cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Klaas Folkerts Post
Fierdere libben
Yn 1879 wie syn âldste dochter Tryntsje al nei Amsterdam gien, dêr't se tsjinstfaam by in skoalmaster wurden wie. Post en de frou ferhuzen sels yn 1882 ek nei Amsterdam, dêr't hy in baan fûn by fervefabryk Fa. Vettewinkel. Post ûntdiek in nij prosedee foar de tarieding fan ferve, mar dêr frege it fabryk oktroai op oan en hysels fertsjinne der gjin sint oan. Oer it fierdere libben fan Klaas Folkerts Post is net in soad bekend. Doe't yn 1892 syn dochter Tryntsje troude, koe har mem Antsje dêr net by wêze, mei't dy opnommen wie yn it psychiatrysk sikehûs Meerenberg yn Santpoort. Post bleau yn Amsterdam te wenjen, dêr't er yn 1921, yn 'e âlderdom fan 77 jier, kaam te ferstjerren.
Waterford (stêd)
Waterford (Iersk: Port Láirge) is in plak yn súdeast Ierlân en de haadstêd fan County Waterford. Waterford is de âldste en op fiif nei grutste stêd fan it lân.
It plak waard stichte troch de Wytsingen mids 9e iuw. It meast ferneamde produkt fan de stêd is it Kristal fan Waterford dat dêr sûnt 1783 makke wurdt. It Waterford Institute of Technology is de hegeskoalle fan de stêd.
Ferlossertsjerke (Irkûtsk)
De Tsjerke fan it Hillich Antlit fan de Ferlosser (Russysk: Церковь Спаса Нерукотворного Образа, Spasskaja tsjerkov) is in otterdokske tsjerke op it grûngebiet fan it eardere kremlyn fan de Sibearyske stêd Irkûtsk, Ruslân. It is ien fan de earste stiennen gebouwen fan de stêd en de âldste stiennen tsjerke.
Skiednis
thumb|left|200px|De ferfallen tsjerke yn de jierren 1930 Oan de Ferlossertsjerke gyng in houten tsjerke út 1672 foarôf. Yn augustus 1706 baarnde de houten tsjerke ôf en noch yn itselde jier waard begûn mei de bou fan de tsjintwurdige stiennen tsjerke. It haadgebou wie yn 1710 foltôge en de klokketoer folge yn de jierren 1750.
thumb|200px|left|Muorreskilderij fan it Hillich Antlit fan Kristus
De Ferlossertsjerke is de iennige tsjerke fan Sibearje mei beskilderingen op de bûtenmuorren. Dizze muorrefresko's datearje út de earste helte fan de 19e iuw en binne yn de jierren 1970 restaurearre. De fresko's yn de tsjerke binne spiterigernôch net bewarre bleaun. Oan de eastlike gevel fan de tsjerke binne trije foarstellings te sjen. De sintrale foarstelling betreft de doop fan Jezus troch Sint-Jan. Lofts dêrfan is in foarstelling fan in otterdokske doop en rjochts in groep minsken tidens in seremoanje. Op de súdlike muorre binne muorreskilderingen fan de hilligen dêr't de tsjerke en de kapellen fan de tsjerke oan wijd binne (it Hillich Antlit fan de Ferlosser, Nikolaas fan Myra en Mitrofan fan Voronezj).
De tsjerke waard yn 1931 tidens de ferfolging fan de Tsjerke sletten en brûkt as wurkpleats om skuon te reparearjen. Ek waarden der kantoaren foar ferskillende organisaasjes en mienskiplike apparteminten yn de tsjerke ûnderbrocht. Yn 1960 kaam it ter sprake om de ferfallen tsjerke te slopen om dan tegearre mei de Kazankatedraal en de Epifanytsjerke opblaasd wurde, mar nei't de arsjitekt G. Oranskaja út Moskou kaam om it gebou te ynpektearjen folge ynstee fan sloop in rekonstruksje. Noch itselde jier krige de tsjerke de status fan monumint fan nasjonaal belang.
Yn 1982 koe foar it earst sûnt jierren it publyk de tsjerke wer fan binnen besjen, doe't it Regionale Museum fan Irkûtsk hjir in tentoanstelling iepene.
Yn 2006 folge de weromjefte fan de tsjerke oan de Russysk-otterdokske Tsjerke. De lêste renovaasje datearret fan 2010-2011.
Bornego Kolleezje
It Bornego Kolleezje is in kristlike skoallemienskip, wêrfan de haadfêstiging op It Hearrenfean stiet. De skoalle hie yn 2018 sa'n 2000 learlingen. De namme is ôflaat fan it rivierke de Boarn.
Cornelis Scheltinga van Heemstra
thumb|Cornelis Scheltinga van Heemstra Cornelis Scheltinga baron van Heemstra (Oentsjerk (op Heemstrastate), 16 maart 1767 - dêre 30 jannewaris 1820) wie steatelid, maire en legerkapitein.
Bornego Kolleezje
Lokaasjes
De skoalle hat fjouwer fêstigingen: Junior, Bûgel, Lyseum en De Jouwer. Bornego Junior gie iepen mei yngong fan it skoaljier 2012/2013 as ferfanging fan de ferâldere lokaasje oan de Falkenawei. Dy lokaasje stiet efter it Bornego Lyseum oan de Dûmny Kingwei op It Hearrenfean.
Cornelis Scheltinga van Heemstra
Cornelis wie de soan fan Schelte en Wiskje van Scheltinga. Hy troude op 7 septimber 1795 yn Ljouwert mei Anna Agatha Geertruida van Sixma (Ljouwert, 19 febrewaris 1777 - dêre, 20 febrewaris 1855), in dochter fan Age Tjepke Ruurd Sixma en fan Albertine du Tour). Fan harren tsien bern heakke syn soan Age Tjepke Ruurd de namme fan de útstoarne famylje Sixma oan syn namme ta.
Hy gie yn militêre tsjinst en die yn de rang fan kapitein mei oan de fjildtochten tsjin de Frânsken. Letter waard hy maire fan Oentsjerk en dêrnei milysje-kommissaris yn Fryslân en lid fan Provinsjale Steaten fan Fryslân.
Bornego Kolleezje
Lokaasjes
It Bornego Kolleezje hie fan 1994 oant de simmer fan 2003 ek in fêstiging yn Wolvegea (foarhinne kristlike skoalle Wolvegea). Dy fêstiging foar fmbû en hafû 1 + 2 waard opheft doe't der te min learlingen wiene.
Dosint
Yn jannewaris 2007 waard Derwent Christmas, dosint Nederlânsk op de lokaasje Ds. Kingwei, offisjeel beneamd as stedsdichter fan Ljouwert. Dêrneist hat hy de boeken Twee Tranen en Volmaakte Verdwijning skreaun. Foar dy earste wûn hy de Skaadpriis foar it bêste spannende debút fan 2008. Volmaakte Verdwijning waard nominearre foar de Gouden Strûp 2012. Boppedat is hy mei-oprjochter fa it literêre tydskrift Tzum.
Pieter Maassoan Smit
Pieter Maasz Smit (Nieuwe Niedorp, 1650 - Amsterdam, 1715), wie in wiskundige, astronoom, skriuwer, ûnderwizer en globemakker.
Libben en wurk
Smit wie in learling fan Dirck Rembrandts van Nierop mei wa't er ek briefke. Smit hie in skoalle foar stjoermannen yn Bloksyl, Oerisel (1670-1685) en letter yn Amsterdam (1685-1715). Smit syn bekendste learling wie Gerard Valck. Smit wie de earste wittenskipper yn Nederlân dy't in boek oer it meitsjen fan globes/ierdbollen skreau.
Hillige Famylje
Mei de Hillige Famylje wurdt yn it Kristendom Jezus fan Nazaret, syn mem Marije en syn styfheit Joazef bedoeld.
Foarstellings
Yn foarstellings fan it krystferhaal (Berte fan Jezus, oanbidding fan de hoeders, de oanbidding fan de Wizen út it Easten, Flecht nei Egypte), sa't dy yn de byldzjende keunst fan it Jûntydslân of yn kryststallen foarkomme, binne hast ek altiten foarstellings fan de Hillige Famylje oanwêzich. Yn de ikonografy wurdt ûnder de Hillige Famylje yn it generaal in foarstelling ferstien fan de famylje nei it krystbarren. It motyf fan de Hillige Famylje yn in húslike setting, fakentiden mei it timmermansbedriuw of in spinwiele, wurdt ek wol as it "Hûs fan Nazaret" omskreaun.
Yn de katolike tsjinreformaasje ûntstie yn de iere 17e iuw in foarstelling fan in kuierjende Hillige Famylje (de "Hillige Kuier"), mei it boike Jezus tusken Marije en Joazef yn, fakentiden troch de âlden oan de hân holden. De foarstelling symbolisearret it trêdzjen op de libbenswei en hie ta doel om de kristlike wize fan libjen te befoarderjen.
Faak binne tegearre mei de Hillige Famylje ek de Marije's mem Anna, Marije's nicht Elisabet en har soan Jehannes de Doper ôf- en útbylde. Yn it begjin fan de 15e iuw komt de Hillige Sibbe as byldmotyf op.
De Hillige Famylje yn de liturgy
De ferearing fan de Hillige Famylje yn de katolike tradysje is fan lettere tiid. Yn de 17e iuw is der in oplibbing, mar yn de 19e iuw nimt de ferearing bot ta troch û.o. de stifting fan de Bruorskip fan de Hillige Famylje yn Luik yn 1844. Ek paus Leo XIII die in soad war om de ferearing te befoarderjen. Yn 1893 fierde de paus it oant dan yn inkelde bisdommen betochte feest yn foar de hiele katolike tsjerke. As feestdei waard de tredde snein nei epifany oanwiisd. Nei't paus Pius X it feest wer ôfskafte, waard it ûnder it pontifikaat fan Benedictus XV yn 1921 op 'e nij ynfierd op de earste snein nei epifany.
Sûnt de ligurgyske fernijings yn 1969 wurdt it feest fan de Hillige Famylje op de snein yn it Krystoktaaf fierd. Yn tsjerken wurdt dan foarlêzen oer de Flecht nei Egypte (lêsjier A, Mattéus 2:13-15) of de Presintaasje fan Jezus yn de Timpel (lêsjier B, Lukas 2:22-37) of de Jonge Jezus yn de Timpel (lêsjier C, Lukas 2:41-51). As der gjin snein tusken Kryst en Nijjiersdei falt, wurdt it feest fan de Hillige Famylje op 30 desimber hâlden. Falt de snein op 26 desimber, dan wykt it feest fan de hillige Stefanus. Falt de snein op 28 desimber, dan wykt it feest fan de ûnskuldige bern.
Nije Tsjerke (Sâltkamp)
De Nije Tsjerke is de tsjintwurdige PKN- en earder de grifformearde tsjerke fan Sâltkamp yn de provinsje Grinslân.
Skiednis
Nei de Ofskieding fan 1834 tsjerkten de Sâltkamper Cocksianen yn Houwersyl, dêr't de ôfskieden gemeente sûnt 1840 in eigen tsjerkje yn gebrûk hiene. It tal ôfskieden leden naam ta en yn 1882 krige Sâltkamp oan de Doarpsstrjitte in eigen kristlik-grifformearde tsjerke. Nei de feriening fan de Kristlik Grifformearde Tsjerken en Nederdútsk Grifformearde Tsjerken yn 1892 ûntstiene de Grifformearde Tsjerken yn Nederlân en waard de Sâltkamper tsjerke de grifformearde tsjerke.
De grifformearde tsjerke fusearre yn 2005 mei de herfoarme gemeente fan Sâltkamp. De herfoarme tsjerke waard ôfstjitten en ûnderbrocht yn in stifting, sadat de grifformearde tsjerke, dy't tsjintwurdich de namme "Nije Tsjerke" hat, no it iennige tsjerkegebou yn Sâltkamp is.
Oargel
De skiednis fan it oargel giet werom op in ynstrumint fan Hermanus Knipscheer út Amsterdam, dy't it oargel foar in tsjerke yn Noard-Hollân boude. Yn 1875 ferhûze it oargel nei de grifformearde tsjerke fan Hattem, dy't it ynstrumint yn 1908 te keap oanbea. De grifformearde tsjerke fan Sâltkamp kocht it oargel oan en de firma Dekker út Goes boude it op yn de tsjerke oan de Doarpsstrjitte. Yn de jierren 1949-1950 wreide Mense Ruiter de disposysje út.
Bakker & Timmenga ferhûze it oargel yn 1968 nei de nijbou en boude it efter in nije oargelkas wer op. By de weropbou waard it ynstrumint modernisearre en útwreide mei in Bourdon 16 op it pedaal.
De firma Reil út Heerde fierde yn 2017 grut ûnderhâld út.
Paul Urban
157px|thumb|right|Boekbânûntwerp fan Paul Urban Paul Urban (München, 1901 - Moskou, 1937 ?) wie in Dútsk grafysk ûntwerper.
Hy folge yn 1918 in oplieding oan de Kunstgewerbeschule yn München. Fierder is witten dat er fan 1927 oant 1933 yn Berlyn grafysk ûntwerper wie. Yn 1933 flechte er oer Parys nei Nederlân dêr't er ûnder mear as boekbânûntwerper foar de útjouwerijen Querido en dy fan Allert de Lange yn Amsterdam arbeide. Foar dy útjouwerijen makke Urban 34 boekbannen. Hjerst fan 1936 ferfear er nei de Sowjet-Uny nei Moskou dêr't yn it hotel National húsmanne. Nei de simmer fan 1937 ferdwûn Urban en waard der neat mear fan him fernaam.
Oanbidding fan de Hoeders
De Oanbidding fan de Hoeders wurdt beskreaun yn it evangeelje fan Lukas. Nei de berte fan Jezus kundige in ingel oan de hoeders yn de fjilden om Betlehem hinne oan dat harren de Ferlosser berne wie.
Yn de midsieuwen waard it in populêr tema yn de keunst. Earst ferskynden der foarstellings yn de yllustraasjes fan de manuskripten en op de timpanen fan katedralen. Letter is it motyf ek in soad brûkt by it meitsjen fan fresko's en skilderijen. Op in oanbiddingsfoarstelling komme Marije, Joazef en Jezus yn in fuorrebak foar, mei op de eftergrûn fakentiden in okse en/of in esel en oan de kant fan harren in tal hoeders mei harren skiep.
Betsjutting
Wylst it by Mattéus wizen (magiërs of stjerrekundigen) út it easten wiene dy't it Kristusbern huldigen (yn de oerlevering letter ek keningen), lit Lukas dêrfoaroer ienfâldich folk nei Kristus tsjen. Mei oare wurden: it Kristusbern is der foar alle minsken kommen en hat oan elts, heech of leech, wat oan te bieden. Dêrnjonken omfiemet de "Oanbidding fan de Hoeders" yn tsjinstelling ta de "Oanbidding fan de Keningen" ek idyllyske en lannelike eleminten, dy't fakentiden yn de skilderkeunst binne ôfbylde.
Foarstellings
De earste foarstellings fan de hoeders út it krystferhaal yn de kristlike keunst binne te finen yn de yllustraasjes fan de manuskripten (lykas yn de Hortus Deliciarum) en op timpanen fan tsjerken (bygelyks op de katedraal fan Chartres), wêr't it eigentlike tema de berte fan Kristus is en de hoeders allinnich as dekoraasje tafoege binne. Letter waard de Oanbidding fan de Hoeders in selsstannich tema. Oan de oanbidding fan de hoeders gyng de ferkundiging foarôf. De ferkundiging wie fan it begjin ôf oan in selsstannich tema yn de keunst, mar it tema komt minder faak foar.
Tver
Tver (Russysk: Тверь) is in stêd yn de oblast Tver yn de Russyske Federaasje. Tusken 1931 en 1990 stie de stêd bekend ûnder de namme Kalinin (Кали́нин), nei de kommunist Michail Kalinin, dy't tichteby de stêd berne is. Nei de fal fan de Sovjet-Uny krige de stêd de âlde namme werom.
De stêd is ien fan de âldste Russyske stêden en leit likernôch 170 kilometer noardwestlik fan Moskou, oan it plak dêr't it rivierke de Tverza yn de Wolga útmûnet.
Skiednis
Tver wurdt yn de skiednis foar it earst yn 1127 neamd, sadat de stêd teminsten 20 jier âlder is as Moskou. De stêd wie ynearsten in delsetting fan keaplju en ambachtslju. Al yn 1164 krige Tver stedsrjochten. De lokaasje fuort oan de Wolga soarge foar hannel, mar ek foar striid tusken de russyske foarstendommen om it yn Tver foar it sizzen te hawwen. Tver wie in westlike foarpost fan it foarstendom Vladimir-Sûzdal, doe't it yn 1238 troch de troepen fan de Gouden Horde ûnder Batû Khan oanfallen en plondere waard. De stêd ferlear lykwols net oan ynfloed en yn 1247 waard ûnder grutfoarst Jaroslav III it foarstendom Tver foarme. Haadstêd fan it nije foarstendom waard Tver en de histoaryske kearn fan de stêd wie it kremlyn fan Tver. De geografyske lizzing fan Tver oan in wichtige hannelsrûte dy't Novgorod mei it noardeasten fan Ruslân ferbûn en de relatyf grutte ôfstân foar it gefaar fan de Gouden Horde droegen by oan de migraasje fan minsken út oare russyske gebieten nei Tver. De stêd waard sa yn koarte tiid grutter. Yn 1265 waard it bisdom Tver stifte en sels de alles ferneatigjende brannen fan 1276 en 1282, it lot fan in soad houten russyske stêden, koene net tefoarren komme dat Tver aloan grutter waard. Oant de opheffing fan it foarstendom yn de 15e iuw bleau Tver de haadstêd. Oant Moskou it sintrum fan it feriene Russyske Ryk waard, wie it foarstendom Tver ien fan de grutste rivalen fan Moskou yn de striid om opfolger te wurden fan de grutfoarsten fan de Kiëvske Rûs.
Yn 1612 waard yn de Tiid fan Unstjoer Tver plondere troch Poalsk-Litouske troepen. De weropbou fan de stêd gyng stadich, mar tsjin it ein fan de iuw hie de stêd syn âlde status as hannels- en ambachtsstêd werom. De stifting fan Sint-Petersburch brocht Tver wer in tiid fan opgong tanksij de geunstige lokaasje tusken de âlde en de nije haadstêd fan Rusân. Nije wiken ûnstiene en yn 1700 waard de earste brêge oer de Wolga boud. Yn 1775 waard mei de Teologyske Akademy de earste hegeskoalle fan de stêd stifte. In stedsbrân yn 1763 makke in ein oan de foarse groei fan de stêd, dy't grutte dielen fan Tver yn 'e jiske lei. Katarina de Grutte liet in weropbouplan meitsje en in rige klassisistyske gebouwen delsette. Ut dy tiid datearret ien fan de belangrykste monuminten fan de stêd, it yn 1764-1766 troch Matvei Kazakov boude paleis fan Katarina de Grutte. It paleis waard yn klassisistyske styl boud mei barokke eleminten. Tusken it paleis en de Wolga waard in grut park oanlein. It paleis wie ornearre foar leden fan de keizerlike famylje dy't fan Sint-Petersburch nei Moskou ûnderweis wiene. Doe't Katarina yn 1767 in reis oer de Wolga makke, besocht hja de stêd.
Yn 1775 waard de sted de haadstêd fan it gûvernemint Tver. Yn 1790 krige de stêd syn stedswapen. By de weropbou waard om de wichtichste ferkearsader fan de stêd, nammentlik de wei fan Moskou nei Sint-Peterburch, in strang geometrysk strjitteplan oanlein. Yn de 19e iuw profitearre de groei fan de stêd benammen fanwegen de oanlis fan it spoar Sint-Petersburch-Moskou. Njonken nije bedriuwen waarden ek skoallen, sikehûzen, ferpleechhûzen en yn 1870 in universiteit stifte. Oan it begjin fan de 20e iuw gyng it ynwennertal fan Tver foar it earst oer de 100.000.
Sûnt 1919 krigen alle belangrike strjitten en pleinen yn Tver in nije namme. De bolsjewiken begûnen de striid mei de Tsjerke en konfiskaasje fan tsjerklike besittings. Yn de jierren 1920 oant 1930 waarden tsientallen tsjerken, arsjitektonyske monuminten út de 17e oant de 19e iuw, sletten en ferneatige. Benammen de yn 1935 opblaasde fiifkoepelige Transfiguraasjekatedraal út 1689-1696 mei de barokke klokketoer út 1736-1753 wie in grut ferlies foar de stêd. Mei de nije namme Kalinin fan Tver yn 1931 waard de kommunist Michail Kalininin betocht. Yn 1940 waarden by it 30 kilometer fierderop lizzende doarp Mednoje mear as 6.200 Poalke plysjes en kriichfinzenen troch de NKVD fermoarde. Op 17 oktober 1941 folge de besetting fan de Dútske Wehrmacht, mar al op 16 desimber 1941 ferovere it Reade Leger yn in operaasje de stêd werom. De besetting en gefjochten om de stêd feroarsaken in soad skea en in grut tal slachtoffers ûnder de befolking. Ta oantinken fan de slachtoffers waard nei de Twadde Wrâldkriich in monumint oprjochte.
In opfallend gebou út de nei-oarlochske tiid is de passazjiersterminal oan de haven fan de Wolga, it saneamde rivierstasjon.
Yn 1990 krige de stêd de âlde namme Tver werom.
Befolkingsûntwikkeling
Yn de 13e oant 16e iuw wie Tver ien fan de grutste stêden yn it noardeasten fan Ruslân. Nei de Poalsk-Litouske plonderings rekke de stêd yn ferfal en sakke it tal ynwenners oant likernôch 1.500 (1627). Ek yn it midden fan de 19e iuw, de Twadde Wrâldkriich en it tiidrek 1990-2005 brochten de stêd foarse delgong fan it ynwennertal.
It besjen wurdich
De weropbou fan de stêd nei de grutte stedsbrân fan 1763 fûn yn in ier klassisistyske styl plak. Katarina de Grutte hie dêrfoar de ferneamde klassisistyske arsjitekten Carlo Rossie en Matvei Kazakov. Harren arsjitektonyske bydragen oan de stêd joegen Tver de namme dat it op Sint-Petersburch nei de moaiste stêd fan it Russyske Ryk wie.
Benammen it stedspaleis fan Katarina de Grutte dat Carlo Rossi en Matvei Kosakov bouwe lieten is it neamen wurdich. Tsjintwurdich is in Keunstmuseum yn it paleis ûnderbrocht. It slot en de binnenstêd fan Tver lûke alle jierren in soad toeristen.
De stêd hat meardere teäters, musea, en monuminten lykas ferskillende tsjerken en katedralen. De Tsjerke fan de Wite Trije-ienheid (1564) is it âldste tsjerkegebou fan de stêd. Ek de Pinakoteek fan de stêd is it besjen wurdich. It hiele stedssintrum hat in klassisistysk oansjen, ûntwurpen troch de ferneamste russyske klassisisten.
Jan Giro
Jan Giro, echte namme Jan Smedinga, (Ljouwert, 24 desimber 1955 - dêre, 29 novimber 2005) wie in rock'-'n-rollartyst, in leginde yn it Ljouwerter nacht- en kroechlibben.
Hy wie de Nachtboargemaster fan Ljouwert mar wie ek in blues en rock-‘n-roll muzikant yn ieren en sinen. De namme Jan Giro hie er krigen om’t er in skoftsje by de Post- en Girobank wurke. Hy song, spile gitaar en piano, hy wie foaral beynfloede troch de muzyk fan Elvis Presley en Jerry Lee Lewis. Yn de jierren santchich spile er mei Johnny and the Rebels. Yn juny 2001 brocht er in cd út “Rock and Roll in your veins” mei lieten sa as “Lonesome”, “When the blues goes around” en “Baby got me rollin”. Hy spile ek mei Jan Akkerman, Harry “Cuby” Muskee en de band Normaal. Hy wie ek ferneamd yn it Ljouwerter kroechlibben troch syn freonlikens (neffens de ferhalen hie er foar eltsenien wol in praatsje), syn humor en syn rojale bierkonsumpsje.
Theodora Kracaw Kroeber
Theodora Kracaw Kroeber (berne as: Theodora Kracaw; Denver, 24 maart 1897 – 4 july 1979), wie in Amerikaansk antropologe, etnologe en publisiste, dy't it bekendst wurden is troch har ferhalen oer Ishi, it lêste oerlibjende lid fan 'e Jahy-stamme fan Kalifornje. Dêrnjonken wie hja ferantwurdlik foar it fêstlizzen fan 'e mûnlinge oerlevering fan ferskate lânseigen Kalifornyske kultueren. Hja wie de frou fan 'e foaroansteande antropolooch Alfred L. Kroeber en de mem fan 'e ferneamde science fiction- en fantasyskriuwster Ursula K. (Kroeber) Le Guin.
Libben
Theodora Kracaw waard yn 1897 berne yn Denver, yn 'e steat Kolorado, as de dochter fan Charles Emmett Kracaw en dy syn frou Phebe Jane Johnston. Se ferfear nei Kalifornje, dêr't studearre oan 'e Universiteit fan Kalifornje te Berkeley, yn Berkeley, ûnder de reek fan San Fransisko. Yn 1920 behelle se in masterstitel yn klinyske psychology.
Nei it ferstjerren fan har earste man, Clifton Brown, yn 1923, learde se fierder foar antropologe, wêrby't se de kolleezjes folge fan Alfred L. Kroeber, dy't oan Berkeley heechlearaar antropology wie. Hja rekken fereale opinoar en yn 1926 trouden se. Kroeber naam Ted en Clifton, Theodora har soannen út har earste houlik, oan, en de jonges krigen syn efternamme. Mei Kroeber krige Theodora noch twa bern: de heechlearaar Ingelske taal- en letterkunde en literêr kritikus Karl Kroeber, en de ferneamde science fiction- en fantasyskriuwster Ursula K. Le Guin.
Kroeber wie ien fan 'e grûnlizzers fan 'e antropology, en hy behelle geregeldwei syn frou yn syn wurk. Sa rekke Theodora Kroeber û.o. belutsen by Ishi, fan wa't beweard waard dat er de lêste oerbleaune Jahy (Yahi) wie, dy't it slachtoffer wurde wiene fan opsetlike útrûging troch blanke kolonisten. Nije ynformaasje makket it lykwols oannimlik dat Ishi fan mingd etnysk komôf west hawwe kin, mei in heit dy't mooglik ta de Wintû, Maidû of Nomlaky hearde. Theodora Kroeber skreau in bekende biografy fan Ishi, mei as titel Ishi in Two Worlds. Tsien jier nei Kroeber syn ferstjerren, yn 1960, skreau hja ek in biografy fan him, mei as titel Alfred Kroeber: A Personal Configuration. Theodora Kroeber ferstoar yn 1979, yn 'e âlderdom fan 82 jier.
Megan Salinas
Megan Salinas (Edinburg (Teksas), 2 maart 1994), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel, fetysjmodel en pornografysk aktrise fan Meksikaansk etnysk komôf. Hja hat yn it ferline ek wol gebrûk makke fan 'e artystenamme Mercedez Pequeño.
Libben en karriêre
Salinas waard yn 1994 berne yn Edinburg, yn 'e steat Teksas (hoewol't guon boarnen úthâlde dat se yn Houston berne is). Yn elts gefal groeide hja op yn 'e Delling fan de Rio Grande, yn súdlik Teksas. Har earste baan hie se as kassiêre yn in skouboarch.
Yn jannewaris 2013, doe't se achttjin jier wie, makke Salinas har debút yn in pornografyske film. As pornoaktrise beheinde se har yn 't earstoan ta masturbaasjesênes en lesbyske pornografy. Pas tsjin 'e ein fan 2013 begûn se ek heteroseksueel wurk te dwaan.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat Salinas ûnderwilens (mids 2015) yn krapoan 35 pornofilms spile, û.m. foar labels as Red Light District en Devil's Film, mar ek foar minder bekende studio's, wêrûnder Kick Ass Pictures, Filly Films en Mile High Productions. Ek hat se in protte wurke foar pornosites as Brazzers, Porn.com, Twistys, Mofos en Digital Desire. Dêrnjonken is Salinas ek aktyf as neakenmodel foar fotoreportaazjes yn ferskate neakenblêden, en as fetysjmodel foar bondaazjefideo's (fan it label FM Concepts) en -fotografy.
Lichemsskaaimerken en leafhawwerijen
Megan Salinas is neffens har offisjele opjefte 1.60 m lang, mei in gewicht fan 45 kg en in natuerlike kupmaat 34D. Nei eigen sizzen hâldt hja fan it spyljen fan Amerikaansk fuotbal en paintball.
Arapaho Stamme fan it Wind River Reservaat
Demografy
De Arapaho Stamme fan it Wind River Reservaat hie yn april 2014 9.885 leden. Dat binne etnyske Arapaho fan 'e substamme fan 'e Noardlike Arapaho. Sa'n 50 leden fan 'e stamme kinne mei wissichheid harren ôfstamming fan 'e Besawûnena (Besawunena) oantoane, in etnyske groep dy't nau mei de Noardlike Arapaho besibbe wie en der úteinlik yn opgien is.
Reservaat
It reservaat dat troch de Arapaho Stamme bewenne wurdt, is it Wind River Yndianereservaat (Wind River Indian Reservation) fan westlik Wyoming, dat útsûnderlik is om't it dield wurdt troch twa federaal erkende stammen: de Arapaho Stamme en de Eastlike Sjosjoanestamme (Eastern Shoshone Tribe). Der wennen yn 2011 rom 23.000 minsken, wêrfan't likernôch 12.000 (of 51,3%) Yndianen wiene en de rest fierhinne blanken. De Noardlike Arapaho makken mei krapoan 8.200 minsken yn it reservaat sa'n 35,2% fan 'e befolking út. It Wind River Reservaat hat in oerflak fan net earlik 9.150 km², en alle natuerlike en ekonomyske helpboarnen binne der foar 50% eigendom fan 'e Arapaho Stamme en foar 50% fan 'e Eastlike Sjosjoanestamme.
How to Train Your Dragon (franchise)
How to Train Your Dragon, soms ôfkoarte ta HTTYD, en ek wol koartwei Dragons neamd, is in Amerikaanske mediafranchise fan tekenfilmstudio DreamWorks Animation, dy't loskes basearre is op 'e jeugdboekesearje mei deselde namme fan 'e Britske skriuwster Cressida Cowell. De filmsearje is yn it foarste plak bedoeld foar jongerein, mar is ek gaadlik foar de hiele famylje. De titel betsjut "Hoe'tst dyn Draak Beleare Moatst". De franchise folget de aventoeren fan 'e jonge Wytsing Hik, dy't op it ôfhandige eilân Berk libbet, dêr't syn heit de haadman is. Hik is in knoffelige slungel dy't allegeduerigen bûten de groep falt, oant er in seldsum talint blykt te hawwen foar it nuet meitsjen fan draken. How to Train Your Dragon bestiet út trije lange tekenfilms: How to Train Your Dragon, út 2010, How to Train Your Dragon 2, út 2014, en How to Train Your Dragon: The Hidden World, út 2019. Dêropta binne der yn it ramt fan 'e franchise fiif koarte tekenfilms makke, twa tekenfilmsearjes foar op 'e tillefyzje en fierders fideospultsjes, strips, soundtrackalbums en toanielstikken.
How to Train Your Dragon
How to Train Your Dragon fynt plak yn in fiktyf Wytsingtiidrek. De opslûpen jonge Hik (Jay Baruchel) libbet op it ôfhandige eilân Berk, dêr't er as yntelliginte, mar knoffelige slungel alhiel út 'e toan falt middenmank de oare Wytsingen, sels dy fan syn eigen leeftyd. Mei't er de soan is fan Stompum de Mânske (Gerard Butler), de haadman fan Berk, hat er it gefoel dat er noch mear ûnder druk stiet om te slagjen. It is de bedoeling dat Hik de tradysje fan syn stamme folget troch in drakedeader te wurden, mei't Berk allegeduerigen te lijen hat ûnder in wiere pleach fan draken. As er lykwols in nachtfuery, in draak fan in seldsume soarte, wit te fangen, slagget it him om it bist nuet te meitsjen en der freonskip mei te sluten. Hoewol't dat streekrjocht tsjin alle tradysjes yngiet, wol Hik de draak, dy't er Toskeleas neamd, dêrnei net mear deadzje.
How to Train Your Dragon waard regissearre troch Chris Sanders en Dean DeBlois nei in senario fan Will Davies en harrensels op basis fan 'e boeken út 'e romansearje How to Train Your Dragon, fan Cressida Cowell. De film gie op 26 maart 2010 yn premiêre, en brocht $494,9 miljoen op tsjin in budget fan $165 miljoen. How to Train Your Dragon waard nominearre foar sawol de Oscar foar Bêste Lange Animaasjefilm as de Golden Globe foar Bêste Lange Animaasjefilm. De film wûn fierders tsien Annie Awards.
How to Train Your Dragon 2
How to Train Your Dragon 2 spilet fiif jier nei de foarfallen yn 'e earste film. Hik (Jay Baruchel) en Toskeleas hawwe mei súkses de Wytsingen en draken fan Berk mei-inoar witten te ferienjen, sadat se no yn harmony gearlibje. Stompum de Mânske (Gerard Butler) fynt it sa njonkelytsen tiid om it liederskip oer de mienskip oan syn soan oer te dragen, mar om Hik kin dat noch wol even wachtsje. Op ien fan har ferkenningsflechten op harren draken treffe Hik en syn faam Astrid (America Ferrera) in kloft drakefangers dy't foar de dwylsinnige feroverder Drago Bloedfûst (Djimon Hounsou) wurkje. As Stompum dat heart, lit er daliks it eilân fortifisearje, mei't er Drago ris met hat en wit dat der net mei de man te praten falt. Hik wegeret lykwols te akseptearjen dat oarloch ûntsjinkearber is en giet derop út om Drago te sykjen. Underweis treft er lykwols ynstee de maskere drakerider Valka (Cate Blanchett), dy't syn mem blykt te wêzen.
How to Train Your Dragon 2 waard regissearre troch Dean DeBlois nei in senario fan himsels. De film waard fertoand op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes yn 2014, en gie op 13 juny fan dat jier yn premiêre. How to Train Your Dragon 2 brocht $618,9 miljoen op tsjin in budget fan $145 miljoen. De film waard nominearre foar de Oscar foar Bêste Lange Animaasjefilm, en wûn de Golden Globe foar Bêste Lange Animaasjefilm en seis Annie Awards.
How to Train Your Dragon: The Hidden World
How to Train Your Dragon: The Hidden World spilet in jier nei de foarfallen yn How to Train Your Dragon 2. Hik (Jay Baruchel) is no, nei de dea fan syn heit Stompum (Gerard Butler), de lieder fan 'e Wytsingen en draken fan Berk. Under syn lieding hâlde de Wytsingen oan mei it rêden fan finzen draken om se nei Berk te bringen. Mei't it eilân sa sûntsjesoan te lyts wurdt, wol Hik de Ferburgen Wrâld sykje, in feilich ûntwyk foar draken, dêr't syn heit silger him oer ferteld hat. Underwilens moetet Hik syn nachtfuerydraak Toskeleas in wyfke fan syn eigen soarte dêr't er in bân mei foarmet. Om't it wyfke wyt fan kleur is, neamt Hik syn faam Astrid (America Ferrera) har de Ljochtfuery. It docht lykwols bliken dat de Ljochtfuery lokies is dat útset is troch de beruchte drakejager Grimmel de Grizel (F. Murray Abraham), mei de bedoeling om Toskeleas te finzen te nimmen. Om 'e draken út 'e hannen fan Grimmel en syn meistanners te hâlden, moat Hik kieze tusken harren selskip en harren feilichheid.
How to Train Your Dragon: The Hidden World waard wer regissearre troch Dean DeBlois nei in senario fan himsels. De film gie op 3 jannewaris 2019 yn premiêre, en brocht $521,8 miljoen op tsjin in budget fan $129 miljoen. How to Train Your Dragon: The Hidden World waard nominearre foar sawol de Oscar foar Bêste Lange Animaasjefilm as de Golden Globe foar Bêste Lange Animaasjefilm.
Legend of the BoneKnapper Dragon
Legend of the BoneKnapper Dragon is in koarte film mei in spyldoer fan 16 minuten, dy't makke waard as in ferfolch op 'e lange film How to Train Your Dragon. De film folget Hik (Jay Baruchel) en syn freonen as se harren mentor Rachelman Krôk (Craig Ferguson) beselskipje op in kweeste om 'e legindaryske bonkeklopperdraak te deadzjen. Goed de helte fan 'e film is kompjûteranimearre en spilet yn 'e tsjintwurdige tiid, wylst de rest bestiet út flashbacks nei de eardere moetings fan Rachelman mei de bonkeklopperdraak út it ferline, makke yn tradisjonele, hântekene animaasje. Legend of the BoneKnapper Dragon waard regissearre troch John Puglisi nei in senario fan Peter Steinfeld. De film waard op 14 oktober 2010 foar it earst útstjoerd fia it tillefyzjenetwurk Cartoon Network.
Book of Dragons
Book of Dragons is in koarte film mei in spyldoer fan 18 minuten, dy't fuortbout op 'e foarfallen út How to Train Your Dragon. Yn 'e film fertelle Hik (Jay Baruchel), Astrid (American Ferrera), Fiskepoat (Christopher Mintz-Plasse) en Rachelman Krôk (Craig Ferguson) de leginde efter it Boek der Draken en bringe teffens geheime trainingsynformaasje út oer nije, noch nea earder sjoene draken. Yn totaal pasearje fjirtjin ûnderskate soarten draken de revu, opdield yn sân klassen. Book of Dragons waard op 15 novimber 2011 op direkt-op-fideo útbrocht op dvd en blu-ray, yn 'e mande mei Dragons: Gift of the Night Fury.
Dragons: Gift of the Night Fury
Dragons: Gift of the Night Fury is in koarte film mei in spyldoer fan 22 minuten yn 'e foarm fan in krystspecial. Ek dizze film grypt werom op How to Train Your Dragon. It ferhaal fynt plak ûnder de tariedings foar de winterske hjeldei fan 'e Wytsingen fan Berk dy't 'Snoggletog' hjit (in soarte fan pseudo-kryst). Krekt foar de hjeldei fleane alle draken op Berk ynienen om ûndúdlike redens fuort. Hik syn draak Toskeleas kin net mear selsstannich fleane, dat út begrutsjen makke Hik (Jay Baruchel) in automatyske proteze foar him, wêrnei't hy ek ôfset. Trije dagen letter ûntsnapt Fleisblok, de lêste draak op Berk, dy't troch Fiskepoat (Christopher Mintz-Plasse) temûk oan it tsjoar lein wie, en skuort dêrby Hik by fersin mei. Sa ûntdekt Hik wêr't alle draken bedarre binne en wêrom. Dragons: Gift of the Night Fury waard regissearre troch Tom Owens nei in senario fan Adam F. Goldberg. De film waard op 15 novimber 2011 útbrocht op dvd en blu-ray, tegearre mei Book of Dragons.
How to Train Your Dragon: Homecoming
How to Train Your Dragon: Homecoming is in koarte film fan 22 minuten yn 'e foarm fan in krystspecial. It ferhaal spilet tsien jier nei't de draken it eilân Berk ferlitten hawwe, sa't te sjen wie yn How to Train Your Dragon: The Hidden World, mar foarôfgeande oan 'e epilooch fan dy film. De trije bern fan Hik (Jay Baruchel) en Astrid (America Ferrera) fine de âlde deiboeken fan Stompum de Mânske, en liede dêrút ôf dat draken skriklike meunsters binne. Hik en Astrid dogge war om harren de wierheid by te bringen. Underwilens naaie de trije 'nachtljocht'-jongen fan Toskeleas en de Ljochtfuery út 'e Ferburgen Wrâld út nei Berk om Hik te sykjen. How to Train Your Dragon: Homecoming waard regissearre troch Tim Johnson nei in senario fan Jonathan Groff en Jon Pollack. De film waard op 3 desimber 2019 foar it earst op 'e Amerikaanske tillefyzje útstjoerd op it tillefyzjenetwurk NBC.
Snoggletog Log
Snoggletog Log is in koarte film fan it slow television-sjenre, mei in spyldoer fan 28 minuten. It is ien inkeld shot fan in brânende iepen hurd mei de kryst, wêrby't hiel út en troch ferskate foarfallen barre dy't te krijen hawwe mei de personaazjes út 'e How to Train Your Dragon-franchise. Sa lit it sjen dat de Wytsingen en draken de hjeldagen mei-inoar fiere en nea folslein útinoar gean sille. Snoggletog Log is sûnt desimber 2019 beskikber fia streamingtsjinst Hulu.
DreamWorks Dragons
DreamWorks Dragons is in tekenfilmsearje dy't basearre is op 'e How to Train Your Dragon-films. De searje folget de aventoeren fan Hik en syn drakeridende freonen op en om Berk. Ferskate stimakteurs út 'e films kroepen foar de searje op 'e nij yn 'e hûd fan harren personaazjes, ûnder wa Jay Baruchel (Hik), America Ferrera (Astrid) en Christopher Mintz-Plasse (Fiskepoat Ingerman). DreamWorks Dragons rûn acht seizoenen, fan 2012 oant 2018, en der waarden yn totaal 118 ôfleverings fan 22 minuten makke. It earste seizoen hie as ûndertitel Riders of Berk, it twadde seizoen Defenders of Berk, en seizoen 3 oant en mei 8 Race to the Edge. De earste beide seizoenen waard foar it earst útstjoerd op it tillefyzjenetwurk Cartoon Network, wylst de oare seis seizoenen alderearst fia streamingtsjinst Netflix publisearre waarden.
Boris- en Glebkleaster (Torzjok)
It Boris- en Glebkleaster (Russysk : Борисоглебский монастырь; Borisoglebski Monastir) is in otterdoks kleaster yn Torzjok oan it rivierke de Tvertsa yn it oblast Tver, Ruslân.
How to Train Your Dragon (franchise)
DreamWorks Dragons: Rescue Riders
DreamWorks Dragons: Rescue Riders is ek in tekenfilmsearje yn it ramt fan 'e How to Train Your Dragon-franchise, mar rjochte op jongere bern yn 'e leeftyd fan 3 oant 6. De searje giet dan ek oer lytse bern yn it doarp Huttsgalor, dy't jonge draken beride en dêrmei sawol oare draken as de doarpsbewenners rêde. DreamWork Dragons: Rescue Riders rûn trije seizoenen, fan 2019 oant en mei 2020. Der waarden 26 ôfleverings fan 24 minuten makke, mei dêropta trije tillefyzjespecials fan 46 minuten: Hunt for the Golden Dragon, Secrets of the Songwing en Huttsgalor Holiday, allegear út 2020. DreamWorks Dragons: Rescue Riders waard publisearre fia de streamingtsjinst Netflix.
Boris- en Glebkleaster (Torzjok)
Skiednis
It kleaster waard yn 1038 stifte troch de bojaar Efrem, in ridder fan prins Vladimir I. De bojaar woe mei de stifting de moard op Boris en Gleb troch Svjatopolk I betinke en hy waard sels de earste abt fan it kleaster. Fan it kleaster wurdt oannommen dat it it tredde kleaster west hat dat stifte waard yn Ruslân. It kleaster hie slim de lijen ûnder de Poalsk-Litouske ynfaaze fan 1607. De houten tsjerken waard yn brân stutsen. It âldste gebou fan it kleaster dat hjoeddedei noch bestiet is de Marije-Presintaasje- of Vvedenski-tsjerke, boud yn de 17e iuw op it plak fan in troch de Poalen yn brân stutsen gebou. Yn 1717 waard de Tsjerke fan de Yntocht yn Jeruzalim boud, dy't yn de jierren 1980 restaurearre is. De brân fan 1742 feroarsake grutte skea oan it kleaster.
How to Train Your Dragon (franchise)
Romans
De How to Train Your Dragon-franchise is (loskes) basearre op 'e romansearje How to Train Your Dragon, fan 'e Britske skriuwster Cressida Cowell. Dy bestiet út 'e folgjende dielen:
Strips
Yn it ramt fan 'e How to Train Your Dragon-franchise binne by útjouwerij Titan Comics de folgjende stripalbums ferskynd yn twa rigen: Dêrnjonken binne by útjouwerij Dark Horse Comics de folgjende grafyske romans yn it ramt fan 'e How to Train Your Dragon-franchise útkommen:
Fideospultsjes
Yn it ramt fan 'e How to Train Your Dragon-franchise binne de folgjende fideospultsjes ferskynd: *) Dit is in crossover-fideospultsje, wêryn't ek oare mediafranchises oan bod komme.
Boris- en Glebkleaster (Torzjok)
Skiednis
Yn de twadde helte fan de 18e iuw makke it kleaster in revival mei. Op it plak fan de âlde Boris- en Gleb katedraal waard tusken 1785 en 1796 in nije katedraal boud, neffens in ûntwerp fan Nikolai Aleksandrovitsj Lvov. De Poartetsjerke mei de klokketoer waard yn 1804 tafoege, neffens guon ûndersikers ek in ûntwerp fan Lvov.
How to Train Your Dragon (franchise)
Muzyk
Yn it ramt fan 'e How to Train Your Dragon-franchise binne de folgjende soundtrackalbums ferskynd:
List fan Yslânske ambassadeurs yn Masedoanje
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Masedoanje.
Boris- en Glebkleaster (Torzjok)
Skiednis
It kleaster waard yn 1925 opheven en it kleaster waard in finzenis, dy't dêr likernôch fyftich jier bleau. Dêrnei wie it in opfang foar alkoholisten en letter krige it in museale funksje. It museumbestjoer hat in soad war dien om it troch de finzenis fernielde arsjitektonyske kompleks te renovearjen.
Sûnt 1993 is in diel fan it âlde kleaster wer yn gebrûk as otterdoks kleaster. In oar diel wurdt noch brûkt troch it museum.
How to Train Your Dragon (franchise)
Toaniel
In iisshow yn Broadway-styl op basis fan 'e earste film fan 'e franchise, mei as titel How to Train Your Dragon on Ice, wie sûnt 2010 te sjen op it cruiseskip Allure of the Seas fan cruiseline Royal Caribbean.
Op basis fan How to Train Your Dragon waard ek it toanielstik How to Train Your Dragon Live Spectacular skreaun, dat op 2 maart 2012 yn Melbourne yn premiêre gie en dêrnei teminsten oant yn 2014 op ferskate plakken yn Austraalje, Nij-Seelân, de Feriene Steaten, Kanada en Sina te sjen wie.
Kontinintaal stelsel
It Kontinintaal stelsel of de Kontinintale blokkade (Frânsk: Blocus continental) wie part fan de útlânske polityk fan de Frânske keizer Napoleon I. It wie Napoleon syn antwurd op de blokkade fan de Frânske kust troch de Britske marine. De maatregel ferbea alle hannel tusken it Europeesk kontinint en Grut-Brittanje. Dy ekonomyske blokkade bestie fan 21 novimber 1806 oant 11 april 1814 en betsjutte in embargo op alle Britske produkten.
Fjouwer Wimpels
De Fjouwer Wimpels is in priis, ynsteld op ynisjatyf fan de keatsferienings fan Hitsum, Mantgum en Weidum, en it KNKB, ta befoardering fan it frouljuskeatsen. De priis wurdt sûnt 2009 wûn troch de froulike keatsers dy't de fjouwer wichtichste keatspartijen wûn hawwe: De Ald-Meiers Partij, de Jong Famme Partij, it NK Dames en de Frouljus-PC.
It ûntwerp fan de priis is fan Hans Jouta en Auke Kramer hat it earste eksimplaar makke.
Death Wish (film út 1974)
Death Wish is in Amerikaanske aksje-, misdie- en dramafilm út 1974 ûnder rezjy fan Michael Winner, mei yn 'e haadrollen Charles Bronson en Vincent Gardenia. De film is basearre op 'e roman mei deselde namme fan Brian Garfield. De titel betsjut "Deadswinsk". It ferhaal giet oer Paul Kersey, in arsjitekt dy't as figilante kriminelen begjint om te bringen nei't syn frou fermoarde en syn dochter ferkrêfte is by in oerfal by him thús. Death Wish krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy, dy't har der benammen oan steurden dat de roman dêr't de film op basearre wie, figilantisme ôfwiisde, wylst de film it krekt omearme. Nettsjinsteande dat wie de film in kommersjeel súkses yn 'e bioskopen, om't er in gefoelige snaar rekke by it publyk yn in tiid dat de kriminaliteit yn grutte Amerikaanske stêden almar tanaam. Acht jier letter waard in (minder wurdearre) ferfolchfilm makke, Death Wish II, en úteinlik soene der yn totaal fiif films makke wurde yn 'e Death Wish-filmrige. Yn 2018 waard fan 'e oarspronklike film in remake makke, dy't ek Death Wish hiet, mei Bruce Willis yn 'e haadrol.
Plot
Koart nei de begraffenis fan syn frou wurdt Kersey op 'e strjitte oanholden troch in oerfaller, dy't er mei in selsmakke wapen besteande út in sok mei in pear rôlen kwartsjes deryn, fan him ôf slacht. It ynsidint grypt Kersey sterk oan, mar tagelyk fielt er ek in beskate eufory. Om't er mient dat Kersey der baat by hawwe sil as er ris in skoft yn in oar fermidden is, stjoert syn baas him nei Tucson yn 'e Amerikaanske steat Arizona, dêr't in rike kliïnt, Ames Jainchill, nochal wat noaten op 'e sang hat oangeande in nij wenningbouprojekt.
Wylst er dêr is en de winsken fan 'e kliïnt mei dy fan it arsjitekteburo besiket te fermoedsoenjen, rekket Kersey befreone mei Jainchill. Dyselde nimt him op in jûn mei nei in sjitklub, dêr't Kersey fertelt dat er yn 'e Koreaanske Oarloch as hospik tsjinne hat om't er gewissebeswierde wie. Dat kaam om't syn heit omkommen is by in jachtûngemak doe't er sels noch lyts wie, wêrnei't syn mem neat mear fan fjoerwapens witte woe. Kersey blykt lykwols in earsten skerpskutter te wêzen, en as er weromgiet nei New York, jout Jainchill him in ynpakt kado mei, dat letter in kistke mei in revolver en alle tahearren blykt te wêzen.
Werom yn New York heart Kersey fan syn skoansoan Jack Toby dat syn dochter Carol sljochtsinnich wurden is om't se net oankin wat har oandien is. Se is yn in katatoanyske steat bedarre wêrby't se har hielendal yn harsels weromlûkt, en moat sadwaande opnommen wurde yn in psychiatryske ynrjochting. In pear dagen letter fertrêdet Kersey him jûns let in eintsje yn it park, wêrby't er út foarsoarch de revolver yn 'e bûse dien hat. As in drugsferslaafde him ûnder bedriging mei in pistoal besiket te berôvjen, sjit Kersey him dea. Hy naait dêrnei fluch út nei hûs, dêr't himsels nei it húske hastiget om te spuien. Mar hy hat gjin spyt fan syn die en de folgjende jûns giet er op 'e nij de stêd yn, diskear om aktyf kriminelen op te sykjen mei de bedoeling om as figilante foar eigen rjochter te spyljen. Hy sjocht hoe't trije oerfallers in man in steechje yn skuorre en yninoar slane, wêrnei't er de oerfallers alle trije deasjit. As de plysje derby komt, begjint ynspekteur Frank Ochoa, dy't de foargeande jûns ek by de moard op 'e drugsferslaafde roppen wie, in patroan te sjen. Hy ûnderfreget it slachtoffer fan 'e trije kriminelen, dy't Kersey dúdlik sjoen hat, mar de man hâldt út dat it bloed fan in wûne oan 'e foarholle him yn 'e eagen rûn wie en dat er dêr tydlik troch ferbline wie.
De folgjende wiken giet Kersey troch op it ynsleine paad. Hy begjint himsels as lokies te brûken, troch opsichtich mei in grutte pûde fol boadskippen om te rinnen en yn in kafee by it ôfrekkenjen syn beurs wiid iepen te dwaan, sadat eltsenien sjen kin hoefolle kontant jild oft er by him hat. Dat giet lang goed, mar op in stuit wurdt er oermoedich en by in konfrontaasje mei twa oerfallers yn in leech metrostasjon wit ien fan 'e mannen him mei in mês yn it skouder te stekken foar't er him deasjitte kin. Underwilens stelt Ochoa, foar wa't dúdlik is dat der in figilante yn 'e stêd oan it wurk is, in list op mei famyljes dêr't koartby immen út ferstoarn is by in oerfal. De lange list dy't dat opsmyt, skaaft er by oan 'e hân fan it earste plak delikt, dat neffens him grif yn 'e buert fan 'e wente fan 'e figilante lei, en dêrnei sjocht er nei oarlochsfeteranen yn 'e famyljes, mei't dy de minste muoite hawwe sille om sels de wapens (wer) op te nimmen.
Sa komt Kersey op in stuit by Ochoa yn byld, dy't him earst in ûnwierskynlike dieder achtet, syn status fan gewissebeswierde yn acht nommen. By in temûke hûssiking fan it appartemint fan Kersey treft er lykwols beblet ferbân oan, en hy wit dat ien fan 'e oerfallers yn it metrostasjon syn moardner stutsen hat. In fjoerwapen kin er lykwols net fine om't Kersey dat op syn kantoar bewarret. Nettsjinsteande dat hinget Ochoa derta oer om Kersey op te pakken, mar ear't er dat dwaan kin, wurdt er by de plysjekommissaris en de ofsier fan justysje roppen. Dy lizze him út dat it tal oerfallen yn New York, sûnt Kersey oan syn moardtocht begûn, mei twa-trêde part omleechgien is. Ek al mei er dan in moardner wêze, foar de befolking fan New York, dy't der folslein syn nocht fan hat om hieltyd wer berôve te wurden, is er in held. Dat it komt derop del dat de kommissaris en de ofsier fan justysje Kersey net hawwe wolle: net om't dat foar oerfallers it sinjaal wêze soe dat de kust wer feilich is; net om't dat fan Kersey in martelder meitsje soe; en ek net om't plysjekommissaris en ofsier fan justysje yn 'e Feriene Steaten keazen funksjes binne, en de beide mannen it by de folgjende ferkiezings wol skodzje kinne soene as se sa'n populêr persoan as Kersey efter de traaljes setten. Ochoa fynt it mar neat, wat der no fan him frege wurdt, mar hy stimt dermei yn om te besykjen om Kersey "ôf te skrikken".
Neitiid besiket Ochoa Kersey te yntimidearjen troch him ûnderweis fan syn wurk nei hûs hurdhannich oanpakke te litten troch in pear plysjes, dy't dêrnei har ûntskuldigings oanbiede en sizze dat se ien sochten mei syn sinjalemint. Ek skillet er Kersey anonym op om him te warskôgjen dat al syn kommen en gean troch de plysje yn 'e rekken holden wurdt. Kersey lit him lykwols net sa maklik ôfskrikke en wylst de plysje de haadyngong fan syn appartemintekompleks observearret, giet hy troch de efterdoar nei bûten. Hy hellet op syn wurk syn revolver op en giet der wer op út. Diskear, lykwols, treft er oerfallers dy't sels ek in fjoerwapen hawwe. Kersey sjit twa fan harren dea, mar rint sels in skotwûne op. Lykwols efterfolget er de trêde oerfaller, dy't er úteinlik yn it nau driuwt en dan útdaget ta in revolverduël yn 'e westernstyl, sa't er dat sjoen hat by in wyldwestshow doe't er yn Tucson wie. Ear't it dêr lykwols fan komme kin, falt Kersey derhinne fan bloedferlies. Syn revolver wurdt weinommen troch Jackson Reilly, in jonge plysje, dy't it wapen letter oerdraacht oan Ochoa. Dyselde jout him opdracht om te ferjitten dat er it ea sjoen hat.