cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kâldepoal
Op it Noardlik healrûn binne mear as ien lokaasje dêr't fan sein is dat dêr de leechste temperatuer metten is: Verchojansk en Ojmjakon, twa stêden yn de Russyske republyk Sacha. Op 15 jannewaris 1885 waard yn Verchojansk troch wittenskipper Alexander von Bunge in temperatuer fan -67,1°C registrearre; en yn febrewaris 1892 waard in noch legere temperatuer fan -69,8°C waarnaam. Yn it ferslach fan de waarnimmer waard lykwols in mjitflater konstatearre fan 2°C. Dy mjitfout waard korrigearre, dat no wurdt -67,8°C oanhâlden as de leechste temperatuer dy't ea yn Verchojansk metten is, 0,1 graad leger as. It temperatuersferskil tusken winter en simmer is op mar in pear plakken grutter as yn Verchojansk. It kin oprinne ta mear as 100°C ferskil, want it waarmterekord is dêr 37,3°C.
Mary Shelley
thumb|180px|Mary Shelly Troch [[Richard Rothwell ]]
Mary Shelley, berne as Mary Wollstonecraft Godwin (Londen, 30 augustus 1797 – dêre, 1 febrewaris 1851) wie in Ingelske skriuwster.
Mary Shelley wie de dochter fan de feministe Mary Wollstonecraft en de filosoof William Godwin. Se waard de frou fan de ferneamde skriuwer en dichter Percy Bysshe Shelley. Har âldere man organisearre regelmjittich gearkomsten foar de doetiidske literêre grutten. Sy mocht dêrby wêze as harker. Ynspirearre troch de ferhalen fan dy grutte mannen skreaun Mary Shelly op har 19e de roman Frankenstein (The Modern Prometheus).
Se stoar op 1 febrewaris 1851 yn Londen. Op har fersyk waard hja begroeven op it hôf fan de Saint Peter's Church yn Bournemouth.
Trivia
De film Gothic fan de Britske regisseur Ken Russell is foar in part basearre op de gearkomsten fan literêre kopstikken wêr't Mary Shelly by oanwêzich wie. Yn it fierders optochte ferhaal wurdt se spile troch de aktrise Natasha Richardson.
Sint Anthony Gasthûs (Boalsert)
thumb|Efterkant fan it gebou, 1972 It Sint Anthony Gasthûs is in ynsteling oan de Nijmerk yn de stêd Boalsert.
De âldste argyfstikken binne fan ein 16e iuw, mar it gasthûs moat al yn 1455 bestien hawwe doe't Boalsert “by raede ende consente des Eerbaren Vaders Johannis Brugman” stedsrjochten krige. Hjiryn wurdt ferwiisd nei “onsse Gasthuyse”, soks kin allinnich it Sint Anthony Gasthuis west hawwe.
Nammejouwer is Anthonius Abt, ek wol Anthonius de Klûzener neamd, en yn de folksmûle better bekend as Anthonius-mei-de-baarch. De nammedei fan hillige Sint Anthonius is 17 jannewaris. Om 250 hinne moat er yn Egypte berne wêze út kristlike begoedige âlden. Anthonius besleat ôfstân te dwaan fan syn rykdom en as klûzener fierder te gean.
De foarkant fan dit proveniershûs oan de Nijmerk is ûntwurpen troch stedsarsjitekt Jan Noteboom en boud yn de jierren 1778-1781. Der sitte acht apparteminten yn, mei dêrneist de saneamde fâdenkeamer, on bestjoerskeamer, mar ek wurk- en wenromte foar de guardiaan (hûsmaster) en syn húshâlding.
De fâden hâlden ek in saneamde beiert oan, in diel fan it gasthûs dêr't passanten in tydlik ûnderkommen hiene. Hjir kamen ek swalkers en lijers oan besmetlike syktes. De skieding tusken beiert en proveniershûs wie net botte skerp. Der wienen ommers ek âlderein dy't harren ferplichtings net mear neikomme koenen. Sokken sille grif tsjin in leger taryf en mooglik fergees ûnderdak krigen hawwe. Se wienen dan wol ferplichte om wurk yn of oan it hûs te dwaan of yn de by it gasthûs hearrende buorkerij. De argiven skriuwe oer de ferkeap fan bûter en tsiis, mar ek fan kealle- en kowehûden.
De orizjinele fâdenkeamer is rynsk dekoarearre yn Loadewyk XVI-styl mei allegoaryske tafrielen. De lêste grutte restauraasje wie yn de jierren jaren 1993-1996. Om de grutte kwetsberheid fan it ynterieur wurde der allinnich seremoanjele gearkomsten hâlden lykas de jierlikse moeting fan it gemeentebestjoer en de steedlike tsjerklike foargongers. Op “Iepen Monumintedagen” is der gelegenheid ta besichtiging.
It yn de folksmûle “Rijcke” Gasthûs hie tiden fan foarspoed mar oan de begjin fan de gouden iuw hie it finansjele soargen. De betingsten foar ûnderdak en ferliende foarrjochten it behear waarden oanskerpe. In stik fan it âlde proveniershûs moast sels ôfbrutsen wurde. Ein 18e iuw waard it hjoeddeiske proveniershûs boud, op of tichtby it âlde steed oan de Nijmerk.
Antrasyt (kleur)
Antrasyt is in kleur dy't yn 'e regel beskôge wurdt as in tint fan griis. It is in dûnkergriis dat kwa tint wat de kant fan syaan útskaait. De namme komt fan antrasyt, in foarm fan stienkoal dy't oan hege druk en temperatuer bleatstien hat.
Aylvastate (Wytmarsum)
thumb|right|275px|Aylvastate thumb|275px|De filla Aylvastate om 1930 hinne De Aylvastate stie yn Wytmarsum yn de gemeente Wûnseradiel, oan de eardere haadwei fan Boalsert nei Harns, wat súdeastlik fan de Nederlânsk Herfoarme tsjerke. Op it stee stiet no in filla.
De stins wurdt al neamd yn 1421 as Tjaert Aylva (útspraak: Tjeerd Aalwa) de stins neilit oan syn soan Epo Aylva dy't troud wie mei Wick Sickema. Wick ferstoar op 26 maart 1475 en nei kaam oant 1515 beppesizzer Epo fan Aylva op de stins.
Yn 1747 waard de âlde stins ôfbrutsen en ferfongen troch in moderne bûtenpleats. Yn 1804 waard Aylva State iepenbier ferkocht. Tjepke Mulier wenne op de state ûnder syn amtsperioade as grytman (1850-1851) en boargemaster (1851-1867). Yn 1860 liet er de state noch ferbouwe. Ein 19e iuw waard de famylje Ypey eigener. Dy liet it gebou yn 1900 ôfbrekke en in filla op it stee sette.
Yn 1960 waard de filla troch de destiidske eigener, de widdo Ypey-Terpstra, ferkocht oan de R.K. Zusterscongregatie Zusters van Liefde út Schijndel. Dy liet der in âldereinhûs sette.
Edward Fisher
Edward Fisher (Fl. 1627 - 1655) wie kapper en boekferkeaper yn Londen. Nei alle gedachten wie hy de skriuwer fan it boek "Marrow of moderne divinity" (It moarch fan it Evangeelje), útjûn yn 1645. Hielendal wis is dat net, om't de skriuwer allinnich as "E.F." oanjûn wurdt. Fisher wie net in predikant, mar hy wie teologysk goed ûnderrjochte.
Biografy
Hy wie de âldste soan fan Sir Edward Fisher, ridder, út Mickleton, Gloucestershire. Yn 1627 kaam er as boarger yn tsjinst fan it Brasenose College yn Oxford, dêr 't er op 10 april 1630 syn B.A. graad behelle. Hy wie bekend om syn kennis fan tsjerklike skiednis en klassike talen. Hy wie in royalist en in ferdigener fan de festivals fan de tsjerke tsjin de Puriteinen. Hy basearre de ferplichting fan de dei fan de Heare inkeld en allinne op tsjerklike autoriteit en wegere dy as sabbat te beskôgjen.
Yn 1654 naam er it bûten fan syn heit oer, mar omdat it swier beliend wie, ferkocht er it yn 1656 oan Richard Graves. Yn 'e skulden luts er him werom yn Carmarthen en joech er les op in skoalle, mar syn skuldeaskers fûnen him, en hy gie nei Ierlân. Dêr ferstoar er, mar it is net bekend wannear. Syn lichem waard nei Londen brocht foar de begraffenis.
Hy wie troud, mar syn frou stoar earder as hy.
Penarth
Hoewol't it tal fakânsjegongers bot omleech gien is, hat de stêd noch altyd in grutte pinsjonearre befolking, dy't mear as 24% fan de ynwenners útmakket, mar Penarth is no benammen in sliepstêd foar pindelers út Cardiff. By de folkstelling fan 2001 yn it Feriene Keninkryk hie de stêd 20.396 ynwenners. De beboude kom hie 27.226 ynwenners, mar yn dat sifer is de foarstêd Dinas Powys net meirekkene.
Yn in soad parten fan de stêd is de Fiktoariaanske en Edwardiaanske arsjitektuer goed bewarre bleaun.
Westergeast (Kollumerlân)
thumb|left|De tsjerke fan Westergeast Westergeast (pleatslik ek: De Geast) is in doarp dat yn de gemeente Noardeast-Fryslân leit. Westergeast leit noardlik fan De Trieme, eastlik fan Driezum en noardwestlik fan Aldwâld. Yn 2022 hie Westergeast 613 ynwenners. De doarpskearn leit om de Kalkhúswei, Bumawei en Eelke Meinertswei, by de tsjerke fan Westergeast, hinne.
De buorskippen Beintemahûs, Westerbuorren, Weardebuorren, De Bûnte Hûn (diel) en Keatlingwier hearre ek by Westergeast. Earder hearde De Trieme ek by Westergeast mar dat is sûnt 1940 in selsstannich doarp.
Skiednis
It doarp is ûntstien op in sânhichte. It wie sa ek in taflecht as der wer ris in wetterfloed wie. De namme wurdt wol ferklearre as de geast, sânhichte, bewesten De Wygeast.
Van der Aa neamt as buorskippen Beintemahûs, De Trieme, Weardebuorren, Westerbuorren en De Wurden. Andrea neam ek noch Hanenburch, Keatlingwier Sânbulten en Sweagerfean. Alear wie it doarpsgebiet grutter as it no is. De Trieme is selsstannich wurden en earder Sweagerfean en Sânbulten binne no part fan Kollumersweach.
De tsjerke
thumb|De tsjerke neffens in tekening fan [[Jan Bulthuis (1791)]] De tsjerke fan Westergeast is likernôch fan 1150. Der moat earst in dowestiennen tsjerkje stien hawwe, dêr't lykwols net folle fan werom te finen is. De hjoeddeiske romaanske tsjerke wie de twadde tsjerke. De patroanhillige wie Sint Marten. De geastliken waarden mei de stimhawwenden oanwiisd troch it kleaster fan Dokkum. Oarspronklik wie de toer in sealtektoer, mar yn 1802 is de toer ferlege en hat er in spits krige.
Yn it koar fan de tsjerke binne der noch fragminten fan ferwulfskilderingen. By de restauraasje yn 1957 binne dy wer dúdliker makke. Yn de tsjerke stiet in hiel ienfâldige hearebank foar de bewenners fan Beintemahûs. In bysûnderheid binne de beide balken dêr't de beide doarren fan binnenút mei ôfsletten wurde kinne. Ek yn tiden fan gefaar gienen de minsken foar har feiligens de tsjerke yn.
Aias
Aias, yn it oarspronklike Aldgryksk: Αίας, Aias, is in toanielstik fan 'e hân fan 'e grutte Grykske toanielskriuwer en dichter Sofoklês (496-406 f.Kr.). It is in trageedzje dy't weromgrypt op it wurk fan Homêros en spilet tusken de ein fan 'e Ilias en de Grykske oerwinning yn 'e Trojaanske Oarloch yn. It stik ferhellet oer it lot fan 'e Grykske kriger Ajaks, de kening fan Salamis, dy't ek wol Ajaks de Mânskere neamd wurdt om him te ûnderskieden fan Ajaks de Lytsere, de soan fan kening Oïléus fan Lokris. Aias moat earne tusken 455 en 450 f.Kr. skreaun wêze. De Fryske fertaling fan Klaas Bruinsma ferskynde yn 1991. Hoewol't sawol de titel fan dit toanielstik as de namme fan 'e haadpersoan yn 'e regel oerset wurdt ta "Ajaks" (of "Ajax"), hâldt Bruinsma foar allebeide fêst oan 'e Grykske foarm "Aias", mooglik om in assosjaasje mei de Amsterdamske fuotbalklub Ajax foar te kommen.
Ynhâld
As de betsjoening útwurke rekket, komt Aias ta de ûntdekking wat er dien hat. Hy wurdt dan tramtearre troch spyt en skamte, net om wat er de oare keningen oandwaan woe, mar om't er sa folslein en iepentlik foar gek set is. Dêrby beseft er dat de wrâld allegeduerigen oan it feroarjen is, en hy, dy't himsels "de ûnferoarlike" neamd hat, kin dêr net mei omgean. Heal dêrom en heal om syn ferlerne eare werom te winnen, prakkesearret er deroer en meitsje in ein oan syn libben. Syn bysliep Tekmessa smeket him om har en harren jonge soan Eurusakês net ûnbeskerme efter te litten; dêrop jout Aias de pjut syn skyld. Hy giet nei bûten ta en seit dat er himsels suverje sil en dat er it swurd dat Hektor him jûn hat, bedobje sil.
Underwilens komt Teukros, Aias syn healbroer, yn it Grykske kamp oan, en wurdt dêr om 'e wille fan Aias mei hún en spotslach ûnthelle. De sjenner Kalchas warskôget dat Aias foar de ein fan 'e dei syn tinte net ferlitte mei, oars sil er stjerre. Teukros stjoert gau-gau in boadskipper nei Aias-en-dy ta, mar syn broer is al nei bûten ta gien. Tekmessa en Aias syn soldaten geane him efternei, mar komme te let. Hy hat, krekt sa't er sein hie, syn swurd bedobbe. Mar hy hat de punt út 'e grûn stekke litten en himsels dêrop falle litten.
Oars as dat yn Sofoklês syn tiid wenst wie, doe't moarden, selsmoarden en stjergefallen inkeld op it poadium berjochte mar dêr net toand waarden, fynt de selsmoard fan Aias àl plak op it poadium. Yn syn monolooch dy't deroan foarôfgiet, ropt er om wraak op Agamemnon en Menélaos en it hiele Grykske leger. Hy sprekt fierders de hope út dat syn lichem fûn wurde sil troch syn broer Teukros, sadat him syn begraffenis net ûntholden wurde sil (wat ien fan 'e slimste straffen wie dy't jin yn it Alde Grikelân oerkomme koe). It is Tekmessa dy't him dea fynt, mar Teukros arrivearret frijwol daliks dêrnei. Hy lit Tekmessa en de lytse Eurusakês nei syn tinte ta bringe, om harren te beskermjen tsjin Aias syn fijannen.
Dan ferskynt Menélaos op it toaniel en jout oarders dat Aias syn lichem dêr lizzen bliuwe moat. Suver de hiele lêste helte fan it stik draait om 'e fraach oft Aias no al of net begroeven wurde moat. Teukros is wisberet om syn healbroer te begraven, wat Menélaos en Agamemnon dêr ek fan fine meie. Dyselden binne like wisberet dat de begraffenis gjin trochgong fine sil. Uteinlik is it Odusseus, earder ien fan Aias syn slimste fijannen, dy't de beide Atreïden bepraat troch te sizzen dat sels in fijân respekt fertsjinnet as er dea is. Odusseus wurdt dus Aias syn bûnsgenoat en bewiist dêrmei op 'e nij de feroarlikens fan 'e wrâld dy't Aias sels sa ferspijde. It toanielstik einiget as Teukros einlings en te'n lêsten sûnder tsjinwurking de begraffenis beävensearje kin.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan Aias ferskynde yn 1998 fan 'e hân fan klassyk oersetter Klaas Bruinsma. dy't ek ferantwurdlik wie foar de Fryske oersettings fan 'e Ilias en de Odyssee. Bruinsma brocht it toanielstik yn in boekje fan 33 siden yn eigen behear út. It is op te freegjen by Tresoar ûnder oanfraachnû. 10873 fr folio.
Edwin Hubble
thumb|right|Edwin Powel Hubble Edwin Powell Hubble (Marshfield (Missoury), 20 novimber 1889 – San Marino (Kalifornje), 28 septimber 1953) wie in Amerikaansk astronoom en kosmolooch. Hubble koe yn 1923 oan toane dat de 'dize' dy't oan de himmel te sjen binne ôfsûnderlike stjerrestelsels wienen. Dêrmei waard it bewiis levere dat it hielal folle grutter is dan ynearsten tocht waard. Ien fan syn wichtichste ûntdekkings (1929) wie dat er in ferbân bestie tusken de readferskowings fan fiere stjerrestelsels en harren ôfstân ta de ierde. Hjirmei koe de teory dat it hielal útwreide ferkleare wurde.
Libbensrin
Hubble waard berne as de soan fan John Powell Hubble (in fersekeringsdirekteur) en Virginia Lee James, yn Marshfield yn de steat Missoury en wijde him yn syn stúdzje oan de Universiteit fan Chicago benammen oan wiskunde en astronomy. Hy wie mear bekend om syn sportive prestaasjes - rekord heechspringen fan Illinois - dan as yntellektueel. Yn 1910 helle hy syn bachelorsdiploma. De trije jierren dy't dêr op folgen brocht hy troch op de Universiteit fan Oksford (Ingelân) mei help fan in Rhodesbeurs. Hy studearre dêr rjochten en Spaansk en ûntfong in M.A. (Master of Arts) diploma. De rest fan syn libben bleau er him as in Ingelsman foardwaan, faaks ta argewaasje fan syn Amerikaanske kollega's.
Usipeten
thumb|240px|Germaanske folken om [[50 hinne]] De Usipeten (of Latyn: Usipetii) wiene in Germaanske stam dy't yn de tiid fan Julius Caesar tahâlde yn it Noardryn-Westfalen fan no.
Edwin Hubble
Libbensrin
Yn 1919 waard Hubble wurk oanbean troch George Ellery Hale, de grûnlizzer en direkteur fan it Mount Wilson Observatory dat by it Carnegie-ynstitút heart yn Pasadena, Kalifornje. Hjir bleau hy wurkjen oant en mei syn dea yn 1953. Koart foar syn dea waard de 200-inch Hale teleskoop yn it Palomar Observatory foltôge. Hubble wie de earste dy't der gebrûk fan meitsje koe.
Op 28 septimber 1953 ferstoar Edwin Hubble troch in beroerte. Der is gjin begraffenis hâlden en it is nea bekend makke wat er mei it oerskot fan him bard is.
Usipeten
Wat witten is oer it folk komt ek fan Caesar en Kassius Dio. De Usipeten wurde beskreaun as in folk dat allegeduerigen op de flecht is. Yn de tiid fan Caesar waarden se ferdreaun troch de Germaanske stam de Suevi (de reden is net bekend), mar neffens Caesar koene sy har boerebestean nei úthâlde fanwege it optwingen fan de Suevi. Yn fierdere konflikten mei Caesar moasten sy de slach ferlieze. Yn de fjildtocht fan Drusus in 11 f.Kr. waarden se ferslein.
Doe't de Franken yn de 3e- en 4e iuw opgong makken giene de Usipeten op yn in nij stamferbân mei de Franken.
Aylvahûs
De lytse stedsstate waard om 1500 hinne boud en waard yn 1550 bewenne troch Sybolt fan Aylva en syn frou Eesck fan Popma. Hja bepaalde by testamint dat de húskes dy't se yn it hôf “achter aen de wal” sette litten hie troch earme widdowen fergees bewenne mochten wurde. It hûs liet se nei oan Keympe fan Donia.
Boris Vilkitski
Boris Andrejevitsj Vilkitski (22 maart/3 april 1885 Greg. ) — 6 maart 1961) wie in Russyske hydrograaf en ûntdekkingsreizger. Hy wie de soan fan Andrej Ippolitovitsj Vilkitski.
Vilkitski studearre ôf oan de Marine Akademy yn Sint Petersburch yn 1908 en die mei yn de Russysk-Japanske Kriich fan 1904-1905. Yn 1913—1915 late er de hydrografyske poalekspedysje op de iisbrekkers "Taimyr" en "Vaigasj" mei it doel om de Noardlike Seerûte fierder te ferkennen. Vilkitsky's ekspedysje ûntduts yn 1913 it Noardlân (arsjipel), faaks ien fan de wichtichste Russyske ûntdekkings yn it poalgebiet yn dy tiid. Fierders fûn er in eilân dat no Vilkitski Eilân hjit, en ek de eilannen fan Maly Taymyr en Starokadomski, ek yn dy kriten. Yn 1914—1915 makken Vilkitski-en-dy de earste fartocht fan Vladivostok nei Archangelsk en ûntdekten doe Novopashenniy (dat no Zhokhova Eilân neamd wurdt), en beskreau de súdkusten fan de Noardlân-arsjipel.
Yn 1918 waard Vilkitsky beneamd as haad fan de earste Sovjet hydrografyske ekspedysje, mar dat gie net oan út reden fan de oermastering fan Archangelsk troch útlânske grutmachten (dy't it Wite Leger stipen yn de boargerkriich). Vilkitski emigrearre yn 1920 nei it Feriene Keninkryk. Yn 1923 en 1924 hie er de lieding oer kommersjele ekspedysjes yn de Karasee. Hy waard dêrta útnûge troch hannelsorganisaasjes fan de Sovjet Uny.
Letter yn syn libben hie Vilkitsky wurk as hydrograaf yn Belgysk Kongo. Boris Vilkitsky stoar yn Brussel yn 1961.
Neitins
Der binne in protte geografyske plakken yn Ruslân dy't Vilkitsky's namme krigen hawwe:
Grutte Fryske Wei
thumb|right|300px|Grutte Fryske Wei De Grutte Fryske Wei (Nederlânsk: Groote Friesche Weg) wie in part fan de wei fan Starum nei Coevorden.
Yn de tiid fan de Santjin Kêsten (11e iuw) wie it, krekt as de lânwei fan Aldenboarch nei Jever en dy fan Münster lâns de Iems nei Emden in wei mei ynternasjonale betsjutting. Oer de krekte lizzing fan dizze hannelswei ferskille de ynsichten. Nei de tiid fan de âlde Fryske wetten wurdt neat mear fan de wei fernomd. De wei soe 'over het Hoogh' rûn hawwe troch de Wâlden en dan oer Sint Nyk, Tsjerkgaast en Sleat nei Gaasterlân. De Wolvedyk by De Jouwer dy't hast 2 meter boppe it meanfjild leit, mei de Haulstersingel en it Boskpaad soene der part fan west haw.
Tintagel
It doarp en syn kastiel wurde yn ferbân brocht mei legindes oer Kening Arthur en de ridders fan de Rûne Tafel. It doarp is hjoeddeisk in trekplaster foar toeristen wurden. Sy komme út de hiele wrâld.
Toponymy
Toponymisten fine it dreech om de namme 'Tintagel' te ferklearjen: de namme kin út it Normandysk-Frânsk komme, mar ek út it Kornysk.
De namme dûkt foar it earst op yn Geoffrey fan Monmouth's Historia Regum Britanniae (± 1136, yn it Latyn) as Tintagol. Yn Layamon's Brut (MS Cotton Otho, 482), yn it iere Mids-Ingelsk, wurdt de namme stavere as Tintaieol.
Kening Arthur myte
Yn Geoffrey of Monmouth's Historia Regum Britanniae (± 1136), set Gorlois hartoch fan Cornwall syn frou Igraine fêst yn Tintagol wylst hy op it oarlochspaad is (posuit eam in oppido Tintagol in littore maris: "hy sette har yn it oppidum Tintagol oan de kust fan de see"). De tovener Merlyn ferklaaide Uther Pendragon as Gorlois sadat Uther Tintagol ynkomme koe en him ta Igraine bekende, dy't him foar har man oanseach. Sa sette Uther Kening Arthur by har oan.
Tintagel is ek de lokaasje foar de Arthurmyte yn it gedicht Idylls of the King fan de dichter Alfred, Lord Tennyson.
Tintagel, Trevena en Bossiney
It doarp Tintagel fan no wie earder bekend as Trevena (Kornysk: Tre war Venydh) oant de fêstiging fan it postkantoar Tintagel, mids 19e iuw, har namme oan it doarp joech (oant dan ta wie Tintagel de namme foar de krite en de tsjerklike gemeente (parish).
It doarp hat it 'Old Post Office', dat yn de 14e iuw as manor house boud is. Yn de 19e iuw wie it fyftich jier lang in postkantoar. Al yn 1903 kaam it gebou oan de National Trust.
Skiednis
Yn de Normandyske tiid waard der in lyts kastiel boud yn Bossiney, faaks foar de Domesday-ynspeksje fan 1086; Bossiney en Trevena waarden yn 1253 in borough, kiesdistrikt, fanwege Richard, 1e Hartoch fan Cornwall. It Domesday Book neamt wis twa huzen mei lân en wierskynlik wie der in tredde yn Trethevy). Bossiney (dêr’t Trevena ek ta hearde) waard hierd troch muontsen fan Bodmin fan de Hartoch fan Cornwall: der wie 'lân foar seis ploegen' en 30 acres greide (foar de –Normandyske- Ferôvering hierden muontsen fan Alfwy dit lân). De muontsen fan Bodmin besieten Treknow sels: hja hienen lân foar 8 ploegen en 100 acres weidlân. Tintagel wie ien fan de 17 ‘’Antiqua maneria’’ fan it Hartochdom Cornwall. 19 oktober wie de tradisjonele feestdei yn Tintagel, de feestdei fan  St. Denys, patroanhillige fan de kapel fan Trevena (feitlik wie 9 oktober de feestdei, mar nei de kalinderherfoarming fan 1752 is de dei nei foaren skood). De merkhal en it merkplein wienen tichtby de kapel. '' It kiesdistrikt Bossiney krige om 1552 hinne it rjocht om twa persoanen ôf te furdichjen nei it Parlemint en dat bleaun sa oant 1832 doe’t harren de status fan kiesdistrikt ûntnaam waard. De doarpen Trevena en Bossiney wienen oant begjin 20e iuw noch fan elkoar skieden troch fjild, mar foarmje no tegearre Tintagel. De 'Tithe maps'-kartearringsferkenning fan 1840-41 jout as oerflak fan de parish 4,280 acres, dêr’t 3200 acres fan bou- en weidlân wie. It lânoerflak fan de grutste eigner, Lord Wharncliffe, besloech 1,814 acres, en 125 acres wiene pastorylân. Grutte en gebrûk fan de perselen is sekuer beskreaun wurden.
Op 6 july 1979 wie Tintagel koart yn it nijs doe't in Hawker Hunter strieljager fan de RAF yn it doarp delstoarte troch in motorsteuring. It ûngemak feroarsake flink wat skea en opskuor, mar der foelen gjin deaden.
Befolkingsstatistyk en histoaryske feiten binne ek te finen op |title=Vision of Britain statistics, 2009-03-21 www.visionofbritain
Treknow is de grutste fan de oare plakken yn de parish, dy’t fierders bestiet út   Trethevy, Trebarwith, Tregatta and Trenale.
Tsjerken
In karút
De parishtsjerke fan Tintagel
thumb|250px|De Anglikaanske tsjerke fan Tintagel op in hichte bûten it doarp thumb|Ynterieur Anglikaanske tsjerke
De St Materiana-tsjerke is Anglikaansk en waard boud yn de Normandyske tiid (de toer yn de lette midsiuwen). Nikolaus Pevsner (yn 1950) is net wis oer dy datearring en ornearre dat it gebou Saksyske skaaimerken hawwe kin, wylst de toer út de 13e of 14e iuw wêze kin. It gebou stiet op in hichte besuden Trevena and Tintagel en is in beskerme monumint. De earste tsjerke op dat plak wie wierskynlik 6e-iuwsk en wie in dochtertsjerke fan Minster: dizze beide tsjerken binne de ienichste dy’t oan Materiana wijd binne. Dizze hillige soe Madryn, prinses fan Gwent west wêze. De tsjerke fan no is ú de lette 11te / iere 12e iuw: de toer is sa’n trije iuwen jonger en waard restaurearre yn 1870 troch Piers St Aubyn. It oargel is twaris fan plak feroare en de glês-yn-lead-ruten binne ek frijwat nij; St Materiana, St George en St Piran binne dêryn ôfbyld. It ynterieur hat trije kopyen fan Alde Masters en in Romeinske mylstien, ien fan de twa yn Cornwall. De toer hat leafst seis klokken dy’t getten binne tusken 1735 en 1945. Yn 1990-91 is der archeologysk ûndersyk dien op it tsjerkhôf. It oarlochsmonumint fan de gemeente, mei in krús út 1910, stiet op de westein fan it hof (sjoch foto's.
Pogum
Pogum (Platdútsk: Poom) is in doarp in it Dútske Reiderlân, yn de gemeente Jemgum, de Nedersaksyske lânkring Lier yn East-Fryslân. Oant 1973 wie it in selsstannige gemeente.
Geografy
thumb|left|Loftfoto fan Pogum It doarp leit op de lofterouwer fan de Iems, krekt foardat er yn de Doalert mûnet. It doarp wurdt wol it Endje van de Wereld ('Ein fan de wrâld') neamd. Pogum hat 205 ynwenners (2015). It doarp leiyt foar de havenstêd Emden oer en hat sels in lyste haven. De útbuorren Dyksterhusen falt ûnder Pogum en leit besúdwesten Pogum.
In gemaal yn Pogum fersoarget de ôfwettering fan de polder besuden it doarp. Tichtby Pogum leit in boareilân yn de Doalert, dat brûkt waard foar gaswinning.
Pogum leit oan de Ynternasjonale Doalertrûte.
Skiednis
Pogum is in âld wierdedoarp op de ouwerwâl de Iems bylâns. De earste skriftlike fernijing (as Urapawengum) is fan 1367. Westlik fan Pogum, yn de Doalert, leit it ûnderstrûpte plak Uterapaum en de ek ferdwûne delsetting Torum. Eartiids wie it plak ek bekend as Pawing, Pauwing en Paum. Yn de midsiuwen hearde Pogum oan it bisdom Münster en foel ûnder it dekanaat Hatzum, alias Nes. De tsjerke fan no waard yn 1776 boud. De tsjerke fan Pogum hat twa grêfstiennen út de 11e iuw dy't as de âldste fan East-Fryslân jilde. De tsjerke wurdt brûkt troch de evangelysk-luterske gemeente (Pogum is oerhearskjend lutersk). De frijsteande toer is noch jonger as de tsjerke. It oargel datearret út 1758/59 en is boud troch de Osnabrückse oargelbouwer Johann Adam Berner. Tsjerke en toer steanne op it heechste punt fan de terp (pleatslik: warft). Yn 1962 moast in tal huzen benoarden de tsjerke wike foar in nije dyk. Dêrfandinne is de radiale struktuer fan it doarp oantaasd en stiet de tsjerke net langer yn it midden fan it doarp.
Kultuer
Om de twa jier wurdt der yn Pogum it doarpsfeest holden. Tagelyk mei it doarpsfeest wurdt in baaikûperace oan it Sieltief holden. De baaikûpen wurde sa opmakke en dekorearre dat de ûnderlizzende baaikûp sels net mear te sjen is.
Eltse jier wurdt it slykslydzjen organisearre ûnder it biedwurd Up de Spör van de Dullartfiskers (op it spoar fan de Doalertfiskers).
It doarpsbelang Pogum-Dyksterhusen e.V. hat it behear oer it doarpshûs oan it Sieltief en organisearret in tal aktiviteiten troch it jier hinne.
Fryske Krite
In Fryske Krite is in feriening dy't as doel hat it behâlden en fersterkjen fan de Fryske taal en skiednis en alle kulturele aspekten dy't dêrmei ferbân hâlde. Der binne Fryske Kriten yn en bûten Fryslân. De koepelorganisaasje is it Frysk Boun om Utens.
De kriten dogge dit troch it fersoargjen fan amateurtoaniel, boekejûnen en oarsoarte gearkomsten.
Cintha Boersma
Jacintha ("Cintha") Hedwig Jeanne Boersma (Amsterdam, 1 maaie 1969) is in earder Nederlânske follybalster. Cintha Boersma wennet tsjintwurdich yn Itaalje. As sealfollybalster kaam se út foar Nederlân op de Olympyske Spullen fan 1992 en op dy fan 1996.
Cintha Boersma spile yn it Nederlânsk follybalteam dat de gouden medalje wûn op it Europeesk Kampioenskip fan 1995 troch Kroaasje yn de finale mei 3-0 te ferslaan. Yn totaal hat Cintha Boersma 403 ynterlannen spile foar de Nederlânske ploech.
Hja is de suster fan Emiel Boersma, dy't ek strânfollyballer is.
Ettrick
Ettrick is in rivierdelling yn Selkirkshire, yn it Skotske Borders (grins) -gebiet. De rivier de Ettrick (Ettrick Water), mei in lingte fan 53 km, rint troch it dal en troch Ettrickbridge en de histoaryske stêd Selkirk. It wâld fan Ettrick wie in grut keninklik bosk, dat no allinne noch yn namme bestiet.
Rienold Postma
thumb|Hoelahoepjend famke ( pastel op papier ) Rienold Postma, (Houwersyl, Grinslân, 26 septimber 1950) is in keunstner út Weidum. Syn atelier stiet oan it Sânpaad. Postma is autodidaktysk skilder en makket ferstille keunst. Underwerpen binne minsk, bist, lânskip en portret.
Postma wurket mei pastel op papier, en akryl op linnen. Guon fan syn wurken hingje by Museum Belvedêre yn It Oranjewâld.
Oer syn wurk
Oer him waard ûnder mear skreaun yn de artikelen "De Friese eenzaamheid" ( Bas Roodnat, NRC ), "Indrukwekkend werk van een kluizenaar" (Rients Kooistra, Friesch Dagblad ), "Rienold Postma overwint exposeerangst" ( Sytse Singelsma, L.C.), "Mijn portretten zijn een omhelzing" (Marita de Jong De Moanne ), "Poëtische reflecties van individuen" (Illand Pietersma, Dagblad van het Noorden) "Kunsthal Weidum" (Piter Bergstra yn Noorderbreedte) en "Het schilderij als woning" (Pieter Bakker yn Kunst en Wetenschap ).
Skermjen op de Olympyske Simmerspullen 2004
De Olympyske Simmerspullen 2004, ek wol de XXVIIIe Olympiade neamd, waarden yn 2004 hâlden yn Atene, de haadstêd fan Grikelân. It skermjen waard hâlden yn de Fencing Hall.
Medaljespegel
De top-10 fan lannen dy't by it skermjen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen 2004.
Skermjen op de Olympyske Simmerspullen 2012
200px|thumb|right|200px|De Olympyske Skerm lokaasje fan Londen 2012 De Olympyske Simmerspullen 2012 fan de XXXe Olympiade waarden fan 27 july oant en mei 12 augustus 2012 hâlden yn Londen, de haadstêd fan Grut-Brittanje. Londen wie de earste stêd dy't foar de trêde kear de Spullen organisearje mocht. Earder hiene de Spullen fan 1908 en 1948 dêr ek plak. It skermjen waard hâlden yn de ExCeL London International Exhibition Centre.
Medaljespegel
De top-9 fan lannen dy't by it skermjen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen 2012.
Tsjerke op 'e Terp (Burdaard)
De Tsjerke op 'e Terp is de eardere herfoarme tsjerke fan Burdaard. De tsjerke is tsjintwurdich ien fan de twa tsjerken de PKN-gemeente Burdaard-Wânswert-Jislum.
Beskriuwing
Yn de Twadde Wrâldkriich waarden de yn 1638 troch Jacob Noteman getten klokken foardere troch de Dútske autoriteiten.
Oargel
thumb|left|200px|Adema-Oargel It oargel waard yn 1867 boud troch de bruorren Adema foar de Sint-Nikolaastsjerke fan De Kúnder. De bruorren Adema feroaren yn 1923 de disposysje. Nei't de katoliken de Sint-Nikolaastsjerke fan Kuinre sletten om 't hja dêr de grifformearde tsjerke oernamen, koe de doetiidske herfoarme gemeente fan Burdaard it Adema-oargel oankeapje. De herfoarme tsjerke hie in oargel fan Spanjaard út 1940, dat yn 1973 ôfbrutsen waard. It Adema-oargel waard dêrnei troch Wil Boegem yn Burdaard opboud.
List fan treinûngelokken yn Fryslân
thumb|right|[[17 desimber 1869, Feanskieding, passazjierstrein bedarret op in iepene beweechbere brêge.]]Yn dit oersjoch fan treinûngelokken yn Fryslân is in sa folslein mooglik oersjoch jûn fan treinûngelokken yn Fryslân. De definysje fan in treinûngelokken is in spoarwei besibbe ûngelok. Fan in treinramp is sprake by in grut tal deaden. Fan ûngemakken op oerwegen wurde allinnich útsûnderlike gefallen neamd.
Alice Blom
Alice Blom (Aldeskild, 7 april 1980) is in Nederlânske follybalster.
Blom is opgroeid op Teksel. As 8-jierrich famke begûn se mei it follybal. Neidat se by Bosta/The Smash spile hie, makke se at se 17 jier is har debút yn de A-League by VC Snits. Nei trije seizoenen waard Blom nei Oldenzaal helle. By Pollux pakte se yn fjouwer jier seizoenen trije titels. Yn it seizoen 2001-2002 waard Blom ferkeazen ta bêste spilster fan de kompetysje.
Bûtenlân
Yn 2003 kaam de oerstap nei it bûtenlân. Earst twa jier yn Dútslân, in jier Ulm en in jier Münster. By de lêste waard de Dútske titel helle. Yn 2005 spile Blom in jier foar Busto Arsizio yn Itaalje, om dêrnei foar twa jier werom te kommen nei Nederlân. By Martinus yn Amstelveen waarden alle froulju fan it Nederlânsk frouljusteam ûnderbrocht. Under lieding fan Avital Selinger waard der tige hurd trend om de Olympyske Spullen fan 2008 yn Peking helje te kinnen. It seach der earst nei út dat de froulju dat wol helje soene. Yn 2007 waard it grutte World Grand Prix wûn, mar it haaddoel, de Spullen, waard net helle.
It team foel doe útelkoar en Blom kaam foar ien jier werom nei Itaalje. By Villa Cortese waard it kampioenskip fan de A2 pakt.
Yn 2009 gie Blom nei sportferiening Fenerbahçe út Turkije, dêr't se mei har ploech tige súksesfol wie. Yn april waard de beker wûn. Yn maaie waard Blom winner fan it Turksk kampioenskip. De finale fan de Champions League waard mar krekt ferlern. Yn in spannende finale kaam Fenerbahçe werom fan in 2-0 efterstân. Yn de fiifde en beslissende set luts it Bergamo út Itaalje oan it langste ein. Fan it seizoen 2010-2011 ôf spilet se by Iqtisadci University yn Azerbeidzjan. Yn de simmer fan 2012 hold Blom in lang skoft. Jannewaris 2016 waard Schweriner SChar tredde ploech yn Dútslân.
Oranje
Op 15 novimber 2010 spile Blom mar leafst 276 wedstriden foar de Nederlânske ploech. Yn 2009 pakte Blom mei Oranje it twadde plak op it Europeesk Kampioenskip yn Poalen. Op it stuit wurket Blom mei it Nederlânsk team nei de Olympyske Simmerspullen fan 2012 yn Londen.
Amber (kleur)
Amber is in kleur dy't de midden hâldt tusken giel en oranje en yn 'e kleuresirkel ek persiis tusken dy beide kleuren yn leit. It wurdt yn 'e regel beskôge as in tint fan giel of fan goud, en kin omskreaun wurde as in 'waarme' kleur giel. De namme 'amber' komt fan it materiaal barnstien (ek bekend as amber), dat eins in fossilisearre hars is dat ta de healealstiennen rekkene wurdt. As kleuroantsjutting wurdt it wurd amber teminsten al sûnt 1500 brûkt, doe't it as sadanich foar it earst yn it Ingelsk fêstlein waard.
Kleurtechnyk
By additive kleurminging (bgl. op tillefyzjes en kompjûterskermen) is amber in sekundêre kleur, dy't oanmakke wurdt troch it mingen fan 'e primêre kleuren read en grien. By subtraktive kleurminging (bgl. yn 'e druktechnyk) is it krektlyk in sekundêre kleur, dy't produsearre wurdt troch de primêre kleuren giel en maginta te fermingen.
Foarkommen
Amber is it bekendst fan it middelste ljocht fan ferkearsljochten, dy't yn 'e regel trije ferskillend kleure ljochten hawwe, fan boppen nei ûnderen: read, amber en grien. Read betsjut dat men stilhâlde moat, amber betsjut dat it ljocht hast read wurdt en dat men begjinne moat mei stil te hâlden, en grien betsjut dat men trochride mei. Ek de rjochtingoanwizers fan auto's binne amberkleurich, yn tsjinstelling ta koplampen en efterlampen, dy't wyt binne, en remlampen, dy't read binne. Sawol by ferkearsljochten as by rjochtingoanwizers wurdt de kleur yn Nederlân yn 'e folksmûle oantsjut as 'oranje'.
De oarspronklike Amberkeamer yn it Katarinapaleis yn Tsarskoje Selo, by de Russyske stêd Sint-Petersburch, wie in keamer dy't folslein ynrjochte wie mei barnstienpanelen mei dêrefter blêdgoud en spegels. Fanwegen de alderferskuorrendst grutte skientme dy't dat opsmiet, waard dat fertrek wol oantsjut as it 'Achtste Wrâldwûnder'.
Jaws (film)
Jaws is in Amerikaanske horrorskrillerfilm út 1975 ûnder rezjy fan Steven Spielberg, mei yn 'e haadrollen Roy Schneider en Richard Dreyfuss. De titel betsjut "Kaken". It ferhaal giet oer it fiktive fakânsje-eilân Amity, yn Nij-Ingelân, dat terrorisearre wurdt troch in minskeslinende wite haai. De pleatslike plysjekommissaris Martin Brody giet der mei marine biolooch Matt Hooper en de beropsmjittige haaiejager Quint op út om mei it bist ôf te weven. De film wie basearre op 'e roman mei deselde namme, in bestseller út 1974 fan Peter Benchley. Jaws krige fan 'e filmkritisy oer it algemien positive resinsjes en woeks yn 'e bioskopen út ta in fenomenaal súkses. It wie de meast opbringende film aller tiden oant twa jier letter Star Wars útkaam. Jaws wûn trije Oscars, in Golden Globe, in Grammy Award en in BAFTA. De film foarme de trochbraak fan Steven Spielberg as regisseur en fan John Williams as filmkomponist. Tsjintwurdich wurdt Jaws sjoen as in wiere filmklassiker, dy't yn 2001 opnommen waard yn it National Film Registry. De film hie in grutte en duorjende ynfloed op oare films, de Amerikaanske filmyndustry en it byld dat in protte minsken hawwe fan haaien. It súkses fan Jaws late ta it ûntstean fan in mediafranchise mei deselde namme, dy't û.o. bestiet út trije almar as minder beoardiele ferfolchfilms.
Plot
Op in jûn oan it begjin fan 'e simmer hâlde fakânsjefierende studinten in strânfeest op it strân fan it toeristyske Amerikaanske eilân Amity, foar de kust fan Nij-Ingelân. Yn it skimertsjuster giet in famke, Chrissy Watkins, neaken te swimmen yn see by wize fan ferlieding fan in jonge. Dyselde, Cassidy, is lykwols te dronken om har it hiele ein troch de dunen te folgjen, en falt heal ûntklaaid op it strân yn 'e sûs. Underwilens wachtet Chrissy al wettertraapjend omdôch op him, oant se ynienen op gewelddiedige wize kopke-ûnder skuord wurdt. Se komt noch in pear kear boppe, mar har gjalpen kringe net ta Cassidy troch, en úteinlik wurdt se foargoed ûnder it wetter wei. De oare deis, nei't Cassidy har as fermist opjûn hat by de pleatslike plysje, wurdt har stoflik omskot fierderop op it strân oantroffen, of alteast wat der noch fan oer is.
As de patolooch-anatoom fêststelt dat it om in oanfal fan in mânske haai giet, risselwearret Martin Brody, de plysjekommissaris fan Amity, om 'e strannen fan it eilân ôf te setten om foar te kommen dat der mear slachtoffers falle. Boargemaster Larry Vaughn sit lykwols mear yn noed oer wat it foar de pleatslike ekonomy betsjutte soe as bekend wurdt dat Amity teheistere wurdt troch in minskeslinende haai. Hy wurdt yn dy opfetting stipe troch de gemeenteried en pleatslike ûndernimmers dy't it hawwe moatte fan 'e toeristen dy't by 't simmer op it eilân gearkloftsje. Vaughn wiist derop dat it eilân noch nea earder swierrichheden mei haaien hân hat. De patolooch-anatoom komt, dúdlik ûnder druk fan Vaughn-en-dy, werom op syn eardere fêststelling fan 'e deadsoarsaak, en hâldt no út dat Chrissy Watkins fermeald wêze moat troch de skroef fan in passearjend skip. Brody komt sels út New York; hy wennet noch gjin jier op Amity en wit frijwol neat fan 'e see ôf, dat hy leit him by Vaughn syn ideeën del, sij it mei in beskate tsjinnichheid.
De oare deis giet Brody, dy't him noch altyd net botte noflik oer de hiele kwestje fielt, nei it strân mei syn frou Ellen en harren jonge soannen Michael en Sean. Tsientallen lju bejouwe har dêr yn 'e brâning oant Alex Kintner, in jonkje fan in jier as tsien dat op in luchtbêd omdriuwkelet, ynienen ûnder wetter skuord en ferslynd wurdt. Alle swimmers flechtsje yn panyk it wetter út en it lek biten en swier beblette luchtbêd spielt oan op it strân wylst kommissaris Brody helpeleas tasjocht.
Frou Kintner, de mem fan it jonkje, lovet neitiid in priis fan $3.000 út oan 'e persoan dy't de haai deadet dy't har soan ferslynd hat. By in gearkomste fan 'e gemeenteried dêr't Brody ek oanwêzich is, besykje boargemaster Vaughn en de pleatslike horeka-ûndernimmers de oanwaaksende eangst by de oare oanwêzigen de kop yn te drukken. It slagget Brody om 'e strannen ticht te krijen, mar inkeld foar 24 oeren. De gearkomste wurdt ûnderbrutsen as Quint, in pleatslike beropsmjittige haaiejager, it wurd nimt. Hy biedt oan om efter de minskesliner oan te gean, mar net foar in skiterige $3.000. Hy wol $10.000 plus ûnkosten hawwe. Vaughn seit ta dat er it oanbod yn omtinken nimme sil.
De beleanning fan $3.000 lûkt alderhanne hampelmannen nei it eilân ta, dy't op 'e meast ûnberette wize op 'haaiejacht' geane. Guon ferdrinke suver al foar't se de haven út binne, en Brody en syn iennichste ûnderhearrige, plysjeman Hendricks, hawwe der hiel wat mei te stellen. Underwilens arrivearret ek Matt Hooper op it eilân, in marine biolooch ferbûn oan in oseänografysk ynstitút, dy't Brody frege hie del te kommen nei de earste oanfal. Hooper freget om it stoflik omskot fan Chrissy Watkins te sjen, en stelt fuortendaliks fêst dat se omkommen is troch de oanfal fan in haai, en boppedat in ûngewoan gruttenien. As guon fan 'e haaiejagers weromkomme mei in mânske tigerhaai, ferklearret boargemaster Vaughn fuortendaliks dat mei de minskesliner ôfweefd is. Hooper, dy't sterk twifelet oft de bytradius fan 'e tigerhaai wol oerienkomt mei de biten yn it lyk fan Chrissy Watkins, wol de mage fan 'e haai iepensnije om te sjen oft dêr minsklike resten yn sitte, mar dêr leit Vaughn it near op. Underwilens slacht frou Kintner kommissaris Brody yn it iepenbier yn it gesicht om't se ûntdutsen hat dat har soan net it earste slachtoffer wie. Mei't Brody de strannen nei de earste oanfal net ôfset hat, hâldt se him ferantwurdlik foar de dea fan har jonge. Nei de konfrontaasje flústeret Vaughn Brody yn it ear dat se mis is, mar Brody jout har gelyk.
Let dy jûns glûpe Brody en Hooper nei de tigerhaai ta, dy't se iepensnije. Se fine yn 'e mage gjin minsklike resten, wat bewiist dat it bist net de minskesliner is. Sadwaande sette se op it mei de nijste technologyske snufkes tariste jacht fan Hooper de see op yn it gebiet tusken it plak dêr't Chrissy Watkins omkaam en it strân dêr't Alex Kintner ferslynd waard. Se treffe dêr in heal sonken boat oan. Hooper giet mei dûkerstaris it wetter yn om 'e saak te hifkjen en fynt yn 'e romp fan 'e boat in grut gat dêr't noch in reuseftige haaietosk yn it hout stykjen bleaun is. Dêroan kin er sjen dat de minskesliner eins in reuseftige wite haai wêze moat. Hooper ferliest de tosk lykwols trochdat er de skrik fan syn libben kriget as ynienen it lyk fan fiskerman Ben Gardner it skynsel fan syn bûslampe binnen driuwt.
De oare deis prate Brody en Hooper tegearre op boargemaster Vaughn yn om him te bewegen de strannen ticht te dwaan. It slagget harren lykwols net om him fan harren ûntdekkings te oertsjûgjen. It wykein fan 'e Amerikaanske Unôfhinklikheidsdei komt deroan, wannear't der it measte fertsjinne wurde kin fan it hiele jier, en it soe neffens Vaughn pas in ramp wêze as dy ynkomsten foar Amity ferlern giene. Sadwaande giet er allinne mar akkoart mei it ynstellen fan feilichheidsmaatregels, lykas de ynset fan in helikopter en boaten mei bewapene wachters in pear hûndert meter de see op, en útkyktuorren op it strân.
Mei Unôfhinklikheidsdei lizze de strannen op Amity grôtfol en withoefolle lju weagje har yn see. Der brekt panyk út as in grutte rêchfin op 'e swimmers takomt, mar it blykt in flauwe grap mei in stik karton te wêzen fan in pear opslûpen jonges. Fuort letter swimt de echte haai in tijmûning njonken it strân binnen, dêr't Brody syn soan Michael en dy syn freonen oan it silen binne om't Brody harren net de iepen see opgean litte wol. In man yn in roeiboatsje wurdt troch de haai yn it wetter stompt en foar de eagen fan Michael opfretten, mei as gefolch dat de jonge yn shock rekket. De haai ferdwynt dêrnei like fluch en ûnfersteurber as er kommen is. Vaughn, dy't syn eigen bern ek meinommen hie nei it strân, is der neitiid raar oan ta. Brody makket fan 'e gelegenheid gebrûk troch him in offisjeel dokumint ûndertekenje te litten dat Brody tastiet út namme fan 'e gemeente de haaiejager Quint yn te hieren.
De oare deis sette Brody, Hooper en Quint ôf de see op yn Quint syn houten fiskersboat de Orca, mei de bedoeling om foar iens en foar altyd mei de minskeslinende wite haai ôf te weven. Wylst Brody besiket de haai oan te lûken troch chum (rotsjende fiskeresten) oerboard te skeppen, risselwearret Quint om 'e haai oan in swiere angel oan 'e heak te slaan. Dat bart ek, mar ear't er him ophelje kin, wurdt de line trochbiten. Op in stuit dûkt de haai sûnder warskôging oan 'e efterstjûne fan 'e boat op. Quint rûst dat er 7.60 m lang is en 3 ton weagje moat. Hy sjit it bist mei in harpoen út in harpoeneargewear, dêr't in tou oan fêst sit dat ferbûn is oan in driuwtûne. De haai lûkt de mei lucht folde tûne lykwols ûnder wetter en wurdt wer wei.
As it nacht wurdt, fine de earder sûnder ophâlden kreauwende Quint en Hooper inoar yn ferhalen oer harren respektivelike groeden. Dat giet mank mei in protte ynnimmen fan alkohol. As Brody Quint nei in groede freget dy't er oerslein hat, fertelt de haaiejager dat er yn 'e Twadde Wrâldoarloch by de Amerikaanske Marine tsjinne hat op 'e swiere kruser de USS Indianapolis. Dat wie it skip dat de atoombom ôflevere op it eilân Tinian, dêr't dy wei nei Japan flein waard om op Hiroshima smiten te wurden. Op 'e weromweis waard it skip torpedearre troch in Japanske ûnderseeër. Fan 'e bemanning rekken 1.100 man yn see, dêr't se de folgjende dagen allegeduerigen bleatstiene oan oanfallen troch haaien, oant fiif dagen letter mar 316 man út it wetter helle waarden.* *) Yn it echt rekken der 900 man fan 'e bemanning fan 'e USS Indianapolis te wetter. Dêrfan waarden yndie mar 316 rêden, mar de measte slachtoffers kamen om fan útputting, sâltfergiftiging en útdrûging. Harren liken waarden foar in grut part troch de haaien ferslynd, mar it tal matroazen dat libben troch de haaien ferskuord waard, wurdt, oars as dat Jaws suggerearret, rûsd op 25 oant 150.
Yn 'e nacht komt de driuwtûne ynienen deunby de Orca wer boppe wetter. De haai raamt de boat en de motor rekket skansearre as er mei seewetter oerspield wurdt. Quint en Hooper wurkje de hiele nacht troch om 'e motor wer oan 'e praat te krijen en it roer te reparearjen. Moarnsier, as de haai wer opdûkt, besiket Quint it tou fan 'e driuwtûne oan 'e efterstjûne fan 'e boat fêst te meitsjen, mar de haai byt it tou fuortby syn hannen troch. Brody besiket de Amerikaanske Kustwacht op te roppen om help te krijen, mar Quint, dy't obsedearre rekke is troch de haai, slacht de radiostjoerder oan gruzeleminten. Hy harpoenearret de haai op 'e nij, sadat it bist wer oan in driuwtûne fêstsit, en nei in lange efterfolging slagget dat him jitris, sadat de haai dan twa driuwtûnen meisleept. Mei't it bist no de Orca liket te efterfolgjen, set Quint koers nei de kust fan Amity, om it bist nei ûndjipper wetter te lokjen. Dêrby jout er tsjin 'e goerie fan Hooper yn sa'n gas dat er úteinlik de motor alhiel opblaast.
As de haai om 'e boat hinne begjint te rûntsjedraaien, meitsje Quint en Brody de touwen fan 'e beide driuwtûnen fêst oan klampen op 'e efterstjûne. Mar de haai is sa sterk dat er de Orca efterút begjint te slepen, mei as gefolch dat de efterstjûne derûnder driget te strûpen. Quint risselwearret dan om 'e touwen troch te houwen, mei in kapmês, mar ear't er dat dwaan kin, komme de klampen los fan 'e efterstjûne. Quint sjit in trêde harpoen mei in driuwtûne oan in tou yn 'e haai. Hy is der wis fan dat trije driuwtûnen is bist oan it wetteroerflak hâlde sille. Mar de haai skuort de trije driuwtûnen mei ûnder wetter en ferdwynt wer.
Mei't de Orca stadichoan begjint te sinken, beslute Quint en Hooper, ta alteraasje fan Brody, ta in noch riskantere aksje. Hooper docht in dûkerspak oan mei in soerstofflesse op 'e rêch en lit him dan yn in haaiekoai yn it wetter sakje. Syn bedoeling is om 'e haai te ynjektearjen mei strychnine, in gif, wêrfoar't er in ynjeksjespear brûke sil. Om't de hûd fan dit eksimplaar fiersten te hurd en tsjûk is foar de nulle, moat er him yn 'e bek of it each reitsje. As Hooper ienris ûnder wetter is, wurdt de koai al rillegau oanfallen, krekt oan 'e kant dêr't er mei de rêch hinne stiet. Troch de skok fan 'e botsing falt him de spear út 'e hannen. De haai ferwoastget de koai, mar wylst er yn 'e ferbûgde traaljes betize rekket, wit Hooper te ûntkommen en siket beskûl op 'e seeboaiem.
De haai is no troch alles hinne breinroer en byt de efterstjûne fan 'e Orca ôf. Quint glidet by it skean steande dek del en wurdt troch de haai deabiten en ferslynd. Brody sit fêst op 'e no fluch sinkende boat. As de haai mei syn kop troch de sydkant fan 'e romp nei binnen stompt, wit er it bist de twadde soerstofflesse fan Hooper yn 'e bek te triuwen. Brody ûntsnapt mei it gewear fan Quint nei de mêst, en wannear't de haai op 'e nij op 'e boat takomt, rjochtet er op 'e soerstofflesse. As er dy úteinlik rekket, liedt dat ta in ûntploffing dy't de haai folslein útinoar ryt. Hooper sjocht de restanten fan 'e haai nei de seeboaiem sakjen en komt wer boppe wetter. Hy en Brody bine de oerbleaune driuwtûnen oan in stik wrakhout fêst en swimme sa nei de kust fan Amity.