cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Harkemaske Boys
Tredde Difyzje (2016 - no)
Troch de promoasje kaam Harkemase Boys yn de Tredde Difyzje, de ferfanging fan de eardere Topklasse (oant seizoen 2014/15). Yn it earste seizoen ûnder lieding fan Henk Herder einigen de Harkiten as achtste, mar de ploech pakte al in perioadetitel. Dêrtroch die Harkemase Boys mei oan de neikompetysje om promoasje nei de Twadde difyzje. Yn de earste omgong wûn Harkemase Boys noch fan UNA, mar yn de finale wie FC Lisse te sterk. Yn it seizoen 2017/2018 einige Harkemase Boys as tolfde. Nei dat seizoen waard Herder opfolge troch Tieme Klompe.
KNFB Beker
De Harkemase Boys hawwe yn it ferline ferskate kearen meidien oan de KNFB beker foar profesjonele fuotbalklups. De earste kear wie yn it seizoen 1999/2000, doe't Harkemase Boys yndield waard yn in pûl mei de profklups SK Cambuur Ljouwert en FC Emmen en amateurferiening FF Snits. De Harriten slaggen der lykwols net yn by de earste twa te einigjen om troch te gean nei de folgende omgong. Ek yn de bekerkompetysje fan 2001/2002 kamen de Boys net troch de pûlfaze.
Sûnt it seizoen 2003/2004 is de pûlfaze skrast út it skema fan de KNVB Beker. Yn de earste omgong dat jier kaam Harkemase Boys út tsjin WHC, mar dy wienen yn De Harkema te sterk. It jier dêrop spile Harkemase Boys yn de earste omgong in útwedstriid tsjin De Graafschap. De klup út de Efterhoek wie mei 4-0 te sterk foar de Harkiten. Ek yn it seizoen 2005/2006 (Vitesse), 2006/2007 (Argon) en 2007/2008 (RKVV Roosendaal) waard Harkemase Boys al yn de earste omgong útskeakele.
Yn de KNFB Beker fan 2009/2010 kamen de Boys foar it earst troch de earste omgong hinne nei in oerwinning op RKSV Groene Ster út Heerlerheide. Foar de twadde omgong waard Harkemase Boys keppele oan Earedifyzjeklup Feyenoord. Thús op sportpark De Bosk ferlearen de Boys foar it each fan 5.500 taskôgers mei 0-5. Yn de bekerkompetysje fan 2011/2012 moasten de Boys yn de twadde omgong thús tsjin betellefuotbalklup Willem II út Tilburch. Nei ferlinging wûn Harkemase Boys mei 4-2. In de tredde omgong waarden de Boys koppele oan SK It Hearrenfean. Yn it Abe Lenstra stadion wie de thúsklup op 25 oktober 2011 mei 6-1 te sterk.
Senioaren
De Harkemase Boys hawwe seis senioare-alvetallen: fiif manljusteams en ien frouljusteam. De haadmacht fan de klup spilet yn de Tredde Difyzje, it fjirde nivo fan Nederlân. It twadde komt út yn de reserve haadklasse út, it tredde en fjirde team spylje yn de reserve tredde klasse en it fiifde yn de reserve fiifde klasse. De frouljusploech spilet yn de 5e klasse.
Junioaren
De jeugdôfdieling fan Harkemase Boys wie fan 2012 oant 2017 tegearre mei dy fan Harkema-De Pein ûnder de namme Jong Harkema. Fan it seizoen 2017/2018 ôf spilet de jeugd wer yn it read-wyt ûnder de namme Harkemase Boys.
Akkommodaasje
De Harkemase Boys spylje harren thúswedstriden op it Sportpark de Bosk, dat plak jout oan 5.000 minsken. It sportpark hat in sittribune oan de westkante fan it fjild mei 450 oerdekte sitplakken. Oan de eastkante stiet in oerdekte steantribune, dy't plak jout oan 2.500 minsken. It kluphûs stiet njonken it haadfjild. It is yn 2005 ferboud en hat de namme 'Dyksicht' krigen. De klup hat ek noch twa oare fjilden, twa trainingsgebieten. Op sportpark De Bosk leit ek in keunstgersfjild. Dat dielt Harkemase Boys mei Harkema-De Pein en mei kuorbalklup KF Harkema.
Kompetysje
De Harkemaske Boys spylje sûnt it seizoen 1946/1947 yn kompetysjeferbân. De resultaten sûnt dat seizoen steane yn ûndersteande tabel:
Earelist
Haadklasse C (3×)
Earste klasse E (2×)
Twadde klasse (1×)
Brjansk
Brjansk (Russysk: Брянск) is in plak yn de Russyske Federaasje en de haadstêd fan de oblast mei deselde namme.
Harkemaske Boys
Earelist
Fjirde klasse C (1×)
Brjansk
Skiednis
De stêd ûnstie nei alle gedachten yn 985 ûnder Vladimir I as ferdigeningswurk oan de rjochter kant fan de Dnepr. Yn 1146 wurdt Brjansk foar it earst yn in kronyk neamd. De oarspronklike namme Debrjansk komt fan it Russyske wurd 'Debri', dat ticht bosk betsjut. Yn de 13e iuw waard Brjansk selstannich as it Foarstedom Brjansk, dêr't de ynvaazje fan de Gouden Horde in ein oan makke. Sûnt 1356 stie de stêd ûnder Litousk bewâld en yn 1503 waard de stêd by it Grutfoarstedom Moskou foege. thumb|left|Transfiguraasjetsjerke Yn de 17e iuw wie as hannelsplak Brjansk in wichtige fêsting mei alle jierrren grutte jiermerken. Sûnt 1709 hearde de stêd by it gûvernemint Kiëv, sûnt 1778 by Orlov. Mei in dekreet fan tsaar Peter de Grutte waard in earste skipswerf boud foar de bou fan de Swarte Seefloat. De oarloggen mei it Osmaanske Ryk, de Azovfjildtochten en de striid tsjin Sweden brochten Brjansk in nije ympuls; yn 1788 waard in wapenfabryk foar artillery iepene. Yn 1812 besocht Napoleon ferskillende kearen om 'e nocht de stêd te oermasterjen, mar dat mislearre. Yn de 19e iuw waard de stêd in yndustriëel sintrum mei masinebou, tekstylfabriken, metaalfabriken.
Harkemaske Boys
Earelist
Eearste klasse FVB (2×)
Twadde klasse FVB (1×)
Distriktsbeker Noard (6×)
Klaaiïng
De klupkleuren fan de Harkemase Boys binne read mei wyt. Dizze kleuren komme ek werom yn de klaaiïng fan de ploegen. De klaaiïng bestiet út in read shirt, wite broek en reade sokken. Op it boarst stiet in wite 'V'.
Supportersferiening
De Supportersferiening fan de Harkemase Boys waard stifte op 20 febrewaris 1970. Mei likernôch 500 leden is it ien fan de grutste supportersferienings yn it amateurfuotbal. De oanhing fan de Harkemase Boys wurdt ek wol "De Dyk" neamd.
De feriening hâldt harren dwaande mei de organisaasje fan aktiviteiten, wêrûnder bingojûnen en famyljedagen, foar de oanhing en finansjele stipe foar de fuotbalklup sels. Ek is de supportersferiening ferantwurdlik foar de ferkeap fan de fanartikels.
Om thúswedstriden hinne wurdt it programboekje 'De Aftrap' fergees fuortjûn. Earder waard ek fjouwer kear yn it jier wurdt it klupblêd 'Fûgelkamp Nijs' ferspraat ûnder de leden. Dêryn stienen ûnder oare ynterviews, wedstriidferslaggen en nijs oer de klup.
Yn 2013 waard Harkemase Boys TV yn it libben rôpen. Sûnt maart fan dat jier wurde alle wedstriden fan Harkemase Boys 1 yn syn gehiel fêstlein troch de klup sels en yn gearfetting nei bûten brocht. Ek wurde faak trainer en spilers ynterviewd.
Sponsers
De Harkemaske Boys hawwe ien fan de grutste sakeklups yn it amateurfuotbal fan Nederlân. Dizze sakeklup, de Stichting Sponsorgroep Harkemase Boys (SSHB) neamd, bestiet út likernôch 180 sponsers.
Sponsers fan de Harkemaske Boys binne yndield yn in fjouwertal kategoryen, fan it wichtichst nei minst wichtich binne de katerogyren: Supersponser, Haadsponser-A, Haadsponser-B, Co-sponser en sponser. Al dizze sponsers kinne yn it sponserthús op de earste ferdjipping fan it kluphûs terjochte.
Haadtrainers
De Harkemase Boys hawwe sûnt 1947 31 ferskate trainers hân, wêrfan't Willem Boomsma, Arp Hiemstra en Hendrik Mozes yn twa perioaden haadtrainer wienen. Hjirûnder stiet de folsleine list fan trainers sûnt de stifting fan de klup:
Brjansk
Skiednis
De besetting fan Brjansk troch Nazy-Dútslân folge sûnt 6 oktober 1941 oant 17 septimber 1943. De bosken om Brjansk wiene yn de besetting ien fan de belangrykste plakken, dêr't partisanen de besetter befochten. Likernôch 60.000 striders makken it de Dútsers net maklik en sûnt 1942 hiene hja in grut part fan it besette gebiet feitlik yn hannen. De befolking dy't nei de besetting net evakuearre wie hie it dreech, it fee en it iten waard nei Dútslân transportearre en de befolking moast it mei in minimum oan iten dwaan. Om fabriken en bedriuwen sletten of ferneatige wiene, hiene de minsken ek hast gjin wurk. Sûnt 1942 waarden in soad bewenners boppedat nei Dútslân transportearre om dêr twangarbeid te ferrjochtsjen. Doe't Brjansk yn septimber 1943 befrijd waard hie Brjansk noch mar 5.000 ynwenners. Op 17 septimber wurdt yn Brjansk befrijingsdei fierd.
Foar kriichsfinzenen wie yn Brjansk it kriichsfinzenenkamp 326. Yn it oanbuorjende Bezjitsa (Бе́жица) bestie it kamp 252. Yn 1956 waard Bezjitsa by Brjansk yndield. Tsjintwurdich is Brjansk in wichtich yndustriëel sintrum foar elektronyske boudielen, turbinus, lokomotiven en noch folle mear. Boppedat is de stêd it kulturele en bestjoerlike sintrum fan de oblast en in knooppunt foar it spoar mei in grut ranzjearstasjon.
Lânbouskoalle
In lânbouskoalle wie in skoalle foar Agrarysk ûnderwiis. It lânbouûnderwiis waard jûn op it nivo fan de middelbere skoalle mar ek op it nivo fan it heger ûnderwiis. De middelbere skoallen binne letter opgien yn agraryske opliedingssintra (AOC).
Eardere lânbouskoallen wiene:
Slykwilster
De slykwilster (Pluvialis squatarola), is in trekfûgel út de famylje fan de Wilsterfûgels.
Foarkommen
De slykwilster is sa'n 25-30 sm grut mei in gewicht tusken de 170 en 320 gram. De wjukspanwiidte is 55 oant 85 sm. Yn de briedtiid is de búk, hals en it gesicht swart en de boppekant griis mei wite flekken. Winterdeis is de búk wyt. De slykwilster hat wol wat fan de wilster mar is wat dûbelter. Hy hat in koarte swarte snaffel en swarte poaten.
Fersprieding
De slykwilster briedt yn it hege noarden, op de toendra fan Sibearje, yn Alaska en yn Kanada. Hy oerwintert in stik súdliker oan alle kusten oant Argentynje en Austraalje ta. Yn Nederlân is de slykwilster benammen yn de tiid fan de fûgeltrek te sjen, hoewol der ek wol inkelde fûgels yn Nederlân oerwinterje.
Fuortplanting
De slykwilsters briede fan juny oant july. It nêst is in kûltsje meast wat op in hichte sadat se it hear oersjen kinne. It wyfke leit 4 aaien yn it mei gers beklaaide nêst. Nei sa'n fjouwer wike brieden komme de jongen út. Nei 5-6 wiken kinne de jonge fûgels fleane.
Hurdspytsje
thumb|500px|Hurdspytsje yn 1860 Hurdspytsje (Nederlânsk: Overspitting) is in feart dy't eartiids fan It Tolhûs op De Jouwer fia Westermar nei de Bantsterskâns yn de Hearresleat by de Fok op It Hearrenfean rûn. It wetter kaam by de Terbantster Skâns op It Hearrenfean út rûn ek by Nijehaske, Aldehaske en Haskerhoarne lâns. De namme komt fan it graven fan it farwetter en it 'Hurd' soe fan de hurde grûn komme kinne. It wetter waard foar turfferfier brûkt.
De namme wurdt al neamd yn 1646 en mooglik al yn 1496. Op De Jouwer rûn it nei de Kolk en de ophelbrêge nei it Tolhûs. Oan de oare kant fan de ophelbrêge rûn it wetter as de Sylroede út yn de Alde Wei. Destiids koe fia de Kolk trochfard wurde nei it sintrum fan De Jouwer middels in skutslûs yn it ferlingde fan de Kolk nei de Hurdspytsje. Oan de Hurdspytsje leine túnkerijen en in grientefeiling. De te feilen griente waard mei de boat oanfierd. Doe't de tiid fan turf- en klaaifarren oer wie, foarmen de heechhouten noch lang in oantinken oan eartiids. It wienen de ferbinings tusken de pleatsen fan Westermar en de lannen oan de oare kant fan de Hurdspytsje. De brêgen moasten sá heech wêze dat in skip mei de mêst del der ûndertroch koe. Nei 1932 wie it al gjin farwetter mear. thumb|De eardere Lytse Helling by de brêge yn de Slûsdyk, oer it Hurdspytsje thumb|Feilinggebou oan it Hurdspytsje om 1930 hinne
Izertoer
thumb|300px|De Izertoer mei dêrfoar de Paxpoart De Izertoer is in toer en fredesmonumint yn de West-Flaamske stêd Diksmuide. De toer stiet by de rivier de Izer flakby it sintrum fan de stêd Diksmuide. De toer waard ynwijd op 24 augustus 1930.
Predikant
In predikant (ôfkoarting: ds of ds.) of dûmny'' is ien dy't foargiet by in godstsjinstoefening fan protestantske tsjerke.
Izertoer
Op de Izertoer stean yn krúsfoarm de letters AVV VVK wat stiet foar Alles Voor Vlaanderen, Vlaanderen Voor Kristus (Alles foar Flaanderen, Flaanderen foar Kristus). Op de toer stiet ek Nea wêr oarloch yn de fjouwer talen fan de stridende partijen fan it westlik front fan de Earste Wrâldkriich: Nooit meer oorlog, Plus jamais de guerre, No more War en Nie wieder Krieg. Mei syn 84 meter is de Izertoer it grutste fredesmonumint fan Jeropa.
Predikant
It wurd dûmny komt fan it Latynske wurd dominus dat hear betsjut. Dûmny is in oansprektitel lykas professor dat is by in heechlearaar. Foar de oantsjutting fan it berop wurdt it wurd 'predikant' brûkt.
Izertoer
De Izertoer is in it foarste plak in betinkingsmonumint foar de Flaamske sneuvelen fan WOI, mar it stiet tagelyk ek symboal foar de oan de Yzer ûntsteane wil ta politike ûnôfhinklikens fan Flaanderen. De jierlikse Izerbeafaart by de toer is in politike manifestaasje tsjin oarloch en foar Flaamsk selsbestjoer.
De Skâns (doarp)
thumb|De haven fan De Skâns oan de Lauwersmar. thumb|right|Krûdkelder yn de dyk De Skâns (offisjeel: De Skâns-Oostmahorn) is in doarp dat yn de gemeente Noardeast-Fryslân leit. De Skâns leit noardlik fan Ingwierrum, eastlik fan Eanjum, westlik fan it Lauwersmar en besuden de Waadsee. Yn 2018 hie De Skâns 80 ynwenners. De doarpskearn leit op de Oostmahorn lâns de dyk.
De Skâns hat sels iuwenlang in buorskip west wat by Eanjum hearde. Sûnt 2008 is De Skâns in selsstannich doarp. It doarp hat lykwols gjin eigen postkoade: de ûndergrins foar in eigen postkoade wie yn 2008 in doarp fan 100 adressen; De Skâns hellet dat oantal net.
Sûnt 2019 leit De Skâns yn de gemeente Noardeast-Fryslân, dêrfoar lei it yn de gemeente Dongeradiel en foar 1984 lei it doarp as buorskip yn de gritenij, letter gemeente, East-Dongeradiel.
Namme
De namme Oastmahorn betsjut eastlike hoeke of kaap. De namme De Skâns soe út de Spaanske tiid komme kinne. De lettere buorskip wurdt troch de net-Friezen as Oostmahorn oantsjut, al fiele de oarspronklike ynwenners har Skânsers. By it fêststellen fan de Frysktalige doarpsnamme foar 2023 hat de gemeenteried derfoar keazen om dy twa nammen te kombinearjen. Dêrtroch leit De Skâns no op de Oostmahorn.
Skiednis
Yn it jier 1576 seach de geus Bartold Entens kâns om dêr in fersterking op te rjochtsjen. De luitenant-steedhâlder Caspar de Robles koe dat net op him sitte litte. Der is doe swier fochten. Oan beide kanten foelen swiere ferliezen. Bartold Entes moast úteinlik de sterkte opjaan.
De kustfeart is lang útfierd troch lytse skippen. Foar de skippers wie de Noardsee te gefaarlik. Se sochten harren paad oer it Waad. Dy skippen, guon net folle grutter as skûtsjes, kamen út Hamburch, Denemarken en sels út plakken om de Eastsee hinne. De Skâns hie in feilige haven. Dêr waard faak better waar ôfwachte. Ek de Grinslanner turfskippers leinen dêr om gaadlik waar ôf te wachtsjen. Dy skippers gienen oer It Waad om tol en brêgejild yn Fryslân te besparjen.
Reliëfynverzje
Reliëfynverzje of omkearing fan it reliëf is it ferskynsel dat it bêd fan in streamke as slinke, dêr't de boaiem fan yn it earstoan leger lei as it lân dêr omhinne, úteinlik heger as de omkriten komt te lizzen.
Dat kin barre meidat by de foarming fan de stream it fean fuortslein waard. It bêd folt him mei sân dat it plak fan it fean ynnimd. At de stream ferdwynt kin dat sân (as sânige klaai) net ynklinke wylst it omlizzend lân dat wol docht en it meanfjild dêrfan ûnder dat fan it sân komt te lizzen.
Foarbylden fan reliëfynverzje binne ûnder oaren te finen yn de Dongeradielen (De Fjellingen), Siuwsk-Flaanderen en de oanswettende Flaamske polderkrite.
De Skâns (doarp)
Skiednis
Yn 1810 is op it plak fan de eardere skâns in nije skâns tsjin de Ingelsken boud. De yn 'e dyk boude krûdkelder is der noch. Al is dy dan ek yn 1849 bûten gebrûk rekke.
Fan 1850 ôf fear de fearboat foar Skiermûntseach út De Skâns wei. De eilanners hienen it yn it Eachstersk oer 'Aistmeherne/Aistmaherne'. Ek wie der in rêdingsstasjon fan de Ken. NZHRM. Doe't yn 1969 de Lauwerssee Lauwersmar waard, binne de fearboat en de rêdingsboat nei Lauwerseach ta gien.
De ôfsluting fan de Lauwerssee wie it begjin fan in nij tiidrek. De wurkhaven fan de Lauwersseewurken (It Boatsgat) is ree makke foar de wetterrekreaasje. Ek is der in fakânsjepark komd bewesten De Skâns. Oan de súdkant kaam it sabeare-histoaryske fakânsjestedsje Esonstad en oan west- en súdwestside lizze twa pseudo-terpen mei fakânsjewenten ('Geuzenhoeke' en 'Smokkelaarshoeke'). Bewesten fan de 'terpen' en Esonstêd leit in ierdgaslokaasje.
Mees Toxopeus
Oan De Skâns bliuwt de namme fan Mees Toxopeus (1886 - 1974) ferbûn. Hy wie de skipper fan de rêdingsboaten ‘’Hilda‘’ en dêrnei fan de ‘’Insulinde’’. Hy wie in betûft seeman en hat 286 minsken rêden. Hy hie in grut tal yn- en bûtenlânske ûnderskiedings. Hy wie sawol belutsen by de bou fan de Hilda as de Insulinde.
De earste krante-ynsammelaksje is yn 1949 troch de Ljouwerter Krante nei oanlieding fan de rêding fan 26 Poalen fan it skip De Kattowice troch de Skylger rêdingsboat, begûn. Dat jier bestie de Keninklike NZHRM 125 jier. It doel wie om jild yn te sammeljen foar nije motors foar de Insulinde. De aksje is slagge, want der koe 50.000 gûne oan de rêdingsboatorganisaasje oerdroegen wurde.
Sport en rekreaasje
Troch dit plak rint de Europeeske wannelrûte E9, ek wol North Sea Trail of Fryske Kustpaad neamd. De E9 rint bylâns de kust fan Portegal nei de Baltyske steaten.
Meindert de Jong
Meindert De Jong (Wierum, 4 maart 1906 – Allegan, Michigan, 16 july 1991) wie in skriuwer fan berneboeken.
Hy hie ferskate beroppen yn de krisisjierren en op oantrunen fan in pleatslike bibletekaris begûn hy mei it skriuwen fan berneboeken. Syn earste boek wie The Big Goose and the Little White Duck en ferskynde yn 1938.
Hy skreau ferskate boeken eardat er yn de Twadde Wrâldoarloch it Amerikaanske leger yn gie en yn Sina legere waard. Nei de oarloch begûn er wer te skriuwen en wenne ferskate jierren yn Meksiko. Letter gie er in skoft nei Michigan. Nei him ta wenjen setten te hawwen yn Noard Karolina gie er werom nei Michigan foar de lêste jierren fan syn libben. Yllustrator Maurice Sendak wurke mei oan seis fan syn boeken.
Hearen XVII
thumb|right|250px|Direksjekeamer fan de Hearen XVII.
De Hearen XVII, ek wol Hearen Santjin, wie de namme foar it sintrale bestjoer fan de Feriene Eastyndyske Kompanjy. De Hearen Santjin wie in wikseljend kolleezje, dat troch de bewâldfierders út harren midden keazen waard.
De FEK skaaimerke him troch in haadkantoar dat spriede wie oer seis regio-keamers, dy’t elts harren eigen bewâldfierders hienen. It kolleezje fan de Hearen Santjin waard keazen of beneamd fan de haaddielnimmers fan de ôfsûnderlike keamers út. Yn de keamers fan Amsterdam en Seelân wie hja haaddielnimmer at hja minimaal seistûzen gûne ynlein hie, foar de oare keamers wie de limyt trijetûzen gûne.
Fan de santjin leden fan de Hearen XVII moasten der 8 út Amsterdam wêze, 4 út Seelân, 1 út Delft, 1 út Rotterdam, 1 út Hoarn en 1 út Inkhuzen. De ferdieling wie basearre op it kapitaal dat troch de ferskate keamers ynbrocht wie by de oprjochting fan de FEK. It 17e lid waard om beurten opbrocht troch Seelân of ien fan de oare lytsere keamers. Sadwaande waard der foar soarge dat Amsterdam nea de absolute mearderheid krije koe.
De gearkomsten fan de Hearen XVII waarden earst twa kear yn it jier en letter trije kear yn it jier hâlden. Dizze gearkomsten hienen seis jier efterelkoar yn Amsterdam plak en dan twa jier yn Middelburch.
Snitser Mar
thumb|right|300px|Satellytfoto fan de Fryske marren, mei de Snitser Mar rjochts boppe-yn thumb|right|300px|Lokaasje Snitser Mar De Snitser Mar leit east fan Snits. De mar leit yn fjouwer gemeenten, en dêrmei yn elts fan de Fryske Fearnen. It grutste part leit yn De Fryske Marren, yn Sânwâlden, de noardeastkant leit yn De Fryske Marren, yn Eastergoa. In tipke yn it suden heart ta Súdwest-Fryslân, yn Westergoa, en de westkant is part fan Snits, ien fan de Alve Stêden.
Lizzing
Krekt eastlik fan de mar lizze noch mear marren, dy't somtiden ek ta de Snitser Mar rekkene wurde: de Sâltpoel is fia it Hearregat ferbûn mei de mar en de Goaiïngarypster Puollen fia de Sibesleat. De Sâltpoel is fia it Hearresyl wer ferbûn mei de Terkaplester en Terhernster Puollen. Meiïnoar foarmje dizze marren it drokste wettersportgebiet fan Fryslân.
Oan de westkant lizze trije eilantsjes, de Roospôlen. Yn it súdwesten leit in lang eilân, de Sweagen, troch Houkesleat en Krúswetter los fan de ouwer en troch de Kolmar los fan it Grutskar. Noardlik fan de Sweagen leit de Roekepôle.
Healwei, eastlik fan de mar, leit in pier dy't de slûzen beskermje moat foar hege weachslach by hurde wyn. Op dat plak is ek in kamping festige en stiet in paviljoen.
Skiednis
De mar is yn de Midsiuwen ûntstien troch ûntginning fan it fean. Troch de Snitser Mar rint in sânrêch dy't bekend stiet as de Gravinnewei. It is in brede ûndjipte fan hurd brúnread sân en rint fan Jongebuorren nei Offenwier. Yn eardere tiden waard by in lege wetterstân dizze sânrêch brûkt om troch de Snitser Mar te wâdzjen.
Toerisme
Njonken foar it wettertoerisme wurdt de Snitser Mar brûkt foar hurdsilerij. Der wurdt hjir in rige fan losse wedstriden ferfarre, en ek wurde op de mar wedstriden fan it SKS skûtsjesilen hâlden. Mar it wichtichste evenemint op dit wetter is de Snitswike.
Siel
thumb|Twa [[ingels bringe in siel nei de himel, fan William-Adolphe Bouguereau]]
De siel is in begryp dat meastal in godstsjinstige betsjutting hat dy't wer nei godstsjinst ferskille kin. Al sûnt de klassike âldheid wurdt de siel sjoen as it prinsipe fan it libben. Neffens guon betsjuttings soe in minske troch de heechste foarm fan de siel tagong hawwe ta it godlike.
Jack the Giant Slayer
Jack the Giant Slayer is in Amerikaanske fantasy-aventoerefilm út 2013 ûnder rezjy fan Bryan Singer, mei yn 'e haadrollen Nicholas Hoult, Eleanor Tomlinson en Ewan McGregor. De titel betsjut "Jack de Reuzedeader". De film is basearre op 'e mearkes Jaap en de Beanstôk en Jaap de Reuzedeader. It ferhaal giet oer de boerefeint Jack, dy't by fersin in tagong iepenet tusken de wrâld fan 'e minsken en it lân fan 'e minskeslinende reuzen yn 'e loft. As prinsesse Isabelle troch de reuzen finzen nommen wurdt, weaget Jack, dy't fereale op har rekke is, syn libben om har te rêden. Fan 'e filmkritisy krige Jack the Giant Slayer mingde resinsjes en yn 'e bioskopen rûn it mei de film út op in flop.
Plot
Tsien jier letter wurdt Jack, no in weesjonge dy't by syn omke ynwennet, nei stêd stjoerd om syn hynder te ferkeapjen, sadat it boerespultsje fan syn omke net oer de kop gean sil. Op 'e merk yn 'e haadstêd sjocht Jack in tsjeppe jongfaam dy't troch in stikmannich ferfelende keardels lestich fallen wurdt. It is sawol foar himsels as foar it fanke leafde op it earste gesicht. Jack springt dertuskenyn en ferdigenet de jongfaam oant sy beiden ûntset wurde troch in stikmannich leden fan 'e Keninklike Wacht ûnder lieding fan kaptein Elmont. Pas dan kriget Jack foar it ferstân dat er fereale rekke is op 'e prinsesse.
Yn it keninklik kastiel redendielt prinsesse Isabelle wilens mei har heit, de kening. Sy wol derop út om it keninkryk te ferkennen, mar kening Brahmwell wegeret dêr tastimming foar te jaan. Ynstee wol er dat syn dochter risselwearret foar har oansteande houlik mei de folle âldere hear Roderick, oan wa't Isabelle in hekel hat. Neitiid glûpt de prinsesse temûk it kastiel út en riidt fuort, op 'e siik nei aventoer. As Jack thúskomt fan 'e merk mei inkeld in pear "magyske" beantsjes, is syn omke poerrazen. Hy beskrobbet Jack danich, smyt it iene beantsje fuort dat Jack him yn 'e hân drukt hat om it te besjen, en ferlit opsternaat it hûs.
Wannear't it begjint te stjalpreinen hinget Jack in baarnende lantearne bûtendoar om syn omke it paad werom nei hûs te wizen yn dit hûnewaar, mar ynstee is it Isabelle dy't op it ljocht ôfkomt. Jack lit har deryn, wylst it troch syn omke fuortsmiten beantsje ûnder de flierplanken fan it hûs, dêr't it hinne saaid is, woartelsjit troch de rein. It beantsje blykt yndie magysk te wêzen, want der waakst yn mar inkele mominten in ûnbidige beanstôk út, dy't sa grut wurdt as in iuwenâlde beam en heech de loft yn sjit. Dêrby wurdt it hiele hûs meisleept de loft yn. Prinsesse Isabelle komt yn it hûs fêst te sitten en wurdt troch de beanstôk meifierd omheech, wylst Jack, nettsjinsteande syn krewearjen om har te rêden, weromfalt nei de grûn en út 'e tiid rekket.
De oare deis, as Jack wer by sûpe en stút komt, wurdt er konfrontearre mei in lulke kening Brahmwell en syn gefolch, dy't it spoar fan 'e prinsesse nei it boerespultsje fan Jack en syn omke folge binne. As Jack ferteld hat wat der bard is, beslút de kening om kaptein Elmont mei syn bêste mannen omheech te stjoeren om 'e prinsesse te sykjen. Hear Roderick en syn feint Wicke jouwe har by de groep, en Jack biedt him ek as frijwilliger oan. Se klimme by de beanstôk op omheech, mar as it tsjuster wurdt sabotearret Wicke yn opdracht fan hear Roderick de misje troch it tou troch te snijen dêr't de fjouwer man ûnder harren oan hingje, dat dy te pletter falle. Sadwaande berikke de oare moarns mar seis man de top fan 'e beanstôk: Jack, Elmont mei twa fan syn mannen: Crawe en Bald, en Roderick en Wicke.
Oan 'e top fan 'e beanstôk ûntdekke se in wielderich begroeid lân dat yn 'e loft sweeft. In fuotprint yn 'e drek makket dúdlik dat prinsesse Isabelle dêr op ferkenning útgien is. Om by de syktocht flugger mear terrein bestrike te kinnen, spjalt Elmont de groep op. Hysels, Crawe en Jack geane ien kant út, wylst hear Roderick mei Wicke en Bald in oare kant út giet. Ear't dat syn beslach kriget, twingt Roderick Jack om ûnder driging mei geweld tsjin him en syn omke de oerbleaune magyske beantsjes op te jaan. Jack hâldt der lykwols ien efter. By de syktocht ûntdogge Roderick en Wicke har al rillegau fan Bald, dy't se oer de râne fan in heech klif triuwe. Underwilens ûntdekke Elmont, Crawe en Jack dat it lân yn 'e loft bewenne wurdt troch reuzen.
Elmont en Crawe wurde finzen nommen en by Fallon brocht, de lieder fan 'e reuzen, dat in misfoarme, twakoppich meunster is. Dêr ûntdekke se dat ek prinsesse Isabelle troch de reuzen finzen nommen is. Fallon wol fan 'e minsken witte hoe't se yn it lân fan 'e reuzen bedarre binne, dat troch de reuzen as in finzenis beskôge wurdt. Om syn fragen krêft by te setten, fret er Crawe op. Elmont en de prinsesse begripe lykwols dat de reuzen fia de beanstôk nei de minskewrâld klimme kinne, en wegerje in wurd te sizzen. Underwilens binne ek hear Roderick en Wicke troch de reuzen ûntdutsen. Wicke wurdt daliks ferslynd, mar Roderick hellet de magyske kroan fan Earik de Grutte foar it ljocht, dy't er út 'e grêftombe ûnder it keninklik kastiel rôve hat. Troch dy op te setten, moatte de reuzen him hearrich wêze. Roderick nimt alsa de macht yn it reuzelân oer fan Fallon. Hy hjit de reuzen om te risselwearjen foar oarloch. De oare moarns ier sil er harren by de beanstôk del liede om 'e macht yn Cloister oer te nimmen, en dêrnei de macht yn 'e buorlannen, en dan yn 'e hiele wide wrâld.
Elmont en prinsesse Isabelle, fan wa't Roderick gjin ferlet mear hat, wurde oan 'e kok fan 'e reuzen oerdroegen, mei't er de reuzen tastimming jout om harren op te iten. De kok besprinzget Elmont mei moal, rôlet him yn in broadsje en wol him yn 'e ûne dwaan. Jack, dy't it spoar fan 'e oaren folge is, arrivearret krekt op 'e tiid om Elmont en de prinsesse te rêden troch mei help fan 'e swiertekrêft de kok dea te dwaan. Trijeresom ûntkomme se oan 'e reuzen. Roderick stelt in wachtpost op by de beanstôk, mar Jack is de ûnnoazele reus te fluch ôf troch him in bijenêst yn 'e helm te stopjen wylst er sliept, sadat er, pinige troch de bijen, oer de râne fan it reuzelân hinne trûdelet. Neitiid klimme Jack en Isabelle by de beanstôk del, mar Elmont bliuwt efter om mei de ferrieder Roderick ôf te weven. As de ûnfertúnlike wachtpost oan 'e basis fan 'e beanstôk te pletter falt, beseft kening Brahmwell dat de leginden wier binne en dat de beanstôk in wei is foar de reuzen om 'e minskewrâld wer binnen te kringen. Ek al betsjut it de dea fan syn dochter, dochs jout er opdracht om 'e beanstôk om te kapjen. Fanwegen de ûnbidige omfang fan it ding binne syn soldaten dêr de hiele nacht mei besteld.
De oare moarns liedt Roderick syn leger fan reuzen nei de top fan 'e beanstôk, mar Elmont, dy't dêr op 'e loer leit, oerfalt en deadet him. Fallon wit lykwols de magyske kroan te bemachtigjen ear't Elmont it ding pakke kin. De reus draacht de kroan as in ring om 'e finger en nimt it befel oer de reuzen wer werom. Underwilens is it de soldaten fan kening Brahmwell einlings slagge en kapje de beanstôk om. Jack en Isabelle, dy't op dat stuit hast ûnder binne, oerlibje de fal as se yn in opper hea telâne komme. As Elmont de beanstôk fallen sjocht, springt er nei de top om foar te kommen dat er yn it reuzelân fêst komt te sitten. De ûnbidige beanstôk falt oer in ôfstân fan milen om, dêrby grutte ferwoastging yn it Keninkryk Cloister oanrjochtsjend. De top slacht in bres yn 'e muorre fan it keninklik kastiel. Elmont rêdt himsels troch yn it wetter fan 'e slotgrêft te springen. Yn it reuzelân binne de reuzen tige teloarsteld oer dizze draai yn 'e ûntjouwings, mar dan wurdt Fallon it pûdsje mei de magyske beantsjes gewaar dy't Roderick Jack ôfnommen hie. De reuzen kinne dan har eigen beanstokken út it reuzelân omleech nei de minskewrâld groeie litte.
Jack is de earste dy't de kommende ynvaazje fan 'e reuzen gewaar wurdt en alaarm slacht. Elmont, dy't it lieden fan 'e alaarmklokken heart, bringt it keninklik kastiel yn steat fan ferdigening, û.m. troch oalje op it wetter fan 'e slotgrêft te jitten en dat yn 'e brân te stekken. Kening Brahmwell, prinsesse Isabelle en Jack witte krekt op 'e tiid it kastiel te berikken. De reuzen sette útein mei in belegering, wêrby't se it kastiel bekûgelje mei baarnende beammen dy't se út 'e grûn skuord hawwe, wylst se teffens mei grutte heakken de ophelbrêge del besykje te krijen. Fallon knoffelet yn 'e slotgrêft en wurdt wei ûnder de brânende oalje, wêrnei't syn rivaal Fumm it befel oer de reuzen oernimt. De kening stjoert Isabelle, ûnder beskerming fan Jack, nei de heechste toer fan it kastiel om in warskôgingsbeaken te ûntstekken foar de omlizzende lannen.
Op har paad troch it kastiel komme se Fallon tsjin, dy't ûnder de baarnende oalje troch swommen is en it kastiel fia de grêfkelders binnenkrongen is. De reus wit Jack en Isabelle te pakken, mar as er risselwearret om harren op te fretten, smyt Jack him it iene oerbleaune magyske beantsje troch de strôt, dat ûntkymt yn syn mage. Fallon wurdt troch de razenfluch groeiende beanstôk alhielendal útinoar skuord, en itselde bart mei it binnenste fan it keninklik kastiel. Ien grouwe finger, mei de magyske kroan fan Earik de Grutte deromhinne, komt deunby de op 'e grûn fallen Jack en Isabelle telâne.
Mei harren ynoarme krêft kinne de reuzen lang om let de minsken oer. De ophelbrêge wurdt delskuord en it falstek fansiden raamd. As Fumm en de oare reuzen dan op it binnenplak fan it kastiel oer Elmont, de kening en de soldaten gear sille, falle se ynienen op 'e knibbels. It docht bliken dat Jack mei de kroan fan Earik de Grutte op ta it kastiel útkommen is en mei it magyske foarwerp harren hearrigens ôftwingt. Neitiid stjoert er de reuzen werom nei harren lân yn 'e loft en twingt er harren alle beanstokken om te kapjen, sadat se de minskewrâld nea wer berikke kinne. Hoewol't in boeresoan nea mei in prinsesse trouwe kin, wurdt foar Jack in útsûndering makke: hy wurdt yn 'e adelstân ferheft en wurdt meitiid kening foar syn skoanheit Brahmwell yn it plak, mei Isabelle as syn keninginne.
It ferhaal fan 'e reuzen fertelle Jack en Isabelle oan harren bern, en as dy witte wolle wêr't de magyske kroan bedarre is, antwurdzje se inkeld dat dy op in feilich plak bewarre wurdt. Bygeande bylden meitsje dúdlik dat de kroan yn it iepen sicht ferburgen is troch him yn goud te dompeljen en der alderhanne fersierings oan ta te foegjen: it is gewoan de keningskroan fan Cloister wurden. Troch de iuwen hinne wurdt der noch mear oan feroare, oant it Sint Edwerts Kroan wurden is, de keningskroan fan Ingelân, dy't yn 'e ienentweintichste iuw bewarre wurdt yn 'e Toer fan Londen, wylst yn 'e loft boppe Londen de reuzen noch altyd suchtsje yn harren ivige finzenskip.
Produksje
Jack the Giant Slayer waard regissearre troch Bryan Singer nei in senario fan Darren Lemke, Christopher McQuarrie en Dan Studney op basis fan in idee fan Lemke en David Dobkin. It ferhaal wie basearre op it bekende Ingelske mearke Jaap en de Beanstôk en de minder bekende Arthurleginde Jaap de Reuzedeader. It waard foar it earst troch Lemke as ferfilming foarsteld yn 2005, noch foar't oare moderne op mearkes basearre films útkamen, lykas Red Riding Hood (2011) en Snow White and the Huntsman (2012). Oarspronklik soe D.J. Caruso Jack the Giant Slayer regissearje, mar hy waard yn septimber 2009, doe't it projekt noch yn 'e preproduksjefaze ferkearde, ferfongen troch Singer.
As produsinten wiene Dobkin, Singer, Neal H. Moritz, Patrick McCormick en Ori Marmur by it projekt belutsen foar de filmstudio's New Line Cinema, Legendary Pictures, Original Film, Big Kid Pictures en Bad Hat Harry Productions. Foar de film wie in budget beskikber fan $185 oant 200 miljoen, ôfhinklik fan hokker boarne men it measte leauwe oan hechtet. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Newton Thomas Sigel, en de filmmuzyk waard fersoarge troch John Ottman.
Opnamen
De opnamen foar Jack the Giant Slayer setten op 12 april 2011 útein. Der waard filme op ferskate lokaasjes yn Ingelân, wêrûnder Cheddar en de Katedraal fan Wells yn it greefskip Somerset en de Katedraal fan Norwich yn Norfolk. Ek waarden der sênes opnommen yn it Puzzlewood, in bosk mei ûngewoane beam- en rotsformaasjes yn it Wâld fan Dean by Coleford yn Gloucestershire. De binnendoarsênes waarden foar it meastepart filme yn 'e Longcross Studios yn Surrey.
Distribúsje
De distribúsje fan Jack the Giant Slayer waard fersoarge troch Warner Bros. De film gie op 26 febrewaris 2013 yn it TCL Chinese Theatre yn Hollywood yn premiêre, en iepene dêrnei op 1 maart yn 'e Amerikaanske bioskopen. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde op 26 febrewaris 2013 by platemaatskippij WaterTower Music. Jack the Giant Slayer waard op 18 juny 2013 útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Jack the Giant Slayer mingde resinsjes. Yn 'e Chicago Sun-Times omskreau Richard Roeper de film as "in meislepend, orizjineel en tige fermaaklik aventoer". Todd McCarthy fan The Hollywood Reporter fûn de film "as it poer giet om it effisjint fertellen fan it ferhaal, dúdlike logistyk en konsekwinte publyksbelutsenens" dúdlik superieur oan it koarte tiid earder útkommen The Hobbit: An Unexpected Journey.
Dêrfoaroer stie bgl. Justin Chang, dy't yn it tydskrift Variety skreau dat Jack the Giant Slayer "oanfielt, en dat is gjin ferrassing, as in besykjen om te ynkassearjen troch mei te dwaan oan in trend, wêrby't foarlêsboekpersonaazjes en -sitewaasjes mei gefjochtssênes recycle wurde ta in meganysk en wurchsum foarsisber resultaat." Yn The New York Times skreau Manohla Dargis dat de film "neat mear is as in digitaal opfierde, iendiminsjonale kyk op Jaap en de Beanstôk". En yn 'e Los Angeles Times woe Kenneth Turan hawwe dat "Bryan Singer syn ferzje fan it âlde mearke alles hat dat jild keapje kin – útsein in goed skript."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Jack the Giant Slayer in midsmjittich goedkarringspersintaazje fan 52%, basearre op 208 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Hoewol't [yn dizze film] entûsjast aktearre wurdt en it [resultaat] ridlik ûnderhâldend is, wurdt Jack the Giant Slayer oerweldige troch digitale effekten en in saai, ûnpersoanlik ferhaal." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Jack the Giant Slayer in goedkarringspersintaazje fan 51%, basearre op 37 resinsjes.
Opbringst
Jack the Giant Slayer brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $65,2 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $132,5 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $197,7 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $185 oant 200 miljoen betsjut dat in winst fan heechút $12,7 miljoen oant in ferlies fan $2,3 miljoen. Om't dêrby de útjeften yn it ramt fan marketing noch net iens meirekkene binne, kaam Jack the Giant Slayer hoe dan ek net út 'e kosten. Merkanalisten wiisden neitiid foar it útlizzen fan 'e flop op it konflikt tusken de dûnkerder, mear op folwoeksenen rjochte fisy fan regisseur Bryan Singer en de winsk fan 'e filmstudio's om der in famyljefilm fan te meitsjen, liedend ta in kompromis dat noch folwoeksenen, noch bern genôch oanspriek.
Prizen
Jack the Giant Slayer waard yn 2014 nominearre foar de Saturn Award foar bêste fantasyfilm.
Bromberch (Poalen)
Bromberch (Poalsk: Bydgoszcz) is in stêd yn it noardwesten fan Poalen. It is de grutste stêd fan it woiwodskip Koejaavje-Pommeren. De stêd foarmet in agglomeraasje mei it 30 km eastliker lizzende Toruń. Bydgoszcz leit oan de rivier de Brda, in sydrivier fan de Wisła. Fan 1772 oant 1920 wie de stêd efterelkoar Prusysk en Dútsk.
Kultuer
Bydgoszcz húsmannet it grutste operafestival fan Poalen, it Bydgoszcz Opera Festival.
Michiel de Ruyter
Michiel de Ruyter (folút: Michiel Adriaenszoon de Ruyter; Flissingen, 24 maart 1607 – yn 'e Baai fan Syrakuse by Sisylje, 29 april 1676) wie in Nederlânsk seeheld, dy't algemien sjoen wurdt as de bêste admiraal fan syn tiid. Hy wie ôfwikseljend yn 'e tsjinst fan 'e Republyk fan 'e Feriene Nederlannen en fan partikuliere reders, en dêropta wied er in hoart aktyf as selsstannich ûndernimmer op it mêd fan walfiskfeart en hannel. Nei't er syn wurkpaad úteinset wie as in sljochtwei seeman fan Siuwsk komôf, spile er in wichtige rol yn 'e earste trije Ingelske Oarloggen, de Sweedske Oarloch en ekspedysjes tsjin seerôverij yn 'e Middellânske See. De bynamme Bestevaêr, wat "pake" betsjut, krige er fan syn matroazen.
Yn 1665 waard De Ruyter troch tadwaan fan riedpinsjonaris Johan de Witt promovearre ta de rang fan luitenant-admiraal, en dêrmei ta kommandant fan 'e Steatske marine. Fan syn wapenfeiten binne benammen de oerwinning yn 'e Fjouwerdeiske Seeslach yn 1666, de spektakulêre Tocht nei Chatham yn 1667 en de oerwinning yn 'e Slach by Kijkduin yn 1673 yn it ûnthâld bleaun. Nei de moard op de bruorren De Witt, yn 1672, kaam De Ruyter ûnder de nije steedhâlder Willem III fan Oranje-Nassau te tsjinjen. Dyselde stjoerde him mei in swak eskader út nei it Middellânske-Seegebiet, dêr't er yn it ramt fan 'e Frânske Oarloch de Spanjerts helpe moast yn 'e striid tsjin Frankryk. Yn 1676 kaam De Ruyter dêr te sneuveljen yn 'e Slach by Agosta, foar de kust fan Sisylje.
Jonkheid
Michiel de Ruyter waard yn 1607 berne yn it Siuwske Flissingen as Michiel Adriaenszoon; de efternamme 'De Ruyter' soed er pas om 1636 hinne oannimme. Hy waard ferneamd nei syn pake oan heitekant, in boer dy't in lyts spultsje hân hie yn 'e omkriten fan Bergen op Soom. Hy wie it fjirde fan alve bern yn 'e húshâlding fan 'e seeman Adriaen Michielszoon en dy syn frou Alida Jansdochter. Fan syn bruorren en susters kamen de measten te ferstjerren ear't se folwoeksen wiene. De Ruyter syn heit Adriaen waard letter bierdrager yn Flissingen; de bierdragers foarmen yn dy tiid in selsstannich gilde dat yn 'e stêd it allinnerjocht hie op it ferfier fan bier.
Oer de jonkheid fan De Ruyter binne details bekend út ferskate santjinde-iuwske biografyen. De betrouberste dêrfan is dy fan Gerard Brandt, dy't nei De Ruyter syn dea fan syn famylje de opdracht krige en skreau syn libbensferhaal op. Dêrby moat oantekene wurde dat it doedestiden wizânsje wie om alderhanne foarfallen út 'e jonkheid fan 'e beskreaune persoan oan te heljen dy't foarútwiisden nei syn takomstige rom as oarlochsheld. Guon fertellings fan Brandt, lykas it ferhaal dat De Ruyter al jong sa ûnferskrokken wie dat er mei tsien jier de toerpjuts fan 'e Grutte of Sint-Jakobstsjerke beklom en oan 'e bûtenkant wer ôfgie, moatte dêrom mei in kerl sâlt nommen wurde.
It ferhaal dat De Ruyter as jonge yn in touslaggerij wurke, liket nearne nei foarút te wizen, en wurdt dêrom troch de measte histoarisy as autentyk akseptearre. Itselde jildt foar de fermelding dat er by dat bedriuw fanwegen misdragings ûntslach krige en dat er om dyselde reden ek fan skoalle stjoerd waard. As natuerlik lieder soe De Ruyter de oanfierder fan syn skoalmaten west hawwe, mar hy wie ek in dwerskop en in fjochtersbaas. Nettsjinsteande dat learde er genôch skriuwen en lêzen om him letter rêde te kinnen, sjoen de lochboeken fan sines dy't bewarre bleaun binne, al makke er syn Nederlânsk (yn in tiid dat der noch lang gjin sprake wie fan in standerttaal) mei Siuwske dialektismen ôf.
Yn 1618, doe't De Ruyter alve jier wie, gied er foar it earst nei see, eat dat nei syn eigen sizzen altyd al syn djipste hertewinsk west hie. Hy waard hoogbootmansjongen op in Steatsk skip. Yn dy tiid wie de Tachtichjierrige Oarloch tusken de Republyk fan 'e Feriene Nederlannen en it Keninkryk Spanje noch yn folle gong, en inkele jierren letter waard De Ruyter ferwûne troch de Spanjerts kriichsfinzen nommen en fêstset yn La Coruña, yn Galysje. Hy wist dêrwei lykwols te ûntsnappen en rûn mei in pear maten it hiele ein werom nei de Republyk, dwers troch Spanje, Frankryk en de Súdlike Nederlannen hinne. Dat ûnwierskynlike ferhaal is perfoarst autentyk, mei't berneboekeskriuwer John Brosens der yn Spaanske argiven stikken oer opdjippe hat by it ûndersyk dat er die foar yn histoaryske jeugdroman Koers Pal Noord.
Tsjin 'e tiid dat er fyftjin jier wie, yn 1622, hie De Ruyter himsels opwurke ta schipper, wat yn dy tiid de heechste ûnderofsiersrang op in skip wie. Dat jiers waard er promovearre ta hoogbootsmansmaat en yn dy hoedanichheid fear er foar it earst út op in oarlochsskip. It is ûnbekend hoelang't dy earste seetsjinst duorre hat, mar it kin nea net al te lang west hawwe, mei't De Ruyter datselde jiers noch op 'e noed kaam fan in omke oan syn memmekant. Dy omke wie ruter yn it leger fan steedhâlder Maurits fan Oranje-Nassau, dat op dat stuit by Kleef lei. Neffens de oerlevering soe it west hawwe om dizze man te earjen, dy't blykber in leaflingsomke fan him wie, dat De Ruyter letter 'De Ruyter' as efternamme oannaam. Guon histoarisy achtsje it wierskynliker dat de namme 'De Ruyter' ûntliend is oan it ruiten oftewol rôvjen fan skippen, sa't kapers dat diene. De stavering fan dy namme stie trouwens net fêst, noch it derby brûken fan it tuskenfoechsel 'de'. Nei goed santjinde-iuwsk gebrûk skreau ek De Ruyter sels syn namme op alderhanne manearen. Pas yn 'e njoggentjinde iuw begûn men standert de staveringsfariant 'De Ruyter' te brûken.
Mei syn omke naam De Ruyter letter dat jier as 'bussjitter' diel oan 'e striid tsjin 'e Spanjerts by it Belis fan Bergen op Soom. No is 'bussjitter' in dûbelsinnige beneaming, dy't sawol 'musketier' as 'kanonnier' betsjutte kin, mar it wurdt frij algemien oannommen dat De Ruyter as kanonnier tsjinne, om't oan sokken altyd in tekoart wie en seelju der net selden foar oanlutsen waarden, dy't ommers op harren skippen faak ek ûnderfining mei kanons opdien hiene. De Ruyter holp by Bergen op Soom, dêr't de famylje fan syn heit oarspronklik wei kaam, mei oan it ûntset fan 'e stêd fan 'e Spaanske belegering.
Karriêre as keapman en ûndernimmer
Nei syn aventoeren by it Belis fan Bergen op Soom waard De Ruyter keapman, en yn dy hoedanichheid wied er oant 1631 foar it Flissingske keapmanshûs Lampsins aktyf as hannelsagint yn Dublin, dêr't er floeiend Iersk learde. Ut dy tiid stammet it ferneamde mar twivelige ferhaal dat De Ruyter, op in weromreis út Dublin, in besykjen fan 'e Dúntsjerker kapers om syn skip te interjen dwerseide troch de bûtenkant fan it skip yn te smarren mei Ierske bûter. By in oar treffen mei de Dúntsjerkers soed er in kapersskip ta oerjefte twongen hawwe troch der bretaalwei op ta te farren wylst syn eigen bemanning mar 17 koppen telde, wylst de Dúntsjerker 120 opfarrenden en tweintich kanonnen hie. De kaperkaptein joech him lykwols oer om't er miende dat inkeld in folle sterker skip op sa'n wize doare soe oan te fallen. By wer in oar treffen mei de Dúntsjerkers soe De Ruyter mei in houwiel oan 'e holle ferwûne rekke wêze, neffens Brandt de iennichste earnstige oarlochsferwûning dy't er ea oprûn foar de fatale treffer yn 1676.
Yn 1633 kaam De Ruyter as stjoerman oan board fan 'e walfiskfarder de Groene Leeuw. Dat wie in skip fan 'e Noardske Kompanjy, dat as bestimming it eilân Jan Mayen yn 'e Noarske See hie. Dy reis duorre fan 8 maaie oant 8 septimber. Yn 1635 fear er, noch hieltyd as stjoerman, op itselde skip nei Spitsbergen. Fierders wied er ek aktyf op 'e rûte nei Súd-Amearika. Yn 1637 sylde De Ruyter út as kaptein fan in saneamd 'direksjeskip', in partikulier oarlochsskip, dat yn dit gefal eigendom wie fan it Flissingske keapmanshûs Lampsins. Mei dat skip moast er de swakke Steatske float bystean yn 'e striid tsjin 'e Dúntsjerker kapers. Om't Seelân net in offisjele direksjekeamer hie, kin De Ruyter sels op dizze tocht ek as kaper beskôge wurde. Yn 1640 waard er kaptein op 'e keapfarder Vlissinge, op 'e nij yn 'e tsjinst fan Lampsins. Mei dat skip makke De Ruyter in stikmannich reizen nei West-Ynje.
Yn 1641 gie De Ruyter koart yn Steatske oarlochstsjinst. Hy tsjinne doe mei de rang fan skout-by-nacht en kaptein fan it oarlochsskip De Haze ûnder fise-admiraal Aert Gijsels van Lier, en focht yn 'e Slach by Kaap Sint-Finsint tsjin 'e Spaanske marine. Dat alles yn it ramt fan 'e Portegeeske Restauraasjeoarloch, wêrmei't it Keninkryk Portegal him nei sechstich jier Spaanske besetting wer ta in ûnôfhinklik lân ûntjoech.
Fan 1644 oant en mei 1651 makke De Ruyter mei syn skip de Salamander as selsstannich ûndernimmer in soad hannelsreizen op Marokko en West-Ynje. Yn 1650 ferbleau er mear as acht moannen yn 'e havenstêd Agadir, yn súdlik Marokko. De reden dêrfoar is net bekend, mar wol liet er optekenje dat er dêr "mei in protte fertriet" tahold. Syn reizen nei Marokko wiene fierders tige winstjaand. Hy ferkocht der wapens, piper, bilen, sulverne drinknappen, houten kistkes en huodden oan Sidi Ali ben Mohammed, in opstannelingelieder yn in súdlik provinsje. Ek ferjage er in kear de Barbarijske seerôvers dy't mei harren skippen de haven fan Salé blokkearren, wêrnei't er mei grut earbetoan yn 'e tankbere stêd ûntfongen waard.
Houlik en gesin
Under de namme fan Machghyel Adriaenszoon troude De Ruyter op 16 maart 1631 mei de boeredochter Maayke Velders út it Walcherske Grijpskerke. Dy kaam lykwols al op 31 desimber fan datselde jier yn it kreambêd te ferstjerren. Harren bern, it dochterke Alida of Aaltje, stoar trije wiken letter.
De Ruyter wertroude op 1 july 1636 mei Neeltje Engels (1607-1650), dy't út in begoedige regintefamylje kaam. Mei har krige er fiif bern: Adriaen (1637-1655), Cornelia of Neeltje (1639-1720), in trêde dochterke (1641) dat lykwols nei in pear dagen sûnder doopt te wêzen ferstoar, Alida of Aaltje (1642-1679) en Engel (1649-1683). Tsjin 'e tiid dat De Ruyter yn 1650 foar de twadde kear widner waard, hied er al in fermogen opboud fan tsientûzenen gûnen en dêropta it poorterschap (boargerrjocht) fan Flissingen krigen.