cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charlie's Angels (franchise)
Fideospultsjes
Yn july 2003 waarden trije fideospultsjes op basis fan 'e earste en twadde film fan 'e franchise útbrocht foar trije ûnderskate gamingplatfoarms: Nintendo GameCube, PlayStation 2 en mobile tillefoanen. De ferzjes foar Nintendo GameCube en PlayStation 2 wiene frijwol itselde en hiene allebeide de titel Charlie's Angels. De ferzje foar mobile tillefoanen wie oanpast oan 'e technyske beheinings fan it platfoarm en hie as namme Charlie's Angels: Road Cyclone. Yn maaie 2003 brocht Sony Pictures Digital Networks fierders in online-fideospultsje út mei as titel Charlie's Angels: Angel X.
Yn april 2008 publisearre Ojom in nij fideospultsje foar op 'e mobile tillefoan, mei as namme Charlie's Angels: Hellfire. Yn augustus 2019 kaam fierders fan Crazy Labs Games it fideospultsje Charlie's Angels: The Game út, dat geskikt wie foar iOS en Android. Dat wie basearre op 'e trêde film fan 'e franchise.
Strips
Yn it Feriene Keninkryk waarden al ier twa strips op basis fan Charlie's Angels publisearre. De earste wie makke troch striptekener John Canning, en ferskynde yn april 1978 yn it stripblêd Target, in útjefte fan Polystyle Publications, mei misdiestrips rjochte op âldere bern. Target wie in susterútjefte fan it al folle langer besteande blêd TV Comic, mar bliek ûnpopulêr, sadat de publikaasje yn augustus 1978 al wer opgie yn TV Comic. Canning gie dêr troch mei syn Charlie's Angels-strip oant de edysje fan oktober 1979.
De twadde Britske Charlie's Angels-strip wie skreaun troch Angus Allan en tekene troch Jim Baikie en Bill Titcombe. Dy ferskynde foar it earst yn novimber 1979 (sagau't de oerienkomst fan 'e produsinten fan Charlie's Angels mei TV Comic ôfrûn) yn it stripblêd Look-in.
Yn juny 2018 publisearre de Amerikaanske útjouwerij Dynamite Entertainment yn in beheinde oplaach in seisdielige searje fan stripboeken op basis fan 'e Charlie's Angels-franchise. In crossover-stripboekrige fan Charlie's Angels mei de The Bionic Woman waard yn july 2019 útbrocht.
Merchandising
Doe't fan 1976 oant en mei 1981 de oarspronklike tillefyzjesearje útstjoerd waard, produsearre it Amerikaanske bedriuw Habro in breed skale oan merchandising op basis fan 'e searje, dy't oan 'e man brocht waard yn 'e Feriene Steaten, it Feriene Keninkryk en oare lannen. Dêrûnder wiene ferskate produkten dy't tsjintwurdich jilde as collector's items, lykas twa ferzjes fan poppen fan 'e haadrolspilers, boerdspultsjes, posters, ferskate sets ruilkaarten, notysjeboekjes, in itensdoaske mei in termosflesse, in boartersguodbestelbuske, bernekosmetika en sels inkele muzykalbums.
Aleksander Nevskikatedraal (Novosibirsk)
De Aleksander Nevskikatedraal (Russysk: Собор Александра Невского) is in otterdokske tsjerke yn de Russyske stêd Novosibirsk.
De bouskiednis
thumb|250px|left|De tsjerke yn 1899 De tsjerke is ien fan de earste stiennen bouwurken yn Novosibirsk, waard tsjin it ein fan de 19e iuw yn neobyzantynske styl boud en hat in soad wei fan Vasili Kosjakov's Tsjerke fan Us Leaffrou de Genedige yn Sint-Petersburch. Foar't yn 1897 útein set waard mei de bou, waard yn 1895 earst in tydlike houten tsjerke boud.
It grutste part fan it wurk wie tsjin it ein fan 1898 foltôge en op 29 desimber 1899 waard de tsjerke troch biskop Makarius fan it bisdom Tomsk-Barnaûl ynwijd. De tsjerke wie boppedat in monumint foar de organisator fan de Transsybearyske Spoarwei, keizer Aleksander III. De keninklike famylje stelde ek jild beskikber foar de bou fan de tsjerke. Nei't der yn de stêd mear otterdokske tsjerken boud waarden, krige de Aleksander Nevskytsjerke de status fan katedraal.
De tsjerke yn it Sovjet-tiidrek
Nei de revolúsje waard de katedraal oerdroegen oan de Libbene Tsjerke. De sluting fan de katedraal foar de earetsjinst fûn plak yn 1937. Der waard besocht om it gebou op te blazen, mar dêrby rekken allinnich de muorren skansearre. Yn de jierren 1940 joech de tsjerke ûnderdak oan in ynstítút en fan 1956 ôf in filmstudio. Yn 'e rin fan de tiid waard de tsjerke folslein fernield. Alle muorrefresko's gyngen ferlern, yn de tsjerke waarden trije ferdjippings ynboud en oan de tsjerke ferskynden oanbouwsels.
Weromjefte
thumb|left|250px|De restaurearre koepel De katedraal soe yn de jierren 1980 restaurearre en oanpast wurde om der in konsertgebou fan te meitsjen en it plan wie om yn 1988 mei it wurk te begjinnen, mar ûnder de boargers kaam tidens de fiering fan 1000 jier Kristendom yn Ruslân in beweging opsetten om de katedraal werom te jaan oan de Russysk-Otterdokske Tsjerke. Op 25 augustus 1989 waard it gebou troch de gemeente oerdroegen oan de Tsjerke en op 15 maaie 1991 konsekrearre patriarch Aleksi II de tsjerke op 'e nij. Op dat momint wie de katedraal yn in strieminne steat. De klokketoer wie opblaasd, it ynterieur wie hielendal feroare, de ikoanen, klokken en it tsjerklike reau wiene konfiskearre en de muorrefresko's en de ikonostaze wiene ferneatige. Ek oan de bûtenmuorren wie lange tiid neat mear dien en de koepels wiene op in soad plakken ferot.
Fuort nei de oerdracht begûn de restauraasje. De klokketoer waard op 'e nij boud, de skeinde bûtenmuorren waarden renovearre en it ynterieur renovearre en op 'e nij bepleistere. Healwei it earste desennium fan it nije milennium waarden it de fresko's yn de tsjerke en de bou fan de ikonostase foltôge. By de tsjerke waard boppedat in lytse bakstiennen doopkapel ta eare fan Sint-Jan de Doper mei in bassin foar algehiele ûnderdompeling boud.
Sionstsjerke (Aldskoat)
De Sionskerk yn Aldskoat is in tsjerke fan de protestanske gemeente It Hearrenfean.
De namme fan de tsjerke ferwiisd nei Jesaja 1:27: Yn it rjocht leit Sions behâld en yn gerjochtichheid dat fan dy't har bekeare.
Oargel
It oargel fan de Sionstsjerke waard yn 1966 troch de firma Reil út Heerde boud.
Sidesturt
Beskriuwing
De sidesturt wurdt likernôch 18 sintimeter grut. De fûgel hat yn de loft wol wat fan in protter mar ûnderskiedt him tichterby mei in opfallend túfke en is foar it grutste part brúnroze fan kleur mei grize, swarte, wite, reade en giele aksinten op de fleugels en sturt. Under de snavel hat de sidesturt in befke. It mantsje ferskilt net in soad fan it wyfke yn grutte en kleur. De sidesturt is in sosjale fûgel en komt meastentiids yn groepen foar. In sidesturt wurdt likernôch 13 jier en is maklik te naderjen.
Namme
Yn it Nederlânsk waard de fûgel nei de pest ferneamd om't de soart der fan fertocht waard de sykte te fersprieden. De fûgel hat de Fryske namme te tankjen oan syn giele glânzjende punten fan de sturtfearren.
Fersprieding
De sidesturt briedt yn it hegen noarden en komt as briedfûgel net yn Fryslân en ek net yn de rest fan Nederlân foar. Winterdeis lûkt de fûgel op syk nei iten yn wikseljende oantallen somtiden nei súdliker gebieten. As de tekoarten yn it briedgebiet grut binne kinne de oantallen grut wêze. By sokke ynfaazjes binne de fûgels ek by ús yn parken yn gruttere of lytsere groepen te sjen.
Nêst
De sidesturt leit yn de moannen maaie-juny fjouwer oant seis blaugrize aaikes mei swarte punten. It nêst wurdt makke fan moas en tûkjes fan nulle- en bjirkebeammen yn de hegere dielen fan beammen oan boskrânen. Fakentiden briede sidesturten tegearre mei oare pearkes yn 'e omjouwing. De aaikes wurde yn twa wiken tiid troch it wyfke útbret en nei likernôch 16 dagen ferlitte de jonge fûgels it nêst. De sidesturt siket alle jierren in nije partner.
Iten
Simmerdeis bestiet it iten fan de sidesturt út ynsekten. Nei de winter ta skeakelet de fûgel oer op beien fan bygelyks de hagebeam en de koetsjekraal. Dêrnjonken ite se ek wol apels en fruit.
Undersoarten
Der wurdt twa of trije ûndersoarten ûnderskieden. Minder dúdlik ûnderskiedend is de B. g. central-asiae.
Cuxhaven (stêd)
120px|thumbnail|left|It Wapen fan Cuxhaven 250px|thumbnail|right|Lizzing fan Cuxhaven yn de distrikt Cuxhaven thumbnail|170px|Slot Ritzebüttel thumbnail|170px|Alde wettertoer thumbnail|170px|Hamboarger fjoertoer thumbnail|170px|Tsjerke yn Altenbruch thumbnail|Loftfoto fan de stêd mei haven
Cuxhaven is in havenstêd yn de Dútske dielsteat Nedersaksen oan de Noardsee by de mûning fan de Elbe. It is de haadstêd fan de lykneamde distrikt Landkreis Cuxhaven. De stêd telt sa'n lytse 50.000 ynwenners. De stêd hat in wichtige fiskerijhaven en fiskerswerf en hat in haventsjinst foar Hamboarch en it Noard-Eastseekanaal. De stêd hat ek in feartsjinst nei Hilgelân en nei Harwich yn Ingelân. Fierder is it toerisme wichtich foar de stêd, benammen de stedsbuorren Duhnen, Döse en Sahlenburg binne populêre bestimmings foar toeristen. Ek wurdt der wol waadrinnen organisearre nei it eilân Neuwerk, dat by Hamboarch heart, sa'n 13 km benoardwesten fan Cuxhaven yn de Noardsee. Foar de toeristen wurde der simmerdeis hast alle dagen tochten mei hynder en wein nei Neuwerk oanbean. De stêd en syn foarrinner, de flek Ritzebüttel hearde fan de 13e iuw oant 1937 by Hamboarch. De fjoertoer de Kugelbake is it symboal fan Cuxhaven en stiet op it punt wêr't de mûning fan de Elbe begjint. It stiet ek yn it wapen fan de stêd.
Skiednis
De namme komt fan it Nederdútske wurd koog (keach), dat in yndike part fan in lân betsjut. De flek Ritzebüttel, dy't no in part fan de stêd is, hearde by it Hodelerlân, in eksklave fan it Hartochdom Saksen en letter nei de splitsing dêrfan yn 1296 fan it hartochdom Saksen-Lauenburg. Yn 1394 naam de Hânzestêd Hamboarch it Slot Ritzebüttel yn om de mûning fan de Elbe feilich te stellen. Op 4 desimber 1872 waarden de doarpen Ritzebüttel en Cuxhaven gearfoege ta it nije plak Cuxhaven. Oan 'e ein fan de 19e iuw waard it plak in wichtige haven en krige in direkte spoarferbining mei Hamboarch. Op 15 maart 1907 krige it stedsrjochten yn de steat Hamboarch. Yn 1937 waard it in frije stêd yn de distrikt Stade yn de Prusyske provinsje Hannover neffens it Grut-Hamboarch Wet. Yn 1972 waarden in stikmannich gemeenten út it buordistrikt Hodelerlân by Cuxhaven tafoege. Yn 1977 ferlear de stêd syn status as frije (Kreisfreie Stadt) stêd en fusearre mei de buordistrikten Hodelerlân en Wesermünde ta de nije distrikt Cuxhaven, wêrby't de stêd de haadstêd fan it nije distrikt waard. De stêd krige lykwols de spesjale status fan Große Selbständige Stadt, dêr't yn Nedersaksen sân stêden fan binne.
Hjoeddeiske stedsyndieling
De stêd is mei Bundesautobahn 27 ferbûn mei Bremerhaven en Bremen.
Jodokustsjerke (Oosterland)
De Jodokustsjerke is in letgoatyske protestantske tsjerke yn it Siuwske doarp Oosterland. Fan de midsiuwske tsjerke bleau allinne it eksterieur fan it koer yn de orizjinele steat bewarre.
Skiednis
De oant de reformaasje oan de hillige Jodokus wijde tsjerke yn Oosterland waard yn de twadde helte fan de 14e iuw boud. Fan dy tiid datearret noch de tsjintwurdich frijsteande sealtektoer. Tsjin it ein fan de 15e iuw waard it trije traveeën tellende letgoatyske koer mei in 5/8 ôfsluting boud.
De Twadde Wrâldkriich brocht benammen oan de toer nije skea. Yn de jierren 1949-1950 folge de renovaasje fan it gebou.
Hjoed-de-dei heart de tsjerke ta de herfoarme gemeente, dy't oansletten is by de Protestantske Tsjerke yn Nederlân.
Oargel
It tsjerke-oargel waard yn 1905 troch Jan van Gelder út Leien boud. It sleeplade-oargel bleau foar in grut part bewarre. It hat 8 registers op ien manuaal (C–f3: Bourdon 16′, Prestant 8′, Holpijp 8′, Gamba 8′, Celeste 8′, Octaaf 4′, Piccolo 2′, Mixtuur III-V). It pedaal (C–d1) is oanhongen en de spyl- en registertraktueren binne mechanysk.
Fort Peck Yndianereservaat
It Fort Peck Yndianereservaat (Ingelsk: Fort Peck Indian Reservation) is it reservaat fan 'e federaal erkende Assiniboin en Sû fan it Fort Peck Yndianereservaat fan Montana (Assiniboin and Sioux of the Fort Peck Indian Reservation of Montana), dat yn it noardeastlike diel fan 'e Amerikaanske steat Montana leit, yn 'e countys Roosevelt, Valley, Daniels en Sheridan.
Demografy
Neffens offisjele gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2000 wennen der doe likernôch 10.300 minsken yn it reservaat. It haadplak is Poplar, dêr't it haadkertier fan 'e Assiniboin en Sû fan Fort Peck en it agintskip fan it Amerikaanske Buro fan Yndiaanske Saken (BIA) fêstige binne, en dat in ynwennertal hat fan likernôch 850 minsken. It grutste plak fan it reservaat is lykwols Wolf Point, mei goed 2.700 ynwenners.
Geografy
It Fort Peck Reservaat hat in oerflak fan rom 8.500 km², wêrmei't it yn grutte it njoggende reservaat fan 'e Feriene Steaten is. Fan alle reservaatlân is 1.530 km² (18,0%) mienskiplik eigendom fan 'e stamme, en 2.220 km² (26%) is yndividueel Yndiaansk eigendom, wat it totaal op 3.750 km² (44%) bringt. De rest, 4.769½ km² (56%) is yn blanke hannen.
Skiednis
It Fort Peck Reservaat waard yn 1871 oprjochte foar de Assiniboin (Assiniboine) en Sû (Sioux) fan noardeastlik Montana. It agintskip fan it Buro fan Yndiaanske Saken, it sintrum fan elts njoggentjinde-iuwsk reservaat, wie earst yn it oerstreamingsgebiet fan 'e rivier de Poplar fêstige, mar waard yn 1878 ferhuze nei syn hjoeddeistige lokaasje, dêr't it doarp Poplar deromhinne groeide. Under de Flakte-Yndiaanske Oarloggen tsjin 'e blanken, yn 'e earste helte fan 1870-er jierren, hiene de Sû fan Fort Peck, dy't har fierders al ûnder it Amerikaanske bewâld deljûn hiene, de hân yn 'e befoarrieding fan harren opstannige sibben op 'e flakten bûten it reservaat. Nei't Sittende Bolle, de Sû-lieder dy't it langste trochfocht, him yn 1881 oerjoech, sette in groepke fan syn Hûnkpapa-folgelingen har nei wenjen yn it Fort Peck Reservaat.
Troch ûnderhannelings dy't plakfûnen yn 'e winter fan 1886 op 1887 (en ratifisearre waarden yn 1888) waarden de hjoeddeistige grinzen fan it reservaat fêststeld. Yn 1887 naam it Amerikaanske Kongres de Wet-Dawes oan, dy't ynhold dat it reservaatlân, dat oant dy tiid mienskiplik eigendom fan 'e oangeande stamme wie, oan 'e stamleden oerdroegen wurde moast yn yndividueel eigendom. Yn 1908 folge de saneamde Fort Peck Allotment Act ("Tawizingswet fan Fort Peck"), wêrby't fêststeld waard dat eltse Yndiaan net mear as 320 acres (1,3 km²) weidlân yn eigendom hawwe mocht. Alle lân yn it reservaat dat troch dy eigenmachtich opleine maatregel oerbleau (5.456,8 km²), waard dêrop yn 1913 frijjûn foar kolonisaasje troch blanken.
De stammen fan Fort Peck namen yn 1927 harren earste skreaune grûnwet oan. By in referindum yn 1934 fersmieten se in nije grûnwet dy't harren ûnder de Yndiaanske Reorganisaasjewet fan dat jier optwongen wurde soe. De oarspronklike grûnwet waard oanpast yn 1952, en letter yn 1960 folslein op 'e nij besjoen en werskreaun.
Piipljurk
De piipljurk (Anthus pratensis) is in sjongfûgel út de famylje fan de wipsturt- en piperfûgels.
Foarkommen
De piipljurk is yn fûgeltsje fan 15 sm d.w.s. sa grut as in (hús)mosk, mar slanker. Lykas oare pipers, sa as de beampiper en de wetterpiper, hat de piipljurk in streekte, griisbrune en grienbrune rêch. De kop hat ljochte each- en kinstreken. De boarst is ek streekt en de bûk is fealwyt ta gieleftich. Ûnderskied mei oare pipers, yn 't bysûnder de beampiper, is dreech.
Fersprieding
De piipljurken komme foar yn it iepen fjild, op boulân en yn greiden, mar ek in heide- en dúngebieten. De fûgels briede yn Noard- en Midden-Jeropa en Aazje, en oerwinterje meast yn Súd-Jeropa, Noard-Arika en Súd-Aazje.
Yn Nederlân is de piipljurk noch in algemiene briedfûgel, trochtrekker en wintergast, mar de oantallen nimme stadich ôf: yn 2013-2015 wiene der noch 55.000-80.000 briedpearen, mei de heechste konsentraasjes yn Grinslân, Fryslân, Flevolân en Seelân. De fûgel stiet op de Nederlânske Reade list fan fûgels as 'gefoelich'.
Iten
De piipljurken ite meast ynsekten en spinnen, yn de winter ek slakken en sieden.
Fuortplanting
It piipljurk-wyfke makket in nêst op de grûn ferside tusken de begroeiing. Yn it nêst leit it wyfke 3-5 spikkelde aaien fan ferskate kleuren, meast griisblau en brún. Sy briedt de aaien yn 11-15 dagen út, wêrnei't de jonge fûgels noch 12-14 dagen yn it nêst troch beide âlden fuorre wurde. It piipljurknest is in favoryt plak fan de koekoek om har aaien te lizzen.
Taksonomy
De piipljurksoarte is monotypysk, d.w.s. dat der gjin ûndersoarten binne.
Gromosoom
]] In gromosoom [Gryksk: χρώμα (groma) = kleur; σώμα (sooma) = lichem] is in drager fan in part fan it erflik materiaal (DNA) fan in organisme. It is in mei kleurstoffen goed sichtber te meitsjen aaiwytstruktuer yn de selkearn fan eukaryoaten. Prokaryoaten (baktearjes en archaea) hawwe gjin echte gromosomen mar ringfoarmich DNA, lykas plastiden en mitogondryen. By de seldieling wurde de gromosomen goed sichtber troch gearlûken (kondinsaasje) fan it gromatine. Oan de ein fan in gromosoom sit in telomear. Der binne autosomen, X-gromosomen en Y-gromosomen.
By diploïde organismen, ek by de minske, komme gromosomen foar yn spantsjes fan homologe gromosomen, wêrby’t ién eksimplaar fan de mem komt en it oare fan de heit. Homologe gromosomen ha in likense opbou, mar binne net identyk.
Gewoanwei hat in minske 46 gromosomen (23 pear). By de seldieling ferdûbelet elk gromosoom him en bestiet dan tydlik út twa identike gromatiden. De selkearn befettet dan 92 gromatiden. As de gromatiden fan elkoar skieden binne bliuwe der 92 dochtergromosomen oer, dy’t letter ferdield wurde oer twa dochtersellen, sadat elke sel wer 46 gromosomen hat.
Crista Moore (toanielaktrise)
Crista Moore (1972) is in Amerikaansk aktrise, sjongster en dûnseresse dy't bekendstiet om har toanielwurk op Broadway. Hja hat twaris nominearre west foar in Tony Award, de wichtichste Amerikaanske teäterpriis. Moore moat net betize wurde mei de pornoaktrise mei deselde namme.
Gromosoom
Ferdieling fan de gromosomen
In sel befettet oer it algemien mear spantsjes gromosomen. Ien sel mei ién inkeld span gromosomen hjit haploïde, mei in dûbeld span diploîde. Meardere spantsjes binne ek mooglik: triploïde, tetraploïde, ensafuorthinne. In dierlike sel is meastentiids diploïde, útsein de geslachtssellen (gameten, dy’t haploïde binne.
Crista Moore (toanielaktrise)
Libben en karriêre
Moore waard yn 1972 berne en sette har karriêre útein as balletdûnseresse, wêrby't se ferskate prizen wûn en stúdzjebeurzen taparte krige fan foaroansteande balletskoallen yn New York. Fanôf har fjirtjinde folge se in oplieding oan 'e American Ballet Theatre School, wêrfoar't se nei New York ta ferhuze en op keamers wenne. Se spile yn ferskate grutte balletfoarstellings as eftergrûndûnseresse, oant se har mei santjin jier mear besleat ta te lizzen op aktearjen.
Yn 1989 makke Moore har Broadway-debút yn 'e foarstelling Gypsy (oer de legindaryske Amerikaanske teäterartyste en stripper Gypsy Rose Lee), mei yn 'e haadrol Tyne Daly. Moore spile de rol fan Louise, wêrfoar't se yn 1990 har earste Tony-nominaasje krige. Yn 1996 sleepte se mei har rol as Susan Lawrence yn 'e musical Big in twadde nominaasje foar in Tony Award yn 'e wacht. Yn 2000 hie Moore in byrol yn it stik Waiting in the Wings fan skriuwer Noël Coward, wêryn't Lauren Bacall de haadrol spile. Fierders hie Moore yn 2004 ek in rol yn 'e Broadway-revival fan it stik Jumpers, fan toaniel- en senarioskriuwer Tom Stoppard.
Gromosoom
Ferdieling fan de gromosomen
Ek by diploïde planten binne de gameten haploïde, mar by in tetraploïde plant binne se diploïde. Kweekte planten binne faak polyploïde, wat resultearret yn gruttere blommen of in gruttere rispinge.
It tal gromosomen is de soarte oars. Inkelde foarbylden:
Gromosomen fan in diploïde sel foarmje spantsjes, wêrby’t it iene gromosoom fan sa’n span fan de iene âlder (heit) komt en it oare gromosoom fan de oare âlder (mem). By in man binne de twa geslachtsgromosomen net identyk, mar se wurde tegearre ek as span beskôge. De 46 minsklike gromosomen besteane dus út 23 spantsjes: te witten 22 spantsjes autosomen en ien spantsje geslachtsgromosomen. By de minske binne de spantsjes autosomen fan grut nei lyts nûmere fan 1 oant 22.
Mutaasjes
By flaters yn de seldieling fan geslachtssellen (meioaze) kinne ôfwikende tallen gromosomen yn sellen telâne komme. Dêrtroch ûntstiet neiteam dat net libbensfetber is, ôfwikings sjen lit en hast altyd ûnfruchtber is. In ekstra gromosoom yn de sel wurdt trisomy neamd, in gromosoom temin monosomy. It meast bekende foarbyld fan in gromosoomôfwiking is trisomy-21 ofwol it Syndroom fan Down. It komt ek foar dat in diel fan in gromosoom tefolle of temin oanwêzich is: it 18q-syndroom is in gromosomale ôfwiking wêrby’t oan de langste earm fan it 18e gromosoom in stikje ûntbrekt.
Geslachtsgromosomen
Op it Y-gromosoom sit mar in bytsje erflike ynformaasje. It spilet lykwols wol in krúsjale rol yn de ûntjouwing fan it embryo. It Y-gromosoom set oan ta de produksje fan manlike hormoanen en sadwaande ta de ûntjouwing fan manlike geslachtsskaaimerken. Yn de lichemssellen fan in man sitte altyd in X- en in Y-gromosoom en yn de lichemssellen fan in frou altyd twa X-gromosomen.
Erflike ôfwikings dy’t keppele binne oan it X-gromosoom komme by manlju altyd ta utering, omdat der foar it defekte gen gjin goede tsjinhinger yn de sel sit. Yn hokker mjitte de ôfwiking by froulju ta utering komt, hinget fan it type ôfwiking ôf: as de ôfwiking in dominant skaaimerk is, dan komt it skaaimerk of de sykte altyd ta utering. Is it skaaimerk dêrfoaroer in resessyf skaaimerk dan komt de ôfwiking allinnich ta utering as de frou draachster is op beide X-gromosomen. In bekend foarbyld is read-grienkleureblinens.
Net by alle diersoarten bart de geslachtsbepaling op deselde wize as by de minske, mei in grut X- en in lyts Y-gromosoom. Inkeld is der bygelyks allinnich mar in X-gromosoom. By huningbijen binne de mantsjes (darren) haploïde en de wyfkes diploïde.
Isogromosoom
Fan in isogromosoom is sprake as in gromosoom ien fan syn earms kwytrekke is en dy ferfongen hat troch in sekuere kopy fan de oare earm. Dy ôfwiking yn gromosomale struktuer komt inkeld foar by famkes mei it syndroom fan Turner en yn tumorsellen.
Betheltsjerke (Ljouwert)
De Bethel is de tsjerke fan de kristlike grifformearde gemeente fan Ljouwert.
Skiednis
thumb|left|Ynterieur
Healwei juny 1893 waard de kristlik grifformearde gemeente yn Ljouwert oprjochte. De earste kristlik-grifformearde tsjerke stie oan it Mûnepaad 19. De jonge gemeente telde inkelde tsjientallen leden dy't oer in grut diel fan de provinsje ferspraat wennen. Mei de feriening fan de dolerearjenden mei de ôfskiedenen yn Ljouwert yn 1898 krige de kristlik-grifformearde gemeente der yn ien klap sa'n fyftich leden by, itjinge mear as in ferdûbeling fan de gemeente betsjutte. De binnenskippers dy't tsjerkten yn it gebou fan it Mûnepaad joegen oan de kristlik-grifformearde tsjerke yn Ljouwert de namme Skipperstsjerke.
De kristlik-grifformearden wurken nau gear mei de kristlike grifformearde gemeente fan Suwâld, dy't letter troch it oergien fan de tsjerkeried en in tal leden nei de Grifformearde Tsjerke yn it neigean rekke. Wat oerbleau fan de kristlik-grifformearde gemeente yn Suwâld bleau noch jierren lang bestean, mar lang om let gyng de gemeente op yn de Ljouwerter gemeente.
De gemeente groeide foars, sadat der in nije tsjerke oan de Wybrand de Geeststrjitte boud wurde moast, dy't de namme Bethel krige. Unienigens yn de gemeente brocht al gau nei it yn gebrûk nimmen fan de nijbou in delgong yn it tal leden. Dat wie lykwols foar koarte tiid, want stadichoan groeide it tal leden oant sa'n 600 yn 1931, sadat de tsjerke ferboud en de galerij fergrutte wurde moast. Fanôf 1956 krigen de kristlik-grifformerden ek in gebou yn Huzum foar tsjerketsjinsten; earst yn it boarterstúngebou "Gerard Dou" en letter yn de eardere beukerskoalle De Rank oan de Huzumerleane. thumb|left|200px|Van Dam-oargel
De tsjintwurdige tsjerke
Yn 1986 waard neffens in ûntwerp fan it arsjitektenburo Bokhorst-Geels út Arnhim de hjoeddeiske Betheltsjerke oan de Huzumerleane op it plak fan De Rank boud. De âlde tsjerke oan de Wybrand de Geeststrjitte waard ferkocht en ferboud ta appartemintenkompleks.
Oargel
It Van Dam-oargel yn de Betheltsjerke stamt út de eardere tsjerke oan de Wybrand de Geeststrjitte en waard oarspronklik boud yn 1916.
Baly
Baly is in Yndonezyske provinsje en in eilân dat beëasten Java en bewesten Lombok leit. Fan de Lytse Sûnda-eilannen leit Baly it meast westlik. It eilân is 5561 km² grut en hie yn 2019 4.336.900 ynwenners. De grutste etnyske groep op it eilân wurdt foarme troch de Balinezen, dy't de lânseigen befolking binne. Harren taal is it Balineesk, mar de measte minsken kinne ek Yndonezysk sprekke. It meastepart fan 'e Balinezen bestiet út hindoes; dit yn tsjinstelling ta de befolking fan Yndoneezje as gehiel, dy't foar it meastepart út moslims bestiet. De haadstêd fan Baly is Denpasar, dat súdeastlik leit. Oant 1958 wie dat Singaraja, yn it noarden.
Taal
thumb|In [[Rys|rysfjild op Baly]] thumb|De fulkaan Gunung Agung De lânseigen taal is it Balineesk (Basa Bali), in Maleisk-Polynezyske taal dy't nau besibbe is oan it Sasak dat op Lombok sprutsen wurdt. It Balineesk wurdt ek sprutsen yn Banyuwangi, in plak oan 'e eastkust fan Java. Yn totaal hat it Balineesk likernôch fjouwer miljoen sprekkers, dêr't de measten fan op Baly wenje. It Balineesk wurdt tradisjoneel skreaun yn in skrift dat ôflaat is fan it Brahmi-skrift, dat oant de Midsiuwen yn Yndia brûkt waard. Basa Bali hat trije nivo's, dy't te krijen hawwe mei it kastesysteem fan it hindoeïsme. It kastesysteem kin sjoen wurde as in stelsel fan sosjale klassen.
It kastesysteem op Baly hat 4 kasten, fan heech nei leech:
Njonken it Balineesk wurdt ek de nasjonale taal, it Yndonezysk, sprutsen op Baly.
Religy
Yn Yndonezië is it ferplichte om in religy te hawwen. De measte minsken op Baly binne hindoe: in 93% fan 'e befolking hat oanjûn him of har as hindoe te identifisearjen. It hindoeïsme op Baly wykt lykwols sterk ôf fan it hindoeïsme yn oare lannen. Dat komt trochdat Balineesk hindoeïsme bot beynfloede is troch lokale mytology. It hindoeïsme op Baly hat ek in himel en in hel, dat hindoeïsme ornaris net hat.
Baly wurdt wol it eilân fan 'e 1000 timpels neamd fanwegen de protte timpels dy't ferspraat oer it eilân te finen binne.
Fan 'e fyfde iuw ôf fersprate it hindoeïsme him oer Súdeast-Azië, mar waard om de 14e iuw hinne op Sumatra en Java ferkrongen troch de islam. Troch de isolasjonistyske tradysjes en polityk fan Baly is it eilân lykwols altyd hindoeïstysk bleaun.
Ubud wurdt faak sjoen as kulturele haadstêd fan Baly.
Geografy
Mei in oerflak 5561km² is Baly it 108ste eilân fan 'e wrâld, krekt wat grutter as de Nederlânske provinsje Gelderlân. De Nusa-eilannen, dy't besúdeasten Baly lizze, falle bestjoerlik ek ûnder de provinsje Baly.
It heechste punt op Baly is de fulkaan Gunung Agung mei 3142 meter.
Yn it westen wurdt Baly skaat fan Java troch de Balystrjitte en yn it easten wurdt it skaat fan Lombok troch de Lombokstrjitte. Trochdat de Balystrjitte op syn smelst mar 2,4 kilometer mjit, hat Baly yn it ferline wolris oan Java fêstsitten. Dat betsjut dat de natuer op Baly en Java ferlykber is. De natuer op Lombok is bot oars; troch de bredere Lombokstrjitte rint ek de saneamde Wallaceline, in tinkbyldige line dy't as skieding fan Azië en Oseänië sjoen wurdt. Bewesten en benoarden dy line wurde diersoarten besibbe oan Aziatyske bisten fûn, wylst besuden en beëasten dy line soarten fûn wurde dy't besibbe binne oan Australyske bisten.
Benoarden Baly leit de Balysee en besuden Baly leit de Yndyske Oseaan.
Toerisme
Baly is ferneamd om it toerisme, dêr't de ekonomy it eilân foar it grutste part op draait. Fanwegen de freonlike befolking, de griene natuer, de moaie strannen en de lege prizen is it eilân populêr ûnder toeristen, benammen ûnder backpackers. Canggu, Ubud, Uluwatu en benammen Kuta binne populêre bestimmings. De measte toeristen komme binnen troch it ynternasjonale fleanfjild Nguruh Rai. It toerisme is sa bot oanwêzich op Baly, dat it suden fan it eilân stadichoan folboud rekke en tsjintwurdich ien grut, drok doalhôf is. Yn 2012 ha der sa'n fiif miljoen toeristen nei Baly west.
Fanwegen de drokte op Baly sykje in protte minsken tsjinwurdich Lombok op, dat wol sjoen wurdt as it net-toeristyske bruorke fan Baly.
Kompost
thumb|Rigen mei kompost Kompost (fan it Frânske compost, mei deselde betsjutting) is in organyske stof dat troch in proses fan fertarjen makke wurdt. It proses brûkt ferskate organyske reststoffen dy't oars as ôffal sjoen waarden, sa as bygelyks dong, houtsnippers, meand túngers, blêden, fruitskilen, ensf. Troch mikro-organismen wurde dy ferwurke ta in soarte fan humus. It is in donkerbrún ta swart krommelich produkt. Kompost is tige fruchtber. It wurdt brûkt yn bygelyks tunen, túnbou, stedslânbou en ekologysk buorkjen. Kompost hat in soad foardielen foar de grûn. It kin brûkt wurde as keunstdong en soarget foar in goede boaiemstruktuer. It wurket as in natuerlike ûnkrûdbestrider en komt ôfsliten fan de grûn tefoaren. It kin ek as bedekking fan in stoartplak tsjinje. Op de maklikste manier kin kompost makke wurde fan in heap wiete organyske stof, sa as blêden, gers en skilen, wêrnei't mikro-organismen se ôfbrekke ta humus yn in tiidrek fan in pear moanne. Mar it kin ek in langer proses wêze, dêr't men bygelyks wetter, lucht of koalstof- en stikstofryk guod taheaket. Dat proses fan fertarjen wurdt holpen troch it hakseljen fan planteguod, taheakjen fan wetter, foldwaande ûntluchtsje te litten en yn rigen harkje te litten. Wjirmen en poddestuollen brekke it guod fierders ôf en produsearje dan waarmte, koaldiokside en ammonium
Johannes Hessels de Jong
Johannes Hessels de Jong (De Jouwer, 5 maaie 1833 – dêre, 18 july 1883) wie in Fryske ûndernimmer en ien fan de grûnlizzers fan de firma Douwe Egberts.
Johannes wie de soan fan Hessel Douwes de Jong en Klaaske Johannes Schaap. Hy naam yn 1858 it famyljebedriuw oer fan syn heit en troude yn 1862 yn Snits mei Dorothea Kortenhorst út Snits. Se krigen in dochter Klaaske en in soan Cornelis Johannes (Cees), trije bern stoaren jong. Doe't harren mem yn 1875 stoar, troude Johannes Hessel yn 1878 mei Teresia Brenninkmeijer út Snits. Hja stoar lykwols by de berte fan in libbenleaze soan.
De "firma Weduwe Douwe Egbertszoon" siet oan de Midstrjitte op De Jouwer. It bedriuw wie in tabakskerverij anneks kofjebaarnderij.Yn 1871 kocht er it histoaryske winkeltsje ‘De Witte Os’ oan as in bedriuwspân. Under syn lieding wreide it bedriuw him fierder út, der wurken om 1880 sa'n tolve feinten. By in brân yn 1881 waard it wenhûs ferwoastige, mar it winkeltsje bleau sparre. It biedwurd fan Johannes Hessel wie: "Zorg altijd dat ge goede waar levert, dan houdt ge klanten". Krekt foardat er foar de tredde kear trouwe soe, stoar Johannes Hessel yn 1883. Foud oer syn beide bern waard Alexander Brenninkmeijer út Snits. Brenninkmeyer krige de lieding oer it bedriuw op De Jouwer oant Cees op syn achttjinde mearderjierrich ferklearre waard en 'omke Alex' him weromlûke koe.
Cheyenne River Sû Stamme
Demografy
De organisaasje, dy't oprjochte waard yn 1868, hat 16.000 leden, en it haadkertier is fêstige yn Eagle Butte, yn Súd-Dakota. De leden besteane út etnyske Sû (Sioux) fan fjouwer substammen fan 'e Lakota, nammentlik de Minnikonzjû, Sâns Arks, Swartfuotten (net te betiizjen mei it bekendere Algonkwynske folk fan 'e Swartfuotten) en Twatsjettels. De Cheyenne River Sû Stamme foarmet mei tsien oare Sû-organisaasjes de Feriene Sû Stammen.
Reservaat
It reservaat fan 'e Cheyenne River Sû Stamme is it Cheyenne River Yndianereservaat (Cheyenne River Indian Reservation) fan sintraal Súd-Dakota, dat in oerflak hat fan goed 11.000 km², en dêr't yn 2000 8.500 minsken wennen, ynkl. sawol Yndianen as blanken, want troch de Lânwetten fan 1909 en 1910 meie blanken har ek op reservaatlân fêstigje.
Oarspronklik makke it Cheyenne River Reservaat diel út fan it Grutte Sû-reservaat, dat yn 1868 stifte waard, mar nei de nederlaach fan 'e Sû yn 'e Flakte-Yndiaanske Oarloggen fan 'e 1860-er en 1870-er jierren waard de helte dêrfan troch de Amerikanen ôfnommen, wylst de rest yn 1889 opdield waard yn fiif lytsere reservaten, wêrfan't Cheyenne River ien wie. De oarspronklike noardgrins mei it Standing Rock Yndianereservaat lei oan 'e Grand River, mar yn 1909 waard troch de Amerikaanske oerheid in stripe lân súdlik dêrfan oerhevele fan Cheyenne River nei Standing Rock.
Fear of the Dark (liet)
Fear of the Dark is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Iron Maiden yn de Barnyard studios yn Harlow, Esseks en útbrocht op it album Fear of the Dark fan Iron Maiden út 1992. Fear of the Dark wie it tolfde nûmer op it album mar waard eerst net as single útbrocht. Op 1 maart 1993 waard in live ferzje dat opnaam wie 27 augustus 1992 by in optreden yn de Helsingin jäähalli útbrocht as single.
Oer it nûmer
Fear of the Dark is skreaun troch Steve Harris, It nûmer giet oer in man dy't altyd yntins benaud west hat yn it tsjuster. It heucht him alle kearen dat er allinnich rûn hat en jin it gefoel folge te wurden ûnder it kuierjen yn it tsjuster.
Oergongskalinder foar 1711 (Sweden)
Dit is de oergongskalinder foar 1711 fan Sweden (ynkl. Finlân).
Carlisle (Ingelân)
Carlisle (útspr.: [kɑ(ɹ)'lail], likernôch "karlail" of "kaalail", mei de klam op it twadde wurdlid) is in stêd yn noardwestlik Ingelân en de haadstêd fan it greefskip Kumbria. It is ek it bestjoerssintrum fan it stedsdistrikt Carlisle (City of Carlisle), in borough fan it greefskip Kumbria. Carlisle, dat as bynamme de Great Border City (de "Grutte Grinsstêd") fiert, leit op it plak dêr't in trijetal rivierkes gearfloeie, 16 km besuden de Skotske grins. It is it grutste plak fan Kumbria en neffens gegevens fan 'e Britske folkstelling fan 2011 doe goed 75.000 ynwenners.
Etymology
De namme 'Carlisle' is in ferbastering fan it Kumbryske Caer Luel, dat wer basearre wie op 'e âlde Romeinske namme fan it plak, Luguvalium. Dêrút hawwe taalkundigen de wierskynlik oarspronklike Brytoanyske namme rekonstruëarre, *Luguwaljon, dat "krêft fan (de god) Lugus" betsjut.
Geografy
Carlisle leit yn it noardlike part fan Kumbria, yn it gebiet dat oant 1974 it greefskip Kumberlân foarme. De stêd is sitewearre op it plak dêr't trije rivierkes, de Eden, de Caldew en de Petteril, gearstreame. Carlisle leit 16 km besuden de Skotske grins, en 150 km súdlik fan Glasgow. Newcastle-upon-Tyne leit 90 km nei it easten, en Lancaster leit op 114 km ôfstân yn súdlike rjochting.
Skiednis
Yn 'e Aldheid tsjinne de delsetting Carlisle as befoarriedingsplak foar de Romeinske fêstings by de Muorre fan Hadrianus lâns. Yn 'e Midsiuwen ûntjoech Carlisle him ta in wichtich militêr bolwurk fanwegen de neite ta de Skotske grins. Yn 1092 waard yn oprdacht fan 'e Ingelske kening Willem Rufus it Kastiel fan Carlisle boud, dat noch altyd relatyf yntakt is. Kening Hindrik I stie yn 'e iere tolfde iuw de stifting fan in priorij te Carlisle ta. Yn 1133, doe't it Bisdom Carlisle stifte waard en de priorij ferheft waard ta katedraal, krige Carlisle tagelyk dêrmei stedsrjochten taparte.
Fral yn 'e snuorje fan 'e Skotske Unôfhinklikheidsoarloggen (1296-1357) wie Carlisle in fêstingstêd fan grut belang, dy't ferskate kearen troch de Skotten belegere waard. Sa sloech de doetiidske kastelein fan it Kastiel fan Carlisle, Robert fan Bruce, 6e hear fan Annandale, yn maart 1296 in Skotske oanfal ôf, wylst syn soan, de Skotske kening Robert I, Carlisle yn 1315 sels belegere. Yn 1568 waard de Skotske keninginne Marije I tydlik op it Kastiel fan Carlisle finzen holden nei't hja de wyk nommen hie nei Ingelân. Letter waard yn it kastiel it Ingelske Rezjimint fan de Hartoch fan Lancaster legere.
Under de Yndustriële Revolúsje begûn yn Carlisle mei de opkomst fan 'e tekstylyndustry in proses fan sosjaal-ekonomyske feroaring. De stêd ûntjoech him ta in tichtbefolke plak dêr't it optilde fan 'e katoenspinnerijen. Tegearre mei syn strategyske geografyske lizzing joech dat Carlisle de kâns om him te ûntwikkeljen ta in wichtich spoarkrúspunt. Tsjintwurdich is Carlisle it kulturele, kommersjele en yndustriële sintrum fan Kumbria, dêr't in ferskaat oan ûnderwiisynstellings en museä fêstige binne.
Klimaat
Carlisle hat in wiet seeklimaat, mei koele simmers en mylde winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 19,5 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 1,3 °C. De stêd kriget jiers trochinoar 827 mm delslach, dat soms mei bakken tagelyk omleech komt en wettersneed feroarsaket. Dat wie benammen it gefal yn begjin desimber 2015, en earder ek yn 2005 en 1822.
Nije Tsjerke (Doardt)
Beskriuwing
De Nije Tsjerke is in halletsjerke fan twa skippen mei elts in 5/8 ôfsluting sluting fan it koer. De eastlike dielen datearje út it begjin fan de 15e-iuw. Nei in brân yn 1568 waarden de westlike dielen op 'e nij boud. Yn 1840 liet de stedsarsjitekt Itz de toer bouwe.
Skiednis
De skiednis fan de Nije Tsjerke sette mei de bou fan de Nikolaaskapel útein, dy't yn 1175 ynwijd waard. De kapel waard letter in parochytsjerke, dy't yn de 15e iuw útboud waard ta halletsjerke. In slimme brân yn 1568 ferneatige de doe noch katolike tsjerke. Wat stean bleau waard yn de jierren 1580-1592 wer opboud ta in twaskippige bou, mar wie de helte lytser as de âlde tsjerke. Op âldjiersjûn 1961 waard der foar it lêst yn de tsjerke preke en dêrnei rekke de tsjerke yn ferfal. Ofbraak drige en der wie al trijeris in fergunning frege om de tsjerke te slopen. Yn 1967 kocht in partikulier de tsjerke foar in gûne en droech it gebou dêrnei oer oan de Stifting ta behâld fan de Nije Tsjerke. De tsjerke waard ûndertusken brûkt om saken yn op te slaan.
In restauraasje fan de eardere tsjerke folge yn de jierren 1980, mar it gebou krige gjin tsjerklike funksje werom en wurdt sûnt brûkt foar bewenning en kommersjele eksploitaasje.
De preekstoel fan de Nije Tsjerke út 1600 stiet tsjintwurdich yn de Grutte Tsjerke fan Oudewater. It oargel dat C.G.F. Witte út Utert yn 1854 yn de Nije Tsjerke boude, waard yn 1965 troch de firma Willem van Leeuwen (Leiderdorp) yn de Martenstsjerke fan Tiel wer opboud.
Stichtske Fecht
Stichtske Fecht (Nederlânsk: Stichtse Vecht) is in gemeente yn it noardwesten fan de provinsje Utert. De gemeente hat 64.376 ynwenners (31-05-2018), boarne: CBS) en hat in oerflakte fan 106,82 km² (wêrfan 10,2 km² wetter). De gemeente waard yn 2011 oprjochte en is ûntstien troch it gearfoegjen fan trije gemeenten: Breukelen, Loenen en Maarssen.
Haadplak is it plak Maarssen.
Desktoppublishing
Skiednis
Kompjûterbasearre typografy mei help fan in persoanlike kompjûter begûn yn 1978, doe’t it TeX-programma oantoande dat lettersetten fan deselde kwaliteit as yn publikaasjes mooglik wie op eltse sljochtweihinne saaklike kompjûter, en sels lange en komplekse opdrachten lykas boeken en tydskriften makke wurde koene fan in standert desktopterminal ôf. Foarhinne waard lettersetten dien mei meganyske (linotype en monotype) of elektromeganyske middels (fotofilm), of troch hiele djoere systemen basearre op mainframes of minykompjûters.
Stichtske Fecht
Geografy
De gemeente leit yn de Fechtstreek tusken de stêden Amsterdam, Utert en Hilfertsom. Troch de gemeente rint de rivier de Fecht, dêr't in soad bûtens oan steane en it Amsterdam-Rynkanaal.
Desktoppublishing
Skiednis
Desktoppublishing begûn yn 1985 mei it gearfoegjen fan Aldus Pagemaker (letter oernommen troch Adobe), de Apple Macintosh, en de Apple LaserWriter, foar $ 7000 de earste laserprinter dy’t Adobes Postscript-sidebeskriuwingstaal brûkte, ynklusyf de te skealjen lettertypes yn Type 1-formaat. De term ‘desktop publishing’ waard taskreaun oan Paul Brainerd, de stifter fan Aldus Corporation, as in marketingterm dy’t ferwiisde nei it brûken fan in kompjûter boppe op in buro (desk) foar it publisearjen (publishing) en makke ek in taspiling op Apples desktopmetafoar, dy’t brûkt waard om in echte desktop of buroblêd nei te dwaan.
Stichtske Fecht
Geografy
De Maarssefeanske Plassen en foar in part de Loasdrechtske Plassen lizze yn de gemeente. De wichtige autogongwei A2 rint troch de gemeente hinne.
Desktoppublishing
Skiednis
De yntroduksje fan de Apple Macintosh en PageMaker makke daliks typografysk bewurkjen mooglik mei help fan de grafyske brûkersinterface; dat systeem neamden se yn it algemien 'what-you-see-is-what-you-get' ofwel WYSIWYG.
Stichtske Fecht
Kearnen
De gemeente omfiemet ferskate doarpen en buorskippen. De gemeente ûnderskiedt tolve kearnen: Nigtevecht, Vreeland, Loenersloot, Loenen oan de Fecht, Nieuwersluis, Nieuwer Ter Aa, Breukelen, Kockengen, Maarssen, Maarssenbroek, Tienhoven/Molenpolder dy't bestiet út Tienhoven, Oud-Maarsseveen, Maarsseveen, Bethunepolder en Molenpolder) en Oud-Zuilen.
Skiednis
Sûnt de midsiuwen foarme de rivier de Fecht in wichtige hannelsrûte. Iere bewenning wie der op de ouwerwâlen, wylst oan wjerskanten fan de rivier grutte feansompen leine. It gebiet foel earst ûnder it Fryske keninkryk, doe't yn 723 de Frankyske kening Karel Martel it gebiet oermastere. Letter kaam it gebiet ûnder de biskoppen fan Utert en de greven fan Hollân. Dy lieten de grutte feansompen fan de tsiende iuw ôf oanmeitsje
By de rivier ûntstiene stadichoan grutte kastielen en bûtens, lykas Slot Zuylen, Kastiel Nijenrode en ridderhofstêd Gunterstein. Yn de santjine en achttjinde iuw bouden benammen rike Amsterdamske keaplju harren bûtens oan de rivier.
De gemeente Stichtske Fecht hat likernôch 760 ryksmonuminten en ferskate beskerme doarpsgesichten. Nei de Twadde Wrâldkriich kaam der yn de hjoeddeistige gemeente grutskalige nijbou, benammen Maarssenbroek woeks tige hurd. Nettsjinsteande dat binne der plakken mei in doarpsk karakter en is der yn de gemeente noch in reedlik grut lanlik gebiet, dêr't polders mei greidlân en marren binne.
Desktoppublishing
Skiednis
Njonken Aldus Pagemaker kamen der ek in soad oare pakketten op de merk, dêr’t QuarkXPress de bekendste fan is. Dy programma’s brûkten elk in hiele oare beneiering foar it meitsjen fan in printklear ûntwerp. Pagemaker wie in side-oriïntearre programma en QuarkXPress in objekt-oriïntearre programma. Foar beide beneierings waarden oanhingers fûn. Yn guon lannen ferôvere QuarkXPress al gau de noch amper besteande merk, yn oare lannen bleau Pagemaker (letter In-Design) de favoryt. Nederlân hearde by de lannen dêr’t QuarkXPress al gau de bêste posysje ferôvere troch in agressyf ferkeapbelied fan de ymporteur. Dat nettsjinsteande de folle hegere priis en it brûken fan kopiearbefeiliging yn de foarm fan in saneamde dongel, wylst Pagemaker dy befeiliging net hie en sawat in tredde gou fan wat foar QuarkXPress betelle wurde moast. Objektyf sjoen binne der arguminten genôch foar de ferskillende opset fan beide soarten programma’s. It objekt-oriïntearre QuarkXPress hie likefolle neidielen as foardielen foar it side-oriïntearre Pagemaker of In-Design oer. Mar wa’t wend is oan it iene systeem stapt net maklik oer nei it oare. Dochs kaam dat oerstappen yn Nederlân yn it begjin fan de 21e iuw wat langer wat mear foar.
Stichtske Fecht
Skiednis
De gemeente ûntstie op 1 jannewaris 2011 nei de fúzje fan de eardere gemeenten Breukelen, Loenen en Maarssen.
Edward Bruce
"Edward" of "Edwert" "Bruce", "fan Bruce", "de Bruce", "fan Brus" of "de Brus" hat yn 'e Wikipedy ferskate betsjuttings:
Desktoppublishing
Skiednis
De telefyzje- en radiokursus fan Teleac oer DTP om 1991 hinne fan 10 útstjoerings fan in healoere, dy’t 2 kear werhelle is yn Nederlân, en yn België sels mear kearen útstjoerd is, hat in bulte minsken ynteressearre yn de mooglikheden. Foar Teleac wie it de op ien nei súksesfolste kursus ea, mei in ferkeap fan kursusboek en lesmateriaal fan mear as 12.000 eksimplaren en in sjochtichtens fan mear as 100.000 de útstjoering.
Stichtske Fecht
Skiednis
300px|thumb|left|Topografyske gemeentekaart fan de gemeente Stichtske Fecht
Desktoppublishing
Skiednis
Tsjintwurdich binne sa goed as alle publikaasjes desktoppublishing. De superieure fleksibiliteit en faasje fan desktoppublishingsystemen hat de produksjetiid foar de publikaasje fan tydskriften in moai stik ynkoarte, wat mear útwurke lay-outs mooglik makke as oars mooglik west hie. Yn in soad lannen is de Apple Macintosh noch altyd de meast brûkte kompjûter as it om DTP of grafysk ûntwerp giet. Apple tanket syn súkses foar in grut part oan dizze tapassings.
Hermann Burmeister
Hermann Burmeister (folút: Karl Hermann Konrad Burmeister; Stralsund, 15 jannewaris 1807 - Buenos Aires, 2 maaie 1892) wie in Prusysk ûntdekkingsreizger, natoerûndersiker, geograaf, entomolooch, ornitolooch, soölooch, herpetolooch, botanikus, paleöntolooch en meteorolooch. Hy ûndersocht de natoer fan Súd-Amearika en rjochte yn Argentynje in ynstitút foar natoerwittenskippen op dat ynternasjonaal ferneamd waard.
Libben en karriêre
Burmeister waard yn 1807 berne yn Stralsund (tsjintwurdich yn Meklenburch-Foarpommeren), dat doe ta Prusen hearde. Hy wie fan 1837 oant 1861 heechlearaar soölogy oan 'e Martin Luther Universiteit fan Halle-Wittenberch. Yn it Revolúsjejier 1848 waard er troch de stêd Halle as fertsjintwurdiger nei it Frankfurter Parlemint stjoerd. Neitiid siet er foar it stedsje Leibnitz yn 'e Prusyske Lândei.
The Game Plan (film)
The Game Plan is in Amerikaanske sportkomeedzje en famyljefilm út 2007 ûnder rezjy fan Andy Fickman, mei yn 'e haadrollen Dwayne Johnson en de jonge Madison Pettis. De titel betsjut "De Spylstrategy". It ferhaal giet oer in profesjoneel Amerikaansk fuotbalspiler by wa't op in dei sûnder warskôging in achtjierrich famke op 'e stoepe stiet, dat beweart syn dochter te wêzen út in eardere relaasje. Fan 'e filmkritisy krige The Game Plan in kâlde ûntfangst, mar nettsjinsteande dat wie de film in súkses yn 'e bioskopen.
Hermann Burmeister
Libben en karriêre
Burmeister makke ferskate lange reizen nei Súd-Amearika, yn 1850-1852 nei Brazylje, en yn 1857-1860 nei Argentynje. Beide kearen kaam er werom yn Prusen mei grutte kolleksjes bisten dy't doe foar de wittenskip noch ûnbekend wiene. Yn 1861 fêstige er him permanint yn Súd-Amearika en naam er de Argentynske nasjonaliteit oan. Hy stifte it saneamde Ynstitút oan it Natoerwittenskiplik Museum Bernardino Rivadavia yn Buenos Aires. Dêrnjonken stied er yn Argentynje ek oan it haad fan 'e Wittenskiplike Akademy fan 'e Nasjonale Universiteit fan Córdoba.
The Game Plan (film)
Plot
Joe Kingman is in tige súksesfolle quarterback yn it (fiktive) Amerikaansk fuotbalteam fan 'e Boston Rebels út Boston. Hy wennet yn wielde en libbet foar syn sport, mar as er nei in feest te sines jûns let allinnich efterbliuwt, beseft er hoe iensum oft er eins is. Yn 'e dagen foar't Kingman syn team nei de oerwinning liede moat yn 'e achtste finale fan 'e kompetysje, wêrfoar't er hurd oan it trainen is, stiet der op in jûn ynienen in achtjierrich famke by syn appartemint foar de doar, dy't seit dat se Peyton Kelly hjit en syn dochter is. Har mem is Kingman syn eks-frou Sara, in ûntwikkelingswurkster dy't fanwegen in humanitêre krisis hommels nei Afrika ôfset is. Op oanstean fan Peyton, dy't botte graach mei har biologyske heit yn 'e kunde komme woe, hat Sara har nei him ta stjoerd ynstee dat se har earne oars ûnderbrocht hat.