cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amerikaanske Yndiaanske Beweging
Skiednis
De brek tusken de beide dielen fan 'e organisaasje waard noch helte minder makke troch de saak-Aquash. Op 24 febrewaris 1976 waard it stoflik omskot fan Anna Mae Aquash, in Mikmak-aktiviste út eastlik Kanada en in foaroansteand lid fan 'e AIM, fûn yn 'e wyldernis fan it Pine Ridge Reservaat. Hja wie fermoarde op 'e wize fan in formele eksekúsje. Geandewei it ûndersyk die bliken dat der geroften gien wiene dat se in ynformante fan 'e FBI wie, mar de federale resjerzje ûntstried dat. It ûndersyk eine mar net, wat mei feroarsake waard trochdat Aquash yn Denver, yn Kolorado, ûntfierd wie en yn it Pine Ridge Reservaat yn Súd-Dakota fermoarde, sadat der trije plysjetsjinsten by it ûndersyk belutsen wiene: dy fan Denver en it Pine Ridge Reservaat en de federale FBI – want it wie in misdie dy't yn twa ferskillende steaten plakfûn hie. Yn 1999, doe't der noch altyd nimmen foar de rjochter brocht wie, holden Means en Robert Pictou-Branscombe, in neef fan Aquash, in parsekonferinsje oer de saak, wêrby't se Vernon Bellecourt derfan beskuldigen opdracht ta de moard jûn te hawwen, wylst Clyde Bellecourt bewurkmastere hie dat it misdriuw yn it Pine Ridge Reservaat plakfûn. Neffens Means wie de AIM-lieding dêr (no) fan op 'e hichte, en wie dat de reden dat de bruorren Bellecourt troch in spesjaal tribunaal út 'e organisaasje set wiene, mar besocht men fierders de saak binnenskeamers te hâlden om 'e AIM net te skansearjen. Means en Pictou-Branscombe beskuldigen fierders trije lju fan Yndiaansk komôf, Arlo Looking Cloud, Theda Nelson Clark en John Graham, derfan dat se it smoarge wurk opknapt hiene. (De beide manlju waarden yn 2003 oanklage en yn aparte rjochtsaken yn 2004, resp. 2010 foar de moard feroardiele, mar Nelson Clark, dy't tsjin dy tiid yn in fersoargingstehûs siet, ûntsprong de dûns.)
Kantabryske See
De Kantabryske See (Spaansk: Mar Cantábrico; Frânsk: Mer Cantabrique; Galisysk: Mar Cantábrico, Astuerysk: Mar Catábricu; Kantabrysk: Mar Cantábricu; Baskysk: Kantauri) is in see foar de súdwestlike kust fan it Jeropeeske fêstelân. Dit wetter leit foar de noardkust fan it Ibearysk Skiereilân en foarmet it súdlike diel fan 'e Golf fan Biskaje. De Kantabryske See is ferneamd nei de regio Kantaabrje, yn noardlik Spanje.
De Kantabryske See mjit sa'n 800 km fan east en west. De breedte is iepen foar ynterpretaasje, mar ornaris wurdt dêrfoar likernôch 50 km rekkene. Dêrmei soe de Kantabryske See in oerflak fan ûngefear 40.000 km² beslaan. It djipste punt befynt him op 2.789 m ûnder it wetteroerflak.
De Kantabryske See is in rânesee fan 'e Atlantyske Oseaan. De see foarmet, fan west nei east, de noardlike begrinzging fan 'e Spaanske autonome mienskippen Galysje, Astuerje, Kantaabrje en Baskelân. Hy foarmet ek de westlike begrinzging fan it Frânske departemint Pyrenées-Atlantiques yn Frânsk-Baskelân.
Oan 'e Kantabryske See lizze wichtige havenstêden as Gijón yn Astuerje, Santander yn Kantaabrje, en Bilbao en San Sebastián yn Baskelân. Yn Frânsk-Baskelân lizze de baaiplakken Biarritz en Bayonne oan 'e Kantabryske See. De noardlike râne fan 'e Kantabryske See oan 'e Frânske súdwestkust wurdt oanjûn troch de mûning fan 'e rivier de Adour, by Bayonne.
Suzanne (bibelsk ferhaal)
Suzanne, yn it Hebriuwsk: שׁוֹשַנָה, Šōšannāh (eins in frouljusnamme dy't fan "leelje" betsjut) en yn it Gryksk: Σουσαννα, Sousanna, is in omstriden tafoeging oan Daniël, in boek dat diel útmakket fan sawol de joadske as de kristlike Bibel. Suzanne fertelt it ferhaal fan 'e frou mei deselde namme, dy't troch twa âldere rjochters ferge wurdt om seksuële omgong mei harren te hawwen, mar wegeret, en krekt op 'e tiid rêden wurdt. De bedoeling fan it ferhaal is om oan te tsjutten dat God ûnskuldigen bystiet dy't trou bliuwe oan syn geboaden. Suzanne is inkeld oerlevere yn it Gryksk.
Status
Yn 'e joadske Tenach en yn it Alde Testamint fan 'e Bibel sa't dat yn gebrûk is ûnder de protestantske denominaasjes is allinnich de tekst fan Daniël werjûn neffens it Hebriuwsktalige orizjineel, dus sûnder it apokryf achte Suzanne of de oare Taheakken op it Boek Daniël (Azarja en Bel en de Draak). De Anglikaanske Tsjerke lit Suzanne ôfprintsje yn syn bibels, mar ûnder it betingst dat it net bedoeld is om 'e tsjerklike lear op te basearjen (dus inkeld foar de nijsgjirrigens). Yn 'e Roomsk-Katolike Tsjerke, lykwols, heart Suzanne wol ta de kanon en foarmet it gewoan haadstik 13 fan it boek Daniël. En yn 'e eastersk-otterdokse tsjerken, dy't de gearstalling fan 'e Septuaginta, de iere Grykske bibeloersetting, oanhâlde, is dat krekt-en-gelyk. Yn 'e Nije Fryske Bibeloersetting fan 1978, dêr't Daniël mar tolve haadstikken hat, wurdt Suzanne mei de oare beide tafoegings oan Daniël fermeld by de apokrife boeken as in taheakke by it Alde Testamint.
Oerlevering
Suzanne is allinnich mar oerlevere yn it Gryksk, en wol yn twa foarmen. De fariant út 'e Septuaginta stiet allinne mar yn 'e Kodeks Chisianus; de oare foarm is de ferzje fan 'e hellenistyske joadske skriftlearde Téodotus († ±200), dêr't de Roomsk-Katolike Tsjerke him op basearret. Yn iere kristlike bibels waard Suzanne foaroan yn it boek Daniël tafoege, mar de kristlike teolooch Hiëronymus fan Stridon (347-420) pleatste it ynstee oan 'e ein fan Daniël, en dat is sûnt wenst wurden. De Grykske wurdspilings yn 'e tekst binne troch guon bibelwittenskippers en teologen oanhelle as bewiis foar de stelling dat Suzanne nea yn it Hebriuwsk of Arameesk bestien hat, mar oare saakkundigen hawwe ferwiisd nei wurdpearen yn dy talen dêr't in Grykske oersetting op basearre wêze kinne soe. Wer oaren hâlde út dat de wurdspilings (dy't yn 'e Fryske oersetting trouwens weiwurden binne) in tafoeging binne fan 'e Grykske oersetter, en dat se alhiel neat oer de oarspronklikens fan 'e tekst sizze.
Ynhâld
Under de Babyloanyske Ballingskip wennet der yn 'e stêd Babylon in tsjeppe, fromme, Joadske troude frou dy't fan Suzanne hjit. Har man Joäkim is in foaroansteand lid fan 'e mienskip, dat de lieders fan 'e Joaden komme oates en toates by him oer de flier. De beide âldere mannen dy't as rjochter of âldste oer de Joaden oansteld binne, krije sin oan har, en op in hjitte middei, as hja it tsjinstfolk fuortstjoerd hat om yn beslettenens yn har tún te baaien, bestrune se har troch harren skûl te hâlden mank it strewelleguod. Op 't lêst, as se wer yn 'e hûs sil, sprekke se har oan en sette har ûnder druk om mei har beiden omgong te hawwen. As se net oan dy eask foldocht, sa drige se, dan sille se har derfan beskuldigje dat se yn har tún ûnder in beam har man bedragen hat mei in oare man.
Suzanne wegeret lykwols om ta te jaan oan 'e sjantaazje. De beskuldiging wurdt makke en it folk leaut de beide mannen, dy't ommers rjochters en âldsten fan 'e mienskip binne, dat Suzanne wurdt feroardiele om terjochtsteld te wurden foar oerhoer. As hja dan lykwols yn har need God oanropt, ferskynt ynienen Daniël op it toaniel, dy't it omsteand laach mei wurden safier kriget dat er de beide rjochters apart ûnderstean mei oer de moeting dy't Suzanne hân hawwe soe mei in ûnbekende jongfeint. As er de iene freget hokfoar beam oft Suzanne en de jongfeint de leafde ûnder bedreaune, seit er fan in mastykbeam (Pistacia lentiscus); as er de oare deselde fraach steld, seit dy fan in iik (Quercus). Fanwegen it ûnbidige ferskil yn grutte, dat makket dat nimmen dy beammen mei-inoar betiizje kinne soe, is it foar alle oanwêzigen daliks dúdlik dat de mannen der mar wat hinne lige. Dan wurde de beide falske beskuldigers oppakt en deamakke, en triomfearret de deugd.
Fryske oersetting
Yn 'e Nije Fryske Bibeloersetting, dy't yn 1978 mei stipe fan 'e provinsje Fryslân, it Nederlands Bijbelgenootschap te Haarlim en de Katholieke Bijbelstichting te Bokstel útjûn waard, is Suzanne yndield ûnder de apokrife of deuterokanonike boeken, by de Taheakken op it Boek Daniël, yn 'e mande mei Azarja en Bel en de Draak. Dizze oersetting fan Suzanne waard makke troch pater dr. S. Galama ofm, dy't op taalkundich mêd ûnderstipe waard troch frisikus M.J. de Haan.
Puppy
"Puppy", "The Puppy", "Puppies" of "The Puppies" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
De Griene Ierde
De Griene Ierde, yn it oarspronklike Ingelsk: Green Earth, is in histoaryske roman fan 'e hân fan 'e Frysk-Amerikaanske skriuwer Frederick Feikema Manfred (1912-1994). Mei 834 siden (yn 'e Fryske oersetting) is Green Earth Manfred syn magnum opus. It boek, dat suver folslein autobiografysk is, beskriuwt de jonkheid fan Alfred Alfredson, dy't opgroeid yn in Frysk ymmigrantefermidden yn 'e Amerikaanske steat Iowa, en it houlik fan syn âldelju. Green Earth waard foar it earst útjûn yn 1977. De Fryske fertaling, fan oersetter Geart fan der Mear, kaam út yn 2013.
Ynhâld
Green Earth fertelt oer de jonkheid, yn it Midwesten fan 'e Feriene Steaten, fan Alfred "Free" Alfredson, in Frysk ymmigrant fan 'e trêde generaasje. It dekôr is, lykas yn hast alle boeken fan Manfred, it gebiet oan 'e rivier de Missoury en de Grutte Siouxrivier, dêr't de grinzen fan 'e Amerikaanske steaten Iowa, Minnesota, Súd-Dakota en Nebraska byinoar komme. Dy krite wurdt wol fan Siouxlân neamd, in oantsjutting dy't trouwens troch Manfred sels optocht is en dêr't er bekendheid oan skonk mei syn roman This Is the Year. Green Earth is skreaun yn it personele perspektyf, en wurdt ôfwikseljend troch de eagen fan Free, syn mem Ada en syn heit Alfred ferteld. It bestiet út trije dielen.
Diel 1, De Frou fan it Hûs, giet oer it houlik fan Ada en Alfred; Diel 2 en 3, Koaningen fan it Hiem en It Lân fan de Ingels, fertelle oer de jonkheid fan Free. It boek jout in ynkringend byld fan in Frysk ymmigrantefermidden yn Amearika oan it begjin fan 'e tweintichste iuw, fan it houlik fan syn âldelju, yn 1909, oant it ferstjerren fan syn mem, yn 1929. It fêsthâlden oan it Fryskeigene en tagelyk it opgean yn 'e Amerikaanske kultuer wurdt beljochte, en ek it swiersettich kalvinisme, oan 'e iene kant ferstikkend, oan 'e oare kant waarm en feilich, wurdt treflik beskreaun. It boek foarmet teffens in leafdefol portret fan Ada Engleking (eins Manfred syn eigen mem, Alice van Engen). Fierders komme ek it boerebedriuw en it boartsjen fan 'e bern yn en om 'e pleats op 't aljemint, krekt as Free syn muoisume relaasje mei syn heit, dy't mar net begripe kin dat syn soan syn siel en sillichheid net kwyt kin yn it buorkjen allinnich, of wat er altyd oan dat lêzen en skriuwen fynt. Manfred hat alles pas fyftich jier nei dato opskreaun, doe't er syn jonkheid geastlik ferarbeide hie en der sûnder wrok op weromsjen koe.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan Green Earth ferskynde yn 2013 ûnder de titel De Griene Ierde, yn in fertaling fan 'e hân fan Geart fan der Mear, dy't earder û.m. Tess of the d'Urbervilles, fan Thomas Hardy, en Idylls of the King, fan Alfred Lord Tennyson oersette. De Griene Ierde waard útjûn troch de Utjouwerij Elikser te Ljouwert, mei in tige oansprekkend en tapaslik omslachûntwerp fan Evelien Veenstra, op basis fan troch Fan der Mear sels oanlevere materiaal, dat him skonken wie troch Freya Feikema, de dochter fan 'e skriuwer.
Bunskoek
"Bunskoek" is in Nederlânske efternamme, fan Drintsk komôf. De namme is ôflaat fan it Drintske wurd beustekoek, it wurd foar in bjistkoek, in koek makke mei de molke fan in kij dy't krekt keale hat, bjist.
Presintatrise en tv-programmamakster Daphne Bunskoek is in bekende Nederlanner.
Kening Hagler
Yn 1751 tekene er yn Albany, yn 'e steat New York, in ferdrach dat de frede tusken de Katôba en de Irokeeske Konfederaasje bekrêftige. Under de Frânske en Yndiaanske Oarloch stjoerde er yn 'e jierren 1756-1757 in kontingint krigers om ûnder kolonel George Washington, de lettere Amerikaanske presidint, mei te fjochtsjen tsjin 'e Frânsen en harren Yndiaanske bûnsgenoaten. In lytser Katôba-kontingint joech him yn 1758 by generaal John Forbes, yn Firginia.
As Kening Hagler syn wichtichste die wurde lykwols de ûnderhannelings mei it koloniale regear fan Súd-Karolina, yn july 1760, beskôge, dy't úteinlik liede soene ta de stifting fan in eigen reservaat foar de Katôba. Mar ear't it safier wie, kaam Kening Hagler op 30 augustus 1763 om it libben by in oerfal fan sân krigers fan 'e Sjâny (Shawnee), dy't him allinnich op 'e wei troffen doe't er weromkearde fan in besyk oan 'e Wakshou (Waxhaw), in buorstamme fan 'e Katôba. Kening Hagler wurdt beskôge as de grutste lieder dy't de Katôba ea fuortbrocht hawwe. Yn 2009 waard er as earste Yndiaan ynhuldige as lid fan 'e South Carolina Hall of Fame.
Prins fan Oranje-Nassau
Prins fan Oranje-Nassau is yn Nederlân de titel fan lidden fan de keninklike famylje.
Prins of prinses fan Oranje-Nassau binne op it stuit ûnder oaren (oardere nei âldens):
Katedraal fan Bayeux
De Notre-Dame fan Bayeux ("Us-Leaffrouwe fan Bayeux") is de katedraal fan it Frânske bisdom Bayeux-Lisieux. Mei de yn de styl fan de Normandyske gotyk útfierde katedraal waard yn de 12e iuw útein set. Yn de 15e iuw kaam in ein oan de bou mei it foltôgjen fan de krusingstoer.
Romaanske bou
De foargonger fan de hjoeddeiske katedraal wie in romaansk gebou, dat nei in brân op inisjatyf fan biskop Hugo fan Ivry (1015-1049) rekonstruearre en op 14 july 1077 yn oanwêzichheid fan hartoch Willem en syn frou Mathilde ynwijd waard. Foar dy gelegenheid joech biskop Odo (1049-1097) yn 1066 de opdracht ta it meitsjen fan it ferneamde Tapyt fan Bayeux, dat as in stripferhaal de oermastering fan Ingelân troch Willem de Basterd útbyldet.
Fanôf it begjin fan de 12e iuw nei in brân by it belis fan de stêd troch Hindrik I fûnen der wer grutskalige wurksumheden oan de katedraal plak, dy't stadichoan alle dielen fan it gebou oanbelangen en oant it ein fan de 15e iuw mei de foltôging fan de krusingstoer duorje soene. De weropbou fan de katedraal waard fuortendaliks troch biskop Richard II trochset, neffens de kronykskriuwer Willem fan Malmesbury tanksij de kening fan Ingelân. Yn 1160 waard de katedraal op 'e nij troffen troch brân. Mar ûnder it episkopaat fan Filip fan Harcourt 1142–1163 waard it wurk wer oppakt en ûnder Hindrik II fan Pardieu kontinuearre.
Yn de jierren 1120-1130 waard útein set mei de fernijing fan de legere dielen fan it skip, karakteristyk foar de Normandyske romaanske arsjitektuer.
Goatyske bou
De goatyske bou sette yn 1180 útein mei de sydbeuken fan it skip yn in styl dy't ûntliend wie fan Île-de-France. In iuw letter waarden tusken 1280 en 1350 de bûtenmuorren ôfbrutsen foar de bou fan rige sydkapellen tusken de âlde steunbearen. Dendrogronologysk ûndersyk wiisde út dat de bou fan it goatyske koer plakfûn tusken 1224 en 1228. De hege goatyske ferwulften, ljochtbeuken, in trifoarium, de tige puntige spitsbôgen en folop grutte en lytse pylders en roazetten binne typysk foar de Normandyske gotyk.
Biskop François de Nesmond (1662–1715) liet in nij doksaal yn de katedraal bouwe. Ek ûnder syn episkopaat krige de krusingstoer in klassisistyske bekroaning, neffens in ûntwerp fan de arsjitekt Jacques Moussard.
Sûnt de Frânske revolúsje
De katedraal waard yn 1790 mei it útbrekken fan de revolúsje op 'e nij plondere en dêrnei yn gebrûk nommen as in Timpel fan de Rede. De katedraal kaam wer wat letter leech te stean en rekke doe yn ferfal. Yn 1851 stelde Eugène Viollet-le-Duc út om it doksaal ôf te brekken. Ek woe de arsjitekt de krusingstoer ôfbrekke, dy't drige yn te stoarten, mar lang om let waard de toer sparre tanksij it krewearjen fan yngenieur Eugène Flachat. De krusingstoer waard net ôfbrutsen mar restaurearre en krige doe in neogoatyske ferheging mei de hjoeddeiske koperen bekroaning fan de arsjitekt fan it bisdom, Gabriel Crétin.
Brânskildere ramen
Fan de midsiuwske brânskildere ramen is hast neat bewarre bleaun. De Ingelske besetting fan 1417 oant 1450 brocht grutte skea en in iuw letter fernielden Hugenoaten de tsjerke. Yn 1760 waarden 87 fan de doe noch besteande midsiuwske ramen ferwidere foar in restauraasje. Mar de ramen kamen net werom om't it kapittel mear ljocht yn de katedraal ha woe. Yn 1802 waarden der wer ramen ferwidere en in de bibleteek fan it kapittelgebou opslein nei't der skea ûntdutsen waard dy't liede koe ta de ferneatiging fan de ramen. De lêste midsiuwske fragminten waarden yn de 20e iuw restaurearre en yn nije ramen yntegrearre.
De bêst bewarre ramen stelle de twa biskoppen Exupère en Loup foar. It binne de lêste twa biskoppen fan in rige fan njoggen dy't yn de jierren 1260 makke binne. De ramen mei de biskoppen waarden yn de jierren 1983-1984 restaurearre en yn nij glês yntegrearre yn de Kapel fan Sint-Finsintius (noardlik koeromgong).
Ynrjochting
De katedraal hat twa oargels dy't troch Cavaillé-Coll boud binne. It grutste oargel op de westlike oargelkreake datearret fan 1862, it oargel yn it koer fan 1861. Under ien fan de romaanske bôgen stiet in monumintale preekstoel mei klankboerd. De preekstoel waard yn 1786 ûntwurpen troch Jean-Louis Mangin.
Blue Lagoon
"Blue Lagoon" of "The Blue Lagoon" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Katedraal fan Bayeux
Klokken
De katedraal hat 17 klokken. Twa klokken binne yn juny 2014 oan it besteande bestân tafoege.
Krypte
Yn de midsiuwen waard de romaanske krypte tichtmitsele en fergetten en yn de 15e iuw foar it earst wer ûntdutsen. Sadwaande bleau de oarspronklike krypte út de 11e iuw goed bewarre. Twa rigen korintyske pylders drage in romaansk krúsferwulft. Boppe de kapitelen binne 15e-iuwske fresko's fan ingels mei ferskillende ynstruminten oanbrocht. Oan de noardlike muorre is ûnder in kleurich fresko de tombe mei it ûnthalze byld fan Gervais de Larchamp, koarhear fan Goupillères yn 1405.
Kapittelgebou
Under de opmerklike goatyske arsjitektuer fan de katedraal falt ek de fjouwer traveeën tellende kapittelseal, dy't oan de noardlike kant fan de westlike gevel oanslút en twa ferdjippings heech is. It gebou datearret fan 1429-1436. Oer de flier leit in labyrint fan glazuere tegels. Dêr is ek de skatkeamer, dêr't û.o. in 11e iuwsk ivoaren kistje, de 12e-iuwske kazufel fan biskop Regnobert, in 13e-iuwsk relikwarium en de biskoplike sit út de 14e iuw bewarre wurdt. Yn de kapittelseal is ek in muorreskildering bewarre bleaun út de 15e iuw, dy't de kroaning fan Marije mei om har hinne knibbeljende koarhearen foarsteld. It wie eartiids it skriptoarium, wylst op de twadde ferdjipping de kapittelbibleteek wie ûnderbrocht. De bibleteek bestiet út hast 5.700 wurken fan 1476 oant 1953. It is ien fan de seldsume gebouwen fan syn soarte dy't yn Frankryk oerbleaun binne.
Suzanne (foarnamme)
"Suzanne" is in froulike foarnamme fan Hebriuwsk komôf.
Hebriuwsk
De namme is ôflaat fan de Hebriuwske namme שׁוֹשַנָה - Šōšannāh. De namme betsjut Leelje.
Bibel
Yn it Alde Testamint is in ferhaal Suzanne. Ek it Nije Testamint hat in frou mei de namme Suzanne.
Ferkoartings
Nammen as Sanne en Sus kinne foarme wurde as ferkoartings fan Suzanne.
Grutte Priis Formule 1 fan Itaalje 2007
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Itaalje 2007 yn Monza op 9 septimber 2007. It wie de trjettjinde race fan 17 races fan de Formule 1 yn 2007. Hy waard op it Sirkwy fan Monza hâlden. De race waard hâlden oer 53 omgongen, op it 5,8 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306,7 kilometer.
Santa's Little Helper
"Santa's Little Helper" of "Santa's Little Helpers" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
USS Utah (skip út 1911)
De USS Utah wie in Amerikaansk slachskip fan 'e Florida-klasse, mei de koade BB-31 (letter AG-16). It wie fan 1911 oant 1941 (formeel oant 1944) yn 'e tsjinst by de Amerikaanske Marine. De USS Utah waard ûnder de Oanfal op Pearl Harbor ta sinken brocht en leit noch altyd op 'e boaiem fan 'e lagune Pearl Harbor.
Bou en skaaimerken
De USS Utah wie it twadde skip fan 'e Florida-klasse, nei syn susterskip de USS Florida. De kyl fan 'e USS Utah waard lein op 9 maart 1909 op 'e skipswerf fan 'e New York Shipbuilding Corporation yn Camden yn Nij-Jersey, dêr't it skip op 23 desimber fan datselde jier al te wetter litten waard. As marineskip wie de USS Utah swier bepânsere, en it skip wie bewapene mei tsien 12 inch (305 mm)-kanonnen, en dêropta mei ferskate mindere wapens. It skip hie in lingte fan 159 m, in breedte fan 26.90 m en in djipgong fan 8.70 m. De topsnelheid bedroech 21 knopen, oftewol 39 km/h.
Iere jierren
Begjin 1914, doe't de Feriene Steaten besleaten ta in yntervinsje yn 'e Meksikaanske Boargeroarloch, waarden de USS Utah en it susterskip de USS Florida nei Meksiko ta stjoerd. Underweis ûntfong de USS Utah it befel om 'e SS Ypiranga te ûnderskeppen, in frachtskip dat ûnder de flagge fan it Keizerryk Dútslân fear en in lading wapens oan board hie dy't bestimd wiene foar de troepen fan 'e Meksikaanske diktator Victoriano Huerta. De oankomst fan 'e SS Ypiranga yn 'e haven fan Veracruz joech oanlieding ta de Amerikaanske besetting fan Veracruz. De USS Utah en de USS Florida setten tûzen mariniers en matroazen oan lân, dy't de folgjende dagen alle Meksikaanske rebellen út 'e stêd ferdreaune. Dêrby foelen oan Amerikaanske kant 94 en oan 'e Meksikaanske kant hûnderten deaden. Nei twa moannen yn Veracruz kearde de USS Utah werom nei de Atlantyske Oseaan, dêr't it slachskip de folgjende pear jier belutsen wie by rûtine-operaasjes en oefenings.
Earste Wrâldoarloch
Nei't de Feriene Steaten yn april 1917 by de Earste Wrâldoarloch belutsen rekke wiene, waarden fanwegen in grut tekoart oan stookoalje yn it Feriene Keninkryk allinne âldere, op stienkoal stokende Amerikaanske slachskippen de Atlantyske Oseaan oerstjoerd om har by de Britske Grutte Float te jaan. De USS Utah waard ynstee yn 'e Chesepeakebaai stasjonearre foar de training fan masinisten en kanonniers foar de fluch útwreidzjende Amerikaanske Marine. Pas yn augustus 1918 reizge ek de USS Utah ôf nei Jeropa, yn it selskip fan twa oare slachskippen, de USS Nevada en de USS Oklahoma. De trije slachskippen operearren de lêste moannen fan 'e oarloch út 'e Bantrybaai yn Ierlân wei troch grutte en weardefolle konfoaien keapfardijskippen te eskortearjen. De USS Utah tsjinne by dy operaasjes as it flaggeskip fan skout-by-nacht Thomas S. Rodgers.
Ynterbellum
Neffens de regels fêstlein yn it Marineferdrach fan Londen, fan 1930, dat rjochte wie op 'e beheining fan 'e wapenwedrin, waard de USS Utah, dy't dochs al ferâldere begûn te reitsjen, tusken july 1931 en april 1932 omboud ta in doelskip sûnder direkte militere funksje. Alle primêre en sekundêre wapens waarden ferwidere, en de koade BB-31 (foar it 31e Amerikaanske slachskip) waard feroare yn 'e koade foar in doelskip, AG-16. Fierders waard der in systeem ynstallearre dat taliet dat it skip by oefenings dêr't it as doelwyt foar brûkt waard, radiografysk bestjoerd wurde koe. De USS Utah waard yndield by de Amerikaanske Pasifyske Float yn San Pedro, yn Kalifornje. Oant 1941 tsjinne it skip doe as doelwyt foar bommesmiters fan 'e Amerikaanske fleandekskippen fan 'e Pasifyske Float.
Oanfal op Pearl Harbor
Fanwegen oprinnende spannings yn it gebiet fan 'e Stille Oseaan, dy't ferbân holden mei de Twadde Sineesk-Japanske Oarloch en oanboaze waarden troch de oangeande Twadde Wrâldoarloch yn Jeropa, ferhuze de Amerikaanske presidint Franklin D. Roosevelt de Amerikaanske Pasifyske Float yn begjin 1941 fan Kalifornje nei it Marinestasjon Pearl Harbor, yn it Territoarium Hawaï. Op 7 desimber 1941 lei de USS Utah foar anker yn 'e lagune Pearl Harbor, oan 'e súdkant fan Ford Island, doe't de Japanske Oanfal op Pearl Harbor plakfûn, wêrmei't de Feriene Steaten de Twadde Wrâldoarloch ynskuord waarden. It ôftanke slachskip waard ûnder it bombardemint rekke troch twa torpedo's. It skip kapseisde en sonk, wêrby't 58 bemanningsleden de dea fûnen.
Kening fan de Nederlannen
Kening fan de Nederlannen is de titel fan de foarsten fan it Keninkryk fan de Nederlannen. Wylst it lân in 1813 ûntstean is, wie de foarst oarspronklik Soeverein Foarst. Earst 16 maart 1815 waard er kening.
List fan keningen
List begjinnend mei de hjoeddeiske kening:
Tsjerke fan Grikelân
De Tsjerke fan Grikelân (Gryksk: Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, Ekklisia tis Ellados), is in kristlike tsjerke fan eastersk-otterdokse synjatuer, dy't ûnderdiel útmakket fan wat wol de Gryksk-Otterdokse Tsjerke neamd wurdt, mar wat eins in groep ûnderskate tsjerken op Gryksk-otterdokse basis is. It is in autosefale (selsbestjoerende) tsjerke yn kommuny mei de oare eastersk-otterdokse tsjerken, ûnder it bewâld fan 'e aartsbiskop fan Atene.
Skiednis
De eastersk-otterdokse tsjerke yn Grikelân giet werom op 'e sindingsreizen dy't de apostel Paulus tusken 41 en 65 makke. Nei it Grutte Skisma fan 1054, wêrby't it ta in definitive brek kaam tusken de Roomsk-Katolike Tsjerke en de eastersk-otterdokse tsjerken, foel Grikelân iuwenlang ûnder it Oekumenysk Patriargaat fan Konstantinopel, ek nei't dat ûnder Turksk tafersjoch kaam te stean nei't de Osmaanske Turken yn 1453 Konstantinopel ynnommen hiene. Doe't Grikelân yn 1830, nei njoggen jier fan ûnmeilydsum oarlogjen tsjin 'e Turken, op 't langelêst syn ûnôfhinklikens wûn, die bliken dat it foar de nije steat problematysk wie as de tsjerkehiërargy rekkenskip ôflizze moast oan in patriarch yn it fiere Konstantinopel dy't noch altiten ûnder Osmaanske fâdij stie. Dêrfandinne dat it Grykske regear yn 1833 de tsjerke binnen de (doetiidske) Grykske lânsgrinzen autosefaal ferklearre, en dêrmei de Tsjerke fan Grikelân as apart tsjerkegenoatskip stifte. Pas yn 1850 lei it Patriargaat fan Konstantinopel him by dy útmakke saak del.
Sizzenskip
Mar de Tsjerke fan Grikelân hie inkeld sizzenskip binnen de grinzen fan 'e Grykske steat — de grinzen fan 1833. Neitiid wreide dy sizzenskip him út mei dy grinzen, mar dêr lei it Osmaanske regear nei de lêste útwreiding, fan 1881, it near op. Sadwaande falle de lettere gebietsútwreidings fan 'e Grykske steat offisjeel net ûnder de Tsjerke fan Grikelân.
Kreta, dat yn 1898 binnen it Osmaanske Ryk selsbestjoer krigen hie, waard yn 1908 nei in opstân troch Grikelân anneksearre (yn 1912 formalisearre ûnder it Ferdrach fan Boekarest); tsjin dy tiid hie it lykwols al in eigen tsjerke (de Tsjerke fan Kreta), dy't ûnder de patriarch fan Konstantinopel falt.
Gryksk-Masedoanje, Epierus en de eilannen yn it noarden fan 'e Egeyske See kamen yn 1912, nei de Earste Balkanoarloch, by Grikelân, en West-Traasje yn 1913, nei de Twadde Balkanoarloch. Dizze saneamde "Nije Lannen" falle offisjeel noch altiten streekrjocht ûnder it Patriargaat fan Konstantinopel. Ut praktyske omtinkens wurde se lykwols ûnder in oerienkomst mei Konstantinopel de facto bestjoerd troch de Tsjerke fan Grikelân, útsein de autosefale Monastyske Mienskip fan 'e Hillige Berch (op it skiereilân Athos) en it Patriargale Eksargaat Patmos (op it eilantsje Patmos), dat om histoaryske redens lytse selsstannige tsjerkjes binne dy't ûnderhearrich binne oan 'e patriarch fan Konstantinopel.
De Dodekanesos (de eilannegroep mei Rodos as wichtichste eilân), dy't pas yn 1947 oerdroegen waard oan Grikelân, falt ek noch altyd streekrjocht ûnder it Patriargaat fan Konstantinopel, en yn dit gefal wurdt it gesach der ek echt troch Konstantinopel útoefene.
Hjoed de dei
De Tsjerke fan Grikelân is hjoed de dei noch altiten in steatstsjerke; de salarissen en pinsjoenen fan 'e geastliken wurde betelle troch de steat en binne kwa hichte ferlykber mei dy fan leararen. Religieuze houliken en dopen útfierd troch de Tsjerke steane foar de Grykske wet gelyk mei it boargerlik houlik en ynskriuwings yn it boargerlik berteregister. It wurdt as net mear as normaal beskôge dat it Grykske regear him bemuoit mei de biskopsbeneamings binnen de Tsjerke fan Grikelân (en trouwens likegoed binnen de Tsjerke fan Kreta).
Servatius
Servatius fan Maastricht (neffens in oerlevering berne yn Armeenje of Palestina, wierskynliker is lykwols Galje, ferstoarn yn Maastricht of Tongeren) libbe yn de 4e iuw (of 5e iuw) en wie de earste histoarysk oanwiisbere biskop fan Nederlân. Neffens de oerlevering soe hy de njoggende of tsiende en lêste biskop fan Tongeren en earste fan Maastricht west ha. Servatius is patroanhillige fan de stêd Maastricht en ien fan de iishilligen. Syn feestdei is op 13 maaie. It grêf fan Servatius is yn de krypte fan de Sint-Servaasbasilyk yn Maastricht te finen.
Nei syn dea
Servatius - nei alle gedachten de lettere - waard yn de tsjerke fan Maastricht begroeven. Op it plak waard ynearsten in houten kapel boud, dy't letter ferfongen is troch in stiennen Servaastsjerke. Nei't op de feestdei fan Sint-Servatius Karel Martel de islamityske legers by Poitiers fersloech, waard de Servaastsjerke út tankberens oerladen mei jeften, lykas in nagelnij alter. Letter wie Karel de Grutte beskermhear fan de Servaastsjerke. Nei alle gedachten ferneatigden de Wytsings de tsjerke en yn de 11e iuw waard útein set mei de nijbou fan de tsjerke, dy't noch jimmeroan oan it Vrijthof yn Maastricht stiet.
Sûnt de 9e iuw naam de legindefoarming om Servatius hinne ta. Sa soe Servatius út Armeenje komme en famylje wêze fan Kristus sels. Hy soe ôfstamme fan Esmerentia, de mem fan Jezus' beppe Anna. Ek soe Servatius út Palestsina komme en dêr wachter west ha fan it Hillich Grêf yn Jeruzalim en nei in fizioen nei Tongeren gien wêze. En ek al libbe Attila de Hun folle letter, hy soe troch Servatius bekeard en doopt wêze.
Ferearing
Servatius hat syn ferearing û.o. te tankjen oan syn foarsizzing fan de ynfal fan Hunnen. Neffens Gregoarius fan Toers soe Servatius nei Rome pylgere ha om dêr te bidden by it grêf fan Petrus om beskerming ôf te smeken. Dêr ferskynde Petrus him yn in fizioen, dy't him meidielde dat syn gebed net ferhoard waard. Servatius reizge nei Tongeren werom en liet doe de biskopssit ferhûzje nei Maastricht, dêr't er wat letter ferstoar. Servatius waard oan de kant fan de wei begroeven, en alhoewol't it dêr winterdeis bot sneie koe bleau der op it plak fan syn lêste rêstplak nea snie lizzen. De kaai dy't Servatius yn Rome fan Petrus krige soe neffens de 11e-iuwske muonts Jocundus clavem divine fabricationis wêze, d.w.s. troch God makke. De ûnbidich grutte himelske kaai foarmet sûnt it attribút fan Servatius en hy wurdt dêrmei yn 'e regel ek ôfbylde. Deselde muonts skreau yn in hagiografy ek oer it wûnder, dat de hillige Servatius in oanfal fan in manmachtich leger fan de Sarasenen op it ryk fan Karel de Grutte hie ôfslein.
In proseduere om Servatius hillich te ferklearjen hat der nea west. Dat wie yn dy tiid ek net gebrûklik. De Dominikanen stelden yn 1330 offisjeel in ferearing fan Servatius yn, nei't de hillige in oanslach op de synoade yn Keulen ferhindere hawwe soe. Yn 1584 waard Servatius yn it Martyrologium Romanum ynskreaun en yn 1634 legalisearre paus Urbanus VIII alle iepenbiere hilligenferearings dy't âlder wiene as 100 jier. Dêrmei wie ek Servatius offisjeel in troch de Tsjerke erkende hillige woarn. Fanwegen it grêf fan Servatius waard Maastricht ien fan de grutte Europeeske beafeartsplakken yn de midsiuwen. De ferearing wie yn it midden fan de 12e iuw op syn hichtpunt. Sûnt dy tiid wurde de bonken yn in skryn bewarre. Dy skryn krige de namme needkiste om't de skryn ek yn tiden fan need yn prosesjes troch de strjitten droegen waard, lykas yn it jier 1475 doe't de pest yn Maastricht útbriek.
Yn de 12e iuw skreau Hendrik fan Veldeke in hagiografy oer it libben fan Sente Servas. Oare hânskriften joegen de ynspiraasje foar ien fan de earste literêre geskriften yn in iere foarm fan de Nederlânske taal. It earste diel beskriuwt it libben fan de hillige en it twadde diel de wûnders fan de biskop nei syn dea.
Nocht altiten is Maastricht it sintrum fan de ferearing fan Servatius. Alle jierren wurdt dêr yn maaie de Sint-Servaasprosesje organisearre.
Servatius wurdt oproppen by swierrichheden mei de fuotten, tsjin froastskea, rimmetyk, en tsjin oerlêst fan ratten.
Azarja (liet)
Azarja, yn it Hebriuwsk: אזריה, Azaryah, ek wol it Liet fan Azarja of It Gebed fan Azarja en de Lofsang fan 'e Trije Jongfeinten neamd, is in apokrife tafoeging oan Daniël, in boek fan sawol de joadske as de kristlike Bibel. Yn 'e joadske Tenach en yn it Alde Testamint fan 'e Bibel sa't dat yn gebrûk is ûnder de protestantske denominaasjes is allinnich de tekst fan Daniël werjûn neffens it Hebriuwsktalige orizjineel, dus sûnder Azarja of de oare Taheakken op it Boek Daniël (Suzanne en Bel en de Draak). De Anglikaanske Tsjerke lit Azarja ôfprintsje yn syn bibels, mar ûnder it betingst dat it net bedoeld is om 'e tsjerklike lear op te basearjen (dus inkeld foar de nijsgjirrigens). Yn 'e Roomsk-Katolike Tsjerke, lykwols, heart Azarja wol ta de kanon en foarmet it gewoan in passaazje yn it boek Daniël (ynpast tusken Dan. 3:23 en 3:24). En yn 'e eastersk-otterdokse tsjerken, dy't de gearstalling fan 'e Septuaginta, de iere Grykske bibeloersetting, oanhâlde, is dat krekt-en-gelyk. Yn 'e Nije Fryske Bibeloersetting fan 1978 wurdt Azarja mei de oare beide tafoegings oan Daniël fermeld by de apokrife boeken as in taheakke by it Alde Testamint.
Azarja omfettet it gebed fan 'e Joadske balling Azarja, in koarte oergong fan proaza en de lofsang fan him en syn beide maten Chananja en Misjael. Azarja is oerlevere yn it Gryksk, it Latyn en it Syrysk, mar net yn it Hebriuwsk, noch wurdt dernei ferwiisd yn lykfol hokker oerlevere Hebriuwske tekst. De oarsprong fan 'e tekst is sadwaande obskuer, en it is ûndúdlik oft der wol ea in Hebriuwske ferzje fan bestien hat, al hawwe frijwat hjoeddeiske bibelwittenskippers en taalhistoarisy op grûn fan tekstûndersyk fêststeld dat der nei alle gedachten oarspronklik al in ferzje yn in Semityske taal (Hebriuwsk of Arameesk lykje it meast foar de hân te lizzen) bestien hat, dêr't oerlevere farianten op basearre binne. In datearring fan 'e tekst is ek problematysk, mar de measte saakkundigen tinke oan de earste of twadde iuw f.Kr.
Ynhâld
Azarja bestiet út trije dielen. It iepenet mei it boetfeardige gebed fan Azarja, dat dy opdraacht oan God as hy en syn beide maten Chananja en Misjael troch de tsjinners fan 'e Babyloanyske kening Nebûkadnêzer II yn 'e fjoerûne smiten binne om't hja wegeren har te feroatmoedigjen foar it goudene byld dat de kening meitsje litten hie (sjoch: Dan. 3:8-23). De proaza-oergong ferhellet fan 'e ingel dy't God yn andert op it gebed fan Azarja stjoerd om 'e trije mannen te rêden fan it fjoer. As hja op dy manear troch in godswûnder ûnskeind yn it fjoer steane en beseffe dat hja rêden binne, sjonge de trije freonen in lofsang op God. Dy saneamde Lofsang fan 'e Trije Jongfeinten of Lofsang fan 'e Trije Hillige Jongfeinten, mei syn hieltyd weromkearende refreinfers "besjong en bejubelje Him oant yn ivichheid", foarmet ûnderdiel fan 'e hymne dy't yn 'e eastersk-otterdokse tsjerken by de metten en oare tsjinsten songen wurdt. Yn 'e Roomsk-Katolike Tsjerke wurdt dizze lofsang sneins en op hjeldagen by de lauden songen. Hy stiet as de Benedicite yn it Church of England Book of Common Prayer (fan 'e Anglikaanske Tsjerke), en is dêr ien fan 'e lieten dy't tradisjoneel folgje op 'e earste bibellêzing yn 'e moarnstsjinst, wylst er ek yn 'e lutherske tsjerken gauris ûnderdiel fan 'e moarnstsjinsten útmakket.
Fryske oersetting
Yn 'e Nije Fryske Bibeloersetting, dy't yn 1978 mei stipe fan 'e provinsje Fryslân, it Nederlands Bijbelgenootschap te Haarlim en de Katholieke Bijbelstichting te Bokstel útjûn waard, is Azarja yndield ûnder de apokrife of deuterokanonike boeken, by de Taheakken op it Boek Daniël, yn 'e mande mei Suzanne en Bel en de Draak. Dizze oersetting fan Azarja waard makke troch pater dr. S. Galama ofm, dy't op taalkundich mêd ûnderstipe waard troch frisikus M.J. de Haan.
Marije Amalia fan Nassau-Dietz
Marije Amalia fan Nassau-Dietz of Maria Amalia fan Nassau-Dietz (Hof fan Fryslân, Den Haach, 29 jannewaris 1689 - Slot Oranienstein (Dietz), 27 jannewaris 1771) wie de twadde dochter fan Hindrik Kasimir II fan Nassau-Dietz en Henriëtte Amalia fan Anhalt-Dessau.
Sy waard ferneamd nei har peetmuoike Marije II fan Ingelân. Dy wie ek by har doop op 8 febrewaris 1689 yn de Grutte- of Sint-Jakobstsjerke fan Den Haach.
Beatriks (foarnamme)
Beatriks en Beatrix binne froulike foarnammen, fan Latynsk komôf. It binne gearlûkings fan beata viatrix, wat safolle seit as lokkige frou.
In ferneamde Beatrix is Prinsesse Beatrix.
Jonker fan Amsberch
Jonker fan Amsberch is in Nederlânske aadlike titel foar Prins Claus en syn neiteam. De titel is ynsteld by de boask fan Prinsesse Beatrix en Prins Claus dat de prins ek yn Nederlân in ealman wêze soe. De titel wurdt oerdroegen op alle neiteam.
Jonkers en jonkfrouwen fan Amsberch:
The Internship
Plot
De glêdpratende ferkeapers Billy McMahon en Nick Campbell, dy't inoars bêste freonen binne, krije dien as harren wurkjouwer bankrot giet. It blykt dreger as se tocht hiene om in nije baan te finen, dat Billy tsjinnet foar himsels en Nick in oanfraach yn om staazje te rinnen by ynternetgigant Google. Hoewol't se middenmank de oare sollisitanten frijwat út 'e toan falle om't se de iennichsten fan boppe de tweintich jier binne en gjin relevante wurkûnderfining hawwe, wurde se oannommen omreden fan 'e ûnotterdokse antwurden dy't se jouwe op 'e fragen dy't harren by it sollisitaasjepetear steld wurde. Mei alle oare stazjêren wurde Billy en Nick yndield yn teams dy't it in simmer lang tsjininoar opnimme sille by in ferskaat oan taken. Allinne de leden fan it winnende team kinne rekkenje op in arbeidskontrakt by Google.
Billy en Nick wurde keppele oan ferskate oare stazjêren dy't gjin inkeld oar team hawwe wol: Stuart Twombly, dy't ornaris inkeld belangstelling foar syn smartphone hat; Yo-Yo Santos, dy't oant no ta altyd thúsûnderwiis krigen hat fan syn oerbeskermjende en bazige mem; en Neha Patel, in Yndiaask-Amerikaansk famke dat in fan fan nerd-relatearre kink blykt te wêzen. De lieder fan it team, Lyle Spaulding, besiket allegeduerigen hip oer te kommen om syn brekme oan selsfertrouwen te ferbergjen. It binne allegearre studinten, dy't harren oplieding noch ôfmeitsje moatte. Graham Hawtrey, de lieder fan in oar team, narret oanhâldend de swakkere leden fan it team fan Billy en Nick.
Roger Chetty, it haad fan it staazjeprogramma by Google, hat syn betinkings oer it fermogen fan Billy en Nick om it by Google te meitsjen. Ek Stuart, Yo-Yo en Neha sjogge harren as oerstallige bagaazje. As se de opdracht krije om 'e bugs út in softwareprogramma te heljen, stjoere se Billy en Nick sadwaande om 'e sprekwurdlike map mei de weirekke stikken út, troch harren op 'e Universiteit fan Stanford nei de fiktive Charles Xavier (Professor X út de X-Men) sykje te litten. Letter is it lykwols Billy dy't it team ferienet en dertrochhinne skuort by in spultsje quidditch tsjin it team fan Graham. Dyselde kin dêrom inkeld de oerwinning behelje troch falsk te spyljen.
Nei't de teams in nije opdracht krigen hawwe om in relevante app te ûntwikkeljen, beprate Billy en Nick de oaren om earst ris in jûn te ferdivedearjen. Se nimme de oare teamleden mei nei in stripklub. Neha bychtet oan Billy op dat se, nettsjinsteande har rike seksuele fantasijen, gjin inkele ûnderfining mei seksualiteit yn it echt hat, en dat se alderraarste senuweftich is. Mei syn stipe wit se oer har kâldwetterfrees hinne te kommen en wille te belibjen oan it besyk oan 'e stripklub. Underwilens besiket Nick Yo-Yo út syn skulp te lokjen troch him dronken te fieren en in lapdance foar him te beteljen. Oanmoedige troch Billy siket Lyle neieroankommen ta ien fan 'e strippers, Marielena, dy't ek as dûnsynstruktrise by Google wurket en op wa't er fereale rekke is. Sy fynt him wol sjarmant, mar in oare klant besiket ek har oandacht te krijen. De sitewaasje eskalearret en Lyle rekket behelle yn slaanderij, mei as gefolch dat it hiele team út 'e stripklub set wurdt. As se letter foar moarnsdage útsjogge oer de Golden Gate Brêge, wurdt Stuart troch dy natoerskientme einlings en te'n lêsten ferlaat om syn mobile tillefoan ris del te lizzen. De dronken opstigings fan Lyle ynspirearje it team de folgjende deis om in app te meitsjen dy't domdryst smartphonegebrûk by dronkenskip tsjingiet. Se winne dêrmei de opdracht.
Underwilens hat Nick fan it begjin ôf oan om 'e nocht besocht om Dana Simms, in liedingjaande by Google, te fersieren. As er inkeld om yndruk op har te meitsjen úteinset mei it bywenjen fan har presintaasjes oer ynformaasjetechnology, begjint dat ûnderwerp him op in stuit echt te ynteressearjen. Sadwaande wit allinne Billy net wat er dwaan moat as it team de opdracht kriget om 'e helpline foar technyske stipe te bemanjen. In fierhinne anonime Google-wurknimmer dy't ornaris "Koptillefoan" neamd wurdt om't er altyd in koptillefoan op hat en nea sosjalisearret, komt him ûnferwachts te help. Hy fertelt Billy dat syn manear om mei oaren om te gean wichtiger is as de kennis dêr't it him oan ûntbrekt, om't it net oan te learen is. De technyske kennis is dat wol, en hy helpt Billy om him dy eigen te meitsjen.
Dana jout lang om let belies foar Nick syn oanhâldendheid, en giet mei him op in ôfspraakje. Oan 'e ein fan 'e jûn nûget se him by har yn 'e hûs. Tsjin 'e tiid dat it team de helpline bemanje moat, hat Billy de matearje ûnder de knibbel, en it giet him ôf dat it slydjaget. Syn team ferliest de opdracht lykwols om't er fersommet de tillefoanpetearen op te slaan, sadat se letter troch in liedingjaande kontrolearre wurde kinne. Billy lit dan de moedfearren hingje, en hy jout de staazje by Google oer om ynstee in nije baan as ferkeaper oan te nimmen by syn eardere wurkjouwer.
De lêste taak wurdt oankundige as in ferkeapopdracht. De teams moatte it grutst mooglike bedriuw safier sjen te krijen dat dat advertearje wol by Google. De oare leden fan it team binne mei stomheid slein as Nick harren fertelt dat Billy fan rutens spile hat. Se beslute dat se de opdracht sûnder him net dwaan wolle. Nick siket syn maat op en wit him nei lang op ynpraat te hawwen safier te krijen dat er weromkomt. Neitiid is Billy syn bydrage fan krúsjaal belang om 'e âlderwetske eigner fan in pleatslike pizzeria oer te heljen om by Google te advertearjen. Hy leit de man geduldich en dúdlik út dat er syn pontinsjeel oan klanten dêrtroch fergrutsje en syn saak útwreidzje sil, wylst er dochs syn eigen noarmen en wearden gjin geweld hoecht oan te dwaan.
Chetty stiet op it punt om bekend te meitsjen dat it team fan Graham wûn hat, as Billy en Nick en de oare leden fan it team arrivearje om in dynamyske presintaasje te jaan oer harren nije klant. Chetty moat erkenne dat hoewol't de pizzeria op himsels gjin grut bedriuw is, it potinsjeel fan 'e saak ûnbeheind is om't er troch de technology fan Google oant yn it ûneinige útwreidzje kin. Dêrom ornearret er dat it team fan Billy en Nick de opdracht wûn hat. Graham hat gjin goed wurd oer foar dy beslissing, mar einlings is der immen dy't him teplak set: Koptillefoan, dy't nimmen oars as it haad fan Google Search blykt te wêzen. Troch it winnen fan 'e lêste opdracht wint it team fan Nick en Billy ek de kompetysje en dêrmei de garandearre banen. Graham jout dêrop de oare leden fan syn eigen team de skuld fan harren ferlies, mei as gefolch dat dy har fan him ôfkeare. As de studinten har ôfjouwe om oan it lêste jier fan harren opliedings te begjinnen, hawwe Nick en Dana in fêste relaasje, en Lyle en Marielena ek. Stuart en Neha hawwe ek in romantyske bân foarme, en Stuart ûnthjit dat er Neha opsykje sil ynstee fan har te sms-en, wylst Yo-Yo einlings foar himsels opkomt en syn mem doar tsjin te sprekken. Billy en Nick toaste op harren súkses.
Produksje
The Internship waard regissearre troch Shawn Levy nei in senario van Vince Vaughn en Jared Stern op basis fan in idee dat by Vaughn opkaam nei't er in dokumintêre fan 'e searje 60 Minutes sjoen hie oer de wurkkultuer by Google. Vaughn wie ek as produsint by it projekt belutsen, tegearre mei Levy. Hja wurken dêrby yn opdracht fan 'e filmstudio's Regency Enterprises, 21 Laps Entertainment, Wild West Picture Show Productions en TSG Entertainment. Der wie foar de film in budget fan $58 miljoen beskikber. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Jonathan Brown, wylst de filmmuzyk fersoarge waard troch Christophe Beck.
De opnamen foar The Internship fûnen foar it meastepart plak yn Atlanta, yn 'e Amerikaanske steat Georgia. Mulpunt fan 'e film wie it Ynstitút foar Technology fan Georgia (GIT), dat trochgie foar it Googleplex, it haadkantoar fan Google, mei't it bedriuw omreden fan befeiliging en arbeidsproduktiviteit net wol dat der yn it eigentlike Googleplex filme wurdt. Google wurke wol mei oan 'e film, om't (yn 'e wurden fan oprjochter Larry Page) "ynformatika in marketingprobleem hat." It bedriuw tocht ek dat de film it Google-biedwurd "wês net gemien" better útlizze soe.
Neffens parseburo Reuters soe Google yn ruil foar de meiwurking om 'kreätive kontrôle' oer it senario frege hawwe, mar regisseur Shawn Levy ûntstried dat letter en bleau derby dat it bedriuw inkeld út in "technysk" eachpunt wei by it skript belutsen west hie (d.w.s. allinne mar om derfoar te soargjen dat der yn it skript gjin flaters sieten oer de wurkwize by it bedriuw). Nei it sjen fan 'e film joegen in protte eardere stazjêren en wurknimmers fan Google oan dat it wurkfermidden by it bedriuw yn 'e film yndie akkuraat werjûn wurdt, mar dat it staazjeproses yn wurklikheid folslein oars is.
Distribúsje
De distribúsje fan The Internship waard fersoarge troch 20th Century Fox. De film gie op 7 juny 2013 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. Op 22 oktober fan dat jier kaam The Internship út op dvd en blu-ray, yn in ferzje dy't 6 minuten langer is as de bioskoopferzje (yn totaal dus 125 minuten). It ferskil sit him yn krêftwurden en neakenens dy't út 'e bioskoopferzje snien wie om 'e Amerikaanske sensuer te geriven.
Untfangst
The Internship krige fan 'e filmkritisy oer it algemien negative resinsjes. De measte krityk gie dêrby út nei it ûnderwerp fan 'e film, mei't in protte resinsinten The Internship as in reklamespotsje foar Google beskôgen dat opblaasd wie oant spylfilmlingte. Sa skreau Ty Burr yn The Boston Globe: "Dit is wêrom't Google sa súksesfol is: no hawwe se sels al útfûn hoe't se 20th Century Fox in twa oeren duorjend reklamespotsje meitsje litte kinne dat kamûflearre is as in simmerkomeedzje."
Yn The Philadelphia Inquirer skreau Stephen Rea: "The Internship op himsels soe noch ridlik ynnimlik wêze ek, as dit Google-rekrutearringsfilmke […] net sa planút grizelich wie." David Cox, fan 'e Britske krante The Guardian, omskreau The Internship as in "bedriuwsfilmke fan twa oeren", en syn kollega Mark Kermode fan The Observer neamde de film "it langste reklamespotsje dat ik ea yn 'e bioskoop sjoen haw." Ynhâldlik makke Kermode The Internship ôf as: "ien fan 'e flauste, minst grappige, meast koarjen opwekjend selsfoldiene […] komeedzjes dy't ik ea sjoen haw."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie The Internship in ûndergemiddeld goedkarringspersintaazje fan 35%, basearre op 170 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] lit it komysk garisma fan Vince Vaughn en Owen Wilson te sink gean troch in formulemjittich skript en in ûnnedich lange spyldoer, dy't fierstente swier lynje op 'e maklike wurkrelaasje fan 'e stjerren." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle The Internship in goedkarringspersintaazje fan 42%, basearre op 36 resinsjes.