cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sergius en Bakkus
Sergius en Bakkus († 303) binne kristlike hilligen. Harren feestdei is 7 oktober. Yn de ikonografy wurde Sergius en Bakkus yn 'e regel ôfbylde as romeinske soldaten mei in palm en it swurd.
Hagiografy
Neffens de oerlevering wiene Sergius en Bakkus hege ofsieren yn it romeinske grinsleger. Hja stiene heech yn oansjen by de keizer oant ûndutsen waard dat se harren temûk bekeard hiene ta it kristendom. De twa manlju hiene harren fertocht makke doe't se bûten stean bleaune, wylst de rest fan harren selskip in heidenske timpel yngyng om dêr te offerjen. Doe't se hoekholden yn 'e wegering om yn it selskip fan Maksimianus oan Jupiter te offerjen waarden se yn it iepenbier fernedere troch yn frouljusklean troch de stêd te paradearjen.
Maksimianus droech de twa manlju dêrnei foar it berjochtsen oer oan Antiochus, de militêre kommandant fan Barbalissos yn Mesopotaamje. It slagge Antiochius net om Sergius en Bakkus safier te krijen dat se harren nije leauwe opjoegen en dêrop folge it marteljen fan beide manlju. Bakkus krige sa bot mei de swipe dat er it libben liet. In dei letter besocht de geast fan Bakkus Sergius om him oan te moedigjen hoek te hâlden, sadat se yn 'e himel foar altiten byinoar bliuwe koene. Ek Sergius waard tamtearre, mar hy oerlibbe it en waard dêrnei ûnthalze.
Ferearing
De twa hilligen waarden yn it Eastlike Romeinske Ryk fereare as beskermers fan it leger. Al yn de 4e iuw waard yn Kaïro in oan de beide hilligen wijde tsjerke boud (de de Abu Serga-tsjerke).
Oer it grêf fan de twa martlers yn Resafa, Syrje, waard in grutte basilyk boud, dy't troch grutte tallen pylgers besocht waard. De stêd Resafa krige om 425 hinne de namme Sergiopolis. De basilyk is hjoeddedei as ruïne bewarre bleaun.
Justinianus I liet yn it jier 527 foar de twa hilligen yn Konstantinopel de Sergius- en Bakkustsjerke (ek bekend ûnder de namme Lytse Hagia Sofia) bouwe, dy't nei alle gedachten model stie foar de San Vitale-tsjerke yn Ravenna. Nei de ferovering fan Konstantinopel troch Mehmet II yn 1453 waard dy tsjerke yn in moskee feroare. Ek yn Rome (de Santi Sergio e Bacco-tsjerke) en Tours waarden oan de hilligen wijde tsjerken boud. Yn Teheran is de Armeenske Sarkiskatedraal nei Sergius ferneamd.
LGBT
De ferskate tradysjes jouwe in soad omtinken oan de ynlike freonskip fan de twa hilligen. Se binne ien fan de bekendste foarbylden fan in hilligenpear. De Amearikaanske histoarikus John Eastburn Boswell (berne 20.04.1947 – ferstoarn 24.12.1994) beskôge de twa as de meast ynfloedrike set fan sa'n archetype. Yn syn Same-Sex Unions in Premodern Europe woe Boswell ha dat harren relaasje sjoen wurde kin as in romantyske ferhâlding. Hy skreau dat de âldste tekst fan harren martyrologium se beskriuwt as erastai, oer te setten as "beminden". Boswell suggerearret sels dat Sergius en Bakkus feriene wiene yn in rite dy't bekend stie as adelphopoiesisof (in soarte fan bloedbruorskip), itjinge syn (kontroversjele) stelling ûnderstypje moast dat de earste kristenen in foarm fan homohoulik akseptearren.
De Fransiskaanske ikoanenskilder Robert Lentz makke yn 1994 in ikoan fan de twa hilligen, dat ûnder homoseksuële kristenen in populêr homosymboal woarn is.
Coyote Ridge Corrections Center
It Coyote Ridge Corrections Center (CRCC, of koartwei Coyote Ridge) is in Amerikaanske finzenis yn it stedsje Connell, yn it súdlike part fan 'e steat Washington. Tegearre mei it like grutte Monroe Corrections Complex, yn Monroe, is Coyote Ridge it grutste tichthûs fan Washington.
Skiednis
It Coyote Ridge Corrections Center waard yn 1992 yn gebrûk nommen as in leechbefeilige ynrjochting. Yn 2009 kaam der in útwreiding mei in middelheech befeilige ynrjochting ree. Sûnt jannewaris 2011 hat de finzenis, dy't ûnder it bewâld stiet fan it Departemint fan Finzenissen fan de Steat Washington (Washington State Department of Corrections, WSDoC) in kapasiteit fan 2.500 detinearren.
Finzenisyndieling en -bewâld
Feroardiele kriminelen dy't yn 'e gruttere middelheech befeilige ynrjochting fan Coyote Ridge fêstholden wurde, sitte yn 'e regel in selstraf út fan teminsten mear as fiif jier oant libbenslang. Yn it lytsere, leechbefeilige diel fan it tichthûs sitte detinearren dy't ta fiif jier selstraf of minder feroardiele binne.
Dit leechbefeilige diel wurdt it 'kamp' neamd, mei't de gebouwen dêr in iepener karakter hawwe as de trochsneed finzenis, kompleet mei sliepgebouwen dy't net misstean soene op in universiteitskampus. De finzenen fan it kamp runne in eigen tekstylfabryk en ferbouwe grienten yn in kokentún. Guon meie ûnder strang tafersjoch oerdeis it finzenisterrein ferlitte om ienfâldige putsjes yn 'e omkriten út te fieren, lykas it opsykjen fan swerfôffal.
Rust Never Sleeps (album)
Rust never sleeps is in album út 1979 fan de Kanadeeske sjonger, gitarist en lietsjeskriuwer Neil Young. It grutste part fan it album is live opnaam by in konsert yn San Fransisko en letter oanpast yn de studio. Hoewol’t it lûd fan it publyk sa folle mooglik fuorthelle is, is it op sommige mominten noch goed te hearren. De earste helte fan it album bestiet út akoestyske ferskes en de twadde helte út elektryske. It begjint mei “My my, hey, hey (out of the blue)” en it einiget mei in oare ferzy fan dat selde ferske “Hey hey, my my” (into the black)”. It ferske “Sail away” is opnaam tidens de sesjes foar it album “Comes a Time” mei Nicolette Larson (sang), Joe Osborne (basgitaar) en Carl Himmel (drums) en “Pocahontas” waard troch Neil Young solo opnaam.
Tracklist
It album bestiet út de folgjende lieten.
De stjerren jouwe de beoardieling oan fan de lieten troch “The Ultimate Music Guide: Neil Young”. Op de hiemside “All Music Guide “ wurde de albums fan in bepaalde artyst beoardiele. Beide beoardielingen rinne fan ien stjer (“striemin” ) oant fiif stjerren (“poerbêst)”. Dit album hat fiif stjerren krigen.
Hood River (Oregon)
Hood River is in plak (city) en de haadstêd fan Hood River County yn it noarden fan de Amerikaanske steat Oregon. It leit oan de rivier de Kolumbia en is neamd nei de rivier de Hood. Neffens de folkstelling fan 2010 hie it plak 7167 ynwenners. De berch Mount Hood, dy't de heechste yn Oregon is, leit 48 km besuden Hood River. It plak leit yn it midden fan de Kleau fan de Kolumbia en sa'n lytse 100 km beëasten Portland. In tolbrêge ferbynt Hood River mei Bingen en White Salmon, dy't oan de Washingtonkant fan de Kolumbia lizze.
Fruittylt en de deroan besibbe yndustry foarmet in wichtige boarne fan ynkomsten, lykas houtferwurking, sûnenssoarch, software-ûntwikkeling en technology, toerisme en rekreaasje (wêrûnder surfe, kiteboarding, fytse, berchbeklimme, kuierje en skye). Der binne 4 bierbrouwerijen en in groeiende wynyndustry en in ferskaat oan restaurants.
Skiednis
Dizze omkriten waarden bewenne troch yndianen doe't Lewis en Clark hjir op 29 oktober 1805 lâns reizgen. Hja setten in kamp op en neamden it Waucoma, dat Plak fan grutte beammen betsjut. De lokaasje fan it kamp wie flakby wêr't de rivier de Hood, doe Dog River neamd, útmûnet yn de Kolumbia. Mary Coe, de frou fan Nathaniel Coe dy't ien fan de earste blanke bewenners wie, feroare de namme fan Dog River ta Hood River. De namme Hood River ferskynde foar it earst op de kaarten yn 1856. Doe noch in part fan Wasco County, skiede Hood River County himsels op 23 juny 1908 ôf fan dizze county. De grinzen binne sûnt dy tiid nea feroare.
Hjoed de dei
260px|thumb|right|Wynsurfers op de Kolumbia 260px|thumb|right|Hood River tolbrêge Neffens de folkstelling fan 2010 wennen der 7167 minsken, 2972 hûshâldings en 1728 famyljes wêrûnder 62,9% blanken, 24,4% latino's, 0,5% swarten, 0,6% yndianen, 1,5% Aziaten en 0,1% Pasifyske eilanners. De trochsneed âldens wie 36,3 jier. Neffens de folkstelling fan 2000 wie it trochsneed hûshâldynkommen $31.580. 17,3% fan de befolking libbe ûnder de earmoedegrins.
De Interstate 84 en Oregon Route 35 rinne troch it plak hinne.
Klimaat
Hood River leit yn in oergongsgbiet fan it reinwâld klimaat bewesten it Cascadesberchtme, dat as in reinskaad wurket, en it drûge steppeklimaat beëasten de Cascades. De winters binne oer it algemien wiet en simmers waarm. De reindelfal is in trochsneed 760 mm, wilens it yn it 32 km bewesten lizzende Cascade Locks 1900 mm del falt en yn it 32 km beëasten lizzende The Dalles 380 mm del falt. De wyn, dy't troch de kleau fan de Kolumbia sûcht, kin sa no en dan wol hurd wêze. Trochsneed temperaturen yn de simmers binne sa rûn 23 oant 28 graden en yn de winters sa om-ende-by -1 oant 0 graden.
Nijsgjirrich
260px|thumb|right|Fytsers yn Hood River 260px|thumb|right|Columbia Gorge Hotel, registrearre op it [[Nasjonaal Register fan Histoaryske Plakken]] Inkelde nijsgjirrichheden binne: It âldste hûs yn de stêd is it Ezra L. Smithhûs, dy't troch him boud is yn 1886 foar syn hûshâlding. Hy wie in politikus yn it stedsbestjoer en it bestjoer fan Oregon mei benammen de ûntwikkeling fan de lânbou yn de steat. In soad boeren en sakemannen kaam by him op besite en sykje advys. Ek inkelde toeristyske rûtes, lykas Mount Hood Scenic Byway en in stik fan de Historic Columbia River Highway begjinne yn de stêd.
Laura Harring
Laura Harring grevinne von Bismarck-Schönhausen, berne as: Laura Elena Harring Martínez (Los Mochis (Sinaloä), 3 maart 1964) is in Meksikaansk-Amerikaansk aktrise en model. Hja waard berne yn Meksiko, mar emigrearre as bern nei de Feriene Steaten. Yn 1985 wie se de earste Latina dy't útkard waard as Miss USA. Letter begûn se in wurkpaad as aktrise yn films en op 'e tillefyzje, wêrby't se it bekendst waard mei har rol as Rita yn 'e film Mulholland Drive, út 2001.
Jonkheid
Harring waard yn 1964 berne yn Los Mochis, in plak yn 'e noardlike Meksikaanske steat Sinaloä. Har heit, Raymond Harring, wie in biologysk lânbouwer fan Eastenryksk-Dútsk komôf, wylst har mem, María Elena Martínez Cairo, in siktaresse, fêstgoedhannelster en spiritueel leararesse wie. Yn 1971 giene har âlden útinoar, wêrnei't Harring yn 1974, mei tsien jier, mei har mem nei de Feriene Steaten emigrearre, dêr't se har nei wenjen setten yn San Antonio, yn 'e steat Teksas.
Yn 1976 rekke Harring ferwûne oan 'e holle troch in ferdwaalde kûgel fan in drive-by shooting. Doe't se sechstjin jier wie, beprate se har âlden om har oan it Aiglon Kolleezje yn it Switserske Villars-sur-Ollon studearje te litten. Doe't se, nei har stúdzje ôfrûne te hawwen, weromkearde nei de Feriene Steaten, sette se har nei wenjen yn El Paso, yn 'e uterste westpunt fan Teksas. Dêr liet Harring har ynskriuwe foar in skientmewedstryd en wûn se de titel Miss El Paso. Nei't se ek Miss Texas USA wurden wie, tong se yn 1985 mei nei de kroan fan Miss USA, dy't se as earste Latina wûn. It folgjende jier brocht se troch mei reizgjen yn Aazje en Jeropa en mei wurk as ûntwikkelingswurkster yn Yndia.
Aktearkarriêre
Harring folge in toanieloplieding oan 'e Londenske Academy of Performing Arts. Hja makke yn 1987 har debút as aktrise yn 'e tillefyzjefilm The Alamo: 13 Days to Glory. Har earste filmrol hie se yn Silent Night, Deadly Night 3: Better Watch Out!, út 1989. Yn 1990 hie spile se de haadrol yn 'e film The Forbidden Dance, en itselde jiers begûn se mei in weromkearende rol as Carla Greco yn 'e soapsearje General Hospital. Yn 'e jierren dêrnei fertolke Harring meast byrollen, lykas yn 'e films Exit to Eden (1994) en Black Scorpion II: Aftershock (1997). Teffens spile se yn 1997 it personaazje Paula Stevens yn 'e soapsearje Sunset Beach, en hie se gastrollen yn tillefyzjesearjes as Beauty and the Beast, Baywatch, Flipper, Baywatch Nights en Frasier.
Har bekendste rol hie Harring yn 2001 yn 'e rol fan Rita, as tsjinspylster fan Naomi Watts en Justin Theroux yn 'e cultfilm Mulholland Drive, fan regisseur David Lynch. Neitiid wurke Harring noch twaris gear mei Lynch, as in antropomorfe knyn yn Rabbits (2002) en yn in kameoroltsje yn 'e film Inland Empire (2006). Yn 2002 wie Harring te sjen yn John Q, en teffens hie se datselde jiers de froulike haadrol yn Derailed, as tsjinspylster fan 'e Belgyske akteur Jean-Claude van Damme. Yn 2003 spile se mei Barbara Eden yn Mi Casa, Su Casa, en yn 2004 fertolke se de rol fan 'e bedoarne frou fan John Travolta yn The Punisher.
Oare films dêr't Harring yn spile hat, binne û.m. The King (2005), Walkout (2006), Ghost Son (2007), Nancy Drew (2007), Love in the Time of Cholera (2007), The Caller (2008), Drooler (2009), Return to Babylon (2013) en Sex Ed (2014). Op 'e tillefyzje hie se yn 2006 acht ôfleverings lang in weromkearende rol yn 'e misdiesearje The Shield, as abbekate Rebecca Doyle. Fierders hie se gastrollen yn 'e plysjesearjes Law & Order: Special Victims Unit, Law & Order: Criminal Intent en NCIS: Los Angeles. Yn 2009 wie se yn fjouwer ôfleverings fan 'e rige Gossip Girl te sjen, en yn 2014 en 2015 spile se yn trije ôfleverings fan Chasing Life.
Alana Play
Alana Play (10 febrewaris 1984) is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2005. Neffens har offisjele opjefte is se 1.75 m lang, mei in gewicht fan 59 kg en kupmaat 32E. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Alana en Britney Smith.
Jehannes Janssonius
Jehannes Janssonius (Jan Jansz.; ek Ioannis, Io(h)annem; Ianssonii, Ianßonium of Joannem Janssonium (Juniorem) (Arnhim, 1588 - Amsterdam, july 1664) wie in Nederlânsk kartograaf, printer en útjouwer.
Famylje
In soad boekdrukkers, útjouwers en kartografen wiene yn dy tiid oan elkoar besibbe:
Hy wie de skoansoan fan Jodocus Hondius dy't wer de skoanheit fan Pieter van den Keere wie. Dy Pieter wie wer in healbroer fan Petrus Bertius.
Francesca Petitjean
Francesca Petitjean (Cannes, 1963), is in Frânsk fitnessmodel en bodybuildster, dy't as sadanich aktyf wie yn 'e jierren tachtich en njoggentich en twa kear wrâldkampioen bodybuilding by de amateurs wie. Nei't se har sportive karriêre mids njoggentiger jierren beëinige hie, sette se útein mei te wurkjen as neakenmodel en pornografysk aktrise, wêrby't se ek wol gebrûk makke fan skûlnammen as Francesca Rosa, Sally Body en Mara Moresco.
Bruce Springsteen
Biografy
Fan de jierren 60 ôf spile Springsteen yn meardere bands, wêrûnder The Castiles en Steel Mill. Yn 1972 waard de sjonger ûntdutsen troch John Hammond, dy't earder ek Bob Dylan ûntduts. Springsteen tekene yn dat jier in kontrakt by Hammond syn wurkjouwer  Columbia Records.
Syn earste albums “Greetings From Ashbury Park, NJ” en  “The Wild, the Innocent & the E Street Shuffle”  (beide fan 1973) waarden yn it begjin net in soad ferkoft.Hy wie eins bekinder as skriuwer fan lieten foar oaren. Sa hie Manfred Mann’s Earth Band sukses mei “Blinded by the light” en “Spirits in the night" en the Hollies mei “4th of July, Ashbury Park (Sandy)”.
Francesca Petitjean
Karriêre as Bodybuildster
Francesca Petitjean waard yn 1963 berne yn it Súdfrânske baaiplak Cannes. Yn 'e tachtiger jierren sette se útein mei in karriêre as bodybuildster en fitnessmodel. Yn 1989 en nochris yn 1992 behelle se it earste plak by de wrâldkampioenskippen foar amateur-bodybuilders organisearre troch de World Amateur Body Building Association (WABBA) yn 'e kategory "lang". Yn 1990 wie se twad nei de Eastenrykske Gabriele Klug by de WABBA-wrâldkampioenskippen yn 'e kategory "profesjoneel", en yn 1989 wûn se de brûnzen medalje by de Jeropeeske amateurkampioenskippen fan 'e WABBA.
Bruce Springsteen
Biografy
Springsteen bruts yn 1975 troch mei syn tredde album "Born to Run". Syn begeliedingsband the E Street Band bestie doe út Clarence Clemons op saksofoan, Steve van Zandt op gitaar, Danny Federicy op oargel, Roy Bittan op piano, Garry Tallent op basgitaar en Max Weinberger op drums. Hoewol’t der sa no en dan wol wat feroarje soe yn de geartstalling fan dizze band, der ek guon leden ferstoaren en Springsteen ek in tal solo-albums makke hat, is de kearn fan de E Street Band net feroare.
Ek syn fjirde album “Darkness on the Edge of Town,” dat yn 1978 ferskynde, waard in grut sukses. Dat wie noch mear it gefal mei “The River”, in dûbelalbum. Fan dit album kamen de hits “Hungry Heart” en “The River” dat yn de Top 2000 fan 2016 op in fjirtjinde plak stie. Nei dat album hienen de fans ferwachte dat er op deselde foet trochgean soe, mar hy kaam mei it ienfâldige en wat tsjustere “Nebraska”.
Francesca Petitjean
Karriêre as Bodybuildster
Yn 1993 waard Petitjean prof en stapte se oer nei de International Federation of BodyBuilders (IFFB). Dêr einige se almeast by de earste tsien, mar helle se nea it poadium. Har bêste resultaat wie by de Grand Prix fan Praach, yn 1996, doe't se op it sechsde plak einige. Oan 'e ein fan dat jier loek se har werom út it profesjonele bodybuilden.
Bruce Springsteen
Biografy
Yn 1984 kaam it album “Born in the USA” út, mei in tournee dy ‘t twa jier duorje soe. Sân lieten fan dit album waarden in hit. De titelsong wie in kritysk lied oer de Vietnamoarloch en de ekonomyske krisis, mar in soad Amerikanen (wêrunder presidint Ronald Reagen) seagen it as in pattriotysk lied. Dat Bruce Springsteen ek in hiele goede útfierder wie op it poadium, die bliken op it album “Bruce Springsteen & the E Street Band Live 1975-1985. “
Nei dat live album ferskynde wer in rêstiger en yntrofert album “Tunnel of Love” Yn 1989 naam er ôfskie fan de E Street Band. Yn 1992 ferskynden tagelyk de albums “Human Touch” en “Lucky Town”. Sommige kritisy fregen harren ôf oft it net better west hie en bring ien album út mei de bêste lieten fan beide. Yn it selde jier naam er in “unplugged” sessy op, dy’t foar it grutste part “plugged” wie. Ek brocht er it liet “Streets of Phiadelphia” út, foar de “soundtrack” fan de film Philadelphia. Dêrfoar krige er in Oscar foar it bêste liet en in Grammy Award.
Francesca Petitjean
Pornokarriêre
Nei't se opholden wie mei kompetatyf bodybuilden, sette Petitjean útein mei in karriêre as pornografysk aktrise. Foar dit wurk liet se har boarsten fergrutsje, en troch har tige spierde uterlik loek se al rillegau de oandacht. Se makke har debút yn 'e pornoyndustry yn 1998, doe't 35 jier wie, yn 'e film Acteurs Porno en Analyse, fan regisseur José Bénazéraf. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat se yn totaal yn 20 pornografyske films spile.
Bruce Springsteen
Biografy
Yn 1995 brocht er in “Greatest Hits”album út mei dêrop ek fjouwer nije lieten dy ‘t er spile mei de E Street Band. It folgjende album “The Ghost of Tom Joad” wie wer hiel kalm en yntrofert. Dat fierde er út tidens in solo tournee yn lytse téaters.Yn 1999 kaam de E Street Band op’e nij byelkoar nei it ferskinen fan “Tracks,” fjouwer cd’s mei lieten dy ‘t noch net earder útbrocht wienen. Dêrnei waard “Live in New York City”, útbrocht.
Nei de oanslaggen op de Twin Towers naam er it album “The Rising” op, mei ûnder oaren “Empty sky”en “My City  of Ruins.” Yn 2005 brocht er it solo album “Devils & Dust” út, in soad minsken seagen de titelsong  as it bêste liet oer de ynfaasje yn Yrak. Yn 2006 kaam er mei “We Shall Overcome: The Seeger Sessions” mei lieten fan de Amerikaanske folksjonger Pete Seeger.
Francesca Petitjean
Pornokarriêre
Dêrby wurke se it measte foar de studio Channel 69, dy't de rige Bodybuilders in Heat publisearre. Petitjean spile yn fiif dielen út dy searje. Teffens wurke se foar oare labels, wêrûnder it Dútske Videorama en it Italjaanske Moonlight Video. Se wurke gear mei û.o. de Frânske akteur Richard Langin en de Dútsk-Tsjechyske aktrise Dolly Buster. Dêrby mijde Petitjean de hurdere pornografy net, en die se oan anale seks en dûbele penetraasje. Uteinlik loek se har yn 2003 út 'e pornoyndustry werom.
Bruce Springsteen
Biografy
Dêrnei folge it album “Magic” (2007) dêr’t er yn 2009 in Award krige foar “Girls in their Summer Clothes”. Yn de hjerst fan 2008 sette Bruce Springsteen him bot yn foar  de ferkiezing fan Barack Obama. Hy naam ek diel oan in iepenloft konsert foar de ynauguraasje fan Obama, dêr ‘t rom 400.000 minsken wienen. Yn 2009 naam er “Working on a dream” op,  mei under oaren it liet “The Last Carnival” foar Danny Federici, de oargelspiler fan de E Street Band, dy ‘t ferstoar oan hûdkanker.
Yn 2011 kaam er mei in album mei opnames dy't makke wienen foar "Darkness on the Edge of Town" mar dy net earder útbrocht wienen "The Promise-the Lost Sessions: Darkness on the Edge of Town". Yn 2012 naam er it album “Wrecking Ball” op, it earste album sûnder “The Big Man”, saksofoanspiler Clarence Clemmons dy't stoarn wie. Yn 2014 kaam er mei “High Hopes” dêr ‘t neist de E Street Band ek de gitarist Tom Morello fan de band Rage Against the Machine op mei spilet.
Nei “High Hopes” hat er de albums “The Ties that Bind – The River Collection” (2015) en “Chaptes en Verse”(2016) útbrocht mei diels oare fersjes fan al earde útbrochte lieten.
Dat er  in goede life “performer”is, docht ek bliken út it feit dat lêzers fan it Hollânske musykblêd “Lust For Life” him keazen hawwe as de bêste “live-act” fan alle tiden.
Bruce Springsteen wennet mei syn (twadde) frou Patti Scialfa en bern yn Rumson. Hy wie earder fan 1985 oant 1989 troud mei aktrise Julianne Phillips. Hy hat twa soannen en in dochter.
Wesermarsch
De lânkring Wesermarsch leit yn it noardwesten fan de Dútske dielsteat Nedersaksen, krekter: westlik fan de Weser tusken Bremen en de mûning fan de Weser. Haadstêd is Brake, de grutste stêd wat ynwenners oanbelanget Nordenham.
Geografy
It distrikt leit oan de westlike kant fan de Wezer tusken Bremen en de mûning fan de rivier. De Hunte rint troch Aldenburch en streamt dan Westermarsch yn. Yn it noarden fan de mûning fan de Wezer en de Jadeboezem leit it skiereilân Bûtjadingen. Dêr leit ek de grutste stêd fan de lânkring: Nordenham.
Wesermarsch makket ûnderdiel út fan de Noard-Dútske Leechflakte. It oerhearskjende lânskip is seeklaaigebiet en twatredde fan de lânkring leit ûnder it wetterpeil fan de rivieren en wurdt beskerme troch diken.
Skiednis
Romeinske boarnen skriuwe dat Sjauken it kustgebiet tusken de Weser en de Iems bewennen. Bekend is Tecelia, harren hannelssintrum by de mûning fan de Hunte. Troch in hegere seespeger ferlitte de Sjauken om it jier 250 hinne it gebiet. Sûnt 400 nimme Friezen it doe noch jimmeroan ûnbewenne gebiet yn.
Westlik fan de mûning fan de Weser ûntstie it goa Rjustringen, wêrfan't it eastlike diel tsjintwurdich it noarden fan Wesermarsch foarmet. De bewenners setten sûnt de 10e iuw útein mei it bedykje fan harren fruchtbere grûn. De yn de 11e iuw boude tsjerken yn Rjustringen tsjûgje fan wolstân. Yn de midsiuwen feroarsaken slimme wetterfloeden grutte feroarings yn it ferrin fan de kust. It besykjen fan de greven fan Aldenbruch om it noardlike diel fan Wesermarsch ûnder harren kontrole te krijen mislearren ynearsten. Pas yn 1514 wist in grut feriene leger fan Aldenburch en Brunswyk yn de Slach by de Hartwarder Skâns yn de omkriten fan Rodenkirchen de Friezen fan Wesermarsch te ûnderwerpen.
Oer de skiednis fan de iere midsiuwen fan Stedingen is net in soad bekend. Yn 783 krige biskop Willehad de opdracht om it bliid boadskip yn de kustgebieten westlik fan de Weser te bringen. De Bremer aartsbiskop Adalbert liet him yn 1062 it net-bewenne gebiet tusken Aldenburch en Bremen as besit oerdrage. Nei 1062 waard Stedingen stadichoan wer befolke. Ynearsten stiften Saksen nije delsettings oan de Weser boppe de Huntemûning en oan de Ollen. Sûnt 1106 waard folk út it tsjintwurdige Nederlân nei Stedingen helle foar de ûntginning fan it gebiet. Hja krigen privileezjes, dy't te ferlykjen wiene mei dy fan de yn de noardlike delsettingsgebieten fan de Friezen. De ûntginning brocht wolfeart, mar de greve fan Aldenburch en de aartsbiskop fan Bremen woene dêr ek finansjeel fan mei profitearje. De aartsbiskop easke tsjienden, mar de boeren fan Stedingen wegeren dy ôf te dragen. Ynearsten wisten de Friezen harren súksesfol te warjen, mar yn 1230 liet de aartsbiskop de bewenners ta ketters ferklearje, itjinge yn de jierren 1233 en 1234 ta in krústocht tsjin de Friezen liede. De aartsbiskop krige help fan Aldenburch, Brabân, Flaanderen en Hollân en in ûnbidich grut leger teach op tsjin de Friezen, dy't yn 1234 by de Slach by Altenesch harren frijheid ferlearen.
Tegearre mei it Hûs Aldenburch hearde de Wesermarch fan 1667 oant 1773 by Denemark. Sûnt 1774 foel Wesermarsch ûnder it Hartochdom Aldenburch. De bestjoersherfoarmings nei de Dútske befrijingskriich makke yn 1814 in ein oan de fâldij fan de greven en it yn de Frânske tiid troch de Frânsen ynstelde Département des Bouches-du-Weser (1811/1813).
In algemiene gebietsherfoarming yn Nedersaksen stelde op 1 maart 1974 de hjoeddeiske grinzen fêst fan de lânkring Wesermarsch.
Gemeenten
Ienheidsgemeenten
Oant de herfoarmings fan 1974 hearden ek de plakken fan de eardere gemeente Landwürden op de eastlike kant fan de Weser by de lânkring, lykas ek it riviereilân Harriersand, it likernôch alve kilometer lange eilân yn de Weser.
World Servants
World Servants is in ynternasjonale frijwilligersorganisaasje op Kristlike grûnslach dy't in 1986 yn de Feriene Steaten troch Jack Larson oprjochte waard. De Nederlânske tûke World Servants Europe (fan 2007 ôf World Servants Nederland hjitten) waard yn 1988 oprjochte troch Joop van der Meer. thumb|left|Nederlânske frijwilligers en de lokale mienskip bouwe meiïnoar oan klasselokalen yn Matipa, [[Sambia]] World Servants assistearret yn ûntwikkelingslannen troch it bieden fan stipe by de realisaasje fan needsaaklike gebouwen, lykas skoalgebouwen en kliniken. World Servants docht dit troch it útstjoeren fan teams fan Nederlânske jongeren. It biedwurd fan World Servants is "Bouwen aan verandering", dat "Oan feroaring bouwe" betsjut. Yn de wurkwize fan World Servants is persoanlike feroaring fan jonge frijwilligers like wichtich as it ta stân kommen fan de needsaaklike gebouwen.
Yn de rin fan de jierren binne de Nederlânske en de Amerikaanske tûke kwa wurkwize útinoar groeid. Yn 2009 is it ynternasjonale bestjoer fan World Servants ûntbûn, wêrtroch't beide tûken gjin formele bân mear mei inoar ha. Sûnt 2018 is Gerben Huisman direkteur fan de Nederlânske tûke fan World Servants.
Harkebuurt
Harkebuurt (earder ek Harkeburen) is in buorskip yn de gemeente Teksel yn de Nederlânske provinsje Noard-Hollân.
Harkebuurt leit justjes bewesten it doarp Oosterend.
De buorskip wurdt al fernijd yn rintmaster- en baljuwrekkeningen út de perioade 1356-1369. De namme bringt ien fan de buorren mei in soad ynfloed te binnen, dy't yndertiid meast Fryske nammen hiene, yn dit gefal Hark. Harkebuurt is nettsjinsteande syn lizzing nea ta in echt doarp wurden, mar hie wol ferskaat oan ynwenners. Der wennen boeren, ambachtslju, fiskers en keaplju.
De buorskip kromp yn de 19e iuw en 20e iuw. Hjoed de dei is der in lytse buorren fan oer oan en om de strjitte Harkebuurt.
Kemissy Meertalighyd
De Kemissy Meertalighyd (Frysk: "Kommisje Meartalichheid"), fêstige yn Sint-Anne, is in organisaasje yn Fryslân dy't diel útmakket fan 'e Biltske Beweging. It is in wurkgroep dy't operearret op basis fan gemeentlike subsydzjes. De Kemissy Meertalighyd set him yn foar it ûntwikkeljen fan meartalich lesmateriaal foar de basisskoallen op It Bilt, it op oanfraach en fergees advisearjen en ûnderstypjen fan Biltske basisskoallen oangeande de ûntwikkeling fan meartalich taalbelied, en it oanfiterjen fan meartalich ûnderwiis yn it algemien. Utgongspunt is dêrby it taalbelied fan 'e Gemeente It Bilt. De talen wêrfoar't de Kemissy Meertalighyd lesmateriaal makket, binne yn it foarste plak it Biltsk, mar ek it Frysk, it Nederlânsk en it Ingelsk.
De Kemissy Meertalighyd waard yn 1999 oprjochte as fuortsetting fan 'e âldere Kemissy Bildts ("Kommisje Biltsk"). Dy bestie sûnt 1980, doe't it Frysk as ferplichte skoalfak yn it leger ûnderwiis yn Fryslân ynfierd wie. Op it Bilt en yn oare net-Frysktalige dielen fan 'e provinsje (lykas de Stellingwerven en it Amelân) bestie dêr grutte wjeraksel tsjin, en úteinlik waard besletten dat sokke net-Frysktalige gemeenten ûntheffing fan 'e ferplichting fan ûnderwiis yn it Frysk oanfreegje koene. Dêrfoaroer stie dat se dan wol ûnderwiis yn 'e eigen taal en/of kultuer oanbiede moasten. Sadwaande ûntstie op it Bilt yn dy tiid foar it earst ferlet fan Biltsktalich lesmateriaal en om dat te ûntwikkeljen waard de Kemissy Bildts yn it libben roppen. De nammeferoaring fan 1999 fûn plak om it feroarjende karakter fan 'e wurksumheden fan 'e kommisje rjocht te dwaan, mei't de wurkgroep him tsjin dy tiid net mear allinnich dwaande hold mei it Biltsk, mar ek mei it Frysk en it Nederlânsk. Nei 2000 kaam dêr it Ingelsk noch by.
De Kemissy Meertalighyd wurket op allerhanne mêd nau gear mei de Afûk, dy't fierhinne deselde funksje yn Fryslân ferfollet dy't de kommisje op it Bilt hat. Dêrnjonken ûnderhâldt de Kemissy Meertalighyd ek kontakten mei oare Biltske kulturele organisaasjes, û.m. troch syn lidmaatskip fan 'e Stichting Bildts Aigene, in yn 2015 oprjochte koepelorganisaasje foar Biltske taal en kultuer. De Kemissy Meertalighyd sels bestiet út fiif leden, te witten: twa fertsjintwurdigers út 'e Biltske kulturele mienskip (lykas skriuwers, dichters of oersetters), twa taalkoördinators (de foarsitter en fise-foarsitter) en in ûnderwiisadviseur as útfierder. It behear fan 'e finânsjes is yn 'e hannen fan 'e gemeente, en de op besteging fan it beskikbere budget betrekking hawwende faktueren wurde fiattearre troch de foarsitter fan 'e kommisje, dy't krekt as de fise-foarsitter in amtner fan 'e gemeente It Bilt is.
Alix Amillion
Alix Amillion is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2008. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Alix Amillian en Alex Amillion.
Sung Jae-ki
Hy wie yn 2008 de stichter fan Man fan Korea, in groep dy't opkaam foar manljusrjochten en dy't it ôfskaffen fan it Ministearje fan Geslachtlikens en Famylje foarstie. Hy wie fierder dwaande mei anty-feminisme, frije leafde, seksuele frijheid en de befrijding fan de man.
Fan 1999 oant 2013 wie Sung de oanfierder fan de Súdkoreaanske anty-feminismebeweging. Oktober 1999 die mei oan de beweging tsjin it ôfskaffen fan in foarkarbehanneling fan eks-militêren. Hy wie teffens tsjin it ôfskaffen fan it Hoju-systeem en de neffens him fierst te froufreonlike polityk yn Súd-Koreä. Yn 2006 stichte er it Bûn fan Anty-feminisme foar de Befrijding fan Manlju en yn 2007 de Feriening ta it Ofskaffen fan it Ministearje fan Froulju. Yn 2008 rjochte er de Man fan Korea (it bûn fan Koreaanske manlju) op, dêr't er de earste foarsitter fan waard fan 2008 oan 2013.
Hohegaste
Hohegaste is in stedsdiel fan de stêd Lier yn East-Fryslân.
Geografy
Hohegaste leit yn it westlike part fan de gemeente en grinzget yn it westen oan de Iems, yn it noarden oan it stedsdiel Nüttermoor, yn it easten oan it stedsdiel Heisfelde en yn it suden oan de binnenstêd. It stedsdiel hat in grutte fan 392 hektare en de útbuorrens Horst, Heisfelder Siel, Heyenhörn en Steinhaus hearre der by. De Bundesautobahn 31 rint dwers troch it stedsdiel hinne, dêr't er troch de Iemstunnel de Iems kruset. Troch de ôfslach Lier-West is Hohegaste mei de autodyk ferbûn.
Yn 1997 waard der in wynmûnepark mei 13 Enercon E-40 wynturbinen en troch Windenergiepark Hohegaste GmbH & Co.Kg beheard. Yn 2017 waarden de 13 turbinen ferfongen troch 4 turbinen fan it type Enercon 101 dy't mei-inoar 12,2 megawatt opwekje. EWE Erneuerbare Energien hat it behear yn 2018 yn 'e mande mei Enova oernommen, dêr't beide bedriuwen elts 50% oandielen yn hawwe.
Skiednis
Hohegaste ûntstie op in geastrêch, dy't bylâns de Iems leit. De útgong -gaste, út it Aldfrysk wei, ferwiist dêrnei. Der binne fynsten dien út de Romeinske tiid en de tiid fan it Grutte Folkeferfarren. Yn 2009 waarden der by bouwurksumheden foar in ierdgaspiiplieding bewenningsspoaren fan de tiid tusken de earste en fyfde iuw n.Kr. fûn.
Yn 1550 waard it plak as hoghe Gast neamd. Op de Eastfryslânkaarten fan Ubbo Emmius út 1599 waard it doarp Gast neamd.
Oant yn it midden fan de sechtjinde iuw moat de in karspeltsjerke stien hawwe. Yn 1882 hie Hohegaste fiif pleatsen. Om 1900 hinne waarden der 79 ynwenners teld, yn 1933 wiene der 96, en yn 1958 101. Fan maaie oant novimber 1939 sieten Joadske twangarbeiders út Wenen fêst yn fiif wurkkampen yn de lânkring Lier wêrûnder yn ien yn Hohegaste. Hja moasten oan de diken fan de Iems, Leda en Jümme wurkje.
Oan de ein fan de Twadde Wrâldkriich lutsen alliearde troepen op oant de westlike Iemsouwer. Fan 26 april oant 29 april 1945 waarden Hohegaste en Nüttermoor troch swier allieard artilleryfjoer rekke. Der ûntstie in soad skea en ferskate minsken kamen derby om it libben, wêrûnder in Frânske kriichsfinzene.
Oant de gemeentlike weryndieling fan 1973 wie Hohegaste in selsstannige gemeente.
Sint-Martinustsjerke (Woudrichem)
Skiednis
Oarspronklik soe yn de 7e iuw ien fan de gesellen fan Willibrordus yn Woudrichem in kapel stifte ha. De hjoeddeiske letgoatyske tsjerke datearret út de 15e iuw en wie foar de reformaasje oan Martinus fan Tours wijd. Yn dy tiid besiet de tsjerke tsien alters.
Yn 1573 stieken de wettergeuzen de stêd yn 'e brân om't hja benaud wiene dat de Spanjerts de stêd ynnimme soene. Allinne de muorren fan de tsjerke bleaune oerein. De weropbou duorre wat langer troch brek oan jild, mar waard mei help fan de Hollânske stêden lang om let yn 1621 foltôge. Yntusken wie de tsjerke in kalvinistysk tsjerkegebou woarn. De earste grifformearde dûmny fan de tsjerke waard yn 1585 oansteld. De tsjerke waard yn 1841 restaurearre en op 'e nij ferboud.
Beskriuwing
De tsjerke is boud as krústsjerke. It fiifsidich sletten koer is âlder. De toer is foar in part ynboud troch't de sydskippen by de toer lâns langer binne.
De 34 meter hege toer is âlder as de tsjerke en hat in rikere arsjitektuer as it tsjerkeskip. De bline nissen fan de twadde ferdjipping binne fersierd mei rútfoarmige medaillons. Op de ferdjipping dêr't de klokken hingje hawwe de bline nissen rûne medaillons mei byldhoude kopkes fan greven, froulju en soldaten. De fjilden fan it bôgefries binne opfolle mei skelpen yn de iere renêssânse-styl. De toer hie in spits, mar ferlear dy by de stoarm fan 1717 ferlern. In rekonstruksje fan de spits hat nea plakfûn en yn 'e folksmûle wurdt de stompe toer dêrom 'Mosterpot' neamd. Yn 1933 folge by in restauraasje fan de toer de bou fan de balustrade.
Ynrjochting
De tsjerke wurdt oerkape mei houten tonferwulften. Nei de reformaasje waard it koer fan it skip troch in muorre skaat. By de yngong fan de doar fan it koer is út de roomske tiid in smelle hagioskoop bewarre bleaun.
Under it oargel leit it grêf fan Aernt van Eck en syn frou Cornelia van Sevender út 1613. By de restauraasje fan 1979 waard de foet fan it midsiuwske doopfont opgroeven, dêr't in nije doopfont op set waard. Yn de tsjerke stiet in hearebank.
Oargel
De tsjerke besit in oargel efter in monumintale oargelkas, dat ûnderdiel foarme fan it yn 1680 troch stêedhâlder Willem III skonken oargel oan de Kleastertsjerke yn De Haach. It oargel waard eartiids troch de gemeente oankocht foar 800 gûne en yn 1865 yn de tsjerke yn gebrûk nommen. By de restauraasje fan de jierren 1970 waard ûnder de wite farve bledgoud ûntdutsen. Sûnt is it de oargelkas wer yn de oarspronklike kleuren werombrocht.
De firma Blank út Herwijnen hat yn de jierren 1980 in nije ynstrumint efter it histoaryske front boud.
Asa fan Juda
Asa (Hebriuwsk: אָסָא, Latynsk: Asa) wie neffens it Alde Testamint de tredde kening fan it Keninkryk Juda en de fyfte kening fan it Hûs fan David. Asa folge syn heit Abíam op en syn regear wurdt datearre tusken 930-910 f.Kr. en 873-869 f.Kr.
It regear fan Asa neffens de Bibel
Asa wie trou oan it leauwen yn de God fan Israel en tidens syn regear levere hy striid tsjin de ôfgoaderij yn it lân. Alters, offerplakken, wijde stiennen en Asjearapeallen liet de kening ferneatigje en hy hold de befolking foar gjin oare God te tsjinjen as allinnich de God fan Israel. Hy die dat sa fûleindich, dat hy sels syn mem Maäka út har bestjoerlike funksjes sette liet, om't hja in byld fan Asjeara makke litten hie.
Under syn bewâld hearske der lange tiid rêst, sa't de kening de gelegenheid hie om fersterkte stêden te bouwen. In oanfal fan Sêrach op Juda rûn foar de Kûsjiten op in drama ôf. Mei help fan God wisten Asa en de Judeeërs it leger fan Sêrach te ferpletterjen en de oarlochsbút foar Juda wie ûnbidich grut.
Yn it seisentritichste jier fan syn regear krige Asa it oan de stok mei kening Basa fan Keninkryk Israel. Om Juda ôf te snijen fan de ôf- en oanfierwegen liet kening Basa de stêd Rama fersterkje. Kening Asa fan Juda wist mei al it goud en sulver út syn paleis en de timpel lykwols de Syryske kening Benhadad om te keapjen. Benhadad ferbriek syn ferdrach mei Basa, keas no de kant fan Juda en foel Israel oan. No't kening Basa it drok hie mei it ferdigenjen fan syn lân en net mear yn steat wie it wurk oan Rama ôf te meitsjen, liet Asa syn mannen it boumaterjaal foar Rama weirôvje om it te brûken foar it fersterkjen fan de Judeeske stêden Gêba en Mispa. It omkeapjen fan kening Benhadad waard de kening troch de sjenner Chanany lykwols ferwiten. Dizze sjenner beskuldige de kening fan dwaasheid troch stipe te sykjen by de kening fan Aram en net te fertrouwen op God. It gefolch hjirfan wie neffens de sjenner wêze dat it lân no oarloch op oarloch ûndergean moast. De kening waard sa lilk, dat hy de sjenner opslute liet en guon fan it folk mishannele.
Yn it njoggenentritichste jier fan syn regear waard de kening siik. Hy krige wat mei de fuotten en it waard jimmeroan slimmer. Ynstee fan him ta de Heare te kearen socht kening Asa help by medisynmannen. De medisynmannen wisten harren gjin rie mei de sykte en Asa stoar in pear jier letter en waard yn de stêd fan David begroeven.
Hisashi Kurosaki
(8 maaie 1968) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Honda, Kashima Antlers, Kyoto Purple Sanga, Vissel Kobe, Albirex Niigata en Omiya Ardija. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 1988.
Narendra Modi
Narendra Damodardas Modi (Vadnagar, 17 septimber 1950) is in Yndiaaske politikus. Hy is de 14e minister-presidint fan Yndia sûnt maaie 2014. Hy wie haadminister (Chief minister) fan de dielsteat Gujarat fan 2001 oant 2014 en is lid fan it parlemint foar Varanasi. Modi is lid fan 'e Bharatiya Janata Partij.
Alexa Cruz
Alexa Cruz (11 maaie 1985) is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2005. Neffens har offisjele opjefte is se 1.68 m lang, mei in gewicht fan 59 kg en kupmaat 34D. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Angel Black, Maverick, Alexa Evans, Alexis, Alexa Cruz, Nakia, Angelica Blach en Angelica Black.
Hette fan Albada
Hette fan Albada (*± 1515 - Stienwyk, 1587) wie grytman fan Raerderhim. Soan fan Lieuwe en Frank Roorda fan Ginnum.
Bleau roomsk-katolyk en trou oan de Spaanske kening, mar waard yn 1578 ôfsetten. Hy wie ek tsjin op de Uny fan Utert en tekene yn 1579 it fersykskrift dêrtsjin oan de Greve fan Rennenberg. Stoar yn ballingskip en waard letter bysetten yn Poppenwier.
Guldborgsund (gemeente)
Guldborgsund is in gemeente yn de Deenske regio Sjælland, dy't ûntstie troch de weryndieling fan 2007. De gemeente bestiet út it eilân Falster en it eastlike diel fan it eilân Lolland en is gearstald út de eardere gemeentes Nykøbing Falster, Nysted, Nørre Alslev, Sakskøbing, Stubbekøbing, Sydfalster. Guldborgsund telt 61.219 ynwenners (2018). It riedshûs fan de gemeente stiet yn Nykøbing Falster, dat ek it grutste plak is.
De namme fan de gemeente waard ûntliend oan de sund (dêr't yn it gebiet fan de Eastsee en yn Noarwegen in smelle Seestrjitte mei ornearre wurdt). De seestrjitte skiedt Lolland en Falster fan inoar en rint dwers troch de gemeente.
Karel Eduard van Charante
Karel Eduard van Charante (Utert, 2 novimber 1894 - dêre, 1 augustus 1985) wie in Nederlânsk faksist.
Van Charante wie accountant fan syn berop. Hy wie lid fan de Algemeene Nederlandsche Fascisten Bond (ANFB), dêr't er ûnder mear warber wie yn de reörganisaasjekommissy 1932-1933. Nei't er by de ANFB weigien wie, rjochte er febrewaris 1933 de Nederlandsche Fascisten Unie op. Hy wie listlûker by de Keamerferkiezings yn 1933. Nei de Twadde Wrâldkriich waard er feroardiele ta de deastraf om reden fan it trochspyljen fan ynformaasje oan it Dútsk leger. Letter waard dat fonnis omset yn tweintich jier finzenis.
Hy wie in pakesizzer fan de dichter Nicolaas Antonie van Charante.
Iepenbiere MULO (De Jouwer)
thumb|250px|De Mulo yn 1923. De iepenbiere MULO fan De Jouwer is yn 1880 fuortkomd út de Frânske Skoalle. Direkteur wie Jacobus Japikse, fan Grins, dy't de Frânske skoalle fannijs iepene hie op 1 maaie 1869. De gemeenteried fan Haskerlân besleat om de bysûndere skoalle foar MULO oer te nimmen as in iepenbiere skoalle foar MULO. De skoalle kaam yn de skoalle oan de Midstrjitte. De gemeente hie op dat stuit trije iepenbiere skoallen: twa legere skoallen, de Boargerskoalle oan de Midstrjitte en de Earmeskoalle oan It Sân en de (M)ULO as skoalle foar 'mear útwreide leger ûnderiis'.
Yn 1883 waard it lokaal fan de MULO mei de gymnastykseal fan de skoalle. Japikse stie dêr oant 1889. Nei him waard J.H. de Ruyter beneamd as skoalhaad en soe dat bliuwe oant 1899 doe't de MULO opheft waard mei yngong fan 1900. Dochs waard oan de Midstrjite noch u.l.û jûn. Pas yn 1919 is de MULO-ôfdieling fan de leger ûnderwiis-ôfdieling skieden en waard B. van Bergen beneamd as haad fan de MULO-skoalle. De skoalle waard yn 1919 splitst yn in legere skoalle en in MULO-helte, sadat beide skoallen ûnder ien dak bleaune. Doe't de skoalle te lyts waard, waard yn 1920 in helpskoalle foar de MULO ynset yn it eardere hotel Van der Feer. Yn 1921 waard lykwols besluten om in nije skoalle te bouwen. De gemeente kocht dêrfoar grûn oan de Hurddraversdyk.
De skoalle koe yn 1922 yn gebrûk nomd wurde. Yn 1944 wie Egbert Otte Boerstra oansteld as haad. Doe't hy yn 1945 detinearre waard as NSB-er waard him yn 1946 it foech om les te jaan ôfnomd. Sûnt de befrijing wie B. van Bergen noch in jier yn funksje, mar hy gie yn 1946 mei pinsjoen. Sûnt novimber fan dat jier waard K. Kuperus haad; hy wurke dêrfoar ek al as ûnderwizer oan de skoalle. Hy waard lykwols yn 1952 wegens ûnseedlike hannelings ûnearfol ûntslein. As syn opfolger waard H.P. Stelma beneamd; hy hie ULO-ûnderwizer west yn Nymwegen. Yn 1962 krige de MULO noch twa nije lokalen en in oerbliuwlokaal.
Yn it skoaljier 1968/1969 trede de Mammoetwet yn wurking, wêrtroch't besteande ûnderwiissoarten as de MULO en HBS ferdwûnen. Dêrfoar yn it plak kamen mafû, hafû en fwû. De âlde MULO waard doe MAVO Jonkerslân. It soe letter ien fan de lokaasjes wurde fan skoallemienskip 'Sevenwolden' op It Hearrenfean.
Yn 2001 waard it gebou fan de eardere iepenbiere MULO oan de Hurddraversdyk oankocht troch de Stichting Hof en Hiem en waard it gebou ûndediel fan soarchsintrum Vegelin State.
Doje Pieters van Zeeburgh
Doje Pieters van Zeeburgh (Uskwert, 1 july 1779 – Warffum, 12 april 1820) wie in Nederlânsk boargemaster fan de gemeente Warffum.
Van Zeeburgh wie in soan fan Pieter Dojes en Barber Harms. Hy wie maire fan de Grinslânske gemeente Warffum fan 1808 ôf oan.
Van Zeeburgh boaske yn Warffum op 21 juny 1807 mei Alagonda van Bolhuis (1784-1816), dochter fan mr. Jan van Bolhuis. Harren bernsbern Jan Bolhuis van Zeeburgh (1836-1880) wie in bekend histoarikus.
List fan planetoïden 79001-79100
Dit is in list fan planetoïden 79001-79100.
Roeland fan Achelen
Roeland fan Achelen wie in Frysk grytman. Wie troud mei Womck, dochter fan Juw Mockema en Lisk Heringa, by wa't er in dochter hie. Yn 1602 wenne hy yn Ferwert op Camminghastate.
Yn de Nederlânske Opstân keas er de Spaanske side en waard op 14 oktober 1572 oansteld as grytman fan Dantumadiel. Op 29 oktober lei hy de eed ôf by syn neef Igram fan Achelen, presidint fan it Hof. Wie yn 1573 ek dykgraaf fan Dantumadiel. Yn 1576 ruile hy mei Oene fan Wytsma syn gritenij tsjin dy fan Hinnaarderadiel, mar binnen in jier die er dêr al ôfstân fan, twongen troch de tiidsomstannichheden.
Boargerskoalle (De Jouwer)
thumb De Boargerskoalle op De Jouwer stie oan de Midstrjitte en waard boud yn 1873.
Al yn novimber 1592 wurdt Douwe Rijnsz neaamd as skoalmaster op de Jouwer. Hy krige santich gûne jiers fan de Fryske Steaten. Fierders barde hy skoaljild fan de learlingegn, meastentiids 6 stuorren yn in fearns jier. Yn 1594 kaam master Cornelis Jansz, fan Langwar as ûnderwizer yn in skoalle tusken de Hobbe fan Baerdt Tsjerke en de Waach.
Nei de stichting fan de Earmeskoalle oan It Sân yn 1843 hjit de skoalle fan skoalhaad Lieuwe Bruno van Albada de Boargerskoalle. Van Albada wie troud mei E. van der Lely en hie yn 1860 in traktemint fan ƒ 1050 en ƒ 100 foar hûshier. Neffens de nije Wet op it Leger Underwiis kamen de skoaljilden foar rekken fan de gemeente. Neist it skoalhaad wurken oan de skoalle in helpûnderwizer en in kwekeling. Yn 1866 kaam der in twadde helpûnderwizer by.
1873
Alhoewol't de skoalle yn 1861 ferbettere wie, waard it gebou dochs te lyts. Yn 1873 waard foar f 26.353,941/2. in nije skoalle boud mei fiif lokalen yn de Midstrjitte/Hurddraversdyk. It gebou kaam op it plak fan in âld tsjerkhôf. Der kamen in soad spoekferhalen oer de lokaasje, mar de grûn wie net djoer, sadat de gemeente trochpakte. It tsjerkhôf waard lykwols net romme, sadat der by lettere strjit- en rioelwurksumheden noch wolris âlde bonken fûn waarden. Doe't it gebou iepene waard wurken der fiif ûnderwizers, mei master Van Albada as haad. Yn 1886 waard Meinte Baarda beneamd as skoalhaad. Hy soe dat bliuwe oant syn pinsjoen yn 1920. Yn 1887 waard de skoalle oan de binnenkant sa ferboud, dat der troch skiedingsmuorren mear lokalen makke waarden. Yn 1900 wurken tsien learkrêften oan de skoalle.
MULO
Sûnt 1902 waard oan de skoalle ek MULO-ûnderwiis jûn. Yn 1919 waard de skoalle splitst yn gewoan leger ûnderwiis en in diel foar mear útwreide ûnderwiis (MULO). De Boargerskoalle wie de foargonger fan de lettere 'Lyts Luchtenveldskoalle', dy't yn 1968 iepene waard.
It âlde gebou oan it lettere DE-plein waard yn 1970 ôfbrutsen.
Boersma Adema Stichting
De Boersma Adema Stichting is in Fryske stifting, dy't oprjochte is ta it befoarderjen fan 'e Fryske kultuer, mei yn it bysûnder de klam op 'e Fryske taal. Dizze stifting is fêstige yn Ljouwert, oan 'e Nachtegealstrjitte 2. Lju dy't in bydrage leverje wolle oan kultuer yn Fryslân of oan 'e befoardering fan it brûken fan it Frysk kinne by de Boersma Adema Stichting (inkeld skriftlik) in fersyk ta finansjele stipe yntsjinje. De stifting is by de Keamer fan Keaphannel yn Ljouwert ynskreaun ûnder nûmer 58800069.