cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bûnte Earn
Bûnte Earn (Lakota: Waŋblí Glešká, útspr.: ['wãbli: 'ɡleʃka:], likernôch: "ûangblii glesjkaa"; Ingelske oersetting: Spotted Eagle; op 'e noardlike Grutte Flakten (Feriene Steaten), 1834 – yn it Cheyenne River Reservaat (Súd-Dakota), nei 1891) wie in Yndiaanske kriger en in opperhaad fan 'e Sâns Arks-Lakota dy't yn 1876 meifocht yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn.
Libben
Bûnte Earn waard yn 1834 berne yn it noardlike diel fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika, mooglik yn 'e Dakota's, Nebraska, Wyoming of Montana. Hy wie in foaroansteande haadman fan 'e Sâns Arks (Itázipčho), in substamme fan 'e Lakota.
Oer him is bekend dat er ûnder de Grutte Sû-Oarloch in groepke Sâns Arks oanfierde dat op 25 en 26 juny 1876 dielnaam oan 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn, wêrby't in grut diel fan it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer besingele en oan 'e lêste man ta útrûge waard troch in koälysje fan Lakota, Noardlike Sjajinnen en Noardlike Arapaho.
Neitiid sil Bûnte Earn him yn it foarjier fan 1877 mei de measte oare Lakota oerjûn hawwe oan 'e Amerikaanske autoriteiten. Yn 1881 wurdt er neamd yn 'e rantsoenearringsdokumintaasje yn it Standing Rock Yndianereservaat fan Súd-Dakota, dêr't er doe yn mids july fan dat jier lieding joech oan in troep fan 402 persoanen. Tsjin augustus wurdt er lykwols net mear neamd yn 'e rantsoenearringsdokuminten, en it tinken is dat er doe mei in lytsere groep lju ferfearn wie nei it oangrinzgjende Cheyenne River Yndianereservaat, dêr't de measte Sâns Arks har nei wennen setten.
Yn Cheyenne River waard de rantsoenearringsdokumintaasje min byholden, en tusken 1877 en 1886 hielendal net, mar yn 'e útslach fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 1886 wurdt Bûnte Earn yndie neamd as bewenner fan it Cheyenne River Reservaat. By dy gelegenheid joech er syn leeftyd op as 52 jier, wat betsjut dat er omtrint 1834 berne wêze moat. Om't er by de folkstelling fan 1891 noch hieltyd yn it Cheyenner River Reservaat wenne, stiet fêst dat er doe noch libbe. It is ûnbekend wannear't er stoarn is.
Oare persoanen mei deselde namme
It opperhaad Bûnte Earn fan 'e Sâns Arks moat net betize wurde mei ferskate oare Lakota-krigers dy't deselde namme hiene:
Ertsberch
Yn 1973 sette it Amerikaanske mynboubedriuw Freeport út ein mei it dylgjen fan it erts. Yn 1988 wie de berch skraachwurk ôfgroeven. Dêrnei begûn Freeport mei de eksploitaasje fan tichteby lizzende Grasberch.
Sneuveljen
It sneuveljen of it fallen yn 'e striid, fallen op it slachfjild, ensfh., is it ferstjerren fan in persoan as gefolch fan ynterpersoanlik geweld yn it ramt fan in oarlochssitewaasje. Immen dy't sneuvele is, wurdt in sneuvelde of fallene neamd. Sokken binne faak leden fan 'e striidkrêften, mar ek boargers kinne yn in oarloch sneuvelje.
De fallenen, alteast dejingen dy't yn resinte oarloggen sneuvele binne, wurde faak betocht by plechtige betinkings, lykas de Deadebetinking, elts jier op 4 maaie, as yn Nederlân dejingen betocht wurde dy't sneuvele binne yn 'e Twadde Wrâldoarloch en alle militêre konflikten dêr't Nederlân nei 1945 oan dielnommen hat. In soad lannen hawwe fierders in Grêf fan de Unbekende Soldaat, dêr't bûtenlânske steatshaden en regearingslieders by steatsbesiken in roukrâns lizze kinne ta oantins oan 'e sneuvelden.
Denbigh
Denbigh (Welsk: Dinbych) is in plak (town) yn Wales, yn it greefskip Denbighshire (dêr't it oant 1888 de haadstêd fan wie) en it seremoniële greefskip Clwyd.
Mordoovje
Mordoovje (Russysk: Республика Мордовия; Respûblika Mordovija; Erzja: Мордовия Республикась, Mordoviya Respublikas’; Moksja: Мордовия Республиксь, Mordoviya Respubliks’) is in autonome republyk fan de Russyske Federaasje.
Geografy
De republyk leit yn it eastlike diel fan de Easteuropeeske flakte, likernôch tusken Moskou en de Wolga. It westlike diel leit op de Oka-Don-flakte, it sintrale en de eastlike dielen op it Wolga-heechlân. It heechste punt fan Mordoovje is 324 m.
Yn it noarden grinzget de republyk oan de oblast Niznji Novgorod, yn it noardeasten oan Tsjûvasje, yn it easten oan de oblast Uljanovsk, yn it suden oan de oblast Penza en yn it westen oan de oblast Rjazan.
It oerflak fan Mordoovje is 26.128 km².
Skiednis
thumb|250px|left|Tradisjonele dracht Finsk-Oegryske folken bewennen it gebiet al yn de 6e iuw. Yn de iere midsiuwen stie it gebiet ûnder ynfloed fan de Wolga-Bulgaren en de Kiëvske Rûs'. Ek de Gouden Horde hat it gebiet oermastere. Nei't Ivan de Grousume it kanaat Kazan fersloech kaam ek Mordoovje ûnder Russysk bewâld. De boppelaach fan de Mordwinen namen als gau de Russyske kultuer en de otterdokse religy oer, mar de gewoane befolking hold noch lang fêst oan it oarspronklike sjamanisme en pas yn de 18e iuw folge it kristenjen fan it hiele folk.
Op 16 july 1928 waard Mordoovje in nasjonale okrûg fan de Russyske Sosjalistyske Sovjetrepublyk. Op 30 jannewaris 1930 waard it in autonome oblast en op 20 desimber 1934 de Autonome Sosjalistyske Sovjetrepublyk Mordoovje, dy't op 25 jannewaris 1994 opheft waard. Tsjintwurdich is Mordoovje in autonome republyk yn Ruslân.
Befolking
thumb|250px|left|Etnyske kaart fan Mordoovje (ljocht: Russen, pears: Mordwinen, grien: Tataren) De Mordwinen binne twa Finsk-Oegryksk folken, de Erzja en de Moksja, dy't mear as oare minderheden yn Ruslân oan de assismilaasjedruk fan de Russen bleatsteane. By de folkstelling fan 2010 joech likernôch 40% fan de befolking as etnisiteit Mordwynsk op. De republyk hat twa offisjele talen Mordwynsk (dat eins de namme is fan in lytse taalkloft besteande út it Erzja en it Moksja) en Russysk. Yn it sintrum en westen fan de republyk wurdt fral it Moksja praat en yn it easten it Erzja.
De Mordwinen wenje fral op it plattelân, wylst de Russen fakentiden yn stêden wenje. Likernôch in tredde fan de Mordwinen wenje hjoed-de-dei yn 'harren' autonome republyk.
Bestjoerlike yndieling en stêden
De Republyk Mordoovje is ferdield yn 22 rajon's en ien stedsdistrikt. Haadstêd is Saransk, dy't ek de iennige grutte stêd fan de republyk is. Meiïnoar binne der sân stêden en 13 plakken fan it stedske type. thumb|260px|Regearingsgebou fan Mordoovje (Saransk) thumb|260px|Saransk
Athenaeum-Polak & Van Gennep
Athenaeum-Polak & Van Gennep, better bekend as Polak & Van Gennep, is in Nederlânske útjouwerij, fêstige te Amsterdam, dy't oprjochte is yn 1962. It bedriuw stiet benammen bekend om 'e grutte bibleteek fan (oersette) Aldgrykske en Romeinske literatuer, en fanwegen it grutte tal titels út 'e wrâldliteratuer yn 'e breedste sin fan it wurd, mei auteurs dy't útinoar rinne fan Franz Kafka oant Willem Elsschot, en fan Marguerite Yourcenar oant Ida Gerhardt.
Skiednis
De oarspronklike útjouwerij Polak & Van Gennep waard yn 1962 oprjochte troch Johan Polak (1928-1992) en Rob van Gennep (1937-1994). Dizze útjouwerij rûn derút troch de útsûnderlik goed fersoarge en oersette rige klassiken. Van Gennep wie in sosjaal beflein útjouwer, dy't him benammentlik talizze woe op it reitsflak tusken literatuer en polityk; Polak wie in ideälist, dy't wurke út leafde foar de letterkunde en dy't boeken útjaan woe wêrfan't hysels fûn dat se der komme moasten, oft se no goed ferkochten of net. Finansjeel wie soks fansels gjin súkses, mar Polak hie in aardich kaptaal fan syn âlden urven, dat hy hie der it frij ta en doch wat er woe.
Ein jierren sechtich die lykwols bliken dat de ferskillen fan ynsjoch tusken de beide mannen te grut wiene om tegearre troch te kinnen, dat se spjalten de boel mei ûnderling lykfinen op. Van Gennep sette útein mei syn eigen útjouwerij dy't syn namme draacht, en Polak makke in trochstart mei de âlde útjouwerij, ûnder de oanpaste namme Athenaeum-Polak & Van Gennep. Dat bleau in selsstannige útjouwerij oant er it ein jierren tachtich oernommen waard troch Querido, en dêr in ymprint fan waard. Underwilens is it njonken Querido en û.m. Nijgh & Van Ditmar in ûnôfhinklike útjouwerij wurden binnen de Weekbladpersgroep (tsjintwurdich WPG Uitgevers).
List fan planetoïden 68901-69000
Dit is in list fan planetoïden 68901-69000.
Nishnawbe Aski Naasje
De Nishnawbe Aski Naasje (Ingelsk: Nishnawbe Aski Nation; Odjibwe, Kry en Odji-Kry: ᐊᓂᔑᓇᐯ ᐊᔅᑭ ᐃᔥᑯᓂᐊᓇᓐ ᐅᑭᒪᐎᓐ, Anishinaabe-aski Ishkoniganan Ogimaawin), yn 'e regel ôfkoarte ta NAN, is in politike organisaasje dêr't 49 Yndiaanske stamme-organisaasjes út it noarden fan 'e Kanadeeske provinsje Ontario by oansletten binne. De NAN ûntstie yn 1981. It haadkertier fan 'e organisaasje is fêstige yn 'e stêd Thunder Bay.
Demografy
Der binne by de Nishnawbe Aski Naasje 49 stamme-organisaasjes (dy't yn Kanada first nations, "earste naasjes", neamd wurde). Dêrmei beslacht de NAN it hiele noarden fan 'e provinsje Ontario en fertsjintwurdiget de organisaasje sa'n 45.000 Yndianen. Dy hearre ta de etnyske groepen fan 'e Odjibwe (Ojibwe of Chippewa), Kry (Cree) en Odji-Kry (Oji-Cree). De lidstammen binne foar it meastepart ferdield oer sân lytsere, regionale gearwurkingsferbannen.
Bestjoer
It haadkertier fan 'e Nishnawbe Aski Naasje is fêstige yn 'e stêd Thunder Bay, oan 'e noardlike igge fan 'e Boppemar. It doel fan 'e organisaasje is om 'e sosjale en ekonomyske winsken fan 'e lidstammen te fasilitearjen en de lidstammen te fertsjintwurdigjen foar alle nivo's fan 'e Kanadeeske oerheid oer. Dêrta hat de NAN progamma's en tsjinsten op alderlei mêd ûntjûn, lykas in mienskiplike plysje (de Nishnawbe-Aski Plysjetsjinst) dy't ferantwurdlik is foar de wetshanthavening yn 'e reservaten fan 'e lidstammen; in mienskiplike organisaasje op it mêd fan 'e sûnenssoarch; mienskiplike frouljus- en jongereinorganisaasjes; en in mienskiplik skoalleprojekt. Yn 2015 wie it grut-opperhaad fan 'e Nishnawbe Aski Naasje Harvey Yesno fan 'e Eabametoong Earste Naasje.
Geslachtsidentiteit
Geslachtsidentiteit is it gefoel dat immen hat oer syn eigen geslacht en hoe't hy/sy dat persoanlik belibbet. Mei dizze term wurdt omskreaun oft men man of frou is en hoe't men dêr tsjinoan sjocht (oft men der lokkich mei is of net), en hoe't it jins libben beynfloedet. In geslachtsidentiteit is sadwaande altiten subjektyf. It begryp geslachtsidentiteit moat net betize wurde mei seksuële oriïntaasje, wat de (objektive) oantrekking ta seksuële partners ynhâldt, of mei seksuële identiteit, wat is hoe't men oer jinsels tinkt oangeande jins seksuële partners en seksuële aktiviteit.
Alle maatskippijen hawwe fêste geslachtskategoryen dy't foar minsken tsjinje as de basis foar de foarming fan in maatskiplike identiteit yn 'e omgong mei oare leden fan sa'n maatskippij. Yn 'e measte kultueren bestiet der op grûn fan dy fêste geslachtskategoryen in fûnemintele twadieling tusken geslachtsattributen dy't oan manlju en froulju taskreaun wurde. Mar yn alle maatskippijen en kultueren komme guon yndividuën foar dy't har net identifisearje mei (alle) aspekten fan it geslacht dêr't sy neffens har biologyske sekse ta hearre.
De measten maatskippijen hawwe in binêr geslachtsstelsel, dat oanpassing ta de ideälen fan manlikheid en froulikheid ôftwingt yn alle aspekten fan geslacht en sekse: geslachtsidentiteit, geslachtsútdrukking en biologyske sekse. Yn beskate maatskippijen komt ek noch in saneamd trêde geslacht (third gender) foar, in soarte fan restkategory dy't brûkt wurde kin troch lju dy't har net noflik fiele mei de geslachtsidentiteit dy't har optwongen wurdt troch har biologyske sekse. (Dit komt bgl. hiel sterk foar yn Yndia, Nepal en oare Súdaziatyske lannen, mar wurdt ek wetlik erkend yn Austraalje en Nij-Seelân.) Fierders binne der maatskippijen wêryn't elts geslacht iepenstiet foar elkenien, lykfol hokker biologyske sekse oft men hat.
De geslachtsidentiteit wurdt yn 'e regel foarme tsjin 'e tiid dat in bern trije jier âld is, en is dêrnei frijwol net mear te beynfloedzjen of te feroarjen. Hoe't de foarming fan 'e geslachtsidentiteit persiis yn syn wurk giet, is noch altyd net alhiel dúdlik, en dêr wurdt dan ek noch psychologysk ûndersyk nei dien. Men tinkt dat û.o. it oanlearen fan in taal der ferbân mei hâldt, mei't alle talen op beskate manearen ûnderskie meitsje tusken manlike en froulike wurden. It is lykwols dúdlik dat it ferskynsel taal mar ien fan withoefolle faktoaren is dy't bydrage ta de ûntjouwing fan in geslachtsidentiteit yn bern.
Mordoovje Arena
De Mordoovje Arena (Russysk: Мордовия Арена; Mordovija Arena) is in fuotbalstadion yn de stêd Saransk yn de Russyske republyk Mordoovje. It is it stadion dêr't FK Mordovija Saransk de thúswedstriden spilet.
Mei de bou fan it stadion waard yn 2010 mei it frijmeitsjen fan it bouplak yn de uterwaarden fan de Insar útein set. It beslút om it stadion te bouwen waard noch nommen foar't bekend waard dat Ruslân it wrâldkampioenskip fuotbal 2018 organisearje soe. It wie oarspronklik it doel om it stadion yn 2012 te foltôgjen en de iepening soe gearfalle mei it fieren fan in pear jubilea, mar troch de organisaasje fan it wrâldkampioenskippen en de FIFA-eask dat de kapasiteit fan it stadion minimaal 45.000 minsken wêze moast, en net lykas ynearsten pland wie 28.000, waard de iepening fan it stadion útsteld oant 2017. Yn it ramt fan it wrâldkampioenskip fuotbal 2018 binne der fjouwer groepsfazewedstriden spile.
Tagelyk mei de bou fan it stadion binne der foar Saransk in pear grutte stêdeboukundige saken oanpakt. By it stadion waard in grut park oanlein mei in rekréaasje- en enemintengebiet, der waard in dyk oanlein oan de Insar en in wenwyk krige in bettere ferbining mei it stedssintrum.
It ûntwerp fan it stadion is basearre op de sinne, it wichtichste symboal yn de miten en legindes fan it Mordwynske folk.
It 122.700 m² grutte stadion hat plak foar 45.000 minsken en leit by it sintrum fan de stêd, sadat it fan de ynfrastrukturele plakken sadat it rinnend te berikken is.
It Huneskip
It Huneskip is in keunstwurk yn it plantsoen oan it Beaken/Helmhout yn de wyk Skipsleat op De Jouwer.
It objekt waard makke troch de keunstneressen Elsberg en Draaijers. Yn de wenwyk Skipsleat ferwize de strjitnammen nei de skipfeart. It keunstwurk hat de foarm fan in 13de iuwske Hânzekogge en stiet oan de râne fan in fiver. De ferwurke swerfstiennen binne fûn by it bouryp meitsjen fan de wyk.
It mânske seil is makke fan waarfêst stiel. De trijehoekige foarm slút oan by de foarm fan it plein.
De tsjokke betontegels fan de pleinfluorring om it keunstwurk ha de kleuren wyt, read en swart.
Sjoerd Andringa
Sjoerd Andringa (Sint-Anne, 22 maaie 1921 - Wurdum, 5 febrewaris 2017) wie in Frysk fotograaf, tekener en keunstskilder. As fotograaf publisearre er benammen yn it Frysk Deiblêd fan 1950 oant 1983. Teffens wie er freelance fotograaf.
Wishmaster (liet)
Wishmaster is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Nightwish yn 2000 en útbrocht op it tredde album fan Nightwish mei deselde namme út 2000. Wishmaster wie it sechsde nûmer op it album.
Oer it nûmer
Wishmaster waard skreaun troch Tuomas Holopainen en waard ynspirearre troch de fantasy-romansearsjes Master fan Alle Ringen en Dragonlance.
Brekkenpolder
De Brekkenpolder is in poldergebiet en buorskip yn de gemeente De Fryske Marren yn it suden fan Fryslân. It leit besuden Sleat en noardwestlik fan De Lemmer, dêr’t it ek formeel ûnder falt.
By Teakesyl leit sûnt de ruilferkaveling healwei de 20ste iuw, in brêge dy 't de Dorawei mei de Finnewei ferbynt, dêrfoar wie dêr in fearpont. By de Rynsleat is der dan wer in toeristyske fearpont foar fytsers en fuotgongers. De bewenning fan de buorskip ûntstie benammen oan de Brandemar by de Sleattemerkoai en oan de súdeastkant yn it Follegeaster Skar.
Dy lêste mienskip waard De Kikkert neamd. Follegeaster Skar waard letter de Polder De Kikkert neamd. Yn 2018 is De Kikkert allinnich te finen as fjildnamme en as namme fan de sylskoalle dy’t yn de Wikelerskar, yn de hoeke fan de Ie en de Lange Sleat stiet. Fan 1904 oant 1926 stie yn De Kikkert oan de Lange Sleat in poldermole. Yn it Wikelerskar hat in steamgemaal stien.
Troch de ruilferkaveling kamen der mear pleatsen yn de polder, sadat de buorskip út ferspraat steane huzen bestiet sûnder in echte buorren. By de Lange Sleat leit oan de Koaiwei in lytse kemping. Yn de mande mei de buorskip Teakesyl hat de Brekkenpolder in doarpsbelangenferiening.
Tusken de Dorawei en de Koaiwei leit it natoergebiet Bancopolder, dat beheard wurdt troch It Fryske Gea en Steatsboskbehear.
Frank Brownlee
Frank Brownlee (Dallas, 11 oktober 1874 – Los Angeles, 10 febrewaris 1948) wie in Amerikaansk filmakteur. Hy wie te sjen yn 114 films tusken 1911 en 1943. .
Karriêre
Frank Brownlee waard beskôge as in all-round akteur yn syn filmkarriêre, dy't duorre fan 1911 oant 1943. Hy koe alles spylje, fan in earmoedige goudsiker oant in captain of yndustry. Hy wie it faakst te sjen yn westerns en aksjefilms. Yn it tiidrek fan de stomme film spile er faak minsken dy 't oan de ferkearde kant fan de wet stiene. Yn it tiidrek fan de lûdsfilm wiksele er, om samar te sizzen, fan kant en die faak militêren en plysjes, bewakers of oarderhanthaveners nei.
Brownlee hie syn earste grutte rol yn 1921 yn de stomme film The Whistle (mei William S. Hart yn 'e haadrol ). Hal Erickson neamt Romance Land (1923, rezjy: Edward Sedgwick ), The Social Highwayman (1926, rezjy: William Beaudine) en Tombstone Canyon (1932, rezjy: Alan James) as hichtepunten yn Brownlee syn karriêre. Hy spile ek yn ferskate films fan Laurel en Hardy.
Filmografy
In kar:
Em. Querido's Uitgeverij
'Em. Querido's Uitgeverij, better bekend as Querido', is in algemiene Nederlânske útjouwerij, fêstige te Amsterdam, dy't fiksje en non-fiksje publisearret foar de Nederlânsktalige merk. De útjouwerij waard yn 1915 oprjochte troch de Joadske boekeman Emanuel Querido (1871-1943), dy't fan 1911 ôf in postoarderboekhannel yn Bloemendaal hân hie. Hy wie in broer fan 'e skriuwer Israël Querido (1872-1932), en fêstige syn nije bedriuw oan 'e Keizersgrêft nû. 333.
Skiednis
Emanuel Querido wie fan it begjin ôf oan tige fernijend op it mêd fan it uterlik fan 'e boeken. Sa begûn er yn 1934 al mei de útjefte fan 'e Salamanderpockets, de earste echte boekerige op pocket-formaat yn Nederlân. Yn 2007 soe de útjouwerij syn omfangrike grafyske argyf, mei û.m. boekomslaggen fan 1915 oant tsjintwurdich, oan 'e Universiteit fan Amsterdam skinke.
Yn 1933, nei't Hitler yn Dútslân oan 'e macht kommen wie, kaam der dêrwei in eksodus fan Joadske en letter ek polityk linkse skriuwers op gong. Mei't harren boeken net mear yn Dútslân (of Eastenryk, dat yn 1938 ûnderdiel fan Dútslân waard) publisearre wurde koene, bea Querido harren de gelegenheid om 'e saneamde Exilliteratur ûnder syn ymprint Querido Verlag N.V. út te jaan. Noch yn 1933 waarden der sadwaande troch Querido al njoggen fan sokke Dútsktalige boeken op 'e merk brocht, en teffens waard dat jiers úteinset mei de publikaasje fan it Exil-tydskrift Die Sammlung, ûnder redaksje fan Klaus Mann, in soan fan 'e ferneamde skriuwer Thomas Mann. Oant de Dútske besetting fan Nederlân, yn 1940, brocht Querido jiers likernôch tweintich Exil-boeken út, yn totaal 129 stiks.
Nei't it ûnder de besetting yn 1940 foar Joaden ferbean wurden wie om bedriuwen te lieden, droech Querido de lieding oer de útjouwerij oer oan Alice van Nahuys. Doe't dy't har fanwegen har heal-Joadsk komôf yn 1942 ek weromlûke moast, waard it haad fan 'e ôfdieling ferkeap, Geert van Oorschot, ta direkteur beneamd. Uteinlik waard de útjouwerij yn 1944 troch de Dútsers ûnteigene en sletten. Querido sels makke dat net mear mei; hy wie yn 'e simmer fan 1943 as ûnderdûker ferret en troch de Dútsers ôffierd nei it ferneatigingskamp Sobibor, yn Poalen, dêr't hy en syn frou Jane Querido-Kozijn allebeide yn 'e gaskeamers fermoarde waarden.
Troch de jierren hinne naam Querido ferskate oare útjouwerijen fan namme oer, lykas Athenaeum-Polak & Van Gennep oan 'e ein fan 'e jierren tachtich, en Nijgh & Van Ditmar yn 1997. Allebeide hawwe dy letter lykwols redaksjonele ûnôfhinklikheid krigen, en op 't heden binne se mei Querido selsstannige útjouwerijen binnen de Weekbladpersgroep (tsjintwurdich WPG Uitgevers).
Keppelings om utens
● [http://www.querido.nl/ Offisjele webside fan ''Em. Querido's Uitgeverij'']
Twongen prostitúsje
Twongen prostitúsje, ek wol ûnfrijwillige prostitúsje neamd, is it ûnder twang hawwen fan geslachtsferkear mei immen dy't dêrfoar betellet. Mei dit soarte fan prostitúsje, dy't ôftwongen wurdt troch in trêde partij, giet faak in foarm fan finzenskip mank, wylst it jild dat dermei fertsjinne wurdt yn 'e regel ek grutdiels of sels hielendal yn 'e bûsen fan dy trêde partij ferdwynt. Frijwol alle foarmen fan twongen prostitúsje binne sadwaande te beflappen ûnder it begryp seksuële slavernij. In goed en ek frij bekend foarbyld fan ynstitúsjonalisearre twongen prostitúsje binne de saneamde "treastfamkes", Westerske en lânseigen jongfammen út East- en Súdeast-Aazje, dy't yn 'e Twadde Wrâldoarloch twongen waarden en tsjinje as prostituees de soldaten fan it Japanske besettingsleger.
Mar twongen prostitúsje komt ek hjoed de dei noch in protte foar, ek yn Nederlân, wêrby't it faak mank giet mei frouljushannel. Sûnt de fal fan it Izerne Gerdyn wurde allegeduerigen froulju út East-Jeropa mei moaie ûnthjitten nei West-Jeropa ta lokke troch kriminelen dy't gjin skrupules hawwe. Se miene dan bgl. dat se au-pair of fotomodel wurde sille, mar as se ienris op 'e bestimming oankommen binne, wurde se ynstee twongen om yn 'e prostitúsje te wurkjen. Twongen prostitúsje is yn frijwol alle lannen yllegaal. As it yn oarlochssitewaasjes bart, kin it ûnder de misdieden tsjin de minsklikheid falle.
Charles DeRudio
Charles DeRudio (folút: Charles Camillo DeRudio; Belluno (Keizerryk Eastenryk), 26 augustus 1832 – Pasadena (Kalifornje), 1 novimber 1910) wie in Italjaansk-Amerikaansk militêr dy't syn libben begûn as in Italjaansk ealman yn 'e Feneto, dat doedestiden ta it Keizerryk Eastenryk hearde. Yn 1848 naam er diel oan 'e rebûljes dy't dat jier oeral yn Jeropa plakfûnen en letter rekke er behelle by in gearspanning om 'e Frânske keizer Napoleon III te fermoardzjen. Hy waard feroardiele ta libbenslang, mar ûntsnapte fan Duvelseilân, emigrearre nei Amearika, tsjinne yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch, oerlibbe yn 'e Grutte Sû-Oarloch fan 1876 de ferneamde Slach oan de Little Bighorn, en focht neitiid noch yn 'e Nez Persé-Oarloch.
Jonkheid en oplieding
Charles DeRudio waard yn 1832 berne as Carlo Camillo greve di Rudio, yn 'e stêd Belluno, dy't no yn 'e Italjaanske regio Feneto leit, mar doedestiden diel útmakke fan it Keninkryk Lombardije-Feneesje binnen it Eastenrykske Keizerryk. Koart foar syn dea waard DeRudio oer syn libben befrege troch de skiedkundige en publisist Walter Mason Camp, oan wa't er in famyljestambeam sjen liet dy't weromgie oant 1680. Yn syn tinerjierren studearre er oan in Eastenrykske militêre akademy yn Milaan, dy't tsjintwurdich bekendstiet as de Scuola Militare "Teulié".
Revolúsjonêr
Yn it revolúsjejier 1848, doe't er noch mar fyftjin jier wie, naam DeRudio lykwols mei oare Italjaanske nasjonalisten diel oan 'e (mislearre) ferdigening fan it yn opstân kommen Feneesje tsjin 'e Eastenrikers. Yn 1849 reizge er ôf nei Rome, om 'e republyk dy't dêr útroppen wie te ferdigenjen tsjin 'e Frânsen, wat ek al om 'e nocht wie. Doe't er neitiid útwike moast, besocht er nei Amearika te reizgjen, mar dêrby litte er skipbrek foar de kust fan Spanje. Tsjin 1855 hied er him nei wenjen set yn 'e Britske haadstêd Londen, dêr't er troud wie mei in Eliza, de fyftjinjierrige dochter fan in kleanmakker, mei wa't er neitiid trije dochters en twa soannen krije soe.
Doe't de Frânske keizer Napoleon III op 14 jannewaris 1858 yn Parys nei de opera soe, waarden der trije bommen middenmank syn staasje smiten. Dêrby kamen acht minsken en in hynder om en rekken likernôch 150 minsken ferwûne. De keizer sels kaam mei de skrik frij. Fjouwer manlju waarden foar dy oanslach oppakt, wêrûnder Felice Orsini, de lieder fan 'e gearspanning, en dy syn trewanten Giuseppe Pieri en Antonio Gomez. De fjirde man wie in Portegeeske bierferkeaper dy't bekendstie ûnder de namme 'Da Selva', mar yn wurklikheid DeRudio bliek te wêzen. Orsini en Pieri krigen de deastraf, en Gomez waard feroardiele ta libbenslang.
DeRudio waard earst ek foar de dea opskreaun, mar nei in fersyk om kleminsje waard syn straf omset yn libbenslang. Hy waard deportearre nei de beruchte strafkoloanje op Duvelseilân, yn Frânsk-Guyana, om dêr de rest fan syn libben te sliten, mar al nei in pear moanne wist er mei tolve oare finzenen te ûntsnappen. Fia Britsk-Guyana reizge er werom nei Londen om him wer by syn frou te jaan, wêrnei't er syn namme anglisearre ta Charles DeRudio en syn aventoerlike ûnderfinings yn jild om wist te setten troch der lêzings oer te jaan.
Yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch
Yn 1860 emigrearre DeRudio mei syn gesin nei de Feriene Steaten. Hy sette him nei wenjen yn New York, en doe't it jiers dêrop de Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865) útbriek, naam er tsjinst by it 79e Frijwillige Ynfanteryrezjimint fan New York, byneamd de "Heechlanners". DeRudio naam û.m. diel oan it Belis fan Peterburg, yn Firginia, fan augustus oant oktober 1864. Op 11 novimber 1864 waard er oansteld as twadde luitenant yn it Amerikaanske 2e Kleure Ynfanteryrezjimint, dat bestie út befrijde negerslaven. By dy ienheid tsjinne er oant de ein fan 'e oarloch, mids april 1865. Dêrnei waard it 2e Kleure Ynfanteryrezjimint ynset as ûnderdiel fan 'e Noardlike besettingsmacht yn it Suden, wêrby't DeRudio legere wie yn noardlik Floarida. Doe't syn rezjimint ôftanke waard, gie er op 5 jannewaris 1866 út tsjinst.
Nei-oarlochste tsjinst
Op 3 augustus 1867 naam DeRudio lykwols op 'e nij tsjinst yn it Amerikaanske Leger, diskear as twadde luitenant yn it Amerikaanske 2e Ynfanteryrezjimint. Trije wiken letter waard syn oanstelling lykwols ynlutsen doe't DeRudio net foldie oan in fitheidstest en it Amerikaanske Leger boppedat foar it earst lucht krige fan syn eardere politike aktivisme. It is net dúdlik hoe't er it him lapt hat, mar in moanne letter krige DeRudio syn oanstelling werom. Dêrnei bleau er by it 2e Ynfanteryrezjimint oant yn 1869 20 fan 'e 45 Amerikaanske ynfanteryrezjiminten fuortbesunige waarden.
Nei fan mids april oant mids july sûnder oanstelling mei ferlof west te hawwen, waard DeRudio op 14 july 1869 tafoege oan it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer, dat yn Fort Riley, yn Kansas, legere wie oant it yn 1873 oerpleastst waard nei Fort Abraham Lincoln, yn 'e Dakota's. Yn Fort Riley wie DeRudio yn 't earstoan ûnderbefelhawwer fan H Kompanjy, ûnder kaptein Frederick Benteen. Dyselde neamde DeRudio Count No Account (letterlik: "greve Stelt-Neat-Foar"), by wize fan bespotting fan syn aadlike titel, syn heechkroppigens en syn opskepperige ferhalen.
Mei syn hâlding makke DeRudio gjin freonen ûnder syn mei-ofsieren, en alhielendal net mank de klyk om Custer hinne, dy't neat fan him hawwe moast. Dat er pas op 15 desimber 1875, doe't er al 43 jier âld wie, ta earste luitenant befoardere waard, hie dêr sûnder mis wat mei te krijen. Dochs wie DeRudio gjin rare ofsier, want oars as in protte oare ofsieren, wied er gjin alkoholist of gokferslaafde en ferliet er net sûnder ferlof syn post om alderhanne ûnnoazele redens. Ek skode er syn eigen wurk net op syn ûnderhearrigen ôf en boppedat hied er ferstân fan syn fak.
De Slach oan de Little Bighorn
Fan desimber 1875 ôf tsjinne DeRudio by E Kompanjy, dêr't er yn 'e praktyk it befel oer fierde, mei't de eigentlike kommandant, kaptein Charles S. Ilsley, op permaninte basis oansteld wie as adjudant fan generaal John Pope, yn Fort Leavenworth. Doe't it 7e Kavaleryrezjimint ûnder de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 op fjildtocht gie, hie DeRudio dus it befel oer E Kompanjy fiere moatten, mar Custer joech dy posysje oan ien fan syn favoriten, luitenant Algernon Smith, mei luitenant James G. Sturgis as dy syn ûnderbefelhawwer. DeRudio waard oerpleatst nei de funksje fan ûnderbefelhawwer fan A Kompanjy (Smith syn âlde post), ûnder kaptein Myles Moylan. Mei dit hinne-en-wer-gesko rêde Custer DeRudio it libben en tekene er it deafûnis fan Algernon Smith, want E Kompanjy soe oant de lêste man sneuvelje yn 'e Slach oan de Little Bighorn.
Dat treffen fûn plak op 25 juny 1876, yn súdlik Montana, doe't de ferkenners fan it 7e Kavaleryrezjimint in grut Yndiaansk doarp ûntdieken oan 'e igge fan 'e rivier de Little Bighorn, dat yn haadsaak bewenne waard troch Lakota en Noardlike Sjajinnen. Custer besleat om daliks oan te fallen, en ferdielde dêrta syn rezjimint yn fjouwer detasjeminten. E Kompanjy, ûnder Algernon Smith, wie ien fan 'e fiif kompanjyen dy't er sels meinaam om 'e Yndianen út it noarden wei oan te fallen. Fan dy fiif kompanjyen oerlibbe nimmen de slach. A Kompanjy, mei dêrby DeRudio, wie ien fan 'e trije kompanjyen dy't ûnder lieding fan majoar Marcus Reno it Yndiaanske doarp út it suden wei oanfalle moasten.
By wat de iepeningsset fan 'e slach wie, stiek it detasjemint fan Reno de rivier oer en die in wraam op 'e súdlike ein fan it doarp. Oars as dat de Amerikanen ferwachte hiene, flechten de Yndianen net fuort, mar streamden harren krigers krekt ta it doarp út om 'e oanfal ôf te slaan. Reno oardere syn troepen om ôf te stiigjen en har yn in skermutselingsliny op te stellen, mar troch de nûmerike oermacht fan 'e fijân waard er al rillegau sa swier yn syn kwetsbere lofterflank oanfallen, dat er him weromlûke moast yn it strewelleguod dat by de rivier lâns groeide. Op dat punt fan it gefjocht waard de ferkenner Bluodderich Mês yn 'e holle rekke troch in kûgel wylst er njonken Reno op it hynder siet, sadat it bloed en stikjes harsens de majoar yn it gesicht spatten. Mooglik noch yn shock fan dat foarfal, oardere Reno syn mannen om op te stiigjen, ôf te stiigjen en wer op te stiigjen. Doe rôp er harren ta: "Wa't ûntsnappe wol, folgje my!" en late er in gaoatyske flecht de rivier oer en by it steile klif oare kant de rivier op. Reno ferlear by syn flecht 3 ofsieren en 29 soldaten, wylst 13 oant 19 man fermist rekken. De measten dêrfan wiene yn 'e dusoarder fan 'e rest fan 'e ienheid skaat rekke en efterbleaun oan 'e ferkearde kant fan 'e rivier.
Sa fergie it ek DeRudio, dy't syn hynder krekt op it stuit dat Reno de weromtocht ynsette, ferlern hie. Seisentritich oeren lang ferskûlen DeRudio en soldaat Thomas O'Neill harren yn it strewelleguod by de rivier lâns, wêrby't hope dat se sûnder sjoen te wurden fuortkomme kinne soene, en wanhope doe't se tsjûge wiene fan 'e skeining fan 'e liken fan sneuvele kammeraten troch poerrazene Lakota-froulju inoar ôfwikselen. Op 'e jûn fan 25 juny makken se kontakt mei twa oare efterbliuwers, tolk Fred Gerard en soldaat Billie Jackson, mei wa't se de nacht trochbrochten. Op 'e middei fan 26 juny waarden se ûntdutsen troch in stikmannich Yndianen, mar Gerard en Jackson, dy't oars as DeRudio en O'Neill harren hynders beholden hiene, rieden fuort en wisten de Yndianen mei te lokjen, by DeRudio en O'Neill wei. Nettsjinsteande noch in pear oare spannende mominten, slagge it de beide mannen om ferskûle te bliuwen oant de iere moarn fan 27 juny, doe't de Yndianen har ôfjûn hiene fanwegen de oankomst fan farske Amerikaanske troepen ûnder brigadegeneraal Alfred Terry en kolonel John Gibbon. Doe koene se einlings en te'n lêsten de rivier oerstekke om har by de rest fan Reno syn detasjemint te jaan.
DeRudio wûn in beskate bekendheid troch syn aventoer ûnder de Slach oan de Little Bighorn. Syn ferhaal waard al op 30 july 1876 ôfprinte yn 'e krante de New York Herald, en trije dagen letter yn 'e Chicago Tribune. Dêrby waard oanjûn dat er de beskriuwing sels optekene hie, mar DeRudio ûntstried dat en sei dat er deroer ferteld hie oan majoar James Brisbin, fan it Amerikaanske 2e Kavaleryrezjimint, dy't dermei oan 'e haal gien wie, details tafoege hie dy't er út 'e tomme sûgd hie en it doe sûnder witten of tastimming fan DeRudio publisearre hie. Oan histoarikus Walter Mason Camp fertelde DeRudio letter dat hy de iennichste wie dy't yn 'e Slach oan 'e Little Bighorn in sabel hân hie. Custer hie nammentlik foarôfgeande oan 'e fjildtocht al syn soldaten en ofsieren opdroegen om harren sabels efter te litten, mar DeRudio hie yn 1870 in fergulde sabel presint krigen fan 'e soldaten fan G Kompanjy en Custer hie him op 'e hûd sitten oer it feit dat er dy oannommen hie. Om Custer dwers te sitten, hie DeRudio sadwaande gjin gehoar jûn oan it befel om 'e sabels efter te litten. (Der wiene trouwens noch trije oare sabels oanwêzich op it slachfjild, mei't ek luitenant Edward Gustave Mathey sines holden hie, mei as doel om slangen mei te deadzjen, wylst twa Yndiaanske krigers in wike earder elts in sabel bútmakke hiene yn 'e Slach oan de Rosebud.)
Lettere jierren en ferstjerren
Nei de Slach oan de Little Bighorn krige DeRudio it befel oer in nije E Kompanjy. Dy fierde er yn 1877 oan ûnder de Nez Persé-Oarloch, wêrby't er nei de Slach by Big Hole it detasjemint fan it 2e Kavaleryrezjimint fan luitenant Gustavus Doane fersterkje moast by dy syn patrûljearring fan 'e bergen fan noardwestlik Montana. Yn jannewaris 1879 tsjûge DeRudio foar it Hof fan Undersyk dat gearroppen wie op oanfraach fan majoar Reno, dy't beskuldige wie fan leffens en plichtsfersom ûnder de Slach oan de Little Bighorn en op dy wize syn namme suverje woe.
Neitiid bleau DeRudio as ofsier ferbûn oan it 7e Kavaleryrezjimint, en op 17 desimber 1882, doe't er legere wie yn Fort Meade, yn 'e Dakota's, waard er befoardere ta kaptein. Letter wied er noch stasjonearre yn Fort Sam Houson, yn Teksas, en yn Fort Bayard, yn Nij-Meksiko. DeRudio swaaide op 26 augustus 1896 ôf mei de rang fan majoar om mei pinsjoen te gean. Hy ferstoar yn 1910 yn Pasadena, yn súdlik Kalifornje, oan brongiale slymfluesûntstekking en akute búktyfus. DeRudio waard 78 jier. Syn stoflik omskot waard kremearre en byset op it Nasjonaal Begraaflik fan San Francisco.
Martin van Waning
Gijsbertus Martinus Wilhelmus Franciscus (Martin) van Waning (De Haach, 4 septimber 1887 – Dokkum, 7 july 1972) wie in Nederlânsk byldhouwer en skilder.
Libben en wurk
Van Waning wie in soan fan Gijsbertus Martin van Waning en Maria Cornelia Johanna Trijssenaar. Syn heit wie referindaris by de Ried fan Steat en amateur-akwarelskilder; ek syn omke Kees van Waning skildere. Van Waning studearre wurktúchkunde yn Delft, mar wijde him nei syn stúdzje hielendal oan it skilderjen; hy wie doe 21 jier. Hy folge lessen by keunstners lykas Charles Dankmeijer, Jan van Rhijnnen en Willem de Zwart en gie letter nei it keunstsintrum yn Wiesbaden. Yn Dútslân moete er de Russyske grutfoarst Orlov en waard dy syn partikuliere sekretaris. Tegearre mei Orlov reizge er ûnder oare troch Frankryk, Italië, Spanje en Noard-Afrika. Yn 1917 festige Van Waning him wer yn Nederlân. Hy wenne earst yn De Haach en fan 1925 ôf op de Feluwe.
Yn 1937 ferhuze er nei it waadeilân Skiermûntseach, dêr't er syn atelier yn de eardere seefeartskoalle festige. Yn de Twadde Wrâldoarloch waard het atelier bombardearre en gie in grut part fan syn wurk ferlern.
Yn Van Waning syn skilderwurk is de ynfloed fan de Haachske Skoalle te fernimmen. Hy skildere ûnder mear wettergesichten en lânskippen. Neist skilder wie Van Waning ek byldhouwer, grafikus en medaljeur. Van Waning hat trije kear troud west en skiede ek trije kear. Hy liet trije soannen en in dochter nei.
Sien Diels
Francine (Sien) Diels (Turnhout, 1 augustus 1947 – Leuven, 17 oktober 2021) wie in Flaamske aktrise, dy't foaral bekend is fan har 36 jier lange meiwurking fan it Nederlânsktalige berneprogramma Sesamstraat.
Libben en wurk
Diels studearre yn 1969 ôf yn 'e rjochting toaniel oan it Keninklik Konservatoarium Brussel. Hja begûn har karriêre by it Mechels Miniatuer Teater. Letter wie se aktyf as freelance aktrise, ûnder mear by it selskip Theater Malpertuis. Dêrneist waard se dosinte oan de akademy fan Ninove en dêrnei oan it Konservatoarium fan Mechelen, wat se oant har pinsjonearring yn 2010 dwaan bleau.
Sesamstraat
Diels die yn 1975 mei oan in audysje foar in minsklik personaazje yn it berneprogramma Sesamstraat. Omdat it ynearsten om in Nederlânsk-Belgyske koproduksje gie, waard in Flaamske aktrise socht as tsjinspylster foar Piet Hendriks. Har personaazje yn Sesamstraat krige deselde (rop)namme as de aktrise en wie in ûnôfhinklike jonge frou, dy 't in eigen libbensmiddelewinkel útbaatte, dêr 't de bewenners fan de strjitte boadskippen. It personaazje fan Sien hie in feministyske ynslach en besocht mear as ien kear genderpatroanen te trochbrekken. Stadichoan evoluearre it personaazje Sien ta in soarte fan memmefiguer foar de poppen.
Sien Diels wie oanhelle mei demintens. Op in seker stuit slagge har it aktearjen net mear. Se ferstoar yn de âldens fan 74 jier.
Maskwacis
Maskwacis (útspr.: ['mʌskwətʃi:s]; likernôch: " mas -kwuh-tsjiis") is in gemeentefrije delsetting (unincorporated community) yn it sintrale diel fan 'e Kanadeeske provinsje Alberta. De namme betsjut "Beareheuvels" yn it Kry, de taal fan 'e pleatslike Yndiaanske befolking. Foar 1 jannewaris 2014 hiet it doarp Hobbema. In diel fan Maskwacis foarmet in buorskip yn Ponoka County. Neffens gegevens út 2011 hie Maskwacis yn 2011 in befolking fan rom 7.600 minsken.
Geografy
Maskwacis leit by de krusing fan Alberta Highway 2A mei Alberta Highway 611, op in ôfstân fan likernôch 70 km súdlik fan 'e stêd Edmonton. It leit op 'e grins fan Ponoka County mei it Ermineskin Yndianereservaat 138, fan 'e Ermineskin Kry Naasje, en it Samson Yndianereservaat 137, fan 'e Samson Kry Naasje. It noardlike diel fan it doarp leit yn it Ermineskin Reservaat, westlik fan Highway 2A, wylst it súdlike diel yn it Samson Reservaat leit, eastlik fan Highway 2A en oan 'e noardkant fan Highway 611. It restearjende diel fan it doarp leit binnen de grinzen fan Ponoka County, oan 'e westkant fan Highway 2A, lyk foar it diel oer dat yn it Samson Reservaat leit, en besuden it diel yn it Ermineskin Reservaat.
Skiednis
De krite dêr't Maskwacis no leit, stie oarspronklik (d.w.s. foarôfgeande oan 'e kolonisaasje fan Alberta troch de blanken) bekend as Maskwacis: de Beareheuvels. Yn 1884 en 1885 besocht de misjonaris Constantine Sollen der in roomske missypost op te setten, dy't er Bear Hills neame woe. Dat rûn lykwols op 'e non, hoewol't Sollen en in opperhaad dat Koartsturt (Bobtail) hiet, ûnder de Noardwestlike Opstân de pleatslike krigers derfan wisten te wjerhâlden om har by de rebûlje te jaan.
As doarp waard Maskwacis yn 1891 stifte, doe't de Calgary and Edmonton Railway troch de krite hinne oanlein waard. De delsetting krige doe de namme Hobbema, nei de Fryske keunstskilder Meindert Hobbema. Yn 'e tweintichste iuw stie yn Hobbema de Ermineskin Indian Residential School, in ynternaat foar Yndiaanske bern, dy't dêr skaat fan harren âlden grutbrocht waarden mei as doel om harren har eigen taal, leauwe en kultuer te ûntnimmen.
Yn 2008 krige Hobbema yn Kanada nasjonale bekendheid troch de swierrichheden mei misdie en geweld troch strjitbindes. Doe waard de saneamde Hobbema Cadet Corp oprjochte, mei as doel om bern jonger as acht jier fan 'e strjitte te hâlden. Yn 2013 waard besletten om 'e namme Hobbema te feroarjen yn Maskwacis. Yn it foarste plak wie dat de oarspronklike namme yn 'e taal fan 'e measte bewenners, en teffens hie Hobbema troch de problemen mei misdie in minne byklank krigen. De nammeferoaring waard om midsnacht op 1 jannewaris 2014 offisjeel.
Maskwacis hjoed de dei
Maskwacis is yn haadsaak in Yndiaanske delsetting, dy't as regionaal sintrum tsjinnet foar fjouwer troch it Kanadeeske federale regear erkende stammen fan 'e Kry-Yndianen. Dy fjouwer stammen steane pleatslik bekend as 'de fjouwer naasjes'. It binne de Erminskin Kry Naasje, de Samson Kry Naasje, de Louis Bull Earste Naasje en de Montana Earste Naasje.
Yn Maskwacis binne in arbeidsburo en in klinyk fêstige, en ek it Maskwachees Cultural College, in middelbere skoalle. Fierders stiet yn it doarp it tillefyzjestasjon CHOB-TV en it Pê Sâkâstêw Sintrum, in minimaal befeilige tichthûs dat basearre is op Yndiaanske genêzingsprosessen. Eltse simmer is Maskwacis it toaniel fan in grutte powwow.
Demografy
Neffens gegevens út 2011 hie Maskwacis doe 60 ynwenners, op in oerflak fan 2,7 hektare, mar dy sifers omfiemen inkeld it diel fan it doarp dat troch Statistics Canada erkend wurdt as designated place, binnen de grinzen fan Ponoka County. De befolking fan 'e reservaten fan 'e fjouwer Kry-stammen bedroech dat jiers lykwols 7.582 (3.746 fan 'e Samson Kry Naasje; 1.874 fan 'e Ermineskin Kry Naasje; 1.309 fan 'e Louis Bull Earste Naasje; en 653 fan 'e Montana Earste Naasje). Yn totaal hie Maskwacis yn 2011 sadwaande 7.642 ynwenners, al wenne in part dêrfan bûtenút, op 'e romte.
Kreupele Blanke Man
Kreupele Blanke Man (Sjajinsk: Ve’ho’enohnenehe, útspr.: [vɪʔhoʔɪnohnɪnɪhɪ]; Ingelske oersetting: Lame White Man; 1837/1839 – 25 juny 1876) wie in opperhaad fan 'e Noardlike Sjajinnen, (Northern Cheyenne), in Yndiaansk folk fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Hy focht oan 'e kant fan 'e Sû (Sioux) yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn, tsjin it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer, en wie de iennichste Sjajinske haadman dy't yn dy slach sneuvele.
Iere jierren
Neffens de Yndiaanske boarnen fan 'e histoarikus Thomas B. Maquis wie Kreupele Blanke Man 37 jier doe't er stoar, wat betsjutte soe dat er yn 1838 of 1839 berne wie. Oare boarnen hâlde foar syn bertejier 1837 oan. Hoe dan ek, hy wie troud mei in frou dy't fan Twillingfrou hie en hie twa bern, Reade Hoed en Kraanfûgelfrou. Syn pakesizzer John Stands In Timber waard letter de stamskiedkundige fan 'e Noardlike Sjajinnen, en skreau yn 1967 it boek Cheyenne Memoires op grûn fan 'e mûnlinge oerlevering fan syn folk.
Kreupele Blanke Man wie fan berte in Súdlike Sjajinne, mar joech him nei it Bloedbad fan Sand Creek, yn 1864, by de Noardlike Sjajinnen, dêr't er troch syn kriichshaftigens al rillegau yn heech oansjen kaam te stean. Om syn dapperens waard er ek wol Hahk’o’ni neamd, dat "Dûmhertige Wolf" betsjut. De Lakota, tradisjonele bûnsgenoaten fan 'e Sjajinnen, neamden him Beburde Man. Hy waard in foaroanman fan it Wapityhoarn-krigersgenoatskip fan 'e Noardlike Sjajinnen, mar ûnderhold dêrby noch altyd kontakten mei de Súdlike Sjajinnen. Yn 1873 makke er diel út fan in Sjajinske delegaasje nei de Amerikaanske haadstêd Washington, D.C.
Slach oan de Little Bighorn
Under de Slach oan de Little Bighorn, op 25 juny 1876, wêrby't in Yndiaanske koälysje fan Lakota, Noardlike Sjajinnen en guon Arapaho it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer fierhinne ferdylge, soe Kreupele Blanke Man in bútmakke kavalerybaitsje droegen hawwe kinne, dat neitiid fêstbûn oan syn seal weromfûn waard. Syn pakesizzer John Stands In Timber ûntstried dat lykwols, mei't Kreupele Blanke Man neffens syn beppe Twillingfrou dy deis inkeld syn mokassins droech en in tekken dy't er om 'e mul wuolle hie.
Kreupele Blanke Man waard troch Amerikaanske soldaten delsketten op 'e westlike heuvelskeante fan Battle Ridge, dêr't er in stoarmrin tsjin 'e 7de Kavalery oanfierde. Letter seach in Minnikonzjû-Lakota-kriger, wêrfan't men tinkt dat it Lytse Krie wie (net te betiizjen mei it Dakota-opperhaad fan deselde namme), him by fersin oan foar ien fan Custer syn Yndiaanske ferkenners, en skalpearre him ear't er besefte wa't er foar him hie. Kreupele Blanke Man wie it iennichste Sjajinske opperhaad dat oan 'e Little Bighorn sneuvele. Yn 1999 waard ta syn oantins op it âlde slachfjild in tinkteken ûntbleate.
Dirk Hakze
Libben en wurk
Hakze studearre yn 1986 cum laude ôf oan de Akademy Vredeman de Vries yn Ljouwert. Hy gie fierder mei syn oplieding oan de 'Hogeschool voor de Kunsten' yn Utert (1986-1987). Hy makke ûnder mear muorreskilderings en metalen skulptueren. Dirk Hakze hat skilderperformances jûn op ferslate strannen ûnder it biedwurd The colors of music. Dêrby makke hy skilderijen op klassike muzyk.
Hakze is inisjator fan it lân-keunstproject The Colorfield Performance, wêrby’t yndividuele wurken fan ferskate keunsters mei inoar in grut keunstwurk foarmje. De earste edysjes wiene op it Oerol Festival op Skylge (1992) en op Skiermûntseach (2000). Yn 2018 organisearre hy de tredde edysje fan it project yn Sleat yn it ramt fan LF 2018, dêr't 400 skilders oan meidiene.
Amikumu
Amikumu is in cross-platform applikaasje foar snoadfoans (Android en iOS) wêrmei't men sprekkers fan deselde taal, bygelyks it Frysk, yn de buert fine en kontaktearje kin. De applikaasje wurket yn twa manieren. Men kin sprekkers fan deselde taal yn de buert fine troch middel fan in list of fan in kaart. De applikaasje is útkommen yn maart 2017.
Arsjitektuer
De Android-applikaasje wurdt programmearre mei Java, de iOS-applikaasje mei Swift en de server mei Ruby on Rails.
Fundraising op Kickstarter
Amikumu lansearre fundraising op Kickstarter op 18 oktober 2016 troch de Esperantisten Chuck Smith en Richard Delamore. Mear as 3000 euro binne sammele yn de earste 10 oeren nei it begjin fan de fundraising. It doel fan de fundraising is 8500 euro. It doel wie berikt nei 27 oeren. De kampanje duorret oant 16 novimber 2016.
Gouden lidmaatskip
De basisfunksjes fan de applikaasje binne fergees. Men kin in gouden lid wurden om mear funksjes te krijen.
Ajaa Xxx
Ajaa Xxx is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn steat Floarida.
Titan Books
Titan Books, of ek wol de Titan Publishing Group, is in Britske útjouwerij dy't fêstige is yn 'e Londenske buert Bankside. It bedriuw waard yn 1981 oprjochte, en is ûnderdiel fan 'e Titan Entertainment Group, dy't ek de eigner is fan Titan Magazines, in útjouwerij fan tydskriften.
De útjouwerij is benammen tige sterk op it terrein fan grafyske romans, en hat datoangeande in fûnskatalogus fan mear as 1.000 titels, wêrûnder grutte nammen as Batman, Doctor Who, Family Guy, Superman, The Simpsons, Star Wars, Teenage Mutant Ninja Turtles, Transformers en World of Warcraft.
Titan publisearret fierders ek coffee table books oer ûnderwerpen as animaasje, popkultuer, foarwerpen dy't sammele wurde kinne, en fantasykeunst.
Nachtmerje
In nachtmerje is in tige benearjende dream mei in ynhâld dy't by de dreamer in sterke emosjonele reäksje opropt, meastal op it mêd fan eangst, mar mooglik ek oangeande wanhope, noed of fertriet. In nachtmerje wurdt ek wol oantsjut as in boaze dream. De psychology makket lykwols ûnderskie tusken de beide beneamings, mei't de dreamer (úteinlik) wekker skrikt fan in nachtmerje, mar by in boaze dream trochsliept. Nachtmerjes dogge har yn 'e regel ûnder de REM-sliep foar, en kinne mank gean mei fysike bewegings troch de dreamer. Der komme faak ûnoangename sitewaasjes yn foar, dy't de dreamer skrikke litte of sels yn in steat fan panyk bringe. Fan gefolgen kin it wêze dat de slieper langere tiid nei it wekker skrikken út in nachtmerje net mear yn 'e sliep komme kin.