cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estetyk
As wittenskiplike term waard "estetyk" yn 1735 yntrodusearre troch de Dútske filosoof Alexander Gottlieb Baumgarten. Dat betsjut lykwols net dat it fakgebiet doe nij wie; men fynt beskate oertinkings fan wat "estetyk" neamd wurde kin al yn it wurk fan Aldgrykske wiisgearen as Plato en Aristoteles.
Kawennáhere Devery Jacobs
Kawennáhere Devery Jacobs, ek wol koartwei Devery Jacobs neamd (Kahnawake, 8 augustus 1993), is in Kanadeesk tillefyzje-, film- en toanielaktrise fan Yndiaansk komôf.
Libben en karriêre
Jacobs waard berne yn 1993 yn it Kahnawake Mohôk Territoarium, in Yndianereservaat yn it suden fan 'e Kanadeeske provinsje Kebek. Etnysk heart hja ta de Mohôk (Mohawk), in subgroep fan 'e Irokezen. Lykas in grut diel fan 'e jongerein yn 'e reservaten yn Kanada en de Feriene Steaten hie se in drege jonkheid, en kaam se ferskate kearen yn oanrekking mei justysje. Uteinlik bedarre se by in korreksjoneel ynterfinsjeprogramma oan it John Abbott Kolleezje, in Ingelsktalige hegeskoalle yn Saint-Anne-de-Bellevue.
Har earste wurk as aktrise hie Jacobs yn 2007 yn 'e tillefyzjesearje The Dead Zone, in ferfilming fan in boek fan horror- en fantasy-auteur Stephen King. Se krige in beskate bekendheid mei har rol as Claudia Auditore, yn 'e minysearje Assassin's Creed: Lineage, út 2009. Fierders spile se noch yn ferskate oare searjes, de film South of the Moon (2008) en de koarte film The Blanketing (2013). Foar har rol as Aila, de liedster fan in drugsbinde, yn 'e film Rhymes for Young Ghouls waard se yn 2013 op it Ynternasjonale Filmfestival fan Toronto nominearre foar in Canadian Screen Award (de wichtichste filmpriis fan Kanada) yn 'e kategory bêste aktrise. Dat betsjutte foar Jacobs de definitive trochbraak. Yn 2014 hie se ien fan 'e haadrollen yn 'e searje Mohawk Girls. Teffens wurke se mei oan 'e fideoklip foar it nûmer Sisters fan 'e band A Tribe Called Red. Jacobs wennet op 't heden yn New York.
Theo Steeman
Theo Steeman is in Nederlânsk strip- en reklametekener.
The Blockade
The Blockade is in science fiction-roman mei sterke fantasy-eleminten fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwster Jean Johnson. De titel betsjut: "De Blokkade". It boek fertelt it ferhaal fan Jackie MacKenzie, dy't as ambassadeur foar de Ierde kontakt leit mei bûtenierdske beskavings. The Blockade is it trêde diel fan 'e trilogy First Salik War, dy't yn deselde wrâld spilet as Johnson har romansearje Theirs Not to Reason Why, mar ferskate iuwen earder. It is it ferfolch op The Terrans (diel 1) en The V'Dan (diel 2). It boek waard yn 2016 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij Ace Books.
Theo Steeman
Yn it earstoan wurke hy gear mei Fred Julsing, ûnder oare oan Witte's Dagboek. Letter begûn er syn eigen rige, Joachim en Iris. Yn de jierren 80 makke hy mei de skriuwer Janwillem van de Wetering in striprige foar Grijpstra en De Gierferhalen De kat van brigadier de Gier en Mosseleters yn de Ljouwerter Krante. Dizze ferhalen ferskynden ek bondele yn boekfoarm en yn it Finsk.
The Blockade
Wat foarôf gie
Yn it jier 2287 hat de hiele Ierde ien regear, dat fuortkommen is út 'e âlde Feriene Naasjes. In lyts diel fan 'e minskheid hat tsjin dy tiid psychyske, paranormale krêften ûntwikkele, lykas telekineze, telepaty, teleportaasje en heldersjendheid. Yn 'e foargeande dielen fan 'e trilogy, The Terrans en The V'Dan, waard ferteld hoe't de mei krêften op it mêd fan telekineze, telepaty en paralinguïstyk bejeftige eardere politika Jacaranda "Jackie" MacKenzie op in ferkenningsmisje fiif minsken rêde fan 'e Salik, in bûtenierdsk ras dat kriichsfinzenen libben opyt.
Theo Steeman
Theo Steeman tekenet ek foar reklame. Hy is de soan fan striptekener Jan Steeman, de tekener fan Noortje.
The Blockade
Wat foarôf gie
De fiif wiene lykwols gjin Ierdlingen mar V'Dan, fan wa't de foarâlden neffens harren âlde myten 9.500 jier lyn op in ûnbekende wize fan in ferlern waande memmeplaneet (de Ierde) oerbrocht wiene nei harren hjoeddeistige planeet, dy't ek V'Dan hiet. De lieder fan 'e fiif wie kaptein Li'eth Ma'an-uq'en, dy't lykwols ek de soan fan keizerinne Hana'ka fan V'Dan wie. Wylst se mei-inoar yn karantêne ferbleaune, rekken Jackie en Li'eth fereale opinoar. Neitiid waard Jackie as ambassadrise oan it haad fan in Ierdsk gesantskip nei V'Dan ta útstjoerd, dêr't se lykwols tsjin in muorre fan foaroardielen en diskriminaasje oprûn.
Nicola Perscheid
thumb|Selsportret, om 1910 thumb|Nicola Perscheid syn atelier yn Berlyn.
(Nicola) Nikolaus Perscheid (Moselweiß, 3 desimber 1864 – Berlyn, 12 maaie 1930) wie in Dútsk fotograaf, fral ferneamd om syn portretfoto's. Hy ûntwurp de saneamde "Perscheid lens", in soft focus lins foar grut-formaat portretfotografy.
Biografy
Perscheid syn earste publikaasje wie in foto yn fotografymagazine fan namme yn 1897, en dêrnei die er mei oan in tal útstallings en krige er kunde oan keunstner Max Klinger. As fêstige en ferneamd fotograaf, ferhuze er yn 1905 nei Berlyn. Dêre eksperimintearre er mei de iere kleurefoto techniken, mar dat slagge him net bot; en doe't syn assistint Arthur Benda by him wei gie yn 1907, joech Perscheid dy eksperiminten hieledal op. Hy wûn ferskate wichtige prizen mei syn portretten, mar de studio rûn net goed. Hy ferkocht syn studio op 24 juny 1912.
Oktober 1913 hold er in kursus by de Sweedske rûnte fan profesjonele fotografen, de Svenska Fotografernas Förbund. Yn 1923 folge er in oprop fan de Deenske skoalle foar fotografy in Kopenhagen.
Perscheid hie in tal studinten dy't letter sels fotografen fan namme waarden. Arthur Benda studearre mei him 1899 oant 1902, en kaam yn 1906 wer by him as assistint by it eksperimintearjen mei kleurefotografy. Hy ferliet Perscheid yn 1907. Tegearre mei Dora Kallmus gie er nei Wenen en wurke yn har atelier Atelier d'Ora, dat er lang om let oernaam en oant 1965 fuortsette ûnder de namme d'Ora-Benda.
Yn 1924 studearre de Sweedske fotograaf Curt Götlin (1900-1993) by it Perscheid Atelier. Perscheid hie ek ynfloed op de Japanske fotograaf Toragorō Ariga, dy't fan 1908 oant 1914 yn Berlyn studearre en dêrnei meidie oan Perscheid syn kursussen. Hy gie 1915 werom nei Japan.
De Perscheid-lins waard om 1920 hinne ûntwurpen. It is in softfocuslins mei in breed djiptefjild, makke fan Emil Busch AG neffens de spesifikaasjes fan Perscheid. De lins is apart ûntwurpen foar grut formaat portretfotografy. Ariga yntrodusearre de Perscheid-lens yn Japan, dêr't de lins populêr waard by de Japanske portretfotografen fan de jierren tweintich.
Ek nei it ferkeapjen fan syn atelier bleau Perscheid oan 't wurk as fotograaf en hy hierde yn 1917 sels oare studio's. Neist syn artistike fotografy, makke er ek "profane" studioportretten, bygelyks foar it Postkartenvertrieb Willi Sanke yn Berlyn, dat tusken 1910 en 1918 in rige fan 600 oant 700 nûmere loftfeart-ansichtkaarten publisearre, lykas in grut tal portretten fan Flying Aces; in protte dêrfan waarden fotografearre troch Perscheid.
Tsjin de ein fan de jierren tweintich, hie Perscheid te krijen mei slimme jildkrapte. Neijier 1929 moast er syn appartemint ûnderferhiere om de eigen hier betelje te kinnen. Koart skoft letter krige er in beroerte, en yn de maitiid fan 1930 waard er yn it sikehûs opnaam. Wylst er dêr wie waard syn besit, sa as syn kamera's en fotografyske platen, mar ek al syn meubels, feild fanwegen syn skulden. Twa wiken nei de feiling stoar Perscheid yn de âldens fan 65 jier yn it Charite sikehûs yn Berlyn.
The Blockade
Wat foarôf gie
De V'Dan sjogge der nammentlik krekt út as Ierdlingen, mei ien ferskil: de kleurige streken en stippen op harren hûd, dy't jungen hjitte. Dy binne it gefolch fan in firus dêr't alle V'Dan oan it begjin fan 'e puberteit mei oanhelle reitsje, en de iennichsten yn 'e V'Dan-maatskippij dy't gjin jungen hawwe, binne sadwaande bern. As gefolch dêrfan is it sels foar wolmienende V'Dan tige dreech om 'e jungen-leaze Ierdlingen as folwoeksenen te beskôgjen, wylst in protte (minder wolmienende) V'Dan inkeld ferachting fiele foar Jackie-en-dy. Oan 'e ein fan The V'Dan kaam it op dit mêd ta in konfrontaasje, doe't keizerinne Hana'ka by in oanfal fan 'e Salik swierferwûne rekke en Li'eth syn âldste suster, de heechkroppige kroanprinsesse Vi'alla, tydlik regintesse fan V'Dan waard.
Ynhâld
The Blockade iepenet as keizerinne Hana'ka nei lange en drege operaasjes bykomt en it regear wer oernimt fan har dochter. Har earste die is om frijwol alle besluten dy't Vi'alla yn 'e tuskentiid nommen hat, werom te draaien. Vi'alla wurdt neitiid de rang fan kroanprinsesse ûntnomd. Yn har stee wurdt Hana'ka har twadde dochter, Ah'nan as sadanich beneamd, dy't oant no as de ambassadrise fan V'Dan op 'e Ierde tsjinne hat. As dêrmei de diplomatike ploaien wer glêdstrutsen binne, kin der einlings en te'n lêsten opsketten wurde mei de ynset fan Ierske helpboarnen yn 'e oarloch tsjin 'e ûnmeilydsume Salik. En dat is neat te betiid, mei't de V'Dan en harren bûnsgenoaten op it punt steane om 'e striid te ferliezen.
De Ierde hat ûnderwilens it lidmaatskip oanfrege fan 'e Alliânsje, it ferbûn fan 'e V'Dan en ferskate rassen fan wiere bûtenierdske wêzens, lykas de arachnide K'Katta, de fjouwerearmige Gatsugi, de kateftige Solarikanen en de reptilyske Tlassiërs. De oare rassen sjogge lykwols net yn wêrom't de minskheid mei twa stimmen prate moatte soe, en binne yn 't earstoan huverich om 'e Ierde as apart lid ta harren ferbûn ta te litten. Underwilens arrivearje hûnderttûzenenen Ierdske soldaten op 'e troch de Alliânsje kolonisearre planeten dy't it front fan 'e striid mei de Salik foarmje. De Salik, dy't earder lid wiene fan 'e Alliânsje en sadwaande fierhinne oer itselde wapenreau beskikke as de oare leden fan it ferbûn, lije al gau swiere ferliezen as se konfrontearre wurde mei de Ierdske wapens, dy't yn folsleine isolaasje ûntwikkele binne.
Jackie en Li'eth binne oanwêzich op 'e Solarikaanske koloanjeplaneet Au'aurrran as de Salik dêr in wraam op dogge. Mei troch harren psychyske krêften wurdt de oanfal ôfslein en wurde in stikmannich hege Salik-ofsieren kriichsfinzen nommen. Neitiid witte Jackie en oare Ierdske telepaten oan 'e tinzen fan dyselde ofsieren de oarlochsplannen fan 'e Salik te ûntskuorren, sadat de Alliânsje dêr maatregels tsjin nimme kin. Tagelyk wurdt de oanfal op 'e thúsplaneet en de koloanjeplaneten fan 'e Salik ynset, wêrby't mei heechûntwikkele Ierdske wetterstofbommen de militêre ynfrastruktuer fan 'e fijân ferwuostge wurdt. Dat dêrby ek boargers omkomme, is net te fermijen.
De Alliânsje hat strange regels tsjin soksoarte dingen, eat dat de Salik yn it ferline handich tsjin 'e rassen fan 'e Alliânsje brûkten troch de eigen boargers as skyld foar de striidkrêften yn te setten. Mar om't de Ierde noch gjin lid is fan 'e Alliânsje, binne de Ierdlingen ek net bûn oan 'e regels fan it bûnsgenoatskip. Einlings en te'n lêsten binne de Salik in fijân tsjinkommen dy't like ûnmeilydsum is as sysels, en dat bekomt har min. De Ierdlingen driigje alle stêden op 'e Salik-planeten systematysk fanút de romte oan gruzeleminten te bombardearjen as de Salik har net oerjouwe. Net wittend of begripend dat harren fijân ta sa'n genoside yn it foarste plak de middels net hat en dêrnjonken likemin de politike wil, rêst der foar de Salik neat oars as om har oer te jaan. Neitiid wurdt om eltse troch de Salik bewenne planeet in permaninte militêre blokkade ynsteld, dy't foarkome moat dat de Salik ea noch wer in bedriging foar oare rassen foarmje kinne. De trilogy einiget mei it houlik fan Jackie en Li'eth, dy't tenei as kultureel attasjees oanhâldend bodzje sille foar in bettere ferstânhâlding tusken Ierdlingen en V'Dan.
Johan Witteveen
Jonkheid en oplieding
Witteveen waard yn 1921 yn Seist berne as de soan fan 'e bekende stêdeboukundige Willem Gerrit Witteveen en dy syn frou Anna Maria Wibaut. Hy is de pakesizzer fan 'e Amsterdamske SDAP-wethâlder fan Siuwsk komôf Floor Wibaut. Witteveen folge de middelbere skoalle oan it Gynasium Erasmianum te Rotterdam. Oanslutend studearre er fan 1939 oant 1946 ekonomy oan 'e Nederlânske Ekonomyske Hegeskoalle, ek yn Rotterdam. Nei't er yn 1947 promovearre wie op 'e dissertaasje Loonhoogte en Werkgelegenheid, waard er oan dyselde hegeskoalle beneamd ta lektor en in jier letter ta heechlearaar ekonomy.
Karriêre
Fan 1947 oant 1963 wie Witteveen dêrnjonken as ekonoom ferbûn oan it Sintraal Planburo, in funksje dêr't er fanwegen syn belangstelling foar ekonometry en de reitsflakken tusken ekonomy en polityk ta útnûge waard troch Nobelpriiswinner Jan Tinbergen. Op polityk mêd is Witteveen liberaal en waard er lid fan 'e VVD. Fan 1958 oant 1963 siet er foar dy partij yn 'e Earste Keamer, en fan juny oant july 1963 yn 'e Twadde Keamer. Hy ferliet it parlemint om yn it regear fan minister-presidint Victor Marijnen minister fan Finânsjes te wurden, in funksje dy't er oant de fal fan dat kabinet, yn 1965, ferfolle.
Priveelibben
Witteveen is troud mei Liesbeth de Vries Feijens, mei wa't er fjouwer bern krige. Syn soan Willem Witteveen, dy't ek politikus wie en foar de PvdA yn 'e Earste Keamer siet, wie ien fan 'e passazjiers op 'e needlottige Malaysia Airlines-flecht 17, dy't op 17 july 2014 boppe de eastlike Oekraïne by fersin troch pro-Russyske rebellen delsketten waard. Dêrby kamen Willem Witteveen, syn frou Lidwien Witteveen-Heerkens, syn dochter Marit Witteveen en alle 295 oare ynsittenden om it libben.
Johan Witteveen is fierders in bekend oanhinger fan 'e sûfistyske beweging en hat behalven oer ekonomyske ûnderwerpen ek ferskate boeken oer it sûfisme publisearre. Hy waard yn 1971 bejeftige mei de rang fan kommandeur yn 'e Oarder fan Oranje-Nassau en waard yn 1979 beneamd ta kommandeur yn 'e Oarder fan de Nederlânske Liuw. Sûnt 1980 is er lid fan 'e Keninklike Nederlânske Akademy fan Keunsten en Wittenskippen. Yn 1982 ûntfong er de Four Freedoms Award foar frijwaring fan brekme.
Ferstjerren
Witteveen kaam op 23 april 2019 yn Wassenaar te ferstjerren yn 'e hege âlderdom fan 97 jier. Ien dei foar syn dea waard yn De Volkskrant noch in fraachpetear mei him ôfprinte. Dêryn joech er syn persoanlike fisy op 'e sin fan it libben, wêrby't er ferwiisde nei it sûfisme.
Lytse Eyolf
Lytse Eyolf, yn it oarspronklike Noarsk: Lille Eyolf, is in toanielstik fan 'e hân fan 'e grutte Noarske toanielskriuwer, dichter en toanielregisseur Henrik Ibsen (1828-1906). It ferhellet oer de dea fan in bern en de skuldgefoelens fan 'e âldelju. Lille Eyolf waard skreaun yn 1894, en op 12 jannewaris 1895 foar it earste opfierd yn it Deutsches Theater yn Berlyn. De Fryske oersetting, fan Harke Bremer en Jarich Hoekstra, kaam út yn 1990.
Ynhâld
It stik fertelt it ferhaal fan 'e famylje Allmer. De heit fan it gesin, Alfred Allmer, is krekt werom fan in reis nei de bergen, dêr't er besletten hat om ynstee fan fierder te skriuwen oan it boek dêr't er mei dwaande is (dat net tafallich de titel Minsklike Ferantwurdlikheid draacht), him ta te lizzen op it grutbringen fan syn soan Eyolf. It jonkje is nammentlik ferlamme oan ien fan syn skonken, sadat er tige beskerme opgroeit. Sels wol er neat leaver as it libben fan in gewoane jonge liede, mar syn heit wit dat dat foar him nea mooglik wêze sil, en besiket him sadwaande yn 'e rjochting te stjoeren fan yntellektuële tiidferdriuwen.
Koart nei't it stik iepene is, wurdt de húshâlding fan 'e Allmers besocht troch it Rottewiif, in frou dy't by steat is om rotten te betsjoenen en se nei see ta te lieden, dêr't se se fersûpe lit. De Allmers meitsje har dúdlik dat se gjin ferlet fan har tsjinsten hawwe, en it Rottewiif jout har ôf, mar noch Alfred, noch syn frou Rita, noch syn jongere suster Asta, dy't by harren ynwennet, merkt dat Eyolf har ta de doar út folget. Nei't it Rottewiif ôfset is, docht Alfred oan syn frou en suster syn plannen út 'e doeken om tenei in bettere heit foar Eyolf te wêzen, en derfoar te soargjen dat it jonkje nettsjinsteande syn krupsje lokkigens yn it libben fine sil. Wylst er noch oan it wurd is, komt de yngenieur Borghjem oan 'e doar, dy't syn sinnen op Asta setten hat. As dy beiden bûten wat omkuierje, bliuwe Alfred en Rita allinne efter, en dan komt foar it earst Rita har freeslik oergeunstigens oan it ljocht, dy't sa slim is dat se sels wol woe dat Eyolf nea berne wie, om't it jonkje Alfred syn oandacht fan har ôfliedt. Harren petear wurdt úteinlik ûnderbrutsen troch roppen en razen by de seekant: it docht bliken dat Eyolf it Rottewiif de see yn folge en dêr ferdronken is.
Alfred, Rita, Asta en Borghjem geane nei de see ta, dêr't Alfred rouwet om syn jonkje. Op 'e nij nimt Borghjem Asta earnewêr oars mei hinne, sadat de beide âldelju allinne efterbliuwe. Yn it petear dat dan folget, hat Rita it der mear oer dat se Alfred net misse kin, wylst Alfred tajout dat harren houlik fan syn kant mear om Rita har jild te dwaan wie, om't er Asta, foar wa't er ferantwurdlik wie, in better libben biede woe. Fierders jouwe se inoar de skuld fan Eyolf syn krupsje; it docht bliken dat er as poppe fan 'e tafel ôf fallen is, wylst de âldelju mei-inoar de leafde oan it bedriuwen wiene. Afred betichtet Rita derfan dat se him "ta har yn lokke" hat, wêrmei't se him ôflate fan syn plicht en tink om Eyolf.
Fryske oersetting
Lille Eyolf waard yn 1990 ûnder de titel Lytse Eyolf yn it Frysk oerset troch it bekende skriuwersduo Harke Bremer en Jarich Hoekstra. De 82 siden tellende fertaling waard útbrocht by Tryater te Ljouwert.
Inkele Hoarn
Inkele Hoarn (Lakota: Hawónžeta, útspr.: [ha'wo:nʒeta]; Ingelske oersetting: Lone Horn of One Horn; Súd-Dakota, 1790 – Bear Butte (Súd-Dakota), 1877) wie in opperhaad fan 'e Minnikonzjû-substamme fan 'e Lakota-Sû (Sioux), in Yndiaansk folk fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika.
Libben
Inkele Hoarn waard yn 1790 berne yn it gebiet dat letter de Amerikaanske steat Súd-Dakota wurde soe. Syn heit wie it opperhaad Swarte Bizon, en syn mem hiet fan Wite Ko. Ald Opperhaad Smook wie syn omke oan memmekant, en de ferneamde Lakota-oarlochslieder Mâl Hynder wie syn omkesizzer.
Inkele Hoarn wie ien fan 'e opperhaden dy't yn 1868 it twadde Ferdrach fan Fort Laramie ûndertekenen, dat in ein makke oan 'e Oarloch fan Reade Wolk en de Lakota it Grutte Sû Reservaat taparte. Mei Reade Wolk, fan 'e Oglala, en Bûnte Sturt, fan 'e Brulee, reizge er yn 1875 alhiel nei it fiere Washington ta om der by presidint Ulysses S. Grant op oan te stean dat de Amerikanen de ferdraggen neikomme soene. Harren missy wie lykwols om 'e nocht, en it jiers dêrop briek de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 út, dy't einigje soe mei de definitive nederlaach fan 'e Lakota. Inkele Hoarn ferstoar yn 1877 oan natuerlike oarsaken yn 'e neite fan Bear Butte, yn Súd-Dakota.
Hy hie fjouwer soannen: Bûnte Wapity, Kromme Noas (Roman Nose; net te betiizjen mei de Sjajinske kriger mei deselde namme), Kikkert en Reitsje-de-Wolkens-Oan, dy't elk lieder fan in Minnikonzjû-troep waarden. Bûnte Wapity, net Inkele Hoarn syn biologyske soan mar in oannommen-ien, kaam yn 1890 mei hast trijehûndert oaren om by it kwea ferneamde Bloedbad fan Wounded Knee.
Billboard (tydskrift)
Billboard is in Amerikaansk tydskrift dat berjochtet oer de muzyk- en entertainmentyndustry, en dat artikels publisearret op it mêd fan nijs, opinystikken, resinsjes, ferslaggen fan eveneminten en lifestyle. It stiet lykwols benammen bekend om syn hitlisten en albumlisten oangeande koartby útbrochte muzyk, wêryn't de populêrste singles en albums yn 'e Feriene Steaten byholden wurde. De bekendste fan dy hitlisten binne de Billboard Hot 100 en de Billboard 200, en foar countrymuzyk de Hot Country Songs.
Billboard, dat letterlik "oanplakboerd" of "oankundigingsboerd" betsjut, is in wykblêd mei in oplaach fan 17.000 eksimplaren dat útjûn wurdt troch de Hollywood Reporter-Billboard Media Group, in difyzje fan Eldridge Industries. It waard op 1 novimber 1894 oprjochte yn Cincinnati, yn 'e Amerikaanske steat Ohio, troch William Donaldson en James Hennegan as in fakblêd op it mêd fan oanplakposters. Yn 1900 waard Hennegan troch Donaldson útkocht foar $500, wêrnei't de ynhâld feroare waard ta in soarte fan reklameblêd foar sirkussen, merken en fariëteefoarstellings. Teffens waard it brûkt as platfoarm om fia miny-advertinsjes berjochten oer te bringen oan merkefolk en reizgjende artysten.
Neigeraden dat de fonograaf, de radio en letter de jukebox mear ynboargere rekke, likernôch mids tweintichste iuw, begûn Billboard him mear ta te lizzen op muzyk. Tagelyk waarden oare ûnderwerpen ûnderbrocht by oare tydskriften, lykas it yn 1961 oprjochte Amusement Business foar sirkussen en merken. De redaksje ferfear yn 1946 nei Brighton (Ohio) en yn 1948 nei New York. Meitiid krige Billboard, benammen troch syn hitlisten, de namme it toanoanjaande tydskrift fan 'e Amerikaanske muzykyndustry te wêzen. Nei't Donaldson yn 1926 stoarn wie, waard it tydskrift oerdroegen oan ferskate generaasjes fan syn neiteam, oant it yn 1985 ferkocht waard oan privee-ynvestearders. Sûnt gie it ferskate kearen yn oare hannen oer, oant it yn 2015 eigendom fan Eldridge Industries waard.
Keppelings om utens
● Offisjele webside fan Billboard
Star Trek: Voyager
Star Trek: Voyager, gauris koartwei Voyager neamd, wie in súksesfolle Amerikaanske tillefyzjesearje dy't 7 seizoenen rûn, fan 1995 oant 2001, en dy't yn withoefolle lannen útstjoerd is. De titel betsjut: "Stjerretocht: Reizger", en ferwiist nei de namme fan it romteskip de USS Voyager. It wie de fjirde live actionsearje út 'e Star Trek-franchise nei Star Trek: The Original Series út 'e 1960-er jierren, Star Trek: The Next Generation út 'e 1980-er jierren en Star Trek: Deep Space Nine út 'e 1990-er jierren. Star Trek: Voyager is in science fiction-tillefyzjesearje dy't yn 'e fjouwerentweintichste iuw spilet, en folget de bemanning fan USS Voyager by harren ûnderfinings en aventoeren nei't it skip by fersin strâne rekket yn it Delta Kwadrant, op 70.000 ljochtjier fan 'e Ierde. Dat betsjut dat se in reis fan 75 jier foar de boech hawwe om wer thús te kommen. De searje waard goed ûntfongen troch de tillefyzjekritisy en wûn sân Emmys en trije Saturn Awards.
Untstean
Yn 'e earste helte fan 'e 1990-er jierren wiene der twa Star Trek-searjes op 'e Amerikaanske tillefyzje: Star Trek: The Next Generation en Star Trek: Deep Space Nine. Doe't Star Trek: The Next Generation yn 1994 einige, woene de bazen by de Paramount Television Studios, de produsint fan Star Trek, in nije tillefyzjesearje út 'e mediafranchise hawwe om tagelyk mei Star Trek: Deep Space Nine út te stjoeren. Paramount Pictures, de memme-ûndernimming fan Paramount Television, hie nammentlik plannen om in eigen tillefyzjenetwurk op te rjochtsjen, en dêrfoar moasten tillefyzjeprogramma's produsearre wurde. En Star Trek: Deep Space Nine wie al ferkocht om yn syndikaasje útstjoerd te wurden.
Utgongspunt fan 'e plot
Op it Maquis-skip dêr't de USS Voyager nei siket, is luitenant Tuvok (Tim Russ), it Vulcanyske haad befeiliging fan 'e Voyager, as ûnderdiel fan in undercoveroperaasje ynfiltrearre mank de rebellen. Underweis troch de Badlands wurdt de USS Voyager omwuolle troch in reuseftige enerzjyweach, dy't it skip mei in ûnbidige faasje dwers troch de Molkewei skuord. Dêrby komme ferskate bemanningsleden om it libben, ûnder wa Janeway har earste ofsier. It skip rint skea op en rekket strâne yn it Delta Kwadrant, op mear as 70.000 ljochtjier fan 'e Ierde. De enerzjyweach wie gjin natuerlik fenomeen, mar it dwaan fan in machtich bûtenierdsk wêzen dat himsels de Fersoarger (Caretaker) neamd. Hy hat in hiel bûtenierdsk ras, de Ocampa, op 'e noed, mar fielt syn ein neieroan kommen. Dêrom is er úteinset mei in kampanje fan it ûntfieren fan oare wêzens út 'e hiele Molkewei yn 'e hope in opfolger te finen.
It Maquis-skip mei luitenant Tuvok oan board is op deselde wize yn it Delta Kwadrant bedarre. Nei't de Fersoarger omkommen is by in oanfal fan 'e Kazon, in oar bûtenierdsk ras út it Delta Kwadrant, bestiet der gjin kâns mear dat de USS Voyager en it Maquis-skip op deselde wize wer nei hûs komme kinne as se hjir brocht binne. Mei't se fier fan hûs en folslein isolearre binne, beslute de beide fijannige bemannings úteinlik de lapen gear te smiten. Chakotay (Robert Beltran), in minske fan Yndiaansk komôf dy't de lieder fan 'e Maquis is, wurdt earste ofsier oan board fan 'e Voyager. B'Elanna Torres (Roxann Dawson), in froulike heal-minsklike Klingon en Maquis-rebel, wurdt de nije masinist fan 'e Voyager. Tom Paris (Robert Duncan McNeill), in bedoarne admiraalssoan dy't Janeway út it tichthûs helle hie om 'e Voyager troch de Badlands te loadsen, wurdt de nije piloat. Dyselde rekket al rillegau goed befreone mei de naïve Stjerrefloat-faandrich Harry Kim (Garrett Wang). Mei't de hiele medyske seksje fan 'e bemanning omkommen is, wurdt de Dokter (Robert Picardo), in medysk hologram dat inkeld bedoeld is foar needsitewaasjes, no ynset foar langetermyntsjinst as skipsdokter. Fierders wurde twa bûtenierdske wêzens dy't lânseigen binne yn it Delta Kwadrant, de jonge Ocampa-frou Kes (Jennifer Lien) en de Talaxiaanske sjacherer Neelix (Ethan Phillips), oan board helle om te tsjinjen as gidsen en boarnen fan ynformaasje, wylst Kes ek de taak fan ferpleechkundige op har nimt.
Sa set de USS Voyager útein mei in reis nei hûs dy't 75 jier duorje sil as der gjin alternative oplossing fûn wurdt. Harren wei fiert skip en bemanning troch in diel fan 'e Molkewei dat omreden fan syn grutte ôfstân fan 'e romte dy't behearske wurdt troch de Feriene Federaasje fan Planeten noch hielendal net ferkend is. Yn it begjin komt de USS Voyager troch it domein fan ferskate bûtenierdske rassen dy't folslein ûnbekend binne, lykas de barbaarske en oarlochssuchtige Kazon; de troch sykte oantaaste Vidiianen, dy't harren taflecht nommen hawwe ta it rispjen fan 'e organen fan oare rassen; en de nomadyske Hirogen, dy't oare yntelliginte wêzens bejeie by wize fan bloedsport. Underwilens fine oan board fan 'e USS Voyager ferskate botsings plak tusken de Stjerrefloatbemanning, dy't alles o sa neffens de regels dwaan wol, en de yn dy bemanning opnommen Maquis-rebellen, dy't maling hawwe oan 'e regels.
It earste bekende bûtenierdske ras dat de USS Voyager tsjinkomt, binne de ôfgryslike sybernetyske Borg, wa har oarprongsgebiet yn it Delta Kwadrant blykt te lizzen, middenyn it diel fan it hielal dêr't de Voyager trochhinne moat om wer thús te kommen. Tsjin dy tiid (it begjin fan seizoen 4) ferlit Kes it skip as har mentale fermogens in ekstreme transformaasje trochmeitsje. Tagelyk nimt kaptein Janeway by ien fan 'e earste konfrontaasjes mei de Borg in Borg-wurker oan board dy't se loskeppele hat fan it Borg-kollektyf. Dy 'Sân fan Njoggen' (Seven of Nine, spile troch Jeri Ryan) blykt fan oarsprong in minske te wêzen, Annika Hansen, dy't as jong famke troch de Borg assimilearre is. Hja bliuwt oan board fan 'e Voyager, earst as finzene, mar letter út frije wil, hoewol't se nea alhiel loskomt fan har Borg-identiteit en altyd trochgiet mei it brûken fan 'e namme Seven of Nine.
Op trochreis troch it gebiet fan 'e Borg komt de USS Voyager ek yn kontakt mei de grizelige Soarte 8472, in ksenofoob bûtenierdsk ras út in parallel universum (de 'floeibere romte'). Dy is oanfallen troch de Borg, sa't dy eltsenien oanfalle en besykje te assimilearjen, mar mei Soarte 8472 lykje de Borg einlings in fijân fûn te hawwen dy't harren de baas kin. Njonken bûtenierdske wêzens komt de USS Voyager op syn lange reis ek nuodlike natuerferskynsels tsjin, lykas in dizich gebiet (de Nekrit-útstrutsenens), in ûnbidich grut gebiet fan lege romte sûnder stjerren (de Leechte), en fierders wjirmgatten, gefaarlike romtedizen, swarte gatten en oare anomalyen. Fierders dûkt ek it almachtige bûtenierdske wêzen Q (John de Lancie) wer op (earder sjoen yn Star Trek: The Next Generation en Star Trek: Deep Space Nine).
Troch de jierren hinne ûntjout de bemanning fan 'e USS Voyager him. De ferrieders Seska (Martha Hackett) en Michael Jonas (Raphael Sbarge) wurde relatyf ier yn 'e reis ûntdutsen. Faandrich Samantha Wildman (Nancy Hower), dy't sûnder dat se it sels noch wist swier wie doe't it skip by Deep Space Nine wei ôfsette, befalt yn seizoen 2 fan in dochter, Naomi, dy't meitiid goed befreone rekket mei Neelix en letter ek ûnferwachts goed opsjitte kin mei Seven of Nine. De Dokter en Seven of Nine wurde geandewei minskliker. It skip pikt ferskate weesbern op dy't troch de Borg assimilearre wiene, fan wa't ien, Icheb (Manu Intiraymi) oan board bliuwt. Tom Paris en B'Elanna Torres trouwe nei in lange hofmakkerij en Torres kriget in dochter, Miral Paris. Let yn seizoen 7 komt de USS Voyager in Talaxiaanske koloanje yn in asteroïdefjild tsjin en kiest Neelix derfoar om fan board te gean en him wer by syn eigen folk te jaan.
Underweis ûntdekt de bemanning fan 'e USS Voyager ferskate manearen om 'e reisdoer te bekoartsjen, troch stikken ôf te snijen yn 'e ôfleverings Night en Q2, ferbettere technology yn te setten yn The Voyager Conspiracy, Dark Frontier, Timeless en Hope and Fear, in subromtlike korridor te benutsjen yn Dragon's Teeth en in almeugenden triuw yn 'e rêch fan in machtige eardere skipsgenoate yn The Gift. Nei sân jier ûnderweis west te hawwen, wit de bemanning yn 'e lêste ôflevering, Endgame, mei in rige yngewikkelde aksjes de restearjende reis werom te bringen ta de doer fan in pear minuten.
Tematyk
Yn Star Trek: Voyager wie foar it earst yn in Star Trek-searje de haadpersoan en kaptein in frou. Krekt as yn Star Trek: Deep Space Nine foarmen ûnderlinge konflikten tusken bemanningsleden, benammen yn 'e earste seizoenen, in wichtige boarne fan ûnderwerpen, hoewol't Star Trek-betinker Gene Roddenberry dêr yn syn Star Trek: The Original Series krekt it near op lein hie. Troch it útgongspunt fan 'e searje wie it foar de makkers mooglik om 'e folslein isolearre USS Voyager bleat te stellen oan gefaren, útdagings en dilemma's dy't yn 'e oare Star Trek-searjes gewoan net mooglik wiene. Yn 'e lettere seizoenen, doe't de Voyager almar tichter by hûs kaam, folge in ynfluks fan personaazjes en beskavings út 'e oare searjes, lykas de Borg, Q, de Ferengi, de Romulanen, de Klingons, de Kardassianen en bemanningsleden fan 'e USS Enterprise út Star Trek: The Next Generation.
Rolferdieling
* ) Geneviève Bujold waard oarspronklik cast yn 'e rol fan kaptein Janeway, mar oardel dei nei't de opnamen fan 'e pilotôflevering Caretaker úteinset wiene, stapte hja op. Dêrnei waard Kate Mulgrew yn har plak cast.
Gastrollen yn yndividuele ôfleverings fan Star Trek: Voyager waarden spile troch û.o. Jason Alexander, Ed Begley jr., Andy Dick, J.G. Hertzler, Dwayne Johnson, Alice Krige, John de Lancie, Sharon Lawrence, Virginia Madsen, Leland Orser, Lori Petty, John Rhys-Davies, Armin Shimerman, Sarah Silverman, Kurtwood Smith en Gwynyth Walsh. Akteurs út oare Star Trek-searjes dy't (yn deselde rollen) yn in ôflevering fan Star Trek: Voyager spilen, wiene LeVar Burton, Jonathan Frakes en Marine Sirtis út Star Trek: The Next Generation en George Takei en Grace Lee Whitney út Star Trek: The Original Series. Prins Abdûlla (no kening Abdûlla II fan Jordaanje) hie in cameo as in anonime Stjerrefloat-faandrich yn 'e ôflevering Investigations.
Untfangst en resultaat
Star Trek: Voyager waard oer it algemien goed ûntfongen troch de tillefyzjekritisy. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hawwe de sân seizoenen fan 'e searje mei-inoar in goedkarringspersintaazje fan 77%, basearre op 49 ûnderskate resinsjes. Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, hat Star Trek: Voyager in goedkarringspersintaazje fan 66%, basearre op 10 resinsjes.
De searje waard yn totaal 34 kear nominearre foar in Emmy Award, de wichtichste Amerikaanske priis foar tillefyzjeprogramma's. Dêrfan wûn Star Trek: Voyager 7 kear: yn 1995 foar de titelmuzyk fan Jerry Goldsmith en foar special effects; yn 1996 foar fisazjy; yn 1997 foar hierstyling; yn 1998 foar special effects; en yn 2001 foar muzikale komposysje en special effects. De searje waard fierders 14 kear nominearre foar in Saturn Award en wûn dêrfan 3 kear: yn 1998 yn 'e kategory bêste aktrise op 'e tillefyzje (Kate Mulgrew), yn 2001 yn 'e kategory bêste byrol fan in aktrise op 'e tillefyzje (Jeri Ryan) en yn 2005 ûntfong de searje in priis by wize fan blyk fan spesjale erkenning.
Bart Tammeling
Barend Pieter Tammeling (Grins, 1934 - dêre, 19 maart 1993) wie in Nederlânsk sjoernalist, kollumnist-kommentator en auteur.
Tammeling wie hikke en tein yn de stêd Grins, en waard wol de "peetheit fan de sjoernalistyk yn Grins" neamd.
Tammeling begûn syn sjoernalistike karrière by de lokale kranten Ons Noorden en de Nieuwe Provinciale Groninger Courant. Yn 1965 stichte hy Parseburo Tammeling en levere bydragen oan ûnder oare Trouw, it ANP en it NOS Journaal.
As haadredakteur makke hy in súkses fan it hûs-oan-hûsblêd De Groninger Gezinsbode. Hy skreau kollumns yn ûnder oare de Winschoter Courant, it Groninger Dagblad Stad en de Ljouwerter Krante.
Tammeling skreau in soad tinkboeken en in standertwurk oer de kranten yn Grinslân en Drinte mei as titel De krant bekeken (1988).
Baptistearium Riva San Vitale
It Baptistearium fan Riva San Vitale is in doopkapel yn it doarp Riva San Vitale yn it Switserske kanton Ticino. De doopkapel stamt út de 5e iuw en is it âldste kristlike bouwurk fan Switserlân.
Eksterieur
De doopkapel mei in rjochthoekige plattegrûn giet op in hichte fan in pear meter oer yn in achthoek. Eartiids hie it baptistearium in peribolos, in prosesjegong dy't mei de tsjerke ferbûn wie, dy't njonken it baptistearium op it plak fan de hjoeddeiske Chiesa San Vitale (1759) stie. Fan de gong binne allinne noch wat spoaren sichtber. Boppe it portaal binne noch fiif akantusfoarmige konsoles, dêr't de dakbalken op leine.
De oarspronklike yngong lei oan de noardlike kant, op itselde plak as de hjoeddeiske. It portaal oan de westlike kant waard letter ynbrocht. Dêrboppe siet in rûn finster dat mei bakstien omliste wie. Op dat plak waard it midsiuwske finster rekonstruearre, dat earder troch it rûne ferfongen waard. De rûne omtrek fan dat finster bleau bewarre om de eardere feroaring oan it gebou te dokumintearjen.
De karolingyske apsis oan de eastlike kant waard twa kear ferboud. De hjoeddeiske foar datearret fan de 9e iuw. De resten fan de âlde apsis lizze ûnder de houten flier fan it alter.
Ynterieur
Yn it monolityske doopfont yn de tsjerke waard de doop troch ûnderdompeling útfierd. It hat in trochsneed fan 1,9 meter en datearret út 1200. It oarspronklike doopfont wie 60 sintimeter djip en leit dêrûnder. It twa trêden leger lizzende doopfont hie in eigen ôfwettering fan mitsele bakstiennen.
De oarspronklike flier bestiet út swart-wite yn rosetten leine moarmeren tegels. De flier waard yn de rin fan de iuwen fjouwerris ferhege.
Yn de achthoekige romte binne djippe healrûne nissen en in lytse apsis, dy't letter ynbrocht binne. Yn de nissen binne romaanske fresko's út de 12e iuw bewarre bleaun.
Rjochts fan de apsis is in foarstelling fan de Berte fan Kristus en de Ferkundiging oan de hoeders, de dream fan Joazef en dêrboppe in foarstelling fan de Himelfeart en Marije yn in mandorla. Yn de lofter nis binne it Jongste Gerjocht mei Kristus as rjochter en de symboalen fan de evangelisten útbylde. Dêrûnder in ingel dy't op de trompet blaasd en de sielen, dy't út de grêven opstean. Yn de apsis binne resten fan in krúsiging út in letter tiidrek.
It moarmeren doopfont njonken de noardlike yngong waard brûkt nei't de tradysje fan ûnderdompeling ferfongen waard troch it besprinkeljen.
Mennohûs
It Mennohûs is in ryksmonumint op De Jouwer.
It hearehûs oan de Midstrjitte 72 is de eardere pastorij fan de fermanje op nûmer 70 dêrnjonken. It hûs út ûngefear 1860 hat grutte finsters dy 't op de ferdjipping seis ruten ha. Om de foardoar sit in list. Op de kroanlist sitte lytse ornaminten.
Reitze Ketellapper
Reitze Ketellapper (folút: Reitze Anne Ketellapper; Sint-Anne, 22 oktober 1944 – Ljouwert, 27 july 2015) wie in Frysk politikus en garaazjehâlder. Hy siet 37 jier oan ien tried wei yn 'e gemeenteried fan Ljouwerteradiel, earst foar it CDA en letter foar in lokale partij. Yn 'e twadde helte fan 'e njoggentiger jierren dominearre er yn Stiens de gemeentlike polityk, en ek nei de milenniumwiksel wied er noch geregeldwei yn it nijs.
Libben en karriêre
Ketellapper waard yn 1944 berne yn Sint-Anne, op it Bilt. Mei fjouwer jier ferhuze er mei syn âlden nei Ljouwert, dêr't se fuortby it Cambuurstadion kamen te wenjen. De middelbere skoalle makke Ketellapper net ôf. Ynstee sette er al ier útein as keapman en ûndernimmer. Yn 1961, doe't er santjin jier wie, kocht er ferkocht er syn earste auto. Hy sette him úteinlik nei wenjen yn it Ljouwerteradielster doarp Koarnjum, dêr't er seis jier letter, yn 1967, syn eigen garaazje begûn. Op 25 july 1968 troude er mei Wietske de Bruin, mei wa't er trije bern krige: Sjoukje, Marten en Annemieke.
Reitsje-de-Wolkens-Oan
Reitsje-de-Wolkens-Oan (Lakota: Maȟpíya Ičáȟtagya, útspr.: [maχ'pi:ja i'ʧa:χtaɡja] of Maȟpíya Íyapat’o, útspr.: [maχ'pi:ja i:'japatˀo]; Ingelske oersetting: Touch-the-Clouds; ±1838 – 5 septimber 1905) wie in opperhaad fan 'e Minnikonzjû-substamme fan 'e Lakota-Sû (Sioux), in Yndiaansk folk fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Hy stie bekend om syn dapperens op it slachfjild, syn lichemskrêft, syn feardichheid as taktikus en syn oanlis foar diplomasy.
Komôf
Reitsje-de-Wolkens-Oan moat berne wêze tusken 1837 en 1839, as de jongste soan fan it ynfloedrike Minnikonzjû-opperhaad Inkele Hoarn en dy syn frou Stiet-op-'e-Grûn. Ien fan syn âldere bruorren wie de haadman Bûnte Wapity, dy't yn 1890 ien fan 'e slachtoffers fan it Bloedbad fan Wounded Knee wêze soe, en syn folle neef wie it ferneamde Oglala-opperhaad Mâl Hynder, waans libben oft er yn 1870 rêde doe't in man dy't fan Gjin Wetter hiet him besocht dea te sjitten by in rûzje om in frou. As folwoeksene stie Reitsje-de-Wolkens-Oan bekend om syn langte en krêft (dêr't er ek syn namme oan tanke). Neffens in beskriuwing fan 'e Amerikaanske luitenant Henry R. Lemly, dy't him yn 1877 mette, soed er rom 1.95 m lang en hast 130 kg swier west hawwe sûnder dat der ûns fet oan him siet.
Reitze Ketellapper
Libben en karriêre
Sadwaande groeide Ketellapper yn 'e twadde helte fan 'e njoggentiger jierren út ta de wichtichste politikus fan Ljouwerteradiel. Hoewol't it iere súkses fan 'e lokale partij by lettere ferkiezings belune, behold Ketellapper yn Stiens in foaroansteande posysje, sels nei 2014, doe't de fraksje fan Gemeentebelangen de helte fan syn seis sitten en dêropta ek syn wethâlderspost ferlear. Uteinlik bleau er oant de ein, 37 jier lang, lid fan 'e gemeenterie. By syn ferstjerren wied er dwaande mei syn tsiende termyn. Neffens partijgenoaten wie Ketellapper synonym mei Gemeentebelangen Ljouwerteradiel.
Ketellapper wie in markant persoan, dy't nei't sein wurdt altyd syn eigen taal spriek, in grienmank fan Biltsk, Ljouwertersk, Frysk en Nederlânsk. As politikus waard er kwalifisearre as "eigensinnich", "fêsthâldend", "fjoerskerp" en "in man fan it folk". Neffens Harm de Kroon, foarsitter fan 'e PvdA-fraksje yn 'e Ljouwerteradielster gemeenterie, besocht Ketellapper gauris de prinsipes út it sakelibben ta te passen yn 'e polityk, wat fansels lang net altyd slagge, en wie it faak dreech en beweech de man ta it sluten fan in kompromis. Reitze Ketellapper ferstoar yn 2015 te Ljouwert, yn 'e âlderdom fan 70 jier.
Reitsje-de-Wolkens-Oan
Kriger
Tsjin 1870 wie Reitsje-de-Wolkens-Oan as kriger ûnder syn folk yn heech oansjen kommen te stean en joech er lieding oan syn eigen Minnikonzjû-troep. Ferskate kearen fierde er Minnikonzjû-krigers oan by oerfallen op buorfolken lykas de Krieën (Crow) en de Sjosjoanen (Shoshone). Under de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 hold Reitsje-de-Wolkens-Oan him ôfsidich, en bleau er mei syn troep by it Cheyenne River Agintskip. Nei de ferneamde Slach oan de Little Bighorn, yn juny 1876, wêrby't it 7de Kavaleryrezjimint fan generaal George Armstrong Custer fierhinne útrûge waard, bepleite er by de Yndiaansk agint en de pleatslike Amerikaanske legerkommandant de saak fan 'e neutraal bleaune Minnikonzjû. De Amerikanen wiene der lykwols fan oertsjûge rekke dat de Yndianen yn it reservaat temûk de opstannelingen stipen, dat der waard risselwearre om 'e reservaatbefolking alle wapens en hynders te ûntnaderjen.
Ein septimber 1876, doe't Reitsje-de-Wolkens-Oan lucht krige fan 'e plannen fan it leger, late er in útbraak út it reservaat troch de Lakota fan 'e Minnikonzjû- en Sâns Ark-substammen, dy't sa halje-trawalje organisearre waard dat de tipy-peallen efterlitten wurde moasten. De oankomst fan dizze flechtlingen en harren opperhaden yntrodusearre in wat evenrediger elemint yn 'e lieding fan 'e frije Lakota bûten de reservaten. Yn oktober 1876 befochten se mei-inoar de Amerikanen yn ûnderskate skermutselingen by de nije wei oan 'e rivier de Tongue lâns. Nei't Mâl Hynder en Sittende Bolle mei harren troepen nei earnewêr oars ôfset wiene, holden Reitsje-de-Wolkens-Oan en oare haadlju fan 'e Minnikonzjû petearen mei de Amerikaanske generaal Nelson A. Miles, om te ûnderhanneljen oer in mooglike oerjefte. Nei in fiif dagen duorjend ûnderhâld mei it ynfloedrike âlde Brulee-opperhaad Bûnte Sturt, stimde Reitsje-de-Wolkens-Oan yn febrewaris 1877 ta yn in oerjefte, en ried er op 14 april fan dat jier mei syn troep nei it Bûnte Sturt Agintskip yn noardwestlik Nebraska, dêr't er syn gewear oanbea oan 'e Amerikaanske generaal George Crook.
Likernôch in healjier lang wenne Reitsje-de-Wolkens-Oan freedsum yn 'e neite fan it Bûnte Sturt Agintskip, dêr't de Amerikanen him kennen learden as "in earbere en freedsume Yndiaan, in goed man, dy't neat hawwe moast fan fijannichheden, en in fredesstifter wie," sa't de tolk Louis Bordeaux it ûnder wurden brocht. It leger helle him sels oer om tsjinst te nimmen as ferkenner, en makke him ta sersjant. Reitsje-de-Wolkens-Oan syn skoandere relaasjes mei de blanken kamen oan 'e ein fan 'e simmer lykwols slim yn 'e knipe doe't it leger yn augustus hawwe woe dat er harren holp by it befjochtsjen fan 'e Nez Persé, dy't út harren reservaat brutsen wiene en besochten om nei Kanada ta te ûntkommen, en doe't yn septimber yn syn oanwêzichheid syn neef Mâl Hynder yn Amerikaanske finzenskip deade waard.
Opperhaad
Yn oktober 1877 besocht Reitsje-de-Wolkens-Oan de Amerikaanske haadstêd Washington, D.C., as lid fan in Lakota-delegaasje. Letter dyselde moanne, doe't it Bûnte Sturt Agintskip ferpleatst waard, joegen hy en syn troep har by it Reade Wolk Agintskip, fan 'e Oglala. Hy tsjinne dêrop in oanfraach yn om wer nei it Cheyenne River Aginstkip weromkeare te meien, dêr't syn Minnikonzjû-sibben taholden, en yn febrewaris 1878 waard dat him tastien.
De rest fan syn libben brocht Reitsje-de-Wolkens-Oan troch yn it Cheyenne River Reservaat, útsein in útstapke yn 1898 nei Omaha, yn Nebraska, dêr't er frege waard foar de Trans-Mississippi and International Exposition. Yn 1882 waard er keazen ta ien fan 'e seis tradisjonele regearjende opperhaden fan 'e Minnikonzjû, en yn dy hoedanichheid ûntjoech er him ta ien fan 'e wichtichste en ynfloedrykste lieders fan syn stamme en sette er him mei hert en siel yn foar de rjochten en de takomst fan syn folk. Hy ferstoar op 5 septimber 1905 oan 'e igge fan 'e Cherry Creek yn it Cheyenne River Reservaat fan Súd-Dakota. Hy wie teminsten twaris troud en hie ferskate dochters en yn elts gefal ien soan, Amos Charging First, dy't him opfolge as opperhaad.
Marieke Lucas Rijneveld
Marieke Lucas Rijneveld, berne as Marieke Rijneveld, (Nieuwendijk, 20 april 1991) is in Nederlânsk skriuwer en dichter.
Libben en wurk
Rijneveld waard berne op in pleats yn in grifformearde hûshâlding. Se studearre in jier Nederlânsk oan de dosinte-oplieding yn Utert en oan de Skriuwersfakskoalle yn Amsterdam. Har wurk waard publisearre yn ûnder oare de VPRO Gids, Het liegend konijn en Hollands Maandblad.
Rijneveld wûn de Hollands Maandblad Aanmoedigingsbeurs 2014/2015 en it C.C.S. Crone-stipendium 2015. Yn juny 2015 ferskynde har poëzydebút Kalfsvlies by Atlas Contact. de Volkskrant rôp har út ta literêr talint fan 2016. Se wûn mei dy bondel de C. Buddingh'-priis 2016 foar it bêste poëzydebút fan it jierr. Wilens wurke hja oan har roman De avond is ongemak dy't yn de rin fan 2018 in bestseller waard. De Ingelske fertaling The Discomfort of Evening helle de shortlist fan de International Booker Prize 2020. Fantoommerrie, har twadde dichtbondel, ferskynde yn febrewaris 2019 en wûn de Ida Gerhardt Poëzypriis 2020.
Yn 2021 waard Rijneveld troch de Amerikaanske dichteres Amanda Gorman útkeazen om har wurk yn it Nederlânsk oer te setten. Rijneveld oanfurdige de opdracht ynearsten, mar luts har letter werom nei 't de Nederlânske rassefoarfjochtster Janice Deul de útjouwer bekritisearre foar it jaan fan in opdracht oan in blanke oersetter foar it wurk fan in swarte dichteres.
Njonken de skriuwerij wurket Rijneveld twa dagen yn 'e wike op in molkfeehâlderij.
Lucas
Rijneveld woe yn groep trije fan de basisskoalle graach in jonkje wêze en betocht doe Lucas, in fantasyfreontsje. Ienris op 'e middelbere skoalle waard Rijneveld narre fanwegen in jongeseftich foarkommen en paste syn hâlden en dragen oan. Doe 't Rijneveld njoggentjin jier wie, kaam dat jongeseftige werom; yn 2010 heakke Rijneveld de namme Lucas ta as twadde foarnamme.
Rijneveld fynt it spitich dat der yn it Nederlânsk noch gjin foarnamwurd is foar non-binêre minsken. Rijneveld joech der in skoft yn ’t Ingelsk de foarkar oan om mei it genderneutrale persoanlik foarnamwurd 'they' oantsjut te wurden. Om 't der gjin better wurd is keas Rijneveld derfoar om har yn it Nederlânsk oantsjutte te litten mei 'zij'. Letter, yn jannewaris 2022, liet Rijneveld witte de foarnamwurden 'he' en 'him' te ferkiezen en 'hij' en hem'.
Zwijndrecht (Nederlân)
thumb|Loftfoto thumb|Herfoarme Pietermantsjerke thumb|Betheltsjerke yn Zwjndrecht thumb|Riedhûs thumb|Keunstwurk ""Drie Koningen"" (Trije keningen) Zwijndrecht is in plak en gemeente yn de Nederlânske provinsje Súd-Hollân. Yn 2022 hat de gemeente neffens it CBS likernôch 45.000 ynwenners.
Sûnt 2003 is de eardere gemeente Heerjansdam part fan de gemeente Zwijndrecht. It doarp Heerjansdam hat 3.800 ynwenners (2021) en it doarp Zwijndrecht 40.840 ynwenners (2021). De gemeente wurket gear mei inkele buorgemeenten yn it regioferbân Drechtstêden.
Skiednis
De iere skiednis fan Zwijndrecht is besibbe mei dy fan de Zwijndrechtske Waard. De namme Suindrecht foar it gebiet fand e Waard komt foar it earst foar yn 1006 yn in brief fan biskop Ansfryd fan Utert dy't lânguod skinkt oan in kleaster by Amersfoart. Dy skinking befette de tsjerke fan Zwijndrecht. Dy skinking waard yn in akte út 1028 befêstige, dat dus oanjout dat it gebiet yn dy snuorje al bewenne wie. Zwijndrecht hat yn de fyftjinde iuw bloeid as wichtige lokaasje foar it sâltwinnen. Yn de santjinde iuw krige it plak it karakter fan in túnkersdoarp en yn de rin fan de njoggentjinde iuw naam de yndustry ta.