cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Janko Krist
Yn 2013 wie hy winner fan de Nederlânske en de Europeeske priis foar de bêste regionale reportaazje. By In2Content makke Krist as korrespondint fideo-items yn opdracht fan de oerheid. Hy die alles sels, fan filmjen en ynterviewen oant de montaazje. In opfallende reportaazje fan him wie 'de lêste fytser' fan de hûnderste Fytsalvestêdetocht. Krist folge fytser Wiebe Idsinga yn syn lêste oerkes fan de tocht troch it tsjustere Fryslân. Yn oktober 2015 makke Krist foar de KRO-NCRV it programma Jan rijdt rond en yn 2016 wie hy ferslachjouwer en regisseur by it telefyzjeprogramma Man bijt hond. Dêrnei wie hy noch ynterviewer, presintator en regisseur foar programma’s as Buorkje foar begjinners, Marktplaats en Heel Holland Handelt. In tal fan syn dokumintêres waarden ek útstjoerd op Nederland 1.
Fan it teäterspektakel Bauck! fan Sybe Joostema yn it Hemmemapark yn Berltsum makke hy as spin-off yn 2018 in dokufilm oer Bauck van Hemmema, de earste Fryske frijheidsstrydster. Yn 2021 makke Krist mei Emiel Stoffers de earste Fryske aksjekomeedzje Stjer.
Sarsy (folk)
De Sarsy (Ingelsk: Sarcee; Sarsy: Tsúùt’ǐnà), ek wol Tsuu T'ina neamd (in ferbastering fan harren autonym), binne in lânseigen Yndiaansk folk fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika, dat tsjintwurdich benammentlik yn it súdlike part fan 'e Kanadeeske provinsje Alberta wennet. Harren taal, it Sarsy, heart ta de Atapaskyske taalfamylje. Histoarysk ûnderholden de Sarsy in bûnsgenoatskip mei it folle gruttere folk fan 'e Swartfuotten. Hjoed oan 'e dei binne der noch sa'n 1.300 Sarsy, dy't in eigen reservaat ûnder de reek fan 'e stêd Calgary hawwe.
Etymology
De eigennamme fan 'e Sarsy is Tsúùt’ǐnà, dat gauris ferbastere wurdt ta Tsuu T'ina. De betsjutting dêrfan is "in protte folk" of mooglik "minsken mank de bevers". De oantsjutting 'Sarsy', fan 'e Ingelske foarm Sarcee, komt fan it wurd Sarsi, in namme dy't de Sarsy taparte waard troch harren Swartfoet-bûnsmaten, en dy't yn it Swartfuotsk, in Algonkwynske taal, safolle betsjut as "stiifkoppen". Dat is in ferwizing nei in histoarysk skeel oer grûn tusken de Sarsy en de rest fan 'e Swartfoetkonfederaasje. Guon Sarsy beskôgje dy beneaming tsjintwurdich as misledigjend, wylst oaren it as in geuzenamme sjogge. Yn elts gefal wurdt de beneaming noch rûnom brûkt.
Demografy
De Sarsy binne in Atapaskysk folk, dat besibbe is oan û.m. de Tsjippewaien (Chipewyan) en de Kûtsjin (Kutchin of Gwich'in) fan noardlik Kanada en Alaska, en ek oan 'e Navaho (Navajo) en de Apachen fan it Súdwesten fan 'e Feriene Steaten, mar net mei de om harren hinne wenjende folken fan 'e Noardlike Flakten. De Sarsy hawwe nea in grutte etnyske groep west, en yn 1977 wiene der noch mar 700 fan harren oer. Yn 2011 waarden der 1.300 Sarsy teld. De Sarsy wurde yn Kanada polityk en maatskiplik fertsjintwurdige troch ien inkele stamme-organisaasje, de Sarsy Naasje, dy't ûnder de reek fan Calgary in eigen Yndianereservaat hat, it Sarsy Naasje Reservaat 145.
Skiednis
Oarspronklik wiene de Sarsy in subgroep fan it fierder nei it noarden ta libjende folk fan 'e Dûnneza, dat ûnder de blanken oant fier yn 'e tweintichste iuw bekendstie as de Bever-Yndianen (Beaver). Mids achttjinde iuw brieken de Sarsy lykwols los fan 'e Dûnneza en migrearren se nei it suden ta, dêr't se har op it noardlike part fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika nei wenjen setten. Dat wie noch ear't dat gebiet foar it earst beskreaun waard troch blanke ûntdekkingsreizgers. De oantins oan 'e skieding tusken de Sarsy en de Dûnneza is bewarre troch de mûnlinge oerlevering fan 'e Sarsy-skiednis.
Neffens de ûntdekkingsreizger David Thompson wennen de Sarsy yn 'e jierren 1810, doe't hysels mank de Kry op 'e noardlike flakten tahold, yn 'e Beverheuvels, yn 'e neite fan 'e hjoeddeiske stêd Edmonton. Dêr libben se neffens him yn frede gear mei de Kry. Op in ûnbekend letter tiidstip moat der lykwols in konflikt mei de Kry ûntstien wêze, wêrnei't de Sarsy fierder nei it suden ta teagen of dreaun waarden. Tsjin 'e 1830-er jierren hiene se dêrsanne in bûnsgenoatskip sletten mei de Algonkwynske Swartfuotten, dêr't se sa nau mei ferweve rekken dat se as lid opnommen waarden yn 'e Swartfoetkonfederaasje.
It wie sûnder mis fan 'e Swartfuotten dat de Sarsy de measte skaaimerken fan 'e Flakte-Yndiaanske kultuer oernamen. De opname yn 'e Swartfoetkonfederaasje hie grutte foardielen yn in tiid dat de ferskillende folken op 'e Grutte Flakten inoar allegeduerigen befochten. Op harsels wiene de Sarsy mar in lytse etnyske groep, dy't der maklik ûnder strûpe koe; as lid fan 'e machtige Swartfoetkonfederaasje, dêr't yn 'e earste helte fan 'e njoggentjinde iuw ek de Gro Wânt (Gros Ventre), in oar Algonkwynsk folk, ta hearden, stiene se sterk foar harren fijannen oer.
De Sarsy stiene ûnder de folken fan 'e Noardlike Flakten bekend om 'e hege kwaliteit fan harren loaide bizonmantels en treflike learene kledaazje, en teffens om harren hânmakke sealen en pylk-en-bôgen fan kersehout. Hja wiene ien fan 'e folken dy't yn 1877 it Ferdrach Nû. 7 tekenen, ien fan 'e regionale, saneamde Nûmere Ferdraggen tusken de ûnderskate Yndiaanske folken en de Kanadeeske autoriteiten. It Ferdrach Nû. 7 besloech súdlik Alberta, en regele û.m. de oprjochting fan it eigen Sarsy-reservaat. It omskeakeljen fan 'e nomadyske libbenswize op 'e iepen flakten nei in sedintêr bestean yn it reservaat gie de Sarsy makliker ôf as de measte oare Flaktestammen, mooglik om't se net sa lang op 'e flakten taholden hiene. Al yn 1910 stiene de Sarsy bekend om harren súksesfolle buorkjen, as bouboeren, mar ek as feehâlders. Ek hjoed de dei noch binne de measten fan harren yn 'e agraryske sektor wurksum.
Taal
De taal fan 'e Sarsy is it Sarsy (Ingelsk: Sarcee), dat ta de Noardatapaskyske groep fan 'e Atapaskyske talen heart. Dy taalkloft heart sels wer ta de Na-Dené-talen. Neffens gegevens fan 'e Kanadeeske folkstelling fan 2011 wiene der doe noch 170 memmetaalsprekkers fan it Sarsy.
Bram van der Vlugt
Abraham Rutger (Bram) van der Vlugt (De Haach, 28 maaie 1934 – Nieuwegein, 19 desimber 2020) wie in Nederlânske akteur.
Jonkheid
Van der Vlugt wie in soan fan luitenant-kolonel Abraham Rutger van der Vlugt (1905-1965) en de Joadske Ellen Stokvis (1906-1944). Yn de Twadde Wrâldoarloch waard syn mem troch de nazys nei Auschwitz deportearre en dêr rekke sy wei. Omdat harren heit net-joadsk wie, lieten de Dútsers Van der Vlugt en syn âldere broer Fred gewurde. Yn 1945 ferlearen se harren hûs by it bombardemint op it Bezuidenhout yn De Haach. Syn heit boaske fannijs mei Gerarda Huter (1909-1991) dy't al twa bern hie út in earder houlik. Van der Vlugt folge syn toanieloplieding oan de Toanielskoalle yn Amsterdam. Dêrnei spile er sân jier by Toanielgroep Studio.
Karriêre
Van der Vlugt woe al betiid akteur wurde, mar op oanstean fan syn âldelju soe er earst boukunde yn Delft studearje. Dêr rekke er belutsen by it studintetoaniel. Fan 1958 ôf folge er dochs noch in toanieloplieding oan de Toanielskoalle Amsterdam, dêr't er yn 1961 ôfstudearre as akteur en regisseur. Stúdzjegenoaten dêre wiene ûnder oaren Hetty Verhoogt, Guido de Moor en Aart Staartjes. Fan 1961 ôf oan wie er sân jier oansletten by Toanielgroep Studio, dy't fan 1962 ôf yn Flaamsk kultuersintrum De Brakke Grond yn Amsterdam dwaande wie mei eksperiminteel toaniel. Van der Vlugt waard bekend troch syn haadrol as dokter Finlay yn de telefyzjerige Memorandum van een dokter dy't fan 1963 oant 1965 útstjoerd waard. Yn 1970 wie er ien fan de oprjochters fan Toanielgroep Sater. Hy spile dêr sels oant 1974. Dêrnei wie er by wikseljende selskippen en yn de frije sektor te sjen. Foar syn rol yn it toanielstik Kopenhagen krige er yn 2000 de Louis d'Or, de priis foar de bêste manlike haadrol.
Van der Vlugt wie ek aktyf as ambassadeur fan it Groene Hart, dêr't er fjirtich jier yn De Meije wenne. Hy wie ien fan de oprjochters fan de stifting Gras & Wolken, dy't krewearret foar it behâld fan it Groene Hart. Foar syn wurk foar Gras & Wolken en syn fertsjinsten as akteur waard er yn 2001 beneamd ta Ridder yn de Oarder fan de Nederlânske Liuw. Fierder wie er de voice-over fan de radioreklames foar Royal Canin en ien fan de reklamestimmen fan Adopteer Een Pup.
Yn it teäter wurke er ûnder mear gear mei Joost Prinsen, Kitty Courbois, Thom Hoffman en Oren Schrijver.
Tusken 1986 en 2010 spile er faak de rol fan Sinteklaas, yn 't foarste plak by de jierlikse yntocht yn Nederlân, mar ek yn it telefyzjeprogramma De Club van Sinterklaas en oare telefyzjeprogramma's lykas Goede tijden, slechte tijden (2006), Life & Cooking (2004 en 2006), De Wereld Draait Door (2008 en 2010), MaDiWoDoVrijdagShow (2010) en Sint & De Leeuw (2005 – 2011, 2018). Yn 2019 spile er Sinteklaas foar it lêst yn de film De Brief voor Sinterklaas út 2019.
Priveelibben
Van der Vlugt wie troud en hie fiif bern; ien dêrfan is Marijne van der Vlugt, sjongster en presintatrise. Syn âldere broer Fred van der Vlugt (1930-2002) wie sjoernalist. Yn febrewaris 2005 waard bekend dat Van der Vlugt in tumor yn syn grouwe term hie; dy waard mei in operaasje fuorthelle. Van der Vlugt stoar yn de âldens fan 86 jier yn de sliep oan de gefolgen fan COVID-19.
Fred van der Vlugt
thumb|Fred van der Vlugt yntervieuwt [[Colin Chapman. Op de eftergrûn Mike Spence (1965)]] Frederik Jules (Fred) van der Vlugt (Den Haag, 17 oktober 1930 - San Pedro de Alcántara (Spanje), 5 febrewaris 2002) wie in Nederlânsk sjoernalist op it mêd fan auto's.
Hy wie ien fan de grûnlizzers fan it blêd Autovisie. Hy presintearre, earst foar de VPRO en letter foar de TROS, it auto-konsuminteprogramma Wereld op Wielen mei it ferneamde ûnderdiel de koude start. Fan 1976 oant en mei 1978 presintearre er foar de AVRO de rubryk Auto en verkeer yn it konsuminte-service programma AVRO's Driemaal twintig.
It lêste programma dat er presintearre wie it autoprogramma De hoogste versnelling, dat ek troch de AVRO útstjoerd waard.
Slot Frederiksborg
Slot Frederiksborg (Deensk: Frederiksborg Slot) is in wetterslot yn Hillerød op it Deenske eilân Seelân. It slot is it grutste en belangrykste bouwurk fan de Noardlike renêssânse en leit op in opeinfolging fan trije eilannen oan de westlike kant fan de slotmar. Yn it slot is it Deenske Nasjonaalhistoaryske Museum ûnderbrocht. De barokke tún fan Johan Cornelius Krieger waard tusken 1720 oant 1725 oanlein en yn de jierren 1990 neffens âlde tekenings rekonstruearre.
Skiednis
De âldste boarnen fan geane werom op 1275, doe't it bekend stie as Hillerødsholm en yn besit wie fan de famylje Gøye. Doe't kening Freark II berne waard wiene Birgitte Gøye en Herluf Trolle de eigners fan it lângoed. Yn 1550 liet Freark II in oerienkomst mei de eigners slute dat hy it lângoed krige yn ruil foar it Skovkloster (dat letter de namme Herlufsholm krige) yn Súd-Seelân.
Freark II liet it lânhûs fergrutsje en joech it de namme Frederiksborg (boarch fan Freark). Under de tafoegings dy't de kening bouwe liet wie ek in muorre op it suden, dy't it lângoed fan de stêd skiedde. It wichtichste noch besteande gebou út de tiid fan Freark II is it badhûs yn it park. It waard foltôge yn 1581 yn renêssânsestyl en tsjinne yn de simmermoannen as it jachthûs fan de kening, dy't foar syn jachtpartijen fjilden en bosken besiet yn it noarden fan Seelân.
Frearks soan, Kristiaan IV, liet it measte fan it slot wer slope en joech Hans van Steenwinckel de Aldere de opdracht om yn de jierren 1600-1625 in nij slot te bouwen. Yn 1599 waard it âlde slot ôfbrutsen en nei de dea fan Hans van Steenwinckel yn 1601 foltôgen syn twa soannen Hans en Lorenz de opdracht. It fjouwer ferdjippings tellende gebou mei trije fleugels waard om 1610 foltôge, mar it wurk oan de tsjerke gyng noch oant 1618 troch. It hiele kompleks wie om 1620 hinne klear. Nei de dea fan Kristiaan IV hie it slot foar it measte in represintative funksje. Yn 1659 yn de Twadde Noardske Kriich (1655–1660) namen Sweedske troepen it slot yn. By de Sweedske besetting brûkte de Sweedske keninginne Hedvig Eleonora fan Holstein-Gottorp it slot. Yn dy tiid ferdwûnen de measte keunstwurken út it slof as kriichsbút nei Sweden. De orizjinele Neptunusfontein fan Adriaen de Vries stiet tsjintwurdich yn de tunen fan it Drottningholm Paleis bûten Stockholm. Oare keunstwurken lykas skilderijen kamen yn it Skokloster Slot telâne. Ek yn it Nasjonale Museum fan Sweden binne noch keunstwurken dy't ôfkomstich binne út Frederiksborg. Dêrûnder de luifel fan Freark II, dy't ûnder lieding fan Hans Knieper troch in groep wevers út Flaanderen makke is.
Yn de slotkapel waarden alle Deenske keningen en keninginnen fan 1671 oant 1840 kroand, útsein Kristiaan VII.
Yn july 1720 waard it Ferdrach fan Frederiksborg tekene, wêrmei't offisjeel in ein kaam oan de Grutte Noardske Kriich (1700–1721) tusken Sweden en Denemark-Noarwegen.
De brân fan 1859
Kening Freark VII brûkte yn de jierren 1850 it slot op 'e nij as residinsje en wylst er dêr yn de nacht fan 16 desimber 1859 wie woed er him werom lûke op in keamer op de tredde ferdjipping. It wie in kâlde nacht en hy frege om him in fjoer te meitsjen yn de keamer. De skoarstien wie lykwols yn reparaasje en dat feroarsake brân. De mar wie beferzen en it iennige wetter kaam út de leidings, dat it fjoer grypte gau om him hinne en it hiele gebou stie yn in pear oeren tiid op in pear romten nei en de Slotkapel yn 'e lôge.
Der gyng in soad ferlern mar mear as 300 skilderijen koene op 'e tiid út it slot helle wurde en binne no útstald yn it museum. De rekonstruksje fan it slot wie mooglik troch publike ynskriuwings en jeften fan sawol de kening as de steat. De bydrage fan filantroop Jacob Christian Jacobsen fan de brouwerij Carlsberg makke it mooglik dat it museum yn it slot ûnderbrocht koe wurde. Yn 1882 waard it museum iepene.
De restauraasje fan it gebou sette yn 1860 útein op basis fan de âlde tekenings út argiven en detailearre skilderijen en tekenings fan Heinrich Hansen. Under lieding fan de arsjitekt Ferdiand Meldahl krige it slot it oarspronklike oansjen werom. Fan de troch Adriaen de Vries makke Neptunisfontein, dy't by de besetting fan it slot troch Sweden as kriichbút meirôve wie, liet Jacobsen in kopy meitsje.
Museum
It Museum fan Frederiksborg waard by keninklik dekreet op 5 april 1878 oprjochte en op 1 febrewaris 1882 foar it pyblyk iepene. De oarspronklike kolleksje wie basearre op de skilderijen dy't by de brân redden waarden. Mei help fan it Jacobsen-fûns waard de kolleksje al gau útwreide mei oare kulturele keunstwurken lykas skilderijen en meubilêr. De folgjende tritich jier boude it museum in kolleksje op fan portretten fan de meast wichtige persoanen yn de skiednis fan Denemark. De portrettenkolleksje is de grutste fan it lân.
Andy Murray
Andy Murray (útspr.: ['ændi 'mʌɹi], likernôch: "endy marry"; folút: Andrew Barron Murray; Glasgow, 15 maaie 1987) is in Britsk tennisser fan Skotsk komôf, dy't fanôf 2005 de Britske tennissport behearsket. Hy is de bêste Britske tennisser sûnt de jierren santich, en de bêste Britske manlike tennisser sûnt de jierren tritich. Yn 2012 wûn Murray it US Open-tennistoernoai, yn 2013 folge troch it prestizjeuze tennistoernoai fan Wimbledon. Op 'e Olympyske Spullen fan Londen, yn 2012, behelle er de goudene medalje yn it inkelspul en de sulverne medalje yn it mingd dûbelspul.
Jonkheid en oplieding
Murray waard yn 1987 berne yn 'e Skotske havenstêd Glasgow as de soan fan William Murray en Judith Erskine. Hy is in lid fan 'e Skotske Clan Murray, en hat in âldere broer, Jamie, dy't ek profesjoneel tennisser is, mar benammen aktyf is yn it dûbelspul. Harren pake oan memmekant, Roy Erskine, wie ein fyftiger jierren in profesjoneel fuotballer. Andy Murray waard berne mei in bipartite patella, wat ynhâldt dat ien fan syn knibbelskiven noch altyd bestiet út twa ûnderskate bonken, dy't normaal yn 'e iere jonkheid oaninoar hearre te groeien. Doe't er sechstjin jier wie, waard dizze krupsje by him fêststeld, en hoewol't it him der net fan wjerholden hat om ien fan 'e bêste tennissers fan 'e wrâld te wurden, hat it him perfoarst wol behindere, mei't er faak pine oan 'e knibbel hat en him dêrtroch sels út tennistoernoaien weromlûke moatten hat.
Doe't er noch mar trije jier wie, begûn Murray op oantrúnjen fan syn mem Judith al mei tennissen. Mei fiif jier naam er foar it earst oan in toernoai diel, en op syn achtste naam er it op tsjin folwoeksenen yn 'e Central District Tennis League. Op syn fyftjinde gied er nei it Spaanske Barseloana, dêr't oan 'e Schiller Ynternasjonale Skoalle fierder learde en ûnderwilens deistige tennislessen ûntfong oan 'e Sánchez-Casal Akademy. Foar in ferbliuw fan oardel jier yn Barseloana moasten Murray syn âlden £40.000 op 'e tafel lizze. Yn 2003, doe't er sechstjin jier wie, sette Murray útein mei tennisspyljen yn it junioaresirkwy, wêrby't er yn 2004 it Amerikaansk Iepen Tenniskampioenskip foar junioaren wûn.
Karriêre
Yn 2005 begûn Murray oan syn prof-karriêre, wêrby't er gearwurke hat mei ferskate treners, lykas Ivan Lendl en Amélie Mauresmo. Sûnt 27 febrewaris 2006 hat Murray ûnôfbrutsen (oant no, ein 2015) de rang fan bêste Britske manlike tennisser beklaaid. Op 16 april 2007 waard er troch de ATP foar it earst yn 'e wrâldwide top tsien pleatst. Murray stiet bekend as ien fan 'e meast oanhâldend goede tennissers fan 'e wrâld, mei't er sûnt 2011 teminsten de kwartfinale berikt har yn elt grand slam-toenoai dêr't er oan dielnommen hat.
Op 'e Olympyske Spullen fan Londen, yn 2012, fersloech Murray de Switser Roger Federer yn 'e finale fan it manljusinkelspul, wat him ta de earste Britske Olympysk inkeltalkampioen yn mear as hûndert jier makke. Dêrnjonken wûn er tegearre mei Laura Robson ek in sulverne medalje yn it mingd dûbelspul, al ferlearen se de finale fan 'e Wytrussen Maks Mirnyi en Viktoria Azarenka.
Kleurefilm
Mei de term kleurefilm kin ferwiisd wurde nei in ûnbeljochte kleurefotografyske filmrol dy't geskikt is om yn in filmkamera brûkt te wurden, mar yn 'e regel is it in beneaming foar in foltôge film mei bylden yn kleur, dy't klear is om mei in projektor ôfspile te wurden. De earste kleuresinematografy fûn plak troch additive kleurmingingssystemen lykas dat dêr't de Ingelsman Edward Raymond Turner yn 1899 oktroai foar krige, en dat yn 1902 foar it earst test waard. In ferienfâldige additive kleuresysteem waard yn 1909 yn it Feriene Keninkryk mei súkses yn 'e hannel brocht ûnder de namme Kinemacolor. Sokke iere kleuresystemen kleuren swart-wytfilms troch se te projektearjen troch filters yn ferskillende kleuren.
Andy Murray
Karriêre
Op it Britsk Iepen Tenniskampioenskip, better bekend as Wimbledon, helle Murray yn 2012 de finale, mar ferlear er yn fjouwer sets fan Roger Federer. Op 7 july 2013 wûn er lykwols it Wimbledon-toernoai fan dat jier troch yn trije sets ôf te weven mei Novak Đoković. Murray wie de earste Britske man dy't Wimbledon wûn sûnt Fred Perry dat yn 1936 foar it lêst dien hie. Dêrfandinne dat Murray troch de BBC ta Britske sportpersoan fan it jier 2013 útroppen waard.
It iennichste grand slam-toernoai dêr't Murray noch nea foarby de kwartfinales kommen is, is it Frânsk Iepen, better bekend as Roland Garros. Yn 2014 waard berekkene dat Murray oant doe ta mear as $37 miljoen oan prizejild binnenhelle hie. Yn 2008 publisearre Murray syn autobiografy, dy't er ûnder de titel Hitting Back útbrocht by útjouwerij Random House.
Kleurefilm
Yn 1916 yntrodusearre Kodak it earste systeem foar subtraktive kleurminging. Dêrfoar waard ek swart-wytfilm brûkt om ferskate kleurefiltrearre boarnebylden te fotografearjen, mar it einprodukt wie in mearkleurige print foar de fertoaning wêrfan't gjin spesjale projeksje-apparatuer nedich wie. Yn 1922 ûntstie in nij proses fan it Technicolorsysteem, wêrby't films ynkleure waarden by de opnamen. Neitiid waard dat systeem troch de desennia hinne noch ferskate kearen ferbettere. Yn 'e filmyndustry fan Hollywood wie Technicolor tusken 1922 en 1952 it meast brûkte kleurproses, en neitiid krige it suver in monopoalje. Foar 1932, doe't Technicolor in trijestripsprosedee ynfierde, waarden foar kommersjele subtraktive kleuresystemen mar twa kleurekomponinten brûkt, wat betsjutte dat der mar in beheind kleurberik beskikber wie.
Andy Murray
Priveelibben
Yn 2005 begûn Murray in relaasje mei Kim Sears, de dochter fan 'e tennistrener (en eardere tennisser) Nigel Sears. Hja ferloofden harren yn novimber 2014 en it houlik fûn plak op 11 april 2015, yn 'e katedraal fan Dunblane. Kim Sears is in keunstneresse dy't de kost fertsjinnet mei it meitsjen fan portretten fan húsdieren. Yn febrewaris 2013 kocht Murray foar £1,8 miljoen fiktoriaanske lânhûs Cromlix House, op it plattelân fan Perthshire (sintraal Skotlân), dat yn april 2014 iepen gie as in fiifstjerrehotel mei fyftjin keamers. Letter dyselde moanne krige Murray in earedoktoraat útrikt fan 'e Universiteit fan Stirling, by wize fan erkenning fan syn ynset foar it tennis.
Hoewol't Murray dúdlik makke hat dat er him yn it foarste plak Skot fielt en dêrnei pas Brit, hold er him lang op 'e flakte oangeande it Skotske ûnôfhinklikheidsreferindum, dat op 19 septimber 2014 holden waard. Uteinlik publisearre er in pear dagen foar it referindum in tweet dy't delkaam op in oprop om foar ûnôfhinklikens te stimmen. Op it oppenearjen fan syn miening krige Murray in protte ûnfoege reäksjes, wêrûnder guon fan sa'n kaliber dat de plysje deroer gear moast. Sa waard yn ien reäksje it Skoallebloedbad fan Dunblane oanhelle en sein dat it spitich wie dat Murray dat oerlibbe hie.
Joyce Oliveira
Joyce Oliveira (Salvador, 10 juny 1972), is in rêstend Brazyljaansk neakenmodel en pornografysk aktrise, dy't ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Joyce, Nivea, Joyce de Oliveira, Graça Rios en Joyce de Souza. Hja sette yn 2007 útein mei in wurkpaad yn 'e sawol de Brazyljaanske as de Amerikaanske pornoyndustry en spile yn frijwat films. Yn 2011 beëinige Oliveira har karriêre as pornoaktrise.
Libben en karriêre
Oliveira waard yn 1972 nei alle gedachten berne yn Salvador, yn 'e Brazyljaanske steat Bahia, hoewol't guon boarnen hawwe wolle dat se út 'e súdlike steat Rio Grande do Sul komt, dy't dêrby lykwols betitele wurdt as in plak yn 'e steat Rio de Janeiro. Yn elts gefal is se fan Afro-Brazyljaansk etnysk komôf.
Yn 2007 makke Oliveira har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile se dêrnei yn sa'n 25 films. Dêrby wie se rûchwei likefolle aktyf yn 'e Brazyljaanske as yn 'e Amerikaanske pornoyndustry. Yn Brazylje wurke se foar labels as Brasileirinhas, Panteras en Explicita Video, wylst se yn 'e Feriene Steaten yn 't spier wie foar sokke foaroansteande studio's as Evil Angel, West Coast Productions, Elegant Angel en Red Light District.
Fierders wie Oliveira ek wol aktyf foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder fral Reality Kings. Se wurke û.m. gear mei har kollega en lânsfrou Mônica Santhiago en mei manlike tsjinspilers as Justin Slayer, Michael Stefano, Nacho Vidal en Mark Wood. Yn 2011 breide Oliveira in ein oan har karriêre en loek se har út 'e pornoyndustry werom.
Lichemsskaaimerken
Joyce Oliveira is swart, mei brune eagen en swart hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.63 m lang, mei in gewicht fan 60 kg, en in beskieden kupmaat 34C, wêrfoar't se lykwols in boarstfergruttingsoperaasje ûndergien hat. Behalven piercings troch har earlellen hat se ek in nâlpiercing. Dêropta hat se twa tatoeaazjes: ien fan 'e tekst amore ("leafde") op 'e bûtenkant fan har lofterûnderearm, en in oarenien fan it tekenfilmfiguer Betty Boop op har ûnderrêch.
Kleurefilm
Foar oare doelen as it meitsjen fan bioskoopfilms waard yn 1935 Kodachrome yntrodusearre, folge troch Agfacolor yn 1936. Dat wiene kleuresystemen dy't benammen bedoeld wiene foar it meitsjen fan homefideo's en dia's yn kleur. It wiene de earste filmkes fan it integral tripack-type, bedutsen mei trije lagen fan ferskillende kleurgefoelige emulzje, wat de moderne betsjutting (yn fotografyske sin) fan it wurd 'kleurefilm' is. De earste kleurenegativen wiene oanpaste ferzjes fan sokke films. Se waarden al yn 1940 yntrodusearre, mar rekken pas fan 'e iere 1950-er jierren ôf stadichoan ynboargere. Kleurefotografyske films wiene it dominante soarte fan sinematografy oant men yn 'e 2010-er jierren de measte kleurefilms digitaal begûn te meitsjen.
Side Jobs
Side Jobs is in ferhalebondel fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwer Jim Butcher. De titel betsjut: "Bybaantsjes". It boek befettet alve koarte ferhalen fan it fantasysjenre, dy't hearre ta Butcher syn romansearje The Dresden Files. De ferhalebondel hat dan ek as ûndertitel: Stories from The Dresden Files. De alve ferhalen wiene op it lêste nei allegear al earder publisearre, foar it meastepart yn ferskate blomlêzings mei wurk fan oare auteurs. Side Jobs waard yn 2010 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij Roc Books.
L.M. Montgomery's Anne of Green Gables: The Good Stars
L.M. Montgomery's Anne of Green Gables: The Good Stars is in Kanadeeske tillefyzjefilm út 2017 ûnder rezjy fan John Kent Harrison, mei yn 'e haadrollen Ella Ballentine, Martin Sheen en Sara Botsford. It is it twadde diel fan in filmtrilogy dy't basearre is op it wrâldferneamde berneboek Anne of Green Gables, fan 'e Kanadeeske skriuwster L.M. Montgomery (1874-1942). De film is in kostúmdrama en jeugdfilm, produsearre troch de filmstudio Breakthrough Entertainment. De plot folget it weesfamke Anne Shirley wylst se opgroeid op it boerespultsje Green Gables op it lanlike Prins Edwardeilân, dêr't se adoptearre is troch de 'e âldere boer Matthew Cuthbert en syn net-troude suster Marilla.
Plot
Yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw is Anne Shirley in weesfamke dat oannommen is troch de âldere boer Matthew Cuthbert, in frijfeint, dy't mei syn krektlyk ûntroude suster Marilla op it lytse boerespultsje Green Gables wennet, yn 'e neite fan it (fiktive) doarp Avonlea op it Kanadeeske Prins Edwardeilân. Yn The Good Stars is te sjen hoe't Anne yn dat leafdefolle fermidden opgroeit. Dêrby ûntgroeit se lykwols net har brike setten; sa keapet se ris hierferve fan in passearjende marserinder om't se sa'n grouwéligen hekel oan har eigen read hier hat, mar as se it middel brûkt, kleuret har hier grien.
In oare kear giet se te útfanhûzjen by har bêste freondinne Diana Barry, dy't út in rike famylje komt. De beide famkes meitsje harrensels bang mei spûkferhalen, en as Anne nachts eefkes fan bêd is, kin se de juste keamersdoar net mear fine. Fan gefolgen stoot se net by Diana ûnder de tekkens (mei wa't se in bêd dielt), mar yn 'e ferkearde keamer by Diana har âldmuoike Josephine, dy't dêr ek op besite is. Dêrmei jeit se it âldminske de stupen op it liif. Muoike Josephine is not amused, en wol de muzyklessen fan Diana, dêr't sy foar betelje soe, ôfblaze, mar as Anne dat heart, komt se persoanlik del om ûntskuldigings te meitsjen. Dan docht bliken dat de stive âldmuoike wol om Anne har nuvere opstigings laitsje kin. Se neamt it fanke "de earste ynteressante persoan dy't ik yn Avonlea met haw," en Anne en sy begjinne in nuveraardige freonskip.
In soarch foar Anne is dat Matthew âlder wurdt en hieltyd mear krupsjes kriget. Hy hie it al oan it hert, mar Anne wurdt goed kjel as se mei him yn 'e bosk te poddestoelsykjen giet en Matthew dêr paadbjuster wurdt en alhiel yn betizing rekket. As se him holpen hat it paad werom te finen, drukt er har op it hert om neat oan Marilla te fertellen oer syn lytse 'episoade', en Anne ûnthjit him dat. Nei't se der dagenlang mei ompakt hat, beslút se lykwols har ûnthjit te brekken en dochs Marilla yn fertrouwen te nimmen. Dy lit earst net oan har broer blike dat se weet hat fan it foarfal, mar lang om let komt de moard dochs út en dan is Anne alhiel yn triennen om't se har wurd brutsen hat. It is lykwols Matthew dy't him foar har oer ferûntskuldiget, mei't er ynsjocht dat er it fanke net sa yn 'e pine sette moatten hie.
Underwilens nimt de strange master Phillips, dy't Anne yn 'e les ôfrinne lit, mar har efter har rêch om priizget as ien fan syn bêste learlingen, ûntslach om't er ûngelokkich is yn Avonlea. Hy wurdt ferfongen troch de kordate juffer Stacy, foar wa't Anne en har kammeraatskes oan 'e igge fan in pleatslik marke in toanielstik opfiere. Dêrby wurdt Anne, dy't in personaazje spilet dat komt te ferstjerren, as in lyk op in flot it wetter op treaun. De fammen hiene inkele dagen earder sjoen dat de streaming it flot by in daamwand bringe soe, mar de nachts foar de opfiering hat it reint dat it eaze, mei as gefolch dat it wetter no heger stiet as de daamwand, sadat it flot deroerhinne spielt. Anne moat rêden wurde troch Gilbert Blythe, in jonge dy't se earst net sjen of luchtsje koe, mar op wa't se meitiid fereale rekke is, krekt sa't hy al fan it begjin ôf oan fereale op har is.
Avonlea kriget ek in nije predikant, de jonge dûmny Allen, dy't mei syn tsjeppe jonge breid yn it doarp komt te wenjen. By frou Allen, dy't net inkeld byldkreas is, mar ek noch prachtich fertelle kin, sjocht Anne heech op. As dûmny en de frou delkomme op Green Gables, bakt Anne foar dy gelegenheid in taart, mar se fersint har yn 'e fleskes dy't Marilla yn 'e kast stean hat, en ynstee fan fanylje-ekstrakt foeget se meubeloalje ta. Frou Allen mei as earegast de taart oansnije, en as dan bliken docht wat der bard is, kin Anne wol troch de grûn fan skamte. Marilla treastet har lykwols en frou Allen kin goed om it ynsidint laitsje.
De gefoelens dy't Anne en Gilbert Blythe foarinoar hawwe, soargje foar ferwidering tusken Anne en har hertsfreondinne Diana. Anne hie altyd tocht dat ear de wichtichste deugd is, mar as muoike Josephine har fertelt dat trou folle wichtiger is, beseft se dat se Diana net sitte litte kin. Dêrom brekt se, nettsjinsteande har ferealens, har begjinnende ferkearing mei Gilbert ôf. Matthew wiist har der lykwols op dat romantyk en trou oan freonen inoar net út hoege te sluten.
Produksje
L.M. Montgomery's Anne of Green Gables: The Good Stars waard regissearre troch John Kent Harrison nei in senario dat er sels skreaun hie. It is in tillefyzjefilm yn 'e foarm fan in kostúmdrama en jeugdfilm, dy't beasearre is op it middelste part fan it wrâldferneamde berneboek Anne of Green Gables, fan 'e Kanadeeske skriuwster L.M. Montgomery (1874-1942). De film waard produsearre troch Joan Lambur, Ira Levy, Audrey Velichka, Peter Williamson en L.M. Montgomery har beppesizzer Kate Macdonald Butler foar de studio Breakthrough Entertainment. De filmmuzyk waard fersoarge troch Lawrence Shragge. De film waard op 20 febrewaris 2017 op dvd útbrocht en distribuëarre troch 9 Story Media Group en Umbrella Entertainment.
Edwin Ifeanyi
(28 april 1972) is in eardere Kameroeneesk fuotballer. Earder spile foar Tokyo Gas, Verdy Kawasaki, Omiya Ardija, Oita Trinita en Montedio Yamagata.
Grutte Tsjerke (Hoogeveen)
De Grutte Tsjerke is in rjochtsletten trijeskippige halletsjerke yn it Drintske plak Hoogeveen. Sûnt 1965 is it gebou in ryksmonumint.
Skiednis
De tsjerke waard yn 1652 boud as de earste tsjerke fan Hoogeveen en krige in grûnplan fan in Gryksk krús. Yn 1664 waard de tsjerke yn gebrûk nommen, mar it duorre noch oant 1682 ear't Hoogeveen in eigen dûmny krige.
De tsjerke krige om 1720 hinne in dakruter, dêr't twa klokken út 1649 en 1680 yn Sutfen troch Hemony getten klokken yn hingje. Yn de Twadde Wrâldkriich waarden de klokken troch de besetter foardere, mar nei de befrijing binne de klokken werom fûn en wer ophong yn de dakruter.
Yn 1744 folge in fergrutting fan de westlike earm fan de tsjerke, sadat it grûnplan feroare yn in Latynsk krús. Yn 1801 en yn 1804 waard de tsjerke fierder útboud neffens in ûntwerp fan H.C. Dekker, werby't de tsjerke it hjoeddeiske oansjen as halletsjerke krige. De Grutte Tsjerke waard yn de jierren 1967-1969 foar it lêst restaurearre, werby't benammen it ynterieur in grutte feroaring ûndergyng. Yn 2017 kaam de Grutte Tsjerke yn it nijs om't de tsjerkeried fan doel wie it gebou te ferkeapjen oan in horeka-ûndernimmer. De tsjerke soe dan sneins iepen bliuwe foar de earetsjinst en troch de wike brûkt wurde as horeka-gelegenheid. Dêrmei kaam de tsjerkeried yn konflikt mei de eigen gemeenteleden, dy't feestpartijen yn de tsjerke net foechsum fûnen en dêrom it útstel dienen om sels de tsjerke oer te keapjen. De ûndernimmer loek him werom en de tsjerkeried naam lang om let it beslút de tsjerke net ferkeapjen, mar te modernisearjen.
Ynterieur
Under de oargelgalerij hinget de trommel, wermei't oant 1973 alle sneins in fêste tromslagger it folk optrommele om nei tsjerke te gean. Tsjintwurdich wurdt der allinne noch trommele by spesale tsjinsten.
Oargel
It oargel waard yn 1843 troch J.C. Scheuer en Soannen út Swol boud mei 20 registers en oanhongen pedaal. Petrus van Oeckelen fernijde it ynstrumint yn 1861 en wreide it út mei in selsstannich pedaal. Yn 1969 en 2012 waard it oargel restaurearre troch de firma Pels & van Leeuwen út Alkmar. De bylden op de oargelkas stelle it Leauwe, de Hope en de Leafde en tusken de ingels kening David foar. It oargel telt 25 registers ferdield oer haadwurk, rêchwurk en pedaal.
Alpineskyen op de Olympyske Winterspullen 1976
200px|thumb|right|200px|De Olympyske alpineskylokaasje fan Innsbruck 1976
De Olympyske Winterspullen 1976, ek wol de XIIe Olympiade neamd, waarden yn 1976 yn Innsbruck, Eastenryk hâlden. Dat wie fan 4 oant en mei 15 febrewaris. It alpineskyen hie plak op de Axamer Lizum en de Patscherkofel.
Medaljespegel
De top-7 fan lannen dy't by it alpineskyen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 1976.
Krito fan Alopeke
Krito, om betizing mei oare lju mei deselde namme tsjin te gean faak Krito fan Alopeke neamd (Aldgryksk: Κρίτων Άλωπεκῆθεν, Kríton Alōpekēthen; Atene, ±469 f.Kr. – dêre, begjin fjirde iuw f.Kr.) wie in Ateensk keapman út 'e Klassike Aldheid, dy't ferskate kearen neamd wurdt yn it wurk fan 'e ferneamde skriuwers Plato en Ksenofon as in trouwe en libbenslange freon fan harren learmaster Sokrates. Hoewol't in lettere tradysje Krito sels ek as filosoof beskôge, wurdt er troch de moderne wittenskip oer it algemien net as sadanich sjoen, mar mear as immen dy't troch syn freonskip mei Sokrates by it fermidden fan filosofen belutsen rekke.
Libben
Krito waard om 469 f.Kr. berne yn 'e deme Alopeke, in doarp of útbuorren bûten de stedsmuorren fan Atene, wêrfan't de ynwenners lykwols as stedsjers fan Atene gouwen. Fan jongs ôf oan wied er befreone mei Sokrates, dy't ek út Alopeke kaam, en dy't likernôch fan deselde jierren wie as hy. Sawol yn Plato syn Euthydemus as yn Ksenofon syn Memorabilia wurdt Krito foarsteld as in rike keapman, dy't syn fortún makke hie mei de hannel yn lânbouprodukten. Histoarisy spekulearje dat dy hannel yn Alopeke plakfûn, en dat Krito mooglik fruchten en grienten of sels slachtfee fan 'e boeren dêr yn 'e omkriten opkocht om dy yn Atene sels te ferkeapjen oan 'e ynwenners fan 'e stêd.
It liket derop dat Krito troud wie mei in frou dy't út in foaroansteand aristokratysk skaai kaam. Hy hie teminsten twa soannen, wêrfan't de âldste Kritobûlos (ek wol werjûn as Kritobolus) hiet en de jongste Archestratus (dy't him letter ta in súksesfol generaal ûntjoech). Hoewol't Krito syn stjerjier net oerlevere is, bewiist syn yn ferskate boarnen neamde dielname oan 'e foarfallen om 'e berjochting en deastraf fan Sokrates hinne, yn 399 f.Kr., dat er oant yn 'e iere fjirde iuw f.Kr. libbe hawwe moat.
Apokrife wederwarichheden
De skiedkundige Diogenes Laertius fermelde dat Krito sels ek in filosoof wie, en skreau santjin dialogen oan him ta. Hy neamde ek trije fierdere soannen, Hermogenes, Epigenes en Ktesippus, dy't út gjin inkele oare boarne bekend binne. Om't it sjenre fan 'e sokratyske literatuer pas ta ûntwikkeling kaam doe't Krito frijwol wis al ferstoarn west hawwe moat, behannelet de moderne wittenskip dit ferhaal ornaris as apokryf, itsij as alhiel út 'e tomme sûgd, itsij as in betizing mei in oare auteur. Ek is men skeptysk oer Krito syn status as filosoof, en is men, Plato syn protret fan Krito as in pragmatysk tinker yn acht nommen, fan betinken dat it folle wierskynliker is dat Krito inkeld in belangstellend taharker wie dy't fanwegen syn freonskipsbân mei Sokrates by filosofyske fermiddens belutsen rekke. In oar ferhaal dat troch Diogenes Laertius oerlevere waard, is de tradysje dat Krito Faido fan Elis, dy't him letter ta in grut filosoof ûntwikkele, frijkocht hie út slavernij.
Krito yn 'e Aldgrykske literatuer
Krito wurdt troch Plato wiidweidich beskreaun yn 'e Euthydemus, de Phaedo en de nei him ferneamde Crito. Ek wurdt er neamd yn 'e Apologia. Yn it wurk fan Ksenofon dûkt er op yn 'e Memorabilia en it Symposium. Behalven dat er brûkt waard as ien fan 'e sprekkers yn ferskate dialogen, jout benammen de Phaedo ek in beskriuwing fan Krito syn krewearjen om syn freon Sokrates de deastraf te besparjen. Neffens Plato bea Krito de rjochters earst oan om út eigen bûse in swiere boete te foldwaan yn it stee fan Sokrates syn terjochtstelling. Dêrnei stied er der boarch foar dat Sokrates net besykje soe en ûntkom út it tichthûs, troch datoangeande foar de rjochters oer in eed ôf te lizzen. Likegoed besocht er neitiid Sokrates te oertsjûgjen om dochs út te piken, en bea er him sels beskûl oan by freonen fan sines yn Tessaalje. Doe't Sokrates dêr neat fan witte woe, tsjinne Krito him yn syn lêste oeren as liiffeint en wie hy de lêste persoan mei wa't de âlde filosoof spriek.
Wite koeke
Wite koeke is in Fryske reepkoekesoarte. Der binne in soad reepkoekeresepten en meardere Fryske bakkers brûke itselde resept mar troch de behanneling en de ûnesoarte hat dochs elkenien syn eigen koeke. De measte resepten begjinne mei kôkdaai.
Grûndaai
Wite koeke wurdt makke fan grûndaai en oare grûnstoffen. It grûndaai is in griemmank fan roggeblom en in siedende sûkerfloeistof. De eintemperatuer fan dit mingsel moat 65°C wêze. Mei ôfkuoljen moat it minimaal 24 oeren lizze.
By it koitsjen fan lytse poarsjes koekedaai is it ekstra fan belang dat de roggeblom en de mingbak op keamertemperatuer binne. As it hjitte sûkermingsel yn te kâlde blom lomt, sakket de temperatuer ûnder de 65°C. Dy temperatuer is fan belang troch de omsettings dy ’t yn it daai optrede moatte (in soarte fan gear wurden fan it daai).
Wite koeke meitsje
Neidat it grûndaai langer as in dei lein hat, wurde de oare grûnstoffen der (masinaal) troch dien yn minstens 15 minuten tiid:
Koekeswiet
Koekeswiet is in swietmingsel dat yn haadsaak bestiet út inkelfâldige sûkers, glukoaze en fruktoaze. It wurdt brûkt as ferfanging fan it eartiidse ynvertsûker en boarstehuningmassee. Ynstee fan eartiids 100 gram ynvertsûker en 100 gram massee wurdt tsjintwurdich 200 gram koekeswiet brûkt.
It setten fan in goede grûndaai is by it koekebakken tige wichtich, want it wurdt direkt oan it grûndaai tafoege. De konstante soergraad fan koekeswiet en de krekte gearstalling fan de sûkers soarget foar in komstante kwaliteit fan de koeke. Troch koekeswiet te ferfangen troch huningswiet, kin de koeke ferkocht wurde as huningkoeke.
It bakken fan koeke
Koeke kin bakt wurde as snijkoeke en as oanleine koeke.
Snijkoeke
By snijkoeke wurdt it daai fuortdaliks op de plaat drukt, strutsen mei olle kofjemolke en nei it bakken snien. Dit wurdt dien by koekesoarten sûnder fulling dy’t tsjin de sydkant sit, lykas bôlekoeke, âldwivekoeke en oare snijkoeke lykas nutekoeke dêr ’t allinnich nuten der boppe-op.
Oanleine koeke
By oanleine koeke wurdt in opsteande râne tusken de koeken lein of wurdt der mei in kwastke oalje op de sydkanten oansmard sadat se net oan elkoar oan bakke. Dit bart by koeke dy ’t oanset is mei bepaalde folling lykas gimberkoeke, resinekoeke of sukadekoeke.
Remonstrantske tsjerke (Hoogeveen)
Skiednis
De tsjerke waard yn 1894 boud foar de yn 1886 stifte gemeente en bea plak oan 350 minsken. De gemeente wie stifte út ûnfrede mei de tsjerkeried fan de herfoarme gemeente, dy't wegere in frijsinnich predikant te beroppen. De leden fan de remonstrantske gemeente wiene allegear ôfkomstich út de liberale boppelaach.
Yn de rin fan de tiid waarden der in pear feroarings oan it gebou útfierd, lykas in oanbou oan de efterkant foar de jongerein yn 1957. Yn de jierren 1960 fûn in restauraasje fan de tsjerke plak.
Oargel
Ynearsten makken de remonstranten yn Hoogeveen gebrûk fan in Amerikaansk harmoanium, mar yn 1897 kocht de gemeente it út 1658 datearjende Faber-oargel fan de Herfoarme tsjerke fan Coevorden oan. It 17e-iuwske ynstrumint wie yn ûnderhâld by Jan Proper út Kampen, mar nei syn ferstjerren bleau it ûnderhâld fan it monumintale ynstrumint út en waard der klage oer de kwaliteit fan it oargel. Besletten waard in nij oargel oan te skaffen fan de firma A. Standaart út Schiedam, dat op 21 maart 1926 yn gebrûk nommen waard. It 17e-iuwske Faber-oargel waard ferkocht en krige letter in plak yn de tsjerke fan de Rekkense Inrichtingen yn Rekken, dêr't it yn 1934 ferfongen waard troch in oargel fan de firma Valckx en Van Kouteren. Sûnt is it spoar fan it 17-iuwske oargel bjuster. Yn 1960 folge der noch in restauraasje fan it Standaard-oargel, mar yn de rin fan de tiid rekke it oargel bûten gebrûk. De gemeente skafte in elektroanysk Johannes-oargel (Opus 60) oan, dat troch de organist Feike Asma ynspile waard.
Lambertus fan Maastricht
Lambertus fan Maastricht (ek Lambertus fan Luik) wie biskop fan Tongeren-Maastricht fan 670 oant syn dea. Lambertus wie tsjin de relaasje fan Pepyn mei syn maîtresse Alpaida, de lettere mem fan Karel Martel. Lambertus wurdt beskôge as martler fanwegen syn ferdigening fan it houlik. Syn feestdei is 17 septimber.
Vita
Lambertus soe ôfkomstich wêze út Maastricht en waard om likernôch 635 berne yn in ryk skaai, dat al generaasje lang kristlik wie. Syn heit betroude him op jonge leeftyd ta oan biskop Teodardus, in omke dy't him ûnderrjocht joech yn de teology. Doe't Teodardus yn 699 kleie woe by kening Gilderik II oer it rôvjen fan Frankryske eallju yn syn bisdom, waard er yn de bosken by Speyer fermoarde troch syn fijannen. Mei tastimming fan kening Gilderik waard Lambertus as opfolger fan Teodardus keazen. Nei't kening Gilderik troch in groep aadlike gearspanners ûnder lieding fan de hôfmeier hofmeier Ebroïn fermoarde waard, rekke Lambertus syn beskerming kwyt en moast er de biskopssit opjaan. Hy waard ferfongen troch Faramundus, in pion fan Ebroïn. Lambertus libbe sân jier ferballe as kleasterling yn it kleaster fan Stavelot, mar krige ûnder Pepyn fan Herstal syn biskopssit werom. Hy preke yn Limburch en yn it gruttendiels noch heidenske Brabân en besocht faak Willibrordus, de apostel fan de Friezen. It wie bekend dat Pepyn oerhuorrich wie en it bêd dielde mei syn skoansuster Alpaida. Dêroer krige Pepyn it mei Lambertus oan de stok, dy't de houlikse trou heech hie en it hâlden en dragen fan Pepyn strang ôfkarde. De krityk fan de side fan de tsjerkelieder soe Alpaida oanset ha om oaren oan te trunen de biskop út de wei te romjen. Lambertus waard yn septimber yn Luik yn syn hûs troch in groep manlju oerfallen en troch ien fan harren mei in spear deade.
De oare ferzje is dat twa bruorren fan aadlike komôf jimmeroan wer tsjerken yn it bisdom plonderen. Doe't de ealju wer tasloegen namen meiwurkers bûten witten fan Lambertus it rjocht yn eigen hân en fermoarden se de twa bruorren. Ut wraak soe harren famylje dêrnei Lambertus yn syn hûs yn Luik deade ha.
Ferearing
Syn opfolger Hubertus liet trettjin jier nei de moard it omskot fan Lambertus ferhûzje nei Luik. Fanút Luik sette de ferearing fan Lambertus útein. Hubertus joech opdracht om njonken it hûs fan Lambertus in tsjerke te bouwen, de yn 718 foltôge Basilica sancti Landiberti, om dêr de reliken fan Lambertus yn by te setten. Op dat plak ûntstie letter de Lambertuskatedraal, dy't mei de sekularisaasje yn de Frânske tiid ferneatige waard, wêrmei't ek de tombe fan Lambertus ferlern gyng. Yn de katedraal fan Freiburg im Breisgau wurdt de skedel fan Lambertus bewarre.
Lokaal waard Lambertus oanroppen tsjin ferlamming, koarts, eachsyktes, feesyktes en epilepsy. Fanwegen syn ferset tsjin de troubrek fan Pepyn is Lambertus patroan fan de houlikse trou. De feestdei fan de hillige is op 17 septimber.
Ikonografy
Lambertus wurdt yn 'e regel as biskop ôfbylde. Yn syn hân hâldt er in krús of stêf, somtiden ek in swurd mei de punt omheech. Ek komt in model fan de troch de Frânsen ôfbrutsen Luikse Lambertuskatedraal as attribút foar. De koaltsjes yn syn mantel ferwize nei de leginde dat er as mistsjinner ris gleone koalstjes helje moast foar de wijreek. Om't er neat by him hie om se yn mei te bringen droech hy de koaltsjes yn syn koarhimd sûnder dat der skroeiplakken ûnstiene.
Patrick M'Boma
(15 novimber 1970) is in eardere Kameroeneesk fuotballer. Earder spile foar Paris Saint-Germain, Châteauroux, Metz, Gamba Osaka, Cagliari, Parma, Sunderland, Al-Ittihad, Tokyo Verdy en Vissel Kobe.
Bernardus Johannes Alfrink
Libben
thumb|left|Alfrink syn wapen|200px Alfrink waard berne yn Nijkerk yn de provinsje Gelderlân as soan fan Theodore John Alfrink en Elisabeth Catharina Ossevoort. Hy krige syn earste kommuny yn 1911 en folge syn prysteroplieding oan it seminaarje fan Rijsenburg en oan it Pauslik Bibelynstitút fan Rome. Op 15 augustus 1924 waard Alfrink troch aartsbiskop Henricus van de Wetering ta pryster wijd. Yn 1930 foltôge hy syn stúdzje oan 'e École biblique fan Jeruzalim en waard doe kapelaan yn Maarssen. Oant 1933 die er ek pastoraal wurk yn Utert. Alfrink joech les oan it seminaarje fan Rijsenburg tusken 1933 en 1945 en letter, tusken 1945 en 1951, oan de Katolike Universiteit fan Nimwegen.
Op 28 maaie 1951 waard Alfrink fanwegen de minne sûnens fan kardinaal Johannes de Jong beneamd ta aartbiskop-koadjutor fan Utert en titulêr aartsbiskop fan Tyana. Op 17 july fan datselde jier krige Alfrink yn de Katerinakatedraal de biskoplike wijing fan aartsbiskop Paolo Giobbe, de pauslike nuntius yn De Haach.
Alfrink folge yn 31 oktober 1955 kardinaal De Jong as aartsbiskop op en waard op 16 april 1957 beneamd ta biskop fan it Nederlânsk Militêr Ordinariaat. Hy droech by oan wittenskiplike publikaasjes en wie ek in lieder fan 'e "Pax Christi-beweging" yn Nederlân. Johannes XXIII beneamde Alfrink op 28 maart 1960 ta kardinaal.
Filmfestival
De meast prestizjeuze filmfestivals fan 'e wrâld binne it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes, yn Frankryk, it Ynternasjonaal Filmfestival fan Berlyn, yn Dútslân, en it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje, yn Itaalje. Dy eveneminten wurde soms de "Grutte Trije" neamd. It grutste filmfestival bûten Jeropa is it Ynternasjonaal Filmfestival fan Toronto, yn Kanada. It âldste filmfestival is dat fan Feneesje, dat datearret fan 1932. De âldste filmfestivals fan Noard-Amearika binne it Ynternasjonaal Film- & Fideofestival fan Columbus, yn Ohio (ek bekend as The Chris Awards), dat foar it earst holden waard yn 1953, en it Ynternasjonaal Filmfestival fan San Francisco, yn Kalifornje, dat ûntstie yn 1957. Tegearre hawwe dy beide festivals in grutte rol spile by it yntrodusearjen fan bûtenlânske films yn 'e Feriene Steaten. Yn Fryslân wurdt elts jier yn oktober it Noardlik Film Festival holden.