cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Spakenburch
Spakenburchske sykte
Spakenburch stiet ek bekend om de relatyf protte gefallen fan de stofwikselingssykte Benigne Recividerende Intrahepatische Cholestase. It is in genetyske sykte dy't yn Nederlân by wat mear as 1 op de miljoen yndividuen konstatearre wurdt, mar wêrfan yn Spakenburch allinnich al sân pasjinten binne. Bric wurdt dêrom yn Nederlân faak ek wol "Spakenburchske sykte" neamd.
Drank- en drugsgebrûk
Lykas oare fiskersplakken, sa as Foalendaam en Urk, hat Spakenburch in drank- en drugsprobleem ûnder in grut part fan de jongerein. Dy fiskersplakken binne no wolfarrend, mar hawwe in earmoedich ferline. Benammen 'Moedige Memmen' dogge war om it drank- en drugsgebrûk te ferminderjen.
Provinsjale wei 393
thumb|De N393 by Pitersbierrum De provinsjale wei 393 of N393 is in provinsjale wei tusken Harns en Stiens. De wei wurdt ek wol Middelwei neamd. De N393 ûntstie yn 'e rin fan 'e 20e iuw troch opwurdearring fan besteande weidielen.
De wei rint fan Harns oer Pitersbierrum, Seisbierrum, Easterbierrum, Tsjummearum, Minnertsgea, Sint Jabik, Sint Anne en Froubuorren nei Stiens.
De wei is oer gâns syn lingte útfierd as in twastripe-gebietsûntslutingswei mei bûten de beboude kom in maksimumfaasje fan 80 km/o. Yn de gemeente Ljouwert hjit de wei Middelsédyk en Stienzer Hegedyk. Yn de gemeente Waadhoeke hjit de wei W. Dijkstrastrjitte, J.P. van der Bildtstrjitte, Middelwei-East, Van Harenstrjitte, Middelwei-West, Eastein en Suderwei, Hermanawei, Meinardswei, Ferniawei, Tsjessingawei, Swaerderwei, Buorren, Kleasterwei, Lidlumerwei, Haerdawei en Hearewei. Yn de gemeente Harns hjit de wei Haulewei.
Huizerhoogt
thumb|right|300px|Lizzing Huizerhoogt thumb|right|300px|Komboerd Huizerhoogt Huizerhoogt is in buorskip yn de gemeente Huizen yn Noard-Hollân. It grinzet oan de gemeente Blaricum, mar falt formeel ûnder it plak Huizen. It gebiet leit oan en om de Blaricummerstrjitte.
De Blaricummerstrjitte is yn 1834 oanlein as ferbiningswei tusken Blaricum en Huizen. Yn de jierren 20 fan de 20e iuw is begûn mei bebouwing yn dizze fillawyk. It strjitplan, en ek inkele wenningen binne ûntwurpen troch Harry Elte, de wenningen kenmerkje har troch lege bakstiennen gevels mei steile reiden kapen. It meastepart fan de wenningen yn de wyk is boud nei de Twadde Wrâldoarloch. Yn de lêste 30 jier fan de 20e iuw is der in pear kear in plan op it aljemint komd wêrby't Huizerhoogt ynruile wurde soe foar in diel fan de Bijvanck, dat yn de gemeente Blaricum leit, mar oan Huizen grinzet.
Star Wars: The Bad Batch
Star Wars: The Bad Batch is in Amerikaanske tekenfilmsearje dy't yn 2021 úteinsette. De searje makket diel út fan 'e Star Wars-franchise en heart ta de sjenres fan militêre science fiction, fantasy, aksje en aventoer. Star Wars: The Bad Batch waard basearre op 'e Star Wars-prequeltrilogy. De searje is in spin-off fan 'e eardere tekenfilmsearje Star Wars: The Clone Wars. De titel betsjut: "Stjerre-oarloggen: De Minne Kloft", of: "De Defekte Kloft". De searje folget de fiif (letter seis) leden fan in geweargroep fan kloansoldaten fan it Grutte Leger fan 'e Republyk, dy't troch har genetyske mutaasjes by steat binne om har te befrijen fan 'e fia in chip yn harren harsens ymplantearre hearrigens oan 'e boasaardige keizer Palpatine en syn trewanten. Neitiid tsjogge se as hierlingen troch it Stjerrestelsel en nimme dêrby riskante misjes oan. Yn 'e ynterne gronology fan Star Wars moat Star Wars: The Bad Batch pleatst wurde drekt nei de film Star Wars: Episode III – Revenge of the Sith. De searje waard troch de tillefyzjekritisy mei positive resinsjes ûntfongen en wûn yn 2022 in Saturn Award.
Untstean
De tekenfilmsearje Star Wars: The Clone Wars rûn yn it earstoan fan 2008 oant en mei 2014, wêrnei't er omreden fan 'e oername fan filmstudio Lucasfilm troch Disney stopset waard. Yn july 2018 kundige Dave Filoni, it haad fan Lucasfilm Animation, oan dat der noch in sânde en lêste seizoen fan Star Wars: The Clone Wars makke wurde soe om alle ferhaallinen ôf te triedzjen. Dat sânde seizoen kaam yn 2020 beskikber fia de streamingtsjinst Disney+. Dêrta hearde ek in ferhaalline fan fjouwer ôfleverings wêryn't in geweargroep fan kloansoldaten fan it Grutte Leger fan 'e Republyk mei genetyske mutaasjes yntrodusearre waard, dy't oantsjutten waard as "the bad batch". Dy ôfleverings waarden streekrjocht oernommen fan in earder, nea makke, slotseizoen fan Star Wars: The Clone Wars, dat betocht wie troch Star Wars-skepper George Lucas. De ferhaalline sloech sa oan, dat Lucasfilm besleat om "the bad batch" in eigen searje te jaan.
Produksje
Yn july 2020 waard formeel besletten ta it meitsjen fan Star Wars: The Bad Batch. De searje waard ûntwikkele troch Dave Filoni op basis fan 'e Star Wars-prequeltrilogy. Josh Rimes wie as tillefyzjeprodusint by it projekt belutsen foar Lucasfilm en dochterûndernimming Lucasfilm Animation. Yn 'e mande mei Athena Yvette Portillo, Jennifer Corbett en Brad Rau hie Filoni as útfierend produsint it tafersjoch oer de hiele produksje. De titelmuzyk en de soundtrack wiene it wurk fan Kevin Kiner, dy't dêrfoar gebrûk makke fan tema's út 'e filmmuzyk dy't John Williams komponearre hie foar de films fan 'e Skywalker Saga. De distribúsje fan Star Wars: Resistance waard fersoarge troch Disney Platform Distribution. De searje waard útslutend beskikber makke fia Disney+, de eigen streamingtsjinst fan Disney. Anno 2023 rint Star Wars: The Bad Batch twa seizoenen, fan maaie 2021 oant en mei maart 2023. Der binne (oant no ta) yn totaal 32 ôfleverings makke fan elts 23 minuten.
Utgongspunt fan 'e plot
Star Wars: The Bad Batch draait om in geweargroep (Kloangroep 99) fan fiif kloansoldaten fan it Grutte Leger fan 'e Republyk: Hunter, Wrecker, Tech, Cosshair en Echo (allegearre ynsprutsen troch Dee Bradley Baker). Krekt as alle kloansoldaten binne hja tarist mei in chip yn 'e harsens dy't harren eigen wil ûnderdrukke kin. Op dy wize brûkt kânselier Palpatine de kloanen by syn steatsgreep om harren troch Oarder 66 harren eigen Jedi-ofsieren fermoardzje te litten by wat bekend komt te stean as de Grutte Suvering fan 'e Jedi. Neitiid is it foar Palpatine, dy't eins de boasaardige Sith-master Darth Sidious is, in kâld keunstke om 'e macht te gripen, de Galaktyske Republyk ûnder fuotten te heljen en autokratysk regearjend keizer te wurden fan it nije Galaktysk Keizerryk.
Untfangst en resultaat
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat it earste seizoen fan Star Wars: The Bad Batch in heech goedkarringspersintaazje fan 86%, basearre op 90 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "De prachtich animearre aventoeren soene wolris tefolle op foarôfgeande kennis fan it Star Wars-universum stypje kinne foar tafallige sjoggers, mar fans sille der perfoarst fan genietsje om djipper yn dizze mânske cast fan personaazjes te dûken." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet it earste seizoen fan Star Wars: The Bad Batch in goedkarringspersintaazje fan 67%, basearre op 9 resinsjes.
Star Wars: The Bad Batch wûn yn 2022 de Saturn Award foar bêste tekenfilmsearje.
Republyk Kongo
De Republyk Kongo, ek wol Kongo-Brazzaville neamd, is in lân yn Afrika. De haadstêd is Brazzaville. De Republyk Kongo is net itselde lân as de Demokratyske Republyk Kongo.
Lizzing
It lân wurdt begrinzge troch
Lânskip
thumbnail|left|Sicht op de [[Livingstone Wetterfallen.]] It kustgebiet fan Kongo bestiet út in smelle kuststripe, dêr't mangroves en reinwâld tiere en dat nei it binnelân oergiet yn in heuveleftich lânskip mei savannefegetaasje. It heuvellân leit trochstrings op 800 meter hichte. De Kongobekken is in sompige leechflakte mei tropysk reinwâld.
Skiednis
Nei de ûntdekking troch de Portegezen yn de 15e iuw hawwe Jeropeanen handelsposten stiften yn de Kongo. Yn 1880 waard it hiele gebiet in Frânske koalanje, de Frânske Kongo. Op 15 augustus 1960 waard it ûnôfhinklik en krige it de namme Republyk Kongo. De jonge republyk orientearre har ynearsten op it Frânske foarbyld, mar nei in steatsgryp dreau it stadichoan de Kommunistyske kant op. Yn 1970 waard de Folksrepublyk Kongo útroppen dêr't mar ien party, de Kongoleeske Arbeiderspartij, it foar it sizzen hie. De sântiger jierren ferrûn tige ûnrestich mei grutte ûnderlinge spannings tusken de ferskate stammen. Sûnt 1992 is it lân wer in demokratysk lân, mei de namme Republyk Kongo.
Nei de haadstêd wurdt it lân ek Kongo-Brazzaville neamd, ta ûnderskie fan de Demokratyske Republyk Kongo.
Befolking
thumbnail|130px|Kongoleeske frou. De befolking fan Kongo hat him konsintrearre yn it súdwestlike diel fan it lân, en is fuortlutsen út de jungle gebieten. Hjirtroch is Kongo ien fan de meast urbanisearre lannen fan Afrika, mei 85% fan de totale befolking dy't ien yn de twa grutte stêden wennet fan it lân, te witten Brazzaville, Pointe-Noire, of yn ien fan de lytse stedsjes of doarpen dy't troch de spoarlyn mei de twa stêden ferbûn binne.
Mei 98 % bestiet de befolking hast allinnich út Bantufölken (40 % Kongo, 12 % Mboshi, 11 % Kouyou, 6 % Bateke û.o.), der rest 1% út Pygmeeén (haadsaaklik yn de wâld- en sompegebieten fan it Noardeasten) en wat Jeropeanen. Njonken it Frânsk dat fral yn it ambtsferkear brûkt wurdt, wurdt yn it noarden Lingala sprutsen en yn it suden Kituba.
Religy
De godstsjinst fan de Kongoleeske befolking is gruttendiels in miks fan Kristendom en Natoerreligys, neffens tellingen foar 50% and 48% fan de befolking. Meastepart fan de kristenen (90%) is Katolyk, wylst it oerbliuwende part 10% bestiet út in ferskaat fan kristlike tsjerkmienskippen. Mar twa persint fan de befolking is Moslim en dat is benammen in gefolch troch bûtenlânske wurknimmers yn stêden.
Omgong fan Frankryk 1931
De 25ste edysje fan de Omgong fan Frankryk waard hâlden fan 30 juny oant en mei 26 july 1931.
G-plak
It Gräfenbergplak, G-plak (Ingelsk) G-spot (Nederlânsk G-plek), neamd nei Ernst Gräfenberg, is in erogene sône fan de frou. Stimulaasje fan it G-plak soe in fûleiniger en befredigjender orgasme jaan en soe faaks de oarsaak wêze fan froulike ejakulaasje.
By de frou sit it G-plak op sa'n fiif sintimeter yn de skie ûnder de skambonke.
Huizermaat
thumb|left|Huizermaat-Noard thumb|right|Huizermaat-West en -Súd
Huizermaat is in wyk yn it doarp Huizen yn Noard-Hollân. De wyk hat 9190 ynwenners (2008). De wyk is boud yn de jierren 70 en 80 fan de 20e iuw. Kenmerken fan de wyk binne in soad grien en grutte gersfjilden. De wyk is opdield yn fjouwer dielwiken, nammentlik Huizermaat-Súd 1, Huizermaat-Súd 2, Huizermaat-West en Huizermaat-Noard. It leit oan de kust en tsjin de haven fan Huizen.
Huizermaat is ek de namme fan de skoallemienskip foar vwo, havo en vmbo-t dy't yn de wyk stiet. De skoalle is in fêstiging fan de Gooise Skoallenfederaasje, dêrby hearre ek Gooise Lyceum, Brink ensfh.
Aldheid
De âldheid fan in kultuer omfet alle beskavings dy't oan de hjoeddeiske foarôfgongen binne. Yn it bysûnder omfet de Aldheid alle beskavings dy't foarrinners wienen fan de hjoeddeiske westerkse beskaving.
As begjin foar de âldheid jildt it earste foarkommen fan in oanwiisbere beskaving. Sa'n begjin kin de útfining fan it skrift wêze, mar dat hoecht net altiten sa te wêzen; ek sûnder de ûntwikling fan it skrift kin in kultuer in beskaving foarmje. De ein fan de âldheid leit by it teloargean fan de lêste beskaving foar de hjoeddeiske.
Sjoch ek
20 px Tema:Aldheid – Wikipedy hat ek in temaside oer de âldheid
Smelne FM
Smelne FM is de nije omrop fan de gemeente Smellingerlân.
Omrop yn oprjochting
De omrop is sûnt 23 febrewaris 2007 yn 'e loft. Smelne FM bestiet út âld-meiwurkers fan de lokale omrop RTS, dy't yn 2005 faillyt gien is. De nije omrop is oprjochte troch Nel Kuindersma âld-fraksjefoarsitter fan Gemeentebelangen Smellingerlân.
Altfryd
Altfryd (oarspronklik meast skreaun as "Altfrid", letter omstavere ta "Altfried"; † 22 april 849) wie in Midsiuwsk Dútsk biskop, abt en tsjerklieder, al is syn oantins benammen libben bleaun as skriuwer fan in hilligelibben oer syn foargonger en famyljelid Liudger. Syn namme betsjut "eale beskermer" of mooglik "elvefoarst".
Libben
Altfryd gie al ier yn it kleaster en klom mei gauwens op yn 'e hierargy fan 'e Tsjerke. Nei de dea fan foargonger Gerfryd waard er yn 839 beneamd ta de trêde biskop fan Múnster, wat er oan syn dea, tsien jier letter, ta bleau. Itselde jiers waard er ek beneamd ta de fyfde abt fan 'e kleasters Werden en Helmstedt, dêr't ûnder syn bewâld de saneamde Grêfkelder fan 'e Liudgeriden ree kaam. Dêryn waard er sels nei syn dea, yn 849, ek byset.
Krekt as Gerfryd, dat in omkesizzer fan Liudger wie, wie ek Altfryd famylje fan 'e legindaryske Fryske sindeling en earste biskop fan Múnster, nei alle gedachten in neef. Syn grutste duorjende bekendheid krige Altfryd trochdat er it earste en meast histoarysk betroubere hilligelibben oer Liudger skreau, de Vita Sancti Liudgeri. Dat geskrift is ien fan 'e krappe skiedkundige boarnen oer de Friezen yn 'e Iere Midsiuwen.
Sindeling
In sindeling of misjonaris is in persoan dy útstjoerd wurdt om in boadskip (sinding of missy), almeast fan in religy, te ferkundigjen. De wurden 'misjonaris' en 'missy' binne ôflaat fan it Latynske wurd missio, dat "útstjoere" betsjut. Dy wurden binne sels wer ôflaat fan (in lienfertaling fan) it Grykske wurd apostolos, "boadskipper".
Yn it kristendom hawwe der misjonarissen sûnder tal west. Yn 'e protestantske tsjerken wurdt hjirfoar it wurd 'sindeling' brûkt. By de Roomsk-Katolike Tsjerke sprekt men fan in 'misjonaris'. De stúdzje fan de ferkundiging fan it kristlik leauwe oan net-kristenen hiet sindingswittenskip of missiology. It kristendom hat yn de rin fan de skiednis wichtige sindelings hân. Willibrord en Bonifatius hawwe misjonarissen west nei de Friezen.
Net alle religys dogge (likefolle) oan missy. It kristendom hat hjir yn it ferline in protte oan dien en op it stuit stjoere benammen de mormoanen en de evangelyske tsjerken in protte sindelings út.
Rita Corita
Hendrika Sturm (Amsterdam, 24 novimber 1917 — Beekbergen, 24 desimber 1998) better bekend as Rita Corita wie in Nederlânsk sjongster.
Se troude mei har akkordeonlearaar Coen Ooms en tegearre wiene sy it duo 'Co-Rita'. Yn 1958 hie se in hit mei ''Koffie! (Koffie, lekker bakkie koffie)'', in lietsje dat har har hiele fierdere libben efter sitte soe. Yn 1962 die hja mei oan it Nasjonaal Songfestival, de Nederlânsk foarronde fan it Eurofyzjesongfestival. Sy helle it fjirde plak mei it liet Carnaval.
Yn 1979 hie se noch in lytse hit mei it nûmer Kant aan m'n broek. Sy die in protte optredens yn it lân en waard ek faak frege foar it TROS-muzykprogramma Op Volle Toeren.
Hja wie ek bekend as panellid fan de Berend Boudewijn-show (en oare shows) yn de jierren 70 en wenne yn Beekbergen.
Rita Corita stoar mei 81 jier.
List fan provinsjes nei ynwennertal
List fan provinsjes nei ynwennertal (2004)
0
Karel de Bazel
thumb|De Bazel tekene troch [[Martin Monnickendam (1915)]] thumb|Yn gebou De Bazel, earder haadkantoar fan de Nederlandsche Handel-Maatschappij, sit sûnt 2007 it stedsargyf fan Amsterdam. Foto: bma.amsterdam.nl. thumbnail|200px|right|Ynterieur synagoge fan Ynskedee Karel Petrus Cornelis de Bazel (De Helder, 14 febrewaris 1869 - Amsterdam, 28 novimber 1923) wie in Nederlânske arsjitekt, graveur, tekener, meubelûntwerper, tapytûntwerper, glêskeunstner en boekebânûntwerper. Hy wie learaar fan Adriaan Frederik van der Weij en de earste foarsitter fan it Bûn fan Nederlânske Arsjitekten (BNA).
Jeugd en oplieding
Karel de Bazel wie in soan fan Karel Pieter Cornelis de Bazel, konsjerzje fan it Ministery fan Marine, en Petronella Elisabeth Koch. De Bazel kaam út in ienfâldich fermidden en besocht alline mar de legere skoalle. De Bazel begûn as learfeint by in timmerman.
Nei de jûnsoplieding boukunde oan de Keninklike Akademy fan Byldzjende Keunsten yn Den Haach waard er tekener by in 1888 Haachsk arsjitekteburo. Yn 1889 waard De Bazel tekener op it buro fan P.J.H. Cuypers yn Amsterdam. Bekend út dizze perioade binne syn perspektyftekeningen fan de Sint-Vitustsjerke te Hilfertsom en de Sint-Bavokatedraal yn Haarlim. Cuypers wie tige optein oer dit wurk dat hy befoardere De Bazel ta opsichter en letter ta sjef de bureau. Doe't De Bazel lykwols yn 1894 lid wurden wie fan de Teosofyske Feriening kaam it ta in brekken mei de katolike Cuypers. Yn 1895 foarme De Bazel tegearre mei Johannes Ludovicus Mathieu Lauweriks in eigen firma.
Ferneamdens
Yn 1904 stifte er it ferneamd wurden Amsterdamskke meubelatelier De Ploeg op. Letter wie er ek tegearre mei Hendrik Petrus Berlage, foaropman fan in boustyl opkaam krekt foar de Earste Wrâldkriich: it Rasjonalisme. De ûntwerpen fan De Bazel út dy tiid litte easterske ynfloeden sjen. Dan folgje: thumb|300px|Untwerp foar in Wrâldfredesintrum op de Mussenberch, ûnder Den Haach. 1905. Ek ûntwurp er yn 1905 foar de Stichting foar Ynternasjonalisme in achthoekige Wrâldhaadstêd, justjes bûten Den Haach. Dit plan waard lykwols net útfierd. Ynstee waard it Fredespaleis dêr set. It oarspronlike plan waard wol opnaam yn Berlage syn Utwreidingsplan foar Den Haach 1908, mar ek dit plan waard nea realisearre.
Yn 1921 krige De Bazel fan de gemeente Bussum de opdracht om in nije wenwyk te ûntwerpen, it Brediuskertier. Dit waard ién fan de moaiste en meast kompleet bewarre foarbylden fan in wen/filla wyk yn de styl fan de Amsterdamske Skoalle yn Nederlân. Op 17 novimber 2006 is de wyk offisjeel beskerme doarpsgesichtwurden.
De Bazel hâlde him ek dwaande mei it ûntwerpen fan meubels en gebrûksfoarwerpen. Bekende foarbylden dêrfan binne de yn1909 makke widze fan prinses Juliana en in Pulchrikast dy't er by gelegenheid fan it houlik fan Keninginne Wilhelmina mei prins Hendrik yn 1901 ûntwurp.
Dan de postsegels ta eare fan it iuwfeest fan it keninkryk yn 1913 wiene ek fan De Bazel. Hjirfoar portrettearre er de keninginne en har trije foargongers.
De Bazel makke yn Amsterdam tusken 1913 en 1916 in stikmannich arbeiderswenten yn de Spaarndammerbuorren. De Bazel wie teffens ien fan de ûntwerpers fan de glêsfabryk yn Leardaam, dêr't er tige mei opfoel. Dy fabryk beluts fan 1915 ôf keunstners by it ûntwerpen fan gebrûks- en sierglês. Arsjitekten sa as Berlage en Frank Lloyd Wright hearden ek ta de ûntwerpers fan it Leardamer glês.
De ein
Karel de Bazel stoar doe't er 54 yn de trein ûnderweis nei de begraffenis fan kollega-arsjitekt Michel de Klerk. Hy makke de foltôging fan ien fan syn wichtichste ûntwerpen - it gebou fan de Nederlandsche Handel-Maatschappij - yn 1925 net mear mei.
List fan Nederlânske arsjitekten
List fan Nederlânske arsjitekten.
Klokslach
De klokslach fan in stêd is de krite bûten de stêd dat al ta de stêd rekkene wurdt.
Yn de tiid dat stêden binnen stedsgrêften leine, wie de klokslach fan de stêd it rjochtsgebiet bûten de grêft. De slach fan de stêdsklok gou ek as oprop yn de krite om nei it stedhûs te kommen en te harkjen nei de proklamaasjes dy't dêr dien waarden.
Studiokompleks
In studiokompleks is in gebou of samling byinoar hearrende gebouwen wêryn't fasiliteiten húsfêste binne foar it opnimmen fan films, tillefyzjeprogramma's, radioprogramma's of muzyk. As it om films giet, sprekt men fan in filmstudiokompleks. Faak giet it sawol om films as tillefyzjeprogramma's en sprekt men fan in film- en telefyzjestudiokompleks. As in studiokompleks út mear as ien gebou stiet, is it faak sa dat dy deun byinoar steane, op ien en itselde perseel grûn. Ik kin lykwols ek wêze dat it om ferskate perselen giet, dy't ferspraat binne oer in stêd of gemeente. Dat komt fral foar by âldere studiokompleksen, dy't meitiid út har foegen groeid binne en útwreidzje moasten, mar de oanbuorjende perselen net bemachtigje koene.
In filmstudiokompleks is wat oars as in filmproduksjemaatskippij, hoewol't se allebeide wol oantsjut wurde as in filmstudio. In filmproduksjemaatskippij is in bedriuw dat films produsearret. Dat is wat de measte minsken fersteane ûnder it begryp 'filmstudio'. Grutte filmproduksjemaatskippijen besitte faak har eigen studiokompleksen. Foar lytsere filmproduksjemaatskippijen is it net op te bringen om in eigen studiokompleks te keapjen of bouwe te litten, en foar harren soe it ek tige ûnrindabel wêze, mei't se net oan ien stik wei studioromte nedich hawwe, sadat it kompleks de helte fan 'e tiid leech stean soe. In filmstudiokompleks is it fysike studiogebou mei alle fasiliteiten derby dy't nedich binne foar it meitsjen fan films. Sokke kompleksen binne faak selsstannige bedriuwen dy't jild fertsjinje troch studioromte te ferhieren oan filmproduksjemaatskippijen. (Hjir wurdt sprutsen oer films en filmstudio's, mar itselde giet ek op foar tillefyzjeprogramma's en tillefyzjestudio's.)
In studiokompleks befettet de soundstages dêr't de eigentlike opnamen plakfine, mar ek klaaikeamers foar de akteurs, keamers foar fisazjy en hierstilearring, romte om te wurkjen foar kameralju en oare technisy, kantoarromte foar de regisseur en de produsinten, en in protte berchromte foar rekwisiten, apparatuer en dekôrstikken. Faak binne der ek wurkplakken foar it bouwen fan it dekôr en fasiliteiten foar de postproduksje (bgl. filmmontaazje, lûdsmontaazje en lûdsmixing).
Floris Stoffelsma
Floris Stoffelsma (Utert, 19 febrewaris 1979) is freelance yllustrator út Almelo.
Hy waard grutbrocht yn De Jouwer en gie nei de keunstakademy 'Constantijn Huygens', ôfdieling Ylustraasje. Folge yn 2008 by de Muzerie 'BIK' CKV workshops foar basisskoallen 2008. Sûnt syn ôfstudearjen wurket er oan de Keunstakademy yn Kampen.
Stoffelsma wurke op de skoallen Noord Twente en De Telgenborch. Yllustrearre lesmetoades foar de basisskoallen (bg. Goed Gelezen, Taal Actief, Leeskist ) foar Utjouwerij Malmberg en Wolters-Noordhoff. Oare opdrachtjouwers wienen Stichting Natuur & Milieu, Eyeworks TV en Drama Producties, Omrop Fryslân, Vara TV magazine en Bartimeus. Fierder is er pedagogysk/keunstsinnich meiwurker KOV Borne. Neist tekenjen foar útjouwerijen hâldt er him ek dwaande mei it ûntwerpen en ûnderhâlden fan websiden/dvdhoezen/posters, jout freelance les op basisskoallen en is belutsen by koarte films. Hy wurke mei oan koarte films as Ein fan 'e Wrald, Thibalt & Gronosji, Taakstraf, DagDroom en Komt een vrouw bij de dokter (spylfilm).
Sellulêre Finzenis (Snits)
thumb|''De Sellulêre Finzenis Anno 1841 oan de Lytse Tsjerkestrjitte. Op de hoeke rjochts drukkerij "De Hoop". De Sellulêre Finzenis, ek wol: Hûs fan Bewarring, Finzenhûs, Sellulêre Finzenis Anno 1841, is de eardere stedsfinzenis fan de stêd Snits.
It gebou, oan de Lytse Tsjerkestrjitte, is boud yn de perioade 1838-1841 en is noch altiten in markant gebou yn de binnenstêd fan Snits. De finzenis is yn 1841 yn gebrûk nomd nei opdracht ta bou troch de Fryske Wettersteat. Mooglik wie Isaac Warnsinck ien fan de belutsen arsjitekten. Destiids wie der yn Snits noch in finzenis, nammentlik it Hûs fan Bewarring.
Oan de rjochterside fan it pân stie it eardere plysjeburo, dêrneist stiet it Kantongerjocht.
Alle noch besteande finzenissen yn Snits, it Hûs fan Bewarring en de Sellulêre Finzenis, waarden yn 1922 opheft en sluten. Hjirnei waard it pân tusken 1946-1951 noch wol brûkt as ynternearingskamp foar kollaborateurs.
Diplomasy
thumb|Diplomaten komme en gean yn De Haach anno 1700, sketsen fan [[Romeyn de Hooghe]] Diplomasy is de keunst en kunde fan it fieren fan oerlis tusken twa groepen om dêrmei in bepaald doel te berikken. Mear spesifyk wurde mei diplomasy de formalisearre relaasjes tusken (meastal ûnôfhinklike) politike entiteiten bedoeld, meastal steaten.
De basis fan de diplomasy
De basis fan de diplomasy bestiet út it oerlis tusken twa of mear groepen oer bepaalde saken dy't men regelje wol. In bekend foarbyld hjirfan is fredesoerlis tusken twa lannen dy't yn oarloch binne, mar ek de hannelsoerienkomst tusken twa of mear lannen is diplomasy, krektas ûntwapeningsbesprekkingen.
Diplomatyk oerlis wurdt skaaimerke troch it meidwaan oan sok oerlis fan twa (of mear) groepen dy't net oan elkoar relatearre binne en dêr't dan ek dúdlike ferskillen tusken besteane, yn in situaasje dêr't beide groepen wol wat belang hawwe by it finen fan oplossings foar harren ûnderlinge problemen. Diplomasy is net nedich as der gjin ferskillen binne, diplomasy is derfoar om de tsjinstellings dy't fuortkomme út de ferskillen te oerbrêgjen. Fan belang is ek om dúdlik ûnderskied te meitsjen tusken it oerlis tusken ferskillende groepen en tusken ûnderdielen fan deselde – dit lêste is gjin diplomasy, mar polityk. In ûnderhanneling oer wegenbou tusken Dútslân en Nederlân is in diplomatike oangelegenheid, de wegenbou binnen Nederlân allinnich is in saak fan de Nederlânske polityk. It diplomatike oerlis tusken Nederlân en Dútslân wurdt dan lykwols wol fierd troch fertsjintwurdigers (diplomaten) fan de twa politike lichams fan beide lannen en wurdt ek efterôf troch de polityk fan beide lannen goed- of ôfkard.
Diplomatike ûntwikkeling
It útwikseljen fan gesanten tusken steaten waard al dien yn de âldheid. Nei de fal fan it West-Romeinske Ryk nommen de Germaanske keningen it gebrûk om gesanten út te wikseljen oer. Permaninte gesantskippen ûntstienen tusken Feneetsje en it East-Romeinske Ryk yn de tolfde iuw. Under ynfloed fan de Feneetsjaanske diplomasy waard it wenst om permanint fertsjintwurdigers út te wikseljen yn West-Europa ferspraat fan de 15e iuw ôf.
Diplomasy yn Nederlân
De hjoeddeiske diplomasy is (foar in trochsneed, West-Europeesk lân) in komplekse saak. Nederlân hat dat sa oardere:
Ambassadeur, ambassaderied, ambassadesekretarissen en konsuls mei-inoar foarmje de diplomatike missy fan Nederlân yn dat lân. Dêrby moat oantekene wurde dat diplomatike amtners (ambassadeur, ambassaderied en sekretarissen) de regearing by de autoriteiten yn harren lân fan fêstiging fertsjintwurdigje, wylst konsulêre amtners allinnich de Nederlânske autoriteiten by de autoriteiten yn it desbetreffende lân fertsjintwurdigje.
Om dizze hiele masinery yn gang te hâlden, stekt Nederlân in soad wurk yn syn Corps Diplomatique. Foar dielname is in mei súkses ôfrûne akademyske oplieding fereaske. Nei in strange seleksje moat dêrnei it diplomatrening (it 'klaske') trochrûn wurde.
Vierde Kwadrant (Huizen)
thumb thumb It Vierde Kwadrant yn it Noard-Hollânske Huizen is de lêst realisearre nijbouwyk fan dizze gemeente. De earste huzen waarden oplevere yn novimber 1996.
It doel efter de bou fan it Vierde Kwadrant wie de útwreiding fan it ynwennertal fan Huizen. Huizen is al in groeigemeente en is yn de planologyske kearnbeslissing fan It Goai dêr ek foar oanwiisd. Hjirby spile mei dat it greidegebiet dat der earst lei lukratyf wie foar de gemeente en net brûkt waard foar lânbou. Benammen hynders en bollen begersken it gebiet. Boppedat wie in foar it meastepart ûntagonklik foar rekreaasje. Fierder spile it in rol dat Huizen krekt ûnder de noarm foar in hegere subsydzjeskaal fan it Ryk sit. In soad projekten hawwe ek as doel om it ynwennertal te fergrutsjen boppe dizze grins.
De gemeente Blaricum is dwaande mei de ûntwikkeling fan de oerbleaune greiden tusken de A27 en it Vierde Kwadrant te bebouwen. Under de namme 'Blaricummermeent' wurdt it lêste stik grien rjochting de Goaimar beboud.
Steatsuniversiteit fan Bakû
De Steatsuniversiteit fan Bakû (Azerbeidzjaansk: Bakı Dövlət Universiteti) is de âldste en grutste universiteit yn Azerbeidzjan. It ynstitút waard op 1 septimber 1919 oprjochte en is fêstige yn Bakû. De universiteit hat 16 fakulteiten, dêr't mear as 26.000 studinten oan ynskreaun steane en 3.000 meiwurkers De ynstelling hat ek kampussen yn de stêden Sheki, Oguz, Qabala en Qazah.
Tamyls
thumb|Tamyl famkes yn [[Kalmunay, Sry Lanka]] thumb|Tamyl yn it heechlân op Sry Lanka by it teeplukken De Tamyls binne in befolkingskloft yn Súd-Indiaaske steat Tamyl Nadu, Sry Lanka, Singapore en Maleizje, alsmede inkele westerske lannen. Hja sprekke it Tamyl, in Dravidyske taal. Yn de hiele wrâld wenje om-ende-by 77 miljoen Tamyls.
Religy
It meastepart fan de Tamyls is hindoeïstisch. Minderheden foarmje moslims en kristenen, en in relatyf lytse mannichheid jaïnisten.
De Tamyl-fariant fan it Hindoeïsme hat, lykas oare lokale farianten inkele ferskillen. De populêrste god is Murugan, dy't wierskynlik deselde is as Karthikeya, de soan fan Shiva, mar dy't likegoed oarspronklik in oare god hat wêze kind en in lokale figuer ferfongen hat. It oanbeane fan Amman of Mariamman, dêr't fan tocht wurdt dat dy ôflaat is fan in memmegodin út de âldheid, is ekk wiidfersprat. Kannagy, de held út it epos Silappatikaram wurdt ûnder de namme Paṭṭiny oanbean, fral op Sry Lanka. Dêrneist wurde ek de gewoane hindoe-goaden troch in protte minske oanbean.
Sry Lanka
De Tamyls op Sry Lanka stribje nei in eigen steat, dat Tamyl Eelam neamd wurdt. De wichtichste organisaasje dy't al trije desennia foar in eigen steat fjochtsje binne de Tamyltigers.
Maleizje
In grut part fan de Indiaaske Maleizjers is fan Tamyl komôf.
Keunstdûken op de Olympyske Simmerspullen 1972
De Olympyske Simmerspullen fan de XXe Olympiade waarden yn 1972 hâlden yn it Westdútske München. It keunstdûken waard hâlden yn it Olympia Schwimmhalle.
Grutte Priis Formule 1 fan Kanada 2019
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Kanada 2019 yn Montreal op 9 juny. It wie de sande fan 21 races fan de Formule 1 yn 2019. Hy waard op it Circuit Gilles Villeneuve hâlden. De race waard hâlden oer 70 omgongen, op it 4,4 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 305,3 kilometer.
Moderne fiifkamp op de Olympyske Simmerspullen 1972
De Olympyske Simmerspullen fan de XXe Olympiade waarden yn 1972 hâlden yn it Westdútske München.
Lokaasjes
De sporten fan de moderne fiifkamp waarden beoefene op de folgjende lokaasjes.
Medaljespegel
De top trije fan lannen dy't by de moderne fiifkamp medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen 1972.
Lângoed Stoutenburg
thumb|right|300px|Stoutenburg mei koetshús thumb|right|300px|Stoutenburg thumb|right|300px|Stoutenburg thumb|right|300px|Lângoed Stoutenburg
Lângoed Stoutenburg is in lângoed en earder kastiel by Stoutenburg, deunby Amersfoort yn de gemeente Leusden, provinsje Utert.
De skiednis fan it Lângoed Stoutenburg giet werom oant yn de 13e iuw of earder. Yn 1259 bout Walter fan Amersfoort in kastiel. Dat wurdt yn 1540 sloopt. Yn de 17e iuw lit de famylje fan Beye in nij lânhûs bouwe, op it plak fan it âlde kastiel. Dit hûs leit op in omgrêfte heuvel. Foar it hûs leit in plein mei oan beide kanten bygebouwen. It gehiel wurdt omsluten troch in ovale bûtengrêft. De tagong nei it kastiel is fia de Stoutenburgerleane. Der rinne noch ferskillende oare leanen. Dit hûs wurdt yn de rin fan de tiid noch fergrutte. Yn 1833 wurdt it eigendom fan de famylje Luden. Johannes Luden lit tusken 1862 in neo-goatysk "paleis" bouwe, dat syn dochter al nei inkele jierren wer sloopt. Hja lit op in oar plak op it lângoed in nij lânhûs bouwe. Dat bestiet no noch, al is it yn de Twadde Wrâldoarloch slim beskeadige rekke. Nei de oarloch wurdt it in moetingssintrum fan de Fransiskanen. Oant hjoed de dei sit yn it lânhûs it Fransiskaans Miljeuprojekt.
Doe’t it lângoed op syn grutst wie, besloech de oerflakte 750 ha. Yn 1997, as de Feriening ta Behâld fan Natoermonuminten yn Nederlân eigener wurdt, is dêr noch mar 12 ha. fan oer. De Stichting Het Utrechts Landschap, dat it lângoed sûnt 2000 yn eigendom hat, is aktyf dwaande om it lângoed te fergrutsjen, om sa in weardefol natoergebiet yn dit diel fan de Gelderske Fallei foar takomstige generaasjes te behâlden.
13e iuw
Op 12 juny 1259, deselde dei dat Amersfoort stedsrjochten krijt fan biskop Hindrik I fan Vianden, fêstiget Walter (of: Wouter) de hear fan Amersfoort, teffens skout fan Iemlân, him op Stoutenburg. Walter is dêr op syn eigen lângoed dwaande om in fersterke hûs te bouwen, dêr’t de biskop tenei it rjocht hawwe sil kriichsfeinten te legerjen. It hûs wurdt ek wol oantsjutten mei de namme Stuthenborch of Stoutenborch (=grutske boarch).
Der binne fermoedens dat it kastiel fan Walter fuortkomd is út in noch âldere toer (donjon) út de 11e iuw.
Wannear’t Walter ferstjert is net bekend, en ek net hoefolle bern hy hie, mar wol stiet fêst dat syn soan Everardus it famyljegoed yn Stoutenburg erfde. Dy syn soan, ek in Everhard, ferkeapet op 3 juny 1315 de helte fan syn rjochten op de biskoplike lienen om Stoutenburg. As syn heit in jier letter ferstjert, sjocht hy, tsjin betelling fan in skeafergoeding, ek fan de oare helte fan syn rjochten op de Stoutenburgse lienen ôf.
14e o/m 16e iuw
Fan dat momint ôf is biskop Guy fan Avesnes Hear en master oer Stoutenburg. Hy lit it kastiel yn 1317 ferbouwe en bestimt it ta amtswente foar de skout fan Iemlân. In skoftlang is Stoutenburg in wichtich bestjoerssintrum, mar al gau jouwe de opfolgjende biskoppen - fanwege ivige jildkrapte - it kastiel yn pân út, en yn de twadde helte fan de 14e iuw nimt it belang fan it kastiel noch mear ôf.
Sûnt 1457 wurdt it kastiel ta pachtgoed degradearre en hie it syn militêre betsjutting sa goed as ferlern. Oan de ein fan de 15e iuw wurdt it kastiel plondere en yn de brân stustsen troch Gelderske soldaten. It is net dúdlik hoe’t it kastiel dizze plonderingen trochstien hat, en oft it noch wersteld is.
Nei 1528, as de biskop de wrâldske macht oerdraacht oan Karel V, komt Stoutenburg ûnder behear fan de rintmaster-generaal fan de Domeinen. Yn 1540 wurdt besluten it kastiel ôf te brekken. Yn de dêropfolgjende jierren wurde de stiennen ôffierd nei de stêd Utert, dêr’t se brûkt wurde foar de bou fan kastiel Vredenburg.
17e en 18e iuw
Yn 1594 keapet Johan fan Oldenbarnevelt de hearlikheid Stoutenburg. As hy yn 1619 ûnthalze wurdt, wurdt Stoutenburg ferbeurd ferklearre. Yn 1637 wurdt it kocht troch de famylje fan Beye. Dizze bout yn de loop fan de 17e iuw in lânhûs op it stee fan it âlde kastiel. Yn 1754 wurdt Jan François fan Lielaar dermei beliend. Yn 1793 wurdt Stoutenburg eigendom fan Petrus Leonardus Heilman.
19e en 20e iuw
In 1833 wurdt de Amsterdamse bankier Anthony Luden eigener fan Stoutenburg. Syn soan Johannes lit tusken 1862 - 1864 nei ûntwerp fan arsjitekt H.J. fan den Brink op it stee fan de foarboarcht in hielendal nij, neo-goatysk hûs bouwe, mei paleis-eftige alluere. Hy lit ek de tún opnij ynrjochtsje, yn Ingelske lânskipsstyl. In grutte fiver mei beplanting der omhinne herinnert noch oan dizze tiid en wurdt "It Ingelske Wurk" neamd. Der steane ferskillende fraaie beammen en in 20e-iuwske filla.
Yn de tiid fan Johannes Luden beslaat it lângoed 750 ha. Yn 1874 ferstjert Johannes Luden. Syn oarehelte, frou Luden-Dolff wurdt eigener fan it lângoed, mar har dochter Maria Suzanna regelt har saken. Al hiel gau lit se it krektboude hûs wer mei de grûn lyk meitsje. Yn 1888 bout se 1000 meter westliker oan de oare kant fan de Barneveldse Beek in nij lânhûs, dat noch altiten bestiet. Maria Suzanna en har man, professor Jean Henri Soulier, lid fan de Italjaanske keamer fan ôffurdigen, brûke it hûs as simmerferbliuw. Winterdeis wenje se yn Itaalje. As Mefrou Luden-Dolff yn 1917 ferstjert, lit se har hiele besit nei oan Maria Suzanna.
Yn de perioade dêrnei wurdt it landgoed hielendal fersnippere. Grutte dielen fan it park, lykas de hiele oertún, wurde lânbougrûn. Op it noardeastlike, âlde kastielterrein wurdt in moderne filla boud.
As de Fransiskanen yn 1948 it troch de oarloch slim beskeadige 19e-iuwske hûs keapje, is it lângoed noch mar 12 ha. grut. It hûs wurdt (spitigernôch net yn de âlde lúster) wersteld, en krijt in ekstra ferdjipping. It wurdt brûkt as moetingsromte foar de oarder. Sûnt 1991 wurket it Fransiskaansk Miljeuprojekt yn en om it hûs.
Judo op de Olympyske Simmerspullen 1980
200px|thumb|right|It Olympysk judo stadion fan Moskou 1980
De Olympyske Simmerspullen 1980 ek wol de XXIIe Olympiade neamd waarden yn 1980 yn Moskou, de Sovjetuny hâlden. It judo waard hâlden yn it Palace of Sports of the Central Lenin Stadium Letter omdoopt ta it Luzhniki Palace of Sports.
Lângoed Stoutenburg
19e en 20e iuw
Yn 1956 waard de Stoutenburgerleane ferlinge, sá dat dizze no oer it âlde kastielterrein rint.
It Fransiskaansk Miljeuprojekt
Sûnt 1 jannewaris 1991 is op Stoutenburg it Fransiskaansk Miljeuproject aktyf. Doel fan it projekt is it ferbetterjen fan de relaasje tusken minsk en natoer. It útgongspunt dêrby is religieus, fanút it ûnderfinen fan de wêzentlike ferbûnenheid fan alles dat skepen is. De spiritualiteit fan Fransiskus en Klara fan Assisy foarmje in wichtige boarne fan ynspiraasje.
It nije hûs Stoutenburg wurdt bewenne troch in kommuniteit, in oekumenysk gearstalde wenwurkmienskip. De kommuniteit libbet yn in religieus deiritme, mei dêryn neist tiid foar wurk, ek tiid far rêst en ynkear en foar mienskiplike aktiviteiten. De kearn fan de groep bestiet út fiif folwoeksenen, mar der wenje ek flechtlingen, sabbatsgasten en oare hûsgenoaten. De kommuniteit bestiet út manlju en froulju, jongerein en âlderein. Per jier libje sa’n hûndert frijwilligers foar koartere of langere tiid mei yn de mienskip.
It projekt hat bestjoerlik de foarm fan in stichting. Foar har wurksumheden is dizze stichting ôfhinklik fan jeften en donaasjes. Dêrneist wurdt in diel fan it hûs eksploitearre as lytsskalich konferinsjesintrum.
Finster op de Fallei
Ut de gearwurking dy’t hjirút fuortkomd is binne wyls in tal projekten ûntstien: de oanwizing fan Schammer en Bloeidaal as natoer- en rekreaasjegebieten en as "oerringebieten" foar wetter út de Fallei is dêrfan ien. In oare is de ûntwikkeling fan Lângoed Stoutenburg ta in nij sintrum yn dit diel fan de Fallei. In sintrum foar natoerûntwikkeling, fersterking fan natoerwearden en werstel fan kultuerhistoaryske kwaliteit.
Lângoed Stoutenburg no
Al yn 2000 hat Het Utrechts Landschap "Stoutenburg" útwreidzje kind mei de Juliusput. Dit is in plasse dy’t inkele kilometers noardeastlik fan Stoutenburg leit, en dy’t ûntstien is troch sânwinning foar de oanlis fan de A1. De Juliusput is no noch net foar publyk tagonklik. De bosk om it nije hûs Stoutenburg is wol foar it meastepart tagonklik. It is meast leafbosk, mei in ûndergroei fan stinzeplanten en in rike fûgelbefolking. Beperkt tagonklik is it boskgebiet ten noardeasten fan it âlde hûs Stoutenburg, mei it âlde "Ingelske Wurk", it park út de tiid fan Johannes Luden.
Lângoed Stoutenburg yn de takomst
Yn it foarjier fan 2006 is de Barneveldse Beek, dy’t hjir al hiel lang ferlyn kanalisearre waard, gedieltlik ferlein, en hat in mear natoerlik karakter krigen.
Der besteane konkrete plannen foar de bou fan in (wen-)"kastiel" op it stee fan it âlde hûs Stoutenburg, wêrby’t de Stoutenburgerleane ferlein wurde sil, bûten it âlde kastielterrein om. Yn 2006 is ek it besikerssintrum iepene yn it koetshûs by it nije hûs Stoutenburg. Nije wannelfoarsjennings nei ûnder oare nei de Juliusput sille noch oanlein wurde.
It lange termynperspektyf is in "robúste ekologyske ferbiningssône" tusken Feluwe en Utertske Heuvelrêch, dwers troch de Gelderske Fallei, wêrtroch’t yn de takomst edelherten selsstannich de Heuvelrêch berikke kinne.
Tagonklikheid
It Lângoed Stoutenburg is mei iepenbier ferfier berikber fanút stasjon Amersfoort (oer Leusden - 't Vliet) en stasjon Barneveld Sintrum: bus 79, útstappe Hessenwei halte Stoutenburgerleane. Dêrwei is it tsien minuten rinnen nei de yngong fan it lângoed. De fytsrûte "Gelderse Vallei" komt út Amersfoort wei ûnder oare lâns Stoutenburg. Der binne op en om Stoutenburg al inkele wannelrûtes.
Alfde Wyk
De Alfde Wyk (Stellingwerfsk en offisjeel: Elfde Wiek) is in feart yn de gemeente Eaststellingwerf. De wyk rint fan de Opsterlânske Kompanjonsfeart east fan Appelskea bylâns de Kompanjonsbosken yn noardeastlike rjochting fan it Fochteler Fean.
De wiken yn dit gebiet rinne oer it generaal fan noardeast-súdwest, de krúswiken steane dêr heaksk op, en rinne súdeast-noardwest.
De namme Elfde Wiek jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Elfde Wijk.
Golf fan Tailân
De Golf fan Tailân is in ûnderdiel fan de Súdsineeske See. Maleizje, Tailân, Kambodja en Fjetnam lizze dêr omhinne. De totale oerflakte bedraacht om-ende-by 320.000 km². Yn it noarden, ek wol de Bocht fan Bangkok neamd, mûnet de rivier de Menam (ek: Chao Phraya) der yn út.
De trochsneed djipte is 45 meter en it djipste punt leit op 80 meter, wêrmei de Golf fan Tailân relatyf sjoen net djip is. Dêrtroch ferrint it fermingen fan swiet- mei sâltwetter ek stadich. De sterke wettertafier fan grutte rivieren, lykas de Menam, makket ek dat it wetter yn de golf net sa sâlt is en in protte sedimint befettet.
Troch de tropyske waarmte fan it wetter fan de golf komme der in protte koraalriffen voor. De golf is foarme nei de lêste iistiid yn it gebiet dêr't de Menam eartiids trochhinne meändere.
Searjefilm
In searjefilm (fan it Ingelske serial film) is in foarm fan in yn 'e bioskoop fertoande spylfilm dy't populêr wie yn 'e earste helte fan 'e tweintichste iuw. In searjefilm wie in spylfilm dy't opdield wie yn in stikmannich segminten, dy't yn gronologyske folchoarder yn 'e bioskopen te sjen wiene, ornaris ien yn 'e wike, oant de hiele film fertoand wie. It kin dêrmei beskôge wurde as in foarrinner fan 'e ferfolchsearje op 'e tillefyzje. De ûnderskate segminten fan in searjefilm waarden ek wol oantsjut as haadstikken.
Ynhâldlik wie it ferskil tusken in gewoane spylfilm en in searjefilm dat de plot yn in searjefilm op sa'n wize staljûn wie, dat by de filmmontaazje de opdieling yn koarte segminten mooglik waard. Om derfoar te soargjen dat de besikers eltse wike weromkomme soene om it folgjende segmint te sjen, einige elts segmint yn 'e regel yn in cliffhanger, wêrby't de protagonist(en) har yn in nuodlike sitewaasje befûnen. Om te sjen hoe't se harsels dêrút rêden, moast men dan de wyks dêrop wer delkomme om it folgjende segmint te sjen. Searjefilms wiene yn 't bysûnder populêr by bern en de jongerein, en se waarden gauris fertoand op 'e sneontemiddei, yn in matineefoarstelling, yn 'e mande mei tekenfilms, nijsbylden en twa spylfilms.
Searjefilms holden oer it generaal in fêst stramyn oan, dat koart gearfet wurde kin as: in dappere held befjochtet in boasaardige smjunt en rêdt dêrby in jonkfrou yn need. In protte searjefilms hearden sadwaande ta de sjenres fan 'e misdiefilm, aventoerefilm, western of science fiction-film. Faak wiene it yn wêzen lowbudgetfilms, mar guon waarden foar in oansjenlik budget makke. De trettjindielige searjefilm Flash Gordon (1936) en de ferskate ferfolgen dêrop, bygelyks, wiene doedestiden grutte produksjes.
Elvebocht
De namme Elvebocht jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Elvesloot.
List fan planetoïden 10101-10200
Dit is in list fan planetoïden 10101-10200.
Stephen Hunter
Stephen Hunter (Kansas City (Missoery), 25 maart 1946) is in Amerikaansk skriuwer, essayist en filmkritikus. Yn 2003 waard him de Pulitzerpriis foar Krityk takend.
Jonkheid en oplieding
Hunter waard yn 1946 berne yn Kansas City, yn 'e Amerikaanske steat Missoery, as de soan fan Charles Francis Hunter, in heechlearaar logopedy, en dy syn frou Virginia Ricker, in skriuwster fan berneboeken. Hy groeide op yn Evanston, yn Illinois, krekt benoarden Chicago, dêr't syn heit ferbûn wien oan 'e Noardwestlike Universiteit. Syn heit waard yn 1975 fermoarde troch twa manlike prostituees.
Karriêre
Yn 1971 naam Hunter in baan oan by The Baltimore Sun, dêr't er tsien jier lang op 'e redaksje wurke oan kopijtarieding. Yn 1982 waard er filmkritikus by deselde krante, in posysje dy't er behold oant er yn 1997 oerstapte nei The Washington Post, dêr't er itselde wurk die. Yn 2003 wûn er foar syn resinsjes de prestizjeuze Pulitzerpriis foar Krityk. Yn 2008, doe't de Post besunigje moast, ferliet Hunter de krante mei in gouden hândruk en hold er op as kritikus.
Underwilens hied er ek súkses berikt as romanskriuwer, en dêr leid er him doe fierder op ta. Yn dy hoedanichheid is Hunter benammen bekend fan 'e Bob Lee Swagger-romansearje oer in Amerikaanske slûpskutter en de Earl Swagger-trilogy. Fierders skreau Hunter ek essays en inkele non-fiksjeboeken, wêrfan't it bekendste, American Gunfight (2005), de moardoanslach behannelet troch Portorikaanske nasjonalisten op presidint Harry Truman op 1 novimber 1950.
Priveelibben
Hunter stiet bekend as in grut leafhawwer fan fjoerwapens en in oanhinger fan frij wapenbesit yn 'e Feriene Steaten. Dat beskôget er as in grûnrjocht dat fêstlein wêze soe yn 'e Amerikaanske Grûnwet, en hy hat it yn ferskate opinystikken en fraachpetearen ferdigene.
Hobbe fan Baerdt Tsjerke
thumb|Jouster Toer De Hobbe fan Baerdt Tsjerke is in tsjerke op De Jouwer yn de gemeente Skarsterlân. De tsjerke is neamd nei Hobbe fan Baerdt, grytman fan Haskerlân yn de perioade 1615-1650. Op de fronton boppe de yngongspoarte stiet De heer Gritman Hobbe van Baerdt 1644. Yn dat jier waard de troch him op 18 maart de earste stien lein foar it twabeukige (skip en sydbeuk) tsjerke as ferfanging fan in tsjerke út de 16e iuw. Oannimmer wie de 'biersteker' en timmerman Jeeyp Jeeyps foar de somma 23.000 karolusgûnen. Flak foar de bank is de grêfkelder fan de famylje Van Baerdt, dekt troch in grutte ûnfersierde stien.
Op ien fan de draachbalken stiet te lêzen: 'Ano 1644 Den 18 marty is by Grietman over Hasker Heer Hobbe van Baerdt geleyd Eerste steen van dese Kerck'. Yn de toer fan trije geledingen wie in riedkeamer en finzenis. De earste stien fan de Jouster Toer waard lein op 8 augustus 1628, sechtjin jier earder as de earste stien foar de tsjerke.
In grut diel fan de boukosten fan de tsjerke, sa’n 5.383 karolusgûnen, waard mar leafst troch 293 Jousters byelkoar brocht. Hobbe fan Baerdt hie dêryn mei 210 karolusgûnen in grut oandiel. In gefolch fan it mei elkoar beteljen wie dat, oars as in soad tsjerklike gemeentes yn de omkriten, de grutte, faak earne oars wenjende lânbesitters fan begjin ôf oan net folle te sizzen hiene yn de Jouster tsjerke. De Jouster mienskip betelle sels it ûnderhâld en de dûmny en berôp mei folle minder dominânsje fan de stimhawwende lâneigeners in nije predikant. Dochs hie Hobbe fan Baerdt grif in soad ynfloed. Sa stiet syn namme yn de balken boppe de yngongsdoar stiet syn namme (of neffens oare boarnen dy fan syn heit en foargonger Dirck) yn de tsjerkeklokken. Boppedat hie de famylje in eigen hearebank en in grêfkelder yn de tsjerke.