cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fernando Álvarez de Toledo, hartoch fan Alva
Yn Portegal
Nei't kening Sebastiaan fan Portegal yn 1578 yn Marokko yn 'e Slach by Alkaser Kibir sneuvele sûnder dat er wettige bern neiliet, waard er opfolge troch syn âldomke, in kardinaal fan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke, dy't op 'e troan kaam as Hindrik I fan Portegal. Mei dyselde stoar twa jier letter it âlde Portegeeske keningshûs Avis út, wat late ta de Portegeeske Súksesjekrisis fan 1580. Ien fan 'e gadingmakkers op 'e troan, António, prior fan Crato, waard yn juny 1580 ta kening útroppen. Hy wie in oerwûne soan fan prins Loadewyk fan Portegal, hartoch fan Beja, en dêrmei in pakesizzer yn 'e manlike line fan kening Manuël I fan Portegal.
Filips II wie troch syn mem Isabella fan Portegal ek in pakesizzer fan Manuel I, en hoewol't syn ôfstamming troch de froulike line gie, fûn er dat hysels mear rjocht op 'e Portegeeske troan hie om't hy, oars as António, binnen it houlik berne wie. Hy erkende de nije Portegeeske kening dêrom net, mar stelde Alva yn Badajoz oan it haad fan in leger fan 20.000 man, en stjoerde de doe 73-jierrige hartoch út om foar him Portegal te feroverjen. Mids juny 1580 stiek Alva mei syn troepen de Portegeeske grins oer. Hy fersloech it troch it Marokkaanske aventoer fan Sebastiaan ferswakke Portegeeske leger yn 'e Slach by Alcântara en besette de Portegeeske haadstêd Lissabon. Dêr liet er Filips II fan Spanje útroppe ta kening Filips I fan Portegal, sadat der in personele uny ûntstie dy't it hiele Ibearysk Skiereilân omfieme. De Portegezen wiene op syn sêftst sein net bliid mei it ferlies fan harren ûnôfhinklikheid, mar der wie op dat stuit neat dat se deroan dwaan koene. Pas yn 1640 soene se it Spaanske jok wer ôf witte te smiten.
Underwilens waard Alva yn 1580 foar syn tsjinsten beleanne mei it ûnderkeningskip fan Portegal, en yn 1581 krige er ek it amt fan konstabel fan Portegal taskikt. Yn dy hoedanichheden regearre er Portegal foar de Spaanske kening, krekt sa't er dat earder mei Napels en de Nederlannen dien hie. Hy behold dy beide amten oant syn dea.
Houlik en neiteam
Alva syn âldste bern wie in oerwûne soan, Fernando de Toledo (1527-1591), dy't er yn 'e âldens fan tweintich jier oansette by in moolnersdochter yn it stedsje La Aldehuela.
Datselde jiers, 1527, troude Alva mei syn folle nicht doña María Enríquez de Guzmán y Álvarez de Toledo († 1583), in dochter fan don Diego Enríquez de Guzmán, 3e greve fan Alba de Liste. Mei har krige er fjouwer bern:
Madlem
Ekonomy
It toerisme is in wichtige boarne fan ynkomsten foar de gemeente.
Underwiis
It plak hat in basisskoalle foar Feer-East en in beukerskoalle, Arche Noah.
Delta blues
Delta blues is ien fan de betiidste, plattelâns foarmen fan bluesmuzyk. It is ûntstien yn it suden fan Mississippy yn de Feriene Steaten en wurdt dêrom ek wol "Mississippi delta blues" neamd. De earste opnames fan delta blues binne oan it ein fan de 20-er jierren fan de 20e iuw makke. Snaarynstruminten lykas de slidegitaar en de harmoanika dominearren en dêr waard passionearre by songen. Op de opnames binne it meast solisten te hearren, dy't harsels begeliede, mar by optredens oerhearsken de bands. Son House wurdt sjoen as de útfiner fan de delta blues, mar it wie Robert Johnson dy't dizze styl opstjitte yn in rjochting dy't letter resultearje soe yn de Chicago en Detroit blues.
Night of the Lotuseater
Night of the Lotuseater is in Fryske stonerrockband oprjochte yn 1999 yn Bûtenpost. Night of the Lotuseater begûn ûnder de namme LeBazhqir, mar is fierder gien ûnder de namme Night of the Lotuseater. De groep bestiet út âld-leden fan Pir. Sy treden oant 2003 in protte op yn Fryslân.
Sûnt 2012 operearret de band fanút in ta studio ferboude âlde brânwarkazerne út 1904 yn Amersfoart.
De bandleden binne:
Son House
Son House (wiere namme: Eddie James House jr.; 21 maart 1902 - 19 oktober 1988) wie in foaroansteand blues-sjonger en -gitarist fan Afro-Amerikaansk komôf.
Hy waard berne yn Riverton, Mississippi yn de Feriene Steaten.
Son House makke opnamen foar Paramount Records yn 1930 en foar Alan Lomax fan de Library of Congress yn it begjin fan de 40-er jierren. Hy ferdwûn dêrnei út sicht fan it publyk oant yn de 60-er jierren country blues opnij yn de belangstelling kaam te stean en hy opnij 'ûntdekt' waard.
Hy toerde troch de Feriene Steaten en Europa en makke platen foar CBS. Krekt as Mississippi John Hurt waard House omearme troch it muzyk wrâldsje fan de 60-er jierren en spile ûnder oaren op it Newport Folk Festival yn 1964.
It belang fan Son House foar de blues wie dat hy mear as wa dan ek, de 'útfiner' fan de delta blues wie. Hy wie gjin firtuoas lykas Robert Johnson: technysk wie hy as muzikant de swakke kant it neist. Dat makke hy mear as goed troch syn fernijende styl mei in sterk rôljend ritme, faak spile mei help fan in 'flessehals', keppele oan syn sterke fokale bydrage, dy't tinken die oan de chain gangs. De muzyk fan Son House wie typyske dûnsmuzyk. Hy beynfloede syn tiidgenoaten Charley Patton en ek Robert Johnson, dy't de muzyk fan House op in heger nivo tille soe. It wie House dy't, om yndruk te meitsjen op jonge blues-fans yn de 60-er jierren, de leginde de wrâld yn brocht dat Robert Johnson syn siel oan de Duvel ferkocht hie om syn gitaarspul te ferbetterjen.
Sykte makke dat Son House yn it begjin fan de 70-er jierren stoppe mei optreden. Hy ferstoar yn 1988 yn Detroit.
Nasjonaal 1-april Genoatskip
It Nasjonaal 1-april Genoatskip (Nationaal 1-april Genootschap), wie in genoatskip oprjochte nei oanlieding fan de fynst, op 1 april 1962, fan de Loeres, in foarâlderbyld as wie dy fan Peaske-eilân. It wie lykwols in aprilgrap fan Edo van Tetterode.
Op syn inisjatyf waard yn 1963 in genoatskip begûn mei it doel humor yn brede sin te befoarderjen. Alle jierren waard troch harren de Prix de Joke útrikt. Dit wie in lytse brûnzen kopy fan de Loeres, útrikt oan de útfierder fan de beste aprilgrap fan it jier.
Nei't Van Tetterode yn 1996 ferstoar, is de maatskippij opheft.
Emmerschans
Emmerschans is in wyk yn it noardeasten fan de Drintske stêd Emmen. De wyk is neamd nei de eardere redûte Emmerskâns.
Lizzing
De wyk leit op de Hûnsrich en grinzget yn it westen oan de bosk Emmerdennen mei in tagong ta de Hoantsjedún, de heechste natuerlike ferheging yn Drinte. Noardlik en eastlik fan de wyk binne der âlde sângatten, súdlik fan de wyk is de wyk Emmerhout en eastlik is de steile râne fan de Hûnsrich.
Skiednis
Eartiids stie der op it plak in redûte de Emmerskâns. Hast alle strjitnammen tinke werom oan dy skâns. Yn 1902 waard Emmerskâns in doarp yn de gemeente Emmen. Yn de 1970-er jierren waard it selsstannich doarp in wyk yn it plak Emmen. Yn 2002 wie der in grutskalige renovaasje yn de wyk.
De wyk hat in eigen fuotbalklup EHS '85
Ramayana
It Ramayana, yn it oarspronklike Sanskryt: रामायण, sekuerdere transliteraasje: Rāmāyaṇa (útspr.: [rɑːmɑːjəɳə]; likernôch: "raa- maa -juh-nuh"), is ien fan 'e beide grutte epyske gedichten fan it hindoeïsme (it oare is it Mahābhārata). It bestiet út mear as 50.000 dichtregels en is gearstald fan 'e fjirde en fyfde iuw f.Kr. Yn dy tiid waard de haadpersoan, de godheid Rāma, wierskynlik noch net beskôge as in ynkarnaasje fan 'e oppergod Vishnu. Tradisjoneel wurdt dit epos taskreaun oan 'e wize en dichter Vālmīki.
It Rāmāyaṇa, dat oerset wurde kin as de "Reis fan Rāma" (of, frijer fertaald, as de "Wurken fan Rāma"), beskriuwt de syktocht fan Rāma nei syn troch de demon Rāvaṇa ûntfierde frou Sītā, dy't er úteinlik mei de help fan 'e apegod Hanuman út Rāvaṇa syn keninkryk Lanka (Sri Lanka) befrijt. It ferhaal giet yn prinsipe oer de striid tusken goed en kwea, mar leart de lêzer ûnderwilens in protte etyske lessen. It Rāmāyaṇa is de wichtichste religieuze tekst foar de vishnuïtyske hindoes fan 'e Rāma-Sītā-kultus. Behalven yn it hindoeïsme nimt it ek in wichtich plak yn yn it boedisme, it jaïnisme en it sikhisme. It is ien fan 'e hoekstiennen fan 'e kultuer fan Yndia en Nepal en teffens fan boedistyske Súdeastaziatyske lannen lykas Birma, Tailân, Laos en Kambodja, en sels fan it al sûnt iuwen islamityske Yndoneezje en Maleizje.
Opbou en oarsprong
It Rāmāyaṇa is in epos fan likernôch 50.000 dichtregels, oardere yn 24.000 twaregelige fersen, 500 lieten en 7 boeken. It is hast twa kear sa lang as Homêros syn Ilias en Odyssee mei-inoar. Men is fan tinken dat it gearstald wêze moat yn 'e fjirde en fyfde iuw f.Kr., mar om't it orizjineel net oerlevere is en de âldst bewarre ferzje pas fan likernôch 1020 datearret, is it net mear mooglik en ûnderskied de ferskillende oanpassings dy't de tekst sûnt ûndergien hat.
Skriuwerskip
Yn 'e Yndiaaske tradysje wurdt it Rāmāyaṇa unanym en yn syn folsleinens taskreaun oan 'e wize Vālmīki, dy't gauris beskôge wurdt as de earste Yndiaaske dichter. Mei't der letter withoefolle adaptaasjes en imitaasjes skreaun binne, wurdt de orizjinele ferzje dêrom it Vālmīki Rāmāyaṇa neamd. Teksthistoarisy en taalkundigen hawwe lykwols twifels oppenearre oangeande it bewearde auteurskip fan ien dichter; benammen it earste en it lêste boek fan it Vālmīki Rāmāyaṇa lykje op grûn fan ôfwikings yn it taaleigen en de skriuwstyl lettere tafoegings te wêzen.
Ynhâld
Daśaratha, de kening fan Ayodhya, hat trije froulju en fjouwer soannen. De âldste is Rāma, de soan fan syn earste frou Kausalyā, en de twadde is Bhārata, de soan fan syn twadde en leaflingsfrou Kaikeyī. De oaren binne de twilling Lakṣmaṇa en Śatrughna. De tsjeppe prinsesse Sītā is de dochter fan 'e hearsker fan in buorkeninkryk fan Ayodhya. Op in swayamvara, in seremoanje wêrby't potinsjele brêgemannen harren bewize moatte, yn dit gefal om mei Sītā trouwe te meien, wurdt de houlikskandidaten frege om in reuseftige bôge te spannen. Net ien kin it ding sels mar optille, mar Rāma spant him net allinnich, hy brekt him midstwa. Dêrop kiest Sītā Rāma ta man. thumb|left|250px|In [[akteur yn it tradisjonele kostúm fan 'e tsienhollige demoanekening Rāvaṇa.]]
As kening Daśaratha ôftrede wol om syn lêste jierren as klúzner yn 'e bosk troch te bringen, is it syn bedoeling dat Rāma him opfolgje sil. Mar dan easket keninginne Kaikeyī op grûn fan in ûnthjit dat Daśaratha har ienris dien hat, dat ynstee hàr soan Bāratha kening wurde sil. De kening smeket har om him dêr net op te fergjen, mar hja set troch, en sa wurdt Bhārata ta kening útroppen, wylst Rāma fjirtjin jier lang yn ballingskip yn 'e bosk trochbringe moat. Rāma, dy't altyd om syn heite sizzen jout en macht net in protte skele kin, is it eins allikefolle oft er no yn ballingskip moat of op 'e troan komt. Sītā bepraat him om har mei te nimmen nei de bosk en ek syn jongere broer Lakṣmaṇa beselskippet him. As Bhārata útfynt hoe't syn mem him de troan besoarge hat, griist it him oan. Hy set nei de bosk ta en besiket Rāma oer te heljen en kom werom, mar dy wegeret dat. Uteinlik stimt Bāratha deryn ta om in soarte fan steedhâlder foar Rāma yn 't plak te wurden.
De jierren geane foarby en Rāma, Sītā en Lakṣmaṇa binne yn 'e bosk tige gelokkich. Op in dei besiket Surpenakha, in prinsesse fan 'e rākṣasa's (demoanen), om Rāma te ferlieden, en Rāma rekket moai fier ûnder har tsjoen, mar Lakṣmaṇa rêdt him troch har de noas en earen ôf te snijen en fuort te jeien. As Surpenakha har broer Khara dêrfan heart, bringt er in leger rākṣasa's gear om syn suster te wreekjen, mar Rāma en Lakṣmaṇa ferdylgje him en syn hiele leger. Dêrop keart Surpenakha werom nei har oare broer Rāvaṇa, de tsienhollige hearsker fan it eilân Lanka, dy't behalven om syn wiisheid ek bekend stiet om syn swak foar tsjeppe froulju, en fertelt him yn geuren en kleuren oer de kreaze Sītā. Rāvaṇa stjoert dêrop de rākṣasa Mārīca yn 'e foarm fan in gouden hart nei Rāma syn wâld ta. Sītā rekket alhiel yn 'e ban fan it bist en trunet Rāma oan om it foar har te fangen. Rāma en Lakṣmaṇa geane der dan nei op jacht, nei't se in magyske sirkel om Sītā hinne makke hawwe en har op it hert drukt hawwe om dêrbinnenyn te bliuwen, dêr't se feilich is. Sadree't se ôfset binne, ferskynt lykwols Rāvaṇa, yn 'e foarm fan in earmoedige âlde askeet, dy't om in jelmis biddelet. Sītā stapt út 'e sirkel om him wat te jaan, en wurdt dan daliks grepen en fuortfierd nei Lanka. Dêr wurdt se finzen holden, wylst Rāvaṇa om bar mei sjerpsmarren en drigemintsjen besiket har safier te krijen dat se mei him trouwe wol. Sītā bliuwt lykwols trou oan Rāma.
Rāma is alhiel telider slein as er thúskomt en Sītā ferdwûn is. Fan 'e gier Jayātu, dy't tsjûge wie fan 'e ûntfiering en deadlik ferwûne rekke is doe't er besocht om Sītā te rêden, hearre Rāma en Lakṣmaṇa úteinlik wat de bard is. Hja sette daliks ôf om Sītā te befrijen, mar witte net wêr't se hinne brocht is. Hja moetsje de apegod Hanuman en helpe him om Sugrīva, de rjochtlike kening fan 'e apen, dy't troch syn jongere broer ôfset is, wer oan 'e macht te bringen. Yn ruil foar de help fan Rāma en Lakṣmaṇa stjoere de apen dan ekspedysjes yn alle wynrjochtings om nei Sītā te sykjen. Dy't nei it noarden, easten en westen ta útstjoerd binne, keare sûnder wat bedijd te hawwen werom, mar de súdlike ekspedysje kriget fan 'e gier Sampāti te hearren dat Sītā nei it eilân Lanka ta brocht is. thumb|right|450px|In stiennen bas-reliëf fan in sêne út it Rāmāyaṇa op in [[boedisme|boedistyske timpel te Banteay Srei, yn Kambodja (Rāma is dejinge mei de bôge, rjochts fan 'e midden.]]
Hanuman, dy't fleane kin om't syn heit de wyn is, giet op ferkenning út en ûntdekt wêr't Sītā fêstholden wurdt. Hy treast en bemoediget har, en hâldt op Lanka hûs mei beammen en gebouwen te ferrinnewearjen en rākṣasa's te fermoardzjen. Uteinlik lit er him fange en foar Rāvaṇa bringe, sadat er de kâns kriget om dyselde it mannewaar op te sizzen. Hy wurdt ta de dea feroardiele en fêstbûn wylst syn sturt yn 'e brân stutsen wurdt, mar hy brekt frij en springt mei syn brânende sturt fan dak nei dak en set sa hiele Lanka yn ljochte lôge. Dêrnei fljocht er werom nei Rāma om ferslach út te bringen.
Rāma, Lakṣmaṇa en it apeleger reizgje nei de kust fan Súd-Yndia, dêr't se fersterking krije fan 'e rākṣasa Vibhīṣaṇa, dy't mei syn broer Rāvaṇa yn ûnmin libbet. Mei-inoar bouwe se in driuwende brêge dwers oer see nei Lanka ta. Der folget in lange fjildslach tsjin it leger fan Rāvaṇa, wêrby't Rāma-en-dy úteinlik in dreech befochten oerwinning behelje. Rāma sels deadet Rāvaṇa, en ynstallearret Vibhīṣaṇa dan op 'e troan fan Lanka. As Rāma dêrnei weriene wurdt mei Sītā, freget er har, om 'e geroften oer har troubrek de kop yn te drukken, om in fjoerproef te ûndergean en sa har suverens te bewizen. Dêrop smyt Sītā harsels yn it offerfjoer en dan sjocht in elk hoe't Agni, de god fan it fjoer, har ûnskeind út 'e flammen tilt. Rāma en Sītā keare dan werom nei Ayodhya, dêr't Rāma it regear fan syn broer Bāratha oernimt, mei't de fjirtjin jier ûnderwilens om binne. Syn bewâld is in tiid fan frede en woltier.
It Sânde Boek, oftewol de Uttara Kāṇḍa, wurdt tsjintwurdich yn 'e regel beskôge as in lettere tafoeging oan it ferhaal fan Vālmīki. Opfallend is dat hjiryn ek de dichter sels foar it earst in rol spilet. Nei't Rāma de troan bestiget, bringt er jierren yn gelokkigens troch mei Sītā, mar nettsjinsteande it feit dat hja de fjoerproef ûndergien hat, bliuwe der geroften oer har ûnderstelde ûntrou bestean. Einlings jout Rāma ta oan 'e publike opiny en stjoert er Sītā yn ballingskip yn 'e bosk. Dêr wurdt har ûnderdak bean troch de wize klúzner Vālmīki. Sûnder dat Rāma it wist, wie Sītā swier doe't er har fuortstjoerde, en yn 'e bosk befalt hja fan in twilling, dy't hja Lava en Kuśa neamd. De jonges, dy't learlingen fan Vālmīki wurde, groeie op sûnder dat se witte wa't harren heit is. Underwilens skriuwt Vālmīki it Rāmāyaṇa, en hy leart Lava en Kuśa om it te sjongen. Letter nimt er harren mei nei in iepenbiere seremoanje dy't troch Rāma holden wurdt, en dêr lit er de jonges foardrage oer Sītā har ballingskip. Rāma wurdt der muoilik fan en dan lit Vālmīki Sītā komme. Hja ropt har mem, de ierde oan om har te ûntfangen, en as de grûn iepenskuort yn in kleau, wurdt sy deryn wei. Dan kriget Rāma foar it ferstân dat Lava en Kuśa syn soannen binne. Neitiid komt der in boadskipper fan 'e goaden om him tynge te dwaan dat de tiid fan syn ynkarnaasje foarby is. Rāma keart dêrop werom nei syn himelske wente.
Molke
thumb|In glês molke Molke is in floeistof ( in emulsy fan fetdrippen yn wetter)en wurdt troch froulike sûchdieren oanmakke foar harren jongen. De molke fan de frou (minske) wurdt tate neamd. Minsken drinken ek molke fan bisten, lykas fan kij en skiep. Molkeprodukten (meastentiids fan kij, skiep of geiten) binne tsiis, bûter, rjemme en waai. Molke bestiet út fetten, aaiwiten, sûker en sâlten. Meastenttids wurdt kowemolke brûkt as minsklike konsumpsje. Ien liter kowemolke wêget 1030 gram. Geitemolke en skieppemolke wurde minder brûkt as komolke. Yn Jeropa en Ruslân wurdt ek wol hynstemolke produsearre. Buffelmolke wurdt hast allinne brûkt foar de produksje fan tsiis. Eartiids waard ezelinnemolke ek wol brûkt yn pleats fan tate, omdat de gearstalling dêrmei noch wol oerienkomt. Yn it noarden fan Skandinaavje en Ruslân wurdt ek wol rindiermolke brûkt. Molke is in boarne fan kalsium dy't goed is foar sterke bonken
Ferwurking
Foar it better bewarjen fan molke wurdt raumolke yn 't molkfabryk bewurke middels in tal prosessen. Om molke langer hâldber te hâlden moatte de measte baktearjes deamakke wurde. Seane molke hat grif in oare smaak, dus moat der in lykwicht fûn wurde tusken hâldberheid en smaak. eigen molke brûke dogge dit meastal)
Ek it fet yn 'e molke kin oanpast wurde. hjirfan dus ek net fêst. It hinget ek ôf fan it seizoen. It wurdt ek wol boerelânmolke neamd
Fan molke kinne ferskate suvelprodukten makke wurde, bygelyks jochert, fla, sûpe, bûter en tsiis.
Rolling Stone
Rolling Stone is in Amerikaansk tydskrift dat ienris yn 'e moanne útkomt en bestiet sûnt 1967. It waard oarspronklik oprjochte as in blêd dat him sterk identifisearre mei de hippy-subkultuer fan 'e 1960-er jierren. De ûnderwerpen dêr't it him op talei, hiene mei dêrom fral mei muzyk te krijen, en spesifyk mei rockmuzyk. Al rillegau waard it ek in opinyblêd dat, út deselde hippy-eftergrûn wei, publisearre oer polityk en maatskiplike ûnderwerpen. Yn 'e 1990-er jierren ferbrede it blêd syn eachweid om behalven muzyk de hiele popkultuer te beslaan, ynkl. de filmyndustry, tillefyzje en oare entertainment. Sûnt 2017-2019 is de Penske Media Corporation eigner fan Rolling Stone.
Titel
Yn 'e earste edysje fan Rolling Stone lei oprjochter Jann Wenner de titel fan it blêd út as in ferwizing nei sawol it bluesliet út 'e 1950-er jierren Rollin’ Stone, fan Muddy Waters, as de rockhit Like a Rolling Stone, fan Bob Dylan. Yn beide gefallen giet dat werom op it Ingelske wurd rolling stone ("rôljende stien"), in term foar immen dy't nea stil sitte kin of dy't gjin fêst wenplak hat.
Skiednis
Rolling Stone waard yn 1967 yn San Francisco oprjochte troch útjouwer Yann Wenner en muzykkritikus Ralph J. Gleason. Om it blêd fan 'e grûn te krijen, liende Wenner $7.500 fan syn âlden en oansteande skoanâlden. De earste edysje, mei sjonger John Lennon op 'e omslach, kaam út op 9 novimber op krantepapier. Yn 't earstoan identifisearre Rolling Stone him mei de hippy-subkultuer, mar it blêd distansjearre himsels fan 'e radikale ûndergrûnske hippykranten út 'e 1960-er jierren, lykas de Berkeley Barb, en hold fan it begjin ôf oan tradisjonelere sjoernalistike wurkwizen oan.
Nei't Rolling Stone de earste jierren benammen oer muzyk, spesifyk rockmuzyk, publisearre hie, begûn it blêd him yn 'e 1970-er jierren ek ta te lizzen op politike ferslachjouwing, mei sjoernalist Hunter S. Thompson as grutte oanjager. Dyselde publisearre syn meast ferneamde wurk, Fear and Loathing in Las Vegas, alderearst yn Rolling Stone, en bleau oant syn ferstjerren yn 2005 in bydragend redakteur fan it tydskrift. Yn 1977 waard it haadkantoar fan Rolling Stone ferpleatst fan San Francisco nei New York, mei't San Francisco neffens Wenner "kultureel stagnearre" wie.
Geandewei de 1980-er jierren ferbrede Rolling Stone njonkelytsen syn oandacht foar entertainment om each te hawwen foar mear as allinnich muzyk, mar pas yn 'e 1990-er jierren waard der in formele feroaring fan format trochfierd, mei as doel om in nije generaasje lêzers oan it blêd te binen. Dêrby krigen oare ûnderdielen fan 'e popkultuer, lykas de filmyndustry, tillefyzje en nijere foarmen fan muzyk (rap, hiphop) tenei likefolle oandacht as (rock)muzyk. Oandacht foar polityk bleau der, en nei 2000 kaam dêr noch ferslachjouwing oer de finansjele sektor en bankêre saken by. Fan gefolgen woeks de oplaach oan ta goed 700.000 eksimplaren yn desimber 2018.
Yn septimber 2016 ferkocht Wenner Media, it bedriuw fan Yann Wenner dat de doetiidske eigner fan Rolling Stone wie, 49% fan it tydskrift oan BandLab, in Singapoereeske ynvestearringsfirma sûnder foargeande belutsenens by de útjouwersbrâns of de muzykyndustry. Yn septimber 2017 makke Wenner Media bekend dat ek de restearjende 51% fan Rolling Stone yn 'e ferkeap gie. Dy waard yn desimber fan dat jier opkocht troch de Penske Media Corporation, in grut Amerikaansk mediakonglomeraat. Dat naam op 31 jannewaris 2019 ek de 49% fan BandLab oer, sadat it hiele blêd wer yn ien hân kaam.
Webside
Rolling Stone hat in website (RollingStone.com), dêr't ferlykbere ynhâld publisearre wurdt as yn it papierren tydskrift. It is lykwols net in onlineferzje fan it papierren blêd. Yn maaie 2016 lansearre Rolling Stone in onlinepublikaasje dy't útslutend oer fideospultsjes en fideospultsjekultuer gie, mei as titel Glixel. Dy wie oarspronklik op RollingStone.com te finen, mar krige yn oktober 2016 syn eigen webside. Nei de oernamme fan Rolling Stone troch de Penske Media Corporation gie Glixel op yn Variety, in oar tydskrift fan deselde útjouwer.
Goaitsen Burgy
Goaitzen Burgy (Terwispel, 31 maaie 1886 – Hilfertsom, 29 augustus 1944) wie in Frysk skriuwer.
Libben
Goaitzen kaam as jongfeintsje by heit yn de saak dy timmerman-oannimmer wie. Hie folge op De Gerdyk de jûns-tekenskoalle. Burgy hat sels ek in koarte tiid oannimmer west. Nei wat koartere ferbliuwen op oare plakken yn Fryslân, en in besite fan in jier oan Kanada, festige er him yn 1920 as kafeehâlder en winkelman yn Hoarnstersweach. Hy fielde him thús yn dy kontreien en hie in skerp each foar de earmoedige omstannichheden fan de bewenners dêr. Burgy hat as frijsinnich-ûnôfhinklik riedslid fan 1923 ôf diel útmakke fan de gemeente Skoatterlân. Neidat de gemeente yn 1934 opnaam waard yn de nije gemeente It Hearrenfean, gie Burgy út de ried. Goaitzen Burgy wenne de lêste jierren fan syn libben yn Hilfertsom, dêr’t er yn 1944 ferstoarn is.
ABS-CBN
De ABS-CBN Corporation (algemien bekend as ABS-CBN) is in Filipynsk mediakonglomeraat mei haadkantoar yn Quezon City. It waard oprjochte yn 1946 as Bolinao Electronics Corporation.
Goaitsen Burgy
Dichter
Skriuwe die Goaitzen Burgy al op jonge leeftyd, op syn sechttjinde publisearre er syn earste fersen yn it tydskrift Sljucht en Rjucht fan Waling Dykstra. Foar syn trouwen, yn 1908, wie er al as toanielspiler en skriuwer aktyf yn it Terwispeler selskip ‘Sizze en dwaan’. Ynspiraasje as skriuwer krige er benammen neidat er him yn Hoarnstersweach nei wenjen set hie. De ûnminsklike tastannen by de earme befolking op ’e heide dêr, rekken him djip. Hy hie grutte bewûndering foar dy minsken, dêr’t er fan sei: ‘Gjin ien op ’e heide lijt honger, salang de oare noch in byt iten oer hat’.
Burgy wie in flot dichter, syn fersen litte har maklik lêze. Se ûntstige net it nivo fan de folksdichtkeunst, dêr’t er lykwols ek net nei stribbe. Syn sketsen, fersen en ferhalen waarden publisearre yn ferskeidene kranten en tydskriften, lykas Sljucht en Rjucht, It Heitelân en Fen Fryske Groun.
Skriuwer
Nei 1925 ûntwikkele er him as skriuwer fan toaniel en iepenloftspul. Syn earste iepenloftspul, ‘Kliuwende dregens’ waard yn july 1927 opfierd yn Hoarnstersweach. Haadfigueren wiene ‘Jong Fryslân’ en ‘Wâldman’. Sy joegen tegearre oan wêr’t it hinne moast mei de ûntwikkeling fan de streek: ‘It lânoanmeitsjen is de stoarmram, dy’t de skiedsmuorre twisken earmoed en wolfeart, twisken stilstean en foarútgong, tsjin de groun keilt’. It stik liet de krêft en de wil sjen fan de befolking om har te befrijen út de earmoede.
Burgy joech syn miening oer allerhande saken as skriuwer fan ynstjoerde stikken dy’t fan 1925 ôf ferskynden yn it De Hepkema (Nieuwsblad voor Friesland). Njonken de ynstjoerde stikken skreau er skôgings, gedichten en ferhalen, dy’t yn dy krante pleatst waarden. Yn 1932 pleatste de krante yn njoggen ôfleveringen it ferhaal: ‘Fen it hege sân. De Leechstra’s'. 'Teltsje út it boerelibben’, fan de hân fan Burgy. Hy woe mei syn skriuwerij benammen it Frysk lêzen fan de jongerein stimulearje.
Cothen
It doarp hat 3.275 ynwenners (2022).
Goaitsen Burgy
Skriuwer
De histoaryske roman, 'Herman de streuper: histoarysk forhael út it jier 1672', dy’t yn boekfoarm útkaam yn 1938, hie dêrfoar ek al yn ôfleveringen stien yn De Jongs Nieuwsblad, dat ferskynde yn Boalsert en omkriten. It wie de bewurking fan syn iepenloftspul ‘Yn dagen fan striid’ dat yn 1933 op It Hearrenfean opfierd is. Yn 1943 ferskynde syn jongesboek 'Yn en om de Koaibosk', it ferhaal spilet him ôf yn de omkriten fan Terwispel. Fan de stifting ‘Us Frysk Berneboek’ krige er in priis foar dat boek.
Cothen
Lizzing en skiednis
Cothen is mei syn lizzing oan de Kromme Ryn fanâlds in skildereftich boeredoarp. By it doarp stiet Kastiel Rynestein. Yn de njoggentjinde iuw foarme dy rivier ek de wichtichste ferbining mei de bûtenwrâld; "Krommerynske skûten" soargen foar frachtferfier tusken it doarpke en de stêd Utert. Om 1900 wie it ynwennertal 745.
In bettere ferbining kaam yn 1885 mei de tramline dy't oant 1932 operasjoneel wie en doe de striid ferlear fan auto- en busferfier.
ABS-CBN
It waard foarme troch de fúzje fan Alto Broadcasting System en Chronicle Broadcasting Network.
Goaitsen Burgy
Skriuwer
It bekendst is Goaitzen Burgy lykwols wurden mei syn roman 'Biritsen fjûr : forhael út ’e Fryske Wâlden', dat ferskynde yn 1942. Mei Wimer, de haadpersoan út it boek, woe Burgy de figuer fan de selsbewuste eigen boer stal jaan. Sa as er dat sels yn in lêzing ris nei foaren brocht: ‘In wilskrêftige keardel, sûn en geef, en dy’t de dingen fan it libben, goede en tsjoede, earlik belibbet. (...) In keardel, dêr’t djip op ’e boaiem fan syn grut hert in lyts, mar fûl fjoer yn smeult. Bedutsen fan de jiske fan syn izeren wil: Berutsen fjoer!’. It boek kaam yn ’e oarloch út en wie al nei in pear wike útferkocht. It hat meiinoar fiif printingen belibbe. Yn 1944 ferskynde it boek ek yn in Hollânske oersetting, ûnder de titel, Smeulend vuur.
Ta gelegenheid fan in jubileum fan pleatslik belang Ketlik-Mildaam hawwe Evert de Jong en Yme de Jong in bewurking foar iepenloftspul makke fan de roman Herman de Streuper. It stik is ûnder de titel ‘Dagen fan striid’ yn 2004 opfierd yn Ketlik.
Skoft- en itenstiden
thumb|Skoft yn [[Aagtekerke, 1971]]
Skoft- en itenstiden wiene tiid om it wurk te ûnderbrekken. It swiere lânwurk en de lange wurkdagen easken eartiids foar minsk en bist mear rêstskoften en itenstiden as't men op oare plakken wend wie. Soks gou benammen foar de Bouhoeke.
Yn It Bilt en yn de Dongeradielen gie men om 1930 hinne om 6 oere, nei in moarnsbrogge fan brea mei spek, nei it lân ta. It waarmiten folge dan tusken 9-10 oere, dêrfoar stie in skofttiid. Fan 2-3 oere wie der brea-iten mei tee. Nei it 'tredde skoft', om 6 oere iten mei brij.
Yn de Greidhoeke begûn men tusken 4 oere en healwei fiven. Nei it melken om 7.30 hinne is der moarnsiten mei tee en bôle.
Yn de Súdeasthoeke wie dat om 1920 hinne noch faak bakte jirpels mei spek en brij. Hjir kaam dan it middeisiten om 12 oere. De ferskillen wienen dus grut: by it kloklieden wurdt rekken hâlden mei de pleatslike gewoanten. Utsein de moarnskofje dronk men yn de húshâldings ek om 5 oere kofje. Dit waard nei de Twadde Wrâldoarloch minder dien. Troch de tanimmende meganisaasje yn de bedriuwen binne dy gewoantes feroare. Doe't it wurk fierder fan hûs kaam, waard der mear en mear jûns waarm iten.
Poupée d'Ivoire
Poupée dívoire is in striprige fan de Frânske striptekener en skriuwer Franz Drappier, dy't sûnt 1988 ferskynde. Yn dat jier waard it earste diel fan de rige yn it Nederlânske taalgebiet útbrocht ûnder de namme Lotusbloem. Totaal binne der 9 dielen yn de rige ferskynd.
Ferhaal
De ferhalen spile harren ôf ûnder de Tang-dynasty yn de tiid fan de Sineeske midsiuwen. Haadfiguer is Yu Lien, in faam fan 17 jier dy't ferkocht wurdt oan in 'hûs fan blommen en wylgen' (hûs foar prostituees). At sy de kâns krijt besiket sy te flechten. Dat docht sy yn selskip fan Timok, in barbaar fan in stam dy't ôfkomstich is út de omkriten dêr't no Afganistan en Pakistan lizze. De striprige Poupée dívoire is ynspirearre troch de ferhalen fan Rechter Tie út de boeken fan Robert van Gulik.
Albums
Alle albums binne tekene en skreaun troch Franz Drappier en yn Nederlân útjûn troch Arboris.
Europeesk kampioenskip follybal manlju 2005
De opset
Der diene by dit Europeesk kampioenskip tolve lannen mei, dêrtroch waard der yn de earste omloop spile yn twa groepen fan seis lannen. De top-2 fan eltse groep gie fierder nei de heale finales. It Europeesk kampioenskip waard organisearre troch de CEV, it Europeeske follybalbûn.
De Nederlânske seleksje
De Nederlânske seleksje foar dit Europeesk kampioenskip wie sa:
Angela Little (aktrise)
Angela Little (folút: Angela Michelle Little; Albertville (Alabama), 22 july 1972) is in Amerikaansk neakenmodel, dat yn 1998 in Playmate of the Month wie yn it neakenblêd Playboy. Neitiid posearre se noch ferskate kearen neaken, mar dêrnjonken sette se ek útein mei in karriêre as aktrise yn mainstream-films.
Karriêre
Little waard yn 1972 berne yn it plak Albertville, yn 'e Amerikaanske steat Alabama. Mei 26 jier stie hja yn 1998 as de Playmate fan 'e moanne augustus yn 'e Amerikaanske Playboy. Mei har blûne hier en rûne foarmen mocht se har daliks ferhûgje yn in grutte populariteit ûnder de lêzers fan dat neakenblêd. Hugh Hefner, de oprjochter en útjouwer fan Playboy, betocht nei't it skynt de flaainamme 'Little Marilyn' foar har, mei't se him tinken die oan filmleginde Marilyn Monroe. Fan 1998 oant 2003 wurke Little mei oan ferskate Playboy-fideo's en teffens oan guon spesjale edysjes fan it neakenblêd.
Neitiid boude se in karriêre op as aktrise yn mainstream-films yn Hollywood. Sa hie se rollen yn films as Rush Hour 2 (2001), My Boss's Daughter (2003), American Pie: Band Camp (2005) en Walk Hard (2007). Ek spile Little wol yn tillefyzjesearjes. Sa hie se gastrollen yn plysjesearjes as Cold Case en CSI: Crime Scene Investigation, dramarigen as Nip/Tuck, Monk en Charmed, komeedzjesearjes as Malcolm in the Middle en Reno 911!, en de soapsearje The Bold and the Beautiful. Ek hie se in fêste rol yn Buddy Faro, in searje dy't gjin lang libben beskern wie. Little wurke fierders as presintatrise fan it programma Wild on the Windy City op it E! Channel.
Priveelibben
Little troude op 20 augustus 2005 mei akteur en muzikant Andy Mackenzie. Dat houlik einige letter yn in skieding.
Lichemsskaaimerken
Angela Little is blank, mei blauwe eagen en blûn hier. Neffens har offisjele opjefte yn 'e Playboy fan augustus 1998 wie se doe 1.59 m lang, mei in gewicht fan 43 kg, en in natuerlike kupmaat 34C. Behalven de wenstige gatsjes yn 'e earlellen hie se in nâlpiercings, mar tatoeaazjes hie se net.
Frâns fan Eysinga (1621-1673)
Frans fan Eysinga, of wol Frans fan Eysinga fan Jouwsma, (Wurdum?, 23 febrewaris 1621 - Wurdum, 11 april 1673) nei syn state en ta ûnderskieding fan Frans fan Eysinga (1594), dy't ek mei in Eysinga troud wie. Soan fan Aede fan Eysinga en fan Catharina fan Eysinga.
Waard yn 1658 grytman fan Raarderhim, yn 1665 fan Ljouwerteradiel en yn 1659 folmacht op de Lândei foar it kertier Eastergoa. Hy komt fan 1659 - 1672 as lid fan de Steaten fan Fryslân foar, ûndertekene yn dat amt op 12 novimber 1664 de resolúsje ta ferkiezing fan de steedhâlder Hindrik Kasimir II en makke 18 septimber diel út fan de kommisje ta ûndersyk fan de beswieren fan de kommittearden út de stêden.
Hy hâlde syn ferbliuw op Jouwsmastate yn Wurdum en wie 14 jannewaris 1649 yn Marsum troud mei Aeltje fan Eysinga, dêr doopt op 3 novimber 1622, dochter fan Tjalling fan Eysinga en fan Eets fan Hiddema. Syn frou oerlibbe him en skonk him fjouwer bern, wêrfan Tjalling Aedo Johan Heringa fan Eysinga. In dochter, Teth Catharina Roorda fan Eysinga troude mei Idzerd fan Burmania; in oare, Eets fan Eysinga troude earst Gerrit Ernst fan Doys, dêrnei mei Nicolaas Haringa.
Sephyros
Sephyros wie in Fryske Gothicmetalband oprjochte yn Ljouwert en wie aktyf tusken 2002 en 2010. Yn 2007 brocht de band de EP Anemos út.
Biografy
De band waard oprjochte yn 2002, lykwols wienen der yn it earste jier noch wat besettingswikselings. De earste moannen waarden bestege oan it skriuwen fan eigen nûmers, mar al gau trede de groep ek op. It publyk reagearre posityf en ek de media wienen foar it meastepart posityf.
Sephyros hat spile as stipjend optreden foar bands as: Delain, Autumn, The Gathering, Asrai, Nemesea en After Forever.
Yn 2008 die de band in goai nei de Lytse Priis fan Fryslân mar kamen net oan de finale ta. Nei 2009 is de band der mei ophâlden.
Styl
De muzyk is te omskriuwen as in kombinaasje fan symfonyske metal en gothic metal, wylst de groep it lienen fan folk, punk en progmetal ek net mije. Opfallend derby wie dat de band in fioelist hie.
Bandleden
Sûnt Sander Stegeman en syn opfolger Niko van der Hoek de groep ferlitten hawwe, is de gearstalling:
It Gryn
thumb|right|230px|In swarm fûgels op It Gryn thumb|230px|right|Fideo: Natoer op It Gryn ([[1975)]] It Gryn is in Nederlânsk Waadeilan tusken Harns en Skylge. It heart ta de gemeente Skylge. De bewenners fan it Gryn binne foaral kobben en klikstirnsen.
It Gryn is it heechste punt fan de Grynderwaard, in sânplaat. Dêrmei is it it ienichste eilân yn Nederlân dat wier óp it waad leit, wylst alle oare waadeilannen op de râne fan it waad lizze.
Skiednis
Der is in leginde dat op it Gryn foar de Sint Lusiafloed op 12 desimber 1287 in doarpke, of sels in stêd lein hat (Stedeke Grint), mar dêr is gjin wissigens oer. It is al bekend dat der al iuwenlang in soad fûgels op it eilân binne; de Skylgers hienen de gewoante om op Gryn te aaisykjen. Dêr kaam in ein oan doe't it Gryn yn 1912 ûnder de Fûgelbeskermingwet rekke. Yn de rin fan de iuwen moat it Gryn ek kilometers wannele hawwe, mar ek dat is net presys bekend. Wol is bekend dat it eilân yn de earste helte fan de 20e iuw alle jierren sa'n sân meter nei it easten wannele.
Sântafoeging
Om't nei 1940 it eilân yn grutte weromrûn, hat der yn 1958 in sântafoeging west om it yn stân te hâlden, mar earst nei't der yn 1973 in sânwâl fan 200 meter dellein is, en in 1988 noch in sânwâl, waard it fuortbestean fan it eilân foarearst feilichsteld. De maatregel hat ta gefolch hân dat him tsjintwurdich wer in fêste gersfegetaasje op it eilân oan it foarmjen is.
Bewenners
Yn de briedtiid hâlde twa wachters fan Natuermonuminten, dat it eilân yn erfpacht hat, it each op it eilân. Yn it ferline hat der ek wolris in skriuwer in skoftke op it eilân trochbrocht. Mar de fêste ynwenners fan it Gryn binne dochs de fûgels, de toeristen binne fûgels dy't der te sommerjen of te winterjen komme, en de trochreizgers binne de trekfûgels, dy't op it Gryn in rêstplak fine.
Emmerik
Emmerik (Dútsk: Emmerich am Rhein, Kleverlânsk: Emmerik) is in stêd en gemeente oan de rjochter kant fan de Ryn yn it Dútske bûnslân Noardryn-Westfalen. De stêd leit likernôch 10 kilometer noardlik fan Kleef en likernôch fiif kilometer súdlik fan de Nederlânske grins.
Skiednis
Om 700 hinne stifte Willibrord in missy yn Emmerik, dat doe yn it bisdom Utert lei, en wijde dêr de earste Martinustsjerke. Wat eastlik fan it hjoeddeiske sintrum waarden yn 1963 in pear grêven út de iere 8e iuw ûntdutsen mei in relatyf rike ynhâld. By de Martinitsjerke ûnstie in Latynske skoalle, ien fan de earste skoallen yn it tsjintwurdige Dútslân. De earste fermelding fan Emmerik datearret fan 929 as 'Villa Embrici'. Nei in oerfal fan de Wytsings yn de 9e iuw hearske de proast fan it kolloniale stift oer it plak. Yn 1040 waard de stiftstsjerke Sint-Martini boud.
Yn 1815 waard Emmerik by it keninkryk Prusen yndield. De yndustrialisaasje en de skipfeart oer de Ryn brochten nije ekonomyske ympulsen. De kening iepene yn maaie 1832 in Humanistysk Gymnasium, it tsjintwurdige Willibrord-gymnasium. Sûnt 1856 krige de stêd ferbining mei it spoar.
20e iuw
Yn july 1901 hie de stêd foar it earst mear as 10.000 ynwenners. De stêd wie yn de Earste Wrâldkriich in garnizoensstêd. Nei de kapitulaasje yn 1918 besetten Belgyske troepen op 17 desimber Emmerik, dy't pas yn 1921 de stêd ferlieten.
thumb|left|250px|It joadske begraafplak oan de Wassenbergstraße Oan it begjin fan 1933 telde it katolike Emmerik mar 120 nazy's en de NSDAP helle by de ferkiezings yn maart fan dat jier 27,2% fan de stimmen, in perzintaazje dat relatyf leech lei. Nei de machtsoername troch de nazy's bleaune de measte joaden ynearsten noch yn Emmerik. Pas in pear jier letter sette de úttocht yn en oan it begjin fan de kriich wennen noch mar in pear joaden yn de stêd, dy't twongen waarden yn twa hûzen oan de Hottomannstraße en de Agnetenstraße te wenjen. De lêste joaden waarden yn 1941 en 1942 nei it getto fan Riga en Theresienstadt deportearre. Meiïnoar waarden 42 joadske ynwenners fermoarde. De synagoge waard krekt foar de Kristallnacht ferkocht, mar by de Britske bombardeminten op de stêd yn 1944 dochs noch ferneatige. De katolike preester Ger­hard Storm waard fanwegen syn krityk op de nazy's troch de Gestapo oppakt en ferstoar op 20 augustus 1924 yn it konsintraasjekamp Dachau.
Op 7 oktober 1944 waard it âlde Emmerik foar 91% troch bombardeminten fan de Royal Air Force ferneatige.
Mei yngong fan 1 desimber 2001 waard de stêd omneamd ta Emmerich am Rhein.
Stedsyndieling
thumb|260px|Haven fan Emmerik It gebiet fan de gemeente Emmerik is yn 10 Ortsteile ûnderferdield (de lofter rige wurdt foarme troch de trije histoaryske stedsdielen fan Emmerik, yn de rjochter rige steane stedsdielen fan Emmerik, dy't eartiids selstannige gemeenten foarmen).
Tsjerken
thumb|260px|De moderne Hillige Geasttsjerke
Oare bouwurken
thumb|260px|De Rynbrêge fan Emmerik
Gilgamesj
thumb|200 px|Foarstelling fan Gilgamesj út it eartiidse paleis fan [[Sargon II (tsjintwurdich yn it Louvre Parys)]]
Gilgamesj wie neffens de list mei keningen fan Sumearje de fiifde kening fan Uruk. Hy regearre omtrint 2600 f.Kr. en wie opfolger fan Dumuzy. Hy wie in soan fan kening Lugalbanda en de goadinne Ninsun. Hy wurdt beskreaun as twatredde god en ientredde minske.
Gilgamesj is benammen bekend wurde troch it Gilgamesjepos. Dat epos is gearstald út in samling heldeferhalen mei Gilgamesj as haadpersoan. De ferhalen waarden iuwenlang mûnling oerlevere en pas letter delskreaun yn it spikerskrift. De úteinlike ferzje fan it epos datearret nei alle gedachten út de 12e iuw f.Kr.
Fan Gilgamesj wurdt skreaun dat er de selsstannigens fan Uruk foltôge en de stedsmuorren bouwe liet.
Neffens de leginde wie it Gilgamesj dy't Agga, kening fan Kish, fersloech en sadwaande in ein makke oan de hearskippij fan Kish oer Sumearje. Likegoed wie it net Uruk, de stêd fan Gilgamesj, dy't in soad fan de oerwinning profitearre mar de stêd Ur. Yn dizze stêd waard om-ende-by deselde tiid in nije dynasty stifte troch Meshannepada, dy't oer it grutste part fan Sumearje hearskje soe en as earste dynasty fan Ur optekene waard.
Hurdsilen op de Olympyske Simmerspullen 1932
Medaljespegel
De top sân fan lannen dy't by it silen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen fan 1932.
Juw fan Eysinga
Juw, of Julius fan Eysinga (1564 - Wurdum 4 maaie 1631) wie de jongere broer fan Aede fan Eysinga en soan fan Frâns fan Eysinga en fan dy syn earste frou Lisck fan Jousma.
Gie yn militêre tsjinst, wie earst kapitein, letter luitenant-kolonel fan it Frysk-Nassausk rezjimint en tsjinne ûnder de prinsen Maurits en Frederik Hendrik. Yn 1592 wie hy ûnder Maurits by Stienwyk, yn 1604 hâlde er mei syn Friezen stân, doe't Spinola by Cadzand besocht om troch te brekken om Sluis te ûntsetten. Yn 1622 rêde hy mei de kapiteins Bootsma en Donia Fryslân fan in geduchte strooptocht fan de Spanjerts, dy't needsake waarden yn sân hasten werom te lûken. Yn 1627 mei syn Friezen belutsen by it belis fan Grol. Yn de muorre fan de tsjerke fan Wurdum dêr't er begroeven leit, is noch in mânske, fraai bewurke grêfstien, wêrop syn byltnis yn harnas ten fuotten út en mear as libbensgrut úthoud is, omjûn troch de byldhoude wapens fan syn 16 kertieren; it gehiel mei in ûnderskrift yn Latynske ferzen.
Hy troude Rinthje fan Gratinga, dochter fan Rienck en fan Catharina fan Aesgema, en krige trije dochters. De twadde dochter, Anna fan Eysinga, troude earst mei Here fan Burmania, dy't 7 augustus 1632 as ritmaster foar Maastricht sneuvele, dêrnei mei Philip fan Boshuysen, grytman fan It Bilt. Nei de dea fan dizze twadde man stichte Anna fan Eysinga yn Ljouwert it Boshuyser-gasthûs.
List fan boargemasters fan Utingeradiel
Dit is in list fan boargemasters fan de eardere Nederlânske gemeente Utingeradiel yn de provinsje Fryslân oant 1 jannewaris 1984.
Nei de gemeentlike weryndieling op 1 jannewaris 1984 waard Utingeradiel yn twa dielen slitst. It grutste part is mei de gemeenten Idaarderadiel en Raerderhim opgien yn de nije gemeente Boarnsterhim. In lyts part yn it súdwesten is mei in part fan de gemeenten Doanjewerstâl en Haskerlân opgien yn de nije gemeente Skarsterlân (oant 1985 Scharsterland).
Willemstêd (Eaststellingwerf)
Willemstêd (Stellingwerfsk en Nederlânsk: Willemstad) is in buorskip yn de gemeente Eaststellingwerf. Willemstêd leit krekt benoarden Appelskea. De namme komt ek foar as Willemstad.
GMA Network
GMA Network, Inc. (algemien bekend as GMA) is in Filipynsk mediabedriuw mei haadkantoar yn Quezon City. It waard oprjochte yn 1950 troch Robert La Rue Stewart.
It bedriuw wurket ferskate radio- en televyzjestasjons yn 'e Filipinen, wêrûnder GMA-7, GTV-27, Super Radyo DZBB 594 en Barangay LS 97.1.
Us-Leaffrouwebasilyk (Dadizele)
De Basilyk fan Us Leaffrou fan Dadizele (Nederlânsk: Basiliek Onze-Lieve-Vrouw van Dadizele) is in roomsk-katolike tsjerke yn de gemeente Moorslede, Belgje. De Us Leaffroutsjerke stiet yn it bisdom Brugge en hat de status fan in basilica minor.
Skiednis
Al yn 'e 14e iuw wie Dadizele in ferneamd pylgersplak. De hjoeddeiske basilyk ferfong in letgoatyske pylgertsjerke út de 15e iuw. De bou wie nei oanlieding fan de ôfkundiging fan it dogma fan de Unbesmodzge Untfinzenis fan de Jongfaam Marije op 8 desimber 1854 in inisjatyf fan biskop Joannes-Baptista Malou. De earste stien foar it tsjerkegebou waard op 8 septimber 1857 lein en op 18 septimber 1867 waard de earste hillige misse opdroegen. thumb|left|Us Leaffrou fan Dadizele Paus Leo XIII ferliende de tsjerke op 31 jannewaris 1882 de rang fan in basilyk; njonken de Hillige Bloedbasilyk yn Brugge de iennige basilyk fan it bisdom Brugge.
De tsjerke is ferskillende kearen restaurearre.
Beskriuwing
De basilyk waard yn de neogoatyske styl fan de Ingelske arsjitekt Augustus Pugin boud troch syn soan Eduard Welby Pugin, werby't der eigen stylkenmerken tapaste. Nei dy syn dea yn 1875 foltôge Jean-Baptiste Bethune de tsjerke.
Ynterieur
thumb|left|Ynterieur Yn de tsjerke stiet in 15e-iuwsk albasten byld fan Us Leaffrou fan Dadizele. It twamanualige oargel waard boud troch Jules Anneessens út 1924 mei 24 registers en pedaal.
De brânskildere ramen binne oarspronklik fan A. Verhaegen, dy't ek de yn 1895 foltôge krusingstoer ûntwurp.
Tn de krypte leit it grêf fan de boargemaster fan Dadizele, Jan van Veerdeghem. Hy waard riddere troch aartshartoch Maksimiliaan fan Eastenryk yn 1479 en op leffe wize fermoarde yn Antwerpen yn 1481. Hy spile in belangrike rol by it regeljen fan de konflikten tusken de aartshartoch en de stêden en tusken de aartshartoch en de Frânske kening Loadewyk XI.
Op 1 july 2020 waard foar nije reliken fan paus Jehannes Paulus II in nij alter ynwijd. De reliken binne guon hieren fan de eardere paus. It retabel yn de kapel toant Jehannes Paulus yn it midden, Us Leaffrou fan Dadizele oan de lofterkant en de basilyk oan de rjochterkant. Ek wurde ferskillende moderne hilligen op it retabel ôfbylde.
Eduard Hein jr.
thumb|Eduard Hein: [[Nonnenwerth]] thumb|Eduard Hein: [[Schloss Stolzenfels]] Eduard Hein, ek Eduard Hein de Jonge (Düsseldorf, 1854 - dêre, 1918) wie in Dútske lânskipsskilder fan de Düsseldorfske Skoalle.
Eduard Hein wie in lânskipskilder út Düsseldorf. Hy skildere ûnderwerpen út de Rynromantyk (Rheinromantik), sfearfolle winterlânskippen en alpine berchmotiven.
Sint-Gertrudiskatedraal (Utert)
De Sint-Gertrudiskatedraal oan it Willemsplantsoen yn Utert is de biskopstsjerke fan de Ald-Katolike Tsjerke fan Nederlân. De katedraal waard tusken 1912 en 1914 neffens ûntwerp fan E.G. Wentink jr. yn neoromaanske styl boud. Dy styl hie de foarkar ta oantinken fan de net mear besteande Marijetsjerke, ien fan de fiif midsiuwske kapitteltsjerken dy't de stêd ryk wie en yn de 19e iuw ôfbrutsen waard en dy't eartiids skeef efter de katedraal stie.
De twa westlike tuorren oan de kant fan it plantsoen behearskje it front fan de katedraal. Eastlik wurdt it gebou ôfsletten troch in fiifsidige apsis. It skip wurdt oerkape troch in houten tonferwulft. In part fan de ynrjochting, dy't bestiet út bylden, skilderijen, tsjerkesulver en in grut tal reliken, binne ôfkomstich út oare âld-katolike tsjerken.
Yn it alter wurde mear as santjinhûndert reliken bewarre, opslein yn hûnderten doaskes. Tusken de reliken soe ek in stik fan de ribbe fan de hillige Willibrord wêze.
Ynrjochting
It heechalter datearret fan 1914 en waard jûn troch in parochiaan. It tabernakel op it heechalter is in wurk út 1731 fan de sulversmit Nicolaas Verhaar. Op de doar stiet in foarstelling fan de Brulloft yn Kana, dêr't Jezus wetter yn wyn feroare. Yn it heechalter wurde midsiuwske reliken fan hilligen bewarre dy't fakentiden in relaasje mei de stêd hawwe.
It folksalter stamt út 1989 en draacht it ynskrift ''Gezegend zijt Gij, (Heer onze God), Koning van de wereld, die brood doet voortkomen uit de aarde. Gezegend zijt Gij (Heer onze God), Koning van de wereld, Schepper van de vrucht van de wijnstok.'' Njonken it alter stiet de katedra fan de aartsbiskop en dêr stiet ek it koerstuolte fan it kapittel út 1880.
Op it alter fan de lofter sydkapel stiet in houten byld van Marije mei it Bern Jezus, dy't út de Buertsjerke stamt en om 1470 hinne troch Adriaen fan Wesel makke is. Yn 1580 wisten de parochianen it byld foar de herfoarmers wei te stopjen en nei de bou fan de skûltsjerke Maria Minor krige it dêr in plak. Doe't de Maria Minor yn 1989 ferkocht waard, ferhûze it byld nei de katedraal.