cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dirk van Hogendorp (1797-1845)
It argyf fan Van Hogendorp oer It Reveil is opnaam yn de Catalogus Kluit 1955 fan de bibleteek fan de Universiteit fan Amsterdam.
The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor
The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor is in Amerikaanske fantasy-aventoerefilm út 2008 ûnder rezjy fan Rob Cohen, mei yn 'e haadrollen Brendan Fraser, Maria Bello en Jet Li. De titel betsjut "De Mummy: Grêftombe fan 'e Drakekeizer". It ferhaal giet oer in ferflokte keizer fan Sina, waans mummy yn 1946 opgroeven en wer ta libben brocht wurdt. De film wie it trêde diel fan 'e filmrige The Mummy, en folge as sadanich op The Mummy Returns, út 2001. The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor waard troch de filmkritisy mei oer it algemien negative resinsjes ûntfongen, mar nettsjinsteande dat wie de film yn 'e bioskopen in kommersjeel súkses.
Plot
Hy stjoert dêrom syn fertrouling generaal Ming út om 'e hekse Zi Yuan te finen, fan wa't de rop giet dat se it geheim fan ûnstjerlikens wit. Ming bringt Zi Yuan, dy't in kreaze frou blykt te wêzen, by de Drakekeizer, dy't sin oan har kriget. Hy jout Ming opdracht dat nimmen har oanreitsje mei, om't se fan him is. Generaal Ming is ûnderwilens lykwols al fereale op Zi Yuan rekke, en slacht it befel fan 'e keizer yn 'e wyn troch seksuele omgong mei har te hawwen, in feit dat troch in spion oan 'e keizer oerbrocht wurdt. De Drakekeizer lit de hekse in betsjoening fan ûnstjerlikens oer him útsprekke, mar dat docht hja yn it Sanskryt, in taal dy't hysels net machtich is. Fuort neitiid lit er foar har eagen generaal Ming terjochtstelle troch him te fearnjen. Dêrnei stekt er Zi Yuan del mei in dagge. Mar wylst hja slim ferwûne fuortflechtet, docht bliken dat se gjin betsjoening fan ûntstjerlikens, mar in flok oer him útsprutsen hat, en de Drakekeizer barst yn flammen út en feroaret yn in stânbyld fan klaai, krekt as syn striidmacht, dy't feroaret yn it Terrakotta Leger.
Mear as 2.200 jier letter, yn 1946, ûntdekke de jonge argeolooch Alex O'Connell en perfester Roger Wilson yn 'e Sineeske regio Ningxia de grêftombe fan 'e Drakekeizer. Hoewol't se oanfallen wurde troch in mysterieuze jonge frou dy't in ekspêr op it mêd fan 'e Easterske fjochtsport is, slagget it harren om 'e sarkofaach mei it stoflik omskot fan 'e keizer nei Sjanghai te bringen. Underwilens genietsje Alex syn âlden Rick en Evelyn O'Connell yn it Feriene Keninkryk fan in rêstich bestean yn in lânhûs op it plattelân, dêr't se har stierlik ferfele nei al harren spannende aventoeren mei boppenatuerlike wêzens en harren wurk foar de Britske geheime tsjinst yn 'e Twadde Wrâldoarloch. As it Britske regear harren freget om in lêste geheime misje te ûndernimmen, gripe se dy kâns dan ek mei beide hannen oan. Se moatte in reuseftige parfoarmige ealstien, it Each fan Shangri-La, dy't yn 'e oarloch bûten Sina yn feilichheid brocht wie om him út 'e hannen fan 'e Japanners te hâlden, werombringe nei Sina.
Yn Sjanghai treffe Rick en Evelyn harren soan Alex en Evelyn har broer Jonathan, dy't dêr in nachtklub runt. By in besyk oan it museum dêr't de sarkofaach fan 'e Drakekeizer útstald is, docht bliken dat perfester Wilson eins ûnder ien tekken skûlet mei generaal Yang, in Guomintang-rebel dy't it him yn 'e holle helle hat om 'e Drakekeizer út 'e dea op te wekjen, om't er leaut dat dy de iennichste is dy't oarder skeppe kin yn 'e gaos fan 'e hearskjende Sineeske Boargeroarloch. Dêrfoar hat er lykwols ferlet fan it Each fan Shangri-La, dat in drip fan it libbenselikser befettet. As Wilson en Yang it troud pear O'Connell finzen nimme en twinge om mei te wurkjen oan har snoade plannen, docht lykwols bliken dat it lyk yn 'e sarkofaach it stoflik omskot fan in eunuch is en net dat fan 'e keizer.
Alex en de mysterieuze jonge frou dy't him earder oanfallen hat en har no foarstelt as Lin, besykje tegearre om syn âlden te befrijen en generaal Yang tsjin te hâlden. Dêrby wurdt it libbenselikser oer it stânbyld fan 'e menner griemd fan it reau dêr't de sarkofaach yn rêst, en it stânbyld fan 'e menner blykt hol te wêzen en it mummifisearre lichem fan 'e Drakekeizer te befetsjen. De Drakekeizer wurdt troch de drip fan it libbenelikser ta in foarm fan ûndea brocht. Hy akseptearret de tsjinst fan generaal Yang, mar deadet perfester Wilson, wêrnei't er mei it reau lutsen troch in fjouwerspan ûndeade hynders út it museum útpykt. In wylde efterfolging troch de trije O'Connells en Lin dwers troch Sjanghai rint op 'e non en de Drakekeizer ûntsnapt.
As de Drakekeizer ferskynt mei in ôfdieling fan it leger fan generaal Yang, besykje Lin en de O'Connells harren tsjin te hâlden, mar de oermacht is te grut. Lin ropt trije yeti's te help, dy't handich ôfweve mei Yang syn soldaten, mar de keizer net oer kinne. Alex feroarsaket mei opsetsin in lawine, mar it is te let, want de keizer hat it paad nei Shangri-La al ûntdutsen. Yn it gefjocht is Rick fataal ferwûne rekke troch it swurd fan 'e keizer, mar Lin en de yeti's bringe him nei Shangri-La, dêr't har mem blykt te wenjen: nimmen oars as Zi Yuan dy't nei har konfrontaasje mei de Drakekeizer 2.200 jier lyn op 'e tiid Shangri-La wist te berikken om har wûne te genêzen en dêrnei Lin, de dochter fan har en generaal Ming, te wrâld brocht. Allebeide binne se ûnstjerlik wurden troch it drinken fan it wetter fan Shangri-La. Zi Yuan genêst Rick mei in drip fan it wetter út 'e boarne. Alex bychtet oan Lin op dat er smoarfereale op har rekke is, en hoewol't hja itselde fielt foar him, wol se har net oan dy gefoelens oerjaan om't se net tasjen wol hoe't er âld wurdt en stjert wylst sysels foar ivich trochlibbet.
As de Drakekeizer koarte tiid letter opdaagjen komt, slagget it de O'Connells, Lin en Zi Yuan lykwols net om him tsjin te kearen. Hy baait yn it wetter en wurdt ûnstjerlik. Hy sjocht Lin en beslút dat er har ta syn konkubine meitsje sil. Neitiid feroaret er himsels yn in fleanende draak en fljocht fuort mei Lin en generaal Yang om him yn Ningxia by it leger fan Yang te jaan en teffens syn eigen Terrakotta Leger út 'e dea op te wekjen. De O'Connells en Zi Yuan reizgje op 'e nij mei it fleantúch, dat folle flugger fljocht as de draak. Se arrivearje sadwaande earder yn Ningxia, dêr't Zi Yuan har eigen en Lin har ûnstjerlikens opofferet om mei in grutte betsjoening de liken fan 'e fijannen fan 'e Drakekeizer, dy't it fûnemint fan 'e Sineeske Muorre foarmje, ta in steat fan ûndea te bringen.
As de Drakekeizer yn Ningxia oankomt, liedt dat ta in grutte fjildslach tusken it Terrakotta Leger en it ûndeade leger fan Zi Yuan, dat oanfierd wurdt troch it ienearmige lyk fan generaal Ming. Alex kringt ûnderwilens it kamp fan generaal Yang yn en befrijt Lin. Zi Yuan giet in twagefjocht oan mei de Drakekeizer, wêrby't er har fataal ferwûnet, mar sy him de dagge ûntfytmannet dêr't er har al dy iuwen earder mei ferwûnet hat, it iennichste wapen dêr't er no noch kwetsber foar is. Ear't se stjert jout Zi Yuan de dagge oan 'e O'Connells. De Drakekeizer kringt de Sineeske Muorre yn, dêr't er de betsjoening fan Zi Yuan wêrmei't se it leger fan ûndeaden opwekke hat, besiket op te heffen. Rick en Alex folgje him nei binnen ta, wylst Lin en Evelyn generaal Chang en syn adjudante Choi befjochtsje en deadzje. De Drakekeizer wit de dagge te brekken, mar Rick en Alex stekke him tagelyk fan foarren en efteren yn it hert mei de beide fragminten fan 'e dagge, dat er it bestjert. It Terrakotta Leger en Ming syn leger fan ûndeaden ferwaaie dêrnei ta stof.
De O'Connells en Lin keare werom nei Sjanghai, dêr't Alex en de no net mear ûnstjerlike Lin in relaasje begjinne. Jonathan, dy't folslein syn nocht hat fan mummys, en dy't it Each fan Shangri-La efteroer drukt hat, beslút om Sina foargoed te ferlitten en him nei wenjen te setten yn in lân sûnder mummys. Hy kiest dêrfoar Perû út, dêr't koarte tiid letter de earste Inka-mummys ûntdutsen wurde.
Produksje
The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor waard regissearre troch Rob Cohen nei in senario fan Alfred Gough en Miles Millar. It idee fan 'e keizer en syn leger wie basearre op 'e echte keizer Qin Shi Huang fan 'e Qin-dynasty, dy't omtrint 210 f.Kr. begroeven waard middenmank tûzenen libbensgrutte soldaten fan terrakotta, it saneamde Terrakotta Leger. As filmprodusinten wiene by it projekt belutsen Stephen Sommers, Sean Daniel, Bob Ducsay en James Jacks foar de studio's Relativity Media, The Sommers Company en Alphaville Films.
Foar The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor wie in budget beskikber fan $145 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Simon Duggan, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Randy Edelman. Yn The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor spilen Brendan Fraser en John Hannah deselde rollen dy't se ek yn 'e films The Mummy (1999) en The Mummy Returns (2001) fertolke hiene. Aktrise Rachel Weisz, dy't yn dy beide films de rol fan Evelyn Carnahan-O'Connell spile hie, wegere lykwols om oan in trêde Mummy-film mei te dwaan, om't se "problemen mei it senario" hie en ek om't se krekt âldkreams wie fan 'e berte fan har soan. Dêrom waard yn The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor Maria Bello foar har yn it plak cast. De opnamen foar de film fûnen plak yn Montreal en yn Sina.
Distribúsje
De distribúsje fan The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor waard fersoarge troch Universal Pictures. De film gie op 24 juny 2008 yn Moskou yn premiêre, wêrnei't er op 1 augustus yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten iepene. Op 29 july wie it soundtrackalbum fan 'e film al útkommen by platemaatskippij Varèse Sarabande. The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor waard op 16 desimber 2008 útbrocht op dvd.
Untfangst
Nathan Rabin fan 'e A.V. Club skreau dat de film slagge wie, mar heakke dêroan ta dat dat "foar it meastepart troch neat oars as oerdied" kaam, en yn 'e kontekst dat de film "de earste oere op meganyske wize troch strompelet." Yn 'e Los Angeles Times skreau Kenneth Turan dat The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor "inkele goede dingen [hat, mar] net genôch om fan 'trije kear is skipsrjocht' sprekke te kinnen." Jennie Punter fan The Globe and Mail skreau dat de film "bêst aardich" wie, om dêroan ta te foegjen: "mar de kearpunten yn 'e plot binne neat nijs." Yn 'e Baltimore Sun omskreau Michael Sragow de film as "in Indiana Jones-film, mar sûnder ritme, humor of persoanlikheid, inkeld in wanhopich, domdryst tempo."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor in leech goedkarringspersintaazje fan 13%, basearre op 174 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Mei midsmjittige special effects en in opmerklik gebrek oan wille is de searje mei The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor it hichtepunt fier foarby." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle de film in goedkarringspersintaazje fan 31%, basearre op 33 resinsjes.
Opbringst
The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $102,5 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $298,6 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $401,1 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $145 miljoen betsjut dat in winst fan $256,1 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie de film nettsjinsteande de almeast negative resinsjes in kommersjeel súkses, al moat dêrby oantekene wurde dat it fan 'e Mummy-trilogy de minst opbringende film wie. Tsjin mids 2011 wiene der fan The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor fierders mear as 2,5 miljoen dvd's ferkocht, mei in opbringst fan $41,8 miljoen (ferkeap op blu-ray net meirekkene).
Prizen
The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor waard yn 2009 nominearre foar de Saturn Award foar bêste horrorfilm. Komponist Randy Edelman wûn foar de filmmuzyk fan 'e film de BMI Film Award foar bêste muzyk.
Searje
The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor wie it trêde diel fan The Mummy-trilogy, nei The Mummy (1999) en The Mummy Returns (2001). In fjirde film, dy't The Mummy: Rise of the Aztec hjitte moatten hie (en wêryn't Antonio Banderas nei't it skynt de antagonist spylje soe), waard neitiid troch Universal Pictures skrast om ynstee mei The Mummy yn 2017 in reboot fan 'e hiele searje te produsearjen.
Dynasty
Etymology
It wurd 'dynasty' komt fia it Latynske dynastia fan it Grykske δυναστεία, dynastéia, dat "macht" of "hearskippij" betsjut. Uteinlik giet it wurd werom op it tiidwurd δύναμαι, dýnamai, dat "by steat wêze" betsjut.
Erflike dynastyen
In erflike monargale dynasty is in dynasty dy't oer in monargy regearret troch middel fan erfopfolging. Foarôfgeande oan 'e tweintichste iuw gie soks ornaris yn 'e manlike line, lykas ûnder de Salyske wet fan 'e Franken. Yn lannen dêr't soks tastien wie, lei yn 'e erfopfolging troch in dochter dan de stifting fan in nije dynasty besletten (mei de famyljenamme fan har man). Fan omtrint 1900 ôf waard soks yn guon Jeropeeske lannen feroare, troch it hanthavenjen fan dynastyen by erfopfolging troch in dochter de jure mooglik te meitsjen.
Yn Nederlân waard dat bygelyks dien doe't keninginne Wilhelmina yn 1898 op 'e troan kaam. Hja troude mei Hindrik fan Meklenburch-Schwerin, en de dynasty soe dan ûnder har dochter Juliana ek de namme Meklenburch-Schwerin krigen hawwe moatte. Ynstee waard de wet sa oanpast dat it behâld fan 'e namme Oranje-Nassau mooglik makke waard. Itselde barde mei it Hûs Windsor doe't Elizabeth II yn 1952 yn it Feriene Keninkryk op 'e troan kaam. It ierste foarbyld fan sa'n wetlike feroaring foel eins al yn 'e achttjinde iuw yn it Keizerryk Ruslân foar, dêr't de namme fan it Hûs Romanov beholden bleau troch erfopfolging yn 'e froulike line troch aartshartoginne Anna Petrovna.
Foarbylden fan monargale dynastyen binne de hearskersfamyljes fan 'e measte monargyen fan hjoed de dei: De langst regearjende erflike dynasty is yn dit ferbân it Keizerlik Hûs fan Japan, dat neffens de oerlevering yn 660 f.Kr. op 'e troan kommen wêze soe.
Net alle monargyen wurde regearre troch dynastyen. It Fatikaan, Andorra en de Soevereine Militêre Oarder fan Malta hawwe gjin erfopfolging; ynstee wurdt dêr de hearsker keazen. Maleizje wurdt by toerbeurt regearre troch de hearskers fan 'e foarstedommen fan it skiereilân Malakka, dy't allegear har eigen dynastyen hawwe. De Feriene Arabyske Emiraten hawwe yn prinsipe in selde soarte struktuer, mar yn 'e praktyk is de presidintssit dêr altyd yn 'e hannen fan it Hûs fan Nahjan fan Abû Dabi.
Reynkarnate dynastyen
Njonken erflike dynastyen besteane der ek reynkarnate dynastyen, dy't net útgeane fan erfopfolging mar fan reynkarnaasje. Deselde hearsker soe dan oanhâldend werberne wurde en oan it regear bliuwe. Sokke dynastyen komme fansels inkeld foar yn kriten dêr't it leauwen yn reynkarnaasje frij algemien foarkomt, lykas Súd-, Súdeast- en East-Aazje. It bekendste foarbyld fan in reynkarnate dynasty is de Dalai Lama fan Tibet. De 1e Dalai Lama libbe fan 1391 oant 1474; de hjoeddeistige, 14e Dalai Lama waard berne yn 1935.
It foardiel fan in erflike dynasty is dat der (almeast) gjin ûnderbrekkings tusken de regearperioaden fan 'e hearskers sitte. Dy moatte der fan needs wol wêze by in reynkarnate dynasty, dêr't de opfolger ommers pas berne wurde kin nei it ferstjerren fan syn foargonger. It foardiel fan in reynkarnate dynasty is dat dy nea útstjerre kin, in lot dat in protte erflike dynastyen troch de iuwen hinne wol troffen hat.
Politike dynastyen en oare 'dynastyen'
De term 'dynasty' wurdt soms ek wol ynformeel of yn oerdrachtlike sin brûkt foar lju dy't gjin hearskers binne, mar bgl. telgen út in famylje mei ynfloed en macht yn 'e polityk fan in beskaat lân, lykas de Kennedy's yn 'e Feriene Steaten. Oare foarbylden binne de Nehru-Gandhi-famylje yn Yndia, de Bhutto-famylje yn Pakistan, de Somoza-famylje yn Nikaragûa en de Kim-famylje fan Noard-Koreä. Op deselde wize wurdt de oantsjutting 'dynasty' ek wol brûkt foar famyljes mei macht op oare mêden, lykas yn 'e sakewrâld of de bankêre sektor. Foarbylden dêrfan binne de Fuggers en Krupps fan Dútslân, de Rothschilds fan Frankryk en de Rockefellers en Vanderbilts fan 'e Feriene Steaten.
Historiografy
Yn 'e historiografy, de beskriuwing fan 'e skiednis, meitsje histoarisy gebrûk fan dynastyen foar de periodisearring fan in grut tal naasjes en beskavings. De bekendste foarbylden binne datoangeande de Egyptyske Aldheid (3100 f.Kr. – 30 f.Kr.) en it Keizerryk Sina (21e iuw f.Kr. – 1912). De ûnderskate dynastyen wurde dêrby brûkt as in soarte fan ûnderferdieling fan 'e lange skiednis fan sokke lannen. Yn dy kontekst kin de term 'dynasty' ek brûkt wurde as synonym foar 'tiidrek', te witten: it tiidrek wêryn't in beskate dynasty oan it regear wie. De oangeande dynasty jout dan syn namme oan foarfallen, trends en artefakten út dat tiidrek; men hat it bgl. oer "in faas út 'e Ming-dynasty".
Brown Sugar
Brown Sugar (8 july 1986) is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn Modesto, yn 'e steat Kalifornje. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2007. Neffens har offisjele opjefte is se 1.70 m lang, mei in gewicht fan 70 kg en kupmaat 36D. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Nazar, Brown Suga en Suga Brown.
Cali Caramel
Cali Caramel (21 juny 1988) is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2006. Neffens har offisjele opjefte is se 1.57 m lang, mei in gewicht fan 55 kg en kupmaat 36C. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Caramel Latte', Carmel, Mahagany Brown, Mahogany Brown, Cali Summers en Kelly Caramel.
Norwegian
Norwegian (formele namme: Norwegian Air Shuttle) is de grutste loftfeartmaatskippij fan Noarwegen. It makket diel út fan 'e IAG-groep en is mei-oprjochter fan Norwegian Reward, in ynternasjonale alliânsje foar loftfeartmaatskippijen.
Bestimmingen
Norwegian hat bestimmingen yn hiel Europa, de Kanaryske Eilannen, Midden-Easten (Turkije, Israel, Jordaanje en Dubai), Marokko, Azië (Singapore en Tailân), de Feriene Steaten, Argentinië en it Karibysk gebiet.
James Calhoun
"James Calhoun" of "Jim Calhoun" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Jared Fogle
thumb|Fogle, [[8 maart 2014]] Jared Scott Fogle (Indianapolis, 23 augustus 1977) is in Amerikaansk akteur en feroardiele sedemisdiediger. Nei syn oansjenlike gewichtsverlies, taskreaun oan it iten fan broadsjes fan 'e restaurantkeatling Subway, wie Fogle wurdfierder fan 'e reklamekampanjes fan dat bedriuw fan 2000 oant 2015. Yn novimber fam dat jier waard er feroardiele ta in finzenisstraf fan 15 jier en 8 moannen foar it besit fan bernepornografy en foar sekstoerisme mei as doel om mei minderjierrigen om te slaan.
Keunstriden op de Olympyske Winterspullen 2002
thumb|right|200px|De Olympyske Iisstadion fan Salt Lake City 2002
De Olympyske Winterspullen 2002, ek wol de XIXe Olympiade neamd, waarden yn 2002 hâlden yn de Amerikaanske stêd Salt Lake City fan 8 oant en mei 24 febrewaris. It keunstriden wie yn de Salt Lake Ice Center.
Salt Lake Ice Center
De Salt Lake Ice Center waard yn 1991 boud as it Delta Center. Der wie plak foar 14,000 taskôgers. It Salt Lake Ice Center is hjoed de dei ek wol bekind as it EnergySolutions Arena
Frjemd einde pearriden
It pearriden hie in frjemd ein. De sjuery hie it Rusyske pear ta winner utroppen, mar nei protesten fan de Kanadezen en oanhâldende druk fan de publike opiny waard de sjuerearring trochljochten. It Franske sjuerylid joech ta net objektyf hannele te hawwen, wêrnei ek it Kanadeekse pear troch it YOK in gouden Medalje takind waard. Nei oanlieding fan dizze situaasje, waard de ISU twongen it systeem fan sjuerearjen drastysk oan te passen.
Medaljespegel
De top-5 fan lannen dy't by it keunstriden medaljes wûn ha by de Olympyske Winterspullen fan 2002.
Brielle Valentine
Brielle Valentine (8 febrewaris 1988) is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn Nashville, yn 'e steat Tennessee. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2008. Neffens har offisjele opjefte is se 1.70 m lang, mei in gewicht fan 52 kg en kupmaat 38C. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Briella Valentine, Eunique Styles en Eu'Nique Styles.
Filology
Filology (fan it Grykske Φιλος, philos: "leafde" en it Grykske λογος logos: "wurd, rede") is in takke fan taalkunde dy't him benammen rjochtet op deade talen. It wurd waard foar it earst brûkt troch Plato yn dy syn dialooch Phaedrus yn de betsjutting "foarleafde foar redefierings".
Deenske Folkstsjerke
De Deenske Folkstsjerke (Folkekirken) is sûnt de reformaasje de lutherske steatstsjerke yn Denemark. Oan it haad fan de tsjerke stiet de Deenske foarst of foarstinne.
Ek hjoeddedei foarmet de Deenske Folkstsjerke de grutste religieuze mienskip fan Denemark en Grienlân. Op 1 jannewaris 2006 wie likernôch 83% fan it Deenske folk lid fan de tsjerke. Ek de Folkstsjerke fan de Fêreu-eilannen hearde by de Deenske Folkstsjerke, mar waard yn 2007 selsstannich.
It tal leden fan de Deenske Folkstsjerke sakket stadichoan. Yn 2012 wie it tal minsken dat ôfskie naam fan de tsjerke 21.000. Dit hege tal hie te meitsjen mei de diskusje oer it homohoulik yn de tsjerke. Yn 2014 bedroech it tal minsken dat de tsjerke ferliet wer 9.500, itselde nivo as 2008.
Op 1 jannewaris 2015 wie 77% fan it Deenske folk lid fan de Deenske Folkstsjerke.
Organisaasje
De Deenske Folkstsjerke is ferdield yn 11 bisdommen (Stift), 104 dekenaten en 2.174 parochy's (Sogn).
In parochy wurdt bestjoerd troch in parochyried dy't foar in termyn fan fjouwer jier keazen wurdt.
George Stam
George (Joris) Stam (Rotterdam, 2 july 1905 - dêre, 27 april 1995) wie in Nederlânsk oargelist, komponist en publisist.
Oplieding
Stam krige syn earste muzyklessen op it harmoanium. Yn in ynterview fertelde er dat twa Rotterdamske leararen neat yn him seagen: hy waard fuortstjoerd. Yn 1916 ferhuze de húshâlding nei Sutfen en dêr krige er les fan Cor Bute, oargelist fan de St. Walburgistsjerke dêre. Bute wie yn dy tiid ien fan de meast foaroansteande oargelisten fan Nederlân.
Fan 1922 ôf wie Cornelis de Wolf, oargelist fan de St.Eusebiustsjerke yn Arnhim, syn learaar. Yn 1925 waard De Wolf oansteld as dosint oan it Amsterdamsk Konservatoarium; George Stam gie dêr fierder mei sy oargelstúdzje. Ek krige er op dat konservatoarium les fan de komponisten Sem Dresden en Willem Pijper. Yn 1927 die er eineksamen; syn stúdzje by De Wolf duorre oan 1933, it jier dat er ek syn Prix d'Excellence helle. By dat konsert fierde Stam de Fantasia en Fuga yn g.l.t. (J.S. Bach), Deuxième Choral (César Franck), Passacaglia en Fuga (G. Stam), Koraalfantasy 'Wachet auf ruf'uns die Stimme' (Max Reger) en in eigen ymprovisaasje út. Ien fan de sjueryleden wie Joseph Bonnet dy't de sike Marcel Dupré ferfong. Bonnet priizge foaral de ymprovisaasje fan Stam.
Wurk 1931 oant 1992
Yn 1949 waard Stam direkteur fan it "Conservatorium en Muziekschool van Toonkunst" letter neamd it Utertsk Konservatoarium. Hy hâlde dy funksje oant 1953. De dirigint en oarganist Charles de Wolff wie in learling fan Stam.
Fan 1953 oant 1956 wie Stam direkteur fan it Konservatoarium fan Amsterdam en fan 1950 ôf oan ek oargelist fan de Nederlânsk Herfoarme Koepeltsjerke yn dy stêd. Dêrnei waard er beneamd oan de Nederlânsk Herfoarme Westertsjerke; yn 1952 oan de Utertske Leeuwenberghtsjerke, yn septimber 1956 yn Gouda oan de Nederlânsk Herfoarme St. Janstsjerke en teffens beneamd ta direkteur fan it Rotterdamsk Konservatoarium. Yn dy perioade krigen û.o. Kees van Eersel en Herman Lammers les fan George Stam. Al op 1 oktober 1959 waard Stam oargelist fan de Grutte of Sint-Laurenstsjerke yn Rotterdam. It transeptoargel fan dy tsjerke waard boud troch de Deenske oargelbouwer Marcussen. Yn it foarjier fan 1968 gie Stam by dy tsjerke wei om oant 1992 oargelist fan de Alde Tsjerke yn Rijswijk (Súd-Hollân) te wêzen.
Margaretatsjerke (Noarch)
De Margaretatsjerke is in romanogoatyske tsjerke yn it Drintske Noarch, gemeente Noardenfjild.
Skiednis
Undersyk hat útwiisd dat foar de bou fan de hjoeddeiske tsjerke op it plak twa eardere houten tsjerken stien ha. De tsjerke waard healwei de 13e iuw boud en wijd oan de hillige Margareta fan Antiochje. Der waard mei de bou fan de sealtektoer úteinset en dêrnei nei it easten wurke. Toer en skip waarden yn romaanske styl boud, wylst it koer de romanogoatyske styl fertsjintwurdiget. Boppe de yngong yn de toer is it wapen oanbrocht fan Adolf Ripperda, hear fan Peize. Letter waarden it skip fan de tsjerke ferhege en gruttere romaanske finsters ynbrocht. Yn de 19e iuw krige de tsjerke grutte neogoatyske finsters, mar de restauraasje fan 1968-1971 brocht de sitewaasje werom yn romaanske styl. It romanogoatyske koer hold jimmeroan deselde finsters.
Oan de noardlike muorre is te sjen dat der oan de tsjerke ea in sakristy stien hat.
Ynterieur
Alder as de tsjerke sels binne in wijwetterbak (of doopfont; 12e iuw) en in doopfont (13e iuw). De preekstoel mei foarstellings fan in iepen Bibel en it Leauwen, de Hope en de Leafde, in iken offerblok en de klok binne 17e-iuwsk. De heare- of Tonckensbank stamt út 1724. It ferwulft fan it koer hat beskildere ribben mei yn de slútstien in do as symboal fan de Hillige Geast.
Oargel
Nei in jefte fan Marchien Martens koe in oargel foar de tsjerke oankocht wurde. Foar it jild koe de opdracht foar de bou fan it ynstrumint jûn wurde oan de firma Friedrich Leichel en Zn. út Lochem. Op 4 oktober 1986 waard it oargel yn gebrûk nommen. Op dy dei preke de dûmny út Haggai 2:10, wylst it oargel bespile waard troch de Arumer organist J.F. Bos. It ynstrumint hat 10 registers, ferdield oer ien manuaal en oanhongen pedaal.
Nikolaastsjerke (Swichum)
De Nikolaastsjerke is in tsjerkegebou yn Swichum. It 13e-iuwske gebou wurdt tsjintwurdich brûkt foar kulturele aktiviteiten en as troulokaasje. Hjoed de dei is Swichum tsjerklik op it oanbuorjende Wurdum oriëntearre. Oarspronklik foarmen Goutum en Swichum ien gemeente. Hja dielden de tsjerkeried en de dûmny en tsjintwurdich is it hôf om de tsjerke noch altiten eigendom fan de protestanske gemeente fan Goutum. Yn 1998 waard de Swichumer tsjerke oerdroegen oan de Stifting Alde Fryske Tsjerken. .
Skiednis
thumb|left|200px|Piscina De oarspronklik oan Nikolaas fan Myra wijde tsjerke waard yn de 13e iuw op in terp boud, dy't om 1900 hinne foar it grutste part ôfgroeven waard. Yn 1580 fierden de Fryske Steaten de reformaasje yn. De lêste pastoar fan Swichum, Hieronymus, bleau krekt as de pastoar fan Goutum trou oan de katolike lear en moast doe flechtsje. Hieronymus waard kapelaan oan de Grinzer Martinytsjerke. De beide klokken yn de sealtektoer stamme út 1438 en 1548. Se datearje noch út de katolike tiid en binne neffens de opskriften oarspronlik oan de hillige Nikolaas en Sint-Katarina wijd.
Eksterieur
Oan it muorrewurk fan de tsjerke is te sjen dat der faak wat feroare is. In súdlik portaal is mei gieltsjes tichtmitsele, dy't ôfstekke fan it fierder mei gruttensdiels readkleurige kleastermoppen boude skip fan de tsjerke. Oan de noardlike kant fan de tsjerke is op de grins fan it skip en it koer noch út de katolike tiid in piscina te sjen, dy't tsjinne foar de ôffier fan wijd wetter. Sawol yn it koer en it noardlike skip falle de tichtmitsele romaanske finsters noch op. Ek romaansk is it rûnbôgefries mei dêr ûnder lytse konsoles mei dêr op ferware gesichtjes. It koer dêrfoaroer is fersierd mei in keperfries, itjinge de ferûnderstelling mooglik makket dat de tsjerke ea koarter west hat. De iepen ramen binne sûnder útsûndering yn goatyske styl. Oan de lytsere bakstien boppe de friezen is ôf te lêzen dat de muorren letter ferhege binne. Yn de 19e iuw waard de toer fanwegen de minne steat mei nije bakstien ommantele. Nijsgjirrich is in opfallende giele bakstien yn de súdlike muorre ûnder it fries boppe it tichtmitsele portaal. It hat in reliëf fan in skaal en twa druvetrossen. thumb|left|200px|Ien fan de gevelstiennen, ôfkomstich fan it yn 1912 ôfbrutsen Aytta-Godshûs
Ynterieur
De preekstoel achter it doophek datearret fan de 17e iuw. De rest fan it tsjerkemeubilêr stamt foar de haadsaak út de 19e iuw. Oer de flier lizze sarken út de 16e en 17e iuw fan de Aytta's en Wiarda's.
Yn it súdlike raam fan it koer binne in pear gleskes te sjen mei foarstellings fan in pappegaai, in tulp, in titelroas en de wurden Jr. Aytta van Swichem A 1626. De foarstellings binne ôfkomstich út de state en brânskildere yn de styl fan Margareta de Heer. Se datearje út it begjin fan de 17e iuw en binne oankocht fan in neikommeling fan immen, dy't noch meiholpen hat de state ôf te brekken.
De tsjerke hat gjin oargel.
Ayttastate
Eartiids stie foar de tsjerke oer de Ayttastate mei dêr omhinne in grêft. De stins waard oan de ein fan de 18e iuw ôfbrutsen. Op it plak stiet tsjintwurdich in kop-hals-romppleats út 1847-1848. As oantinken oan de state groeit by de pleats noch jimmeroan it nei de state ferneamde stinzeplantsje it saneamde Ayttablomke. Noardeastlik fan de tsjerke stie foarhinne it Aytta-Godshûs, dat om 1912 hinne sloopt waard. Yn de muorre om it hôf binne oan de kant fan de dyk inkelde gevelstiennen âlde gevelstiennen fan it Aytta-Godshûs ynmitsele mei wapens.
Zwinderen
Zwinderen (Nedersaksysk: Zwindern) is in doarp dat oan de A37 leit yn de gemeente Coevorden (foar 1998 Oosterhesselen) yn de Nederlânske provinsje Drinte, yn de trijehoeke, Coevorden, Hoogeveen en Emmen. It plak leit besúdwesten Oosterhesselen, beëasten Hoogeveen, benoardwesten Coevorden en bewesten Dalen. Benoarden it doarp leit de Zwindersche Esch, besúdwesten it doarp is it grutte Zwindersche Veld mei dêryn de nije delsetting Nij-Zwinderen oan it Kanaal Coevorden-Zwinderen, besuden Geesbrug, trochsnien troch it Zwindersche Kanaal. Zwinderen sels leit oan de Verlengde Hoogeveense Vaart mei de "Johannes Postbrêge'", "Zwinderskebrêge" en "Driftbrêge". De famyljes Rigterink en Oldenhuis hawwe in wichtige rôl yn de skiednis fan it doarp spile.
Skiednis
Op de brink fan it doarp leit in balstien ta betinking fan it 775-jierrich bestean fan Zwinderen (1217-1982). Zwinderen wurdt yn in oarkonde neamd fan de biskop fan Utert.
Boarnen neame: in Suinre (1217), de Swinre (1276), Swijnre (1295), Zwynderen (1527), Swinder (1811-13). Der binne twa teoryen fan dêr't plaknamme gearstald út wêze kin: It kin dus betsjutte: Yn Zwinderen lei yn de Midsiuwen inkelde geastlike guod. Yn 1615 waard it lienrjocht, dy't it kleaster Dikninge hie op it hiem Oldenhuis, foar 120 gûne ôfkocht troch in famylje, dy't himsels Oldenhuis neamde. Yn de santjinde iuw telde Zinderen fjouwer buorkerijen en ien skeperij. Yn 1794 wiene der fyftjin buorkerijen as gefolch fan it yntensivearjen fan de lânbou dy't yn Drinte geande wie.
De Fryske Marren
De Fryske Marren (offisjeel Frysk; Nederlânsk: De Friese Meren) is in gemeente yn it suden fan Fryslân. It haadplak en grutste plak fan De Fryske Marren is De Jouwer. Oare gruttere plakken binne Balk, De Lemmer en Sint-Nyk. Ek de stêd Sleat heart by de gemeente, dy't in oerflak fan likernôch 560 km² hat (wêrfan 198 km² oan wetter). De Fryske Marren hat ynwenners (, boarne: CBS).
Skiednis
De Fryske Marren is ûntstien op 1 jannewaris 2014 troch in fúzje fan 'e eardere gemeenten Gaasterlân-Sleat, Lemsterlân en Skarsterlân. Ek it doarp Terherne is op dyselde deis, by it opdoeken fan 'e gemeente Boarnsterhim, by De Fryske Marren kommen te hearren. De plakken Haskerdiken en Nijbrêge binne lykwols fan it eardere Skarsterlân oergien nei de gemeente It Hearrenfean.
thumb|left|250px|Topografyske kaart fan gemeente De Fryske Marren.
Namme
Yn it koälysjeakkoard tusken FNP en CDA waard lykwols dochs besletten om foar de Fryske namme 'De Fryske Marren' te kiezen. De FNP wie by de gemeenteriedsferkiezings de grutste partij wurden en syn doel wie en kies foar in Fryske namme. Koälysjepartner CDA stimde dêrmei yn. De FNP ferdigenet syn stânpunt mei it argumint dat in mearderheid fan 'e befolking (53%) him yn it referindum útspriek foar in Fryske namme, wêrby't men de oare beide Fryske nammefoarstellen meirekkenet. Boppedat is de FNP de grutste partij wurden en stie dúdlik yn it partijprogram dat dy foar in Fryske namme wie.
De foarstelde nammeferoaring waard op 23 april 2014 troch de nij ynstelde gemeenterie bekrêftige mei 19 tsjin 12 stimmen en gie op 1 july 2015 yn. Der kaam wat opskuor tsjin de nammeferoaring. De benammen út ûndernimmers besteande stifting 'Vrienden van de Friese Meren' fierden noch in efterhoedegefjocht tsjin wat neffens harren sizzen jildfergriemen wie, mar krigen har sin net.
Plakken
Der binne 51 plakken yn de gemeente, wêrfan Sleat de iennichste stêd is.
Polityk
De gemeenteried fan De Fryske Marren bestiet út 31 sitten. De útslaggen fan de gemeenteriedsferkiezings binne sûnt 2018:
Gemeenteliet
Yn septimber 2014 waard it gemeenteliet wrâldkundich makke. Skriuwer is Sieger Bijsterveld fan De Jouwer.
Gordondaam
thumb|De 140-meter hege betonnen bôge fan de Gordondaam, boud yn 1974-1978 De Gordondaam (Ingelsk: Gordon River Dam of Gordon Dam) is in dûbeldkromme bôgedaam yn de rivier de Gordon yn 'e Australyske steat Tasmaanje, dy't boud waard tusken 1974 en 1978. De daam hat in hichte fan 140 meter, wêrmei't it de heechste fan it eilân is en de op fjouwer nei heechste fan Austraalje. Yn 1963 ferliende de federale oerheid fan Austraalje in bedrach fan 5 miljoen Australyske dollar oan de Hydro-Electric Commission (HEC) fan Tasmaanje om de Gordon River Road oan te lizzen fan it doarpke Maydena nei de Gordonrivier yn de regio South West Wilderness. In jier letter waard de wei oanlein en trije jier letter, yn 1967, joech it Tasmaanske parlemint de HEC grien ljocht foar de ûntwikkeling fan it projekt Gordon River Power Development.
Foar it projekt hie men earst meardere damen yn gedachte, mar úteinlik waard allinnich de Gordondaam boud en kaam de oankundige Franklindaam der net. De daam waard ûntwurpen ûnder lieding fan haadyngenieur Sergio Guidici, dy't letter ek noch in tal oare damen foar de HEC ûntwerpe soe op oare plakken.
Troch de oanlis fan de daam ûntstie de Gordonmar. It McCarltans Passkanaal is in ferbining mei de Peddermar (dat foar it grutste part ûntstie troch de oanlis fan de Scotts Peakdaam).
Keppeling om utens
Lake Gordon (Australien)
Keweenawbaai
De Keweenawbaai (Ingelsk: Keweenaw Bay; útspr. ['ki:wənɔ:], likernôch: "kiiwe-nô"), is in baai yn 'e Amerikaanske steat Michigan. Dit wetter leit oan 'e sintrale noardkust fan it skiereilân Opper-Michigan, en makket diel út fan 'e Boppemar, ien fan 'e Grutte Marren. De Keweenawbaai wurdt fan 'e rest fan 'e Boppemar ôfskaat troch it út it suden wei nei it noardeasten ta útstykjende Keweenaw-skiereilân.
Oan 'e Keweenawbaai lizze de plakken Baraga, L'Anse en Assinins. Oan 'e súdkust leit fierders ek it L'Anse Yndianereservaat fan 'e federaal erkende Keweenaw Bay Yndianemienskip fan de L'Anse en Ontonagon Troepen fan Tsjippewa Yndianen. De Indian Trails-autobustsjinst ûnderhâldt in deistige rûte fan Hancock, yn Michigan, nei Milwaukee, yn 'e steat Wiskonsin, mei in halte by Carla's Lakeshore Motel oan 'e Keweenawbaai.
Gees
thumb|Doarpsgesicht Gees Gees (Nedersaksysk: Gies) is in iesdoarp yn de gemeente Coevorden (foar 1998 Oosterhesselen) yn de Nederlânske provinsje Drinte. Yn 2004 hie it doarp sa'n 610 ynwenners. Yn 2008 fierde it doarp syn 800-jierrich bestean.
Geografy
In part fan it doarp, beëasten de Dorpsstraat, is beskerme doarpsgesicht en dêr steane in soad Saksyske pleatsen. It doarp hat mar in bytsje nijbou en hat syn oarspronklike karakter goed bewarre. Grutte iezen en weidlannen, dy't bylâns de beek de Geeserstroom lizze, binne tekenjend foar de marke fan Gees, allyk de bosken en heidelân fan de 1600 bunder grutte Boskwachterij Gees (Steatsboskbehear), dy't de helte fan it doarpsgebiet beslaan. Dy bosken waarden yn de tritiger jierren fan de tweintichste iuw op it heidelân oanlein. De Hooge Stoep is noch in bewarre bleaun stik heidelân.
Skiednis
Gees waard foar it earst neamd yn in oarkonde út 1208. De namme is nei alle gedachten ôflaat fan gies, dat sokssawat as "ûnfruchtber" betsjut. It doarp leit nammers op in lange sânheuvel yn in gea dat eartiids ûnfruchtber wie. Net fier fan de marke fan Gees lizze stikken lân, dy't omkringe wurde troch beamwâlen, yn de deltmen fan it Loodiep en it Drostendjip. Dy deltmen, streamdellings, binne no part fan it natuergebiet de Hooge Stoep.
Foarsjennings
Njonken de restaurant en inkelde ateliers binne der yn Gees net folle foarsjennings. Der is in grifformearde tsjerke en in grifformearde tsjerke frijmakke. De measte bewenners wiene lykwols fanâlds Nederlânsk herfoarme, mar dy giene nei Oosterhesselen, dêr't Gees foar 1998 gemeentlik ek ûnder foel. It doarp hat noch in iepenbiere legere skoalle. De protestantsk-kristlike legere skoalle hold der yn 2017 mei op.
Media yn Turkije
thumbnail|Deiblêd Hürriyet, [[Istanbûl]] Yn Turkije binne der sa'n 300 tillefyzjestjoerders - wêrfan't inkelde tsientallen nasjonaal útstjoere - en mear as 1.000 radiostjoerders dy't de steatsradio TRT bekonkurrearje.
Foar sjoernalisten binne tema's as Koerden, definsje en de politike islam gefoelige ûnderwerpen dy't liede kinne ta arrestaasje en ferfolging. Minskerjochtegroepen sizze dat sjoernalisten wol slein en opsletten binne troch de plysje. It is normaal wannear't in radio of tillefyzjestasjon in skoftke net mear útstjoere mei at se net dogge wat it regear seit. Omdat Turkije by de Jeropeeske Uny wol, lit it regear de sjoernalisten mear gewurde as foarhinne. Mar neffens in rapport fan de belangenorganisaasje Reporters Without Borders út Parys waarden sjoernalisten yn 2006 juridysk beheind. It is ferbean om de Turkske nasjonale identiteit te misledigjen. Dêrfoar binne sjoernalisten en publisisten ferfolge. Koerdysktalige stjoerders meie sûnt juny 2004 wer útstjoere as ûnderdiel fan de herfoarmings om oan de Jeropeeske Uny kritearia foar nasjonale minderheden te foldwaan. Der binne ek Koerdyske TV-stjoerders dy't fan bûten Turkije oer de satellyt útstjoere.
Defender (roman fan C.J. Cherryh)
Ynhâld
Defender spilet likernôch tsien jier nei de ûnferwachtse weromkear fan it minsklike romteskip de Phoenix by de Ierde fan 'e atevi. It skip hie dêr in bemanne romtestasjon ferwachte, mar nei't de Phoenix twahûndert jier earder ôfset wie om 'e ferlerne Ierde fan 'e minsken te sykjen, lieten de kolonisten-passazjiers fan it skip, dy't it stasjon yn 'e ôfwêzigens fan it skip geande hâlde moasten, har yn kapsule (romtefeart)s oan parasjutes ôfsakje nei de griene planeet ûnder harren. Yn twa iuwen tiid learden de minsken en de atevi hoe't se gearwurkje kinne, en teffens dat dêrby sa min mooglik direkt kontakt tusken yndividuële minsken en atevi plakfine moat, om't eardere frije kontakten troch kulturele en biologyske misferstannen ta in oarloch tusken harren laat hawwe dy't op in hier nei einige mei de útrûging fan alle minsken op 'e planeet. Sûnt dy tiid rint alle kontakt fia ien persoan, de paidhi (tolk), in funksje dy't no beklaait wurdt troch Bren Cameron.
Yn Precursor, it foargeande diel fan 'e searje, hiene de minsken en atevi mei technyske advizen fan 'e Phoenix yn trije jier tiid in romtefeartprogramma opset dat har yn 'e romte brocht. No, sân jier letter, is it âlde romtestasjon alwer in moai skoft operasjoneel, en hat Bren dat oannommen foar syn stânplak, om't de measte kontakten tusken minsken en atevi no yn it stasjon plakfine. Defender iepenet as Bren, mei syn beide neiste liifwachten Banichi en Jago, nei it planeetoerflak roppen wurdt foar in atevi-seremoanje wêrby't Valasi, de heit fan 'e hjoeddeiske aiji (hearsker) Tabini betocht wurdt. It is Bren in riedsel wêrom't hy dêrby wêze moast, en ek syn oars altyd goed ynljochte liifwachten taaste datoangeande yn it tsjuster.
Yn it romtefear ûnderweis werom nei it stasjon treffe Bren-en-dy Ginny Kroger, in fertsjintwurdiger fan Mospheira, de minsklike koloanje op 'e Ierde fan 'e atevi. Hja is in foar it meastepart in technikus, en se fertelt Bren dat se de twadde generaasje robots by har hat dêr't it romtefeartprogramma al sa lang op wachte hat. Oarspronklik hie it de bedoeling west dat dy ynset wurde soene om 'e Phoenix fan nije brânstof te foarsjen, mar dy put is ûnderwilens al klearre. No kinne se brûkt wurde by de bou fan in nij romteskip, in plan dat ek ûnderdiel útmakket fan 'e ôfspraken tusken de atevi, Mospheira en de Phoenix.
Koart nei't Bren weromkeard is yn it romtestasjon komt lykwols Stani Ramirez, de earste kaptein fan 'e Phoenix, te ferstjerren, dy't sûnt de rebûlje fan Tamun, sân jier lyn (sjoch: Precursor) in swakke sûnens hie. Mei't Ramirez mei Tabini-aiji en Shawn Tyers, de presidint fan Mospheira, ien fan 'e trije grûnlizzers fan 'e mienskiplike gearwurking wie, is dat in grutte klap. Jules Ogun, de twadde kaptein, dy't no opskoot nei de earste sit, ûnthjit daliks dat de makke ôfspraken jildich bliuwe, mar it spul wurdt yn 'e bulten jage as in ferwûne arbeider yn 'e klinyk fan it stasjon heart hoe't Ramirez op syn stjerbêd oan Jase Graham, de fjirde en jongste kaptein, in eksplosyf geheim útbringt.
It is tsjin dizze tiid algemien bekend dat de Phoenix, yn syn twahûndertjierrige ôfwêzigens, by in oare stjer in twadde romtestasjon boud hat, mei as namme Reunion, dêr't it grutste part fan 'e bemanning fan board gie. Neitiid sette de Phoenix syn ferkenningstochten fuort, mar mette dêrby in yntelliginte bûtenierdske libbensfoarm en naaide út. Nei't se fia in omwei weromkeard wiene by Reunion die bliken dat it stasjon yn tuskentiid troch de bûtenierdske wêzens oanfallen en grutdiels ferrinnewearre wie. Neffens it offisjele ferhaal wie der oan board fan it stasjon nimmen mear yn libben, en wie it klearebare lok dat de Phoenix dêr noch nije brânstof ynnimme koe foar de reis nei de Ierde fan 'e atevi. Op syn stjerbêd fertelt Ramirez lykwols oan Bren syn freon Jase Graham dat der doe noch wol deeglik minsken yn libben wiene op Reunion, mei de ymplikaasje dat er dat feit mei opsetsin foar de bemanning ferburgen holden hat. Dêropta jout Ramirez oan dat it altyd syn bedoeling west hat dat de Phoenix weromkeare sil nei Reunion om 'e dêr efterbleaune minsken op te heljen en it stasjon te ferneatigjen (sadat de fijannige bûtenierdsen der gjin ynformaasje oer de minskheid fine kinne).
It geroft dat troch de ferwûne arbeider útbrocht wurdt, ferspriedt him as diggelfjoer oer it stasjon en nei de planeet. De Mospheiryske minsken, dy't ôfstamje fan kolonisten-passazjiers dy't min behannele waarden troch it Piloategilde fan 'e Phoenix, binne poerlulk; de atevi binne yn betizing; de bemanning fan 'e Phoenix is yn shock. Op dat punt komt oan it ljocht dat Ramirez de Reunion-kwestje net foar eltsenien geheim holden hat, mar oangeande dizze saak ôfspraken makke hat yn persoanlike kommunikaasje mei Tabini-aiji en presidint Tyers. Bren is ûntsteld om te ûntdekken dat Ramirez foar de uterst gefoelige kontakten mei Tabini gebrûk makke hat fan 'e tsjinsten fan syn eigen paidhi, Yolanda Mercheson, dy't op it mêd fan 'e atevi-taal in amateur is yn ferhâlding ta Bren sels. Hy begjint him yn it ferlingde dêrfan sels ôf te freegjen oft it ferstjerren fan Ramirez net wat al te moai op 'e tiid kommen is.
De Phoenix is fan nije brânstof foarsjoen, de twadde generaasje robots is reekommen (dy't, nei't no blykt, nedich is foar de tocht nei Reunion) en ynienen giet Ramirez it hoekje om, waans krupsje de lêste tiid almar oanboaze, en dy't boppedat út en troch swierrichheden mei it ûnthâld krige. Oars as yn in minske, dêr't soks begrutsjen en de oanstriid om te helpen opropt, soe soks yn atevi inkeld noed foar it behâld fan it fûne lykwicht en de makke ôfspraken oproppe, mei as gefolch dat it fanút atevi-eagen sjoen folslein rjochtfeardige en sels humaan wêze soe om Ramirez it lêste setsje te jaan om him mei weardichheid stjerre te litten. Kin it sa wêze dat aginten fan Tabini Ramirez út 'e ljochten holpen hawwe, mooglik mei in stadichwurkjend gif, mooglik doe't Bren, en wichtiger, de snoade Banichi en Jago, nei de planeet ta roppen wiene?
Wylst Bren mei al dizze nije ynformaasje te krijen hat, pakt er ek nochris om mei it gefoel dat er troch Tabini ferret is om't dy him bûten dizze saak holden hat, en ûntdekt er dat er jaloersk is op Yolanda Mercheson. Boppedat hat er swierrichheden yn 'e priveesfear, mei't syn mem, dy't in swak hert hat, wer nei it sikehûs rekke is. Om't Bren fan it romtestasjon ôf neat dwaan kin, komt alles op syn broer Toby del, wat in nije krisis yn Toby syn houlik feroarsaket, om't syn frou der skjin har nocht fan hat om altyd de twadde fioele te spyljen yn ferhâlding mei syn mem. Behalven Toby is ek Bren syn eks-ferloofde Barb Letterman by syn mem yn it sikehûs. Barb is no skieden fan har man, en besiket it yn in brief wer oan te lizzen mei Bren, mar dy hat dêr gjin earen nei; syn relaasje mei syn froulike liifwacht Jago, dy't no hast tsien jier geande is, hat him ûnderwilens ûntjûn ta in houlik yn alles behalven namme.
As de bemanning fan 'e Phoenix de earste skok te boppe komt, wurdt der easke dat it skip daliks ôfsette sil nei Reunion om 'e lju dêr te rêden. De oerbleaune trije kapteins stimme dêr (yn mearderheid) mei yn, en it skip makket him halje-trawalje klear foar de ôfreis. Underwilens docht bliken dat Ogun, de twadde kaptein, op 'e hichte wie fan 'e sitewaasje yn Reunion, mar de trêde en fjirde kapteins, Josefa Sabin en Jase Graham, net. Wol komt oan it ljocht dat Ramirez in trijekoppich groepke ferkenners Reunion ynstjoerd hie, ûnder lieding fan syn liifwacht Jenrette. De oare mannen binne sân jier lyn allebeide omkommen by de rebûlje fan 'e eardere fjirde kaptein Pratap Tamun (mooglik om't Tamun it ien of oar fermoede en mei sin besocht om dy mannen yn 'e hannen te krijen) en Jenrette is nei Ramirez syn dea oergien yn 'e tsjinst fan ôfhâldige Sabin, en dêrmei effektyf bûten berik fan Bren. Mercheson fertelt him lykwols dat de ferkenners perfoarst in opname fan harren tocht troch Reunion makke hawwe moatte, dy't noch earne yn it (digitale) skipsargyf opslein wêze moat, mar inkeld foar de kapteins tagonklik is.