cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sjû-Sin
Regear
Oer Sjû-Sin is net in protte bekend. Hy folge om 2037 f.Kr. hinne syn âldere broer Amar-Sin op as kening fan Oer en hearsker oer Sûmearje en Akkad. Syn regear duorre likernôch njoggen jier. Nei in opstân ûnder de Amoriten, nomadyske feehoeders út 'e Syryske Woastyn, liet Sjû-Sin yn it fjirde jier fan syn regear (dus omtrint 2033 f.Kr.) yn it súdwesten fan Mesopotaamje yn 'e alluviale flakte tusken de rivieren de Eufraat en de Tigris de saneamde Muorre fan Martû bouwe. Dat wie in grutskalich ferdigeningswurk dat fierdere Amorityske oanfallen tsjinkeare moast. Sjû-Sin stoar om 2028 f.Kr. hinne en waard opfolge troch syn soan Ibbi-Sin, ûnder waans regear de Sûmearyske beskaving ta in ein kaam.
Oxford (Konettikut)
Oxford is in plak (town) yn it westen fan New Haven County, yn de steat Konettikut fan de Feriene Steaten. Wiken yn Oxford binne Quaker Farms, Riverside en Oxford Center. Oxford falt ûnder de Naugatuck Valley Economic Development Region en de regio Central Naugatuck Valley Planning Area. It is in foarstedsje fan it folle gruttere New Haven.
Wilhelm Molly
Wilhelm Molly (Blasbach, Wetzlar, 1838 - Neutraal Moresnet, 1919), wie in Dútsk dokter, Esperantist en postsegelsamler. .
Hy begûn yn 1863 in hûsdokterspraktyk yn Moresnet en waard letter bedriuwsdokter fan it Vieille Montagne-mynbedriuw (Société des Mines et Fonderies de Zinc de la Vieille-Montagne). Yn 1881 waard Molly loko-boargemaster fan de gemeente. . Hy besocht om yn Kelmis in pleatslike posttsjinst mei eigen postsegels te organisearjen, mar dy ûndernimming mislearre rillegau troch tsjinwurking fan België.
Molly wie hiel populêr, mei troch it opkearen fan in goaleraepidemy, en groeide stadichoan út ta de ynformele presidint fan Moresnet.
Yn 1908 kaam Molly mei it útstel om fan Neutraal Moresnet de Esperantotalige steat fan de wrâld te meitsjen, mei de namme Amikejo (Esperanto foar 'plak fan freonskip'). In protte ynternasjonale kranten joegen der omtinken oan. Op it fjirde Esperanto-wrâldkongres yn Dresden waard lykwols besletten om De Haach ta wrâldstêd fan de Esperantisten te meitsjen.
Grutte Priis Formule 1 fan Grut-Brittanje 1984
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Grut-Brittanje 1984 yn Kent op 22 july 1984. It wie de tsiende race fan 16 races fan de Formule 1 yn 1984. Hy waard op Brands Hatch hâlden. De race waard hâlden oer 71 omgongen, op it 4,2 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 298,7 km kilometer.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Tadzjikistan
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Tadzjikistan.
Lac du Flambeau Yndianereservaat
It Lac du Flambeau Yndianereservaat (Ingelsk: Lac du Flambeau Indian Reservation) is it reservaat fan 'e federaal erkende Lac du Flambeau Odjibwe Naasje (Lac du Flambeau Ojibwe Nation). It leit yn it noarden fan 'e Amerikaanske steat Wiskonsin, en is ferneamd nei it Lac du Flambeau, in mar fan oansjenlike grutte dy't diel fan it reservaat útmakket.
Skiednis
De achttjinde-iuwske Frânske pelskeaplju dy't noardlik Wiskonsin oandiene, ferneamden it Lac du Flambeau ("Fakkelmar") en de Odjibwe-troep dy't dêr wenne nei de pleatslike gewoante om nachts de mar op te gean om by fakkelljocht te fiskjen. Ek de oarspronklike namme fan 'e troep yn 'e Odjibwe-taal ferwiist dêrnei: Waaswaaganininiwag ("it Fakkelljochtfolk").
Oan it begjin fan 'e tweintichste iuw late de ymplemintaasje fan 'e Lânferdielingswet fan 1887 ta it ferlies fan in diel fan it reservaat. Dêrûnder wie it eilân Strawberry Island, yn it Lac du Flambeau, dat de Odjibwe as in hillich plak beskôgen. Dat waard lykwols yn 1910 troch de Amerikaanske oerheid oan in blank gesin ferkocht. Hoewol't de eigners har net op it eilân nei wenjen setten, mar it inkeld brûkten om by 't simmer te kampearjen, en it eilân sadwaande ûnûntgûn bleau, krewearren de Odjibwe lange tiid om it werom te krijen.
Yn 1978 waard Strawberry Island opnommen yn it Amerikaanske Nasjonaal Register fan Histoaryske Plakken, om't it ien fan 'e wichtichste argeologyske fynplakken yn noardlik Wiskonsin is. In opgraving út 1966 brocht bewizen fan minsklike aktiviteiten oan it ljocht dy't tebek giene oant yn 'e trêde iuw f.Kr. Underwilens besocht de Lac du Flambeau Odjibwe Naasje ferskate kearen en keapje Strawberry Island fan 'e blanke eigners, mar se koene it nea iens wurde oer de priis.
Geografy
It Lac du Flambeau Yndianereservaat leit op 45°59′05″ noarderbreedte by 89°52′38″ westerlingte yn it noardlike part fan 'e Amerikaanske steat Wiskonsin. It is ferneamd nei it Lac du Flambeau, in mar dy't diel fan it reservaat útmakket. Yn it Odjibwe is de namme fan dy mar Waaswaagani-zaaga’igan, wat "Mar fan it Fakkelfolk" betsjut.
It Lac du Flambeau Yndianereservaat beslacht dielen fan 'e gemeente Lac du Flambeau, yn it súdwestlike part fan Vilas County, en de gemeente Sherman, yn it súdeastlike part fan Iron County. Yn totaal hat it Lac du Flambeau Reservaat in oerflak fan 279, 89 km² (of 27.988,7 ha).
Demografy
It Lac du Flambeau Reservaat is it Yndianereservaat fan 'e federaal erkende Lac du Flambeau Odjibwe Naasje. Dat is ien fan 'e 22 ûnderskate stamme-organisaasjes dy't yn 'e Feriene Steaten de Odjibwe (Ojibwe), ek wol Tsjippewa (Chippewa) neamd, fertsjintwurdigje, in Algonkwynsk folk dat yn it gebiet fan 'e Grutte Marren sawol yn 'e Feriene Steaten as yn Kanada libbet. Neffens gegevens út 2000 wennen der doe 2.995 minsken yn it reservaat, wat delkomt op 93,8% fan 'e leden fan 'e stamme, derfanútgeande dat alle bewenners fan it reservaat Yndianen wiene. De befolkingstichtens bedroech 10,7 minsken de km². De grutste wenkearn en teffens it haadplak fan it Lac du Flambeau Reservaat is it doarp Lac du Flambeau, dat yn 2000 in befolking hie fan 1.646 minsken.
Ekonomy en foarsjennings
Yn it Lac du Flambeau Yndianereservaat binne in kampearterrein, in supermerk, in benzinestasjon en in tabakswinkel fêstige. Fierders runt de Lac du Flambeau Odjibwe Naasje der in eigen fiskkwekerij en in ûndernimming (LDF Industries) dy't pallets makket. Yn it reservaat stiet ek it eigen kasino fan 'e stamme, it Lake of Torches Casino, mei't men op reservaatlân net bûn binne oan it steatsferbod op gokken dat yn Wiskonsin fan krêft is.
Shane (pornografysk aktrise)
Libben
Shane waard berne yn 'e stêd Simi Valley, yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje, net fier fan Los Angeles ôf. Se gie nei de middelbere skoalle yn Lawndale. Yn 1993, doe't se 24 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Jierrenlang wurke se nau gear mei pornoprodusint, -regisseur en -akteur Seymore Butts, mei wa't se yn it echt ek in relaasje hie. Yn 1996 rjochte se har eigen pornografyske filmstudio op, ûnder de namme Shane's World, en sette se njonken har aktearwurk ek útein mei it regissearjen en produsearjen fan har eigen films, wêrûnder de bekroande gonzo-searje Shane's World.
Yn 1997 rekken Shane en Seymore Butts mei slaande rûzje útinoar. Datselde jiers noch, op 3 maaie, troude Shane mei de muzikant Bobby Fernandez-Hewitt, fan 'e band Orgy. Doe't se yn 1999 yn ferwachting rekke, loek se har út 'e pornoyndustry werom, en ferkocht se har filmstudio. De nije eigners besleaten de namme Shane's World te hanthavenjen, en de studio is noch altiten aktyf, al hat Shane der dus sûnt 1999 al neat mear mei te krijen.
Op 15 maaie 2000 kaam Shane en Bobby harren soan Gavin te wrâld, yn 'e simmer fan 2002 folge troch in twadde bern. Neitiid wie Shane fan 2002 oant 2004 wer aktyf as pornoaktrise, en letter makke se yn 2007 nochris in koart duorjende comeback foar de film Shane and Friends. Yn totaal spile se neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn 89 pornofilms, al hie se yn mear as 40 dêrfan in net-pornografysk kameoroltsje. Fierders regissearre se 43 pornofilms. Mei har wurk wûn se ferskate prizen, wêrûnder in AVN Award (de Oskar fan 'e pornowrâld), en teffens waard se yn 2007 ynhuldige as lid fan 'e AVN Hall of Fame.
Frederiksberg (gemeente)
Skiednis
Oarspronklik lei Frederiksberg westlik fan de Kopenhaagske fivers bûten Kopenhagen. Troch de anneksaasje fan in tal oanbuorjende gemeentes troch Kopenhagen kaam Frederiksberg sûnt 1901 as in enklave yn de stêd te lizzen.
Frederiksberg giet werom op kening Frederik III, dy't op 2 juny 1651 twintich boeren fan Nederlânske komôf fan it eilân Amager tastimming joech harren yn Ny Hollænderby (Nije Hollannerstêd) del te setten.
Tusken 1700 en 1703 liet Frederik IV in lusthôf op de Valby Bakker (Valby heuvel) bouwe, it lettere Slot Frederiksberg. Foar de bou hie de kening ynspiraasje opdien by syn reizen nei Frankryk en Itaalje.
De stêd groeide stadich en om 1800 hie Frederiksberg mar 1.200 ynwenners. Pas nei 1822, doe't de militêre demarkaajseliny om Kopenhagen hinne ferskode en op it lêst opheven waard, sette Frederiksberg útein te groeien. Yn 1857 waard de stêd in selsstannige gemeente, yn 1860 folge it merkrjocht en yn 1864 de ferbining mei it spoar.
Yn 1969 waard mei de bou fan de Domus Vista yn Frederiksberg it doedestiids heechste hûs fan Denemark en it heechste wengebou fan Skandinaavje boud. Sûnt 1976 is de Domus Vista it op ien nei heechste gebou fan Denemark en sûnt de iepening fan de Turning Torso yn Malmö it op ien nei heechste wengebou fan Skandinaavje.
Hulk (fuotballer)
Hulk (berne Givanildo Vieira de Sousa; 25 july 1986) is in Brazyljaansk fuotballer. Earder spile Hulk foar Vitória, Kawasaki Frontale, Consadole Sapporo, Tokyo Verdy, Porto, Zenit Saint Petersburg en Shanghai SIPG. Hulk spile ek yn it Brazyljaansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Wrâldkampioenskip 2014.
Barend Hopperus Buma
thumb|Barend Hopperus Buma (1950) Barend Hopperus Buma (Ljouwert, Burmaniahûs, 5 augustus 1896 - Drachten, 29 april 1958) wie in Nederlânsk boargemaster.
Libben
Hopperus Buma wie in soan fan Wiardus Willem Hopperus Buma (1865-1934) en Petronella Johanna Alberta Diewerdina (Nellie) ter Haar (1868-1933). Hy waard ferneamd nei syn pake ds. Barend ter Haar. Hy troude mei Maria Martina Kolff (1900-1984) en letter mei Catherina van Haersma Buma (1907-1965).
Hopperus Buma wie yn de jierren tweintich wynboer yn Csopak (Hongarije) oan de noardkant fan de Balatonmar. Yn 1928 of 1929 kaam er werom nei Nederlân en waard direkteur fan pelsdierfokkerij 'De Zilveren Vos' op de bûtenpleats Refugium yn Elspeet. Yn 1934 waard er foar 't earst boargemaster; hy stie efterelkoar yn Doanjewerstâl (1934-1940), Haskerlân (1940-1941) en Smellingerlân (1941-1955). As boargemaster droech er de amtskeatling dy't syn pake Bernhardus Hopperus Buma meitsje litten hie en dy't troch syn heit ek droegen waard.
Paulo Jamelli
(22 july 1974) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar São Paulo, Santos, Kashiwa Reysol, Real Zaragoza, Corinthians Paulista, Shimizu S-Pulse, Almería, Atlético Mineiro en Grêmio Barueri.
Hendrik Hermanus Hess
Libben en wurk
Hy waard op 11 desimber 1735 yn de Evangelyske Lutherske Gemeente doopt as Hendrik Harman Hess. Hy wie in soan fan skroar Ludewig/Lodewig/Ludwig Hess en Ette Margaretha Adrians.
Hy gie ynearsten yn de fuotleasten fan syn heit en waard ek skroar. Om 1754 hinne waard er lykwols oerhelle troch syn broer Joachim Hess, oarganist en oargelbouwer) om oargelbouwer yn Gouda te wurden. Op 17 jannewaris 1755 lei er de poarterseed ôf. De jonge Hess levere (foar safier't dat witten is yn de 20e iuw) tolve oargels; dêr binne dy fan de Augustinetsjerke yn Doardt, de Gasthûstsjerke yn Schiedam en de Oudshoornske tsjerke yn Alfen oan de Ryn ûnder. Net alle oargels fan Hess binne bewarre bleaun. Bygelyks it oargel fan de Doardtske Augustinetsjerke waard hieltyd wer ôfbrutsen en fannijs opboud yn oare Nederlânske stêden (Rotterdam, Putten en Muiden). Hess die ek mei oan it ûnderhâld fan oargels fan oaren, lykas dy yn de Laurenstsjerke yn Rotterdam.
Hjoed-de-dei is Hess benammen ferneamd fan de soad hûsoargels dy't er ûntwurp en makke. Der binne teminsten fjirtich fan bekend. Hy ferwurke de oargels yn kammenetten en buro’s yn Loadewyk XV-styl en Loadewyk XVI-styl. Hy learde dat fak fan syn feinten, ûnder oare fan de Eastenriker J.J. Mitterreither. Der wie yndertiid in grut ferskil tusken Hess synes en de Amsterdamske hûsoargels. By de "Goudske" oargels waard drukkrêft yn 't plak fan lûkkrêft yn it wunlaad brûkt. Dat meganyk soe letter troch oare oargelmakkers oernaam wurde. Nei Hess syn dea gie de mei-eigener fan syn saak mei it wurk troch.
Lac du Flambeau Odjibwe Naasje
De Lac du Flambeau Odjibwe Naasje (Ingelsk: Lac du Flambeau Ojibwe Nation; Odjibwe: Waaswaaganing) is in federaal erkende Yndiaanske stamme-organisaasje yn 'e Feriene Steaten. Dizze stamme stiet ek wol bekend as de Lac du Flambeau Troep fan Boppemarder Tsjippewa (Lac du Flambeau Band of Lake Superior Chippewa). De leden fan 'e stamme binne etnyske Odjibwe (ek wol Tsjippewa neamd). De Lac du Flambeau Odjibwe Naasje beskikt oer in eigen Yndianereservaat yn it noarden fan 'e steat Wiskonsin. It haadkertier fan 'e stamme is fêstige yn it doarp Lac du Flambeau.
Hendrik Hermanus Hess
Libben en wurk
H.H. Hess ferstoar hommels yn Gouda op 28 july 1794 en waard op 31 july 1794 beïerdige yn de Sint-Janstsjerke yn Gouda.
Lac du Flambeau Odjibwe Naasje
Skiednis
De foarâlden fan 'e Lac du Flambeau-stamme libben oarspronklik yn Opper-Michigan, mar teagen dêrwei yn 1737 it binnenlân fan Wiskonsin yn, dêr't se de lju dy't dêr al wennen, de Foks en de Eastlike Dakota, nei it suden en westen dreaune. De krite om 'e mar it Lac du Flambeau hinne, kaam yn 1745 foargoed yn 'e hannen fan 'e Odjibwe. Dat jiers fûn der nammentlik in lêste fjildslach plak mei de Eastlike Dakota, wêrby't dyselden ferslein en ferdreaun waarden, sadat se har nei wenjen sette moasten yn wat no súdlik Minnesota is. Neffens de mûnlinge oerlevering fan 'e Lac du Flambeau-troep fûn dy striid plak op Strawberry Island, in eilantsje yn 'e mar, en waarden de Odjibwe dêrby oanfierd troch harren opperhaad Keeshkemun.
De achttjinde-iuwske Frânske pelskeaplju dy't noardlik Wiskonsin oandiene, ferneamden it Lac du Flambeau ("Fakkelmar") en de Odjibwe-troep dy't dêr wenne nei de pleatslike gewoante om nachts de mar op te gean om by fakkelljocht te fiskjen. Ek de oarspronklike namme fan 'e troep yn 'e Odjibwe-taal ferwiist dêrnei: Waaswaaganininiwag ("it Fakkelljochtfolk"). Lange tiid naam de Lac du Flambeau-troep in wichtige rol yn 'e hannel yn noardlik Wiskonsin yn, mei't it Lac du Flambeau de rivieren de Wiskonsin en de Flambeau fia de Montreal mei de Boppemar en de oare Grutte Marren ferbûn.
Fertsjintwurdigers fan 'e Lac du Flambeau-troep hearden ta de Odjibwe dy't yn 1842 mei folmachten fan 'e Amerikaanske oerheid it earste Ferdrach fan La Pointe sleaten. Tolve jier letter wiene se op 'e nij fan 'e partij doe't it twadde Ferdrach fan La Pointe (1854) ûndertekene waard. Under de ôfspraken fan dat lêste ferdrach waard doe it Lac du Flambeau Yndianereservaat oprjochte. As gefolch dêrfan giene fjouwer oare troepen fan 'e Boppemarder Tsjippewa (de Pelican Lake-, Turtle Portage-, Trout Lake- en Wisconsin River-troepen) yn 'e Lac du Flambeau-troep op. Neffens de ôfspraken fan it Ferdrach fan St. Peters fan 1837 wie it de Lac du Flambeau-Odjibwe tastien om bûten harren reservaat te jeien, fiskjen en ytbere planten en fruchten te rispjen.
Underwilens hiene de leden Lac du Flambeau-troep har ûnder de Wet op de Yndiaanske Reorganisaasje ûntjûn ta de Lac du Flambeau Odjibwe Naasje, in moderne stamme-organisaasje mei in demokratysk bestjoer. De stamme besocht ferskate kearen Strawberry Island te keapjen fan 'e blanke eigners, mar se koene it nea iens wurde oer de priis. Yn 1996 waard in oanfraach foar in boufergunning fan 'e eigners blokkearre troch in beswier fan 'e stamme. Yn 2003 befêstige de rjochter yn heger berop dat de stamme it rjocht hie om 'e takomst fan it eilân te bepalen, om't alle omlizzende lân ta it reservaat hearde en men it eilân inkeld berikke koe troch oer Yndiaanske gerjochtichheid te gean. Yn 2008 waard it eilân oan 'e stamme yn pacht jûn en op 23 desimber 2013 waard men it úteinlik dochs noch iens oer de priis en koe de Lac du Flambeau Odjibwe Naasje it eilân foar $250.000 oanskaffe fan 'e famylje Mills.
Demografy
De leden fan 'e Lac du Flambeau Odjibwe Naasje binne etnyske Odjibwe (Ojibwe), ek wol Tsjippewa (Chippewa) neamd, dy't ta de subgroep fan 'e Boppemarder Tsjippewa hearre. De Odjibwe foarmje in grut Algonkwynsk folk dat yn it gebiet fan 'e Grutte Marren yn sawol de Feriene Steaten as Kanada libbet. De Lac du Flambeau Odjibwe Naasje is ien fan 22 ûnderskate stamme-organisaasjes mei federale erkenning dy't yn 'e Feriene Steaten de Odjibwe fertsjintwurdigje. Neffens gegevens út 2000 hie de stamme doe sa'n 3.200 leden.
Reservaat
De Lac du Flambeau Odjibwe Naasje hat in eigen Yndianereservaat, it Lac du Flambeau Yndianereservaat, dat yn it noarden fan 'e Amerikaanske steat Wiskonsin leit. Sawol it reservaat as de stamme binne ferneamd nei Lac du Flambeau, in mar dy't diel fan it reservaat útmakket. It Lac du Flambeau Yndianereservaat leit yn it súdwestlike part fan Vilas County en it súdeastlike part fan Iron County. Yn totaal hat it in oerflak fan 279,9 km². Neffens gegevens út 2000 wennen der doe likernôch 3.000 minsken yn it reservaat. It haadkertier fan 'e stamme is fêstige yn it doarp Lac du Flambeau, dat de grutste wenkearn fan it reservaat is.
Bestjoer
Yn 'e 1930-er jierren reorganisearre de Lac du Flambeau Odjibwe Naasje him ta in moderne stamme-organisaasje mei in eigen skreaune grûnwet. De stamme wurdt bestjoerd troch in stammeried mei oan it haad in presidint, dy't beide keazen wurde troch de leden by demokratyske ferkiezings dy't mei geregelde tuskenskoften holden wurde. De Lac du Flambeau Odjibwe Naasje runt ferskate ûndernimmings, wêrûnder in eigen bedriuw dat pallets makket, in fiskkwekerij, in kampearterrein, in supermerk en it kasino Lake of the Torches.
Louis de Funès
Louis Germain David de Funès de Galarza (Courbevoie, 31 july 1914 - Nantes, 27 jannewaris 1983), wie in Frânsk akteur, komyk regisseur en tekstskriuwer fan Spaansk komôf.
Yn 'e Twadde Wrâldkriich wurke er as barpianist yn in nachtklup, wylst er oerdeis lessen oan in toanielskoalle folge. Dêr learde hy de akteur Daniel Gélin kennen, dy't der yn 1945 foar soarge dat Funès foar it earst in roltsje yn in film krige. De jierren dêrnei spile De Funès yn tsientallen films lytse, meastal ûnopfallende roltsjes. Tagelyk wurke er op it toaniel. Hy naam in bysûnder soad aktearwurk oan. Neffens syn soan trede er op ien dei soms yn trije ferskate toanielstikken op. Yn 1954 allinnich al spile er yn 18 films.
Syn earste haadrollen hie De Funès yn 1957 mei Comme un cheveu sur la soupe fan Maurice Régamey (de iennichste film wêryn't er sels pianospilet) en it jier dêrnei mei Ni vu, ni connu fan Yves Robert, mar it wie pas yn 1963 dat de earste echte De Funès-film der kaam: Pouic-Pouic fan [Jean Giult.
De swiere ynspanningen dy't er derby levere, easken harren tol. Op 21 maaie 1975 krige De Funès in hertoanfal. In wike letter folge in twadde ynfarkt, wêrtroch 't er it aktearjen foarearst stopsette moast.
In lange perioade fan werstel folge. It toaniel waard him hielendal ferbean en filmopnamen moasten ûnderbrutsen wurde troch genôch rêstpauzes. Fersekerders wifelen om filmproduksjes mei De Funès te fersekerjen fanwege it risiko foar syn sûnens.
Begjin 1983 ferstoar Louis de Funès yn'e âldens fan 68 jier, oan in hertoanfal.
Wânswerterpolder
De Wânswerterpolder wie in polder by Wânswert, dy't bemeald waard troch wettermûne de Victor.
Skiednis
De polder waard oprjochte yn 1867. Hy wie 155 hektare grut en waard begrinzge yn it easten troch de grintwei nei Jislum, yn it suden troch de Dokkumer Ie, yn it westen troch de Kontribúsjefeart en yn it noarden troch de Kweajensdyk en de polder fan de sathe "Hikkaard of Loosslot". It earste polderbestjoer bestie út fiif boeren. Dat bestjoer krige fan de yngelannen de opdracht in mûne op te rjochtsjen, polderdiken, dûkers en brêgen oan te lizzen, en wettergongen graven te litten. Alle kosten meiïnoar waarden yn maart 1868 nei ferhâlding fan de klasse-yndieling omslein oer de eigners fan lân yn de polder. It belang by de ôfwettering hong of fan de hichte fan it lân en derfoar waard it lân yndield yn sân klassen. De klasse fan it leechste lân moast 145 sinten de hektare yn it jier betelje, de klasse fan it heechste lân 35 sinten. De earste yndieling waard dien troch in komitee fan fjouwer man: twa boeren fan bûten de polder, de mûnemakker en de doarpsskoalmaster fan Wânswert. Nei san jier mocht in eigner oanfreegje de grûnslach opnij te oerweagen. It polderbestjoer moast ek foar in mûner soargje. Dat moast in "bedaard en geskikt persoan fan gehiel oanspraaklike "gedrach" wêze. Dat is hjoed de dei noch sa. De beneaming wie foar twa jier.
De mûne foar de hiele polder kaam yn de plak foar 6 lytse mûntsjes en 3 pealtsjaskers. Dy waarden troch de boeren sels betsjinne. Yn 1977 is de mûne opnij restaurearre. De eigner is no de Stifting "De Fryske Mole". Dy stifting hat 45 mûnen yn eigendom.
Parsons (Kansas)
Parsons is in plak (city) yn de Amerikaanske staat Kansas yn Labette County.
Sanne Terlouw
Sanne Marguerite Terlouw (11 maaie 1959) is in Nederlânsk auteur en publisiste. De lêste jierren skriuwt se foaral detektives mei har heit, D66-politikus Jan Terlouw.
Biografy
Sanne Terlouw is in dochter fan Jan Terlouw en Alexandra van Hulst (1935–2017). Se hat twa susters en in broer.
Sanne Terlouw hat har heit doe't se jong wie faak holpen by it skriuwen troch har nijsgjirrige fragen oer bygelyks de oarloch. Sa frege se him hoe't de Twadde Wrâldoarloch foar in bern fan trettjin wie en Jan Terlouw hat dêr doe it boek Oorlogswinter oer skreaun. Sanne Terlouw studearre yn 1985 ôf yn Nederlânske taal- en letterkunde. Om 1986 begûne Sanne en har heit tegearre te skriuwen. Sy skreaune koarte ferhalen mei it doel der in detektiveboek foar bern fan te meitsejen. Troch de drokke baan fan Jan Terlouw as Kommissaris fan de Keninginne slagge it lykwols net om dêrmei troch te gean. Yn 2005 hawwe se it projekt fannijs oppakt.
Dêrfoar hie Sanne Terlouw oars ek al publisearre ûnder it pseudonym Ike Smitswater. Under dit pseudonym hat se ferskate boeken publisearre, û.o.: Het graf in de tuin en andere verhalen (1992) en Het raadsel van de familie Liezekies (1993).
Norfolk (greefskip)
thumb|200px|Wapen fan Norfolk thumb|200px|Lizzing Norfolk yn Ingelân Norfolk is in greefskip yn de Ingelske regio East-Ingelân, dat nei alle gedachten oprjochte is yn 'e 10e iuw. It telt 816.500 ynwenners en it oerflak berint 5370,9 km². Greefskipshaadstêd is Norwich.
Sanne Terlouw
Biografy
Yn 2000 wûn Terlouw de Libelle Romanpriis foar it boek Het strijkkwartet.
Norfolk (greefskip)
Norfolk is in greefskip yn it histoarysk East Anglia.
Norfolk is ek de titel fan in Ingelske hartoch. De bekendste hartoch wie Thomas Howard fan Norfolk (1473-1554) dy't by kening Hendrik VIII yn ûngenede foel. Hendrik stoar lykwols deis foar't er it deafonnis ûndertekenje soe.
Sanne Terlouw
Biografy
Fan 2014 ôf hat Terlouw in bed and breakfast yn de Bergstrjitte yn Dimter.
Bibliografy
De bibliografy fan Sanne Terlouw. De list jout ek in protte edukative boeken en ferskate ûnder har skûlnamme Ike Smitswater.
Norfolk (greefskip)
Demografy
Fan de befolking is 20,0 % âlder as 65 jier. De wurkleazens berint 3,0 % fan de beropsbefolking (sifers folkstelling 2001). It oantal ynwenners is tanaam fan sa'n 754.300 yn 1991 nei 796.728 yn 2001.
Yn 2001:
Houten Baaium
Houten Baaium is in lytse buorskip (net offisjeel as sadanich erkend) tusken Baaium en Winsum yn wat foarhinne de gemeente Littenseradiel wie. Sûnt 2018 makket it gebiet diel út fan De Waadhoeke. De buorskip leit yn 'e himrik fan Baaium, en bestiet út ien hûs en twa stjelpen. Foarhinne wie der mear bebouwing. Houten Baaium leit oan 'e Kleasterwei, de wei fan Baaium nei Winsum, krekt oan 'e Baaiumer kant fan it krúspunt mei de N384 fan Dearsum nei Frjentsjer. It stik fan 'e N384 dat by Houten Baaium lâns giet, waard as lêste trasee fan dy provinsjale wei yn 'e midden fan 'e santiger jierren oanlein en yn 1977 yn gebrûk nommen.
De namme fan Houten Baaium komt wierskynlik fan it feit dat der fan âlds houten huzen stiene. De tafoeging 'Houten' wie nedich om it te ûnderskieden fan Mûntsjebaaium en it hjoeddeiske doarp, dat alear wol 'Wrâldske Baaium' neamd waard. It byhearrende foarsetsel fan Houten Baaium is 'op': men wennet 'op Houten Baaium'.
Madly Madagascar
Madly Madagascar is in Amerikaanske koarte kompjûteranimearre tekenfilm út 2013 ûnder rezjy fan David Soren. It is in komeedzjefilm foar bern en foar folwoeksenen mei in spyldoer fan 22 minuten. De haadrollen waarden ynsprutsen troch Ben Stiller, Chris Rock, David Schwimmer, Jada Pinkett Smith en Danny Jacobs. De titel betsjut "Healwiis Madagaskar", wêrby't it eigenskipswurd madly konnotaasjes hat yn it ramt fan leafde of ferealens. De film hat dan ek as tema Falentynsdei. Madly Madagascar heart ta de Madagascar-franchise en spilet nei it meastepart fan 'e foarfallen yn Madagascar: Escape 2 Africa, mar foàr de slotsêne fan dy film. It ferhaal giet oer in fleske rûkersguod dat út in oerfleanend fleantúch smiten wurdt, en dat grut trelit feroarsaket by de bisten fan in wettergat yn in Afrikaansk wyldreservaat.
Plot
Alex de liuw, Marty de sebra, Melman de sjiraffe, Gloria it nylhoars, kening Julien de ringsturtmaky, Maurice it fingerdier, Mort de mûsmaky en de fjouwer psychopatyske pinguins ûnder lieding fan Skipper binne noch altyd yn it wyldreservaat yn Afrika nei harren eardere aventoer. Falentynsdei komt deroan, in feestdei dêr't Alex yn 'e Central Park Zoo yn New York altyd graach oer mocht om't er dan ekstra oandacht krige fan it dieretúnpublyk. Hy besiket datselde effekt te kreëarjen troch de lânseigen ynwenners fan it wyldreservaat te ûnderrjochtsjen oer Falentynsdei. Dêrta hat er foar allegear in Falentynskaart skreaun, en no besiket er harren derfan te oertsjûgjen dat se allegear ek in Falentynskaart oan him weromstjoere moatte.
As der in tsjeppe wyfkesokapy opdûkt, dy't op besite is út in oar wyldreservaat, binne alle sebra's fanwegen de swart-wite streken op 'e efterskonken fan 'e okapy op slach smoarfereale. Dat jildt ek foar Marty, mar hy sjocht net yn hoe't er har oandacht lûke kin yn in hiele keppel sebra's dy't der allegear persiis itselde útsjogge as hy. Yn wanhoop beslút er dan dochs it rûkersguod mar ris te prebearjen, mar as hy deroan ta is, blykt it fleske leech te wêzen. Hy freget de pinguins om foar him in nij fleske fan it guod oan te meitsjen, dat Skipper, Kowalski, Rico en Private kringe it kamp binnen dêr't de minsklike toeristen oernachtsje op 'e siik nei de juste yngrediïnten. Skipper, dy't gjin magysk leafdesmiddeltsje nedich is om healwiis te wêzen, is fereale rekke op in froulike bobblehead doll, dy't er oeral mei nei ta sleept. Yn it kamp wurdt it ding ûntdutsen troch de toergids, dy't in sammelder fan sokke popkes blykt te wêzen en him it ding, ta ôfgriis fan Skipper, ta-eigenet.
Kowalski en Rico meitsje it rûkersguod foar Marty oan, dêr't se behalven it spul dat se út it kamp stellen hawwe ek wat willekeurige dingen oan tafoegje. Alex, dy't earder de gek hie mei Marty, hat ûnderwilens ûntdutsen dat nimmen belangstelling foar syn fiering fan Falentynsdei hat, en syn ried te'nein beslút er om it leafdesmiddel dan ek mar ris te prebearjen. Mar Marty goait it hiele brousel fan 'e pinguins oer himsels hinne en lit neat foar Alex oer. Dy wol dan dat de pinguins in nije tsjettelfol fan it guod meitsje. De pinguins hawwe lykwols oare dingen oan 'e holle, mei't Skipper in rêdingsmisje organisearret foar syn pop. Dêrop freget Alex Julien om help, dy't mei syn wenstige mispleatste oermjitte oan selsfertrouwen derfan oertsjûge is dat er sels it leafdesmiddel ek wol brouwe kin.
It brousel fan 'e pinguins blykt sa goed te wurkjen, dat Marty net inkeld de oantreklike okapy, mar ek alle oare froulike bisten út it reservaat efter him oan kriget, fan lytse dikdiks oant reuseftige oaljefanten. Hy genietet fan alle oandacht. It brousel dat Julien, Maurice en Mort foar Alex meitsje, en dat hy hielendal oer himsels hinne jit, blykt lykwols sa te stjonken dat it in diametraal tsjinstelde wurking hat en eltsenien útnaait as hy deroan komt. Underwilens hat Melman, dy't koartby in relaasje mei Gloria krigen hat, de help fan 'e sjimpansees ynskeakele om in geweldige Falentynsdeifiering foar syn leafste te organisearjen. Mar syn tariedings, wêrûnder in reuseftige pop fan it Frijheidsbyld mei de kop fan Gloria, wurde by fersin hieltyd ferrinnewearre troch de oaren, dy't inkeld oandacht foar harren eigen swierrichheden hawwe.
Alex jout him ferbûke ôf. Gloria wurdt lulk op Melman, om't er gjin oandacht mear foar har liket te hawwen en hieltyd fuortrint om him mei oare dingen dwaande te hâlden. En Marty beseft dat er no foar de wyfkes sá oantreklik is, dat se him gjin sekonde mear gewurde litte kinne. Sadree't er dat ûntdekt, fergiet him it laitsjen wolfergoed. Underwilens kringe de pinguins op 'e nij it minsklike kamp yn, dêr't se de Landrover mei de samling bobblehead dolls fan 'e toergids stelle. Dyselde komt harren yn in oare auto benefter. Nei in spektakulêre efterfolging witte de pinguins de grutte leafde fan Skipper te rêden. Gloria fynt it draaiboek mei Melman syn plannen foar Falentynsdei en beseft dat er sa drok dwaande wie foar har. Marty wit einlings oan 'e wyfkes te ûntsnappen en yn it wettergat te springen, dêr't er it leafdesbrousel ôfwasket sadat de wyfkes harren ynteresse yn him ferlieze. Trijeresom sette Marty, Melman en Gloria dan nei Alex ta, dy't se ferrasse mei in Falentynskaart fan elts fan harren. It binne net safolle as er op hope hie, mar it binne guon dy't wier út it hert komme, dat Alex is der sa bliid mei dat er syn freonen stevich oankrûpt. Mei as gefolch dat sy hast oer har nekke geane en him te ferstean jouwe dat er him earst ris flink waskje moat.
Produksje
Madly Madagascar waard regissearre troch David Soren nei in senario dat er sels skreaun hie. De koarte film waard produsearre troch Chad Hammes en Lisa Stewart foar filmstudio DreamWorks Animation, mei Mireille Soria as útfierend produsinte. De filmmontaazje wie yn 'e hannen fan James Ryan. De filmmuzyk waard fersoarge troch Heitor Pereira.
Distribúsje
De distribúsje fan Madly Madagascar waard fersoarge troch 20th Century Fox. De film kaam op 29 jannewaris 2013 út, likernôch twa wiken foar Falentynsdei, dat it tema is.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Tanzania
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Tanzania.
Laurentius- en Ignatiuskatedraal (Rotterdam)
De '''HH. Laurentius- en Ignatiuskatedraal''' oan de Westzeedijk yn Rotterdam wie in neogoatyske katedraal fan it bisdom Rotterdam. De katedraal waard yn 1967 foar de earetsjinst sletten en rillegau dêrnei ôfbrusten.
Maria Suzanna Willinge-Sligcher
Yn 1927 boaske Maria Sligcher oan Johannes Jacobus Lukas Willinge (1898-1989). Hy waard yn De Helder berne en waard yn septimber 1915 adelboarst. Fan 1918 oant 1921 waard hy nei Nederlânsk-Ynje stoerd, dêrnei hie er tsien jier lang ferskate funksjes by de marine. Hy folge de Hegere Marine Kriichsskoalle yn De Haach en waard dêrnei op de Hr Ms De Ruyter pleatst. Yn 1937 gie De Ruyter nei Ynje. It pear krige trije bern.
Under de oarloch waard Maria Willinge mei de bern ynternearre yn kamp Tjideng, tichteby Batavia, dêr't hja ien fan de fiif froulju waard fan de kamplieding, ûnderhearrich oan de Japanske haadbewakers. Yn it kamp waarden âlde manlju, froulju en bern fêstholden, totaal 11.337, dêr't der 434 fan stoaren. Earst yn 1945 seagen sy en har bern harren man en heit wer. Maria en de bern waarden yn 1946 repatriearre, har man fleach pas yn jannewaris 1947 nei Nederlân. Ein april waard er befoardere ta skout-by-nacht.
Laurentius- en Ignatiuskatedraal (Rotterdam)
Skiednis
De oarspronklik allinne oan Sint-Ignatius wijde tsjerke waard tusken 1890 en 1892 neffens in ûntwerp fan Nicolaas Molenaar (1850-1930), in learling fan Pierre Cuypers, boud as in trijeskippige krúsbasilyk mei twa transepten en in koer mei omgong. Njonken de foargevel stie in toer dy't bekroand waard mei hoekpinakels en in smellere achtside spits.
De troch paters jezuïeten behearde tsjerke tsjinne as de parochytsjerke foar it Scheepvaartkwartier en it súdlike stedssintrum. De tsjerke oerlibbe it bombardemint fan 1940 op de stêd en krige by de oprjochting fan it bisdom Rotterdam yn 1956 sels de status fan katedraal. Yn it ramt dêrfan waard ek de patroanhillige fan de stêd, Sint-Laurentius tafoege as patroanhillige fan de katedraal.
Maria Suzanna Willinge-Sligcher
Nei de kapitulaasje sette Maria Willinge har yn foar de helpferliening. Yn Nederlân wie se warber yn de stichting Pelita, dy't ferfolgingsslachtoffers út Ynje holp.
Doe't Beatrix op 30 april 1980 as keninginne ynhuldige waard wie Maria Willinge ien fan de fjouwer fersetsminsken dy't optrede mochten as herauten en keningen fan wapens. De oaren wiene Erik Hazelhoff Roelfzema, Ben Ubbink en Liepke Scheepstra.
Laurentius- en Ignatiuskatedraal (Rotterdam)
Skiednis
Yn de jierren 1960 hie de parochy te meitsjen mei de ûntfolking fan de binnenstêd. In restauraasje fan de tsjerke, werfan't de foargevel al in skoft yn de steigers stie, soe in miljoen gûne kostje moatte. Dêrom naam de doedestiidske biskop it beslút de tsjerke op 1 oktober 1967 te sluten. As katedraal foar it bisdom Rotterdam tsjinne dêrnei de Elisabettsjerke oan de Mathenesserlaan, wylst de Kapel fan it Alderhillichst Sakramint sûnt as de parochytsjerke tsjinnet.
Op de nei de ôfbraak frijkommen grûn waard in kantoarekompleks boud, dat yn 2018 ferboud waard ta in grutskalich appartemintekompleks foar senioaren.
It oargel fan de katedraal, dat yn 1863 boud waard troch de firma Loret & Vermeersch, ferhûze nei de Sint-Augustinuskerk yn Geleen. It oerwurk fan de tsjerke kaam yn de Hillich Herttsjerke fan Schiedam telâne en in byld fan Marije fan de Wynhaven krige in plak yn de Kapel fan it Alderhillichst Sakramint (de tsjintwurdige Iendrachtskapel).
In lytse twa jier letter soe ek de grifformearde Nije Sudertsjerke foar de katedraal oer sloopt wurde.
Martlers fan Gorkumtsjerke (Rotterdam)
De Martlers fan Gorkumtsjerke oan it Stieltjesplein, by Rotterdammers benammen bekend as de Stieltjestsjerke, wie in grutte roomsk-katolike tsjerke yn Rotterdam-Sud. De tsjerke waard yn 1886 ynwijd en yn 1976 fanwegen de weromrinnende tsjerkegong ôfbrutsen.
Skiednis
Troch de groei fan de stêd yn de twadde helte fan de 19e iuw waard op de súdlike kant fan de Maas de wyk Feijenoord boud. In grut diel fan de nije befolking wie roomsk en kaam út Seelân, mar fral út it noardwestlike diel fan Noard-Brabân. Foar de katoliken waard tusken 1875 en 1876 ynearsten in needtsjerke boud troch de sosjaal ynstelde pastoar Ludovicus Gompertz (1875-1890). Tusken 1885 en 1886 folge oan it Stieltjesplein de bou fan in monumintale stiennen tsjerke. It ûntwerp fan de trijeskippige krústsjerke yn neogoatyske styl wie ôfkomstich fan de arsjitekt Johannes Kayser. De tsjerke krige in toer oan de foarkant mei in hege spits. Op 12 july 1886 waard de tsjerke ynwijd en opdroegen oan de Martlers fan Gorkum.
Nei de Twadde Wrâldkriich rûn it tal parochianen tebek. De parochy fusearre mei de Hillige Trije-ienheidparochy en gyng dêr lang om let yn op. De Stieltjestsjerke waard sletten en yn 1976 ôfbrutsen. Op it plak kaam letter in bejaardehûs te stean.
Elio de Angelis
Elio de Angelis (Rome, 26 maart 1958 - Marseille, 15 maaie 1986) wie in Italjaansk Formule 1-koereur en bejeftige pianist. Hy wist twa kear in Grutte priis te winnen. Op 15 maaie 1986, ferstoar hy yn it sikehûs fan Marseille as gefolch fan in ûngelok, in dei earder, by in training op Le Castellet.
Bedazzled (film út 2000)
Bedazzled is in Amerikaanske fantasykomeedzjefilm út 2000 ûnder rezjy fan Harold Ramis, mei yn 'e haadrollen Brendan Fraser en Elizabeth Hurley. De titel betsjut "Ferbline". De film is in remake fan 'e Britske film mei deselde namme út 1967. It ferhaal giet oer Elliot Richards, in bleue suffert dy't troch eltsenien mar oer him rinne lit. Hy is smoarfereale op in froulike kollega, mar it slagget him mar net om har mei út te freegjen. As de (tsjeppe froulike) duvel him help oanbiedt, ferkeapet er syn siel foar sân winsken. Dat pakt lykwols net út sa't er ferwachte hie. Bedazzled krige fan 'e filmkritisy mingde resinsjes. Yn 'e bioskopen wie de film in beskieden kommersjeel súkses.
Plot
Elliot Richards is in bleue, oerwurke suffert yn San Francisco mei in dearinnende baan by in IT-bedriuw. Hy lit troch eltsenien oer him rinne en hat gjin freonen. Syn kollega's hawwe in grouwéligen hekel oan him, mar om't se oer it algemien har fatsoen hâlde, mient er dat it syn maten binne. Elliot is fierders smoarfereale op Alison Gardner, in froulike kollega dy't fjouwer jier lyn by itselde bedriuw kommen is te wurkjen. Mar ôfsjoen fan in koart petear dy iene kear doe't se tafallich tegearre yn 'e lift stiene, hat er har noch nea doaren oan te sprekken. As Elliot op in jûn nei in bar giet, treft er dêr by tafal syn kollega's Daniel, Bob, Jerry en Carol, dy't him op it wurk ferteld hiene dat se dy jûns net útgean soene, om't se him net mei hawwe woene. Ta ôfgriis fan it fjouwertal jout Elliot him by harren.
As Alison deselde bar ynkomt, sette Elliot syn 'freonen' him oan om einlings al syn moed byinoar te skraabjen en har oan te sprekken en om in ôfspraakje te freegjen. Dat dogge se net om him te helpen, mar om fan him ôf te kommen. Elliot kriget it gefoel dat er der no net foarwei kin sûnder in leffert te lykjen, dat hy stapt op Alison ta en begjint op knoffelige wize in petear, wêrby't er fia in ûnhandige omwei nei it punt ta wurket om har mei út te freegjen. Ear't er dêroan ta komt, spilet sy fan ruten. Wylst er har de bar út glûpen sjocht, fersucht er tsjin himsels dat er der alles wol foar oer hawwe soe om in relaasje mei har te hawwen. Dêrop wurdt er oansprutsen troch in tsjeppe frou yn read minyjurkje, dy't him fertelt dat se de duvel is. Elliot leaut dêr fansels earst hielendal neat fan, mar se wit him fan har identiteit te oertsjûgjen troch fan it iene op it oare stuit op in hiel oar plak te ferskinen.
De duvel fertelt Elliot dat se eltse winsk fan him ferfolje kin. Hy wol wolris sjen hoe't dat yn syn wurk giet, dat sy lit him in winsk dwaan. Hy winsket in hamburger en kola. De duvel nimt him mei yn in bus fan it pleatslike iepenbier ferfier nei in McDonald's-restaurant, dêr't se in hamburger en in kola foar him bestelt, dy't se him trouwens sels ek noch betelje lit om't se "har beurs yn 'e ûnderwrâld lizze litten hat." Elliot is begryplikerwize net bot ûnder de yndruk, mar de duvel nimt him mei nei in nachtklub yn Oakland, dêr't eltsenien syn namme skandearret. Se biedt him in tsjûk kontrakt oan fan sân winsken yn ruil foar syn siel. Hy is earst ûnwillich om mei sok hantsjebakken akkoart te gean, mar sy kin him mei wurden wol oer, dat by einsluten tekenet er by it krúske. Neitiid jout de duvel him in piper mei, dêr't er it nûmer 666 op yntoetse moat as syn winsk om 'e iene of oare reden net nei winsk is.
By syn earste winsk freget Elliot om rykdom en macht en hy wol troud wêze mei Alison. Hy kriget wêr't er om frege hat: hy libbet yn in reuseftige filla mei in protte tsjinstfolk. Allinnich hied er der net op rekkene dat er Spaansk sprekke soe, mar dat makket neat út. It wurdt minder as er ûntdekt dat er wol troud is mei Alison, mar dat sy him hatet en iepentlik oerhoer bedriuwt mei har priveelearaar Raúl. As syn assistinten (dy't in opfallende likenis fertoane mei syn kollega's fan it IT-bedriuw) him meinimme nei it 'fabryk', dêr't in probleemke wêze soe, komt Elliot derefter dat er in Kolombiaanske drugsbaron is. Raúl, dy't al syn meiwurkers omkocht hat, docht in greep nei de macht en besiket Elliot te likwidearjen. Hy wit nauwerneed te ûntkommen en toetst 666 yn krekt foar't er út in helikopter te pletter falt.
Elliot is der min oer te sprekken dat de duvel syn winsk sabotearre hat, mar sy oertsjûget him derfan dat it gjin opset, mar in fersin wie. Se nimt him mei nei it appartemint fan Alison, dêr't se ynbrekke en út Alison har deiboek gewaarwurde dat Alison in gefoelige man siket. Dat, Elliot winsket om 'e gefoelichste man fan 'e wrâld te wurden, nee, wacht! De emosjoneel gefoelichste man fan 'e wrâld. (Hy mient dat er de keunstkes fan 'e duvel no troch hat.) Dat pakt net út sa't er ferwachte, want hoewol't Alison miende dat se in gefoelige man hawwe woe, hat se nei trije wiken skjin har nocht fan 'e yrritante griner dy't Elliot wurden is. As se oan 'e ein fan 'e middei op it strân binne en Elliot oanhâldend yn gûlen útbarst fanwegen de skientme fan 'e sinne-ûndergong, naait Alison út mei in gefoelleaze narder dy't inkeld mei har omgiet om seks mei har te hawwen. Alhiel yn triennen toetst Elliot wer 666 yn.
No't er foar it ferstân krigen hat dat froulju net witte wat se wolle, winsket er dat er in grutte keardel wêze mei, in sporter, dy't ferneamd en populêr is. Sa'nent sil in frou dochs perfoarst net wjerstean kinne. De duvel jout him gelyk. Elliot is no in basketballer fan 2.50 m lang, dy't de flier oanfaget mei al syn tsjinstanners en allinne wat oerdiedich swit. As er nei de wedstryd ynterviewd wurdt troch in sportferslachjouwer, docht lykwols bliken dat er net bepaald it grutste ljocht is. Yn 'e klaaikeamer, as er inkeld klaaid is mei in handoek om 'e mul, wurdt Elliot opsocht troch Alison, dy't as ferslachjouster graach in artikel oer him skriuwe wol en dêrby oanhâldend seksueel tinte opmerkings makket dy't er net begrypt. As er him úteinlik omklaaie wol en Alison net fuortgiet, docht er syn handoek ôf en blykt dat er in mikropenis hat. Alison hat gjin belangstelling mear foar him en jout har laitsjend ôf, wylst Elliot 999 yntoetst foar't er beseft dat er it bryfke op 'e kop hâldt en dat it 666 wêze moat.
Mei't er skjin syn nocht hat fan 'e streken fan 'e duvel, wol Elliot der de brui oan jaan, mar sy bepraat him om it dochs nochris te besykjen. Diskear winsket er dat er de presidint fan 'e Feriene Steaten is. Dêr kin net folle mei misgean, sa ornearret er, want de presidint is ryk en machtich en der binne froulju by 't folop dy't wol mei him omslaan wolle. As de duvel syn winsk yn ferfolling gean litten hat, blykt er lykwols op 'e nij net sekuer genôch omskreaun te hawwen wat er woe. Hy is no Abraham Lincoln, en minder noch, it is de jûns fan 14 april 1865 en hy bringt in besyk oan it teäter. Elliot wit krekt op 'e tiid syn piper te finen en 666 yn te toetsen foar't er troch John Wilkes Booth deasketten wurdt.
Neitiid kriget Elliot spul mei de duvel, want neffens him hat er fiif winsken ferbrûkt en hat er noch twa te gean, mar neffens har hat er al seis winsken hân en restearret der noch mar ien. Sy telt nammentlik de hamburger en kola mei. Elliot hat wolfergoed syn nocht en seit dat se syn lêste winsk wol hâlde mei. Hy jout him ôf en giet nei in roomske tsjerke, dêr't er syn ferhaal foarleit oan 'e pastoar, yn 'e ferwachting dat dy him gelyk jaan sil yn syn skeel mei de duvel. De pastoar mient lykwols dat er dronken is, en Elliot wurdt troch de duvel ferklaaid as plysjefrou oppakt foar iepenbiere dronkenskip en belânet yn 'e sel. Syn selgenoat is in swarte man dy't mear fan him liket te witten as mooglik is. Hy fertelt Elliot dat it neat útmakket dat er in kontrakt mei de duvel sletten hat, om't er syn siel dochs net ferkeapje kin. Sy siel is nammentlik hielendal net syn eigendom, mar dat fan God. De man seit ek tsjin him dat hoewol't de duvel besykje kin om him yn 'e war te bringen, Elliot úteinlik beseffe sil wa't er wierlik is. As Elliot freget wa't de swarte man is, antwurdet dy ienfâldichwei: "in hiel goede freon". It is lykwols dúdlik dat Elliot mei God sels opsletten sit.
As er frijlitten wurdt, reizget Elliot nei de nachtklub yn Oakland ta om 'e duvel te bepraten en annulearje it kontrakt. Dat wegeret se lykwols, en ynstee besiket se Elliot te yntimidearjen om syn lêste winsk te dwaan, sadat de ferkeap fan syn siel definityf wurde sil. Uteinlik winsket Elliot inkeld dat Alison gelokkich wurde mei yn har libben, oft dat no mei of sûnder him wêze sil. De yrritearre duvel fertelt him dan dat it kontrakt tusken harren beiden annulearre is, om't yn 'e lytse letterkes stiet dat in ûnselssuchtige winsk alle ôfspraken neatich makket. Elliot fertelt de duvel dat er har nettsjinsteande har manipulaasje as in freon begûn is te beskôgjen en ferlit de nachtklub. Troch alle ûnderfinings dy't de duvel him opdwaan litten hat, is er gâns feroare. Hy is er net mear sa bleu en gjin suffert mear en lit er ek net mear oer him rinne. Hy set syn 'freonen' te plak en freget Alison planút om in ôfspraakje, mar se blykt al in frijer te hawwen.
Neitiid giet Elliot teloarsteld nei syn appartemintekompleks, dêr't krekt in nije buorfrou mei ferhúsdoazen oan it sjouwen is. Hja hjit Nicole Delarusso en liket as twa drippen wetter op Alison. Elliot biedt syn help oan en dat is it begjin fan in romantyske relaasje tusken harren. As se letter as fereale pearke in stik troch de stêd te kuierjen geane, komme se God en de duvel foarby, dy't bûtendoar sitte te skaken. Wylst God Elliot en Nicole goedgeunstich glimkjend neisjocht, ferset de duvel gau-gau in pear skaakstikken.
Distribúsje
De distribúsje fan Bedazzled waard fersoarge troch 20th Century Fox. De film gie op 20 oktober 2000 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre.
Resultaat
Bedazzled brocht yn 'e bioskopen wrâldwiid $90 miljoen op. As men dy opbringst ôfset tsjin it budget fan $48 miljoen, is de útkomst in winst fan $42 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Ferkundigingskatedraal (Kazan)
De Ferkundigingskatedraal (Russysk: Благовещенский собор; Blagovetsjeski sobor) is in russyske-otterdokse yn it kremlyn fan Kazan, Ruslân. Yn de arsjitektatuer fan de katedraal wurde eleminten út de bouskoallen fan Pskov, Moskou, Vladimir en de Oekraïne ferienige. It is de âldste tsjerke fan Kazan.
Skiednis
Mei de bou fan in earste Ferkundigingstsjerke waard yn opdracht fan Ivan IV op 4 oktober 1552 útein set. Dat gyng om in houten gebou dat wijd waard oan de ferkundiging fan de Heare. Al yn de jierren 1555-1562 waard in tsjerke fan wite stien mei fiif koepels en trije apsissen boud. Yn de 17e iuw waard in fiif ferdjippings tellende toer tafoege. De oarspronklik helmfoarmige koepels op de hoeken waarden yn de 18e iuw ferfongen troch sipelfoarmige koepels.
Nei de grutte brân yn 1815 waard de katedraal yn de jierren 1817-1821 fernijd. Letter, yn 1841, waarden neffens in ûntwerp fan F.I. Petond twa apsissen en in foarse refter oanboud. It duorre oant yn de twadde helte fan de 19e iuw dat it ynterieur beskildere waard troch N.L. Safonov.