cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ulsda
Midsiuwen
De parochy waard nei alle gedachten wijd oan de hillige Lambertus, dy't benammen yn it Bisdom Osnabrück fereare waard. Yn in notysje fan 1504/1505 waard sprutsen fan in Sunt Lambert van den Ulsda. It santjinde iuwske karspelsegel fan Beerta, dat fan Ulsda oernaam waard, toant lykwols in ôfbyld fan Laurentius. Neffens it misboek soe de tsjerke fan Ulsda yn 1280 fanút Wymeer stifte wêze, mar wis is dat net, want Ulsda is nei alle gedachten âlder. De oerbliuwsels fan dowestien dy't yn de tsjerke fan Beerta ferwurke sitte, komme wierskynlik út Ulsda. Nei alle gedachten waard it omlizzende feangebiet yn Beerta, Den Ham en Blijham fanút Ulsda oanmakke. De lju dy't it fean oanmakken, kamen faaks ta tsjinstelling fan de eardere bewenners, út de Fryske buorgoaen, en dat ferklearret wêrom't Ulsda by Reiderlân hearde.
Om't de wetteroerlêst troch wetter fan de Doalert hieltyd grutter waard, waard de parochy yn 1462 gearfoege mei dy fan Beerta. De bylden fan Sint-Lambertus en oare hilligen waarden letter mei it misboek en de segelstimpel nei Beerta brocht. Yn 1504 waarden de oerbliuwende stiennen ferparte: Beerta krige de toer en de ôfbrutsen muorren fan de tsjerke, dêr't de hjoeddeiske tsjerke fan boud wurde koe, Bellingwolde krige de lytse toer.
Yn 1562 kocht de stêd Grins it grutste part fan it eilân, dat Ulsda wurden wie nei de oerstreamings, nei't de hear fan Westerwâlde, Jan fan Arenberch, der oanspraken op makke hie. Ulsda waard yn 1581 tydlik troch de wettergeuzen oermastere. Fjouwer jier lettere waard it eilân oan de drost fan Wedde ferhierd. Der wie yn dy tiid in warbere tichelwurk yn Ulsda oanwêzich.
Der hawwe ek twa stinzen stien yn Ulsda, dêr't ien dy fan Liwert of Wyawert Hayens wie, dy't yn 1391 as haadling fan Beerta neamd waard en yn 1420 as haadling fan Ulsda. Yn de iere njoggentjinde iuw waarden oerbliuwsels fan it fûnemint fan de twadde stins tusken Ulsda en De Bult fûn.
Nije tiid
Ulsda waard yn de santjinde en achttjinde iuw in wichtich knooppunt foar de skipfeart mei fallaten yn Ulsda en De Bult. Dêr waard ek tol heft. Dat late gauris ta rebûlje mei skippers út Pekela.
Tusken 1856 en 1916 wie der yn Ulsda fannijs in tichelwurk dat panmakke.
Seksuele stimulaasje
By lichaamlike stimulaasje troch jinsels giet it ornaris om stimulaasje fan 'e geslachtsdielen, mar by lichaamlike stimulaasje troch fysyk kontakt mei in oare persoan is it ek mooglik dat men al opwûn rekket troch relatyf ûnskuldige oanrekkings, lykas in hân dy't op in boppeskonk lein wurdt, of in tút op 'e lippen of yn 'e nekke. Seksuele stimulaasje kin einigje mei it berikken fan in orgasme, mar it is likegoed mooglik dat de feroarsake opwining meitiid wer ôfsakket sûnder dat der in orgasme berikt is. Yn 'e regel is der foar it berikken fan in orgasme ferlet fan lichaamlike seksuele stimulaasje fan 'e penis (by manlju) of de klitoris (by froulju).
Peter Ernst I fan Mansfeld
thumb|Peter Ernst I thumb|Paleis La Fontaine Peter Ernst I greve fan Mansfeld-Vorderort (Heldrungen, 20 july 1517 – Lúksemboarch, 22 maaie 1604) wie in Súd-Nederlânsk steatsman en befelhawwer. Hy wie lânfâd fan de Nederlannen fan 1592 oant 1594.
Biografy
Mansfeld, de tretjinde soan fan Ernst II fan Mansfeld-Vorderort, wie as jongkeardel yn tsjinst fan keizer Karel V nei de Nederlannen kaam, en yn 1535 beselskippe er de keizer op syn ekspedyske nei Tunis, wêrnei't de keizer him yn 1545 as gûverneur fan Lúksemboarch beneamde.
Yn 1562 sleat Mansfeld him ynearsten oan by it protest fan ûntevreden ealju tsjin it belied fan Filips II, mar nei it fuortgean yn 1564 fan de wichtige biskop fan Mechelen en polityk adviseur Granvelle luts er him skyskoarjend tebek út de opposysje en fersmier er úteinlik it Ferbûn fan de Eallju. Nei de Byldestoarm waard er sels ie fan de wichtichste riejouwers fan lânfâdesse Margareta fan Parma en ûnderskiede er him troch syn berettens.
Under it skrikbewâld fan Alva wie er lykwols it fermoedsoenjen it neist er rekke dêrtroch in bytsje op de eftergrûn. Yn 1575 naam lânfâd Requesens him op yn de Ried fan Steat. Hy waard lykwols fertocht fan sympaty foar de opstannelingen en waard 4 septimber 1576 mei noch oare Riedsleden fêstset oant maart 1577. Dêrnei die er aktyf mei oan de kriichsdieden fan Don Juan en Aleksander Farnese. Doe't Farnese him 1590 tarette op de kampanje nei Frankryk, fertroude hy Mansfeld it feitlik bestjoer ad interim ta. Nei de dea fan Farnese (desimber 1592) waard Mansfeld sels lânfâd en blea er yn tsjinst oant de komst fan aartshartoch Ernst fan Eastenryk (1594). Yn1595 gie er út de polityk en sette him nei wenjen op syn bûtenpleats yn Lúksemboarch dêr't er yn 1604 ek ferstoar.
Doarpstsjerke (De Rottefalle)
De Doarpstsjerke oan de Buorren is in protestanske tsjerke op De Rottefalle, gemeente Smellingerlân. Alhoewol't de tsjerke sûnt 2011 oernommen is troch de Stifting Alde Fryske Tsjerken, bliuwt it gebou beskikber foar de earetsjinst. Dêrnjonken wurde der spesjale tsjinsten lykas brulloften en begrafenissen holden. Tagelyk mei de oerdracht oan de Stichting Alde Fryske Tsjerken krige de eardere herfoarme tsjerke de namme "Doarpstsjerke".
Kommissaris (plysjerang)
Kommissaris (fan it Latynske commissionarius), ek: plysjekommissaris of kommissaris fan plysje, is in (almeast) hege rang yn in plysje-organisaasje. Dy rang komt foar by de plysje fan in grut tal lannen, wêrûnder Nederlân en Belgje. Yn Nederlân is in kommissaris in plysjebeämte dy't lieding jout oan in regionaal korps of immen mei in spesjalisearre, liedingjaande rol binnen de plysje-organisaasje (lykas in beliedsfunksje). In kommissaris is yn Nederlân in rang leger as haadkommissaris en in rang heger as haadynspekteur.
Doarpstsjerke (De Rottefalle)
Beskriuwing
De Doarpstsjerke is in sealtsjerke út de jierren 1724-1725 op in ferhege tsjerkhôf mei in trijesidich koer. Tsjerklik wie De Rottefalle foar dy tiid oriëntearre op De Pein. It jild foar de bou waard foar in grut part troch kollektes yn Fryslân, Grinslân en Amsterdam en omkriten opbrocht. Ek Marije Louise fan Hessen-Kassel, de grytman fan Achtkarspelen en de Steaten droegen by oan de bou. It skip fan de tsjerke hat oan beide siden fjouwer grutte rûnbôgefinsters, wylst ek yn de bûtenste siden fan it koer grutte rûnbôgeramen binne ynbrocht. Oan wachens en de ferrizenis fan Kristus docht de hoanne op de geveltoer tinken. Op it eastlike ein fan it dak fan de tsjerke stiet in hynderke as wynwizer, in ferwizing nei it agraryske ferline fan it doarp. thumb|left|Oargel
Kommissaris (plysjerang)
Yn oare lannen is in kommissaris net altyd fan ferlykbere rang. Yn Angelsaksyske lannen, lykas de Feriene Steaten en it Feriene Keninkryk, stiet in police commissioner bygelyks oan it haad fan 'e hiele plysje-organisaasje (ferlykber mei in Nederlânske haadkommissaris). En yn Dútslân is in Polizeikommissar krekt in rang yn it middenkader, dy't te ferlykjen is mei in Nederlânske ynspekteur fan plysje.
Doarpstsjerke (De Rottefalle)
Ynrjochting
De ynrjochting fan de tsjerke is tige ienfâldich. De preekstoel datearret út de boutiid fan de tsjerke en is makke troch Korneles Meines. De ferheging fan it koer, de tegels oer de flier en de banken stamme fan de restauraasje fan 1968. De kânselbibel is printe yn 1682.
Oargel
It ienmanualige oargel is oarspronklik boud foar de Galiléakapel yn Ljouwert troch L. van Dam. By de bou yn 1865 makke Van Dam gebrûk fan it materjaal fan in âlder oargel út 1857. It ynstrumint ferhûze yn 1924 nei de herfoarme tsjerke fan De Rottefalle en ferfong dêr in harmoanium. It hat sân registers en waard foar it lêst yn 2001 troch Mense Ruiter restaurearre.
Toshiya Fujita
(4 oktober 1971) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Júbilo Iwata, Utrecht, Nagoya Grampus, Roasso Kumamoto en JEF United Chiba. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Copa América 1999, it Confederations Cup 2001 en it Aziatysk kampioenskip 2004.
Ynlânske Salisjaanske talen
De Ynlânske Salisjaanske talen (ek wol stavere as Ynlânke Salishaanske talen) foarmje in taalkloft fan 'e Salisjaanske taalfamylje. Dizze Yndiaanske talen waarden fan oarsprong sprutsen yn it súdeasten fan 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia, it easten fan 'e Amerikaanske steat Washington, de Idaho Panhandle en westlik Montana. De Ynlânske Salisjaanske talen kinne fierder opdield wurde yn twa tûken: de Noardlike Ynlânske Salisjaanske talen en de Súdlike Ynlânske Salisjaanske talen. Yn totaal binne der 7 ûnderskate talen, dy't anno 2018 allegear noch as memmetaal sprutsen wurde, hoewol't ien, it Keur d'Alêne, op útstjerren stiet.
Rensel
thumb|In kaart fan de gemeente Wynskoat mei de Rensel út 1865 De Rensel is in eardere lytse feanrivier yn Grinslân, dêr't de ferdwûne bopperin fan de grins tusken Wynskoat en Westerlee foarme. Dêr waard oarspronklik de Pekel A mei bedoeld.
Yn 1445 waard der foar it earst sprutsen fan de Rensel. Neffens taalkundige Wobbe de Vries is de namme Rensel ôflaat fan it wurd ransil, dat "streamend wetter", mar ek "stilsteand wetter" betsjutte kin. It is nei alle gedachten ôflaat fan it Aldfryske wurd rene (streame) mei it taheaksel -ele (wetterrin).
Ynlânske Salisjaanske talen
Etymology
De Ynlânske Salisjaanske talen foarmje ien fan 'e beide wichtichste tûken fan 'e Salisjaanske taalfamylje. De oare wurdt foarme troch de Kust-Salisjaanske talen, dy't fierder westlik, oan 'e kust fan 'e Stille Oseaan, sprutsen wurde. De earste Yndianen dy't in Salisjaanske taal sprieken en yn kontakt kamen mei blanke ûntdekkingsreizgers en kolonisten, wiene de Plathollen (Flathead) fan westlik Montana. De term 'Salisjaansk', of yn it Ingelsk Salishan of koartwei Salish, is in ferbastering fan it autonym fan 'e Plathollen: Séliš. De oantsjutting 'Ynlânsk' tsjinnet ta ûnderskie fan 'e Kust-Salisjaanske talen.
Sprekkers
Fan 'e 7 Ynlânske Salisjaanske talen dy't as sadanich troch taalkundigen erkend wurde (de sprekkers beskôgje oer it algemien alle dialekten as aparte talen), is anno 2018 noch net ien útstoarn, hoewol't it Keur d'Alêne (Coeur d'Alene) mei noch mar 4 sprekkers noch amper as in libbene taal beskôge wurde kin. Fan 'e oare talen fan 'e groep hawwe it Kolumbia-Moses en it Montana-Salisjaansk minder as 100 sprekkers, wylst de rest sprekkerstallen fan inkele hûnderten hat. De grutste taal yn 'e groep is it Okanagan, mei noch 590 sprekkers.Yn totaal wiene der yn 2014 noch 1.600 sprekkers fan alle Ynlânske Salisjaanske talen mei-inoar. Op in etnyske befolking fan likernôch 35.000 minsken komt dat del op in sprekkerspersintaazje fan 4,6%.
Rensel
It ferlingde fan de Rensel waard letter Pekel A neamd. Yn 1596 waard der in trochbraak yn de rjochting fan de Westerwâldske Aa groeven, dy't ek wol de "Nije Rensel" neamd waard. De âlde rin fan de rivier bewesten Ulsda stie yn de santjinde iuw bekend as Olde Rensel, Heerensloot of Olde Reijder Ae alias Olde Pekel Ae.
De bopperin fan de Rensel waard yn 1636 part fan de Wynskoaterdjip of ek wol de Trekfeart neamd. Yn 1955 waard dat part foar it grutste part tichtsmiten en waard de Wynskoaterdjip ferlein benoarden Hilligerlee.
It lêste stik dat fan de Trekfeart oerbleau beëasten Wynskoat wurdt noch wol Rensel neamd. Dat waard yn 1923 ferbrede, sa't it gaadliker foar in haven wêze koe. Hjoed-de-dei is it ferbûn mei de Aldamtmar en wurdt it benammen foar rekreaasje bedoeld. De Rensel slút ek oan op de ferbrede Wynskoaterdjip en is ûnder behear fan de provinsje Grinslân.
Concordia (De Jouwer)
thumb| It fanfarekorps Concordia is in muzykferiening fan De Jouwer. De feriening bestiet út in A- en in B-korps. Concordia repetearret yn oefensintrum “De Triangel” oan de Vegelinsdyk. De oplieding fan muzikanten wurdt dien troch de Jouster muzykskoalle 'It Toanhûs'.
A en B-orkest
It A-orkest bestiet yn 2018 út ûngefear 65 muzikanten. It korps docht mei oan konkoersen en festivals en komt sûnt ein 2018 út yn de tredde divyzje. Dirigint fan it A-orkest is sûnt 2004 Lieuwe de Jong út Twisk. It B-orkest fan âldere en begjinnende muzikanten waard yn 1988 oprjochte. Ek learlingen fan de muzykskoalle kinne yn dit orkest ûnderfining opdwaan mei ferskillende ynstruminten. Dit korps ûnder lieding fan dirigint Grietje Wuite hat in grut ferskaat oan repertoire.
Skiednis
thumb|It korps yn 1925, ûnder lieding fan Ids J. van Dijk. De foto is nomd op de Slûsdyk, mei op de eftergrûn it gebou 'Irene' dêr't oant 1926 de repetysjes holden waarden. Links is noch in sydmuorre fan it eardere Earmhûs te sjen. Fanfarekorps Concordia waard oprjochte op 31 oktober 1908 as ûnderôfdieling fan de 'Kristlike Jongemannen Feriening'. Inisjatyfnimmer en earste foarsitter wie Greelt Jurjen Beerske. Hy stelde ynstruminten beskikber en stuts jild yn de feriening.
Op 14 augustus 1919 hie de feriening syn earste konkoers yn Appelskea. Der waard fuort in earste priis helle. Sûnt dy tiid waarden in soad serenades brocht mar ek waard spile by parkkonserten, optochten en útfierings. Yn 1936 waard it fanfarekorps omfoarme ta in harmonyferiening. Yn de oarlochsjierren koe net spile of repetearre wurde. Nei 1945 kaam der in eigen drumband. By it 200-jier bestean fan Douwe Egberts yn 1953 joech dat bedriuw nije unifoarmen oan de feriening. It wiene klassike unifoarmen, lykjend op eardere militêre gala-unifoarmen. Mear as tritich jier letter kocht de feriening sels mear eigentiidske unifoarmen. In kompleet âld unifoarm út 1953 is te sjen yn Museum De Jouwer.
Nei in bloeitid kaam begjin santiger jierren in mindere perioade. De koperynstruminten en it slachwurk waarden minder, it findel lei yn in kast en it tal leden rûn safier werom dat it korps troch in tekoart oan muzikanten op non-aktyf steld waard. Yn 1973 waard lykwols in kommitee fan oanrekommandaasje oprjochte dat mei it noch sittende bestjoer wer in korps oprjochte. Concordia joech wer simmerjûnkonserten en op 4 jannewaris waard in nijjierskonsert organisearre. It waard it begjin fan in tradysje. De feriening die wer mei oan konkoersen, festiviteiten en eveneminten.
I Am Legend (film)
I Am Legend is in Amerikaansk-Britske post-apokalyptyske science fiction-horrorfilm út 2007 ûnder rezjy fan Francis Lawrence, mei yn 'e haadrol Will Smith. De titel betsjut "Ik Bin Leginde". De film is basearre op 'e roman mei deselde namme fan Richard Matheson út 1954. It ferhaal giet oer Robert Neville, in firolooch fan it Amerikaanske Leger dy't as iennichste minske yn New York yn libben bliuwt nei't in firus frijwol de hiele wrâldbefolking útrûge hat. I Am Legend lll krige fan 'e filmkritisy oer it algemien positive resinsjes en ûntjoech him yn 'e bioskopen ta in daverjend kommersjeel súkses.
Plot
De briljante wittenskipster Alice Krippin brûkt in genetysk manipulearre fariant fan it mûzelsfirus om kanker te genêzen. It saneamde Krippinfirus hat lykwols ûnfoarsjoene bywurkings, mei as wichtichste de dea fan 90% fan 'e minsken dy't dermei besmet wurde. Op dy wize komme 5,4 miljard fan 'e 6 miljard minsken om. Fan 'e restearjende 10% fan 'e wrâldbefolking blykt 0,2% (12 miljoen minsken) ymmún te wêzen, mar de restearjende 9,8% (588 miljoen) feroarje yn fampiryske, somby-eftige, kannibalistyske albinomutanten dy't 'tsjustersikers' neamd wurde. Dy binne ekstreem gefoelich foar de ultrafiolette strieling yn sinneljocht en sykje dêrom oerdeis tsjustere plakken op, mar nachts komme se foar it ljocht en meitsje se jacht op 'e lju dy't ymmún binne foar it firus.
Trije jier nei't Krippin har wittenskiplike trochbraak oan 'e wrâld bekendmakke hat, libbet luitenant-kolonel Robert Neville, in firolooch fan it it Amerikaanske Leger, in isolearre bestean as de lêste minske yn 'e ruïnes fan 'e New Yorkske borough Manhattan. Hy hat gjin inkeld kontakt mear mei oare ymmune oerlibbenen en ynsafier't er wit, kin er skoan de lêste ûnynfektearre minske op 'e wrâld wêze. Yn flashbacks wurdt dúdlik makke dat syn frou Zoe en jonge dochterke Marley omkommen binne doe't harren helikopter delstoarte middenmank de gaoatyske evakuaasje fan Manhattan foar't de Amerikaanske autoriteiten it eilân yn karantêne stelden troch de brêgen op te blazen. Neville sels bleau efter mei de rest fan it militêr personiel.
Op 'e tûzenste dei fan dat bestean efterfolgje Neville en Sam in hart, dat beskûl siket yn in tsjuster gebou deunby de South Street Seaport. Ta konsternaasje fan Neville dûkt Sam ek it tsjuster yn, dat mei it hert yn 'e kiel folget Neville harren. Nei in lange, ûnhuere syktocht troch it tsjustere gebou fynt er it hart dea en Sam libben werom, mar ûntdekt er ek dat it gebou de skûle fan in kliber tsjustersikers is. Hy en Sam witte te ûntkommen troch út in fertsjustere rút te springen en de efterfolgjende tsjustersikers wurde deade troch it sinneljocht. Om't er in (by rotten) gâns ûnthjittend nij searum foar de behanneling fan it firus ûntwikkele hat, keart Neville de folgjende deis nei itselde gebou werom, dêr't er by de yngong in falstrik mei in strûp set om in tsjustersiker te fangen, en de fâle foarsjocht fan wat fan syn eigen bloed om 'e wêzens te lokjen. In froulike tsjustersiker stapt yn 'e strûp en wurdt fongen; in manlike tsjustersiker besiket Neville oan te fallen, mar wurdt troch it sinneljocht weromdreaun, it gebou yn. Neville nimt de froulike tsjustersiker mei nei it laboratoarium yn 'e kelder fan syn hûs, dêr't er har ynjektearret mei it nije searum, dat lykwols net blykt te wurkjen.
De deis dêrop sjocht Neville "Fred", ien fan 'e paspoppen út 'e fideoteek, foar spoarstasjon Grand Central Terminal stean. Him ôffreegjend oft er gek oan it wurden is, giet er op ûndersyk út, en stapt yn krekt sa'n strûp as dêr't er de deis tefoaren de froulike tsjustersiker mei fongen hat. Wylst er oan in foet omheech skuord wurdt oant er ûnderstboppest hinget, slacht er mei de holle tsjin 'e bestrjitting oan en rekket bewusteleas. As er troch it blaffen fan Sam wer bykomt, giet de sinne al ûnder. Hy snijt himsels los mei syn bûsmês, wêrnei't er in stikmannich meters omleech falt op syn rêch en mei syn rjochterboppeskonk krekt op it limmet fan it mês delkomt, dat dwers troch syn skonk hinne stekt. Ut in oanbuorjende gebou lit deselde manlike tsjustersiker dy't er de deis tefoaren troffen hat, in pear ynfektearre hûnen op him los. Neville en Sam deadzje de tsjustersikerhûnen, mar Sam wurdt dêrby ferskate kearen biten.
Neville wit mei de ferwûne Sam krekt foar tsjuster syn hûs te berikken, dêr't er de hûn ynjektearret mei syn nije searum. As Sam lykwols alle tekens fan ynfeksje sjen lit en him besiket oan te fallen, is er twongen de hûn te smoaren. De oare deis, nei't er Sam begroeven hat, set Neville nei it gebou ta by de South Street Seaport, dêr't er deselde kloft tsjustersikers oanfalt mei de bedoeling om safolle mooglik fan harren mei te nimmen yn 'e dea. As deselde manlike tsjustersiker fan earder lykwols op it punt stiet him om te bringen, wurde it wêzen en syn trewanten fuortjage troch in oare ûnynfektearre oerlibbene, dy't in selsûntbrânende fakkel ûntstekt. De heal bewusteleaze Neville jout it adres fan syn wente troch ear't alles him swart foar de eagen wurdt.
De oare deis wurdt er wekker op syn eigen bank. Syn rêder blykt de Brazyljaanske Anna te wêzen, dy't in jonkje fan acht oant tsien jier by har hat dy't Ethan hjit. Se fertelt Neville dat se syn radio-oprop hearden doe't se troch Maryland reizgen, en dat se juster de hiele dei op him wachte hiene by de South Street Seaport. Anna en Ethan binne ûnderweis nei Bethel, yn Vermont, dêr't heech yn 'e Griene Bergen in koloanje fan oerlibbenen bestean soe om't it firus yn dy kjeld net oerlibje kin. Neville, dy't in protte swierrichheden hat om nei sa'n lange tiid allinnich wer mei oare minsken om te gean, ferwiist de ferhalen oer koloanjes fan oerlibbenen nei it lân fan 'e fabels. As Anne úthâldt dat se har troch God liede lit en dat Dy har ek nei Neville laat hat, is Neville der hielendal klear mei. Hy fertelt har dat er út noch yn net New York ferlitte sil, en hâldt fol dat er "dit" noch tsjinhâlde kin, as er mar de juste genêswize fan it firus fine koe.
As de jûn falt, wurdt Neville syn hûs oanfallen troch in grutte kliber tsjustersikers, dy't oanfierd wurde troch deselde lieder fan earder. It docht bliken dat Anna net wachte hat oant it folslein dei wie foar't se nei Neville syn hûs riden is, mei as gefolch dat de tsjustersikers har folge binne. Neville hat ferskillende ferdigeningsmeganismen om it hûs hinne oanbrocht, mar der binne tefolle tsjustersikers om se allegear tsjin te kearen. As se it hûs ynkringe, sykje Neville, Anna en Ethan beskûl efter in wand fan feilichheidsglês yn it laboratoarium yn 'e kelder. Dêr komme se ta de ûntdekking dat Neville syn lêste test dochs súksesfol wie, en allinne mear tiid nedich hie om ta wurking te kommen. Wylst de lieder fan 'e tsjustersikers himsels kear op kear tsjin 'e glêzen wand oan smyt om dy te brekken, nimt Neville bloed ôf fan 'e frou dy't er genêzen hat, en jout dat yn in reägearbuis oan Anna, foar't er har en Ethan opslút yn in âlde koalegong efteryn de kelder. Dêrop pakt er in hângranaat, en as de tsjustersiker einlings en te'n lêsten troch de glêswand hinne brekt, lit er dy ôfgean, wêrmei't er sawol de tsjustersikers as himsels deadet, mar it genêsmiddel beskermet.
De oare moarns komme Anna en Ethan te foarskyn en sette ôf nei Vermont, dêr't se te Bethel yndie in koloanje fan oerlibbenen oantreffe. Se wurde ferwolkomme troch de bewenners, oan wa't Anna it genêsmiddel oerdraacht. Yn in voice-over fertelt se hoe't Neville syn krewearjen en selsopoffering om 'e minskheid te rêden úteinlik in leginde waard dêr't men ynspiraasje út putte kin.
Alternative ein yn 'e director's cut-ferzje
De director's cut-ferzje fan 'e film hat in alternative ein:
By it ynslaan fan 'e glêswand yn it laboratoarium makket de lieder fan 'e tsjustersikers mei de hannen de foarm fan in flinter. Neville beseft dat er dêrmei ferwiist nei de tatoeaazje fan in flinter yn 'e nekke fan 'e froulike tsjustersiker dy't er genêzen hat, en dat it de tsjustersiker derom te dwaan is syn libbenspartner werom te krijen. As Neville him dêrop de froulike tsjustersiker weromjout, sjogge hy en de lieder fan 'e tsjustersikers inoar djip yn 'e eagen. Neville biedt syn ûntskuldigings oan nei't er in trien oer it wang fan 'e tsjustersiker rôljen sjocht. De tsjustersiker lit yn him omgean om Neville te deadzjen, mar kiest der ynstee foar om mei syn partner en syn folgelingen ôf te setten. Nei't se fuortgien binne, eaget in skokte Neville de foto's oer fan alle tsjustersikers dy't troch de jierren hinne by syn proeven om it libben kommen binne, en toant er berou foar syn herteleaze eksperiminten op 'e wêzens.
De oare moarns lit Neville syn ûndersyk efter en set as in feroare man mei Anna en Ethan ôf nei Vermont om dêr nei in koloanje fan oerlibbenen te sykjen. Wylst se oer in brêge ride, hâldt Anna yn in voice-over in hoopfolle monolooch, dy't einiget mei de útspraak "Do bist net allinne."
Produksje
I Am Legend wie de trêde filmadaptaasje fan 'e roman I Am Legend, út 1954, fan Richard Matheson, nei The Last Man on Earth (1964) en The Omega Man (1971). Filmstudio Warner Bros. sette yn 1994 útein mei de preproduksje fan 'e film, en troch de tiid hinne wiene der ferskate regisseurs en akteurs mei it projekt ferbûn. Sa waarden Tom Cruise, Michael Douglas en Mel Gibson yn omtinken nommen as haadrolspilers, mar yn juny 1997 waard datoangeande in kontrakt ôfsletten mei Arnold Schwarzenegger, wylst Ridley Scott de rezjy op him nimme soe. Budgetêre noed by de studio omreden fan 'e kant dy't Scott mei de film út woe, soarge foar opûnthâld en úteinlik foar it op 'e non rinnen fan it projekt.
Yn augustus 1998 waard Rob Bowman as regisseur oan 'e film ferbûn, dy't nei't it skynt Nicholas Cage foar de haadrol hawwe woe, mar dat rûn ek op neat út. Pas yn maart 2002, doe't de studio regisseur Michael Bay yn 'e earm naam om 'e film te meitsjen mei Will Smith yn 'e haadrol, liek der feart yn it projekt te kommen. Op 'e nij mislearre it lykwols, diskear om't it Alan F. Horn, de algemien direkteur fan Warner Bros., net oanstie. Yn septimber 2005 tekene Francis Lawrence in kontrakt om 'e film dan úteinlik dochs te meitsjen, op 'e nij mei Smith yn 'e haadrol. Lawrence wurke op basis fan in senario wêrfan't de oarspronklike ferzje skreaun wie troch Mark Protosevich, en dêr't neitiid ferskate oare senarioskriuwers oer gear west hiene. De úteinlike ferzje waard nochris oereide troch Akiva Goldsman. De wichtichste bydrage fan dy lêste wie it ferhúzjen fan it hiele ferhaal fan Los Angeles nei New York, mei't de leechheid yn dy stêd mear opfalle soe.
Foar I Am Legend wie in budget beskikber fan mar leafst $150 miljoen. De lieding oer it projekt wie yn 'e hannen fan produsinten James Lassiter, David Heyman, Neal H. Moritz en Goldsman sels, foar de studio's Villiage Roadshow Pictures, Weed Road Pictures, Overbrook Entertainment, Original Film, 3 Arts Entertainment en it Britske Heyday Films. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Andrew Lesnie, en de filmmuzyk waard fersoarge troch James Newton Howard. De opnamen begûnen op 23 septimber 2006 en duorren oant begjin novimber fan dat jier. De flashbacksêne mei de helikopter by de Brooklynbrêge koste $5 miljoen om te meitsjen.
Distribúsje
De distribúsje fan I Am Legend waard fersoarge troch Warner Bros. De film gie op 14 desimber 2007 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. De soundtrack waard op 15 jannewaris yn 'e foarm fan in muzykalbum útbrocht troch platemaatskippij Varèse Sarabande. Op 18 maart 2008 kaam I Am Legend út op dvd yn twa ûnderskate edysjes: in bioskoopferzje op ien skiif en in spesjale edysje fan twa skiven mei deselde bonusfeatures dy't ek by de bioskoopferzje sieten, mar mei dêropta noch mear bykommend spul, en boppedat in alternative, director's cut-ein fan 'e film (sjoch hjirre foar beskriuwing). Op 8 april 2008 kaam de film ek út op blu-ray.
Untfangst
De krityk dy't I Am Legend krige, hie benammen te krijen mei de plakken dêr't de film ôfwykt fan it ferhaal fan 'e roman út 1954. Fral it spesifyk kristlike tema dat de film troch de wurden fan Anna meijûn is, skeat guon waarnimmers yn it ferkearde kielsgat. De marxistyske filosoof Slavoj Žižek wie fan miening dat I Am Legend "de meast regressive filmadaptaasje fan 'e roman" wie, dy't sels ein in progressyf, multykultureel boadskip hie. Yn 'e roman groeit Neville út ta in leginde foar de nije beskaving fan tsjustersikers, krekt sa't fampieren in leginde foar minsken foarmen, en wurdt úteinlik troch harren fermoarde. Yn 'e film wurdt lykwols in genêsmiddel foar it firus ûntdutsen om dêrnei troch in oerlibbene troch in die fan wat sy sels ûnderfynt as "godlike tuskenkomst" oan oare oerlibbenen oerdroegen te wurden. Neffens Žižek giet de film dêrmei folslein foarby oan it boadskip fan 'e roman en "kiest iepentlik foar religieus fûnemintalisme".
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie I Am Legend in boppegemiddeld goedkarringspersintaazje fan 68%, basearre op 215 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] oerwint it obstakel fan twifelige special effects en slagget fierhinne omreden fan it hypnotisearjende optreden fan Will Smith." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle I Am Legend in goedkarringspersintaazje fan 65%, basearre op 37 resinsjes.
Opbringst
I Am Legend brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $256,4 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $328,9 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $585,3 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $150 miljoen betsjut dat in winst fan $435,3 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie I Am Legend de op seis nei meast opbringende film fan 2007. Yn 2008 waarden boppedat fan 'e film noch 7,04 miljoen dvd's ferkocht foar yn totaal $126,2 miljoen, wêrmei't it de op fiif nei bêst ferkeapjende dvd fan dat jier wie. Produsint Warner Bros. wie nei't it skynt lykwols "in bytsje teloarsteld" oer de prestaasje fan I Am Legend op 'e dvd-merk.
Prizen
I Am Legend waard nominearre foar ferskate prizen, wêrûnder de Screen Actors Guild Award foar bêste groep stuntlju en de Satellite Award foar bêste lûd. Haadrolspiler Will Smith wûn foar syn aktearjen de Saturn Award foar bêste akteur en teffens de MTV Movie Award foar bêste manlike aktearprestaasje.
Atsuhiro Miura
(24 july 1974) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Yokohama Flügels, Yokohama F. Marinos, Tokyo Verdy, Vissel Kobe en Yokohama FC. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Copa América 1999, it Olympyske Simmerspullen 2000, it Aziatysk kampioenskip 2000, it Aziatysk kampioenskip 2004, it Confederations Cup 2001 en it Confederations Cup 2005.
Scarborough (Feriene Keninkryk)
Scarborough (Nederlânsk, âldfrinzich: Scharenburg) is in plak yn it bestjoerlik gebiet (borough) Scarborough, in het Ingelske greefskip Noard-Yorkshire. It plak oan de Noardsee hat sa'n 61.000 ynwenners.
It stedsje hat fiskferwurkjende- en tsjinsferlienen bedriuwen, mei in waaksende digitale en kreätive ekonomy, en is fanâlds ek in toeristyske bestemming. Ynwenners fan de stêd wurde Scarborians neamd.
Ut de skiednis
De stêd waard yn 966 as Skarðaborg troch de Wytsingen stichte, mar waard rillegau troch Angelsaksyske stammen oermastere en yn de brân stutsen.
Kening Hindrik II fan Ingelân liet dêr it Kastiel fan Scarborough sette en joech de stêd yn 1155 merkerjochten en yn 1163 it rjocht op in boargemaster.
Stoarn yn Scarborough
1000px|alt=Panorama of South Bay|Scarborough út it suden wei sjoen
Rheingauer Dom
De Hillich Krústsjerke (Dútsk: Heilig Kreuzkirche) is in roomsk-katolike parochytsjerke yn Geisenheim yn de Dútske dielsteat Hessen. De tsjerke stiet faaks noch mear bekend as de Rheingauer Dom fanwegen it oansjen fan it gebou; de funksje fan biskopstsjerke hat de dom lykwols nea hân.
Skiednis
De letgoatyske halletsjerke waard yn de jierren 1510-1518 boud en ferfong in âldere romaanske tsjerke dy't foar it earst yn 1146 neamd waard. Nei't yn 1829 de brekfallige oarspronklike romaanske tuorren ôfbrutsen waarden levere de út Geisenheim ôfkomstige boumaster Philipp Hoffmann it ûntwerp foar de neogoatyske ferbouwing yn de jierren 1834-1838. Njonken de nijbou fan de mear as 46 meter hege tuorren waarden ek de ferwulften fan it skip fernijd.
Ynrjochting
Ut it letgoatyske tiidrek datearje de netferwulften fan it koer. Ek it saneamde Trijekeningenalter yn it súdlike sydskip stamt út dat tiidrek. It rike heechalter waard yn 1886 makke. Yn it noardlike sydskip stiet it Marije-alter.
Klokken
De tsjerke hat fjouwer klokken, wêrfan trije histoaryske klokken en ien moderne.
Formule 1 yn 2002
It Formule 1-seizoen 2002 wie it 56ste Formule 1-seizoen. De "Formule 1", offisjieel it "FIA Formula One World Championship", is de heechste klasse yn de autosport, sa is bepaald troch de Fédération Internationale de l'Automobile (FIA).
Michael Schumacher wie by de start fan it seizoen de ferdigenjend wrâldkampioen by de koereurs, syn team Ferrari de regearjend wrâldkampioen by de konstrukteurs.
Michael Schumacher wie it folsleine seizoen te sterk foar de konkurrinsje. Syn team Ferrari gie fanôf de Grutte Priis fan San Marino 2002 rjochting it kampioenskip.
Klassemint by de koereurs
De top 6 klassearre auto's krije punten:
Opmerkingen:
† — Koereur hat de finish net helle yn de GP, maar hat wol 90% fan de race-ôfstân ôflein, wêrtroch't er as klassearre notearre stiet.
Klassemint by de konstrukteurs
Opmerkingen:
† — Koereur hat de finish net helle yn de GP, maar hat wol 90% fan de race-ôfstân ôflein, wêrtroch't er as klassearre notearre stiet.
Grutte Tsjerke (Follenhove)
De Grutte- of Nikolaastsjerke is ien fan de twa midsiuwske tsjerken fan Follenhove yn de provinsje Oerisel. De tsjerke is in twaskippige halletsjerke en waard tsjin it ein fan de 15e iuw foltôge. Oan de eastlike kant stiet de wat jongere klokketoer, frijsteand fan de tsjerke, mar fêstboud oan it eardere stedhûs.
De tsjerke wurdt brûkt troch de herfoarme PKN-gemeente fan Follenhove.
Skiednis en beskriuwing
De tsjerke stiet op it plak fan in âldere sealtsjerke, dy't letter sydskippen krige. De hjoeddeiske tsjerke hat twa skippen fan deselde grutte, foar in parochytsjerke in nochal frjemde opset.
De likernôch 45 meter lang en 10 meter brede skippen wurde yn de tsjerke fan inoar skieden troch slanke pylders, dy't in tonfoarmich houten netferwulft drage. It âldste diel fan de tsjerke wurdt foarme troch de eastlike koer fan it noardlike skip, dat út de 14e iuw stamt. Tusken de twa skippen stiet oan de eastlike kant in achtkante treptoer en in útbou foar de sakristy, dy't in stiennen ferwulft aht. De westlike kant en de súdlike kant fan it noardlike skip hawwe in portaal.
Nei de herfoarming fan 1580 waarden de alters ôfbrutsen en de stiennen brûkt as grêfsarken. It alterblêd waard by de restauraasje fan de tsjerke yn 1968-1977 brûkt foar it meitsjen fan in Nachtmielstafel. De sarken lizze tsjintwurdich op it hege koer, mar komme foar in diel út de reste fan de tsjerke. Yn de Frânske tiid binne de measte sarken fernield, mar ien sark bleau yntakt en stiet tsjintwurdich oan de suder muorre fan it lege koer. Neffens de oerlevering soe de sark net fernield wêze om't de sark noch op 'e tiid omkeard waard.
Yn de klokketoer hingje noch twa klokken dy't yn 1511 getten binne troch Geart fan Wou.
Oargels
It haadoargel yn it noarder skip waard oarspronklik yn 1687 as twamanualich ynstrumint troch Apollonius Bosch boud. It ynstrumint waard yn 1720 reparearre en feroare troch Frans Casper Schnitger. J. van Loo foege yn 1860 in frij pedaal ta en by dy gelegenheid waarden ek de oargellûken ferwidere. By de lêste restauraasje yn de jierren 1970 troch de bruorren Van Vulpen waard útgien fan de steat út 1720. It oargel hat 25 registers ferdield oer haadwurk, rêchwurk en pedaal.
Mole Lake (Wiskonsin)
Mole Lake is in gemeentefrij doarp (unincorporated community) en teffens in census-designated place yn it noardeasten fan 'e Amerikaanske steat Wiskonsin. It heart ta de gemeente (town) Nashville en de county Forest County. Mole Lake leit oan 'e snelwei Wisconsin Highway 55 en makket foar it grutste part diel út fan it Mole Lake Yndianereservaat fan 'e federaal erkende Sokaogon Tsjippewa Mienskip.
Etymology
De Sokaogon Tsjippewa Mienskip stie foarhinne bekend as de Mole Lake Troep fan Boppemarder Tsjippewa, en dêr is it doarp Mole Lake nei ferneamd. De moderne stamme-organisaasje sels komt fuort út 'e Mole Lake-troep fan 'e Boppemarder Tsjippewa, dy't de oarspronklike bewenners fan 'e krite foarmje. Dy wiene wer ferneamd nei de deunby leine Mole-mar of Mole Lake, dat letterlik "mollemar" betsjut.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2010 hie Mole Lake doe in befolking fan 435 minsken. Mei in oerflak fan 10,8 km² bedroech de befolkingstichtens 40,3 minsken de km². Fierders bestie yn 2010 81% fan 'e befolking út Yndianen en 19% út blanken. De Yndianen binne frijwol allegear etnyske Odjibwe (Ojibwe), ek wol Tsjippewa (Chippewa) neamd, in Algonkwynsk folk dat yn it gebiet fan 'e Grutte Marren sawol yn 'e Feriene Steaten as yn Kanada libbet.
Foarsjennings en attraksjes
It haadkertier fan 'e federaal erkende Sokaogon Tsjippewa Mienskip is yn Mole Lake fêstige, en datselde jildt foar it kasino fan 'e stamme, it Mole Lake Casino and Bingo. Teffens stiet der in tinkteken foar de Slach by Mole Lake, dy't yn 1806 útfochten waard tusken de Odjibwe en de Dakota. Fierders is der in tankstasjon mei in lytse supermerk. Ta einbeslút stiet yn Mole Lake ek it Dinesen Log House, ien fan 'e âldste blokhutten fan Wiskonsin. Dy is yn 2005 opnommen yn it Amerikaanske Nasjonaal Register fan Histoaryske Plakken en waard nei in yngeande renovaasje yn 2010 wer foar it publyk te besichtigjen. De blokhutte waard yn 'e 1870-er jierren boud troch de Deenske aventoersman Wilhelm Dinesen, de heit fan 'e ferneamde skriuwster Karen Blixen.
Klimaat
Mole Lake hat in lânklimaat, mei waarme simmers en kâlde, snieïge winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 25,6 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat –6,3 °C (nachts –18 °C). Mole Lake kriget jiers trochinoar 802 mm delslach.
Wigbert fan Rathmelsigi
thumb|De hillige Wigbert ôfbyld yn St. Marien Burlo mei druven en wynfet Wigbert fan Rathmelsigi (Keninkryk Wesseks, om 675 hinne - 13 augustus, 747) wie in Angelsaksysk benediktynske mûnts dy't om it jier 700 hinne missywurk die yn de Fryske lannen. Syn missywurk op oansten fan de Ierske abt Egbert fan Rathmelsigi yn de tiid fan de Frysk-Frankyske oarloggen die net in soad fertuten. Letter hat hy op ferskate plakken yn Dútslân missywurk dien en wie de earste abt fan it Benediktinekleaster yn Fritzlar. Wigbert fan Rathmelsigi wurke gear mei ûnder oaren Willibrord en Bonifatius dy't mear súkses hiene.
Wigbert wie in Ingelskman fan aadlik komôf, dy't it kleasterlibben omearme. Der is ornearre dat Wigbert in muonts fan Glastonbury wie, mar Klemens Löffler achtet dat ûnwierskynlik.
Greve Dracula
Greve Dracula (yn it Ingelsk Count Dracula) is it titelpersonaazje fan 'e horrorroman Dracula, fan 'e Ierske skriuwer Bram Stoker, út 1897. Hy wurdt yn it boek foarsteld as in ealman út Transsylvaanje, dy't in machtich, kweadaardich en iuwenâld fampier is. Benammen troch de populariteit fan it grutte tal films dat op basis fan Stoker syn roman makke is, krige greve Dracula neitiid in wol suver legindaryske status. Hy kin beskôge wurde as de basis foar it moderne byld fan 'e fampier, mar yn it oarspronklike boek waard er ek beskreaun as in wearwolf. Yn Dracula wurdt fierders suggerearre dat greve Dracula eins de fyftjinde-iuwske foarst fan Walachije Vlad de Speetser is, en beskate aspekten fan it fiktive personaazje lykje troch Stoker yndie oan dy histoaryske persoan ûntliend te wêzen. It uterlik fan greve Dracula basearre de auteur fierhinne op dat fan 'e Ingelske akteur sir Henry Irving, mei wa't er beropsmjittich gearwurke hie.
Namme
De namme Dracula is de Slavyske foarm fan it Roemeenske patronym Drăculea, dat droegen waard troch de neiteam fan Vlad II, dy't fan 1436 oant 1442 en jitris fan 1443 oant 1447 foarst fan Walachije wie. (Walachije is rûchwei it súdlike part fan it hjoeddeistige Roemeenje, mei Boekarest as sintrum.) Vlad II naam de bynamme Dracul oan nei't er yn 1431 opnommen wie yn 'e Oarder fan 'e Draak, in ridderoarder stifte troch Sigismund fan Lúksemboarch, de kening fan Hongarije, mei as doel om it kristendom te beskermjen en de opmars fan 'e (islamityske) Osmaanske Turken op 'e Balkan tsjin te kearen. Dracul is Roemeensk foar "de Draak" (fan drac, "draak" + -ul, "de"). It kin ek "de duvel" betsjutte, benammen yn it hjoeddeistige Roemeensk. Drăculea wie in namme dy't droegen waard troch Vlad III (better bekend as Vlad de Speetser), de soan fan Vlad Dracul, en it betsjut "soan fan Dracul" of "soan fan de draak".
Stokers Dracula
De etnyske eftergrûn fan greve Dracula is ûndúdlik. Yn Stoker syn roman hâldt er sels út dat er in lid is fan 'e Seeklers (Székely), in etnysk Hongaarske folksgroep yn Transsylvaanje dy't neffens harren eigen mûnlinge oerlevering ôfstamje soe fan 'e Hunnen. Sels seit Dracula dat er persoanlik ôfstammet fan Attila de Hun. Mei syn Roemeensktalige namme, en yn acht nommen dat Hongaren en Roemenen yn it echt histoaryske fijannen binne, liket dat dreech fol te hâlden. Boppedat seit greve Dracula yn haadstik 3, side 19 (oarspr. edysje) fan Stoker syn boek: "Wa wie it as it net ien fan myn eigen ras wie dy't as woiwode de Donau oerstiek en de Turk op syn eigen grûn fersloech? Dat wie pas in echte Dracula! En ûnk wie it dat syn eigen ûnweardige broer, nei't er fallen wie, syn folk oan 'e Turk ferkocht en de skande fan slavernij oer harren brocht!" Dy passaazje giet ûntsjinsislik oer Vlad de Speetser, in fyftjinde-iuwske foarst fan it Foarstedom Walachije. Fierderop yn it boek, yn haadstik 18, side 145, stelt Dracula syn aartsfijân, de fampierejager Abraham van Helsing, fêst: "Hy moat yndie dy woiwode Dracula west hawwe dy't syn reputaasje wûn [yn 'e striid] tsjin 'e Turk, oarekant de grutte rivier, fuort oan 'e grins fan Turkijelân." As Dracula yndie in ûndeade Vlad de Speetser wêze moat, dan is er sûnder mis in etnyske Roemeen en gjin Hongaar.
It libben fan greve Dracula foarôfgeande oan syn fampier-wurden, bliuwt fierders obskuer yn Stoker syn roman, mar wol wurdt fernijd: "hy wie by syn libben in geweldich man. Soldaat, steatsman en algemist. Dat lêste fertsjintwurdige de heechste ûntjouwing fan 'e wittenskiplike kennis yn syn tiid. Hy hie in machtich ferstân, in leardheid dy't syn wjergea net koe, en in hert dat fan gjin eangst of berou wist." Greve Dracula soe swarte magy studearre hawwe oan in akademy yn 'e bergen boppe de stêd Sibiu (foarhinne Hermannstadt). Hy late syn folk yn 'e oarloch tsjin 'e Osmaanske Turken. Nei syn dea waard er begroeven yn 'e kapel fan syn kastiel, mar hy kearde as fampier út 'e dea werom en fierde út it kastiel wei iuwenlang in wier skrikbewâld oer de omlizzende kriten, yn 'e mande mei de 'trije susters', in trio tsjeppe fampieressen (dat yn lettere wurken bekend komme soe te stean as de 'breiden fan Dracula', ek al bleau yn 'e oarspronklike roman de eigentlike relaasje tusken harren en de greve ûndúdlik). Behalven de susters hat greve Dracula ek gedoente mei in groep etnyske Slowaken en mei de Sigeuners fan Transsylvaanje, dy't him trou binne en as tsjinners en beskermers fungearje.
Yn 'e roman Dracula besiket de greve út Transsylvaanje (dat op dat stuit noch ta Eastenryk-Hongarije heart) nei Ingelân te emigrearjen. Hy hopet dêr nij bloed te finen en syn ûndeade flok te fersprieden, mar dat wurdt tsjinkeard troch in lyts groepke heldhaftige Ingelsen ûnder lieding fan 'e Nederlânske perfester Abraham van Helsing, dy't de striid mei him en syn trewanten oan geane. Yn 'e iere haadstikken fan Stoker syn boek nimt Dracula in masker fan hoflikheid oan, mar fierderop yn it boek ûntstekt er gauris yn razernij as syn plannen dwerseide wurde. Hoewol't er yn lettere wurken gauris foarsteld wurdt as ien dy't min Ingelsk sprekt of in swier aksint hat, spesifisearret de oarspronklike roman dat syn Ingelsk treflik is en allinnich de tonearring wat ôfwykt fan 'e noarm.
Wat it uterlik fan greve Dracula oanbelanget, jout Stoker gjin lyklûdich byld, al kin dat ek lizze oan it feit dat Dracula in briefroman is, wêryn't de lêzer de foarfallen belibbet troch in rige tsjûgeferslaggen fan oare personaazjes. Sa omskriuwt Jonathan Harker Dracula oan it begjin fan boek as in meagere, wreed útsjende en tige bleke âldman mei in lange wite snor, puntearen en skerpe tosken, mar geandewei it boek wurdt er as hieltyd jonger beskreaun. Yn haadstik 11 dichtet in dieretúnoppasser Dracula in kromme noas en in puntburdsje ta mei in grize streek deryn. Hy klaait him folslein yn it swart en hat hier op 'e hânpalmen (mooglik in ferwizing nei syn fermogens as wearwolf). As er lulk wurdt, brekt syn wiere, bisteftich aard troch de hoflike fasade fan 'e ealman hinne, en wurde syn blauwe eagen ynienen flamjend read fan kleur. Nei't Harker him mei in skeppe te liif giet, draacht Dracula de rest fan it boek in groede op 'e foarholle dêr't Harker him rekke hat.
Krêften
Yn 'e roman fan Bram Stoker hat greve Dracula in soad ferskillende boppenatuerlike fermogens, dy't er bemachtige hawwe soe troch stúdzje fan swarte magy en syn omgong mei de duvel. Sa hat er boppeminsklike lichemskrêft (dy't neffens Van Helsing ekwifalint is oan dy fan wol tweintich 'gewoane' sterke manlju). Hy smyt gjin skaad en hat gjin refleksje yn spegels. Hy is fierhinne ymmún foar oanfallen mei konvinsjoneel wapenreau (in seeman stekt him yn 'e rêch mei in mês, mar it wapen giet troch syn lichem as is it lucht). Hy kin yn beskate mjitte de swiertekrêft negearje, sadat er fertikale oerflakken maklik beklimme kin. Ek hat er fermogens ta hypnoaze, telepaty en it opkringen fan yllúzjes, en kin er yn syn domein it waar manipulearje.
"Binnen grinzen" (skriuwt Stoker) kin Dracula ek gebrûk meitsje fan teleportaasje. Fierders kin er bisten lykas rotten, ûlen, flearmûzen, motflinters, foksen en wolven syn wil oplizze, al is dat fermogen net absolút. Sels kin er de foarm oannimme fan in flearmûs, in wolf, in grutte hûn of fan mist of dize. Yn dy lêste foarm kin er troch de lytse gatsjes en naadsjes earne binnengean. As de moanne skynt, kin er as elemintêr stof op 'e moannestrielen reizgje.
Breugemans-iik
thumb|right|De Breugemans-iik thumb|right|Post yn 'e brievebus fan de iik De breugemans-iik is de iennichste beam op 'e hiele wrâld mei in eigen postadres. Hy stiet yn de Dodauer Bosk by Eutin yn Sleeswyk-Holstein en is mear as 500 jier âld. Nei de komst fan de postkoaden waard it folsleine adres: Bräutigamseiche, Dodauer Forst, 23701 Eutin. De iik brocht fier foar it ynternet minsken dy't graach trouwe woene, oer in 'deade brievebus' mei-inoar yn kontakt. Dy deade brievebus wurdt noch altiten brûkt troch minsken fan oer de hiele wrâld. En guon toeristen kinne har net bedimje en lêze wat der skreaun waard, wat somtiden wer laat ta nije kontakten. ''
Greve Dracula
Krêften
As fampier is Dracula ûndea en ûnstjerlik, en moat er himsels fiede troch it bloed fan syn slachtoffers te drinken. Dêrfoar byt er harren yn 'e hals mei syn lange hoektosken en sûcht harren dan it bloed út it lichem. Troch dat te dwaan ferjonget Dracula himsels, en sûnder bloeddrinken kin er net oerlibje. Syn favorite slachtoffers binne tsjeppe jonge froulju. De slachtoffers dy't stjerre, wurde sels ek as fampieren wekker út 'e dea. As Dracula syn slachtoffers net daliks deadet, mar ynstee syn eigen bloed opfuorret, ûntstiet der in mystike bân tusken harren, dy't derfoar soarget dat Dracula syn slachtoffer en har om-en-by yn 'e rekken hâlde kin (mar dy't, sa't er yn it boek ta syn skea ûntdekt, ek tsjin him brûkt wurde kin). Van Helsing omskriuwt it oanmeitsjen fan sa'n mystike bân as "de bloeddoop fan in fampier". Dracula oefenet ek macht út oer lju dy't sljochtsinnich binne, nettsjinsteande it feit dat er dy nea biten hat.
Makoto Tanaka
(8 augustus 1975) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Júbilo Iwata en Avispa Fukuoka. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1996, it Aziatysk kampioenskip 2004 en it Confederations Cup 2005.
Greve Dracula
Swakten
Hoewol't greve Dracula him wol by dei op 'en paad bejaan kin, is er dan folle minder machtich, en kin er bygelyks net fan foarm feroarje. Sinneljocht is net deadlik foar him, hoewol't it him slim yn syn fermogens beheint. Streamend wetter kin er net oerhinne gean, yn gjin inkele foarm. Dêrom kin er as flearmûs net oer in rivier fleane, en moat er yn 'e haven troch oaren fan en oan board droegen wurde. Hy kin in wente inkeld binnengean as er dêrta útnûge is, mar as er ienris sa'n útnûging krigen hat, kin er dêrnei gean en komme sa't er wol. Syn langst nei it drinken fan bloed is wat dat er net ûnderdrukke kin, en sadree't er bloed sjocht, rekket er alle selsbehearsking kwyt. Dingen dêr't er út noch yn net oer kin, binne knyflok en hillige symboalen (lykas krusifiksen, wijwetter en hostys).