cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
St Paul's Cathedral (Londen)
Iere skiednis
Nei de dea fan Sæberht yn 616 waard biskop Mellitus troch syn heidenske soannen ferballe en de Eastsaksen ferfoelen wer yn it âlde heidendom. Wat der doe mei de katedraal barde is net bekend, mar oan de ein fan de 7e iuw krige it Kristendom op 'e nij foet oan de grûn. Mooglik waard doe de âlde katedraal restaurearre en it soe ek bêst kinne dat der in hiele nije katedraal boud waard. Dy katedraal, of in opfolger dêrfan, waard yn it jier 962 troch brân ferneatige, mar yn itselde jier wer opboud.
Neffens de Angelsaksyske Kronyk gyng de katedraal mei in grut part fan de stêd ferlern by de grutte stedsbrân fan 1087.
Foargonger
De bou fan foargonger fan de Pauluskatedraal, ornaris de Old St Pauls neamd, sette nei de brân fan 1087 útein. In oare brân yn 1136 soarge foar opûnthâld en it duorre dêrfandinne noch oant 1240 ear't de nijbou konsekrearre wurde koe. Wylst de katedraal boud waard feroare ek de styl fan de oarspronklik romaanske styl nei de goatyske yn de lettere boudielen.
Net sa lang nei de foltôging fan de katedraal fûn der wer in útwreiding plak. Dy nijbou kaam ree yn 1314, mar waard al yn 1300 konsekrearre. De tsjerke wie yn de lette iuwen ien fan de grutste tsjerken op 'e wrâld en waard wat de lingte fan it tsjerkeskip oanbelanget allinne oertroffen troch de abdijtsjerke fan Cluny en wat de hichte fan de spits oanbelanget troch de katedraal fan Lincoln en Stralsund's Marijetsjerke. Boaiemûndersyk yn 1878 wiisde in totale lingte fan 178 meter út, in breedte fan 30 meter en mei it transept en de fiering in breedte fan 87 meter. De spits wie 149 meter heech.
Yn de 16e iuw begûn it ferfal fan de tsjerke. By de ynfiering fan de reformaasje ûnder Hindrik VIII en Edward VI waarden de kleasters ûntbûn. De brek fan de monargy mei de Roomsk Katolike Tsjerke liede ta it ferneatigjen fan in diel fan it ynterieur, de kleastergong, kapellen en hillichdommen. In soad katolike gebouwen op it hôf fan de katedraal waarden troch de Kroan yn beslach nommen en ferkocht as winkels en wenten, benammen oan printers en boekhannels, dy't faak yn 'e hannen fan puriteinen wiene. Yn 1561 sloech de bliksem yn de toer yn. De ferneatiging fan de toer waard troch sawol protestanten as katoliken útlein as in fingerwizing fan God, dy't ûntefreden wie oer inoars tsjinstanner.
De tsjintwurdige katedraal
Nei de grutte stedbrân fan 1666 krige arsjitekt Christopher Wren de opdracht om de stêd wer op te bouwen. Njonken nochris 50 tsjerken levere er ek de tekenings foar in nije katedraal. Alhoewol't it fjoer de âlde katedraal slim oantaast hie, hie it faaks noch wol mooglik west om de goatyske tsjerke te restaurearjen. Foar de brân wie der al in útstel west om de goatyske tsjerke te ferfangen, en nei de brân waard der trochpakt en keazen foar in folsleine nijbou yn de styl dy't doe yn 'e moade wie, de barok. Oan it begjin fan de jierren 1670 waard de âlde katedraal hielendal ôfbrutsen. Wren hie mei de nijbou in sintraalbou yn gedachten mei in grûnplan yn de foarm fan in Gryksk krús, mar it plan waard ôfwiisd as te radikaal en djoer en sa ek mei de dêr op folgjende wizigingen yn it ûntwerp, dy't laten ta in grut model dat hjoeddedei yn de katedraal te sjen is.
Net earder as yn 1675 waard foar it earst in ûntwerp fan Wren goedkard. Der waard útein set mei de bou, mar fan it oarspronklike plan bleaune troch it grutte tal feroarings allinne mar de ôfmjittings fan de plattegrûn oer. Ynstee fan in fieringstoer te bouwen waard der in koepel op de tsjerke boud, sa't dat neffens Wren's earste plannen it doel wie. De westlike portikus, de haadyngong fan de katedraal, waard pas yn 1703 ûntwurpen en oant de foltôging yn 1708 mei twa tuorren bekroand.
Alhoewol't de katedraal by bombardeminten op 10 oktober 1940 en 17 april 1941 rekke waard, bleau de katedraal sparre foar ferneatiging. De earste oanslach fernielde it heechalter, wylst in twadde oanfal it noardlike transept rekke en in gat yn de flier boppe de krypte efterliet. Op 12 septimber 1940 waard in bom mei súkses ûnskealik makke en ferwidere troch meiwurkers fan de Royal Engineers ûnder lieding fan luitenant Robert Davies. As dy bom ûntploft wie, dan soe de hiele katedraal de loft yngien wêze. De bom koe nei in feilich plak brocht wurde en liet dêr nei ûntploffing in krater fan 30 meter achter. Foar it krewearjen fan Davies waard er eart mei it George Cross.
Op 29 july 1981 fûn yn de katedraal de ynseiniging fan it houlik fan prins Charles en prinses Diana plak.
Arsjitektuer en ynterieur
De barokke katedraal is 158 meter lang en hat in krúsfoarmich oerflak mei in eastlike oriïntaasje. Ynstee fan in toer boppe de fiering hat de tsjerke in 111 meter hege koepel, dy't mei in lantearne einiget.
It grutste monumint yn de katedraal is dat fan de hartoch fan Wellington. It stiet oan de noardlike kant fan it middenskip en wurdt mei in byld fan Wellington op syn hynder Copenhagen bekroand. It hynder op it monumint yn de tsjerke soarge foar in soad krityk en it duorre noch oant 1912 ear't it byld, dat ta it oarspronklike ûntwerp fan it monumint hearde, syn plak krige. De hartoch is yn de krypte begroeven.
Yn de súdlike sydbeuk hinget in kopy fan William Holman Hunt's ferneamde skilderij "It Ljocht fan 'e Wrâld" (The Light of the World), wêrfan't it orizjineel yn it Keble College yn Oxford hinget. It skilderij fan de katedraal waard oanfolle mei in wichtige tafoeging fan Edward Robert Hughes, om't Hunt it skilderij fanwegen in eachsykte net ôfmeitsje koe. Noardlik fan it koer stiet in byld fan in Madonna mei Bern fan Henry Moore út 1943.
Koer
Yn it koer steane de koerbanken en it oargel. It fykwurk oan it hout dêrfan ynklusyf dat fan de preekstoel stamme fan Grinling Gibbons, de smei-izeren koerhekken fan Frânske hugenoat Jean Tijou. De glêsmozaïken oan it plafond boppe it koer waarden troch William Blake Richmond makke.
Apsis
De eastlike apsis is like breed as it koer en op deselde hicht brocht as de bôgen fan it koer en it skip en fersierd mei mozaïken. It oarspronklike heechalter waard yn 1940 fernield by de bombardeminten. It hjoeddeiske heechalter en it baldakyn binne it neffens it ûntwerp fan Wren makke troch Stephen Dykes Bower en Godfrey Allan, dy't it yn 1958 foltôgen. Yn 1958 waard mei donaasjes fan it Britske folk de apsis wijd as de American Memorial Chapel. Op de Roll of Honour wurde de namme fan mear as 28.000 Amerikanen neamd, dy't harren libben joegen wylst hja op wei wiene nei it Feriene Keninkryk yn de Twadde Wrâldkriich. De trije ramen fan de apsis stamme út 1960 en stelle tema's lykas tsjinst en opoffering foar, mei op de rânen ynsynjes fan de Amearikaanske steaten en striidkrêften.
Krypte
Under de tsjerke is in krypte, dy't ûnder de folle lingte fan it haadskip rint. Yn it eastlike diel is sûnt 1960 ûnder it koer de kapel fan de Order of the British Empire. Yn de westlike ein is in museum ûnderbrocht. Dêrtusken binne mear as 200 grêven en monuminten fan persoanen dy't bydroegen oan de Britske skiednis. De arsjitekt Christopher Wren wie de earste persoan dy't der yn 1723 begroeven waard. Op de muorre boppe syn tombe yn de krypte stiet yn it Latyn: Lector, si monumentum requisis, circumspice (oers.: Lêzer, as jo syn monumint sykje, sjoch dan om jo hinne).
Oargel
It earste oargel fan de katedraal waard yn 1697 troch Bernard Smith boud, in ymmigrant út Dútslân. It front datearret fan Wren, mei wa't de oargelbouwer jierrenlang spul hie om it plak fan it oargel en hoe grut oft it oargel wurde moast. Lang om let wûn Wren de striid, sadat it op de grins tusken it skip en it koer as in soarte fan doksaal opsteld waard. Oant 1830 waard der net in soad feroare oan it oargel en ferneamde komponisten lykas Georg Friedrich Händel en Felix Mendelssohn Bartholdy spilen der op. Yn 1859 ferhûze it oargel nei de kant fan it koer om sa frij sicht op it koer te realisearjen. Yn 1872 boude Henry Willis in nij ynstrumint, wêrby't likernôch 200 pipen fan it Smith-oargel op 'e nij brûkt waarden dy't oant hjoeddedei bewarre bleaun binne. It oargelfront waard ferdield en útwreide. It nije ynstrumint hie no fjouwer manualen en in pedaal, de traktueren wiene pneumatysk. Yn de rin fan de tiid waard it oargel ferskate kearen fergrutte en reorganisearre en mei elektryske traktueren útrêst.
Mander Organs restaurearre it fergrutte it oargel fan 1972 ôf. Om it oargel better yn de tsjerke ta syn rjocht komme te litten waarden der trompetten oan it westwurk tafoege, dy't benammen by keninklike oangelegenheden brûkt wurde. It wurk waard yn 1977 foltôge, op 'e tiid foar it sulveren kroaningsjubileum fan Elizabeth II en bestiet út trije seksjes: in diel yn it koer, in diel ûnder de koepel en in westlik diel. Alle trije dielen binne fanôf de haadspyltafel oan te spyljen. It eigentlike oargel, it oargel yn it koer, stiet lofts en rjochts fan de alterromte. Under de koepel stiet it diel fan it oargel dat krekt as it westlike diel it sjongen fan it tsjerkefolk ûnderstipet. It oargel besit 105 registers.
Stedsgrêft (Ljouwert)
thumb|Ljouwert binnen de stêdsgrêft, troch Jabik fan Dimter, 1580 De stedsgrêft fan Ljouwert is de âlde begrinzing fan de stêd Ljouwert. Ear't de trije parten fan Ljouwert yn 1435 gearfoege waarden ta ien stêd, hie Nijehou al stêdsgrêften. De nije stêd lei ek in nije stêdgrêft oan, foar ferdigening, mei in nije wâl. Op de kaart fan Jabik fan Dimter fan 1580 leit de stêd al binnen de grêft sa't dy no is. Doe't de wâl oerstallich waard is dy foar it meastepart wer ôfgroeven. Parten binne oerbleaun as plantsoen. Der hawwe altiten delsettings bûten de stêd lein, mar yn de 19e ieu waard de stêd sels útwreide bûten de stêdsgrêft. Sûnt is de stêd safolle grutter wurden dat de stedsgrêft no mar om in lyts part fan de stêd hinne rint.
Binnen de stêdsgrêft is in tal fan de grêften dimpt, mar der binne der ek noch in stikmannich oer. Fan bûten slute noch trije wetters oan op de stêdsgrêft: De Dokkumer Ie, it Nije Kanaal, de Harnzer Feart. De fjirde ferbining, It Flyt, is yn 1966 dimpt.
Hillichdom fan Sint-Antonius
Hillichdom fan Sint-Antonius (Ingelsk: St. Anthony's Shrine; Tamyl: புனித அந்தோனியார் திருத்தலம்) is it tsjerkegebou fan it roomsk-katolike aartsbisdom Kolombo yn Sry Lanka. De oan Antonius fan Padua wijde tsjerke leit yn it stedsdiel Kotahena. It is in nasjonaal hillichdom en by de yngong fan de tsjerke wurdt yn in spesjale relykhâlder in stikje fan de tonge fan Sint-Antonius bewarre. De tsjerke kaam peaskesnein, 21 april 2019, yn it nijs troch in rige oanslaggen op tsjerken en hotels yn it lân.
Oxfordshire
Oxfordshire is in tradisjoneel en net-stedlik greefskip yn it súdeasten fan Ingelân, dat oprjochte waard yn 'e iere 10e iuw. It grinzet oan de greefskippen Berkshire, Buckinghamshire, Gloucestershire, Northamptonshire, Warwickshire en Wiltshire.
De haadstêd is Oxford mei syn ferneamde universiteit. Oare wichtige plakken binne Abingdon, Bicester, Banbury, Kidlington en Wantage. It westen fan it greefskip wurdt soms wol ta de saneamde home counties rekkene.
Hillichdom fan Sint-Antonius
Skiednis
Yn 1806 waard de kapel fergrutte en yn 1822 gyng ien fan de parochianen nei Goa en naam in byld mei werom fan Sint-Antonius, dat noch altiten op ien fan de alters fan de tsjerke stiet.
Oxfordshire
It greefskip hat in grutte toeristeyndustry. Oxfordshire is ien fan de meast bloeiende gebieten yn de Jeropeeske Uny.
Hillichdom fan Sint-Antonius
Skiednis
Yn 1828 waard útein set mei de bou fan in nije tsjerke, dy't op 1 juny 1834 ynwijd waard. Yn 1938 waard de tsjerke noch ris grutter makke mei in koergalerij, sydskepen, in misjehûs en in romte achter it haadalter foar gearkomsten. De útwreide tsjerke waard op 16 febrewaris 1940 konsekrearre.
Op peaskemoandei 21 april 2019 wie de tsjerke ien fan de doelen fan in rige oanslaggen op it eilân, wêrby't mear as 200 minsken fermoarde en wol 450 minsken ferwûne waarden.
Oxfordshire
Skiednis
Oxfordshire as administrative regio giet werom oant de 11e iuw, doe't it noch hielendal benoarden de rivier de Teems lei. Sûnt is it gebiet altyd fan belang west; de fruchtbere lânbougrûn koe de stêden yn súdlik Ingelân fan fiedsel foarsjen en yn 1089 waard yn Oxford de earste universiteit fan it lân oprjochte. De namme komt fan it Angelsaksyske Oxenaford ('furde fan de oksen').
Fan de 13e iuw ôf oan hearde it greefskip by de Cotswolds, in gebiet mei in protte hichten yn sintraal Ingelân, dêr't in soad wol produsearre waard. Yn 1839 kaam Didcot oan it spoar te lizzen. It automerk Morris waard yn 1912 opjochte yn Oxford. It distrikt fan Oxfordshire besuden de Teems, Vale of White Horse, waard yn 1974 oan it greefskip taheakke. Dêrfoar behearde it ta it oanswettende Berkshire.
Demografy
Fan de befolking is 14,5% âlder as 65 jier. De wurkleazens beslacht 1,8 % fan de beropsbefolking. It ynwennertal gie omheech fan likernôch 576.100 yn 1991 nei 605.488 yn 2001. Oxfordshire is it tinstbefolke greefskip fan it súdeasten fan Ingelân.
Delsettings
Kursyf skreaune pakken behearden oant 1974 by Berkshire.
Neushoorn
Neushoorn is in poppoadium en sealesintrum oan it Ruterskertier yn 'e Fryske haadstêd Ljouwert. Behalven foar eveneminten wurdt it gebou ek brûkt foar de kreätive oplieding D'Drive fan it Fryslân Kolleezje (dy't 300 oant 400 learlingen omfiemet).
Plannen en bou
Omtrint 2010 besleat de gemeenteried fan Ljouwert dat der yn 'e stêd in nij poppoadium en sealesintrum komme moast, in idee dêr't in protte wjerstân tsjin kaam fan û.m. Sealen Schaaf, dat benaud wie om út 'e merk konkurrearre te wurden. De gemeente sette lykwols troch, en ein 2014 waard mei de bou úteinset oan it Ruterskertier, skean foar stedsskouboarch De Harmony oer.
Yn febrewaris 2015 waard bekendmakke dat it nije poppoadium de namme 'Neushoorn' krije soe. Foar dy tipelsinnige namme wie bewust keazen om't men in namme hawwe woe dy't alhiel neat mei de skiednis fan Ljouwert of mei besteande kulturele aktiviteiten te krijen hie. Boppedat hie, neffens it bestjoer fan it nije poppoadium, it gebou de foarm fan 'e kop fan in noashoarn, as men der fan boppe-ôf op delseach.
It nije gebou waard yn septimber 2015 oplevere, en yn oktober fan dat jier waarden der de earste optredens holden. It wie oarspronklik de bedoeling dat Neushoorn yn desimber 2015 iepene wurde soe, mar úteinlik wie de offisjele iepening, dy't ferrjochte waard troch minister fan Kultuer Jet Bussemaker, pas op 1 febrewaris 2016.
Eksploitaasje
Tagelyk mei de iepening fan Neushoorn waard yn it gebou ek úteinset mei in eigen kafee, dat mei in protte rombom fan steapel gie. It soe it stedskafee wurde foar de freedtemiddeisboarrel, en boppedat in ytkafee. Lykwols late it al sûnt it begjin in nuodlik bestean. Nettsjinsteande in loovjende resinsje yn 'e restaurantrubryk Hete Soep, yn 'e Freedsbylage fan 'e Ljouwerter Krante, hold men al rillegau op mei de funksje as ytkafee. Letter waarden de iepeningstiden fan it kafee beheind, en de namme waard feroare fan Neushoorn Café yn De Backstage. Begjin juny 2018 waard bekend dat Neushoorn hielendeal ophold mei it kafee. De romte waard doe as trêde seal by de teäterprogrammearring lutsen. Tagelyk waard ek besletten dat der yn it ferfolch yngeander gearwurke wurde soe mei Stedsskouboarch De Harmony, skean foar Neushoorn oer.
Yn it Jierplan 2018, dat mids july fan dat jier nei bûten kaam, skreau Neushoorn dat it gebou doe eins al te lyts wie. De 'ynwenjende' oplieding D'Drive naam oerdeis en op moandeitejûn suver it hiele gebou yn beslach. Om't Neushoorn dêrtroch te min oare ynkomsten generearje koe (troch ferhier fan sealen), begûn it popsintrum te grutte finansjele risiko's te rinnen. Mei oare wurden: Neushoorn woe dat yn 'e takomst it tal romtes dat foar D'Drive yn gebrûk wie, beheind waard, sadat de frijkommen romtes oan oare partijen ferhierd wurde koene. Fierders soe der yn gearwurking mei D'Drive sjoen wurde nei de mooglikheden om in muzykskoalle yn it gebou ûnder te bringen foar lessen yn 'e jûnsoeren.
Yn 2018 hie Neushoorn in budget fan €1,7 miljoen, wêrfan't de Gemeente Ljouwert €560.000 bydroech, de hierfergoeding ynbegrepen. Fan dy bydrage gie sadwaande 'mar' €290.000 nei de programmearring en de 'creative hotspotfunksje'. It poppoadium kaam dêrmei lykwols net út en frege dêrom boppe-op dat bedrach noch €400.000 ekstra foar de jierren 2019 en 2020. Mids novimber 2018 waard bekend dat de Ljouwerter gemeenteried Neushoorn noch mar ien jier finansjeel út 'e brân helpe woe. It Kolleezje fan B. en W. hie in útstel dien foar om 'e ekstra subsydzje fan €400.000 foar de folgjende beide jierren goed te karren, mar in moasje fan 'e KristenUny, D66 en Gemeentebelangen Ljouwert om dêr €200.000 foar allinnich 2019 fan te meitsjen, krige stipe fan 'e hiele ried, útsein de fraksje fan PAL/GrienLinks. It poppoadium moat foar it jier 2020 mei in "reälistyske begrutting" komme, neffens de ried. Direktrise Yvonne Bleize fan Neushoorn fûn it troch de helte dwaan fan 'e subsydzje "in hiel ûnoangename ferrassing." Der soe no, sa reägearre se, snien wurde moatte yn 'e aktiviteiten, en minder aktiviteiten betsjutte neffens har ek minder personiel.
Yn maart 2019 frege Neushoorn ek foar 2020 wer €200.000 ekstra oan boppe-op de normale gemeentlike subsydzje. Wethâlder Sjoerd Feitsma makke dúdlik dat de gemeenterie dêroer stimme moast. Guon partijen yn 'e rie, wêrûnder it CDA en de VVD, lieten daliks al witte der neat foar te fielen om Neushoorn op 'e nij ekstra jild ta te skowen. CDA-fraksjefoarsitter Sytse Brouwer sei: "Wy binne as gemeente net de pinautomaat fan Neushoorn. Sy moatte sels har broek ophâlde of by oare ynstânsjes oanklopje." Nettsjinsteande dat waard op 3 april yn in gearkomste fan 'e Ljouwerter gemeenteried dochs wer in ekstra subsydzje fan twa ton foar Neushoorn goedkard, troch in lytse mearderheid besteande út PvdA, D66 en PAL/GrienLinks.
Mids novimber 2019 presintearre Bureau KplusV, dat yn opdracht fan 'e gemeenterie fan Ljouwert ûndersyk dien hie nei de kânsen fan Neushoorn, syn rapport. Dêryn stie dat Neushoorn nea bestean kinne soe sûnder oanhâldende en grutskalige subsidiëarring troch de gemeente. In eventuële fúzje mei Stedsskouboarch De Harmony hie gjin sin, want dat soe de eksploitaasjetekoarten neffens it ûndersyksburo likemin oplosse kinne. De konklúzje wie dat de Gemeente Ljouwert nei 2020 struktureel mear jild frijmeitsje moast om Neushoorn draaiende te hâlden, of dat it poppoadium yn syn hjoeddeistige foarm ophâlde moast.
Boustyl
Neushoorn kombinearret eleminten fan histoaryske gebouwen mei moderne arsjitektuer en rouwe bakstiennene muorren fol graffity. Op ferskate plakken binne skeansteande wanden pleatst, dy't neffens de arsjitekt "grutte romtlikheid" jaan soene. It gebou omfiemet yntime romten en gruttere sealen. Yn 2016 wie Neushoorn nominearre foar de Nederlânske arsjitektuerpriis 'Gebou fan it Jier'.
Wriuwing
thumb|De remmen fan reauwen brûke it konsept fan drûge wriuwing om it reau ta stilstân te krijen Wriuwing is de krêft dy't wjerstân biedt oan de relative beweging fan fêste oerflakken, floeibere lagen en materjele eleminten dy't tsjin inoar skowe. Der binne ferskate soarten wriuwing:
Andronikovkleaster
It Andronikovkleaster (Russysk: Андро́ников монасты́рь) of it Andronikovkleaster fan it Hillich Antlit fan Us Ferlosser (Андроников Нерукотворного Спаса) is in earder kleaster yn Moskou op de lofter kant fan de rivier de Jaûza. It waard yn 1357 bûten Moskou troch de metropolyt Aleksius oprjochte en ferneamd nei de earst kleasteroerste Andronikus, in learling fan Sergius fan Radonezj. Tsjintwurdich leit it kleaster binnen de grinzen fan Ruslân's haadstêd. De Kleasterkatedraal fan it Hillich Antlikt fan de Ferlosser is de âldste, noch besteande tsjerke fan Moskou (fan de Bertetsjerke yn it Moskouse kremlyn oerlibbe allinnich it koar).
Leginde
Neffens hagiografyske beskriuwings kaam de Kiëvse metropolyt Aleksius tidens syn seereis nei Konstantinopel yn in fûle stoarm telâne. De noed wie heech en Aleksius swarde dat, as hy it belibje mocht en de haven feilich binnefarre soe, hy ta eare fan de hillige dy't dan de feestdei hie in kleaster stiftsje soe. Op de otterdokske feestdei fan it Ofbyld fan Kristus net troch minskehannen makke farde de hierarch feilich de haven yn. De hierarch kaam syn ûnthjit nei en stifte op 1357 in kleaster by Moskou mei dat patrosinium.
Skiednis
De earste abt fan it kleaster wie Andronikus, ien fan de learlingen fan de letter hillich ferklearre muonts Sergius fan Radonezj. thumb|250px|left|Ferlosser- of Spasski-katedraal In brân yn 1368 lei de houten katedraal yn 'e jiske. De houten katedraal waard tusken 1420 en 1427 ferfongen troch in katedraal fan wite kalkstien, dêr't ek de earste abt fan it kleaster yn begroeven waard. Alhoewol't de katedraal noch faak ferboud waaard, bestiet de katedraal noch altiten en wurdt it as it âldste noch besteande arsjitekturale monumint fan Moskou beskôge. De ferneamde ikoaneskilder Andrej Rûbljov fersoarge de beskildering fan it ynterieur, mar allinnich fragminten binne dêrfan bewarre bleaun. Rûbljov ferstoar yn it kleaster tidens in pestepidemy en waard dêr op in ûnbekend plak begroeven. De earste abt fan it kleaster waard yn de tsjerke begroeven. It Andronikovkleaster ûntjoech him ta ien fan de sintra fan it meitsjen fan manuskripten en de bibleteek fan it kleaster besiet in grut tal wurken fan Maksym de Gryk. Yn 1653 waard aartsbiskop Avvakûm Petrov yn it kleaster fêstholden, dy't de opposysje oanfierde tsjin de tsjerkeherfoarmings fan patriarch Nikon. Oan de ein fan de 17e iuw waar de barokke Alesiustsjerke boud. De opdrachtjouwer fan de bou wie de earste frou fan tsaar Peter I Eudoksia Lopûchina, dy't dat die út tankberens foar de berte fan har soan Aleksej. thumb|250px|Hillige Poarte It kleaster waard ferskate kearen plondere. Yn de jierren 1747-1756 waarden de houten pallisades fan it kleaster ferfongen troch stiennen muorren. Op it plak fan de âlde poarte waard neffens in ûntwerp fan de klassisistyske arsjitekt Rodion Rodionovitsj Kazakov in 73 meter hege nije klokketoer boud, yn dy tiid de op ien nei heechste fan Moskou (allinnich de klokketoer fan Ivan de Grutte wie heger).
In brân yn 1748 ferwoastge in grut diel fan de kleasterargiven en de bibleteek. De Frânsen plonderden it kleaster yn 1812 en de argiven waarden op 'e nij troch brân ferneatige. Yn de 19e iuw wie der op it gebiet fan it kleaster in teologyske skoalle en in bibleteek.
It kleaster nei 1917
thumb|250px|left|Aartsingel Michaeltsjerke (1694-1739) It kleaster waard al yn 1918 troch de bolsjewiken sletten en foarme tegearre mei it Ivanovo- en it Novospasski-kleaster ien fan de earste konsintraasjekampen fan de Tsjeka. Binnen de muorren fan it kleaster waarden ofsieren en politike tsjinstanners fan it nije regear opsletten en yn it kamp waarden massa-eksekúsjes útfierd. Letter waarden yn it kompleks dakleaze bern opfongen en yn 1928 waard it kleasterkompleks oerdroegen oan in fabryk om yn de kleastergebouwen en de tsjerke likernôch 200 keamers foar wurknimmers yn te rjochtsjen. Ek die it kleaster tsjinst as kantoarrûmte foar it Folkskommisariaat fan Definsje. Yn de jierren 1929-1932 waard de op ien nei heechste klokketoer fan Moskou sloopt en op 13 septimber 1927 moast ek it tsjerkhôf der oan leauwe, dêr't Andrej Rûbljov en fallen soldaten tidens de Grutte Noardlike Kriich fan 1700-1721 en de kriich fan 1812 en tal fan bekende persoanen út de adel harren lêste rêstplak fûn hiene. Dat net alles ôfbrutsen waard en it kompleks yn hannen kaam fan in museum wie benammen te tankjen oan it krewearjen fan inkelde arsjitekten.
Utfeart
In útfeart of lykbesoarging is in seremoanje wêrby't men in koartlyn ferstoarne persoan de lêste eare bewiisd en dy syn/har libben betinkt. De útfeartgewoanten ferskille sterk fan kultuer ta kultuer, mar omfiemje altyd in yngewikkeld systeem fan ideeën en praktiken, wêrby't tinktekens, gebedens, rituëlen en rou yn 'e regel in wichtige rol spylje. Faak binne of omfetsje útfearten uterings fan religy. Yn it kristendom giet de útfeart mank mei in tsjerketsjinst, de saneamde útfearttsjinst.
Andronikovkleaster
It kleaster nei 1917
thumb|250px|Dmitri Donskojkapel (2005) Nei de Twadde Wrâldkriich waard it dúdlik dat de kleasterkatedraal it âldste noch besteande gebou fan Moskou wie. Yn 1947, by de fiering fan it 800-jierrich bestean fan Moskou, waard in fersyk yntsjinne om it tige ferfallen kompleks yn te rjochtsjen foar it Museum foar Alde Russyske Skilderkeunst. De opbou fan de kolleksje gyng stadich, itjinge foaral te krijen hie mei de negative hâlding fan de Sovjet-steat foar it Russysk religieuze erfgoed oer. Yn de jierren 1959 en 1960 waard de sterk ferboude Ferlosserkatedraal safolle mooglik yn de oarspronklike foarm werom brocht. It rekonstrueare boppediel is net sûnder kontroverse, benammen de trochsnit en de hichte fan de tamboer, de pendentiven, de kokosjniks en de bôgen joegen fragen. Op 21 septimber 1960 waard it museum iepene en ferneamd nei Andrej Rûbljov.
Yn 1989 waard de Ferlosserkatedraal op 'e nij ynwijd en yn gebrûk nommen foar de earetsjinst. Letter waard op it plak fan de ôfbrutsen klokketoer in lytse houten klokketoer oprjochte. Op it plak fan it eardere tsjerkhôf waard yn 2005 de Kapel fan Dmitri Donskoi boud.
Gebrûk
De Ferlossertsjerke waard yn 1989 oan de Russysk-Otterdokse Tsjerke werom jûn.
Utfeart
De útfeart wurdt ornaris beëinige mei in foarm fan ferneatiging (kremaasje of loftbegraffenis) of preservaasje (beïerdiging of mummifikaasje) fan it stoflik omskot fan 'e deade. It eigenskipswurd fan 'útfeart' is funerêr, fan it Latynske funus ("útfeart" of "lyk"). Funerêre keunst is dus keunst dy't ferfeardige wurdt yn konneksje mei útfearten, yn it bysûnder foarwerpen dy't mei de deade begroeven wurde. De term begraffenis wurdt yn 'e regel as synonym mei útfeart brûkt, mar ferwiist eins nei in kombinaasje fan útfeart en beïerdiging.
Andronikovkleaster
Gebrûk
Yn febrewaris 2013 klage de prokureur-generaal fan de Russyske Federaasje by it Ministearje fan Kultuer dat it kleasterterrein ûnrjochtmjittich brûkt waard troch in soan fan de museumdirekteur. Sa waard der sûnder fergunning in horekagebou op it terrein boud en waard de Michaeltsjerke brûkt foar saaklike gearkomsten.
Utfeart
Sitewaasje yn Nederlân
Yn Nederlân moat de útfeart minimaal 36 oeren en maksimaal seis wurkdagen nei it ferstjerren fan 'e oangeande persoan plakfine. Dêrby wurdt de stjerdei net meiteld. Dizze perioade kin ynkoarte wurde troch de ofsier fan justysje, of ferlinge troch de boargemaster, wat soms dien wurdt as der famylje oerkomme moat út it bûtenlân. De útfeart kin yn Nederlân behalven yn opdracht fan in natuerlik persoan ek fersoarge wurde yn opdracht fan in rjochtspersoan. Normaal sprutsen is de opdrachtjouwer ien fan 'e djipdrôven, mar ek komt it wol foar dat de ferstoarne sels testaminte hat hoe't de útfeart ferrinne moat. As de ferstoarne gjin djipdrôven neilit en sels neat regele hat, is neffens de Wet op de Lykbesoarging de gemeente dêr't hy of sy wenne, ferantwurdlik foar it fersoargjen fan 'e útfeart.
Ynternasjonale regels
Om in ferstoarne (bgl. om't hy/sy om utens ferstoarn is) nei in oar lân oerbringe te meien om 'e útfeart dêr plakfine te litten, moat tastimming oanfrege wurde om it stoflik omskot út te fieren. Yn 'e regel wurdt mei sokke fersiken frij kûlant omgien, mar wol stelle ferskillende lannen ferskillende easken. Sa bestiet foar ferfier nei guon lannen in balsemplicht foarôfgeande oan it ferfier, en foar oare lannen is it ferplichte om 'e deakiste te fersegeljen. By sokke transporten moat de deakiste faak foarsjoen wurde fan in sinkene binnenkiste.
Andronikovkleaster
Gebrûk
Yn jannewaris 2019 fersocht de Russysk-Otterdokse Tsjerke om alle kleastergebouwen werom te jaan. Ek hat it patriarchaat in beweging opset om dat doel te berikken.
Bouwurken
Fan it kleaster bleaune de folgjende gebouwen bewarre:
Kagû-eftigen
De kagû-eftigen (Latynske namme: Eurypygimorphae, ek wol stavere as Eurypgimorphae) foarmje in noch rangleaze taksonomyske groep fan 'e klasse fan 'e fûgels (Aves), de ûnderklasse fan 'e moderne fûgels (Neornithes), de tuskenklasse fan 'e nijkakigen (Neognathae), it boppeskift fan 'e nije fûgels (Neoaves) en de rangleaze groep fan 'e hegere fûgels (Metaves). Ta dizze groep hearre 2 skiften fûgels, nammentlik de kagû's en sinnerallen (Eurypygiformes) en de kearkringfûgeleftigen (Phaethontiformes).
De sibskipsrelaasje tusken dizze beide skiften waard pas yn 2013 ûntdutsen troch genetyske analyze. Foarhinne waarden de kearkringfûgeleftigen ûnderbrocht by de pilekaaneftigen (Pelecaniformes), wylst de kagû's en sinnerallen yn it skift fan 'e kraaneftigen (Gruiformes) pleatst waarden.
Knossos
thumbnail|right|Oerbliuwsel fan it paleis. Knossos (Gryksk: Κνωσός, Knōsos) is it grutste brûnstiidske archeologyske fynplak op Kreta en wurdt beskôge as Jeropa's âldste stêd.
Skiednis fan 'e opgravings
Yn de njoggentjinde iuw waard fakentiids materiaal fan in terrein besuden de eilânhaadstêd Heraklion brûkt ta it bouwen fan huzen yn dy stêd. Der waard fermoede dat dêr oerbliuwsels leinen fan it kolossale Minoyske paleis fan Knossos. Yn 1878 fûn archeolooch Arthur John Evans it de muoite wurdich en ûndersykje hokker gebou hjir stien hie, foar't alle oerbliuwsels troch de huzebou weifage wêze soenen. Hy begûn mei opgravings by Knossos en al gau seach men dat op it terrein in Minoysk paleis stien hie, nei alle gedachten dat fan de legendaryske kening Minos. By de opgravings waard it westlike part fan it paleis ûntdutsen, en dêrby waard in protte ierdewurk út dy tiid fûn.
Viktoria Marinova
Victoria Marinova (7 septimber 1988 - 6 oktober 2018) wie in Bulgaarsk ûndersykssjoernaliste.
Marinova wie administratyf direkteur fan TVN telefyzje yn Roese. Op 30 septimber 2018 lansearre se in nije talkshow mei de namme Detector. Marinova die ûndersyk nei in mooglike grutskalige oerheidsfraude.
Marinova waard ferkrêfte en smoard yn oktober 2018. Se wie de tredde sjoernalist yn in jier dy't yn de Jeropeeske Uny fermoarde waard, nei Daphne Caruana Galizia fan Malta en Jan Kuciak en syn freondinne út Slowakije.
Viktoria Marinova wie skieden en liet in dochter fan sân jier nei.
Arie Oostlander
Wurkpaad
Oostlander studearre psychology oan de Frije Universiteit Amsterdam en wurke dêr oant 1975 ek. Hy wie aktyf yn de lokale en regionale polityk út namme fan de ARP. Yn juny 1975 waard er direkteur fan de Dr. Abraham Kuyperstichting, it wittenskiplik buro fan de ARP, en yn 1980 oant juny 1989 fan it Wittenskiplik Ynstitút foar it CDA. Hy om 1989 hinne ek lid fan it deistich bestjoer en it partijbestjoer fan it CDA. Tusken 25 july 1989 en 20 july 2004 wie Oostlander lid fan it Europeesk Parlemint. Hy wie dêr benammen dwaande mei de útwreiding fan de Europeeske Uny (foaral fan it belûken fan de Balkanlannen by de Uny) en in grut foarstanner fan it Ferdrach fan Maastricht. By syn ôfgean yn 2004 presintearre er syn ôfskiedsboek mei de titel Leven in dromen van gisteren.
Oostlander stoar yn de âldens fan 83 nei in langduorjende slepende sykte.
Bertekleaster fan de Mem Gods (Moskou)
It Bertekleaster fan de Mem Gods (Russysk: Рождественский монастырь; transl.: Rozjdestvenskikleaster) is in otterdoks kleaster foar nonnen yn Moskou, Ruslân. It kleaster leit noch binnen de Petrovski-ring yn de Wite Stêd oan de lofter kant fan de Neglinnaj.
Skiednis
It kleaster waard yn 1389 stifte om de Slach by Kûlikovo te betinken en neffens guon boarnen soe it oarspronklik noch yn it kremlyn fan Moskou stien ha. Letter, yn 1484, ferhûze it kleaster nei de hjoeddeiske lokaasje. Oare boarnen skriuwe dat it kleaster al sûnt de oprjochting oan de Neglinnaja stien hat. De katedraal fan it kleaster waard tusken 1501 en 1505 boud, mar troch de grutte stedsbrân yn 1547 ferneatige en gau dêrnei wer opboud.
In twadde alter op it suden waard yn opdracht fan tsaar Ivan de Ferskriklike ta eare fan Nikolaas fan Myra oanboud en dêrnei waard de refter boud. De 'Tsjerke fan Jehannes Krysostomos' waard tusken 1676-1677 boud. Ek yn de 17e iuw waard de begraffeniskapel foar de prinslike famylje Lobanov-Rostovski boud.
Yn 1671 wie it kompleks omjûn troch in muorre mei fjouwer tuorren, dy't yn de twadde helte fan de 19e iuw sloopt en ferfongen waard troch in nije muorre, wêrby't âldere dielen op 'e nij tapast waarden. Yn de jierren 1835-1836 waard boppe de tagong fan it kleaster de klassistyske klokketoer fan de arsjitekt Nikolai Iljitsj Kozlovski mei dêryn de 'Tsjerke fan de hillige martler Evgenija fan Cherson' boud.
20e iuw
Oan it begjin fan de 20e iuw waard it trije ferdjippings tellende kleastergebou boud, dêr't ek in parochiale skoalle yn ûnderbrocht waard. Yn deselde snuorje fûn der nijbou fan de Jehannes Krysostomostsjerke en de refter mei de 'Tsjerke fan de Mem Gods fan Kazan' plak. Ek holden de nonnen harren dwaande mei de opfang fan weesfamkes.
Yn 1922 waard it kleaster sletten en de sulveren omhulsels fan de ikoanen ferwidere en konfiskearre, wylst de ikoanen sels in plak krigen yn de tichteby lizzende Nikolaastsjerke. De kleastergebouwen waarden ferhierd oan kantoaren en wittenskiplike- en ûnderwiisynstellings en de sellen fan de nonnen waarden ta apparteminten ferboud. Guon nonnen krigen tastimming om wenjen te bliuwen yn it eardere kleaster, twa wennen der noch oant yn it ein fan de jierren 1970. It kleastertsjerkhôf waard mei it grêfmonumint foar de famylje Lobanov-Rostovsky yn de Sovjet-tiid romme en in diel fan de kleastermuorren waarden ôfbrutsen.
As earste bouwurk fan it kleaster waard yn 1992 de 'Katedraal fan de Berte fan de Mem Gods' werom jûn oan de Russysk-Otterdokske Tsjerke. Sûnt 14 maaie 1992 fine der wer regelmjittige tsjinsten plak. Op 16 july 1993 bloeide ek it monastike libben wer op en waarden der restauraasjes útfierd.
Grutte Priis Formule 1 fan Jeropa 2003
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Jeropa 2003 yn Nürburg op 29 juny 2003. It wie de njoggende fan 16 races fan de Formule 1 yn 2003. Hy waard op de Nürburgring hâlden. De race waard hâlden oer 67 omgongen, op it 5,1 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 308 kilometer.
Helene Fischer
Helene Fischer (berne yn Krasnojarsk as Jelena Petrovna Fischer op 5 augustus 1984) is in Dútske sjongster. Oer de hiele wrâld hat hja miljoenen albums ferkocht en hja wurdt ta de bêst fertsjinjende muzikanten fan 'e wrâld rekkene.
Libben
Helene Fischer waard yn it Eastsibearyske Krasnojarsk berne as Jelena Petrovna Fischer, dochter fan Peter en Maria Fischer, dy't Swarte-Seedútsers wiene. Har foarfaars stamme út Dútslân, dy't troch Katarina de Grutte nei Ruslân helle waarden. Doe't de bolsjewiken nei de Oktoberrevolúsje oan de macht kamen, waarden in soad fan dy saneamde Wolga-Dútsers nei de wurkkampen fan Sibearje en Kazachstan ferballe. Nei't Adolf Hitler yn 1942 Ruslân binnenfoel, waarden ek de pake en beppe fan Fischer nei it easten deportearre. Yn 1988 waard it foar de Wolga-Dútsers mooglik makke om te emigrearjen. De famylje Fischer makke dêr gebrûk fan en sette har yn Wolstein yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts nei wenjen. Nei de middelbere skoalle studearre hja trije jier oan de Stage & Musical School Frankfurt yn Frankfurt.
Sûnt maaie 2008 hie Fischer in relaasje mei Florian Silbereisen. De twa foarmen faak it ûnderwerp fan spekulative koppen yn de Dútske boulevardparse. Op 19 desimber 2018 waard de skieding fan it pear bekend makke. Hja wiene doe neffens eigen sizzen al in skoftke út inoar, mar bleaune freonen.
Karriêre
Yn maaie 2005 ferskynde hja foar it earst op tillefyzje yn it programma "Hochzeitsfest der Volksmusik" fan de ARD. In jier letter brocht hja it earste album út ûnder de titel "Von Hier Bis Unendlich". Der folge in rige albums dy't, yn Dútslân, Switserlân en Eastenryk fakentiden mearfâldich goud en platina waarden. Mei har album "Farbenspiel" slagge it Fischer foar it earst ek in plak yn Deenske en Nederlânske top 10 te heljen.
Yn 2012 ferskynde hja foar it earst as aktrise foar de kamera. Yn de ZDF-tillyzjesearje "Das Traumschiff" hie hja de rol fan de reisliedster Franziska Stein.
Neffens ûndersyk fan de New York Times fan novimber 2018, dêr't de súksesfolste ynternasjonale sjongsters op basis fan de trochsnit ynkomsten per konsert mei inoar ferlikene wurde, stie Fischer op it achtste plak. Dêrmei is hja de meast súksesfolle net-Ingelsktalige sjongster fan 'e wrâld. Ek Forbes Magazin sette har yn dat jier op nûmer acht fan de bêst fertjinjende sjongsters, noch foar Celine Dion en Britney Spears.
Drukgradiïntkrêft
De drukgradiïntkrêft of gradiïntkrêft is de krêft dy't ferantwurdlik is foar de akseleraasje fan dieltsjes lucht of wetter fan in hegedrukgebiet nei in legedrukgebiet yn de atmosfear of see, dêr't wyn of streaming troch ûntstiet. De krêft wurket yn tsjinoerstelde rjochting fan de drukgradiïnt tusken hege- en legedrukgebieten en soarget derfoar dat dy lytser wurdt en it ferskil yn lucht- of wetterdruk minder wurdt.
Formule
Stel in silinder mei floeistof mei in tichtheid \rho, in hichte dz, en in oerflak dA. De massa fan de silinder kin útdrukt wurde as,. Om de twadde wet fan Newton te brûken, F = m a, kin der in ferskil yn druk waarnommen wurde dP (oannimmende allinnich yn de z-rjochting) om de resultearjende krêft,, te krijen.
De akseleraasje fan de drukgradiïntkrêft is dan,
De gefolgen fan de drukgradiïntkrêft wurde ornaris útdrukt op mêd fan akseleraasje ynstee fan krêft. De akseleraasje kin krekter útdrukt wurde P as,
List fan planetoïden 85001-85100
Dit is in list fan planetoïden 85001-85100.
Drukgradiïntkrêft
Formule
De rjochting fan de resultearjende krêft (akseleraasje) is dus yn de tsjinoerstelde rjochting fan de meast flugge taname fan de druk.
Ynfloed fan de drukgradiïntkrêft op de wyn
As de drukgradiïntkrêft de iennige krêft wêze soe, dy't op de luchtdieltsjes wurke, soe it ferskil tusken hege- en legedrukgebieten lang om let ferdwine. Oare krêften op hoarizontaal bewegende luchtdieltsjes binne bygelyks de oerflakwriuwing, de korioliskrêft en in sintrifugaalkrêft as gefolch fan it draaien fan de Ierde. By it grutskalich streamen fan luchtdieltsjes yn de hegere parten fan de atmosfear binne de drukgradiïntkrêft en de korioliskrêft almeast likernôch lykwichtich sa't de wynrjochting dy't dêrnei ûntstiet lykop rint oan de isobaren. Yn it leechste part fan de atmosfear wurdt de wriuwing in wichtige faktor dêr't de wynrjochting troch ûntstiet skean op de isobaren rint yn de rjochting fan it legedrukgebiet.
As der gjin krêften op de luchtdieltsjes wurkje stiet de wynrjochting leadrjocht op de isobaren. De dêrtroch ûntstiene wyn wurdt eulerwyn neamd en komt benammen foar op de evener, dêr't de korioliskrêft nul is.
Barry Bostwick
Barry Knapp Bostwick (San Mateo, 24 febrewaris 1945) is in Amerikaansk komyk, akteur en tillefyzjepresintator.
Barry Bostwick waard berne yn San Mateo, in foarstêd fan San Francisco. Yn 1972 spile er de rol fan Danny Zuko yn it orizjinele Broadwaytonielstik Grease, dêr 't er in Tony Award-nominaasje foar krige. Yn 1975 spile hy yn de filmferzje fan it toanielstik The Rocky Horror Show en yn 1977 wûn er de Tony Award foar syn rol as Jamie Lockhart yn de Broadwaymusical The Robber Bridegroom. Tusken 1996 en 2002 spile er yn de telefyzjesearje Spin City.
Diamond Jackson
Diamond Jackson, echte namme Mela Dalton (5 july 1966), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan mingd Afro-Amerikaansk-Yndiaansk komôf, dy't yn it begjin fan har karriêre ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Diamond en Diamond Cam. Neffens har offisjele opjefte is se 1.70 m, mei in gewicht fan 55 kg. Se hat in boarstfergruttingsoperaasje ûndergien en hat kupmaat 34DD. Neffens de ynformaasje op har eigen webside hâldt se fan dûnsjen, út iten te gean, reizgjen, snorkeljen, hynsteriden, fitnesstraining en it moetsjen fan nije minsken.
Karriêre
Jackson is hikke en tein yn 'e steat Floarida. Oer har iere libben is net folle bekend. Yn 2007, doe't se 41 jier wie, rekke se as in webcamgirl belutsen by de Amerikaanske pornoyndustry, nei't se reägearre hie op in advertinsje yn in krante. Datselde jiers noch makke se har debút yn in pornografyske film, en oant se har yn 2012 út 'e pornoyndustry weromloek, spile se neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn 33 films, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Jules Jordan Video, Elegant Angel, Pure Play Media, West Coast Productions en Vivid Entertainment. Ek hat se in protte wurke foar pornosites as Reality Kings, Brazzers en Naughty America.
Ipatjev-kleaster
It Ipatjev-kleaster fan de Hillige Trije-ienheid of Hypatiuskleaster (Russysk: Свято-Троицкий Ипатьевский монастырь) is in Russysk-Otterdokse Tsjerke otterdoksk manljuskleaster yn de Russyske stêd Kostroma. It leit oan de westlike diel fan de stêd, fuort by it plak dêr't de Kostroma yn de Wolga mûnet. De histoarikus Nikolaj Karamzin ûndiek yn it kleaster de Hypatiuskronyk, in manuskript út 1425 dat in soad ynformaasje befettet oer it súdlike diel fan Ruslân út âldere, net mear besteande kroniken.
Skiednis
De skriftlike boarnen fan it kleaster geane werom nei 1432, mar der wurdt fanút gien dat de stifting fan it kleaster al in iuw earder plakfûn hat. It kleaster soe troch in ta it kristendom bekearde Tataarske prins Tsjet stifte wêze, as in tankbetsjûging foar in wûnderlike genêzing. De prins tsjinne oan it hôf fan Ivan I en ûnderweis nei de grutfoarst waard er bot siik. By in oprisping fan de koarts ferskynde him de Mem Gods mei de martler Hypathius en de apostel Fillipus, dy't him genêzing ûnthieten as er him dope liet. Neffens it ferhaal soe prins Tsjet in foarfaar wêze fan it bojarenskaai fan Godûnov. Yn de lette 16e iuw waard it kleaster mei grutte skinkingen troch tsaar Boris Godûnov begeunstige. Yn dy tiid binne de houten gebouwen en de Trijienheid-katedraal ferfongen troch stiennen gebouwen, dy't noch foar in part besteane. Dêrnjonken krige it kleaster in nije ommuorring mei weartuorren.
Tiid fan Reboelje
Yn de Tiid fan de Reboelje makke it kleaster in tiid fan delgong troch. De archimandryt fan it kleaster en de hegumen fan it oanbuorjende Epifanykleaster swarden trou oan de Falske Dimitri I en sa kaam it kleaster yn hannen fan de Poalsk-Litouwske fijân. Tsjin it ein fan febrewaris 1609 kamen de ynwenners fan Kostroma yn opstân tsjin de frjemde hearskers en belegeren it kleaster, mar de sterke muorren mei de 27 kanonnen makken dat it kleaster net maklik yn te nimmen wie. Ek nei't der fersterkings oankamen, duorre it noch seis moannen ear't it slagge om it kleaster fan de Poalske troepen te befrijen.
Doedestiids wenne oant de befrijding de lettere tsaar Michael Fjodorovitsj Romanov mei syn mem Ksenía Sjestova, dy't de kleasternamme Marfa oannommen hie, yn ien fan de sellen fan it Ipatjev-kleaster. Nei de befrijing fan it kleaster waard de noch jonge Michael yn 'e âldens fan 16 jier dêr as earste Romanov ta tsaar fan Ruslân keazen. Mei de kroaning yn de Trije-ienheidkatedraal kaam der feitlik in ein oan de Tiid fan de Reboelje. De Romanov-dynasty begûn yn it Ipatjev-kleaster en einige yn 1917 mei de eksekúsje fan de keizerlike famylje yn it Ipatjev-hûs yn Jekaterineburch.
Romanov-tiidrek
thumb|left|250px|It kroanen fan de tsaar yn it kleaster fan Kostroma Troch de goede bannen mei de Romanov's gyng it kleaster in nije bloeiperioade yn 'e mjitte. De tsaren beskôgen it kleaster as harren famylje-hillichdom en alle kearen as der wer in tsaar kroand waard, fûnen hja it harren plicht om in besite te bringen oan it kleaster en it mei rynske jeften te oerladen. Michael Fjodorovitsj liet lâns de westlike muorre de saneamde "Nije Stêd" bouwe. It waard omfrede mei hegen muorren en twa tuorren en in poarte (fanwegen de griene dakpannen de Griene Toer neamd). Op 29 jannewaris 1649 feroarsake in eksploazje fan krûd dat opslein wie yn it kleaster de ferneatiging fan de Trije-ienheidkatedraal. De katedraal waard ferfongen troch in folle gruttere katedraal en waard yn 1685 mei fresko's beskildere troch skilders ûnder lieding fan Gûry Nikitin.
Yn it ramt fan in besite fan Katarina de Grutte waard yn 1767 de Katarina-poarte boud, dat de haadyngong fan it kleaster waard.
Under lieding fan Konstantyn Andrejevitsj Thon fûn der yn de jierren 1857-1863 in grutskalige ferbouwing plak. By de kant fan de Kostroma-rivier waard in daam oanlein, dy't it kleaster en de fortifikaasjes beskermje moast tsjin heech wetter yn de maaitiid. De arsjitekt liet ek de Tsjerke fan Krysanthus en Darius boppe de hillige poarte en de yn 1934 ôfbrutsen fiifkoepelige Tsjerke fan de Berte fan de Mem Gods bouwe. Tagelyk waard ek it Paleis fan de Romanovs mei de brede keninklike trap nei de twadde ferdjipping boud.
It kleaster waard yn maaie 1913 it sintrum fan feestlikheden yn it ramt fan it 300-jierrich jubileum fan de Romanov-dynasty. Tsaar Nikolaas II die it kleaster oan en ferbleau doe yn in spesjaal foar de tsaar boud houten hûs bûten de muorren fan it kleaster.
Sovjet-perioade
thumb|left|250px|De yn 1934 ôfbrutsen Tsjerke fan de Berte fan de Mem Gods (1910, Sergej Prokûdin-Gorsky) Nei de Oktoberrevolúsje waard it kleaster yn 1919 opheven, de muontsen en biskop Filaret waarden ferballe en al it ûnreplik kleasterguod nasjonalisearre. De bolsjewiken wiene noch mear as earne oars ferbiten yn it ferwoastgjen fan it tsjerklike erfguod: Kostroma waard beskôge as de widze fan de Romanov's en al fuort nei de revolúsje waard útein set mei de ferneatiging fan katedralen en tsjerken. Fan it kremlyn fan Kostroma, dat tsjintwurdich (2018) wer rekonstruearre wurdt, bleau sa goed as neat oer. Lykas by alle oare Russyske tsjerken en kleasters stielen de bolsjewiken yn maart 1922 ek al it liturgysk reau, lampen, kandelaren en ikoanen mei in totaal gewicht fan 14 kilo goud en 200 kilo sulver út de tsjerken fan it Ipatjev-kleaster.
Healwei de jierren 1940 begûn de hâlding fan de oerheid foar it religieuze kultuerbesit oer stadichoan te feroarjen. Om't it wetter fan de Kostroma regelmjittich legere lânsdielen oerspielde en der in opslachmar oanlein waard, moasten der doarpen ûntromme wurde. Ferskillende weardefolle houten gebouwen lykas tsjerken en buorkerijen binne yn dy tiid doe oerbrocht nei de "Nije Stêd". As earste arrivearre de op peallen steande Transfiguraasjetsjerke (1628) út it doarp Spas-Vezj. Yn 1958 waard it Steatsmuseum fan Kostroma foar Skiednis, Arsjitektuer en Keunst ûnderbrocht yn it Ipatjev-kleaster. Dat iepenloftmuseum kaam in fierdere teloargong fan it kompleks tefoaren.
Yn de jierren 1980 foarme it kleaster it dekor fan ferskate films, lykas A Cruel Romance fan Eldar Rjasanov en Dark Eyes (1987) fan Nikita Michalkov. De oanlis fan in brêge oer de Kostroma-rivier ferbûn it kompleks yn 1986 mei it sintrum fan de stêd.