cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Internship
Resultaat
The Internship hie yn 'e bioskopen wrâldwiid in opbringst fan $93,5 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $58 miljoen betsjut dat in winst fan $35 miljoen. Om't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte, is it mar de fraach oft de film wol hielendal út 'e kosten kaam. Yn elts gefal hiene de makkers perfoarst op in grutte opbringst rekkene.
Jimmy Fallon
thumb|Jimmy Fallon in 2013 James Thomas (Jimmy) Fallon Jr. (New York, 19 septimber 1974) is in Amerikaansk kabaretier, akteur en presintator. Hy wie part fan Saturday Night Live fan 1998 oant 2004 en rûn syn eigen deistich praatprogramma fan maart 2009 oant febrewaris 2014, neamd Late Night with Jimmy Fallon. Nei de Olympyske Winterspullen 2014 naam er it oer fan Jay Leno en waard er de gasthear fan The Tonight Show.
Ana de Armas
thumb|323x323px|Ana de Armas (2018) Ana Celia de Armas Caso (Santa Cruz del Norte, 30 april 1988) is in Kubaansk-Spaansk aktrise. Se waard nominearre foar in Golden Globe yn 2019 foar har rol as Marta Cabrera yn 'e misdiedkomeedzje Knives Out.
Biografy
De Armas waard berne yn Santa Cruz del Norte en groeide op yn 'e Kubaanske haadstêd Havana. Har pake en beppe komme út Spanje. Op 'e leeftyd fan tolve besleat se aktrise te wurden, wêrnei't se meidie oan' e National Theatre School of Cuba. Yn 2006 makke se har filmdebút yn Una rosa de Francia. Twa jier letter ferhuze se nei Spanje, wêr't se in rol krige yn 'e televyzjerige El Internado. Yn 2014 ferhuze De Armas nei Los Angeles. Fan doe ôf krige se ek rollen yn Hollywood -produksjes. Se wurke gear mei Keanu Reeves oan 'e thrillers Knock Knock (2015, har earste Ingelsktalige rol) en Exposed (2016). Yn 2016 ferskynde se ek yn 'e boksfilm Hands of Stone en de misdiedkomeedzje War Dogs.
Litchfield (Konettikut)
Litchfield is in plak (town) yn de Amerikaanske steat Konettikut dat betsjoerlik ûnder Litchfield County falt.
Geografy
Neffens it United States Census Bureau hat it plak in oerflakt fan 147,1 km², dêrfan is 145,2 km² lân en 1,9 km² wetter.
Frijheidsbyld
Vrijheidsbeeld
Ynternasjonaal Filmfestival fan Rome
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Rome (Italjaansk: Festival Internazionale del Film di Roma) is in filmfestival dat elts jier yn oktober yn 'e Italjaanske haadstêd Rome holden wurdt. Hoewol't it evenemint himsels oanpriizget as it Ynternasjonaal Filmfestival fan Rome hjit it eins formeel it Filmfeest fan Rome (Festa del Cinema di Roma).
Beskriuwing
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Rome waard foar it earst organisearre yn 2006. Nettsjinsteande dy relative jonkheid is it troch de wichtigens fan 'e gaststêd Rome en de grutte ekonomyske ynvestearrings dy't deryn dien binne, yn dy koarte tiid útwoeksen ta ien fan 'e mear foaroansteande filmfestivals fan Jeropa. Yn Itaalje docht it inkeld ûnder foar it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje. It Ynternasjonaal Filmfestival fan Rome toant films út Itaalje, Jeropa en fan oer de hiele wrâld, wêrby't it sawol giet om fiksje as om dokumintêres.
Ynternasjonaal Filmfestival fan de Bahama's
It Ynternasjonaal Filmfestival fan de Bahama's (Ingelsk: Bahamas International Film Festival), soms ôfkoarte ta BIFF, is in filmfestival dat elts jier yn septimber holden wurdt yn Nassau, de haadstêd fan 'e Bahama's. It evenemint waard yn 2004 oprjochte troch Leslie Vanderpool, dy't anno 2021 noch altyd de direkteur is.
Ynternasjonaal Filmfestival fan Rome
Prizen
De folgjende prizen wurde op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Rome útrikt:
Ynternasjonaal Filmfestival fan de Bahama's
As in non-profitorganisaasje set it Ynternasjonaal Filmfestival fan 'e Bahama's him yn foar in twafâld doel: om 'e Bahamaanske befolking en toeristen út it bûtenlân yn 'e kunde te bringen mei films dy't se oars nea sjoen hawwe soene, en om 'e Bahamaanske filmyndustry te ûnderstypjen en oan te fiterjen.
Wat dat lêste oangiet, organisearret it Ynternasjonaal Filmfestival fan 'e Bahama's elts jier as ûnderdiel fan it festival in workshop foar de jongerein, dêr't harren de begjinsels fan it filmjen bybrocht wurde. Tagelyk wurde jonge Bahamanen ek weiwiis makke oangeande it besetten fan 'e helpboarnen dêr't se ferlet fan hawwe om sels in film te meitsjen.
Blinefuotbal op de Paralympyske Simmerspullen
thumb|right|120px|Blinefuotbal Blinefuotbal, ek wol Fuotbal (5 tsjin 5) en football 5-a-side neamd, is ien fan de sporten dy't op it programma fan de Paralympyske Simmerspullen stiet. It wurd spile troch in team fan fisueel beheinde fuotballers en in doelman, dy't wol sjen kin.
Ohm
OHM kin ferwize nei:
Blinefuotbal op de Paralympyske Simmerspullen
Regels
Elts team bestiet út fiif spilers. Der jilde deselde regels as by it reguliere fuotbal, op in inkele ôfwiking nei. It team hat ek twa coaches dy't de spilers assisteare by it bepalen fan harren posysje. Ien dêrfan stiet meastentiids efter it doel fan de tsjinstanner om oanwizings te jaan wannear't de spilers op it doel sjitte.
Ofwikende regels:
Klasifikaasje
De fuotballers binne fisueel beheind en falle yn de offisjele klassifikaasje B1, B2 as B3.
Skiednis
De sport stiet sûnt 2004 op it programma fan de Paralympyske Simmerspullen.
Lieke Martens
Lieke Elisabeth Petronella Martens (Bergen, 16 desimber 1992) is in Nederlânske profesjonele fuotballer fan 2017 oant 2022 stie sy ûnder kontrakt by FC Barcelona. Se waard op 6 augustus 2017 Europeesk kampioen mei it Nederlânsk alvetal. Se krige ek de bêste spiler fan 'e toernoai -priis. Martens waard op 24 augustus 2017 útroppen ta Europeesk fuotballer fan it jier. Op 23 oktober 2017 waard Martens troch FIFA de bêste froulike fuotballer yn 'e wrâld neamd.
Py
Py kin betrekking hawwe op:
Hannes Coetzee
Hannes Coetzee (* 1944) is in gitarist út de Súdafrikaanske Karoo. Hy is foaral bekend fanwegen syn bysûndere technyk, nammentlik mei in leppel yn de mûle oer de snaren te striken. Dy spyltechnyk wurdt optel and knyp neamd. Coetzee waard bekend yn 2003 troch David Kramer syn dokumintêre Karoo Kitaar Blues.
Limoerhalskanker
thumb|carcinoma cervicis Limoerhalskanker of cervixcarcinoom (Latyn: carcinoma cervicis) is ien fan mar in pear foarmen fan kanker dy't hast altyd feroarsake wurdt troch in firus, nammentlik it HPV (Humaan papillomafirus). Der binne mear as dan 100 soarten fan it firus. De types HPV 16 en HPV 18 soargje foar 70% fan de gefallen fan limoerhalskanker.
Hantsjemierpaad
Trochgeande rûtes
Der binne op it stuit twa trochgeande rûtes:
Oan in tredde rûte, Nijeskâns - Jirnsum, wurdt noch wurke.
Deitochtrûtes
Der binne op it stuit twa deitochtrûtes:
Devoted To Hate
Devoted To Hate wie in Fryske trashmetalband, oprjochte yn Snits, dy't aktyf wie tusken 1994 en 2006. Yn 1996 hold de band dermei op, mar makke yn 2000 in trochstart. De band brocht yn 2001 syn debútalbum Revenge... and a Little More út. Yn 2003 wie Devoted To Hate de Fryske iepener op it Wâldrock festival.
Tramwei De Jouwer - Snits
De tramwei De Jouwer - Snits bestie fan 1886 oant 1947.
Skiednis
Yn 1886 waard troch de Nederlandsche Tramweg Maatschappij (NTM) de line De Jouwer - Snits iepene. In ôfstân fan sa'n 14 km. Der waard op dit trajekt riden mei steamtrams. De line waard sletten op 4 maaie 1947.
Follybal op de Olympyske Simmerspullen 1972
Follybal is ien fan de sporten dy't beoefene waard op de Olympyske Simmerspullen 1972 yn München. Foar de follybalsport waard útkaam yn ien dissipline: it sealfollybal. By dy Olympyske Spullen wie der in toernoai foar manlju en froulju. De wedstriden begûnen op 27 augustus en einigen op 9 septimber. De wedstriden waarden spile yn de Volleyballhalle op it Olympysk Park yn München.
Nije regel
By dizze Olympyske Spullen waard der in nije regel ynfierd: it gewicht fan de bal wie net langer 250 gram, mar 280 gram. Dêrneist waarden oan de sidkanten fan it net ek antennes pleatst sa't de skiedsrjochter better sjen koe oft de bal binnen de grinzen fan it fjild spile waard.
Manlju
De 12 dielnimmende lannen wiene ferdield oer 2 groepen:
Groep A:
Groep B:
De nûmers ien en twa fan eltse groep giene nei de heale finales. De nûmers lêst fan eltse groep spilen om plak alve en tolve. De nûmers fiif fan beide groepen spilen om de plakken njoggen en tsien. De nûmers trije en fjouwer fan eltse groep spilen om de plakken fiif oant en mei acht. By de manlju waard Japan Olympysk kampioen troch de East-Dútslân yn de finale mei 3-1 te ferslaan. De Sowjetuny krige de brûnzen medalje troch te winnen fan Bulgarije mei 3-0.
Grutte Priis Formule 1 fan Brazylje 2005
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Brazylje 2005 yn São Paulo op 25 septimber 2005. It wie de santjinde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2005. Hy waard op Interlagos hâlden. De race waard hâlden oer 54 omgongen, op it 4,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306 kilometer.
Follybal op de Olympyske Simmerspullen 1972
Froulju
Groep A:
Groep B:
De nûmers ien en twa fan eltse groep giene nei de heale finales. De nûmers trije en fjouwer fan beide groepen spilen om de plakken fiif oan en mei acht. By de froulju waard de Sowjetuny Olympysk kampioen troch de Japan yn de finale mei 3-2 te ferslaan. Noard-Korea krige de brûnzen medalje troch te winnen fan Súd-Korea mei 3-0.
Foarwedstriden
Yn groep A gie de Sowjetuny as earste troch nei de heale finales en Súd-Korea gie as twadde nei de heale finales. Yn groep B gie de Japan as earste troch nei de heale finales en Noard-Korea gie as twadde nei de heale finales.
Kaap Hoarn
thumb|Kaap Hoarn en omkriten thumb|Kaap Hoarn
Kaap Hoarn wurdt beskôge as de súdlikste punt fan Súd-Amearika. Kaap Hoarn leit yn Sily, op in eilandsje foar de kust fan Fjoerlân. De kaap is folslein keal. Der is in lytse delsetting dy't bestiet út in fjoertoer, in kapel, in hûs en in skuorre.
Kaap Froward is de meast súdlike punt fan it fêstelân fan Súd-Amearka.
Ebola (rivier)
Ebola is de namme fan in 200 km lange sydrivier fan de Kongo.
Hy rint troch de Demokratyske Republyk Kongo en mûnet út yn de rivier Mongala, in rjochter sydrivier fan de Kongo.
De rivier joech syn namme oan de firussykte Ebolakoarts dy't foar 't earst op syn iggen útbriek. Yn it doarp Yambuku oan de Ebola stie in katolyk missysikehûs, dêr't de sykte him yn 1976 oppenearre.
Harriet Beecher Stowe
thumb|Harriet Beecher Stowe Harriet Beecher Stowe (Litchfield (Konnetikut), 14 juny 1811 – Hartford (Konnetikut), 1 july 1896) wie in Amerikaansk abolisjoniste en skriuwster. Har roman Uncle Tom's Cabin fan 1852 wie in sterk pleit foar de ôfskaffing fan de slavernij.
Bel en de Draak
Bel en de Draak is opboud út trije ûnderskate ferhalen, twa dêr't Daniël de ôfgoadetsjinst fan 'e Babyloaniërs bestriidt en in trêden wêryn't er yn 'e liuwekûle smiten wurdt, en rêden wurdt mei help fan 'e profeet Habakuk. De tekst is inkeld oerlevere yn it Gryksk, en wol yn twa ferzjes. De iene, dy't yn it lytste part fan 'e bewarre bleaune manuskripten fêstlein is, en dy't somtiden de "Aldgrykske" ferzje neamd wurdt, liket de fariant te wêzen dy't oarspronklik yn 'e Septuaginta stie. Dizze wie lykwols sa ûnbefredigjend, dat de iere tsjerke derfoar keas om yn it stee derfan de ferzje fan 'e hellenistyske joadske skriftlearde Téodotus († ±200) yn 'e lettere hanskriften fan 'e Septuaginta op te nimmen. Wannear't Bel en de Draak krekt ûntstien is en oft der oarspronklik in Hebriuwske of Arameeske ferzje fan bestien hat, is noch altiten ûndúdlik.
Ynhâld
Yn it ferhaal fan Bel wurdt de heidenske godstsjinst fan 'e Babyloaniërs mei de gek beslein. As Daniël wegeret te leauwen dat de god Bel alle offerjeften dy't eltse dei oan him brocht wurde, ek wier-wier opyt, wurdt kening Syrus (Syrus de Grutte) alhiel breinroer, en easket er dat de santich preesters fan Bel bewize dat de god docht wat se sizze dat er docht. Dat, de timpel mei de offerjeften deryn wurdt foar de nacht hermetysk ôfsletten; mar as hja allinnich binne, bestruit Daniël yn it bywêzen fan 'e kening de timpelflier mei jiske. De oare moarns binne de offerjeften fuort, mar yn 'e jiske binne dúdlik fuotprinten te sjen. As hja dêroer ûnderstien wurde, jouwe de preesters ta dat hja in geheime tagong ta de timpel hawwe, en dat sysels dy nachts alle offerjeften opiten hawwe. Dêrop wurde de santich preesters mei harren froulju en bern deamakke, wylst Daniël it byld fan Bel oan gruzeleminten slaan mei.
Harriet Beecher Stowe
Beecher Stowe skreau mear as 20 wurken, romans, trije reisferslaggen, artikels en brieven dy't bondele waarden. It meast ferneamd waard Uncle Tom's Cabin ('De negerhutte fan Omke Tom), in beskriuwing fan it libben fan Amerikaanske slaven dat tusken 1851 en 1852 yn in rige publisearre waard yn it abolisjonistysk blêd National Era fan Gamaliel Bailey. Har twadde boek wie Dred: A Tale of the Great Dismal Swamp.
Bel en de Draak
Ynhâld
Yn it koarte teltsje fan 'e Draak is it net in god, mar in bist, dat fereare wurdt troch de Babyloaniërs. It is in grutte draak, dy't Daniël lykwols deadet troch him in giftich miel op te fuorjen dat er iepenbarst en stjert. (Der bestiet in Grykske leginde oer Aleksander de Grutte fan deselde strekking, allinnich dêr wurdt de rol fan Daniël ynnommen troch Aleksander. Beide ferhalen geane nei gedachten werom op in Mesopotamyske myte wêryn't de god Mardûk de goadinne Tiamat iepenbarste lit troch syn behearsking fan 'e wyn.)
Harriet Beecher Stowe
Beecher-Stowe waard berne yn Litchfield en waard grutbrocht yn Hartford, Konnetikut. Sy wie de dochter fan Lyman Beecher, in foaroansteand Kongregasjonalistysk predikant út Boston, en suster fan eminint pastoar Henry Ward Beecher. 1832 ferhuze har famylje nei Cincinnati, in oare thúshaven fan de abolisjonistyske beweging, dêr't har heit de earste presidint fan it Lane Theological Seminary waard. Dêr kaam hja út de earste hân te witten oer slavernij en de Underground Railroad en miende hja dat hja 'De Negerhutte fan Omke Tom' skriuwe moast, de earste Amerikaanske roman mei in neger yn de haadrol.
Bel en de Draak
Ynhâld
De Babyloaniërs binne alhiel op ien ein oer Daniël syn hillichskeining, dat harren foaroanmannen twinge de kening en smyt Daniël yn 'e liuwekûle. Mar troch yngripen fan God dogge de sân liuwen Daniël neat en kriget er iten en drinken troch de wûnderlike transportaasje fan 'e profeet Habakuk út it fiere Judeä wei nei de liuwekûle. De sânde deis komt de kening by de kûle om Daniël te beskriemen, mar dan docht bliken dat er noch altiten libben en wol is, dat hy wurdt der út helle en de foaroanmannen fan 'e Babyloaniërs wurde yn syn stee deryn smiten en daliks opfretten fan 'e úthongere liuwen.
Fryske oersetting
Yn 'e Nije Fryske Bibeloersetting, dy't yn 1978 mei stipe fan 'e provinsje Fryslân, it Nederlands Bijbelgenootschap te Haarlim en de Katholieke Bijbelstichting te Bokstel útjûn waard, is Bel en de Draak yndield ûnder de apokrife of deuterokanonike boeken, by de Taheakken op it Boek Daniël, yn 'e mande mei Azarja en Suzanne. Dizze oersetting fan Bel en de Draak waard makke troch pater dr. S. Galama ofm, dy't op taalkundich mêd ûnderstipe waard troch frisikus M.J. de Haan.
Sean Connery
Sir Sean Connery (útspr.: [ʃɔ:n 'kɒnəri], likernôch "sjôn kónnery"; folút: Thomas Sean Connery; Edinburgh, 25 augustus 1930 - Nassau (Bahama's), 31 oktober 2020) wie in Britsk akteur fan Skotsk komôf, dy't yn 'e jierren sechstich wrâldferneamd waard yn 'e rol fan geheim agint James Bond yn films as Dr. No, Goldfinger en From Russia with Love. Letter spile er ek yn sokke ferneamde films as The Man Who Would Be King, The Wind and the Lion, The Name of the Rose, Highlander, The Untouchables, The Hunt for Red October, The Russia House, The Rock en Entrapment. Connery wûn yn 1988 in Oscar yn 'e kategory bêste byrol fan in akteur, en waard yn 2000 riddere troch de keninginne Elizabeth II. Hy wie in nasjonalist dy't bekendstie om syn stipe foar in ûnôfhinklik Skotlân. Yn 1999, doe't er 69 jier âld wie, waard er troch it Amerikaanske tydskrift People útornearre ta de meast seksy man fan 'e (tweintichste) iuw.
Jonkheid
Connery waard yn 1930 berne yn Fountainbridge, in wyk fan 'e Skotske haadstêd Edinburgh, as de soan fan 'e roomske Joseph Connery, in fabryksarbeider en frachtweinsjauffeur, en dy syn protestantske frou Euphemia McBain McLean (ropnamme "Effie"). Oan syn memmekant stamme er ôf fan 'e leden fan 'e âlde Skotske clan MacLean, en syn oerpake en -beppe wiene lânseigen Skotsk-Gaelysksprekkers út Fife, resp. út Uig, op it eilân Skye. Connery syn oerpake en -beppe oan heitekant wiene Ierske ymmigranten, dy't har mids njoggentjinde iuw yn Skotlân nei wenjen setten. Connery hie in jongere broer, Neil (1938), dy't foarhinne ek akteur wie.
Yn syn jonkheid waard Connery 'Tommy' neamd, behalven as syn Ierske freon Séamus (de Ierske fariant fan 'Tomas') der ek wie; dan waard Connery by syn middelnamme Sean neamd om betizing tsjin te gean. As opslûpen jonge groeide Connery sa hurd, dat er doe bekend kaam te stean as 'Big Tam'. Nei eigen sizzen hied er syn earste seksuële ûnderfining mei in folwoeksen frou yn in militêr unifoarm fan it Territoriale Frouljuskorps (ATS) doe't er fjirtjin jier âld wie.
Syn earste baantsje hie Connery as molkboer yn Edinburgh, foar't er tsjinst naam by de Britske Keninklike Marine. Yn syn tsjinsttiid liet Connery twa tattoeaazjes sette, ien mei de tekst Mum and Dad ("Heit en Mem") en de oare mei Scotland Forever ("Skotlân Boppe"). Uteinlik waard er lykwols earfol út 'e marine ûntslein fanwegen in maachswolm, dat yn syn famylje in erflike oandwaning wie. Neitiid wurke Connery noch in hoartsje as molkboer, en doe as frachtweinsjauffeur, badmaster yn in swimbad, model foar it Keunstkolleezje fan Edinburgh en polyster fan deakisten.
Mei achttjin jier sette Connery útein mei bodybuilding, wêrfoar't er fan 1951 ôf yn training gie by in Ellington, dy't earder sersjant-ynstrukteur yn it Britske Leger west hie. Hoewol't de ynformaasje op syn eigen webside hawwe wol dat er yn 1950 it trêde plak behelle yn 'e Mr. Universe-skientmewedstryd, pleatse de measte oare boarnen him yn 'e kompetysje fan 1953, itsij mei in trêde plak yn 'e wedstryd foar junioaren, itsij mei hielendal gjin poadiumplak. Behalven oan bodybuilding die Connery ek oan 'e fjochtsport karate, en yn syn lettere libben wied er in fûleindich golfer. Fierders wie Connery ek in entûsjast fuotballer, en hied er as teenager foar Bonnyrigg Rose Athletic F.C. spile. Yn 1953 seach Matt Busby, de trainer fan Manchester United, him ris oan 'e gong, en bea him daliks in kontrakt oan foar £25 de wike. Connery besefte lykwols dat in fuotballer mei tritich jier oan 'e ein fan syn karriêre wêze soe, en hy wie doe al 23, wylst er syn aktearkarriêre krekt oan 'e gong krigen hie, dat hy betanke freonlik foar de ear en hie dêr letter nea spyt fan.
Aktearkarriêre
Ein 1951 naam Connery út jildneed in baantsje as hantsjemuoisfeint efter de skermen by it King's Theatre yn Edinburgh. Dêr ûntdiek er dat it toaniel him wol loek. Under in bodybuildingwedstryd yn 1953 hearde er fan ien fan 'e oare dielnimmers dat der audysjes holden waarden foar in opfiering fan 'e musical South Pacific. Connery hapte daliks ta en wist syn earste aktearrol te winnen as in lid fan it koar. Geandewei de trije jier dat de foarstelling rûn, wist er himsels op te wurkjen ta ien fan 'e haadrollen. Doe't South Pacific yn Edinburgh spile, waard Connery op in jûn oanfallen troch de doedestiden beruchte Valdor-binde, wêrby't hy lykwols ferskate leden fan 'e groep yninoar sloech. Neitiid hied er yn syn berteplak de reputaasje in 'hurde man' te wêzen, en rûnen de bindeleden mei in bocht om him hinne.
Fia South Pacific kaam Connery ek foar it earst yn 'e kunde mei de Ingelske akteur Michael Caine, mei wa't er syn libben lang befreone bliuwe soe. Teffens learde er fia de musical de Amerikaanske regisseur en akteur Robert Henderson kennen, dy't Connery toanielstikken fan Henrik Ibsen, Marcel Proust, Lev Tolstoj, James Joyce en William Shakespeare lêze liet en soarge dat er yn Londen spraaklessen naam om syn Skotske aksint te ferminderjen. Tsjin dy tiid hie Connery syn filmdebút al makke, as figurant yn 'e musical Lilacs in the Spring (1954)
Hoewol't Connery yn dy snuorje ferskate kearen yn films figurearje mocht, koed er dêr net fan libje en moast er alderhanne los wurk oannimme om itende te bliuwen. Henderson besoarge him in lytse rol yn in produksje fan Witness for the Prosecution, fan Agatha Christie, en letter hied er noch ferskillende oare toanielrollen yn Londen. De Kanadeeske regisseur Alvin Rakoff wie ûnder de yndruk fan Connery syn tillefyzjedebút as bokser yn 'e searje The Square Ring, en besoarge him ferskate oare lytse tillefyzjeroltsjes. Yn 1957 krige Connery gruttere byrollen yn films as No Road Back, Hell Drivers, Action of the Tiger en de skriller Time Lock. Yn 1958 hied er in grutte rol yn it melodrama Another Time, Another Place, as in sjoernalist dy't bestrûpt rekket yn in leafdesrelaasje mei it personaazje fan aktrise Lana Turner. Op 'e set fan dy film stoarme op in stuit Turner har stikjaloerske freon, de krimineel Johnny Stompanato, mei lutsen pistoal op Connery ôf, mar Connery pakte him syn wapen ôf en sloech him fan 'e sokken. Neitiid moast er in hoartsje ûnderdûke doe't er deadsbedrigings krige fan oare kriminelen yn 'e tsjinst fan Stompanato syn baas, Mickey Cohen.
Yn 1959 krige Connery foar it earst in haadrol, yn 'e rûnom priizge Disney-musical Darby O'Gill and the Little People, oer in slûchslimme Ier en dy syn striid fan snoadens mei de leperkanen. Yn 1961 hied er in promininte tillefyzjerol yn 'e minysearje Anna Karenina, op 'e BBC. Connery syn grutte trochbraak kaam lykwols yn 1962, doe't him de rol fan 'e geheim agint James Bond oanbean waard, nei de romanrige fan 'e skriuwer Ian Fleming. It wie de bedoeling dat der ferskate films oer dyselde haadpersoan makke wurde soene, en hoewol't Connery him mei tsjinnichheid fêstlei foar mear as ien film, hied er wol foar it ferstân dat er binnen wêze soe as de filmsearje populêr blike soe te wêzen.
Sadwaande spile er Bond yn 'e earste fiif films fan 'e rige: Dr. No (1962), From Russia with Love (1963), Goldfinger (1964), Thunderball (1965) en You Only Live Twice (1967). Alle films wiene ûnbidige súksesfol, en Connery syn karriêre wie makke. Letter kearde er noch twaris nei de rol fan James Bond werom foar de films Diamonds Are Forever (1971) en Never Say Never Again (1983), wat ek beide kearen in trochslaand kommersjeel súkses waard. Yn 2005 waard From Russia with Love adaptearre ta in fideospultsje (007: From Russia with Love), wêrfoar't Connery mei 74 jier op 'e nij yn 'e rol fan Bond kroep, al wie it doe inkeld as stimakteur.
Fleming sels skynt yn 't earstoan syn twifels oer Connery hân te hawwen; hy fûn de Skot te lang en te spiersterk, al naam er oan dat Connery it foar de rol needsaaklike seksuele garisma hie doe't syn eigen faam him fertelde dat dat sa wie. Pas nei't er Dr. No sjoen hie, feroare Fleming fan miening. Hy wie doe sa ûnder de yndruk fan Connery syn optreden, dat er yn 'e lettere dielen fan syn romanrige in heal Skotske, heal Switserske ôfstamming foar Bond betocht. Behalven kommersjeel súksesfol makken de James Bond-films Connery ek ta sekssymboal. Hy begûn tûzenen fanbrieven wyks te krijen, in grut diel dêrfan ôfkomstich fan jonge froulju dy't fereale op him rekke wiene. Wat doedestiden ûnbekend wie, wie dat Connery yn elk fan 'e Bond-films (en teffens yn in protte oare rollen) in tûpet droech, om't er mei 21 jier al begûn wie keal te wurden.
Hoewol't James Bond him ta in wrâldstjer makke, begûn Connery al rillegau syn nocht fan Bond te krijen, en op 't lêst begûn er him suver te haatsjen. Neffens Michael Caine hie Connery der yn 't bysûnder hekel oan as er op 'e dyk lju tsjinkaam dy't inoar oanstompten en seine: "Sjoch, dat is James Bond!" Wylst er noch oan 'e fiif earste Bond-films wurke, hied er al yn oare films spile, wêrûnder Marnie (1964), fan Alfred Hitchcock, en The Hill (1965), fan Sidney Lumet. Nei in sloppe tiid yn 'e twadde helte fan 'e jierren sechstich wied er yn 'e santiger jierren û.m. te sjen yn 'e skrillerfilm Murder on the Orient Express (1974), mei Vanessa Redgrave en John Gielgud, en yn 'e oarlochsfilm A Bridge Too Far (1977), oer de Slach om Arnhim, mei û.o. Dirk Bogarde, Laurence Olivier, James Caan, Michael Caine, Edward Fox, Anthony Hopkins, Robert Redford en Peter Faber. Teffens spile er in Britsk legerofsier dy't himsels ta kening makket yn in ôfhandich part fan Afganistan yn The Man Who Would Be King (1975), nei in koart ferhaal fan Rudyard Kipling (op 'e nij mei syn freon Michael Caine), en in Marokkaansk Berberfoarst yn The Wind and the Lion (1975), mei Candice Bergen.
Yn 1981 hie Connery in cameoroltsje as kening Agamemnon fan Mysene yn 'e film Time Bandits, krekt sa't er yn 1991 yn in cameo as kening Richard Liuwehert meiwurksje soe oan Robin Hood, Prince of Thieves. Nei't syn rol yn 'e Bond-film Never Say Never Again yn 1983 op in rjochtsaak útrûn, ferlear Connery lykwols it fertrouwen yn 'e grutte filmstudio's en makke er twa jier lang hielendal gjin films mear. Yn 1986 spile er de rol fan in kritysk Midsiuwsk mûnts yn 'e tige súksesfolle Jeropeeske produksje The Name of the Rose, dêr't er it jiers dêrop in BAFTA foar krige. Ek yn 1986 hied er as Juan Sánchez-Villalobos Ramírez in wichtige byrol yn 'e fantasyfilm Highlander, mei Christopher Lambert. Yn 1987 spile er in hurde Iersk-Amerikaanske plysjeman yn The Untouchables, mei Kevin Costner, Robert De Niro en Andy García, dêr't er yn 1988 foar beleanne waard mei in Oscar yn 'e kategory bêste byrol fan in akteur. Teffens wûn er mei dy rol in Golden Globe foar bêste manlike byrol.
Ein jierren tachtich oant mids jierren njoggentich wurke Connery mei oan ferskate grutte kaskreakers. Sa fertolke er yn Indiana Jones and the Last Crusade (1989) de rol fan 'e eksintrike heit fan aventoersman Indiana Jones (spile troch Harrison Ford). Fierders wied er te sjen as de etnysk Litouske kaptein fan in Sovjet-ûnderseeër yn The Hunt for Red October (1990), mei Alec Baldwin en Sam Neill; as in oan legerwâl rekke útjouwer dy't behelle rekket yn in spionaazjesaak yn The Russia House (1990), mei Michelle Pfeiffer; as kening Arthur yn First Knight, mei Richard Gere en Julia Ormond; as in Britske spion dy't libbenslang krigen hat yn 'e Feriene Steaten yn The Rock (1996), mei Nicolas Cage; en as snoade masterynbrekker yn Entrapment (1999), mei Catherine Zeta-Jones. Yn 1996 wurke er as stimakteur mei oan 'e film Dragonheart, wêrfoar't er de tekst ynspriek fan 'e draak Draco. Yn 1998 waard Connery in BAFTA Academy Fellowhip Award (in oeuvrepriis) takend.
Letter wie Connery noch te sjen in films as The Avengers (1998), Finding Forrester (2000) en The League of Extraordinary Gentlemen (2003). Nei't it skynt waard him troch regisseur Peter Jackson de rol fan 'e tsjoender Gandalf oanbean yn 'e The Lord of the Rings-trilogy, mar sloech Connery dy rol ôf om't er "it skript net begriep." Neffens CNN wie him 15% fan 'e wrâldwide winst fan 'e trije films oanbean, wat him yn totaal $300 miljoen opsmite kinnen hie. Nei't er neewurd jûn hie, waard de rol fan Gandalf oan sir Ian McKellen taparte.
Pinsjonearring
Nei 2004 wie Connery belutsen by ferskate filmprojekten dy't op 'e non rûnen, wêrûnder ien oer de Midsiuwske Arabyske held Saladin, dat derûnder strûpte doe't de produsint, Mûstafa Akkad, yn 2005 omkaam by de hoteloanslaggen yn 'e Jordaanske haadstêd Amman. Yn 2010 wurke er noch as stimakteur mei oan 'e tekenfilm Sir Billi, mar hy spriek geroften tsjin dat er yn 'e fjirde Indiana Jones-film spylje soe. Dat er desyllúzjonearre rekke wie oer "de idioaten dy't no films meitsje yn Hollywood" wie nei't it skynt de wichtichste reden foar Connery om him út 'e filmyndustry werom te lûken.
Yn 2004 wie der sprake fan dat Connery in autobiografy skriuwe soe, mar dat rûn op neat út, en hy betelle it foarskot dat er al krigen hie werom oan útjouwerij HarperCollins. Wol skreau er, tegearre mei Murray Grigor, in skiednisboek, mei as titel Being a Scot ("In Skot te Wêzen"), dat yn 2006 op syn 78ste jierdei publisearre waard. Yn 2011 hold Connery ek op mei yn it iepenbier te ferskinen. De lêste kear dat er sjoen waard, wie as taskôger op it Amerikaanske Iepen Tennistoernoai, yn septimber 2012, dêr't er syn (Skotske) lânsman Andy Murray oanmoedige. Neitiid loek er him alhiel werom yn syn filla op 'e Bahama's.
Priveelibben
Yn it begjin fan syn aktearkarriêre, doe't er noch yn 'e musical South Pacific spile, gie Connery om mei de tsjeppe Carol Sopel, mar nei't har joadske famylje him dúdlik makke hie, dat syn avânses net op priis steld waarden, rûn dy relaasje op 'e non. Dêrnei gied er om mei in Julie Hamilton, dy't him net sjen of luchtsje koe oant se him ris yn in kilt gewaarwurden wie. Letter besocht er it oan te lizzen mei de swarte jazz-sjongster Maxine Daniels, oant dy him fertelde dat se al lokkich troud wie. Fan 1962 oant 1973 wie Connery sels troud mei de Australyske aktrise Diane Cilento, mei wa't er in soan krige, de akteur Jason Connery. Yn 1975 wertroude Connery mei de Marokkaansk-Frânske keunstskilderesse Micheline Roquebrune (b. 1929), mei wa't er oant syn ferstjerren byinoar bleau.
Connery wenne sûnt 1999 it grutste part fan it jier op 'e Bahama's, wylst er dêrfoar tweintich jier lang benammen yn Súd-Frankryk taholden hie. Hy besiet lykwols ek in filla yn Kranidi, yn Grikelân, dêr't er de buorman wie fan kening Willem-Alexander, mei wa't er in helikopterplatfoarm dielde.
Yn 1993 lekte it nijs út dat Connery in bestrielingsbehanneling ûndergien hie, wat yn 'e media ta berjochten late dat er kielkanker hawwe soe. Yn Japanske en Súdafrikaanske media waard er sels al dea ferklearre, en hy moast yn it Amerikaanske praatprogramma The Late Show, fan presintator David Letterman, ferskine om it tsjindiel te bewizen. It die bliken dat de behanneling wie om knobkes op syn stimbannen te ferwiderjen. Oare krupsjes fan Konnery wiene staar, wêrfoar't er yn 2003 oan beide eagen operearre waard, en in tumor op ien fan syn nieren, dy't yn 2006 by in operaasje fuorthelle waard. Yn 2009 fertelde er yn in fraachpetear dat er it oan it hert hie.
Yn polityk opsicht wie Connery in Skotsk nasjonalist, eat dat er nea ûnder stuollen of banken stiek. Hy wie lid fan 'e Skotske Nasjonale Partij, dy't stribbet nei ûnôfhinklikheid foar Skotlân, en stipe dy partij sawol finansjeel as mei persoanlike optredens. Syn finansjele stipe hold op yn 2001, doe't it Britske parlemint in wet oannaam dy't it near lei op it dwaan fan jildlike jeften oan Britske politike partijen troch persoanen, bedriuwen of ynstellings út it bûtenlân.
Connery waard bekritisearre om't er him út syn Bahamaanske belestingparadys wei dwaande hold mei de Britske polityk, mar hy joech dokuminten frij dêr't út bliek dat er tusken 1997 en 2003 allinnich al yn Grut-Brittanje £3,7 miljoen oan belesting betelle hie. Hy swarde dat er nea wer yn Skotlân komme soe te wenjen foar't dat in ûnôfhinklik lân wêze soe, en dêr hold er him oan. Hy sei ek dat er leaude dat it by syn libben noch safier komme soe, wat net it gefal wie. Connery waard yn 2000 riddere troch de Britske keninginne Elizabeth II; dêrfoar hied er yn 1997 en 1998 ek al op 'e nominaasje stien, mar doe hie de Skotske Labour-premier Donald Dewar dêr syn feto oer útsprutsen fanwegen Connery syn politike opfettings.
Ferstjerren
Sean Connery stoar yn 'e sliep yn syn filla yn Nassau op 'e Bahama's op 31 oktober 2020 yn de âldens fan 90 jier.
Martin Scorsese
thumb|Scorsese in 2010 Martin Charles Scorsese (Queens (New York), 17 novimber 1942) is in Amerikaanske filmregisseur fan Sisyljaansk komôf. Hy is ek aktyf as filmprodusint, dokumintêremakker en senarioskriuwer en fungearret bytiden as akteur.
As regisseur
thumb|418x418px|Martin Scorsese mei [[The Rolling Stones foar de wrâldpremiêre fan de konsert dokumintêre Shine A Light yn 2008 op it Berlin International Film Festival.]]
List fan wapens fan Fryske gemeenten
Dit is in list fan wapens fan Fryske gemeenten. De ôfbyldings betreffe wapens dy't ûntwurpen binne troch of yn gearwurking mei de Fryske Rie foar Heraldyk en dy't ek as sadanich registrearre binne.
Leafdesslot
thumb|Leafdesslotten yn [[Keulen]] thumb|De [[Milvyske Brêge, dêr't in skoft in protte leafdesslotten ophongen waarden.]] In leafdesslot is in hingelslot wat troch in fereale spantsje ticht ophongen is op in romantysk plak. De kaai wurdt fuortsmiten as symboal dat de leafde nea ferbrutsen wurde kin. Fral brêgen binne populêr foar it ophingjen fan leafdesslotten, fanwegen it útsicht, mar ek om't de kaai foar altiten fuort smiten wurde kin yn it wetter.
Guon spantsjes sette hertsjes, koarte leafdesferklearings of letters op it slot. Dat hat him al sa fier ûntjûn dat foar-it-doel-makke slotten koft wurde kinne mei de letters fan it spantsje der in gravearre.
Katôba Yndianereservaat
It Katôba Yndianereservaat (Ingelsk: Catawba Indian Reservation) is it reservaat fan 'e federaal erkende Katôba Yndiaanske Naasje (Catawba Indian Nation) yn 'e Amerikaanske steat Súd-Karolina. It bestiet út twa net oaninoar grinzgjende dielen dy't tegearre 700 acres beslane (sa'n 2,8 km²). It leit yn Lancaster County, tsjin 'e grins fan 'e steat Noard-Karolina oan, op 34°54′17″ noarderbreedte by 80°53′01″ westerlingte. Neffens offisjele gegevens fan Amerikaanske folkstelling fan 2010 wennen der doe likernôch 841 minsken yn it reservaat. De sit fan it reservaatsbestjoer is de stêd Rock Hill, dy't bûten it eigentlike reservaat leit.
Skiednis
Yn 1763 waard oan 'e Katôba in reservaat taparte fan 144.000 acres (krapoan 583 km²), dat beide kanten fan 'e rivier de Catawba besloech, yn wat no de countys York en Lancaster binne. Dêr hiene de Katôba twa grutte doarpen, Newton en Turkey Head, oan wjerskanten fan 'e rivier. It wie lykwols dreech foar de yn oantal belúnjende Katôba om blanke kolonisten fan harren lân te hâlden, dat yn 1826 makken se fan 'e need mar in deugd troch likernôch de helte fan it reservaat oan kolonisten te ferpachtsjen foar in pear tûzen dollar jiers, wat yn dy tiid de wichtichste ynkomsteboarne foar de stamme wie.
Sa't te foarsjen west hie, begûnen de kolonisten it lân dat se bebouden úteinlik as har eigen te beskôgjen. Se setten it steatsregear fan Súd-Karolina ûnder druk om "harren" lân ek wier-wier yn eigendom te krijen. Dit foel krekt yn deselde tiid as de deportaasje fan 'e saneamde Fiif Beskaafde Stammen út it Amerikaanske Súdwesten oer it Spoar fan Triennen nei it Yndiaanske Territoarium yn Oklahoma, en om sa'n selde lot foar te kommen, wiene de Katôba twongen om yn 1840 akkoart te gean mei it Ferdrach fan Nation Ford, wêrby't se harren reservaat oerdroegen oan 'e steat Súd-Karolina. Yn ruil dêrfoar krigen se in jildbedrach en in oar stikje lân (mar gjin reservaat) tawiisd om op te wenjen. Dat ferdrach wie lykwols ab initio ("fan it begjin ôf oan") ûnjildich, om't Amerikaanske steaten neat te sizzen hawwe oer reservaatlân; dat falt útslutend ûnder it foech fan it federale regear en it Amerikaanske Kongres. Likegoed waard fan dy tiid de Katôba-stamme as opheft beskôge.
Yn 'e tweintichste iuw wûnen de Katôba yn 1941 pas nei lang krewearjen harren erkenning as Yndiaanske stamme werom, om him yn 1959 wer te ferliezen. Yn 1973 waard de Katôba Yndiaanske Naasje as moderne stamme-organisaasje oprjochte, dy't tweintich jier lang in juridyske striid mei Súd-Karolina en it Amerikaanske federale regear útfocht ear't op 't langelêst, yn 1993, in skikking troffen waard. Under de betingsten fan dy oerienkomst krige de Katôba Yndiaanske Naasje federale erkenning en waarden de lânrjochten op it âlde reservaat ôfkocht foar $50 miljoen. Mei in diel fan dat jild waard neitiid de grûn oanskaft dy't sûnt it Katôba Yndianereservaat foarmet.
Hjoed de dei
Tsjintwurdich binne der yn it reservaat û.m. in bestjoerskantoar mei fjirtich wurknimmers, berne-opfang, in deibesteging foar âlderein, in kompjûterlab en in klinyk fêstige. It Catawba Cultural Center omfettet fierders in besikerssintrum dêr't men ynformaasje jout oer kultuer fan 'e Katôba. Ien kear yn it jier wurdt dêr de fiering holden fan Yap Ye Iswä, dat oerset wurde kin as "de Dei fan it Folk". Dat is in soarte fan merke of bazar, wêrfan't de opbringsten te'n goede komme oan it Catawba Cultural Center.
Gokken
It Katôba Yndianereservaat is ien fan 'e earmere reservaten om't it net oer in eigen kasino beskikt. (In protte Yndianereservaten yn 'e Feriene Steaten hawwe dat wol, om't reservaatlân net ûnder de steatswetjouwing falt, dy't yn 'e measte Amerikaanske steaten gokken ferbiedt.) By de skikking fan 1993 waard lykwols troch it strang kristlike Súd-Karolina as betingst steld dat de Katôba yn harren reservaat gjin gokaktiviteiten ûntjaan mochten, útsein bingo en hokker oare foarmen fan gokken oft talitten binne ûnder de wetten fan 'e steat. De Katôba Yndiaanske Naasje hie fan 1996 oant 2007 in bingohal yn Rock Hill, en bout op 't heden in nijenien yn it reservaat. Mar mei bingo falt net sa rare folle jild te fertsjinjen, en yn 2007 ferlear de stamme in rjochtsaak om fideopoker en soartgelikense elektroanyske spultsjes oanbiede te meien. Dat no hawwe se in oanfraach yntsjinne om fan in stik grûn yn Kings Mountain, oer de grins yn Noard-Karolina, goed 70 km noardwestlik fan Rock Hill, in soarte fan depindânse fan harren reservaat meitsje te meien. Dêr wolle se dan in eigen kasino sette litte.
Alfred Tepe
thumb|Wilhelm Victor Alfred Tepe
Alfred Tepe (folút: Wilhelm Victor Alfred Tepe) (Amsterdam, 24 novimber 1840 - Düsseldorf, 23 novimber 1920) wie in Nederlânsk arsjitekt. Nei P.J.H. Cuypers wie er de wichtichste arsjitekt fan de neogotyk yn Nederlân. Hy ûntwurp in soad tsjerken, fral yn it earder aartsbisdom Utert.
Wichtich wurk
Oar wurk fan Tepe:
Samuel Taylor Blue
Samuel Taylor Blue (15 augustus 1871 – 16 april 1959), wie in opperhaad fan 'e Katôba (Catawba), in Yndiaansk folk fan it Amerikaanske súdeasten, yn 'e steat Súd-Karolina. Hy sette him o sa yn foar it behâld fan 'e taal en kultuer fan syn folk, en wie djip behelle yn 'e striid om federale erkenning te winnen. Fierders wied er yn Súd-Karolina ien fan 'e liedende figueren binnen de mormoanske tsjerke.
Biografy
Blue wie de soan fan 'e blanke Amerikaan Samuel Blue en de folbloed Katôba-frou Margaret George Brown. Syn mem brocht him grut yn 'e Katôba-taal, wêrfan't men wol hawwe wol dat Blue de lêste sprekker wie. Hy troude earst mei Minnie Hester George, dy't ein 1896 of begjin 1897 kaam te ferstjerren, en mei wa't er trije bern hie. Neitiid wertroude er mei Louisa Hester Jean Canty, mei waard er yn elts gefal njoggen en mooglik wol tweintich bern krige, al soe it dêrby foar in oansjenlik diel om deaberne poppen gien wêze.
Sûnt 1905 wie Blue behelle yn it bestjoer fan 'e Katôba-stamme. Yn 1909 wied er ien fan 'e ûndertekeners fan in petysje oan 'e Amerikaanske oerheid wêryn't de Katôba om it Amerikaanske steatsboargerskip fregen. Teffens wied er letter belutsen by in soartgelikens fersyk yn 1937. Want hoewol't ûnder in federale wet út 1924 yn prinsipe alle Yndianen yn 'e Feriene Steaten it steatsboargerskip krigen, erkende de steat Súd-Karolina de Katôba pas as steatsboargers yn 1944. Oant dy tiid fungearren Blue en syn folksgenoaten dus as steateleazen mei alle swierrichheden dy't dêrmei mank giene (bgl. oangeande reizgjen, mei't se gjin paspoart krije koene).
Dat lêste hie ek te krijen mei de oare grutte ynlfoed yn syn libben: de Tsjerke fan Jezus Kristus fan de Hilligen fan de Lêste Dagen. Blue waard yn 1897 doopt as lid fan dy mormoanske tsjerke, en tsjinne fan 1909 oant syn dea yn 1959 as foarsitter fan 'e pleatslike ôfdieling dêrfan. Yn 'e iere tweintichste iuw holp er ferskate mormoanske misjonarissen om oan poerlulke klibers lju fan oare kristlike denominaasjes, lykas de baptisten, te ûntkommen. Yn 1950 reizgen hy en de frou alhiel nei Salt Lake City, yn Utah, it hert fan it mormoanske leauwe, dêr't er op 9 april fan dat jier de Algemiene Synoade taspriek. By syn dea, yn 1959 hie Blue 119 pakesizzers en oerpakesizzers.
Tramwei Lippenhuzen - Easterwâlde
thumb|250px|Trajekt tramwei Lippenhuzen - Easterwâlde De tramwei Lippenhuzen - Easterwâlde bestie fan 1911 oant 1947.
Skiednis
Yn 1911 waard troch de Nederlandsche Tramweg Maatschappij (NTM) de line Lippenhuzen - Easterwâlde iepene. In ôfstân fan sa'n 20 km. Der waard op dit trajekt riden mei steamtrams. De line waard sletten op 28 maaie 1947, mar bleau noch foar frachtferfier yn gebrûk oant 30 septimber 1962 troch de NS. Dêrnei is it trajekt opbrutsen.
Sully (film)
Sully, of Sully: Miracle on the Hudson, is in Amerikaanske biografyske film út 2016 ûnder rezjy fan Clint Eastwood, mei yn 'e haadrol Tom Hanks. De titel is de bynamme fan 'e piloat Chesley Sullenberger, dy't yn 2009 in ferkearsfleanmasine wêrfan't beide motors ûnklear rekke wiene, feilich op 'e rivier de Hudson yn New York wist te lânjen, sadat alle 155 ynsittenden mei de skrik frijkamen. De film is basearre op Sullenberger syn autobiografy Highest Duty. De plot fan 'e film giet sawol oer de needlâning as oer it ûndersyk dat dêrnei folge. Sully waard foar it earst fertoand op it Filmfestival fan Telluride yn septimber 2016. De film krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy en wie kommersjeel súksesfol yn 'e bioskopen. De ôfskildering fan 'e Amerikaanske National Transportation Safety Board (NTSB) yn 'e film (as skuldsykjende klub ferfolgers mei tunnelfyzje) late lykwols ta kontroverse.
Plot
Sûnder in protte tiid om oer de sitewaasje nei te tinken, ornearret Sully dat se net genôch hichte hawwe om mei it no inkeld noch swevende fleantúch werom te kearen nei LaGuardia of út te wiken nei de Lofthaven Teterboro, dy't tichterby is. Hy beslút, mei ynstimming fan Skiles, om te besykjen en meitsje mei flecht 1549 in needlâning op it wetter fan 'e rivier de Hudson, midden yn 'e stêdekloft fan New York. Dat slagget wûnderwol, en 155 bemanningsleden en passazjiers komme der mei in pear lichte ferwûnings ôf. Driuwend op it wetter evakuëarret de bemanning de passazjiers nei de wjukken fan it stadich sinkende fleantúch. Alle ynsittenden wurde fan it winterkâlde rivierwetter rêden troch tahastige fearboaten en rêdingstsjinsten.
Neitiid wurdt Sully troch de media fuortendaliks útroppen ta in held, mar it ûngelok lit him traumatisearre efter. Dat wurdt der net better op om't er net nei hûs mei fanwegen it ûndersyk dat de National Transportation Safety Board (NTSB) nei it barren ynsteld hat, mei as gefolch dat er syn frou inkeld oer de tillefoan sprekke kin. Hy besiket mei syn ûnderfinings om te gean troch alkohol te drinken en te neare nacht syn hotel te ferlitten om te hurddraven, mar de foarfallen litte him net los. It spul boazet noch oan troch de net-ôflittende opdringerige belangstelling fan 'e media, dy't net inkeld himsels lestich falle, mar ek syn gesin.
By in earste ûnderfreging troch de ûndersikers fan 'e NTSB wurdt Sully ferteld dat neffens gegevens fan ACARS de loftermotor noch rûn doe't de needlâning makke waard. (ACARS is in digitaal datalinksysteem foar it ferstjoeren fan koarte, automatysk generearre berjochten tusken fleantugen en grûnstasjons.) Dat wol sizze dat it fleantúch op krêft fan dy iene motor weromkeare kinnen hie nei it fleanfjild. Boppedat beweart de NTSB dat ferskate fertroulike kompjûtersimulaasjes fan it ûngelok útwize dat it fleantúch ek sûnder motors noch nei LaGuardia weromkeare of nei Teterboro útwike kinnen hie. Sully en Skiles kantsje har bot oan tsjin dy konklúzjes, en de relaasje tusken harren en de NTSB-ûndersikers feroaret al rillegau yn in fijannigenien.
De NTSB rekket der geandewei it ûndersyk fan oertsjûge dat de needlâning in foarm fan minsklik falen fan Sully wie, dy't net nedich wie en dy't de fersekering fan loftfeartmaatskippij US Airways tsientallen miljoenen dollars koste hat om't it sonken fleantúch as total loss beskôge wurde moat. As minsklik falen de offisjele konklúzje fan it ûndersyk wurdt, soe dat de ein fan Sully syn karriêre as piloat betsjutte. Mei't er skulden hat, soed er dêrtroch syn hûs kwytreitsje. Hy sit dêrom mei de hannen yn it hier. Troch in ferslach fan it ynsidint dat er jûns let yn in bar op 'e tillefyzje sjocht, kriget er lykwols in helder idee. De ferslachjouster wol hawwe dat er it fleantúch en alle ynsittenden rêden hat troch syn gefoel foar timing. Sully beävensearret dêrop dat de simulaasjes mei minsklike piloaten (ynstee fan kompjûters), dy't fleantúchbouwer Airbus fan it ûngemak dwaan wol, ûnderdiel wurde fan 'e iepenbiere harksitting dy't de NTSB belein hat.
Op 'e harksitting wurde de bylden fan 'e simulaasjes út it Frânske Toulouse live streamd. Sawol de weromkear nei LaGuardia as it útwiken nei Teterboro ferrint sûnder swierrichheden. Sully oppenearret lykwols dat de simulaasjes ûnreälistysk binne om't de piloaten yn 't foar wisten wat der barre soe en fuort nei it reitsjen fan 'e fûgels nei de lofthavens flein binne. Hy wol witte hoe faak oft de simulaasjepiloaten it fljochsenario oefenje kinnen hawwe, en Airbus jout troch dat se dat 17 kear dien hawwe. De NTSB moat tajaan dat de krityk fan Sully rjochtfeardige is, en jout opdracht om 'e simulaasjes oer te dwaan, mar dêrby no nei it reitsjen fan 'e fûgels 35 sekonden skoft te hâlden om 'e evaluaasje fan 'e sitewaasje troch Sully en Skiles te simulearjen.
As de simulaasjes op dy wize oerdien wurde, hellet it fleantúch dat weromkeart nei LaGuardia de lâningsbaan net, wylst it fleantúch dat útwykt nei Teterboro delstoart yn 'e gebouwen foar de lofthaven. Underwilens is de loftermotor fan flecht 1549 út 'e Hudson opfiske, en ûndersyk, wêrfan't krekt foar de harksitting de útslach binnenkommen is, hat oanjûn dat ACARS mis wie en dat Sully en Skiles gelyk hiene: de motor wie troch it ynsûgen fan ien of mear guozzen folslein nei gychem en koe net mear brûkt wurde.
De opnamen fan 'e swarte doaze, dêr't de stimmen fan 'e piloaten en alle oare lûden yn 'e cockpit op te hearren binne, wurde foar de alderearste kear ôfspile. Neitiid binne alle oanwêzigen, de NTSB-ûndersikers ynbegrepen, djip ûnder de yndruk fan it profesjonalisme fan Sully. De harksitting wurdt ôfsletten mei de konklúzje dat Sully de iennichste goede beslissing nommen hat en dat him en Skiles gjin inkele blaam treft. Sully nimt it wurd om derop te wizen dat er de ynsittenden fan syn fleantúch net rêde kinnen hie sûnder de meiwurking fan 'e oare bemanningsleden, de passazjiers sels en eltsenien dy't it omdriuwkjende fleantúch te help kaam.
Rolferdieling
Vince Lombardi, de kaptein fan 'e earste fearboat dy't it yn 'e rivier driuwende fleantúch berikte, spilet yn 'e film himsels. Sjoernaliste Katie Couric spile ek harsels. Praatprogrammapresintator David Letterman is te sjen op argyfbylden fan syn útstjoering op 'e jûn dat er de bemanning fan flecht 1549 ynterviewde, wêrby't troch digitale bewurking de akteurs yn it plak fan 'e echte bemanning tafoege binne.