cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kazankatedraal (Sint-Petersburch)
De bou
De katedraal waard tusken 1801 en 1811 yn opdracht fan tsaar Paul I boud en ferfong in tsjerke dy't wijd wie oan de berte fan de Hillige Jongfaam. It ûntwerp fan de katedraal wie ôfkomstich fan de arsjitekt Andrei Voronichin en is ynspirearre op de Romeinske Sint-Piter. Alhoewol't de Russysk-Otterdokse Tsjerke de plannen ôfkarde om in op in katolike basilyk ynspirearre tsjerke te bouwen yn de doedestiidske haadstêd fan Ruslân, hie it ûntwerp de stipe fan it hôf.
Karakteristyk oan de tsjerke is de 111 meter lange kolonnade mei 96 pylders, dy't yn in bôge it plein foar in part omklammet. De troch rôze pylders droegen tsjerke is binnen rûm, mar tsjuster en wurdt ferljochte troch grutte kroanluchters. De ûnbidich grutte brûnzen doarren binne ien fan de trije replika's fan de doopkapel fan de domtsjerke fan Florence. Oan de ikoanen hawwe de bêste russyske skilders út dy tiid wurke. De ikonostase bleau mar foar in diel bewarre.
Skiednis
Nei't yn 1812 Napoleon Ruslân binnenfoel, socht maarskalk Michail Kûtûzov help by Us Leaffrou fan Kazan, oan wa't de tsjerke wijd wie. Doe't de oarloch oer wie moast de katedraal yn it foarste plak in monumint wurde ta oantinken fan de russyske oerwinning op Napoleon. Kûtûzov soe sels yn 1813 yn de katedraal byset wurde. Twa jier letter waarden de kaaien fan santjin stêden en acht fêstings út Jeropa oerbrocht en yn de sakristy fan de tsjerke ophongen. De twa bylden fan Kûtûzov en Barclay de Tolly foar de katedraal binnen in ûntwerp fan Boris Orlovski út 1837.
De earste politik demonstraasje fan Ruslân, de Kazan-demonstraasje, fûn yn 1876 foar de katedraal plak. Nei de Oktoberrevolúsje waard de katedraal ûnteigene en sletten foar de earetsjinst. Yn 1932 krige it in nije bestimming as in Museum fan de Skiednis fan Religy en Ateïsme. It duorre oant 1998 ear't it gebou wer brûkt waard dêr't it foar ornearre wie.
Yn 2002 waard de katedraal wer oan de Russysk-Otterdokse Tsjerke werom jûn.
Ofbylden
Alle skilderijen binne fan de hân fan Vladimir Borovikovski.
Hunze en Aa's
thumb|Kaart mei de Nederlânske wetterskippen (2018). Nûmer 3 is Hunze en Aa's. thumb|left|150px|Wapen fan it wetterskip Hunze en Aa's It wetterskip Hunze en Aa's is in wetterskip yn de Nederlânske provinsjes Grinslân en Drinte, dat ûntstien is nei it gearfoegjen fan de wetterskippen Hunze en Aa, Doalertsylfest en Iemssylfest (foar in part) op 1 jannewaris 2000. Tagelyk krige it nije wetterskip guon taken fan it Suveringskip Drinte en de Suvering fan de Provinsje Grinslân (SPG).
It haadkantoar stiet yn Feandam.
It beheargebiet fan it wetterskip Hunze en Aa's hat:
Smolny-kleaster (Sint-Petersburch)
Skiednis
It kleaster waard boud foar Elisabeth, de dochter fan Peter de Grutte, dy't feroardield waard non te wurden om't har de troan ynearsten ûntsein waard. In súksesfolle steatsgreep kearde foar Elisabeth de kânsen. Ivan VI waard ôfset en Elisabeth waard tsarina ynstee fan non. Hja boude fierder oan it kleaster dêr't hja nea yn wenje soe.
De yn wyt en blauwe kleuren útfierde kleastertsjerke wurdt beskôge as ien fan de masterwurken fan de Italjaanske arsjitekt Francesco Bartolomeo Rastrelli, dy't ek it Winterpaleis op 'e nij ûntwurp. De arsjitekt liet dêrnjonken it Katarinapaleis yn Tsarskoje Selo en it Grutte Paleis yn Peterhôf en mannich oare grutte monuminten yn Sint-Petersburch bouwe. De katedraal waard tusken 1748 en 1764 boud. Yn 1751 briek der oarloch út mei Prusen en brek oan jild soarge dat de bou mar stadich einde. It kleaster soe de heechste klokkentoer krije fan Sint-Petersburch, mar de dea fan tsarina Elizabeth ferhindere de bou dêrfan. Katarina folge Elizabeth op en hja moast neat ha fan de barokke styl. Al gau rekke it jild foar de bou op. Sadwaande wie Rastrelli net yn steat om de ûnbidich hege klokketoer fan 140 meter heech te bouwen. Ek wie der gjin jild mear om it ynterieur te foltôgjen.
Yn 1835 soarge Vasily Stasov foar it foltôgjen fan it ynterieur yn neo-klassisistyske styl, sa't doe yn 'e moade wie. Op 22 july 1835 waard de katedraal ynwijd. It haadalter waard opdroegen oan de Opstanning fan Kristus en de beide sydalters oan Marije Magdalena en Elisabet.
De katedraal waard troch de bolsjewistyske autoriteiten yn 1923 ûnthillige en sletten. It bouwurk waard plondere en rekke yn ferfal. Yn 1982 krige de eardere katedraal de bestimming fan konsertgebou. Tsjintwurdich is de katedraal noch jimmeroan as konsertgebou yn gebrûk. Yn de oare kleastergebouwen binne kantoaren en oerheidsynstellings fêstige. Ek brûkt de Universiteit fan Sint-Petersburch in tal gebouwen om de katedraal hinne. It bekende Smolny-ynstitút waard ferneamd nei it kleaster.
Sydney Camm
thumb|Sydney Camm by de modelfleanklup Windsor (1915) Sir Sydney Camm, CBE (Windsor, 5 augustus 1893 - 12 maart 1966) wie in Britsk loftfeartyngenieur. Ta syn meast bekende ûntwerpen hearre de Hawker Hurricane en de Hawker Siddeley Harrier.
Wurkpaad
Camm kaam foar it earst yn 1912 mei fleanmasines yn kontakt doe't in baan as timmerman by fleantúchfabryk Martinsyde yn Weybridge, Surrey. Yn 1926 waard er haadyngenieur by fleantúchbouwer Hawker yn Kingston upon Thames en hold dy funksje oant dyn dea ta. Camm waard yn 1953 riddere ta Commander of the British Empire. Yn syn lange karriêre makke Camm de ûntjouwing fan de earste mororisearre tastellen oant it supersoanyske strieljagers mei. Hy ûntwurp yn totaal 52 fleantúchtypes. Camm gou by syn meiwurkers as geniaal, mar ek as dreech om mei op te arbeidzjen.
Priveelibben
Sydney Camm waard berne yn Windsor, Berkshire. Hy wie de âldste fan tolve bern fan timmerman Frederick Camm en Mary Smith. Syn broer Frederick James Camm waard skriwer fan artikelen oer technyk en rjochte it blêd Practical Wireless op.
Camm wenne yn Thames Ditton yn Surrey. Yn 1915 boaske er oan Hilda Starnes; sy krigen in dochter yn 1922.
Camm stoar ûnder it golfspyljen yn de âldens fan 72 jier en kaam te hôf yn Long Ditton (Surrey).
Oepke fan Burmania (1629-1673)
Oepke fan Burmania, meast Upcke van Burmania (± 1629 - † 18 juny 1673) wie in neisiet út it laach Fan Burmania. Hy wie in soan fan Sybrant fan Burmania de jongere en Wick fan Ockinga. Oepke liet him op 10 oktober 1649 as studint ynskriuwe yn Frjentsjer. Hy troude mei Catharina fan Cammingha (septimber 1646 - maart 1668), in dochter fan Taecke fan Cammingha en Luts Sirtema fan Groustins. Fan 1664 oant 1673 wie hy grytman fan Wûnseradiel.
Se krigen trije bern:
Fort Oranje (Bonêre)
Fort Oranje is in lyts fort yn it sintrum fan Kralendijk, de haadstêd fan it eilân Bonêre yn Karibysk Nederlân. It fort hat fjouwer antike kanonnen
Skiednis
Fort Oranje waard yn 1639 boud fanwege de West-Yndyske Kompanjy. Oant 1837 wie it fort offisjeel in ferdigeningswurk.
Yn 1932 waard in stiennen toer oan it fort boud, de ferfanger fan in earder houten eksemplaar.
Yn de tweintichste iuw hat it fort ferskate funksjes hân, ûnder oaren de brânwacht en de plysje hawwe it gebou brûkt. Tsjintwurdich húsmannet it Iepenbier Ministearje dêr.
Klaas Gubbels
Klaas Gubbels (Rotterdam, 19 jannewaris 1934) is in Nederlânsk keunstner. It meast bekend is hy mei syn stillibbens fan tafels, stuollen en kofjekannen.
Wurkpaad
Klaas Gubbels makke op seisjierrige leeftyd it bombardemint mei op syn bertestêd Rotterdam. Syn jeugd spile him oan de iene kant ôf tusken de útbaarnde of yn folsleine ruïnes feroare huzen fan de binnenstêd, oan de oare kant by syn pake en beppe, dy ’t oan it Balkengat (letter: Balkenstraat) wennen, tichtby in haventsje fan in houtkeaperij oan de Delfshavenske Schie.
Gubbels kaam yn oanrekking mei de byldzjende keunst troch syn heit Kees Gubbels (1894-1974), dy ’t yn de oarloch Keunsthandel De Brug oprjochtte. Yn de jierren fyftich folge Gubbels ferskate opliedings. Sa folge hy fan 1949 oant 1951 oan de technyske skoalle yn Rotterdam in oplieding reklameskilderjen, wêrnei ’t hy wurk fûn op it reklame-atelier fan de Rotterdamske Bijenkorf. Fan 1951 oant 1952 folge hy in jûnskursus oan de Akademy fan Byldzjende Keunsten Rotterdam. As gefolch fan de skieding fan syn âlden gie Gubbels yn febrewaris 1952 nei Arnhim, wêr ’t hy fan 1952 oant 1958 studearre oan de Academie Kunstoefening yn Arnhim. Boppedat folge hy doe jûnslessen yn byldhoukunde. Klaas Gubbels die gjin eineksamen omt er bang wie om te sakjen op it ûnderdiel keunstskiednis. Yn 1955 hie Gubbels tegearre mei Just Sark syn earste eksposysje yn de universiteitsmensa yn Utert, en by boekhannel De Violier yn De Haach. Yn 1965 hied er syn earste bûtenlânske eksposysje, yn Lissabon en Parys. Yn de jierren santich wie Klaas Gubbels leraar oan de Willem de Kooning Akademy yn Rotterdam, tagelyk mei oare skilders en grafisy as Hannes Postma en byldhouwer Kees Franse. Ein 2004/begjin 2005 hie Gubbels in grutte retrospektive tentoanstelling fan syn wurk yn it Museum foar Moderne Keunst Arnhim. Syn tachtichste jierdei waard fierd mei in spesjale tema-tentoanstelling op Paleis Soestdyk (sep-nov 2014). Gubbels wurket yn Arnhim op syn atelier yn it koetshús fan lângoed Lichtenbeek of yn Frankryk yn de Ardèche.
Wurk
Yn de rin fan de tiid binne de keunstwerken fan Klaas Gubbels hieltiten abstrakter wurden. It liket yn earste ynstânsje wat ienkennich, fanwege it beheinde oantal oan fisuele tema's. Mar dat is ek krekt wer de krêft en sjarme fan syn keunstwurken, neffens guon. Dêrneist brûkt Gubbels foar dizze ûnderwerpen in soad techniken en materialen, lykas fotografy, lito, houtfyk, muorreskildering, kollaazje, objet trouvé, glês en metaal. Syn wurk hat reitsflakken mei keunstwurken fan keunstners as Giorgio Morandi en Amedeo Modigliani en liket er beynfloede troch Marcel Duchamp, Man Ray en George Segal. Syn wurk is fertsjintwurdige yn ferskate grutte Nederlânske musea en bedriuwskolleksjes as Ahold, Akzo en TNT.
Mingtaal
In mingtaal is in taal dy't fuortkomt út it ferranen fan meastal twa, mar yn seldsume gefallen mear as twa boarnetalen. Dit proses is yn 'e regel it gefolch fan in sitewaasje fan twataligens wêrby't de sprekkers oarspronklik beide talen floeiend prate. Faak is it sa dat de mingtaal yn sa'n taalmienskip úteinlik ien fan 'e (of beide) boarnetalen folslein ferfangt. It ûntstean fan mingtalen komt fral foar yn isolearre taalmienskippen, yn West-Jeropa fral by groepen Roma en wenweinbewenners. Ek it Biltsk, dat ûntstien is troch de ferminging fan Frysk mei it oarspronklike Súdhollânsk fan 'e (yn Fryslân fan oare Hollânsktaligen isolearre) Bilkerts, is in mingtaal.
Biatlon op de Paralympyske Winterspullen 1988
De IVe Paralympyske Winterspullen waarden yn 1988 halden yn Innsbruck, Eastenryk.
Mingtaal
Trochdat se de eigenskippen fan beide boarnetalen hawwe, kinne mingtalen faak noch as in foarm fan 'e iene, noch as in foarm fan 'e oare taal klassifisearre wurde. Bygelyks it Anglo-Romany, dat in ferminging is fan it Ingelsk mei it Romany fan 'e Roma, is dúdlik gjin Yndo-Aryske taal mear (lykas it Romany), mar klassifikaasje as in Germaanske taal (lykas it Ingelsk) is ek twifelich. It proses dat liedt ta it ûntstean fan in mingtaal is frij seldsum, en kin ek it ûntstean fan in nije etnyske groep ta gefolch hawwe.
Biatlon op de Paralympyske Winterspullen 1988
It wie de earste kear dat de biatlon op it programma stie fan de Paralympyske Winterspullen stie, der diene dit jier allinne Manlju aan mei en der wiene mar trije klassen.
Mingtaal
Mingtalen moatte net betize wurde mei pidgins en kreoalske talen. In pidgin is in taal mei in sterk ferienfâldige grammatikale struktuer en in beheind leksikon, dy't troch nimmen as memmetaal sprutsen wurdt, mar ûntstiet as de leden fan twa ûnderling ûnfersteanbere taalmienskippen mei-inoar besykje te kommunisearjen sûnder dat se dêrby har taflecht nimme kinne ta in trêde taal. Soks resultearret yn in mingfoarm fan 'e beide oarspronklike talen, wêrby't dy werombrocht wurde ta in tige simpele foarm. By it ûntstean fan mingtalen is fan sa'n ferienfâldiging lykwols gjin sprake, mei't de sprekkers beide boarnetalen floeiend behearskje. In kreoalske taal is in pidgintaal dy't sa wichtich wurdt dat er memmetaalsprekkers kriget, wat wer in taname fan kompleksiteit fan 'e grammatika en de omfang fan 'e wurdskat ta gefolch hat.
Boarch Eltz
Skiednis
Nei alle gedachten waard de boarch oan it begjin fan de 12e iuw oan in hannelsrûte boud, dy't troch de delte fan it rivierke de Elz de Mûzel by Moselkern mei de fruchtbere Eifel ferbûn. Oan trije kanten wurdt de boarch troch it rivierke omklamme. De boarch stiet op in 70 meter hege rots, dy't elliptysk fan foarm is en lykas faker waard de hichteboarch oanpast oan de beskikbere romte op de rots, dat de somtiden nuvere foarm fan de keamers yn de boarch ferklearret. Ut de boutiid binne de letromaanske boarchfrede en resten fan it romaanske wenhûs bewarre bleaun. thumb|left|220px|Grûnplan (A: romaanske diel foar de opsplitsing, B–B7 Kempenich, C–C2 Rübenach en D–D3 Rodendorf) De namme Eltz waard yn 1157 foar it earst yn in oarkonde fan keizer Freark Barbarossa neamd"; yn dy oarkonde wurdt in Rudolfus de Elze" as tsjûge opfierd. Healwei de 13e iuw waard de boarch mei it besit ûnder de trije bruorren Elias, Willem und Téoderik ferdield. Dêrmei ûnstiene trije liny's, dy't elts in eigen wentoer bouwe lieten en oant de dei fan hjoede de namme fan de liny's drage:
(de tafoeging fan de namme is ôfkomstich fan de froulju fan de trije bruorren, dy't fan de boarch Kempenich, út Rübenach en Rodendorf (tsjintwurdich Château-Rouge, departemint Moselle, Loataringen) ôfkomstich wiene).
Yn 1815 ferkocht de frijhear fan Eltz-Rübenach syn oandiel yn de boarch oan Faust fan Stormber (Eltz-Kempenich), dy't earder al it oandiel fan de útstoarne liny Eltz-Rodendorf oernommen hie. Sadwaane krige de liny Eltz-Kempenich de hiele boarch yn syn besit.
It kastiel waard yn de 19e iuw restaurearre. Op 20 septimber 1920 ûntstie brân yn it súdlike diel fan it kastiel. It fjoer sloech oer nei oare dielen en benammen de kapel en it argyf mei de ynrjochting fan it Kempenich diel en de tsien boppeste keamers fan it Rodendorf-hûs rûnen in soad skea op. De restauraasje fan de kapel en it hûs Rodendorf duorre oant 1930. Ek yn de jierren 2009-2012 waard in grutte restauraasje útfierd.
Konflikt mei aartsbiskop Boudewyn
thumb|220px|left|Trutzeltz Om't de keizerlike macht fier fuort wie en aartsbiskop Boudewyn in swakke foargonger hie, makken de frije ridders yn de 14e iuw gebrûk fan de gelegenheid om autonomy en rjochten te nimmen, dy't sabeare ûnder it gewoanterjocht foelen. It konflikt mei de ridders ûntstie doe't de aartsbiskop fan Trier en karfoarst Boudewyn fan Lúksemboarch besocht de ridders fan de kastielen fan Ehrenburg, Eltz, Schöneck en Waldeck wer ûndergeskikt te meitsjen oan de unifoarme en soevereine bestjoerlike struktuer. De hearen fan Eltz setten it tegearre mei oare frije ryksridders yn 'e kant en harren ferset liede yn de 14e iuw ta in belegering fan de boarch troch troepen fan de aartsbiskop; it iennige serieuze militêre konflikt om boarch Eltz. It wie de aartsbiskop net te dwaan om de ferneatiging fan de ridders, mar om harren erkenning fan syn juridyske en bestjoerlike soevereiniteit ôf te twingen. thumb|left|220px|Lukas Cranach de Aldere (1537) Foar dat doel liet de aartsbiskop tsjin de hearen fan Waldeck, Ehrenberg en Schöneck de Rauschenburg bouwe. Tsjin Eltz liet de aartsbiskop op in heger lizzende rots Trutzelz bouwe, om fan dêrwei Eltz mei katapulten te besjitten. Ek brûkte Boudewyn fjoerpotten om pylken ôf te sjitten; de ierste oanwizing fan it gebrûk fan fjoerwapens yn Dútslân. Yn 1336 waard it konflikt oplost, mar allinne Jehan fan Eltz wegere in fersoening mei de aartsbiskop en sette it konflikt troch. Boudewyn wist Jehan fan Eltz yn 1337 lykwols oan syn kant te krijen troch him Trutzeltz as liengoed oan te bieden en him ta erflike boarchgreve te beneamen. Trutzeltz ferlear al gau oan betsjutting en waard al yn 1453 as bysher vnbewohnet und dadurch verwüstet und vergenklich beskreaun, mar as ruïne bestiet de boarch fan de aartsbiskop noch jimmeroan.
Ynterieur
Yn it diel dat iepensteld is foar besikers binne ferskillende keunstwurken út it famyljebesit te sjen. Sa is yn it Rübenach-hûs in grutte wapensamling, in kapel-erker út 1531 en in himelbêd út 1520 te sjen. It Rodendorf-hûs besit fral meubilêr út de barokke en rococo-tiid. Ek de ridderseal kin besichtige wurde, dy't troch alle trije liny's fan de famylje brûkt waard en in bernekeamer mei in renêssânse bêd út 1525 en ien fan de oarspronklik trije keukens.
Yn it kastiel hingje ferskillende belangrike skilderijen, it neamen wurdich is in Madonna mei Bern fan Lukas Cranach de Aldere. Fierder binne der Flaamske kleden út de 16e en 17e iuw en grutte samlings fan Sjineesk en Delftsk porslyn.
MyAnna Buring
MyAnna Buring, pseudonym fan Anna Margaretha My Rantapää (Sundsvall, 22 septimber 1979), is in Sweedsk-Britsk aktrise. Yn 2005 wie har filmdebút as Sam yn de horrorfilm The Descent, fan regisseur Neil Marshall, dy't har trije jier letter op 'en nij in rol joech yn de sciencefictionfilm Doomsday.
Op Anna's Dea
Op Anna's Dea is in gedicht fan 'e hân fan 'e Fryske skriuwer en dichter Eeltsje Hiddes Halbertsma (1797-1858). It waard foar it earst publisearre yn 1854, as ûnderdiel fan 'e ferhale- en dichtbondel Leed en Wille en de Flotgerzen, dy't letter, yn 1871, mei it oare wurk fan 'e bruorren Halbertsma útgroeie soe ta de ferneamde samling Rimen en Teltsjes. Op Anna's Dea is in oangripend treurdicht fan in heit om it ûntidich ferstjerren fan syn jonge dochter. Halbertsma skreau it gedicht nei oanlieding fan 'e dea fan syn eigen dochter Anna Petronella Halbertsma (1832-1851), dy't mar njoggentjin jier âld waard.
MyAnna Buring
Buring waard berne yn Sweden as lid fan 'e Finske minderheid yn Sweden, mar grutbrocht yn it Heine Easten. Se folge de Amerikaansk-Britske skoalle yn Maskat yn Oman. Op har tretjinde ferhuze se nei Ingelân, dêr't hja Spaansk en Drama studearre oan de Universiteit fan Bristol. Yn 2004 helle se it diploma fan de London Academy of Music and Dramatic Art. Se spilet in protte rollen yn it Britske teäter en is meidirekteur en regisseur by de MahWaff Theatre Company yn it Londenske Westein.
Västra Götalands län
Västra Götalands län (letterlik: "Provinsje Westlik Geatelân") is in provinsje (län) yn it súdwesten fan Sweden. It bestjoer is fêstige yn Göteborg, de grutste stêd fan de provinsje.
Op 31 desimber 2017 hie Västra Götalands län yn totaal 1.690.782 ynwenners, wêrmei't it de twadgrutste provinsje fan Sweden is.
Plakken
Yn 2015 wienen de tsien grutste plakken fan de provinsje:
MyAnna Buring
Buring hat njonken filmrollen ferskate optredens yn Britske telefyzjerigen op har namme stean. Se fersynde ien kear yn ûnder oare Casualty, Midsomer Murders, Inspector George Gently en Doctor Who, in tal kearen yn The Wrong Door en as it fêste personaazje Edna yn it lêste seizoen fan Downton Abbey. Se hie ien fan de haadrollen yn Ripper Street en yn 2017 spile hja de haadrol fan resjersjeur Helen Weeks yn de BBC-minyrige In the Dark nei de roman fan Mark Billingham.
Filmografy
*Sûnder telefyzjfilms
Boarch Eltz
Ynterieur
De belangrykste keunstwurken mei mear as 500 eksponaten dy't de 12e oant de 19e iuw fertsjintwurdigje, wurde útstald yn de skatkeamer yn de ferwulften fan it Rübenach-hûs. Dêrûnder goud- en sulverwurk út Augsburg, lykas in 1,10 meter heech byld fan Jehannes Nepomuk fan Franz Christoph Mäderl (1752), Diana op it hert (rond 1600) en in soad oare objekten en hillige saken. Fierder is der in klokkekolleksje fan de 16e oant de 18e iuw en in glêssamling.
Bovrup
Bovrup is in plak yn de Deenske regio Súd-Denemarken, gemeente Aabenraa. It plak is fral bekend as wenplak fan dokter Frits Clausen, dy't ûnder de besetting fan 1940-45 lieder fan de DNSAP, Deenske Nasjonaal Sosjalistyske Arbeider Partij (Dansk National Socialistisk Arbejder Parti) wie.
Oomsberg
Oomsberg (Grinslânsk: Oomsbaarg) is in buorskip en streek yn de gemeente Stedskanaal yn de provinsje Grinslân.
It is in plakje dat út trije parten bestiet; 1e Oomsberg, 2e Oomsberg en 3eOomsberg. De 1e en 2e Oomsberg falle ûnder it doarp Musselkanaal en lizze beide heaks op de Exloërweg. Hja wurde skaat troch de N366 en it A.G. Wildervanckkanaal. 3e Oomsberg is wat grutter en wurdt sjoen as it "haadplak" fan de trije Oomsbergen en dat falt ûnder it doarp Vledderveen. It leit op in lange rjochte dyk fan Mussel nei Vledderveen.
Namme
De namme Oomsberg, earder ek wol Oompiesberg (1828) en Omersberg (1867) ferwiist nei in sânige hichte yn it fean (berg, dat "berch" betsjut) mei de persoansnamme Ome.
It besjen wurdich
It gemaal by 1e Oomsberg mei it keunstwurk fan Kie Ellens Waving, not drowning fan 1994.
Phil Bloom
Yn 1965 sette se út ein mei in stúdzje oan de Keninklike Akademy fan Byldzjende Keunsten yn De Haach, mar nei ien jier hold se dêr op om oan de ek yn De Haach festige Frije Akademy fierder te studearjen. Fan 1967 oant 1974 studearre Bloom oan de Rietveldakademy yn Amsterdam. Yn har iere karriêre tekene se ûder oare foar it studinteblêd Propria Cures en wurke se oan ôftitelings fan films. Om har tritichste hinne ferfear se foar fiif jier nei New York en dêrnei hat se ek noch in tal jierren yn Yndia wenne.
Hoepla
Op 9 oktober 1967 ferskynde de doe 21-jierrige Phil Bloom neaken yn it VPRO-programma Hoepla, in paadsljochtsjende primeur foar de Nederlânske telefyzje. It barren joech in soad opskuor en late sels ta keamerfragen yn de Twadde Keamer en it helle de ynternasjonale parse. Playboy publisearre in ynterview mei har yn de útjefte fan oktober 1968 mei de kop "TV's first nude".
Phil Bloom hie har oars al earder yn 1967 neaken fotografearje litten, nammentlik foar it stânbyld fan het Lieverdje, op it Spui yn Amsterdam. Fierder spile Phil yn 1968 neaken yn de mislearre film Professor Columbus, mei Jeroen Krabbé as hippy-kening.
Dêrnei hie Phil har nocht fan it publike omtinken foar allinne har neakenens. Se hat yn de jierren santich sels noch prosedearre on in útjouwer te behinderjen om oan dy ôfbyldings te fertsjinjen.
Herfoarme tsjerke (Súdwâlde)
De Herfoarme tsjerke fan Súdwâlde heart mei in âlderdom dy't werom giet ta de 11e iuw ta de âldste tsjerken fan de provinsje Grinslân. De tsjerke wurdt sneins troch de Herfoarme gemeente Noardwâlde-Súdwâlde brûkt, mar eigner is sûnt 1975 de Stifting Alde Grinslânske Tsjerken. Op oare dagen is de tsjerke ek iepen foar konserten of as lokaasje foar spesjale tsjinsten.
Skiednis
De tsjerke giet werom op de 11e-iuws en is fan oarsprong in fan dowestien boud romaansk gebou. By in fergrutting fan de tsjerke yn de 13e iuw waard bakstien as materjaal brûkt. Yn de 16e iuw waard de tsjerke ferboud en doe is in diel fan it tufstiennen tsjerkegebou ferfongen troch bakstien en binne de romaanske finsters ferfongen troch goatyske. Yn de 17e iuw folge in nije ferbouwing. De tsjerke krige it tsjintwurdige portaal yn de súdlike muorre fan it tsjerkeskip en nei alle gedachten waard yn deselde tiid ek de toer ferhege.
Foar de oanlis fan in bredere wei oan it Bûterdjip moast yn 1854 it midsiuwske koer ôfbrutsen wurde. Yn it ramt dêrfan waard de tsjerke bepleistere en krigen de finsters dekorative listen.
Ynrjochting
By de 17e-iuwske ferbouwing krige de tsjerke nij meubilêr. Fan dy tiid datearje de preekstoel, dielen fan it doophek en twa ienfâldige hearebanken.
By de restauraasje fan 1999 waarden 27 grêfstiennen ûntdutsen, allegear fan deselde foarm. Der waard in nije flier lein, mar de twa grêfstiennen fan dûmny Andreas Straetman († 1632), earder ek dûmny yn Himmelum, en syn frou Elsien Straetman († 1646) bleaune foar it sicht.
Oargel
Al yn 1669 hie de tsjerke in oargel. It tsjintwurdige oargel yn de tsjerke is yn 1817 troch Nicolaus Anthony Lohman boud as ienmanualich ynstrumint mei oanhongen pedaal. Yn 1836 fergrutten de bruorren Lohman it oargel mei in boppewurk mei seis stimmen. Tsjin it ein fan de 19e iuw fergrutte Jan Doornbos de oargelkreake mei fjouwer meter en dêrby feroare it boppewurk yn in ûnderposityf. Ek krige it oargel yn nije wynfoarsjenning. Yn de jierren 2009-2010 restaurearre Mense Ruiter it oargel. By de restauraasje waard de Trompet 8' ferfongen troch in kopy fan de Trompet 8' fan in oar Lohman-oargel.
Tjaert fan Burmania
Tjaert fan Burmania († Ljouwert, 4 maart 1541) wie in telch út it laach Fan Burmania. Hy wie de soan fan Rienck Upckes fan Burmania en Eeck Tjaertsdr fan Burmania. Tjaerdt Burmania ûndertekene op 9 july 1504 in akte (reversaalbrief), ek foar syn broer Wopke. Op 5 jannewaris 1505 stie hy as Tyaerdt Bourmanya op de list fan eallju út Ljouwerteradiel. Hy wenne op it Burmaniahûs yn Ljouwert en wie riedshear by it Hof fan Fryslân. Tjaert hie in soad besittings yn Ljouwert en Goutum. Yn 1515 wurdt hy by de hearskippen dy't Karel V huldigje neamd as Heer Tyaerd Burmania en as Tiaerdt Burmania. Yn 1517 moast hy him as drost fan Dokkum oerjaan oan de Geldersken en waard hy drost-ôf. Yn 1517 ruile er stikken grûn mei it Ljouwerter Sint Anthony Gasthûs. Yn 1538 die er saken foar syn frou Graets oangeande lân yn Feinsum. By testamint fermakke er it Burmaniahûs by Aldehou oan syn soan Rienck. Tjaert wie troud mei Tjets Keimpes fan Unia, dochter fan Keimpe Feyckes fan Unia en Frouck fan Amama. Tjets wie yn 1486 earder troud mei Watze fan Roorda, soan fan Johan fan Roorda en Rints Juwsdr fan Juwinga, ek Jongema.
Bern
Tjaert en Tjets krigen fjouwer bern:
Tjaert wertroude yn 1534 mei Graets fan Cammingha (1485-1557), dochter fan Pieter fan Cammingha en Fouwel fan Eminga. Ut dit houlik kamen gjin bern. Wol late it sûnt 1536 ta rjochtsaken. Ein oktober 1636 prosedearre Graets as easker foar harsels en har bern. Twa jier letter prosedearre Anna Broersma tsjin Graets. Yn 1537 prosedearre Graets tsjin har bruorren Sicke, Wytze en Haye oangeande goed dy't neilitten wie troch har heit Pieter. Yn 1540 hie se yn Hallum besittings, dy't yn 1511 eigendom wiene fan har earste man Wilcke Holdinga. En yn 1555/1557 prosedearre Graets tsjin har styfsoan Rienck oer de erfenis fan Tjaert. Graets wie widdo fan Wilcke fan Holdinga, ferstoarn yn 1522, soan fan Botte fan Holdinga en Luypck Sjoerdsdr fan Bolta.
Lêste Nachtmiel
300px|thumb|It Lêste Nachtmiel fan [[Leonardo da Vinci]] It Lêste Nachtmiel of Lêste Jûnsmiel is in ferneamd foarfal út it Nije Testamint. Jezus hat flak foar syn dea oan it krús mei syn dissipels it Joadske Peaskemiel holden. Under it miel hat Jezus it Nachtmiel ynsteld en kaam it ferrie fan Judas en de Ferleagening fan Petrus oan it ljocht.
Fiering
Yn in soad kristlike tsjerken wurdt it Nachtmiel noch hieltyd betocht. Protestantske tsjerken fiere it yn de foarm fan it Hillige Nachtmiel en is ien fan de twa sakraminten. Yn de Roomsk-katolike tsjerken en de Eastersk-otterdokske tsjerken wurdt it Lêste Nachtmiel betocht yn de eucharisty Neffens katolike tradysje barde it Lêste Nachtmiel op Wite Tongersdei. De boppeseal dêr't it Nachtmiel holden waard, wurdt coenaculum of cunaculum neamd. Der wurdt oannaam dat dy seal op de berch Sion, by Jeruzalim, stie. De Krúsfarders bouden in kapel op it ûnderstelde plak.
It Heitelân (liet)
It Heitelân is in Frysk liet dat troch mannichien foarsteld wurdt as alternatyf Frysk folksliet. It liet is yn 1901 dichte troch Jan Linses van der Burg, en dêrnei komponearre troch Jan Lindeman fan Snits.
Grutte Priis Formule 1 fan Itaalje 2003
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Itaalje 2003 yn Monza op 14 septimber 2003. It wie de fjirtjinde fan 16 races fan de Formule 1 yn 2003. Hy waard op it Sirkwy fan Monza hâlden. De race waard hâlden oer 53 omgongen, op it 5,7 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306,7 kilometer.
Hearakles (betsjuttingsside)
"Hearakles" (mei de klam op it earste wurdlid), "Herakles" (mei de klam op it twadde wurdlid) of "Heracles" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Slûs fan Muntsjesyl
De slûs fan Muntsjesyl is in ryksmonumint yn de Lauwers by Muntsjesyl dat de wetterôffier fan Noardeast-Fryslân regele.
Bou
Fryslân leit leech en waard altyd al bedrige troch it wetter en hat altyd fjochtsje moatten tsjin it wetter. Om de provinsje feilich en drûch te hâlden beheart Wetterskip Fryslân hûnderten kilometers dyk en tsientallen gemalen en slûzen. Ferskillende kearen is de Lauwers ferlein en ôfsnien. De slûs by Munnikesyl waard boud yn 1882. De provinsje Fryslân kaam in jier earder mei in grut plan om yn Noardeast-Fryslân de wetterôffier te ferbetterjen. De bou fan dit grutte slûzekompleks wie dêr in ûnderdiel fan. Dat plan omfette de ferbettering fan de ôffierkanalen fanôf de Burgumer Mar oant Sâltkamp, en it ferlizzen fan de Lauwers fia in 36 meter breed streamkanaal mei in brêge en in kearslûs. It streamkanaal waard beëasten it doarp Muntsjesyl oanlein en snied de bewesten fan it doarp rinnende Lauwers ôf. Dêrtroch kaam it doarp op in eilân te lizzen. Brêge en slûs binne lânskiplik opnomd yn it profyl fan de noch oanwêzige slieperdyk.
Spuislûs en kearslûs
De wichtichste taak fan Muntsjesyl wie it spuien fan wetter fanút de Fryske boezem op de Lauwerssee. Underyn de syl sitte 22 streamgatten dy ’t mei houten lûken ôfsluten wurde kinne. Boppe sitte ek 22 iepeningen, twa per trochlit, dy ’t mei plaatstielen lûken sluten wurde kinne. As it yn Noard-East Fryslân in soad reind hie waard it wetter mei help fan dizze iepeningen ôffierd nei see.
De slûs fan Muntsjesyl wie ek in kearslûs. Dat betsjut dat it slûzekompleks ûnderdiel wie fan de wetterkearing lâns de Lauwerssee. Dat is ek te sjen oan de boustyl. It kompleks is 44 meter lang en 4,6 meter heech.
Yn 1969 waard de Lauwerssee mei in daam ôfsluten en ferdwûn de iepen ferbining mei de Waad- en Noardsee. Lauwerssee waard Lauwersmar. De slûs fan Muntsjesyl fertsjintwurdiget in wichtich stikje Fryske wettersteatkundige skiednis. De slûs is noch tige geef en is sûnt 1882 amper wat oan feroare.
Boukundich
De slûs is boud neffens de boukundige prinsipes foar brêgen en slûzen fan de âlde Romeinen. Dat is te sjen oan de klassike foarmjouwing, en benammen oan de mitsele bôgen. De brêge oan de lânside is mitsele yn brune bakstien, de boarstwarring en bearen yn giele stien. Foar de bopperânen fan de boarstwarring, de streampylders en de treppen nei de kearmuorre is natuerstien brûkt. Op de kearmuorre stiet in fernijde izeren leuning. De fjouwer meter brede brêge oan de lânside is mitsele yn alve bôgeferwulften dy’t op streampylders rêste. De treppen oan beide úteinen fan de kearmuorre jouwe tagong ta de boppeside. Yn de midden fan de kearmuorre oan de brêgeside sitte twa tinkstiennen fan natuerstien. Op de ûnderste stiet yn swarte letters PROVINCIE FRIESLAND 1882 en de boppeste, lytsere DOOR DE PROVINCIE GERESTAUREERD IN 1985. Untwerper is mooglik yngenieur Methardus, de útfiering waard dien troch de firma L. Kalis út Sliedrecht en barde yn 1882 ûnder tafersjoch fan Provinsjale Wettersteat.
Restauraasje en monumint
Yn 1985 waard troch de provinsje in restauraasje dien mei behâld fan it oanwêzige orizjinele materiaal. Oan de binnenkant waard oan de hege side beton oanbrocht, wêrnei’t it mitselwurk mei de orizjinele stiennen dien waard. It ryddek fan de brêge wie oarspronklik belein mei bernekopkes, mar wie al fier foar de restauraasje ferfongen troch in betonplaat. De eardere doarpsbebouwing oan de westkant fan de slûs en brêge is ferdwûn.
Yn 1999 is de slûs Muntsjesyl oanwiisd as ryksmonumint. De slûs is eigendom fan de stifting Wetterskipserfgoed. Dy stifting set har yn foar it behâld fan weardefolle âlde gemalen, slûzen en mûnen.
Simmertreast
thumb| 'Simmertreast' is in Frysk liet fan Gerrit Breteler, op muzyk fan Jelmer Grypstra mei Fardau van der Woude en Syb van der Ploeg.
Simmertreast waard yn 2004 útbrocht op de CD Lit ús dêrom drinke. De meldij is fan Jelmer Grijpstra, de tekst is fan Breteler. Simmertreast wie oarspronklik in solo-útfiering mei pianobegeleiding fan Gerrit Breteler. It nûmer Simmertreast út 2004 beskriuwt de kommende maitiid en begjint dan ek mei 'Oer de droechferzen fjilden, naait de âlde winter út. Wylst yn 'e sinne op ’t suden, it farske grien de grûn ûntsprút'.
Klip
De klip Simmertreast ferskynde yn deselde tiid as it boek Giftige Simmer. Yn dat boek smite skriuwers, skilders en dichters in krityske blik op destiidske grutte Fryske projekten as de Sintrale As, de ferbaarningsûne by Harns en de Heak om Ljouwert. Neist it liet Simmertreast skreau Breteler ek in fers en makke in skilderij.
Fanút ynspiraasje waard yn 2009 in fideoklip fan it nûmer Simmertreast makke. Foar de klip is it nûmer omfoarme nei in ferzje mei de sopraan Fardau en Syb van der Ploeg mei syn band. Yn de fideoklip spylje in hynder-en-wein mei jonge fammen, fyftich hynders en in âld boerepleats de haadrollen. De ferhaalline waard skreaun troch Anke Bijlsma, de frou fan Gerrit Breteler. Hja wie ek regisseur fan de opnames.
De klip waard opnomd yn it lân by Breteler en Bijlsma foar hûs. Mear as hûndert minsken en fyftich hynders wurken mei oan de clip. ''Der binne in pear massasênes, der komt in boerewein fol jonge fammen foarby en Gerrit en Syb komme fansels yn byld. Mar de echte haadpersoan is eins de ruïne fan de âlde pleats'' sei Bijlsma dêroer.
Lemsterbrêge
thumb|De Lemsterbrêge De Lemsterbrêge of Lemsterdykbrêge is in brêge yn Snits, oer de súdrin fan de Stedsgrêft. De brêge ferbynt de Heechein (Snits) mei de Lemsterwei.
Op likernôch itselde stee lizze al brêgen sûnt healwei de 17e iuw. Yn dy tiid wie der lykwols noch net in dyk nei De Lemmer; de âldere brêgen joegen tagong ta de Klokslach fan Snits. Foar de tiid dat hjir de earste brêge oanlein waard, wienen de Noarderpoartsbrêge en de Easterpoortsbrêge de ienichste lânferbiningen foar Snits. Hjoeddedei is de súdrin fan de Stedsgrêft in ferbining mei brêgen dy't iepen kinne, dat de Lemsterbrêge is it begjin fan de ferbining fan De Geau nei de Wâldfeart en de Houkesleat.
Bûten it drokke farseizoen wipt de brêgewipper fan de Lemsterbrêge ek de Wâldfeartbrêge.
Grutte Priis Formule 1 fan Japan 2013
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Japan 2013 yn Oyama op 13 oktober. It wie de fyftjinde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2013. Hy waard op it sirkwy fan Suzuka hâlden. De race waard hâlden oer 53 omgongen, op it 5,8 km lange sirkwy oer in raceôfstân fan 307,5 kilometer.
Kie Ellens
thumb|Waving, not drowning fan Kie Ellens yn [[Oomsberg|Eerste Oomsberg yn de gemeente Stedskanaal (1994)]] Kie Ellens (Dokkum, 20 jannewaris 1956) is in Nederlânske byldzjend keunstner.
Anson Mills
Jonkheid en oplieding
Mills waard yn 1834 berne op in boerespultsje deunby Thorntown, yn 'e steat Indiana, as de âldste fan njoggen bern yn it gesin fan âlden dy't ôfstammen fan 'e quakers, mar dy't sels net godstsjinstich wiene. As jongfeint wurke Mills op 'e pleats fan syn âlden en wied er dêrnjonken aktyf as timmerman en wever. Yn 1855 liet er him ynskriuwe oan de Amerikaanske Militêre Akademy te West Point, mar yn 1857 waard er dêr fan skoalle stjoerd fanwegen 'ûnbekwamens yn wiskunde'.
Kie Ellens
Libben en wurk
Ellens folge earst fan 1976 oant 1982 in oplieding skilderjen en dêrnei in oplieding romtlike foarmjouwing oan de Akademy Minerva yn Grins. Hy studearre ôf yn 1982 en makke ferskate romtlike objekten yn ytlike plakken yn Nederlân. Hy eksposearre geregeldwei yn Dútslân en Nederlân. Ellens wie fan 2001 oant 2005 adviseur fan it Atelier Rijksbouwmeester. Fan 1 july 2007 ôf is Ellens direkteur fan de Stichting Wall House #2 yn Grins. Dy stichting biedt alle jierren ynternasjonale keunstners as artist in residence in wurk-, wen- en eksposysjeromte.
It Frysk Museum hat syn ynstallaasje Thuis is ook niet alles (2004) yn de kolleksje.
Anson Mills
Jonkheid en oplieding
Om't er dêrtroch te slim yn ferlegenheid brocht wie om werom te kearen nei syn famylje yn Indiana, sette Mills doe ôf nei Teksas, dêr't er lesjoech oan in skoalle yn McKinney. Letter sette er him nei wenjen yn El Paso, dêr't er wurk fûn as yngenieur en lânmjitter, en ferantwurdlik wie foar it gearstallen fan it oarspronklike strjitteplan fan 'e stêd.
Kie Ellens
Wurk
In kar:
Anson Mills
Militêre karriêre
Doe't yn 1861 de Amerikaanske Boargeroarloch útbriek, wêrby't Teksas him mei tsien oare súdlike steaten ûnder de namme fan de Konfederearre Steaten fan Amearika besocht ôf te skieden fan 'e Amerikaanske Uny, kearde Mills werom nei it Noarden. Yn 'e simmer fan dat jiers naam er mei de rang fan earste luitenant tsjinst yn it Noardlike Leger, dêr't er by de ynfantery tsjinne. Mills syn militêre karriêre ûnder de Boargeroarloch hie net folle hichtepunten. Hy wie oanwêzich by de Slach by Shiloh, hoewol't er dêr net folle gefjochtsaksje meimakke. Teffens focht er yn 'e slaggen by Stones River en Chickamauga, en yn 'e Atlanta-kampanje en de Franklin-Nashville-kampanje. Tsjin 'e ein fan 'e Boargeroarloch, yn april 1865, wie Mills opklommen ta de rang fan kaptein.
Priveelibben
Mills troude yn 1868 mei in Hannah Cassel út Zanesville, yn Ohio. Ut dat houlik kamen trije bern fuort, dêr't lykwols mar ien fan, in dochter, langernôch libbe om folwoeksen te wurden. Hoewol't Mills der oer it algemien konservative politike en maatskiplike tinkbylden op nei hold, wied er in foarstanner fan 'e ynfiering fan it frouljuskiesrjocht en fan 'e drûchlizzing. Syn religieuze opfettings binne ûndúdlik, mar hiene net in protte ynfloed op syn libben.
Boargerlike karriêre
Koart nei de Amerikaanske Boargeroarloch begûn Mills ferbetterings oan te bringen oan 'e standertpatroangurdle fan it Amerikaanske Leger, troch nei mooglikheden te sykjen om it hiele ding út ien stik te weven ynstee fan ferskillende weve stikken oaninoar te naaien, sa't de praktyk oant dy tiid wie. Syn ferbetterings waarden oernommen troch de legerautoriteiten, mar de oantallen gurdlen dêr't it Amerikaanske Leger ferlet fan hie, wiene yn fredestiid relatyf lyts. Doe't koart nei syn pinsjonearring yn 1898 de Spaansk-Amerikaanske Oarloch útbriek, ynvestearren Mills en syn sakepartners flink yn in útwreiding fan harren fabryk, sadat se tûzen gurdlen deis produsearje koene.
Troch de flugge ôfrin fan 'e oarloch kamen se lykwols djip yn 'e finansjele swierrichheden te sitten, en Mills sels rekke op in hier nei bankrot, oant er it oare jiers wat fan syn patroangurdlen opstjoerde nei it Kanadeeske Leger, dat doe troepen ynsette moast yn 'e Twadde Boere-oarloch yn Súd-Afrika. Koarte tiid letter ûntfong Mills in bestelling fan tsientûzenen gurdlen fan it Britske regear, en de jierrenlang oanhâldende oarlochssitewaasje yn Súd-Afrika stelde him by steat en klau finansjeel wer by de wâl op. Doe't er tsjin 1905 net inkeld al syn skulden ôfbetelle, mar ek in oansjenlik fortún opboud hie, ferkocht er syn oandielen yn it fabryk.
Yn 1894 waard Mills troch it Amerikaanske regear oansteld as lid fan 'e ynternasjonale kommisje dy't ferskate skelen oer it ferrin fan 'e Amerikaanske grins mei Meksiko oplosse moast (it lêste skeel oer dat ûnderwerp soe pas yn 1963 út 'e wrâld holpen wurde). Fanwegen dat wurk sette Mills him wer nei wenjen yn El Paso, dêr't er fan wapene beton it Anson Mills Building sette liet, dat reekaam yn 1911. Yn 1914 loek Mills him út 'e grinskommisje werom. Yn 1918 publisearre er yn eigen behear in autobiografy, mei as titel My Story.
Ferstjerren
Anson Mills kaam yn 1924 yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C. te ferstjerren, yn 'e hege âlderdom fan 90 jier. Hy waard begroeven op it Nasjonaal Begraafplak Arlington, ûnder de reek fan Washington.
Narteks
thumb|Plak fan de Narteks thumb|Plattegrûn fan de [[Goaratsjerke mei in bûten en in binnen narteks (Istanbûl)]] De narteks is in smelle festibule of foarhal by de haadyngong oan de westkant fan âlde kristlike en Byzantynske tsjerken, benammen basiliken. Hy rint oer de hiele breedte fan it gebou en is bygelyks troch in arkade mei it skip ferbûn. De narteks laat nei de naos, de tsjerkeseal. As de narteks hielendal yn it tsjerkegebou sit, hjit hy esonarthex (binnennarteks), as er bûten de gevel leit, wurdt er oantsjut mei exonarthex (bûtennarteks). In binnen- en bûtenste narteks kinne ek tegearre foarkomme as aparte dielen fan in narteks.
Tsjerke fan de Mem Gods fan de Boarne Dy't Libben Jout (Tsaritsyno)
Skiednis
De earste stienen tsjerke waard yn 1722 yn opdracht fan de Moldaavske prins Dimitry Kantemir op it plak fan in houten tsjerke boud. Tusken 1759 en 1765 waard de tsjerke yn opdracht fan syn soan Matvej Dimitrivitsj Kantemir op 'e nij boud en waard ta neitins fan syn heit de Demetriuskapel oanboud. Oant 1775 tsjinne de tsjerke as it lêste rêstplak foar de Kantemirs. Doe gyng it lângoed oer op Katarina II om dêr in paleis te bouwen. Yn de 19e iuw ûndergyng de tsjerke in grutskalige renovaasje. Der waard in nije kapel fan Us Leaffrou fan Kazan oanboud, de refter waard langer makke en de klokketoer waard ferhege, sadat de tsjerke kwa hichte it paleis fan Tsaritsyno oertrof.
Oant it sluten fan de tsjerke troch de ateïstyske oerheid yn 1939 wie de tsjerke in parochytsjerke. As offisjele reden foar it sluten joech de oerheid op dat de skulden net op 'e tiid betelle wiene. De tsjerke tsjinne earst as transformatorhûs en dêrnei waard de tsjerke oerdroegen oan in printerij. Sûnt 1975 huze der in timmerbedriuw.
De tsjerke waard yn 1990 werom jûn oan de otterdokske mienskip en op 'e nij ynwijd. De restauraasje fan it bouwurk waard yn 1998 ôfsletten.
Arsjitektuer
De yn de saneamde Elizabethaanske barok boude tsjerke bestiet út in klokketoer, in refter, in achthoekige haadtsjerke mei koepel en in noardlike kapel ta eare fan de hillige Demetrius en in súdlike kapel ta eare fan Us Leaffrou fan Kazan.
Privolnoje
Privolnoje is it bertedoarp fan Michaïl Gorbatsjov. Hy waard berne yn de tiid fan de grutte hongersneed fan 1932-1933 en skreau dêr oer: 'Yn dat ferskriklike jier (1933) ferstoar hast de helte fan de befolking fan myn bertedoarp. Under de slachtoffers wiene ek twa susters en in broer fan ús heit'.
Tusken augustus 1942 en jannewaris 1943 wie it doarpke beset troch de Dútske Wehrmacht.
Fairey Hendon
De Fairey Hendon wie de earste Britske bommesmiter dy't hielendal fan metaal makke wie. Hy wie ornearre as nachtbommesmiter en waard allinnich brûkt troch de RAF. It type wie rillegau ferâldere en waard fan ein 1938 ôf ferfongen troch de Vickers Wellington.
Ungemakken
Fan de 14 Hendon IIs giene twa ferlern by ûngemakken:
Girlfriends Films
Girlfriends Films is in Amerikaanske pornografyske filmstudio dy't fêstige is yn it Kalifornyske Valencia. It bedriuw bestiet sûnt 2002 en leit him benammen ta op 'e produksje fan pornografyske films fan it subsjenre fan 'e lesbyske pornografy.
Skiednis
Girlfriends Films waard yn 2002 yn Reseda oprjochte troch Dan O'Connell en in twadde pornoregisseur dy't gebrûk makket fan 'e skûlnamme Moose ("eland"). Yn 2002 tsjinnen dy beide as direkteur, resp. ûnderdirekteur fan 'e studio. Yn desimber 2012 ferhuze de studio nei Valencia. Op 1 jannewaris 2014 waard bekendmakke dat Moose it oandiel fan O'Connell yn it bedriuw opkocht hie. O'Connell is noch altyd eigner fan Groundwork Visions, de eigentlike studio, dy't films makket dy't eksklusyf útbrocht wurde troch Girlfriends Films.
Wurkmêd
Oars as de measte pornografyske filmstudio's, dy't lesbyske pornografy gauris as bykomstichheid beskôgje, hat Girlfriends Films him eksklusyf talein op dat subsjenre fan 'e pornografy. Dêrby skriuwt en regisearret Dan O'Connell 95% fan 'e films. Hy hat sein dat Girlfriends Films war docht om echte lesbiënnes en biseksuële froulju te finen, ynstee fan heteroseksuële aktrises yn te setten dy't gay-for-pay binne.
Girlfriends Films stiet der ek om bekend dat it in protte oan filantropy docht. Eltse moanne wurdt ien fan 'e aktrises út 'e films fan 'e studio oanwiisd, dy't dan in goed doel útkieze mei, wêroan't Girlfriends Films yn har namme $1000 skinkt. Organisaasjes dy't sa'n skinking ûntfange meien hawwe, binne û.m. Planned Parenthood, in organisaasje dy't him taleit op sûnens by fuortplanting; Lambda Legal, in boargerrjochte-organisaasje dy't him yn set foar homo's, lesbiënnes, biseksuëlen, transseksuëlen en lju mei HIV en AIDS; en it publike radionetwurk NPR.
Yn 'e media
Yn 2011 hie it CBS 4 Nightly News yn Miami in reportaazje oer de tanimmende oanwêzigens fan 'e Amerikaanske pornoyndustry yn súdlik Floarida. Dêryn kaam Moose, doe noch de ûnderdirekteur fan Girlfriends Films, oan it wurd. Sitaat: "Ut it eachpunt fan 'e sakewrâld is it sa dat pornokonsuminten oer de hiele wrâld wenje. [...] In protte fan it jild dat sy betelje foar harren films bedarret hjirre yn 'e foarm fan it lean fan 'e pleatslike aktrises en oare wurknimmers fan de pornoyndustry. Dy jouwe dat op har beurt wer út binnen 25 km ôfstân fan wêr't se wenje. Dat, it meitsjen fan pornofilms is it perfekte sakemodel om jild út 'e hiele wrâld wei nei in pleatslike ekonomy ta te lieden. En boppedat taast de pornoyndustry yn ferliking mei in protte pleatslike ûndernimmings amper it miljeu en ekosysteem oan."
Västmanlands län
Västmanlands län (letterlik: "Provinsje Westmanlân") is ien fan de 21 provinsjes fan Sweden en leit yn it lânsdiel Svealand. It bestjoer is fêstige yn Västerås, mei 110.877 ynwenners (2010) de grutste stêd fan de provinsje.
Geografy
De provinsje omfettet it eastlike part fan it lânskip Västmanland en inkelde parten fan oangrinzgjende lânskippen. De provinsje hat 10 gemeenten.
Plakken
Yn 2010 wienen neffens Statistiska centralbyrån (Frysk: it Sintraal buro foar de statistyk) de tsien grutste plakken fan de provinsje:
Lacey Chabert
Lacey Chabert (folút: Lacey Nicole Chabert; Purvis (Mississippy), 30 septimber 1982) is in Amerikaansk aktrise, dy't mei tolve jier al ynternasjonale bekendheid krige mei har rol as Claudia Salinger yn 'e dramasearje Party of Five. Dêrnjonken is se bekend út films as Lost in Space, Not Another Teen Movie, Daddy Day Care en Mean Girls, en fan har wurk as stimaktrise.
Jonkheid en oplieding
Lacey Chabert waard yn 1982 berne yn Purvis, yn 'e súdlike Amerikaanske steat Mississippy, as ien fan 'e fjouwer bern yn it gesin fan Tony Chabert, in ûnderhâldsmonteur by in ierdoaljemaatskippij, en dy syn frou Julie Johnson. Har heit is in Frânsktalige Cajun út súdlik Louisiana, dy't ek Sisyljaansk en Ingelsk bloed hat, wylst har mem fan Ingelsk, Skotsk en yn 'e fierte fan Italjaansk komôf is. Chabert hat twa âldere susters en in jongere broer.
Basilique de Valère
Bou en skiednis
It kastiel en de basilyk, ferneamd nei Valeriana, de mem fan de Romeinske stedsprefekt Titus Campanius Priscus Maximianus, lizze op ien fan de twa heuvels dy't oan de eastlike kant fan de stêd Sion oprize. Alhoewol't der al sûnt de Keltyske tiid bebouwing west hat, wurdt der fan de boarch en tsjerke foar it earst yn 1049 melding makke. De âldste dielen fan de trijeskepige en fjouwer traveeën tellende basilika mei dwersskip en twa oant it koer grinzjende kapellen, ûnstiene fan 1110 oant 1130 yn heechromaanske styl. Letter waarden de toer boppe de noardlike kant fan it dwersskip, de mearhoekige finsters boppe de healrûne apsis en it tonferwulft boppe de pylders tafoege.