cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ljouwert fan A-Z
I
Iepenloftskoalle - Igram fan Achelen - Iishal Ljouwert - Yndyske Buert - Indoor Fryslân - Ynstitút Fryslân - Stifting Yntertsjerklike Kommisje foar de Nije Fryske Bibeloersetting - Into the Grave - Annaeus Ypeij - It Frysk Amateur Toaniel - Ivohûs
J
Jakob fan Aaken - Jakobinertsjerke - Johannes Jansen - Sijtse Jansma - Jurjen Japiks - Rienk Jelgerhuis - Jelgerhûsstate - Jeropaplein - Joadske gemeente Ljouwert - Theo de Jong - Gerrit de Jong - Marijke Jongbloed - Jongfryske Mienskip - Worp Juckema - Julianapark - Jurjen Japiks - Johannes Hendricus Jurres - Hendrik Jut
K
Kaak - Kalkhaven - Kammingabuorren - Kammingabuorren en omkriten - Kammingaburch - Kânselarij - Keatsferiening O.G. Huzum - Kening fan 'e Greide - Keninklike Feriening De Fryske Alve Stêden - Keramykmuseum Prinsessehof - Cor Ket - Keunstwurk - Piet Kingma - De Klamp - Kleijenburch - Menno Knip - Koepeltsjerke - Kokadorus - Auke Komter - Willem Bartel van der Kooi - Pieter Kooistra - Koöperatyf Kondinsfabryk Fryslân - Rudy Koopmans - Koopmans Koninklijke Meelfabrieken - Koperative Utjouwerij - De Koperen Tún (kafee-restaurant) - Haije Kramer - Kristlik Frysk Selskip - Kroanenbergerpark - Johan Frederik Kruse - André Kuipers - Kulturele Haadstêd fan Jeropa 2018 - Jan Kuperus - Kuriostsjerke
M
Fersoargingsplak Mandelân - Martinus Manger Cats - Margaretha de Heerpriis - Mariënburch - Sido Martens - Herman Martin - Mata Hari - Medysk Sintrum Ljouwert - Mercator Jeropeesk Kennissintrum - Merkueriusfontein - Middelsee - Middeltrimdiel - Minnemahûs - MIRO - Moard op Johan de Jong - Montzimahûs - Minnemahûs - MKV '29 - Montzimahûs - Jeugdteaterskoalle Miuw - Hans Monderman - De Morgenster - Mûnepaad - Museum Blokhûspoarte - Museum De Grutterswinkel
N
Natoermuseum Fryslân - NDC Mediagroep - Henk Neuman - Neushoorn - NHL Hegeskoalle - Nicator - Nije Kanaal - Nij-Apostoalyske Tsjerke (Ljouwert) - Nije Easterstrjitte - Nijehou - Nijstêd - Jacob Noteman - Nijlân - Nijlân-De Swette - Noarderbegraafplak - Noarder Stedsgrêft - Non-stop 11 Stêde Seekajak Prestaasjetocht -
O
Oerfal op it Hûs fan Bewar - Oldegalileën/Blommebuert - Lucas Oling - Kor Onclin - Appel Ooiman - Opstanningstsjerke - Carolina fan Oranje-Nassau - Willem IV fan Oranje-Nassau - Oranjewyk - Peter den Oudsten
P
Piet Paaltjens - Pakhûs Burmania - Paleis fan Justysje - Papingastins - Pier Pander Museum - Provinsjehûs fan Fryslân - Parktsjerke - Auck Peanstra - Pelikaantsjerke - Thomas Peters - Cuneris Petri - Philidor 1847 - Obbe Philips - Pier Pander Museum - Piperstrjitte - Piter Jelles (skoallemienskip) - De Potmarge - Potmargesône - Prins Hindrikbrêge - Prins Hindrikstrjitte - Tom Pitstra - Sieta Posthumus - Pow-wow - Pride Ljouwert - Prinsetún - Promised Land Festival - Prostitúsje yn Ljouwert - Psy-Fi
R
Clara Feyoena van Raesfelt-van Sytzama - Recreana - Tjitske Reidinga - Rengersdei - Rengerspark - Reuzen yn Ljouwert Rienk Ulbesz - Ryks-HBS - Rizens - Rjochtbank Ljouwert - Thomas Adrianus Romein - Ruterskertier
S
Saailân - Saeckmastins - Salonorkest Sinnema - De Salvator - Diederik Samsom - Grytsje Schaaf - Ype Schaaf - J.L.C. Schroeder van der Kolk - Richard Schuil - Frits Schuitema - Siercksmahûs - Simmerhûs - Sint Vitus fan Aldehou - Sint-Bonifatius Hospitaal - Douwe Sirtema fan Grovestins - Sixmastate - Abraham Staal - Jan Jans Starter - Stasjon Alddeel - Steedhâlderlik Hof - Sterke Yerke - De Stins - Saranti - Sealen Schaaf - Selskip foar Fryske Taal- en Skriftekennisse - Schotanusatlas - Sealen Schaaf - SFBO  - Siercksmahûs - Sint Anthony Gasthûs - Sint-Bonifatius Hospitaal - Sintrale Apteek - Sintrum foar Film yn Fryslân - De Skeakel - Skiednis fan Ljouwert - Skilkampen - Skinkeskâns - Skipsbuert - Skouting Regio Fryslân - Skrâns - Skriuwersbûn - J. Slauerhoff - Bernard Slicher van Bath - Slieker Film - Soli Brass Ljouwert - Sonnenborgh en omkriten - Spanjertsleane - Spoar fan Ljouwert nei Eanjum - Spoar fan Ljouwert nei Starum - Spoar fan Swol nei Ljouwert - Stedhûs fan Ljouwert - Steds Gymnasium Ljouwert - Stedsgrêft - Steedhâlderlik Hof - Stasjon Ljouwert - Stasjon Ljouwert Achter de Hoven - Stasjon Ljouwert-Kammingabuorren - Stasjon Ljouwert Halte - Stasjon Ljouwert-Werpsterhoeke Stichting Aed Levwerd - Stichting Avifauna Fryslân - Stichting Friesland Pop - Stichting Waterschapserfgoed - Stifting Alde Fryske Tsjerken - Stifting De Fryske Mole - Stifting Frysk Akademyfûns - Stifting Frysk Letterkundich Museum en Dokumintaasjesintrum - Stifting Juckema Siderius Fûns - Stifting Utjouwerij Frysk Toaniel - Suderbuorren - De Súdlannen - Sterkste Man fan Fryslân - De Stoarmruter - Frederik August Stoett - Strjitten yn Ljouwert  - Stúdzjegroep Skiednis Ljouwert - Gerrit Stulp - Sudertrimdiel - SUP 11 City Tour - Willem Frederik Reinier Suringar - De Swette - Swettehaven
T
Taalsintrum Frysk - Tamminga-Piebenga-Fûns - Taniamear - Tearnzer Wielen - Techum - De Tynje - Transfaalwyk - Tsjerk Hiddes/Cambuursterhoek - Abraham Lamberts van den Tempel - Pieter Terpstra - De Tille - Maarten Tjallingii - Topografyske Wurkgroep Fryslân - Tresoar - Tryater - Tentoanstelling fan âldheden - Trije Swalkers yn Fryslân - Pieter Jelles Troelstra - Troelstrawei - Gerrit Tromp - Cornelis Adriaan Lobry van Troostenburg de Bruyn - Maurits Troostwijk - Sybren Tulp - Tunen - Twibaksmerk
U
Rombertus fan Uylenburgh - Saakje fan Uylenburgh - Uitzicht (Ljouwert) - Ulenburgh - Under Oaren - Us Frysk Berneboek - Us Leaffrou fan Ljouwert - Us Mem - Utjouwerij Elikser - Utrecht
V
Binne Pieter van der Veen - Van Harinxmakanaal - Jitse van der Veen - Jo Vegter - Martin Veltman - Harry Verbeke - Rinske Visscher - Roeffie Vermeulen - Harold Verwoert - Wigerus Vitringa - Janny Vlietstra - Arie van der Vlis - Hendrik Voordewind - Hans Vredeman de Vries
W
Waach (Ljouwert) - Waalske Tsjerke - Jan Jaap van der Wal - Wâldmansdjip - Wapen fan Ljouwert - Weard - Weaze - Sanne Wevers - Wilaard - Welcome to the Village - De Werp - Westein - Westein en omkriten - Westerpark - Wiarda - Wide Greons - Wielenpôle - Theo van Welderen Rengers - Wiho I - Wilco Julius van Welderen baron Rengers - Westertsjerke - Wetterskip Fryslân - Johan Joeke Gabriël van Wicheren - Harm Wiersma - Piter Wilkens - Johan Winkler - Tiberius Cornelis Winkler - Rik Witteveen - WK Frysk damjen 2018 - Henk Woldring - WTC Expo - Wurdumerdyk
Z
Zamenhofpark - Dr. Zamenhofpark - Johannes Hendrikus Zelle - Annejet van der Zijl
Westmuorreplein
Westmuorreplein (רחבת הכותל המערבי), bûten Israel better bekend as it Klaachmuorreplein, is in stedsplein yn it Joadske kertier fan de Alde Stêd fan Jeruzalim. Oan de eastkant fan it plein stiet de Westmuorre, better bekend as de Kleimuorre. It plein kaan der yn 1967 nei de ienwurding fan 'e stêd. Oan 'e noardkant fan it plein lizze de Westmuorre Tunnel en de Chain of Generations Center. yn de súdlike kant fan it plein leit it: Argeologysk Park Jeruzalim en de Dungpoarte. Oan de westlike kant fan it plein leit it Joadske stedsdiel fan Jeruzalem.
Roggen
De roggen (Latynske namme: Batoidea of ek wol Rajomorphii) foarmje in ûnderdifyzje fan 'e stamme fan 'e rêchstringdieren (Chordata), de ûnderstamme fan 'e wringedieren (Vertebrata), de tuskenstamme fan 'e kaakdieren (Gnathostomata), de klasse fan 'e kreakbienfisken (Chondrichthyes), de ûnderklasse fan 'e haaien en roggen (Elasmobranchii), de tuskenklasse fan 'e echte haaien en roggen (Euselachii) en de difyzje fan 'e moderne haaien en roggen (Neoselachii). Dit is in taksonomyske groep fan fisken dy't sa'n 560 ûnderskate soarten omfiemet. De roggen binne nau besibbe oan 'e haaien (Selachii), en men soe se wol omskriuwe kinne as ôfplatte haaien. De earste roggen ûntjoegen har út fossile haai-eftigen oan it begjin fan it Trias, sa'n 252 miljoen jier lyn.
Skaaimerken
Roggen kinne ûnderskaat wurde troch harren ôfplatte liif en har fergrutte boarstfinnen, dy't by guon soarten rûnich binne en har in bytsje in platfiskeftich uterlik jouwe, wylst se by oare soarten puntich fansiden útstekke en op wjukken lykje. Karakteristyk foar roggen is fierders dat de kieuspjalten en de bek by har oan 'e búkside (oftewol de ûnderkant fan it lichem) sitte. Se hawwe gjin earsfinnen. Roggen binne nau besibbe oan haaien, en hawwe krekt as haaien in skelet dat útslutend út kreakbien bestiet.
De measte soarten roggen libje op 'e seeboaiem (dêrfandinne de ôfplatte lichemsfoarm), mar se komme foar yn in ferskaat oan geografyske regio's, fan tropyske en subtropyske wetters oant seeën yn gebieten mei in tuskenbeiden of sels in kâld klimaat. De measte roggen libje deunby de kust, mar guon komme foar yn djipper wetter oant teminsten 3.000 m djipte. In hantsjefol soarten hat him oanpast oan 'e iepen see; dat binne ek krekt dy soarten dy't net op 'e seeboaiem libje. De bekendste dêrfan is de reuzemanta (Manta birostris), dat ek de grutste roch is, mei in spanwiidte (fan finpunt oant finpunt) fan 9 m en in gewicht fan 1.350 kg. Inkele roggen komme foar yn swiet wetter en guon oaren kinne yn brak wetter libje, benammen yn riviermûnings.
Roggen beskikke oer sterke, rûne tosken, dy't bedoeld binne om skaaldieren lytsman mei te meitsjen, lykas moksels, oesters, slakken, krabben en kreeften. Datoangeande binne se foar minsken folslein ûngefaarlik, mar in protte soarten hawwe in gemiene stikel oan 'e sturt sitten, en dêr kinne se, as se provosearre wurde, rare wûnen mei meitsje. Soms falle dêrby deadlike slachtoffers, lykas yn 2006 barde mei de ferneamde Australyske natoerfilmer Steve Irwin, dy't troch in stikelroch yn it boarst stutsen waard. De grutste soarten, de manta's, hawwe gjin gebit en binne folslein ûngefaarlike wetterfilterders, dy't libje fan it plankton dat se út it seewetter seve.
Francis Gibson (skriuwer)
Francis Gibson (Whitby (Ingelân), doopt 16 jannewaris 1753 – dêre, 24 july 1805) wie in Ingelsk skriuwer, dichter en altemets keunstskilder.
Libben en karriêre
Gibson waard yn 1753 berne yn Whitby, yn it Ingelske greefskip Yorkshire, as de soan fan Joseph en Mary Gibson. Hy waard seeman en reizge nei Noard-Amearika. Letter sylde er as kaptein op syn heite skip ek nei it Eastseegebiet. Yn 1787 waard Gibson op foarspraak fan Henry Phipps, 1e greve fan Mulgrave oansteld as kommys fan de dûane te Whitby, in amt dat er oan syn dea yn 1805 ta behold. Hy troude twaris en hie ek bern.
Francis Gibson is bekend bleaun troch syn skriuwwurk, wêrfan't benammen syn sammele fersen Poetical Remains neamd wurde moatte, dy't postúm yn 1807 publisearre waarden. Fierders skreau er Streanshall Abbey, or The Danish Invasion, in toanielstik yn fiif bedriuwen dat er opdroech oan Martha Sophia Maling, grevinne fan Mulgrave, de oarehelte fan syn patroan. Dit stik waard yn 1799 foar it earst opfierd. Teffens wie fan Gibson syn hân it non-fiksjewurk Sailing Directions for the Baltic ("Sylynstruksjes foar de Eastsee"), út 1791, dat nei't it skynt de Britske float noch goed fan pas kaam yn 'e Slach by Kopenhagen, yn 1801. Ta einbeslút sette Gibson yn 1802 ek it wurk Memoirs of the Bastile oer út it Frânsk, dat in ferslach is fan 'e Bestoarming fan de Bastille, yn 1789.
Snoqualmie Pass (Washington)
Snoqualmie Pass is in gemeentefrij plak (Census-Designated Place) yn Kittitas County en King County yn de Amerikaanske steat Washington. It leit yn it Cascades berchtme. It is neamd nei de berchpas fan Interstate 90 dat Snoqualmie Pass hiet en dy is wer neamd nei de Snokwalmy yndianen dy't yn de Snoqualmie Delling wennen. It doarp Snoqualmie Pass hie 311 ynwenners neffens de folkstelling fan 2010. It plak is ien de heechsten fan Washington kwa ynkommen de haad.
Rekreaasje
De Pacific Crest Trail krúset oer Snoqualmie Pass hinne, mar ek in tal oare kuiertochten binne beskikber foar kuierjen en klimmen yn de simmermoannen en skyrinne en snierinne yn de wintermoannen.
De Summit at Snoqualmie bestiet út 4 skygebieten: Alpental, West Summit, Central Summit en East Summit (foarhinne Hyak). De Summit at Snoqualmie is it tichtste by foar skyers út Seattle.
Sniemobylje is mooglik justjes beëasten de pas yn de wintermoannen. Ek parapentes en seilfleanen wurde dien yn hjerstmoannen oer it Keechelus Mar.
NHL Stenden Hogeschool
NHL Stenden Hogeschool is in ynstelling foar heger ûnderwiis mei kampussen yn Nederlân en yn it bûtenlân. NHL Stenden Hogeschool waard yn 2018 foarme troch de fúzje fan de NHL Hogeschool en Stenden University. De hegeskoalle brûkt as ûnderwiiskonsept Design Based Education. De hegeskoalle hat 24.000 studinten en 2.000 meiwurkers.
Skiednis
NHL Stenden Hogeschool is ûntstien as gefolch fan in fúzje tusken NHL Hogeschool en Stenden University op 1 jannewaris 2018. Fan septimber 2018 ôf begûnen de earste learlingen mei harren stúdzje oan de opliedings fan de hegeskoalle.
Jan Ligthart (akteur)
Ligthart spile de haadrol yn de tillefyzjerige Merijntje Gijzen's jeugd (VARA, 1974). Nei Merijntje Gijzen hat er net wer aktearwurk dien. Hy waard sjoernalist by ûnder mear it Mids-Brabantske deiblêd Nieuwsblad van het Zuiden en letter by it Eindhovens Dagblad. As freelancer wie er in tal jierren korrespondint yn Austraalje foar de VNU-deibllêden, it NOS Sjoernaal, De Telegraaf, Elsevier en Flaamske media. Desimber 2005 ferskynde fan syn hân it boek "Boemerangs en Bromvliegen", in petret fan Australië (by útjouwerij BZZTôH).
Sûnt maaie 2004 is Ligthart einredakteur bûtenlân by De Telegraaf.
NHL Stenden Hogeschool
Skiednis
De hegeskoalle hat as missy 'Wurkje oan wrâldwide ynnovaasje'. Dêrby wurdt útgien fan ûnderwiis en ûndersyk as dragers fan persoanlike ûntwikkeling en maatskiplike foarútgong.
Ûnderwiis
NHL Stenden biedt ûnderwiis neffens it ûnderwiiskoncept Design Based Education. Dat edukative konsept is basearre op ûntwerpend tinken. It ûnderwiis giet út fan kokreaasje as foarm fan gearwurking. Dat wurdt dien mei it profesjonele fjild en de maatskiplike omjouwing. Studinten, learkrêften en ûndersikers wurkje yn multydissiplinêre ploegen oan it oplossen fan opdrachten út it wurkfjild.
De ûnderwiislokaasjes yn Nederlân binne yn Assen, Emmen, Grins, Ljouwert, Meppel, West-Skylge en Swol. Se binne yn it bûtenlân yn Yndoneezje (Baly), Katar (Doha), Tailân (Bangkok) en Súd-Afrika (Port Alfred).
De eardere kampus yn Doha, Katar, is oprjochte yn gearwurking mei Al Faisel Holding fan de miljardêr Faisal Bin Qassim Al Thani dy't famylje is fan it Katareeske keningshûs en hie yn 2019 280 studinten. Fan oktober 2018 ôf die de Underwiisynspeksje ûndersyk nei misstannen op de kampus. Sûnt 2015 hat de fêstiging te krijen mei korrupt personiel, in breklike administraasje en tentamen-en eksamenfraude wêrtroch't studinten ûnrjochtlik harren diploma krigen. Yn 2017 hat it hegeskoallebestjoer, ûnder lieding fan foarsitter Leendert Klaassen, in brânbrief fan trije eksamenkommisjes oer de misstannen neist him dellein. Dêryn waard melding makke fan eksaminatoaren dy't gefoelich binne foar "druk van studenten, ouders, sponsors, management, en zelfs de Qatarese overheid". As reaksje op it ûndersyk fan de ûnderwiisynspeksje jout de hegeskoalle gjin diploma's mear yn Katar en is de joint venture mei de fêstiging yn Katar beëinige. Yn novimber 2020 makke de Underwiisynspeksje it rapport oer it ûnderwiis yn Katar iepenbier. De konklúzje fan it ophelpûndersyk sei dat de ûnderwiisynstelling foldocht oan de easken yn de wet - en regeljouwing oangeande it ûnderwiis yn it bûtenlân, de talitting fan studinten út Katar en de rol fan de eksamenkommisjes.
Bestjoer en organisaasje
NHL Stenden Hogeschool hat in Ried fan Tafersjoch. Dy ried hâldt tafersjoch op en advisearret, beneamt en stelt it Kolleezje fan Bestjoer fêst. It Kolleezje fan Bestjoer is it bestjoer fan de hegeskoalle. Leden dêrfan binne yn 2018 Erica Schaper (foarsitter), Klaas-Wybo van der Hoek (fise-foarsitter) en Jan van Iersel (earder lid fan de ried fan NHL)
Akademys
NHL Stenden Hogeschool biedt bacheloropliedings, masteropliedings, twajierrige 'associate degrees', kursussen en leargongen oan fjirtjin akademys:
Maritiem Instituut Willem Barentsz, Thorbecke Academy en Stenden Hotel Management Schoo l binne ûndermerken fan de hegeskoalle en se kommunisearje ûnder eigen namme, mei in eigen logo en hûsstyl.
De akademys jouwe meiïnoar mear as 150 kursussen, ferparte oer tsien mêden:
New Haven (Konettikut)
New Haven is de op ien nei grutste stêd yn 'e noardeastlike Amerikaanske steat Konettikut (nei Bridgeport), en de op fiif nei grutste fan Nij-Ingelân. It leit oan 'e súdkust fan Konettikut, oan 'e Long Island Sound, in see-earm fan 'e Atlantyske Oseaan. It wie teffens it haadplak fan New Haven County, oant de countys yn Konettikut yn 1960 opheft waarden as bestjoerslaach. Neffens in offisjele skatting út 2012 hie New Haven doe goed 130.000 ynwenners, en as alle foarstêden en de omlizzende heal ferstedske plattelânskrite meirekkene wurde, komt it as stêdekloft sels op in befolking fan goed 860.000 minsken út. New Haven is fierwei it bekendst wurden trochdat de Universiteit fan Yale, ien fan 'e beide grutste en meast prestizjeuze Amerikaanske universiteiten, der fêstige is.
Skiednis
Foar't de earste Jeropeeske kolonisten arrivearren, wie de krite dêr't no New Haven leit, it wengebiet fan 'e Kwinnipiak (Quinnipiac), in Yndiaanske stamme. Yn 1637 brocht in lyts groepke kristlik fûnemintalistyske puriteinen, dat op 'e siik wie nei in gaadlik plak om in nije koloanje te stiftsjen, de winter troch yn 'e natuerlike haven fan wat New Haven wurde soe. It jiers dêrop arrivearre in groep fan fiifhûndert puriteinen ûnder lieding fan dûmny John Davenport en keapman Theophilus Eaton, dy't de Massachusettsbaaikoloanje net strangernôch yn 'e lear fûnen. Hja kochten grûn fan 'e Kwinnipiak en stiften yn 1638 in delsetting dy't earst Quinnipiac hiet, mar yn 1640 omneamd waard ta New Haven (wat "nij taflechtsoard" betsjut, mar ek de konnotaasje hat fan "nij havenplak").
De New Haven-koloanje bestie lange tiid los fan 'e Konettikut-koloanje, dy't fierder nei it noarden ta stifte wie mei as sintrum Hartford. It wichtichste ferskil en skeel tusken de beide koloanjes wie dat Konettikut puriteinsk wie, mar wol oare tsjerken taliet, wylst New Haven in yntolerante teokrasy wie dêr't oarsleauwenden ferfolge waarden. Yn 1664 waarden de beide koloanjes troch it Ingelske regear yn it fiere Londen twongen om te fúzjearjen, neffens de pleatslike folkloare út wraak, om't New Haven beskûl bean hie oan trije fan 'e rjochters dy't yn 1649 kening Karel I ta de dea feroardiele hiene, mar yn wurklikheid om 'e Ingelske machtsbasis yn Amearika fuort te sterkjen foar de ekonomyske macht fan it Steatske Nij-Amsterdam oer. Fan gefolgen ferlieten de fûleindiger puriteinen New Haven om yn Nij-Jersey in nije koloanje te stiftsjen. Yn 1701 besocht it regear fan 'e Konettikut-koloanje de pleatslike wrok wei te nimmen troch New Haven ek de status fan haadstêd te jaan; sa hie Konettikut oant 1873 twa haadstêden: Hartford en New Haven.
Yn 1716 waard de saneamde Kolleezjeskoalle (Collegiate School) fan Old Saybrook ferhuze nei New Haven. Twa jier letter waard de namme dêrfan feroare ta it Kolleezje fan Yale, nei in rynske donaasje fan keapman Elihu Yale, in eardere gûverneur fan it Britsk-Yndyske Madras foar de Britske Eastyndyske Kompanjy.
Under de Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch rûn op 23 april 1775 de twadde kompanjy fan 'e Governor's Foot Guard (it "Ynfanteryrezjimint fan 'e Gûverneur"), dat yn New Haven stasjonearre wie en foarme waard troch pleatslike boargers, oer nei de Amerikaanske opstannelingen. Se brieken it arsenaal (it Powder House) iepen, bewapenen har en setten ôf nei Cambridge, yn Massachusetts, om har by de troepen fan George Washington te jaan. De 23ste fan april wurdt yn New Haven sadwaande noch altiten fierd as Powder House Day. Yn july 1779 waard New Haven oanfallen en plondere troch Ingelske troepen en Amerikaanske loyalisten ûnder generaal William Tryon, mar oars as oare plakken waard New Haven net platbrând.
Yn 1784 krige New Haven offisjeel de status fan stêd. Yn 1793 fûn Eli Whitney yn New Haven de saneamde cotton gin út, in ûntkerlmasine foar katoen, dy't de katoenyndustry revolúsjonarisearre. Letter sette er yn New Haven ek in fjoerwapenfabryk op, dêr't Samuel Colt yn 1836 de automatyske revolver útfûn. Yn 'e midden fan 'e njoggentjinde iuw spile New Haven in wichtige rol yn abolysjonistyske beweging yn 'e Feriene Steaten. It wie bgl. dêr dat it proses holden waard tsjin 'e slaven dy't op it Spaanske slaveskip La Amistad de bemanning om hals brocht hiene (in ferhaal dat yn 1997 popularisearre waard troch regisseur Steven Spielberg yn 'e film Amistad). Under de Amerikaanske Boargeroarloch waard de pleatslike ekonomy tige stimulearre troch de tanommen fraach nei yndustriële produkten, wêrûnder dy fan 'e New Haven Arms Company, dy't him yn 1866 ûntjoech ta de Winchester Repeating Arms Company. Winchester, ien fan meast ferneamde wapenmerken fan 'e wrâld, soe yn New Haven trochgean mei it fabrisearjen fan Winchestergewearen oant 2006.
Oan 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw fêstigen har in protte Italjaanske en Joadske ymmigranten yn New Haven en omkriten. Yn 'e earste helte fan 'e tweintichste iuw kamen dêr in protte Afro-Amerikanen út it Amerikaanske Suden, en letter ek Portorikanen by. Oan 'e ein fan 'e Twadde Wrâldoarloch berikte New Haven syn heechste ynwennertal ea, fan rom 164.000 minsken. Nei 1950 begûn in eksodus út it stedssintrum wei nei de bûtenwiken en de foarstêden ta fan lju út 'e middenklasse. Letter boaze de delgong yn befolking noch oan troch de postyndustriële krisis, dy't de yndustryarbeiders derta oansette om earne oars wurk te sykjen. Sûnt de fyftiger jierren hat it stedsbestjoer ferskate grutte renovaasjeprojekten ûndernommen om wenjen yn 'e binnenstêd wer oantreklik te meitsjen, mei wikseljende resultaten.
New Haven hjoed de dei
De ekonomy fan New Haven wie oarspronklik basearre op yndustry, mar nei de Twadde Wrâldoarloch, doe't de swiere yndustry yn it hiele Amerikaanske noardeasten yn 'e nederklits rekke fanwegen de postyndustriële krisis, begûn dat stadichoan te feroarjen. Hjoed de dei is de pleatslike ekonomy foar 67,1% ûnderdiel fan 'e tsjinstesektor. De yndustry makket der noch mar 7,8% fan út, en is dêrby behalven troch de tsjinsten en foarbystribbe troch de hannel (21,7%).
New Haven stiet fral bekend om't de Universiteit fan Yale der fêstige is, dat mei Harvard ien fan 'e beide wichtichste en meast prestizjeuze universiteiten fan 'e Feriene Steaten is. Yale is ek de grutste wurkjouwer fan 'e stêd, folge troch it Yale-New Haven Hospital, it oan 'e universiteit liëarre akademysk sikehûs. Njonken Yale binne ek de Steatsuniversiteit fan Súdlik Konettikut (SCSU) en it private Albertus Magnus Kolleezje yn New Haven fêstige. De Universiteit fan New Haven stiet, betiizjend genôch, net yn New Haven, mar yn it oanswettende West Haven.
Fierders binne der yn New Haven ferskate museä, lykas de Beinecke Rare Book and Manuscript Library, dêr't seldsume boeken en manuskripten tentoansteld wurde; it Peabody Natuerhistoarysk Museum; en it Yale Sintrum foar Britske Keunst, dat de grutste kolleksje Britske keunst bûten it Feriene Keninkryk hat. ]
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan New Haven 10,2% âlder as 65 jier en 25,4% jonger as 18 jier. Fierders bestie 45,1% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 24,4% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 35,4% swarten; 31,8% blanken; 27,4% Latino's; 4,6% Aziaten; 0,5% Yndianen; 0,5% oaren of fan mingd etnysk komôf. Hoewol't de stêd begûn as in protestantsk bolwurk, is New Haven hjoed de dei foar it meastepart roomsk, mei't de grutte etnyske Dominikaanske, Ierske, Italjaanske, Meksikaanske, Ekwadoraanske en Portorikaanske befolkingsgroepen frijwol allegear dat leauwe oanhingje. New Haven makket ûnderdiel út fan it roomske aartsbisdom Hartford. Oare grutte religieuze groepen yn 'e stêd binne joaden en swarte baptisten.
Klimaat
New Haven liet yn it oergongsgebiet fan in fochtich lânklimaat nei in fochtich subtropysk klimaat, al fertoant it waar der mear skaaimerken fan in lânklimaat, mei fochtige, tige waarme simmers en kâlde winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 28,1 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 3,2 °C. New Haven kriget jiers trochinoar 1.196,6 mm delslach, mei dêrûnder oer it hiele winterhealjier ferdield 76,2 sm snie.
Grand River (rivier yn Michigan)
De Grand River is mei 406 km de langste rivier fan de Amerikaanske steat Michigan. Hy rint troch de plakken Jackson, Eaton Rapids, Lansing, Grand Ledge, Portland, Ionia, Lowell, Grand Rapids en Grand Haven en mûnet út yn de Michiganmar. De Grand River hat in ôfwetteringsgebiet fan 14.431 km².
De Yndianen dy't oan de rivier wennen, foar de komst fan de Frânsken en Britten, neamden de rivier O-wash-ta-nong, dat betsjut 'Fier-fuort-wetter', út reden fan syn langte.
Sydrivieren
De grutste sydrivieren fan de Grand River binne de Red Cedar River, Looking Glass River, Maple River, Flat River, Thornapple River en de Rogue River.
Leopold Fitzinger
Leopold Fitzinger (folút: Leopold Joseph Franz Johann Fitzinger; Wenen, 13 april 1802 - dêre, 20 septimber 1884) wie in Eastenryksk soölooch mei in spesjalisaasje yn herpetology. Ek wied er as amtner belutsen by it regionaal bestjoer fan 'e provinsje Nedereastenryk. Fitzinger wie de auteur fan it yn syn tiid gesachhawwende Systema Reptilium.
Libben en karriêre
Yn 1832 publisearre Fitzinger in katalogus fan sûchdieren, reptilen en fisken dy't foarkamen yn it aartshartochdom Eastenryk. Dat wurk skreau er op grûn fan withoefolle reizen troch it hiele lân, wêrby't er foar de ichtyologyske ûnderwerpen help krige fan Johann Jacob Heckel, dy't him letter ûntjaan soe ta ien fan 'e meast foaroansteande ichtyologen fan Eastenryk. Yn 1844 krige Fitzinger einlings en te'n lêsten in fêste oanstelling yn it Natoerhistoarysk Museum, as assistint-konservator mei tafersjoch oer de sûchdiere- en reptilekolleksjes.
Syn wichtichste wurken hied er doe lykwols al publisearre. Dêrby gie it om Neue Classification der Reptilien nach Ihren Natürlichen Verwandtschaften (1826); Entwurf einer Systematischen Anordnung der Schildkröten nach den Grundsätzen der Natürlichen Methode (1835); en Systema Reptilium (1843). Fral dat lêste wurk, dat de gekko's, kameleöns en leguanen besloech, waard doedestiden as in standertwurk beskôge. Neitiid brocht Fitzinger noch Über den Proteus anguinus der Autoren (1850) út en yn 1861 folge in katalogus fan reptilen en amfibyen dy't er sammele hie ûnder de ekspedysje oan board fan 'e Novara (1857-1859), nei Súd-Aazje en de Stille Súdsee.
Yn 1861 ferliet Fitzinger it Natoerhistoarysk Museum foargoed. Letter wurke er as direkteur fan dieretunen yn München en Boedapest. Syn prestaasjes op it mêd fan 'e soölogy en yn it bysûnder oangeande de herpetology waarden rûnom erkend, en der waarden him earedoktoraten taparte troch universiteiten yn Wenen, Napels en Philadelphia. Hy stoar yn 1884 yn 'e Weenske wyk Hietzing, yn 'e âlderdom fan 82 jier.
The Good, the Bad and the Ugly
The Good, the Bad and the Ugly (Italjaansk: Il Buono, il Brutto, il Cattivo) is in Italjaansk-Westdútsk-Spaansk-Amerikaanske westernfilm út 1966 ûnder rezjy fan Sergio Leone. De titel betsjut: "De Goede, de Minne en de Lilke" (mar ugly hat mear as ien betsjutting, dat de titel kin ek lêzen wurde as "De Goede, de Minne en de Gemiene"). It is in spagettywestern, dy't ek ta it subsjenre fan 'e refizjonistyske western heart. De haadrollen waarden fertolke troch Clint Eastwood, Lee Van Cleef en Eli Wallach as trije skatsikers dy't middenmank de gaos fan 'e Amerikaanske Boargeroarloch op 'e sneup binne nei in Konfederearre goudskat dy't neffens de geroften earne bedobbe wêze moat. De filmmuzyk waard fersoarge troch Ennio Morricone. The Good, the Bad and the Ugly markearre de trêde kear dat Leone, Eastwood en Morricone gearwurken, nei A Fistful of Dollars, út 1964, en For a Few Dollars More, út 1965. Dy beide films waarden letter mei weromwurkjende krêft yn 'e mande mei The Good, the Bad and the Ugly ûnder de Dollars Trilogy beflapt. Hoewol't The Good, the Bad and the Ugly yn 'e Feriene Steaten oarspronklik mingde reäksjes krige, wurdt de film tsjintwurdich, krekt as de oare beide dielen fan 'e trilogy, rûnom beskôge as ien fan 'e bêste westerns út 'e filmskiednis.
Plot
De film iepenet ûnder de Amerikaanske Boargeroarloch, as de hierling Angel Eyes de eardere Konfederearre soldaat Stevens ûnderstiet oer in Bill Carson, dy't in skat oan Konfederearre goud stellen hawwe soe. Angels Eyes is troch in Baker ynhierd om Stevens út 'e wei te romjen, mar Stevens biedt him $1.000 oan om Baker om te bringen. Angel Eyes akseptearret dat oanbod, mar deadet Stevens likegoed ear't er ôfset. Dêrnei keart er werom nei Baker om betelle te wurden foar de moard op Stevens, wêrnei't er Baker deasjit, sadat er sizze kin dat er him oan 'e ôfspraken mei beide mannen holden hat.
Underwilens wurdt de Meksikaanske bandyt Tuco Ramírez fan trije preemjejagers rêden troch de Man sûnder Namme, dy't himsels oansprekke lit as 'Blondie'. Mar ynstee dat er de man op frije fuotten stelt, leveret er him sels út oan 'e pleatslike sheriff, om 'e priis fan $2.000 te ynjen dy't op Ramírez syn holle set is. Op it stuit dat Tuco ophongen wurde sil, sjit de Man sûnder Namme lykwols it tou midstwa, sadat de bandyt mei de skrik frijkomt. De beide mannen naaie tegearre út en diele de preemje. Yn it folgjende stedsje dat se oandogge, fiere se deselde trúk nochris út en ynkassearje se op 'e nij beide $1.000.
Meitiid kriget de Man sûnder namme lykwols syn nocht fan Ramírez syn geklaach, en hy lit de bandyt sûnder hynder of wetter yn 'e midden fan 'e woastyn efter. In op wraak beluste Ramírez oerlibbet dat lykwols en folget it spoar fan 'e Man sûnder Namme nei in stedsje dat ûntromme wurdt troch Konfederearre troepen. As er risselwearret om 'e Man sûnder Namme te twingen en hingje himsels op, begjint der lykwols in bombardemint fan it stedsje troch de Noardlike artillery. Dat stelt de Man sûnder Namme by steat om te ûntkommen. Nei in drege syktocht spoart Ramírez syn fijân lykwols wer op, nimt him jitris finzen en twingt him om geandefoets sûnder wetter de woastyn troch.
As de Man sûnder Namme úteinlik fan útdrûging derhinne falt, risselwearret Ramírez om him dea te sjitten. Krekt op dat stuit, lykwols, sjocht er in koets wêrfan't de hynders op 'e rin gien binne. As er de bisten ta hohâlden bringt, ûntdekt er yn 'e koets ferskate deade soldaten en Bill Carson, dy't ek de dea it neist is. Carson ûnthjit Ramírez $200.000 oan Konfederearre goud, dat er bedobbe hat yn in grêf op Sad Hill Cemetery. De bandyt wol witte hokker grêf oft it om giet, mar ear't Carson dat sizze kin, falt er derhinne fan 'e toarst. Ramírez skuort de man út 'e koets en leit him njonken de Man sûnder Namme del. Dêrnei giet er om wetter, mar as er weromkomt, blykt Carson al de geast jûn te hawwen. De Man sûnder Namme fertelt him lykwols dat Carson him de namme fan it grêf ynflústere hat ear't er stoar. Dat soarget derfoar dat Ramírez fan dat stuit ôf sterk motivearre is om 'e Man sûnder Namme yn libben te hâlden. Hy jout him wetter en nimt him mei nei in missypost deunby, dêr't er him fersoargje lit.
De Man sûnder Namme arrivearret mei Angel Eyes-en-dy yn in útstoarn stedsje, wêrfan't de befolking evakuëarre is. De ûntsnapte Ramírez is sûnder dat er it wit nei itselde stedsje flechte, dêr't er daliks in bad nimt yn in rynkrank hotel. De preemjejager Elam, dy't him siket, komt him dêr oer it mad, mar Ramírez wit him dea te sjitten. De Man sûnder Namme heart de skotten en giet op ûndersyk út. As er Ramírez ûntdekt, beslute de beide mannen harren âlde partnerskip wer op te pakken en twaresom op 'e siik te gean nei it grêf mei it goud. Earst weve se lykwols ôf mei Angel Eyes syn trewanten, mar nei't se dy allegearre deasketten hawwe, komme se ta de ûntdekking dat Angel Eyes sels útpykt is.
As Ramírez en de Man sûnder Namme fierder reizgje nei it Sad Hill Cemetery, docht bliken dat it paad harren tichtset is troch Konfederearre en Noardlike troepen, dy't in útsichtleaze striid leverje om in strategysk sitewearre brêge oer in rivier. Se bedarje yn it Noardlike legerkamp, dat oan 'e iene kant fan 'e rivier leit, wylst de Súdliken har oan 'e oare kant fan 'e rivier ophâlde. De Noardlike kaptein Clinton is in man dy't oan 'e drank rekke is en der geastlik suver oan ûndertroch giet dat er eltse dei wer manskippen opofferje moat yn in striid dy't net wûn wurde kin. Hy fertelt oan Ramírez en de Man sûnder Namme dat er de brêge opblaasd hie as er mar mear lef hân hie, sadat der op dit plak neat mear wie om om te fjochtsjen.
Dat bringt de Man sûnder Namme op in idee, en tegearre mei Ramírez stelt er dynamyt út it arsenaal fan it Noardlike legerkamp. As in nije wraam fan 'e Konfederearre troepen op 'e brêge troch de Noardliken bloedich ôfslein is, en beide kanten harren deaden en ferwûnen fan it slachtjild helje, dogge de Man sûnder Namme en Ramírez harren foar as in pear brankardiers om deunby de brêge te kommen. Wylst se it dynamyt oan 'e pylders fan 'e brêge befêstigje, suggerearret Ramírez dat se harren ynformaasje útwikselje, foar it gefal ien fan harren stjert foar't se it plak fan 'e goudskat berikke. Hy fertelt de Man sûnder Namme hoe't it begraafplak hjit, en de Man sûnder Namme seit dat de namme op 'e grêfsark "Arch Stanton" is.
Nei't de brêge opblaasd is, jouwe de beide legers har al rillegau ôf, sa't de by de lêste oanfal omkommen kaptein Clinton al foarsein hie. Ramírez naait út, stelt in hynder en riidt nei it Sad Hill Cemetery om alle goud foar himsels te hâlden. Hy fynt it grêf fan Arch Stanton en begjint te graven. De Man sûnder Namme dûkt fuort letter op en fiteret him ûnder bedriging mei in revolver oan om troch te gean mei it wurk. Dan komt Angel Eyes harren allebeide oer it mad. Hy twingt de Man sûnder Namme en Ramírez om tegearre fierder te graven, mar as se de deakiste iepenmeitsje, leit dêr inkeld in skelet yn. De Man sûnder Namme jout dan ta dat er liigd hat oer de namme fan it grêf. Hy biedt oan om 'e wiere namme op in stien te skriuwen, dy't er dêrnei mei de namme oan 'e ûnderkant yn 'e midden fan it sintrale pleintsje fan it begraafplak delleit. Dêrop daget er Ramírez en Angel Eyes út ta in trijefâldich duël: dejinge dy't de oare beiden deasjit, kriget alle goud.
Dat liedt ta in Mexican standoff, wêrby't it trijetal inoar in skoft oanstoarret, wêrnei't se allegearre op itselde stuit har revolvers lûke. De Man sûnder Namme is it fluchst en sjit Angel Eyes dea, wylst Ramírez ûntdekt dat der gjin patroanen yn syn revolver sitte, mei't de Man sûnder Namme altyd al fan doel wie om it op in duël oankomme te litten, en dêrom de nachts tefoaren, doe't Ramírez sliepte, syn revolver lege hat. De Man sûnder Namme lit de ûnderkant fan 'e stien sjen, dêr't neat op stiet: it grêf dat se hawwe moatte, is dan ek it grêf njonken dat fan Arch Stanton, dat inkeld it opskrift "Unbekend" draacht. Ramírez is bûten himsels as se dêr yndie it goud fine, mar de Man sûnder Namme lûkt syn revolver en ûntwapenet de bandyt. Hy bynt syn hannen op 'e rêch fêst en lit him boppe-op in wiffe grêfsark stean mei in strûpe om 'e hals dy't fêstmakke is oan 'e grouwe tûke fan in beam boppe him. Dêrop nimt de Man sûnder Namme de helte fan it goud mei en riidt fuort en ferdwynt oer in heuvel. As Ramírez úteinlik om genede ropt, ferskynt de Man sûnder Namme wer en sjit mei syn gewear út 'e fierte wei it tou troch. Dêrtroch falt Ramírez, libben mar fêstbûn, mei it gesicht op syn diel fan it goud. Wylst de Man sûnder Namme diskear foargoed oer de hoarizon ferdwynt, flokt Ramírez him lûd razend út.
Preproduksje
Nei it súkses dat For a Few Dollars More yn 'e Jeropa behelle hie, stelden de studiobazen by United Artists (UA) oan 'e senarioskriuwer fan dy film, Luciano Vincenzoni, foar om alfêst mar in kontrakt ôf te sluten foar de folgjende film. Hy, produsint Alberto Grimaldi en regisseur Sergio Leone hiene dêr op dat stuit noch gjin plannen foar, mar nei oerlis mei Grimaldi en Leone stelde Vincenzoni oan UA in film foar oer trije smjunten dy't nei de iene of oare skat sochten tsjin 'e eftergrûn fan 'e Amerikaanske Boargeroarloch. Dat liek de filmstudio skoan ta. Lykwols woe men al foarút witte hoefolle oft dat kostje moast. Tegearre mei Grimaldi sleat Vincenzoni doe in kontrakt mei UA wêrby't foar de kommende film in budget fan $1 miljoen ôfsprutsen waard. UA levere dêr de helte fan, $500.000, en soe dêr de helte fan 'e opbringst yn 'e bioskopen bûten Itaalje foar weromkrije. De rest fan it budget waard byinoarbrocht troch de Italjaanske studio Produzioni Europee Associati (PEA), it Spaanske Arturo González Producciones Cinematográficas (AGPC) en it Westdútske Constantin Film. Dêrmei waard de nije film in ynternasjonale ko-produksje, dy't úteinlik $1,2 miljoen kostje soe.
Vincenzoni bewearde dat er it senario foar de nije film yn alve dagen skreau, mar hy kearde dêrnei it projekt al rillegau de rêch ta om't er rûzje krige mei Leone. Op advys fan Vincenzoni sette Leone it senarioskriuwersduo Agenore Incrucci en Furio Scarpelli yn om it skript fierder út te wurkjen yn 'e mande mei Leone sels en Sergio Donati. Dat rûn út op in grutte teloarstelling. Leone sei dêr letter oer: "Ik koe hielendal neat brûke dat sy skreaun hiene." Donati folle oan: "It úteinlike skript befette frijwol neat fan harren wurk. Se skreaune inkeld it earste stikje. Ien inkele regel."
Leone borduerre yn it úteinlike senario fuort op Vincenzoni syn oarspronklike wurk om "de absurditeit fan 'e oarloch sjen te litten," sa't er letter útlei. "Nei myn miening wie [de Amerikaanske Boargeroarloch] nutteleas, stupide: der wie hielendal gjin 'goede saak' [om foar te fjochtsjen]." As ien dy't nocht hie oan skiednis fertelde Leone fierder: "Ik hie earnewêr lêzen dat 120.000 minsken omkommen wiene yn Súdlike kampen lykas Andersonville. Ik wist dat der ek soksoarte kampen yn it Noarden west hiene. Je krije altyd te hearren oer it skandalige hâlden en dragen fan 'e ferliezers, neat oer dat fan 'e winners." It kriichsfinzenekamp fan Batterville, dêr't de Man sûnder Namme en Tuco Ramírez finzen holden wurde, wie dan ek basearre op wiere gravueres fan Andersonville. In soad shots út 'e film waarden beynfloede troch argyffoto's dy't makke wiene troch Mathew Brady.
De wurktitel fan 'e film wie I Due Magnifici Straccioni ("De Beide Geweldige Omswalkers"). Krekt foar't de opnamen úteinsetten, feroare Leone dat yn Il Buono, il Brutto, il Cattivo ("De Goede, de Lilke, de Gemiene"), in titel dy't noch troch Vincenzoni betocht wie. United Artists, dat betongen hie dat sy de Ingelske titel betinke mochten, hong der earst ta oer om 'e Ingelsktalige oersetting fan 'e oarspronklike titel te brûken, The Two Magnificent Tramps, of River of Dollars ("Rivier fan Dollars") of The Man with No Name ("De Man sûnder Namme"), mar úteinlik waard besletten om der The Good, the Bad and the Ugly fan te meitsjen.
Clint Eastwood, dy't yn 'e nije film nei syn rollen yn A Fistful of Dollars en For a Few Dollars More foar de trêde kear de Man sûnder Namme spile, wie earst net bot ûnder de yndruk fan it senario fan 'e nije film. Boppedat wied er bang dat er as akteur yn it skaad komme soe te stean fan Eli Wallach, dy't oanlutsen wie om 'e rol fan Tuco Ramírez te fertolkjen. Hy sei tsjin Leone: "Yn 'e earste film wie ik allinnich. Yn 'e twadde wiene we mei ús twaen. No binne we mei syn trijen. As it sa trochgiet, spylje ik yn 'e folgjende mei de hiele Amerikaanske kavalery." Uteinlik gie Eastwood lykwols doch akkoart mei syn rol, dêr't er diskear $250.000, in Ferrari en 10% fan 'e winst yn 'e Feriene Steaten foar krige. Doe't Lee Van Cleef op 'e nij troch Leone frege waard foar in rol, makke er it grapke: "de iennichste reden dat se my weromfrege hawwe, is omdat se yn For a Few Dollars More fergetten wiene my út 'e wei te romjen."
Opnamen
De opnamen foar The Good, the Bad and the Ugly setten mids maaie 1966 útein en duorren oant ein july. Earst waarden guon sênes yn 'e Cinecittà-studio yn Rome opnommen, wêrûnder dy mei Eastwood en Wallach wêryn't de Man sûnder Namme Ramírez foar de earste kear finzen nimt en útleveret oan 'e pleatslike sheriff. Dêrnei waard de produksje oerbrocht nei noardlik Spanje, yn 'e krite om Burgos hinne, dy't trochgean moast foar it Amerikaanske Súdwesten. Oare sênes waarden, krekt as by de beide foargeande films fan 'e Dollars Trilogy it gefal wie, opnommen yn Almería, yn súdlik Spanje. Clint Eastwood fertelde letter yn in fraachpetear oer de opnamen yn Spanje: "Se wiene der as de âlde roeken by ast in ferhaal filmest oer Spanjerts en oer Spanje. Dan kontrolearren se dy tige sekuer, mar doe't dúdlik waard dat we in western diene dy't earne yn 'e súdwestlike Feriene Steaten of Meksiko spile, ynteressearre it se alhiel neat mear wat fierders it ferhaal of ûnderwerp wie."
The Good, the Bad and the Ugly makke gebrûk fan kompleksere sets as de beide foargeande films. Sa wie der in stedsje dat besketten waard mei kanonnen, in grut kriichsfinzenekamp en in slachfjild. Om't special effects yn 1966 noch net bestiene, moast alles fysyk opboud wurde en wiene alle ûntploffings echt. De brêge oer de rivier, dêr't de Noardlike en Súdlike troepen om fjochtsje, moast twaris boud wurde troch it sjenykorps fan it Spaanske Leger. It wie gjin neibearde brêge, mar in echtenien, boud fan swier en sterk materiaal, sadat der hiel wat eksplosiven oan te pas kamen om him op te blazen. De earste kear doe't de sêne opnommen wurde soe wêryn't de brêge opblaasd waard, soarge de taalbarriêre tusken de Italjaanske filmcrew en de Spaanske eksplosive-ekspêrs derfoar dat de brêge te betiid de loft yn gie. Aldergeloks rekke dêr nimmen by ferwûne, hoewol't ferskate kamera's totaal fernield rekken. Neitiid waard de brêge op 'e nij opboud wylst de cast en crew oare sênes opnamen. Fierders waarden 250 Spaanske soldaten ynset om yn twa dagen tiid it ûnbidich grutte begraafplak fan Sad Hill oan te lizzen yn 'e neite fan Salas de los Infantes.
Regisseur Sergio Leone loek foar de opnamen fan The Good, the Bad and the Ugly de Italjaanske kameraregisseur Tonino Delli Colli oan, dy't heech oanskreaun stie. Leone stie der by dyselde op oan om mear oandacht oan 'e beljochting en de ljochtfal te jaan as yn syn beide foargeande films. Fierders fersoarge komponist Ennio Morricone op 'e nij de filmmuzyk, dêr't er gewearskotten, fluitsjen (troch John O'Neill) en sels joadeljen yn opnaam. It wichtichste tema fan 'e soundtrack is in twanoatige meldij dy't liket op it spûkgûlen fan in prêrjewolf en hieltyd weromkomt as ien fan 'e trije haadpersoanen yn byld brocht wurdt. Foar elts fan 'e trije wurdt lykwols in oar ynstrumint brûkt: in dwersfluit foar de Man sûnder Namme, in okarina foar Angel Eyes, en minsklike sang foar Ramírez. Yn 'e iepeningssêne, fuort nei de begjintitels, giet datselde tema oer yn it echte spûkgûlen fan in prêrjewolf.
Clint Eastwood en Eli Wallach fleagen tegearre nei Madrid foar de opnamen. Eastwood ferdivedearre him tusken syn sênes troch mei it oefenjen fan syn golfôfslach. Fierders brocht er in soad tiid troch mei akteur Franco Nero, dy't yn Spanje tagelyk mei The Good, the Bad and the Ugly de film Texas, Adios opnaam. Tsjin 'e ein fan 'e opnamen fan The Good, the Bad and the Ugly hie Eastwood skjin syn nocht fan Leone syn perfeksjonistyske rezjystyl, wêrby't sênes faak withoefaak oerdien wurde moasten om se út alle mooglike hoeken wei op te nimmen. Neitiid wurke er nea wer gear mei Leone, en doe't dyselde yn 1968 persoanlik nei Los Angeles ta reizge om him de rol fan Harmonica yn Once Upon a Time in the West oan te bieden, stegere Eastwood him ôf. Dy rol gie úteinlik nei Charles Bronson.
Wallach skreau letter yn syn autobiografy dat Leone in biljante regisseur wêze mocht, mar dat er alderferskuorrendste ûnsoarchfâldich mei it wolwêzen fan 'e akteurs omsprong. Trije kear ûnder de opnamen fan The Good, the Bad and the Ugly rekke Wallach hast dea. De earste kear fergiftige er himsels hast by fersin, doe't er in swolch nimme soe út in flesse sâltsoer dy't in filmtechnikus fuort njonken syn flesse frisdrinken delset hie. Letter gie, doe't Wallach mei de hannen op 'e rêch fêstbûn op in hynder siet, it troch in pistoalskot yn panyk rekke hynder op 'e rin, en it lei hast oardel kilometer mei in deabenaude Wallach ôf ear't it fongen wurde koe. En dan wie der noch de sêne, dêr't Wallach, as Ramírez, mei in oare finzene (spile troch Mario Brega) oan wa't er mei keatlings fêstsit út in ridende trein springt. De oare finzene rekket dea, en om 'e keatlings te brekken, leit Ramírez it lyk dan op it spoar mei de keatlings oer de rails, sadat in folgjende trein se stikken ride sil. Wallach, en nei't men oannimme mei de hiele filmcrew, wie him der op dat stuit ûnbewust fan dat de trein swiere izerne opstappen oan it begjin en de ein fan eltse wagon hie, dy't sa'n 30 sm nei de sydkant útstieken. As Wallach net plat lizzen gien wie mar ynstee yn 'e hoksen sitten hie, wied er troch dy dingen sûnder mis ûnthalze.
Om't The Good, the Bad and the Ugly mei in ynternasjonale cast opnommen waard, sprieken de measte akteurs ûnder de opnamen Italjaansk, wylst Eastwood, Wallach en Van Cleef Ingelsk sprieken. Dat makke neat út om't Italjaanske films yn dy tiid nea it lûd mei opnamen, mar dat ynstee letter, ûnder de postproduksje, tafoegen. Ynstee liet Leone faak de muzyk fan Ennio Morricone op 'e set spylje, en mocht er dêropta oer de muzyk hinne de akteurs ek graach aktearoanwizings taroppe. Krekt as fan 'e eardere films fan Leone waarden fan The Good, the Bad and the Ugly twa oarspronklike ferzjes makke: in Italjaansktaligen en in Ingelsktaligenien. Yn 'e Italjaansktalige ferzje sprieken de Italjaanske akteurs harren eigen stim yn en waarden Eastwood, Wallach en Van Cleef neisyngronisearre troch stimakteurs, wylst yn 'e Ingelsktalige ferzje de trije Amerikaanske akteurs har eigen stim ynsprieken en de oare akteurs, ynsafier't dy it Ingelsk net machtich wiene, neisyngronisearre waarden. De spyldoer fan 'e Italjaansktalige ferzje wie 177 minuten, mar de Ingelsktalige ferzje wie in oansjenlik stik koarter: 161 minuten.