cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yasmine Bleeth
Jonkheid as berne-aktrise
Bleeth waard yn 1968 berne yn New York, as de dochter fan Philip "Phil" Bleeth, in sakeman, en dy syn frou Carina, in model. Har heit wie fan mingd Russysk-Joadsk en Dútsk-Joadsk etnysk komôf, wylst har mem in Joadinne út Algerije wie.
Troch tadwaan fan har mem begûn Bleeth al op jonge jierren te aktearjen. Har ierste rol hie se yn in reklamespotsje foar babyshampoo fan Johnson & Johnson yn 1969, doe't se tsien moannen âld wie. Mei seis jier wurke se mei oan it ferburgen-kameraprogramma Candid Camera, en datselde jiers spile se ek yn in spotsje foar kosmetika fan Max Factor mei model Cristina Ferrare. Dêrmei loek se de belangstelling fan moadefotograaf Francesco Scavullo, dy't Bleeth en har mem neitiid opnaam yn syn boek Scavullo Women.
Yn 1980 makke de doe tolvejierrige Bleeth har debút as filmaktrise yn Hey Babe!, as tsjinspylster fan Buddy Hackett. Nei noch yn ferskate reklamespotsjes spile te hawwen, waard se yn 1984, doe't se sechtsjin jier wie, cast yn 'e rol fan Ryan Fenelli yn 'e soapsearje Ryan's Hope. Dy tillefyzjesearje rûn fjouwer seizoenen, oant 1989.
Karriêre
In pear moannen nei't yn 1989 Ryan's Hope stopsetten wie, waard by Bleeth har mem terminale boarstkanker fêststeld. Hja kaam in jier letter mei 47 jier te ferstjerren, wêrnei't Bleeth acht moannen lang alle wurk ôfsloech en har rou ferwurke troch thús te bliuwen en oan ien stik wei nei itensiedersprogramma's op 'e tillefyzje te sjen. Yn 1991 akseptearre se lykwols de rol fan LeeAnn Demerest yn 'e soapsearje One Life to Live, dy't se oant 1993 fertolke, en dy't har foar it earst bekendheid besoarge by in breder publyk.
Yn 1993 wist Bleeth in weromkearende rol te bemachtigjen yn seizoen 4 (1993-1994) fan 'e populêre aksjesearje Baywatch, dy't it wol en wee fan in team strânwachten oan 'e Kalifornyske kust by Malibu folge. Bleeth fertolke de rol fan strânwacht Caroline Holden, de jongere suster fan Stephanie Holden, dy't spile waard troch Alexandra Paul. Oare tsjinspilers wiene David Hasselhoff, Pamela Anderson, Nicole Eggert en Gena Lee Nolin. Fan 1994 oant en mei 1997 hie Bleeth in fêste rol yn Baywatch, en yn seizoen 8 (1997-1998) wer in weromkearende rol. Se makke as Caroline Holden yn 1996 ek in crossover nei in ôflevering fan 'e spin-offsearje Baywatch Nights, en teffens spile se mei yn 'e tillefyzjefilm Baywatch: Forbidden Paradise (1995).
Troch Baywatch briek Bleeth ynternasjonaal troch. It foaroansteande Amerikaanske tydskrift People parte har in plak ta by de 50 moaiste minsken fan 1995. Ek stie se elts jier fan 1996 oant 2001 yn 'e ranglist fan 'e 100 Meast Seksy Froulju fan 'e Wrâld fan it manljusblêd FHM. Troch har nije populariteit hie Bleeth mids 1990-er jierren de rollen ynienen foar it útsykjen. Sa wie se te sjen yn gastrollen yn ôfleverings fan Boy Meets World, The Naked Truth en Veronica's Closet. Ek spile se yn tillefyzjefilms as A Face to Die For (1996), Talk to Me (1996), The Lake (1998), Road Rage (1999) en Undercover Angel (1999), en yn films as BASEketball (1998), Heaven or Vegas (1999) en Coming Soon (1999). Underwilens wurke se ek as glamourmodel, wêrby't se gauris yn baaiklean of linzjery posearre.
Yn 1997 spile Bleeth yn 'e tillefyzjefilm Crowned and Dangerous de trochdraaide winneresse fan in skientmewedstryd. Yn 1998 waard se yn 'e plysjesearje Nash Bridges, as tsjinspylster fan Don Johnson, cast yn 'e rol fan plysjefrou Caitlin Cross. Twa jier letter, yn 2000, akseptearre se de haadrol fan Heather Lane-Williams yn 'e tillefyzjesearje Titans. Filmprodusint Aaron Spelling woe har sa graach yn dy searje hawwe, dat er syn tillefyzjestudio safier krige dat Bleeth har noch rinnende kontrakt mei CBS, foar Nash Bridges, ôfkocht waard. Titans wie lykwols fanwegen ôffallende sjochsifers mar in koart libben beskern fan yn totaal fjirtjin ôfleverings.
Yn 2000 spile Bleeth fierders yn 'e tillefyzjefilms Goodbye Casanova en Hidden War, en yn in ôflevering fan 'e aksjekomeedzjesearje V.I.P., fan Pamela Anderson. Dêrnei wie se inkeld noch te sjen yn 'e rol fan Caroline Holden yn 'e tillefyzjefilm Baywatch: Hawaiian Wedding, út 2003. Har oandiel yn Game Over, in film dy't ek yn 2003 útkaam, wie al yn 1996 opnommen.
Priveelibben
Om't har mem oan boarstkanker stoar, sette Bleeth har neitiid o sa yn om jild yn te sammeljen foar ûndersyk nei en bestriding fan dy sykte. Sa wie se yn 1998 de wurdfierster fan 'e Lee National Denim Day, in kampanje wêrmei't foar miljoenen dollars gearbrocht waard foar de Susan G. Komen Breast Cancer Foundation.
Yn 'e edysje fan it tydskrift Glamour fan april 2003 publisearre Bleeth in artikel fan trije siden mei as titel Back from My Drugs Hell ("Werom út Myn Drugs-hel"). Dêryn beskreau se iepenhertich har kokaïneferslaving, har wifkjende paad nei ôfkicken en har wrakseling om clean te bliuwen en net yn âlde gewoanten werom te fallen. Se helle oan dat har ferslaving sa slim wie, dat se in kear fysyk ynstoart wie by in fotoshoot foar Glamour, en dat se soms wol fiif dagen sûnder sliep omrûn. "Bewust besykjen om fan drugs ôf te bliuwen," skreau se, "is no ûnderdiel fan myn libben en sil dat altyd bliuwe."
Vixen Vanity
Vixen Vanity (New York, 21 jannewaris 1987) is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn 'e New Yorkske borough Brooklyn. Neffens har offisjele opjefte is se 1.55 m, mei in gewicht fan 68 kg.
Aseksualiteit
Aseksualiteit (of non-seksualiteit) is it brekme oan seksuele oantrekking ta lykfolwa, of in tige swakke of gjin belangstelling foar seksuele aktiviteit. Yn minsken kin it beskôge wurde as it net hawwen fan in seksuele oriïntaasje, of krekt as ien fan 'e fjouwer wichtichste seksuele oriïntaasjes, yn 'e mande mei heteroseksualiteit, homoseksualiteit en biseksualiteit. Krekt as dy trije foarmen fan seksuele oantrekking is aseksualiteit oanberne. Ut in ûndersyk út 2004 die bliken dat likernôch 1% fan 'e minskheid aseksueel is.
Aseksualiteit moat net betize wurde mei seksuele ûnthâlding of mei it selibaat, dat oanlearde foarmen fan hâlden en dragen binne dy't oer it algemien motivearre wurde troch faktoaren lykas immens persoanlike of religieuze oertsjûgings. In seksuele oriïntaasje is yn tsjinstelling ta seksueel hâlden en dragen wat dêr't men mei berne wurdt en dat net feroare wurde kin (al wurdt dat gauris wol besocht). It ûnfermogen om seksuele oantrekking of oanstriid ta seks te fielen wol fansels net sizze dat aseksuele persoanen gjin leafde fiele kinne of in romantyske relaasje mei in oar persoan hawwe kinne. Yn sa'n relaasje sil de leafde fan harren kant lykwols platoanysk wêze. Guon aseksuele minsken dogge trouwens wol deeglik oan seks, al hawwe se gjin of frijwol gjin oanstriid ta seks en fiele se gjin of frijwol gjin seksuele oantrekking ta oare persoanen. Dat se dan dochs geslachtsferkear bedriuwe, kin fuortkomme út in ferskaat oan redens, lykas de wil om it in romantyske partner nei it sin te meitsjen of de winsk om bern te krijen.
De akseptaasje fan aseksualiteit as in seksuele oriïntaasje en in fjild fan wittenskiplik ûndersyk is noch relatyf jong, mar der wurdt hjoed de dei almar mear sosjologysk en psychologysk ûndersyk nei dien. Net alle wittenskippers binne it dermei iens dat aseksualiteit as in seksuele oriïntaasje beskôge wurde moat. Aseksuelen fiele har yn 'e hjoeddeiske Westerske maatskippij, dy't grutdiels op seks en it ferkeapjen fan seks rjochte is, gauris bûtensletten. Yn tradisjonelere kultueren wurde se faak, krekt as homoseksuelen, mijd of aktyf ferfolge. Yn Súd-Afrika, bygelyks, wurde aseksuele froulju, krekt as lesbiënnes, faak it slachtoffer fan korrektive ferkrêfting. De opkomst fan it ynternet en letter fan 'e sosjale media hawwe in ûnmisbere rol spile by it mei-inoar yn kontakt bringen fan aseksuelen. Ien fan 'e bekendste en meast foaroansteande fan 'e aseksuele mienskippen dy't har op dy manear foarme hawwe, is it Amerikaanske Asexual Visibility and Education Network (AVEN), dat yn 2001 oprjochte waard troch de aseksuele aktivist David Jay.
Lomme Schokker
Lomme Schokker (It Oranjewâld, 20 septimber 1952) is in Frysk skriuwer út Hillegom.
Lomme Schokker waard as de helte fan in twilling berne yn de Altenaleane yn It Oranjewâld, syn twillingbroer is de skriuwer Jan Schokker. Yn Tilburch studearre hy foar beropskaradviseur. Nei syn skieding fan in Amerikaanske frou wurke er by it Arbeidsburo yn Haarlim. Mei syn twadde frou ferhuze er nei Hillegom.
Yn syn stúdzjetiid hie hy al in kursus Frysk folge. Nei syn pensjonearring folge er in ynternetkursus kreatyf skriuwen by de Afûk. Om de taal better yn de macht te krijen makke hy in Fryske oersetting fan The Raven fan Edgar Allen Poe. Ein 2017 begûn er mei in blog oer literatuer, maatskiplike ûntwikkelings en it deistige libben. Tema yn al syn wurk is macht en ûnmacht. Net allinnich yn persoanlike relaasjes, mar ek yn 'hoe’t minsken har ta harren goaden en de polityk ferhâlde'.
Syn earste eigen lange gedicht Ballade fan âlde pake ferskynde yn it literêre tydskrift Ensafh.
Yn 2017 wûn er de Rely Jorritsmapriis mei syn ferhaal De oanhâldende gearspanning fan idioaten. In jier letter wûn er nochris, no mei it ferhaal It weagjen fan de see. Hjirby waard er inspirearre troch de ferskuorrende nijsfoto mei it jonkje Alyan dat oanspielde op de Turske kust. Sûnt novimber 2017 hâldt hy in bloch by op lommeschokker.frl.
Ronald Giphart
Ronald Giphart (folút: Ronald Edgar Giphart; Doardt, 17 desimber 1965) is in Nederlânsk skriuwer, publisist, kollumnist, senarioskriuwer en presintator. Hy is benammen bekend wurden fan 'e romans Ik Ook van Jou, út 1992, en Phileine Zegt Sorry, út 1996. Yn 2003 skreau er it nasjonaal boekewikegeskink, de kontroversjele novelle Gala. Yn Fryslân makke er dêrnjonken noch namme troch yn datselde jier in koarte novelle yn it Frysk út te bringen.
Libben en karriêre
Ronald Giphart waard yn 1965 berne yn it Súdhollânske Doardt, as de soan fan húsfêstingsamtner Giphart en dy syn frou Wijnie Jabaaij, dy't letter foar de PvdA yn 'e Twadde Keamer komme soe. Giphart wie ien fan twa bern; syn suster is de skriuwster en sjongster Karin Giphart. Doe't syn âlden yn 1976 skieden, ferfear Giphart mei alve jier mei syn heit nei Soest, dêr't er fierder opgroeide. Yn 1987 ferhuze er nei Utert, dêr't er op syn twaentweintichste úteinsette mei in stúdzje Nederlânske taal- en letterkunde, dy't er lykwols yn it trêde jier ôfbriek. Hy fûn dêrnei wurk as nachtportier, en begûn te skriuwen as (nachtlik) tiidferdriuw.
Yn 1992 debutearre Giphart mei de roman Ik Ook van Jou, dy't in trochslaand súkses waard. Dat wie it begjin fan syn karriêre as skriuwer, wêrby't er noch ferskate oare romans skreau dy't it bysûnder goed diene, mei as bekendsten Phileine Zegt Sorry (1996) en Ik Omhels Je met Duizend Armen (2000). Dy beide boeken waarden letter ferfilme, krektlyk as Ik Ook van Jou. Yn 2003 waard er frege om it nasjonaal boekewikegeskink te skriuwen; dat waard de novelle Gala, dy't nochal wat opskuor feroarsake yn literatuerminnend Nederlân: guon kristlike boekhannels wegeren nammentlik it geskink út te jaan fanwegen de godslasterlike taal en it deryn foarkommen fan oerhoer en bedragerij. De Bond tegen het Vloeken protestearre dêr ek tsjin, en hie fierders beswier tsjin 'e sênes dy't as kwetsende foar de islaam beskôge waarden.
Datselde jiers (2003) kaam der fan Giphart by útjouwerij Steven Sterk in koarte novelle yn it Frysk út, ûnder de titel Der Is Gjin Dêr, Dêre. Dat boekje, wêrfan't it ferhaal by Wâldsein op 'e Sleattemer Mar spilet, foel der sa goed yn dat der in twadde printinge fan komme moast. Behalven romans en novelles skreau Giphart ek ferskate bondels koarte ferhalen en in pear itensiedersboeken, en publisearre er fierders boeken en artikels oer literatuer, fuotbal en himsels (syn deiboek fan 2001). Foar guon publikaasjes brûkte er it pseudonym Arnold Hitgrap (wat in anagram fan syn wiere namme is).
Njonken syn skriuwkarriêre wie Giphart wurksum as redakteur fan it literêre tydskrift Zoetermeer en as haadredakteur fan Rails, it blêd fan 'e NS. Fierders hat er kollems yn 'e Volkskrant en yn it tydskrift KijK. Yn 'e polityk wied er yn 2000 aktyf as listtriuwer foar de lokale partij Leefbaar Utrecht. Tegearre mei kollega-skriuwer Joost Zwagerman makke Giphart yn 1998 in literêre teätershow, Hamerliefde, dy't yn 2000 ferlinge wurde moast fanwegen duorjend súkses. Yn it seizoen 2005/2006 stied er op 'e planken mei Bart Chabot en Martin Bril, yn it programma Giphart en Chabot met Bril. Teffens is Giphart foarsitter fan 'e sjuery fan 'e Grutte Jongereinliteratuerpriis. Ta einbeslút presintearre er yn 2003 it literêre programma Vereeniging Het Volk Is Gansch de Taal (tegearre mei Martine Tanghe), by de NPS en de Flaamske stjoerder Canvas, en hied er yn 2007 de talkshow GiG – Giphart in Gesprek by de regionale stjoerder RTV Utert. Giphart is sûnt 1997 troud en hat twa soannen en in dochter.
List fan musea yn Ruslân
List fan musea yn Ruslân:
List fan boargemasters fan Hinnaarderadiel
Dit is in list fan boargemasters fan de eardere Fryske gemeente Hinnaarderadiel oant dy gemeente op 1 jannewaris 1984 opgie yn de gemeente Littenseradiel.
Frits Wissel
thumb|350px|Anton Colijn, Frits Wissel & Jean Jacques Dozy (Carstensz-ekspedysje, 1936) Frits Julius Wissel (Snits, 21 jannewaris 1907 - Arnhim, 9 oktober 1999) wie in Nederlânsk marinepiloat dy't yn 1936 út de cockpit wei in marrekomplex yn Nederlânsk Nij-Guinee ûntduts dat dêrnei nei him ferneamd waard: de Wisselmarren.
Biografy
Frits Wissel wie in soan fan de Snitser hûsdokter F.W. Wissel. Hy studearre yn 1929 ôf as yngenieur in Zürich, mar door de mondiale depresje slagge it him net om wurk yn syn fak te finen. Hy melde him dêrnei oan by de Keninklike Marine, dêr't er oplaat waard ta piloat. Hy tsjinne in koart skoft tiid yn Nederlânsk-Ynje en waard dêrnei oerpleatst nei Nij-Guinee, der´t er detachearre waard by de Nederlands Nieuw-Guinea Petroleum Maatschappij (NNGPM) as ien fan de piloaten fan de twa Sikorsky-wetterfleanmasines dy't de maatskippij hie.
Wissel spile in wichtige rol in de oanrin fan de legindaryske Carstensz-ekspedysje fan 1936, wêr't er sels ek oan meidwaan soe. Troch syn ferkenningsflechten makke er it Anton Colijn en Jean Jacques Dozy mooglik harren rute nei de "iuwige snie" fan Nij-Guinee, it eindoel fan de ekspedysje, sekuer te bepalen.
Nei 1936 wie Wissel stasjonearre op it eilân Japen yn de Geelvinkbaai (no Teluk Cenderawasih). By in flecht oet it ynlân seach er ûnfersjoens in mar mei kano's ûnder him. Mei syn Leica-kamera makke er de earste foto's fan wat er út de loft wei seach; by in twadde flecht koe fêststeld wurde dat er in fan minsken bewenne ûnbekend diel fan het Sintrale Berchlan ûntdutsen hie.
Yn de Twadde Wrâldoarloch wurke er in skoft yn Austraalje foar de Allied Geographical Section. Nei de oarloch gie er as marinepiloat werom nei Nij-Guinee, mei as basis it Molukske eilân Morotai. Nei syn marinetiid wie er fan 1957 oant syn pinsjoen yn 1972 as dosint ferbûn oan de Hegere Technyske Skoalle yn Delft, De Haach en Arnhim.
Kleaster fan it Krús (Jeruzalim)
It Kleaster fan it Krús (Hebriuwsk: מנזר המצלבה‎, Georgysk: ჯვრის მონასტერი) is in eastersk-otterdoksk kleaster by de wyk Nayot yn Jeruzalim, Israel. It kompleks leit yn de Delte fan it Kús, súdeastlik fan it Knessetgebou en eastlik fan it Israel-Museum.
Leginde
Neffens de leginde soe Lot, nei't er flechte út Sodom en hy him fan syn twa dochters skieden hie, him hjir taholden. De beam dy't Lot op it plak plante soe letter brûkt wêze om it krús fan Jezus te meitsjen. In oare tradysje wol ha dat op it plak fan it kleaster de holle fan Adam begroeven is.
Stifting
Der binne twa oerleverings oer de stifting fan it kleaster. Neffens de gryksk-otterdokske oerlevering soe Helena, de mem fan keizer Konstantyn, it kleaster by har besite oan it hillige lân stifte ha. De oare ferzje is dat keizer Konstantyn oan de earste kristlike kening fan Georgje, Mirian III, in stik grûn joech dy't dêr in earste tsjerke bouwe liet. By de Perzyske ynfaazje fan 614 waard it kleaster foar it grutste diel fernield en it rekke yn it lêst fan de 8e iuw ferlitten doe't Arabieren de lêste muontsen fermoarden.
It hjoeddeiske kleaster waard fan 1039 oant 1056 yn opdracht fan de georgyske kening Bagrat op de resten fan in 5e-iuwske tsjerke boud. Yn de krúsfarderstiid gyng it mei it kleaster foar de wyn, it wie it sintrum fan de georgyske mienskip yn Jeruzalim en der wennen hûnderten muontsen. Nei't de Mamelukken yn 1267 Jeruzalim yn besit namen waarden de muontsen ferballe en in moskee boud yn it kleasterkompleks. Under druk fan Konstantinopel stiene de Mamelukken it yn 1305 ta dat it kleaster wer in kristlike funksje krige.
Yn 1685 moast it kleaster fanwegen skulden ferkocht wurde oan it Gryksk-otterdokske Patriargaat fan Jeruzalim. Oant de dei fan hjoed wurde in grut tal georgyske manuskripten yn de bibleteek fan it kleaster bewarre.
Beskriuwing
It kleaster is as in fêsting mei hege midsiuwske muorren oanlein. Efter de swiere muorren leit in mei arkades, treppen en terassen oanlein kompleks fan ferskillende gebouwen.
Kleastertsjerke
De kleastertsjerke giet op de 12e iuw werom, wylst de tsjerketoer barok fan styl is.
Troch de narteks kin de tsjerke yngien wurde. Oer it alter rêst in koepel op fjouwer pylders, dy't mei fresko's beskildere binne. In sulveren ring yn de alterromte jout oan wêr't de beam stien hat, wêrfan't it krús fan Jezus makke wêze soe. De koepel fan de kleastertsjerke datearret út de krúsfarderstiid en is mei âlde fresko's en mozaïeken fersierd. Fan de oarspronklike tsjerke út de 5e iuw binne noch resten fan de byzantynske flier te sjen.
Yn de tsjerke binne de oerbliuwsels fan de nasjonale dichter fan Georgje, Sjota Rûstaveli, byset, dy't hjir yn de 13e libbe. Op in fresko mei in foarstelling fan de georgyske nasjonale hilligen Jehannes fan Damaskes en Maksimus de Belider wurdt de dichter op 'e knibbels ôfbylde.
Fandalisme
Yn juny, likernôch in wike foar de besite fan de georgyske presidint Micheil Saakasjvili oan Israel, waard it fresko fan de dichter Sjota Rûstaveli troch ûnbekende fandalen skeind. It gesicht fan de dichter mei in georgyske ynskripsje waarden weiskrast; it wie it iennige noch besteande midsiuwske ôfbyld fan de dichter. Soksoarte insidinten fûnen ek yn de jierren 1970 en 1980 yn it kleaster plak: georgyske ynskripsjes waarden doe oerskildere en ferfongen troch Grykske. Op de fraach oan de georgyske ambassadeur yn Israel oft er tocht dat de skea it wurk wie fan fertsjintwurdigers fan de Gryksk-Otterdokske Tsjerke andere Revaz Gachechiladze diplomatyk: "Ik soe it net witte. Der binne fertinkings, mar der is gjin bewiis". . It skeinde fresko waard op basis fan goede dokumintaasje restaurearre troch Israelyske spesjalisten.
Barteld de Vries
De Vries folge in oplieding ta argivaris oan de Ryksargyfskoalle te Utert. Hy wurke by it Algemien Ryksargyf yn De Haach en letter as kolleksje-ûntsluter by Tresoar te Ljouwert. Fan syn hân ferskynden ynventarissen en partikuliere argiven, dêrûnder it famylje-argyf Van Eysinga-Vegelin van Claerbergen en it Frysk Genoatskip. Hy publisearret geregeld oer histoaryske ûnderwerpen, ûnder oaren op it mêd fan bûtenpleatsen yn Fryslân. De Vries skreaun meardere boeken yn 'e mande mei keunsthistoarika Rita Mulder-Radetsky.
Lisa Tiffian
Lisa Tiffian (30 maaie 1989), echte namme Lydia Offord, is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf. Neffens har offisjele opjefte is se 1.70 m, mei in gewicht fan 64 kg.
Saransk
Saransk (Russysk: Саранск Saransk; Moksja: Саранош Saranosj; Erzja: Саран ош Saran osj) is de haadstêd fan de Russyske autonome republyk Mordoovje. De stêd leit yn Europeesk Ruslân yn it streamgebiet fan de Wolga oan it gearrinnen fan de Saranka mei de Insar, himelsbreed op 500 kilometer eastlik fan Moskou.
Saransk wie yn 2018 ien fan de 11 stêden yn Ruslân wêr't yn it ramt fan de FIFA World Cup wedstriden holden waarden.
By de stêd lizze de lofthaven Saransk en de loftmachtbasis Ljambir.
Skiednis
De stêd waard yn 1641 stifte om as fort de súdeastlike grins fan Ruslân te befeiligjen. Yn de 18e iuw ferlear it fort syn militêre betsjutting en Saransk waard in hannels- en yndustrystêd. thumb|left|250px|It earste stasjon fan Saransk yn 1893
Yn de jierren 1970-1970 waard de binnenstêd troch Sovjet-planologen op 'e nij ynrjochte, werby't brede strjitten en grutte wengebouwen oanlein waarden.
De net goede tarieding fan ûndernimmingen by de oergong nei in merk-ekonomy nei de ûntbining fan de Sovjet-Uny, feroarsake yn de jierren 1990 in grutte tebekslach fan de sosjaal-ekonomyske ûtwikkeling fan de stêd. In soad minsken krigen dien, leanen waarden te let út betelle en it tal minsken sûnder wurk naam ta. Yn de iere jierren 2000 ferbettere de sitewaasje yn Ruslân en ek Saransk profitearre dêr ek fan. De ynfrastruktuer waard ferbettere, nije wenwiken, tal fan fasiliteiten en in nije arena waarden boud.
Ekonomy
Saransk is in wichtige yndustrystêd mei masine- en wagonbou, metaallurgy en boustof- en itensyndystry. Yn de stêd binne ferskillende ûndersykynstituten, hegeskoallen en der is in universiteit.
Tumulus fan Tilly
thumb|right|260px|de Tumulus fan Tilly op de [[Ferrariskaarten|Ferrariskaart]] De Tumulus fan Tilly is een Gallo-Romeinske grêfhichte ûnder Tilly yn de Belgyske provinsje Waalsk-Brabân yn de gemeente Villers-la-Ville. De heuvel leit oan de útein fan de Rue de la Tombe yn it noardlik part fan Tilly, Strichon.
La Tour-de-Peilz
thumb|250px|Château de La Tour-de-Peilz thumb|250px|Plak fan de gemeente
Fisuële beheining
In fisuële beheining is in minder as normaal fermogen om te sjen, dat sa slim is dat it net oplost wurde kin troch it dragen fan in bril of kontaktlinzen. Guon saakkundigen beflappe ûnder dit begryp ek gefallen wêrby't de beheining opheft wurde kinne soe troch it dragen fan in bril of kontaktlinzen, mar wêrby't de persoan yn kwestje troch omstannichheden dêr't hy of sy sels gjin ynfloed op hat (meastal yn hokker part fan 'e wrâld en/of yn hokker maatskiplike klasse oft hy/sy berne is) gjin tagong hat ta sokke relatyf ienfâldige helpmiddels. In folslein ferlies fan it gesichtsfermogen hjit blinens of blynheid, wylst it ferlies fan in diel fan it gesichtsfermogen oantsjut wurdt as minsjendheid. Troch in fisuële beheining ûnderfine minsken swierrichheden mei hiel aldendeiske aktiviteiten, lykas lêzen, autoriden, sosjalisearjen, itensieden en rinnen. Minsken dy't wol goed sjen kinne, mar gjin kleuren ûnderskiede kinne, neamt men kleureblyn; sokken wurde lykwols ornaris net beskôge as oanhelle mei in fisuële beheining, om't se har oer it algemien bêst rêde kinne.
Oarsaken
De meast foarkommende oarsaken fan in fisuële beheining binne net-korrizjearre refraktive flaters (43%), staar (33%) en glaukoom (2%). Refraktive flaters omfiemje bysjendheid, fiersjendheid en astigmatisme. Staar is de meast foarkommende oarsaak fan blinens, behalven yn Afrika, dêr't it rivierblynheid is. Oare krupsjes oan it each dy't ta fisuële swierrichheden liede kinne, binne û.m. diabetyske retinopaty, korneäle opasifikaasje, berneblynheid, eachferwûnings (bgl. by ûngelokken of troch oarlochfiering) en in stikmannich soarten eachynfeksjes, lykas rivierblynheid en trachoom. Fisuële beheinings kinne ek feroarsake wurde troch problemen mei de harsens, lykas in oerhaal of in trauma. Yn sokke gefallen sprekt men fan kortikale fisuële beheinings. Yn seldsume gefallen is blinens it gefolch fan 'e ynname fan giftige stoffen, wêrfan't de bekendst metanol is, dat foarkomme kin yn selsmakke alkohol.
Neffens de Wrâldsûnensorganisaasje (WHO) is nei skatting 80% fan 'e gefallen fan fisuële beheining foar te kommen of te genêzen, wêrûnder staar, glaukoom, rivierblynheid, trachoom, diabetyske retinopaty, net-korrizjearre refraktive flaters en guon gefallen fan berneblinens. It neisjen fan bern op each- en gesichtsproblemen kin lettere swierrichheden foarkomme. Diagnoazes wurde steld troch it ferrjochtsjen fan in eachûndersyk. Troch bettere en better beskikbere sûnenssoarch yn in protte lannen binne fisuële beheinings sûnt de 1990-er jierren weromkrongen. Yn 2012 wiene der 285 miljoen minsken yn 'e wrâld mei in fisuële beheining, wêrfan't 246 miljoen min seagen en 39 miljoen folslein blyn wiene. De mearderheid fan beide groepen kaam út ûntwikkelingslannen en wie âlder as 50 jier.
Helpmiddels
In protte minsken mei in slimme fisuële beheining hawwe baat by fisuële rehabilitaasje, oanpassings oan harren libbensfermidden en it brûken fan helpmiddels. Foar fuortbeweging bûtendoar wurdt bgl. faak de bekende read-wyt streke blinestôk brûkt, wêrmei't men foar jin út hinne en wer beweecht om objekten dêr't men tsjinoan rinne kin te lokalisearjen. In oar bekend helpmiddel is in spesjaal treende liedhûn of blinehûn, dy't de bline troch it ferkear liedt en faak ek yn 'e hûs helpt by ienfâldige putsjes.
Guon minsken mei in slimme fisuële beheining kinne echolokaasje oanleare, wêrmei't se lykas flearmûzen of dolfinen troch kliklûden te meitsjen en dan nei de wjerklang te harkjen, objekten lokalisearje kinne. Fierders sjocht men op plakken dêr't in protte minsken komme, lykas by spoarstasjons, faak blinebetegeling, besteande út tegels mei ribbels dy't mei-inoar in paad foarmje dat in bline folgje kin. Om blinen lêze te litten is it braille-skrift útfûn, dat bestiet út útstykjende puntsjes dy't mei de fingertoppen befield wurde moatte. Ek besteane der saneamd braillehorloazjes, wêrby't it glês iepenflapt wurde kin, sadat men oan 'e wizers fiele kin hoe let oft it is.
Ties of Power
Ynhâld
Sjoch foar wat foarôfgie: A Thousand Words for Stranger, § Ynhâld.
Ties of Power set útein as Barac sud Sarc, in lid fan 'e Clan en de neef fan Sira di Sarc, yn frijwillige ballingskip giet om't er troch de Ried fan 'e Clan op alle mooglike manearen tsjinwurke wurdt. Hy besiket nammentlik noch altyd út te sykjen wa't ferantwurdlik wie foar de moard op syn broer Kurr (sjoch: A Thousand Words for Stranger). No giet er op 'e siik nei Sira, fan wa't er wit dat hja it antwurd op dy fraach hat. (Sira woe it him lykwols earder net fertelle, om't de ferantwurdlike har heit, Jarad di Sarc wie, en se wist dat Barac gjin skyn fan kâns hawwe soe as er besykje soe en nim it op tsjin 'e folle sterkere mentale fermogens fan Jarad.)
Barac fynt Sira en har minsklike partner, kaptein Jason Morgan, op 'e planeet Pocular, dêr't Sira de Spacer's Haven runt, in kroech anneks kasino dat se mei gokken wûn hat, wylst Morgan syn jild fertsjinnet mei it sykjen nei Poculaarske truffels, dy't har gewicht yn goud wurdich binne. Sira makket yn 'e Spacer's Haven gebrûk fan har mentale fermogens fan teleportaasje, telekineze en telepaty om harsels de reputaasje fan in Poculaarske hekse te jaan. Barac is der tsjûge fan dat Sira oant op it ferfeelsume ôf lestichfallen wurdt troch Drapsk, dy't wolle dat se meikomt nei harren thúswrâld om diel te nimmen oan 'e ien of oare wedstryd op it mêd fan magy. (Drapsk binne in bûtenierdsk ras fan wêzens dy't heal sa grut binne as in minske, mei hollen mei twa feareftige antennen derop, mar sûnder eagen, earen of noas, hoewol't se lykwols dochs sjen, hearre en rûke kinne. De Drapsk steane bekend om harren hoflikens en ûnnoazelens, mar wurde oeral dêr't se komme mei respekt behannele, om't harren lytste ienheid fan besibskip de stamme is, en om't in misse behanneling fan ien Drapsk der sûnder útsûndering ta liedt dat in pear hûndert Drapsk neitiid delkomme om ferhaal te heljen.)
As Sira har bûten de Spacer's Haven bejout, nei it primitive ynlânske doarp dat Morgan syn útfalsbasis is foar it truffelsykjen, fynt dêr in oanfal plak. De dieders deadzje ferskate Pocularen, wylst de oare doarpsbewenners en Morgan tydlik it bewustwêzen ferlieze. Sira wurdt koarte tiid ûntfierd, en as se letter net fier fan it doarp weromfûn wurdt, blykt dat se operearre is en dat har aaistokken ferwidere binne. Hja beseft daliks dat ien of mear leden fan 'e Ried fan 'e Clan dêrefter sitte moatte, dy't har genetysk erfskip net 'ferlern gean' litte woene oan in 'perverse' (sa't sy it sjogge) partnerskipsbân mei in minske. Sira is des duvels en stjoert Morgan efter de dieders oan om wraak te nimmen en om wat fan har stellen is, werom te heljen.
Underwilens is Sira har suster Rael belutsen rekke by in gearspanning ûnder lieding fan har beppe Ica di Teerac tsjin 'e Ried fan 'e Clan. De gearspanners binne Clanleden dy't fan miening binne dat de Ried harren folk in dwersferkearde kant út liedt. Ica stjoert Rael út om kontakt te lizzen mei Sira, mar as Rael it ynlânske doarp op Pocular berikt dêr't Sira fanwegen de oprûne wûnen it bêd hâlde moat, kriget se net de ûntfangst dy't se ferwachte. Sira, dy't net alhiel helder is, wit net mear wa fan har folk oft se fertrouwe kin, en se fertinkt Rael fan mandéligens oan 'e oanfal op har. Dêrom teleportearret se harsels út it doarp wei nei in plak dêr't nimmen har ea ferwachtsje soe: de Makmoora, it romteskip fan 'e Drapsk, dat oan 'e grûn stiet yn 'e romtehaven fan Pocular. De Drapsk binne alhiel feringele mei de komst fan 'e Mystika, sa't se Sira neame, en se stopje har fuort yn in medyske kapsule dy't har wûnen folle flugger as normaal helpt te genêzen. As se dêr in moai skoft letter wer út komt en fan doel is om ûnder djippe en oanhâldende tankbetsjûgings de Makmoora wer te ferlitten, docht bliken dat de Drapsk it izer smeid hawwe doe't it hjit wie, en dat it skip no ûnderweis is nei Drapskii, harren thúswrâld.
Carstensz-ekspedysje
thumb|250px|[[Anton Colijn, Frits Wissel en Jean Jacques Dozy posearje yn de snie ûnder de Carstensz-ekspedysje]] De Carstensz-ekspedysje wie yn 1936 in ûndernimming fan Anton Colijn, Jean Jacques Dozy en Frits Wissel.
Ties of Power
Ynhâld
Sira besiket harren út te lizzen dat se oare dingen te dwaan hat, mar de ûnskuldich útsjende Drapsk hâlde har op in alderhoflikste manear finzen. Se hawwe sels in apparaat dat tagong behinderet ta de M'hir (it mystike besteansnivo dat de leden fan 'e Clan brûke foar harren mentale fermogens), sadat se harsels net iens fuortteleportearje kin. Ienris oankommen op Drapskii, ûntdekt Sira ta har ûntsteltenis dat de Drapsk mear ferstân hawwe fan 'e M'hir as de Clan. Nei't al har besykjen om op subtile wize fuort te glûpen en op botte manearen in ûntsnapping te forsearjen op neat útrûn binne, docht Sira mei oan 'e wedstryd yn magy, wêrby't se it opnimme moat tsjin in ferneamde gûchelder (dy't gjin inkele kâns makket) en in wêzen dat troch in oare Drapsk-stamme fan in troch harren ûntdutsen planeet helle is. Dy Rugheraan hat ek in konneksje mei de M'hir, mar hjir op Drapskii, by syn eigen folk wei, leit er stadichoan dea te gean. Sira kriget sa'n begrutsjen mei it wêzen dat se har eigen fermogens brûkt om him troch de M'hir hinne nei hûs te stjoeren. Dat is alles dat nedich is om 'e wedstryd te winnen.
Dan docht bliken dat de Drapsk eins hiel wat oars fan har wolle. Drapskii, sa wurdt har no ferteld, is eins harren oarspronklike thúswrâld net, mar in planeet dêr't se har op nei wenjen set hawwe om't dy in konneksje mei de M'hir hie. Dy konneksje is lykwols inkele generaasjes lyn fertige, wat it libben foar de Drapsk op in riedseleftige en net neier omskreaune wize tige dreech makke hat. Sûnt dy tiid sykje se om 'mystisy' dy't harren helpe kinne om 'e konneksje te reparearjen. Sira, dy't ûnderwilens in swak foar de lytse wêzens krigen hat, en yn 't bysûnder foar de Makii, de stamme dy't har nei Drapskii ta brocht hat, en foar Copelup, de 'skeptikus' dy't har gids op 'e planeet is, beslút om te besykjen om harren te helpen. Hja wit de konneksje yndie foar in part te reparearjen, mar ear't se har taak foltôgje kin, wurdt se oanfallen troch ûnbekende wêzens. Copelup rêdt har libben troch har gemien yn 'e earm te knipen, sadat se har konsintraasje ferliest en út 'e M'hir weromskuord wurdt nei har lichem.
Carstensz-ekspedysje
Sy giene op 29 oktober 1936 op paad út Aika wei, in plak oan de súdkust fan Nederlânsk-Nij-Guinee en kamen op 24 desimber werom. It doel fan de ekspedysje waard berikt: it beklimmen fan de heechste top fan it Carstenszberchtme.
Ties of Power
Ynhâld
Neitiid lizze de Drapsk har út dat de M'hir bewenne wurdt troch syn eigen fauna, mei dêrûnder ûnskeadlike libbensfoarmen, mar ek rôfdieren, lykas it ding dat Sira oanfallen hat. It idee fan 'e Clan, dat Sira oppenearret, dat de M'hir neat oars is as in mentale konneksje tusken de leden fan harren folk dy't sysels skepen hawwe, liedt by de Drapsk ta grutte hilariteit. Se lizze Sira út dat har partnerskipsbân mei Morgan net folslein is, mei as gefolch dat har persoanlikheid yn 'e M'hir yn ûnbalâns is. It is dy ûnbalâns dy't de oanfal fan it rôfwêzen útlokke hat. Hoewol't de konneksje fan 'e planeet mei de M'hir noch net hielendal reparearre is, ferbiede de Drapsk Sira strang om har wer yn 'e M'hir te bejaan, om't se der wis fan binne dat dat har dea wurde sil. Se binne al lang bliid mei wat se oant safier berikt hat, en by de festiviteiten dy't folgje, wurdt Sira der troch de kaptein fan 'e Makmoora ta ferlaat om mei him oan in ûnwierskynlike seremoanje diel te nimmen. Letter blykt dat se dêrtoch, ta ferheardens fan harsels en ta alteraasje fan 'e leden fan oare Drapsk-stammen, as lid opnommen is yn 'e stamme fan 'e Makii.
Carstensz-ekspedysje
Dozy wie de geolooch fan it selskip en hy ûntduts de Ertsberch: de grutste goudôfsetting yn de wrâld. Fanwege de ôfhandigens en ûnberchsumens fan it gebiet duorre it noch jierren ear't út ein set waard mei it dylgjen fan it goud.
Ties of Power
Ynhâld
Underwilens is Morgan op it spoar fan 'e dieders fan 'e oanfal op Sira fia Supermerk Plexis nei de planeet Ret 7 reizge. Hy wurdt efterfolge troch Barac, dy't op Plexis de lapen gearsmyt mei Morgan syn reuseftige kreefteftige freon, de Carasiaan Huido Maarmatoo'kk. Twaresom reizgje ek dy beiden nei Ret 7. Dêr is in medysk ûndersyksynstitút fêstige, dat Baltir hjit, en dêr't de (amfibyske) Retske eigner, in briljante sjirurch en genetikus dy't himsels ek Baltir neamt, en Faitlen di Parth, it lid fan 'e Ried fan 'e Clan dat efter de oanfal siet, harren ophâlde. Sira arrivearret op Ret 7 mei de Makmoora. Dat skip hat in bemanning fan 450 Makii-Drapsk, dy't de oanfal op har op Pocular no as in oanfal op harsels beskôgje (hja is ommers in lid fan harren stamme). Alle spilers komme op dyselde planeet gear as ek Rael, de plysjekommandant Lydis Bowman en har ûnderhearrigen, en de krokkedileftige Sakissishee-piraten Grackik en Rek dêr ferskine.
Barac wurdt finzen nommen troch Baltir en Faitlen, mar wer befrijd as Morgan nachts yn it ûndersyksynstitút ynbrekt. Dyselde nachts besykje ek Sira en Rael, dy't har mei-inoar fermoedsoene hawwe, mei help fan Huido en de Drapsk it ynstitút te berikken, mar de beide froulju reitsje yn it gedrang Huido kwyt as de Retske ynwenners fan 'e stêd har yn 'e reinige nacht oerjouwe oan in orgy fan publike fuortplanting yn 'e strjitten. As se dêrnei yn in mûklaach rinne, bringt Rael harsels mei teleportaasje yn feilichheid, net beseffend dat Sira harsels net mear yn 'e M'hir bejaan kin. Nei't se finzen nommen is, wurdt Sira jitris tsjin har wil troch Baltir operearre, mar neitiid wit se, hoewol slim ferswakke, al har eigen genetysk materiaal yn 'e laboratoaria te ferneatigjen foar't se mei help fan 'e piraat Rek ûntsnapt.
Rek sjocht Sira as in opgeande stjer en nimt de gok om mei har de lapen gear te smiten, wylst har suster Grackik fêsthâldt oan in bûnsgenoatskip mei Faitlen di Parth en Baltir. Dat liedt ta iepen oarloch tusken de beide Sakissishee-piraten: Rek en Sira wurde op harren flecht troch Grackik út 'e loft sketten en moatte op in eilantsje in needlâning meitsje. Sira, dy't dochs al yn minne steat wie, betteret dêr net fan op, en Rek ferberget har op it eilân foar't se ôfset om mei Grackik ôf te weven. Mei help fan Rael en de Drapsk wit Morgan har dêr te finen krekt op 'e tiid foar't se oan bloedferlies en toarst beswykt. Yn dy ferswakke steat hat se har eigen mentale fermogens net mear yn 'e besnijing, dat einlik is har fermogen as Kiezer dan frij om Morgan te beproevjen, eat dat Sira oant dan ta hieltyd tsjinkeard hie om't se bang wie om Morgan te deadzjen. No't se sa ferswakke is, trochstiet Morgan de beproeving lykwols sûnder muoite, mei as gefolch dat harren partnerbân folslein wurdt (en de M'hir tenei net mear gefaarlik terrein wêze sil foar Sira).
Baltir, dy't oppakt wie troch Bowman-en-dy, wurdt oerdroegen oan 'e autoriteiten op Ret 7. De Drapsk, dy't der net gerêst op binne dat er syn fertsjinne lean wol krije sil, sette in hege priis op syn holle. Te let arrivearret Rek, dy't einlings ôfweeft hat mei har suster Grackik, mar se is moai op 'e tiid om har troch Sira ûnthjitten beleanning op te easkjen. Faitlen is ûntsnapt, mar mei har bûnsgenoaten, âld en nij, op sleeptou set Sira koerts nei de planeet Camos, dêr't se alle leden fan 'e Clan (minder as tûzen yn totaal) gearropt. Faitlen, dy't syn plannen smeid hie sûnder de oare leden fan 'e Ried fan 'e Clan dêrby te belûken, wurdt deade troch Sira har heit Jarad, net om't er syn dochter tenei kommen is, mar om't er besocht hie him te bedragen.
Bowman hat inkele ûnbekenden meinommen nei de gearkomste, dat leden fan 'e ried fan tafersjoch fan it Hannelspakt blike te wêzen. Twa fan sokken hawwe it rjocht en nûgje in nij ras fan wêzens út om lid fan dy konfederaasje te wurden. No wurdt de Clan dêrta útnûge, sadat se yn 'e takomst de beskerming fan it Hannelspakt genietsje sille, mar ek sadat oare rassen yn 'e takomst tsjin harren ynminging beskerme wêze sille. By in stimming fan 'e Ried fan 'e Clan dy't unanym wêze moat, is Jarad di Sarc de iennichste dy't tsjinstimt. Hy mient in oerwinning behelle te hawwen, mar dan bringt Sira him swietkes yn 't sin dat sy Keazene is no't har parnerbân mei Morgan folslein is. En as Earste Keazene fan it Hûs di Sarc hat sy rjocht op 'e sit fan di Sarc yn 'e Ried fan 'e Clan. Jarad jout net sûnder slach of stjit op, mar nei't Sira him yn in mentaal duël ferslein hat en hy him slûksturtsjend ôfjûn hat, wurdt sy as lid opnommen yn 'e Ried fan 'e Clan. De stimming wurdt nochris oerdien en om't der dan unanimiteit blykt te wêzen, wurdt de Clan lid fan it Hannelspakt.
Rebecca Wild
Rebecca Wild, echte namme ûnbekend (Columbus (Ohio), 4 april 1972), is in Amerikaansk rêstend neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise. Har skûlnamme waard ek wol (mis)stavere as Rebecca Wilde, en hja makke ek wol gebrûk fan 'e artystenamme Christina Cruise. Wild sette yn 1991 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn in grut tal films. Yn 2001 beëinige se har karriêre as pornoaktrise.
Berneprostitúsje
right|thumb|200px|In byldsje fan [[njoggentjinde iuw|njoggentjinde-iuwske berneprostitúsje yn Jeropa. Abastenia St. Leger Eberle (1878-1942) ]] Berneprostitúsje is it foar kommersjele doelen eksploitearjen fan minderjierrigen, wêrby't dy harsels prostituëarje foar finansjeel gewin. Yn 'e measte lannen besteane der wetten dy't berneprostitúsje spesifyk ferbiede. Likegoed komt it noch in soad foar, benammen yn ûntwikkelingslannen. Yn it bysûnder steane beskate lannen yn Súdeast-Aazje derom bekend, nammentlik: Tailân, Kambodja en de Filipinen. Mar it komt ek op oare plakken foar, lykas yn Yndoneezje, Yndia en Brazylje. Neffens ûndersyk soene der wrâldwiid wol 10 miljoen bern yn 'e prostitúsje sitte kinne.
Faak wurdt berneprostitúsje organisearre en ôftwongen troch ien of mear folwoeksenen, mar it komt ek foar yn 'e foarm fan "oerlibbingsseks" (survival sex), wêrby't strjitbern tastimme yn it hawwen fan seksuële omgong mei klanten om't se gjin oare manear hawwe om te oerlibjen. As klanten spesjaal út oare lannen (dêr't berneprostitúsje frijwol útband is) oerkomme om geslachtsferkear mei bern hawwen, hjit dat sekstoerisme. Yn it Westen hawwe in protte lannen tsjintwurdich wetten oannommen sadat sokke sekstoeristen ek yn eigen lân oanpakt wurde kinne. De Feriene Naasjes hawwe ferklearre dat berneprostitúsje ûnder it ynternasjonaal rjocht yllegaal is, en ferskate kampanjes wurde fierd en organisaasjes binne oprjochte om it te bestriden.
Rebecca Wild
Libben en karriêre
Wild waard yn 1972 berne yn Columbus, de haadstêd fan 'e Amerikaanske steat Ohio. Doe't se yn 1990 mearderjierrich waard, begûn se in wurkpaad as stripper, wêrby't se yn 't earstoan yn stripklubs yn Ohio wurke, foar't se letter ek dûnse yn gelegenheden yn Súd-Karolina en New York. Yn 1992, doe't se tweintich jier wie, makke Wild har debút yn in pornografyske film yn Deep Inside Dirty Debutantes 1 fan regisseur Ed Powers.
Letter wurke se gauris gear mei regisseur en akteur Buck Adams, lykas yn 'e tige súksesfolle film Babewatch (1994), in pornografyske parody op 'e aksjesearje Baywatch. Dy pornofilm wie sa populêr dat der in hiele rige ferfolgen op makke waarden, al spile Wild inkeld yn diel 1 en 2, mei in cameo yn diel 4. Doe't se yn 1993 mei ûnderwizer Rob King troud wie, stapte Wild inkele jierren út 'e pornoyndustry, hoewol't dat amper opfoel om't de filmstudio's yn dy tiid earder opnommen wurk fan publisearren. Nei har skieding makke se yn 1996 in comeback. Uteinlik loek se har yn 2001 foargoed út 'e pornoyndustry werom.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Rebecca Wild yn totaal yn 297 pornofilms. Dêrby wurke se foar sokke foaroansteande labels as Sin City, VCA Pictures, Vivid Entertainment en Elegant Angel. Fierders wie se ek wol yn 't spier foar minder bekende studio's, lykas Leisure Time Entertainment, Coast to Coast Video, Caballero Home Video, Metro, Napali Video en Taylor Wane Productions. Yn 1995 waard se nominearre foar twa AVN Awards (de Oscars fan 'e pornowrâld), foar bêste aktrise (foar har rol yn No Motive), en yn 'e mande mei Buck Adams foar bêste sekssêne mei in pearke (foar harren optreden yn Babewatch).
Under har karriêre spile Wild yn ien sêne mei kollega-aktrises as Asia Carrera, Danyel Cheeks, Kylie Ireland, Jessica Jewel, Jill Kelly, Sally Layd, Heather Lee, Jordan Lee, Brittany O'Connell, Papillon, Rocki Roads, Alexandra Silk, Sydnee Steele, Kobe Tai, Stacy Valentine, Taylor Wane en Kitty Yung. Ek wurke se gear mei manlike tsjinspilers as T.T. Boy, Tom Byron, Mark Davis, Jon Dough, Billy Glide, Mike Horner, Brandon Iron, Ron Jeremy, Sean Michaels, Peter North, Joey Silvera, Jake Steed, Lexington Steele, Tony Tedeschi, Frank Towers, Vince Vouyer en Randy West.
Njonken har aktearwurk posearre Wild neaken foar alderhanne neakenblêden. Sa stie se op 'e omslaggen fan û.m. Fox, Gent en D-Cup. Fierders reizge se as feature dancer by stripklubs yn 'e hiele Feriene Steaten lâns. Sûnt se har yn 2001 út 'e pornoyndustry weromloek, hat Wild neat mear fan har hearre litten.
Ko van Dijk
Ko van Dijk (junior) (Amsterdam, 25 july 1916 - De Haach, 6 maaie 1978) wie in Nederlânsk toaniel-, telefyzje-, film- en harkspulakteur en toanielregisseur. Hy spile yn 46 jier goed 300 rollen, op toaniel, yn telefyzjeriges, spylfilms en harkspulen.
Rebecca Wild
Lichemsskaaimerken
Rebecca Wild is blank, mei hazzenútkleurige eagen en blûn hier. Neffens har offisjele opjefte wie se ûnder har karriêre yn 'e pornoyndustry 1.63 m lang, mei in gewicht fan 50 kg, en cupmaat 34DD, wêrfoar't se in boarstfergruttingsoperaasje ûndergien hie. Utsein de wenstige gatsjes troch de earlellen hie Wild gjin piercings, en likemin hie se tatoeaazjes.
Ko van Dijk
Famylje en karakter
Ko van Dijk en Jetty Riecker, syn heit en mem, wiene akteurs. Van Dijk, 16 jier âld, waard trijeris ôfwiisd troch de toanielskoalle, mar syn heit besoarge him in plak yn syn selskip Het Schouwtooneel.
Van Dijk waard tige frij opbrocht, wat faaks sines dien hat ta syn ûnbehearste en egosintryske hâlden en dragen. Van Dijk wie in emosjoneel man, soms rimpen en hastich, soms fleurich as fertrietlik, mar altyd útlitten. Hy troude seis kear, efter elkoar mei Emma Lucretia ("Emmy") Scholte (1904-2003, mensendieckterapeute), Elly van Stekelenburg (aktrise), Ellen de Thouars (aktrise), Teddy Schaank (aktrise), Barbara Verkaik en Pia van den Hurk (ferpleechkundige), dochter fan de bekende Drintske fersetsstrider Peter van den Hurk. Alle houliken einigen yn in skieding. Ut syn lêste houlik waarden twa bern berne, Peter-Jan en Kees.
Wurkpaad
Van Dijk debutearre yn 1932 mei in rol yn "De Kingsfordschool", in stik fan Cissy van Marxveldt. Hy spile dêrnei ûnder mear yn stikken fan Vondel, Shakespeare en Bredero ("De Klucht van de Koe"). Yn de oarloch wurke er troch en regissearre er in stikmannich stikken (ûnder oaren "Het Bonzend Hart" fan Edgar Allan Poe) en wie er aktyf yn it kabaret "De Koplamp" mei Wim Ibo en Cees Laseur. Van Dijk briek echt troch yn de jierren fyftich mei de stikken "De drie zusters", "Dood van een handelsreiziger" (as Bif), "Othello", "Van de brug af gezien" en "Hendrik IV". Hy waard yn dy tiid twaris útroppen ta akteur fan it jier. Yn 1957 feroarsake Van Dijk in soad opskuor troch it wegerjen fan de "Louis d'Or" (de priis foar de bêste toanielspiler fan it jier). It noaske him net dat de sjury yn syn rapport in protte kommintaar hie op syn wize fan spyljen en him alderlei tips joech om dy te ferbetterjen.
Ko van Dijk stoar in dei letter oan in longûntstekking, folge troch in hertynfarkt, allinne yn syn flat yn De Haach, yn de âldens fan 61 jier.
Begraffenis
Van Dijk waard opbierd yn de Keninklike Skouboarch yn De Haach, freonen en kollega's weitsen by him. Ut de skouboarch wei waard Van Dijk op 11 maaie oerbrocht nei begraafplak Westduin. Der stiene in soad minsken oan de rûte nei it hôf. Jeroen Krabbé hat it letter omskreaun as in soarte fan steatsbegraffenis.
Briedparasitêre koekoeken
De echte koekoeken of briedparasitêre koekoeken (wittenskiplike namme: Cuculinae) foarmje in ûnderfamylje fan de koekoekeftigen (Cuculidae). Dizze koekoeken komme yn de Âlde Wrâld: Jeraazje, Afrika, Austraalje, foar. Yn Jeropa komt allienich de 'gewoane' koekoek (Cuculus canorus) foar, yn Súd-Jeropa ek noch de toefkoekoek (Clamator glandarius).
Taksonomy
De ûnderfamylje fan de echte (briedparasiêre) koekoeken omfet 11-14 skaaien. De posysje fan de toefkoekoeken (skaai: Clamator) en fan de Amerikaanske koekoeken (skaaien: û.o. Coccyzus) is boarne fan diskusje. Hjir wurde de toefkoekoeken meirekkene, mar wurde de Amerikaanske koekoeken by de koekoeken fan de Nije Wrâld (ûnderfamylje Phaenicophaeinae) yndield.
Child grooming
Child grooming ("it reemeitsjen fan bern") beslacht alles dat dien wurdt om in bern te befreonjen en in emosjonele bân mei in bern ta stân te bringen mei as doel om 'e wjerstân fan it oangeande bern te ferminderjen en it sa ree te meitsjen om misbrûkt of eksploitearre te wurden foar berne-arbeid, (seksueel) bernemisbrûk, berneprostitúsje of de produksje fan bernepornografy. Hoewol't út soksoarte saken út 'e hiele wrâld bliken dien hat dat dieders in breed ferskaat fan eftergrûnen hawwe, kin doch sein wurde dat it yn in relatyf heech part fan 'e gefallen gie om immen dy't it bern persoanlik nei stie en mei wa't it goed bekend wie. Sadwaande kin steld wurde dat misbrûk gauris, of miskien sels wol ornaris, foarôfgien wurdt troch child grooming. Per 1 jannewaris 2010 is yn Nederlân child grooming strafber steld, likefolle oft der ek wier-wier misbrûk op folget of net.