cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dûbele rydbaan
Skiednis
Yn 1940 waard de Pennsylvania Turnpike iepene. Hy hie in lingte fan 260 km en wie de earste autodyk mei dûbele rydbanen yn de Feriene Steaten. Yn 1955 hiene ferskate steaten al diken mei dûbele rydbanen oanlein, en yn 1957 waard úteinset mei de Interstate Highway System. Yn 1994 wie er foltôge en ferbûn alle grutte stêden yn de Feriene Steaten mei-inoar.
Yn Fryslân waarden de earste diken mei dûbele rydbanen yn de 1960-er jierren oanlein by Ljouwert.
Nederlân
Yn Nederlân binne alle autogongwegen en guon autowegen útfierd as dûbele rydbanen. Autogongwegen en guon autowegen, sa as de N31, binne rykswegen. Ek guon provinsjale wegen, te tinken oan de Sintrale As fan Nijegea oant Dokkum, binne as autowei mei dûbele rydbanen útfierd. Autogongwegen hawwe in maksimumfaasje fan 130 km/o (nachts) en autowegen 20px hawwe in maksimumfaasje fan 100 km/o.
Dútslân
thumb|[[Bundesstraße 17|B 17 en B 300 yn Augsburg]] thumb|[[Bundesstraße 36|B 36 yn Mannheim]] thumb|[[OWIIIa|OWIIIa (K16) yn Dortmund]] thumb|„Giele“ ôfrit fan in Autobahnähnlichen Straße, hjir [[Bundesstraße 243 oan de AS Steina]] thumb|In giele foarkeboerd op de [[Bundesstraße 6|B6 tusken Wernigerode en Goslar]] thumb|In grinsteken fan in [[Landkreis|lânkring dy't ornaris op in Autobahn net foarkomt]] Yn Dútslân ferwiist it begryp Autobahnähnliche Straße (autodykeftige dyk) nei in dyk dy't te ferlykjen is mei it ûntwerp fan in Autobahn. De measten fan harren waarden ûntwurpen as Kraftfahrstraßen (ekspresdiken), itjinge betsjut dat de maksimumfaasje op sokke diken heger is as op oare diken. Dêrom hawwe se lykwols dûbele rydbanen nedich. Guon dêrfan op it plattelân binne útfierd as 2x1-diken. Sokke diken wurde as ekspresdiken oantsjutten.
Autobahnähnliche Straßen wurde yn de folksmûle wol oantsjutten as de "giele Autobahn", om't se technysk sjoen deselde standerts as de gewoane Autobahn hawwe, mar swarte letters op giele buorden, dy't ornaris op sekundêre diken foarkomme, ynstee fan wite letters op blauwe buorden, sa't dy op de Autobahn foarkomme. Sokke diken falle gauris ûnder it budzjet fan de bûnssteaten ynstee fan dy fan it bûnsregear, om't sokke diken in wichtige ferbining yn in bûnssteat foarmje kinne. Troch harren wichtigens hawwe guon fan dy diken, sa as Bundesstraße 27 fanwegen syn lingte, lykas de Autobahn gjin maksimumfaasje en binne opwurdearre ta folsleine autodiken. Nettsjinsteande dat, hawwe ekspresdiken wol in maksimumfaasje.
Guon (blauwe) autodiken binne fan it Autobahn-netwurk skrast, mar hawwe noch wol de blauwe buorden. Oarsom binne guon "giele" diken oan it Autobahn-netwurk taheake, mar hawwe noch hieltyd de giele buorden. Autodiken dy't net ûnder it Autobahn- of Bundesstraße-netwurk falle, hawwe swarte letters op wite buorden.
Bebuording
De bebuording fan de ferskillende diken yn Dútslân.
Grut-Brittanje
thumb|De [[A63 (Grut-Brittanje)|A63 by Hull yn Ingelân]] Yn Grut-Brittanje is de heechste klasse autodiken de motorway, dy't nûmere binne mei in "M". Sokke diken hawwe wite letters op blauwe buorden. De maksimumfaasje op M-diken is 70 myl/o (112 km/o). De klasse diken dêrûnder binne de A roads, dy't dus nûmere binne mei in "A". Dy diken wurde as primary roads (primêre diken) ferwiisd en binne gauris mei dûbele rydbanen útfierd, wylst guon dêrfan in inkelde rydbaan befetsje. Dy diken hawwe wite letters op griene buorden. De maksimumfaasje op sokke diken ferskilt. As dûbele rydbaan jildt deselde maksimumfaasje as dy op in M-dyk. As inkelde rydbaan jilde ferskillende faasjes, sa as bygelyks yn plakken dêr't in maksimumfaasje fan 30 oant 40 myl/o jildt.
Itaalje
thumb|Autostrada A4 Serinnisima by [[Feneesje]] thumb|Ferkearsteken fan de strada extraurbana principale Yn Itaalje wurdt in dyk mei in dûbele rydbaan gauris superstrada (ekspresdyk) neamd, mar dy namme is net offisjeel. De Italjaanske Autodikekoade (Codice della strada) ferpartet diken mei dûbele rydbaan yn trije klassen:
Spanje
thumb|De autovía A5 by [[Madrid]] Yn Spanje wurdt in dyk mei dûbele rydbaan in autovía neamd. Sokke diken wurde beheard troch de nasjonale oerheid en binne tolfrij. In autopista dêrfoaroer is de heechste klasse autodyk en guon wurde beheard troch priveebedriuwen, en dêr moat boppedat tol betelle wurde.
De earste generaasje fan autovías waarden yn de 1980-er en 1990-er jierren boud en waarden fan besteande diken boud. Nijere autovías wurde alhiel nij oanlein, wylst de besteande diken as paralleldyk of in alternative rûte foar fuotgongers, fytsers en oare stadichoanridende reauwen waarden. Privee-eigendommen kinne streekrjochte tagong ta autovías hawwe, en bushalten en tankstasjons kinne tsjin de flechtstripe oan stean. De maksimumfaasje op beide autopistas en autovías binne 120 km/o, wylst de minimumfaasje 60 km/o is. Efterútriden is ta strangste ferbean.
Feriene Steaten
thumb|[[US Route 52 by Lafayette, yn it noarden fan Indiana]] thumb|[[Interstate 81 by Binghampton yn de steat New York]] Yn de Feriene Steaten binne der ferskate klassen diken útfierd as diken mei dûbele rydbanen. Sokke diken wurde wol divided highway, boulevard, parkway, expressway, freeway of interstate neamd, en hawwe in reedlik brede middenberm mei gers of in betonnen fangrail (Jersey barrier) dy't de rydbanen faninoar skiede. Op in pear útsûnderings nei binne alle diken fan de Interstate Highway System ûnder behear fan de federale oerheid en binne dy diken folsleine autodiken (freeways) mei krusings fan ûngelikense hichten. In ekspresdyk (expressway) is yn de Feriene Steaten faaks in ekstra rydbaan, dêr't it ferkear de rydbanen mei yn- en útrydstripen, dêr't it ferkear gauris steurd wurdt troch yn- en útridend ferkear, mije kinne.
Diken fan de US Route-systeem, autowegen ûnder behear fan de steaten of diken ûnder behear fan pleatslike oerheden kinne ek dûbele rydbanen befetsje. Sokke diken hawwe net altyd krusings fan ûngelikense hichten. Maksimumfaasje op diken mei dûbele rydbanen kin op it plattelân fariearje fan 65 oant 75 myl/o (105-121 km/o), mei guon parten wol oant 80 myl/o (130 km/o). Ien toldyk yn Teksas dy't yn privee-eigendom is, hat in maksimumfaasje fan 85 myl/o (137 km/o) en hat dêrmei de heechste maksimumfaasje yn de Feriene Steaten. Diken mei dûbele rydbanen yn stêdlik gebiet hawwe legere maksimumfaasjes en wurde bytiden wol boulevards (bûlevaar) neamd.
Esther Vergeer
Esther Vergeer (Woerden, 18 july 1981) is in earder Nederlânsk tennister.
Marco Antônio da Silva
(byneamd Marquinhos; 9 maaie 1966) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Atlético Mineiro, Internacional, Cerezo Osaka en América.
Katedraal fan Edzjmiatsin
De Katedraal fan Edzjmiatsin (Armeensk: Մայր Տաճար Սուրբ Էջմիածին; Majr Tatsjar Surb Edzjmiatsin, Frysk: Memmetsjerke fan de Hillige Edzjmiatsin) is in armeensk-apostoalysk tsjerkegebou yn de Armeenske provinsje Armavir. De tsjerke makket diel út fan in kleasterkompleks en is de katedraal fan de patriarch fan de Armeensk-Apostoalyske Tsjerke, de Katolikos fan de Hillige Stoel fan de Hillige Edzjmiatsin en alle Armeenjers.
Sûnt it jier 2000 falt it kleaster ûnder it yn it wrâlderfgoed fan UNESCO.
Lokaasje en namme
De katedraal fan Edzjmiatsin leit likernôch 20 kilometer westlik fan de haadstêd Jerevan. Se stiet op it âldste kristlike plak fan Armeenje en foarmet it religieuze sintrum fan it lân. De namme Edzjmiatsin is ûntstien om't Gregoarius de Ferljochter op it plak in fizioen sjoen hawwe soe fan Kristus, dy't him it plak fan de grêven van twa martlers oanwiisde dy't foar it kristenjen fan it lân troch kening Trdat fermoarde wiene. Edzjmiatsin betsjut "De Iennichstberne (miatsin) farde del (êdzj)".
Bouskiednis
De earste tsjerke waard op de fûneminten fan in heidenske timpel yn it jier 301 yn opdracht fan de earste katolikos Gregoarius de Ferjochter boud. Yn de jierren 480 folge de nijbou mei in houten dak. Op deselde lokaasje waard yn de 7e iuw in stiennen tsjerke boud, dy't hjoeddedei de kearn fan de tsjintwurdige katedraal foarmet.
It âldste diel fan de bûtenmuorren fan de tsjerke foarmje twa reliëfs yn de noardlike muorre mei foarstellings fan Petrus en Sint-Tekla op it iene en in medaillon mei in krús mei oan wjerssiden twa dowen. De reliëfs hawwe noch Grykske ynskriften. De twa noardlike pylders ûnder de koepel stiene al yn de fyfte (of fjirde) iuw. Yn de 17e iuw folge in grutte restauraasje fan de katedraal. Under katolikos Moazes III waard oan de koepel in tamboer tafoege. Dêrnjonken joech er opdracht om in muorre mei acht tuorren om it kleasterkompleks, nije wenromten, kleastersellen yn it noarden en suden, in refektoarium, gastenferbliuwen en ekonomyske foarsjennings te bouwen. In grut part fan dy nijbou gyng yn de kriich tusken de Ottomanen en de Safawiden yn de jierren 1635-1636 ferlern. De katedraal waard lykwols net skeind en ûnder de opfolger fan Moazes III waard it wurk oan de renovaasje ôfsletten. Yn de rin fan de 17e iuw waard in frijsteande, trije ferdjippings tellende klokketoer tafoege. Ek waarden der oan de noardlike, súdlike en eastlike fleugels fan de tsjerke klokketuorren oanboud. De katolikos Georgios IV liet yn de 19e iuw de eastlike muorre reparearje en foege in museum mei trije kapellen ta oan it komplek. Yn de rin fan de 19e iuw waard ek in grut part fan de ynrjochting ûnderbrocht yn it museum. Yn de twadde helte fan de 19e iuw waard in sakristy boud, dêr't hjoeddedei it museum yn is ûnderbrocht.
De klokketoer boppe de súdlike apsis stoartte yn 1921 yn en waard troch in kegelfoarmige toer ferfongen.
Sovjet-tiid
Doe't Armeenje yn 1920 in Sovjet-republyk waard hie dat grutte gefolgen foar de Tsjerke. It fieren fan de earetsjinst waard ferbean, it Edzjmiatsin-kleaster rekke it lânbesit kwyt, it seminaarje waard in steatsskoalle en op it museum en de bibleteek waard beslach lein. Nei de Twadde Wrâldkriich slagge de katolikos Georgios VI der yn 1945 yn om by ûnderhannelings mei Moskou de sitewaasje fan de Tsjerke foar in grut part te normalisearjen. Der mocht wer in katolikos keazen wurde, it seminaarje waard wer iepene en it waard de Tsjerke tastien om de biskoplike hiërarchy te herstellen. De katedraal ûndergyng in grutte renovaasje en de katolikos rôp alle Armeenjers fan 'e wrâld op dêrby te helpen. It levere de katolikos de bynamme "Patriotyske Katolikos" op.
Fresko's
De fresko's fan hilligen en âldtestamintyske foarstellings waarden yn de 17e en 18e iuw oanfolle. Yn 1891 waarden se ferwidere, mar yn 1956 wer restaurearre. Sadwaande is de katedraal ien fan de seldsume tsjerken yn Armeenje mei in soad fresko's.
Tsjerkeskat
De tsjerkeskat wurdt bewarre yn in museum, dat ûnderbrocht is yn de sakristy. Te sjen binne û.o. kelken, liturgyske klaaiing en weardefolle krusen. Under de reliken is in planke fan Noäch's arke, de punt fan de hillige lâns út it kleaster Geghard, reliken fan Sint-Stefanus en in diel fan de stêf fan de apostel Bartolomés it neamen wurdich.
Middenberm
thumb|In betonnenmiddenberm op de N11 by [[Dublin yn Ierlân]] thumb|In 50 meter brede middenberm yn [[Inagi by Tokyo yn Japan]] In middenberm of middenbarm is in berm tusken twa rydbanen yn. In middenberm is in stripe dy't de ferkearsstreamen skiedt en bestiet almeast út in stripe gers mei in fangrail. Bytiden is in middenderm gewoan in betonnen muorke. Yn Nederlân hawwe autogongwegen en autowegen, dy't útfierd binne mei dûbele rydbanen, in middenberm. As in middenberm wiid genôch is hoecht der gjin fangrail yn en steane soms sels beammen en strewielen yn. Op de A6 tusken Emmeloard en De Lemmer is dat it gefal. Yn de Feriene Steaten binne middenbermen faak ek reedlik breed.
Yn guon gefallen hat in middenberm in funksje derby krigen, sa as bygelyks dat der in spoarwei tusken de twa rydbanen fan in autodyk oanlein waard. By Skiphol is soks it gefal en BNSF Railway hat in spoar yn de middenberm fan Interstate 5 tusken Seattle en Portland yn it westen fan de Feriene Steaten.
Franz Ziegler
Franciscus Xaverius Wilhelmus Josephus (Franz) Ziegler (Harderwijk, 3 septimber 1893 – De Haach, 12 novimber 1939) wie in Nederlânske hoffotograaf.
Libben en wurk
Ziegler wie in soan fan fotograaf Robert Mathias Ziegler (1863-1931) en Alida Gerarda Johanna Bult. Hy wie ek in pakesizzer fan skilder Mathias Ziegler. Hy boaske oan Margaretha (Greet) Cooijmans (1911-2007) en krige mei har trije bern.
Ziegler learde de begjinselen fan it fak fan syn heit en wurke dêrnei by inkelde oare ateliers. Hy studearre ier jierren tweintich oan de Höhere Fachschule für Phototechnik yn München, mar beskôge himsels lykwols as autodidakt. Nei syn stúdzje wurke er mei syn heit yn dy syn atelier oan de Nieuwe Markt yn Swolle.
Hoffotograaf
Yn juny 1927 fêstige Ziegler him as selsstannich fotograaf yn De Haach, dêr't er it atelier fan de ferstoarne hoffotograaf Herman Deutmann oernaam. In moanne letter makke er syn earste opdrachten foar it Keninklik Hûs. Hy makke foto's fan mear as ien generaasje Oranjes, fan keningin Emma oant de lytse prinses Beatrix. Fan 1928 ôf oan neamde er him hoffotograaf. Ien fan Ziegler syn portretten fan keninginne Wilhelmina waard troch Piet Zwart foar postsegelûntwerpen brûkt. Yn 1937 wie er de troufotograaf fan prinses Juliana en prins Bernhard.
Fernijer
Ziegler eksperimintearre in soad mei nije prosessen dy't er as fotograaf tapasse koe, op it mêd fan drukprosedees, beljochting, komposysje, kleurgebrûk en retûsjearjen. Hy ûntwikkelde de duplofotografy, wêrmei't mear fariaasje yn de tonaliteit fan it byld ûntstie. Gearwurkjend mei Philips ûndersocht er de tapassing fan waarm giel natriumljocht, dat gewoanwei as weiferljochting brûkt waard, yn syn studio. Zieglers portretten krigen dêrtroch in lykmjittiger sêfte beljochting mei bettere kontrasten. Yn 1927 wûn er in priisfraach fan it blêd American Photography. Hy waard talitten ta de Royal Photographic Society en mocht de letters A.R.P.S. efter syn namme sette (Associate Royal Photographic Society). Yn 1934 makke er in stúdzjereis nei Berlyn, om de dêr tapaste ferljochting te besjen. Werom yn Nederlân waard er troch Philips frege om in nij natriumljocht te testen. Dat 'Philoralicht' foldie Ziegler tige en hy skreau ferskate artikelen en joech lêzingen om it gebrûk dêrfan oan te rekommandearjen.
Ziegler waard yn 1935 foarsitter fan de Nederlandse Fotografen Patroons Vereeniging, ôfdieling De Haach. Hy wie ek lid fan Pulchri Studio en de Nederlandsche Fotografen Kunstkring. Yn 1939 krige er twaris in breinblieding mei de dea fan gefolgen yn novimber fan dat jier; hy waard 46 jier. Hy waard beïerdige op it Roomsk-Katolike Begraafplak Sint Petrus Banden yn De Haach.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Yndia
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Yndia.
Misty Stone
Misty Stone, echte namme: Patricia Darice Lunsford (Los Angeles, 26 maart 1986), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper, pornografysk aktrise en prostituee fan Afro-Amerikaansk en Yndiaansk komôf, dy't yn it begjin fan har karriêre ek wol de artystenammen Misti Stone, Misty en Jenny Stone brûkt hat. Neffens har offisjele opjefte is se 1.65 m lang, mei in gewicht fan 55 kg en kupmaat 32A. Stone is ien fan 'e populêrste swarte pornoaktrises fan dit stuit en stie yn desimber 2014 as Pet of the Month yn it neakenblêd Penthouse.
Jonkheid
Stone waard yn 1986 berne yn Inglewood, in wyk fan Los Angeles, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Se groeide fierhinne op yn Omaha, yn 'e steat Nebraska, mar yn har tinerjierren ferhuze se mei har âldelju werom nei Los Angeles, dêr't se de middelbere skoalle folge oan 'e Crenshaw High School en fjouwer jier lang yn wedstriidferbân basketballe as lid fan it skoaltiim de Crenshaw Cougars.
Pornokarriêre
Oer har yntrede yn 'e pornoyndustry sei Stone yn 2014 yn in fraachpetear: "Ik waard misbrûkt troch ús heit, dy't no net mear libbet. Fan dy ûnderfining krige ik geastlik in rare knoei. Fanôf dat punt gie it mei my berchôf oant ik in pornostjer waard." Stone rekke yn 'e macht fan in loverboy, dy't har harsels prostituëarje liet, en wurke letter ferskate jierren as stripper. Fia lju mei wa't se yn 'e kunde kaam yn 'e stripklubs dêr't se dûnse, rekke se doe úteinlik belutsen by de pornoyndustry. Yn 2006, doe't se tweintich jier wie, makke Stone har debút yn in pornografyske film, en sûnt hat se neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn mear as 325 pornofilms spile.
Dêrby hat se û.m. foar sokke foaroansteande labels wurke as Penthouse, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Hustler Video, New Sensations, Evil Angel, Sin City, Elegant Angel, Digital Playground, Zero Tolerance, Jules Jordan Video, Anabolic Video, Red Light District, Devil's Film en Shane's World. Ek hat se wol yn films spile fan minder bekende studio's, wêrûnder West Coast Productions, Platinum X Pictures, Pure Play Media, Third Degree Films en Black Ice. Fierdersoan hat Stone ek yn 't spier west foar de Frânske studio Vidéo Marc Dorcel en foar pornosites op it ynternet, lykas Naughty America en Danni.com.
Stone waard as pornoaktrise al rillegau tige populêr, en wurdt no wol de Halle Berry fan 'e pornoyndustry neamd. Sûnt har debút is Stone oant en mei 2014 mar leafst 17 kear nominearre wurden foar in AVN Award (de Oskar fan 'e pornowrâld), mar se hat der noch nea ien wûn. Har karakteristike look, dy't se sels omskriuwt as "Afro-sintrysk santiger jierren", soe se ûntliend hawwe oan aktrise Pam Grier. Yn it fraachpetear út 2014 sei Stone (dy't oarspronklik boekhâldster wurde woe) oer har pornokarriêre: "Earst die ik it inkeld foar it jild, mar no haw ik it gefoel dat ik hjir echt thúshear, om't ik myn eigen lot bepaal. [...] It is in mislike saak hoe't ik hjir bedarre bin, mar ik bin hjir no wier gelokkich." Yn itselde ynterview gie Stone ek yn op har salaris, dat no op $1.300 de sêne leit. Neffens eigen sizzen is se yn 2006 hielendal ûnderoan begûn, mei $300 foar in sêne, en neffens har hat se har opgeande lean foar in grut diel te tankjen oan it wurk fan har ympressario James Bartholet.
Teffens hat Stone oanjûn dat se it echte aktearwurk graach dwaan mei, en dat se dêrom út 'e skroeven wie har rol yn Not the Cosbys XXX (2009), in pornografyske parody op 'e bekende Amerikaanske tillefyzjekomeedzjesearje The Cosby Show, út 'e tachtiger jierren. Stone spile yn dizze film, en teffens yn it ferfolch Not the Cosbys 2 XXX (2010) de rol fan dochter Denise Huxtable, dy't yn 'e oarspronklike rige fertolke waard troch Lisa Bonet. Yn 2011 spile se fierders presintatrise Oprah Winfrey yn Hustler's Untrue Hollywood Stories: Oprah, en yn 2013 hie se de rol fan sjongster Mel B yn OMG... It's the Spice Girls XXX Parody. Yn febrewaris 2014 liet Stone witte dat har doel no wie om troch te brekken yn 'e mainstream-filmyndustry, en dat se yn pornofilms tenei inkeld noch lesbyske en masturbaasjesênes dwaan soe.
Oare wurkterreinen
Njonken har aktearwurk hat Stone ek ferskate kearen as neakenmodel posearre foar ferskillende neakenblêden. Sa stie hja yn desimber 2014 as Pet of the Month yn 'e Amerikaanske edysje fan 'e Penthouse. Teffens stie se dy moanne op 'e omslach fan dat blêd. Stone fette dat op as in teken fan feroarjende tiden yn 'e Feriene Steaten, mei't yn bleatblêden as de Penthouse en de Playboy oant no ta blûne, blanke froulju altyd in streekje foar hiene. Yn datselde ramt kin ek Stone har aktivisme yn 'e pornoyndustry pleatst wurde, dêr't se in ein besiket te meitsjen oan 'e praktyk dat swarte aktrises minder betelle krije as harren blanke kollega's.
Underwilens hat Stone ferskate mainstream-aktearrollen witten te bemachtigjen. Sa spile se yn 'e tillefyzjerige Co-Ed Confidential, hie se roltsjes yn 'e searjes Basketball Wives en Sons of Anarchy en wurke se as stimaktrise mei oan it kompjûterspultsje Grand Theft Auto V. Ek hie se lytse filmroltsjes yn Don Jon (2013) en Sexy Warriors (2014). Yn 2013 rjochte Stone boppedat har eigen produksjestudio op, mei as namme Misty Stone Productions. Fierdersoan wie Stone de earste swarte pornoaktrise fan wa't ôfjitsels fan 'e mûle, fagina en anus makke waarden om der Fleshlight-seksboartersguod fan te meitsjen.
Wilm Hosenfeld
Wilhelm Adalbert "Wilm" Hosenfeld (berne op 2 maaie 1895 yn Mackenzell by Fulda; ferstoarn op 13 augustus 1952 yn Stalingrad) wie yn de Twadde Wrâldkriich in ofsier yn de Wehrmacht, dy't yn de tiid fan de besetting fan Warsjau nei alle gedachten sa'n tritich Poalske boargers en dêrûnder ek ferskate joaden it libben rêden hat.
Hosenfeld waard bekend troch de beskriwing yn it boek "Pianist", de autobiografy fan Władysław Szpilman, dy't troch Roman Polański ferfilme waard. Syn rol waard spile troch de Dútske akteur Thomas Kretschmann. Yn novimber 2008 krige Hosenfeld postúm de earetitel "Rjochtfeardige ûnder de Folken" fan Yad Vashem, de offisjele Israelyske ynstelling foar de betinking fan de joadske slachtoffers fan de Holocaust en harren rêders.
Libben
Wilhelm Hosenfeld waard berne yn Mackenzell, hjoed-de-dei in stedsdiel fan Hünfeld by Fulda. Hy waard foarme troch de katolike prinsipes dêr't er mei grutbrocht waard, troch de prusysk-patriotyske opfieding fan de doedestiidske leararenoplieding en fral ek troch de idealen fan de jongereinbeweging Wandervogel. Letter hiene ek de protestantsk-pasisfistyske ideeën fan syn frou Annemarie ynfloed op him.
Yn 1917 rekke Hosenfeld as ynfanterist swier ferwûne en moast er nei syn lân werom keare. Hy wurke dêrnei as ûnderwizer op skoallen yn ferskillende plakken. Mei syn frou Annemarie Krummacher krige er fiif bern. Troch syn lidmaatskip fan de Wandervogel rekke Hosenfeld ûntfanklik foar it nasjonaalsosjalistyske idee fan de Volksgemeinschaft, in yn bloedsibskip op in mienskiplik lot en in mienskiplik polityk leauwen basearre libbensmienskip, dêr't klasseferkillen frjemd binne.
Mei it útbrekken fan de Twadde Wrâldkriich kaam Hosenfeld, doe yntusken 44 jier âld, yn Poalen telâne. Yn Warsjau waard er yn 1941 lieder fan de Wehrmacht-Sport en wied er ferantwurdlik foar de logistyske tarieding fan fuotbalwedstriden yn it Wehrmachtsstadion. De misdieden fan de Dútske besetting wiene Hosenfeld in griis en hy sette útein mei help oan net-joadske en joadske Poalen. Sa holp er de preester Anton Cieciora út hannen fan de SS en wat letter ek dy syn sweager. Hy learde Poalsk en kaam by Poalen thús, eat dat eins foar in Dútser yn besettingstiid tige ûngewoan wie. Om't er lieder wie fan de sportskoalle hied er tafersjoch op in tal Poalske arbeiders, dy't it sportkompleks ûnderhâlde moasten. Dat joech Hosenfeld de kâns ek in pear ferfolge minsken ûnder falske namme yn tsjinst te nimmen. Hosenfeld moast by de Opstân fan Warsjau yn de lette simmer fan 1944 in pear fersetsstriders fan it Poalske Undergrûnske leger útharkje. Oars as de SS-ynstruksjes soarge er dat de ferwûne minsken ferpleging krigen; ek easke er dat hja behannele waarden nevens de Geneefske Konvinsje.
Yn Warsjau skreau Hosenfeld deiboeken en in soad brieven oan syn frou, wêryn't er him ôfsette tsjin it nazisme en de besettingspolityk. De dokuminten waarden yn 2004 yn Dútslân publisearre ûnder de titel "Ich versuche jeden zu retten. Das leben eines deutschen Offiziers in Briefen und Tagebüchern". De rêding fan de yn Poalen bekende pianist Władysław Szpilman fûn plak yn de lêste besettingsdagen fan Warsjau, op 17 novimber 1944 kaam Hosenfeld him tsjin yn in ruïne.
Hosenfeld waard yn jannewaris 1945 troch de Russen finzen nommen. Neffens wierheid ferklearre er dat de sportôfdieling dy't er liede organisatoarysk ûnder de ynljochtingstsjinst foel. Dy ynformaasje waard syn ûndergong. Om fan Hosenfeld ynformaasje yn te winnen oer syn saneamde ynljochtingstaken waard er foar tige strang ferhoar nei de finzenis fan Minsk stjoerd. Nei seis moannen marteljen en isolaasje wied er brutsen en krige er syn earste beroerte. Sûnder bewiis fan in misdied waard er yn 1950 as kriichsmisdiediger ta 25 jier twangarbeid feroardiele. Ferskate kearen fersocht er om 'e nocht om syn útlevering oan Poalen. Mar sels de oanrikkemandaasjes fan de minsken dy't er it libben rêden hie, koene de Russen der net ta bewege om him frij te litten. Healsidich ferlamme en út it lead slein ferstoar Hosenfeld op 13 augustus 1952 yn de âldens fan 57 jier yn it kriichfinzenenkamp Stalingrad. De deadsoarsaak wiene nei alle gedachten de ynterne bliedings, dy't troch it marteljen ûnstien wiene.
Grutte of Sint-Laurenstsjerke (Rotterdam)
De Grutte of Laurenstsjerke is in letgoatysk tsjerkegebou yn de binnenstêd fan Rotterdam. De tsjerke baarnde mei it bombardemint op Rotterdam yn maaie 1940 oant op de muorren út, mar neitiid fûn weropbou plak. De tsjerke besit mei 7600 pipen it grutste oargel fan Nederlân.
Tsjerke en toer
Op it plak fan it hjoeddeiske koer fan de tsjerke stie yn 1350 al in halletsjerke sûnder toer, dy't oan Laurentius en Magdalena wijd wie. Mei de bou fan de toer waard yn 1449 útein set. Tsjin it ein fan de 15e iuw wie de tsjerke foltôge. De toer wie yn dy tiid like heech as de tsjerke en waard pas yn 1548 heger makke. Yn 1621 krige de toer in houten spits neffens in ûntwerp fan Hendrick de Keyser. It hout wie lykwols fan minne kwaliteit en yn 1645 moast de spits ôfbrutsen wurde. Yn de jierren 1645-1646 waard de toer troch Dirc Versijde nochris ferhege nei de hjoeddeiske hichte, mar it die bliken dat de toer te swier woarn wie foar de fundearring. De toer moast op 'e nij oanheid wurde mei 500 grenen peallen en de fundearring waard ferswierre. Yn 1655 stie de toer wer rjocht. Toer en tsjerke wiene ynearsten fan inoar skieden troch in wetterke dat Slikfeart hjitte. It waard de tsjerke net tastien om de feart te sljochtsjen fanwegen de freze foar ôfwetteringsswierrichheden. Nei 1460 wiene hja dêr net mear sa benaud foar en koe it wetter tichtsmiten wurde, sadat it skip langer makke en oansletten wurde koe op de toer.
Reformaasje
De lêste pastoar fan de Laurenstsjerke wie Hubert Duifhuis. Yn 1572 waard de eartiids roomske tsjerke feroare yn in protestantske tsjerke. In echte byldestoarm hat net yn de tsjerke plakfûn. Op 15 novimber waard der yn in de op oardelike wize fan alters en bylden suvere tsjerke in earste grifformearde predikaasje holden troch dûmny Cornelis Cooltuin. Ta de ferneamde predikanten fan de Laurenstsjerke hearden Casparus Nicolai Grevinckhoven, de earste predikant nei de herfoarming, Wilhelmus à Brakel (skriuwer fan it boek Redelijke Godsdienst, een laagdrempelige dogmatiek), Abraham Hellenbroek (skriuwer fan it kategisaasjeboekje Voorbeeld der Goddelijke Waarheden voor bevindelijk gereformeerden), Johannes Jacobus van Oosterzee en J.R. Callenbach, dy't yn 1910 in boekje skreau oer de skiednis fan de tsjerke.
Nei 1940
By it bomardemint op Rotterdam op 14 maaie 1940 rekke de tsjerke swier skeind. De brân yn de omjouwing fan de tsjerke sloech oer op de toer, dy't op dat stuit yn 'e houten steigers stie. It fjoer sloech fan 'e toer oer op de tsjerke. Ynearsten wie it de winsk om de útbaarnde tsjerke hielendal te slopen, mar Adolf Hitler sels ferbea dat. De tsjerke waard Auf Befehl des Führers unter Kunstschutz gestellt. Ek yn de Rykskommisje foar de Monumintesoarch wiene foar- en tsjinstanners fan restauraasje. Benammen it kommisjelid arsjitekt J.J.P. Oud wie foarstanner fan folsleine ôfbraak en woe allinne de toer as betinkingsplak behâlde. Efter de toer moast yn syn plan in nije, lytsere tsjerke komme mei dêrtusken in fiver. It plan makke gjin kâns om't de tsjerke as in symboal fan de Rotterdamske mienskip beskôge waard. Yn 1952 lei keninginne Juliana de earste stien foar de restauraasje, dy't yn 1968 foltôge waard.
Yn 1971 waard troch de herfoarme gemeente Rotterdam it Laurenspatoraat stifte, dat sûnt alle sneinen de tsjerketsjinsten fersoarget. Yn 1981 waard de tsjerke ek it tsjerklik sintrum fan de frijsinnige wykgemeente Maaskant/Open Grenzen.
It besjen wurdich
De brûnzen doarren fan de tagong troch de toer stelle frede en kriich foar en binne it ûntwerp fan de Italjaanske byldhouwer Giacomo Manzù. It doopfont is fan Hans Petri.
By de restauraasje krige de tsjerke in brânskildere raam fan Gunhild Kristensen, dat de útstoarting fan de Hillige Geast foarsteld. Nei't oan it begjin fan de 21e iuw de ûntwerpen fan de ramen oan wjerssiden fûn waarden, binne dy ek útfierd en yn 2017 ynbrocht.
It koperen koerhek is in diel fan it oarspronklike koerhek dat tusken 1712 en 1715 makke waard. It stie eartiids yn it koer tusken de twadde rige pilaren fan it koer, mar by it bombardemint op de stêd waard it slim skeind. De minder skeinde dielen krigen nei in restauraasje it hjoeddeiske plak efter yn it koer. irut tal fan de likernôch 1350 grêfsarken. De measten dêrfan stamden út de tiid nei de reformaasje. Wat oerbleau en noch te restaurearjen wie krige wer in plak yn de tsjerke. De tsjerke hat trije grêfmonuminten:
By it grêfmonumint fan admiraal Kortenaer hinget in skipsmodel fan it 16e-iuwske galjoen De Liefde.
Sûnt 2010 wurde yn alve fan de sechtjin earder lege kapellen in útstalling holden mei as tema Een monument vol verhalen.
Oargels
De tsjerke hat fiif oargels. It haadoargel en it piipwurk fan it transeptoargel en it koeroargel waarden nei de kriich levere troch de Deenske oargelboufirma Marcussen & Søn. Dy trije oargels waarden troch de organist George Stam beskreaun as: "De kening yn it skip, de jonge prins yn it transept en it lytse prinseske yn it koer".
Čechůvky
Čechůvky is in doarpke yn de regio Olomouc yn it easten fan de Tsjechyske Republyk, net fier fan Prostějov. Bestjoerlik heart it sûnt 1973 ta Prostějov. It doarp hat sa'n 163 ynwenners.
Victor (mole)
De Victor (De Fiktor) is in poldermûne besuden Wânswert yn de gemeente Noardeast-Fryslân.
Skiednis
thumb|left|220px|Restauraasje De Fiktor waard yn 1867 boud foar it bemeallen fan de polder 'Ald Piip', as ferfanging fan seis poldermûntsjes en trije tsjaskers. It is in houten achtkante mûne, mei stiennen fjildmuorren, dekt mei reid. Yn 1975 waard de mûne eigendom fan de Stifting De Fryske Mole, dy't him twa jier letter restaurearje liet. Dêrby waard de selsswichting fan de mûne weihelle.
De Fiktor is yn 2012 wer hielendal restaurearre omdat de fûneminten fersakke wienen. Der is allegearre nij reid op 'e romp en de kape komd. De Lister motor is doe ek wer makke. De mûne bemealt de Wânswerter polder en wurdt ek brûkt as lesmûne foar it Gild Fryske Mounders. De Fiktor waard boppedat yn 2006 troch it Wetterskip Fryslân oanwiisd as reservegemaal yn gefal fan wetteroerlêst.
Konstruksje
De Victor is in achtkante mûne mei in mitsele ûnderkant. De romp en de kap binne bedutsen mei reid. It kruiwurk bestiet út sechstsjin metalen rollen fest op de kruiring. It kruiwurk wurket troch in lier. De as is fan getten izer en is makke yn 1911 troch H.J. Koning, Foxham. De roeden binne Buurmaroeden nûmers 71 en 72 mei in flecht fan 19.60 meter. Der is in Flaamske fang mei in fangstôk en hinget yn in tomme.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Yndoneezje
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Yndoneezje.
Victor (mole)
Konstruksje
De Fiktor hat in opmerklik kruierij: de kape fan de mûne stiet op sechstjin izeren rôlen. It neidiel fan dizze konstruksje is, dat it gewicht fan de mûne dêrtroch permanint op de tappen fan dy rôlen rêstet en net op de massa derfan. Om dy reden wurdt dit type kruiwurk dan ek net faak brûkt.
Ynrjochting
Der binne twa souders. Op de boppeste souder is in asrêd mei 55 kammen en it bonkelrêd mei 28 kammen. Under is it spilrêd mei 42 kammen en it skroefrêd mei 39 kammen. De skroef is fan hout en sit yn in betonnen bak. De oerbringing fan de roeden op de fizel is 1: 2,12. De fizel smiet 894 liter wetter út by eltse draaiïng fan it roedekrús. Yn de mûne stiet ek noch in diselmotor, merk Lister, in twa silinder mei in fermogen fan 22 hynstekrêften. Op it mûnehiem is in mûnehokje mei skoarstien.
Dionysius fan Parys
Dionysius fan Parys wie eartiids in misjonaris yn Galje, de earste biskop fan Parys en martler foar it kristlike leauwe. Hy wurdt fereare as hillige en is ien fan de saneamde fjirtjin needhelpers. Dionysius heart ta de groep Sefaloforen (holledragers).
Abdij fan Corbie
Skiednis
It kleaster waard tusken 659 en 661 stifte en stie ûnder Merovingyske keninklike beskerming fan Batilde, widdo fan Klovis II, en har soan Klotarius III. De earste muontsen kamen fan de Abdij fan Luxeuil, dy't yn 590 stifte wie troch de hillige Kolumbanus (om 540-615), in Ierske sindeling. De regels fan it kleaster leine op it grûnwurk Regula Benedicti sa't Kolumbanus se oanpast hie.
Dionysius fan Parys
Libben
Mei Rustikus en Eleutherius wie Dionisyius effektyf yn it bekearen fan minsken ta it kristendom. It ferlies fan folgelings liede ta oergeunst by de heidenske preesters. Hja wisten de Romeinske steedhâlder oer te heljen om de misjonarissen op te pakken en finzen te setten. Letter waarden de misjonarissen op de heechste heuvel fan Parys ûnthalze. Dat wie doedestiids in hillich heidensk plak. De heuvel stiet tsjintwurdich bekend ûnder de namme Montmartre, itjinge heuvel fan de martlers betsjutte soe. Mar it soe ek kinne dat de namme ôflaat waard fan Mons Mercurii et Mons Martis; heuvel fan Merkurius en Mars.
Abdij fan Corbie
Skiednis
Syn skriptoarium waard ien fan de mulpunten fan it skriuwen fan manuskripten. Dat wie doe noch frij nij yn West-Jeropa. De Karolingyske minuskel, dy't in skrift wie dat op sa'n manier ûntwikkele waard dat it dúdlik te lêzen en te skriuwen wie, waard dêre ûntwikkele. Yn it iere Merovingyske tiidrek wie it wurk yn Corbie syn tiid al sa foarút dat der wurk fan minsken, sa as bygelyks Hieronymus, te sjen wie. Der waard net lang lyn in manuskript ûntdutsen dat yn Corbie al skreaun wie foar Karel de Grutte. Dat wie winliken de foarrinner fan it Karolingyske minuskel.
Dionysius fan Parys
Libben
Ynearsten wiene de ferfolgers fan doel om de fermoarde misjonarissen yn de Seine te smiten sadat de kristenen gjin gelegenheid krigen om se te earjen. Mar in heidenske frou dy't sympatisearre mei de kristenen wist dat tefoaren te kommen en de ferfolgers oer te heljen de lichems werom te jaan oan de kristenen. Dy begroeven de lichems sa'n seis kilometer fierder op in ikker. Letter die nei it ynsiedzjen bliken dat de ikker bysûnder fruchtber wie. Neffens de leginde soe Dionysius op it plak fan eksekúsje de ôfhakke holle oppakt en yn in boarne wosken ha, om dêrnei mei de holle yn de hannen sa'n 6 kilometer nei it noarden ta te kuierjen oant er op it plak kaam dêr't er begroeven wurde woe. Op dat plak liet de Frankyske kening Dagobert I letter yn 626 de oan Dionysius wijde abdij en basilika Saint-Denis bouwe, dy't tsjinje soe as grêftsjerke foar de Frânske kenings.
Abdij fan Corbie
Skiednis
Njonken de jeften, dy't de Abdij fan Corbie ûntfong, krigen de abten ek noch ûtsûnderings (eksimpsjes), sa't hja frij wiene fan it gesach fan pleatslike biskoppen. De eksimpsjes waarden befêstige troch paus Benediktus III en de abt krige de rang fan greve. Hy mocht ek munten slaan.
Dionysius fan Parys
Ferearing
Al gau nei syn dea sette de ferearing fan Dionysius útein. Yn de rin fan de tiid waard Dionysius de beskermhillige fan it Frânske folk, mei Sint-Loadewyk as patroanhillige fan de monarchy. Karakteristyk wie de kriichsgjalp "Saint Denis" of "Montjoie! Saint Denis!" foar de Frânske striidkrêften. De Oriflamme, in Frânsk haadfindel, wie eartiids it offisjele standert fan Frânske kenings en waard konsekrearre oer de tombe fan Dionysius. Nei't paus Stefanus II de ferearing fan Dionysius ek yn Rome yntrodusearre ûntstie der yn hiel Jeropa in Dionysius-kultus. De hillige biskop is tsjintwurdich mei Sint-Genoveva de patroanhillige fan Frankryk's haadstêd Parys.
Abdij fan Corbie
Skiednis
De Abdij fan Corbie hold allegeduerigen kontakt mei de Karolingyske keningen. Yn 774 waard Desidearius, de lêste kening fan de Langobarden, ferballe nei Corbie nei syn nederlaach tsjin Karel de Grutte. Tusken 850 en 854 siet Karel fan Akwitaanje, dy't letter aartsbiskop fan Mainz wurde soe, in skoftke fêst. Sels guon leden fan it keningshûs waarden abt, sa as bygelyks Adalardus, in pakesizzer fan Karel Martel en dus in neef fan Karel de Grutte.
Dionysius fan Parys
Ferearing
Dionysius is ien fan de fjirtjin needhelpers. De feestdei is 9 oktober. Hy wurdt oanroppen tsjin pine yn 'e holle en dwylsinnigens, by hûnebiten en syfilis en longsyktes.
Abdij fan Corbie
Skiednis
De Abdij fan Corbie stifte sels ek oare abdijen. De wichtichste wie de Abdij fan Corvey (yn Latyn Corbeia Nova, "Nij-Corbie") by Höxter yn de hjoeddeiske Dútske dielsteat Noardryn-Westfalen. Dy abdij waard troch Adalardus yn 822 stifte. Yn de njoggende iuw wie de Abdij fan Corbie sels grutter as dy fan Tours en Parys.
Dionysius fan Parys
Ikonografy
Dionysius wurdt fakentiden as biskop sûnder holle foarsteld. De holle, meastentiids mei miter, hâldt er dan (somtiden op in boek) yn 'e hannen. Yn guon gefallen wurdt it aureoal boppe de ôfhakte holle ôfbylde, mar it komt ek foar dat it aureoal op it plak sweeft dêr't earder de holle sitten hat.
De fraach hoefolle der fan de holle ôf- of útbylde wurde moast stelde keustners foar grutte útdagings. Troch de iuwen hinne hat der in soad striid west tusken de abdij fan Sint-Dionysius en de koarhearen fan de Notre Dame. De abdij hold út dat se it hiele lichem fan Dionysius besieten, wylst de katedraal oanspraak makke op it besit fan de boppekant fan de holle, dy't der by de earste klap fan de beul ôfspjalte wie. De measte ôfbylden litte Dionysius mei de hiele holle sjen, mar it komt ek foar dat de hillige alllinne de kroan fan syn skedel mist.
Abdij fan Corbie
Skiednis
Corbie hie yn de rin fan de Midsiuwen in grutte bibleteek, dêr't in soad manuskripten, dy't in soad wurdich wiene, opburgen wiene. Yn 1638 waarden sa'n 400 manuskripten oerbrocht nei de abdij fan Saint-Germain-des-Prés. Yn de Frânske Revolúsje waard de rest fan de bibleteek, mei sa'n 300 manuskripten, oerbrocht nei de bibleteek fan Amiens. De manuskripten fan Saint-Germain-des-Prés kamen op de merke telâne en kamen yn de hannen fan in Russyske diplomaat dy't hja nei Sint-Petersburch oerbrocht. Oare manuskripten fan Corbie waarden opkocht troch de Nasjonale Bibleteek fan Frankryk. Men rûst dat der sa'n 200 manuskripten út de oarspronklike biblioteek fan Corbie besteane.
It grutste part fan de kleaster waard yn 1790 ôfbrutsen. Allinne de tsjerke stiet der hjoed-de-dei noch.
Kleaster Tegher
Kleaster Tegher (Armeensk: Տեղեր of Տեղերի Վանք; Tegheri Vank) is in ier 13e-iuwsk Armeensk kleaster op de súdeastlike hellings fan de 4.090 meter hege berch Aragats by it doarp Tegher yn de Armeenske provinsje Aragatsotn.
It op sa'n 1700 meter hichte lizzende kleaster bleau yn de tiid doe't it lân pleage waard troch ynfallen fan de Mongoalen sûnder skea.
Tegher waard foar de frou fan prins Vatsje boud, dy't it distrikt Aragatsotn fan de bruorren Zakarian oernaam. It kleaster waard boud neffens it ûntwerp fan Vardapet Aghbajrik, deselde arsjitekt fan de kleasters Saghmosavank en Hovhannavank. It kleaster bestiet út de tsjerke Surp Astvatsatsin (1213; "Tsjerke fan de Hillige Mem Gods") en in oangrinzgjende gavit (de Armeenske narteks), dy't yn 1221 foltôge waard.
Sûnt 1467 omklammet in, yn ús tiid foar in part bewarre, ferdigeningsmuorre mei rûne tuorren it kleastergebiet.
Fan it 9e-iuwske doarp Tegher (Ald Tegher) lizze op kuierôfstân fan it kleaster de ruïnes. Fûneminten fan in soad gebouwen binne noch oanwêzich, wêrûnder de resten fan in 5e-iuwske kapel. Tichteby leit ek it midsiuwske tsjerkhôf, dat oant de 19e iuw brûkt waard, mei in tal mausolea en chatsjkar's (krússtiennen).
Francisco Ernandi Lima da Silva
(byneamd Mirandinha; 2 july 1959) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Ponte Preta, Palmeiras, Botafogo, Náutico, Portuguesa, Newcastle United, Belenenses, Corinthians, Fortaleza, Shimizu S-Pulse en Bellmare Hiratsuka.
Pan Books
Pan Books is in Britske útjouwerij dy't oprjochte waard yn 1944 en dy't fêstige is yn Londen. It bedriuw waard yn 1987 oernommen troch Macmillan Publishers en kaam as ûnderdiel dêrfan yn 1999 folslein yn 'e hannen fan it Dútske útjouwersconcern Verlagsgruppe Georg von Holtzbrinck GmbH.
Skiednis
Pan Books, dat neamd is nei de Grykske god Pan, waard yn 1944 as in selsstannige útjouwerij oprjochte troch útjouwer Alan Bott, dy't earder namme makke hie as piloat yn 'e Earste Wrâldoarloch. In pear jier nei de oprjochting fan it bedriuw waard it oernommen troch in konsortium fan ferskate fêstige útjouwerijen, wêrûnder Macmillan, Collins, Heinemann en, foar koarte tiid, Hodder & Stoughton. Yn 1987 kocht Macmillan de oare leden fan it konsortium út, sadat Pan Books doe in ymprint fan Macmillan waard. Yn 1999 kaam it as ûnderdiel fan Macmillan folslein yn it besit fan it Dútske útjouwersconcern Verlagsgruppe Georg von Holtzbrinck GmbH.
Pan Books hat him altyd talein op it publisearjen fan goedkeape paperbacks, sawol op it mêd fan non-fiksje as op dat fan fiksje (wêrûnder in protte misdieromans, mar ek werprintings fan literêre klassiken). Sa brocht Pan û.m. de oarspronklike útjeften op 'e merk fan 'e James Bond-rige fan Ian Fleming en de The Saint-rige fan Leslie Charteris. Fierders ferskynden der by Pan klassiken fan Georgette Heyer, Jane Austen, Charles Dickens en John Steinbeck. Tsjintwurdich wurdt ûnder de Pan Books-ymprint bgl. wurk fan David Baldacci en Jackie Collins útjûn.
Green Rider (romansearje)
Green Rider is in romanrige fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwster Kristen Britain. De rige heart ta it sjenre fan 'e fantasy. It sechsde diel kaam út yn 2017.
Ynhâld
De Green Rider-searje giet oer Karigan G'ladheon, in keapmansdochter yn it keninkryk Sacoridia, dy't tsjin wil en tank behelle rekket yn 'e yntriizjes oan it hof fan kening Zachary Hillander. Se wurdt in 'Griene Ruter', ien fan 'e keninklike boadskippers, en ûntjout har yn dy hoedanichheid ta in fertrouling fan 'e kening. Dyselde stjoert har út op ferskate gefaarlike missys, wêrby't Karigan it opnimme moat tsjin 'e boasaardige tsjoender Mornhavon de Swarte, dy't nei tûzen jier wer opstiet út 'e dea. Hja moetet dêrby wêzens dy't har helpe, lykas de elfeftige Eletiërs, en wêzens dy't har tsjinwurkje, lykas de oarkeftige grûnmiten.
List fan planetoïden 82101-82200
Dit is in list fan planetoïden 82101-82200.
Grutte Priis Formule 1 fan Dútslân 1984
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Dútslân 1984 yn Hockenheim op 5 augustus 1984. It wie de alfde race fan 16 races fan de Formule 1 yn 1984. Hy waard op de Hockenheimring hâlden. De race waard hâlden oer 44 omgongen, op it 6,8 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 299 kilometer.
List fan Yslânske ambassadeurs yn de Dútske Demokratyske Republyk
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn de Dútske Demokratyske Republyk.
Katee Owen
Katee Owen (Miami, 10 jannewaris 1992), is in Amerikaansk neakenmodel en webcamgirl. Hja stiet ek wol bekend ûnder de skûlnammen Katee Life, Cassie Babyy en Juliet Glace.
Libben en karriêre
Owen waard yn 1992 berne yn Miami, yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Floarida. Omtrint 2014, doe't se 22 jier wie, sette se útein mei wurk as webcamgirl op har eigen webside KateeLife.com. Dêr biedt Owen ferskate kearen yn 'e moanne nije filmkes fan harsels oan, wêryn't se stripteases útfierd en neaken omdûnset. Teffens kinne har klanten troch in abonnemint te nimmen live streams fan har ûntfange en tagong krije ta har Snapchat. Owen hat in grutte skare fans sammele by wa't se tige populêr is, benammen omreden fan har grutte hingelboarsten. It is bekend dat de rapper Lil B Owen op Twitter folget.
Lichemsskaaimerken
Katee Owen is blank, mei brune eagen en brún hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.67 m lang, mei in gewicht fan 50 kg, en in natuerlike kupmaat 32F (ek wol werjûn as 32DDD). Behalven de wenstige piercings troch de earlellen hat se ek in nâlpiercing. Tatoeaazjes hat se lykwols net.
Élan
Élan is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Nightwish tusken augustus en oktober 2014 en útbrocht op it album Endless Forms Most Beautiful fan Nightwish út 2015. Élan wie it tredde nûmer op it album en waard op 13 febrewaris 2015 útbrocht as earste single fan it album. It wie de earste single fan Nightwish mei sjongeres Floor Jansen en ek Troy Donockley as offisjeel bandlid.
Oer it nûmer
Élan is skreaun troch Tuomas Holopainen. It nûmer giet oer neat oars as de betsjutting fan it libben, wat foar elts persoan oars wêze kin. It is wichtich om dysels oer te jaan oan de 'frije fal' dy't no en dan plakfynt en om net benaud te wêzen foar it paad datst minder faak nimst.
Delta Paramount
Delta Paramount (Fryslân, 14 july 2001 – Gytsjerk, 16 oktober 2015) wie in Holstein-Friesian-bolle dy't hast tsien jier lang de meast brûkte fokbolle fan 'e wrâld wie.
Libben
Delta Paramount waard yn 2001 berne en belibbe syn gloarjejierren yn 'e perioade fan 2006 oant 2010. Syn sperma waard oer de hiele wrâld ferkocht om kij mei oan te setten fia keunstmjittige ynseminaasje. Dêr wie grutte fraach nei om't de dochters fan Delta Paramount sterke skonken hiene, tige goede jaren en lang sûnder swierrichheden molke produsearren. Yn totaal waarden fan syn sied 1,4 miljoen doazes ferkocht, wêrmei't er inkeld en allinnich de grutte fokbolle út 'e jierren njoggentich, Sunny Boy, foar him liet. Dat smiet Delta Paramount sa'n 700.000 neikommelingen op, mei dêrûnder likernôch 350.000 mestboltsjes, 50.000 kokeallen dy't foar de slacht ferkocht waarden en 300.000 melkkij.
Nei 2010 waard Delta Paramount foarbystribbe troch jongere fokbollen, mar hy bleau dochs yn produksje om't fral út Brazylje de fraach nei syn sperma ûnfermindere heech wie. De reden dêrfoar wie, dat it sied fan Delta Paramount dêr ynset waard foar de ferbettering fan it tropyske melkfeeras gir. Uteinlik besleat de CRV, de koöperative fokkerijferiening dy't Delta Paramount yn eigendom hie, om 'e âlde bolle ôfmeitsje te litten doe't syn skonkgewrichten fersliten rekken en it bist net mear sûnder pine stean of rinne koe. Delta Paramount krige op 16 oktober 2015 yn syn stâl te Gytsjerk in spuitsje.
Carlos Mozer
(19 septimber 1960) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Flamengo, Benfica, Olympique Marseille en Kashima Antlers. spile ek yn it Brazyljaansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Wrâldkampioenskip 1990.
Himelfeartskleaster (Irkûtsk)
It Himelfeartskleaster (Russysk: Вознесенский монастыр; Voznesenski Monastyr) wie in otterdoksk kleaster yn de Russyske stêd Irkûtsk.
Fan 1727 oant 1731 wenne yn it kleaster de yn 1804 hillich ferklearre Innosinsius fan Irkûtsk. De reliken fan de hillige waarden yn de katedraal fan it kleaster fereare.
Nei't de ateïstyske autoriteiten it kleaster earder leech rôven fan weardefolle saken en reliken en it monastike libben ta in ein twongen, waard it kleaster mei de grûn gelyk makke. Njonken de Marije-Himelfeartstsjerke bleaune noch inkelde kleastergebouwen sparre foar de sloop om't se foar de bolsjewiken noch praktysk nut hiene.
Skiednis
De stifting fan it kleaster wie yn 1672, nei't it kremlyn fan Irkûtsk oanlein waard. Op in pear kilometer noardlik fan it kremlyn waard doe yn 'e tichte bosken oan de lofter kant fan de Angara in houten tsjerke ta eare fan de Himelfeart mei in ûnderkommen foar de muontsen en in houten ôffreding boud.
Nei in grutte brân yn 1783 moast it kleaster gruttendiels op 'e nij boud wurde en út dy tiid datearren ek de measte gebouwen.