cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Download
It downloaden fan in bestân kin beskôge wurde as it tsjinstelde fan it streamen fan it bestân. By downloaden moat men wachtsje oant it downloadproses foltôge is foar't men wat mei it bestân dwaan kin. By streamen wurdt oanhâldend in diel fan it bestân yn 'e buffer fan jins kompjûter opslein, en kin men daliks begjinne it bestân te besjen of te beharkjen. Mar by streamen wurdt it bestân net op 'e kompjûter fan 'e brûker opslein, en is de brûker ôfhinklik fan 'e webside dy't it bestân oanbiedt. As it bestân op dy webside fuorthelle wurdt, of as dy webside ûnberikber is, stiet de brûker mei lege hannen. Websiden dy't streaming media oanbiede en dêrby gebrûk meitsje fan in yn 'e webside ynboude mediaplayer, lykas YouTube, bringe hieltyd mear beheinings oan om it foar brûkers ûnmooglik te meitsjen om it streamde bestân op te slaan nei't it yn syn gehiel buffere is.
Loire-Atlantique
Loire-Atlantique (Frânske útspr.: [lwaːʀatlãˈtik], likernôch: "lwaach-at-lâ- tyk "; Bretonsk: Liger-Atlantel; "Atlantyske Loire") is in departemint fan Frankryk dat yn it westen fan it lân leit, oan it begjin fan it skiereilân Bretanje. De namme ferwiist nei de rivier de Loire en de Atlantyske Oseaan. Oant 1957 hiet de departemint Loire-Inférieure ("Neder-Loire"). Hoewol't Loire-Atlantique ta de histoaryske lânstreek Bretanje heart, makket it gjin diel út fan 'e bestjoerlike regio Bretanje, mar ynstee fan 'e regio Lân fan 'e Loire (Pays de la Loire). It hat it departemintsnûmer 44. De haadstêd en teffens grutste stêd is Nantes, de âlde haadstêd fan it Hartochdom Bretanje. Loire-Atlantique hie yn 2017 in befolking fan krapoan 1.395.000 minsken.
Geografy
Loire-Atlantique leit oan 'e eastgrins fan it skiereilân Bretanje, dêr't dat fêstsit oan it fêstelân fan Noardwest-Jeropa. It beslacht in oerflak fan 6.881 km². It wurdt begrinzge troch it departemint Vendée yn it suden, it departemint Maine-et-Loire yn it easten, it departemint Ille-et-Vilaine yn it noarden, it departemint Morbihan yn it noardwesten en yn it westen troch de Golf fan Biskaje dy't diel útmakket fan 'e Atlantyske Oseaan. De kust fan Loire-Atlantique is minder wyld as dy fan 'e rest fan Bretanje, mar hat in djippe ynham by de mûning fan 'e rivier de Loire, mei súdlik dêrfan it Pays de Retz, dat suver in skiereilân is. It lânskip fan Loire-Atlantique is frij flak, en wurdt behearske troch de Loiredelling.
Skiednis
Loire-Atlantique ûntstie ûnder de namme Loire-Inférieuere as bestjoerlike ienheid op 4 maart 1790, nei't by de Frânske Revolúsje fan 1789 alle doetiidske Frânske provinsjes ôfskaft wiene om opspjalten te wurden yn departeminten. Foartiid hie it ta de provinsje Bretanje heard. De njoggentjinde iuw waard foar it gebiet karakterisearre troch yndustrialisaasje en urbanisaasje yn 'e krite fan Nantes en Saint-Nazaire, en teffens troch in slimme ûnderdrukking fan it Gallo, de streektaal fan it gebiet, troch de Frânske oerheid. Yn 'e twadde helte fan 'e iuw naam Loire-Inférieure diel oan in oplibbing fan 'e Bretonske kultuer.
Yn 1957 waard Loire-Inférieure omneamd ta Loire-Atlantique. Datselde jiers waard Frankryk ferdield yn regio's, dy't yn 't earstoan inkeld foar statistyske doelen brûkt waarden, mar yn 1972 ek bestjoerlik foech krigen. De regio Bretanje waard doe oprjochte út 'e departeminten Finistère, Morbihan, Côtes-d'Armor (doe noch Côtes-du-Nord) en Ille-et-Vilaine. Loire-Atlantique waard dêr lykwols bûten holden en benammen út ekonomyske omtinkens by de oanbuorjende regio Lân fan 'e Loire (Pays de la Loire) yndield. Dy útsluting fan Loire-Atlantique fan it histoaryske Bretanje wie doe al in protte ferset tsjin, en dat is sûnt inkeld oanboaze.
Ekonomy
It bruto departemintaal produkt fan Loire-Atlantique wie yn 2009 likernôch €26 miljard. De agraryske sektor is noch altyd tige wichtich yn Loire-Atlantique, wêrby't it benammen giet om 'e feehâlderij en de fiskerij. Wynbou is beheind ta in lytse krite besuden Nantes, mar der wurdt wol nôt en griente ferboud. Yndustry is konsintrearre yn Nantes en Saint-Nazaire. Dêrby giet it û.m. om 'e skipsbou, sawol op kommersjeel mêd as foar de marine. Fierders hat fleantúchbouwer Airbus fabriken yn Saint-Nazaire en Nantes.
Bestjoer
Loire-Atlantique is in departemint fan Frankryk dat bestjoerd wurdt troch in departemintale ried, wêrfan't de leden by mei geregelde tuskenskoften holden ferkiezings troch de ynwenners keazen wurde. Oan it haad fan it departemintaal bestjoer, dat syn sit hat yn 'e departemintale haadstêd Nantes, stiet in prefekt. It departemint is ferdield yn 3 arrondisseminten, dy't opdield binne yn 31 kantonnen, dy't wer opdield binne yn 207 gemeenten. Loire-Atlantique bestiet fierders út 10 kiesdistrikten foar de Nasjonale Assimblee. It yndustrygebiet om Saint-Nazaire hinne is tradisjoneel in bolwurk fan it sosjalisme en kommunisme. Sûnt 2004 is de mearderheid fan 'e sitten yn 'e departemintale ried fan Loire-Atlantique yn 'e hannen fan 'e Sosjalistyske Partij (PS) en de Grienen. Ekstreem-rjochtse politike partijen hawwe yn Loire-Atlantique minder oanhing as yn 'e rest fan Frankryk.
Demografy
Neffens offisjele sifers út 2017 hie Loire-Atlantique doe 1.394.909 ynwenners. De befolkingstichtens kaam dêrmei út op 202,7 minsken de km². De grutste stêd yn it departemint is de Nantes, mei yn 2011 283.000 ynwenners. Dat is behalven de haadstêd fan it departemint ek de haadstêd fan 'e bestjoerlike regio Lân fan 'e Loire. De twadde stêd fan Loire-Atlantique is Saint-Nazaire, mei yn 2011 67.000 ynwenners.
Etnisiteit
It grutste part fan 'e befolking fan Loire-Atlantique bestiet út etnyske Bretonnen, wylst de rest opmakke is út Frânsen en ferskate allochtoane minderheden, mei as grutste de Algerynske Arabieren.
Taal
It departemint leit yn Opper-Bretanje, it diel fan it histoaryske Bretanje dêr't it Keltyske Bretonsk al sûnt de Midsiuwen net mear sprutsen wurdt. In útsûndering op dy regel is it plakje Batz-sur-Mer, dêr't in Bretonsktalige enklave it folhold oant yn 'e 1920-er jierren.
Foar it meastepart wurdt lykwols yn Loire-Atlantique fan âlds gjin Bretonsk sprutsen, mar Gallo. Dat is in Romaanske taalfoarm, dy't faak as in dialekt fan it Frânsk beskôge wurdt of sels as in ynkorrekte manear om Frânsk te sprekken. Itselde jildt foar it Poitevynsk, de nau oan it Gallo besibbe sprektaal fan it Pays de Retz yn it súdwesten fan it departemint. As gefolch fan 'e yntinsive kulturele assimilaasjepolityk dy't it nasjonale regear sûnt de iere njoggentjinde iuw fierd hat, is it Frânsk tsjintwurdich foar de oergrutte mearderheid fan 'e befolking fan Loire-Atlantique de memmetaal. Oars as de oerheid fan it oanbuorjende departemint Ille-et-Vilaine docht it departemintaal bestjoer fan Loire-Atlantique frijwol neat oan 'e befoardering fan it Gallo. De taal kin noch yn it basisûnderwiis, noch yn it fuortset ûnderwiis as skoalfak keazen wurde.
Godstsjinst
Hoewol't Bretanje histoarysk ien fan 'e strangst roomske dielen fan Frankryk wie, begûn dat nei de Twadde Wrâldoarloch troch de almar hurder geande urbanisaasje fluch te feroarjen. Anno 2006 wie Loire-Atlantique, dêr't doe sa'n 50% fan 'e befolking lid wie fan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke, al ien fan 'e minst religieuze gebieten yn 'e Frankryk. Fan 'e rest fan 'e befolking fan it departemint bestie 3% út moslims en de rest foar it meastepart út ateïsten en agnosten.
Saandam
thumb|Saandam yn Saanstêd thumb|Sint-Bonifasiustsjerke yn Saandam thumb|It stedhûs fan Saandam fan 2011 thumb|De houthaven fan Saandam, begjin 20e iuw thumb|De rivier de Saan thumb|Oostzijdetsjerke thumb|Slûs thumb|Tsjerketoer fan de Westzijdetsjerke thumb|Inntel Hotel Saandam, is opboud út Saanske hûskes Saandam (Nederlânsk en offisjeel: Zaandam) is in Nederlânske stêd en eardere gemeente yn de provinsje Noard-Hollân. De stêd is sûnt 1974 part fan de gemeente Saanstêd. De stêd hat 76.804 ynwenners (30 april 2017) en is neffens ynwenners it grutste plak fan de gemeente, dêr't Assendelft yn oerflak de grutste is.
Skiednis
Yn de santjinde en achttjinde iuw wie it plak ferbûn mei de walfiskfeart, dêr't yn de wapen fan Saanstêd, dat as skyldhâlder twa walfisken hat, ta ferwiisd wurdt. Yn dat tiidrek telde Saandam sa'n fyftich skipswerven, dy't tsientallen seeskippen yn 't jier bouden. Om't in grut part fan de werven oan de Binnensaan leine, wie der op de Hogendam in falom oanlein dy't de skippen nei de Foarsaan oerhelle. De Saandamske skipbou wie ferneamd en tsaar Peter de Grutte fan Ruslân besocht Saandam yn 1697 en 1717.
Yn Saandam en de Saanstreek wie fan âlds in soad iverigens oan de ouwers fan de Saan. Fan it midden fan de santjinde iuw oant e mei it tredfearns part fan de njoggentjinde iuw wie de Saanstreek in grut yndustrieel mûnegebiet. Hûnderten wynmûnen seagen hout út Skandinaavje, it Eastseegebiet en Dútslân, benammen foar skipbou, wenten, mûnen en pakhûzen. Njonken de houtseachmûnen wiene der noch tsientallen oare yndustrymûnen, lykas oaljemûnen, papiermûnen, pelmûnen, fervemûnen, folmûnen, ensafuorthinne. Fan 1850 ôf is de wynkrêft stadichoan ferkrongen troch de stoomkrêft. Ferskate yndustryen lykas bygelyks fiedingsmiddels- en ferve-yndustry keazen harren fêstigingsplak dêre. Yn de rin fan de njoggentjinde iuw kamen der in soad oare yndustry bylâns de Saan, dy't harren berêste litten hiene op stoomkrêft ynstee fan wynkrêft, en dy't foar in part in yndustrieel monumint waarden.
Saandam wie yn de twadde helte fan de tweintichste iuw in wichtige houthaven. It eilân yn de Foarsaan en it Westzijdeveld wiene iuwenlang it plak fan houtbedriuwen, lykas William Pont en by it Noardseekanaal del, bewesten de eardere Hembrug sieten de houtferwurkjende bedriuwen fan Bruynzeel. Saandam is ek ferneamd om syn kakaoferwurkjende yndustry. Verkade is noch hieltyd ien fan de foaroprinnende sûkelarjefabriken fan Nederlân.
Troch de gânse tweintichste iuw hinne wie yn Saandam it bedriuw Artillerie-Inrichtingen fêstige, dat fjoerwapens, artillery en munysje makke foar it Nederlânske Leger en it Keninklik Nederlânsk-Yndysk Leger.
Yn 1974 waard Saandam in part fan de gemeente Saanstêd en sûnt 14 novimber 2011 is it it haadplak dêrfan. Sûnt 2008 is Saandam warber en rjochtsje it sintrum fannijs yn. In part fan it projekt, dat Inverdan neamd wurdt, wie it wiermeitsjen fan in nij gemeentehûs, dat sûnt jannewaris 2012 it âlde gemeentehûs de Bannehof yn Saandyk ferfangt. It winkelgebiet waard útwreide en der binne nije wenten en in bioskoop reekaam. It iepenjen fan it Inntel Hotel Zaandam yn maart 2010 luts in soad omtinken wrâldwiid.
Noardlike Panhandle fan West-Firginia
De Noardlike Panhandle fan West-Firginia oftewol it "noardlike panhânsel fan West-Firginia", is in diel fan 'e Amerikaanske steat West-Firginia dat útstiket nei it noarden ta. It is ien fan twa útstykjende dielen fan 'e steat; it oare is de Eastlike Panhandle fan West-Firginia. De Noardlike Panhandle leit ynklamme tusken de buorsteaten Ohio yn it westen en noarden en Pennsylvania yn it easten. De westgrins wurdt foarme troch de rivier de Ohio, wylst it gebiet yn it suden oan 'e rest fan West-Firginia fêstsit.
Saandam
Geografy
Saandam leit oan wjerskanten fan de rivier de Saan. De kearn wurdt foarme troch twa diken oan wjerskanten fan de Saan dy't lykop rinne: Oostzijde en Westzijde. Letter waard der heaks paden oanlein it fjild yn dêr't de mûnen stiene. Benammen yn de buert fan de Oostzijdetsjeke fûn der wat sintrumfoarming plak. Yn de njoggentjinde iuw fûn der fierdere sintrumfoarming plak by de Gedempte Gracht del en guon strjitten dy't dêr lykop oan rinne. Dat sintrum en it stasjonsgebiet binne, neffens it plan Inverdan, dat ûntwurpen is troch de arsjitekt fan Frysk komôf Sjoerd Soeters, opknapt.
Noardlike Panhandle fan West-Firginia
De Noardlike Panhandle bestiet tanksij de lânoanspraken fan 'e oarspronklike Britske koloanje Firginia, dy't foar in konflikt soargen mei de koloanje Pennsylvania, dy't it gebiet as syn eigen besit beskôge. Dizze strideraasje waard yn 'e 1780-er jierren yn it foardiel fan Firginia beslist, en doe't West-Firginia him yn 1863 ôfskate fan 'e Amerikaanske steat Firginia, kaam de Noardlike Panhandle sadwaande by de nije steat te hearren.
Hjoed de dei bestiet de Noardlike Panhandle bestjoerlik út fjouwer countys, dy't yn 'e smelle krite op in inkelfâldige rige lizze. Fan noard nei súd binne dat: Yn West-Firginia sels wurdt faak ek Wetzel County noch ta de Noardlike Panhandle rekkene, dat net yn it eigentlike útstykjende diel fan 'e steat leit, mar drekt súdlik dêrfan, tsjin Marshall County oan. As men útgiet fan allinnich de fjouwer noardlike countys, dan beslacht de Noardlike Panhandle yn totaal in oerflak fan 1.556 km². Neffens de Amerikaanske folkstelling fan 2010 hie it gebiet doe in befolking fan 132.000 minsken, wat delkomt op in befolkingstichtens fan 84,8 minsken de km². De grutste stêd yn 'e Noardlike Panhandle is Wheeling, dat mei 28.000 ynwenners yn grutte it fyfde plak fan hiel West-Firginia is.
Saandam
Wiken
Saandam hat de folgjende wiken:
Noardlike Panhandle fan West-Firginia
De Noardlike Panhandle fan West-Firginia leit feitliks benoarden de Mason-Dixonline (dy't de grins tusken Marshall County en Wetzel County folget. Dat wie yn 'e njoggentjinde iuw de skiedsline tusken de slavehâldende steaten fan it Amerikaanske Suden en de frije Noardlike steaten. Mei as gefolch dêrfan hawwe de ynwenners fan 'e Noardlike Panhandle gefoelsmjittich net folle op mei it Suden, hoewol't West-Firginia as gehiel dêr wol ta rekkene wurdt. Op it mêd fan 'e pleatslike kultuer heart de Noardlike Panhandle lykwols eins by it Amerikaanske Midwesten, en troch de neite fan it gebiet ta de grutte stêd Pittsburgh, yn it oanswettende Pennsylvania, is men dêr ekonomysk fierhinne op rjochte. De pleatslike ekonomy stipet benammen op 'e stiel- en glêsyndustry, hoewol't in protte fabriken sûnt de 1970-er jierren tichtgien binne. Datoangeande wurdt de Noardlike Panhandle gauris ta de saneamde Rust Belt rekkene. Fierders is de mynbou wichtich, mei't yn it gebiet ek it Stienkoalfjild fan de Panhandle leit.
Saandam
Saanske Skâns
De Saanske Skâns (Nederlânsk: Zaanse Schans) is in buert yn Saandam oan de eastouwer fan de Saan, yn de Kalverpolder. It is in ferneamde iepenloftattraksje, dat yn 't jier hûnderttûzenen besikers lûkt (yn 2015 1,9 miljoen).
Sa njonkelytsen binne der yn de Saanske Skâns ferskate museums, in klompemakkerij, in tsiismakkerij, ensafuorthinne. Ek is it Saanske Museum (Zaans Museum) dêr fêstige, dat in soad kultuerhistoaryske en samlings en samlings, dy't bûn oan de streek binne, befetsje. Ek in ferskaat oan mûnen steane yn de Saanske Skâns.
Bouwurken
Saandam hat in stikmannich ryksmonuminten:
Filla's
Oan de Oostzijde en Westzijde binne, benammen yn de twadde helte fan de njoggentjinde iuw in soad filla's boud. Oan de Oostzijde binne dy hast allegear ôfbrutsen foar fabriken lykas dy fan Albert Heijn. Oan de Westzijde steane der lykwols noch in soad. De filla's hawwe ferskillende boustilen, lykas guon dy't yn Italjaanske styl boud wiene, lykas Westzijde 39. In soad fan de frijsteande hûzen oan de Westzijde binne njonkelytsen ferboud ta winkel of kantoar, dêr't tunen en doarren faak ferdwûnen binne. Westzijde 38 is noch ien fan in bytsje oerbliuwende hûzen fan rike, yn stien boude hûzen fan keaplju.
Ferfier
Saandam is te berikken oer de A7 fanút Purmerein en de A8 fanút Amsterdam.
Saandam hat twa spoarstasjons: Stasjon Saandam en Stasjon Saandam-Kogerveld. It steds- en streekferfier wurdt fersoarge troch Connexxion.
Midstrjitte 32
Midstrjitte 32 is in ryksmonumint oan de Midstrjitte 32 op De Jouwer.
It eardere wen- en wurkhûs is fjouwer traveeën breed. De djippe hûs hat in rjochte listgevel wurdt ôfsluten troch in rjochte kroanlist mei tympaan boppe twa traveeen foar it ôfskeane skylddak mei in topskoarstien. De omliste tagongsdoar oan de foarkant hat sniene drompels en in boppeljocht mei dêryn in koer mei blommen. It pân hat acht en seisljochtsfinsters. It hûs waard boud tusken 1800 en 1850, mar de kearn fan it hûs is mooglik âlder. De wenning hat in oerflak fan 254 m².
The A-Team (film)
The A-Team is in Amerikaanske aksjefilm út 2010 ûnder rezjy fan Joe Carnahan, mei yn 'e haadrollen Liam Neeson, Bradley Cooper, Quinton Jackson en Sharlto Copley. De film is basearre op 'e ferneamde tillefyzjesearje út 'e 1980-er jierren mei deselde namme. It ferhaal giet oer in team fan kommando's fan it Amerikaanske Leger dy't opdraaie foar in misdriuw dêr't se net skuldich oan binne. De leden ferdwine efter de traaljes, mar brekke út om harren ûnskuld te bewizen. The A-Team krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy en hoewol't it net direkt in flop wie, behelle de film in teloarstellend resultaat yn 'e bioskopen.
Plot
Tegearre witte se Face en Tuco syn frou te rêden, wêrnei't se, efterfolge troch Tuco en syn mannen, nei in legerhospitaal ride om dêr de tsjinsten fan 'e sljochtsinnige piloat kaptein H.M. "Howling Mad" Murdock te rekrutearjen. By it hospitaal drage se de frou fan Tuco oer oan in hantlanger fan Smith, wêrnei't se fjouweresom ûntkomme yn in stellen traumahelikopter. Se wurde op 'e nij efterfolge troch Tuco, no yn in swierbewapene legerhelikopter, dêr't er harren oanhâldend út besjit. It ferget al Murdock syn feardichheden as piloat om it faaie libben derôf te rêden, en it fleantochtsje besoarget B.A. in bliuwende fleaneangst as er op in hier nei út 'e helikopter rûgelet. Se lokje Tuco ûngemurken oer de Amerikaanske grins hinne, wêrnei't syn helikopter troch de Amerikaanske Loftmacht út 'e loft sketten wurdt om't er yn it Amerikaanske loftrom Amerikaansk legerpersoniel oan it besjitten is.
Acht jier letter foarmje Smith, Face, B.A. en Murdock in hecht team, dat foar it Amerikaanske Leger in grut tal gefaarlike en geheime misjes ta in goede ein brocht hat. Underwilens is de Irakoarloch geande, en is it team legere op in Amerikaanske legerbasis yn Irak. Dêr nimt in spesjaal agint fan 'e CIA kontakt op mei Smith, dy't it team ynsette wol foar in geheime operaasje om 'e stellen duplikaten fan 'e drukplaten fan 'e Amerikaanske Munt en mear as $1 miljard yn kontanten dy't dêrmei drukt is, te bemachtigjen. Smith syn oerhearrige, generaal Russell Morrison, jout grien ljocht foar de operaasje. Underwilens nimt kaptein Charissa Sosa fan 'e Defense Criminal Investigative Service (DCIS), in âlde flam fan Face, kontakt op mei hìm, en warskôget him dat hy en syn team safier mooglik by de drukplaten en it jild weibliuwe moatte. Dat wurdt troch it team lykwols folslein negearre. In yngewikkeld plan fan Smith folgjend, oerfalt it team it swierbewekke konfoai dat de drukplaten en it jild ferfiert ûnder bewekking fan âld-kommando's fan it Iraakske Leger.
De misje is súksesfol, en it team keart mei de folsleine bút werom nei de basis. Dêr wurde lykwol de Humvee fan Morrison, sawol as de seecontainer mei it jild ferneatige troch tadwaan fan 'e leden fan 'e hierlingefirma Black Forest, dy't ûnder lieding steane fan 'e ûnsympatike Brock Pike. De drukplaten ferdwine spoarleas. Mei't it iennichste bewiis fan tastimming foar de misje mûnling fan 'e fermoarde generaal Morrison kaam, wurde Smith-en-dy neitiid foar de kriichsried dage foar eigenmachtich optreden en dieverij fan 'e drukplaten. Se kinne harren ûnskuld net bewize en krije ûnearfol ûntslach en wurde feroardiele ta tsien jier yn ferskillende finzenissen. Om't it weromkrijen fan 'e drukplaten har ferantwurdlikheid wie, wurdt Sosa foar straf yn rang weromset nei luitenant.
Seis moannen letter kriget Smith yn it tichthûs besite fan CIA-agint Lynch, dy't him fertelt dat Pike yn Dútslân is, dêr't er fia in bank yn Frankfurt am Main de drukplaten ferkeapje wol oan in ûnbekende Arabier. Lynch wol dat Smith en syn team op 'e nij besykje sille de drukplaten foar him werom te stellen, en Smith stimt dêryn ta, mar easket yn ruil dêrfoar dat se rang en funksje weromkrije sille en dat harren strafblêd wiske wurde sil. Smith ûntsnapt dêrop mei help fan Lynch út it tichthûs, troch fergif yn te nimmen dat in hertstilstân simulearret. Yn it krematoarium komt er krekt op 'e tiid by. Neitiid brekt er op hieltyd spektakulêrdere wize earste Face, dan B.A. en ta einbeslút Murdock út harren finzenissen.
Tsjin 'e tiid fan 'e fjirde útbraak sit Sosa harren op 'e hakken, en it team kaapt in Lockheed C-130 Hercules mei in tank oan board om oan har te ûntkommen. As it logge transportfleantúch delsketten wurdt troch twa General Atomics MQ-9 Reaper-drones, dy't derefteroan stjoerd binne, riidt it team yn 'e tank út it fallende fleantúchwrak, wêrnei't se trije grutte parasjutes útsmite en de tank boppe in mar maneuvrearje troch ferskate kearen it kanon ôf te sjitten (wat de tank troch de weromslach mei feart fansiden triuwt). Se meitsje sadwaande in relatyf sêfte lâning yn it wetter en ride de tank út 'e mar.
Neitiid oerfalle Smith, B.A. en Murdock de moeting tusken Pike en de Arabier yn 'e Frankfurter bank, dêr't se de Arabier ûntfiere en de koffer mei de drukplaten stelle. Underwilens rêdt Face op it treinstasjon fan Frankfurt it libben fan Sosa, dy't troch har fêsthâldende bemuoienis Lynch safier krigen hat dat dy opdracht jûn hat om har út 'e wei te romjen. By harren moeting is dúdlik merkber dat de fonk tusken har beiden noch net alhiel útdwêstge is. As it team letter wer byinoar is, docht bliken dat de Arabier nimmen oars is generaal Morrison yn momkape. Hy skûle fan begjin ôf oan mei Lynch en Pike ûnder ien tekken om 'e drukplaten foar harrensels te bemachtigjen, mar tegearre mei Pike besocht er Lynch te bedragen. Lynch wie him fan dy mooglikheid bewust, en dat wie de reden dat er it A-Team by de hiele kwestje beloek, om it dreger foar Morrison en Pike te meitsjen om harren eigen spultsje te spyljen.
Underwilens jout Lynch, sadree't Smith him witte litten hat dat er de drukplaten yn syn besit hat, opdracht om 'e lokaasje fan it team te bombardearjen. De drukplaten binne goed beskerme yn harren pânsere kofferke, en hy wol fan alle tsjûgen ôf. Morrison komt om by de oanfal, mar it team wit lykwols mei de drukplaten út te piken. Neitiid skillet Smith Sosa op, wittende dat Lynch al har ferbinings ôfharket, en beävensearret in útlevering fan 'Morrison' en de drukplaten oan har oer achtenfjirtich oeren oan board fan in containerskip yn 'e haven fan Los Angeles. Nei't dat regele is, skillet Face Sosa op op 'e mobile tillefoan dy't er har op it stasjon fan Frankfurt yn 'e bûse stoppe hat en dy't dus net ôfharke wurdt, wêrnei't er har by in hiel oar plan belûkt.
It plan fan it team foar de moeting yn 'e haven fan Los Angeles giet dat it slydjaget, oant Pike, dy't ûnderwilens troch Lynch-en-dy oppakt is en no mei him gearwurket, in bazooka brûkt om it containerskip ûnder de wetterline lek te slaan, sadat it kapseist en begjint te sinken. Neitiid efterfolget er Face troch de grimelgrammel fan seecontainers dy't fan it oer de side geande skip ôf op 'e kade rûgele binne, en docht him op in hier nei dea. Face wurdt lykwols rêden troch B.A., dy't handich mei Pike ôfweeft. Smith lokket ûnderwilens Lynch nei in seecontainer dêr't Murdock him mei in sek oer de holle hinne foardocht as generaal Morrison. Lynch sjit 'Morrison' yn 'e holle, dat it 'bloed' alle kanten út spat. (Eins hat Murdock in eigenmakke kûgelfrije helm op, dy't oan alle kanten beplakt is mei pûdsjes ketchup.) Dêrnei manipulearret Smith Lynch derta om te sizzen dat hy dejinge wie dy't fan it begjin ôf oan efter it plan siet om 'e drukplaten stellen, foar't de seecontainer omheechtakele wurdt en bliken docht dat se besingele binne troch Sosa en swierbewapene DCIS-personiel.
Lynch, dy't eins Vance Burress blykt te hjitten, wurdt arrestearre, mar Sosa wurdt letter twongen om him oer te dragen oan in oare spesjaal agint fan 'e CIA, dy't (sabeare) ek fan 'Lynch' hjit. Nettsjinsteande it súkses fan Smith en it team by it bewizen fan harren ûnskuld, wurde se lykwols dochs wer troch de DCIS oppakt om't se út 'e finzenis ûntsnapt binne, wat ek in misdriuw is. Sosa wurdt poerrazen om dy ûngefoelige burokratyske opstelling fan har baas MacCready, mar it slagget har net en bring him op oare gedachten. Sels kriget se wol har âlde rang fan kaptein werom. Se swart lykwols dat se alles dwaan sil om it team frij te krijen en jout Face in lange en hertstochtlike tongtút foar't de mannen yn 'e hânboeiens fuortlaat wurde nei in finzenisbuske. Yn it buske binne de oare leden fan it team frijwat telider slein oer dizze ûnferwachtse tebeksetter, oant Face harren it kaaike fan 'e hânboeiens sjen lit dat Sosa him ûnder harren tút mei de tonge trochjûn hat.
Rolferdieling
Yn in bonussêne dy't folget nei de ôftiteling binne de akteurs Dirk Benedict (Face) en Dwight Schultz (Murdock) út 'e oarspronklike tillefyzjesearje yn cameo's te sjen mei harren plakferfangers yn 'e film Bradley Cooper en Sharlto Copley. Benedict spilet de sinnebankklant fan Face yn 'e finzenis yn Pensacola, en Schultz spilet de Dútske neurolooch dy't Murdock ûndersiket.
Produksje
In film op basis fan 'e ikoanyske tillefyzjesearje The A-Team, út 'e 1980-er jierren, wie al fan 'e 1990-er jierren ôf yn preproduksje. Ferskate senarioskriuwers betochten ferskate ferhalen foar sa'n film, dy't allegear ôfsketten waarden. Uteinlik wie it regisseur Joe Carnahan dy't op 't langelêst it griene ljocht krige foar de ferfilming fan in senario dat er sels mei Brian Bloom en Skip Woods skreaun hie. As produsinten wiene Stephen J. Cannell, Tony Scott, Spike Seldin, Jules Daly, Alex Young en Iain Smith by it projekt belutsen foar filmstudio's Dune Entertainment, Top Cow Productions en Scott Free Productions.
Distribúsje
De distribúsje fan The A-Team waard fersoarge troch 20th Century Fox. De film gie op 3 juny 2010 yn premiêre yn Grauman's Chinese Theatre yn Hollywood, dêr't haadrolspilers Liam Neeson by de reade loper arrivearre yn in orizjineel swart Chevrolet G20-buske mei de diagonale reade streek op 'e sydkant (sa't dat ek brûkt waard troch it A-Team yn 'e orizjinele searje). Twa oare haadrolspilers, Bradley Cooper en Sharlto Copley, arrivearren yn in echte tank fan it Amerikaanske Leger. De film iepene yn 'e Amerikaanske bioskopen op 11 juny 2010. It soundtrackalbum kaam op 21 juny út by platemaatskippij Varèse Sarabande. De film waard op 14 desimber 2010 útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
The A-Team ûntfong fan 'e filmkritisy mingde resinsjes. Sa wie de film neffens Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times "in ûnbegryplik soadsje" en "like ûnnoazel as de tillefyzjesearje", mar dan "útrutsen ta in twa oeren duorjende film". Owen Gleiberman fan it tydskrift Entertainment Weekly wie it mei him iens en neamde film "rotsoai mei sa'n tichtheid dat er gloeit." Yn Rolling Stone neamde Peter Travers The A-Team "grut, lûdroftich, bespotlik en montearre ta fisuele ûnbegryplikens". Oan 'e oare kant beskôge Richard Corliss yn Time de film as "de bêste fan in midsmjittige line-up fan simmeraksjefilms". Hy joech ta dat it The A-Team ûntbrekt oan "in gearhingjende plot en komplekse karakterûntwikkeling", mar tekene dêrby oan dat dy kwaliteiten "foar dit sjenre yrrelevant binne".
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie The A-Team in midsmjittich goedkarringspersintaazje fan 49%, basearre op 208 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] bringt in topcast gear om dêrnei lykwols it oansprekkend healwize útgongspunt fan 'e tillefyzjesearje falle te litten yn it foardiel fan eksplosive mar dizenige filmproduksjetechniken." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle The A-Team in goedkarringspersintaazje fan 47%, basearre op 37 resinsjes.
Resultaat
The A-Team brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $77.2 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $100 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $177,2 miljoen, wat as in teloarstellend resultaat beskôge waard. It budget bedroech $110 miljoen, mar troch subsydzjes kamen de úteinlike produksjekosten út om $100 miljoen hinne, sadat The A-Team in winst makke fan $77,2 miljoen. Dêr moatte lykwols de marketingkosten noch wol ôf.
Skraste ferfolchfilm
De fjouwer haadrolspilers fan The A-Team lieten al ier witte iepen te stean foar in eventuele ferfolchfilm. Nei it teloarstellende resultaat yn 'e bioskopen makke regisseur Joe Carnahan bekend dat it fan 'e opbringst fan 'e dvd-ferkeap ôfhong oft der wol of net in ferfolch komme soe. Yn maart 2011 sei Bradley Cooper al dat in ferfolchfilm der nei alle gedachten net yn siet. Yn 2013 brocht Carnahan fia Twitter út dat in ferfolch definityf fan 'e baan wie.
O. Geerling
O. (Otto?) Geerling (1850 - nei 1927) wie in Nederlânsk yllustrator.
Nij-Apostoalyske Tsjerke (Ljouwert)
De Nij-Apostoalyske Tsjerke is de tsjerke fan de Nij-Apostoalyske gemeente yn Ljouwert. It tsjerkegebou is in gemeentlik monumint.
Boekdata
Boekdata binne gegevens oer in boek, bygelyks gegevens oer de foarm of de ynhâld fan in boek, lykas it tal siden of tal en aard fan de yn it boek foarkommende yllustraasjes.
Ek oare aspekten fan it boek, sa as de auteur of de troch de útjouwer fêststelde ferkeappriis fan it boek, wurde ta de boekdata rekkene. Boekdata wurde yn Nederlân gearstald en sammele troch ferskate ynstellings, lykas it Ynternasjonaal Standert Boeknûmer ISBN-buro, de Keninklike Bibleteek en de Stifting boek.nl. Goede boekdata binne tige wichtich foar it opsykjen fan boeken yn boekhannel en bibleteek. Yn Nederlân wurdt de wichtige ynternasjonale ONIX-standert foar boekdata (mei mear as 400 boekgegevens de boektitel) promoate troch editeur.nl en it ISBN-buro.
Dance of Death (album)
Dance of Death is it trettjinde studio-album fan Iron Maiden. It album waard opnommen jannewaris en febrewaris 2003 yn de Sarm West yn Londen en waard in healjier letter op 8 septimber 2003 útbrocht. It album befettet it alderearste folslein akoestyske nûmer fan de band, Journeyman, lykas New Frontier, harren iennige nûmer oant no ta (2022) dêr't de tekst mei skreaun is troch drummer Nicko McBrain.
Midstrjitte 73
Midstrjitte 73 is in ryksmonumint oan de Midstrjitte 38 op De Jouwer.
It wen-/wurkgebou mei in sealdak hat in klokgevel mei byldhoude listen. It pân op Midstrjitte 91 hat ek soksoarte klokgevel. It De klokgevel hat frijwat grutte oansetkrollen mei byldhouwurk yn de punt. Op in datumstien stiet Anno 1858, it jier dat it eardere pân werboud waard. De kesinen ha fjouwer- en seisrústfinsters.
Ru van Veen
Ru van Veen (Amsterdam, 15 desimber 1912 - Poarmerein, 26 maaie 1988) wie in Nederlânsk musikus.
Sûnt 1953 wie er ferneamd as fêste begelieder (oan de piano) fan kabaretier Wim Kan. De útdrukking: Wim Kan met Corry aan zijn zijde en Ru van Veen aan zijn vleugel wie eartiids bekend. Tegearre mei Wim Kan komponearre er ûnder mear de lietsjes: Waar gaan we in het nieuwe jaar naar toe?, Waardig over de drempel, Met me vlaggetje, me hoedje en me toeter en Spoken in Amsterdam.
We're Going to Ibiza
We're Going to Ibiza is in liet fan 'e Nederlânske dance-groep Vengaboys. It waard útbrocht yn 1999 en berikte it earste plak op 'e hitlisten yn fjouwer lannen. Yn 'e mande mei We Like to Party! en Boom, Boom, Boom, Boom!! wie it ien fan 'e grutste hits fan 'e groep.
Skiednis
We're Going to Ibiza wie basearre op 'e nûmer 1-hit Barbados, fan 'e groep Typically Tropical, út 1975. De oanpaste tekst wie skreaun troch Jeff Calvert en Max West. We're Going to Ibiza makke diel út fan 'e cd The Party Album, fan 'e Nederlânske dance-groep Vengaboys, besteande út Kim Sasabone, Denise van Rijswijk, Robin Pors en Roy den Burger. It liet waard op 30 augustus 1999 útbrocht as in single, dy't produsearre wie troch de Nederlânske discjockeys en muzykprodusinten Wessel van Diepen en Dennis van den Driesschen.
We're Going to Ibiza waard in grutte hit, en berikte it earste plak op 'e hitlisten yn Nederlân, Poalen, Skotlân en Ingelân. Yn Flaanderen en Sweden bleau it stykjen op it twadde plak, en yn Noarwegen op it trêde plak. Bûten Jeropa helle de single yn Nij-Seelân in 6e plak yn 'e hitlisten, mar yn Austraalje kaam er net fierder as in 26e plak en yn 'e Feriene Steaten sloech er noch gjin dûk yn in pakje bûter. Likegoed wie We're Going to Ibiza foar de Vengaboys ien fan 'e grutste súksessen, wêrmei't se yn Nederlân in platina plaat hellen en yn Grut-Brittanje en Austraalje in goudenien.
Ynhâld
We're Going to Ibiza is in simpel ferske dat in fakânsje op it Spaanske eilân Ibytsa oanpriizget. Yn Ingelsktalige lannen is it nûmer berucht om 'e "ferkearde" útspraak fan "Ibiza", dat yn it Nederlânsk dan wol útsprutsen wurdt as "Ibytsa", mar yn it Ingelsk as "Ibiiza", mei in z.
Fideoklip
De fideoklip fan We're Going to Ibiza lit de leden fan 'e Vengaboys sjen yn 'e foarm fan tekenfilmfigueren dy't nei Ibytsa ta reizge en ûnderweis plakken as Rome en Moskou foarbygeane. De iepeningssêne lit it stedhûs fan Toronto sjen. Berucht oan 'e klip is dat op 1:40 minút Washington, D.C. foarby komt, dêr't 4 tellen lang foar in rút yn it Wite Hûs de silhûetten fan presidint Bill Clinton en syn mêtresse Monica Lewinsky te sjen binne wylst se mei-inoar yn 't spier binne.
Victot-Pontfol
Victot-Pontfol is in Frânske gemeente yn it departemint Calvados yn de regio Normandje. It plakje falt ûnder it arrondissemint Lisieux. Victot-Pontfol leit 18 kilometer fan Lisieux en 24 kilometer fan Caen.
Skiednis
De gemeente ûntstie yn 1858 troch de gearfoeging fan Victot (120 ynwenners yn 1856), Les Authieux-sur-Corbon (57 ynwenners) en Pontfol (114 ynwenners). De gemeente leit yn it Pays d'Auge.
De Klank fan de Fanfare
De Klank fan de Fanfare, yn it oarspronklike Dútsk: Der Klang der Fanfare, is in roman fan 'e hân fan yn Ljouwert berne Dútske skriuwer, dichter, oersetter, publisist, útjouwer en politikolooch Johano Strasser (1939). Yn dit boek grypt Strasser werom op oantinkens út syn ierste jonkheid yn Fryslân (1939-1945), en hat er ek fierdere autobiografyske eleminten ferwurke, lykas it esperantisme (syn âldelju wiene fûleindige esperantisten). Der Klang der Fanfare waard foar it earst publisearre yn 1987, en de Fryske oersetting, fan Jan de Jong, ferskynde yn 1990.
Ynhâld
De roman fertelt it ferhaal fan Karel Moises, dy't op 1 maaie 1916 berne wurdt (Strasser sels is ek op 1 maaie berne) te Ljouwert, en opgroeid yn in radikaal sosjalistysk fermidden. Letter jout er him by de Esperanto-beweging, wylst syn broer lid wurdt fan 'e NSB. Yn 'e Twadde Wrâldoarloch wurdt Moises troch de Dútsers oppakt fanwegen syn linkse politike ideeën en syn sympaty foar it kommunisme, en bedarret er yn it konsintraasjekamp Bergen-Belsen. Hy trochstiet lykwols de ferskrikkings fan 'e kampen en set him nei de oarloch yn Dútslân nei wenjen, dêr't er in esperantistyske organisaasje oprjochtet, en yn 1959 komt te ferstjerren.
It boek is skreaun yn 'e ik-persoan, fanút it eachpunt fan 'e styfsoan fan Karel Moises, dy't in ûnbedimbere oanstriid fielt om mear út te finen oer it libben fan syn te jong ferstoarne styfheit. Dêrta reizget er nei Moises syn berteplak Ljouwert, dûkt er yn argiven, siket er âlde kranten troch en besiket er freonen en kunde fan Moises. De tsjintwurdige tiid fan 'e ik-ferteller en it ferline fan Moises rinne dêrby trochinoarhinne.
Fokker Services
Fokker Services is in Nederlânsk ûnderhâldsbedriuw foar fleanmasines mei de haadsit yn Hoofddorp (Noard-Hollân) en festigingen op Skiphol, Woensdrecht, yn de Feriene Steaten en Singapore. It bedriuw fersoarget ûnderhâld, modifikaasje en reparaasje fan Boeing-, Embraer- en Fokker-tastellen. Njonken dat docht Fokker Services ek it ûnderhâld fan de F-16 jachtfleantugen fan de Deenske, Noarske en Nederlânske Loftmacht.
It bedriuw ûntstie ûnder de fallissemintsproseduere fan Fokker en waard yn july 1996 troch Stork oernommen. Sûnt is it bedriuw part fan Fokker Technologies.
Yn 2005 krige Fokker Services de Aerospace Industry Award takend foar syn Future programma. Yn 2007 naam it bedriuw it Amerikaanske Aerotron AirPower oer.
Kastiel fan Victot
It Kastiel fan Victot (Frânsk: château de Victot) is in histoarysk monumint yn de Normandyske gemeente Victot-Pontfol, Frankryk. It kastiel is net foar it publyk tangonklik.
Skiednis
It kastiel draacht de namme fan Hugues de Victot, dy't op it plak yn 1160 in liengoed hie. Yn de 14e iuw wiksele it eigendom tusken de famyljes Labbey, Caperon en Gosse. It kastiel bleau yn de lêste famylje oant yn de 15e iuw, doe't Jeanne Gosse, de lêste telch fan de famylje, mei Guillaume Boutin boaske. It kastiel hie slim te lijen hân yn de Hûndertjierrige Kriich en waard yn de jierren 1570-1574 yn opdracht fan Philippe Boutin op 'e nij boud as twa kastielen, nei alle gedachten om syn hiele famylje der yn ûnder te bringen. Yn dy tiid bleau it kastiel in defensive funksje hâlden mei in grêft, in flapbrêge en sjitgatten. Tagelyk waard it in freonlike residinsje yn de styl fan de renêssânse mei grutte finsters mei ramen en ryk fersierde muorren yn skaakboerdpatroanen fan roze bakstien en kalkstienlagen. De Boutins bleaune oant it ein fan de 18e iuw eigner fan Victot.
Yn 1798 waard it kastiel ferkocht oan Pierre Aumont, telch fan in famylje dy't bekend stie om de hynstefokkerij. Aumont levere hynders foar it Grande Armée en hy liet oan it begjin fan de 19e iuw by it kastiel de lange stâlen bouwe. Syn tredde soan, Alexandre, makke de stoeterij fan Victot ferneamd en dat bleau yn de hiele 19e iuw sa.
De stoeterij waard yn 2014 troch it neiteam fan Aumont foar 6.5 miljoen euro ferkocht oan sjeik Abdullah Al-Thani, in omke fan de emir fan Katar.
Kapel
Tichteby it kastiel stiet op it tsjerkhôf de Chapelle Saint-Denis.
Kathy Bates
Wurkpaad
Bates studearre toaniel oan de Southern Methodist University en ferhûze neitiid nei New York foar in karriêre as aktrise. Hja krige ynearsten lytse rollen oant hja keazen waard foar har earste rol op it doek yn Taking Off (1971). Har earste optreden yn in lytsskalige teäterproduksje wie yn 1976. Yn de jierren 1970 en oant it begjin fan de jierren 1980 bleau hja aktyf op it poadium. Yn 1983 waard Bates nominearre foar in Tony Award as bêste haadrolspylstyer yn in toanielstik foar har rol yn  'night, Mother en yn 1988 wûn hja in Obie Award foar har prestaasje yn Frankie en Johnny in the Clair de Lune.
Har rol as Annie Wilkes yn de psychologyske thriller Misery (1990) betsjutte har grutte trochbraak yn Hollywood. Dy rol levere har de Academy Award op foar de bêste aktrise. Mear erkenning folge yn haar rollen yn Dolores Claiborne (1995), The Waterboy (1998), Fried Green Tomatoes (1991) en Titanic (1997). Oskar-nominaasjes folgen foar har bydragen oan Primary Colors (1998), About Schmidt (2002) en Richard Jewell (2019). Foar har tillefyzjewurk is hja in grut tal kearen nominearre foar in Emmy Award.
Revâns-Freule
De Revâns-Freule (de offisjele namme is Frysktalich) is in keatspartij dy't alle jierren yn mids augustus holden wurdt yn it Fryske twillingdoarp Jellum-Bears. Dit evenemint is ûntstien as reäksje op 'e bekendere Freulepartij yn Wommels.
Distribúsje (ferdieling)
Distribúsje is de ferdieling fan de produksje dy’t net troch de produsinten sels konsumearre wurdt. It ferdielingsfraachstik is hoe’t dat plakfynt. Dêrfoar besteane ferskate oplossings. Sa kin ferdieling fuortkomme út solidariteit lykas by de jager-samlers. Dêr’t sprake is fan regionale spesjalisaasje kin ruilhannel ûntstean om guod te krijen dat men sels net meitsje kin. In tredde mooglikheid is it jaan fan presintsjes om sa wjersidige relaasjes te kreëarjen. Dêrby kin it ûnderdiel wêze fan in patronaazjesysteem wêrby’t sprake wêze kin fan redistribúsje.
By de oergong nei in jildekonomy is distribúsje net mear bûn oan de beheinings fan it daliks beskikber wêzen fan guod of tsjinsten. De hannel kin dêr sterk troch tanimme. Mar ek yn in monetêre ekonomy kin distribúsje fia de steat (ûntwikkelingshelp, útkearings), de merk (kommersjele fersekerings) en tsjerken (de belofte fan rykdom) plakfine.
Revâns-Freule
Regels
De Revâns-Freule is in wedstryd foar jonges fan 14 oant en mei 16 jier, dêr't partoeren fan by it KNKB oansletten keatsferienings foar útnûge wurde dy't dat jiers goed prestearre hawwe. De Revâns-Freule fynt plak op in woansdei, persiis in wike nei de Freulepartij, dy't sels wer persiis in wike nei de PC yn Frjentsjer ferkeatst wurdt. De organisaasje fan 'e Revâns-Freule is yn 'e hannen fan Keatsferiening De Twa Doarpen fan Jellum-Bears.
Skiednis
Yn 1964 hie Jellum-Bears in goed jongespartoer, dat lykwols op 'e Freulepartij yn Wommels krekt njonken de prizen griep. Wouter Swart, foarsitter fan Keatsferiening De Twa Doarpen, naam dêrop it inisjatyf foar de oprjochting fan 'e Revâns-Freule, dêr't jonges dy't it op 'e Freule krekt net helle hiene, revâns krije koene. Anno 2018 wie it sa dat Frjentsjer de Revâns-Freule njoggen kear wûn hie, en Wommels sân kear. Alve kear hie it winnende partoer fan 'e Freulepartij ek de Revâns-Freule op syn namme skriuwe kinnen.
Kathy Bates
Wurkpaad
Njonken aktearwurk is Bates ek warber as regisseur.
Libben
Yn 1991 troude Bates mei Tony Campisi, by wa't hja yn 1997 wei gyng. Bates is lid fan de United Methodist Church en de Demokratyske Partij.
List fan planetoïden 66401-66500
Dit is in list fan planetoïden 66401-66500.
Suo jure
Suo jure (útspr.: ['suo: 'ʒu:re], likernôch: "sûo zjoere") is in Latynske útdrukking dy't letterlik "yn syn/har eigen rjocht" betsjut. Dizze útdrukking wurdt ornaris brûkt yn 'e kontekst fan aadlike titels, wêrby't froulju yn it ferline yn 'e regel de titel fan harren man dielden. Dus as de greve fan Hollân troude mei de dochter fan 'e greve fan Flaanderen, om mar in foarbyld te jaan, dan krige de breid by it houlik as gemalinne fan 'e greve fan Hollân de titel 'grevinne fan Hollân'. Dat woe lykwols net sizze dat se dan ek lykfol hokker regearingsfoech hie, want dat wie net sa. Mar soms, as der gjin manlike erfgenamten wiene, folge in dochter har heit op en hie dan wol regearingsfoech. Om dat ferskil oan te jaan, wurdt dan suo jure tafoege, of ek wol it eigenskipswurd 'regearjend'. Dus om in foarbyld te jaan: Jakoba fan Beieren wie regearjend grevinne fan Hollân of grevinne fan Hollân suo jure.
The Vikings (film)
The Vikings is in Amerikaansk-Dútske histoaryske aventoerefilm út 1958 ûnder rezjy fan Richard Fleischer, mei yn 'e haadrollen Kirk Douglas en Tony Curtis. De film waard opnommen yn Technicolor. It senario wie basearre op 'e roman The Viking, fan Edison Marshall, dy't sels wer fierhinne basearre wie op 'e Aldnoarske sêgen oer de Wytsing Ragnar Lodbrok en syn soannen. De plot fan The Vikings folget in rige dramatyske foarfallen yn 'e njoggende iuw, sawol mank de Wytsingen as yn it Angelsaksyske Keninkryk Noardumbrje. Se binne yn gong setten troch de Wytsinghaadman Ragnar, mar goed tweintich jier letter wurdt er der sels it slachtoffer fan. Nettsjinsteande negative resinsjes fan 'e filmkritisy ûntjoech The Vikings him ta in grut kommersjeel súkses yn 'e bioskopen.
Plot
By in ynfal fan 'e Wytsingen yn it Angelsaksyske Keninkryk Noardumbrje wurdt de kening deade troch de beruchte Wytsinghaadman Ragnar, wylst dyselde keninginne Enid ferkrêftet. Om't harren houlik sûnder bern bleaun wie, wurdt de kening opfolge troch syn neef, de ûnsympatike Aella. By de kroaning bekent keninginne Enid lykwols oan 'e roomske preester Godwin dat se troch de ferkrêfting swier rekke is. Hja stelt de lossittende ealstien út 'e ein fan it hânsel fan it swurd fan steat ear't dat oan Aella oerdroegen wurdt, en as har soan letter te wrâld kommen is, jout se dy oan him, om oan in toutsje om 'e hals te dragen. Om har soan, Erik, te beskermjen tsjin Aella, dy't him as in rivaal sjocht en him deadzje litte soe foar't er folwoeksen wie, stjoert Enid him oersee nei Itaalje. Mar it skip dêr't er mei reizget, wurdt ûnderweis oerfallen troch de Wytsingen, dy't Erik finzen nimme en ta slaaf meitsje.
In jier as tweintich nei't Aella op 'e troan kommen is, beskuldiget er in neef syn sines, de Noardumbryske ealman Egbert, fan ferrie en gearspanning mei de Wytsingen. De by heech en by leech protestearjende Egbert wurdt yn 'e tsjerkers fan it keninklik kastiel smiten, dêr't Aella by nacht syn selsmoard yn sêne sette wol. Mar Egbert is him te fluch ôf, en Aella-en-dy treffe in lege tsjerkersel oan. It docht bliken dat de kening it by it rjochte ein hie oangeande Egbert syn gearwurking mei de Wytsingen, want de ealman flechtet nei Ragnar ta, dy't him meinimt nei syn basis yn Noarwegen. Dêr hopet er Egbert syn kennis oer de kusten fan Noardumbrje en oare dielen fan it eilân Grut-Brittanje om te setten yn kaarten dy't er by syn ynfallen brûke kin. It is Egbert dy't de ealstien weromken dy't de ûnderwilens folwoeksen wurden slaaf Erik om 'e hals draacht, mar hy hâldt him stil en fertelt net ien oer syn ûntdekking. Sa is hy de iennichste dy't wit wa't Erik eins is, want keninginne Enid, dy't yn 'e tuskentiid ferstoarn is, hie har soan nea oer syn komôf fertelt.
Erik, dy't him net botte ûnderdienich hâldt en draacht, hellet himsels dêrtroch geregeldwei de grime op 'e hals fan Einar, de soan en erfgenamt fan Ragnar, dy't eins syn healbroer is. As er mei syn eigen fûgel in falkejacht fan Einar ûnderbrekt, krije de beide mannen sa'n spul, dat Erik syn falk oarderet om Einar oan te fallen. Dyselde ferliest dêrby in each. Einar keart tsjin dat de slaaf fuortendaliks deamakke wurdt, om't er him lije litte wol. As Ragnar him letter in flugge dea jaan wol, wurdt dat tsjinholden troch de völva (sjenneress) Kitala, dy't de slavejonge Erik grutbrocht hat. Hja warskôget Ragnar dat de flok fan 'e god Odin op eltsenien komme sil te rêsten dy't Erik deadet. Ragnar betinkt dêrop in list: hy lit Erik fêstbine yn in tijpoel, dy't by floed hielendal folrint, sadat er ferdrinke sil. Om't net ien him dan mei eigen hannen deadet, hopet er op dy wize de flok te ûntrinnen. As Erik lykwols yn uterste need de namme fan Odin oanropt, stekt der in ôflânige wyn op dy't it seewetter tebekdriuwt, sadat de floed syn heechste punt net berikke kin. Erik oerlibbet sa de tijpoel en neitiid hellet Egbert him derút, wêrmei't er oanspraak meitsje kin op it eigendom fan 'e slaaf. It is syn bedoeling om Erik te beskermjen, sadat er it komôf fan 'e slaaf letter brûke kin om út ballingskip werom te kearen nei Noardumbrje.
Om syn wearde foar harren te bewizen, makket Egbert Ragnar en Einar opmerksum op it houlik dat Aella fan Noardumbrje fan doel is te sluten mei kristlike prinsesse Morgana, de dochter fan prins Rhodri fan Wales. Einar fart út en oerweldiget it skip wêrmei't Morgana nei Noardumbrje brocht wurdt, wêrnei't er de prinsesse ûntfiert mei de bedoeling om Aella in hege lospriis foar har te freegjen. It rint lykwols oars as er ûnderweis werom nei Noarwegen fereale op it fanke rekket. Syn fijânskip mei Erik boazet noch oan as ek dy fereale op Morgana wurdt as er har by har oankomst yn Noarwegen foar it earst sjocht. Einar lit har en har tsjinstfaam Bridget op syn drakeboat yn 'e midden fan 'e fjord fêsthâlde. As hy en syn heit dy jûns dronken yn Ragnar syn feestseal sitte, bychtet Einar op dat er gefoelens foar Morgana hat. Dêrop slacht Ragnar foar om it plan mei de lospriis mar farre te litten en ynstee fan 'e prinsesse Einar syn frou te meitsjen. Dat liket Einar skoan ta, dat hy giet werom nei syn boat om alfêst in priuwke fan syn takomstige houlikslibben te nimmen. Ear't er Morgana lykwols ferkrêftsje kin, wurdt er bewusteleas slein troch Erik, dy't Morgana rêde wol mei in lyts skip dat er mei in oare slaaf foar Egbert boud hat.