cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Memoirs of a Geisha (film)
Memoirs of a Geisha is in Amerikaanske histoaryske romantyske dramafilm út 2005 ûnder rezjy fan Rob Marshall, mei yn 'e haadrollen Zhang Ziyi, Suzuka Ohgo, Gong Li, Michelle Yeoh en Ken Watanabe. De titel betsjut: "Memoires fan in Geisha". De film wie basearre op 'e roman mei deselde namme fan Arthur Golden út 1997. It ferhaal folget it libben fan it Japanske famke Chiyo, dat yn 'e 1920-er jierren as bern troch har ferearmoede âldelju ferkocht wurdt om geisha te wurden. Memoirs of a Geisha konsintrearret him benammen op 'e selsopoffering dy't fan geisha's yn it Japan fan foar de Twadde Wrâldoarloch ferwachte waard en op 'e swierrichheden fan geisha's om in plak yn 'e nei-oarlochske maatskippij te finen. De film krige mingde resinsjes fan 'e Westerske filmkritisy en waard yn 'e Folksrepublyk Sina ferbean. Yn 'e bioskopen ûntjoech er him ta in beskieden kommersjeel súkses. Memoirs of a Geisha wûn ferskate prizen, wêrûnder trije Oscars, in Golden Globe, trije BAFTA Awards en in Satellite Award.
Plot
Chiyo Sakamoto, in jong famke út in ferearmoede húshâlding yn in ôfhandich fiskersdoarp, wurdt troch har heit yn 'e mande mei har suster Satsu ferkocht oan in okiya, in geishahûs, sadat er fan it jild de fersoarging fan harren slim sike mem betelje kin. Chiyo bedarret yn 'e okiya fan "mem" Kayoko Nitta, yn Kyoto, mar Satsu wurdt ôfwiisd om't se net moai genôch wêze soe om geisha te wurden; sy wurdt ynstee oan in bordeel ferkocht. Yn 'e okiya fan mem Nitta komt Chiyo yn 'e kunde mei "beppe", dy't it geishahûs earder bestjoerd hat, en "muoike", de assistinte fan mem. Fierders wenje der Hatsumomo, in geisha dy't tige tsjep, mar ek wreed is, en in oar jong famke dat "Pompoentsje" neamd wurdt en mei wa't Chiyo daliks befreone rekket.
Chiyo is wanhopich om Satsu werom te finen, en nei ferrin fan tiid heart se fan Hatsumomo dat Satsu by de okiya oan 'e doar west hat. Hatsumomo twingt Chiyo om te dwaan wat se seit yn ruil foar de ynformaasje oer hokker bordeel Satsu yn wurket. As se it har einlings fertelt, glûpt Chiyo fuort en siket se Satsu op. De beide susters meitsje plannen om 'e oare deis tegearre út te naaien. As Chiyo dy jûns weromkeart yn 'e okiya, ûntdekt se dat Hatsumomo yn in skuorke op it binnenplak seksuële omgong hat mei har frijer Koichi. Se wurde allegearre trappearre troch mem Nitta en muoike. Mem ferbiedt Hatsumomo om Koichi ea noch te sjen, en se lit de okiya op 't slot dwaan, sadat nimmen der noch út- of ynglûpe kin.
Chiyo besiket dêrom oer it dak te ûntsnappen om har ôfspraak mei Satsu net mis te rinnen, mar se sakket troch it dak hinne en rekket earnstich ferwûne. Sadwaande giet se foarearst nearne mear hinne, en fan Satsu, dy't nei útnaaid te wêzen net werom kin nei it bordeel, sjocht noch heart se ea wat werom. Mem Nitta lit Chiyo fersoargje troch in dokter, dêr't de skuldelêst fan Chiyo oan 'e okiya noch fierder troch oprint. Om har te straffen leit mem har oplieding ta geisha stil, sadat se fan no ôf oan in ienfâldige tsjinstfaam wêze sil. Ek jout se har in brief dat in skoft lyn út har doarp arrivearre is, wêryn't tynge dien wurdt fan it ferstjerren fan har mem, en, koarte tiid letter, fan har heit.
Op in dei, as Chiyo gûlend oan 'e igge fan 'e rivier sit, alhiel telider slein oer har útsichtleaze sitewaasje, wurdt se oansprutsen troch in rike jongeman, beselskippe troch in pear foarname geisha's dy't him oansprekke as "foarsitter". Om har op te fleurjen, keapet er wetteriis mei in smaakje foar har en jout har in bûsdoek mei in muntstik deryn dêr't se mear as in moanne fan ite kin. Ynstee giet se nei de pleatslike sjinto-timpel, dêr't se de munt as jefte weijout en yn in gebed har winsk útsprekt dat se de foarsitter weromsjen sil en ûnderdiel fan syn libben wurde mei. Syn bûsdoek, lykwols, bewarret se as har grutste skat. Ynspirearre troch it foarfal, nimt se har fan dy dei ôf foar om alle obstakels te oerwinnen om dochs geisha te wurden.
Ferskate jierren letter makket Pompoentsje har debút as maiko (learling-geisha) ûnder Hatsumomo har wrede ûnderrjocht. Chiyo hâldt goede moed dat sy dy status ek ris berikke sil, hoewol't ûndúdlik is hoe, mei't se noch altyd inkeld in tsjinstfaam yn 'e okiya is. Dy winter komt de foaroansteande geisha Mameha, de wichtichste rivale fan Hatsumomo, lykwols del yn 'e okiya. Se docht mem Nitta in oanbod dat dy net ôfwize kin, oangeande de oplieding fan Chiyo ta geisha. Dêrfoar moat Chiyo alle tiid ynhelje dy't ferlern gien is trochdat se as tsjinstfaam wurke, mar dat slagget har. Chiyo wurdt in maiko en kriget fan Mameha de geishanamme Sayuri taparte. Har súkses makket Hatsumomo, dy't har dochs al net lije mocht, oergeunstich.
Mameha bringt Sayuri by in sûmowrakselwedstryd yn 'e kunde mei twa fan har klanten, de ûndernimmer Ken Iwamura, dy't deselde as de foarsitter blykt te wêzen, en dy syn sakepartner Nobu. De mannen hawwe tegearre yn 'e Twadde Sineesk-Japanske Oarloch yn Mantsjoerije fochten, en dêrby hat Nobu it libben fan 'e foarsitter rêden. Nobu is dêrby slim ferwûne rekke en draacht dêr noch altyd de groeden fan. Hy is in rjochtlinich man dy't net folle op hat mei geisha's. As Hatsumomo by de wedstryd ferskynt, is Mameha bang dat se besykje sil Sayuri te sabotearjen. Dêrom jout se har opdracht om te bearen as mei se Nobu graach lije, mei't Mameha wit dat Hatsumomo Nobu net útstean kin. Tsjin alle ferwachtings yn rekket Nobu ûnder de yndruk fan Sayuri, dy't dêr sels hielendal net wiis mei is om't se inkeld eagen hat foar de foarsitter.
Om har populariteit te fergrutsjen, organisearret Mameha letter in feiling foar de mizuage (ûntfamming) fan Sayuri. Dêrnei sil se in folleard geisha wêze. It is de bedoeling dat de ûntfamming safolle mooglik opbringt, want de oerienkomst fan Mameha mei mem Nitta wie dat Sayuri binnen in healjier nei har geisha-wurden alle skulden oan 'e okiya ôfbetelle hawwe soe. Hatsumomo besiket it proses te dwerseidzjen troch falske geroften oer Sayuri te fersprieden, dy't geregeldwei seksuële omgong mei sljochtwei fiskers en seelju hawwe soe. Om dat tsjin te gean beävensearret Mameha foar Sayuri in optreden as dûnseresse foar in selekt selskip fan pommeranten, ûnder wa de grizelige dokter "Krab" en har eigen danna (patroan), de baron. Neitiid stiet de baron derop dat Sayuri foar it kersebluossemfeest op syn lângoed oanwêzich wêze sil, op in datum dat Mameha der net by wêze kin.
Mem Nitta, dy't alhiel yn 'e wolkens is mei de gong fan saken, makket bekend dat Sayuri har erfgenamte is as berêdster fan 'e okiya. Dêrmei slacht se sawol de hoop fan Pompoentsje op it berikken fan dy posysje, as dy fan Hatsumomo om fia de swakke Pompoentsje sizzenskip oer de okiya te krijen, de grûn yn. It betsjut de ein fan 'e freonskip tusken Sayuri en Pompoentsje. Nei't Sayuri weromkeart yn 'e okiya fan har muzuage-seremoanje, treft se in dronken Hatsumomo oan yn har keamer. Hatsumomo hat tusken har besittings de bûsdoek fan 'e foarsitter fûn en de beide geisha's reitsje behelle yn in gefjocht om it ding. Dêrby wurdt in petroaljelamp omreage, mei as gefolch dat der in brân ûntstiet dy't de okiya slimme skea tabringt. De ferbittere Hatsumomo wurdt neitiid troch mem Nitta út 'e okiya ferballe.
Underwilens is de Twadde Wrâldoarloch oan 'e gong, en de súksesfolle karriêre fan Sayuri as geisha wurdt ôfsnien as de earste Amerikaanske bombardeminten fan Japanske stêden plakfine. Op befel fan 'e oerheid wurde de ynwenners fan 'e hanamachi, de buerten fan 'e stêden dy't bedoeld binne foar fermaak en dêr't ek alle okiya steane, evakuëarre. De foarsitter soarget dat Mameha oan it wurk kin as ferpleechkundige, wylst Sayuri beskûl fynt op it plattelân, by goekunde fan Nobu.
Nei't ferskate jierren foarbygien binne en Japan ûnderwilens troch de Amerikanen beset is, wurdt Sayuri dêr opsocht troch Nobu. Hy freget har om wer geisha te wurden, sadat se de Amerikaanske kolonel Derricks foar him beynfloedzje kin, fan wa't er tastimming nedich is om syn fabryk wer opstarte te meien. Sayuri siket Mameha op, dy't mei tsjinnichheid har help taseit, en Pompoentsje, dy't no as prostituee wurket en folle lokkiger liket te wêzen as yn har âlde libben. Mei Nobu, de foarsitter, kolonel Derricks en inkele oare Amerikaanske ofsieren fleane de trije geisha's nei de Amami-eilannen. Dêr docht de kolonel oan Sayuri in ûnearber foarstel, mar hja wiist him ôf en leit him út dat geisha's gjin hoeren binne.
Neitiid komt Nobu by har en fertelt har dat er smoarfereale op har is. Sayuri, dy't sels smoar is op 'e foarsitter, is dêr hielendal net wiis mei. Nobu freget har oft se mei Derricks sliept hat, want mocht dat sa wêze, dan wol er neat mear fan har witte. Sayuri beswart him dat dat net sa is, mar neitiid betinkt se dat soks de iennichste manear is om fan him ôf te kommen. Dêrom ferliedt se Derricks en freget se Pompoentsje om derfoar te soargjen dat Nobu har mei Derricks op bêd sjocht. It docht lykwols bliken dat Pompoentsje hielendal net sa lokkich mei har nije libben is as se beart, en dat se eins noch altyd wrokket oer it feit dat Sayuri har de okiya ôfnommen hat. Dêrom nimt se net Nobu mei om Sayuri mei Derricks op bêd te ûnderbrekken, mar de foarsitter. Sayuri beseft dat it no nea mear wat wurde kin tusken har en de foarsitter. Se klimt nei it heechste part fan it eilân en lit dêr de bûsdoek, dy't se al dy jierren bewarre hie, fuortwaaie op 'e wyn.
Werom yn Kyoto kriget Sayuri net folle letter fia mem Nitta in útnûging om yn in teehûs te kommen, dêr't in rike klant har moetsje wol. Se ferwachtet Nobu te sjen, mar it blykt ynstee de foarsitter te wêzen. Hy fertelt har dat Nobu heard hat fan har en Derricks, en dat er har nea mear sjen wol. Hy bychtet no ek op dat hy it wie, dy't Mameha oantrune hat om Sayuri ta geisha op te lieden. Krekt as Sayuri hat ek hy nea dy moeting oan 'e igge fan 'e rivier ferjitte kinnen. Mar doe't Nobu belangstelling foar har krige, hold er him yn, want de man hie ommers syn libben rêden. Sayuri bekent har leafde foar de foarsitter en se tútsje inoar.
Preproduksje
Koart nei't yn 1997 de roman Memoirs of a Geisha, fan skriuwer Arthur Golden, publisearre wie, kochten filmprodusinten Douglas Wick en Lucy Fisher dêr foar $1 miljoen de filmrjochten op foar Red Wagon Entertainment, mei finansjele stipe fan it gruttere Columbia Pictures. It jiers dêrop wie regisseur en produsint Steven Spielberg fan doel om it boek te ferfilmjen nei't er klear wie mei Saving Private Ryan. Spielberg woe der in Ingelsktalige film fan meitsje, wylst it foartiid de bedoeling west hie dat it in Japansktalige film wurde soe. David Geffen, ien fan 'e oare oprjochters fan Spielberg syn DreamWorks Pictures, besocht him lykwols ôf te bringen fan syn foarnimmen om Memoirs of a Geisha te meitsjen, om't er it ferhaal net goed genôch fûn. Ien en oar soarge foar fertraging, en yn 2002, doe't Spielberg ûnderwilens û.m. Minority Report en Catch Me If You Can makke hie, besleat er Memoirs of a Geisha oan in oare regisseur oer te dragen en sels inkeld as produsint by it projekt belutsen te bliuwen.
Opnamen
Dêrop fregen Wick en Fisher Rob Marshall foar de rezjy, dy't wol belangstelling hie om in 'gewoane' film te meitsjen nei't er twa musicals (Annie en Chicago) regissearre hie. Marshall wurke op basis fan in senario dat skreaun wie troch Robin Swicord. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Dion Beebe, wylst de filmmuzyk fersoarge waard troch John Williams. Memoirs of a Geisha waard in ko-produksje fan 'e filmstudio's Columbia Pictures, DreamWorks Pictures, Spyglass Entertainment, Amblin Entertainment en Red Wagon Entertainment, dêr't in budget fan $85 miljoen foar beskikber wie.
Fan 'e trije wichtichste aktrises yn 'e film, Zhang Ziyi, Gong Li en Michelle Yeoh, hie net ien in etnysk Japanske eftergrûn. Hja giene seis wiken lang op training om te learen wat it is om in geisha te wêzen. Dêrby waarden harren tradisjonele geisha-praktiken lykas Japanske muzyk, Japanske dûns en de teeseremoanje bybrocht.
Antropologe Liza Dalby waard oanlutsen om by de produksje fan 'e film as adviseur te fungearjen oangeande kulturele saken. Hja soe letter yn in fraachpetear sizze dat hoewol't Marshall en de produsinten har geregeldwei nei har miening fregen, se dêrnei oer it algemien trochsetten wat se dochs al fan doel west hiene. Dalby omskreau Memoirs of a Geisha as "in fergriemde kâns" om 'e foaroarlochske Japanske maatskippij, wat geisha's oanbelange, akkuraat wer te jaan.
De opnamen fan Memoirs of a Geisha fûnen plak op lokaasje yn it Japanske Kyoto en op in spesjaal boude filmset op in ranch yn Thousand Oaks, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. De measte binnendoarsênes waarden opnommen yn 'e Sony Pictures Studios yn Culver City (Kalifornje). De opnamen begûnen op 29 septimber 2004 en duorren oant 31 jannewaris 2005.
Postproduksje
Under de postproduksje fan Memoirs of a Geisha hiene de lûdseditors der in hiele put oan om it Ingelsk fan 'e cast fersteanber te meitsjen. It meastepart fan 'e akteurs bestie nammentlik út Sinezen en Japanners, wêrfan't guon gjin Ingelsk sprieken en by de opnamen gebrûk makke hiene fan út 'e holle learde fonetyske tekstregels. De lûdseditors moasten de dialooch ferbetterje troch missende of ûnfersteanbere klanken en wurdlidden út oare opnamen te knippen en yn te plakken. Dy prestaasje soe letter beleanne wurde mei in nominaasje foar de Oscar foar bêste lûdsmontaazje.
Distribúsje
De distribúsje fan Memoirs of a Geisha waard fersoarge troch Sony Pictures Releasing. De film gie op 29 novimber 2005 yn premiêre yn 'e Japanske haadstêd Tokio. Yn Japan hie de film de titel Sayuri, nei de geishanamme fan 'e haadpersoan. Op 9 desimber iepene Memoirs of a Geisha yn 'e Amerikaanske bioskopen. It soundtrackalbum kaam al op 22 novimber 2005 út.
Westerske wrâld
Yn 'e Westerske wrâld krige Memoirs of a Geisha fan 'e filmkritisy mingde resinsjes. Yn The Washington Times waard de film omskreaun as "in wielderich trouwe […] adaptaasje". De Londenske Evening Standard ferliek Memoirs of a Geisha mei it bekende mearke Jiskepûster en hie in protte lof foar Gong Li yn 'e rol fan Hatsumomo, de wichtichtste antagonist yn 'e film. De resinsint fan 'e Daily Record, in krante út Glasgow, skreau: "de wrâld fan 'e geisha's wurdt skildere mei sa'n mjitte fan yntym detail dat er tiidleas liket, oant de oarloch, en dêrmei de moderne wrâld, in ein oan it mearke makket."
De New Statesman hie lykwols krityk op 'e plot en stelde dat Memoirs of a Geisha "it lytse bytsje faasje dat de film hie, ferliest" nei't Hatsumomo har ôfjûn hat, "en útinoarfalt yn it iene prachtige plaatsje nei it oare." Ek stelde deselde resinsint dat de film "de wittenskiplike toan fan it orizjineel falle lit om 'e soapsearje bleat te lizzen dy't ûnder dat oerflak boarrelet."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Memoirs of a Geisha in ûndergemiddeld goedkarringspersintaazje fan 35%, basearre op 164 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] is minder nuansearre as syn boarnemateriaal; it mei in wielderich útfierde produksje wêze, mar it azemet likegoed de simplistyske sfear fan in soapsearje." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Memoirs of a Geisha in goedkarringspersintaazje fan 54%, basearre op 38 resinsjes.
Japan en Sina
Yn Japan en Sina wiene de resinsjes foar Memoirs of a Geisha mingd oant negatyf. Yn it foarste plak ûntstie der opskuor oer de casting fan 'e film, mei't fan alle trije wichtichste aktrises dy't geisha's spylje net ien út Japan komt of in etnysk Japanske eftergrûn hat. Zhang Ziyi (Chiyo/Sayuri) komt út Sina en foar Gong Li (Hatsumomo) jildt itselde, al naam sy yn 2008 de Singapoereeske nasjonaliteit oan, wylst Michelle Yeoh (Mameha) in Maleizyske aktrise fan etnysk Sineesk komôf is. De produsinten fan 'e film ferdigenen de kar foar dy aktrises troch derop te wizen dat it har om "aktearkwaliteit en nammebekendheid" gie en net om 'e fraach oft se wol de juste etnisiteit hiene. Nettsjinsteande dy útlis (of miskien wol dêrtroch) naam in diel fan it Japanske publyk oanstjit oan 'e castingkar. Oaren hiene krityk op 'e ôfskildering fan 'e geisha's yn 'e film, dy't se net akkuraat en tefolle ferwesterske fûnen. Japanolooch Peter MacIntosh stelde dat de film dúdlik net makke wie mei in Japansk bioskooppublyk op it each, en dat eltsenien dy't wat kennis hie fan 'e Japanske kultuer him oer de film besauwe soe.
De fijannichste reäksje op Memoirs of a Geisha kaam lykwols út 'e Folksrepublyk Sina, dêr't de fertoaning fan 'e film troch de steatssensuer ferbean waard. Dat hie te krijen mei de eftergrûn fan 'e film, dy't rint fan 'e 1920-er jierren oant en mei de 1940-er jierren, en dêrtroch sawol de perioade fan 'e Twadde Sineesk-Japanske Oarloch as de Twadde Wrâldoarloch omfiemet. Dat wie in snuorje wêryn't de Japanners rûnom oarlochsmisdieden yn Sina begiene en tsientûzenen Sineeske (en oare) froulju twongen om as "treastfamkes" (in eufemisme foar prostituee) yn bordelen fan it Keizerlike Japanske Leger te wurkjen. De casting fan Sineeske aktrises as geisha's (ek al binne dat gjin prostituees) foel dêrtroch yn Sina hielendal ferkeard. Dêrby kaam noch dat yn 'e film it personaazje Nobu, dat yn Mantsjoerije tsjin 'e Sinezen fochten hat, omskreaun wurdt as in oarlochsheld. Om't de film inkeld fan it Japanske eachpunt út makke is, en sa'nent yn Japan doedestiden perfoarst as oarlochsheld beskôge waard, doocht dy útspraak eins histoarysk sjoen wol. It is lykwols in gefoelige kwestje dy't yn Sina begryplikerwize kwea bloed sette, ek al wurdt de oarloch yn 'e film mar sydlings neamt.
Opbringst
Yn 'e Feriene Steaten en Kanada brocht Memoirs of a Geisha yn 'e bioskopen $57 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $105,2 miljoen. Yn Japan hie de film mar in hiel tuskenbeiden resultaat, nettsjinsteande it feit dat it in bigbudgetfilm mei in Japansk tema wie. Dat hie der nei alle gedachten mei te krijen dat de geisha's en harren kultuer yn 'e film net akkuraat werjûn wurde. Yn 'e Feriene Steaten ûnderfûn Memoirs of a Geisha benammen konkurrinsje fan King Kong, The Chronicles of Narnia en Fun with Dick and Jane. Wrâldwiid kaam de opbringst út op $162,2 miljoen. Ofset tsjin in budget fan $85 miljoen betsjutte dat in winst fan $77,2 miljoen minus marketingkosten. Dêrmei wie Memoirs of a Geisha in beskieden kommersjeel súkses.
Prizen
Memoirs of a Geisha krige ferskate prizen en nominaasjes. By de Golden Globes waard de film yn jannewaris 2006 nominearre yn twa kategoryen, wêrûnder dy foar bêste aktrise yn in dramafilm (Zhang Ziyi). Hy wûn de Golden Globe foar bêste orizjinele filmmuzyk (John Williams). By de Oscars, letter datselde jiers, waard de film nominearre foar seis prizen, wêrûnder bêste orizjinele filmmuzyk, bêste lûdsmontaazje en bêste lûdsmixing. Hy wûn de Oscars foar bêste kamerarezjy (Dion Beebe), bêste artdirection (John Myhre en Gretchen Rau) en bêste kostúmûntwerp (Colleen Atwood).
By de Britske BAFTA Awards waard Memoirs of a Geisha ek nominearre foar seis kategoryen, wêrûnder bêste aktrise (Zhang Ziyi), bêste produksje-ûntwerp en bêste fisazjy. Hy wûn de BAFTA's foar bêste kamerarezjy, bêste kostúmûntwerp en de spesjale Anthony Asquith Award for Achievement in Film Music. Fierders waard de film ek nominearre foar njoggen Satellite Awards, wêrfan't ien wûn, foar bêste adaptearre senario (Robin Swicord). Zhang Ziyi waard foar har rol ek noch nominearre foar de Screen Actors Guild Award foar bêste aktrise en de NAACP Image Award foar bêste aktrise.
Byrsa
thumb|In kaart fan Kartago út 1844 mei yn it midden de Byrsa Byrsa is in heuvel yn de âlde stêd Kartago, dêr't yn de âldheid in sitadel op stie.
Namme
De namme Byrsa komt mooglik fan it Fenisyske wurd brt, dat sitadel betsjut, mar it kin ek ôflaat wêze fan it Semityske wurd *bostra, dat "steile helling" betsjut.
Neffens in leginde soe Dido Kartago stifte hawwe op Byrsa yn de grutte fan in hiele oksehûd. Dat ferhaal is nei alle gedachten folle letter optocht, mar it Aldgrykske wurd foar "oksehûd" is byrsa (βυρσα), en klinkt itselde as "Byrsa". It is dus mooglik dat it ferhaal fan de leginde ôflaat waard fan de namme fan de heuvel.
Stifting fan Kartago
Kartago waard neffens de oerlevering yn 814 f.Kr. stifte troch de Fenysjers. Neffens de leginde, lykas dy troch de skriuwer Pompejus Trogus skreaun waard, waard de stêd troch de út Tyrus wei flechtsjende prinsesse Dido stifte. Op de noardafrikaanske kust waarden Dido en har folgelingen wolkom hjitten troch de Numidyske kening Hiarbas. Hja frege him om in stikje lân en krige dy yn de grutte fan ien hiele oksehûd. Dido snie de hûd yn tige tine stripen en lei dy efterinoar oan om de gânse heuvel hinne. Op dy heuvel boude se de Kartaachske sitadel, it sintrum fan Qart-Hadasht, dat Punysk foar "nije stêd" betsjut. Neffens de Aeneis fan Fergilius út de Romeinske mytology flechte de Trojaanske held Aeneas nei Kartago. Fergilius omskriuwt Kartago as in stêd mei in sterke ommuorre sitadel, de befluorre strjitten, de haven, it teäter, en yn it midden fan de stêd in hillich bosk mei de grutte timpel fan Tanit, dy't yn de Latynske foarm Juno Caelestis hiet, dy't de beskermgoadinne fan de stêd wie. Dido rekke fereale mei Aeneas, mar doe't er letter nei Latium yn Itaalje ferfear, waard Dido tige drôvich en stuts se harsels dea op in brânsteapel dy't dêrnei oanstutsen waard.
Yn de werklikheid hiene de Fenysjers nei alle gedachten al earder kontakt mei de Numydjers. Doe't de Fenysjers oan de kust fan it hjoeddeistige Tuneezje oankamen, kaam it de Numydjers yn it sin dat de stifting fan in Fenisyske hannelspost harren ek in grut foardiel jaan koe. Sadwaande joegen se de Fenysjers tastimming en stiftsje in koloanje op harren gebiet.
Opkomst en neigean fan Kartago
thumb|De Punyske [[nekropolis op Byrsa]] Kartago ûntjoech him ta in woltierige hannelstêd. Fan Byrsa ôf woeks de stêd út nei it suden en easten oant de Middellânske See. It tichtst befolkte part fan Kartago lei om de Kartaachske havens hinne. Op de súdkant fan Byrsa wie in grutte nekropolis.
Yn 146 f.Kr. oan de ein fan de Tredde Punyske Oarloch, waard Kartago nei in belis fan krapoan fjouwer jier troch de Romeinske generaal Skipio Aemilianus ynnommen. De befolking waard foar it grutste part fermoarde of ta slaaf makke en de stêd waard folslein ferwoastge. Ynearsten mocht der neat mear op de ruïnen fan Kartago boud wurde, mar ûnder Julius Caesar en keizer Augustus waard de stêd as Romeinsk Kartago fannijs alhiel opboud. De top fan Byrsa waard lykmakke, dêr't der troch hjoed-de-dei gjin rêsten fan de Punyske gebouwen mear bestean. De Romeinen leine op de heuvel in foarum mei in foarplein fan 13.000 m² oan mei timpels, rjochtsgebouwen en in argyfgebou.
Lettere tiid
Tusken 1884 en 1890, ûnder Frânsk bestjoer, waard op Byrsa de Katedraal fan Sint-Louis fan Kartago boud. De tsjerke waard nei de ûnôfhinklikens fan Tuneezje troch de oerheid oernommen en de earetsjinst koe dêr net mear holden wurde.
Ever Dream (liet fan Nightwish)
Ever Dream is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Nightwish yn 2002 en útbrocht op it album Century Child fan Nightwish út 2002. Ever Dream wie it fjirde nûmer op it album en waard op 3 maaie 2002 útbrocht as earste single fan it album.
Oer it nûmer
Ever Dream is skreaun troch Tuomas Holopainen. Live begjint it nûmer op in oare wize as op it album, earst mei allinnich it toetseboerd en de sang yn it earste kûplet, dêrnei wurde de oare ynstruminten bespile.
Jingle All the Way (film út 1996)
Jingle All the Way is in Amerikaanske krystkomeedzjefilm út 1996 ûnder rezjy fan Briant Levant, mei yn 'e haadrollen Arnold Schwarzenegger en de komyk Sinbad. De titel betsjut "Rinkel it Hiele Ein", en is in tekstregel út it bekende krystferske Jingle Bells. It ferhaal giet oer in wurkferslaafde heit dy't de deis foar kryst noch in krystkado foar syn jonge soan besiket te keapjen, as it soarte boartersguod dat it jonkje hawwe wol, oeral al útferkocht is. Syn wanhopige syktocht bringt him yn kontakt mei in psychopatyske postrinder, in autoritêre plysjeman en in klandestine swarthannelsoperaasje fan in groep krystmannen. Fan 'e filmkritisy krige Jingle All the Way oer it algemien negative resinsjes, en it wie yn 'e bioskopen mar in beskieden kommersjeel súkses. Nettsjinsteande dat hat film him troch de jierren hinne ta in soarte fan klassiker ûntjûn, dy't elts jier mei de kryst yn in protte lannen op 'e tillefyzje útstjoerd wurdt.
Plot
Yn Minneapolis besteget de wurkferslaafde matrasseferkeaper Howard Langston tefolle oandacht oan syn baan en net genôch oan syn gesin. Dêrby stekt er allegeduerigen min ôf yn ferliking mei syn glûpske en koartby skieden buorman Ted Maltin, dy't temûk in eachje op Howard syn frou Liz hat. Nei't er in wichtige seremoanje fan syn jonge soan Jamie mist hat, wêrby't dy op karateles de pearse bân útrikt krige, besiket er dy jûns út alle macht om it goed te meitsjen mei it teloarstelde jonkje. Dêrom ûnthjit er dat Jamie oer twa dagen mei de kryst alles krije sil dêr't er om frege hat. Wat Jamie hawwe wol, is in beweechbere, selspratende Turboman-pop mei alle tabehear, dy't basearre is op 'e tige populêre bernesearje Turboman, oer de superheld mei deselde namme. Alle bern wolle sa'n pop hawwe, en as er dy net kriget, seit Jamie, sil eltsenien de gek mei him hawwe. Howard bewissiget him dat er nearne oer yn hoecht te sitten.
As se letter dy jûns op bêd geane, freget Liz oft Howard der wol oan tocht hat om in Turboman-pop te keapjen, sa't se him in wykmannich lyn opdroegen hat. Howard antwurdet fan wol, mar it is dúdlik dat it him glêd fergetten is. It komt him raar oer it mad as Liz seit dat dat mar moai is, om't dy dingen no nearne mear te besetten binne. Om't er wiif en bern net wer teloarstelle wol, set Howard op 'e dei foar kryst mei in ferlechje ôf, de stêd yn, dêr't er alle boartersguodwinkels ôfrint. Oeral blykt de Turboman-pop lykwols útferkocht te wêzen, al binne der noch genôch poppen fan Booster, it helpke fan Turboman, dêr't net ien belang by hat.
Yn in winkelsintrum wurdt Howard oansprutsen troch in keardel yn in krystmanpak, dy't him ynflústeret dat er him wol oan in Turboman-pop helpe kin. Hy en syn 'krystelf' Tony nimme Howard mei nei in ôfhandich pakhûs dêr't allegear lju yn krystmanpakken omrinne. It blykt in yllegale swarthanneloperaasje te wêzen. De winkelsintrumkrystman makket Howard mar leafst $300 ôfhandich foar in pop, mar as Howard dy útpakt, blykt it ding Spaansk te praten en boppedat útinoar te fallen as er it mar justjes oanrekket. Howard wol syn jild werom, mar dêr dogge de krystmannen net oan. Ien en oar liedt ta slaanderij fan Howard mei in groep krystmannen dy't abrupt einiget as de plysje in ynfal yn it pakhûs docht en alle krystmannen en krystelven oppakt. Yn 'e gaos wit Howard der tuskenút te knipen troch him foar te dwaan as ien fan 'e resjersjeurs.
As er neitiid ek noch mei syn auto by de dyk lâns komt te stean om't de benzine op is, giet Howard ûntmoedige nei in kafetaria, dêr't er nei hûs bellet om Liz de wierheid te fertellen. It is lykwols Jamie dy't opnimt. It jonkje wol dat Howard noris op 'e tiid thús komt, sadat er mei kin nei de jierlikse krystoptocht. Howard ferliest syn selsbehearsking en beskrobbet syn soan mei útset lûd, wêrnei't Jamie de hoarn derop smyt sûnder in boadskip foar Liz oan te nimmen. Neitiid, as Howard lulk en deprimearre oan 'e bar sit, komt Myron de postrinder de kafetaria binnen. Yn it petear dat folget, foarmje beide mannen in bân trochdat se yn deselde sitewaasje sitte, mar harren gefoel fan ûnderlinge ferbûnenens einiget abrupt as der oer de radio in priisfraach oankundige wurdt mei as priis in Turboman-pop foar dejinge dy't as earste alle rindieren fan 'e krystman opneame kin.
Howard is as earste by de tillefoansel, mar Myron skuort de hoarn fan 'e tillefoan derôf om foar te kommen dat hy de priisfraach winne kin. As se foar it ferstân krije dat it radiostasjon mar in pear strjitten fierderop sit, geane se dêr dravende hinne, wêrby't Howard hurder kin as Myron, dy't in swiere tas mei post meidrage moat. Om flugger te kinnen, begjint Myron brieven, krystkaarten en pakjes fuort te smiten. Howard is dochs as earste by it radiostasjon, dêr't er alle rindieren by namme neamt, mar ûnderbrutsen wurdt as Myron ek arrivearret. In nij gefjocht brekt út, dat pas ophâldt as de radio-discjockey harren fertelt dat er gjin Turboman-pop hat, mar in tegoedbon dy't men by in boartersguodwinkel (úteinlik) foar sa'n pop ynwikselje kin.
Tsjin dy tiid komt de plysje by it radiostasjon oan, dy't troch de discjockey opskille is doe't Howard in glêzen doar stikken sloech om dêr binnen te kommen. Myron bedriget de plysje lykwols mei in pakketsje dêr't neffens him in bom yn sit. Howard pykt út en ek Myron set ôf nei't er it pakketsje by de plysjeminsken efterlitten hat. It is plysjeman Hummell dy't net leaut dat der wier in bom yn sit en it pakketsje iepenmakket. De ûntdekking dat it wol deeglik in bom befettet, komt ek foar Myron, dy't de ûntploffing in pear ferdjippings leger heart, as in ferrassing.
As Howard weromkomt by syn auto, blike dieven dêr alle tsjillen en doarren ôf stellen te hawwen. Hy lit him troch in sleepauto thúsbringe, dêr't er út syn eigen tún wei sjocht hoe't buorman Ted by him yn 'e hûs de piik op 'e krystbeam set. Dat is wat dat Howard sels tradisjoneel altyd docht, dat hy is poer. As him tebinnen komt dat Ted earder dy deis tsjin him sein hat dat er al wiken lyn in Turboman-pop kocht hat foar syn soan Johnny, beslút Howard him in leske te learen troch dy pop foar Jamie te stellen. Hy brekt by Ted yn en pakt it kado mei de pop, mar moat troch de oankomst fan in krystkoar dat by de foardoar krystferskes begjint te sjongen, troch de efterdoar it hûs ferlitte. Op it lêste momint betinkt Howard him en beslút it kado werom te lizzen, mar yn 'e eftertún treft er lykwols it echte rindier dat Ted foar de kryst kocht hat, en dat bist mei Howard om 'e iene of oare reden net lije. Mei it rindier efter him oan flechtet er wer nei binnen ta, dêr't it bist in ravaazje oanrjochtet en op in hier nei it hûs yn ljochte lôge set. As de brânende kop fan it byld fan ien fan 'e trije wizen út in kryststâl dêr't Ted syn wenkeamer mei fersierd hie, troch it rút nei bûten fljocht en lyk foar de fuotten fan 'e koarleden telâne komt, wurdt Howard op syn ynbraak trappearre.
Liz hat gjin goed wurdt foar Howard syn dwaan oer en giet mei Ted, Jamie en Johnny nei de optocht, wylst Howard allinne efterbliuwt mei it rindier, dat er dronken fiert troch it in pear fleskes bier op te boarnen. Foar Liz, dy't der alhiel gjin erch yn hân hat dat Ted har eins de hiele dei al foarsichtich oan it fersieren is, komt it as in folsleine ferrassing as Ted har, nei't se de jonges ôfset hawwe, yn 'e auto besiket te tútsjen. Mar se hat gjin muoite om him dúdlik te meitsjen wat se fan dat idee fynt as se him mei in termoskanne mei eigenmakke advokaat foar de kop huft.
Underwilens is Howard dochs noch op eigen gelegenheid nei de optocht ta set, dêr't er letterlik plysjeman Hummell tsjin it liif rint en sa by fersin gleonhjitte kofje oer de (by de ûntploffing fan it pakketsje) ferbrânde hannen fan 'e man griemt. Efterfolge troch de lulke plysjeman siket Howard beskûl yn ien fan 'e omlizzende pakhuzen, dêr't er oansjoen wurdt foar de akteur dy't Turboman spylje sil by de optocht. De oarspronklike akteur is nammentlik swierferwûne rekke by in ûngemak mei it jetpack dat ûnderdiel útmakket fan 'e taris fan Turboman. Sa komt Howard ferklaait as Turboman op 'e wichtichste pronkwein fan 'e optocht. It docht bliken dat Turboman in bern út it publyk útkieze mei om in ekstra fraaie Turboman-pop oan út te rikken. Howard sjocht syn kâns skoan en kiest syn soan Jamie út.
It senario fan 'e optocht, dêr't Howard gjin weet fan hat, befettet in gefjocht tusken Turboman en syn aartsfijân Dementor, mar de akteur dy't Dementor spylje sil, is oerweldige en fêstbûn troch Myron de postrinder, dy't syn plak ynnommen hat. Myron hat it nammentlik foarsjoen op 'e Turboman-pop dy't Howard krekt oan Jamie útrikt hat. Der ûntstiet op 'e nij slaanderij tusken de beide mannen, wêrby't alle oanwêzigen mar miene dat it om in yn 't foar pland en goreografearre gefjocht giet. Allinne Liz beseft dat dat net sa is, om't se wit dat Jamie, dy't der ek by belutsen rekket, der nea foar oefene hat. Uteinlik moat 'Turboman' mei gefaar foar eigen libben syn jetpack brûke om syn soan te rêden, dy't efterfolge troch 'Dementor' nei it dak fan in omlizzend gebou flechte is en dêr ôf driget te kneppeljen. Grut is de ferheardens fan Jamie en Liz as blykt dat 'Turboman' nimmen oars as Howard is. Myron wurdt arrestearre troch de plysje, mar as Jamie him sizzen heard dat er allinne mar in Turboman-pop foar syn soan besocht te besetten, beslút er de Turboman-pop dy't Howard him jûn hat ôf te stean, want sels hat er no ommers de echte Turboman thús.
Yn in sêne dy't nei ôfrin fan 'e ôftiteling noch folget, set Howard dy jûns, sa't tradysje is, de piik op 'e krystbeam (dy't Liz der wer ôfhelle hie nei't Ted him der, earder dy deis, op set hie). As Liz him dêrnei freget wat er har eins foar de kryst jaan sil, beseft Howard ta syn ôfgriis dat er fergetten is om in krystkado foar syn frou te keapjen.
Produksje
Jingle All the Way waard regissearre troch Brian Levant nei in senario dat yn earste ynstânsje troch Randy Kornfield skreaun waard op basis fan eigen ûnderfinings mei útferkocht berneboartersguod mei de kryst. It waard letter troch filmprodusint Chris Columbus werskreaun om it in mear satiryske toan te jaan oangeande de kommersjalisearring fan kryst. Yn 'e mande mei Michael Barnathan en Mark Radcliffe produsearre Columbus de film foar syn eigen filmstudio 1492 Pictures. Der wie foar Jingle All the Way in budget beskikber fan $75 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Victor J. Kemper, en de filmmuzyk waard fersoarge troch David Newman.
De opnamen setten op 15 april 1996 útein. Jingle All the Way waard foar it meastepart filme op lokaasje yn 'e stêden Minneapolis en St. Paul, yn 'e Amerikaanske steat Minnesota. Sa waard dêr û.m. in sêne opnommen yn it bekende winkelsintrum Mall of America. Nei fiif wiken waard de produksje ferpleatst nei Kalifornje, dêr't yn Los Angeles de sênes yn 'e ferskate winkels en de sêne mei de optocht filme waarden. De optochtsêne duorre trije wiken om hielendal fêst te lizzen. De sêne mei it pakhûs fol yllegaal boartersguod en de grutte kloft krystmannen waard opnommen yn in meubilêrpakhûs yn Pasadena (Kalifornje).
Distribúsje
De distribúsje fan Jingle All the Way waard fersoarge troch 20th Century Fox. De film gie op 16 novimber 1996 yn 'e Mall of America yn Bloomington, in foarstêd fan Minneapolis, yn premiêre, wêrnei't er op 22 novimber yn 'e Amerikaanske bioskopen iepene. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde op 26 novimber by platemaatskippij TVT Records, mei ferskate bekende krystferskes, lykas Jingle Bells, Sleigh Ride, It's the Most Wonderful Time of the Year en Jingle Bell Rock. Jingle All the Way waard yn oktober 1997 útbrocht as VHS-keapfideo en yn novimber 1998 op dvd. Yn desimber 2008 kaam de film foar it earst út op blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Jingle All the Way oer it algemien negative resinsjes. Yn 'e Chicago Sun-Times joech Roger Ebert de film 21/2 fan 4 stjerren. Hy skreau dat er "in grut part fan 'e film goed fûn", mei't dy neffens him beskikte oer "enerzjy" en "humor". Hy wie lykwols teloarsteld troch "it ûnôflittende materialistyske útsjoch [fan 'e film] op 'e kryst, en mei de kar foar aksje en (myld) geweld yn it stee fan dialooch en plot."
Janet Maslin fan The New York Times skreau dat it Jingle All the Way ûntbriek oan in echte plot, en dat de film faalde yn syn besykjen om in satire te wêzen. Ek fûn se dat de film de (inkeld neamde) soan fan Myron de postrinder omfetsje moatten hie en mear profitearje kinnen hie fan it "foar it meastepart fergriemde" talint fan komyk Phil Hartman yn 'e rol fan buorman Ted. Yn 'e krante USA Today omskreau Jack Garner Jingle All the Way as "mear synysk as satirysk" en as in "pynlik minne film" sûnder "gefoel foar komyske timing".
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Jingle All the Way in leech goedkarringspersintaazje fan 15%, basearre op 46 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Arnold Schwarzenegger docht syn bêst, mar [de film] hat te lijen ûnder in ûngelykmjittige toan, wêrby't er wyld hinne en wer slingeret tusken de satire op it materialisme dy't er graach wêze wol en in brike slapstick-mislearring." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Jingle All the Way in goedkarringspersintaazje fan 34%, basearre op 23 resinsjes.
Resultaat
Jingle All the Way brocht yn 'e bioskopen wrâldwiid $129,8 miljoen op. Ofset tsjin it budget fan $75 miljoen betsjut dy opbringst in winst fan $54,8 miljoen. Hoewol't dêr de marketingkosten noch ôf moatte, wie de film dêrmei in beskieden kommersjeel súkses.
Rjochtsaak
Yn 1998 waard filmstudio 20th Century Fox oanklage troch útjouwerij Murray Hill Publishing, dy't bewearde dat de studio it senario foar Jingle All the Way fierhinne stellen hie út it skript Could This Be Christmas?, dat de útjouwerij yn 1993 fan ûnderwizer Brian Webster kocht hie. Dat wie dêrnei oan ferskate studio's tastjoerd (wêrûnder 20th Century Fox) sûnder dat der ea in reäksje op kommen wie. Murray Hill Publishing telde letter nei eigen sizzen 36 oerienkomsten tusken harren senario en Jingle All the Way, dy't sawol plotpunten, frazen út 'e dialooch as nammen fan personaazjes besloegen.
Yn 2001 waard Fox skuldich befûn oan it stellen fan it idee foar it senario fan Jingle All the Way, en moast de studio $15 miljoen oan skeafergoeding en nochris $4 miljoen oan juridyske kosten oan Murray Hill betelje. Yn heger berop waard it totaal troch Fox te beteljen bedrach lykwols werombrocht ta $1,5 miljoen, en yn 2004 waard it fûnis hielendal nei de foddekoer ferwiisd, nei't in rjochter fêststelde dat Jingle All the Way net op it senario fan 'e útjouwerij basearre wêze koe, om't Fox it skript fan Randy Kornfield al oankocht hie foar't Murray Hill it eigen senario nei Fox opstjoerde.
Ferfolchfilm
Achttjin jier nei't Jingle All the Way útkaam, waard Jingle All the Way 2 makke, in film dy't in ferfolch hiet te wêzen. Jingle All the Way 2 hie in plot dy't ferlykber wie mei de orizjinele film, mar wie dêr fierder op gjin inkele wize mei ferbûn. Sa omfette er gjin inkel personaazje dat yn 'e earste film foarkaam en likemin wurken der leden fan 'e cast of de crew oan it 'ferfolch' mei. Jingle All the Way 2 waard yn desimber 2014 direkt-op-fideo útbrocht.
Rane Revere
Rane Revere (22 desimber 1984), is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf. Neffens har offisjele opjefte is se 1.70 m, mei in gewicht fan 58 kg. Hja hat yn it ferline ek wol oare artystenammen brûkt, lykas Rane Reeves, Rain Rivere en Rain Rivera.
George Gaynes
Jonkheid
Gaynes waard yn 1917 berne as George Jongejans yn Helsinki, de haadstêd fan Finlân, dat doe noch ta it Russyske Ryk hearde (it waard letter datselde jiers ûnôfhinklik). Hy wie de soan fan 'e Nederlânske sakeman Gerrit Jongejans en de artyste Ija Grigorijevna de Gay (letter, nei har houlik mei in Britske baronet, bekend as lady Iya Abdy), dy't fan mingd Russysk, Poalsk en Frânsk komôf wie. Gaynes waard grutbrocht yn Frankryk, Ingelân en Switserlân. Yn 'e twadde helte fan 'e 1930-er jierren hied er in karriêre as operasjonger yn Frankryk en Itaalje. Under de Twadde Wrâldoarloch tsjinne er by de Nederlânske Keninklike Marine. Nei de oarloch ymmigrearre er nei de Feriene Steaten, dêr't er úteinsette mei in aktearkarriêre op Broadway.
Aktearkarriêre
Yn 'e twadde helte fan 'e 1940-er jierren en yn 'e 1950-er jierren boude Gaynes in reputaasje op as komysk musicalakteur, al spile er ek yn serieuze musicals. Sa ferfolle er de rollen fan Bob Baker yn Wonderful Town, de god Jupiter yn Out of this World en Henry Higgins yn My Fair Lady. Yn 1962 makke er syn debút op 'e tillefyzje yn 'e westernsearje Cheyenne, en it jiers dêrop wied er foar it earst op it wite doek te sjen, yn 'e film PT 109. Njonken syn toanielkarriêre hie Gaynes yn 'e 1960-er en 1970-er jierren gastrollen yn tillefyzjesearjes as East Side/West Side, Bonanza, Mission: Impossible, Hawaii Five-O, Columbo en WKRP in Cincinnati.
Yn 1980 hie Gaynes in weromkearende rol yn 'e soapsearje General Hospital, as de maffiabaas Frank Smith, dy't ûnder fuotten helle waard troch it haadpersonaazje Luke Spencer (spile troch Anthony Geary). Fan 1984 oant 1987 fertolke er ien fan 'e haadrollen yn 'e searje Punky Brewster, as Henry Warnimont, de grommeljende mar ynnimlike pleechheit fan it titelpersonaazje. Efter de skermen regisearre er de alderlêste ôflevering fan 'e searje WKRP in Cincinnati.
Oare bekende films dêr't Gaynes yn spile, wiene: The Way We Were (1973), Vanya on 42nd Street (1994) en Wag the Dog (1997). Fan 1989 oant 1991 hied er fierders noch in fêste rol yn 'e tillefyzjesearje The Days and Nights of Molly Dodd, as teäterprodusint Arthur Feldman, wêrby't syn echte frou, Allyn Ann McLerie, de rol spile fan 'e frou dêr't Feldman in relaasje mei kriget. Ek yn 'e searje Hearts Afire hie Gaynes fan 1992 oant 1993 in fêste rol, as senator Strobe Smithers.
Priveelibben
Gaynes troude op 20 desimber 1953 mei aktrise en dûnseresse Allyn Ann McLerie, dy't oan syn dea ta by him bleau. Hja krigen twa bern: soan Matthew (Matt) en dochter Iya.
Mammalogy
Mammalogy is de tûke fan 'e biology dy't him taleit op it bestudearjen fan sûchdieren, en heart dêrmei ta de soölogy. Oare (histoaryske) termen foar mammalogy binne mastology, mastosoölogy, teariology en tearology. Der besteane likernôch 4.200 ferskillende soarten sûchdieren. De wichtichste ûndersyksterreinen fan 'e mammalogy binne natoerhistoarje, taksonomy, anatomy, fysiology, ekology en natoerbehear. Mammalogy omfiemet ek wer ferskillende subdissiplines, lykas primatology, de stúdzje fan primaten, en setology, de stúdzje fan walfisken en dolfinen.
George Gaynes
Priveelibben
Iya Gaynes Falcone is in abbekate, dy't as kampanjeliedster foar ferskate Kalifornyske politisy tsjinne ear't hja sels twa terminen lang gemeenteriedslid wie yn Santa Barbara. Doe't se dêrnei kandidate wie foar it boargemasterskip, kaam har man te ferstjerren en rûn har kampanje op 'e non. Neitiid is se wertroud.
Ferstjerren
George Gaynes kaam op 15 febrewaris 2016 thús te ferstjerren yn North Bend, yn 'e steat Washington. Hy waard 98 jier âld.
Eugène Desmarest
Eugène Desmarest, ek wol Anselme Sébastien Desmarest (folút: Eugène Anselme Sébastien Léon Desmarest; 31 maart 1816 – 22 desimber 1890) wie in Frânsk biolooch en publisist.
Libben en karriêre
Desmarest waard yn 1816 berne as de soan fan 'e foaroansteande biolooch Anselme Gaëtan Desmarest (1784-1838), en de pakesizzer fan 'e geolooch Nicolas Desmarest (1725-1815). Yn neifolging fan syn heit ûntjoech er him ta in biolooch fan namme, wêrby't er him benammen talei op 'e entomology, de herpetology en de ichtyology.
Hy stie oan it haad fan 'e ôfdieling Ferlykjende Anatomy en Antropology fan it Nasjonaal Natoerhistoarysk Museum yn Parys. Foar de natoerhistoaryske ensyklopedy dy't tusken 1851 en 1881 yn ferskate dielen útjûn waard troch Jean-Charles Chenu, skreau Desmarest it diel oer flueswjukten (Hymenoptera), lykas bijen, meepsen en eamels, dat datearret fan 1860, en it diel oer reptilen en fisken, út 1874.
Sûnt 1838 wie Desmarest lid fan it Entomologyske Genoatskip fan Frankryk, en fan 1840 oant 1889 wied er dêr siktaris fan. Desmarest kaam yn 1890, yn 'e âlderdom fan 74 jier te ferstjerren.
Anselme Gaëtan Desmarest
Anselme Gaëtan Desmarest (Parys, 6 maart 1784 – Maisons-Alfort, 4 juny 1838) wie in Frânsk biolooch, heechlearaar en publisist. Hy moat net betize wurde mei syn soan Anselme Sébastien Desmarest, dy't ek biolooch wie. Syn namme wurdt soms foutyf werjûn as 'A.G. Demarest', sûnder de s fan 'Des-'.
Libben en karriêre
Desmarest waard yn 1784 berne yn Parys, as de soan fan 'e foaroansteande geolooch Nicolas Desmarest (1725-1815). Syn famylje kaam oarspronklik fan it plattelân fan it departemint Aube, yn sintraal Frankryk. Hy wie in learling fan 'e biologen Georges Cuvier en Alexandre Brongniart, en lei him benammen ta op 'e stúdzje nei sûchdieren en kreefteftigen. Hy beskreau withoefolle soarten bisten, wêrûnder de grutearfoks, de reade reuzekangoeroe en de pinsielsturtsliepmûs.
Yn 1815 folge Desmarest Pierre André Latreille op as heechlearaar soölogy oan it École Nationale Vétérinaire d'Alfort. Yn 1820 waard er keazen as lid fan 'e Académie Nationale de Médecine. Syn wichtichste publikaasjes binne Histoire Naturelle des Tangaras, des Manakins et des Todiers, út 1805, Considérations Générales sur la Classe des Crustacés, út 1825, en it Dictionnaire des Sciences Naturelles, dat er yn ferskate dielen tusken 1816 en 1830 útbrocht yn gearwurking mei André Marie Constant Duméril.
Desmarest kaam yn 1838 yn Maisons-Alfort, besuden Parys, te ferstjerren. Hy wie doe 54 jier âld. Syn soan Anselme Sébastien Desmarest trêde yn syn heite fuotleasten en waard ek in bekend biolooch.
Blended
Plot
Lauren Reynolds, in skieden frou mei twa soannen fan tolve en acht, giet op in blind date mei Jim Friedman, in widner mei trije dochters fan fjirtjin, tsien en seis. Ta har ûntsetting nimt er har mei nei in Hooters-restaurant (in 'breastaurant'-keatling mei in wat ordinêre reputaasje). Sawol Lauren as Jim hawwe yn gjin jierren op in ôfspraakje west, en de jûn ferrint min, oant Jim mei in trochsichtich ferlechje útnaait. Lauren luchtet neitiid har hert oer it hiele barren by har bêste freondinne Jen, wylst Jim it spul bepraat mei syn kollega Doug. Allebeide fine se dat it in jammerdearlik ôfspraakje wie, en dat soks mar net wer moast.
In pear dagen letter komme se inoar lykwols tsjin yn 'e supermerk, dêr't Jim moanneferbân keapje wol foar syn âldste dochter Hillary (ropnamme: Larry), dy't foar it earst de regels hat. Lauren hat in neakenblêd fûn yn 'e keamer fan har âldste soan Brendan, en it ding yn in opwâling fan walging ferskuord. Neitiid kaam har lykwols it petear yn 't sin dat se krekt dy deis mei de jonge hân hie, oer it respektearjen fan inoars privacy. No wol se it blêd ferfange foar't Brendan ûntdekt wat se dien hat. Jim helpt har om it juste neakenblêd te finen, wylst Lauren him oan 'e juste maat tampons helpt. Om ferlegenheid by de kassa foar te kommen, beslute se om fan boadskip te ruiljen.