cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michaïl Gorbatsjov
Libben
Yn syn studintetiid learde er ek syn takomstige frou Raisa kennen, dy't yn Moskou op de Fakulteit fan de Wiisbegearte studearre. Dat wie op in dûnsjûn fan de studinteklub yn it studinteteäter fan de Steatsuniversiteit fan Moskou, de sûnt 1922 ûntwijde universiteitstsjerke (tsjintwurdich wer yn gebrûk as de Tsjerke fan de Martler Tatiana). Hja trouden op 25 septimber 1953 en krigen yn 1957 harren dochter en iennichst bern Irina. Op 20 september 1999 ferlear Gorbatsjov syn frou Raisa, dy't doe yn de âldens fan 67 jier oan leukemy ferstoar.
Politike karriêre
Yn 1952 waard Michaïl Gorbatsjov lid fan de Kommunistyske Partij en nei't er syn stúdzje yn 1955 cum laude foltôge waard er werom stjoerd nei Stavropol, dêr't er opgong makke yn de partij en yn 1970 earste sikretaris waard fan de Kommunistyske Partij. In jier letter waard Gorbatsjov lid fan it Sintraal Komitee fan de Kommunistyske Partij fan de Sovjet-Uny. Yn 1978 folge de beneaming ta partijsekretaris fan lânbou, wylst er in jier letter kandidaat-lid waard fan it Politburo en wer in jier letter dêr in folweardich lid fan waard.
Under de koarte amtstermyn fan Jûri Andropov (1982-1984) ûnderskiede de jonge Gorbatsjov him fan oare leden troch syn leeftyd en enerzjike ynset en doe't de al âlde Konstantin Tsjernenko (1984-1985) yn febrewaris 1984 Andropov opfolge waard Gorbatsjov as mooglike opfolger sjoen. De deis nei it ferstjerren fan Tsjernenko keas it Politburo Gorbatsjov ta sekretaris-generaal fan it Politburo.
Perestrojka
Under Andropov wie al in earste oanset dien ta glasnost (iepenheid). It wie in tiid dat in net goed gyng mei de planekonomy, de yndustry wie ferâldere, der wiene tekoarten, de technology bleau efter en de kosten fan de wapenwedrin waarden te djoer. Sa ferlear de Kommunistyske Partij jimmeroan mear oansjen. Dêrnjonken eine it net mei de oarloch yn Afganistan. It wie Gorbatsjov wol dúdlik dat der herfoarmings nedich wiene. Hy woe mear frijheid foar de minsken en yn de ekonomy. Dat brocht Gorbatsjov ta de 'perstrojka', dat wol sizze de ferbouwing fan de Sovjet-Uny. thumb|left|250px|De Gorbatsjov's en de Reagan's yn 1987 Ek tegearre mei syn frou joech er him, hiel oars as syn foargongers, in soad ûnder de minsken. Raisa beselsippe har man as in 'first lady' ek yn it bûtenlân en ek dat wie in brek mei it nochal âlderwetske.
Gorbatsjov helle de bannen mei it Westen oan en yn desimber 1987 ûndertekene Gorbatsjov in ûntwapeningsoerienkomst mei Ronald Reagan foar de ferneating fan kearnraketten foar de middellange ôfstân. Yn 1989 liet er nei njoggen jier striid de lêste troepen út Afanistan werom helje.
Troch de nije iepenheid ûntstiene der lykwols ek nasjonale bewegings yn de lannen dy't by it Eastblok hearden. Gorbatsjov hie militêr yngripe kind, mar hy wegere dat en joech dêrmei swijend syn tastimming dat de kommunistyske regearings ôfset en ferfongen waarden troch demokratyske regearings. Njonken de Eastbloklannen ûntstie der ek jimmeroan mear ûnrêst yn de Sovjet-republiken.
Steatsgreep
thumb|260px|Barrikades by it Wite Hûs Wylst de Sovjet-Uny mei faasje útinoar begûn te fallen en guon lannen de unôfhinklikens útrôpen, besochten kommunisten fan it âlde stimpel de yn gong sette fernijings werom te draaien. Yn augustus 1991 slagge in organisearre groep der yn om Michaïl Gorbatsjov yn syn eigen datsja op de Krim te isolearjen fan it lânsbestsjoer, mei it doel him ta ôftreden te twingen en de needtastân ôf te kundigjen. Wylst kranten ferbean waarden en in diel fan it leger yn de strjitten fan Moskou ferskynde, mislearre de arrestaasje fan de krekt keazen president fan de Russyske Federaasje, Boris Jeltsin, dy't op 19 augustus bekend makke wat de sitewaasje wie en it folk ta ferset oprôp. In diel fan it leger foege him by Jelsin en de Moskoviten, dy't barrikades by it Wite hûs opsmiten hiene. Vladimir Krjûtsjkov (haad KGB) en Boris Pûgo (Minister fan Ynlânske Saken) joegen de oare deis opdracht om it parlemintsgebou te bestoarmjen, mar dêr kaam neat fan telâne en dy jûns loeken de troepen harren út Moskou werom.
Doe't dúdlik woarn wie dat de steatsgreep op in mislearring útrûn, fleach Gorbatsjov werom nei Moskou. Alle meiplichtigen waarden oppakt mar krigen gjin swiere straffen.
De rêst kearde werom yn it lân, mar Gorbatsjov soe dêrnei tenei yn it skaad fan Boris Jeltsin stean. Op 24 augustus stapte Gorbatsjov op as sekretaris-generaal fan de Kommunistyske Partij. De Sovjet-Uny foel doe yn rap tempo útinoar en doe't de Sovjet-Uny yn desimber 1991 offisjeel opheft waard wie it dien mei de politike rol fan Gorbatsjov.
Politike erfenis
thumb|left|250px|Gorbatsjov yn 2009 mei [[Barack Obama en Joe Biden]] Gorbatsjov wie yn it bûtenlân populêrder dan yn eigen lân. In soad Russen ferwieten him dat hy Ruslân as wrâldmacht ferkwânsele en it folk earmoede brocht hie. Doe't er yn 1996 besocht om president fan Ruslân te wurden, krige er mar 0,52% fan de stimmen.
Oanhingers fan de merkekonomy joegen krityk op Gorbatsjov fanwegen syn amateurisme, de tsjinstridigens yn de herfoarmings en it besykjen fan Gorbatsjov om de planekonomy en it sosjalisme te behâlden. De kommunisten joegen krityk op de ekonomyske delgong, it ynstoarten fan de Sovjet-Uny en oare negative gefolgen fan de perestrojka. Hja ferwieten Gorbatsjov ek dat hy as haad fan de steat tefolle ûnder ynfloed fan syn frou Raisa stie.
Neffens Nikolai Rûsjkov, de lêste foarsitter fan de Ried fan Ministers fan de USSR, wie de grutste fout fan Gorbatsjov dat er de ekonomyske herfoarming mei de herfoarming fan it politike systeem mei mear frijheden gearfalle liet, wylst pynlike herfoarmings allinne súksesfol wêze kinne as der in sterk regear is, lykas yn Sina.
Wetterpolo op de Olympyske Simmerspullen 1956
De Olympyske Simmerspullen 1956, ek wol de XIXe Olympiade neamd, waarden yn 1956 yn Melbourne, Austraalje hâlden. De wetterpolo kompetysje wie yn it Olympic Pool.
Michaïl Gorbatsjov
De Krim en de Oekraïne
Gorbatsjov warskoge yn 2015 yn Der Spiegel dat de minne relaasjes tusken Ruslân en it Westen oer de Oekraïne liede koene ta in grut konflikt. Hy stelde fêst dat de útwreiding fan de NAFO nei it easten de Europeeske feilichheidsarsjitektuer, lykas dy yn de Helsinki-akkoarden (1975) fêstlein wiene, ferneatige hie. Neffens Gorbatsjov wie de 'útwreiding nei it easten in ommekear fan 180 graden, dy't ôfwykte fan it Hânfêst fan Parys foar in nij Europa dat yn 1990 troch alle Europeeske steaten ûndertekene waard om de Kâlde Kriich foar ivich efter ús te litten'. Yn it fraachpetear joech Gorbatsjov krityk op de 'arrogante wegering fan it Westen om yn te gean op Russyske útstellen fan bygelyks Dmitri Medvedev om meiïnoar te oerlizzen oer in nije feilichheidsarsjitektuer yn Europa'. Neffens Gorbatsjov moasten Westerske lannen harren ôfsidich hâlde fan wat der yn de Oekraïne barde, om't it dúdlik wie dat in soad minsken yn it lân der nei stribben in nije skieding yn Europa te kreëarjen. thumb|left|250px|Gorbatsjov yn 2019 Fanwegen syn stipe foar de Russyske anneksaasje fan de Krim krige Gorbatsjov op 26 maaie 2016 in ferbod fan de Oekraïne fan fiif jier om it lân yn te reizgjen. 'Ik ha altiten de frije miening en de wil fan it folk stipe en it grutste diel fan de Krim woe in feriening mei Ruslân' sei Gorbatsjov. Ek sei er dat er al lang net mear yn de Oekraïne west hie en ek net fan doel wie om it lân in besite te bringen.
Wetterpolo op de Olympyske Simmerspullen 1956
Olympic Pool
It Olympic Pool waard boud yn 1956 foar de Olympyske Simmerspullen en der wie plak foar 6.000 taskôgers it wie it earste folslein oerdutsen swimstadion foar de Olympyske Simmerspullen. It Olympic Pool is hjoed de dei ek wol bekend as it Westpac Centre.
Michaïl Gorbatsjov
De Krim en de Oekraïne
Gorbatsjov hat him yn it iepenbier net utere oer de yn 2022 útein sette kriich fan Ruslân tsjin de Oekraïne, mar neffens de sjoernalist Aleksei Venediktov wie Gorbatsjov poer op it beslút fan Ruslân tsjin om in grutskalige militêre operaasje te begjinnen. Gorbatsjov wie tige fan slach doe't er hearde fan de ynfal en neffens de sjoernalist soe Gorbatsjov sein ha dat Pûtin syn libbenswurk ferneatige.
Joppe Festival
It Joppe Festival wie in rockfestival yn de Tsjongerfallei' tusken Aldhoarne en Aldeberkeap. Joppe' is âld-Nederlânsk en betsjut 'fertier' en 'yn oarder'. It Joppe Festival begûn yn 1996 as in eksamenfeest en waard sûnt dy tiid alle jierren yn de tredde wike fan augustus holden. Yn 2010 waard it opheft.
Michaïl Gorbatsjov
Vladimir Pûtin en it Westen
Sûnt 2008 wie Gorbatsjov ien fan de lieders fan de Unôfhinklike Demokratyske Partij fan Ruslân, in sintrumpartij dy't wetlike en ekonomyske herfoarmings neistribbet. Ek wie Gorbatsjov ien fan de eigners fan de krityske krante 'Novaja Gazeta'. In soad súkses yn de opposysje tsjin Pûtin hie Gorbatsjov lykwols net.
Katsuni
Katsuni, echte namme: Céline Joëlle Tran (Lyon, 9 april 1979), is in Frânsk neakenmodel, stripper, pornografysk aktrise, pornoregisseur en presintatrise, mei in etnysk Fjetnameeske heit en in Frânske mem.
Michaïl Gorbatsjov
Vladimir Pûtin en it Westen
Gorbatsjov priizge Vladimir Pûtin fanwegen syn bydrage oan de stabilaasje fan it lân nei de rûzige jierren nei de fal fan de Sovjet-Uny. Tagelyk hied er ek regelmjittich krityk en yn desimber 2011 advisearre Gorbatsjov, doe't der protesten plakfûnen tsjin de útslach fan de Russyske ferkiezings dy moanne, yn in fideoboadskip Pûtin om net mear diel te nimmen oan de folgjende presidentsferkiezingen. Twa terminen as president en ien as premier wie neffens Gorbatsjov foar Pûtin wol genôch.
Mar Gorbatsjov joech ek krityk op it Westen. By de betinking fan it 25-jierrich jubileum fan de Berlynske Muorre ferwiet Gorbatsjov de Feriene Steaten en Europa it net neikommen fan ôfspraken, dy't nei de omkearings fan 1989 makke wiene. Ek beskuldige er it Westen fan triomfantalisme en it profitearjen fan it op dat momint tige ferswakke Ruslân.
Katsuni
Libben
Katsuni woeks op yn it Frânske Lyon en studearre in jier politikology oan it Institute d'Études Politiques de Grenoble (IEP), yn Grenôble. Nei't se har stúdzje deroan jûn hie, wurke se as go-godûnseresse yn nachtklubs, en letter as eroatysk dûnseresse yn stripklubs. Se begûn te posearjen foar neakenblêden, en yn 2002 doe't se 23 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Sûnt hat se neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn mear as 350 pornofilms spile, sawol yn Jeropa as yn 'e Feriene Steaten, û.m. foar Digital Playground, dêr't se yn 2006 in eksklusyf kontrakt mei sleat.
Oarspronklik brûkte se de Japanske foarnamme "Katsumi" as har artystenamme, mar yn jannewaris 2007 waard har troch in Frânske rjochter yn Créteil ferbean om dêrmei troch te gean, nei't in Fransêze dy't fan Mary Katsumi hiet in rjochtsaak tsjin har oanspand hie om't se net mei in pornoaktrise assosjearre wurde woe. Yn septimber fan datselde jier waard Katsuni in boete fan €20.000,— oplein om't se har net oan it eardere fûnis holden hie. Dêrop besleat se om har artystenamme te wizigjen ta "Katsuni".
Michaïl Gorbatsjov
Ferstjerren
Michaïl Gorbatsjov ferstoar yn de jûn fan 30 augustus 2022 nei in langduorjende sykte yn 'e âldens fan 91 jier yn it Sintraal Klinysk Sikehûs yn Moskou. Gorbatsjov hie earnstige klachten mei de nieren op de dei foardat er nei it sikehûs moast foar hemodialise.
Katsuni
Libben
Neffens har offisjele opjefte is Katsuni, dy't ôfwikseljend wennet yn 'e Frânske haadstêd Parys en yn it Amerikaanske Los Angeles, 1.70 m lang, mei in gewicht fan 53 kg. Oarspronklik hie se in kup 32B, mar yn maaie 2006 liet se har boarsten fergrutsje ta kup 32D. De earste film wêryn't se spile mei har fergrutte boarsten, wie French ConneXion, fan 'e Frânske regisseur Marc Dorcel, dy't begjin 2007 útbrocht waard. Yn 2008 makke se yn gearwurking mei Vidéo Marc Dorcel de fiifdielige searje My Fucking Life, dy't heal dokumintêre, heal pornofilm is, en Katsuni in jier lang folget by shoots yn Las Vegas en Kalifornje, en teffens in tipke fan 'e wale oplichtet oangeande har priveelibben. Katsuni hat withoefolle prizen wûn foar har wurk, mei dêrûnder net minder as 17 AVN Awards (de Oskars fan 'e pornowrâld), 2 Hot d'Ors (de wichtichste Jeropeeske pornografypriis) en 2 Ninfa Awards, dy't útrikt wurde op it Barcelona International Erotic Film Festival. Fierdersoan waard hja yn 2014 ynhuldige as lid fan 'e AVN Hall of Fame.
Michaïl Gorbatsjov
Ferstjerren
Op 3 septimber 2022 fûn de begraffenis fan Gorbatsjov plak. Tûzenen minsken namen ôfskie fan Gorbatsov. Vladimir Pûtin wie net op de begraffenis, offisjeel om't er him tariede moast foar in reis nei Aazje. It is bekend dat Pûtin net goed mei Gorbatsjov koe. Wol lei Pûtin earder blommen by de kiste fan Gorbatsjov yn it sikehûs. De begraffenis waard bywenne troch âld-president Dmitri Medvedev en premier Viktor Orbán fan Hongarije. Oare lieders fan 'e wrâld feskynden net op de begraffenis. Guon lannen hiene wol in ôffurdige stjoerd. Yn de haadstêd fan Dútslân hongen de flaggen op offisjele gebouwen healstok.
Katsuni
Libben
Njonken har aktearwurk is Katsuni ek altiten wurksum bleaun as neakenmodel en stripper. Sa stie se yn 2006 bgl. op 'e cover fan 'e Penthouse, en ek hat se op 'e cover stien fan Marquis, ien fan 'e wichtichste blêden yn 'e hoeke fan it fetisjisme. Yn 2011 en 2012 regisearre se sels trije pornofilms. Fierders hat se in hoart it populêre tillefyzjeprogramma En Attendant Minuit presintearre foar de Frânske stjoerder TPS. Ek wie se yn 2009 de offisjele ambassadrise fan 'e Hot d'Ors, en yn 2011 wie se ynhierd om hentai te promoatsjen op in stripkonvinsje yn it Frânske Angoulême. Yn maart 2013 wûn se in copyrightrjochtsaak tsjin 'e Amerikaanske rapper Lil Bow Wow, om't dy sûnder tastimming bylden fan har pealdûnsjen brûkt hie foar de fideoklip fan syn nûmer Drank In My Cup.
Michaïl Gorbatsjov
Ferstjerren
Gorbatsjov waard by syn frou Raisa op it Novodevitsji-begraafplak yn Moskou te rêste lein.
Oars
thumb|260px|Väter der Einheit, Berlyn As âld-president waard Gorbatsjov in soad útnoege yn it westen en hy iepene bygelyks op 13 desimber 2003 in útstalling oer Russyske skilderkeunst yn it Grinslânsk Museum.
It tiidskrift Time sette Gorbatsjov yn de top 100 fan de kategory lieders yn de meast foaroansteande minsken fan de 20e iuw. The Guardian neamde Gorbatsjov de belangrykste persoan út it lêste fearn fan de 20e iuw.
Op 29 septimber 2010 waard yn it ramt fan it 20-jierrich jubileum fan de Dútske ienwurding yn Berlyn tichteby de grins fan east en west de byldegroep 'Väter der Einheit' ûntbleate. De bylden stelle de brûnzen bustes fan Helmut Kohl, Michaïl Gorbatsjov en George W. Bush foar.
Op 3 oktober 2020 yn it ramt fan it 30-jierrich jubileum fan de Dútske ienwurding waard foar Gorbatsjov in monumint ûnthulle fan de byldhouwer Bernd Goebel op it stêdhûsplein fan Dessau-Roslau yn Sasken-Anhalt.
Monebuorren
Monebuorren is in útbuorrentsje ûnder Parregea yn Wûnseradiel. Op de terp dêr't Parrega foar in part op boud is, wiist op in âlde delsetting. De nammen fan de beide ûtbuorrentsjes Jousterp en Angterp tsjûgje net fan sa'n âlde bewenning. It ûtbuorrentsje Monebuorren kin lykwols bêst it Monichesloe wêze dat yn in list fan kleasterbesit fan 855 neamd wurdt.
De namme komt ek foar as Moneburen en Maenbuyren.
Wrâldkampioenskippen reedriden ôfstannen froulju
De Wrâldkampioenskippen Kampioenskippen reedriden ôfstannen froulju wurde sûnt 1996 hâlden. Dêrby wurdt alle jierren, op in Olympysk jier nei, om de Wrâldtitels op de 500 m., 1000 m., 1500m., 3 km, 5 km, massastart, ploege-efterfolging en teamsprint striden.
Saint Lawrencebaai
De Saint Lawrencebaai (Nederlânsk, ferâldere: Sint-Laurensbaai, Ingelsk: Gulf of Saint Lawrence, Frânsk: Golfe du Saint Laurent) is in baai oan de mûning fan de Saint Lawrencerivier yn de Atlantyske Oseaan.
De baai wurdt begrinze troch it Labrador-skiereilân yn it noarden, Nijfûnlân yn it noardeasten, yn yt súdwesten troch it skiereilân Gaspé en yn it suden troch Nij Brunswick en Kaap Bretoneilân.
Ut de skiednis
De ynholte hat tûzenen jierren wichtich west as fiskwetter en foar ferfier foar de oarspronklike befolking oan dekusten.
De earste Europeaan dy’t de baai befarde, dêr’t wy fan witte, wie de Frânske ûntdekkingsreizger Jacques Cartier yn 1534. De Cartier-ekspedysje wie de earste moeting tusken Europeanen en lânseigen folken fan de Saint Lawrencebaai, op 7 july 1534 yn it Nij Brunswick fan no, dy’t beskreaun wurden is.
Stamboek fan de Fryske Adel
It Stamboek fan de Fryske Adel is in neislachwurk dat yn 1846 ferskynde yn twa dielen ûnder de titel Stamboek van den Frieschen, vroegeren en lateren, adel, uit oude en echte bescheiden en aantekeningen en met bijvoeging van de wapens der onderscheiden geslachten opgemaakt.
Ta de âlde Fryske adel wurde rekkene de geslachten wêrfan de fertsjintwurdigers yn 1504 in oerienkomst sleaten mei de hartoch fan Saksen oer de skatting dy't se tenei betelje moasten. Meardere aadlike lagen wiene doe al útstoarn, lykas bygelyks Keimpema en Papinga yn Ljouwert.
Krityk
Omdat yn de iuwen dêrnei noch mear geslachten útstoarnen, waarden yn it begjin fan de 19e iuw inkele reintelagen (?) adele lykas Beyma, de Kempenaer en Sminia. Twa gearstallers wurken der destiids trije jier oan. Letter hienen ûndersikers in soad twifel oer de bekwamens fan de ûndersikers. Benammen oer de âldste generaasjes is der net kritysk genôch wurke. Guon famyljes út it boek soene net iens fan adel west hawwe.
Tresoar
Tresoar hat it wurk oer de Fryske adel beskikber makke. It boek hat dochs in soad wearde. Op de site fan Tresoar steane ek 250 troch J. Reijnders tekene famyljewapens.
August Strindberg
right|thumb|August Strindberg thumb|right|200px|Strindberg, 56 jier (Richard Bergh) Johan August Strindberg (Stockholm, 22 jannewaris 1849 – dêre, 14 maaie 1912) wie in Sweedsk auteur, keunstskilder en fotograaf. Hy hat fral as toanielskriuwer namme makke, mar syn wurk omfettet hast elts literêr sjenre.
Wurk en libben
Hy wie it 4e bern yn in lytsboargerlike húshâlding mei acht bern yn Stockholm. Syn pake wie winkelman, syn heit in wat begoedige skipsmakelaar. Syn autoritêre heit boaske oan de tsjinstfaam, de dochter fan in skroar. Sy stoar lykwols al gau en heit wertroude mei in frommus dêr't August it mier oan hie. Strindberg begûn oan in stúdzje medisinen yn Uppsala, mar makke dy net ôf. Hy besocht doe om akteur te wurden, mar dat slagge net. It smiet him lykwols al in baan as skriuwer op.
Yn it earstoan skreau Strindberg fral gedichten. Yn dat wurk brûkte er mei opsetsin net-poëtyske wurden om sa stelling te nimmen tsjin de let-romantyske streaming. It wurk tsjûget fan striidberens en de klam leit op it fernijende.
Yn 1892 begûn Strindberg in bohèmelibben yn Dútslân en Frankryk. Yn Parys rekke er yn in swiere psychyske krisis, dy't er sels hieltyd Infernokrisis neamde (1894-1896). Lettere stúdzjes hawwe útwiisd dat der yndie psycho-patologyske aspekten oan sieten. Nei dy krisis seach er yn dat er opnij begjinne moast. Dêrtroch wurdt syn wurk wol yndield yn dat foar en nei de krisis. Yn syn twadde perioade jout er noch in dichtbondel út, dramatyk en lyryk hingje dêryn nei gear. De Infernokrisis brocht Strindberg ta in nij, ûndogmatysk en ûntsjerklik, mar wol kristlik leauwe, dêr't skuld en boete in foarname rol yn spylje. Neffens Strindberg wie it lijen in soarte fan mystyk barren en it libben in louteringstastân dy't minsken oplein wie. Hy hat dêrnei ek religieusk wurk skreaun, ynspirearre troch Emanuel Swedenborg.
De wichtichste Sweedske literêre priis, de Augustpriset, is nei Strindberg neamd.
Houlikken
Strindberg hat trijeris troud west; mei Siri von Essen (1850–1912), Frida Uhl (1872–1943) en Harriet Bosse (1878–1961). Hy sette by alletrije bern oan. Noch let yn syn libben moete er de jonge aktrise en skilderesse Fanny Falkner (1890–1963); hoe't dy ferhâlding der krekt útsjoen hat is striderij oer. Fierders hie er in koarte ferhâlding mei Dagny Juel, yn Berlyn, foardat er mei Frida troude; der is wol ornearre dat it nijs fan de moard op Dagny him besluten dien hat om de houliksreis mei Harriet net trochgean te litten.
Man-Frou ferhâlding
Ál yn syn iere wurk behannele Strinberg de tradisjonele rollen fan de seksen en de seksuele moraal dy't troch de maatskippij oplein waarden en dy't er as ûnrjochfeardich beoardiele. Strindberg naam it yn syn wurk op foar de posysje fan de manlju en heiten, dy't it neffens him swier hawwe. Dit bringt er benamme ta útdrukking yn it toanielstik "De heit", dêr't er de striid tusken in heit en in mem oer it grutbringen fan harren dochter yn beskriuwt.
De swierrichheid fan it heit-wêzen is neffens Strindberg dat in man noait wis wêze kind dat syn bern eigen binne. It Mem-wêzen is wol altyd dúdlik. Dit bringt mei dat heiten ôfhinklik makke wurde fan memmen. Kritisy seagen dy opfetting as projeksje fan Strindberg syn persoanlike ûnderfinings, mar dat nimt net wei dat dit tema noch hieltiten maatskyplik ta de saak docht. De erkenning fan bern troch harren heiten is nammentlik noch hieltyd ôfhinklik fan de goedkarring fan de mem. Foaral feministyske kritisy fine faak dat Strindberg in syklike frouwehater wie. Syn stellingen kamen him fuort al op in minne ferhâlding mei it him krekt ûntjaande feminisme te stean.
Niget oan it okkulte
Strindberg hie, yn de rin fan syn libben, ferskate wat núveraardige ynteresses. Op in seker stuit wie er dwaande mei algemy en okkultisme en de skriuwsels fan Emanuel Swedenborg. Yn syn opfallende autobiografyske wurk 'Inferno' - yn it Frânsk skreaun - jout er in betiizjend en erchtinkend relaas fan syn jierren yn Parys. Hy wol hawwe dat it him doe slagge algemistyske proeven te dwaan en dat er swarte magy tapast hie op syn dochter.
Strindberg wie fierders noch telegrafist, keunstskilder en fotograaf. Hy fotografearre himsels in protte, dy selsportretten hearre ta syn bêste fotografysk wurk.
De ein
Yn 1899 gie Strindberg werom nei Stockholm. De lêste jierren fan syn libben wie er iensum en tige op himsels. Hy stoar mei 63 jier oan de gefolgen fan wat faaks maachkanker west hat.
Bibliografy
Dit is in ûnfolsleine bibliografy.
Oklahoma City
Oklahoma City, gauris ôfkoarte ta OKC, is sawol de haadstêd as de grutste stêd fan 'e Amerikaanske steat Oklahoma. Teffens is it it haadplak fan Oklahoma County, al lizze guon bûtenwiken fan 'e stêd yn it oangrinzgjende Canadian County, Cleveland County en Pottawatomie County. Neffens in offisjele skatting út 2012 hie Oklahoma City doe krapoan 600.000 ynwenners, wêrmei't it it 29ste plak ynnimt op de ranglist fan de grutste stêden fan de Feriene Steaten. Mei alle foarstêden en de heal ferstedske omlizzende plattelânskrite derby komt it as stêdekloft út op in befolking fan hast 1,3 miljoen minsken. Oklahoma City stiet bekend om syn oaljeyndustry; om ien fan 'e grutste feemerken fan 'e wrâld; om 'e bomoanslach op it Alfred P. Murrah Federal Building, yn 1995, wêrby't 168 minsken de dea fûnen; en om de tornado's dêr't it geregeldwei troch troffen wurdt.
Skiednis
Oklahoma City waard stifte op 23 april 1889, doe't it gebiet yn it Yndiaanske Territoarium (sa't Oklahoma doedestiden noch hiet) dat bekend stie as de "net-tawiisde lannen" frijjûn waard foar kolonisaasje by in barren dat bekend kaam te stean as de Lânrun fan 1889. Binnen inkele oeren groeide de befolking fan Oklahoma City út fan gjinien oant mear as 10.000 minsken. Hoewol't dat oantal dêrnei wer omleech gie oant goed 4.100 yn 1890, ferdûbele it ynwennertal yn it lêste desennium fan de njoggentjinde iuw, sadat Oklahoma City by de iuwwiksel wer mear as 10.000 ynwenners telde. Tsjin 1907, doe't Oklahoma as folweardige steat ta de Amerikaanske Uny talitten waard, wie Oklahoma City de territoriale haadstêd Guthrie foarbygroeid. Koarte tiid letter waard Oklahoma City ta haadstêd fan 'e steat makke.
Yn de iere tweintichste iuw wie Oklahoma City in wichtige tuskenstop op de ferneamde Route 66 nei de Amerikaanske westkust. Teffens ûntjoech de stêd him troch de spoarferbinings mei sawol it Easten as de westkust ta in grutte spiler yn de slachtfeehannel, wêrby't it ferfier fan slachtfee en de slachthúsyndustry foar in protte wurkgelegenheid soarge. Yn 1928 waard der ierdoalje fûn binnen de beboude kom fan Oklahoma City, wat de stêd ta in wichtich sintrum fan 'e oaljeyndustry makke. Nei de Twadde Wrâldoarloch soarge de bou fan 'e Loftmachtbasis Tinker foar noch mear wurkgelegenheid en sadwaande befolkingsgroei, in ûntwikkeling dy't ek stimulearre waard troch de oanlis fan it Interstate Highway-stelsel, dat Oklahoma City ta in knooppunt yn it Amerikaanske ferfierssysteem makke trochdat de I-35, de I-40 en de I-44 dêr gearkomme.
Yn 1971 waard Patience Latting keazen ta boargemaster fan Oklahoma City; hja wie de earste froulike boargemaster fan in grutte Amerikaanske stêd. Yn 'e jierren santich en tachtich fûn der lykas yn sa'n soad stêden in flecht út it stedssintrum nei de bûtenwiken en de foarstêden plak. Renovaasje fan 'e binnenstêd waard in grut tal histoaryske gebouwen foar slachtoffere, sûnder dat der in protte nije ûntwikkeling foar yn it plak kaam, sadat it sintrum bespikkele rekke mei fakante perselen dy't faak ta parkearterreinen makke waarden. Yn 1993 sette it stedsbestjoer útein mei in ambisjeus plan foar de werûntjouwing fan it stedssintrum; dêrta waarden û.m. in nij honkbalstadion en in sintrale biblioteek boud. Sûnt de njoggentiger jierren wurdt der sûnder ophâlden oan 'e stêd wurke.
Op 19 april 1995 waard Oklahoma City troffen troch de grutste ramp út syn skiednis, doe't de Amerikaanske terrorist Timothy McVeigh in bom ûntploffe liet lyk foar it Alfred P. Murrah Federal Building, in gebou fan 'e federale oerheid. By de oanslach kamen 168 minsken om. It Murrah Building waard folslein ferwoastge, en mear as hûndert omlizzende gebouwen rekken slim skansearre. Op it plak dêr't it Murrah Building stien hat, stiet no in tinkteken en museum, dat sûnt de iepening yn 2000 troch miljoenen minsken besocht is.
Oklahoma City hjoed de dei
De ekonomy fan Oklahoma City, dy ienris folslein ôfhinklik wie fan 'e oaljeyndustry, is no wat ferskater wurden. Sa spylje bygelyks de tsjinstesektor en it bankwêzen no in grutte rol. Likegoed is de oaljeyndustry noch altiten tige wichtich foar wurkgelegenheid yn 'e stêd, en datselde jildt foar de Loftmachtbasis Tinker, dy't fuortby leit. Kwa ferfier wurdt Oklahoma City betsjinne troch it Will Rogers World Airport, dat ferneamd is nei Will Rogers, in ferneamd cowboy, vaudeville-artyst en filmakteur út 'e tweintiger en tritiger jierren.
Op it mêd fan toerisme en besjensweardichheden hat Oklahoma City ûnder mear it heech oanskreaune Oklahoma City Museum of Art, mei in wichtige keunstkolleksje; it Science Museum Oklahoma, dat wittenskip en fotografy beljochtet; it Museum of Osteology, mei mear as 300 echte bisteskeletten; it National Cowboy & Western Heritage Museum; en it American Indian Cultural Center and Museum, wêrfan't de bou yn 2009 begûn. Fierders is der it Nasjonaal Tinkteken foar Oklahoma City, it monumint foar de 168 minsken dy't omkamen by de bomoanslach fan 1995, dat teffens in eigen museum hat. Fan in hiele oare oarder is it American Banjo Museum, dat yngiet op 'e skiednis en ûntwikkeling fan 'e banjo, en dat in kolleksje ynstruminten hat dy't $3,5 miljoen wurdich is. Ek moatte noch neamd wurde: it Oklahoma History Center, it histoarysk museum fan de steat; de Myriad Botanical Gardens, in heech oanskreaune botanyske tún; en de Oklahoma City Zoo and Botanical Garden, de pleatslike dieretún, dy't syn eigen botanyske tún hat.
Oklahoma City hat fierders trije grutte universiteiten: de Universiteit Oklahoma City (foarhinne bekend as de Epworth Universiteit), dy't stifte waard yn 1904; de Universiteit fan Oklahoma, dy't it grutste akademyske sikehûs fan de Feriene Steaten hat, mei 12.000 wurknimmers; en de Universiteit fan Sintraal Oklahoma, dy't krekt benoarden de stedsgrins stiet. Oklahoma City is ek de thúsbasis fan it basketbalteam de Oklahoma City Thunder, it iishockeyteam de Oklahoma City Barons en it honkbalteam de Oklahoma City RedHawks.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan de befolking fan Oklahoma City 11,5% âlder as 65 jier en 25,5% jonger as 18 jier. Fierders bestie 30,5% fan de húshâldings út ien persoan, wylst 23,0% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 56,7% blanken; 17,2% Latino's (mei as grutste groep 14,2% Meksikanen); 4,0% Aziaten (mei as grutste groep 1,7% Fjetnamezen); 15,1% swarten; 3,5% Yndianen; 0,1% Polyneziërs, Melaneziërs en Mikroneziërs, 3,4% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Klimaat
Oklahoma City hat in fochtich subtropysk klimaat, mei hjitte simmers en mylde, mar potinsjeel snieïge winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 34,4 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 9,8 °C. Trochinoar binne der jiers 10,4 dagen dat it 38 °C of waarmer is. Rekôrtemperatueren wiene –27 °C op 12 febrewaris 1899 en 45 °C op 3 augustus 2012. Oklahoma City kriget jiers trochinoar 927½ mm delslach, wêrûnder oer it hiele winterhealjier ferdield yn trochsneed 21,3 sm snie.
Oklahoma City leit middenyn it gebiet dat bekend stiet as Tornado Alley, dêr't fral tusken maart en juny allegeduerigen tornado's foarkomme (mar bûten dy perioade hawwe se har ek wol foardien). Oklahoma is datoangeande ien fan 'e gefaarlikste stêden fan 'e wrâld. Sûnt soks byholden wurdt, is it troch njoggen grutte en likernôch 150 lichtere tornado's troffen.
Kloklieden
Der wurdt let om de tiid oan te jaan (tiidlieden) by ferstjerren en begraffenis, by kalinderfeesten (Sint Tomas, Aldjiersjûn) by fleurige gelegenheden foar lân en folk om oan te jaan oft der moarnstsjinst holden wurdt (op sneontejûn: 'dûmny lûkt in skjin himd oan') en om de leauwenden op te roppen. Yn de 19e iuw wie it kloklieden benammen yn de Wâlden in fermeits foar de jonge lju dy't besochten om 'moai' te lieden (klokstjoeren). Yn de Midsiuwen skynt men, neffens de opskriften, let te hawwen tsjin ûnwaar en demoanen.
Church bell
List fan planetoïden 33001-33100
Dit is in list fan planetoïden 33001-33100.
List fan heechste gebouwen fan Ljouwert
De heechste gebouwen yn de stêd Ljouwert binne:
Mei 114 meter is de hjoeddeiske Achmeatoer it alfte heechste gebou fan Nederlân. De plannen foar in tredde toer fan Achmea lizze klear, dit gebou moat 140 meter heech wurde. It is net seker oft dizze noch boud wurde sil. Yn 2002 frege NS in fergunning oan foar it bouwen fan in wokkelfoarmige toer fan 66 meter, dit plan is ôfblaasd.
De Sint-Bonifatiusttsjerke is mei 85 m it heechste bouwurk nei de Achmeatoer. De Aldehou is ûnfgefear 40 meter heech.
Koartlyn binne de rjochtlinen foar hege gebouwen yn de buert fan militêre fleanfjilden lyklutsen mei dy fan gewoane fleanfjilden. Dit hâldt yn dat binnen in striel fan fjouwer kilometer fan it fleanfjild gjin gebouwen boppe de 45 meter boud wurde meie. Dit betsjut dat der yn de binnenstêd fan Ljouwert nei alle gedachten gjin hege gebouwen mear boud wurde kinne, útsein as der al in gebou pland wie ( dan falt it bûten de nije rjochtlinen omdat de fergunning al ferliend wie, op grûn fan âlde rjochtlinen).
Halich
Halich, hal(l)igen is in âlde lânnamme of fjildnamme dêr’t de betsjutting fan net hielendal wis is.
Faaks moat tocht wurde oan de betsjutting ‘healdielich’ (halige sleatten); oaren binne fan betinken dat it 'lân yn in hoeke' betsjut.
It greidlân besuden Mûnein hjit fanâlds de Halligen.
Utsein syn geografyske betsjutting is 'halich' yn it Frysk ek: tier, groeisum, sûn.
8 febrewaris
Ferstoarn
100px|thumb|right|Peter de Grutte
De Klok (wykblêd)
De Klok wie in wykblêd dat tusken 1888 - 1913 ferskynde. It begûn as wykblêd foar de Folkspartij yn de distrikten Skoatterlân en Wolvegea en waard letter it orgaan fan Geart Lourens van der Zwaag, dy't jierren de redaksje fierde en de measte artikels skreau.
Der wienen mear as 1000 abonnees en de ynfloed yn de Súdeasthoeke wie grut. De Klok foarme in frije tribune dêr't alderlei klachten oan de oarder kamen. De ideeën fan it frije sosjalisme fûnen wjerklang. Doe't Van der Zwaak lid fan Deputearre Steaten waard (1907), krige hy W.Havers neist him as redakteur. It blêd koe him stees dreger hanthavenje, wie noch efkes blêd fan it Lânarbeidersbûn (1911-1913) en ferdwûn doe.
Baudina Stinstra
thumb|Baudina Stinstra troch H. Baur Baudina Stinstra (Harns, 26 april 1739 – dêre, 13 augustus 1821) wie in amateurtekeneresse.
Baudina’s ierste wurk binne kopyen nei printen fan oare keunstners sa as: Abraham Bloemaert, foarstellende ‘De moanne april’ en ‘De moanne maaie' (1764 en 1765) en Jacob van Ruysdael, tekeningen fan de Blauwbrug yn Amsterdam (1767). Fan Baudina is mar ien tekening bekend fan nei har houlik: in foarstelling fan de tsjerke fan Aldeberkeap (1776), kopiearre nei Cornelis Pronk.
Baudina wie yn 1796 ien fan de ûndertekeners fan in petysje oan de Nasjonale Fergadering oer it optreden fan de revolúsjonêren yn Fryslân dêr't omtinken yn frege waard foar û.o. it rjocht fan froulju om ûnbehindere oer de strjitte gean te kinnen en foar it rjocht op briefgeheim.
Victor E. van Vriesland
thumbnail|Victor E. van Vriesland Victor Emanuel van Vriesland (Haarlim, 27 oktober 1892 - Amsterdam, 29 oktober 1974) wie in Nederlânsk dichter en literatuerkritikus, oersetter en foarsitter fan de (ynternasjonale) PEN-club.
Basketbal op de Olympyske Simmerspullen 1980
De Olympyske Simmerspullen 1980 ek wol de XXIIe Olympiade neamd waarden yn 1980 yn Moskou, de Sowjetuny hâlden. It basketbal waard hâlden yn it Indoor Stadium at the Olimpiysky Sports Complex.
Fidúsjêr jild
Fidúsjêr jild is in faluta sûnder yntrinsike wearde, dy't as jild fêststeld is, ornaris troch wetjouwing ynfierd troch in oerheid. De namme komt fan it wurd fidúsje, oftewol fertrouwen (as men it fertrouwen yn dit soarte jild ferliest, is it neat mear wurdich). In foarbyld hjirfan is de euro. Sokke muntienheden binne net beskerme troch it bestean fan in ûnderlizzende wearde yn 'e foarm fan in goudfoarrie dy't eigendom is fan 'e útjaande ynstelling (yn 'e regel in lân).
A Day at the Races (album fan Queen)
A Day at the Races is it fiifde studio-album fan Queen. It album waard opnommen 12 july oant en mei 19 novimber 1976 yn meardere studio's yn it Feriene Keninkryk en waard in moanne letter op 10 desimber 1976 útbrocht.
Loksbientsje
In loksbientsje is in lyts, langfoarmich bonkje út kop fan in skylfisk. It bonkje soe de drager dêrfan lok bringe.
Rudolf Wilhelm Canne hat in skets skreaun mei de titel 'Loksbientsje'.
Miss Sloane
Miss Sloane is in Amerikaansk-Frânske politike skrillerfilm út 2016 ûnder rezjy fan John Madden, mei yn 'e haadrollen Jessica Chastain en Gugu Mbatha-Raw. De titel betsjut "Frou Sloane". It ferhaal giet oer Elizabeth Sloane, ien fan 'e meast yn 'e wol ferve politike lobbyisten yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C., dy't op in stuit beslút om har yn te setten foar it oannimmen fan in wet dy't it wapenbesit yn 'e Feriene Steaten oan bannen leit. Dêrmei giet se rjocht yn tsjin har eardere kollega's en wurkjouwers. Dy spylje it spultsje op falske wize troch te besykjen om Sloane te treffen troch dingen út har privee-libben út te bringen. Miss Sloane krige oer it algemien positive resinsjes, en Chastain waard foar har titelrol nominearre foar de Golden Globe foar bêste aktrise yn in dramafilm. Lykwols flopte de film yn 'e bioskopen.
Plot
Elizabeth Sloane is in lobbyiste dy't pokke en mûzele is yn 'e polityk yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C., dêr't de konkurrinsje moardzjend is. Hja wurdt oproppen om te tsjûgjen foar in kommisje fan it Amerikaanske Kongres, dy't ûnder foarsitterskip stiet fan senator Ron M. Sperling, om fragen te beäntwurdzjen oer har mooglike oertrêdings fan 'e etyske regels fan 'e Senaat yn 'e tiid dat se foar de lobbyfirma Cole, Kravitz & Waterman wurke.
It ferhaal springt dan trije moannen en ien wike werom yn 'e tiid. Cole, Kravitz & Waterman wurdt yn 'e earm nommen troch wapenfabrikant Bill Sanford om 'e leden fan it Kongres te bewegen tsjin 'e saneamde Heaton-Harris Bill te stimmen. Dat is in wetsfoarstel dat de universele eftergrûncheck útwreidzje wol foar lju dy't in fjoerwapen oanskaffe wolle (om te sjen oft se geastlik wol ynoarder binne of in strafblêd hawwe). Soks wurdt dien troch de efterban fan 'e kongresleden yn te palmjen, sadat dy dan wer druk op 'e kongresleden útoefenet. De lobbykampanje moat him yn it bysûnder rjochtsje op it froulike diel fan it elektoraat.
Sloane beslacht it idee fan Sanford lykwols mei de gek. Letter nimt in Rodolfo Schmidt kontakt mei har op, de direkteur fan 'e rivalisearjende lobbyfirma Peterson Wyatt. Dyselde freget har om ynstee de kampanje te lieden dy't derfoar soargje moat dat de Heaton-Harris Bill àl oannommen wurdt. Sloane stimt mei dat foarstel yn en hast har hiele stêf by Cole, Kravitz & Waterman makket mei har de oerstap nei Peterson Wyatt. Inkeld har neiste meiwurkster Jane Molloy wegeret fan wurkjouwer te feroarjen en bliuwt trou oan Cole, Kravitz & Waterman.
Yn har nije baan kiest Sloane de jonge, swarte frou Esmé Manucharian út as it gesicht fan 'e lobbykampanje yn 'e media. Al rillegau begjinne se oansjenlike foarútgong te boeken by in gearfandeljen fan stimmen yn it Kongres foar de Heaton-Harris Bill. Sloane makket Esmé dúdlik dat sy ôfwit fan har ferline, mei't Esmé in oerlibbene is fan in sjitpartij op in skoalle. Esmé freget har mei klam om dat geheim foar har te bewarjen, mei't se it ferline efter har litten hat en der net mear mei konfrontearre wurde wol. Sloane stimt dêr mei yn.
In stikmannich wiken letter, by in debat dat live op 'e tillefyzje útstjoerd wurdt, brekt Sloane lykwols har wurd en fertelt se dochs wat Esmé oerkommen is. Dêrmei set se Esmé foar it blok, want de media rûke in soppich ferhaal en litte har net gewurde. Letter wurdt Esmé troch in oerfaller mei in pistoal op 'e strjitte bedrige mei de dea, om't er net leaut dat se net mear fan wearde by har hat as wat se him al jûn hat. Foar't de man har wat oandwaan kin, wurdt er lykwols deasketten troch in foarbygonger dy't legaal in fjoerwapen by him draacht. De wapenlobby grypt dat foarfal oan om der foardiel fan te beheljen, en de stipe foar de Heaton-Harris Bill yn 'e Senaat sakket yn.
Esmé, dy't no alhiel oerstjoer is, konfrontearret Sloane mei har ferrie fan har ferline, en Sloane jout ta dat se fan it begjin ôf oan al fan doel wie om dat op it juste momint yn 'e kampanje út te bringen. Desyllúzjonearre nimt Esmé ûntslach en lûkt har werom út Washington, D.C. Underwilens besiket de wapenlobby de kampanje fan Sloane sadanich te ûndermynjen dat der neat mear fan oerbliuwt, en dat dogge se troch yn har priveelibben te graven. Se krije oanwizings boppe wetter dat Sloane út en troch gebrûk makket fan 'e tsjinsten fan in gigolo, Rob Forde. Tanksij Jane Molloy fine se ek bewiis dat Sloane it by har lobbypraktiken yn it ferline net altyd like nau nommen hat mei de etyske regels fan 'e Senaat.
Sloane wurdt foar in harksitting fan 'e kommisje oangeande etyk fan 'e Senaat dage. As dat bekend wurdt, sakket de stipe foar de Heaton-Harris Bill alhiel yn, ta wanhoop fan Schmidt en de anty-wapenlobby. Op 'e harksitting wurdt earst besocht en bring Sloane yn diskredyt troch Rob Forde tsjûgje te litten oer de betelle seks dy't se hân hawwe. As it derop oankomt, wegeret Forde lykwols ferrassend genôch om it smoarge spultsje fan Sperling en de wapenlobby mei te spyljen en docht er meineed om Sloane te beskermjen.
Oan 'e ein fan 'e harksitting kriget Sloane de gelegenheid om in ferklearring ôf te lizzen. As se dat docht, fertelt se dat se yn 't foar wol oankommen seach dat de wapenlobby har persoanlik oanfalle soe as Peterson Wyatt tefolle foarútgong boekte mei de stipe foar de Heaton-Harris Bill. Se dosearret dat lobbyen inkeld súksesfol wêze kin as men de setten fan 'e tsjinpartij ferwachtet en dêrop antisipearret. Dan bringt se oan it ljocht dat se dêrom in mol efterlitten hie by Cole, Kravitz & Waterman, om har op 'e hichte te hâlden fan 'e stân fan saken mei de kampanje fan 'e wapenlobby. Dy mol blykt Jane Molloy te wêzen, dy't op datseldichste stuit yn 'e seal oerein komt, har baas yn it ear flústeret dat se ûntslach nimt en fuort giet.
Sloane bychtet ek op dat se wol deeglik lju ôflústerje litten hat, mei ynteressante útkomsten. Se jout de gearkommen media in webside troch dêr't se de opnamen sels besjen en beharkje kinne. De sjoernalisten litte dêr gjin gers oer groeie en sjogge en hearre hoe't George Dupont, de baas fan Cole, Kravitz & Waterman, yn in tsjustere parkearkelder in moeting hat mei senator Sperling, dy't er omkeapet om Sloane foar de etykkommisje te daagjen.
Tsien moannen letter wurdt Sloane yn 'e finzenis, dêr't se in selstraf útsit foar meineed, fraude en oare yllegale praktiken, opsocht troch har abbekaat. Dyselde bringt har it nijs dat de Heaton-Harris Bill troch de Senaat oannommen is. Hy freget har oft de priis dêrfoar, har reputaasje, karriêre en frijheid, net te heech west hat. Sloane antwurdet dat men yn 'e lobbywrâld altyd ree wêze moat om tsjin eltse priis te winnen, oars moatte je oar wurk sykje. De film einiget as Sloane nei it útsitten fan har straf frijlitten wurdt en oan in folslein nij bestean begjinne moat.
Produksje
As produsinten wiene Ariel Zeitoun, Ben Browning en Kris Thykier by it projekt belutsen foar de filmstudio's FilmNation Entertainment, Archery Pictures, France 2 Cinema, Studio Canal+, Ciné+ en France Télévisions. De produksje waard foar it meastepart finansierd troch EuropaCorp fan Luc Besson. De film wie dêrmei in Amerikaansk-Frânske ko-produksje. Foar Miss Sloane wie in budget beskikber fan $13 oant 18 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Sebastian Blenkov, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Max Richter.
De opnamen foar Miss Sloane setten op 12 febrewaris 2016 útein en duorren oant en mei 6 april fan dat jier. De film waard fierhinne opnommen yn it Kanadeeske Toronto, en hoewol't der ek filme waard yn Washington, D.C., gie it dêrby benammen om bylden fan 'e skyline en fan bekende gebouwen dy't oanjaan moatte wêr't de foarfallen plakfine.
Distribúsje
De distribúsje fan Miss Sloane waard yn 'e Feriene Steaten fersoarge troch Relativity Media en yn Frankryk en de rest fan 'e wrâld troch EuropaCorp. De film waard op 11 novimber 2016 foar it earst fertoand op it AFI Fest fan it Amerikaansk Filmynstitút. Miss Sloane iepene dêrnei op 25 novimber yn 'e Amerikaanske bioskopen, mar kaam pas op 8 maart 2017 yn Frankryk yn 'e bioskoop.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Miss Sloane oer it algemien positive resinsjes. Fral haadrolspylster Jessica Chastain krige in protte lof foar wat beskôge waard as in glânsrol. Yn The Hollywood Reporter skreau Todd McCarthy: "Sa yntrigearjend binne de dreaune, fernimstige en kompromitearre personaazjes, en sa ûneinich de dramatyske mooglikheden op dit krúspunt fan it grutte jild en de polityk, dat in ûnbidich útwreide tillefyzjesearje om dizze [of soartgelikense] personaazjes hinne […], tige wolkom wêze soe." Peter Debruge fan Variety skreau: "Miss Sloane is in praterige, spannende politike skriller, dy't fol sit mei ferbale gefjochten en fjurrige monologen, mar syn Waterloo fynt yn in tige stomme ein. Mar dat betsjut net dat [de film] foar it meastepart fan syn spyldoer net fernimstich is."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Miss Sloane in goedkarringspersintaazje fan 76%, basearre op 191 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Miss Sloane rêst folslein op 'e aktearprestaasje fan Jessica Chastain – en sy beäntwurdet dy ferantwurdlikheid mei Oscar-wurdich wurk dêr't se de film eigenhandich mei úttilt boppe soartgelikense rolprinten." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Miss Sloane in goedkarringspersintaazje fan 64%, basearre op 41 resinsjes.
Opbringst
Miss Sloane brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $3,5 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $5,6 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $9,1 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $13 oant 18 miljoen betsjut dat in ferlies fan $3,9 oant 8,9 miljoen, dêr de marketingkosten noch by opteld wurde moatte.
Prizen
Jessica Chastain waard yn 2017 foar har titelrol yn Miss Sloane nominearre foar de Golden Globe foar bêste aktrise yn in dramafilm. Hja sleepte ek nominaasjes yn 'e wacht foar ferskate mindere prizen.
Wilfred Berry Monumint
It Wilfred Berry Monumint is in oarlochsmonumint yn Aldeholtpea. It is oprjochte op 28 septimber 1945 as oantinken oan it tragyske ûngelok op 12 april 1945 en as blyk fan dank oan de befrijers. Wilfred Robert George Berry liet dêrfoar it libben. Neist dit monumint is in Kanadeeske eskdoarn (mapleleaf) plante as oantinken oan dizze befrijer.
Yn de rin fan de middei krige in eskadron Kanadeeske pânserweinen út Aldeberkeap opdracht om sa gau mooglik de Mildaamster brêge yn te nimmen. De brêgen by Aldskoat en benoarden Aldeberkeap wienen doe al troch de Dútsers opblaasd.
It eskadron fan sa'n 40 weinen sette doe út Aldeberkeap wei oer Nijeholtpea op Aldeholtpea oan. Se fersinden harren yn it paad en rieden net oer de Hamerswei mar rjochting Wolvegea. By it Scheenepaad (dêr't no it fiadukt is) kamen se by de Dútske stelling by Frankena State. By de efterfolging stoppen de fytsende Dútsers by de pleats fan Haite de Vries en gienen dêr opnij yn stelling. Nei in kertier kaam dêr noch in trijetal Staghounds lâns dy't har ek yn it paad fersind hienen troch. Se waarden troch de Dútsers ûnder fjoer nommen. Sjauffeur Wilfred Berry rekke slim ferwûne mei syn Staghound yn de sleat. Hy ferstoar letter op it plak fan it ûngelok.
Lytse wite reager
thumb | Egretta garzetta
De lytse wite reager (Egretta garzetta) is in reager út it skift fan de pilekaaneftigen.
Foarkommen
De lytse wite reager is in net al te grutte reager dy't hielendal wyt yn de fearren sit. De reager is mei 55 oant 65 sm in stik lytser as de grutte wite reager. Neist it ferskil yn grutte is de Lytse Wite Reager ek wer te kennen oan syn skerpe swarte snaffel.
Fersprieding
De fersprieding fan de lytse wite reager wurdt steeds grutter. De fûgels komme ek al yn Amearika op in tal Karibyske eilannen en ek yn Suriname foar.
Ek nei it noarden ta fergrutsje de fûgels harren gebiet. Bygelyks yn de lannen fan West-Jeropa, sa as Nederlân komme de fûgels hieltiten faker ta brieden.
Iten
De lytse wite reager beslúpt syn proai yn ûndjip wetter. Faak brûkt der syn teannen om syn proai mei triljende bewegings út harren skûlplakken te ferjeien. Hy yt fisk, kreeften en ynsekten.
Fuortplanting
De lytse wite reager briedt yn koloanjes, faak mei oare reagers. Se meitsje meast in grut nêst fan tûken yn beammen of strûken. It wyfke leit 3 oant 5 aaien, dy't troch beide âlden útbret wurde. It brieden duorret 21-25 dagen.
Harsenskodding
thumb|It brein wurdt hinne en wer skodde In harsenskodding is in fersteuring fan it wurkjen fan it brein troch in fysike skok, sûnder dat oan de bûtenkant skea te sjen is.