cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rama (Ontario)
Besjensweardichheden
Rama stiet bekend om twa dingen. Yn it foarste plak giet it dêrby om it Casino Rama and Entertainment Complex, it eigen kasino fan 'e Tsjippewa's fan Rama Earse Naasje, dat in oerflak fan 18.100 m² hat. Fierders binne yn 'e neite fan it doarp ek de Mnjikaning Fish Weirs sitewearre. Dat is in 4.500 jier âlde tradisjonele fûke (yn 'e foarm fan in stek) dy't yn 'e smelle ferbining tusken de grutte Simcoe-mar en de lytsere Couchiching-mar stiet. Yn 1982 erkende it Kanadeeske regear de oerâlde fûke as in nasjonaal histoarysk monumint. Yn 1993 rjochten leden fan 'e Tsjippewa's fan Rama Earste Naasje de Mnjikaning Fish Fence Circle op, in organisaasje dy't tawijd is oan 'e beskerming en it behâld fan 'e fûke.
European League follybal froulju 2009
De European League follybal froulju 2009 wie de earste edysje fan it jierlikse European League follybal foar froulju. Der dogge acht Europeeske lannen mei. De earste omloop waard spile fan 22 maaie oant en mei 28 juny 2009, de finale waard yn Turkije hâlden op 11 en 12 july. Yn de earste omloop waard der spile yn 6 ferskate omlopen. Yn totaal spile elts lân twaris tsjin itselde lân. De beide winners fan de groepen, de bêste nûmer 2 en it gastlân pleatsten har foar de finaleomloop. Yn dit gefal wie Turkije it gastlân, dus Turkije wie al pleatst foar de finaleomloop, mar wie ek nûmer ien yn groep B. Dêrtroch giene nêst Turkije, Servje (winner fan groep A), Bulgarije en Frankryk nei de finaleomloop. It evenemint wurdt organisearre troch it CEV, it Europeeske follybalbûn.
Kwalifisearre lannen
De folgjende teams binne kwalifisearre foar de finales:
Sines
Sines is in Portugeeske stêd en gemeente yn it distrikt Setubal, de regio Alentejo en de subregio fan de Alentejo kust, mei 18.298 ynwenners (2015 INE). It plak leit oan de Atlantyske kust. De kustline fan de stêd, besuden San Torpes, is part fan it natuerpark fan Sudwest Alentejo en Costa Vicentina.
Sines is bekend om syn oaljeraffinaderijen en hat in wichtige haven. Sines is ek it berteplak fan ûntdekkingsreizger Vasco da Gama.
Kearnen
De folgjende freguesias lizze yn de gemeente:
Sint-Andréasbasilyk (Arthunkal)
De Sint-Andréasbasilyk (Ingelsk: Basilica St. Andrew) is in roomsk-katolike tsjerke yn Arthunkal yn de Yndiaaske steat Kerala. De oan de apostel Andréas wijde tsjerke hat de status fan in basilica minor en is bekend fanwegen de ferearing fan Sint-Sebastiaan.
Skiednis âlde tsjerke
Sûnt likernôch de 7e iuw libje der kristenen yn Kerala. Oarspronklik wiene dat de saneamde Tomaskristenen. Doe't yn de 16e iuw de Portugezen yn Yndia kamen yntrodusearren hja dêr it roomsk-katolisisme. Mei de Portugezen kamen ek de misjonarissen fan de jezuïeten. Hja troffen yn de kontreien fan Arthunkal in soad Tomaskristenen oan, dy't oars as harren foarfaars net doopt wiene. Sûnt 1560 hiene de kristenen en misjonarissen oan de kening permisje frege om in tsjerke te bouwen. Dy hie oare saken oan 'e holle en der kaam gjin tastimming. Mar fanwegen de help dy de kening krige fan de kristenen joech er yn novimber 1581 dochs tastimming om in houten tsjerke te bouwen. Noch deselde moanne waard de ienfâldige tsjerke wijd oan Sint-Andréus. De kening, dy't foar in part ek it boumaterjaal levere, kaam by de foltôging del om it gebou te ynspektearjen en hiet de fikaris om de tsjerke goed te ûnderhâlden as in hûs fan God.
Mei tastimming fan de kening mocht yn 1601, nei't Jacomo Fenicio yn 1584 beneamd wie as fikarus, de houten tsjerke ferfongen wurde troch in stiennen tsjerke. Jacomo Fenicio wie tige populêr ûnder de befolking, sawol ûnder kristenen as hindû's en krige de bynamme "apostel fan Arthunkal". Al by syn libben waard der as in hillige beskôge en nei syn dea yn 1630 wie de kloft minsken ûnbidich grut om him de lêste eare te bringen. Hy waard tichteby it alter yn de âlde tsjerke byset. thumb|left| Heechalter nije tsjerke Fenicio's opfolger liet yn 1640 de tsjerke ferbouwe. Yn dy tiid kaam it mirakuleuze byld fan Sint-Sebastiaan út Milaan nei Ynje. It byld krige in plak yn de tsjerke en tal fan minsken kamen nei de tsjerke om dêr syn foarspraak ôf te smeken. Oan de ein fan de 18e iuw namen Karmeliten de taken fan de tsjerke oer fan de Jezuïeten. De tsjerke waard yn 1896 renovearre en yn 1902 waarden in nije klokketoer en in nij presbyterium foltôge. Yn 1900 waard oan de westlike kant fan de âlde tsjerke de hjoeddeiske, krúsfoarmige tsjerke boud mei de gevel rjochting it strân. De bou duorre lang en pas sechtich jier letter waard de tsjerke yn 1967 ynwijd. Ek it mirakuleuze byld fan Sint-Sebastiaan krige yn de nije tsjerke in plak op in eigen alter. De âlde tsjerke waard net ôfbrutsen en stiet tsjintwurdich mei de klokketoer achter de nijbou út de 20e iuw.
Fanwegen it skiedkundige belang fan it gebou foar de Roomsk-Katolike Tsjerke ferliende paus Benediktus XVI yn 2010 de tsjerke de rang fan basilica minor.
Beafeart
Arthunkal waard ferneamd doe't yn 1647 it mirakuleuze byld fan de martler Sebastiaan út Itaalje oankaam. Net allinnne kristenen mar ek hindû's kamen nei it byld om, as hja troffen wienen troch in epidemy, genêzing te freegjen. Op syn feestdei ûntstie der in beafeart, dêr't minsken fan alle leauwen oan meidogge.
Op 20 jannewaris wurdt de grutte prosesje mei it byld fan de hillige Sebastiaan holden. It is it hichtepunt fan alle festiviteiten dy't tusken 10 en 27 jannewaris plakfine.
Lütz
Lütz is in plak en gemeente yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. It makket diel út fan de lânkring Cochem-Zell.
Bestjoer
Lütz is in saneamde Ortsgemeinde yn de Verbandsgemeinde Cochem.
Geografy
It doarp leit yn de noardlike Hunsrück yn in syddelte oan de Lützbach fan de Mûzel op in pear kilometer fan de rivier sels.
Skiednis
De skiednis fan Lütz giet werom op it jier 912, doe't kening Karel III syn grûn yn Lutiaco oan it kleaster Sint-Maksiminus yn Trier skonk.
It doarp waard yn 1749 troch in slimme brân troffen. De Sint-Maksimustsjerke en it riedshûs moasten doe op 'e nij boud wurde. Fan de âlde tsjerke is doe allinne de romaanske toer út de 12e iuw bewarre bleaun.
Lütz hie yn de 19e en 20 iuw in lytse joadske mienskip. Yn 1895 wennen der 37 joaden, likernôch 10% fan de befolking fan Lütz. Nei it ferstjerren fan de feehanneler Bernhard Gerson ferhûze syn widdo mei har bern en dêrmei wennen der gjin joaden mear yn Lütz. Ien fan de soannen ferstoar yn 1934 yn it sikehûs fan Koblenz en dêrnei is de widdo mei de oare bern nei de Feriene Steaten emmigrearre. It doarp hat noch jimmeroan in joadsk begraafplak.
Pieter Nauta
Pieter Nauta wie in Frysk houtfiker en byldhouwer.
Nauta wenne en wurke yn Ljouwert. Hy wie in tiidgenoat fan Gerbrandus van der Haven; se makken beide bylhouwurk foar it stedhûs fan Ljouwert.
Grutte Priis Formule 1 fan Itaalje 2011
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Itaalje 2011 yn Monza op 11 septimber 2011. It wie de trettjinde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2011. Hy waard op it Sirkwy fan Monza hâlden. De race waard hâlden oer 53 omgongen op it 5,8 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306,7 kilometer.
Lütz
Skiednis
Oant 1954 waard der op meardere plakken om it doarp hinne laaistien wûn. De Schiefergrubenweg by Lütz ynformearret oer de eardere winning fan laaistien yn de delte fan de Lützbach.
Sechsde Alvestêdetocht
De Sechsde Alvestêdetocht wie de sechsde offisjele edysje fan 'e Alvestêdetocht op redens, dy't ferriden waard op 30 jannewaris 1940. Dizze reedriderstocht waard organisearre troch de Feriening De Fryske Alve Stêden. Winners wiene Piet Keijzer, Auke Adema, Cor Jongert, Durk van der Duim en Sjouke Westra, dy't fiifresom oer de einstreek kamen mei in tiid fan 11 oeren en 30 minuten. De Sechsde Alvestêdetocht fûn hast persiis in fearnsjier foar de Dútske ynfal yn Nederlân plak. It wie de earste fan 'e iennichste rige fan trije edysjes fan 'e Alvestêdetocht ea dy't jier oan jier ferriden waarden.
Ynskriuwing
Nei fiif winters dat de iisfoarming yn 'e Fryske binnenwetters te min wie om in Alvestêdetocht te hâlden, begûn it yn 'e winter fan 1939 op 1940 al yn desimber goed te friezen. Healwei de moanne skreau de Feriening De Fryske Alve Stêden de Sechsde Alvestêdetocht út foar 21 desimber. It iis wie goed en it liek der ek net op dat it mei gauwens teie soe. Der foel lykwols sa'n soad snie, dat it iis dêrtroch ûnbegeanber waard en de tocht ferskate kearen útsteld wurde moast.
Nei âld en nij begûn it lykwols al rillegau wer te friezen, dat de organisaasje waard fannijs op priemmen set. It bestjoer skreau de Alvestêdetocht út foar 15 jannewaris 1940, mar wèr waard de boel bedoarn troch hommels ynfallend teiwaar. Nei in nije perioade fan froast koe de Sechsde Alvestêdetocht op 30 jannewaris úteinlik trochgean.
Wedstryd
Der skreaune har foar de Sechsde Alvestêdetocht in rekôroantal fan 688 wedstrydriders yn. De start wie op 'e grêft by Stedsskouboarch De Harmony yn Ljouwert. In oere letter kaam Sikke Dijkstra fan Koarnjum as earste troch yn Snits. Efter him lei Cor Jongert út Maarssen en dêr wer efter Jan van der Bij út Anna Paulowna. Yn Drylts lei Dijkstra noch altyd oan kop, mar by de trochkomst yn Sleat hie him in nije kopgroep foarme, besteande út Durk van der Duim fan Wergea, Fokke van der Heide fan Ljouwert, Auke Adema fan Frjentsjer en Piet Keijzer fan De Lier.
Op it stik oer de Fryske marren en troch Gaasterlân nei Starum naam Lo Geveke út Ljouwert de lieding oer, mei Van der Duim flak efter him. Dy beiden holden de lieding oant nei Warkum, doe't de rûte fia de Boalserterfeart gie. Dêr wie it ter hichte fan Parregea in grimelgrammel fan oerinoar hinne skode en op dy wize fêstferzen iisskotsen, dêr't net te reedriden foel en min ofte mear klune wurde moast. De efterfolgers koene dêrtroch ynrinne. Oan 'e ein fan dat dreech begeanbere stik foarme him in nije kopgroep. Doe't dy om 10.00 oere moarns troch Boalsert kaam, bestied er út Keijzer, Adema, Van der Duim, Jongert en Sjouke Westra fan Warmenhuzen.
Yn Harns bedroech de foarsprong fan dy fiifmans kopgroep tsien minuten op in groepke efterfolgers, dat bestie út Van der Bij, Dijkstra, Geveke en Abe de Vries fan Gitern. By trochkomst yn Frjentsjer wie de foarsprong oprûn oant in kertier. Oer de Dokkumer Ie werom fan Dokkum nei de finish yn Ljouwert stelde Jongert oan 'e oare leden fan 'e kopgroep foar om mei syn fiven tagelyk oer de einstreek te gean. Allinne Westra fielde dêr net foar, wêrnei't de oare fjouwer mannen op him ynpraten oant er omlyk woe. De ôfspraak fan 'e fiif mannen kaam bekend te stean as it Pakt fan Dokkum.
Keijzer, Adema, Van der Duim, Jongert en Westra rieden fiifresom de Ljouwerter grêften op, mar in pear hûndert meter foar de finish pykte Adema ynienen út en sette in sprint yn. Keijzer sette de efterfolging yn, wylst in kliber útsinnige fans fan it reedriden it iis op draafde om 'e mannen oan te fiterjen. Neitiid wie de betizing grut. Adema waard as winner oanwiisd, wylst Keijzer it earst oer de einstreek kommen wie. Jongert hold út dat syn stimpelkaart as earste ôfstimpele wie, wat de echte ein fan 'e Alvestêdetocht wie. Nei oerenlang yn beried west te hawwen oer dizze tizeboel, besleat it bestjoer fan 'e Feriening De Fryske Alve Stêden om 'e koal en de geit te sparjen troch alle fiif mannen ta winner út te roppen. Hja hiene de tocht ôflein yn in tiid fan 11 oeren en 30 minuten.
Op in efterstân fan 28 minuten kaam de efterfolgjende groep fan Van der Bij, Dijkstra, Geveke en De Vries binnen, dy't wól mei-inoar tagelyk oer de einstreek rieden en in dield sechsde plak taparte krigen. Yn totaal wisten mar 125 fan 'e 688 wedstrydriders (18,2%) de Sechsde Alvestêdetocht út te riden as gefolch fan ynfallend min waar (sjoch by Toertocht).
Toertocht
Op 'e middei fan 30 jannewaris begûn it sa hurd te snijen dat de rûte al rillegau amper noch begeanber wie. Fryslân feroare yn in wite woastenije. Dat waard noch minder makke troch in snijende wyn dy't de gefoelstemperatuer (hoewol net de reële temperatuer) kelderje liet. It bestjoer fan 'e Feriening De Fryske Alve Stêden hierde autobussen yn om 'e ferklomme riders by de rûte lâns fan it iis te plôkjen. Sadwaande hellen fan 'e 2.716 dielnimmers oan 'e toertocht dy't fan start giene wiene, mar 27 de einstreek. Under dy lêsten wie ek de iennichste frou dy't de Sechsde Alvestêdetocht útried, Sjoerdtsje Faber fan Wergea, dy't ûnderweis hûnderten wedstrydriders foarby ried.
Resjerzje
De resjerzje (fan it Frânske recherche, dat ôflaat is fan it tiidwurd rechercher, "ôfspeure") is de ôfdieling fan in plysjetsjinst dy't as taak hat om ûndersyk te dwaan nei misdriuwen, mei as doel en spoar de dieder(s) op sadat hy of sy berjochte wurde kin. In plysjeman of -frou dy't by in resjerzje-ôfdieling wurket, is in resjersjeur.
Resjerzje-ôfdielings
By de Nederlânske plysje binne op ferskillende nivo's resjerzje-ôfdielings te finen, fan 'e wykteams oant op nasjonaal nivo. De resjerzje-ôfdieling fan in wykteam behannelet ornaris ienfâldige misdriuwen, lykas ynbraken en winkeldieverij. Op distrikts- of regionaal nivo wurde swierdere saken behannele, lykas moarden en wapene oerfallen. Fierders is der in Tsjinst Lanlike Resjerzje (DLR), dy't him dwaande hâldt mei de bestriding fan swiere kriminaliteit en de organisearre misdie. De DLR wie foarhinne ûnderbrocht by it Korps Lanlike Plysjetsjinsten (KLPD), mar makket sûnt 2013 diel út fan 'e Lanlike Ienheid fan 'e Nasjonale Plysje.
Ek besteane der spesjalistyske en ûnderstypjende resjerzje-ôfdielings, lykas de jeugd- en sedeplysje, dy't oer jeugdkriminaliteit en sedemisdriuwen giet; de technyske resjerzje (offisjeel Forinsyske Opspoaring), dy't ferantwurdlik is foar spoare-ûndersyk op plakken delikt; en de Ryksresjerzje, dy't him útslutend taleit op it bestriden fan misdriuwen troch oerheidsfunksjonarissen. De struktuer fan 'e Nederlânske resjerzje is sûnt 2000 faak reorganisearre, en de (polityk gefoelige) diskusje oer dat ûnderwerp is anno 2019 noch altyd net folslein beëinige. It is dêrom skoan mooglik dat der yn 'e kommende jierren noch dingen oan 'e resjerzjestruktuer feroarje sille.
Oarsoartige resjerzjetsjinsten
Njonken plysjeresjersjeurs binne der ek ferskate oare beropsgroepen dy't de term 'resjersjeur' brûke meie. Dêrby kin men tinke oan bedriuwsresjersjeurs, dy't ûndersyk dogge nei misdriuwen binne grutte bedriuwen; fiskaal resjersjeurs, dy't foar de Belestingstsjinst wurkje; en sosjaal resjersjeurs, dy't yn opdracht fan útkearingsferskaffende ynstânsjes (lykas gemeentlike sosjale tsjinsten) ûndersyk dogge nei mooglike útkearingsfraude. Fierders wurde privee-detektives soms oantsjut as 'partikulier resjersjeur'. Lykwols, net ien fan 'e neamde beropgroepen beskikt oer it opspoaringsfoech dat plysjebeämten út haad fan harren funksje hawwe.
Resjerzjeproses
Der wurdt ûnderskie makke tusken it reäktive en it pro-aktive resjerzjeproses. It reäktive proses begjint pas nei't der in misdriuw begien is en der in dieder socht wurde moat. Sokke ûndersiken wurdt gauris ûnderferdield yn 'e folgjende fiif fazen: It pro-aktive resjerzjeproses set almeast útein op grûn fan ynformaasje dy't de plysje berikt, dat beskate persoanen har yn organisearre ferbân dwaande hâlde soene mei it begean fan misdriuwen. Ek kin it wêze dat de plysje ynformaasje taspile kriget dat beskate misdriuwen taret wurde, sûnder dat dêrby daliks al beskate lju as dieders yn byld binne.
Reedriden op de Olympyske Winterspullen 1988
200px|thumb|right|200px|De Olympyske Iisbaan fan Calgary 1988
De Olympyske Winterspullen 1988, ek wol de XVe Olympiade neamd, waarden yn 1988 hâlden yn it Kanadeeske Calgary fan 13 oant en mei 28 febrewaris. It reedriden hie plak yn it Olympic Oval. It wie de earste akkommodaasje foar it reedriden dat binnendoar wie. De iisbaan fan Calgary is noch altyd ien fan de rapste iisbanen yn de wrâld.
Medaljespegel
De top-7 fan lannen dy't by it reedriden medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen fan 1988.
Ralphie May
thumb|Ralphie May, [[2 augustus 2009]] Ralphie May (folút: Ralph Duren May (Chattanooga, 17 febrewaris 1972 – Las Vegas, 6 oktober 2017) wie in Amerikaansk akteur en stand-up comedian.
Fûgelnêst
In fûgelnêst is in bousel dat fûgels meitsje om har aaien yn te lizzen, sadat se dy bebriede kinne. It meitsjen fan in nêst hjit nesteljen, nesseljen of neskjen. It materiaal foar de oanlis fan sa'n nêst wurdt út it direkte om-en-by sammele, en bestiet ornaris út gers, twiichjes en oar plantaardich materiaal, mar soms ek út oare dingen, lykas stientsjes of plestik of oarsoartich ôffal dat troch de minske weismiten is.
Hoelang't in fûgelnêst yn gebrûk bliuwt, hinget ek wer fan 'e soarte ôf, mei't de briedtiid foar ferskillende fûgelsoarten fan ferskillende lingte is. Nei't de aaien útkommen binne, bliuwe de piken by guon soarten noch lange tiid yn it nêst, dêr't se troch de âlderfûgels fersoarge wurde (de saneamde nêstbliuwers), wylst de piken fan oare soarten hast daliks nei't se út it aai kommen binne it nêst ferlitte om ûnder begelieding fan 'e âlderfûgels sels har kostje byinoar te skarreljen (de saneamde nêstflechters). Guon fûgelsoarten briede ferskate kearen yn 't jier en brûke dêrfoar itselde nêst, wylst oaren it folgjende jiers it âlde nêst wer opsykje en wat opknappe om it op 'e nij te brûken.
Beskate oare bisten, lykas iikhoarntsjes, krokkedillen en de keningskobra, bouwe krekt as fûgels in nêst om aaien yn te lizzen of om 'e jongen yn grut te bringen.
List fan planetoïden 76001-76100
Dit is in list fan planetoïden 76001-76100.
Jonatan (soan fan Saul)
Jonatan as kriichsman
Jonatan wurdt foar it earst yn 1 Samuël 13 yn de Bibel neamd. Hy hat dan de lieding oer tûzen soldaten en ferslacht in Filistynske wachtpost by de stêd Geba. Yn it folgende haadstik lit Jonatan nochris in moai staaltsje fan syn moed as kriichsman sjen as hy mei help fan God tegearre mei in wapendrager tweintich man fan in Filistynske wachtpost wit te ferslaan, itjinge sa'n grutte panyk ûnder de Filistinen feroarsaket dat hja útpike.
Om't Saul dan earst alle Filistinen ferslein ha wol swart er: Ferflokt is dyjinge, dy't foar de jûn ek mar wat te iten nimt. Jonatan wit net fan dy eed en yt hunning en at dat útkomt wol Saul Jonatan neffens foarskrift deadzje. It folk nimt it lykwols foar Jonatan op om't er Israel mei help fan God sa'n grutte oerwinning besoarge hat en Saul lit Jonatan dan libje (1 Samuël 14:45).
De dea fan Jonatan
By de slach yn it berchlân Gilboä mei de Filistinen komt Jonatan, tegearre mei syn heit en twa bruorren, tidens harren flecht om it libben. Doe't David kund krige fan de dea fan Jonatan en Saul, skuorde hy syn klean stikken, stelde hy in fêsteltiid yn en skreau er in kleiliet.
Jonatan hie ien soan, de lichaamlik beheinde Mefibosjet. Yn 2 Samuël 9 ûntfermet David him út leafde foar Jonatan oer Mefibosjet. Hy jout as kening alle grûnbesit fan Saul oan Mefibosjet en stiet him ta regelmjittich mei de kening te iten.
April Hunter
April Hunter (Philadelphia, 24 septimber 1974), is in Amerikaansk glamourmodel, fitnessmodel, ûndernimster, Amerikaansk wrakselster en rêstend neakenmodel. Hja hat yn it ferline ek wol wurke ûnder de artystenammen April Kincaid, Big Red, The Prize en Beautiful Soldier. Hunter wennet yn Louisville, yn 'e steat Kentucky.
Jonkheid
Hunter, dy't fan mingd Dútsk, Iersk en Skotsk etnysk komôf is, waard yn 1974 berne yn Philadelphia, yn 'e noardeastlike Amerikaanske steat Pennsylvania. Doe't har âlden skieden, ferhuze hja lykwols nei Enterprise, yn 'e súdlike steat Alabama, dêr't se opgroeide. Letter studearre Hunter fotografy oan 'e New England School of Photography.
Neakenmodellewurk
Mids jierren njoggentich, doe't se omtrint 20 jier wie, sette Hunter útein mei in karriêre as neakenmodel, wêrby't se foar ferskate neakenblêden posearre, wêrûnder Score. Yn 1999 stie se yn 'e Amerikaanske edysje fan 'e Playboy. Dêrnjonken wie Hunter doe al dwaande mei fitness en bodybuilding, sadat se ek yn glamourreportaazjes yn ferskate fitnesstydskriften stie.
Amerikaansk wrakseljen
Yn 1999 begûn Hunter mei in nije karriêre yn it Amerikaansk wrakseljen. Oars as dat de namme suggerearret, binne wedstriden dêryn gjin echte foarm fan sport, mar mear goreografearre opfierings fan gefjochten. It is miskien noch it bêste te ferlykjen mei de keunstkes dy't stuntlju yn films opfiere. Likegoed is it yn Amearika in tige populêre foarm fan fermaak. Hunter sette útein as omgongsmiss by it World Championship Wrestling, wêrby't se mei ferskate oare modellen de wrakselders nei de ring ta begelate.
Fan 2001 oant 2007 die Hunter sels oan wrakseljen, wêrfoar't se yn Boston yn trening gie by Killer Kowalski. Tegearre mei Nikki Roxx, dy't ek treend wie troch Kowalski, behelle se yn 'e World Xtreme Wrestling in protte prizen. Dêrnjonken wie se ek wurksum as manager foar de wrakselder Slyck Wagner Brown en wurke se yn 2002 ek foar Total Nonstop Action Wrestling (TNA). Behalven foar World Xtreme Wrestling wraksele Hunter yn 2005 ek foar it Kanadeeske Action Wrestling Entertainment, en yn 2006 die se mei oan Carmen Electra har Naked Women's Wrestling League. Letter wie se ek aktyf foar Women's Extreme Wrestling, Queens of Chaos en Great Canadian Wrestling.
Yn 2007 loek Hunter har werom as wrakselster om't se tsjin dy tiid ferskate blessueres oprûn hie, mar doe't by har mem yn 2009 terminale kanker fêststeld waard, makke se in comeback om't der jild nedich wie om 'e sikehûsrekkens te beteljen. Mei American Rampage Wrestling gie se ein 2009 en op 'e nij yn it neijier fan 2010 op toernee troch ferskate lannen yn Jeropa. Yn 2012 makke Hunter har debút as wrakselster foar Shine Wrestling, en yn 2014 foar High Impact Wrestling Canada.
Oare beuzichheden
Behalven as wrakselster is Hunter ek aktyf as dielnimster oan fitness- en bodybuildingwedstriden. Fierders hat se as aktrise meiwurke oan 'e Japanske film ''Â! Ikkenya Puroresu (2004) en de Amerikaanske films Just Another Romantic Wrestling Comedy (2007), Ultimate Death Match II (2009), Hell House (2010), The Meat Puppet (2012) en Gravedigger'' (2013). Foar har rol yn 'e horrorfilm The Meat Puppet, waard se op it Filmfestival fan Downbeach nominearre foar de priis foar bêste byrol fan in aktrise. Ek hat se te sjen west yn ferskate reklamespotsjes yn Japan en it Feriene Keninkryk. Yn 'e Feriene Steaten ferskynde se yn it praatprogramma The Howard Stern Show en wurke se mei oan ferskate dokumintêres. Der is ek in striprige oer Hunter ferskynd, besteande út 'e albums Code Red, Code Red II, Stripper Viking en Stripper Viking II. Yn 2013 stie se model foar it personaazje Agony yn 'e nije strip She Devils, fan striptekener George Pérez.
Priveelibben
Hunter troude op 30 augustus 2006 yn Las Vegas mei de Kanadeeske wrakselder Jordan Danyluk (yn fermiddens fan it Amerikaansk wrakseljen better bekend as J.D. Maverick). Se hiene inoar foar it earst met by in wrakselshow yn 2005, en wiene ferloofd sûnt Falentynsdei 2006. Njonken har mear publike aktiviteiten runt Hunter ek in lyts ienmansbedriuw as fotografe. Sûnt 2013 hâldt se in blôch by mei as titel Putting the Clothes On, Taking the Gloves Off, dêr't se har priveelibben yn beskriuwt.
Tsjerke fan Hoarnstersweach
It Tsjerkje 1621 is de eardere herfoarme tsjerke yn Hoarnstersweach. De tsjerke waard yn 1621 boud en is sûnt 1986 troch de tsjerklike gemeente bûten gebrûk steld. De Stifting Tsjerkje 1621 beheart it gebou.
Beskriuwing
It sealtsjerkje mei in trijesidich eastlik koer stiet midden op in ferhege tsjerkhôf oan de eardere ferbiningswei fan Aldskoat nei Donkerbroek, dy't tsjintwurdich de Skoatterlânswei hjit. Op de westlike foargevel stiet mei muorreankters it jiertal 1621. Yn 1856 is de tsjerke yn giele bakstien ferboud. Tusken de muorreankers boppe de tagong is in gevelstien ynmitsele mei de tekst út 2 Timóteüs 2: De Heere kent degenen, die de Zijnen zijn; en: Een iegelijk, die den Naam van Christus noemt, sta af van ongerechtigheid, 1856.
Foar de Twadde Wrâldkriich waarden de preekstoel en de banken út de tsjerke helle. Nei de oarloch krige de tsjerke in nije ynrjochting.
De klokkestoel waard yn 1972 ôfbrutsen, mar yn 2007 wer opboud. Yn de klokkestoel hinget in troch Petrus Overney getten klok út 1688.
Nei de foarming fan in Samen-op-Weggemeente yn de jierren 1980 waard de tsjerke sletten foar de earetsjinst. It gebou wurdt beheard troch de Stifting Tsjerkje 1621, dy't it gebou ferhierde oan in keunstenares dy't der har atelier yn ûnderbrocht. Yn de tsjerke wurde ek lêzings en konserten organisearre. Der is gjin oargel oanwêzich.
DOC-Kaas
DOC Kaas (Drents-Overijsselse Coöperatie) is in koöperative tsiisfabryk yn Hoogeveen yn de Nederlânske provinsje Drinte. DOC Kaas hat twa lokaasjes yn Hoogeveen, wêrûnder op it Suvelpark Hoogeveen, bylâns de A37. Ynternasjonaal wurdt de ôfkoarting DOC brûkt foar Dutch Original Cheese.
Warberens
DOC Kaas is in ûnôfhinklike suvelkoöperaasje ornearre foar de tsiisproduksje. Yn 't jier ferwurket it bedriuw goed 1 miljard kilogram molke, dy't fan sa'n 1200 leden molkfeehâlders komt, ta sa'n 130.000 ton tsiis. DOC Kaas leveret tsiis oan supermerken, restaurants en yndustriële ôfnimmers ûnder priveemerk of ûnder it merk Dutch Original Ceese. Mei in omset fan sa'n € 550 miljoen is DOC Kaas in grutte Nederlânske tsiismakker. Sa'n 70 persint fan de omset wurdt yn Nederlân makke en de rest yn it bûtenlân, wêrfan't it grutste part yn Dútslân. De koöperaasje stribbet net nei eigen winst, mar nei in sa heech mooglike molkpriis foar de leden-molkfeehâlders. Op 1 jannewaris 2014 waard Marc Ligthart de nije direkteur en folge dêrmei Jannes Oosterveld op.
Skiednis
Yn 1895 waard yn Hoogeveen de koöperative Stoomsuvelfabryk oprjochte, dêr't feehâlders út de omkriten fan Hoogeveen yn meiïnoar gearwurkjen giene by de produksje fan bûter. Al yn it earste jier sleaten der mear as 100 molkfeehâlders oan en doe waard de stoomsuvelfabryk boud. Yn de jierren dernei waard hieltyd mear bûter produsearre en dat late der yn 1928 ta dat der in nije gruttere fabryk iepene waard, dêr't njonken bûter, ek kondinsmolke makke waard.
Yn 1962 fusearre de Hoogeveenske koöperaasje mei dy fan Slagharen, Ruinen en Zuidwolde en doe ûntstie de Drents-Overijsselse Coöperatie. Njonkelytsen wiene der 3000 feehâlders dy't molke leveren. Yn 1986 ferhûze DOC nei de Alteveerstraat yn Hoogeveen en yn 2003 waard de grutte tsiisfabryk op it Suvelpark yn Hoogeveen iepene.
Fúzje mei DMK
Yn oktober 2011 waarden der plannen buorkundich makke om te fusearjen mei it Dútske Deutsches Milchkontor GmbH (DMK). De fúzjedatum, dy't ynearsten op 1 jannewaris 2012 ferwachte waard, waard ôfkitst.
Yn maart 2015 makken DOC Kaas en DMK fannijs buorkundich dat se wer besochten te fusearjen, dêr't fan ferwachte waard dat DOC Kaas selsstannich bestean bliuwe soe. DOC Kaas hat net in breed produksje-oanbod en wol troch it oparbeidzjen mei DMK in breder oanbod meitsje. Op1 april 2016 is DOC Kaas mei DMK fusearre.
Donnersbergkreis
De Donnersbergkreis is in lânkring yn de Palts fan de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. It grutste plak wat ynwenners oanbelanget is de stêd Eisenberg. It bestjoer fan de lânkring hat syn sit yn it plak Kirchheimbolanden.
Geografy
De Donnersbergkreis leit yn it noarden fan de Palts. It grutste diel fan it oerflak heart by it Noardpaltske Berchlân. Dêr leit ek it heechste punt fan de Palts, de Donnersberg mei in hichte fan 686,5 meter, dy't de namme joech oan de lânkring. De berch grinzget yn it súden oan it Pfälzerwald, yn it easten oan it wynbougebiet Palts en yn it noarden ek oan it wybougebiet Nahe. Fanút it suden nei it noarden streamt troch it westlike diel fan de lânkring de Alsenz, in sydrivier fan de Nahe.
De Donnersbergkreis grinzget mei de klokmei fanút it noardwesten oan de lânkringen Bad Kreuznach, Alzey-Worms, Bad Dürkheim, Kaiserslautern en Kusel.
Winchester Model 1873
De Winchester Model 1873 is in model hefboomladend repeteargewear fan 'e Amerikaanske Winchester Repeating Arms Company, dat foar it earst op 'e merk brocht waard yn 1873. It wie in modernisearre ferzje fan it earste model Winchester, de populêre Winchester Model 1866. De Winchester Model 1873 woeks út ta in noch folle súksesfoller fjoerwapen, dat in grutte rol spile by de kolonisaasje fan it Wylde Westen. It gewear krige sadwaande de bynamme "The Gun that Won the West". Ek oardel iuw letter is de Winchester Model 1873 (of Winchster '73, sa't er ek wol neamd wurdt) noch altyd in kultureel ikoan fan 'e Feriene Steaten.
Skiednis
De Winchester Model 1873 boude fierder op 'e technyk (en de goede reputaasje) fan 'e Winchester Model 1866. It gewear waard yn 1873 op 'e merk brocht troch de Winchester Repeating Arms Company út New Haven, en wie oarspronklik inkeld geskikt om laden te wurden mei .44-40-patroanen. Lettere ferzjes waarden sa oanpast dat der (fan 1879 ôf) ek .38-40- en (fan 1884 ôf) .32-20-patroanen mei fersketten wurde koene. Dat wiene doedestiden allegearre populêre soarten munysje foar revolvers, sadat fjoerwapenbesitters mar ien soarte munysje by har hoegden te hawwen, dy't yn al harren wapens paste.
Fanwegen problemen mei it ynbringen fan dat soarte munysje yn 'e keamer, waard de oarspronklike Winchester Model 1873 nea oanpast om laden te wurden mei it .45 Colt-patroan, dat doedestiden de militêre standert wie. In stikmannich moderne reproduksjes kinne dat soarte patroan wol oan. Omreden fan 'e populariteit fan 'e Winchester Model 1873 brocht Colt's Manufacturing Company op in stuit in ferzje fan 'e Colt .45 Single Action Army-revolver út, it saneamde Frontier Model, dat geskikt wie om mei .44-40-patroanen laden te wurden.
Om it prestiizje fan 'e Winchester Model 1873 te fergrutsjen, begûn de Winchester Repeating Arms Company yn 1875 mei it One of One Thousand-projekt ("Ien op 'e Tûzen"). Lopen dy't útsûnderlike goed slagge wiene en sadwaande ûngewoan lytse groepearrings fan skotten produsearren, waarden tarist mei bysûndere trekkers en in spesjale fersiering fan it wapen. Se waarden neitiid ferkocht foar de priis fan $100, wat yn 'e njoggentjinde iuw in fermogen wie. In twadde gradaasje wapens fan itselde projekt waard foarme troch de One of One Hundreds ("Ien op 'e Hûndert"), dy't foar $20 oer de toanbank giene waarden. Yn totaal waarden der likernôch 136 One of One Thousands ferkocht, en mar acht fan 'e One of One Hundreds, wat sokke wapens tsjintwurdich by sammelers tige populêr (en djoer) makket.
Skaaimerken
It frame fan it laad- en sjitmeganisme fan 'e Winchester Model 1873 wie oarspronklik fan izer, mar fan 1884 ôf fan stiel. Fan bûtenôf wie dat it grutste ferskil mei de Winchester Model 1866, dy't in gielich frame hie dat makke wie fan in legearing fan brûns en gielkoper dy't gunmetal neamd waard. By de earste ferzje fan 'e Winchester Model 1873 (searjenûmers 1 oant rûchwei 31.000) hat it frame oan beide sydkanten in skreef om it stofklepke fêst te hâlden dat derfoar soargje moat dat der gjin stof yn it meganisme komt. By de twadde ferzje (searjenûmers 31.000 oant 90.000) is it stofklepke oan wjerskanten fêstset mei twa skroefkes. By alle lettere ferzjes is it stofklepke in yntegraal ûnderdiel fan it frame ynstee fan in losse tafoeging.
De Winchester Model 1873 waard makke as gewear (offisjeel oanpriizge as 'sportgewear'), mei in achthoekige of heal-achthoekige loop fan 24 inch lang (= 60,96 sm); as karabyn, mei in rûne loop fan 20 inch lang (= 50,80 sm); en as 'musket', mei in rûne loop fan 30 inch lang (76,20 sm). De hânsume karabyn wie it populêrst, wylst it bombidige musket mar 5 oant 10% fan 'e hiele produksje útmakke.
Yn 'e popkultuer
Yn 'e popkultuer spilet de Winchester Model 1873 bgl. in wichtige rol yn 'e westernfilm Winchester '73, út 1950, mei yn 'e haadrol Jimmy Stewart.
Mordekai
Mordekai is foar joaden ien fan de helden, dy't yn de tiid fan de Babyloanyske ballingskip tegearre mei syn omkesizzer Ester harren folk foar in folsleine útroeging wist te behoedzjen.
Driigjende útroeging
Om't Mordekai altiten koppich wegere te bûgjen foar Haman, ien fan de heechste amtners fan it ryk, krige dy sa bot it mier oan de man, dat er him dea dwaan woe. En doe't er hearde dat Mordekai in joad wie, woed er net allinne Mordekai dea ha, mar ek alle oare joaden yn it Perzyske Ryk útroegje. Hy wist kening Ahasvearos te oertsjûgjen dat de joaden net yn syn ryk pasten, hja hiene eigen wetten, libben apart en wegeren it befel fan de kening út te fieren. Dêrom krige Haman in frijbrief fan de kening om te dwaan mei de joaden wat er woe. De massaslachting soe op de 13e dei fan de moanne Adar plakfine en de tariedings wiene al op folle gong.
Nei't Mordekai foar de safolste kear Haman net de eare joech dy't him takaam, liet er yn oerlis mei syn frou in hege peal by syn eigen hûs delsette, dêr't Mordekai op de dei fan de slachting ophongen wurde soe.
Mordekai's triomftocht
Mordekai brûkte no syn omkesizzer Ester, dy't yntusken keninginne wie, om Haman's grousume plannen tefoarren te kommen, mar earst soe Haman nochris goed fernedere wurde. Doe't Ahasvearos gjin wink yn eagen krije koe liet er him op in nacht foarlêze út de kroniken. Ek it ferhaal fan de oanslach, dy't Mordekai mislearre litten hie, waard him foarlêzen en sa kaam de kening der efter dat Mordekai dêr nea in beleaning foar hân hie. Hy frege oan Haman wat te dwaan mei de man dy't de kening grutte eare jaan woe. Haman miende dat de kening him dy eare ferliene woe en stelde in triomftocht troch de stêd út, op it hynder fan de kening, yn de klean fan de kening en mei de kroan fan de kening op. Ien fan de heechste amtners yn it ryk soe foarop rinne en it folk dúdlik meitsje moatte dat soks de wize wie wêrop't de kening immen eare joech. En sa barde it: Mordekai waard yn keningsklean op it hynder troch de stêd fierd mei Haman foarop, lûd roppend dat sa de kening die mei immen dy't er eare bewize woe.
Befrijing
Nei dy foar Haman sa fernederjende tocht hied er noch in útnoeging stean om mei de kening by Ester te iten. Dêr makke Ester de kening bekend dat Haman fan doel wie har en har folk út te moardzjen. Kening Ahasvearos liet Haman fuort oppakke en ophingje oan de peal, dy't foar Mordekai ornearre wie. Ester krige it hûs fan Haman en Mordekai krige syn funksje. Alle joaden krigen it rjocht harren te ferdigenjen en te organisearjen en op de dei dat hja ôfslachte wurde hiene de joaden it rjocht om harren wreken. De dei dat Haman's plan útfierd wurde soe waarden net de joaden, mar de antysemiten útroege. Tsientûzenen tsjinstanner fan de joaden waarden ombrocht by de gefjochten. Mordekai wie in machtich man woarn en skreau alle foarfallen op. Ek stelde Mordekai in feest fan twa dagen yn, dêr't alle joaden harren oan hâlde moasten, dat ûnder de namme Pûrim bekend waard. Mordekai waard kening, de earste yn rang nei kening Ahasvearos.
Grêf
Neffens de joadske tradysje stiet de tombe fan Ester en Mordekai yn Hamadan, Iraan. Foar Iraanske joaden is de tombe it wichtichste pylgerplak yn it lân.
Poppy Montgomery
Poppy Montgomery (wiere namme: Poppy Petal Emma Elizabeth Deveraux Donahue; Sydney (Nij-Súd-Wales), 15 juny 1972) is in Australysk-Amerikaansk tillefyzje- en filmaktrise fan mingd Iersk, Ingelsk en Normandysk-Frânsk etnysk komôf. Hja emigrearre mei achttjin jier nei de Feriene Steaten en hat sawol de Australyske as de Amerikaanske nasjonaliteit. Montgomery waard benammen bekend mei har rollen yn 'e plysjesearjes Whitout a Trace en Unforgettable.
Jonkheid en oplieding
Montgomery waard yn 1972 berne yn Sydney, yn 'e Australyske steat Nij-Súd-Wales, as de dochter fan Phil Donahue, in restauranthâlder, en Nicola Montgomery, in ekonome. Har folsleine earste foarnamme is 'Poppy Petal', wat "Klaproasblomblêd" betsjut. Hja hat fiif susters dy't krekt sokke nammen hawwe: Rosie Thorn, Daisy Yellow, Lily Belle en Marigold Sun, en ien broer dy't ferneamd is nei de rockband Jethro Tull.
Montgomery hie net folle op mei skoalle, en waard fuortstjoerd fan net minder as seis priveeskoallen foar't se mei fyftjin jier úteinlik foargoed in ein oan har oplieding breide en fan skoalle gie om toanielaktrise te wurden en lange tiid op Baly te fertoeven mei har doetiidske freon. Trije jier letter, yn 1990, doe't se achttjin jier wie, emigrearre se nei de Feriene Steaten, om by har nije freon wêze te kinnen, mei wa't se yn 'e kunde kommen wie doe't er in jier as útwikselingsstudint yn Austraalje ferbleaun hie. Nei fiif dagen by him yn Floarida west te hawwen, ûntdiek Montgomery lykwols dat se him net mear útstean koe, en naam se de earste bus nei Los Angeles om in aktearkarriêre nei te stribjen yn 'e filmyndustry fan Hollywood. Dêrby naam se de famkesnamme fan har mem foar skûlnamme oan.
Aktearkarriêre
Yn Los Angeles oankommen, útfanhûze Montgomery by in pear freonen fan har broer en stjoerde se eltse dei in head shot fan harsels nei Bob McGowan, de eardere ympressario fan filmstjer Julia Roberts, oant dy úteinlik belies joech en deryn tastimde om har te fertsjintwurdigjen. Montgomery har aktearkarriêre kaam stadich op gong, en yn 'e twadde helte fan 'e 1990-er jierren wie se benammen te sjen yn ferskate gastroltsjes yn tillefyzjesearjes as Silk Stalkings, NYPD Blue en Party of Five. Yn 1996 hie se in weromkearende gastrol yn 'e rige Relativity, en yn 2000 noch ien yn The Beat. Har earste grutte rol hie Montgomery as Marilyn Monroe yn 'e minysearje Blonde, út 2001, basearre op in roman fan Joyce Carol Oates. It jiers dêrop hie se in weromkearende rol yn 'e searje Glory Days.
Har wiere trochbraak krige Montgomery as lid fan 'e fêste cast yn 'e plysjesearje Without a Trace ("Sûnder Ienich Spoar"), wêryn't se Samantha Spade spile, in lid fan in FBI-tiim yn New York-Stêd dat fermist rekke persoanen besiket op te spoaren. Dêrby hie se as tsjinspilers û.m. Anthony LaPaglia, in oare Australyske akteur dy't yn 'e Feriene Steaten wennet en wurket, en de Portorikaanske sjongster Roselyn Sánchez. Doe't der letter yn in fraachpetear nei fernommen waard hoe't se oan 'e rol fan Samantha Spades kommen wie, antwurde Montgomery: "Se [de produsinten] skillen my en seine: 'Wolst dy rol ha?' Ik sei: 'Uuuh,' en doe seine sy: 'Anthony LaPaglia spilet ek mei,' en ik sei: 'Bêst.' Sa simpel wie it." De searje Without a Trace wie tige súksesfol en rûn sân seizoenen, fan septimber 2002 oant maaie 2009.
Underwilens wie Montgomery ek as filmaktrise aktyf. Ien fan har earste rollen hie se datoangeande yn Devil in a Blue Dress, út 1995. Ek spile se û.m. yn 'e film Life, út 1999, yn 'e koarte film Men Named Milo, Women Named Greta, út 2000, en yn ferskate tillefyzjefilms, wêrûnder Murder in the Hamptons (2005), Snow Wonder (2005), Lying to Be Perfect (2010) en Signed, Sealed, Delivered from Paris with Love (2015). Yn 2011 hie se de haadrol yn 'e biografyske film Magic Beyond Words, as Harry Potter-auteur J.K. Rowling. Ek yn 2011 waard Montgomery cast yn 'e haadrol fan Carrie Wells, de mei in fotografysk ûnthâld oanhelle New Yorkske plysjeresjersjeur yn 'e searje Unforgettable. Yn it seizoen 2011-2012 wie dat de bêst besjoene dramasearje op 'e Amerikaanske tillefyzje. Anno 2016 rint dizze searje noch altyd.
Priveelibben
Montgomery hat in dûbele nasjonaliteit, mei't se sawol Australysk as Amerikaansk steatsboarger is. Yn 2013 ferhuze hja fan Los Angeles nei New York om fan it hinne- en wergereis foar de opnamen fan Unforgettable ôf te wêzen. Yn 2010 posearre Montgomery op 'e webside fan it manljusblêd Maxim foar in sensuële en provosearjende fotoreportaazje dy't diel útmakke fan 'e rige Girls of Maxim.
Montgomery kaam yn 2005 yn 'e kunde mei de Amerikaanske akteur Adam Kaufman doe't se yn Meksiko beiden belutsen wiene by de produksje fan 'e film Between. Hja krigen koarte tiid letter in relaasje, en yn 2007 waard Kaufman in weromkearende gastrol yn Without a Trace taparte, as Samantha Spade har frijer. Dy rol behold er oant de ein fan 'e rige yn 2009. Yn juny 2007 makke Montgomery bekend dat se fan Kaufman yn ferwachting rekke wie, en har swierwêzen waard ûnder it sechsde seizoen fan Without a Trace yn 'e ferhaalline skreaun. Op 23 desimber fan dat jier skonk se it libben oan harren soan Jackson Phillip Kaufman. Kollega-akteur Anthony LaPaglia waard de peteheit fan it jonkje. Yn oktober 2011 rûn de relaasje fan Montgomery en Kaufman lykwols op 'e non en giene se útinoar.
Ein 2011 krige Montgomery in nije relaasje mei Shawn Sanford, de direkteur fan 'e ôfdieling lifestyle marketing fan it kompjûterbedriuw Microsoft, mei wa't se op Porto Riko yn 'e kunde kommen wie. Mei him troude hja begjin 2014 yn it ferdivedaasjepark Disneyland, yn Anaheim (Kalifornje), in feit dat hja neitiid op 'e Amerikaanske tillefyzje bekendmakke doe't hja te gast wie yn it praatprogramma ''Live! with Kelly and Michael''. Op 22 april 2013 krigen Montgomery en Sanford in dochter, Violet Grace, en op 11 novimber 2014 in soan, Gus Monroe.
Hawker Tempest
De Hawker Tempest wie in Britske jachtfleanmasine yn de Twadde Wrâldoarloch. It ûntwerp en fabrkaazje barde troch Hawker Siddeley Aircraft Co.. De leechdekker waard fan april 1944 ôf oan troch de Royal Air Force (RAF) ynset.
De Tempest wie ûntwikkele út de Hawker Typhoon en waard brûkt as jager en as jachtbommesmiter. Op lege en middelbere hichte wie er ien fan de fluchste mei propeller oandreaune jachtfleantugen fan de oarloch. Fanwege syn fluggens waarden syn benammen brûkt tsjin de Dútske strieljager Me 262 en de Vergeltungswaffe V1 (fleanende bom). Mei de Tempest waarden in lytse 700 V1's, yn alle gefallen 20 Me 262's en teminsten ien Heinkel He 162 delsketten.
De ferneamde alliearde jachtfleander Pierre Closterman behelle in grut part fan syn súksessen mei dit type.
De Tempest hat tsjinne by de loftmmachten fan it Feriene Keninkryk, Nij-Seelân, Kanada, Pakistan en Yndia. Totaal waarden 1395 Tempest's makke:
Neša Paripović
Neša Paripović (Belgrado, 1942) is in Servysk keunstner. Hy wurdt beskôge as in foaroanman fan konseptuele keunst yn Servje (doe noch part fan it eardere Joegoslaavje) yn de jierren 70. Hy wie fan 1971 oant 1976 troud mei keunstnaresse Marina Abramović, dy't koartlyn ûnder mear noch te sjen wie yn Jay-Z syn Picasso live art performance.
Skileman
De skileman wie yn Nederlân, oant let yn de 20e iuw, ien dy't mei in karre of wein by de streek, as ynstellings (sikehuzen, fersoarginghuzen en sa), lâns gie om ierappelskilen, bôlekoarsten en oare oerbliuwsels fan griente dat as feefretten brûkt wurde, koe ophelle. De skileman wie faak in lytse boer mei mar in pear kij. Minsken bewarren it grienteôffal foar de skileman.
Troch de skaalfergrutting yn de lânbou en it skieden fan ôffal ferwûn de skileman út it strjitbyld. Wilens is der strangere wetjouwing wat hygiëne oanbelanget en mei itensôffal fan partikulieren as ynstellings net mear as bistefoer brûkt wurde.
Yn de 21ste iuw waard der op plakken wer eksperimintearre mei in skileman, mar dan yn it ramt fan it opheljen fan gft-ôffal.
Doarpstsjerke fan Dalen
Skiednis
Aldste diel fan de tsjerke is de 14e-iuwske toer, de tsjerke is fan folle lettere datum. Nei't de tsjerke yn de winter fan 1813-1814 brûkt waard om dêr in groep soldaten te legerjen, bleau it gebou yn skeinde steat efter. De soldaten hiene de tsjerke brûkt om der fjurkes yn te stoken; foar it hout wiene de flierren iepenbrutsen en ek de ramen oerlibben it foar in part net. Der fûnen neitiid reparaasjes plak, mar in stoarm yn 1823 teheistere de tsjerke op 'e nij. Noch yn itselde jier kaam der in bedrach fan it Ryk om de âlde tsjerke te ferfangen troch nijbou. Dy nije tsjerke waard lytser en minder heech as de midsiuwske tsjerke. Yn stee fan in koer, sa't de âlde tsjerke dat noch hie, waard de nijbou oan de eastlike kant rjocht sletten. It trijeskippige gebou fan eartiids waard by de nijbou in sealtsjerke mei neogoatyske finsters en de tagong oan de Hoofdstraat.
Ynrjochting
Dielen fan de ynrjochting út de âlde tsjerke waarden oernommen. De iken preekstoel is 17e-iuwsk, it doopfont datearret fan deselde tiid. Fierder binne der twa hearebanken út de 18e iuw. Fan de kroanluchters binne der twa 18e-iuwsk.
Oargel
De trije blaasbalgen binne noch kompleet en wurde hjoeddedei oandreaun troch in elektryske wynmasjine.
De firma Reil út Heerde restaurearre it oargel en 1971 en 2002.
Jonkfrou yn need
De jonkfrou yn need is in weromkearend froulik stereotype en narratologysk ynstrumint yn 'e fiksje út ferskate dielen fan 'e wrâld. Dêrby is in, almeast jonge en tsjeppe, frou finzen nommen, ûntfierd of op in oare wize yn gefaar rekke en moat hja rêden wurde troch in manlik personaazje.
Beskriuwing
Neffens guon literatuerkritisy stiet de helpleazens en ûnselsrêdsumens fan 'e jonkfrou yn need yn ferbân mei opfettings bûten de fiksje dat froulju as groep fersoarge hearre te wurden troch manlju. It stereotype fan 'e jonkfrou yn need hoecht der net needsaaklikerwize mei te einigjen dat de rêder de frou 'kriget' as in soarte fan beleanning, mar faak is it wol sa dat it froulik personaazje en it manlik personaazje úteinlik in pearke wurde by wize fan happy end. Soks kin romantysk fûn wurde, mar ek seksistysk. Fral it feminisme kantet him oer it algemien bot oan tsjin 'e jonkfrou yn need.
It motyf foar de rêding fan 'e frou kin foar de man leafde, lust, ferantwurdlikheidsgefoel of in famyljebân wêze. De frou hoecht op harsels net ynkompetint te wêzen, mar is wol ûnmachtich om harsels út har penibele sitewaasje te rêden, faak trochdat se yn 'e knipe sit fan in patriargale maatskippij wêrfoar't de winsken en belangen fan froulju oer it algemien net yn tel binne.
De jonkfrou yn need komt sawol foar yn 'hege' literatuer as yn pulpfiksje en alles dêrtuskenyn. By de ûntjouwing fan 'e jonkfrou yn need as narratologysk ynstrumint binne neffens letterkundige Yeoman Lowbrow fan 'e Aldheid ôf sawol de jonkfrou as har rêder yn essinsje gelyk bleaun; ynstee is it de bedriging dêr't hja oan bleat stiet dy't oanhâldend feroaret. Sa kin de fijân in meunster wêze, mar ek banditen, in sljochtsinnige wittenskipper, nazys, hippys, in motorbinde, bûtenierdske wêzens, en sa mear. Dêrby giet it der neffens Lowbrow om hokker antagonist it bêste oanslút op 'e kollektive eangst fan 'e kultuer dy't it oangeande ferhaal produsearret.
Foarbylden
In foarbyld fan 'e jonkfrou yn need út 'e Aldheid is Andromeda, út 'e Grykske mytology, dy't mei keatlings oan in rots yn see fêstklonken waard om 'e god Poseidon geunstich te stimmen, waans grime oproppen wie troch har mem, keninginne Kassiopeia fan Etioopje. De held Perseus deade it meunster dat troch Poseidon stjoerd wie en rêde de prinsesse. Yn it hindoeïstyske epos Rāmāyaṇa wurdt de goadinne Sītā ûntfierd troch de demon Rāvaṇa, wêrnei't har man, de god Rāmā, in jierrenlange kweeste ûndernimt om har te rêden.
Barbara Doll
Barbara Doll, echte namme ûnbekend (Rouen, 7 maaie 1972), is in rêstend Frânsk neakenmodel en pornografysk aktrise, dy't ek wol wurke ûnder de artystenammen Barbara Dahl, Barbra Doll en koartwei Barbara. Hja sette yn 1993 útein mei in wurkpaad yn 'e pornoyndustry en spile yn frijwat films. Teffens wie se aktyf as pornoregisseur. Yn 1999 beëinige Doll har karriêre as pornoaktrise.