cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Star Trek II: The Wrath of Khan
Plot
Khan strielet it Genesisapparaat oan board fan 'e USS Reliant en wol Kirk-en-dy efterlitte op 'e libbenleaze planetoïde, krekt sa't Kirk him en syn folgelingen efterlitten hat op Ceti Alpha V. Kirk en Spock binne him lykwols te fluch ôf troch harren yn 't foar makke ôfspraken op it mêd fan geheimtaal, dy't harren by steat steld om temûk in moetingsplak ôf te praten. Neitiid lit Kirk de Enterprise de deunbye Mutara-romtedize ynfarre. De omstannichheden yn 'e dize meitsje enerzjyskylden en fjoerrjochtingssystemen nutteleas, sadat de Enterprise en de Reliant wer oaninoar weage binne. Spock merkt op dat de taktyk fan Khan wiist op in gebrek oan ûnderfining yn trijediminsjonale gefjochten, en Kirk makket fan dy swakte gebrûk om 'e Reliant út te skeakeljen.
Khan, dy't deadlik ferwûne rekke is, aktivearret it Genesisapparaat, dat alle matearje yn 'e Mutara-dize, de USS Enterprise ynbegrepen, reorganisearje sil ta in nije, libbene planeet. Hoewol't Kirk-en-dy har bewust binne fan 'e aktivearring fan it apparaat, kinne se net fluch genôch fuortkomme om't de bôge-oandriuwing fan 'e Enterprise noch altyd stikken is. Dêrop bejout Spock him nei de masinekeamer, dy't smoarfol radio-aktive strieling sit, om 'e oandriuwing hânmjittich te reparearjen. As McCoy him besiket tsjin te kearen, stelt Spock him bûten bewustwêzen mei in Vulcaanske senuwknyp en fiert dan in Vulcaanske ferstânsferraning mei him út wêrby't er him de wurden "ûnthâld dit" ynflústeret. Dêrnei giet er de masinekeamer yn en reparearret de oandriuwing. De USS Enterprise kin dan ûntkomme oan 'e eksploazje fan it Genesisapparaat dy't de Mutara-dize ferneatiget.
Ear't er stjert oan akút strielingssyndroom fiteret Spock Kirk oan om net om him te roujen, mei't syn beslút om himsels op te offerjen it logyske ding wie om te dwaan: it belang fan 'e iene moat ommers wike foar it belang fan 'e groep. Kirk lit it stoflik omskot fan syn freon yn 'e lege húl fan in romtetorpedo lizze en sjit it dan nei de nije planeet dy't troch it Genesisapparaat foarme is. De Enterprise set ôf om 'e strâne bemanning fan 'e Reliant op Ceti Alpha V op te pikken, wylst de torpedohúl mei it lyk fan Spock sêftkes lânet op 'e nije planeet.
Preproduksje
Nei it útbringen fan 'e earst Star Trek-film, Star Trek: The Motion Picture, yn 1979, skreau Star Trek-betinker en -produsint Gene Roddenberry it senario foar in ferfolchfilm. Dêryn soe de bemanning fan 'e USS Enterprise yn 'e tiid weromreizgje om in fersmoarge tiidline yn 'e âlde steat werom te bringen nei't de Klingons de moard op John F. Kennedy tsjinkeard hiene. De studiobazen fan Paramount Pictures seagen lykwols net folle yn it ferhaal, en se hiene boppedat har nocht fan Roddenberry. De oer de meuch geande kosten (fan $45 miljoen), it trage tempo en de lauwe ûntfangst fan 'e earste film waard witen oan 'e oanpassings en werskriuwings fan it senario dy't Roddenberry allegeduerigen easke hie. Fan gefolgen waard Roddenberry de kreätive kontrôle oer de produksje fan 'e ferfolchfilm ûntnommen. Yn 'e wurden fan haadrolspiler William Shatner waard er "omheechskopt" nei de grutdiels seremoniële funksje fan 'útfierend adviseur'.
De direkte lieding oer de produksje fan Star Trek II: The Wrath of Khan waard neitiid taparte oan útfierend produsint Harve Bennett. Neffens himsels waard er yn in gearkomste roppen wêrby't û.o. Paramount-bazen Jeffrey Katzenberg en Michael Eisner oanwêzich wiene, dêr't him frege waard oft er in bettere film meitsje koe as Star Trek: The Motion Picture. Doe't er befêstigjend antwurde, frege Charles Bluhdorn him op 'e man ôf oft er sa'n film meitsje koe "foar minder as fiifenfjirtichtûzen godferdommese dollars". Bennett antwurde dat hy foar dat bedrach wol fiif films meitsje koe.
It ferhaal fan Star Trek II: The Wrath of Khan waard neitiid troch Bennett betocht, en troch Jack B. Sowards bewurke ta in filmskript. De film waard regissearre troch Nicholas Meyer, dy't sels yn tolve dagen tiid de úteinlike ferzje fan it senario skreau sûnder dat er dêrfoar op 'e ôftiteling fermeld waard. Robert Sallin wie as produsint by it projekt belutsen. Der wie in budget beskikber fan $12 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Gayne Rescher, en de filmmuzyk waard fersoarge troch James Horner.
Underwerp
De ferhaalline oer de genetysk manipulearre 'supersoldaat' Khan Noonien Singh griep werom op 'e ôflevering Space Seed fan Star Trek: The Original Series, út 1967. Dêryn waarden hy en syn folgelingen troch Kirk en de bemanning fan 'e USS Enterprise op in ûnbewenne planeet efterlitten. Itselde ferhaal soe yn 2013 yn oanpaste foarm nochris oereide wurde yn 'e film Star Trek: Into Darkness. De ferskillen mei Star Trek II: The Wrath of Khan binne lykwols sa grut dat dêrby net fan in remake sprutsen wurde kin.
Opnamen en postproduksje
De opnamen fan Star Trek II: The Wrath of Khan sette op 9 novimber 1981 útein en duorren oant en mei 29 jannewaris 1982. Akteur Leonard Nimoy, dy't te lijen hie fan syn typecasting as Spock, hie net fan doel west om in rol yn 'e ferfolchfilm oan te nimmen, mar hy waard dêrta dochs ferlaat mei it ûnthjit dat Spock yn in dramatyske sêne komme soe te ferstjerren. Negative reäksjes fan in testpublyk laten ta wichtige feroarings oan dy stjersêne, dy't tsjin 'e protesten fan Meyer yn trochfierd waarden. By de produksje waarden ferskate techniken brûkt om 'e kosten binnen it budget te hâlden, lykas it gebrûk fan miniatuermodellen fan romteskippen dy't foar eardere Star Trek-projekten makke wiene, it recycljen fan filmsets en special effects, en it wergebrûk fan kostúms út 'e earste film. Star Trek II: The Wrath of Khan wie de earste film ea mei in sêne dy't útslutend bestie út special effects dy't op 'e kompjûter oanmakke wiene.
Distribúsje
De distribúsje fan Star Trek II: The Wrath of Khan waard fersoarge troch Paramount Pictures. De film gie op 4 juny 1982 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. Yn 1983 kaam Star Trek II: The Wrath of Khan út as VHS-keapfideo. De film waard yn 2000 foar it earst útbrocht as dvd en yn maaie 2009 foar it earst as blu-ray.
Untfangst
Star Trek II: The Wrath of Khan krige fan 'e filmkritisy oer it algemien positive resinsjes. Nei de lauwe ûntfangst fan 'e earste film wie it ferskil nammenste opmerkliker. Mark Bernardin fan it tydskrift Entertainment Weekly neamde Star Trek II: The Wrath of Khan "de film dy't, sa ornearje de measten, Star Trek sa't we dat kenne, rêden hat." De film wurdt tsjintwurdich noch altyd beskôge as ien fan 'e bêste films fan 'e hiele franchise, en guon filmkenners wolle hawwe dat it ek no noch de alderbêste Star Trek-film is.
Janet Maslin fan The New York Times skreau dat Star Trek II: The Wrath of Khan in folle sterker ferhaal hie as Star Trek: The Motion Picture, en dat it ferfolch alles wie dat de earste film wêze moatten hie. It blêd Variety wie it dermei iens dat Star Trek II: The Wrath of Khan de geast fan Star Trek: The Original Series in stik neier kaam as it gefal west hie mei Star Trek: The Motion Picture. Yn 2016 parte de Playboy de film it fjirde plak ta op syn list fan fyftjin ferfolgen dy't better wiene as de oarspronklike films.
Gene Siskel fan 'e Chicago Tribune joech Star Trek II: The Wrath of Khan 31/2 fan 4 stjerren en omskreau de film as "in planute winner, fol oansprekkende personaazjes dy't nijsgjirrige ûnderlinge relaasjes hawwe yn in futuristyske film mei in hearlik âlderwetsk gefoel fan majesteit oangeande syn personaazjes en de swierrichheden dêr't se yn fersyld reitsje."
Yn 'e Chicago Sun-Times hie Roger Ebert krityk op 'e "lauwe gefjochtssênes" yn Star Trek II: The Wrath of Khan, en teffens op wat er opfette as melodrama. De dea fan Spock fûn er dan wol wer goed skreaun en aktearre. Gary Arnold fan The Washington Post skreau lykwols dat it ferstjerren fan Spock "oanfielt as in ûnnedige draai yn it ferhaal, en de filmmakkers binne der oerdúdlik goed op taret om fluch itselde paad lâns werom te gean as it publyk in nij ferfolch sjen wol." (Dêr hied er gelyk oan, want yn Star Trek III: The Search for Spock soe Spock wer ta libben komme.)
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Star Trek II: The Wrath of Khan in heech goedkarringspersintaazje fan 88%, basearre op 60 ûnderskate resinsjes. Weromsjend op Star Trek II: The Wrath of Khan stelde it Britske tydskrift Empire yn 2008 fêst dat de "tipelsinnige kapsels" en de "krystmantuniken" eleminten yn 'e film wiene dy't no healwiis oandiene.
Opbringst
Star Trek II: The Wrath of Khan brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten $78,9 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $18,1 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $97 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $12 miljoen betsjut dat in winst fan $85 miljoen, al moatte dêr de marketingkosten noch wol ôf. Hoewol't Star Trek II: The Wrath of Khan minder opbrocht as Star Trek: The Motion Picture, wie de film eins folle winstjaander omreden fan syn folle legere produksjekosten (in ferskil fan $33 miljoen).
Prizen
Star Trek II: The Wrath of Khan wûn yn 1982 twa Saturn Awards: ien yn 'e kategory bêste akteur (William Shatner) en ien foar bêste rezjy (Nicholas Meyer). De film waard ek nominearre foar de Hugo Award (in literatuerpriis op it mêd fan science fiction) yn 'e kategory bêste dramatyske presintaasje, mar ferlear it fan Blade Runner.
Indianapolis (betsjuttingsside)
"Indianapolis" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Grutte Priis Formule 1 fan Sina 2013
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Sina 2013 yn Shanghai op 14 april. It wie de tredde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2013. Hy waard op it Sirkwy fan Shanghai hâlden. De race waard hâlden oer 56 omgongen, op it 5,5 km lange sirkwy oer in raceôfstân fan 305 kilometer.
De Godlike Komeedzje
De Godlike Komeedzje yn it oarspronklike Italjaansk La Divina Commedia, is in epysk gedicht fan 'e hân fan 'e grutte Midsiuwske Florintynske dichter Dante Alighieri (1265-1321). It wurdt rûnom beskôge as it hichtepunt fan 'e Italjaanske literatuer en ien fan 'e grutste wurken fan 'e wrâldliteratuer. Dante skreau De Godlike Komeedzje yn ballingskip yn Verona, tusken 1308 en syn dea, en beskriuwt der in optochte reis yn dy't er makket troch it hjirneimels, troch hel, faaiefjoer en paradys. Hy neamde syn masterwurk ienfâldichwei syn Commedia; it wie Giovanni Boccaccio, dy't it yn 1360 syn hjoeddeiske titel joech. Mei De Godlike Komeedzje lei Dante de basis mei foar de lettere hegemony fan it Toskaanske dialekt, dêr't it Standertitaljaansk op grûnfêste is. De Fryske oersetting fan Piter Wibertus Brouwer waard útjûn yn 2008.
Ynhâld
De fantastyske en allegoaryske fisy fan it hjirneimels dy't De Godlike Komeedzje biedt, is de kulminaasje fan it Midsiuwske wrâldbyld, sa't dat him ûntjûn hie ûnder de oerweldigjende ynfloed fan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke. It epos beslacht 14.233 fersregels en bestiet út trije dielen, dy't gearfalle mei hel (Inferno), faaiefjoer (Purgatorio) en paradys (Paradiso). Elts fan 'e trije dielen bestiet út 33 canto's of lieten. In ynliedende canto dy't ornaris ta it earste diel rekkene wurdt, bringt it totale oantal op 100. thumb|left|230px|De earste drukte printinge, fan [[11 april 1472.]]
Yn De Godlike Komeedzje, dy't yn it ik-perspektyf skreaun is, wurdt ferteld hoe't Dante tusken Goed Freed en de woansdei nei Peaske fan it jier 1300 troch hel, faaiefjoer en paradys reizget. Syn gids troch hel en faaiefjoer is de Romeinske dichter Fergilius, wylst er troch it paradys begelaat wurdt troch Beatrice, syn eigen ideaalbyld fan 'e frou. Op in djipper nivo fertsjintwurdiget it ferhaal de allegoaryske reize fan 'e minsklike siel nei God.
De struktuer fan 'e trije riken fan it hjirneimels bestiet út in mienskiplik nûmeryk patroan fan 9 plus 1 om in totaal fan 10 te berikken. Der binne 9 rûnten fan 'e hel, mei hielendal ûnderoan as tsiende rûnte de duvel sels; der binne 9 rûnten fan it faaiefjoer mei oan 'e top as tsiende rûnte it Hôf fan Eden; en der binne 9 himelske lichems fan it paradys, mei as uterste God Sels.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan La Divina Commedia ferskynde yn 2008 ûnder de titel De Godlike Komeedzje by Elektroanyske Letteren Fryslân te Ljouwert, mei stipe fan 'e provinsje Fryslân, de fraters fan Tilburch, de fraters fan Utert, it bisdom Grins-Ljouwert en de Douwe Kalma Stifting.
De Fryske fertaling is fan 'e hân fan Piter Wibertus Brouwer te Rotterdam, dy't, te sjen oan 'e datearring fan syn ynlieding, der yn 2004 al dien wurk mei makke hie. It boek waard op 12 septimber 2008 troch it Literêr-Histoarysk Wurkferbân presintearre oan prefester Silvio Marchetti, de kultureel attasjee fan Itaalje, op 'e dies natalis (jierdei) fan 'e Fryske Akademy.
Rykswei
thumb|Kaart fan Nederlân mei al syn rykswegen In rykswei is in wei dy't beheard wurdt troch de sintrale oerheid fan in lân, it Ryk.
Yn Nederlân wurde rykswegen ûnderhâlden troch Rykswettersteat fanwegen it Ryk. Rykswettersteat is teffens ferantwurdlik foar de oanlis fan nije rykswegen, wêrfoar't de minister fan Ynfrastruktuer en Miljeu earst in traseebeslút naam hawwe moat.
Yn 2017 hie Nederlân 5357 km rykswei. Ferskate oarspronklike rykswegen binne oerdroegen oan provinsjes en gemeentes.
De namme 'Rykswei' komt yn Nederlân faak foar as strjitnamme fan diken dy't in rykswei binne of dy't it ea wiene.
Skiednis
thumbtime=0:09|thumb|[[Polygoonjournaal|Bioskoopsjoernaal út jannewaris 1929. In oersjoch fan it wurk by it oanlizzen fan de nije ferkearsdyk Rotterdam - De Haach.]] Yn 1810 sette keizer Napoleon as earste útein mei in gearhingjend rykswegenet (route impériale). Der waard in plan makke foar in netwurk fan rykswegen, ferparte yn ferskate klassen. De diken fan de 1e en 2e klasse waarden troch de steat oanlein en it oanlizzen fan oare diken troch legere oerheden. Nei de Frânske tiid sette de Nederlânske oerheid syn eigen rykswegenet en yn 1821 omfieme er likernôch 500 km dyk, dy't yn de oanfolgjende jierren hast folslein bestrjitte waarden; sjoch ryksstrjitwei.
It duorre noch wol hûndert jier ear't it rykswegenet útwreide wurde soe. Minister Lely foarseach as earste in grutte takomst foar de automobyl. Yn 1915 trúnde Lely der op oan en ferbetterje en wreidzje de wichtichste en drkste ferbinings. Troch it útbrekken fan de Earste Wrâldkriich kaam der ynearsten neat fan syn foarstel omreden troch brekme fan jild en benzine.
Yn 1927 waard in nij rykswegeplan fêststeld. Neffens dat plan soe der in grutte ferbettering en útwreidzjen fan de wichtichste rykswegen. Dat wie ek wol tige nedich. De measte rykswegen wiene doe noch trije meter breed en waarden brûkt troch fytsers, automobilen, trams en hynders. Yn 1932 waard it rykswegeplan fannijs besjoen. Dat rykswegeplan hie noch gjin oanlizzen fan autodiken op it aljemint. Yn 1933 waard dochs besletten foar it oanlizzen fan de earste gongwei; de rykswei 12 fan De Haach nei Utert
Yn 1936 waard troch Rykswettersteat in tal wichtige rykswegen oanwiisd as autodyk en dy diken moasten al reedlik fluch oanpast wurde. Yn 1938 waard it autodikeplan opnommen yn it rykswegeplan. Yn de oanfolgjende jierren, nei de Twadde Wrâldkriich, waarden der hieltyd mear rykswegen omboud ta autodyk.
Autodiken
Op 15 april 1937 waard tusken Foarburch en Zoetermeer de earste autodyk iepene mei in grut feest. Dy dyk waard makke fan betonplaten. Yn de jierren dêrnei krige it oanlizzen fan autodiken in wichtige rôl yn de mobiliteitsplannen. Yn 1938 rieden der al 90.000 auto's op de dyk. De earste file op in autodyk stie op pinkstersnein fan 1955. Yn de winter fan 1973/1974 wiene der, omreden fan it tekoart oan oalje en dêrom ek fan benzine, autoleaze sneinen. Yn 1985 waard op it Prins Clausplein it earste stjerknooppunt boud. Yn 1996 kaam de earste grutte pleatslike ferkearsintrale yn gebrûk, dêr't der nei noch fjouwer oaren tagelyk mei in lanlike ferkearsintrale foalgen. Yn 1997 waard de earste spitsstripe oanlein.
Rykswegen hjoed-de-dei
thumb|In hektometerpeal oan de [[Rykswei 1|A1]] In rykswei kin in autowei of in autodyk wêze. Ryskwegen binne werom te kennen mei in N-dyknûmer (almeast in autowei) of in A-nûmer (autodyk) mei in nûmer fan 1 o/m 99. Rykswegen binne ek werom te kinnen mei it hektometerpealtsje.
Bebuording
Sûnt 1 jannewaris 2004 fersoarget it bedriuw Tebodin de bebuording op it rykswegenet. Dat bedriuw hat de bebuording oernommen fan de ANWB, dy't oant 2004 jierrenlang ferantwurdlik wie foar de bebuording. Op de oare diken is it ANWB lykwols noch hieltyd ferantwurdlik foar de bebuording.
Jisp
Jisp is in doarp yn de Noard-Hollânske gemeente Wormerlân. Oant 1991 wie Jisp ek it haadplak fan in selstannige gemeente Jisp.
Skiednis
Jisp makke yn de 17e- en 18e iuw in tiid fan grutte bloei mei troch de walfiskfeart. Yn dy tiid hie Jisp wol 3.800 ynwenners. Hjoed-de-dei hat Jisp mar 445 ynwenners (2021).
Geografy
Jisp leit oan de wei fan Neck nei Wormer yn it natoergebiet Wormer- en Jisperfjild.
It besjen wurdich
It histoaryske riedhûs fan Jisp datearret fan 1650.
Oan de Doarpsstrjitte stean mearder houten hûzen, dêrûnder in 17e-iuwsk hûs.
Skotske See
De Skotske See is in diel fan 'e Atlantyske Oseaan dat alle wetters foar de westkust fan Skotlân omfiemet. De Ynternasjonale Hydrografyske Organisaasje neamt dizze see de "Binnenseeën foar de Westkust fan Skotlân". De Skotske See wurdt begrinzge troch de westkust fan Skotlân yn it easten, de Bûtenste Hebriden yn it noarden en noardwesten en de noardkust fan Noard-Ierlân en de Ierske Republyk yn it suden en súdeasten.
Ta de Skotske See wurde rekkene:
Ferkundigingstsjerke op it Vasiljevski-eilân (Sint-Petersburch)
De Ferkundigingstsjerke (Russysk: Благовещенская церковь, tr. Blagovesjtsjenskaja tsjerkov) is in monumintale otterdokse tsjerke op it Vasiljevski-eilân yn Sint-Petersburch, Ruslân.
De tsjerke falt ûnder it bisdom Sint-Petersburch fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke.
Skiednis
Yn it noardlik diel fan it Vasiljevski-eilân waard yn 1738 in earste houten tsjerke boud. It soe in tydlik gebou wurde oant der genôch jild wie om in stiennen tsjerke te bouwen. Yn it midden fan de 18e iuw namen Irodion Tsjirkin en syn soan Ivan it beslút dy nije stiennen tsjerke te bouwen. De earste stien waard op 24 maaie 1750 lein, njonken de houten tsjerke. Op 15 septimber 1762 koe de foltôge tsjerke ynwijd wurde en yn de jierren 1780 folge de bou fan de klokketoer. Yn de jierren 1844-1854 waard de tsjerke mei al it besit dat der by hearde, oerdroegen oan it Voskresenski Novodevitsji-kleaster. It bisdom besocht de parochianen te ferdielen oer oanbuorjende parochy's en der waard oer nei tocht om in nije tsjerke foar de parochy te bouwen, mar yn 1854 ferhûze it kleaster nei in oar plak en de parochy krige doe de tsjerke werom.
Yn de Sovjet-tiid waard de tsjerke oerdroegen oan it Kommissariaat fan de Loftfeartyndustry, dy't it gebou brûkte foar produksje en opslach. It gebou waard ferdield yn ferskillende romtes. De 19e-iuwske muorreskilderings waarden oerstrutsen en it oarspronklike ynterieur fierder fernield mei de ynbou fan treppen en liften. De âlde ikonostaze ferhûze yn 1946 nei de Trije-ienheidstsjerke oan de Prospekt Obûchovskoi Оboroni, dy't yn dat jier wer foar de earetsjinst iepene wurde mocht.
Nei weromjefte fan de tsjerke is it gebou sûnt 1997 restaurearre. De plafonds, masjines en de oanbrochte feroarings waarden stadichoan ferwidere. Spesjalisten slaggen der yn de gewelven skjin te meitsjen en de oarspronklike beskilderings út it begjin fan de 19e iuw wer foar it ljocht te heljen.
Tsjerkhôf
Yn de 18e en 19e iuw lei by de tsjerke in begraafplak, dêr't û.o.de russyske wittenskipper-útfiner Andrei Nartov (1683—1756, de grafikus-kartograaf Michail Machajev (1718-1770), de skilder Anton Losenko (1737-1773) en de ûntdekkingsreizger Stepan Krasjeninnikov (1711-1755)
Michael McGlinchey
(7 jannewaris 1987) is in Nijseelânsk fuotballer. Earder spile foar Celtic, Dunfermline Athletic, Central Coast Mariners, Motherwell, Vegalta Sendai en Wellington Phoenix.
Braunfels
Braunfels is in stêd yn de Dútske dielsteat Hessen, yn de Lahn-Dill-Kreis. Stêden yn de omkriten binne Leun, Solms, Schöffengrund en Waldsolms. Wetzlar, de haadstêd fan it distrikt, leit 5 km nei it easten en 28 km nei it noardeasten leit Limburg an der Lahn.
Skiednis
Der is in bân tusken it Nederlânsk Keninklik Hûs en Braunfels. Freark Hindrik fan Oranje syn oare helte, en mem fan steedhâlder Willem II fan Oranje-Nassau, Amalia fan Solms, is yn 1602 yn Braunfels berne en is telch út it laach Solms-Braunfels, dy't it kastiel yn Braunfels bewenne. Willem III fan Oranje-Nassau, bernsbern fan Amalia fan Solms, krige gjin bern, dat dy tûke is mei him einige.
Gemeentlike yndieling
Sûnt 1972 is Braunfels ien gemeente mei de doarpen Altenkirchen, Bonbaden, Neukirchen, Philippstein en Tiefenbach.
Christian Fellowship Drachten
De Christian Fellowship Drachten is in tsjerklike mienskip yn Drachten yn de provinsje Fryslân.
Skiednis
It tsjerkegebou is in gemeentlik monumint en waard yn 1924 nei in ûntwerp fan arsjitekt Tj. van der Kooi boud as ferieningsgebou mei konsjerzjewent foar de Kristlike Belangeferiening 'Pro Rege'. In jier letter waard in berchromte tafoege. De symmetryske foargevel bestiet út in heger middenpart, mei dêryn de dûbele yngong ûnder luifen. Sawol it oarspronklike ûntwerp as de lettere útwreidings binne karakteristyk foar har tiid.
Yn 1953 waard it pân nei in ynwindige ferbouwing en útwreiding, ek nei in ûntwerp fan Van der Kooi, troch de Grifformearde Tsjerken frijmakke as tsjerke 'Rehoboth' yn gebrûk naam. Dy gemeente naam yn 1993 de Fonteintsjerke (fan dat stuit ôf 'De Fontein' hjitten) yn wyk De Swetten oer fan de Grifformearde Tsjerke fan Drachten, dy't har trije tsjerken (Fonteintsjerke, Noardertsjerke en De Opdracht) ferfong troch de nij boude tsjerke De Oase oan de Ringwei.
De tsjerke waard yn 1993 ferkocht oan de pinksterbeweging 'Philadelphia' en is fan 2000 ôf yn gebrûk fan de evangeeljegemeente Christian Fellowship.
Pûsjkin (stêd)
Pûsjkin (Russysk: Пушкин; oant 1918 Tsarskoje Selo (Царское Село, "Tsaredoarp"), nei de Oktoberrevolúsje fan 1917 oant 1937 Detskoje Selo (Детское Село, "Bernedoarp") neamd, is in stêd 25 kilometer súdlik fan Sint-Petersburch, Ruslân. Sûnt 1998 falt de stêd bestjoerlik ûnder Sint-Petersburch.
Yn 1937 waard Tsarskoje Selo omneamd ta Pûsjkin, nei de grutte Russyske dichter Aleksandr Poesjkin, waans hûndertste stjerdei yn dat jier betocht waard.
Tsarskoje Selo wie de eardere simmerresidinsje fan de russyske tsaren en is tsjintwurdich in unyk plak fan paleizen, parken en paviljoens. It besjen wurdich binne û.o. it Pûsjkinmuseum, de eardere simmerresidinsje fan de tsaren, it Katarinapaleis (in barokke skepping fan Bartolomeo Rastrelli), de eardere haadresidinsje fan de tsaren yn it Aleksanderpaleis en meardere lânhûzen en is sintrum fan de stêd. Nei oan it Katharinapaleis wie 33 jier it ferneamde Tsarskoje Selo-lyseum festige.
Tsarskoje Selo waard yn 1990 troch UNESCO op de list fan it wrâlderfgoed set.
Kayne Vincent
(29 oktober 1988) is in Nijseelânsk fuotballer. Earder spile foar Cerezo Osaka, Gainare Tottori, Waitakere United, Mumbai, Churchill Brothers, Melbourne Knights, Prayag United, Melbourne Knights, Prayag United, FC Gifu, Songkhla United, Buriram United, Port en Perlis.
Minnistetsjerke (Wolvegea)
De Minnistetsjerke is in tsjerkegebou yn Wolvegea, gemeente Weststellingwerf, yn de provinsje Fryslân.
De fermanje waard yn 1875 boud en efter de roailine set. Oan de efterkant fan de tsjerke waard in wenning tsjin it koar pleatst. De yngong waard mei in list fan healpylders en in toppilaster omjûn. De tsjerke mei wenning is in gemeentlik monumint. It oargel út 1901 is boud troch Van Dam & Soannen. Yn 1992 waard it oargel troch Bakker & Timmenga restaurearre.
Janke Reitsma
Janke Reitsma (Driezum, 1988) is in Nederlânske ortopedagooch en skriuwster fan Frysk komôf. Anno 2021 wennet hja yn Swol.
Reitsma waard berne yn Driezum, mar opbrocht yn De Westereen. Se studearre ortopedagogyk oan de Universiteit fan Grins.
Se publisearre koarte ferhalen, folge de oplieding literêre fiksje oan de Schrijversvakschool yn Grins. Sy wûn ferskate skriuwwedstriden, dy fan de skriuwersfakskoalle, it Nederlands Dagblad en útjouwerij Kok-Boekencentrum.
Yn oktober 2021 waard har debútroman Niets ontgaat ons publisearre. De roman giet oer in gesinsdrama en spilet him ôf oan de waadkust yn Fryslân. De roman waard nominearre foar de Hebban Debútpriis 2022.
Bert Wiersema
Libben en wurk
Letter skreau er in fúljeton dat ornearre wie foar publikaasje yn it Nederlands Dagblad. Dat gie net troch, mar útjouwerij Vuurbaak pikte it skript op en joech it út.
Yn 1991 sette Wiersema útein mei de "Chris en Jorieke"-rige, kristlike aventuereferhalen oer in broer en suster út de húshâlding fan in ûnderwizer yn Oerterp. Letter kaam de Logboek Lammers-searje út, oer i skiednisprofessor dy't mei syn húshâlden de wrâld oer reizget. Wiersema skreau ek twa oarlochsromans: Op weg naar de bevrijding, oer in fersetsstrider yn Nederlân en De vergeten strijd oer de kriich yn Nederlânsk-Ynje.
Yn 1998 waard Wiersema dosint yn it fuortset ûnderwiis. He wennet sûnt 2005 yn Drachten.
In part fan Wiersema's boeken is yn it Ingelsk oerset ûnder de skûlnamme Bert E Wiseman.
Diksmuide
De gemeente hat hjoeddedei in fral agrarysk karakter en biedt op dat mêd in protte wurkplakken, wêrby't Diksmuide in sintrumfunksje ferfollet yn tsjinstferliening en yndustry. Diksmuide hat de bynamme Bûterstêd, wat ferwijst nei de bloeiende suvelhannel, dy't iuwenlang ien fan de wichtichste ekonomyske pylders fan de stêd wie. De stêd is ek bekend fan de Earste Wrâldoarloch; troch syn lizzing oan it Izerfront hat it plak it swier te ferduorjen hân. Yn de tweintiger jierren waard de stêd folslein op 'en nij boud.
Jenna Coleman
Jenna Coleman (folút: Jenna-Louise Coleman; Blackpool, 27 april 1986) is in Ingelsk tillefyzje-, film-, toaniel- en stimaktrise. Hja is benammen bekend wurden troch har tillefyzjerollen as Jasmine Thomas yn 'e soapsearje Emmerdale, Clara Oswald yn 'e science fictionsearje Doctor Who, keninginne Fiktoaria yn 'e biografyske dramarige Victoria en de santjinde-iuwske aventoersfrou Johanne Constantine yn 'e Netflix-searje The Sandman. Op it wite doek wie Coleman ûnder mear te sjen yn in byrol yn it romantysk drama Me Before You.
Taoiseach
Taoiseach (útspr.: ['ti:ʃəx], likernôch: " tii -sjuch"; ; meartal: taoisigh) is de formele titel fan 'e premier en regearingslieder fan 'e Republyk Ierlân. De taoiseach wurdt beneamd troch de presidint fan Ierlân op nominaasje fan 'e Dáil Éireann, it legerhûs fan 'e Oireachtas, it Ierske parlemint. Om yn syn amt te bliuwen, moat de taoiseach de stipe fan in mearderheid fan 'e leden fan 'e Dáil behâlde. As er dy stipe net hat, moat er syn amt dellizze.
Jenna Coleman
Jonkheid en oplieding
Coleman waard yn 1986 berne yn Blackpool, yn it greefskip Lancashire, as de dochter fan Keith Coleman en dy syn frou Karen. Se hat in âldere broer dy't Ben hjit. Har foarnamme waard betocht troch har beppe, dy't har ferneamde nei it personaazje Jenna Wade (spile troch Priscilla Presley, yn 'e bekende Amerikaanske soapsearje Dallas. Coleman folge fuortset ûnderwiis oan 'e Arnold School yn Blackpool, dêr't se lid wie fan it toanielselskip In Yer Space. Dêrmei fierde se it toanielstik Crystal Clear op ûnder it Edinburgh Festival, dêr't se in priis wûn foar har rol.
Aktearkarriêre
Doe't Coleman yn 2005 op audysje gie by ferskate toanielskoallen, waard har de rol fan Jasmine Thomas oanbean yn 'e Britske soapsearje Emmerdale. Se gie dêr op yn en spile dy rol 168 ôfleverings lang, fan 2005 oant 2009. Yn 2006 waard se nominearre foar de National Television Award yn de kategory populêrste nijynkommeling, en yn 2007 waard se by de útrikking fan 'e British Soap Awards útroppen ta bêste nijynkommeling. Yn 2009 waard se fierders nominearre foar de British Soap Awards yn de kategoryen bêste aktrise, meast seksy frou en bêste aktearprestaasje.
Yn 2009 hie Coleman in haadrol yn 'e Britske jongereinsearje Waterloo Road, as de ûnmeilydsume tiner Lindsay James. Mei't se doedestiden 23 jier wie, fertelde Coleman letter dat se it spyljen fan in skoalfamke "surreälistysk" fûn hie. Yn desimber 2010 waard bekendmakke dat Coleman de rol fan Susan Brown spylje soe yn 'e BBC-tillefyzjesearje Room at the Top, nei in roman fan John Braine. It wie oarspronklik de bedoeling dat dy rige yn april 2011 útstjoerd wurde soe, mar dat stûke doe't der in skeel oer de auteursrjochten ûntstie tusken de makkers en de erven Braine. Nei't de ûnienichheid yn 2012 bylein waard, koe de twadielige minysearje yn septimber fan dat jier dochs noch útstjoerd wurde.
Underwilens hie Coleman doe yn 2011 har debút op it wite doek makke, mei in hiel lyts roltsje yn 'e Amerikaanske superheldefilm Captain America: The First Avenger. Datselde jiers liende se har stim oan it personaazje fan prinsesse Melia Antiqua yn 'e Ingelsktalige adaptaasje fan it Japanske fideospultsje Xenoblade Chronicles. Yn 2012 fertolke se de rol fan Annie Desmond yn 'e fjouwerdielige minysearje Titanic. Ek wie se yn 2012 as stimaktrise belutsen by de koarte film Imaginary Forces.
Yn maart 2012 waard Coleman yn ien fan har bekendste rollen cast as Clara Oswald, de selskipsfrou fan 'e Alfde Dokter (spile troch Matt Smith) en de Tolfde Dokter (spile troch Peter Capaldi), yn 'e populêre science fiction-searje Doctor Who. Coleman spile dy rol oant en mei 2015, yn 'e sânde oant en mei de njoggende searje fan Doctor Who, hoewol't se yn 2017 noch foar in kameo weromkearde yn Twice Upon a Time, de krystôflevering fan 2017. Foar de rol fan Clara Oswald waard Coleman yn 2015 nominearre foar in Saturn Award yn 'e kategory bêste byrol fan in aktrise op 'e tillefyzje. Dêrnjonken wie Coleman yn 2013 ek te sjen yn 'e tillefyzjesearjes Death Comes to Pemberley, in moardmystearje nei de roman mei deselde namme fan P.D. James, en Dancing on the Edge, oer it wol en wee fan in swarte jazz-band yn 'e 1930-er jierren. Datselde jiers begûn Coleman, dy't har oant doe ta 'Jenna-Louise Coleman' neamd hie, as artystenamme de ferkoarte foarm 'Jenna Coleman' te brûken.
Yn 2016 wie Coleman op 'e tillefyzje te sjen as de njoggentjinde-iuwske Britske keninginne Fiktoaria yn 'e biografyske kostúmdramarige Victoria. Yn in fraachpetear joech Coleman letter ta dat se net alhiel op 'e hichte wie mei it Fiktoriaanske Tiidrek doe't se yn 'e rol fan 'e foarstinne cast waard, en dat se harsels by de tiid bringe moatten hie troch har yn 'e rol yn te lêzen. Ek sei se dat de rol fan Fiktoaria har einlik útbriek út it fakje fan "fanke út 'e arbeidersklasse út Noard-Ingelân" dêr't se troch har rol yn Emmerdale yn bedarre wie. Victoria waard in grut súkses, net inkeld yn it Feriene Keninkryk, mar ek dêrbûten. Coleman wûn der sadwaande ynternasjonale bekendheid mei. Produsint ITV besleat yn 2016 om in twadde seizoen fan Victoria te meitsjen, en yn desimber 2017 waard besletten ta in trêde seizoen. Foar har rol as keninginne Fiktoaria wûn Coleman yn 2017 in Golden Nymph Award foar bêste aktrise yn in dramasearje, en waard se yn 2017 en 2018 nominearre foar in National Television Award foar bêste optreden yn in dramasearje.
Priveelibben
Coleman hat foar it One To One Children's Fund, dêr't se ambassadrise foar is, in protte goeddiedichheidswurk dien yn Súd-Afrika, op it mêd fan it bewust meitsjen fan 'e befolking fan 'e gefaren fan it HIV-firus. Hja is ek ambassadrise foar Place2Be, in goed doel dat psychoterapy op skoallen yn it Feriene Keninkryk fersoarget foar learlingen dy't dêr ferlet fan hawwe.
Ferdrach fan Washington (1855)
It Ferdrach fan Washington is de beneaming foar wat winliken fjouwer ûnderskate ferdraggen wiene dy't yn 1855 yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C. sletten waarden tusken it regear fan 'e Feriene Steaten en ferskillende Yndiaanske folken.
Walt Disney Animation Studios
De Walt Disney Animation Studios, soms ôfkoarte ta WDAS en ek wol oantsjut as Disney Animation, is in Amerikaanske filmstudio dy't fêstige is yn Burbank, ûnder de reek fan Los Angeles, yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje. It bedriuw, dat troch de jierren hinne ferskate nammen hân hat, waard yn 1923 oprjochte troch de bruorren Walt Disney en Roy O. Disney. It lei him al fan it begjin ôf oan ta op it meitsjen fan tekenfilms, en waard oant fier yn 'e 1980-er jierren rûnom erkend as de meast foaroansteande Amerikaanske tekenfilmstudio, dêr't withoefolle techniken, ideeën en prinsipes ûntwikkele binne dy't letter standertprosedueres foar alle hântekene animaasje wurden binne. Hoewol't de Walt Disney Animation Studios ek koarte tekenfilms en tekenfilmproduksjes foar de tillefyzje meitsje, stiet de studio benammen bekend om 'e produksje fan jûnfoljende tekenfilms fan spylfilmlingte. Ferskaten fan 'e bekendste tekenfilmfigueren fan 'e wrâld binne yn 'e Disney Animation Studios ûntstien, lykas Mickey Mouse, Donald Duck, Goofy en Pluto. Sûnt de 2000-er jierren makket de studio behalven fan hântekene animaasje ek gebrûk fan kompjûteranimaasje.
In dreech begjin
Op 16 oktober 1923 rjochte de bruorren Walt Disney en Roy O. Disney, dy't ôfkomstich wiene út Kansas City yn Missoery, yn Los Angeles in filmstudio op dy't se de namme Disney Brothers Cartoon Studios joegen. Harren earste produksjes wiene in rige stomme koarte films, de saneamde Alice Comedies, oer in live-action-aktrise yn in animearre wrâld. Dat waard gjin grut súkses, en likemin súksesfol wie it earste selsbetochte tekenfilmfiguer fan Disney, Oswald the Lucky Rabbit. Dy wie boppedat auteursrjochtlik eigendom fan Winkler Pictures fan Margaret J. Winkler, dat de distribúsje die. Doe't konkurrint Charles Mintz yn febrewaris 1928 Winkler Pictures oernaam fia in mêsk yn it kontrakt, kaapte er dêropta fjouwer fan 'e fiif wichtichste tekeners fan Disney (de útsûndering wie Ub Iwerks) en begûn syn eigen tekenfilmstudio, Snappy Comedies.
Nei't er op dy sneue wize Oswald the Lucky Rabbit kwytrekke wie, betocht Walt Disney in nij tekenfilmfiguer, Mortimer Mouse, dy't er op oanrieden fan syn frou al rillegau omneamde ta Mickey Mouse. Underwilens wie de studio yn 1926 ferhuze fan Los Feliz nei in oare Los Angelynske wyk, Silver Lake. Tagelyk mei dy ferhuzing waard ek de namme fan 'e studio feroare yn Walt Disney Studio. Nei twa stomme filmkes fan Mickey Mouse dy't net folle diene, ferskynde yn novimber 1928 it earste tekenfilmke mei lûd dat Mickey Mouse yn 'e haadrol hie, mei as titel Steamboat Willie, en dat waard in grut súkses. Neitiid waarden de beide stomme filmkes, Plane Crazy en The Gallopin' Gaucho, ek fan lûd foarsjoen en yn 1929 op 'e nij útbrocht, mei folle grutter súkses as earst. Datselde jiers waard de namme fan 'e studio op 'e nij feroare, diskear yn Walt Disney Productions.
Iere súksessen
Yn 'e folgjende jierren gie Disney troch mei it meitsjen fan filmkes mei Mickey Mouse yn 'e haadrol, wylst de studio dêrnjonken yn gearwurking mei Columbia Pictures ek de rige Silly Symphonies makke. Yn 1932 tekene Disney in eksklusyf kontrakt mei Technicolor om foar it earst tekenfilms yn kleur te produsearjen. De Disney-filmkes waarden publisearre fia Powers' Celebrity Pictures (1928-1930), Columbia Pictures (1930-1932) en United Artists (1932-1937). Behalven Mickey Mouse waarden yn dy snuorje ek oare wrâldferneamd rekke tekenfilmfigueren betocht, lykas Minnie Mouse, Donald Duck, Daisy Duck (yn Nederlân bekend as Katrien Duck), Goofy en Pluto.
It súkses fan 'e koarte films stelde Walt Disney by steat en meitsje plannen foar syn earste jûnfoljende tekenfilm. Dat waard de klassiker Snow White and the Seven Dwarfs, basearre op it bekende mearke Sniewytsje, dêr't yn 1934 mei úteinset waard en dêr't trije jier oan wurke waard. Dy film waard úteinlik yn 1937 fia RKO Radio Pictures útbrocht en wie tsjin 1939 de meast winstmeitsjende film fan 'e tritiger jierren wurden. Mei it jild dat op dy wize fertsjinne wie, finansierde Disney de bou fan in nij studiokompleks fan 210.000 m² yn Burbank, dêr't it haadkantoar fan it bedriuw oant op 'e dei fan hjoed yn fêstige is.
De fyftiger en sechstiger jierren
De earste spylfilm fan Disney dêr't gjin inkeld tekenfilmelemint oan te pas kaam, wie Treasure Island (1950). Yn 1953 beëinige Disney de gearwurking mei RKO, en foarme it ynstee syn eigen distribúsje-ûndernimming: Buena Vista Distribution. Underwilens wie yn desimber 1950 foar it earst in Disney-produksje (mei as titel An Hour in Wonderland) te sjen west op 'e Amerikaanske tillefyzje. Fan oktober 1954 ôf waard de earste Disney-tillefyzjesearje útstjoerd op ABC. Dat wie de rige Disneyland, dat de langstrinnende jûnstillefyzjesearje út 'e Amerikaanske skiednis wurde soe.
Nei Walt Disney's dea
Ein 1966 kaam Walt Disney oan 'e gefolgen fan longkanker te ferstjerren en naam syn broer Roy O. Disney de lieding oer it bedriuw oer, oant ek hy stoar, yn 1971. De lêste lange tekenfilm dêr't Walt Disney aktyf it tafersjoch oer hie, wie The Jungle Book, út 1967, mar ek nei syn ferstjerren gie de studio troch mei it útbringen fan sokke klassikers, lykas The Aristocats (1970), Robin Hood (1973), The Rescuers (1977) en The Fox and the Hound (1981). Teffens gie yn 1968 de spylfilmrige oer de libbene Folkswein Kever Herbie fan start mei The Love Bug. Mids jierren tachtich waard The Walt Disney Company, sa't it hiele concern ûnderwilens kommen wie te hjitten, yngeand reorganisearre. Dêrby waard yn 1983 de produksje fan live-actionfilms ôfspjalte fan 'e tekenfilmstudio en ûnderbrocht yn in eigen bedriuw dat Walt Disney Pictures hiet. Walt Disney Productions, dat de tekenfilms makke, waard yn 1985 omneamd ta Walt Disney Feature Animation.
Yn 'e twadde helte fan de tachtiger jierren brocht Disney de jûnfoljende tekenfilm The Little Mermaid (1989) út, dy't hiel loskes basearre wie op it mearke De Lytse Wetterfaam fan Hans Christian Andersen. Ek ferskynde yn dy snuorje de heal út live-action besteande film Who Framed Roger Rabbit? (1988), mei de Britske akteur Bob Hoskins yn 'e haadrol. Dy beide films soargen foar in weroplibbing fan 'e Disney-tekenfilms. Yn 'e njoggentiger jierren folge in hiele rige súksesfolle jûnfoljende tekenfilms: Beauty and the Beast (1991), Aladdin (1992), The Lion King (1994), Pocahontas (1995), The Hunchback of Notre Dame (1996), Hercules (1997), Mulan (1998), Tarzan (1999) en The Emperor's New Groove (2000). Dêropta ferskynden nije tekenfilmsearjes as Adventures of the Gummi Bears, Duck Tales en Darkwing Duck.
Begjin 2000-er jierren rekke Walt Disney Feature Animation in skoftke yn 'e nederklits troch tanimmende konkurrinsje fan studio's as Dreamworks, Pixar en Blue Sky Studios. Ien fan 'e seldsume súksessen út dy perioade wie foar Disney de lange tekenfilm Lilo & Stitch, út 2002. By in nije reorganisaasje yn 2007 waard Walt Disney Feature Animation omneamd ta de Walt Disney Animation Studios. Tagelyk waard dat bedriuw op 'e nij yn 'e merk set as in tekenfilmstudio dy't sawol tradisjonele, hântekene films makke, as kompjûteranimearre projekten. Om 'e kosten fan tradisjonele tekenfilms leech te hâlden, waard besletten om animaasje, ûntwerp en layout sels te dwaan en cleanup-animaasje en digitaal ynkleurjen út te besteegjen oan oare studio's en freelancers.
Meet the Robinsons (2007), de twadde kompjûteranimearre film fan Disney, die it ridlik, mar pas by it útbringen fan The Princess and the Frog, yn 2009, wêrby't de studio weromkearde nei it soarte fan musical-komeedzjes dy't yn 'e 1990-er jierren makke wiene, klaude Disney wer by de wâl op. De direksje hie lykwols noch helte mear fan dy film ferwachte. As oarsaken foar it 'ûnderprestearjen' fan The Princess and the Frog waard de konkurrinsje mei de frijwol tagelyk útbrochte science fiction-film Avatar oanwiisd, wylst ek it "Princess"-elemint fan 'e titel in diel fan 'e skuld taskood krige. Dat lêste makke dat lettere Disney-films 'neutrale' titels krigen: Rapunzel waard Tangled en The Snow Queen kaam Frozen te hjitten. Tangled, dat basearre wie op it mearke Oegemantsje (yn it Ingelsk: Rapunzel), fan 'e bruorren Grimm, kaam út yn 2010, en groeide út ta de op twa nei súksesfolste Disney-film ea.
Yn 2011 die Winnie the Pooh, basearre op 'e ferhalen fan A.A. Milne, it wer minder. Wreck-It Ralph, út 2012, waard lykwols wer wol in grut súkses. Yn 2013 brocht Disney Frozen út, in kompjûteranimearre musical dy't ynspirearre wie troch it mearke De Sniekeninginne, fan Hans Christian Andersen. Dy film die it sa ûnbidige goed, dat it de earste Disney-tekenfilm waard dy't mear as $1 miljard opbrocht. Anno 2018 is it noch altyd de bêst ferkeapjende tekenfilm aller tiden. Ek Big Hero 6 (2014), Zootopia (2016), Moana (2016) en Ralph Breaks the Internet (2018) wiene grutte súksessen. Dêrmei hawwe de Walt Disney Animation Studios sûnt harren oprjochting yn totaal 57 jûnfoljende tekenfilms produsearre.
Bedriuwsstruktuer
Nei in reorganisaasje fan The Walt Disney Company meitsje de Walt Disney Animation Studios sûnt begjin 2018 diel út fan Walt Disney Studio Entertainment, ien fan 'e fjouwer grutte 'bedriuwssegminten' fan it concern. Dêrbinnen falle de Walt Disney Animation Studios ûnder de difyzje The Walt Disney Studios. Susterbedriuwen, dy't ek diel útmeitsje fan dy difyzje, binne û.m. Walt Disney Pictures (produksje fan live-actionfilms), de Pixar Animation Studios (produksje fan tekenfilms), de Marvel Studios (produksje fan live-actionfilms), Lucasfilm (produksje fan live-actionfilms), Disneynature (produksje fan natoerdokumintêres), de Disney Music Group (produksje fan cd's en soundtracks) en de Disney Theatrical Group (produksje fan toanielfoarstellings).
Lietsjeskriuwer
In lietsjeskriuwer, lietskriuwer of, mei in Ingelsk lienwurd, songwriter is de komponist en tekstdichter fan lietsjes.
In lietsjeskriuwer hat in wichtige funksje binnen in band. De sjonger en/of band kinne bygelyks it ûnderwerp fan it nûmer foarôf bepale, wêrnei't de lietsjeskriuwer dizze komponearje sil op in ynstrumint nei kar.
In lietsjeskriuwer kin ek syn eigen nûmers sjonge. Dat kin yn in band, mar ek solo. De term "singer-songwriter" wurdt sûnt de jierren sechtich brûkt om artysten oan te tsjutten dy't harren eigen wurk, faak solo, hearre litte.
Piter Wibertus Brouwer
Piter Wibertus Brouwer, gauris ferkoarte ta P.W. Brouwer (Snits, 24 desimber 1925 – Lânsingerlân, 28 novimber 2013), is in Frysk literêr oersetter wenjend te Rotterdam. Hy is û.m. ferantwurdlik foar de Fryske fertalings fan Erasmus syn De Lof fan de Healwizens (2001), Utopia fan Thomas More (2002) en De Godlike Komeedzje fan Dante Alighieri (2008).
Brouwer is opgroeid yn Snits, mei it Snitsersk. Yn Hilversum hat er it skreaune Frysk yn 'e macht krigen. Hy waard learaar yn it roomsk-katolyk fuortset ûnderwiis, ûnder mear oan de kweekskoalle. Ek wie er sjoernalist foar it RK deiblêd "Ons Noorden".
Münstermaifeld
Münstermaifeld is in stêd yn it Landkreis Mayen-Koblenz yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. De stêd leit op in plato dat it Maifeld neamd wurdt en heart by de ferbânsgemeente Maifeld, dy't fanút de stêd Polch bestjoerd wurdt.
Stedsyndieling
By Münstermaifeld hearre ek de stedsdielen Keldung, Küttig, Lasserg, Metternich, Mörz en de buorskippen Pilliger Heck en Sevenich.
De Bloedbrulloft
De Bloedbrulloft, yn it oarspronklike Spaansk Bodas de Sangre, is in toanielstik fan 'e hân fan 'e fermoarde Spaanske toanielskriuwer en dichter Federico García Lorca (1898-1936). It is ien fan syn meast ferneamde stikken en foarmet yn 'e mande mei It Hûs fan Bernarda Alba en Yerma syn offisjeuze "Plattelânstrilogy". García Lorca skreau De Bloedbrulloft yn 1932 en it waard foar it earst opfierd yn Madrid yn maart 1933, en letter dat jiers yn it Argentynske Buenos Aires. De trageedzje is ferskate kearen adaptearre ta oare media, wêrûnder film, tillefyzje en opera, benammen yn it Spaansk en it Ingelsk (Blood Wedding), mar der besteane ek operaferzjes fan yn it Hongaarsk (Vérnász), Dútsk (Die Bluthochzeit) en it Haïtiaansk-Kreoalsk (Le Maryaj Lenglensou, produsearre troch de Nederlanner Hans Fels, yn 2006). It stik waard nei it Frysk ta oerbrocht troch oersetter Klaas Bruinsma.
Ynhâld
Der is in brulloft op hannen tusken de Breid en de Brêgeman. De Breid hat earder wat hân mei in man dy't fan Leonardo Felix hjit (it iennichste personaazje mei in namme yn it hiele stik), en de Mem (fan 'e Brêgeman) rekket alhiel op ien ein as hja dat heard, mei't it de Felixen wiene dy't in stikmannich jierren lyn har man deadien hawwe. Leonardo is ûnderwilens mei in oare Frou troud, en hja hawwe jonkje krigen, mar it is net in lokkich houlik, en Leonarde langet noch altiten werom nei de Breid. As hy te hearren kriget dat hja op it punt stiet om mei in oar te trouwen, rekket er wakker oerstjoer. De Breid wennet noch by har Heit, in widner, yn. Fan har Tsjinstfaam heart sy dat Leonardo nachts op harren hiem komt om nei har rút te stoarjen.
Op 'e moarn fan 'e troudei docht Leonardo einlings mear as allinne mar stoarje: hy sprekt de Breid oan en fertelt har fan syn baarnende hertstocht foar har. De Breid besiket him stil te krijen, mar kin har eigen gefoelens foar him net ûntstride. As de Tsjinstfaam Leonardo fuortjaget, giet de trouwerij lykwols oan. Breid en Brêgeman sette mei alle gasten, wêrûnder ek Leonardo en syn Frou, ôf nei tsjerke. Nei't dêr it houlik sletten is, keart it hiele selskip werom nei it hûs fan 'e Breid en har Heit, dêr't de Breid har weromlûkt yn har keamer, mei't se wurch is. As der letter in tradisjonele houliksdûns útfierd wurde moat, siket men om har, mar se is nearne te finen. Leonardo syn Frou ropt út dat Leonardo en de Breid mei-inoar útnaaid binne. De Heit wegeret dat te leauwen, mar de Brêgeman set poermâl ôf om it pear op te spoaren en Leonardo te fermoardzjen. De Mem fiteret alle gasten oan om mei te sykjen, en it hiele selskip giet út 'e hûs, it tsjuster yn.