cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lac Vieux Desert Troep fan Boppemarder Tsjippewa Yndianen
Skiednis
Daliks dêrnei sette it nije stammebestjoer útein de ymplemintaasje fan in stappeplan om 'e ekonomyske aktiviteit yn it reservaat oan te fiterjen en de wurkleazens ûnder de leden werom te kringen. Dy lei nammentlik yn 1988 op 40%; tsien jier letter wie it wurkleazenssifer omleechgien nei 11%. It earste grutte projekt fan 'e Lac Vieux Desert Troep wie de bou fan in multy-funksjoneel sintrum, dat yn 1992 reekaam. Neitiid waarden ek in pjutteboartersplak, in klinyk en in fiskkwekerij opset. Fierders waarden yn it reservaat ferhurde wegen, wetterlieding en in rioelsysteem oanlein. Tsjin 'e ein fan 'e 1990-er jierren liet de stamme boppedat in resort sette, besteande út in motel mei 76 keamers, in golfbaan mei njoggen greens, in kasino, in restaurant en in breed skala oan winkels. Om dyselde tiid hinne waarden der yn it reservaat ek in supermerk, in plysjeburo en ferskate nije wenblokken iepene.
Laurien Gardner
Laurien Gardner is in kollektyf pseudonym fan in groepke Amerikaanske skriuwsters dy't in rige romans oer de Tudor-tiid skreaun hawwe, mei as haadpersoanen de ûnderskate froulju fan kening Hindrik VIII fan Ingelân. Dizze romansearje, dy't ta de literêre sjenres fan 'e histoaryske fiksje en de romantyk rekkene wurde kin, waard betocht troch boekeredakteur Ginjer Buchanan, doe't dy seach hoe'n populariteit oft boeken oer de Tudors wol net hiene. De trijedielige searje is publisearre troch de Amerikaanske útjouwerij Jove Books, in ymprint fan 'e Penguin Group. It twadde diel, A Lady Raised High, skreaun troch Jennifer Ashley, wûn yn 2007 de prestizjeuze RITA Award yn 'e kategory bêste histoaryske roman.
Rachel Aziani
Rachel Aziani (Omaha, 21 novimber 1968), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan etnysk Italjaansk komôf, dy't yn it ferline ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenamme Busty Rachel ("Boarstige Rachel"). Neffens har offisjele opjefte is se 1.65 m, mei in gewicht fan 52 kg en kupmaat 34DD. Hja leit har folslein ta op it meitsjen fan foto's en filmkes foar har eigen webside, en stiet benammen bekend om har grutte boarsten, dy't foarhinne natuerlik wiene, mar foar in pear jier operatyf ferstevige binne.
Libben en karriêre
Aziani waard yn 1968 berne yn Omaha, yn 'e steat Nebraska. Yn 'e twadde helte fan 'e njoggentiger jierren troude se mei har hjoeddeiske man Buzz, in neakenfotograaf. Nei't se him in pear jier oan it wurk sjoen hie, besleat Aziani om sels neakenmodel te wurden. Dêrmei hie se sa'n súkses dat se yn 1999 har eigen webside oprjochte, dy't yn 't earstoan BustyRachel.com hiet (no RachelAziani.com). De earste jierren die se allinnich mar neakenfotografy en solopornografy, mar letter kaam dêr ek hurde pornografy by, hoewol't se dat inkeld mei har man Buzz docht. Yn 2009 waard Aziani nominearre foar in AVN Award (de Oskar fan 'e pornoyndustry) yn 'e kategory "ynternetstjer".
Aziani wennet yn Phoenix, yn Arizona, dêr't se nei eigen sizzen hinne ferhuze is om't se fan it (smoarhjitte) klimaat dêre hâldt. Yn har frije tiid hâldt se har dwaande mei har fjouwer hûnen en leafhawwerijen as yoga, sinnebaaien, kuierjen, fytsen, golfen, swimmen, kampearjen, kajakjen en it beriden fan quads.
Afro-Centric Productions
Afro-Centric Productions is in Amerikaanske pornografyske filmstudio dy't sûnt syn oprjochting yn 1998 fêstige is yn Boston, yn 'e steat Massachusetts.
Watersmeet (Michigan)
Watersmeet is in gemeentefrij doarp (unincorporated community) yn 'e Amerikaanske steat Michigan. It leit op it skiereilân Opper-Michigan, oan 'e igge fan 'e rivier de Ontonagon, suver tsjin 'e grins fan 'e buorsteat Wiskonsin oan, en heart bestjoerlik ta de county Gogebic en dêrbinnen ta it plattelânsdistrikt Watersmeet Township.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2010 hie Watersmeet doe in befolking fan 428 minsken. De befolkingstichtens bedroech 18 minsken de km². Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 66,1%% blanken; 29,4% Yndianen; 1,4% Latino's; 0,2% swarten; 2,9% oaren of fan mingd etnysk komôf. De Yndianen yn Watersmeet binne fierhinne etnyske Odjibwe (Ojibwe), ek wol Tsjippewa (Chippewa) neamd. Yn it doarp is it haadkertier fêstige fan 'e federaal erkende Lac Vieux Desert Troep fan Boppemarder Tsjippewa Yndianen (Lac Vieux Desert Band of Lake Superior Chippewa Indians).
Klimaat
Watersmeet hat in lânklimaat, mei waarme simmers en strange winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 25,6 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat –7,2 °C. Watersmeet kriget jiers trochinoar 889 mm delslach, mei dêrûnder oer it hiele winterhealjier ferdield 370,8 sm snie.
Drûchlizzing (Feriene Steaten)
De Drûchlizzing wie yn 'e skiednis fan 'e Feriene Steaten in lanlik en grûnwetlik ferbod op 'e produksje, de ymport, de opslach, it ferfier, de ferkeap, it besit en de konsumpsje fan alle alkoholhâldende dranken, lykas wyn, bier en sterke drank. Dat wie fan krêft fan 1920 oant 1933. It idee efter de Drûchlizzing wie, dat sa'n ferbod in ein meitsje soe oan alkoholisme, dronkenskip en dêrút fuortkommende maatskiplike swierrichheden, lykas húslik geweld. It die lykwols bliken dat lju dy't it echt woene, noch altyd wol oan alkohol komme koene, wylst de iennichste maatskiplike feroaring wie dat de organisearre misdie ryk waard fan it smokkeljen en yllegaal stoken fan alkohol. Doe't de Grutte Depresje útbriek en it regear ferlegen siet om ynkomsten, waard besletten om in ein oan it eksperimint te meitsjen, sadat der wer aksynzen heft wurde koene op 'e legale ferkeap fan alkohol.
Skiednis
Fan 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw ôf waard foar drûchlizzing krewearre troch in brede maatskiplike koälysje dy't bestie út konservative protestanten fan it plattelân en sosjaal progressive lju dy't almeast út 'e stêden kamen. Harren aksjes waarden koördinearre troch de Anti-Saloon League ("Anty-Saloon Liga"), de Woman's Christian Temperance Union ("Kristlike Uny fan Froulike Hielûnthâlders") en oare, lyksinnige organisaasjes. De drûchlizzingsbeweging boekte op 18 desimber 1917 in wichtige oerwinning doe't de Amerikaanske Senaat it Achttjinde Amendemint oan 'e Amerikaanske Grûnwet foarstelde (dat de ynfiering fan 'e drûchlizzing omfette). Nei't dat amendemint op 16 jannewaris 1919 troch de seisentritichste fan 'e Amerikaanske steaten goedkard waard, wie it dêrmei ratifisearre as ûnderdiel fan 'e grûnwet.
Under de yn it Achttjinde Amendemint fêstleine betingsten waard de Drûchlizzing ien jier letter fan krêft, op 17 jannewaris 1920. Dêrta naam it Amerikaanske Kongres op 28 oktober 1919 de Wet-Volstead oan (dy't eins de Nasjonale Drûchlizzingswet hiet), wêrby't in feto fan presidint Woodrow Wilson fuortstimd waard. Yn dy wet waard omskreaun wat krekt in alkohoalyske drank wie en hokker straffen der kamen te stean op it negearjen fan 'e Drûchlizzing. Hoewol't de Wet-Volstead ek de ferkeap fan alkohol oan bannen lei, beskikte it Amerikaanske regear net oer de middels om it ferbod ôf te twingen. It gefolch wie dat it ûntdûken fan 'e Drûchlizzing, fral yn 'e grutte stêden, mear regel as útsûndering waard. Tsjin 1925 wiene der yn New York allinnich al 30.000 oant miskien wol 100.000 saneamde speakeasys: klandestine hoarekagelegenheden dêr't alkohol skonken waard.
Hoewol't de Drûchlizzing yn 'e Feriene Steaten súksesfol wie as it gie om 'e hoemannichte alkohol dy't konsumearre waard (mei't de prizen omheech skeaten en it fral op it plattelân soms dreech te besetten wie), late it tagelyk ta ûntstean fan in ûnbidige grut ûndergrûnsk netwurk fan kriminele aktiviteit, dat behearske waard troch de organisearre misdie. Dat stelde maffiabazen as Al Capone by steat om smoarryk te wurden. In protte Amerikanen besauden har oer de spektakulêre misdriuwen dêr't de maffia him oan skuldich begûn te meitsjen, wylst de Drûchlizzing eins foar minder misdie soargje moatten hie. It bekendste foarbyld fan sa'n misdriuw is it Falentynsdeibloedbad yn Chicago yn 1929. It gefolch wie dat de oanhingers fan 'e Drûchlizzing har desyllúzjonearre fan harren kreaasje ôfkearden, wylst de wjerstân tsjin it ferbod almar tanaam.
Nei't mei de Beurskrach fan 1929 de Grutte Depresje útbriek, kaam it Amerikaanske regear ferlegen te sitten om ynkomsten. De tsjinstanners fan 'e Drûchlizzing fierden kampanje foar de ôfskaffing fan it ferbod mei it argumint dat it regear in fermogen oan aksynzen misrûn. Mei't der tsjin dy tiid net folle oanhingers fan 'e Drûchlizzing mear oer wiene, waard besletten om it eksperimint as mislearre te beskôgjen en it alkoholferbod op te heffen. Op 22 maart 1933 ûndertekene presidint Franklin D. Roosevelt de Wet-Cullen-Harrison, dy't bier en wyn legalisearre mei in alkoholgehalte fan 3,2% (fan it gewicht). Op 5 desimber fan dat jier waard mei de ratifikaasje fan it Twaentweintichste Amendemint oan 'e Amerikaanske Grûnwet it Achttjinde Amendemint anullearre.
Hjoeddeistige sitewaasje
Sûnt 1933 kenne de Feriene Steaten gjin lanlike drûchlizzing mear. Foar de produksje fan sterke drank moatte bedriuwen lykwols noch altyd oan in grut tal betingsten foldwaan ear't se in fergunning bemachtigje kinne. De bedoeling dêrfan is om it ûnpraktysk te meitsjen om legaal drank foar eigen gebrûk te stoken. Fierders slacht it Twaentweintichste Amendemint inkeld op nasjonale drûchlizzing; it beheint de ôfsûnderlike Amerikaanske steaten net yn harren rjocht om sels in drûchlizzing yn te fieren.
Der binne hjoed de dei gjin steaten dy't 'drûch' binne, mar der besteane noch in oansjenlik tal countys dêr't wol deeglik in alkoholferbod fan krêft is. Sokke countys lizze foar it meastepart yn it Amerikaanske Suden, yn steaten as Arkansas, Mississippy, Kentucky en Tennessee. Ek besteane der frijwat countys dêr't sterke beheinings op 'e ferkeap en/of konsumpsje fan alkohol jilde; dy fynt men fral yn steaten as Teksas, Kansas, Noard-Karolina, Michigan, Ohio en Pennsylvania. Dêrnjonken hawwe in grut tal tribale oerheden it near lein op alkoholferkeap en -konsumpsje yn harren Yndianereservaat. De Amerikaanske federale wetten omfiemje ek de drûchlizzing fan 'e reservaten, mar it neilibjen dêrfan wurdt inkeld ôftwongen as der tagelyk ek in oertrêding konstatearre wurdt fan 'e tribale drankwetjouwing.
Moarns Ier (Reduzum)
Moarns Ier wie in aaisikersklub yn Reduzum, en de âldste aaisikersklub fan Fryslân. De organisaasje ûntstie yn 1892, doe't trije manlju út Reduzum en omkriten in dei te aaisykjen giene en dêr sa'n soad nocht oan belibben dat se ôfpraten en doch soks it faker. Al rillegau wiene der ek leden út Idaerd, Friens en Eagum, al kaam it tal leden nea boppe de 26 út. Yn 1917 krige de feriening in formeel bestjoer.
Binnen Moarns Ier wiene der gjin rangen en stannen. Yn 't earstoan giene de leden ien dei yn 't jier op 'en paad mei in modderskip, mar dat waarden al gau twa en yn 'e 1980-er jierren trije dagen. Sûnt dy tiid gie men der yn fêste pearen op út fanút it hotel Ie-sicht op de Feanhoop. It aaisykjen begûn moarnsier om seis oere en pas seis oere jûns kaam men werom en waarden de fynsten ferlike. Op de lêste middei waard der in 'buolguod' holden en waarden de fûne aaien by opbod ferkocht ûnder de leden. Dêrnei waard der gesellich in boarreltsje dronken.
Yn augustus 2017, krekt doe't Moarns Ier 125 jier bestie, waard troch de leden besletten om 'e feriening op te heffen. De reden dêrfoar wie dat men yn 2017 foar it trêde jier op rige net it fjild yn koe om te aaisykjen fanwegen in ferbod op dy âlde Fryske tradysje. De leden fan Moarns Ier fûnen dat it "gjin sin mear hie op dizze manier." Foarsitter Sybren Jansma utere dêrby stevige krityk op it Bûn fan Fryske Fûgelwachten, dat neffens him in fierstente ôfwachtsjende hâlding oannimt ynstee fan dat it foar de belangen fan 'e aaisikers yn 'e bres springt troch ûntheffing fan it ferbod oan te freegjen en formeel beswier te meitsjen tsjin in eventuële ôfwizing.
Tsjerke fan Den Andel
De Tsjerke fan Den Andel is in romanogoatyske tsjerke yn it Grinslânske Den Andel. Eigner fan de tsjerke is sûnt 2008 de Stifting Alde Grinslânske Tsjerken, mar it behear fan de tsjerke is tegearre mei de lokale protestanske gemeente.
Skiednis
Doe't de tsjerke yn de 17e iuw, nei de ynfiering fan de reformaasje, banken krige, binne de muorrepylders weikapt dy't it ferwulft droegen en waarden lûkbalken needsaaklik. Ek waarden de finsters fergrutte en dy fan de eastlike muorre tichtmitsele, dêr't de romte ornearre waard foar de preekstoel út 1792. Yn de tsjerke hinget in kroanluchter mei in dûbele earn. Oer de flier leit in sark út 1621, de oaren binne 18e-iuwsk.
Yn 1989 waard in fergunning oanfrege om it monumint ôf te brekken, itjinge wegere waard.
Restauraasje
Ynstee fan ôfbraak folge yn de jierren 1991 in restauraasje fan de tsjerke. By de restauraasje waarden de gevelpunten wer yn oarder makke. Yn de tsjerke waarden de lûkbalken ferwidere en ûnder de witerskalk kamen yn it stiennen ferwulft fresko's oan it ljocht. De bôgen tusken de ferwulftflakken binne yn bakstienstruktuer beskildere. Yn it tredde travee binne striidzjende ridders en bisten skildere. Oare traveeën hawwe bakstienstruktueren. De ribben fan it ferwulft binne skildere. Rjochts fan de kânsel is tsjintwurdich wer de sakramintsnis te sjen. De grutste operaasje fan de operaasje wie it oanbringen fan in fûnemint fan in 45 sintimeter dikke flierplaat, dy't op 38 betonnen peallen rêst.
Oargel
It ienmanualige oargel mei njoggen registers en in oanhongen pedaal waard yn 1879 boud troch de firma Van Oeckelen.
Klokken
De grutste klok yn de toer waard troch Jurjen Balhtasar yn 1653 getten. De lytse klok yn de lanteare is in Van Bergen-klok út 1947.
Plön
250px|thumb|left| Sicht fan it Prinse-eilân ôf
Plön (Frysk: Pleun) is de haadstêd fan de Kreis Plön yn Sleeswyk-Holstein en hat sa'n 8700 ynwenners. It byld fan 'e stêd wurdt sterk bepaald troch it kastiel, dat boud waard yn de 17e iuw. Plön leit oan de grutste mar fan Sleeswyk-Holstein, de Grutte Pleuner Mar, en beskûle tusken de gloaiende marren fan 'Holsteins Switserlân'. Mar 7,8 km² fan it stedsgebiet is lân. De rest fan 'e gemeente is ûnderferdield yn alve marren dy't allegearre ta de stêd Plön hearre en fiif oaren foar in part. Folslein binnen it stedsgebiet lizze de folgjende marren: Behler See, Edebergsee, Höftsee, Big Madebrökensee, Small Madebrökensee, Schöhsee, Stadtsee, Suhrer See en Trentsee. En foar in grut part hearre de Große & de Kleine Plöner See en de Trammer See ek ta de stêd.
Fegetasche
Tusken de marren Große Plöner See en Edebergsee op it plak fan it hjoeddeistige hotel wie de 'Fegetasche'; in tolhûs-mei-herberch. Sûnt de midsiuwen betellen reizgers en hannelers dêr tol en belesting. Dêr't se jo de 'bûse-útfagen', bleau de skimpnamme Fegetasche troch de iuwen hinne bewarre en gie oer yn de namme fan it hotel en it stedsdiel. Dy dûbele funksje fan tolhûs-mei-herberch waard al yn de 13e iuw beskreaun.
Underwiis
Plön hat in gymnasium mei in skiednis fan 300 jier. It hat ek in sit fan it Max Planck Ynstitút foar evolúsjonêre Biology. En hoewol't de stêd gjin iepen ferbining mei de see hat, is er al tiden thúsbasis foar in opliedingsynstitút fan de marine.
Prinsehûs
Yn 1895 krige it túnpaviljoen by it kastiel syn hjoeddeiske uterlik. De Dútske keizer Wilhelm II hie foar de oplieding fan syn soannen it each falle litten op Plön. It paviljoen yn 'e tún fan it kastiel njonken de ûnderkommens foar de kadetten waard útwreide ta Prinsehûs. Om romte foar de seis prinzen te meitsjen waard it paviljoen hast trije kear sa grut en boppedat krige de moarmeren seal de funksje fan klasselokaal. It Prinsehûs wie foar de soannen fan de keizer èn wenhûs èn skoalle, sadat dy net nei de kadetteskoalle yn it kastiel hoegden. Op in skiereilân, no it Prinse-eilân, waard in pleats boud om de prinzen it buorkjen te learen. Teffens krige it spoar ûnder lâns it kastiel spesjaal in halte foar de keizerlike famylje.
1945
Yn 1945 wie Plön in pear dagen sit fan it Dútske regear. Grutadmiraal Karl Dönitz wie op 30 april yn Plön doe't er in tillegram fan Martin Bormann krige dat Adolf Hitler him op 29 april yn syn testamint beneamd hie ta rykspresidint. Heinrich Himmler kaam nei Plön, mar Dönitz wiisde syn oanbod om twadde man yn it 'regear Dönitz' te wurden freonlik ôf. Hy rôp de generaals Keitel en Jodl nei Plön om de militêre situaasje te bepraten. Op 1 maaie makke Dönitz oer de radio bekend dat er sels de lieding fan it Dútske Folk op him nommen hie. Hy socht kontakt mei de alliearden yn de hope mei in oerjefte-foar-in-part troch stride te kinnen tsjin de Sovjet-Uny. Mei 3 maaie (neffens guon boarnen 2) ferhuze Dönitz de sit fan it regear fan Plön nei it kolleezje fan de marinebasis Flensburg-Mürwik (sjoch Flensburchregear).
thumb|center|550px|Plön oan de Große Plöner See
Blêdluzen
De blêdluzen (Aphidoidea) foarmje in boppefamylje fan lytse plante-itende ynsekten dy’t har mei stekkende en sûgende mûlstikken (stiletten) passyf fuorje mei soppen út it floëem (krekt as in tal besibbe superfamyljes, lykas ‘wite mich’ bygelyks superfamylje Aleurodidae), It floëemsop streamt troch de seefieren en stiet ûnder hege druk. It wurdt troch de plant yn it itenskanaal fan de blêdlús parse sadree’t de stiletten in floëemier oanprippe.
Skaaimerken
Der binne griene, wite, swarte, giele, reade en pearse blêdluzen. Ut de lichems fan guon soarten wurde sels felreade pigminten, lykas karmyn út de kochenillelús wûn. It sêfte, parfoarmige lichem wurdt meast net grutter as 5 mm. Oan it efterliif sitte twa buisfoarmige organen, dêr’t in floeistof út ôfskieden wurde kin.
Skea oan planten
Ek sûge blêdluzen by no en dan aktyf ksyleemsop. Blêdluzen sitte meast op groeipunten lykas de toppen fan jonge stâlen mei waaksend blêd en blomknoppen, omdat de sopstream dêr in soad fiedingstof hat, dy’t nedich binne foar it waaksen fan de plant.
De stiletten fan blêdluzen penetrearje fan de epidermis nei it floëem tusken de plantesellen troch (yntersellulêr) en tusken de selluloazefezels in gel foarmet (sjelearjende flibe). De stiletten wurde sadwaande hielendal troch dy flibe bedutsen, de saneamde flibeskie dy’t nei weromlûken yn de plant efterbliuwt. In soad sellen by it stiletpaad lâns wurde lykwols koart (sawat 5 tellen) oanpript (yntrasellulêr). By dy koarte selpunksjes wurdt (net sjelearjende, wetterige) flibe yn de sel ynjektearre en dêrmei wurde de planten mannich kearen mei firussen ynjektearre.
It sterk sûkerhâldend floëemsop wurdt dêrnei foar in grut part as klibberige floeistof útstaat, de saneamde ‘huningdauwe’. De blêdlús hat de wichtige aminosoeren der dan effisjint út opnommen. De huningdauwe wurdt troch eamelders, wapsen en bijen brûkt as boarne fan iten. Inkeld beskermje de eamelders de luzen aktyf tsjin predatoaren lykas ingeltsjes.
Blêdluzen feroarsaakje benammen skea oan planten troch firusoerdracht, mar de plant kin ek giel wurde (gloroasis), groeifersteurings krije, útdrûgje of sels ôfstjerre (nekroasis). Boppedat kin de huningdauwe in fiedingsboaiem wêze foar skimmelgroei, dy’t ek wol ‘roetdauwe’ neamdd wurd fanwege de swarte kleur. Slim skealik binne ûnder oare de griene perziklús op ierdappel (firusoerdracht), de swarte beanelús op beane en oare grienten (ferdrûging) en de roazelús op roazen (fergroeiïngs).
Fuortplanting
Blêdluzen kinne har simmerdeis omraak fuortplantsje, omdat it aaistadium dan ûntbrekt (libben bernje) en hawwe betiden 15 oant 20 generaasjes jiers. De fuortplanting is dan aseksueel (partenogenetysk) en in soad soarten produsearje dan dochters sûnder wjukken (aptearen), mar by ûngeunstige omstannichheden ûntsteane dochters mei wjukken (alaten), dy’t har makliker ferspriede.
Bestriding
Ingeltsjes, earkrûpers, sweefneven, gaasneven en slûpbijen of harren larven romje in soad blêdluzen op en kinne foar biologyske bestriding ynset wurde. Guon planten kinne beskerme wurde troch farianten te kweken mei klierhier of foarmen fan blêdlúsresistinsje.
Famyljes
Der binne 12 famyljes:
Lac Vieux Desert
Lac Vieux Desert (Odjibwe: Gete-gitigaani-zaaga'igan) is in mar yn it noarden fan 'e Feriene Steaten, dy't op 'e grins leit tusken de steat Wiskonsin en it skiereilân Opper-Michigan, dat ta de steat Michigan heart. Bestjoerlik falt it ûnder Vilas County yn Wiskonsin en Gogebic County yn Michigan. De mar hat in oerflak fan 17,2 km², en is 6,4 km lang by 3,2 km breed. Op it djipste punt hat it in djipte fan sa'n 12 m. Lac Vieux Desert leit op in hichte fan 510 m boppe seenivo, en wurdt yn haadsaak fet troch de boarnen yn it omlizzende sompelân. Sels is it de boarne fan 'e rivier de Wiskonsin, dy't der yn 'e súdwestlike hoeke ta'n út streamt.
De mar omfiemet in stikmannich lytse eilantsjes, benammen yn 'e noardeasthoeke. De wichtichsten dêrfan binne Draper (yn Michigan) en Duck Island (yn Wiskonsin). De namme Lac Vieux Desert komt út it Frânsk en waard oan 'e mar jûn troch de iere Frânsk-Kanadeeske pelsjagers en pelskeaplju dy't de krite oandiene. De Frânske namme is wer in letterlike oersetting fan 'e oarspronklike namme, Gete-gitigaani-zaaga'igan, dat yn it Odjibwe, de taal fan 'e oarspronklike Yndiaanske bewenners fan it gebiet, "Mar fan it Alde Iepen Plak yn 'e Bosk" (of "Mar fan 'e Alde Tún") betsjut.
Autódromo Internacional Nelson Piquet
It Autódromo Internacional Nelson Piquet, ek bekend ûnder de namme Jacarepaguá Sirkwy, wie in sirkwy yn in foarstêd mei deselde namme fan Rio de Janeiro, Brazylje. It sirkwy waard nei de koereur Nelson Piquet neamd. Tusken 1978 en 1989 waard op dit sirkwy de Grutte Priis fan Brazylje feriden. Yn 2012 is it sirkwy ôfbrútsen om plak te meitsjen foar it Olympysk Park fan de Olympyske en Paralympyske Simmerspullen.
Havana Ginger
Havana Ginger, echte namme: Monica Pendas (Los Angeles, 27 febrewaris 1984), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan mingd Afro-Kubaansk-Spaansk-Yndiaansk etnysk komôf. Yn it begjin fan har karriêre hat hja ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Havana, Mika Brown, Mika en Mica, wylst har úteinlike skûlnamme ek wol misstavere wurdt as Havanna Ginger.
Libben en karriêre
Havana Ginger waard yn 1984 berne yn Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2004, doe't hja tweintich jier wie. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat se sûnt yn likernôch 220 ûnderskate films spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as New Sensations, Elegant Angel, Sin City, Hustler Video, Third Degree Films, Wicked Pictures, Red Light District, Devil's Film, Anabolic Video, Zero Tolerance, Vivid Entertainment, VCA Pictures, Evil Angel, Digital Sin, Pure Play Media en Adam & Eve.
Ek hat Havana Ginger wol wurke foar minder bekende studio's, lykas West Coast Productions, Black Ice en Platinum X Pictures. Fierders hat se ek in protte yn 't spier west foar pornosites op it ynternet, lykas Reality Kings en BangBros. Dêrnjonken posearre hja ek foar ferskate neakenblêden, en wie hja aktyf as stripper. Yn 2014 loek se har úteinlik út 'e pornoyndustry werom. Neffens har offisjele opjefte is Havana 1.60 m lang, mei in gewicht fan 55 kg en kupmaat 34D, dy't se krigen hat troch (yn it begjin fan har karriêre) in boarstfergruttingsoperaasje te ûndergean. Havana Ginger har twillingsuster is ek wurksum as pornoaktrise, ûnder de namme Savana Ginger.
Keppelings om utens
● Offisjele webside fan Havana Ginger ● Havana Ginger har side op Twitter ● Biografy en filmografy fan Havana Ginger yn 'e Internet Movie Database (IMDb) ● Biografyske gegevens en filmografy fan Havana Ginger yn 'e Internet Adult Film Database (IAFD) ● Biografyske gegevens en filmografy fan Havana Ginger yn 'e Adult Film Database (AFD) ● Biografyske gegevens fan Havana Ginger op FreeOnes
John Singer Sargent
thumb|220px|John S. Sargent, troch [[Giovanni Boldini, 1890]] John Singer Sargent (Florence, 12 jannewaris 1856 - Londen, 14 april 1925) wie in Amerikaanske skilder, benammen bekend fan syn portretten. Hy makke yn totaal sa'n 900 oaljeferveskilderijen, 2000 akwarellen en talleaze sketsen en houtskoaltekeningen. Syn oeuvre dokumintearret reizgjen oer de hiele wrâld, fan Feneesje oant Tiroal, Korfû, it Midden-Easten, Montana, Maine, en Florida.
Biografy
Sargent waard berne yn Florence út Amerikaanske âlden. Hy folge in oplieding yn Parys foardat er nei Londen ferhuze en it grutste part fan syn libben yn Europa wenne. Syn krige hie ynternasjonaal klank as portretskilder. In iere ynstjoering foar de Paryske Salon yn de jierren 1880, syn 'Portret fan Madame X', wie bedoeld om syn posysje as societyskilder yn Parys te ferstevigjen, mar late yn stee dêrfan ta in skandaal. Yn it jier dat folge op it skandaal, ferfear Sargent nei Ingelân dêr't er in suksesfolle karriêre as portretskilder trochsette.
Fan it begjin ôf wurdt Sargent's wurk karakterisearre troch in opmerklike technyske feardigens, benammen yn syn fermogen om mei in penseel te tekenjen, dat yn lettere jierren sawol bewûndering oprôp as krityk fanwegen in ûnderstelde oerflakkichheid. Syn yn opdracht makke wurken wiene yn oerienstimming mei de grutte wize fan portretskilderjen, wylst syn ynformele stúdzjes en lânskipsskilderijen in fertroudheid mei it ympresjonisme sjen lieten. Op lettere leeftiid utere Sargent syn ambivalinsje oer de beheiningen fan it formele portretwurk en wijde er in soad fan syn enerzjy oan muorreskilderingen en it wurkjen en plein air. Keunsthistoarisy negearden oer it algemien keunstners dy't Royalty en Society skilderden - lykas Sargent - oant yn de lette 20ste iuw.
Focke-Wulf Ta 152
De Focke-Wulf Ta 152 (bynamme: die Nase, 'de noas') wie Dútske jachtfleanmasine, ornearre foar ûnderskepping op grutte hichte, ûntwurpen troch yngenieur Kurt Tank en produsearre troch fleantúchfabryk Focke-Wulf.
De Ta 152 wie in trochûntwikkeling fan de Focke-Wulf Fw 190. Der soene teminsten trije ferzjes fan makke wurde: de Ta 152H Höhenjäger, de Ta 152C foar operearjen op mid-hichte, in grûnoanfalsfleantúch mei in Daimler-Benz DB 603-motor en lytsere fleugel en de jager-ferkenner Ta 152E mei de motor fan it H-model en de fleugel fan it C-model. De Ta 152 wie swier bewapene, ien fan de fluchste fleanmasines oan de ein fan de oarloch en opwoeksen tsjin de P-51 Mustang.
De earste Ta 152H kaam by de Luftwaffe yn tsjinst yn jannewaris 1945. Faaks binne der 220 stiks Ta 152 makke (prototypes meirekkene), mar net mear as 43 produksjetastellen waarden foar de ein fan de oarloch oan de Luftwaffe levere. Dat wiene fierstente min om de loftoarloch te beynfloedzjen.
Spesifikaasjes (Ta 152 H-1)
thumb|Ta 152 H
Klaudianus
Klaudianus (Alexandria, ± 370 - Rome, ± 404 ) wie in Latynske skriuwer fan Gryksk komôf.
Biografyske gegevens
Klaudianus waard berne yn Aleksanderje, Egypte as soan fan Grykse alden. Hy skreau yn ien fan 'e meast spannende, mar net bekende perioaden fan' e Romeinske skiednis. Tidens syn libben waarden Arkadius en Honoarius, de swakke soannen fan 'e lêste iennige Romeinske keizer, Theodosius I, marionetten fan sterke generaals en ministers. As favoryt fan Flavius Stilicho, de grutte oerbefelhawwer fan keizer Honoarius, kaam hy nei Itaalje en Rome, wêr't hy bleau fan 395 oant syn dea.
Wurk
Klaudianus skreau meast gedichten yn it Gryksk, mar behearske likegoed it Latyn, typysk foar it kosmopolityske tiidrek yn dy tiid. As sadanich waard hy poeta laureatus (hofdichter) oan it hof fan keizer Honoarius.
Wurdearring
Klaudianus kin beskoge wurde as de lêste wiere klassike dichter, waans oeuvre in wichtige boarne betjut foar de histoariografy fan'e 4e en 5e iuw. It byld dat hy sketst fan syn beskermhear Stilicho wurdt ferfoarme troch oerdreaune sympaty, wat net betsjuttet dat hy willekeurige histoaryske feiten ferfoarmet. Syn langere gedichten toane in protte entûsjasme en wurdearring foar it Romeinske ryk. Hoewol hy yn 'e fersen net ûntkomt oan 'e ynfloed fan 'e retoryk, stiicht syn wurk út boppe it typyske ferske meitsjen ut de lettere keizerlike perioade. Klaudianus wie in figuer dy't stie op it sneed fan twa wrâlden, in Gryksk-Romeinske dichter, dy't yn perfekt klassike fersen stof behannelt dy't de hoflike poëzy fan' e Midsiuwen oankundiget.
Kommentaar op Habakuk
It Kommentaar op Habakuk is in sektaryske joadske tekst dy't 'e midden fan 'e tweintichste iuw te Qumran, yn it Westjordaanlân, ûntdutsen waard as ûnderdiel fan 'e skat oan âlde geskriften dy't bekend kommen is te stean as de Deade-Seerôlen. It wie ien fan 'e oarspronklike sân boekrôlen dy't yn 1947 yn Grot 1 te Qumran ûntdutsen waarden en yn 1951 publisearre waarden. It is oerlevere yn ien manuskript, dat bekend stiet as 1QpHab (Grot 1/Qumran/pešer/Habakuk), en is in pešer of pesher, in Hebriuwske term foar in beskate foarm fan skriftlik kommentaar op in religieuze tekst, yn dit gefal op it âldtestamityske bibelboek Habakuk. Fanwegen syn iere ûntdekking, flugge publikaasje en relatyf ûnskansearre steat is it Kommentaar op Habakuk ien fan 'e faakst en meast yngeand ûndersochte teksten fan 'e Deade-Seerôlen.
Ynhâld
1QpHab bestiet út trettjin kolommen tekst, al is de earste kolom sa goed as ûnlêsber en is der dwers troch de twadde kolom hinne in grut gat. It trêde haadstik fan Habakuk ûntbrekt hielendal, mar dat komt om't it mei sin weilitten is troch de anonime skriuwer fan it Kommentaar op Habakuk, want de lêste kolom fan 'e boekrôle is blanko, wat dúdlik oanjout dat de tekst ôf wie.
Vleuten-De Meern
260px|thumb|Nijbou yn Vleuten-De Meern 260px|thumb|In pleats yn de buorskip Themaat
Kommentaar op Habakuk
Ynhâld
De skriuwer fan it Kommentaar op Habakuk ferkearde fierhinne yn deselde sitewaasje as de profeet Habakuk mear as fiifhûndert jier earder: de Joaden waarden bedrige troch in heidensk wrâldryk. Yn 'e tiid fan Habakuk wie dat it Babyloanyske Ryk; yn 'e tiid dat it Kommentaar op Habakuk skreaun waard, wiene it de kittim, wat oerset wurde kin as "westerlingen", in koadewurd foar de Romeinen. Sadwaande wol de anonime skriuwer mei syn Kommentaar beärgumintearje dat Habakuk in profesije is dy't yn sýn tiid útkomme sil. De anonime skriuwer komt fierders ta deselde konklúzje as Habakuk, te witten: stânfêstens yn it leauwe. Hy befêstiget dat syn mienskip der net ûnder strûpe sil, al hoe machtich oft de fijân ek is. Meitiid sil harren dêrtroch de macht om werom te slaan en rjochtdei te hâlden oer de kittim jûn wurde troch God.
Wat teminsten like wichtich is as it boadskip fan it Kommentaar op Habakuk, is de mooglikheid ta tekstferliking dy't dit geskrift biedt mei de Masoretyske Tekst, de oerlevere standerttekst fan 'e joadske Bibel. Hoewol't de sitaten yn it Kommentaar op Habakuk en de Masoretyske tekst fan Habakuk iuwen útinoar lizze, docht dêr út bliken dat de ferskillen minimaal binne, en har beheine ta wurdfolchoarder, lytse grammatikale fariaasjes, staveringsfarianten en de tafoeging of weilitting fan beskate ferbûgings. Nearne taast soks lykwols de betsjutting fan it skreaune oan.
Vleuten-De Meern
Vleuten-De Meern is in wyk fan de gemeente Utert yn de Nederlânske provinsje Utert. De wyk hat 50.502 ynwenners (Boarne: gemeente Utert, 2021) en is neffens ynwenners de grutste wyk en neffens oerflak, it tredde part fan it totaal gemeente-oerflak, ek fierwei de grutste wyk. Yn de wyk lizze de kearnen Vleuten, De Meern en Haarzuilens en de polder Rijnenburg súdlik fan De Meern.
Vleuten-De Meern wie foar 2001 in selsstannige gemeente. Yn de 1990-er jierren waard mei it grutskalige nijbouprojekt Leidsche Rijn úteinset. Dat projekt wie op it grûngebiet fan de gemeenten Utert en Vleuten-De Meern en wie doetiids de grutste Vinex-lokaasje yn Nederlân.. Yn 2001 waard Vleuten-De Meern by Utert foege, wylst de gemeenterie en it grutste part fan de befoling yn in referindum net by Utert woene. It waard der dochs trochhinne drukt en ek de polder Rijnenburg waard de gemeente Nieuwegein oan de gemeente Utert ôfstien. De nij keazen gemeenterie fan Utert besleat de trije doarpen as offisjele wenkearnen oan te hâlden. It eastlike part fan de eardere gemeente waard part fan de wyk Leidsche Rijn. Tusken de twa wiken yn leit it Máximapark. Yn dat park leit de buorskip Alendorp oan de Alendorpweg, dy't eartiids de dyk tusken Vleuten en De Meern wie.
Wykyndieling
De wyk Vleuten-De Meern bestiet út de folgjende ûnderwiken:
Underwiken wurde ûnderferparte yn buerten. De wyk hat de folgjende buerten, ûnderbeflapt nei wenkearn:
Noardlike Dvina
thumb|300px|Gearrin fan de Jûg (l.) en Sûchona (boppe) ta de Noardlike Dvina thumb|De 'Alde Brêge' oer de Dvina yn Archangelsk De Noardlike Dvina (Russysk: Северная Двина, Severnaja Dvina) is in rivier yn it noarden fan Jeropeesk Ruslân mei in langte fan 1.302 km (metten fan de boarne fan syn langste sydrivier ôf, de Sûchona) en in streamgebiet fan 357.052 km².
De rivier kriget syn namme by it plak Veliki Ustjûg yn it noardeasten fan it oblast Vologda: dêr komme de Sûchona en de Jûg byelkoar. Fan dat punt ôf oan rint de rivier noch 744 km fierder en hjit er de Lytse Dvina.
By Kotlas, yn it súdeasten fan it oblast Archangelsk komt de Vytsjegda derby en ferdûbelt de mannichte wetter dy't de rivier ôffiert, no as Grutte Noardlike Dvina. De machtige rivier stroomt fan dêr ôf yn noardwestlike rjochting oant krekt foarby de havenstêd Archangelsk, dêr't er in delta foarmet en útmûnet yn de Wite See (Dvinabaai).
De Dvina mei sydrivieren (dêr't de Vytsjegda, de Vaga en de Pinega de grutste fan binne) wurde foar goed 70% troch reinwetter fuorre. De oblasten Archangelsk en Vologda (foar it grutste part), de helte fan de republyk Komi en in lyts part fan it oblast Kirov wetterje ôf oer de streamkrite fan de Dvina.
Veliki Ustjûg, Kotlas en Archangelsk binne de wichtichste plakken oan de rivier. De hiele Noardlike Dvina is befarber, mar is wol de helte fan it jier beferzen.
Tomastsjerke (Hidaard)
De Tomastsjerke yn Hidaard is in tsjerkegebou fan de protestantske gemeente Wommels-Hidaard. De tsjerke wurdt regelmjittich brûkt foar tsjerketsjinsten.
Skiednis
De hjoeddeiske tsjerke is de tredde tsjerke fan Hidaard. De earste tsjerke soe yn it jier 1303 boud wêze en waard yn 1508 ferfongen troch nijbou. De tsjintwurdige tsjerke waarde yn 1873 neffens in ûntwerp fan J.A. Tuinenga boud. It tuorke boppe de westlike gevel hat in achtsidige spits mei laaien.
Ynrjochting
By de restauraasje fan de tsjerke waard de grêfsark fan de lêste abt fan it sistersjinzerske kleaster Blomkamp fûn. Tomas fan Grins ferstoar op 3 augustus 1599 en waard yn it koer fan de tsjerke begroeven. Syn sark krige nei it weromfinen in steand plak yn de tsjerke. Jan Murk de Vries makke yn 1965 it doopfont fan de tsjerke.
Oargel
It ienmanualige oargel mei oanhongen pedaal datearret fan 1935 en waard troch Bakker & Timmenga út Ljouwert boud.
Wedding Crashers
Wedding Crashers is in Amerikaanske romantyske komeedzje út 2005 ûnder rezjy fan David Dobkin, mei yn 'e haadrollen Owen Wilson, Vince Vaughn, Rachel McAdams en Isla Fisher. It ferhaal giet oer twa manlju dy't ûnútnûge nei trouwerijen geane om it oan te lizzen mei breidsfamkes en oare froulike brulloftsgasten, oant ien fan beiden fereale rekket. De film krige oer it algemien positive resinsjes en úntjoech him ek kommersjeel ta in grut súkses. Neffens guon filmkritisy soe Wedding Crashers holpen hawwe om 'e merk fan romantyske komeedzjes foar in folwoeksen publyk nij libben yn te blazen.
Kyalami Grand Prix Circuit
De Kyalami Grand Prix Circuit is sirkwy yn de Súdafrikaanske Provinsje Gauteng en leit tusken Jehannesburch en de haadstêd Pretoria. Fan 1967 oant en mei 1985 waard op dit sirkwy de Grutte Priis fan Súd-Afrika riden. De Formule 1 kaam yn 1992 en 1993 noch ris werom op it sirkwy. Hjoed de dei wurdt it sirkwy foaral brûkt foar testen.
Wedding Crashers
Plot
John Beckwith en Jeremy Gray binne mediators by skiedings, dy't it foar de moade hawwe om ûnútnûge nei trouwerijen te gean (yn it Ingelsk: to crash weddings), mei as doel om it oan te lizzen mei breidsfamkes en oare tsjeppe froulike brulloftsgasten. Om't de measte brulloften 'e maityd holden wurde, is dat foar harren heechseizoen. Krekt foar't de simmerfakânsje begjint, fettet Jeremy it plan op om 'e brulloft fan ien fan 'e dochters fan 'e Amerikaanske minister fan Finânsjes William Cleary te 'crashen'. Sa'n prominint fermidden hawwe se noch nea bedroegen, en Jeremy beskôget it as de bekroaning op harren karriêre. Hy plant alles oant yn 'e puntsjes, want om't de minister fan Finânsjes en syn húshâlding bewekke wurde troch aginten fan de Secret Service, bestiet der gjin romte foar flaters. John is tsjin dy tiid wat útsjoen rekke op it hiele brulloft-'crashen' en hy freget him ôf oft dit 'alles' is dat der is, mar hy wurdt meisleept troch it entûsjasme fan Jeremy. Troch falske nammen oan te nimmen en har foar te dwaan as in pear sakelju út Nij-Hampshire dy't yn 'e fierte op in yngewikkelde manear oan 'e Clearys besibbe binne, komme se by de brulloft binnen.
Yn 'e tsjerke, ûnder de ynseinging fan it houlik fan Christina Cleary, kriget Jeremy frijwol daliks in suster fan 'e breid yn it fizier, de readhierrige Gloria. Foar John is it leafde op it earste gesicht as er Claire, de trêde dochter fan 'e minister, sjocht. Letter, op 'e brulloft, lûkt John de oandacht fan Claire, en se reitsje oan 'e praat. Der springt dúdlik in fonk tusken harren oer, mar dan docht bliken dat Claire al in frijer hat, de ûnútsteanbere driftkop en snob Sack Lodge, dy't har efter har rêch om ôfrinne lit en boppedat temûk mei oare froulju omslacht. Underwilens leit Jeremy, dy't inkeld út is op seks, it oan mei Gloria, en se hawwe geslachtsmienskip op in strân fuortby it plak fan 'e brulloft. As se him nei ôfrin fertelt dat it har earste kear wie, ûntdekt er pas hoe besitterich oft se is, en as se binnen de koartste kearen in obsesje foar him ûntwikkelet, wit Jeremy net hoe gau oft er fuortkomme moat. Gloria har útnûging om it wykein troch te bringen yn it bûtenhûs fan har famylje wurdt troch John lykwols mei beide hannen oangrypt, om't er fereale rekke is op Claire. As brulloft-'crashers' hawwe John en Jeremy in stikmannich regels opsteld dêr't se har oan hâlde moatte, en de earste regel is: lit nea in mei-'crasher' allinnich efter. Dat, salang't John net nei hûs ta wol, kin ek Jeremy net fuort.
Yn it bûtenhûs komme de beide mannen better yn 'e kunde mei de Clearys. Gloria is likefolle op seks belust as Jeremy, en se twingt him oanhâldend ta geslachtsmienskip, oant er dêr gjin aardichheid mear oan hat. Nachts blykt se ek noch in kinky kant te hawwen en wurdt er wekker as se him op bêd fêstbûn hat sadat se him nochris beride kin. De minister sels bedriget Jeremy om't er fermoedet dat it dy inkeld om seks mei Gloria te dwaan is. De frou fan 'e minister (en de mem fan Claire en Gloria) falt ûnderwilens John lestich mei seksuële yntimidaasje, en de homoseksuële soan fan 'e minister, Todd, besiket Jeremy te ferlieden as dy nachts nei Gloria har besyk noch neaken fêstbûn op bêd leit. Sack bringt by in potsje Amerikaansk fuotbal op it gazon Jeremy ferskate kearen ferwûnings ta, en beppe Cleary, de mem fan 'e minister, is in rasistyske homofobe fekke dy't eltsenien útflokt.
Op oantrúnjen fan Jeremy, dy't it spul flugger gean litte wol sadat er gauwer nei hûs kin, jit John foar it diner in eachmiddel yn Sack syn wyn, sadat dy yn 'e diaree rekket. Dat jout John mear kâns om tiid mei Claire troch te bringen, wat se de folgjende deis dogge op in tripke op it syljacht fan 'e Clearys. Sack begjint wat te fermoedzjen, dat hy nimt John en Jeremy mei op jacht en besiket by wize fan net sa subtile hint John yn 'e kont te sjitten mei in skot hagel. Trochdat John, dy't noch nea in gewear ôfsketten hat, op it lêste momint fansiden smiten wurdt troch de wjerslach fan syn jachtgewear, rekket Sack ynstee Jeremy. Werom yn it bûtenhûs skillet Sack in maat fan him op, dy't in privee-detektive ken. Dy lit er in ûndersyk ynstelle nei John en Jeremy. Wylst Gloria mei in pinset de hagelkûgeltsjes út Jeremy syn stuten peuteret, geane John en Claire op in romantysk fytstochtsje nei it ôfhandich en ferlitten strân, dêr't se inoar foar it earst tútsje. Claire jout dan einlings ta dat se ûnwis is oer har gefoelens foar Sack.
Underwilens fertelt Gloria oan Jeremy dat harren frijpartij op it strân ûnder de brulloft fan Christina yn 'e fierste fierte net har earste kear wie, en dat se dat inkeld sein hat om't se tocht dat manlju dat graach hearre mochten. Jeremy beseft dan dat se him bedondere hat op deselde wize as dat hysels ornaris froulju bedonderet, en hy ûntdekt dat er dat ekstreem oantreklik fynt. Underweis werom fan it strân beslút John dat er alles oan Claire opbychte sil om har oer te heljen net mei Sack te trouwen, mar ear't er út syn wurden komme kin, wurdt er ûnderbrutsen troch Jeremy, dy't troch beppe Cleary mei in jachtgewear it hûs útjage wurdt. De privee-detektive dy't Sack ynskeakele hie, hat der mar in pear oeren foar nedich hân om fêst te stellen dat de beide sakelju út Nij-Hampshire hielendal net besteane, en Sack hat gjin tiid ferspile om dy útkomst oan 'e Clearys troch te jaan. De minister freget de beide mannen fatsoenlik mar op net mis te fersteane wize om op te pakken. Claire fielt har troch John ferret, en keart him de rêch ta, mar Gloria fielt har troch it útkommen fan it bedroch noch mear ta Jeremy oanlutsen en makket mei har hannen in hertsje yn syn rjochting foar't se har by har famylje jout.
Yn 'e dêropfolgjende moannen besiket John op alderhanne manearen mei Claire yn kontakt te kommen om ûntskuldigings te meitsjen en út te lizzen wat der oan 'e hân wie, mar se reägearret nearne op. Underwilens ûnderhâlde Jeremy en Gloria in geheim relaasje dy't almar serieuzere foarmen oannimt. As John plannen makket om ûnútnûge op it ferlovingsfeest fan Claire en Sack te ferskinen, besiket Jeremy him dat te ûntpraten, mar John wol net harkje. Jeremy seit ta mei him nei it ferlovingsfeest ta te sillen, mar hy komt net opdaagjen en John giet der allinnich hinne. Binnen de koartste kearen hat Sack him yn 'e rekken, en mei in stikmannich maten nimt er John mei nei bûten ta en slacht him yninoar. As John neitiid ferhaal helje wol by Jeremy, trappearret er dy wylst er seks hat mei Gloria. John fielt him ferret en rint fuort, en wol net harkje as Jeremy him besiket út te lizzen wat der oan 'e hân is. Dêrnei komt John telâne yn in spiraal fan klinyske depresje, dronkenskip en selsmoardnigings. Hy giet op eigen manneboet ûnútnûge nei brulloften, dêr't er de sfear bedjert mei deprimearjende taspraken en ûnfoechsume avânses yn 'e rjochting fan 'e breid.
Wylst Claire en Sack harren trouwerij planne, groeie by Claire de twifels. Jeremy freget Gloria om mei him te trouwen en sy jout tawurd. Om't Claire treuzelet mei it trochhakken fan knopen, wurdt besletten dat Gloria en Jeremy earst trouwe sille. Jeremy freget John om syn tsjûge te wêzen, mar John stegeret him ôf. Ynstee siket John kontakt mei Chazz Reinhold, de eardere mentor dy't Jeremy it hiele brulloft-'crashen' bybrocht hat. Chazz is in fint yn syn middeljierren dy't noch by syn mem ynwennet en no froulju moetet troch ûnútnûge nei begraffenissen te gean en it dan oan te lizzen mei widdowen en oare kreaze froulike djipdrôven. Hy bepraat John om mei nei in begraffenis, mar John hat al rillegau troch dat soks him te fier giet. As er in frou sjocht dy't oprjocht om har ferstoarne man rout, twingt dat him om op 'e nij oer konsepten as leafde en houlik nei te tinken. Dêrop hastiget er him nei de brulloft fan Jeremy en Gloria ta, dêr't er noch krekt foar it útsprekken fan 'e trou-ûnthjitten yn 'e tsjerke arrivearret en dan dochs noch syn plak as tsjûge oan 'e side fan Jeremy ynnimme kin.
Jeremy is bliid as in bern dat John dochs noch kommen is, mar Claire, dy't de tsjûge fan Gloria is, rekket der oerstjoer fan. Dat boazet noch oan as John him net behearskje kin en ûnder it útsprekken fan 'e trou-ûnthjitten troch Jeremy en Gloria in flústere monolooch tsjin Claire hâldt. As it Claire tefolle wurdt en se útnaait, ropt John har nei en ferklearret er lûdop en foar it oansjen fan 'e hiele tsjerke syn leafde foar har. Hy seit dat se net beslist mei him hoecht te trouwen, salang't se mar net mei Sack trout. Dêrop seit Sack John it mannewaar op, mar Claire falt him yn it wurd en jout ta dat se net mei him trouwe kin. Dat nimt Sack net goed op en hy wurdt tige opsternaat. Hy freget minister Cleary om Claire teplak te wizen, en as dy de beslissing fan syn dochter stipet, mislediget Sach de minister. As John him noch in stek ûnder wetter jout, springt Sack oer de foarste tsjerkebank hinne om him oan te fallen, mar ear't er John tenei komme kin, slacht Jeremy him bewusteleas by wize fan wraak foar it potsje Amerikaansk fuotbal en de hagel yn 'e kont. Gloria, dy't dêrtroch tige opwûn rekke is, springt Jeremy yn 'e earms en tutet him hertstochtlik. John rint nei Claire ta en tutet har, en sy tutet him werom. Nei de brulloft ride de beide pearkes mei-inoar yn ien auto fuort en beprate se in plan om fjouweresom in brulloft te 'crashen', wêrby't se har foardwaan sille as in mormoanske folksmuzykgroep út Salt Lake City.
Rolferdieling
Oan it begjin fan 'e film hawwe de Amerikaanske politikus John McCain en de polityk kommentator James Carville in koarte kameo as se de minister en de frou lokwinskje mei de trouwerij fan dochter Christina.
Produksje
Produsint Andrew Panay krige it idee foar Wedding Crashers troch syn eigen ûnderfinings as brulloft-'crasher' út syn jonkheid. Hy oerlei mei it senarioskriuwersteam Steve Faber en Bob Fisher, dy't der lykwols twifels oer hiene oft om it tema brulloft-'crashen' hinne wol in hiele langspylfilm makke wurde koe. Dêrom besleaten se om 'e beide haadpersoanen fereale wurde te litten op famkes út in foaroansteande politike famylje. Foar dat diel fan it ferhaal lieten de beide mannen har ynspirearje troch harren eigen jonkheidsdream om mei in famke út 'e Kennedy-famylje te trouwen.
It resultearjende senario fan Faber en Fisher waard ûnder de titel Wedding Crashers ferfilme troch regisseur David Dobkin, dy't earder mei akteur Owen Wilson gearwurke hie yn 'e westernkomeedzje Shanghai Knights. Hy hie lykwols mear ûnderfining as toanielregisseur, en stie derop om trije en in heale wike te repetearjen foar't de eigentlik opnamen, dy't 52 dagen duorren, op 22 maart 2004 úteinsetten. De film waard produsearre troch Panay yn gearwurking mei Peter Abrams en Robert L. Levy foar Tapestry Films. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Julio Macat, wylst de filmmuzyk fersoarge waard troch Rolfe Kent. De distribúsje waard dien troch New Line Cinema. Foar Wedding Crashers wie in budget beskikber fan $40 miljoen. De film waard opnommen op lokaasje yn Washington, D.C. en Marylân. De brulloftsênes út it begjin fan 'e film waarden opnommen yn 'e Inn at Perry Cabin yn Saint Michaels.
Wedding Crashers gie op 15 july 2005 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. Op 3 jannewaris 2006 kaam de film út op dvd, en op 30 desimber 2008 op blu-ray. Nei goed Amerikaansk gebrûk bestiet der in sinsurearre ferzje en in ûnsinsurearre (R-rated) ferzje. De ûnsinsurearre ferzje is acht minuten langer, mar lit beslist gjin skokkende dingen sjen en mar in hiel lyts bytsje froulik bleat. De blu-ray-edysje hat beide ferzjes op ien skiif.