cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Naches (Washington)
Naches is in plak (town) yn Yakima County yn de steat Washington, Feriene Steaten. It plak hie neffens de folkstelling fan 2010 in ynwennertal fan 795. It plak leit 21 km noardwestlik fan Yakima. Rykswei 12 rint troch it doarp hinne. Ek de rivier de Naches rint by it doarp lâns. Naches wurdt wol de Poarte fan de Cascades neamd en leit tsjin it beboske gebiet fan it Cascadesberchtme oan. De namme fan it doarp stamt fan it yndiaanske wurd Natchez dat 'rûch, wyld rinnend wetter', sa't de rivier de Naches docht, betsjut.
De earste bewenners fan Jeropeesk komôf, strutsen hjir yn 1878 del en wiene benammen feeboeren, fan skiep, molke- en fleiskij. It doarp waard offisjeel in gemeente (incorporated) yn 1922. Hjoeddedei binne der in soad fruithôven mei parren, pjisken, apels en druven. Oant 2006 wie der ek in houtseachmûne yn it doarp, fanwege it tichteby wêzen fan de bosk.
Steatsline B
Steatsline B is de neffens de Wet op de Oanlis van Steatsspoarwegen fan 18 augustus 1860 troch de Steat fan de Nederlannen oanleine spoarwei tusken Harns en Bad Nijeskâns.
Skiednis
Steatsline 162-B wie ûnderdiel fan 'e earste steatsoanlis fan spoarwegen yn Nederlân. De spoarline soarge foar in ferbining fan de haven fan Harns mei de noardlike provinsjehaadstêden en it Dútske efterlân. It út trije parten besteande trasee waard fan west nei east oanlein en fasearre iepene:
Harns as skeakel tusken Ingelân en Jeraazje
thumb|200px|0 km beaken fan Steatsline B (wyt buordsje) by Stastjon Harns Haven De spoarline Harns - Dútslân slút by de grins oan op de spoarline nei it Dútske Ihrhove. Steatsline B waard oanlein om in goede ferbining tusken Ingelân en Noard-Dútslân mooglik te meitsjen. Fan grut ynternasjonaal belang waard de spoarline lykwols nea.
Al yn 1845 wiene der plannen Harns troch it spoar mei it Jeropeeske netwurk te ferbinen. Yn 'Hollân', de hjoeddeiske ' Rânestêdlike regio's ', wie fan 1839 ôf mei Ingelsk kapitaal in spoarline oanlein tusken Amsterdam en Rotterdam. Yn 1845 feriene fjouwer ynzjenieurs harren mei-inoar: de Delfsylster bruorren Balkema en de Waalske neven Xavier Tarte en Castllion Du Portail. Dizze groep betocht in pan-Jeropeeske spoarferbining tusken Spanje en Sint-Petersburch. De haven fan Harns wie yn dat ferbân foarsteld as 'skeakel tusken Ingelân en Jeraazje'. Harns wie om 1845 - 1860 hinne better te berikken oer see as Amsterdam en Rotterdam. Harns hie lykwols lang net de -polityk/finansiering -stipe dy 't dy stêden hiene. Dêrby liet de provinsje Fryslân it foar de haven fan Harns ôfwitte.
Der folge in tsiental kear Harns mei it Jeropeeske en it Nederlânsk nasjonale spoarwegenet te ferbinen.
De Noarder Spoarwei MIJ
Om 1855 hinne rjochten de manlju Sprenger en Heemstra de saneamde 'De Noarder Spoarwei MIJ' op. Dat soe in trochgeande spoarferbining fan Harns fia Swol en Oldenzaal nei it Dútske spoarknooppunt Salzbergen wêze moatte. In tal grutformaat skriften mei tige detaillearre tekeningen binne bewarre bleaun. It Kabinet-Van Hall-Van Heemstra wit de spoarweikwestje dêr't it eardere Kabinet-Rochussen oer fallen wie, op te lossen. Der waard yn 1860 besletten ta spoarweioanlis 'Fan Rykswege', wylst de wize fan eksploitaasje letter by wet regele wurde soe. Harns krige dêrby in kâns him op it Jeropeesk spoarwegenet oan te sluten. De oanlis begûn mei de line Harns - Ljouwert yn 1863. Yn 1876 kaam de oansluting op it Dútske spoarnet ta stân. De trochgeande ferbining út Ingelân wei fia de haven fan Harns is nea ta stân kaam.
Spoarferdûbeling
De trije trajekten fan 'e line waarden oarspronklik alhiel mei in inkeld spoar oanlein. It stik Grins – Súdbroek waard yn 1913 ferdûbele. Yn 1914 folge it baanfak Súdbroek – Wynskoat. Yn 1942 waard it twadde spoar tusken Súdbroek en Wynskoat troch de NS lykwols wer opbrutsen en waarden de materialen oan de Dútske besetter beskikber steld foar it Eastfront. Yn 1998 waard it trajekt Gryptsjerk - Feanwâlden ferdûbele. It wie oarspronklik de bedoeling om it baanfak Grins - Ljouwert yntegraal te ferdûbeljen, mar dêrfoar ûntbrutsen de middels. Der binne noch altyd plannen om de rest fan it trasee Ljouwert-Grins dochs noch te ferdûbeljen.
Stasjonsgebouwen
Lykas by de oare steatslinen del ferskynden ek lâns steatsline B benammen de standertstasjons fan de Steatsspoarwegen.
Yn Grins waard earst in tydlik stasjonsgebou boud. Yn 1870 waard it needgebou ferfongen troch in leech gebou dat foldie oan de Fêstingwet. It gebou moast dêrtroch leech en rap ôfbrekber wêze. Troch it nije ferdigeningsplan út 1874 mochten ferskate fêstingstêden, wêrûnder Grins, ek bûten de fêsting bouwe. Yn 1896 waard dan ek it nije grutte rykfersierde stasjonsgebou yn gebrûk naam.
Fiif jier earder krigen de stopplakken Fisfliet en Sappemeer East in stasjonsgebou út in nije generaasje fan lytse standertstasjons. Yn Kropswolde is nei de iepening fan de spoarline mar in lyts haltegeboutsje oanwêzich. Dêr waard yn 1915 in stasjonsgebou fan in hiel unyk ûntwerp boud. Yn 1955 krige ek De Westereen in folweardich stasjonsgebou.
Yn de jierren 60, 70 en begjin jierren 80 waarden yn it hiele lân in grut tal foaroarlochske stasjonsgebouwen sloopt. Wichtige oarsaken binne de hege ûnderhâldskosten en in weromrinnend tal aktiviteiten binnen sa 'n grut gebou. Ek lâns Steatsline B ferdwûnen dy jierren de measte stasjonsgebouwen. Allinnich de stasjonsgebouwen fan Harns, Ljouwert, Grins, Kropswolde, Súdbroek (diels), Scheemda en Wynskoat bliuwe besparre.
Utsein de monumintale stasjonsgebouwen is der noch in wichtich oantinken oan de histoarje fan Steatsline B lâns de line werom te finen: In Bad Nijeskâns stiet noch de eardere lokomotyfloads út 1876.
Eksploitaasje
De spoarline waard lykas de measte spoarlinen út de earste steatsoanlis fan 1863 ôf eksploitearre troch de Maatskippij oant Eksploitaasje fan Steatsspoarwegen. Fan 1917 oant 1999 waard de tsjinst útfierd troch de Nederlandse Spoorwegen. Yn 1999 binne de trije trajekten iepenbier oanbestêge as ûnderdiel fan de Noardlike Njonkenlinen.
Skiednis fan de tsjinstregeling
thumb|200px|Dútske trein fan de tsjinst nei Lier op stasjon Grins Hoewol 't it de bedoeling wie dat de spoarline in wichtige skeakel wurde soe tusken Ingelân en Noard-Dútslân, hawwe oer de hiele steatsline mar in bytsje trochgeande treinen riden. Utsûndering hjirop binne de saneamde Inselzüge dy 't simmerdeis rjochtstreeks út Dútslân wei nei Harns rieden om dêr oansluting te bieden op de fearboaten nei Flylân en Skylge.
Nei de befrijing waard wer begûn mei in hânfol tsjinsten en lange reistiden. Om 1950 hinne kin der wer sprutsen wurde fan oeretsjinsten tusken Harns en Ljouwert, en Ljouwert en Grins. Tusken Grins en Wynskoat waard ek in oeretsjinst riden, in soad fan dy treinen ride troch nei Bad Nijeskâns. Dy oeretsjinst waard oanfolle mei in pear ekstra stoptreinen tusken Grins en Súdbroek.
Hongerige Wolf
Hongerige Wolf is in útbuorren yn de gemeente Aldamt yn Grinslân, noardeastlik fan Finsterwolde, justjes boppe Ganzedijk. De namme komt foar it earst foar yn 1877 yn in kranteberjocht en komt faaks fan in herberch.
Ángel Ortiz
(27 desimber 1977) is in eardere Paraguayaansk fuotballer. Earder spile foar Guaraní, Shonan Bellmare, Libertad, Lanús, Olimpia, 12 Octubre, Sportivo Luqueño en Independiente.
Steatsline B
Skiednis fan de tsjinstregeling
Fan 1954 ôf rieden der wer passazjierstreinen fan Bad Nijeskâns rjochting Lier. Dy makken fjouwer jier letter plak foar inkelde streekrjochte treinen tusken Grins en Dútslân dy't yn Nederlân faak allinnich stopje yn Hoogezand-Sappemeer, Wynskoat en Bad Nijeskâns. Dy treinen hiene bestimmingen as Lier, Oldenburg en Bremen. Fan maaie 1960 oant maaie 1961 ried ien fan dy treinen Amsterdam – Grins – Bremen en werom.
Fan 1972 ôf waard tusken Harns en Ljouwert in konsekwinte healoerestsjinst ynfierd. Dêrby waard ien kear yn de oere Deinum oerslein. Benammen yn de wykeinen yn de simmer ride hieltyd mear treinen fan en nei Harns Haven. Fan 1991 ôf soene guon treinen alle dagen tusken Harns Haven en Ljouwert ride. Fiif jier letter krigen hast alle treinen Harns Haven as begjin- en einpunt. Tusken Ljouwert en Grins waard yn 1970 in folsleine healoeretsjinst ynfierd. Yn 1991 waard stasjon Fiskfliet sletten om yn de tsjinstregeling plak te meitsjen foar de nije foarstêdshalte Ljouwert-Kammingabuorren. Dêr stopje alle treinen dy 't tusken Grins en Ljouwert ride. Troch de komst fan it twadde spoar tusken Feanwâlden en Grypstsjerk yn 1998 koe de frekwinsje fan de treinen tusken Ljouwert en Grins ferhege wurde. Yn maaie 1998 waard yn de brede spits dan ek in flugge treintsjinst tusken beide stêden ynfierd. Dy treinen hâlde allinnich yn Bûtenpost op en dogge mar 38 minuten oer it hiele trajekt.
Tusken Grins en Wynskoat waard yn 1970 ek in konsekwinte healoere tsjinst ynfierd. Ien kear yn de oere wurdt trochriden nei Bad Nijeskâns. Boppedat rieden der fan 1970 ôf alle dagen noch altyd trije flugge treinen nei Bremen. De jûnstsjinst rydt troch nei Hannover– Braunschweig. De middeistsjinst - ynfierd yn maaie 1964 - begûn yn Bad Nijeskâns en waard yn 1976 opheft. De moarnstsjinst rydt fan 1980 ôf troch nei Hannover. Fan 1985 ôf, waard de treintsjinst ynkoarte oant Oldenburg, dêr 't oansluting is op de IC's " Oldenburg-City " nei Bremen - Hannover, foar reizgers út Nederlân taslachfrije treinen. Yn 1987 waard der in tredde slach ynfierd, dy ’t fan/oant Lier rydt. Dy ekstra slach ried it earste jier allinnich fan juny oant septimber, dêrnei it hiele jier troch. Fan 1991 ôf waard de tsjinst foar (hast) alle ritten ynkoarte oant Lier. Dy waarden nei de oanbesteging fan 1999 opheft.
Hongerige Wolf
De útbuorren wie en is noch populêr by keunstners.
Hongerige Wolf wie sûnt 2000 geregeldwei yn it nijs om reden fan in slim misdriuw. Yn febrewaris 2000 waard dêr it lyk fan Hannelore Klinkhamer-Godfrion oan de G. Gernaatweg fûn. Skriuwer Richard Klinkhamer, har man, hie har fermoarde en bedobbe. Frou Klinkhamer miste doe al jierren. Oer alle beskuldigingen skreau Klinkhamer it boek Woensdag gehaktdag, dat yn 2007 publisearre waard. Hongerige Wolf waard ek bekend troch it tillefyzjeprogramma Man bijt hond, dat yn 2003 en 2004 fan Hongerige Wolf nei Schapenbout (yn Siuwsk-Flaanderen) reizge om minsken te besykjen. Yn 2011 waard foar it earst in kultureel festival fan trije dagen mei de namme Hongerige Wolf organisearre.
Hongerige Wolf is teffens de namme fan in gemaal, dat 1974 boud waard as ferfanging fan in ôfwetteringsslûs.
Op 23 augustus 2019 waard Hongerige Wolf troch RTV Noord útroppen ta Schierste Ploatsnoam (Moaiste Plaknamme) van Groningen 2019.
Die Another Day (film)
Die Another Day is in Britsk-Amerikaanske spionaazjeskriller út 2002 ûnder rezjy fan Lee Tamahori. De haadrollen waarden fertolke troch Pierce Brosnan as geheim agint James Bond, Halle Berry en Rosamund Pike as de Bond girls Jinx Johnson, resp. Miranda Frost en Toby Stephens as de smjunt Gustav Graves. De titel betsjut safolle as "Stjer in Oare Kear". Die Another Day waard makke nei in orizjineel senario, dêr't lykwols inkele eleminten yn ferwurke sieten út romans fan Ian Fleming.
De plot folget James Bond as er by in misje yn Noard-Koreä ferret wurdt en yn 'e finzenis ferdwynt oant er fjirtjin moannen letter by in spionneruil frijkomt. Neitiid giet er op eigen manneboet en yn 't earstoan sûnder goedkarring fan MI6 op 'e siik nei de ferrieder. Die Another Day wie it tweintichste diel út 'e James Bond-filmsearje en folge as sadanich op The World Is Not Enough, út 1999. It wie de lêste Bond-film mei Pierce Brosnan yn 'e haadrol. Fan 'e filmkritisy krige Die Another Day mingde resinsjes, mar yn 'e bioskopen wie de film in grut kommersjeel súkses. In folgjend diel yn 'e rige, Casino Royale, mei Daniel Craig as James Bond, kaam út yn 2006.
Plot
James Bond, geheim agint 007 fan 'e Britske ynljochtingetsjinst MI6, ynfiltrearret yn it kommunistyske Noard-Koreä, dêr't er it plak ynnimt fan 'e wapenhanneler Van Bierk. Op in legerbasis fan de Koreaanske Folksstriidkrêften moat er ûnder dy momkape de foarnommen oankeap sabotearje troch Van Bierk fan in tal militêre hovercrafts fan kolonel Tan-sun Moon yn ruil foar in kofferfol diamanten. Zao, de rjochterhân fan Moon, ûntfangt op syn mobile tillefoan lykwols fan in ûnbekende boarne in tekstberjocht wêryn't Bond syn wiere identiteit ûntbleate wurdt. Bond wurdt finzen nommen, mar de oansteande oankomst op 'e basis fan Moon syn heit, generaal Moon, foar wa't de kolonel syn yllegale saakjes geheim hâlde wol, soarget foar opskuor. Dêrtroch slagget it Bond om 'e koffer mei diamanten, dêr't er in eksplosyf yn ferstoppe hie, ûntploffe te litten.
Bond naait út yn ien fan 'e hovercrafts, en kolonel Moon komt him yn in oaren efternei. De efterfolging einiget as Moon mei syn hovercraft by fersin by in klif del kneppelet en fier yn 'e djipte delkomt yn in kolkjende rivier. Bond en de ûnderwilens arrivearre generaal Moon nimme oan dat kolonel Moon omkommen is. Bond wurdt op 'e nij finzen nommen en ôffierd nei in Noardkoreaanske finzenis, dêr't er fêstholden wurdt en allegeduerigen martelings ûndergiet. Nei fjirtjin moannen komt er frij troch in spionneruil, wêrby't er útwiksele wurdt tsjin nimmen oars as Zao, dy't yn it Westen oppakt is nei't er fredesûnderhannelings tusken Noard- en Súd-Koreä besocht hat te sabotearjen troch trije Sineeske diplomaten te fermoardzjen en it lykje te litten as wie dat it wurk fan 'e Súdkoreänen.
Sadree't er oer de Brêge fan Gjin Weromkear yn Súd-Koreä oankomt, wurdt Bond troch manlju yn wite pakken platspuite en ôffierd nei in Britsk marineskip. Dêr wurdt er yngeand ûndersocht om der wis fan te wêzen dat de Noardkoreänen him net earne mei besmet hawwe om him as biologysk wapen te brûken. Mar ek nei't fêststeld is dat dat net sa is, wurdt er net frijlitten. M, de sjef fan MI6, siket him op om him oan te sizzen dat er op non-aktyf steld is en de status fan 00-agint him ôfnommen is. De Noardkoreänen hawwe koartby ynformaasje oer de aktiviteiten fan 'e Westerske ynljochtingetsjinsten yn 'e hannen krigen, en it fermoeden is dat Bond ûnder de martelings trochslein is en begûn is te lekken. Dêrfandinne dat der in spionneruil regele is, want it wie dúdlik dat Bond út Noardkoreaanske hannen helle wurde moast. Hy sil no nei de Falklâneilannen stjoerd wurde foar fierder ûndersyk.
Boppemar
De Boppemar (Ingelsk: Lake Superior; Frânsk: Lac Supérieur), is de grutste fan 'e fiif Grutte Marren fan eastlik Noard-Amearika, mei in oerflak fan 127.700 km². It djiptegemiddelde is 147 m, mei in djipste punt op 406 m ûnder it wetteroerflak. Op it breedste punt mjit dit wetter 260 km, en op it langste punt 560 km. It wurdt oer it algemien beskôge as de grutste swietwettermar yn 'e wrâld as dat neffens wetteroerflak metten wurdt, en it is de op twa nei grutste swietwettermar fan 'e wrâld (en de grutste fan hiele Amearika) as dat metten wurdt neffens de hoemannichte wetter.
Die Another Day (film)
Plot
Bond is it dêr net mei iens. Hy is derfan oertsjûge dat er as sûndebok brûkt is foar it trochspyljen fan geheime ynformaasje oan 'e Noardkoreänen en dat deselde anonime boarne dêrefter sit dy't ek ferantwurdlik wie foar it ferrieden fan syn wiere identiteit oan Zao en kolonel Moon. Mei't dúdlik is dat er gjin stipe hoecht te ferwachtsjen fan MI6, mar wisberet om dan mar op eigen manneboet in ûndersyk yn te stellen, ûntsnapt Bond fan it skip dêr't er finzen holden wurdt. Hy swimt nei de kust ta en ûntdekt dat er him yn Hongkong befynt. As er him dweiltrochwiet en inkeld klaaid yn in pijama meldt by it hotel dêr't er yn Hongkong geregeldwei ferbliuwt, ken de hotelmanager Chang him wer en kriget er in hotelkeamer, iten en drinken en nije klean.
Boppemar
De Boppemar wurdt oan 'e súdkant begrinzge troch de Amerikaanske steaten Minnesota, Wiskonsin en Michigan, en oan 'e noardkant troch de Kanadeeske provinsje Ontario. Yn 'e mar, tichter by de noardkust as by de súdkust, lizze in stikmannich lytseftige eilannen, nammentlik: it Isle Royale, de Aposteleilannen, Michipicoten en de Slate-eilannen.
Die Another Day (film)
Plot
Wannear't Chang him in masseuze stjoert mei de namme 'Fredige Fonteinen fan Begearte', in set dy't dúdlik bedoeld is om him út te kloarkjen, makket Bond bekend dat er altyd al witten hat dat Chang foar de Sineeske ynljochtingetsjinst wurket. Hy stelt foar om it op in akkoartsje te goaien: as de Sinezen him helpe om Zao te finen, sil Bond dyselde út 'e wei romje. Mei't it de bazen fan Chang yn Peking noch net fergetten is dat Zao trije Sineeske diplomaten deamakke hat, hawwe se der gjin beswier tsjin dat Bond efter de man oan giet. Se foarsjogge Bond fan in ferfalske paspoart, jild en oare taris en sette him op it fleantúch nei Kuba, dêr't Zao it lêst sjoen is.
Boppemar
De namme fan 'e mar giet werom op 'e earste Frânske ûntdekkingsreizgers yn dit diel fan Noard-Amearika, dy't de Boppemar yn 'e rin fan 'e santjinde iuw benei kamen fia de Hueronmar, dy't streamôf leit yn it systeem fan rivieren en marren dêr't de Boppemar ta heart. Sadwaande neamden se dit nije wetter le lac supérieur, of "boppe(lizzende) mar", d.w.s. "de mar dy't boppe (of streamop fan) de Hueronmar leit".
Die Another Day (film)
Plot
De oare deis ynfiltrearje Bond en Jinx ûnôfhinklik faninoar de klinyk, dy't, sa docht bliken, spesjalisearre is yn in tige pynlike behanneling, wêrby't de rike kliïnten in folslein oar uterlik oanmetten wurdt troch de ferfanging fan harren bienmoarch en dêrmei fan harren DNA. Jinx docht har foar as in nije kliïnte en likwidearret dokter Álvarez. Underwilens siket Bond Zao op, dy't healwei syn transformaasje fan Koreaan ta Dútser is. De beide mannen reitsje slaande deilis, mar Zao wit úteinlik te ûntkommen yn in helikopter, hoewol't Jinx noch war docht om him dea te sjitten. Dêrnei ûntkomt se oan 'e befeiligingslju fan 'e klinyk troch harsels efteroer fan in heech klif ôf yn 'e see falle te litten, dêr't se oppikt wurdt troch in wachtsjende speedboat. Trochdat de bewekkers efter Jinx oan sitte, kin Bond ûngemurken útpike.
By syn gefjocht mei Zao hat er de man in hinger fan 'e hals skuord, dy't bestiet út in patroanhúl. Dêryn blike fjouwer diamanten te sitten. Werom yn Havana stelt Raúl fêst dat it bloeddiamanten binne, dy't yllegaal yn in konfliktgebiet yn Afrika wûn binne, yn dit gefal spesifyk yn Sierra Leöane. Ien fan 'e diamanten hat lykwols in merkje dat oanjout dat er út in Iislânske diamantmyn komt, dy't eigendom is fan 'e Britske miljardêr en sakeman Gustav Graves. Bond ûntdekt dat Graves in jier ferlyn ynienen opdoek en dat it sûnt mei syn karriêre as in raket omheech gien is. Oan 'e basis fan syn rykdom en ferneamdens leit de ûntdekking fan diamanten op Iislân. Om't Bond no fermoedet dat de Iislânske diamantmyn eins in front is foar it wytwaskjen fan bloeddiamanten út Afrika, stelt er in ûndersyk yn nei Graves.
Bond reizget nei Londen, dêr't er fia in mienskiplike kunde, Verity, de skermynstruktrise fan Graves, in moeting mei de sakeman beävensearret yn in pleatslike skermklub. Dêr komt er ek yn 'e kunde mei Graves syn koele sekretaresse Miranda Frost, dy't foarhinne as skermster in lid fan it Britske Olympysk team wie. Graves daget Bond út ta in potsje skermjen, en Bond nimt de útnûging oan. De freonlike wedstryd rint lykwols al rillegau út op in gefjocht op libben en dea as Bond syn tsjinstanner taflústeret dat er in smoarge oplichter is dy't syn rykdom en status oan 'e yllegale hannel yn bloeddiamanten te tankjen hat. Nei't der gâns skea oan 'e ynboel fan 'e klub oanrjochte is en Bond de wedstryd wûn hat, komt it Graves blykber wer yn 't sin dat der taskôgers binne, en beart er dat it allegear mar in spultsje wie. Om syn goede wil te toanen, nûget er Bond út foar in feest yn Iislân ta gelegenheid fan 'e demonstraasje fan syn nije satellyt, de Icarus.
By in moeting tusken M en Miranda Frost komt oan it ljocht dat Frost eins in aginte fan MI6 is dy't undercover yn 'e organisaasje fan Graves ynfiltrearre is. M bewurkmasteret ek in geheime moeting mei Bond, wêrby't se him temûk wer yn syn âlde funksje befêstiget en formeel har goedkarring hechtet oan syn ûndersyk nei Graves. Neitiid wurdt Bond troch Q, de kertiermaster fan MI6, foar syn misje foarsjoen fan 'e nedige gadgets, wêrûnder in Aston Martin dy't troch it gebrûk fan lytse projeksjeskermkes en kamera's frijwol ûnsichtber makke wurde kin.
Yn 'e tuskentiid hawwe Graves en Frost de sinnestriel fan 'e Icarus op it iispaleis konsintrearre, dat dêrtroch as in razende begjint fuort te ranen. De keamer fan Jinx streamt sadwaande fol mei iiskâld wetter oant se hast ferdrinkt. Graves, Frost en al harren trewanten útsein Zao lade alle nedichheden yn in grut frachtfleantúch en pike út. Bond riidt syn Aston Martin it iispaleis binnen, efterfolge troch Zao. Mei dyselde weeft er ôf troch him te mislieden mei de ûnsichtberens fan syn auto. Zao riidt dêrtroch de see yn, en as er út syn eigen auto wit te kommen, lit Bond in reuseftige kroanluchter fan iis op him delstoarte, dat er it bestjert. Neitiid befrijt er de bewusteleaze Jinx út 'e folrûne keamer en nimt har mei nei de waarmwetterboarne yn it haadkertier fan Graves om har by te bringen.
Underwilens binne Bond en Jinx út 'e romten foar it ynlutsen lâningsgestel it eigentlike fleantúch binnenkrongen. Jinx bejout har nei de cockpit, dêr't se ôfweeft mei de piloat en de kontrôle oer it tastel oernimt. Bond besiket Graves mei ien skot te eliminearjen, mar syn wapen wurdt krekt as er it ôffjurret fansiden treaun troch in Noardkoreaanske soldaat. De kûgel trochboarret de romp fan it fleantúch en feroarsaket in eksplosive dekompresje. It fleantúch driget del te stoarten, mar Jinx wit dat, mei muoite, tsjin te kearen. Sadree't se de automatyske piloat aktivearre hat, wurdt se oanfallen troch Frost. Wylst de beide froulju in duël mei swurden en messen útfjochtsje, fljocht it fleantúch dwers troch de sinnestriel fan 'e Icarus, sadat it tastel noch slimmere skea oprint. Op 't langelêst wint Jinx it gefjocht troch Frost troch it hert te stekken.
Wylst om harren hinne al Graves syn trewanten troch de dekompresje út it tastel sûgd wurde, wrakselje Bond en Graves mei-inoar. As er Bond sa'n wan bruien jûn hat dat dy fersuft op 'e flier leit, risselwearret Graves om mei in parasjute fan ruten te spyljen. Bond lit de parasjute lykwols te betiid iepengean, mei as gefolch dat Graves yn ien fan 'e strielmotors fan it frachtfleantúch sûgd en temoarzele wurdt. Dêrmei wurdt ek de ôfstânsbetsjinning fan 'e Icarus ferneatige, mei as gefolch dat de satellyt út giet. Bond en Jinx klimme yn Graves syn helikopter, dy't yn 'e laadbak fan it frachtfleantúch stiet, en litte harren dêrmei út it delstoartende fleantúch falle. Krekt foar't se de grûn reitsje, wit Bond de helikopter oan 'e praat te krijen. It docht bliken dat Graves al syn diamanten yn 'e helikopter opburgen hie. Bond en Jinx sykje in ôfhandich sideplak yn in boedistyske timpel oan 'e Súdkoreaanske kust op, dêr't se op in bêd fan diamanten de leafde bedriuwe.
Produksje
Die Another Day waard makke troch de Nijseelânske regisseur Lee Tamahori nei in senario fan Neal Purvis en Robert Wade. It skript foar de film wie fierhinne orizjineel, al wiene der inkele eleminten yn bemongen út twa James Bond-romans fan Ian Fleming: Moonraker (1955) en The Man with the Golden Gun (1965). Mei't Die Another Day de tweintichste James Bond-film wie, dy't útbrocht waard persiis fjirtich jier nei it earste diel, Dr. No (1962), waarden yn 'e film ek ferwizings nei alle foargeande Bond-films stoppe, benammen yn 'e sêne wêryn't James Bond mei Q troch de ûndergrûnske opslach fan 'e Q Branch rint, middenmank alderhanne rekwisiten út it ferline.
As produsinten wiene Michael G. Wilson en syn healsuster Barbara Broccoli by it projekt belutsen foar de filmstudio's Eon Productions en Metro-Goldwyn-Mayer. Dêrmei wie de film, lykas alle foargeande Bond-films, wer in Britsk-Amerikaanske ko-produksje. Foar Die Another Day wie in budget beskikber fan $142 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan David Tattersall, en de filmmuzyk waard fersoarge troch David Arnold. De titelsong Die Another Day waard songen troch Madonna, dy't ek in lytse cameo yn 'e film hie as Verity, de skermcoach fan Graves en Frost.
Opnamen
De opnamen foar Die Another Day setten op 11 jannewaris 2002 útein. De binnendoarsênes waarden, lykas by de measte James Bond-films, opnommen yn 'e Pinewood Studios yn it Ingelske Buckinghamshire. Op lokaasje waard benammen filme yn Iislân en oan 'e Spaanske kust, by Cádiz. Sa waard de Iislânske lagune Jökulsárlón brûkt foar it filmjen fan 'e auto-efterfolging fan James Bond en Zao op it iis. Dêrfoar waard in tydlike daam boud om it sâlte seewetter út 'e lagune te hâlden, sadat dy tichtfrieze koe. Fjouwer Aston Martins en fjouwer Jaguars waarden by de opnamen brûkt en ferrinnewearre.
Op it strân by Cádiz waard de sêne yn Kuba opnommen wêryn't Jinx Johnson (Halle Berry) yn bikiny út 'e see komt en Bond har foar it earst sjocht. Ynstee fan it tropyske klimaat dat it lykje moast, wie it dy deis nei't it skynt kâld en wynderich, en der binne produksjefoto's frijjûn fan Berry dy't harsels tusken de shots troch besiket op te waarmjen troch har te bewuoljen yn tsjûke badlekkens. Oare Kubaanske sênes, lykas dy yn Havana en op it fiktive Isla de los Organos, waarden ek yn en om Cádiz hinne filme.
Bykommende opnamen waarden makke op 'e Noarske eilannegroep Spitsbergen, yn it Nasjonaal Park Jostedalsbreen op it fêstelân fan Noarwegen en op ferskate fleanfjilden yn Gloucestershire en Kent. De Reform Club yn Londen waard brûkt foar in diel fan 'e sêne mei it swurdgefjocht tusken Bond en Graves yn 'e skermklub. De koepels fan it Eden Project yn Cornwall giene troch foar it haadkertier fan Graves yn Iislân. De iepeningssêne, wêryn't Bond en twa hantlangers al surfend ynfiltrearje yn Noard-Koreä, waard yn desimber 2001 filme by Pe‘ahi, op it Hawaïaanske eilân Maui. Dêrby giene de surfers Laird Hamilton, Dave Kalama en Darrick Doerner troch foar Bond en syn kornuten.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Die Another Day mingde resinsjes. Yn The New York Times neamde A.O. Scott de film it bêste diel fan 'e James Bond-searje sûnt The Spy Who Loved Me, yn 1977. Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times joech Die Another Day 3 fan 4 stjerren. Hy skreau: "Dizze film omfiemet de gebrûklike ûnmooglike stunts […] mar hy hat likefolle sênes dy't frij fan franje en hurd genôch binne om yn lykfol hokker moderne aksjefilm te passen."
De foaroansteande Amerikaanske ynternetfilmkritikus James Berardinelli moast lykwols neat fan 'e film hawwe. Hy skreau: "Die Another Day is in oefening yn lûde ûntploffings en teannekromjend minne special effects." Ek neamde er Die Another Day "in treinramp fan in aksjefilm" en "in besykjen om jin oer te besauwen fan 'e filmmakkers om James Bond yn in ferstânleaze mal te twingen en fjirtich jier filmskiednis troch it húske te spielen yn it foardiel fan felle flitsen en lûde batsen." Ferskate oare resinsinten hiene itselde soarte krityk op 'e yn harren eagen minne special effects. En de eardere Bond-fertolker Roger Moore, waans dochter Deborah yn 'e film figurearre as stewardess, fûn dat Die Another Day út 'e bocht fleach mei in ûnsichtbere auto.
In oar punt fan krityk wie de mjitte fan reklame (yn it filmjargon product placement neamd) yn Die Another Day. Der wiene neffens de berjochten tweintich bedriuwen dy't opteld yn totaal $70 miljoen betellen om harren produkten yn 'e film opnimme te litten. De Britske steatsomrop BBC, it Amerikaanske tydskrift Time en it parseburo Reuters besloegen dat mei de gek troch de film ynstee oan te tsjutten as Buy Another Day ("Keapje in Oare Kear"). De produsinten besleaten dêrop en behein it tal merken foar product placemant yn 'e folgjende Bond-film, Casino Royale út 2006, ta acht.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Die Another Day in midsmjittich goedkarringspersintaazje fan 56%, basearre op 220 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "De aksje sil foar guon sjoggers wat te oerdreaun wêze, mar [de film] is wielderich makke en besiket mei súkses klassike Bond-tema's op te roppen út eardere dielen fan 'e franchise." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Die Another Day ek in goedkarringspersintaazje fan 56%, basearre op 43 resinsjes.
Op it Koreaansk Skiereilân waard Die Another Day oan net ien fan beide kanten fan 'e Demilitarisearre Sône mei jûchhei ûnthelle. It rezjym fan Noard-Koreä wie lulk oer de ôfskildering fan har lân en harsels as gewelddiedich en oarlochssuchtich. Yn Súd-Koreä krige de film mei in boycot troch de befolking te meitsjen, dy't oanstjit naam oan in sêne yn 'e film wêryn't in Amerikaanske ofsier befellen jout oan it Súdkoreaanske leger, en oan 'e einsêne, wêryn't Bond en Jinx seks hawwe yn in boedistysk hillichdom fuortby in stânbyld fan 'e Bûda. De Jogye Oarder fan boedistyske mûntsen liet in ferklearring útgean wêryn't steld waard dat Die Another Day "ús leauwe ûnfatsoenlik behannelet en ús noarmen en wearden net werjout."
Opbringst
Die Another Day brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $160,9 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $271,0 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $432,0 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $142 miljoen betsjut dat in winst fan $290 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie Die Another Day de meast opbringende James Bond-film aller tiden oant dat rekôr yn 2006 ferbettere waard troch Casino Royale. It wie ek de op fiif nei meast opbringende film fan 2002.
Prizen
Oer de titelsong Die Another Day, fan Madonna, wiene de mienings skerp ferdield. It ferske waard yn 2003 nominearre foar de Golden Globe foar bêste orizjinele liet en yn 2004 foar de Grammy Award foar bêste dance-opname. Mar it waard yn 2002 ek nominearre foar de Golden Raspberry Award fan minste orizjinele liet. Madonna sels 'wûn' de Golden Raspberry foar minste byrol fan in aktrise foar har cameo yn Die Another Day.
Skraste spin-off oer Jinx Johnson
Yn 2003 ferskynden der berjochten yn 'e media dat filmstudio Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) fan doel wie om in spin-off-film te meitsjen oer NSA-aginte Jinx Johnson, it personaazje fan Halle Berry yn Die Another Day. Mooglik soe der sels in hiele filmsearje oer har komme. Sa'n spin-off wie earder ek alris yn omtinken nommen foar it personaazje Lin Wai, dat yn 1997 troch Michelle Yeoh spile waard yn 'e James Bond-film Tomorrow Never Dies. Nei't it skynt hie Berry har meiwurking oan 'e spin-off al tasein, krekt as Michael Madsen, dy't op 'e nij yn 'e hûd krûpe soe fan har baas Damian Falco. De film hie yn novimber of desimber 2004 yn 'e bioskopen komme moatten. Yn oktober 2003 makke it tydskrift Variety lykwols bekend dat MGM it projekt skrast hie.
Antyheld
In antyheld is in (haad)personaazje yn in ferhaal, toanielstik of film dy't gjin bewûndering mar begrutsjen of sels ôfkarring fertsjinnet, oars as de klassike held út de literatuer. It Ingelske wurd antihero dûkt foar it earst op yn 1714, mar de skelmeroman hie ek al antyhelden
Antyhelden kinne pechfûgels wêze of minsken dy't oanderoan de maatskiplike leider steane. Mar in antyheld kin ek ien wêze mei dúdlike negative eigenskippen, sa as dommichheid (Lambik, Homer Simpson) of kwea gedrach (Eric Cartman, Tony Soprano).
In antyheld is, mei oare wurden, in personaazje dat net beskikt oer typyske 'heroyske' eigenskippen. Hy is net heldhaftich, knap, tûk, flink of sterk. It personaazje ropt dêrtroch gjin bewûndering op en it kin foar in lêzer of sjenner dreger wêze om him mei it personaazje te ydentifisearjen.
In antyheld kin ek swakke eigenskippen ha. Hy is bygelyks út op oerflakkich geniet, is maklik, lef of egoïstysk. Soms is hy populêrder as in echte held, om't er troch syn minsklike swakheden werkenber is foar in lêzer. Faak is in antyheld om dy reden realistysker as in held. Boppedat is in tradisjonele held foarsisber en foar in antyheld jildt dat net.
Sint-Antoniuskleaster (Waldsolms)
It Koptysk-Otterdokse Kleaster fan de hillige Antonius is in kleaster fan de Koptysk-Otterdokse Tsjerke yn de gemeente Waldsolms yn de Dútske dielsteat Hessen. It is it religieuze sintrum fan de koptyske mienskip yn it Dútsktalige gebiet. It is sûnt Pinkster 2010 it earste offisjeel troch paus Schenouda III erkende koptysk-otterdokse kleaster op it Europeeske fêstelân.
Skiednis
It Sint-Antoniuskleaster is it wichtichste koptyske kleaster fan Dútslân. It waard ferneamd nei Antonius de Grutte of Antonius fan Egypte, de grûnlizzer fan it kleasterlibben. Yn 1980 kochten Kopten yn Dútslân in stik lân fan twa hektare grut mei twa âlde gebouwen yn it Solmsbachtal oan. It koptyske kleaster Baramous yn Wadi El-Natrun (Egypte) stjoerde de earste muontsen nei Kröffelbach en op 7 april 1980 folge de earste liturgyfiering yn in provisoarysk ynrjochte romte. Op 9 maart 1988 folge it lizzen fan de earste stien foar de nije tsjerke, dy't yn novimber 1990 troch paus Schenouda III en tsien biskoppen ynwijd waard.
Fanút it kleaster wurdt de sielssoarch oan de kopten yn it Dútsktalige gebiet koördinearre. Tagelyk wol it kleaster de religieuze ûnderbouwing fan de kopten fersoargje. Sa wurde de skriften fan de koptyske pausen ferspraat en útjûn en organisearret it kleaster foarmingsgearkomsten.
Lokaasje
It Sint-Antoniuskleaster leit yn de gemeente Waldsoms tusken de bergen en bosken fan it Taunusberchte, krekt bûten it doarp Kröffelbach. It leit likernôch 15 kilometer fan Wetzlar, 25 km fan Giessen en 60 km fan Frankfurt am Main.
Kings of Morning
Kings of Morning is in fantasy-roman fan 'e hân fan 'e Noardierske skriuwer Paul Kearney. De titel betsjut "Keningen fan 'e Moarntyd". It boek foarmet it trêde en lêste diel fan Kearney syn trilogy The Macht, en is as sadanich it ferfolch op Corvus. It is yn grutte halen in werfertelling fan 'e ferovering troch Aleksander de Grutte (hjir: Corvus) fan it Perzyske Ryk (hjir: it Asuryske Ryk). As ferhaal stiet Kings of Morning fierhinne op himsels en it kin dêrom skoan lêzen wurde sûnder de oare beide dielen fan 'e trilogy te lêzen. It boek waard yn 2012 publisearre troch de Britske útjouwerij Solaris Books.
Ynhâld
Kings of Morning spilet sân jier nei it foargeande diel, Corvus, wêryn't de jonge fjildhear Corvus de hiele Harukush ferovere en him dêrmei kening makke fan 'e Macht, in folk dat "oan 'e râne fan 'e wrâld" (dat wol sizze: bûten it ûnbidige Asuryske Ryk) libbet. Mei alles dat er oant safier berikt hat, is Corvus lykwols noch net tefreden, en Kings of Morning iepenet as er in ynvaazje begjint fan it Asuryske Ryk mei in leger dat net inkeld bestiet út Machtyske hopliten, mar dat ek ruterij en bôgesjitters omfettet dy't etnyske Kefren binne, de hearskjende kaste fan it Asuryske Ryk. Yn 'e Slach oan 'e Haneikos bringt er de Asuriërs in gefoelige nederlaach ta, en nei dy oerwinning leit it lân foar Corvus en syn leger iepen oan it Korash-berchtme ta. Ien fan Corvus syn legeroersten is Rictus, no in âldman fan tsjin 'e sechstich, dy't krapoan fjirtich jier lyn de Tsientûzen oanfierde by harren weromtocht út it Asuryske Ryk (sjoch: The Ten Thousand). Hy hat mingde gefoelens oer de plannen fan Corvus, dy't wisberet liket om himsels ta hege kening fan it Asuryske Ryk te meitsjen.
Underwilens is it Asuryske Keninklik Hof, yn it fiere Ashur, mear dwaande mei ynterne yntriizjes as mei de ynvaazje fan Corvus, dy't beskôge wurdt as net mear as in regionaal probleem. De iennichste dy't begrypt dat de Macht in wiere bedriging wurde kinne as mei harren net fluch ôfweefd wurdt, is de hege kening sels, Ashurnan de Grutte, dy't al mear as fjirtich jier op 'e troan sit. Dy hat krekt as Rictus yn 'e Slach by Kunaksa fochten, dêr't de Macht ferslein lieken, mar him op it lêste momint dochs noch de oerwinning wisten te ûntstellen. De oare leden fan 'e Asuryske keninklike famylje hawwe lykwols gjin idee oer de earnst fan 'e sitewaasje. Ashurnan hat withoefolle bern by withoefolle froulju, mar der binne mar twa dy't der ta dogge: Kouros, de kroanprins, de soan fan keninginne Orsana, en Rakhsar, de op ien nei âldste, de soan fan Ashana, de iennichste frou fan wa't Ashurnan ea holden hat, mar dy't fergiftige is op oarder fan Orsana. Kouros en Rakhsar binne as wetter en fjoer en haatsje inoar yntins. Kouros is in troch syn iensumens en jeugdtrauma's ferwrongen geast dy't temûk fereale is op syn eigen healsuster Roshana, mar derfan dreamt om har foar Rakhsar syn eagen te ferkrêftsjen. Rakhsar is in kâlde, spytgnyskjende yntrigant dy't oer liken giet, wat de iennichste reden is dat hy en syn gefoelige suster Roshana sa lang oerlibbe hawwe nettsjinsteande al Orsana har krewearjen om harren út 'e wei te romjen.
Op 'e jûn dat it nijs fan 'e nederlaach yn 'e Slach oan 'e Haneikos it Keninklik Hof yn Ashur berikt, wurdt de jonge kokenslaaf Kurun troch Auroc, de kokenmaster, foar it earst útkeazen om te helpen by de betsjinning fan it miel oan 'e keninklike famylje en harren gasten. Kurun is in jonge fan in jier as trettjin, dy't as pjut by wize fan 'e betelling fan belestings dy't oars net opbrocht wurde koene, troch syn âlden oan 'e belesting-iners meijûn is (in hiel normaal ferskynsel yn it Asuryske Ryk). Hy is opgroeid as slaaf oan it Hof, mar hat likegoed noch net leard om syn nijsgjirrigens en oermoedigens te bedimjen. Dat, as er mei it iten út 'e kokens omheech stjoerd wurdt en wachtsje moat oant de hege kening-en-dy it miel bepluze hawwe, dwaalt er ôf yn 'e keninklike tunen op 'e top fan 'e siggoerat.
Wiken letter is Corvus mei syn troepen it Korash-berchtme oerstutsen, wylst Ashurnan mei syn oanwaaksende striidmacht oer it Magronberchtme tein is. Beide legers befine har dan yn it saneamde Middenryk, in flakte tusken de bergen, dy't de nôtskuorre fan it Asuryske Ryk is. Dêr marsjearje se almar neier opinoar ta. Midden op dy flakte is krapoan fjirtich jier lyn de Slach by Kunaksa útfochten, dêr't sawol Rictus as Ashurnan oan dielnaam, en it sjocht dernei út dat net fier fan Kunaksa no op 'e nij slach levere wurde sil tusken de Macht en de Asuriërs. Rictus besiket it entûsjasme fan 'e jonge Corvus wat te bedimjen, mar Corvus kin sa min stilsitte dat er der geregeldwei sels op út riidt mei patrûljes fan syn Kefren-ruterij. Underwilens binne ek Rakhsar en Roshana de Magron oerstutsen, wêrby't inkele slaven omkommen binne yn in lawine. Sadwaande bestiet harren selskip no noch mar út fjouwer persoanen: sysels, Kurun en in reuseftige slaaf dy't Ushau hjit. Rakhsar hat yn it Middenryk in lângoed yn 'e neite fan 'e stêd Arimya dat him by syn berte skonken is, mar dêr't er noch nea west hat. Dêr sette de wurge en heal sike flechtlingen op ta. As se dêr oankomme, blykt it lânhûs folslein ferlitten en alhiel fertutearze te wêzen, mar it jout harren in skûlplak dêr't se in skoftke bekomme kinne.
Troch te driigjen dat er de neakene en boeide Roshana troch syn mannen ferkrêftsje en fermoardzje litte sil, wit Kouros Rakhsar te twingen om him oer te jaan, wêrnei't er him kâldwei mei in grut mês yn 'e búk stekt. Dêrnei oarderet er syn mannen dochs noch om Roshana te ferkrêftsjen en fermoardzjen, wylst de stjerrende Rakhsar tasjen moat. Ear't dat befel lykwols útfierd wurde kin, arrivearje de troepen dy't Rakhsar earder al fan fierrens oankommen seach. It binne Kefren mei de pylken al op 'e bôgepiis, dy't oanfierd wurde troch in lytseftige man dy't der net útsjocht as in Kefre. Kouros mient dat er mei in ofsier fan 'e Honai fan syn heit te krijen hat, mar de man jout neat om syn sizzen en as er himsels foarstelt as "Corvus, kening fan 'e Macht", duorret it in pear tellen ear't de skokte Kouros beseft wat dat betsjut. Yn dat skoftke wurdt Corvus de neakene Roshana gewaar, en de mannen om har hinne, en jout er syn eigen soldaten befel om te sjitten. Kouros syn mannen wurde dan ôfslachte en de kroanprins sels rêdt it faaie libben der inkeld ôf troch fuort te draven sa hurd as er kin.
As alle fijannen útskeakele binne, stiget Corvus ôf en knibbelet del by de stjerrende Rakhsar, dy't him mei syn lêste siken freget om foar syn suster te soargjen. Corvus lit alle lju dy't noch libje, wêrûnder Roshana en Kurun, meinimme om út te sykjen wat der krekt geande wie. Sadwaande wurdt Kurun wekker yn it Machtyske legerkamp, dêr't er fersoarge wurdt troch Roshana oant er opbettere is. Sy wurde dêr tegearre fêstholden as 'gasten' fan kening Corvus. De âlde Rictus fielt him oanlutsen ta Roshana om't se him syn tragysk ferstoarne frou Aise (sjoch: Corvus) tebinnenbringt. Nei't hy in pear koppen tsjininoar oan slein hat, wurde Kurun en Roshana troch de Machtyske soldaten ek wier as gasten behannele en op alle manearen let en set.
Underwilens is fan 'e ferkenners dy't Ashurnan foar de opmars fan syn ûnbidige legermacht útstjoert al in pear wiken lang net ien weromkeard. Dat komt om't Corvus syn troepen harren oanhâldend yn mûklagen lokje. It Asuryske leger tsjocht sadwaande 'blyn' op nei it westen, en stjit op in dei sûnder warskôging op it leger fan Corvus, dat dwers oer harren line fan opmars yn kriichsoarder opsteld stiet. Ashurnan lit daliks oanfalle, om't er benaud is dat it Machtyske leger fuortglûpe sil, mar dêrmei spilet er Corvus just yn 'e kaart. Dy syn leger telt nammentlik mar in 50.000 man, wylst it Asuryske leger út ferskate hûnderttûzenen soldaten bestiet. De Macht hawwe wol it foardiel dat sy allegearre treend binne as soldaten, wylst it Asuryske leger fierhinne opmakke is út oproppen boeren en ambachtslju. Mar likegoed soene de Macht derûnder strûpe troch de nûmerike oermacht fan 'e Asuriërs as it ta in geregelde fjildslach kaam. No smyt Ashurnan lykwols de iene ienheid nei de oare yn 'e striid sadree't se út syn tsientallen milen lange marskolonne it front berikke; dat stelt Corvus by steat om 'e Asuryske rezjiminten ien foar ien te ferslaan.
Dizze Slach by Gaugamesh rint út op in massale slachting as de Hûnekoppen, de Machtyske karsoldaten dy't ûnder lieding fan Rictus en syn freon Fornyx de midden fan 'e liny fan Corvus syn leger foarmje, ôfweve mei de iene nei de oare min belearde ienheid Asuryske tsjinstplichtigen. Lang om let set Ashurnan de Honai yn, syn eigen elitetroepen, dy't úteinlik troch de wjerstân fan 'e Hûnekoppen brekke en it Machtyske leger midstwa spjalte. Underwilens is lykwols Ashurnan syn Arakosiaanske ruterij op 'e lofterflank ferslein troch Corvus syn troepen, en as de Honai, dy't miene dat de striid wûn is, trochkringe oant efter de Machtyske liny, wurde se dêr oerfallen troch Corvus syn ruterij en reserve-fuotfolk. De Asuryske nederlaach wurdt kompleet as Corvus en syn troepen oant efter de Asuryske liny trochkringe ear't Ashurnan berjocht kriget oer de ramp dy't de Honai oerkommen is, mei as gefolch dat Corvus-en-dy de kommandopost fan Ashurnan oerfalle kinne. De hege kening sneuvelet yn 'e striid, mar kroanprins Kouros wit de dûns te ûntspringen troch op 'e nij te meitsjen dat er fuortkomt.
As nei de slach de deaden telt wurde, blykt dat fan 'e 3.000 Hûnekoppen mar 46 de striid oerlibbe hawwe. Under harren is Rictus, dy't in ferskaat oan net-fatale ferwûnings oprûn hat, mar net syn freon Fornyx, dy't sneuvele is. Wylst Rictus opbetteret, rekket er befreone mei de jonge eunuch Kurun en dy syn masteresse, prinsesse Roshana. Oan 'e Asuryske kant binne fan 'e 10.000 Honai noch 3.000 oer, wêrby't noch 6.000 man Arakosiaanske ruterij komme. De rest fan Ashurnan syn ûnbidige leger is sneuvele, ferwûne rekke of alle kanten út spatten. De skrik sit der by de tsjinstplichtige boeren en hantwurkslju no nammentlik goed yn, en se harkje net mear nei harren ofsieren, mar wolle inkeld noch nei hûs. Mei in leger fan noch gjin 10.000 man tsjocht Kouros oer it Magronberchte mei Asuria, it hertlân fan it Asuryske Ryk, dêr't de haadstêd Ashur leit. Hy lit him ta hege kening útroppe foar syn heit yn 't plak, mar de wiere machthawwer is syn mem Orsana. As Corvus in pear wiken letter ek de Magron oer tsjocht en belis slacht foar Ashur, lit er de ferdigeners fan 'e stêd witte dat er in oerjefte akseptearje wol: der hoecht nimmen mear te stjerren, útsein "de usurpator Kouros". Dyselde is wisberet om troch te fjochtsjen, mar dêr tinkt syn pragmatyske mem oars oer. Hja is net ree om har macht op te jaan en hopet fan efter Corvus syn troan trochregearje te kinnen. Dêrom twingt se har soan Kouros, dy't se as in mislearre stik ark beskôget, om himsels tekoart te dwaan.
Neitiid jout Orsana de stêd Ashur, en dêrmei it hiele Asuryske Ryk, oer oan Corvus. De Machtyske troepen tsjogge de stêd yn en Corvus lit him ta kening kroanje. Hy komt al syn ûnthjitten nei, en dat betsjut dat alle funksjonarissen yn harren posysje befêstige wurde. Ek Orsana, dy't er alle eare bewiist, behâldt har posysje as haad fan 'e harem, en se wit it sels safier te krijen dat se de nije hege kening riejaan mei. Neitiid trout Corvus (net op rie fan Orsana) mei prinsesse Roshana. Foar it folk is dêrmei de âlde oarder werombrocht: der is wer in hege kening, en om't Roshana de dochter fan Ashurnan is, sil neitiid in pakesizzer fan Ashurnan op 'e troan komme. Rictus, lykwols, dy't him sûnt de Slach by Gaugamesh foar it earst in âldman fielt, beskôget syn eigen rol as útspile. Hy is gjin soldaat mear en hast al syn wapenbruorren binne dea. Corvus wol him oanhâlde as riedshear, mar dêr fielt er neat foar. In oaren dy't oer en tefolle is, is Kurun, dy't ûnder syn flecht mei Rakhsar en Roshana fereale rekke is op 'e prinsesse. Dy hat lykwols gjin each foar him, en liket tige gelokkich mei har brêgeman Corvus. Jûns, wylst de brulloft noch geande is, ferlit Rictus de keninklike siggoerat om werom te kearen nei de Harukush, dêr't syn dochters en pakesizzers wenje yn Andunnon. Kurun giet mei.
Arianny Celeste
Arianny Celeste (útspr. [æɹi'ɑ:ni sə'lɛst], likernôch: "ê-ry- aa ny suh- lest "; wiere namme: Penelope López Márquez; Las Vegas, 12 novimber 1985) is in Amerikaansk model fan Latino-komôf. Se is bekend wurden troch har wurk as omgongsdame by de mixed martial arts-kompetysje fan it Ultimate Fighting Championship (UFC). Se wie ek mei-presintatrise fan it autoprogramma Overhaulin’, en hat mei in fotoreportaazje yn it neakenblêd Playboy stien.
Jonkheid en oplieding
Celeste waard yn 1985 berne yn Las Vegas, yn 'e Amerikaanske steat Nevada. Se is fan mingd Filipynsk en Meksikaansk etnysk komôf. Har wiere namme is Penelope López Márquez; 'Arianny' is in bynamme dy't se as bern krige. Celeste genoat fuortset ûnderwiis oan 'e Eldorado High School en learde dêrnei fierder oan 'e Universiteit fan Nevada yn Las Vegas (UNLV), dêr't se ôfstudearre yn fitnessmanagement en nutrysje.
Karriêre
Yn 2006 makke Celeste har debút as omgongsdame (Ingelsk: ring girl) by de mixed martial arts-kompetysje fan it Ultimate Fighting Championship (UFC) yn it Hard Rock Hotel and Casino yn Paradise (Nevada). Hja makke in soad yndruk en waard troch it tydskrift Fighter's Only Magazine útkeazen as Omgongsdame fan it Jier 2006.