cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elisabeth fan Tueringen
Hillichferklearring
Koenraad fan Marburg sette, op it lêst yn de maaitiid fan 1232, de saak op gong om Elisabeth hillichferklearre te krijen en bleau dêr oant syn dea foar krewearjen. De regels foar it hillichferklearjen wiene krekt oanpast en yn de nije regels koe allinne de paus noch, nei in sekuer ûndersyk en troch kontrole fan in komitee, immen hillich ferklearje. Boppedat wie foar in hillichferklearring ek in betrouber tsjûgenis fan in wûnder nedich. Al fuort de earste dei nei de bysetting yn it grêf wiene der berjochten oer mirakuleuze genêzings. Koenraad brûkte de omstannichheid dat op 10 augustus 1232 aartsbiskop Siegfried III fan Mainz nei Marburg kaam foar in wijing. Yn syn preek frege Koenraad oan de minsken dy't troch it oanroppen fan Elisabeth genêzen wiene oft se de oare deis dat foar de aartsbiskop en syn prelaten ferklearje woene. Siegfried III stie versteld fan de opkomst. Sechtich wûnders dy't de aartsbiskop en syn prelaten foar betrouber holden waarden dokumintearre. It fersyk oan paus Gregoarius IX droech no njonken de hantekening fan Koenraad ek dy fan de Mainzer aartsbiskop en syn prelaten.
De paus wie lykwols noch net tefreden en frege de Mainzer aartsbiskop, Koenraad fan Marburg en de abt Raimund fan it kleaster Eberbach de tsjûgen op 'e nij te hearren en joech dúdlike ynstruksjes wat der ûnderfrege wurde moast. Ek woe de paus in krekte beskriuwing fan it libben fan Elisabeth en har hâlden en dragen op papier ha. De nije ûnderfregings begûnen yn it jier 1233 en der waarden 600 tsjûgen heart en 105 wûnders optekene. It proses kaam lykwols ta stilstân troch't Koenraad fan Marburg op 30 july 1233 fermoarde waard en politike ûnrêst paus Gregoarius twong om Rome te ferlitten. In jier letter waard de saak wer fuortset. De biskop fan Hildesheim sette tegearre mei de abten fan de kleasters Georgenthal en Hersfeld wer útein mei it ferhearren fan tsjûgen en der waarden 24 nije wûnders tafoege. Mear dan 50% fan alle dokumintearre wûnders foarmje mirakuleuze gênêzings fan bern ûnder de 14 jier. Dat Elisabeth al fuort nei har dea yn grutte dielen fan it lân bekend wie wurdt dúdlik út de rige plakken dêr't de mirakuleuze genêzings plakfûnen: Koblenz, Ahrweiler, Keulen, Dortmund, it kleaster Amelungsborn, Meiningen, Gelnhausen, Dilsberg en Worms.
De offisjele ôfkundiging fan de hillichferklearring fan Elisabeth fan Tueringen folge op it Pinksterfeest, dat op 27 maaie 1235 foel. De tiid tusken har dea en har hillichferklearring liket koart, mar unyk wie it net. Antonius fan Padua waard bygelyks al in jier nei syn dea hillich ferklearre.
Reliken
De ferearing fan de reliken fan Elisabeth is nau ferbûn mei it feest fan de plechtige translatio fan it lichem op 1 maaie 1236. De oanrin fan minsken wie sa grut, dat it ta de grutste eveneminten fan it midsiuwske Marburg rekkene wurdt. Neffens boarnen út dy tiid wiene der wol 1,2 miljoen minsken, mar dat tal liket wat oerdreaun. It is wol wis dat keizer Freark II oanwêzich wie mei in hiel soad fertsjintwurdigers út it adeldom en it tsjerklik libben.
It grêf waard iepene, it omskot yn in purperen doek omhulle en yn in leaden kiste lein. De holle waard dêrby fan de rest fan it lichem skieden. Op 1 maaie de moarns helle Freark II, op bleate fuotten en mei in griis boetekleed oan, tegearre mei oare foarsten de sark út it grêf om it omskot nei alle gedachten nei it alter fan de beafeartstsjerke te dragen. De plasse, yn de midsiuwen it wichtichste relikwy, lei er yn in gouden beker en krige in kostbere kroan. Wylst it omskot yn 1249 yn in skryn lein waard, stie it relikwarium mei de holle yn de tsjerke opsteld. Tsjintwurdich is it relikwarium (sûnder plasse) yn it Histoaryske Museum fan Stokholm te sjen. It omskot yn de skryn bleau net yntakt want reliken fan Elisabeth wiene yn dy tiid tige populêr. De earste relikwy bûten Marburg wie in rip fan de hillige, dy't om 1250 yn it besit fan har dochter Sofia fan Brabân wie. It kleaster Altenberg, dêr't letter Gertrudis (de dochter fan Elisabeth) abdis waard, besiet in earm fan Elisabeth dat mooglik al yn 1236 yn it kleaster telâne kaam. Yn de tiid fan de sekularisaasje oan it begjin fan de 19e iuw kaam it yn it besit fan de greven Boos fan Waldeck, dy't it oan de abdij Sayn joegen. Tsjintwurdich wurdt it earmrelikwarium yn de Slotkapel fan Sayn opsteld. Ek de stêden Halberstadt en Udine wisten reliken fan Elisabeth te bemachtigjen. Yn de katolike Sint-Martinustsjerke fan Oberwalluf wurdt in boetekleed fan Elisabeth bewarre. Sûnt 1988 wurdt der yn Sárospatak in bonkje en in stik brokaat, dat oan Elisabeth taskreaun wurdt, bewarre.
Yn Marburg binne hjoeddedei gjin reliken mear fan Elisabeth te finen. Om in ein te meitsjen oan de ferearing fan reliken lilet liet de protestant Filips I van Hessen yn 1539 har bonken út de skryn helje. Sa ek de plasse út it hollerelikwarium. Wêr't se bedarren is net bekend. Mooglik dat de plasse mei twa skynbonken yn it kleaster fan de Elisabethinen yn Wenen telâne kamen, dêr't se oan de dei fan hjoed fereare wurde. Oft se echt binne wurdt net útsletten, mar it likemin bewiis dat it wol echt is.
Ferearing
Elisabeth wurdt oanroppen tsjin pine yn 'e mûle en ekseem. Se is patroanhillige fan widdo's en wezen, bilders, soarchpersoniel, bakkers.
Har feestdei wie oarspronklik op 19 novimber, mar is mei de kalinderherfoarmings fan Vaticanum II yn 1970 ferskood nei har stjerdei. De Dútsktalige lannen hâlde de dei fan har bysetting yn de tsjerke oan as feestdei: 19 novimber.
De floeden fan 1404, 1421 en 1421 dy't dielen fan it westen fan Nederlân ûnder wetter setten waarden ferneamd nei Elisabeth fan Tueringen. Ek gasthûzen en sikenhûzen (Amersfoart, Alkmaar, Almelo, Arnhim, Delft, Gouda, Haarlim, Leiden, Tilburch, Utert, Winterswyk) waarden nei de hillige ferneamd
Ikonografy
Elisabeth wurdt fakentiden yn keninklike klean mei in kroan en skepter útbylde. Elisabeth mei roazen yn har mantel ferwiist nei in leginde dat se ea trapearre waard mei bôle dy't se foar de earmen ornearre hie en ynienen yn roazen feroare. Yn har hân hâld hja somtiden in model fan in tsjerke, mar somtiden draacht hja ek in koer mei bôle of roazen. Ek hat se somtiden in bidler oan har fuotten of wurdt se tegearre mei oare hilligen ôfbylde.
Bernard Davids
Libben en wurk
Davids wie in soan fan diamantsliper Nehem Davids en Rosa Dinner/Dünner. Hy wie fan memmekant in pakesizzer fan rektor Joseph Hirsch Dünner. Hy troude mei Erika Feuchtwang, sy krigen trije bern.
Davids studearre yn Amsterdam oan it Nederlânsk Israelitysk Seminarium en helle dêrnjonken it kandidaatseksamen klassike letteren oan de Universiteit fan Amsterdam. Neidat hy syn moré-titel helle hie, studearre er noch in skoft oan it Seminarium yn Berlyn.
Davids waard 1924 beneamd ta opperrabbyn fan it synagogaal resort Fryslân. Yn 1927 gie er oer nei Grinslân, dêr't er de jong ferstoarne Abraham Asscher opfolge. Op 6 april 1930 waard er ynstallearre as opperrabbyn fan it resort Rotterdam.
Yn de Twadde Wrâldkriich wegere Davids om ûnder te dûken, hy woe ticht by syn minsken stean bliuwe. Hy waard lykwols arrestearre en op 7 juny 1943 mei syn húshâlding oerbrocht nei kamp Westerbork. Op 11 jannewaris waard er op transport set nei konsintraasjekamp Bergen-Belsen, dêr't er in moanne letter yn de âldens fan 49 jier stoar.
Simon Dasberg
Simon Dasberg (Dordrecht, 13 novimber 1902 - Bergen-Belsen, 24 febrewaris 1945) wie in Nederlânse opperrabbyn.
Libben en wurk
Hy gie nei it gymnasium yn Dordrecht en gie doe nei Amsterdam dêr't er oan it Nederlânsk Israelitysk Seminarium, ûnder rektor Ph.J.B. Gobits en dy syn opfolger Lion Wagenaar, fierder studearre. Hy helle dêrneist syn kandidaats yn de Semityske talen oan de Universiteit fan Amsterdam. Yn 1927 krige er syn moré-titel. Hy waard haad fan de Israelyske Godstsjinstskoalle yn Amsterdam en wie lieder fan mizrachistyske jeugdgroepen.
Yn 1929 waard Dasberg ynstallearre as opperrabbyn fan Fryslân. Op 20 maart 1932 folge de ynstallaasje as opperrabbyn fan it resort Grinslân. Dêrneist bleau er ad interim yn Fryslân, oant er yn 1935 opfolge waard troch Abraham Salomon Levisson.
Dasberg wie yn de Twadde Wrâldkriich lid fan de Joodsche Raad. Hy waard yn 1942 beneamd ta plakferfangend opperrabbyn fan Amsterdam. Op 29 septimber 1943 waard hy mei syn húshâlding nei kamp Westerbork deportearre en dêrwei op 11 jannewaris 1944 nei Bergen-Belsen brocht. Dêr stoar er oan lijen en brekme en in hertoanfal.
Hermann Müller
200px|thumb|Hermann Müller Hermann Müller (Mannheim, 18 maaie 1876 - Berlyn, 20 maart 1931) wie in Dútsk politikus. Hy wie twaris rykskânselier ûnder de Weimarrepublyk.
Yn it earstoan sjoernalist by de Görlitzer Zeitung waard Müller lid fan it útfierend komitee fan de SPD yn 1906. Hy waard yn 1914 nei Frankryk stjoerd om mei de Parti Socialiste te besykjen de Earste Wrâldkriich te kearen.
Sniemosk
De sniemosk (Montefringilla nivalis) is in lytse sjongfûgel út de famylje fan de moskfûgels.
Hermann Müller
Nei de novimberrevolúsje waard er ryksminister fan bûtenlânske saken yn it reagear fan Gustav Bauer en tekene er it ferdrach fan Versailles. Nei't Bauer dien krige by de Kapp-putsch waard er rykskanselier oant de ferkiezings fan juny 1920.
List fan planetoïden 28801-28900
Dit is in list fan planetoïden 28801-28900.
Sniemosk
Foarkommen
De Sniemosk is sa'n 16,5 oant 18 sm grut. It mantsje hat in brune boppekant, in wite ûnderkant en in grize kop. De lange smelle wjukken binne wyt. Simmerdeis is de snaffel swart en hat de fûgel in swarte flek yn de hals. By't winter wurdt dizze flek griis en de snaffel giel. Yn de loft is de fûgel oan de swart mei wite wjukken en sturt goed te werkennen. It wyfke hat in brune kop en de wjukken en sturt hawwe net sa'n protte wite fearren as by it mantsje.
Fersprieding
De Sniemosk is in stânfûgel en briedt op keale bergen boppe de 1500 oant 2100 meter hichte. It gebiet wêr't er foarkomt rint fan Súd-Jeropa oer Sintraal Aazje oant it westen fan Sina.
Fuortplanting
It wyfke fan de Sniemosk leit 4 oant 5 aaien, dy't yn twa wiken útbret wurde. Beide âlden soargje dêrnei foar de jongen. De fûgels briede ek wol in twadde kear yn it jier.
Sybold van Ravesteyn
Sybold van Ravesteyn, berne as Sijbold van Ravesteijn (Rotterdam, 18 febrewaris 1889 - Laren (Noard-Hollân), 23 novimber 1983) wie in Nederlânske arsjitekt. Hy ûntwurp in soad treinstasjons, dêr't no in soad fan sloopt binne, in bistetún, iepenbiere gebouwen lykas teäters, mar ek wenten, ynterieurs en meubels.
Libben en wurk
Om 1932 hinne ûntwurp Van Ravesteyn oan de Prins Hendriklaan 112 yn Utert in hûs foar himsels en syn húshâlding dat noch basearre wie op it nije bouwen. Hy wenne en wurke fan de oplevering ôf oant 1981 yn dat hûs. It is sûnt 1996 eigendom fan de Feriening Hendrick de Keyser, en is sûnt septimber 2019 as Hûs Van Ravesteyn iepensteld foar it publyk.
Nei in reis nei Rome begûn er fan it modernisme ôf te wiken troch ornaminten en dekoraasjes yn syn ûntwerpen te brûken.
Yn 1938 ûntwurp er in neobarokke útwreiding foar de skouboarch Kunstmin yn Doardt. Ek gebou De Holland oan de Burgemeester de Raadtsingel yn Dordrecht waard troch him tekene. In oar ferneamd ûntwerp fan Van Ravesteyn is Diergaarde Blijdorp yn Rotterdam (boujier 1939-1941). Van Ravesteyn is dêrmei ien fan de pear arsjitekten fan de wrâld dy't in hiele bistetún nei eigen ynsjoch ûntwerpe mochten hat.
Under de Dútske besetting bleau Van Ravesteyn lid fan de ûnderwilens binnen de Kultuerkeamer ûnderbrochte Bond van Nederlandsche Architecten (BNA), omdat er oars net as arsjitekt wurkje koe. Ek akseptearre Van Ravesteyn, dy't him wat maatskiplik engagement oanbelanget altyd as neutraal omskreau, yn 1940 de opdracht fan de Nederlandsche Spoorwegen foar de ynrjochting fan in salonwein foar de Rykskommissaris foar it besette Nederlânske gebiet, Arthur Seyss-Inquart. Yn 1946 waard er fanwegen it oanhâlden fan syn lidmaatskip fan de BNA offisjeel skriftlik teplak set, nammers sûnder konsekwinsjes.
Tusken 1947 en 1963 ûntwurp Van Ravesteyn fierder in tweintichtal betonnen Purfina-tankstasjons foar Petrofina. In geef bewarre eksimplaar stiet yn Glanerbrug, oan de wei Enschede - Gronau. Yn 2017 hat it de status fan ryksmonumint krigen.
Van Ravesteyn wie neist arsjitekt ek meubel- en ynterieurûntwerper. In bewiis foar syn ynternasjonale rom is it feit dat er yn 1925 in romte yn de filla Noailles yn it Súd-Frânske Hyères fan ien fan de doe grutste Frânske arsjitekten, Robert Mallet-Stevens, ûntwerpe mocht. Foar útjouwerij De Gemeenschap yn Bilthoven ûntwurp er ûnder mear de boekbân Zuid Zuid West.
Van Ravesteyn ferstoar yn 1983 yn it Rosa Spier Hûs te Laren.
Alamagan
It eilân hat in oerflak fan 11,3 km².
Noard-Fjetnam
Noard-Fjetnam, offisjeel de Demokratyske Republyk Fjetnam (Cộng Hòa Xã Hội Chủ Nghĩa Việt Nam), besloech it gebiet benoarden de demilitarisearre sône op de hichte fan likernôch de 17e breedtegraad. De kommunistyske steat wie troch Ho Chi Minh op 2 septimber 1945 útroppen, en waard yn 1954 ynternasjonaal erkend. At op 30 april 1975 Saigon falt, is dat it begjin fan it fannijs by elkoar kommen fan Noard- en Súd-Fjetnam. Dy reünifikaasje wie op 2 july 1976. Beide lannen gienen doe fierder as de Sosjalistyske Republyk Fjetnam.
De Grûns
De Grûns is in wetter yn de gemeente Súdwest-Fryslân. Foar de gemeentlike weryndieling foarme De grûns it grinswetter tusken de gemeentes Nijefurd en Wymbritseradiel. De Grûns is de ferbining tusken de fjouwersprong mei Koartfliet/Langfliet en Sânige Grûns mei de Flakke Brekken. Noardwestlik fan De Grûns leit Nijhuzum en súdeast leit de Kaappolder.
De namme De Grûns jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme De Grons.
De Grûnzen
De Grûnzen is in kanaal yn de gemeente Súdwest-Fryslân. De Grûnzen is it ferlingde fan de Koudumer Feart by de krusing mei Yndyk/Krúsfeart yn westlike rjochting nei Molkwar. De namme De Grûnzen jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme De Gronzen.
Tsjerkemuzyk
Under tsjerkemuzyk wurdt muzyk ferstien dy't skreaun is mei it each op it brûken derfan yn in tsjerklike liturgy.
Tsjerkemuzyk is sa âld as de tsjerke sels, hoewol't út de earste tiid net in soad oerbleaun is, foaral omdat âldere muzyknotaasje-systemen út de tiid rekken. De earste perioade, dêr't bewust yn besocht is om wat oarder oan te bringen yn de liturgyske muzyk, dy te bondeljen en fierder stal te jaan, is de tiid fan Karel de Grutte. Oan dy tiid tankje wy de earste bondeling fan it Gregoriaansk en it neumeskrift. Sûnder mis befettet it Gregoriaansk oerbliuwsels út earder tiden, mooglik sels út de joadske timpelliturgy, mar dat is dreech oan te wizen. Feit is dat hast acht iuwen lang de ûntjouwing fan de West-Jeropeeske muzykskiednis, sa net hielendal, dan dochs foar it grutste part, lâns de wei fan tsjerkemuzyk plak hie.
Mei de ûntjouwing fan de muzyknotaasje en de mearstimmigens rjochten in soad komponisten har op it meitsjen fan foaral tsjerkemuzyk, ek al omdat komponisten gauris prysters wiene, lykas bygelyks Gregorio Allegri, Gilles Binchois, Philippe de Vitry en net te ferjitten de Reade Pryster Antonio Vivaldi. Gauris wie dat foar de muzikant(en) de bêste, sa net iennichste, wize om troch de tiid te kommen, net allinnich yn de tsjerke sels, mar ek oan in prins-, aartsbiskiplik-, hertochlik- of keizerlik hôf.
Troch de iuwen hinne hat de mis, of in part dêrfan, in favoryt ûnderwerp foar komponisten west, sels protestantske komponisten lykas Johann Sebastian Bach skreaune noch yn dy foarm. De gregoriaanske meldijen waarden gauris as basis nommen foar fierdere mearstimmige bewurking. Inkelde foarbylden fan tsjerkemuzyk, dy't no ek yn de konsertseal te beharkjen binne:
Yn Heverlee by Leuven is it Lemmensynstitút aktyf yn de stúdzje en it ûnderrjocht fan tsjerkemuzyk. It Nederlânsk Ynstitút foar Tsjerkemuzyk, hjoeddedei ûnderdiel fan it Utertsk konservatoarium en de Gregoriusferiening wurkje nau meiïnoar gear.
Keppeling om utens
Kirchenmusik Kirkkomusiikki
Tolhûs
In tolhûs is in gebou dêr't tol betelle waard.
It koe gean om in soarte fan ynfierjild (dan wurdt ek wol sprutsen fan aksynshûs) of om tol foar wei- of wetterferbiningen (byg. tolwegen of tolbrêgen). Yn it lêste gefal wie it tolhûs ek meast de tsjinstwenning fan de tolgarder as tolpachter. Tollen waarden faak ferpachte. De tolpachter betelle in beskaat bedrach it jier oan de lânhear (letter de oerheid) foar it foech tol te heffen en it rjocht fan bewenning fan it tolhûs. Yn it Nederlân fan nei de midsiuwen waard tollen faak ferpachte troch de Steaten fan it goa of de stêd, letter troch de ryksoerheid, de provinsje of de gemeente fan. Yn de 19e en 20e iuw waarden de measte fan sokke tollen yn Nederlân opheft.
Frederik van Eeden (skriuwer)
Biografy
thumb|225px|Bioskoopsjoernaal út [[1930. Frederik van Eeden op syn 70e jierdei.]] Frederik van Eeden wie in soan fan de plantkundige Frederik Willem van Eeden en waard grutbrocht yn in fermidden dêr't keunst en wittenskip fan belang achte waard. Yn 1878 sette er útein mei in stúdzje medisinen yn Amsterdam. Yn 1886 promovearre Van Eeden en fêstige him as húsdokter yn Bussum, mar rillegau lei er him alhiel ta op de psychoterapy. Begjin jierren tachtich fan de 19e iuw spile Van Eeden in wichtige rol yn it studintelibben yn Amsterdam en publisearre er syn earste stikken en blijspullen. Hy waard lid fan de letterkundige feriening Flanor en rjochte 1885 mei Frank van der Goes, Willem Kloos, Willem Paap en Albert Verwey it tydskrift De Nieuwe Gids op, dat de sprekbuis fan de Beweging fan Tachtich wurde soe.
De Tachtigers setten harren ôf tsjin de Viktoriaanske dûmnyspoëzij, dy't sa populêr wie yn de twadde helte fan de 19e iuw. Van Eeden levere in bydrage yn in ferneamde pastiche op de rimelderij fan al dy skriuwers: Grassprietjes fan Cornelis Paradijs (1885), mei in foarwurd fan Sebastiaan Slaap (= Willem Kloos) en fan P.A. Saaije Azn. (pseudonym fan Arnold Aletrino). Fan dy bondel ferskynden tsien drukken yn hûndert jier.
De earste ôfleveringen fan De Nieuwe Gids hienen parten fan Van Eeden syn allegoryske mearke De kleine Johannes, dat yn 1887 as boek útjûn waard. Yn 1894 gie er út de redaksje fan De Nieuwe Gids. De klam dy't de Tachtigers op de estetyk as driuwende faktor (l'art pour l'art) leinen, paste by neier ynsjen net by syn fyzje op it libben.
Op 15 april 1886 troude Frederik van Eeden mei Martha van Vloten. Sy krigen twa soannen. Op 29 july 1907 gienen sy útelkoar. Oer it libben en de dea fan syn soan Paul skreau er it boek Paul's ontwaken. Op 21 augustus 1907 troude er op 'en nij mei Geertruida Woutrina Everts, mei wa't er ek twa soannen krige. Letter wie Van Eeden hieltyd mear dwaande mei significa en spiritisme. 1897 ferskynde syn Redekunstige grondslag van verstandhouding, dat wol beskôge wurdt as it earste Nederlânske geskrift op it mêd fan de significa.
1900 ferskynde syn psychologyske roman Van de koele meren des doods. Van Eeden bringt yn dat boek de religy en psychoterapy, dy't bettermeitsje kin, foar de fatalistyske opfettings fan de naturalistische auteurs oer. Yn 1982 waard it boek ferfilme troch Nouchka van Brakel; Renée Soutendijk hie de haadrol.
Van Eeden hinge mear en mear de kant fan it anargisme oer en wie freon fan de neo Londen ferballe Rus Peter Kropotkin.
De koloanje Walden yn Bussum wie in besykjen om syn maatskiplike opfettings konkreet stal te jaan. It eksperimint dat duorre fan 1898 oant 1907 hat fan betsjutting west foar de ûntjouwing fan it sosjalisme yn Nederlân.
Van Eeden hearde yn 1916 by de oprjochters fan de Ynternasjonale Skoalle foar Wiisbegearte yn Amersfoart, dy't neffens him in sintrum fan verdieping van levens- en wereldbeschouwing wurde moast. De lear fan de Significa hie dêrby in bysûndere betsjutting, fral de betsjutting fan de taal foar minsklike ferhâldingen, wie foar him in wichtige ynspiraasjeboarne. Hy hie yn dy tiid nau kontakt mei grûnlizzer Lady Victoria Welby.
UTY
Gimmestykferiening UTY – Untspanning Troch Ynspanning is de gimmestykferiening fan Terkaple-Eagmaryp. UTY is oprjochte yn 1945 en hold syn alderearste útfiering begjin jannewaris 1947 yn 'it Centrum'. De feriening hie doe al 110 leden, fariearend fan skoalbern, opgroeiende jeugd, manlju, froulju en feteranen hearen. In jier letter wie der ek in kleutergroep bykaam en siet it ledetal al op 130.
It wie blykber wat let wurden op dy earste bernejûn, want it folgjende jier (1948) mochten âlden harren lytse bern ek sels ophelje: “omdat inkele âlden ferline jier wat brûkel wiene omdat de bern dy earste jûns sa let thús kamen, wolle wy er jimme op wize dat er fan ús kant alhiel gjin beswier is dat se foar ôfrin ophelle wurde, we sille it foar de lytsen sels tige op priis stelle. Wy ûnthjitte jimme dat we nei ôfrin de ben dy net ophelle binne, nei hûs bringe sille, mar wy kinne net op ús nimme om tuskentiids dan de ien en dan de oar fuort te bringen”.
Kuorbal
UTY hie ek in ôfdieling kuorbal. De kuorbalploech spile yn kompetysjeferbân fanôf 1946 en waard dat jier ek fuort kampioen fan har ôfdieling. Der waard yn datselde jier troch it Fryske Kuorbalbûn en de klups út Den Haach in sportútwikseling op tou setten. UTY woe hjir wol oan meidwaan. Sa hie men al in kear in ploech út Den Haach hjir útfanhûs hân en sels in lang peaskewykein nei Den Haach west. Men spile dan in pear wedstriden tsjin elkoar en gie mei elkoar op en út. De kuorbalploech út Loosduinen woe ek graach meidwaan oan de útwikseling en sa wie dy ploech hjir yn 1947 in wike te gast. Yn de simmer fan 1948 brocht UTY in tsjinbesite oan Loosduinen. De reis waard makke troch 5 froulju en 13 manlju. It wie earst in toer om froulju mei te krijen. Men soe it waarm iten krije by de gasthearen en sels foar de rest soargje. Der waard dus fan te foaren fergadere oer wa’t wat meinimme moast oan potten en pannen, mar ek bûter, thee, sûker ensfh. Dit moast allegearre mei op de fyts, want dat wie it ferfiermiddel. Men soe mei de nachtboat fan De Lemmer nei Amsterdam. Sa sette men op sneon 30 july 1948, jûns om healwei njoggenen it gat op de fyts nei De Lemmer. En doe mar wer fytse, fytse, fytse. Oeren achter elkoar. Sa no en dan even oanstekke en dan mar wer fierder.
De ploech waard ûnderbrocht by in boer dêr’t de jongens yn de skuorre yn it strie sliepten en de famkes yn de hynstestâl. De primus waard yn stelling brocht en fan de boer krigen se noch in petroaljestel te brûken. De jûns kaam de kuorbalploech út Loosduinen te kennismeitsjen en doe kaam de stemming der goed yn. De deis dêrop moast men foar it earst te waarm iten nei de Loosduinse gastgesinnen. UTY-foarsitter Siebe Van der Ley: ''mannich hert sloech in bytsje ûnrêstich, hoe soe dit komme? By frjemde minsken hawwe se ek faek hiel frjemde gebrûken dy’t men net wend is nou? En dan dy Hollânske taal en wêr moast men it oer hawwe...? Mar sa njonkenlytsen kaam elts to plak en doe’t se werom kamen, wie it elts parten tafallen. Se hiene allegearre mear as sêd hawn en de measten hie it krekt sa lekker smakke as thús.'' It iten en drinken wie yn dy jierren noch wol wat oars as hjoeddedei. Men hie gjin frisdrank en chips, mar liet it him wol goed smeitsje. Men kocht bg. in hoanne fan de boer, dy’t troch in pear fan de groep “fakkundich klearmakke waerd” en dêr’t men sop fan siede. Ek waard der fisk kocht en pudding makke: “dy moarns hiene wer guods om fisk nei Scheveningen west en dus bistie it jounsmiel wer út bôle mei itjinge elts der sels op hawwe woe en brette fisk, meastal makreel en skol. Mar der waard fansels ek in kear as wat kuorballe tsjin Loosduinen en by wat minder waar wienen der útstapkes nei Den Haach en Scheveningen. By moai waar gie it mei syn allen nei it strân. Sa hie men in moaie wike mei syn allen en waarden der in soad kontakten lein mei de ploech fan Loosduinen.
Sneons wer werom op de fyts nei Amsterdam en dêr wer op de boat nei De Lemmer.
1503
Ferstoarn
thumb|Munt fan paus Aleksander VI
Johannes Brugman
Brugman studearde yn Parys godgeleardens. Nei de oplieding gie hy nei it kleaster fan de Fransiskanen-Observanten yn St. Omaars wêr't hy lektor yn de teology waard.
Brugman is benammen bekend fan syn reizen, wêr't hy in soad minsken besocht te oertsjûgjen yn preken om in ienfâldich kristlik libben te lieden. Brugman stie bekend as in redenryk preker. De útdrukking "prate as Brugman" is oan him ûntliend.
Brugman wie ek in dichter, hy skreau inkele geastlike lieten wêrûnder "Ic heb ghejaecht mijn leven lanc" en hy skreaun ek in hilligenlibben oer Liduina fan Skiedaam dy't yn 1433 ferstoar. Der kamen trije dielen út, diel 1 ferskynde yn 1433, diel 2 yn 1448 en diel 3 yn 1456.
Grutdjip
It Grutdjip (Stellingwerfsk en offisjeel: Grootdiep, net te betiizjen mei it Dokkumer Grutdjip) is in rivierke yn de gemeente Eaststellingwerf. It wetter fan sa'n 10 kilomer langte rint fan de Opsterlânske Kompanjonsfeart tusken Easterwâlde en Appelskea om de eastkant fan Easterwâlde hinne, rint besuden Jardingea lâns en komt dan út yn de Boppe-Tsjonger.
Dêr’t it wetter eartiids de frije rin hie is it yn de rin fan de tiid mear en mear kanalisearre. Skipfeart is net mear mooglik, ek troch in soad keardamen. It wetter ûntsprong yn de mieden tusken Appelskea en Easterwâlde, mar troch it graven fan de Opsterlânske Kompanjonsfeart is de oarspronklike boarne ferdwûn. It wetter rint earst westlik lâns De Fochtel, súdlik lâns de buorskippen Weper en Bentemaden om dan wat noardwestlik fan Prandingea by Eatserwâlde út te rinnen yn de rivier de Tsjonger.
Elema-Stollenga's Autotsjinsten
Yn de jierren tritich hie men twa oare busbedriuwen oernommen, en nei de Twadde Wrâldkriich hat men yn Haulerwyk, Mearum en Easterwâlde trije nije garaazjes boud.
Yn it begjin fan de jierren fyftich waard de E.S.A. in holding mei trije dochtermaatskippijen, te witten de "E.S.A. Trans Continental B.V." (tour), "E.S.A. Garaazjebedriuwen B.V." en "E.S.A. fêste ferbinings eksploitaasje maatskippij B.V.".
Op 1 jannewaris 1979 waarden bustsjinsten oernommen troch de FRAM út It Hearrenfean. De namme E.S.A. bleau fierder bestean as Touringbedriuw en Garaazje (DAF dealer). Yn 1985 is de Tourôfdieling oernommen troch Sijpkes Reizen út Stedskanaal.
Hjirtroch bleau de garaazjeôfdeling oer. Dizze garaazjes dy't noch altyd ûnder de namme E.S.A. bestean, hawwe it dealerskip fan de merken DAF, Mitsubishi bedriuwsweinen en Fiat bedriuwsweinen. Men hat fjouwer festigings yn Grinslân en ien yn Fryslân.
Frâns Joazeflân
260px|thumb|Lokaasje yn de [[Noardlike Iissee]] Frâns Joazef(s)lân (Russysk: Земля Франца Иосифа, Zemlja Frantsa Iosifa) is in kloft fan sa'n 187 (of 191?) fulkanyske eilannen noardeastlik fan Spitsbergen, bewesten fan de eilannegroep Severnaja Zemlja (Noardlân) en benoarden Nova Sembla en de Barentssee. Hja binne part fan de Russyske oblast Archangelsk. De eilannen hawwe in totaal oerflak fan 20.700 km² (neffens oare boarnen 16.090 km²) en binne it noardlikst gebiet fan sawol Europa as Ruslân. Kaap Fligely (August fan Fligely) op it Rudolfeilân (ostrov Roedolfa) is de meast noardlike punt fan de kloft. De eilannen lizze yn de tiidsône fan de oblast Archangelsk (MSK/MSD).
Allinne at men spesjale tastimming hat kin men de eilannen besykje.
Lizzing
De eilannen besteane út fjorden, ynholten en meastal beferzen seeïngtes. It noardlikste punt fan Frâns Joazeflân leit op sa'n 900 kilometer fan de noardpoal. It súdlikste eilân leit op likernôch 370 kilometer fan it eilân Nova Sembla. right|thumb|350px|Kaart fan Frâns Joazeflân.
Klimaat
Der hearsket in strang arktysk kilmaat op de arsjipel en stoarmje docht it der faak. Oan de ein fan de koarte simmer is it faak mistich. De temperatuer is simmers trochsneed +2 °C en -22 °C yn de winter. De lêste jierren wiene de temperatueren útsûnderlik, fan +10 °C en -48,9 °C. Dizze feiten komme fan it waarstasjon Nagoerskoje op Alexander-Lân yn it westen fan de arsjipel.
De eilannen lizze oan de râne fan de pakiisgrins. Dat betsjut dat it iis benoarden fan de arsjipel ek simmerdeis net raant.
Floara en fauna
Sa ticht by de noardpoal waakst net folle. Op Frâns Joazeflân binne ferskillende soarten moas en gers. Der komme in stik as wat simmerbloeiers foar mei in koarte libbenssyklus. Op guon fan sinne beskynde sniefjilden waakse iisalgen dy't opfallende kleuren hawwe, sa as skarlekkenread en gersgrien.
De meast foarkommende bistesoarten binne walrussen, seehûnen, poalfoksen, iisbearen en ferskate ynsektesoarten. De kliffen en strannen wurde troch seefûgels befolke dy't hjir ek harren jongen krije. Allinne de iisbeer oerwintert op de arsjipel.
De arsjipel (kar út)
thumb|Kaap Tegetthoff thumb|Northbrook-eilân
Skiednis
It seegebiet om Frâns Joazeflân hinne waard yn de 17e iuw troch robbejagers en walkisjagers ûntdekt. Oanwizings dêrfoar foarmje de dokuminten fan de Nederlânske seefarder Cornelis Roule út 1675. Yn 1868 met de Noar Nils Fredrik Rönnebeck in oantal eilannen en easke it lân foar Noarwegen op. Hy neamde it Rönnebecks-lân. Op 30 augustus 1873 ûntduts de Eastenrykske ekspedysje fan Karl Weyprecht en Julius von Payer it eilân Gallia (ostrov Gallja) op 'en nij. De arsjipel, dy't doe noch ta Noarwegen hearde, waard doe earst nei keizer Frans Jozef I ferneamd. It súdlik gebiet waard foar en nei de oerwintering fan 1873/74 ferkend. De poalûndersikers Fridtjof Nansen en Hjalmar Johansen oerwinteren yn 1895/96 op Kaap Noarwegen op it Jacksoneilân (ostrov Dzjeksona) nei't it harren net slagge wie om de noardpoal te berikken. De folgjende simmer moeten hja de Britske poalûndersiker Frederick Jackson.
Op it plak fan de earste ûntdekking op Kaap Tegetthoff (Mys Tegetchof) waard by de Walter Wellman-Ekspedysje (1898-1899) in tinkstien oprjochte. Op Kaap Geller op Wilczeklân (Zemlja Viltsjeka; neamd nei Johann Nepomuk Graf Wilczek) oerwinteren yn 1899 ek in oantal leden fan de Welle-Ekspedysje. Yn 1901 moasten de ekspedysjeleden fan de Amerikaanske Evelyn Baldwin op it Algereilân (ostrov Aldzjer) oerwinterje. Op it Northbrook-eilân waard yn 1904 stienkoal dold troch in expedysje dêr't it skip fan letter by it Rudolf-eilân sonk.
Yn 1926 kaam Frâns Joazeflân oan de Sovjet-Uny en tusken 1929 en 1963 wie de Tichajabaai op Hookereilân (ostrov Goekera) it wichtichste begjinpunt foar poalekspedysjes. Yn 1931 fleach LZ 127 "Graf Zeppelin" oer de arsjipel oant oer de noardlikste lânpunt (Kaap Fligeli).
Yn de Kâlde Oarloch wie de hiele arsjipel ôfsletten gebiet fanwege syn strategyske lizzing. Op Graham Belleilân (ostrov Greem Bell) wie in bommewerpereskader stasjonearre.
Op 23 desimber 1996 ferûngelokke in Russyske fleanmasine (Antonov An-72) by de lanning op fleanfjid Nagoerskoje. Yn april/maaie 2005 waard de Payer-Weyprecht-betinkingsekspedysje mei spesjale tastimming nei Frâns Joazeflân makke. De modern útriste groep bestie út twa Eastenrikers, twa Russen en in poalhûn.
Keppelings om utens
Kaarten
Kompjûtermuseum
Yn it kompjûtermuseum, oprjochte yn 1992 en fêstige oan 'e Westerleane efter it stasjon fan Swol, steane der mear as fiif-en-tachtich âlde spulkompjûters ree om spultsjes út "eardere" tiden te spyljen. Om te begjinnen mei ien fan de earste spullen Pong en op te hâlden mei't ek in museum no ienris tichtgiet. It kompjûtermuseum ferhuze op 1 jannewaris 2015 fan Epe nei de binnenstêd fan Swol. Op dy gruttere lokaasje sil de kolleksje spulkompjûters útwreide wurde mei in samling persoanlike en profesjonele kompjûters dy't no noch yn depot steane.
Yn de 80- en 90-jierren fan de 20ste iuw kaam der in ferskaat oan persoanlike kompjûters op 'e merk. De ûntwikkelings giene rap. Mei it jier waard de faasje fan de sintrale ferwurkingsienheid grutter. En yn koarte tiid ferskode it bewarjen op flopkes dêr't mar in pear triemmen op koene, nei in fêste skiif mei in grut ûnthâld, lykwols noch hieltiten folle lytser as dat fan de hjoeddeistige mobile tillefoan. It ferhaal dat ienris begûn mei nullen en ienen, wurdt sichtber yn de taastbere skiednis - de kompjûters steane ree - fan de kolleksje.
Anatole Le Braz
Anatole Le Braz (Saint-Servais, 2 april 1859 – Menton, 20 maart 1926) wie in Frânsk dichter, skriuwer, folklorist, letterkundige en oersetter fan Bretonsk etnysk komôf. Hy skreau yn it Bretonsk, syn memmetaal, en stie heech oanskreaun mank kollega-letterkundigen út Jeropa en Noard-Amearika fanwegen sawol syn kennis as syn sjarme.
Libben en karriêre
Le Braz waard yn 1859 berne yn Saint-Servais, yn it Frânske departemint Côtes-du-Nord (no Côtes-d'Armor). Hy waard grutbrocht yn in earm maatskiplik fermidden fan houtsjers en houtskoalbrâners. Syn âlden wiene Bretonsktaligen dy't gjin Frânsk sprieken. Le Braz brocht syn fakânsjes troch yn Trégor, dat in protte fan syn lettere wurk ynspirearre. Mei tsien jier gied er yn Saint-Brieuc foar it earst nei skoalle. Le Braz bliek goed leare te kinne en helle syn efterstân gau yn. Hy krige de kâns om troch te learen oan 'e Universiteit fan Parys (de Sorbonne), dêr't er sân jier studearre.
Neitiid kearde Le Braz werom nei syn heitelân Bretanje, dêr't er fjirtjin jier lang learaar wie oan it lyseum yn Quimper. Yn dy snuorje bestege er syn frije tiid oan it oersetten fan âlde Bretonske ferskes yn modern Frânsk, wêrmei't er it wurk oan it ûntsluten fan 'e Bretonske folkloare fuortsette dêr't François-Marie Luzel mei begûn wie. Le Braz nûge fakentiden pleatslike komelkers, gerniers en fiskers út om syn wente, in âld lânhûs, te besykjen sadat er harren sangen en folksferhalen optekenje koe. It resultaat wie it mânske La Chanson de la Bretagne ("It Liet fan Bretanje"), dat yn 1892 útkaam, en dat bekroand waard mei in priis fan 'e Académie française.
Le Braz wie ek in Bretonsk nasjonalist, dy't yn 1898 de earste foarsitter waard fan 'e Bretonske Regionalistyske Uny (URB). Dat wie in politike partij dy't by in gearkomste yn Morlaix oprjochte waard om 'e belangen fan it Bretonske folk te ferdigenjen. Yn 1899 stapte Le Braz lykwols oer nei de Ligue des bleus de Bretagne (LBB), in liberale partij dy't him ôfsette tsjin it konservatisme en klerikalisme fan 'e URB.
Yn 'e rin fan dat lêste besyk oan 'e Feriene Steaten kaam Le Braz yn 'e kunde mei in Henrietta S. Porter út Annapolis, mei wa't er troude foar't er (mei har) weromkearde nei Frankryk. Hja ferstoar lykwols yn 1919, wêrnei't Le Braz yn 1921 wertroude mei in oare Amerikaanse, Mabel Davison út New York.
Mathieu van der Poel
Mathieu van der Poel (Kapellen, Belgje 19 jannewaris 1995) is in Nederlânsk fjildrider, berchfytser en dykhurdfytser. Mathieu is in soan fan hurdfytser Adrie van der Poel en in pakesizzer fan de Frânske hurdfytser Raymond Poulidor. Mathieu syn broer David is ek fjildrider. 200px|thumb|left|200px|Van der Poel by it [[Wrâldkampioenskip fjildriden foar manlju elite|WK fjildriden yn 2020]]
Anatole Le Braz
Libben en karriêre
Anatole Le Braz kaam yn 1926 te ferstjerren yn Menton, oan 'e Frânsk Riviêra, yn 'e âlderdom fan 66 jier. De Amerikaanske romanskriuwer John Nichols (b. 1940) is fia syn mem Monique Le Braz in oerpakesizzer fan him.
Mathieu van der Poel
Biografy
Van der Poel wie yn 2015 yn Tábor de jongste wrâldkampioen fjildriden ea, en ferovere ek yn 2019, 2020, 2021 en 2023 de reinbôgetrui. Dêrneist waard er trije kear Europeesk kampioen fjildriden, seis kear Nederlânsk kampioen fjildriden, twa kear Nederlânsk kampioen op de dyk, ien kear Europeesk kampioen berchfytsen en ien kear Nederlânsk kampioen berchfytsen.
Anatole Le Braz
Tinktekens
Yn Bretanje binne neitiid ferskate tinktekens foar Le Braz oprjochte. Sa stiet der in grut stânbyld fan him wylst er in liet út 'e mûle fan in komelker optekenet yn Saint-Brieuc. Yn Tréguier stiet in betinkingsstêle. Beide keunstwurken binne ûntwurpen troch Armel Beaufils.
Wurk
(in kar)
Mathieu van der Poel
Biografy
Yn 2021 die er yn Tokio mei oan it Berchfytsen op de Olympyske Simmerspullen hy gie hjirby yn de earste omgong ûnderút op in sprong hie gie earst noch al fjirder mar moast twa omgongen letter dochs út de wedstriid stappe, ta gefolch fan dizze fal koe er in moanne letter ek net meidwaan oan it Wrâldkampioenskip berchfytsen yn Itaalje.
Yn 2023 begûn er it jier mei it Wrâldkampioenskip fjildriden dat er foar de fyfde kear wûn, yn de maitiid wûn hy Milaan-San Remo en Parys-Roubaix, mar yn de simmer behelle er it wrâldkampioenskip dykhurdfytsen as earste Nederlanner yn 38 jier tiid, hy folge hjirmei Joop Zoetemelk op, dy't it wrâldkampioenskip yn 1985 wûn.
De Venen
De Venen is in wenwyk fan Drachten. De wyk fan 95 hektare hie yn 2022 2.735 ynwenners
Yn de wyk is in buerttrefpunt. Skoallemienskip Singelland stiet ek yn de wyk. Op 1 augustus 2004 is skoalle De Venen fusearre ta OSG Singelland.
De Venen grinzget oan de wiken De Wiken, De Bouwen en de Wiken-East.
Antoon Anne van Andringa de Kempenaer
thumb|Antoon Anne van Andringa de Kempenaer Jonkhear Antoon Anne van Andringa de Kempenaer (De Lemmer, 3 desimber 1777 - De Haach, 13 juny 1825) wie de soan fan Regnerus Livius fan Andringa de Kempenaer, lândrost (dws. gûverneur) fan Fryslân yn de Frânske tiid.
Libben
Antoon Anne van Andringa de Kempenaer waard berne út it earste earste houlik fan syn heit mei Judith Elisabeth d' Arnaud (1756-1780). Doe't syn heit lid fan it Wetjouwend lichem waard, wist dizze him 1 oktober 1802 beneamd te krijen ta ien fan de 14 drosten yn Fryslân, en wol yn it 5e drostamt, besteande út Utingeradiel, Haskerlân, Sleat, Doanjewerstâl en Lemsterlân, al wie dat in rjochterlike betrekking en wie hy gjin master yn de rjochten. Op 24 febrewaris 1806, doe't Fryslân yn 15 drostamten ferdield waard (allinnich de 7 gruttere stêden wienen fan dizze ferdieling útsûndere), waard hy drost yn it 13e drostamt, besteande út Sleat en de beide lêstneamde gritenijen. Hy wenne op De Lemmer. Doe't de lândrosten en kertierdrosten 8 maaie 1807 ynfierd waarden, waard de titel fan de Kempenaer yn baljuw feroare.
thumb|Antoon Anne van Andringa de Kempenaer (1816) Doe't de rjochterlike organisaasje yn 1811 op Frânske wize dien waard, waard hy frederjochter yn it kanton De Lemmer. Boppedat waard hy lid fan de "consefl général" fan it departemint Frise, wylst hy de arrondissemintsried fan Snits yn 1813 foarsiet. Nei de befrijing waard hy 29 augustus 1814 troch de soevereine foarst beneamd ta lid fan de Provinsjale Steaten fan Fryslân foar de eigenierden fan Lemsterlân en 2 oktober 1814 ta lid fan Deputearre Steaten. Mar nei de feriening mei de súdlike Nederlannen waard hy by keninklik beslút fan 1 septimber 1815 ta lid fan de Twadde Keamer beneamd en joech hy dy betrekkingen dus op. Hy waard as keamerlid meardere kearen werkeazen, yn july 1824 mei lytse mearderheid. Op 29 juny 1816 waard hy as grytman fan Lemsterlân beneamd. Yn 1816 waard hy yn de adelstân ferheft.
Oar
Hy skreau Memorie over den vrijen graanhandel in de Nederlanden, De Haach 1824. Hy boaske yn oktober 1798 Anna Maria Catharina Alberda van Ekenstein (18 maart 1779 - 22 septimber 1854, by wa't hy 8 soannen en 4 dochters hie.
De Folgeren (wenwyk)
right|250px De Folgeren is in wenwyk oan de noardkant fan Drachten. De wyk waard ferneamd nei buorskip De Folgeren, dêr't er yn it easten oan grinzget.
Yn de wyk stiet de wettertoer fan Drachten. De wyk hat gjin winkels.
Arktyske Kaap
thumbnail|right|250px|Kaart fan Komsomolets mei dêrop de Arktyske Kaap oanjûn.
De Arktyske Kaap (Russysk: Мыс Арктический; Mys Arktitsjeski), yn it stalinistyske tiidrek Kaap Molotov (Мыс Молотова; Mys Molotova) neamd, is it noardeastlikste punt fan it eilân Komsomolets, dat it noardlikste eilân is fan de Russyske eilannegroep Noardlân (Severnaja Zemlja) yn de Noardlike Iissee. It leit op 990,7 kilometer fan de Noardpoal en wurdt bytiden as startpunt brûkt foar de ekspedysjes dêrhinne.
Alhoewol’t de Arktyske Kaap yn it fiere noarden fan Ruslân leit, is it net it noardlike punt fan it lân. Dat is Kaap Fligely op Rudolfeilân yn de arsjipel Franz Joseflân. It noardlike punt fan it Eurasjatyske fêstelân is Kaap Tsjeljoeskin op it Taymyr Skiereilân. Wol foarmet de Arktyske Kaap it noardlikste puntsje fan heul Aazje.
Dirk Alma
thumb|Dirk Alma Dirk Alma (Amsterdam, 21 novimber 1844 - Snits, 29 novimber 1906) wie in Nederlânsk politikus en is ferneamd wurden fanwege syn boargemasterwêzen fan Snits.
Arktyske Kaap
De kaap foarmet de grins tusken de Karasee yn it westen en de Laptevsee yn it easten. Foar de Karasee jild dat dit it noardeastlike einpunt foarmet fan in tinkbyldige eastlike line fan Kaap Kohlsaat (op it eilân Graham Bell fan Franz Joseflân) ôf, dy’t as it noardwestlikste punt fan de Karasee beskôge wurdt.
Dirk Alma
Op 5 oktober 1885 ward Alma oansteld as njoggende boargerfaar fan Snits. Hy soe dat amt oan syn dea op 29 novimber 1906 ferfolle. Hy wie ek regint fan it Old Burger Weeshuis. Snits hat in strjitte nei him ferneamd: de Almastrjitte yn de Stasjonsbuert hat syn namme.
Drachten Sintrum
thumb|Drachten sintrum Drachten Sintrum is in wenwyk yn Drachten.
Flevolân
300px|thumb|Flevolân (2019)
Fernando Alonso
Fernando Alonso (folút: Fernando Alonso Diaz; Oviedo, Astuerje, 21 july 1981), is in Spaanske Formule 1-koereur. Hy wie wrâldkampioen yn 2005 en 2006.
Flevolân
Flevolân (Nederlânsk: Flevoland) is in provinsje fan Nederlân en waard as sadanich oprjochte yn 1986. It hat (, boarne: CBS) op in oerflak fan 1.419 km².
Geografy
Der kin in ûnderskie makke wurde tusken it âldlân en it nijlân. It âldlân fan Flevolân bestiet út de eardere eilannen Urk en Skoklân, dy’t troch ynpoldering harren eilannestatus yn 1942 ferlearen. It nijlân kin yn trije polders opdield wurde: de Noardeastpolder (Suderleech) mei Urk en Emmeloard, Eastlik Flevolân mei Lelystêd en Dronten en Súdlik Flevolân mei Almere en Zeewolde.
Fernando Alonso
Karten en oerstap nei auto's
Alonso begûn yn de âldens fan trije jier mei karten en behelle suksessen yn pleatslike, nasjonale en wrâldkampioenskippen. As teener stapte Alonso oer op it racen yn auto's, en yn 1999, yn de âldens fan santjin jier, wûn er de Euro Open by Nissan by it team fan Campos Motorsport yn it fyfjtin races duorjende kampioenskip. Hy behellet seis polepossitions en boppedat wit er ek seis kear de race te winnen.
Flevolân
Skiednis
Plannen om de Sudersee yn te polderjen kamen healwei de 18e iuw op it aljemint. De Iselmar ûntstie yn 1932 troch de oanlis fan de Ofslútdyk. Dêrnei waard de Noardeastpolder yn 1942 drûchlein. Skoklân en Urk waarden part fan it fêstelân fan de Noardeastpolder. Yn 1943 setten de earste minsken har nei wenjen yn Emmeloard. Eastlik-Flevolân waard yn 1957 drûchlein, tsien jier dêrnei sette de earste minsken har nei wenjen yn Lelystêd. Súdlik-Flevolân waard yn 1968 drûchlein. Yn 1976 wienen de earste huzen Almere boud. Tusken 1963 en 1976 waard de Houtribdyk boud. Dêrtroch ûntstie de Markermar De Houtribdyk ferbynt Inkhuzen mei Lelystêd. Stadichoan setten hieltyd mear minsken har nei wenjen yn polders. De gebieten dy't drûchlein waarden foelen earst ûnder bysûnder bestjoerlik gesach. Súdlik-Flevolân foel it langste ûnder it bysûnder bestjoerlike gesach, yn 1984 ûntstienen de gemeente Zeewolde en Almere. Yn 1986 waard de provinsje Flevolân formeel oprjochte.
Fernando Alonso
Formule 3000
yn it jier 2000 ried Alonso yn de ynternasjonale Formule 3000 kampioenskip by it team Astromega. Nei in twadde plak yn de fyfde wedstriid op it strjittesirkwy yn Monako wint er twa wiken letter de race op it Sirkwy Spa-Francorchamps. Hy wurdt yn 2000 fjirde mei 17 punten yn it einklassemint fan de Formule 3000.
Flevolân
Gemeenten
Flevolân bestiet sûnt de oprjochting in 1986 út 6 gemeenten.
Keppeling om utens
300px|left|thumb|It lânskip fan Flevolân
Fernando Alonso
2001
thumb|Alonso yn de Minardi 2001 Yn 2001 kriget Alonso syn earste Formule 1 kontrakt by it team fan Minardi. Hy makke syn debút yn de Grutte Priis fan Austraalje op 4 maart fan dat jier, hoewol't er yn de Minardi, ien fan de minst flugge auto’s fan it dielnimmersjild, gjin punten behellet, prestearret er yn de kwalifikaasjes faaks better as koereurs fan rappere teams.
James Harris, greve fan Malmesbury
thumb|James Harris, Greve fan Malmesbury James Howard Harris, greve fan Malmesbury, (21 april 1746 - 20 novimber 1820) wie in Britske diplomaat, dy't yn de Patriottetiid yn De Haach stasjonearre wie. Hy wie lid fan it Britsk parlemint (Member of Parliament (MP)) foar Christchurch fan 1770 oant 1774 en fan 1780 oant 1788.
Fernando Alonso
2002-2006
Yn 2002 wurdt Alonso testkoereur by it Frânske team Renault. Yn 2003 promovearret er fan testkoereur nei folweardich koereur.
James Harris, greve fan Malmesbury
Wurkpaad
Harris wie in soan fan James Harris, de auteur fan Hermes. Hy studearre yn Winchester, Oxford en Leiden. Hy waard yn 1767 sekretaris yn Madrid, dêr't er al rillegau ferneamd waard fanwege syn betûftens (hy ûntduts dêr ek dat Spanje fan doel wie om de Falklâneilannen oan te fallen). Yn 1772 waard er diplomaat yn Berlyn, yn 1776 ferfarde er nei Sint Petersboarch (hy koe it goed fine mei Katarina II) en desimber 1784 kaam er yn De Haach te lâne (oanrekommandearre troch syn freon Charles James Fox). It slagge him om in goed kontakt mei Laurens Pieter van de Spiegel op te bouwen, by Pieter Paulus waard dat neat. Harris loofde jild út oan reginten en offisieren dy't nei de Prinsgesinden oerrinne soene.
Fernando Alonso
2002-2006
Op 22 maart by de Grutte Priis fan Maleisje behellet Alonso syn earste poleposition yn de Formule 1. Yn de wedstriid sels einiget er op in tredde plak en dat wie daliks ek syn earste poadium. Yn augustus wint er de Grutte Priis fan Hongarije. Hy is dan de jongste koereur ea dy’t in Grutte Priis Formule 1 wint. Hy einiget it seizoen op in sechsde plak mei 55 punten yn it einklassemint.
Rinze Wibbelink
Rinze Wibbelink (Drachten, 2 jannewaris 1861 - dêre, 8 desimber 1920) wie gemeente-arsjitekt fan Smellingerlân.
James Harris, greve fan Malmesbury
Wurkpaad
Op 27 augustus 1786 wie der in wichtige gearkomst op it Loo, dêr't op oanstean fan Harris besletten waard ta in militêre ekspedysje om de stedsjes Elburch en Hattem ta hearrigens te twingen. Maaie 1787 waard yn it geheim in oranzjistyske kontra-revolúsje tared. De saken hiene neffens him al fierste lang duorre. "Matters must be brought to a crisis." Harris woe neat fan fersoening witte, dêr soene de patriotten mar foardiel fan hawwe. Juny 1787 stjoerde Harris Gysbert Karel fan Hogendorp foar oerlis mei prinses Wilhelmina fan Pruisen (1751-1820) en steedhâlder Willem V nei Amersfoart; it gie oer de reis nei De Haach dy't sy yn de holle hie.
Fernando Alonso
2002-2006
Yn 2004 slagget er der net yn om in Grutte Priis te winnen. Hy einiget dat seizoen wol fjouwer kear op it poadium, dat der ta late dat er yn 2004 fjirde wurdt yn it einklassemint.
Rinze Wibbelink
Wibbelink ûntwurp ûnder mear it pân Moleneind Noordzijde 14, Drachten yn Neorenêssânsestyl dat 1901 oplevere waard. It gebou wie yn 't earstoan gemeentehûs, sûnt 1972 streekmuseum en waard yn 1994 in grand-café mei de namme Smelnehûs.