cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
See-eilannen
De See-eilannen (Ingelsk: Sea Islands) binne in keatling fan eilannen dy't him oer in ôfstân fan hast 400 km útstrekt by de Atlantyske kust lâns fan 'e Amerikaanske steaten Súd-Karolina, Georgia en Floarida, tusken de mûning fan 'e rivier de St. Johns yn 'e noardeasthoeke fan Floarida en de mûning fan 'e rivier de Santee yn súdeastlik Súd-Karolina. It binne barriêre-eilannen, dy't it fêstelân fan Noard-Amearika dêr beskermje tsjin 'e ûnlijigens fan 'e Atlantyske Oseaan. Der binne mear as hûndert eilannen yn 'e arsjipel.
Skiednis
Oarspronklik waarden de See-eilannen befolke troch Yndianen, dy't der tûzenen jierren lang taholden. Tsjin it begjin fan 'e koloniale tiid waard de súdlike helte fan 'e eilannegroep (rûchwei de eilannen dy't no diel útmeitsje fan Floarida en Georgia) bewenne troch de Jamassy (Yamassee), en de noardlike helte (likernôch gearfallend mei de eilannen dy't no by Súd-Karolina hearre) troch de Kûsabo (Cusabo). Ein santjinde, begjin achttjinde iuw besochten de Spanjerts fanút harren koloanje Spaansk-Floarida de eilannen te kolonisearjen troch fan it eilân Fort George (yn Floarida) oant St. Catherine's (yn Georgia) roomske missyposten te stiftsjen. Dêrmei oefenen se in grutte kulturele ynfloed út op 'e Jamassy-steatsjes Gûale en Mokama, dy't ek dielen fan it fêstelân besloegen.
Oan it begjin fan 'e achttjinde iuw moasten de Spanjerts harren besykjen ta kolonisaasje opjaan ûnder druk fan militêre oanfallen troch kolonisten fan 'e Britske koloanje Súd-Karolina. De eilannen dy't no by de Amerikaanske steat Súd-Karolina hearre, ferkearden doe al stevich yn 'e hannen fan 'e Britten, en neitiid wreiden dy harren macht út oer de eilannen yn Georgia, dat yn 1732 in nije Britske koloanje waard. Yn 1763 moast Spanje nei syn nederlaach yn 'e Sânjierrige Oarloch ek Floarida oan 'e Britten ôfstean, mar yn 1783 waard de ûnôfhinklikheid fan 'e Feriene Steaten fêstlein by de Frede fan Parys, dy't in ein makke oan 'e Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch. Súd-Karolina en Georgia kamen doe ta dat nije lân te hearren, wylst Floarida wer ûnder Spaansk bestjoer kaam, oant de Feriene Steaten dat gebiet yn 1821 by it Adams-Onis Ferdrach fan Spanje opkochten.
Nei't Georgia en noardlik Floarida yn 'e rin fan 'e achttjinde iuw kolonisearre wiene, ymportearren blanke plantaazje-eigners slaven út Afrika wei om it lânwurk te dwaan. Op 'e plantaazjes op 'e See-eilannen waard benammen katoen, rys en indigo ferboud, dat de blanke eigners tige ryk makke. Fanwegen it risiko op it oprinnen fan malaria, dat yn it sompige leechlân fan 'e kust alhiel net tinkbyldich wie, libben de plantaazje-eigners oer it algemien op it fêstelân, en wurken de slaven ûnder lieding fan in opsjenner en dy syn assistinten. Trochdat de slaven mar amper kontakt hiene mei blanken of mei harren lotgenoaten op it fêstelân, ûntjoech him mank harren in dúdlik ôfwikende, See-eilânkreoalske kultuer mei eigen syd en plige en in eigen taal.
Under de Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865) waarden de See-eilannen al ier beset troch de Noardlike marine, wêrnei't der Noardlike troepen legere waarden. De blanken flechten nei it fêstelân ta, en lieten yn 'e measte gefallen harren slaven efter. Sadwaande begûnen dy ûnder de Boargeroarloch foar it earst foar harsels te soargjen, wêrby't it goed útkaam dat se al yn gearhingjende mienskippen libben. De plantaazjes waarden ûnder de Boargeroarloch eksploitearre troch it Amerikaanske Leger. Doe't presidint Abraham Lincoln op 1 jannewaris 1863 de slavernij yn 'e hiele Feriene Steaten foar ôfskaft ferklearre, wûnen de likernôch 5.000 slaven op 'e troch it Noarden besette See-eilannen harren frijheid.
Hoewol't de befrijde slaven hope hiene dat de plantaazjes ûnder harren ferdield wurde soene, waarden dy nei ôfrin fan 'e Boargeroarloch oer it algemien weromjûn oan 'e oarspronklike eigners. Nettsjinsteande dat wiene de mienskipsbannen sa sterk dat de measte befrijde swarten dochs op 'e eilannen wenjen bleaune en harsels dêr ûnderholden as gerniers, pachtboeren of (betelle) fjildarbeiders op 'e plantaazjes. Yn 1893 waard der op 'e eilannen slimme skea oanrjochte troch de See-eilânske Orkaan. Yn 'e 1950-er en 1960-er wie de Amerikaanske boargerrjochtebeweging, dy't stried foar lykberjochtiging fan 'e swarten yn it Amerikaanske Suden, ek op 'e See-eilannen tige aktyf. In promininte pleatslike boargerrjochtelieder út dy snuorje wie Esau Jenkins.
Eilannen
Hjirûnder in list fan 'e gruttere See-eilannen.
Demografy
Der wenje op 'e See-eilannen sa'n 300.000 minsken, dat foar it meastepart See-eilânkreoalen (of Gullah) binne, in subgroep fan 'e Afro-Amerikanen. Dy hawwe har eigen kreoalske taal, it See-eilânkreoalsk, beholden. Dy taal is in ferminging fan it Súdlik Amerikaansk-Ingelsk mei eleminten út Westafrikaanske talen, dy't de memmetalen wiene fan 'e oarspronklike slaven dêr't de See-eilânkreoalen fan ôfstamje. De See-eilânkreoalen binne tsjintwurdich polityk en kultureel feriene yn 'e Gullah/Geechee Nation.
Kenichi Uemura
(22 april 1974) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Sanfrecce Hiroshima, Cerezo Osaka, Tokyo Verdy, YSCC Yokohama en Roasso Kumamoto. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1996 en it Confederations Cup 2001.
Kwango (rivier)
thumb|250px|De Kwango mûnet út yn de [[Kasaï (rivier)|Kasaï]] De Kwango is in sydrivier fan de Kasaï, dy't wer in sydrivier fan is de Kongo yn de Afrikaanske Demokratyske Republyk Kongo. De Kasaï mûnet út yn de Kongo sa'n 200 kilometer foar Kinshasa.
Tongpiercing
In tongpiercing of tongepiercing is in piercing dy't troch de tonge hinne makke wurdt. Dizze foarm fan 'e piercing ken in lange skiednis, benammen yn Midden-Amearika. Yn 'e Westerske kultuer is de tongpiercing sûnt de 1980-er jierren ynboargere rekke. Tongpiercings binne der yn ferskate foarmen en kinne ferskillende medyske problemen feroarsaakje. Ta dit soarte fan lichemsfersiering kin besletten wurde om ferskate redens: om 'e estetyske wearde, om útdrukking te jaan oan 'e eigen identiteit of fanwegen de ekstra stimulaasje by dielname oan orale seks.
Skiednis
De praktyk fan it meitsjen fan tongpiercings giet yn Midden-Amearika hûnderten jierren tebek, mei't it yn sawol de Azteekske as de Maya-beskaving foarkaam. Dêrfan binne yllustraasjes oerlevere mei preesters dy't in rituële tongpiercing ûndergeane en dan bloed út 'e mûle sûgd krije of rûge koarden troch de piercing lûke dy't bedoeld binne om 'e pine oanboazje te litten, en sa de goaden te ferearjen. Der bestiet lykwols gjin bewiis dat sokke tongpiercings permanint fan aard wiene. In soartgelikense praktyk kaam en komt noch foar by fakirs út Súd-Aazje, dy't har tonge en/of wangen trochboarje om harren steat fan trâns te bewizen.
Yn 'e Westerske kultuer kaam it oanbringen fan permaninte tongpiercings ein jierren santich, begjin jierren tachtich yn 'e moade by in subkultuer, foar in part om't doe gaadlik stiel rûnom beskikber kaam om sieraden fan te meitsjen foar sokke piercings. Dêrby giet it om saneamde studs, dy't besteane út in koart steafke mei in breder knopke oan elts fan 'e beide úteinen. As der yn dit ramt fan in 'tongring' sprutsen wurdt, doocht dat net, want in ring wurdt frijwol nea troch in tongpiercing oanbrocht. Anno 2015 wurde tongpiercings net mear beskôge as 'ekstreem', en foarmje se in ridlik akseptearre part fan 'e Westerske mainstream-kultuer. Lykwols binne se net mear sa populêr as yn 2011, want sûnt is de tongpiercing weromgien fan it twadde nei it fjirde plak op 'e list fan populêrste piercings by sawol manlju as froulju.
Soarten tongpiercings
De meast foarkommende tongpiercing is in fertikale piercing troch de midden fan 'e tonge hinne. As der twa tongpiercings yn in rige efterinoar pleatst binne, wurdt dat soms in angel bite neamd. Twa tongpiercings njonkeninoar hjit in venom bite. Fierders is snake-eyes de namme foar in tongpiercing wêrby't in krom steafke horizontaal troch it puntsje fan 'e tonge oanbrocht wurdt. Ta einbeslút is der ek noch de tongfrenulumpiercing, wêrby't in horizontale piercing oanbrocht wurdt troch de tongrym, de weefselploai oan 'e ûnderkant fan 'e tonge. Sa'n piercing wurdt yn 'e regel net as in echte tongpiercing sjoen.
Medyske beswieren
Tongpiercings kinne ferskate medyske swierrichheden feroarsaakje. Sa hat 14% oant 41% fan 'e lju dy't sieraden troch in tongpiercing drage skea oan it gebit, lykas as slitaazje oan 'e tosken en yn it slimste gefal ôfbrutsen tosken. In oar probleem is it weromwiken fan it sêfte weefsel yn 'e mûle, wêrûnder it toskfleis, wat de stabiliteit fan it gebit yn gefaar bringt. Soks komt by 19% oant 68% fan 'e lju foar dy't sieraden troch in tongpiercing drage. Fierders biedt de tongpiercing in dreech skjin te hâlden hoekje dat kolonisearre wurde kin troch ûnwinske baktearjes, of troch skimmels, lykas de Candida albicans.
Stoommasine fan Newcomen
thumb|230px|De stoommasine fan Newcomen Blau = wetter Rôze = stoom De stoommasine fan Newcomen, as 'atmosferyske (ûnderdruk) masine', is de stoommasine dy't Thomas Newcomen ûntwurp yn 1712.
Dizze stoommasine waard yn de 18e oant fier yn de 19e iuw yn Grut-Brittanje en oare lannen yn Europa yn de mynbou brûkt om wetter út de skachten te pompen. Sechtich jier nei de útfining fan Newcomen makke James Watt in ferbettere ferzje, dy't beskôge wurdt as de earste moderne stoommasine. Watt helle dêrmei in rendemint fan 19%.
Leagenbank
In leagenbank (ek wol leagenbolle) is de beneaming foar in plak dêr't minsken (meast âlderein) by elkoarkomme om nijs út te wikseljen. It is in plak om te sitten, meast op in strategysk plak yn de iepenbiere romte fan in doarp of stêd. De bank stiet meastal yn de iepen loft en hat heechút in muorke mei ôfdakje. Tradisjoneel is it plak oan de haven, it doarpsplein of it merkplein.
List fan departeminten en arrondisseminten yn Normandje
De Frânske regio Normandje hat de folgende departeminten en arrondisseminten:
400px|right
Calvados
Sjoch ek listen fan de kantons en de gemeentes.
Eure
Sjoch ek listen fan de kantons en de gemeentes.
Manche
Sjoch ek listen fan de kantons en de gemeentes.
Orne
Sjoch ek listen fan de kantons en de gemeentes.
Seine-Maritime
Sjoch ek listen fan de kantons en de gemeentes.
James Watt
thumb|James Watt James Watt (Greenock (Skotlân), 19 jannewaris 1736 – Heathfield Hall by Birmingham, 25 augustus 1819) wie in Skotsk yngenieur dy't beskôge wurdt as de útfiner fan de moderne stoommasine, mar net as earste útfiner fan dy masine. Hy wie ek de útfiner fan it earste kopieerapparaat, dêr't er yn 1781 oktroai op krige.
Libben
James Watt syn heit wie ûnder mear skipsbouwer en syn mem ûnderrjochte him oant er alve wie mei't er te swak wie om nei skoalle te gean. Neidat Watt wol skoallegie, wiksele er in pear kear fan skoalle. De middelbere skoalle die er yn Greenock dêr't bliken die dat er goed yn wiskunde wie. Om't er yn Greenock net fierder leare koe, gie er nei Glasgow. Dêr waard him sein dat immen mei syn kapasiteiten nei Londen moatte soe foar fierdere stúdzje. Dat dêr studearre ek ôf. Yn 1756 gie Watt om reden fan sûnens (reuma en skeane pineholle omdat er út de liken rekke wie) werom nei Glasgow.
Yn 1763 of 1764 makke Watt in stikkene stoommasine fan Newcomen en besocht er manieren om dy te ferbetterjen. Dat slagge en 1769 krige er in oktroai op dy ferbetteringen. Watt syn stoommasine waard û.m. tapast yn de stoomlokomotyf; yn 1784 krige er dêr patint op.
Yn 1800 gong Watt mei pinsjoen en sette him nei wenjen yn Heathfield Hall, by Birmingham. Dêr stoar er ek yn de âldens fan 83 jier.
Fleshlight
Fleshlight is in Amerikaansk merk en teffens in spesifyk soarte fan seksboartersguod foar manlju, produsearre troch it bedriuw Interactive Life Forms (ILF), dat fêstige is yn 'e Teksaanske haadstêd Austin. De fleshlight is yn prinsipe in buis mei in sêfte keunststoffene fuorring dy't yn 1998 ûntwikkele en patintearre is troch Steve Shubin, as in "ynstrumint foar de diskrete ôfjefte fan sperma".
Namme
De namme fleshlight is in wurdspiling op flashlight, Ingelsk foar "bûslampe", wylst flesh "fleis" betsjut, yn dit gefal doelend op minsklik fleis en bloed. De ferwizing nei in bûslampe hat te krijen mei it uterlik fan 'e buis, dy't modelearre is nei in steafbûslampe, sadat as in oar it ding sjocht, it net daliks dúdlik is dat it om seksboartersguod giet.
Untwerp
De buis fan 'e fleshlight bestiet út hurd plestik, wylst de fuorring fan in soarte fan keunststof is, wêrfan't de produsint de eksakte gearstalling geheim hâldt. It iennichste dat men deroer sizze wol, is dat it net fan plestik, lateks of silikoanen makke is. Neffens de tekst fan it oktroai, dat yn it publike domein is, bestiet it spul lykwols út in elastomearyske gel, dy't neffens gewicht foar 90-94% opboud is út plastisearjende oalje en foar 5-9% út blok-kopolymearen besteande út in mingsel fan styreen-etyleen-butyleen-styreenblok-kopolymearen en styreen-etyleen-propyleen-styreenblok-kopolymearen.
Hoe dan ek, de plestik buis fan 'e fleshlight hat oan ien útein in dop dy't derôf kin, sadat de op dat punt lichtlik útpuoljende keunststoffene fuorring bleatkomt. Dêryn sit gat, wêroan't ien fan fjouwer ferskillende foarmen jûn is. It kin in ienfâldige koarte skreef of streek wêze, sûnder fierdere foarmjouwing (de "generike" útfiering), mar oer it algemien komme de útfierings wêrby't it gat de foarm hat fan in mûle, in fagina of in anus mear foar. De keunsstoffene fuorring wurdt fierders yn ûnderskate kleuren útbrocht, om rasiale ferskillen te simulearjen: fleiskleurich, brún en gielich. Ek is der in "iis/kristal"-útfiering (trochsichtich) en wurde soms noch oare ferzjes útbrocht, lykas in beheinde útfiering yn blau (foar in Avatar-oansjen). Teffens binne der ferskillende ynterne struktueren foar de fuorring beskikber. Neffens de útfiner en de produsint is de fleshlight in feilich alternatyf foar echt geslachtsferkear, it gefaar fan seksueel oerdraachbere oandwanings en swierreitsjen yn acht nommen.
Spesjale útfierings
It grutte súkses fan 'e fleshlight wie foar de produsint oanlieding om in hiele rige spesjale útfierings op 'e merk te bringen, fan fleshlights dy't foarmjûn binne nei de mûlen, fagina's en anussen fan populêre pornoaktrises. Sa'n foarmjouwing wurdt berikt troch mei gips in ôfjitsel fan 'e oangeande lichemsdielen fan 'e froulju te meitsjen, dêr't dan letter wer jitfoarmen fan makke wurde foar de massaproduksje fan 'e fleshlights. Pornoaktrises dy't oan dat proses meiwurke hawwe, wurde Fleshlight Girls neamd. Dêrûnder binne: Asa Akira, Jenna Haze, Nina Hartley, Jenna Jameson, Jesse Jane, Bibi Jones, Katsuni, Kayden Kross, Lisa Ann, Christy Mack, Tera Patrick, Teagan Presley, Dylan Ryder, Riley Steele, Misty Stone, Stoya en Alexis Texas.
Fleshjack
De fleshjack is de homoseksuële spin-off fan 'e fleshlight, dy't spesifyk yn it libben roppen is om mei taleine kampanjes it homoseksuële part fan 'e merk te berikken. Krekt as de fleshlight hat de fleshjack fjouwer útfierings, mar de fagina-útfiering is dêrby begryplikerwize ferfongen troch in dildo-ferzje, dy't gauris modelearre is neffens de lichems fan populêre akteurs út it sjenre fan 'e homoseksuële pornografy, lykas Spenser Reed en Brent Corrigan.
Roskilde (gemeente)
Roskilde is ien fan de santjin gemeenten op it Deenske eilân Sjælland.
De gemeente ûntstie op 1 jannewaris 2007 yn it ramt fan de lanlike gemeentlike weryndieling troch de gearfoeging fan de âlde gemeente Roskilde mei de eardere gemeenten Gundsø en Ramsø. Roskilde hat in befolking fan 87.382 ynwenners (01.01.2018) en in oerflak fan 211,80 km².
It riedhûs fan de gemeente stiet yn de stêd Roskilde.
Pickelhaube
In Pickelhaube (meartal: Pickelhauben) is in typysk Dútske helm mei in pjuk der boppe-op. De namme komt fan it Dútske Pickel, "pjuk" of "pikhouwiel", en Haube, "kape" of "mûtse". Inkeld wurdt ek wol de term Pickelhelm brûkt. Sokke helms waarden yn 'e midden en de twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw en de earste desennia fan 'e tweintichste iuw in soad droegen troch Dútske militêren, plysjeminsken en brânspuitlju. Hoewol't de Pickelhaube tsjintwurdich benammen assosjearre wurdt mei it Prusyske leger, waarden sokke helms yn dy tiid ek rûnom oernommen troch (ûnderdielen fan) oare kriichsmachten.
Skiednis
De Pickelhaube waard oarspronklik yn 1842 ûntwurpen troch kening Freark Willem IV fan Prusen, mooglik op basis fan in soartgelikense helm dy't om dyselde tiid hinne yn gebrûk nommen waard troch de Russyske kriichsmacht. It is ûndúdlik oft it in kwestje fan imitaasje wie, of fan in parallelle útfining of dat beide helms weromgiene op 'e eardere helm fan Napoleontyske kurassiers. De Russyske fariant, dy't bekendstie as de 'helm fan Jaroslav de Wize' waard krekt as dy Frânske foargonger brûkt troch de kavalery, en hie in pjuk dy't tsjinst die as hâlder foar in plom fan hynstehier. By guon Prusyske modellen fan 'e Pickelhaube wie dat krektsa.
Freark Willem IV yntrodusearre de Pickelhaube by dekreet op 23 oktober 1842 foar gebrûk troch it meastepart fan 'e Prusyske ynfantery. De helm fersprate him meitiid nei oare Dútske foarstedommen. Sa kaam er yn it Gruthartochdom Aldenburch yn 1849 yn gebrûk, en yn it Gruthartochdom Baden omtrint 1870. Yn 1887 wie it Keninkryk Beieren de lêste Dútske steat dêr't dit type helm yn gebrûk nommen waard; hy ferfong dêr de lânseigen Beierske Raupenhelm, dy't sûnt de Napoleontyske Oarloggen yn gebrûk west hie. Bûten Dútslân waard de Pickelhaube neitiid yn gebrûk nommen troch ûnderdielen fan 'e kriichsmachten fan û.m. Bolivia, Ekwador, Fenezuëla, Kolombia, Meksiko, Noarwegen, Portegal, Sily en Sweden. De populariteit fan 'e helm yn Latynsk-Amearika waard feroarsake trochdat Dútslân oan it begjin fan 'e tweintichste iuw geregeldwei militêre missys dy kant útstjoerde om pleatslike troepen te trainen.
Yn Ruslân waard de hynstehierrene plom letter by guon legerûnderdielen fuortlitten, wylst dan op 'e pjuk ynstee in granaatmotyf oanbrocht waard. Sokke helms waarden oan it begjin fan 'e Krimoarloch (1853-1856) in soad droegen troch Russyske ynfanteristen en grenadiers, mar rekken al rillegau yn ûnbrûk en waarden ferfongen troch de legerpet. Fan 1862 ôf waarden der hielendal gjin pjukhelms mear droegen troch de Russyske ynfantery, hoewol't de kurassierrezjiminten fan 'e Keizerlike Garde en de sjendarmery noch sokke helms droegen oant it útbrekken fan 'e Earste Wrâldoarloch, yn 1914.
De Pickelhaube hie ek grutte ynfloed op it ûntwerp fan 'e pith helmet of Home Service helmet fan it Britske Leger, dy't yn 'e foarm fan 'e bobbyhelm noch altyd droegen wurdt troch de plysje yn Ingelân en Wales. De pith helmet ferskilde fan 'e Pickelhaube trochdat er heger wie en mar in rudimintêr pjukje hie. Yn 'e Feriene Steaten wie tusken 1881 en 1902 in helm yn gebrûk foar it Amerikaanske Leger en it Amerikaanske Marinierskorps dy't basearre wie op 'e pith helmet.
Yn Dútslân waard de Pickelhaube op in stuit mei in spesjaal foar dat doel ûntwurpen soarte grienich doek, dat deroerhinne oanbrocht waard, kamûflearre. Yn 'e Earste Wrâldoarloch die lykwols bliken dat de Pickelhaube net mear foldie op it moderne slachfjild. Fan 1916 ôf waard dêrom in bettere helm ynfierd, de Stahlhelm. Nei ôfrin fan 'e oarloch bleau de Pickelhaube yn Dútslân inkeld noch yn gebrûk by de plysje en de brânwacht. Hjoed de dei makket de Pickelhaube noch ûnderdiel út fan it seremonieel unifoarm fan beskate ûnderdielen fan 'e legers fan Sweden, Portegal, Sily, Kolombia, Fenezuëla, Ekwador en Bolivia. Ek de Nasjonale Plysje fan Kolombia, de ferkearsplysje fan Jordaanje en de beriden sjendarmery fan Roemeenje drage noch in ferzje fan dizze helm.
Untwerp
De Pickelhaube wie makke fan behurde (sean) lear, dat oan 'e bûtenkant oppoetst wie oant it glom. It lear wie ferstevige mei in metalen skelet, dat oan 'e bûtenkant foar ofsieren ornaris belein wie mei goud of sulver. It skelet einige oan 'e boppekant fan 'e helm yn in metalene pjuk dy't rjocht omheech wiisde. Iere ferzjes fan 'e Pickelhaube hiene in hege krún (lykas de Ingelske bobbyhelm), mar de hichte belune stadichoan sadat de foarm stevich oer de plasse fan 'e drager kaam te passen. Dat hie it foardiel dat er steviger waard en ek dat der minder materiaal foar ien helm nedich wie, sadat der op 'e kosten besparre wurde koe. Yn 1867 waard besocht om it gewicht noch fierder werom te bringen troch ûnderdielen út it metalene skelet te heljen, mar dêrtroch bliek de Pickelhaube yn 'e praktyk ûnbrûkber te wurden.
Guon ferzjes fan 'e Pickelhaube dy't by de Dútske artillery yn gebrûk wiene, hiene ynstee fan in pjuk boppe-op in bolfoarmich útsteksel. Foarôfgeande oan it útbrekken fan 'e Earste Wrâldoarloch yn 1914 hiene de Pickelhauben fan 'e staasje-unifoarmen fan Dútske generaals, stêfofsieren, dragonderrezjiminten, de ynfanterysoldaten fan 'e Prusyske Garde en in stikmannich oare ynfanteryrezjimenten ôfnimbere swarte of wite plommen. By harren helms koe de pjuk losskroeve wurde en ferfongen troch in hege metalene plomhâlder, dy't bekendstie as in Trichter. Foar muzikanten fan 'e neamde rezjiminten, en by it hiele kavaleryrezjimint fan 'e Saksyske Garde, wie dy plom read.
Njonken de pjuk wie it meast werkenbere ûnderdiel fan 'e Pickelhaube de ornamintele plaat op 'e foarkant fan 'e helm, dy't it foarstedom oanjoech dêr't it rezjimint weikaam. It bekendste is in grutte swarte earn mei sprate wjukken, it embleem dat ferwiisde nei Prusen. Mar it Keninkryk Beieren, it Keninkryk Wuertemberch, it Keninkryk Saksen, it Gruthartochdom Baden, it Gruthartochdom Aldenburch en oare Dútske steaten hiene oare emblemen yn gebrûk. Yn Ruslân waard de tradisjonele heraldyske twakoppige earn brûkt. Pickelhauben fan it Dútske leger hiene ek twa rûne, kleurde kokardes efter de kinbân dy't oan 'e sydkanten fan 'e helm befêstige wiene. De kokarde oan 'e rjochterkant, de nasjonale kokarde, wie read-swart-wyt. De kokarde oan 'e lofterkant hie de kleuren fan it foarstedom, dus yn it gefal fan Prusen swart-wyt, foar Beieren wyt-blau, ensfh.
Der wiene ek Pickelhauben dy't net fan lear, mar hielendal fan metaal makke wiene. Sokke helms waarden benammen troch kurassiers (in beskate soarte fan kavaleristen) droegen. Ek binne se gauris te sjen op offisjele portretten fan militêre en politike figueren fan hege rang, lykas rykskânselier Otto von Bismarck. Sokke metalene Pickelhauben binne faak foarsjoen fan in beweegber efterstik (dat in 'kreeftesturt' neamd wurdt) by wize nekkebeskermer. It metaal fan sokke helms wie stiel mei brûnzen beslach yn it gefal fan 'e Dútske kurassiers, of tombak (in legearing fan koper en sink) yn it gefal fan 'e Prusyske liifgarde.
Status as kultureel ikoan
Hoewol't de Pickelhaube yn ferskate lannen yn gebrûk west hat of noch is, wurdt er frijwol útslutend assosjearre mei Dútslân. Hy makket diel út fan it stereotype fan 'e militaristyske Prús. Dat is fierhinne feroarsake is troch de Alliëarde propaganda út 'e Earste Wrâldoarloch, hoewol't de helm ek al foar dy tiid in bekend kultureel ikoan fan it Keizerryk Dútslân west hie. Yn 'e oanrin nei it Wrâldkampioenskip Fuotbal fan 2006, dat yn Dútslân holden waard, omearmen de Dútsers de Pickelhaube op deselde wize sa't de Sweden de hoarnehelm brûke dy't troch de Wytsingen droegen wêze soe. Der kaam by wize fan fanware in plestik ferzje fan 'e Pickelhaube op 'e merk, dy't ornaris yn it swart-read-goud fan 'e moderne Dútske flagge kleure wie, hoewol't der ek oars-kleurige modellen beskikber kamen.
Circuito de Barcelona-Cataluña
It Circuito de Barcelona-Cataluña, earder it Circuito de Catalunya of Circuito de Barcelona, is in Spaansk sirkwy yn Montmeló, yn de buert fan Barcelona yn Kataloanje.[1]
It 4,655 km lange sirkwy wie yn 1991 krekt op'e tiid klear om de Spaanske Grutte Priis te hâlden. It sirkwy wurdt sûnt 1996 ek foar de motorsport brûkt.
De Bende van de Blauwe Hand
De Bende van de Blauwe Hand wie in Nederlânske keunstnersgroep út Fryslân.
Skiednis
De Bende van de Blauwe Hand waard 1965 oprjochte fan de direkteur fan de kunstnijverheidsschool, letter Akademy Vredeman de Vries, Paul Panhuysen. De direkte oanlieding wie in skeel op de akademy tusken in foarútstribjende groep laat fan Panhuysen en de meast behâldende bestjoerders en dosinten fan de oplieding. Ek de ûnfrede by in groep fan jonge Fryske keunstners oer it brekme oan mooglikheden foar nije keunstfoarmen yn Fryslân spile in rol.
It iennige plak dat romte foar fernijing bea wie gallery De Blauwe Hand fan Josum Walstra yn Harns. Oan de namme fan de gallery en fan it pân dêr't dy húsmanne ûntliende de keunstnersgroep syn namme. Op 30 juny 1965 waard dêr de earste eksposysje fan de groep iepene, in eksposysje dy't yn de Fryske keunstwrâld in 'ierdskok' feroarsake. Yn de Ljouwerter Krante fan 7 july 1965 ferskynde in artikel mei de kop "Onverwachte Friese explosie van experimentele kunst".
De groep wie no net drekt Frysk oriïntearre; de bining yn de groep hie útsluting troch de fêstige keunstelite fan Fryslân as oarsaak. De groep joech in eigen periodyk út, BlaBla, wêrfan't trije nûmers ferskynden. Bûten Fryslân eksposearre de groep ûnder mear yn Al Veka yn De Haach en by Waalkens yn Finsterwolde. Polityk oppenearre de groep him troch it útbringen fan in Keunstnota, dêr't yn pleite waard foar oerheidsfinansierring fan keunsthuzen, mei De Blauwe Hand yn Harns as foarbyld. Yn 1967 presintearre de groep in ferskaat oan foarmen fan situaasjekeunst yn het Haachsk Gemeentemuseum, in presintaasje dy't troch it Vrije Volk "een zuiver geplaatste kopstoot" neamd waard. Harren opfiering fan in 'swarte mis' yn Maastricht soarge ek foar opskuor.
Yn 1969 wie der foar it lêst in presintaasje fan de groep mei de "eksposisie van de familie Boomsma" yn de skouboarch fan Eindhoven. Guon kritisy sizze dat it bestean fan de Bende van de Blauwe Hand te koart duorre hat om fan wiere betsjutting foar de Fryske keunstwrâld west hawwe te kinnen. Oaren wize op de trochbrek dy't de groep bewurkmastere hat foar de moderne keunst yn Fryslân en op it foarbyld dat se oan oare keunstners jûn hawwe.
Graham E. Bell
Graham E. Bell is in Amerikaansk astronoom. Tegearre mei Gary Hug hâldt er Farpoint Observatory fan de Northeast Kansas Amateur Astronomers League (NEKAAL) yn Eskridge yn Kansas yn it wurk.
Hy fûn tal fan asteroïden, en wie meiûntdekker fan de komeet 178P/Hug-Bell.
Gary Hug
Gary Hug is in Amerikaansk amateur-astronoom. Mei Graham E. Bell hâldt er it Farpoint Observatory fan de Northeast Kansas Amateur Astronomers League (NEKAAL) yn Eskridge yn Kansas yn it wurk.
Hy ûntduts tusken 1999 en 2006 goed 40 asteroïden. Dêrnjonken wie er mei oaren ûntdekker fan de komeet 178P/Hug-Bell.
Cold Welcome
Wat foarôf gie
Ky Vatta is in telch út 'e Vatta-famylje fan 'e planeet Slotter Key, bekend fan harren bedriuw Vatta Enterprises, in grutte ynterstellêre ferfiersûndernimming. As aparteling binnen de famylje hie se in militêre oplieding folge oan 'e militêre akademy fan Slotter Key, ear't se troch omstannichheden dochs by it famyljebedriuw kaam. Koarte tiid letter waard Vatta Enterprises it slachtoffer fan ûnmeilydsume oanfallen dêr't Ky har âlden, har bruorren en in grut part fan 'e rest fan har famylje by omkamen. Dêrfoar bliek in grut ferbûn fan piraten ferantwurdlik te wêzen, wêrfan't de leden út lieken te wêzen op 'e oerhearsking fan 'e hiele troch minsken kolonisearre romte. Dat woene se berikke troch it behearskjen fan 'e ynterstellêre hannel en kommunikaasje. Om in ôfskrikwekjend foarbyld foar de oare keapfarders te stellen oer wat der barre koe as dy it tsjin 'e piraten yn 'e kant setten, wie Vatta Enterprises útkeazen. Dat wie dien op oanstean fan 'e piraat Osman Vatta, it swarte skiep fan 'e Vatta's, dy't jierren lyn troch Ky har heit en omke út 'e famylje set wie en dêrfoar op wraak sinde.
Yoshiteru Yamashita
(21 novimber 1977) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Avispa Fukuoka, Vegalta Sendai, Kashiwa Reysol, Omiya Ardija, Tochigi SC en FC Ryukyu. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Confederations Cup 2001.
Cold Welcome
Wat foarôf gie
Ky wie wisberet om 'e piraten foargoed út te skeakeljen, en fûn dêrfoar al rillegau bûnsgenoaten wêrmei't se in eigen float foarme, dy't de namme fan 'e Romte Ferdigenings Macht krige. Hja waard yn har krewearjen stipe troch har nicht Stella Vatta, in fernimstige sakefrou dy't Vatta Enterprises fan 'e grûn ôf op 'e nij opboude; har âldmuoike Grace Lane Vatta, in feteraan út 'e boargeroarloch fan Slotter Key dy't it opnaam tsjin 'e ferrieders yn it eigen regear en úteinlik yn in nij regear beneamd waard ta minister fan Definsje; en Rafe Dunbarger, de soan fan 'e algemien direkteur fan InterStellar Communications, it bedriuw dat it monopoalje op ynterstellêre kommunikaasje fia de ansible-apparaten hie. Rafe waard de opfolger fan syn heit, en nei't Ky yn in grutte romteslach mei de piraten ôfweefd hie, krigen hy en sy in relaasje.
Ynhâld
Cold Welcome begjint in pear jier nei de foarfallen dy't beskreaun waarden yn Victory Conditions. Ky Vatta is no admiraal en stiet oan it haad fan 'e ynterstellêre Romte Ferdigenings Macht, dy't mar selden mear tsjin piraterij yn aksje hoecht te kommen. As se weromroppen wurdt nei Slotter Key, om't har stim nedich is op in gearkomste fan oandielhâlders fan Vatta Enterprises, stoart har romtefear troch sabotaazje del yn 'e Súdlike Iissee fan Slotter Key. De oerlibbingspakken fan alle ofsieren oan board binne ek sabotearre en foarsjoen fan ynjeksjenullen dy't gif yn 'e hals ynjektearje. Ky en har adjudante Jen Bentik, dy't har eigen oerlibbingspakken fan 'e Romte Ferdigenings Macht droegen, binne sadwaande de iennichste ofsieren dy't de needlâning fan it romtefear yn 'e see oerlibje. Troch har rislutens en fernimstigens wit Ky de oare 21 ynsittenden fan it romtefear yn libben te hâlden wylst se yn opblaasbere rêdingsflotten op 'e poalsee omdôberje.
Uteinlik witte se lân te berikken op 'e súdlike kust fan Mixland, it meast súdlike en folslein ûnbewenne kontinint fan Slotter Key. Dêr ferliest Ky twa man dy't temûk in fisk fange, foar harsels hâlde en opite, dy't giftich blykt te wêzen. Mixland, sa hawwe alle skoalbern op Slotter Key leard, is in plak dêr't de terrafoarming mislearre is. It is ien grutte keal rots, dêr't neat libbet en nimmen ek mar eat te sykjen hat. Dêrby hat it kontinint in nuvere magnetyske útwurking dy't it gebrûk fan kommunikaasje-apparatuer ûnmooglik makket. As Ky-en-dy by de kust wei tsjogge, om't de see troch de ynfallende winter oan it befriezen is en se gjin hope hawwe om it winterhealjier op it keale strân te oerlibjen, docht lykwols al rillegau bliken dat der wol deeglik libben op Mixland is. Se sjogge in keppel harteftige bisten, en letter ferskate wêzens dêr't Ky gjin namme foar hat (mar dat dúdlik mammoeten, in iisbear en in hoalebear binne). In noch gruttere ferrassing is de oanwêzigens fan in pear ôfsletten gebouwen by in lâningsbaan, dy't se net fier fan 'e kust oantreffe. As se de gebouwen iepenbrekke, fine se genôch iten, drinken, klean en oare foarrieden om it oant de maityd úthâlde te kinnen, en teffens de yngong fan in foar it winterhealjier ferlitten, ûndergrûnske legerbasis.
Underwilens smyt de sykaksje nei it delstoarten romtefear neat oars op as wat brokstikken dy't yn 'e see omdriuwe. Minister fan Definsje Grace Lane Vatta is lykwols net ree om op te jaan, en tegearre mei har haad befeiliging en minner, sersjant bûten tsjinst Anders MacRobert, graaft se troch oant se derfan oertsjûge rekket dat de sabotaazje fan it romtefear it wurk is fan in gearspanning fan ofsieren fan 'e striidkrêften fan Slotter Key mei eleminten út 'e ûnderwrâld en de famylje fan 'e eardere presidint, dy't mei-ferantwurdlik wie foar de oanfallen op Vatta Enterprises.
Yn 'e geheime militêre basis op Mixland kin Ky einlings kontakt opnimme mei Rafe en trochjaan wêr't sy en de oare oerlibbenen binne. Om't tsjin dy tiid de winter op Mixland ynfallen is, mei sok min waar dat har lokaasje ûnberikber is foar fleantugen, kinne se lykwols net daliks rêden wurde. Underwilens hawwe de lju dy't al iuwenlang (sa docht bliken út de lochboeken fan 'e basiskommandanten dy't Ky fynt) de basis en de wiere status fan Mixland geheim holden hawwe, ûntdutsen dat Ky-en-dy de legerbasis binnenkrongen binne. Om't se net witte kinne dat Ky mei Rafe en fia him mei har âldmuoike Grace yn kontakt stiet, stelle se prikken yn it wurk en bring troepen gear om sadree't it waar opklearret de ynkringers yn 'e basis mei geweld út 'e wei te romjen.
Underwilens ûntdekt Ky dat se in ferrieder yn har eigen groep hat. As se útfigelearre hat wa't dat is, sjit se dyjinge, in sersjant Ildan Marek, yn in fjoergefjocht dea. Yn datselde gefjocht komt Ky har folslein ûnbehelpsume (en ûnbehelplike) adjudante Jen Bentik troch in ferdwaalde kûgel om it libben. Neitiid ûntdekke Ky en de restearjende santjin oerlibbenen in geheime trochgong djip ûnder de grûn, dy't liedt nei in diel fan 'e basis dat dúdlik net troch minsken makke is, mei gongen dy't har hûnderten kilometers fier yn ferskate rjochtings ûnder it oerflak fan Mixland útstrekke. Ky begrypt dan dat de hiele basis troch bûtenierdske wêzens oanlein wêze moat, en al bestie doe't de earste minsken har 500 jier lyn op Slotter Key nei wenjen setten. It liket hast ûnmooglik dat it bestean fan 'e basis sa lang geheim holden is, mar dochs moat it sa wêze.
Tsjin dy tiid is it slimste fan 'e winter foarby en is der better waar yn oantocht. Grace, MacRobert, Rafe en Teague, dy't it tsjin 'e gearspanning besykje op te nimmen sûnder blike te litten hoefolle oft se al witte, binne oan 'e weet kommen dat der goed twahûndert man klear steane om oerbrocht te wurden nei de geheime legerbasis om mei Ky-en-dy ôf te weven. Sels kinne se gjin grutte oantallen troepen fan Slotter Key ferpleatse sûnder dat de leden fan 'e gearspanning dat te witten komme. Boppedat witte se net hokker troepen oft se fertrouwe kinne. Dêrom hat Grace hierlingen fan Mackensee Military Assistance Corporation (MMAC) yn 'e earm nommen, dêr't de Vatta's goede ûnderfinings mei hawwe.
As de troepen fan 'e gearspanning by de legerbasis arrivearje, hawwe Ky-en-dy harren al weromlutsen nei it noarden troch ien fan 'e lange tunnels. Se wurde efterfolge troch harren fijannen, dy't op har beurt op 'e hakken sitten wurde troch de koarte tiid letter arrivearre hierlingen fan 'e MMAC. De saak rint mei in skamper ôf as Ky-en-dy hûnderten kilometers nei it noarden oan 'e ein fan 'e gong it oerflak fan Mixland berikke. Dêrby moatte se it lêste ein op teannen troch in grot mei in sliepende hoalebear slûpe. As harren fijannen har minder foarsichtich folgje, wurdt de reuseftige bear wekker. De efterfolgers brûke swiere wapens tsjin it bist, mei as gefolch dat de grot ynstoart. Bûtendoar wurde Ky-en-dy troch de MMAC oppikt ear't in oare groep fan harren fijannen har berikke kinne.
Eremo delle Carceri
Yn de grot mei dêrnjonken in lytse kapel socht de letter hillich ferklearre Fransiskus yn de 13e iuw de iensumens om dêr te bidden.
Nei alle gedachten krige Fransiskus om 1215 hinne de kapel en it plak fan de benediktinen, tagelyk mei de Portiuncula yn de delling ûnder Assisi.
Ek letter mocht Fransiskus dêr graach wêze om de tiid yn gebed en meditaasje troch te bringen. By in stiennen brêge stiet noch de ikebeam, weryn' t neffens de leginde de fûgels sieten te harkjen nei de preken fan Fransiskus.
Om 1400 hinne liet Bernardinus fan Siena op it plak in lyts kleaster bouwe. Tagelyk waard de kapel útwreide ta in tsjerke mei de namme Santa Maria delle Carceri.
It kleaster wurdt tsjintwurdich troch Fransiskanen bewenne en is iepen foar minsken dy't in besite bringe wolle.
Flakte
In flakte is yn 'e geografy en de geology in gebiet mei gjin of hast gjin reliëf (d.w.s. heuvels of bergen). It is in igale lânfoarm, dy't men in protte sjocht yn it streamgebiet fan grutte rivieren en oan leechleine kusten. Bekende foarbylden fan flakten binne de Grutte Flakten yn Noard-Amearika, de Jeraziatyske Steppe fan East-Jeropa en Sintraal-Aazje, de Serengety yn East-Afrika en de Nullarbor-flakte yn súdlik Austraalje. Flakten binne faak fan grut belang foar de lânbou, om't der oer it algemien net folle rotsen foarkomme en de grûn der ornaris tige djip is. Faak is de grûn der ek hiel fruchtber, al kin it wêze dat der fanwegen brekme oan delslach yrrigaasje nedich is om lânbou mooglik te meitsjen of te ferbetterjen.
Der besteane ferskate soarten flakten. Leechflakten binne flakke gebieten dy't yn ferhâlding ta it seenivo tige leech lizze. In goed foarbyld dêrfan is de Kaspyske Leechflakte yn súdlik Ruslân, dêr't de rivier de Wolga útmûnet yn 'e Kaspyske See. Dat gebiet leit feitliks ûnder seenivo, mar om't Kaspyske See net yn ferbining stiet mei de oseaan en de wetterstân der leger is as yn 'e iepen see, kin it dat de Kaspyske Leechflakte drûch lân is. In oar foarbyld fan in Leechflakte wurdt foarme troch it lânskip fan Nederlân. It tsjinstelde fan in leechflakte is in heechflakte of plato, wêrmei't ferwiisd wurdt nei in flak gebiet dat yn ferhâlding ta it seenivo krekt heech leit. In foarbyld dêrfan is de Nêzjd, it binnenlân fan it Arabysk Skiereilân, en ek de regio Tibet, noardlik fan 'e Himalaya, is fierhinne in heechflakte.
In oare yndieling fan soarten flakten giet út fan it ûntstean derfan. Strukturele flakten binne relatyf ûnoantaaste horizontale oerflakken fan 'e Ierde, dêr't de grûn troch geologyske krêften geardrukt is. Eroazjeflakten binne gebieten dy't oarspronklik net flak wiene, mar dat wurden binne troch grûneroazje, feroarsake troch it streamen fan rivieren en de wurking fan wyn en/of gletsjers. Ofsettingsflakten binne gebieten dêr't grûn ôfset is yn in gebiet dat earder ta de see hearde troch de wurking fan rivieren, wyn, weagen en/of gletsjers. Ofsettingsflakten kinne wer ûnderferdield wurde yn alluviale flakten (foarme troch rivieren), marflakten (op 'e boaiem fan drûchfallen marren), lavaflakten (foarme troch lavastreamen) en glasiale flakten (foarme troch gletsjers). It grutste part fan Nederlân wurdt bgl. foarme troch in alluviale leechflakte.
Helloween
Skiednis
Helloween waard yn 1984 oprjochte troch Kai Hansen, Michael Weikath, Markus Grosskopf en Ingo Schwichtenberg. Yn 1985 kaam harren debútalbum Walls of Jericho út. Op it earste album naam Kai Hansen de sang noch foar syn rekken mar it wie te dreech foar him om te sjongen en tagelyk gitaar te spyljen. Sadwaande kaam sjonger Michael Kiske by de band. Yn 1987 kaam it earste album mei Kiske op sang út. Keeper of the Seven Keys, part I. Nei it tredde album yn 1989 krigen de bandleden rebûlje ûnder inoar en mei harren label. In tal fan wikselingen yn de besetting folgen.
Flakte
Fierders binne der ek abyssale flakten, dat flakke of hiel stadich ôf- of opdragende skeanten op 'e oseaanboaiem binne. De term planitia, it Latynske wurd foar 'flakte', wurdt brûkt om flakten op oare planeten en moannen oan te tsjutten, lykas Hellas Planitia op Mars of Sedna Planitia op Fenus.
Marijetsjerke (Blessum)
Bouskiednis
De reade stien yn de eastlike helte fan de súdlike muorre fan it skip en it diel dêr ûnder de ruten is fan lettere datum, mooglik 17e-iuwsk. Yn de 19e iuw krige de súdlike muorre de tsjintwurdige grutte rûnbôgefinsters. De súdlike yngong ferskode yn de 19e iuw wat mear nei it westen ta.
Toer
Tsjintwurdich is de yngong ta de tsjerke yn de westlike muorre fan de toer. De âlde toer hie foarhinne in sealtekôfsluting, mar yn 1879 waard de toer ommitsele en krige it de tsjintwurdich ynsnuorre spits. Yn de toer hinget in klok dy't mooglik al fuort nei it foltôgjen fan de toer ophongen waard. It oerwurk stamt út de 17e iuw. Under de toer leit in sark fan Doka fan Ringia út 1478. De sânstiennen sark hat in râneskrift yn gotyske letters.
Fanút de toer waard yn de Twadde Wrâldkriich de iennige wei nei it doarp yn 'e rekken holden. By ûnrie koene ûnderdûkers yntiids fan ruten spylje en harren ferstopje tusken it dak en it houten ferwulft fan de tsjerke.
In grutte restauraasje fan de tsjerke fûn yn de jierren 1977-1978 plak.
Ynterieur
thumb|250px|Ynterieur eastlike rjochting It ynterieur fan de tsjerke datearret foar it measte út de 19e iuw. De banken steane yn de rjochting fan it koer opsteld; súdlik de (iepen) banken foar de froulju en noardlik de (sletten) banken foar de manlju. Tusken de banken en it koer stiet sawol oan de súdlike as de noardlike kant in hearebank. Achter it doophek stiet yn it koer de preekstoel mei de banken foar de tsjerkeried. Oan de kûp fan de preekstoel hinget de doopskaal.
Oan de noardlike kant binne twa grutte houten buorden út 1657, mei op it iene boerd de Wet en op it oare boerd in Latynske beskriuwing fan de Slach by Boksum.
De sarken lizze ûnder de houten flier.
Oargel
thumb|250px|left|Oargel Yn de tsjerke stiet op in galerij ien fan de âldste oargels fan Fryslân. Der wurdt fanút gien dat it oargel mei seis registers boud is troch Willem Meynderts út Berltsum. Yde Karsten út Ljouwert boude it front. Yn de rin fan de tiid fûnen der meardere feroarings oan it ynstrumint plak. Wichtich wie in fernijing en útwreiding mei twa registers yn 1789 troch Johannes Sporeman út Frjentsjer. Oant dy tiid hie it oargel noch beskildere lûken om it piipwurk ôf te sluten. De lûken waarden ferwidere en ferfongen troch houtsnijwurk oan de kast. Albertus fan Gruisen feroare de disposysje yn 1809 en foege in oanhongen pedaal ta. De klassisistyske dekoraasje oan de balustrade stamt út dy tiid, lykas ek de houten drapery om it oargel hinne.
Nei alle gedachten brocht oan it begjin fan de 20e iuw ek it oargelbedriuw L. van Dam út Ljouwert oanpassings oan it oargel. Under advys fan Jan Jongepier waard it oargel yn 1996-1997 troch Bakker & Timmenga út Ljouwert renovearre. Utgongspunt dêrby wie it herstel fan de disposysje yn 1789.
Islington
Islington is sûnt 1965 in borough yn de Britske haadstêd Londen yn it sintrale part fan de metropoal Grut-Londen.
Fan de befolking is 10,2% âlder as 65 jier. De wurkleazens is 5,8% fan de beropsbefolking (yn 2001).
Finzenissen
Islington hat twa finzenissen, ien foar manlju, HM Prison Pentonville en ie foar froulju HM Prison Holloway. De lêste waard ier 20e iuw brûkt om suffragettes fêst te setten.
Berne yn Islington
thumb|left|Gemeentehûs fan Islington.
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 2002
200px|thumb|right|200px|De Olympyske skânsen fan Salt Lake City 2002
De Olympyske Winterspullen 2002, ek wol de XIXe Olympiade neamd, waarden yn 2002 hâlden yn de Amerikaanske stêd Salt Lake City fan 8 oant en mei 24 febrewaris. It skânsspringen wie op de Utah Olympic Park Jumps
Utah Olympic Park Jumps
De Utah Olympic Park Jumps waarden boud yn 1994 en yn 2000 yngrêven renovearre foar de Olympyske Winterspullen fan 2002. De grutte delgong hie in K-punt fan 120 meter en de gewoane delgong hie in K-punt fan 90 meter.
Grutte delgong
K-punt 120 meter
Gewoane delgong
K-punt 90 meter
Lannen
Grutte delgong K-punt 120 meter
Yves Baillat
Yves Baillat (útspr. [iv be'ja], likernôch: " yv ve bee- ja "), echte namme ûnbekend (Parys, 8 maart 1948), is in rêstend Frânsk pornografysk akteur. Syn artystenamme wurdt ek wol werjûn as Yves Bailat, Yves Baillart, Yves, Bailard, Yves Baillard of Yves Bayard, en hy hat ek wol wurke ûnder de skûlnammen Yves Il Fungo, Yves le Prince en Yves Pont. Baillat sette yn 'e 1980-er jierren of mooglik noch earder útein mei in wurkpaad yn 'e pornoyndustry en spile yn in grut tal films. Yn 2009 beëinige er syn karriêre as pornoakteur.
Libben en karriêre
Baillat waard yn 1948 berne yn 'e Frânske haadstêd Parys. It is net alhiel dúdlik wannear't er úteinsette mei in karriêre as pornografysk akteur. De Internet Adult Film Database (IAFD) giet foar him werom oant 1987, mar dy database is ûnfolslein as it om 'e jierren tachtich en earder giet, dat it is hiel wol mooglik dat Baillat al earder begûn is mei in wurkpaad yn 'e pornoyndustry.
Hoe dan ek, Baillat spile teminsten yn mear as 440 pornografyske films. Dêrby wied er benammen yn Jeropa wurksum, foar filmstudio's út Frankryk, lykas Vidéo Marc Dorcel, út Dútslân, lykas Magmafilm, Videorama en Sascha Alexander Productions, út Itaalje, lykas de Mario Salieri Entertainment Group, út Sweden, lykas Private, en út Nederlân, lykas Helen Duval Entertainment. Dêrnjonken wie Baillat ek wol aktyf yn 'e Feriene Steaten, dêr't er wurke foar sokke foaroansteande labels as Anabolic Video, VCA Pictures, Sin City, Diabolic Video en Evil Angel.
Under syn karriêre wurke Baillat gear mei aktrises as Nikki Anderson, Erika Bella, Anita Blond, Dolly Buster, Rita Cardinale, Tabatha Cash, Kimberly Chambers, Channone, Sandra Dark, Barbara Doll, Nicolette Fauludi, Jeanna Fine, Holly Fosters, Cecilia Grout, Anita Gyöngy, Keisha, Joy Kiss, Sidonie Lamour, Sally Layd, Tonisha Mills, Barbara Molat, MoniKat, Kate More, Teresa Orlowski, Caroline Pierce, Moana Pozzi, Olivia del Rio, Karma Rosenberg, Domonique Simone, Julia Spain, Kelly Stafford, Ilona Staller (Cicciolina), Su Ann, Agnes Tilli, Vanda Vitus, Jacqueline Wild, Cassandra Wilde en Sarah Young.
Guon fan Baillat syn bekendste films wiene Tatiana diel 1 en 2, Apocalypse Climax diel 1 en 2, Arrowhead en The Tower diel 2. Ek spile er yn alve dielen fan 'e rige Triple X, fan Private, alve dielen fan 'e searje L'École de Laetitia, fan 'e Frânske filmstudio Nanou, en alve dielen fan 'e rige Assman, fan Anabolic Video. Yn 2009 beëinige Baillat nei teminsten 22 jier syn wurkpaad yn 'e pornoyndustry.
Medny-Aleoetysk
It Medny-Aleoetysk, ek wol Kopereilân-Kreoalsk of Kopereilân-Aleoetysk neamd, is in mingtaal dy't foarme is troch ferminging fan it Slavyske Russysk en it Aleoetysk, ien fan 'e Eskimo-Aleoetyske talen. It wurdt sprutsen op it eilân Bering, ien fan 'e Kommandeurseilannen yn it Fiere Easten fan 'e Russyske Federaasje, dy't bestjoerlik ûnder it territoarium Kamtsjatka falle. It Medny-Aleoetysk waard yn 1996 noch sprutsen troch 10 oant 12 (âldere) minsken, en balansearret dêrmei op it rântsje fan it útstjerren.
Skiednis
It Medny-Aleoetysk ûntjoech him yn 'e rin fan 'e njoggentjinde iuw op it eilân Medny (ek wol it Kopereilân neamd), dat it eastlikste fan 'e beide Kommandeurseilannen is. Alle bewenners fan dat eilân waarden lykwols yn 1969 evakuëarre nei Bering, it westlike en gruttere eilân fan 'e arsjipel. Sadwaande wurdt it Medny-Aleoetysk no inkeld dêre noch sprutsen.
Taalskaaimerken
It Medny-Aleoetysk is gjin dialekt fan it Aleoetysk, mar in mingtaal dy't foarme is troch in ferminging fan it Russysk, dat in Eastslavyske taal is dy't ta de Yndo-Jeropeeske taalfamylje heart, mei it Aleoetysk, dat ta de Eskimo-Aleoetyske talen rekkene wurdt. It Medny-Aleoetysk ferhâldt him likernôch ta it Aleoetysk sa't it Biltsk him ta it Frysk ferhâldt.