cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Max Payne (film)
Plot
Om't er beseft dat er op it punt stiet en beswyk oan ûnderkuolling, nimt er beide buiskes Valkyr yn. Dêrtroch kriget er nije, boppeminsklike krêft, mar rekket er ek oanhelle mei nei sljochtsinnigens oerhingjende fizioenen fan Walkueren. Hy folget Hensley werom nei it haadkantoar fan 'e Aersir Corproation, dat er binnenkringt. Tegearre mei Mona, dy't him te help komt, fjochtet er him in wei nei boppen ta, oant er op it dak Hensley byhellet, dy't stiet te wachtsjen op in helikopter dêr't er mei ûntsnappe wol. Sûnder dat er it wit hat Nicole Horne, de eigneresse fan 'e Aesir Corporation dy't stilswijend fan Hensley syn praktiken op 'e hichte is, lykwols besletten dat Hensley in gefaar foar har bedriuw wurden is. Dêrom hat se de helikopter nea stjoerd. Op it lâningsplatfoarm sjit Payne Hensley dea. No't er syn wraak foltôge hat, is er ree om te stjerren, mar ynstee wurdt er oppakt troch in arrestaasjeteam fan 'e FBI.
Kollektyf ûnbewuste
Universaliteit fan argetypen
Eltensien op 'e wrâld wurdt berne mei deselde basis-argetypyske bylden. Nim bygelyks it argetypuske byld fan de mem, dat ynprinten byld ûntwikkeld him stadichoan ta it dwaan en letten fan de echte. Troch eigen ûnderfinen fan eltse bern mei syn mem ûntwikkelt dat byld him fierder, op basis fan in 'al besteand' patroan.
Max Payne (film)
Plot
Oan 'e ein fan 'e ôftiteling folget noch in sêne wêryn't Payne, dy't blykber wer frijkommen is, syn stamkroech yngiet en dêr Mona oan in tafel sitten sjocht. As er foar har oer sitten giet, skoot se him in krante ta mei op 'e foarside de foto fan in laitsjende Nicole Horne, ûnder in kop dy't seit dat de winst fan 'e Aesir Corporation noch nea sa heech west hat.
Produksje
Max Payne is basearre op it fideospultsje Max Payne, dat yn 2001 útbrocht waard troch Remedy Entertainment. De filmrjochten dêrop kamen yn juny 2005 yn 'e hannen fan filmstudio 20th Century Fox, dy't it meitsjen fan 'e eigentlike film útbestege oan Dune Entertainment, Firm Films en Foxtor Productions. Foar de film wie in budget beskikber fan $35 miljoen. As regisseur waard John Moore oanlutsen, dy't wurke op basis fan in senario skreaun troch Beau Thorne. Moore caste Mark Wahlberg yn 'e titelrol. As filmprodusinten wiene Moore, Scott Faye en Julie Yorn by it projekt belutsen. De kamerarezjy waard fersoarge troch Jonathan Sela, wylst de filmmuzyk fan 'e hân fan Marco Beltrami en Buck Sanders wie.
De opnamen fan Max Payne fûnen grutdiels plak yn it Kanadeeske Toronto. Se setten útein op 2 maart 2008 en duorren oant en mei 9 maaie fan dat jier. Dêrnei folge noch de postproduksje, dy't fyftjin wiken yn beslach naam. Yn dy tiid waard û.m. de montaazje dien en ek waarden de special effects tafoege. Fral de ûntwikkeling fan 'e Walkuere-hallusinaasjes siet in protte wurk yn. De filmdistribúsje wie yn 'e hannen fan 20th Century Fox. Max Payne gie op 17 oktober 2008 yn 'e Feriene Steaten yn premiêre, mar wie in dei earder al yn 'e Australyske bioskopen iepene. Op 20 jannewaris 2009 kaam de film út op dvd en blu-ray.
Untfangst
Max Payne krige fan 'e filmkritisy oer it algemien negative resinsjes. Sa skreau Bruce Paterson fan 'e Australian Film Critics Association dat Mark Wahlberg "geweldich" wie, mar dat de film op it mêd fan 'e hallusinaasjes fan 'e Walkueren him wolris wat mear gelegen lizze litte kinnen hie oan 'e Noardske mytology. Armond White ferdigene krekt de hallusinaasjebylden troch te sizzen dat regisseur John Moore "echte, hjoeddeistige eangst" yn byld bringt, mar hy heakke dêroan ta dat "syn bylden riker binne as syn plots."
Op 'e webside IGN omskreau Jim Vejvoda de aktearprestaasje fan Wahlberg as "kleurleas" en neffens him "giet it de rest fan 'e cast net folle better ôf." Boppedat foarsei er dat gamers teloarsteld wêze soene "as se [de film] ferlykje mei it fideospultsje, en sels as wraakfilm stelt it net folle foar." Nettsjinsteande dy op syn bêst midsmjittige resinsje parte IGN oan Max Payne oan 'e ein fan 2008 de priis ta foar bêste film basearre op in fideospultsje, wat neffens de webside mear sei oer de treurige steat fan fideospultsjefilms as oer Max Payne.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Max Payne in leech goedkarringspersintaazje fan 16%, basearre op 134 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelde dat, "hoewol't [de film] in beskate mjitte fan stylfolle aksje omfettet, Max Payne slim te lijen hat fan in ûnlogyske plot en oerregissearjen." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle de film in goedkarringspersintaazje fan 31%, basearre op 25 resinsjes.
Resultaat
Yn 'e Feriene Steaten en Kanada brocht Max Payne $40,7 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria nochris $44,7 miljoen. Yn totaal betsjutte dat in wrâldwide opbringst $85,4 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $35 miljoen makke de film dêrmei, nettsjinsteande de minne resinsjes, in winst fan 50,4 miljoen. Mei de ferkeap fan dvd's en blu-rays waard oant augustus 2009 allinnich al nochris $25,9 miljoen fertsjinne. Haadrolspiler Mark Wahlberg waard foar de rol fan Max Payne nominearre foar in Golden Raspberry Award foar minste akteur fan it jier, mar 'ferlear' fan Mike Myers yn The Love Guru.
Ferskillen tusken film en fideospultsje
Der besteane ferskate ferskillen tusken it fideospultsje Max Payne, dat yn 2001 troch Remedy Entertainment útbrocht waard, en de dêrop basearre film út 2008. Sa begjint it fideospultsje mei de sêne wêryn't Payne syn fermoarde frou en bern fynt, wylst dy sêne yn 'e film earne healwei yn in flashback foarby komt. Fierders wurdt ien fan 'e wichtichste antagonisten, Jack Lupino, yn 'e film deade troch Hensley, wylst yn it fideospultsje Payne sels mei him ôfweeft. Yn it fideospultsje wurdt Payne troch Nicole Horne, de eigneresse fan 'e Aesir Corporation, twongen en nim de drug Valkyr yn, wylst er dat yn 'e film út frije wil docht om net oan ûnderkuolling te stjerren. It fideospultsje einiget mei in sêne wêryn't Payne Nicole Horne yn har helikopter delstoarte lit, ynstee fan dat er (lykas yn 'e film) Hensley op it dak fan it Aesir-gebou deasjit (wat er yn it fideospultsje al folle earder dien hat). It oerlibjen fan Horne en de sêne nei de ôftiteling mei Payne en Mona yn 'e kroech is dúdlik bedoeld om it meitsjen fan in ferfolchfilm te rjochtfeardigjen.
De produsint fan it fideospultsje, Scott Miller, liet de film om 'e boppeneamde ferskillen mei syn spultsje yn it iepenbier ôfrinne. Hy fûn it benammen ûnbegryplik dat de begjinsêne út it spultsje nei de midden fan 'e film ferpleatst wie, mei't de sjoggers no neffens him net wisten wêrom't Payne op wraak út wie. (Dat waard lykwols mei wurden fuort oan it begjin fan 'e film dúdlik útlein.) In soad sjoggers rekken lykwols echt betize troch de tafoeging fan 'e Walkueren, dy't yn 'e film foarsteld wurde as demoanyske wêzens, wylst se yn 'e Noardske mytology froulike krigers en de tsjinstfammen fan 'e god Odin binne. Hoewol't ek yn it fideospultsje op ûnsubtile wize nei de Noardske mytology ferwiisd wurdt, komme dêr gjin Walkueren yn foar. De film yntrodusearret yn it ferhaal fan Max Payne in folle grutte elemint fan it boppenatuerlike, en it wurdt eins nea dúdlik oft de Walkueren no echt binne en de lju dy't Valkyr ynnimme wat sjogge dêr't oaren har ûnbewust fan binne, of dat se ûnderdiel foarmje fan 'e hallusinaasjes.
Kollektyf ûnbewuste
Universaliteit fan argetypen
Ek it godsbyld leit Jung op analoge wize út. It argetype 'God' bestiet yn oarsprong al yn it kollektyf ûnbewust, en it binne de eigen ûnderfiningen dy't de persoan op dat mêd yn de wrâld belibbet dy't syn byld fan god foarmje.
Mûtse
In mûtse is in slop holdeksel sûnder râne (wêrmei't it him ûnderskiedt fan in hoed of in pet). Sokke holdeksels binne almeast breide of haakt fan wol of akrylfezel, of makke fan bûnt. Faak binne se bedoeld om winterdeis droegen te wurden of yn kâlde klimaten, om 'e drager te beskermjen tsjin 'e kjeld. Oare redens om in mûtse op te hawwen kinne kosmetysk wêze of mei moade fan dwaan hawwe. Histoarysk wie de mûtse teminsten fan 'e achttjinde iuw ôf in tige soad foarkommend holdeksel foar seelju, fiskers, jagers en oaren dy't it meastepart fan 'e tiid bûtendoar omsweefden.
Soarten mûtsen
Der besteane in grut tal ferskillende soarten mûtsen:
Nije Synagoge (Bingen am Rhein)
De Nije Synagoge wie in synagoge yn Bingen am Rhein yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. De synagoge waard yn 1903-1905 boud en yn 1938 ferneatige. De synagoge, dêr't in diel fan bewarre bleaun is, stie eartiids yn de Rochusstraße.
Alde synagoge
De âlde synagoge stie yn de Judengasse en baarnde yn 1689 ôf doe't de Frânsen yn de Njoggenjierrige Kriich de stêd ferneatigen. Op itselde plak folge yn 1689 nijbou, dy't yn 1789 útwreide waard. Fan dy synagoge wurde noch oantinkens yn musea bewarre.
De âlde synagoge waard yn 1905 nei de ynwijing fan de nije synagoge ferkocht en dêrnei as herberch brûkt. Yn 1975 baarnde it gebou ôf.
Nije synagoge
thumb|left|220px|Ynterieur De nije synagoge waard boud foar it waaksjende ledetal neffens it ûntwerp fan de arsjitekt Ludwig Levy (1854-1907), dy't him dêrby oriïntearre op romaanske tsjerken. Tusken de treptuorren oan wjerskanten liede in trep nei in dûbel portaal mei dêrboppe yn in rûnbôge in grut reliëf fan twa liuwen dy't de tafels fan de Wet fêstholden. De glês-yn-leadramen waarden troch leden fan de mienskip skonken. De synagoge hie ek in oargel en bea plak oan 218 manlju en, op de galerijen, foar 171 froulju.
Op 21 septimber waard de synagoge plechtich ynwijd.
Ferneatiging
thumb|220px|left|It noch besteande diel De synagoge waard yn 1938 troch oanhingers fan de SA en oare nasjonaal-sosjalisten ferneatige. Yn 'e moarn fan 10 novimber 1938 wie it gebou al yn 'e brân stutsen, mar de koster koe it fjoer noch op 'e tiid dwêste. Om 17:00 hinne waard itselde nochris besocht en doe baarnde it gebou oant op de muorren út.
De joaden waarden twongen de ruïne te ferkeapjen en sa kaam de grûn yn hannen fan de feriening fan de wynboeren, dy't it tsjintwurdich noch besteande rjochter diel brûke om meiïnoar wyn te drinken. Yn 1962 kaam it yn besit fan de stêd Bingen, dy't de ruïne mei de yn dy tiid noch besteande eastlike gevel ôfbrekke liet.
It noch besteande diel stiet op de gemeentlike monumintenlist fan Bingen. Yn 1983 waard ta oantinken oan de eardere synagoge in plakette oanbrocht.
Keppeling om utens
Skiednis fan de Joadske mienskip fan Bingen op Alemannia-Judaica
Kuorbalferiening Boelensloane
Kuorfbalferiening Boelensloane is in kuorbalferiening út it doarp Boelensloane yn de gemeente Achtkarspelen. De feriening waard oprjochte op 10 febrewaris 1966. De feriening hat in gearwurking mei kuorbalferiening KV It Fean út Surhústerfean. Yn beide doarpen wurde wedstriiden spile en traint.
World Fantasy Award
De World Fantasy Awards binne in groep Amerikaanske prizen dy't ienris yn it jier útrikt wurde foar de bêste fantasywurken fan it foargeande jier. De útrikking is yn 'e hannen fan 'e organisaasje fan 'e World Fantasy Convention, dy't elts jier op in oare lokaasje yn 'e (Ingelsktalige) wrâld plakfynt. De World Fantasy Awards waarden yn 1975 ynsteld as wjergader foar it fantasysjenre fan 'e mear op science fiction rjochte Hugo en Nebula Awards.
De World Fantasy Awards wurde útrikt yn njoggental kategoryen: bêste roman, bêste novelle, bêste koarte fiksje, bêste ferhalebondel, bêste blomlêzing (fan koarte fiksje), bêste omslachartyst, twa spesjale prizen foar lju dy't warber binne foar it fantasysjenre (ien foar in berops en ien foar in amateur) en fierders noch ien of mear oeuvreprizen. De winners wurde útornearre troch in profesjonele sjuery, mar fans wurde belutsen by it selektearjen fan 'e nominearre kandidaten foar eltse priis. Under de winners fan 'e prizen wiene yn it ferline skriuwers as Stephen King, Roald Dahl, Tanith Lee, Orson Scott Card, Ursula K. Le Guin, George R.R. Martin, Andre Norton, Marion Zimmer Bradley, Jo Walton en Lois McMaster Bujold, en útjouwers as Donald A. Wollheim en Betsy Mitchell.
Kuorbalferiening Boelensloane
It fjild yn Boelensloane is oan de Spekloane. De seal is op de Piter Jellesstrjitte yn it doarp.
Swimmen op de Paralympyske Simmerspullen 2004
De '’’XIIe Paralympyske Simmerspullen’’’ waarden yn 2004 yn Atene, Grikelân halden.
Manlju
{| width=60%
4 x 100 m Frije Slach 34 pts
{| width=60%
Froulju
{| width=60%
Zeldenrust (Overasselt)
De Zeldenrust is in nôtmûne oan de Oude Kleefsebaan yn it Gelderske Overasselt.
De standermûne waard yn 1736 yn Geertruidenberg boud en ferhûze fan dêr nei Raamsdonksveer en yn 1890 nei Overasselt. In swiere stoarm ferneatige de mûne yn novimber 1972 foar in diel, dy't doe al net mear goed ûnderholden wie. Allinne it ûnderste diel fan de kast en de standert stie noch oerein. Tsien jier letter, yn 1982, waard de mûne op de hjoeddeiske lokaasje werboud.
De Zeldenrust besit twa koppel mealstiennen. Eigner fan de mûne is de gemeente Heumen. Op sneintemiddeis is de mûne iepen foar besikers.
Takashi Fukunishi
(1 septimber 1976) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Júbilo Iwata, FC Tokyo en Tokyo Verdy. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Copa América 1999, it Wrâldkampioenskip 2002, it Wrâldkampioenskip 2006, it Aziatysk kampioenskip 2004 en it Confederations Cup 2005.
Freonskip
Freonskip is in relaasje fan wjerssidige affeksje tusken twa of mear persoanen. As it dêrby om manlju of jonges giet, sprekt men fan freonen, maten of kammeraten; as it om froulju of famkes giet, sprekt men fan freondinnen of kammeraatskes. Freonskip is in sterkere ynterpersoanlike bân as kunde, mar in swakkeren as leafde. It ferskynsel freonskip wurdt wittenskiplik bestudearre yn 'e sosjology, de sosjale psychology, de antropology en de filosofy. Yn dat ramt binne ferskate teoryen opsteld om freonskip te ferklearjen, wêrûnder de sosjale útwikselingsteory, de equity-teory en de relasjonele dialektyk. Ut ûndersyk is bleken dat minsken mei neie freonskippen har oer it algemien lokkiger fiele as lju dy't sokke bannen net hawwe.
Hoewol't der in grut ferskaat oan soarten freonskip bestiet, benammen ôfhinklik fan 'e sosjale status en klasse fan 'e lju dy't deryn behelle binne, komme beskate skaaimerken yn frijwol alle freonskippen foar. Dêrby giet it oan affeksje, sympaty, empaty, earlikens, altruïsme, wjerssidich begryp en begrutsjen, aardichheid oan it selskip fan 'e oare, fertrouwen en de mooglikheid om flaters te begean sûnder dat jins freon of freondinne jin dêrop ôfrekkenet. Der bestiet yn prinsipe gjin praktyske beheining oan hokker lju oft freonskip slute kinne, mar dochs is it sa dat freonen en freondinnen oer it algemien deselde maatskiplike eftergrûn hawwe: faak komme se út deselde maatskiplike klasse, hawwe se itselde berop of deselde leafhawwerij of hearre se ta deselde demografyske groep.
Science Fiction Chronicle Award
De Science Fiction Chronicle Awards of SF Chronicle Awards wiene in groep prizen dy't ienris yn it jier útrikt waarden foar de bêste science fiction-wurken fan it foargeande jier. De útrikking waard dien troch it Amerikaanske science fiction- en fantasytydskrift Science Fiction Chronicle, dat oprjochte wie troch Andrew I. Porter.
Boarch Klopp
De Boarch Klopp (Dútsk: Burg Klopp) is hichteboarch yn Bingen am Rhein yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. De boarch waard yn it midden fan de 19e iuw werboud troch de rike keapman Ludwig Cron út Keulen. De boarch is sûnt 2002 ûnderdiel fan it UNESCO-wrâlderfgoed Oberes Mittelrheintal.
Skiednis
Tegearre mei de boarch Ehrenfels oan de oare kant fan de Ryn en de yn de 14e iuw boude Mûzetoer yn de Ryn moast de yn de jierren 1240-1277 boude boarch Klopp de tolgrins fan de Ryn beweitsje. Oars as wol ornearre wurdt is it net oannimlik dat de boarch in Romeinske oarsprong hat, om't neffens resint ûndersyk de berch dêr't it kastiel op stiet nea ûnderdiel west hat fan it Romeinske Bingium.
Nei't aartsbiskop Diederik Schenk fan Erbach de stêd en de boarch ferkocht oan it domkapittel fan Mainz, tsjinne de boarch om tafersjoch op de nei selstannigens stribjende stêd te hâlden. Nei in ferneatiging yn de Tritichjierrige Kriich folge in weropbou, mar yn 1689 waard de boarch troch Frânske troepen ferneatige. De lêste resten fan de âlde boarch waarden yn de Spaanske Súksesjekriich yn 1711-1712 troch Mainz opblaasd om tefoarren te kommen dat de fijân de boarch brûke koe.
De ruïne kaam yn 1853 yn hannen fan de út Keulen ôfkomstige keapman Ludwig Maria Cron, dy't in grutskalige weropbou útfiere liet. It hjoeddeiske kastiel is it risseltaat fan in yn it ramt fan de Rynromantyk werboud kastiel. Brêge, poarte en wargong mei de toer waarden yn opdracht fan Cron boud. Yn de jierren 1875-1879 liet de arsjitekt en boargemaster Eberhard Soherr it neogoatyske haadgebou delsettte. Midsiuwsk binne allinne de ûnderste dielen fan de toer, de slotgrêft en dielen fan de súdlike ringmuorre mei resten fan in wargong.
Sûnt 1897 brûkt it stedsbestjoer it kastiel. Yn de toer is in museum ûnderbrocht. De toer is fan de maitiid oant de hjerst iepen om in besite te bringen.
Patricia Locke
Jonkheid en priveelibben
Locke waard yn 1928 berne yn it Fort Hall Yndianereservaat yn it suden fan 'e steat Idaho, as de dochter fan John McGillis, in amtner yn 'e tsjinst fan it Buro fan Yndiaanske Saken, en dy syn frou Eva Flying Earth. Hja wie fan mingd Hûnkpapa-Lakota- en Odjibwe-komôf. Locke groeide fierhinne op yn Parker, yn 'e steat Arizona, yn it Amerikaanske Súdwesten. Se learde foar ûnderwiiskundige oan 'e Universiteit fan Kalifornje yn Los Angeles, dêr't se yn 1951 ôfstudearre. Fan 1952 oant 1975 wie se troud mei Charles E. Locke, mei wa't se in soan, de muzikant Kevin Locke, en in dochter, Winona Flying Earth, krige.
Karriêre
Locke wie ferskate jierren lang heechlearaar oan 'e Universiteit fan Kalifornje te Los Angeles, mar joech by har libben ek les yn hast alle dielen fan 'e Feriene Steaten, û.m. oan 'e Steatsuniversiteit fan San Fransisko, de Metodistyske Universiteit fan Alaska, de Universiteit fan Kolorado en de Universiteit fan Súdlik Maine. Yn 'e santiger jierren waard se troch it Amerikaansk Ministearje fan Binnenlânske Saken beneamd yn 'e Wurkgroep oangeande it Yndiaanske Underwiisbelied. Dêrnjonken droech Locke ek by oan 'e Godstsjinstfrijheidswet foar Amerikaanske Yndianen, fan 1978. Fierders holp se santjin federaal erkende stammen om eigen skoallen foar middelber en heger ûnderwiis op te setten.
Nei har pinsjonearring sette Locke har nei wenjen yn it Standing Rock Yndianereservaat, yn 'e Dakota's. Om 1990 hinne bekearde se har ta it bahaïsme, en neitiid waard se keazen yn 'e bahaïstyske Nasjonale Spirituële Assimblee fan 'e Feriene Steaten. Yn 1993 makke se diel út fan sawol de Yndiaanske as de bahaïstyske delegaasje nei it Parlemint fan Religyen. Tegearre mei Jacqueline Left Hand Bull besocht se dêr in resolúsje yn 'e slotferklearring te krijen dy't it lot fan 'e lânseigen folken fan 'e Amearika's yn omtinken naam en de oare dielnimmers oprôp om it behâld fan lânseigen godstsjinsten, kultueren en talen te ûnderstypjen. Hoewol't dy resolúsje frijwol unanym oannommen waard, waard er neitiid neatich ferklearre en oan kant skood troch de foarsitter fan Parlemint, fanwegen in foarmflater by de stimming en om't it Parlemint bedoeld wie as oerlisorgaan en net om aksje te ûndernimmen.
Ferstjerren
Patricia Locke kaam yn 2001 yn Phoenix te ferstjerren. De bânopnamen mei har mûnlinge oerlevering binne yn bewarring jûn by de Amerikaanske Library of Congress. Locke waard postúm opnommen yn 'e Amerikaanske National Women's Hall of Fame, yn Seneca Falls.
The Eagle (film út 2011)
The Eagle is in Amerikaansk-Britske histoaryske dramafilm fan it subsjenre fan 'e sandalefilm. De film kaam út yn 2011 en waard regissearre troch Kevin Macdonald nei in senario dat besearre wie op 'e roman The Eagle of the Ninth fan Rosemary Sutcliff. De haadrollen waarden spile troch Channing Tatum en Jamie Bell. De titel betsjut "De Earn", en ferwiist nei de standert dy't it embleem fan 'e legioenen fan it Romeinske Ryk wiene. It ferhaal giet oer de jonge Romeinske ofsier Marcus Flavius Aquila, dy't mei syn slaaf Esca ôfset op in kweeste om 'e ferlern giene earn fan it ferdwûne Njoggende Legioen op te spoaren en werom te bringen. Hy wol dêrmei de skande útwiskje dy't oer syn famylje kommen is troch it ferlern gean fan dy standert, om't syn heit ien fan 'e ofsieren fan it Njoggende wie. The Eagle krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy en behelle yn 'e bioskopen in teloarstellend resultaat.
George Yates
George Yates (folút: George Wilhelmus Mancius Yates; Albany (New York), 26 febrewaris 1843 – oan 'e rivier de Little Bighorn (Montana), 25 juny 1876) wie in Amerikaansk militêr dy't yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch en yn 'e Grutte Sû-Oarloch fan 1876 focht. Hy tsjinne yn it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint ûnder syn goede freon luitenant-kolonel George Armstrong Custer en kaam mei dyselde om yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn.
The Eagle (film út 2011)
Plot
Yn it jier 140, tweintich jier nei't it Romeinske Njoggende Legioen yn it barbaarske Kaledoanje, benoarden de Romeinske provinsje Brittanje, ferdwûn is, arrivearret de jonge senturion Marcus Flavius Aquila yn Brittanje om kommandant fan in garnizoenspost te wurden. Syn heit wie ien fan 'e ofsieren fan it Njoggende Legioen, en om't de earn (standert) fan dat legioen ferlern gien is, klibbet der skande oan 'e famyljes fan alle mannen dy't yn dat legioen tsjinnen. Want as in earn ferlern giet, is de ear ferlern, en as de ear ferlern giet, is alles ferlern, yn it Romeinske tinken. Marcus hopet troch it Romeinske Ryk mei moed en al syn kinnen te tsjinjen, de ear fan syn famylje werom te winnen. Hy is noch mar inkele dagen op syn nije post as der in pleatslike opstân fan 'e Keltyske befolking plakfynt, wêrby't Marcus syn wachens en krigelens it iennichste is dat tsjinkeart dat it garnizoen ûnder de foet rûn wurdt. Hy kriget foar syn dapperens in hege ûnderskieding, mar hy is yn 'e striid sa slim ferwûne rekke oan syn lofterskonk, dat er earfol ûntslach út it leger kriget.
George Yates
Tsjinst ûnder de Amerikaanske Boargeroarloch
Yates waard berne yn 'e Newyorkske steatshaadstêd Albany, as de soan fan Richard Yates en dy syn frou Margaret Mancius. Hy kaam yn Monroe yn 'e kunde mei George Armstrong Custer, en ûnderhold mei him in libbenslange freonskip. Under de Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865) naam Yates op 20 juny 1861 yn Geneva, yn 'e steat New York as twadde luitenant tsjinst by it 4e Frijwillige Ynfanteryrezjimint fan Michigan. Hy focht û.m. yn 'e Earste Slach by Bull Run en de slaggen by Sharpsburg, Antietam en Fredericksburg.
The Eagle (film út 2011)
Plot
Hy wurdt neitiid nei it lângoed fan syn omke brocht, yn 'e neite fan Calleva Atrebatum (Silchester), yn it suden fan Brittanje. Dêr betteret er stadichoan op, al rekket er ferbittere oer it ôfknappen fan syn militêre karriêre en oer it feit dat syn eigen heldedieden neat dien hawwe om 'e skande fan 'e namme fan syn heit wei te nimmen. Marcus is mank it publyk as by in gefjocht om libben en dea yn 'e arena fan Calleva Atrebatum in slaaf foar in profesjonele gladiator oer set wurdt. De slaaf wegeret lykwols oan it gefjocht mei de dwaan, al hoe't de gladiator him ek tramtearret om him lulk te krijen. Marcus en syn omke hawwe bewûndering foar de hâlding fan 'e slaaf, mei't it wiere moed ferget om sûnder jinsels te ferdigenjen jins dea temjitte te stappen. As it derop oankomt dat it publyk oer it lot fan 'e slaaf beslute moat, ropt Marcus de oare oanwêzigen op om foar libben te kiezen en rêdt dêrmei de slaaf fan 'e dea. Letter blykt syn omke deselde slaaf, dy't Esca hjit, nei it gefjocht foar him kocht te hawwen.
George Yates
Tsjinst ûnder de Amerikaanske Boargeroarloch
Op 26 septimber 1862 waard Yates befoardere ta earste luitenant. Custer holp him yn 'e simmer fan 1863 om in posysje yn 'e stêf fan kavalerygeneraal Alfred Pleasonton te bemachtigjen. Yn dy hoedanichheid wied er koarte tiid letter behelle yn 'e ferneamde Slach by Gettysburg, dy't de útkomst fan 'e oarloch bepaalde. Op 28 juny 1864 swaaide Yates ôf út 'e milysje fan Michigan, wêrnei't er op 24 augustus fan datselde jiers tsjinst naam as earste luitenant by it 45e Frijwillige Ynfanteryrezjimint fan Missoury. Op 13 maart 1865 waard er ta majoar befoardere, en krekt foar de ein fan 'e oarloch krige er noch in fierdere befoardering ta luitenant-kolonel, as beleanning foar betoande moed op it slachfjild fan Gettysburg.
The Eagle (film út 2011)
Plot
Nei ferskate wiken yn Kaledoanje nei oanwizings socht te hawwen oer it plak fan 'e earn, komme Marcus en Esca in man op it spoar dy't Guern hjit. It docht bliken dat dyselde berne is as Lucius Caius Metellus, en hy is in oerlibbene fan it Njoggende Legioen dy't nei de ferneatiging fan dy legerienheid opnommen is yn 'e stamme fan 'e Selgoven. Hy fertelt Marcus dat it Njoggende Legioen yn Kaledoanje yn in mûklaach rûn fan 'e Kelten en de Pikten, dêr't ek de Briganten fan Esca syn heit by belutsen wiene. Fan alle fijannen wiene de krigers fan 'e Robbestamme, lju fan 'e noardkust dy't harsels beskilderje, it skriklikst. Sy offeren de Romeinske ofsieren dy't se te pakken krije koene, op ynkurven stiennen wylst de fjildslach noch geande wie. Inkeld in stikmannich deserteurs, dy't foar de ein fan 'e striid útpykten, oerlibben de slach. Marcus syn heit ferdigene de earn fan it legioen oan de bittere ein ta. De earn waard úteinlik bútmakke troch de Robbestamme.
George Yates
Tsjin nei de Boargeroarloch en priveelibben
Op 12 juny 1867 waard Yates mei de rang fan kaptein tafoege oan it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint, yn Fort Riley, yn Kansas, dat ûnder befel stie fan syn âlde maat luitenant-kolonel George Armstrong Custer. Yates waard oansteld as befelhawwer fan F Kompanjy, mei as ûnderbefelhawwer luitenant William Reily. Yn Fort Riley, en letter, fan 1873 ôf, yn Fort Abraham Lincoln, yn 'e Dakota's, makke Yates diel út fan 'e saneamde 'Custer-klyk', in groep famyljeleden en freonen fan George Armstrong Custer dy't yn it 7e Kavaleryrezjimint de tsjinst útmakken.
Op 12 febrewaris 1872 wertroude Yates yn New York mei Annie Gibson Roberts, de dochter fan Milnor Roberts, dy't haadyngenieur wie by de spoarweimaatskippij Northern Pacific Railroad. Mei har krige er trije bern, twa jonges en in famke. Yn 1874 naam Yates diel oan 'e kontroversjele Ekspedysje nei de Black Hills, dêr't goud fûn waard op lân dat foar de Lakota hillich wie, wat oanlieding joech ta de Goudkoarts fan de Black Hills.
The Eagle (film út 2011)
Plot
Neitiid reizgje Marcus en Esca fierder nei it noarden, oant se by de Robbestamme oankomme. Esca identifisearret himsels dêr as de soan fan 'e haadman fan 'e Briganten, en Marcus as syn slaaf. Hy wurdt troch de Robbestamme ferwolkomme as in eare gast, wylst Marcus in priuwke kriget fan hoe't it slaven fergiet. Esca spilet syn rol sa goed, dat Marcus op 't lêst begjint te tinken dat er him ferret hat. Mar op in jûn, as de krigers fan 'e Robbestamme by in ritueel in ferdôvjend middel ynnommen hawwe en neitiid yn in fêste sliep fallen binne, docht bliken dat Esca noch altyd wurd hâldt. Hy en Marcus stelle de earn út 'e grot dêr't de oarlochstrofee troch de Robbestamme bewarre wurdt. Dêrby komme de haadman fan 'e Robbestamme en ferskate krigers dy't net sliepe harren oer it mad. Wylst Esca ôfweeft mei de krigers, giet Marcus it gefjocht mei de haadman oan, dy't him lykwols oan syn minne skonk wit te ferwûnjen as Marcus de ring opmerkt dy't de man draacht, dy't fan syn heit wie. De haadman ropt him yn it Piktysk ta dat syn heit foar him op 'e knibbels fallen is en om syn libben smeke hat foar't er him deasloech, mar Marcus ferstiet dy taal net en as er Esca der letter nei freget, wegeret dy it oer te setten.
George Yates
Dea yn 'e Slach oan de Little Bighorn
Under de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 sneuvele Yates yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn, yn súdlik Montana. Syn F Kompanjy wie dêrby ien fan 'e fiif kompanjyen dy't ûnder befel fan Custer omrieden om in grut Yndiaansk doarp dat oan 'e igge fan 'e rivier de Little Bighorn ûntdutsen wie, út it noarden wei oan te fallen. Dy wraam waard troch de Lakota, de Noardlike Sjajinnen en de Noardlike Arapaho lykwols ôfslein, en nei in weromtocht dy't útrûn op in gaoatyske flecht rekken de oerlibbenen fan 'e fiif kompanjyen besingele op in heuveltop dy't letter Custer Hill neamd waard, dêr't se oan 'e lêste man ta útrûge waarden. Guon histoarisy binne fan betinken dat Custer foar de oanfal syn detasjemint fan it 7e Kavaleryrezjimint (ien fan 'e fjouwer parten dêr't er it foar de slach yn ferdield hie) noch fierder opspjalte troch Yates it autonome befel te jaan oer de kompanjyen E en F.
Neisleep
Yates syn lichem waard nei de slach oantroffen op Custer Hill, en provisoarysk op it slachfjild begroeven. Yn july 1877 waard syn stoflik omskot nei it easten ta ferfierd, dêr't it werbegroeven waard op it Nasjonaal Begraafplak Fort Leavenworth, yn Fort Leavenworth, yn Kansas. Yates syn sweager, in Richard Roberts, beselskippe de 7e Kavalery op 'e simmerkampanje fan 1876 as in hynstefersoarger en dieltiid-korrespondint foar de krante de New York Sun. Hy wie gauris oan Yates syn side te finen, mar moast 110 km foar de Little Bighorn ôfheakje om't syn hynder kreupel rekke, en dat rêde him it libben. Yates syn widdo Annie Gibson Roberts wie neitiid jierrenlang wurksum as dosinte oan 'e Yndiaanske Niverheidsskoalle fan Carlisle, yn Carlisle (Pennsylvania). Hja kaam yn 1914 raar oan har ein doe't se ferplettere waard by in ûngelok mei de metro fan New York.
The Eagle (film út 2011)
Plot
Nei't Marcus de haadman deade hat, naaie hy en Esca op harren hynders dat út nei de Muorre fan Hadrianus, mar ier de oare moarns ûntdekt de soan 'e haadman wat der bard is en set mei syn krigers de efterfolging yn. Hoewol't Marcus en Esca oer hynders beskikke, is dat net sa'n grut foardiel yn 'e Kaledoanyske Heechlannen, dêr't it terrein almar steil op en del giet. Nei't Esca syn hynder fan ynspanning net mear fierder kin, moatte se boppedat tegearre op ien hynder. Uteinlik litte se dat ek efter en moat Esca Marcus, dy't net op syn iene skonk stean kin, suver meislepe. As dúdlik wurdt dat se op dizze manear net ûntkomme sille, jout Marcus Esca opdracht om 'e earn mei te nimmen en allinnich nei Brittanje werom te kearen. Esca easket dêrfoar syn frijlitting út slavernij, en Marcus stimt dêr mei tsjinnichheid mei yn. Dêrop jout Esca Marcus de earn werom en draaft fuort, sizzende dat er weromkomme sil. Marcus bliuwt efter op 'e boaiem fan in steile kleau dêr't in beekje streamt.
As Marcus de krigers fan 'e Robbestamme al oankommen hearre kin, dûkt Esca wer op mei by him Guern en inkele tsientallen oare oerlibbenen fan it Njoggende Legioen. Guern fertelt Marcus dat er syn heit stjerren sjoen hat, en dat er oan 'e ein trochfochten hat. De lezjonêrs, dy't har nei al dy jierren noch altyd skuldich fiele oer harren desersje, krije in kâns om harsels te rehabilitearjen as de krigers fan 'e Robbestamme harren oanfalle. Yn 'e striid komme de measte lezjonêrs om, en alle krigers. Marcus deadet de soan fan 'e haadman fan 'e Robbestamme troch him te ferdrinken yn it beekje. As it wetter de ferve fan syn gesicht spielt, blykt er ynstee fan it skriklike meunster dat er liek, in gewoane jongfeint te wêzen. Marcus, Esca en de lezjonêrs meitsje in brânsteapel om it stoflik omskot fan Guern te kremearjen. Marcus en Esca keare werom nei Brittanje, dêr't se de earn fan it Njoggende Legioen ôfleverje by de feralterearre gûverneur yn Londinium. Neitiid sette se tegearre ôf, mei't se freonen wurden binne.
Produksje
The Eagle waard regissearre troch Kevin Macdonald nei in senario fan Jeremy Brock op basis fan 'e roman The Eagle of the Ninth, út 1954, fan Rosemary Sutcliff. Dat boek hie as útgongspunt it histoaryske feit dat it Romeinske Njoggende Legioen op in stuit sûnder oerlevere ferklearring út histoaryske boarnen ferdwûn. Lange tiid waard ornearre dat it fan 'e Muorre fan Hadrianus noardoan marsjearre wie om 'e stammen fan Kaledoanje (it hjoeddeistige Skotlân) te ferslaan, mar tsjintwurdich wurdt dy oanname yn twifel lutsen.
As produsint wie by de film Duncan Kenworthy belutsen, foar syn eigen Toledo Productions y.g.m. Film4 Productions en DMG Entertainment. The Eagle wie dêrmei in Amerikaansk-Britske ko-produksje. Der wie in budget fan likernôch $25 miljoen foar de film beskikber. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Anthony Dod Mantle, wylst de filmmuzyk fersoarge waard troch de Iislânske komponist Atli Örvarsson. De opnamen setten op 24 augustus 2009 útein yn studio's yn 'e Hongaarske haadstêd Boedapest, dy't him sûnt de milenniumwiksel ûntjûn hat ta it sintrum fan 'e Jeropeeske filmyndustry. Der waard ek filme op lokaasje yn Skotlân, û.m. yn Wester Ross, by Loch Lomond en by it doarp Achiltibuie.
Yn in omdraaiïng fan 'e gebrûklike praktyk yn produksjes fan 'e filmyndustry fan Hollywood, dêr't yn films oer it Romeinske Ryk de Romeinen Britsk-Ingelsk sprekke en harren fijannen Amerikaansk-Ingelsk, liet Macdonald yn The Eagle de Romeinen mei in Amerikaansk aksint prate, wylst de Kelten en Pikten mei ferskate aksinten fan 'e Britske Eilannen sprekke. Neffens Macdonald besocht er sa de Romeinen mei Amerikanen te assosjearjen "om in stikje hjoeddeistich symbolisme te reälisearjen."
Distribúsje
De distribúsje fan The Eagle waard yn 'e Feriene Steaten fersoarge troch Focus Features, en yn it Feriene Keninkryk en oare lannen troch Universal Pictures. De film gie op 11 febrewaris 2011 yn 'e Feriene Steaten yn premiêre en op 25 maart yn it Feriene Keninkryk. Op 21 juny fan dat jier kaam The Eagle út op dvd en blu-ray.
Historisiteit
Regisseur Kevin Macdonald woe in sa histoarysk autentyk mooglike film meitsje, mar Skotlân, of Kaledoanje, sa't it yn 'e Romeinske Tiid hiet, waard doedestiden nei alle gedachten bewenne troch de Pikten, oer wa't net in protte bekend is. Mei't fan 'e Piktyske taal hast neat oerlevere is, liet Macdonald de Kaledoanyske stammen Skotsk-Gaelysk sprekke. Om't dy taal noch mar sprutsen wurdt troch 58.000 minsken (teljier 2011) beheinde er himsels dêrtroch o sa by it casten fan akteurs. Histoarysk doocht it eins net, want it Skotsk-Gaelysk is pas yn 'e Iere Midsiuwen troch ymmigranten út Ierlân wei nei Skotlân ta brocht. Taalkundigen binne fan miening dat it Piktysk wierskynlik nauwer besibbe west hawwe moat oan it Welsk, in folle gruttere taal, sadat Macdonald himsels in protte muoite besparje kinnen hie as er de Kaledoanyske stammen dy taal sprekke litten hie.
Untfangst
The Eagle krige fan 'e filmkritisy mingde resinsjes. Roger Ebert wie der lykwols posityf oer en joech de film 3 fan 4 stjerren. Neffens him rôp de film de sfear op fan "tradisjonele sandalefilms". Hy hie ek lof foar de reälistyske gefjochtssênes en it tebekhâldende gebrûk fan special effects. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie The Eagle in ûndergemiddeld goedkarringspersintaazje fan 40%, basearre op 156 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] lokket oan mei in plezierich tradisjoneel aksje-aventoer, mar dat giet te sink ûnder Kevin Macdonald syn trage rezjy en it ûnynspirearjende wurk fan Channing Tatum yn 'e haadrol." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle The Eagle in goedkarringspersintaazje fan 55%, basearre op 35 resinsjes.
Resultaat
The Eagle brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $19,5 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $18,5 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op in teloarstellende $38 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $25 miljoen betsjut dat in winst fan $13 miljoen, mar dêr moatte de marketingkosten noch ôf. Yn 'e Feriene Steaten ûnderfûn The Eagle yn 'e bioskopen frijwat konkurrinsje fan Gnomeo and Juliet, Justin Bieber: Never Say Never en Just Go With It.
List fan planetoïden 71301-71400
Dit is in list fan planetoïden 71301-71400.
List fan planetoïden 76801-76900
Dit is in list fan planetoïden 76801-76900.
Hoed (betsjuttingsside)
"Hoed" of "De Hoed" hat yn de Wikpedy ferskate betsjuttings:
Hein Klompmaker
Hein Klompmaker (Drachten, 1954) is in Nederlânske skriuwer, berneboekeskriuwer en eardere museumdirekteur.
Jonkheid en oplieding
Klompmaker waard berne yn it sikehûs Nij Smellinghe yn Drachten en waard grutbrocht yn Mearum as jongste yn in boerehúshâlding fan trije bern. Hy woe ynearsten sjoernalist wurde mar letter besleat er him op skiednis te rjochtsjen. Nei de hafû folge er in learare-oplieding en studearre dêrnei skiednis oan de Ryksuniversiteit yn Grins.
Wurkpaad
Klompmaker brocht yn 1980 it boek Marloek, Oek En Anderen út, in jeugdroman basearre op in Frânsk stripboek dat er yn in fakânsje yn Frankryk krigen hie. Yn 1988 waard er direkteur fan it Hunebêdsintrum in Borger. Yn 2018 gie er dêr ôf as direkteur en waard opfolge troch Harrie Wolters. By syn ôfskied waard er troch boargemaster Jan Seton (1971) ta ridder yn de Oarder fan Oranje-Nassau beneamd. Sûnt is er noch kollumnist en skriuwer. Teffens set er him yn foar it behâld fan de Drinske hunebêden.
Bonifatiuskirche (Wiesbaden)
De Bonifatiuskirche (Bonifatiustsjerke) oan de Luisenplatz is de wichtichste en âldste katolike tsjerke yn de Dútske stêd Wiesbaden (Hessen). De oan Bonifatius wijde tsjerke waard yn de jierren 1844-1849 troch Philipp Hoffmann boud as in neogoatyske, trijeskippige halletsjerke. Mei de 68 meter hege tuorren foarmet de tsjerke de noardlike ôfsluting fan it fierder mei klassisistyske gebouwen omseame Luisenplatz.
Foarskiednis
De âldste tsjerke fan Wiesbaden waard tusken 1488 en 1521 boud en oan de hillige Mauritius wijd. Dy tsjerke stie op it tsjintwurdich nei de tsjerke ferneamde plein. Mei de reformaasje waard Wiesbaden protestansk en yn 1850 baarnde de Mauritiustsjerke folslein út. Op 12 april 1800 waard sûnt de reformaasje foar it earst wer in katolike parochy stifte. Foar de parochy waard oan de Marktstraße in katolyk tsjerkje boud, dy't lykwols mei it tanimmen fan it ynwennertal fan Wiesbaden al gau te lyts waard. Dêrom waard tusken 1829 en 1831 oan it Luisenplatz in nije tsjerke yn klassisistyske styl foar de parochy boud. Noch foar de foltôging stoarte de tsjerke op 11 febrewaris 1831 yn. Eartiids leine der fivers foar de eardere stedsbefêstiging en mooglik wiene de fûneminten fan de dêr boude tsjerke net tarikkend, wêrtroch it gebou gjin stân hâlde koe.
De hjoeddeiske tsjerke
De arsjitekt Philipp Hoffmann krige de opdracht om in nije tsjerke te bouwen. Hoffmann hie al earder syn kinnen sjen litten troch syn meiwurking oan de bou fan it Stedsslot en ûntwurp in nijbou dat romaanske en goatyske stylfoarmen ferbûn en ek al inkelde foarmen fan de lettere Jugendstil toande. Op de feestdei fan Bonifatius waard op 5 juny 1845 de earste stien lein en op 19 juny 1849 waard it ynterieur ynwijd troch de Limburger biskop Peter Josef Blum. Der wie lykwols brek oan jild en sadwaande duorre it noch oant 1856 ear't de beide tuorren ree kamen. Yn de tiid doe't de tsjerke boud waard wie de Bonifatiustsjerke it grutste tsjerkegebou yn it protestanske Wiesbaden. Efkes letter moast de Bonifatiustsjerke dy posysje ôfstean oan de fan 1853 oant 1862 boude protestanske Marktkirche. De Bonifatiustsjerke waard by in loftoanfal op de stêd op 2 febrewaris 1945 slim skeind. Alle ramen, it dak en in diel fan it ferwulft waarden ferneatige. De slimste skea wie yn 1949 ferholpen. It ferwoastge ferwulft waard ynearsten provisoarysk troch in balkeplafond ferfongen, mar letter, yn 1965, fûn in degelike restauraasje plak en waard ek it ferfulft wer rekonstruearre. Doe is ek it ynterieur yn oerienstimming mei de easken fan it Twadde Vatikaansk Konsylsje ferboud. Oant hjoed-de-dei is de Bonifatiustsjerke de grutste katolike tsjerke fan Wiesbaden.
Arsjitektuer
De trijeskippige halletsjerke hat in grûnplan fan in latynsk krús. De tsjerke is 62 meter lang, 24 meter breed en 18 meter heech. Sa op it earste gesicht liket de tsjerke neogotysk, mar de ramen fan de tsjerke binne rûnbôgich. De beide tuorren binne 68 meter heech en hawwe neffens it foarbyld fan de munstertsjerke fan Freiburg iepen spitsen fan smei-izer. By de geveltrijehoek en de twa fier út inoar steande slanke tuorren hat de arsjitekt him nei alle gedachten beynfloedzje litten troch it ûntwerp fan de Ludwigskirche yn München. Dy tsjerke waard tusken 1829 en 1844 troch Friedirch von Gärtner boud, by wa't Hoffmann studearre hie. Oarspronklik siet der yn de geveltrijehoek in roasfinster, dy't yn 1890 troch in klok ferfongen waard. Ynstee fan in eastlike oriïntaasje ken de Bonifatiustsjerke in noardlike oriïntaasje, d.w.s. it koer (mei in omgong) leit noardlik, wylst it portaal súdlik leit.
Ynterieur
Nei de kriich krigen de finsters nije ramen neffens in ûntwerp fan Johannes Beeck út Nettetal. Nettsjinsteande de ljochte ramen is it ynterieur tsjuster. De tsjerke is mar 18 meter heech, wêrtroch't it ynterieur breder eaget. Ek de 22 slanke achthoekige pylders drage by oan de yndruk dat de romte grutter is dan de werklikheid. It plafond bestiet út in ienfâldich ribferwulft.
Oargel
It oargel yn de tsjerke waard yn 1954 troch de oargelbouwer Romanus Seifert út Kevelaer mei 36 registers boud. Yn 1985 boude de firma Hugo Mayer it oargel op 'e nij en wreide de disposysje fierder út. Yn 1995 waarden yn it pedaal trije elektronyske Bas-registers ynfoege. Deselde firma restaurearre en fergrutte it ynstrumint yn 1998 troch twa registers en in pear koppels ta te foegjen en de klaviatuer út te wreidzjen.
Joaram fan Israel
Joaram (Hebriuwsk: יוֹרָם), wie tusken ± 852 en ± 841 foar Kristus kening fan Israel. Hy wie de opfolger fan syn broer Achazja en wie de lêste kening fan it hûs Omry. Joaram hat it Tsienstammeryk tolve jier regearre. Alhoewol't Joaram neffens it Alde Testamint trochgyng mei de sûnden fan Jerobeäm fan ôfgoaderij, wie hy as kening net sa slim as syn beide âlden. Sa liet Joaram de wijstien foar Baäl ferwiderje, dy't yn opdracht fan kening Achab delset wie.
Striid mei de Moabiten
Al tidens it regear fan syn broer Achazja wiene de Moabiten yn opstân kaam tsjin Israel. Kening Mesja fan Moäb wegere no skatting te beteljen. Foar kening Joaram wie dit de oanlieding om de striid oan te gean mei de Moabiten. Hjirby krige hy help fan de Josjafat, de kening fan Juda, en syn fazal, de kening fan Edom. It leger fan de trije keningen wist troch oanwizings fan de profeet Eliza stêd nei stêd te oerweldigjen, oant se by de muorren fan Kir-Charêsjet kamen. Op in momint dat kening Mesja belies jaan moast, liet hy op de muorre syn âldste soan as jefte oan de god Kamosj offerje en doe't de legers fan Israel dat seagen brieken hja op en gyngen werom.
Kriich mei kening Hazael
Yn it lêste jier fan syn regear gyng Joaram tegearre mei Juda's kening Achazja, in soan fan Achab's dochter Atalja en dus in omkesizzer fan Joaram, yn Ramot-Gileäd de striid oan tsjin kening Hazael fan Aram-Damaskus. De Arameeërs rekken kening Joaram mei in pylk, dy't fanwegen de ferwûnings de striid opjaan moast. Joaram waard nei syn paleis werom brocht, dêr't Achazja by him bleau.
De dea fan Joaram
Yntusken wie Jehû al troch in learlingprofeet fan de profeet Eliza ta kening fan Israel salve. Dizze Jehû hie de opdracht krige om in ein meitsje oan de dynasty fanwegen de grutte sûnden fan Joaram's âlden Achab en Izébel. Kening Jehû teach mei syn soldaten nei it paleis yn Jizreël en ûnderweis kamen hja kening Joaram en kening Achazja elk al yn in wein yn 'e mjitte. Joaram besocht noch fuort te kommen, mar Jehû skeat him op 'e flecht mei in pylk dea. De kening fan Juda besocht in oare kant út te flechtsjen, mar ek dizze kening wist net te ûntkommen oan it lot dat Elía earder al oansein hie.
Flok (ûnheilsbeswarring)
In flok of ferflokking is in winsk dêr't op ritualisearre wize troch wurden of gebearten utering oan jûn wurdt, mei de bedoeling om in persoan, plak of foarwerp kwea te berokkenjen of tsjinrampen ta te bringen. It is fan oarsprong in soarte fan betsjoening dy't, om 'e bedoelde útwurking te hawwen, gebrûk meitsje moatte soe fan magy, hekserij of oare boppenatuerlike krêften, lykas de macht fan in god of geast. It tsjinstelde fan in flok is in seine. Motiven foar it oplizzen fan in flok kinne lulkens, ferjilding of wraak wêze. It leauwen yn 'e wurksumens fan flokken makket ûnderdiel út fan folkloare, byleauwe, sjamanisme en hindoeïsme. Om in flok op te heffen of te ferbrekken wurde faak wiidweidige rituëlen en gebedens nedich achte.
Der besteane ferskate spesifike foarmen fan flokken. Yn 'e hoodoo fan 'e Afro-Amerikanen út it Amerikaanske Suden komt de jinx foar, en teffens in foarm fan fuotpaadmagy wêrby't ferflokte objekten op it paad fan 'e bedoelde slachtoffers lein wurde en de flok aktivearre wurdt as dy deroerhinne stappe. De Mediterrane kultuer en de beskavings fan it Heine Easten binne de boarne fan it leauwen yn it saneamde boaze each (ek bekend ûnder de Italjaanske term malocchio). Dat wurdt gauris ornearre it resultaat te wêzen fan oergeunstigens, mar soms ek fan in opsetlike ferflokking. Om jin foar it boaze each te hoedzjen, is men in beskermjend foarwerp nedich dat makke wurdt fan in glêzen knikkert dy't dûnkerblau fan kleur is, mei in swarte stip yn 'e midden en in sirkel fan wyt dêromhinne, sadat it gehiel liket op in minsklik each.
Ek yn 'e Bibel komme ferskate flokken foar. Sa ferflokt God yn Genesis 3:14 de slange ("Op dyn liif silste gean," ensfh.), yn 3:16 Eva en mei har alle froulju ("Mei lêst silste bern krije," ensfh.), en yn 3:17-19 Adam en mei him alle manlju ("Mei it swit op 'e foarholle silste brea-ite," ensfh.). Yn Genesis 9:25 ferflokt Noäch syn jongste soan, Cham. Ek de Tsien Pleagen fan Egypte, dy't Moazes en Aäron yn Genesis 7 oant en mei Genesis 12 yn opdracht fan God oer Egypte komme litte, kinne beskôge wurde as flokken. Yn Jozua 6:26 ferflokt Jozua de man dy't Jericho wer opbouwe sil. Yn it Nije Testamint sprekt Jezus Kristus ferskate flokken út, û.m. tsjin 'e figebeam (Mattéus 21:19 en Markus 11:14) en tsjin 'e ûnleauwige stêden (Mattéus 11:20-24).
Waalske Tsjerke (Ljouwert)
De Waalske Tsjerke yn Ljouwert is it tsjerkegebou fan de remonstranske gemeente. De tsjerke waard yn 1530 ynwijd as kapel fan it Katarinakleaster.
Skiednis
thumb|left|250px|Gevelstien De Waalske Tsjerke waard boud as kapel fan it Katarinakleaster (ek: Dominikanessen- of Wite Nonnekleaster), dat yn 1507 stifte wie en mei de reformaasje om 1580 hinne ûnteigene waard. De kapel kaam nei it opheffen fan it kleaster leech te stean, mar se hold altiten in tsjerklike funksje en waard sûnt 1659 de tsjerke fan Frânsksprekkende protestanten, dy't yn de tiid fan de Nassaus nei Ljouwert kamen. Dat bleau de tsjerke oant 1888, mar ek neitiid hold de tsjerke de namme "Waalske Tsjerke". It koer fan de tsjerke waard yn 1839 ôfbrutsen.
Boppe de tagong is in gevelstien fan in iepen Bibel oanbrocht mei de Frânsktalige tekst Venez, et montons à la montagne de l'Eternel, A la maison du Dieu de Jacob Ésaïe 2:3 (oersetting: Lit ús de berch fan de Ivige opgean, nei it hûs fan de God fan Jakob (Jesaja 2:3).
Yn de tsjerke stiet in preekstoel út ± 1630. Yn de dakruter hinget in klok fan klokkejitter Jurjen Balthasar út 1661.
Tsjintwurdich is de tsjerke yn gebrûk troch de remonstranske mienskip.
thumb|left|250px|Schwartsburg-oargel