cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dokkumer Nije Silen
thumb|right|220px|De Dokkumer Nije Silen, oanlein yn 1729, sjoen fan de westkant De Dokkumer Nije Silen binne de silen dy't oanlein binne by it ôfsluten fan it Dokkumer Djip, yn 1729. Ek de buorskip dy't by de silen ûntstien is, hat dy namme. De buorskip falt ûnder Ingwierrum, yn de gemeente Noardeast-Fryslân (earder yn Dongeradiel).
Plannen foar it damjen fan it Grutdjip wiene der al sûnt de Sint Pitersfloed. De stoarmramp fan 1717 wie oanlieding dat der yn 1727 serieuze plannen makke waarden. De slûs en diken waarden nei in idee fan luitenant-kolonel Mellema troch wetterboukundige Willem Loré en arsjitekt Claes Bockes Balck útfierd. De nije silen makken de syl yn Dokkum, de Driezumersyl, de Aldwâldersyl en de Kollumersyl oerstallich. Teffens waard 1800 pûnsmiet nij lân wûn.
De Dokkumer Nije Silen bestiet út trije slúskolken. Twa derfan koene brúkt wurde foar it skutten fan skippen. De lêste waard allinnich brûkt foar it spuien fan wetter yn de Lauwerssee. De bourskip is útgroeit ta in fiskershaven fan grenaatfiskers kompleet mei in fiskôfslach.
Yn 1969 waard de Lauwerssee ôfsletten, en is der oan de súdkant fan de Silen in nije slús byboud, de Willem Loréslús. De nije slús hat de funksje fan it skutten fan skippen oernaam. De no âlde silen wurde sûnt dy tiid allinnich noch brûkt foar it spuien fan wetter út de Fryske boezem yn de Lauwersmar. De fiskers en de fiskôfslach binne ferhuze nei Lauwerseach.
thumb|700px|center|Monumint ta oantins fan de bou yn 1729
Sânlean
Sânlean is in buorskip en fjildnamme west fan Reahûs yn de gemeente Súdwest-Fryslân. De namme komt ek foar as Saunlan, Sandlane, Sânleansterdyk en Sânleanstersyl. Mei de 'leane fan sân' wurdt mooglik de Slachtedyk bedoeld. Oare boarnen lizze in ferbân mei de hûsnamme Zonderland in ein noardliker.
List fan Gûverneurs en Kommissarissen fan de Kening(inne) fan Fryslân
De list fan Gûverneurs en Kommissarissen fan de Kening(inne) fan Fryslân. De titel gûverneur waard yn 1850 ferfongen troch Kommissaris fan de Kening(inne).
Golf fan Egina
left|thumb|250px|In satellytfoto fan 'e Golf fan Egina. De Golf fan Egina (Gryksk: Σαρωνικός κόλπος, Saronikós Kólpos), ek wol de Saroanyske Golf neamd, is in part fan 'e Myrtoaanske See (en sadwaande fan 'e gruttere Egeyske See), dy't tusken de Grykske skiereilannen Argoalis en Attika yn leit.
Perzyske Ryk
thumb|It Perzyske Ryk yn 490 f.Kr. It Perzyske Ryk is de namme dy't brûkt wurdt foar it tiidrek tusken 559 f.Kr. en 651 n.Kr. dat it tsjintwurdige Iran regearre waard troch in tal dynastyen. It begûn mei de stifting fan it keninkryk Perzje yn 559 f.Kr. troch kening Syrus de Grutte, de earste fan de Achaemeniden dy't de ferdielde keninkriken by inoar brocht. De ein fan it Perzyske Ryk kaam ûnder it regear fan de Sassaniden dy't yn 651 troch de Islamiten ferslein waarden.
Golf fan Egina
De namme is ôflaat fan Saron, in mytyske kening fan 'e stêd Troizen; de Nederlânske benamming Golf van Saronikos, dy’t somtiids brûkt wurdt, is taalkundich fout, want it Grykske eigenskipswurd saronikós betsjut Saroanysk, (d.i. fan Saron).
Perzyske Ryk
It ûntstean fan it Ryk
Om 559 f.Kr. ferienige Syrus de Grutte de yn dy tiid ferdielde keninkriken fan de Perzen en Meden. Hy makke in ein oan it wichtige Middenryk dat troch syn pake Astyages regearre waard. Sius neamde himsels shah en gong fierder mei syn oermasterings. Hy oermastere Lydje yn Lyts-Aazje en brocht syn manlju nei Sintraal-Aazje. De âlde stêd Babylon foel yn syn hannen en dêrtroch neamde se him in oermasterder fan goede wil. Hy stelde in ferneamd hânfest op dêr't er yn taseit om Babylon net te terrorisearjen of har ynstellings en kultuer te ferneatigjen.
De soan fan Sirus, Kambyses II, foege troch oermasterings Egypte ta oan it Perzyske ryk. It Ryk soe har grutste útwreiding berikke ûnder Darius I. Dy liede syn legers de fallei fan de rivier de Indus yn en nei Jeropa ta. Yn Grikelân waard syn ynvaasje hoholden nei't er de ferneamde Slach by Marathon ferlear. In soan fan Darius, Kserkses soe it letter op 'e nij besykje, mar ferlear allyksa tsjin de Griken, yn de Slach by Salamis yn 480 f.Kr.
Golf fan Egina
Om't de stêd Atene en de yndustriële sônes fan Elefsina, Salamis en Korinte har ôffalwetter yn see rinne litte, binne fral de noardeastlike kusten fan de Golf slim fersmoarge. De súdwestlike kusten binne yn ferhâlding net sa oandien.
Ferspraat oer de Golf lizze ferskate eilannen (de saneamde Saroanyske Eilannen), dêr’t Salamis (96 km²), Egina (87,41 km²), en Poros (49,5 km²) de grutsten fan binne.
Perzyske Ryk
It ûntstean fan it Ryk
Doedestiids wie it Perzyske ryk fan Agaemeniden it grutste en krêftichste ymperium oant dan ta. Wat foaral wichtich wie, it ryk waard goed laat en wie tûk organisearre. Under Darius waard it keninkryk yn om-ende-by tweintich provinsjes ferdield dat fan satrapen (gûverneurs) late waard. Hy sette in belestingsysteem op, yntrodusearre it postsysteem fan de Assyrjers dat er fierder útwreide en liet wegen oanlizze dat benammen de hannel fertuten die. Ek naam er fan it Assyryske ryk it gebrûk oer fan geheime aginten, de "Eagen en Earen fan de Kening", dy't him ynljochtings joegen oer de stân fan saken yn it ryk. De Perzen lieten de lokale kultueren gewurde en dat die it ymperium fertuten, meidat de oermastere folken gjin ferlet hienen fan in opstân.
Tidens it tiidrek fan de Agaemeniden, wie it Zoroastrisme de godstsjinst fan de hearskers en it meastepart fan de befolking. Dy religy leit de klam op de universele striid tusken goede en kweade goaden. It Zoroastrisme en har mystike lieders, de saneamde Magy, hearre by de Perzyske kultuer.
Sjoch ek
History of Iran Persia
Joseph Berchtold
Joseph Berchtold (6 maart 1897 - 23 augustus 1962) wie kommandant fan de Schutzstaffel (SS), fan 1926 oant 1927.
Skalkedaam
Skalkedaam is in delsetting by de daam yn de Lauwers súdwest fan Visvliet yn de gemeente Achtkarspelen, yn 'e himrik fan Gerkeskleaster. De namme komt ek foar as Schalckedam, Schalkedam en Schalgedam.
Joseph Berchtold
Berchtold hie al yn 'e Earste Wrâldkriich fochten dêr't er oan 'e ein fan de rang fan twadde luitenant hie. Yn 1920 waard er lid fan de NSDAP. Hy wie de opfolger fan Julius Schreck as Reichsführer SS yn 1926. Nei't er troch Heinrich Himmler opfolge waard yn 1927 hied er gjin hege funksje binnen it nazi-rezjym.
Lucky Starr
Lucky Starr, echte namme: Anne Bernadette Santiago (29 oktober 1972), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan Filipynsk etnysk komôf. Neffens har offisjele opjefte wie se ûnder har pornokarriêre 1.52 m, mei in gewicht fan 46 kg.
9
Ferstoarn
0er
Strjitten yn Wolvegea
De Strjitten yn Wolvegea:
List fan planetoïden 34801-34900
Dit is in list fan planetoïden 34801-34900.
Skilkampen
Skilkampen is in delsetting en strjitnamme east fan Ljouwert yn de gemeente Ljouwert. De namme komt ek foar as Schilkampen, Schilcampen en Schilkamp. 'Skil' wiist dêr nei skyl of 'skil' út de eardere kalkûnen dêr't skulpen baarnd waarden om de kalk.
I Want to Break Free
I Want to Break Free is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Queen yn 1983 en útbrocht op it album The Works fan Queen út 1984. I Want to Break Free wie it sechsde nûmer op it album en waard op 2 april 1984 útbrocht as twadde single fan it album.
Oer it nûmer
I Want to Break Free waard skreaun troch John Deacon, De singleútfiering is justjes langer as de albumferzje op The Works, eat dat meastal oarsom it gefal is. De humoristyske fideoclip fan it liet iepenet mei bylden fan in typysk Ingelske folksbuert, as in parody op de Britske soap Coronation Street. De manlju fan Queen ferskine ferklaaid as typyske Britske húsfroulju, dy't dwaande binne mei it húshâlden.
Hoarnsterbuorren
Hoarnsterbuorren is in delsetting east fan Raerd yn de gemeente Súdwest-Fryslân. De namme komt ek foar as Hornsterburen en Hornster Buiren.
Obesitas
thumb|Foarbyld fan sintrale fetsucht Obesitas (besibbe en min ofte mear synonime termen binne oergewicht, swierlivichheid, fetsucht, korpulinsje, dikheid, en adipositas) is in kondysje fan it minsklik lichem wêrby 't de natuerlike enerzjyreserve fan in mins of sûchdier, dy't yn fet opslein wurdt, fier oer de gewoane nivo's hinne giet, oant it de sûnens yn gefaar bringt. Swierlivichheid is by wylde bisten frij seldsum, mar net ûngewoan by minsken en by hûsdieren, dy't faak oerfuorre wurde en te min bewege.
Yn 2008 hie mear as de helte fan de folwoeksen befolking yn de Europeeske Uny oergewicht of obesitas. Gemiddeld wie 15,5% fan de befolking obees (BMI fan mear as 30 kg/m2). Foar de measte Europeeske lannen, wêrûnder Nederlân, wie dit mear as in ferdûbeling fergelike mei de sifers fan 1988.
Medyske reaksjes op swierlivichheid
De konvinsjonele artsen advisearje strategyen om gewicht te ferliezen om sa de gesondheidsrisiko's te ferlichtsjen febûn oan swierlivichheid. Der is kontroverse sawel over wat dy strategyen realistysk omfette, en ek oft sokke doelen eigentlik yn betere gesondheidsresultaten resultearret.
De gewichtsferminderingsstrategyen omfette dieetferoarings, bewegingsrezjimes, medisinen foar gewichtsferlies en sjirurgyske behannelingen. Hjirfan binne de "wûnderdiëten" it meast betwist. Ferskate ûndersiken suggerearje dat it gewichtsferlies op koarte termyn faak liedt ta metabole oanpassingen dy't op langere termyn krekt ta gewichtstoename liede.
Obesidat سمنة arz:تخن Köklük Iwagwichd Атлусценне Атлусьценьне Затлъстяване bjn:Awak lamak Gojaznost Obesitat Obezita Overvægt Adipositas ފަލަބަލި Obesity Trodikiĝo Obesidad Rasvumus Loditasun fa:چاقی Ylipaino Lihonõminõ Obésité Obesidade השמנת יתר חולנית मोटापा Pretilost Elhízás Obesitas גראב Offita Obesità 肥満 Obesitas 비만증 Obesitas Nutukimas Aptaukošanās Дебелина അമിതവണ്ണം Obesiti ओबेसिटी Overvekt Fedme Otyłość pnb:مٹاپا Obesidade Wirakaray Obezitate Ожирение Gojaznost ස්ථුලතාව Obesity Obezita Debelost Гојазност Fetma Kunona உடற் பருமன் స్థూల కాయం โรคอ้วน Katabaan Obezite Ожиріння Béo phì Fornourixhaedje Pagkamatambok 肥胖症 Toā-kho͘
Tamara Rylova
Tamara Nikolajevna Rylova (Vologda, 1 oktober 1931 - Sint-Petersburch, 1 febrewaris 2021) wie in earder Russysk reedrydster dy't útkaam foar de Sovjetuny. Rylova behelle ien brûnzen Olympyske medalje en wie ien kear Wrâldkampioen reedriden. Yn 1955 op de 500 meter, yn Alma-Ata it 18 jier âlde wrâldrekôr fan de Noarske sportfrou Laila Schou Nilsen út de boeken. Tamara Rylova ferstoar op 1 febrewaris 2021, yn 'e aldens fan 89 jier.
16
Ferstoarn
10er
Magistraatpinning
In magistraatpinning is in pinning dy't yn de 18e iuw yn bepaalde stêden by ôftreden jûn wurdt oan oan in stedsmagistraat. By syn sitting nimmen hie hy in bedrach stoarten, dêr't ûnder oare dizze magistraatpinningen fan bekostige waarden. Magistraatpinningen út Snits en Dokkum binne bekend.
Long Shot (film út 2019)
Long Shot is in Amerikaanske romantyske komeedzje út 2019 ûnder rezjy fan Jonathan Levine, mei yn 'e haadrollen Charlize Theron en Seth Rogen. De titel ferwiist nei in dielnimmer (bgl. oan in kompetysje), dy't frijwol gjin kâns makket om te winnen. It ferhaal folget de wurkleaze sjoernalist Fred Flarsky, dy't by tafal syn âlde oppas tsjinkomt, op wa't er altyd fereale wie. Sy, Charlotte Field, is no de minister fan Bûtenlânske Saken mei in eachje op it presidintskip fan 'e Feriene Steaten, en se freget him om speechwriter foar har te wurden. As se foarinoar falle, smyt dat gâns swierrichheden op foar har politike karriêre. Long Shot waard foar it earst fertoand op it filmfestival South by Southwest yn Austin (Teksas). De film krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy, mar prestearre teloarstellend yn 'e bioskopen.
Plot
Charlotte Field is de jongste (en meast seksy) minister fan Bûtenlânske Saken dy't de Feriene Steaten ea hân hawwe. Hja is boppedat net troud en net behelle yn in relaasje, útsein de sabeare relaasje dy't de rabbersblêden optocht hawwe tusken har en de krektlyk allinnichsteande Kanadeeske premier James Stewart.
Fan 'e Amerikaanske presidint Chambers, in eardere tillefyzje-akteur waans wichtichste kwalifikaasje foar it presidintskip liket te wêzen dat er ferskate seizoenen de presidint fan 'e Feriene Steaten spile hat yn in dramasearje, heart Charlotte dat er net fan doel is en stel himsels kandidaat foar in twadde termyn, om't er graach trochbrekke wol as filmakteur yn Hollywood. Se sjocht har kâns skoan en manipulearje de net bjuster yntelliginte presidint om har te stypjen as sy har ferkiesber stelt foar it presidintskip. Letter oerleit se mei har wichtichste stêfleden Maggie en Tom en opinypeiler Katherine, dy't har oanriede om harsels te profilearjen mei in ûnderwerp dêr't se echt yn leaut. Charlotte beslút te besykjen en win ynternasjonale stipe foar in eigen miljeubeskermingsinisjatyf dat se ynformaal oantsjut as Bees, Trees & Seas ("Bijen, Beammen & Seeën").
Underwilens kriget yn New York de knoffelige, stiiffêst yn trainingspakken klaaide sjoernalist Fred Flarsky te hearren dat de aktivistyske krante dêr't er wurket oernommen is troch Parker Wembley, in smoarrike mediamagnaat waans noarmen en wearden, ynsafier't er dy al hat, diametraal tsjinsteld binne oan dy fan Fred. Hy is sadwaande poer, en as syn baas him freget om tenei yn syn artikels in bytsje yn te binen wat syn toan oangiet, nimt er fuortendaliks ûntslach. Mei't syn status as wurkleaze sûnder rjocht op in útkearing (om't er sels ûntslach nommen hat) him deprimearret, freget er letter dy deis oan syn bêste, tige súksesfolle freon Lance om him op te fleurjen. Lance nimt him dêrom mei nei in eksklusyf benefytbarren, dêr't de rapgroep Boyz II Men in optreden fersoarget. Mei't Fred al sûnt syn teenagejierren in trou fan fan dy groep is, helpt dat him om emosjoneel wer by de wâl op te klauwen.
Op 'e benefytjûn is ek Charlotte oanwêzich. Fred en sy meitsje eachkontakt en Fred leit oan Lance út dat se as bern buorlju wiene, en dat Charlotte gauris op him past hat. Hy wie smoar op har, en doe't hy trettjin en sy sechstjin wie, hat er in sitewaasje folslein ferkeard ynskat en besocht har te tútsjen, wat útrûn op in sjenant fiasko. Charlotte, dy't de folwoeksen Fred net pleatse kin, lit him troch ien fan har befeiligingslju freegje om by har te kommen. As se foar it ferstân kriget wa't er is, prate se in skoftke by, oant se ûnderbrutsen wurde troch Parker Wembley, dy't Charlotte al wikenlang te wurd wol. Sy fynt him lykwols in ôfwearzich mantsje en hat war dien om him te ûntrinnen. Fred grypt de kâns oan om mei útset lûd Wembley it mannewaar op te sizzen, foar't er lulk fuortrint, him ferstapt en by in trep del kneppelet.
Neitiid siket Charlotte op it ynternet de troch Fred skreaune artikels op en se rekket ûnder de yndruk fan syn kwaliteiten as skriuwer. Mei't se in fakatuere foar speechwriter yn har stêf hat, beslút se him in baan oan te bieden, tsjin it útdruklike advys fan har stêfsjef Maggie yn. Se ferwachtet dat de ommers wurkleaze Fred dat mei beide hannen oangripe sil, mar Fred wol yn earste ynstânsje freonlik foar it oanbod betankje, mei't er tige skeptysk is oer it etysk besef fan politisy. Nei't Charlotte him bepraat fan har oprjochtens mei it Bees, Trees & Seas-inisjatyf, nimt er úteinlik de baan oan. Op in topmoeting yn 'e Sweedske haadstêd Stockholm, dêr't Charlotte har inisjatyf oan 'e wrâld presintearje wol, docht bliken dat se Sina en Yndia net meikriget wat it Seas-ûnderdiel oangiet, sadat se dat út it foarstel skrasse moat. Fred, dy't dochs al in minne jûn hat nei't Maggie him te fiter hân hat troch him yn Sweedske dracht te klaaien, is poer. Hy besiket har de taspraak, dy't fierhinne troch him skreaun is, te ûntnaderjen, mar wit inkeld syn eigen laptop te fernielen. Yn in heechoprinnende rûzje beskuldiget er Charlotte derfan dat se har ideälen ferkeapet, mar úteinlik wit se him oan it ferstân te krijen dat je ek reälistysk wêze moatte oer wat helber is en wat net. De taspraak, minus it stik oer de seeën, is in grut súkses.
Charlotte en har entoeraazje, dêr't Fred no ek diel fan útmakket, geane op rûnreis yn it bûtenlân om stipe te winnen fan mear lannen foar it Bees & Trees-inisjatyf. Fred seit tsjin Charlotte dat taspraken eins út 'e tasprekker komme moatte, dat hy kin bettere taspraken foar har skriuwe as er mear oer har wit. Mei dat ferlechje begjinne se mear tiid tegearre troch te bringen en lange petearen te hâlden. As se yn 'e Filipinen binne, komt harren hotel ûnder fjoer te lizzen fan in rebellegroep. Charlotte har befeiliging bringt har yn feilichheid yn in opslachromte, en om't Fred by har wie, bedarret hy dêr ek. Wylst se wachtsje oant it wer feilich is, wikselje se in earste tút út. Nei't se mei in helikopter út Manilla evakuëarre binne nei in feilich resorthotel oan 'e Filipynske kust, oarderet Charlotte Fred, ta fernuvering fan 'e rest fan 'e stêf, om mei nei har keamer te kommen. Se moatte nammentlik oerlizze oer in taspraak, en dat kin gjin útstel lije. Ienris allinnich slagje se mei-inoar op bêd.
Sa krije Charlotte en Fred in romantyske relaasje, dêr't yn 't earstoan inkeld Charlotte har persoanlike liifwacht, spesjaal agint M, fan op 'e hichte is. By in besyk oan Argentynje figelearret Maggie it lykwols ek út. Hja warskôget Charlotte dat de publike opiny harren nea as pearke akseptearje sil. Charlotte antwurdet dat Maggie har net mei privee-saken bemuoie moat. Dy jûns besiket se in bal dêr't se mei ferskate regearingslieders praat om har plan út te suteljen, mar se slút de jûn ôf mei in romantyske dûns mei Fred yn 'e koken fan 'e gelegenheid dêr't it bal holden wurdt.
As se yn Parys binne, skillet presidint Chambers Charlotte op mei de meidieling dat er har net stypje kin as presidintskandidate, of it moat wêze dat se it Trees-ûnderdiel út har plan skrast, mei't dat streekrjocht yngiet tsjin 'e plannen fan syn freonen yn it bedriuwslibben. Charlotte blaast steam ôf troch har mei Fred yn it Paryske nachtlibben te bejaan en foar it earst yn har libben ecstasy te nimmen. Wylst se noch sa stoned as in kikkert is, fynt der in ynternasjonale krisis plak wêrby't it (fiktive) Arabyske lân Kasjtar in Amerikaanske marinepiloat gizelet, waans tastel yn dat lân delstoart is. Op ûnotterdokse wize wit Charlotte de Kasjtareeske premier Bharath te bepraten om 'e piloat gean te litten. Neitiid ferskynt se op 'e ynternasjonale tillefyzje mei in noch ûnotterdokser fraachpetear, wêrby't se kalmkes fertelt dat presidint Chambers har opskille hat en har derfan bewissige hat dat it Bees & Trees-inisjatyf syn folsleine stipe hat.
Hoewol't it ynternasjonale ynsidint dat se sa fluch ûntsenuwd hat, har goedkarringspersintaazjes ûnder de Amerikaanske befolking hurd omheech dreaun hat, is presidint Chambers poerrazen dat se him mei har ynterview foar it blok set hat. Hy ropt har by him foar in petear ûnder fjouwer eagen, wêrby't lykwols ek Parker Wembley oanwêzich is, dy't Chambers syn foarnaamste jildsjitter blykt te wêzen. Wembley wol in reuseftige serverfarm yn Alaska bouwe, middenyn in wâld dat troch Charlotte har Bees & Trees-inisjatyf in beskerme status krije soe. Se sette har ûnder druk om it Trees-ûnderdiel falle te litten troch har in fideo sjen te litten dêr't Wembley syn minsken oan kommen binne troch Fred syn laptop te hacken en opnamen te meitsjen mei de ynboude webcam fan 'e kompjûter. Yn 'e fideo lûkt Fred him ôf wylst er nei in filmke sjocht fan Charlotte dy't in taspraak jout, oant er sa hurd klearkomt dat er himsels yn it burd ejakulearret. Charlotte beseft dat se har skaakmat hawwe en jout ta.
Letter fertelt Charlotte oan Fred wat der bard is en lit se him de fideo sjen. Hy fynt dat se de poat stiif hâlde moat; it iepenbier meitsjen fan 'e fideo sil foar him sjenant wêze, mar hy komt der wol oerhinne. Charlotte seit lykwols dat de fideo hàr ek rekket om't er har frijer is. Se stelt foar om harren relaasje in skoft geheim te hâlden en nei ferrin fan tiid in behimmele foarm fan Fred te yntrodusearjen. Fred fettet dat gear as: Charlotte skammet har foar him, se wol dat er Marilyn Monroe spilet foar har John F. Kennedy, en úteinlik wol se dat er him de rest fan syn libben foardocht as ien dy't er net is. Hy wegeret dêrmei akkoart te gean, dat teloarsteld beslute se dat it mar better is om in punt efter harren relaasje te setten.
Werom yn New York praat Fred mei syn maat Lance, dy't him flink it leksum lêst, om't it Fred ûntbrekt oan empaty en hy de saken nea ris troch de eagen fan in oar besjocht. Troch syn koppigens en syn ûnferskilligens oer wat oare lju oer him tinke, hat er Charlotte yn in ûnmooglik posysje brocht. Fred lit dat ris yn him omgean en skillet dan Charlotte op. Sy nimt wol op, mar wol net mei him prate, dat se docht har foar as har eigen voicemail. Fred lit in berjocht efter (mient er), wêryn't er syn ûntskuldigings oanbiedt foar syn ûnwilligens om 'e saken út har eachpunt wei te besjen. Hy seit dat hy mis wie oer alles, en dat sy oer alles gelyk hie, en giet dochs noch akkoart mei har foarstellen oer hoe't harren relaasje fuortset wurde kin. Charlotte seit neat, mar lit syn wurden djip yn har omgean.
Inkele dagen letter hâldt Charlotte in troch Fred skreaune taspraak, wêryn't se harsels kandidaat stelt foar de oankommende presidintsferkiezings. Yn 'e taspraak blikt se werom op wa't se op 'e middelbere skoalle wie en hoe't har ûnderfinings út dy jierren har foarme hawwe. Se rekket der lykwols alhiel ôf as se by de sin komt: "As dat famke my no ris sjen koe, soe se…" Nei eefkes wifke te hawwen, giet se fierder mei de wurden: "tige teloarsteld wêze." Charlotte lit de rest fan 'e taspraak foar wat it is en fertelt de ferbjustere sjoernalisten en ferslachjouwers frij-út oer de sjantaazje troch Chambers en Wembley en de fideo fan Fred. Se drukt har taharkers op it hert om net te hurd oer Fred te oardieljen, want eltsenien masturbearret ommers wolris.
Wylst Wembley syn drigemint wier makket en de fideo online sette lit en Fred sadwaande bekend komt te stean as "de Klearkommer", ferdwynt Charlotte mei ûnbekende bestimming. Fred, dy't de taspraak live op 'e tillefyzje sjoen hat, set nei Washington, D.C. ta om har te sykjen, mar kin har nearne fine. As er úteinlik sûnder wat bedijd te hawwen weromkeard nei syn appartemint yn New York, sit se dêr op him te wachtsjen. Charlotte seit tsjin him dat se fan him hâldt en heakket dêroan ta dat om dat ta te jaan it grizelichste is dat se ea dien hat. (En se hat noch wol in kear yn 'e lift stien mei Saddam Hoessein en nimmen oars.) Fred antwurdet ienfâldichwei dat hy al fereale op har is sûnt er tolve jier wie. In tút wurdt ûnderbrutsen troch in oanbeljende kliber sjoernalisten en ferslachjouwers, dy't harren opspoard hawwe. Charlotte en Fred geane nei bûten ta en sy stelt him foar as har freon. Dy oankundiging liedt ta lûd jûchhei ûnder de gearklofte mannichte.
Yn in epiloochsêne hat Charlotte de ferkiezings wûn en is se de earste froulike presidint fan 'e Feriene Steaten. Fred en sy binne troud, en Fred hat har efternamme oannommen. Hy wurdt no net mear de Klearkommer neamd, mar de First Mister.
Produksje
Yn 'e iere 2010-er jierren naam Dan Sterling, dy't foar ferskate tillefyzjeprogramma's wurke, in skoft frij om te besykjen en begjin in nije karriêre as senarist. It earste senario dat er skreau wie dat fan Long Shot, dat doe bekend stie ûnder de wurktitel Flarsky. Dat gie al ferskate jierren rûn doe't akteur Seth Rogen it ûnder eagen krige, dy't it geweldich fûn. Rogen woe al langer in film meitsje mei as tsjinspylster Charlize Theron, mar it koste him, nei eigen sizzen, likernôch sân jier om populêr genôch te wurden om dat foarinoar te krijen. Theron hie wol earen nei in romantyske komeedzje mei Rogen en holp Sterling om it personaazje fan Charlotte Field te ferbetterjen.
Doe't Jonathan Levine oan board kaam as regisseur, helle hy Liz Hannah derby, dy't earder oan it senario fan The Post wurke hie, om it skript fan Sterling wat op te poetsen en by de tiid te bringen. As produsinten wiene by Long Shot Rogen, Theron, A.J. Dix, Beth Kono, Evan Goldberg en James Weaver belutsen foar de filmstudio's Summit Entertainment, Good Universe, Rogen syn Point Grey Pictures en Theron har Denver and Delilah Productions. Foar de film wie in budget beskikber fan $40 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Yves Bélanger, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Marco Beltrami en Miles Hankins.
It's a Hard Life
It's a Hard Life is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Queen tusken augustus en oktober1983 en útbrocht op it album The Works fan Queen út 1984. It's a Hard Life wie it tredde nûmer op it album en waard op 16 july 1984 útbrocht as tredde single fan it album.
Long Shot (film út 2019)
Opnamen
De opnamen foar Long Shot fûnen plak yn it begjin fan 2018. Der waard filme yn it Kanadeeske Montreal en yn Cartagena, yn Kolombia (foar de sênes yn 'e Filipinen).
Distribúsje
De distribúsje fan Long Shot waard fersoarge troch Lionsgate Films. De film gie op 9 maart 2019 yn premiêre op it filmfestival South by Southwest, yn Austin (Teksas), en iepene dêrnei op 3 maaie 2019 yn 'e Amerikaanske bioskopen.
Omgong fan Frankryk 1910
De 8ste edysje fan de Omgong fan Frankryk waard hâlden fan 3 july oant en mei 31 july 1910. Dizze edysje waard de Col du Tourmalet foar it earst beklommen.
It's a Hard Life
Oer it nûmer
I Want to Break Free waard skreaun troch Freddie Mercury, De iepeningssin fan it nûmer is ôflaat fan in oersetting fan Vesti la guiba in aria út 'e opera Pagliacci fan Ruggiero Leoncavallo. De fideoklip fan it nûmer makke troch Tim Pope is filme yn in opera-achtige styl.
Long Shot (film út 2019)
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Long Shot oer it algemien positive resinsjes. Sa omskreau John DeFore yn The Hollywood Reporter de film as: "tige grappich, wat jo ek tinke meie fan 'e âlderwetskere ideeën". Dêr heakke er oan ta: "De film sil in protte sjoggers sjarmearje dy't de ûnwierskynlikheid [fan it útgongspunt] eefkes fan har ôf sette kinne." Yn it tydskrift Variety neamde Peter Debruge Long Shot "Earder grizelich as romantysk, en earder sjauvinistysk as feministysk". Hy skreau lykwols ek: "yn alle earlikheid [is de film] grappiger en fermaakliker as lykfol hokker komeedzjefilm ek [dy't ik] yn moannen [sjoen haw]", en: "Long Shot tsjinnet in fiersochte winskferfollingsfantasij op oer hoe't foar ien lokkige keardel it neijeien fan syn earste leafde him úteinlik ta de first gentleman [fan 'e Feriene Steaten] makket."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Long Shot in heech goedkarringspersintaazje fan 81%, basearre op 301 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "As in skerpe en ferrifeljend djipdollende komeedzje dy't fierder fuortsterke wurdt troch de gemy tusken it nuvere pear haadrolspilers, wint dizze long shot de race." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Long Shot in goedkarringspersintaazje fan 67%, basearre op 45 resinsjes.
Resultaat
Long Shot brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $30,3 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $22,5 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $52,9 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $40 miljoen betsjut dat in winst fan $12,9 miljoen, dêr de marketingkosten noch ôf moatte. It is net dúdlik oft de film mei dat teloarstellende resultaat wol út 'e kosten kaam.
Osingastate (Kimswert)
Osingastate wie de pleats fan Pier Donia, ek Grutte Pier neamd, yn Kimswert. De pleats waard yn 1515 troch hiersoldaten fan de Swarte Heap platbaarnd.
Sassanidyske Ryk
right|thumb|250px|It Perzyske ryk ûnder de Sassaniden yn [[610.]] It Sassanidyske Ryk wie in histoarysk Perzysk ryk dat regearre waard troch de dynasty fan 'e Sassaniden. Behalven oer it eigentlike Perzje (Iraan) hearsken hja yn in snuorje dy't duorre fan 'e 3e iuw oant healwei de 7e iuw ek oer Mesopotaamje, Syrje, Palestina, Egypte en dielen fan Sintraal-Aazje.
Skiednis
It keningshûs fan de Sassaniden waard stifte troch Ardasjir I, neidat er yn 224 de lêste kening fan de Parten ferslein hie. In soan fan him, Sjapoer I, stie bekend as ien fan de grutste fijannen fan it Romeinske Ryk en waard troch harren beskôge as in gewelddiedige oermasterer.
De 65-jierrige keizer waard tige min behannele en lang om let terjochtsteld en as opsette trofee oeral tentoansteld. Hjirnei foelen hja Syrje opnij yn, mar waarden lykwols ferslein troch Kallistus Ballista, de prefekt dy't troch Gallienus, de soan en opfolger fan Falerianus oansteld wie. It weromtsjende Sassanidyske leger waard opnij en yn de rêch oanfallen troch Odaenatus, kening fan Palmyra, dy't de Sassanidyske Perzen ferdreau en Mesopotaamje wer oermastere.
De opfolgers fan Sjapoer hawwe noch faak, mei wikseljend sukses, oarloch fierd tsjin de Romeinen en harren opfolgers it Byzantynske Ryk. Dizze oarloggen soenen beide riken sadanich útputte, dat mei de opkomst fan de Arabieren de Sassaniden relatyf besjoen maklik ferslein wurden koene yn 637 yn de Slach by Kadisija.
De lêste kening fan it Sassanidyske Ryk wie Yazdegerd III (632–651), dy't in 14-jier duorjende kriich fierde tsjin it iere Islamityske Kalifaat.
Súd-Amearika
thumb|right|300px|Wrâldkaart mei it plak fan Súd-Amearika Súd-Amearika is in wrâlddiel. Ta Súd-Amearika wurdt it gebiet rekkene tusken:
Lannen
thumb|right|300px|Satellytfoto fan Súd-Amearika
Timorsee
250px|left|thumb|De Timorsee. thumb|left|250px|Sykloan Floyd boppe de Timorsee, maart 2006 De Timorsee (Yndonezysk: Laut Timor; Portugeesk: Mar Timor) is in see dy't neamd is nei it Yndonezyske eilân Timor. De see leit súdlik fan dit eilân en wurdt fierders begrinzge troch de Arafurasee yn it easten, it Australysk kontinint yn it suden, en de Yndyske Oseaan yn it westen.
It djipste punt is de Timortrôch yn it noarden, mei 3.300 meter. It oare part fan de see is nearne djipper as 200 meter, fral boppe de Sahulskol - in part fan it Australysk kontinintaal plat.
De Timorstream is in oseanyske stream dy't fan de grutte Oseaan nei de Yndyske Oseaan yn súdwestlike rjochting tusken de Yndonezyske arsjipel en Austraalje rint is. Boppe dit gebiet ûnsteane faak sykloanen.
2010 is fêststeld dat der in mânske ynslachkrater ûnder de Timorsee lizze moat dy't sa'n 35 miljoen jier lyn ûntstien wêze soe. Der is in koepelberch mei in diameter fan goed 50 kilometer fûn, dy't it middelpunt foarmet fan in fermoedlik noch folle grutter krater.
De Skoarum
De Skoarum is in streeknamme en ferdwûne delsetting tusken Nes en Ballum op It Amelân. De namme komt ek foar as De Schorum, en Schorumweg. It sil hjir om 'skoar' gean yn de betsjutting fan 'steilte'.
George Lucas
thumb|right|200px|George Lucas George Walton Lucas jr. (Modesto (Kalifornje), 14 maaie 1944) is in Amerikaansk filmregisseur, filmprodusint en skriuwer.
Libbensrin
George Lucas is fral bekend wurden as makker en betinker fan de Star Wars-films en troch syn filmmaatskippij Lucasfilm Ltd. Fierders betocht hy de Indiana Jones-films dy't er tegearre mei syn freon Steven Spielberg makke. Al earder hie der goed fertsjinne troch it súkses fan de film American Graffiti, syn twadde film as regisseur.
Lucas rjochte ek ILM op, dat him dwaande hâld mei filmmerchandise, filmmuzyk en spesjale effekten.
George Lucas is in tige ryk persoan. It fermogen fan him wurdt skatten op goed $3 miljard. Hy is de heit fan trije adoptearre bern: Amanda, Katie en Jett.
Parrykanaal
It Parrykanaal is in natuerlike wettergong troch de sintrale Kanadeeske arktyske arsjipel yn it gebiet dêr't de Nunavut tahâlde. It rint east-west en ferbynt de Baffinbaai yn it easten mei de Beaufortsee yn it westen. It kanaal is de skieding tusken de Keninginne Elizabetheilannen yn it noarden en it oare part fan Nunavut.
Frjentsjerter lannen
thumb|260px|Sicht op Aldebiltdyk fan de Frjentsjerter lannen ôf De Frjentsjerter lannen is in stik lân yn de gemeente It Bilt dat yn 1501 troch Hindrik de Fromme en Joaris mei it Burd, de soannen en erfgenamten fan Albrecht fan Saksen, oan de stêd Frjentsjer skonken waard as tank foar de troch de stêd diene tsjinsten.
Skiednis
Yn 1499 waard Hindrik fan Saksen troch syn heit Albrecht III fan Saksen oansteld as syn waarnimmer yn de Fryske gebieten. Albrecht wie it jier dêrfoar troch keizer Maximiliaan beneamd as erflik gubernator en potestaat oer dizze gebieten. Al gau kaam it ta in opstân tsjin syn bewâld, mei help fan de stêd Grins. Hindrik en George fan Saksen twongen yn de striid tsjjin it Fryske ferset de help ôf fan de stêd Frjentsjer, doe't Hindrik dêr belegere waard. Foar dy help krige Frjentsjer in stik lân fan 200 moargen yn it Bilt. It gie om doe noch bûtendyks lân, kwelders. Mei de opbringst fan it lân koe Frjentsjer de stêd fersterkje mei wâlen en tuorren.
De Frjentsjerterlannen lizze noardwestlik fan Sint Jabik tusken de Aldebiltdyk, Kadal en de Holle Rij. Doe't de Aldebiltdyk yn 1505 oanlein waard, kamen dy lannen yndyksk te lizzen. De Frjentsjerter lannen binne no noch besit fan de gemeente Frjentsjerteradiel.
Gaasterlân-Sleat
Gaasterlân-Sleat (offisjeel Frysk; Nederlânsk: Gaasterland-Sloten) is in eardere gemeente yn it suden fan Fryslân. Dizze gemeente hie op 1 novimber 2013 10.186 ynwenners, en besloech in oerflak fan 209,34 km², wêrfan 114,1 km² wetter. De gemeente hie oan de súdkant in kust fan sânkliffen oan de Iselmar, en wie fierders foar in grut part boskgebiet. Troch de eardere gemeente rint de N359.
Skiednis
By de gemeentlike weryndieling fan 1984 waarden oan de gemeenten Gaasterlân en Sleat mei in part fan 'e gemeente Himmelumer Aldefurd gearfoege. De nije gemeente brûkte yn 't earstoan de namme Gaasterlân, mar waard yn juny 1985 omneamd ta Gaasterlân-Sleat.
Op 1 jannewaris 2014 fúzjearre Gaasterlân-Sleat mei Lemsterlân en Skarsterlân, sadat de nije gemeente De Fryske Marren ûntstie.
Lânskip
De namme Gaasterlân komt fan de 'gaasten' (lykas 'geasten'), hege balstien- en sângrûnen, opskood troch Skandinavysk lâniis sa'n 135.000 jier ferlyn. Dizze gaasten lizze om it iepen polderlânskip fan de Fryske marren en de grutte wetterflakte fan de Iselmar en soargje foar in weagjend lânskip. Fan de heechlizzende punten ôf kin fier sjoen wurde oer lân en wetter. Fierders is der in soad bosk, wêrtroch't in geskikt rekreaasjelânskip ûntstie dat oars is as oare dielen fan Fryslân.
De rike histoarje falt ôf te lêzen oan de monumintale gebouwen mei hals- en trepkegevels yn Sleat en Balk. De buorren fan Balk is dan ek oanwiisd as beskerme doarpsgesicht en de tige âlde stedskearn fan Sleat is beskerme stedsgesicht. De festingwâlden en bolwurken bringe de tiid fan Sleat as ûnnimbere festing yn it ûnthâld.
Troch de Iselmar, Sleattemermar en De Fluezen binne der in soad jachthavens en kampings.
Plakken
It haadplak is Balk, en de oare plakken yn de gemeente binne: Aldegea, Aldemardum, Bakhuzen, Ealahuzen, Harich, Kolderwâlde, Murns, Nijemardum, Riis, Rûgehuzen, Sleat, Sondel en Wikel.
Untwikkeling ynwennertal
De gemeente is 1 stêd en 13 doarpen ryk: Sleat mei 765 ynwenners (de lytste stêd fan Fryslân), Balk mei 3777 ynwenners (it bestjoerlik sintrum), Bakhuizen mei 1013 ynwenners, Ealahuzen mei 350 ynwenners, Harich mei 599 ynwenners, Kolderwâlde mei 68 ynwenners, Murns mei 113 ynwenners, Nijemardum mei 590 ynwenners, Aldegea mei 283 ynwenners, Aldemardum mei 1359 ynwenners, Riis mei 175 ynwenners, Rûgehuzen mei 126 ynwenners, Sondel mei 442 ynwenners en Wickel mei 690 ynwenners.(sifers 2009)
June Carter
June Carter, fan 1968 ôf ek bekend as June Carter Cash, (berne as: Valerie June Carter; Maces Spring (Firginia), 23 juny 1929 – Nashville, 15 maaie 2003) wie in Amerikaansk sjongster, muzikante, lietsjeskriuwster en dûnseresse. Hja song country, folksmuzyk, gospel, americana en rockabilly en kaam út in tige muzikaal laach. Mei tsien jier trede se al op as lid fan 'e Carter Family. Carter krige bredere bekendheid troch har houlik mei countryleginde Johnny Cash. Ferskaten fan har grutste hits, lykas Jackson en If I Were a Carpenter, wiene duëtten mei him. Carter spile autoharp, gitaar, banjo, mûlharmoanika en piano en aktearre yn ferskate films en tillefyzjesearjes. Se wûn fiif Grammy Awards en waard yn 2009 ynhuldige as lid fan 'e Christian Music Hall of Fame.
Jonkheid en iere jierren as sjongster
June Carter waard yn 1929 berne yn Maces Spring, yn 'e Amerikaanske steat Firginia, as de dochter fan Ezra Carter, byneamd Eck, en dy syn frou Maybelle Addington. Hja wie de jongste fan trije famkes; de âldste wie Helen en de middelste wie Anita. Ezra en Maybelle wiene country- en folksmuzykartysten, en Carter begûn al yn 1939 mei har beide susters op te treden yn in ûnderstypjende rol by foarstellings fan har mem en har omke en muoike A.P. Carter en Sara Carter, dy't doe it trio de Carter Family foarmen. Yn maart 1943 foel it trio útinoar troch de skieding fan A.P. en Sara. Dêrnei begûn Maybelle, dêrta oanfitere troch Ezra, mei har trije dochters op te treden as Mother Maybelle and the Carter Sisters.
It earste optreden fan 'e nije groep wie yn 'e studio fan it radiostasjon WRNL yn Richmond (Firginia) op 1 juny 1943, doe't Carter fjirtjin jier wie. Ein 1945 krige de groep fersterking fan The Virginia Boys, besteande út Doc Addington en Carl McConnell, Maybelle har broer resp. neef. Tsjin dy tiid presintearre de doe sechtsjinjierrige Carter de optredens yn 'e mande mei Ken Allyn. Op 'e radio fersoarge hja live reklamespotsjes foar û.o. moalprodusint Red Star Flour en warehûs Thalhimers Department Store. De folgjende jierren diene Mother Maybelle and the Carter Sisters, ûnderstipe troch The Virginia Boys, optredens yn Firginia, Marylân, Delaware en Pennsylvania, mar allegearre binnen riidôfstân fan Richmond, wylst Carter en har susters oan 'e John Marshall High School de middelbere skoalle trochrûnen.
De algemiene konsensus wie dat fan 'e trije susters Anita de bêste sjongstim hie. Carter sei letter dat sy folle mear wurk hie fan it sjongen en de muzyk as har susters, mar sy ûntjoech har eigen talint: komeedzje. Yn syn autobiografy skreau Carl McConnell dat June Carter in berne komyk wie. In hichtepunt fan 'e optredens fan Mother Maybelle and the Carter Sisters wie altyd Carter har komeedzjerûtine mei it typke Aunt Polly ("Polly-muoi"). Nei't The Virginia Boys yn 1946 opholden, ferhuzen Maybelle en de susters fan WRNL nei in oar radiostasjon yn Richmond, WRVA, dêr't se in skoft lang fêste dielnimmers wiene oan it radioprogramma Old Dominion Barn Dance fan Sunshine Sue Workman. Noch wer letter joegen se har by it radiostasjon WNOX yn Knoxville (Tennessee). Dêr kamen se yn 'e kunde mei gitarist Chet Atkins, dy't harren wichtichste begelieder waard.
Yn 1949 wennen de Carters yn Springfield (Missoery), dêr't se geregeldwei optreden by it radiostasjon KWTO. Eck Carter, dy't behalven de man fan Maybelle en de heit fan 'e trije susters ek de manager fan 'e band wie, sloech withoefolle kearen in oanbod ôf fan 'e Grand Ole Opry yn Nashville (Tennessee), dat it wrâldsintrum fan 'e countrymuzyk is, om 'e famylje nei Nashville te ferhúzjen. It striidpunt wie de status fan Chet Atkins, dy't de Grand Ole Opry net op it poadium hawwe woe, wylst de Carters wegeren om sûnder him op te treden. Atkins wie nammentlik sa'n goede gitarist dat de eigen muzikanten fan 'e Grand Ole Opry bang wiene om troch him ferfongen te wurden. Uteinlik joech de lieding fan 'e Opry yn 1950 belies en waarden de Carters, Atkins ynbegrepen, diel fan it Grand Ole Opry-selskip. Yn Nashville rekken Carter en har susters befreone mei û.o. countrysjonger Hank Williams en ek mei Elvis Presley, dy't yn 'e fierte noch famylje fan harren wie. Yn 'e kûlissen mette Carter yn 1955 ek foar it earst de doe krekt begjinnende sjonger Johnny Cash. Op him rekke se al rillegau fereale en hy op har, mar om't se allebeide troud wiene, koe it ynearsten tusken harren neat wurde.
Earste beide houliken
June Carter troude op 9 july 1952 mei countrysjonger Carl Smith. Mei him krige se in dochter, Rebecca Carlene Smith, berne op 26 septimber 1955, dy't letter as countrysjongster bekendheid krige ûnder de artystenamme Carlene Carter. It houlik mei Smith rûn lykwols al yn 1956 út op in skieding. In foech jier letter, op 11 novimber 1957, wertroude Carter mei Edwin "Rip" Nix, in eardere spiler fan Amerikaansk fuotbal dy't op dat stuit plysjeman en autokoereur wie. Mei him krige se ek in dochter, Rosie Nix, berne op 13 july 1958, dy't letter as countrysjongster bekend waard ûnder har troude namme Rosie Nix Adams. It houlik fan Carter mei Nix einige yn 1966 yn in skieding.
Sjongkarriêre en houlik mei Johnny Cash
As sjongster hie Carter tagelyk in solokarriêre en in mienskiplike karriêre as sjonggroep mei har susters en mem. As solo-artyst hie se yn 'e twadde helte fan 'e 1950-er jierren in beskate mjitte fan súkses mei fleurige countryferskes lykas Jukebox Blues, en mei de komyske hit No Swallerin’ Place. Mei har susters Helen en Anita, en mei út en troch harren mem Maybelle en muoike Sara as fersterking, begûn se yn 'e 1960-er jierren de namme Carter Family wer te brûken. Yn dyselde snuorje skreau Carter mei Merle Kilgore it liet Ring of Fire, oer har gefoelens yn ferbân mei de drugsferslaving fan har grutte leafde Johnny Cash. Se bea it ferske oan har suster Anita oan, dy't de earste wie dy't it opnaam. Yn 1963 hie Cash der sels ien fan syn grutste hits mei. Cash syn earste frou Vivian skreau letter yn har autobiografy I Walked the Line lykwols dat Cash har yn 1963 ferteld hie dat hy dejinge wie dy't Ring of Fire mei Kilgore skreaun hie. Hy soe it ferske heal op Carter har namme set hawwe om't "sy it jild wol brûke kin. En ik mei har graach lije."
Fan 1961 ôf trede Carter geregeldwei mei Cash op en út en troch die de hiele Carter Family oan syn oprtredens mei. Carter en Cash hiene grut súkses mei ferskate duëtten. It earste dêrfan wie It Ain't Me, Babe, in komposysje fan Bob Dylan, dy't yn 1964 útbrocht waard op Cash syn album Orange Blossom Special. Yn 1967 hiene se in reuseftige hit mei Jackson, wêrnei't se datselde jiers tegearre in album opnamen, Carryin’ On with Johnny Cash and June Carter. Nei't yn 1966 sawol it twadde houlik fan Carter as it earste houlik fan Cash op 'e klippen rûn wie, holpen Carter en har âldelju Maybelle en Eck yn 1967 Cash om fan syn drugsferslaving ôf te kommen. By in optreden yn London, yn 'e Kanadeeske provinsje Ontario, op 22 febrewaris 1968, die Cash op it poadium in houliksoansiik oan Carter. Se joech him tawurd en it pear troude in wike letter, op 1 maart, yn Franklin (Kentucky). Dat wie trettjin jier nei't se foar it earst mei-inoar yn 'e kunde kommen wiene yn 'e Grand Ole Opry. Carter waard troch it houlik styfmem fan Cash syn dochters Rosanne, Kathy, Cindy en Tara. Mei Cash krige se in soan, John Carter Cash, berne op 3 maart 1970.
Ek nei harren houlik wurke Carter hiel geregeldwei beropsmjittich gear mei Cash. Foar syn tillefyzjeprogramma The Johnny Cash Show, dy't fan 1969 oant 1971 útstjoerd waard op it tillefyzjenetwurk ABC, naam se ferskate duëtten mei him op. Ek los dêrfan wurke oan hast alle ôfleverings fan dat programma mei, en dat wie net oars mei Cash syn krystspecials, dy't er fan 1976 oant en mei 1985 elts jier makke foar it tillefyzjenetwurk CBS. Nei Carryin’ On with Johnny Cash and June Carter namen Carter en Cash yn 1973 noch in album as duo op, dat Johnny Cash and His Woman kaam te hjitten. Mei har dochters wie se ek as gaststjer te hearren op Cash syn album The Junkie and the Juicehead, Minus Me, út 1974.
Hoewol't se meisong op in protte opnamen en twa albums mei Cash útbrocht, ferskynden der allinne fan June Carter mar trije solo-albums. It earste, Appalachian Pride, waard útbrocht yn 1975; it twadde, Press On, yn 1999; en it trêde Wildwood Flower, dat produsearre waard troch har soan John Carter Cash, ferskynde postúm nei har ferstjerren yn 2003. Press On waard bekroane mei in Grammy Award, de wichtichste Amerikaanske priis op it mêd fan muzyk; Wildwood Flower wûn twa Grammys. Appalachian Pride is de iennichste fan 'e trije albums dêr't Johnny Cash hielendal net oan bydroech, wylst Press On opmerklik is om't Carter dêrop har oarspronklike arranzjemint foar Ring of Fire sjongt. In lettere release fan har wurk kaam yn 2014 yn 'e foarm fan eftergrûnsang op it album Out Among the Stars, dat postúm fan Cash útbrocht waard.
Aktearjen
Njonken har karriêre as sjongster die June Carter ek oan aktearjen. De ferneamde Hollywood-regisseur Elia Kazan wenne yn 1955 in optreden fan harres by yn 'e Grand Ole Opry yn Nashville, en werkende yn har safolle talint dat er har nei de show oanfitere om in aktearoplieding te folgjen. Sadwaande sette Carter nei New York, dêr't se foar aktrise learde oan 'e Neighborhood Playhouse School of the Theatre fan Lee Strasberg en Sanford Meisner. Se hie yn 'e twadde helte fan 'e 1950-er jierren gastroltsjes yn 'e westernsearjes Gunsmoke en The Adventures of Jim Bowie. Yn 1973 fertolke se de rol fan Marije Magdalena yn 'e bibelske film Gospel Road: A Story of Jesus, dêr't Cash ien fan 'e beide senarioskriuwers fan wie en ek de voice-over foar die.
Carter hie yn 1976 mei har man in gastrol yn in ôflevering fan 'e westernsearje Little House on the Prairie en, ek mei har man, in weromkearende rol yn inkele ôfleverings fan 'e westernsearje Dr. Quinn, Medicine Woman, út 'e 1990-er jierren. Ek yn ferskate tillefyzjefilms wie Carter oan 'e side fan Cash te sjen; sa hie se de rol fan mem James yn 'e biografyske western The Last Days of Frank and Jesse James (1986), wêryn't Cash de rol fan Frank James fertolke. Yn 'e tillefyzjefilm Murder in Coweta County, oer de wier barde moardsaak fan gernier Wilson Turner troch de rike grutgrûnbesitter John Wallace yn Georgia yn april 1948, spile Carter de rol fan froedfrou en sjenneresse Mayhayley Lancaster, wylst Cash te sjen wie as de fêsthâldende sheriff Lamar Potts. Fierders spile Carter yn 1997 de rol fan mem Dewey yn 'e film The Apostle, fan akteur/regisseur Robert Duvall, mei wa't se goed befreone wie.
Oar beuzichheden
Carter skreau yn 1979 in autobiografy, mei as titel Among My Klediments. Hast tsien jier letter ferskynde in twadde autobiografy, dy't From the Heart hiet.
Carter wie in langjierrich stiper fan it goede doel SOS Children's Villages. Sa finansierde hja mei har man yn 1974 troch in skinking fan $12.000 (korrizjearre foar ynflaasje $75.000 yn 2022) de bou fan in "bernedoarp" (eins in weeshûskompleks) foar de opfang fan bern yn 'e neite fan harren fakânsjehûs yn 'e omkriten fan Montego Bay op Jamaika. Neitiid besochten se geregeldwei it bernedoarp, dêr't se foar de bern gitaarspilen en songen.
Carter hie in tige grutte freonerûnte, dêr't oare countrysjongsters as Patsy Cline en Loretta Lynn diel fan útmakken, en countrysjongers as Willie Nelson en Kris Kristofferson, mar ek muzikanten út oare sjenres, lykas Roy Orbison en Elvis Presley. Hja wie fierders goed befreone mei akteur Robert Duvall. Ek de Amerikaanske presidint Jimmy Carter, dy't in fiere efterneef fan har wie, en syn frou Rosalynn, wiene Carter en har man tige goed mei befreone.