cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ksenofon
Fjildtocht fan de Tsientûzen
Uteinlik metten de legers fan Syrus en Artakserkses inoar yn 'e Slach by Kûnaksa, yn Mesopotaamje, yn it hert fan it Perzyske Ryk. Hoewol't de Tsientûzen troch harren effektivere taktiken stân holden tsjin it folle gruttere leger fan 'e kening, waarden Syrus syn Perzyske troepen útinoar slein en kaam de rebelske prins sels op it slachfjild om. De Griken namen dêrop in definsive posysje yn en rekken besingele troch it ûnbidige Perzyske leger. De Perzen nûgen de Grykske oanfierders út foar ûnderhannelings oer harren ôftocht nei de kust, mar it bliek in mûklaach te wêzen, en Kleärchus, de fjouwer oare generaals en ferskate oare ofsieren waarden ferriedlik troch de Perzen fermoarde.
It wie de bedoeling fan 'e Perzen en twing de Griken om harsels oer te jaan (sadat se as slaven ferkocht wurde koene) of oars om se alhielendal út te rûgjen. De Tsientûzen lieten har lykwols net út it fjild slaan; se keazen nije generaals, wêrûnder Ksenofon, en fochten harsels in paad nei it noarden ta troch de Delling fan de Tigris en eastlik Anatoalje, dêrby hjitfolge troch Perzyske troepen. Hja fersloegen ferskate Perzyske en Medyske legers dy't har de pas besochten ôf te snijen en wisten nei in helske tocht úteinlik Trapezus, oan 'e kust fan 'e Swarte See (it hjoeddeiske Trabzon yn eastlik Turkije) te berikken. Fan 'e Tsientûzen wiene tsjin dy tiid likernôch seistûzen oer. Dêrwei sylden se by de kust lâns nei Chrysopolis (no Üsküdar), dêr't se Seutes II holpen om kening fan Traasje te wurden, wêrnei't se rekrutearre waarden troch de Spartaanske generaal Timbron, dy't yn westlik Anatoalje oarloch fierde tsjin 'e Perzyske satrapen Tissifernes en Farnabazus, om 'e dea fan Kleärchus te wreekjen.
Ballingskip yn Sparta
De Cyropedia (letterlik: "it Underrjocht fan Syrus") is in beskriuwing en skiednis fan it Perzyske Ryk, dy't yn 'e regel sjoen wurdt as in fehikel dat Ksenofon brûkte om syn eigen politike en morele filosofy op 't aljemint te bringen. Wat Ksenofon yn dit wurk oer Syrus de Grutte seit, wurdt sadwaande ornaris as minderweardich beskôge oan Herodotus syn beskriuwing fan de man yn syn Histoarjes. Lykwols binne der gefallen dêr't Ksenofon syn bewearings oer Syrus ûnderstipe wurde troch bewiismateriaal út Perzyske of oare Mesopotamyske boarnen, wylst dat by Herodotus net sa is. Om ien foarbyld te jaan: Herodotus wol hawwe dat Syrus as oanfierder fan 'e Perzen in opstân late tsjin syn pake oan memmekant, de Medyske kening Astyages. Dêrby fersloech er dyselde, mar hold er him yn libben oan syn hof, wylst de Meden troch de Perzen ta slaaf makke waarden. Dat soe neffens Herodotus yn 559 f.Kr. bard wêze, 20 jier foàr de Perzyske ferovering fan Babylon.
Yn 'e Cyropedia fertelt Ksenofon lykwols dat Astyages stoar en opfolge waard troch syn soan Syaksares II, in omke fan Syrus. Neffens him wiene de Perzen (ûnder Syrus) noch lang fazallen fan 'e Meden, sels noch doe't se harren oarloch tsjin 'e Babyloaniërs al begûn wiene. Hoewol't de moderne skiedkunde dit net foar wier oannimme wol, fermeldt de Babyloanyske kening Nabonidus op 'e Pylder fan Harran yn in tekst dy't datearret fan 542-540 f.Kr. as syn fijannen de Egyptners, de Meden en de Arabieren. It is ûnoannimlik dat Nabonidus de Perzen net neamd hie as de Meden tsjin dy tiid "slaven" fan 'e Perzen west hiene.
Ksenofon skreau fierders ek ferskate koarte traktaten, û.m. oer it belearen fan hynders en oer de jacht mei hûnen. Njonken syn skriuwwurk wied er ek aktyf as generaal foar Sparta, sels doe't er it yn 394 f.Kr. by Koronéa opnimme moast tsjin syn thússtêd Atene. As gefolch waard him doe troch it Ateenske regear ferbean om ea noch foet yn 'e stêd te setten, wat Ksenofon syn frijwillige ballingskip ta in ôftwongen-ien makke. Hjoeddeiske skiedkundigen binne trouwens fan betinken dat ek Ksenofon syn stipe oan Sokrates silger hjirby in rol spile hawwe sil, en mooglik ek it feit dat er foar de Perzen fochten hie. De Spartanen skonken him hjirop in bûtenpleats te Scillus, deunby Olympia, yn 'e lânstreek Elis. Men tinkt dat er dêr it grutste part fan syn skriuwwurk dien hat.
Ferstjerren
Uteinlik waard Ksenofon syn ferballing út Atene ynlutsen. Wierskynlik wie dat om't syn soan Gryllus noch by syn libben foar Atene focht en sneuvele yn 'e Slach by Mantinéa. Yn elts gefal ferfear er nei Korinte doe't yn 371 f.Kr. nei de Slach by Leuktra de Spartaanske hegemony ta in ein kaam, en hy stoar úteinlik yn Atene, nei alle gedachten yn of omtrint 355 f.Kr., al is dat net alhiel wis. Hy oerlibbe yn alle gefallen syn freon Agesilaüs II fan Sparta (±444-±360 f.Kr.), foar wa't er in grêfskrift skreau.
Specialist
"Specialist", "The Specialist" of "The Specialists" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Ierdappelwurgens
Ierdappelwurgens of ieltsjesykte is in plantesykte op ierdappels dy’t feroarsake wurdt troch rûnwjirms (nematoade), út it skaai fan de ierdappelkyste-ieltsjes (Globodera). Der binne in grut tal soarten kyste-ieltsjes dy’t ek wurgens yn oare gewaaksen feroarsaakje, bygelyks it bitekyste-ieltsje of it klaverkyste-ieltsje.
Der binne op de ierdappel twa soarten syste-ieltsjes: Globodera rostochiensis (Ro) en Globodera pallida (Pa). De earste soarte is neamd nei it earste fynplak fan dizze sykte yn Jeropa oan it begjin fan de 20e iuw. Dat wie yn Rostok yn it noardeasten fan Dútslân. Binnen dy twa soarten komme ferskillende patotypen foar. Patotypen ferskille yn har fermogen om har te fermearderjen op resistinte rassen.
Biology
Kysten binne neat oars as opblaasde rûne froulike ieltsjes, 1 mm grut mei in leareftige hûd. Yn dy kysten sitte yn it oanbegjin sa’n 400 aaien mei jonge larven. Dy aaien kinne jierrenlang yn libben bliuwe, alle jierren stjert sawat in tredde fan de aaien.
Earst as der ierdappels yn de grûn set wurde, komme de larven út de aaien. Se wurde lokke troch lokstoffen út de ierdappelwoartels en krûpe nei de ierdappelwoartels.
De ferskillende kultivars fan ierdappel ferskille yn gefoeligens foar de ferskillende patotypen. It is mooglik om oan de hân fan in meunster út te meitsjen hokker patotypen yn de grûn sitte, en dêr de kar fan de rassen fan ôfhingje te litten.
Betsjutting
Ierdappelwurgens, fan komôf út Súd-Amearika, is ûnderwilens in sykte dy’t wiid oer de wrâld ferspraat is. De spjeldekopgrutte kysten wurde transportearre mei oanhingjende grûn oan bygelyks ierdappelknollen, lânbou-ark of yn kluten fan poaters.
De sykte kin de opbringst gâns beheine. Yn oantaaste ierdappelgewaaksen ûntsteane plakken dêr’t de planten min groeie of deageane, de saneamde falplakken.
Om’t der noch altyd lannen binne dy’t úthâlde gjin ierdappelwurgens te hawwen, stelle se easken yn de ymport fan planten. Sa moatte alle gewaaksen fan de beammekweek dy’t nei Amearika eksportearre wurde, frij wêze fan oanhingjende grûn.
Foar de beammekweek is de sykte dêrom ek skealik. Hoewol’t de ieltsjes har allinnich fermearderje kinne op ierdappel en tomaat, moatte beammekwekers om dat grûntransport in ferklearring hawwe dêr’t op stiet dat de grûn frij is fan ierdappelwurgens. Yn Nederlân moat dy ferklearring oanfrege wurde by in troch de Plantesyktekundige Tsjinst oanwiist laboratoarium.
Bestriding
Bestriding fan ierdappelwurgens is net maklik. Ut te fieren bestridingsmaatregels binne de tylt fan in resistint ras, grûnûntsmetting mei bestridingsmiddels, it hantearjen fan in wachttiid fan op syn minst 6 jier, de tylt fan in fanggewaaks of in kombinaasje fan dy maatregels.
Regeljouwing
Foar it kweken fan trochkweekmateriaal of poaters is in jildige offisjele Undersyksferklearring IW (ierdappelwurgens) nedich. De Plantesyktekundige Tsjinst hat foar it ûndersyk de Nederlânske Algemiene Keuringstsjinst oanwiisd dy’t dy ferklearrings útjaan mei. As út in offisjeel IW-ûndersyk blykt dat in (part fan in) stik lân besmet is mei ierdappelsyste-ieltsjes, moat de Plantesyktekundige Tsjinst in besmetferklearring oplizze. Dy ferplichting is opnommen yn de EU-bestridingsrjochtline.
It Haadproduktskip Ikkerbou hat op fersyk fan de bouboeren de feroardering ierdappelwurgens fêststeld. Doel fan dy feroardering is om, oanfoljend op it oerheidsbelied, de besmetting mei ierdappelwurgens te behearskjen, fierdere fersprieding foar te kommen en de eksport fan trochkweekmateriaal (dêr’t de eask foar jildt dat dy IW-frij wêze moat) net op te kearen. It algemiene foarskrift is dat mar ién kear yn de trije jier op itselde stik lân ierdappels boud wurde meie.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Albaanje
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Albaanje.
Bobslydzjen op de Olympyske Winterspullen
100px|right
Bobslydzjen is in sport dy't al fan de earste edysje fan de Olympyske Winterspullen ôf op it Olympyske programma stiet.
Skiednis
It Bobslydzjen op de Olympyske Winterspullen foar de manllju hat plak sûnt de earste edysje fan de Winterspullen, hâlden yn 1924. Doe mei in fjouwer-fiifmansbob. Yn 1960 stie it bobslydzjen net op it programma om't 't organisearjende lân de oanlis fan in nije baan te djoer fûn. Yn 2002 kaam it bobslydzjen foar froulju op programma.
Medaljespegel
De top tsien fan lannen dy't by it Bobslydzjen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen. bywurke yn 2014
Provinsjale Steaten (histoarysk)
De Provinsjale Steaten of Steaten-provinsjaal wienen yn de Lege Lannen in gearkomste fan ôffurdigen fan 'e stannen út in gewest (provinsje). Se ûntstiene earstoan as in kolleezje foar advys oan en oerlis mei de foarst.
Steaten of Provinsjale Steaten bleau de beneaming foar it deistich bestjoer yn in gewest, yn 'e perioade 1581-1795 ûnder de Tachtichjierrige Oarloch.
Fan 1588 ôf hannelje se yn 'e noardlike feriene gewesten selsstannich.
Globodera rostochiensis
Globodera rostochiensis is in ierdappelsyste-ieltsje dat ierdappelwurgens feroarsaket, mar ek op tomaten foarkomt. It syste-ieltsje is ferneamd nei it earste fynplak fan dizze sykte yn Jeropa oan it begjin fan de 20e iuw. Dat wie yn Rostok yn it noardeasten fan Dútslân. Binnen dizze soarte komme ferskillende patotypen foar. Patotipen ferskille yn har fermogen om har te fermearderjen op resistinte rassen. Der binne op ’t heden 5 patotypen bekend: Ro1, Ro2, Ro3, Ro4 en Ro5. Ro1 komt yn Nederlân it meast foar en Ro4 en Ro5 it minste.
Resistinsje
De ferskillende rassen fan ierdappel ferskille yn resistinsje tsjin de ferskillende patotypen. It is mooglik om oan de hân fan in meunster út te meitsjen hokker patotypen yn de grûn sitte, en dêr de kar fan de rassen fan ôfhingje te litten.
De pf/pi is de ferhâlding fan de einpopulaasje ieltsjes foar de begjinpopulaasje oer. Sa is by in pf/pi fan 0,1 de einpopulaasje noch mar 10% fan de begjinpopulaasje.
List fan planetoïden 80301-80400
Dit is in list fan planetoïden 80301-80400.
Loadewyk XIII fan Frankryk
Loadewyk XIII (Fontainebleau, 27 septimber 1601 - Saint-Germain-en-Laye, 14 maaie 1643), ek wol neamd de Rjochtfeardige (le Juste), kening fan Frankryk fan 1610 oant syn dea, fan it Hûs Bourbon, wie in soan fan Hindrik IV en Maria de Médici.
skiednis
Loadwyk XIII stie earst ûnder it regintskip fan syn mem, Maria de Médici (1610-1614) en dêrnei liet it regearen oer oan de earste ministers: de hartoch De Luynes (oant 1624), kardinaal Richelieu (oant 1642) en Mazarin.
Gokken
Gokken is it ferwedzjen fan jild of wat oars fan wearde (de saneamde 'ynset') op 'e ûnwisse útkomst fan it iene of oare barren, mei as primêre doel it winnen fan jild of oar materieel guod. Dêrby wurdt de útkomst yn 'e regel daliks bepaald troch bygelyks it rôljen fan dobbelstiennen, it draaien fan in rûlettetsjil, it útlizzen fan ien of mear kaarten of it ferrinnen fan in hynste- of hûnerace.
As sok gokken yn organisearre ferbân plakfynt, yn in foarm fan in spul mei fêste regels, sprekt men fan in kânsspul. In iepenbiere gelegenheid dy't him (fral) taleit op it bieden fan fasiliteiten foar gokken, hjit in kasino. Immen dy't weddenskippen yn it ramt fan gokken op 'e útkomst fan in hynstekoers, in sportwedstryd of in ferkiezing fêstleit, is in bookmaker. Guon stêden steane by útstek bekend om alle kasino's dy't dêr fêstige binne, lykas Las Vegas en Atlantic City yn 'e Feriene Steaten, Monte Carlo yn Monako, en Makau, de eardere Portegeeske koloanje op 'e kust fan Sina.
Yn in protte lannen is gokken by wet ferbean, om't it troch it ûntstean fan gokferslaving in tige negative ynfloed op 'e maatskippij útoefenje kin. Yn in protte Amerikaanske steaten is dat bgl. sa, en dêr hawwe Yndiaanske stammen handich op ynspile troch ûnder de Wet op de Regulearring fan de Yndiaanske Kânsspullen út 1988 kasino's te bouwen yn harren reservaten (dy't net ûnder de steatswetjouwing falle). Yn Nederlân is it eksploitearjen fan kasino's in oerheidsmonopoalje dat inkeld troch Holland Casino útoefene wurde mei. Yn Karibysk Nederlân en op Kurasau, Arûba en Sint-Marten is de wet oangeande kânsspullen folle frijer.
Tsjerke fan Ezinge
De Tsjerke fan Ezinge is in romaanske tsjerke út de 13e iuw yn Ezinge yn de provinsje Grinslân. Ek de frijsteande sealtektoer datearret út dy tiid. Mei de kosterswente en it skoaltsje foarmje de gebouwen op de 2,3 hege wierde in skildereftich oansjen.
De terp dêr't de tsjerke op stiet waard yn de jierren 1930 foar in part ôfgroeven yn it ramt fan argeologysk ûndersyk troch de Grinslanner Albert van Giffen. It ûndersyk smiet in soad ynformaasje oer de bewenning fan de wierde op en krige net allinne in soad nasjonaal mar ek ynternasjonaal omtinken.
Beskriuwing
De yn 1959 restaurearre tsjerke is in sealtsjerke mei in fiifsidige sluting. Oan de westlike kant is it gebou noch yn de 13e iuw langer makke. By de restauraasje binne in tal heechlizzende romaanske finsters rekonstruearre. De oarspronklike portalen binne tichtmitsele. Yn de tsjerke stiet in preekstoel mei klankboerd en dooptún út 1721. De hearebank is dekorearre mei in opsetstik fan de wapens fan De Marees en Van Gesseler, dat troch in griffioen en in liuw fêstholden wurdt en waard yn opdracht fan de Grinzer boargemaster Albert Hendrik van Swinderen makke. Fierder hat de tsjerke trije 16e-iuwske sarken en trije 17e-iuwske. Yn it healrûne koer is súdeastlik in nis foar liturgysk reau en oan de noardeastlike kant in rjochthoekige nis en de resten fan in sakramintshúske. Rjochts is yn de 17e iuw de tekst fan it fjirde fers fan psalm 27 op de muorre skildere.
Oargel
Yn de tsjerke stiet in 18e-iuwsk oargel fan Johan Jacob Moreau, in soan fan de bouwer fan it grutte oargel yn de Sint-Jan fan Gouda. Nei alle gedachten is it ynstrumint oarspronklik ôfkomstich út in Súd-Hollânske katolike skûltsjerke. It waard yn 1868 troch Petrus van Oeckelen yn de tsjerke fan Ezinge boud en ferfong doe in ienmanualich oargel út 1793, dat mooglik troch Snitger & Freytag boud wie. By de bou brocht Van Oeckelen it tal registers werom fan 12 oant 10 en hast alle âlde pipen krigen in oar plak en in oare funksje. Letter binne der noch wat feroarings oanbrocht en nei't it oargel al desinnia net mear bespile wurde koe, restaurearre Mense Ruiter it oargel yn 2015. Dêrby waard ek de kas op 'e nij farve yn mahonykleur, wylst it fykwurk en oare dekorative eleminten fergulde binne.
Stimkohier
In stimkohier wie in registraasje fan eigeners en brûkers fan goeden mei stimrjocht, meast pleatsen, fanwege it polityk bewâld. Yn Fryslân wiene op in stuit goed 10.000 stimberjochtige goeden. Al sûnt de 16e iuw waarden dêrfan listen byholden troch de gritenijbestjoeren.
Yn 1640 waard it stimkohier (fannijs) opset en fan 1698 ôf oan om de tsien jier fernijd oant 1788.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Andorra
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Andorra.
Marije Magdalena
Marije Magdalena (ek: Marije fan Magdala, Maria Magdalena en Maria fan Magdala) is in persoan út it Nije Testamint. Marije Magdalena wie oanwêzich by it krúsigjen fan Kristus en wie njonken de Faam Marije en Marije Salomé ien fan de trije Marijes, dy't tsjûge wiene fan de ferrizenis fan Jezus. De namme Magdala ferwiist nei it plak Magdala oan de Mar fan Galilea yn Israel. Har feestdei is op 22 july fêststeld.
Ben Sombogaart
thumb|225px|Sombogaart op de set fan Koning van Katoren ([[Rotterdam, 2012)]]
Skyldwacht
In skyldwacht is in funksje yn 'e kriichsmacht dy't yn 'e regel by toerbeurt útoefene wurdt troch sljochtwei soldaten, mariniers of matroazen. It omfiemet it bewekjen fan in kamp, fort, kazerne, basis, skip of oare militêre ynstallaasje troch op in beskaat punt, de saneamde post, de wacht te hâlden of oer in beskaat trajekt te patrûljearjen. Faak hawwe skyldwachten in houten of stiennen wachthúske dat har by min waar beskutting biedt. By de kavalery wurdt in skyldwacht in fedette neamd. De ôflossing fan de wacht is tsjintwurdich yn in soad lannen in tradysje dy't mei grut fertoan fan seremonieel útfierd wurdt en dêrtroch soms sels in toeristyske attraksje wurden is.
Ben Sombogaart
De Tweeling (nei de roman fan Tessa de Loo) waard yn 2003 nominearre foar de Oscar foar bêste net-Ingelsktalige film. Foar Kruistocht in Spijkerbroek krige Sombogaart Het Gouden Kalf foar de bêste film fan 2007.
Krúsferheffingskatedraal (Sint-Petersburch)
De Krúsferheffingskatedraal (Russysk: Крестовоздвиженский собор; Krestovozdvizjenski sobor) is in otterdokse tsjerke yn Sint-Petersburch dy't wijd is oan de ferhearliking fan it krús fan de Hear. Sûnt 1991 draacht de tsjerke, dy't yn ien fan de âlde parochy's fan Sint-Petersburch stiet, ek de namme Kozakkenkatedraal fan it Hillich Krús.
Skiednis
Doe't Sint-Petersburch noch yn oanbou wie waard oan it begjin fan de 18e iuw foar de delsetting foar de koetsiers mei harren hûshâldings oan de iennige wei dy't de stêd mei it Ryk ferbûn in houten kapel boud. Yn 1718 folge de bou fan in oan Jehannes de Doper wijde tsjerke, in lyts gebou dy't it ynearsten sûnder klokketoer moast dwaan. De tsjerke baarnde yn 1730 ôf en waard doe ferfongen troch in nije houten tsjerke, mar de tsjerke wie al nei tsien jier wer oan grut ûnderhâld ta. Dêrom waard der tastimming frege foar de bou fan in stiennen tsjerke. Wa't it ûntwerp foar de nijbou levere is net bekend, mar de bou stie ûnder lieding fan de Dútske arsjitekt Johann Jacob Schumacher (1701-1767). Op fersyk fan de parochy waard de nije stiennen tsjerke wijd oan de Krúsferheffing.
Achter de nije Krúsferheffingstsjerke feriisde tusken 1764 en 1768 de barokke Tsjerke fan it Ikoan fan de Mem Gods fan Tichvin.
Yn 1804 makke de arsjitekt Postnikov (1766-1830) in plan foar in grutte, sechtich meter hege, klokketoer, dy't yn 1812 foltôge waard. Oan wjerssiden fan de klokketoer rinne galerijen yn in bôge, dy't einigje yn in kapel. De bylden fan Petrus en Paulus folle de nissen oan wjerskanten fan de trochgong fan de toer op. De ûnderste ferdjipping fan de toer liet de keapman Ivan Iljitsj Sjigalov yn 1872 ta oantinken fan syn ferstoarne frou útbouwe ta de Tsjerke fan Kyrill en Methodius. thumb|260px|left| De Tichvintsjerke Nei ferrin fan tiid begûnen de Krúsferheffingstsjerke en de Tichvintsjerke brekfallich te wurden. Dat fereaske in grutte ferbouwing en de arjistekt Vasil Jegorovitsj Morganov makke foar de tjerken nije tekenings. It nije ûntwerp foar de Krúsferheffingstsjerke fertoande grutte oerienkomsten mei de doe noch net foltôge Izaäk-katedraal. De tsjerken koene net tagelyk ferboud wurde, want der moast wol gelegenheid bliuwe foar de fiering fan de earetsjinst. En dus waard earst útein set mei de fergrutting fan de Tichvin-tsjerke. Nei de foltôging dêrfan die bliken dat der te min jild wie om Morganov's ûntwerp foar de nije Krúsferheffingstsjerke noch út te fieren. De boukommisje frege tastimming om in oar ûntwerp te bouwen neffens tekeningen fan Egor Ivanovitsj Dimmert. Dy nijbou fûn tusken 1848 en 1852 plak. Dielen fan it âlde muorrewurk út de jierren 1740 waarden yn de nijbou yntegrearre en it wurk eine gaueftich, mar de arsjitekt soe de foltôging sels net mear meimeitsje. Yn desimber 1851 wie ek it wurk foar it ynterieur foar it meastepart klear.
Skyldwacht
Skyldwachten hawwe har te hâlden oan frijwat regels, dy't per lân ferskille kinne. Yn Nederlân wie it foarhinne sa dat in skyldwacht by it foarbykommen fan ofsieren twa passen rjochts fan syn wachthúske dwaan en saluëarje moast. Allinnich by tige min waard mocht er yn syn wachthúske skûlje, mar dan moast er by it neieroan kommen fan ofsieren, ôflossing, patrûljes of fertochte persoanen wol op 'e tiid wer út dat wachthúske foar it ljocht komme. Fierders mochten skyldwachten net sjonge, floitsje, sitte, lêze of sûnder needsaak prate as se op wacht stiene. Likemin mochten se har mear as tritich passen fan har wachthúske ôf bejaan. In saneamde wachttsjinst duorre ornaris fjouwerentwintich oeren, wêrby't de ôflossing om 'e twa oeren plakfûn.
Walfridustsjerke (Bedum)
De Walfridustsjerke is in fan oarsprong romaank tsjerkegebou fan de herfoarme gemeente yn Bedum yn de provinsje Grinslân. It âldste diel fan de tsjerke datearret fan de 12e iuw. De tsjerke waard boud as beafeartstsjerke foar de hillige Walfridus, dy't yn Bedum libbe en troch wytsings fermoarde wie. De biskop fan Münster wijde de tsjerke ynearsten ek oan Marije en Paulus, mar al gau waard Walfridus de iennige patroanhillige fan de tsjerke.
Krúsferheffingskatedraal (Sint-Petersburch)
Sovjet-tiid
Yn febrewaris 1932 waard de Tichvintsjerke op lêst fan de oerheid sletten en oerdroegen oan in skoalle. Sûnt de jierren 1940 waard der yn de eardere tsjerke in produksjebedriuw ûnderbrocht. Yn de rin fan de tiid ferlear ferlear de Tichvintsjerke it uterlik fan in tsjerkegebou.
De katedraal bleau noch iepen oant 1938. Yn dat jier wie der in fersyk om de tsjerke ôf te brekken, mar der folge gjin tastimming. Nei de sluting waard de tsjerke oerdroegen oan in bedriuw, dy't it gebou ferfoarme en der tuskenmuorren en plafonds yn oanbrocht. Fiif preesters dy't ferbûn wiene oan de katedraal waarden deasketten. Ek de Cyrilis en Methodiustsjerke waard sletten, nei alle gedachten ek yn 1938.
Walfridustsjerke (Bedum)
Foargongers
Om it jier 1000 hinne waarden by in ynfal fan de wytsings Walfridus en syn soan Radfridus fermoarde. Walfridus wie in man fan oansjen en makke noardeastlik fan it doedestiidske doarp Grins in soad lân oan, mar wie fral ek in fjoerich kristen. Op de weromreis fan harren plonderings setten de wytsings Walfridus finzen en fermoarden him by harren skippen. De famylje fan Walfridus kochten syn lichem tsjin losjild fan de Wytsings werom en begroeven him thús yn it keamerke dêr't altiten bidde. Wat letter fûnen hja by syn hûs ek it lyk fan Walfridus syn soan Radfridus en begroeven him by syn hûs. Nei in pear generaasjes waarden oer de grêven ynearsten houten kapellen boud.
It grêf waard in populêr beafeartsplak foar pylgers, sadat de kapel yn de 11e iuw ferfongen waard troch in romaanske tsjerke fan dowestien. Hoe't de tsjerke der út sjoen hat is net fêst te stellen. Yn de 12e iuw folge de bou fan in grutte, noch jimmeroan romaanske útwreiding. Dy tsjerke, in trijeskippige krústsjerke mei in eastlike apsis, hie in fûnemint fan fjildstiennen en in westwurk besteande út in toer en sydfleugels mei op eltse side twa tagongen nei de toer. Tusken 1225 en 1250 waard de tsjerke op 'e nij ferboud. Yn dy tiid ferfong bakstien al de dowestien. De tsjerke krige in rjochthoekich koer yn in nei alle gedachten romanogoatyske styl, dat wat langer wie as de oarspronklike apsis. Wat letter waard it koer trijeskippich.
Krúsferheffingskatedraal (Sint-Petersburch)
Sovjet-tiid
Yn de Twadde Wrâldkriich waard de katedraal rekke by besjittings. Under de blokkade fan Leningrad moasten yn de strange winter fan 1941-1942 de deaden yn de katedraal lein wurde, om't se net earder as yn de maaitiid op it Volkovskihôf begroeven wurde koene.
Marije Magdalena
Bibelske beskriuwing
Marije Magdalena wie ien fan de froulju dy't Kristus en syn apostelen folge, wylst Kristus it bliid boadkip ferkundige. Neffens Lukas 8:2 en Markus 15:47 hie Kristus earder by har sân demonen útband. De Skrift jout fierder net folle ynformaasje oer Marije Magdalena, mar hja fersoarge mei in tal oare froulju Jezus en syn dissipels en bleau Jezus oant Jeruzalim folgjen.
Krúsferheffingskatedraal (Sint-Petersburch)
Weromjefte
Mei de weromjefte fan it kompleks yn 1991 waard al nei trije wiken in nij fjouwer meter heech krús op de klokketoer set. In earste tsjinst waard op 24 maaie 1991 yn de lytse Kyrill en Methodiustsjerke holden. De Tichvintsjerke wie ruïnearre: yn de tsjerke wiene wurkplaatsen mei swiere masjines, de flier wie asfaltearre, de romte wie ferdield yn twa ferdjippigns, tuskenmuorren wiene boud en de koepel wie ôfbrutsen. De kozakken renovearren de tsjerke en in earste tsjinst waard fierd yn 1993. Mei help fan de stêd waard fan ôf 2008 de katedraal troch de kozakken restaurearre. Yn in koarte tiid waard der oan 900 ton púnôffal út de tsjerke helle. Ek dêr moasten betonnen tuskenflierren en skiedingsmuorren ôfbrutsen wurde. De koepels binne op 'e nij fergulde en yn 2014 waard útein set mei de restauraasje fan it dak.
Marije Magdalena
Bibelske beskriuwing
Tegearre mei inkelde oaren seach Marije Magdalena op in ôfstân ta hoe't Jezus oan it krús stoar (Markus 15:40, Mattéus 27:56). It boek Jehannes (19:25) stelt dat Marije Magdalena tegearre mei Jezus' mem en Marije Klopas by it krús stiene. Marije Magdalena wie ien fan de froulju, dy't de grêflizzing bywennen (Markus 15:47 en Mattéus 27:61). Ek wie hja ien fan de froulju dy't trije dagen letter, op peaskesnein, nei it grêf reizge om it lichem fan Kristus te salvjen en ûntdiek dat it grêf leech wie. Yn it grêf troffen de froulju in ingel oan, dy't tynge die dat Jezus net dea wie en dy't sei wêr't Jezus te finen wie. Dêrnei ferskynde de Hear sels oan Marije Magdalena. Marije fertelde doe de oaren wat hja meimakke hie, mar it woe harren ynearsten net oan dat Jezus wer libbe (Markus 16:5-11).
Jehannes skriuwt oer it lege grêf dat der twa ingels oan Marije Magdalena ferskynden, nei't hja earder yn panyk guon apostels warskôge hie dat it lichem fan Jezus der net mear wie. As Marije Magdalena in andert jout op de fraach fan de ingels wêrom't hja sa oerémus is, heart hja de stim fan de man dy't hja yn it grêf socht. Hja sjocht en wol Him oanreitsje. Mar Jezus sei: reitsje my net oan, want ik moat noch opfarre nei myn Heit. Dêrnei gyng Marije Magdalena nei de learlingen mei it boadkip dat hja de Hear sjoen hie (Jehannes 20:1-18).
Marije Magdalena yn de gnostyske apokryfen
Utsein yn it Nije Testamint, komt Marije Magdalena ek yn fjouwer gnostyske boeken foar:
Lyk oan de apostels
Okkerlêsten hat it Fatikaan Marije Magdalena opwurdearre en har lyksteld oan de apostels. De dei dat Marije Magdalena betocht wurdt is feroare yn in feestdei. De paus hat him hjir sels foar yn set en de stap moat sjoen wurde yn it ramt fan de ferbettering fan de posysje fan de frou yn de tsjerke.
Betizing
Oars as yn de ottordokske tsjerken krige Marije Magdalena yn it westerske kristendom al yn de 3e iuw in reputaasje fan in beroufolle prostituee. Nearne yn de fjouwer evangeeljes is lykwols in ekplisite ferwizing fan Marije Magdalena nei in sûndich libben te finen. Mooglik waard Marije Magdalena fertiisd mei de sûndige frou dy't yn Lukas 7:36-50 Jezus' fuotten salve. Ek is der betizing mei Marije fan Betanië, de suster fan Marta, dy't yn Jehannes 11:1-2 ek de fuotten fan Jezus salve en lang waarden Marije fan Betanië en Marije Magdalena troch guon as ien en deselde persoan sjoen.
Oan de betizing is û.o. ek in preek fan paus Gregorius I yn 591 skuldich. Yn dizze ynfloedrike preek identifisearre de paus Marije Magdalena as de sûnderes sûnder namme dy't Kristus's fuotten mei balsem salve. De sân demoanen dy't Jezus út Marije Magdalena bande waarden sân haadsûnden. Alhoewol't de tsjerke hjir al lang ôfstân fan nommen hat, komme der om de persoan fan Marije Magdalena hinne ek tsjintwurdich noch nije optinksels by. Sa woe de skriuwer Dan Brown yn de bestseller de Da Vinci Code ha, dat Marije Magdalena de frou fan Jezus wie. Ek dizze bewearing mist alle grûn.
Oerleverings
Ynfloed hie ek in ferhaal oer Marije Magdalena yn de Legenda aurea (Latynsk foar "Gouden leginden"), in godstsjinstich folksboek út de lette midsiuwen. Neffens dit ferhaal soe Marije Magdalena mei Marije fan Klopas, Marta en Lazarus troch in mennich joaden op in skip sûnder seil setten wêze. It skip kaam úteinliks yn it Frânske Saintes-Maries-de-la-Mer by Marseille oan en fan dêr út brochten hja it kristendom yn de Provence. Dêr wurdt ek nog in tsjinsfaam fereare, dy't mei de trije Marijes meireizge hie: de swarte Sara, in beskermhillige fan de Roma en Sinti. In oare oerlevering woe ha dat Marije Magdalena nei de opstanning fan Kristus mei de apostel Jehannes en Marije, de mem fan Jezus, nei Efeze reizge en dêr stoar.
Ikonografy
Yn de keunst wurdt Marije Magdalena faak mei in skedel, in pot salve, in gisel, in skriftrol of in krús útbylde. Somtiden is hja ryk yn de klean, somtiden ek - as boetling - yn in rûch bistefel of neaken (dit lêste is in gefolch fan de betizing mei Marije fan Egypte, in frou dy't fanwegen har sûnden har neaken yn de woastyn ophold). Op guon foarstellings wurdt Marije Magdalena knibbeljend oantroffen by it krús mei har hannen om de fuotten fan Kristus, somtiden ek as de frou by it lege grêf.
Tsjerke fan Koartehimmen
De Tsjerke fan Koartehimmen of de Kleastertsjerke is in romanogoatysk tsjerkegebou út likernôch 1300. It tsjerkje is ien fan de âldste gebouwen fan de gemeente Smellingerlân en waard yn 2013 oerdroegen oan de Stifting Alde Fryske Tsjerken, mar de protestanske gemeente fan Boarnburgum-Koartehimmen (dêr't De Wylgen, De Feanhoop en Smelle Ie ek ta hearre) makket noch regelmjittich gebrûk fan de tsjerke.
Skiednis
It tsjerkje waard om likernôch 1300 op in sânrêch lâns it rivierke de Drait as katolyk tserkje boud yn romanogoatyske styl. Muontsen fan it kleaster Smelne hawwe de ynwenners fan Koartehimmen by de bou fan de tsjerke holpen. De fûneminten fan de tsjerke steane op fjildstiennen, in oanwizing dat it plak earder in heidensk offerplak west hat. thumb|left|250px|Gevelstien 1620 Fan de tsjerke bleau de noardlike muorre it meast oarspronklik. Yn 1620 waard de tsjerke geskikt makke foar de protestanske earetsjinst. Yn pleats fan in koer krige de tsjerke as eastlike ôfsluting in flakke gevel. By dy ferbouwing waard ek it reiden tek fan de tsjerke ferfongen. In mei in holtsje fan in ingel fersierde gevelstien oan de súdlike muorre en de jiertalankers oan de eastlike gevel binne doe oanbrocht. It fleugele ingeltsje krige ek in plak yn it wapen fan Koartehimmen. Yn de rin fan de tiid ferlear de tsjerke ek de noardlike yngong foar froulju en de súdlike yngong foar manlju, dy't beide tichtmistele binne; de tagong is no oan de westlike kant. In toer hat de tsjerke nea hân. Yn stee dêrfan kaam der in klokkestoel mei in liedklok út 1750. De klok waard yn de Twadde Wrâldkriich foardere, mar is net omraand en letter werom fûn.
Tekst gevelstien
Op 'e gevelstien stiet dizze tekst (Nederlânsk): ''"[Martini] Joachimi, postulant, Hendrick [Geerts] [Peter] Crijns kerckvoochde(n) va(n) Corte[hemmen] [Liu]ppe Gauwes dor[psrechter] Geert H[endricks] [Ei]generfde, Johannes Martinides." '' Martinus en syn soan Johannes binne foarâlden fan it geslacht Hemminga.
Ynterieur
It ynterieur fan de tsjerke is oerdekt mei in houten tonferwulft. De trekbalken moasten by de restauraasje fan it ynterieur yn 2002 ferfongen wurden om't se oantaast wiene troch de houtkrobbe. De preekstoel en it doophek datearje fan nei de reformaasje en binne 16e- of 17e-iuwsk. De kânsel is fersierd mei renêssânse fykwurk fan planten, fûgels en gesichten. De steatebibel stamt út 1643.
De banken binne 18e-iuwsk. Fierder binne der noch sân sarken. Yn de tsjerke hingje noch petroaljelampen dy't net mear brûkt wurde.
Oargel
It oargel fan de tsjerke stamt út 1938 en is boud troch de firma Bakker & Timmenga, Ljouwert.
Gebrûk
De tsjerke fan Koartehimmen wurdt noch regelmjittich brûkt troch de protestanske gemeente fan Boarnburgum-Koartehimmen. Dêrnjonken wurde der eksposysjes, presintaasjes, lêzings en konserten yn it tsjerkje organisearre. Ek foarmet de tsjerke in populêre lokaasje foar rou- en troutsjinsten.
Walfridustsjerke (Bedum)
Letgoatyske tsjerke
De pylgers brochten in soad ynkomsten en yn de rin fan de 15e iuw waard in begjin makke oan de bou fan in trijskippige krústsjerke fan stedske diminsjes. Wylst der oan in letgoatysk, fiifsidich heechkoer mei omgong wurke waard, leine de Gelderske troepen fan Meindert fan Ham doarp en tsjerke yn 'e jiske. Yn de rin fan de 16e iuw feroaren de bouplannen en krige de tsjerke it karakter fan in twaskippige halletsjerke, wylst it súdlike skip yn letgoatyske styl ferboud waard. In slútstien mei it jiertal 1564, dy't oant 1802 yn it suderportaal ynmitsele siet en tsjintwurdich yn de pastory, soe wize op de foltôging fan it wurk. Om't yn de westlike gevel in goatysk finster sitten hat, moat oannommen wurde dat de oanbousels as ûnderdiel fan it westwurk njonken de toer yn dy tiid al net mear bestiene.
De tsjerke wie wat ôfmjittings oanbelanget yn Grinslân dy tiid allinne te ferlykjen mei de Der AA-tsjerke en Martenstsjerke yn Grins en de (net mear besteande) Krústsjerke fan Midwolda.
Reformaasje
Nei de reformaasje wie it dien mei de beafeart en de tsjerke wie foar it doarp allinne fierstente grut. Wat der folge wie in lange tiid fan ferwaarleazing en fertutearzing. It koer dat nei alle gedachten nea hielendal foltoge waard ferfoel ta in ruïne. Op in nachtmielskaal fan 1699 is de ruïne te sjen, mar yn dy tiid wie der fan it hiele koer neat mear oer. De tsjerke waard jimmeroan minder brûkt en it noarderskip waard ferlege. Fan in twadde beafeartstsjerke likernôch 300 meter westlik fan de Walfridustsjerke, dy't wijd wie oan Radfridus, de soan fan Walfridus dy't mei syn heit fermoarde waard troch de wytsings, bleau hielendal neat oer. De spitsbôge dy't earder tagong joech ta it koer waard tichtmitsele. Sûnt de reformaasje oant de 19e iuw is der net in soad oer de tsjerkeskiednis bekend.
Ofbraakplannen
Yn de 19e iuw wie de toer brekfallich woarn en yn 1849 stoarte it eastlike ferwulft fan it suderskip yn. In pear jier letter wie de tsjerke sa brekfallich, dat it net mear ferantwurdik wie om tsjinsten te hâlden. Der folge striid tusken foar- en tsjinstanners om de hiele tsjerke ôf te brekken en yn 1859 sette de tsjerkeried in advertinsje yn de provinsjale krante wêryn't de tsjerke foar ôfbraak oanbean waard, mar der waard te leech op ynskreaun en sadwaande waar besletten om dochs mar te renovearjen. By de provisoaryske renovaasje waarden de midsiuwske ferwulften mei harren steunbearen útbrutsen en hast it hiele ynterieur waard ferfongen. De noarderbeuk waard yn dy tiid net mear brûkt as tsjerke en die tsjinst as û.o. opslach en hospitaal.
Restauraasje
Yn de jierren 1950 waard it ynterieur fan de tsjerke opkreaze, mar in echte restauraasje wie it net en by it opknappen gyngen op 'e nij karakteristike eleminten ferlern. By argeologysk ûndersyk yn de jierren 1980 waarden efter de tsjerke de fûneminten fan it heechkoer werom fûn. In grutte restauraasje folge lang om let yn de earste helte fan de jierren 1990. Doe waard der ek argeologysk ûndersyk yn de tsjerke ferjochte. Fan it âlde ynterieur bleaune allinne in pear grêfsarken út 1598 en 1602 bewarre. De tsjerke krige in nije flier en nije banken yn in oare opstelling.
Yn it Museum Catharijneconvent yn Utert wurde noch in 15e-iuwske Madonna en in byld fan Sint-Jan de Evangelist fan de Walfridustsjerke bewarre. It Grinzer Museum besit noch in út de tsjerke ôfkomstige konsole fan sânstien mei in frou yn midsiuwske klean.
Toer
Oarspronklik hat de toer ûnderdiel west fan in tsjintwurdich weibrutsen westwurk. Yn 1911 waard by swier waard de spits fan de tsjerke rekke, dy't dêrnei hielendal útbaarnde. It dak fan de toer wie tsien jier letter noch net tichtmakke, sadat it binnenrinnende wetter foar noch mear skea soarge. Oan it fersakjen fan de tsjerketoer waard yn de jierren 1940 in ein makke troch it oanbringen fan in betonkonstruksje ûnder de toer, mar it duorre noch oant de jierren 1950 duorje ear't de toer hersteld waard. De âlde hege, smelle spits kaam net werom en ynstee dêrfan krige de toer op grûn fan spoaren fan âldere konstruksjes in rombyske ôfsluting. De toer datearret út de 11e iuw en fertsjintwurdiget de romaanske styl. De toer hinget oer nei de westlike kant en is op dy fan Miedum nei de skeefste toer fan Nederlân.
Oargel
It oargel waard healwei de jierren 1970 restaurearre troch Pels & Van Leeuwen. By dy restauraasje makke Pels & Van Leeuwen in nije klaviatuer en in frij pedaal mei registers fan in oar oargel. Ek oare registers waarden ferfongen en de âlde swelkast waard ferwidere. De disposysje waard yn 1993 nochris feroare.
The Intern (film út 2015)
The Intern is in Amerikaanske komeedzjedramafilm út 2015, dy't regissearre, produsearre en skreaun waard troch Nancy Meyers. De film giet oer in 70-jierrige widner dy't as stazjêr by in online-moadeprodusint oan it wurk giet. De haadrollen waarden fertolke troch Anne Hathaway as de jonge ambisjeuze direktrise fan it nije súksesfolle bedriuw, en Robert De Niro as har stazjêr. De troch Warner Bros. útbrochte film ûntfong mingde resinsjes, mar makke mear as $150 miljoen winst.
Plot
De 70-jierrige pinsjonearre widner Ben Whittaker jout him op foar in stazjêreprogramma foar lju op jierren, om't er him thús ferfeelt. Yn dy hoedanichheid sollisitearret er by About the Fit, in jong en súksesfol online-bedriuw yn 'e New Yorkske wyk Brooklyn, dat damesmoade produsearret en yn oardel jier útgroeid is fan in ienmansbedriuw ta in saak mei 220 wurknimmers. Oprjochtster en direktrise Jules Ostin hie earder nammentlik har bedriuw opjûn foar in mienskipsopbouprogramma dêr't it ynhieren fan âldere stazjêres ûnderdiel fan útmakket. Ben makket in goede yndruk en is ien fan 'e earste fjouwer âldere stazjêres dy't oannommen wurde.
By About the Fit wurdt Ben as stazjêr oan Jules sels tawiisd, dy't yn 't earstoan frijwat skeptysk is oer de kapasiteiten fan immen fan syn jierren. Hoewol't er sadwaande yn it begjin mei syn bazinne in poer saaklike relaasje hat, wit Ben ûnderwilens mei syn sympatike persoanlikheid syn kollega's foar him te winnen. Op in dei nei it wurk, as er op hûs oan sil wylst Jules oerwurket, sjocht Ben dat Jules har sjauffeur oan it drinken is wylst er op har wachtet. Dêrop oertsjûget er de sjauffeur om ôf te setten, en riidt er Jules sels nei hûs, in putsje dat er de dagen dêrnei behâldt.
Uteinlik begjint Jules te ûntteien, mei't se sjocht dat Ben goed wurk leveret en populêr is by har oare wurknimmers. As se op in dei tegearre oerwurkje, reitsje se oan 'e praat. Ben fertelt har dan dat er foar syn pinsjoen sels yn 'e direksje siet fan DEX One, in bedriuw dat tillefoanboeken printe, en dat fêstige wie yn persiis itselde gebou dêr't About the Fit no sit. Underwilens kriget Ben in romantyske relaasje mei de in-house-fysioterapeute fan About the Fit, in frou yn har middeljierren dy't Fiona hjit. Foar de jongere wurknimmers ûntjout er him min ofte mear ta in heitfiguer, û.m. troch rie te jaan oer de leafde, klean en it lykwicht tusken wurk en thús. Ien fan syn kollega's lit er troch de wike sels yn syn hûs sliepe, as dy syn eardere sliepplak yn 'e buert kwytrekket en dêrtroch eltse dei mear as twa oeren op en del reizgje moat fan hûs nei wurk.
Ben en Jules reitsje befreone en hy regelet almar mear dingen foar har. Dat giet sels safier dat er mei in stikmannich jongere kollega's ynbrekt yn it hûs fan har mem om tagong te krijen ta dy har kompjûter nei't Jules har mem by fersin in oan in oar rjochte, misledigjend e-mailtsje stjoerd hat wêryn't se har oer it hâlden en dragen fan har mem beklaget. Ben komt ek yn 'e kunde mei Jules har gesin, dat bestiet út har man Matt en harren dochterke Paige. Matt is húsman en hat syn eigen, gâns ûnthjittende karriêre opjûn om Jules harres mooglik te meitsjen, mar it houlik kreaket yn syn foegen wylst Jules en Matt almar fierder útinoar groeie.
Underwilens stiet Jules ûnder druk om har eigen posysje as algemien direktrise fan About the Fit op te jaan oan immen fan bûten it bedriuw, mei't har oandielhâlders fine dat it wurk har boppe de holle groeid is. Om't se mient dat se dêrtroch mear tiid mei Matt en Paige trochbringe kinne sil, wol Jules dat wol yn omtinken nimme. Mar as Ben de lytse Paige thúsbringt fan in jierdeisfeestje fan ien fan har freondintsjes, ûntdekt er dat Matt in bûtenechtlike relaasje oanknope hat mei de mem fan ien fan 'e oare bern op 'e skoalle fan Paige. Neitiid pakt er der ôfgryslik mei om oft er Jules no al of net fertelle moat wat er sjoen hat, mar op in sakereis nei San Francisco foar in petear mei in mooglike kandidaat om har te ferfangen as algemien direkteur, bychtet Jules op dat se al fan 'e oerhoer fan Matt op 'e hichte is. Se hat him der allinnich noch net oer geweken nommen om't se noch net ree wie om it ûnder eagen te sjen.
Mei as bedoeling om harsels tiid te jaan om har houlik te rêden, nimt Jules de kandidaat-direkteur oan. As se de oare deis Ben thús opsiket, trunet dy har oan om der nochris goed oer nei te tinken hoe'n probleem oft de oanstelling fan in oare algemien direkteur wurde kin foar har gesach yn har eigen bedriuw en hoe't it as rem wurkje kin op har eigen kreätiviteit. Neitiid komt Matt ûnferwachts del op kantoar om har it oannimmen fan in nije direkteur te ûntpraten. Hy bychtet syn affêre op en seit dat er spyt hat en beskamme is en dat er har dreamen ûnderstypje wol. Nei't Jules har mei har man fermoedsoene hat, giet se op syk nei Ben, om him it goede nijs te fertellen, en ek dat se besletten hat om ôf te sjen fan it oanstellen fan in oare direkteur. Ben is der lykwols net, want hy hat de rest fan 'e dei frijnommen. Fiona fertelt har wêr't se him fine kin, dat Jules set ôf nei it park, dêr't Ben mei in groepke âlderen tai chi oan it beoefenjen is. Hy nûget har út om mei te dwaan en Jules docht dat. Dan kin se harsels einlings en te'n lêste ûntspanne litte.
Produksje
The Intern wie fan it begjin ôf oan in projekt fan Nancy Meyers. Oarspronklik soe de film makke wurde troch Paramount Pictures, mei Tina Fey en Michael Caine yn 'e haadrollen. Doe't der lykwols gjin oerienstimming berikt wurde koe oer it budget, gie Meyers mei de film oan it suteljen by oare filmstudio's. Warner Bros. toande belangstelling, mar ferfong Fey troch Reese Witherspoon, dy't lykwols yn jannewaris 2014 ôfheakke om't se oare ferplichtings hie yn 'e snuorje dat de opnamen fan The Intern pland wiene. Uteinlik waarden yn febrewaris fan dat jier kontrakten sletten mei Anne Hathaway en Robert De Niro om 'e haadrollen te fertolkjen.
De opnamen setten op 23 juny 2014 útein op lokaasje yn 'e New Yorkske wyk Brooklyn, en duorren oant en mei 29 septimber. Foar The Intern wie in budget beskikber fan $44 miljoen. De rezjy wie yn 'e hannen fan Meyers, dy't ek it senario skreaun hie en tegearre mei Suzanne Farwell filmprodusinte wie. Stephen Goldblatt die de kamerarezjy, en Theodore Shapiro wie ferantwurdlik foar de filmmuzyk. The Intern wie in produksje fan RatPac-Dune Entertainment en Waverly Films foar Warner Bros. Pictures, dat de distribúsje die. De earste trailer waard útbrocht op 13 maaie 2015. De film belibbe op 15 septimber 2015 yn Belgje syn wrâldpremiêre en iepene op 25 septimber yn 'e Amerikaanske bioskopen.
Untfangst
Yn 'e krante The Chicago Sun-Times wie resinsint Richard Roeper loovjend oer The Intern, dat er in film fûn "mei foar in diel wier oardielkundige dialooch, in tal echt grappige stikjes [...] en lytse sênes dy't ús yn 'e kunde komme litte mei in stikmannich sympatike ûnderstypjende rollen [...]." Manohla Dargis skreau yn The New York Times dat de film "oer it algemien knap ûnwjersteanber" wie, hoewol't se krityk hie op Meyers har senario en op 'e "tsjinstridige ideeën oer machtige froulju" dy't út The Intern nei foarren kamen. De rol fan De Niro wie neffens Dargis it hichtepunt fan 'e film, mei't er neffens har "de film makke fan it momint ôf dat er foar it earst de mûle iependocht." Hathaway har rol omskreau Dargis lykwols as "net sasear in personaazje, mar mear in snelwanneljende, fluchpratende samling seksefoaroardielen."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't safolle mooglik resinsjes sammelet en op grûn dêrfan in skoare gearstald, hat The Intern in goedkarringspersintaazje fan 60%, basearre op 174 ûnderskate resinsjes. Neffens de konsinsuskrityk fan Rotten Tomatoes docht "The Intern [...] net genôch mei syn moderne útgongspunt, mar komt de ûnotterdokse gemy tusken de talintearre haadrolspilers de film te'n goede." Regisseur Quentin Tarantino sei yn in fraachpetear dat hy The Intern as ien fan 'e bêste films út 2015 beskôge, dy't, as it oan him lein hie, kâns makke hie op in Oscar. Hy priizge dêrby sawol it senario fan Meyers as it optreden fan De Niro. Yn 'e Britske krante The Guardian skreau Clem Bastow dat alle minne resinsjes fan The Intern ôfkomstich wiene fan manlju, dy't de oerweldigjende mearderheid fan 'e filmkritisy yn 'e wrâld foarmje.
Resultaat
The Intern brocht yn Noard-Amearika $75,7 miljoen op, wêrfan $17,7 miljoen yn it premiêrewykein. Yn 'e rest fan 'e wrâld waard oan 'e film $118,8 miljoen fertsjinne. Dêrmei kaam de totale opbringst út op $194,6 miljoen, wat delkaam op in winst fan $150,6 miljoen. The Intern waard yn 2016 nominearre foar in Teen Choice Award yn 'e kategory bêste komeedzjefilm, wylst Anne Hathaway foar sa'n selde priis nominearre waard yn 'e kategory bêste aktrise yn in komeedzjefilm. Robert De Niro waard foar syn rol nominearre foar in Critic's Choice Movie Award yn 'e kategory bêste akteur yn in komeedzjefilm.
John Thaw
John Edward Thaw (Manchester, 3 jannewaris 1942 - Luckington, Wiltshire, 21 febrewaris 2002) wie in Ingelsk akteur, dy't benammen bekend waard troch de detectivesearje Inspector Morse dêr't er 33 kear yn de titelrol fertolke. De rige rûn fan 1987 oant 2000. Syn assistint yn de rige: Robbie Lewis (spile troch de akteur Kevin Whately) krige in ferfolch op de oarspronklike searje ûnder de namme Lewis.
Biografy
Thaw waard berne yn Longsight, Manchester yn in arbeidershúshâlding. Heit John wie frachtweinsjauffeur. Thaw hie gjin maklike jeugd nei't syn mem fuortgie; hy wie doe sân jier. Syn jongere broer, Raymond Stuart "Ray", emigrearre mids jierren '60 nei Austraalje. Thaw groeide op yn Gorton en Burnage, dêr't er nei de Ducie Technical High School for Boys gie. Doe't er 16 jier wie gie er nei de Royal Academy of Dramatic Art (RADA) yn Londen.
Thaw spile yn syn karriêre noch in soad oare rollen op telefyzje, yn it teäter en yn de film. De hurde detektive Jack Regan yn 'e telefyzjerige (en twa films) fan The Sweeney makke him ferneamd yn it Feriene Keninkryk, en wie letter ek op de Nederlânske telefyzje te sjen. Hy spile Detective Inspector Jack Regan yn 53 ôfleveringen tusken 1975 en 1978.
Ien fan de lêste rollen wie dy fan liberale advokaat James Kavanagh yn Kavanagh QC (1995 - 1999). Krekt as ynspekteur Morse hie Thaw ek alkoholproblemen, mar wie sûnt 1995 sûnder drank. Sûnt juny 2001 waard Thaw behannele foar sloktermkanker. Hy ferstoar yn de âldens fan 60 jier.