cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sigrún
Helgakviða Hundingsbana II
Dagr is lykwols troch eare ferplichte om de dea fan syn bruorren te wreekjen, dat hy brekt syn wurd en deadet Helgi op in plak dat Fjoturlund hjit mei in spear dy't er fan 'e god Odin krigen hat. Dêrnei keart er werom nei syn suster en fertelt har wat er dien hat. Sigrún sprekt dêrop in ferflokking oer Dagr út, dy't makket dat er de rest fan syn libbensdagen yn 'e wyldernis trochbringe en ies ite moat. Helgi wurdt begroeven en oer syn grêf wurdt in grêfheuvel opsmiten. Hy keart noch ienris út it Walhalla werom om in nacht mei Sigrún troch te bringen. Neitiid stjert Sigrún jong fan fertriet. Helgi en Sigrún wurde lykwols werberne as de held Helgi Haddingjaskaði en de walkuere Kára, de dochter fan Halfdan. Harren ferhaal wurdt fertelt yn 'e Hrómundar Saga Gripssonar.
Portland (Oregon)
Skiednis
Portland waard yn 1845 stifte troch William Overton en Asa Lovejoy, deunby de ein fan it ferneamde Oregon Trail, ien fan 'e wichtichste rûtes dy't kolonisten út it easten namen om har yn it Wylde Westen nei wenjen te setten. Overton ferkocht letter syn oandiel yn it projekt oan Francis W. Pettygrove, út Portland, yn Maine. Sawol Pettygrove as Lovejoy, dy't út Boston kaam, woene de nije delsetting nei har berteplak neame, dat se beslisten hoe't it komme soe te hjitten troch in munt op te goaien. Dyseldichste munt, de saneamd Portland Penny, wurdt tsjintwurdich noch altyd tentoansteld yn it haadkertier fan it Histoarysk Genoatskip fan Oregon.
Yn 1851 krige Portland de status fan stêd; it hie doe justjes mear as 800 ynwenners. Tsjin 1879 wie de populaasje oanwoeksen ta 17.500 minsken. Yn 1891 anneksearre de stêd de oanbuorjende plakken Albina en East Portland, en yn 1915 Linnton en St. Johns. Portland bleau de wichtichste haven fan it Amerikaanske Noardwesten oant yn 'e 1890-er jierren de djipwetterhaven fan Seattle op it Amerikaanske spoarnetwurk oansletten waard.
Portland hjoed de dei
Wat toerisme en besjensweardichheden oanbelangje, beskikt Portland oer in stikmannich ynteressante museä, wêrûnder it Portland Art Museum, mei in grutte ynternasjonale kolleksje moderne keunst, en it Oregon Museum of Science en Industry (OMSI), dat alle fasetten fan 'e wittenskip beljochtet. Ek is yn 'e stêd Powell's City of Books fêstige, in boekwinkel foar nije en twaddehâns boeken dy't in hiel stedsblok beslacht en úthâldt de grutste boekhannel fan 'e wrâld te wêzen. Fierders is der noch de pleatslike dieretún, de Oregon Zoo. Op it mêd fan 'e sport is Portland de thúsbasis fan it basketbalteam de Portland Trail Blazers, dy't yn 1977 foar it lêst lânskampioen waarden, en fan it frouljusfuotbalteam de Portland Thorns, dy't yn 2013 Amerikaansk kampioen waarden.
It mylde klimaat fan Portland is ideaal foar it kweken fan roazen, en sadwaande stiet de stêd no al mear as in iuw bekend as de City of Roses. Der binne withoefolle roazetunen, wêrfan't de bekendste de Ynternasjonale Roazetesttún is. It Roazefestival fan Portland fynt elts jier yn juny plak, mei optochten, Sineeske drakeboatwedstriden, in merke en withoefolle oare festiviteiten. Teffens binne yn Portland te finen: de Berry Botanic Garden, in ferneamde botanyske tún; de Klassike Sineeske Tún fan Portland, in autentike represintaasje fan in Sineeske tún út 'e Aldheid, en de Japanske Tún fan Portland. Fierders stiet de stêd ek bekend om syn bûtenlibben (by 't simmer), syn progressive politike gedachteguod (wat se yn Amearika liberal neame), en it entûsjasme dat de Portlanders hawwe foar sawol bier as kofje. Yn Portland is in ferskaat oan selsstannige mikrobrouwerijen en mikrostokerijen fêstige, dy't allegearre bydrage oan it ûnoffisjele, mar rûnom brûkte biedwurd fan 'e stêd: Keep Portland Weird ("Hâld Portland Nuver").
Ekonomy en ûnderwiis
De ekonomy fan Portland stipet foar in grut part op 'e hi-techyndustry en de tsjinstesektor. Yn 'e stêd binne de haadkantoaren fêstige fan bedriuwen as sportkleanmakker Adidas en frachtweinprodusint Daimler Trucks. De grutste wurkjouwer fan 'e stêd is kompjûtertechnologyreus Intel, goed foar 15.000 banen. Der binne ek ferskate universiteiten yn Portland, mei as grutste it Portland Community College, de Steatsuniversiteit fan Portland (PSU) en de Oregon Health & Science University.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Portland 11,6% âlder as 65 jier en 21,1% jonger as 18 jier. Fierders bestie 43,6% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 15,7% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 72,2% blanken; 9,4% Latino's; 7,1% Aziaten; 6,3% swarten; 1,0% Yndianen; 0,5% Polyneziërs, Melaneziërs en Mikroneziërs, 3,5% oaren of fan mingd etnysk komôf. De etnysk Fjetnameeske mienskip yn Portland bestiet út likernôch 12.000 minsken, wat it ta ien fan 'e grutste Fjetnameeske mienskippen yn 'e Feriene Steaten makket.
Klimaat
Portland hat in myld Mediterraansk klimaat mei waarme drûge simmers en fochtige winters. Yn augustus, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 27,3 °C, en yn desimber, de kâldste moanne, is dat 7,6 °C. Rekôrtemperatueren wiene 47 °C op 28 juny 2021, en –19 °C op 2 febrewaris 1950. Portland kriget jiers trochinoar 915,2 mm delslach, wêrûnder oer it hiele winterhealjier ferdield 19,8 sm snie.
thumb|left|1400px|In panorama fan de stêd. Op 'e foargrûn rint de rivier de [[Willamette (rivier)|Willamette troch it stedssintrum. Op 'e eftergrûn is lofts de aktive fulkaan de Mount Saint Helens te sjen.]]
Ingelske Tsjerke (Middelburch)
De Ingelske Tsjerke of Waalske Tsjerke is in ienskippige tsjerke mei in trijesidige sluting yn it histoaryske sintrum fan de Siuwske stêd Middelburch. De tsjerke wurdt brûkt troch de by de PKN oansletten Waalske wykgemeente.
Kleaster
De kapel waard yn 1480 boud foar it yn 1481 stifte kleaster fan de sellebruorren. De sellebrourren wiene benammen dwaande mei it ferpleegjen fan dwylsinnigen. Yn Middelburch holpen de muontsen ek by it dwêsten fan brân troch by de putten de wacht te hâlden. Nei de alteraasje fan 1574 waarden de katolike preesters en muontsen ferballe, mar de sellebruorren mochten bliuwe, om 't der gjin oaren wiene, dy't de soarch foar dwylsinnigen en pestlijers op harren nimme woene. De kleasterkapel waard oerdien oan in tapijtweverij en it kleaster waard eigendom fan de oerheid. Yn it Siuwsk Museum binne noch guon fan de tapiten dy't dêr makke binne te besjen. Tweintich jier letter wiene der gjin sellebruorren mear en hiene leken it wurk oernommen. Mei't de lêste leken yn 1611 op hege leeftyd nei it Begynhôf ferhûzen, kaam it hiele kleaster frij foar de soarch fan dwylsinnigen en pasjinten dy't te lijen hiene fan de fallende sykte. It kleaster krige de namme "Simpelhuys" en dy namme bestiet oant hjoeddedei, ek al wurde der sûnt 1812 gjin dwylsinnigen mear ferplege.
Kapel
De kapel stie sûnt 1604 leech en waard yn 1629 oan de Ingelse gemeente fan Middelburch yn brûklien oerdroegen. It ynterieur feroare drastysk: de tagong ferhûze nei it eastlike koer en de preekstoel nei de westlike muorre. De goatyske ramen waarden tichtmitsele en yn de noardlike muorre nije, leger sittende ramen ynbrutsen. Nei alle gedachten waard der doe ek in plafond ynbrocht. De renêssânse poarte fan dy tiid gyng yn 1940 mei it Frânske bombardemint op Middelburch ferlern. Oan de eastlike kant waard letter in kreake foar it oargel boud en in lytse konsistoarje oanboud. De tsjerke gyng pas yn 1798 oer yn it eigendom fan de Ingelske gemeente. De tsjerke bleau oant 1 jannewaris 1922 de tsjerke fan de Ingelske gemeente. Yn dat jier waard de gemeente opheft, mar de namme fan de tsjerke feroare net.
De kapel waard yn 1956 restaurearre en by de restauraasje waard de oarspronklike eastlike oriïntaasje wer yn oarder makke.
Oargel
De Ingelske gemeente joech yn 1760 de opdracht oan de oargel- en klavesimbelmakker Gerard Steevens út De Haach om in oargel te bouwen foar de tsjerke. Foar it ienmanualige ynstrumint mei oanhongen pedaal waard in oargeltribune boud en op 6 septimber 1761 koe it nije ynstrumint yn gebrûk nommen wurde. By de restauraasje fan de tsjerke yn 1956 waard ek it oargel restaurearre en ferhûze it by de werynrjochting nei de westlike kant fan de tsjerke.
Keapfardij
De keapfardij of ek wol hannelsfeart of hannelsskipfeart is de hannel dy't plakfynt troch skipfeart oer see, mei help fan 'e keapfardijfloat. Yn 2005 waard der op dy wize 7 miljard ton fracht ferfierd tusken 160 ûnderskate lannen. De wrâldkeapfardijfloat bestie yn 2007 út krapoan 35.000 seegeande frachtskippen, mei in laadfermogen fan krapoan 980 miljoen dwt. Yn 2004 wie de keapfardij goed foar in omset fan rom $426 miljard, wat delkaam op likernôch in trêdepart fan 'e totale omset fan 'e maritime yndustry.
It grutte ferskaat oan fracht hat yn 'e keapfardij laat ta de ûntwikkeling fan in soad ferskillende skipstypes. Dêrby kin men tinke oan echte frachtskippen lykas bulkcarriers, containerskippen, roll-on-roll-offskippen ('roroskippen'), kuolskippen en autoskippen, mar ek oan (oalje)tankers (supertankers en mammoettankers ynbegrepen), gastankers en gemikaliëtankers. Ek baggerskippen, skippen foar it ûnderstypjen fan 'e offshore-oaljeyndustry, boarskippen, sleepboaten, passazjiersskippen, cruiseskippen en fearboaten wurde ta de keapfardij rekkene, ek al ferfiere dy gjin ferhannelbere fracht.
De relatyf lytse stiging fan 'e transportkosten yn ferhâlding ta de priis fan it guod dat ferfierd wurdt (dat yn in heale iuw tsien oant tweintich kear sa djoer wurden is), hat yn 'e tweintichste iuw foar in wichtich part bydroegen oan 'e wrâldwide hannelsrevolúsje. Sa makken de transportkosten yn 1960 noch sa'n 30% út fan 'e priis yn Jeropa fan ierdoalje dy't ôfkomstich wie út it Midden-Easten, wylst dat persintaazje tsjintwurdich noch mar 5% bedraacht. Dy ûntjouwing waard yn it foarste plak mooglik makke troch skaalfergrutting. Frijwol alle keapfardijskippen binne hjoed de dei yn eigendom fan grutte rederijen. Oare wichtige eleminten yn it omleechbringen fan 'e transportpriis wie de yntroduksje fan nije technologyen, de oanlis fan bettere havens, de ûntwikkeling fan effisjintere ladingsbehannelings en it farren ûnder in goedkeape flagge.
Der binne foar keapfardijskippen nammentlik kosten ferbûn oan it fieren fan in flagge (d.w.s. it hawwen fan in nasjonaliteit). In soad rederijen litte harren skippen dêrom farre ûnder in sa goedkeap mooglike flagge, sadat hjoed oan 'e dei in hiel soad keapfardijskippen op papier út lannen as Panama en Libearia komme. Panama hat op papier sels de grutste keapfardijfloat fan 'e wrâld. Yn wurklikheid nimt Grikelân lykwols dy posysje yn (mei yn 2015 23,2% fan alle keapfardijskippen op 'e wrâld), wylst Panama net iens yn 'e top 35 foarkomt. De top 10 fan 'e lannen mei de grutste keapfardijfloaten (rekkene nei tonnaazje, net nei oantal) seach der op 1 jannewaris 2007 sa út:
Ekofakt
In ekofact as biofakt is yn de archeology in objekt dat wol yn kontakt mei de minsk west hat, mar net troch de minsk makke is. Dat is it ûnderskied mei in artefakt. Ekofakten binne meast plantaardich, lykas oerbliuwsels fan nôt as stomoalkerrels. Under bepaalde omstannichheden kin plantaardich materiaal tige lang bewarre bliuwe. Dêrom kin mei bygelyks de radiokoalstofdatearring fêststeld wurde wannear't de in bosk roaid is of wannear't earne ikkerbou begûn.
Sigmund Löw
thumb|250px|Portret fan skilder [[Constant Joseph Alban|Alban (1903), yn de spegel is Löw te sjen]] thumb|[[Keninginne Wilhelmina (1900). Midden ûnderoan de liuw van Löw]] Sigmund Löw (Rastatt, 11 maaie 1845 - Amsterdam, 15 maart 1910) wie in Dútske fotograaf.
Libben en wurk
Löw kaam út in Dútsk-joadske famylje, hy wie in soan fan Hirsch Löw en Fanny Ehrmann. Yn de jierren 70 fan de 19e iuw fêstige er him mei syn skoansuster Sophia Herz (1852-1940) yn Amsterdam, dêr't sy harren Spiegelfabriek, Magazijn van Schilderijen en Encadrementen iepenen. Se setten dêrmei in saak troch dy't yn 1869 oprjochte wie yn Dútslân en om 1900 hinne de namme Atelier Hertz krige. Yn de jierren 80 hat de saak twa lokaasjes yn Amsterdam, de spegelhannel oan de Heerenstraat en in keunsthannel oan de Herengracht. Löw makke as fotograaf cartes de visite, kabinetfoto's en stereofoto's. Hoewol't op de fotokartonnen de firmanamme Herz fermeld stie, is op it meastepart dêrfan in steande liuw mei wapen te sjen, mei op it skyld in haadletter S, wat lêzen wurde kin as S. Löw.
Yn 1902 ferhuze it atelier nei de Prinsengracht. Löw ferstoar yn 1910 yn de âldens fan 64 jier.
Portretrige
Löw hat yn 1913 in rige portretten fan bekende Nederlânske byldhouwers en keunstskilders yn harren atelier makke, ûnder oaren fan:
Tsleil-Wautût Naasje
De Tsleil-Wautût Naasje (Ingelsk: Tsleil-Waututh Nation; Halkomelem: Səlilwətaɬ) is in Yndiaanske stamme-organisaasje yn Kanada, mei eigen reservaten yn it súdlike part fan 'e provinsje Britsk-Kolumbia. De stamme wurdt ek wol Tsleil-Wautût Earste Naasje (Tsleil-Waututh First Nation) neamd ("earste naasje" is in typysk Kanadeeske term foar "Yndianestamme"), en oarspronklik wie de namme Burrard Yndianetroep (Burrard Indian Band). Tsleil-Waututh betsjut safolle as "Folk fan de Ynham", in beneaming dy't ferwiist nei de Burrard-ynham. De Tsleil-Wautût Naasje bestiet út etnyske Tsleil-Wautût. It haadkertier fan 'e stamme is fêstige yn North Vancouver.
Geografy
De Tsleil-Wautût Naasje is sitewearre yn súdwestlik Britsk-Kolumbia, yn it noarden fan 'e stêdekloft fan Vancouver. De tradisjonele wenkrite fan 'e stamme leit oan 'e Burrard-ynham (Ingelsk: Burrard Inlet), in fjord dy't noardlik fan Vancouver yn it fêstelân Britsk-Kolumbia op snijt. Dat gebiet falt tsjintwurdich ûnder it distrikt North Vancouver (net te betiizjen mei de stêd mei deselde namme).
Reservaat
De Tsleil-Wautût Naasje hat trije Yndianereservaten, dy't mei-inoar 110,7 ha grûn beslane. Dat is it op ien nei lytste oerflak oan reservaatlân fan alle Yndianestammen yn 'e stêdekloft fan Vancouver. Fierwei it grutste reservaat fan 'e trije is it Burrard Inlet Reservaat 3, dat 108,2 ha beslacht. Dat is mei-iens ek it iennichste fan 'e trije reservaten dat permaninte bewenners hat. Ek it haadkertier fan 'e Tsleil-Wautût Naasje leit yn it Burrard Inlet Reservaat 3. Dêrnjonken binne der noch it Inlailawatash Reservaat 4, dat in 0,5 ha mjit, en it Inlailawatash Reservaat 4A, dat 2 ha beslacht.
Demografy
De leden fan 'e Tsleil-Wautût Naasje binne etnyske Tsleil-Wautût (Tsleil-Waututh). Dy foarmje ien fan 'e Kust-Salisjaanske folken, en binne nau besibbe oan oare etnyske groepen yn deselde krite, lykas de Muskwiim (Musqueam) en de Skwamisj (Squamish). Harren oarspronklike memmetaal is it Leechlânske dialekt fan it Halkomelem, in taal dy't ek troch in soad oare lytse Kust-Salisjaanske folken sprutsen wurdt.
Neffens gegevens út desimber 2018 hie de Tsleil-Wautût Naasje doe 597 leden, wêrfan't 287 (oftewol 48,1%) yn it eigen Burrard Inlet Reservaat 3 wenje. De oare beide reservaten fan 'e Tsleil-Wautût Naasje binne ûnbewenne. Fan 'e oare leden fan 'e Tsleil-Wautût Naasje libje 49 (8,2%) yn Yndianereservaten fan oare stammen, wylst 261 (43,7%) bûten de reservaten wennet. Neffens gegevens fan 'e Kanadeeske folkstelling fan 2016 hie it Burrard Inlet Reservaat 3 doe 1.855 ynwenners. Dat betsjut dat de leden fan 'e Tsleil-Wautût Naasje dêr mei mar 15,5% fan 'e befolking in minderheid op eigen lân foarmje. De rest fan 'e ynwenners bestiet út leden fan oare stamme-organisaasjes (benammen fan 'e Skwamisj Naasje) en út blanken.
Skiednis
De Tsleil-Wautût wenje al sûnt minskewitten oan 'e súdwestkust fan wat no Britsk-Kolumbia is. Hja kamen foar it earst yn duorjend kontakt mei de blanken doe't de earste kolonisten har yn 1846 yn 'e krite nei wenjen setten. Hoewol't der neffens harren eigen mûnlinge oerlevering oarspronklik wol 10.000 Tsleil-Wautût west hiene, rekken se fan 'e santjinde iuw ôf suver útrûge troch ferskate weagen fan epidemyen fan sykten dy't de blanken meibrocht hiene, lykas de pokken en de mûzels.
Yn 1869 waard it Burrard Inlet Reservaat 3 stifte, net spesifyk foar de Tsleil-Wautût, mar foar alle Yndianen dy't oan 'e Burrard-ynham libben. Yn 1876 waard dy sitewaasje fan oerheidswegen nochris befêstige, en boppedat waarden doe ek it lytsere Inlailawatash Reservaat 4 en Inlailawatash Reservaat 4A stifte. Doe't de Kanadeeske oerheid yn 1923 de Tsleil-Wautût bestjoerlik yn 'e nau oan harren besibbe Skwamisj opgean litte woe, stimden de Tsleil-Wautût dat foarstel fuort. Fan gefolgen waard de Burrard Yndianetroep oprjochte, dy't it bestjoer oer it Burrard Inlet Reservaat en de beide Inlailawatash-reservaten krige. Ein tweintichste iuw waard de Burrard Yndianetroep omneamd ta Tsleil-Wautût Naasje.
Bestjoer
De Tsleil-Wautût Naasje wurdt bestjoerd troch in keazen opperhaad (anno 2018 wie dat Maureen Thomas) en in fiifkoppige bestjoersrie wêrfan't de leden ek mei geregelde tuskenskoften by demokratyske ferkiezings troch de leden fan 'e stamme-organisaasje keazen wurde. Dêrnjonken bestiet der ek noch in tradisjoneel, erflik opperhaad, dat lykwols tsjintwurdich in poer seremoniële funksje is sûnder politike macht. It erflik opperhaad wie yn 2018 Ignatius Ernest George Slaholt, dy't, krekt as hast alle oare Tsleil-Wautût, syn ôfstamming weromfolgje kin nei it achttjinde-iuwske opperhaad Waut-salk I (±1750-±1800). De Tsleil-Wautût Naasje is ien fan 'e meast progressive Yndiaanske stamme-organisaasjes yn Britsk-Kolumbia, en wurket nau gear mei in stikmannich oanbuorjende stammen. Sa is de Tsleil-Wautût Naasje lid fan 'e Naut'sa mawt Stammeried, dêr't behalven oare stammen oan 'e noardkant fan 'e stêdekloft fan Vancouver ek de Tsawwassen Earste Naasje oan 'e súdkant ta heart, en fierders ferskate stammen op Vancouvereilân.
Faaborg
Faaborg of Fåborg (Frysk: Fâboarch) is in lytse havenstêd yn it suden fan it Deenske eilân Fún.
Namme
De oarsprong fan de namme Faaborg moat nei alle gedachten socht wurde yn Faubourg, de Frânske oantsjutting foar in wyk bûten de stedsmuorren, tsjintwurdich better bekend as foarstêd. . De Deenske Taalkommisje (Dansk Sprognævn) jout de foarkar oan de stavering fan de stêd mei in å, mar aa wurdt ek tastien.
Skiednis
Yn de 20e iuw gyng it rêstiger mei Faaborg en krige de stêd mear konkurrinsje fan Odense en Svendborg.
Oant 2007 wie Faaborg it haadplak fan de gemeente Faaborg. Mei in gemeentlike weryndieling waard de gemeente doe by de nije gemeente Faaborg-Midtfyn foege, wêrfan't Ringen it haadplak is.
Monuminten
De haven en de strjitten mei âlde hûzen meitsje fan Faaborg in oantreklike stêd foar toeristen. Ien fan de moaiste gebouwen is Plougs Gård oan de Vestergade. It neoklassisistyske gebou datearret fan 1790 en waard yn opdracht fan Jesper Ploug boud, dy't kaptalen fertsjinne hie mei de Amerikaanske Unôfhinklikenskriich (1776—1783). De Helligåndskirken (Hillige Geasttsjerke) is in âlde kleastertsjerke út 1477. Eartiids foarme it relatyf grutte gebou fan 46 meter lang en 19 meter breed de eastlike fleugel fan it net mear besteande kleaster. It eastlike koer mei de trijesidige ôfsluting waard yn 1490 foltôge, it skip en de súdlike beuk folgen om 1510 hinne en de noardlike beuk koart dêrnei. De tsjerke hat net in eigen toer, mar de toer fan de ôfbrutsen Nikolaastsjerke út 1450 tsjinnet as klokketoer.
It Museum fan Faaborg besit ien fan de grutste keunstkolleksjes fan it lân mei wurk fan lokale skilders lykas Jens Birkholm, Peter Hansen, Johannes Larsen, en Anna en Fritz Syberg. It lit ek guon of de bêste wurken fan de byldhouwer Kai Nielsen sjen. Den gamle Gård oan de Holkegade 1 is in kultuerhistoarysk museum en lit in stikje Faaborg sjen sa't it 200 oant 300 jier lyn wie.
Likernôch 13.000 plezierboaten dogge de haven fan Faaborg oan. De haven wurdt fierders brûkt troch fiskersboaten en de kommersjele skipfeart.
Net fier fan de stêd lizze it Slot Egeskov, it Slot Hvedholm en de Tsjerke fan Horne.
Cobie Smulders
Cobie Smulders, folút: Jacoba Francisca Maria Smulders (Vancouver, Britsk-Kolumbia, 3 april 1982) is in Kanadeesk-Amerikaansk aktrise fan mingd Nederlânsk-Ingelsk etnysk komôf. Hja is it bekendst wurden mei har rollen as Robin Scherbatsky yn 'e Amerikaanske komeedzjesearje How I Met Your Mother, as privee-detektive Dex Parios yn 'e misdiesearje Stumptown, en as Maria Hill yn The Avengers en ferskate oare ferfilmings fan 'e stripferhalen fan Marvel Comics.
Jonkheid en oplieding
Smulders waard yn 1982 berne yn 'e stêd Vancouver, yn 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia, as de dochter fan in Nederlânske heit en in Ingelske mem. Hja waard ferneamd nei in âldmuoike oan har heite kant. As bern woe Smulders in marine biolooch wurde, en yn har teenagejierren wurke se as model, dêr't se net folle niget oan hie. Doe't se it úteinlik oerjoech, skreau se har yn oan 'e Universiteit fan Victoria, yn 'e Britsk-Kolumbiaanske haadstêd Victoria, op Vancouvereilân, mei it idee om einlings har bernedream te folgjen en biology te studearjen. Njonken har stúdzje folge se lykwols al fan 'e middelbere skoalle ôf aktearlessen, en ear't it wat wurde koe mei har stúdzje biology briek Smulders troch as aktrise.
Hideki Maeda
(13 maaie 1954) is in eardere Japansk fuotballer. Yn 1973 gie Maeda nei de Hosei University, dêr't er yn it skoalteam fuotballe. Nei't er yn 1977 ôfstudearre wie, spile Maeda foar Furukawa Electric. Mei dy klup waard er yn 1985 -86 kampioen fan Japan. Maeda ferovere dêr yn 1977, 1982 en 1986 de JSL Cup. Yn 13 jier spile er der 209 kompetysjewedstriden en skoarde 35 goals. Maeda beëinige syn spilersloopbaan yn 1989.
Cobie Smulders
Aktearkarriêre
Har grutte trochbraak kaam yn 2005, doe't se cast waard yn 'e rol fan Kanadeeske nijslêzeresse Robin Scherbatsky yn 'e Amerikaanske komeedzjesearje How I Met Your Mother, mei as tsjinspilers û.m. Josh Radnor, Neil Patrick Harris en Alyson Hannigan. Dy searje wie in grut súkses, en rûn mar leafst njoggen seizoenen, oant 2014.
Yn juny 2010 spile Smulders yn it off-Broadway-toanielstik Love, Loss, and What I Wore. Yn 2012 hie se de rol fan Maria Hill yn 'e superheldefilm The Avengers, dy't basearre wie op in stripferhaal fan Marvel Comics. Neitiid kearde se noch ferskate kearen yn dy rol werom, yn trije ôfleverings fan 'e tillefyzjesearje Agents of S.H.I.E.L.D. en fierders yn 'e films Captain America: The Winter Soldier (2014), Avengers: Age of Ultron (2015), Avengers: Infinity War (2018), Avengers: Endgame (2019) en Spider-Man: Far from Home (2019).
Yn 2013 hie Smulders in byrol yn 'e romantyske film Safe Haven. Hja spile ek yn 'e films Delivery Man (2013) en They Came Together (2014). Smulders hat ek as stimaktrise wurke troch har stim oan 'e superheldinne Wonder Woman te lienen yn 'e tekenfilm The Lego Movie (2014). Se hie fierders in fêste rol yn 'e komeedzjedramasearje A Series of Unfortunate Events (2017) en de komeedzjesearje Friends from College (2017-2019), beide útbrocht op 'e streamingtsjinst Netflix. Fan 2019 oant 2020 fertolke Smulders de haadrol fan privee-detektive Dex Parios yn 'e misdiesearje Stumptown, dy't lykwols mar ien seizoen rûn.
Priveelibben
Smulders hat fan harsels sein dat de Frânske taal "floeiend ferstiet". Yn jannewaris 2009 ferloofde se har mei de Amerikaanske akteur Taran Killam. Hja trouden op 8 septimber 2012 te Solvang, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje, en setten har nei wenjen yn Los Angeles. Smulders en Killam hawwe twa bern, harren dochter Shaelyn, dy't yn maaie 2009 berne waard, en in twadde dochter (wêrfan't de namme net bekend makke is), berne yn jannewaris 2015.
Yn 2015 fertelde Smulders yn in fraachpetear dat der yn 2007, doe't se 25 jier wie, aaistôkkanker by har fêststeld wie. Neitiid wie se operearre om twa tumors fan har aaistokken te ferwiderjen, mar it die bliken dat de kanker útsiedde wie nei har lymfklieren, mei as gefolch dat se de folgjende twa jier noch ferskate oare kearen ûnder it mês moast. Yn augustus 2019 makke Smulders bekend dat se 'skjin' wie.
Yn 2020 makke Smulders buorkundich dat se no in dûbele nasjonaliteit hie, mei't se de Amerikaanske nasjonaliteit oannommen hie njonken har Kanadeeske steatsboargerskip.
Keunstriden op de Olympyske Winterspullen 1998
De Olympyske Winterspullen 1998, ek wol de XVIIIe Olympiade neamd, waarden yn 1998 hâlden yn de Japanske stêd Nagano fan 7 oant en mei 22 febrewaris. It keunstriden wie yn de White Ring.
Medaljespegel
De top-5 fan lannen dy't by it keunstriden medaljes wûn ha by de Olympyske Winterspullen fan 1998.
Jean Sibelius
It hert fan Sibelius's oeuvre is it sântal symfonyen. Lykas ek Beethoven, brûkte Sibelius elts folgend wurk om syn persoanlike komposysjestyl fierder te ûntjaan. Syn wurken wurde noch hieltyd faak útfierd en opnaam; syn meast ferneamde komposysjes binne Finlandia, Valse Triste, it fioelkonsert, de Karelia-suite en de Swan fan Tuonela, in part út syn Lemminkäinen-suite, mar hy skreau folle mear: sân symfonyën, goed hûndert lieten en geastlike muzyk. Sibelius liet him bot ynspirearje troch de Kalevala, it Finsk nasjonaal epos, bygelyks yn syn koarsymfony Kullervo. Ek ferwurke er, alhiel yn de geast fan it karelianisme, eleminten fan tradisjonele muzyk út Karelië yn syn wurken. De lêste tritich jier fan syn libben hat er gjin grutte komposysjes mear skreaun.
Wurk
In list fan Sibelius syn wurk is ûnder oaren hjir en hjir te finen.
Hermine de Graaf
Hermine de Graaf-Jonkers (Wynskoat, 13 maart 1951 – Buinen, 24 novimber 2013) wie in Nederlânsk skriuwster.
Se studearre Nederlânske taal- en letterkunde oan de Universiteit fan Amsterdam en hat Nederlânske les jûn oan it eardere Boschveldkolleezje (HAVO/VWO) yn Venray. Fan 1985 ôf joech hja gjin les mear, mar wijde se har folslein oan de skriuwerij.
Blu Diamond
Blu Diamond (8 july 1990) is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn Cincinnati, yn 'e steat Ohio. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2008. Neffens har offisjele opjefte is se 1.65 m lang, mei in gewicht fan 61 kg en kupmaat 34D.
Brianna Bliss
Brianna Bliss (23 jannewaris 1990) is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf.
Bogoroditse-Uspenski-kleaster (Svijazjsk)
It Bogoroditse-Uspenski-kleaster of it Kleaster fan de Untsliepenis fan de Mem Gods (Russysk: Свияжский Богородице-Успенский мужской монастырь) yn it russyske doarp Svijazjsk yn de dielrepublyk Tatarstan is in aktyf kleaster fan it bisdom Kazan fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke. It kleaster stie on de widze fan de otterdoksy yn Tatarstan en de Wolga-regio. Sûnt 2017 is it kleaster UNESCO-wrâlderfgoed.
Skiednis
It kleaster waard yn 1555 tagelyk mei de oprjochting fan it bisdom Kazan stifte. Oprjochter wie de argimandryt German fan Kazan, de lettere de aartsbiskop fan Kazan (1564-1566) en troch de Russysk-Otterdokse Tsjerke hillich ferklearre. Sûnt 1592 wiene syn reliken foar it kleaster fan tige grutte wearde. It kleaster, dat fan de 16e oant de 18e iuw it rykste kleaster wie fan de Midden-Wolga-regio en ta de twintich rykste fan it Russyske Ryk rekkene waard, wie yn dy tiid it belangrykste spirituele, edukative en missjonêre otterdokse sintrum fan it bisdom Kazan en de regio Midden-Wolga. Earder dan ien fan de earste boekprinters yn Ruslân, Ivan Fedorov yn Moskou, hie it kleaster ûnder de stifter en argimandryt German al in drukparse foar it printsjen fan de Hillige Skrift en liturgyske boeken. Foar de sekularisaasje en konfiskaasje fan tsjerklik besit yn 1764 troch Katarina de Grutte besiet it kleaster 7.200 boeren, dat wol sizze likefolle as alle oare kleasters fan it bisdom byinoar. Sûnt de herfoarmings fan 1764 hie it kleaster fan Svijazjk de heechste status dy't in kleaster in it Russyske Ryk hawwe koe. Oant 1809 wie it it iennige kleaster mei sa'n hege status yn it bisdom, yn dat jier krige ek it Bogoroditski-kleaster fan Kazan sa'n hege status.
De sekularisaasje fan de kleasterlannen yn 1764 en de ferearming fan Svijazjsk makke in ein oan de rykdom fan it kleaster. It tal muontsen, dat earder mear as 100 bruorren telde, sakke en telde oan it begjin fan de 20e iuw noch mar 20 oant 25 muontsen en novisen.
Op 9 augustus 1918 waard de lêste abt fan it kleaster, biskop Amvrosi, troch de bolsjewiken sûnder proses deasketten doe't se de nôtfoarrieden opeaskjen kamen. It kleaster waard sletten en plondere en nei't de skryn fan de stifter fan it kleaster iepene waard ferdwûnen de reliken. Yn 2000 waard in fragmint fan de reliken fan Sint-German ûnder it alter fan de nea sletten Tsjerke fan de prinsen Teodorus, David en Konstantyn yn Kazan weromfûn. Op it terrein fan it eardere kleaster waard in psychiatrysk sintrum iepene, dat pas yn 1994 ferhûze. Yn 1997 waard it kompleks op 'e nij wer as kleaster iepene en de yn Kazan (stêd)Kazan oantroffen reliken fan de stifter fan it kleaster binne dêrnei werom brocht.
Arsjitektuer
It kleasterkompleks is fan unike histoaryske en arsjitektoanyske wearde, dy't syn gelikense net hat yn it Midden-Wolga-gebiet. De âldste tsjerken binne de Untsliepeniskatedraal (1561) en de oan Sint-Nikolaas wijde reftertsjerke (1556) mei in klokketoer fan 43 meter heech. It binne hichtepunten fan russyske arsjitektuer út de 16e iuw. De Untsliepeniskatedraal hat fresko's út de boutiid dy't fan grutte keunsthistoaryske wearde binne. It is in monumint yn de styl fan de Pskov-Novgorodtsjerken. De Untsliepeniskatedraal krige yn de 18e iuw in nije koepel yn de Oekraynske barokstyl en 12 barokke kokosjniks op de dakrâne, mar fierder bleau it 16e-iuwske oansjen fan de katedraal bewarre.
De fresko's yn de katedraal beslaan in oerflak fan 1080 m². It is ien fan de twa tsjerken yn Ruslân dêr't de folsleine syklus fan muorreskilderings út it tiidrek fan Ivan de Ferskriklike bewarre bleaun is. De oare tsjerke is de katedraal fan it Transfiguraasjekleaster yn Jaroslavl. Yn Ruslân binne in soad âldere of krekt jongere fresko's bewarre bleaun, mar der gappet in grut gat yn de 16e iuw en de fresko's fan Svijazjk binne út dy tiid in tige bysûndere útsûndering. De meast bekende fresko's binne dy fan it heitelân in de koepel, de ûntsliepenis fan de Mem Gods by it alter, de krusiging fan Kristus, de prosesje yn it paradys en it fresko fan Sint-Kristoffel, it iennige fresko yn de wrâld dêr't de hillige neffens in apokrive tekst wurdt ôfbylde mei in hynsteholle.
Oare gebouwen fan it kleaster lykas de sellen foar de bruorren datearje út it tiidrek fan de 17e oant de 18e iuw. Trije oare tsjerken fan it kleaster binne yn de Sovjet-tiid ferneatige.
De lengte fan de muorre om it kleaster is hast in kilometer lang. De muorren datearje út de 18e oant 19e iuw.
Sint-Nicolaas (Arûba)
thumb|Arûba Sint-Nicolaas of San Nicolas is in plak yn it súdeasten fan Arûba. Sint Nicolaas leit 19 kilometer súdeastlik fan Oranjestêd. It is Aruba's op ien nei grutste plak.
Oaljeraffinaderij
Sint-Nicolaas ûntstie yn 1924 as bedriuwsstedsje, doe't de Lago Oil and Transport Company der in oaljeraffinaderij iepene, dy't in soad minsken wurk joech. De raffinaderij waard yn 1985 sletten troch de Exxon Corporation, mar yn 1991 waard er weriepene troch de Coastal Corporation, dy't him yn 2004 trochferkocht oan 'e Valero Energy Corporation, in Teksaansk bedriuw. Yn 2009 gie de raffinaderij wer ticht, en yn 2010 wie der praat fan dat er wer iepen gean soe, mar dêr kaam neat fan. Valero hat teffens 11 tankstasjons op it eilân. De raffinaderij produsearre foarhinne 275.000 fetten deis.
Yn de Twadde Wrâldkriich waard de raffinaderij om 'e nocht oanfallen troch de Dútsers, it slagge harren wol om in stik as wat tankers sinke te litten. De raffinaderij wie doetiids yn hannen fan Lago Oil.
Nei de oarloch hat de raffinaderij der foar soarge dat Arûba it ekonomysk tige goed die yn de Kariben. De raffinaderij soarge foar in soad wurk en hie wurknimmers út goed 50 lannen. Omdat it om in bedriuw út de Feriene Steaten gie, arbeiden der in protte Amearikanen. De Amerikanen wennen meast yn it tichteby lizzende plak Seroe Colorado, dêr't mânske huzen set waarden. Nei't it bedriuw yn 1986 Arûba ferliet, mei omdat de raffinaderij ferâldere wie, gienen de wurknimmers ek fuort en waard Seroe Colorado in soarte fan spûkdoarp mei leechsteande fertutearze filla's.
Prostitúsje
Sint-Nicolaas is it iennige plak op Arûba mei legale prostitúsje, yn de jierren 70 en 80 ûntstien om de meast bûtenlânske wurknimmers fan de oaljeraffinaderij te geriivjen.
Newcastle (Washington)
Newcastle is in stêd yn King County yn de Amerikaanske steat Washington en heart by de Eastside, de eastlike part fan de stêdekloft fan Grut-Seattle. Neffens de folkstelling fan 2010 hie it 10.380 ynwenners en yn 2012 neffens in rûzing hie it 10.792 ynwenners. It plak is neamd nei Newcastle upon Tyne yn Ingelân en wie in koalmynplakje dat stifte wie yn de 1870er jierren. Stienkoal wie ûntdutsen yn de Coal Creek yn 1863. De spoarwegen kamen al gau yn it plak en it waard in warber koalsintrum, wêr in protte Sineeske wurkers kamen te wurkjen. Yn 1963 sletten de koalminen dochs. Mear as 13 miljoen ton stienkoal totaal wie útgroeven út de minen. Newcastle wie in gemeentefrij plak oant 30 septimber 1994 doe't it offisjeel in stêd waard. It plak leit oan de súdeastkant fan it Washington Mar tusken Bellevue en Renton. De Interstate 405, de rûnwei of 'bypass' fan Seattle rint fan noard nei súd troch it plak hinne. It is benammen in sliepstêd fan Seattle. Troch it heuveleftich gea yn it plak hawwe der foar it goede útsicht in soad rikelju hûzen en is der in golfbaan mei útsicht oer it Washington Mar yn it plak. 300px|left|thumbnail|Golfbaan mei op eftergrûn it Washington Mar mei Mercer Island en de wolkekliuwers fan Seattle en Bellevue.
Grutte Priis Formule 1 fan Hongarije 2001
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Hongarije 2001 yn Mogyoród op 19 augustus 2001. It wie de trettjinde fan 17 races fan de Formule 1 yn 2001. Hy waard op de Hungaroring hâlden. De race waard hâlden oer 77 omgongen, op it 3,9 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306 kilometer.
Transgender Erotica Award
De Transgender Erotica Awards, soms ôfkoarte ta TEA en foarhinne bekend as de Tranny Awards, binne in groep Amerikaanske prizen dy't op jierlikse basis útrikt wurde foar de bêste transseksuële pornografy fan it foargeande jier. Dêrby leit de klam benammen op neakenfotografy en pornografyske films. De tawizing en útrikking fan 'e priis wurdt beävensearre troch de transseksuële pornografyske filmstudio Grooby Productions, en de earste útrikking fûn plak yn 2009. De útrikkingsseremoanje, dy't yn begjin maart yn Los Angeles holden wurdt, stiet ek wol bekend as de TEA Show.
Nominaasjes foar de Transgender Erotica Awards kinne troch sawol bedriuwen út 'e Amerikaanske pornoyndustry as troch fans yntsjinne wurde. De winners wurde neitiid útornearre troch in faksjuery dêr't sawol fans as filmprodusinten, pornoakteurs en profesjonele resinsinten fan transseksuële pornografy yn fertsjintwurdige is. Elts jier wurdt dy faksjuery gearstald út lju dy't der it foargeande jiers net diel fan útmakke hawwe. Under de aktrises dy't alris in Transgender Erotica Award wûnen, binne Eva Lin, Venus Lux, Vicki Richter, Hazel Tucker en Vaniity. Joey Silvera hat al fiif kear (2010, 2012-2014 en 2016) de Transgender Erotica Award foar bêste regisseur (dvd) wûn. Foar in folsleine list mei winners, sjoch op dizze side, op 'e Ingelske Wikipedy.
Kazuo Saito
(27 july 1951) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Mitsubishi Motors.
Transept
In transept is it boudiel fan in tsjerke dat yn in rjochthoekige posysje dwers op it haadskip stiet. It transept wurdt dêrom ek wol dwersskip neamd. Fakentiden foarmet it transept de oergong fan it haadskip nei it koer. As in tsjerke in transept hat, dan kriget it oerflak fan it gebou de foarm fan in latynsk krús. As fanút de krusing alle fjouwer rjochtings fan it tsjerkegebou like lang binne, kriget it gebou in plattegrûn fan in gryksk krús. Der wurdt dan ek fan in sintraalbou praat. It plak dêr't it skip en it dwersskip by inoar komme wurdt krusing neamd. Sûnt de liturgyske feroarings fan it Twadde Fatikaanske Konsylje is it yn katolike tsjerken de lokaasje dêr't de alterromte plak krige en dêr't de preester de missen opdraacht. Sintraal boppe de krusing, dêr't de daknaden fan it haadskip en it transept inoar snije, stiet fakentiden in krusingstoer.
By in tradisjonele eastlike oriïntaasje fan de tsjerke is fanút de krusing it transept ferdield yn in súdlike en noardlike dwers- of krúsearm. Somtiden binne oan de eastlike kant fan de transeptearms apsissen oanboud.
Gruttere tsjerken hawwe somtiden twa transepten, itjinge benammen foarkomt by de Ingelske goatyske katedralen.
Sjantaazje
Sjantaazje (fan it Frânske chantage) is it ôftwingen fan meiwurking ûnder bedriging mei it útbringen fan geheime ynformaasje. Immen dy't him of har oan sjantaazje skuldich makket, is in sjanteur. Sjantaazje is in foarm fan ôfparsing en wurdt yn 'e measte lannen beskôge as in misdriuw. De ôftwongen meiwurking kin bestean út it oerdragen fan jild of oare kostberheden of it útfieren (of neilitten) fan beskate aksjes dêr't de sjanteur foardiel fan ûnderfynt. De bedriging kin bestean út it iepenbier meitsjen fan wiere of falske ynformaasje dy't fysyk letsel of mentale of emosjonele skea tabringe sil oan it slachtoffer of in famyljelid of freon fan him of har, of dy't liede sil ta gerjochtlike ferfolging fan it slachtoffer of in famyljelid of freon.
Yn Nederlân stiet sjantaazje yn it juridysk jargon bekend as ôfdriging, en is it ferbean ûnder kêst 318 fan it Wetboek fan Strafrjocht en kêst 331 fan it Wetboek fan Strafrjocht (BES). It wurdt dêr omskreaun as: "mei it eachmerk om jinsels of in oar ûnrjochtlik te befoardieljen, troch bedriging mei smaad, smaadskrift of iepenbiering fan in geheim" immen te twingen "ta de ôfjefte fan lykfol hokker guod dat hielendal of foar in part oan dyselde of oan in trêde [partij] taheart, of ta it oangean fan in skuld of it teneate dwaan fan in ynskuld, of ta it ta beskikking stellen fan gegevens mei jildswearde yn it hannelsferkear". Under dy deliktomskriuwing falt dus net it mei sjantaazje twingen ta it dwaan of neilitten fan eat, lykas it ôftwingen fan seksuële tsjinsten. Sokke misdriuwen moatte dêrom ferfolge wurde fia oare wetsartikels, lykas it ferbod op bedriging.
Ofdriging is yn it Nederlânske strafrjocht in klachtdelikt (wêrby't in fertochte pas ferfolge wurde kin nei't it slachtoffer oanjefte fan in misdriuw dien hat) om 'e foar de hân lizzende reden dat amtlike ferfolging krekt troch de iepenbierens fan 'e rjochtspraak oan it ljocht bringe soe wat it slachtoffer ferburgen hâlde wolle kin. Opmerklik is fierder dat it ek strafber is om immen te sjantearjen ta eat dêr't it slachtoffer sivylrjochtlik al ta ferplichte is. Mei oare wurden: sjantaazje is gjin legaal ynkassomiddel. Ofdriging kin ûnder de Nederlânske wet bestraft wurde mei in jildboete fan 'e fyfde kategory of in finzenisstraf fan maksimaal trije jier.
Fersetsmonumint Ferwert
It fersetsmonumint fan Ferwert, ek bekend as As 't nedich is, is in monumint ta oantins fan it Nederlânsk ferset yn de Twadde Wrâldoarloch.
Skiednis
It monumint waard op 4 maaie 1956 ûntbleate.
Beskriuwing
It byld fan Frânske kalkstien toant in heal knibbeljende man, mei in skeppe yn de linkerhân en in gewear yn de rjochterhân. Yn de foet fan it byld stiet As 't nedich is. It stiet op in fan bakstiennen opmitsele pylder, dêr't in plakette yn set is mei de nammen fan achttjin oarlochsslachtoffers út de gemeente Ferwerderadiel.
Jacobson-priis
De Jacobson-priis is in Nederlânske literatuerpriis dy't alle fiif jierren útrikt wurdt. De priis waard 1925 troch it Tollensfûns ynsteld ta neitins fan Jos. Jacobson, dy't it fûns in legaat skonken hie ornearre foar in letterkundige priis. De priis wurdt takend oan de wat âldere letterkundigen.
Ontonagon Yndianereservaat
Geografy
It Ontonagon Yndianereservaat leit yn it noardwesten fan 'e Amerikaanske steat Michigan, oan 'e noardkust fan it skiereilân Opper-Michigan. Bestjoerlik makket it ûnderdiel út fan Ontonagon County, en dêrbinnen fan it plattelânsdistrikt Ontonagon Township. It reservaat wurdt yn it noarden begrinzge troch de Boppemar, ien fan 'e Grutte Marren, en leit likernôch 20 km fan it doarp Ontonagon ôf. It beslacht in oerflak fan 9,8 km².
Skiednis
It Ontonagon Yndianereservaat waard yn 1854 stifte ûnder de betingsten fan it twadde Ferdrach fan La Pointe, tusken de Odjibwe fan 'e Ontonagon- en L'Anse-troepen fan Opper-Michigan en it regear fan 'e Feriene Steaten. Dat ferdrach waard op 25 septimber 1855 bekrêftige troch de Amerikaanske presidint Franklin Pierce. Oarspronklik besloech it reservaat 2.561 acres, oftewol 10,4 km².
Demografy
It Ontonagon Reservaat is it lytsere fan 'e beide Yndianereservaten fan 'e Keweenaw Bay Yndianemienskip fan de L'Anse en Ontonagon Troepen fan Tsjippewa Yndianen. Dat is ien fan 22 ûnderskate federaal erkende stamme-organisaasjes dy't yn 'e Feriene Steaten de Odjibwe (Ojibwe), ek wol Tsjippewa (Chippewa) neamd, fertsjintwurdigje, in Algonkwynsk folk dat yn it gebiet fan 'e Grutte Marren sawol yn 'e Feriene Steaten as yn Kanada wennet. Neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2000 hie it Ontonagon Reservaat doe gjin permaninte bewenners.
Tichthûs
"Tichthûs" of "tichthús" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Kazumi Tsubota
(23 jannewaris 1956) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Yanmar Diesel.
Gasthûstsjerke (Middelburch)
De Gasthûstsjerke oan de Lange Delft is de kristlik-grifformearde tsjerke fan Middelburch, Seelân.
Skiednis
It letgoatyske ryksmonumint waard yn 1493 as kapel boud fan it doedestiidske Us Leaffrouwe-gasthûs. De kapel waard oan Sint-Barbara, ien fan de Fjirtjin Needhelpers dy't oanroppen wurde koe tsin de pest, wijd. De oarspronklik roomske kapel waard nei de ynfiering fan de reformaasje yn de jierren 1579-1589 ferhierd oan Ingelske keaplju. Nei 1589 makke de grifformearden gebrûk fan de kapel en yn de Frânske tiid krigen de katoliken harren kapel werom. Mei't de katoliken yn 1846 in nije wettersteatstsjerke yn gebrûk namen, ferkochten hja de kapel oan de Kristlik Ofskieden Gemeenten en yn 1936 kochten de Kristlike Grifformearde Tsjerken it gebou oan, dy't de tsjerke noch altiten brûkt.
Oant yn it midden fan de 19e iuw omklammen de gebouwen fan it sikehûs de kapel. It gasthûs waard yn 1866 ôfbrutsen, mar it duorre noch oant de ôfbraak fan winkels en hûzen yn 1962, doe't de tsjerke oan de foarkant wer foar it sicht kaam.
Ien fan de hichtepunten fan de tsjerke wie de synoade fan de Kristlik Grifformearde Tsjerken yn 1869. Yn dy tiid koe de tsjerke mear folk bergje, om't de sydmuorren elts in kreake hie. Oan it begjin fan it jier 2000 waard it ynterieur fan de tsjerke restaurearre en modernisearre. Sûnt 2018 waard ek it eksterieur fan de tsjerke restaurearre. Yn it ramt fan de foltôging fan de restauraasje lieten de kristlik-grifformearden út histoarysk besef in byld fan Sint-Barbara meitsje. It ikehouten byld is basearre op in 15e-iuwsk Dútsk model fan de hillige en krige in plak yn de nis boppe de tagong. It byld ferfong in folle lytser byldsje fan de hillige dat immen dêr ea delset hie.
Oargel
It oargel fan de Gasthûstsjerke waard yn 1874 oankocht troch de ôfskieden gemeente fan Middelburch. Earder wie wie it fan twa oare oargels gearstald en yn 1832 yn de herfoarme tsjerke fan Sprang. It haadwurk soe oarspronklik út it midden fan de 18e iuw datearje en mooglik út in skûltsjerke komme kinne, wylst it boppewurk hast mei wissens fan in hûsoargel út likernôch 1675 stamt. De kas datearret yn alle gefallen út 1832. De oargelbouwers Haspel, Scholgen & van der Weijde bouden it ynstrumint op yn de Gasthûstsjerke en foegen oan de tuorren trije neogoatyske spitsen fan ikehout ta. Om it oargel mear lucht te jaan waarden de spuonbalgen ferfongen troch magazynbalgen en der waarden nije registerknoppen oanbrocht. Yn 1945 krige it oargel in elektryske wynfoarsjenning.
Yn de rin fan de tiid folgen meardere oanpassings en feroarings oan en yn de disposysje fan it oargel. Doe't de tsjerke yn de jierren 1950 restaurearre waard, waard yn it ramt dêrfan de kas fan it oargel wyt skildere. Tagelyk waarden de neogoatyske spitsen fan de oargelkas ferwidere.
It oargel waard yn 2008 demontearre en troch de Bruorren Van Vulpen yn Utert hielendal restaurearre. Dêrby waard de disposysje fan 1832 it útgongspunt. De oargelkas waard tegearre mei de preekstoel yn in mahony-kleur skildere en op 24 july 2010 koe it ynstrumint wer offisjeel yn gebrûk nommen wurde.
Nobutoshi Kaneda
(16 febrewaris 1958) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Nissan Motors.
Utstrûpers
thumb|útstrûper thumb|left|100px|Nimf Utstrûpers (skift Ephemeroptera) binne fine ynsekten mei in tear lichem, twa pear wjukken, grutte eagen, koarte boarsteleftige antennes en lange sturttriedden.
Utstrûpers libje ifierwei it grutste part fan harren bestean as nimfen yn it wetter; de folwoeksen bisten hawwe degenerearre mûledielen, kinne net ite, en libje mar inkele oeren, dy't brûkt wurde om ta pearing te kommen. Om de kâns op befruchting te fergrutsjen komme de bistkes faak massaal út en binne grutte swermen fan talleaze eksimplaren te sjen. It binne de mantsjes dy't dy swermen foarmje, de wyfkes sykje in swerm op, pearje mei in mantsje en sette koart dêrnei al de aaikes ôf op it wetter.
Helsingør
Helsingør is in gemeente en stêd yn de regio Hovedstaden yn Denemarken, yn it fiere noardeasten fan it eilân Seelân (Sjælland).
Helsingør hat in befolking fan 46.492 (1 jan. 2015), de foarstêden Snekkersten en Espergærde meirekkene. De stêd leit oan de Sont dy't op dat plak fjouwer kilometer breed is en hat fearferbiningen mei de Sweedske stêd Helsingborg.
Utstrûpers
Tiszavirág
Helsingør
De stêd is ynternasjonaal bekend fan it kastiel Kronborg, dêr't William Shakespeare syn stik Hamlet him ôfspilet.
Dirk van Hogendorp (1797-1845)
Mr.  Dirk van Hogendorp (Amsterdam, 18 desimber 1797 – Den Haach, 18 maart 1845), soan fan Gysbert Karel van Hogendorp, neef fan Dirk van Hogendorp, wie in Nederlânsk jurist. Hy stamme út it laach Van Hogendorp.
Van Hogendorp studearre rjochten yn Leien. Hy promovearre dêre yn 1822 ta doktor 'yn beide rjochten' (Doctor iuris utriusque). Yn syn stúdzje rekke beynfloede fan dichter Willem Bilderdijk. Yn 1830 waard van Hogendorp substitút-offisier by de rjochtbank yn Amsterdam. Letter waard er riedshear yn it Provinsjaal Gerjochtshof fan Súd-Hollân. Datselde jier boaske er syn folle nicht jkfr. Marianne Catherine van Hogendorp (1805-1878). Sy krigen mear as ien bern, ûnder oaren jkfr. Marianne van Hogendorp (1834-1909) en jkfr. Anna van Hogendorp (1841-1915), beide feministes en foarfjochters fan it frouljuskiesrjocht.
Simmer 1823 makke Dirk van Hogendorp mei syn freon Jacob van Lennep in fuotreis troch Nederlân. Beide holden van deze tocht deiboeken by; dat fan Van Lennep is letter útbrocht ûnder de titel Nederland in den goeden ouden Tijd (1943) en Lopen met Van Lennep (2000) besoarge troch Marita Mathijsen en Geert Mak. De lêste útjefte ferskynde fanwege de fan Theo Uittenbogaard makke tiilevyzjerige De Zomer van 1823 foar de RVU mei Geert Mak oer de fuotreis.
Van Hogendorp stie altyd yn it skaad fan syn heit, de grûnlizzer fan de earste Nederlânske Grûnwet.