cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
James W. Forsyth
Under de Yndiaanske oarloggen
Nei ôfrin fan 'e Boargeroarloch bleau Forsyth yn it Amerikaanske Leger, mar fanwegen in oerskof oan ofsieren doe't it leger yn fredestiid ôfslanke waard, waard er weromset ta de rang fan majoar. Forsyth wie in grut foarstanner fan it ynsetten fan frije swarten as soldaten yn 'e striid tsjin 'e Yndianen, en tsjinne fan 1866 oant 1878 as ofsier yn it Amerikaanske 10e Kavaleryrezjimint, dat hielendal út swarte buffalo soldiers bestie. Fan 1867 oant 1868 wied er yn detasjearre tsjinst fan syn rezjimint, as siktaris en letter ynspekteur fan it militêre Departemint fan 'e Missoury, dêr't syn âlde superieur Sheridan it befel oer fierde.
Fan 1868 oant 1869 focht Forsyth yn 'e Komantsjekampanje op 'e súdlike Grutte Flakten, tsjin 'e Komantsjen en harren bûnsgenoaten, de Súdlike Sjajinnen, de Súdlike Arapaho, de Kajowa en de Flakte-Apachen. Yn 1870 reizge er nei Jeropa om as offisjele waarnimmer foar it Amerikaanske Leger te tsjinjen ûnder de Frânsk-Dútske Oarloch. Yn 1878 waard Forsyth befoardere ta luitenant-kolonel. As fjildkommandant krige er dêrby it befel oer it Amerikaanske 1e Kavaleryrezjimint yn 'e Bannok-Oarloch tsjin 'e Bannok-Yndianen, en boekte yn dy rol oansjenlike súksessen. Yn 1885 krige Forsyth it befel oer Fort Maginnis, yn eastlik Montana, dêr't er de Krieën, Kry en Gro Wânt yn it each hâlde moast. Yn 1886 waard er befoardere ta kolonel mei it befel oer it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint. Hy marsjearre yn 1887 mei dy ienheid fan Fort Meade, yn Súd-Dakota, nei Fort Riley, yn Kansas, dêr't er oant begjin novimber 1890 legere wie. Yn dy snuorje organisearre en ûntwikkele er dêre in ynstruksjesysteem foar kavalery en lichte artillery oan 'e pleatslike legerskoalle.
Under de saneamde Geastedûnsoarloch fan ein 1890, tsjin 'e Lakota, fierde Forsyth it befel oer de Amerikaanske troepen dy't ferantwurdlik wiene foar it kweaferneamde Bloedbad fan Wounded Knee, wêrby't op 29 desimber ûnder barre winterske omstannichheden in grutte groep fan yn 't foar fierhinne ûntwapene oanhingers fan 'e Yndiaanske geastedûnsbeweging ôfslachte waarden, mei 297 deaden ta gefolch, meast froulju en bern. Tsjintwurdich wurdt dat barren beskôge as ien fan 'e slimste Amerikaanske oarlochsmisdieden út 'e oarloggen tsjin 'e Yndianen. Hoewol't syn superieur, generaal Nelson A. Miles, gjin goed wurd oer hie foar syn optreden, wist Forsyth oan hast alle negative gefolgen fan syn aksjes te ûntkommen.
Priveelibben en ferstjerren
Forsyth wie troud mei Elizabeth Dennison (1845-1888), de dochter fan William Dennison, de gûverneur fan Ohio, mei wa't er fjouwer bern krige. Hy stoar op 24 oktober 1906 yn Columbus (Ohio), yn 'e âlderdom fan 71 jier, en waard dêr begroeven op it Green Lawn Cemetery. It plak Forsyth, yn Montana, is nei him ferneamd, en datselde is it gefal mei Camp Forsyth, op 'e legerbasis Fort Riley, yn Kansas.
Swimmen op de Paralympyske Simmerspullen 1976
De Ve Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1976 hâlden yn Toronto, Kanada.
Manlju
{| width=60%
4x50 m Wikselslach D
{| width=60%
4x100 m Wikselslach Iepen
{| width=60%
Froulju
{| width=60%
3x100 m Wikselslach
{| width=60%
Karspeltsjerke
thumb|Katolike karspeltsjerke yn Gampern, Boppe-Eastenryk In karspeltsjerke of in parochytsjerke is in pleatslike tsjerkegebou, dy't it tsjerklik sintrum fan in karspel (parochy) foarmet. It kin wêze dat der mear tsjerkegebouwen yn de grinzen fan in karspel binne. Yn dat gefal sil der in tsjerke as haadtsjerke oanmurken wurde. De oare tsjerken binne dan in bytsjerke fan de haadtsjerke (ek wol filiaaltsjerke neamd).
In karspeltsjerke is ferbûn oan in beskaat gebiet, sa as in doarp, stêd of wyk. Dêrmei ûnderskiedt er fan in kleastertsjerke, beafeartstsjerke of in katedraal.
De karspels, al of net ferparte yn proasdijen, foarmje mei-inoar in (aarts)bisdom en foarmje it leechste nivo op dat mêd dêr't de titularis as ordinarius in alhiel eigen kanonike jurisdiksje hat.
In parochy hoecht him hjoed-de-dei net op alle leauwigen fan in gebiet te rjochtsjen. Sa kinne der katolike of lutherske parochys yn in selde gebiet bestean.
Tûke (betsjuttingsside)
"Tûke" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Lily Carter
Lily Carter, echte namme: Nicole Wood (Yoncalla (Oregon), 15 april 1990), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan mingd Iersk-Ingelsk etnysk komôf. Har hjoeddeiske skûlnamme wurdt ek wol (mis)stavere as Lili Carter, en hja hat yn it ferline ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Lily B. en Navaeh Lee. Carter sette yn 2010 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en is dêrmei tige súksesfol. Yn 2013 wûn se sawol de AVN Award, de XRCO Award as de Xbiz Award yn 'e kategory bêste aktrise.
Libben en karriêre
Carter waard yn 1990 berne yn Yoncalla, yn 'e Amerikaanske steat Oregon. Yn 2010, doe't se tweintich jier wie, sette se útein mei in karriêre as webcamgirl wêrby't se solosekssênes die. Dêrby wurke se earst ûnder de skûlnamme Naveah Lee, mar naam se letter de skûlnamme Lily Carter oan. Dy basearre se op 'e namme fan mainstream-aktrise Lynda Carter, dy't yn 'e 1970-er jierren ferneamd waard yn 'e rol fan 'e superheldinne Wonder Woman.
Nei ferrin fan tiid begûn Carter ek lesbyske sênes te dwaan, en dêrnei folgen sênes mei manlike akteurs, hoewol't se úthâldt dat se eins lesbiënne is. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat se sûnt 2010 yn mear as 180 pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Jules Jordan Video, Elegant Angel, New Sensations, Digital Sin, Devil's Film, Wicked Pictures, Evil Angel, Diabolic Video en Red Light District.
Dêrnjonken hat Carter ek wol yn 't spier west foar minder bekende studio's, lykas Pure Play Media, West Coast Productions, Mile High Media, Girlfriends Films en Third Degree Films. Ek hat se in protte wurke foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder BangBros, Reality Kings, Brazzers, Naughty America, BlacksOnBlondes en Muffia. Yn 2013 wûn Carter de AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld) yn 'e kategory bêste aktrise, foar har rol yn 'e film Wasteland. Foar dyselde rol wûn ek XRCO Award en de Xbiz Award foar bêste aktrise. Carter har leafhawwerijen binne kuierjen, tennis en lêzen.
Lichemsskaaimerken
Lily Carter is blank, mei blauwe eagen en brún hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.60 m lang, mei in gewicht fan 47 kg, en in natuerlike kupmaat 32B. Se hat gjin piercings, mar wol twa tatoeaazjes fan stjerren op har ûnderbúk, tusken har nâle en har fagina yn.
Swartfuotten
"Swartfuotten" of "Blackfeet" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Seventh Son of a Seventh Son
Seventh Son of a Seventh Son is it sânde studio-album fan Iron Maiden. It album waard opnommen yn febrewaris en maart 1988 yn de Musicland studios yn München en waard in moanne letter op 11 april 1988 útbrocht. It album befettet de metalklasiker Can I Play with Madness. It wie foar earst it lêste album mei gitarist Adrian Smith, dy't oant ein jierren 90 de band ferliet.
Nacht fan de Lange Messen
300px|thumb|[[Kurt Daluege, Heinrich Himmler en Ernst Röhm yn 1933]] thumb|[[Gregor Strasser, wie in loftse nazy]] thumb|[[Kurt von Schleicher generaal yn de Reichswehr en Rykskânselier yn de Weimarrepublyk wie in anty-nazist]] thumb|[[Viktor Lutze, dy't de lieding fan de SA oernaam nei de moard op Röhm]] thumb|[[Hermann Göring hat ek in rol spile by de Nacht fan de Lange Messen]] Yn de Nacht fan de Lange Messen (30 juny - 2 july 1934, yn Dútslân faak de Röhm-Putsch neamd, waard de hiele lieding fan de Sturmabteilung (SA), it partijleger fan de NSDAP fermoarde troch de Schutzstaffel (SS) fan Heinrich Himmler. Hitler en syn folgelingen woene harren eigen macht feiligje. SA-lieder Ernst Röhm waard ombrocht, lykas leden fan de loftse kant fan de Nazypartij en harren foarman Gregor Strasser. Ek foaroansteande anty-nazys lykas de eardere Rykskânselier Kurt von Schleicher en Gustav von Kahr, dy't Hitler syn Bierkellerputsch yn 1923 ûnderdrukt hiene, waarden ombrocht. Ek de Reichswehr, regearsleden dy't gjin nazy wiene, Rykspresidint Paul von Hindenburg en grutte Dútske yndustriëlen fûnen dat de SA beheind wurde moast.
Reden
Der wiene ferskate partijen dy't de SA it leafst fuort hawwe woene.
Hitler
Hitler hie fan it begjin ôf oan al in skeel mei Röhm oer wa winliken de lieder fan de nasjonaalsosjalisten wie. Röhm seach de Nazypartij, de NSDAP as in politike takke fan de SA, dy't lykweardich, dochs net hegerop stie as de SA. Hitler en de partij seagen dêrfoaroer dat de SA de paramilitêre fleugel fan de partij wie en dat hja hearrich oan Hitler wêze moasten. Der wie al fan de tweintiger jierren ôf gauris spul tusken de NSDAP en SA, mar hja kamen der wol gau wer oerhinne. De oarspronklike opjefte fan de SA wie it yntimidearjen fan tsjinstanners en beskermjen fan NSDAP-leden. Nei de machtsoername fan 1933 wiene dy tsjinstanners útskeakele en hie Hitler harren wier net mear nedich. De SA hie 4 miljoen leden en wie sels grutter as de Reichswehr en hie mear leden as de NSDAP. De SA wie yn it besit fan wapenopslachplakken, dêr't de Reichswehr en de NSDAP neat fan ôf wisten. Hitler wist dat as er no net yngripe soe, dat Röhm de macht wolris oernimme koe oer de partij en dus ek oer Dútslân.
It leger
It Dútske leger, de Reichswehr, wie ek net wiis mei de SA en seach dêr in net winske konkurrint yn. Röhm wie fan doel en meitsje it partijleger it leger fan it lân. De legerlieding en ek Hitler, dy't de foarkar foar in leger mei disipline hie, wiene it der perfoarst net mei iens.
Oare nazylieders
Yn de NSDAP wie de konkurrinsje tusken de ûnderskate lieders grut. Sokken as Hermann Göring, Heinrich Himmler en Joseph Goebbels spilen yn op de tsjinsin fan Hitler op Röhm en de SA en hja woene konkurrint Röhm graach fuorthawwe. Himmler seach kâns de baas fan de Gestapo te wurden en Göring joech it him graach as tsjinwicht tsjin Röhm. Ek liet Himmler syn SS it smoarge wurk dwaan om sa by Hitler yn de geunst te kommen.
Oanrin
Röhm en de SA waarden te eigensinnich en te machtich en foarmen suver in gefaar foar de NSDAP. Hitler besocht harren macht te beheinen troch harren foech as helpplysje yn Prusen ôf te nimmen. Oan de oare kant moast er Röhm dochs earne temjitte komme. Hy joech him yn desimber 1933 in ministearje sûnder portefúlje. Röhm sette lykwols út ien dat dat it begjin wie fan in SA-ministearje dêr't skielk faaks it ministearje fan Kriich in part fan wurde soe. Harren skeel begûn wer fierder, nei't Hitler sei dat de Reichswehr it iennichste leger wie, en dat foel net goed by de lieding fan de SA. Yn it SA-ledeblêd waard Röhm as de lieder sjoen en waard der amper oer Hitler sprutsen. Yn de simmer fan 1934 wiene de rapen gear. De SA foel sels kantoaren fan de NSDAP en SS oan. Nei oanlieding fan in net trochtochte útspraak fan Röhm, waard hastich nei in reden socht en fier de suvering út. Der waard nei bewiis socht en optocht dat der sadwaande in reden wie foar de maatregels. Hja betochten dat Röhm mei de Frânske ambassadeur André François-Poncet een steatsgreep tsjin Hitler oan it tarieden wiene. Ek Kurt von Schleicher en Gustav von Kahr soene dêr belutsen by wêze, hoewol't hja net iens lid fan de NSDAP of SA wiene. De top fan de SA soe ek belutsen wêze en soene op in gearkomste op 30 juny 1934 de plannen foar de steatsgreep útwurkje. In útkomst wie dat alle toplju fan de SA al byïnoar komme soene, wylst de efterban mei ferlof of op fakânsje wiene.
Utfiering
In tal SA leden waarden op in gearkomste yn in hotel yn Beieren oppakt, mar Röhm waard fan bêd helle, lykas Edmund Heines (Röhm syn twadde man), dy't betrape waard op bêd mei in 18-jierrige jonge fan de Hitler-Jongerein. Ek Röhm wie homoseksueel en dat waard ien fan Hitler syn beskuldigings. Hitler wist al earder dat er homo wie en hie der nea in probleem fan makke. Reinhard Heydrich hie falske bewizen optocht om Röhm op te setten. By de bestoarming fan it hotel soe Hitler sels ek oanwêzich west hawwe. Röhm en de oaren waarden nei in finzenis brocht en dêr opsletten foar it wykein. Nei in skoftke drúskjen joech Hitler op 2 july 1934 de SS de opdracht Röhm in revolver te jaan mei de hoop dat er himsels tekoart dwaan soe. Röhm sei tsjin harren: As Adolf my dea hawwe wol, dan moat er my sels mar delsjitte. Dêrnei krongen SS'ers syn sel yn en skeaten him dea. De oaren dy't oppakt wiene, wiene njonkelytsen ek deasketten. In soad oare SA-manlju dy't oppakt wiene, wisten net wat der geande wie en tochten dat hja it slachtoffer fan in kommunistyske steatsgreep wiene. Nettsjinsteande dit barren de namme "nacht" hat, duorre it barren in lang wykein fan 30 juny oant de dea fan Röhm op 2 july.
Gefolch
De SA waard sa suvere dat er mei sa'n 40 prosint fermindere waard. De rest ûnthiet trou oan Hitler en stie fan dat stuit ôf ûnder lieding fan Viktor Lutze. De SS naam de paramilitêre opjeften fan de SA oer. It barren hat offisjeel oan 85 minsken it libben koste. Der binne oare boarnen dy't sizze dat der 150-200 minsken omkamen. De lieding fan de Reichswehr tocht no in konkurrint útskeakele te hawwen en Hitler yn syn stringen te hawwen. Hitler hie lykwols it leger yn de stringen en hy twong de eigensinnige legertop ta hearrigens. Nei de Blomberg-Fritschaffêre yn 1938 waarden de lêste eigensinnigen út de Generale Staf setten en waarden ferfongen troch generaals lykas Alfred Jodl en Wilhelm Keitel, dy't gjin fragen stelden mar hearrich bleaune. Nei it ferstjerren fan Von Hindenburg moast it leger trou ûnthjitte oan de Führer.
Kapitteltsjerke
thumb|Lebuïnustjerke yn Dimter thumb|Kollegiale tsjerke fan Santa Maria del Campo yn A Coruña (Galysje) thumb|Sint-Lambertustsjerke yn Aldenburch In kapitteltsjerke, kollegiale tsjerke of in stifttsjerke is in roomsk-katolike tsjerke dêr't in kapittel fan sekuliere kannuniken oan ferbûn is. Dat wol sizze dat dy net oan in kleasteroarder ferbûn is.
Skaaimerken
In kapitteltsjerke ferskilt fan in net-kollegiale karspeltsjerke boukundich sjoen trochdat der sitplakken foar de kanunniken yn it preesterkoer fan de tsjerke reservearre wêze moatte. By gruttere kapittels wol60 of 70. In kapitteltsjerke hat dêrom, kreksa as in kleastertsjerke almeast in rom preesterkoer, dêr't oan wjerskanten plak is foar koerstuollen. Om't de measte kapitteltsjerken yn it ferline as biskopstjerke, karspelstjerke of beafeartstjerke funksjonearren is it tsjerkeskip ornaris grutter as by in kleastertsjerke. Wylst kleastertsjerken ynearsten gjin tsjerketoer/-tuorren hawwe mochten, hawwe kapitteltsjerken dy ornaris wol. Gauris waarden de kannuniken yn de kapitteltsjerke begroeven; yn guon gefallen allinnich proasten. Bytiden is yn it tsjerkegebou in kapittelseal oanwêzich, en bytiden earne oars.
Om de kapitteltsjerke hinne kinne kanunnikehûzen, in proasdygebou, in gasthûs, in brouwerij, foarriedskuorren en bûthûzen fan it kapittel fûn wurde. Guon grutte kapittels koene it tastean dat njonken de kapitteltsjerke in aparte doop- of karspeltsjerke te bouwen. Sokke "tsjerketwillingen" binne benammen yn Dútslân te finen, en it Vrijthof yn Maastricht is in foarbyld.
Skiednis
Yn de midsiuwen wie in kapittel in machtige ynstelling dy't njonken de kapitteltsjerke ek oare tsjerkegebouwen, lânguod, en bytiden hiele doarpen bestjoerden. De kannuniken fan in kapittel hoechden net altyd geastliken te wêzen.
De measte kapittels waarden yn de sechtjinde iuw, by de Reformaasje, of yn de Frânske tiid opheft. Guon kapitteltsjerken waarden sels ôfbrutsen, mar de measte giene nei in tiidrek fan leechstean fierder as protestantsk tsjerkegebou, karspeltsjerke of katedraal. Yn guon gefallen waard it kapittel, nei it fuortgean fan de Frânsen, fannijs oprjochte.
Buffalo Airways
Buffalo Airways is in loftfeartmaatskippij mei syn haadkantoar yn Hay River yn de provinsje Northwest Territories fan Kanada dy't yn 1970 oprjochte waard troch Joe McBryan, mei de bynamme "Buffalo Joe". Buffalo Airways is in sjarter- en lineflechtmaatskippij. Sy ferfiere sawol passazjiers as fracht yn de regio's Northwest Territories, Alberta en Yukon. Teffens fiere se blusaksjes by boskbrânen út en hawwe se tastellen foar it ferfier fan floeibere brânstoffen („Bulk Fuel“). De thúsbasis fan de float is it fleanfjild fan Yellowknife.
Float
Febrewaris 2015 bestie de float fan Buffalo Airways út 56 fleanmasines. In grut part fan de float bestiet út klassike fracht- en passazjiersfleantugen mei sûgermotors fan sa'n 70 jier âld.
Rivkah op het Veld
Rivkah op het Veld (Naarden, 21 oktober 1990) is in Nederlânsk sportferslachjouster, presintatrise, en sportsjoernaliste, dy't benammen bekend wurden is fan har wurk foar de tillefyzjeprogramma's Studio Sport en it NOS Journaal.
Karriêre
Op het Veld waard yn 1990 berne yn Naarden. Nei it ôfrûnjen fan 'e middelbere skoalle folge se in sjoernalistike oplieding. Yn 2008 begûn se op 'e sportôfdieling fan 'e NOS as betsjinster fan 'e autocue. Letter wurke se bytiden ek as redaksje- en rezjyassistinte. Yn 2010 wie se in hoartsje ferslachjouster foar it programma NOS Headlines.
Nei't Aicha Marghadi yn septimber 2012 by de NOS weigie, waard hja as presintatrise fan it Sportjournaal, it sportblok fan it NOS Journaal, opfolge troch Op het Veld en Sjoerd van Ramshorst. Letter waard Op het Veld ek presintatrise fan it sportprogramma Studio Sport en fan live-útstjoerings fan grutte sporteveneminten, lykas de Omgong fan Frankryk en it tennistoernoai Roland Garros.
Yn 2014 wie Op het Veld fierders ien fan 'e presintators fan it moarnsprogramma fan 'e Olympyske Winterspullen yn Sotsji en fersoarge se ûnder it Wrâldkampioenskip Fuotbal yn Brazylje yn 'e mande mei har kollega's fan it NOS Journaal it programma NOS Zomerochtend. Yn 2016 presintearre Op het Veld de Nederlânske útstjoerings fan 'e Olympyske Spullen yn Rio de Janeiro.
Priveelibben
Op het Veld folget njonken har wurk in stúdzje media en kultuer oan 'e Universiteit fan Amsterdam. Hja is lesbysk en hat in relaasje mei de eardere mearkampster Jolanda Keizer.
Ynkunabel
In ynkunabel is in boek of skrift dat set is mei leadletters en printe fóár 1 jannewaris 1501 yn Jeropa. It wurd ynkunabel is om 1640 hinne betocht troch de Westfaalske learde Bernhard von Mallinckrodt en komt fan it Latynske incunabula wat wynsels (om in poppe mei yn te bakerjen) of ruft betsjut.
Tiidrek
It earste printe boek die syn yntrede om 1454 hinne, en it tiidrek fan de ynkunabelen hat dus sa’n heale iuw duorre. De ynkunabelprinter wurke as ambachtsman meast om winst te meitsjen. Hy printe gewoanwei teksten dy’t goed yn de merk leine, bygelyks godstsjinstich materiaal lykas bibels, missalen, teologyske kommentaren, brevieren en skoalboeken, mar ek ‘stichtlike’ teksten, ridderromans, juridyske stúdzjes en teksten fan klassike skriuwers. Yn it printproses waard yn ’t earstoan besocht safolle mooglik de hânskreaune teksten nei te dwaan.
It jiertal 1501 as grins is arbitrêr. It jout net daliks in omslachpunt yn de boekdrukkeunst oan, mar is allinnich it earste jier fan de 16e iuw. Wol makket de ‘ynkunabelstyl’ yn de earste tweintich jier fan de sechstjinde iuw dúdlik plak foar de moderne renêssânsistyske typografy, dy’t begûn mei de Fenesjaanske printer Aldus Manutius (aktyf fan 1495-1515). It jiertal 1500 wurdt sûnt de 17e iuw algemien brûkt as symboalysk einpunt fan it tiidrek dêr’t it printe boek as manuskript yn neidien waard. Boeken printe tusken 31 desimber 1500 en 1540 neame jo postynkunabels. Beide tiidrekken ha in tal deselde skaaimerken, dy’t har yn wêzen ta ien tiidrek meitsje: de dielkundichheden, fan setter oant boekhanneler, wiene noch net spesjalisearre: ién man koe alle hannelings dwaan it fak wie yn opbou, en der bestiene tal fan lytse bedriuwkes der wiene noch gjin standertlettertypen makke.
Yn it tiidrek oant 1540 wiene Dútslân en Itaalje boppedat wichtige sintrums fan printkeunst. De rol fan wichtige printsintrums waard nei de (post)ynkunabelperioade oernommen troch Frankryk, de Nederlannen en Ingelân. Doe ûntstie der ek spesjalisme, de bedriuwen konsintrearren har en waarden grutskaliger, en linkendewei krigen guon lettertypen it ynternasjonaal foar it sizzen.
Betsjuttingsferskowing
It wurd ‘’ynkunabel’’ as term foar printwurk waard foar it earst brûkt yn in boek fan de Münsterske geastlike Bernard von Mallinckrodt. De ortu et progressu artis typographicae (Oer it opkommen en de ûntjouwing fan de keunst fan de typografy), publisearre yn Keulen yn 1639, dêr’t de sin prima typographicae incunabula (de earste bernetiid fan it printsjen) yn foarkomt. Dêryn ferwiist it wurd ‘incunabula’ nei in tiidrek, net nei ien boek: it tiidrek dêr’t de typografy noch in poppe yn wie.
Inkelde printers
Ferneamde ynkunabels binne bygelyks it earste echt printe boek, de Gutenbergbibel út sawat 1453 en de Kronyk fan Neurenberg fan Hartmann Schedel (Neurenberg), yn 1493 printe troch Anton Koberger. Yn 1477 waard yn Gouda troch printer Gheraert Leeu it earste Nederlânske net-religieuze boek printe. Die hystorie vanden grooten Coninck Alexander. In unike ferzje fan dy ynkunabel mei houtsnedes, printe yn Delft yn 1491, kaam yn 2009 yn it besit fan de Nederlânske Keninklike Bibleteek.
Inkelde sifers
Yn it midden fan de fyftjinde iuw kaam de oplage fan in publikaasje gewoanwei net boppe de 100-300 eksimplaren. Oan de ein fan de ynkunabeltiid koe de oplage oprinne oant in tûzental. It tal ferskillende ynkunabels is sawat 29.000. Der binne neffens rûzings meiïnoar sawat 500.000 eksimplaren bewarre bleaun.
Kolleksjes
De bibliografy mei it measte oerwicht is de Gesamtkatalog der Wiegendrucke dy’t gearstald wurdt oan de Staatsbibliothek zu Berlin. De grutste kolleksjes ynkunabels binne te finen yn de folgjende bibleteken:
Sjoch ek
Incunabula Short Title Catalogue: katalogus fan alle edysjes fan ynkunabels byholden troch de British Library
Jumanji: Welcome to the Jungle
Jumanji: Welcome to the Jungle is in Amerikaanske fantasy-aventoerekomeedzje út 2017 ûnder rezjy fan Jake Kasdan, mei yn 'e haadrollen Dwayne Johnson en Kevin Hart. De titel betsjut "Jumanji: Wolkom yn it Oerwâld". De film is it twadde diel fan 'e Jumanji-filmsearje, en is as sadanich it ferfolch op 'e film Jumanji, út 1995, mei yn 'e haadrol Robin Williams. It ferhaal giet oer in groepke teenagers dat yn it magyske fideospultsje Jumanji sûgd wurdt. Se krije avatars oanmetten dy't hielendal net by harren passe en moatte it spultsje winne as se der ea wer útkomme wolle. Jumanji: Welcome to the Jungle krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy en groeide yn 'e bioskopen út ta in grut kommersjeel súkses. In trêde film yn 'e rige, Jumanji: The Next Level, kaam út yn 2019.
Plot
Yn 1996 fynt in jogger op it strân yn Brantford, yn 'e Amerikaanske steat Nij-Hampshire, it spultsje Jumanji, dat heal begroeven leit ûnder it sân. Hy nimt it mei nei hûs en jout it oan syn soan Alex, dy't him ôffreget wa't der no noch boerdspultsjes spilet en it oan 'e kant leit. Letter dy jûns ûntdekt er dat it feroare is yn in fideospultsje. As er fol ûnleauwe it spultsje oan in neier ûndersyk ûnderwerpt, wurdt er yn it fideospultsje sûgd sadree't er in avatar keazen hat. Hy wurdt nea wer weromsjoen.
Tweintich jier letter, yn 2016, wit eltsenien yn Brantford noch fan 'e ferdwining fan Alex Vreeke. Syn treurjende heit is in soarte fan doarpsgek wurden, dy't syn hûs en tún alhiel fertutearzje litten hat, sadat it no (mei in wurdboarterij nei de namme fan 'e man) bekend stiet as it freak house. Op in dei moatte fjouwer teeners dy't learlingen binne oan 'e Brantford High School neibliuwe.
De spjochtige nerd Spencer Gilpin en de reuseftige Amerikaansk fuotbalspiler Anthony "Fridge" Johnson wiene bêste freonen doe't se jonger wiene, mar binne útinoar groeid fanwegen ferskillende belangstellings, en ek om't Fridge him foar syn sportmaten oer eins wat skammet om mei Spencer om te gean. Hy bepraat Spencer wol om syn skripsje foar skiednis foar him te skriuwen, om't er dêr in goed sifer foar nedich hat om lid fan it Amerikaansk fuotbalteam bliuwe te meien. Spencer, dy't altyd goeie sifers hellet, raffelet de skripsje ôf tusken it spyljen fan fideospultsjes troch, mei as gefolch dat er sûnder erch frazen brûkt dy't er yn syn eigen skripsje ek brûkt hat. It bedroch komt út en Spencer en Fridge wurde nei de rektor stjoerd. Dêr komt ek moadepopke Bethany Walker, dy't út 'e les stjoerd is om't se op har mobile tillefoan oant it beljen wie, en de bleue Martha Kaply, op wa't Spencer temûk fereale is, dy't de gymleararesse ferteld hat dat se har libben net ferdwaan wol troch bygelyks gymlearaar te wurden.
Foar straf set rektor Bentley de fjouwer yn 'e kelder fan it skoallegebou oan it opromjen. Dêr ûntdekke se in âld fideospultsje dat Jumanji hjit, en om't se alles leaver dogge as opromjen, beslute se dat te spyljen. Sadree't se alle fjouwer in avatar keazen hawwe, wurde ek sy yn it spultsje sûgd. Dan docht bliken dat de avatar fan Spencer, dr. Smolder Bravestone, in beamlange, alderraarst spierde keardel is, wylst de avatar fan Fridge in lyts mantsje is dat Mouse Finbar hjit (Fridge hie by it kiezen fan syn avatar de bynamme Mouse, "mûs", oansjoen foar Moose, "eland"). Martha har avatar is de superseksy fjochtsportekspêr Ruby Roundhouse, mar de avatar fan Bethany, prof. Shelly Oberon, blykt in obese man yn syn middeljierren te wêzen.
De wrâld fan Jumanji is in tropysk reinwâld dat bewenne wurdt troch alderhanne gefaarlike wylde bisten. Elts fan 'e spilers hat trije swarte streken oer de binnenkant fan 'e lofterpols. Nei't Bethany opfretten is troch in nylhoars en op 'e nij yn it spul ferskynt troch út 'e loft te fallen, hat se noch mar twa fan sokke streken. Spencer liedt dêrút ôf dat de streken it tal libbens oanjouwe dat de spiler noch oer hat. Hy is bang dat se, as se alle trije libbens ferspylje, echt deagean sille.
Koarte tiid letter moetet de groep it non-player character Nigel Billingsley, in gids dy't harren bekend makket mei de plot fan it fideospultsje en mei de persoanlike skiednis fan harren avatars. It doel fan it spultsje blykt it beëinigjen fan in flok te wêzen dy't op 'e wrâld fan Jumanji leit. Dy is feroarsake troch de boasaardige argeolooch Russell Van Pelt, dy't in magysk juwiel stellen hat dat it "Each fan 'e Jagûar" hjit. Dêrmei kin er alle bisten yn it oerwâld syn wil oplizze. Nigel hat it juwiel lykwols oan Van Pelt ûntfytmanne. Hy jout it oan Spencer mei de opdracht om it werom te bringen nei it plak dêr't it thúsheart: in reuseftich stânbyld fan in jagûar djip yn 'e jungle. Nei't se it te plak brocht hawwe, moatte se "Jumanji!" roppe om 'e flok op te heffen, sadat it spul beëinige wurdt.
Nei't Nigel de fjouwer spilers efterlitten hat om it spul te spyljen, moatte de fjouwer teenagers sjen om te gean mei harren avatars, dy't allegear beskate krêften en soms aparte swakten hawwe. Sa ûntploft Mouse Finbar as er cake yt. Bethany hat in protte swierrichheden om yn it reine te kommen mei it feit dat se no in grouwe âlde man is, wylst Martha har net noflik fielt as sekssymboal. In bykommend probleem is de slommerjende wrok tusken Spencer en Fridge. Wylst Fridge Spencer de skuld jout fan it ferlies fan syn plak yn it Amerikaansk fuotbalteam, is Spencer noch altyd lulk dat Fridge him falle litten hat doe't er oare freonen krige. De omkearde lichaamlike ferhâlding tusken de beide, mei Spencer no yn 'e rol fan 'e grutte sterke keardel en Fridge as lyts opljeppend mantsje dat noch gjin dûk yn in pakje bûter slaan kin, feroaret de dynamyk tusken harren. Fan gefolgen wurdt Spencer mûniger, wylst Fridge twongen wurdt om 'e wrâld ris fan 'e oare kant te besjen.
Efterfolge troch de trewanten fan Van Pelt berikke de fjouwer teenagers úteinlik in bazaar dy't befolke wurdt troch non-player characters. Dêr moetsje se de fyfde spiler, Alex, dy't as avatar de piloat Jefferson "Seaplane" McDonough oannommen hat. Hy nimt harren mei nei in hûs yn it oerwâld dat er oantroffen hat sa't it is. (It waard eins boud troch Alan Parrish, de foarrige spiler fan it spul, sjoch: Jumanji.) As Spencer, Fridge, Bethany en Martha beseffe dat Alex eins de al tweintich jier fermiste Alex Vreeke is, binne se skokt. Alex is sels noch slimmer skokt as er dat heart, want foar syn gefoel hat er noch mar in pear moanne yn it spultsje fêstsitten. De fjouwer oaren nimme har foar om Alex te befrijen en mei harren nei de echte wrâld weromkeare te litten. Wylst Bethany as in blok falt foar Alex, bychtet Spencer op dat er al jierren gefoelens foar Martha hat. It docht bliken dat sy ek belangstelling foar him hat. Bethany leart Martha om net sa bleu, mar ynstee grutsk op har lichem te wêzen.
Troch gear te wurkjen, witte de fiif spilers alle obstakels te oerwinnen dy't yn har wei steane, fan in stikkene helikopter oant in keppel minskeslinende noashoarnen. Uteinlik witte se it reuseftige jagûarbyld te berikken, dêr't Van Pelt harren oer it mad komt. Wylst Fridge, Bethany en Alex him ôfliede, binne Spencer en Martha him te fluch ôf troch de regels fan it spul tsjin him te brûken. Nei't Spencer it juwiel wer op syn plak lein hat en alle fiif spilers "Jumanji!" roppen hawwe, wurdt Van Pelt ferneatige en kinne de spilers troch mei de op 'e nij opdûkende Nigel Billingsley te fûstkjen it spul ferlitten en weromkeare nei de echte wrâld.
Spencer, Fridge, Bethany en Martha ûntdekke dat se wer yn 'e kelder fan it skoallegebou binne, mar Alex is net by harren. As se fjouweresom nei hûs rinne, komme se by it freak house lâns, dat der no ta harren ferheardens útsjocht as in normaal hûs. Dêr moetsje se in folwoeksen Alex Vreeke, dy't fertelt dat hy nei it beëinigjen fan it spul weromstjoerd is nei de jûn dat er Jumanji ynsûgd waard, tweintich jier lyn. Hy is no troud en hat in lyts dochterke, dat er Bethany neamd hat, nei it famke dat syn libben rêden hat. Bethany is djip teloarsteld dat it no neat wurde kin tusken har en Alex, mar se is bliid foar him dat er syn âlde libben wer oppakke kinnen hat.
De fjouwer teenagers binne foar altyd feroare troch harren ûnderfinings yn Jumanji. Spencer en Fridge hawwe harren skeel bylein en binne no wer inoars bêste freonen. Bethany is net mear in moadepopke dat inkeld dwaande is mei har imago op 'e sosjale media, mar makket plannen om yn 'e fakânsje as backpacker in tocht troch de natoer te meitsjen. En Spencer en Martha krije ferkearing. As de groep it roffeljen fan trommen wer heart (dat mank giet mei Jumanji), helje se it fideospultsje út 'e kelder fan 'e skoalle en litte se der in bowlingbal op falle om foar te kommen dat immen ea noch yn it spultsje fêst komme sil te sitten.
Produksje
Nei it súkses fan 'e film Jumanji, út 1995, mei Robin Williams yn 'e haadrol, makke Sony Pictures Entertainment yn 'e twadde helte fan 'e 1990-er jierren plannen foar in ferfolchfilm, Jumanji 2. De plot dy't dêrfoar betocht waard, gie oer John Cooper, de presidint fan 'e Feriene Steaten, dy't it boerdspul Jumanji foar syn bern keapet en dan mei harren yn it spul sûgd wurdt. Dat makket de wei frij foar syn boasaardige fise-presidint om 'e macht te gripen. It wie de bedoeling dat de film mei de kryst fan 2000 yn 'e bioskopen komme soe, mar Ken Ralston, de regisseur dy't de studio foar de film op it each hie, seach fan it projekt ôf, dat dêrtroch op 'e lange baan skood waard. Fan útstel kaam meitiid ôfstel.
Yn july 2012 besleat Columbia Pictures om in remake fan Jumanji te meitsjen, dy't de film, yn 'e wurden fan algemien direkteur Doug Belgrad "op 'e nij ynbyldzje" en "by de tiid bringe" moast. Yn augustus 2015 waard bekendmakke dat de nije Jumanji-film yn desimber 2016 yn 'e bioskopen komme moast. Reäksjes dêrop wiene fierhinne negatyf, mei't oer it algemien fûn waard dat de oankundiging te fluch nei it ferstjerren (troch selsmoard) kaam fan Robin Williams. Nettsjinsteande de krityk sette de studio troch. Jake Kasdan waard oanlutsen as regisseur en Chris McKenna, Erik Sommers, Scott Rosenberg en Jeff Pinkner skreaune it senario. De film makke gebrûk fan 'e wurktitel Jumanji, en de úteinlike titel Jumanji: Welcome to the Jungle waard winliken frij let yn it produksjeproses betocht troch akteur Jack Black.
As produsinten wiene Matt Tolmach en William Teitler by it projekt belutsen foar de studio's Columbia Pictures, Matt Tolmach Productions, Seven Bucks Productions en Radar Pictures. Teitler hie yn 1995 ek de oarspronklike film produsearre. Der wie in budget beskikber fan nei skatting $90 oant 150 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Guyla Pados en de filmmuzyk waard fersoarge troch Henry Jackman. De rollen fan Ruby Roundhouse en Seaplane McDonough soene earst spile wurde troch Shailene Woodley en Tom Holland, mar dy moasten let noch ôfsizze om't se foar de tiid dat Jumanji: Welcome to the Jungle filme wurde soe, al oare ferplichtings oangien wiene. Yn harren plak waarden doe Karen Gillan en Nick Jonas cast. De opnamen fan Jumanji: Welcome to the Jungle sette op 19 septimber 2016 útein yn natoergebiet Kualoa Ranch op Oahu yn Hawaiï, dêr't de sênes yn it kompjûterspultsje filme waarden. Op 8 desimber fûn de lêste opnamedei plak yn Atlanta, dêr't de skoalsênes opnommen waarden.
Distribúsje
De distribúsje fan Jumanji: Welcome to the Jungle waard fersoarge troch Sony Pictures Releasing. De film gie op 5 desimber 2017 yn premiêre yn Parys, wêrnei't er op 20 desimber yn 'e Amerikaanske bioskopen iepene. De soundtrack fan Jumanji: Welcome to the Jungle waard op 15 desimber 2017 op cd útbrocht troch Sony Masterworks. Op 6 maart 2018 kaam de film beskikber as digitale download en op 20 maart fan dat jier ek op dvd en blu-ray.
Untfangst
De filmkritisy wiene oer it algemien posityf oer Jumanji: Welcome to the Jungle. Sa omskreau Dave White fan TheWrap de film as in oangename ferrassing: "in grappich produkt fan famyljefermaak dat mear ferwachtings omreaget as dêr't it kontraktueel ta ferplichte wie." Yn it tydskrift Rolling Stone joech Peter Travers Jumanji: Welcome to the Jungle 21/2 fan 4 stjerren. Hy fûn dat de film "genôch grutte nammen en komyske tafoegings befettet om foar in fermaaklike tiid yn 'e bioskoop te soargjen […], mar ek net mear as dat." Hy priizge lykwols de cast en fral akteur Jack Black, dy't er hilarysk fûn yn 'e rol fan in teenerfamke.
Peter Bradshaw fan 'e Britske krante The Guardian joech Jumanji: Welcome to the Jungle 3 fan 5 stjerren, en hie benammen lof foar it aktearjen fan Dwayne Johnson. Op IndieWire joech David Ehrlich Jumanji: Welcome to the Jungle in 6 op in skaal fan 1 oant 10. Hy fûn de film ûnnedich, mar myld fermaaklik. Owen Gleiberman skreau yn it blêd Variety: "Opwining! Spanning! Bernlike ûnskuld! […] Dit binne in pear fan 'e dingen dy't jo nearne yn Jumanji: Welcome to the Jungle oantreffe sille. […]"
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Jumanji: Welcome to the Jungle in frij heech goedkarringspersintaazje fan 76%, basearre op 229 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] brûkt in sjarmante cast en in komysk útgongspunt om in maklike en dochs skoan fermaaklike update fan syn boarnemateriaal te bieden." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Jumanji: Welcome to the Jungle in goedkarringspersintaazje fan 58%, basearre op 44 resinsjes.
Opbringst
Jumanji: Welcome to the Jungle brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $404,6 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $557,6 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $962,1 miljoen. Ofset tsjin it budget fan op syn meast $150 miljoen betsjut dat in winst fan goed $812 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie it de op fjouwer nei meast opbringende film fan 2017. It blêd Deadline Hollywood berekkene de netto winst op $305,7 miljoen. Yn 'e Amerikaanske bioskopen ûnderfûn Jumanji: Welcome to the Jungle fral konkurrinsje fan 'e science fiction-film Star Wars Episode VIII: The Last Jedi en fan 'e oarlochsfilm 12 Strong.
Prizen
Jumanji: Welcome to the Jungle wûn yn 2018 de Kids' Choice Award foar favorite film. Ek sleepte de film nominaasjes yn 'e wacht foar de Teen Choice Award foar favorite komeedzjefilm en de Saturn Award foar bêste fantasyfilm. Haadrolspiler Dwayne Johnson wûn de Kids' Choice Award foar favorite akteur en de Teen Choice Award foar favorite akteur yn in komeedzjefilm. Syn tsjinspiler Kevin Hart waard nominearre foar de Kids' Choice Award foar favorite akteur en de Teen Choice Award foar favorite akteur yn in komeedzjefilm. Ek Jack Black waard foar dy lêste priis nominearre, en dêropta foar de MTV Movie & TV Award foar bêste komyske optreden. Karen Gillan waard nominearre foar de Teen Choice Award foar bêste aktrise yn in komeezjefilm, en Johnson, Hart, Black, Gillan en Nick Jonas waarden nominearre foar de MTV Movie & TV Award foar bêste filmteam.
Ferfolch
Yn jannewaris 2019 begûnen de opnamen foar in ferfolch op Jumanji: Welcome to the Jungle, dat yn 't earstoan bekend stie ûnder de wurktitel Jumanji 3, mar letter Jumanji: The Next Level kaam te hjitten. Dat waard de trêde film út 'e Jumanji-rige, of oars de fjirde, as men Zathura: A Space Adventure út 2005 meitelde. Yn Jumanji: The Next Level kearden Dwayne Johnson, Kevin Hart, Jack Black, Karen Gillan en Nick Jonas wer yn deselde rollen werom. Oare rollen waarden fertolke troch Awkwafina, Danny DeVito en Danny Glover. De film gie op 13 desimber 2019 yn premiêre.
The Phantom 'Rickshaw and Other Tales
The Phantom 'Rickshaw and Other Tales, wêrfan't allinne de earste edysje ferskynde ûnder de titel The Phantom 'Rickshaw and Other Eerie Tales, is in ferhalebondel fan 'e hân fan 'e Britske skriuwer Rudyard Kipling (1865-1936). De titel betsjut: "De Spûkriksja en Oare Ferhalen" (earste edysje: "De Spûkriksja en Oare Grizelferhalen"). (De apostrof foar it wurd riksja yn 'e titel tsjut de oarspronklike foarm jinrickshaw oan.) De bondel waard foar it earst publisearre yn 1888, troch de boekhannel anneks útjouwerij A.H. Wheeler & Co. te Allahabad yn Britsk-Ynje. The Phantom 'Rickshaw and Other Tales omfiemet fjouwer koarte ferhalen, wêrfan't it bekendste The Man Who Would Be King is.
The Phantom 'Rickshaw
Nei't er in relaasje hân hat mei de widdo Agnes Keith-Wessington, yn it Britsk-Yndyske Simla, tanket Jack, de ferteller fan it ferhaal, har ôf, en ferlovet er him mei juffer Kitty Mannering. Frou Wessington lit it der lykwols net by sitte, en dûkt oanhâldend op om Jack te smeekjen en betink him. Jack, lykwols, hat syn sinnen set op Kitty, en wol neat mear fan frou Wessington witte. As frou Wessington úteinlik stjert, komt dat foar Jack as in opluchting.
In skoftke letter sjocht er yn 'e stêd lykwols har riksja riden. Earst giet er derfan út dat dy nei har dea ferkocht wêze moat en no in oarenien ferfiert, mar dan sjocht er ta syn ferbjustering dat de riksja en de manlju dy't it fiertúch lûke, dwers troch in hynder hinne geane. Jack beseft dat er spûken sjocht, en dat de riksja de geast fan 'e ferstoarne frou Wessington befetsje moat. It bliuwt net by ien kear; Jack sjocht de spûkriksja hieltyd wer, en dat liedt derta dat er him nuver begjint te hâlden en dragen. As Kitty dêr erchtinkend oer wurdt, besiket er syn gedrach te behimmeljen mei hieltyd yngewikkelder leagens.
Uteinlik bedarret Jack by in dokter Heatherlegh, dy't er freget him te helpen om't er mient dat syn sjen fan spûken it gefolch is fan in lichaamlike of geastlike sykte. Nettsjinsteande alle krewearjen fan Jack en dokter Heatherlegh om it spul yn 'e stokken te hâlden, wurde Kitty en har famylje almar erchtinkender, en úteinlik ferbrekt se de ferloving. Jack ferliest dan alle hope en begjint doelleas troch de stêd te doarmjen, dêrby beselskippe troch de spûkriksja mei de geast fan frou Wessington.
My Own True Ghost Story
De nammeleaze ferteller bringt de nacht troch yn in bungalow yn Katmal, yn Britsk-Ynje, as er lju yn 'e oangrinzgjende keamer biljert spyljen heart. Hy giet derfan út dat it om in groep dragers giet dy't er earder arrivearjen sjoen hat. Der wurdt lykwols sa'n leven makke dat er der lêst fan hat, en de oare moarns giet er nei de eigner fan 'e bungalow ta om te kleien. De eigner fertelt him lykwols dat de ôfrûne nacht nimmen yn 'e oangrinzgjende keamer ferbleaun hat. Mar hy seit derby dat de bungalow oant tsien jier tefoaren in biljerthal wie. In yngenieur dy't graach syn frije tiid yn 'e biljerthal trochbringe mocht, wie neitiid fier fuort kommen te ferstjerren, en de eigner fermoede dat it de geast fan dy man wie, dy't út en troch in besite bringt oan 'e bungalow.
The Strange Ride of Morrowbie Jukes
Op in jûn dat Morrowbie Jukes, in Ingelsman yn Britsk-Ynje, him wat koartsich fielt, ergeret er him oan it blaffen fan hûnen bûten syn tinte. Hy klimt op syn hynder om 'e hûnen te ferjeien, mar it hynder rekket op 'e rin, en úteinlik falt Jukes mei hynder al yn in sânich ravyn oan 'e igge fan in rivier, en rekket er bewusteleas. As er de oare moarns op 'e boaiem fan it ravyn wekker wurdt, ûntdekt er dat er him yn in delsetting fan 'e 'libbene deaden' befynt, dêr't lju hinne stjoerd wurde dy't stoarn lieken te wêzen, bygelyks oan goalera, mar dy't wer bykamen doe't de djipdrôven op it punt stiene om wat se tochten dat in stoflik omskot wie, te kremearjen. Om't sokken dúdlik boppenatuerlike krêften hawwe, wurde se opsletten yn dizze delsetting.
Jukes is wisberet om fuort, mar hy ûntdekt al gau dat de sânige skeanten fan it ravyn ûnbeklimber binne. En de rivier is dûbeld ferriedlik, mei stikken driuwsân en in wachter mei in gewear dy't eltsenien deasjit dy't besiket te ûntsnappen. Jukes ken ien oare man yn 'e delsetting wer, in hindoepreester dy't Gunga Dass hjit. Dy is yn dit tichthûs folslein ûnmeilydsum wurden, hoewol't er Jukes wol mei-ite lit fan syn miel fan deade krie. [In literêre ferwizing fan Kipling nei it Ingelske sprekwurd eating crow, dat "it foar sûker opite" betsjut.]
Uteinlik ûntdekt Jukes dat hy net de earste Ingelsman is dy't yn 'e delsetting finzen rekke is: der hat in oaren west dy't hjir stoarn is. Op it lyk fan dy man fynt er in bryfke mei oantekenings oer hoe't men feilich tusken it driuwsân troch komme kin. Nei't Jukes Gunga dêroer fertelt, bychtet dy op dat hy de Ingelsman fermoarde hat út eangst dat dy him hjir efterlitte soe. Se meitsje plannen om dy jûns te ûntsnappen, as de gewearskutter harren troch it tsjuster net sjen kin. As it safier is, slacht Gunga Jukes lykwols bewusteleas, en ûntsnapt sûnder him. Mar koart nei't Jukes wer by besleur komt, wurdt er ûntdutsen troch de jonge dy't syn hûnen fersoarget, en dy lit in tou sakje om him út it ravyn te skuorren.
The Man Who Would Be King
De ferteller, in sjoernalist, komt ûnderweis yn 'e kunde mei twa oan legerwâl rekke Ingelsen yn Britsk-Ynje, Daniel Dravot en Peachy Carnehan. Letter sykje dyselden him op yn it kantoar fan syn krante yn Lahore, om him te freegjen oft se syn boeken ynsjen meie oer Kafiristan, in ôfhandige úthoeke fan Afganistan. De beide mannen hawwe nammentlik it plan opfette om harsels ta keningen oer Kafiristan te meitsjen. De ferteller liket dat wol nei fleanen, mar hy kin it harren net ûntprate.
Inkele jierren letter keart Carnehan werom en docht de ferteller tynge fan wat hy en Dravot yn Kafiristan belibbe hawwe. It slagge harren yndie om dêr kening te wurden, en Dravot waard sels in skoft sjoen as in god. Mar doe't er besleat in lânseigen fanke ta frou te nimmen, rûn it allegear mis. Doe't Dravot it deabenaude famke tútsje woe, biet se him dat er blette. De preesters besleaten doe dat er gjin god wêze koe (want goaden bliede net). Dravot waard yn in djippe kleau smiten en sloech tepletter tsjin 'e rotsen op 'e boaiem, wylst Carnehan tramtearre en letter frijlitten waard. Yn in sek draacht er no de ôfhoude holle fan Dravot by him, mei de goudene kroan der noch op. Carnehan is lykwols in brutsen man yn lichem en geast, en komt inkele dagen letter te ferstjerren.
Police Academy 4: Citizens on Patrol
Police Academy 4: Citizens on Patrol is in Amerikaanske komeedzjefilm út 1987 ûnder rezjy fan Jim Drake, mei yn 'e haadrollen Steve Guttenberg en G.W. Bailey. De titel betsjut "Plysjeskoalle 4: Boargers op Patrûlje". De film is it fjirde diel fan 'e Police Academy-filmsearje, en folget as sadanich op Police Academy 3: Back in Training, út 1986. It ferhaal folget in groep eksintrike plysjes dy't ferbûn binne oan 'e pleatslike plysjeskoalle, as de kommandant fan dat ynstitút in lumineus idee kriget: tenei moatte boargers mei de plysje op patrûlje, sadat twa kear safolle misdiedigers pakt wurde kinne. Police Academy 4: Citizens on Patrol krige oer it algemien negative resinsjes fan 'e filmkritisy, mar ûntjoech him yn 'e bioskopen ta in kommersjeel súkses. In folgjend diel út deselde searje, Police Academy 5: Assignment Miami Beach, kaam út yn 1988.
Plot
Om it twillingprobleem fan ûnderbesetting en oerwurking by de plysje yn 'e stêd oan te pakken, betinkt kommandant Eric Lassard fan 'e pleatslike plysjeskoalle it projekt Citizens on Patrol ("Boargers op Patrûlje"), ôfkoarte ta COP (cop is Ingelsk foar "smearis"). Citizens on Patrol wol gewoane boargers by it plysjewurk belûke troch se in koarte oplieding te jaan en dêrnei yn 'e eigen wyk as in soarte fan 'helppysjes' yn te setten. Se rinne dêr wat om en as se wat sjogge dat net yn 'e heak is, skilje se de echte plysje om regaad te meitsjen. Dêrtroch sil de plysje eagen op mear plakken hawwe, wylst de ynset folle effisjinter beävensearre wurde kin. Haadynspekteur Harris, dy't no de lieding hat oer ien fan 'e plysjeburo's yn 'e stêd, lit fuortendaliks al blike dat er it plan fan Lassard healwiis en ûnútfierber fynt, mar kommissaris Hurst fertelt him dat de boargemaster en de gûverneur it geniaal fine, dat as er klachten hat, moat er dy mar by harren oppenearje. Dêr past de ambisjeuze Harris lykwols foar.
Om't it Lassard syn idee is, wurdt it COP-programma op 'e plysjeskoalle yn 'e praktyk brocht. As ynstrukteurs foar de dielnimmers oan it projekt stelt Lassard oan: de grapmakker Carey Mahoney, de reuseftige Moses Hightower, de wielderich foarme mar bikkelhurde Debbie Callahan, de elts lûd imitearjende Larvell Jones, de troch fjoerwapens obsedearre Eugene Tackleberry, de lytse en bangige Carl Sweetchuck, de ynfantile âld-bindelieder Zed McGlunk en de heechstimmige Laverne Hooks.