cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leve Boerenliefde
Leve Boerenliefde is in Nederlânske romantyske komeedzje út 2013 ûnder rezjy fan Steven de Jong, mei yn 'e haadrollen Cas Jansen en Tatum Dagelet. De titel ferwiist nei in fiktyf tillefyzjeprogramma dêr't it personaazje fan Dagelet de presintatrise fan is, en dat fierhinne basearre is op it echte realitytillefyzjeprogramma Boer Zoekt Vrouw. It ferhaal giet oer boer en widner Jelte Heeg, dy't it mei de produksje fan Leve Boerenliefde oan 'e stok kriget, om't de opnamen syn bedriuwsfiering beneidielje. Tsjin wil en tank stimt er der úteinlik yn ta as kandidaat oan it programma mei te dwaan, wêrnei't er net fereale rekket op ien fan 'e froulike kandidates, mar op presintatrise Wenda van Zwol sels. As film krige Leve Boerenliefde oer it algemien mingde oant negative resinsjes fan 'e filmkritisy. Mei't it budget ûnbekend is, bliuwt it ûndúdlik oft de produksje út 'e kosten kaam. Leve Boerenliefde waard foar in grut part op ferskate lokaasjes yn Fryslân opnommen.
Gruesome
Gruesome is in Amerikaanske metalband oprjochte yn 2014 yn Arroyo Grande. De band brocht yn 2015 syn debútalbum Savage Land út. De teksten fan de band gean benammen oer de dea, primityf libben en kannibalisme. Gruesome hat twa studio-albums útbrocht.
Leve Boerenliefde
Plot
Wylst Jelte op almar wanhopiger wize besiket om syn bedriuw te rêden, komt er troch syn gedoente mei de produksje fan Leve Boerenliefde yn 'e kunde mei de tsjeppe en sjarmante presintatrise Wenda van Swol. Sy fynt him fuortendaliks wol oantreklik, mar by him duorret it langer ear't de fonk oerslacht, om't er syn trije jier earder oan kanker ferstoarne frou Hylkje net ûntrou wêze wol. By syn earste besyk oan 'e opnamelokaasje wurdt Jelte oansjoen foar ien fan 'e kandidaten fan it programma: boeren op 'e syk nei leafde dy't oan 'e frou holpen wurde moatte. Middenmank de oare kandidaten, dat allegear wat aparte postiljonten binne, springt Jelte der posityf út, en nei in djipsinnich antwurd op in rûtinefraach fan Wenda beslút de tillefyzjeprodusint efter Leve Boerenliefde, de hufterige Kenneth van Schaik, dat er Jelte as kandidaat yn it programma hawwe wol omreden fan 'e sjochsifers dy't dat opsmite soe.
Kenneth is wisberet dat plan troch te setten, as it net yn goedens kin, dan mar yn kweadens. Sadwaande sjantearret er Jelte troch oan te bieden him út 'e swierrichheden te helpen mei de gemeente en de provinsje, mei't er konneksjes hat op sawol it gemeentehûs as it provinsjehûs. Mar dat docht er inkeld as Jelte himsels ynskriuwt as kandidaat. Kenneth besiket ek Wenda foar syn karke te spannen, en as se har tsjin syn ymmoreel hâlden en dragen oankantet, set er har ûnder druk troch har man Marco, mei wa't se yn skieding leit, oan te fiterjen om ûnwierheden oer har oan 'e media te fertellen. As Jelte Wenda as hantlangster fan Kenneth begjint te beskôgjen, ûntstiet der ferwidering tusken harren. Jelte besiket út alle macht om oan it machtsspultsje fan Kenneth te ûntkommen, mar nei in petear mei in abbekate, dy't him foarhâldt dat beswiermeitsjen tsjin 'e ûnreedlike easken fan gemeente en provinsje pas op syn gaust oer twa en in heal jier effekt hawwe sil, jout er it oer en tekenet er in kontrakt as kandidaat.
Yn 'e tuskentiid binne Jelte en Wenda better mei-inoar yn 'e kunde kommen, û.o. by in jirpelpriuwerij by Jelte syn freonen Hendrik en Aggie, dêr't er har mei nei ta nimt. As Wenda yn 'e lytse loege sit troch de swierrichheden dy't Kenneth foar har feroarsake hat, reizgje Jelte en Hendrik ôf nei de Rânestêd om Marco ûnder druk te setten, sadat er de healwize praatsjes werropt dy't er oer har ferteld hat. Wenda wit ûnderwilens mei har sympatike persoanlikheid net inkeld Aggie foar har te winnen, dy't de bêste freondinne fan Hylkje silger wie, mar ek Jelte syn bern en op 't lêst sels syn stoefe skoanheit Berend. By de seizoensfinale fan Leve Boerenliefde bewissiget in plantsje fan Jelte syn bern en feint Steef, dêr't se de meiwurking fan 'e folle pleage produksje-assistinte Annelies en regisseur Johnny foar witte te winnen, dat Kenneth syn fertsjinne lean kriget as der foar de kamera in pear molkbussen jarre oer him hinne lege wurde. Annelies en Steef falle as blokken foarinoar. As Jelte neitiid live op 'e tillefyzje sizze moat oan hokker froulike kandidate hy de foarkar jout, kiest er ynstee fan Wenda. In jier letter fynt yn oanwêzigens fan alle famylje en freonen harren trouwerij plak.
Produksje
De produksje fan Leve Boerenliefde sette yn 2011 útein.[boarne nedich] De film waard regissearre troch Steven de Jong nei in senario fan himsels, Dick van den Heuvel en Hilde Woudstra wêryn't it bekende realitytillefyzjeprogramma Boer Zoekt Vrouw parodiëarre waard. As produsinten wiene De Jong, Petra Goedings en Jos van der Linden by it projekt belutsen foar de filmstudio's Steven de Jong Producties, Phanta Vision en Hector B.V. y.g.m. RTL Entertainment. Bert Nijdam hie as útfierend produsint tafersjoch oer de hiele produksje. Van der Linden kaam yn juny 2012 hommels te ferstjerren; Leve Boerenliefde waard dêrom opdroegen oan syn neitins. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Richard van Oosterhout, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Ronald Schilperoort. De produksje fan Leve Boerenliefde waard mei mooglik makke troch jildlike bydragen fan it Nederlânsk Film Fûns (NFF)[boarne nedich] en it Frysk Kultuer- en Sportfûns (FCSF).
De opnamen fan Leve Boerenliefde fûnen yn 'e hjerst fan 2012 plak. Der waard foar it meastepart op lokaasje yn Fryslân filme, yn Jellum, Furdgum, Seisbierrum, Boalsert en Snits. Sa wurdt yn 'e film de Toer fan Furdgum prominint yn byld brocht (mei't Jelte Heeg syn ferstoarne frou Hylkje dêr op it tsjerkhôf leit), en as Jelte Wenda op in stuit jûns let werombringt nei har hotel, rinne se oer de Appelmerk (in bekende winkelstrjitte) yn Boalsert. De trouwerij fan Jelte en Wenda, oan 'e ein fan 'e film, fynt plak foar it stedhûs fan Boalsert. Behalven yn Fryslân waard der ek filme yn Rotterdam, De Haach en Hilversum.
Distribúsje
De distribúsje fan Leve Boerenliefde waard fersoarge troch Dutch FilmWorks. De film gie op 13 maaie 2013 yn Theater Tuschinski yn Amsterdam yn premiêre, wêrnei't er op 16 maaie iepene yn 'e Nederlânske bioskopen. Op 10 septimber 2013 kaam Leve Boerenliefde út op dvd en blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Leve Boerenliefde oer it algemien mingde oant negative resinsjes. Op 'e webside FilmTotaal skreau Frank Stol oer de film dat it der in grimelgrammel wie fan "BN-ers, dy't yn lytse en faak ûnbetsjuttende byrollen en cameo's opdûke." Hoewol't er fûn dat der wol "in soarte fan sjarme yn dy oerdie oan bekende nammen" siet, woe tsjin "dy eftergrûn fan hystearyske stereotypen" spitigernôch "de him ûntjaande leafde tusken in feeboer en in glitterjurkjesdragende Barbiepop mar net oannimlik wurde."
De resinsje dy't yn 'e VPRO-Gids ferskynde, wie noch folle hurder foar de film. Dy joech Leve Boerenliefde 1 fan 5 stjerren en omskreau de film as in "romantysk bedoelde plattelânskomeedzje" dy't "skippere tusken flau en serieus". Der waard konkludearre dat de film inkeld oan te sjen wie foar "filmstudinten as foarbyld fan hoe't it net moat, of foar fans fan BN-ers út 2013, dy't trouwens stik foar stik ûnder harren kinnen prestearje fanwegen it stompsinnige draaiboek." Op MovieMeter.nl hat Leve Boerenliefde 2 fan 5 stjerren.
Op 'e webside CineMagazine parte Shelley Eimers Leve Boerenliefde 3 fan 5 stjerren ta. Hja fûn lykwols dat de Boer Zoekt Vrouw-parody ôffoel om't yn 'e film amper oandacht bestege wurdt oan it programma dat dêrop ynspirearre is. Wat de cast oangie, fûn Eimers dat Tatum Dagelet "as de strieljende Wenda […] noch nea sa skattich en sjarmant west" hie. Cas Jansen fûn se "in prima akteur", dy't neffens har lykwols "as de wolbespraakte, knappe, bernefreonlike boer Jelte wol hiel ûnoanimlik" wie. Eimers fûn him "te stedsk" en steurde har oan syn "gebrek oan ienich aksint". Dirk Zeelenberg wie neffens har folslein miscast as de antagonist Kenneth, dy't him boppedat sa tjirge dat "syn personaazje gewoanwei idioat wurdt." Nettsjinsteande konkludearre Eimers dat Leve Boerenliefde troch "âlderwetske humor, leuke haadrolspilers en moaie bylden fan Nederlân […] in skattige famyljefilm" wie.
Op FilmVandaag krige de film 31/2 fan 5 stjerren taparte fan resinsinte Yvonne Westerhof. Neffens har hat Leve Boerenliefde in "djippere laach dy't sjen lit dat mei autentisiteit de leafde docht oerwinne kin." Hja seach sels oerienkomsten tusken de film en in klassike romantyske komeedzje as Notting Hill (1999), mei Hugh Grant en Julia Roberts, hoewol't se dêrby oantekene dat Leve Boerenliefde "net [komt] ta it nivo fan [syn] foargonger".
Michiel Högelcke
Michiel Högelcke wie in soldaat út Lubeck dy't sûnt 1570 yn Fryslân nei de beneaming fan Steyn Maltisten (1587) troch de Steatsken Eelco Isbrandi en Karel Roarda as befelhawwer fan de Fryske troepen oanwiisd waard. Mar Willem Loadewyk beneamde Bohemer Peter fan Sedlnitzki en hy wûn. Dêrtroch kaam der mear spanning tusken Högelcke en von Seidlnitzki. Yn 1589 kaam it ta in konflikt: de kriichsrie stelde Högelcke yn it ûngelyk en hy ferdwûn. As oantinken krige er in ûnder oare in gouden keatling mei pinning. Ek Vol Seidlnitski gie fuort en waard opfolge troch Taco fan Hettinga
Slach by Skoattersyl
De Slach by Skoattersyl wie in fjildslach tusken it leger fan de Hollânske greve hartoch Albrecht fan Beieren tsjin in Fryske striidmacht ûnder oanfiering fan potestaat Juw Juwinga. De slach fûn plak op 29 augustus 1396 by it buorskip Skoattersyl en duorre twa dagen. It gefjocht waard de dea foar tûzenen striders en is úteinlik wûn troch de Hollânske greve.
Foarskiednis
Al earder hienen Hollânske greven besocht harren greeflike oanspraken op Fryslân wier te meitsjen. De fjildtochten dy't Albrecht fan Beieren tusken 1398 en 1401 tsjin de Friezen makke moatte yn dat ramt sjoen wurde.
Hartoch Albrecht hie him ûnder syn regear al ferskate kearen drok dwaande holden mei alderlei krigen. De fjildtocht dy't er mei syn soan tsjin de Friezen op tou sette, hie wol wat it karakter fan in krústocht dêr't Henegouske en Beierske ridders en Frânske militêren en Ingelske bôgesjitters oan mei dienen. It risseltaat wie in foar dy tiid geweldich grut leger, mei as doel foar altiten in ein te meitsjen oan de Fryske frijheid yn Fryslân.
De slach
Yn 1396 hie Albracht syn leger op oarder en by De Kúnder kaam er oan wâl. Hy sette him op wei rjochting Skoattersyl, dêr't op it stelde stuit in grut Frysk leger ûnder lieding fan Juw Juwinga nei it suden ta luts. Op 29 augustus 1396 makken beide legers kontakt mei inoar en ûntstienen fûle gefjochten hinne en wer. De Hollânske greve brûkte yn de slach muzikanten dy't troch trompetsjen de befellen fan Albrecht oan syn soldaten troch jûnen. Sy wienen dêrtroch in wichtich doelwyt foar de Friezen.
Twa dagen lang waard der fûleindich fjochten oant de slach yn it foardiel fan it Hollânske leger einige dat folle grutter wie as it Fryske leger. Mear as tûzen Friezen wiene doe sneuvele en ek de Fryske oanfierder Juw Juwinga hie it libben derby yn sketten. Oan de oare kant hienen ek de Beiersen grutte ferliezen laat en in protte minsken ferlern, mooglik ek tûzenen.
Neiskiednis
Twa jier nei de oerwinning kearde Albrecht werom nei Fryslân. Diskear slagge hy foar koarte tiid (tusken 1398-1400) der wol yn syn gesach oer Fryslân te festigjen. Lykwols duorre dat mar even, want yn 1400 hienen de Friezen syn bewâld al wer oan de kant skood. Foar in tredde kear luts er op nei Fryslân mei in kriichsmacht, wat yn 1401 resultearre yn de Frede fan Boalsert.
Uteinlik hawwe de fjildtochten fan Albrecht him net folle opsmiten want yn 1414 hienen de Friezen de Hollanners út har lêste steunpunt yn Fryslân ferdreaun (Starum).
Berneprogramma
In berneprogramma is tradisjoneel in telefyzjeprogramma, of soms in radioprogramma, dat útstjoerd wurdt foar de doelgroep bern oant likernôch tolve jier. Sûnt it begjin fan 'e ienentweintichste iuw wurde berneprogramma's lykwols ek in protte útstjoerd (en besjoen) oer it ynternet. As berneprogramma's de foarm oannimme fan in fiktyf ferfolchferhaal, sprekt men oer it algemien fan in bernesearje of bernerige. Programma's foar tiners fan tolve jier ôf wurde yn 'e regel gjin berneprogramma's, mar jeugdprogramma's neamd.
Op 'e tillefyzje wurde berneprogramma's ornaris moarns en middeis útstjoerd, as (jonge) bern wekker binne. Foarhinne fûnen sokke útstjoerings ek wol plak op 'e iere jûn, mar sûnt likernôch 2010 binne tillefyzjestjoerders en omroppen dêrfan ôfstapt, om't se dy primetime leaver oan in keapkrêftiger publyk besteegje, sadat se mear ynkomsten út 'e dan útstjoerde reklame helje kinne.
Yn Nederlân wiene de earste berneprogramma's om 'e midden fan 'e tweintichste iuw op 'e radio te beharkjen: Kleutertje Luister, dat om 10.00 oere moarns útstjoerd waard, en Paulus de Boskabouter, om 19.00 oere jûns, krekt foar it op bêd gean. Foarbylden fan bekende Nederlânske bernesearjes út 'e begjintiid fan 'e tillefyzje wiene Pipo de Clown, Swiebertje en Dappere Dodo. Yn 'e 1960-er jierren folge it tige populêre De Fabeltjeskrant. Lettere searjes wiene û.m. De Berenboot, Bassie en Adriaan en Floris.
Ut oare lannen kamen berneprogramma's as Flipper en Lassie (Feriene Steaten), Skippy (Austraalje) en Teletubbies (Ingelân). Yn 'e ienentweintichste iuw wiene yn Nederlân fral Sesamstraat, Tik Tak en Het Klokhuis populêre berneprogramma's.
Papias
Papias wie om-ende-by 130 biskop fan Hiërapolis yn Anatoalje. Hy hat in boek yn fiif parten skreaun dat as titel hie Ferklearrings fan de wurden fan de Heare, dêr't lykwols mar fragminten bekend fan binne. Koarte stikken binne ûnder oare bewarre bleaun yn it wurk Tsjin de ketters fan Irenaeus fan Lyon en de Tsjerklike skiednis fan Eusebius. De wurden fan Papias wurde ta rekkene as hearrende by dy fan de Apostolyske heiten.
Yn syn boek sammele Papias net allinnich gegevens oer it libben en de prediking fan Jezus mar ek oer de apostels en de earste kristenen. Dizze ynformaasje krige hy fan minsken dy't in generaasje âlder wienen as him sels en dy't de apostelen noch sjoen hawwe soenen. Hy is de earste dy't Mateüs en Markus as skriuwers fan in evangeelje neamd. Ek liket hy in ûnderskied te meitsjen tusken de evangelist Jehannes en in lyknammige âldste dy't de trije Brieven fan Jehannes skreaun hawwe soe. De ferskate gearfettings fan syn wurden binnen lykwols net dúdlik en sprekke harsels foar in part tsjin..
As tsjerkehistoarikus waard Papias hieltyd mear ferjitten en syn boek ferfongen troch dat fan Eusebius. Dizze wie tige negatyf oer him omdat er de Bibel folslein letterlik naam en de lear oanhong fan it Tûzenjierrige ryk. Papias wie befreone mei Polykarpus.
Abbegeaster Opfeart
De Abbegeaster Opfeart (Offisjeel Frysk) is in feart yn de gemeente Súdwest-Fryslân. Dizze opfeart rint fan de Boalserter Feart ôf nei it suden nei Abbegea. De namme Abbegeaster Opfeart jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Abbegaasteropvaart.
Fjildriden
200px|thumb|Fjildriden 200px|thumb|in fjildrider dy't syn fyts op 'e earm mei nimme moat.
Fjildriden is in foarm fan hurdfytsen dy't foaral yn de wintermoannen beoefene wurd. In fjildriid parkoers giet oer net ferhurde paden en troch bosk en fjild.
Yn dizze sport moatte de dielnimmers, mei de fyts sa hurd mooglik in ôfbeakene parkoers ôflizze. Yn tsjinstelling ta it dykhurdfytsen binne grutte parten fan it parkoers net ferhurde en ride de fytsers troch bosken, over fjilden, sleatten en sânpaden. It is dêrom somtiden nêdich de fyts op de skouders te nimmen en dermei te rinnen, bygelyks by te smoarge stikken as opstakels. In wedstriid by de professionals duorret in oere. Bij wrâldbekerwedstriden wurdt der ien omgong ekstra fytst.
Skiednis
De Frânskman Daniel Gousseau soe de earste fjildriidwedstriden organisearre hawwe, en ek it earste Frânske nasjonale kampioenskip yn 1902. De sport hat hin dêrnei ek bûten Frankryk ferspraat. Belgje organisearre syn earste nasjonale kampioenskip yn 1910, Switserlân yn 1912, Lúksemboarch yn 1923, Spanje yn 1929 en Itaalje folge yn 1930. De earste ynternasjonale wedstriden waarden yn 1924 hâlden, It earste wrâldkampioenskip waard 1950 hâlden yn Parys.
Jochem de Ruiter
thumb|Jochem de Ruiter Jochem de Ruiter (Schoonhoven, 1893 - Alfen oan de Ryn, 1963) wie skoalmaster en politikus.
Wigle Ruiter
Wigle Ruiter (Ychten, 1944) is in poppespiler en gûchelder.
Jochem de Ruiter
De Ruiter begûn yn 1925 as haadûnderwizer oan de kristlike legere skoalle yn Aldemardum. Dêrnei wie hy sûnt de oprjochting yn 1930 oant 1946 direkteur fan de Legere Lânbouskoalle yn Balk. Steatelid en riedslid foar de gemeente Gaasterlân. Yn 1946 waard De Ruiter lid fan de Twadde Keamer foar de CHU oant 1963. Nei him waard in strjitte yn Balk neamd.
Wigle Ruiter
Neist in edukatyf Frysk programma, stipe troch de provinsjale oerheid, hie er ek in amusemintsprogramma mei ûnder oare gûcheljen. Hy einige yn 1973 op in fjirde plak yn de ôfdieling jeugdprogramma fan it nasjonaal gûchelkongres. Wurke dêrfoar mear as sân jier as rekreaasjelieder yn Sondel (1966-1973). Spile ek in skoftke by toanielselskip Tryater en krige bekendheid mei syn poppeteater. Hat in eigen teaterburo.
De Havilland Tiger Moth
De De Havilland Tiger Moth is in twadekker yn de jierren 30 ûntwurpen troch de Havilland. It tastel is brûkt troch û.o. de RAF as lesfleanmasine. It waard brûkt troch de RAF oant 1950; in protte binne dêrnei oergien nei boargers. It tastel wurdt oeral yn de wrâld noch hieltyd brûkt. Withoefolle piloaten hawwe it fleanen leard op de Tiger Moth. It tastel stelt net in protte easken oan de fleander; it is in forgiving airplane.
Bantegea
Bantegea (Nederlânsk: Bantega, Stellingwerfsk: Bantege) is in doarp yn de gemeente De Fryske Marren (earder yn Lemsterlân). Mar 70 fan de 230 huzen stean yn de buorren. Op it begraafplak stiet in klokkestoel. Under it doarp falt de buorskip Skoattersyl.
Skiednis
Foar in lange tiid bestie it gea in út 'e see foarme sânrêgen en feangrû en sompen. De bewenners wennen benammen op de hegere sânrêgen en holden harren dwaande mei lânbou en turfstekkerij foar eigen gebrûk. Yn de twadde helte fan de achttjinde iuw kamen feanters út 'e Kop fan Oerisel wei en meitsje it gebiet tusken De Lemmer, Ychtenbrêge en Skoattersyl oan. Der ûntstie in nij lânskip mei hjir en dêr tusken it reid en de sompen in hutsje en guon pleatsen en in einekoai. Om 1859 waard it gebiet bedike en doe ûntstie de Ychtenpolder. Yn de polder ûntstiene ferskate buorskippen lykas De Broek, Middenfeart, Otterwei en de Koaisleat, neamd nei de einekoai dy't yn 1718 al in namme hie. De Koaisleat wie ynearsten de grutste buorskip, wylst yn de iere tweintichste iuw Middenfeart en Otterwei grutter waarden. Dy buorskippen foelen ûnder de oerkoepeljende namme Ychtenpolder dy't nei de Twadde Wrâldkriich ta Bantegea omneamd waard. De Broeken en Middenfeart, oan de Middenwei, waarden de buorren fan it doarp. De Middenfeart waard omneamd ta Bandsleat. De buorren, benammen oan de Middenwei woeks neitiids al, dochs bleau it doarp syn iepen karakter hâlden.
Bantegea hearde oant 2014 by de gemeente Lemsterlân, dy't doe yn de nije gemeente De Fryske Marren opgie. De Skoatter Uterdiken, in stripe lân by de Tsjonger del mei de buorskip Skoattersyl, hearde ynearsten by de gemeente Skoatterlân dy't yn 1934 foar it grutste part opgie yn de gemeente It Hearrenfean, mar de Skoatter Utediken gie nei Haskerlân. Tsien jier letter gie de stripe nei Lemsterlân en waard part fan de himrik fan it lettere Bantegea.
Gebouwen
260px|thumb|Eardere herfoarme tsjerke 260px|thumb|Kultureel sintrum De Pomp
Mienskip
It sosjaal kultureel sintrum fan it doarp hjit De Pomp. De wetterpomp wie earder yn it doarp it sintrale plak dêr't men inoar trof. It sit yn it gebou fan de eardere kristlike skoalle dy't yn 1985 mei de iepenbiere skoalle fusearre en yn in nij gebou De Reinbôge kaam. Yn 2001 hat der in grutte ferbouwing west. Yn it gebou sit ek pjutteboartersplak 't Brechje. Der binne seis buertferienings (2010): Otterwei, Middenwei Noard, Middenwei Súd, Bandsleat, Koaisleat/Wijmawei en De Kolk. De Oranjeferiening organisearret Keninginnedei en de doarpsdei yn juny. Yn de simmer wurdt de jierlikse autocross organisearre. Oan de Bandsleat sit Berneboartersparadys Bal-lorig.
Der is alle jierren in doarpsfeest. Om it jier wurdt der in Oldtimerdei hâlden.
It Pleatslik Belang fan Bantegea jout eltse wike op syn webstee de nijsbrief út.
Strjitten
Bânsleat, Breedskar, Broekenwei, Bûtendyksfjild, Gritenijdyk, Heksleat, Jachtkamp, Klynsmafeart, Koaisleat, Master Wijmawei, Middenwei, Otterwei, Ringfeart, Skoatterdyk, Skoatteruterdiken, Skoattersyl, Woarstsleat.
Frysk Ynternasjonaal Kontakt
It Frysk Ynternasjonaal Kontakt (FYK) is in organisaasje dy't as doel hat Fryske jongerein bewust te meitsjen fan harren taal en kultuer. Dat bart ûnder oaren troch útwiksels mei jongerein fan oare minderheden yn Europa. It FYK is oprjochte yn 1989.
YEN
It FYK is oansletten by it Youth of European Nationalities (YEN). Dizze organisaasje funktionearret as oerkoepeljend orgaan foar ferskate minderheids-jongereinorganisaasjes. Sa binne neist de Friezen ek û.o. de Sorben út Dútslân, de Kroaten út Eastenryk, de Hongaren út Roemeenje en de Súdtirolers út Itaalje oansletten by it YEN.
Tal hichtepunten
Yn 1994 organisearre it FYK it Peaskekongres fan de YEN, dêr’t mear as hûndert jongelju út fyftjin ferskillende lannen oan meidiene, dy’t sa’n tritich ferskillende minderheidstalen praten. Fjouwer jier letter, yn 1998, organisearre it FYK Simmerbarren 500: in projektwike foar in ynternasjonaal jongereinpublyk, mei as tema “wurk en wurkgelegenheid”. Simmerbarren waard op fjouwer plakken yn Fryslân hâlden en der diene sa’n trijehûndert jonge minsken oan mei. Yn 2002 organisearre it FYK noch ris it YEN-Peaskekongres, dat lykas acht jier earder yn Grou hâlden waard. Yn 2007 is op Skylge it jierlikse hjerstkongres fan de YEN organisearre.
Neist dizze grutte eveneminten wiene der fansels ek noch oare aktiFYKteiten. It is in FYK-tradysje om alle simmers útwiksels te organisearjen. Yn Fryslân en yn in soad oare lannen yn Europa. Der wiene ek in soad oare aktiviteiten. Mei elkoar nei iepenloftspullen, nei foarstellings fan Tryater, nei konserten of nei Aaipop. It FYK organisearre ek in pear kear sels in popfestival foar bands út minderheidstaalgebieten, Uteinrock. De lêste kear wie yn 2001 yn Frjentsjer. Bands lykas EV (Keltyske folk-rock band út Bretanje, Frankryk), Reboelje, Ramsk en De Kast spilen dêr.
De FYK-Ljepper
De FYK-Ljepper is it papieren kontaktorgaan fan it FYK. It ferskynt 5 kear jiers yn in oplaach fan 150 stiks. Op dit stuit is men dwaande mei de 15de jiergong (2010). Yn de Ljepper, sa as it blêd graach troch de lêzers neamd wurdt, kin men oankûndigingen en ferslaggen fan útwiksels, kongressen en oare aktiviteiten fine. Ek is der plak foar beskôgings oer minderhedepolityk, lykas foar foto's, proaza en de lêste roddels.
Akkrumer Rak
It Akkrumer Rak is in wetter dat de Terkaplester Puollen mei It Deel ferbynt, súdwestlik fan Akkrum.
In Rak is in stik wetter dat sa goed as rjocht is. By it silen wurdt in rjocht stik fan boei nei boei ek in rak neamd. Dat slaat it dus mear op it farren as op it wetter. Der binne mear rakken yn Fryslân, lykas it Burstumer Rak, it Lange Rak, it Rak fan Ungemak en it Slingerrak.
Fan 1929 oant 1969 bestie in wetterskip Meinesleat-Akkrumer Rak.
Douglas Hyde
thumb|Douglas Hyde. Douglas Hyde (Castlerea, 17 jannewaris 1860 - Dublin, 12 july 1949) - Iersk: Dubhghlas de hÍde - wie in Ierske dichter en letterkundige en fan 1938 oant 1945 de earste presidint fan de Republyk Ierlân. Hy rjochte ûnder oaren Conradh na Gaeilge op, ien fan de Ierske kulturele organisaasjes mei de measte ynfloed.
Biografy
Hyde syn heit wie predikant en hy hâlde syn earste jierren ta yn County Sligo. Hy hie trije bruorren: Arthur, John en Hugh. Neidat de famylje ferhuze wie nei Frenchpark krige Douglas dêr bot niget oan it Iersk, in taal dy't fral troch de âlderein brûkt waard, mar doetiids mar in bytsje wurdearre waard.
Der waard by Douglas op oanstien dat er lykas in protte oaren yn de famylje in religieuze oplieding folgje soe, mar hy keas foar akademysk ûnderrjocht oan it Trinity College yn Dublin en learde dêr floeiend Frânsk, Dútsk, Latyn, Gryksk en Hebriuwsk. Dêrneist makke syn passy foar it mei útsjerren bedrige Iersk dat er de Conradh na Gaeilge oprjochte.
Yn 1925 waard Hyde senator fan Seanad Éireann, mar yn novimber itselde jier waard er as gefolch fan allerhanne praat oer ûnder oaren syn protestantske eftergrûn alwer út dy funksje ûntheft. Hyde gie dêrnei oan de gong as heechlearaar oan de Nasjonale Universiteit fan Ierlân, dêr't ien fan syn studinten Cearbhall Ó Dálaigh wie, de lettere presidint. Neidat Hyde yn 1938 mei pinsjoen gien wie waard him troch Éamon de Valera op 'en nij de funksje fan senator yn Seanad Éirean oanbean. Rillegau - yn juny 1938 - waard Hyde de earste Ierske presidint. Dat kaam mei omdat de Valera en opposysjelieder William Thomas Cosgrave in protte bewûndering foar him hienen. Syn waarme persoanlikheid makke him ta in populêr presidint. April 1940 krige er lykwols in swiere beroerte, dy't er wol oerlibbe mar ek ta de rolstoel feroardiele.
Nei syn ferstjerren yn 1949 krige Hyde as earder presidint in steatsbegraffenis. Dy waard holden yn de St. Patrick’s Katedraal fan Dublin. Omdat it in protestantske tsjerke wie, bleaune alle leden fan it katolike kabinet, útsein Noël Browne, bûtendoar ûnder de tsjinst.
Publikaasjes
Hyde skreau in tal artikelen yn The nation en The weekly freeman, ûnder oaren: † ek as boek ferskynd
Polykarpus
thumb|right|200px|Polykarpus Polykarpus (± 69 - Smyrna, ± 156) wie biskop fan Smyrna en wurdt rekkene ta de Apostolyske heiten, de minsken dy't learlingen west hawwe fan de Apostels. Oer syn libbensrin is net folle bekend. Hy stoar as martelder en troch de Roomsk-Katolike Tsjerke is er hillich ferklearre en wurdt syn feestdei fierd op 23 febrewaris.
Passio
Oer it martelderskip fan Polykarpus bestiet in wûnderbaarlike leginde, de Passio fan Polykarpus. Neffens dat ferhaal hie de biskop him ferstoppe krekt bûten Smyrna en bleau dêr om syn bruorren en susters te helpen. Nei ferrin fan tiid waard er lykwols finzen nommen en nei de arena yn de stêd brocht. Dêr wegere hy om de godlikheid fan de keizer te erkennen omdat er syn leauwen net ôfswarre woe. Hy waard ta de dea feroardiele en omdat der gjin wilde bisten mear wienen woene sy him libjend ferbaarne. Doe barde der in wûnder want hy gong net dea omdat it fjoer him net fertarre koe. Dêrop waard er ûnthaze. Syn skonken waarden letter troch kristenen byinoar sammele om as relikwy te bewarjen.
1947
Dit jier makket ûnderdiel út fan it desennium fan 'e 1940-er jierren.
Bromley (distrikt)
Fan de bevolking is 16,9% âlder as 65 jier. De wurkleazens is 2,7% fan de beropsbefolking (folkstelling 2001). De befolking bestie yn 2009 út 87,7 % blanken, 3,9 % Aziaten, 4,4 % swarten en 0,8 % Sinesen.
Ghostbusters (franchise)
Ghostbusters is in Amerikaanske mediafranchise dy't yn 1984 begûn mei de súksesfolle film Ghostbusters. De geastlike heit dêrfan wie akteur en senarioskriuwer Dan Aykroyd. De franchise kin ta de sjenres fan fantasy en komeedzje rekkene wurde en omfettet ek science fiction-eleminten. It giet oer in team fan wittenskippers dat yn New York úteinset mei it fangen fan spûken. Ghostbusters bestiet anno 2023 út fjouwer films mei byhearrende soundtrackalbums, twa tekenfilmsearjes, ferskate soundtrackalbums, in stikmannich fideospultsjes, in rollespul, inkele strips en ferskate foarmen fan merchandising, wêrûnder boartersguod. Ghostbusters is eigendom fan filmstudio Columbia Pictures en fan Ghost Corps, dat allebeide dochterûndernimmings fan Sony Pictures binne.
Omgong fan Frankryk 2009
De 96ste edysje fan de Omgong fan Frankryk waard hâlden fan 5 oant en mei 27 july 2009.
Ghostbusters (franchise)
Ghostbusters (1984)
Ghostbusters waard regissearre troch Ivan Reitman nei in senario fan Dan Aykroyd en Harold Ramis. De film gie op 7 juny 1984 yn premiêre, en brocht $295,2 miljoen op tsjin in budget fan $25 oant 30 miljoen. Ghostbusters wie dêrmei de op ien nei meast opbringende film fan 1984. De film waard nominearre foar 2 Oscars en 3 Golden Globes (wêrûnder de Golden Globe foar Bêste Film – Musical of Komeedzje), en wûn in BAFTA en in Saturn Award. It wurdt tsjintwurdich rûnom beskôge as ien fan 'e ynfloedrykste komeedzjefilms aller tiden.
Ghostbusters II
Yn Ghostbusters II, dat fiif jier nei de foarfallen yn 'e earste film spilet, hawwe de Ghostbusters, dy't oan 'e ein fan 'e earste film as helden einigen, har kredyt by de befolking fan New York alhiel ferspile troch de hoemannichte skea se mei harren aksjes oanrjochtsje. Lykwols identifisearje se in nije bedriging foar de stêd as se in rivier fan ektoplasmatysk slym ûntdekke, dat reägearret op alle negative emoasjes yn 'e stêd. Dêrtroch makket it de weromkear nei de wrâld fan 'e libbenen mooglik fan in boasaardige Eastjeropeeske kriichshear út 'e santjinde iuw.
Ghostbusters II waard wer regissearre troch Ivan Reitman nei in senario fan Dan Aykroyd en Harold Ramis. Alle wichtige leden fan 'e cast wiene wer fan 'e partij, hoewol't de film benammen in inisjatyf wie fan 'e filmstudio's, dy't de senarioskriuwers en akteurs ûnder druk setten. De film gie op 16 juny 1989 yn premiêre, en brocht $215,4 miljoen op tsjin in budget fan $30 oant 40 miljoen. Nettsjinsteande dat kommersjele súkses ûntfong Ghostbusters II lauwe reäksjes fan 'e filmkritisy en wurdt de ferfolchfilm oer it algemien sjoen as in stik minder as de orizjinele film.
Ghostbusters (2016)
Ghostbusters (letter op dvd en blu-ray útkommen ûnder de titel Ghostbusters: Answer the Call) wie in reboot fan 'e Ghostbusters-franchise mei froulike haadpersoanen. Yn 'e film hawwe de wittenskipsters Abby Yates (Melissa McCarthy), Erin Gilbert (Kristen Wiig) en Jillian Holtzmann (Kate McKinnon) ferskate moetings mei spûken. Dat bringt harren derta om in team te foarmjen dat spûken fangt, dat se oanfolje mei Patty Tolan (Leslie Jones), in wurknimster fan it iepenbier ferfier yn New York. Fjouweresom ûntdekke se dat de boppenatuerlike foarfallen útlokke binne troch Rowan North (Neil Casey), in geastlik steurde wittenskipper dy't oanhelle is mei in godkompleks. Dyselde besiket mei syn eksperiminten troch te kringen ta de diminsje fan 'e spûken, wat mooglik in apokalyps feroarsaakje soe. Der is de froulju dêrom alles oan gelegen him tsjin te hâlden.
Ghostbusters waard regissearre troch Paul Feig nei in senario fan himsels en Katie Dippold. De film gie op 9 july 2016 yn premiêre, en brocht $229,1 miljoen op tsjin in budget fan $144 miljoen. Fanwegen de ûnbidich hege marketingkosten litte de produksje lykwols in oansjenlik ferlies en wurdt Ghostbusters beskôge as in flop. De film wie kontroversjeel om't er de manlike haadpersoanen út 'e earste beide films ferfong troch froulju, wylst de resepsjoniste Janine Melnitz (Annie Potts) út dy films no in manlike resepsjonist waard, spile troch Chris Hemsworth. Yn 'e oangeande kultueroarloggen yn 'e Feriene Steaten late dat op 'e sosjale media ta in stoarm fan krityk troch fans fan 'e franchise.
Omgong fan Frankryk 2009
Startplak
De start wie yn Monako, in dwerchsteat oan 'e Middellânske See, dy't oan'e lânskant alhiel omsletten wurdt troch Frankryk.
Ghostbusters (franchise)
Ghostbusters: Afterlife
Ghostbusters: Afterlife waard regissearre troch Jason Reitman nei in senario fan himsels en Gil Kenan. De film gie op 23 augustus 2021 yn premiêre, en brocht $177,6 miljoen op tsjin in budget fan $75 miljoen. Ghostbusters: Afterlife waard opdroegen oan 'e yn 2014 ferstoarne Harold Ramis.
The Real Ghostbusters
The Real Ghostbusters is in tekenfilmsearje op basis de earste Ghostbusters-film, dy't sân seizoenen rûn, fan 1986 oant en mei 1991. De searje folget de fierdere aventoeren fan Peter Venkman (seizoen 1–2: Lorenzio Music; seizoen 3–7: Dave Coulier), Ray Stantz (Frank Welker), Egon Spengler (Maurice LaMarche), Winston Zeddemore (seizoen 1–3: Arsenio Hall; seizoen 4–7: Buster Jones), harren resepsjoniste Janine Melnitz (seizoen 1–2: Laura Summer; seizoen 3–7: Kath Soucie) en it spûk Slimer (Frank Welker), dat harren maskotte wurdt. Der waarden yn totaal 140 ôfleverings fan makke, mei dêropta nochris 13 spin-offs oer Slimer, yn 'e foarm fan koarte tekenfilmkes. The Real Ghostbusters waard oarspronklik útstjoerd troch it tillefyzjenetwurk ABC.
Extreme Ghostbusters
Extreme Ghostbusters is in tekenfilmsearje dy't in ferfolch wie op of in spin-off fan The Real Ghostbusters. De searje rûn ien seizoen, fan septimber oant desimber 1997 en der waarden yn totaal 40 ôfleverings fan makke. Extreme Ghostbusters begjint ferskate jierren nei de lêste ôflevering fan The Real Ghostbusters, as it Ghostbustersteam opheft is. Inkeld Egon Spengler (Maurice LaMarche) is noch mei Slimer (Billy West) yn 'e âlde brânwachtkazerne efterbleaun om 'e ynslutingsienheid geande te hâlden, wylst er tagelyk dosint is oan in pleatslike universiteit. As de boppenatuerlike aktiviteit yn New York wer bot oanboazet, rekrutearret er fjouwer fan syn studinten as de nije Ghostbusters: Eduardo Rivera (Rino Romano), Kylie Griffin (Tara Strong), Garrett Miller (Jason Marsden) en Roland Jackson (Alfonso Ribeiro). Extreme Ghosbusters waard oarspronklik yn syndikaasje útstjoerd.
Muzyk
Yn it ramt fan 'e Ghostbusters-franchise binne de folgjende soundtrackalbums útkommen: It liet Ghostbusters, it haadtema fan 'e films, songen troch Ray Parker jr. wie yn 1984 in grutte nûmer 1-hit.
Strips
Yn it ramt fan 'e Ghostbusters-franchise binne de folgjende strips útkommen:
Fideospultsjes
Yn it ramt fan 'e Ghostbusters-franchise binne de folgjende fideospultsjes útkommen:
Oare spultsjes
In rollespul yn it ramt fan 'e Ghostbusters-franchise, mei as namme ienfâldichwei Ghostbusters, waard yn 1986 útjûn troch West End Games. It wie ûntwurpen troch Sandy Petersen, Lynn Willis en Greg Stafford.
Udine
thumb|Lokaasje Udine Udine (Friulaansk: Udin, Sloveensk: Videm, Dútsk: Weiden) is haadstêd fan de lykneamde provinsje Udine en leit yn de autonome regio Friûly-Julysk Feneesje yn Itaalje. De stêd leit op de taalgrins tusken oan de iene kant Friûlanen en Italjanen en oan de oare kant Slovenen. Yn 2005 hie it 96.678 ynwenners.
Yn 1230 waard de sit fan de patriarch fan Aquileia ferpleatst nei Udine, dêr't harren yn de 16e iuw fernijde residinsje noch oerein stiet. Sûnt 1420 makke Udine diel út fan Feneetsje.
Wim Kan
Willem Cornelis (Wim) Kan (Skeveningen, 15 jannewaris 1911 - Nymwegen, 8 septimber 1983) wie in Nederlânsk kabaretier. Mei Toon Hermans en Wim Sonneveld wurdt er ta De Grutte Trije fan it Nederlânsk kabaret út de jierren fyftich oant en mei de jierren santich fan de 20e iuw rekkene.. thumb|right|Wim Kan yn 1963 by it Grand Gala du Disque Populaire. thumb|Keunstwerk 'Wim Kan en Corry Vonk' fan [[Siemen Bolhuis op it Gevers Deynootplein yn Skeveningen.]]
Biografy
Kan wie it tredde bern fan de amtner Jan Kan, dy't minister fan Binnenlânske Saken en Lânbou wurde soe, en Helena Cornelia Schalkwijk. Syn broer Jan wie lid fan de Ried fan Steat.
Kan siet op mear as ien middelbere skoalle, omdat er ferskate kearen fan skoalle stjoerd waard. Hy gie nei de toanielskoalle yn Amsterdam, dy't er ek net ôfmakke. Hy spile yn 1930 bûten skoalle om yn in toanielstik krige sadwaande kunde oan de tsien jier âldere revuestjer Corry Vonk. Op 28 juny 1933 boasken sy oan elkoar. Kan debutearre 1 oktober 1931 offisjeel by it Nederlânsk-Ynjesk toaniel fan Cor Ruys yn it stik 'Mijn zoon Etienne.
Kan sette útein mei it skriuwen fan teksten foar de revue fan syn frou, en op 15 augustus 1936 rjochten sy tegearre it ABC-kabaret op. De foarstellings wiene in grut súkses.
Yn 1937 hie Kan in byrol yn de film Pygmalion fan regisseur Ludwig Berger en produsint Rudy Meyer, mei Lily Bouwmeester yn de haadrol.
Ein 1939 ferfear it ABC-kabaret foar in toernee nei Nederlânsk-Ynje. Meidat Dútslân Nederlân oermastere, koene de Kans net weromkomme. Doe't se noch yn Ynje wiene, foel Japan de koloanje yn. Dêrnei bedarren beide yn in Japansk konsintraasjekamp.
Birmaspoarwei en Hirohito
De keizer waard ûntfongen troch keininginne Juliana, yn oanwêzigens fan prinsesse Beatrix, prins Claus, prinsesse Margriet en har oare helte Pieter van Vollenhoven. Kan fûn dat skandalich en krige in protte stipe fan minsken mei in 'Yndysk ferline'; de media joegen de saak in soad omtinken.
By it ôfsetten fan Hirohito waard der demonstrearre op Lofthaven Skiphol en besocht Kan fergees syn 'Birma-deiboek' de keizer oan te bieden.
De saak kaam Kan op krityk te stean fan skriuwer Rudy Kousbroek omdat de keizer neffens him net direkt ferantwurdlik west hawwe soe foar de ellinde yn Nederlânsk-Ynje en Birma. Om 2000 hinne waard lykwols dúdlik dat Hirohito him wol persoanlik bemuoid hie mei de oarloch en net de marionet fan oaren west hie.
Aldjierskonferênses
Wim Kan wurdt beskôge as de grûnlizzer fan de Aldjierskonferênses yn Nederlân. Hy sette út ein yn 1954 mei in Aldjierskonferênse foar de radio; hy woe tûzen gûne barre en fan gjin sensuer witte wat doe noch wol wenst wie. Yn 1956, 1958, 1960, 1963 en 1966 folgen der mear, fral rjochte op de politike aktualiteit en altyd by de VARA. Unyk wie dat er politisy fan alle politike opfettings net sparre, ek dy fan syn eigen pylder net. Yn 1973, 1976 en 1979 waarden syn konferênses op tillefyzje útsjoerd en hien grut súkses thumb|Wim Kan by syn âldjierskonferênse (1979) Yn 1981 joech Kan in ynterview yn de Alles is anders show fan Aad van den Heuvel dy't útrûn op een âldjierskonferênse fan in heal oere.
Kan wie altyd tige kritysk op syn eigen wurk. Dêrom waarden opnames fan foarstellings op 14 jannewaris 1969 en 14 maaie 1973 nea op tillefyzje brocht, meidat er der net tefreden oer wie. Ek by lettere konferênses wie it ôfwachtsjen oft Kan tastimming foar útstjoering jaan soe. It oardiel fan Wout van Liempt, dy't 25 jier lang syn rjochterhân en manager wie, wie tige wichtich foar Kan.
Kan stie foar it 'yntellektuele' kabaret. Mei it neidwaan fan Joseph Luns, Dries van Agt en Joop den Uyl krige Kan de lakers op 'e hân. Hy brûkt spykbrieven op it toaniel meidat er de hiele foarstelling net út 'e holle spylje koe. Ru van Veen wie syn fêste pianist en nei ôfrin kaam Corry altyd it poadium op.
Lêste jier
Yn 1982 krige Corry Vonk in oerhaal. Kan koe him dat jier min konsintrearje op de âldjierskonferênse. De tv-útstjoering krige net sokke bêste resinsjes hoewol't de sjochsifers goed west wiene,.
In lyts jier letter, op 8 septimber 1983, stoar Kan hommels yn it St. Radboud sikehûs yn Nymwegen, in skoftke nei't in tumor dy't net behannele wurde koe by him fûn wie.
Wim Kan waard kremearre yn it krematoarium Moscowa yn Arnhim. De urn mei syn jiske stie dêr in tal jierren yn it kolumbarium. Letter waard de jiske op see ferstruid.
Bangafeart
De Bangafeart is in opfeart fan it doarp Tersoal. De feart rint fan it doarp yn de rjochting fan de Snitser Mar en giet by Hearaksbrêge yn de Bûtlânswei by Grut Wieren oer yn de Tersoalster Sylroede.
Eastgermaanske folken
Ta de Eastgermaanske folken wurde de Germaanske folken rekkene dy't foar it begjin fan de jiertelling fan Skandinaavje nei it gebeit tusken de Oder en Wisla lutsen. Dêrfandinne ferspraten sy harren tidens de Grutte Folkeferfarren oer hiel Jeropa.
De neifolgjende befolkingsgroepen wurde ta de Eastgermaanske folken rekkene:
Gytsjerksterhoeke
Gytsjerksterhoeke is in buorskip yn de gemeente Tytsjerksteradiel. Gytsjerksterhoeke heart ta de westlike himrik fan Gytsjerk, en leit oan de Kanterlânske Wei rjochting Lekkum.
Frank Stenton
Sir Frank Merry Stenton (Manchester, 17 maaie 1880 - 15 septimber 1967) wie in histoarikus dy't Angelsaksysk Ingelân ûndersocht en beskreaun hat en foarsitter fan de Royal Historical Society wie (1937-1945). Hy wie de skriuwer fan Anglo-Saxon England, in diel fan de Oxford History of England, foar 't earst útbrocht yn 1943 en yn 't generaal beskôge as in klassyk wurk oer dat tiidrek.
Syn wiif, Doris Mary Stenton, skreau in foarwurd by de tredde edysje fan Anglo-Saxon England, dat nei syn dea publisearre waard, en redigearre Preparatory to Anglo-Saxon England Being the Collected Papers of Frank Merry Stenton (1970). Hja wie sels skiedkundige en se hat English Society in the Early Middle Ages skreaun.
Stenton krige ûnderrjocht op Keble College, Oxford. Hy waard riddere yn 1948.
Marsumermole
De Marsumermole is in poldermole en in ryksmonumint westlik fan Marsum yn de gemeente Waadhoeke.
Skiednis
thumb|left|Stichtingsstien De Marsumermole, in muonts dy't wat noardwestlik fan it doarp stiet, waard yn 1903 boud foar it bemeallen fan de Marsumerpolder. Tanksij in twadde fizelynstallaasje kin hy ek ynmealle. Yn 2000 waard de mole foar it lêst restaurearre.
It is in houten achtkante muonts, mei stiennen fjildmuorren, dekt mei reid en in flecht fan 22,00 meter. De Marsumermole, eigendom fan de Stifting Moles yn Menameradiel, is mealree yn sirkwy en kin op ôfspraak besichtige wurde. Ek kin hy as trouseal brûkt wurde.
Yn desimber 2019 krige de Marsumermole in nije fizel.
Oebele Vries
Oebele Vries (Westergeast, 19 maaie 1947) is in wittenskipper en âld-universitêr dosint oan de Ryksuniversiteit Grins, hy joech dêr les oan de Stúdzje Fryske Taal en Kultuer.
Yn 1990 publisearre er it wurk Het Strafkamp voor Nederlanders in Wilhelmshaven: Dagboek en Herinneringen Januari-Mei 1945, oer it konsintraasjekamp by it Dútske Wilhelmshaven, dêr't yn 'e Twadde Wrâldoarloch in protte lju út Fryslân en de rest fan Noard-Nederlân finzenset waarden. Yn 1999 makke en presintearre Vries fierders in dokumintêresearje foar Omrop Fryslân oer West-, East- en Noard-Fryslân, mei as titel It Oare Fryslân.
Yn 2009 kaam De Vries yn it nijs troch it ûntdekken fan it Stellingwerfske Lânrjocht yn it gemeente-argyf fan Arnhim. Ek yn 2009 krige De Vries de dr. Joast Halbertsmapriis, foar syn wurk op it mêd fan de Fryske skiednis, de Fryske taalskiednis en de Aldfryske filology.
Op 25 maaie 2012 naam Vries ôfskie fan de Universiteit fan Grins en gie mei pinsjoen. By syn ôfskie waard er beneamd ta Ridder yn de Oarder fan Oranje-Nassau.
Goattum
Goattum is in buorskip yn de gemeente Ljouwert. Goattum leit besuden Grou en it Prinses Margrietkanaal.
De namme komt ek foar as Gottama, Gottinchem, Gôtum en Gotum. Hy betsjut eat as 'it hiem fan Gôte'
Hantumerhoeke
Hantumerhoeke is in buorskip yn de himrik fan Hantumhuzen. De buorskip leit tusken Hantumhuzen, Hantum en Hantumerútbuorren.
De buorskip hat in basisskoalle en in eardere Grifformearde Tsjerke (GK). Westlik fan de tsjerke stiet de eardere pastorij. Eastlik steane efterinoar de eardere kosterij, de skoalmasterswenning en de grifformearde skoalle.
Grifformearde tsjerke
De Grifformearde Tsjerke fan Hantum-Hantumhuzen op Hantumerhoeke waard op 19 april 1891 yn gebrûk naam. De lêste tsjinst wie op 21 oktober 2007. Yn 2008 waard de tsjerke te keap set en letter is de tsjerke ferboud ta wente. De PKN-gemeente makket tsjintwurdich gebrûk fan de Nikolaastsjerke.
Skoalle
thumb|left|Kristlike basisskoalle 'De Fjouwerhoeke' thumb|left|It klokkefabryk (earder de herfoarme skoalle Op 15 oktober 1959 waard op Hantumerhoeke de nije Kristlike Nasjonale Skoalle yn gebrûk naam. Oant dy tiid wienen dêr twa legere skoallen, de Grifformearde skoalle en de Herfoarme skoalle yn it pân dat letter it klokkefabryk húsfeste. De basisskoalle fan no hjit 'de Fjouwerhoeke' omdat 4 wegen nei de skoalle liede en omdat de skoalle bern út fjouwer doarpen hat (Hantumhuzen, Hantumerútbuorren, Hantum en De Lytse Jouwer).
Stasjon
Sûnt 1901 stie op de grins fan Hantum en Hantumhuzen op wat letter Hantumerhoeke hiet ek in stasjon fan it spoar Ljouwert-Eanjum. Yn 1940 einige it ferfier fan reizgers en it stasjonsgebou waard yn 1960 ôfbrutsen.
Nessemer Wettertoer
thumb|right|200px|Wettertoer Akkrum De wettertoer yn Nes by Akkrum is ûntwurpen troch arsjitekt A. P. Wesselman van Helmond en boud yn 1957.
De wettertoer hat in hichte fan 41 meter en hat ien wettertank fan 515 m3. De toer is bûten gebrûk. De toer is krekt-en-gelyk oan de wettertoer yn Sint Jabik.
Ea stie op it terrein fan de wettertoer in kleaster.
Mei Simmer 2000 wie dizze toer feroare yn in mânske skimerlampe.
Begjin 2007 is de toer te keap setten foar 35.000 euro en is it nominearre as ryksmonumint. Dat jier is ek in aksjegroep oprjochten om de wettertoer te behâlden. 19 Juny die bliken dat de wettertoer fan Nes ferkocht is oan Merwerd Syperda, de broer fan de skûtsjeskipper Allard Syperda. Dy krige yn april 2012 tastimming om der twa hotelkeamers en in útsjochpunt yn te meitsjen.
Greate Wierrum
thumb|260px|Greate Wierum Greate Wierrum (offisjele skriuwwize) of Grutte Wierrum (moderne stavering) is in buorskip yn de gemeente Súdwest-Fryslân. Greate Wierrum leit tusken Skearnegoutum en Itens. It heart ta de himrik fan Lytsewierrum.
De namme komt ek foar as Groote Wierum, Grotewierum en Groterwierum.
Strjitten yn Terbant
De Strjitten yn Terbant:
List fan planetoïden 5801-5900
Dit is in list fan planetoïden 5801-5900.
Stienkiste
In stienkiste is in prehistoarysk grêf fan stien. Yn Sintraal-Europa en Skandinaavje wurde om 3500 f.Kr. hinne stienkisten boud, in ûntjouwing dy't wierskynlik ferbân hat mei de opkomst fan de trachterbekerkultuer. Healwei de brûnstiid is it dien mei de stienkisten. Stienkisten binne yn hiel Europa en it Heine Easten boud en kinne al as net yn groepen by inoar stean. Yn ferskillende stienkisten binne objekten fûn dy't in yndruk jouwe fan de wichtigens fan de minske dy't dêr begroeven leit. De stienkisten stean ornaris yn in rjochthoekige foarm mei platte stiennen dy't rjochtop delset binne. De measte stienkisten binne yn de grûn yngroeven of lizze ûnder in grêfheuvel. Yn de Riisterbosk yn it Gaasterlân waard yn 1849 in prehistoarysk grêf ûntdutsen. In skoftlang waard it grêf as hunebêd sjoen. By in ûndersyk yn 1996 die bliken dat it prehistoaryske grêf in stienkiste wie.
Nigearia
Nigearia, fan 1963 ôf offisjeel de Federale Republyk Nigearia (dêrfoar fan 1960 oant 1963 de Federaasje Nigearia), is in lân yn it westen fan Afrika en hjit offisjeel de Federale Republyk Nigearia. De haadsted is sûnt 12 desimber 1991 Abuja. Foar 1991 wie de havenstêd Lagos de haadstêd fan it lân. Nigearia waard op 1 oktober 1960 ûnôfhinklik fan Grut-Brittanje.
Lizzing
It lân wurdt begrinzge troch:
Lânskip
left|thumb|Kwa falls yn [[Cross River.]] Nigearia beskikt oer in fochtich-hjit klimaat. Oan de kust leit in 15-90 km brede stripe mei mangrovebosken dat fierder lân ynwaarts oergiet yn in gurdle mei oerwâlden. It binnenlân leit foar in grut part op in plato dat út savannen, steppen en woastyngebieten bestiet. Yn it noardeasten leit it grutte Tsjaadmar. It lân wurdt troch de rivier de Niger trochsnien oer in lingte fan 1168 km en mûnet út yn in 24.000 km grutte delta by de Atlantyske Oseaan.