom yn 1952 útein mei in ambisjeus, tsienjierrich plan, Mission 66, om 'e fasiliteiten fan 'e nasjonale parken te modernisearjen en it oerflak fan 'e parken út te wreidzjen. Hy hie dêrfoar de folsleine stipe fan presidint Dwight Eisenhower, dy't der boppedat foar soarge dat yn dy snuorje ferskate nije nasjonale parken ûntstiene. Yn 1966, doe't de National Park Service fyftich jier bestie, begûn men de klam te ferskowen fan it behâld fan lânskipsskientme nei it tagonklik meitsjen fan dy lânskipsskientme foar it publyk. De doetiidske direkteur fan 'e tsjinst, George B. Hartzog jr., foege boppedat de earste nasjonale marsiggen en nasjonale rekreaasjegebieten ta.
Organisaasje
It haadkertier fan 'e National Park Service is fêstige yn it Main Interior Building yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C., op it adres 1849 C Street NW. De tsjinst hat regionale kantoaren yn Anchorage (Alaska), Atlanta (Georgia), Denver (Colorado), Omaha (Nebraska), Philadelphia (Pennsylvania), San Francisco (Kalifornje) en Seattle (Washington). Organisatoarysk falt de National Park Service ûnder it Amerikaansk Ministearje fan Binnenlânske Saken. Anno 2017 hie de National Park Service likernôch 27.000 wurknimmers. It budget fan 'e tsjinst bedroech yn 2009 $2.924.000.000.
De direkteur fan 'e National Park Service wurdt foardroegen troch de presidint fan 'e Feriene Steaten en yn syn amt befêstige troch de Amerikaanske Senaat. Yn syn wurk wurdt de direkteur ûnderstipe troch seis pleatsferfangende direkteuren, dy't mei-inoar de Nasjonale Liederskipsried (NLC) foarmje. Ut it haadkertier yn Washington, D.C. wei jout de NLC lieding oan 'e nasjonale programma's, it belied, en it budget fan 'e National Park Service. De tsjinst is opboud út alve direktoraten: Arbeidsmanagement; Beskerming fan Besikers en Helpboarnen; Boekhâlding; Ynformaasje; Kulturele Helpboarnen; Natoerbehear en Wittenskip; Parkplanning, -fasiliteiten en -lân; Partnerskippen en Besikersûnderfining; Saaklike Tsjinsten; Stêf; en de United States Park Police.
Under it direktoraat Beskerming fan Besikers en Helpboarnen (Visitor and Resource Protection) falle de Law Enforcement Rangers en de spesjale aginten fan 'e National Park Service. Law Enforcement Rangers wurde û.m. ynset om streuperij en oar misbrûk fan it National Park System tsjin te gean. Se hawwe frijwol alle foech dat 'gewoane' plysjes ek hawwe. Spesjale aginten kinne ferlike wurde mei resjersjeurs by de 'gewoane' plysje; sokken wurde ynset om ûndersyk te dwaan nei misdriuwen yn nasjonale parken en oare gebieten dy't by de National Park Service op 'e noed binne. De United States Park Police hanthavenet wet en oarder yn 'e 'ienheden' fan it National Park System dy't binnen de beboude kom fan grutte stêden as Washington D.C., New York en San Francisco lizze, lykas de National Mall yn Washington, D.C.
Gebieten ûnder behear fan 'e NPS
Oare 'ienheden' hawwe de status fan: en beskate spesifike oantsjuttings (wêrûnder it Wite Hûs, de National Mall, ensfh.).
De grutste 'ienheid' fan it National Park System is it Nasjonaal Park en Wyldreservaat Wrangell-St. Elias, yn Alaska, dat in oerflak hat fan 53.000 km² en dêrmei 16% fan it hiele systeem útmakket. It lytste is it Nasjonaal Tinkteken foar Thaddeus Kosciuszko, yn Pennsylvania (wijd oan generaal Tadeusz Kościuszko, in held út 'e Unôfhinklikheidsoarloch), dat mar 80 m² mjit. De bekendste gebieten dy't de National Park Service op 'e noed hat, binne it Wite Hûs, it Nasjonaal Park Yellowstone, it Nasjonaal Park De Grand Canyon en it Nasjonaal Park en Wyldreservaat Denali. It meast besochte is de Blue Ridge Parkway, mei mear as 15 miljoen besikers yn 2015.
Behalven foar it National Park System biedt de National Park Service ek technyske en finansjele assistinsje oan saneamde 'affiliëarre gebieten' dy't as sadanich autorisearre binne troch it Amerikaanske Kongres. Dêrby giet it foar it meastepart om natoergebieten en monuminten dy't op 'e noed binne fan 'e ôfsûnderlike Amerikaanske steaten. It grutste affiliëarre gebiet is it Nasjonaal Natoerreservaat De New Jersey Pinelands, mei in oerflak fan 4.711 km², en it lytste is it Nasjonaal Tinkteken foar Benjamin Franklin (wijd oan founding father Benjamin Franklin), mei in oerflak fan minder as 40 m².
Saneamde wyldernisgebieten (wilderness areas) foarmje in aparte kategory en binne ûnderbrocht yn it yn 1964 oprjochte National Wilderness Preservation System, dat in oerflak fan 36.000 km² beslacht. Dêrby giet it om gebieten dy't hielendal noch ûnoantaaste binne troch de minske. Wyldernisgebieten besteane net selsstannich, mar meitsje diel út fan oare beskerme gebieten, lykas nasjonale parken. De measte nasjonale parken besteane nammentlik út sônes dêr't besikers frij rekreëarje kinne, en út gebieten dêr't ûnbefoegden net komme meie, de saneamde wyldernisgebieten, dêr't de natoer sûnder steurd te wurden syn gong gean moatte kin. Beskerme seegebieten (marine protected areas), dy't foar it earst yn 2000 kreëarre waarden, ferfolje deselde funksje as wyldernisgebieten, mar dan yn nasjonale parken yn see.
Der binne ek natoergebieten yn 'e Feriene Steaten dy't net ûnder de National Park Service falle. Sa binne de nasjonale wâlden, nasjonale gerslannen en in protte nasjonale rekreaasjegebieten op 'e noed fan 'e United States Forest Service, dy't ûnder it Ministearje fan Lânbou resortearret, wylst nasjonale faunareservaten en seis nasjonale monuminten beheard wurde troch de United States Fish and Wildlife Service fan it Amerikaanske Ministearje fan Binnenlânske Saken.
Cheyenne (Oklahoma)
Cheyenne is in plak (town) in de Amerikaanske steat Oklahoma, en falt bestjoerlik ûnder Roger Mills County.
It plak leit oan de US Highway 283 en de Oklahoma Highway 47.
Yn de jierren santich waard yn de omkriten in grutte ierdoalje- en ierdgas-foarried fûn. Fan 1973 oant 1993 waard 230.000.000 m³ gas wûn.
Lord
Lord (útspr.: [lɔː(ɹ)d], likernôch: "lô(r)d") is in Ingelsktalige aadlike titel dy't oerset wurde kin as "hear". Dizze titel fynt syn oarsprong yn Ingelân, mar wurdt ek yn oare dielen fan it Feriene Keninkryk brûkt. Yn it Ingelsk wurdt de titel altyd mei in haadletter skreaun (as Lord), mar mei't titels yn it Frysk en Nederlânsk net mei haadletters skreaun wurde, hoecht dat gebrûk net oernommen te wurden. De byhearrende oansprektitel is milord, útsprutsen as [mai̭ˈlɔːd] (likernôch: "mai- lôd ) of as [miˈlɔːd] (likernôch: "mi- lôd ). It froulike ekwifalint fan lord is lady.
De Skotske titel laird is gjin synonym fan lord (hoewol't de beide wurden wol fan deselde oarsprong komme), mar ferwiist nei de eigner fan in lângoed dy't as sadanich erkend is troch it Hof fan de Lord Lyon, de heechste autoriteit op it mêd fan 'e Skotske heraldyk. Men soe in laird ferlykje kinne mei in Fryske jonker.
De term lord wurdt lykwols brûkt as in generike oantsjutting foar leden fan 'e adel, sa't bgl. bliken docht út 'e Ingelske namme fan it Hegerhûs fan it Britske Parlemint, House of Lords, dat net "Hûs fan 'e Hearen" betsjut, mar "Hûs fan 'e Eallju". Yn it Feriene Keninkryk bestiet de adel út fiif rangen; fan heech nei leech binne dat hartoch (duke), markys (maquess), greve (earl), boarchgreve (viscount) en baron (baron). De titel lord wurdt it meast brûkt foar baronnen, dy't eins mar komselden mei harren formele en wetlike titel oantsjut wurde. In bekend foarbyld is de skriuwer Alfred Lord Tennyson, dy't eins Alfred, 1e baron Tennyson wie.
Kilt
De kilt (Ingelsk en Skotsk: kilt; Skotsk-Gaelysk: fèileadh) is in knibbellange rok dy't ûnderdiel útmakket fan 'e Skotske dracht en teffens fan 'e dracht fan guon oare Keltyske gebieten. Dit stik klean wurdt ornaris makke fan in weve wollene stof yn in tartanpatroan. De kilt wurdt it meast troch manlju droegen, mar kin ek troch froulju droegen wurde, en is gaadlik foar sawol formele as ynformele gelegenheden. De moderne kilt komt fuort út tradisjonele sechstjinde-iuwske dracht fan manlju en jonges yn 'e Skotske Heechlannen, en is sûnt de njoggentjinde iuw ûnferbreklik ferbûn rekke mei de bredere kultuer fan hiel Skotlân.
Etymology
De oantsjutting 'kilt' is ôflaat fan it Ingelske en Skotske tiidwurd to kilt (up), dat oarspronklik betsjutte "de rokken opbine". Dat wurd is nei't it skynt fan Noardgermaanske oarsprong.