cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bashar Warda
Bashar Matti Warda (Arabysk: بشار متي وردة; Bagdad, 15 juny 1969) is in Iraaksk geastlike fan 'e Galdeesk-Katolike Tsjerke. Sûnt 2010 is er aartsbiskop fan it aartsbisdom Arbil.
Libbensrin
Warda waard ta pryster wijd op 8 maaie 1993. Yn 1997 kaam er by de Redemptoristekongregaasje en itselde jiers promovearre er oan de Katolike Universiteit Leuven. Op 24 maaie 2010 waard er troch paus Benediktus XVI beneamd ta aartsbiskop fan Arbil.
Syn biskopswijinge wie op 3 july 2010, en waard ferrjochte wurde troch Emmanuël III Delly, roomsk-katolyk kardinaal en patriarch fan Babyloanje fan de Galdeesk-Katolike Tsjerke.
Proaza
Proaza is in taalfoarm en literêr sjenre dat de gewoane grammatikale struktuer en de natuerlike spraakritmen tapast ynstee fan 'e keunstmjittige kandânzen dêr't de poëzij gebrûk fan makket. Hoewol't der oer de krekte opbou fan proaza yn wittenskiplike fermiddens noch diskusjes geande binne, hat de ienfâld en ûnopdienens derfan makke dat it hjoed de dei brûkt wurdt foar de grutte mearderheid fan sawol it minsklik spraakgebrûk as de mei lettertekens fêstleine taal. Skreaune proaza omfettet sawol fiksje as non-fiksje, lykas literatuer, kranten en tydskriften, ensyklopedyen, wetsteksten, ensfh.
Proaza wurdt ornaris ferkeazen boppe de folle formelere dichterlike opbou fan 'e tradisjonele poëzij. Gedichten omfetsje yn 'e regel in metrum en/of rymskema, wylst proaza bestiet út folsleine, grammatikale sinnen, dy't mei-inoar alineä's foarmje en dêrby estetyske aspekten fierhinne negearje, fral as it op sprutsen taal giet. Guon proazawurken omfetsje wól spoaren fan metrum of oare dichterlikens, en besykje beide sjenres mei sin trochinoar te mjuksjen; soks stiet bekend as proazapoëzij. Lykstrekich dêrmei bestiet der poëzij dy't fan hast alle wenstige regels ûntdien is; dat wurdt frij fers neamd.
In Liet foar Simeon
In Liet foar Simeon, yn it oarspronklike Ingelsk: A Song for Simeon, is in gedicht fan 'e hân fan 'e Amerikaansk-Britske dichter, toanielskriuwer, essayist, útjouwer en Nobelpriiswinner T.S. Eliot (1888-1965). It is ien fan Eliot syn fersen wêryn't er útdrukking joech oan syn kristlik leauwe. Hy skreau In Liet foar Simeon yn 1928 en publisearre it noch datselde jiers as ûnderdiel fan 'e Ariel Poems. It gedicht waard yn 1991 oerset nei it Frysk, troch Jabik Veenbaas.
Ynhâld
Yn In Liet foar Simeon brûkte Eliot syn leauwe as sintraal ûnderwerp. De Simeön út 'e titel is de fromme âldman dy't neamd wurdt yn Lukas 2:25-35, dy't in lofsang útspriek doe't er de poppe Jezus mei eigen eagen yn 'e Timpel fan Jeruzalim seach. Oan 'e ien kant liket In Liet foar Simeon de tinzen fan Simeon sels te ferwurdzjen, mei't er neffens Lukas 25 "de fertreasting fan Israel ferwachte." In selde soarte hope sprekt ek út it gedicht. De sprekker is op jierren en krebintich, "tachtich jier en sûnder moarn", en hat lang wachte oant er "de ferlossing" oanskôge hat. No kin er rêstich stjerre: "Lit Jo tsjinner ôfsette."
Oan 'e oare kant identifisearret Eliot himsels mei de ferteller, dy't ek ien fan 'e wichtichste tema's fan it modernisme útdrukt, nammentlik de ferfrjemding fan in wrâld dy't feroare is en de desyllúzjes oangeande de ûnbehearskbere takomst. In elk is bang om te stjerren en hopet op it ien of oar nei de dea, mar nimmen wit wat him wachtet. Dêr kin men jin inkeld by dellizze. Noch kin men witte wat jins neibesteanden nei jins dea oerkomme sil. Yn it gedicht freget de sprekker him ôf: "wêr sille myn bernsbern keare? / As de tiid fan fertriet wer komt?"
Fryske oersetting
A Song for Simeon waard ûnder titel In Liet foar Simeon yn it Frysk oerset troch Jabik Veenbaas, dy't dy fertaling yn 1991 publisearre yn it maartnûmer fan it tydskrift HJIR, yn 'e mande mei de orizjinele Ingelske tekst fan it gedicht, en in Nederlânske oersetting troch Gabriël Smit.
List fan planetoïden 62801-62900
Dit is in list fan planetoïden 62801-62900.
List fan planetoïden 22801-22900
Dit is in list fan planetoïden 22801-22900.
Goedfreed
Goedfreed is in hjeldei, dy't op de freed foar it Peaskefeest falt. Op Goedfreed betinke kristenen it lijen fan de Ferlosser en de eksekúsje fan Kristus troch de krúsdea op de heuvel Gólgota.
It wie de Romeinske prefekt Pontius Pilatus dy't Jezus yn in skynproses ta de dea feroardielje liet. Dat barde op oantrunen fan it Sanhedrin, de joadske ried, dy't sels net it foech hiene om de deastraf út te sprekken en dêrom Kristus nei Pontius Pilatus brochten.
Yn in soad Fryske tsjerken wurde op Goedfreed jûns tsjerketsjinsten holden. Op moarntiden wurdt op Goedfreed yn katolike tsjerken ek de krúswei bidden.
Goedfreed wurdt opfolge troch Stille Saterdei of Stille Sneon, de lêste dei fan de fêsteltiid en de dei dy't foarôf giet oan it Peaskefeest, it kristlike heechfeest fan de ferrizenis fan Kristus.
Ferdrach fan de Lytse Arkansas
It Ferdrach fan de Lytse Arkansas is de beneaming foar in rige ferdraggen dy't op 14 oktober 1865 oan 'e igge fan 'e rivier de Lytse Arkansas yn 'e Amerikaanske steat Kansas sletten waarden troch folmachten it regear fan 'e Feriene Steaten en ferskate Yndiaanske folken fan it súdlike part fan 'e Grutte Flakten. Dêrby gie it om 'e Kajowa (Kiowa), Komantsjen (Comanche), Flakte-Apachen, Súdlike Sjajinnen (Southern Cheyenne) en Súdlike Arapaho.
It doel fan 'e ferdraggen wie om 'e súdlike Grutte Flakten te pasifisearjen troch de Yndianen ûnder te bringen yn reservaten yn it Yndiaanske Territoarium (it tsjintwurdige Oklahoma), sadat se de kolonisaasje fan harren âlde wengebieten troch de Amerikanen net langer foar de fuotten rinne soene. It Ferdrach fan de Lytse Arkansas waard lykwols nea ymplimintearre, en de reservaten dy't it hiet te skeppen, waarden nea stifte. Twa jier letter waard it ferfongen troch it Ferdrach fan Medicine Lodge, dat de foarstelde reservaten mei 90% ynkromp.
Foar it Amerikaanske regear waard it Ferdrach fan de Lytse Arkansas û.m. tekene troch Kit Carson en William Bent. Fertsjintwurdigers foar de Yndianen wiene û.o. Sittende Bear en Satanta foar de Kajowa, Swarte Tsjettel foar de Súdlike Sjajinnen, en Lytse Raven foar de Súdlike Arapaho.
Magnum, P.I.
Magnum, P.I. wie in tige súksesfolle Amerikaanske tillefyzjesearje dy't acht seizoenen rûn, fan 1980 oant 1988, en dy't yn withoefolle lannen útstjoerd waard. It wie in detektivesearje; de ôfkoarting P.I, út 'e titel, stiet foar private investigator, oftewol "privee-detektive". De titelrol fan Thomas Magnum waard fertolke troch akteur Tom Selleck. De tillefyzjesearje spile op it Hawaïaanske eilân Oähû, en waard dêr ek opnommen. It tropyske dekôr joech de searje in fakânsje-eftige sfear en dêrmei in hiel eigen sjarme, wat wierskynlik foar in grut diel debet wie oan it súkses.
Produksje
Magnum, P.I. waard ein santiger jierren betocht troch de Amerikaanske tillefyzjeprodusinten Donald P. Bellisario en Glen A. Larson, dy't de rige ek ûntwikkelen en produsearren. De searje waard op lokaasje opnommen op Oähû, it haadeilân fan Hawaï. It wie in detektivesearje mei yn 'e titelrol Tom Selleck, wylst de oare haadrollen fertolke waarden troch John Hillerman, Roger E. Mosley en Larry Manetti. De searje rûn 8 seizoenen lang, fan 1980 oant 1988, en der waarden yn totaal 162 ôfleverings fan elk 48 minuten produsearre.
Tom Selleck waard frege foar de rol fan aventoersman Indiana Jones yn 'e film Raiders of the Lost Ark, mar om't er doe it kontrakt foar Magnum, P.I. al tekene hie, moast er dy rol oan him foarbygean litte en gie dy nei Harrison Ford. De opnamen foar it earste seizoen fan Magnum, P.I. soene yn maart 1980 begjinne, mar waarden fanwegen in staking dy't organisearre wie troch de akteursfakbûnen útsteld oant desimber fan dat jier. Sadwaande hie Selleck efternei dochs wol yn Raiders of the Lost Ark spylje kinne. Yn it lêste seizoen fan Magnum, P.I. brochten de produsinten fan 'e searje in oade oan Selleck syn offer troch fan 'e ôflevering Legend of the Lost Art in parody op dyselde film te meitsjen.
Utgongspunt fan 'e plot
De privee-detektive Thomas Magnum, folút: Thomas Sullivan Magnum IV (spile troch Tom Selleck), wennet yn it gasteferbliuw fan Robin's Nest, in deftige filla oan it strân fan Oähû. Hy hâldt dêr ta op útnûging fan 'e eigner fan it lânhûs, Robin Masters, de fierde auteur fan in rige populêre romans, dy't him yn 'e hiele searje lykwols nea fertoant. Ien- of twaris per seizoen is syn stim oer de tillefoan te hearren (fersoarge troch regisseur Orson Welles), mar dat is alles wat der fan syn bestean te merken is. De reden dat Masters talit dat Magnum oanhâldend syn gasteferbliuw befolket, bliuwt ûndúdlik, mar hat te krijen mei de iene of oare tsjinst dy't Magnum him yn it ferline bewiisd hat. Behalven fan it gasteferbliuw mei Magnum ek gebrûk meitsje fan Masters syn auto, in reade Ferrari 308 GTS.
Sadwaande kin Magnum in lúkse libbentsje liede en as privee-detektive inkeld de saken oannimme dy't him oansteane. De iennichste stikel yn syn foet is Jonathan Higgins (John Hillerman), de hûswarder fan 'e filla, in Britsk sersjant-majoar bûten tsjinst dy't it terrein fan it lânhûs patrûljearret mei de help fan twa goed ôfrjochte dobermanns mei de nammen Zeus en Apollo. Higgins docht alles strikt neffens de regels en komt dêrby allegeduerigen yn oanfarring mei Magnum, dy't him allinnich oan 'e regels hâldt as him dat sa útkomt. Yn in humoristyske sydsprong yn 'e ferhaalline fan in protte ôfleverings moat Magnum mei Higgins ûnderhannelje oer it gebrûk fan oare fasiliteiten fan it lânhûs as allinnich it gasteferbliuw en de auto (lykas de tennisbaan, de wynkelder, ensfh.).
De relaasje tusken Magnum en Higgins wie yn 't earstoan koel, mar waarme op neigeraden dat de searje langer rûn. Stadichoan ûntjoech der him in ûnútsprutsen foarm fan respekt en sels freonskip tusken de beide mannen. In weromkearend tema yn 'e lêste twa seizoenen is it donkerbrune fermoeden fan Magnum dat Higgins eins de nea sjoene Masters sels is, om't er Masters syn post iepenmakket en it altyd hat oer "myn auto", "myn hûs", ensfh. Dat fermoeden wurdt nea befêstige en likemin ûntkrêfte.
Njonken Higgins hat Magnum twa maten, T.C., koart foar Theodore Calvin (Roger E. Mosley) en Rick Wright (Larry Manetti), dy't Magnum ken út 'e Fjetnamoarloch, doe't de beide mannen as mariniers tsjinnen wylst hysels by de marine siet. T.C. is de eigner fan Island Hoppers, in bedriuw dat charterflechten mei helikopters fersoarget, en sadwaande helpt er Magnum gauris as dy foar de saken dy't er ûndersiket ferlet hat fan ferfier troch de loft. Rick runt in eksklusive pleatslike útgeansgelegenheid, de King Kamehameha Club, dy't inkeld foar leden tagonklik is en wêrfan't Higgins yn 'e ried fan bestjoer sit. Dochs hinget Magnum dêr gauris om, wêrby't er op 'e pof yt en drinkt en sa in ûnbetelle rekken almar heger oprinne lit, wat him wer yn konflikt bringt mei Higgins.
Oan 'e ein fan it sânde seizoen woene de produsinten Magnum deagean litte en sa de searje beëinigje. Yn 'e lêste ôflevering fan dat seizoen, Limbo ("Faaiefjoer"), rint Magnum hast de hiele 48 minuten om as geast, om te einigjen as er nei't it skynt de himel binnen giet. De fans fan 'e searje fûnen dat in oanfluiting en namen it net, en nei lange en lûde protesten giene de produsinten úteinlik oerstaach en plakten se noch in achtste seizoen oan 'e rige fêst wêryn't Magnum wer ta libben kaam.
Rolferdieling
Dêropta wurke in grut tal akteurs yn gastrollen mei oan Magnum, P.I. Guon fan 'e bekendsten dêrfan wiene: Ernest Borgnine, Tyne Daly, Ted Danson, Dana Delany, Morgan Fairchild, Robert Loggia, Romy Schneider, Frank Sinatra, William Windom en Angela Lansbury as Jessica Fletcher, yn in crossover mei in oare detektivesearje, Murder, She Wrote.
Prizen
Yn 1981 wûnen de betinkers en produsinten fan Magnum, P.I., Donald P. Bellisario en Glen A. Larson, in Edgar Award yn 'e kategory bêste ôflevering út in tillefyzjesearje (foar de ôflevering China Doll). Haadrolspiler Tom Selleck wûn yn 1984 in Emmy Award, de heechste Amerikaanske tillefyzjepriis, yn 'e kategory 'bêste manlike haadrol yn in dramasearje' foar syn fertolking fan Thomas Magnum, en yn 1985 wûn er in Golden Globe yn 'e kategory 'bêste optreden fan in akteur yn in tillefyzjesearje (drama)'. Foar de rol fan Jonathan Higgins wûn John Hillerman yn 1982 in Golden Globe en yn 1987 in Emmy, beide kearen yn 'e kategory 'bêste byrol fan in akteur yn in dramasearje'. Aktrise Dana Hill wûn yn 1983 in Young Artist Award foar har gastoptreden yn Magnum, P.I.
Ferfolch
Der wiene yn de njoggentiger jierren plannen foar in film Magnum, P.I., dat as in ferfolch fan de searjes wêze soe. Mar dat kaam nea fan de grûn. Yn septimber fan 2016 sette ABC útein mei plannen foar in ferfolchsearje oer Lily "Tommy" Magnum, de dochter fan Thomas Magnum. Dy searjes kamen ek nea fan de grûn.
Yn oktober 2017 makke CBS buorkundich dat der in reboot fan de searje komme soe. Yn dy searje wiene lykwols guon feroarings as yn de orizjinele searje. Thomas Magnum wurdt spile troch Jay Hernandez (sûnder snor) en Higgins wurdt troch de Welske aktrise Perdita Weeks spile.
Silvia Saint
Silvia Saint, echte namme: Silvie Tomčalová (Kyjov, 12 febrewaris 1976), is in rêstend Tsjechysk model, neakenmodel en pornografysk aktrise fan Moravysk komôf. Har artystenamme wurdt ek wol (mis)stavere as Sylvia Saint, en se hat ek wol wurke ûnder de skûlnammen Silvie en Szilvia. Saint sette yn 1997 útein mei in wurkpaad yn sawol de Jeropeeske as de Amerikaanske pornoyndustry en spile yn in grut tal films. Yn 1997 wûn se in AVN Award, en yn 2000 twa Hot d'Ors. Yn 2009 beëinige Saint har karriêre as pornoaktrise.
Jonkheid en oplieding
Silvia Saint waard yn 1976 berne yn it stedsje Kyjov, yn it distrikt Hodonín yn 'e regio Súd-Moraavje, yn wat doe noch Tsjechoslowakije wie. Hja brocht har jonkheid troch yn har berteplak. Doe't se de middelbere skoalle trochrûn hie, studearre se twa jier bedriuwsfiering yn 'e Moravyske haadstêd Brno.
Karriêre as model
Neitiid wurke Saint as de manager fan in grut hotel yn 'e stêd Zlín, en hie se by ferskate oare bedriuwen banen as accountant en marketingkoördinator. Om't se fûn dat it salaris foar soksoarte wurk ôffoel, sette se útein mei in karriêre as linzjerymodel. Al rillegau waard se frege om te posearjen foar neakenblêden, lykas Hustler, High Society, Chéri en Club International. Yn 1996 stie Saint yn 'e Tsjechyske Penthouse, dy't har útrôp ta Penthouse Pet fan it Jier. Letter posearre se ek foar de Amerikaanske Penthouse, dêr't se beneamd waard ta Pet fan 'e moanne oktober 1998.
Karriêre as pornoaktrise
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Saint yn totaal yn mear 300 pornofilms. Dêrby wie se yn 'e Feriene Steaten wurksum foar sokke foaroansteande labels as Adam & Eve, Evil Angel, Sin City, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Elegant Angel, VCA Pictures, New Sensations, Anabolic Video, Devil's Film, Digital Sin en ClubJenna. Dêrnjonken wie se ek wol aktyf foar minder bekende Amerikaanske filmstudio's, lykas Jill Kelly Productions, Metro, Afro-Centric Productions, West Coast Productions en Legend Video. Yn Jeropa wie se fral yn 't spier fan Private, mar wurke se ek wol foar it Frânske Vidéo Marc Dorcel en foar ferskate Dútske studio's.
Ien fan Saint har opmerklikste rollen wie har fertolking fan ien fan 'e haadrollen yn 'e opsjochmeitsjende pornofilmtrilogy The Uranus Experiment, in produksje fan Private mei as ûnderwerp de romtefeart. De trilogy waard benammen bekend om't der in sêne yn foarkomt dy't opnommen is yn in Russysk fleantúch dat dûkflechten makke, sadat in steat sûnder swiertekrêft opwekke waard. Saint en har tsjinspiler Nick Lang hiene op dy manear de primeur om as earste pearke seksuële omgong te hawwen yn in tastân fan gewichtsleazens. De sêne waard nominearre foar in Nebula Award, ien fan 'e wichtichste mainstream-prizen op it mêd fan science fiction, mar wûn him net. Wol wûn Saint ûnder har karriêre as pornoaktrise in (Amerikaanske) AVN Award (de Oskar fan 'e pornowrâld), twa (Frânske) Hot d'Ors, trije (Katalaanske) Ninfa's en in (Italjaanske) Delta di Venere Award.
Yn maart 2001 kundige Saint oan dat se har weromlûke soe út 'e pornoyndustry, nei't se in twa- oant trijejierrige relaasje mei de swarte Amerikaanske pornoakteur Mr. Marcus beëinige hie. Saint beskuldige Mr. Marcus derfan dat er har ferskate kearen mishannele hie. Neitiid sette se har wer yn Tsjechje nei wenjen mei har nije (Tsjechyske) freon, dy't yn 'e antykhannel siet. Saint bleau lykwols ek nei 2001 as pornoaktrise wurksum, al makke se fan dy tiid ôf benammentlik lesbyske pornografy. Yn 2006 wûn se mei in rjochtsaak tsjin in cyberkreaker de rjochten op 'e domeinnamme SilviaSaint.com. Uteinlik loek Saint har yn 2009 foargoed út 'e pornoyndustry werom.
Quigley Down Under
Quigley Down Under is in Amerikaansk-Australyske westernfilm út 1990 ûnder rezjy fan Simon Wincer, mei yn 'e haadrollen Tom Selleck, Laura San Giacomo en Alan Rickman. It ferhaal giet oer de Amerikaanske skerpskutter Matthew Quigley, dy't tsjin 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw troch in Australyske grutgrûnbesitter ynhierd wurdt om 'e Aborizjinals dy't op syn lân libje, út te rûgjen. Dat wie Quigley lykwols net ferteld foar't er de lange seereis út Noard-Amearika wei makke, en de Amerikaan ûntpopt him ta in grutter probleem as dat de Aborizjinals ea wiene. Quigley Down Under is in produksje fan 'e Amerikaanske filmstudio Pathé Entertainment, basearre op in skript fan senarioskriuwer John Hill. Hoewol't haadrolspiler Tom Selleck de rol fan Quigley as syn bêste aktearprestaasje beskôget, krige de film in lauwe ûntfangst.
Plot
Matthew Quigley (Tom Selleck) is in cowboy en skerpskutter út 'e Feriene Steaten, dy't mei in spesjaal oanpast Sharps-gewear rekke sjitte kin oer útsûnderlik lange ôfstannen. Hy wurdt ynhierd troch de grutgrûnbesitter Elliott Marston (Alan Rickman) út Austraalje, nei't er mient om dingo's ôf te sjitten. De film begjint mei Quigley syn oankomst yn Austraalje, wêrby't er yn 'e haven in Amerikaanske frou, Crazy Cora (Laura San Giacomo) moetet dy't him 'Roy' neamd en mient dat se him ken. Hoewol't Quigley neat mei har op hat, strykt it him tsjin it hier yn as de frou troch in pear manlju mei geweld yn in wein skuord wurdt. Quigley grypt yn en jout de manlju in wan bruien oant er foar it ferstân kriget dat it Marston syn wurknimmers binne, dy't nei de haven ta kommen binne om him op te heljen. Neitiid reizget er mei Cora en de manlju nei Marston syn station (feepleats) yn 'e outback fan West-Austraalje. Cora hâldt ta Quigley syn ergernis oan mei him 'Roy' te neamen, mar hy makket Marston dyn mannen likegoed dúdlik dat se fan har ôfbliuwe moatte.
Op it station oankommen blykt Marston in leafhawwer fan ferhalen oer it Wylde Westen te wêzen, dy't benammen hâldt fan teltsjes oer revolverlju dy't duëls útfjochtsje wêrby't se om it fluchst har revolvers lûke en ôfsjitte. Hy wol witte hoe fluch oft Quigley mei de revolver is, mar dyselde antwurdet dat er nea folle doel foar hânfjoerwapens hân hat en dat er leaver op syn gewear fertrout. Uteinlik komt de aap út 'e mouwe en docht bliken dat Marston Quigley net ynhierd hat om dingo's ôf te sjitten, mar om 'e pleatslike Aborizjinals út te rûgjen. Dêr nimt Quigley oanstjit oan en it petear rint út op in fjochtpartij wêrby't Quigley Marston twaris út syn eigen hûs smyt ear't er troch Marston syn butler fan efteren bûten westen slein wurdt.
Neitiid ride in pear fan Marston syn mannen de bewusteleaze Quigley en Cora djip de woastyn yn en dêr't se harren op twa dagen ôfstân fan 'e beskaving dumpe wolle. Unferstannigernôch hawwe de mannen ek Quigley syn Sharps-gewear meibrocht. Quigley deadet de beide mannen foar't se harren plan útfiere kinne, wêrnei't hy en Cora rêden wurde troch de Aborizjinals. Wylst se oan it opbetterjen binne fan útdrûging en mishanneling, binne se tsjûge fan in oanfal fan Marston syn trewanten op 'e Aborizjinal-troep dy't harren holpen hie. Quigley deadet dêrop nochris trije fan Marston syn mannen, wylst in fjirden wit te ûntkommen.
Underwilens kriget er Cora oan 'e praat oer har ferline. It docht bliken dat hja út Teksas komt. Doe't it boerespultsje fan har en har man dêr oanfallen waard troch Komantsjen, ferburch se har mei har poppe yn 'e kelder. Om foar te kommen dat it bern begjinne soe te gûlen en sa harren skûlplak ferriede soe, hold se it de hân oer de mûle, dêr't se it by fersin mei smoarde. Nei't har man, in Roy Cobb, letter thúskaam en ûntdiek wat der bard wie, naam er Cora mei nei de haven fan Galveston, dêr't er har, allinnich, op it earste it bêste skip sette, dat tafalligerwize nei Austraalje ta gie.
Nei't Quigley en Cora de Aborizjinals ferlitten hawwe, komme se ûnderweis in oare groep fan Marston syn trewanten tsjin, dy't dwaande binne om oare Aborizjinals oer de râne fan in klif te driuwen. Quigley deadet nochris trije mannen, wylst Cora mank de lichems fan 'e deade Aborizjinals ûnderoan it klif in libbene en sûne poppe fynt dy't de fal oerlibbe hat trochdat syn mem him mei har eigen lichem beskerme hat. It fersoargjen fan 'e poppe helpt Cora om mei har eigen ferline yn it reine te kommen, en se liket Quigley foar it earst te ûnderskieden fan har eardere man, hoewol't se net ophâldt mei him 'Roy' te neamen.
Quigley lit Cora en de poppe mei iten, drinken en in bútmakke gewear yn 'e woastyn efter, wylst er sels op in bútmakke hynder nei in lytse delsetting riidt. Dêr kriget er nije munysje fan in Dútske wapensmid dy't fan Grimmelman hjit (Ron Haddrick), en dy't mar wàt graach helpe wol as er heart dat Quigley fan doel is om mei Marston ôf te weven. In stikmannich wurknimmers fan Marston kenne lykwols it hynder werom dat Quigley nei de delsetting ta riden hat, en besykje him fêst te setten yn in baarnend gebou. Mar Quigley wit him derút te rêden en sjit al syn fijannen op ien nei dea. De iennichste oerlibbene stjoert er werom nei Marston mei it boadskip dat er deroan komt.
Underwilens wurde Cora en de poppe yn 'e woastyn oanfallen troch dingo's. It bern gûlt en Cora werhellet op in hier nei har eardere flater, mar wit har eangstme te oerwinnen. Se sjit de dingo's dea en rêdt dêrmei harsels en it bern. As Quigley koarte tiid letter weromkomt, liket Cora net mear sa los te stean fan 'e wurklikheid as earder, hoewol't se him noch altyd 'Roy' neamt. Hy nimt har mei werom nei de delsetting, dêr't se de poppe oerdrage oan pleatslike Aborizjinals. De oare moarns lit Quigley Cora efter by Grimmelman en riidt fuort nei Marston syn station.
Dyselde hat ûnderwilens al syn restearjende mannen gearbrocht om Quigley te deadzjen. Mar Quigley siket in plak yn 'e omlizzende heuvels út, dêr't er wachtet oant er Marston syn mannen ien foar ien út 'e fierte wei deasjitte kin. Uteinlik ride de lêste beide fan Marston syn mannen om, oerfalle him fan efteren en nimme him finzen. As er by Marston brocht wurdt, wol dy mei him in klassyk revolverduël útfjochtsje. Marston wit noch dat Quigley sein hie dat er nea folle doel foar hânfjoerwapens hie, en is dêrom wis dat er de Amerikaan ferslaan sil. Mar Quigley lûkt en fjurret sa fluch dat er net inkeld Marston, mar ek syn beide oerbleaune mannen delsjitte kin ear't ien fan trije him wat dwaan kin. Wylst Marston yn 't stjerren leit, sjocht Quigley op him del en leit him út dat 'net folle doel foar hawwe' wat oars is as 'net mei omgean kinne'.
Nei Marston syn dea arrivearret in kolonne Britske soldaten op it station, ûnder lieding fan majoar Ashley-Pitt (Chris Haywood), dat in maat fan Marston is. Dyselde dielt Quigley mei dat er ûnder arrest stiet foar moard en dat er ophongen wurde sil. Quigley is net fan doel om him oer te jaan, mar foar't it ta in fjoergefjocht komme kin, ferskynt op 'e heuvelrêgen om it hiele station hinne in tichte rige fan Aborizjinal-krigers. Hoewol't dy neat oars dogge as dêr wat stil stean, beslút Ashley-Pitt dat it wol sa ferstannich is om fan syn plannen oangeande Quigley ôf te sjen. Hy draait him om en riidt mei syn mannen fuort, wêrnei't de Aborizjinals like stil wer weiwurde as dat se kommen wiene.
De film einiget as Quigley yn 'e haven in inkele reis nei hûs boekt. De klerk dy't him helpt, hat in oanplakbiljet mei Quigley syn namme en in net botte lykjend portret fan him ûnder de baalje lizzen, mei't der in priis op syn holle set is, en om't er in Amerikaansk aksint heart, pakt de man syn pistoal al beet. As er Quigley om 'e namme freget, antwurdet dy lykwols mei in gnyske dat er Roy Cobb hjit. De klerk lit syn pistoal wer los en Quigley ûntfangt twa kaartsjes, wêrfan't er it twadde bûtendoar by Cora bringt. Krekt no't er himsels identifisearre hat as Roy Cobb, neamt sy him, iroanysk genôch, foar it earst Matthew Quigley.
Produksje
Senarioskriuwer John Hill sette yn 1978 al útein mei it skriuwen fan it skript fan Quigley Down Under, en sawol Steve McQueen as Clint Eastwood waarden yn 't earstoan yn omtinken nommen foar de haadrol. Uteinlik foel de kar op McQueen, mar tsjin 'e tiid dat men ree wie en begjin mei de opnamen, yn it foarjier fan 1980, wie McQueen te siik om noch te wurkjen, en sadwaande waard it projekt doe skrast. Mids jierren tachtich krige Tom Selleck lucht fan it senario, en hy besocht om 'e film fan 'e grûn te krijen by Warner Bros., mei himsels yn 'e haadrol en Lewis Gilbert as regisseur, mar it spul rûn op 'e non wylst it noch yn 'e pre-produksjefaze siet.
Neitiid kamen de rjochten yn 'e hannen fan 'e nije filmstudio Pathé Entertainment. Dy skeakele regisseur Simon Wincer yn, dy't letter ek de kaskreaker Free Willy meitsje soe. Wincer fûn dat Hill syn goede senario bedoarn wie trochdat it ferskate kearen oernij skreaun wie troch lju dy't gjin ferstân hiene fan 'e skiednis fan Austraalje. Dêrom frege er Ian Jones om it ferhaal yn âlde steat werom te bringen en alle histoaryske flaters derút te heljen. Quigley Down Under waard folslein op lokaasje filme yn Austraalje, yn en yn 'e omkriten fan Warrnambool en Apollo Bay, yn 'e dielsteat Fiktoaria. Quigley Down Under gie op 17 oktober 1990 yn premiêre. De útfierende produsinten foar Pathé Entertainment wiene Stanley O'Toole, Alexandra Rose en Megan Rose. De produksje koste nei skatting $18 miljoen.
Untfangst en resultaat
Hoewol't Tom Selleck syn fertolking fan 'e rol fan Matthew Quigley noch altyd as de bêste aktearprestaasje út syn karriêre beskôget, waard Quigley Down Under lau ûntfongen. De foaroansteande Amerikaanske kritikus Roger Ebert parte de film 2½ stjer (fan in totaal fan 4) ta, en neamde it in film dy't syn fouten hie, mar dochs in respektabele western. Hy wie benammen fol lof oer it optreden fan Laura San Giacomo as Crazy Cora. Quigley Down Under brocht yn totaal $21.413.105 op, wêrmei't de film sa'n $3 miljoen winst makke.
T.S. Eliot
T.S. Eliot (folút Thomas Stearns Eliot, St. Louis (Missoury), 26 septimber 1888 – Londen, 4 jannewaris 1965) wie in Amerikaansk-Britsk dichter, toanielskriuwer, essayist, útjouwer en literêr en maatskippijkritikus, dy't ta de wichtichste Ingelsktalige dichters fan 'e tweintichste iuw rekkene wurdt. Hy die yn 1915 foar it earst fan him sprekken mei it gedicht The Love Song of J. Alfred Prufrock, in masterwurk fan 'e modernistyske beweging. Syn oeuvre omfettet fierders guon fan 'e bekendste gedichten út 'e Ingelske literatuer, lykas The Waste Land, The Hollow Men, The Journey of the Magi, Ash Wednesday en Four Quartets. Eliot is ek bekend om sân toanielstikken, wêrûnder Murder in the Cathedral. Yn 1948 waard oan him de Nobelpriis foar de Literatuer takend.
Oplieding
Fan 1898 oant 1905 folge Eliot in oplieding oan 'e Smith Academy te St. Louis, dêr't er û.m. Latyn, Aldgryksk, Frânsk en Dútsk learde. Doe't er fjirtjin jier wie, begûn er foar it earst poëzij te skriuwen, mar nei eigen sizzen wie it resultaat nearzich en fol wanhope, dat hy ferneatige it. Fan 1905 ôf brocht Eliot in jier troch mei stúdzjetarieding oan 'e Milton Academy yn Massachusetts, wêrnei't er fan 1906 oant 1909 filosofy studearre oan 'e Universiteit fan Harvard. Hy studearre ôf nei trije jier ynstee fan 'e wenstige fjouwer jier. Nei't er fan 1909 oant 1910 te Harvard wurke hie as filosofy-assistint, ferfear er nei Parys, dêr't er fan 1910 oant 1911 filososfy studearre oan 'e Sorbonne. Fan 1911 oant 1914 wied er werom yn Harvard, dêr't er Yndyske filosofy en Sanskryt studearre.
Yn 1914 wie Eliot fan doel om in healjier yn it Dútske Marburch te studearjen, mar it útbrekken fan 'e Earste Wrâldoarloch stiek dêr in stokje foar, dat hy bedarre ynstee yn it Ingelske Oxford. Oan 'e Universiteit fan Oxford hied er it net bot nei 't sin, dat hy brocht safolle mooglik tiid troch yn Londen, dat him fassinearre. Dêr mette er de ferneamde Amerikaanske dichter om utens Ezra Pound, dy't daliks seach dat Eliot potinsjeel hie. Tanksij Pound, dy't him oeral mei hinne sleepte en him oan eltsenien foarstelde, krige Eliot yn Londen kunde oan 'e hiele Britske literêre wrâld.
Earste houlik
Yn it foarjier fan 1915, doe't Eliot ûnderwilens syn stúdzje yn Oxford ôfbrutsen hie en wurk fûn hie as learaar, kaam er yn 'e kunde mei Vivienne Haigh-Wood, in gûvernante út Cambridge, mei wa't er likernôch twa moanne letter, op 26 juny 1915, troude. It houlik wie tige ûngelokkich, mei troch al Vivienne har sûnensklachten, wêrûnder problemen op it mêd fan geastlike sûnens. Neffens guon boarnen hie hja boppedat koart nei de brulloft in bûtenechtlike affêre mei de filosoof Bertrand Russell, mar dy bewearings binne nea bewiisd. Trochdat Vivienne om har sûnens lange skoften trochbrocht yn ôfhandige sanatoaria, groeiden sy en Eliot ek almar fierder útinoar. Eliot sei letter dat it houlik foar syn gefoel in sfear oprôp dy't him by steat steld hie om it gedicht The Waste Land ("De Woestenije") te skriuwen.
Fan 1932 oant 1933 brocht Eliot foar in perfesterskip oan 'e Universiteit fan Harvard in jier allinne yn 'e Feriene Steaten troch, en doe't er weromkaam, bewurkmastere er in skieding fan tafel en bêd. Vivienne bedarre yn 1938 úteinlik yn it psychiatrysk sikehûs Northumberland House, yn Stoke Newington, dêr't se bleau oant har dea yn 1947. Hoewol't Eliot foar de wet noch altiten har man wie, hat er har dêr nea besocht. Harren relaasje waard yn 1984 ta ûnderwerp makke fan it toanielstik Tom and Viv, fan Michael Hastings.
Beropsmjittige karriêre
Nei't er in ein oan syn stúdzje yn Oxford breide hie, wie Eliot wurksum as learaar oan in ferskaat fan skoallen, mar benammen oan 'e Highgate School, in iepenbiere skoalle yn Londen, dêr't er Frânsk en Latyn joech, en letter oan 'e Royal Grammar School yn High Wycombe, yn Buckinghamshire. Om wat by te fertsjinjen, skreau er resinsjes fan boeken en fersoarge er jûnsûnderwiis. Yn 1917 naam er yn Londen in baan oan by Lloyd's Bank, dêr't er ferantwurdlik wie foar bûtenlânske bankrekkens. Yn 1925 koed er wurk krije by de útjouwerij Faber and Gwyer, dy't letter Faber and Faber kaam te hjitten. Dêr bleau er de rest fan syn karriêre wurksum as útjouwer, en brocht er it úteinlik ta bestjoerslid. Yn syn hoedanichheid fan útjouwer wied er û.m. ferantwurdlik foar publikaasjes fan dichters as W.H. Auden, Stephen Spender en Ted Hughes.
Bekearing en naturalisaasje
Op 29 juny 1927 bekearde Eliot, dy't fan hûs út in unitariër wie, him ta it anglikanisme. Yn novimber fan datselde jier liet er him naturalisearje ta Brit. Hy waard in aktyf lid fan 'e Anglikaanske Tsjerke, en identifisearre himsels as in anglo-katolyk. Neffens Eliot syn biograaf Peter Ackroyd hie Eliot syn bekearing net inkeld mei leauwensoertsjûging te krijen, mar wie it teffens in manear om himsels yn 'e Ingelske kultuer te ferankerjen.
Twadde Houlik
Fan 1938 oant 1957 gie Eliot om mei Mary Trevelyan, dy't wurksum wie oan 'e Universiteit fan Londen. Hja liet detaillearre memoires nei, dêr't út nei foarren kaam dat sy wol graach mei Eliot trouwe wollen hie, mar dat hy de boat ôfhold. Ynstee dielde Eliot fan 1946 oant 1957 in appartemint mei syn freon John Davy Hayward, dy't syn papierren samle en in argyf fan Eliot oanlei dat yn syn besit bleau doe't Eliot yn 1957 wertroude. Hayward liet it úteinlik yn 1965 nei oan it King's College fan 'e Universiteit fan Cambridge.
Op 10 jannewaris 1957 troude Eliot, dy't doe 68 jier wie, mei de tritichjierrige Esmé Valerie Fletcher, sûnt 1949 syn siktaresse by Faber and Faber. It houlik waard temûk moarns om kertier oer seizen sletten, yn it bywêzen fan har âlden en fierders frijwol nimmen. Valerie soe har man 47 jier oerlibje. Nei Eliot syn dea wijde hja har oan it behâld fan syn neilittenskip. Sa redigearre se The Letters of T.S. Eliot en foege der oantekens oan ta, en wie se ek behelle yn it meitsjen fan 'e faksimilee fan 'e kladferzje fan The Waste Land. Hja stoar yn har hûs te Londen op 9 novimber 2012.
Dea
Eliot stoar op 4 jannewaris 1965 te Londen oan longemfyseem, feroarsake troch syn keattingsmoken. Hy hie dêr doe al jierrenlang almar mear swierrichheden fan ûnderfûn, lykas brongitis en tachykardy (in flugger as normaal hertritme). T.S. Eliot waard neffens syn eigen winsken kremearre, wêrnei't syn jiske byset waard yn 'e Sint-Michaelstsjerke fan East Coker, it doarp dêr't syn foarâlden wei nei Amearika emigrearre wiene. Yn 1967 waard op syn twadde stjerdei in tinkstien yn 'e flier lein fan 'e Poets' Corner yn Westminster Abbey.
Tom Selleck
Tom Selleck (folút: Thomas William Selleck; Detroit (Michigan), 29 jannewaris 1945) is in Amerikaansk tillefyzje- en filmakteur en -produsint fan mingd Ingelsk-Dútsk etnysk komôf. Hy briek yn 1980 troch mei syn rol as de privee-detektive Thomas Magnum yn 'e tillefyzjesearje Magnum, P.I., dy't opnommen waard op Hawaï. Fierders hied er op 'e tillefyzje in weromkearende rol yn 'e populêre komeedzjesearje Friends en spile er plysjekommissaris Jesse Stone yn 'e lyknammige rige tillefyzjefilms. Op it wite doek wie Selleck û.m. te sjen yn films as Three Men and a Baby, Quigley Down Under, Her Alibi, Mr. Baseball en In & Out.
Morganatysk houlik
In morganatysk houlik (fan it Latynske matrimonium morganaticum, dat komt fan it Goatyske wurd morgjan, "beheine") of in houlik mei de lofterhân wie histoarysk in beheinde foarm fan it houlik. Soks kaam mank de Jeropeeske adel foar, en wie benammen frij algemien yn 'e Dútsktalige lannen. By in morganatysk houlik wie ien fan 'e beide houlikspartners (yn 'e regel de frou) fan in legere maatskiplike klasse as de oare. Dat koe betsjutte dat in ealman mei in boargerfamke troude, mar ek wie it mooglik dat immen út 'e hegere adel, bgl. in hartoch, troude mei immen út 'e legere adel, bgl. in baronesse.
Hoewol't yn sokke gefallen ornaris sprake wie fan in houlik út leafde, fûnen de maatskiplike gelikensen fan 'e brêgeman oer it algemien dat dy him oan sa'n frommeske fergoaide. Troch in morganatysk houlik oan te gean, koene de breid en de eventuële bern dy't út it houlik fuortkomme soene, gjin oanspraak meitsje op 'e rjochten, besittings of aadlike titels fan 'e brêgeman. Om't syn widdo en bern by syn eventueel ferstjerren neat ervje koene, moast de manlike partner yn in morganatysk houlik op in oare wize soarchdrage foar harren finansjeel wolwêzen as soks barre soe. Dat waard dien troch de saneamde moarnsjefte, in geskink dat troch de brêgeman oan 'e breid jûn waard op 'e moarn nei de houliksnacht.
Tom Selleck
Jonkheid en oplieding
Selleck waard yn 1945 berne yn Detroit, yn 'e Amerikaanske steat Michigan, as de soan fan Robert Dean Selleck, in ûndernimmer en ynvestearder yn ûnreplik goed, en dy syn frou Martha S. Jagger. Syn heit wie fan Ingelsk en yn 'e fierte fan Dútsk etnysk komôf, en syn mem kaam út in famylje mei Ingelske woartels. Selleck hat in ien jier âldere broer, Robert, en in jongere suster en broer, Martha en Daniel, mei wa't er acht, resp. tsien jier skeelt. Yn syn bernetiid ferfear it gesin nei Sherman Oaks, in wyk fan Los Angeles, dêr't er fierder opgroeide.
Morganatysk houlik
Morganatyske houliken koene tsjinje om langjierrige ferhâldings mei mêtresses te legalisearjen. Ek kaam it foar dat in regearjend monarch dy't widner wurden wie en út syn earste houlik al bern (en in troanopfolger) hie, neitiid noch in houlik út leafde slute woe. Om dynastike swierrichheden foar te kommen dy't mooglik ûntstean kinne soene troch bern dy't út sa'n twadde houlik berne waarden, sleat de monarch dan ynstee fan in gewoan houlik in morganatysk houlik, dat de bern út it twadde houlik útsleat fan 'e erfopfolging. Fierders wie it ek frij normaal dat jongere soannen út foarstehuzen, dy't nammers dochs net foar de troanopfolging yn oanmerking kamen, in morganatysk houlik oangiene.
Tom Selleck
Jonkheid en oplieding
Selleck studearre sakemanagement oan 'e Universiteit fan Súdlik Kalifornje, dêr't yn it basketbaltiim de USC Trojans spile. Op advys fan in toaniellearaar naam er njonken syn stúdzje aktearlessen by it Beverly Hills Playhouse, ûnder toanielregisseur Milton Katselas. Selleck tsjinne letter by it Amerikaanske 160e Ynfanteryrezjimint fan 'e Kalifornyske Nasjonale Legergarde. Syn ienheid waard yn 1965 ynset by it delslaan fan it Watts-opskuor yn Los Angeles.
Morganatysk houlik
Nettsjinsteande it feit dat morganatyske houliken foar 'gewoane' houliken oer in ôfwikende wetlike status hiene, wiene se wol deeglik offisjeel jildich en erkend troch steat en tsjerke. In morganatysk houlik is dus net itselde as 'oer de putheak trouwe', wat foarhinne yn Fryslân benammen yn 'e Wâlden wol foarkaam; dat wie winlik in foarm fan gearwenjen dy't nèt offisjeel erkend waard. Bern dy't út morganatyske houliken fuortkamen, wiene wettich en droegen net it stigma fan in oerwûn bern te wêzen. Wol wie it sa dat sokken inkeld de rjochten fan 'e houlikspartner út 'e leechste maatskiplike stân hiene, yn 'e regel de mem. Guon persoanen dy't út morganatyske houliken berne wiene, klommen letter op oant yn 'e heechste maatskiplike fermiddens sûnder dat har komôf har dat behindere.
Tom Selleck
Aktearkarriêre
Selleck syn earste wurk as akteur wie yn reklamespotsjes foar produkten lykas Pepsi-Cola. Hy sette syn aktearkarriêre yn 1969 útein mei lytse roltsjes yn tillefyzjesearjes lykas Lancer, The FBI, Owen Marshall: Counselor at Law, The Young and the Restless, Marcus Welby, M.D., The Streets of San Francisco, Charlie's Angels en Taxi, en films as Myra Breckinridge, The Seven Minutes en Midway. Syn earste gruttere optreden wie yn 'e weromkearende rol fan privee-detektive Lance White yn 'e rige The Rockford Files. White wie in man mei in útsûnderlik soad lok, dy't opfierd waard as in soarte fan komyske noat om't er syn kollega Jim Rockford (spile troch James Garner) sa yrritearre. By it oplossen fan misdriuwen sei White geregeldwei dingen as: "Sit der mar net oer yn, Jim. Der sil ús grif wol in oanwizing temjitte komme," wat dan ek barde, ta alderferskuorrendste frustraasje fan Rockford, dy't sels altyd hurd wurkje moast op syn saken op te lossen.
De rol fan White wie foar produsinten Donald P. Bellisario en Glen A. Larson oanlieding om Selleck yn 1980 te freegjen foar de rol fan in oare privee-dektektive yn 'e searje Magnum, P.I.. Selleck hie him dêr al foar fêstlein, doe't er teffens troch regisseur James Cameron frege waard foar de rol fan aventoersman Indiana Jones, yn 'e film Raiders of the Lost Ark. Om't de opnameskema's net mei-inoar te kombinearjen wiene, moast er dy rol doe ôfwize, en waard Harrison Ford dêrfoar oansocht. Efternei hie Selleck it oanbod dochs wol oannimme kinnen, om't de opnamen fan Magnum, P.I. fanwegen in staking útsteld waarden fan maart oant desimber 1980.
De pilotôflevering fan Magnum, P.I. wie Selleck syn sechsde op rige; by de fiif eardere pilots wie neitiid ôfsjoen fan it meitsjen fan 'e byhearrende searje. Yn dit gefal waard de searje lykwols àl makke, en betsjutte dy foar Selleck de grutte trochbraak. Yn Magnum, P.I., dat opnommen waard op it tropyske Hawaïaanske eilân Oähû, spile er de rol fan privee-detektive Thomas Magnum, dy't in luzelibbentsje liedt yn it gasteferbliuw fan 'e filla fan in Robin Masters, by wize fan werombetelling foar in tsjinst dy't er yn it ferline foar de man dien hat. Hy nimt inkeld saken oan dy't er ynteressant fynt en wurket allinnich mar as dêr sin oan hat, wylst er yn 'e tuskentiid oanhâldend botst mei Jonathan Higgins, de strange hûswarder fan Masters (spile troch John Hillerman). De searje waard in grut súkses en kaam yn withoefolle lannen op 'e tillefyzje. Selleck wûn mei de rol fan Magnum yn 1984 sawol in Golden Globe as in Emmy Award (de heechste Amerikaanske tillefyzjepriis). De searje rûn acht seizoenen lang, fan 1980 oant 1988, en Selleck wie der net inkeld as akteur, mar ek as produsint by belutsen.
Syn súkses mei Magnum, P.I. lansearre foar Selleck ek in filmkarriêre. Sa spile er in ynbrekker yn it Londen fan 'e tritiger jierren yn Lassiter (1984); in plysjeman mei hichtefrees yn Runaway (1984); in plakferfangende heit fan in poppe yn Three Men and a Baby (1987), mei Ted Danson en Steve Guttenberg; in detektiveskriuwer mei writer's block dy't fereale wurdt op in frou dy't him mooglik besiket te fermoardzjen yn Her Alibi (1989), mei Paulina Porizkova; en in njoggentjinde-iuwske skerpskutter yn 'e Australyske western Quigley Down Under (1990), as tsjinspiler fan Laura San Giacomo. Oare filmrollen fan Selleck wiene as plakferfangend heit fan in lyts famke yn Three Men and a Little Lady (1990); kening Ferdinand V fan Aragon yn Christopher Columbus: The Discovery (1992); in Amerikaanske honkballer yn Japan yn Mr. Baseball (1992); en in homoseksuële tillefyzjekorrespondint yn In & Out (1997), as tsjinspiler fan Kevin Kline.
Begjin njoggentiger jierren wegere Selleck de rol fan Mitch Buchanan yn 'e hitsearje Baywatch, om't er net as in sekssymboal sjoen wurde woe. Dy rol gie doe nei David Hasselhoff. Ein njoggentiger jierren kearde Selleck lykwols dochs wer op 'e tillefyzje werom, yn 'e komeedzjesearje Friends. Dêryn hied er fan 1996 oant 2000 in weromkearende rol as de eachdokter Richard Burke, in skieden freon fan 'e âldelju fan Monica en Ross Geller, dy't in relaasje kriget mei de folle jongere Monica (spile troch Courteney Cox). Yn febrewaris 1988 sette Selleck útein mei de haadrol yn 'e nije searje The Closer, mei as tsjinspiler û.o. Ed Asner en Penelope Ann Miller. Nettsjinsteande de hege ferwachtings foelen de sjochsifers sa ôf, dat de searje al nei tsien ôfleverings stopset waard. Letter hie Selleck yn 2006 in weromkearende rol yn fjouwer ôfleverings fan 'e searje Boston Legal, en yn 2007 en 2008 hied er in fêste rol yn 'e searje Las Vegas, as A.J. Cooper, de nije eigner fan it kasino dat de eftergrûn is fan alle ferwikkelings.
Yn 2001 spile Selleck de rol fan Murray yn 'e Broadway-revival fan 'e komeedzje A Thousand Clowns. Dat toanielstik rûn mar twa moannen, en resinsinten wie ienriedich negatyf oer Selleck syn optreden, dat neffens harren ûngeunstich ôfstiek by de fertolking fan deselde rol troch Jason Robards yn 'e 1960-er jierren. Fan 2005 oant 2012 spile Selleck fierders de haadrol fan plysjekomissaris Jesse Stone, út in lyts plakje op it Amerikaanske plattelân, yn in rige fan acht tillefyzjefilms dy't basearre wiene op 'e misdieromans fan Robert B. Parker. De earste film út 'e rige wie Stone Cold, en de lêste Jesse Stone: Benefit of the Doubt. It fyfde diel út dizze searje, Jesse Stone: Thin Ice (2009), wie net in adaptaasje fan in roman, mar in orizjineel senario skreaun troch Selleck sels. Sûnt 2010 spilet Selleck yn 'e tillefyzjesearje Blue Bloods de rol fan in oare plysjekommissaris, Frank Reagan út New York. Dy plysjesearje rint anno 2016 noch altyd. Njonken syn live-aktearwurk is Selleck ek aktyf as stimakteur en as fertelstim by voice-overs.
Priveelibben
Fan 1971 oant 1982 wie Selleck troud mei model Jacqueline Ray. Hja namen yn dy tiid in soan oan, Kevin (berne yn 1966), mar it houlik einige yn in skieding. Selleck wertroude op 7 augustus 1987 mei Jillie Mack, dy't him yn 1988 in dochter skonk, Hannah Margaret. De Sellecks hawwe huzen yn Fallbrook en Thousand Oaks, beide yn Kalifornje, en in simmerhûs yn Jonesboro, yn Maine. Yn 1986 krige Selleck syn eigen stjer op 'e Hollywood Walk of Fame, ter hichte fan Hollywood Boulevard 6925. Yn 2000 ûntfong er in earedoktoraat fan 'e Pepperdine Universiteit.
Selleck is de eigner fan in avokadobuorkerij, en hat yn fraachpetearen sein dat er fit bliuwt troch bûtendoar op it lân te wurkjen ynstee fan nei de sportskoalle te gean. Behalven basketballer is er ek in folleard follyballer en strânfollyballer en hy hat datoangeande lid west fan ferskate amateurklubs. Dêropta is er in grut fan fan iishokky. Hy hat himsels yn fraachpetearen omskreaun as "net religieus". Fierders is Selleck in lid fan 'e ried fan bestjoer fan en in wurdfierder foar de Amerikaanske wapenlobby NRA.
Lord Chamberlain's Men
De Lord Chamberlain's Men wie in Ingelsk toanielselskip út 'e Elizabetaanske Tiid, dêr't de wiidferneamde toanielskriuwer William Shakespeare ta hearde. It waard oprjochte yn 1594, ûnder it patronaat fan Henry Carey baron Hunsdon, dy't doedestiden de Lord Chamberlain (oftewol keamerhear) oan it hof fan keninginne Elizabeth I wie (dêrfandinne de namme). Nei't Hunsdon op 23 july 1596 kaam te ferstjerren, giene de Lord Chamberlain's Men oer nei it patronaat fan syn soan, George Carey baron Hunsdon, nei wa't se acht moanne lang de namme fan Lord Hunsdon's Men droegen, oant hy op 17 maart 1597 ta syn heite opfolger beneamd waard as Lord Chamberlain, en it selskip syn âlde namme weromkrige.
Shakespeare skreau hast alle toanielstikken foar de Lord Chamberlain's Men, en de akteur Richard Burbage spile frijwol alle haadrollen, wêrûnder dy fan Hamlet, Otello, Kening Lear en Macbeth. Shakespeare sels wie ek wurksum as akteur, mar hy spile inkeld byrollen. Oan 'e ein fan 'e Elizabetaanske Tiid wiene de Lord Chamberlain's Men ien fan 'e beide meast foaroansteande toanielselskippen fan Londen wurden. Doe't nei de dea fan Elizabeth yn 1603 kening Jakobus I op 'e troan kaam, naam dy it patronaat oer, en krige it selskip sadwaande de namme fan de King's Men.
List fan planetoïden 22901-23000
Dit is in list fan planetoïden 22901-23000.
Playboy Playmate
In Playboy Playmate is in froulik neakenmodel dat in fotoreportaazje fan harsels meitsje lit en dêrmei yn it (ienris yn 'e moanne ferskinende) neakenblêd Playboy stiet as de Playmate fan 'e Moanne. De fotoreportaazjes fan Playmates fan 'e Moanne omfiemje in útklapbere centerfold-poster en in Playmate Data Sheet mei persoanlike bysûnderheden fan it model, lykas namme, berteplak en -datum, minsklik lichemsmaten, hobbys, ensfh. De oantsjutting playmate is Ingelsk en betsjut safolle as "boarterskammeraat"; nei't men oannimme mei is dat in bedutsen ferwizing nei it leafdesspul. Playmates fan 'e Moanne wurde faak oantsjut as Miss ("Juffer") folge troch de moanne dat se yn 'e Playboy stiene, dus bgl. Miss January.
Playmate fan it Jier en Jubileum-Playmate
Oan 'e ein it jier wurdt ien fan 'e tolve Playmates fan 'e Moanne útroppen ta Playmate fan it Jier. Op 't heden fertsjinje Playmates fan 'e Moanne dy't yn 'e oarspronklike, Amerikaanske haadedysje fan 'e Playboy steane, $25.000; Playmates fan it Jier krije $100.000 útbetelle, mei noch in auto en in motorfyts dêropta. Fierders wurde der faak Jubileum-Playmates (Anniversary Playmates) útkeazen om 'e lustrumjierren fan it bestean fan 'e Playboy te fieren.