cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karl Bûlla
Biografy
In 1896 werd Bûlla de titel ‘Fotograaf fan it Keizerlik Hof’ verleend, sadat er yn de gelegenheid wie om de bêste kameraposysjes by offisjele gelegenheden yn te nimmen. Itselde jier krige er ek formeel tastimming om foto’s te meitsjen by militêre oefeningen en it tewetterlitten fan skippen. Tusken 1904 en 1914 makke er in protte foto’s dy't it leger oanbelangen: oefeningen, sportwedstriden, parades, groepsfoto’s, ynspeksjes, ensafuorthinne. Bûlla wie ek de earste offisjele fotograaf fan de Russyske Brânwar, de Peterburchske Hegeskoallen en de Iepenbiere Bileteek. Op persoanlike titel kaam hy geregeldwei oer de flier by ferneamde lju sa as Lev Tolstoj en Ilja Repin, dêr't er ferneamde reportaazjes makke. Bûten dat bleau Bûlla lykwols frak bekend om syn spesjaal omtinken foar it deistige. Sa wie er bygelyks ien fan de earsten dy't de yndustriële ûnjouwings op de plaat fêstlei. In protte fan syn foto's yllustrearje ek de ûntjouwing fan it politike libben fan syn tiid.
Karl Bûlla syn wurk einige yn 1916 doe't hy út Sint-Petersburg weigie en him nei wenjen sette op it Eilân Ösel (Saaremaa), dêr't er 1929 stoar. Yn 1935 droech syn soan Viktor 132.000 negativen oer oan it Russysk Steatsargyf.
In 2005 waard yn de Hermitage te Sint-Petersburch in grutte eksposysje organisearre ta eare fan Bûlla's 150e bertedei en ferkynden der el fotoboeken. Begjin 2009 wie der ek yn dependânse fan de Hermitage yn Amsterdam in útstalling fan Boela syn wurk. Syn wurk jout in unyk byld fan it Ruslân fan ein 19e-, begjin 20e iuw.
Bûlla en soannen
thumb|right|180px|Karl en syn soannen Aleksander (m), Viktor (r), 1910 Karl Bûlla stie te boek as in grut ûndernimmer en boude syn fotostudio út ta in lyts ympearium, 'Bûlla en soannen', mei syn soannen Aleksander (1881-1943) en Viktor (1883-1938), teffens ferneamde fotografen (Aleksander lei him yn it earstoan spesjaal ta op studio-opnamen en yn de jierren tweintich as fotoreporter, Viktor waard in ferneamd fotosjoernalist yn de Russyske Revolúsje en de Russyske Boargerkriich en makke ek in stikmannich ferneamde foto’s fan Lenin). It libben fan de soannen betearde lykwols tragysk. Aleksander waard begjin '30 oanholden en ferballe nei de earste Goelag-kampen; hy moast ûnder oaren arbeidzje oan it Wite Seekanaal. Viktor waard 1938 ûnder de Grutte Suvering arrestearre as Dútsk spion en dêrnei deasketten.
Kazandmûne
De Kazandmûne is in stiennen nôtmûne yn it Belgyske plak Rumbeke, in dielgemeente fan Roeselare yn de provinsje West-Flaanderen. It is de iennige noch besteande mûne fan de earder trettjin mûnen dy't yn Rumbeke stien hawwe. De namme is nei alle gedachten ôflaat fan 'Caeslant', de namme fan in stik grûn tichteby de mûne. De mûne krige yn de rin fan de tiid in soad nammen dy't ferwiisden nei de eigner. Pas sûnt 1936 draacht de mûne de hjoeddeiske namme.
Skiednis
Yn 1810 baarnde de mûne en it mûnehûs folslein ôf, wernei't de mûne yn 1813 yn de hjoeddeiske foarm mei bakstiennen op 'e nij boud waard. Henri Dumoulin, dy't de mûne yn 1869 kocht, boude in hege skoarstien by de mûne en liet in stoommasine sette. Nei't de mûne yn 1876 ferkocht waard, lieten de nije eigners de skoarstien en stoommasine wer ferwiderje.
Op 7 novimber 1928 waard de mûne kocht troch de maatskippij "Eigen Heerd" út Rumbeke om tefoarren te kommen dat de mûne sloopt wurde soe. Nei in restauraasje waard de mûne fierder troch Michel Joye oan it wurk holden, de jongste soan fan de doetiidske pachter. Yn 1936 wie it dien mei de mûne op wynkrêft en waard der in dieselmotor set. Yn 1941 kocht Michel de mûne fan de maatskippij op betingst dat er dy oan it wurk sette soe. Op 4 april 1942 krige de mûne de status fan beskerme monumint.
Op 16 novimber 1943 baarnde de Kazandmûne folslein út. Fan 1956 oant 1957 fûn weropbou plak en yn 1959 draaiden de wjukken wer. Fan 1982 oant 1983 waard de stiennen romp restaurearre. De mûne waard foar it lêst restaurearre sûnt 2006 en doe wer mealree makke en op 8 septimber 2007 feestlik yn gebrûk nommen.
Klavdi Lebedev
Lebedev wie ôfkomstich út in boerelaach en studearre oan de Nasjonale Stroganovakadeemje fan Keunst en Yndustry yn Moskou en by Vasili Perov, Illarion Prjanisjnikov, Aleksej Savrasov en Evgraf Sokorin oan de Moskouse Skoalle fan Skilderkeunst, Byldhoukeunst en Arsjitektuer. Sûnt 1890 dosearre hy dêr sels.
Yn 1881 krige er in grutte sulveren ûnderskieding fan de Keizerlike Keunstakadeemje en krige de titel fan in tige goed keunstner. Yn 1891 waard er lid fan De Swalkers. Sûnt 1906 waard er keazen as folweardich lid fan de Keunstakadeemje.
Tema's fan de Russyske skiednis fan de 10e oant 17e iuw hiene de foarkar. Klavdi Lebedev ferstoar yn 'e âldens fan 63 jier sûnder dat er it skilderij folôgje koe dat er oan Ivan de Grousume opdroegen hie.
Noardlik Pinksterkamp
thumb|Op it NPK 'Nei de iepening ta'. It Noardlik Pinksterkamp (NPK) wurdt els jier hâlden mei Pinkster op it Marnewaard, in oefenterrein fan definsje, by Lauwerseach yn Grinslân. It kamp wurdt hâlden foar leden fan Scouting út de noardlike provinsjes fan Nederlân; Fryslân, Grinslân en Drinte.
It Pinksterkamp is it grutste jierliks weromkearende scoutingkamp fan Nederlân en ien fan de grutsten yn Jeropa.
Opset
Mei it NPK wurdt er ien in oantal dagen in hyl doarp fan tinten opset foar (neffens 2007) san 3500 minsken dy’t der allegear in oantal dagen wenje. Op it grutte kale fjild krijt eltse fan de 4 leeftydskategorien (spultûken) har eigen plak oanwizen wêr’t sy harren subkamp opsette kinne. Oan it kamp hinget ek in oantal wedstriid fest, it NPK is it momint dat de Skouts sjen litte kinne, wat se kinne oan scoutingtechniken. By de tsjinhanger fan it NPK, it Pinksterkamp Dwingeloo (PKD) is disse kompetysje folle minder wichtich.
Subkampen
Fan de Skouts (11-15 jier) wudt ferwachte dat sy in oantal kearen op it kamp op iepen fjoer iten siere om sjen te hoe goed sy dit kinne.
Sintrale terrein
Op it NPK wurdt elts jier ek wer in soart fan sintrum opboud dy’t fan alle ‘moderne’ gemakken foarsjoen is. Sa is der de snackbar ‘it Seapeard’ dat elts jier wer op e nij boud wurdt. Mar ek binne der foarsjenningen op byfoarbyld te pinnen, der is in kommunikaasje sintrum foar ynformaasje nei bûten, in grutte keuken foar de jongste bern, in brânwacht en sa fierder.
List fan alle Noardlike Pinksterkampen
Tusken de heakjes it tal dielnimmers.
LDODK
LDODK is de kuorbalferiening fan Terwispel en De Gordyk. De namme stiet foar "Leer Door Oefening De Korfbalsport". De feriening is yn 1996 foartkaam ut LDO en ODK. De trainer is Henk Jan Mulder.
De feriening spilet Korfbal League. Yn'e hearst en it foarjier wurdt op in keunstgersfjild en de gersfjilden fan sportpark Koartsweagen op De Gordyk spile. Winterdeis wurdt spile yn sportsintrum Koartsweagen. De feriening hast hast 400 leden dy't allegear it klubblêd Koernijtsjes krije.
Ferneamde (âld)spilers fan de feriening binne ûnder oare:
It Sou
It Sou is in wetter yn de gemeente Súdwest-Fryslân. De feart rint fan Drylts nei it suden yn de brede Wynsleat dy't fierder trochrint nei de Wide Wimerts. It Sou leit tusken De Ruiter Polder en de Grienkap Polder.
De namme It Sou jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Het Zouw.
Harinxmastins (Sleat)
thumb|Sleat yn de 17e iuw De Harinxmastins wie in stins by de stêd Sleat. Fan de stins is neat werom te finen en binne gjin ôfbylden fan bewarre bleaun.
It gebou waard mooglik yn de 13e iuw boud. De stêd Sleat ûntstie oan de hannelswei fan Bentheim nei Starum. Dêr't de wei in oare wichtige wei kruse, wie in fersterke hûs boud, dat dizze krusing behearske. Dat hûs waard grif troch de Harinxma's of in foarfaar fan harren boud. Yn de 15e iuw wurdt de stins yn alle gefallen bewenne troch ôfstammelingen fan Haring Donia (± 1400), dy't him Haringsma en letter Harinxma neamde.
Mids fyftjinde iuw wenne Watze Bockes Haringsma yn it hûs. In neisiet fan him, Homme Harinxma, dy't troud wie mei Doedt fan Mockema, hat grif de lêste bewenner west. Hja wennen nammentlik letter yn de Sjuxmastate yn Waaksens. De ôfstammelingen fan Homme en Doedt neamden har Van Harinxma thoe Slooten.
Om 1560 wurdt de earste kaart fan it stedsje Sleat makke, mar it fersterke hûs is dan al ferdwûn. De stins moat yn alle gefallen in heech of breed stienen bouwurk west hawwe. Mooglik waard it hûs as tolhûs brûkt: as kontrolepunt foar it beteljen fan de passaazjejilden. Mar it kin ek wêze dat der by it krúspunt fan wei en grêft, by de brêge, in ôfsûnderlik tolhûs stien hat.
By de ferskate belegeringen fan Sleat, wat geregeldwei foarfoel omdat Sleat in strategyske delsetting wie, hie de stins genôch beskerming jûn. Mar by in belis yn 1523 waard de stins foar in part sloopt en yn 1531 op lêst fan Karel V hielendal ûntmantele. Om it plak dêr't de Fan Harinxmastins stien hie kaam in grutte twinger (bastion) as ûnderdiel fan de festing Sleat. Dy waard doe Harinxmaskâns neamd.
Birds of Prey (and the Fantabulous Emancipation of One Harley Quinn)
Birds of Prey (and the Fantabulous Emancipation of One Harley Quinn), ek wol bekend as Harley Quinn: Birds of Prey of koartwei as Birds of Prey, is in Amerikaanske superheldefilm (eins supersmjuntefilm) en swarte komeedzje út 2020 ûnder rezjy fan Cathy Yan, mei yn 'e haadrollen Margot Robbie, Ewan McGregor en Jurnee Smollett-Bell. De titel betsjut "Rôffûgels (en de Fantabuleuze Ferselsstanniging fan in Harley Quinn)". De film makket diel út fan 'e DC Extended Universe-filmsearje. It ferhaal folget Harley Quinn, dy't yn 'e swierrichheden rekket nei't de Joker harren langjierrige relaasje ferbrekt. As bekend wurdt dat se net mear ûnder syn beskerming stiet, komt nammentlik eltsenien efter har oan dy't se ea wat misdien hat (en dat is noch alris ien). Sadwaande rekket se ek yn konflikt mei de machtige gangster Roman Sionis. Om him te ferslaan, is Harley twongen om har by de de Birds of Prey te jaan, in groep fan trije froulike misdiebestriidsters. Birds of Prey krige fan 'e filmkritisy oer it algemien positive resinsjes. Yn 'e bioskopen prestearre de film teloarstellend, wat lykwols benammen te witen wie oan 'e beheinings dy't oplein waarden omreden fan 'e koroanafiruspandemy.
Plot
Fjouwer jier nei't se holpen hat om 'e Tsjoenster te ferslaan (sjoch: Suicide Squad), wurdt Harley Quinn dumpt troch har frijer de Joker, mei wa't se in langjierrige en tige hertstochtlike relaasje ûnderholden hat. It útmeitsjen fan 'e ferkearing giet net mei wjerssidige ynstimming; ynstee lit de Joker Harley troch syn trewanten letterlik op 'e strjitte fan Gotham City smite. Se fynt ûnderdak yn in suterich ienkeamerappartemint boppe it restaurant fan 'e âldere Taiwaneeske ymmigrant Doc en komt har leafdesfertriet (úteinlik) te boppen troch har hier koarter te knippen, te begjinnen mei rollerderby en in bûnte hyena as húsdier te nimmen. (Se neamt it bist 'Bruce Wayne', nei Batman, en fuorret der de grizel fan in yllegale bistehanneler oan op dy't de hyena oan har besiket te ferkeapjen.)
De Marswâl (mole)
De Marswâl is in mealreeë poldermole en ryksmonumint tichtby Lollum yn de gemeente Wûnseradiel.
Birds of Prey (and the Fantabulous Emancipation of One Harley Quinn)
Plot
Op in jûn rekket Harley dronken yn in eksklusive nachtklub dy't eigendom is fan 'e ynfloedrike Roman Sionis, in ûnmeilydsume en geastlik steurde gangster dy't oanhelle is mei smetfrees. As dy syn sjauffeur har in "domme slet" neamd, brekt se him beide skonken. Teffens moetet se de negroïde nachtklubsjongster Dinah Lance, dy't harsels Black Canary neame lit. Dyselde rêdt har letter fan in pear ûnhuere types dy't har ûntfiere wolle as se te dronken is om harsels te ferdigenjen. Sionis, dy't it foarfal yn 'e steech efter syn nachtklub út it finster fan syn kantoar wei sjocht, is ûnder de yndruk fan 'e gefjochtsfermogens fan Dinah en twingt har om syn nije sjauffeur te wurden. De jûns dêrop beslút Harley einlings en te'n lêsten oan 'e hiele wrâld dúdlik te meitsjen dat it nea wer goedkomme sil tusken har en de Joker. Dat docht se troch it gemysk bedriuw Ace Chemicals, dêr't harren românse jierren lyn begûn, op te blazen.
De Marswâl (mole)
Mârswâl stiet sawat in kilometer ten noardwesten fan Lollum oan de Harnzerfeart. It is in houten achtkante mole, dekt mei reid, mei stiennen fjildmuorren. De mole waard yn 1903 boud foar it bemeallen fan de polder Rûgelollum as plakferfanger fan in út 1818 datearjende mole dy't it jier dêrfoar ôfbaarnd wie. By in stoarm yn 1969 of 1970 waarden it geflecht en de as fan de mole ferwoaste en rekke ek de kap swier beskeadige. Yn 1977 waarden de resten fan Marswâl eigendom fan de Stifting De Fryske Mole, dy't de mole in jier letter wer opbouwe liet. Dêrby krige de mole in âldhollânsk wjuksysteem. By in restauraasje yn 1994 waard dit wer ferfongen troch de oarspronklike selsswichting.
Troch it Wetterskip Fryslân waard Marswâl yn 2006 oanwiisd as reservegemaal yn gefal fan wetteroerlêst.
De mole is op ôfspraak te besichtigjen.
Birds of Prey (and the Fantabulous Emancipation of One Harley Quinn)
Plot
Montoya fermoedet dat Sionis opdracht ta de moarden jûn hat, mei't se fan in ynformant yn dy syn organisaasje heart hat dat er ferwachtet de lang weirekke Bertinelli-diamant mei koarten te ûntfangen. It probleem is allinne dat har ynformant deselde sjauffeur wie dy't Harley de skonken brutsen hat, wêrnei't Sionis him oan 'e dyk set hat. As Montoya heart dat Dinah de nije sjauffeur fan Sionis is, besiket se har as ynformant te rekrutearjen, mar Dinah is noch altyd lulk dat it Gotham City Police Department neat dien hat om 'e moard op har mem tsjin te kearen, noch ek mar wàt om 'e dieders fan dat misdriuw te sykjen, dat se seit tsjin Montoya dat se opsokkebalje moat. Sionis stjoert Dinah en syn sadistyske rjochterhân Victor Zsasz derop út om 'e Bertinelli-diamant foar him op te pikken, mar Zsasz ferliest it sieraad fuort letter alwer oan 'e jonge bûsehifker Cassandra Cain. It fanke wurdt net lang dêrnei by in oar gefal fan dieverij trappearre en troch de plysje arrestearre. Underweis nei it plysjeburo slokt se de diamant troch.
Harley komt wilens ta de konkúzje dat se net goed neitocht hat oer wat der barre soe as bekend waard dat se net mear 'mei' de Joker is. Want om't se no syn beskerming net mear genietet, is se yn prinsipe fûgelfaai foar eltsenien dy't se wat misdien hat, en dat is noch alris ien. Op 'e flecht foar alderhanne lju fan wa't se noch wat tegoede hat, wurdt se finzen nommen troch de trewanten fan Sionis. Zsasz fertelt oan Sionis dat de Bertinelli-diamant yn it besit is fan Cassandra, ta argewaasje fan Dinah, dy't oer it famke ynsit om't Cassandra har buorfamke is. Harley, dy't op it punt stiet om troch Sionis fermoarde te wurden, biedt oan om 'e diamant foar him werom te heljen. Sionis fynt dat in ynteressant oanbod, dat hy seit ta dat er Harley sparje sil as se him de diamant bringt. Om it noch wat 'ynteressanter' te meitsjen, jout er Harley (sûnder dat sy it wit) konkurrinsje, troch in priis op 'e holle fan Cassandra te setten.
Mei grou, sij it net deadlik, geweld kringt Harley it plysjeburo yn en befrijt se Cassandra. Behalven it heale plysjekorps, Montoya ynbegrepen, moat se dêrfoar ek in hiele kliber preemjejagers útskeakelje, dy't it op 'e priis foarsjoen hawwe dy't Cassandra op 'e holle stiet. Sa ûntdekt Harley wat Sionis dien hat. Nei't se ûntsnapt binne, nimt Harley Cassandra mei nei har appartemint. Underwilens wurdt Harley har freon Doc ûnderfrege troch de Crossbow Killer. Dat blykt Helena Bertinelli te wêzen, dy't as lyts famke it troch Galante oanrjochte bloedbad ûnder har famylje oerlibbe hat en har dêrnei opliede litten hat ta hiermoardneresse. De bynamme 'Crossbow Killer' is foar har trouwens in oanhâldende boarne fan argewaasje, mei't se bekendstean wol as de Huntress ("Jagerinne"). Letter is it appartemint fan Harley it doelwyt fan in bomoanslach, wêrnei't Doc fertrietlik mar sûnder berou tajout dat er har ferret hat.
Harley beseft dat alles yn 'e wrâld om jild draait, dat se skillet Sionis op en biedt him oan om Cassandra oan him oer te dragen yn ruil foar syn beskerming tsjin eltsenien dy't harsels tenei komme wol. Hy giet akkoart, dat se prate ôf yn in suterich, fertutearze ferdivedaasjepark. Dinah, dy't oan Sionis syn kant tsjûge is fan it petear, ljochtet Montoya deroer yn om Cassandra te rêden. Har ferrie wurdt lykwols opmurken troch Zsasz, dy't it útbringt oan Sionis. Dyselde sit der raar ta, om't er fan syn meiwurkers abslute trou ferwachtet, ek al is er sels trou oan nimmen. Dat, hy docht syn ritualistyske swarte masker op, dêr't er syn bynamme "Black Mask" oan tanket, en sammelet syn mannen om nei it ferdivedaasjepark ta.
Yn it park wurde Harley en Cassandra opwachte troch Montoya, dy't besiket Harley te arrestearjen. Se wurdt lykwols troch Harley út it finster slein. Dinah en Zsasz arrivearje, wêrnei't Zsasz Harley fuortendaliks delsjit mei in pylkje mei in ferdôvjend middel. Dêrnei oermasteret er sawol Cassandra as Dinah en hâldt harren ûnder skot wylst er wachtet op 'e oankomst fan Sionis. Hy wurdt lykwols deade mei in krúsbôgebout troch de kiel troch Helena Bertinelli, mei't er de lêste fan Stefano Galante syn eardere trewanten is dy't ferantwurdlik wiene foar de dea fan har famylje. Montoya klimt wer troch it finster nei binnen, wêrnei't der in Mexican standoff ûntstiet tusken de ûnderskate froulju. Uteinlik beslute se gear te wurkjen, om't Sionis harren mienskiplike fijân is: Harley om't se him bedragen hat troch Cassandra net daliks oan him út te leverjen; Dinah troch him te ferrieden oan 'e plysje; Montoya trochdat se in ûndersyk nei him ynsteld hat; Cassandra trochdat se 'syn' diamant stellen hat; en Helena om't Sionis, sa bringt Montoya oan it ljocht, it brein efter de ôfslachting fan 'e Bertinelli-famylje wie.
As Sionis opdaagjen komt mei in lyts leger oan trewanten, meitsje de froulju gebrûk fan Harley har âlde wapenreau om harren te ferdigenjen. Se witte op 't lêst suver al Sionis syn trewanten út te skeakeljen, mar Sionis nimt Cassandra finzen en naait mei har út. Mei help fan Helena op in motor set Harley op rolredens de efterfolging yn. It slagget har om Sionis syn limûsine yn te heljen, binnen te kringen en ferûngelokje te litten. Mei al syn mannen no útskeakele, flechtet Sionis mei Cassandra in deunby leine pier op, dêr't in lêste konfrontaasje mei Harley plakfynt. Dy sjit mis mei har lêste kûgel, mar Cassandra lûkt de pin út in hângranaat dêr't se harsels earder mei bewapene hie, en stoppet it eksplosyf by Sionis yn 'e bûse. Harley wit de gangster fan 'e pier te smiten krekt foar't de ganaat ôfgiet, wêrby't Sionis alhiel útinoar riten wurdt.
Yn 'e neisleep fan it ferhaal tsjinnet Montoya har ûntslach yn by de plysje, dêr't har wurk net wurdearre wurdt. Ynstee jout se har by Dinah en Helena om trijeresom as de Birds of Prey op eigen manneboet de misdie te bestriden. Se finansiere harren operaasjes mei it jild út 'e bankrekkens fan 'e Bertinelli-famylje, dêr't Helena fia de diamant tagong te krigen hat. Harley naait lykwols út mei Cassandra, dy't se oannimt as har learlinge/pleechdochter, en mei de diamant sels, dy't sy en Cassandra oan in lommert ferkeapje om harren eigen misdiesyndikaat te begjinnen.
Produksje
Birds of Prey (and the Fantabulous Emancipation of One Harley Quinn) waard al yn maaie 2016 oankundige as in spin-off fan in oare superheldefilm út 'e rige fan it DC Extended Universe, te witten: Suicide Squad, dy't op dat stuit noch yn premiêre gean moast. De film waard regissearre troch Cathy Yan nei in senario fan Christina Hodson. As produsinten wiene Margot Robbie, dy't ek de haadrol spile, Bryan Unkeless en Sue Kroll by it projekt belutsen foar de filmstudio's Warner Bros., DC Films, LuckyChap Entertainment, Clubhouse Pictures en Kroll & Co. Entertainment. Foar de film wie in budget beskikber fan nei skatting $82 oant 100 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Matthew Libatique, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Daniel Pemberton.
Opnamen
De opnamen foar Birds of Prey setten op yn jannewaris 2019 útein ûnder de wurktitel Fox Force Five, en duorren oant en mei 15 april fan dat jier. Hoewol't de ferwachting wie dat der filme wurde soe yn Atlanta en Savannah, yn 'e Amerikaanske steat Georgia, waard de hiele film eins opnommen yn Kalifornje, om't de makkers dêre mear subsydzje fan 'e steatsoerheid krije koene.
Distribúsje
De distribúsje fan Birds of Prey waard fersoarge troch Warner Bros. De film gie op 25 jannewaris 2020 yn Meksiko-Stêd yn premiêre, en waard ek fertoand yn it BFI IMAX yn 'e Britske haadstêd Londen op 29 jannewaris en by in spesjaal evenemint yn it Frânske Cannes op 30 jannewaris, dat le Festival de Quinn neamd waard yn in wurdboarterij op le Festival de Cannes. Birds of Prey iepene dêrnei op 7 febrewaris yn 'e Amerikaanske bioskopen. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde op 14 febrewaris 2020 by platemaatskippij WaterTower Music.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Birds of Prey oer it algemien positive resinsjes. Sa parte Richard Roeper fan 'e Chicago Sun-Times de film 31/2 fan 4 stjerren ta. Hy skreau dat Margot Robbie yn dizze film in folle "grappigere en kompleksere aktearprestaasje" ôflevere as yn Suicide Squad (2016), eat dat neffens him te tankjen wie oant it "stilletoskerpe senario fan Christina Hodson." Joe Morgenstern, dy't skreau foar The Wall Street Journal, fûn de film foar it meastepart benammen "gaoatysk", mar teffens "kleurryk, healwiis ynvintyf [en] fleurich gewelddiedich". Yn The Hollywood Reporter skreau John DeFore dat Birds of Prey "grôtfol mei aksje" siet, mar "mear de regels folget as syn steurde haadpersoan". Ek fûn er dat it senario in protte kânsen foar fermaaklike petearen lizze liet.
Owen Gleiberman fan it tydskrift Variety omskreau de film as "tin mar drok" en priizge it aktearjen fan Robbie en de rezjy fan Cathy Yan. It senario fûn er "mear as brutaal genôch, mar der sit amper fleis oan." Joshua Rivera fan The Verge fûn dat Birds of Prey de "earste goede aksjefilm fan DC" wie, mar beklage him deroer dat de film amper tiid útlûkt om mei de ynteressante personaazjes yn 'e kunde te kommen. Ien dy't neat fan Birds of Prey hawwe moast, wie Mick LaSalle, dy't yn 'e San Francisco Chronicle skreau dat de film "mear as ferskriklik" wie. Hy fûn dat dizze film net hearde te bestean, en fear der yn dyselde trant in skoft fierder tsjin út.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Birds of Prey in goedkarringspersintaazje fan 79%, basearre op 432 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Mei in fris perspektyf, guon nije freonen en withoefolle aksje mei in heech tempo wit [de film] de kleurrike anargistyske geast fan Margot Robbie har Harley Quinn yn byld te bringen." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Birds of Prey in goedkarringspersintaazje fan 60%, basearre op 59 resinsjes.
Opbringst
Birds of Prey brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $84,2 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $117,7 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $201,9 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $82 oant 100 miljoen betsjut dat in winst fan teminsten $101,9 miljoen. Om't dêr de mânske marketingkosten noch ôf moatte, hie de film neffens it tydskrift Variety lykwols ferlet fan in opbringst fan $250 oant 300 miljoen. Eins litte Birds of Prey dus in ferlies fan $48 oant 98 miljoen, wat fierhinne feroarsake waard troch it ôfbrekken fan 'e draaitiid yn 'e bioskopen fanwegen de koroanafiruspandemy. Op 1 april 2021 waard bekendmakke dat de film wol allinne yn 'e Feriene Steaten al $30,6 miljoen opbrocht hie oan dvd-ferkeap.
Prizen
Birds of Prey wûn twa Critics' Choice Super Awards foar bêste akteur yn in superheldefilm (Ewan McGregor) en bêste aktrise yn in superheldefilm (Margot Robbie), en teffens de American Music Award foar bêste soundtrack en de spesjale sjuerypriis op it filmfestival South by Southwest. De film waard fierders nominearre foar 6 Saturn Awards, 2 Satellite Awards, nochris 2 Critics' Choice Super Awards, 5 People's Choice Awards, 2 MTV Movie Awards, de BET Award foar bêste aktrise (Jurnee Smollett-Bell) en de Hugo Award foar bêste dramtyske presintaasje (lange foarm).
Plak yn it DC Extended Universe
Birds of Prey makket diel út fan 'e DC Extended Universe-filmsearje. Gronologysk folget de film dêryn op Shazam! (2019) en giet er foarôf oan Wonder Woman 1984 (2020). Wat it personaazje fan Harley Quinn oangiet, dat wie earder te sjen yn Suicide Squad (2016). Harley kearde werom, op 'e nij spile troch Margot Robbie, yn The Suicide Squad (2021).
Nicolaus Knüpfer
thumb|Selsportret gravuere fan [[Pieter de Jode II ]] thumb|Bordeelsêne thumb|Portret fan in pearke, dy't harren bern jong ferlern hawwe. Nicolaus Knüpfer (Leipzig, ± 1609 - Utert, oktober 1655) wie in Nederlânsk keunstskilder fan Dútsk komôf.
Libben
Knüpfer krige syn oplieding yn Leipzig by Emanuel Nysen. Dan ferhûzet er nei Maagdenburch dêr't er kwasten makket foar keunstskilders, mar ferhûze letter nei Utert om by Abraham Bloemaert te arbeidzjen. Letter waard er selsstannich skilder yn Utert.
Hy die mei oan it dekorearjen fan it kastiel Kronborg yn Denemark, en skildere figuerkes yn de lânskippen fan Jan Both en Jan Baptist Weenix. Knüpfer wie in súksefolle en djoere learaar, dy't ûnder oaren letter grut wurden skilders as Jan Steen en Gabriel Metsu ta syn learlingen rekkenje koe.
Wurk
Knüpfer skildere behindige skilderijkes mei bibelske, literêre en mytologyske sênes, mar ek alledeiske sjenretafrelen. Syn figueren binne faak yn ienfâldige hâldingen werjûn en skildere mei flotte streken en wite aksinten.
Simmerrak
It Simmerrak (Snitsersk en offisjeel: Somerrak) is in feart yn de gemeente Súdwest-Fryslân. It is in wetter yn it eastlike part fan de stêd Snits dat de Houkesleat ferbinet mei de Stêdsgrêft.
It Simmerrak begjint by it Finster, dêr't de Houkesleat yn it ferline troch it Sperkhim nei it súdwesten gong nei de Wâldfeart. Op dit plak komt oan de noardkant ek it "Finstersleatsje" op it trochgeande wetter út. It Simmerrak rint dan nei it noardwesten oant it útkomt by de Toppenhústerbrêge, dêr't it oanslút op de Stêdsgrêft en de Aldfeart.
Oan de iggen fan it Simmerrak is yn de jierren om 2000 hinne nijere, hegere appartemintebou delsetten, dy't de tagong ta it sintrum in hiel oar oansjen jout. Oan de súdkant is ein 20e iuw oer de hiele lingte in promenade oanlein, dy't nei it wetter fierderop Hoekesleatpromenade hjit, mei oanlis foar de willefeart.
De Snitserske namme Somerrak jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Het Zomerrak.
Jelets
Jelets (Russysk: Елец) is in stêd yn de oblast Lipetsk yn it wêsten fan Ruslân.
Geografy
De stêd leit likernôch 350 km súdeastlik fan de haadstêd Moskou oan de rivier de Sosna, in sydrivier fan de Don.
Skiednis
Jelets waard yn 1146 foar it earst as fêsting neamd. Yn 1395 en 1414 waard de stêd troch de Gouden Horde ferneatige en it duorre oant yn de 17e iuw, doe't de stêd as hannels- en bestjoersstêd op 'e nij stifte waard. Sûnt de 19e iuw is Jelets bekend fan de produksje fan kant.
Muzykfestival
thumb|It [[Woodstock (muzykfestival)|Woodstock yn 1969 luts hûnderttûzenen besikers en is ien fan de bekendste muzykfestivals]] In muzykfestival is in (meast weromkearend) evenemint wêrby't ferskate artysten live optrede foar it publyk.
Noasbonke
1. Stirnbein (Os frontale)
2. Scheitelbein (Os parietale)
Omgong fan Frankryk 1913
De 11e edysje fan de Omgong fan Frankryk waard hâlden fan 29 juny oant en mei 27 july 1913.
Noasbonke
4. Trienbonkje (Os lacrimale)
5. Siebbein (Os ethmoidale)
6. Keilbein (Os sphenoidale)
7. Hinterhauptsbein (Os occipitale)
8. Sliepbonke (Os temporale)
9. Jokbonke (Os zygomaticum)
10. Boppetsjeak (Maxillaris)
11. Undertsjeak (Mandibula)]] De noaskbonke (Latyn: os nasale), is in bonke yn de plasse, ûnder oare by de minske. Feitlik sjoen bestiet út in fergroeiing fan 2 parten, en foarmet hjirtroch de noasbrêge. De line tusken dizze twa noasbonken, is de sutura internasalis. De noasbonke sels is puntich en trijehoekich boud. De foarm en grutte ferskilt per persoan.
Spûkeplasse
thumb|De Spûkeplasse yn [[2008.]] De Spûkeplasse (Stellingwerfsk en offisjeel: Spoekeplas) is in mar yn de gemeente Weststellingwerf. De plasse leit yn de Westerske Fjild bosken súdwest fan Noardwâlde yn de saneamde kuierbosk Spoekedaam en hat ek in strântsje.
De namme Spoekeplas jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Spokeplas.
Willem III fan Hollân
right|thumb|180px|Ofbylding fan Willem III Willem de Goede (1287 – Valenciennes, 7 juny 1337) wie, fan 1304 oant syn dea, as Willem I greve fan Henegouwen, en as Willem III greve fan Hollân en Seelân. Hy krige de namme de “Goede” omdat er frede besocht te brengen yn Nederlân en ûnder syn bewâld it regear allegear effisjinter waard.
Skiednis
Foardat hy syn heit opfolge naam hy as santjinjierrige diel oan de Slach by Sieriksee yn 1304 tsjin it greefskip Flaanderen.
Hy folge syn heit, greve Jan II fan Avesnes, op en gie troch mei de striid tsjin de Flaamske erffijânen mei wikseljende fûlbannigens oant de Frede fan Parys op 6 maart 1326. By dizze frede seach de greve fan Flaanderen ôf fan alle lienhearskippij oer Seelân, dat westlik fan de Skelde lei. Willem wie doe winlik master yn it Prinsbisdom Utert en hy wreide syn macht yn Fryslân út.
Willem wie legeroanfierder fan it Frânske leger yn de Slach by Kassel yn 1328. It Frânske leger fersloech de Flamingen ûnder Nicolaas Zannekin doe’t sy rebellearren tsjin harren greve Loadewyk fan Nevers.
Under de Nederlânske foarsten wie Willem de ynfloedrykste bûnsgenoat, dit waard hy troch houliksalliânsjes. Hy waard wol de skoanheit fan Jeropa neamd. Loadewyk IV fan Beieren, dy’t syn ferkiezing ûnder oaren te tanken hie oan Willem, troude yn 1324 mei syn dochter Margareta, wylst de jongere dochter Johanna oan de Gulikse troanopfolger úthoulike waard. Edward III koe mei syn help de Ingelske kroan krije en troude mei syn tredde dochter, Filippa fan Henegouwen. Sels wie Willem op 19 maaie 1305 troud mei Johanna fan Falois, in suster fan de Kening fan Frankryk Filips VI.
Nei de dea fan Willem gie syn widdo Johanna yn it kleaster fan Fontenelle, wêr’t sy yn 1352 ferstoar.
Bern
right|thumb|100px|wapen
Lege Wâlden
thumb| Lege Wâlden De Lege Wâlden is de lege wetterstreek súdeast fan de Snitser Mar. Hjiryn lizze Terkaple, Goaiïngaryp en Eagmaryp.
'Wâlden' wiist op in begroeiïng mei strewellen en lege boskjes. Trochdat it gebiet sa leech leit hie men yn it ferline in soad wetteroerlêst. De namme “de Lege Wâlden” wurdt yn in beskriuwing fan wetlike regels (“wilkerren”) út 1450 Legha Walden neamd. Dêryn wurde ek al plakken neamd as Bornstera (Aldeboarn), Ackrim (Akkrum) en Lungersum (Nes). Op in sânrêch dy't boppe it fean útstekt is Goaiïngaryp ûntstien. Ek yn de Blaugerzen is sa’n sânrêch noch te ûnderskieden.
Stobben
Hast de hiele Lege Wâlden bestiet út feangrûn. It aparte is dat ûnder dy feangrûn, op it sân in soad hout te finen is (op sa'n 2 meter djipte). Foar in grut part grutte greinen en fjurrehouten beamstammen, faak noch yn goede steat. Der stiet beskreaun dat út guon stobben de hars noch útdripte at se ferbaarnd waarden.
Prehistoarje
Yn de prehistoarje, en yn elk gefal foar it jier 1000, bestie de begroeiing yn de Lege Wâlden nei alle gedachten út bosk en heidefjilden op it sân. It wetterpeil fan de Noardsee waard stadichoan heger troch it ranen fan de Skandinavyske iiskape. Nei de lêste iistiid waard de iislaach geandewei tinner en lutsen de gletsjers har stadichoan werom nei it noarden. Troch it rizen fan de seespegel waard ek de stân fan it grûnwetter heger, want it hegere water krong mear en mear troch yn it lân troch kapillêre wurking. De grûn waard wieter en wieter; it type beammen dat op de sângrûn groeide, koe hjir net oer; woartels ferrotten. De spjirren en dinnen fan de sângrûn hienen yn dizze wiete grûn ek net folle hâldfêst en waaiden om troch westerstoarmen.
In oare oarsaak kinne de feanbrânen west hawwe dêr't de beammen net oer koenen (troch de hegere wetterstân wie feanfoarming begûn). Sommige beamstammen dy't earder boppe wetter helle waarden hienen brânspoaren. It is opfallend dat de beamstammen dy't fûn waarden, eigentlik allegear mei de stamme east-west lizze. Dêrom wurdt tocht oan stoarmen út it westen.
Earste bewenning
Omdat it seepeil heger en heger waard folgen der oerstreamings, want diken wienen der doe noch net. Op leechlizzende plakken bleau nei oerstreaming wetter stean en dêr ûntstie, troch nije begroeiing, feanfoarming. Letter ûntstie op dat fean in nije fegetaasje fan leech bosk. Gjin grutte beammen, mar strûken en strewellen, in soarte moerasbosk: de lege wâlden. At hjoed-de-dei de reiden net mear meand wurde soenen, groeiden der stadichoan mear wylge- en elzeboskjes. It heger kommende seewetter makke dat de kustline hieltiten fierder lânynwerts kaam te lizzen. Troch it ranen fan de poalkapenen ûntstiene der grutte ôfwetteringsproblemen. De binnenkringende see soarge foar in slib en klaailaach op it oanwêzige fean. Dy klaailaach is noch te sjen tusken Terherne en Akkrum. As dêr yn de hjerst slatten is, kin oan de sleatskanten krekt sjoen wurde wêr't it fean ophâldt en de klaai begjint. Oant sa fier skode dus de sliblaach oer sân en fean. Dy ûntwikkeling is eins pas ophâlden doe't minsken diken oan begûnen te lizzen. Minsken út de hieltiten wer oerstreamde kustgebieten sochten in oar plak om te wenjen en kamen op de heger lizzende stikken lân yn dit gebiet. Hja setten har ta wenjen oan in streamke of rivierke en begûnen mei de ferkaveling dy't stees fierder gien is.
Op âlde kaarten is in dúdlik ferskil te sjen yn rjochting fan de kavels oan de Slachtedyk. De persielen lân en sleatten rinne yn Terkaple en Eagmaryp sawat noardeast nei súdwest mar yn Goaiïngaryp súdeast nei noardwest. Soe it proses fan ferkaveling far Terkaple en Eagmaryp fan de Akkrumer kant ôf ynsetten wêze en dat fan Goaiïngaryp út de Lege Geaen. De ferkaveling fan de Lege Geaen rint nammentlik gelyk. En de Snitser Mar en de Goïngarypster Poel wienen lang lyn folle lytser. Nei alle gedachten hearde Goaiïngaryp eartiids ûnder Goaiïngea oan de oare kant fan de Snitser Mar. De namme seit it al; in bûtenbuert fan Goaiïngea. Der wienen earder ek boeren dy't, lykas de tsjerke fan Goaiïngaryp, stikken lân yn eigendom hienen oan de oare kant fan de mar.
By it ferkaveljen waarden ôfwetteringssleatten groeven en oan dy wetters waarden huzen en pleatsen setten. Sa krigen de sleatten in dûbele funksje: ôffier fan wetter út it sompige lân en wetterwegen foar ferkear oer it wetter. De âlde slachtedyk, oanlein om it jier 1000 hinne, fan De Jouwer oant foarby Terherne, wie yn it earstoan bedoeld as barriêre tsjin de Middelsee. Letter waard de dyk in kearder fan de hieltiten útwreidzjende Snitser Mar. De Snitserkant fan de mar waard feilich steld troch de oanlis fan de Griene Dyk.
Doarpen
Op en by de sânrêch fan Goaiïngaryp, bygelyks yn de Goaiïngarypster Poel binne diggels fûn fan tige âlde potguod en ek stienen ark, lykas messen, skrabbers en pylkpunten. Se moatte fan om-ende- by de jiertelling wêze. It âldst bekende bouwurk is it dowestiennen kapeltsje fan terkaple. Alle hout út earder tiden is fergien. Sûnt ± 1200 slagge it muontsen fan guon kleasters om fan klaai stienen te meitsjen. Grutte, fan klaai makke stiennen, yn houten bakjes foarmjûn, drûge yn de sinne en by it fjoer bakt. Sokke stiennen wurde tsjintwurdich "âlde friezen” of “kleastermoppen” neamd.
Striid tsjin it wetter
thumb| Gemaal De Lege Wâlden yn Terkaple De Slachtedyk moast midden Fryslân beskermje tsjin it bytiden hiel hege wetter fan de Middelsee, en doe't dy tichtslibbe wie tsjin de him útwreidzjende Snitser Mar. Dat der yn dizze omkriten turf groeven is stiet wol fêst. Benammen de namme Sâltpoel wiist op it ôfgraven fan fean om sâlt te winnen. In grut part fan itfeangebiet wie troch de iuwen hinne sa faak oerspield mei seewetter, dat dit seewetter nei in oerstreaming steanbleau en yndrûge troch de sinne. Sa bleau op bepaalde stikken in sâltlaach efter. In diel fan de Terkapelster Poel is grif ek ûntstien troch ôfgraving fan fean foar turf. Dat is te sjen oan de ynhammen fan de poel. Dy rinne allegear yn de rjochting fan de ferkaveling tusken Terkaple en Akkrum. Der sille petgatten groeven wêze mei "sethagen” dertusken. Dy sethagen binne yn de rin fan de tiid weispield troch de westewyn. Ien sethage is oerbleaun yn de poel, de "skonkepôle”, in stripe lân dêr't omhinne fard wurde kin. In sethage wie in stripe lân tusken de petgatten om turf op te drûgjen. Dit proses is noch goed te sjen yn de Alde Feanen by Earnewâld, dêr't op ferskillende plakken smelle stripen lân of eilantsjes boppe wetter útstekke: oerbliuwsels fan sethagen.
Von (metalband)
Von is in Amerikaanske metalband oprjochte yn 1987 yn Oähû, Hawaï. Yn 1992 waard de band opheft, mar yn 2010 waard in trochstart makke. De band brocht pas yn 2012 syn debútalbum Satanic Blood út. De teksten fan de band gean benammen oer godslastering, de dea, satanisme en geweld. Von hat trije studio-albums en twa live-albums útbrocht.
Lege Wâlden
Striid tsjin it wetter
De Slachtedyk soarge derfoar dat de Sâltpoel en Terkapelster Poel yn elkoar oerrûnen. De dyk makke in skieding tusken beide. Yn de 16e iuw is der in “syl” of slûs yn makke troch de hearen Dekema, Foyts en Cuik, de grutte feanhearen, dy't út it feangebiet mei turfskippen nei de Sudersee moasten om de turf yn Hollân te ferkeapjen. De trije hearen begûnen in turfgraverij en –hannel en foarmen in kompanjonskip om 1550 hinne. Der warden twa kompanjonsfearten groeven om de turf ôf te fieren, de Skoatterlânske Kompanjonsfeart en de Opsterlânske Kompanjonsfeart. De bedoeling fan de hearen wie earst om de turfôffier oer de Tsjonger nei de Sudersee te dwaan, mar dat mislearre omdat de Tsjonger faak ûndjip wie troch drûchte. Dêrnei hawwe de hearen in kanaal grave litten fan It Hearrenfean nei Haskerdiken, de Hearresleat. Letter waard it Deel groeven en it Akkrumer Rak. Fia de Terkapelster Poel kamen de skippen foar de Slachtedyk. Dêr is doe in slûs yn makke, sadat de wei frij wie nei de Sudersee en Hollân. Sa wienen de “kompanjons” en de gebieten oan de eastkant fan de Slachtedyk befeilige troch syk en slûs. Yn de 16e iuw wienen dat benammen Utingeradiel, Anjewier en Hasker Fiifgea (Haskerlân). Underling wie der faak skeel oer wat elk betelje moast oan ûnderhâld, benammen tusken de hearen en de Lege Wâlden. Dat blykt út de beskriuwing fan in rjochtsaak út de benefysjaalboeken fan Fryslân. In skreaun ferhaal oer in rjochtsaak tusken ympretanten en gedaagden. De gedaagden waarden der fan beskuldige net meiwurkje te wollen by de reparaasje fan in slûs en dyk ûnder Terkaple.
Yn 1883 is de slûs fuortspield by in swiere stoarm. Yn datselde jier is it gat tichte troch de oanlis fan de nije Slachtedyk tusken de beide puollen. Pas yn 1969 is de ferbining wer iepenmakke en waard de Hearresylbrêge boud. By de brêge leit yn de lijte foar de westenwyn hjoed de dei in helling om boatsjes út it wetter te heljen, eartiids wie dit lijteplak in soarte haven dêr't de weachslach fan de Snitser Mar hast net kaam. De skûtsjeskippers kamen hjir efkes by nei it swiere yn de wyn op wurkjen oer de Terkapelster Poel. In moai plak om efkes waarm iten klear te meitsjen. Mar it mocht net te lang duorje, want tiid wie jild. Dus waarden der yn de lijte efkes gau pankoeken bakt. By de skippers waard dat hoekje dan ek faak “de pankoekshaven” neamd.
Spoekhoekster Feart
De namme Spoekhoekster Feart jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Spookhoekstervaart. (As de eigener fan it wetter de namme oanpasse soe oan de stavering fan 2015 soe er der Spûkhoekster Feart fan meitsje.)
Frysk Boun om Utens
thumb| It Frysk Boun om Utens is in koepelorganisaasje fan likernôch 27 Fryske Kriten bûten Fryslân. It bûn, dat oprjochte is op 15 septimber 1923, is ien fan de oansletten selskippen fan de Ried fan de Fryske Beweging.
It Boun hat neffens it karbrief as doelstelling:
Oansletten kriten
Amersfoart, Amsterdam, Apeldoarn, Arnhim, Assen, Beverwyk *, Boadegraven *, Bussum, Dimter, Doardt, Flaardingen, De Haach, Haarlim, Hilfertsom, Hoarn, Hurderwyk, Leiden, Lelysted*, Oss, Seist, SudeastDrinte, Swol *, Utert *, Wageningen. (mei * ha in eigen hiemside)
It Frysk Boun om Utens hâldt har op it stuit ûnder oaren dwaande mei de ûntfangst fan Omrop Fryslân bûten de provinsje, boekeferkeap en it jaan fan kursussen. Fierder besykje se de belangen fan de oansletten kriten en har leden te behertigjen by oerheden en ynstânsjes.
Pieter Dircks
Pieter Dircks wie in 16e iuwske stienhouwer en lânmjitter út Ljouwert. Hy makke sarken yn Jorwert (1556), Boksum (1561), Deinum (1561), Wânswert (1562) Leien (1563), Hallum (1563), Bremen (1574) en Ternaard (1599).
Naypyidaw
thumb|Lizzing Naypyiadaw yn Myanmar Naypyidaw (Birmaansk: 80px) of Nay Pyi Taw (lett: keninklike stêd) is sûnt 6 novimber 2005 de haadstêd fan Myanmar en leit yn de difyzje Mandalay. De stêd leit sa'n 13 kilometer noardwestlik fan de provinsjestêd Pyinmana en 320 kilometer benoarden de âlde haadstêd Rangoon.
Yn it easten fan de stêd leit in grut fort dêr't Thein Sein, it steatshaad fan Myanmar, wennet. Mei de bou fan de plande stêd waard yn 2002 úteinset. In mânsk part fan de stêd is noch yn oanbou en sil om 2012 hinne klear wêze.
Reden foar feroarjen fan haadstêd
Naypyidaw leit sintraler en strategysker as de âlde haadstêd Rangoon. It is ek in ferkearsknooppunt fan belang dat grinzet oan de steaten Shan, Kayah en Kayin. Der wie ferlet fan in sterkere militêre en oerheids oanwêzigens tichter by de regio's dêr't it allegeduerigen ûnrêstich wie. De offisjele ferklearring foar de feroaring fan haadstêd wie lykwols dat Rangoon ferstoppe en oerbefolke wie en dat dêr hast gjin romte foar útwreiding fan oerheidsgebouwen mear wie.
Guon Westerske diplomaten hawwe wol tocht dat de oerheid yn noed siet oer de mooglikheid fan in bûtelânske oanfal. Rangoon leit oan de kust en is dêrom kwetsber foar in amfibyske ynvaazje.
Sônes
Naypyidaw is ûntstien op de tekentafel, is rasjoneel fan opset en ferparte yn acht sônes. Dêr is in sône om te wenjen, in militêre wensône (fermoedlik mei tunnels en bunkers), in sône mei de ministearjes, in hotelsône (mei 12 hotels), in winkelsône (winkels, restaurants, merken), in ynternasjonale sône (twa hektare grûn ornearre foar ambassades en haadkertieren fan missys fan de Feriene Naasjes) en it Uppatasanti Pagode-kompleks foarmet ek in sône.
Underwiis
Naypyidaw
Yezin (pear km noardeast fan Naypyidaw en Pyinmana)
Camminghastate (Aldtsjerk)
thumb|Camminghastate yn 1722 Camminghastate, ek Heemstrastate, stie by Aldtsjerk noardwest fan Readtsjerk yn de gemeente Tytsjerksteradiel. Fan de State is neat werom te finen en stie op lân efter in yn 2010 noch besteande pleats.
Yn de 16e iuw wurdt as earste eigener Einte Bolta neamd, dy't him ek wol Heemstra neamde. Nei him komt Willem Heemstra op de state. De state giert troch fererving en houlik oer yn de famyljes Feitsma, Walta en Cammingha. Sjuck fan Cammingha, soan fan Pieter fan Cammingha en Eelck fan Aebinga lit yn 1563 in grut hûs sette ûnder Aldtsjerk. Hy boaske doe Popck fan Heemstra, dochter fan Feye fan Heemstra en Ebel fan Hemmema fan de yn it tichtbye Oentsjerk steande Heemstrastate. It span sil grif in stik grûn fan heit meikrigen hawwe om in hûs op tte setten. Popck ferstoar yn 1574 en Sjuck wertroude mei Riem fan Galama; syn tredde houlik. Dochs stjert hy sûnder bern yn 1581.
Dêrnei wurdt de state bewenne troch Gerrolt Nicolaes fan Heemstra en syn frou Ath fan Heemstra. Gerrolt wie kaptein yn it leger. Mooglik wie hy dejinge dy't de namme fan it hûs feroarje lit yn Heemstrastate, sa't dy ûnder oare op de kaart fan Schotanus fan 1718 foarkomt. Harren dochter Tzietke fan Heemstra erft it bûtengoed yn de 18e iuw en set har ta wenjen mei har man Feye Haring fan Harinxma thoe Heeg. Feye Haring stamt út de militêre tûke fan de famylje Harinxma. As yn 1779 Feye Haring stjert, wurdt de state net mear bewenne. Syn frou Tzietke stjert op 82-jierige leeftiid yn 1787. Nei har dea waard it "Buitengoed Cammingha-state" ûnder Aldtsjerk mei it stuolte yn de tsjerke te keap oanbean. Dy ferkeap ferrûn net sa flot, want fan 1787 - 1795 stie it hûs leech. Yn 1795 waard it dan einlik ferkocht en in skoft letter ôfbrutsen.
De state stie ek op in omgrêfte terrein, wêrby't allinnich de efterside yn it wetter stie. It hûs wie grif ûnderkeldere en amr ien boulaach heech. Fierder hie de state in skyldkape, mei op de hoeken skoarstiens. Yn 'e midden fan de brede foargevel is in poartefoarmige yngong, dy't nei elle gedachten út de midden fan de 17e iuw komt. Oan beide kanten van de yngong sieten trije smelle ramen.
List fan planetoïden 37801-37900
Dit is in list fan planetoïden 37801-37900.
Arabysk-Perzysk skrift
It Arabysk-Perzysk skrift, ek wol koartwei it Arabysk skrift neamd (Arabysk: الأبجدية العربية, al-abdschadiyya al-ʿarabiyya) is in konsonanteskrift dat yn earste ynstânsje foar it Arabysk ûntwikkele is. Letter is it, mei de fersprieding fan 'e islaam, ek troch oare talen yn gebrûk nommen, lykas it Perzysk, it Oerdû, it Pataansk en (histoarysk) it Turksk. It Arabysk-Perzyske skrift is gjin alfabet, want it jout de fokalen net of mar hiel rudimintêr wer. It bestiet út 28 letters en wurdt fan rjochts nei links skreaun.
Getallen
Meastal wurde Yndyske of Persyske (Farsy) getallen brûkt. Hja wurde oars as de wurden links nei rjochts skreaun. Yn Europa neame wy ús westerske sifers ek wol Arabyske getallen. Dy 'Euroeespek Arabyske getallen' binne lykwols net troch de Arabieren betocht, mar wol troch Arabieren nei Europa brocht.
Oerflak
It oerflak jout oan hoe grut in 2-diminsjonaal gebiet is. Dit kin it oerflak wêze fan in twadiminsjonale foarm, mar ek dat fan in trijediminsjonale foarm.
De SI-ienheid fan in oerflak is de kante meter, m². Dizze is ôfliede fan de SI-ienheid meter.
Twadiminsjonale figueren
It oerflak fan inkele twadiminsjonale figueren:
Trijediminsjonale figueren
It oerflak fan inkele trijediminsjonale figueren:
Huis ter Heide
mar ek
Stedsgrêft (Boalsert)
thumb|De Stêdsgrêft yn Boalsert (2008) thumb|De Stêdsgrêft by it Krúswetter (2008) De Stedsgrêft (Boalsertersk en offisjeel: Stadsgracht; Nederlânsk: Stadsgracht) is in grêft yn de stêd Boalsert. It sintrum fan de âlde Hânzestêd Boalsert wurdt omringe troch de Stedsgrêft en trochsnien troch lytse grêftkes.