cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Easttsjerke (Middelburch)
Skiednis
Fanwegen de oanwaaks fan de befolking frege de protestantske tsjerkeried tastimming om it tal tsjerken yn Middelburch út te wreidzjen. Der waard foar keazen om de nije tsjerke yn it nije eastlike diel fan de stêd te bouwen. Ynearsten wiene der plannen om in tsjerke yn de Singelstrjitte te bouwen, mar yn 1646 waar in stik bougrûn oan it ein fan de Schuitvloetstrjitte útsocht. It stedsbestjoer frege de arsjitect Bartholomeus Fransz. Drijfhout in ûntwerp te meitsjen en dy bestudearre earst de krekt foltôge Lutherse sealtsjerke fan Amsterdam en de Nije Tsjerke fan Maassluis, in krústsjerke. Drijfhout woe lykwols gjin seal- of krústsjerke, mar in koepeltsjerke, sa't dy mei de Maretsjerke yn Leien boud wie. Hy makke in ûntwerp foar de nije tsjerke en waard dêrby advisearre troch de arsjitekt Pieter Jansz. Post, dy't in houten model makke. Om de nije tsjerke te finansjieren waarden der lienings mei liifrintes ôfsletten fan 10%. Dy hege rinte bleau jierrenlang in swiere lêst foar de stêd. Ek brocht in ekstra belesting op bier en wyn jild op foar de noch te bouwen tsjerke.
Yn 1646 waard útein set mei de earste tariedings en op 26 maart 1647 waard, nei in lytse feroaring, it model goedkard en koene de fûneminten lein wurde. De earste stienlizzing fûn op 15 septimber 1648 plak. It ferstjerren fan Drijfhout yn juny 1649 en dat fan de mitsler Tessink yn 1652 en it útbrekken fan de Earste Ingelsk-Nederlânske Kriich soarge foar in tydlike boustop. Yn 1655 folge Arend van 's-Gravesande Drijfhout op en dy feroare in pear saken oan it ûntwerp fan de foargevel en makke in plan foar in iepen lantearne yn 't plak fan in klokketoer. Ek Van 's-Gravesande soe de foltôging net mear meimeitsje. Hy waard opfolge troch Jolijt, dy't it wurk yn oan de koepeltsjerke yn 1667 ôfslette.
Op 6 july 1667 waard de nije tsjerke yn gebrûk nommen.
Oargel
Jild foar in oargel wie der ynearsten net, mar nei de ynfiering fan in nije psalmberiming kaam de saak fan in nij oargel wer op it aljemint en waard der jild ynsammele, dy't 14.400 gûne oplevere. Yn maaie 1779 krigen de Flaamske oargelbouwers Petrus en Johannes de Rijckere it fersyk it oargel te bouwen. Al by de bou ûnderfûn de stedsorganist, Willem Lootens, swierrichheden mei it oargel, mar de oargelbouwers stelden gjin priis op syn krityk. Yn febrewaris 1782 waard it ynstrumint oplevere, mar nei't bliken die dat de wynlade fan it rêchposityf net goed wurke waard it ôfkard. De oargelbouwers brochten doe ferbetterings oan, sa't it oargel dochs noch goedkard waard. De ôfspraak wie dat de oargelbouwers werom nei Flaanderen koene en mei Peaske de lêste betellings barre koene, mar hja hawwe harren nea wer sjen litten. In tredde keuring wiisde út dat de hiele rêchwurklade net doogde. De Switser Joachim Reichner brocht doe ferbetterings oan en op 19 jannewaris 1783 koe it lang om let yn gebrûk nommen wurde.
Gebrûk
De tsjerke bleau oant 2017 yn gebrûk, mar om 't de ûnderhâldslesten foar de Protestantske gemeente Middelburch net mear op te bringen wiene, waard besletten it gebou ôf te stjitten. De lêste tsjinst waard op 8 jannewaris 2017 holden. De nije behearder waard de Stifting Monumenten Bezit (SMB), stifte troch de Nasjonale Monumintenorganisaasje. Foar de restauraasje wie twa miljoen euro nedich. De Protestantske gemeente Middelburch, de SMB, de provinsje Seelân en de gemeente Middelburch droegen elts in fearn by foar it behâld fan it monumint. De tsjerke wurdt no brûkt foar konserten, lêzings, útstallings en oare eveneminten.
List fan heechste punten yn it Keninkryk fan de Nederlannen
Dit is in oersjoch fan de heechste punten yn it Keninkryk fan de Nederlannen per lân of provinsje, ten opzichte fan NAP.
Lannen fan it Keninkryk
thumb|Fjoerdún op Flylân
Dan George (opperhaad)
Dan George (berne as: Geswanouth Slahoot, en gauris Chief Dan George neamd, "Opperhaad Dan George"; North Vancouver, 24 july 1899 – Vancouver, 23 septimber 1981) wie in Kanadeesk akteur, dichter, publisist en aktivist fan Yndiaansk komôf. Hy wie in opperhaad fan 'e Tsleil-Wautût, in lytse etnyske groep oan 'e kust fan súdlik Britsk-Kolumbia. Hy is it bekendst wurden fan syn gedicht My Heart Soars, fan syn rol as de Sjeroky-Yndiaan Lone Watie yn 'e Amerikaanske western The Outlaw Josey Wales en fan syn rol as it Sjajinske opperhaad Old Lodge Skins yn 'e western Little Big Man.
Jonkheid
Dan George waard yn 1899 berne yn it Yndianereservaat Burrard Inlet 3 fan 'e Tsleil Wautût, dat oan 'e Burrard-ynham leit yn it distrikt North Vancouver, yn it suden fan 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia. De Tsleil-Wautût binne in lytse Yndiaanske etnyske groep dy't ta it gruttere ferbân fan 'e Kust-Salisjaanske folken heart. George syn (Yndiaanske) bertenamme wie Geswanouth Slahoot, mar hy krige in Ingelske namme dy't yn 't earstoan Dan Slaholt wie. Doe't er mei fiif jier, lykas de measte Yndiaanske bern yn dy tiid, ûnder twang fan 'e Kanadeeske oerheid nei in ynternaat stjoerd waard, mei de bedoeling om him oan syn komôf te ûntskuorren en him de blanke kultuer by te bringen, waard syn efternamme feroare yn 'George'.
Karriêre
Nei't er folwoeksen wurden wie, hie George yn 't earstoan ferskate banen. Sa wurke er as havenarbeider, as boufakker en as sjauffeur fan in skoalbus. Fan 1951 oant 1963 wie hy it opperhaad fan 'e Tsleil-Wautût Naasje, de stamme-organisaasje dy't syn folk fertsjintwurdige (hoewol't dy doedestiden noch de Burrard Yndianetroep hiet).
Syn bekendste rol hie Dan George yn 1976, as de âlde Sjeroky-Yndiaan Lone Watie, dy't freonskip slút mei it titelpersonaazje, spile troch Clint Eastwood, yn 'e western The Outlaw Josey Wales. Oare films dêr't George yn te sjen wie, wiene Shadow of the Hawk (1976), Americathon (1979), Spirit of the Wind (1979) en Nothing Personal (1980). Op 'e tillefyzje hied er rollen yn in ôflevering fan 'e searje Kung Fu, yn ferskate ôfleverings fan The Beachcombers, en yn 'e histoaryske minysearje Centennial, út 1978, nei it boek fan James A. Michener.
George wie ek aktyf as toanielakteur. Sa spile er Rita Joe har heit it toanielstik The Ecstasy of Rita Joe, fan George Ryga, wêrmei't er op 'e planken stie yn Vancouver, Ottawa en Washington, D.C. George brûkte syn aktearkarriêre en de bekendheid dy't er dêrmei krige om better begryp te kweken tusken blanken en Yndianen. Yn 1973 naam er fierders it liet My Blue Heaven op mei de band Fireweed, mei it nûmer Indian Prayer op 'e B-side. Yn 1974 brochten hy en Fireweed in album út mei de titel Chief Dan George & Fireweed: In Circle, dêr't de beide neamde lieten op stiene en noch sân oaren deropta.
Njonken syn aktearkarriêre wie Dan George ek dichter en publisist. Syn essay Lament for Confederation, wêryn't er útfear tsjin 'e dieverij fan Yndiaanske grûn troch it blanke kolonialisme, waard yn Vancouver foardroegen as ûnderdiel fan 'e plechtichheid ta gelegenheid fan it hûndertjierrich bestean fan Kanada yn 1967. Dêrmei droech er sterk by oan in nij elan en in oanwaaksend polityk aktivisme mank it Yndiaanske folksdiel, en teffens wekke it gruttere sympaty foar de Yndiaanske saak op by in grut diel fan 'e blanke befolking. Yn 1971 waard George mei de rang fan ofsier opnommen yn 'e Oarder fan Kanada.
Ferstjerren
Dan George kaam yn 1981 yn 'e âlderdom fan 82 jier yn Vancouver te ferstjerren, en waard begroeven op it tsjerkhôf fan Burrard.
Neilittenskip
De Kanadeeske akteur Donald Sutherland lies it folgjende diel foar út it ferneamde gedicht My Heart Soars, fan Dan George, as ûnderdiel fan 'e iepeningsseremoanje fan 'e Olympyske Winterspullen fan 2010, dy't holden waarden yn Vancouver:
The beauty of the trees, the softness of the air, the fragrance of the grass, speaks to me. And my heart soars.
Nei Dan George binne ferneamd:
Neiteam
Dan George syn soan Leonard George (1946-2017) wie ek akteur. Dan George syn pakesizzer Lee Maracle is in dichteresse, skriuwster, aktiviste en heechlearaaresse. In oare pakesizzer, Charlene Aleck, is in aktrise dy't achttjin jier lang meiwurke oan 'e dramasearje The Beachcombers. Syn oerpakesizzer Columpa Bobb is in aktrise en dichteresse.
Grutte Priis Formule 1 fan Austraalje 2012
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Austraalje 2012 yn Melbourne op 18 maart 2012. It wie de earste race fan 20 races fan de Formule 1 yn 2012. Hy waard op de Albert Park Circuit hâlden. De race waard hâlden oer 58 omgongen, op it 5,3 km lange sirkwy oer in raceôfstân fan 307,6 kilometer.
Greenock
Greenock is in stêd yn it westen fan Skotlân. De stêd leit op de súdigge fan de rivier de Clyde, oan de see-arm Firth of Clyde, sa'n 40 km bewesten Glasgow, yn it tradisjoneel greefskip Renfrewshire.
Yngenieur James Watt en dichter Denis Devlin binne dêr berne.
Masaaki Kato
(22 desimber 1958) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Toshiba en All Nippon Airways.
Mitsugu Nomura
(21 novimber 1956) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Fujita Industries.
Sir Julius Vogel Award
De Sir Julius Vogel Awards binne in groep Nijseelânske literatuerprizen dy't op jierlikse basis útrikt wurde foar de bêste prestaasjes op it mêd fan science fiction, fantasy, horror en it fandom fan dy sjenres fan it foargeande jier. De tawizing en útrikking fan 'e priis wurdt dien troch de organisaasje SFFANZ, en fynt plak ûnder de Nijseelânske Nasjonale Science Fiction-Konvinsje. De prizen besteane sûnt 1989 en waarden oant en mei 2001 inkeld útrikt foar amateurskriuwerij en -yllustraasjes, mar fan 2002 ôf ek foar profesjoneel wurk. De prizen binne ferneamd nei sir Julius Vogel, de achtste premier fan Nij-Seelân.
Skiednis
Yn 2002 waarden de New Zealand Science Fiction Fan Awards reorganisearre en omneamd ta de Sir Julius Vogel Awards, nei sir Julius Vogel, dy't yn 'e 1870-er jierren twaris premier fan Nij-Seelân wie. Yn 1889 skreau dyselde Anno Domini 2000, or: Woman's Destiny, in boek dat rûnom bekendstiet as de earste Nijseelânske science fiction-roman, hoewol't dat net wier is om't Vogel tsjin dy tiid nei Ingelân ta emigrearre wie. Yn dizze roman joech de skriuwer in foarstelling fan Nij-Seelân yn it jier 2000, wêrby't it lân regearre waard troch froulju, wat doedestiden in radikaal en subversyf idee wie. (Nijsgjirrigernôch waarden yn 2000 yn Nij-Seelân de posysjes fan steatshaad, gûverneur-generaal, premier, opperrjochter en minister fan Binnenlânske Saken yndie allegear beklaaid troch froulju.)
Behalven dat de prizen yn 2002 in oare namme krigen, waard it wurkmêd fan dat jier ôf útwreide fan science fiction nei de besibbe sjenres fantasy en horror. Ek waarden doe foar it earst kategoryen foar profesjoneel wurk tafoege, lykas 'bêste roman', 'bêste koarte ferhaal' en 'bêste nije talint'. Fierders waard de kategory 'tsjinsten oan science fiction en fantasy' tafoege, wêrmei't lju ûnderskieden wurde dy't har op oare mêden as literatuer ynset hawwe foar dy sjenres. (De priis yn dy kategory wurdt lykwols net elts jier útrikt.) De tawizing en útrikking fan 'e Sir Julius Vogel Awards is sûnt 2002 yn 'e hannen fan 'e nasjonale Nijseelânske organisaasje SFFANZ, in ôfkoarting foar Science Fiction and Fantasy Association of New Zealand.
Winners
Under de profesjonele skriuwers dy't alris in Sir Julius Vogel Award wûnen, binne Andre Norton en Lyn McConchie foar Beastmaster's Ark (2003), Beastmaster's Circus (2005) en The Duke's Ballad (2006); Juliet Marillier foar Cybele's Secret (2008); en Nalini Singh foar Beat of Temptation (2008) en Stroke of Enticement (2009). Ek regisseur Peter Jackson wûn foar syn ferfilming fan 'e Lord of the Rings-trilogy fan Tolkien ferskate kearen in Sir Julius Vogel Award, yn 'e kategory 'tsjinsten oan science fiction en fantasy'.
Marie Chantilly
Marie Chantilly, echte namme Niyyah Abdus-Samad is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2007.
Filmografy
(Internet Adult Film Database)
Tagea Brandt Rejselegat
It Tagea Brandt Rejselegat is nei Brandt syn dea, yn 1922 ynsteld, en yn 1924 foar it earst útrikt. Oarspronklik bedroech de beurs 10.000 Deenske kroanen, mar yn 1958 waard it bedrach ferhege nei 15.000 kroanen, yn 1967 nei 25.000, noch letter nei 50.000, en op 't heden leit it op 75.000 kroanen. Dizze priis wurdt yn 'e regel oan twa of trije froulju per jier takend, mar fan 2007 oant 2012 wie der elts jier mar ien winner, wylst der yn 1935 en nochris yn 1939 mar leafst seis wiene. Foar in folsleine list mei winners, sjoch op dizze side, op 'e Ingelske Wikipedy.
Philip Sadée
Philip Lodewijk Jacob Frederik Sadée (Den Haach, 7 febrewaris 1837 - dêre, 14 desimber 1904) wie in keunstner dy't ta de Haachske Skoalle hearde.
Wurkpaad
Sadée sette út ein mei skilderjen doe't er tweintich wie. Ynearsten skildere er bibelske tafrelen en histoarjestikken, letter helle er syn ûnderwerpen út it libben fan alledei. Yn Skeveningen krige er kontakt mei it fiskerslibben en dêr waarden it strân en de dunen boarnen fan ynspiraasje, mar hy skildere ek stedsgesichten. It gebrûk fan heldere kleuren wie in skaaimerk fan Sadée.
Just Go with It
Just Go with It is in Amerikaanske romantyske komeedzje út 2011 ûnder rezjy fan Dennis Dugan, mei yn 'e haadrollen Adam Sandler, Jennifer Aniston en Brooklyn Decker. De titel betsjut safolle as "spylje gewoan mar even mei". De film is in remake fan Cactus Flower, in ferfilming út 1969 fan it toanielstik út 1965 mei deselde namme. It ferhaal giet oer in dokter dy't syn assistinte en har beide bern ynset om syn gesin te spyljen as er troch omstannichheden syn nijste ferovering wiismeitsje moatten hat dat er yn skieding leit mei syn frou (dy't er net hat). Just Go with It krige negative resinsjes fan 'e filmkritisy, mar wie in grut kommersjeel súkses yn 'e bioskopen.
Philip Sadée
Wurkpaad
Sadée studearre tegearre mei Julius van de Sande Bakhuyzen yn Düsseldorf. Hy hat reizen makke nei België, Dútslân, Frankryk en Italië. Sadée hie tentoanstellingen yn Amsterdam, Rotterdam en De Haach yn de jierren 1853-1903 en waard ta lid keazen fan Arte et Amicitiae yn Amsterdam.
Just Go with It
Plot
Yn 1988 rint de dan 22-jierrige Danny Maccabee by syn eigen trouwerij wei nei't er syn breid in oere foar de houliksseremoanje tsjin har breidsfamkes sizzen heard hat dat se efter syn rêch om mei in oare fint omslacht en inkeld mei Danny trout om't er dokter wurdt. As er him neitiid yn in kroech sit te bedrinken, wylst er mei de trouring ompielt dy't er no nea drage sil, sprekt in tsjeppe jonge frou him oan om't se fanwegen de trouring belangstelling foar him hat. Danny makket it ferhaal wat moaier as dat it eins is en fertelt dat syn frou nei in houlik fan seis jier by him weigien is. Dêrop nûget de jonge frou him út om mei har nei hûs te gean en bringt er de nacht mei har troch.
Trijeëntweintich jier letter is de no 45-jierrige Danny in súksesfol plastysk sjirurch yn Los Angeles, dy't noch altyd syn âlde trouring draacht om froulju te fersieren en romantyske ferplichtings te ûntrinnen dy't ta leafdesfertriet liede kinne soene. Katherine Murphy is syn assistinte, mar runt ek fierhinne syn praktyk; Danny is nammentlik in geniaal plastysk sjirurch, mar de saaklike kant fan it hawwen fan in bedriuw hat er net folle mei op. Katherine is in allinnichsteande mem fan twa jonge bern, Maggie en Michael, en de iennichste frou dy't alles ôfwit fan Danny, syn misbrûk fan 'e trouring ynbegrepen.
Op in feestje moetet Danny, as er tafallich syn trouring ris net om hat, Palmer, in 23-jierrige skoaljuffer. It klikt fuortendaliks tusken harren, en se bringe tegearre de nacht troch op it strân, dêr't se seks hawwe. As Palmer de oare moarns de trouring yn Danny syn broeksbûse fynt, nimt se oan dat se mei in troude fint sliept hat en wol se neat mear fan him witte. De fjochtskieding fan har âldelju waard nammentlik feroarsake troch har heite oerhoer, en se griist derfan dat sy no sels 'de oare frou' wurden is.
Ynstee dat er har de wierheid fertelt, besiket Danny it mei har goed te meitsjen troch har te ferrifeljen: hy fertelt har dat er mei syn frou yn skieding leit en dat dy skieding oer inkele dagen hielendal yn kannen en krûken wêze sil. As Palmer him nei de namme fan syn hast-eks-frou freget, komt Danny op lapen mei de earste namme dy't him tebinnen sjit: Devlin (om't Katherine him dy deis ferteld hat oer in freondinne fan harres út har studintetiid dy't sa hiet). Dy Devlin hat him bedragen mei Dolph Lundgren (net de bekende akteur, mar in oare Dolph Lundgren), en dêrom hat er in skieding oanfrege.
Palmer twifelet oft se Danny leauwe moat, en freget om Devlin te moetsjen, sadat se der wis fan wêze kin dat Danny har net samar wat wiismakket. Foar him is it dan in logyske folgjende stap om Katherine te freegjen om har foar te dwaan as Devlin. Katherine fielt dêr earst neat foar, mar Danny keapet har om troch mei har út te winkeljen te gean en by djoere kleanwinkels in nije garderôbe foar har oan te skaffen dy't se sels nea betelje kinne soe. Neitiid beävensearret er in moeting tusken Palmer en 'Devlin', wêrby't 'Devlin' har seine jout oan in relaasje tusken him en Palmer. Alles liket goed te gean, oant Katherine as se wer fuort sil, in tillefoantsje kriget fan har oppas en Palmer út it petear opmakket dat se bern hat. Fansels nimt se oan dat Danny de heit wêze moat fan 'Devlin' har bern, en om't se gek is op bern wol se dy ek graach moetsje.
Dat, Danny giet efter Katherine har rêch om mei Maggie en Michael om 'e tafel en keapet de bern om om syn bern te spyljen, wêrfoar't er de nammen Kiki Dee (net de bekende sjongster, fansels) en Bart betocht hat. As er ienris ôfspraken mei har bern makke hat, stelt er Katherine foar in foldongen feit en praat har in skuldgefoel oan om't dit eins har eigen skuld is: se hie ek net yn it bywêzen fan Palmer oer de bern prate moatten. Katherine stimt úteinlik ta yn in nij bedroch troch as 'Devlin' mei 'Kiki Dee' en 'Bart' nei in binnendoarboarterstún te kommen dêr't Palmer yn 'e kunde komme kin mei de bern. Maggie, dy't aktrise wurde wol, komplisearret de boel troch harsels in Britsk-Ingelsk aksint oan te mjitten, wylst Michael docht as hat er fertriet om't 'syn heit' in ûnthjit oan him brutsen hat: 'heit' soe him ommers meinimme nei Hawaï, sadat er dêr mei dolfinen swimme koe, mar troch de skieding is dat plan yn it wetter fallen. Foar it blok set yn oanwêzigens fan Palmer seit Danny in fakânsje yn Hawaï ta foar de hiele 'húshâlding'.
Underwilens hat Katherine sa skjin har nocht fan alle bedroch dat se driget en lit Danny syn kaartehûs fan leagens ynstoarte. Mar dan rint se yn itselde resorthotel dêr't it selskip ferbliuwt har âlde stúdzjefreondinne, de wiere Devlin, tsjin it liif, dy't har libben perfekt ynoarder hat mei har knappe man Ian Maxtone-Jones, dy't ryk wurden is troch de útfining fan 'e iPod. Om't Katherine mei Devlin in langrinnende rivaliteit hat, wol se net foar har ûnder dwaan en bekenne dat se in allinnichsteande mem is. Dat ynstee lêst Katherine in bledside út Danny syn skript troch Devlin wiis te meitsjen dat se hjir op fakânsje is mei har man (Danny) en har bern, mei wa't se it perfekte gesinsplaatsje foarmet.
No't se troch harren eigen leagens ta inoar feroardiele binne, kinne Katherine en Danny en de bern der net foar wei om in protte tiid mei-inoar troch te bringen. Yn 't earstoan wurkje se inoar benammen op 'e senuwen, mar meitiid begjint Danny nocht te krijen oan 'e omgong mei de bern, wylst Katherine ûnder de yndruk rekket fan syn kwaliteiten as 'harren heit'. De echte Devlin nûget Katherine en Danny út foar in diner mei har en har man, en om dat mooglik te meitsjen, bewurkmasterje se dat Eddie Palmer mei út nimt, sabeare om 'e famyljedynamyk te ferbetterjen, mei't dat goed wêze soe foar de bern. Mei't dizze 'Dolph Lundgren' fia it ynternet yn skiep hannelje soe, wurdt er troch de oanwêzigens fan Palmer twongen om in famke te help te kommen dat in skiep as húsdier hat dêr't wat mei is. It docht bliken dat it bist in fluitsje yn 'e strôt stykjen bleaun is, sadat 'Dolph Lundgren' it skiep mûle-op-mûlebeäzeming jaan moat.
Underwilens wurde Danny en Katherine by it diner mei Devlin en Ian troch de rivaliteit fan 'e beide froulju twongen om inoar te fertellen wat se it meast oaninoar bewûnderje (om't Devlin en Ian dat ek altyd dogge). De antwurden dy't se inoar jouwe, binne ferrassend oprjocht, en se begjinne gefoelens foarinoar te krijen. Danny bringt Katherine neitiid werom nei har hotelkeamer en jout him ôf, mar betinkt him dan en giet werom om har te fertellen dat er no beseft dat er eins altyd al fan har holden hat. Krekt op dat stuit komt er lykwols Palmer en Eddie tsjin. Eddie, dy't alhiel hoteldebotel is nei syn libbensrêdende aksje mei it skiep, hat Palmer yn dronken steat ferteld dat Danny fan doel is har te freegjen om mei him te trouwen, en Palmer, by wa't no alle twifels oer Danny syn oprjochtens weinommen binne, stelt foar om fuortendaliks de oare deis te trouwen, mei't se omreden fan 'e oanhâldende rûzje tusken har âlden dochs gjin grutte brulloft hawwe wol.
Dat komt Danny en Katherine allebeide raar oer it mad, mar Danny stimt der úteinlik mei yn, om't er finzen sit yn syn eigen web fan leagens en net wit oft Katherine syn gefoelens foar har beäntwurdet. Te neare nacht, as Palmer sliept, skillet er de hotelkeamer fan Katherine op, dy't noch altyd wekker leit. Hy besiket omsichtich te hifkjen wat se fan him fynt troch te freegjen oft it net raar wêze sil om mei-inoar gear te wurkjen yn syn praktyk as hy en Palmer troud binne. Katherine fertelt him lykwols dat se in oanbod krigen hat foar in baan yn New York, en dat se fan doel is om dêr op yn te gean, dat foar ûngemaklikens op it wurk hoecht Danny net bang te wêzen. De oare moarns freget Palmer 'Devlin' (Katherine) oft se net dochs noch gefoelens foar Danny hat, mar Katherine wiuwt dy soarch fuort. Palmer nûget har út om op 'e trouwerij te kommen, mar dat slacht se ôf, mei't de oanwêzigens fan in eks-frou by it houlik neffens har ûngelok bringt.
Wylst Katherine har letter op it strân oan in bar sit te bedrinken, giet de wiere Devlin op in kruk njonken har sitten. Katherine hat gjin puf mear foar fierder bedroch, dat se fertelt Devlin hoe't it wier sit mei har en Danny en de bern en dat Danny no mei in oare frou oan it trouwen is. Dêrop jout Devlin ta dat se yn skieding leit mei Ian, om't dy homo is, en ek dat Ian net de iPod útfûn hat, mar ryk wurden is trochdat er de honkbalploech de Los Angeles Dodgers oanklage hat nei't er by in wedstryd mei in honkbal yn it gesicht rekke wie. Katherine bychtet dan op dat se eins fereale is op Danny, sûnder te witten dat Danny op dat stuit efter har stiet. Devlin lit harren allinne, en Danny fertelt Katherine dat er net trochgean koe mei it houlik mei Palmer. Dat is de ideäle frou yn alle opsichten útsein ien: se is Katherine net. Underweis werom nei Los Angeles moetet Palmer yn it fleantúch tennisser Andy Roddick, dy't al har hobbys en ynteresses dielt en har ideäle man blykt te wêzen. De film einiget mei de brulloft fan Danny en Katherine.
Produksje
As produsinten wiene haadrolspiler Adam Sandler, Jack Giarraputo en Heather Parry by it projekt belutsen foar de filmstudio's Columbia Pictures en Happy Madison Productions. Der wie foar Just Go with It in budget beskikber fan $80 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Theo van de Sande, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Rupert Gregson-Williams.
De opnamen begûnen op 2 maart 2010 en duorren oant en mei 25 maaie fan dat jier. Der waard filme yn Los Angeles en op 'e Hawaïaanske eilannen Maui en Kauaï. It hotel yn Hawaï dêr't de haadrolspilers ferbliuwe (en dat yn 'e film it 'Waldorf Astoria' neamd wurdt), is eins it Grand Wailea op Maui, dat eigendom is fan Waldorf Astoria Hotels and Resorts. De film omfiemet oan 'e ein in inside joke as it personaazje fan Brooklyn Decker yn it fleantúch werom nei de legere 48 steaten de wiere treft: tennisspiler Andy Roddick – mei't Decker en Roddick yn it echt troud binne.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Just Go with It oer it algemien negative resinsjes. Sa sette de Britske krante The Daily Telegraph de film op syn list fan "tsien minste films fan 2011". De krante omskreau Just Go with It as "in kruë en oerbefolke remake fan Cactus Flower, optsjinne as in rudige romcom oer searjebedroch." Neffens Lisa Schwarzbaum fan it Amerikaanske tydskrift Entertainment Weekly waard de film lykwols "rêden fan in folsleine ramp […] troch Jennifer Aniston", dy't oer "de komeedzjetiming fan in ekspêr" beskikke soe en "spilet as in folwoeksene". Ferskate oare resinsinten seagen Nicole Kidman as it iennichste ljochtpuntsje yn 'e film.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Just Go with It in leech goedkarringspersintaazje fan 19%, basearre op 137 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Just Go with It mei dan justjes better wêze as guon films út it koartby beroerde romcomsjenre, mar dat is beslist gjin oanrikkemandearring." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Just Go with It in goedkarringspersintaazje fan 33%, basearre op 31 resinsjes.
Opbringst
Just Go with It brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $103,0 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $111,9 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $214,9 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $80 miljoen betsjut dat in winst fan $134,9 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie Just Go with It in grut kommersjeel súkses, nettsjinsteande alle minne resinsjes fan 'e filmkritisy. Tsjin 2019 hie de film fierders allinnich al yn Noard-Amearika noch goed $25 miljoen binnenswile oan dvd-ferkeapen.
Prizen
Just Go with It waard ek nominearre yn fiif kategoryen by de Golden Raspberry Awards, de prizen foar de minste films, û.m. foar minste byrol fan in akteur (Nick Swardson), minste byrol fan in aktrise (Nicole Kidman) en minste pearke op it wite doek (Sandler en Aniston). De film 'wûn' de Golden Raspberry Awards foar minste regisseur (Dennis Dugan, ek foar Jack and Jill) en minste akteur (Sandler, ek foar Jack en Jill).
Kirill fan Moskou
Kirill fan Moskou (Russysk: Кирилл, transliterearre Kirill; wrâldske namme Vladimir Michailovitsj Gûndjajev, Russysk: Владимир Михайлович Гундяев; Leningrad, Sovjet-Uny, 20 novimber 1946) is sûnt 27 jannewaris de patriarch fan Moskou en hiel Ruslân en dêrmei it haad fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke.
Yn 1969 waard Kirill ta preester wijd. Fan 1974 oant 1984 wie Kirill rektor fan de Teologyske Akademy fan Leningrad. Hy waard ynwijd as biskop fan Vyborg yn 1975 en promovearre nei aartsbiskop yn 1977. Ear't Kirill keazen waard ta patriarch wie hy fan 1988 ôf de aartsbiskop fan Smolensk en Kaliningrad. Yn 1991 waard Kirill metropolityt, it heechste amt ûnder de patriarch.
Nei de dea fan patriarch Aleksius II waard Kirill op 2 desimber 2008 yn de simmerresidinsje fan de patriarch yn Peredelkino by Moskou as locum tenens fan it amt fan patriach fan de Russysk-otterdokske Tsjerke keazen. Op 27 jannewaris 2009 waard Kirill keazen ta patriarch en op 1 febrewaris 2009 folge de kroaning yn de Kristus de Ferlosserkatedraal te Moskou.
Famylje
Kirill komt út in preesterfamylje. Syn heit, dy't ferstoar yn 1974, wie ek preester. De pake fan Kirill waard yn de jierren 1920, 1930 en 1940 om syn leauwen ferbannen en syn striid tsjin de fernijers nei Solovky-kamp op de Solovetsky-eilannen. De âldere broer fan Kirill is aartsbiskop en professor oan de Teologyske Akademy fan Sint-Petersburch en rektor oan de Transfiguraasjekatedraal yn Sint-Petersburch.
Toru Yoshikawa
(13 desimber 1961) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Hitachi.
Keunstriden op de Olympyske Winterspullen 1988
thumb|right|200px|De Olympyske Iisstadion fan Calgary 1988 De Olympyske Winterspullen 1988, ek wol de XVe Olympiade neamd, waarden yn 1988 hâlden yn it Kanadeeske Calgary fan 13 oant en mei 28 febrewaris. It keunstriden wie yn de Olympic Saddledome.
Antoniustsjerke (Surhuzum)
De Doarpstsjerke is de tsjerke fan de protestanske gemeente fan Surhuzum.
Keunstriden op de Olympyske Winterspullen 1988
Olympic Saddledome
De Olympic Saddledome waard yn 1983 boud. Der wie plak foar 16,605 taskôgers. It stadion rekke yn 2013 skansearre as gefolch fan de grutte oerstreaming ek wol bekind as de Albertafloed dy't Kelgery rekke. It Olympic Saddledome is hjoed de dei ek wol bekend as it Scotiabank Saddledome.
Medaljespegel
De top-4 fan lannen dy't by it keunstriden medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen fan 1988.
Antoniustsjerke (Surhuzum)
Gemeente
Sûnt de doleânsje wie der yn Surhuzum in herfoarme gemeente en in grifformearde gemeente. De âlde doarpstsjerke wie de herfoarme tsjerke en de grifformearden dielden de grifformearde tsjerke oan de Pypkewei mei de grifformearden fan Stynsgea. Nei in skoft oparbeidzjen fan de Surhuzumer herfoarmen mei de grifformearden, federearren beide tsjerklike gemeenten op 1 febrewaris 2006. Yn 2010 folge de fúzje fan de herfoarme en grifformearde gemeente ta de Protestanske gemeente Surhuzum. Itselde proses barde yn Stynsgea en dêrmei kaam der foar de Surhuzumer grifformearden in ein oan hast 120 jier gearwurking mei de grifformearden fan Stynsgea. Harren mienskiplike tsjerke, de Pypketsjerke, waard nei 2003 noch út en troch brûkt, mar lang om let yn 2016 ferkocht. Sawol yn Surhuzum as yn Stynsgea waard de eardere herfoarme tsjerke it tsjerklik sintrum fan de nije protestanske gemeente.
Toer
It âldste diel fan de tsjerke is de frijsteande toer, wêrfan't de ûnderste stiennen op 1190 datearre binne. Op grûn fan de boustyl is it mooglik dat omreizgjende mitslers út it Ryngebiet de toer bouden. Yn dy tiid rûn in útrinner fan de Lauwerssee oant Surhuzum en de Grinzer Pein ta en dat soe betsjutte dat de 30 meter hege toer ek as beaken tsjinne hat. Bysûnder is dat de spits opmitsele is op in wize dy't net in soad foarkomt yn ús kontreien. De tsjerke fan it Grinzer Schildwolde hat in ferlykbere toer, mar dy is heger en mear fersierd yn de gevels en hat gjin steunberen op de hoeken. Fanwegen lekkaazjes moast de spits fan de Surhuzumer toer yn de jierren 1980 ferfongen wurde troch in nije spits. De toer is mei in brêge ferbûn oan de tsjerke, it is net te sizzen wannear't dy brêge ûntstien is. thumb|Klok fan Surhuzum út de jitterij fan Falck
Tsjerke
Om't spoaren fan dowestien ûntbrekke, wurdt der fan útgien dat de earste tsjerke by de toer in houten tsjerke west hat. Dy tsjerke is letter ferfongen troch in stiennen gebou. Ut de fynst fan de klaverblêdfoarmige profylstiennen is op te meitsjen dat dy tsjerke in stiennen ferwulft hân hat. Nei 1580 briek foar Achtkarspelen in ûnrêstige tiid oan. Spaanske troepen teagen rôvjend en brânskattend troch Noardeast Fryslân. Yn dy tiid moat ek de tsjerke fan Surhuzum ôfbaarnd wêze. Fan de âlde oan Antonius fan Padua wijde tsjerke bleau neat oer en net earder as yn 1617 stie der wer in nije tsjerke.
Ynterieur
thumb|250px|Detail raam Deputearre Steaten, 1734 It ynterieur fan de Surhuzumer tsjerke bleau sûnt de ferbouwing yn de earste helte fan de 18e iuw goed bewarre. De preekstoel stiet lykas wênst yn monumintale protestanske tsjerken oan de súdlike muorre binnen it doophek. Tusken de draaide pylders mei bledwurk oan de kûp fan de kânsel is in paneel mei de wapens fan grytman Arent van Haersma en syn frou Anskjen Doys oanbrocht. Yn it koer waarden nei de weropbou trije brânskildere ramen fan Ype Staak ynbrocht. It linker raam waard skonken troch de rekkenmasters fan Fryslân, it middelste raam troch grytman Arent van Haersma en rjochts troch de Steaten fan Fryslân.
De klok fan de tsjerke waard yn deTwadde Wrâldkriich foardere en út de toer helle. Nei de oarloch waard de klok werom fûn en op 'e nij ophongen yn de Surhuzumer toer. Op de klok, dy't yn 1630 getten waard troch Hans Falck, steane tsien nammen mei wapens. De klok hat in trochsnee fan 1.22m en in gewicht fan 1100 kg.
Oargel
It ienmanualige oargel waard yn 1919 troch de firma P. van Dam boud. It front fan it ynstrumint is ienfâldich útfierd en mist in klassyk ûntwerp mei kappen en listen boppe de pipen.
Sêge
Oan de toer fan de tsjerke is de sêge ferbûn, dat in reus nei syn omswalkings yn Grinslân as lapkekeapman by de toer efkes bekomme woe. Mei him hie der in grutte sek mei lapeguod, dat hy as seil oan skippers ferkocht, dy't hy by de toer delsette. Nei't de reus him deljûn hie en wer fierder woe, pakte hy de sek wer op, mar mei naam hy ek de toer yn syn grutte hannen. Doe't er dat seach plante de reus de toer werom, mar syn hannen wiene te grut om dat in bytsje krekt te dwaan en sa kaam de toer los fan de tsjerke te stean.
Hiroshi Yoshida
(11 febrewaris 1958) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Furukawa Electric.
The English Patient (film)
The English Patient is in Britsk-Amerikaanske histoaryske romantyske oarlochsfilm út 1996 ûnder rezjy fan Anthony Minghella, mei yn 'e haadrollen Ralph Fiennes, Kristin Scott Thomas en Juliette Binoche. De titel betsjut "De Ingelske Pasjint". De film is basearre op 'e roman mei deselde namme fan Michael Ondaatje út 1992. It ferhaal giet oer in slim ferbrânde pasjint dy't oan 'e ein fan 'e Twadde Wrâldoarloch yn in âld kleaster yn Itaalje fersoarge wurdt troch in legerferpleechster. De man liedt oan ûnthâldsferlies, mar fynt by stikjes en bytsjes syn oantinkens werom en fertelt de ferpleechter fia in rige flashbacks oer de dramatyske românse dêr't er foar de oarloch yn behelle rekke. The English Patient krige fan 'e filmkritisy rûnom lof taswaaid en wie ek in kommersjeel súkses yn 'e bioskopen. De film wûn 9 Oscars, wêrûnder de Oscar foar Bêste Film; 2 Golden Globes, wêrûnder de Golden Globe foar Bêste Dramafilm; en 6 BAFTA's.
Plot
Yn 'e lêste dagen fan 'e Italjaanske Kampanje fan 'e Twadde Wrâldoarloch kriget Hana, in Frânsk-Kanadeeske ferpleechster fan it Royal Canadian Army Medical Corps, tastimming om har tydlik nei wenjen te setten yn in troch bombardeminten heal ferrinnewearre kleaster yn sintraal Itaalje. It doel dêrfan is dat se dêr palliative soarch ferliene kin oan in slim ferbrânde, stjerrende pasjint dy't sprekt mei in Britsk-Ingelsk aksint, mar dy't liedt oan ûnthâldsferlies. Hy is oan it begjin fan 'e oarloch yn 'e woastyn fan Egypte troch bedoeïnen rêden út it wrak fan in delstoart boargerfleantúch, en hoewol't syn brânwûnen fierhinne genêzen binne, hat er frijwol gjin longynhâld mear, wat betsjut dat er oanhâldend yn azemneed ferkeart. Syn iennichste besit is in eksimplaar fan 'e Histoarjes fan 'e Aldgrykske skiedskriuwer Herodoatus, dat oanfolle is mei persoanlike notysjes, foto's en oare oantinkens.
Yn it kleaster krije Hana en har nammeleaze pasjint al rillegau selskip fan Kip, in Sikh dy't luitenant en ûntminingsekspêr yn it Britske Leger is, en dy't tegearre mei syn ûnderhearrige, sersjant Hardy, ferantwurdlik is foar it opromjen en ûnskealik meitsjen fan 'e lânminen en oare bommen dy't de Dútsers yn it gebiet efterlitten hawwe. Hy rêdt Hana har libben as se yn ien fan 'e keamers fan it kleaster in âlde skansearre piano fynt en derop begjint te spyljen. Kip komt op it lûd ôf en warskôget har om op te hâlden, om't de Dútsers faak bommen yn piano's pleatst hawwe; yndie treft er neitiid yn 'e piano sa'n bom oan. Hana, wa har mem ris tsjin har sein hat dat se har takomstige man nei har talokje soe mei muzyk, fielt har fuortendaliks ta Kip oanlutsen.
Yn 'e flashbacks docht bliken dat de pasjint eins de Hongaarske kartograaf en argeolooch greve László de Almásy is. Dyselde bedarret oan 'e ein fan 'e 1930-er jierren yn it ûnder grutte Britske ynfloed steande Keninkryk Egypte. Dêr ferkent er mei syn goede freon, de Ingelsman Peter Madox, en oare leden fan 'e Royal Geographical Society in krite fan 'e Sahara dy't deunby de grins mei Italjaansk-Lybje leit. Harren ekspedysje kriget op in stuit fersterking fan in Ingelsk troud pear, Geoffrey en Katharine Clifton. Dy wurde troch de wittenskippers as 'toeristen' sjoen, mar Geoffrey Clifton, dy't eigner is fan in nije Boeing-Stearman Model 75-dûbeldekker, kin mei dat fleantúch bot bydrage ta ferkenning út 'e loft wei, en wurdt dêrom freonlik wolkom hjitten troch de oare wittenskippers. Almásy is de iennichste dy't dêr fan it begjin ôf oan beswieren tsjin hat, mar dy lykje letter benammen fuort te kommen út it feit dat it foar him leafde op it earste gesicht is as er Katharine Clifton sjocht.
Fan in pleatslike bedoeïne kriget Almásy, dy't Arabysk sprekt, oanwizings dy't de ekspedysjeleden helpe om yn it berchtme Gilf Kebir in grot mei oerâlde grotskilderings te finen. Om't in protte fan 'e skilderings fan swimmende minsken lykje te wêzen, neame se dy lokaasje de Grot fan 'e Swimmers. De ekspedysjeleden begjinne de fynst te dokumintearjen, wêrby't Katharine Clifton by de ekspedysje bliuwt as har man fuortroppen wurdt foar in loftferkenningsmisje foar it Britske Leger (dat, sa dielt Katharine Almásy yn fertrouwen mei, foar it fleantúch betelle hat). Underweis tusken Kaïro en de Gilf Kebir slacht ien fan 'e auto's fan 'e ekspedysje oer de kop, wêrnei't Madox mei de ferwûnen ôfset nei Kaïro, wylst Almásy en Katharine mei de Arabyske gidsen en gravers efterbliuwe oant er weromkomme kin. Dy nachts stekt der in sânstoarm op, en Almásy en Katharine sykje tegearre beskûl yn 'e kabine fan in skansearre frachtwein. Neitiid akseptearret er op sosjaal knoffelige wize twa akwarellen dy't Katharine fan 'e grotskilderings makke hat, en freget har om dy yn syn eksimplaar fan 'e Histoarjes fan Herodoatus te plakken. As se dat docht, ûntdekt Katharine de notysjes dy't er oer har yn it boek optekene hat, dêr't út blykt dat er smoarfereale op har is.
Nei't se dagen letter rêden binne troch Madox-en-dy en weromkeard binne nei Kaïro, begjinne Almásy en Katharine op har inisjatyf in hertstochtlike affêre. Dy duorret ferskate moannen, wylst Madox, Almásy en harren freonen in nije ekspedysje beävensearje dy't de Grot fan 'e Swimmers en de omlizzende krite oan in mear detaillearre ûndersyk ûnderwerpe moat. Almásy en Katharine miene dat har man Geoffrey fan neat wit, mar as Geoffrey syn frou ferrasse wol op harren troudei en har dan ta syn ferheardens it hotel ferlitten sjocht om 'e stêd yn te gean, ûntdekt er wat der geande is. Letter beëiniget Katharine op abrupte wize de affêre, út eangst dat Geoffrey, dy't fan syn wittenskip fan 'e oerhoer noch neat merke litten hat, ûntdekke soe wat sy en Almásy dien hawwe. Koarte tiid letter brekt yn Jeropa de Twadde Wrâldoarloch út. Fan gefolgen wurde yn Egypte alle argeologyske projekten ferbean dêr't bûtenlanners (d.w.s. lju dy't net de Britske of Egyptyske nasjonaliteit hawwe) by belutsen binne. Dat betsjut dat de plande ekspedysje nei de Grot fan 'e Swimmers net trochgean kin, om't Almásy en ferskate oare leden fan 'e groep om Madox hinne bûtenlanners binne. Madox sels beslút dêrop werom te kearen nei Ingelân, mar hy lit syn De Havilland Tiger Moth-dûbeldekker efter yn 'e oäze Kufra, en fertelt Almásy dat it him frijstiet om it fleantúch te brûken as er der ferlet fan hat.
Almásy beävensearret by de Grot fan 'e Swimmers it opromjen fan it kamp dat de argeologen dêr opslein hiene, en sil dêr ôfhelle wurde troch Geoffrey Clifton. As dy dêr lânet, besiket er lykwols by in skynbere moard-selsmoard mei syn Boeing-Stearman Almásy te reitsjen. De greve wit lykwols krekt op 'e tiid fuort te dûken. Geoffrey Clifton is by de crashlâning om it libben kommen, mar Katharine, dy't troch har man om no foar de hân lizzende redens bepraat wie om mei te kommen, siet ek yn it fleantúch. Hja hat in brutsen pols, in brutsen ankel en ferskate brutsen ribben oprûn. Almásy draacht har nei de Grot fan 'e Swimmers ta, dêr't er ûntdekt dat se de naairing dy't er ûnder harren affêre op 'e merk yn Kaïro foar har kocht hie, oan in keatling om har hals draacht. As er har dêrop oansprekt, bychtet se op dat se nea opholden is fan him te hâlden, ek al hat se de affêre beëinige. Almásy lit har yn 'e grot efter mei foarrieden drinkwetter en iten en syn boek, wêrnei't er geandefoets dwers troch de woastyn om help giet. Foar't er ôfset, lit Katharine him swarre dat er om har weromkomme sil.
Nei trije dagen rûn te hawwen, berikt Almásy El Tag, dat yn 'e hannen fan it Britske Leger is. Dêr besiket er de sitewaasje út te lizzen en help foar Katharine te besetten, mar sadree't er syn namme neamt, dy't foar de Ingelske soldaten bûtenlânsk klinkt, wurdt oannommen dat er in Dútser is en wurdt er sûnder pardon finzenset. As er letter yn in trein mei oare finzenen nei Aleksanderje transportearre wurdt om dêrwei nei Jeropa brocht te wurden, fermoardet er in Britske soldaat om frij te kommen, springt fan 'e trein, wêrby't er syn ankel ferknoffelet, en begjint oan 'e fuottocht by it spoar lâns werom. Hy komt yn kontakt mei in ienheid fan it Afrikakorps, dy't him nei Kufra bringt yn ruil foar de lânkaarten fan Egypte dy't yn Madox syn fleantúch lizze. Mei de Tiger Moth keart Almásy einlings en te'n lêsten werom nei de Grot fan 'e Swimmers, dêr't er lykwols ûntdekt dat Katharine yn 'e tuskentiid fan 'e toarst omkommen is.
Nei't er it lêste part fan syn ferhaal ferteld hat, jout Almásy Hana stilswijend te kennen dat er stjerre wol troch, as se op it kastke njonken syn bêd risselwearet foar syn deistige ynjeksje mei morfine, alle oerbleaune ampullen mei morfine yn har rjochting te triuwen. Hoewol't se der dúdlik oandien fan is, om't se har pasjint as in freon begûn is te beskôgjen, beslút se mei te wurkjen oan 'e eutanasy dy't er oerdúdlik winsket. Nei't se him in oerdoazis morfine tatsjinne hat, lêst se him Katharine har lêste wurden foar, dy't se yn syn boek skreaun hat wylst se lykme-allinne yn 'e grot op him lei te wachtsjen. Nei de dea fan har pasjint ferlit Hana mei Caravaggio yn in passearjende frachtwein it kleaster om har benoarden Florâns wer by har ienheid te jaan. Wylst se it kleaster efter har lit, drukt se it boek fan Almásy tsjin har boarst oan.
Produksje
The English Patient waard regissearre troch Anthony Minghella nei in senario dat er sels skreaun hie op basis fan 'e roman The English Patient, út 1992, fan 'e Kanadeeske skriuwer fan Srylankaansk komôf Michael Ondaatje. De film waard produsearre troch Saul Zaentz foar de studio Tiger Moth Productions. Saentz hie belangstelling foar gearwurking mei Minghella nei't er dy syn eardere film Truly, Madly, Deeply út 1990 sjoen hie. Doe't er kontakt mei him socht, suggerearre Minghella in ferfilming fan 'e roman fan Ondaatje. De auteur wurke nau gear mei de filmmakkers foar de reälsearring fan 'e ferfilming.
De filmmakkers soene earst yn see mei 20th Century Fox, dêr't men lykwols in "fersekeringspolis ôfslute woe" (yn 'e wurden fan Zaentz) troch "gruttere akteurs" oan te lûken. Sa woene se Demi Moore freegje foar de rol fan Katharine Clifton. Uteinlik rûn de gearwurking op 'e non. Doe't it projekt oernommen waard troch Miramax Films, koe Minghella sûnder tsjinakselings fan 'e studiobazen syn earste kar yn 'e rol fan Katharine Clifton caste: Kristin Scott Thomas. Foar The English Patient wie in budget fan $31 miljoen beskikber. De film waard opnommen op lokaasje yn Tuneezje en Itaalje, wylst guon sênes filme waarden yn 'e Cinecittà-studio's yn Rome. John Seale wie ferantwurdlik foar de kamerarezjy, wylst de filmmuzyk skreaun waard troch Gabriel Yared.
De filmmontaazje fan The English Patient waard dien troch Walter Murch, dy't earder ek de montaazje dien hie fan 'e Godfather-trilogy en Apocalypse Now. Hy wie dus wol wat wend, mar dochs seach er bot op tsjin 'e montaazje fan The English Patient, mei syn withoefolle flashbacks en twa parallel fertelde ferhaallinen dy't allebeide foar it filmpublyk logysk te folgjen wêze moasten. Doe't er ienris oan 'e put begûn, ûntdiek er dat er sûnder swierrichheden de mooglikheden sjen koe. Dêrby wiek er ferskate kearen ôf fan 'e folchoarder fan it oarspronklike senario fan Minghella. Yn 'e úteinlike ferzje fan 'e film sieten mear as fjirtich sprongen foarút of efterút yn 'e tiid. Murch bespriek neitiid syn montaazje fan 'e film mei Ondaatje, dy't harren petearen opskreau en bondele, en yn 2002 publisearre ûnder de titel The Conversations: Walter Murch and the Art of Editing Film.
Untfangst
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie The English Patient in heech goedkarringspersintaazje fan 85%, basearre op 88 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Hoewol't [de film] te lijen hat fan oermjitte spyldoer en ambysje, is de adaptaasje fan 'e roman fan Michael Ondaatje troch regisseur Minghella kompleks, krêftich en oangripend." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle The English Patient in goedkarringspersintaazje fan 87%, basearre op 31 resinsjes.
Opbringst
The English Patient brocht yn 'e bioskopen in opbringst fan $232&nbps;miljoen yn 't laadsje. Ofset tsjin it budget fan $31 miljoen betsjut dat in winst fan $201 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Prizen
The English Patient waard yn 1997 nominearre foar tolve Oscars, wêrûnder de prizen foar bêste akteur (Ralph Fiennes), bêste aktrise (Kristen Scott Thomas) en bêste adaptearre senario (Anthony Minghella). De film wûn mar leafst njoggen Oscars, yn 'e kategoryen bêste film, bêste regisseur (Minghella), bêste byrol fan in aktrise (Juliette Binoche), bêste kamerarezjy (John Seale), bêste orizjinele filmmuzyk (Gabriel Yared), bêste filmmontaazje (Walter Murch), bêste produksje-ûntwerp (Stuart Craig en Stephanie McMillan), bêste kostúmûntwerp (Ann Roth) en bêste lûdsmixing (Murch, Mark Berger, David Parker en Christopher Newman).
By de Golden Globes waard The English Patient yn 1997 nominearre yn sân kategoryen, wêrûnder bêste regisseur (Minghella), bêste akteur yn in dramafilm (Fiennes), bêste aktrise yn in dramafilm (Scott Thomas), bêste byrol fan in aktrise (Binoche) en bêste senario (Minghella). De film naam twa Golden Globes mei nei hûs: de priis foar bêste dramafilm en dy foar bêste orizjinele filmmuzyk (Yared).
Buffalo soldiers
Buffalo soldiers (Ingelsk foar 'bizonsoldaten'; útspr.: ['bʌfəloʊ 'soʊlʤəɹz], likernôch: "baffe-loo sool-dzjurs") is in histoaryske oantsjutting foar de leden fan beskate folslein út Afro-Amerikaanske manskippen gearstalde rezjiminten fan it Amerikaanske Leger. Dizze term waard betocht troch de Yndianen, wêrby't krigers fan ferskate folken (Sjajinnen, Komantsjen, Apachen en oaren) de negroïde soldaten mei de Amerikaanske bizon assosjearren, mei't beide koart swart kroeshier hawwe. De namme buffalo soldiers waard troch de leden fan it Amerikaanske 10e Kavaleryrezjimint as in geuzenamme oannommen, en neitiid waard de term brûkt foar alle fjouwer rezjiminten fan it Amerikaanske Leger dy't nei ôfrin fan 'e Amerikaanske Boargeroarloch, yn 1866, út Afro-Amerikanen gearstald waarden (mar oanfierd waarden troch blanke ofsieren). Dat wiene: In protte fan 'e soldaten dy't yn dy fjouwer rezjiminten tsjinnen, hiene earder yn saneamde 'kleurlingerezjiminten' yn 'e Boargeroarloch meifochten. De term buffalo soldiers is lykwols net fan tapassing op dy eardere frijwilligersrezjiminten, dy't meast oprjochte waarden troch de ûnderskate Noardlike steaten. De fjouwer buffalo soldier-rezjiminten bestiene út beropssoldaten fan it reguliere Amerikaanske Leger, en waarden oprjochte troch it Amerikaanske Kongres.