cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aldkakigen
De âldkakigen (Latynske namme: Palaeognathae) foarmje in tuskenklasse fan 'e klasse fan 'e fûgels (Aves) en de ûnderklasse fan 'e moderne fûgels (Neornithes). Dit is in relatyf lytse groep fan sa'n 60 soarten fûgels, besteande út 'e tinamû's en grutte rinfûgels, mei as bekendste fertsjintwurdiger de strúsfûgel (Struthio camelus). De âldkakigen foarmje it sustertakson fan 'e nijkakigen (Neognathae), dêr't alle oare libbene fûgelsoarten ta hearre, mear as 10.000 yn oantal. De namme 'âldkakigen', in letterlike oersetting fan it Latynske Palaeognathae, ferwiist nei de 'âlde' (palaeo) struktuer fan 'e kaak (gnath) by dizze fûgels, dy't nammentlik 'primitivere' (d.w.s. reptyleftige) skaaimerken fertoane soe as de kaakstruktuer fan 'e nijkakigen. Nettsjinsteande de offisjele nammejouwing bestiet oer dit punt lykwols gjin wittenskiplike konsensus.
Underferdieling
It tuskenskift fan 'e âldkakigen is opboud út fiif skiften fan libbene fûgels, wêrfan't de tinamû-eftigen (Tinamiformes) mei 47 soarten de grutste is. Fierders binne der 5 libbene soarten kiwy-eftigen (Apterygiformes); 4 libbene soarten kasuariseftigen (Casuariiformes) (in fyfden rekke útstoarn yn 'e histoaryske perioade); 2 libbene soarten nandoe-eftigen (Rheiformes); en 2 libbene soarten strúsfûgeleftigen (Struthioniformes). Fierders wurde der trije útstoarne skiften ta de âldkakigen rekkene, de Lithornithiformes, de moä-eftigen (Dinornithiformes) en de oaljefantsfûgeleftigen (Aepyornithiformes). Der binne noch oare útstoarne groepen dy't troch guon saakkundigen by de âldkakigen yndield wurde, mar dêr bestiet gjin wittenskiplike konsensus oer.
7e milennium f.Kr.
It 7e milennium f.Kr. of sânde milennium foar Kristus rûn fan 1 jannewaris 7000 oant 31 desimber 6001.
Katedraal fan Ripon
De Katedraal van Ripon (Ingelsk: Ripon Cathedral; formeel de Katedrale Petrus en Wilfrydtsjerke, Cathedral Church of St Peter and St Wilfrid) yn de Ingelske stêd Ripon is ien fan de trije katedralen fan in Anglikaanske bisdom Leeds. De oare twa katedralen fan it bisdom steane yn Wakefield en Bradford.
Skiednis
De tsjintwurdige tsjerke is de fjirde tsjerke op itselde plak. In earste stiennen tsjerke op it hjoeddeiske plak stie der al sûnt 672. Yn dat jier ferfong Wilfryd fan York in houten tsjerke troch in stiennen basilica, ien fan de earste stiennen gebouwen dy't yn it Angelsaksyske keninkryk Noardumbrje boud waard. Foar de bou dêrfan liet Wilfryd de ambachtslju út Frankryk helje en letter waard Wilfryd sels yn syn nije tsjerke by it heechalter begroeven. De tsjerke waard troch de Ingelske kening Eadred yn it jier 948 ferneatige as in warskôging oan de aartsbiskop fan York. De krypte bleau bestean, mar tsjintwurdich rêst dy lytse 7e-iuwske kapel folslein ûnder de letter troch aarsbiskop Roger de Pont l’Evêque boude minster. In twadde minster gyng ek ferlern, dizze kear yn 1069 troch tadwaan fan Willem de Oermasterer. Thomas fan Bayeux, de earste Normandyske aartsbiskop fan York, joech doe opdracht om de tredde tsjerke te bouwen, dêr't dielen fan yntegrearre waarden yn it kapittelhûs fan de letter troch Roger de Pont l’Evêque boude tsjerke.
It westlike front yn de iere ingelske gotyk waard yn 1220 tafoege. De twa twillingtuorren hiene oarspronklik houten spitsen. Yn it ramt fan in ferbouwing fan it koer tusken 1276-1288 en 1330 waard it eastlike raam ynbrocht. De keunsthistoarikus Nikolaus Pevsner (1902-1983) omskreau it raam as in treflik foarbyld fan de grutte Noard-Ingelske goatyske ramen yn de decorated style.
In grutte ferbouwing moast útsteld wurde troch de útbraak fan de Roaze-oarloggen (1455-1485), mar waard wer oppakt nei't Hindrik VII op de troan kaam en it lân wer ta rêst kaam. De as gefolch fan de ierdskodding fan 1450 ynstoartte sintrale toer waard wer opboud, mar nea foltôge.
De 35 miserikordes fan de katedraal waarden tusken 1489 en 1494 fike. Deselde houtfikers makken ek de misericordes fan de minster fan Beverley en de katedraal fan Manchester.
Yn 1547 ûntbûn Edward VI fan Ingelân it kolleezje fan koarhearen fan Ripon. Alle ynkomsten waarden troch de Kroan taeigene en de toer krige nea de lêste perpendicular bôgen.
Katedraal
De minster waard yn 1836 in katedraal fan it doe nije Anglikaanske bisdom fan Ripon. Ripon waard it earste nije bisdom sûnt de reformaasje.
Oargel
It oargel fan de katedraal stamt fan de oargelbouwers Harrison & Harrison. It waard boud neffens it oarspronklike ynstrumint fan Lewis út 1878. It ynstrumint stiet op it doksaal en hat in front fan Gilbert Scott. Yn 2013 ûndergyng it oargel in renovaasje.
Grutte Priis Formule 1 fan Jeropa 1984
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Jeropa 1984 yn Nürburg op 7 oktober 1984. It wie de fyftjinde race fan 16 races fan de Formule 1 yn 1984. Hy waard op de Dútske Nürburgring hâlden. De race waard hâlden oer 67 omgongen, op it 4,5 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 304,3 kilometer.
Supermarine Type 322
De Supermarine Type 322 (spesifikaasjenûmer S.24/37) wie in Britsk torpedo-, dûkbommesmiter en ferkenningsfleanmasine út de Twadde Wrâldoarloch. It wie in ienmotorige iendekker ornearre om fan fleandekskippen te operearjen en de Fairey Albacore te ferfangen. It tastel, mei de bynamme Dumbo, wie lykwols gjin súkses en der binne mar twa prototypes fan boud.
It earste prototype (R1810) fleach op 6 febrewaris 1943. Beide prototypen binne noch wol brûkt foar fleaneksperiminten.
Kleaster Nij-Jeruzalim
It Kleaster Nij-Jeruzalim (Russysk: Новоиерусалимский монастырь) is een otterdoksk kleaster yn de Russyske stêd Istra.
Nij-Jeruzalim waard yn 1656 troch patriarch Nikon stifte om by Moskou neffens syn plan in kompleks fan plakken yn it Hillige Lân te rekonstruearjen.
Skiednis
thumb|left|220px|Patriarch Nikon Yn 1656 kocht patriarch Nikon fan de stolnik Roman Boborykin lân oan de rivier de Istra mei it doel dêr in kleaster te bouwen. Foar it takomstige kleaster moast de bosk oan de kant fan de Istra omkapt wurde en de heuvel, dêr't it kleaster op boud wurde soe, moast fersterke wurde mei in grêft en in houten wâl mei acht tuorren. De âlde nammen fan it gebiet waarden feroare en krigen bibelske nammen. Sa krige de heuvel de namme Sion, eastlik lei de Oliveberch en noardlik de heuvel fan Tabor. Oan de kant fan de Istra, dy't by de gelegenheid ferneamd waard nei de Jordaan, waard it kleaster boud. Njonken in kleaster foar manlju kaam der ek in lyts kleaster foar froulju dat de namme Betanië krige. Guon gebouwen wjerhelje de kontoeren fan gebouwen út de Hillige Stêd, lykas de Ferrizeniskatedraal (1656-1685), dy't boud is neffens it ûntwerp fan de Hillich Grêftsjerke yn Jeruzalim.
De ferballing fan Nikon
Nikon wie in grut foarstanner fan de skieding fan Tsjerke en Steat en mei syn fûle ferset tsjin it belesten fan kleasterbesit en it tsjinstber meitsjen fan de Tsjerke oan de Steat makke hy in soad fijannen, dy't de tsaar yn 1658 wisten te oertsjûgjen dat de patriarch de posysje fan de tsaar bedrige. De waarme relaasje, dy't de patriarch ynearsten mei de tsaar hie, bekuolle en yn 1658 ferliet de patriarch Moskou en sette him permanint yn it Ferrizeniskleaster nei wenjen. Feitlik wie der gjin patriarch mear, mar pas op 12 desimber 1666 ferklearre de Hllige Synoade Nikon skuldich oan dôfhûdigens oan de tsaar en de Tsjerke. Ek waard him it mishanneljen fan ûnderdanen foar de fuotten smiten. Nikon ferlear alle tsjerklike funksjes en waard in gewoane muonts, dy't fuortendaliks op in slide nei it noardlike Feranpontovkleaster ferballe waard. Guon bruorren folgen de eks-patriarch nei syn ferballingsoard. Mei de ferballing fan Nikon waard ek it kleaster degradearre ta in gewoan kleaster, it ferlear de ynkomsten fan oare kleasters en de bou waard stil lein.
De fuortsetting fan de bou
250px|thumb|Grêfkapel Op oantrunen fan tsjarevna Tatjana Michailovna waard ûnder it regear Fjodor III Aleksejevitsj de bou fan Nij-Jeruzalim wer oppakt. Ek krige Nij-Jeruzalim de foaroansteande en befoarrjochte status werom: yn 1678 waarden de kleasters dy't earder tawiisd wiene oan Nij-Jeruzalim werom jûn en ek krige Nij-Jeruzalim in tal nije kleasters tawiisd.
20e iuw
Yn 1913 waard it kleaster noch besocht troch likernôch 35.000 pylgers en foar it ûnderbringen fan al dy pylgers waarden der hotels boud.
Nei de Oktoberrevolúsje waard it kleaster op lêst fan de bolsjewiken op 4 july 1919 sletten en nasjonalisearre. De meast weardefolle saken waarden út it kleaster helle en nei it Wapenmuseum yn it Moskouse kremlyn brocht, dêr't se noch altiten bewarre wurde. De klokken waarden út de katedraal helle en omsmolten en it eardere kleaster krige yn de Sovjet-tiid in museale bestimming. thumb|250px|Oersjoch fan it kleasterkompleks mei de yn 2014 wer opboude klokketoer Mei de Dútske ynfal yn Ruslân kaam Nij Jeruzalim yn it front te lizzen fan de nei Moskou optsjende Dútske troepen. Under in twa wiken lange besetting fan Istra troch de Dútsers waard it museum plondere. By it weromlûken fan de troepen blaasden SS-ers dielen fan it kleasterkompleks op. Guon gebouwen waarden folslein ferneatige, oare gebouwen lykas de katedraal rekken slim skansearre. De katedraal baarnde út en de ikonostase en alle ikoanen yn de katedraal giene ferlern.
Al yn 1942 waard der risselwaasje makke makke foar de rekonstruksje fan de katedraal. De earste wurksumheden en it útsykjen fan it pún en de brokstikken setten yn novimber 1950 út ein. Yn 1959 koe it museum wer iepene wurde. De measte gebouwen fan it kleaster wiene wer restaurearre en rekonstruearre, mar dat jilde net foar de 17e iuwske klokketoer
Katedraal fan de Ferrizenis
thumb|left|250px|Konstantijn- en Helenatsjerke mei dêr efter de Ferrizeniskatedraal en lofts de yn 2014 wer opboude klokketoer
Muorren en tuorren
De muorren en tuorren datearje út 1690-1694. Ek de tuorren drage fakentiden bibelske nammen.
Noardwestlike Universiteit
De Noardwestlike Universiteit (Ingelsk: Northwestern University, of koartwei Northwestern) is in Amerikaanske bysûndere universiteit op fan oarsprong metodistysk-kristlike grûnslach, dy't yn 1851 oprjochte waard. De ynstelling is fêstige yn Evanston, yn 'e Amerikaanske steat Illinois, dat in foarstêd fan Chicago is. De Noardwestlike Universiteit hat lykwols ek kampussen yn Chicago sels en yn 'e Katareeske haadstêd Doha, mei lytsere fêstigings yn Miami, Washington, D.C. en San Francisco. De universiteit stiet bekend om syn opliedings yn sakemanagement, rjochten, medisinen, musikology, sjoernalistyk en technyk. Yn 2014 wurken der 3.401 perfesters, dosinten en oare stêfleden, en yn 2016 wiene der 21.208 studinten, wêrfan't 12.855 in postdoktorale stúdzje folgen.
Biedwurd
De Noardwestlike Universiteit hat it Latynske biedwurd "Quaecumque Sunt Vera", dat safolle betsjut as "Al Wat Wier Is". It is in sitaat út it Brief oan de Filippiërs út it Nije Testamint fan 'e Bibel, dêr't de apostel Paulus (yn Filippiërs 4:8) seit: "By einsluten, bruorren: al wat wier is, al wat earber is, wat rjocht is, wat rein is, wat leaflik is, wat in goede klank hat, alles wat deugd hjit en lof fertsjinnet, jou dêr jim omtinken oan."
Skiednis
Op 31 maaie 1850 kamen njoggen foaroansteande sakelju, metodistyske foaroanmannen en abbekaten út Chicago gear en besleaten om in universiteit op te rjochtsjen. De nije ynstelling wie bedoeld foar de ynwenners fan it diel fan 'e Feriene Steaten dat fan 1787 oant en mei 1803 bekend stien hie as it Noardwestlik Territoarium (Ohio, Indiana, Illinois, Michigan, Wisconsin en dielen fan Minnesota). Dêrfandinne dat de universiteit de namme 'Noardwestlike Universiteit' krige. Op 28 jannewaris 1851 skonk de Algemiene Assimblee fan Illinois in offisjeel goedkard hânfêst oan 'e universiteit, dy't dêrtroch dy dei as syn datum fan oprjochting beskôget. De njoggen stifters fan 'e Noardwestlike Universiteit wiene allegear metodisten, en trije fan harren wiene predikanten. Mar hoewol't se harren ynstelling loskes ferbûnen mei de Metodistysk-Episkopaalske Tsjerke, wiene se it der fan it begjin ôf oan oer iens dat op harren universiteit lju fan alle leauwensoertsjûgings talitten wurde moasten.
Ien fan 'e stifters, John Evans, nei wa't letter de stêd Evanston ferneamd wurde soe, kocht in stik lân ter grutte fan 153 ha oan 'e kust fan 'e Michiganmar fuort benoarden Chicago, en in oaren, Philo Judson, ûntwikkele plannen foar de stifting fan 'e stêd Evanston sels, dy't om 'e Noardwestlike Universiteit hinne groeie soe. It earste gebou, Old College, gie op 5 novimber 1855 iepen, en doe waarden ek de earste studinten talitten. Om jild byinoar te bringen foar de fierdere oanlis fan gebouwen, ferkocht de universiteit "ivige stúdzjebeurzen" foar $100 it stik, dy't de keaper en syn neiteam oant yn ivichheid it rjocht op fergees ûnderwiis oan 'e Noardwestlike Universiteit joech. Yn 1869 kaam in oar wichtich gebou ree, University Hall.
Yn 1873 gie it Evanston Kolleezje foar Dames (ECL) yn 'e Noardwestlike Universiteit op, en Frances Willard, dy't letter yn 'e Feriene Steaten lanlike bekendheid krige as in suffrazjette en as ien fan 'e oprjochtsters fan 'e Women's Christian Temperance Union (WCTU), in tige ynfloedrike feriening fan hielûnthâldende froulju, waard de earste dekaan foar froulju fan 'e Noardwestlike Universiteit. (De universiteit soe yn 1938 it Willard Residential College nei har ferneame.) De earste froulike studinten waarden yn 1869 ta de Noardwestlike Universiteit talitten en studearren yn 1874 ôf.
De Noardwestlike Universiteit brocht yn 1882 foar it earst in Amerikaansk fuotbalteam yn it fjild foar in kompetysje mei oare universiteiten, en waard letter in oprjochtsjend lid fan 'e Big Ten Conference. Tusken 1870 en 1890 foarme de universiteit bannen mei al besteane hegeskoallen yn Chicago op it mêd fan rjochten, medisinen en toskhielkunde; dy waarden meitiid yn 'e Noardwestlike Universiteit yntegrearre en besteane no noch yn 'e foarm fan ûnderskate fakulteiten binnen de universiteit. In foarbyld is de Pritzker Skoalle foar de Rjochten, dat de âldste rjochte-oplieding fan Chicago is.
Yn 1892 waard pears de offisjele kleur fan 'e Noardwestlike Universiteit, dy't dêrmei swart en goud ferfong nei't in kommisje fan 'e universiteit fêststeld hie dat der fierstente folle oare hegeskoallen en universiteiten wiene dy't swart en goud as offisjele kleuren hiene. Tsjintwurdich is pears noch altyd de offisjele kleur fan 'e Noardwestlike Universiteit, mar ek wyt hat in beskate offisjele status, û.m. om't it as sadanich neamd wurdt yn ferskate universiteitsregels en teffens yn it âldste universiteitsliet, Alma Mater, út 1907 (mei de tekst: "Hail to purple, hail to white").
Yn 1917 waard de Noardwestlike Universiteit útnûge om lid te wurde fan 'e Feriening fan Amerikaanske Universiteiten (AAU). Yn 'e perioade dat Walter Dill Scott presidint fan 'e universiteit wie, fan 1920 oant 1939, waard úteinset mei de bou fan in yntegrearre njonkenkampus yn Chicago, dy't ûntwurpen waard troch James Gamble Rogers. Dêr waarden de beropsopliedings ûnderbrocht. Tagelyk waard de Kellogg Skoalle foar Management oprjochte, en waarden op 'e kampus fan 'e Noardwestlike Universiteit yn Evanston noch ferskate wichtige gebouwen set, lykas it Dyche Stadium (dat no Ryan Field hjit) en de Deering Bibleteek.
Nei de gouden tiid fan 'e 1920-er jierren waard de Noardwestlike Universiteit slim rekke troch de Grutte Depresje fan 'e 1930-er jierren. It jierliks ynkommen fan 'e ynstelling sakke mei 25% fan $4,8 miljoen yn 1930-1931 nei $3,6 miljoen yn 1933-1934. Dat kaam om't folle minder minsken it lesjild opbringe koene, sadat it tal studinten tebekrûn, wylst tagelyk ek de ynkomsten út ynvestearrings krompen en skinkings fan âld-studinten en filantropen mear as troch de helte giene. De universiteit reägearre troch alle wurknimmers 10% salaris ynleverje te litten, nimmen mear ekstra oan te nimmen, al it bouwurk stil te lizzen en te besunigjen op útjeften foar ûnderhâld, boeken en wittenskiplik ûndersyk. Trochdat Illinois yn deselde tiid regels opstelde foar de diplomearring fan ûnderwizers, koe de Noardwestlike Universiteit in nije oplieding op dat mêd begjinne, wat nije studinten en it breanedige jild binnenbrocht. Yn 1933 waard in útstel om 'e Noardwestlike Universiteit fúzjearje te litten mei de Universiteit fan Chicago yn omtinken nommen, mar ôfwiisd.
Krekt sa't dat mei oare Amerikaanske universiteiten it gefal wie, makke ek de Noardwestlike Universiteit grutte feroarings troch nei't de Twadde Wrâldoarloch útbrutsen wie en de Feriene Steaten dêr ein 1941 troch de Japanske oanfal op Pearl Harbor by belutsen rekken. It tal studinten kromp dramatysk yn om't withoefolle jongemannen by de striidkrêften tsjinnen, mar tagelyk waarden der koarte lesprogramma's opset mei in tige hege yntinsiteit dy't folge waarden troch mear as 50.000 man militêr personiel. Yn dy tiid wie Franklyn B. Snyder de presidint fan 'e universiteit, en dyselde hie ek it tafersjoch oer de sitewaasje nei de oarloch, doe't der in tafloed fan nije studinten kaam om't de soldaten, matroazen en mariniers allegear harren útstelde stúdzjes ynhelje woene. Dêrtroch koene sawol de haadfêstiging yn Evanston as de njonkenkampus yn Chicago sterk útwreide wurde.
Yn 1948 rjochte de foaroansteande antropolooch Melville J. Herskovits oan 'e Noardwestlike Universiteit de fakulteit foar Afrikaanske Stúdzjes op, it earste ynstitút fan syn soarte yn 'e hiele Feriene Steaten. Under it presidintskip fan J. Roscoe Miller (1949-1970) waard de kampus yn Evanston fierder útwreide doe't yn 'e 1960-er jierren 30 ha fan 'e Michiganmar ynpoldere waard (de saneamde Lakefill). Yn deselde tiid woeks de universiteit ek op organisatoarysk flak oan troch de oprjochting fan nije lesprogramma's en it oannimmen fan personiel dêrfoar, wylst de Anty-Fjetnamoarlochsbeweging foar polarisaasje soarge. Yn 1978 fûnen twa bomoanslaggen fan 'e Unabomber plak oan 'e Noardwestlike Universiteit. Underwilens kamen de universiteit en de stêd Evanston mei-inoar  op spande foet te stean, û.m. troch de fersteuring fan 'e iepenbiere oarder troch studinten yn it ramt fan 'e anty-oarlochsprotesten, it skeel oer it al of net tastean fan 'e ferkeap fan alkohol deunby de kampus en it gebrûk troch de universiteit fan gemeentlike brânwacht- en ambulânsetsjinsten wylst de ynstelling troch syn hânfêst frijsteld is fan it beteljen fan gemeentlike belestings.
Hoewol't de oerheidsstipe oan universiteiten yn 'e 1970-er en 1980-er jierren ôfboud waard, wist presidint Arnold R. Weber yn dy perioade de finânsjes fan 'e Noardwestlike Universiteit te stabilisearjen, wat late ta in refitalisearring fan 'e beide kampussen. Yn 'e 1990-er en 2000-er jierren fûn der ûnder it presidintskip fan Henry S. Bienen in dúdlike taname plak fan sawol it oantal nije studinten as harren kwaliteit. Underwilens groeiden ek de fasiliteiten en stêf fan 'e Noardwestlike Universiteit mei. Yn 1999 ûntdieken studinten fan 'e fakulteit sjoernalistyk ynformaasje dy't finzene Anthony Porter frijpleite, twa dagen foar't er de deastraf krije soe. It Innocence Project fan 'e Noardwestlike Universiteit hat sûnt noch 10 oare lju frij krigen dy't ûnskuldich ta de deastraf feroardiele wiene. Yn 2008 iepene de universiteit in nije njonkenkampus yn Doha, de haadstêd fan Katar. Nei 2010 waarden in nij muzyksintrum en in nij gebou foar de sakeskoalle set, krekt as in sportkompleks fan $270 miljoen.
Kampussen
De haadfêstiging fan 'e Noardwestlike Universiteit stiet oan Sheridan Road yn Evanston (Illinois), in foarstêd fan Chicago dy't goed 19 km noardlik fan dy metropoal oan 'e kust fan 'e Michiganmar leit. De kampus yn Evanston beslacht in oerflak fan 97 ha, wêrfan't 30 ha opmakke wurdt troch de saneamde Lakefill, in gebiet dat yn 'e 1960-er jierren oan 'e igge fan 'e Michiganmar ynpoldere is. Yn Evanston binne de studinte-opliedings fêstige, lykas de musikologyfakulteit (Bienen Skoalle foar Muzyk), de sjoernalistykfakulteit (Medills Skoalle foar Sjoernalistyk), de technyske fakulteit (Robert R. McCormick Skoalle foar Technyk en Tapaste Wittenskip) en de Kellogg Skoalle foar Management, en fierders de Skoalle foar Postdoktorale Studinten. De kampus yn Evanston is mei it iepenbier ferfier út Chicago wei te berikken mei de saneamde Purple Line (dy't syn namme tanket oan 'e offisjele kleur fan 'e universiteit) fan 'e Chicago 'L', in soarte fan boppegrûnske metro.
Sheridan Road rint dwers troch de kampus hinne, sadat der twa dielkampussen ûntstien binne: de Noardkampus en de Súdkampus, dy't merkber ferskillende sfearen hawwe. Dat is it gefolch fan 'e dominânsje fan 'e eksakte wittenskippen en it sportprogramma op 'e Noardkampus, en fan 'e geastwittenskippen en de skiene keunsten op 'e Súdkampus. Op 'e Noardkampus binne it Noardwestlik Technologysk Ynstitút, it Dearborn Observatoarium, it Ford Motor Company Design Center, it Henry Crown Sportpaviljoen en it Norris Wettersportsintrum fêstige, en teffens de haadkertieren fan ferskate studinteferienings foar jonges (de saneamde fraternities, "bruorskippen"). Op 'e Súdkampus steane de Pick-Staiger Concert Hall, it Mary en Leigh Block Keunstmuseum en ferskate haadkertieren fan studinteferienings foar famkes (de saneamde sororities, "susterskippen").
De njonkenkampus fan 'e Noardwestlike Universiteit yn Chicago leit yn 'e wyk Streeterville. Dêr binne de medyske fakulteit (Feinberg Skoalle foar Genêskunde) en it byhearrende akademysk sikehûs (Northwestern Memorial Hospital) fêstige, krekt as de rjochtefakulteit (Pritzker Skoalle foar de Rjochten), de parttime-opliedings yn sakemanagement en de Skoalle foar Beropsmjittige Stúdzjes, dy't kolleezjes yn it wykein fersoarget foar wurkjende folwoeksenen. Mei't de ûnderskate opliedings stikje by bytsje stifte waarden, wiene se oarspronklik ferspraat oer gebouwen yn 'e hiele binnenstêd fan Chicago. Yn 1920 waard lykwols foar $1,5 miljoen in stik grûn fan 3,44 ha oankocht op 'e hoeke fan Chicago Avenue en Lake Shore Drive. Dêr waard fan 1923 ôf in nije kampus boud nei in ûntwerp fan James Gamble Rogers. De kampus waard yn juny 1927 yn gebrûk nommen.
Yn 'e hjerst fan 2008 iepene de Noardwestlike Universiteit in satellytkampus yn Education City, yn 'e Katareeske haadstêd Doha, dêr't ek fiif oare Amerikaanske universiteiten in njonkenfêstiging hiene (de Carnegie Mellon Universiteit, de Cornell Universiteit, de Universiteit fan Georgetown, de Texas A&M Universiteit en de Firginiaanske Mienebêstuniversiteit). Fierders ûnderhâldt de Noardwestlike Universiteit ek stúdzjeprogramma's en fasiliteiten yn Miami, Washington, D.C. en, sûnt 2016, yn San Francisco.
Studinten
Fan 'e studinten oan 'e Noardwestlike Universiteit bestie yn 'e hjerst fan 2016 16,8% út bûtenlanners en 83,2% út Amerikanen. As men de bûtenlânske studinten fierders bûten beskôging lit en de Amerikaanske studinten as 100% nimt, dan wie de etnyske ferdieling fan 'e studinten oan 'e Noardwestlike Universiteit yn 2016 sa: 55,6% blanken, 16,2% Aziaten, 10,0% Latino's, 5,8% Afro-Amerikanen, 0,07% Yndianen, 0,07% Polyneezjers, Melaneezjers en Mikroneezjers, 3,8% fan mingd etnysk komôf en 8,5% ûnbekend.
De Noardwestlike Universiteit telt ûnder syn 225.000 âld-studinten 2 winners fan in Nobelpriis (ekonoom George J. Stigler en skriuwer Saul Bellow), 38 winners fan in Pulitzerpriis, 65 leden fan 'e Amerikaanske Akademy fan 'e Keunsten en Wittenskippen (AAAS) en 2 leden fan it Amerikaansk Heechgerjochtshôf (John Paul Stevens en Arthur Joseph Goldberg). Oare bekende âld-studinten binne: politisy George McGovern, Adlai Stevenson II en Rahm Emanuel, boargemaster fan Chicago Harold L. Washington, de Yndiaanske foaroanman Carlos Montezuma, presintator Jerry Springer, akteurs Ann-Margret, Warren Beatty, William Daniels, Zooey Deschanel, Marge Helgenberger, Charlton Heston, Robert Loggia, Shelley Long, Julia Louis-Dreyfus, Meghan Markle, Garry Marshall, Patricia Neal (ek bekend as de frou fan skriuwer Roald Dahl), Jerry Orbach, Jeri Ryan, David Schwimmer en Kimberly Williams-Paisley, sjoernalisten Alina Cho en Vinita Nair, skriuwer George R.R. Martin en rapper Pharrell Williams.
Appalachen
De Appalachen (Ingelsk: Appalachian Mountains) binne in middelberchtme yn it easten fan Noard-Amearika. It berchtme mei in lingte fan 2400 km en in breedte fan 160 oant 480 km is hersynysk (300 - 450 miljoen jier âld) fan oarsprong en hat in protte stienkoalfjilden. Ea wie it berchtme like heech as de Alpen en de Rocky Mountains foar't it erodearre. Mount Mitchell is no mei 2.037 m de heechste top.
De berchkeatlings rinne fan súdwest nei noardeast yn meast paralelle linen dy't in brede lingtedelling ynslute, de Great Appalachian Valley. Sy wienen lange tiid in behindering foar de east-west ferbinings (dyk en spoar) yn de Feriene Steaten.
J.H. Leopold
Jan Hendrik Leopold (De Bosk, 11 maaie 1865 - Rotterdam, 21 juny 1925) wie in Nederlânsk dichter en klassikus.
Libben
Leopold kaam fan Arnhim, mar festige him op 2 maart 1892 yn Rotterdam. Itselde jier promovearre er yn Leien op it proefskrift Studia Peerlkampiana. Hy waard learaar klassike talen oan it Erasmiaans Gymnasium. Hy wie befreone mei syn learlinge Ida Gerhardt, dy't as dichteresse en leararesse klassike talen yn syn fuotleasten gie.
Leopolds oeuvre is net sa grut en neffens guonts hermetysk fan karakter. Ien fan syn ferneamdste wurken is it gedicht Cheops, dat teffens ien fan de ferneamdste wurken út de moderne Nederlânske boekdrukkeunst is. Leopold wie ek oersetter fan wurk fan Bacchylides en Sofokles en it gedicht Rubaiyat fan Omar Khayyám.
It Stedsargyf en Ateneumbibleteek yn Dimter hat in Leopold-kolleksje, dy't yn 2009 skonken waard troch Gerard Burger, foarsitter fan it Humanistisch Verbond, Dimter.
Gedicht
LAATSTE WIL VAN ALEXANDER Uit:Verzen II
KWATRIJN XXVII - Omar Khayyám Uit:Verzen II
Great Smoky Mountains
thumb|De Amerikaanske steaten dêr't de Appalachen trochrinne De Great Smoky Mountains (as The Smokies) is in berchtme yn it suden fan de Appalachen, op de grins tusken Noard-Karolina en Tennessee, yn it easten fan de Feriene Steaten. It heechste punt fan it berchtme is Clingmans Dome, dy't 2025 meter heech is. De namme (Smoky) komt fan de dize dy't faak oer de toppen fan de bergen hinget.
In grut part fan it berchtme wurdt beskerme en is it Great Smoky Mountains National Park, dat op de Wrâlderfgoedlist fan UNESCO stiet.
Barend Wijnveld
Barend Wijnveld (Amsterdam, 13 augustus 1820 – Haarlim, 18 febrewaris 1902) wie in Nederlânsk keunstskilder.
Wijnveld krige skilderûnderrjocht oan de 'Koninklijke Academie voor Schone Kunsten' yn Amsterdam. Hy waard dêr helpûnderwizer (1860) en letter direkteur fan dy skilderskoalle (1862). Fan 1870 oant 1891 wie die heechlearaar oan de Ryksakademy fan byldzjende keunsten. Hy skildere njonken histoarjestikken ek stedsgesichten, portretten en sjenrestikken. Wijnveld wie ûnder oaren learaar fan Floris Arntzenius, Johan Braakensiek, Carl August Breitenstein, Nicolaas van der Waay en Anna Wolterbeek.
Wijnveld waard as heechlearaar oan de Ryksakademy opfolge troch syn learling Nicolaas van der Waay.
Merkuerius fan Smolensk
Merkuerius fan Smolensk (Russysk: Меркурий Смоленский; berne ûnbekend, ferstoarn yn 1239) is de patroanhillige fan de Russyske stêd Smolensk. Merkuerius wurdt yn de otterdokske tsjerke fereare as martler, dy't it opnaam tsjin ynfallende Mongoalen.
Libben
Merkuerius wie fan Slavysk en keninklike komôf en stamme út Moraavje. Neffens de beskriuwing wie Merkuerius tige from en brocht er syn libben safolle mooglik yn oerienstimming mei de Skrift. Hy hold hy him oan it fêstjen en keinens en brocht de jûnen troch yn gebed. Doe't er noch jong wie kaam hy nei Smolensk om dêr te tsjinjen by de foarst fan Smolensk.
Under de ynvaazje fan de Mongoalske hearser Batû Khan kamen de troepen, nei't hja al moardzjend earder al in soad oare Russyske stêden yn 'e jiske lein hiene, ek yn de kontreien fan Smolensk oan. Dêr yn de omkriten sloegen de troepen harren tinten op mei it doel Smolensk en de hillige plakken fan de stêd te ferwoastgjen. Neffens de oerlevering joech de Hillige Jongfaam de koster fan de katedraal de opdracht om Merkuerius te sykjen en op te heljen. Doe't Merkuerius by it ikoan fan de Mem Gods oankaam waard him troch de Jongfaam hjitten de striid oan te gean mei de troepen fan de Khan en tagelyk ûnthiet hja him tidens de striid himelske bystân.
It lichem fan Merkuerius waard troch de ynwenners fan Smolensk begroeven yn de Himelfeartkatedraal. Al gau nei syn dea ferskynde Merkuerius oan de koster en joech him de opdracht om syn wapens boppe syn grêf te hingjen. Merkuerius ûnthiet dat hy dan tenei de ynwenners by fertriet en bedriging bystân jaan soe.
Sûnt 1509 wurdt Merkuerius fereard as beskermhillige fan de stêd. Fan de hillige bleaune de sandalen bewarre, dy't oant hjoeddedei noch jimmeroan yn de katedraal as reliken fereare wurde.
Michelle Lukes
Michelle Lukes (Londen, 24 febrewaris 1984) is in Ingelsk aktrise dy't yn toanielstikken, tillefyzjeprogramma's en films spile hat. Teffens hat se wurke as stimaktrise. Lukes is it bekendst wurden is mei har fêste rol as sersjant Julia Richmond yn 'e aksjesearje Strike Back.
Karriêre
Lukes waard yn 1984 berne yn Londen, en wie ferskate jierren yn it Londenske West End wurksum foar't se in oplieding yn aktearjen folge oan 'e prestizjeuze Bristol Old Vic Theatre School. Se helle yn 2007 har diploma en wûn dêrby de Newton Blick Award foar alsidich talint. Neitiid hie Lukes withoefolle toanielrollen foar selskippen as de Royal Shakespeare Company, it Royal National Theatre en Salisbury Playhouse. Dêrby hie se rollen yn musicals as Chicago, Cats en The Lion King.
Yn 2008 hie Lukes har earste rol op 'e tillefyzje, yn in ôflevering fan 'e Britske sikehûssearje Casualty. Har debút as filmaktrise wie al earder, yn 2004, mei in lyts roltsje as ien fan 'e hofdames fan Roksane yn 'e histoaryske biografyske film Alexander, oer Aleksander de Grutte. Fan 2009 oant 2011 spile Lukes de rol fan 'e fjurrige Argentynske Lisa Torres yn 'e dramasearje Doctors. Bûten har heitelân waard se lykwols pas bekend mei har rol fan 'e tige kapabele sersjant Julia Richmond yn 'e aksjesearje Strike Back, út 2011-2015.
Njonken har aktearwurk is Lukes ek in talintfol dûnseresse, sjongster en pianiste.
Julio Salinas
(11 septimber 1962) is in eardere Spaansk fuotballer. Earder spile foar Athletic Bilbao, Atlético Madrid, Barcelona, Deportivo La Coruña, Sporting Gijón, Yokohama Marinos en Deportivo Alavés.
Grace Darling
Grace Darling (folút: Grace Horsley Darling; Bamburgh (Ingelân), 24 novimber 1815 – dêre, 20 oktober 1842) wie in Britske fjoertoerwachtersdochter, dy't yn 1838 tegearre mei har heit njoggen drinkelingen rêde fan in skipbrek deunby harren toer. Mei't it yn 'e iere njoggentjinde iuw frijwol ûnbesteanber wie dat in frou wittens en mienens har libben weagje soe as rêdingswurker, makke dy die har yn ien klap ta in heldinne mei lanlike bekendheid. Grace Darling wie lykwols pynlike bleu, dat alle oandacht foel har swier. Ta grut fertriet fan hiel it lân kaam hja fjouwer jier letter te ferstjerren oan tuberkuloaze. Dy ûntidige dea makke har namme foargoed legindarysk, sadat se sels hjoed de dei yn Grut-Brittanje noch grutte bekendheid genietet.
Jonkheid
Grace Darling waard yn 1815 berne yn it arbeidershúske fan har pake, yn it Noardingelske Bamburgh, yn it greefskip Noardumberlân. Hja wie de sânde fan njoggen bern yn it gesin fan William en Thomasin Darling, en hie fjouwer bruorren en fjouwer susters. Doe't se noch mar in pear wiken âld wie, waard se meinommen nei Brownsman, ien fan 'e Farne-eilannen, foar de Noardumberlânske kust, dêr't har heit fjoertoerwachter wie. It gesin libbe dêr yn in lytse wente dy't oan 'e toer fêstboud wie.
De fjoertoer op Brownsman, dy't datearre út 1795, wie net botte geunstich sitewearre om 'e skipfeart nei feilichheid te lieden, dat úteinlik waard der in nije, modernere toer boud op it oanbuorjende eilân Longstone, dy't dêr noch altyd stiet. Yn 1826, doe't Grace alve jier wie, ferhuze it gesin Darling dêrhinne. De Darlings setten har nei wenjen yn 'e grutte toer, wêrby't de mei in kachel ferwaarme grûnferdjipping harren ta wenkeamer en koken tsjinne. De toer hie in draaitreppen dy't nei trije sliepkeamers op 'e hegere ferdjippings late en úteinlik nei it fjoertoersljocht hielendal boppe-yn. Hoewol't de lokaasje fan 'e nije toer geunstiger wie foar de skipfeart, wie Longstone ûnherberchsumer as Brownsman, dat William Darling roeide geregeldwei hinne en wer tusken de eilannen om 'e kokentún op Brownsman te bewurkjen en dêr griente wei te heljen. Nei geraden dat se grutter waarden en mear yn 'e bouten krigen, roeiden ek de bern hiel wat ôf.
Rêding
Yn 'e nacht fan 6 op 7 septimber 1838 rekke it passazjiersskip de Forfarshire by swier waar deunby de Farne-eilannen yn 'e swierrichheden. It skip rûn op 'e rotsen en briek midstwa, wêrnei't de beide helten al fluch sonken. Fan 'e 62 opfarrenden wisten njoggen har fan 'e efterstjûne ôf yn in roeiboat sakje te litten. Dy waarden nachts troch in passearjend Skotsk skip oppikt en nei de haven fan South Shields ta brocht. Tolve oare opfarrenden, wêrûnder in frou Dawson, de iennichste froulike passazjier, en har beide jonge bern, besochten fan 'e boech fan it skip ôf nei it lytse rotseilantsje Big Harcar te swimmen, mar ien fan 'e manlju, in predikant, en de beide bern oerlibben dy oerstek net.
Doe't de dage oan 'e loft kaam, waard William Darling boppe út 'e fjoertoer wei de njoggen drinkelingen op 'e rotsen gewaar. Hy en de doe 22-jierrige Grace kamen ta de konklúzje dat it waar te min wie om help fan 'e rêdingsboat út North Sunderland (no Seahouses) ferwachtsje te kinnen, dat se besleaten dat der neat oars op siet as om 'e put sels op te knappen. Yn harren roeiboat (in 6.40 m lange fjouwermanssloep fan it soarte dat bekendstiet as de Noardumberlânske coble) roeiden se fia in omwei om yn 'e lijte fan 'e eilannen te bliuwen oer in ôfstân fan sa'n 1,2 km nei Big Harcar ta. Dêr hold Grace de roeiboat stil yn it wetter, wylst har heit frou Dawson en fjouwer manlike drinkelingen oan board holp. Neitiid roeiden William Darling en trije manlike drinkelingen de boat werom nei de fjoertoer, dêr't Grace mei frou Dawson en de swakste manlike drinkeling oan lân gie. Har heit en de oare trije manlju roeiden dêrop wer werom nei Big Harcar om 'e fjouwer restearjende manlju op te heljen.
Doe't de rêdingsboat út North Sunderland oeren letter Big Harcar berikte, fûnen de roeiers dêr inkeld de stoflike omskotten fan 'e predikant en de beide bern. Tsjin dy tiid helle de stoarm wer oan, dat de roeiers, sân fiskerslju mei dêrûnder Grace har omke William Brooks Darling, setten ek nei Longstone ta. It waar wie sa min dat de drinkelingen en de rêdingsboatroeiers dêr trije dagen lang mei de Darlings yn 'e toer skûlje moasten foar't men it ferantwurde achte om nei de kust ta te roeien.
Heldinne
Doe't it nijs fan 'e rêding, en yn 't bysûnder fan 'e rol dy't Grace spile hie, bekend waard, gie it as diggelfjoer troch hiel it lân. Yn 'e iere njoggentjinde iuw wie it suver ûnbesteanber dat in frou wittens en mienens har libben weagje soe as rêdingswurker: Grace wie net inkeld in held, se wie ek noch in deugdsume jongfaam deropta. Yn it tiidrek fan 'e Romantyk griep soks de minsken slim oan, en makke it Grace Darling tsjin wil en tank ta in folksikoan, in njoggentjinde-iuwske popstjer.
Grace, dy't nei't it skynt pynlike bleu wie, fûn it tige dreech om mei sokke belangstelling om te gean. Har biograaf Richard Armstrong, skriuwer fan Grace Darling: Maid and Myth (1965), suggerearre dat de reden foar har bleuens wie dat se in hazzelippe hie. Hy is lykwols de iennichste saakkundige dy't mei dy teory op 'e lapen kommen is, en soks is troch alle lettere biografen rislút fan 'e hân wiisd. Hoe dan ek, los fan har ferlegenheid wie Grace yn earmoede opgroeid, en wist se har suver gjin rie mei alle jeften dy't se tastjoerd krige. Har ûnferwachtse rom en rykdom rûnen sa ta de spuigatten út, dat Hugh Percy, 3e hartoch fan Noardumberlân, himsels opsmiet as Grace har beskermhear. Hy rjochte in stifting op dy't it behear oer de donaasjes oernaam. Under syn persoanlike geskinken oan har en har famylje wiene in oerwurk en in sulverne treppot.
Ferstjerren
Yn 1842, doe't se in besyk brocht oan it fêstelân, rekke Grace siik. It die bliken dat hja oanhelle rekke wie mei tuberkuloaze. Yn 't earstoan waard se fersoarge yn Alnwick, yn it earmoedige hûs fan 'e famylje MacFarlane, in neef en nicht fan har. Doe't Charlotte Percy, hartoginne fan Noardumberlân dat hearde, liet dy har oerbringe nei Alnwick Castle, dêr't se Grace eigenhandich ferplege. Nettsjinsteande de bêste medyske soarch dy't de Ingelske hegerein doedestiden te bieden hie, boaze Grace har tastân oan, en doe't dúdlik wie dat se net mear opbetterje soe, waard se oerbrocht nei har berteplak Bamburgh. Dêr kaam Grace Darling op 20 oktober 1842 te ferstjerren, in foege moanne foar har sânentweintichste jierdei.
Neilittenskip
Grace waard begroeven yn in beskieden grêf op it tsjerkhôf fan 'e Sint-Aidanstsjerke yn Bamburgh, itseldichste grêf dêr't letter ek har heit en mem yn byset waarden. Neitiid waard troch de boargers fan Bamburgh jild ynsammele foar de oprjochting fan in ornamintele senotaaf yn 'e foarm fan in (leech) prealgrêf ta oantins oan har libben en heldedie, dy't ek op it tsjerkhôf fan 'e Sint-Aidanstsjerke stiet. Yn 1848 waard in tinkstien oan har wijd yn 'e Sint-Cuthbertskapel te Inner Farne, op it eilân Great Farne.
Ynstee dat Grace Darling har ûntidich ferstjerren in ein makke oan 'e gekte om har persoan hinne, lôge dy der krekt fierder troch op. It jiers nei har dea wijde de ferneamde dichter William Wordsworth syn gedicht Grace Darling oan har. Op it eilân Lindisfarne waard in rêdingsboat stasjonearre dy't de Grace Darling hiet. De skilder William Bell Scott makke yn 'e Noardumberlânske Wallington Hall in rige skilderijen dy't Grace har heldedie ôfbylden. Yn 'e McManus Galleries yn it Skotske Dundee hingje trije skilderijen fan Thomas Musgrave Joy dy't krektlyk har rêding fan 'e skipbreklingen fan 'e Forfarshire sjen litte.
Tsjintwurdich draacht de rêdingsboat fan Seahouses de namme fan Grace Darling. Yn Bamburgh stiet it Grace Darling Museum, dat wijd is oan 'e seefearttradysje fan 'e Noardumberlânske kust, mar yn it bysûnder oan Grace en har heldedie. Yn 1962 brocht it bernekoar The Limeliters it ferske Grace Darling te'n gehoare, mei as refrein Help, help, came a desperate yelp ("Help, help, kaam in wanhopige gjalp"). Sjonger Dave Cousins fan 'e band Strawbs skreau it nûmer Grace Darling, dat útbrocht waard op 'e cd Ghosts (1975). Toanielskriuwer Dennis A. Westgate skreau in musical oer it libben fan Grace Darling, dy't yn july 2010 yn York yn premiêre gie.
Merchanter's Luck
Merchanter's Luck is in science fiction-roman fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwster C.J. Cherryh. De titel betsjut: "Keapfarderslok" of "It Lok fan in Keapfarder". It boek fertelt it ferhaal fan 'e lytse keapfarder Sandor Kreja, dy't wanhopich besiket om finansjeel de holle boppe wetter te hâlden, en dêrta en út leafde healwize risiko's nimt. Merchanter's Luck is in op himsels steand diel fan Cherryh har Alliance-Union Universe-rige, wêrfan't de boeken yn in mienskiplike foarm fan 'e takomst spylje. Binnen dy searje kin it mei ferskate oare romans yndield wurde by de Company Wars-rige. Yn 'e mande mei û.m. Finity's End en Rimrunners wurdt Merchanter's Luck fierders gauris oantsjut as ien fan Cherryh har 'Keapfardersromans'. Merchanter's Luck waard yn 1982 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij DAW Books. Yn 2008 waard it werútjûn yn 'e omnibusedysje Alliance Space, mei in oare roman fan Cherryh, Forty Thousand in Gehenna.
Eftergrûn
Yn it Alliance-Union Universe fan C.J. Cherryh, dat fier yn takomst spilet, hat de minskheid him ferspraat nei de stjerren troch fiere planeten te kolonisearjen en romtestasjons te bouwen yn sinnestelsels sûnder gaadlike planeten. Nei ferrin fan tiid makken de measte kolonisearre planeten har by in ûnôfhinklikheidsoarloch los fan Mem Ierde om in selsstannige Uny (Union) te foarmjen. Troch de oarloch tusken de mei grou geweld fanwegen kommende Ierdske striidkrêften oan 'e iene kant en de Uny oan 'e oare kant, dy't der gjin kwea yn seach om gebrûk te meitsjen fan fabryksmjittich produsearre genetysk kloande soldaten, waard de feilichheid en breawinning fan 'e grutte en machtige, troch famyljeklans bewenne keapfardijskippen bedrige. Dêrop kamen dy gear om in trêde partij yn it konflikt te foarmjen, de Keapfardersalliânsje (Merchanters' Alliance).
Ynhâld
Sadwaande wie Sandor mei sechstjin jier de folsleine eigner fan in eigen romteskip, en yn dy sin bespotlike ryk, mar yn alle oare opsichten sa earm as wat. Hy hold oan mei it runnen fan Le Cygne ûnder in opienfolging fan skûlnammen foar himsels en it skip. Dêrby makke er gebrûk fan it nuodlike mar ûnûntkombere oannimmen fan losse bemanningsleden as de sitewaasje dat taliet, wylst er oars it skip folslein allinnich fear, wat like gefaarlik wie, mar op in oare manear. Wylst ûnbetelle skulden har opsteapelen op plakken dêr't er him nea wer fertoane koe, begûn er lykwols troch de romtestasjons fan 'e Uny hinne te reitsjen.
Allison Reilly is ien fan 'e opfarrenden fan it superfrachtskip Dublin Again. Reilly is in machtige Namme mank de keapfarders fan 'e Uny en de Dublin Again hat wat yn 'e molke te krommeljen op elts stasjon dat it skip oandocht. Der binne krapoan twatûzen koppen oan board, dat op twa nei allegear Reillys binne. Krekt as de oare grutte keapfardersklans foarmje se in famylje dy't him fuortplantet troch relaasjes mei oare keapfarders as harren skip by in stasjon oanmarre leit. De bern út sokke relaasjes wurde oan board fan 'e Dublin grutbrocht, mar gjin Dubliner ferlit ea bliuwend it skip, of it moat wêze dat er fanwegen in misdriuw oan 'e wâl set wurdt.
Allison hat al fan bern ôf oan de dream om sels de Dublin Again te bestjoeren, en dêrta hat se in oplieding yn dy rjochting folge, ek al ferklearre hast eltsenien har foar gek. It is nammentlik tige ûnwierskynlik dat se ea oan it roer fan it skip sitte sil ear't se heech op jierren is: troch ferjongingmiddels sille de hjoeddeistige roerlju noch grif tweintich oant fjirtich jier har posysje behâlde, en dêrnei binne der noch tweintich neven en nichten yn 'e rangoarder foàr Allison. Dat foar har en har tiim, besteande út har neven Curran en Neill en har nicht Deirdre, rêste inkeld de simulaasjes op 'e reservebrêge fan 'e Dublin Again.
Merchanter's Luck set útein op it romtestasjon Viking, yn 'e Uny, dêr't de dan De 26-jierrige Sandor Kreja en Allison Reilly inoar foar it earst moetsje. Sandor, dy't himsels Edward Stevens en syn skip de Lucy neamt, sjocht Allison dêr yn in kroech en is op slach fereale. Hy wit har te fersieren en hja bringe tegearre de nacht troch op it stasjon. Allison fertelt Sandor dat de Dublin Again fanút Viking oer 'de line' sil, nei it romtestasjon Pell, yn 'e Keapfardersalliânsje. Sandor, dy't deawurch is fan syn skreppen en skuorren om finansjeel de holle boppe wetter te hâlden, en dy't Allison wanhopige graach wer sjen wol, beslút dat er neat te ferliezen hat, en set ek ôf nei Pell.
Mar wat foar de grutte, moderne Dublin Again in kalme ôffeart is, wurdt foar de ferâldere lytse Lucy in hiele krêfttoer en in race tsjin 'e klok. Om 'e Dublin by te hâlden nimt Sandor ûnferantwurde risko's, troch trije hyperromtesprongen as kralen oan in snoer efterinoar oan te riuwen, sûnder tiid om tuskentroch te bekommen. As er úteinlik suver mear dea as libben twa dagen nei de Dublin Again by Pell arrivearret, soarget syn idioat grutte faasje by it ynkommen fan 'e reële romte foar hiel wat opskuor. Hy wurdt ûnderfrege troch de pleatslike autoriteiten, mar wurdt frijlitten as de Reillys tuskenbeiden komme, net om him te helpen, mar om har eigen reputaasje te beskermjen, mei't Sandor Allison har namme neamd hie yn syn kommunikaasje mei de romteferkearslieding fan it stasjon.
De ambisjeuze Allison sjocht no in kâns om daliks oan it roer fan in romteskip te stean te kommen, en op har inisjatyf biedt Michael Reilly, de kaptein fan 'e Dublin Again, Sandor in liening oan om 'e Lucy op te kallefaterjen, op betingst dat er Allison en har tiim as syn bemanning oannimt. Dêropta regelje de Reillys in fracht foar Sandor, foar it lytse romtestasjon Venture, de earste stapstien fanôf Pell yn 'e rjochting fan 'e Ierde. Dat is in rûte dy't no yn tiid fan frede foar it earst yn desennia wer iepengiet, en dy't ideaal is foar sa'n lyts frachtskip as de Lucy. It foardiel dat de Reillys hjirby hawwe, is dat se sa in foet tusken de doar krije op in nije hannelsrûte. Sandor slokt syn grutskens troch en akseptearret it oanbod, foar in part beynfloede troch syn leafde foar Allison, mar foar in part ek om't er op Viking syn skippen efter him ferbaarnd hat en op it punt stiet om 'e Lucy kwyt te reitsjen. Krekt foàr de ôffeart wurdt Sandor ûntbean troch de beruchte kaptein Signy Mallory fan it oarlochsskip de Norway. Hoewol't hja no heechste ofsier is fan 'e marine fan 'e Keapfardersalliânsje, is se nei syn miening mar ien stap ferwidere fan 'e Mazianni-piraten dêr't se oarspronklik ta heard hat. Sy annulearret de fracht dy't Michael Reilly foar him regele hie en kringt him in militêre prioriteitsfracht foar Venture op.
Under de reis dêrhinne bestiet der in spande sitewaasje oan board fan 'e Lucy. Sandor hat der muoite mei dat er de fjouwer Reillys hutten tawize moat dy't oarspronklik fan syn famylje west hawwe en dêr't sûnt harren dea nea wer immen sliept hat. De boardkompjûter fan 'e Lucy sit fol mei de sprutsen útlis en begelieding dy't syn neef Ross der foar him yn opnommen hat, en foar in diel út skamte en foar in diel om't er Ross net mei harren diele wol, wegeret er de Reillys it wachtwurd ta de kompjûter te jaan. Dat wurket it ûnderlinge wantrouwen tusken him en de Reillys yn 'e hân. Curran Reilly is derfan oertsjûge dat Sandor neat oars is as in piraat, dy't mooglik út it op 'e dea fan him en syn trije sibben no't er it jild binnen hat. Allison wifket tusken fertrouwen en wantrouwen. De sitewaasje eskalearret as Curran mei geweld besiket om Sandor safier te krijen dat er it him wachtwurd jout, en Sandor net sa maklik omlyk wol as dat Curran tocht hie. It gefjocht einiget yn in aaklike, trochotterjende ympasse.