cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dialektkontinuum
Likegoed wurde it Nedersaksysk en it Nederdútsk yn 'e regel as ien en deselde taal beskôge. In dialektkontinuum kin oars ek twa besibbe taalfoarmen dy't algemien as ferskillende talen sjoen wurde, mei-inoar ferbine. Dat is bygelyks sa mei it Deensk en it Sweedsk, mei it Sweedsk en it Noarsk, mei it Oksitaansk en it Katalaansk, mei it Iersk en it Skotsk-Gaelysk, mei it Spaansk en it Portegeesk, en sels mei it Nederlânsk en it Dútsk. Dêrby binne de beide standerttalen dan net mear ûnderling fersteanber, mar de dialekten oan 'e râne fan 'e beide taalgebieten, dêr't dy in mienskiplike grins diele, binne dat wol. Foar it Nederlânsk en it Dútsk wurde dy grinsdialekten foarme troch it Nederrynsk, fan oer de Dútske grins by Arnhim, en troch it Limburchsk.
Phantasia Press
Phantasia Press Inc. wie in lytse Amerikaanske útjouwerij dy't yn 1978 oprjochte waard troch Sidney Altus en Alex Berman. It bedriuw wie fêstige yn West Bloomfield, yn 'e Amerikaanske steat Michigan, en lei him útslutend ta op it publisearjen fan beheinde oplagen fan romans fan 'e sjenres fantasy en science fiction. Guon fan 'e publikaasjes wiene wiere earste edysjes, wylst oaren de earste hardcoveredysjes wiene fan boeken dy't earder as paperback útbrocht wiene. Yn 1989 beëinige Phantasia Press syn wurksumheden.
Ferneamde auteurs publisearren harren wurk by Phantasia Press, wêrûnder, Poul Anderson, Isaac Asimov, David Brin, Orson Scott Card, C.J. Cherryh, Arthur C. Clarke, Catherine Crook de Camp, L. Sprague de Camp, Philip José Farmer, Allan Dean Foster, Stephen King, Larry Niven, Jerry Pournelle, Mike Resnick, William Shatner, Robert Silverberg en Roger Zelazny. Ien fan 'e bekendere útjeften fan Phantasia Press wie de roman Forty Thousand in Gehenna, fan C.J. Cherryh. Guon omslachartysten dy't wurk leveren foar publikaasjes fan Phantasia Press, wiene George Barr, David A. Cherryh, Rowena Morrill en Michael Whelan.
Lê Công Vinh
(10 desimber 1985) is in eardere Fjetnameesk fuotballer. Earder spile foar Song Lam Nghe An, Hanoi T&T, Leixões, Hanoi, Consadole Sapporo en Becamex Binh Duong.
Nguyễn Công Phượng
(21 jannewaris 1995) is in Fjetnameesk fuotballer. Earder spile foar Hoàng Anh Gia Lai en Mito HollyHock.
Emilia Clarke
Emilia Clarke (folút: Emilia Isobel Euphemia Rose Clarke; Londen, 23 oktober 1986) is in Ingelsk toaniel-, tillefyzje-, film- en stimaktrise fan mingd Yndysk-Ingelsk etnysk komôf dy't benammen bekend wurden is as prinsesse Daenerys Targaryen yn 'e fantasysearje Game of Thrones. Foar dy rol waard se seis kear nominearre foar in Emmy Award en seis kear foar in Screen Actors Guild Award. Yn 2013 stie Clarke foar it earst op Broadway, yn it toanielstik Breakfast at Tiffany's. Op it wite doek wie se û.m. te sjen as Sarah Connor yn Terminator: Genisys, as Lou Clark yn Me Before You en as Qi'ra yn Solo: A Star Wars Story.
Jonkheid en oplieding
Clarke waard yn 1986 berne yn Londen, mar se groeide op yn it Ingelske greefskip Berkshire. Yn in fraachpetear yn 2018 fertelde se dat har beppe oan memmekant de dochter wie út in bûtenechtlike relaasje fan har oerbeppe mei in man út Britsk-Ynje, en dat har beppe jierrenlang make-up droech om har dûnkere hûdskleur ljochter lykje te litten. Clarke har heit, dy't yn 2016 kaam te ferstjerren, wie in lûdstechnikus út Wolverhampton, yn 'e West-Midlannen, dy't benammen oan toanielfoarstellings wurke. Clarke hat in âldere broer.
Har belangstelling foar aktearjen waard opwekke doe't se mei trije jier de musical Show Boat seach, dêr't har heit efter de skermen oan meiwurke. Se folge ûnderwiis oan 'e Rye St Antony School en de St Edward's School, beide yn Oxford. Yn 2005 slagge se oan 'e St Edward's School foar har eineksamen. Neitiid folge se in oplieding oan it Drama Centre London, dêr't se yn 2009 ôfstudearre.
Aktearkarriêre
Clarke har ierste aktearwurk omfieme twa toanielstikken op 'e middelbere skoalle, tsien toanielstikken produsearre troch it Drama Centre London, de produksje Sense fan it toanielselskip Company of Angels yn 2009, en twa reklamespotsjes foar de goeddiedichheidsorganisaasje Samaritans, ek yn 2009. Har earste filmrol hie Clarke yn 'e koarte film Drop the Dog (2009), in projekt fan in tal studinten oan 'e Universiteit fan Londen. Har earste rol op 'e tillefyzje hie se (ek yn 2009), yn in ôflevering fan 'e Britske soapsearje Doctors. It jiers dêrop spile se Savannah yn 'e tillefyzjefilm Triassic Attack. Op basis fan dat optreden wiisde it tydskrift Screen International har oan as ien fan 'e Britske "Stjerren fan Moarn".
Clarke har grutte trochbraak kaam yn 2010, doe't se cast waard yn 'e rol fan prinsesse Daenerys Targaryen yn 'e fantasysearje Game of Thrones, fan 'e Amerikaanske tillefyzjestjoerder HBO, nei de romansearje mei deselde namme fan George R.R. Martin. Dyselde rol soe earst nei de Britske aktrise Tamzin Merchant gean, mar dy waard foar it begjin fan 'e opnamen om ûnopheldere redens oan 'e kant set. De searje kaam yn april 2011 foar it earst op 'e Amerikaanske tillefyzje en waard frijwol daliks in grut súkses. Game of Thrones gie yn 2019 syn lêste seizoen yn.
Clarke foel yn Game of Thrones op troch ferskate bleatsênes en wûn grutte populariteit by manlike fans. Boppedat krige se troch de tillefyzjekritisy alle lof taswaaid foar har portrettearring fan 'e ûntwikkeling fan Daenerys fan in benaud famke ta in selsfersekere jonge frou. Clarke waard trije kear, yn 2013, 2015 en 2016, nominearre foar in Emmy Award (de wichtichste Amerikaanske tillefyzjepriis) yn 'e kategory bêste froulike byrol yn in dramasearje. Yn dyselde kategory waard se ek trije kear nominearre foar in Critics' Choice Award (2013, 2016 en 2017), ien kear foar in Satellite Award (2013), en ien kear foar in Saturn Award (2015). Fierders waard se mei de rest fan 'e cast fan Game of Thrones seis kear nominearre foar in Screen Actors Guild Award foar bêste ensemble yn in dramasearje (2012 en fan 2014 oant en mei 2018). Ek wûn se mei de oare akteurs út 'e searje yn 2015 in Empire Award. Yn 2017 fertsjinne Clarke foar eltse ôflevering fan Game of Thrones £2 miljoen.
Yn 2012 spile Clarke yn 'e film Spike Island. Fan maart oant en mei april 2013 stie se foar it earst op Broadway, mei de rol fan Holly Golightly yn in produksje fan Breakfast at Tiffany's. Yn dat stik hie se ek wer in neakensêne. Datselde jiers spile se mei Jude Law yn Dom Hemingway. Hoewol't dy film loovjende kritiken krige, flopte er yn 'e bioskopen. Yn maaie 2014 waard oankundige dat Clarke de froulike haadrol spylje soe yn Garden of Last Days, mei as tsjinspiler James Franco, mar fjirtjin dagen foar it begjin fan 'e opnamen waard dy film skrast. Dêrop waard se frege foar de rol fan Anastasia Steele yn Fifty Shades of Grey, mar dy rol sloech se ôf.
Ynstee spile Clarke yn 2015 de rol fan Sarah Connor (earder fertolke troch Linda Hamilton) yn 'e science fiction-film Terminator: Genisys. Dêrby hie se Arnold Schwarzenegger, Jai Courtney en Jason Clarke as tsjinspilers. Hoewol't dy film wrâldwiid mear as $400 miljoen opbrocht, krige er oer it algemien negative resinsjes. Clarke waard foar har rol lykwols al nominearre foar in Teen Choice Award yn 'e kategory bêste froulike simmerfilmstjer. Yn 2016 hie Clarke de rol fan Lou Clark, de fersoarchster fan 'e troch in ûngelok handicapt rekke Will Traynor (spile troch Sam Claflin) yn it romantysk drama Me Before You. Ek dy film waard in kommersjeel súkses, hoewol't der teffens opskuor ûntstie oer de manear wêrop't de film it tema eutanasy behannele. Clarke en Claflin waarden foar harren optreden nominearre foar in Teen Choice Award yn 'e kategory bêste filmtút.
Yn 2017 fertolke Clarke de haadrol as de ferpleechster Verena yn 'e film Voice from the Stone, dy't mar yn in beheind tal bioskopen draaide. Yn 2018 spile se de rol fan Qi'ra yn 'e science fiction-film Solo: A Star Wars Story, mei as tsjinspilers Alden Ehrenreich as in jonge Han Solo en Woody Harrelson as dy syn mentor, de krimineel Tobias Beckett. Foar dat optreden waard Clarke fannijs nominearre foar in Teen Choice Award yn 'e kategory bêste froulike simmerfilmstjer. In oare film fan har dy't yn 2018 útkaam, wie Above Suspicion, wêryn't se spile mei Jack Huston. Fierders is se cast foar takomstige filmprojekten as Last Christmas, The Guns of August, mei Helena Bonham Carter, en The Beauty Inside, in Ingelsktalige remake fan in Súdkoreaanske romantyske komeedzje út 2015. Clarke hat ek as stimaktrise meiwurke oan ferskate ôfleverings fan tekenfilmsearjes, lykas Futurama (2013), Animals (2017) en Thunderbirds Are Go (2017). En yn 2015 fersoarge se de stim fan Daenerys Targaryen yn 'e adaptaasje fan Game of Thrones ta fideospultsje.
Priveelibben
Anno 2015 wenne Clarke yn 'e Londenske wyk Hampstead. Yn 2016 kocht se dêropta foar $4.640.000 in filla yn 'e Los Angelynske wyk Venice Beach, oan 'e kust fan Kalifornje.
Yn july 2016 stoar Clarke har heit oan kanker. Hja wie op dat stuit yn Kentucky, dêr't de film Above Suspicion opnommen waard, en koe dêr net wei om 'e lêste dagen fan har heite libben mei te meitsjen. Se makke de opnamen earder ôf as dat oarspronklik de bedoeling west hie, mar doe't se yn Ingelân arrivearre, bliek har heit krekt wei te wêzen.
Sûnt se in stjer wurden is, hat Clarke der in punt fan makke om tiid en enerzjy te besteegjen oan in ferskaat fan goede doelen. Sa joech se har yn augustus 2017 by Open Door, in non-profitorganisaasje dy't derop rjochte is om jonge minsken út kânsearme eftergrûnen te helpen by it opstarten fan in aktearkarriêre. Ek stiet se yn it Feriene Keninkryk bekend om har krewearjen foar in earlik salaris foar ferpleechkundigen.
Omgongsdame
In omgongsdame of omgongsfamke (Ingelsk: ring girl) is in froulik model dat by it boksen, kickboksen en ferskate oare fjochtsporten tusken de omgongen troch yn 'e ring ferskynt mei in grut boerd dêr't it nûmer fan 'e neifolgjende omgong op fermeld stiet. Sokke froulju binne yn 'e regel kreas fan uterlik en drage net in soad klean. Yn guon gefallen tsjinje omgongsdames ek as begeliedsters by de opkomst fan 'e sporters, en om harren opkomstklaaiïng (lykas mantels of capes) oan te nimmen en út 'e ring te ferwiderjen.
Skiednis
It idee fan 'e omgongsdames ûntstie yn 1965 yn in edysje fan it Amerikaanske tydskrift Ring Magazine, dat in foto publisearre fan in model yn Las Vegas dat in boerd mei it omgongsnûmer omheech hold by in bokswedstryd. Neitiid waard dat konsept troch Amerikaanske bokspromoters ynkorporearre yn 'e eveneminten dy't se organisearren. Yn in tiid dat it publyk by bokswedstriden noch foar hast hûndert persint út manlju bestie, soarge it fertoanen fan healneakene kreaze froulju foar seksuële oantrekking, wat holp om 'e populariteit fan 'e eveneminten oan te fiterjen. Ut 'e Feriene Steaten wei fersprate it ferskynsel fan omgongsdames him nei de rest fan 'e wrâld, en út it boksen wreide it him út nei it kickboksen en beskate oare fjochtsporten, lykas mixed martial arts en koaifjochtsjen.
Krityk
Der bestiet in protte krityk op it ynsetten fan omgongsdames, mei't benammen feministen it in seksistysk gebrûk fine. Sportsjoernaliste Malissa Smith hat it ferskynsel 'omgongsdame' bygelyks omskreaun as "iepentlike seksuële eksploitaasje." Oaren beskôgje omgongsdames lykwols as in ûnskealike tradysje. Sa neamde bokspromoter Lisa Elovich it ferskynsel "ûnderdiel fan 'e show". Wer oaren sjogge it as in moaie kâns foar modellen om bekendheid te winnen en in bloeiende karriêre fan 'e grûn te krijen. De krityk hat der wol foar soarge dat der no soms by wedstriden tusken froulike boksers in 'omgongsjonge' of 'omgongshear' ynset wurdt.
De Striid tusken Froasken en Mûzen
De Striid tusken Froasken en Mûzen yn it oarspronklike Gryksk Βατραχομυομαχία, Batrachomyomachia ("Froaskmûzeoarloch"), is in ferheljend gedicht út 'e Grykske Aldheid (mooglik datearjend fan 'e fyfde iuw f.Kr.) dat de Ilias fan Homêros parodiëarret. De Romeinen skreaune it sûnder mis ta oan Homêros sels, mar neffens Plutarchus is it it wurk fan Pigres fan Halikarnassus, de broer (of soan) fan Artemisia I, keninginne fan Kaarje, in bûnsgenoate fan 'e Perzyske kening Kserkses I. Guon hjoeddeiske wittenskippers miene lykwols dat it skreaun wêze moat troch in anonime dichter út 'e tiid fan Aleksander de Grutte, dy't se "Pseudo-Homearus" neamd hawwe. De Fryske oersetting fan Klaas Bruinsma waard útjûn yn 2010.
Ynhâld
De Striid tusken Froasken en Mûzen bestiet út goed 300 fersregels en begjint as in mûs oan 'e marsigge komt om wat te drinken. Dêr moetet er de froaskekening, dy't him útnûget om by him thús op besite. Mar wylst de froaskekening de mar oerswimt, no mei de mûs op syn rêch, komt er in gefaarlike wetterslange tsjin. De kikkert dûkt ûnder wetter en ferjit de mûs, dy't dêrop fersûpt. In oare mûs, dy't it hiele barren fan 'e wâl ôf merkslein hat, draaft gau nei syn eigen kening ta om oer dit grouwelstik te fertellen. De mûzen risse harsels ta foar de striid om it ferrie fan 'e froaskekening te wreekjen en stjoere in heraut nei de froasken ta mei in oarlochsferklearring. De kikkerts jouwe harren kening de skuld fan dizze tsjinramp, mar de kening beart dat er fan neat wit.
Underwilens ropt de oergod Seus, dy't sjocht dat der kriich op kommendeweis is, de goaden gear om út te stellen dat se elts in kant kieze sille. Hy wol yn it bysûnder graach dat Atene de mûzen helpe sil. Mar Atene stegeret him ôf, sizzende dat de mûzen hat withoefolle mâle streken levere hawwe. Uteinlik beslute de goden om inkeld ta te sjen ynstee fan har mei de striid te bemuoien. Der fynt in slach plak en de mûzen winne. Dan ropt Seus in leger krabben op om foar te kommen dat de froasken alhiel ferdylge wurde sille. Tsjin 'e pânsere krabben steane de mûzen machteleas, sadat se twongen binne om har werom te lûken. Sa einiget de iendeiske oarloch by sinne-ûndergong.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan De Striid tusken Froasken en Mûzen ferskynde yn 2010 by Utjouwerij Elikser te Ljouwert, mei stipe fan 'e Douwe Kalma Stifting. It boekje omfettet net allinne de Fryske fertaling troch Klaas Bruinsma, mar ek in Nederlânske oersetting fan Jaap Hemelrijk, sawol as de oarspronklike Grykske tekst.
Klaas Veenboer
Klaas Veenboer wie it pseudonym fan A. Zuidervliet, in NSB'er út de omkriten fan Stolwijk.
De nasjonaalsosjalistyske útjouwerij De Schouw skreau yn 1942 een romanpriisfraach út. It winnend manuskript wie Ai van Dirreke fan A. Zuidervliet, dat yn 1943 by dy útjouwerij útbrocht waard. Oare publikaasjes fan syn hân binne net bekend.
Ronald Mulder
thumb|300px|Ronald Mulder, 2013 Ronald Mulder (Swol, 27 febrewaris 1986) is in earder Nederlânsk reedrider.
Warlock
In warlock (útspr.: ['wɔ:ɹlɔk], likernôch: " ûôr -lòk") is in Ingelsktalige oantsjutting foar in persoan (ornaris in man) dy't gebrûk makket fan tsjoenderij. Dêrby giet it yn 'e regel om lju dy't tsjoenderij tsjin oare minsken brûke, of dy't gebrûk meitsje fan swarte magy. Koartsein kin men in warlock yn it Frysk omskriuwe as in boaze tsjoender.
Neffens de meast algemien akseptearre etymology komt warlock fan it Angelsaksyske wurd wǣrloga, dat "eedbrekker" of "bedrager" betsjut. Yn it iere Nijskotsk ferskode de betsjutting nei it manlike ekwifalint fan in hekse. Yn dy betsjutting waard warlock opnommen yn literatuer fan 'e Romantyk, en sa kaam it uteinlik yn 'e tweintichste iuw yn 'e moderne popkultuer en de literatuer fan it fantasysjenre telâne. It soe ek kinne dat it Skotsk it wurd út it Aldnoarsk liend hat, fan varð-lokkur, dat "opropper fan geasten" betsjut. Dat is lykwols ûnwierskynlik fanwegen de ekstreme seldsumens fan it wurd varð-lokkur yn it Aldnoarsk.
Hoewol't de measte slachtoffers fan 'e hekseferfolging yn it ier moderne Skotlân froulju wiene, waarden der ek in stikmannich manlju op 'e brânsteapel terjochtsteld as warlocks. De wis- en natuerkundige en astronoom John Napier waard yn syn eigen tiid gauris as warlock beskôge fanwegen syn belangstelling foar divinaasje en it okkulte, mar syn posysje as lid fan 'e hegerein soarge derfoar dat hy nea ferfolge waard.
Wurdlid
In wurdlid of syllabe is de minimale ienheid op it mêd fan 'e oardering fan in rige spraaklûden, dy't benammen brûkt wurde om (in gefoel fan) ritme yn it ferskynsel spraak yn te bringen. In wurdlid bestiet ornaris út in ferplichte kearn (meastal in fokaal), mei oan wjerskanten dêrfan ien of mear opsjonele tafoegings (hast altyd konsonanten). De ferdieling fan in wurd yn ûnderskate wurdlidden, hjit fan syllabifikaasje. Dêrby wurdt in wurdsegmint dat as de kearn fan in wurdlid tsjinje kin, omskreaun as syllabysk.
Peter Kollwitz
Peter Kollwitz (Berlyn, 6 febrewaris 1896 - Esen, 23 oktober 1914) wie in Dútsk soldaat dy't focht en sneuvele yn de Earste Wrâldoarloch.
Wurdlid
Om in foarbyld te jaan, is yn it wurdlid /bad/ de /a/ dus de kearn, wylst de /b/ en de /d/ de tafoegings binne. Om 'e betsjutting fan it wurd fêst te hâlden, binne fansels alle trije nedich, mar poer taalkundich sjoen binne /ba/, /ad/ en /a/ like goede wurdlidden. Inkeld de /a/ is ûnmisber, want /b/, /d/ en /bd/ binne gjin wurdlidden. Soms kinne konsonanten lykwols wol deeglik op harsels in wurdlid foarmje, al wurdt dat sa oer it algemien net skreaun. Tink mar oan it wurd "bûten", dêr't yn it sprutsen Frysk de "e" eins ûnhearber is; der wurdt eins "bût-n" sein. Yn sokke gefallen is de /n/ dus syllabysk. Itselde soe sein wurde kinne fan 'e /r/ yn "bûter" en fan 'e /l/ yn "beitel". It proses wêrby't de útspraak ferskoot fan in wurdlid mei in fokaal as kearn nei in syllabyske konsonant wurdt syllabisearring neamd.
Strukturele klassifikaasjes diele wurdlidden ek op yn in saneamde oanset (of onset) en in rym, of yn in oanset, in klimaks (of peak) en in koda (of coda). Om in foarbyld te jaan, by it wurd /kar/ is de /k/ de oanset, de /a/ de klimaks, de /r/ de koda en /ar/ it rym, dat nammentlik rymt op wurden as /mar/, /nar/ en /par/.
In wurdlid dat einiget op in fokaal, lykas "do", is in iepen wurdlid; in wurdlid dat einiget op in konsonant, lykas "dom", is in sletten wurdlid. Dat ferskil is foar in protte talen fan ûnderskiedend belang by de stavering. Sa betsjut yn it Frysk it wurd "mat-ten" (mei in sletten wurdlid) hiel wat oars as it wurd "ma-ten" (mei in iepen wurdlid).
Peter Kollwitz
Peter Kollwitz wie de jongste fan twa soannen fan Karl Kollwitz en byldhouster Käthe Kollwitz. Syn broer Hans Kollwitz fjochte ek yn de oarloch. Ut argiven docht bliken dat er in fynbesnare jongkeardel wie.
Under dy kriich siet Peter yn de 4e kompanjy fan it 207e Reserve Ynfantery Rezjimint. By de ynfal fan België moast syn kompanjy op 23 oktober 1914 it Belgyske 11e Liny Rezjimint oanfalle op de hichte fan Esen, ûnder Diksmuide, om sadwaande de Izer oer te stekken. Peter, noch mar 18 jier, sneuvele by dy aksje.
Al in wike nei syn dea tocht syn mem nei oer in tinkteken foar har soan. Jierren letter, nei in protte besykjen, kaam se mei De Treurjende Alden. Ynearsten stiene de bylden, sûnt 1932, op it Friedhof Roggefjild, tusken Zarren en Esen, it militêre begraafplak dêr't Peter beïerdige wie. Yn 1956 waard it begraafplak mei ferskate oare Dútske oarlochshôven romme en de grêven by inoar brocht op it Dútsk militêr begraafplak yn Vladslo. Ek de byldegroep fan Käthe Kollwitz waard nei dat begraafplak oerbrocht. It nije grêf fan Peter Kollwitz leit deun njonken de byldegroep. It In Flanders Fields Museum yn Ieper hat syn oarspronklike grêfkrús.
Sytze Greidanus
thumb|Dr Sytze Greidanus (om 1875) Sytze Greidanus (Ljouwert, 7 augustus 1843 - Baarn, 25 oktober 1914) wie dokter, wethâlder Publike Wurken en hofdokter fan de Nederlânske Keninklike famylje.
Biografy
Greidanus wie de soan fan Taco Greidanus en Cornelia Petronella Leensma. Hja hiene in krûdenierswinkel en grossierderij oan de Twibaksmerk yn Ljouwert. Op 27 maaie 1868 troude er mei Ietsche (Jitske) Kuipers. Se krigen fjouwer bern: trije famkes en in jonge.
Doe er 18 jier wie liet er him op 19 septimber 1861 ynskriuwe as medysk studint oan de universiteit fan Leien. Yn 1866 promovearre er twa kear: 20 juny cum laude ta doktor yn de genêskunde (midden yn in goalera-epidemy) en op 23 oktober magna cum laude ta doktor yn de bertesoarch.
Op 8 febrewaris 1867 begûn er in dokterspraktyk yn Bûtenpost. De famylje wenne foar it hjoeddeiske gemeentehûs oer. Op 15 novimber 1867 liet er him ynskriuwe oan de Universiteit fan Grins en promovearre in jier letter ta doktor yn de hielkunde.
Op 1 maaie 1877 ferfear er nei Soest dêr't er gemeentedokter en hofdokter fan prins Hendrik waard. Yn 1881 folge syn beneaming ta gemeente-genêsmaster yn Baarn. De húshâlding wenne dêr yn filla Dalhof oan de Dalweg 8. Fierder waard er hofarts fan kening Willem III en dêrnei fan keninginne Emma. Yn 1890 waard dat offisjeel en krige er in jiersalaris fan 700 gûne.
Yn 1902 waard er lid fan de gemeenteried om yn 1909 ta wethâlder Publike Wurken yn Baarn beneamd te wurden. Dat amt soe oant syn dea yn 1914 ta ferfolle.
Dokter Greidanus wie offisier yn de Oarder fan Oranje-Nassau. Op 29 oktober 1914 waard Greidanus beïerdige op it Alde Algemiene Begraafplak oan de Berkenweg yn Baarn.
Earst op lettere jierren soe Greidanus skriuwe. Oer syn tiid yn Bûtenpost skreau er De Dagen van Olim, dat letter útjûn wurde soe as Een dorpsdokter uit de Friese Wouden vertelt. Greidanus ferhellet yn dat boek hoe primityf de medyske praktyk yn dy perioade noch wie en de oer de foarútgong fan de medyske stân yn syn libben as dokter.
Houston (betsjuttingsside)
"Houston" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Hillary Clinton
Hillary Clinton, berne as Hillary Diane Rodham (Chicago, 26 oktober 1947), is in Amerikaansk politika fan de Demokratyske Partij, dy't troud is mei âld-presidint Bill Clinton, en sadwaande fan 1993 oant 2001 first lady fan 'e Feriene Steaten wie. Nei't har man presidint-ôf wurden wie, sette hja útein mei in eigen politike karriêre as lid fan de Amerikaanske Senaat. Yn 2007-2008 wie Clinton gadingmakker foar de nominaasje fan har partij foar de Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2008, mar dêrby moast se it ôflizze tsjin har rivaal Barack Obama. Neitiid wie se fan 2009 oant 2013 minister fan Bûtenlânske Saken yn Obama syn regear. Yn 2016 die Clinton op 'e nij in goai nei it presidintskip. Dêrby fersloech se yn 'e Demokratyske foarferkiezings de linkse senator Bernie Sanders en naam se it by de eigentlike ferkiezings yn in ûngewoan hurde kampanje op tsjin sakeman Donald Trump.
Jonkheid
Clinton waard yn 1947 as Hillary Diane Rodham berne yn Chicago, yn 'e steat Illinois, as de âldste fan trije bern yn it gesin fan Hugh Ellsworth Rodham (1911-1993), de bedriuwslieder fan in lyts tekstylfabryk, mei Welsk en Ingelsk bloed, en Dorothy Emma Howell (1919-2011), in húsfrou fan mingd Ingelsk, Skotsk, Frânsk, Frânsk-Kanadeesk en Welsk etnysk komôf. Doe't Clinton trije jier wie, ferfear it gesin nei Park Ridge, in foarstêd fan Chicago, dêr't hja fierder opgroeide.
As bern die Clinton oan swimmen, honkbal en oare sporten, en teffens siet se op 'e paadfinerij. Se gie nei de legere en middelbere skoalle yn Park Ridge, en wie al jong polityk aktyf, al wie dat foar de Republikeinske Partij, mei't har famylje tige konservatyf wie en har heit in fûleindich anty-kommunist. Ek godstsjinst hie in grutte ynfloed op har iere libben; krekt as har âldelju waard Clinton in aktyf lid fan de Feriene Metodistyske Tsjerke. Har mem wie tige begien mei sosjale rjochtfeardichheid, en naam Clinton yn 1962 mei nei in gearkomste dêr't se boargerrjochtelieder Martin Luther King mette, in foarfal dat in djippe yndruk makke op it fyftjinjierrige famke dat se doe wie.
Oplieding en trouwen
Yn 1965 sette Clinton útein mei in stúdzje politikology oan it Wellesley Kolleezje te Wellesley, yn 'e steat Massachusetts. Yn dy snuorje wie se de foarsitster fan 'e feriening fan Jonge Republikeinen oan har hegeskoalle, mar meitiid begûnen har politike ideeën te ferskowen, en joech se dy posysje op. Yn in brief oan har dûmny omskreau se harsels yn dy tiid as "konservatyf fan ferstân en liberaal fan hert." Under de Republikeinske foarferkiezings fan 1968 wie se in oanhinger fan 'e frijsinnige kandidaat Nelson Rockefeller, mar se wie skokt troch de manear wêrop't dy troch Richard Nixon en oare rjochtse kandidaten oan 'e kant set waard, en krige in ôfwearze fan wat se opfette as de ferhoalen rasistyske boadskippen dy't utere waarden op 'e Republikeinske Nasjonale Konvinsje fan 1968. Sadwaande kearde se dat jiers de Republikeinske Partij foargoed de rêch ta.
Nei't se yn 1969 in bachelortitel yn 'e politikology behelle hie, brocht Clinton de simmer backpackend troch yn Alaska, dêr't se yn har ûnderhâld foarseach troch ûnder mear te ôf te waskjen yn in restaurant yn it Nasjonaal Park Mount McKinley en te salmûntslymjen yn in fiskferwurkingsfabryk yn Valdez (dêr't se ûntslein waard doe't se oer de gefaarlike wurkomstannichheden klage). Oan 'e ein fan de simmer sette se útein mei in rjochtestúdzje oan de ferneamde en prestizjeuze Universiteit fan Yale, yn New Haven, yn 'e steat Konnetikut. By 't maityd fan 1971 mette se yn ien fan 'e biblioteken fan Yale de Arkansaanske studint Bill Clinton, dy't ek rjochten studearre mar in jier leger siet as har. Hja krigen wat mei-inoar en wiene al gau ûnskiedber. Yn 1973 studearre Clinton ôf as master yn de rjochten; se hie in jier ekstra te Yale talme om't se by Bill Clinton bliuwe woe. It pear troude op 11 oktober 1975, en se krigen ien bern, in dochter, Chelsea Clinton, dy't berne waard op 27 febrewaris 1980.
Yn Arkansas
Nei't se ôfstudearre wie, learde Clinton fan 1973 oant 1974 in jier lang troch oan 'e Universiteit fan Yale foar har doktoraat, wêrby't se har talei op bernerjochten. Yn 1974 wie se ien fan 'e juridyske riedslju dy't advys joegen oan it komitee fan it Amerikaanske Hûs fan Offurdigen dat ûndersyk dwaan moast nei it Watergate-skandaal om te sjen oft der foldwaande reden wie om in ôfsettingsproseduere yn wurking te stellen tsjin presidint Richard Nixon. Yn 1975 besleat Clinton lykwols om, sa't se it sels formulearre, "myn hert ynstee fan myn holle te folgjen"; se joech Bill Clinton tawurd en sette har mei him nei wenjen yn Fayetteville, yn 'e Súdlike steat Arkansas.
Wylst har man in politike karriêre begûn, wêrby't er him earst ûnsúksesfol kandidaat stelde foar de Amerikaanske Senaat, doe sûnder folle muoite steatsminister fan Justysje fan Arkansas waard en letter opklom ta gûverneur fan dy steat, joech Clinton har by it earbiedweardige abbekatekantoar de Rose Law Firm, in bolwurk fan Arkansaanske politike en ekonomyske ynfloed. Se spesjalisearre har op it mêd fan oktroaiskeining en wetjouwing op it terrein fan auteursrjochten, mar die ek pro deo-wurk yn saken dêr't bern by belutsen wiene, al praktisearre se mar komselden yn 'e rjochtseal. Yn 1979 waard Clinton as earste frou in folweardige partner yn 'e Rose Law Firm.
Clinton wie yn dyselde snuorje ek fierhinne ferantwurdlik foar de ynvestearrings dy't de sy en har man diene yn ferskate ûndernimmings, wêrûnder de Whitewater Development Corporation. De twifelige saaklike oerienkomsten mei dat lêste bedriuw laten letter ta it Whitewater-skandaal, dat de Clintons har hiele politike karriêre efterfolgje soe. Nei't der ferskate jierren lang djipgeand ûndersyk nei dien wie, besleat it Iepenbier Ministearje lykwols om yn dy saak gjin oanklachten tsjin harren yn te bringen.
Under Bill Clinton syn lettere terminen as gûverneur beneamde er syn frou yn 1983 ta foarsitter fan 'e Arkansas Educational Standards Committee, dy't foar de hiele steat gelikense easken foar it ûnderwiis opstelle moast. Hja rekke troch dat wurk belutsen by in slepende mar úteinlik súksesfolle striid tsjin 'e Arkansaanske Underwiisferiening, dy't him tsjin 'e troch har foarstelde feroarings oankante. Fierders siet se yn it bestjoer fan in ferskaat oan organisaasjes, lykas de ôfdieling Juridyske Tsjinsten fan it Arkansaanske Bernesikehûs (1988-1992) en it Berneferdigeningsfûns, dêr't se foarsitter fan wie (1986-1992). Dêrnjonken siet se ek yn 'e ried fan bestjoer fan in stikmannich bedriuwen, wêrûnder Wal-Mart (1986-1992), de grutste supermerkkeatling fan 'e Feriene Steaten.
Yn Washington
Clinton har wichtichste inisjatyf ûnder it presidintskip fan har man wie har krewearjen foar in algemiene syktekostefersekering dy't alle Amerikanen omfetsje soe. It plan waard troch tsjinstanners ferhune as Hillarycare, en de wjerstân dertsjin ferskode al rillegau fan krityk ta dreksmiterij ta iepentlike fijannichheid. It spul rûn sasear út 'e klauwen dat de Secret Service derop stie dat Clinton tenei by iepenbiere gearkomsten in kûgelfrij fest drage soe. Troch tsjinwurking fan sawol de Republikeinen as konservative Demokraten helle de algemiene syktekostefersekering it úteinlik net, en moasten de alderearmsten yn 'e Amerikaanske maatskippij noch tweintich jier langer ûnfersekere troch it libben. Yn 1997 wie Hillary Clinton fierders mei de senators Ted Kennedy en Orrin Hatch ien fan 'e driuwende krêften efter it fan krêft wurden fan it Steatsprogramma foar Bernesyktekostefersekering, dat alteast foarseach yn 'e fergoeding fan syktekosten fan bern fan wa't de âldelju ûnfersekere wiene.
Under it presidintskip fan har man besocht Clinton 79 ûnderskate ferskillende lannen, mei Bill Clinton, mar ek gauris op eigen manneboet, wêrmei't se de meast bereizge first lady út 'e Amerikaanske skiednis waard. Faak wie se dêrby wurksum as offisjeus diplomate foar de regearing-Clinton, lykas yn maart 1995, doe't se op fersyk fan it Amerikaanske Ministearje fan Bûtenlânske Saken û.m. Pakistan en Yndia oandie yn in besykjen om 'e relaasjes tusken dy beide fijannen te ferbetterjen.
Yn 1998 waard Clinton yn slimme ferlegenheid brocht troch it Lewinsky-skandaal, dat feroarsake waard troch har man doe't dy seksuële omgong hie mei Monica Lewinsky, in 22-jierrige stazjêre yn it Wite Hûs, en letter besocht om dy saak te fertsjustermoanjen. Clinton syn politike tsjinstanners griepen dy saak oan om him oan te fallen, en sa kaam úteinlik alle smoarge wask bûten te hingjen. Foar de bûtenwrâld oer joech Hillary Clinton oan dat se yn dizze saak har man stipe en dat it ferbrekken fan harren houlik foar har net oan 'e oarder wie. Der waard lykwols fan grute dat se eins poer wie, en se skynt twifele te hawwen oer it fuortsetten fan it houlik. Yn 2003 skreau se yn har autobiografy dat nettsjinsteande syn skeanskermjen har leafde foar Bill Clinton noch like djip wie as yn it begjin fan harren relaasje, en dat dat úteinlik foar har de trochslach jûn hie om by him te bliuwen: "Net ien begrypt my better en net ien kin my sa oan it laitsjen krije as Bill. Sels nei al dy jierren is er noch altyd de meast ynteressante, opwekjende en alderferskuorrendst libbene persoan dy't ik ea met haw."
Eigen politike karriêre
Doe't de langtsjinjende senator foar de steat New York Daniel Patrick Moynihan yn 1998 oankundige dat er him yn 2000 net wer ferkiesber stelle soe, waard Clinton fan ferskaten kanten oanfitere om yn syn plak mei te dwaan oan 'e ferkiezings. Nei't se besletten hie om dat yndie te dwaan, kochten de Clintons in hûs yn Chappaqua (want as men gjin ynwenner is fan in steat kin men der ek gjin senator foar wêze), en waard hja de earste first lady ea dy't op eigen titel meidie oan ferkiezings. Clinton hie ferwachte om it opnimme te moatten tsjin 'e populêre Republikeinske boargemaster fan 'e stêd New York, Rudy Giuliani, mar dy loek him út 'e ferkiezingsstriid werom doe't der by him prostaatkanker fêststeld waard. Sadwaande wie Clinton har tsjinstanner Rick Lazio, in Republikeinsk lid fan it Hûs fan Offurdigen, dy't hja frij maklik fersloech.
Clinton tsjinne dêrnei twa terminen, fan 2001 oant 2009, as senator foar de steat New York, wêrby't se nei de oanslaggen op it World Trade Center, op 9/11, djip behelle wie yn it besetten fan federaal jild foar it rêdingswurk en de weropbou. Letter wie se ien fan 'e driuwende krêften yn it ûndersyk nei de sûnensswierrichheden dêr't in protte rêdingswurkers mei oanhelle rekken. Hja joech yn 2001 sterke stipe oan 'e Oarloch yn Afganistan, en stimde yn 2002 foar de wet dy't de regearing-Bush machtige om 'e Irakoarloch te begjinnen, al krige se dêr letter betinkings oer.
Yn dy hoedanichheid tsjinne hja fan 21 jannewaris 2009 oant 1 febrewaris 2013, en sette Clinton har û.m. yn foar in ferbettering fan it Amerikaanske imago yn lannen as Pakistan. Fierders wie se belutsen by de tekening fan in ferdrach, yn 2009, tusken de langjierrige fijannen Turkije en Armeenje, wêrby't dy beide lannen foar it earst diplomatike relaasjes mei-inoar oanknopen. Ek wie Clinton de earstferantwurdlike foar it Amerikaanske belied foar de Arabyske Maityd oer. Sa wie se in grut foarstanner fan 'e militêre yntervinsje yn Lybje, dy't holp om diktator Muammar Kadaffi ûnder fuotten te heljen. Yn 2012 kaam se datoangeande yn 'e swierrichheden fanwegen befeiligingsflaters dy't de oanfal op 'e Amerikaanske ambassade yn it Libyske Benghazi mooglik makken, wêrby't de Amerikaanske ambassadeur en twa oare Amerikanen de dea fûnen. Under har ministerskip kaam Clinton oeral foar frouljusrjochten op, en teffens brûkte se as earste Amerikaanske minister fan Bûtenlânske Saken de sosjale media om har boadskip nei bûten te bringen.
Nei't se begjin 2013 har ministerskip deroan joech, wie Clinton ferskate jierren dwaande mei it skriuwen fan in nij autobiografysk boek, en fierders wie se belutsen by de troch har man oprjochte William J. Clinton Stifting, in goeddiedichheidsorganisaasje dy't him û.m. ynset foar de striid tsjin HIV/AIDS yn Afrika. Yn desimber 2012 waard hja in deimannich opnommen yn it sikehûs, om in bloedklûnte yn har holle te behanneljen, mar se bettere wer hielendal op. Yn 2015 ûntstie der in skandaal doe't bekend waard dat Clinton ûnder har ministerskip foar beropsmjittich e-mailferkear gebrûk makke hie fan in ûnderbefeilige priveeserver, mei as gefolch dat steatsgeheime ynformaasje mooglik hackt en ynsjoen wurde kinnen hie troch lju dy't dêr gjin foech ta hiene. Clinton joech ta dat se mis west hie troch uberhaupt in priveeserver te brûken, mar stelde ek dat se nea steatsgeheime ynformaasje fia dy server ferstjoerd hie en dat de Republikeinen yn it Amerikaanske Kongres beskate ynformaasje ex post facto ta geheim oan it bestimpeljen wiene. Om't der gjin inkeld bewiis wie dat der ek wier geheime ynformaasje útlekt wie, konkludearre de Amerikaanske federale resjerzje FBI op 6 july 2016 dat der gjin oanklachten tsjin har ynbrocht wurde soene. Dit skandaal waard lange tiid mei opsetsin libben holden troch Republikeinske leden fan it Kongres om partijpolitike redens, sa't guon fan harren sels iepentlik tajoegen yn fraachpetearen mei ferslachjouwers.
Harren wichtichste reden om dat te dwaan, wie om Clinton, dy't har ûnderwilens op 12 april 2015 op 'e nij ferkiesber steld hie foar it Amerikaanske presidintskip, yn 'e publike opiny safolle mooglik skea ta te bringen. Under de Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2016 fersloech Clinton yn 'e foarferkiezings fan 'e Demokratyske Partij de linkse senator Bernie Sanders út Nij-Hampshire, dy't frijwol nimmen yn 't foar ek mar de lytste kâns tatocht hie, mar dy't it har dochs noch in skoftke flink dreech wist te meitsjen. Op 'e nij ûnstiene der troch de fûleindige (mar op fatsoenlike wize fierde) striid tusken de Demokratyske kandidaten breklinen yn 'e Demokratyske Partij, krekt sa't yn 2008 bard wie. Dêrby stiene de progressivere en jongere leden oer it algemien as ien man efter Sanders, wylst de etnyske minderheden en de fêstige oarder fan 'e partij op 'e hân fan Clinton wiene. De twaspjalt by de Demokraten stelde lykwols neat foar yn ferliking mei de tafrielen dy't hat ta ferbjustering fan 'e hiele wrâld yn dyselde snuorje foardiene by de Republikeinen, dêr't de sakeman en populist Donald Trump dan wol as winner út 'e foarferkiezings kaam en in hiele nije oanhing nei de stimbus lokke hie fan lju dy't noch nea earder stimd hiene, mar ûnderwilens in grut diel fan 'e besteande partij folslein fan him ferfrjemde hie.
Op 26 july 2016 waard Clinton op 'e Demokratyske Nasjonale Konvinsje yn Philadelphia formeel oanwiisd as de presidintskandidate foar de Demokratyske Partij. Dat wie de earste kear dat ien fan 'e beide grutte Amerikaanske partijen in frou as presidintskandidaat keas. In dei letter wiisde Clinton de frij ûnbekende Tim Kaine, in senator út Firginia, oan as har fise-presidintskandidaat. De dêropfolgjende kampanje foar de presidintsferkiezings ûntpopte him ta in ordinêrens en in dreksmiterij, benammen fan 'e kant fan Trump, sa't sels yn 'e Amerikaanske polityk noch nea earder sjoen wie. Trump betocht de bynamme Crooked Hillary ("Kriminele Hillary") foar Clinton, om't se neffens him skuldich wie oan machtsmisbrûk en moard (op 'e trije Amerikaanske diplomaten dy't by de oanfal op 'e Amerikaanske ambassade yn Benghazi omkommen wiene). Hy warskôge har dat er derfoar soargje soe dat se yn it tichthûs bedarje soe as hy de ferkiezings wûn. Ek it e-mailskandaal waard wer oprakele en Trump besocht sels it Lewinsky-skandaal tsjin Hillary Clinton te brûken. Clinton sels sloech werom mei û.m. ferwizings nei Trump syn misse setten yn it sakelibben en syn útspraken oer en hâlding foar froulju oer. Fierders stelde se dat de helte fan 'e Trump-oanhingers in basket of deplorables neamd wurde koe, frij fertaald: "in kuorfol stumperts". Beide kandidaten wiene tige ympopulêr mank de gewoane Amerikanen, mar Trump noch mear as Clinton. Nettsjinsteande dat, en tsjin 'e útslaggen fan frijwol alle opinypeilings yn, ferlear Clinton op 8 novimber 2016 de presidintsferkiezings fan Trump. De reden dêrfoar wie net, sa't de Republikeinen hawwe woene, dat de Trump in nije groep kiezers foar harren oanboarre hie, want der stimden minder minsken op Trump as dat der yn 2012 op Mitt Romney en yn 2008 op John McCain stimd hiene. Krektoarsom, de reden dat Clinton de ferkiezings ferlear, wie dat in grut part fan it Demokratyske elektoraat thúsbleau. Hoewol't der in rekôroantal fan goed 2,5 miljoen stimmen mear op Clinton útbrocht waarden as op Trump, krige dy lêste troch de eigenaardichheden fan it Amerikaanske kiesstelsel (dat net per útbrochte stim rekkenet, mar steat foar steat) de mearderheid fan 'e kiesmannen yn it Electoral College efter him.
Obituary
Obituary is in Amerikaanske deathmetal band, oprjochte yn Tampa, Floarida yn 1984. Yn 1989 ûntstie der in stabile besetting en waard it earste studio-album útbrocht "Slowly We Rot". Obituary har teksten geane oer de dea en it libben, mar ek oer de natoer. Obituary hat op alle trije de grutte Fryske metalfestivals spiele, trije kear op Wâldrock; 1994, 1998 en 2007, Dokk'em Open Air 2012 en yn 2015 stiene hja op it poadium fan Into the Grave, op it Aldehouster tsjerkhôf yn Ljouwert.
Banneux
Banneux (ek: Banneux Notre-Dame) is in doarp by Louveigné tusken Luik en Spa yn 'e gemeente Sprimont yn de Belgyske provinsje Luik.
Banneux is rûnom by katoliken ferneamd fanwegen de Marijebeafeart. Dy ûnstie yn 1933 nei't it tolvejierrige famke Mariette Beco (1921–2011) sei dat hja tusken 15 jannewaris en 2 maart fan dat jier achtris Marije sjoen hie. De Hillige Jongfaam soe har bekend makke ha as de Vierge des Pauvres (Jongfaam fan de Earmen) en frege by ien fan de ferskinings it famke in kapel te bouwen. Dy kapel waard itselde jier yn de foartún fan it hûs fan de famylje Beco op it plak fan it ferskinen fan Marije boud.
In biskoplike kommisje ûndersocht tusken 1935 en 1937 de ferklearring fan Mariette Beco. Sûnt 1948 waard útein set mei de bou fan in basilyk. Op 19 maart 1942 joech biskop Kerkhofs fan Luik de tastimming om Us Leaffrou fan Banneux te ferearjen en op 22 augustus 1949 folge de befêstiging fan it boppenatuerlike karkater fan de ferskinings. It Fatikaan folge yn 1952.
Mariette Beco boaske letter en krige in ienfâldige hûshâlding. Wylst waard Banneux in drokbesocht beafeartsplak. Alle jierren bringe sa'n 500.000-700.000 pylgers in besite oan Banneux, fral út Belgje sels en Dútslân en Nederlân en it is ien fan de meast besochte plakken yn Walloanje. Oan in boarne, dy't troch Marije oan Mariette oanwiisd wie, wurdt in genêskrêftige wurking taskreaun. Njonken in prosesjepark binne der ek in soad hoarekasaken en winkels dêr't religieuze saken ferkocht wurde.
Paus Jehannes Paulus II besocht it plak yn 1985. Yn 2008 waard it 75-jierrich jubileum fierd.
Yn juny 2005 waard yn de kapel brân stifte en yn april 2008 binne der acht metalen krusen stellen. Alle dagen wurdt de Hillige Misse lêzen, wurde siken segene, is der romte foar stille oanbidding, bycht en it bidden fan de roazekrâns. Ek binne der aktiviteiten foar bern en jongerein.
Vlagtwedde (plak)
thumb|De tsjerke fan Vlagtwedde
Vlagtwedde is in doarp yn de gemeente Westerwâlde yn de provinsje Grinslân. It doarp wie oant 1889 it haadplak fan de eardere gemeente Vlagtwedde. Under it doarp Vlagtwedde falle ek de buorskippen Ellersinghuizen, Harpel, Hebrecht, Jipsinghuizen (foar in part), Oud Veele, Plaggenborg, Poldert, Renneborg, Veele, Vlagtwedder-Barlage, Vlagtwedder-Veldhuis, Weende, Weenderveld, Weite, Wollinghuizen en in lyts part fan de buorskip Rhederveld. It doarp en de 16 buorskippen hawwe meiïnoar 3.125 ynwenners.
Skiednis
Vlagtwedde ûntstie op ien fan de sânrêgen dy't yn it eardere Boertanger Fean lei. De hjoeddeistige tsjerke komt út de trettjinde iuw en komt foar op de list fan tsjerken fan de Abdij fan Corvey. Vlagtwedde wie ien fan de fiif karspels fan it gebiet Westerwâlde.
Yn 1811 waard Vlagtwedde in gemeente doe't der gemeenten op it plattelân ynfierd waarden. Yn 1822 waard dy gemeente gearfoege mei Bourtange ta in nije gemeente Vlagtwedde. Om't Sellingen mear sintraal yn de gemeente lei, waard it gemeentehûs nei dat doarp ferhuze. Yn 2018 waard de gemeente Vlagtwedde mei de gemeente Bellingwedde gearfoege ta de nije gemeente Westerwâlde.
Foarsjennings
It doarp Vlagtwedde hat in sintrumfunksje foar it middelste part fan de gemeente. It hat twa basisskoallen: de iepenbiere basisskoalle De Clockeslach en de kristlike basisskoalle De Zaaier. Dy binne sûnt 2008 yn it multifunksjonele sintrum 't Aambeeld fêstige, tegearre mei in muzykskoalle, in stifting en pjutteboatersplak 't Hummelhoeske.
It doarp hat in grut winkeloanbod en der binne inkelde kroegen, in diskoteek en ferskate restaurants.
Tichteby it doarp leit it rekreaasjepark Parc Emslandermeer, mei in haven, in oerdutsen swimbad en in golfbaan.
Michael Fitzgerald
(17 septimber 1988) is in Nijseelânsk fuotballer fan Iersk-Japansk etnysk komôf, dy't yn 2013 de Japanske nasjonaliteit krige. Earder spile foar Albirex Niigata, Japan Soccer College, Zweigen Kanazawa en V-Varen Nagasaki.
Star Trek II: The Wrath of Khan
Star Trek II: The Wrath of Khan is in Amerikaanske science fiction-film út 1982 ûnder rezjy fan Nicholas Meyer, mei yn 'e haadrollen William Shatner, Leonard Nimoy en DeForest Kelley. De ûndertitel betsjut "De Grime fan Khan". It ferhaal folget kaptein James T. Kirk en de bemanning fan it Stjerrefloat-romteskip de USS Enterprise as se te meitsjen krije mei de genetysk "ferbettere" supersoldaat Khan Noonien Singh, dy't wraak nimme wol foar syn ferballing troch Kirk nei in planeet dy't ûnbewenber wurden is. Kirk-en-dy moatte sjen foar te kommen dat Khan it gefaarlike terrafoarmingsapparaat Genesis yn 'e hannen kriget.
Star Trek II: The Wrath of Khan wie it twadde diel yn 'e Star Trek-filmrige, dy't basearre wie op 'e tillefyzjesearje mei deselde namme út 'e 1960-er jierren. It wie ek it earste diel fan in trochrinnende, trije films omfetsjende ferhaalline, dy't fierder gie mei Star Trek III: The Search for Spock (1984) en einige mei Star Trek IV: The Voyage Home (1986). Star Trek II: The Wrath of Khan waard troch de filmkritisy oer it algemien mei positive resinsjes ûnthelle en wurdt noch altyd troch in protte filmkenners beskôge as ien fan 'e bêste films út 'e Star Trek-rige. De film wie ek kommersjeel súksesfol yn 'e bioskopen, wat derfoar soarge dat der mear films makke wurde koene nei it teloarstellende resultaat fan it foargeande diel, Star Trek: The Motion Picture.
Plot
Yn it jier 2285 hat admiraal James T. Kirk, in ofsier fan 'e Stjerrefloat fan 'e Feriene Federaasje fan Planeten, it tafersjoch oer in simulatorsesje fan 'e kadetten fan syn freon, de Vulcaanske kaptein Spock. Yn 'e simulaasje fiert luitenant Saavik it befel oer Kirk syn âlde it romteskip, de USS Enterprise. It skip is op in misje om 'e bemanning fan 'e skansearre Kobayashi Maru te rêden, mar wurdt oanfallen troch ferskate Klingon-krusers en rint kritike skea op. It docht bliken dat de simulaasje in no-winsenario is om it mentaal ynkassearringsfermogen fan 'e Stjerrefloatofsieren te testen. Letter jout dokter Leonard McCoy him by Kirk om 'e jierdei fan dy lêste te fieren. As er sjocht dat Kirk wat deprimearre is, advisearret er him om te sjen dat er fannijs it befel oer in romteskip kriget ynstee fan 'e rest fan syn karriêre efter in buro op it haadkertier fan 'e Stjerrefloat yn San Francisco troch te bringen.
Jierren earder hie Kirk Khan en de oare supersoldaten efterlitten op 'e wrâld Ceti Alpha V, nei't se besocht hiene de USS Enterprise te kapen. Neitiid is lykwols de oanbuorjende planeet Ceti Alpha IV ûntploft, wat it oerflak fan Ceti Alpha V ferwoastge en de planeet frijwol ûnbewenber makke hat. Fan gefolgen binne ferskaten fan Khan syn folgelingen, ûnder wa syn frou, omkommen. Khan hat jierren hân om tsjin Kirk te wrokjen, en no is er út op wraak. Hy ymplantearret Chekov en Terrell fia harren ear mei in lânseigen 'iellarve' fan Ceti Alpha V, dy't harren fetber makket om troch him ferstanlik behearske te wurden. Neitiid brûkt er harren om 'e USS Reliant te kapen. As er oan board fan it skip lucht kriget fan it bestean fan Genesisapparaat, liket dat him in treflik wapen ta om syn wraak mei yn 'e praktyk te bringen. Hy fart de USS Reliant nei it romtestasjon Regula I ta, dêr't it apparaat ûntwikkele wurdt troch dr. Carol Marcus, in eardere minneresse fan Kirk, en har soan David.
As de USS Enterprise op in trainingsreis in oprop fan Regula I opfangt, nimt Kirk it befel oer it skip oer. Underweis wurdt de Enterprise lykwols oanfallen troch de Reliant, wêrby't de bôge-oandriuwing defekt rekket en ek op oare manearen slimme skea oan it skip tabrocht wurdt. Khan nimt kontakt op mei Kirk en biedt oan om 'e bemanning fan 'e USS Enterprise te sparjen as Kirk him alle ynformaasje jout dy't betrekking hat op it Genesisapparaat. Ynstee rekt Kirk tiid oant er fan op ôfstân de enerzjyskylden fan 'e Reliant sakje litte kin. By de tsjinoanfal fan 'e Enterprise dy't dêrtroch mooglik wurdt, rekket de Reliant ek slim skansearre, sadat Khan twongen is om him tydlik werom te lûken om reparaasjes te meitsjen.
Underwilens mankepoatet de USS Enterprise nei Regula I ta. As Kirk, McCoy en Saavik oan board geane fan it romtestasjon, treffe se dêr Terrell en Chekov libben oan middenmank de ôfslachte leden fan it wittenskipsteam fan Carol Marcus. Sy en David binne lykwols ûntkommen en Kirk-en-dy ûntdekke dat se harren by it Genesisapparaat beskûl hâlde ûnder it oerflak fan in deunbye planetoïde. Dêr komt Kirk foar it earst oan 'e weet dat er in soan hat. Khan, dy't Terrell en Chekov as spionnen brûkte, ûntdekt ûnderwilens wêr't it Genesisapparaat is. Hy oarderet de beide ofsieren om Kirk te fermoardzjen, mar se biede wjerstân oan dat befel. Terrell bringt ynstee himsels om, wylst Chekov bewusteleas rekket as de iel úteinlik syn lichem ferlit.