cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sulveren Skries
De Sulveren Sries is in jierlikse priis fan de provinsje Fryslân. Mei de Sulveren Skries wol it SANL it (agrarysk) natoer- en lânskipsbehear in stimulâns jaan. De priis wurdt útrikt troch de provinsje foar it bêste inisjatyf op it mêd fan (agrarysk) natoer- en lânskipsbehear. De priis is makke troch Saskia Zuiderduin.
Neist de útrikking fan de Sulveren Skries binne der ek trije jildprizen mei in wearde fan € 2.500,-, € 1.000,- en € 500,-, Oersjoch fan de winners:
Makau
thumb|left|Lizzing Makau yn Sina De Spesjale Bestjoerlike Regio Makau fan de Folksrepublyk Sina, meastentiids Makau of Makao (Portegeesk: Macau of Macao), is in lyts stêdseilân oan de súdlike kust fan de Folksrepublyk Sina. It leit 70 kilometer súdwestlik fan Hongkong en 145 kilometer fan Kanton. Makau bestiet út trije eilannen dy't mei brêgen en damen mei inoar ferbûn binne: it haadeilân Makau, it middelste eilân Taipa en it súdlikste eilân Koloane. Troch de Portegezen waard Makau yn 1557 stiften en is dêrmei de âldste Jeropeeske koloanje yn Sina. De Portegeeske regearing joech de soevereiniteit fan it gebiet oer oan de Folksrepublyk Sina yn 1999 en wurdt no bestjoerd as in spesjale bestjoerlike regio fan Sina. De memmetaal fan de ynwenners fan Makau is Kantoneesk.
List fan presidinten fan Yndoneezje
Dit is in list fan presidinten fan Yndoneezje.
Sjoch ek
رؤساء إندونسيا Presidente de Indonesia Présidents d'Indonésie Daftar Présidhèn Indonésia Daptar Présidén Indonésia รายชื่อประธานาธิบดีอินโดนีเซีย
Johannes Galenus van Sytzama
Johannes Galenus fan Sytzama waard berne op de Rinsmastate yn Driezum, as soan fan Maurits Pico Diederik fan Sytzama (1731-1795), kommys-generaal fan Finansjen en lid fan de Steaten fan Fryslân, en Catherina Maria fan Heemstra. Yn 1781 naam hy, 14 jier âld, tsjinst by it Steatske leger en waard yndield by it Rezjimint Garde Dragonders. Nei de Frânske machtsoername yn 1795 naam hy ûntslach.
Yn 1814 naam hy opnij tsjinst by de striidkrêften fan it Keninkryk fan de Nederlannen. Kening Willem I fersocht him in Rezjimint Dragonders op te rjochtsjen en stelde him dêrfoar op 6 jannewaris fan dat jier oan yn de rang fan luitenant-kolonel.
Fan Sytzama wie behalve militêr ek politikus, hy wie lid fan de Provinsjale Steaten fan Fryslân. Ek famyljeleden fan Johannes Galenus fan Sytzama wienen polityk en bestjoerlik aktyf: syn soan Maurits Pico Diederik fan Sytzama (1789-1848) wie û.o. Twadde Keamerlid en foarsitter en gûverneur fan Fryslân, syn broer Willem Hendrik fan Sytzama (1763-1848) wie û.o. Twadde Keamerlid en grytman fan Westdongeradiel.
It troch him yn 1814 oprjochte rezjimint makket noch altyd diel út fan de Keninklike Lânmacht, sûnt 1950 ûnder de namme Rezjimint Huzaren fan Sytzama.
Rotsterhaule
thumb|right|300px Rotsterhaule is in doarp yn de gemeente De Fryske Marren, noardeast fan de Tsjûkemar. It doarp hat likernôch 400 ynwenners (2004). It foarmet eins in twillingdoarp mei Sint Jansgea. De namme ferwiist nei in hichte by Rottum.
It doarp is ûntstien by de ûntfeaning fan in leechfeangebiet. By de ferfeanting binne in soad minsken út de kop fan Oerisel, benammen Gitersken, nei dit gebiet komd. Nei de feanterij rûnen de polders fol wetter dat by hurde wyn de bebouwing bedrige. Om 1860 hinne is de Grutte Feanpolder troch fjouwer wynmoles drûchmeald. Fan dizze mûnen is noch ien stean bleaun: De Hersteller.
Nei it drûchmeallen wurdt it gebiet yn haadsaak foar feehâlderij brûkt. By it doarp is in oarspronklik feangebiet bewarre bleaun dat opgiet yn it natoergebiet It Easter Skar, ûngefear 500 bunder grut en wurdt beheard troch It Fryske Gea. Op de hoeke fan De Streek en de Lange Dyk stie yn 1490 tsjerke dy't foel ûnder it kleaster by Haskerdiken, it Hasker Konvint. It tsjerkje is brûkt oant 1580. De destiidske pastoar woe net oerskeakelje fan roomsk op protestantsk en flechte. It tsjerkje waard dêrnei net mear brûkt.
De mear as 100 jier âlde koeke- en pipernutefabryk fan Modderman is rûnom bekend.
Mienskip
It doarp hat mei Sint Jansgea ien feriening foar Doarpsbelang. Yn 'e Doarpsfinne is it multyfunksjonele sintrum. It doarp hat in eigen basisskoalle, De Schakel.
Boppefjild
Boppefjild is in buorskip yn it doarp Donkerbroek yn de gemeente Eaststellingwerf.
Symmetry
thumb|Symmetry (lofts) en asymmetry (rjochts) Mei symmetry (fan it Aldgrykske συμμετρία symmetria "lykmaat", út σύν syn "meiïnoar" en μέτρον metron, "maat") wurdt de eigenskip ornearre dat de twa helten fan in geometrysk objekt troch bewegings in beskaat spegelbyld foarmje. Dat spegeljen kin fan in punt, line of flak dien wurde. Mear yn 't algemien is in symmetry fan in objekt in ferskowen, draaien, spegeljen of in kombinaasje dêrfan, of in transformaasje dy't it objekt op himsels ôfbyldet; ynfariant
Symmetry komt foar yn de wiskunde, benammen de geometry, biology, de wittenskip en de keunst, lykas arsjitektuer en muzyk.
Symboal
thumb|Symboalen op in [[grêfstien]] thumb|''Symboalen op in [[spylkaart]] In symboal is in teken wêrby't gjin natuarlijke relaasje bestiet tusken de representaasje fan it teken en de betsjutting dy't der mei útdrukt wurdt.
In symboal is in betsjuttingsdrager; it hat oan de iene kant in farm of reperesentaasje, en oan de oare kant in betsjutting. De betsjutting fan in symboal is konvinsjoneel; se berêst meastentiids op ôfspraken dy't de brûkers fan in symboal of - (lykas bygelyks yn de taal) - de brûkers fan it systeem dêr't it symboal diel fan útmakket ea meimakke hawwe, De semiotyk ûnderskiedet neist ut symboal twa oare soaretn tekens: de yndeks en it ikoan.
Yn ús deiske bestean komme symboalen allerhande plakken werom. Se bepale ús strjitbyld mei flaggen, hannelsmerken, logo’s en reklameboerden. Yn it ferkear komme we party ôfbyldings tsjin dy't ús fertelle wat we al/net dwaan meie of dy't ús warskôgje foar gefaarlike situaasjes.
Symboalen wurde brûkt yn hast alle wittenskippen lykas de wiskunde, de logika en de natuer- en skiekunde, om te stribjen nei ienfâld en safolle mooglik ûndûbelsinnnichheid yn de útspraken; der wurde, faak nei hjitte debatten, presize ôfspraken makke oer harren betsjuttings, sadat letter sa krekt mooglik praten wurde kin oer de begripen dy't yn de betreffende wittenskip bestudearre wurde.
De kultuer wurdt ek wol sjoen as in grut symboalespul dêr't religy, keunst, wittenskiplike en filosofyske kennis en ek ekonomyske ferskynsel in ûnderdiel fan binne. Mar faak fine wy yn ien fan de meast komplekse en tagelyk meast brûte foarm fan symboalen werom yn de sprutsen en skreaune taal.
Hûstekens en merktekens
thumb|links Yn in tiid, wêryn it grutste part fan in befolking net llêze of skriuwe koe, wie it fan belang om bygelyks eigendom dúdlik te meitsjen: it brânmerken fan vee, it merken fan grinspeallen, it merken fan húsrie ensafuorthinne. Dit waard dien mei ienfâldige, goed werkenbare tekens, meastal hûsmerken neamd.
Dizze hûsmerken waarden soms generaasjes lang troch ien famylje fierd en waarden ek akseptearre as hantekening fan in net-lettere persoan. Yn âlde notariële akten binne faak hûsmerken as ûndertekening te finen en ek âlde graffiti toant soms nijsgjirrige hûsmerken.
Getallesymbolyk
thumb|It Maya-teken foar it getal 0 Yn oerleveringen, kulturele tradysjes of yn godstsjinsten kinne getallen in symboalyske betsjutting hawwe. Dizze kin per kultuer of godstsjinst sterk ferskille. Yn de westerse (kristlike) tradysje wurdt it getal 13 faak yn ferbân brocht mei ûngelok.
Yn de joadske Kabbala en de dêryn foarkommende getalslear of Gematria hawwe alle sifers, getallen en harren ûnderlinge bewurking in eigen symboalyske betsjutting.
Symboalen en reklame
Yn de reklame wurdt faak ien appèl dien op bewuste of ûnbewuste kennis en begrip fan symboalen om it keapgedrach fan konsuminten te beynfloedzjen.
Faak spylj kleuren dêrby in grutte rol. Yn it gefal der fan de namme in symboal makke is, sprekt men fan in byldmerk.
Oare foarbylden
Sommige symboalen út de fiere âldheid binne evaluearre ta skrifttekens.
Ynformatika en telekommunikaasje
Yn de ynformatika is in symboal in diskrete wearde wêroan in "sematsyke ynhâld", in spesifike betsjutting takend is, bygelyks in identifier, integer, mar in komplekse struktuer lykas in Document Object Model is in symboal dat bestieat út symboalen.
Yn de telekommunikaasje fertsjintwurdiget it begrip symboal in diskrete sinjaalwearde (dy't by sinjaaltransport in bepaalde tiid itselde bliuwt).
Religieuze symboalen
thumb|Symboal foar it [[Libbenstsjil]] Godstsjinsten oer de hiele wrâld brûke symboalen, dy't stean kinne foar it komplete konsept fan dy religy, mar ek foar begrippen dy't in rol spylje binnen dy religy. Sa kinne tekens in symboalyske funksje hawwe. In religieus symboal kin ek de foarm hawwe fan in geskrift (dan ek as symbolum skreaun, lykas de Apostolyske leauwensbelidenis (Symbolum Apostolicum), dy't as (werkennings)teken jildt foar de ienheid fan in leauwensmienskip.
Ek minsklike, dierlike, healminsklike of boppeminsklike figueren hawwe binnen godstsjinsten soms in hiel spesifike betsjutting. Foarbylden fan symboalen spylje in grutte rol yn religy en spiritualiteit:
James Kennedy (histoarikus)
Jonkheid en oplieding
Kennedy waard yn 1963 berne yn Orange City, yn 'e steat Iowa. Syn heit wie in Amerikaan fan Ulstersk (protestantsk-Noardiersk) komôf, mar syn mem Nella kaam oarspronklik út Rotterdam. Kennedy waard grut yn in krite fan Iowa dêr't har sûnt de twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw in protte Nederlânske ymmigranten fêstige hiene. As bern brocht er syn simmerfakânsjes troch yn Nederlân, by de famylje fan syn mem. Doe't er acht jier wie, ferbleau er sels in hiel jier yn Nederlân, en folge er montessori-ûnderwiis oan in legere skoalle yn Rotterdam. Sadwaande groeide er twatalich Ingelsk-Nederlânsk op.
Nei't er de middelbere skoalle trochrûn hie, folge Kennedy in stúdzje bûtenlânske betrekkings oan 'e Universiteit fan Georgetown yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C., dêr't er yn 1986 ôfstudearre mei in bachelortitel. Dêrnei studearre er teology oan it Kalvyn Teologysk Seminaarje yn Grand Rapids, yn 'e steat Michigan, dêr't er yn 1988 in mastergraad behelle, en skiednis oan 'e Universiteit fan Iowa, yn Iowa City. Dy lêste oplieding rûne Kennedy yn 1995 ôf mei in doktoraat dat er feilichstelde mei it proefskrift Building New Babylon: Cultural Change in the Netherlands During the 1960s. Dat waard letter troch syn frou yn it Nederlânsk oerset ûnder de titel Nieuw Babylon in Aanbouw: Nederland in de Jaren Zestig.
Priveelibben
James Kennedy wennet yn Amersfoart. Hy is troud mei Simone Kennedy-Doornbos (1970), dy't sûnt 2014 foar de KristenUny yn 'e gemeenterie fan Amersfoart sit. Hja hawwe trije bern. Kennedy typearret himsels mei klam as kristen. Hy en syn gesin binne oansletten by de Grifformearde Tsjerken (frijmakke).
Kristendom
Kennedy sjocht himsels as kristen-histoarikus. Yn in fraachpetear seid er ris: "It is myn persoanlike oertsjûging dat God de skiednis liedt." Hoe't dizze godlike lieding ûnder minsklike útfiering staljûn wurdt, stelt Kennedy him weromhâldend oer op.
Fryslân
Op 14 juny 2018 wie Kennedy te gast by Tresoar, dêr't er in publyk tagonklike lêzing hold. Dêryn joech er syn kyk op 'e Fryske skiednis. Op 16 juny printe de Ljouwerter Krante fan dy lêzing in bewurke ferzje ôf yn 'e wykeinbylage Sneon & Snein. Neffens Kennedy is de Nederlânske skiednis mear as inkeld de skiednis fan 'e Rânestêd dy't op 'e skoallen ûnderwiisd wurdt. Hy keart him lykwols ek tsjin 'e regionale skiedskriuwing, dy't him poer en allinnich op in beskate regio rjochtet sûnder dêrby ferbannen mei de skiednis fan oanbuorjende regio's te lizzen.
Wat spesifyk Fryslân oanbelanget, neamt Kennedy seis ûntwikkelings wêrby't Fryslân in wichtige of sels ûnmisbere bydrage levere hat oan 'e skiednis fan Nederlân:
Michael (aartsingel)
thumb|[[Guido Reni's ympresje fan aartsingel Michael (skildere yn Rome).]]
Fetzastate
thumb|Fetzastate yn 1723 thumb|Lolle fan Ockinga Fetzastate wie in state dy't benoarden Dronryp stie, gemeente Menameradiel, in eintsje westlik fan it noch besteande hûs Schatzenburg. Op it steed stiet no in pleats.
Michael (aartsingel)
De Hillige aartsingel Michael wurdt beskreaun yn it boek Daniël fan it âlde testamint as de foarnaamste fan de hearskers en beskermer fan it fromme Israel. Tegearre mei de aartsingel Gabriël ferklearret hy oan Daniël it profetyske byld dat er sjoen hat. Yn it nije testamint stried hy tegearre mei de duvel om it lyk fan Moazes. Yn Judas 9 stiet dan ek: “Mar Michael, doarde, doe't hy mei de duvel oan it fjochtsjen wie om it lichem fan Moazes, gjin oardiel út te sprekken, dochs sei hy: De Heare straffe jo”.
Fetzastate
De Fetzastate moat al yn de 15e iuw of earder boud wêze. Yn 1529 wie Aelcke fan Hermana, widdo fan Lolle Heres fan Ockinga eigenaresse fan Dotingastate, dat se grif fan har heit Hobbe Taeckes fan Hermana erfd hie. Hja hie oant har twadde houlik op Fetzastate wenne. Lolle fan Ockinga wie al yn 1520 stoarn en leit begroeven yn de tsjerke fan Dronryp. Op syn opfallende grêfstien is in ridder yn fol ornaat ôfbylde. Hy wie in haadling, in hearskip fan stân út de 15e iuw, mar ien fan de lêste fan syn soarte.
Syn soan Watze libbe yn in hiel oare iuw. De feodale fetes wienen ôfrûn en om jins sin te krijen moast it mei praten ôfdien wurde. Watze studearre dêrom rjochten, wie in skoftlang grytman fan Menameradiel (1540-1542), mar it grutste diel fan syn libben Riedshear oan it Hof fan Fryslân (1549-1575). Hy waard ek wol “De Alde” neamd. Yn de midden fan de 17e iuw, yn elk gefal yn 1656 en 1665 wie de state eigendom fan Douwe fan Ockinga.
Om 1670 komt de state yn hannen fan de oerste Watze fan Burmania en letter fan syn widdo Fed fan Cammingha. Om 1700 is besitter de âld-kapitein Taecke Sybrand fan Burmania. Hy wie ferslingere oan de “bullescheyt” (sterke drank) en rekke yn jildneed. Misskyn ek wol oamkeard, troch jildneed oan de drank. Hy ferkocht op in stuit “de magnifique alé of opreed na Fetza, bestaande uit 6 rijen vleurige yperen boomen om nooddruft voor half geld”. En dat wie spitich, sa skriuwt master Roucoma fierder yn syn kronykje, want “ ’t was een cieraad van de Rijp en soo mooy en regulier als er een in de provincie waare”. As soks foar heal jild ferkocht wurde moat stiet it der yndie net goed foar mei de finânsjes en it liket derop dat de state stichoan ôftakele. Om 1750 is it moaie hûs mei trepgevels, grêft, poarte en al “gansch vervallen”.
Michael (aartsingel)
In útlis is dat troch de oerwinning fan Jezus op de dea, it kwea net langer baas is yn de wrâld, mar wol op ierde bestean bliuwe sil as fijân fan al dy minsken dy’t Gods wil net opfolgje wolle. Yn it boek de Iepenbieringen fan Jehannes fiert Michael kriich tsjin de draak. Der stiet skreaun: “En der kaam kriich yn de himel. Michael en syn ingels hienen oarloch mei de draak, mar hy koe gjin stân hâlde, en harren plak wurdt yn de himel net mear fûn”. Hy is de oanfierder fan de ingels, de oerwinner fan de boaze machten, de beskermhear fan de kristenen. Yn it lettere folksleauwen is hy de begelieder fan de sielen dy’t stoarn binne op harren wei nei de Himel.
In soad tsjerken binne wijd oan de aartsingel. Ferneamd is de tsjerke de Mont Saint-Michel yn Normandje. De Paus Greogorius I ferneamde de Ingeleburcht nei him. Dat wie omdat de aartsingel him by in pestepidemy oan de paus sjen litten hie, fleanend yn de loft mei in brânend swurd. De aartsingel joech syn namme oan de Frânske oarder fan de hillige Michael, en de britske oarder fan Sint Michael Sint Joaris en de Beierske húsridderoarder fan de hillige Michael.
Hy is ek de patroanhillige fan Harns, Emmeloard, Brussel, Brecht, Bree, Keerbergen, Kornwall, Dormagen, Dútslân, Zeitz, Swol, Umbrië, Pontassieve, Papoea Nij-Guinea, Puebla de Zaragoza, Šibenik, it bisdom San Angelo, San Miguel de Allende, Tegucigalpa, it aartbisdom Seattle en it bisdom Springfield.
De feestdei fan aartsingel Michael is op 29 septimber. Yn Rome wurdt op 8 maaie de ferskining oan paus Gregorius fierd.
Yn de keunst wurdt Michael yn de Byzantynske tiid ôfbylde klaaid yn in klamys fan it keizerlike hôf. center|thumb|300px|Michael oermasteret de duvel
Ryster Feart
De Ryster Feart is in feart yn de gemeente Súdwest-Fryslân. De feart foarme foar de gemeentlike weryndieling de grins tusken de eardere gemeentes Gaasterlân-Sleat en Nijefurd. De sleat rint fan Lyts Riis by de Ryster Bosk fan Riis nei it noardeasten. It wetter rint dan ûnder de N359 (Suderseewei) troch rjochting Koudum en makket dan daliks in bocht nei it noardwesten. Njonken de Suderseewei rint it wetter dan nei de Oardenwei en de Wâldbrêge út yn de Aldkarre as súdlik diel fan de Fluezen.
Skiednis
De famylje Thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg namen yn de 17e iuw it inisjatyf om in feart fan Riis nei Kolderwâlde te graven, de Schwartzenbergsleat. Sa krige it lângoed yn Riis ferbining mei De Fluezen. De sleat hie ferskate sydsleatten dy't dearûnen yn Riis. Ien dêrfan wie de Merdersleat. Dy gruttere sleat kaam troch de markes Rysterpoel, 't Wytwetter, de Merderpoel en de Kolk út by de Sudersee.
Gerbrandus
Gerbrandus wie abt fan kleaster Klaarkamp ûnder Rinsumageast tusken 1191 - 1218. Hy waard fereare as hillige en hie syn feestdei op 13 oktober. Hy stifte de kleasters Blomkamp, Nazareth en Aduard.
Museo del Prado
It Museo del Prado yn Madrid, Spanje, ornaris koartwei it Prado neamd, is ien fan de grutste en belangrykste keunstmusea fan 'e wrâld. Oarspronklik waard it museum stifte as in museum foar skilderijen en byldhoukeunst, mar tsjintwurdich hat it museum ek belangrike samlingen fan printen, tekeningen, munten en oare keunstsaken.
Njonken de bêste samlingen fan Spaanske skilders binne der ek skilderijen fan Dútske, Flaamske, Italjaanske en Nederlânske skilders, lykas Albrecht Dürer, Botticelli, Caravaggio en Rembrandt.
Teagearre mei it 'Museo Thyssen-Bornemisza' en it 'Museo Reina Sofía' foarmet it Prado Madrid's 'Gouden Trijehoeke fan de Keunst', dy't yn 2021 yn de list fan it UNESCO-wrâlderfgoed opnommen waard.
Skiednis
Ferdinand VII (1784-1833) wie yn 1814 fan doel in museum op te rjochtsjen mei it Louvre as model. Yn 1818 waard in geskikt gebou fûn om as museum te tsjinjen. It gebou wie yn de jierren 1785-1818 yn opdracht fan kening Karel III (1716-1788) boud troch de arsjitekt Juan de Villanueva en wie eins ornearre as in keninklik museum foar natuerwittenskippen. De arsjitekt Antonio López Aguado waard frege it gebou foar it keunstmuseum te ferbouwen.
Op 19 novimber 1819 waard it Prado Museum iepene ûnder de namme 'Museo Real de Pintura y Escultura' (Keninklik Museum foar Skilder- en Byldhoukeunst). De samlingen fan it 'Museo de la Trinidad' waarden yn 1872 oerbrocht nei it Prado Museum. Yn 1971 waarden de keunstwurken út de 19e en 20e iuw oerbrocht nei it 'Museu Reina Sofia'.
Kristlike Oranjeferiening fan Easterbierrum/Kleaster-Lidlum
De Kristlike Oranjeferiening fan Easterbierrum/Kleaster-Lidlum (Nederlânsk en offisjeel: Christelijke Oranjevereniging van Oosterbierum/Klooster-Lidlum) is de oranjeferiening fan 'e doarpen Easterbierrum en Kleaster-Lidlum, yn 'e noardwesthoeke fan Fryslân. De feriening is û.m. ferantwurdlik foar it jierliks (yn juny) organisearre doarpsfeest fan Easterbierrum.
De Kristlike Oranjeferiening fan Easterbierrum/Kleaster-Lidlum waard oprjochte yn 1918. Sadwaande waard op 22 en 23 juny 2018 it hûndertjierrich bestean fan 'e organisaasje fierd, mei in ekstra lang doarpsfeest dat û.m. in keatswedstryd, in bernemerke, in reüny fan âld-doarpsgenoaten en in fergees tagonklik optreden fan DJ M. Bus omfette.
Jan Jansma
thumb|right|170px| thumb|right|170px| Jan Jansma (De Skâns, 1956), is in byldzjend keunstner út Damwâld. Nei de learare-oplieding tekenjen/hânwurk oan Ubbo Emmius folge Jansma in oplieding oan de Akademy Minerva yn Grins.
Syn wurk wie û.o. te sjen op eksposysjes yn it Sudergemaal, Lauswolt en by ferskate galeryen.
Saiterpetten
De Saiterpetten is in mar yn de gemeente Ljouwert. It is ûnderdiel fan De Alde Feanen. Oan de petten leit it eilân Sân Mêd en troch de Wide Saiter stiet de mar yn ferbining mei de Kweamar as ûnderdiel fan it Prinses Margrietkanaal besuden Warten.
De namme Saiterpetten is sûnt 15 maart 2007 de offisjele namme bleaun.
Hâns Klazes Wouda
thumb|Hâns Klazes Wouda Hâns Klazes Wouda (Snits, 19 novimber 1794 - De Haach, 3 augustus 1874) wie in Nederlânsk boargemaster.
Hâns Klazes Wouda begûn 1818 in grôtmakkerij oan de Singel, it bedriuw soe rillegau útwreide wurde. Oan it Grootzand waard in winkel foar moalguod iepene. 1854 stapte Wouda út it bedriuw dat doe oergie nei Nicolaas Jurjan Wouda (syn neef), dy't de namme Wouda's Meelfabrieken brûke soe.
It jier dat Wouda út it famyljebedriuw stapte, waard er boargemaster fan Snits. Hy folge Steven ten Cate op. Wouda soe it amt beklaaie oant 1872. Hy stoar fiif jier letter yn De Haach.
Kanada (Appelskea)
Kanada (Appelskea) is in buorskip by it doarp Appelskea yn de gemeente Eaststellingwerf.
By de buorskip leit de Kanadamar, in earder sânsûchgat. Simmerdeis is dêr in protte rekreaasje.
Sânige Grûns
De Sânige Grûns is in mar yn de gemeente Nijefurd. De mar leit oan de oergong fan Langfliet nei Koartfliet, foar De Grûns oer dy't nei de Flakke Brekken rint.
Bûteheidefjild
Bûteheideveld is in buorskip yn it doarp Makkingea yn de gemeente Eaststellingwerf.
De buorskip leit yn it ferlingde fan it doarp Makkingea, dêr't er ûnder falt. Hy leit as in lytse lintdoarp tusken de Lyclamawei en de buorskip Trije Tolhikken. De buorskip hat in dúdlik iepen en lânboukarakter. Under de buorskip wurdt ek wol de wenten oan de Balkwei en de earste huzen fan de Kuinderweg meirekkene.
De buorskip ûntstie oan de ein fan de njoggentjinde, begjin tweintichste iuw nei't de earste bewenning oan de dyk tusken Makkingea en De Trije Tolhikken plakfûn. De buorskip stie doetiids ek bekend as Hoeke Makkingea. Der wie ek in tramhalte mei dy namme.
It tichteby lizzende Lochtenrek, tsjin it Lyts Djip oan, is foar in part in argeologysk monumint.
De Dinnebeam
De Dinnebeam, yn it oarspronklike Deensk: Grantræet, is in mearke fan 'e hân fan 'e grutte njoggentjinde-iuwske Deenske skriuwer en dichter Hans Christian Andersen (1805-1875). It waard foar it earst útjûn yn 1844, as ûnderdiel fan 'e samling Nye Eventyr: Anden Samling ("Nije Mearkes: Oarde Samling"), yn 'e mande mei ien oar mearke (De Sniekeninginne). De Dinnebeam is in teltsje dat de swiersettige kant it neist is, en it is net ien fan Andersen syn bekendste mearkes, mar dochs waard it yn 1943 troch Douwe Tamminga oerset yn it Frysk as ûnderdiel fan 'e bondel Andersen's Folksforhalen en Mearkes.
Ynhâld
It mearke ferhellet oer in jonge dinnebeam dy't yn it wâld stiet, mar ûntefreden is oer syn behindich statuer. Hy leit him der fûleindich op ta om grutter te groeien, want hy wol wêze lykas de grutte dinne- en spjirrebeammen om him hinne. As de boartsjende bern sizze fan "Och, wat in aardich lyts beamke!" of as der in hazze oer him hinne springt, is him dat raar yn 'e wei. Sadwaande is er net by steat om simmerdeis te genietsjen fan 'e sinneskyn, of fan 'e snie-oerdutsen stilte yn it wâld by 't winter.
Nei ferrin fan in pear jier is er sa lyts net mear, mar as er dan sjocht hoe't âldere beammen omkappe en fuortsleept wurde, en in earrebarre him ferteld dat de lju dêr mêsten foar op sylskippen fan meitsje sille, langet er dernei om sels ek oer de seeën swalkje te kinnen. By 't hjerstmis, as der lytsere beammen kappe wurde, fertelle de mosken him dat dy by de lju yn 'e hûs helle wurde om optûgd te wurden mei slingers, ferguldene apels, kjerskes, boartersguod en snobbersguod. Dan longeret er derop dat him dat ek barre mei.
Hy docht noch mear syn bêst op te groeien, en it jiers dêrop wurdt er yndie omhoud en meinommen. Hy wurdt yn 'e hûs helle en optúgd krekt sa't de mosken it him ferteld hiene, en mei de kryst wurde de kjerskes oanstutsen en meie de bern him ûntdwaan fan boartersguod en snobbersguod. Mar it hiele hoart sit de beam deroer yn dat er dy gefaarlike kjerskes ris falle litte kinne soe, dat hy trillet der suver oer.
De oare deis nimt er him foar om him gjin soargen mear te meitsjen, mar der no echt fan te genietsjen, mar it is te let: hy wurdt út 'e hûs dien en nei in rommelsouder brocht, dêr't er yn in fergetten hoekje delklapt wurdt. De beam is iensum en teloarsteld, en as der mûzen komme, fertelt er dy oer syn libben en oer wat er mei de kryst belibbe hat. De mûzen helje oaren op om syn ferhalen te hearren, mar in pear rotten litte syn teltsjes sa ôfrinne dat ek de mûzen net mear nei him omsjogge.
Eftergrûn
Andersen hie al earder mearkes skreaun dy't gjin lokkich ein hiene, lykas De Lytse Wetterfaam en De Krigele Tinnene Soldaat, mar De Dinnebeam wie syn earste ferhaal dêr't echt pessimisme út spriek. Neffens Anderesen syn biograaf Jackie Wullschlager stiet de dinnebeam symboal foar Andersen sels, dy't in man wie fan it soarte dat nea gelokkich wêze kin mei wat er hat, mar ynstee altyd longeret nei wat grutters of betters, en dan neitiid spyt hat dat er net genoaten hat fan wat him dan in prachtige tiid taskynt.
Brouwerij 84
Brouwerij 84, oprjochte yn 2019, is in brouwerijhierder en is ûnderdiel fan Pub '84 yn Wolvegea. Eigner Guido Niehaus, berne yn 1984, is eigner fan dizze pub, dy't yn 1984 begûn is.
Skiednis
Begjin 2018 wurdt der troch Guido in Easybrew 30 oanskaft om bier te brouwen. Al gau is der in winsk om in eigen bier op de merk te bringen. Nei in tal dryste proefbrousels, lykas in Russan Imperial Stout mei klearebare drop en in American Pale Ale mei drûge ferbena en kardemon, waard it tiid foar in kommersjeel bier. It earste bier is de Vlierbloesem IPA, in bier dêr't by it dry-hopping protterbeieblossem oan tafoege wurdt.
Hjoed
Harren bieren wurde broud by Het BrouwDOK yn Harns.
Greefskip Bentheim
It Greefskip Bentheim (Dútsk en offisjeel: Grafschaft Bentheim; Nederdútsk: Graofschop Benthem) wie fan 1228 oant 1806 in soevereine steat yn 'e Nederrynsk-Westfaalske Kreits fan it Hillige Roomske Ryk. It greefskip lei yn it súdwestlike part fan wat no de Dútske dielsteat Nedersaksen is, grinzgjend oan 'e Nederlânske provinsjes Drinte en Oerisel, mei as haadplak Bentheim (sûnt 1979 Bad Bentheim). It Greefskip Bentheim ûntstie út 'e foargeande Hearlikheid Bentheim. Yn 'e Frânske Tiid ferlear it foargoed syn selsstannigens en gie it op yn it Gruthartochdom Berch. It grûngebiet fan it histoaryske greefskip komt fierhinne oerien mei dat fan 'e moderne Landkreis Greefskip Bentheim.
Geografy
It Greefskip Bentheim besloech in oerflak fan 966,6 km². It lei ynklamme tusken it Lânskip Drinte yn it noarden, it gewest Oerisel yn it westen, en de ferskate dielen fan it Prinsbisdom Múnster yn it suden en easten. It meastepart fan it gebiet bestie út heechfean, en de iere bewenning wie sadwaande by iggen fan rivierkes lâns konsintrearre. Dy rivierkes mûnen allegear út yn 'e gruttere rivier de Iems, dy't likernôch 10 km eastlik fan 'e eastgrins fan it greefskip lykstrekich mei dy grins nei it noarden ta streamde.
Midsiuwen
It Greefskip Bentheim ûntstie yn 1228, doe't Boudewyn I fan Bentheim ferheft waard ta de stân fan greve. Oant dy tiid wied er hear fan Bentheim. De Hearlikheid Bentheim wie om 1050 hinne fuortkommen út it Stamhartochdom Saksen. Oer it gebiet is út 'e snuorje foàr 1115 frijwol neat bekend. Yn dat jier kaam de hearlikheid yn 'e hannen fan Otto I fan Salm, paltsgreve by de Ryn. Dy syn erfdochter Sofia fan Rheineck troude mei greve Durk IV fan Hollân, en oant syn ferstjerren yn 1157 regearren hja tegearre oer Bentheim. Sofia ferstoar yn 1176, wêrnei't de hearlikheid yn 'e hannen kaam fan Otto I fan Bentheim, in soan fan har en Durk. Otto syn soan Boudewyn wie de earste greve fan Bentheim.
Under it regear fan Boudewyn syn soan Otto II waard yn 1264 it Greefskip Tecklenburg troch Bentheim anneksearre. Ferskate tûken fan it slachte fan 'e greven fan Bentheim anneksearren en kochten letter noch ferskate oare gebieten, wêrûnder Steinfurt en Rheda. Sa't yn it Hillige Roomske Ryk wizânsje wie, waard it Greefskip Bentheim ferskate kearen opspjalte as der mear as ien soan wie om 'e regearjende greve op te folgjen. De op dy wize ta stân kommende steatsjes krigen dan de namme fan it haadplak efter de greefskipsnamme oanplakt. Dat barde foar it earst yn 1277, doe't Bentheim ferparte waard yn it Greefskip Bentheim-Bentheim (mei de sit yn Bad Bentheim, dat foar 1979 koartwei Bentheim hiet) en it Greefskip Bentheim-Tecklenburg.
Arawakken
thumb|right|Arawakken op in [[litografy]] thumb|Arawak ([[John Gabriel Stedman)]] thumb|Arawakske delsetting De Arawakken of Arowakken binne in kloft Yndiaanske folken dy't eartiids, op de ein fan de 15e iuw op de Antillen, yn it Amazônebekken, yn Floarida, en oan 'e foet fan 'e Andes wennen. De talen dy't se sprutsen, hearre ta de Arawakske taalfamylje.
De bekendste Awakske stamme wiene de Taïno, dy't op Hispanjoala, Porto Riko, en de eastlike útein fan Kuba libben (of libje, as we de Arawakken dy't harren tsjintwurdich de Taino neame, meitelle). De Arawakken dy't op de Bahama's libben, waarden de Lûkayanen neamd.
Suriname
Likernôch fiiftûzen jier lyn teagen Arawakken dy't oan de rivier de Orinoko libben (Barrankos-kultuer) fan it westen út de Guyana's binnen, en ferdreaune de oarspronklike Yndiaanske befolking fan de kuststreek nei de savanne. Sy gongen op in soarte fan terpen by de kust lâns wenjen, en libben fan lânbou. Om-ende-by 1100 foelen de Kariben it gebiet yn en sa kaam in ein oan de terpekultuer fan de Arawakken. Sûnt dy tiid libben sy fan stikjes kostgrûn mear it binnenlân yn.
Greefskip Bentheim
Lettere ûntwikkelings
Yn 1693 ruilen de beide tûken fan it Bentheimer grevelaach fan greefskip, sadat Arnold Maurits Willem fan Bentheim-Steinfurt de nije greve fan Bentheim-Bentheim waard. Der bestiene skelen oer erfkwestjes tusken de beide tûken oant dêroer op 1 novimber 1701 ûnder Steatske bemiddeling yn De Haach in ferdrach sletten waard. Yn 1752 ferpâne Freark Karel fan Bentheim-Bentheim syn greefskip foar in perioade fan tritich jier oan it Karfoarstedom Hannover; oant 1782 soe it gebiet dus regearre wurde troch de karfoarst fan Hannover. Letter waard dy snuorje ferlinge, sadat it bewâld oer it greefskip by de karfoarsten bleau.
Arawakken
Suriname
Yn Suriname wennen ein 18e iuw sa'n sântichtûzen Arawakken. Tsjintwurdich libje der yn Suriname noch mar trijetûzen, en yn Nederlân om-ende-by 500. De Arawakken, dy't eartiids mei de Kariben de oarspronklike befolking fan Suriname wiene, binne yn distiid de lytste befolkingskloft yn Suriname. Sy neame harsels Lokono of Lokonon.
Greefskip Bentheim
Opheffing fan it Greefskip Bentheim
Yn 1803 stoar it Hûs fan Bentheim-Bentheim út en giene de rjochten op dat greefskip oer op 'e tûke fan Bentheim-Steinfurt. Under de Frânske besetting fan it Karfoarstedom Hannover (1802-1806) sleat de nije greve Loadewyk fan Bentheim-Bentheim en Bentheim-Steinfurt in ferdrach mei de Earste Frânske Republyk oer de ynlossing fan it ferpâne greefskip. Hy hoaste 800.000 frank op en koe dêrnei it regear oer Bentheim-Bentheim opnimme. Dy werkrigen sizzenskip wie lykwols mar fan koarte doer. Under kêst 24 fan 'e Rynbûnwet fan 12 july 1806 waard it Greefskip Bentheim mediatisearre (ûnteigene) en ûnder de soevereiniteit steld fan (anneksearre troch) it nije Gruthartochdom Berch, dat regearre waard út Düsseldorf wei. Sadwaande hold it Greefskip Bentheim op 4 augustus fan dat jier foargoed op te bestean.
Arawakken
Suriname
Yn 1986 rjochte de út Kasipora ôfkomstige Arawak Albert Sabajo de Sosjaal Kulturele Ferieniging Ikyoshie ('ljochtpuntsje) op. Yn 1989 waard in Arawaksk-Nederlânsk taalboek útjûn, yn 'de mande mei de Universiteit fan Amsterdam.
Greefskip Bentheim
Fierdere skiednis fan Bentheim
It grûngebiet fan it eardere Greefskip Bentheim waard al nei fjouwer jier wer fan it Gruthartochdom Berch ôfnommen. Yn 1810 waard it nammentlik mei it eardere Keninkryk Hollân, dat hiel Nederlân besloech, en it gebiet fan it eardere Karfoarstedom Hannover yn Noard-Dútslân anneksearre troch it Earste Frânske Keizerryk. It kaam doe by it Frânske departemint Lippe te hearren. Yn novimber 1813, nei de Frânske nederlaach en de earste ferballing fan Napoleon nei it eilân Elba, waard it Karfoarstedom Hannover weroprjochte as it Keninkryk Hannover. Bentheim waard troch dy steat yn besit nommen, en yn 1815 befêstige it Kongres fan Wenen de ynliving fan it eardere greefskip by Hannover. It eardere Bentheim-Steinfurt en Bentheim-Tecklenburg waarden troch it Kongres oan it Keninkryk Prusen ferjûn.
Yn 1866, nei de Prusyske oerwinning yn 'e Prusysk-Eastenrykske Oarloch, de saneamde "Bruorrekriich", waard in reorganisaasje yn it foardiel fan Prusen fan 'e steatkundige sitewaasje yn Noard-Dútslân trochfierd. It Keninkryk Hannover hold op te bestean en waard anneksearre troch Prusen. Sa kaam ek Bentheim ta dat lân te hearren, as ûnderdiel fan 'e Provinsje Hannover. Yn 1885 waard yn it Keninkryk Prusen in Kreisweryndieling fan krêft, wêrby't de Landkreis Greefskip Bentheim oprjochte waard, in bestjoerlik distrikt mei frijwol deselde grinzen as it âlde greefskip (minus Steinfurt en Tecklenburg).
Bestjoer
It Greefskip Bentheim wie in absolute monargy, dy't op autokratyske wize bestjoerd waard troch in greve. Sa't yn it Hillige Roomske Ryk wizânsje wie, waard it greefskip ferskate kearen opspjalte as der mear as ien soan wie om fan 'e regearjende greve te ervjen. De op dy wize ta stân kommende steatsjes krigen dan de namme fan it haadplak efter de greefskipsnamme oan. Sa hawwe bestien:
Ekonomy
De ekonomy fan it Greefskip Bentheim wie benammen basearre op lânbou en feehâlderij (û.m. fan 'e bûnte Bentheimer, in bargeras en it Bentheimer lânskiep, in skiepperas), en teffens op 'e ûntginning fan it heechfean. Ofsettings fan sânstien ûnderstipen fierders in stienhouwerij dy't syn produkten útfierde nei oare dielen fan it Hillige Roomske Ryk en de Nederlannen.
Befolkingsgrutte
Yn 1806, by de opheffing fan it Greefskip Bentheim, wennen der yn it gebiet nei skatting likernôch 20.000 minsken. Dêrmei soe it greefskip in befolkingstichtens hân hawwe dy't 20,7 minsken de km² bedroech.
Taal
De offisjele taal fan Bentheim wie it Dútsk, hoewol't it Nederlânsk der troch de iuwen hinne ek bot ynfloed hân hie. De deistige omgongstaal fan 'e befolking wie lykwols in Westfaalske fariant fan it Nederdútsk, dy't in dialektkontinuum foarme(t) mei it Drintske en Twintske Nedersaksysk dat oan 'e Nederlânske kant fan 'e grins sprutsen waard (en wurdt). Der bestiet eins gjin ferskil tusken Bentheim en de oanbuorjende dielen fan Drinte en Oerisel; net lânskiplik, net etnysk en likemin taalkundich. As Karel V him yn 'e earste helte fan 'e sechstjinde iuw it Greefskip Bentheim ta witten hie te eigenjen, sa't er dat die mei bgl. Drinte, Oerisel en it Hartochdom Gelre, hie Bentheim no 'gewoan' by Nederlân heart.
MTV Video Music Award
De MTV Video Music Awards of VMA's binne in groep Amerikaanske prizen dy't ienris yn it jier troch de muzykstjoerder MTV útrikt wurde foar de bêste fideoklips fan it foargeande jier. Dizze prizen waarden oarspronklik betocht om (op it mêd fan fideoklips) te konkurrearjen mei de Grammy Awards, de wichtichste Amerikaanske muzykprizen. De earste útrikking fûn plak yn 1984. Meitiid fûn der min ofte mear in skifting nei âldens plak, wêrby't de MTV Video Music Awards tiners en tweintigers oan har wisten te binen, wylst de Grammys in âlder publyk loeken. Tsjin 2000 hearden de MTV Video Music Awards ta de meast prestizjeuze muzykprizen fan 'e Feriene Steaten. De útrikking fynt yn 'e regel oan 'e ein fan 'e simmer plak, yn ein augustus of begjin septimber, en wurdt live op MTV útstjoerd. Ornaris wurdt de seremoanje yn New York of Los Angeles holden, mar it barren hat ek alris plakfûn yn Miami en Las Vegas.
Oare MTV-prizen
Behalven de Feriene Steaten hawwe ek oare dielen fan 'e wrâld har eigen VMA's:
Evile
Evile (in wurdboarterij dy't in gearlûking is fan 'e Ingelske wurden evil, "kwea", en vile, "walchlik") is in Ingelske metalband oprjochte yn 1999 yn Huddersfield. Evile begûn ûnder de namme Metal Militia fan 2004 ôf is de band fierder gien ûnder de namme Evile. De band brocht yn 2007 syn debútalbum Enter the Grave út. De teksten fan de band gean benammen oer de dea, kriich, moard, en Science fiction. Evile hat fiif studio-albums útbrocht.
Ferstjerren Mike Alexander
thumb|200px|Bassist Mike Alexander by in optreden op it Tuska Open Air Metal Festival, yn [[Helsinki]] Op 5 oktober 2009 waard bassist, Mike Alexander net goed ûnder in toernee, hy ferstoar ûnderweis nei it sikehûs yn Luleå, Sweden. Hy stoar oan in longemboly, in bloedprop yn de longen. Evile iepene in betinkings-webstee foar harren ferstoarne bassist. Begjin desimber 2009 holden de oare leden fan Evile twa betinkingsjûnen foar Mike. Evile naam yn 2009 it Pantera nûmer "Cemetery Gates" op foar in spesjaal Dimebag Darrell-tributealbum fan Metal Hammer "Dimebag". It wie ek it lêste nûmer dat de band opnaam mei de bassist Mike Alexander.
Kraantsjekanne
thumb|Kraantsjekanne
In kraantsjekanne is in kofjekanne op trije poatsjes mei in kraantsje der oan. Der waard ek wol tee yn setten. De kanne ûntwikkele him yn de 17e iuw. Der besteane kannen fan sulver, messing, tin en ek wol fan keramyk.
Earst hiene de kannen de foarm fan in kegel of par, mar yn it twadde kwart fan de 18e iuw rekke de faasfoarm yn de moade troch de hofstyl fan Loadewyk XIV. Der besteane ek kannen mei mear as ien kraantsje. Faak waarden dy brûkt yn kafees.
Yn it Frysk Museum steane ek sulveren kraantsjekannen.
Jopie Jonker
200px|thumb|right|Candance Jopie Jonker-Snelders (Oosterhout, 11 septimber 1944) is in byldzjend keunstner.
Se wie earst beynfloede troch it surrealisme en troch de styl fan Kees van Dongen en Sjer Jacobs. Uteinlik krige se in eigen styl troch it wurk fan Lita Cabellut.
In wurk ûntstiet út it gefoel wei, foarôf is noch net krekt dúdlik wat it wurde sil. De doeken moatte dan ek gefoel oproppe foar oaren. Yn har wurk brûkt se in soad ierdekleuren.
Har wurk is meast abstrakt, mar der binne tagelyk ek ferstille figueren te sjen. Har wurk wie te sjen yn Oosterhout en Made.
Sherlock Holmes: A Game of Shadows
Sherlock Holmes: A Game of Shadows, soms koartwei Sherlock Holmes 2 neamd, is in Amerikaansk-Britske histoaryske aksje- en detektivefilm út 2011 ûnder rezjy fan Guy Ritchie. De film giet oer de ferneamde fiktive privee-detektive mei deselde namme út 'e wurken fan sir Arthur Conan Doyle. As sadanich is it in ferfolch op Sherlock Holmes, út 2009. Beide films hawwe yn 'e haadrollen Robert Downey jr. as Sherlock Holmes en Jude Law as dokter Watson. Yn Sherlock Holmes: A Game of Shadows geane Holmes en Watson efter de ûnmeilydsume krimineel professor Moriarty oan, dy't tige ynfloedryk en dêrtroch ûngrypber is. Fan 'e filmkritisy krige Sherlock Holmes: A Game of Shadows mingde resinsjes, mar yn 'e bioskopen wie de film in grut kommersjeel súkses.
Plot
Yn 1891 treft Irene Adler op 'e efterste rige mank it publyk by in feiling yn Londen de foaroansteande sjirurch dokter Hoffmanstahl, oan wa't se in pakketsje ôfjout foar har opdrachtjouwer, professor Moriarty. It is in betelling foar in brief dat Hoffmanstahl oan Irene oerdraacht. It iepenjen fan it pakketsje set de ûntploffing fan in bom yn wurking. It ôfgean fan 'e bom wurdt inkeld foarkomd troch it yngripen fan privee-detektive Sherlock Holmes, dy't Irene nei de moeting folge wie. Holmes nimt it brief dat Hoffmanstahl oan Irene jûn hat, yn beslach. Wylst er ôfweefd mei de bom, pike Irene en Hoffmanstahl út. Letter fynt Holmes Hoffmanstahl fermoarde werom. Irene giet nei in moeting mei professor Moriarty, dêr't se opbychtsje moat dat se it brief dat er ferwachtet, net hat. Moriarty, dy't yn 't foar al besletten hie dat se troch har gefoelens foar Holmes as hantlangster kompromittearre is, lit har fergiftige tee drinke, wêrnei't se dea delknoffelet.
Letter dyselde deis arrivearret dokter Watson by Holmes thús op 221B Baker Street, dêr't Holmes op dat stuit eksperimintearret mei in pak dat inkeld syn eagen bleat lit en dat sekuer ferve is yn 'e kleuren fan 'e eftergrûn dêr't er tsjinoan stiet, sadat Watson him net gewaarwurde kin. Hy fertelt syn kompanjon dat er ûndersyk docht nei in stikmannich skynber net mei-inoar yn ferbân steande moarden, terroristyske oanslaggen en oernames yn 'e sakewrâld, dêr't er allegear de hân fan Moriarty yn sjocht. It doel fan Watson syn besyk is lykwols syn frijfeintefeest, mei't er de oare deis trouwe sil mei syn ferloofde Mary Morstan. Holmes, dy't it glêd fergetten wie dat er it feest organisearje moatten hie, nimt Watson en syn broer Mycroft Holmes mei nei in útgeansgelegenheid dêr't er madam Simza treffe kin, in Sigeunerinne dy't as wiersizzeresse wurket.
Madam Simza is de persoan oan wa't it brief, dat Holmes Irene ôfpakt hat, wier rjochte is. It docht bliken dat it har stjoerd is troch har broer René, fan wa't se al langere tiid neat mear fernommen hat. It befettet in selsportret fan 'e keunstsinnich oanleine René mei it boadskip dat se syn gesicht net wer sjen sil. Yn in spektakulêr gefjocht ferslacht Holmes in hiermoardner dy't stjoerd is om Simza út 'e wei te romjen, mar de Sigeunerinne pykt út foar't Holmes har neier oer de saak befreegje kin. Sels is Holmes neitiid besteld mei it besoargjen fan in mei in swiere kater oanhelle Watson op syn trouwerij, wêrby't Holmes de tsjûge fan 'e brêgeman is. Letter dy deis hat Holmes, op inisjatyf fan Moriarty, foar it earst in moeting mei de professor, dy't in ynfloedryk man en in freon fan 'e Britske premier is. Hy lit blike dat er Irene Adler fermoarde hat en driget itselde te dwaan mei Watson en syn breid as Holmes him net by syn eigen saken hâldt. Holmes ûnthjit dat er Moriarty ûnder fuotten helje sil út wraak foar de dea fan Irene, al is it ek it alderlêste dat er docht.
As Watson en Mary de trein nimme foar in houliksreis nei Brighton, wurde se nei tsjuster oanfallen troch in stikmannich trewanten fan Moriarty, dy't harren besykje te fermoardzjen. Dat wurdt lykwols foarkomd troch Holmes, dy't yn momkape deselde trein nommen hat. As de trein oer in spoarbrêge giet, triuwt er Mary ta de doar út om har yn feilichheid te bringen; hja lânet yn 'e rivier ûnder de brêge, dêr't hja oppikt wurdt troch Mycroft en syn butler Carruthers yn in boatsje. Nei't Holmes en Watson ôfweefd hawwe mei de trewanten fan Moriarty, reizgje se fierder nei Parys om Simza op te spoaren. Se treffe har oan yn in Sigeunerkamp, dêr't Holmes har útleit dat se it doelwyt fan in hiermoard wurden is om't har broer René foar Moriarty wurket en har blykber wat trochdien hat dat Moriarty syn plannen yn gefaar bringe kin.
As se de brieven, mei mear tekenings as tekst, trochnimme dy't Simza fan René ûntfongen hat, riddenearret Holmes oan 'e hân fan 'e rook fan it papier en de smaak fan in read plak út dat René de tekenings makke hat yn in wynkelder dêr't ek in drukparse fêstige is. Simza ken sa'n plak, it haadkertier fan in anargistyske groepearring yn Parys dêr't sy en René foarhinne by belutsen wiene. Simza nimt Holmes en Watson mei dêrhinne, en se hawwe in petear mei Claude Ravache, de lieder fan 'e anargisten. Dyselde jout ta dat er yn opdracht fan Moriarty in stikmannich bomoanslaggen begien hat, om't Moriarty syn wiif en bern gizelet. Nei't er ferteld hat dat er noch ien opdracht foar Moriarty útfiere moat om te soargjen dat syn gesin feilich is, sjit er himsels troch de holle. It is dúdlik dat it Moriarty syn bedoeling is dat Ravache syn oanhingers no Holmes-en-dy fermoardzje sille om't se miene dat Holmes Ravache deade hat. Holmes ûntdekt lykwols in geheime gong dy't him, Watson en Simza in útwei út 'e wynkelder biedt.
Trijeresom folgje se de oanwizings dy't Holmes yn 'e wynkelder en de geheime gong ûntdutsen hat en bejouwe se har nei de Opera fan Parys, dêr't Homes de folgjende bomoanslach ferwachtet. As se mei in protte muoite ienris efter de kûlissen tagong ta de opera krigen hawwe, docht lykwols bliken dat Moriarty, dy't sels by de opera yn 'e seal sit, de oanwizings mei opsetsin plante hat om Holmes op in dwaalspoar te bringen. De eigentlik bom giet ôf yn in hotel net fier fan it operagebou ôf, dêr't op dat stuit in gearkomste fan in stikmannich foaroansteande en ynfloedrike Jeropeeske sakelju oan 'e gong is. Holmes ferskaft himsels tagong ta it plak delikt foar't de Paryske plysje arrivearret en ûntdekt dat ien fan 'e slachtoffers, de Dútske wapenfabrikant Alfred Meinhard, net omkommen is troch de bom, mar ynstee troch in skerpskutter deasketten is fuort foar't de bom ôfgie. De bom wie inkeld en allinne bedoeld om 'e moard op Meinhard te fertsjustermoanjen. Holmes en Watson stelle fêst dat de skerpskutter loftshannich is en fan safier ôf sketten hat dat it mar ien persoan wêze kin: de eardere Britske legerofsier Sebastian Moran.
Neitiid bejout Holmes him nei it hotel dêr't Moriarty ferbliuwt, dêr't er syn fijân bespionearret yn 'e momkape fan in hotelgast en dêrnei ferklaaid as pikkolo. Sa ûntdekt er dat Moriarty de trein nimme sil dy't as einbestimming de Dútske haadstêd Berlyn hat. Hy liedt dêrút ôf dat Moriarty ûnderweis is nei Heilbronn, dêr't it wapenfabryk fan Meinhard stiet dêr't Moriarty gâns yn ynvestearre hie. Troch de dea fan Meinhard is hy no de nije eigner. Mei't de oanslaggen en moarden oer en wer foar grutte spannings tusken Frankryk en Dútslân soarge hawwe, dy't inoar de skuld jouwe, is de Frânsk-Dútske grins sletten. Mar de Sigeuners fan madam Simza en haadman Tamas Morato hawwe ryklik ûnderfining mei it oerstekken fan tichte grinzen, en helpe Holmes en Watson om yn Dútslân te kommen.
By nacht kringe Holmes en Watson it wapenfabryk yn Heilbronn binnen, dêr't Holmes trappearre en finzen nommen wurdt troch Moriarty syn trewanten en by de professor brocht wurdt. Underwilens makket Moran jacht op Watson, dy't er yn it nau driuwt troch him mei syn skerpskuttersgewear út in toer wei te besjitten. Moriarty martelet Holmes troch him op te hingjen oan in fleisheak dy't him troch it skouder hinne slein is. Holmes jout ta dat er it doel fan Moriarty útfigelearre hat: de professor is no eigner fan wapenfabriken yn in ferskaat oan Jeropeeske lannen, en is dwaande in grutte oarloch út te lokjen sadat er de rykste man op 'e wrâld wurde kin. Watson brûkt in yn it fabryk fan Meinhard fabrisearre kanon om werom te sjitten op Moran, dy't mar nauwerneed it faaie libben derôf wit te rêden as de toer dêr't er yn sit, ynstoart. It pún fan 'e toer falt troch it dak fan it pakhûs dêr't Holmes martele wurdt en bedobbet Moriarty, wylst Holmes mei de skrik frijkomt. Hy, Watson en Simza en de Sigeuners, dy't harren bûten it fabryk opwachtsje, naaie út, efterfolge troch Moran en de oare trewanten fan Moriarty. Op 'e wylde flecht komme ferskate Sigeuners om, wylst Watson Moran ferwûnet. Holmes-en-dy witte úteinlik op in passearjende trein te springen en te ûntkommen.