cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
RGB-kleursysteem
It RGB-kleursysteem is in kleurkodearring, in manear om in kleur út te drukken mei help fan in kombinaasje fan 'e trije primêre kleuren Read-Grien-Blau, útgeande fan additive kleurminging. Hoefolle oft fan eltse primêre kleur nedich is om 'e just mingkleur te krijen, wurdt útdrukt yn in getal dat almeast út 8 bits bestiet en fariëarje kin fan 0 oant 255. Foar HTML-tapassings (ynternet) wurdt dêrfoar ornaris it heksadesimaal systeem brûkt, wêrby't de juste hoemannichte fan elts fan 'e trije primêre kleuren werjûn wurdt yn in sechstjintallich stelsel, fan 00 o/m 99, en dêrnei fierder geand fan AA o/m FF. Yn tapassings dêr't in hegere kwaliteit fereaske wurdt, kinne ek 12, 16 of noch mear bits per kleur brûkt wurde, wat in grutter ferskaat oan kleuren opsmyt. Kleurwearden rinne by 12 bits útinoar fan 0 o/m 4095, en by 16 bits fan 0 o/m 65535. RAW-bestannen fan digitale kamera's, bygelyks, befetsje meastal 12-bits kleurwearden.
Heksadesimale kleurkodearring fan it RGB-systeem
In beskate kleur wurdt yn it RGB-systeem útdrukt yn seissiferige koades, wêrby't de letters A o/m F ek as sifers beskôge wurde. Mei 16 ferskillende sifers (0 o/m 9 en A o/m F) × 6 beskikbere plakken yn in kleurkoade kinne mei dit systeem 166, oftewol 16.777.216 ferskillende kleuren kodearre wurde. De earste beide sifers fan 'e seissiferige kleurkoade jouwe oan hoefolle read oft der nedich is (FF0000 is bgl. suver read: ). It twadde siferpear jout oan hoefolle grien oft ferlet fan is (00FF00 is suver grien: ). En de lêste beide sifers jouwe oan hoefolle blau oft der nedich is (0000FF is suver blau: ). Suver swart en suver wyt wurde oanjûn mei de koades 000000, resp. FFFFFF. De kombinaasjes 111111, 222222, 333333, ensfh. binne ferskillende tinten griis.
Der bestiet ek in ferkoarte notaasje, wêrby't per kleur mar ien heksadesimaal teken brûkt wurdt. De koade FFF is dan wyt, F00 read, 0F0 grien, 00F blau, 000 swart, ensfh. Mei dy ferkoarte notaasje kinne fansels folle minder ûnderskate kleuren werjûn wurde: 163, oftewol 4.096. right|thumb|200px|It berik fan it [[minsklik each en it RGB-systeem.]]
Oars as by ferve en inket is giel yn it RGB-kleursysteem, dat basearre is op ljocht mei additive kleurminging, gjin primêre kleur. Grien is dat krekt wol, wylst dat by ferve en inket wer gjin primêre kleur is (grien wurdt dêr ommers krigen troch blau en giel te mingen). Troch de kombinaasjes fan wikseljende yntinsiteit per kleur ûntsteane der by it RGB-systeem in hiel soad kleurmooglikheden.
Kleurberik fan it RGB-systeem
It kleurberik fan it minsklik each kin op 'e rûge roai werjûn wurde mei it standertgromatisiteitsdiagram fan 'e CIE, dat op 'e yllustraasje rjochts werjûn is. It RGB-systeem, werjûn as in trijehoek, bestiet mar út in diel fan dat berik. De hoeken fan 'e trijehoek yn it diagram jouwe 'suver' read, grien en blau neffens it RGB-systeem wer. Alle mingsels fan dy kleuren falle binne de trijehoek, mar kleuren bûten de trijehoek kinne net werjûn wurde.
Beheinings oan 'e RGB-wearden
De 16.777.216 ferskillende kombinaasjes fan RGB-wearden sille yn 'e measte gefallen net resultearje yn 16.777.216 ferskillende kleurwerjeften op it kompjûterskerm. De sichtberens fan kleuren en kleurferskillen op in kompjûterskerm hingje nammentlik ôf fan 'e mooglikheden fan 'e fideokaart en it byldskerm.
Sortearre kleurtabel
De sortearre kleuretabel hjirûnder jout mear ynsjoch yn 'e relaasje tusken kleuren en it RGB-systeem.
Antonio Napolioni
Antonio Napolioni (Camerino, 11 desimber 1957) is in Italjaansk roomsk-katolyk geastlike. Hy is sûnt 2015 biskop fan Cremona.
Libbensrin
Napolioni waard yn 1957 berne yn Camerino, yn 'e Italjaanske regio Marke. Hy begûn mei in stúdzje rjochtsgeleardheid oan de Universiteit fan Camerino, mar besleat letter om nei it seminaarje fan Fano te gean.
Napolioni waard ta pryster wijd op 25 juny 1983. Op 16 novimber 2015 waard er ta biskop fan Cremona beneamd. Op 30 jannewaris 2016 waard er ta biskop wijd troch syn foargonger Dante Lafranconi, biskop-emeritus fan Cremona.
Twerking
Twerking (útspr.: ['twɜ:ɹkɪŋ], likernôch "tweurking") is in seksueel provokative foarm fan dûns dy't ta ynternetraazje wurden is, en dy't nei Jeropa oerwaaien kommen is út 'e Feriene Steaten. Twerking bestiet der út dat men mei de skonken útinoar in ein troch de knibbels sakket en dan mei jins stuten nei efteren ta pearjende bewegings makket. It wurdt ornaris dien troch froulju en mar selden troch manlju. Twerking wurdt ek wol oantsjut as booty shaking ("kontsjeskodzjen") pussy-popping of p-popping ("poeskeklappen" of "poeskeploffen") of de bounce (de "stuiter"). Dizze foarm fan dûns is nau ferbûn oan hiphopmuzyk en wurdt dêrom yn 'e Feriene Steaten oer it algemien assosjearre mei de Afro-Amerikaanske kultuer.
Henessy
Henessy, echte namme Alina Eremenko, (Komsomolsk oan de Amoer, 15 novimber 1989), is in Russysk neakenmodel en pornografysk aktrise fan etnysk Russysk komôf. Hja hat yn it ferline ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Alina, Alina Henessy, Anika, Deborah Banks, Ennessi, Henessey, Henessy A., Cosette Ibarra, Kiola, Maddy, Madeline, Madlen, Mallery, Orianna, Penelope, Lena Piterskaja, Sophia en Sveta. Henessy sette yn 2009 útein mei in wurkpaad yn 'e pornoyndustry en spile yn in grut tal films. Yn 2015 wûn se in AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld).
Libben en karriêre
Henessy waard yn 1989 berne yn Komsomolsk oan de Amoer, yn it Fiere Easten fan Sibearje. Yn 2009 makke se mei tweintich jier har debút yn in pornografyske film. Neitiid lei se har ferskate jierren benammen ta op it meitsjen fan lolitapornografy. Henessy wurke sawol yn 'e Jeropeeske as yn 'e Amerikaanske pornoyndustry. Yn Jeropa wie se aktyf foar û.m. it Nederlânske Video Art Holland, it Dútske Magmafilm, it Frânske Vidéo Marc Dorcel, it Sweedske Private en de Italjaanske Mario Salieri Entertainment Group. Yn 'e Feriene Steaten wurke se foar sokke foaroansteande studio's as Evil Angel, New Sensations, Digital Sin en Girlfriends Films.
Dêropta wie Henessy ek gauris yn 't spier foar pornowebsiden op it ynternet, lykas Reality Kings. Yn totaal spile se neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) tusken 2009 en ein 2016 yn mear as 150 pornofilms. Yn 2015 wûn Henessy yn 'e mande mei Samantha Bentley en de Italjaanske pornostjer Rocco Siffredi de (Amerikaanske) AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld) foar bêste sekssêne yn in bûtenlânske produksje. Dêrnjonken posearre se, benammen yn 'e begjinjierren fan har karriêre, ek geregelwei as neakenmodel foar neaken- of pornoblêden, lykas de Nederlânsktalige útjeften Chick en Seventeen, dy't útbrocht wurde troch Video Art Holland.
Lichemsskaaimerken
Henessy is blank, mei brune eagen en brún of dûnkerblûn hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.61 m lang, mei in gewicht fan 49 kg, en in natuerlike kupmaat 33C. Behalven troch har earlellen hat se gjin piercings, mar wol hat se twa tatoeaazjes, ien fan in hagedis yn har lofterljisk en ien fan in skorpioen op 'e rêch, tusken har skouderblêden.
Slútspier
"Slútspier", "kringspier" en "sfinkter" binne oantsjuttings foar sirkelfoarmige spieren dy't in hol orgaan ôfslute. Dizze termen kinne ferwize nei:
Corrie Hafkamp
Cornelia Jacoba Maria (Corrie) Hafkamp-Versteegen (De Bilt, 15 augustus 1929 – Apeldoorn, 13 augustus 2020) wie in Nederlânske berneboekeskriuwster.
Biografy
Hafkamp groeide op yn De Bilt. Har earste boek ferskynde yn 1959 en hite De dans op de drempel. Yn 1963 skreau Hafkamp har earste berneboek Het huis in het bos. Ek hat se ferhalen foar tydskriften as Okki en Taptoe skreaun. Yn 1982 ûntfong hja de literatuerpriis Vlag en Wimpel foar it boek Wat dacht je van mij?. Fan 1982 ôf oant 1989 skreau se 28 dielen út de Pinkeltje-rige, oarspronklik in skepping fan Dick Laan (1894-1973). Hafkamp makke modernere bewurkingen fan Laan syn ferhalen, mar skreau ek nije Pinkeltjeferhalen.
Corrie Hafkamp stoar koart foar har 91e jierdei.
Priveelibben
Corrie Hafkamp hat troud west en hie trije bern. Se wie skieden fan har man Herman Hafkamp, dy't yn 2019 stoar.
Lacrosse op de Olympyske Simmerspullen 1904
200px|thumb|right|De Olympyske lacrosse-lokaasje fan Saint Louis De Olympyske Simmerspullen 1904, ek wol de IIIe Olympiade neamd waarden yn 1904 yn St. Louis, de Feriene Steaten hâlden. It lacrosse waard hâlden op it Francis Field. It wie de earste kear dat it lacrosse op it programma stie. Der diene twa Kanadeeske en ien Amerikaanske ploech mei oan it toernoai.
Francis Field
It Francis Field waard boud yn 1904 as ûnderdiel fan de wrâldtentoanstelling en wie it haadstadion fan de Olympyske Simmerspullen 1904. En it hie plak foar 19.000 taskôgers. Yn 1984 is it oantal sitplakken foar taskôgers werom brocht nei 4.000.
Nekromânsje
Nekromânsje, inkeld ek wol deadetsjoenderij of deademagy neamd, is in foarm fan tsjoenderij dy't basearre is op kommunikaasje mei de deaden. Dêrby kin it gean om it oproppen fan in geast of skym fan in deade, mar it kin ek it mei stoflik omskot en al oproppen fan in ferstoarne wêze. Yn it earste gefal is it doel ornaris om 'e geast te befreegjen oer saken dy't de tsjoender witte wol. Yn it twadde gefal is it doel om 'e deade wer ta libben te bringen (of alteast ta in steat fan ûndea) of om 'e deade as wapen tsjin in fijân yn te setten. It wurd 'nekromânsje' komt fan it Grykske νεκρομαντεία, nekromanteia, in gearstalling fan νεκρός, nekros ("lyk"), en μαντεία, manteia ("foarsizzing"). In tsjoender dy't oan nekromânsje docht, is in nekromantikus.
Yn latinisearre foarm waard nekromânsje yn it ferline wol ferbastere ta nigromantia, dat fanwegen de betsjutting fan nigro ("swart") konnotaasjes oprôp mei swarte magy, ek al om't brûkers fan nekromânsje yn myten en folksferhalen oer it algemien net folle goeds yn 't sin hawwe. It ierst bekende gebrûk fan it wurd nekromanteia kin weromfûn wurde yn it wurk fan 'e trêde-iuwske kristlike tsjerkfaar Origenes fan Aleksanderje. It begryp giet lykwols folle fierder werom, mei't it ûnder de Aldgrykske term νέκυια, nekyia, al neamd wurdt yn 'e Odyssee fan Homearus. Benammen sûnt de Renêssânse wurdt nekromânsje frij algemien yn ferbân brocht mei swarte magy en it oproppen fan demoanen. Dêrby ferlear it begryp in diel fan syn oarspronklike betsjutting: in foarm fan sjamanisme wêrby't kontakt socht waard mei de geasten fan ferstoarne foarâlden.
Basketbal op de Olympyske Simmerspullen 2016
It basketbaltoernoai op Olympyske Simmerspullen 2016 fan de XXXIe Olympiade waarden fan 6 augustus oant en mei 21 augustus 2016 hâlden yn Rio de Janeiro, de haadstêd fan Brazylje. Rio de Janeiro is de earste stêd yn Súd-Amearika dy't de Spullen organisearje mocht. It basketbal waard hâlden yn de Carioca Arena 1 (manlju) en de Youth Arena (froulju). It wie foar it earst dat de toernoaien foar manlju en froulju yn aparte stadions wiene.
Floor Jansen
Floor Jansen (Goirle, 21 febrewaris 1981) is in Nederlânske sjongeres. Jansen song al fan 1995 ôf yn ferskate bandsjes ear't se fan 1997 oant begjin 2009 de sjongeres fan de Nederlânske metalband After Forever waard. Nei't dy band der mei ophâld, rjochte se de band ReVamp op. De band ReVamp gie mei pauze nei't Jansen oerwurke thús kaam te sitten. Jansen wie noch mar krapoan wersteld doe't se yn 2012 skille waard troch Nightwish of se by har ynfalle woe om't se harren sjongeres Anette Olzon ûntslein hiene, sa't se it toernee al ôf meitsje koene. Fan 2013 ôf makke Floor offisjeel diel út fan Nightwish, dat betsjutte ek it ein fan ReVamp. Yn 2019 hie Jansen yn Nederlân in hit mei Henk Poort as gefolch fan har dielname oan it telefyzjeprogramma "Beste Zangers". Fierders wie Jansen yn 2010 en 2013 te sjen yn it programma "De tiende van Tijl".
Floor Jansen is troud mei de Sweedske drummer Hannes Van Dahl. Tegearre ha se in dochter.
Biatlon op de Paralympyske Winterspullen 2006
De IXe Paralympyske Winterspullen waarden yn 2006 hâlden yn Turyn, Itaalje.
Sjenre
In sjenre (útspr.: ['ʃɔ̃rə]; likernôch "sjânre", fan it Frânske genre, dat "soarte" of "type" betsjut) is in kategory op it mêd fan 'e literatuer, films, tillefyzjeprogramma's, fideo- en kompjûterspultsjes, muzyk, of in oare soarte fan fermaak, lykfol oft it no skreaun of sprutsen, audityf of fisueel is. Sjenres wurde gearstald op basis fan in stikmannich stilistyske kritearia dy't foar elts sjenre oars binne. Troch de tiid hinne steane sokke sjenrekritearia bleat oan feroaring, mei as gefolch dat nije sjenres ûntsteane en âlden yn ûnbrûk reitsje. It komt gauris foar dat wurken skaaimerken fan mear as ien sjenre fertoane en sadwaande by beide yndield wurde kinne, wylst der ek altyd guon binne dy't by gjinien sjenre alhiel thúshearre.
Literatuer
Literatuer kin yndield wurde yn poëzij, proaza en toaniel, en proaza falt wer útinoar yn fiksje en non-fiksje, mar dat binne sokke brede kategoryen, dat dy selden foar in sjenre oanmurken wurde. Yn 'e fiksje is it haadsjenre sûnder namme bleaun, mar wurdt wol oantsjut as 'de literatuer', literatuer mei in grutte L of mainstream-literatuer. Dêrfoaroer stiet sjenrefiksje, in wat delbûgende beneaming foar alle sjenres dy't fan it haadsjenre ôfwike, lykas chicklits, detektives, fantasy, horror, science fiction en westerns. Foarbylden fan toanielsjenres binne de komeedzje, de trageedzje en de klucht.
Film
It begryp ’filmsjenre’ likemin as it ôfbeakenjen fan de ferskate sjenres is net skerp definearre. Rûchwei kin bygelyks de ûndersteande (ûnfolsleine) yndieling makke wurde yn sjenres skaaimerke troch in mienskiplike hanneling, stimming of fertelfoarm. Guon fan dy sjenres kinne boppedat sjoen wurde as subsjenre fan oaren, lykas gansterfilms fan misdiefilms, rampefilms fan aksjefilms, of psychologyske skrillers fan skrillers. Foarbylden fan filmsjenres binne de aksjefilm, de aventoerefilm, de romantyske komeedzje, de aksjekomeedzje, de misdiefilm, de science fiction-film en de western, mar ek de dokumintêre en de mockumentary.
Muzyk
Muzyk wurdt ûnderferdield yn allerhanne stilen, mei op in djipper nivo wer substilen. In styl is faak skaaimerkend foar in beskate histoaryske perioade. Sa is klassike muzyk meastentiids ferbûn mei de barok en romantyk, en house benammen mei it lêste desennium fan de 20e iuw. Hjirûnder folget in oersjoch mei in greep út de ferskate stilen.
Subsjenres
Faak kinne sjenres wer ûnderferdield wurde yn sekuerdere ûnderkategoryen dy't subsjenres hjitte. Dat is benammen by literatuer it gefal, mar ek wol by films en muzyk. Sa is de spagettywestern in subsjenre fan 'e westernfilm. fantasyliteratuer hat û.m. as subsjenres heroyske fantasy, paranormal romance en urban fantasy, en ta science fiction kinne rekkene wurde alternate history, militêre science fiction en steampunk. It is net ûngewoan dat boeken by mear as ien subsjenre yndield wurde kinne, dy't soms ta ferskillende (haad)sjenres hearre.
Jämtlands län
Jämtlands län (letterlik: "Provinsje Jamtlân") is ien fan de 21 provinsjes fan Sweden en beslacht de lânskippen (ek wol histoaryske provinsjes) Jämtland en Härjedalen, lykas lytse parten fan Hälsingland, Ångermanland, Lappland en Dalarna. Mei in oerflak fan 49.443 km² is Jämtlands län de tredgrutste provinsje fan it lân. It provinsjebestjoer is fêstige yn Östersund.
Befolking
Jämtlands län is in tige tinbefolke provinsje mei minder as 3 ynwenners per kante kilometer. De measte minsken wenje om Storsjön (Frysk: de Grutte Mar) hinne.
Op 31 desimber 2016 wienen neffens Statistiska centralbyrån (Frysk: it Sintraal buro foar de statistyk) wat ynwennertal oanbelanget de grutste plakken fan de provinsje:
Motorboatracen op de Olympyske Simmerspullen
Motorboatracen is in sport dy't op de Spullen fan St. Louis 1908 op it Olympysk programma stie.
Skiednis
Op de Spullen fan 1900 stie it motorboatracen alris as demonstraasjesport op it programma, mar allinne op de Olympyske Simmerspullen fan 1908 wie it in offisjele Olympyske sport. Der waard striden in ferskate klassen.
Unfettered II
Unfettered II is in blomlêzing yn 'e foarm fan in ferhalebondel, gearstald troch de Amerikaanske redakteur Shawn Speakman. It wie syn twadde bondel, nei Unfettered út 2013. De opbringst wie bestimd foar it goede doel, spesifyk om 'e syktekosteskulden fan skriuwers en omslachkeunstners ôf te beteljen. Unfettered II omfettet 20 koarte ferhalen fan it fantasysjenre, skreaun troch foaroansteande auteurs as Jim Butcher, Charlaine Harris, Brandon Sanderson, Janny Wurts en Naomi Novik. Alle ferhalen út Unfettered II waarden yn dizze bondel foar it earst publisearre, hoewol't de measten neitiid troch de respektivelike skriuwers op 'e nij útjûn binne yn eigen ferhalebondels. Unfettered II waard yn 2016 publisearre troch de Amerikaanske útjouwerij Grim Oak Press mei in omslach makke troch Todd Lockwood.
Mediafranchise
Behalven fiksje kin in mediafranchise ek bestean út non-fiksje. In tige bekende non-fiksje-mediafranchise is Playboy Enterprises, dat oarspronklik úteinset is mei it neakenblêd Playboy, mar dat tsjintwurdich ek oare publikaasjes omfiemet op it mêd fan non-fiksje en fiksje (wêrûnder strips). Dêropta hat Playboy Enterprises in eigen tillefyzjestjoerder (Playboy TV), in eigen modelleburo, en fierders nachtklubs, restaurants, bioskopen en in radiostjoerder. It bedriuw bringt ek eigen films en muzykalbums út en produsearret fuotark, klean, juwiellen, húsrie (lykas lampen, klokken, bêdrêding en glêswurk), assessoires foar húsdieren, pakjes spylkaarten, flipperkasten, biljertballen, ensfh.
Michael Caine
Jonkheid en oplieding
Caine brocht syn jonkheid troch yn 'e Londenske wyk Southwark, en ûnder de Twadde Wrâldoarloch, doe't er krekt as in soad bern út Britske stêden nei it plattelân evakuëarre waard, wied er yn 'e kost by in húshâlding yn it doarp North Runction, yn 'e neite fan King's Lynn, yn Norfolk. Nei de oarloch kaam syn heit, dy't yn it Britske Leger tsjinne hie, wer thús. Mei't der troch Dútske bombardeminten fan Londen ûnder de Slach om Ingelân yn 1940 amper genôch wenromte wie, waard it gesin doe ferhuze nei Marshall Gardens, by it krúspunt dat bekendstiet as de Elephant and Castle. Dêr kamen se yn in prefabrisearre hûs te wenjen dat as tydlike wente bedoeld wie. It gesin wenne der lykwols achttjin jier lang, en Caine fertelde letter dat se it as poere lúkse beskôgen yn ferhâlding mei harren eardere wenromte: in krap appartemintsje yn in flatgebou mei in bûtendoarhúske.
Yn 1944 wist Caine in stúdzjebeurs te bemachtigjen oan om nei de legere skoalle fierder te learen oan 'e Hackney Downs School (earder The Grocers' Company's School). Nei't er dêr in jier west hie, feroare er fan skoalle en ferfolge er syn middelber ûnderwiis oan 'e Wilson's Grammar School yn Camberwell (no Wilson's School yn Wallington), dêr't er mei sechstjin jier yn seis skoalfakken slagge foar it eksamen. Neitiid wurke er koart as in argyfklerk en as boadskipjonge foar in filmstudio yn Victoria (Londen).
Op 28 april 1952 waard Caine oproppen foar de tsjinstplicht. Hy tsjinne oant 1953 yn it Britske Leger by it rezjimint fan 'e Keninklike Fusiliers. Earst lei er as ûnderdiel fan it Britsk Leger fan de Ryn (BAOR) yn it Dútske Iserlohn. Neitiid waard er nei Súd-Koreä ta stjoerd, dêr't er yn 'e Koreaanske Oarloch focht. Caine sei letter dat er dêrhinne gien wie as in sympatisant fan it kommunisme, mei't er út in húshâlding yn 'e arbeidersklasse kaam, mar dat syn ûnderfinings yn Koreä him foargoed in wjersin tsjin dy politike streaming joegen. Hy makke der in momint mei dat er wist dat er stjerre soe, en de oantins dêroan bleau him tenei altyd by. "De rest fan myn libben haw ik elts ferdomd momint libbe, fan it stuit dat ik wekker waard oant de tiid dat ik my deljoech," skreau er yn 2010 yn syn autobiografy The Elephant to Hollywood.
Dreech begjin
Syn karriêre as akteur begûn Caine mei tweintich jier, doe't er yngie op in fakatuere yn it blêd The Stage, wêryn't frege waard om in assistint-toanielmaster yn Horsham, yn Susseks, dy't tagelyk ek lytse roltsjes yn toanielstikken spylje koe. Hy naam de artystenamme 'Michael White' oan, en waard yn july 1953 cast as de sûplap Hindley yn in produksje fan Emily Brontë har Wuthering Heights fan 'e Westminster Repertory Company. Yn 1954 wurke er in jier by de Lowestoft Repertory Company yn Lowestoft, yn Suffolk, dêr't er yn njoggen stikken spile en mei syn earste frou yn 'e kunde kaam. Letter soe Caine de earste njoggen jier fan syn wurkpaad omskriuwe as "hiel, hiel freeslik", mei't er amper wat fertsjinne en sadwaande yn djippe earmoede libbe.
Doe't Caine ein 1954 yn Londen kaam te wurkjen, krige er fan 'e ympressario te hearren dy't er dêr yn 'e earm naam, dat der yn Londen as in akteur mei de namme Michael White aktyf wie. Hy skille mei it ympressariaat út in tillefoansel op Leicester Square, en moast daliks mei in nije artystenamme op 'e lapen komme. Dat, hy seach ris om him hinne, en murk op dat de film The Caine Mutiny yn 'e bioskoop Odeon Cinema draaide. Sa kaam er doe op 'e namme 'Michael Caine'. Yn 1987 makke er op 'e Britske tillefyzje de grap dat as de beam, dy't him út 'e tillefoansel wei foar in part it útsicht benaam, justjes mear nei lofts stien hie, hy himsels wierskynlik 'Michael Mutiny' neamd hie. Hy hie trouwens likegoed, sa seid er in oare kear, 'Michael One Hundred and One Dalmations' hite kinnen.
De earste filmrol dy't Caine wist te bemachtigjen, wie dy fan ien fan 'e soldaten yn A Hill in Korea, út 1956. Dêrnjonken wied er fan 'e midden fan 'e jierren fyftich ôf ek geregeldwei yn lytse roltsjes op 'e Britske tillefyzje te sjen, lykas yn 'e BBC-registraasje fan it toanielstik The Lark (1956) en tillefyzjesearjes as Dixon of Dock Green, Escape en The Caine Mutiny Court-Martial. Yn 1959 wied er de dûbluere fan Peter O'Toole yn it toanielstik The Long and the Short and the Tall, dat yn it Londenske West End op 'e planken brocht waard. Hy naam dy rol oer doe't O'Toole de titelrol yn 'e film Lawrence of Arabia taparte krige. Begjin 1960-er jierren wie Caine op 'e tillefyzje te sjen yn searjes as The Golden Girl en No Wreath for the General, en yn 'e skouboarch yn The Compartment. Yn 1961 krige er in haadrol yn it stik Somewhere for the Night, en letter ek yn The Playmates, Funny Noises with Their Mouths en The Way with Reggie. Fierders wurke er mei oan harkspullen foar de BBC-radio, wêrûnder Looking for Frankie (1963) en Ping Pong (1964).
Trochbraak
Caine krige in moaie ynstruier doe't er cast waard as Meff yn 'e komeedzje Next Time I'll Sing to You, dy't op 23 jannewaris 1963 yn it New Arts Theatre yn it West End iepene. Doe't dat stik ferfear nei it Criterion Theatre, krige Caine yn 'e klaaikeamer besite fan akteur en filmprodusint Stanley Baker, mei wa't er gearwurke hie yn A Hill in Korea. Dy fertelde him oer de rol dy't him op it liif skreaun wie, fan in arbeidersjonge út Londen dy't soldaat wurden wie, yn 'e oankommende filmproduksje Zulu. Caine gie dêrom nei de regisseur ta, Cy Endfield, dy't him fertelde dat er de oangeande rol al ferjûn hie oan akteur James Booth, in freon fan Caine. Endfield sei ek dat er Caine de rol fan 'e soldaat likegoed net jûn hie, om't er him earder in ofsier taliek. Dêrop bea er Caine de haadrol fan 'e snobistyske luitenant Gonville Bromhead oan, op betingst dat Caine mei in oertsjûgjend skiteldeftich aksint prate koe. En sa spile de arbeidersjonge út Southwark yn 'e rol dy't syn trochbraak as akteur betsjutte soe in aristokratysk ofsier. Caine soe letter skriuwe dat er de rol inkeld krigen hie om't de regisseur, Endfield, in Amerikaan wie dy't gjin klassefoaroardielen hie; fan in Britske regisseur hied er dy rol nea krigen.
Zulu wie in ferfilming fan 'e Slach by Rorke's Drift, in treffen ûnder de Sûlû-Oarloch, yn 1879. De film waard op lokaasje yn 'e Súdafrikaanske provinsje Natal draaid. De opnamen fûnen plak yn 1963 en duorren fjirtjin wiken. Neffens syn autobiografy The Elephant to Hollywood hie Caine foarôfgeande oan 'e opnamen in sânjierrich kontrakt sletten mei Joseph E. Levine, waans bedriuw Embassy Films de Amerikaanske distribúsje fan Zulu die. Nei't er werom wie yn Ingelân ferbriek Levine dat kontrakt lykwols en joech it ynstee oan James Booth. De útlis dy't er Caine joech wie (neffens Caine sels): "Ik wit datst it net bist, mar moatst it feit ûnder eagen sjen datst der op it wite doek útsjochst as in flikker."
Neitiid besoarge Caine syn ympressario him de rol fan 'e ferweakke Horatio yn 'e BBC-produksje Hamlet at Elsinore (1964), wêryn't er spile njonken Christopher Plummer as Hamlet. Dat wie de iennichste klassike rol dy't Caine, dy't gjin inkele formele aktearoplieding folge hie, ea spylje soe. Dy beide rollen as aristokraten dy't wol fan koekedaai lieken te wêzen, stiene yn skril kontrast mei Caine syn folgjende rollen, dêr't er syn trochbraak mei konsolidearre. Dat wiene dy fan 'e spion Harry Palmer yn The Ipcress File (1965) en dy fan it rokkejeiende titelpersonaazje yn Alfie (1966). Caine spriek yn dy films miskien net rjocht Cockney (it dialekt fan 'e Londenske arbeidersklasse), mar hy hie beslist in dúdlik Cockney-aksint. Yn in tiid dat hast alle Britske akteurs war diene om 'aksintleas' Oxford-Ingelsk te praten, foel er dêrmei op.
Caine spile de rol fan Harry Palmer letter noch fjouwer kear, yn 'e films Funeral in Berlin (1966), Billion Dollar Brain (1967), Bullet to Beijing (1995) en Midnight in Saint Petersburg (1995). Syn earste film yn Hollywood makke er yn 1966, nei't er troch Shirley MacLaine útnûge wie om har tsjinspiler te wêzen yn Gambit. Yn 'e earste twa wiken dat er yn Kalifornje ferbleau yn The Beverly Hills Hotel, kaam er yn 'e kunde en rekke er befreone mei akteur John Wayne en ympressario Swifty Lazar. Yn 1969 hied er de haadrol yn 'e Britske komeedzjemisdiefilm The Italian Job, as de lieder fan in Londenske binde dy't yn Itaalje goudsteaven stelle wol út in pânsere weardetransportauto.
Santiger en tachtiger jierren
Yn 1969 spile Caine in gefjochtspiloat fan 'e RAF yn 'e histoaryske oarlochsfilm Battle of Britain, oer de Slach om Ingelân. Yn 1971 fertolke er de haadrol yn 'e Britske misdiefilm Get Carter, en yn 1972 hied er sir Laurence Olivier as tsjinspiler yn Sleuth. Syn rol yn dy film smiet Caine in nominaasje op foar de Oscar yn 'e kategory bêste akteur. Yn 1975 hiene Caine en Sean Connery de haadrollen yn The Man Who Would Be King, fan regisseur John Huston, nei it ferhaal mei deselde namme út 1888 fan Rudyard Kipling. Dy film gie oer in pear Britske âld-militêren yn Yndia dy't harsels ta hearskers meitsje fan in primitive stamme yn 'e bergen fan Afganistan en harsels alhiel fergodlikje litte, oant it spul freeslik misbeteart. Dy film waard in grut súkses, net inkeld yn it Feriene Keninkryk, mar ek om utens, en Caine fêstige der ynternasjonaal syn namme mei.
Tsjin 'e ein fan 'e 1970-er jierren begûn der krityk te kommen op 'e rollen dy't Caine oannaam, in krityk dy't dêrnei altyd oanhold. Gauris wie Caine, dy't no de reputaasje hie in akteur fan formaat te wêzen, te sjen yn B-films dy't troch de resinsinten net wurdearre waarden en dy't de bioskoopbesikers faak ek links lizze lieten. Foarbylden fan sokke films binne The Magus (1968), The Swarm (1978), Ashanti (1979), Beyond the Poseidon Adventure (1979), The Island (1980), The Hand (1981) en The Jigsaw Man (1982). Sels makke Caine dêr in grapke fan, troch te sizzen dat er guon rollen útslutend foar it jild oannaam, mar yn in fraachpetear gied er der in kear serieus op yn en lei út dat in senario hiel wat lykje kin, mar dat men mar ôfwachtsje moat wat in regisseur der úteinlik fan meitsje sil.
Yn 1983 wûn Caine in BAFTA Award en in Golden Globe, beide yn 'e kategory bêste akteur, foar syn rol yn 'e film Educating Rita. En yn 1986 wûn er in Oscar foar bêste manlike byrol foar syn rol yn Hannah and Her Sisters. Hy spile mei Steve Martin yn Dirty Rotten Scoundrels (1988), en datselde jiers fertolke er yn 'e minysearje Jack the Ripper de rol fan ynspekteur Frederick Abberline, wêrfoar't er op 'e nij in Golden Globe wûn yn 'e kategory bêste akteur. Oare films fan sines út dyselde snuorje dy't it goed diene, wiene: California Suite (1978), Dressed to Kill (1980), Escape to Victory (1981), Deathtrap (1982) en Mona Lisa (1986). Tagelyk hold er oan mei yn sokke minne films te spyljen as Blame It on Rio (1984), Water (1985), Jaws: The Revenge (1988) en Bullseye! (1990). Oer Jaws: The Revenge seid er letter: "Ik haw dy film sels nea sjoen, mar neffens alles dat ik deroer heard haw, moat er ferskriklik west hawwe. Ik haw lykwols it hûs dat ik fan dy film boud haw, en dat is geweldich."
Yn 1987 die Caine de voice-over foar Hero, de offisjele film fan it Wrâldkampioenskip fuotbal 1986. Yn 1988 spile er de privee-detektive Sherlock Holmes yn 'e film Without a Clue, en yn 1990 waard er nominearre fan in Golden Globe yn 'e kategory bêste akteur foar syn fertolking fan 'e titelrol yn 'e minysearje Jekyll & Hyde. Datselde jiers spile er ek de mysterieuze barkeeper Mike yn 'e film Mr. Destiny, en yn 1992 hied er de rol fan 'e nepert Ebenezer Scrooge yn it mei loovjende kritiken ûntfongen The Muppet Christmas Carol, wêryn't alle oare rolle fertolke waarden troch de poppen fan The Muppet Show.
Op it wite doek spile Caine yn 'e 1990-er jierren de pleage toanielregisseur Lloyd Fellowes yn Noises Off (1992) en de miljeufersmoargjende smjunt Michael Jennings yn On Deadly Ground, mei Steven Seagal (1994). Mei de rol fan Ray Say yn Little Voice wûn er yn 1998 in trêde Golden Globe foar bêste akteur, en as dokter Wilbur Larch, yn The Cider House Rules, wûn er yn 1999 in twadde Oscar foar bêste manlike byrol, wylst er dêr yn deselde kategory ek in Screen Actors Guild Award foar binnenhelle. Yn 2000 waard syn hiele oeuvre boppedat bekroane mei in BAFTA Fellowship Award. Underwilens wie Caine op 'e tillefyzje te sjen as Sovjet-lieder Josef Stalin yn 'e dokumintêre World War II: When Lions Roared (1994), as de Súdafrikaanske presidint F.W. de Klerk yn 'e minysearje Mandela and De Klerk (1997), en as de dûkboatkaptein Nemo yn 'e tillefyzje-adaptaasje fan Jules Verne syn ferneamde roman, 20,000 Leagues Under the Sea (1997).
Lettere jierren
Yn 2000 makke Caine himsels by in hiele nije generaasje bioskoopbesikers populêr as de homoseksuële fisazjist Victor Melling yn 'e Amerikaanske aksjekomeedzje Miss Congeniality, mei Sandra Bullock yn 'e haadrol. Yn 'e jierren dêrnei wied er te sjen yn films as Last Orders (2001) en The Quiet American (2002), dêr't er wer in Oscar-nominaasje foar krige. Yn 2002 spile er de heit fan Austin Powers yn 'e spionaazjefilm-parody Austin Powers in Goldmember, en yn 2003 spile er op 'e nij mei Robert Duvall yn Secondhand Lions. Yn Around the Bend (2004) fertolke Caine de rol fan 'e famylje-âldste Henry Lair, en yn 'e superheldefilm Batman Begins (2005) wied er cast yn 'e rol fan Alfred Pennyworth, de butler fan Bruce Wayne (Batman). Dy lêste rol soed er nochris fertolkje yn 'e ferfolgen The Dark Knight (2008) en The Dark Knight Rises (2012). Ek wie Caine te sjen as de heit fan heks Nicole Kidman yn 'e film Bewitched (2005).
Yn 2007 fertolke Caine yn 'e remake fan Sleuth de rol dy't sir Laurence Olivier yn 'e orizjinele ferzje út 1972 spile hie, wylst Jude Law de rol foar syn rekken naam dy't Caine sels yn it orizjineel hân hie. Yn 2008 hie Caine de haadrol yn 'e Britske dramafilm Is Anybody There? oer de lêste dagen fan it libben fan in âldman. Der waard fan grute dat syn rol yn Harry Brown, in film dy't útkaam yn novimber 2009, syn lêste wêze soe, mar Caine ferwiisde dat geroft letter nei it ryk der fabelen mei de útspraak "Hâldst as akteur net op mei it wurk; it wurk hâldt op mei dý." Yn 2010 spile er perfester Stephen Miles yn 'e science fiction-skriller Inception, mei Leonardo DiCaprio yn 'e haadrol, en yn 2012 liende er syn stim oan it personaazje fan Lord Redbrick, yn 'e tekenfilm Gnomeo & Juliet fan Touchstone Pictures, en oan 'e auto Finn McMissile yn 'e tekenfilm Cars 2 fan Pixar.
Caine hy byrollen yn 'e films Journey 2: The Mysterious Island (2012), Now You See Me (2013), Interstellar (2014) en Kingsman: The Secret Service (2015). Hy spile ek de rol fan 'e pinsjonearre komponist Fred Ballinger yn 'e dramakomeedzjefilm Youth, wêrfoar't er fan alle kanten lof taswaaid krige. Yn oktober 2015 lies er it mearke Little Claus and Big Claus fan Hans Christian Andersen foar, as ûnderdiel fan 'e bernemearkes-app GivingTales fan UNICEF. Oare mearkes waarden foarlêzen troch û.o. sir Roger Moore, Stephen Fry, Ewan McGregor, Joan Collins, Joanna Lumley en Charlotte Rampling. Yn 'e oarlochsfilm Dunkirk, út 2017, hie Caine in sprutsen cameoroltsje as in Spitfire-piloat fan 'e RAF, by wize fan knikje nei syn rol yn Battle of Britain, út 1969.
Ikoan fan 'e Britske popkultuer
Michael Caine is in ikoan fan 'e Britske popkultuer. Dat hat net inkeld te krijen mei syn kapasiteiten as akteur, mar ek mei yn ferneamde Londenske Cockney-aksint, dat in ûnútputbere boarne fan fermaak is foar lju út oare dielen fan it Feriene Keninkryk. Mei syn opfallende stim en spraakritme is Caine in populêr ûnderwerp wurden foar imitators. Syn útspraak út 'e misdiefilm The Italian Job (1969) "You're only supposed to blow the bloody doors off!" ("Hoegdest der ferdomme allinnich de doarren mar ôf te blazen!") kaam yn 2003 by in opinypeiling ûnder 1.000 Britske filmfans as favorite filmtekst út 'e bus.
Noch bekender is Caine syn útspraak "Not a lot of people know that" ("Net in soad minsken witte dat"), dy't steefêst folget nei't er in obskuer feit op 't aljemint brocht hat. Dy útspraak waard op 28 oktober 1972 ferneamd doe't er oanhelle waard troch kollega-akteur Peter Sellers yn it BBC-praatprogramma Parkinson. Sellers neamde Caine by dy gelegenheid "de grutste boarne fan weardeleaze ynformaasje" dy't jo je mar foarstelle kinne, en sei dat er "by de minste of geringste oanlieding" út it Guiness Book of Records sitearret. Troch de jierren hinne hat Caine sels dit ferskynsel parodiëarre, sawol de útspraak "not a lot of people know that," dy't er soms mei opsetsin brûkt, as it feit dat er om it hoartsje mei "ynteressante weetsjes" op 'e lapen komme soe. Ek hat er de imitaasjes fan himsels troch oaren imitearre. Sa beklage er him yn in fraachpetear mei Michael Parkinson yn 2007 heal gekjeiend oer de imitaasjes troch syn eigen manear fan sprekken swierder oan te setten en te sizzen: "'Goeie. Ik hyt Michael Caine. Net in soad minsken witte dat.' Sa klink ik ferdomme as in debyl. Witst wêr't se my no al hawwe? Op jierdeiskaarten. 'It is hjoed dyn jierdei. Net in soad minsken witte dat.'"
Earbewizen
Caine is ien fan mar twa akteurs dy't yn elts desennium fan 'e 1960-er jierren oant en mei de 2000-er jierren nominearre waarden foar in Oscar yn 'e kategory bêste akteur (de oare is Jack Nicholson). Yn 1992 waard er beneamd ta kommandeur yn 'e Order of the British Empire (OBE), en yn 2002 waard er troch keninginne Elizabeth II yn Buckingham Palace riddere as 'sir Maurice Micklewhite CBE'. Op 5 jannewaris 2011 waard Caine ek beneamd ta kommandeur yn 'e Frânske Ordre des Arts et des Lettres troch de Frânske minister fan Kultuer Frédéric Miterrand. En yn maaie 2012 krige er de kaaien fan 'e stêd fan 'e Londenske borough Southwark, dêr't er opgroeide.
Priveelibben
Yn july 2016 liet Caine syn namme offisjeel feroarje yn 'Michael Caine'. Syn reden om syn bertenamme Maurice Joseph Micklewhite ôf te tankjen en syn artystenamme offisjeel te meitsjen wie praktysk: it makke ynchecken op lofthavens in stik simpeler. Caine sels lei it sa út: "[In feilichheidsbeämte] sei: 'Hee, Michael Caine,' en dan joech ik him myn paspoart en ynienen stie dêr dan in oare namme yn. Dan koe ik dêr wol in oere stean. Dus haw ik myn namme oanpast."
Caine en de frou wenje yn Leatherhead, yn Surrey, fuortby Londen. Harren hûs, dat £100.000 koste om bouwe te litten, hat in ynboude bioskoop. Caine hat fierders ek apparteminten yn Southwark, fuortby it plak dêr't er opgroeide, en yn Miami Beach, yn 'e Amerikaanske steat Floarida. Hy smookte oarspronklik tachtich sigaretten deis oant de Amerikaanske akteur Tony Curtis him dêr yn 'e iere jierren santich it leksum oer lies. Op it mêd fan sport is Caine in grut fan fan cricket. Op it mêd fan polityk is er oanhinger fan 'e Konservative Partij en in fûleindich tsjinstanner fan it ferheegjen fan ynkomstebelesting foar de meastfertsjinjenden. Hy hat twa autobiografyen skreaun: What's It All About?, yn 1992, en The Elephant to Hollywood, yn 2010. Fierders hat er, fuortborduerjend op syn imago as "boarne fan weardeleaze ynformaasje", ferskate boeken mei trivia skreaun, wêrûnder Not Many People Know That! en And Not Many People Know This Either! De opbringst fan dat soarte boeken skonk Caine oan it goede doel.
Filmografy
*) yn it fideospultsje The Italian Job, út 2001, waard de stim fan Michael Caine (yn 'e rol fan Charlie Croker) imitearre troch Phil Cornwell
Komsomolsk oan de Amoer
Komsomolsk oan de Amoer (Russysk: Комсомольск-на-Амуре, sekuere transliteraasje: Komsomoľsk-na-Amurje) is in Russyske havenstêd oan it Baikal-Amoerspoar yn it fiere easten fan Ruslân yn de kraj Chabarovsk oan de lofterigge fan de Amoer op 365 kilometer noardeastlik fan Chabarovsk. De stêd is it kulturele sintrum fan de krite mei ynstellingen foar heger ûnderwiis, museä en in teäter.
De omkriten fan de stêd hearden eartiids oan it Sineeske keizerryk. Yn 1858 kaam er by Ruslân troch it Ferdrach fan Aigun.
It plak waard stifte troch leden fan de Komsomol yn 1932. It plak ûnjoech him ta yndustrystêd mei as wichtichste ekonomyske sektoaren de izermetallurgy, masinebou, ierdoaljebewurking, lichte yndustry, fiedselproduksje en skipsbou. De stêd hat it fleanmasinefabryk Soechoj en Rosneft, de meast eastlike oaljeraffinaderij fan Ruslân.
Berne yn Komsomolsk oan de Amoer
thumb|250px|left|It plak fan Komsomolsk o/d Amoer yn Ruslân
Lacrosse op de Olympyske Simmerspullen 1908
200px|thumb|right|Lacrosse tidens de spullen fan Londen 1908
De Olympyske Simmerspullen 1908, ek wol de IVe Olympiade neamd waarden yn 1908 yn Londen, Grut-Brittanje hâlden. It atletyk waard hâlden yn it White City Stadium. It wie de twadde en lêste kear dat it lacrosse op it programma stie, der diene mar twa lannen mei oan it toernoai.
White City Stadium
It White City Stadium waard yn 1907 boud foar de Olympyske Simmerspullen yn 1908. It hie doe plak foar 93.000 taskôgers. It hie in Atletykbaan fan 536,44 m in baanhurdfytsbaan fan 660 meter in Swimbad fan 100 meter mei in dûktoer. De oarspronklike atletykbaan hat tsjinst dien oant 1914. Yn 1927 is de atletykbaan fuorthelle en ynsiedde mei gêrs om plak te meitsjen foar wynhûndraverijen. Yn 1985 is it White City Stadium ôfbrutsen om plak te meitsjen foar de gebouwen fan in tillefyzjestjoerder.
Sean Lawless
Sean Lawless, echte namme ûnbekend (yn 'e Feriene Steaten, 30 novimber 1991?), is in Amerikaansk pornografysk akteur. Hy sette yn 2012 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn frijwat films. Hy stiet bekend om syn spierde uterlik en syn penis mei in ûnbidige nút. Ein 2014, begjin 2015 krige Lawless in beskate bekendheid troch syn rol yn 'e kontroversjele film Mia Khalifa Is Cumming for Dinner.
Libben en karriêre
Under syn karriêre hat Lawles gearwurke mei aktrises as Ava Addams, August Ames, Veronica Avluv, Bethany Benz, Nikki Benz, Maya Bijou, Vienna Black, Mercedes Carrera, Zaya Cassidy, Kacie Castle, Brooklyn Chase, Adriana Chechik, Courtney Cummz, Miko Dai, Candice Dare, Shay Evans, Ana Foxxx, Diamond Foxxx, Aaliyah Hadid, Diamond Jackson, Jade Jantzen, Victoria June, Eva Karera, Mia Khalifa, Remy LaCroix, Lisa Ann, Kendra Lust, Moriah Mills, Kelsi Monroe, Valentina Nappi, Natasha Nice, Skyla Novea, Priya Price, Romi Rain, Riley Reid, Veronica Rodriguez, Ada Sanchez, Dakota Skye, Lela Star, Rachel Starr, Jada Stevens, Jamie Valentine, Julianna Vega, Brittney White en Harmony Wonder.
Ein 2014, begjin 2015 krige er in beskate bekendheid troch syn rol yn 'e film Mia Khalifa Is Cumming for Dinner, fan 'e studio BangBros. Dêryn hied er in trioke mei de aktrises Julianna Vega en Mia Khalifa. It feit dat dy beiden dêrby hidjaabs droegen, in stik klean dat ornaris assosjearre wurdt mei islamityske froulju, soarge yn it Midden-Easten foar in protte krityk, temear om't Khalifa berne is yn Libanon. Yn Khalifa har gefal rûn it sels út op deadsbedrigings. Dat nettsjinsteande it feit dat sy it grutste part fan har libben yn 'e Feriene Steaten trochbrocht hie en fan hûs út net islamitysk mar eastersk-katolyk is. Vega en Lawless ûntsprongen de dûns fierhinne. Troch alle trelit waard Mia Khalifa Is Cumming for Dinner ien fan 'e populêrste pornofilms dy't BangBros ea makke hie.
Sean Lawless wennet yn súdlik Kalifornje. Yn in fraachpetear hat er oanjûn dat syn hobbys binne: fotografy, it produsearjen fan muzyk yn syn eigen opnamestudio oan see, sinnebaaien op it strân, it opdwaan fan nije feardichheden en it bedriuwen fan de leafde mei tsjeppe froulju.
Kingston upon Thames
Kingston upon Thames is in stêd yn Ingelân en hjoed de dei de sintrale wenwyk fan it Londensk distrikt Royal Borough of Kingston upon Thames, yn it súdwesten fan de regio Grut-Londen.
Skiednis
Kingston wie al yn de midsiuwen in market town (merkflekke). Seis of sân Ingelske keningen waarden dêr kroane. De earste wie faaks Eduard de Aldere yn 899, mar nei alle wierskyn wie it Æthelstan fan Ingelân yn 925. Dat de plaknamme nei dy keningen ferwiisd berêst op in leginde. Kingston hjitte "Cyninges tun" yn 838, "Chingestune" yn 1086, "Kingeston" yn 1164, "Kyngeston super Tamisiam" yn 1321 en "Kingestowne upon Thames" yn 1589. De namme betsjut "keningsgoed" of "domein fan de kening" fan de Aldingelske wurden cyning (kening) en tun (tún of lânbougebiet). It wie de earste keninklike residinsje fan de Saksyske keningen.
Ferfier
Kingston hat trije spoarstasjons: Stasjon Kingston, Stasjon Norbiton en Stasjon Hampton Wick. Der ride frekwint treinen nei stasjon Waterloo yn Londen.
Skout-by-nacht
In skout-by-nacht is in opperofsier fan hege rang yn 'e nasjonale kriichsmacht fan in soad lannen. Dizze rang komt foar by de marine; de ekwivalinte rang by de lânmacht, de maresjesee en de mariniers is generaal-majoar, en de ekwivalinte rang by de loftmacht is generaal-majoar of fise-loftmaarskalk. De boppelizzende rang is fise-admiraal, en de ûnderlizzende rang is kommandeur. De oansprektitel fan in skout-by-nacht is "skout-by-nacht".
Yn 'e marines fan 'e measte lannen hjit de skout-by-nacht oars; sa hat de Belgyske marine de difyzje-admiraal en de Angelsaksyske lannen de rear admiral (letterlik "efteradmiraal" of "admiraal fan 'e efterhoede"). Sawol de beneaming 'skout-by-nacht' as it Ingelske rear admiral is ûntliend oan it gebrûk út earder tiid dat de skout-by-nacht tafersjoch hold oer de float as de admiraal ôfwêzich wie of sliepte. Nachts ûntstieken alle skippen in lampe dy't se oan 'e efterstjûne hongen; de skout-by-nacht fear dan efter de float oan sadat er alle lampen yn 'e rekken hâlde koe.
Yn 'e Nederlânske kriichsmacht
(oansprektitels kursyf werjûn)
Kasuariseftigen
De kasuariseftigen, of ek wol kasuarissen en emoes (Latynske namme: Casuariiformes), foarmje in skift fan 'e klasse fan 'e fûgels (Aves), de ûnderklasse fan 'e moderne fûgels (Neornithes), de tuskenklasse fan 'e âldkakigen (Palaeognathae) en de rangleaze groepen fan 'e echte âldkakigen (Notopalaeognathae) en de nije rinfûgels (Novaeratitae). Dit skift telt 4 libbene soarten rinfûgels, wêrûnder trije soarten kasuarissen út Nij-Guineä en de emoe út Austraalje.
De kasuariseftigen wurde opdield yn twa taksonomyske famyljes, nammentlik dy fan 'e kasuarisfûgels (Casuariidae) en dy fan 'e emoefûgels (Dromaiidae). It wichtichste ûnderskie is dat de emoefûgels langere poaten hawwe, dy't adaptearre binne om hurd mei te draven oer langere ôfstannen. Ornitologen bûge har al lang oer de fraach hokker fan 'e beide famyljes oft de primitivere lichemsfoarm fertsjintwurdiget. Yn 'e regel giet men derfan út dat dat sa is by de emoefûgels, om't dy mear lykje op oare skiften rinfûgels, lykas de nandoe-eftigen (Rheiformes) en de strúsfûgeleftigen (Struthioniformes). Der is foar dizze hypoteze lykwols noch altyd gjin slutend bewiis fûn en ek de opdolde fossilen biede ditoangeande gjin útkomst.
Guon Australyske fossilen wêrfan't earst tocht waard dat it kasuarissen wiene, wurde no beskôge as in tuskenfoarm, de emoeärissen (Emuarius), dy't as in skaai by de kasuarisfûgels yndield binne. Dizze fûgels hiene in kasuariseftige plasse en emoe-eftige poaten. Fierders besteane der oanwizings dat de fossilen út it Súdamerikaanske skaai Diogenornis bestiene út kasuariseftige fûgels, ynstee fan út nandoe-eftigen, sa't men yn Súd-Amearika ferwachtsje soe.
Katedraal fan Caltagirone
De Sint-Julianuskatedraal (Italjaansk: Cattedrale di San Giuliano) yn Caltagirone op it Italjaanske Sisylje is de biskopstsjerke fan bisdom Caltagirone. De katedraal waard wijd oan Sint-Julianus, de apostel wêrfan't sein waard dat er troch Petrus sels nei Galje stjoerd waard.
It fan oarsprong normandyske gebou waard nei slimme skansearrings troch ierdskoddings yn 1542 en 1683 op 'e nij boud. Mooglik fûn in alderearste ferfanging fan de earste bou al yn 1282 plak. Dêr tsjûget alteast in ynskripsje op in architraaf fan de tsjerke fan. Ek de namme fan de arsjitekt, Magister Gofredus, wurdt dêrby fermeld. Op 12 septimber 1816 stifte paus Pius VII mei de bul Romanus Pontifex it bisdom Caltagirone, dy't dêrmei in âlde winsk fan Caltagirone ynwillige. De tsjerke waard dêrmei in katedraal en yn it ramt dêrfan fûn in grutte ferbouwing plak.
De hjoeddeiske gevel datearret fan in begjin 20e-iuwsk ûntwerp fan Saverio Fragapane. De 48 meter hege klokketoer waard noch letter oanboud (1954). Yn de trijeskippige tsjerke hingje in tal skilderijen fan de út in lokale skildersfamylje stammende Giuseppe Vaccaro. It ferwulft is fersierd mei fresko's fan âld- en nijtestamintyske foarstellings. Yn de rjochter earm fan it transept hinget in houten krusifiks út de tiid fan de renêssânse.
CMYK-kleursysteem
It CMYK-kleursysteem is in systeem mei fjouwer basiskleuren dêr't in grut tal mingkleuren út krigen wurde kinne troch in proses fan subtraktive kleurminging. De útlis foar de ôfkoarting is sa: By mearkleuredruk wurdt mei de key plate ("drukplaat") ferwiisd nei de 'artistike details', d.w.s. de linen en effekten (yn tsjinstelling ta de kleurflakken). Dy details wurde ornaris yn 'e dûnkerste kleur drukt, te witten: swart. Dat is dan by CMYK hast ek altyd de fjirde kleur.
De CMYK-koade foar in kleur wurdt werjûn troch it dekkingspersintaazje fan 'e fjouwer inketen dy't nedich binne om dy kleur te meitsjen. As de basiskleuren by trije assen lâns útset wurde, kriget men de CMYK-kleurekubus.
Screen Actors Guild Award
De Screen Actors Guild Awards (letterlik: de "Filmakteursgildeprizen"), of ek wol de SAG Awards, binne in groep Amerikaanske prizen dy't op jierlikse basis útrikt wurde foar treflike aktearprestaasjes op it mêd fan film en tillefyzje. Sûnt de ynstelling, yn 1995, hat de útrikking fan dizze prizen, dy't ein jannewaris yn Los Angeles holden wurdt, him ûntwikkele ta ien fan 'e jierlikse hichtepunten fan 'e filmyndustry fan Hollywood.