cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Publykspriis foar it Nederlânske Boek
Fan 1992 oant 2000 hiet de priis de Trouw Publykspriis. Sûn 2001 binne de Nederlânske Spoarwegen sponsor fan de priis en is de namme NS Publykspriis. De priis bestiet út in bedrach fan 7500 euro, in skulptuer fan Jeroen Henneman en in jier lang frij reizgjen mei de trein.
Nicolas Desmarest
Nicolas Desmarest (Soulaines-Dhuys, 16 septimber 1725 – Parys, 20 septimber 1815) wie in Frânsk geolooch en publisist. Hy wie de heit fan 'e foaroansteande biolooch Anselme Gaëtan Desmarest.
Jonkheid en oplieding
Desmarest waard yn 1725 yn in leger maatskiplik fermidden berne yn it doarp Soulaine-Dhuys, op it plattelân fan it lettere departemint Aube, it noardeastlike part fan sintraal Frankryk. Hy ûntfong syn ûnderwiis oan skoallen yn Troyes en Parys, en wist him doe sels te bedrippen as ûnderwizer wylst er op eigen manneboet fierder learde.
Karriêre
Mei't er belangstelling hie foar de Théorie de la Terre, fan Georges-Louis Leclerc, greve fan Buffon, die Desmarest yn 1753 mei oan in essayskriuwwedstryd oer de prehistoaryske lânferbining tusken Ingelân en Frankryk. Doe't er dêrmei de earste priis wûn, kaam er yn it mulpunt fan 'e belangstelling te stean, wat der úteinlik ta late dat er yn 1757 oannommen waard troch de Frânske oerheid om ferslach te dwaan fan 'e steat fan 'e yndustry yn ferskate lannen. Yn 1788 waard er oansteld as ynspekteur-generaal fan 'e yndustry fan Frankryk.
Syn reizen, sawol yn eigen lân as om utens, folbrocht Desmarest almeast geandefoets, sadat er syn kennis oangeande de struktuer fan 'e ierde fergrutsje koe. Yn 1763 besocht er de Auvernje, dêr't er as earste yn 'e ûndergrûn fan prismatyske basaltstien âlde lavastreamen werom koe. Pas yn 1774 publisearre er oer dat ûnderwerp lykwols in artikel, dat er oanfolle mei in geologyske lânkaart fan it oangeande gebiet. Ek it learstik dat dellingen ornaris ûntsteane troch it erodearjende effekt fan wetterstreamen dy't dertrochhinne rinne, waard foar it earst úttocht troch Desmarest.
Colorado Book Award
De Colorado Book Awards binne in groep Amerikaanske prizen dy't elts jier útrikt wurde foar de bêste literêre wurken wêrfan't de skriuwers yn 'e Amerikaanske steat Kolorado wenje. Dizze prizen waarden yn 1991 ynsteld troch it Colorado Center for the Book, en yn 1992 waarden se foar it earst útrikt, yn 'e kategoryen non-fiksje, fiksje, poëzij en berneboeken. De tawizing en útrikking fan 'e Colorado Book Awards is noch altyd yn 'e hannen fan it Colorado Center for the Book, al is dat yn 2004 in ôfdieling wurden fan 'e stifting Colorado Humanities.
Kategoryen en winners
Der binne op 't heden (2015) 13 kategoryen:
Foar in folsleine list mei winners, sjoch op dizze side.
Kirillo-Belozerski-kleaster
It Kirillo-Belozerski kleaster (Russysk: Кирилло-Белозерский монастырь) heart ta de grutste kleasterkompleksen fan Ruslân. It waard yn 1397 yn it tsjintwurdige oblast Vologda by it doarpke Gorizi resp. it rajon Kirillov stifte en ûntjoech him ta de wichtichste religieuze sintra fan it Grutfoarstedom Moskou.
Skiednis
thumb|left|200px| Ikoan fan de hillige Kirill (Tretjakov Museum, Moskou) Stifter fan it kleaster wie de muonts Kirill (ek: Syril), dy't neffens de oerlevering op de berch Maura stie doe't er in godlike oanwizing krige foar de lokaasje dêr't it kleaster boud wurde moast. Oant yn ús tiid wurdt de berch fereare as hillich plak. Kirill neamde him tenei Kirill Belozerksi, ôflaat fan de namme fan de mar wêroan't it kleaster boud wurde soe (Beloe osero = Wite Mar).
Ynearsten bestie it kleaster allinnich út in houten kapel en in blokhûs foar de muontsen. Troch famyljebannen fan de stifter mei de russyske adel en de strategyske lokaasje waard it kleaster ryk en ien fan de wichtichste politike en religieuse sintra fan it Russyske Ryk. Under Ivan de Ferskriklike, dy't hjir sels in sel hie, hie it kleaster it op ien nei grutste lânbesit yn Ruslân.
Frjemde troepen belegeren it kleastser ferskate kearen, mar it koe net ferovere wurde. Oan it ein fan de 17e iuw waard it kompleks hieltyd wer grutter makke. Ek krige it kleaster nije muorren (1654-1680). Dizze muorren steane hjoeddedei noch om it kleaster. Ek Peter de Grutte besocht it kleaster en hjir kaam hy yn de kunde mei de boumasters, mar benammen ek mei de ikoaneskilders fan it kleaster. De bêsten socht Peter de Grutte der út en helle se nei Sint-Petersburch, om dêr oan de bou fan de nije haadstêd te wurkjen. Mei in dekreet fan Katarina de Grutte ferlear it kleaster alle liifeigenen en it lânbesit.
Nei de Oktoberrevolúsje
Nei de ûnteigening fan de russyske kleasters feroaren de bolsjewiken it kompleks yn in museum. De grutte biblioteek en guon weardefolle objekten waarden nei Moskou of Sint-Petersburch oerbrocht. De ikoanen waarden mei ikoanen fan oare kleasters ta ien kolleksje foege en útstald yn it eardere refektoarium.
Sûnt 1998 wurdt it kleaster wer troch muontsen bewenne en stadichoan restaurearre. Ta it kompleks hearre alve stiennen tsjerken út de 15e oant 18e iuw, in muorre mei tsien tuorren, it refektoarium, twa sikehûzen, in houten wynmûne en oare fasiliteiten.
Koppen Jarges
Skiednis
Yn 1413 bruts in fûleindige partijstriid út yn East-Fryslân tusken de proast fan Emden, Hisko Abdena en de kriichshear Keno II tom Brok. Yn de rie fan de stêd Grins wie Koppen Jarges hiel bot Skieringsgesind. Hy en syn meistanners woenen de proast fan Emden stypje, wat de Fetkeapers yn de rie ôfkarden. Tusken beide partijen ûntstie spul dy't útrûn ta in opskoar fan it folk dêr't de Fetkeapers beliis jaan moasten. In protte wichtige Fetkeapers om de stêd Grins hinne naaiden út nei East-Fryslân en sleaten harren oan by Keno.
As oanfierder fan de Skieringer milysje brânskatte Koppen dêrnei de Ommelannen, naam tsjerkeskatten yn beslach en plondere in tal stinzen fan Fetkeapers. Dêrnei liet er de sluzen fan Reiderlân ferniele om Keno II tom Brok te kearen, doe't dy mei in float oer de Iems by Farmsum lâne. Op 14 septimber 1415 foel Grins doch noch yn hannen fan Keno en moast Koppen flechtsje.
Koppen flechte nei Westerlauwersk Fryslân dêr't er stipe socht by Skieringer eallju. Yn 1417 kaam er werom nei de Ommelannen mei in leger fan Alliearden. Dat leger moast de Grins fannijs yn hannen fan de Skieringers bringe. Yn de slach by Okswerdersyl soene de Skieringers ferslein wurde troch de súksesfolle kriichshear Fokko Ukena, dy't mei syn leger de macht yn East-Fryslân en Grinslân oernommen hie. Koppen flechte op 'en nij nei Fryslân en soe dêr letter, by Starum, sneuvelje. Syn neisieten giene letter werom nei Grins.
Excalibur
Excalibur of Caliburn (Welsk: Caledfwlch; Kornysk: Calesvol; Bretonsk: Kaledvoulc'h; Latyn: Caliburnus) is it mytyske swurd fan kening Arthur, dêr't yn 'e Midsiuwske Arthurleginden gauris magyske krêften oan taskreaun wurde en dat dêryn assosjearre wurdt mei de rjochtmjittige soeverein fan Brittanje. Soms (en fral yn moderne adaptaasjes fan 'e âlde ferhalen) wurde Excalibur en it Swurd yn de Stien as ien en itselde beskôge, mar oarspronklik en meastal binne dat ferskillende wapens.
Neffens guon iere Arthurleginden, wêrûnder Merlyn, fan Robert fan Boron, bewiisde Arthur dat er de soan fan Uther Pendragon wie en sadwaande oanspraak makke op 'e Britske troan, troch in swurd út in stien te lûken dat nimmen oars as de wiere erfgenamt loskrije koe. (Inselde soarte ferhaal komt foar yn 'e Germaanske mytology fan Skandinaavje, dêr't yn it ferhaal fan Sigurd dy syn heit Sigmund it swurd Gram út 'e beam Barnstokkr lûkt, dêr't de god Odin it yn stutsen hat.) Nearne yn iere Arthurleginden wurdt lykwols sein dat dit Swurd yn de Stien itselde is Excalibur; dat is in oanname dy't foar it earst as feit presintearre wurdt yn 'e trettjinde-iuwske Lânselot-Graal-syklus. Moderne auteurs en filmmakkers hawwe dêr op fuortborduerre.
Yn 'e Post-Fulgaat-syklus fan Arthurleginden, dy't ek datearret út 'e trettjinde iuw, wurdt lykwols ferteld dat Arthur Excalibur ûntfong út 'e hân fan 'e Frouwe fan 'e Mar, in geast of fee mei boppeminsklike krêften, nei't er syn eigen swurd brutsen hie yn 'e striid mei kening Pellinore. De Frouwe neamt it swurd 'Excalibur', dat neffens har 'Snijt-Stiel' betsjutte soe.
Yn 'e Lânselot-Graal-syklus jout Arthur, nei't er deadlik ferwûne rekke is yn 'e Slach by Camlann, de ridder Griflet befel om it magyske swurd werom te smiten yn 'e betsjoende mar fan 'e Frouwe en it op dy manear werom te jaan. Nei't dat twaris mislearre is om't Griflet it sa'n alderôfgryslikste sûnde fynt om sa'n moai wapen wei te smiten, foldocht er úteinlik oan 'e winsk fan syn kening. Sadree't er it Excalibur los litten hat, dûkt der in hân op út 'e mar dy't it hêft fan Excalibur fêstgrypt ear't it swurd it wetteroerflak rekket. Neitiid ferdwine hân en swurd wer yn 'e mar. Yn 'e tekst Le Morte d'Arthur, fan sir Thomas Malory, is it net Griflet mar Bedivere dy't Excalibur yn 'e mar smyt.
Ierdbeving fan Zagreb (1880)
De ierdbeving fan Zagreb wie in frij swiere ierdbeving fan 6,3 op 'e Skaal fan Richter dy't op 9 novimber 1880 it noarden fan it Keninkryk Kroaasje-Slavoanje en it suden fan it Hartochdom Stiermarken en it Hartochdom Krain trof, gebieten dy't allegear diel útmakken fan it gruttere steatsferbân fan 'e Eastenryksk-Hongaarske Dûbelmonargy. It troffen gebiet leit hjoed de dei yn noardlik Kroaasje en súdlik Sloveenje. It episintrum lei yn it Medvednicaberchtme, benoarden de Kroätyske haadstêd Zagreb.
Skiednis
Dizze ierdbeving wie ien fan 'e beide meast ferwuostgjende ierdbevings dy't it hjoeddeiske Kroaasje yn 'e ôfrûne 2.400 jier troffen hawwe (de oare wie de ierdbeving fan Dubrovnik yn 1667). Hoewol't der, ynsafier bekend, mar ien persoan om it libben kaam, rekken in soad gebouwen swier skansearre of sels alhiel ferwuostge.
Superheldefilm
De superheldefilm is in sjenre fan films dy't oer de aventoeren fan ien of mear superhelden geane: yndividuën dy't oer bûtengewoane, faak boppenatuerlike, krêften beskikke en yn 'e regel as figilantes de striid oanbine mei de misdie. Soksoarte films omfetsje ornaris eleminten fan ferskate oare sjenres, lykas de aksjefilm, de aventoerefilm, de fantasyfilm en/of de science fiction-film. Faak binne it filmsearjes, wêrby't it earste diel yn 'e rige sjen lit wêr't de superheld wei komt en hoe't er oan syn "super"-fermogens komt. It komt ek gauris foar dat superhelden ien of mear fêste tsjinstanners hawwe, saneamde supersmjunten, dy't allegeduerigen (mar úteinlik om 'e nocht) besykje om harren te slim ôf te wêzen of oermânsk te wurden. As de film mear oer in supersmjunt giet, sprekt men fan in supersmjuntefilm.
Ierdbeving fan Zagreb (1880)
Skiednis
It stedsbestjoer fan Zagreb stelde in kommisje yn om 'e skea te beoardieljen, en neffens it offisjele rapport fan dy kommisje wiene der 1.758 priveegebouwen skansearre, wêrfan 485 swier skansearre. By dy telling wiene de tsjerken en oerheidsgebouwen net meinommen.
Superheldefilm
De ierste Westerske superheldefilms waarden makke fan 'e ein fan 'e 1930-er jierren ôf, koart nei't de earste strips oer superhelden ferskynd wiene. Tsjin dy tiid wiene yn 'e filmyndustry fan Bollywood, yn Britsk-Ynje, al ferskate soartgelikense films ferskynd (lykas Hunterwali). De alderearste Amerikaanske superheldefilms wiene filmsearjes rjochte op bern, wêrfan't yn 1939 de earsten yn 'e bioskopen kamen. Fan 'e ein fan 'e 1970-er jierren ôf makke it sjenre in likernôch tsien jier duorjende oplibbing troch foar't it wer weisakke, mar fan 'e 2000-er jierren ôf ûntjoech de superheldefilm him wrâldwiid ta ien fan 'e liedende filmsjenres.
De bekenste en súksesfolste superheldefilms sûnt 2000 binne de X-Men-films fan 20th Century Fox; de Spider-Man-trilogy fan regisseur Sam Raimi; de lange tekenfilms oer The Incredibles fan Pixar; The Dark Knight Trilogy oer Batman, regissearre troch Christopher Nolan; de films dy't spylje yn it Filmuniversum fan Marvel begjinnend mei Iron Man; en de films spyljend yn it Utwreide Universum fan DC begjinnend mei Man of Steel. De kommersjele dominânsje fan dy films yn 'e bioskopen is yn in protte gefallen mank gien mei in positive beoardieling troch de filmkritisy, wêrby't superheldefilms ek erkenning krigen hawwe yn 'e foarm fan taparting fan wichtige prizen lykas Oscars.
Ierdbeving fan Zagreb (1880)
Skiednis
It bekendste gebou dat skansearre rekke, wie de Katedraal fan Zagreb, dy't neitiid in yngeande, 26 jier duorjende restauraasje ûndergie ûnder tafersjoch fan arsjitekt Hermann Bollé. Pas yn 1906 wiene alle wurksumheden oan 'e katedraal foltôge. De skea dy't de ierdbeving oanrjochte, wie ek de oarsaak fan 'e bouspurt yn 'e Legere Stêd fan Zagreb yn 'e folgjende jierren, in perioade dêr't in protte histoaryske gebouwen fan hjoed de dei út stamje.
SaRenna Lee
SaRenna Lee, echte namme ûnbekend (Winchester (Firginia), 17 febrewaris 1971), is in Amerikaansk neakenmodel en earder stripper en pornografysk aktrise. Hja stiet bekend om har sprekkende likenis fan gesicht mei Hollywood-ikoan en aktrise Marilyn Monroe, en om har grutte boarsten (kupmaat 34HH), dêr't se oankommen is troch in boarstfergruttingsoperaasje te ûndergean.
Libben en karriêre
SaRenna Lee waard yn 1971 berne yn Winchester, yn 'e steat Firginia, mar groeide op yn Jacksonville, yn 'e steat Floarida, dêr't har âldelju hinne ferhuzen doe't se trije jier wie. Mei trettjin jier die se al modellewurk foar moadekatalogussen, en letter wurke se as servearster en as ferkeapster yn in iiskosaak. Neffens it ferhaal sollisitearre Lee ris nei in baan by in Hooters-filiaal (in Amerikaanske restaurantkeatling dêr't it betsjinjend personeel útsocht wurdt op harren romboarstich foarkommen), mar waard se dêrfoar ôfwiisd. As dat wier is, soe it wol iroanysk wêze. Fierders wie Lee fjouwer jier wurksum yn 'e telemarketingbrâns.
As folwoeksene ferfear se nei it Teksaanske Houston, dêr't se in nije karriêre as stripper begûn nei't se yn kontakt kommen wie mei in oare boarstige eksoatyske dûnseresse, Traci Topps. Fanôf 1992, doe't se ûnderwilens 21 jier wie, posearre Lee ek as neakenmodel foar manljusblêden. Dêrta liet se har D-kupboarsten nochris ekstra fergrutsje troch in boarstfergruttingsoperaasje te ûndergean. Neitiid wie se geregeldwei te bewûnderjen yn tydskriften dy't har taleine op it grutte-boarstesjenre, lykas Score, Busty Beauties, Gent, D-Cup, Juggs en Buxotica. Troch har de kombinaasje fan har boarsten mei har natuerlike likenis mei Marilyn Monroe, dy't Lee noch extra fuortsterke mei make-up en troch har hier te blondearjen en op in beskate manear knippe te litten, waard se binnen de koartste kearen tige populêr. Yn 1998 fear se mei op 'e jierlikse Boob Cruise (in rûnfeart op in echt cruiseskip foar lêzers fan Score en oare belangstellenden wêrby't modellen net inkeld jûns optrede, mar harren ek oerdeis by de oare passazjiers jouwe, sadat dy echt mei harren yn 'e kunde komme kinne).
Behalven yn 'e blêden ferskynde SaRenna Lee ek yn in stik as tritich pornografyske fideo's, al gie hja dêrby nea fierder as masturbaasje en lesbyske hannelings; heteroseksuële pornografy hat se nea makke. De films waarden almeast útbrocht troch studio's dy't har eksklusyf konsintrearren op it grutte-boarstesjenre, lykas The Score Group, Big Top Video en Napali Video. Dêryn wurke Lee faak gear mei oare grutte-boarstestjerren, lykas Chloe Vevrier, Lisa Lipps, Erica Everest, Sana Fey, Danni Ashe, Minka, Kayla Kleevage, Maxi Mounds, Traci Topps en Tawny Peaks. Fierders reizge Lee fan 1993 oant 1996 as graach sjoene feature dancer by stripklubs yn 'e hiele Feriene Steaten lâns. Njonken sok wurk hat Lee ek in pear kear as mainstream-aktrise wurksum west, almeast as figurante. Se hie lykwols ien fan 'e haadrollen yn 'e skriller Evil Streets, fan regisseur Terry Wickham, út 1998, wêryn't se de stripper Misty spile, dy't hjitfolge waard troch in obsedearre fan.
Yn juny 1996 hold SaRenna Lee op mei har wurk as stripper, en yn 2002 loek se har hielendal út 'e seksyndustry werom, nei eigen sizzen omdat se in gesin stiftsje woe. Ferskate jierren letter brocht se sels, op oanstean fan har fans, in nije dvd út, mei as titel The Naked Truth, dêr't materiaal fan har út har priveesamling op gearbrocht wie. Teffens ferskynde der yn dy jierren in amateurfideo fan har op it ynternet, dêr't op te sjen is hoe't in dronken Lee seksuële omgong hie mei in anonime man. Oer de oarsprong dêrfan giene alderhanne geroften, dy't útinoar rûnen fan in útlekt filmke fan har breidsnacht oant ferkrêfting. Uteinlik mong Lee har yn 'e diskusje en die se út 'e doeken dat it in ûnferstannige mar mei ynstimming fan beide partijen bedreaune one night stand mei in eardere freon wie, dy't sûnder har witten publisearre wie. Hja frege har fans om alle kopyen fan it filmke fuort te smiten en fan fierdere distribúsje ôf te sjen.
Yn 2008 kearde Lee, dy't ûnderwilens mem wurden wie fan in pear twillingdochters, werom as neakenmodel, al wurke hja tenei inkeld foar har eigen webside. Yn 'e jierren dat se net aktyf wie, hie se har grutte silikoaneboarsten holden. Sels sei se dêroer: "Ik hâld fan grutte titen! Ik haw it foar mysels dien en útslutend foar mysels, en dat is der nei alle gedachten de reden foar dat ik frede haw mei hoe't myn lichem derút sjocht. Mei súkses en jild is gelokkigens úteinlik net te keap." Yn 2013 sette SaRenna Lee tegearre mei har freondinne en grutte-boarstekollega Casey James har eigen produksjebedriuw foar neakenfotografy op, dat SarCas Productions kaam te hjitten.
Filantropy
Filantropy (fan it Grykske φιλανθρωπία, filanthropía) betsjut letterlik "leafde foar minsklikheid". Filantropen (lju dy't filantropy bedriuwe) jouwe dus om wat it is om in minske te wêzen, en besykje datselde gefoel yn oaren te fersoargjen, te ûntwikkeljen en fuort te sterkjen. Yn 'e measte gefallen dogge se dat troch finansjele of materiële stipe te ferlienen oan minsken dy't minder bedield binne, bgl. troch jongerein út earme fermiddens mei in stúdzjebeurs yn steat te stellen om ûnderwiis te folgjen dat oars foar sokken ûnberikber wêze soe, of troch op eigen kosten tehuzen sette te litten en te ûnderhâlden dêr't de earme âlderein komfortabel de libbensjûn trochbringe kin (wat foarhinne in protte foarkaam foar't de oerheid dy taak op him naam). Filantropy en goeddiedichheid oerlaapje inoar yn in protte, mar net alle gefallen. It ferskil is dat goeddiedichheid de symptomen fan sosjale problemen bestriidt, wylst filantropy de oarsaken fan sokke problemen út 'e wrâld helpe wol.
Reedriden op de Olympyske Winterspullen 1992
thumb|400px|De Olympyske Iisbaan fan Tignes-Albertville 1992
Medaljespegel
De top-8 fan lannen dy't by it reedriden medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen fan 1992.
André Marie Constant Duméril
André Marie Constant Duméril (Amiens, 1 jannewaris 1774 – Parys, 14 augustus 1860) wie in Frânsk foaroansteand biolooch en anatoom, dy't ek wurksum wie as publisist en heechlearaar. Hy lei him benammen ta op 'e stúdzjes fan 'e herpetology, de ichtyology en de entomology, wêrby't syn wurk benammen fan belang wie op it mêd fan 'e klassifikaasje fan soarten en hegere taksons. Duméril moat net betize wurde mei syn soan Auguste Duméril, dy't ek soölooch wie.
Jonkheid en oplieding
Duméril waard yn 1774 berne yn 'e Noardfrânske stêd Amiens. Mei njoggentjin jier behelle er yn 1792 in doktoraat yn 'e anatomy oan 'e Medyske Skoalle fan Rouen. Yn 1800 sette er him nei wenjen yn Parys, dêr't er mei de ferneamde biolooch Georges Cuvier gearwurke by it gearstallen fan dy syn lessen yn 'e ferlykjende anatomy. Dêrnjonken waard er oansteld as de pleatsferfanger fan Cuvier oan 'e Sintrale Skoalle fan it Panthéon, en teffens foar Cuvier syn kollega Alexandre Brongniart.
Karriêre
Yn 1806 publisearre Duméril syn Zoologie Analytique, wêryn't er it hiele bisteryk besloech en de ûnderlinge relaasjes oantoande tusken de ferskate subgroepen sa't dy doe ûnderskaat waarden. Under de Restauraasje waard er keazen ta lid fan 'e Frânske Akademy fan Wittenskippen. Nicolaus Michael Oppel assistearre Duméril by it gearstallen fan in reorganisaasje fan 'e hegere subgroepen fan 'e taksonomy, wylst Duméril yn 1832 oan Gabriel Bibron de opdracht joech om foar in útwreide ferzje fan 'e Zoologie Analytique ek de relaasje tusken de ferskillende bistesoarten te beskriuwen. Oppel stoar lykwols yn 1820, en nei de dea fan Bibron, yn 1848, ferfong Duméril him troch syn eigen soan, Auguste, oan te nimmen. De publikaasje fan 'e op 'e nije besjoene Zoologie Analytique waard troch it weifallen fan Bibron lykwols tsien jier opholden.
Underwilens wie Duméril yn 1834 úteinset mei publikaasje fan 'e njoggen dielen fan it tige wichtige L'Erpétologie Générale, ou Histoire Naturelle Complète des Reptiles, wêryn't er fan 1.393 ûnderskate soarten reptilen in detaillearre beskriuwing joech, ynkl. harren anatomy, fysiology en de byhearrende bibliografy. Dêrby moat wol oantekene wurde dat Duméril de amfibyen as in subgroep fan 'e reptilen behold, nettsjinsteande it wurk fan Alexandre Brongniart en Pierre André Latreille, dat soks tsjinspriek, wylst er op dit mêd ek de nije ûntdekkings fan Karl Ernst von Baer en Johannes Peter Müller njonken him dellei.
Tegearre mei syn soan brocht Duméril yn 1851 de Catalogue Méthodique de la Collection des Reptiles út, hoewol't de jongere Duméril dêrfoar nei't it skynt fierwei it measte wurk fersette. Yn 1853 publisearre de âldere Duméril allinnich it Prodrome de la Classification des Reptiles Ophidiens. Yn dat sân dielen beslaande wurk stelde er in nije klassifikaasje foar alle slangen út. Teffens wie it Duméril, dy't nei de ûntdekking fan in kistefol preservearre fiske-eksimplaren op 'e souder fan it hûs fan Georges-Louis Leclerc, greve fan Buffon, einlings en te'n lêsten in wittenskiplike beskriuwing fan dy bisten opstelde, nei't se hast santich jier earder sammele wiene troch Philibert Commerson.
Njonken syn belangstelling foar reptilen, amfibyen en fisken, hie Duméril ek syn hiele libben lang in grutte ynteresse yn ynsekten. Op it mêd fan 'e entomology publisearre er dan ek ferskate wichtige wurken, wêrûnder it twadielige Entomologie Analytique, út 1860. Fierders ûntwurp er mei syn soan Auguste it earste fivarium foar reptilen yn 'e ferneamde Paryske botanyske tún Jardin des Plantes. Oars as guon biologen út syn tiid beskôge Duméril waarnimmings fan it hâlden en dragen fan libbene eksimplaren altyd fan taksonomysk belang.
Ferstjerren
Fanôf 1853 begûn Duméril syn wurk stadichoan oer te dragen oan syn soan. Yn 1857 gie er yn namme mei pinsjoen, hoewol't er ek neitiid noch aktyf bleau en nije publikaasjes útbrocht. In pear moanne foar syn dea waard er foar syn fertsjinsten yn 'e wittenskip beneamd ta kommandeur yn it Légion d'Honneur. Duméril ferstoar yn 1860 yn Parys, yn 'e âlderdom fan 86 jier.
Geffen Award
De Geffen Awards binne in groep Israelyske literatuerprizen dy't ien kear yn 't jier útrikt wurde foar de as bêste beoardiele orizjinele wurken en oersettings yn it Hebriuwsk, dy't hearre ta de sjenres fan fantasy en science fiction. Dizze prizen wurde sûnt 1999 útrikt troch it Israelysk Genoatskip foar Science Fiction en Fantasy op syn jierlikse ICon Festival, dat yn it neijier yn Tel Aviv holden wurdt. De Geffen Awards binne ferneamd nei redakteur en oersetter Amos Geffen, dy't ien fan 'e oprjochters fan it genoatskip wie.
Kategoryen en winners
Foar in folsleine list mei winners, sjoch op dizze side, op 'e Ingelske Wikipedy.
Hannibal (namme)
Hannibal is in latinisearre foarm (Gryksk: Ἀννίβας, Hanníbas) fan de Punyske jongesnamme HNBʿL (Punysk: 𐤇‬𐤍𐤁‬𐤏‬𐤋‬‬), dat "Baal is genedich" betsjut. It meast ferneamd is de Kartaachske generaal Hannibal, dy't yn de Twadde Punyske Oarloch in ekspedysje troch de Alpen late tsjin de Romeinske Republyk.
Ponka Stamme fan Nebraska
De Ponka Stamme fan Nebraska (Ingelsk: Ponca Tribe of Nebraska) is in federaal erkende Yndiaanske stamme-organisaasje yn 'e Feriene Steaten, mei in eigen reservaat yn 'e steat Nebraska. Dizze stamme bestiet út etnyske Ponka en is fêstige yn it noardeasten fan Nebraska, deunby de grins mei Súd-Dakota. De Ponka Stamme fan Nebraska bestiet as moderne organisaasje sûnt de 1970-er jierren. It haadkertier is fêstige yn it doarp Niobrara.
Demografy
Neffens gegevens út 2013 hie de Ponka Stamme fan Nebraska doe krapoan 2.800 leden. Dat binne etnyske Ponka (Ponca), in folk dat in Sûaanske taal sprekt en nau besibbe is oan 'e Omaha. De Ponka Stamme fan Nebraska is ien fan 'e beide federaal erkende stamme-organisaasjes fan dizze etnyske groep (de oare is de Ponka Stamme fan Oklahoma).
Reservaat
It Yndianereservaat fan 'e Ponka Stamme fan Nebraska is it Ponka Yndianereservaat. Dat hat strikt nommen net de status fan in echt reservaat, mar fan in trustgebiet ûnder bewâld fan it Buro fan Yndiaanske Saken (BIA). De steat Nebraska keart de fêstiging fan in wier reservaat tsjin. Sûnt de Ponka Stamme fan Nebraska yn 1990 syn federale erkenning weromwûn hat, is der fan it oarspronklike, yn 'e 1966 ferlern giene Ponka Reservaat 819 acres (328 hektare) grûn weromkocht. It haadkertier fan 'e stamme is fêstige yn it doarp Niobrara, bûten it eigentlik reservaatgebiet. Elts jier yn augustus hâldt de Ponka Stamme fan Nebraska in eigen powwow op reservaatlân.
Philip French
Philip French (folút: Philip Neville French; Liverpool, 28 augustus 1933 – Londen, 27 oktober 2015) wie in Ingelsk sjoernalist, filmkritikus, filmhistoarikus, publisist en radioprodusint. Hy sette oan 'e ein fan 'e 1950-er jierren útein mei in karriêre yn 'e sjoernalistyk, wêrnei't er him meitiid ûntjoech ta radioprodusint by de BBC en noch letter ta filmkritikus. Fan 1963 oant syn pinsjonearring yn 2013 skreau er foar de foaroansteande Britske krante The Observer.
Jonkheid en oplieding
French waard yn 1933 yn Liverpool berne as de soan fan in assuradeur. As bern stammere er, in beheining dy't er wist te oerwinnen; dêroer skreau er foar it earst yn 2010, yn it ramt fan 'e film The King's Speech, oer de stammerjende Britske kening George VI. Hy genoat ûnderwiis oan 'e Bristol Grammar School yn Bristol en studearre dêrnei rjochten oan 'e Universiteit fan Oxford. In stúdzjebeurs stelde him by steat om letter in oplieding sjoernalistyk te folgjen oan 'e Universiteit fan Indiana te Bloomington, yn 'e Feriene Steaten.
Ponka Stamme fan Nebraska
Skiednis
De Ponka libben al yn noardeastlik Nebraska doe't se oan it begjin fan 'e achttjinde iuw foar it earst yn kontakt kamen mei de Jeropeänen, hoewol't har eigen mûnlinge oerlevering hawwe wol dat se noch earder yn 'e dellingen fan 'e rivieren de Ohio en de Mississipy taholden. Yn 'e midden fan 'e njoggentjinde iuw kamen se yn 'e knipe tusken de Brulee-Lakota, dy't harren út it noarden wei teheisteren mei oanhâldende oerfallen, as it regear fan 'e Feriene Steaten, dat harren ûnder druk sette om har lân te ferkeapjen.
Philip French
Karriêre
Yn 1957 sette French syn karriêre útein as sjoernalist foar de krante de Bristol Evening Post. Yn 1963 skreau er syn earste artikels foar The Observer, en fan 1967 oant 1968 wied er teäterkritikus foar de New Statesman. Ek wurke French ferskate jierren as plakferfangend filmkritikus foar David Robinson by The Times. Yn 1978 waard er oansteld as filmkritikus by The Observer, in post dy't er beklaaie soe oant syn pinsjonearring yn 2013. French skreau ek foar Sight and Sound, it orgaan fan it Britsk Filmynstitút.
Njonken syn wurk as sjoernalist publisearre French ek ferskate non-fiksjeboeken oer de filmyndustry en de filmskiednis, lykas Movie Moguls: An Informal History of the Hollywood Tycoons, út 1969, en Westerns: Aspect of a Movie Genre, út 1974. Yn 'e mande mei syn soan Karl French skreau er ek it boek Cult Movies, dat yn 1999 útkaam, oer it ferskynsel 'cultfilm'.
Ponka Stamme fan Nebraska
Skiednis
By in ferdrach út 1858 stiene de Ponka it meastepart fan harren lân oan 'e Amerikanen ôf, mar yn 1868 joech it Amerikaanske regear op yllegale wize de rest wei troch dat by it Ferdrach fan Fort Laramie ta te foegjen oan it Grutte Sû Reservaat. Fan gefolgen besleat it regear yn Washington, D.C. neitiid dat de Ponka nei it Yndiaanske Territoarium (it lettere Oklahoma) ferfarre moasten. De measte Ponka woene dat net, mar yn maaie 1877 waarden se troch it Amerikaanske Leger ûnder twang út Nebraska wei deportearre.
Doe't lykwols troch it neare klimaat en de strieminne libbensomstannichheden yn Oklahoma yn oardel jier tiid hast in trêdepart fan 'e Ponka omkaam, kearden it opperhaad Steande Bear en 65 folgelingen begjin 1879 geandefoets werom nei Nebraska. It Amerikaanske regear liet harren oppakke troch brigadegeneraal George Crook mei de bedoeling dat dyselde harren daliks weromstjoere soe nei Oklahoma, mar Crook hie mei de Ponka te dwaan en liet harren ferhaal fia sjoernalist Thomas Tibbles útlekke nei de parse, wêrnei't de abbekaten John L. Webster en Andrew J. Poppleton, fergees harren tsjinsten oan Steande Bear oanbeane.
Yn 'e ferneamde rjochtsaak Standing Bear v. Crook, dy't sy tsjin de Amerikaanske oerheid yn 'e persoan fan generaal Crook oanspanden, die rjochter Elmer S. Dundy de útspraak dat in Yndiaan in persoan wie mei rjochten ûnder de Amerikaanske wet, dy't dus net samar yn 'e hechten set wurde kin. Fan gefolgen waard it doe oan Steande Bear en syn folgelingen tastien om yn Nebraska te bliuwen, en yn 1881 joech it regear boppedat 106 km² grûn oan harren werom en kamen der mear Ponka oer út it Yndiaanske Territoarium. Yn 1899 waard it Ponka Yndianereservaat yn Nebraska weroprjochte, dat doe út goed 110 km² lân bestie.
Nei de Twadde Wrâldoarloch besleat de Amerikaanske oerheid lykwols om 'e Ponka Stamme fan Nebraska as ûnderdiel fan it doetiidske Yndiaanske terminaasjebelied syn federale erkenning te ûntnimmen. Dat krige syn beslach yn 1966, en tagelyk waard doe ek it Ponka Reservaat opheft. Yn 'e 1970-er jierren waard de Ponka Stamme fan Nebraska weroprjochte, wêrby't yn 't earstoan erkenning fan 'e steat Nebraska neistribbe waard. Letter krigen de Ponka bûnsgenoaten yn it Amerikaanske Kongres, en nei hast tweintich jier fan krewearjen wisten se op 31 oktober 1990 ûnder de Ponca Restoration Act harren federale erkenning werom te winnen.
Philip French
Karriêre
Fan 1959 oant 1990 wurke French ek as radioprodusint by de BBC. Yn 't earstoan wied er yndield by de Noardamerikaanske útstjoerings, mar al rillegau fersoarge er ek útstjoerings yn it Feriene Keninkryk sels. Fan 1961 oant 1967 produsearre er praatprogramma's, en fan 1968 ôf wied er seniorprodusint foar de hiele korporaasje. French produsearre foar de BBC-radio yn 'e 1960-er jierren ek de filmrubryk The Critics en fan 1974 oant 1990 Critic's Forum. Syn baas by Radio 3, Stephen Hearst, besocht yn 1978 syn oanstelling as filmkritikus by The Observer tsjin te kearen mei it argumint dat French ûnmooglik noch in ûnpartijich produsint fan in filmrubryk wêze koe as er sels ek aktyf wie as filmkritikus. Hy waard lykwols weromfluite troch P.H. Newby, in liedingjaande by de BBC.
Populariteit
Populariteit is de mjitte wêryn't troch (oare) minsken holden wurdt fan in persoan, idee, lokaasje, foarwerp of oar konsept of yn hokker mjitte der status of prestiizje oan takend wurdt. De term komt fia it Frânske popularité fan it Latynske popularis, dat "mienskiplik" of "dierber" betsjut. It byhearrende eigenskipswurd is populêr. It tsjinstelde fan populariteit is ympopulariteit. De term 'populariteit' wurdt yn it deistich taalgebrûk almeast brûkt yn ferbân mei films, lieten, tillefyzjeprogramma's, websiden, fideospultsjes, boeken, aktiviteiten, klean ensfh. Mei-inoar foarmje dy dingen de hjoeddeistige popkultuer (in ferkoarte foarm fan 'populêre kultuer'). De term 'populêre muzyk' is yn 'e twadde helte fan 'e tweintichste iuw yn 'e Westerske kultuer sa ynboargere rekke, dat it in muzyksjenre wurden is: popmuzyk.
Populariteit kin lykwols ek betrekking hawwe op persoanen. Yn dy kontekst giet it almeast om hokker sjongers, akteurs, presintators, politisy en oare bekende persoanen de measte fans of oanhing hawwe ûnder it publyk. It kin lykwols ek gean oer wa't it populêrst is of fûn wurdt binnen in folle lytsere groep, lykas in skoalklasse. Yn ferbân mei persoanen hat populariteit neffens psychologe Tessa Lansu, fan 'e Radboud Universiteit Nimwegen, te krijen mei it wêzen fan it mulpunt fan in sosjale groep en it hawwen fan sosjale ynfloed op 'e oare leden fan dy groep.
Yn 'e sosjology wurdt yn 'e kontekst fan it ferskynsel populariteit it bestean fan ferskate prosessen erkend. Sa kin populariteit it gefolch wêze fan wjersidige sympaty, ynterpersoanlike oantrekking en sa mear, wylst ek sosjale status, dominânsje en superioriteit in rol spylje kinne, ek al binne dat konsepten dy't eins los steane fan populariteit op himsels. Sa kin, bygelyks, in aardige, freonlike persoan aardich fûn wurde en dêrom populêr wêze. Ek kin it wêze dat immen dy't ryk is (en dêrom sosjaal superieur) om dy inkele reden populariteit krije kin, mei't oare lju tsjin him of har opsjogge.
Der besteane twa primêre typen fan ynterpersoanlike populariteit: perseptueel en sosjometrysk. Perseptuele populariteit wurdt ûndersocht troch de leden fan in beskate groep te freegjen wa't de sosjaal wichtichste leden fan harren groep binne. It resultaat sil dan subjektyf wêze. Sosjometryske populariteit is in objektive mjitting wêrby't fêststeld wurdt hoefolle konneksjes in beskate persoan hat mei oare leden fan in groep. Immen kin sadwaande in hege perseptuele populariteit, mar in lege sosjometryske populariteit hawwe en oarsom.
Philip French
Karriêre
Yn 2009 waard French the British Press Award foar kritikus fan it jier takend. Yn desimber 2012 waard er oansteld ta ofsier yn 'e Oarder fan it Britske Ryk (OBE) foar syn fertsjinsten op it mêd fan 'e filmkeunst.
French stie bekend om syn grappige opmerkings en syn skerpe ûnthâld. In essay oer de posterijen yn 'e Britske filmkeunst begûn er mei de wurden: "Ik wit net folle oer postsegelsammeljen, mar ik wit wol wat ik slikje." Yn it Ingelsk is dat in wurdboarterij, troch de likenis tusken de wurden lick ("slikje") en like ("fan hâlde"). Doe't Michael Billington, de teäterkritikus fan The Guardian tagelyk mei French yn 'e Oarder fan it Britske Ryk beneamd waard, skille dy him op om him te lokwinskjen. Hy beëinige it petear mei de opmerking "See you at the palace." ("Ik sjoch dy yn it paleis".) Dêr't French fuortendaliks op antwurde: "Sa't Dirk Bogarde tsjin Bill Kerr sei yn Appointment in London út 1953."
Priveelibben
French wie troud mei Kersti Molin, in Sweedse fan berte, mei wa't er trije soannen krige. De âldste, Sean French, is ien fan 'e beide skriuwers efter it pseudonym Nicci French. De middelste, Patrick French, is dokter. De jongste, Karl French, is redakteur en publisist. French hie tsien pakesizzers.
Ferstjerren
Nei't er jierrenlang almar fierder yn 'e minnichte rekke wie, kaam French op 27 oktober 2015 te ferstjerren oan in hertoanfal. Hy waard 82 jier. Tsjin dy tiid hied neffens in skatting fan The Daily Telegraph resinsjes skreaun foar 14.000 films. Syn opfolger by The Observer, Mark Kermode, neamde him "in ynspiraasjeboarne foar in hiele generaasje filmkritisy."
Wam de Moor
Willem Anton (Wam) Marie de Moor (28 april 1936, Sevenaar - 12 jannewaris 2015, Groesbeek) wie in literatuerkritikus en skriuwer.
Wam de Moor wie ofsier yn de Oarder fan Oranje-Nassau.
Kleaster fan Sarov
It Kleaster fan Sarov (Russysk: Свято-Успенская Саровская пустынь; Kleaster fan de Himelfeart fan de Faam Marije) is in russysk-otterdoksk kleaster yn de Russyske stêd Sarov yn de regio Nizjni Novgorod. Om't Sarov in sletten stêd is kin it kleaster net troch pylgers en toeristen besocht wurde.
Skiednis
thumb|left|250px|Oersjoch begjin 20e iuw Yn 1664 socht de otterdokske muonts Teodosius it plak út om him op de heuvel fan Sarov nei wenjen te setten. In kleaster foar muontsen waard oprjochte troch Ivan Fedorovitsj Popov. As oprjochtingsdatum jildt de wijing fan de earste tsjerke op 16 juny 1706. De hearremyt en aseet Serafim fan Sarov, ien fan de meast ferearde hilligen yn de Russysk-Otterdokse Tsjerke, wenne fan 1778 oant 1833 yn Sarov.
Yn 1903 besocht tsaar Nikolaas II en oare leden fan de keninklike famylje it kleaster. Doe hie it kleaster njoggen tsjerken en likernôch 320 muontsen bewennen it kleaster.
Ofskaffing
De bolsjewiken lieten it kleaster yn 1925 slute. Foar de muontsen briek in tiid fan ûnderdrukking oan en mannichien waard fermoarde. Yn de Twadde Wrâldkriich waarden de kleastergebouwen brûkt as fabriken foar de produksje fan lansearynstallaasjes foar de BM-13 Katûsja raket.
Yn de Twadde Wrâldkriich waard de Zosima en Sabbatiustsjerke ôfbrutsen. De Serafim fan Sarovtsjerke waard yn 1949 yn gebrûk nommen as téater. De barokke Untsliepeniskatedraal wie yn de Sovjet-tiid yn gebrûk as garaazje, mar waard yn 1951 ôfbrutsen. De Katedraal fan de Ikoan fan de libbenjaande Maityd krige ferskillende funksjes, mar waard yn de jierren 1953-1954 opblaasd. De klokketoer die oant 2012 noch tsjinst as tillefyzjetoer. Oer it kleasterterrein waard yn de Sovjet-tiid in strjitwei oanlein. Fan de njoggen kleastertsjerken waarden der lang om let yn de Sovjet-tiid sân ferneatige. thumb|260px|De yn de Sovjet-tiid ôfbrutsen Mem Gods-katedraal (lofts) en Untsliepeniskatedraal (rjochts)
Weriepening
Mei de weropbou fan de yn de Sovjet-tiid ôfbrutsen katedralen waard yn 2016 útein set. Yntusken is de Untsliepeniskatedraal yn 2019 foltôge, wylst de weropbou fan de Mem Gods-katedraal yn útfiering is 2022.
List fan planetoïden 69901-70000
Dit is in list fan planetoïden 69901-70000.
John Demjanjuk
John Demjanjuk (berne 3 april 1920 as Ivan Mykolajovytsj Demjanjuk yn Dûbovi Macharintsi yn de Oekraynske Sosjalistyske Sovjetrepublyk; ferstoarn op 17 maart 2012 yn Bad Feilnbach, Dútslân) wie in nei de Feriene Steaten emigrearre Oekraïner, dy't dêr wurke as automonteur en yn de jierren 1980 oanwiisd waard as de persoan dy't yn de Twadde Wrâldkriich as kampbeweitser mei de bynamme "Ivan de Ferskriklike" yn it ferneatigingskamp Treblinka wurke hie.
Yn 1986 waard John Demjanjuk nei denaturalisaasje troch de Feriene Steaten oerlevere oan Israel om dêr fanwegen fermiende kriichsmisdieden foar it rjocht te stean. Ynearsten waard Demjanjuk skuldich ferklearre en ta de dea feroardiele, mar dat fonnis waard yn 1993 ferneatige om't der sprake wêze soe fan in persoansferwikseling. Demjanjuk gyng werom nei de Feriene Steaten, mar waard yn 2009 oan Dútslân oerlevere, dêr't er as earste net-Dútske útfierder fan nazy-misdieden op 'e nij oanklage waard. Hy moast dêr foar it gerjocht stean fanwegen syn oandiel as bewaker yn it ferneatigingskamp Sobibór.
Op 12 maaie 2011 feroardiele de rjochtbank fan München Demjanjuk ta in finzenisstraf fan fiif jier fanwegen syn help oan it deadzjen fan 28.060 minsken. Der wie lykwols gjin ien yndividueel gefal, dy't op de rekken fan Demjanjuk skreaun wurde koe. Nettsjinsteande dat fûn de rjochtbank syn oanwêzigens as bewaker yn Sobibor yn 1943 foldwaande om him te feroardielen, om't Demjanjuk dêr as "rêd fan de ferneatigingsmasjine" tsjinne hie. Demjanjuk gyng yn berop tsjin it fonnis, mar ferstoar tsien moannen letter sûnder dat it hôf yn berop in binend fonnis útsprutsen hie.
Oant it ein fan de Twadde Wrâldkriich
Nei syn skoaltiid wurke de noch jonge Demjanjuk op de traktor yn in kolchoz. Fan 1940 ôf tsjinne Demjanjuk yn it Reade Leger en yn maaie 1942 waard er op de Krim troch de Wehrmacht finzen nommen. De Dútsers setten him yn in kamp by Chełm fêst, dêr't er as in saneamde Hilfswilliger útsocht waard. Yn it twangarbeiderskamp Travniki (tsjintwurdich yn it easten fan Poalen) krige Demjanjuk militêre foarming en waard er by de SS foege. Dêrnei gyng er nei alle gedachten al gau oan it wurk yn Majdanek. Wat er dêr die is net bekend, mar op 27 maart 1943 moast er nei Sobibor, dêr't er yn in ploech fan 130 Hilfswilligen ûnder in Dútsk kommando fan 20 oant 30 man tsjinne en helpe moast by it beweitsjen fan it kamp. Begjin oktober 1943 waard Demjanjuk nei it Beierske konsintraasjekamp Flossenbürg oerpleatst. Foar it ein fan de kriich tsjinne Demjanjuk nei alle gedachten noch in hoart yn it oan de Dútske kant steande Russyske Befrijingsleger, it saneamde Vlasov-leger.
Nei de kriich
Yn 1975 stoerde it regear fan de Sovjet-Uny in list mei 70 nammen fan ûnderstelde nasjonaal-sosjalistyske kollaborateurs nei Amerikaanske senatoaren, fan wa't bekend wie dat se nei de Feriene Steaten emigrearre wiene. Op dy list stie ek de namme fan Demjanjuk. Yn de simmer fan 1976 publisearre in yn New York útjûn tydskrift in útspraak fan Ignat Danilchenk, in feroardielde bewekker fan Sobibor, dy't sei dat er mei Demjanjuk yn Sobibor tsjinne hie. Yn 1977 krigen de Amerikaanske autoriteiten in kopy fan Demjanjuk's identiteitskaart, dêr't de lokaasjes op stiene dêr't er as Hilfswilliger wurke hie. Amerikaanske ûndersikers fûnen ek in oerpleatsingslist, dêr't út opmakke wurde koe dat Demjankuk op 27 maart 1943 nei Sobibor oerpleatst waard. Tagelyk wiene der yn Israel minsken dy't Treblinka oerlibbe hiene, dy't mienden dat se op foto's fan John Demjanjuk de as Ivan de Ferskriklike bekende bewaker fan Sobibor seagen. Yn 1981 waard him de Amerikaanske nasjonaliteit ôfnommen, om't er by syn oankomst yn de Feriene Steaten saken oer syn ferline stilholden hie.
Proses Israel
Yn oktober 1983 tsjinne Israel in útleveringsfersyk oan de Feriene Steaten yn, dat op 27 jannewaris 1986 útfierd waard. Fanôf 25 febrewaris 1987 sette it proses yn Jeruzalim útein, dat in grut ynternasjonaal mediasirkus waard. Demjanjuk sei dêr dat er mear as in jier in ienfâldige kriichsfinzene west hie, mar dat woe de rjochtbank net oan. De omstannichheden yn it kamp by Chełm wiene sa min, dat er sa'n lange tiid nea oerlibbe koe. De rjochtbank achte de tsjûgenissen fan fiif minsken dy't Treblinka oerlibbe hiene en twa ferklearrings fan eardere SS-ers serieuzer en lies op 25 april 1988 syn deafonnis foar. Demjanjuk gyng tsjin it fonnis yn berop. Troch de ûntbining fan de Sovjet-Uny slagge it om 37 ferklearrings fan yn de Sovjet-Uny feroardielde bewakers fan Treblinka te krijen. Dêrút koe opmakke wurde dat de bynamme "Ivan de Ferskriklike" net foar Demjanjuk, mar foar de bewaker Ivan Martsjenko wie. Ek die bliken dat it Office of Special Investigations fan it Amerikaanske Ministearje fan Justysje stikken efterholden hiene, dy't der op wiisden dat it by Ivan de Ferskriklike net om John Demjanjuk, mar om Ivan Martsjenko gyng. Op 29 july 1993 waard Demjanjuk troch it Israelyske hôf frijsprutsen. Wol fûn it hôf dat it in útmakke saak wie dat Demjanjuk bewekker fan Sobibor west hie, mar dat wie net de oanklacht en dêrom wied er ek net útlevere. Demjanjuk koe werom nei de Feriene Steaten en krige yn 1998 de Amerikaanske nasjonaliteit werom.
Proses yn de Feriene Steaten
Yn 2001 sette in nij proses tsjin Demjanjuk yn de Feriene Steaten útein. In ûndersyksteam fan it Office of Special Investigations ûnder lieding fan Edward Stutman oertsjûge de rjochtbank dat Demjanjuk yn de Twadde Wrâldkriich as bewekker yn de ferskate konsintraasjekampen tsjinne hie. It hie fan gefolgen dat op 30 april 2004 in Amerikaanske rjochtbank de Amerikaanske nasjonaliteit fan Demjanjuk wer ynloek.
Yn desimber 2005 waard opdracht jûn Demjanjuk nei de Oekraïne út te wizen, mar Demjanjuk fersette him dêrtsjin. De ymmigraasjetsjinst makke op 24 maart 2009 bekend dat der kontakt west hie mei it Dútske regear om papieren yn oarder te meitsjen foar in útwizing nei Dútslân. It parket yn München stelde Demjanjuk yn steat fan beskuldiging foar de moard op 29.000 minsken yn it ferneatigingskamp Sobibor. De advokaten fan Demjanjuk besochten begjin april 2009 de útwizing nei Dútslân oan te fjochtsjen, mar yn maaie waard útstel fan útwizing oan Dútslân troch de rjochter fan it Amerikaanske Hegerjochtshôf wegere.
Undersyksprosedures yn Itaalje en Poalen
Demjanjuk waard der fan fertocht yn 1943 yn it Italjaanske konsintraasjekamp Risiera di San Sabbia misdieden pleegd te hawwen as lid fan ien fan de ienheden dy't ûnder lieding fan Odilo Globocnik nei Triëst oerbrocht waarden. Fanwegen it ûntbrekken fan bewiis liet de regionale rechtbank fan Triëst op 29 april 1992 it ûndersyk stopsette.
Ek Poalen ûndersocht de rol fan Demjanjuk by de moard op Poalske boargers troch Oekraynske bewakers yn de ferneatigingskampen fan it generaal-gûvernemint, benammen yn Treblinka. Ek dy prosedure moast fanwegen it ûntbrekken fan bewiis op 19 desimber 2007 stopset wurde.
Proses yn Dútslân
Wichtich foar de proseduere wie de tsjûgenis op 13 jannewaris 2010 fan saakkundige Dieter Pohl fan it Institut für Zeitgeschichte. Neffens Pohl is der net in soad bekend oer it hâlden en dragen fan de Travnini-manlju. De bûtenlânske helpers wiene lykwols konsekwint belutsen by de massamoard op de joaden. Hja waarden ek brûkt as ambachtslju en foar it wurk yn de keuken. By in flecht soene minsken as Demjanjuk de deastraf krije, mar guon waarden ek allinne straft mei it fêstsetten yn in konsintraasjekamp. Ien gefal wie bekend dat twa travniki's mei fiif finzenen tegearre besochten te flechtsjen; de nazy's wisten de travniki's en ien finzene op te pakken en se waarden alle trije ombrocht.
Eklektisisme (arsjitektuer)
Eklektisisme is it byinoar bringen yn in ien wurk fan eleminten fan ferskaat oan stilen of streamingen. Yn de architektuer (en ynterieurûntwerp) wurdt de term benammentlik brûkt foar in rjochting yn it 19e-iuwske en ier 20e-iuwske histoarisme, de eklektyske styl.
John Demjanjuk
Proses yn Dútslân
Thomas Walther, de eardere haadûndersiker fan de Zentrale Stelle der Landesjustizverwaltungen zur Aufklärung nationalsozialistischer Verbrechen, sei op 2 febrewaris 2010 dat it prinsipe yn it Dútske strafrjocht, dat in konkrete misdied freget, yn it spesjale gefal fan de yndustriële moard fan de nazy's in oanpassing easke. Deadsfabriken lykas Sobibor wiene in unike sitewaasje en dêrom kaam Walther ta de konklúzje dat yn sokke gefallen net yndividueel bewiis nedich hie.
De saakkundige Anton Dallmayer waard op 14 april 2010 troch de Beierske steatsplysje ûnderfrege nei de identiteitskaart. Dy identiteitskaart wie ien fan de meast wichtige bewiisstikken ynbrocht yn it proses en moast bewize dat Demjanjuk yn Sobibor wurke hie. Dallmayer hie earder de kaart mei trije oare dokuminten van bewakers ferlikene en kaam oan de hân dêrfan ta de konklúzje dat it dokumint fan Demjanjuk autentyk wie. It koe lykwols net útsletten wurde dat alle fjouwer identiteitskaarten ferfalskings wiene.
Eklektisisme (arsjitektuer)
Untfangst
It wie elsenien dúdlik dat by in styl dy't sa'n grutte kreätive frijheid joech en (noch) gjin rjochtinen hie, risiko op in mislearre ûntwerp der wol yn siet. Projekten dy't mislearren mei't de ferskillende stilen net harmoanieus byinoarst brocht wiene kaam de arsjitekt op krityk fan fakgenoaten te stean (fral fan dejingen dy't tsjin de beweging wiene).