cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bill O'Reilly
Jonkheid en oplieding
Bill O'Reilly gie nei de katolike skoalle St. Brigid yn Westbury en letter nei de katolike jongesskoalle Chaminade High School yn Mineola, dêr't er honkbal spile. Syn heit woe dat er dêrhinne gie, ynstee fan nei de iepenbiere skoalle. Yn dat tiidrek moete er de lettere popsjonger Billy Joel, dy't er in "gangster" neamde.
Nei't er yn 1967 fan Chaminade slagge, gie er nei Marist College yn Poughkeepsie, dêr't er in earestudint yn it fak skiednis wie. Hy gie ien jier nei Queen Mary College oan de Universiteit fan Londen. Dêr krige er yn 1971 in bachelorgraad yn skiednis. Hy spile ek semyprofesjoneel honkbal foar de New York Monarchs. Nei't er fan Marist College slagge, ferhuze er nei Miami dêr't er lessen Ingelsk en skiednis oan de Monsignor Pace High School joech. Yn 1973 gie er werom nei skoalle, nei Boston University, dêr't er in mastergraad yn it fak omropsjoernalisme krige. Doe't er yn Boston wie, wie er in ferslachjouwer en kollumskriuwer foar ferskate pleatslike kranten en rûn er staazje by de nijsstudio fan WBZ-TV.
Iere karriêre
Yn 1973 sette O'Reilly útein mei syn tillefyzjekarriêre as ferslachjouwer en waarman by WNEP-TV yn Scranton (Pennsylvania). Nei't er by WFAA-TV yn Dallas wurke hie, gie er oan de slach by KMGH-TV yn Denver, dêr't er in pleatslike Emmy Award krige.
Yn 1980 waard er ferslachjouwer by WCBS-TV yn New York, dêr't er syn twadde pleatslike Emmy Award krige troch in ûndersyk dy't er die nei korrupsje yn it stedsbestjoer. Yn 1982 waard er in korrespondint foar CBS News, dêr't er ferslach makke fan de krigen yn El Salvador en de Falklâneilannen fan syn basis yn Buenos Aires ôf.
Yn 1986 gie O'Reilly nei ABC News, dêr't er twa Emmy Awards en twa Headliner Awards foar bysûnder ferslachjouwing fertsjinne.
Inside Edition
Yn 1989 kaam er as presintator fan it tabloid- en rabbersprogramma Inside Edition fan CBS te wurkjen, trije wike nei't it programma úteinsette. Hy wie ien fan de earste Amerikaanske ferslachjouwers dy't yn Berlyn wie doe't de Berlynske Muorre delkaam. Ek wie er ien fan de earste ferslachjouwers dy't by de rebûlje yn Los Angeles 1992 wie. Yn july 1994 liet er witte dat er mei it programma ophâlde woe en yn 1995 waard er ferfongen troch Deborah Norville, dy't earder in presintator foar CBS News en NBC News wie.
Op 12 maaie 2008 dûkte der in filmke op Youtube op fan in outtake fan Bill O'Reilly út 1990 doe't er by Inside Edition wurke. Dêryn âle er omraak op syn meiwurkers doe't er swierrichheid hie de einigjende sinnen fan de tilleprompter te lêzen yn it foarôf opnommen programma. Dêryn raasde er: "godferdomme, dan dogge we it mar streekrjocht".
The O'Reilly Factor
Progressive mediahifkers lykas Media Matters for America en Fairness and Accuracy in Reporting hawwe krityk utere op syn manier fan ferslachjaan oer ferskate ûnderwerpen, dêr't se him derfan beskuldigen de feiten te ferfoarmjen en mislate en falske statistiken te brûken. Yn 2008 dêr't der nei ferskate ûnwierheden op ferwiisd waarden, rôp Media Matters him út ta "falsk ynformateur fan it jier".
Op 27 augustus 2002 rôp O'Reilly alle Amerikanen op om Pepsi-produkten te boykotten, om't de sjongteksten fan rapper Ludacris, dy't reklamespotsjes foar Pepsi die, neffens O'Reilly oanset joegen ta "geweld mei gewearen, drugs en brekme oan respekt foar froulju". Twa jier letter ferwiisde Ludacris yn ien fan syn lieten nei O'Reilly mei syn rjochtsaak oangeande seksuële yntimidaasje tsjin Andrea Mackris wylst er noch troud wie.
Doe't O'Reilly op 18 maart 2003 gast wie yn it programma Good Morning America fan ABC, sei er ta: "as de Amerikanen Irak yn geane en Saddam Hussein omsmite, en as it skjin is (fan massaferneatigingswapens).... sil ik my oan it lân ferûntskuldigje en sil it regear fan Bush nea mear betrouwe". Doe't er op 10 febrewaris 2004 fannijs gast wie yn itselde programma waard er frege as er syn belofte wiermeitsje soe, en hy andere dêrop: "myn analyse wie ferkeard en it muoit my. Ik hie it ferkeard. Ik bin der alhiel net bliid oer. Ik bin no folle mear skeptysk foar it regear Bush oer as ik doe wie".
Yn begjin 2005 kreake er gauris George Tiller, in dokter yn Kansas dy't spesjalisearre wie yn abortus yn de twadde en tredde trimester, ôf, en ferwiisde nei him as "Tiller the baby killer" (Tiller de poppemoardner). Tiller waard op 31 maaie 2009 fermoarde troch Scott Roeder, in anty-abortusaktivist. Kritisi beskuldigen O'Reilly derfan dat er de oanset dêrta jûn hie. Oaren fûnen dat O'Reilly gjin skuld hie.
Yn ier 2007 joegen ûnderikers fan de School of Journalism fan de Universiteit fan Indiana in ferslach út, dy't it Talking Points Memo part fan O'Reilly syn programma analysearren. Hja kamen ta de konklúzje dat O'Reilly propaganda en skeldwurden brûkte en algeduerigen net-Amerikanen as drigings en nea as "slachtoffers of helden" seach.
Op 19 april 2017 makke Fox News buorkundich dat O'Reilly net weromkomme soe yn harren programmearring nei't der ferslach fan makke waard dat er krapoan $ 50 miljoen útbetelle hie oan skikkings mei seis froulju dy't him fan seksuële yntimidaasje beskuldigen. It programma gie ynearsten troch ûnder de namme The Factor, dy't presintearre waard troch Dana Perino. Op deselde dei makke Fox News bekend dat Tucker Carlson syn programma in oere earder útstjoerd wurde soe as ferfanging fan O'Reilly en dat The Five mei Jesse Watters Carlson syn programma op syn âlde tiid ferfange soe.
Nei Fox News
Bill O'Reilly sette op 24 april 2017 útein mei in podcast: No Spin News (betsjut:net ferdraaid nijs). Yn maaie 2017 kaam O'Reilly gauris as gast op freeds op de Glenn Beck Radio Program. Yn juny 2017 setten O'Reilly en Dennis Miller útein mei in publike sprektoer "The Spin Stops Here" (it ferdraaien hâldt hjir op).
O'Reilly ferskynde foar it earst op Fox News op 26 septimber 2017 doe't er troch Sean Hannity ynterviewd waard. Yn july 2020 waard O'Reilly syn programma No Spin News útstjoerd op de tige konservative keabelstjoerder Newsmax TV
Seksuële yntimidaasje
Op 13 oktober 2004 spande O'Reilly in rjochtsaak oan tsjin Andrea Mackris, in eardere produsint fan de The O'Reilly Factor, foar ôfparsing. O'Reilly beskuldige har dêrfan dat se him mei in rjochtsaak drige of it moast wêze dat er har mear as $60 miljoen útbetelje soe. Letter deselde deis spande Mackris in rjochtsaak tsjin O'Reilly oan foar $60 miljoen yn skea. Op 28 oktober 2004 kamen se ta in skikking, dêr't Mackris har beskulding fan seksuële yntimidaasje falle litte soe, en O'Reilly soe syn rjochtsaak tsjin har ynlûke. De betingsten waarden temûk holden, mar neffens in ferslach yn The New York Times yn 2017 betelle O'Reilly Mackris $9 miljoen en makken se buorkundich dat der "neat ferkeard dien waard".
Nei't de direkteur fan Fox News, Roger Ailes, fan seksuële yntimidaasje beskuldige waard troch eardere meiwurker Gretchen Carlson, sei O'Reilly yn 2016 dat Ailes it "doel" wie as in "ferneamd, machtich en woltierich persoan" en neamde him de "bêste baas dy't ik ea hân hie". Nei't Ailes dien krige en it netwurk in skikking mei Carlson die, sei O'Reilly: "foar ien kear yn myn libben, sil ik my de bek hâlde".
Justjes nei't Ailes dien krige, die Fox News in skikking mei eardere meiwurker Juliet Huddy, dy't O'Reilly fan seksuële yntmidaasje beskuldige. Hja sei dat O'Reilly besocht in romantyske relaasje mei har oan te gean, en makke ûnseedlike opmerkings. The New York Times makke ferslach dat er in skikking mei har dien hie foar $1,6 miljoen. Yn augustus 2016 spande eardere meiwurker Andrea Tantaros in rjochtsaak oan tsjin Fox News oangeande seksuële yntimidaasje, en beskuldige O'Reilly dêrfan dat er seksuële opmerkings foar har oer die. Dy rjochtsaak einige yn it neidiel fan Tantaros op grûnwurk fan spekulaasje.
The New York Times makke yn april 2017 ferslach fan dat O'Reilly en Fox News fan 2002 ôf fiif skikkings dien hiene. Ynearsten wiene allinnich de skikkings oan Mackris en Huddy bekend makke. Fox-meiwurkers Rebecca Diamond en Laurie Dhue diene skikkings yn respektivelik 2011 en 2016 en produsint Rachel Witlieb Bernstein die yn 2002 in skikking mei Fox News. De totale skikkings wiene likernôch $13 miljoen.
Yn oktober 2017 waard it bekend dat O'Reilly troch eardere Fox-meiwurker Lis Wiehl derfan beskuldige waard in seksuële relaasje sûnder har ynstimming mei har begjinne te wollen. O'Reilly betelle Wiehl $32 miljoen.
Persoanlik libben
Bill O'Reilly wie troud mei Mauren E. McPhilmy. Hy moete har yn 1992 en harren troudei fûn plak yn ''St Brigid Parish yn Westbury (New York) op 2 novimber 1996. Hy hie in dochter Madeline, berne yn 1998, en in soan Spencer, berne yn 2003, mei har.
It pear gie op 2 april 2010 útinoar en skate op 1 septimber 2011.
Yn maaie 2015 lieten rjochtsdokuminten, oer in fâdijskeel tusken O'Reilly en McPhilmy, sjen dat der in beskuldiging fan húslik geweld wie. Nei dy beskuldiging liet O'Reilly troch syn abbekaat witte dat dy beskuldigings "100% falsk" wiene. In febrewaris 2016 ferlear O'Reilly in rjochtsaak oer fâdij oer syn beide bern.
Margaret Drabble
Dame Margaret Drabble, Lady Holroyd (Sheffield, Yorkshire, 5 juny 1939) is in Ingelsk skriuwster. Se is Dame Commander yn de Oarder fan it Britske Ryk.
In tema wat altyd weromkomt yn har wurk is de korrelaasje tusken de hjoeddeiske Ingelske mienskip en de yndividuen dy't dêryn libje. Hoewol't har wurk yn de grûn net autobiografysk is, binne guon karakters en wat dy meimeitsje wol ynspirearre op it libben fan Drabble. Neist romans hat Drabble ek koarte ferhalen, toanielstikken en non-fiksje skreaun.
De skriuwster A.S. Byatt is har âldere suster, mar sy hawwe hast gjin kontakt mei elkoar en lêze inoars boeken net. Fan 1960 oant 1975 wie Drabble troud mei de akteur Clive Swift, bekend fan syn rol 'Richard' yn de telefyzjerige Keeping Up Appearances. Yn 1982 boaske se de histoarikus Sir Michael Holroyd.
Oant 2016 hat Drabble 19 romans publisearre.
Alvin Ceccoli
(5 augustus 1974) is in eardere Australysk fuotballer. Earder spile foar Wollongong Wolves, AEK Atenas, Parramatta Power, Sydney, Avispa Fukuoka en Central Coast Mariners.
Grifformearde tsjerke (Wâldsein)
De Grifformearde tsjerke is in tsjerkegebou yn Wâldsein, gemeente Súdwest-Fryslân, yn de provinsje Fryslân.
Kamera lusida
thumb|250px|Kamera lusida by it tekenjen fan in lyts objekt thumb|250px|Skema fan de camera lucida fan Wollaston In Kamera lusida (Latyn foar 'heldere keamer') is in optysk ynstrumint, dat bestiet út in ferstelbere stange dy't mei in klamme oan 'e tafel fêstmakke wurdt. Oan de boppekant sit in 'licht' spegele prisma yn in metalen behuzing. Boppedat befettet dy metalen hâlder twa linzen. Op en lâns it 'licht' spegele prisma sjocht de tekener twa bylden; ien fan it objekt en ien fan 'e hân. Troch dat prisma krekt ôf te stellen, wurdt in byld of in folsleine foarstelling yn de winske ôfmjittings op papier projektearre. By dy projeksje wurdt gjin ekstra ljocht brûkt. It ynstrumint is yn 1806 betocht troch de Ingelske natuerkundige William Wollaston en waard benammen yn de njoggentjinde iuw brûkt.
Grifformearde tsjerke (Wâldsein)
It oargel waard makke troch Pels & Van Leeuwen en yn 1962 yn de tsjerke pleatst. Yn 1975 krige de tsjerke glês-yn-leadruten.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Kazakstan
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Kazakstan.
Hayden Foxe
(23 juny 1977) is in eardere Australysk fuotballer. Earder spile foar Arminia Bielefeld, Sanfrecce Hiroshima, Mechelen, West Ham United, Portsmouth, Leeds United, Perth Glory en Sydney.
Johannes Boersma (wiskundige)
Johannes (Joop) Boersma (Marrum, 5 desimber 1937 – Eindhoven, 29 novimber 2004) wie in Nederlânsk wiskundige dy't spesjalisearre wie yn wiskundige analyse. Boersmas PhD begelieder oan de Universiteit fan Grins wie Adriaan Isak van de Vooren.
Oudenrijn
260px|thumb|Kaart fan de âlde polder Oudenrijn Oudenrijn is in buorskip yn de gemeente Utert yn de Nederlânske provinsje Utert en is in âlde polder en iin eardere gemeente. De buorskip leit yn de kearnen Utert en De Meern. De buorskip leit foar it grutste part yn it gebiet fan De Meern en omfiemet it eastlike part fan de wyk De Meern-Súd, bedriuwepark Oudenrijn en de in stikje fan de Utertske wyk Leidsche Rijn. It kanaal Leienske Ryn grinzget de buorskip yn it noarden, de A2 yn it easten, A12 yn it suden en it Molenvliet, in wetterke dy't troch De Meern streamt. It knooppunt Oudenrijn dêr't de A2 en A12 inoar kruse leit súdeastlik fan de buorskip.
It tal ynwenners is net krekt te sizzen, om't Oudenrijn gjin offisjele buert is, mar it ynwennertal wurdt rûsd op likernôch goed 3.000 ynwenners.
Skiednis
Fan 1818 oant 1954 wie Oudenrijn in selsstannige gemeente. De eastgrins fan dy gemeente lei ynearsten tichteby it Merwedekanaal. Nei de Twadde Wrâldkriich, yn it ramt fan de wenningneed woe de gemeente Utert tige útwreidzje en woe ûnder oaren de wyk Kanaleneiland bouwe dy't doetiids foar it grutste part op grûngebiet fan Oudenrijn lei. De eastgrins fan Oudenrijn waard ferpleatst op dêr't hjoed-de-dei de A2 rint. Oer it oerbliuwende part fan de gemeente waard fan tocht dat dy te lyts wie om fuort bestean te bliuwen en waard oan de nije gemeente Vleuten-De Meern tafoege.
Yn de 1960-er jierren waarden der 1200 nije wenten boud, dêr't likernôch de helte fan yn Oudenrijn boud waard. Ek op it grûngebiet fan Oudenrijn ûntjoech him it bedriuweterrein Strijkviertel tige fluch omreden er tichteby de A2 en A12 leit. Yn 2001 waard dy omneamd ta bedriuweterrein Oudenrijn. Ek dat jiers waard de gemeente Vleuten-De Meern troch de gemeente Utert anneksearre en dus falt Oudernijn no folslein ûnder de gemeente Utert.
Nijsgjirrich
Fan 1859 oant 1940 wie de Us Leaffrou ta Himelopnimmingstsjerke yn Oudenrijn fêstige. De parochy dêre ferhuze yn 1940 nei in grutter tsjerkegebou yn it sintrum fan De Meern. Dêrnei waard it eardere tsjerkegebou yn Oudenrijn ferkocht oan it Hollandia Zijspan-fabryk mei de betingst dat de keaper it gebou sa feroaret dat it net mear as tsjerke werom te kennen is. sa waarden de spitsbôgefinsters oan de boppekant rjocht lutsen en de lytse tuorren oan wjerskanten fan de yngong fuorthelle. Letter kaam metaalbedriuw Metak oant 2011 yn it gebou, dêr't er guon jierren neitiids leech stie. Yn 2015 krige er in kulturele bestimming en wurdt brûkt foar teäterfoarstellings en ek wol telefyzje-útstjoerings.
Jade Jantzen
Jade Jantzen, echte namme ûnbekend (Dallas, 1 july 1993), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan mingd etnysk komôf. Hja sette yn 2014 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile sûnt yn frijwat films.
Libben en karriêre
Jantzen waard yn 1993 berne yn Dallas, yn 'e Amerikaanske steat Teksas. Yn 2012 begûn se as neakenmodel te wurkjen, en yn 2014, doe't se 21 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Sûnt dy tiid lit se har fertsjintwurdigje troch it ympressariaat Hussie Models, fan Riley Reynolds, dat fêstige is yn North Miami, yn Floarida. Jantzen die har earste anale sêne yn oktober 2014 yn Amateur Babe Tries Anal Sex, en har earste dûbele penetraasje yn maart 2015 yn Latina Is Feeling Slutty Today.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Kenya
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Kenya.
Jade Jantzen
Libben en karriêre
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hie Jantzen begjin 2019 yn mear as 140 pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Penthouse, Evil Angel, Jules Jordan Video, Digital Sin en Hustler Video. Fierders hat se ek wol wurke foar minder bekende studio's, lykas Pure Play Media, Girlfriends Films en Mile High Media. En teffens hat se in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder BangBros, Reality Kings, Brazzers en Naughty America.
Under har karriêre hat Jantzen gearwurke mei kollega-aktrises as Diamond Jackson, Kelsi Monroe, Priya Price en Ada Sanchez, en mei manlike tsjinspilers as Mike Adriano, Mick Blue, James Deen, Manuel Ferrara, J-Mac, Sean Lawless, Ramon Nomar en Mark Wood. Yn 2016 waard se nominearre foar in AVN Award (de Oscar fan 'e pornoyndustry) yn 'e kategory meast seksy nijynkommelinge.
Lichemsskaaimerken
Jade Jantzen is blank, mei brune eagen en swart hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.63 m lang, mei in gewicht fan 48 kg, en natuerlike cupmaat 32C. Behalven de wenstige gatsjes troch de earlellen hat se gjin piercings, mar se hat wol tatoeaazjes op har beide ankels en in floral op har ûnderrêch.
Inch
In inch (Ingelske útspr.: [ɪnʧ], "intsj"; meartal inches, [ɪnʧɪ:z], "intsjeaz"; ôfkoarte ta in. of ″) is in lingtemjitte dy't brûkt wurdt yn it ymperiale stelsel en it Amerikaansk stelsel fan mjitten. It is in frij lytse mjitte, dy't ferlykber is mei de Nederlânsk/Fryske tomme, fan foar de ynfiering fan it metrike stelsel. Yn it ferline ferskilden ûnderskate tradisjonele standerts foar de presize lingte fan in inch, mar sûnt july 1959, doe't de ynternasjonale yard fêststeld waard op 0,9144 m, is de ynternasjonale inch persiis 2,54 sm. Der sitte 12 inches yn 1 ynternasjonale foet, en 36 inches yn 1 yard.
Bobslydzjen op de Olympyske Winterspullen 1976
200px|thumb|right|200px|De Olympyske bobbaan fan Innsbruck 1976
Joel Griffiths
(21 augustus 1979) is in eardere Australysk fuotballer. Earder spile foar Sydney United, Parramatta Power, Newcastle United Jets, Neuchâtel Xamax, Leeds United, Avispa Fukuoka, Beijing Guoan, Shanghai Shenhua, Sydney, Qingdao Jonoon en Wellington Phoenix.
Bobslydzjen op de Olympyske Winterspullen 1976
De Olympyske Winterspullen 1976, ek wol de XIIe Olympiade neamd, waarden yn 1976 yn Innsbruck, Eastenryk hâlden. Dat wie fan 4 oant en mei 15 febrewaris. It bobslydzjen wie yn de Kominierte Kunsteisbahn für Bob-Rodel Igls.
Kominierte Kunsteisbahn für Bob-Rodel Igls
De Kominierte Kunsteisbahn für Bob-Rodel Igls waard yn 1975 boud foar de Olympyske Winterspullen fan 1976. De baan hie in lingte fan 1.270 m in ferfal fan 100 meter en fjirtjin bochten.
SAP AG
thumb|It SAP logo SAP AG is in firma dy’t bedriuwssoftware makket en aktyf is oer de hiele wrâld. Neffens omset is SAP AG de grutste Europeeske softwarefirma en de fjirdgrutste fan de wrâld nei Microsoft, IBM en Oracle. De primêre bedriuwsaktiviteit leit by de ûntwikkeling fan software foar it fêstlizzen en ferwurkjen fan alle bedriuwsprosessen fan in ûndernimming lykas boekhâlding, controlling, ferkeap, ynkeap, produksje, foarriedbehear, logistyk, ûnderhâld en salarisadministraasje.
Skiednis
thumb|SAP haadkertier yn Walldorf SAP waard yn 1972 oprjochte troch fiif eardere IBM meiwurkers (Claus Wellenreuther, Hans-Werner Hector, Klaus Tschira, Dietmar Hopp und Hasso Plattner) ûnder de namme Systemanalyse und Programmentwicklung (SAP). Mei it kantoar yn Weinheim begûnen se mei it meitsjen fan programma’s foar de salarisadministraasje en boekhâlding.
Yn 1976 waard Systeme, Anwendungen und Produkte in der Datenverarbeitung (SAP GmbH) oprjochte, in jier letter ferhuze it bedriuw nei Walldorf. De namme SAP AG waard yn 2005 offisjeel fêststeld.
Alfred L. Kroeber
Alfred L. Kroeber (folút: Alfred Louis Kroeber; Hoboken (Nij-Jersey), 11 juny 1876 – Parys, 5 oktober 1960), wie in Amerikaansk antropolooch, archeolooch, etnolooch, taalkundige en heechlearaar fan etnysk Dútsk komôf. Hy wie ien fan 'e grûnlizzers fan 'e antropology en hold him benammen dwaande mei de stúdzje nei de Yndianen fan Kalifornje, wêrby't er him ek geregeldwei op it mêd fan 'e archeology, de etnology en de taalkunde bejoech. Oan it begjin fan syn karriêre die Kroeber wichtich ûndersyk nei de talen en dialekten fan 'e Arapaho. Letter wied er de earste heechlearaar antropology oan 'e Universiteit fan Kalifornje te Berkeley, by San Fransisko. Teffens wied er direkteur fan wat no it Phoebe A. Hearst Museum foar Antropology is. Kroeber waard lykwols it bekendst troch syn jierrenlange wurk mei Ishi, it lêste oerlibjende lid fan it Jahy-folk. Fierders wie Kroeber de heit fan 'e ferneamde science fiction- en fantasyskriuwster Ursula K. (Kroeber) Le Guin.
SAP AG
Skiednis
It tal meiwurkers fan SAP sûnt de oprjochting yn 1972:
Alfred L. Kroeber
Stúdzje en ier wurk
Kroeber gie mei sechstjin jier al nei de Columbia Universiteit yn New York, dê'r't er yn 1896 in bachelorstitel yn Ingelske taal- en letterkunde behelle, en yn 1897 in masterstitel yn romantysk toaniel. Doe't de oplieding antropology oprjochte waard, feroare er fan stúdzje en learde er foar antropolooch ûnder Franz Boas. Om 'e iuwwiksel hinne died er as ûnderdiel fan syn stúdzje fjildûndersyk ûnder de Arapaho, yn Oklahoma en Wyoming, wêrby't er wurdlisten opstelde fan 'e útstoarne talen Besawûnena, Haänahawûnena en Nawatinehena, dy't letter fan krúsjaal belang blike soene te wêzen foar it moderne begryp fan 'e Arapahooske talen en har ûnderlinge relaasjes. Yn 1901 behelle Kroeber in doktoraat yn antropology, op basis fan in proefskrift fan 28 siden oer dekoratyf symbolisme ûnder de Arapaho. Dat wie it earste doktoraat yn dy stúdzje dat ea troch de Columbia Universiteit útjûn wie.
SAP AG
Produkten
thumb|In skermprint út SAP De SAP ERP is it Enterprice Resource Planning systeem en kin foar suver alle bedriuwsprosessen brûkt wurde lykas de boekhâlding, salarisadministraasje en logistyk. Yn 1993 waard mei SAP R/3 de grûnslach lein foar de SAP ERP dy’t yn 2003 ferskynde. De ERP-software bestiet út modulen dy’t ferbân mei elkoar hâlde wylst de tagong ta dy modulen mei rollen (autorisaasjes) ferdield wurde kin oer ferskillende brûkers. Foarbylden fan sokke modulen binne de FI (Finance), CO (Controlling), MM (Materials Management), SD (Sales and Distribution), PP (Production Planning) en HR (Human Resources).
Alfred L. Kroeber
Priveelibben
Yn 1906 troude Kroeber mei Henrietta Rothschild, dy't lykwols oanhelle rekke mei tuberkuloaze en yn 1913, nei in lang siikbêd, kaam te ferstjerren. Yn 1926 wertroude er mei Theodora Kracaw Brown, in widdo dy't letter sels ek in antropologe fan namme waard, en mei wa't er yn 'e kunde kaam doe't hja as studinte guon fan syn kolleezjes folge. Mei har krige Kroeber twa bern: de literêr kritikus Karl Kroeber, en de ferneamde science fiction- en fantasyskriuwster Ursula K. Le Guin. Dêropta naam er Ted en Clifton oan, har beide soannen út har earste houlik, dy't syn efternamme krigen.
SAP AG
Produkten
De produkten binne sawol foar grutte, middelgrutte en lytse ûndernimmingen ûntwikkele: De boppesteande programma’s kinne oanfolle wurde mei saneamde 'extensions' (útwreidingen) dy’t per yndustry ferskille. SAP hat oanfoljende pakketten foar bygelyks de automobyl sektor, gemyske sektor, detailhannel sektor, medyske sektor en bankesektor. De SAP Business Suite, SAP All-in-one en SAP Business ByDesign hawwe ek allegear de SAP NetWeaver dy’t de yntegraasje tusken de ferskillende modulen en de keppeling mei oare programma’s mooglik makket en tsjinnet as databehearder.
Alfred L. Kroeber
Karriêre
Kroeber brocht it grutste part fan syn wurksume jierren troch yn Kalifornje, dêr't er oant syn pinsjonearring, yn 1946, heechlearaar wie oan 'e Universiteit fan Kalifornje te Berkeley, yn Berkeley, ûnder de reek fan San Fransisko. Teffens wied er fan 1909 oant 1947 direkteur fan it doetiidske Museum foar Antropology fan de Universiteit fan Kalifornje, dat no it Phoebe A. Hearst Museum foar Antropology hjit. Hoewol't er benammentlik bekend wurden is as kultureel antropolooch, died er yn it ferlingde dêrfan ek frijwat wurk op it mêd fan archeology, taalkunde en folkekunde. Sa late er archeologyske opgravings yn Nij-Meksiko, Meksiko en Perû, en wied er mei Roland B. Dixon tige ynfloedryk by de klassifikaasje fan Yndiaanske talen yn Noard-Amearika, wêrby't er û.m. ferantwurdlik wie foar de earste gearstalling fan 'e Penûtiaanske en Hokaanske taalfamyljes.
Uteinlik krige Kroeber sa'n grutte ynfloed dat in protte kollega-antropologen harsels in selde soarte burd en snor as him oanmeaten. Syn learboek Anthropology, dat er foar it earst yn 1923 publisearre, waard desennialang rûnom brûkt. Om 1950 hinne wie it ien fan 'e tsien boeken dy't alle earstejiers studinten oan 'e Columbia Universiteit lêze moasten, lykfol hokker stúdzje oft se folgen. In oar boek fan Kroeber, Configurations of Cultural Growth, út 1944, hie in duorjende ynfloed op sosjaal-wittenskiplik ûndersyk nei de ferskynsels geniaalheid en grutheid. Kroeber wie fan tinken dat genialens op beskate tiden fuortkaam út 'e kultuer ynstee fan út ien beskaat yndividu, sa't de "grutte-man"-teory hawwe woe.
Syn wichtichste wurk die Kroeber op it mêd fan 'e antropologyske beskriuwing en it fêstlizzen fan folksferhalen en myten fan 'e lytse Kalifornyske Yndiaanske etnyske groepen, dy't faak slim te lijen hân hiene ûnder de blanke kolonisaasje fan 'e steat. Sa is de ynformaasje yn Handbook of the Indians of California, dat yn 1925 útkaam, fan ûnskatbere wearde om't it oars grif weiwurden wêze soe. Kroeber krige yn in breder fermidden bekendheid troch syn jierrenlange wurk mei Ishi, fan wa't beweard waard dat er de lêste oerbleaune Jahy (Yahi) wie, dy't it slachtoffer wurde wiene fan opsetlike útrûging troch blanke kolonisten. Nije ynformaasje makket it lykwols oannimlik dat Ishi fan mingd etnysk komôf west hawwe kin, mei in heit dy't mooglik ta de Wintû, Maidû of Nomlaky hearde. Kroeber syn frou Theodora Kroeber skreau in bekende biografy fan Ishi, mei as titel Ishi in Two Worlds. De relaasje tusken Kroeber en Ishi waard sa ferneamd dat der yn 1992 in film oer makke waard: The Last of His Tribe, mei akteur Jon Voight as Kroeber.
Kroeber trede al ier op as tsjûge-saakkundige foar de Yndianen yn rjochtsaken dy't Yndiaanske stammen oanspanden tsjin 'e Amerikaanske federale oerheid op it mêd fan lânrjochten. Ek dêryn wied er sa ynfloedryk, dat syn manear fan it oanfieren fan bewiismateriaal dêrby de noarm waard foar alle lettere lânrjochtesaken. Dat hie der ek mei te krijen dat bgl. yn 'e grutte saak "Yndianen fan Kalifornje vs. de Feriene Steaten" sawol syn assistint as de haadtsjûge-deskundige foar de Amerikaanske oerheid âld-studinten fan him wiene.
Herfoarme tsjerke (De Grinzer Pein)
De Herfoarme tsjerke yn de De Grinzer Pein is de tsjerke fan de herfoarme gemeente De Grinzer Pein-Kornhorn. De gemeente is oansletten by de PKN. Sûnt 1973 is de tsjerke in ryksmonumint.
Beskriuwing
De tsjerke stiet yn it eastlike diel fan it doarp op de hoeke fan de Provinsjalewei en de Peinderwei op in ferhege hôf. Tusken de tsjerke en de Provinsjalewei rint in brede lykreed mei oan wjerskanten kastanjebeammen.
It oarspronklike tsjerkegebou datearre wierskynlik fan omtrint 1600. Yn 1612 waard de earste dûmny, dy't ek skoalmaster wie, yn tsjinst nommen. Nei alle gedachten datearret de bou fan de earste tsjerke ek út dy tiid. Yn 1748 waard de tsjerke ôfbrutsen en op 'e nij boud. De foargevel is yn 1915 fernijd. Boppe de tagong binne fjouwer gevelstiennen ynmitsele mei û.o. de nammen fan de âlderlingen en diakens fan it jier 1748.
Yn 1930 waard oan de eastlike kant dwers op de âlde sealtsjerke in breder diel boud. Sûnt dy tiid hat de tsjerke in T-foarm as grûnplan.
Ynterieur
It ynterieur fan de tsjerke waard yn de jierren 1983-1984 restaurearre. Fan it oarspronklike meubilêr stamt de preekstoel út de earste helte fan de 18e iuw. De tsjerke hat noch in jûnsmielbeker út 1635. Op de beker is ''Ao XVIXXXV (Anno 1635) Karcken Becker van Uppende. V.A. Pastoor'' gravearre. De pastoar "V.A." (Valentius Artopaeus) wie de fyfte dûmny fan De Grinzer Pein en stie fan 1626 oant 1649 dêr op de kânsel. It oare jûnsmielreau stamt út 1822. De kânselbibel is fan 1864.
Oargel
It oargel is yn 1966 troch Bakker & Timmenga út Ljouwert boud.
Nikolai Frederik Severin Grundtvig
right|thumb|Portret fan Grundtvig fan [[Constantin Hansen (1862)]] Nikolaj Frederik Severin Grundtvig (Udby, 8 septimber 1783 - Kopenhagen, 2 septimber 1872) wie in Deensk lutersk predikant, dichter, histoarikus en folksopfieder. Hy hie in soad ynfloed yn it Denemark fan de 19e iuw.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Kosta Rika
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Kosta Rika.
Jonas Daniël Meijer
Jonas Daniël Meijer (Arnhim, 15 septimber 1780 – Amsterdam, 6 desimber 1834) wie de earste Joadske abbekaat yn Nederlân. It Jonas Daniël Meijerplein yn Amsterdam en de Jonas Daniël Meijerplaats yn Arnhim binne nei him ferneamd.
Biografy
Meijer wie de âldste soan fan de begoedige David Abraham Meijer en Marianne Cohen, in dochter fan de Amersfoartse tabakshanneler, gelearde en rabbyn Benjamin Cohen, dy't yn april 1787 steedhâlder Willem V ûnderdak joech. De famylje Cohen hiene bannen mei foaroansteande Jeropeeske Joadske famyljes. Meijer's heit wie in Dútske joad út Hamburch. Jonas Daniel Meijer hie noch in broer en in suster, Abraham David (1781–1864) en Eva (1782–1850).
Nei de dea fan har man ferhuze syn mem yn 1790 nei Amsterdam, dêr't se by har heit ynwenjen gie op de Nieuwe Herengracht 103 yn de Amsterdamske joadebuert. Meijer studearre fan 1793 oant 1796 rjochten oan it Atheneum Illustre, en promovearre doe't er 15 jier wie oan de Universiteit Leien. Yn de tiid fan de Bataafske Republyk, op 17 jannewaris 1797, waard er abbekaat yn Amsterdam, hy wie doe 16 jier. Noch it rike Amsterdamske keapmansgilde noch oare (kristlike) klanten woene fan syn tsjinsten gebrûk meitsje. Hy bestudearre de skiednis fan it rjocht fan oare lannen. Dat resultearre yn publikaasjes, dy't him ynternasjonaal ferneamd makke en lidmaatskippen fan Jeropeeske universiteiten en akademys opsmiet.
Yn 1806 waard Meijer direkteur fan de Bataafse Courant, in foarrinner fan de steatskrante, en yn 1810 fredestichter tusken de beide joadske gemeenten, de Heechdútske en de Portugeeske. It praten fan Jiddysk moast ûntmoedige wurde, der kaam in learplicht en in Nederlânske Bibelfertaling dêr't ek de Joaden har yn fine moesten koene. Yn april 1809 kaam kening Loadewyk Napoleon mei it útstel Joadsk legerkorps op te rjochtsjen, sadat Joadske boargers de gelegenheid krigen harren lân te tsjinjen. De oanmelding en entûsjasme foel lykwols ôf. Op 11 april 1811 ûntstie der rebûlje yn de Joadebreestrjitte doe't sa'n hûndert tsjinstplichtigen of conscripts, ek Joaden, fan de kazerne yn de Plantaazje nei de Haarlimmerpoarte marsjearde. It bleau de hiele middei ûnrêstich yn de Joadske buorren: der foel ien deade en sân ferwûnen. Mar sa'n tweintich tsjinstplichtigen berikte it trekskip nei Haarlim. De oaren wiene útnaaid en ûnderdûkt. Meijer en Carel Asser stelden in ûndersyksrapport op foar de Prins-steedhâlder Charles François Lebrun. Se ferklearren de saak út de earmoed fan de 20.000 Joden (60 à 70% fan it totaal). Yn 1813 waard Meijer siktaris fan de kommissy ta gearstalling fan de grûnwet.
Douwe Petrus van Steenwijk
Douwe Petrus van Steenwijk (Holwert, 25 jannewaris 1784 - Ommen, 16 maart 1867) wie in Nederlânske dokter en skriuwer.
Biografy
thumb|Ofbyld op de titelside fan "De Vagebond" diel II Van Steenwijk waard yn 1784 yn Holwert berne as soan fan de predikant Petrus van Steenwijk en Lutske Riemersma. Hy studearre teology en medisinen oan de universiteit fan Grins. Hy rekke yn de ûnderwâl en siet mear as ien kear fêst. Nei it fergees besykjen fan de famylje om him te helpen om syn brea te fertsjinjen as medikus, sjirurgyn en froedmaster waard er yn 1824 yn Ommerskâns, in koloanje fan de Maatschappij van Weldadigheid, pleatst. Hy wurke him dêr op fan kolonist ta sike-oppasser en waard ynskeakele by de sûnenssoarch as assistint hielmaster yn de koloanje Ommerskâns. Hy trede ek geregeldwei op as genêshear foar de gestichten fan dy maatskippij en hie ûnder oare  pasjinten mei rûde op 'e noed. Fan 1829 oant 1833 wie Van Steenwijk offisjeel hiel- en froedmaster yn it gesticht Feanhuzen mei in jiersalaris fan ƒ 700. Yn 1829 troude er mei de 19-jierrige Adriana Brauckman fan Rotterdam. Nei har ferstjerren yn 1833 rekke Steenwijk oan 'e drank en waard er ûntslein omdat er al syn hawwen en hâlden, ynklusyf syn boeken en ynstruminten ferkocht hie om oan drank te kommen. Meardere kearen holp er yn beskonken tastân as froedmaster by in befalling. Yn 1838 waard er as bidler wer yn Ommerskâns set.
Hy ferstoar yn 1867 yn de âldens fan 83 jier yn Ommen.
Syn boek " De Vagebond " waard yn 1846 yn twa dielen publisearre. Yn syn ynlieding fan diel I skreau er: "Ik heb den Vagebond willen teekenen, gelijk ik hem gekend heb, in alle zijne misdadigheid, en mijne bedoeling hiermede was om aan te wijzen, hoezeer de mensch, wanneer hij eenmaal van het regte spoor is afgedwaald, allengkens op het pad van ondeugd en zedeloosheid voortholt, en met elke schrede zijn gewis verderf te gemoet treedt".
Grutte Priis Formule 1 fan Monako 1984
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Monako 1984 yn Monte Carlo op 3 juny 1984. It wie de fiifde race fan 16 races fan de Formule 1 yn 1984 op it Sirkwy fan Monako. De race waard hâlden oer 31 omgongen, op it 3,312 km lange sirkwy foar in race ôfstân fan 102,672 kilometer. De 76 rûntsjes dy't de Grutte Priis eins hie waarden net riden fanwegen swiere reinfal. Der waarden dêrom heale punten útdield.
Langspylfilm
In langspylfilm, lange film, jûnfoljende film of yn it Ingelsk feature film is in film mei in spyldoer fan mear as in oere. Foarhinne duorre de trochsneed langspylfilm likernôch oardel oere, mar tsjintwurdich geane se gauris rom oer dy tiidslimyt hinne. De measte langspylfilms duorje no tusken de 70 en 210 minuten. It tsjinstelde fan in langspylfilm is in koarte film, dy't almeast mar in healoere of noch koarter duorret.
Langspylfilms binne yn earste ynstânsje bedoeld foar fertoaning yn 'e bioskoop. De Ingelske term feature film kin oerset wurde as 'haadfilm', wêrmei't ferwiisd wurdt nei de iere praktyk yn Amerikaanske bioskopen om foarôfgeande oan 'e feature film ek in bioskoopsjoernaal en in koarte film te fertoanen. De earste langspylfilm út 'e filmskiednis wie de Australyske film The Story of the Kelly Gang, út 1906, hoewol't al yn 1897 it 100 minuten duorjende The Corbett-Fitzsimmons Fight útkaam. Dat wie lykwols gjin narrative film, mar in opname fan in bokswedstryd, dy't dêrom yn 'e regel beskôge wurdt as de earste lange dokumintêre.
Grêf
In grêf of lêste rêstplak is in plak dêr't in lyk (yn 'e regel dat fan in minske, mar soms ek dat fan in bist) nei it ferstjerren pleatst is. Meastal giet it dêrby om in stik grûn bûtendoar dêr't sa'n lyk begroeven (beïerdige) is. It komt lykwols ek foar dat grêven binnendoar binne. Sa waarden foarhinne notabelen wol yn 'e tsjerke beïerdige, en ek de pleatsing fan in lyk yn in boppe-grûnske of ûndergrûnske keamer of grêftombe komme foar. As it om in boppegrûnske keamer giet, sprekt men fan in mausoleum, wylst in ûndergrûnske keamer in grêfkelder neamd wurdt. Yn guon kultueren wurde liken by wize fan beïerdiging yn spelonken of rotsholten pleatst. As dêrby neitiid sprake is fan ôfsluting fan 'e spelonk of rotsholte, hjit dat ynmitseling en wurdt nei it ôfsletten diel ferwiisd as in grêfnis. Ek komt it gauris foar dat der grêfgeskinken yn it grêf pleatst wurde dy't de ferstoarne yn it hjirneimels brûke kin.
Yn 'e Westerske kultuer is it oer it algemien lykwols wizânsje om it lyk fan 'e ferstoarne nei de dea yn in deakiste te beïerdigjen yn 'e grûn fan in tsjerkhôf (it perseel lân dat om in tsjerke hinne leit) of yn 'e grûn fan in oar begraafplak dat spesjaal foar dat doel reservearre is. Dêrby wurdt meastal in grêfsark fan moarmer of in oare stiensoarte rjochtopsteand oan it hollenein fan it grêf set of der lizzend boppe-op pleatst. Soms wurdt oan it hollenein in steand houten krús (it symboal fan it kristendom) tafoege. It komt ek foar dat liken nei de dea kremearre wurde. Yn sokke gefallen is der oer it algemien gjin sprake fan in grêf, al is it mooglik dat de jiske neitiid dochs noch begroeven wurdt. Dêrnjonken is it ek mooglik dat de urne mei de jiske op in tsjerkhôf of begraafplak yn in útsparring yn in urnemuorre pleatst wurdt.
In massagrêf is in grêf wêryn't in grut tal minsken begroeven binne. Soks komt foar as der in protte liken te begraven binne, bygelyks nei in natoerramp, in epidemy of in mei opsetsin troch oare lju oanrjochte bloedbad. In spesjaal soarte fan grêf is in seemansgrêf, wêrby't it lyk fan in opfarrende fan in skip op see oerboard smiten wurdt. In oarlochsgrêf is yn Nederlân in grêf mei in spesjale beskerme status fan immen dy't yn 'e Twadde Wrâldoarloch yn 'e striid tsjin 'e Dútske besetter sneuvele of troch de Dútsers eksekutearre is.
Men wurdt achte grêven foechsum te behanneljen, sawol út respekt foar de deade, as út meilibben mei de djipdrôven. Fandalisearring fan begraafplakken wurdt dan ek beskôge as in tige minne die, dy't bestrafber is as misdriuw. It iepenbrekken fan grêven is in noch helte minder misdriuw, dat grêfskeining hjit. Lykwols is it foar argeologen tige gongber om grêven út 'e prehistoarje, de Aldheid en de Midsiuwen iepen te brekken. It ferskil liket dêrmei te lizzen oan 'e âlderdom fan in grêf. De argeology kin in protte ynformaasje út in grêf helje, lykas hoe't de ferstoarne foar syn dea libbe, hoe't er stoarn is en hokfoar opfettings oft syn kultuer oer de dea en it hjirneimels hie. As der grêfgeskinken binne, kin dêr noch mear út ôflaat wurde oer de kultuer fan 'e deade. Tsjintwurdich binne ûnskeinde grêven troch de yntrede fan 'e argeogenetika in noch wichtiger boarne fan ynformaasje as foarhinne. Yn dat ramt wurde by argeologysk ûndersyk fan grêven beskermjende klean droegen om besmetting mei modern DNA foar te kommen. Net eltsenien fynt it iepenbrekken fan grêven foar wittenskiplik ûndersyk talitber. Yn 'e Feriene Steaten fersette de Yndianen har bygelyks fûleindich tsjin it fersteuren fan 'e rêst fan harren foarâlden, en sûnt yn 1990 nei lang krewearjen fan 'e Yndianen de Native American Graves Protection and Repatriation Act (NAGPRA) oannommen waard, is dat ek net mear tastien.
Grifformearde tsjerke (De Grinzer Pein)
De Grifformearde tsjerke yn De Grinzer Pein is it tsjerklik sintrum fan de grifformearde gemeente De Grinzer Pein-Kornhorn. De tsjerke stiet oan de Provinsjalewei 80 en is oansletten by de PKN.
Skiednis
Oarspronklik foelen de grifformearde ynwenners fan De Grinzer Pein ûnder de grifformearde gemeente fan Surhústerfean. Mar nei't der yn 1920 in kristlike skoalle stifte wie, ûntstie der ek yn De Grinzer Pein de winsk om dêr in eigen grifformearde tsjerke te bouwen. Yn dy tiid wennen der yn it doarp likernôch 100 grifformearde hûshâldings. Op 10 juny 1924 waard der in selsstannige grifformearde gemeente stifte. Krekt efkes earder wie der al útein set mei it ynsammeljen fan jild foar in nije tsjerke. Yn koarte tiid wisten de grifformearden al 9.000 gûne by inoar te bringen. Ynearsten tsjinne de kristlike skoalle as ûnderkommen foar de tsjerketsjinsten. Foar de bou fan de tsjerke joech in gemeentelid in stik grûn wei en op 12 septimber 1925 koe de bou begjinne. Noch yn itselde jier, op 15 desimber, waard de tsjerke yn gebrûk nommen.
Yn 1945 ferlear de grifformearde gemeente de dûmny en sa'n 120 leden oan de frijmakking. Hja bouden oan deselde Provinsjalewei in eigen tsjerke, dy't yn 2002 sletten waard en op 3 desimber 2004 ôfbaarnde.
Oan de grifformearde tsjerke feroare fierder net in soad mear. Yn 1980 folge achter de tsjerke noch de bou fan in aktiviteitensintrum, dat de namme "Pro Deo" krige.
Op 1 jannewaris 2017 waarden de grifformearde gemeenten fan De Grinzer Pein en Kornhorn gearfoege ta ien gemeente. Besletten waard op de tsjerke fan De Grinzer Pein oan te hâlden en dy fan Kornhorn ôf te stjitten.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Kirgyzje
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Kirgyzje.
Grifformearde tsjerke (Bitgummole)
De Grifformearde tsjerke oan de J.H. van Aismawei 11 yn Bitgummole is in monumintale tsjerke fan de Protestantske gemeente Bitgum-Bitgummole-Ingelum-Marsum. De tsjerke is in ryksmonumint.
Gebou
It ynterieur is noch gruttendiels yntakt. Allinnich by it liturgysk sintrum binne in tal banken sneuvele om dêr mear romte te meitsjen. De banken steane yn in waaiereftige opstelling om de preekstoel en it dêr boppe hingjende oargel groepearre. Bysûnder oan de tsjerke is dat alle finsters glês-yn-lead-ramen krigen, dy't yn 2013 allegear restaurearre binne.
Oargel
thumb|left|250px|Oargel en preekstoel It oargel waard yn 1900-1901 troch Bakker & Timmenga boud foar de foargonger fan de hjoeddeiske tsjerke. Yn 1911 en 1932 waard it ynstrumint útwreide mei nije registers. By de restauraasje fan 1956 waard in elektryske wynmasine tafoege, sadat de blaasbalge oerstallich waard en it bespyljen fan it oargel gjin twadde man mear nedich hie.
Ofskieding
Ut ûnfrede mei de feroarings en de tanimmende frijsinnigens yn de Herfoarme Tsjerke besleat in tal lidmaten fan de gemeente Bitgum har út te skriuwen en oan te sluten by de op 1 desimber 1835 stifte 'Kristlike ôfskieden gemeente fan Minnertsgea'. Pas op 15 maaie 1841 krige de gemeente, nei meardere fersiken om 'e nocht, de foar it organisearjen fan tsjerklike gearkomsten fereaske erkenning fan de oerheid. Yn in tiid dat de lju oeral noch te gean hinne moasten, wie Minnertsgea noch in hiele ôfstân en dêrom waard op 2 april 1842 de Kristlike ôfskieden gemeente fan Bitgum oprjochte. Nei't op 10 oktober 1844 de erkenning fan de oerheid kaam, waard foar de groeiende gemeente yn 1845 útein set mei de bou fan in earste tsjerke oan de Alde Berltsumerdyk, dy't yn de rin fan de tiid iderkear wer te krap waard. As gefolch fan in synoade-beslút waard yn 1869 de namme fan de ôfskieden gemeente feroare yn "Kristlik-grifformearde gemeente fan Bitgum".
Doleânsje
Yn de jierren 1870-1880 lôge der in nij konflikt yn de Nederlânsk Herfoarme Tsjerke op dat útrûn op de doleânsje. Nettsjinsteande de útslach fan de tsjerklike ferkiezings yn 1876 feroare der neat oan de dominânsje fan de frijsinnige dûmny's yn de klassikale bestjoeren, de provinsjale tsjerkebestjoeren en de synoade. Ek wie der in skeel oer de tapassing fan de 'Trije formulieren fan Ienheid' en it behear fan tsjerklik guod. Op 'e nij lieten in tal lidmaten yn Bitgum en omkriten harren fan de Herfoarme Tsjerke ôfsnije. Ut dy skuorring ûntstie de "Nederdútsk-grifformearde gemeente fan Bitgummole". De dolearjende gemeente tsjerke ynearsten yn it lokaal fan de eardere herberch yn Bitgummole.
Bou fan de nije tsjerke
thumb|left|250px|Ynterieur Op 21 augustus 1892 giene de Bitgumer kristlik-grifformeaden en de nederdútsk-grifformearden tegearre fierder as "Grifformearde tsjerke fan Bitgum". Likernôch tagelyk waarden de tsjerklike grinzen feroare en ûntstie út de Bitgumer gemeente wei in selsstannige grifformearde gemeente yn Berltsum. Earder, yn 1863, hiene de ôfskieden leden út Sint-Anne harren al fan Bitgum ôfsûndere en ek in eigen gemeente stifte. Om't mei it weifallen fan Berltsum (en earder Sint-Anne) foar de oerbliuwende gemeente (mei de doarpen Bitgum, Bitgummole, Ingelum, Marsum en Menaam) Bitgummole no sintraler lei, waard de tsjerke oan de Berltsumerdyk ôfbrutsen en ferhûze nei it tsjintwurdige plak. By de bou waard in soad materjaal en ek it ynterieur op 'e nij brûkt. Yn 13 wiken tiid stie der in grifformearde tsjerke oan de J.H. van Aismawei.
Noch ienris feroaren de grinzen fan de grifformearde gemeente doe't Menaam by de Grifformearde gemeente fan Dronryp foege waard. Mar it ferlies fan de Menamer leden waard mear as goed makke troch de foarse groei fan de gemeente en op 24 july 1924 naam de tsjerkeried it beslút om de hjoeddeiske tsjerke te bouwen neffens de plannen fan Ane Nauta.
PKN
Yn 2003 giene de grifformearden en de herfoarmen fan de doarpen byinoar yn in 'Samen-op-Weg'-gemeente. Op 17 febrewaris 2013 fûn de fúzje fan de SOW-gemeente plak ta de 'Protestantske gemeente Bitgum e.o.'. It behear fan de tsjerken fan Bitgum, Ingelum en Marsum is tuskentiids by stiftingen ûnderbrocht.
Weart
Untjouwing befolking
It ljochtere blau yn 'e grafyk stiet foar de eardere gemeente Stamproy, dy't yn 1998 yn Weart opgie.
Oars
De famylje Seerden út Weart hat in tûke dy't yn Fryslân wennet, mei ferskate leden dy't bekend binne fan it keatsen.
Christina fan de Nederlannen
Maria Christina, Prinsesse fan de Nederlannen, Prinsesse fan Oranje-Nassau, Prinsesse fan Lippe-Biesterfeld (Paleis Soestdyk, 18 febrewaris 1947 – De Haach, 16 augustus 2019) wie de jongste dochter fan keninginne Juliana en prins Bernhard. De prinsesse wie offisjeel Hare Keninklike Heechheid Prinsesse Christina fan de Nederlannen, mar yn it deistich gebrûk waard se koartwei prinsesse Christina neamd.
Eachsykte
Prinsesse Christina is berne mei in eachsykte trochdat dat har mem prinsesse Juliana yn de swangerskip de ynfeksjesykte reahûn krige.
Les Éditions de Minuit
Les Éditions de Minuit (útspr.: [lɛz edi'ʃõ də mi'nwi]), dat oerset wurde kin as "Utjouwerij Midsnacht", is in Frânske útjouwerij dy't oarspronklik oprjochte waard ûnder de Twadde Wrâldoarloch, as in drukkerij fan it Frânske ferset. Nei de oarloch wist dit bedriuw him ta ien fan 'e meast foaroansteande útjouwerijen fan Frankryk te ûntjaan.
Skiednis
Les Éditions de Minuit waard ûnder de Dútske besetting fan Frankryk yn 'e Twadde Wrâldoarloch yn 1941 yn Parys oprjochte troch skriuwer en yllustrator Jean Bruller en skriuwer Pierre de Lescure. Doedestiden stiene alle legale útjouwerijen ûnder kontrôle fan 'e besetter, en alle útjeften waarden sinsurearre. Om dy sinsuer te omsilen, fungearre Les Éditions de Minuit ûndergrûnsk oant de befrijing fan Parys op 25 augustus 1944. It wie hachlik wurk, want de skriuwers en drukkers riskearren sûnder mis finzenskip en mooglik sels de deastraf as se pakt waarden. De earste publikaasje fan 'e útjouwerij wie Le Silence de la Mer ("De Stiltme fan 'e See"), skreau troch Bruller sels. Oare skriuwers dy't ûnder de besetting wurk by Les Éditions de Minuit útbrochten, wiene bygelyks François Mauriac, Paul Éluard, Louis Aragon en André Gide. De distribúsje fan sokke klandestine boeken gie fan hân ta hân.
Nei de oarloch, doe't de útjouwerij foar it earst iepentlik operearje koe, wie Les Éditions de Minuit ien fan 'e mar in pear yllegale drukkerijen dy't mei súkses in trochstart meitsje koe, al wie it bedriuw de earste jierren finansjeel ynstabyl. Fan 1947 oant syn dea yn 2001 hie Jérôme Lindon de lieding oer de útjouwerij yn 'e hannen, wêrnei't er opfolge waard troch syn dochter Irène Lindon. Pas yn 'e jierren fyftich krige Les Éditions de Minuit de wyn yn 'e seilen, en publisearre it bedriuw wurken fan auteurs as Claude Simon, Marguerite Duras en Robert Pinget. It brocht yn 1958 ek La Question fan Henri Alleg út, in fan oerheidswegen sinsurearre wurk wêryn't it gebrûk fan foltertechniken troch it Frânske leger yn 'e Algerynske Oarloch (1954-1962) oan 'e kaak steld waard.
Yn 'e santiger en tachtiger jierren sette de útjouwerij syn súkses fuort mei in nije generaasje skriuwers, wêrûnder Jean Echenoz, Jean Rounaud, Marie NDiaye, Patrick Deville, Éric Chevillard en letter ek Laurent Mauvignier en Julia Deck. Yn syn skiednis wûn Les Éditions de Minuit fia de auteurs fan syn útjûne wurke twa kear de Nobelpriis foar de Literatuer (mei Samuel Beckett en Claude Simon) en withoefolle oare prizen.