cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Louis Tocqué
Hy wie in learling fan Jean-Marc Nattier, dy't ek syn skoanheit wie. Syn atelier wie yn Parys.Hy wurke oan it hof fan Loadewijk XV te Versailles, dêr't er in staasjeportret skilderde fan keninginne Maria Leszczyńska.
Tobit (bibelboek)
Tobit, yn it Hebriuwsk: טובי, Ṭovi (helenisearre en latinisearre ta Tobias), is in deuterokanonyk of apokryf boek fan 'e Bibel. Gjin inkele streaming fan it joadendom erkent it as kanonyk, en it heart dus net ta de joadske Tenach. Wat it kristendom oanbelanget, wurdt Tobit troch alle protestantske tsjerken as apokryf beskôge. Allinne de Anglikaanske Tsjerke lit it as regel ôfprintsje yn syn bibels, mar ûnder it betingst dat it net bedoeld is om 'e tsjerklike lear op te basearjen (dus inkeld foar de nijsgjirrigens). Yn 'e bibels fan oare protestantske denominaasjes wurdt it soms (mar lang net altyd) ek wol werjûn as nuttige mar opsjonele taheakke oan it Alde Testamint. Dat is bgl. it gefal yn 'e Nije Fryske Bibeloersetting fan 1978, wêryn't it as trêde fan tolve apokrife bylagen tafoege is.
Tobit is in novelle dy't it libben fan 'e fromme joad Tobit beskriuwt. De tekst is inkeld oerlevere yn twa Aldgrykske foarmen út ûnderskate ferzjes fan 'e Septuaginta: in koarteren, dy't wol Gryksk I neamd wurdt, en dy't û.o. fûn wurde kin yn 'e Codex Vaticanus, de Codex Alexandrinus en de Codex Venetus, en Gryksk II, dy't 1700 wurden langer is, en dy't yn 'e Codex Sinaiticus stiet. Hoewol't it ferhaal spilet yn 'e achste iuw f.Kr., en de tradysje hawwe wol dat it ek yn dy tiid skreaun is, giet men der no fanút dat Tobit it wurk is fan in anonime auteur út 'e twadde iuw f.Kr., en dat de oarspronklike tekst yn it Arameesk steld wie. Yn 1952 waarden yn Grot IV te Qumran, mank de Deade-Seerôlen, fjouwer fragmintaryske ferzjes fan Tobit yn it Arameesk en ien yn it Hebriuwsk fûn. Dy lykje benammen oerien te kommen mei de langere Gryksk II-foarm. Fan 1966 ôf binne sadwaande de measte oersettings fan Tobit op dy langere ferzje basearre.
Ynhâld
Tobit fertelt it ferhaal fan 'e fromme Israelyt Tobit, út 'e stamme Naftaly, dy't nei de deportaasje fan 'e noardlike stammen, troch Salmanassar, yn 722 f.Kr., yn 'e Assyryske haadstêd Ninevé bedarret. It boek begjint as in autobiografysk ferslach, en de earste trêdel haadstikken binne yn it ik-perspektyf skreaun. Tobit seit dat er altiten besocht hat de geboaden fan God nei te kommen, dat doe't de Assyryske kening Sanherib lofts en rjochts Joaden deadie, begroef hy út religieuze omtinkens temûk de liken. Mar it kaam út en Sanherib naam him foar straf al syn besittings ôf en stjoerde him yn ballingskip mei syn frou Anna en syn soan Tobías. Pas as Esarhaddon syn heit Sanherib as kening opfolget, mei Tobit weromkeare nei Ninevé. Deseldichste nachts noch begraaft er op 'e nij in fermoarde Joad. Hy sliept dêrnei bûtendoar om't er ûnrein is, en rekket dan blyn as der him fûgelstront yn 'e eagen falt. Syn blinens makket syn libben dreech en smyt ek swierrichheden op yn syn houlik, dat úteinlik bidt er dat God him mar deagean litte mei. Underwilens is der omfierrens, yn 'e Medyske haadstêd Ekbatana, in jonge Joadske frou dy't fan Sara hjit en dy't út wanhope om itselde bidt. Se hat sân mannen ferlern oan 'e demon fan 'e lust, Asmodéus, dy't eltse man dy't mei har troud op har houliksnacht ûntfierd en deadet, noch ear't it houlik konsumearre wurden is. Yn 'e himel heart God de beide gebedens en beslút yn te gripen troch syn aartsingel Rafael te stjoeren om regaad te meitsjen.
Tobit stjoert syn soan Tobías nei it fiere Meedje ta, dêr't er noch jild útstean hat by kunde fan him. Rafael docht him foar as in fier famyljelid en beselskippet Tobías op dy syn reis. Underweis wurdt Tobías, wylst er sit te poatsjebaaien yn 'e rivier de Tigris, oanfallen troch in fisk, dy't besiket syn foet op te fretten. Op oanwizing fan Rafael fangt Tobías de fisk en ûntdocht it bist fan hert, lever en galblaas om dêr medisinen fan te meitsjen. As se yn Meedje oankomme, fertelt Rafael Tobías oer de tsjeppe Sara, mei wa't Tobías it rjocht hat om te trouwen om't hja neef en nicht binne. Op oantrún fan 'e aartsingel trout Tobías mei Sara, en as de demon Asmodéus dy nachts op 'e lapen komt, ferbrânt Tobías de lever en it hert fan 'e fisk, sa't Rafael him sein hat dat er dwaan moat. De rook fan 'e brânende fiske-organen ferdriuwt de demon, dy't alhiel nei Boppe-Egypte ta flechtet, dêr't Rafael him oermânsk wurdt en bynt. Underwilens hie Sara har heit al temûk in grêf groeven foar de safolste brêgeman fan syn dochter, en hy is dan ek alhiel feralterearre as de oare moarns bliken docht dat Tobías noch libbet. De man lit it grêf temûk wer folgoaie en rjochtet in houliksfeest oan dat dûbel sa lang duorret as dat regel is. Mei't er sadwaande sels net fuort kin, stjoert Tobías Rafael om syn heite jild op te heljen.
Nei ôfrin fan it feest keare Tobías en Sara mei Rafael werom nei Ninevé. Dêr oarderet de aartsingel de jonge en brûk de galblaas fan 'e fisk om syn heite blinens te genêzen. As dat syn beslach krigen hat, fertelt Rafael einling en te'n lêsten wa't er echt is, ear't er werom giet nei de himel. Tobit sjongt dan in lofliet op God, en libbet neitiid noch oant er heech op jierren (158 jier) kommen is. Dan stjert er, en net folle letter stjert ek syn frou Anna. Nei't er harren begroeven hat, ferfart Tobías mei syn gesin nei Meedje, mei't syn heit him foar syn dea noch ret hie om net yn Ninevé te bliuwen oant Gods oardiel oer dy stêd komme sil.
Fryske oersetting
Yn 'e Nije Fryske Bibeloersetting, dy't yn 1978 mei stipe fan 'e provinsje Fryslân, it Nederlands Bijbelgenootschap te Haarlim en de Katholieke Bijbelstichting te Bokstel útjûn waard, is Tobit yndield ûnder de apokrife of deuterokanonike boeken, oan 'e ein fan it Alde Testamint. Dy oersetting fan Tobit waard makke troch pater dr. S. Galama ofm, dy't op taalkundich mêd ûnderstipe waard troch frisikus M.J. de Haan.
Jupiter (planeet)
thumb|200px|Jupiter sjoen troch de satellyt Cassini yn 2000. Dit is ien fan de meast detailearre kleurefoto's fan de planeet dy't ea makke is ([[NASA).]] thumb|left|200px|It twirjen yn de atmosfeer fan Jupiter Jupiter (symboal: ) is de grutste planeet yn ús sinnestelsel. Fan de sinne ôf rekkenne is Jupiter de fiifde planeet, in gasreus. De planeet is ferneamd nei de Romeinske haadgod.
Yn maaie 2001 wiene sa'n 28 moannen fan Jupiter bekend. Letter is der mei help fan nije techniken en better reau noch in grut tal oare moannen ûntdutsen en yn 2018 wiene der 79 objekten identifisearre. Jupiter hat in tal ringen fan stof- en iisdielsjes, lykwols in stik tinner as dy fan Saturnus.
Wrakseljen op de Olympyske Simmerspullen 1924
200px|thumb|right|It Olympysk wraksel Stadion fan 1924
De Olympyske Simmerspullen 1924, ek wol de VIIIe Olympiade neamd waarden yn 1924 yn Parys, Frankryk hâlden. It wrakseljen waard hâlden yn it Vélodrome d'hiver.
Uranus
thumb|right|200px|Uranus right|thumb|250px|Ferskil yn grutte tusken de Ierde en Uranus Uranus (symboal: ) is de tredgrutste planeet fan ús sinnestelsel. Fan de sinne ôf rekkenne is it de sânte planeet, in saneamde iisreus. De planeet is ferneamd nei de Grykske oergod fan de himel.
Untdekking fan Uranus
Yn 1690 is dizze planeet foar it earst waarnaam troch de Ingelske astronoom John Flamsteed. Hy ûnderstelde dat it om in stjer yn it stjerrebyld Bolle (Taurus) gie en neamde syn ûntdekking "34 Tauri". Om 1769 hinne waard Uranus totaal 12 kear sjoen troch Pierre Lemonnier, mar hy tocht ek dat er in stjer seach. William Herschel wurdt as offisjele ûntdekker beskôge; hy kwalifisearre it objekt op 13 maart 1781 as planeet. Hy neamde de planeet "Georgium Sidus", nei de Ingelske kening George III. In oare namme dy't yndertiid brûkt waard wie "Herschel". Earst yn 1850 waard de earder al fan Johann Bode útstelde namme Uranus offisjeel yn gebrûk naam.
Reginatsjerke
De Reginatsjerke oan de Haadwei yn Sweins is in tsjerkegebou fan de Stifting Alde Fryske Tsjerken. It tsjerkhôf is fan de protestanske gemeente Ried-Skingen.
Bouskiednis
De oan twa siden trijesidich sletten sealtsjerke stamt út de jierren 1782-1783. De op in gruttendiels ôfgroeven terp steande tsjerke ferfong in âlde midsiuwske tsjerke mei sealtektoer. Yn plak fan in toer krige de tsjerke in dakruter, dêr't de klok út 1471 yn kaam te hingjen. It is net bekend oan hokker hillige de midsiuwske tsjerke fan Sweins eartiids wijd wie,, mar de herfoarme tsjerke krige de namme Regina, ien fan de titels fan Marije.
By in restauraasje yn 1980 binne der fragminten fûn mei byldhouwurk fan in 15e-iuwsk doopfont út de midsiuwske tsjerke. Ek is doe in yn 1828 sletten geve grêfkelder út de 16e iuw fan de famylje Thoe Kingma wer iepene.
Ynrjochting
It meubilêr fan de tsjerke is goed bewarre en stamt noch folslein út de tiid fan de bou fan de tsjerke. De preekstoel mei doophek, de hearebanken foar de famyljes Lyclema a Nijeholt en Van Beijma thoe Kingma, de tekstbuorden en de banken foar de gemeenteleden binne allegear levere troch Hermanus Berkenbijl. Lofts fan de preekstoel hinget oan de noardeastlike muorre in sânstiennen epitaaf foar Jaeyke fan Vierssen, in bewenner fan Kingmastate dy't yn 1652 stoar. De tsjerke besit fiif 17e-iuwske roubuorden en in wapenboerd fan Idsinga.
De sark fan Claes fan Adelen († 1553) komt oarspronklik út de Seisbierrumer tsjerke. Fierder lizze der ferskate 16e- en 17e-iuwske sarken fan de bewenners fan Hearemastate en Kingmastate.
De klok yn de dakruter hat in diameter fan 82 sintimeter en waard yn 1471 getten troch Steven Butendiic.
Oargel
It oargel fan de Reginatsjerke waard yn 1785 troch Johann Friedrich Wenthin út Emden boud. It is it ienige ynstrumint yn Fryslân fan de oargelbouwer. Ek unyk foar Fryslân is de rokoko-front fan it oargel. De firma Van Dam út Ljouwert feroare yn 1877 mei it besteande piipwurk fan Wenthin de disposysje en ferfong de wynlade, de mechanyk, de wynfoarsjenning en de klaviatuer. Bakker & Timmenga restaurearre it doe net mear te bespyljen ynstumint yn 2004, mei as útgongspunt de steat fan 1877.
Frederik Willem Steenhuisen (1883-1953)
thumb|150px|Boargemaster Steenhuisen yn 1947 Frederik Willem Steenhuisen (Hoogemeeden, 20 jannewaris 1883 - Burgum, 12 jannewaris 1953) wie in Nederlânsk politikus.
Wurkpaad
Hy wie in soan fan feehâlder Siemen Steenhuisen en Ewina Settina Bakker. Hy wurke efterelkoar op se sekretary fan de gemeenten Súdhorn, Smellingerlân en Barradiel. Hy brocht it ta gemeentesekretaris yn Barradiel. Yn 1920 waard er ta boargemaster fan Tytsjerksteradiel beneamd. Hy krige maaie 1943 dien en waard ferfongen troch NSB'er Frijling. Nei de oarloch kaam er op 9 maaie 1945 werom yn it amt. Yn 1948 gie er mei pinsjoen en waard itselde jier noch beneamd ta ridder yn de Oarder fan Oranje-Nassau. Hy stoar koart foar syn santichste jierdei.
Steenhuisen wie in volle neef fan Frederik Willem Steenhuisen, boargemaster fan Frjentsjerteradiel.
Keninklik Nederlânsk Fuotbalbûn
It Keninklik Nederlânsk Fuotbalbûn (Nederlânsk: Koninklijke Nederlandse Voetbalbond, ôfkoarte ta KNVB) is de organisaasje dy’t yn Nederlân de fuotbalkompetysjes en -eveneminten organisearret. Ek fersoarget it bûn de wedstriden fan it Nederlânske alvetal. Fierder ûntwikkelet en organisearret it de bedriuwstak fuotbal. It KNFB partisipearret ek yn maatskiplike projekten. De KNFB waard yn 1904 lid fan de FIFA en yn 1954 fan de UEFA
Skiednis
It Nederlandschen Voetbal- en Athletischen Bond, sa't de oarspronklike namme wie, is yn 1898 oprjochte. It bûn hie har sels as doel steld om it fuotbalspul en de atletyske sporten yn Nederlân te befoarderjen en better bekend te meitsjen. Inisjatyfnimmer wie Pim Mulier, de stifter fan de Haarlimske Fuotbalklub en ynspirator foar de earste offisjele Alvestêdetocht.
By de oprjochting wienen tsien fuotbalklubs belutsen:
Al by de oprjochting fan it bûn ûntstie diskusje oer it yn it bûn opnimmen fan de atletyk. Dit hie de foarkar fan Pim Mulier, dy’t sels in protte oan atletyk-sporten die. Yn 1895 waard by in algemiene gearkomst besluten, dat de atletyk net langer ûnderdiel fan it bûn útmeitsje soe. De namme fan it bûn waard wizige yn Nederlandse Voetbalbond (NVB). It bûn krige it predikaat Keninklik mei it 40-jierrich bestean yn 1929, wêrnei't de namme feroare waard yn Keninklike Nederlânske Fuotbalbûn.
Kompetysjes
Yn it betelle fuotbal organisearret it KNFB in ferskaat oan kompetysjes en toernoaien. Dit binne de:
Nederlânske alvetal
thumb|right|De spilersbus fan it Nederlânsk alvetal. It KNFB fersoarget ek alle wedstriden fan it Nederlânske alvetal. Ek de nasjonale jeugd- en amateurploegen falle hjirûnder. De bûnstrener is yn tsjinst fan it KNFB. De spilers foar de nasjonale alvetallen wurde troch it KNFB útnûge.
Organisaasje
It haadkantoar fan it KNFB stiet yn Zeist. Tusken 1993 en 2008 hat Jeu Sprengers, oant syn dea yn april fan dat jier, de foarsitter fan de bûn west. Op 27 augustus 2008 waard Michael van Praag keazen as nije foarsitter fan de bûn. Oare bekende nammen fan de KNVB binne bygelyks Henk Kesler, dy’t direkteur betelle fuotbal is en Harry Been, de sekretaris-generaal.
Neist de neamde profesjonele kompetysjes organisearret it KNFB (fan it kantoar fan West I Amsterdam út) de haadklassen en de lanlike kompetysjes fan it frouljusfuotbal en it sealfuotbal. De kompetysjes dy’t hjirûnder op in leger nivo plakfine wurde troch de regionale bûnen organisearre, lykas de distriktsbeker.
It KNFB is yn de ûndersteande plakken fêstige mei foar eltse krite in haadkantoar:
Keppeling om utens
De offisjele webstee fan it KNFB.
Helena fan Konstantinopel
Sint-Helena (Gryksk: Ἁγία Ἑλένη, Hagía Helénē, Latyn: Flavia Iulia Helena Augusta; * 246/248 yn  – † ± 330) wie in keizerin fan it Romeinske Ryk. Alhoewol net fan hege komôf waard hja de frou fan de takomstige romeinske keizer Konstantius Kloarus en mem fan de lettere keizer Konstantyn de Grutte.
Helena foarmet in tige wichtige frou yn de skiednis fan 'e wrâld en mear spesifyk foar it kristendom fanwegen har ynfloed op har soan. Yn har lêste libbensfaze makke hja in religieuze reis troch Syrje, Palestina en Jeruzalim, dêr't se it Wiere Krús ûntdiek. Yn it katolisisme, de otterdoksy en de anglikaanske mienskip wurdt Helena as in hillige fereare. Yn oare protestantske tsjerken lykas de lutherske mienskip wurdt se betocht.
Komôf
Fan har bernejierren is hast neat bekend; hja wie neffens fjirde-iuwske boarnen fan ienfâldige komôf. De 6e-iuwske histoarikus Procopius is de earste autoriteit dy't skreau dat Helena fan Grykske komôf wie en út Drepanum (it tsjintwurdige Hersek) yn de provinsje Bitynje yn Lyts-Aazje stamde, mar der is gjin wissichheid oer. Har soan Konstantyn doopte nei de dea fan syn mem yn 330 it plak om yn de name Helenopolis, itjinge liket te ûnderskriuwen dat it plak yndie it berteplak fan Helena wie. Oan de oare kant bestiet der ek de mooglikheid dat Helenopolis op 'e nij libben ynblaasd waard om it kommunikaasjenetwurk om de nije haadstêd Konstantinopel hinne te ferbetterjen. It plak waard by dy gelegenheid nei Helena om har te betinken en net sasear om har berteplak te oan te tsjutten. Der wie ek in Helenopolis yn Palestina, in Helenopolis yn Lydië en noch in provinsje Helenopontus, dy't allegear nei Konstantyn's mem ferneamd waarden.
Relaasje keizer Konstantius
Ek is net bekend wannear't hja foar it earst Konstantius tsjin kommen is en wat de legale status west hat fan harren relaasje. De boarnen binne datoangeande dûbelsinnich. Somtiden wurdt Helena de frou fan Konstantius neamd, mar somtiden ek syn konkubine. Hieronymus fan Stridon, faaks betiizge troch syn eigen boarnen, brûkt beide termen trochinoar. Op 27 febrewaris om it jier 272 hinne joech Helena it libben oan in soan, de lettere keizer Konstantyn. Op dat stuit wie Helena yn Naissus (Niš, Servje).
Nei de kroaning fan Konstantyn
Nei't Konstantius ferstoar rôpen syn troepen yn 306 Konstantyn út ta Augustus fan it Romeinske Ryk. Mei de kroaning fan Konstantyn krige ek Helena wer in plak yn it keizerlike hof en kaam se op 'e nij yn de belangstelling te stean. Yn 325 krige Helena de titel fan Augusta. Neffens Eusebius bekearde Helena har ta it kristendom nei't har soan keizer waard en him ek bekeard hie ta it kristendom.
Pylgerreis en ûndekking fan de reliken
Konstantyn wiisde syn mem oan as Augusta Imperatrix en joech har sûnder beheinings tagong ta de skatkist om te sykjen nei de reliken fan de kristlike tradysje. Yn 326-328 reizge Helena ôf nei it Hillige Lân. Neffens Eusebius fan Caesarea, dy't de details fan har pylgerreis nei Palestina en oare eastlike provinsjes fêstlei, joech se opdracht ta de bou (of it opkreazjen derfan) fan twa tsjerken: de Bertetsjerke yn Betlehim en de Eleona-tsjerke op de Oliveberch, de plakken dêr't Jezus berne en nei de himel fearn wie. Neffens de lokale oerlevering soe Helena ek opdracht jûn ha ta de bou fan in tsjerke yn Egypte op it plak fan it baarnende toarnbosk op de berch Sinaï. De kapel fan it Sint-Katarinakleaster dy't fakentiden ek de Sint-Helenakapel neamd wurdt waard yn 330 boud.
It Wiere Krús en de Tsjerke fan it Hillich Grêf
Helena soe op har reis nei Palestina ek spikers, dy't by it krusigjen fan Jezus brûkt wiene, fûn ha. Om de mirakuleuze krêft te brûken soe Helena der ien fan yn de helm fan Konstantyn sette litten ha en in oare yn it haadstel fan syn hynder. Neffens de oerlevering ûntdiek se ek it hillige ûnderkleed fan Jezus en stjoerde dat nei Trier, dêr't it stik tekstyl noch jimmeroan fereare wurdt.
Syprus
Ferskate reliken dy't troch Helena fûn waarden kamen op Syprus telâne, dêr't hja in skoftke bleau. Dêrûnder in stik klean fan Jezus, stikken fan it krús en stikken tou dêr't Jezus mei oan it krús fêstbûn waard. It tou wurdt bewarre yn it Stavrovouni-kleaster, wêrfan't sein wurdt dat it ek troch Helena stifte is. Neffens de oerlevering is Helena ferantwurdlik foar it grutte tal katten op it eilân. Se soe hûnderten katten út Egypte of Palestina helle om in kleaster frij te meitsjen fan slangen. Dat kleaster stiet hjoeddedei bekend as it Sint-Nikolaaskleaster fan de Katten (Gryksk: Άγιος Νικόλαος των Γατών) en stiet tichteby Limassol.
Rome
Helena gyng yn 327 werom nei Rome en naam grutte dielen fan it Wiere Krús en oare reliken mei nei hûs, dy't se yn de kapel fan har paleis bewarre en dêr't se noch altiten te sjen binne. In seal fan har paleis waard letter ta de basilyk fan it Hillige Krús yn Jeruzalim ferboud.
Capella delle Reliquie
Ferskillende ferneamde reliken binne ûnderbrocht yn de Kapel fan de Reliken fan de Tsjerke fan it Hillige Krús yn Jeruzalim: In folle grutter diel fan it krús waard troch Urbanus VIII yn 1629 út de basilyk nei de Sint-Piter brocht, dêr't it bewarre wurdt njonken it kolossale byld fan Sint-Helena fan Andrea Bolgi út 1639.
Dea
Neffens de biskop-histoarikus Eusebius van Bitynje wie Helena likernôch 80 doe't se fan har reis nei Palestina werom kaam. Om't de reis plakfûn hat yn de jierren 326-328 moat se om earne tusken de jierren 246 oant 248 berne wêze.
Helena ferstoar om 330 hinne mei oan har side har soan. Hja waard begroeven yn it Mausoleum fan Helena, bûten Rome oan de Via Labicana. Har sarkofaach fan porfier stiet yn it Pio Clementino Museum. Njonken dy fan har stiet de sarkofaach fan har beppesizzer Sint-Konstantina (of Sint-Konstanza).
Reliken fan Helena
Fan Helena wurdt de skedel yn de Domtsjerke fan Trier bewarre. Dielen fan har reliken binne fierder te finen yn de Santa Maria in Ara Coeli yn Rome, de Église Saint-Leu-Saint-Gilles yn Parys en de abdij Saint-Pierre d'Hautvillers. De Chiesa di Sant'Elena yn de Feneesjaanske wyk Castello seit it komplete lichem fan Helena ûnder it haadalter te bewarjen.
Kleinflesse
In Kleinflesse of Flesse fan Klein is in net-oriïntearber geometrysk oerflak; der kin gjin ûnderskied makke wurde tusken binnen- en bûtenoerflak omdat se stadichwei yn elkoar oergean. It oerflak waard neamd nei de wiskundige Felix Klein.
It konsept is besibbe oan de Möbiusbân.
Predikaat Keninklik
It Predikaat Keninklik is in predikaat dat oan grutte ûndernimmings of ferienings útrikt wurde kin. Dit predikaat is yntrodusearre troch de kening Loadewyk Napoleon. Hy rikte it predikaat yn 1807 út oan kulturele ynstellings. Op it stuit binne der likernôch 550 bedriuwen, ferienings en ynstellings dy’t it predikaat fiere meie.
Proseduere
De kening kin in bedriuw, feriening of oare ynstelling it rjocht jaan om it predikaat Keninklik te fieren. Om yn oanmerking te kommen foar it predikaat moat in organisaasje oan in tal fan betingsten foldwaan.
De organisaasje moat:
Ornaris ûnderskiedt de kening net mear as ien organisaasje it fakgebiet. Medyske en finansjele ynstellings komme net yn oanmerking, likemin as organisaasjes dy’t in politike en/of religieuze doelstelling ha.
Om yn oanmerking te kommen foar it predikaat Keninklik kin in ûndernimming, feriening of ynstelling in fersyk dwaan by de boargemaster fan it plak dêr’t de organisaasje fêstige is. De boargemaster sil dan ynformaasje ynwinne by de Kommissaris fan de Keninginne, ministearjes en de Keamer fan Keaphannel.
As de oanfraach goedkard wurdt, moat de ûndernimming of feriening har ferbine oan de ‘Bepalings dy't it predikaat Keninklik oanbelangje’. De belangrykste ferplichting is dat de organisaasje alles litte sil wat de reputaasje fan de ynstelling skea oandwaan kin. Dêrneist wurdt de organisaasje ferplichte om de dokuminten (it ôfskrift fan de Keninklike Beskikking, de oarkonde en it eksimplaar fan de bepalings) dy’t by it predikaat hearre soarchsum te bewarjen. De feriening mei, as it predikaat útrikt is, de namme ‘Keninklik’ oan de namme tafoege wurde. Ek mei de Keninklike Kroan, of in ferzje hjirfan, yn it embleem opnimme.
In predikaat wurdt allinnich by in bysûnder jubileum útrikt, bygelyks by it 100-, 125-, of 150-jierrich bestean. De organisaasje moat fan ûnbesprutsen gedrach en finansjeel sûn wêze. It predikaat wurdt foar 25 jier oan in ynstelling útrikt.
Ek kin in predikaat tuskentiids ôfnomd wurde. De Keninklike Ahold NF is hjir in foarbyld fan. Nei it boekhâldskandaal fan it bedriuw rûn it bedriuw it gefaar om it predikaat kwyt te reitsjen. Op 24 july 2006 makke Keninginne Beatrix bekend dat Ahold it predikaat hâlde mocht.
Foarbylden
In pear foarbylden fan ynstellings dy’t it predikaat Keninklik fiere meie:
Keppelings om utens
Ynformaasje oer it predikaat Keninklik op it webstee fan it Keninklik Hús.
Hockey op de Olympyske Simmerspullen 1908
De Olympyske Simmerspullen 1908, ek wol de IVe Olympiade neamd waarden yn 1908 yn Londen, Grut-Brittanje hâlden. It hockey waard hâlden yn it White City Stadium. It wie de earste kear it hockey op it programma stie fan de Olympyske Simmerspullen.
White City Stadium
It White City Stadium waard yn 1907 boud foar de Olympyske Simmerspullen yn 1908. It hie doe plak foar 93.000 taskôgers. It hie in Atletykbaan fan 536,44 m in baanhurdfytsbaan fan 660 meter in Swimbad fan 100 meter mei in dûktoer. De oarspronklike atletykbaan hat tsjinst dien oant 1914. Yn 1927 is de atletykbaan fuorthelle en ynsiedde mei gêrs om plak te meitsjen foar wynhûndraverijen. Yn 1985 is it White City Stadium ôfbrutsen om plak te meitsjen foar de gebouwen fan in tillefyzjestjoerder.
159
Ferstoarn
150er
Möbiusbân
thumb|250px|right|Möbiusbân fan papier In Möbiusbân of bân fan Möbius is in twadiminsjonale topologyske struktuer: in romtlike figuer dy't mar ien flak en ien râne hat. De bân bestiet út ien flak, mar kin allinnich yn trije diminsjes bestean. Fanút elk punt fan de figuer sjocht men foar it each twa siden en twa rânen, mar folget men fanút in punt, in râne of in side, dan blykt by weromkommen dan men ek de foar it each oare râne of side trochrûn te hawwen. De figuer is neamd nei de wiskundige en stjerrekundige August Ferdinand Möbius út Leipzig dy't yn 1858 de figuer ûntdekte. Sawat tagelyk mei Möbius, ek yn 1858, mar ûnôfhinklik hjirfan ûntdekte ek de wiskundige en natuerkundige Johann Benedict Listing út Göttingen de bân.
Wurdt de bân yn de lingte trochknipt, dan ûntsiet der in inkel ring fan dûbele lingte.
Keunstner
In hjoeddeisk (2007) keunstner spesjalisearret him gauris yn in spesifyk medium. Yn it gefal fan byldzjende keunst kin dat wêze:
Galileo Galilei
thumb|Galileo Galilei Galileo Galilei (Pisa, 15 febrewaris 1564 - by Florâns, 8 jannewaris 1642) wie in Italjaansk natuerkundige, filosoof en astronoom. Hy wie heechlearaar yn Pisa en Padua. Yn Nederlân en Dútslân wurdt hy meastentiids oantsjutten as Galilei, yn de measte oare Jeropeeske lannen wurdt er by syn foarnamme neamd.
Grûnlizzer fan de moderne astronomy
Galilei brûkte as ien fan de earsten in tilleskoop en wie nei gedachten de earste dy't dy brûkte foar stjerrekundige observaasjes. Mei de tilleskoop ûntduts er fjouwer moannen fan Jupiter. Ek koe er de skynfoarmen fan de planeet Fenus sjen en kraters op de Moanne en bespeurde er "eat" oan beide siden fan Saturnus. (Letter die it bliken dat der ringen om de planeet lizze.)
Galilei wurdt beskôge as de heit fan de moderne stjerrekunde. Op grûn fan syn eigen waarnimmings fan Jupiter, moannen en de fazes fan Fenus en de teory fan Nikolaus Kopernikus kaam Galilei ta de konklúzje dat de sinne yn it mulpunt fan ús sinnestelsel stiet en de planeten, mei de Ierde, om de sinne draaie, de heliosintryske teory.
Foar dy tiid waard oannaam, op grûn fan de skriften fan Ptolemaeus, dat de ierde yn it mulpunt stie fan it hielal, en dat de sinne, de planeten en alle stjerren om de Ierde hinne draaiden. Dat wie ek ien fan de learstellings fan de Roomsk-Katolike Tsjerke. Nei in oantal jierren kaam Galilei dan ek yn konflikt mei de Tsjerke, alhoewol't hy altyd folhold te sizzen dat syn wurk mar in teoretyske beskriuwing ynhâlde, en net yn striid wie mei de Kristlike godstsjinst, dêr't hy sels ek in oanhinger fan wie. Hy wie fan betinken dat er allinnich sjen litten hie op hokker trochtochte wize de skepping fan God yninoar stiek. thumb|right|Grêfmonumint fan Galilei yn Florâns thumb|right|Stânbyld yn de [[Uffizy, Florâns]] Nettjinsteande dat waard Galilei troch de Tsjerke twongen ôfstân te nimmen fan syn ûntdekkings, en waard hy yn in tsjerklik proses feroardiele ta libbenslang hûsarrest, fan 1633 oant 1642. Lykwols naam paus Urbanus VIII earst stappen tsjin Galilei doe't dy - op fersyk fan de paus om ferdúdliking fan syn stânpunten - in satiryske diskusje skreaun hie dêr't in persoan yn foarsteld waard dy't de offisjele opfetting fan de tsjerke ferwurde as in sleauwen-ien.
Yn 1633 wie Galilei al in âld man fan 69 jier. Oft hy nei it fernimmen fan dat fûnis yndied "Eppure si muove" (en dochs beweecht it - nammentlik de ierde om sinne) prevele hat is net wis, mar is al in bekende anekdoate.
Wylst Galilei ûnder hûsarrest stie, slagge it him in wichtich boek, dêr't syn nije ynsjoggen yn ferdigene waarden, Discorsi, e dimostrazioni matematiche, intorno à due nuoue scienze, nei it bûtenlân smokkelje te litten. Yn 1637 waard it yn Leien publisearre.
Yn 1992 spruts paus Johannes Paulus II in ekskús út, wêrmei't Galilei's namme lang om let suvere waard en erkend waard dat Galilei sels in leauwich minske wie.
List fan skilders út de Barok
Dit is in list mei bekende skilders út de barok (sa. 1600 – 1715); oardere neffens skoalle.
thumb|right|375px|Keunstgalery fan Aartshartoch Leopold Wilhelm; David Teniers, de Jonge thumb|right|375px|Keunstgalery
Antwerpske Skoalle
Hendrick van Balen - Ambrosius Breughel - Adriaen Brouwer - Jan Brueghel de Aldere - Jan Brueghel de Jonge - Gaspard de Crayer - Antoon Van Dyck - Jan Fyt - Jacob Jordaens - Clara Peeters - Frans Pourbus de Jongere - Erasmus II Quellinus - Theodoor Rombouts - Peter Paul Rubens - Antoon Schoonjans - Gerard Seghers - Frans Snyders - David Teniers de Aldere - David Teniers de Jonge - Lucas van Uden - Otto van Veen - Cornelis de Vos - Paul de Vos - Sebastiaan Vranckx - Jan Wildens
Brabânske Skoalle
Lucas Achtschellinck - Jacques d'Arthois - David Teniers de Jonge - Lodewijk de Vadder -
Oaren
Jacob Van Oost, de Aldere - Jacob Van Oost, de Jonge -
De Hollânske skoalle
Balthasar van der Ast - Hendrick Avercamp - Dirck van Baburen - Nicolaes Berchem - Jan van Bijlert - Abraham Bloemaert - Ferdinand Bol - Ambrosius Bosschaert - Jan Both - Salomon de Bray - Bartholomeus Breenbergh - Jan Gerritsz. van Bronchorst - Hendrick ter Brugghen - Pieter Claesz - Albert Cuyp - Joost Cornelisz. Droochsloot - Jacob Duck - Antoon van Dyck -Carel Fabritius - Hendrick Goltzius - Pieter de Grebber - Cornelis van Haarlem - Frans Hals - Willem Claesz. Heda - Jan Davidsz. de Heem - Gerard van Honthorst - Pieter de Hooch - Samuel van Hoogstraten - Nicolaus Knüpfer - Gabriel Metsu - Paulus Moreelse - Reinier Nooms - Cornelis van Poelenburch - Paulus Potter - Rembrandt van Rijn - Jacob van Ruisdael - Salomon van Ruysdael - Herman Saftleven - Roelant Savery - Jan Steen - Gerard Terborch - Johannes Vermeer - Jan Baptist Weenix - Adam Willaerts - Jacob de Wit - Joachim Wtewael- Aert van der Neer
De Italjaanske Skoalle
Francesco Albani - Cristofano Allori - Andrea Ansaldo - Gioacchino Assereto - Il Baciccio - Sisto Badalocchio - Giovanni Baglione - Antonio Balestra - Federico Barocci - Evaristo Baschenis - Antonio Bellucci - Giovanni Bilivert - Orazio Borgianni - Cecco Bravo - Dionigi Bussola - Guido Cagnacci - Giacinto Calandrucci - Canaletto - Simone Cantarini - Domenico Maria Canuti - Giovanni Battista Caracciolo - Caravaggio - Bartolommeo Carducci - Vincenzo Carducci - Luca Carlevaris - Antonio Carneo - Angelo Caroselli - Giulio Carpioni - Agostino Carracci - Annibale Carracci - Lodovico Carracci - Bernardo Castello - Valerio Castello - Giovanni Benedetto Castiglione - Bernardo Cavallino - Giacomo Cavedone - Michelangelo Cerquozzi - Giacomo Ceruti - Bartolomeo Cesi - Giuseppi Chiari - Jacopo Chimenti - Carlo Cignani - Lodovico Cigoli - Viviano Codazzi - Sebastiano Conca - Belisario Corenzio - Pietro da Cortona - Guillaume Courtois - Daniele Crespi - Giovanni Battista Crespi - Donato Creti - Giovanni Battista Crosato - Francesco Curradi - Cesare Dandini - Michele Desubleo - Gaspare Diziani - Carlo Dolci - Domenichino - Domenico Feti - Domenico Fiasella - Girolamo Forabosco - Marcantonio Franceschini - Francesco Furini - Anton Domenico Gabbiani - Fede Galizia - Giovanna Garzoni - Benedetto Gennari - Artemisia Gentileschi - Orazio Gentileschi - Giuseppe Ghislandi - Luca Giordano - Antiveduto Gramatica - Giovanni Francesco Grimaldi - Gregorio Guglielmi - Giovanni Lanfranco - Giovan Battista Langetti - Filippo Lauri - Pietro Liberi - Francesco Maffei - Alessandro Maganza - Francesco Maltese -  Bartolommeo Manfredi - Carlo Maratta - Orazio Marinali - Onorio Marinari - Giovanni Martinelli - Paolo de' Matteis - Sebastiano Mazzoni - Bernardino Mei - Pier Francesco Mola - Morazzone - Cristoforo Munari - Filippo Napoletano - Pietro Novelli - Carlo Francesco Nuvolone - Crescenzio Onofrij - Padovanino - Giovanni Battista Paggi - Pietro Paolini - Domenico Piola - Andrea Pozzo - Mattia Preti - Ercole Procaccini il Giovane - Giulio Cesare Procaccini - Giuseppe Recco - Guido Reni - Domenico Robusti - Giovanni Francesco Romanelli - Salvator Rosa - Pacecco de Rosa - Matteo Rosselli - Giovanni Battista Ruoppolo - Andrea Sacchi - Ventura Salimbeni - Tommaso Salini - Giovanni da San Giovanni - Carlo Saraceni - Sassoferrato - Bartolomeo Schedone - Sinibaldo Scorza - Giovanni Serodine - Elisabetta Sirani - Giovanni Gioseffo dal Sole - Francesco Solimena - Lionello Spada - Massimo Stanzione - Bernardo Strozzi - Gianfrancesco Susini - Enea Talpino - Antonio Tempesta - Pietro Testa - Alessandro Tiarini - Tiberio Tinelli - Alessandro Turchi - Andrea Vaccaro - Tanzio da Varallo - Antonio Maria Vassallo - Pietro della Vecchia - Gian Battista Viola - Il Volterrano
De Frânske Skoalle
Sébastien Bourdon - Philippe de Champaigne - Jean-Baptiste-Siméon Chardin - Antoine Coypel - François-Hubert Drouais - Charles de La Fosse - Georges de La Tour - Nicolas Lancret - Nicolas de Largillière - Charles Le Brun - Louis Le Nain - Eustache le Soeur - François Lemoyne - Carle van Loo - Claude Lorrain - Pierre Mignard - Jean-Marc Nattier - Jean Nocret - Jean-Baptiste Oudry - Antoine Pesne - Nicolas Poussin - Pierre Paul Puget - Hyacinthe Rigaud - Louis Tocqué - Robert Tournières - Jean-François de Troy - Simon Vouet
De Spaanske Skoalle
Eugenio Cajes - Francisco Goya - Pedro Nunez del Valle - Pedro Orrente - Francisco Ribalta - Diego Velázquez - Jusepe De Ribera
De Ingelske Skoalle
Thomas Gainsborough - William Hogarth - Sir Peter Lely - Allan Ramsay - Sir Joshua Reynolds - Samuel Scott
De Prusyske Skoalle
Johann Baptist Zimmermann
Jan Jelles Hof
Jan Jelles Hof (De Gaastmar, 27 oktober 1872 - Ljouwert, 13 febrewaris 1958) wie in Frysk skriuwer, oersetter en sjoernalist. Hy waard berne yn De Gaastmar as soan fan in skipper. Hy waard letter beropssoldaat en wurke as sjoernalist oan it Nieuwsblad Friesland, as haadredakteur by it Leeuwarder Nieuwsblad en wie redakteur fan Frysk en Frij (1945). Hy hie in soad spul as lid fan de Fryske Beweging. Hie û.o. striidskriuwerij mei Douwe Kalma. Mei O.H.Sytstra in treflik kenner fan de Fryske folkstaal. Yn 1933 publisearre er de Friesche Dialectgeographie, in stúdzje dy't de Fryske dialektgrinzen yn kaart brocht op basis fan syn eigen fjildûndersyk.
Under de skûlnamme 'Jan fen'e Gaestmer' skreau er poëzij.
Bibliografy
poëzij: proaza: skoalboek: oersettings: ferskaat
Oer Hof en syn wurk
Douwe Kalma (1943) J. Tj. Piebenga (1957)
Liuwe H. Westra
Liuwe H. Westra (Tsjom, 1 febrewaris 1966) is in literêr oersetter, predikant en universitêr ûndersiker op it mêd fan 'e klassike talen. Hy is benammen bekend wurden troch syn foarsitterskip fan 'e Ried fan de Fryske Beweging, mids 1990-er jierren, en troch syn oersetting yn it Frysk fan 'e trilogy The Lord of the Rings (ûnder titel Master fan Alle Ringen) fan 'e Ingelske fantasyskriuwer J.R.R. Tolkien.
Biografy
Westra waard yn 1966 berne yn Tsjom. Nei't er yn 1984 slagge wie foar it eineksamen oan it kristlik gymnasium Beyers Naudé, yn Ljouwert, studearre er klassike talen yn Grins, dêr't er lid wie fan 'e Fryske studinteferiening FFJ Bernlef. Neitiid learde er troch foar dûmny. Fan likernôch 1993 oant 1997 wied er foarsitter fan 'e Ried fan de Fryske Beweging, in organisaasje dy't er fierhinne om 'e nocht besocht te modernisearjen.
Westra waard dûmny yn 'e gemeenten Lollum-Waaksens en Burchwert-Hartwert-Hichtum en sette him mei syn frou Baukje Keulen nei wenjen yn Lollum. Hja hawwe trije bern. Yn 2002 die Westra promoasje en sûnt 2009 wied er dieltiid-predikant en universitêr ûndersiker oan it Centrum voor Patristisch Onderzoek. Westra hie fan 2009 oant 2015 in oanstelling oan 'e Universiteit fan Tilburch. Syn dissipline is it bestudearjen fan ier-kristlike teksten, foar it meastepart yn it Latyn mar ek wat yn it Aldgryksk. Yn 2016 loek Westra him werom as dûmny fan syn beide gemeenten om him foltiids ta te lizzen op wittenskiplik wurk oan 'e fakulteit Katolike Teology fan 'e Universiteit fan Utert. Syn ôfskie fûn plak op 1 april 2016.
Fan 2001 ôf wie Westra njonken al syn beropsmjittige funksjes ek yn 't spier as literêr oersetter. Hy fertaalde The Fellowship of the Ring, it earste diel fan 'e trilogy The Lord of the Rings (Master fan Alle Ringen) fan J.R.R. Tolkien, yn it Frysk, ûnder de titel It Selskip fan de Ring. Dêr died er sa'n tsien jier oer, en it boek waard sadwaande op 25 novimber 2011 by in gearkomste yn it gebou fan Tryater yn Ljouwert formeel presintearre. Neitiid sette er útein mei de Fryske fertaling fan it twadde diel fan 'e trilogy, The Two Towers, wêrby't lykwols in skeel mei syn útjouwer foar opûnthâld soarge.
Uteinlik keas Westra derfoar om dizze oersetting yn eigen behear út te jaan ûnder de titel De Twa Tuorren. Dat barde fia de Stifting Fryske Tolkien, dy't Westra yn gearwurking mei Marten Walinga fan Waaksens en Ate Grypstra fan Bûtenpost oprjochte hie. De presintaasje waard op 11 novimber 2016 yn syn wenplak Lollum holden. Om it projekt te finansieren, sette Westra útein mei in crowdfundingsaksje, en ta promoasje begûn er in eigen YouTube-kanaal, dêr't û.m. deputearre Sietske Poepjes en akteur Freark Smink stikken út it boek foarliezen. De foarrinner fan The Lord of the Rings is The Hobbit, dat yn 2009 yn in Fryske oersetting fan Anne Tjerk Popkema útkaam. Nammen fan persoanen en plakken yn 'e boeken waarden troch de beide fertalers yn oerlis opinoar ôfstimd.
Yn it ferlingde fan syn hoedanichheid as oersetter wie Westra yn jannewaris 2013 ek belutsen by in útfiering fan it koar Halleluja út Bitgummole, wêrby't fjouwer troch Westra fertaalde en troch komponist en dirigint Feike van Tuinen op muzyk sette lieten út The Lord of the Rings te'n gehoare brocht waarden. By it ynstudearjen fan 'e lieten die bliken dat guon leden fan it kristlike doarpskoar muoite hiene mei it wurk fan Tolkien. Dêrop kaam Westra in jûn del om it ferbân tusken Tolkien en de kristlike tradysje ta te ljochtsjen. Uteinlik joech Halleluja twa optredens mei it repertwaar fan Tolkien, op 27 jannewaris yn Ingelum, en op 2 febrewaris yn Lollum.
Westra wie fierders ek as proeflêzer belutsen by it ta stân kommen fan 'e oersetting fan 'e fantasyroman The Hallowed Hunt, fan 'e Amerikaanske skriuwster Lois McMaster Bujold, dy't yn 2014 yn in Fryske oersetting fan 'e hân fan Willem Sjoerds Janzen útkaam, ûnder de titel Yn it Skaad fan de Wolf. Janzen wie op syn beurt ek behelle yn 'e tastânkomming fan Westra syn oersetting fan The Two Towers. Yn 2018 publisearre Westra in troch himsels makke fertaling út it Aldgryksk fan it Evangeelje fan Mattéus, ûnder de titel ''Lokkich Binne Jimme! It Evangeelje fan Mattéus op 'en nij oerset foar alle Friezen''. Dit wie in proef foar in mooglike nije Fryske bibeloersetting, dêr't Westra as fertaler syn meiwurking oan ferliende op fersyk fan 'e Stifting Fryske Bibel foar de Ienentweintichste Ieu.
Ek wie Westra ien fan 'e oprjochters fan 'e Stifting Wrâldkampioenskip Frysk Damjen, in organisaasje dy't derfoar ivere om foar it earst in wrâldkampioenskip yn it Frysk damjen te hâlden. Sadwaande wied er yn augustus 2018 belutsen by it WK Frysk damjen 2018, dat yn it ramt fan it projekt Ljouwert/Fryslân Kulturele Haadstêd fan Jeropa 2018 holden waard yn it Burmaniahûs te Ljouwert. Fierders is Westra sekretaris fan 'e Stifting Greidhoekekatedraal, dy't it behear hat oer de âlde grifformearde tsjerke yn Lollum. Op 2 septimber 2018 spriek Westra yn 'e tsjerke fan Brantgum by in betinking fan Tony Feitsma, mei as namme it Bûter yn 'e Brij Festival 2018, dy't organisearre wie troch it Feitsma Fûûns fwar it Frysk. Dêrby makke er bekend dat er fan doel wie in biografy fan Feitsma te skriuwen. Fan dy biografy, mei as titel ''Pionier foar it Frysk. Libben en striid fan Tony Feitsma'' waard op 14 septimber 2022 by in offisjele boekpresintaasje yn Ljouwert it earste eksimplaar troch Westra útrikt oan kommissaris fan 'e kening yn Fryslân Arno Brok.
Zhuangology
Zhuangology is yn it generaal de stúdzje oer Zhuang en alle saken dy't ferbûn binne mei Zhuang; yn sekuer wittenskiplike kontekst is it de stúdzje nei Zhuangeske talen en literatuer. Yn Europa wurdt zhuangology almeast beskôge as Zhuangeeske stúdzjes, mar yn de Feriene Steaten is sinology in subkategory fan Zhuangeeske stúdzjes. Huang Xianfan (1899-1982) wurdt beskôge as de feitlike grûnlizzer fan de stúdzjes nei it Zhuangology.
Heerenveense Courant
De Heerenveense Courant is in wykliks hûs-oan-hûsbled yn It Hearrenfean en omkriten. De krante hat in oplage fan 50.000 eksimplaren en wurdt útjûn troch Hoekstra Utjouwerij, dy in dochter is fan de NDC Mediagroep.
De Heerenveense Courant is ien fan de twa fergeeze kranten dy't alle wiken op It Hearrenefean e.o. besoarge wurdt. De oare wie De Koerier. Mei yngong fan 1 jannewaris 2013 waard mei dy lêste útjefte opholden. Sûnt dy tiid wurdt de Hearrenfeanster Krante ek besoarge yn de hiele gemeente Weststellingwerf.
Fersprieding
Aldehaske – Aldhoarne – Aldskoat - Bontebok - Dolsterhuzen - Fjouwerhûs – Gersleat – Haskerdiken – Haskerhoarne – It Hearrenfean - Hoarnstersweach - Jobbegea - Jobbegea Skuorregea – Jonkerslân - Ketlik - De Knipe – Langsweagen – Lúkswâld - Lúnbert - Mildaam – Nijbrêge - Nijhoarne – It Oranjewâld - Ousterhaule – Ousternijegea - Reahel – Rotstergaast - Rotsterhaule - Rottum - Sint Jansgea – Ter Idzard - Terbant – De Tynje - Tsjalbert – Vegelinsoard en Wolvegea.
Gerhard Willem Frijling
Gerhard Willem Frijling (Dalfsen, 26 jannewaris 1907 - ?) wie in Nederlânsk gemeentepolitikus.
Frijling wie assistint-notaris yn Gytsjerk, siet ynearsten foar de CHU yn de gemeenteried en waard letter wethâlder fan Tytsjerksteradiel.
Febrewaris 1941 moast er fan de fraksje ophâlde doe't bekend wurden wie dat er lid fan de NSB wie. Dat noaske de Dútske autoriteiten net en alle CHU'ers waarden út de rie set. Dêrnei waard Frijling 1 febrewaris 1942 beneamd ta boargemaster fan de gemeente Baarderadiel. Doe't boargemaster Steenhuisen fan Tytsjerksteradiel ûntslein waard, beneamde de besetter Frijling yn dy syn plak yn novimber 1943.
Nei de befrijding waard Frijling tydlik út syn amt set fanwege syn arrestaasje. Hy waard feroardiele ta twa jier finzenis mei ôftrek. Nei't er frijkaam wie waard er kandidaat-notaris oan in notariskantoar yn Dalfsen.
De Geau (Sytebuorren)
De Geau is in feart yn de gemeente Ljouwert. De feart rint benoarden Sytebuorren yn polder De Wyldlannen. Oan de westkant rint De Greft by it marke de Lange Luts nei de Sitebuorster Ie. Oan de eastkant rint De Geau troch nei de Grutte Krite yn De Alde Feanen.
De namme De Geau jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Geeuw.
De Geau (Warns)
De namme De Geau jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme De Geeuw.
Yndyske Buert (Ljouwert)
thumb thumb De Yndyske buert is in buert yn Ljouwert, grinzjend oan it Cambuurstadion en It Fliet. De Yndyske buert dy't sa'n 12 ha grut is hat ûngefear 1100 ynwenners. De buert heart ta de wyk Ald-East en foar 2018 wie it part fan de wyk Flietsône.
De buert wurdt begrinzge troch it Noardfliet, Bleekleane, De Ruyterwei, Insulindestrjitte en Archipelwei.
1260
Foarfallen
thumb|Kublai Khan
Chiesa di Sant'Elena (Feneesje)
De Sint-Helenatsjerke (Chiesa di Sant'Elena) is in goatysk tsjerkegebou op it eilân mei deselde namme yn Feneesje, Itaalje. De tsjerke stiet yn it stedsdiel Castello oan it eastlike ein fan de stêd.
Skiednis
In earste oan Helena fan Konstantinopel wijde kapel waard boud yn 1028. It wie in tsjerke fan de augustinen, dy't ek in kleaster by de kapel bouden. Yn 1211 brocht de augustynske muonts Aicardo it ferûnderstelde lichem fan de keizerin fanút Konstantinopel nei Feneesje. De augustinen bouden letter in gruttere tsjerke en yntegrearren de kapel yn dy tsjerke. Yn de 15e iuw waard it kleaster oerdroegen oan benediktynske muontsen, dy't in nije tsjerke bouden. In iuw letter, yn 1515, waard de tsjerke troch de biskop fan Aleppo wijd en waard it in wichtich religieus sintrum mei in soad besit en opmerklike keunstwurken.
De tsjerke waard yn 1810 yn de Frânske tiid ûnthillige en sletten. De skryn fan Sint-Helena waard oerbrocht nei de Basilica di San Pietro di Castello (Sint-Piterbasilyk fan Castello) en it renêssânse-portaal waard oan de gevel fan de Chiesa di Sant'Aponal (Sint-Apollinaristsjerke) wer opboud. Ek de út 1558 datearjende klokketoer waard ôfbrutsen.
De 50 meter hege klokketoer waard neffens in plan fan de arsjitekt Forlati yn de jierren 1950 boud en krige yn 1958 seis nije klokken.
Yn oktober ferlieten de muontsen de parochy en waard de tsjerke oerdroegen oan salesiaanske preesters.
Ynrjochting
It oarspronklike alterstik fan de Oanbidding fan Sint-Helena en de Trije Kenings (1525 -1526) fan Jacopo Palma, dat yn de Frânske tiid stellen waard, hinget tsjintwurdich yn de Pinacoteca di Brera. It hjoeddeiske alterstik yn de tsjerke is in kopy fan in alterstik fan de neogoatyske Chiesa dei Sette Santi Fondatori (Tsjerke fan de Sân hillige Stifters) yn Florâns. In soad oare kostbere skilderijen fan de tsjerke binne tsjintwurdich yn de Gallerie dell'Accademia. De skryn fan Sint-Helena stiet ûnder it alter fan de Sint-Helenakapel.
Kleaster
Nei de ûntwijing yn 1807 waarden de kleastergebouwen foar in part ôfbrutsen. Bewarre bleau in 15e-iuwske kleastergong. De fontein yn it sintrum fan de kleastergong is 18e-iuwsk.
Midhalm
Midhalm (ek wol Midhallum) is in buorskip yn de gemeente It Hegelân (oant 1 jannewaris 2019 gemeente De Marne) yn Grinslân. It leit besuden Fjouwerhuzen. Súdlik lizze de wierden Oosterhalm en Panser, eastlik de wierde Beusum en westlik de Panserpolder.
Nes (Noardeast-Fryslân)
Nes is in doarp yn de gemeente Noardeast-Fryslân. Nes leit noardlik fan Easternijtsjerk, eastlik fan Wierum, westlik fan Moddergat en besuden de Waadsee. Nes hat  ynwenners. De doarpskearn fan it doarp leit benammen om de tsjerke op de terp fan Nes.
De buorskip Wie heart by Nes. Earder hearde de buorskip Nesser Grou ek by Nes mar dy buorskip bestiet net mear.
It Bilt
Geografy
It Bilt lei yn it noarden fan 'e Nederlânske provinsje Fryslân, oan 'e kust fan it Waad. It hearde ta de Klaaistreek en dêrbinnen ta de Bouhoeke. Yn it noardeasten waard It Bilt begrinzge troch Ferwerderadiel, yn it súdeasten troch Ljouwerteradiel, yn it suden troch Menameradiel en yn it westen troch Frjentsjerteradiel. Foar 1984 waard it yn it westen begrinzge troch Barradiel. It Bilt hie in totaal oerflak fan 116,48 km², dat bestie út 92,37 km² lân en 24,11 km² oerflaktewetter (wêrûnder in diel fan 'e Waadsee). De kustline fan It Bilt meat 15,4 km.
Nes (Noardeast-Fryslân)
Skiednis
In nes is in útstekkende lânpunt, en is besibbe oan it wurd 'noas'. Nes sil dus op in útstekkende lânpunt lein hawwe. It wurdt foar it earst neamd yn 1369 as Nesse. Yn 1453 wurdt in Pijbe ter Nesma neamd, yn 1466 wurdt it skreaun as Nees. Yn 1511 en oare 16e-iuwske kaarten komt de namme Nes(s) foar. De buorskip Nesser Grou is dan in ûnderdiel fan it doarp. thumb|left|Jehannestsjerke It gebiet is yn de 12e iuw bedike, en de âldste bewenningsresten fûn yn de omkriten fan Nes binne ek fan dy tiid. De markante bakstiennen tsjerke fan it doarp is boud yn de 13e iuw. Nei de reformaasje foarme Nes mei it oanbuorjende Wierum ien herfoarme gemeente.