cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kostroma
Skiednis
Oer it algemien jildt it jiertal 1152 as stifting fan de stêd. Dat jiertal waard foar it earst yn de 18e iuw troch de ferneamde russyske histoarikus Vassili Tatisjtsjev as stiftingsjier ornearre. Mar it âldste bewiis fan Kostroma datearret út 1213, wêryn't it plak yn it ramt fan in fjildtocht fan foarst Konstantin fan Rostov neamd wurdt, dy't Kostroma ôfbaarne liet. De kroniken neame dan yn 1238 Kostroma op 'e nij, yn dat gefal yn it ramt fan in oanfal fan Batû Khan.
Om't der fjierder, op dy twa jiertallen nei, skraach oare boarnen binne oer de skiednis fan Kostroma is ek de namme fan it plak net mei wissichheid te ferklearjen. Lykas it hydronym fan de rivier mei deselde namme soe it wêze kinne dat de namme fan de Finsk-Oegryske talen ôfstamt en oarspronklik kostrum (fêsting) hjitten ha. Neffens in oare ferklearring waard it plak nei de East-Slavyske goadinne Kostroma ferneamd, dy't foar it kristenjen yn de kontrijen troch de bewenners fereare waard. Beide oannames oer de namme fan de stêd wize der lykwols op dat it hjoeddeiske stedsgebiet fan Kostroma al folle langer foar de offisjele stifting bewenne waard.
Kostroma yn it midsiuwen
It gebiet waard yn de 13e iuw slim bedrige troch de Gouden Horde en in earste ferdigeningslokaasje op it plak kin yn de jierren 1240 ûntstien wêze, doe't grutfoarst Jaroslav II fan Vladimir it gebiet tadield krige. Oan de hege en mei bosken begroeide lofter kant fan de Wolga soe de earste houten fêsting boud wêze, letter ferfongen troch in net mear besteand kremlyn. Jaroslav joech ek opdracht om de earst bekende tsjerke fan Kostroma te bouwen: de houten Teodor Stratelates-tsjerke. Under syn soan Vassili Jaroslavitsj, dy't 30 jier hearske, wie Kostroma tydlik in selsstannich foarstendom. Nei Vassili's dea foel Kostroma wer ta oan it foarstendom Vladimir. Yn de tiid fan Vassili Jaroslavitsj waard by de mûning fan de Kostroma it Ferlosserkleaster efter de Fiver stifte, dêr't de hjoeddeiske tsjerke mei deselde namme op itselde plak noch oan tinken docht. Nei alle gedachten ûntstie oan it begjin fan de 14e iuw dêr it tsjintwurdich bekende Ipatjev-kleaster, dat mei ferdigeningswurken in funksje krige om de stêd te beskermjen.
De houten gebouwen fan Kostroma feroarsaken lykas oeral yn Ruslân regelmjittich brannen, dy't grutte dielen fan de stêd ferneatige. Fan alle midsiuwske houten gebouwen is der yn it stedsgebiet fan Kostroma gjin ien bewarre bleaun.
Kostroma ûnder it tsarendom
Kostroma waard ûnder it tsaristyske Ruslân fanôf de 16e iuw ien fan de belangrykste stêden. Oan it ein fan de 16e iuw stie fral it Ipatjev-kleaster heech yn oansjen, dat grutte sommen jild taskood krige fan de Godûnov's, dy't tochten dat de stifter fan it kleaster út harren skaai stamde. Fan de gebouwen dy't yn dy tiid boud waarden binne der in pear bewarre bleaun; it binne de âldste arsjitektonyske monuminten fan de stêd. Yn de koarte tiid dat Boris Godûnov as tsaar hearske ûnstiene ek de hjoeddeiske ferdigingsmuorren fan it kleaster.
Mar in pear jier letter, yn de Tiid fan de Unstjoer, stie it kleaster mei hiel Kostroma yn it sintrum fan de politike ûntwikkelings yn Ruslân. Yn 1606 folge de besetting fan it kleaster troch it Poalsk-Litouske leger fan oanhingers fan de saneamde Falske Dmitri II, dy't it brûkten as in militêr fort. It belis fan it kleaster troch in russysk folksleger duorre moannenlang, doe't it lang om let yn septimber 1609 oermastere wurde koe. Yn de maaitiid fan 1613 bea it kleaster de lettere Romanov-tsaar Michael ûnderdak. Troch't Michael yn it Ipatjev-kleaster wenne doe't er as earste tsaar fan de Romanov's keazen waard, jildt Kostroma as widze fan de Romanov's. Oant de ôfskaffing fan de monargy brocht eltse russyske tsaar minstens ien kear in besite oan de stêd.
It ûntstean fan it hjoeddeiske stedsbyld
Nei't de rêst yn Ruslân yn de rin fan de 17e iuw werom kearde koe de stêd û.o. troch de goede ferbinings ekonomysk yn belang tanimme. Yn it midden fan de iuw wie Kostroma nei Moskou en Jaroslavl de grutste stêd fan it tsarendom. De stêd spile in grutte rol yn it ferfeardigjen fan smei-izer, sjippe, lear, ikoanen en sulverwurk. Troch it gefaar fan brân begûn stadichoan stien as boumaterjaal it hout te ferfangen. Sa ûntstiene ek bûten it Ipatjev-kleaster stiennen bouwurken, dêr't guon fan noch altiten te besjen binne. It neamen wurdich binne de Tsjerke fan de Opstanning fan Kristus yn it Wâld en guon gebouwen fan it Epifanykleaster. It sintrum fan de stêd waard foarme troch it kremlyn, dat oan de kant fan de Wolga lei.
Yn de 18e iuw sette de ferbou fan flaaks en de tekstylyndustry yn en om Kostroma it stimpel op de ekonomyske ûntwikkeling. It brocht rykdom en der ûnstiene grutte hûzen foar de keaplju yn it stedssintrum. Yn 1767 die Katarina de Grutte de stêd oan doe't se oer de Wolga reizge. Fuort dêrnei krige de stêd in eigen wapen, mei it ôfbyld fan in skip dy't de besite fan de keizerin symbolisearre. Yn de bestjoersherfoarmings fan de jierren 1770 waard Kostroma de haadstêd fan in selsstannich gûvernemint yn it Russyske Keizerryk.
Nei't yn 1773 grutte dielen fan de noch foar de meast houten bebouwing fan de stêd ôfbaarnde, waarden de represintative gebouwen allinne noch fan stien wer opboud. It neffens it weropbouplan fan 1781 behearsket ek tsjintwurdich noch it oansjen fan it histoaryske diel fan Kostroma: de sintrale merk yn 1790, it bestjoersgebou fan it gûvernemint (1806-1808) en de empiregebouwen fan de stedsmilysje en de toer fan de brânwar. By de útfiering fan it plan bleau it oarspronklik strjittepatroan om it kremlyn en it sintrale plein beholden.
20e iuw
Yn 1887 krige de stêd oansluting op it spoar. De yndustrialisaasje fan Kostroma fûn tsjin it ein fan de 19e en it begjin fan de 20e iuw syn hichtepunt. It 300-jierrich jubileum fan de Romanov-dynasty waard yn 1913 yn de stêd mei grutte plechtichheden fierd, mar it sa mei soarch oppoetste oansjen fan de stêd as widze fan de Romanov's gyng mei de ôfskaffing fan de monargy troch de revolúsje yn febrewaris en oktober 1917 mei ien grutte haal ferlern. Foar meardere desinnia rekke Kostroma ek de sintrumfunksje as haadstêd fan in provinsje kwyt. Begjin 1929 kaam der in ein oan it gûvernemint Kostroma, dat opgyng yn de nije oblasten Jaroslavl en Ivanovo. Yn de jierren 1930 sette, lykas yn de rest fan Ruslân, in twadde weach fan yndustrialisaasje yn. Yn deselde tiid waard ek it earste stiennen gebou fan de stêd opblaasd, de Untsliepeniskatedraal. It ferlechje wie dat de stiennen sloopmaterjaal nedich wie foar de bou fan in flaaksfabryk. Mei de katedraal waarden ek tsientallen oare tsjerken yn en bûten it kremlyn ôfbrutsen.
It tsjintwurdige oblast Kostroma mei Kostroma as haadstêd waard yn 1944 foarme.
Yn de Twadde Wrâldkriich bleau de stêd tanksij de lizzing yn it efterlân fan de Sovjet-Uny foar kriichsgeweld sparre. Yn de jierren 1960 en 1970 ûnstiene yn Kostroma nije yndustry, wêrûnder de grutste waarmte-krêftsintrale fan Europa.
Sûnt de jierren 1970 heart Kostroma ta de toeristyske Gouden Ring.
It besjen wurdich
Troch't de stêd de histoaryske bebouwing fan de 18e oant de 19e iuw goed bewarre hat heart de stêd tsjintwurdich ta de stêden fan Ruslân dy't arsjitektonysk it meast it besjen wurdich binne. Ek it strjittepatroan yn de binnenstêd hat de tiid goed trochstien. Grutte en lytse strjitten begjinne fanôf it sintrale plein en soargje dat it paad yn de stêd goed te finen is, ek foar minsken dy't net bekend binne yn Kostroma. De measte gebouwen kinne te gean besocht wurde. Njonken de binnenstêd is benammen it Ipatjev-kleaster it besjen tige wurdich.
Destroyer
"Destroyer", "Destroyers", "The Destroyer" of "The Destroyers" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Rivierklaai
Oksidearre rivierklaai is almeast ljochtbrûn, wylst redusearre klaai griis is. Seeklaai yn Fryslân is almeast griisbrún ta griisblau.
In spesifyk soarte rivierklaai is komklaai, dy't it tige lytse dieltsjes bestiet en ornaris in leech gebiet fierder fan de rivier ôf ôfset waard. Dy grûn is slimmer te ûntwetterjen en dêrtroch gaadliker foar greidlân as foar ikkerbou.
Rivierklaaigebieten foarmje in eigen lânskipstype, dy't benammen yn it midden fan Nederlân foarkomt.
Kust-Salisjaanske talen
De Kust-Salisjaanske talen (ek wol stavere as Kust-Salishaanske talen) foarmje in taalkloft fan 'e Salisjaanske taalfamylje. Dizze Yndiaanske talen waarden fan oarsprong sprutsen yn it súdwesten fan 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia en dielen fan 'e Amerikaanske steaten Washington en Oregon. De Kust-Salisjaanske talen besteane út trije tûken: de Sintrale Kust-Salisjaanske talen, de útstoarne Tsamosaanske talen en it krektlyk útstoarne Tillamûk (Tillamook). Yn totaal binne der 15 ûnderskate talen, wêrfan't anno 2018 10 útstoarn binne.
Jada Stevens
Jada Stevens, echte namme: Candace Jackson (Snelville (Georgia), 4 july 1988), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise, dy't yn it ferline ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenammen Jade Stevens en Jacia Stevens. Neffens har offisjele opjefte is se 1.57 m, mei in gewicht fan 52 kg.
Kust-Salisjaanske talen
Namme
De ferwizing nei de kust yn 'e namme fan 'e taalkloft jout de wenkrite fan 'e etnyske groepen oan dy't fan oarsprong de Kust-Salisjaanske talen sprieken, oan 'e kust fan Strjitte fan Georgia, de Puget Sound, de Strjitte fan Juan de Fuca en de Burrard-ynham, wetters dy't mei-inoar de Salisjaanske See foarmje. It skept ek kontrast mei in oare groep fan 'e Salisjaanske taalfamylje, de Ynlânske Salisjaanske talen, dy't just by de kust wei sprutsen waarden. De Kust-Salisjaanske talen wiene fan oarsprong de memmetalen fan 'e Kust-Salisjaanske folken. Argeologyske fynsten wize derop dat de foarâlden fan 'e Kust-Salisjanen har mooglik al omtrint 9000 f.Kr. nei wenjen setten yn wat no súdlik Britsk-Kolumbia en it Amerikaanske Noardwesten is.
Jada Stevens
Libben en karriêre
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat se sûnt yn mear as twahûndert pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Vivid Entertainment, Evil Angel, Jules Jordan Video, Elegant Angel, Pure Play Media, Zero Tolerance, New Sensations, Digital Playground, Hustler Video, Third Degree Films, West Coast Productions, Red Light District, Seymore Butts Home Movies en Shane's World. Teffens hat se in protte wurke foar pornosites as Brazzers en Kink.com. Yn 2013 ferskynde se yn 'e webshow Fresh Off the Boat, fan Vice Magazine, wêryn't se mei gasthear Eddie Huang in rûnreis troch Miami makke mei de klam op iten en pornografy.
De Libbens fan de Profeten
De Libbens fan de Profeten is in algemien as apokryf beskôge religieuze tekst, besibbe oan it Alde Testamint fan 'e Bibel. It is allinnich mar oerlevere yn kristlike manuskripten, gauris mei frijwat tafoegings fan lettere kristlike redakteurs, hoewol't saakkundigen fan betinken binne dat it oarspronklik in joadsk geskrift west hawwe moat. De oerlevere hanskriften binne skreaun yn it Gryksk, Latyn, Syrysk, Armeensk en Arabysk, al moat de oarspronklike tekst yn in Semityske taal steld west hawwe, foar 't neist yn it Hebriuwsk of it Arameesk. Fan 'e ûnderskate Gryksktalige ferzjes wurdt der ien taskreaun oan 'e tsjerkfaar Epifanius fan Salamis, wylst men wol hawwe wol dat in oarenien fan 'e hân fan Dorotéus fan Tyrus is. It iennichste Latynske manuskript soe in oersetting wêze dy't makke is troch Isidoarus fan Sevilla. De Libbens fan de Profeten wurdt almeast datearre yn 'e earste iuw.
Jada Stevens
Libben en karriêre
Yn 2010 feroare Stevens har foarkommen fan blondine ta brunette. Hja hat har spesjalisearre yn anale en ynterrasiale pornografy. Se seit in grutte fan te wêzen fan hiphopmuzyk. Yn 2012 wûn se in AVN Award (de Oskar fan 'e pornoyndustry) foar de bêste triosekssêne mei twa froulju en in man. Fierders hat se 7 kear nominearre west foar in AVN Award.
Kust-Salisjaanske talen
Sprekkers
Fan 'e 15 Kust-Salisjaanske talen dy't as sadanich troch taalkundigen erkend wurde (de sprekkers beskôgje oer it algemien alle dialekten as aparte talen), binne anno 2018 10 útstoarn, wylst de oare 5 talen op syn meast mar in pear hûndert sprekkers hawwe. De grutste taal yn dizze groep is it Halkomelem, dat de oarspronklike taal is fan ferskate etnyske groepen, en dat yn 2016 noch 500 sprekkers hân hawwe soe. Yn totaal wiene der yn 2014/2016 noch 668 sprekkers fan alle Kust-Salisjaanske talen mei-inoar. Op in etnyske befolking fan likernôch 75.260 minsken komt dat del op in sprekkerspersintaazje fan 0,89%.
Underferdieling
(dialekten binne yn it skema hjirûnder yn lytsere letters werjûn)
Foarhinne waard ek it Bella Kûla (Bella Coola), fan 'e sintrale kust fan Britsk-Kolumbia, as ûnderdiel fan 'e Kust-Salisjaanske talen beskôge. Dy taal dielt teminsten ien fonologyske fernijing mei de Kust-Salisjaanske talen (ntl.: it gearfallen fan 'e Proto-Salisjaanske faryngeäle approksimanten mei de uvulêre wriuwklanken). Mar it fertoant ek beskate oerienkomsten mei de Ynlânske Salisjaanske talen. It tinken ûnder taalkundigen is dêrom no dat as it Bella Kûla al in Kust-Salisjaanske taal west hat, dat it him dan as earste taal fan 'e rest fan 'e kloft ôfspjalte hawwe moat.
De Libbens fan de Profeten
Ynhâld
De Libbens fan de Profeten jout in beskriuwing fan 'e libbens fan 23 âldtestamintyske profeten. De behannele profeten binne: Jesaja; Jeremia; Ezechiël; Daniël; Hoséa; Micha; Amos; Joël; Obadja; Jona; Nahum; Habakuk; Sefanja; Haggai; Sacharja; Maleächy; Natan; Achía; Joäd; Azarja; Elía; Eliza; en Sekarja. Sjoch foar de earste 16 profeten de bibelboeken mei de oerienkommende nammen; fierders: foar Natan 2 Samuël 7 en 12; foar Achía 1 Keningen 11:29; foar Joäd 1 Keningen 13:1 (dêr't er oantsjut wurdt as "de godsman"); foar Azarja 2 Kroniken 15:1; foar Elía 1 Keningen 16:8-14, 17 en fierdere haadstikken oant 2 Keningen 2:1-18; foar Eliza 1 Keningen 19:16 en fierder oant en mei 2 Keningen 13; en foar Sekarja 2 Kroniken 24:20-22.
Yn 'e faak hiel koarte libbensbeskriuwings wurdt gauris de klam lein op 'e marteldea dy't ûnderskaten fan 'e profeten stoarn wêze soene. Sa waard Jesaja libben midstwa seage, en waard Jeremia stiennige. Fierdersoan liket de anonime skriuwer fan De Libbens fan de Profeten mear belangstelling hân te hawwen foar de wûndertekens en profesijen fan 'e profeten as foar har eigentlike libben of har etyske lear. Noch aparter is de wiidweidige oandacht dy't er skinkt oan har sekuere begraafplak. De Libbens fan de Profeten wurdt wol beskôge as in foarrinder fan it lettere (kristlike) sjenre fan 'e hilligelibbens.
Drive Angry
Drive Angry is in Amerikaanske fantasy-aksjefilm út 2011 ûnder rezjy fan Patrick Lussier, mei yn 'e haadrollen Nicolas Cage en Amber Heard. De titel bestjut: "Autoriid Lulk". It ferhaal giet oer de ûndeade krimineel John Milton, dy't ûntsnapt is út 'e hel om ôf te weven mei de sektelieder dy't syn dochter en skoansoan fermoarde en syn pakesizzer stellen hat om 'e poppe te offerjen yn in satanysk ritueel. De film krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy en die it net goed yn 'e bioskopen, sadat er lang net út 'e kosten kaam.
Vejen (gemeente)
Vejen is in Deenske gemeente yn Jutlân. De gemeente ûntstie op 1 jannewaris 2007 yn it ramt fan de lanlike gemeentlike weryndieling. De gemeente bestiet út de âlde gemeente Vejen en de doe ophefte gemeenten Rødding, Brørup en Holsted.
It ynwennertal fan de gemeente is 42.844 (01.01.2018). De gemeente hat in oerflak fan 813,70 km² en makket diel út fan de regio Syddanmark.
Drive Angry
Plot
Underweis dêrhinne moetet er de servearster Piper yn in weirestaurant, dy't har aaklike seksistyske baas Fat Lou it mannewaar opseit en ûntslach nimt. Om't Milton syn auto yn in eardere efterfolging total loss rekke is, hat er by it weirestaurant de auto fan Piper sabotearre. Hy set geandefoets by it restaurant wei ôf, en as er har letter mei pech oan 'e kant fan 'e wei tsjinkomt, biedt er oan om har auto te reparearjen yn ruil foar in lift yn 'e rjochting fan Stillwater. As Piper thúskomt, blykt har frijer Frank mei in oare frou om te slaan, wat har derta bringt om se allebeide in pear flinke klappen te ferkeapjen. Dêrop slacht Frank har del, mar Milton komt tuskenbeiden en jout Frank in wan bruien. Neitiid naaie Milton en Piper yn Frank syn auto út.
Underwilens arrivearret de Boekhâlder by it weirestaurant. Hy is in assistint fan Satan, dy't nei de ierde stjoerd is om Milton wer yn te rekkenjen en him Goddeader ôf te nimmen. Troch earst Piper har kollega Norma Jean en dêrnei Frank te ûnderfreegjen, komt er derefter dat Milton en Piper ûnderweis binne nei Louisiana. Norma Jean, dy't him freonlik behannelet, lit er libje, en hy yntimidearret har baas om har te helpen. Frank, dy't him bepaald net freonlik behannelet, fermoardet er. Neitiid docht er him foar as in FBI-agint om in pear plysjes safier te krijen dat se him helpe en spoar Milton op.
As Milton en Piper it spoar fan King nei in tsjerkegebou folgje, blykt dat smoarfol te sitten mei sekteleden. Se wurde yn in mûklaach lokke en finzennommen, wêrnei't Piper ûntfierd wurdt yn in camper, wylst King Milton foar dea efterlit. Yn syn ûndeade steat is Milton lykwols ûnfetber foar de dea, dat hy komt wer by en deadet it meastepart fan 'e mannen dy't King by it tsjerkegebou efterlitten hat. Dan set er op 'e nij de efterfolging op King sels yn. Yn 'e camper wit Piper los te kommen út har boeiens. Se fjochtet mei King en ûntkomt oan 'e dea, as er har fermoardzje wol, troch út 'e camper op 'e auto fan Milton te springen. King beëiniget dit diel fan 'e efterfolging troch de motor fan dy auto oan grôt te sjitten.
Se binne no lykwols yn in diel fan 'e Feriene Steaten bedarre dêr't Milton bekend is. Hy nimt Piper mei nei syn freon Webster, in garaazjehâlder, dy't him in nije auto jout. Fan Webster komt Piper oan 'e weet dat Milton syn dochter yn 'e steek litte moast om har te beskermjen tsjin syn eardere kriminele kunde. Dat joech King de mooglikheid om har fia manipulaasje safier te krijen dat se har by syn sekte joech, foar't er har fermoarde doe't se har dêr wer los fan meitsje woe. Webster fertelt Piper ek dat Milton tsien jier lyn omkommen is by in sjitpartij en dat hy, Webster, persoanlik ien fan 'e mannen wie dy't by de begraffenis Milton syn deakiste droegen. Piper ûntdekt fierders dat it gewear Goddeader de macht hat om immens siel folslein te ferneatigjen, sadat der foar dy persoan hielendal gjin hjirneimels mear is, of dat no de himel of de hel west hie.
Milton wol allinne fierder, om't er nei de aventoeren yn 'e tsjerke en de camper ynsit oer Piper har feilichheid. Mar Piper bewissiget him derfan dat se wol foar harsels soargje kin, en dat se meikomt. Se witte de plysjes fan sheriff Cap, dy't harren opwachtsje, te ûntwiken, en komme oan yn Stillwater. Dêr nimt de Boekhâlder Piper finzen en twingt Milton sa om Goddeader by him yn te leverjen. Om't er lykwols sympaty krigen hat foar Milton syn bedoelings, no't er begrypt wat de man besielt, stiet er him ta om te besykjen syn pakesizzer fan King en syn folgelingen te rêden, foar't er mei werom moat nei de hel. Dêrby komt oan it ljocht dat Satan net it ultime kwea is, mar eins de kalme bestjoerder fan in boppenatuerlik tichthûs, en dat er eins in grouwéligen hekel hat oan satanisten en minske-offers.
Wylst Milton de sekteleden ôfslachtet foar't se de poppe offerje kinne, ûntsnapt Piper oan 'e Boekhâlder, mei it gewear Goddeader yn 'e hannen. As King Milton oermânsk wurdt, fjurret Piper it gewear op him ôf, mar se mist en rekket ynstee ien fan syn oerbleaune trewanten. De weromslach fan it gewear is sa slim, dat se der bewusteleas fan rekket. King oarderet ien fan syn folgelingen om 'e poppe te deadzjen, mar de frou, deselde dy't foar it bern soarge hat sûnt King Milton syn dochter en skoansoan fermoarde hat, kin it net oer har hert krije om dat te dwaan, ta razernij fan King. As de Boekhâlder King ôfliedt, sjocht Milton syn kâns skoan om Goddeader te gripen. Hy sjit King mei it wapen del en ferneatiget sa dy syn siel.
Neitiid pakt de Boekhâlder de poppe op en stiet er Milton ta om ôfskie te nimmen. Milton jout it famke oan Piper, dy't him ûnthjit om har grut te bringen en te beskermjen. Webster jout him dan by har, en tegearre sjogge se ta wylst Milton 'stjert'. Nei't Webster en Piper fuortgien binne, blykt Milton noch altyd ûndea te wêzen. Hy komt wer oerein en stimt deryn ta om no sûnder ferset mei de Boekhâlder werom te gean nei de hel. Hy fynt lykwols dat er in goede reden hie foar wat er dien hat, en hy warskôget de Boekhâlder dêrom dat er op 'e nij ûntsnappe sil as dêr gjin rekken mei holden wurdt by de bestraffing dy't him yn 'e hel te wachtsjen stiet. De Boekhâlder seit dat er dêr nei útsjocht, wêrmei't er suggerearret dat er noch nea sa'n wille hân hat as by syn efterfolging fan Milton. Hy lit in swarte auto ferskine, dêr't hy en Milton ynstappe om troch de poarten fan 'e hel nei binnen te riden.
Produksje
Drive Angy waard regissearre troch Patrick Lussier nei in senario fan Todd Farmer en himsels. As produsinten wiene Michael De Luca, Luc Besson en Adam Fields by it projekt belutsen, foar de filmstudio's Nu Image en Michael De Luca Production. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Brian Pearson, wylst de filmmuzyk fersoarge waard troch Michael Wandmacher. De film waard opnommen yn 3D mei special effects fan Gary Tunnicliffe. Der wie foar Drive Angry in budget fan $50 miljoen beskikber. De opnamen fûnen plak op lokaasje yn Minden, Plain Dealing en Shreveport yn 'e Amerikaanske steat Louisiana.
Distribúsje
De distribúsje fan Drive Angry waard fersoarge troch Summit Entertainment. De film gie op 25 febrewaris 2011 yn 'e Feriene Steaten yn premiêre. Hy kaam op 31 maaie fan dat jier út op dvd en blu-ray.
Untfangst
Drive Angry krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy. Sa joech Roger Ebert yn 'e Chicago Sun-Times de film twa fan fjouwer stjerren. Hy neamde it "in oefening yn opsetlike fulgariteit, grouwélige eksessen, de pornografy fan geweld en, net te ferjitten, de gewoane hûs-, tún- en koken-fariëteit fan pornografy." Yn 'e Washington Post skreau Mark Jenkins dat Drive Angry "sels op syn alderluguberst […] in bytsje saai is. En it wurdt allinne mar minder pakkend wat mear der fan 'e eftergrûn bekend wurdt." Elizabeth Weitzman skreau yn 'e New York Daily News: "Drive Angry is […] sa tawijd oan syn eigen pulp-eftigens, dat it, op syn eigen wize, in genot is om nei te sjen."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Drive Angrey in midsmjittich goedkarringspersintaazje fan 47%, basearre op 122 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Hoewol't der aksjesênes yn sitte dy't yn it healwize binne, jout [de film] der de foarkar oan om feilich binnen de […] formule te wurkjen ynstee fan wat te dwaan dat echt unyk is." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Drive Angry in goedkarringspersintaazje fan 44%, basearre op 21 resinsjes. Amerikaanske bioskoopgongers dy't nei ôfrin fan it bioskoopbesyk befrege waarden, joegen de film in 71/2 op in skaal fan 1 oant en mei 10.
Resultaat
Drive Angry brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $10,7 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $30,3 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst fan 'e film dêrmei út op mar $41 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $50 miljoen betsjutte dat in ferlies fan $9 miljoen, en dêr wiene de marketingkosten noch net iens yn meinommen.
Tetsuji Hashiratani
(15 july 1964) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Nissan Motors en Verdy Kawasaki. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 1992 en it King Fahd Cup 1995.
Masahiro Fukuda
(27 desimber 1966) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Urawa Reds. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 1992 en it King Fahd Cup 1995.
Kypmantsje
In kypmantsje, ek wol kjipmantsje, wie in rûn weten koekje fan spesjaal pipernutedaai.
Kypmantsjes waarden eartiids benammen yn Drylts en omkriten makke, by spesjale gelegenheden wurde se noch wolris bakt. De rûne koekjes waarden winterdeis ek wol op it iis ferkocht. Ynwenners fan Drylts wurde gauris de gek oanstutsen mei de skel- of spotnamme Dryltser Kypmantsjes.
It krekte eardere resept foar kypmantsjes is yn de rin fan de tiid ferlern gien. Yn 1979 waard by gelegenheid fan de stedsfeesten fan Drylts troch de kulturele ried in bakwedstryd hâlden om in nij resept te betinken.
Namme
It sûnt july 1969 ferskinende moanneblêd fan de winkeliersferiening hjit ek It Dryltser Kypmantsje. It krantsje ferskynt ek yn Nijesyl en Easthim.
De namme wurdt yn Drylts ek brûkt foar de pleatslike bar.
Legend
"Legend", "Legends", "The Legend" of "The Legends" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 1976
200px|thumb|right|200px|De Olympyske skâns fan Innsbruck 1976 yn Seefeld
De Olympyske Winterspullen 1976, ek wol de XIIe Olympiade neamd, waarden yn 1976 yn Innsbruck, Eastenryk hâlden. Dat wie fan 4 oant en mei 15 febrewaris. Fan it skânsspringen hie drutte delgong plak op de Bergiselschanze en de gewoane delgong op de Toni-Seelos-Olympiaschanze yn Seefeld.
Toni-Seelos-Olympiaschanze
De Toni-Seelos-Olympiaschanze waard boud yn 1931 en yn 1948 krige it de namme Tonis-Seelos Schanze. Foar de Olympyske Winterspullen fan 1964 waard de skâns oanpast en krige it it in K-punt op 72,5 meter. Foar de Spullen fan 76 waard de skâns wer oanpast en kaam it K-punt op 82 meter te lizzen. Yn 1985 en yn 2010 is de skâns yngreven renovearre.
Grutte delgong
Bergiselschanze K-punt 120 meter
Gewoane delgong
Toni-Seelos-Olympiaschanze K-punt 82 meter
Gertrudistsjerke (Lytsewierrum)
Skiednis tsjerke
thumb|left|250px|Gevelstien De earste stiennen tsjerke fan Lytsewierrum waard yn de 12e iuw boud en wijd oan de hillige Gertrudis, de abdis fan Nijvel en patroanhillige fan de earmen, reizgers en katten. De tsjerke waard yn 1514-1515 foar in grut part ferneatige troch de Swarte Heap, in groep Saksyske hiersoldaten. Al rillegau nei de ferwoasting is der wer útein set mei de weropbou fan de tsjerke. In nije klok, getten troch Geart fan Wou en Johannes Schonenborch, waard al wijd yn 1516. Yn 1557 wie de weropbou fan toer en tsjerke foltôge en in gevelstien yn de súdlike muorre út dat jier ferhellet wat troch in mislearre rispinge de foar dy tiid skriklik hege priis fan in bôle wie: ''Anno 1557, de 30ste maart. Doe is deze kerk angeleit, doe is dat broet koft voor 12 stuivers''.
It ûnderste diel fan de let-goatyske tsjerke bestiet út grutte giele kleastermoppen. Boppe de sânstiennen wetterlist bestiet it muorrewurk út lytse bakstien.
Singelier is de wynwizer op de toer. Alhoewol't de tsjerke wijd is oan Gertrudis, draacht de toer in wynwizer mei Martinus fan Tours op it hynder. Ek it neamen wurdich is it saneamde gibbegat boppe de trije nissen yn de topgevel. Dit gat tsjinnet foar de fûgels, mar yn eardere tiden ek as needútgong foar de duvel. As dy him ophold yn de tsjerke en it krús seach, koe der troch it duvelsgat noch weikomme.
Ynterieur
thumb|left|Oersjoch ynterieur thumb|260px|Kânselbibel thumb|left|Van Dam-oargel Opfallend yn de tsjerke is it tonferwulft, dat yn 1928 mei Bibelske symboalen waard beskildere. De preekstoel stie oarspronklik oan de súdlike muorre, mar ferhûze fan it wenstige plak nei it koer. It is in ienfâldige kânsel út de 17e iuw, it oare meubilêr datearret út de 19e iuw. Oan de súdlike kant steane de oarspronklik foar froulju ornearre (iepen) banken opsteld, de rige mei (sletten) manljusbanken stiet oan de rjochter kant. Fierder binne der noch trije ienfâldige hearebanken.
Yn de rin fan de jierren 1960 waard it paad tusken de banken fernijd en doe kamen in tal âlde sarken fan de famyljes fan de trije states út de omkriten foar it ljocht. Yn it koer leit njonken dy fan in pear dûmnys de sark fan Meinse Jans, de lêste katolike pryster fan de tsjerke. De sark is fersierd mei de symboalen fan de fjouwer evangelisten (liuw, earn, ingel en okse). Bysûnder binne ek de âlde oaljelampen dy't yn 'e tsjerke hingje. Mei de komst fan it elektrysk ljocht ferdwûne de oaljelampen út de tsjerken, mar yn Lytsewierrum bleaune se bewarre en mei Kryst wurde de lampen noch jimmeroan brûkt.
De twa klokken yn de toer stamme út 1516 en 1950. In klok út 1737 waard yn de Twadde Wrâldkriich op lêst fan de Dútsers út de tsjerke helle en kaam net werom.
Oargel
De tsjerke hie al in oargel yn 1733, dat neffens Nicolaes Arnoldi doe al tige âld wie. It instrumint waard sûnt noch fakentiden renovearre en reparearre, oant Van Dam yn 1870 it tsjintwurdige oargel boude. It front fan it oargel mei sierlik houtsnijwurk waard makke troch B.D. van der Meulen út Snits. Yn it ramt fan de renovaasje yn 1928 waard de kast beskildere. Doe is nei alle gedachten ek it houten gerdyn efter it oargel út it begjin fan de 19e iuw oerskildere yn de kleur fan de rest fan de wand, wêrtroch it hast net mear opfalt.
Carla Jimenez
Carla Jimenez (Los Angeles, 14 maaie 1974) is in Amerikaansk tillefyzje- en filmaktrise.
Libben en karriêre
Jimenez waard yn 1974 berne yn Los Angeles, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Se is in etnyske Latina fan Meksikaansk komôf.
Jimenez sette yn 2002 útein mei in wurkpaad as aktrise. Har earste rol fan betsjutting hie se as it personaazje Virginia yn 'e ûnôfhinklike kultfilm My Life with Morrissey, út 2003, ûnder rezjy fan Andrew Overtoom. Letter hie se op 'e tillefyzje gastrollen yn searjes as Lincoln Heights, Better Off Ted en Little Britain USA. Ek spile Jimenez yn 'e soapsearje Desperate Housewives en yn 'e komeedzjesearje My Name Is Earl. Op it wite doek wie se te sjen yn films as Phat Girlz (2006), Nacho Libre (2006), Lady in the Water (2006), Accepted (2006) en Miss March (2009).
Fan 2012 oant 2015 hie Jimenez in weromkearende rol as húshâldster Blanca Álvarez yn seizoen 2 oant en mei 4 fan 'e populêre komeedzjesearje Last Man Standing, dy't yn 'e Feriene Steaten útstjoerd waard troch it tillefyzjenetwurk ABC. Teffens hie se in weromkearende rol as Rosa yn 'e searje Raising Hope. Fierders spile Jimenez in meiwurkster fan in adopsjeburo yn 'e Netflix-komeedzjesearje Fuller House. Yn 'e komeedzjesearje The Mick wie se te sjen as Alba, de tsjinstfaam fan 'e rike famylje Pemberton.
Radio Studio 54 Network
Radio Studio 54 Network as koartwei Studio 54 Network is in kommersjele Italjaanske radiostjoerder, fêstige yn Locri, dat yn 'e "tean" fan 'e Lears fan Itaalje leit. It is in muzyk- en nijsstjoerder, dy't mei syn útstjoerings in grut part fan súdlik Itaalje beslacht, ynkl. it eilân Sisylje.
Skiednis
Studio 54 Network waard yn 1985 oprjochte ûnder de namme Radio DJ Studio Club 54. It idee kaam fan Pietro Parretta en Francesco Massara, en yn gearwurking mei Enzo Gatto, Memmo Minniti en Pietro Musmeci brochten hja it ta útfiering. De earste útstjoering fûn plak op 6 juny fan dat jier. It motto fan 'e stjoerder, il bello della musica è che quando ti colpisce non senti dolor ("it moaie fan muzyk is: as it je rekket, fiele je gjin fertriet"), is in sitaat fan 'e Jamaikaanske reggaesjonger Bob Marley.
Sa't dat mei de measte frije radiostjoerders it gefal is, begûn it foar de oprjochters mei Studio 54 Network as in leafhawwerij. Pas yn 1990, doe't de Wet-Mammì nije regels yntrodusearre foar Italjaanske radio- en tillefyzjestjoerders, waard Studio 54 Network omfoarme ta in wier bedriuw. Yn 1991 wie de stjoerder de earste yn Kalaabrje en ien fan 'e earsten Itaalje om oer te gean op it Radio Data System, in projekt fan 'e Jeropeeske Omropuny (EBU) foar standertdigitalisearring fan FM-útstjoerings.
Yn 'e earste tsien jier fan syn bestean stjoerde Studio 54 Network inkeld út oan 'e Ioanyske kust fan 'e Kalabryske provinsje Reggio Calabria, mar sûnt 1995 hat de stjoerder troch it oernimmen fan konkurrinten syn ûntfangsgebiet útwreide oer it hiele suden fan it lân. Yn 1998 waard de namme fan it radiostasjon feroare yn 'e hjoeddeiske beneaming. Fan 2000 ôf stjoert Studio 54 Network mei mobile studio's ûnder de namme fan Studio 54 LiveTour geregeldwei út fanôf lokaasje, ornaris op steds- of doarpspleinen yn 'e regio. Sûnt 2010 besteane fierders de saneamde Studio 54 Angels, in tiim fan kreaze jongfammen dy't mei harren oanwêzigens alle eksterne aktiviteiten fan 'e stjoerder ûnderstypje. Hja binne tarist mei in jeep mei útstjoerappatatuer dy't harren by steat stelt om plakken te berikken dêr't de mobile studio sels net komme kin.
Untfangstgebiet en harkerstal
Yn it uterste suden fan Itaalje is Studio 54 Network rûnom te ûntfangen. It útstjoergebiet beslacht de regio's Kalaabrje, Sisylje, Basilikata en Apûlje en de provinsje Salerno fan 'e regio Kampaanje. Dêrnjonken is de Studio 54 Network ek wrâldwiid te folgjen fia live streaming oer it ynternet. De stjoerder fersoarget 28 deistige nijsbulletêns, mei tuskentroch ek updates as dat nedich is. Foar de rest bestiet de programmearing fierhinne út muzyk. It harkersoandiel fan 'e stjoerder bedraacht omtrint 700.000 minsken.
Heisfelde
264px|thumb|Lokaasje fan Heisfelde yn de stêd Lier 100px|thumb|left|Wapen fan Heisfelde Heisfelde is in stedsdiel fan de stêd Lier yn East-Fryslân.
Skiednis
Yn 1810 waarden de doarpen Heisfelde, Leerort, Bollinghausen en Hohegaste yn it ramt fan de Napoleonske weryndieling ta de gemeente (mairie) Lier foege. Tusken 1840 en 1850 hie Heisfelde tusken de 300 en 400 ynwenners. Der waard benammen ikkerbou en flaaksbou útoefene. De hûzen en pleatsen wiene almeast yn eigendom fan de bewenners. Troch it oanlizzen fan it spoar en it iepenjen fan twa papierfabriken yn Lier, kaam der in tastream fan wurklju. Dêrtroch naam it tal wenten ta. De measte wurklju koene harren allinnich mar hierhûzen tastean. It ynwennertal naam fan 1860 oant 1870 fan 600 oant 700 ta en it tal wenten ferdûle. By in telling yn 1887 wie it ynwennertal al oer de 800. De yn 1779 boude skoalle waard ferdûbele fan ien klasse ta twa klassen. Yn 1968 waard Heisfelde fannijs opnommen yn de gemeente Lier en waard in stedsdiel fan de stêd.
List fan planetoïden 78901-79000
Dit is in list fan planetoïden 78901-79000.
Vejle (gemeente)
Vejle is in Deenske gemeente yn it easten fan Jutlân.
De gemeente ûntstie op 1 jannewaris 2007 troch de lanlike gemeentlike weryndieling. De folgjende gebieten binne doe by de gemeente Vejle foege:
De haadstêd fan de gemeente is Vejle.
Kentaro Sawada
(15 maaie 1970) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Kashiwa Reysol en Sanfrecce Hiroshima.
Aleksandrov
Aleksandrov (Russysk: Александров) is in stêd yn Ruslân. It is it bestjoerlike sintrum fan it Aleksandrovski-rajon yn de oblast Vladimir. De stêd makket diel út fan de Gouden Ring fan Ruslân en foarmet it sintrum fan in stêdekloft mei in befolking fan likernôch 112.000 ynwenners. Dêrûnder falle ek de plakken Strûnino (Струнино) en Karabanovo (Карабаново).
Skiednis
Aleksandrov dûkt foar it earst op yn 14e-iuwske dokuminten en hiet oarspronklik "Aleksandrova Sloboda" (Алекса́ндрова слобода́, letterlik Aleksander delsetting). Oan it begjin fan de 16e iuw liet grutfoarst Vasili III dêr in lyts jachtslot ferbouwe ta in grut paleizekompleks mei meardere tsjerken. Likernôch yn deselde tiid ûntstie yn de sloboda de yn 1513 foltôge en noch jimmeroan besteande Trije-ienheidskatedraal fan it Untsliepeniskleaster. Op 3 desimber 1564 ferliet Ivan de Ferskriklike Moskou foar in beafeart. Tsjin 21 desimber kaam er oan by it Trije-ienheid-Sergius-kleaster. Nei de beafeart gyng er net werom nei Moskou, mar nei de Aleksandrova Sloboda. Tsjin de hjerst fan 1565 waard it lân de facto fan út Aleksandrov bestjoerd. De delsetting bleau oant 1581 it politike en kulturele sintrum fan Ruslân. Yn 1571 waarden twatûzen kreaze froulju út it hiele ryk nei de delsetting helle, wêrút Ivan de Ferskriklike Marfa Sobakina as syn nije frou keas.
Nei't Ivan yn novimber 1581 syn soan, kroanprins Ivan, sa hurd sloech dat er yn koma rekke en in pear dagen letter ferstoar, ferliet er foar altiten syn residinsje. Sûnt ferfoelen de eardere ferbliuwen fan de tsaar en dêroerhinne kamen yn de Tiid fan de Reboelje nochris de Poalsk-Litouske fernielings oan it begjin fan de 17e iuw. Pas yn it midden fan de 17e iuw, doe't yn de sloboda in houten paleis foar tsaar Michael I boud waard, krige it plak wer wat oansjen. Noch wat letter waard op it lege plak fan de eardere residinsje fan Ivan de Ferskriklike in frouljuskleaster stifte, it hjoeddeiske Untsliepeniskleaster (Успе́нский монасты́рь).
Yn de 18e iuw krige de sloboda jimmeroan mear stedske bebouwing, fral oan de wei nei Moskou ûnstienen nije wenwiken. Aleksandrov krige yn 1778 offisjeel stedsrjochten en waard haadplak fan in gemeente yn de provinsje Vladimir-Kostroma (sûnt 1796: gûvernemint Vladimir). Yn de 19e iuw krige de stêd tekstylfabriken en fanôf 1870 in direkte spoarferbining mei de haadstêd Moskou. It hjoeddeiske stasjon, ien fan de monuminten fan de stêd, stamt út 1903. Mei de bou fan in radiofabryk yn Aleksandrov yn de jierren 1930 krige de stêd yn de Sovjet-tiid in nije ympuls.
It besjen wurdich
Fanwegen it histoaryske belang en de noch foar in part bewarre bouwurken út de 16e iuw foarmet de stêd Aleksandrov ûnderdiel fan de Gouden Ring fan Ruslân.
It paleis fan Aleksandrovskaja Sloboda mei in tal tsjerken, lykas de Trije-ienheidskatedraal, binne it besjen wurdich. Yn it paleis binne noch tal fan saken te sjen dy't te krijen hawwe mei it libben en wurkjen fan Ivan de Ferskriklike, lykas syn troan fan ivoar. Hjoeddedei hearre dy gebouwen by it Untsliepeniskleaster.
Rodolphe Töpffer
Rodolphe Töpffer (Sjenêve, 31 jannewaris 1799 - dêre, 8 juny 1846) wie in Switsersk learaar, skriuwer, keunstskilder, cartoonist en karikatuer-keunstner. Hy wurdt wol beskôge as de earste nijmoadrige striptekener.
Biografy
Hy waard berne yn Genêve as soan fan beropsskilder Adam-Wolfgang Töpffer (20 maaie, 1766 - 10 augustus, 1847).
Töpffer krige syn oplieding yn Parys, Frankryk fan 1819 oant 1820. Dêrnei gie er werom nei Genève dêr't er oan 't wurk gie as learaar. Yn 1823 wie er by steat en haw in eigen kostskoalle foar jonges. Yn 1832 waard er beneamd ta professor yn de literatuer oan de Universiteit fan Sjenêve
Al wie er frijwat súksesfol yn syn berop, dochs soe er ferneamd wurde troch syn leafhawwerijen. Hy waard skriuwer fan koartferhalen en út en troch fermakke er syn studinten mei it tekenjen fan karikatueren.
Publikaasjes
Töpffer wurdt beskôge as de heit, of yn alle gefallen as in paadsljochter fan de moderne stripboekkeunst, en ek as in foarbyld foar stripboekauteurs as Wilhelm Busch (15 april 1832 - 9 jannewaris 1908), de geastlike heit fan Max en Moritz.
Masaharu Suzuki
(3 augustus 1970) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Yokohama Marinos en Nagoya Grampus Eight.
Qumran
thumb|Lizzing fan Qumran oan de Deade See Qumran (Hebriuwsk: חירבת קומראן, Arabysk: خربة قمران - Khirbet Qumran) is eardere delsetting en archeologysk fynplak yn it Westjordaanlân, beheart troch Nasjonaal Park Qumran, yn Israel. It leit op in skrousk plato, in lytse twa kilometer fan de noarwest igge fan de Deade See, by de kibbûts Kalya. De delsetting ûntstie yn it Hellenistysk tiidrek (om 800 f.Kr. hinne) ûnder it regear fan Jan Hyrkanus, of in bytsje letter, en waard meastentiids bewenne oant it ferneatige waard troch it Romeinske Legio X Fretensis yn 68 n.Kr. by de Joadske Opstân (66–70) tsjin Rome.
It plak is bekend fan de Qumrangrotten dêr't de Deade Seerôlen ferstoppe waarden. De earste opgravingen yn Qumran waarden útfierd troch Roland de Vaux yn de fyftiger jierren fan de 20e iuw; letter waard mear ûndersyk op dat plak dien.
Adora Diana
Adora Diana (4 septimber 1983) is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2003. Neffens har offisjele opjefte is se 1.52 m lang, mei in gewicht fan 55 kg en kupmaat 34C. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Adara en Adora.
The Fields of Athenry
The Fields of Athenry (útspr.: [ðə fi:lʣ əf æðən'ra:i̭], likernôch: "ze fiildz uf ezzenraai") is in Iersk folksferske dat spilet ûnder de Ierske Jirpelhongersneed fan 1845-1850 en giet oer in man dy't feroardiele is om op oerbrocht te wurden nei de strafkoloanje Botany Bay, yn Austraalje, om't er nôt stellen hie foar syn ferhongerjende gesin. It is in tige bekend liet, dat benammen populêr is ûnder sportfans yn Ierlân en Skotlân.
Skiednis
The Fields of Athenry waard yn 'e 1970-er jierren makke troch Pete St. John, dy't sawol de tekst skreau as de meldij komponearre. Yn 1996 waard der beweard dat in ballade út 'e 1880-er jierren frijwol deselde wurden hie, mar de folklorist John Moulden, dy't dêr ûndersyk nei die, koe gjin inkeld bewiis foar dy bewearing fine.
Ynhâld
Yn The Fields of Athenry beskriuwt in nammeleaze ferteller yn it ik-perspektyf hoe't er taharket by it petear dat in manlike finzene dy't fan Michael hjit en syn jonge frou Mary inoar oer de muorren fan it tichthûs hinne taroppe. It is net dúdlik wa't de ik-persoan is, oft er in mei-finzene, in sipier of in tafallige foarbygonger is. Ut it petear docht bliken dat Michael ûnder de Ierske Jirpelhongersneed (1845-1850) troch de Britske autoriteiten yn Ierlân oppakt is om't er "Trevelyan syn nôt" stellen hie sadat syn bern net ferhongerje soene. (Dit is in ferwizing nei Charles Edward Trevelyan, in hege Ingelske amtner yn it doetiidske bestjoer fan Ierlân, dy't kweaferneamd bleaun is om 'e útspraak: "It fûnis fan God hat dizze ramp stjoerd om 'e Ieren in leske te learen.")
Michael is ûnderwilens berjochte en feroardiele om op transport steld te wurden nei de strafkoloanje Botany Bay, yn Austraalje. It petear dat oer de finzenismuorren hinne skreaud wurdt is it lêste kontakt dat er mei syn frou hat foar de ôfreis fan it finzeneskip. Michael drukt Mary op it hert dat sy frij is en dat dat it iennichste is dat derta docht. Hja moat no de bern allinnich fierder grutbringe. Hja tinke werom oan 'e leechlizzende fjilden fan Athenry, dêr't se fereale opinoar rekken. It liet einiget mei it fuortsilen fan it finzeneskip en de fêststelling hoe iensum oft de fjilden fan Athenry der no hinne lizze.
Utfierings
The Fields of Athenry waard foar it earst opnommen troch Danny Doyle, dy't der yn 1979 de top tsien fan 'e Ierske hitlisten mei binnenkrong. Yn 1982 berikte de band Barleycorn der in twadde plak mei, mar it súksesfolst wie de útfiering fan Paddy Reilly. Dyselde kaam, ek yn 1982, net heger as in fjirde plak, mar bleau mar leafst 72 wiken yn 'e hitlisten stean. Neitiid binne noch twa útfierings fan The Fields of Athenry yn 'e Ierske top tsien kommen: dy fan 'e Cox Crew, dy't yn 1999 it fyfde plak berikte, en dy fan Dance to Tipperary, dy't yn 2001 it sechsde plak helle.
Bân mei sport
Under it WK fuotbal fan 1990 waard The Fields of Athenry troch de fans fan it Ierske nasjonale alvetal oannommen as in ûnoffisjeel folksliet. Neitiid waard it troch de fans fan 'e Skotske fuotbalklub Celtic F.C., út Glasgow, yn 'e earste helte fan 'e jierren njoggentich adoptearre as klubliet. Celtic hat nammentlik in grutte oanhing mank Skotten fan Iersk komôf; ûnder de Ierske Jirpelhongersneed fan 'e 1840-er jierren setten har 15.000 Ieren yn Glasgow nei wenjen dy't har heitelân om 'e honger ûntflechte wiene. Fierders is The Fields of Athenry ek assosjearre mei de rugbytiims fan Konnacht, Munster en London Irish. Fierders is it it ûnoffisjele folksliet fan it greefskip Galway. De fans fan Cork City F.C., in fuotbalklub út it Ierske Cork, hawwe The Fields of Bishopstown as klubliet oannommen, mei deselde wize, mar oare wurden.
Undea
Undea is in fiktive tastân, dêr't in minske of oar wêzen yn bedarret as er/sy/it ferstoarn is, mar út 'e dea weromhelle wurdt. Soks komt gauris foar yn myten, leginden en moderne fiksje fan 'e sjenres fantasy en horror. In tastân fan ûndea wurdt dêrby passyf feroarsake of aktyf opwekke troch tsjoenderij of oare boppenatuerlike krêften, of oars troch fiktive gemyske of oare pseudo-wittenskiplike prosedees. De foarm fan tsjoenderij dy't wêzens weromhelje kin út 'e dea wurdt oantsjut as nekromânsje. Om't soks oer it algemien sjoen wurdt as in perversiteit, wurdt nekromânsje ornaris ta de swarte magy rekkene. In bekend foarbyld fan nekromânsje is in flok dy't oer in deade útsprutsen is en him weromskuord út 'e dea yn 'e foarm fan in spûk, skrinkelman, somby of mummy. Oare bekende foarbylden fan ûndeade wêzens (foar de skepping wêrfan't net direkt tsjoenderij nedich is) binne fampieren.
De term 'ûndea', yn 'e hjoeddeistige betsjutting, waard betocht troch de Ierske skriuwer Bram Stoker, foar syn roman Dracula út 1897. Hy woe it boek oarspronklik sels The Un-Dead neame, foar't er fan dat idee ôfstapte. As wurd kaam undead foar dy tiid yn it Ingelsk ek wol foar, mar inkeld as in seldsum synonym fan "libben", yn 'e sin fan it tsjinstelde fan "dea". Yn in passaazje út Dracula wurdt nosferatu oanhelle as "in Eastjeropeesk synonym" foar "ûndea". Sadwaande wurdt dat tsjintwurdich inkeld ek noch wol sa brûkt. Hoewol't Stoker de term 'ûndea' inkeld brûkte foar fampieren, waard de betsjutting neitiid troch oare fantasy- en horrorskriuwers útwreide nei alle soarten wêzens dy't net libben en net dea binne. Mei weromwurkjende krêft wurdt de term no ek tapast op folle âldere literatuer lykas myten en Midsiuwske ferhalen (bgl. Arthurleginden), wêryn't sokke wêzens foarkomme.
Undeade wêzens kinne earder minsken west hawwe, mar it kin ek gean om bisten of om folslein mytyske wêzens. Guon ûndeaden hawwe sawol oantinkens oan harren earder bestean as libbenen, as in eigen wil (blg. fampieren), wylst oaren net ien fan beiden hawwe en oerlevere binne oan dierlike ynstinkten of slaven binne fan dejinge dy't se út 'e dea opwekke hat (lykas sombys). Skaaimerken dy't ûndeaden faak gemien hawwe, binne in bleke hûdskleur; gjin hertslach; in lichemstemperatuer dy't gelyk is oan it om-en-by; in gebrek oan eangst dy't ferbân hâldt mei in ûnfermogen om pine te fielen; in ûnfermogen om te stjerren mei't se al dea binne; kwetsberens foar hillige symboalen lykas krusifiksen of wijwetter; en kwetsberens foar fjoer.
Coralie Trinh Thi
Coralie Trinh Thi (Parys, 11 april 1976) is in Frânsk regisseur, aktrise, skriuwster, publisiste en rêstend pornografysk aktrise fan mingd Frânsk, Dútsk en Fjetnameesk etnysk komôf. Under har pornokarriêre wurke hja meast ûnder de namme Coralie. Ek hat se wol wurke ûnder de nammen Cora Lee en Coralie Gengenbach. Hja is benammen bekend wurden mei de troch har regisearre film Baise-moi, út 2000.
Libben en karriêre
Coralie Trinh Thi waard yn 1976 berne yn 'e Frânske haadstêd Parys. Hja sette yn 1995 mei njoggentjin jier útein mei in karriêre as pornoaktrise. Dêrby wurke se yn it begjin in protte gear mei de Frânske regisseur Pierre Woodman, yn films dy't útbrocht waarden troch it Sweedske Private-label. Dêrnjonken wie Trinh Thi ek aktyf foar oare Jeropeeske filmstudio's, wêrûnder it Frânske Vidéo Marc Dorcel, it Dútske Sarah Young Communications en de Italjaanske Mario Salieri Entertainment Group. Letter stiek se de Atlantyske Oseaan oer en wurke se yn 'e Feriene Steaten foar sokke foaroansteande labels as Wicked Pictures, Sin City, Vivid Entertainment, Anabolic Video, VCA Pictures en Jill Kelly Productions. Yn totaal spile se neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn har karriêre yn mear as fyftich pornofilms.