cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tatoeaazje
In tatoeaazje (of mei in Ingelsk wurd tattoo) is in foarm fan lichemsfersiering wêrby't mei in skerpe nulle ûnútwiskbere inket oanbrocht wurdt ûnder de minsklike opperhûd, om it pigmint dêrfan te feroarjen. Mei ûntelbere nulleprikken kinne op dy wize grutte 'tekeningen' op 'e hûd oanbrocht wurde. As foar it oanbringen fan tatoeaazjes gjin skjin ark brûkt wurdt, kin it ta earnstige hûdynfeksjes liede, mar ek ûnder mear fan de lever (hepatitis), tetanus-besmetting en HIV-besmetting.
Skiednis
Tatoeëarjen komt út it gebiet fan 'e Stille Oseaan, dêr't it û.m. tradisjoneel praktisearre waard troch de Maöary fan Nij-Seelân en oare Polynezyske folken, en teffens troch de Dajaks fan Borneo en Melanezyske folken as de Fidzjianen. De oarsprong fan it wurd 'tatoeaazje' is it Polynezyske tatau, dat "sekuer" of "ambachtlik" betsjut. It wie de Britske ûntdekkingsreizger James Cook dy't it wurd yn 1769, nei syn earste reis nei Tahity, yn 'e Ingelske taal yntrodusearre, en út it Ingelsk fersprate it him oer alle oare talen fan Jeropa. Sa naam it Frânsk it oer út it Ingelsk, it Nederlânsk naam it (foarsjoen fan it Frânske suffiks -age) oer út it Frânsk en it Frysk naam it wer oer út it Nederlânsk. It Ingelske wurd tattoo is eins in oerstallige werliening, mei't it Nederlânsk en Frysk dêr al in wurd foar hawwe.
Yn 'e Westerske kultuer wiene it oant yn 'e twadde helte fan 'e tweintichste iuw benammen seelju en soldaten dy't harsels tatoeëarje lieten. Lang koe men jin yn sjike fermiddens eins net mei in tatoeaazje fertoane, om't der op delsjoen waard as wat minderweardichs of sels barbaarsk. Fan 'e 1980-er jierren ôf binne tatoeaazjes lykwols frij algemien akseptearre rekke, en sjocht men fan ien of twa tatoeaazjes net mear op. Lju dy't har oer it hiele lichem of yn it gesicht tatoeëarje litte, kinne lykwols noch altyd rekkenje op beskate maatskiplike swierrichheden, dy't fuortkomme út de noch altyd stigmatisearjende wurking dy't soks hawwe kin.
Soarten tatoeaazjes
Der besteane ferskate soarten tatoeaazjes:
Stilen tatoeaazjes
Moderne Westerske tatoeaazjes binne der yn ferskate stilen:
Wim van Mourik
Willem (Wim) van Mourik (Twizelerheide, 13 jannewaris 1919 – Feanwâlden, 13 oktober 1980) wie in Nederlânsk politikus út namme fan de ARP.
Libben en wurk
Hy waard berne as soan fan dûmny Cornelis van Mourik (1875-1938) en Dirkje Bakker (1884-1963). Yn de maitiid fan 1923 ferfear de húshâlding nei Thesinge yn Grinslân dêr't heit as predikant fan de Grifformearde Tsjerke beroppen wie. Wim van Mourik groeide op yn dat doarp en gie de hbs troch yn Grins. Yn septimber 1936 waard er folontêr by de gemeentesekretary fan Achtkarspelen dêr't syn omke Pier Eringa doe boargemaster wie. Letter folge yn dy gemeente syn oanstelling ta amtner op de sekretary. Ein 1942 waard er yn Ljouwert beneamd as tredde klerk ter sekretary. Om oan de Arbeitseinsatz te ûntkommen dûkte er yn 1944 ûnder by syn mem yn Bûtenpost. Dêr rekke er belutsen by it ferset. Hy hie in regionale liedingjaande funksje by de Binnenlânske Striidkrêften. It slagge Van Mourik mei syn groep NBS-ers om in oantal brêgen op de Dútsers te feroverjen. De wichtichste wie dy fan Blauferlaat op 15 april 1945 dêr't ek skippen mei rôve goed op de Dútsers bût makke waarden. Sadwaande bleaune de brêgen behâlden foar de opmars fan it Kanadeeske leger. Ek waard by dy gelegenheid de kollaborateur Pier Nobach finzen naam.
Yn maaie 1960 waard Van Mourik beneamd ta boargemaster fan Ferwerderadiel as opfolger fan J.M.H. baron van Heemstra dy't it jier dêrfoar ferûngelokke wie. Om reden fan sûnens gie Van Mourik dêr yn april 1976 mei betider pensjoen.
Yn 1980 stoar Van Mourik yn de âlderdom fan 61 jier yn it Talmahûs te Feanwâlden. Hy waard te hôf brocht yn Ferwert.
Oars
Yn Van Mourik syn neilittenskip waard in saneamd J-stimpel fûn, dat amtners brûkten foar de oantsjutting Joad yn it persoansbewiis fan joadske ynwenners. Oft de stimpel fan de gemeentesekretary fan Ljouwert of Snits kaam is net wis. De stimpel waard oan it fersetsmuseum yn Ljouwert skonken.
Vegelinshof
Vegelinshof
Vegelinshof wie neamd nei de aadlike famylje Vegelin van Claerbergen, De earste plannen foar Vegelinshof wiene der al yn 1939. Troch de Twadde Wrâldoarloch waard it gebou pas yn 1956 iepene oan de G.A. Wumkesstrjitte.
Al gau blykte it gebou ferâldere. Yn 1984 wie it nije Vegelin State oan de Slûsdyk klear. De bewenners hiene dêr gruttere apparteminten en in eigen koken. It personiel krige helpmiddels as heech-leech bêden en tilliften. By de ferbouwing fan it Theresiahûs yn 2010 wennen de bewenners dêrfan sa lang yn it leechsteande Vegelinshof. Op it plak fan it eardere Vegelinshof waard nei de sloop yn 2014 it wen-soarchkompleks 'De Werf' boud troch Hof en Hiem. De keamers fan Vegelinshof blykten yn de rin fan de tiid noch te lyts te wêzen en it gebou foldie net mear oan de easken. Yn de mande mei de gemeente, de wenningbouferiening en in oare regionale soarchgroep waard besletten om it âlde MULO-gebou oan de Hurddraversdyk om te bouwen ta in nij modern soarchsintrum. Yn 2009 waard de nije lokaasje yn gebrûk nomd. It krige de namme "Vegelin State". Vegelin State krige apparteminten fan 80 oant 120 m² en in opfallend atrium mei in binnentún.
Hof en Hiem
Nei de fúzje fan Doanjewerstâl en Skarsterlân waard besletten om Vegelinshof mei Doniahiem út Sint Nyk bestjoerlik te fusearjen en te privatisearjen. Yn 1992 ûntstie nei de fúzje Hof en Hiem. It is neist in ferwizing nei de namme fan beide fersoargingstehuzen en in ferwizing nei it eigen hof en hiem fan de bewenners.
Doniahiem
Nei de Twadde wrâldoarloch hie Sint Nyk twa âldereintehuzen. Nei de oanstelling fan direkteur Jan Veenstra fusearren yn 1980 it roomske kleaster Us Leaffrou fan Lourdes (út 1932) mei it gemeentelike tehûs De Boskrânne (sûnt 1958). It nije tehûs mei de namme Doniahiem waard yn 1980 ûnderbrocht yn de Stichting Aldereinsoarch Doanjewerstâl. Yn it gebou fan De Boskrânne waard de Langwarder bibleteek ûnderbrocht. De keammerkes fan it leaster wiene lykwols sa lyts en boppedat wennen der hast gjin minsken mear yn it kleaster dat it beslút nommen waard yn 1982 besletten om in nij gebou te setten op de lokaasje en it kleaster te slopen. De namme fan it nije gebou wie in ferwizing nei de aadlike famylje Donia dy't lang ferbûn west hie oan Sint Nyk.
Talma Hiem
Talma Hiem yn Balk wie oansluten by de Talma Stichting (út 1927), dat neist tehuzen yn Feanwâlden, Dantumawâld en Heech ek tehuzen bûten de provinsje hie. Omdat de stichting finansjele problemen hie waard it Balkster Talma Hiem tusken 1994 en 1996 renovearre. Krektas op De Lemmer rekke it tehûs troch de ferbouwing en minder fersoarginsgplakken yn finansjele problemen. Yn 2000 fusearre Talma Hiem dêrom mei Hof en Hiem.
Jouster opfearten
thumb|600px|De lizzing fan de opfearten De eardere Jouster opfearten rûnen eartiids op de Midstrjitte ta, mar waarden yn de tweintichste iuw tichtsmiten. De earste agraryske bebouwing by De Jouwer, faak pachtpleatsen fan de lânhearen, stie op de hege sânrêgen by Westermar. Op de sânrêgen waarden de lettere Geart Knolwei en de Midstrjitte oanlein. Oan beide kanten fan de Midstrjitte rûn de grûn nei ûnderen ta ôf. De Midstrjitte leit noch altyd heger as it omlizzende gebiet.
Bebouwing tusken de opfearten
De opfearten oan de noardkant fan Jouwer kamen út op it Hurdspytsje. De earste opfearten waarden groeven nei de pleatsen fan Westermar, letter folgen opfearten op De Jouwer. Doe't der mear en ek oare bewenners kamen waarden de stikken lân tusken de opfearten beboud. Omdat der net folle romte wie waarden lytse huzen boud mei in soad stegen en gloppen foar arbeiders en lytse ambachtslju. De measte opfearten waarden neamd nei de steech dêr't se by hearden. De adel hie yn de foarm fan brêgen en in slûzen de einkontrole oer de opfearten.
Ald Hof
Oan de westkant fan de sânregen en de Midstrjitte lei it Ald Hof fan de famylje Fan Baerdt. De famylje liet fanút de Kromme Far in eigen oanfiersleat grave nei it Ald Hof, de Jentsjefeart. Dy feart sluet oan op de Jonkersfeart dy't trochrûn nei de Hurddraversdyk. Dêr hiene de Fan Baerdts in eigen slúske en brechje meitsje litten dy't tagong joegen op de feart bylâns harren Ald Hof en de Bûtsingel. Fan it Ald Hof rûn it wetter fierder troch nei it suden, nei "de Fiver' bylâns de Simonssteech (de lettere Hobbe fan Baerdtstrjitte) en dan fierder yn eastlike rjochting. By it hûs fan houtdraaier Van der Fear en letter klokskilder Roel Otter wie in twasprong. De noardlike ôfslach rûn nei de Dwersfeart. De súdlike ôfslach rûn nei in laad- en losplak dat de Haven' neamd waard. Op dat plak waard nei de Twadde Wrâldoarloch "De Brêge" boud. In stikje fierder kruse it wetter de Groenendalsteech, dêr't in sleepbarte (letter waard dat in brechje) foar wat opûnthâld soarge. Nei de krusing mei de Ysbrandysteech rûn it wetter efter de roomske tsjerke lâns. Dit wetter waard it "iisbaansleatsje" neamd, op de âlde iisbaan waard letter it Theresiahûs boud. Nei in ôfbûging yn noardlike rjochting wie in trochgong ûnder de Midstrjitte troch.
Hurdspytsje
It wetter rûn dêrnei fierder nei it Hurdspytsje. De earste opfeart oan dy súdeastkant fan de Midstrjitte wie de Veltmansteech (de lettere Roggemolestrjitte). It wetter rûn dêrnei ûnder in houten brêge troch nei de Keakelsteech (letter Sinnebuorren). Dêr stie de pleats fan Johannes en Wytske Tadema-Rypkema, dy't letter mei har skinking de bou fan it Theresiahûs yn 1929 mooglik makke. Doe't de wetterkes oan de súdkant fan De Jouwer nei ferrin fan tiid bûten gebrûk nomd waarden krigen de bewenners los- en laadrjochten oan de noardlike opfearten. Nei de Keakelsteechfeart kamen de Holtropsleat en de opfeart by museum De Jouwer. Noch fierder lei de Lynbaansfeart. Fan de wetter-trijesprong rûn noch in opfeart bylâns de Slûsdyk nei de Bûterwaach. Nei de slûs waard yn 1903 in opfeartsje nei it gasfabryk groeven. thumb|Toerfeart Printkaart mei poststimpel 1906 De Toersteechsfeart nei de bûterwaach wie ek in drokke hannelsfeart foar turf- en jirpelskippen en skippen foar de meubelmakkerijen. Sa'n fjirtich meter fierder as de Toersteechsfeart lei neffens âlde kadasterkaarten yn 1881 noch de Jordaan. De Jordaan kaam mei in heakske bocht út op de Bûterstrjitte, de âldste befoarriedingsfeart foar de bûterwaach. Nei de Bûtersteechsbrêge lei links de opfeart bylâns de Bûterstrjitte. De Bûterstrjittefeart en de Fisksteechfeart bleaune noch in heale iuw langer bestean as de Toerstrjittefeart. De eigendommen fan Fan Baerdt leine meast oan de westkant fan de Midstrjitte, de grûn fan Vegelin lei mear oan de noardwestkant fan De Jouwer. De ynfloedsgebieten fan de famyljes Fan Baerts en Vegelin wiene mei elkoar ferbûn troch in nammeleaze dwersfeart dy't fan de Fisksteechfeart dwers troch de Midstrjite yn de rjochting fan it Ald Hof rûn. Doe't de bûterwaach fan de Bûterstrjitte nei de Toerstrjitte ferhuze, waard fan de súdkant út alles tichtgooid oant it plak dêr't de namme ferwiist oan de âlde dwersfeart: De Daam. Dizze twadde Daam fan de Jouwer (de earste Jouster daam wie oan It Sân) tusken de Fisksteech en de Bûterstrjitte waard ûnderdiel fan in trochgeande wei. Fan De Kolk yn de rjochting fan de Midstrjitte rûn njonken it Tolhûs noch de Appelwyk. Dizze opfeart waard om 1881 tichtsmiten yn ferbân mei de steamtram De Jouwer-It Hearrenfean. Dy tram ried yn it earstoan troch oant de oanlisplakken foar boaten dy't op Snits en oare plakken farden.
January Magazine
January Magazine is in Kanadeesk literêr online-tydskrift dat ienris yn 'e moanne ferskynd, mei as wurkmêd 'it boek yn de Ingelske taal'. It waard yn 1997 oprjochte troch skriuwster Linda L. Richards, en sûnt binne der ferskate katerns en spin-off-publikaasjes oan tafoege. De redaksje fan it blêd is fêstige yn Vancouver, yn 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia, mar January Magazine publisearret bydragen fan meiwurkers fan oer de hiele wrâld.
January Magazine genietet rûnom erkenning om syn goed skreaune resinsjes fan nij-útkommen boeken, en teffens om 'e fraachpetearen mei auteurs dy't yn it blêd ferskine. Guon ferneamde skriuwers dy't troch it blêd ynterviewd waarden, binne: Salman Rushdie, Dennis Lehane, Lorden D. Estleman, Stuart M. Kaminsky en Margaret Atwood. It misdiekatern fan January Magazine wûn yn 2005 in Gumshoe Award yn 'e kategory 'bêste webside oer misdieromans'.
Yn maaie 2006 waard fan dat katern, The Rap Sheet (ek in sprektaalterm foar 'strafblêd'), in selsstannige publikaasje makke ûnder de redaksje fan J. Kingston Pierce, in Amerikaanske mediapersoanlikheid út Seattle. The Rap Sheet en January Magazine ûnderhâlde noch altyd in relaasje fan ûnderlinge gearwurking, wêrby't sawol Richards as Pierce bydragen oan inoars publikaasjes leverje.
Kursyfke
In kursyfke is in foar in part ferhalend, foar in part skôgjend proazastikje yn in dei- of wykblêd of tydskrift. It giet oer in ferskynsel út it alledeiske libben, dat skerp observearre wurdt en mei humor beljochte.
It kursyfke hat syn namme fan de kursive letter dêr't it stikje yn de krante oarspronklik yn ferskynde. Letter waarden datsoarte stikjes yn in gewoan lettertype (romein) yn in kaderke set. Ut it kursyfke ûntjoech him yn de jierren 70-90 de kollumn.
Feemerk fan Wolvegea
De feemerk fan Wolvegea wie in feemerk dy't foarhinne alle wiken yn it Fryske plak Wolvegea holden waard. Dit barren wie, krekt as de measte oare feemerken, oarspronklik ûntstien út in Midsiuwske jiermerk. It is dan ek dreech te sizzen wannear't de feemerk krekt foar it earst holden waard. Yn 'e twadde helte fan 'e tweintichste iuw waarden op 'e feemerk fan Wolvegea inkeld noch bargen ferhannele. Yn 1972 gie de feemerk ticht en waard de hannel oernommen troch de feemerk fan Snits en de feemerk fan Ljouwert.
Şenay Özdemir
Libben en karriêre
Özdemir waard yn 1969 berne yn 'e stêd Safranbolu, yn it noardwesten fan Anatoalje, út etnysk Turkske âlden. Yn 1976 emigrearre it gesin nei Nederlân. Özdemir studearre yn 1989 ôf yn Frânske en Ingelske taal- en letterkunde, en yn 1993 waard hja by de TROS de earste Turkske omropster fan Nederlân en fan hiel Jeropa. Nei in pear jier yn dy funksje aktyf west te hawwen, ferlei hja har aktiviteiten nei redaksjewurk efter de skermen.
Yn 2001 sei se de tillefyzjewrâld farwol en rjochte se in eigen tydskrift op, SEN Magazine, in glossy foar Mediterrane froulju yn Nederlân. Dat blêd waard yn 2004 troch de Folkskrante útornearre as it bêste frouljustydskrift fan it jier. Fan 2007 ôf bestiet dit tydskrift inkeld noch yn digitale ferzje op it ynternet (www.senmagazine.com).
Şenay Özdemir publisearret ek kollumns en artikels yn foaroansteande kranten, lykas NRC Hannelsblêd, de Folkskrante en de Los Angeles Times. Yn en bûten Nederlân wurdt hja sjoen as in ûnderfiningssaakkundige op it mêd fan 'e multykulturele maatskippij. As sadanich wurdt se gauris frege foar kommentaar op ûnderwerpen as yntegraasje fan allochtoanen en emansipaasje fan moslima's, lykas by de praatprogramma's Pauw & Witteman, Het Elfde Uur en Rondom Tien.
Nei oanlieding fan Özdemir har saneamd "mondêne" libbensstyl rôp it fergese deiblêd De Pers har yn 2009 út ta "de meast glamûreuze moslima fan Nederlân". Fanwegen de publikaasje, datselde jiers, fan Özdemir har earste roman, in chicklit oer in groepke Mediterrane froulju yn Nederlân mei as titel De Harsclub, waard hja yn it oangeande artikel ferlike mei Carrie Bradshaw, de haadpersoan út 'e Amerikaanske frouljussearje Sex & The City.
Özdemir wurdt geregeldwei útnûge as gast of sprekster op kongressen. Sa wenne hja yn 2006 it earste kongres fan WISE by, as ien fan hûndert ynfloedrike moslima's út 'e hiele wrâld. Yn 2007 spriek hja op it International Women's Congress, yn Bangalore, yn Yndia, en yn 2008 en nochris yn 2011 waard hja frege as gastdosinte online-publishing troch de Skoalle foar Sjoernalistyk fan 'e Universiteit fan Teksas te Austin.
Priveelibben
Şenay Özdemir is foar de twadde kear troud en hat in soan, Hakan, dy't berne is yn 1998.
Solomon Kane (personaazje)
Solomon Kane is in fiktyf personaazje dat yn 1928 betocht waard troch de Amerikaanske skriuwer fan pulpfiksje Robert E. Howard, better bekend as de geastlike heit fan in oar personaazje, Conan de Barbaar. Kane is in puritein út it Keninkryk Ingelân dy't oan 'e ein fan 'e sechstjinde iuw en it begjin fan 'e santjinde iuw libbet yn 'e Elizabetaanske Tiid en de dêropfolgjende jierren. Hy doarmet as aventoersman oer de wrâld en hat skynber gjin oar doel as om kwea yn lykfol hokker foarm út te rûgjen.
Uterlik
Howard beskriuwt Solomon Kane as in lange man mei in bleke blanke hûdskleur, in holeagich gesicht en in kâlde blik. Hy klaait him folslein yn it swart en draacht in swaaier, in santjinde-iuwske filtene hoed mei in brede sloppe râne, faak mei in plom by de bân yn. Syn wapenreau bestiet ornaris út in degen en in dagge foar man-tsjin-mangefjochten, oanfolle mei in pear ienskots pistoalen mei in fjoerstienslot. Fan syn freon, de Afrikaanske sjamaan N'Longa, hat er fierders de Stêf fan Salomo (Staff of Solomon) krigen, in oerâlde, mei hieroglifen oerdutsen stêf mei boppenatuerlike krêften yn 'e bestriding fan it kwea, dy't lykwols by need ek as sljochtwei kneppel tsjinst dwaan kin.
Sam Xavier
Sam Xavier (wiere namme: Samuel Lessner; ±1945 – Los Angeles, begjin maaie 2012) wie in Amerikaansk regisseur en produsint fan pornografyske films.
Solomon Kane (personaazje)
Karakter en komôf
Fan karakter is Kane in sombere, nearzige man dy't net in protte wille yn it libben liket te hawwen. Syn komôf is dizenich, al komt út it gedicht Solomon Kane's Homecoming nei foarren dat er yn in plak oan see yn it Keninkryk Ingelân opgroeid is. Itselde gedicht neamt ek in Bess, mei wa't er as jongfeint romantysk belutsen west liket te hawwen. It gedicht ferhellet hoe't Kane nei jierren fan omdoarmings thús komt, dêr't er ûntdekt dat Bess al sân jier lyn ferstoarn is, wêrnei't er wer ôfset. Dat wurdt yn 'e regel sa opfet: Kane en Bess wiene fereale opinoar, mar syn rêsteleas aard dreau him om aventoeren om utens te sykjen. Doe't er úteinlik wer thús kaam, mooglik om't er ree wie om him mei Bess op in fêst plak nei wenjen te setten, ûntdiek er dat er te let wie. Dêrop ferbriek er alle bannen mei syn âlde thús en sette er wer ôf om nea werom te kommen.
Guon lêzers nimme soms oan dat 'Bess', in Ingelske ropnamme foar 'Elizabeth', ferwiist nei keninginne Elizabeth I fan Ingelân, mar dat kin net klopje, want dy hie net folle op mei puriteinen. Yn ien fan 'e koarte ferhalen oer Kane seit er sels oer de keninginne: "Sy hat eigenhannich de minsken fan myn leauwe foarliigd en ferret [...]." De kâns dat er sêftsedige gefoelens foar har hawwe soe, liket dêrmei fersjoen te wêzen. Boppedat is de keninginne ek net te hôf kommen yn in plakje oan see, sa't it gedicht oer Bess ferhellet.
Sam Xavier
Libben
Xavier, dy't fan Joadsk komôf wie, learde oarspronklik foar bakker, mar besleat yn 1971, nei't er alle diploma's helle hie om sels in bakkerij te begjinnen, om oar wurk te sykjen, mei't er der in hekel oan hie om der altyd sa betiid ôf. Hy fûn in baan as fertsjintwurdiger yn 'e mainstream-útjouwersbrâns, foar it blêd Parliament News. Neitiid rekke er belutsen by de Amerikaanske pornoyndustry trochdat er wurk krige by de grutste Amerikaanske útjouwerij fan neaken- en pornoblêden fan dat stuit.
Doe't Xavier seach hoefolle mooglikheden oft dy merk bea, sette er yn 1976 in eigen útjouwerij op, mei as namme H&S Sales, letter omneamd ta Xavier Productions. Hy makke en joech it neakenblêd Bazooms út, wêrby't er him talei op it grutte-boarstesjenre. Dat waard in geweldich súkses, en doe't de fideomerk begjin tachtiger jierren fan 'e grûn kaam, besleat Xavier ek dêryn mei te gean. Sadwaande rjochte er yn 1982 de filmstudio Big Top Video op, wêrmei't er pornofilms fan it grutte-boarstesjenre begûn te meitsjen. Ek mei dizze nije ûndernimming gie it him tige foar de wyn, en meitiid groeide Big Top Video út ta it meast foaroansteande grutte-boarstelabel.
Solomon Kane (personaazje)
Dieden
Yn it earste ferhaal dêr't er yn ferskynt, Red Shadows, fynt Kane earne yn Frankryk in famke dat oanfallen is troch in binde strûkrôvers ûnder lieding fan in krimineel dy't himsels le Loup ("de Wolf") neamt. As it famke yn syn earms ferstjert, beslút Kane om har te wreekjen. Hy giet efter le Loup oan op in spoar dat him nei Afrika liedt, dêr't er foar it earst de sjamaan N'Longa moetet. De plot fan Red Shadows is karakteristyk foar de ferhalen oer Kane, dy't troch Jeropa en Afrika doarmet en gjin oar doel liket te hawwen as it bestraffen fan kwea dat op syn paad komt. Yn oare aventoeren nimt Kane it op tsjin seerôvers, korrupte eallju, slavehellers en fampieren.
Koarte ferhalen
koarte ferhalen oer Solomon Kane publisearre troch Robert E. Howard:
koarte ferhalen postúm publisearre:
fragminten, faak letter ôfmakke troch oare skriuwers:
Adaptaasjes
De ferhalen oer Solomon Kane binne ta ferskate oare media adaptearre, wêrby't ek folslein nije ferhalen optocht binne. Sa waard de stripsearje Solomon Kane yn 'e 1970-er en 1980-er jierren yn 'e Feriene Steaten publisearre troch útjouwerij Marvel Comics en fan 2008 ôf op 'e nij troch Dark Horse Comics. Yn 2007 brocht Pinnacle Entertainment Group in rollespul út dat basearre wie op Solomon Kane en syn wrâld. In spylfilm oer it personaazje, mei as titel Solomon Kane, kaam út yn 2009, mei akteur James Purefoy yn 'e titelrol.
Shinji Ono
200px|right (27 septimber 1979) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Hokkaido Consadole Sapporo. Earder spile foar Urawa Reds, Feyenoord, Bochum, Shimizu S-Pulse en Western Sydney Wanderers. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Wrâldkampioenskip 1998, it Wrâldkampioenskip 2002, it Wrâldkampioenskip 2006, it Aziatysk kampioenskip 2000, it Confederations Cup 2001 en it Olympyske Simmerspullen 2004.
Feemerk (plein yn Snits)
Yn 1992 waard de Snitser feemerk opheft en waard de hannel oernommen troch de feemerk fan Ljouwert. Neitiid kaam de Feemerk yn gebrûk as parkearterrein. Inkeld de namme fan it plein en de Feemerkhallen, en in pear stek (ôffreding)ken dy't brûkt wurde as fytsestalling, hâlde no de oantins oan 'e feemerk fan Snits noch libben.
Nadia Moussaid
Nadia Moussaid (Skiedam, 30 maaie 1984) is in Nederlânsk presintatrise en programmamakster fan mingd Nederlânsk, Eastenryksk-Dútsk en Marokkaansk-Arabysk etnysk komôf.
Libben en karriêre
Moussaid waard yn 1984 berne yn Skiedam, as de dochter fan in heal-Nederlânske, heal-Eastenrykske mem en in Marokkaanske heit. Yn 2009 studearre se ôf yn sosjale en kulturele antropology oan 'e Frije Universiteit yn Amsterdam.
Albert Mulder
Albert Kornelis Mulder (Aldegea (Smellingerlân), 25 septimber 1921 - Easterwâlde, 18 jannewaris 2011) wie samler en beskriuwer fan âld ark. Syn samling is ûnderbrocht yn it museum Oold Ark yn Makkingea.
Nadia Moussaid
Libben en karriêre
Yn 2010 kaam Moussaid by op 'e redaksje en de researchôfdieling te wurkjen fan 'e MTNL/VPRO. Yn 2012 stapte se oer nei de redaksje fan AT5, de pleatslike tillefyzjestjoerder fan Amsterdam.
Feemerk fan Ljouwert
De feemerk fan Ljouwert is in feemerk dy't fan âlds eltse wike op freed yn 'e Fryske haadstêd Ljouwert holden waard. Tsjintwurdich is er útsmaard oer trije dagen, fan tiisdei oant en mei tongersdei. Der wurdt fee út hiel Noard-Nederlân ferhannele. Op jierbasis giet it anno 2018 om 150.000 bisten, benammen kij, skiep en keallen, wêrmei't de feemerk fan Ljouwert de grutste feemerk fan Nederlân is. De organisaasje fan 'e feemerk fan Ljouwert is yn 'e hannen fan 'e Stifting Feehannelsintrum Noard-Nederlân (offisjeel: Stichting Veehandelcentrum Noord-Nederland, SVNN).
Foaroarlochske ûntwikkeling
De feemerk fan Ljouwert ûntstie yn 'e fyftjinde iuw en hie yn 't earstoan de foarm fan in jiermerk. Fan 1500 ôf waarden yn Ljouwert wykmerken foar de hannel yn fee holden. Yn 'e santjinde iuw woeks de feemerk sa, dat der sneons ferkearsopstoppings yn 'e stêd ûntstiene. Dêrfandinne waard yn 1697 besletten om 'e feemerk nei de stedsrâne te ferpleatsen, sadat de binnenstêd ûntlêstge waard.
Tusken útbraken fan 'e feepest en oare sykten, oarloch en wettersneden troch groeide de Ljouwerter feemerk stadich grutter. Yn 1874 waard dêrom foar ƒ78.000 skean foar it stasjon fan Ljouwert oer in nij merkplein oanlein, dat letter bekend kaam te stean as de Alde Feemerk (likernôch op it plak dêr't de Avérotoer no stiet). Yn dy tiid hie Ljouwert in ynternasjonaal oriïntearre feemerk, mei't bargen en keallen in soad nei Ingelân ferkocht waarden. De lokaasje deunby it spoar wie datoangeande ideaal.
Nadia Moussaid
Libben en karriêre
Yn 2016 wurke Moussaid mei oan it radioprogramma Nieuws en Co, fan 'e NPO. Datselde jiers krige se in eigen wykliks praatprogramma by de NTR op 'e tillefyzje, mei as namme De Nieuwe Maan.
Feemerk fan Ljouwert
Fan 1945 oant de 21e iuw
Nei ôfrin fan 'e Twadde Wrâldoarloch woe men eins ôf fan 'e feemerk by it stasjon, dy't dêr doe troch útwreiding fan 'e stêd al lang net mear oan 'e râne lei. Der waard troch de Gemeente Ljouwert in kommisje ynsteld dy't it fraachstik bestudearre, en doe mei it advys kaam om 'e feemerk op 'e nij te ferpleatsen, diskear nei de westlike stedsrâne. Sadwaande waard dêr yn 1963 foar ƒ10 miljoen de Fryslânhal boud, dêr't de feemerk foar it earst binnendoar holden wurde koe. De hal bea romte foar 4.000 kij en keallen, 2.000 skiep en 800 bargen.
Nadia Moussaid
Libben en karriêre
Fan 30 july oant en mei 31 augustus 2018 presintearre se op NPO 1 it lettejûnspraatprogramma Laat op één dat yn 't plak kaam fan Eva Jinek har programma. Jinek moast ferlof nimme út reden fan har swierwêzen. Yn septimber 2018 droech Moussaid de presintaasje fan De Nieuwe Maan oer oan Fidan Ekiz.
Feemerk fan Ljouwert
Fan 1945 oant de 21e iuw
Yn 1996 gie de âlde Fryslânhal by in brân fierhinne ferlern. Neitiid waard op itselde plak it Friesland Expo Center boud, dat letter de namme WTC Expo krige. Yn 2001 kaam de feemerk fan Ljouwert tydlik stil te lizzen fanwegen de Tongblierkrisis. Foar in protte oare feemerken yn Nederlân betsjutte dat de deastek, net inkeld fanwegen it ferlies oan ynkomsten trochdat der langere tiid gjin feemerken organisearre wurde mochten, mar fral ek fanwegen de neitiid tige oanskerpe regels foar it hâlden fan feemerken. Sa mocht der inkeld noch fee foar de slacht ferhannele wurde. Sûnt de Tongblierkrisis besteane der sadwaande noch mar trije feemerken yn Nederlân: ien yn Ljouwert, ien yn Poarmerein en ien yn Utert dy't letter ferpleatst is nei Bunnik.
Nadia Moussaid
Libben en karriêre
Yn de maitiid fan 2019 stapte hja oer fan KRO-NCRV nei de VPRO, dêr't se sawol op de radio as de telefyzje programma’s makket. Se presintearre Bureau Buitenland en die ferslach fan it Holland Festival. Fan 4 jannewaris 2020 ôf oan presintearret Moussaid it nij boeke-, film- en muzykprogramma dat Boeken en Vrije Geluiden ferfong mei de titel Mondo.
Feemerk fan Ljouwert
Fan 1945 oant de 21e iuw
Om't partikuliere feemerkeksploitanten gjin brea mear seagen om te ynvestearjen yn in krimpende merk, naam de frije feehannel de organisaasje fan 'e feemerk fan Ljouwert sels op. Sa ûntstie der in unike sitewaasje yn Nederlân, wêrby't fanút it Frysk Bûn fan Feekeaplju (FBV), de Fryske ôfdieling fan it Nederlânsk Bûn foar Hannelers yn Fee (NBHV), in achtkoppich bestjoer foar de feemerk oprjochte waard ûnder de namme Stifting Feehannelsintrum Noard-Nederlân (offisjeel: Stichting Veehandelcentrum Noord-Nederland, SVNN). Fan dy tiid ôf waard der trije kear yn 'e wike feemerk holden: op tiisdei foar skiep, op woansdei foar kij, en op tongersdei foar keallen en skiep.
Ferhuzing nei De Himrik
Nei 2010 waard de lokaasje fan 'e Ljouwerter feemerk yn it WTC Expo almar minder gaadlik fanwegen oangeande ynvestearrings om mear detailhannel en horeka dêrhinne te heljen, lykas it WTC-hotel, Holland Casino, boumerken, in bioskoop en ek in fêstiging fan middelbere skoalle Friese Poort. Yn augustus 2018 waard bekend dat de feemerk fan Ljouwert wierskynlik ferpleatst wurde soe nei in perseel oan 'e Siriuswei by it Wâldmansdjip, op it yndustryterrein De Himrik, dêr't er tusken in gruthannel yn ferve en in útjouwerij anneks drukkerij yn komme soe te sitten. It wie de bedoeling dat it dêr ek wer trije kear yn 'e wike feemerk wêze soe.
Yn novimber 2019 gie de takomstige buorman fan 'e feemerk, Pol Holding B.V., nei de rjochter om 'e komst fan 'e Ljouwerter feemerk op De Himrik tsjin te hâlden. Neffens Pol hie de Gemeente Ljouwert de ferkearde proseduere folge (want it bestimmingsplan hie oanpast wurde moatten) en wie de ferliende fergunning dêrom ûnjildich. In feemerk hearde neffens Pol, dat stankoerlêst freze, boppedat net thús op in yndustryterrein. Neffens de gemeente wie der neat mis mei de ferliende fergunning en wie der yn dit gefal op it mêd fan it bestimmingsplan inkeld in "binnenplanske ôfwiking" makke, dy't ta it foech fan it Kolleezje fan B. & W. heart. De rjochtsaak drige de plande ferhuzing fan 'e feemerk foàr 1 april 2020 op te kearen.
Troch de rjochtsaak, mar ek troch de koroanafiruspandemy, dy't ein 2019 begûn en de hiele wrâld fertrage, fûn de úteinlike ferhuzing fan 'e feemerk fan it WTC Expo nei De Himrik pas begjin maaie 2021 plak. Op 4 maaie waard der yn it WTC Expo foar it lêst keallemerk holden, en op 5 maaie wie de iepening fan 'e nije feemerk.
Hjoeddeistige sitewaasje
It grutste part fan it nije feemerkkompleks op De Himrik bestiet út in earder pakhûs, dat foarhinne fan Koopmans Meelfabrieken wie, mar dêr binne bygebouwen tsjinoan set, û.m. in loshal en in opslach foar it strie. Nij is dat de metalene stekken allegear rûne spilen hawwe en dat de flier net fan beton, mar fan rou asfalt is. Dat is om ferwûning fan 'e bisten foar te kommen, en is útfierd yn oerlis mei de bistewolwêzensorganisaasje Eyes on Animals. Fierders binne de rinpaden smeller, mar de hokken krekt rommer as earder. Ek nij binne de dûsen, in fernijing op fersyk fan 'e frachtweinsjauffeurs. De nije feemerk hat ek wer syn eigen kafee, al bleau dat ticht salang't de beheinings yn it ramt fan 'e koroanafiruspandemy gouwen. Fierders is der in filtersysteem foar it ôffalwetter.
De hannel is troch de Koroanakrisis sterk feroare: ynstee fan dat der hantsjebakt wurdt, moatte de keaplju it no dwaan mei in knikje nei inoar ta. En nije hygiëneregels easkje it rinnen op learzens ynstee fan dat men noch klompen oanhawwe mei.
Centerville (Teksas)
250px|thumb|Plak fan Centerville yn Teksas Centerville is in plak (city) yn de Amerikaanske steat Teksas, dat betsjoerlik ûnder County Leon falt.
Centerville krige syn namme mei't it tichtby it geografysk sintrum fan Leon County leit. Taffallich leit it plak ek sa'n bytsje healweis Dallas en Houston.
Centerville waard yn 1850 de sit fan Leon County.
Demografy
By de folkstelling yn 2000 waard it tal ynwenners op 903 fêststeld. Yn 2006 waard it ynwennertal troch it United States Census Bureau rûsd op 955, wat in groei fan 5,8% betsjutte.
Meares Glacier
Meares Glacier is in 23 km lange gletsjer yn it suden fan Alaska. Oan de mûning yn de Prince William Sound is er 1,6 km breed. Hy leit yn it Chugach National Forest, sa'n 130 km eastlik fan Anchorage. De gletsjer waard ferneamd nei de 18e-iuwske Britske seekaptein John Meares.
Veenstra's Banketbakkerijen
thumb| Veenstra's Banketbakkerijen wie in bakkerij fan Halbe Veenstra op De Jouwer. De bakkerij bestie fan 1921-1934 en wie spesjalisearre yn joadekoeken.
Motol
Motol (Wytrussysk: Моталь, Russysk: Мотоль, Poalsk: Motol) is in stêd yn it rayon Ivanawa yn de provinsje Brest sa'n 30 kilometer bewesten Pinsk oan de rivier de Jaselda yn Wyt-Ruslân.
It plak hat in lytse 4.000 ynwenners. Motal is it berteplak fan de earste Israelyske presindint Chaim Weizmann.
Skiednis
thumb|260px|It bertehûs fan Chaim Weizman Motal waard foar it earst neamd yn in oarkonde út 1422. Yn 1555 krige Motol Maagdeburger stedsrjocht. Motol wie in sjtetl. Yn 1937 hie Motol 4.297 ynwenners, dêr't 1.354 fan Joaden wiene. (Reinharz, 1985).
Veenstra's Banketbakkerijen
Spesjaliteiten
Neist in soad oare bakkersprodukten ferkocht hy ek pasteikes, sûkelarje en bonbons. As spesjaliteit makke Veenstra joadekoeken dy’t yn moaie bussen ferkocht waarden. Om de bussen sieten artistike wikkels dy’t hy meitsje liet yn Amsterdam. In oantal waarden makke troch keunstner Jan Rot. Hy makke ek in soad sânkoekjes 'foar picknick, auto-, fyts- en watertochtjes’. Omdat de loftfeart in soad yn it nijs wie, bakte hy ‘Fokkerkes’, in koekje yn de foarm fan in fleantúchje.
Produksje
thumb|De auto's fan Veenstra Halbe Veenstra hie in soad minsken yn it wurk. Neist oare bakkers, ynpakkers en winkelfamkes wiene der sjauffeurs foar syn trije lúkse weinen: in Austin en twa A-Fords. Ien fan de sjauffeurs wie Arend Glas, de lettere gymnastyklearaar fan de sportwinkel oan de Midstrjitte. In diel fan de produksje gie nei it bûtenlân. Sa stie er by in stand fan Douwe Egberts op in beurs yn it East-Yndyske Bandoeng. Syn wikkels om de bussen mei joadekoeken waarden dan ek yn oare talen drukt.
Winkeliersferiening WIH
Halbe Veenstra wie as ien fan de pommeranten op De Jouwer bestjoerslid fan de Nutsiisbaan. Yn maart 1930 wie hy inisjatyfnimmer en tydlik foarsitter fan de winkeliersferiening WIH dy’t by de soasjeteitsseal fan Terwisga oprjochte waard.
Nei Haren
Yn 1934 ferhuzen de Veenstra's nei Haren, dêr’t se har ta wenjen setten oan de Westerse Drift. Halbe waard doe fertsjintwurdiger yn bakkerijgrûnstoffen en hie in administraasjekantoar foar bakkers. Op 30 septimber 1957 waard hy begroeven op begraafplak De Eshof yn Haren.
We Were in Love
We Were in Love is in liet fan 'e Amerikaanske sjonger Toby Keith. It heart ta it sjenre fan 'e countrymuzyk.
Produksje
We Were in Love waard skreaun en komponearre troch Chuck Cannon en Allen Shamblin, en produsearre troch Keith sels en James Stroud foar platemaatskippij Mercury Records. De byhearrende fideoklip waard regissearre troch Michael Salomon. We Were in Love waard op 9 juny 1997 útbrocht as de earste fan fjouwer singles fan it album Dream Walkin'. (De oare singles fan dat album wiene I'm So Happy I Can't Stop Crying, ek útbrocht yn 1997, en Dream Walkin' en Double Wide Paradise, dy't beide yn 1998 ferskynden.)
Hitlisten
Sawol yn 'e Feriene Steaten as yn Kanada berikte We Were in Love it twadde plak yn 'e countryhitlisten.
Wagner Lopes
(29 jannewaris 1969) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar São Paulo, Nissan Motors, Kashiwa Reysol, Honda, Bellmare Hiratsuka, Nagoya Grampus Eight, FC Tokyo en Avispa Fukuoka. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Wrâldkampioenskip 1998 en it Copa América 1999.
Fyftjinde Alvestêdetocht
De Fyftjinde Alvestêdetocht wie de fyftjinde offisjele edysje fan 'e Alvestêdetocht op redens, dy't ferriden waard op 4 jannewaris 1997. Dizze reedriderstocht waard organisearre troch de Feriening De Fryske Alve Stêden. De winner by de manlju wie Henk Angenent út Alfen oan de Ryn, mei in tiid fan goed 6 oeren en 49 minuten. By de froulju, foar wa't by dizze edysje foar it earst in offisjele wedstryd los fan dy foar de manlju organisearre waard, wie Klasina Seinstra fan Sint-Jânsgea de winneresse. Hja die oer de tocht likernôch in oere langer as Angenent.
Utskriuwing
Yn 1997 wie der alwer yn gjin alve jier in Alvestêdetocht holden. Begjin 1996 griep de Alvestêdekoarts noch fluch om him hinne doe't it der eefkes op liek dat de tocht ferriden wurde kinne soe, mar dat rûn op 'e non doe't it al rillegau wer teiwaar waard. Ein desimber 1996 begûn it lykwols frij hommels hurd te friezen. De measte lju ferwachten dêr net folle fan, mei't Alvestêdetochten histoarysk oer it algemien ein jannewaris of yn febrewaris plakfûn hawwe, mar de froast sette troch. Op 2 jannewaris belei it bestjoer fan 'e Feriening De Fryske Alve Stêden in gearkomste, dêr't op besletten waard de Fyftjinde Alvestêdetocht út te skriuwen foar sneon 4 jannewaris. Foarsitter Henk Kroes makke dat neitiid op in parsekonferinsje bekend mei de wurden "It giet oan!"
Belangstelling
Fuortendaliks gie it tal tillefoantsjes út 'e rest fan Nederlân nei Fryslân omheech fan 10.000 oant 25.000 de fiif minuten. Noch deselde deis wiene alle hotelkeamers yn Ljouwert besprutsen. Tûzenen ynwenners fan Fryslân melden har by VVV Fryslân oan mei it oanbod om fergees reedriders ûnderdak te bieden. Der wiene lju dy't as taskôger út oare provinsjes oerkamen, dy't willekeurich Friezen opskillen yn 'e hope in sliepplak te finen. Yn totaal waard Fryslân binnen twa dagen tiid oerspield troch oardel oant twa miljoen lju fan bûten.
Waar en iis
Wat it waar oanbelange, wie de Alvestêdetocht fan 1997 tige dreech, de swierste sûnt de Tolfde Alvestêdetocht fan 1963. De temperatuer lei moarns om 'e –6 °C hinne en gie middeis net fierder omheech as –3 °C. Boppedat stie der in wyn mei in krêft fan 5 oant 6 Beaufort, dy't makke dat de gefoelstemperatuer wol –10 °C oant –15 °C bedroech, en by wynfleagen soms sels wol –18 °C.
Nettsjinsteande de froast op 'e riiddei sels en yn 'e dagen dêrfoar befette it iis noch in stikmannich swakke punten. Op ferskate plakken waarden dêrom yn tarieding op 'e tocht iistransplantaasjes útfierd. Sa snie de brânwacht yn Snits grutte iisblokken út 'e stedsgrêft bûten it trajekt en lei dy yn in grut wjek op 'e rûte om dat tichtfrieze te litten. Oer it algemien wie it iis lykwols fan goede kwaliteit, en dêr't it tige ûnigaal wie, waarden spesjale apparaten ynset om it glêd te skuorjen. Yn totaal moast der by de Fyftjinde Alvestêdetocht 300 meter klune wurde.
Ljouwert–Harns
Oan 'e wedstryd fan 'e Fyftjinde Alvestêdetocht diene 301 reedriders mei, wêrfan 249 manlju en 52 froulju. Dy giene moarns ier om 5.30 oere fan start yn 'e Fryslânhal yn Ljouwert. Nei 1.900 m draven koene se yn 'e ferljochte Swettehaven einlings de redens ûnderbine om oer De Swette yn 'e rjochting fan Snits ôf te setten. De earste reedriders stiene om 5.38 op it iis. Yn it tsjuster ûnderweis nei Snits ûntstie der in kopgroep besteande út Bart Hagen, Yep Kramer, Henri Ruitenberg en Arnold Stam.
Yn Snits wie by de Wetterpoarte it earst klúnplak, dêr't leden fan it Aksjekomitee Alvestêden Nee pikelwetter op it iis getten hiene ûnder it biedwurd hak 'n wak. Om 6.48 oere kamen de earste wedstrydriders, in kopgroep fan fiif man, troch yn Sleat. Under lûd jûchhei fan it massaal tastreamde publyk rieden de mannen neitiid de Sleattemer Mar wer op, dy't op dat punt ferljochte waard mei fakkels. Tusken Sleat en Starum foelen by de oerstek fan 'e Fryske marren en de trochrin fan Gaasterlân de earste riders út. Under harren wie Peter de Vries, ien fan 'e gadingmakkers foar de oerwinning, dy't op 'e Sleattemer Mar by in falpartij syn skouder briek. Hy ried noch troch nei Starum, mar moast dêr opjaan.
In kopgroep besteande út Yep Kramer, Jan Bakker, Jentje de Glee en Edward Hagen kaam om 7.28 oere oan it haad fan it fjild troch yn Starum. Fan dat punt ôf moasten de dielnimmers foar it earst yn 'e wyn op. It wie noch altyd tsjuster doe't se ôfsetten yn 'e rjochting fan Hylpen, dêr't om 7.55 oere in nije seismans kopgroep trochkaam, dy't oanfierd waard troch Piet Kleine. Dyselde miste dêr de stimpelpost en ried troch sûnder ôfstimpele te hawwen, wat letter in protte trelit feroarsaakje soe. Syn selskipslju, Erik Hulzebosch, Jan Bakker, Rob van Meggelen, Bert Verduin en Henri Ruitenberg, lieten har kaarten wól ôfstimpelje.
Om 8.13 oere kaam in kopgroep fan tolve man ûnder lieding fan Hulzebosch troch yn Warkum. Hja hiene in foarsprong fan 4 minuten en 47 sekonden op in groep efterfolgers. Tsjin dy tiid waard it einlings ljocht, sadat de reedriders sjen koene wêr't se rieden en de NOS motors it iis op en helikopters de loft yn stjoere koe om harren te filmjen. Yn Boalsert moast wer in ein klune wurde, en Arnold Stam rêde dat it fluchst op. Hy stimpele sadwaande om 8.42 oere as earste yn 'e Hânzestêd ôf fan in kopgroep dy't fierder bestie út Henk Angenent, Henk van Benthem (de jongere broer fan Alvestêdewinner Evert van Benthem), Bakker, Hagen, Hulzebosch, Kleine, Kramer, Van Meggelen, de bruorren Henri en René Ruitenberg en Verduin. De foarsprong op 'e efterfolgers wie oprûn ta 5 minuten.
Kull fan Atlantis
Kull fan Atlantis (Ingelsk: Kull of Atlantis) is in fiktyf personaazje út it wurk fan 'e Amerikaanske fantasyskriuwer Robert E. Howard. It is in held en in barbaar, dy't yntrospektiver is as Howard syn bekendere, lettere skepping Conan de Barbaar, mar dy't fierders in protte mei dyselde gemien hat. Kull syn earste ferskining wie yn it ferhaal The Shadow Kingdom, dat yn augustus 1929 publisearre waard yn it pulpblêd Weird Tales. Yn 1997 waard in film oer Kull makke, te witten Kull the Conqueror, mei Kevin Sorbo yn 'e titelrol.
Fyftjinde Alvestêdetocht
Harns–Ljouwert
De tolvemans kopgroep hanthavene him en kaam, nei koarte stikjes klune te hawwen ter hichte fan Wytmarsum, om 9.19 oere troch yn Harns. De efterfolgers berikten dy stêd sân minuten letter. It stik nei Frjentsjer ried Yep Kramer foarop, ek al wied er pynlik kommen te fallen, wêrby't er kniesde ribben oprûn hie. Nei in klúnplak yn 'e Seisbierrumerfeart passearre te wêzen, berikte de kopgroep om 9.48 oere de Akademystêd, dêr't doe troch it publyk al folop feest fierd waard. Tsjin dy tiid hie Hagen him út 'e groep weromsakje litte moatten. Koarte tiid letter foel ek Bakker tebek.
Kull fan Atlantis
Tuerysk Tiidrek
It tiidrek fan Kull is it fiktive Tuerysk Tiidrek (Ingelsk: Thurian Age), dat om 100.000 f.Kr. hinne bestien hawwe soe. Dat wie foar't it eilân Atlantis derûnder strûpte. Eastlik fan Atlantis lei it kontinint Tuerje (Thuria), wêrfan't it noardwestlike part ferdield wie oer ferskate beskaafde keninkriken. It machtichste ryk út dy tiid wie Valusia. Buorlannen dêrfan wiene Commoria, Grondar, Kamelia, Thule en Verulia. De nammen Tuerje en Tuerysk Tiidrek komme nearne yn 'e ferhalen oer Kull fan Atlantis foar, mar waarden troch Robert E. Howard betocht doe't er yn 1932 Kull syn wrâld ferbûn mei it folle lettere Hyboarysk Tiidrek fan Conan de Barbaar, yn syn essay The Hyborian Age.
Persoanlikheid
Kull wurdt troch Howard yn 'e oarspronklike ferhalen ôfskildere as in heldhaftige aventoersman, dy't foar neat en nimmen benaud is. Hy liket datoangeande hiel sterk op Howard syn lettere en bekendere personaazje Conan de Barbaar, mei it ferskil dat er yntrospektiver is. In oar ferskil is dat Conan in rokkejager is, dy't yn elts ferhaal wol wer in nije romantyske relaasje mei in oare tsjeppe frou hat of neistribbet. Fan Kull, lykwols, wurdt sa'n belangstelling foar froulju nea beskreaun, ek al is er ferkate kearen sydlings belutsen by de romantyske relaasjes fan oaren.
Fyftjinde Alvestêdetocht
Harns–Ljouwert
Nei Frjentsjer begûnen de kilometers en de tsjinwyn har tol te easkjen en saksearre it tempo. Underweis nei Bartlehiem troch de saneamde 'Hel fan it Noarden' besocht Henk van Benthem út 'e kopgroep wei te riden. Verduin en Stam joegen har by him en der ûntstie in gat fan in hûndert meter mei de oaren, dat lykwols wer tichte waard. Dêrnei skuorde de groep lykwols midstwa: Angenent, Van Benthem, Hulzebosch, Kleine, Stam en Verduin rieden by Kramer, Van Meggelen en de bruorren Ruitenberg wei. Tsjin 'e tiid dat se Bartlehiem passearren ûnderweis nei Dokkum, bedroech it gat tusken de beide groepen fjouwer minuten. Om 11.38 kamen de seis koprinners troch yn 'e Admiraliteitsstêd. Mei de wyn yn 'e rêch wist de kopgroep it gat mei de fjouwer efterfolgers op 'e weromwei oer de Dokkumer Ie nei Bartlehiem noch danich te fergrutsjen. Verduin besocht te ûntsnappen, mar hy waard troch Angenent weromhelle by de twadde passaazje fan Bartlehiem. Neitiid besocht Verduin it jitris, en ek Angenent en Kleine besochten by de oaren wei te riden, mar dat wie allegear om 'e nocht. Mei noch 3 km te gean koe Stam it oanhâldend wikseljende tempo net mear byhâlde en moast er him tebekfalle litte.
Opstanningskleaster (Uglitsj)
It Kleaster fan de Opstanning (Russysk: Воскресенский монастырь) is in russysk-otterdoks kleaster yn de Russyske stêd Uglitsj (oblast Jaroslavl).
Kull fan Atlantis
Fiktive biografy
Yn Kull syn tiid wurdt syn heitelân Atlantis bewenne troch ferskate barbaarske stammen. Hy wurdt berne as lid fan in stamme út 'e Tigerdelling, dy't útrûge wurdt by in hommelse oerstreaming as er noch mar in pjut is. Neitiid oerlibbet er jierrenlang as wyld bern yn 'e wyldernis, oant er finzen nommen wurdt troch de Seeberchstamme, dêr't er úteinlik as folweardich lid yn opnommen wurdt. Yn it ferhaal Exile of Atlantis skinkt in adolesinte Kull in flugge dea oan in frou dy't oars deabaarnd wurde sil op 'e brânsteapel. As straf foar dy genedigens wurdt er dêrnei troch de Seeberchstamme út Atlantis ferballe.
Opstanningskleaster (Uglitsj)
De hjoeddeiske gebouwen fan it oan de Wolga lizzende kleaster binne allegear yn deselde tiid boud. Yn 1999 waarden de gebouwen werom jûn oan de Russysk-Otterdokse Tsjerke en sûnt is it monastike libben wer oppakt.
Kull fan Atlantis
Fiktive biografy
Wylst er besiket om Tuerje te berikken, wurdt Kull finzen nommen troch Lemueryske seerôvers, wêrnei't er ferskate jierren trochbringt as galeislaaf foar't er by in rebûlje op syn skip syn frijheid weromwint. As er om 'e tweintich jier hinne is, wurdt er sels in seerôver, wêrby't er troch syn feardichheden as fjochter en syn moed yn 'e striid opklimt ta kaptein fan syn eigen skip. Meitiid wurdt er berucht op 'e seeën om Atlantis en Tuerje hinne, mar yn in seeslach ferliest er sawol syn skip as syn bemanning.
Opstanningskleaster (Uglitsj)
Skiednis
It is net bekend wannear't it kleaster stifte waard. Guon boarnen skriuwe dat it kleaster yn de 13e iuw stifte waard, mar de stifting soe ek yn de 15e iuw wêst ha kind.
Kull fan Atlantis
Fiktive biografy
Neitiid bejout Kull him nei Valusia, dêr't er in nij bestean op lân begjint as bandyt. It duorret lykwols net lang foar't de autoriteiten dêr in ein oan meitsje troch him finzen te nimmen. Hy wurdt foar de kar steld om 'e deastraf te krijen of gladiator te wurden. Kull kiest foar it lêste en wurdt in fierd fjochter yn 'e arena yn 'e Valusyske haadstêd, dêr't er meitiid frijkocht wurdt troch in stikmannich rike fans. Dêrop jout Kull him as hierling by it Valusyske leger en begjint er al rillegau troch de rangen op te klimmen.
Opstanningskleaster (Uglitsj)
Skiednis
Yn 1609 yn de Tiid fan Unstjoer waard it kleaster troch de Poalen ferneatige. De muontsen en de 500 boargers dy't it kleaster ferdigenen waarden fermoarde. Oant 1670 wiene alle gebouwen fan it kleaster noch fan hout. Dat feroare tusken 1674 en 1677, doe't yn opdracht fan de metropolyt Jonas Sisojevitsj, dy't hjir syn geloften ôflei, it stiennen tsjerkekompleks boud waard. Hy hat it inisjatyf nommen ta de bou fan mear grutte wurken, benammen yn Rostov. De gebouwen waarden op in nije lokaasje delsetten, om't it âlde plak ynstabyl rekke troch Wolga. Foar it dekorearjen fan de gebouwen waarden foar it earst yn Uglitsj griene tegels tapast, dy't oarlochsslagen, bisten en emblemen útbyldzje. Yn 1764 waard it monastike libben ôfskaft en de gebouwen krigen doe de funksje fan parochytsjerke.