cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Noardwestlike Territoaria
De Noardwestlike Territoaria (Ingelsk: Northwest Territories; Frânsk: Territoires du Nord-Ouest), ek wol ôfkoarte ta NWT (of yn it Frânsk ta TNO), foarmje ien fan 'e trije territoaria fan Kanada. It gebiet leit yn it noardwesten fan it lân, en heart ta de regio fan Noardlik Kanada. Foarhinne wie it folle grutter, mar tsjintwurdich is it mei 13,5% fan it nasjonaal grûngebiet wat oerflak oanbelanget it trêde gewest fan Kanada, nei it territoarium Nûnavût en de provinsje Kebek. De haadstêd fan 'e Noardwestlike Territoaria is Yellowknife, dat oan 'e Grutte Slavemar leit. Neffens gegevens fan 'e Kanadeeske folkstelling fan 2011 hie it territoarium doe krapoan 42.000 ynwenners, wat delkomt op 0,1% fan 'e totale befolking fan Kanada.
Etymology
De namme fan 'e Noardwestlike Territoaria is beskriuwend, en waard troch it Britske regear oannommen yn it koloniale tiidrek om 'e geografyske posysje fan it gebiet oan te jaan foar it súdeastliker leine territoarium Rupertslân oer. De Inûyt neame de Noardwestlike Territoaria fan ᓄᓇᑦᓯᐊᖅ (Nunatsiaq), dat "moai lân" betsjut. Nei't yn 1999 it nije territoarium Nûnavût fan 'e Noardwestlike Territoaria losmakke waard, giene der in hoart lang stimmen op om 'e namme fan it restgebiet te feroarjen. De doetiidske minister-presidint fan it territoarium, Stephen Kakfwi, propagearre de namme "Denendeh", dat "ús lân" betsjut yn ferskate Atapaskyske talen fan 'e lânseigen Yndiaanske befolkinsgroepen. Ien fan 'e populêrste útstellen foar in nije namme wie om it territoarium "Bob" te neamen, in út 'e hân rûne grap dy't in skoft lang yn 'e opinypeilings boppe-oan stie. Uteinlik hat men lykwols besletten om 'e namme fan Noardwestlike Territoaria mar oan te hâlden, en men soe sizze kinne dat dy no eins tapasliker is as doe't Nûnavût, dat noardeastlik Kanada omfiemet, der noch diel fan útmakke.
Geografy
De Noardwestlike Territoaria hawwe in oerflak fan 1.346.106 km², wêrfan't 1.183.085 km² út lân bestiet en 163.021 km² út wetter. It territoarium grinzget yn it easten oan it territoarium Nûnavût en yn it westen oan it territoarium Yukon, wylst it yn it suden swettet oan 'e provinsjes Britsk-Kolumbia, Alberta en Saskatchewan (fan west nei east). Yn it noarden wurdt it begrinzge troch de Noardlike Iissee.
De Noardwestlike Territoaria besteane út in grut stik lân op it Kanadeeske fêstelân mei dêropta in stikmannich eilannen fan 'e Kanadeeske Arktyske Arsjipel, wêrûnder Banks, Borden en Prins Patrickeilân en de westlike parten fan Victoria en Melville, dy't dield wurde mei Nûnavût. It fêstelân fan 'e Noardwestlike Territoaria omfiemet de Grutte Bearemar en de Grutte Slavemar, twa fan 'e grutste marren fan Kanada, en fierders it streamgebiet en de delta fan 'e rivier de Mackenzie, dy't útmûnet yn 'e Beaufortsee, en de ravinen fan it ferneamde Nasjonaal Parkreservaat Nahanni, dat op 'e Wrâlderfgoedlist fan 'e UNESCO stiet. It heechste punt fan it territoarium is de Mount Nirvana, oan 'e grins mei Yukon, mei in hichte fan 2.773 m.
Skiednis
De Noardwestlike Territoaria ûntstiene yn 1870 troch de gearfoeging fan it eardere Noardwestlike Territoarium mei Rupertslân, de konsesje fan 'e Hudsonbaaikompanjy, dy't dat gebiet it foargeande jiers oerdroegen hie oan 'e Britske Kroan, dy't it dêrnei wer oerdroech oan 'e yn 1867 stifte Kanadeeske Konfederaasje. Sadwaande besloegen de Noardwestlike Territoaria yn 't earstoan in ûnbidich grut stik fan Noard-Amearika, dat fan Labrador yn it easten oant Alaska yn it westen rikte, en dat yn it suden grinzge oan 'e Feriene Steaten. De Kanadeeske Arktyske Eilannen bleaune lykwols noch oant 1880 ûnder direkt Britsk bestjoer.
Nei de oerdracht fan 'e Noardwestlike Territoaria oan Kanada waard it gebiet stadichoan almar lytser. Noch yn 1870 waard de provinsje Manitoba fan it territoarium losmakke, yn 't earstoan besteande út in lyts fjouwerkantsje om 'e stêd Winnipeg hinne, dat yn 1881 útwreide waard ta it súdlike diel fan 'e tsjintwurdige provinsje en yn 1912 syn hjoeddeistige omfang krige. Tsjin 'e tiid dat de al sûnt 1858 besteande koloanje Britsk-Kolumbia yn 1871 in provinsje fan 'e Kanadeeske Konfederaasje waard, hie it (yn 1866) al it diel fan it oarspronklike Noardwestlike Territoarium taparte krigen dat besuden 60° noarderbreedte en bewesten 120° westerlingte lei. Yn 1876 en 1912 wreide Ontario him yn it neidiel fan 'e Noardwestlike Territoaria út nei it noarden, en yn 1882, 1898 en 1912 die Kebek yn trije stadia itselde. Yn 1898 waard nei de eksplosive befolkingsgroei dêre, fanwegen de Goudkoarts fan Klondike, de Yukon ta in selsstannich territoarium makke. Yn 1905 waarden Saskatchewan en Alberta bestjoerlik losmakke fan 'e Noardwestlike Territoaria, om as folweardige provinsjes ta te treden ta de Kanadeeske Konfederaasje.
Sadwaande wiene, nei in bestjoerlik weryndielingsproses fan it restearjende territoarium, yn 1920 inkeld de distrikten Mackenzie, Franklin en Keewatin noch oer. Fan 1907 oant 1947 wiene de Noardwestlike Territoaria net fertsjintwurdige yn it Kanadeeske parlemint, en dêrnei hie fyftjin jier lang inkeld it súdwestlike distrikt Mackenzie (yn 'e mande mei de Yukon) in parlemintssit. Pas yn 1962 waarden de hiele Noardwestlike Territoaria omfoarme ta ien inkeld kiesdristrikt, op grûn fan in wet út 1953, dy't de Inûyt yn Kanada einlings stimrjocht jûn hie. Hiel lang waard it territoarium bestjoerd troch in kommissaris dy't oansteld waard troch de Kanadeeske minister fan Yndiaanske Saken en Noardlike Untwikkeling, mar yn 1967 krige it gebiet selsbestjoer, en waard Yellowknife ta de territoriale haadstêd makke.
Nei in lang en dreech proses fan ûnderhannelings oer de lânrjochten fan 'e eastlike Arktyske Inûyt fan Kanada, waard op 1 april 1999 it selsstannige territoarium Nûnavût skepen. Dat besloech trijefyfde part fan it gebiet dat oant dy tiid ta de Noardwestlike Territoaria heard hie, mei dêrûnder it hiele distrikt Keewatin en grutte dielen Franklin en Mackenzie.
Bestjoer
De Noardwestlike Territoaria hawwe in territoriale assimblee mei 19 sitten. De parlemintsleden fertsjintwurdigje har eigen kiesdistrikt (riding), dêr't se by de ferkiezings op persoanlike titel de mearderheid fan 'e stimmen helle hawwe (krekt itselde systeem as yn Grut-Brittanje). Oars as de parleminten fan 'e Kanadeeske provinsjes en fan it territoarium Yukon hat dat fan 'e Noardwestlike Territoaria gjin partijen, mar binne alle leden ûnôfhinkliken. It territoarium wurdt regearre troch in eigen regear mei oan it haad in minister-presidint. Yn Kanada is it trouwens wenst (mar gjin wet) dat de minister-presidinten fan 'e ûnderskate provinsjes en territoaria oantsjut wurde as premier, wylst de federale minister-presidint de prime minister is. Yn it federale Kanadeeske parlemint yn Ottawa wurde de Noardwestlike Territoaria yn 'e Senaat fertsjintwurdige troch 1 fan 105 sitten (1,0%), en yn it Legerhûs troch 1 fan 308 sitten (0,3%).
Ekonomy
De ekonomy fan 'e Noardwestlike Territoaria stipet fierhinne op 'e mynbou en de eksploitaasje fan oare natuerlike helpboarnen, mei it toerisme as oare wichtige sektor. Der wurdt yn it territoarium dold nei goud, diamanten, wolfram, ierdgas en ierdoalje. Foarhinne wiene der ek sulver-, koper-, lead-, sink- en uraniumminen. De diamanten út 'e Noardwestlike Territoaria wurde oanpriizge as in alternatyf foar bloeddiamanten. Benammen troch de mynbou is it bruto territoriaal produkt fan 'e Noardwestlike Territoaria it heechst fan alle Kanadeeske gewesten, mei K$76.000 yn 2009.
Demografy
Neffens de Kanadeeske folkstelling fan 2011 hiene de Noardwestlike Territoaria doe 41.462 ynwenners, wat frijwol itselde oantal is as yn 2006. De befolkingstichtens wie 0,04 minsken de km². Fan alle ynwenners fan it territoarium wennen yn 2006 19.234 of 46,4% yn 'e haadstêd Yellowknife. It twadde plak neffens ynwennertal, mei 3.606 minsken, wie Hay River. Yn totaal binne der 33 wenkearnen yn it gebiet, wêrfan't de lytste Kakisa is, dat 45 ynwenners hat.
Etnyske groepen
Neffens gegevens fan 'e Kanadeeske folkstelling fan 2006 (dy't basearre binne op selsidentifikaasje) bestiet de befolking fan 'e Noardwestlike Territoaria foar mear as de helte (50,3%) út lânseigen groepen. De Noardwestlike Territoaria binne njonken Nûnavût it iennichste gewest fan Kanada dêr't dat sa is. De lânseigen befolking kin opdield wurde yn seis ûnderskate Yndiaanske folken (mei-inoar 36,5%), de heal-blanke, heal-Yndiaanske Métis (6,9%) en de Inûvialûyt, de westlike Arktyske Inûyt fan Kanada (11,1%). (Mei-inoar komt dat út op 54,5%, mar minus de oerlaping fan dy trije groepen wurdt it 50,3%.)
De grutste blanke befolkingsgroep waard foarme troch de Ingelsen (17,2%), folge troch de Skotten (14,3%), Ieren (11,8%), Frânsen (10,5%), Dútsers (8,5%) en Oekraïners (3,5%). De tsjintwurdige Frânsktalige minderheid, de Franko-Tenezen (dy oantsjutting is ôflaat fan 'e Frânske ôfkoarting foar de Noardwestlike Territoaria, TNO), foarmje mei in oantal fan likernôch 440 minsken sa'n 1,1% fan 'e befolking.
Godstsjinst
Op it mêd fan godstsjinst bestie neffens sifers út 2001 79,7% fan 'e befolking fan 'e Noardwestlike Territoaria út kristenen, wêrfan 45,7% roomsen, 33,6% protestanten, 0,3% eastersk-otterdoksen en 0,1% eastersk-katoliken. De grutste protestantske denominaasjes wiene de anglikanen (14,9%), de feriene protestantske United Church of Canada (6,0%), de pinksterkristenen (2,8%), baptisten (1,8%) en luteranen (1,1%). Ateïsten en agnosten foarmen 17,4% fan 'e befolking. Oare godstsjinsten wiene, yn folchoarder fan grutte: de islaam (0,5%); it boedisme (0,4%); it hindoeïsme (0,2%); it sikhisme (0,1%); it joadendom (0,1%); en it Westersk heidendom (0,1%). De oanhingers fan 'e lânseigen religyen fan 'e ûnderskate Yndiaanske folken foarmen mei-inoar 0,6% fan 'e befolking.
Taal
It Ingelsk is dan ek de memmetaal fan fierwei it grutste part fan 'e befolking fan it territoarium: 77,5%. Dêrnei folgje (as de tolve meast sprutsen talen neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2006): Hûnsribsk (4,8%), Súdlik Slavy (3,2%), Noardlik Slavy (2,1), Inûktitût (1,7%), Filipynsk (1,2%), Frânsk (1,1%), Tsjippewaien (1,0%), Fjetnameesk (0,8%), Sineesk (0,6%), Kry (0,5%) en Kûtsjin (0,5%).
Klimaat
Wylst it oanbuorjende Nûnavût foar it meastepart bestiet út toendra, hawwe de Noardwestlike Territoaria in justjes waarmer klimaat, mei as gefolch dat it súdlike part fan it territoarium grutdiels begroeid is mei nullewâlden (taiga). It noardlike diel fan it fêstelân leit lykwols boppe de beamgrins en hat in toendraklimaat, wylst der oan 'e noardkust en op 'e eilannen fan 'e Kanadeeske Arktyske Arsjipel in poalklimaat hearsket. De winters binne lang en strang, en de simmers koart en koel, mei oerdei temperatueren dy't mar komselden boppe de 20 °C útkomme. Winterdeis is it sels yn it suden fan it territoarium alhiel gjin útsûndering as it kwik oant –40 °C sakket, wylst yn it noarden in temperatuer fan –50 °C frij normaal is.
Brouwerij Dockum
Brouwerij Dockum is in brouwerij en in proeflokaal yn ien yn Dokkum oprjochte yn 2017. Yn Brouwerij Dockum wurde spesjaalbieren op ambachtlike wize broud. It is mooglik om mei te sjen hoe 't al it bier broud wurdt: der is in glêzen wand ynstallearre, wêrtroch it hiele brouproses folge wurde kin.
De brouwerij is oansletten by CRAFT.
Eftergrûn
De brouwerij begûn yn 2017 ûnder de namme 'Brouwerij Kâld Kletske', mar fan mids 2018 ôf wurdt de namme Brouwerij Dockum fierd. Kâld Kletske is al sûnt 2014 in bekende namme, dit bier is ûntwikkele en waard broud troch Sytze Hoogstins (brouwerij de Hoge Stins) fan Burgum. Yn augustus 2017 is Sytze Hoogstins spitigernôch ferstoarn. Nettsjinsteande it ferstjerren fan de oprjochter en haadbrouwer hâldt it Kâld Kletske net op. Der wurdt nammentlik yn Dokkum in hiele nije brouwerij opset as earbetoan oan Sytze Hoogstins. Dizze nije brouwerij is mooglik makke troch Leon van der Meer, René de Heij en Erwin Postma.
Skiednis
Begjin septimber 2018 by de Admiraliteitsdagen iepene Brouwerij Dockum foar it earst de doarren. Nei in yngeande ferbouwing fan it eardere Adfunture Park oan de Hogedijken fûn it Captainsdiner foar de sponsoaren fan de Admiraliteitsdagen plak.
Yn 2020 is it nije konsept Dutch IPA lansearre. In rige oan ferskate IPA's wurde op blik ôffolle en al gau wie de fraach sa grut dat sels de kapasiteit fan de brouwerij fergrutte wurde moast.
Sûnt 2001 is it ek mooglik de bieren online te bestellen.
Hjoed
De brouwerij makket diel út fan de eventlokaasje fan Noard-Nederlân, dêr't saaklike gearkomsten, presintaasjes, workshops holden wurde kinne, mar it hat ek in restaurant. Der is in proeflokaal en der wurde rûnliedings jûn. Ek wurdt der yn opdracht bieren foar tredden broud.
Sa is der yn 2022 yn it ramt fan Opfriesen (oplade yn de winter) yn gearwurking mei Sonnema Berenburg en Visit Friesland, in fris en krûdich bierke makke mei bearenburch fan Sonnema, de Opfrieser Bierenburg.
Asta Nielsen
thumb|right|Asta Nielsen yn har hûs yn Berlyn, 1925 thumb|right|Tinkstien op Nielsen har hûs, Berliner Fasanenstraße.
Asta Sofie Amalie Nielsen (Kopenhagen, 11 septimber 1881 — Frederiksberg, 24 maaie 1972), ek bekend as Die Asta, wie in Deenske aktrise, dy't foaral in Dútske stomme films út de jierren '10 en '20 fan de 20e iuw spile. Hja hie de bynamme De Stille Muze.
Asta Nielsen spile sawol brutsen, lijende froulju as prostituees, dûnseressen en arbeidsters. Hja spile yn tsientallen films, wêr't tritich films fan Urban Gad ûnder binne. Har filmkarriêre einige mei it opkommen fan de sprutsen film: hoewol't hja in noflik stimlûd hie, waard har kwaliteit om mei gesichtsútdrukkings te spyljen minder wurdearre yn dit nije type film. Sy spile letter alinne noch toaniel. Yn 1946 ferskynde har autobiografy: Die schweigende Muse
Asta Nielsen stoar yn Frederiksberg yn 1972, koart nei har fifde houlik. Se waard begroeven op de Vestre Kirkegård yn Kopenhagen.
Keppeling om utens
Asta Nielsen op Youtube:
Espelbachshûs
thumb|Espelbachshûs yn 1603 thumb|Espelbachshûs yn 2006 It Espelbachshûs stie yn Ljouwert, op it hjoedddeiske steed fan Iewâl nr. 65.
De famylje Fan Espelbach wie fan Dútske komôf en grif yn it gefolch fan de Hartoch fan Saksen yn 1498 nei Fryslân komd. De earste Espelbach dy't neamd wurdt yn ferbân mei it hûs is Georg fan Espelbach, sûnt 1561 grytman fan Barradiel. Ek wie hy drossaard fan it Kastiel yn Harns en âlderman fan dy stêd. Hy wie troud mei Catharina fan Dekema, dochter fan riedshear Sicke fan Dekema en Luts fan Liauckama. Georg stoar yn 1575 en waard yn Harns te hôf brocht. Syn soan Georg erfde it hûs en wenne dêr oant syn dea yn 1644.
Dy syn erfgenamten akkordearden om hûs en hiem, wurdearre op in som fan 9380 gûne, yn fjouwer persielen te ferdielen. By lotting foel it hûs sels ta an jnkhear Ghysbrecht fan Bronckhorst, Hear fan der Skoat, troud mei Anna fan Espelbach. It is net bekend hoe lang oft se it hûs yn eigendom hân hawwe.
Nei harren kaam it hûs yn hannen fan Tsjalling fan Camstra, eigener fan Tjaardastate yn Rinsumageast, troud mei Maria Anna fan Aebinga. Se wienen yn 1682 eigeners, grif troch it houlik fan Willem fan Bronckhorst mei Jel fan Aebinga.
Maria Anna fan Aebinga liet it hûs mei tún en alle byhearrende grûnpachten fan ferskate tichtbylizzende huzen by testamint nei oan har âldste dochter Anna Lucia fan Camstra, yn 1711 troud mei Minne Frans fan Burmania. Anna ferstoar hjir yn 1745, 70 jaar âld en sûnder bern.
Sânhuzen (De Waadhoeke)
Sânhuzen is in delsetting eastsúdeast fan Frjentsjer yn de gemeente De Waadhoeke. De namme komt ek foar as Zevenhuizen en leit op de súdouwer fan it farwetter nei Ljouwert.
Toer fan Miedum
De Toer fan Miedum stiet oan de Canterlânswei tusken Lekkum en Gytsjerk. It is in tige skeve toer en mei in hichte fan 14 meter hinget er 4,72 graden út it lead. Mei in hellingspersintaazje fan 8,3 % is it de skeanste toer fan Nederlân. Yn Europa hinget allinnich de tsjerketoer fan Suurhusen noch mear út it lead.
Skiednis
thumb|left|250px|De toer mei de tsjerke fan Miedum (Atlas Schoemaker-Friesland diel I) Miedum wie oarspronklik in selsstannige tsjerke en yn de katolike tiid wie it Miedumer tsjerkje wijd oan Jehannes de Evangelist. Nei de reformaasje fusearre Miedum mei Lekkum ta ien grifformearde gemeente. Mei't de dyk nei Lekkum ferbettere en de tsjerkegong dêrhinne makliker waard, rekke de mooglik oan it begjin fan de 16e iuw fernijde tsjerke stadichoan yn it neigean. Oan it begjin fan de 19e iuw fûn noch in renovaasje plak, mar yn 1834 waard it beslút nommen de tsjerke ôf te brekken. Sûnt begûn de toer te fersakjen.
De karakteristike sealtektoer hat skouders op de hoeken en in izeren krús op it dak. Oan de westkant sit in nis en oan de eastkant is ûnder in spitsbôgenis te sjen. Faaks is de toer al boud yn de 14e, mar wierskynliker yn de 15e iuw. Ut de midsiuwen is net folle mear te sjen, want de toer krige yn de 19e iuw in nije mantel, oan trije kanten fan graubrune en oan de eastkant fan giele stientsjes. Underyn sit in soarte fan plint fan stiennen yn flinke ôfmjittings, moppen en roaswinkels dy’t út de lette midsiuwen stamme, mooglik fan de ôfbrutsen tsjerke.
De bot út it lead steande sealtektoer stie der yn de jierren 1950 min by. Foar in ynsammelingsaksje skreau J.J. Kalma yn in brosjuere: 'De dagen fan de Miedumer toer binne teld. It kin nog efkes duorje, it kin ek moarn wêze dat er omfalt'. Fuort dêrnei folge in restauraasje; op 8 maaie 1957 skreau de Ljouwerter Krante "De Miedumer toren is klaar". Yn 1995 moast de toer nei fjirtich jier nochris opknapt wurde.
Klokken
Yn de toer hongen eartiids twa klokken, dy't de Dútsers yn de Twadde Wrâldoarloch meinamen om foar wapens om te ranen. Ien dêrfan kaam lykwols yn Fryslân werom, mar op it ferkearde plak: yn de tsjerketoer fan Gytsjerk. Yn de toer is letter in stoarmklok ophong, dêr't in anekdoate by heart. Yn 1949 wie in opsichter-tekener fan in arsjitekteburo út Ljouwert dwaande om de toer op te mjitten. By ûngelok foel de doar efter him yn it slot en doe siet er opsluten. Pas nei in pear oeren wist er de oandacht fan in foarbykommende molkrider te lûken. Net ien dy't it om him begrutte, sa die bliken út syn reaksje: "Jo sitte dêr goed". Tsjin de jûn hie it lang genôch duorre, de tekener luts by eintsjebeslút oan it klokketou en wist mei it lieden de oandacht fan omwenjenden te lûken en waard op 't lêst út syn lijen ferlost.
Tsjerkhôf
thumb|left|250x|Tsjerkhôf Op it tsjerkhôf steane binne noch in pear grêfstienen, begroeven wurdt der net mear. Tsjin de toer leit noch in mânske, mei boere-ark fersierde stien. Neffens Jacob Hepkema yn syn Eenvoudige memories en bemerkingen langs straten en wegen voor landgenoot en vreemdeling (skreaun tusken 1894 en 1917) duts de stien een gemetselden kelder van ongemeene grootte. De rike, altiten frijfeint bleaune en wat eksintrike greidboer Johan Jellema hat dy kelder foar himsels mitselje litten. Jellema wenne fan 1782 oant 1851 op de pleats 'It Heechterp', dy't oan it begjin jierren 1960 ôfbrutsen is. De boer hat him net bot op syn stân foarstien en neffens it praat is ek syn feint yn de kelder bysetten.
Guido Görtzen
Biografy
Görtzen beheart ta de gouden generaasje dy't yn 1996 Olympysk kampioen waard yn Atlanta, de ploech fersloech Itaalje doe yn de finale mei 3-2. Op dy Simmerspullen makke Görtzen syn Olympysk debút. Yn 2000 waard er by de Simmerspullen yn Sydney mei de Nederlânske ploech fiifde en fjouwer jier letter, yn 2004 wie er lid fan de ploech dat op de Simmerspullen yn Atene njoggende waard.
De kwalifikaasje foar de Simmerspullen 2008 yn Peking waard krekt mist. Yn it Olympysk kwalifikaasjetoernaoi yn Turkije waard Nederlân foar pleatsling útskeakele troch Servje. Dat wie fuortdaliks de lêste wedstriid fan Görtzen.
Neist syn wedstriden foar Oranje spile er alve jier foar Italjaanske topklups as MoMontechiari, Osaka, Modena en Perugia. Dêrnei soe hy foar in protte jild spilje foar it Russyske Iskra Volley út Odintsovo. Dêrnei kearde hy yn 2006 werom nei Nederlân en spile er foar Nesselande mei as grutte doel om by de Oranje- en Nesselande-trener Peter Blangé yn byld te kommen foar Oranje, dat him kwalifisearje woe foar Peking. Dêrneist hâlde er him lykwols ek dwaande mei in bestean as saakwaarnimmer fan ferskate spilers fan Nesselande, eat dat gjin goedkarring hie fan trener Peter Blangé. Dêrtroch moast er nei ien jier al ôfskie nimme by Nesselande. Hy soe dêrnei yn 2007 yn de Dútske Bundesliga spilje by Moerser SC, dêr't hy it fjirde plak mei helle. Dêr sleat er, nei de útskeakeling fan de Nederlânske ploech foar Peking, syn karriêre as profesjoneel follyballer ôf.
Op it stuit hat er in bedriuw yn sportmanagement dat spesialisearre is yn begelieding fan sporters.
Yndustryflat (Drachten)
De Yndustryflat wie in bedriuwssammelgebou yn Drachten om de yndustrialisaasje yn dat Fryske plak te befoarderjen. Begjin jierren 1960 waard it gebou oernaam troch Keninlike Philips. Yn oktober 2021 waard it renovearre gebou op 'e nij iepene ûnder de namme SKILL.
Skiednis
Krekt as de rest fan Nederlân hie Drachten lêst fan de gefolgen fan de krisis fan de jierren 1930 en de Twadde Wrâldoarloch. Dat betsjutte dat der jierrenlang amper subsydzje wie en dat der ek jierrenlang net in soad boud waard yn Drachten. Der wie jildkrapte, te min bedriuwen en wurkplakken. De gemeente Smellingerlân besocht dit op te kearen. thumb|left|Earste stien It gemeentebestjoer liet in yndustryterrein oanlizze súd fan de Meeuwwei (de lettere Lange West) en in út de befolking oprjochte Commissie ter bevordering van de industrie in Drachten dy't ta doel hie om de wurkgelegenheid te befoarderjen, soarge derfoar dat oan de Oliemolenstraat in mienskiplik yndustrygebou boud waard. Op 23 april 1949 waard de earste stien lein troch de doetiidske minister fan Ekonomyske Saken Jan van den Brink. Rillegau koene yn de nije hal in tal yndustryen ûnderbrocht wurde, ûnder oare HaDeWe en Sluis' masinefabryk.
SKILL
De komst fan de Ryksuniversiteit Grins nei it Ynnovaasjekluster waard troch Philips oangrypt om it âlde fabrykspân, yntern bekend as 'Gebou AA', fan 2019 ôf in komplete metamorfoaze te jaan.
Midden-Amearika
Midden-Amearika is in kulturele regio op it Amerikaansk kontinint. Midden-Amearika omfiemet Meksiko, Sintraal-Amearika en it Karibysk Gebiet.
Omskriuwing
In tsjinstelling mei wat in soad minsken tinke makket Midden-Amearika alhiel part út fan it Noardamerikaanske kontinint (útsein it eastlike stik fan Panama). De termen Midden- en Sintraal-Amearika wurde wol gauris troch inoar helle, mar meastal wurdt Sintraal-Amearika allinnich brûkt om de Sintraal-Amerikaanske lânbrêge mei oan te tsjutten, wylst Midden-Amearika it hiele gebiet omfiemet.
Hooverdaam
thumb|300px|right|De Hoover Daam fanút de loft besjoen. De Hooverdaam is in keardaam yn de Kolorado Rivier ter hichte fan de Black Canyon (op de grins tusken de Amerikaanske steaten Arizona en Nevada). De daam – dy't 48 kilometer súdeastlik leit fan Las Vegas – is ferneamd nei Herbert Hoover dy't in tige wichtige rôl spile by de bou fan de daam, earst as Secretary of Commerce (Minister fan Hannel) en letter as presidint fan de Feriene Steaten. De Hoover Daam waard boud troch Six Companies Incorporated, ûnder lieding fan Frank Crowe. De bou waard út ein set yn 1931 en einige yn 1936, goed twa jier earder as de útrekkene datum. De eksploitaasje fan de daam wurdt dien troch it Bureau of Reclamation fan it U.S. Department of the Interior (it Ministearje fan Binnenlânske Saken).
Total Recall (film út 1990)
Total Recall is in Amerikaanske satiryske science fiction-spionaazje-aksjefilm út 1990 fan 'e Nederlânske regisseur Paul Verhoeven, mei yn 'e haadrollen Arnold Schwarzenegger, Sharon Stone en Rachel Ticotin. De titel betsjut safolle as dat men jin alles wer folslein tebinnenbringe kin. De film is loskes basearre op it koarte ferhaal We Can Remember It for You Whosesale, fan Philip K. Dick. It ferhaal, dat yn in dystopyske takomst spilet, folget boufakker Doug Quaid, dy't op in stuit ûntdekt dat syn libben neat oars is as in rige keunstmjittich ymplantearre oantinkens. Hy moat nei de troch de minskheid kolonisearre planeet Mars ta om út te finen wa't er wier is. Mar is wat er no ûnderfynt eins wol echt? Total Recall wie doedestiden ien fan 'e djoerste films ea makke. Fan 'e filmkritisy krige de film oer it algemien positive resinsjes en yn 'e bioskopen wie it in grut kommersjeel súkses. Yn 2012 waard ûnder deselde titel in remake makke.
Plot
By Rekall lit Quaid him troch de glêde ferkeaper Bob McClane oanprate om foar wat ekstra jild syn fakânsje-oantinkens noch bysûnderder te meitsjen troch net nei Mars te gean as Doug Quaid de boufakker, mar as Doug Quaid de geheim agint. By it ymplantearjen fan 'e oantinkens stjit dokter Renata Lull lykwols op in blokkade yn Quaid syn ûnthâld dy't derop wiist dat er echt in geheim agint op Mars west hat en dat der al earder mei syn oantinkens omknoeid is. Dêrtroch rint de ymplantaasje fan 'e nije oantinkens hielendal mis: Quaid wurdt wekker, giet troch it lint en moat platspuite wurde. McClane en Lull beslute om alle oantinkens fan Quaid oan syn besyk oan Rekall út te wiskjen, syn jild werom te stoarten op syn bankrekken en him yn in taksy te setten.
As Quaid letter yn in taksy wekker wurdt, kin er him net mear tebinnenbringe wat der bard is. Underweis nei hûs wurdt er lykwols troch syn kollega Harry en in fjouwertal oare mannen opwachte en meiskuord nei in stil plakje. Harry is derfan oertsjûge dat Quaid wol deeglik nei Rekall gien is en nije oantinkens ymplantearje litten hat, en hy seit dat Quaid him dêrtroch gjin oare kar litten hat as om him te deadzjen. Ynstee deadet Quaid yn in hommelse eksploazje fan geweld Harry en de oare fjouwer mannen. Neitiid is er skokt oer wat er dien hat. Hy giet nei hûs en fertelt Lori wat der foarfallen is. Wylst hy it bloed fan syn hannen wasket, skillet sy immen op. As Quaid wer út 'e badkeamer komt, wurdt er yn 'e dûnkere wenkeamer besketten troch in ûnbekende. Hy wit de skutter te oermasterjen en ûntdekt dat it Lori is.
As Quaid har befreget, fertelt Lori him dat harren houlik en syn hiele libben neat oars is as in rige falske oantinkens dy't inkele moannen lyn by him ymplantearre binne troch in ynljochtingetsjinst dy't bekend stiet as "it Buro". Sy is in spesjaal aginte fan it Buro dy't ynset is om him yn 'e rekken te hâlden. Se besiket him ôf te lieden mei seks, mar Quaid beseft dat se tiid rekke wol sadat oare aginten it appartemint berikke kinne. Hy slacht Lori bewusteleas en naait út. Neitiid wurdt er troch de pleatslike metro efterfolge troch in groep aginten û.l.f. Richter, de echte man fan Lori en in ûnderhearrige fan gûverneur Cohaagen. Dyselden skrilje net tebek foar grou geweld om Quaid te deadzjen.
Nei't er syn efterfolgers tydlik ôfskodde hat, siket Quaid beskûl yn in suterich hotel, dêr't er opskille wurdt troch in man dy't seit dat er op Mars mei Quaid gearwurke hat. Hy besoarget Quaid in koffer mei jild, ferfalske identiteitspapierren, ferskate gadgets en in fideoboadskip fan Quaid sels. Yn dy opname beweart Quaid dat syn echte namme Carl Hauser is en dat er foarhinne op Mars foar Cohaagen wurke. Nei't dêr yn in myn lykwols in bûtenierdsk artefakt opdold waard, rûn er oer nei de rebellen. Om't er mear as genôch geheime ynformaasje hat om Cohaagen ûnder fuotten te heljen, hat dyselde syn ûnthâld wiskje litten. Hy jout himsels ynstruksjes om in yn syn holle ymplantearre stjoerderke te ferwiderjen (sadat de aginten fan it Buro him net mear weromfine kinne) en nei Mars te reizgjen.
Werom yn syn hotelkeamer wurdt Quaid opsocht troch Lori en dokter Edgemar, de oprjochter fan Rekall, dy't bekend is út 'e reklamespotsjes foar it bedriuw. Bystien troch Lori besiket Edgemar Quaid derfan te oertsjûgjen dat er noch altyd yn 'e stoel by Rekall leit en dat al syn ûnderfinings sûnt syn besyk oan it bedriuw neat oars binne as ûnderdiel fan 'e ymplantearre fakânsje as geheim agint nei Mars, dy't er besteld hie. Mar, sa seit er, der is wat mis gien, en Quaid hat in "skizoïde embolisme" oprûn, as gefolch wêrfan't er no fêst kommen is te sitten yn syn eigen ymplantearre oantinkens en net mear wekker wurde kin. Hy en Lori binne by wize fan needmaatregel yn 'e fantasij fan Quaid trochkrongen. Syn iennichste hope om ea noch wekker te wurden is om in pil yn te nimmen dy't Edgemar him oerlanget. Quaid fertrout de boel net en set Edgemar in pistoal tsjin 'e holle oan. De man hâldt lykwols oan as kâld wetter en foeget der noch oan ta dat as Quaid de trekker oerhellet, dat inkeld foar himsels konsekwinsjes hawwe sil, mei't er dan nei syn wekker wurden opsletten wurde sil as in gefaarlike psychopaat.
Yn 'e taksy fan Benny, dy't sadwaande yn harren saken behelle rekket, flechtsje Quaid en Melina werom nei Venusville, dêr't se yn it bordeel dêr't Melina wurket, mei syn trijen ferburgen wurde yn in geheime gong. As Richter en syn mannen harren efternei komme en de bewenners fan Venusville him net fertelle wolle wêr't de flechtlingen bedarre binne, begjint er om him hinne te sjitten. De bewenners fan Venusville sjitte werom en der brekt in wapene treffen út. Cohaagen oarderet Richter om him mei syn mannen út Venusville werom te lûken, wêrnei't er de luchttafier nei Venusville ôfslút, sadat de bewenners fan dat diel fan 'e minsklike koloanje stikke sille as harren lucht oprekket.
Underwilens witte Quaid en Melina mei Benny op sleeptou fia in stelsel fan geheime gongen in basis fan 'e rebellen te berikken. Quaid komt dêr yn 'e kunde mei harren lieder, de mutant Kuato, dy't in mar heal ûntwikkele part fan in Siameeske twilling is en fêstgroeid sit oan 'e búk fan syn broer George. De paranormaal bejeftige Kuato lêst de tinzen fan Quaid en dolt yn dy syn ûnthâld in oantinken op oan in petear mei Cohaagen en Richter oer it bûtenierdske artefakt dat yn ien fan 'e minen oantroffen is. It blyk om in soarte fan fabryk fan reuseftige proporsjes te gean, dêr't Kuato it doel fan oan 'e weet wit te kommen út 'e wurden fan Cohaagen-en-dy. De moeting wurdt rou fersteurd as de troepen fan Cohaagen de rebellebasis binnenkringe en de measte opstannelingen deadzje. Melina en Benny komme de keamer binnen dêr't Quaid en George har weromlutsen hiene. Melina har bedoeling is om harren te warskôgjen, mar Benny, dy't in ynformant fan Cohaagen blykt te wêzen, sjit George dea. Kuato, dy't stjerrende is om't er net selsstannich libje kin, flústeret Quaid noch ta om 'e reäktor fan it bûtenierdske fabryk yn wurking te stellen, foar't ek hy deasketten wurdt.
Quaid en Melina wurde by Cohaagen brocht, dy't Quaid in twadde fideo fan himsels as Hauser sjen lit. Dêryn leit Hauser út dat er nea oerrûn is nei de rebellen, mar inkeld bearde dat er dat dien hie. Hy fertelt ek dat er syn ûnthâld blokkearje litten hat yn oerlis mei Cohaagen, sadat de psychyske krêften fan Kuato de rebellelieder net helpe koene om oan it ljocht te bringen dat syn organisaasje ynfiltrearre wie troch in agint fan Cohaagen. Tanksij Quaid is no mei de hiele rebellegroep ôfweefd. As Melina poerrazen reägearret, seit Cohaagen tsjin har dat se it Quaid net kwea-ôf nimme moat, om't dy nearne fan ôfwist: dat wie no krekt it punt dêr't it om gie. Cohaagen wol no Hauser syn ûnthâld werom jaan, sadat er syn rjochterhân weromhawwe sil. Melina wol er werprogrammearje litte as in hearrige seksslavinne foar Hauser.
Cohaagen en Hauser hawwe mei harren snoade plannen lykwols mei ien ding gjin rekken holden: Quaid beslút dat er syn ûnthâld hielendal net weromhawwe wol, om't er syn âlde sels Hauser in aaklike rotsak fynt. Hy brekt los en deadet de technisy fan 'e werprogrammearingsynstallaasje. Tegearre mei Melina ûntsnapt er nei de myn dêr't it bûtenierdske fabryk fûn is. Underweis besiket Benny harren te fermoardzjen mei in reuseftige ridende boarmasine, mar Quaid deadet ynstee Benny sels troch mei in drilboar troch de kabine fan it wurktúch en dêrnei troch Benny syn lichem hinne te boarjen. Yn it bûtenierdske fabryk wurde Quaid en Melina opwachte troch Richter en syn mannen, mar se ferslane harren mei ien fan 'e gadgets út 'e koffer dy't Quaid op 'e Ierde taspile wie (op befel fan Cohaagen, sa wit er no). As lêste weeft Quaid mei Richter sels ôf, dy't er út in lift smyt.
De reäktorsteaven sette útein mei it sublimearjen fan 'e tubiniumgletsjer dy't de kearn fan Mars foarmet. Dat soarget foar hommelse ôfjefte fan gas, dat yn mar inkele minuten út 'e myn útstaat wurdt en in sykhelbere planetêre atmosfear foarmet. Dat is krekt op 'e tiid om Quaid en Melina it libben te rêden en de bewenners fan 'e wenkoepels krekt-en-gelyk, mei't de krêft fan 'e earste útstjit fan gassen de koepels sels ferrinnewearre hat. Under de rêdenen binne ek de bewenners fan Venusville, foar wa't de nije lucht krekt op it nipperke komt. Wylst alle oerlibbenen opsjogge nei de blauwe loft dy't Mars no hat, freget Quaid him ôf oft dit no allegear echt is of ûnderdiel fan in dream. Melina rikkemandearret him oan om har mar gau te tútsjen foar it gefal dat it yndie in dream is en hy mei koarten wekker wurde sil.
Produksje
It earste senario fan Total Recall waard skreaun troch Dan O'Bannon en Ronald Shusett, dy't de filmrjochten op it koarte ferhaal We Can Remember It for You Wholesale, fan science fiction-skriuwer Philip K. Dick, al oankocht hiene yn 'e 1970-er jierren, doe't Dick noch libbe. Om't hja gjin filmstudio fine koene dy't belangstelling hie foar it projekt, leine O'Bannon en Shusett har ta op it skriuwen fan in oar skript, dêr't letter de film Alien (1979) nei makke waard.
Mids 1980-er jierren oppenearre de Italjaanske filmprodusint Dino De Laurentiis him as gadingmakker foar de ferfilming fan Total Recall. Hy woe Richard Dreyfuss yn 'e haadrol hawwe en Bruce Beresford as regisseur. De Laurentiis joech it skript fan O'Bannon en Shusett oan David Cronenberg om nochris oer te eidzjen. Dyselde wurke der likernôch in jier oan en produsearre yn dy tiid tolve ûnderskate ferzjes. Uteinlik gie it nearne hinne mei de produksje om't De Laurentiis nei it floppen fan 'e science fiction-film Dune (1984) kâldwetterfrees krige. Cronenberg stapte op nei ûnienichheid mei Shusett en De Laurentiis. Hoewol't er gjin fermelding krige op 'e ôftiteling fan 'e úteinlike film, wie it Cronenberg dy't op 'e lapen kaam mei it idee foar it bestean fan mutanten op Mars.
It wie Schwarzenegger dy't de Nederlânske regisseur Paul Verhoeven yn it projekt behelle, mei't er ûnder de yndruk wie fan dy syn film RoboCop (1987). Verhoeven brocht in grut tal leden fan 'e filmcrew fan RoboCop mei nei Total Recall, ûnder wa kameraregisseur Jost Vacano, produksje-ûntwerper William Sandell, filmeditor Frank J. Urioste en special effects-technikus Rob Bottin, en teffens akteur Ronny Cox.
Tsjin dy tiid wiene der al 42 ferskillende ferzjes fan it skript skreaun, mar noch altyd miste it in goede trêde akte. Dêrom waard Gary Goldman frege om yn gearwurking mei Ronald Shusett in einferzje te skriuwen. As produsinten wiene Shusett, Buzz Feitshans en Mario Kassar by it projekt belutsen foar Carolco Pictures. Foar de film wie in budget beskikber fan $50 oant 60 miljoen. Dêrmei wie Total Recall yn 1990 ien fan 'e djoerste films aller tiden, mar trochdat net sekuer bekend is hoe heech oft it budget wie, kin net mei wissichheid sein wurde oft de film ek wier in skoft it rekôr fan de djoerste film ea yn 'e hannen hie. De filmmuzyk waard fersoarge troch Jerry Goldsmith.
Opnamen
De opnamen setten op 20 maart 1989 útein en duorren oant en mei 23 augustus fan dat jier. Se fûnen fierhinne plak yn 'e Estudios Churubusco yn Meksiko-Stêd. De sênes yn 'e metro, dy't der botte futuristysk útsjocht, waarden lykwols filme yn 'e echte Metro fan Meksiko-Stêd, mei as iennichste feroarings dat de metrotreinen griis oerferve en byldskermen tafoege wiene. De opnamen fan dy sênes fûnen plak yn 'e metrostasjons Chabacano en Universidad.
Distribúsje
De distribúsje fan Total Recall waard fersoarge troch TriStar Pictures. De film gie op 1 juny 1990 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde yn 2001 by platemaatskippij Varèse Sarabande.
Untfangst
Mick LaSalle fan 'e San Francisco Chronicle skreau dat Total Recall "gjin klassiker" is, "mar it is likegoed in sterke en fermaaklike film." Yn The New York Times moast Janet Maslin net folle fan Total Recall hawwe, dat se bûtenspoarige gewelddiedich fûn. Rita Kempley fan The Washington Post wie it mei har iens en skreau dat Paul Verhoeven "teloarstelt mei dizze ôfgryslike oanfal fan bloed en ferfeling." Op 'e film weromsjend parte James Berardinelli Total Recall 21/2 fan 4 stjerren ta. Hy fûn dat Schwarzenegger noch Verhoeven har talinten foar de film "útrutsen" hiene, mar hy hie lof foar it skript. Neffens him wie it dêroan te tankjen dat Total Recall "wat mear as [inkeld] in folslein bloedbad leveret."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Total Recall in heech goedkarringspersintaazje fan 81%, basearre op 70 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Under de dwylsinnige rezjy fan Paul Verhoeven is [de film] in stoarmrin fan geweld, bluodderigens en humor mei in heech tempo dat nea hohâldt." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Total Recall in goedkarringspersintaazje fan 57%, basearre op 17 resinsjes.
Opbringst
Total Recall brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $119,4 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $141,9 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $261,3 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $50 oant 60 miljoen betsjut dat in winst fan teminsten $201,3 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Prizen
Total Recall waard yn 1991 nominearre foar trije Oscars, wêrûnder de prizen yn 'e kategoryen bêste lûdsmixing en bêste lûdsmontaazje. De film wûn de Oscar foar bêste special effects (Rob Bottin, Eric Brevig, Alex Funke en Tim McGovern). Total Recall waard ek nominearre foar de BAFTA foar bêste special effects en foar de Hugo Award foar bêste dramatyske presintaasje. By de Saturn Awards waard de film nominearre yn njoggen kategoryen, wêrûnder bêste regisseur, bêste akteur (Arnold Schwarzenegger), bêste byrol fan in aktrise (Rachel Ticotin), bêste senario, bêste filmmuzyk, bêste special effects en bêste fisazjy. De film wûn de Saturn Awards foar bêste science fiction-film en bêste kostúmûntwerp (Erica Edell Phillips).
Adaptaasjes
Fan Total Recall waard yn 1990 tagelyk mei de film in ferboeking útbrocht, ek mei as titel Total Recall, dy't skreaun wie troch Piers Anthony. Teffens waard der yn 1990 in kompjûterspultsje útbrocht dat basearre wie op 'e film en publiseare DC Comics in stripalbum. De Kanadeeske tillefyzjesearje Total Recall 2070, út 1999, waard ek ynsprirearre troch de film. Yn 2011 kaam Dynamite Entertainment mei in twadde, fjouwerdielige stripadaptaasje, dy't it ferhaal fan Doug Quaid fierder folget as de film docht. In remake fan Total Recall, dy't ek fan Total Recall hiet, kaam yn 2012 yn 'e bioskopen, mei Colin Farrell as Doug Quaid, Kate Beckinsale as Lori en Jessica Biel as Melina.
Bauke en Greetje
thumb|right|Bauke en Greetje Bauke en Greetje is in sjongduo dat bestiet út Bauke de Groot (1955) en Greetje Wiersma (1959).
Se binne broer en suster. Bauke is fysiotherapeut en wennet yn Drachten. Greetje wurket op in ferzekeringskantoar en wennet yn Damwâld. It duo starte yn 1976 op in talintejacht. Bauke makket Fryske harklietsjes dy 't se beide útfiere. Bauke spilet der by op syn gitaar. Letter foarmen Bauke en Greetje, harren suster Sien en freondinne Hinke Wolthuizen de formaasje Folkpolitie.
Etched in Bone
Etched in Bone is in fantasy-roman fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwster Anne Bishop. De titel betsjut "Grifke yn Bonke". It boek fertelt it ferhaal fan Meg Corbyn, in jonge bloedprofetesse, dy't op 'e flecht foar har eigner en de minsklike autoriteiten beskûl socht hat by de rûnom freesde stalferwikselders dy't bekendsteane as 'de Oaren'. Etched in Bone is it fyfde en lêste diel fan 'e romansearje The Others, en folget as sadanich op Marked in Flesh. It waard yn 2017 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij Roc Books, mei in omslach makke troch Blake Morrow.
Sylsterbuorren
Sylsterbuorren of Nijlânerbrêge is in delsetting west fan Nijlân yn de gemeente Súdwest-Fryslân. De namme komt ek foar as Zijlsterburen, Zylsterburen en Nijlanderbrug. De syl is de ôfwetteringsslûs Nijlannersyl of Tsjaardsyl.
Etched in Bone
Ynhâld
De positive ynfloed dy't Meg Corbyn al earder hie op 'e ferhâlding tusken de Oaren en de minsken yn Lakeside, wreidet him no út oer it hiele wrâlddiel Thaisia, troch de bannen dy't it binnenplak fan Lakeside oangien is mei Ferryman's Landing yn it Noardeasten, mei Sweetwater yn it Noardwesten en mei Prairie Gold yn it Midwesten. Guon Oaren komme fan hein en fier nei it binnenplak fan Lakeside ta om dêr de ynteraksje tusken minsken en Oaren te observearjen en sels te learen hoe't se mei minsken omgean kinne. Sels de Aldsten, de nammeleaze foarmen fan 'e Oaren dy't yn it hert fan 'e wyldernis libje, hawwe heard oer Meg Corbyn, dy't se "de gûlende net-Wolf" neame (sjoch: Marked in Flesh). Hja binne sa yntrigearre troch Meg en "har Wolf" (Simon Wolfgard) en wat dy yn Lakeside útfine, dat se twa fertsjintwurdigers ôffurdigje dy't temûk de mienskip yn 'e rekken hâlde moatte dy't de Oaren mei minsken om it binnenplak fan Lakeside hinne foarme hawwe.
Minder fraai is de oankomst yn Lakeside fan Cyrus James Montgomery (ropnamme Jimmy), de jongere broer fan plysjeman Monty. Dat is in earsten liddichgonger dy't syn hiele libben op oaren ompongluze hat. Hy kriget ornaris syn sin troch in miks fan manipulaasje en yntimidaasje dy't net selden útrint op geweld, en hy skrillet nearne foar tebek as er mient dat er der sels better fan wurde kin. Mei him komme syn frou Sandee, in prostituee, en harren bern Clarence en Frances. Simon Wolfgard en de oare lieders fan it binnenplak binne troch Monty en syn mem Twyla Montgomery, dy't yn it binnenplak opfongen is (sjoch: Marked in Flesh), warskôge foar Jimmy, en binne fan doel en wiis him daliks de doar. Mar de beide Aldsten dy't yn it binnenplak tahâlde, lizze dêr it near op om't se observearje en begripe wolle hoe't ien inkele minske sa'n grutte negative ynfloed op in hiele mienskip hawwe kin. Sadwaande wurdt it Jimmy en syn húshâlding tastien om yn ien fan 'e wenten te lûken oarekant Crowfield Avenue, dy't troch it binnenplak opkocht binne, dêr't ek Monty, syn mem Twyla en syn suster Sierra mei har beide bern wennet.
Jimmy, dy't alhiel net ûnder de yndruk is fan 'e Oaren, set daliks útein mei syn âlde streken. Hy yntimidearret (lykas fan âlds) syn oannommen suster Sierra, dat se it iten dat se foar harsels en har bern kocht hat, oan him jout, sadat hy it trochferkeapje kin. Om't der yn Thaisia itenskrapte hearsket (sjoch: Vision in Silver), kin Jimmy der op 'e swarte merk in hege priis foar krije, mar dat betsjut wol dat Sierra en har bern foarby geane fan iten om't der rantsoenearring ynsteld is. Dêr maalt Jimmy lykwols net om. As de Oaren útfine wat der bard is, wurdt Sierra foar de kar steld: òf se soarget foar har bern, en dat betsjut dat se fan har ôfbyt as Jimmy har har iten besiket te ûntfytmanjen, òf de Oaren bringe har bern ûnder by immen dy't wól goed foar harren soarget. Oan it uterste ta ferge, en wittend dat se Jimmy as it derop oankomt neat wegerje kin, beslút Sierra mei har bern út te naaien. De Oaren hâlde har lykwols yn 'e rekken en soargje derfoar dat se op in goed plak telâne komt. Monty en syn mem Twyla binne it deroer iens dat dizze útkomst miskien wol it bêste foar eltsenien is, en freegje Simon om it nije wenplak fan Sierra ek foar harren geheim te hâlden út eangst dat se it ûnbedoeld oan Jimmy ferriede soene.
No't Jimmy Sierra net mear yntimidearje kin, moat er in oare manear sykje om oan jild te kommen. Yn in kroech wurdt er oansprutsen troch in man dy't fan Jack Fillmore hjit. Dat is de stalkende eks-frijer fan Theral MacDonald, in frou dy't yn it binnenplak wurket. Fillmore fertelt Jimmy dat de Oaren wat hawwe dat fan him is, en ûnthjit him 500 dollar as er foar ôflieding soarget sadat Fillmore syn eigendom út it binnenplak weromhelje kin. Jimmy hat dêr wol earen nei, dat hy makket rûzje mei syn broer Monty en giet iepentlik mei him op 'e fûst op it gazon foar syn wente. As de Oaren op it trelit ôf geane om in ein oan 'e slaanderij te meitsjen, kringt Fillmore it binnenplak yn, slacht dêr Theral heal bewusteleas en sleept har mei út har wurkplak. De beide mannen hawwe lykwols bûten Meg Corbyn rekkene, dy't krekt op 'e tiid in foarsizzing docht dat de Oaren harren misliede litte. Jack Fillmore wurdt op 'e die trappearre en Theral MacDonald wurdt rêden. Fan Fillmore wurde neitiid inkeld wat bloedspatten weromfûn.
Hoewol't de Oaren fermoedzje dat Jimmy en Jack Fillmore gearwurken en dat de fjochtpartij dy't troch Jimmy feroarsake waard, ôfsprutsen wurk wie, kinne se neat bewize. Jimmy, dy't gjin lyk sjoen hat en dêrom mar mient dat Fillmore fan ruten spile hat sûnder him te beteljen, giet ûnderwilens rêstich fierder op it ynsleine paad. Hy hâldt yn 'e rekken wannear't der by de slachterij yn it binnenplak in nije lading fleis oanfierd wurdt út 'e feepleatsen om Lakeside hinne, en leit kontakten mei de pleatslike ûnderwrâld. Hy ferkent de slachterij en jout dy ynformaasje troch oan in fjouwertal dieven dy't de nachts nei de oankomst fan it fleis ynbrekke by de slachterij mei as doel om al it fleis te stellen. Sels is Jimmy dêr net by, om't, sa hat er de dieven útlein, de Oaren syn rook kenne. Wat Jimmy net wit, is dat er folge is doe't er syn kontakten lei, en dat de Oaren op 'e hichte binne fan it plan. Sadwaande wurde de dieven opwachte en draaie se in raar gat yn. Jimmy mient op 'e nij dat syn kompanen him sitte litten hawwe, oant er by de slachterij foar in sêft pryske wat 'spesjaal fleis' keapet: as er it papier derôf hellet, blykt it in minsklike earm te wêzen mei in tatoeaazje dy't er weromken.
Dat is de manear fan 'e Oaren om him witte te litten dat se him trochhawwe, mar Jimmy lûkt him dêr neat fan oan. Dyselde deis ûntdekt er einlings dat Meg in bloedprofetesse is, eat dat oant dy tiid foar him geheim holden wie. Dy wittenskip bringt him op in nij idee. Hy lit syn soan Clarence (dy't krekt as syn heit net doge wol) foar ôflieding soargje troch de oare bern mei in knyft tenei te kommen. Yn al it trelit dat dan ûntstiet, wit Jimmy sels Meg út har kantoar te ûntfieren. Hy smyt har yn 'e kofferbak fan in liende (en dêrtroch net te trasearjen) auto en riidt Lakeside út, net fan doel om ea noch werom te kommen en syn gesin efterlittend sûnder ek mar in greintsje skuldgefoel te hawwen. As nije eigner fan in bloedprofetesse ferwachtet er gau ryk wurde te kinnen. En om pakt te wurden troch de plysje, dêr hoecht er him gjin soargen oer te meitsjen no't er oer foarsizzings oer de takomst beskikke kin.