cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Police Academy 6: City under Siege
Plot
De Wilson Heights-binde blaast in elektrisiteitssintrale op om 'e stêd yn it dûnker te setten en de gaos kompleet te meitsjen. De leden fan 'e taakgroep geane yn it tsjuster op patrûlje by line 51 lâns, dêr't Nick de trije bindeleden wer op it spoar komt. Hy folget harren nei in dearinnende stege dy't leech is. Dêr kriget er foar it ferstân dat de trije mannen it rioel yn gien wêze moatte. Wylst Callahan en Hooks boppe de grûn regaad meitsje troch ôf te weven mei rapalje dat de blackout brûkt om opskuor te meitsjen, folgje Nick, Hightower, Jones en Tackleberry de Wilson Heights-binde it rioel yn. As de bindeleden trochkrije dat de plysje har op 'e hakken sit, geane se útinoar, wêrmei't se de plysjes twinge om dat ek te dwaan. Hightower giet efter de krachtpatser Ox oan, dy't er nei in epysk gefjocht ferslacht. Jones wurdt mei syn Easterske fjochtsport Flash oermânsk, wylst Tackleberry de swierbewapene Ace yn 'e boeiens slacht.
Underwilens hat Nick yn it rioel it haadkertier fan 'e binde fûn, dêr't it Masterbrein fan efter syn opljochtsjend skerm wei gifgas yn 'e ôfsletten keamer pompt om him te fermoardzjen. Nick wurdt rêden troch Hightower, dy't de op 't slot sittende doar fan 'e hingen skuort. Se folgje it Masterbrein troch it rioel nei in stege dêr't de krimineel in heechwurker stelt en dermei útnaait, wylst Nick yn it bakje wit te springen. Hightower, Jones en Tackleberry stelle in monstertruck om derefteroan. Harris en Proctor, dy't op 'e berjochten oer de plysjeradio ôfkommen binne, wurde op in krúspunt oerriden troch sawol de heechwurker as de monstertruck, wêrnei't se in linebus foarderje ta ferfanging fan harren platriden plysje-auto.
Nei in wylde efterfolging troch de stêd einiget it hiele spul by it haadburo fan plysje, dêr't Nick, Hightower, Jones, Tackleberry en letter ek Harris en Proctor it Masterbrein folgje nei it kantoar fan kommissaris Hurst. As se dêr binnenfalle, treffe se lykwols inkeld Hurst efter syn buro oan. Yn betizing sille se wer fuort as der ynienen nòch in kommissaris Hurst binnenkomt. Se krije foar it ferstân dat ien fan beiden it Masterbrein yn momkape wêze moat, en dogge in "Pinocchiotest", wêrby't se de beide mannen oan 'e noas lûke. De letter binnenkommen Hurst, docht dat flink sear, mar by de Hurst dy't al efter syn buro siet doe't Nick-en-dy deryn kamen, lit de noas los en blykt ûnderdiel te wêzen fan in masker. As dat ôfkomt, wurdt de identiteit fan it Masterbrein einlings ûntbleate: hy blykt nimmen oars as de boargemaster sels te wêzen. Dan wurdt ek dúdlik wêr't it 'lek' by de plysje sit: de sjerpstrikerige Harris hat, om in wyt fuotsje by de boargemaster te heljen, dyselde oanhâldend oant yn detail op 'e hichte holden fan 'e plysje-operaasjes oangeande de Wilson Heights-binde. Nei't de boargemaster arrestearre en ôffierd is, biedt Hurst syn ûntskuldigings oan kommandant Lassard oan en stelt him en syn team wer oan yn harren âlde funksjes.
Letter wurdt de hiele taakgroep eare by in spesjale seremoanje, werby't se allegear in ûnderskieding krije foar harren ynset. Harris, op wa't de teamleden earder hieltyd wraak namen foar misledigings troch him earst op in stoel sitten gean te litten dêr't se in poat fan losdraaid hiene, sadat er dertroch sakke, en doe op in stoel dy't ynsmaard wie mei lym, sadat er der net wer fan loskomme koe, wikselet by de seremoanje op eigen fersyk fan stoel mei Hightower. Dêrop knipt immen de ferankering troch fan in reuseftige tros mei helium folle ballonnen, wêrfan't de oare útein oan 'e stoel fêstmakke is dêr't Harris no op sitten gien is. Dyselde wurdt dan mei stoel en al de loft yn skuord. As de oare plysjes oereinspringe en foar him saluëarje, blykt kommandant Lassard sels de skjirre noch yn 'e hân te hawwen.
Produksje
Police Academy 6: City under Siege waard regissearre troch Peter Bonerz nei in senario fan Stephen Curwick. As produsinten wiene Paul Maslansky en Donald West by it projekt belutsen foar de filmstudio Warner Bros. Foar de film wie in budget beskikber fan $15 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Charles Rosher jr., en de filmmuzyk waard fersoarge troch Robert Folk. De opnamen fûnen yn 1988 plak yn Los Angeles.
Distribúsje
De distribúsje fan Police Academy 6: City under Siege waard fersoarge troch Warner Bros. De film gie op 10 maart 1989 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Police Academy 6: City under Siege oer it algemien negative resinsjes. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat de film in goedkarringspersintaazje fan 0%, basearre op 7 ûnderskate resinsjes. Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Police Academy 6: City under Siege in goedkarringspersintaazje fan 16%, basearre op 8 resinsjes. Neffens filmkritikus Pete Hammond wie de film "inkeld – ik werhelje: inkeld – foar dyjingen dy't fan miening binne dat Police Academy 5 berôve is doe't de Oscars útdield waarden."
Resultaat
Police Academy 6: City under Siege brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $11,6 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $21,6 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $33,2 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $15 miljoen betsjut dat in winst fan $15,2 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Police Academy 6: City under Siege wie de lêste film fan 'e Police Academy-searje dat in jier nei it foargeande diel útkaam, sa't oant doe ta mei de hiele rige bard wie. It folgjende diel, Police Academy: Mission to Moscow, ferskynde pas yn 1994.
Bram Stoker Award
De Bram Stoker Awards binne in groep Amerikaanske prizen dy't elts jier útrikt wurde foar de bêste wurken op it mêd fan "dûnkere fantasy" en horror fan it foargeande jier. De tawizing en útrikking wurdt fersoarge troch de Horror Writers Association ("Feriening fan Horrorskriuwers", HWA). De Bram Stoker Awards, dy't ferneamd binne nei Bram Stoker, de skriuwer fan Dracula, waarden foar it earst útrikt yn 1987.
Oprjochting
Ferskate leden fan 'e HWA, wêrûnder de bekende skriuwer Dean Koontz, wiene yn 't earstoan ûnwillich om yn te stimmen mei de oprjochting fan 'e priis, om't se bang wiene dat soks liede soe ta fûleindige konkurrinsje ynstee fan 'e freonlike bewûndering fan inoars wurken, dy't ien fan 'e hoekstiennen fan 'e HWA wie. De organisaasje die dêrom alle war om kompetative aspekten bûten de tawizing fan 'e prizen te hâlden, en sei ta om spesifyk nije en ûnderwurdearre skriuwers útsykje te sillen. Offisjeel wurde de prizen dan ek net útrikt oan 'e "bêste dit of dat fan it jier", mar foar "superieure prestaasjes", wat faker dielde earste plakken opsmyt. Lykwols hawwe ek grutte nammen as Neil Gaiman, Stephen King en George R.R. Martin alris in Bram Stoker Award wûn.
Kategoryen en fêststelling fan de winners
Alle leden fan 'e HWA kinne wurken foar de prizen oandrage, en oare nominaasjes wurde gearstald troch in offisjele sjuery. De winners wurde dêrút útkeazen troch in stimming ûnder alle aktive leden fan 'e HWA. De Bram Stoker Awars wurde sûnt 2011 útrikt yn tolve ûnderskate kategoryen, foar in superieure prestaasjes op 'e folgjende mêden: Ophefte kategoryen binne:
Grutte Tsjerke (Schoonhoven)
De Grutte Tsjerke, ek Bartoloméustsjerke, is in protestantske tsjerke yn de Súd-Hollânske stêd Schoonhoven. De tsjerke wurdt brûkt troch de herfoarme gemeente fan Schoonhoven.
Skiednis
Nei alle gedachten waard de tsjerke yn de 13e of 14e iuw boud. Yn alle gefallen waard yn 1354 in oan de apostel Bartoloméus wijde tsjerke neamd. It wie eartiids in krústsjerke, dy't yn 1658 ta halletsjerke ferboud waard mei pylders yn de Doryske styl. In betinkingsstien ferhellet dat it noardlike dak yn 1657 fernijd waard en brekken yn 1658 ferholpen waarden.
De oarspronklik roomske tsjerke waard mei de ynfiering fan de reformaasje in protestantsk gebou. De katoliken lieten yn de 19e iuw in neogoatyske tsjerke bouwe oan De Wal, dy't ek ferneamd waard nei Bartoloméus.
De 50 meter hege toer fan de tsjerke is 15e-iuwsk. In útstel yn 1911 yn de gemeenterie om de toer ôf te brekken om't dy yn de rin fan de tiid jimmeroan skever stie, waard mei mar ien stim fersmiten. Lang om let waard de toer mei de tsjerke yn de jierren 1927-1934 restaurearre. Om de toer op syn plak te hâlden binne by dy restauraasje sechtich betonnen peallen yn 'e grûn slein, mar de toer stiet noch altiten sa'n oardel meter út it lead. Sûnt dy restauraasje krige de tsjerke in tige breed dwersskip.
Ynterieur
De preekstoel ferfong yn 1777 in âldere preekstoel út 1658. It doopstek is lykwols âlder en stamt fan 1625. It koer wurdt fan de tsjerke skieden troch in 16e-iuwsk oksaal yn renêssânse styl. Yn 1646 waard in bank foar it oksaal set. Eartiids stie op it oksaal in oargel, dat yn de jierren 1927-1934 fan it oksaal helle waard.
De galerijen binne boud yn de tiid fan de restauraasje fan 1927–1934) en mei Bibelske foarstellings fersierd neffens in ûntwerp fan Theo Vos út Amsterdam. Ek de art deco kroanluchters fan de tsjerke datearje út de tiid fan de restauraasje.
Oargel
De tsjerke hat al sûnt de 15e iuw in piipoargel. Yn 1535 waard it oargel ferfongen troch in oargel dat mooglik boud wie troch Hendrik Niehoff. By de 20e-iuwske restauraasje ferhûze it oargel nei it hjoeddeiske plak. It oargel waard yn 1975 ferfongen troch in oargel fan de bruorren Van Vulpen. De oargelkas fan it Niehoff-oargel ferhûze foar de bou fan in transeptoargel yn de Rotterdamske Laurenstsjerke.
Olivier fan Noort
Yn 1775 waard in troch Fan Noort skonken kanon omraand ta in pear klokken dy't ûnderdiel foarmje fan it karriljon fan de tsjerke. De grutste klok fan it karriljon draacht it ynskrift Myn schor geloey op reys, voor dapperen van Noort, klinkt na een lange rust, thans in een fray akkoort.
Livinus van den Borre
Op 14 jannewaris 1610 ferstoar Livinus van den Borre, dûmny yn Schoonhoven. Hy wie achtenfjirtich jier dûmny west en neffens syn grêfstien hat er oan it begjin fan de reformaasje as hagepreker Godts woort suver en claer int openbaer gepredikt in bosschen, velden en hagen. De oanstelling fan in remonstrantske opfolger feroarsake fûlbannige protesten fan syn rjochtsinnige oanhingers, dêr't troch it stedsbestjoer mei hurde hân it near op lein waard.
Kloppenburch (Landkreis)
De Landkreis Cloppenburg (Sealterfrysk: Loundkring Kloppenbuurich) is in lânkring yn it noardwestlike diel fan it Dútske bûnslân Nedersaksen.
Geografy
De ôfmjitting fan de lânkring is fan noard nei súd likernôch 50 kilometer en fan east nei wêst 40 kilometer. It lânskip is flak, ofwikseljend fean en geastgrûn en leit likernôch 30 oant 40 kilometer boppe seenivo. Noardlik fan Kloppenburch foarmet de Soeste in likernôch 3 kilometer lang opslachmar, de Thülsfelder Talsperre. De lânkring makket diel út fan it tradisjoneel katolike Oldenburgische Münsterland.
Oanbuorjende lânkringen binne yn it noarden begjinnend mei de klok mei de lânkringen Ammerland, Aldenburch, Vechta, Osnabrück, Iemslân en Lier.
Under de lânkring falt ek de gemeente Sealterlân, dêr't it Sealterfrysk sprutsen wurdt.
Stêden en gemeenten
thumb|300px|left|''Stêden en gemeenten yn de lânkring Kloppenburch
Coffee table book
In coffee table book (Ingelsk foar "kofjetaffelboek") is in boek dat bedoeld is om útstald te wurden op in salontafel yn in diel fan jins wente dêr't men gasten ûntfangt, wêrby't it tsjinje kin ta ynspiraasje foar in petear. Coffee table books binne yn 'e regel grutter fan formaat as gewoane boeken en wurde ornaris útjûn yn in hardcoveredysje.
It ûnderwerp is oer it algemien non-fiksje en skaait faak út nei foto's of oare yllustraasjes, sadat sa'n boek in protte oerienkomsten fertoant mei in fotoboek. De tekst bestiet op syn measten út lytse blokjes dy't de foto's of plaatsjes beskriuwe, wat lang proaza útslút, hoewol't poëzij soms wol foarkomt. Om't coffee table books rjochte binne op in folslein willekeurich lêzerspublyk, dogge de gearstallers war om sa min mooglik jargon ta te foegjen, mei as gefolch dat de ûnderwerpen oer it algemien net botte djipdollend behannele wurde. Sadwaande wurdt de term coffee table book ek wol op delbûgende wize brûkt foar gewoane boeken dy't harren ûnderwerpen op in oerflakkige wize foar it fuotljocht bringe.
De Amerikaanske miljeu-aktivist David Brower (1912-2000) wurdt wolris oantsjut as de 'útfiner' fan it moderne coffee table book, mei't er it idee yn 'e praktyk brocht om oergrutte fotoboeken (mei natoerfoto's, om syn boadskip út te dragen) te publisearjen, dy't as coffee table books brûkt waarden. Nettsjinsteande dat bestie de namme coffee table book yn syn hjoeddeiske betsjutting yn Grut-Brittanje al yn 'e njoggentjinde iuw. It konsept sels bestiet lykwols noch folle langer, mei't de Frânske filosoof en essayist Michel de Montaigne (1533-1592) yn syn essay Sur des Vers de Virgile ("Oer Guon Fersen fan Firgilius"), út 1581, klage: "It frustrearret my dat myn essay's de dames inkeld tsjinje as in sljochtwei stik prullaria, in boek om yn it finsterbank fan harren salons te lizzen."
C.A. Reitzels Boghandel
C.A. Reitzels Boghandel wie foarhinne de op trije nei âldste boekhannel fan Denemark. It bedriuw waard yn 1819 oprjochte troch de ûndernimmer Carl Andreas Reitzel en bestie oant 2009. De boekhannel wie yn Kopenhagen fêstige, earst oan 'e Købmagergade 44 (1827-1853), doe oan 'e Løvstræde 7 (1853-1937) en neitiid oan 'e Nørregade 20.
European League follybal manlju 2009
De European League follybal manlju 2009 wie de sechsde edysje fan it jierlikse European League follybal foar manlju. Der dogge tolve Europeeske lannen mei. Yn de earste omloop waard spile yn trije groepen mei elts fjouwer lannen. Dy omloop waard spile fan 5 juny oant en mei 12 july 2009, de finale waard yn Portegal hâlden op 18 en 19 july. Yn de earste omloop waard der spile yn 6 ferskate omlopen. Yn totaal spile elts lân twaris tsjin itselde lân. De winners fan de trije groepen en it gastlân pleatsten har foar de finaleomloop. Yn dit gefal wie Portegal it gastlân. Nêst Portegal giene ek Spanje (winner fan groep A), Dútslân (winner fan groep B) en Slowakije (winner groep c) nei de finaleomloop. It evenemint wurdt organisearre troch it CEV, it Europeeske follybalbûn.
C.A. Reitzels Boghandel
Skiednis
Reitzel, dy't yn 'e lear west hie yn 'e boekhannel fan Gerhard Bonnier, rjochte syn eigen boekwinkel yn 1819 op mei in liening fan 200 Deenske ryksdaalders. Syn konkurrinten wiene dêr net botte wiis mei, om't se fûnen dat der al mear as genôch boekhannels yn Kopenhagen wiene, en mei in soad bargen wurdt it drinken krap. Mar Reitzel wie in handige sakeman, dy't it slagge en bring syn guod mei koarting oan 'e man troch grutte oantallen boeken yn ien kear by Dútske útjouwerijen te bestellen. Yn 't earstoan gie it dêrby fral om 'e wurken fan skriuwers as Johann Wolfgang von Goethe en Friedrich Schiller. Op dy manear kweekte er ek in protte goede wil by de útjouwerijen dêr't er fan ôfnaam, sadat er neitiid gauris ladings boeken op kredyt krije koe. Letter wist Reitzel it monopoalje as universiteitboekhannel te besetten, wat û.m. ynhold dat hy as iennichste leverje mocht oan 'e Kopenhaachske Universiteitsbibleteek.
European League follybal manlju 2009
Kwalifisearre lannen
De folgjende teams binne kwalifisearre foar de finales:
C.A. Reitzels Boghandel
Skiednis
Njonken syn boekhannel begûn Reitzel ûnder de namme fan C.A. Reitzels Forlag ek in eigen útjouwerij, dêr't in grut diel fan 'e literêre produksje út 'e saneamde Deenske Gouden Iuw by útkaam. Ek yn it bûtenlân rekke de namme fan Reitzel yn dy snuorje bekend, benammen troch syn útjeften fan 'e mearkes en ferhalen fan Hans Christian Andersen.
Nei de lêste ferhuzing fan 'e winkel, yn 1938, waard it twa ferdjippings tellende ynterieur fan 'e saak yn 1941 ûntwurpen troch de foaroansteande arsjitekt Kaj Gottlob, yn 'e styl fan it funksjonalisme. Yn 'e fyftiger jierren kaam Sandal syn soan Jørgen Sandal oan it bewâld as direkteur fan 'e útjouwerij, wylst de winkel fan doe ôf beävensearre waard troch de bruorren Schur, oant dy it spul yn 'e santiger jierren ferkochten oan Svend Olufsen, dy't der al sûnt 1961 wurksum wie. Dyselde kocht yn 1982 ek de útjouwerij oan, sadat de beide tûken wer yn ien bedriuw feriene waarden.
Sûnt 2000 gie it lykwols fluch tebek mei de hannel, wat foar in diel oan 'e algemiene ûntlêzing te witen wie, mar foar in wichtich oanpart ek feroarsake waard troch oare omstannichheden. Sa soarge de sluting fan it deunby fêstige warehûs Daells Varehus dat der folle minder klanten yn 'e strjitte kamen, wylst troch de ferhuzing fan 'e Universiteit fan Kopenhagen ek de studinten earnewêr oars har boeken begûnen te keapjen. Yn 2003 ferlear de boekhannel ek noch de Deenske Skoalbibleteeksintrale as klant, doe't in konkurrint in legere offerte yntsjinne. Yn 2008 moast C.A. Reitzels Boghandel útstel fan betelling oanfreegje, en it jiers dêrop gie de saak úteinlik bankrot. De namme rjochten op 'e namme C.A. Reitzel, noch altyd in ynstitút yn Denemark, binne yn 2010 oankocht troch Irene en Erik V. Krustrup, dy't in pear boekhannels driuwe yn Lyngsby en Virum.
Premio Ignotus
De Premio Ignotus is in Spaanske literatuerpriis dy't elts jier útrikt wurdt foar de bêste wurken op it mêd fan science fiction, fantasy en horror fan it foargeande jier. De tawizing en útrikking wurdt fersoarge troch de Asociación Española de Fantasía, Cienca Ficción y Terror ("Spaanske Fantasy-, Science Fiction- en Horrorferiening", AEFCFT).
De Premio Ignotus waard foar it earst útrikt yn 1991, en de útrikkingsseremoanje makket ûnderdiel út fan 'e Spaanske nasjonale science fiction- en fantasykonvinsje Hispacon. De winners wurde fêststeld op grûn fan in stimming ûnder de leden fan Hispacon. Der binne ferskate kategoryen, wêrfan't dy foar bêste roman it meast prestizjeus is. Der bestiet ek in kategory bêste bûtenlânske roman, dy't û.m. ferskate kearen wûn is troch sawol Kim Stanley Robinson as George R.R. Martin.
USS California (skip út 1921)
De USS California wie in Amerikaansk slachskip fan 'e Tennessee-klasse, mei de koade BB-44. It wie fan 1921 oant 1947 yn 'e tsjinst by de Amerikaanske Marine. De USS California waard ûnder de Oanfal op Pearl Harbor ta sinken brocht.
Bou en skaaimerken
De Tennessee-klasse boude fuort op 'e ûntwikkeling fan 'e foargeande New Mexico-klasse, en wie in standertsearje fan twa slachskippen. Dy waarden yn 'e 1910-er en de 1920-er jierren boud yn opdracht fan 'e Amerikaanske Marine. De kyl fan 'e USS California waard lein op 25 oktober 1916 op 'e Marineskipswerf Mare Island yn Vallejo yn Kalifornje, dêr't it skip op 20 novimber 1919 te wetter litten waard. As marineskip wie it skip swier bepânsere en it wie bewapene mei in batterij fan trije 14 inch (356 mm)-kanonnen yn elts fan 'e fjouwer geskutstuorren, en dêropta mei ferskate mindere wapens. De USS California hie in lingte fan 190 m, in breedte fan 29.69 m en in djipgong fan 9.19 m. De topsnelheid bedroech 21 knopen, oftewol 39 km/h.
Ynterbellum
Nei't de USS California op 10 augustus 1921 troch de Amerikaanske Marine yn 'e feart nommen wie, tsjinne it skip as it flaggeskip fan 'e Amerikaanske Slachfloat. Yn 'e 1920-er en 1930-er jierren naam it skip geregeldwei diel oan floatoefenings en makke it teffens reizen nei Austraalje en Nij-Seelân (1925) en troch it Panamakanaal nei Haïty (1934) en Porto Riko (1938). Yn 1926 waard oan board fan 'e USS California in fleantúchkattepûl ynstallearre, en waarden trije Vought UO-1-wetterfleantugen oan it skip tafoege dy't dêrmei lansearre wurde koene. Nei de ierdbeving fan Long Beach, op 10 maart 1933, bea de bemanning fan 'e USS California, dy't by tafal krekt in dei earder yn 'e haven fan Long Beach oankommen wie, needhelp oan 'e bewenners fan 'e troffen stêd.
Oanfal op Pearl Harbor
Fanwegen oprinnende spannings yn it gebiet fan 'e Stille Oseaan, dy't ferbân holden mei de Twadde Sineesk-Japanske Oarloch en oanboaze waarden troch de oangeande Twadde Wrâldoarloch yn Jeropa, ferhuze de Amerikaanske presidint Franklin D. Roosevelt de Amerikaanske Pasifyske Float begjin 1941 fan San Diego, yn Kalifornje, nei it Marinestasjon Pearl Harbor, yn it Territoarium Hawaï. Op 7 desimber 1941 lei de USS California dêr ôfmarre oan Battleship Row doe't de Japanske Oanfal op Pearl Harbor plakfûn, wêrmei't de Feriene Steaten de Twadde Wrâldoarloch ynskuord waarden.
De USS California rûn by de oanfal net mear as tuskenbeiden skea op troch de ynslaggen fan twa torpedo's en twa bommen, hoewol't der ûnder de bemanning 100 deaden foelen. It elektryske systeem fan it skip rekke útskeakele troch brân, mei as gefolch dat de pompen net wurken. De bemanning hie it skip boppe wetter hâlde kinnen, mar krige befel om fan board te gean krekt doe't se de pompen oan 'e gong krigen hiene. Baarnende oalje fan twa oare slachskippen, de USS Arizona en de USS West Virginia, dreau nei de USS California ta, sadat de sitewaasje slimmer liek as dat it eins wie. It skip rûn sadwaande oer in perioade fan trije dagen stadich fol mei wetter en sonk. Oan fjouwer bemanningsleden waard letter de Medal of Honor, de heechste Amerikaanske militêre ûnderskieding, takend foar harren dieden ûnder de oanfal. Yn april 1942 waard de USS California burgen, wêrnei't it skip yn 1943 reparearre en yngeand omboud waard en yn jannewaris 1944 wer yn 'e tsjinst kaam.
Fierdere Twadde Wrâldoarloch
Neitiid waard de USS California yn 'e Twadde Wrâldoarloch yn 'e Stille Oseaan ynset foar it ûnderstypjen fan ferskate amfibyske operaasjes troch it útfieren fan kustbombardeminten, lykas yn 'e Marianen- en Palaukampanje en de Twadde Filipinenkampanje. It skip rekke lykwols op 23 augustus 1944 skansearre troch in oanfarring mei it susterskip de USS Tennessee, en miste dêrtroch ûnder de Marianen- en Palaukampanje de bloedige Slach om Peleliu. Under de Filipinenkampanje naam de USS California yn oktober 1944 diel oan 'e Slach yn 'e Strjitte fan Surigao, dat de lêste seeslach tusken slachskippen yn 'e skiednis fan 'e wrâld wie. Under de Ynvaazje fan 'e Golf fan Lingayen, op 5 jannewaris 1945, waard it skip rekke troch in Japanske kamikaze, wêrby't 44 bemanningsleden omkamen en 155 ferwûne rekken. Nei reparaasjes yn Pearl Harbor en Long Beach, dêr't it skip op eigen krêft hinne farre koe, joech de USS California him op 15 juny wer by de float. Dat wie krekt op 'e tiid om 'e ynvaazje fan Okinawa, yn 'e Rjûkjû-eilannen, te ûnderstypjen yn 'e Slach om Okinawa.
Nei de oarloch
Nei de kapitulaasje fan Japan, op 15 augustus 1945, naam de bemanning fan 'e USS California yn Wakayama en Yokosuka diel oan it begjin fan 'e besetting fan Japan. Op 15 oktober ferliet it slachskip Japan om fia de Yndyske Oseaan en de Atlantyske Oseaan nei Philadelphia te farren. Underweis brocht it skip in kontingint Súdafrikaanske troepen fan Britsk-Seylon (no Sry Lanka) nei hûs. Nei de oankomst yn Philadelphia waard de USS California dêr foar anker lein, wêrnei't it skip op 14 febrewaris 1947 formeel út 'e aktive tsjinst helle waard. It skip behold lykwols syn plak yn 'e ynventaris fan 'e Amerikaanske Marine oant it op 1 maart 1959 sloopt en foar skroat ferkocht waard.
Feteranedei fan Achtkarspelen
De Feteranedei fan Achtkarspelen (Nederlânsk en offisjeel: Veteranendag van Achtkarspelen) is in dei dy't yn it teken stiet fan 'e betinking fan oarlochsdeaden en it earjen fan feteranen út 'e Fryske gemeente Achtkarspelen. Dit evenemint waard yn 2018 foar it earst organisearre op inisjatyf fan Remkes Lourens, in feteraan dy't sels yn 'e 1990-er jierren by de NATO-fredesmacht yn Bosnje tsjinne.
Lourens woe graach in betinking foar feteranen hâlde dy't tichterby wie as de Nasjonale Feteranedei, mar de sfear op 'e Fryske Feteranedei yn Ljouwert, dy't er omkreau as "jierren fyftich", stie him tsjin. Om't er by de gemeente yn 't earstoan net folle gehoar fûn mei syn pleidoai foar in gemeentlike feteranedei, sette Lourens yn 2018 sels mar útein mei de organisaasje fan sa'n barren.
De earste edysje fan 'e Feteranedei fan Achtkarspelen waard dat jiers holden op 14 july, mei likernôch 60 feteranen fan alle kriichsmachtûnderdielen, en dêr kamen harren gesins- en oare famyljeleden noch by. Guon dielnimmers wiene al heech op jierren, fier yn 'e njoggentich. It wie in tige slagge dei. Neitiid stimde de gemeenteried fan Achtkarspelen, op foarstel fan 'e FNP en de KristenUny, unanym foar it beskikber stellen fan jild foar folgjende edysjes fan it barren.
List fan planetoïden 70001-71000
Dit is in list fan planetoïden 70001-71000.
Bonrepasmûne
left|thumb|Ynterieur, 1975 De Bonrepasmûne is in wipmûne út likernôch it jier 1600 yn it Súd-Hollânske doarpke Vlist.
Skiednis
Oarspronklik waard de earste mûne om de polder Bonrepas en Noord-Zevender droech te mealen op in oar plak oan de Vlist yn 1449 boud. Unbekend is hokker type dat west hat. Sûnt healwei de 16e iuw wurke de mûne net mear fanwegen in oerstreaming en om 1554 hinne waard in nije mûne boud súdlik fan it Kerkvliet. Om't dêr in ôfbyld fan bestiet is it wis dat dy mûne ek in wipmûne west hat. Likernôch 50 jier letter moast wer in nije mûne boud wurde, oannommen wurdt dat dat de hjoeddeiske Bonrepasmûne wie.
Beskriuwing
Eigner fan de mûne is it wetterskip Hoogheemraadschap De Stichtse Rijnlanden. De mûne is allinne op ôfspraak te besjen.
Keamer
In keamer (fan it Frânske chambre) is in gruttere romte yn in gebou, lykas in hûs, paleis, kastiel, sikehûs of kantoargebou. De meast foarkommende soarten fan keamers binne de koken, wenkeamer, sliepkeamer, badkeamer en bykoken. Sokke fertrekken wurde troch muorren, in flier en in plafon ôfsletten fan 'e rest fan it gebou en binne tagonklik troch ien of mear doarren. Ornaris hawwe se ek ien of mear finsters, dy't ljocht fan bûtendoar talitte en iepenset wurde kinne foar frisse lucht of ferkuolling.
In balkon is gjin keamer om't it gjin plafon of muorren oan alle kanten hat. In garaazje is gjin keamer om't it gjin diel útmakket fan in hûs, hoewol't yn (of boppe) in garaazje wol keamers ynboud wurde kinne. Lytsere romten yn in gebou, lykas in húske, hal, gong of oerrin, wurde ornaris net oantsjut mei de term 'keamer'. Ek de kelder en de souder binne yn prinsipe gjin keamers (want it binne ferdjippings), mar as se mar ien fertrek omfetsje, kinne se wol foar keamers trochgean. In tige grutte keamer neamt men in seal.
Ferskillende soarten keamers binne:
Flynn Morrison
Flynn Morrison (Los Angeles, 17 maart 2005) is in Amerikaansk akteur. Hy waard benammen bekend mei syn rol yn 'e komeedzjesearje Last Man Standing.
Libben en karriêre
Morrison waard yn 2005 berne yn Los Angeles, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Dêr groeide er ek op. As jong bern wurke er mei oan ferskate reklamespotsjes foar op 'e tillefyzje. Yn 2012, doe't sân jier wie, hied er in gastrol as Malcolm Cutler yn 'e ôflevering Single Fright Female fan 'e tillefyzjesearje Pretty Little Liars.
Datselde jiers krige Morrison in fêste rol yn 'e populêre komeedzjesearje Last Man Standing. Hy spile yn dy rige Boyd Baxter, de pakesizzer fan haadrolspiler Mike Baxter (in rol fan Tim Allen), en de soan fan servearster Kristin Baxter (spile troch Amanda Fuller) en har Kanadeeske freon Ryan Vogelson (spile troch Jordan Masterson). Morrison wurke yn Last Man Standing fierders gear mei Nancy Travis, Molly Ephraim, Kaitlyn Dever, Héctor Elizondo en Christoph Sanders. Hy spile de rol fan Boyd Baxter fan seizoen 2 oant en mei 6; yn seizoen 7 waard deselde rol oernommen troch Jet Jurgensmeyer.
Mobile (Alabama)
Mobile (útspr.: [mo: u 'bi:l], "mobiil") is in stêd yn 'e súdlike Amerikaanske steat Alabama. It leit yn it suden fan 'e steat, dêr't de rivier de Mobile útmûnet yn 'e Baai fan Mobile, in útrinder fan 'e Golf fan Meksiko. Mobile is it haadplak fan it omlizzende Mobile County, en neffens in offisjele skatting út 2012 hie it doe krapoan 195.000 ynwenners, wat it ta de op twa nei grutste stêd fan Alabama makket (nei Birmingham en Montgomery). Mei alle foarstêden derby hat Mobile as stêdekloft in befolking fan hast 415.000 minsken.
Skiednis
Mobile ûntlient syn namme oan 'e Mobiil-Yndianen, dy't om 'e Baai fan Mobile hinne wennen doe't it gebiet oan it begjin fan 'e achttjinde iuw troch de Frânsen kolonisearre waard. De delsetting Mobile waard yn 1702 stifte ûnder de namme Fort Louis de la Louisiane, en wie it earste haadplak fan 'e Frânske koloanje Louisiana, dy't it hiele streamgebiet fan 'e Mississippy besloech, foar't dy posysje yn 1720 oergie op Biloxi, en noch letter op New Orleans. Yn 1723, nei't der in nije fêsting fan bakstien oanlein wie, waard de namme fan 'e delsetting feroare yn Fort Condé, om Loadewyk Hindrik fan Boerbon, prins fan Condé te earjen. It behold de rest fan 'e Frânske tiid lykwols de rol fan militêr en hannelssintrum, oant it yn 1763, nei de Frânske en Yndiaanske Oarloch, mei alle oare Frânske gebieten bewesten de Mississippy oan Grut-Brittanje ôfstien waard.
De Britten neamden de delsetting om ta Fort Charlotte, nei Sjarlotte fan Meklenboarch-Strelitz, de frou fan kening George III. De delsetting waard ûnderdiel fan 'e Britske koloanje West-Floarida makke, en om't de nije machthawwers godstsjinstfrijheid ôfkundigen ynstee fan it near te lizzen op it roomsk-katolisisme, wisten se in flink part fan 'e Frânske kolonisten safier te krijen dat se yn Mobile bleaune. Ek datearret de earste Joadske oanwêzichheid yn 'e stêd út dizze snuorje, mei't de Frânsen oare leauwensoertsjûgings as de roomske yn harren koloanjes krekt strang ferfolgen. Under de Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch waarden West-Floarida en Mobile fierders in taflechtsoard foar Amerikaanske loyalisten.
Wylst de Britten de hannen fol hiene oan 'e rebelske Amerikaanske kolonisten, ferklearre Spanje harren yn 1779 de oarloch om it yn 1763 oan har ferlerne Floarida werom te winnen. Yn 1780 feroveren de Spanjerts Mobile troch harren oerwinning yn 'e Slach om Fort Charlotte, wêrfan't se neitiid de namme fertaalden ta Fortaleza Carlota. Yn 1883 stie Grut-Brittanje Floarida offisjeel wer ôf oan Spanje, en Mobile bleau dêrnei ûnderdiel fan Spaansk West-Floarida oant it yn 1813, yn 'e Oarloch fan 1812, ferovere waard troch de Amerikaanske generaal James Wilkinson. Dêrnei waard Mobile einlings de offisjele namme fan 'e doe 300 ynwenners tellende delsetting, dy't earst ûnderdiel waard fan it Mississippy-territoarium, en yn 1817 fan it Alabama-territoarium.
Nei't Mobile yn Amerikaanske hannen kommen wie, begûn de befolking hurd te groeien. Yn 1814 krige it offisjeel de status fan stêd, en tsjin 1822, minder as tsien jier nei de anneksaasje, wie it ynwennertal mear as ferachtfâldige ta 2.800 minsken. De krite om 'e stêd hinne waard ûntgûn en ta plantaazjelân makke, dêr't rûnom katoen ferboud waard. Mobile ûntjoech him ta in hannelsstêd, dy't tsjin 1840 oangeande katoeneksport inkeld ûnderdie foar New Orleans. Om't foar de ferbou fan katoen sa't dat doedestiden yn it Amerikaanske Suden dien waard, in ûnbidich soad slaven nedich wiene, wie Mobile ek lang it sintrum fan 'e slavehannel yn Alabama, oant de steatshaadstêd Montgomery it yn 'e 1850-er jierren foarbystribbe.
Under de Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865) hearde Alabama ta de Konfederearre Steaten fan Amearika, dy't har fan 'e Feriene Steaten besochten ôf te skieden. De haven fan Mobile waard, krekt as alle Súdlike havens, blokkearre troch de Noardlike marine. Ien fan 'e bekendste seeslaggen, de Slach yn de Baai fan Mobile, yn 1865, fûn plak fuortby Mobile, en resultearre yn in Noardlike oerwinning. Koart nei't it Suden him oerjûn hie en de oarloch alsa einige wie, rekken der yn Mobile mear as 300 lju dea doe't in Noardlik legerarsenaal yn 'e haven ûntplofte. It lêste fearn fan 'e njoggentjinde iuw hie Mobile slim te lijen fan in ekonomyske depresje dy't mar net oerbetterje woe.
Nei de iuwwiksel fûn Mobile himsels op 'e nij út as in sintrum fan 'e stielyndustry en fan skipsbou yn it Suden. Fral ûnder de Earste Wrâldoarloch en letter ûnder de Twadde Wrâldoarloch bloeiden dy sektors as nea tefoaren. Yn deselde snuorje ûntjoech Mobile him ta in folslein segregearre stêd, dêr't blanken en swarten op alle mooglike sosjale terreinen útinoar holden waarden. Nei de Twadde Wrâldoarloch ferfongen de papieryndustry en de gemyske yndustry de skipsbou as wichtichste pylders fan 'e ekonomy, en waard de rasseskieding opheft. Oars as yn 'e rest fan Alabama, dêr't it nasjonaal regear yn it fiere Washington, D.C. de pleatslike polityk twinge moast ta desegregaasje, barde dat yn Mobile foar in grut part op frijwillige basis (lykas by it pleatslik busferfier en yn 'e horeka). De rasseskieding yn 'e skoallen waard yn 1964 lykwols pas opheft nei't in rjochter dêrta opdracht jûn hie. De ekonomy fan Mobile krige yn 1969 in flinke opstopper doe't de Loftmachtbasis Brookley, deunby de stêd, tichtgie. Ek op oare terreinen rekke de pleatslike ekonomy yn it neigean; pas ein jierren tachtich klaude de stêd wer by de wâl op.
Mobile hjoed de dei
Romtefearttechnology,de stielyndustry, de skipsbou, detailhannel, lichte yndustry, sûnenssoarch en de tsjinstesektor yn it algemien binne de pylders dêr't de ekonomy fan Mobile op stipet. De grutste wurkjouwer yn 'e stêd is it iepenbiere skoalstelsel fan Mobile County, mei krapoan 8.000 banen. Kwa berikberheid wurdt de stêd tsjinne troch it Mobile Regional Airport, dat direkte ferbinings ûnderhâldt mei fiif ûnderskate ynternasjonale lofthavens.
Op it mêd fan heger ûnderwiis beskikt Mobile oer de iepenbiere Universiteit fan Súd-Alabama, dy't yn 1963 oprjochte is. Fierders binne der de Faulkner Universiteit, in mei de protestantske Church of Christ assosjearre universiteit yn Montgomery mei in regionale kampus yn Mobile; de baptistyske Universiteit fan Mobile, stifte yn 1961; en it roomske Spring Hill Kolleezje, dat út 1830 datearret en dat de op twa nei âldste troch jezuïten late hegeskoalle yn 'e Feriene Steaten is. It Bishop State Community College, ta einbeslút, dat stifte waard yn 1927, is in iepenbiere, mar histoarysk swarte hegeskoalle.
Wat toerisme en ferdivedaasje oanbelangje, is der yn 'e stêd it Mobile Museum of Art, mei in keunstkolleksje dy't foar in diel modern en foar in diel histoarysk is. Fierders binne der it Mobile Medical Museum, dat de skiednis fan 'e sûnenssoarch beljochtet, en it Histoarysk Museum fan Mobile, dat oer de pleatslike skiednis giet. En yn 'e haven fan Mobile is it Battleship Memorial Park ("Slachskipbetinkingspark") fêstige, mei útstallings oer de Koreaanske Oarloch, de Fjetnamoarloch en histoarysk oarlochsreau, mar ek mei it slachskip de USS Alabama en de ûnderseeër de USS Drum'', dy't beide út 'e Twadde Wrâldoarloch datearje.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Mobile 13,7% âlder as 65 jier en 6,7% jonger as 18 jier. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 50,6% swarten; 43,9% blanken; 2,4% Latino's; 1,8% Aziaten; 0,3% Yndianen; 1,0% oaren of fan mingd etnysk komôf.
De pleatslike kultuer fan Mobile is in miks fan Frânske, Spaanske, Kreoalske, Afro-Amerikaanske, roomske en Súdlike Amerikaanske ynfloeden, dy't de stêd ûnderskiede fan alle oaren yn Alabama. It makket Mobile net wanlyk oan it folle gruttere en bekendere New Orleans, dat relatyf deunby oan 'e Golfkust leit. Krekt as New Orleans wurdt yn Mobile rûnom it karnaval fierd, of sa't it yn it Suden fan 'e Feriene Steaten neamd wurdt: Mardi Gras.
Klimaat
Mobile hat in subtropysk klimaat, mei hjitte fochtige simmers en tige mylde winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 32,8 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 16,0 °C. Rekôrtemperatueren wiene 41 °C op 29 augustus 2000 en –18 °C op 13 febrewaris 1899. Mobile kriget jiers trochinoar 1.679,4 mm delslach, mei dêrûnder oer it hiele winterhealjier ferdield 1,2 sm snie (dat wol dus sizze dat it de measte jierren hielendal net snijt).
Sharon Lee (pornografysk aktrise)
Sharon Lee, echte namme ûnbekend (2 augustus 1988), is in rêstend Frânsk neakenmodel en pornografysk aktrise en prostituee fan Fjetnameesk en Frânsk etnysk komôf. Yn it ferline hat hja ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Sharone Lee en Sharon.
Libben en karriêre
Lee is hikke en tein yn Frankryk en waard yn 2009 ûntdutsen troch pornoregisseur en -produsint Pierre Woodman. Neitiid wurke hja ferskate jierren fral foar it Sweedske Private-label en foar Woodman syn eigen studio, Pierre Woodman Entertainment, foar't hja úteinlik de grutte plasse oerstiek om in karriêre yn 'e Amerikaanske pornoyndustry nei te stribjen.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat Lee ûnderwilens yn mear as 50 pornografyske films spile. Dêrby wurke se yn Amearika û.m. foar sokke foaroansteande labels as Pure Play Media, Evil Angel, Third Degree Films, Adam & Eve, Jules Jordan Video, Elegant Angel en Hustler Video. Teffens hat se in protte foar pornosites as BangBros en Brazzers yn 't spier west. Neffens har offisjele opjefte is Sharon Lee 1.70 m, mei in gewicht fan 55 kg en kupmaat 40C.
Agnes Dunbar (mêtresse)
Agnes Dunbar (fl. twadde helte fjirtjinde iuw) wie in Midsiuwsk Skotsk ealfrouwe, dy't de lêste mêtresse wie fan 'e kening David II fan Skotlân.
Ken Naganuma
(5 septimber 1930 - 2 juny 2008) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Furukawa Electric. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1956.
Agnes Dunbar (mêtresse)
Libben
Agnes Dunbar har mem wie Isabella Randolph, in dochter fan Tomas Randolph, 1e greve fan Moray, de fertrouling fan 'e ferneamde Skotske frijheidsstrider en kening Robert de Bruce. Agnes har heit, de ridder Patrick Dunbar, wie de soan fan 'e ridder Aleksander Dunbar en de pakesizzer fan Patrick, 7e greve fan Dunbar. Agnes sels wie in muoikesizzer fan Agnes Randolph, grevinne fan Dunbar, better bekend as 'Swarte Agnes', dy't ûnder de Twadde Skotske Unôfhinklikheidsoarloch (1332-1357) namme makke troch de lieding fan it garnizoen fan it Kastiel fan Dunbar op har te nimmen doe't dat troch de Ingelsen belegere waard.
Der is net sa'n soad oer Agnes Dunbar bekend, mar yn elts gefal wie hja oarspronklik troud mei in man dy't fan Robert hiet, mei wa't hja teminsten ien en mooglik mear bern hie. It hat der sterk fan dat har man ein 1360-er jierren stoarn is. Omtrint 1369 liket Agnes de mêtresse wurden te wêzen fan 'e Skotske kening David II, de soan fan Robert de Bruce, mei't der fan dy tiid ôf keninklike betellings oan har dien waarden. In moanne foar't David II yn febrewaris 1371 hommels kaam te ferstjerren, waard der in betelling fan 1.000 Skotske marken oan har dien, wat doedestiden in útsûnderlik grut bedrach wie. Dat wiist derop dat de kening, dy't him yn 1369 fan syn twadde frou Margareta Drummond skiede litten hie, nei alle gedachten fan doel wie om mei Agnes te trouwen.
Nei David syn dea troude Agnes op 21 novimber 1372 mei de ridder Jakobus Douglas fan Dalkeith. Mei him krige hja in soan, Jakobus Douglas, 1e hear fan Dalkeith (nei 1372-1441). Agnes har oerbeppesizzer wie Jakobus Douglas, 1e greve fan Morton (1426-1493). It is ûnbekend wannear't hja stoarn is.
List fan planetoïden 71001-72000
Dit is in list fan planetoïden 71001-72000.
Aaltje Terpstra
thumb|175px|Aaltje Terpstra yn 1950 Aaltje Terpstra (Sigerswâld (Opsterlân), 29 july 1916 - jannewaris, 1997 ) wie in Fryske hurdrydster op de koartebaan. Se wie aktyf yn dy sport yn lette jierren '40 en iere jierren '50.
Ryuzo Hiraki
(7 oktober 1931 - 2 jannewaris 2009) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Furukawa Electric. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1956 en it Olympyske Simmerspullen 1964.
Aaltje Terpstra
Se wûn har earste prizen yn de jierren fjirtich, ûnder oaren yn desimber 1948 yn Drachten foar Dirkje Kiers. Har bêste wedstriidwinter wie dy fan 1950-51, doe't se hast alle wedstriden yn Drinte en Grinslân wûn.
Se wie el kuorbalster, spile foar VKC en siet yn itselde tiim as har broer en Coba Hoekstra.
Terpstra troude op 27 maaie 1943 mei bakker Albert Heidstra; se wie doe 26 jier.
Jynx Maze
Jynx Maze, echte namme: Victoria Elson (Long Beach (Kalifornje), 6 oktober 1990), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan mingd Iersk-Skotsk-Perûviaansk etnysk komôf, dy't harsels yn it begjin fan har karriêre ek wol koartwei Jynx neamde. Neffens har offisjele opjefte is se 1.55 m, mei in gewicht fan 53 kg.
Libben en karriêre
Yn febrewaris 2010, doe't se 19 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Har earste pornografyske optreden wie yn in diel fan 'e Public Disgrace-rige fan pornowebside Kink.com. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat se sûnt yn mear as 165 pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Evil Angel, Pure Play Media, Elegant Angel, Jules Jordan Video, Digital Playground, Hustler Video, Devil's Film en Zero Tolerance. Ek hat se in protte wurke foar pornosites as Brazzers en Kink.com. Dêrby spesjalisearret se har yn anale seks. Se hat ûnderwilens sân nominaasjes yn 'e wacht sleept foar in AVN Award (de Oskar fan 'e pornowrâld). Yn 2012 waard derfan grute dat Maze in relaasje hawwe soe mei kollega-pornoakteur Jordan Ash.
Draak (boartersguod)
In draak wurdt droegen troch de wyn, en hat ornaris ien as mear trieden der oan dêr't er mei betsjoerd wurde kin. It fleanen mei in draak hjit 'draak(je)fleane' of 'draakjeie'.
Ornaris is in draak makke fan papier as stof, foar in grut oerflak dat de wyn fangt, mei stokjes der yn foar de stevigens. It spultsje is dan om de draak wyn fange te litten en dan fleane te litten mei allinnich de tried(en) as hâld. Draken mei ien tried kinne fral op de wyn flean wurde; draken mei mear trieden kinne ek yn bewegings stjoerd wurde.
Njonken as boartersguod kinne draken ek brûkt wurde om in slide te lûken, of om it wicht fan in lêst te dragen.
Masao Uchino
(21 april 1934 - ?) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Furukawa Electric. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1956.
Egodokumint
In egodokumint is in skriftlike boarne, mar it kin ek in oar medium wêze, lykas in film, dêr't immen in persoanlik tsjûgenis yn jout.
In wichtige kategory egodokuminten is de autobiografy, mar ek memoires, deiboeken en guon gedichten lykas Hadrianus' Animula vagula blandula binne egodokuminten. Yn bredere sin kin bytiden ek in keunstwurk of in oeuvre as egodokumint beskôge wurde.
Eftergrûn
De histoarikus Prof. Dr. Jacob Presser yntrodusearre it begryp 'egodocument' yn de jierren fyftich fan de 20e iuw om al de ynformele dokuminten fan Joaden út de Twadde Wrâldoarloch te omskriuwen. Jacob Presser wie pleiter foar it persoanlike elemint yn de skiednis, hy fersmiet it anekdotyske elemint yn de skiedskriuwing net en pleite foar mear omtinken foar persoanlike tsjûgenissen. Presser beskreau egodokuminten as "die historische bronnen waarin de gebruiker zich gesteld ziet tegenover een "ik" als schrijvend en beschrijvend subject". It wurd egodokumint waard al gau opnaam yn de Nederlânske taal.
List fan planetoïden 72001-73000
Dit is in list fan planetoïden 72001-73000.
British Fantasy Award
De British Fantasy Awards binne in groep Britske prizen dy't elts jier útrikt wurde foar de bêste wurken op it mêd fan fantasy en horror fan it foargeande jier. De tawizing en útrikking wurdt fersoarge troch de British Fantasy Society ("Britske Fantasy Genoatskip"). De British Fantasy Awards besteane sûnt 1976, mar komme fuort út 'e âldere August Derleth Fantasy Award, dy't yn 1972 foar it earst útrikt waard.
Latynske Skoalle (De Jouwer)
De Latynske skoalle wie in eardere partikuliere skoalle oan de Midstrjitte op De Jouwer. Latynske skoallen kamen yn de njoggentjinde iuw rûnom yn Europa foar. De skoalle joech opliedings oan jonges út de hegere en middenklasse as tarieding op in religieus amt of in stúdzje oan de universiteit. Latyn wie doe de taal fan de wittenskip en wie ûnmisber foar hegere stúdzjes. It lesprogramma bestie dan ek foar it meastepart út Latyn. De Jouster skoalle waard al yn oktober 1593 neamd as de rektor in talage krijt fan de Fryske Steaten. De oplieding rekke nei 1785 yn ferfal, al bleau se yn namme wol bestean. Nei in oplibbing wiene der yn 1860 neffens it provinsjaal ferslach noch trije learlingen, mar yn guon jierren net ien. De rektors wiene destiids faak kandidaten yn de teology. Se krigen yn 1850 jierliks ƒ 150 fan it ryk. Mei it emeritaat fan dûmny J.J. Wassenaar op 1 jannewaris 1861 gie de Jouster skoalle ticht. Neidat de skoalle yn 1905 ôfbrutsen wie waard dêr in nij postkantoar boud.
British Fantasy Award
Oarspronklik wie der mar ien kategory, nammentlik foar bêste roman, mar troch de jierren hinne binne dêr stadichoan oaren bykommen. Op 't heden wurde de British Fantasy Awards útrikt yn 16 ûnderskate kategoryen:
Latynske Skoalle (De Jouwer)
Oare plakken mei in Latynske skoalle wiene Harns, Frjentsjer, Harns, Boalsert, Snits, Dokkum, Ljouwert, Warkum, Hylpen, Drylts en Kollum.
British Fantasy Award
De winners wurde bepaald troch in stimming ûnder de leden fan 'e British Fantasy Society, útsein yn it gefal fan 'e Kar Edward Wagner Award, dy't tawiisd wurdt troch it BFS-bestjoer. Under de skriuwers dy't de priis alris wûnen, binne Neil Gaiman, Stephen King, Tim Lebbon, Terry Pratchett en Jo Walton. Foar in folsleine list mei winners fanôf 2004, sjoch op dizze side, op 'e Ingelske Wikipedy.
Latynske Skoalle (De Jouwer)
Rektors
Understeande list mei nammen is mooglik net kompleet. De nammen komme ûnder oare út provinsjale almenakken:
It Libben fan in Labbekak
It Libben fan in Labbekak, yn it oarspronklike Ingelsk: Diary of a Wimpy Kid ("Deiboek fan in Suffert" of "Deiboek fan in Swakkeling"), is in jeugdboek fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwer Jeff Kinney. It is in satirysk-reälistyske komeedzje oer de aventoeren fan 'e skoaljonge Sjoerd Sjollema, foar bern út 'e heechste groepen fan 'e basisskoalle en de brêgeklasse fan it fuortset ûnderwiis. It boek is skreaun yn in lettertype dat op hânskrift liket, en wurdt oanhâldend ûnderbrutsen troch yllustraasjes dy't Kinney ek sels makke hat. It Libben fan in Labbekak is it earste diel fan 'e boekesearje mei deselde namme, dêr't yn 2018 it trettjinde diel fan útkaam. It boek waard foar it earst yn 2007 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij Amulet Books en helle daliks de bestsellerlist fan The New York Times. It waard oerset yn 59 talen; sa ferskynde it yn 2009 yn it Nederlânsk as Het Leven van een Loser. Yn 2010 waard it ferfilme as Diary of a Wimpy Kid. De Fryske oersetting ferskynde yn 2018 by Uitgeverij De Fontein.
Ynhâld
Sjoerd Sjollema (yn 'e oarspronklike, Ingelsktalige ferzje: Greg Heffley) is de middelste soan yn in húshâlding mei trije bern. Hy hat in âldere broer, Ronald (Rodrick), dy't in klier is dy't him geregeldwei in streek leveret, en in jongere broer, Minne (Manny), dy't yn 'e grûn bedoarn wurdt troch harren heit en mem. Mem is frijwat bepopkjend en bringt Sjoerd dêrmei geregeld yn ferlegenheid foar syn leeftydsgenoaten oer, wylst heit Jan Sjollema de keazen libbensstyl fan Sjoerd, dy't benammen bestiet út it spyljen fan fideospultsjes, ôfkart.