cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Screen Actors Guild Award
Nominaasjes komme fan twa kommisjes, ien foar films en ien foar tillefyzje, elts besteande út 2.100 leden, dy't elts jier op 'e nij op willekeurige basis keazen wurde út it 165.000 man grutte lidmaatskip fan 'e Screen Actors Guild-American Federation of Television and Radio Artists (SAG-AFTRA). Neitiid wurde út dy foarseleksje de winners útornearre troch in stimming ûnder alle leden. Sûnt 1998 wurdt de útrikking fan 'e Screen Actors Guild Awards rjochtstreeks útstjoerd op it Amerikaanske tillefyzjekanaal TNT, en sûnt 2007 ek op 'e stjoerder TBS.
Motorboatracen op de Olympyske Simmerspullen 1908
200px|thumb|right|Motorboatracen tidens de spullen fan Londen 1908
De Olympyske Simmerspullen 1908, ek wol de IVe Olympiade neamd waarden yn 1908 yn Londen, Grut-Brittanje hâlden. It motorboatracen waard hâlden by Ryde op de Noardsee.
Additive kleurminging
Additive kleurminging is in proses foar it mingen fan ljocht fan ferskillende kleuren. Troch dat mingen kin in oare kleur ûntstean. As de trije ljochtboarnen mei de primêre kleuren read (R), grien (G) en blau (B) gearfalle, ûntstiet yn prinsipe wyt ljocht. (Yn 'e praktyk moatte de ljochtsterkten dêrfoar sekuer opinoar ôfstimd wêze, om't der oars al rillegau in swymke kleur yn it ljocht trochbliedt.)
Additive kleurminging wurdt û.m. brûkt foar it werjaan fan kleuren troch byldskermen fan tillefyzjes, kompjûters en mobile tillefoanen. By dy technyk wurdt elts fan 'e trije ljochtboarnen werjûn wurdt troch hiel lytse ljochtpuntsjes, dy't piksels neamd wurde. Foar it minsklik each falle de boarnen dan gear ta ien gehiel en foarmje sa in mearkleurige ôfbylding.
De term 'addityf' betsjut "optellend", mei't optellen it útgongspunt fan dizze foarm fan kleurminging is. It begjint sûnder ljocht, dus mei in swarte ûndergrûn, dêr't ljocht mei beskate kleuren by opteld wurde. Dy wurking is krekt oarsom as by subtraktive kleurminging, wêrby't ien of mear kleuren út it wjerkeatste ljocht absorbearre wurde. De ôfkoartings foar de primêre kleuren fan additive kleurminging (R, G en B) jouwe it byhearrende systeem foar kleurkodearring de namme RGB-kleursysteem.
Primêre additive kleuren
read grien blau
Sekundêre additive kleuren
read + grien = giel read + blau = maginta grien + blau = syaan
Bankdrukken op de Paralympyske Simmerspullen
Bankdrukken is ien fan de sporten dy't op it programma fan de Paralympyske Simmerspullen stean.
Atleten mei in bepaalde minimale lichaamlike beheining (bepaald troch de YPK Bankdruk Klassifikaasje Kommisje) kinne meidwaan oan it bankdrukken op de Paralympyske Simmerspullen.
Skiednis
Bankdrukken stiet sûnt 1984 op it programma, der waard troch de manlju yn sân klassen striden. Yn 2000 (Sydney) is dat útwreide nei tsien gewichtsklassen foar manlju, de froulju debutearren yn dat jier, hja hiene ek tsien gewichtsklassen.
Newton Knight
Newton Knight (Jones County (Mississippy), 10 novimber 1829 – Jasper County (Mississippy), 16 febrewaris 1922) wie in Amerikaansk boer, soldaat en Súdlik unionist, dy't ûnder de Amerikaanske Boargeroarloch yn it súdeasten fan 'e steat Mississippy in opstân begûn tsjin 'e Konfederearre Steaten fan Amearika. Hy en syn oanhingers soene yn 1864 ferskate countys ferovere hawwe en dêr de Frijsteat Jones útroppen hawwe, hoewol't dat troch party histoarisy ûntstriden wurdt.
Nei ôfrin fan 'e boargeroarloch joech Knight him by de Republikeinske Partij, troude mei in eardere negerslavinne en tsjinne yn it Tiidrek fan 'e Weropbou as plakferfangend U.S. marshal. Knight is yn Mississippy oant hjoed de dei ta in tige kontroversjeel figuer, waans motiven en dieden de befolking ferdiele. Guon sjogge him as in held, wylst er foar oaren in ferdjerlike smjunt wie. Benammen syn opfettings oer en dieden oangeande rasiale gelikensens wiene har tiid mear as 150 jier foarút. Der binne twa films oer Knight makke: Tap Roots, út 1948, en Free State of Jones, út 2016.
Jonkheid
Newton Knight waard wierskynlik yn 1829 berne yn 'e neite fan 'e rivier de Leaf, yn Jones County yn 'e Amerikaanske steat Mississippy, as de soan fan 'e pleatslike boer Albert Knight en dy syn frou. Syn soan, Tom Knight, skreau letter yn in biografy dat er berne wie yn 1830, mar syn âldomkesizzer Ethel Knight skreau yn in oare biografy dat syn bertejier 1829 wie. Op syn grêfsark wurdt syn berte oanjûn as 10 novimber 1829. Yn 'e gegevens fan 'e folkstelling fan 1900 wurdt steld dat Knight berne wie yn novimber 1837, in datum dy't er nei alle gedachten sels opjûn hie. Dy datum komt oerien mei gegevens fan folkstellings út oare jierren, mar it tinken is dat Knight mei sin it ferkearde jier opjûn hat oan 'e folkstellingsamtners om 'e oarsprong fan syn famylje te ferbergjen.
Knight wie de pakesizzer fan John "Jackie" Knight (1773-1861), dy't ien fan 'e grutste oantallen slaven yn besit hie fan hiel Jones County. Knight syn heit Albert (1799-1862) besiet lykwols gjin slaven, en urf se ek net doe't syn heit kaam te ferstjerren. Newton Knight koe lêze en skriuwe, wat er nei alle gedachten fan syn mem leard hie, mei't der yn Jones County gjin skoallen foar de bern fan earme blanken wiene. Hy wie in saneamde primitive baptist, en oars as syn heit en pake wied er dêrom út leauwensoertsjûging hielûnthâlder. Hy hie ek nea in slaaf yn besit, om't dat krektlyk tsjin 'e lear fan 'e primitive baptisten wie. Hy troude yn 1858 mei in Serena Turner, mei wa't er him nei wenjen sette op in lytse boerespultsje dat krekt bûten Jones County lei, oare kant de grins mei Jasper County.
Amerikaanske Boargeroarloch
Jones County wie in gebiet dat net botte gaadlik wie foar de bou fan katoen, en sadwaande wiene der net folle plantaazjes of slaven. De ôfskieding fan 'e Súdlike steaten fan 'e Amerikaanske Uny, dy't dreaun waard troch de maatskiplike klasse fan 'e rike slavehâlders, hie sadwaande yn Jones County net folle oanhing. De county keas yn jannewaris 1861 John Hawthorne Powell jr. om as fertsjintwurdiger nei de ôfskiedingskonvinsje fan Mississippy te stjoeren. Dyselde wie fûleindich op ôfskieding tsjin. Neffens it ferhaal soed er syn efterban lykwols ferret hawwe troch op 'e konvinsje fan stânpunt te feroarjen en foar ôfskieding te stimmen. Yn wurklikheid wiene der mar twa mooglikheden om op te stimmen: direkte ôfskieding en in stadiger foarm fan ôfskieding yn oerlis mei de oare steaten fan it Amerikaanske Suden. Powell stimde foar de twadde opsje as de minst kweade kar fan twa kweaden. De befolking fan Jones County, dy't net foar it ferstân hie hoe beheind syn mooglikheden wiene, fielde him troch Powell syn dwaan lykwols ferret.
De hiele simmer en hjerst fan 1862 troch boaze de desersje út it Konfederearre leger oan. Dêrby spilen ferskate faktoaren in rol. Sa wie der gebrek oan iten en oare foarrieden foar de soldaten nei de Twadde Slach by Corinth. Fierders sieten de mannen út Jones County yn noed oer de sitewaasje fan harren húshâldings, mei't der har berjochten berikten dat harren froulju it boerewurk net oankoene en sadwaande yn minne omstannichheden libben. Knight sels rekke poerrazen doe't er hearde dat de Konfederearre autoriteiten al syn hynders opfoardere hiene. De drip dêr't de amer fan oerrûn, wie lykwols de ynfiering troch it Konfederearre regear fan 'e saneamde Tweintich-Negerswet. Under dy wet waard in slavehâlder of syn âldste soan frijsteld fan 'e tsjinstplicht as er tweintich negerslaven yn besit hie. As er fjirtich slaven hie, waard de twadde soan frijsteld fan 'e tsjinstplicht, mei sechstich slaven de trêde, en sa fierder. It befêstige Knight yn syn gefoel dat er brûkt waard yn in oarloch fan 'e riken. Dêropta krige er berjocht dat syn sweager Morgan, dy't ûnder Knight syn ôfwêzigens famyljehaad wurden wie, Knight syn bern mishannele. De identiteit fan dy Morgan is ferlern gien, mar histoarisy tinke dat er wierskynlik Morgan Lines wie, in deihierarbeider en feroardiele moardner.
Nei de Konfederearre nederlaach yn 'e Slach by Vicksburg, yn july 1863, doe't it tal deserteurs út it Konfederearre leger sterk oprûn, begûnen de Konfederearre autoriteiten op in stuit berjochten te ûntfangen dat yn Jones County in binde deserteurs oan it plonderjen slein wie en de wenten fan rjochtskepen boargers platbaarnde. Dêrby gie it om 'e folgelingen fan Knight. Dyselde hie nammentlik beskûl socht yn 'e ûnherberchsume sompen by de rivier de Leaf lâns, en dêr hied er op 13 oktober 1863 út oare deserteurs en útnaaide negerslaven in eigen legerke gearstald, dat de Knight Kompanjy neamd waard.
Yn 2016 waard troch in histoarikus yn 'e Amerikaanske Nasjonale Argiven in brief ûntdutsen dat datearre is op 13 febrewaris 1864. It wie skreaun troch in James Lamon, in ferkenner foar it Noardlike leger, oan generaal-majoar John M. Palmer, wêryn't er ferslach die fan 'e ferklearring fan in Súdlike soldaat dy't koartby oerrûn wie. Dyselde hie him ferteld dat der yn 'e sompen yn Jones County wol seishûndert Súdlike deserteurs gearkommen wiene, dy't harren kâns ôfwachten om har by de Noardlike troepen te jaan. Hoe grut oft de Knight Kompanjy echt wie, is ûnder skiedkundigen noch altyd ûnderwerp fan debat, mar nei de boargeroarloch sei Knight sels yn in fraachpetear: "We wiene mei likernôch 125 man, nea mear as dat."
De Knight Kompanjy paste guerriljataktiken ta om 'e boerespultsjes mei froulju en bern te beskermjen tsjin wat se seagen as de plondertochten fan 'e belestingynders en opfoarderers fan it Konfederearre leger. Knight-en-dy wiene net inkeld aktyf yn Jones County, mar ek yn 'e oangrinzgjende countys Jasper, Covington, Perry en Smith. Knight sels waard troch syn oanhingers keazen ta kaptein fan 'e kompanjy, dêr't in protte fan syn freonen, famyljeleden en buorlju ta hearden. It wichtichste skûlplak fan 'e Knight Kompanjy stie bekend as 'Devil's Den' ("Duvelshoale"), en lei oan 'e rivier de Leaf op 'e grins fan 'e countys Jones en Covington. Pleatslike froulju en slaven befoarrieden de leden fan 'e kompanjy mei iten en oare help. Froulju bliezen op kowehoarnen om it neieroankommen fan Konfederearre opfoarderders en belestingynders oan te jaan.
In pleatslike kertiermaster, kaptein W.J. Bryant, rapportearre oan 'e Konfederearre autoriteiten dat "de deserteurs de hiele krite ûnder de foet rûn en yn besit nommen hawwe, wêrby't se yn in protte gefallen de goede en trouwe boargers ferbalje of harren koelbloedich yn har eigen doarsgat deasjitte." Generaal Braxton Bragg stjoerde majoar Amos McLemore nei Jones County ta om te sjen wat der fan 'e berjochten oan wie, en om sa nedich regaad te meitsjen. Op 5 oktober 1863 waard McLemore deasketten yn it hûs fan in Amos Deason yn Ellisville, it haadplak fan Jones County. It tinken is dat Knight him eigenhandich ombrocht hat.
Fan it neijier fan 1863 oant de ein fan 'e Boargeroarloch yn april 1865 focht de Knight Kompanjy fjirtjin dokumintearre skermutselings út mei Konfederearre troepen. Ien fan dy skermutselings fûn plak op 23 desimber 1863, by it hûs fan in Sally Parker, dy't in sympatisante fan Knight-en-dy wie. Dêrby fûn ien Konfederearre soldaat de dea en rekken twa oaren slim ferwûne. Yn deselde snuorje joech Knight lieding oan in oerfal op Paulding, dêr't hy en syn mammen fiif weinfollen stynske weet bútmakken, dy't se neitiid ferdielden ûnder de pleatslike befolking. De Knight Kompanjy dwerseide oanhâldend Konfederearre funksjonarissen, en in grut tal belestingynders, rekrutearringsofsieren foar de tsjinstplicht en oare beämten waarden begjin 1864 yn Jones County en omlizzende countys deasketten.
De Konfederearre luitenant-generaal Leonidas Polk reägearre dêrop troch yn febrewaris 1864 in ôfdieling troepen nei it gebiet te stjoeren ûnder lieding fan kolonel Henry Maury. Dyselde kaam neitiid werom mei it nijs dat er it hiele gebiet skjinfage hie fan deserteurs, mar dêr heakke er oan ta dat de deserteurs drige hiene om mei Noardlike stipe werom te kearen. De griffier fan it gerjochtsgebou fan Jones County skreau begjin maart 1864 oan Charles Clark, de gûverneur fan Mississippy, dat Knight-en-dy it ynjen fan belesting yn 'e county ûnmooglik makke hiene. Luitenant-generaal Polk skreau op 21 maart oan 'e Konfederearre presidint Jefferson Davis dat de bindes deserteurs yn Jones County "yn iepen opstân" wiene en dat se fan harrensels seine dat se "Súdlike Yankees" wiene.
Tsjin ein maart 1864 hie de Knight Kompanjy it regear fan 'e county effektyf oernommen fan 'e Konfederaasje. Neffens in brief fan 'e Konfederearre kaptein Wirt Thompson oan James Seddon, de minister fan Oarloch fan 'e Konfederaasje, datearre op 29 maart, hiene Knight-en-dy Ellisville ferovere en dêr de Amerikaanske flagge hyst by it gerjochtsgebou. Knight besocht help te krijen fan 'e nei it suden ta opmarsjearjende Noardlike generaal William T. Sherman, en stjoerde him in brief wêryn't er úthold dat Jones County gjin ûnderdiel mear útmakke fan 'e Konfederaasje.
Yn july 1864 skreau de Natchez Courier, in krante út Natchez (Mississippy), dat de 'Frijsteat Jones' him ôfskaat hie fan 'e Konfederearre Steaten fan Amearika. Op syn hichtepunt behearske de frijsteat net inkeld Jones County, mar de hiele krite fan Jones oant de grins mei Alabama, dy't dielen fan 'e countys Jasper, Covington, Perry en Smith omfette. Tsjin 'e ein fan 'e simmer fan 1864 stjoerde generaal Polk in nij kontingint Konfederearre troepen nei Jones County ta. Dy stiene diskear ûnder lieding fan kolonel Robert Lowry, dy't it nei de oarloch noch ta gûverneur bringe soe, en troch wa't Knight jierren letter omskreaun wurde soe as "in domme en ûngeletterde man." Knight en syn oanhingers, dy't tsjin 'e oermacht fan Lowry syn troepen net opkoene, loeken harren dêrop fannijs werom yn 'e sompen.
Weropbou en lettere jierren
Nei de ein fan 'e boargeroarloch kearde Knight werom nei syn boerespultsje yn Jasper County, dat er op 'e nij opboude. Hy waard troch de Noardlike militêre besettingsautoriteiten oansteld om 'e distribúsje fan iten oan 'e suver ferhongerjende húshâldings yn Jones County te bewurkmasterjen. Hy joech ek lieding oan in oerfal wêrby't ferskate bern befrijd waarden dy't yn it oanbuorjende Smith County noch as slaven holden waarden. Krekt as de measte Súdlike unionisten sleat er him oan by de Republikeinske Partij.
Yn 1870 tsjinne Knight in oanfraach yn by de Amerikaanske federale oerheid foar finansjele kompinsaasje foar de djipdrôven fan ferskate leden fan 'e Knight Kompanjy, wêrûnder de tsien dy't yn 1864 troch Lowry eksekutearre wiene. Hy levere beëdige ferklearrings oan fan ferskate persoanen (ûnder wa in rjochter en in kandidaat foar de steatssenaat) om syn eigen trou oan 'e Uny en dy fan syn deade mannen oan te toanen. Mar it federale Hof fan Oanspraak besleat dat "it bewiis net de bewearing fan 'e oanfraach ûnderstipet dat de Jones County-ferkenners organisearre wiene foar militêre tsjinst foar de Feriene Steaten of dat se yn emoasje en gefoel de hiele oarloch troch trou wiene oan 'e Feriene Steaten."
Knight stipe yn it Tiidrek fan 'e Weropbou it regear fan 'e Republikeinske gûverneur fan Mississippy Adelbert Ames. Yn 1872 waard er oansteld as plakferfangend U.S. marshal foar it Súdlike Distrikt fan 'e steat. Doe't it konflikt tusken it regear fan Ames en blanke paramilitêre oanhingers fan 'e Konfederaasje oanboaze, stelde de gûverneur Knight yn 1875 oant as kolonel fan it 1e Ynfanteryrezjimint fan Jasper County, in fierders folslein swart rezjimint fan reservisten, dat de pleatslike befolking tsjin 'e aktiviteiten fan 'e paramilitêren (lykas leden fan 'e Ku Klux Klan) beskermje moast. Datselde jiers wûn de Demokratyske Partij de mearderheid yn it Steatskongres fan Mississippy werom. Dêrnei waard Ames twongen ta ôftreden, en Knight waard út al syn funksjes ûntslein. Doe't yn 1877 it Tiidrek fan 'e Weropbou formeel beëinige waard, loek Knight him werom út 'e polityk.
Tsjin 1875 wie Knight by syn frou Serena weirekke. Hy wertroude mei Rachel, in swarte frou dy't as bern noch slavinne fan syn pake west hie. Yn deselde snuorje troude Mat, Knight syn folwoeksen soan út syn earste houlik, mei Fannie, de folwoeksen dochter fan Rachel. En Knight syn dochter Molly troude mei Rachel har soan Jeff, sadat der trije ynterrasiale houliken yn deselde mienskip wiene. Dy waarden lykwols formeel as neatich beskôge, mei't ynterrasiale houliken yn Mississippy foar en nei de boargeroarloch yllegaal wiene, útsein in koart skoftke yn it Tiidrek fan 'e Weropbou. Knight en syn twadde frou Rachel krigen noch ferskate bern foar har ferstjerren yn 1889. Sels stoar Newton Knight yn 1922, yn 'e hege âlderdom fan 92 jier. Nettsjinsteande it feit dat yn Mississippy in wet fan krêft wie dy't it ferbea dat blanken en swarten op itselde begraafplak har lêste rêstplak krigen, waard er op eigen fersyk begroeven njonken Rachel op wat no it Knight Family Cemetery hjit, op in heuvel yn Jones County dy't útsjocht oer Knight syn pleats. Op syn grêfstien waard de tekst útbeitele: He lived for others. ("Hy libbe foar oaren.")
Yn 1964 hiene de betoerpakesizzers fan Newton en Rachel Knight, de njoggenjierrige Edgar en de achtjierrige Randy Williamson, noch nea in dei nei skoalle west om't de pleatslike ûnderwiisautoriteiten, dy't wjerstân en sels geweld fan 'e âlden fan blanke klasgenoaten frezen, harren wegeren ta te litten ta de legere skoalle foar blanken. Om't se 1/16 of 1/32 swart wiene, waarden se lykwols foar de wet as blanken beskôge, en mochten se dêrom net nei in legere skoalle foar swarte bern.
Histoaryske ferslaggen
Iere ferslaggen fan Knight en syn libben en dieden waarden publisearre troch syn eigen ôfstammelingen en oare persoanen út Jones County en omkriten. Sa skreau Knight syn soan Thomas Jefferson "Tom" Knight yn 1935 de biografy The Life and Activities of Captain Newton Knight. Tom sette syn heit del as in soarte fan Robin Hood út 'e tiid fan 'e Amerikaanske Boargeroarloch, dy't wegere en fjochtsje foar in saak dêr't er net yn leaude. It boek lit lykwols opfallend genôch eltse fermelding fuort fan Knight syn nei-oarlochske houlik mei Rachel. In âldomkesizzer, Ethel Knight, skreau yn 1951 it boek Echo of the Black Horn: An Authentic Tale of "The Governor" of the "Free State of Jones". Dêryn portrettearre se Knight as in ferrieder fan 'e Konfederaasje en omreden fan syn houlik mei Rachel ek fan syn eigen ras. Se sette him wei as in domme, boerske, moardsuchtige krimineel en oppenearre dat de measte leden fan 'e Knight Kompanjy gjin wiere unionisten wiene, mar harrensels troch Knight manipulearje litten hiene foar syn eigen snoade doelen.
Yn 1984 skreau de histoarikus Rudy H. Leverett de earste tweintichste-iuwske wittenskiplike stúdzje fan boeklingte oer de foarfallen yn Jones County ûnder de Amerikaanske Boargeroarloch, mei as titel The Legend of the Free State of Jones. Leverett, de oerpakesizzer fan majoar Amos McLemore, dy't troch Knight fermoarde wêze soe, riddenearre dat de dieden fan 'e Knight Kompanjy net represintatyf wiene foar de miening oer de Konfederaasje fan it meastepart fan 'e ynwenners fan Jones County. Hoewol't de ynwenners fan 'e county gjin foarstanners fan 'e ôfskieding wiene, soene se neffens him neitiid troch de driging fan 'e oerhearsking troch it Noarden dochs har loyaliteit oan 'e Konfederaasje skonken hawwe. Yn syn boek droech er bewiismateriaal oan foar syn stelling dat de mearderheid fan 'e befolking fan 'e county eins oan 'e ein ta trou bleau oan 'e Konfederaasje, en dat de ôfskieding fan Jones County nea plakfûn hat.
In oare skiedkundige, Victoria E. Bynum, skreau yn 2003 The Free State of Jones: Mississippi's Longest War, wêryn't se de ekonomyske, religieuze en familiale faktoaren ûndersocht dy't fan ynfloed wiene op 'e opfettings fan 'e ynwenners fan Jones County yn 'e Boargeroarloch. Bynum kaam dêrby ek ta de konklúzje dat de county him nea echt fan 'e Konfederaasje ôfskaat hie. Se neamde dat in "myte", dy't neffens har Newton Knight sels, syn ûnderbefelhawwer Jasper J. Collins, en Collins syn soan Loren allegear by harren libben ûntkend hawwe soene. Ynstee soene se útholden hawwe dat Jones County him net fan 'e Konfederaasje ôf hoegde te skieden, om't de Konfederaasje in yllegale konstruksje wie en Jones County dêrom yn harren eagen altyd ûnderdiel bleaun wie fan 'e Feriene Steaten.
Bynum gie yn har boek ek yn op 'e skiednis fan Jones County yn it Tiidrek fan 'e Weropbou nei de oarloch. Dêrby bestege se yn 't bysûnder oandacht oan 'e trije ynterrasiale houliken yn 'e famylje Knight, en folge se de line fan 'e neiteam fan Knight oant yn 'e twadde helte fan 'e tweintichste iuw, doe't út 'e ynterrasiale ôfstamming in rjochtsaak fuortkaam dy't oant foar it Heechgerjochtshôf fan Mississippy útfochten waard. Dêrby gie it om in oerpakesizzer fan Knight, dy't troch syn ôfstamming fan Rachel foar 1/8 part swart wie. Doe't er yn 1948 troude mei in blanke frou, wie dat reden foar syn arrestaasje en berjochting, mei't er troch syn ôfstamming yn dy tiid foar de wet fan Mississippy foar in swartenien holden waard, en swarten út noch yn net trouwe mochten mei blanken. Hy waard feroardiele ta fiif jier finzenisstraf, mar in jier letter waard dat fûnis yn heger berop weromdraaid troch it Heechgerjochtshôf fan Mississippy, om't oars it Heechgerjochtshôf fan 'e Feriene Steaten yn it bestjoer fan Mississippy yngrepen hawwe soe troch de wet tsjin mingde houliken ûngrûnwettich te ferklearjen.
Yn harren sûnder fuotnoaten útjûne, populêr-wittenskiplike boek The State of Jones, út 2009, wreiden Sally Jenkins en John Stauffer marzjinaal út oer de ûnderwerpsstof yn ferhâlding ta it wurk fan Leverett en Bynum. De auteurs leine dêrby de klam op 'e mjitte wêryn't Knight in ein makke oan 'e behearsking troch de Konfederearre autoriteiten fan Jones County. Yn 'e nei-oarlochske perioade tsjutten se benammen syn anty-rasistyske en pro-unionistyske sympatyen oan.
Films
It ferhaal fan Newton Knight en de Frijsteat Jones is twa kear ferfilme. Yn 1948 makke regisseur George Marshall de film Tap Roots op basis fan 'e roman mei deselde namme út 1942, fan James H. Street. Dat boek wie loskes basearre op 'e dieden fan 'e Knight Kompanjy, en hie as haadpersoan in Hoab Dabney, dy't ynspirearre is troch Newton Knight. Yn 'e film waard dy rol spile troch Van Heflin, mei Susan Hayward as syn tsjinspylster.
Yn 2016 makke regisseur Gary Ross de film Free State of Jones, dy't it ferhaal fan Newton Knight en syn dieden yn sawol de Amerikaanske Boargeroarloch as it Tiidrek fan 'e Weropbou frij sekuer folget. De rol fan Newton Knight waard spile troch Matthew McConaughey, dy fan Rachel Knight troch Gugu Mbatha-Raw en dy fan Serena Knight troch Keri Russell.
Kommandeur (militêre rang)
In kommandeur is in opperofsier fan hege rang yn 'e nasjonale kriichsmacht fan in soad lannen. Dizze rang komt foar by de marine; de ekwivalinte rang by de lânmacht, de maresjesee en de mariniers is brigadegeneraal, en de ekwivalinte rang by de loftmacht is commodore. De oansprektitel fan in kommandeur is "kommandeur". De boppelizzende rang is skout-by-nacht, en de ûnderlizzende rang is kaptein-op-see. Dêrmei is de kommandeur de leechste opperofsiersrang.
Skematysk oersjoch
Oersjoch fan 'e kommandeursrangen mei ekwivalinten yn oare kriichsmachtûnderdielen:
Gûadelûp
thumb|Îles de Petite-Terre Gûadelûp is in Frânsk oerseesk departemint yn de Karibyske See, noardlik fan Dominika en ta súdeastlik fan Montserrat. It bestiet út in arsjipel fan eilannen dy't ta de Lytse Antillen rekkene wurde, oan de noardkant fan de Boppewynske Eilannen. Mei Gûadelûp wurdt faak it haadeilân bedoeld dat eins út twa troch in smelle see-ingte skieden eilannen bestiet: Basse-Terre en Grande-Terre.
Lofthaven is Pole Caraibes by Pointe-à-Pitre (IATA-koade: PTP) op it eilân Grande-Terre.
Skiednis
Gûadelûp waard yn it begjin bewenne fan de Kariben dy’t it eilân Karukera neamden ('eilân fan it moaie wetter'). Doe't Kristoffel Kolumbus de eilannen yn 1493 ûntdekte, neamde er har nei de Faam fan Guadalupe yn it Spaanske Extremadura. Sûnt 1635 is Gûadelûp Frânsk besit, mei útsûndering fan twa koarte besettingen troch de Britten yn de Sânjierrige Oarloch, en ûnder de Frânske Revolúsje. Yn 1848 waard de slavernij ôfskaft.
Befolking
Sa likernôch 90% fan de befolking is in Afrikaansk-yndiaanske miks. Fiif prosint is blank, en oare groepen mei-inoar meitsje wat minder as fiif prosint fan de befolking út; sy besteane út ûnder mear Libanezen, Yndiërs en Sinezen.
Op Basse-Terre wenje sa likernôch 150.000 minsken en op Grande-Terre 180.000. Op de oare eilannen wenjen folle minder minsken; bygelyks op Marie-Galante binne it 12.000.
Religy
Fan de befolking is 95% katolyk. Ien prosint is protestant. De rest is hindû of hinget in Afrikaanske natoergodstsjinst oan.
Polityk
Gûadelûp is in Frânsk oerseesk departemint (département d'outre mer). It bestjoer wurdt laat troch Ary Chalus, presidint fan de algemiene rie, en Josette Borel-Lincertin, presidinte fan de regionale rie. Gûadelûp hat twa fertsjintwurdigers yn de Frânske Senaat en fjouwer fertsjintwurdigers yn it Frânske parlemint. Binnen de Europeeske Uny hat Gûadelûp de status fan ultraperifeare regio. De eilannegroep falt lykwols net ûnder de Schengenakkoarden. Oare Europeeske akkoarden, bygelyks fergees roaming, jilde wol yn Gûadelûp.
By in referindum op 7 desimber 2003 hawwe de befolkingen fan Saint-Martin en Saint-Barthélemy keazen foar selsbestjoer. Yn 2007 waarden dizze twa gebieten fan it departemint Gûadelûp ôfskieden.
Bestjoerlike yndieling
It departemint is ferdield yn 2 arrondisseminten, 21 kantons en 32 gemeenten.
De twa arrondisseminten fan Gûadelûp binne:
Nei de bestjoerlike weryndieling fan 2013 hat Gûadelûp noch 21 kantons.
Ekonomy
Om't Gûadelûp in diel fan Frankryk is, wurdt as betelmiddel de euro brûkt. Gûadelûp libbet fan ikerbou, toerisme, lichte yndustry en tsjinstferliening. It eilân is ôfhinklik fan Frânske ymport. It toerisme is ien fan de wichtichste ekonomyske sektoaren. De measte toeristen komme fan de Frânske fêstewâl, folge troch Switserske toeristen; hieltyd mear toeristen besykje de arsjipel mei in cruiseship.
Tradisjonele lânbouprodukten lykas sûkerreid wurde stadichoan troch oare produkten ferfongen, lykas bananen (dy’t sa likernôch 50% fan de jierlikse eksport beslaan), auberzjines en blommen. Oare griente en knolgewaaks wurde foar de pleatslike merk ferboud. Dochs is Gûadelûp ek ôfhinklik fan ymportearre fiedingsmiddels, benammen út Frankryk. De lichte yndustry wurdt skaaimerkt troch sûker- en rumfabrikaazje. It measte fabryksmjittich makke guod wurdt ymportearre, lykas brânstof. It wurkleazenssifer is bysûnder heech, benammen ûnder de jonge Gûadelûpers. Orkanen dy’t sa no en dan oer it eilân komme, bringe de ekonomy in soad skea ta.
Keuken
De keuken fan Gûadelûp hat Afrikaanske, yndiaanske en Europeeske ynfloeden mar is foar it grutste part kreoalsk. Der binne tal fan skerpe gerjochten en der wurdt in soad fruit yn de keuken brûkt. Dat komt ûnder oaren omdat dy yn oerfloed op it eilân oanwêzich binne. Yn Gûadelûp is der sels in kear per jier it feest fan de koks. By dat feest makket elke kok syn bêste resept en dat wurdt oan ’e ein fan de dei presintearre.
Keppeling om utens
🇪🇺
Swarte magy
Swarte magy is in term wêrmei't ferwiisd wurdt nei in foarm fan magy dy't liedt ta kwea of dy't foar negative of egoïstyske doelen brûkt wurdt. It is dêrmei it tsjinstelde fan wite magy, dat ta it goede liede soe of ynset wurdt om goede dingen te berikken. Etymologysk is de term 'swarte magy' ûntstien út it Grykske wurd nekromanteia ("nekromânsje" of "deadetsjoenderij"), dat yn it Latyn soms ferbastere waard ta nigromantia ("swarte tsjoenderij"). Swarte magy wurdt ek wol 'magy fan it lofterpaad' of 'loftshannige magy' neamd, wylst wite magy bekendstiet as 'magy fan it rjochterpaad' of 'rjochtshannige magy'. Doelen dêr't swarte magy foar brûkt wurde kin, binne moard op oaren, ferwûning fan oaren, fernieling fan oarmans besit of fan 'e natoer, of winsucht sûnder rekken te hâlden mei de mooglike neidielige gefolgen dy't oaren dêrfan ûnderfine. Swarte magy wurdt soms ek yn ferbân brocht mei satanisme.
Hoewol't yn 'e Westerske wrâld hast nimmen mear leaut yn it bestean fan magy yn it algemien, ynkl. swarte magy, is dat yn ûntwikkelingslannen oars. Sawol yn gebieten dêr't noch natoerreligyen oanhongen wurde, as yn gebieten dêr't it kristendom of de islaam oerhearsket, wurde noch geregeldwei minsken feroardiele of lyncht dy't fertocht wurde fan it beoefenjen fan swarte magy. Sokken wurde yn 'e regel heksen neamd, ek as se man binne, hoewol't foar manlju soms ek de term warlock brûkt wurdt. Sa waard yn Yndoneezje, it grutste islamityske lân fan 'e wrâld, yn 2013 noch in wet oannommen dy't strafrjochtlike ferfolging mooglik makket fan heksen en tsjoenders dy't swarte magy brûke. Yn it ferline waarden fermiende beoefeners fan swarte magy ek yn Jeropa fûleindich bestriden, wêrby't yn 'e Midsiuwen en de Renêssânse tûzenen froulju en ek guon manlju ûnder de hekseferfolgings op 'e brânsteapel kamen.
Der besteane ferskate teoryen oer it ferskil tusken swarte magy en wite magy ûnder lju dy't leauwe hechtsje oan sokke saken. Fierders leaude men yn 'e Midsiuwen dat swarte magy ûntstie as men de hannelings fan 'e wite magy (dy't doedestiden as in útwaaks fan it kristendom sjoen waard) omdraaide, bygelyks troch gebedens efterstfoarst op te sizzen. Dêrút komt fuort dat yn guon "swiere" leauwensmienskippen hjoed de dei noch de oertsjûging bestiet dat men satanistyske teksten te hearren kriget as men bygelyks in heavy metal-plaat efterstfoarst ôfspilet.
De wicca-religy hâldt út dat der gjin swarte of wite magy bestiet, mar inkeld magy, in beskate natoerkrêft (numen), dy't foarkomt yn alle dingen. Troch magyske rituëlen op dêrfoar gaadlike tiden út te fieren, kin dy natoerkrêft brûkt wurde om persoanlike of mienskiplike doelen te ferwêzentlikjen.
Nikolaastsjerke (Onstwedde)
thumb|275px|It ynterieur fan de tsjerke 275px|thumb|It doopfont De Nikolaastsjerke fan Onstwedde is in goatyske tsjerke yn it doarp Onstwedde yn de gemeente Stedskanaal yn de regio Westerwâlde yn de Nederlânske provinsje Grinslân. Hy waard om 1500 hinne boud, mar de 41 meter hege Juffertoer is wol in goed oardel iuw âlder as de tsjerke.
Skiednis
Onstwedde hearde, lykas de rêst fan Westerwâlde oant 1568 tsjerklik ta it Bisdom Osnabrück, wylst it wrâldlik bewâld ûnder gesach fan de biskop fan Múnster wie. De pastoar waard troch de abt fan de Abdij fan Corvey by Höxter beneamd, mar dy liet meastentiids de kar oan de parochianen oer.
De tsjerke waard, neffens ûndersyk dat koartlyn dien waard, ynearsten wijd oan Jakobus, dy't op ferskate pastoarsegels foarkomt. Yn 1475 of 1476 waard der sprutsen fan Sunte Nicolaus der hilgen patronen tho Unswede, in hillige dy't ek op it segel fan Westerwâlde út 1402 foarkomt. It is mooglik dat it om in wikseling mei Vlagtwedde gie. It is nei alle gedachten net wierskynlik dat de tsjerke ynearsten oan Nikolaas wijd waard, om't it ferearjen fan Nikolaas pas yn de tolfde iuw op gong kaam en de tsjerke fan Onstwedde al langer bestien hat.
Yn de fyftjinde iuw hiene de pastoars fan Onstwedde gauris spul mei de famylje Addinga dy't Westerwâlde út namme fan de biskop fan Múnster en de abt fan Corvey bestjoerde. Yn 1474 waarden de nij keazen pastoar en syn plakferfanger yn opdracht fan Haye Addinga fermoarde. De pastoar waard efter in hynder oan bûn en oer de grûn hinne sleept oant er ferstoar. Syn maat waard flak foar syn ferfarren nei Rome, dêr't er help sykje woe, deamakke, dêr't syn hûs neitiids fernield waard. De Addinga's waarden troch it folk út Westerwâlde ferjage mei stipe fan Grins, dy't it bestjoer oer Westerwâlde dêrnei oernaam.
De oergong nei it protestantisme yn de omkriten fan Onstwedde yn 1594 ferrûn frij rêstich. Nei alle gedachten wiene de pastoars sûnt de mids-sechtjinde iuw al Lutherskgesind. Pastoar Albert Colters (om 1541 hinne - om 1578 hinne) hie as kommissaris fan hartoch Jan fan Arenbech tagelyk de lieding oer de geastlike rjochtspraak yn Westerwâlde. Nei him kaam Berent tho Unsde, dy't yn 1589 opfolge waard troch lic. Johannes Mensynck (stoarn 1606). Mensynk wie tagelik rjochtsgelearde. Om 1597 hinne gie er oer ta de Herfoarme tsjerke, dêr't er neitiids syn gemeente noch njoggen jier tsjinne. Yn 1577 lei, mooglik Johannes Mensing dy't earder pastoar fan Meppen wie, syn amt del om't er spul mei it stedsbestjoer fan Grins hie. Hy wie tagelyk kanunnik yn Múnster en gou as it "prototype fan in Lutherske tsjerkehear". De pastoar krige stipe fan in fikaris.
Ek de opfolgers fan Mensynk kamen út it Dútske grinsgebiet wei. Justinus Havenberg (1612-1615) waard berne yn Wesel, Matthias Fabricius (1615-619) wie earder in Lutherske predikant yn Holte-Lastrup yn it Iemslân, mar waard yn opdracht fan de katolike biskop ôfsetten. Johannes Friderici (1619), dy't net al te lang bleau, wie ek in flechteling út it Prinsbisdom Múnster. Johannes Fabricius (1619-1631/1632) folge syn heit op. Johannes Henrici Francq (1633-1669) stamme mooglik út East-Fryslân ôf. Michael Borgesius (1670-1672) wie de soan fan in immigrant út Hamburch. Everwinus Molanus (1673-1711) woeks op yn Sellingen, mar syn heit stamme mooglik út Teklenburch. Hy waard opfolge troch syn soan Ernestus Molanus (1712-1734) en dy syn omkesizzer Harbertus Molanus (1736-1768). Hermannus Beekhuis (1769-1774) kaam út Grins en waard letter predikant yn Emden en Bunde. Nicolaus Petri Ross (1775-1777) waard berne in Lier. Johannes Albertus Zeno Meiling (1778-1800) kaam út Lingen en Adriaan Oomkes (1800-1842) kaam út Blijham. Westerwâlde wie yn dy tiid mear oriïntearre op it Iemslân en Westfalen as op Grinslân.
Yn Dútslân hiene de Lutheranen hast gjin problemen mei de katolike oerbliuwsels yn de tsjerke. Dat gou ek foar de ynwenners fan Onstwedde, ta argewaasje fan de strange kalvinisten.
It piëtisme kaam frij let op gong yn Onstwedde. Fromme boeken lykas Het Innige Christendom fan Wilhelmus Schortinghuis wiene om 1800 hinne frij populêr by de boerestân. Dûmny Molanus (1768) wie in tsjinstanner fan dy streaming. Mar mei de beneaming fan dûmny Beekhuis feroare dat. Om 1832 hinne wie der fannijs ûnfrede oar de predikant. Dat late ta de oprjochting fan in kristlike grifformearde tsjerke. Nei it beroppen fan de populêre predikant Henricus Eskelhoff Gravemeijer út Midwolda yn 1865 hearde Onstwedde ta de herfoarme otterdoksy. De gemeente sleat him letter oan by de Grifformearde Bûn yn de Herfoarme Tsjerke.
Ynterieur
De alterstien dy't ek út de tsjerke helle waard, leit bûten de tsjerke. It oargel komt út 1984 en waard boud troch S.F. Blank.
Portaal
It portaal oan de noardkant komt út 1713 en waard makke by de restauraasje fan de tsjerke. Boppe de doar binne twa tinktekens fan sânstien, de boppeste stien hat in Hebriuwske ynskripsje: המקדש יהוה, dat "It hillichdom fan de HEARE" betsjut. De ûnderste stien hat in ynskripsje ta oantinken oan de restauraasje: ''Ernestus Molanus pastor anno 1713 den 14 Julius is kerk en toren hersteld. Timen Bertels werkbaas Jan Jacob Fecit''.
De toer
De goed 41 meter hege Juffertoer hat muorren dy't op guon plakken wol twa meter grou binne. Faaks waard de toer as brûkt foar it ferdigenjen. Nei alle gedachten hat de befolking fan Onstwedde him yn detoer weromlutsen doe't se bedrige waarden. Om de tsjerke en toer lei eartiids ek in grêft mei in flapbrêge.
De toer fan de tsjerke liket skean te stean, mar dat liket mar sa, want dat komt troch de draaide kop fan de toer. De linen fan de achthoekige toerspits rinne troch it draaien net alhiel rjocht en jouwe it byld dat de toer skean stiet.
Bordeel
Etymology
It wurd 'bordeel' komt fan it Aldfrânske bordel, dat omtrint 1200 yn 'e measte oare Westjeropeeske talen oernommen waard. Bordel kaam sels wer fan it Aldheechdútske Bord, dat "boerd" betsjut. Dat wurd waard brûkt om 'e út buorden geartimmere hokjes te omskriuwen wêryn't yn 'e Iere Midsiuwen yn súdlik Dútslân prostitúsje bedreaun waard.
Foarmen
Bordelen nimme tsjintwurdich ferskate foarmen oan. De tradisjonele foarm is in fysyk gebou dêr't klanten delkomme om seksuële omgong mei ien of mear prostituees te hawwen. Yn sokke gefallen kin it wêze dat de prostituees wurknimmers binne fan it bordeel, dy't in fêst arbeidskontrakt ôfsletten hawwe. Hja krije dan in fêst salaris, mooglik oanfolle mei in foai, en de rest fan 'e betelling troch de klant giet nei it bordeel. Ek is it mooglik dat de prostituees as lytse selsstannigen fungearje, dy't in fêst bedrach oan it bordeel ôfdrage foar it gebrûk fan 'e fasiliteiten, en de rest fan 'e betelling troch de klant sels hâlde. Tsjintwurdich komt it ek foar dat it bordeel inkeld as in online-bedriuw bestiet, en dat de prostituees, dy't yn sokke gefallen almeast callgirls neamd wurde, troch in sjauffeur (dy't teffens tsjinstdocht as liifwacht) by de klanten thús brocht wurde.
Wetlike status
Yn in protte lannen is prostitúsje, en dêrmei dus ek it runnen fan in bordeel, by wet ferbean. Yn lannen dêr't it bestean fan bordelen legaal is, of dêr't it yllegaal is mar dulde wurdt, meie bordelen yn 'e regel inkeld bestean yn 'e stêd, en dan noch allinne yn saneamde rôze buerten. It komt foar dat de prostituees troch de poaier of madam finansjeel útrûpele wurde. Ek kin yn bordelen twongen prostitúsje en/of berneprostitúsje foarkomme. Dat is benammen it gefal yn lannen dêr't de oerheid gjin tafersjoch hâldt op bordelen om't prostitúsje der yllegaal is.
Hoe't men tsjin bordelen oansjocht, ferskilt per lân. Op 2 desimber 1949 naam de Algemiene Gearkomste fan de Feriene Naasjes de Konvinsje foar de Underdrukking fan Minskehannel en de Eksploitaasje fan Prostitúsje fan Oaren oan. Dat ferdrach waard jildich op 25 july 1951, en anno 2014 wie it troch 82 lannen ratifisearre. De Konvinsje wol prostitúsje bestride, mei't dat "net te ferienjen mei de weardichheid en wearde fan 'e minsklike persoan" wêze soe. De oansletten lannen hawwe harsels ferplichte om regulearring fan prostitúsje ôf te skaffen en prostitúsje sels en bordelen te ferbieden. Yn guon lannen dy't de Konvinsje net ratifisearre hawwe, binne prostitúsje en bordelen ek by wet ferbean. Yn 2012 rette it United Nations Development Programme (UNDP) en it Joint United Nations Programme on HIV/AIDS (UNAIDS) lykwols oan om prostitúsje en bordelen krekt te legalisearjen.
Yn 'e Jeropeeske Uny bestiet gjin unifoarm belied en gjin konsensus oer hoe't der mei prostitúsje en bordelen omgien wurde moat. Yn Nederlân en Dútslân binne beide legaal, mar wol bûn oan regulearring troch de oerheid. Yn Sweden, en teffens yn Noarwegen en Iislân, dat gjin leden binne fan 'e Jeropeeske Uny, is it keapjen fan seks (d.w.s. de klanten) strafber, mar net it ferkeapjen fan seks (d.w.s. de prostituees). Yn 'e measte Eastjeropeeske lannen is it krekt oarsom en wurde hast útslutend de prostituees ferfolge. Yn it Feriene Keninkryk, Frankryk en Ierlân is prostitúsje legaal, mar it jinsels of oaren oanbieden foar prostitúsje en it runnen fan bordelen binne der yllegaal, wat it yn 'e praktyk suver ûnmooglik makket om oan prostitúsje te dwaan sûnder de wet te brekken. De European Women's Lobby feroardielet prostitúsje as "in ûnferdraagbere foarm fan geweld troch manlju" en stipet it "Sweedske model".
Bûten Jeropa binne bordelen û.m. legaal yn dielen fan Austraalje, lykas Queenslân. Hoewol't it Dumas Hotel fan 1890 oant 1982 legaal operearre yn Butte, yn 'e Amerikaanske steat Montana, binne bordelen no oeral yn 'e Feriene Steaten yllegaal, útsein yn dielen fan it plattelân fan Nevada. Yn Clark County (Nevada), dêr't de stêdekloft fan Las Vegas leit, is lykwols eltse foarm fan prostitúsje wer ferbean. Hoewol't Amsterdam, mei syn grutte rôze buert dy't De Wallen neamd wurdt, it bekendst is as bestimming foar prostitúsje, is it grutste bordeel fan 'e wrâld eins de Pascha, yn it Dútske Keulen. It bekendste bordeel fan Nederlân wie Yab Yum, dat bestie fan 'e 1980-er jierren oant 2008.
Golf op de Olympyske Simmerspullen
Golf is in sport dy't fan de Spullen fan Parys 1900 ôf op it Olympyske programma stiet.
Skiednis
Tidens de Spullen fan 1900 stie Golf foar it earst op it Olympyske programma. Yn 1904 stie it al wer foar it lêst op it programma. Mar yn 2009 waard troch it YOK besletten dat it golf tidens de Spullen fan 2016 wer werom kaam op it programma.
Jönköpings län
Jönköpings län (letterlik: "Provinsje Jönköping") is ien fan de 21 provinsjes fan Sweden en beslacht it noardwestlike part fan it lânskip (ek wol histoaryske provinsje) Småland. De provinsje makket diel út fan it lânsdiel Götaland. It provinsjebestjoer is fêstige yn Jönköping.
Geografy
Sûnt 1998 bestiet Jönköpings län út 13 gemeenten (kommuner):
Plakken
Yn 2015 wienen neffens Statistiska centralbyrån (Frysk: it Sintraal buro foar de statistyk) wat ynwennertal oanbelanget de grutste plakken fan de provinsje:
Kaptein-op-see
In kaptein-op-see is in haadofsier fan hege rang yn 'e nasjonale kriichsmacht fan in soad lannen. Dizze rang komt foar by de marine; de ekwivalinte rang by de lânmacht, de loftmacht, de maresjesee en de mariniers is kolonel, wylst yn guon lannen de ekwivalinte rang by de loftmacht groepskaptein is. De oansprektitel fan in kaptein-op-see is "kolonel". De boppelizzende rang is kommandeur, en de ûnderlizzende rang is kaptein-luitenant-op-see. Dêrmei is kaptein-op-see de heechste haadofsiersrang by de marine.
Skematysk oersjoch
Oersjoch fan 'e kolonelsrangen mei ekwivalinten yn oare kriichsmachtûnderdielen:
Yn 'e Nederlânske kriichsmacht
(oansprektitels kursyf werjûn)
Sjoch ek
Kapitein-ter-zee
Amon Amarth (band)
thumb|250px|Amon Amarth Reload Festival 2017 Amon Amarth is in Sweedske vikingmetalband yn 1992 ûntstien út de band "Scum".
Muzyk
Amon Amarth basearret it grutste part fan syn sjongteksten op Noardske mytology, de Wytsingetiid, en de foar-kristlike tiid, dy't tematysk in metal-styl omfetsje, bekend as vikingmetal. Vikingmetal ûntstie oarspronklik yn 'e lette 1980'er jierren en iere 1990'er jierren fan út de blackmetal, populêr makke troch bands lykas Bathory en Enslaved. hoewol't Amon Amarth, in deathmetalband is, wurdt harren muzyk faaks markearre as vikingmetal fanwegen syn tema's yn de teksten.
Skiednis
Tusken 1992 en 1997 brocht Amon Amarth inkele demo's en mini-cd's út. Yn 1998 tekene hja in kontrakt by "Metal Blade" dy't harren debútalbum "Once Sent from the Golden Hall" op 	10 febrewaris 1998 útbrocht. Gitarist Anders Hansson ferliet de band en waardt ferfongen troch Johan Soderberg. Nei in toernee yn datselde jier ferliet drummer Martin Lopez om by Opeth spyljen te gean, en hy waard ferfongen troch Fredrik Andersson. Yn 1999 kaam it twadde album fan Amon Amarth út "The Avenger". Nei sân albums ferliet drummer Fredrik Andersson de band. It album "Jomsviking" dat yn maart 2016 útkaam, waard opnaam mei help fan sessydrummer Tobias Gustafsson. Septimber datselde jier presentearre de band Jocke Wallgren as harren nije drummer.
Zarrah Angel
Zarrah Angel, echte namme ûnbekend (Dallas (Teksas), 17 july ±1992), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise. Hja sette yn 2012 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn in stikmannich films. Yn 2015 beëinige Angel har karriêre as pornoaktrise.
Libben en karriêre
Zarrah Angel waard omtrint 1992 berne yn Dallas, yn 'e Amerikaanske steat Teksas. Yn 2012, doe't se likernôch tweintich jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat Angel sûnt yn in seistal films spile, foar it meastepart foar de lytse studio Burning Angel, mar ek in kear foar it bekendere label Evil Angel. Dêrby wurke se gear mei manlike tsjinspilers as Mike Adriano, Mr. Pete en John Strong. Zarrah Angel krige benammen bekendheid troch har grouwe stuten en de tatoeaazje fan 'e tekst Let it Be by har anus.
Lichemsskaaimerken
Boppe har boarsten hat se fierders in tatoeaazje fan in omkeard krús, en op 'e bûtenkant fan 'e earste keatsjes fan 'e fingers fan har rjochterhân de letters fan it wurd "GAME" en op deselde dielen fan 'e fingers fan har lofterhân it wurd "OVER". Har bekendste tatoeaazje is lykwols de tekst Let it Be ("Lit it Gewurde"), dy't yn in heale sirkel tusken har stuten boppe de slútspier fan har anus stiet. (Nettsjinsteande dat hat se yn suver al har films anale seks bedreaun.) Op har rjochterstút hat se fierders noch in tatoeaazje fan in bij, mei in kronkeljende stippelline fan it wurd Be nei de bij (bee, mei deselde útspraak) ta, dy't it flechtpaad fan it ynsekt foarstelle moat.
Willy Sluiter
Jan Willem (Willy) Sluiter (Amersfoort, 24 maaie 1873 - De Haach, 22 maaie 1949) wie in Nederlânske keunstskilder, tekener en grafysk ûntwerper.
Biografy
Sluiter wie in telch út de predikantefamylje Sluiter en waard grutbroch op It Hearrenfean (oant 1883) en Zwijndrecht (fan 1883 ôf). Hy wie in soan fan notaris mr. Jan Willem Sluiter (1839-1902) en Johanna Hillegonda Cornelia Suermondt (1846-1931). Hy troude yn 1901 mei Agatha Anna Louise van Nievervaart (1874-1957); út dat houlik waard dochter Johanna Adriana (1902-1991) berne.
Sluiter ûntjoech him ta in mearsidich keunstner. Hy wenne en arbeide op ferskate plakken: yn Dordrecht en Rotterdam, mar ek yn 'skildersdoarpen' as Skeveningen, Katwijk en Laren. Sluiter wie lid fan in protte keunstgenoatskippen, ûnder oare fan Pictura yn Doardt, Arti et Amicitiae yn Amsterdam en Pulchri Studio yn De Haach.
Sluiter wie fan 1891 oant 1894 learling oan de Rotterdamsche Academie voor Beeldende Kunsten en dêrnei folge er lessen oan de Haagsche Academie voor Beeldende Kunsten. Hy ûntjoech him ta in bekende skilder, tekener fan politike printen, makke in soad affysjes, fierde reklameopdrachten út en wie teffens boekbânûntwerper. Hiel bekend binne de 38 omslaggen foar blêdmuzyk dy't er tusken 1920 en 1925 ûntwurp foar útjouwer Scheltens en Giltay; it wiene kabaretteksten fan de dichter Clinge Doorenbos.
Fier!
Fier!, of ek wol Fier Fryslân, is in nasjonaal Nederlânsk ekspertize- en behannelsintrum op it mêd fan geweld yn ôfhinklikheidsrelaasjes, dat oer fjouwer fêstigings beskikt. It waard yn 1978 oprjochte yn 'e Fryske haadstêd Ljouwert, dêr't sadwaande noch altyd de haadfêstiging is. De namme 'Fier!' hat neat mei it Fryske wurd "fier" te krijen, mar slacht op it (argayske) Nederlânske wurdt fier, dat "grutsk" betsjut: men wol de pasjinten wer grutsk op harsels meitsje.
Yngeandere beskriuwing
Fier! is in ekspertize- en behannelsintrum op it mêd fan geweld yn ôfhinklikheidsrelaasjes (d.w.s. relaasjes dy't sterk út lykwicht binne wat de macht oanbelanget dy't de beide belutsenen opinoar útoefenje). It leit him dêrby ta op it foarkommen fan geweld, it stopjen fan geweld en it bieden fan profesjonele help oan slachtoffers fan geweld. Konkreet giet it almeast om húslik geweld, bernemishanneling, ear-relatearre geweld, minskehannel, twongen prostitúsje en loverboyproblematyk. Fier! kombinearret yn dat ramt spesjalisearre opfang, begelieding en soarch yn in feilich hinnekommen mei ynnovaasje en wittenskiplik ûndersyk.