cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jurjen Staak
Jurjen Staak wie in Snitser glêsskilder. Hy wie de broer fan Ype Staak en troude yn 1742. Wurk fan him is te sjen yn de tsjerken fan Aldegea (1717), Drachten (1743), Aldtsjerk (1744), Ingwierrum (1746) en Warten (1780).
Kornysk
right|thumb|De grins fan it Kornysk ferskode tusken 1300–1750, de befolking naam starichoan it Ingelsk as deistige taal oer. thumb|300px|Cornwall yn 't Kornysk en Ingelsk Kornysk (Kornysk: Kernowek; Ingelsk: Cornish) is in Keltyske taal út Cornwall. De taal is nau besibbe oan it Welsk en it Bretonsk. It wie sirka 1800 útstoarn, mar is yn de tweintigste iuw wer keunstmjittich ta libben brocht. John Davey fan Zennor wurdt as de lêste oarspronklike sprekker fan it Kornysk beskôge; hy stoar yn 1891.
De lêst bekende persoan dy't allinnich Kornysk sprekke koe is, nei't men tinkt, Chesten Marchant, dy't yn 1676 stoar yn Gwithian. It is net bekend hoenear't hja berne is. William Scawen skriuwt yn ± 1680, dat Marchant mar in bytsje begryp fan it Ingelsk hie (en dat hja twaris troud west hat).
Om 1900 hinne ûntwikkele Henry Jenner syn ferzje fan wat hy Ienheids Kornysk neamde. Hy basearre him op in lyts tal midsiuwske toanielstikken; dit hat laat ta in yn 1958 ferskynd learboekje, Cornish for All, skreaun troch Jenner syn neifolger Robert Morton Nance.
Anno 2005 wurdt de taal troch inkelde tûzenen minsken sprutsen en binne der sels guons fan ûnder de tritich jier dy't mei it Kornysk grutbrocht binne. It meastepart fan dizze Kornysk sprekkers kinne in ienfâldich petear yn de taal hâlde. Fierders binne der radiostjoerders, kranten en films mei dielen yn 't Kornysk te fergelykjen mei it Frysk yn de Ljouwerter Krante) en der bestiet in beskaat poarsje literatuer, foaral gedichten yn de taal. An Gannas is it ienige folsleine tydskrift yn it Kornysk. Yn 2002 hat de Europeeske Uny it Kornysk as offisjele minderheidstaal erkend.
Professor Glanville Price kritisearre de weropstanning fan dizze taal, mei as ienfâldige reden dat sy faaks foar de helte optocht is. Oan de iene kant sprekt it fansels dat der wurden foar moderne apparatuer en produkten útfûn wurde moasten, oan de oare kant binne de boarnen dêr´t men de grammatika op basearre sa fragmintarysk, dat in protte grammatikale foarmen op wierskynlikheidsredenearingen en op fergelikingen mei besibbe talen reste. Boppedat rekonstruearre men de taal oan de hân fan literatuer út de bloeitiid, dat wol sizze mei teksten fan foar it teloargean en de marginalisearring dy´t al om 1300/1350 ynset wêze moat. Tusken dy perioade en de dea fan John Davey fan Zennor leit in hiaat fan inkelde iuwen, dêr't hast gjin literatuer yn fuortbrocht waard. Sa redenearre hat Price it leaver oer ´Korsk´ ynstee fan ´Kornysk´.
Neist ûnwissens oer de grammatika is ek de oarspronklike útspraak net wier bekend. Men moat dan ek fêststelle dat it moderne rekonstruearre Kornysk op syn bêst ynspirearre is troch it oarspronklike Kornysk.
Priuwke fan it Kornysk
De stavering en útspraak neffens de Standert Skraune Foarm:
Justice League (film)
Justice League is in Amerikaanske superheldefilm út 2017 ûnder rezjy fan Zack Snyder en Joss Whedon, mei yn 'e haadrollen Ben Affleck en Gal Gadot. De titel betsjut "Liga fan Rjochtfeardichheid". De film giet oer it superheldeteam mei deselde namme út 'e strips fan útjouwerij DC Comics, en makket diel út fan 'e filmsearje fan it DC Extended Universe. Hy folget as sadanich op Wonder Woman en giet foarôf oan Aquaman. It ferhaal fan Justice League folget Batman en Wonder Woman as dy beiden nei de dea fan Superman yn Batman v Superman: Dawn of Justice (2016) ferskate oare superhelden sammelje om 'e Ierde te ferdigenjen tsjin 'e supersmjunt Steppenwolf en syn leger fan bûtenierdske parademoanen.
De produksje fan Justice League rekke yn 'e swierrichheden doe't Snyder omreden fan it ferstjerren fan syn dochter oan it begjin fan 'e postproduksjefaze ôfstân die fan syn posysje as regisseur. Whedon naam it wurk doe fan him oer, mar hy feroare it senario en die reshoots fan har eltse sêne, sadat it in folslein oare film waard as wat Snyder foar eagen stien hie. Fan 'e filmkritisy krige Justice League negative resinsjes. Yn 'e bioskopen wie de film kommersjeel súksesfol, mar net súksesfol genôch om út 'e kosten te kommen mei ien fan 'e djoerste produksjebudgetten út 'e filmskiednis en dêroerhinne noch tige mânske útjeften op it mêd fan marketing. It feroarjen fan it oarspronklike ferhaal troch Whedon lokke fûleindige krityk út fan 'e fans, mar ek fan leden fan 'e cast. De oanhâldende krityk late yn 2021 ta it útbringen fan in director's cut fan 'e film troch Zack Snyder. Dat wie eins in folslein oare film, dy't bekend kaam te stean as Zack Snyder's Justice League.
Plot
Yn 'e tsjintwurdige tiid is de minskheid twa jier nei de dea fan Superman (sjoch: Batman v Superman: Dawn of Justice) noch altyd yn rou. Troch it hommels weifallen fan dy krigele superheld binne de trije Memmekisten reäktivearre, wat in noch altyd op wraak sinnende Steppenwolf weromhelle hat nei de Ierde. Syn bedoeling is om 'e Memmekisten op te spoaren en se wer mei-inoar te ferbinen, sadat er harren kombinearre enerzjy brûke kin om 'e ekology fan 'e Ierde te ferdylgjen en yn it stee dêrfan de planeet te terrafoarmjen yn it wjerbyld fan syn eigen helske thúswrâld. Hy spoart al rillegau de Memmekiste fan 'e Amazônes op Themyscira op, dêr't er de bewekjende Amazônes en keninginne Hippolyta ferslacht, de Memmekiste stelt en útpykt foar't de legioenen fan 'e Amazônes him tsjinkeare kinne. Hippolyta brûkt neitiid in oerâld synjaal om har dochter Wonder Woman te warskôgjen, dy't al mear as hûndert jier middenmank de minsken libbet ûnder de skûlnamme Diana Prince.
Underwilens is Bruce Wayne, oftewol Batman, mei help fan syn butler Alfred Pennyworth dwaande mei it sykjen nei oare superhelden, sadat se harren ferienje kinne foar de ferdigening fan 'e Ierde tsjin bedrigings fan bûtenôf. Nei't de warskôging fan har mem dat Steppenwolf weromkeard is har berikt hat, jout Diana har by him. Wayne spoart Arthur Curry op, dy't as Aquaman, de soan fan keninginne Atlanna fan Atlantis boppenatuerlike krêften yn 'e see hat, mar it slagget him net om dyselde te bepraten en smyt de lapen mei him gear. Hy hat mear súkses mei Barry Allen, in jongeman dy't as The Flash it fermogen hat om flugger te bewegen as it each folgje kin. De sosjaal ûnhandige Allen kin wol wat freonen brûke, dat hy jout him entûsjast by Wayne-en-dy. Underwilens nimt Diana kontakt op mei Victor Stone, in jongeman dy't deadlik ferwûne rekke is by in ûngemak, mar troch syn heit, de wittenskipper Silas Stone, yn libben holden is troch syn ferlern giene lichemsdielen te ferfangen troch masine-ûnderdielen, sadat er Cyborg wurden is.
Stone wifket oer it foarstel fan Diana, mar wurdt oerhelle troch tadwaan fan Steppenwolf, dy't syn heit en ferskate oare wurknimmers fan it laboratoarium S.T.A.R. Labs ûntfiert. It docht nammentlik bliken dat de Memmekiste dy't oan 'e minskheid yn bewarring jûn wie, ûnder de Earste Wrâldoarloch fûn is troch Britske argeologen. Fia-fia is er úteinlik by de S.T.A.R. Labs bedarre, dêr't er nei syn reäktivearring nei de dea fan Superman troch Silas Stone brûkt waard om it libben fan Victor Stone te rêden. Steppenwolf hat it spoar fan 'e minskene Memmekiste oan it laboratoarium ta folge, en besiket troch ûnderfreging fan 'e wurknimmers te efterheljen wêr't it artefakt belâne is, net wittende dat Victor Stone it stellen hat om foar te kommen dat syn heit it foar fierdere eksperiminten op him brûke soe.
Underwilens set Steppenwolf nei de boaiem fan 'e oseaan ta om 'e Atlantyske bûtenpost oan te fallen dêr't de Memmekiste bewarre wurdt dy't de Atlanten op 'e noed hawwe. Hy deadet de bewekkers en ferslacht prinsesse Mera fan Xebel, wêrnei't er útpykt mei Memmekiste. Curry komt te let om him tsjin te kearen, mar wurdt troch dit foarfal twongen om him te betinken en him dochs by Wayne-en-dy te jaan. Wayne en Diana sette mei Allen en Stone in rêdingsaksje op tou foar de S.T.A.R. Labs-wurknimmers, dy't Steppenwolf nei in tunnelstelsel ûnder in eilantsje yn 'e haven fan Gotham City bringe litten hat. Se komme krekt op 'e tiid om Stone syn heit en de oaren te rêden, mar ferdrinke op in hier nei as Steppenwolf de tunnels lek slacht, sadat it seewetter nei binnen ta spielt. Inkeld troch de tidige oankomst fan Curry, dy't ommers macht oer de see hat, oerlibje se dy konfrontaasje.
Neitiid hellet Stone de trêde Memmekiste foar 't ljocht út it sideplak dêr't er it ding weibrocht hie. It is dúdlik dat sy fiifresom net tsjin Steppenwolf opkinne. Wayne beslút dat se de Memmekiste brûke moatte om Superman wer út 'e dea op te wekjen, net inkeld om Steppenwolf te ferslaan, mar ek om 'e minskheid wer hoop te jaan. Stone en Allen liket dat harren bêste opsje ta. Diana en Curry binne skeptysk, mar geane úteinlik akkoart. Allen en Stone grave it lichem fan Clark Kent op en bringe him nei it Kryptoanyske ferkenningsskip yn 'e haven fan Metropolis (sjoch: Batman v Superman: Dawn of Justice), dêr't se it wûnderlik goed bleaune stoflik omskot yn 'e amnioatyske floeistof fan 'e genesiskeamer lizze. Wannear't se de Memmekiste opstarte en yn 'e floeistof pleatse, wurdt Superman mei súkses wer ta libben brocht.
Hy lijt lykwols oan ûnthâldsferlies en falt de oare superhelden oan. Superman jout harren in bêst wan bruien oant Wayne syn reserveplan yn wurking stelt troch Kent syn oarehelte Lois Lane bringe te litten. As er har sjocht, kalmearret Superman, pakt har op en fljocht mei har nei it boerespultsje yn Smallville dêr't er opgroeid is. Dêr is nei syn dea troch de bank beslach op lein om't syn mem Martha de hypoteekôflossings net mear opbringe koe. Op dat beladen plak komt syn ûnthâld al rillegau werom. Lois skillet Martha op, dy't fuortendaliks delkomt en mei har pleechsoan weriene wurdt.
Underwilens is it Steppenwolf yn 'e gaos nei de weropstanning fan Superman slagge om 'e trêde Memmekiste te stellen doe't dy ûnbewekke efterbleau yn it Kryptoanyske ferkenningsskip. Hy bringt it ding by syn beide wjergaders yn in ferlitten kearnsintrale yn noardlik Ruslân, dêr't er mei de enerzjy fan 'e kombinearre Memmekisten úteinset mei it wer-terrafoarmjen fan 'e Ierde. Wayne, Diana, Allen, Stone en Curry reizgje dêrhinne om him tsjin te hâlden. Se klearje harrensels in paad troch it leger fan parademoanen om Steppenwolf sels te berikken, mar it slagget harren net om him langernôch ôf te lieden sadat Stone de Memmekisten útinoar helje kin. As de need it heechst is, arrivearret de Superman, dy't no wer hielendal de âlde is. Hy helpt Allen by de evakuaasje fan 'e Russyske boargers út it oanbuorjende doarp, jout Steppenwolf in pak op 'e hûd en assistearret Stone by it útinoar skuorren fan 'e Memmekisten. Dêrnei ferslane de superhelden mei syn seizen Steppenwolf foargoed. De smjunt rekket benaud foar harren, wat syn eigen parademoanen oanlûkt. Wylst er foar syn libben fjochtet tsjin in hiele kliber parademoanen wurdt Steppenwolf foar de twadde kear fan 'e Ierde ferballe.
Nei de striid sette Wayne en Diana in haadkertier op foar harren nije organisaasje fan superhelden, dy't se de Justice League neame (de "Liga foar Rjochtfeardichheid"). Wayne foarsjocht in tafel mei seis sitten; Diana heakket dêroan ta: "Mei romte foar mear." Diana, dy't sûnt de Earste Wrâldoarloch in weromlutsen bestean laat hat, bejout har op oantrúnjen fan Wayne as superheldinne wer yn 'e publisiteit. Underwilens bemachtiget Allen, mei help fan syn nije freonen, in baantsje by in kriminologysk laboratoarium yn syn wenplak Central City, mei as úteinlik doel om 'e ûnskuld fan syn heit Henry te bewizen, dy't feroardiele is ta in libbenslange finzenisstraf foar de moard op Allen syn mem. Stone wurket gear mei syn heit Silas om syn nije fermogens fierder te ûntwikkeljen en better yn 'e macht te krijen. Curry keart werom nei see en Superman nimt as syn alter ego Clark Kent syn âlde berop as sjoernalist wer op. It boerespultsje dêr't er opgroeid is, wurdt wer eigendom fan syn mem nei't miljonêr Wayne de bank opkocht hat dêr't hja har hypoteek by útstean hie.
Yn in sêne healwei de ôftiteling beslute The Flash en Superman in wedstrydsje te dwaan om te sjen wa fan har beiden it earst de Amerikaanske westkust berikke kin.
Yn in sêne dy't nei ôfrin fan 'e ôftiteling folget, is Lex Luthor, de aartsfijân fan Superman, ûntsnapt út it Arkham Asylum. Hy rekrutearret Slade Wilson, alias Deathstroke, om syn eigen ferbûn fan supersmjunten te begjinnen.
Produksje
In superheldefilm oer de Justice League út 'e strips fan útjouwerij DC Comics waard al yn febrewaris 2007 troch filmstudio Warner Bros. taret, mar it projekt waard foar jierren op 'e lange baan skood omreden fan produksjefertragings, ôffallende resultaten fan oare superheldefilms en budgetêre soargen. Uteinlik waard Justice League dochs makke as ûnderdiel fan 'e DC Extended Universe-filmsearje. Zack Snyder waard ynhierd as regisseur, dy't earder ek de foargeande dielen Man of Steel (2013) en Batman v Superman: Dawn of Justice (2016) regisearre hie. Foar Justice League wurke er op basis fan in senario dat skreaun wie troch Chris Terrio.
As produsinten wiene Charles Roven, Deborah Snyder, Jon Berg en Geoff Johns by it projekt belutsen foar de filmstudio's Warner Bros., DC Films, RatPac-Dune Entertainment, Atlas Entertainment en Cruel and Unusual Films. Haadrolspiler Ben Affleck hie as útfierend produsint it tafersjoch oer de hiele produksje. Foar Justice League wie in budget beskikber fan $300 miljoen, wat it ta ien fan 'e djoerste films aller tiden makke. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Fabian Wagner, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Danny Elfman.
Opnamen
De opnamen foar Justice League setten op 11 april 2016 útein en duorren oant yn oktober fan dat jier. De binnendoarsênes waarden opnommen yn 'e Warner Bros. Studios, Leavesden, yn it Ingelske greefskip Hertfordshire. Foar de bûtendoarsênes waard op lokaasje filme op ferskate plakken yn Ingelân en Skotlân, mar ek yn Chicago en Los Angeles yn 'e Feriene Steaten en yn Djúpavik yn Iislân.
De opnamen fan Justice League wiene problematysk, mei't filmprodusint Geoff Johns dielen fan it senario werskreau, wat ta spul mei senarioskriuwer Chris Terrio en de studiobazen by Warner Bros. late. Boppedat wie Warner Bros. ûntefreden oer hokker kant it mei de film útgie ûnder de rezjy fan Snyder, temear om't syn eardere film Batman v Superman: Dawn of Justice negative resinsjes fan 'e filmkritisy krigen hie. Neffens ferskate media soe de studio in gearkomste oer it al opnommen byldmateriaal belein hawwe, dêr't Seth Grahame-Smith, Andrea Berloff, regisseur en produsint Joss Whedon en Allan Heinberg, dy't it skript foar Wonder Woman skreaun hie, oanwêzich wiene. It gefolch wie dat der withoefolle werskriuwings fan (dielen fan) it senario dien waarden wylst de opnamen al lang en breed úteinset wiene.
Postproduksje
Yn maaie 2017, doe't de postproduksje fan Justice League noch oan 'e gong wie, moast Zack Snyder syn posysje as regisseur opjaan sadat er omgean koe mei it ferstjerren fan syn dochter Autumn. Yn syn plak waard troch Warner Bros. Joss Whedon oansteld om 'e postproduksje fan 'e film ôf te meitsjen, hoewol't Snyder yn 'e begjintitels en op 'e ôftiteling as iennichste as regisseur fermelden waard. Whedon kaam ynstee as senarioskriuwer te boek te stean.
Fan july oant en mei septimber 2017 ferrjochte Whedon wiidweidige reshoots fan sênes dy't neffens him oars moasten en teffens fan nije, troch himsels skreaune sênes (dy't sa'n 80 bledsiden oan skript besloegen. Dat feroare de film folslein. Produsint Charles Roven sei letter yn in fraachpetear dat fan 'e úteinlike film 80% oant wol 85% út byldmateriaal bestie dat troch Snyder filme wie by de oarspronklike opnamen. Snyder sels rûsde dat de film mar foar 25% út materiaal bestiet dat troch him opnommen wie, en kameraregisseur Fabian Wagner hold út dat mar 10% fan it oarspronklike byldmateriaal de film helle.
Kevin Tsujihara, de algemien direkteur fan Warner Bros., bepaalde dat de film net langer wêze mocht as 2 oeren, en sadwaande waard dat persiis de spyldoer dy't by de filmmontaazje oanholden waard. Dy moast boppedat, nettsjinsteande alle fertragings en swierrichheden by de produksje fan Justice League, ôfraffele wurde om't Warner Bros. yn gjin gefal de premiêredatum opskowe woe. Reden dêrfoar wie dat as de film op 'e tiid útkaam, de studiobazen harren bonussen noch ynkassearje koene foarôfgeande oan 'e fúzje fan Warner Bros. mei telekombedriuw AT&T.
Distribúsje
De distribúsje fan Justice League waard fersoarge troch Warner Bros. De film gie op 13 novimber 2017 yn it Dolby Theatre yn Hollywood yn premiêre, en iepene dêrnei op 17 novimber 2017 yn 'e Amerikaanske bioskopen. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde op 10 novimber 2017 by platemaatskippij WaterTower Music. Justice League kaam op 13 febrewaris 2018 beskikber as digitale download en waard op 13 maart fan dat jier útbrocht op dvd en blu-ray.
Filmkritisy
Fan 'e filmkritisy krige Justice League oer it algemien negative resinsjes. Sa kwalifisearre Todd McCarthy fan it tydskrift The Hollywood Reporter de film as "fisueel lilk en saai". Hoewol't er lof hie foar de aktearprestaasjes fan Gal Gadot en Ezra Miller, skreau er: "Wurgens, werhelling en in omslachtige oanpak fan útlis binne de biedwurden fan dizze saak". Yn The Washington Post wie Alyssa Rosenberg ek min te sprekken oer Justice League. Se fûn de film "symboalysk foar hoe't superheldefilms har yn it ekosysteem fan Hollywood yngroeven hawwe" en "in dúdlik foarbyld fan it feit dat súkses dat sjenre net ferheft hat". Rosenberg seach, wat de plot oanbelange, amper ferskil mei in protte foargeande superheldefilms, mar fûn dat Justice League him ûnderskate troch "guon fan 'e lilkste en meast nutteleaze special effects."
De foaroansteande ynternetfilmkritikus James Berardinelli wie in bytsje positiver en joech de film 2 fan 4 stjerren. Neffens him stiek Justice League lykwols bleek ôf yn ferliking mei in superheldefilm as The Avengers (2012), in diel út it konkurrearjende Marvel Extended Universe. Yn Rolling Stone parte Peter Travers oan Justice League 21/2 fan 4 stjerren ta. Hy hie lof foar de cast, mar krityk op 'e aksjesênes en it senario. Owen Gleiberman fan it blêd Variety fûn Justice League in ferbettering oer eardere films út it DC Extended Universe, mei't de film net "rommelich of bombastysk" wie, mar "licht, skjin en simpel". En Richard Roeper fan 'e Chicago Sun-Times joech de film 31/2 fan 4 stjerren. Hy fûn it in film "mei in protte humor en enerzjy", en priizge de cast, yn 't bysûnder Gal Gadot.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Justice League in goedkarringspersintaazje fan 39%, basearre op 409 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Justice League ljept oer in stikmannich oare DC-films hinne, mar dy grutte sprong is net genôch om 'e dûnkere estetyk, tinne personaazjes en gaoatyske aksje ôf te skodzjen, dêr't de franchise al fan it begjin ôf oan lêst fan hat." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Justice League in goedkarringspersintaazje fan 45%, basearre op 52 resinsjes.
Cast en crew
De yngeande bemuoienissen fan Joss Whedon mei de reshoots en de filmmontaazje yn 'e postproduksjefaze late ta hurde krityk op it úteinlike oansjen fan Justice League troch leden fan 'e filmcrew en cast. Sa neamde senarioskriuwer Chris Terrio de úteinlike bioskoopferzje fan 'e film "in die fan fandalisme". Hy besocht om 'e nocht om syn namme út 'e begjintitels en de ôftiteling fan 'e film skrast te krijen, om't er der neat mear mei te krijen hawwe woe. Fan 'e leden fan 'e cast kaam de lûdste krityk fan Gal Gadot en Ray Fisher. Yn july 2020 bewearde Fisher fierders dat de behanneling dy't cast en crew op 'e filmset fan 'e reshoots fan Whedon krigen hiene, "grof, misledigjend, ûnprofesjoneel en folslein ûnakseptabel" west hie.
Lûde krityk op Whedon syn ferzje fan Justice League kaam ek fan Patty Jenkins, de regisseur fan Wonder Woman, de foargeande film út it DC Extended Universe. Sy hie mei Zack Snyder hieltyd nau gearwurke om derfoar te soargjen dat de kontinuïteit tusken harren films net yn 'e knipe kaam, troch bgl. gjin details te feroarjen oan it foarkommen en it kostúm fan Wonder Woman. Mar Whedon maalde dêr blykber net om, want yn syn reshoots waarden de personaazjes toand sa't se der yn eardere films net útsjoen hiene.
Opbringst
Justice League brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $229,0 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $428,9 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $657,9 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $300 miljoen betsjut dat in winst fan $357,9 miljoen. It probleem wie dat Justice League troch de mânske marketingkosten, neffens de webside IndieWire ferlet hie fan wol $750 miljoen om kyt te spyljen, sadat de produsinten úteinlik mei in oansjenlik ferlies sitten bleaune, dat neffens Deadline Hollywood sa'n $60 miljoen bedroech.
Prizen
Justice League waard nominearre foar de Teen Choice Awards yn 'e kategoryen favorite aksjefilm, favorite aksjefilmakteur (Henry Cavill) en twaris foar favorite aksjefilmaktrise (Gal Gadot en Amy Adams). De film waard ek nominearre foar de Kids' Choice Awards foar favorite akteur (Ben Affleck) en favorite aktrise (Gal Gadot).
Director's Cut
In grutte kloft fans wie sa ûntefreden oer de bioskoopferzje fan Justice League, dy't it wurk wie fan Joss Whedon, dat der jierrenlang in net-ôflittende, kampanje fierd waard foar in director's cut fan 'e film dy't montearre wurde soe troch Zack Snyder. Yn maart 2019 befêstige Snyder dat er sa'n film yninoar set wie, mar dêroan heakke er ta dat it oan filmstudio Warner Bros. wie om te besluten oft dy director's cut útbrocht wurde soe of net. Insiders by Warner Bros. liek dat ûnwierskynlik ta, mar de fêsthâldendheid fan 'e fans die dochs fertuten, en yn maart 2021 waard de director's cut úbrocht ûnder de titel Zack Snyder's Justice League.
Fan gefolgen wurdt de oarspronklike bioskoopferzje fan 'e film no wol oantsjut as de Whedon cut, of ek wol as Josstice League (in wurdboarterij mei Whedon syn foarnamme Joss). Zack Snyder's Justice League waard rûnom beskôge as de bettere ferzje fan 'e film, mar lykwols holden Warner Bros. en DC Films fêst oan 'e oarspronklike bioskoopferzje as de kanonnike ferzje fan 'e film, wylst de lieding fan DC Films Zack Snyder's Justice League omskreau as "in dearinnende wei".
Fariseeërs
thumb|right|300px|Rebûlje tusken [[Jezus Kristus|Jezus en de Fariseeërs]] De Fariseeërs (ôfskiedenen, ûnderskieden, ûnderrjochten) wienen in Joadske religieuze groep dy't om-ende-by 200 f.Kr. ûntstien is. Sy binne mooglik de opfolgers gan de Sjasidym (= Frommen), dy't ûnder de Makkabeeske Opstân nei foaren kamen.
De Fariseeërs holden harren folslein oan de joadske wetjouwing lykas delskreaun stiet yn de Tora. Dêrnjonken holden sy harren oan de mûnlinge oerlevering (de Misjna). Harren leauwen komt der op del dat in from libben te libjen en krekte neifolging fan de Tora in minsk tichter by God bringe sil. De Fariseeërs seagen it as taak om oan de gewoane minsken harren kennis oer te dragen. Sy wienen foaral in groep dy't by it gewoane folk hearde en dêryn ferskilden sy mei Sadduseeën, de partij fan de Hegeprysters en oerprysters. Likernôch bestiene der ûnder de Fariseeërs ferskate rjochtingen, fan liberaal oant konservatyf.
Neidat it keningshûs fan de Hasmoneeën ek it hegeprysterskip nei harren talutsen en neidat sy harren hieltyd mear ynlitten hienen mei it hellenisme, kearden de Fariseeërs harren tsjin de keningen. Under kening Aleksander Janneüs (104-78 f.Kr.) late dat ta fûle konfrontaasjes en ferfolging fan de Fariseeërs. De opfolchster fan Aleksander Salome Aleksandra (78-69 f.Kr.) begeunstige harren lykwols en joech harren sels in plak yn it Sanhedrin. Alhoewol't harren politike macht nea grut west hat lykas dat fan Sadduseeën, de partij fan de elite, wienen de Fariseeërs benammen dyjingen dy't de publike opiny beynfloedzje koenen.
De Fariseeërs hawwe in grutte rol spile by de Joadske Opstân (70 nei Kr.) tsjin it Romeinske gesach. Sy koenen mei súkses de Romeinen in skoftlang út Jeruzalem ferdriuwe. Ien fan harren lieders Flavius Josepus, dy't finzen nommen waard troch de Romeinen, hat oer dizze skiednis in boek skreaun, dat ús in soad ynformaasje jout oer de Fariseeërs.
Tsjerk Walles
Tsjerk Walles wie in herfoarmingsgesinde boargemaster fan Ljouwert. Hy iepene yn 1566 de tsjerkedoarren foar syn partij. Hy kearde de Byldestoarm en hindere de roomsken net. Yn jannewaris 1567 moast Walles flechtsje nei Emden.
Jouster Kuierke
It Jouster Kuierke is in histoaryske rûnlieding mei gids (gildemaster) troch De Jouwer. De kuierrûte giet lâns histoaryske plakken en farwetters. Underweis binne ek âlde gevels, smelle strjitsjes en oare moaie plakjes op De Jouwer te besjen.
It Kuierke, fan hast oardel oere, wurdt simmerdeis hâlden op tongersdeitemiddeis. De organisaasje wurdt dien troch it Gilde Skarsterlân, mar de oanmeldings rinne fia de VVV fan De Jouwer.
Jolling
Foarkommen
De Jolling is in 42 oant 51 sm grutte ein mei in wjukspanwiidten fan 71-80 sm. De jerke fan de Jolling hat in protte fan de Toefein, hy hat lykwols gjin toef en syn kop hat in wat grieneftige glâns. Ek is de rêch fan de jolling griis ynstee fan swart. It wyfke fan de jolling is brún mei in ljochte râne om de snaffel. De Jolling hat in ljochtblauwe snaffel en in giel each.
Fersprieding
De Jollings komme oer it hiele noardlik healrûn foar. Syn briedgebiet leit aardich noardlik, se briede op de toendra yn de buert fan marren en sompen. Yn Skandinaavje en in noarden fan Sibearje west fan de rivier de Lena komt de ûndersoarte A. m. marila foar. Yn de rest fan Aazje en Noard-Amearika is de wat lytsere ûndersoarte A. m. mariloides te finen. By winterdeis trekke de jollings nei it suden. Se oerwinterje yn groepen oan de kust. De jeropeeske fûgels oerwinterje meast yn it suden fan de Eastsee of rûnom de Noardsee. Yn Nederlân binne se winterdeis ek oan de see te finen, faak yn groepkes mei Kareinen en Toefeinen.
Iten
De Jollings ite foaral moksels en seeslakken. Mar se ite ek wol ynsekten en wetterplanten. De Jollings sykje it leafst nei iten troch der nei te dûken yn wetter fan minder as 4 meter djip.
Fuortplanting
De Jollings briede flak oan de râne fan it wetter op de grûn, it leafst op in eilantsje. It nêst wurdt beklaaid mei dûns. It brieden begjint yn maaie en einiget yn july. De aaien wurde yn 24 oant 28 dagen útbret en komme allegear tagelyk út. De jongen kinne harren sels rêde nei sa'n 50 dagen.
Wouter Jansen
Wouter Jansen (folút: Piet Wouter Jansen; Almelo, 27 april 1976) is in Nederlânsk keunstner. Hy makket absurdistyske ynstallaasjes, performances en fideoprojeksjes. Wouter is ien fan de oprjochters fan it keunstners kollektyf De Swiete Hoannen.
Keppeling om utens
De Thússide fan Wouter Jansen
Heemstrastate (Eanjum)
thumb|Pleats yn 2010 Heemstrastate, ek wol Hiemstrastate wie in stins en letter state yn Jewier, in terpbuorskip beëasten Eanjum, gemeente Dongeradiel. Fan de stins is neat werom te finen, op it steed stiet no in pleats.
Skiednis
Oer it ûntstean is neat bekend likemin as fan aadlike bewenning. Der lei wol in stinswier en der binne fûneminten oantroffen. De namme Heemstra kaam yn 1511 al foar. De namme wie ûntliend oan de eigeners, de pachter Peter Heemstra waard op syn beurt nei it guod neamd. Yn 1640 hiet it Hiemstrastate. De stins is grif al foar 1500 ferdwûn.
Yn april 2010 stie de pleats te keap mei (op ynternet) de tekst: ''Een juweeltje in Friesland! Zeer fraai gelegen, op een van de mooiste plekken van Friesland, nabij diverse voorzieningen ligt deze schitterende kop-hals-romp boerderij 'Heemstra State' op een royaal perceel van ca. 1,1 ha. De fraaie rietgedekte woonboerderij is vrijwel geheel gerestaureerd met hoogwaardige en duurzame materialen, karakteristieke eigenschappen zoals de hergebruikte "kloostermoppen" en de muurankers zijn bij de restauratie behouden gebleven.''
Op de kaarten fan Vegelin, Eekhoff en Halbertsma is in stinswier oanjûn op in lyts perseeltsje direkt beëasten tsjin de hûspleats oan. Dy waard yn 1961 ôfgroeven. Doe kaam in 22 meter lange muorre foar it ljocht fan tsjok oardel meter dik, besteande út fannijs brûkte kleastermoppen fan 30x15x8 sm. Fan Heemstrastate en de wier besteane gjin âlde ôfbylden. De stinswier komt foar it earst op de kaart fan Vegelin (1739) foar.
Tootsie
Tootsie is in Amerikaanske romantyske komeedzje út 1982 ûnder rezjy fan Sydney Pollack, mei yn 'e haadrollen Dustin Hoffman en Jessica Lange. De titel betsjut "Skatsje" of "Leave", in wat delbûgende poppenamme dêr't guon manlju it foar de moade hawwe om eltse willekeurige frou mei oan te sprekken. It ferhaal giet oer Michael Dorsey, in wurkleaze akteur yn New York, dy't, om oan wurk te kommen, in froulike identiteit oannimt. Sa bemachtiget er in rol yn in populêre soapsearje, mar hy komt yn 'e knipe as er fereale rekket op ien fan syn tsjinspylsters. Fan 'e filmkritisy krige Tootsie rûnom lof taswaaid, en de film wûn in Oscar, trije Golden Globes (wêrûnder de priis foar bêste film – musical of komeedzje) en twa BAFTA's. Yn 'e bioskopen wie Tootsie ek in grut kommersjeel súkses en yn Noard-Amearika de op ien nei meast opbringende film fan 1982. Yn 1998 waard de film foar preservearring opnommen yn it National Film Registry.
Plot
Michael Dorsey is in wurkleas akteur yn New York, dy't by eltse audysje ôfwiisd wurdt. Hy is te âld, te jong, te lyts, te grut, mar yn elts gefal net wat de castingdirector siket. Syn ympressario George Fields helpt him út 'e dream: hy is te perfeksjonistysk en dêrtroch te dreech om mei gear te wurkjen. Dêrom wol gjin inkele regisseur of produsint him noch caste. Michael wurket dêrom as ober en as aktearcoach foar oare akteurs en knopet sa de eintsjes wat oaninoar. Hy wennet yn in appartemint dat er dielt mei syn maat Jeff Slater, in aspirearjend toanielskriuwer dy't as ober yn itselde restaurant wurket. Jeff skriuwt in toanielstik dêr't Michael en in stikmannich befreone akteurs yn spylje sille, mar om 'e produksje op 'e planken te bringen is ferlet fan $8.000.
Op in stuit heart Michael fia-fia dat in aktrise socht wurdt foar de rol fan sikehûsdirektrise Emily Kimberly yn 'e soapsearje Southwest General. Hy besiket om 'e nocht Sandy Lester, in aktrise mei wa't er befreone is en dy't er coacht, oan dy rol te helpen. Om't er driuwend ferlet hat fan jild om fia Jeff syn toanielstik syn eigen wurkpaad en de karriêres fan syn freonen fierder te helpen, beslút Michael om him sels as frou te ferklaaien, om te sjen oft er de rol sels ek yn 'e wacht slepe kin. Hy draait syn foar- en efternamme min ofte mear om en betinkt sa de namme 'Dorothy Michaels'. By de audysje set er fuortendaliks de seksistyske regisseur Ron Carlisle te plak, mar hy wit mei syn aktearjen sa'n yndruk te meitsjen op tillefyzjeprodusinte Rita Marshall, dat dy him oannimt.
De iennichsten dy't Michael oer syn aktiviteiten yn fertrouwen nimt, binne Jeff, om't se in appartemint diele en hy it dus net foar him geheim hâlde kin, en George Fields, om't de betelling fan syn salaris fia it ympressariaat rint. Beiden ferklearje se him foar gek, mar Jeff hat der fierders gjin ynfloed op en Michael wit Fields te bepraten om deryn mei te gean. Hy makket de produksje fan Southwest General wiis dat er in allergy hat, sadat er himsels thús opmeitsje mei. Dat is mar goed ek, want yn 'e tillefyzjestudio blykt er in klaaikeamer te dielen mei in oare aktrise, April Page.
Foar syn nije alter ego moat Michael in hiele nije garderôbe oanskaffe en sadwaande kriget er ynienen belangstelling foar frouljusklean. As er by Sandy thús is en sy in flugge dûs nimt foar't se tegearre (as freonen) in hapke ite sille, giet Michael op 'e sneup yn har kleankast. As se ûnferwachts gau út 'e baaikeamer komt, trappearret Sandy him net yn ien fan har jurken, mar wol yn syn ûnderbroek. Hy wol net opbychtsje dat er sels de rol op 'e kop tikke hat dy't sy sa graach hawwe woe, dat hy 'lost it op' troch te bearen dat er mei har op bêd wol. Ta syn ferheardens stimt Sandy dêryn ta, mar neitiid is se benaud dat de seks harren freonskip bedjerre sil. Michael beswart har by heech en by leech dat dat net sa is, mar troch syn nije wurk dêr't er har neat oer fertelle kin, komt syn omgong mei Sandy de folgjende tiid almar wer yn 'e knipe.
Michael set Emily del as in feministe dy't net oer har rinne lit. Dêrmei komt er sawol de rest fan 'e cast as de crew oer it mad, dy't ferwachten dat er har spylje soe as noch mar wer in swymjend frommes, sa't se yn it skript ek skreaun is. By in petear mei Sandy kriget Michael lykwols te hearren dat dy Emily Kimberly mar in healsêfte suffert is (hoewol't Sandy, dy't de rol sels hawwe woe, der fansels net alhiel ûnpartijich foaroer stiet). As er him neitiid by Jeff beklaget oer de freeslike dialooch dy't him soms taparte wurdt, freget Jeff him wêrom't er dan sels syn tekst net betinkt. Hy lûkt him ommers op oare mêden ek neat oan fan oaren. Michael beslút dat sarkastysk kommentaar foar goerie oan te nimmen, en neitiid feroaret er syn teksten op eigen manneboet as dat him goed taliket, wat regisseur Carlisle ta wanhoop driuwt. Dêrtroch wurdt Emily Kimberly lykwols al rillegau in nasjonale sensaasje, en de sjochsifers fan Southwest General klimme sa heech as se yn jierren net west hawwe.
Nettsjinsteande syn profesjonele súkses bringt syn alter ego Michael op it persoanlike flak hieltyd fierder yn 'e knipe. Hy fielt him seksueel oanlutsen ta Julie Nichols, dy't yn 'e searje in ferpleechkundige spilet, mar moat syn gefoelens foar har ûnderdrukke om't Julie him allinne mar ken as Dorothy Michaels. Julie is in allinnichsteande mem fan in oardel jier âlde poppe, dy't in ûnferstannige, neat te sûne relaasje ûnderhâldt mei regisseur Ron Carlisle. Julie en 'Dorothy' reitsje befreone. As Michael har op in jûn (as himsels) op in feest treft, besiket er syn problemen op te lossen (of noch yngewikkelder te meitsjen) troch har te fersieren mei in útspraak wêrfan't Julie earder oan 'Dorothy' ferteld hie dat se dêr sà foar falle soe. Michael komt lykwols bedragen út en kriget in glês sjampanje yn it gesicht smiten.
As Michael (ferklaaid as Dorothy) Carlisle oansprekt op dy syn minne behanneling fan Julie, bringt dy dêrfoar alderhanne arguminten en selsrjochtfeardigings op 't aljemint dy't Michael sels earder brûkt hat om syn behanneling fan Sandy goed te praten. 'Dorothy' har selsstannige, wisse manear fan hâlden en dragen hat lykwols ynfloed op Julie, dy't koarte tiid letter har relaasje mei Carlisle ferbrekt. Se nûget 'Dorothy' út om in lang wykein mei har en har dochterke Amy op it plattelân troch te bringen, op it boerespultsje fan har heit Les. Michael is twongen om dêr oan ien wei troch yn syn rol te bliuwen, mei't hy en Julie in sliepkeamer diele. Underwilens besiket Julie om 'Dorothy' oan har heit te keppeljen, dy't widner is.
Werom yn New York leit Michael, noch yn syn identiteit as Dorothy, it foarsichtich ta op Julie, dy't har deaskrikt en konkludearret dat 'Dorothy' in lesbiënne wêze moat. Se makket dúdlik dat sy dat sels net is en dat se 'Dorothy' har gefoelens net beäntwurdet. Ek freget se 'Dorothy' om har heit net oan it lyntsje te hâlden. Dat, 'Dorothy' praat dy jûns ôf mei Les om him foar iens en foar altyd te fertellen dat it neat tusken harren wurde kin. Mar Les komt ynienen op 'e lapen mei in diamanten trouring en in houliksoansyk. Om't er Les syn gefoelens sparje wol troch net kâldwei nee te ferkeapjen, seit Michael ta om it oansyk yn omtinken te nimmen.
As er letter thúskomt, wurdt er dêr opwachte troch John Van Horn, dy't yn Southwest General in âldere dokter spilet. De akteur is alhiel fereale rekke op 'Dorothy', en as Michael him deryn nûget om't er mei syn serenade op 'e strjitte de buorlju út 'e sliep hâldt, besiket Van Horn him oan 'Dorothy' te fertaasten, wat inkeld foarkomd wurdt troch de ûnferwachte thúskomst fan Jeff. As in pear minuten letter Sandy by harren foar de doar stiet en witte wol wêrom't er har tillefoantsjes negearret, moat Michael him halje-trawalje ferklaaie, wêrnei't er har fertelt dat er fereale rekke is op in oare frou. Sandy, dy't der foartiid tige by him op oanstien hie om earlik tsjin har te wêzen, fettet dat net bêst op; se gilt alles byinoar en kreëarret in hiel o-heden foar't se lulk in ein oan harren relaasje makket en fuortskonket.
Sânemar
thumb|Sânemar De Sânemar is in marke yn de De Alde Feanen by Earnewâld. It wetter fan 12 ha is yn behear by It Fryske Gea. Op de westlike ouwer steane simmerhúskes.
Tootsie
Plot
Koarte tiid letter docht him lykwols wat foar dat Michael de kâns biedt om himsels út 'e problemen te heljen. In studiomeiwurker hat drinken oer de film fan ien fan 'e ôfleverings hinne griemd, sadat dy no ûnbrûkber is. Dat betsjut dat dy ôflevering op 'e nij spile wurde moat wylst er live útstjoerd wurdt. Oan 'e ein fan 'e ôflevering is Emily Kimberly earegast by in feestlike gearkomste yn it sikehûs. Michael begjint dan, ta skrik fan regisseur Carlisle en de rest fan 'e crew, wer syn eigen tekst te betinken, en yn in live-útstjoering kinne se neat oars dwaan as ôfwachtsje wêr't er dêrmei hinne wol. By in taspraak oan 'e rest fan 'e cast makket 'Dorothy' bekend dat de wiere Emily Kimberly dea is en dat 'sy' eins har twillingbroer Edward is, dy't har plak ynnommen hat om har te wreekjen. Mei dy wurden, útsprutsen mei syn wiere stim, skuort Michael mei in dramatysk gebeart syn prúk ôf, sadat foar eltsenien te sjen is dat er in keardel is.
Sânemar
De skûtsjes fan de SKS komme meastal ek op de Sânemar.
Tootsie
Plot
De fans fan Southwest General binne lôgjende entûsjast oer dizze ûnferwachte ûntwikkeling, dat Michael kin ûnder syn kontrakt út sûnder dat er foar de rjochter sleept wurdt. Alles liket dus goed te betearen, mar Julie is sa poerrazen oer alle bedroch dat se him in terwinkel yn 'e skamstreek jout en neat mear mei him te krijen hawwe wol. In skoftke letter, as alle opwining wat delbêde is, siket Michael Les op yn dy syn stamkroech. Hy jout de trouring werom. Les byt him ta dat hy (Michael) allinne noch mar libbet om't se nea tute hawwe, mar as Michael útleit dat er de rol oannommen hat om't er ferlet fan jild hie en dat er akkoart gien is mei it wykein op it plattelân om't er fereale wie Julie, begjint Les him te ferjaan. Hy jout ta dat Dorothy eins hiel noflik selskip wie en akseptearret in bierke fan Michael.
Preproduksje
Yn 'e earste helte fan 'e 1970-er jierren skreau akteur Don McGuire in toanielstik mei as titel Would I Lie to You? ("Soe Ik Dy Foarlige?") oer in wurkleaze akteur dy't himsels ferklaait as frou om oan in rol te kommen. Dat gie ferskate jierren yn Hollywood rûn oant it yn 1978 ûnder de oandacht kaam fan komyk en akteur Buddy Hackett. Dyselde hie wol niget oan it spyljen fan 'e folle pleage ympressario fan 'e akteur, en liet it stik dêrom sjen oan Charles Evans, in Amerikaanske ûndernimmer dy't koartby besletten hie om in karriêre yn 'e filmyndustry te begjinnen, dêr't syn broer Robert Evans súkses hie as akteur, produsint en studiodirekteur.
Evans naam in opsje op 'e filmrjochten fan it toanielstik, dy't er ferskate kearen fernije moast fanwegen fertragings by de ferfilming. Yn 1979 skreau er sels, yn 'e mande mei regisseur Dick Richards en senarioskriuwer Bob Kaufman, in skript op basis fan it toanielstik. De haadrol waard fergees oan Peter Sellers en Michael Caine oanbean. Inkele moannen nei't it senario ree kommen wie, liet Richards it sjen oan Dustin Hoffman, mei wa't er partners wie yn in bedriuw dat yn filmrjochten hannele. Hoffman, dy't doe al in fierd akteur wie, seach wol wat yn it senario, mar easke folsleine kreätive kontrôle. Evans stimde dermei yn om himsels net mear mei it senario te bemuoien, mar ynstee produsint te wurden fan 'e film dy't Tootsie kaam te hjitten.
De film bleau noch in goed jier yn preproduksje, wylst it senario hielendal werskreaun waard troch Larry Gelbart en Murray Schisgal, wylst Barry Levinson en Elaine May ek bydragen leveren, al waarden dy beiden dêrfoar letter net op 'e ôftiteling fan 'e film fermelden. Dick Richards, dy't Tootsie regissearje sillen hie, heakke healwei de preproduksje ôf om't er it net iens wie mei de nije draai dy't op fersyk fan Hoffman oan it senario jûn waard. Hy waard doe ynstee produsint, wylst Hal Ashby oanlutsen waard om him te ferfangen as regisseur. Dêr lei filmstudio Columbia Pictures lykwols it near op, om't der in rjochtsaak drige as Ashby net foldie oan syn postproduksjeferplichtings yn it ramt fan 'e film Lookin' to Get Out. Yn novimber 1981 waard úteinlik Sydney Pollack oansteld as regisseur.
As produsinten wiene Evans, Pollack, Richards en Ronald L. Schwary by it projekt belutsen foar de filmstudio Mirage Enterprises. Tootsie waard finansierd troch Columbia Pictures foar in budget fan $21 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Owen Roizman, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Dave Grusin. De titelsong fan Tootsie, It Might Be You, waard útfierd troch sjonger Stephen Bishop. De liettekst waard skreaun troch Alan en Marilyn Bergman en de meldij waard komponearre troch Grusin. It liet waard in hit yn 'e Feriene Steaten, dêr't it yn guon hitlisten it earste plak berikte.
Opnamen
Pollack wie behalven as regisseur en produsint ek as akteur yn 'e film behelle, mei't er op oantrúnjen fan Hoffman de rol fan 'e folle pleage ympressario George Fields op him naam. De opnamen foar Tootsie fûnen foar in grut part op lokaasje plak. Sa waard de sêne yn 'e Russian Tea Room opnommen yn it eigentlike restaurant mei dy namme yn New York. Ek waard der filme yn Central Park, op 'e strjitte foar it warehûs Bloomingdale's, yn 'e National Video Studios (de set fan 'e soapsearje) en yn Hurley (New York) en Fort Lee (Nij-Jersey).
Distribúsje
De distribúsje fan Tootsie waard fersoarge troch Columbia Pictures. De film gie op 17 desimber 1982 yn 'e Amerikaanske en Kanadeeske bioskopen yn premiêre. Yn 1985 kaam de film út op VHS- en Betamax-keapfideo, en yn 2001 op dvd. De earste blu-rayferzje fan Tootsie ferskynde yn 2013.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Tootsie oer it algemien tige positive resinsjes. Sa joech de foaroansteande resinsint Roger Ebert, fan 'e krante de Chicago Sun-Times, de film 4 fan 4 stjerren. Hy skreau: "Tootsie is it soarte Film mei in haadletter F dat se yn 'e 1940-er jierren makken, doe't se der net foar tebekskrillen om absurditeit mei earnst te fermingen, of maatskippijkrityk mei in klucht, of om tusken de grappen troch in bytsje hertlike tearhertigens sjen te litten. […] De film kriget it ek foarinoar om inkele lichtfuottige mar rekke observaasjes oer seksisme te meitsjen. Hy stekt fierders op satiryske wize de draak mei soapsearjes, New Yorkske ympressario's en de maatskiplike pikoarder fan Manhattan."
Opbringst
Tootsie brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $177,2 miljoen op. Yn Dútslân waard nochris $19 miljoen fertsjinne. Hoewol't de opbringst yn oare lannen en territoaria ûnbekend is, komt er dêrmei al út op $196,2 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $21 miljoen betsjut dat in winst fan $175,2 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Tootsie wie yn Noard-Amearika de op ien nei meast opbringende film fan 1982, nei de science fiction-film E.T. the Extra-Terrestrial.
Prizen
By de BAFTA's, de wichtichste Britske filmprizen, waard Tootsie nominearre yn 9 kategoryen, wêrûnder bêste film, bêste regisseur, bêste aktrise (Jessica Lange), bêste byrol fan in aktrise (Teri Garr), bêste adaptearre senario, bêste kostúmûntwerp en bêste orizjinele liet (It Might Be You). De film wûn de BAFTA's foar bêste akteur (Dustin Hoffman) en bêste fisazjy (Dorothy Pearl, George Masters, C. Romaina Ford en Allen Weisinger). De film wûn ek de Japanske Kinema Junpo foar bêste film yn in bûtenlânske taal. Tootsie waard fierders nominearre foar de Frânske César du Cinéma en de Italjaanske David di Donatello foar bêste bûtenlânske film, en de Grammy Award foar bêste soundtrackalbum.
Musicaladaptaasje
Tootsie waard 36 jier letter adaptearre ta de musical Tootsie mei muzyk en lietteksten fan David Yazbek en in senario fan Robert Horn. Under rezjy fan Scott Ellis en mei Santino Fontana yn 'e titelrol as Michael Dorsey iepene it stik yn septimber 2018 yn Chicago, foar't it yn 'e maityd fan 2019 yn New York op Broadway op 'e planken brocht waard.
Russen
thumb|right|250px|Ferneamde Russen De Russen binne in East-Slavysk folk dat har fêstige hat yn Ruslân. Harren taal is it Russysk, en almeast binne hja Russysk-otterdoks.
De Russen binne by, it opslitsen fan de Slaven, fan Poalen út nei it easten gongen nei de hjoeddeiske Russyske Leechflakte. De namme tsjut nei alle gedachten op de lytsere groep Wytsingen dy't har letter yn it gebiet fêstigen, op de hannelsrûte nei de Swarte See, en dy't yn 'e rin fan 'e tiid hielendal yn it Slavyske folk opnaam is. Op dyselde wize waard ek it lytse Mongoalske folk opnaam, foar sa fier it nei it útienfallen fan harren ryk yn it Russyske gebiet efterbleau.
De Russen binne mei sa'n 137 miljoen minsken it grutste folk fan Jeropa. Njonken 116 miljoen yn Ruslân, 8 miljoen yn de Oekraïne, 5 miljoen yn Kazakstan en 1 miljoen yn Wyt-Ruslân, binne der ek Russyske mienskippen yn de Baltyske Steaten, yn de Feriene Steaten en yn West-Jeropa.
Fridtjof Nansen
175px|rechts|thumb|Fridtjof Nansen (1930) 250px|rechts|thumb|De 'Fram' fêst yn it iis thumb|right|Nansen (lofts) en Johansen op Kaap Flora nei harren tocht oer it pakiis. Fridtjof Wedel-Jarlsberg Nansen (Store Frøen (Oslo), 10 oktober 1861 - Lysaker (by Oslo), 13 maaie 1930) wie in Noarske ûntdekkingsreizger, wittenskipper en diplomaat.
Libben en wurk
Nansen studearre biology oan de Universiteit fan Oslo, mei soölogy as spesjalisaasje. Hy makke syn earste reis nei de seeën om Grienlân hinne yn 1882 en stiek yn 1888-1889 op skys it Grienlânske lâniis oer. Yn 1893 farde er de kant út fan de Noardpoal yn de 'Fram', in spesjaal foar dat doel boud skip mei in tige sterke ôfrûne romp. It skip is letter ek brûkt troch Roald Amundsen foar syn ekspedysje nei Antarktika. Doe't dúdlik waard dat mei de 'Fram' de poal net berikt wurde koe, gie er tegearre mei Fredrik Hjalmar Johansen (1867-1923) op fuotten fierder nei it noarden, en berikte 86° 14' N. Sa ticht by de geografyske poal wie doe noch gjin minske west. De twa manlju waarden twongen te oerwinterjen en moasten oerlibje fan walfiskblabber en iisbearefleis. Op Frâns Jozeflân waarden hja úteinlik rêden troch in Britske ekspedysje.
Nansen wie heechlearaar yn de soölogy en oseanografy oan de Universiteit fan Oslo. Hy waard letter ambassadeur foar Noarwegen yn Londen (1906-1908). Nei de Earste Wrâldkriich krige Nansen in hege funksje by it doe krekt oprjochte Folkebûn, de foarrinner fan de hjoeddeiske Feriene Naasjes. Hy waard op 27 juny 1921 Hege Kommissaris foar de Russyske Utwykten, dy't har dwaande hâlde mei tûzenen flechtlingen dy't Ruslân ferlitten hiene nei de Russyske Revolúsje. Dizze organisaaje, de High Commission for Refugees wie in inisjatyf fan Nansen sels en wie de earste ynternasjonale op dat gebiet. Nei de Russen waarden fan 1923 ôf ek de Armeenjers holpen doe't dy út Turkije ferdreaun waarden.
Foar it him bekroadzjen om it lot fan flechtingen waard him yn 1922 de Nobelpriis foar de Frede takend. It doetiids troch it Folkebûn ynfierde Nansenpaspoart, de foarrinner fan it frjemdlingepaspoart, is nei him neamd. It wurdt jûn oan erkende flechtlingen dy't gjin reisdokumint fan it ûntflechte lân ta harren foldwaan hawwe.