cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bigfoot on Campus
Ynhâld
The Dresden Files short fiction
Glen A. Larson
Glen A. Larson (folút: Glen Albert Larson; Long Beach (Kalifornje), 3 jannewaris 1937 – Santa Monica (Kalifornje), 14 novimber 2014) wie in tige foaroansteande Amerikaansk tillefyzjeprodusint en senarioskriuwer fan mingd Angelsaksysk Amerikaansk en Sweedsk etnysk komôf. Hy wie ferantwurdlik foar bekende tillefyzjesearjes as Alias Smith and Jones, Battlestar Galactica (de oarspronklike searje), Buck Rogers in the 25th Century, Quincy, M.E., The Fall Guy, Magnum, P.I. en Knight Rider.
Kastiel De Essenburgh
Kastiel De Essenburgh is in kastiel en lângoed yn de gemeente Hurderwyk yn de provinsje Gelderlân. It kastiel stiet tusken de doarpen Hierden en Hulshorst.
Glen A. Larson
Karriêre as produsint
Mids 1960-er jierren sette Larson útein mei in nije karriêre as senarioskriuwer doe't er foar produsint Quinn Martin wurke oan 'e tillefyzjesearje The Fugitive. Neitiid sleat er in kontrakt ôf mei Universal Studios om sels as tillefyzjeprodusint oan 'e slach te gean. Yn 't earstoan produsearre er searjes as It Takes a Thief (1968), McCloud (1970) en The Virginian (1970-1971). Larson syn trochbraak as produsint kaam mei de westernsearje Alias Smith and Jones (1971-1973), wêryn't de aventoeren folge waarden fan Hannibal Hayes en Kid Curry, twa banditen dy't har libben besochten te betterjen. Neitiid produsearre Larson ek twa tillefyzjefilms oer The Six Million Dollar Man, basearre op 'e roman Cyborg fan Martin Caidin. In twadde grut súkses wie foar Larson de produksje fan 'e searje Quincy, M.E. (1976-1983).
Ein santiger jierren wist Larson in doe noch nea earder foarkommen budget fan $1 miljoen te besetten foar it meitsjen fan in science fiction-rige, Battlestar Galactica (1978-1979), in projekt dêr't er al sûnt 1968 mei ompielde. Dy searje fertelde it ferhaal fan 'e eksodus fan 'e minskheid fan syn oarspronklike planeten nei't de cylons, in ras fan robots, tsjin harren yn opstân kommen wiene. Nei't by de dêropfolgjende genoside it grutste part fan 'e minsken omkaam, besochten de oerlibbenen yn in float fan alderhanne romteskippen oanfierd troch de slachstjer Galactica de ferlerne koloanje te finen dy't neffens de leginden troch guon minsken op in planeet fêstige wie dy't Ierde hiet.
Oarspronklik wie it syn bedoeling dat de searje Adam's Ark komme soe te hjitten, en teffens woed er in soad motiven út 'e mormoanske teology tafoegje, lykas in 'houlik fan tiid en ivichheid' en in 'ried fan tolve', mei't er sels in belidend lid wie fan 'e Tsjerke fan Jezus Kristus fan de Hilligen fan de Lêste Dagen. Under druk fan 'e studiobazen kaam de searje Galactica te hjitten, mar letter waard Larson bepraat om op 'e iene of oare wize it wurd star oan 'e titel ta foegjen om mei te liftsjen op 'e populariteit fan 'e Star Wars-films. Doe't Battlestar Galactica nei twa seizoenen stopset waard, makke Larson in low budget-ferfolch mei as titel Galactica 1980, dat jierren nei de oarspronklike searje spile, doe't de Galactica en byhearrende float einlings de Ierde berikt hie. Dit ferfolch wie lykwols minder súksesfol as de oarspronklike searje en der waarden nea mear as tsien ôfleverings fan makke.
Kastiel De Essenburgh
Skiednis
Alhoewol't by argeologysk ûndersyk gjin resten fan in earder gebou fûn binne, wurdt der troch guon oannommen dat er in midsiuwske foargonger west hat. Neffens de gevelstien fan it tsjintwurdige kastiel wie 1652 it jier dat it boud waard. Johan Coolwagen wie de opdrachtjouwer en besocht him mei it kastiel as statussymboal sa yn it Ridderskip fan Feluwe te wrotten. Dat slagge him lykwols net en hy moast lang om let it hûs oan syn skuldeaskers ferkeapje.
Yn de rin fan de tiid ferwiksele it kastiel in pear kear fan skaai. De lêste eigner fan it Sandberg-skaai, dy't de lesten net mear drage koe, ferkocht it kastiel en lângoed tusken 1924 en 1927 en ornearre dat it kastiel tenei nea wer de namme 'Essenburg' drage mocht.
Glen A. Larson
Karriêre as produsint
Larson recycle in diel fan 'e dekôrs, kostúms en spesjale effekten fan Battlestar Galactica foar syn minder swiersettige science fiction-searje Buck Rogers in the 25th Century (1979-1981), mei Gil Gerard yn 'e haadrol. Dy searje gie oer in Amerikaanske astronaut dy't troch in ûngemak beferzen rekke en pas fiifhûndert jier yn 'e takomst wer wekker waard en weromkearde nei in hast ûnwerkenber feroare Ierde. Yn 1978 produsearre Larson ek de minysearje Evening in Byzantium. De tachtiger jierren wiene Larson syn heechtijdagen, mei ferskate tige súksesfolle tillefyzjesearjes, wêrûnder Magnum, P.I. (1980-1988), dy't er makke yn gearwurking mei Donald P. Bellisario, oer in privee-detektive op Hawaï, spile troch Tom Selleck; The Fall Guy (1981-1986), oer de eksploaten fan in stuntman yn en bûten Hollywood, mei Lee Majors yn 'e haadrol; en Knight Rider (1982-1986) oer de held Michael Knight (spile troch David Hasselhoff) en syn pratende auto Kit. Ein tachtiger jierren wie Larson ek ferantwurdlik foar de aksjesearje The Highwayman, dy't lykwols mar ien seizoen rûn.
Yn 'e njoggentiger jierren produsearre Larson ferskate searjes dy't ûnsúksesfol wiene en heechút mar ien seizoen rûnen, lykas P.S.I. Luv U, One West Waikiki en The Darwin Conspiracy. Dêrmei rekke syn rom yn it neigean, en tsjin 'e ein fan it desennium begûn er âlde súksessen te recycljen, lykas yn 'e rige Team Knight Rider (1997). Yn 2003 waard der in remake as minysearje makke fan Battlestar Galactica, dy't yn 2004 folge waard troch in remake fan 'e hiele searje. De wermakke searje wie rûger en hurder as it orizjineel, mar ek súksesfoller en rûn ferskate seizoenen. Larson wie der lykwols net by belutsen, al waard er yn 'e ôftiteling wol neamd as consulting producer ("riejaand produsint"). Nei de ein fan 'e searje, yn 2009, waard der yn 2010 ek noch in koarte prequel-searje makke, mei as namme Caprica, dêr't Larson likemin de hân yn hie.
Kastiel De Essenburgh
Skiednis
Yn 1929 waard it fertutearzge bouwurk oankocht troch de keunsthistoarikus dr. Johanna Suzanna de Jongh (1877-1946), widdo fan Adriaan Goekoop (1859-1914). Hja liet it kastiel renovearje en in gevelstien oanbringe mei de tekst Renovata anno 1929. De keunsthistoarikus hold har oan de eask fan de lêste eigner en liet oan dy namme in "h" tafoegje, sadat it kastiel tsjintwurdich De Essenburgh hjit. Hja ferhûze yn de jierren út it kastiel nei Ginneken en der folge in skoft leechstân. Oan it begjin fan de Dútske besetting fan ús lân brûkte de Wehrmacht it kastiel. Healwei de kriich waarden der âlden fan dagen en beheinde minsken út de kuststreken yn it kastiel ûnderbrocht. Sûnt 1944 wie de siler Bernard Carp (1901-1966) eigner. De lêste tiid fan de kriich brûkte de Hermann Goering Divyzje it kastiel. De oerheid naam it kastiel yn 1945 yn beslach en brûkte it foar de opfang fan dakleazen út Arnhim. Carp hie yn de kriich gearwurke mei de Dútsers, pykte út nei Súd-Afrika en waard by ferstek feroardiele. Nei 1947 stie it kastiel leech oant it yn 1950 ferkocht waard oan de Norbertinen fan de abdij fan Berne út it Brabânske Heeswijk-Dinther.
Glen A. Larson
Ferstjerren
Glen A. Larson kaam op 14 novimber 2014 yn 'e âlderdom fan 77 jier yn it Kalifornyske Santa Monica te ferstjerren oan sloktermkanker.
Wurdearring
Nettsjinsteande syn súksessen krige Larson ûnder syn karriêre ek in protte krityk oer him hinne, om't syn searjes faak as goedkeape 'kopyen' foar op tillefyzje fan djoere spylfilms sjoen waarden. Dêrby soe Larson neffens syn kritikasters gauris op it rântsje fan it plagiaat balansearre hawwe. Sa soe Alias Smith and Jones basearre wêze op 'e film Butch Cassidy and the Sundance Kid; McCloud op Coogan's Bluff; Battlestar Galactica op Star Wars; en The Fall Guy op Hooper. Akteur James Garner bewearde yn syn autobiografy The Garner Files dat Larson ferskate plots fan 'e searje The Rockford Files (dy't ko-produsearre wie troch Garner syn produksjebedriuw) stellen hie en foar syn eigen searjes brûkt hie troch inkeld de nammen fan 'e personaazjes oan te passen. Garner klage dêroer by it Screen Writer's Guild (it fakbûn fan senarioskriuwers), mei as gefolch dat Larson in jildboete oplein krige. Neffens Garner rekken hy en Larson letter slaande deilis doe't Larson op 'e nij plagiaat begie.
Larson waard yn 1978 nominearre foar in Emmy Award, de heechste Amerikaanske tillefyzjepriis, foar syn produksje Quincy, M.E. It jiers dêrop waard er ek nominearre foar in Grammy Award, de heechste Amerikaanske muzykpriis, foar de soundtrack fan Battlestar Galactica, dy't er skreaun hie yn 'e mande mei Stu Phillips, John Andrew Tartaglia en Sue Collins. Yn 1973 wûn Larson in Edgar Award yn 'e kategory bêste ôflevering út in tillefyzjesearje foar de ôflevering The New Mexico Connection út 'e searje McCloud. Yn 1981 wûn er tegearre mei Donald P. Bellisario nochris in Edgar foar de ôflevering China Doll, út 'e searje Magnum, P.I. Larson hat ek syn eigen stjer op 'e Hollywood Walk of Fame.
Kastiel De Essenburgh
Skiednis
Sûnt 1965 wurdt it kastiel sels ferhierd oan in foarmingssintrum. It gebou wurdt hjoeddedei ek brûkt foar de eksploitaasje fan in hotel.
Trivia
Yn de jierren 1921-1923 waard yn opdracht fan Cornelis Johannes Sandberg yn it buorskip Leuvenum by Ermelo in kopy fan De Essenburgh boud, sa't it der yn dy tiid útseach. It Hûs fan Leuvenum en De Essenburgh wiene beide yn it besit fan itselde skaai Sandberg.
Karmelitetsjerke (Mainz)
De Karmelitetsjerke (Dútsk: Karmeliterkirche) is in roomsk-katolyk tsjerkegebou yn de Dútske stêd Mainz. De tsjerke wurdt sûnt 1924 troch de karmeliter biddeloarder brûkt. De trijeskippige tsjerke mei dakruter stiet oan it Karmeliterplatz yn de histoaryske binnenstêd.
Kafee
In kafee, bar of kroech is in útgeansgelegenheid dêr't men telâne kin om te sosjalisearjen ûnder it genot fan in kopke kofje of tee of in gleske frisdrank, bier of sterke drank. Yn 'e mande mei hotels en restaurants foarmje kafees de horeka-sektor. It ekwivalint fan in kafee yn it Feriene Keninkryk hjit in pub (koart foar public house, "iepenbier hûs"). De earste kafees ûntstiene yn 'e santjinde iuw as kofjehuzen; 'kafee' komt dan ek fan café, it Frânske wurd foar kofje. Neitiid begûnen stadichoan ek kroegen, dêr't benammen bier dronken waard, har 'kafee' te neamen, en sa ûntstie in grut ferskaat oan iepenbiere gelegenheden dy't ûnder dy term beflapt wurde kinne. Kafees ferfolje faak in wichtige sosjale funksje yn doarpen en stedsbuerten, dêr't stamgasten inoar moetsje oan 'e bar of oan harren stamtafel, en dêr't men geregeldwei in jûn trochbringt.
Karmelitetsjerke (Mainz)
Skiednis
De skiednis fan de karmeliten yn Mainz giet op it jier 1285 werom. In soad skinkings fan rike ynwenners makken de bou fan in tsjerke en kleaster mooglik. Fan 1477 oant 1797 wie dat ek it plak dêr't de Mainzer Universiteit alle jierren syn rektoraat keas. It kleaster waard tusken 1700 en 1713 op 'e nij yn barokke styl boud.
Nei't Mainz haadstêd fan it nei de Donnerberch ferneamde Frânske département du Mont-Tonnerre waard, lieten de Frânsen yn 1798 de tsjerke omsette yn in militêr magazyn. Yn 1802 folge yn it ramt fan de sekularisaasje de opheffing fan it kleaster. Yn 1812 kamen de gebouwen yn it besit fan de stêd en yn itselde jier waard it âlde Kaufhaus am Brand ôfbrutsen; foar in skoft waard de tsjerke brûkt as ferfanging fan it ôfbrutsen keaphûs. Neitiid tsjinnen de kleastergebouwen as skoalle en de tsjerke as pakhûs foar û.o. de feestweinen foar karnaval.
Oan it begjin fan de 20e iuw wiene der plannen om in museum yn de tsjerke ûnder te bringen, mar jildbrek ferhindere dat en yn 1922 naam de stêd it beslút om de tsjerke ôf te brekken. Der folge opskuor en de protesten twongen de stêd it beslút werom te draaien. Yn 1924 naam de Nederlânske karmelitenprovinsje de tsjerke oer. De arsjitekt Paul Meissner krige de opdracht om de kleastertsjerke te renovearjen.
Nei de kriichsskea op 11 augustus 1942 waard de tsjerke restaurearre. De yn 1924 oanbrochte fresko's op basis fan de midsiuwske orizjinelen koene yn 1952 mei help fan bettere technyske prosessen wer yn âlde steat restaurearre wurde. Eastlik fan it koer waard yn 1965 in nij kleaster boud.
Ynterieur
De fresko's yn it ferwulft fan it koer datearje fan it begjin fan de 15e iuw en stelle it antlit fan Kristus, ingels en profeten foar en binne yn 1924 oerskildere.
Oare keunstwurken:
Kleaster
Njonken de tsjerke stiet it tusken 1700 en 1713 boude kleaster. De gevel fan de súdlike fleugel hat in barok portaal út 1710 en in nisbyld fan de hillige Joazef. De kleastergong is yn de letter boude skoalle yntegrearre. It nije kleaster datearret út de jierren 1950-1951.
Beafeart
It feest fan de hillige Falentyn op 14 febrewaris is de dei fan de beafeart. De betsjutting fan dy beafeart is lykwols ôfnommen. Wichtiger is de twadde beafeart op 1 oktober ta eare fan Theresia fan Lisieux, dy't sûnt 1925 fierd wurdt, it jier dat de Frânske non hillich ferklearre waard. Yn de tsjerke stiet in byld mei in relikwy fan Theresia.
Domtsjerke fan Feldkirch
De Domtsjerke fan Feldberg of de Dom- en parochytsjerke Sint-Nikolaas (Dútsk: Dompfarrkirche St. Nikolaus) yn Feldkirch is de katedraal fan it yn 1968 stifte roomske bisdom Feldkirch. De domtsjerke stiet yn de histoaryske binnenstêd fan Feldkirch en is de belangrykste goatyske tsjerke fan de dielsteat Vorarlberg.
Arsjitektuer
Eart de tsjerke yn 1218 in parochytsjerke waard, soe de tsjerke in filiaaltsjerke west hawwe fan de Sint-Petrustsjerke yn Rankweil of fan de Sint-Petronellatsjerke yn Altenstadt. Yn 1287 waard de tsjerke, neffens in oarkonde, oan Nikolaas wijd. Fierder binne der sakristiën en in Marije- en in doopkapel.
Ynterieur
It neogoatyske heechalter waard yn 1875 troch Josef Götz boud. Njonken it heechalter steane de 16e-iuwske bylden fan de apostels Petrus en Paulus, dy't eartiids yn de Feldkircher Petrus- en Paulustsjerke stiene. Ek ôfkomstich út dy tsjerke is de oan de loftse sydmuorre fan it haadskip steande 16e iuwske byldengroep fan de kroaning fan Marije. It loftse oan Joazef wijde sydalter is fan 1878 en boud neffens in ûntwerp fan domfikaris Georg Dengler von Josef Bertsch. It rjochter alter is yn 1521 makke troch de yn 1480 yn Feldkirch berne Wolf Huber, dy't ek de Bewening fan Kristus yn it koer makke. Boppe de koerbanken hingje twa panelen fan Hans Huber. It iene stelt Marije mei hilligen fan it bisdom Chur foar en it oare it Jongste Gerjocht. Hans Huber wie de heit fan Wolf Huber.
It grutte krús yn 'e triomfbôge is yn 1523 ûntstien. De lêste goatyske fresko's dy't de tsjerke noch hat binne dêr boppe te sjen en datearje fan 1478-1482. Eartiids wiene alle gewelven mei fresko's fersierd.
De smei-izeren preekstoel waard yn 1520 as sakramintstoer foar it koer makke. By in 17e iuwske ferbouwing waard der in preekstoel fan makke.
De ienfâldich útfierde reliëfs fan de krúsweistaasjes fan Emil Gehrer binne modern en datearje út de jierren 1963-1964.
It Marijealter yn it sydskip waard yn 1905 makke troch de byldhouwer Fidelis Rudhart út Feldkirch-Altenstadt. Yn de sintrale nis stiet in goatyske madonna út 1420. Trije moarmeren platen foar it Marijealter yn it sydskip slute de biskoplike grêfkelder ôf, dêr't ek de earste biskop fan Feldkirch Bruno Wechner († 28 desimber 1999) byset waard. Boppe de grêfkelder hinget in paneel mei in foarstelling fan de Krusiging (1551). Fierder binne dêr twa skilderijen út 1683 te sjen fan de skilder Leonhard Stainhauser út Feldkirch. Kadere yn in blommenkrâns en in fruchtenkrâns stelle se de berte fan Jezus en de flecht út Bethlehem foar.
De ramen fan de dom binne fan Martin Häusle en yn de jierren 1960-1961 ynbrocht.
Oargels
It haadoargel waard yn 1976 troch Metzler Orgelbau út it Switserske Dietikon boud. It sleepladen-ynstrumint hat 35 registers ferdield oer trije manualen en pedaal. De spyl- en registertraktueren binne mechanysk. Dêrnjonken hat de katedraal noch in neogoatyske koeroargel út 1878, dat troch de Bruorren Mayer út Feldkirch levere waard. Sûnt 2014 hat de dom in tredde oargel, it noch âldste oargel fan Vorarlberg. It oargelposityf waard yn 1699 boud troch in ûnbekend oargelbouwer en waard yn 2013 restaurearre..
Floarida-skiereilân
It Floarida-skiereilân is in grut skiereilân dat yn it uterste súdeasten fan Noard-Amearika yn súdsúdeastlike rjochting útstiket, en dêrby de Atlantyske Oseaan, oan 'e eastkant, skiedt fan 'e Golf fan Meksiko, oan 'e westkant.
Geografy
It Floarida-skiereilân wurdt yn it easten begrinzge troch de Atlantyske Oseaan en yn it westen troch de Golf fan Meksiko. Súdlik fan it skiereilân leit de Strjitte fan Floarida, mei oan 'e oare kant rjocht nei it suden ta Kuba en nei it súdeasten ta de Bahama's. Yn it noarden sit it Floarida-skiereilân oan it fêstelân fan Noard-Amearika fêst en grinzget it oan 'e Amerikaanske steat Georgia. De súdwestlike útein fan it skiereilân bestiet út in ûnbidich gebiet fan sompen, de Everglades, dat no foar in grut diel in nasjonaal park is. Yn it súdlike part fan it skiereilân leit ek de Okeechobee-mar, ien fan 'e grutste marren yn 'e eastlike Feriene Steaten.
It Floarida-skiereilân makket yn syn gehiel diel út fan 'e Feriene Steaten, en leit yn 'e Eastlike Tiidsône (UTC –5, simmertiid –4). It beslacht it grutste diel fan 'e Amerikaanske steat Floarida, dy't faak as synonym mei it skiereilân sjoen wurdt, mar dat net is. Floarida omfiemet nammentlik ek de arsjipel fan 'e Florida Keys, yn 'e Strjitte fan Floarida, en boppedat in nei it noardwesten ta útstekkend diel op it fêstelân fan Noard-Amearika, by de noardkust fan 'e Golf fan Meksiko lâns, dat bekendstiet as de Florida Panhandle (it "Panhânsel fan Floarida").
Skiednis
Foarôfgeande oan 'e kolonisaasje fan it gebiet troch de Jeropeänen waard it Floarida-skiereilân bewenne troch ferskate Yndiaanske folken: de Timûkûa yn noardlik en sintraal Floarida; de Aïs oan 'e Middenatlantyske kust; de Tokobaga yn 'e omkriten fan 'e Tampabaai; de Kalûsa yn súdwestlik Floarida; en de Tekwesta yn it súdeasten. De earste Jeropeeske ûntdekkingsreizger dy't Floarida oandie wie de Spanjert Juan Ponce de León, yn 1513. Yn 1565 fêstige Pedro Menéndez de Avilés in delsetting te St. Augustine, oan 'e Atlantyske kust, dat sadwaande de âldste stêd fan Floarida is.
Neitiid belunen de Yndianen op it skiereilân sterk yn oantal, mei't hja slim te lijen hiene fan besmetlike sykten dy't troch de Spanjerts meibrocht wiene. Doe't Spanje syn koloanje Floarida yn 1763, oan 'e ein fan 'e Sânjierrige Oarloch, opjaan moast, ferfearen de lêste lânseigen Yndianen mei de Spaanske kolonisten nei Kuba ta. Neitiid stie Floarida tweintich jier ûnder bestjoer fan 'e Britten, dy't it gebiet opdielden yn twa aparte koloanjes: Britsk East-Floarida, dat it skiereilân besloech, en Britsk West-Floarida, besteande út de Florida Panhandle en it gebiet dat no de Hakke fan Alabama en de Hakke fan Mississippy foarmet. Wylst de earste Britske kolonisten har doe yn it noarden fan it skiereilân nei wenjen setten, fêstigen har dêr ek de Seminoalen, dy't yn Georgia ûnder druk stiene troch de opmars fan blanke kolonisten.
Troch de almar fierder opkringende kolonisaasje kaam it op it skiereilân noch twa kear ta in militêr konflikt mei de Seminoalen, yn 'e Twadde Seminoalske Oarloch (1835-1842) en de Tredde Seminoalske Oarloch (1855-1858). Nei eltse Amerikaanske oerwinning waarden mear Seminoalen fan it skiereilân ôf deportearre nei it fiere Yndiaanske Territoarium (it lettere Oklahoma). Oan 'e ein fan 'e 1850-er jierren loeken har lykwols hûnderten Yndianen werom yn it sompelân fan 'e Everglades, yn 'e punt fan it skiereilân, dêr't se oant yn 'e tweintichste iuw feilich wiene foar de Amerikanen.
Under de Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865) waarden de havens fan it Floarida-skiereilân troch de Amerikaanske Marine blokkearre, mei't Floarida him oansletten hie by de Konfederearre Steaten fan Amearika. Inkeld tsjin 'e ein fan 'e oarloch waard der yn it noarden fan it skiereilân wat fochten. Pas yn 'e 1920-er jierren ûntstie der foar it earst belangstelling foar kolonisaasje fan it súdlike part fan it Floarida-skiereilân, mar dêr makke de Grutte Depresje in ein oan. Doe't nei de Twadde Wrâldoarloch betelbere airconditioning beskikber kaam, ûntjoech it suden him ta in treflik fakânsjegebiet en in gaadlik wenplak foar pensionado's.
The Shadowed Sun
Ynhâld
(Sjoch hjirre foar mear ynformaasje oer de stêd Gujaareh, de preesters fan 'e Hetawa en de Gujaareenske maatskippij.)
The Shadowed Sun spilet tsien jier nei de foarfallen dy't beskreaun binne yn The Killing Moon (sjoch dêre). Gujaareh suchtet no al in desennium ûnder de besetting troch it súdlike buorlân Kisua. Yn 't earstoan wie dat in frij goedaardige sitewaasje, mar de lêste tiid boazje de spannings fluch oan. De besetting is, ekonomysk sjoen, in boaiemleaze put foar Kisua, en dat lân besiket dêrom syn finansjele ferliezen goed te meitsjen troch te besykjen en lûk de hannel fan Gujaareh nei Kisua sels ta. Gujaareh hat no sadwaande wol ûnbeheinde tagong ta de merken fan it suden, fia Kisua, mar de Kisuaten hawwe tige hege ynfiertariven en oare beheinings oplein foar de ymportguod út it noarden en easten, dêr't Gujaareh tradisjoneel hannel mei dreau.
Fan gefolgen is de progressive aadlike kaste fan 'e zhinha alhiel ferearmoede rekke, wylst de tradisjonalistyske aadlike kaste fan 'e shunha, dy't de geunst fan 'e Kisuaten hat, mar amper de holle boppe wetter hâlde kin. De keaplju binne massaal úteinset mei smokkeljen, wylst mear as de helte fan 'e grutske krigerskaste gjin oare kar hân hat as om wurk te sykjen as hierling. Underwilens rekket de besetting by de befolking yn Kisua sels almar ympopulêrder fanwegen alle jild dat deroan opgiet. Om it eigen folk tefreden te stellen, hat de Ried fan Beskermers (it oligargysk regear fan Kisua) hegere belestings ynfierd yn Gujaareh, dy't de sitewaasje noch minder meitsje.
De hegere belestings en hannelsbeheinings rinne foar Kisua lykwols op in teloarstelling út. Want as harren de tagong ta ymportguod út it noarden en easten ûntsein wurdt, keapje Gujaarenen net it súdlike guod dat Kisua harren opkringe wol, mar leare se harsels om sûnder sok guod te libjen. As se bygelyks inkeld noch Kisuatysk timmerhout krije kinne, hâlde se simpelwei op mei bouwen. En as de Kisuaten de Gujaareenske hegerein twinge wolle om harren tsjinstfolk te binen mei kontrakten dy't yn 'e praktyk delkomme op slavernij (in Kisuatysk ferskynsel dat yn Gujaareh net foarkomt), stjoere de Gujaarenen harren tsjinners nei famyljeleden oersee om soks foar te kommen. Fan gefolgen ûntstiet der in tekoart oan arbeidskrêften yn Gujaareh, en it is inkeld in kwestje fan tiid ear't der ek tekoarten oan iten, klean en oare dingen wêze sille.
Tsjin dy eftergrûn besykje Sunandi Jeh Kalawe, de Kisuatyske gûverneur, en har man, generaal Anzi Seh Ainunu, dy't it goed mei Gujaareh miene, om 'e oarder te bewarjen, wylst trije ûnderskate Gujaareenske faksjes yntrigearje om in ein oan 'e Kisuatyske besetting te meitsjen. Wanahomen, de âldste soan en erfgenamt fan Eninket, de lêste prins fan Gujaareh, hat no tsien jier yn ballingskip libbe mank de Banbarra, in folk fan woastynbedoeïnen. Syn krewearjen om oarlochslieder fan 'e Banbarra te wurden en de bedoeïnen as leger yn te setten om Gujaareh te befrijen en himsels op 'e troan te bringen, berikt no sa stadichoan har klimaks. Yn Gujaareh sels hat Sanfi, in ealman fan 'e shunha-kaste, in gearspanning fan shunha- en zhinha-eallju, leden fan 'e krigerskaste, keaplju en oaren gearbrocht om in ynterne opstân ta te rieden. Hy ûnderhannelet ek mei Wanahomen, en beart dat er dyselde stypje wol om prins te wurden, mar syn wiere doel is om yn Gujaareh in oligargyske regearingsfoarm te stiftsjen lykas Kisua ek hat, mei himsels oan it haad. En dan is der noch de Gujaareenske geastlikheid yn 'e Hetawa, it ûnbidige timpelkompleks yn it sintrum fan 'e stêd. Under lieding fan 'e opperpreester en de Sammelders Sonta-i, Rabbaneh, Nijiri en Inmu hat dy lang it Kisuatyske bewâld yn Gujaareh stipe, mar wat de Hetawa wol, is frede yn 'e stêd, mei't dat it heechste doel is fan it Hananjaanske leauwe. En de preesters skrilje der net foar tebek om dy frede mei oarloch ta stân te bringen.
Hanani is de earste preesteresse fan 'e Hetawa, en de earste froulike Dieler. Hja is ûnder druk fan 'e Kisuatyske besetters ta de oplieding talitten, en hat jierrenlang opbokse moatten tsjin 'e foaroardielen dy't de Gujaareenske preesters tsjin froulju hawwe. As se nei in oerfal fan 'e Banbarra by wize fan beproeving foar it earst op eigen manneboet in ferwûne rekke soldaat genêst, giet der ta har ûntsetting wat folslein mis. De genêzing op himsels ferrint poerbêst, mar de donor Bahenamin, dy't ekstra dreamfloeistoffen foar de genêzing beskikber stelde, en Hanani har jonge akolyt Dayuhotem, dy't dy dreamfloeistoffen fan 'e donor nei har ta oerhevelje moast, reitsje allebeide troch in ûnbekende oarsaak dea. Guon fan 'e preesters wite dat daliks oan Hanani har froulikens, en hingjende it ûndersyk nei de saak wurdt har ferbean om noch genêzings te ferrjochtsjen. As Hanani neitiid de widdo fan 'e donor besiket, in keapmansfrou dy't Danneh hjit, fertelt dy har dat har man al dagenlang lêst hie fan in nachtmerje, dy't sa skriklik wie dat er him úteinlik net mear doarst del te jaan. Dêrom wied er nei de Hetawa gien, sadat de preesters him fan dy dream befrije koene.
Op 'e weromweis nei de Hetawa stjit Hanani op twa Kisuatyske soldaten dy't in Gujaareenske strjitsutelder yninoar slane en skoppe. Hja sprekt harren oan op harren hâlden en dragen, en wurdt dan sels op in hier nei ek mishannele of mooglik sels seksueel oantaast; inkeld dat oare lju fan it ynsidint tsjûge binne, wjerhâldt de soldaten dêrfan. Neitiid genêst Hanani de slim tramtearre sutelder sûnder dat it by har opkomt dat har dat ferbean is. As har letter it ferbod op genêzing wer yn 't sin komt, beseft se dat se it no helte minder makke hat foar harsels. Werom yn 'e Hetawa wurdt se by de opperpreester roppen, dêr't se ek de Sammelder Nijiri treft. As se fertelt oer de nachtmerje, dêr't Danneh it oer hie, wol Nijiri it petear mei eigen eagen sjen. Hanani stimt dêryn ta, en Nijiri kringt dan har tinzen binnen om mei har har oantinkens oan it petear op 'e nij te belibjen. As er merkt dat se wat foar him besiket te ferbergjen, folget er ek har oantinkens nei it ynsidint mei de beide soldaten. De Sammelder ûntstekt dan yn grutte grime en sjocht de beide soldaten lang oan om harren gesichten te ûnthâlden.
Neitiid seit Nijiri tsjin Hanani dat hy der wis fan is dat de dea fan Dayuhotem en de donor neat mei har te krijen hie. Mar der binne genôch lju yn 'e Hetawa dy't dat nea leauwe sille. Har beproeving, ek al wie dy slagge, is dêrtroch besmodzge rekke. Nijiri biedt Hanani in nije beproeving oan, ien dy't sa dreech wêze sil, dat nimmen har noch wat neidrage kinne sil as se derfoar slagget. Hanani stimt yn mei dy nije beproeving sûnder te witten wêr't it krekt om giet. Nijiri fertelt har inkeld dat se der de stêd foar ferlitte moatte sil. Underwilens wurdt de oare deis Danneh yn 'e Hetawa brocht: hja sliept en is net mear wekker te krijen, en hat oerdúdlik lêst fan in nachtmerje, deselde dy't ek har man silger tramtearre. De Dieler Nhen-ne-verra besiket har te genêzen, mar komt mar krekt mei de skrik frij; de Sammelder Sonta-i besiket it, en rekket dea, tegearre mei Danneh sels. Sonta-i syn lêste wurden binne de iennichste oanwizing: "De Wylde Dreamer is in bern." Yn 'e folgjende dagen wurde mear minsken yn 'e Hetawa brocht, wêrûnder it tsjinstfamke fan Danneh. De nachtmerje ferspriedt him fan sliepende nei sliepende as in besmetlike sykte, en it iennichste dat de Dielers deroan dwaan kinne is de lju dy't deroan lije, yn karantêne te pleatsen. Sa hoopje se de útbraak úteinlik út te rûgjen.
Underwilens set Hanani mei har mentor Mni-inh en Sammelder Nijiri ôf út Gujaareh. Se reizgje nei in plak yn 'e woastyn dêr't se prins Wanahomen en de krigers fan 'e Banbarra treffe. Nijiri slút dêr út namme fan 'e Hetawa in ferbûn mei de prins tsjin 'e Kisuatyske besetters. As teken fan goede wil draacht er de ferbjustere Hanani en Mni-inh (dy't foarôf net oer dizze gong fan saken ynformearre wiene) as gizelders oer oan Wanahomen. De prins nimt de beide Dielers mei nei Merik-ren-aferu, in oäzedelling yn in woastynberchtme, dêr't de Yusir-stamme fan 'e Banbarra it grutste part fan it jier libbet. Wanahomen jout de Hetawa de skuld fan 'e dea fan syn heit, tsien jier lyn, en moat neat fan 'e preesters hawwe. Allinnich it feit dat er sûnder stipe fan 'e Hetawa gjin inkele kâns makket om syn heite troan te bemachtigjen, hat him derta brocht om in ferbûn mei de geastlikheid oan te gean.
De prins hechtet lykwols mear fertrouwen oan 'e stipe fan 'e Banbarra. As oannommen soan fan it stamhaad Unte hat er de stipe fan 'e Yusir al wûn. Yn 'e kommende dagen sille lykwols de oare fiif stammen fan 'e Banbarra yn Merik-ren-aferu gearkomme om te stimmen oer de fraach oft se meifjochtsje sille om Gujaareh fan 'e Kisuatyske oerhearsking te befrijen. En de útkomst fan dy stimming is alles behalve wis, temear om't Wanahomen syn swarde fijannen fan 'e Dzikeh-stamme betiid arrivearre binne sadat se de oare fjouwer stammen beprate kinne. De ûnferwachtse oanwêzichheid fan 'e preesteresse Hanani yn it Banbarra-kamp, in frou dy't har sa folslein oars hâldt en draacht as de grutske Banbarra-froulju, bringt Wanahomen lykwols op in idee. Hy lit har yn it bywêzen fan Azima, de oarlochslieder fan 'e Dzikeh-Banbarra, in wûne genêze dy't er yn in mêsgefjocht oprûn hat. Dêrby jout er har oarders op in wize en toan dy't in Banbarra-frou nea akseptearje soe. Hanani, lykwols, is yn 'e Hetawa net oars wend. Nei de genêzing jout Wanahomen har in tút op 'e lippen, dy't har yn betizing efterlit, mar ek dêr protestearret se net tsjin.
Azima hat troch har hâlden en dragen lykwols de yndruk krigen dat Hanani Wanahomen syn slavinne is, en dy nachts kringt er har tinte yn om har te ferkrêftsjen en sa Wanahomen in slach ta te bringen. Dat wie krekt Wanahomen syn bedoeling, want troch te besykjen in frije frou ta seks te twingen, en ek noch ien dy't fanwegen it selibaat fan Gujaareenske preesters noch faam is, brekt Azima it gastrjocht en withoefolle oare ûnskreaune regels fan 'e Banbarra-maatskippij. Fan gefolgen sille hy en de Dzikeh sterk yn achting sakje, sadat se de oare stammen net mear oertsjûgje kinne om tsjin dielname oan Wanahomen syn oarloch te stimmen. Allinnich, Wanahomen hie net tocht dat Azima sa fluch fanwegen komme soe, dat it ûntkomt him. Hy is sadwaande net yn 'e buert om 'e ferkrêfting tsjin te kearen, en de iennichste dy't Azima tsjinhâldt is Hanani sels, dy't yn deadseangst mei har genêzerstalint syn hert stilset. Om't in Dieler fan Hananja nea in genêzerstalint brûke mei om kwea te dwaan, rekket se dêrtroch yn in djippe morele krisis, noch ôfsjoen fan it trauma dat se oprint om't se hast ferkrêfte wie. Hoewol't de hiele kwestje de winske útwurking hat, en de stammen fan 'e Banbarra foar de oarloch stimme, fielt Wanahomen him letter tige skuldich oer syn ûnmeilydsume brûken fan 'e jonge preesteresse (in gefoel dat noch fuortsterke wurdt as er konfrontearre wurdt mei in poerrazene Mni-inh, dy't him in koekje fan eigen daai jout troch Wanahomen syn hert in lyts skoftsje stil te setten).
Underwilens hat de ealman Sanfi syn húshâlding út syn bûtenhûs yn 'e delling fan 'e rivier de Goadinnebloed oerbrocht nei in hûs yn Gujaareh. It gesin bestiet út syn sljochtsinnige frou Insurret, harren byldmoaie dochter Tiaanet, mei wa't Sanfi in ynsestueuze relaasje fan misbrûk ûnderhâldt, en it seisjierrige bern Tantufi, sabeare Tiaanet har jongere suster, mar eins har dochter. Dat bern wurdt troch en yn opdracht fan Sanfi al har hiele libben mishannele: foar in part om't er in hekel oan it bern hat, dat ommers it resultaat is fan syn eigen ûntalitber hâlden en dragen; foar in part om Tiaanet derûnder te hâlden, dy't fan it famke hâldt; en foar in part om foar te kommen dat it bern op ûngelokkige tiden yn 'e sliep falt. Want Tantufi is de Wylde Dreamer, yn wa har nachtmerje alle oaren dy't deunby sliepe, betize reitsje oant se stjerre. No't er syn húshâlding werombrocht hat nei Gujaareh, brûkt Sanfi de sliepende Tantufi as wapen om dejingen út te skeakeljen, dy't er as syn wichtichste rivalen foar de macht yn 'e stêd beskôget: de preesters. Yn in wein lit er it bern by de muorre fan 'e Hetawa yn 'e sliep falle en dreame, mei as gefolch in nije útbraak fan 'e nachtmerje, dêr't diskear mear as de helte fan 'e Dielers by omkomt.
Inkele dagen letter nimme de Banbarra in frou finzen fan 'e Shadoun, in oar woastynfolk, dêr't se al iuwenlang mei yn oarloch binne. Se fertinke de Shadoun derfan dat se Merik-ren-aferu bespionearje woe, mar it frommes slacht sa'n wartaal út, dat Unte, de haadman fan 'e Yusir-Banbarra, oan Mni-inh en Hanani freget om fêst te stellen oft se soms sljochtsinnich is. As Mni-inh de frou yn 'e sliep falle lit en har geast yngiet, komme se lykwols allebeide hast fuortendaliks te ferstjerren: de frou kaam út Gujaareh en litte oan 'e nachtmerje fan 'e Wylde Dreamer. Om't se wist dat se stjerre soe, brûkte se harsels as wapen tsjin 'e fijannen fan har folk, de Banbarra, mei as bedoeling om 'e nachtmerje oan harren troch te jaan. Troch Mni-inh syn dea steane de Banbarra djip by Hanani yn 'e skuld, mar sysels rekket suver bûten harsels fan fertriet, want har mentor wie as in heit foar har en nei de dea fan Dayuhotem, dy't se as har jongere bruorke seach, wie hy de iennichste freon dy't se noch oer hie. Se besiket al har emoasjes binnen te hâlden, mar let dy jûns lit se har einlings gean yn it bywêzen fan Wanahomen, dy't har treastet. Neitiid bedriuwe se de leafde. Yn 'e dagen dêrnei ûntjout der him in nuveraardige ferhâlding tusken harren beiden.
Yn 'e tuskentiid binne de beide Kisuatyske soldaten dy't de strjitsutelder mishannelen, net fergetten. As se in Suster fan Hananja besykje te ferkrêftsjen, docht bliken dat se de lêste tiid oanhâldend yn 'e rekken holden binne: de Sammelder Rabbaneh ferskynt hast daliks, en dielt harren mei dat se korrupt befûn binne. Dêrop sammelet er harren sielen foar it each fan in lulke kliber stedsjers dy't op it punt stie en nim it rjocht yn eigen hannen troch de beide soldaten te lynchen. Gûverneur Sunandi Seh Kalawe besiket dit ynsidint, en de lulke reäksje fan Kisuatyske kant, del te bêdzjen, mar se wurdt datoangeande weromfluite as der in delegaasje fan fjouwer leden fan 'e Ried fan Beskermers fan Kisua yn Gujaareh arrivearret. Se giet dan sels mei in ôfdieling soldaten nei de Hetawa, dêr't se de Sammelders Rabbaneh, Nijiri en Inmu, en teffens de opperpreester fan 'e Hetawa, arrestearret en yn boeiens fuortfiert, dwers troch in deastille mar poerrazene Gujaareenske minskemannichte. It fjouwertal wurdt fêstset yn Yanya-iyan, foarhinne it paleis fan 'e prins, mar no de residinsje fan 'e Kisuatyske gûverneur. Neitiid jout Nijiri yn in dream oan Hanani in boadskip foar prins Wanahomen troch: de Hetawa hawwe de stêd sá klearmakke foar in opstân, dat de sitewaasje suver op springen stiet.
It leger fan 'e Banbarra tsjocht op nei Gujaareh, en ferienet him ûnderweis mei de troepen fan 'e shunha-, zhinha- en krigerskasten, en mei in kliber keaplju en sljochtwei folk dy't him dêrby jûn hat. As de stofwolken fan dat leger yn 'e stêd te sjen binne, riede de Kisuaten de ferdigening ta, mar tagelyk komt de stedsbefolking yn opstân. Tsjin 'e tiid dat it leger fan Wanahomen de poarte berikt, stiet dy wiid iepen, om't it poartegebou ferovere is troch de Gujaarenen. De prins kin sadwaande daliks de stêd yntsjen, dêr't er it paleis Yanya-iyan lofts lizze lit en ynstee opmarsjearret nei de Hetawa, yn it sintrum fan 'e stêd. Underwilens ynfiltrearje de Skyldwachten, de kriger-preesters fan 'e Hetawa, Yanya-iyan en nimme dat fan binnenút yn. De opperpreester fan 'e Hetawa en de Sammelders wurde befrijd, hoewol't de Sammelder Rabbaneh dêrby noch it libben lit. Mar Sunandi Jeh Kalawe, generaal Anzi Seh Ainunu en de fjouwer besykjende Beskermers fan Kisua, wurde allegear finzen nommen. As Wanahomen lykwols de Hetawa berikt, en dêr binnengean wol om him foar it each fan it folk te fermoedsoenjen mei de preesters, wurdt er delsketten mei pylk-en-bôge en yn 'e mande mei Hanani finzen nommen: in ôfdieling Kisuatyske soldaten hat hillichskeining dien en de Hetawa mei wapengeweld ynnommen. As dat nijs Yanya-iyan berikt, sammelje Nijiri en Inmu daliks de sielen fan 'e beide Beskermers fan Kisua dy't dêrfoar ferantwurdlik binne: de keapman Aksata en generaal Moib. De oare beide Beskermers, Sasannante en 'mem' Yao, stjoere generaal Seh Ainunu nei de Hetawa ta om 'e oerjefte fan 'e Kisuatyske besetters te bewurkmasterjen.
Underwilens binne yn 'e Hetawa troch de Kisuatyske soldaten alle oerlibjende preesters yn ien romte gearbrocht mei de sliepers dy't oan 'e nachtmerjepleach lije en de leden fan 'e aadlike famyljes dy't de Kisuaten earder as gizelders meifierd hiene. Under dy gizelders binne ek Tiaanet en har dochterke Tantufi, dy't op in stuit opmurken wurde troch de preesters as de sliepers de bewegings en it praat wjergalmje dat Tantufi yn har sliep makket. Hanani rêdt it libben fan 'e troch pylken ferwûne rekke prins Wanahomen, dy't driget dea te blieden. Om't se yn 'e oanwêzichheid fan 'e sliepers gjin narkomânsje (slieptsjoenderij) brûke kin, makket se dêrfoar gebrûk fan in âlderwetske operaasje, wêrby't Wanahomen it hiele skoft wekker holden wurde moat. De behanneling slaget wûnderwol, mar blykt om 'e nocht as de prins neitiid troch in needlottige gearrin fan omstannichheden dochs noch it bewustwêzen ferliest. Hanani wegeret ek him te ferliezen, en kringt syn dream binnen ear't immen har tsjinhâlde kin. Dêr ferslacht se yn in epysk gefjocht, troch al har ûnderdrukte emoasjes de frije rin te litten, in meunster dat Wanahomen en de oare sliepers tramtearret. As se it deadzje sil, feroaret it lykwols yn in ûngelokkich lyts famke, dat troch oanhâldende mishannelings ek geastlik sa stikken makke is, dat se nea wer genêzen wurde kin, sels net yn 'e dream. Hanani treastget hat en ferlost har dan út har lijen. Dêrop begjinne alle sliepers wekker te wurden.
Neitiid wurdt Wanahomen kroane ta prins fan Gujaareh. De Kisuatyske kriichsfinzenen wurde frijlitten en mei iten foar ûnderweis weromstjoerd nei Kisua. Yn 'e gaos wit Tiaanet fuort te glûpen; hja keart werom nei it hûs fan har famylje, dêr't se har heit Sanfi oantreft. Nei't se him fermoarde hat, pakt se rykdommen en oare foarrieden yn en ferlit se Gujaareh mei ûnbekende bestimming. Hanani, dy't no foar de twadde kear deade hat ynstee fan genêzen, fielt har net mear thús yn 'e Hetawa. Hja bringt noch in nacht troch mei Wanahomen, mar ferlit dan mei stille tromme de stêd en keart werom nei Merik-ren-aferu, dêr't se in nij bestean begjint as genêzeresse fan 'e Banbarra. In jier letter, as se einlings wiis wurde kin út 'e tizeboel fan har eigen emoasjes, stjoert se berjocht nei Gujaareh, en dêrop komt prins Wanahomen by har. Hy wol dat se syn earste frou wurdt, nettsjinsteande it feit dat se mar fan sljochtwei komôf is. Uteinlik lit Hanani har beprate om mei him te trouwen, mei as betingst dat se net weromkeare sil nei Gujaareh: as Wanahomen har hawwe wol, kin er har besykje yn Merik-ren-aferu.
Mixen (lûd)
Mixen, lûdsmixing, audiomixing of miksaazje is in proses wêrby't ferskate soarten lûden kombinearre wurde yn ien of mear lûdskanalen. Dêrby wurde folumenivo, frekwinsje-ynhâld, dynamyk en panoramyske posysje manipulearre en ferbettere. Dy praktyske, estetyske of kreätive behanneling wurdt tapast om in einferzje fan it lûd te berikken dy't noflik is om nei te harkjen. Mixen wurdt dien by muzykopnames, films, tillefyzje en live-lûd. It wurdt ornaris ferrjochte troch in mixingtechnikus dy't in audiomixingpaniel of in digitaal audiowurkstasjon ta syn foldwaan hat.
Muzykopnames
Foar de ynfiering fan multitrackrecordingtechniken moasten alle lûden en lûdseffekten dy't diel útmeitsje moasten fan in lûdsopname, yn ien kear trochinoar mixt wurde by in live-optreden. As de lûdsmix net nei 't sin wie, of as ien muzikant in flater begie, moast it hiele muzykstik oerdien wurde oant eltsenien der tefreden oer wie. Soks heart tsjintwurdich lykwols ta it ferline. Troch multitrackrecording kinne alle ûnderdielen fan 'e úteinlike lûdsmix by it mixen fan muzyk apart faninoar opnommen wurde om letter yn 'e studio mixt te wurden. Dy fernijing hat de muzykyndustry radikaal feroare. De produksjefaze bestiet no yn 'e regel út trije stadia: opname, overdubbing en mixdown.
Films en tillefyzje
It mixen fan lûd foar films en tillefyzjeprogramma's is in proses dat diel útmakket fan 'e postproduksje. Dêroan giet de lûdsmontaazje foarôf, wêrby't trije soarten lûden opboud wurde: dialooch, lûdseffekten (eftergrûnlûden) en filmmuzyk. By de lûdsmixing wurde dy trije soarten lûden gearmongen ta ien floeiend gehiel.
Live-lûd
It mixen fan live-lûd is it proses fan it gearmingen fan ferskate lûdsboarnen by in live-optreden troch it gebrûk fan in audiomixingpaniel. De lûdsboarnen kinne de muzyk wêze dy't troch ôfsûnderlike ynstruminten produsearre wurdt, mar ek sjongstimmen en foarôf opnommen materiaal. Live-discjockeys wurkje útslutend mei yn it foar opnommen materiaal.
Augustinertsjerke (Mainz)
De Augustinertsjerke (Dútsk: Augustinerkirche) is in barokke roomske tsjerke yn de Dútske stêd Mainz. Yn de Twadde Wrâldkriich bleau de tsjerke sparre foar skansearrings troch de swiere bombardeminten op de stêd. De op de fûneminten fan in midsiuwske tsjerke boude tsjerke is de tsjerke fan it biskoplike preesterseminaarje Sint-Bonifatius.
Skiednis
De tsjerke waard tusken 1768 en 1771 boud op it plak fan in sûnt 1260 boude goatyske tsjerke. De bouwers wiene de Augustiner hearemiten, dy't ek de foargonger boud hiene. Harren kleaster stie dêr sûnt 1260 oant de sekularisaasje fan 1803. De boumaster fan de tsjerke is ûnbekend.
Nei de opheffing fan it kleaster yn 1893 waarden de gebouwen it preesterseminaarje fan it doe wer stifte bisdom Mainz.
Arsjitektuer
De tsjerke is in let foarbyld fan barokke bou en wurdt troch de gebouwen fan it seminaarje en oare gebouwen omklamme. Allinne de foarse gevel is te sjen, dy't boppe de oare gebouwen fan de histoaryske binnenstêd útstekt.
Súdlik en eastlik fan de tsjerke binne de eardere 18e-iuwske kleastergebouwen en de tsjintwurdige gebouwen fan it seminaarje. De súdlike fleugel fan it kleaster hat ek in ryk portaal mei bylden fan Nikolaus Binterim.
It ynterieur fan de tsjerke niget nei de rokoko. It skip en it koer lykje in ienheid, in konsept dat faker yn de rokoko foarkomt.
Ynrjochting
De tsjerke makket troch de grutte alters en it plafondfresko, dat yn 1772 troch Johann Baptist Enderle oanbrocht waard, in tige rike yndruk.
Yn de tsjerke stiet boppedat in byld fan Marije mei Bern út 1420, dat út de baarnende en yn 1807 ôfbrutsen goatyske Leaffrouwetsjerke rêden wurde koe en letter in plak krige yn de Augustinertsjerke.
Oargel
It oargel fan de tsjerke is yn 1773 boud troch de bruorren Stumm. It is ien fan de seldsume letbarokke ynstruminten fan de oargelbouwers, dy't foar it measte orizjineel bleaun is. It oargel hat 31 register op twa manualen en pedaal. De spyl- en registertraktueren binne mechanysk.
André Gide
Jonkheid
Gide waard op 22 novimber 1869 berne yn in protestantsk gesin út 'e Frânske middenklasse. Syn heit wie in rjochteperfester oan 'e Sorbonne, dy't yn 1880 kaam te ferstjerren. Gide waard yn isolearre omstannichheden grutbrocht op it Normandyske plattelân, en ûntjoech him ta in produktyf skriuwer en essayist. Syn earste roman Les Cahiers d'André Walter ("De Notysjeboeken fan André Walter"), waard publisearre yn 1891. Syn libben lang wraksele er mei syn seksuële oriïntaasje, mei't er him fral oanlutsen fielde ta manlju. Mei de homoseksuële Britske skriuwer Oscar Wilde, mei wa't er yn Parys yn 'e kunde kaam, reizge er yn 1895 nei Algiers ta. Wilde miende dat er Gide dêr foar it earst op dy syn homoseksuële gefoelens wiisd hie, mar feitliks hie Gide dy earder al op eigen manneboet ûntdutsen.
Middeljierren
Nei syn memme ferstjerren, yn 1895, troude Gide mei syn folle nicht Madeleine Rondeaux († 1938), mar harren houlik waard nea konsumearre. Hja setten har nei wenjen yn Normandje, dêr't Gide boargemaster waard fan 'e gemeente La Roque-Baignard. Yn 1901 hierde er in hearehûs yn St. Brelade's Bay, op it Kanaaleilân Jersey, dêr't er oant 1907 wenne, yn wat ien fan 'e meast apatyske perioaden fan syn libben wie. Werom yn Frankryk wie Gide yn 1908 behelle yn 'e oprjochting fan it literêr tydskrift Nouvelle Revue Française.
Yn 1916 krige er in hertstochtlike leafdesrelaasje mei Marc Allégret, in fyftjinjierrige jonge mei wa't er 32 jier skeelde. Allégret wie de soan fan Elie Allégret, dy't op Gide syn trouwerij syn tsjûge west hie. Tegearre naaiden se út nei Londen; syn frou Madeleine ferbaarnde út wraak al syn korrespondinsje, dy't er letter betitelje soe as "it bêste diel fan mysels." Yn 'e tweintiger jierren waard Gide in ynspiraasjeboarne foar ferneamde Frânske skriuwers as Albert Camus en Jean-Paul Sartre. Doe't er lykwols yn syn Corydon iepentlik homoseksualiteit ferdigene, waard er dêr rûnom foar feroardiele. Letter neamde er Corydon syn wichtichste wurk.
Underwilens hied er yn 1923 in bern (Catherine) oanset by Elisabeth van Rysselberghe, de (folle jongere) dochter fan syn freonen, de Belgyske keunstskilder Théo van Rysselberghe en dy syn frou Maria Monnom. Dy tige koart duorjende frijaazje soarge foar de iennichste krisis yn syn oanhâldende relaasje mei Allégret, en skansearre teffens syn freonskip mei de Van Rysselberghes. It is wierskynlik dat dit Gide syn iennichste konsumearre heteroseksuële relaasje wie; yn elts gefal wie Catherine syn iennichste neikommeling. Elisabeth van Rysselberghe liket alhiel fan Gide besleifere west te hawwen; úteinlik ferliet se har man om har yn Parys yn it appartemint njonken dat fan Gide nei wenjen te setten en as in soarte fan siktaresse of adjudante de praktyske aspekten fan syn libben foar him te bewurkmasterjen. It is lykwols dúdlik dat harren relaasje tsjin dy tiid folslein platoanysk fan aard wie.
Anty-kolonialisme en anty-kommunisme
Behalven foar homorjochten sette Gide him ek yn foar in humanere behanneling fan kriminelen, en wied er in útsprutsen anty-kolonialist en anty-kommunist. Fan july 1926 oant maaie 1927 makke er mei syn minner Allégret in rûnreis troch de koloanje Frânsk Ekwatoriaal Afrika, wêrby't er de Frânske Kongo (no de Republyk Kongo), Ubangui-Sjary (no de Sintraalafrikaanske Republyk), Tsjaad en Frânsk-Kameroen (no Kameroen) oandie. Hy lei syn ûnderfinings dêr fêst yn twa bondels reisferhalen Voyage au Congo ("Reis nei de Kongo") en Retour du Tchad ("Weromkear út Tsjaad"). Dêryn fage er de flier oan mei it Frânske bestjoer fan 'e koloanjes, dat grutte bedriuwen (benammen rubberprodusinten) tastie om 'e pleatslike befolking út te rûpeljen yn in systeem dat neffens Gide noch it measte wei hie fan slavernij. Syn boeken hiene in wichtige ynfloed op 'e anty-kolonialistyske beweging yn Frankryk.