cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mad Max: Fury Road
Plot
Dy nachts komt de tankwein fêst te sitten yn in sompige krite. Furiosa en Max bringe de opmars fan Immortan Joe ta stilstân troch lânminen op syn paad te pleatsen, mar The Bullet Farmer, dy't in fiertúch mei rupsbannen hat en dêrom net bang is om fêst te reitsjen yn 'e drek, riidt om en set de efterfolging fuort. Troch in idee fan Nux slagget it om 'e tankwein los te skuorren. In skot dat Furiosa mei in skerpskuttersgewear nimt mei Max syn skouder as stipe, fernielt de skynwerper fan The Bullet Farmer en makket de man sels blyn trochdat er omfleanend glês yn 'e eagen kriget. Nei't de tankwein in lege heuvelrêch yn it dridzige lân berikt hat, giet Max op eigen manneboet werom om it op te nimmen tsjin The Bullet Farmer en syn mannen. Nei in ûntploffing op ôfstân yn it nachtlik tsjuster keart er ûnder it bloed werom mei in sekfol munysje en fjoerwapens.
Neitiid ride se de hiele nacht troch mei de tankwein, earst middenmank grizelige sompen en letter troch woastyn. De oare deis komme se by in wrakke toer lâns mei boppe-yn in healneakene jonge frou dy't om help ropt. Max is daliks op syn iepenst om't er in mûklaach fermoedet. Furiosa giet der allinnich op ôf en neamt har namme, ôfstamming en clanbân op. De frou, The Valkyrie ("Walkuere"), ropt dêrop de oaren fan har stamme op, dy't, sa't Max al tocht hie, ferskûle leine efter de omjaande sândunen. It blike oer it algemien âldere froulju te wêzen, de Vuvalini of "Folle Memmen", by wa't Furiosa foar har ûntfiering libbe. Se kenne Furiosa werom en leauwe har op har wurd as se ynstiet foar Max, Nux en de fjouwer froulju fan Joe. Furiosa wol dat se harren meinimme nei it Griene Plak, en se is der stikken fan as har oansein wurdt dat se dêr de foargeande nachts lâns kommen binne: alles dat der noch fan oer is, binne de grizelige, ûnbewenbere sompen, mei't der gif yn it wetter lekt wie dat alle planten deade.
Marie Laveau
Biografy
Der wurdt wol oannaam dat Marie Laveau beïerdige is yn de krypte fan de famylje Glapion op it Sint Louis Begraafplak Nû. 1 yn New Orleans, mar dêr is striderij oer. Yn alle gefallen lûkt dat grêf in protte toeristen.
Mad Max: Fury Road
Plot
Mei de Vuvalini briedt Furiosa neitiid in nij plan út: se sille de tankwein efterlitte en alles dat se drage kinne op 'e motorfytsen fan 'e Vuvalini lade, om 'e reuseftige sâltflakte oer te stekken dy't no foar harren leit, yn 'e hope dat se de oare kant berikke kinne foar't harren brânstof, fiktaalje en drinkwetter oprekket. Furiosa biedt Max oan dat er mei kin, mar hy slacht it oanbod ôf. Hy is fan doel wer op eigen manneboet ôf setten op nije omdoarmings, mar as er pleage wurdt troch in fizioen fan in lyts famke dat er net rêde koe, betinkt er him. Hy giet Furiosa-en-dy efternei en leit harren in oar plan foar: alles yn 'e tankwein te laden en werom te riden troch de kleau. As se dy langernôch barrikadearje kinne, en dêrmei de troepen fan Immortan Joe oan dizze kant fan 'e rotsheuvels ophâlde, kinne se weromgean nei de Sitadel om dy yn te nimmen. It bolwurk fan Immortan Joe is in Grien Plak op himsels, en boppedat is it ûnferdigene efterbleaun om't Joe al syn warbere mannen meinommen hat op syn efterfolging.
Om't ûnbekend is oft der wol in ein oan 'e sâltflakte is, liket Max syn plan Furiosa en de Vuvalini better ta as har eigen. Max, Furiosa, de fjouwer froulju fan Joe en de Vuvalini ride dêrom de tankwein werom nei de kleau. Dêrby komme se it kamp fan Immortan Joe en The People Eater foarby, dy't fannijs de efterfolging ynsette. Der ûntstiet in oangeande striid, wêrby't ferskaten fan 'e Vuvalini en in grut tal fan Joe syn War Boys omkomme. The Valkyrie wurdt deariden troch The People Eater. Toast wurdt finzen nommen troch ien fan 'e War Boys en ôflevere by Joe yn 'e auto. Ien fan 'e mannen fan The People Eater kringt de kabine fan 'e tankwein binnen en ferwûnet Furiosa slim mei har eigen dagge. Max kaapt it njonkenridende fiertúch fan The People Eater en brûkt dy fetsak as libben skyld as er troch Joe besketten wurdt, sadat Joe ynstee fan him syn eigen fazal deasjit.
Gertrude Stein
Stein har libben wurdt skaaimerke troch twa langduorjende ferhâldingen: de earste mei har broer, de keunstkritikus Leo Stein, fan 1874 oant 1914, en de twadde mei Alice B. Toklas, fan 1907 oant haar dea yn 1946.
Mad Max: Fury Road
Plot
As se de kleau wer yngeane, wit Joe syn auto foar de tankwein te krijen om dy te fertraagjen. Furiosa lit Nux it riden fan 'e tankwein oernimme, wylst se sels oerspringt nei Joe sy auto. Ferwûne as se is, rekket se der hast by troch en hat se de krêft net om harsels op te hisen. Dêrop jout Cheedo har út frije wil oer en wurdt troch Joe syn soan Rictus oan board fan 'e auto tild; sadree't se dêr is, helpt se Furiosa derby op. Underwilens befjochtet Max de mânske Rictus. Furiosa berikt einlings Immortan Joe, en as dy har deasjitte wol mei in revolver, liedt Toast him krekt langernôch ôf dat Furiosa ynstee him deadwaan kin. Neitiid springe Max, Capable, the Dag, en de oerlibjende Vuvalini oer fan 'e tankwein nei de auto fan Joe. Nux sil as lêste folgje, mar as de breinroere Rictus de motor fan 'e truck begjin te ûntmanteljen en de tankwein sadwaande efterop rekket, fynt Nux syn lotsbestimming troch foar de eagen fan Capable en de oaren it stjoer om te smiten en de tankwein yn it nauste part fan 'e kleau kantelje te litten, sadat hysels en Rictus omkomme en de kleau folslein tichtset wurdt foar Joe syn leger dat der efteroan komt.
Neitiid rêdt Max it libben fan 'e ûnderwilens hast deablette Furiosa troch har in transfúzje mei syn bloed te jaan. Yn 'e Sitadel oankommen is it folk net botte rouwich om it lyk fan Immortan Joe te sjen. De lêst oerbleaune loyalisten fan Joe wurde folslein oerstimd as Furiosa, de fjouwer froulju en de Vuvalini mei jûchhei ynhelle wurde. Wylst Furiosa nei de top fan ien fan 'e rotspylders hyst wurdt, wikselet Max, dy't middenmank de mannichte efterbliuwt, in blik mei har út ear't er him omdraait om syn eigen paad te gean.
Produksje
In fjirde diel út 'e Mad Max-searje nei Mad Max Beyond Thunderdome (1985) waard al yn 'e 1990-er jierren oankundige. Yn 1995 kocht de Australyske regisseur en filmprodusint George Miller de rjochten op it meitsjen fan fierdere films yn 'e rige werom fan 'e Amerikaanske filmstudio Warner Bros. Yn 1997 sette er útein mei de preproduksje fan in nije Mad Max-film, mar troch omstannichheden kaam de produksje jierrenlang muorrefêst te sitten.
Earst wie it de bedoeling dat de film yn 2001 opnommen wurde soe y.g.m. 20th Century Fox, mar dat koe net trochgean om't nei de terroristyske oanslaggen fan 9/11 fan dat jier, yn New York en Washington, D.C., de Amerikaanske dollar yn in frije fal belâne yn ferhâlding ta de Australyske dollar. Fan gefolgen tine it budget ynienen út as in razende, wat betsjutte dat der net genôch jild wie om 'e film te meitsjen. In nij besykjen yn 2003 rûn op 'e non doe't in drûge woastynlokaasje foar de opnamen 'bedoarn' waard troch hommelse reinfal, wylst de produksje net filmje koe yn Namybje omreden fan 'e transportbeheinings en soargen op it mêd fan feilichheid troch it útbrekken fan 'e Irakoarloch.
De produksje waard doe foarearst op 'e lange baan skood. Yn 2007, nei't er de animaasjefilm Happy Feet makke hie, naam Miller it idee yn omtinken om fan 'e nije Mad Max-film in tekenfilm te meitsjen. Dêr stapte er lykwols al rillegau wer fanôf. Yn 2009 kundige er oan dat de opnamen yn 2011 einlings begjinne soene, in planning dy't letter foarúthelle waard nei novimber 2010. Underwilens wie dúdlik wurden dat Mel Gibson, dy't de titelrol yn 'e foargeande trije Mad Max-films spile hie, net yn dy rol weromkeare soe, om't er der, fiifentweintich jier nei Mad Max Beyond Thunderdome, te âld foar wie. Ynstee waard yn juny 2010 de Britske akteur Tom Hardy cast as Max Rockatansky. Omtrint deselde tiid waard ek de Súdafrikaanske aktrise Charlize Theron cast as imperator Furiosa. Foar rol fan 'e antagonist Immortan Joe waard Hugh Keays-Byrne cast, dy't 36 jier earder ek al de wichtichste antagonist spile hie yn 'e alderearste Mad Max-film.
Echte âldkakigen
De echte âldkakigen (Latynske namme: Notopalaeognathae) foarmje in pas yn 2013 identifisearre en sadwaande noch rangleaze taksonomyske groep fan 'e klasse fan 'e fûgels (Aves), de ûnderklasse fan 'e moderne fûgels (Neornithes) en de tuskenklasse fan 'e âldkakigen (Palaeognathae). Ta dizze groep wurde de skiften fan 'e nandoe-eftigen (Rheiformes), de tinamû-eftigen (Tinamiformes) en de útstoarne moä-eftigen (Dinornithiformes) rekkene, mei dêropta de rangleaze groep fan 'e nije rinfûgels (Novaeratitae), mei as lidskiften de kasuariseftigen (Casuariiformes), de kiwy-eftigen (Apterygiformes) en de útstoarne oaljefantsfûgeleftigen (Aepyornithiformes). It sustertakson fan 'e echte âldkakigen wurdt foarme troch de strúsfûgeleftigen (Struthionidae).
Mad Max: Fury Road
Produksje
Yn it neijier fan 2010 waard de produksje fan Mad Max: Fury Road op 'e nij in jier útsteld. Doe't de opnamen yn novimber 2011 einlings úteinsette soene yn 'e omkriten fan Broken Hill, yn 'e outback fan 'e Australyske steat Nij-Súd-Wales, jage it waar fannijs de boel yn 'e bulten: de treasteleaze woastynlokaasje dy't útkeazen wie, feroare troch ûnferwachtse rein yn in greide oerdutsen mei blommen. Sadwaande waard besletten om út te wiken nei Namybje. Uteinlik giene de opnamen dêr op 26 juny 2012 dan einlings fan start. Der waard ek filme yn Potts Hill en Cranebrook, yn it westen fan 'e stêdekloft fan Sydney. De (mar in pear) binnendoarsênes waarden opnommen yn 'e Fox Studios Australia yn it sintrum fan Sydney. De opnamen duorren oant yn desimber 2012, wylst reshoots yn novimber 2013 plakfûnen.
Echte âldkakigen
De presize ûnderlinge relaasjes fan 'e skiften dy't ta de echte âldkakigen hearre, wurde troch ornitologen pas sûnt koartby, troch genetysk ûndersyk, begrepen. Sa blike de moä-eftigen fan Nij-Seelân in mienskiplike foarâlder te hawwen mei de tinamû-eftigen fan Súd-Amearika, wylst de kiwy-eftigen, ek út Nij-Seelân, folle nauwer besibbe wiene oan 'e útstoarne oaljefantsfûgeleftigen fan Madagaskar. Dy ferrassende útkomsten betsjutte dat de ferskillende groepen rinfûgels harren fermogen ta fleanen ûnôfhinklik faninoar ferlern hawwe moatte.
Mad Max: Fury Road
Produksje
Mad Max: Fury Road waard regissearre troch George Miller nei in senario fan himsels y.g.m. Nico Lathouris en de Britske striptekener Brendan McCarthy. As produsinten wiene Doug Mitchell, P.J. Voeten en Miller sels by it projekt belutsen foar de filmstudio Kennedy Miller Mitchell. Mad Max: Fury Road wie (neffens de IMDb) in Australysk-Súdafrikaanske ko-produksje. Foar de film wie in budget beskikber fan nei skatting $150 oant 185 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan John Seale, en de filmmuzyk waard fersoarge troch de Nederlânske muzikant Junkie XL, oftewol Tom Holkenborg.
Södermanlands län
Södermanlands län (letterlik: "Provinsje Sudermanlân") is in provinsje (län) yn it súdeasten fan it Sweedske lânsdiel Svealand. De grutste stêd fan de provinsje is Eskilstuna, mar it bestjoer is fêstige yn Nyköping.
Mad Max: Fury Road
Distribúsje
De distribúsje fan Mad Max: Fury Road waard yn Austraalje fersoarge troch Roadshow Films en yn it meastepart fan 'e rest fan 'e wrâld troch Warner Bros. De film gie op 7 maaie 2015 yn premiêre yn Grauman's Chinese Theatre yn Hollywood. Op 14 maaie wie der in fertoaning bûten de kompetysje om op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes, wêrnei't Mad Max: Fury Road op 15 maaie yn 'e Australyske bioskopen iepene. It byhearrende soundtrackalbum mei de filmmuzyk fan Junkie XL ferskynde op 12 maaie 2015 by platemaatskippij WaterTower Music. Mad Max: Fury Road kaam op 11 augustus 2015 beskikber as digitale download en waard op 1 septimber fan dat jier útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Mad Max: Fury Road oer it algemien tige loovjende resinsjes. De film wurdt troch de measte resinsinten beskôge as ien fan 'e bêste aksjefilms dy't ea makke binne. Peter Bradshaw fan 'e Briske krante The Guardian joech de film 4 fan 5 stjerren en omskreau him as "ekstrafagant sljochtsinnich, gehoarferdôvjend kakofoanysk en folslein oer de skreef geand". Hy neamde Mad Max: Fury Road ek "in bizarre konfoai-efterfolgingsaksjeskriller yn 'e post-apokalyptyske woastyn". Neffens Lindsay Bahr fan it parseburo Associated Press liet George Miller mei Mad Max: Fury Road sjen dat films "net inkeld keunst [wêze koene], mar [ek] radikaal fizjonêr".
Yn it Amerikaanske tydskrift Forbes joech Scott Mendelson de film in 10 op in skaal fan 1 oant 10. Hy skreau: "Mad Max: Fury Road is in opmerklike en glorieuze film, net inkeld ien fan 'e grutte aksjefilms fan ús tiid, mar ek in grutte film dy't moai gelegen komt […]." Scott Collura fan IGN parte de film in 9,2 ta op in skaal fan 1 oant 10, en skreau: "De folslein oer de meuch geande stunts en eksintrike personaazjes en ûntwerpen binne allegear tige wichtich foar Fury Road, […] mar it is it alles yn it skaad stellende gefoel dat de film unyk is, it stribjen fan 'e film om mear te wêzen as gewoan noch wer in aksjefilm, dat it yndrukwekkendst is."
Marie Laveau
Laveau yn fiksje
Marie Laveau is oant no ta in populêr karakter yn ferskaat oan fiksje bleaun. Har status fan Voodoo Queen makket dat Laveau faak as in sterk en betûft voodooprysteresse ôfbyld wurdt, mei de nedige optochte oerdriuwing. Dr. John skreau in liet oer har en de pogroep Redbone hie in hit mei harren Witch Queen of New Orleans.
Gertrude Stein
Stein wie befreone mei de Amerikaanske komponist Virgil Thomson, dy't hja yn 1926 yn Parys kennen leard hie. Hja skreau de libretto's foar twa fan syn opera's: Four saints in three acts (1934) en The mother of us all (1947). 'Portret fan Gertrude Stein' is in bekend skilderij fan Picasso dat diel útmakke fan de kolleksje Stein. It is no yn it Metropolitan Museum of Art yn New York.
Grutte Priis Formule 1 fan Yndia 2013
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Yndia 2013 yn Greater Noida op 27 oktober. It wie de sechstjinde fan 19 races fan de Formule 1 yn 2013. Hy waard op it sirkwy fan Yndia hâlden. De race waard hâlden oer 60 omgongen, op it 5,1 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 307,2 kilometer. De Grutte Priis fan 2013 wie de lêste Grutte Priis Formule 1 fan Yndia.
Södermanlands län
Gemeenten
De provinsje hat njoggen gemeenten (kommuner):
Plakken
Neffens Statistika centralbyrån (Frysk: it Sintraal buro foar de statistyk) wienen yn 2015 de tsien grutste plakken fan de provinsje:
Mad Max: Fury Road
Untfangst
Mad Max: Fury Road krige net allinne lof taswaaid fan 'e (measte) filmkritisy, mar ek fan feministen, dy't tige ynnommen wiene mei de dominante rol fan Theron yn 'e film as imperator Furiosa, en it brede ferskaat fan a-typyske froulike rollen, fan 'e opstannige haremfroulju fan Immortan Joe oant de gewearswaaiende Vuvalini. Aktivisten foar de rjochten fan handicapten priizgen Mad Max: Fury Road ek, omreden fan 'e positive, net-stigmatisearjende ôfskildering fan lju mei geastlike en lichaamlike beheinings yn 'e film.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Mad Max: Fury Road in tige heech goedkarringspersintaazje fan 97%, basearre op 419 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Mei opwinende aksje en in ferrassend grutte hoemannichte ferhaalstof bringt [de film] George Miller syn post-apokalyptyske franchise mei it gaspedaal oan ûnderen ta yntrape wer ta libben." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Mad Max: Fury Road in goedkarringspersintaazje fan 90%, basearre op 51 resinsjes.
Opbringst
Mad Max: Fury Road brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $153,6 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $224,8 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $378,4 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $150 oant 185 miljoen betsjut dat in winst fan teminsten $193,4 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie Mad Max: Fury Road in kommersjeel súkses en de op achttjin nei meast opbringende film fan 2015.
Prizen
Mad Max: Fury Road waard yn 2016 nominearre foar tsien Oscars, wêrûnder de prizen yn 'e kategoryen bêste film, bêste rezjy, bêste kamerarezjy en bêste fisuele effekten. De film wûn seis Oscars, foar bêste filmmontaazje (Margaret Sixel), bêste produksje-ûntwerp (Colin Gibson en Lisa Thompson), bêste kostúmûntwerp (Jenny Beavan), bêste fisazjy en hierstilearring (Lesley Vanderwalt, Elka Wardega en Damian Martin), bêste lûdsmontaazje (Mark Mangini en David White) en bêste lûdsmixing (Chris Jenkins, Gregg Rudloff en Ben Osmo).
Itselde jiers waard Mad Max: Fury Road by de Golden Globes mar nominearre yn twa kategoryen, foar bêste dramafilm en bêste regisseur (beide prizen giene nei oare films). By de BAFTA's, de wichtichste Britske filmprizen, waard Mad Max: Fury Road nominearre yn sân kategoryen, wêrûnder bêste kamerarezjy, bêste special effects en bêste lûd. De film wûn fjouwer BAFTA's, foar bêste filmmontaazje, bêste produksje-ûntwerp, bêste kostúmûntwerp en bêste fisazjy en hierstilearring. De film wûn ek in Screen Actors Guild Award foar bêste team stuntlju yn in film.
By de AACTA Awards, de wichtichste Australyske filmprizen, waard Mad Max: Fury Road yn desimber 2015 nominearre yn tolve kategoryen, wêrûnder bêste aktrise (Charlize Theron), bêste orizjinele senario, bêste kostúmûntwerp en de publykspriis. De film wûn acht AACTA Awards, foar bêste film, bêste rezjy (George Miller), bêste kamerarezjy (John Seale), bêste filmmontaazje, bêste lûd, bêste orizjinele filmmuzyk (Junkie XL), bêste produksje-ûntwerp en bêste special effects (Andrew Jackson, Tom Wood, Dan Oliver, Andy Williams). Yn jannewaris 2016 waard de film ek nominearre foar trije AACTA International Awards, wêrûnder de priis foar bêste ynternasjonale aktrise (Theron). De film wûn twa AACTA International Awards, foar bêste ynternasjonale film en bêste ynternasjonale rezjy.
By de Saturn Awards waard Mad Max: Fury Road yn 2016 nominearre yn tsien kategoryen en wûn de film ien priis, foar bêste aktrise (Theron). By de Satellite Awards waard de film nominearre yn fjouwer kategoryen en wûn er ek ien priis, foar bêste kamerarezjy. By de Britske Empire Awards waard de film nominearre yn tsien kategoryen en wûn er de prizen foar bêste soundtrack, bêste produksje-ûntwerp, bêste kostúmûntwerp en bêste fisazjy en hierstilearring. De film wûn ek twa Japanske Kinema Junpo-prizen, foar bêste bûtenlânske film en bêste bûtenlânske regisseur. De film waard fierders nominearre foar trettjin Critics' Choice Awards (wêrfan't er njoggen wûn); fjouwer MTV Movie Awards (wêrfan't er ien wûn); en twa Teen Choice Awards (net wûn).
Ferfolchfilms
Yn 2011, doe't George Miller, Brendan McCarthy en Nico Lathouris it definitive senario skreaune foar Mad Max: Fury Road, ûntdieken se dat se ferhaalstof genôch hiene foar noch twa ekstra films. Ien dêrfan wie in spin-off-film mei imperator Furiosa as haadpersoan, dy't Mad Max: Furiosa komme moast te hjitten. Foar de oare waard meitiid de wurktitel Mad Max: The Wasteland keazen. Yn july 2019 ferwiisde Miller yn in fraachpetear nei in trêde takomstige film, doe't er sei: "Der binne twa ferhalen, beide oer Mad Max, en ek in Furiosa-ferhaal."
Miller hie hope om alteast Mad Max: Furiosa fuort nei Mad Max: Fury Road meitsje te kinnen, mar dat bliek idele hoop. Yn novimber 2017 spande syn studio Kennedy Miller Mitchell in rjochtsaak oan tsjin harren Amerikaanske finansier en distributeur Warner Bros. nei't der heechoprinnend spul ûntstien wie oer in útkearde bonus fan $7 miljoen. Yn 2019 wie Miller lykwols hoopfol oer de takomst fan 'e Mad Max-franchise, mei't er sei: "We binne it noch oan it oplossen. We moatte dit Warners-ding útspylje litte, mar it liket wol dúdlik dat it [meitsjen fan 'e ferfolchfilms] derfan komme sil."
Mussel Aa
De Mussel Aa is in beek yn Westerwâlde yn it easten fan de Nederlânske provinsje Grinslân. It rint fan Zandberg, besuden Musselkanaal nei it noarden oer Mussel en Onstwedde nei Wessinghuizen dêr't it mei de Ruiten Aa gearrint en as de Westerwâldske Aa fierder rint, dy't by Nieuwe Statenzijl yn de Doalert ûtmûnet. By Onstwedde streamt it Pagediep yn de Mussel Aa. It wurd mussel betsjut leech, sompich lân.
De Mussel Aa wie ynearsten in feanbeek en begûn yn it Boertanger Fean by Valthe ûnder de Hûnsrich. Dêr waard de beek gauris Valtherdiep neamd. It fean by de beek del wie net sa tsjok as op oare plakken en de grûn by de beek del wie grien lân gaadlik foar greiden en mieden. Dy grûn wie te berikken oer in feandyk fan Valthe nei Zandberg dy't oer in tal sânkoppen rûn. Dy dyk wie ien fan de wichtichste trochgongen troch it Boertanger Fean. By Valthe lei oan de ein fan de dyk in skâns dy't syn funksje yn de mid-njoggentjinde iuw ferlear. It fean waard yn de rin fan de njoggentjinde en tweintichste iuw alhiel oanmakke. De Mussel Aa waard wichtich foar it ûntwetterjen. Hjoed-de-dei is it Valtherdiep hast net mear werom te kennen. Ek de Mussel Aa is hjoed-de-dei net folle mear as in sleat.
Yn 1916 waard it Mussel-Aa-kanaal by de Mussel Aa del groeven. Dat kanaal waard groeven om't de feanterij fan it Boertanger Fean foar mear wetteroerlêst yn Westerwâlde soarge.
Dat kanaal krúst de Mussel Aa by Onstwedde en hat foar it grutste part de funksje foar de wetterôffier oernaam. De beek waard by de ruilferkavelings nei de Twadde Wrâldkriich kanalisearre.
Yn it ûntwikkelingsplan foar it gea yn de Grinzer Feankoloanjes en fuortsterkje de natuer- en lânskipswearden, spylje de Mussel Aa en Valtherdiep in wichtige rôl. Benoardeasten Onstwedde is part fan de grûn om de Mussel Aa hinne part fan de Ekologyske Haadstruktuer Nederlân en wurdt troch Steatsboskbehear beheard.
Debút
In debút (fan it Frânske début, "begjin") is in beneaming foar elts earste iepenbiere optreden fan in beskate soarte troch in persoan, en fan eltse earste publikaasje fan in persoan. Sa kin in debút de earste filmrol fan in akteur wêze, de earste kear dat in kabaretier op 'e planken stiet, de earste roman fan in skriuwer, it earste album of de earste single fan in sjonger, de earste kear dat in sporter meidocht oan 'e Olympyske Spullen of de earste kear dat in fuotballer foar syn nije klup útkomt. It ferrjochtsjen fan sa'n hanneling wurdt debutearjen neamd, en dejinge dy't it docht, is in debutant.
Britney Spring
Britney Spring, echte namme ûnbekend (yn Ruslân, 6 septimber 1988), is in rêstend Russysk neakenmodel en pornografysk aktrise fan etnysk Russysk komôf. Hja hat yn it ferline ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Britney, Britney S., Brittany, Brittany Spring, Alisa, Anna Kinsky, Annie, Camilla, Chennin, Madeleine Dixon en Sima. Spring sette yn 2008 útein mei in wurkpaad yn 'e pornoyndustry en spile yn frijwat films. Yn 2015 beëinige se har karriêre as pornoaktrise.
Libben en karriêre
Britney Spring waard yn 1988 earne yn Ruslân berne. Yn 2008 makke se mei tweintich jier har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat se neitiid yn krapoan fyftich pornofilms spile, wêrby't se har benammen talei op it sjenre fan 'e lolitapornografy. Se wurke yn Jeropa û.m. foar it Sweedske Private-label en foar de Nederlânsk studio Video Art Holland.
Spring wie lykwols ek yn 'e Amerikaanske pornoyndustry aktyf, dêr't se meiwurke oan produksjes fan sokke foaroansteande labels as New Sensations, Evil Angel, Digital Sin, Devil's Film en Adam & Eve. Teffens wie se wol yn 't spier foar pornowebsiden op it ynternet, yn 't bysûnder foar Reality Kings. Njonken har aktearwurk posearre Spring ek wol as neakenmodel foar neaken- en pornoblêden. Yn 2015 loek se har út 'e pornoyndustry werom.
Lichemsskaaimerken
Britney Spring is blank, mei brune eagen en blûn hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.57 m lang, mei in gewicht fan 53 kg, en in natuerlike kupmaat 34D. Se hat gjin piercings, útsein troch har earlellen, en likemin hat se tatoeaazjes.
Panteleimon-kleaster
It Panteleimon-kleaster (Russysk: Монастырь Святого Пантелеймона, Gryksk: Μονή Αγίου Παντελεήμονος, Moní Agíou Panteleímonos), ek bekend as "Rossikon" (Russysk: Россикон, Rossikon, Gryksk: Rossikón), is in Russysk-otterdoksk kleaster op it súdwestlike diel fan it skiereilân Atos yn Masedoanje, Noard-Grikelân. It wurdt faak oantsjutten as "Russysk" en hat histoaryske en liturgyske bannen mei de Russysk-Otterdokske Tsjerke, mar it kleaster falt lykas alle oare monastike delsettings op Atos ûnder de tsjerklike jurisdiksje fan it Oekumenyske Patriargaat fan Konstantinopel. Alle muontsen fan it kleaster binne, meastentiids naturalisearre, boargers fan Grikelân.
It Panteleimon-kleaster is it njoggentjinde kleaster yn de hiërargy fan de Atos-kleasters.
Skiednis
It kleaster waard stifte troch ferskate muontsen út de Kiëvske Rus yn 'e 11e iuw en dêrom stiet it bekend as it "Rossikon". Yn bepaalde perioaden fan de skiednis wiene de bewenners fan it kleaster foaral Russen, mar doe't harren heitelân slim te lijen hie ûnder de Mongoalske ynfallen wiene hja in minderheid yn it kleaster en befolken Serven en Griken it kleaster. Yn 1169 waard it as in selsstannich kleaster erkend.
Yn de rin fan de skiednis waard it kleaster ferskate kearen troch grutte brannen ferneatige. Sa waard it kleaster yn 1307 troch Katalaanske piraten oanfallen. Under it Turkske bewâld hie it kleaster it sa dreech, dat it hast folslein ferlitten wie. Dan foel it kleaster mei oare kleasters ûnder de hoedersskip fan de hillige mienskip fan Atos. Doe't de russyske admiraal Fjodor Usjakov nei syn oerwinning op de Turken yn 1774 mei syn fregat yn it eastlike diel fan de Middellânske See fear, stelde de admiraal it kleaster ûnder syn beskerming. Tsarina Katarina de Grutte wie it dêr mei iens en naam it kleaster op 'e noed. De muontsen dy't it âlde kleaster yn 1765 ferlitten hiene, ferhûzen nei in nij kleaster tichteby de kust. Benammen yn de earste desennia fan de 19e iuw waard it kleaster aloan fergrutte. De oan de hillige Panteleimon wijde katolikon, de haadtsjerke fan it kleaster, waard tusken 1812 en 1921 boud. It kleaster waard hieltiten útwreide en ek it tal muontsen naam ta, sadat it Rossikon ta it grutste kleaster fan Atos rekkene wurde koe. Foar de Russysk-Turkske Kriich fan 1877-1878 spile it kleaster in wichtige rol by de nea útfierde russyske plannen om op Atos, dat oant 1912 noch by it Osmaanske Ryk hearde, russyske en bulgaarske koloanjes te stiftsjen.
Nei't de Turken de ôftocht blaasden, begûn nei in lange tiid fan ôfwêzigens de massale yntocht fan russyske muontsen. Yn 1895 wiene der al likernôch 1000 muonsten fan russyske komôf, yn 1903 wiene dat 1466 en yn 1913 wiene der al mear as 2000. De ferfolging fan de Russysk-Otterdokske Tsjerke troch Lenin en Stalin liet it tal russyske muontsen nei de Oktoberrevolúsje wer drastysk sakje. Under de Grykske militêre diktatuer fan 1967 oant 1974 waard it russyske muontsen net tastien in besite te bringen oan it kleaster.
In grutte brân op 23 en 24 oktober 1968 ferneatige likernôch de helte fan it kleaster. Yn 1973 telde it Rossikon noch mar 20 muontsen, mar sûnt de fal fan de Sovjet-Uny wurdt de monastike mienskip wer grutter en hat it foaral in jonge kleasterbefolking. Vladimir Pûtin wie de earste russyske presidint dy't op 9 septimber 2005 it kleaster besocht.
It kleaster hat in reputaasje fanwegen de klokken. De grutste klok weacht 13 ton en hat in diameter fan 2,7 meter. Yn de bibleteek binne 1320 manuskripten, dêrfan 600 yn it Slavysk, en mear as 20.000 boeken.
Falaise
Falaise is in gemeente yn it suden fan it Frânske departemint Calvados yn de regio Normandje. It plak makket diel út fan it arrondissemint Caen. Oant 2015 wie Falaise ferdield yn de kantons Falaise-Nord en Falaise-Sud.
Hartoch Willem fan Normandje (Willem de Oermasterer) residearre op de foargonger fan it hjoeddeiske kastiel fan Falaise. Nei't er yn 1066 Ingelân oermastere bleau er dêr as kening fan Ingelân. De histoaryske binnenstêd hat in grut part fan de midsiuwske fortifikaasjes bewarre.
Yn de Twadde Wrâldkriich waard der om Falaise hinne fûleindich fochten tusken de op de Normandyske strannen lanne alliearden en de Dútske besetters. By de slach waarden twa Dútske legers ynsletten en ferneatige. By de slach waarden grutte dielen fan de stêd skeind. Nei de kriich waard Falaise wer opboud.
Soldaat
In soldaat (fan it Frânske soldat; froulike foarm: soldate) wie oarspronklik in kriichsman dy't tsjinne yn ruil foar útbetelling fan soldij, yn tsjinstelling ta hearrigen dy't as kriichsman tsjinnen omreden fan lienplicht of hearfeart, of krigers, dy't har taleine op oarlochfiering yn it ramt fan in tribale maatskippij of kultuer. Tsjintwurdich is in soldaat in militêre rang (yn Nederlân sprekt men by sokke lege rangen yn it militêre jargon fan stannen). In legere rang as soldaat is der net; de boppelizzende rang is dy fan korporaal.
Gradaasjes
Yn it Nederlânske leger is de stân fan soldaat sûnt 2002 ûnderferdield yn trije klassen:
Skematysk oersjoch
Oersjoch fan 'e ûnderskate manskipstannen: 1) by de mariniers
Oansprektitel
De oansprektitel fan in soldaat is yn 'e measte gefallen "soldaat", mar in soldaat yn oplieding wurdt "rekrút" of "kursist" neamd. Fierders hawwe guon wapens en tsjinstfakken in eigen oansprektitel:
Yn 'e Nederlânske kriichsmacht
(oansprektitels kursyf werjûn)
Burg Hohlenfels
Lokaasje
De boarch stiet op in rots tusken Hahnstätten en Mudershausen yn it kadastrale gebiet fan Mudershausen. De rots sit fol skuorren en spjalten en dat ferklearret ek de namme fan de boarch (Hohlen = grotten). De kalkstiennen rots is oan trije kanten steil en riist 60 meter boppe it lânskip út.
Beskriuwing
thumb|left|Trochsneed fan de boarch Nei't Gerlach I fan Nassau de grûn yn syn besit krige liet dy in lângoed by de rots bouwe, dêr't letter de delsetting Hohlenfels ûnstie. Healwei de 14e iuw joech greve Johan I fan Nassau-Weilburg-Saarbrücken († 1371) opdracht ta de bou fan it kastiel op de rots. Nei alle gedachten moast de boarch de tichtebylizzende hannelsrûte tusken Aken en Neurenberch en de dyk, dy't de Hessyske gebieten oan de Middel-Ryn mei it Lângreveskip Hessen-Kassel ferbûn, beweitsje.
Hohlenfels stie yn de Tritichjierrige Kriich foar in skoft en waard foar in part ferneatige. Yn 1685 waard de boarch op 'e nij bewenne troch Jehan Nikolaas fan Cronberg. Eartiids ferbûnen brêgen de ferskillende boudielen mei-inoar. Dielen fan de âlde houten konstruksjes fan de boarch waarden al yn 1768 ôfbrutsen; yn de jierren dêrnei rekken grutte dielen fan it kastiel yn ferfal. Yn de tiid fan de romantyk mochten keunstners de kastielruïne graach skilderje. Hugo Freark Waldecker fan Kempt († 1753) liet tusken 1712 oant 1716 it barokke slot op 'e nij bouwe, dat ek tsjintwurdich noch te bewenjen is.
Krekt nei't de dielsteat Rynlân-Palts de brekfallige boarch oan in partikulier ferkocht, stoarten dielen fan de 20 meter hege skyldmuorre mei de eastlike twingertoer yn. In restauraasje folge en om it kastiel te befeiligjen en bewegings yn de rots te registrearjen binne ferskillende stielkabels mei in lingte oant 75 meter oan de rots ferankere. Sûnt 2005 wurdt it kastiel simmerdeis in pear dagen iepensteld foar it publyk.
Noardske kombinaasje op de Olympyske Winterspullen 2022
De Noardske kombinaasje op de Olympyske Winterspullen 2022 wurdt fan 9 oant en mei 17 febrewaris hâlden yn Zhangjiakou, yn Sina. It sil plak ha op de Kuyangshu Nordic Center and Biathlon Center.
Medaljespegel
De top-4 fan lannen dy't by de noardske kombinaasje medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 2022.
Ceresdorp
thumb|250px|Ceresdorp sjoen fan de [[Wettertoer fan Stedskanaal ôf]] Ceresdorp is in buorskip yn de gemeente Stedskanaal yn de Grinzer Feankoloanjes yn de provinsje Grinslân. It leit tusken de plakken Stedskanaal en Musselkanaal yn. Ceresdorp heart hjoed-de-dei by de wyk Cereswijk, dat foar in part ûnder Stedskanaal en foar in part ûnder Musselkanaal falt. It Ceresdorp sels falt ûnder de beboude kom fan Musselkanaal. De buorskip hie yn 2019 910 ynwenners.
Gebiet
It gebiet fan Ceresdorp is, troch it karakter fan de lintbebouwing, net mei klam begrinzge. It ynwennertal fan 910 giet om it gebiet tusken de twa bochten yn it Stedskanaal yn. It gebiet fan de wyk Cereswyk is lykwols grutter en hat in ynwennertal fan likernôch 2.500 oant 3.000 ynwenners.
Namme
Ceresdorp is neamd nei de Romeinske goadinne fan de lânbou Seares (Latyn en Nederlânsk: Ceres).
Skiednis
Nei de Twadde Wrâldkriich ûntjoech Stedskanaal himsels tige hurd. Yn 1955 kaam Philips dêr mei in grutte fabryk foar byldbuizen en letter in fabryk foar heallieders op it bedriuweterrein Dideldom lyk benoardwesten Cereswijk. Op syn hichtepunt wurken der wol mear as 3.000 minsken. Yn de fyftiger jierren waard dêrom in arbeiderswyk foar de wurklju fan Philips boud. Dat "fabryksdoarp" krige de namme Ceresdorp. Ek ferkate wurklju fan de glêsfabryk yn Nieuw-Buinen wennen yn Ceresdorp. Yn 2005 en 2006 ferfear Philips stadichoan út Stedskanaal wei.
Foarsjennings
De wyk Cereswijk hie twa basisskoallen; de iepenbiere basisskoalleDe Badde oan de Schoolstraat en de kristlike basisskoalle De Meander oan de Ceresstraat, dy't yn 2015 sleat.
Ek hat it plak in doarpshûs, De Stobbe, en sportferiening SETA dy't it in ôfdieling foar fuotbal en ien foar gymnastyk hat.
Pilekaaneftigen
De pilekaaneftigen (Latynske namme: Pelecaniformes) foarmje in skift fan de klasse fan de fûgels (Aves), en it boppeskift fan de nije fûgels (Neoaves). Ta dit skift hearre sa'n 120 ûnderskate soarten fûgels. De pilekaaneftigen komme yn grutte dielen fan de wrâld foar, mei útsondering fan 'e poalgebieten, altyd op of deunby it wetter fan seeën, marren of rivieren. Foar it meastepart libje de pilekaaneftigen fan fisk.
Taksonomy
De pilekaaneftigen formje mei de eiberteftigen (Ciconiiformes), ginteftigen (Suliformes), mokeftigen (Procellariiformes), pinguineftigen (Sphenisciformes) en seedûkereftigen (Gaviiformes) in klade fan 'e wetterfûgels (Aequornithes). De gearhing tusken de pilekaaneftigen en de oanbuorjende skiften fan de ginteftigen en eiberteftigen is kompleks en haw forskate resinte taksonomyske útwikselingen meibrocht. Tsjintwurdich wurde de pilekaaneftigen opdield yn twa ûnderskiften, de reagerfûgels (Ardei) en de pilekaanfûgels (Pelicani) en fiif famyljes. De grutste famylje is dy't fan de reagers.
Biatlon op de Paralympyske Winterspullen 1998
De VIIe Paralympyske Winterspullen waarden yn 1998 hâlden yn it Japanske Nagano.
Filippo Zappata
Filippo Zappata (Ancona, 6 july 1894 – Gallarate, 30 augustus 1994) wie in Italjaansk yngenieur en fleantúchûntwerper.
Zappata waard berne yn Ancona. Hy wurke foar Gabardini, Cantieri Riuniti dell'Adriatico (CANT), Blériot, Breda en Agusta. Yn de jierren tritich ûntwurp er in tal súksfolle wetterfleanmasines mei mear as ien motor lykas de CANT Z.501, CANT Z.506 en de middelswiere bommesmiter CANT Z.1007. Zappata syn ûntwerpen makken 15 earste flechten en setten 41 wrâldrekords yn de loftfeart del mei testpiloat Mario Stoppani oan de stjoerstôk.
Yn de jierren fjirtich makke er it ûntwerp foar in grutte fjouwer-motorige passazjiersfleanasine, de Breda-Zappata BZ.308. Hy stoar yn Gallarate yn 1994 yn de âldens fan 100 jier.
Krityk
Krityk, fan it Aldgrykske κριτής, krités ("hy dy't mei ûnderbouwing beoardielt, analysearret, ynterpretearret of waarnimt"), is it foarmjen fan in oardiel oer dieden, wurken, útspraken, teoryen, ensfh. Yn 'e ingere betsjutting fan 'krityk jaan', wurdt dermei bedoeld: it útdrukken jaan oan jins ôfkarring, mar yn it algemien hoecht krityk beslist net negatyf te wêzen. Wa't krityk jout, oft dy no posityf of negatyf is, wurdt in kritikus neamd (froulike foarm: kritika; meartal: kritisy) of ek wol in kritikaster. As men in krityske hâlding hat of oannimt, wol dat sizze dat men skeptysk is en net alles samar leaut. Dat is it tsjinoerstelde fan naïviteit of goederleauskens. Yn in maatskiplike kontekst is it troch protest kenber meitsjen fan krityk op oare persoanen, bedriuwen of de oerheid yn 'e Westerske wrâld in grûnrjocht.
Yn 'e keunst en literatuer meitsje guon lju fan it beoardieljen fan wurken fan oaren har berop troch yn kranten, tydskriften, op it ynternet of fia oare media har oardiel buorkundich te meitsjen, meastal yn skreaune foarm. Sokken wurde ek kritisy neamd, mar ek wol resinsinten, wylst har krityk oantsjut wurdt as in resinsje. Behalven yn it ramt fan keunst en literatuer kin sokke krityk ek op 'e maatskippij as gehiel jûn wurde; men sprekt dan fan maatskippijkrityk. In apart gefal is yn dit ferbân histoaryske krityk, dat eins mear in ûndersyksmetoade is dy't tapast wurde kin op 'e skiednis.
Krityk kin opdield wurde yn twa soarten. Opbouwende krityk, dat ek wol positive of konstruktive krityk neamd wurdt, is it jaan fan in beärgumintearre miening oer it wurk fan oaren, mei as doel om dy oaren te helpen om dat wurk of neikommende wurken better te meitsjen. In sydeffekt fan dizze foarm fan krityk is dat der oer it algemien in posityf fermidden skepen wurdt troch de yn begjinsel positive hâlding fan 'e kritikus. Foar opbouwende krityk oer stiet ôfbrekkende krityk, dat ek wol negative of destruktive krityk neamd wurdt. Dy foarm fan krityk is yn 'e regel min beärgumintearre en komt almeast fuort út 'e negative emoasjes fan 'e kritikus. Troch de negative grûnhâlding wurdt yn sokke gefallen in negatyf fermidden skepen, en dat kin sels in doel op himsels wêze, wêrby't de krityk inkeld in wurktúch is om dat te berikken.
David Pendleton Oakerhater
Jonkheid en krigersjierren
Oakerhater waard om 1847 hinne berne yn it Yndiaanske Territoarium (dat letter de Amerikaanske steat Oklahoma wurde soe). Hy wie in Súdlike Sjajinne, de soan fan in kriger mei de namme Sliepende Wolf, en in squaw dy't fan Vanax hiet. Hy hie twa bruorren, in âlderen, Lyts Medisyn, en in jongeren, Wolvetonge. Oakerhater syn bernenamme wie Noksovest, dat "Rjochtútrinnende Bear" betsjut. Guon histoarisy binne fan betinken dat er de jongste man is dy't ea it sinnedûnsritueel trochstien hat, in inisjaasjerite dy't er ûndergie foar't er fjirtjin jier wie. Neitiid wie syn Sjajinske namme Okehate, wat "sinnedûnser" betsjut, mar dat letter troch de blanken ferbastere waard ta 'Oakerhater'.
Mei fjirtjin jier, om 1861 hinne, gie Oakerhater foar de earste kear op it oarlochspaad, by in oerfal op in doarp fan 'e Oto en Missoeria. Hy waard opnommen yn it Bôchkoarde Genoatskip, ien fan 'e fiif krigersgenoatskippen fan 'e Sjajinnen. Hoewol't it net ûntinkber is dat Oakerhater oanwêzich wie by it Bloedbad fan Sand Creek, yn 1864, wurdt ornaris oannommen dat er foar it earst yn 1868, by it Bloedbad fan de Washita, meifocht tsjin 'e Amerikanen.
Finzenskip yn Fort Marion
Yn 'e Oarloch fan de Reade Rivier waard it Yndiaanske Territoarium mei geweld troch it Amerikaanske leger 'pasifisearre'. Yn 1875 joegen de lêste Súdlike Sjajinnen har oer te Fort Sill, by wat no Lawton is, yn westlik Oklahoma. Under harren wie ek Oakerhater. In groep fan 74 Súdlike Sjajinnen waard doe, sûnder foarm fan proses, deportearre nei Fort Marion (de âlde fêsting Castillo de San Marcos), by Sint-Augustinus, yn Floarida, dêr't se foar ûnbepaalde tiid yn kriichsfinzenskip holden wurde soene. Oakerhater waard dêrfoar selektearre troch in dronken legerofsier yn tiidneed om't er by de earste achttjin fan rjochts hearde.
De ofsier dy't it befel hie oer it ferfier fan 'e finzenen nei Floarida, en dy't neitiid de kommandant fan Fort Marion waard, wie luitenant (letter kaptein) Richard Henry Pratt. Dat wie in man mei (foar syn tiid) foarútstribjende ideeën. Hy wie nammentlik fan miening dat Yndianen yn begjinsel like yntelligint wiene as blanken, en dat men harren inkeld de feardichheden oanleare moast dy't se yn 'e Westerske maatskippij nedich wiene, lykas kennis fan it Ingelsk, lêzen en skriuwen, it kristendom, ensfh. Dan soene se harsels rêde kinne en assimilearre wurde yn 'e blanke Amerikaanske befolking. Tsjintwurdich wurdt soks as kulturele genoside beskôge, mar yn in tiid dat it grutste part fan 'e blanke befolking letterlike genoside de bêste oplossing foar de Yndianen fûn, wie soks in ferljochte idee. (Fan syn eigen direkte superieur, de Yndianehater generaal Philip Sheridan, hoegde Pratt bgl. gjin help te ferwachtsjen.)
Oakerhater waard troch Pratt oansteld as in soarte fan serzjant-majoar oer de oare finzenen. Hy moast derop tasjen dat hygiêne yn acht nommen waard, dat de unifoarmen fersoarge waarden, en dat der moarns militêre oefenings útfierd waarden. Pratt en syn frou hellen ek blanke ûnderwizers en ambachtslju nei it fort ta om 'e finzenen de Ingelske taal en lêzen en skriuwen te learen en te ûnderrjochtsjen yn bgl. timmerjen. Binnen twa jier spriek Oakerhater floeiend Ingelsk, en skreau er geregeldwei brieven oan blanken dêr't er kunde oan krigen hie.
Pratt joech syn finzenen ek de beskikking oer grutboeken, eins bedoeld foar it byhâlden fan 'e boekhâlding. Yn Fort Marion waarden se lykwols brûkt foar it meitsjen fan keunst, benammen tekenings. De finzenen borduerren datoangeande fuort op 'e tradisjonele keunst fan harren folk, mei as ûnderwerpen folksdûnsen, jachtpartijen, hofmakkerij en it libben yn Fort Marion, mar ek foarfallen út it ferline. Dizze saneamde 'grutboekkeunst' wie doe al populêr ûnder blanke besikers, dy't der grif jild foar op 'e tafel lizze woene. Oakerhater wie de earste dy't mei sokke tekenings begûn, en hy produsearre se ek it meast. Syn wurk wurdt troch hjoeddeistige keunstkritisy omskreaun as "ferrifeljende nayf, mar eins tige kompeks yn opbou en ûnderwerp". Oakerhater ûndertekene syn wurk meast mei de namme 'Makket-Medisyn' (Making Medicine), in net-letterlike oersetting fan syn Sjajinske namme 'Sinnedûnser', dy't him troch de blanken taparte wie nei syn oerjefte. Tsjintwurdich binne syn tekenings tige kostbere samlersfoarwerpen, wêrfan't guon ta de kolleksje behearre fan it ferneamde Smithsonian Ynstitút yn Washington, D.C..
Episkopaalske ropping
Yn 1877 begûn in episkopaalske diaken, Mary Douglass Burnham, tsjerklike opliedings te beävensearjen foar de finzenen fan Fort Marion dy't dêr belangstelling foar hiene. Oakerhater joech oan dat dat foar him it gefal wie, en dêrop waard mei finansjele stipe fan Alice Key Pendleton, de frou fan senator George H. Pendleton, mei wa't Oakerhater yn kontakt kommen wie nei't er har dochter ien fan syn grutboeken presint dien hie, regele dat hy en syn frou Nomee harren nei wenjen sette koene yn Paris Hill, yn 'e steat New York.
Mei trije oare eks-finzenen, dy't oare sponsors hiene, gie Oakerhater dêr yn de lear by de pleatslike predikant, in J.B. Wicks, dy't him behalven it kristendom ek yn 'e kunde brocht mei lânboupraktiken en de wrâldskiednis. Krapoan in healjier letter liet Oakerhater him dope, en koart dêrnei died er belidenis. Dêrfoar naam er de bibelske foarnamme 'David' oan, wylst er ta eare fan syn sponsors de efternamme 'Pendleton' útkeas. Letter soe 'Oakerhater', de anglisearre foarm fan syn Sjajinske namme, syn wiere efternamme wurde, wylst 'Pendleton' doe syn middelnamme waard.
Underwilens hie kaptein Pratt, dêrta oanmoedige troch syn súksessen mei de finzenen fan Fort Marion, en mei stipe fan senator Pendleton, dy't datoangeande in subsidiëarringswet troch it Amerikaanske Kongres loadste, yn 1879 de earste skoalle foar Yndiaanske bern oprjochte. Dat wie de Yndiaanske Niverheidsskoalle fan Carlisle, dy't fêstige waard yn guon leechsteande barakken yn Carlisle, yn 'e steat Pennsylvania. Nei't Oakerhater yn 1881 ta diaken wijd wie, gied er tegearre mei dûmny Wicks foar Pratt op reis troch it Yndiaanske Territoarium en de Dakota's, op 'e siik nei learlingen foar de skoalle yn Carlisle.
Under de Súdlike Sjajinnen fan it Darlington Agintskip, yn 'e omkriten fan wat no El Reno is, brûkte er syn ynfloed om 'e jongerein oer te heljen en besykje de episkopaalske tsjerketsjinsten. Letter wied er aktyf by it Anadarko Agintskip (by Anadarko), dêr't er sneins sels foargie, wylst er troch de wike de sike leden besocht fan ferskate stammen om te helpen by harren fersoarging. Yn 1887 wie Oakerhater belutsen by de bou fan in nije misjepost by Bridgeport, en yn 1889 wurke er mei oan 'e bou fan noch in misjepost by Fay. De Yndianen dy't er betsjinne, libben oer it algemien yn djippe earmoede (en bytiden honger), wylst in protte fan harren oan sykten litten dy't feroarsake waarden troch harren earmoedige libbenomstannichheden. Oakerhater syn krewearjen om dêr wat oan te dwaan, kaam him op aktive tsjinwurking fan 'e pleatslike blanken te stean, dy't him as in bedriging seagen foar harren besykjen om 'e Yndianen safolle mooglik út te rûpeljen.
Priveelibben
Yn 1872 troude Oakerhater mei Nomee, dat oerset wurde kin as "Tongerfrou". Hja krigen fjouwer bern, dy't lykwols allegear jong stoaren. Nomee sels ferstoar yn 1880 yn it kreambêd, in jier foar har soan Pavvanee. Beide lizze hja begroeven op it tsjerkhôf fan Paris Hill. Yn 1882 wertroude Oakerhater mei Nahepo ("Smokende Frou"), dy't de Ingelske namme 'Susie Pendleton' oannaam. Mei har hied er twa bern, dy't allebeide ek wer jong stoaren. Nahepo stoar yn 1890, doe't se 23 jier wie. Oakerhater moat ek noch troud west hawwe mei in Nanessan ("Ut 'e Jurk"), mei wa't er teminsten ien bern hie, en fan wa't er letter skiede. It is ûndúdlik wannear't dit trêde houlik plakfûn; it is mooglik dat it eins foarôfgie oan Oakerhater syn houlik mei Nomee.
Ferstjerren en hillichferklearring
Yn 1918, doe't er 71 jier wie, loek Oakerhater him út it aktive misjewurk werom. Hy ferhuze koarte tiid nei Clinton, mar sette him úteinlik mei in lyts pinsjoentsje nei wenjen yn Watonga. Hy gie troch mei te preekjen en tsjinne syn folk as opperhaad en religieus lieder. Hy ferstoar yn 1931, yn 'e âlderdom fan 84 jier. Foar in grut diel tanksij it wurk fan Lois Carter Clark, in histoarika fan Kriik-komôf, waard Oakerhater yn 1985 as de earste Yndiaan troch de Episkopaalske Tsjerke yn de Feriene Steaten fan Amearika hillich ferklearre as Sint-Oakerhater. Syn feestdei falt op 1 septimber, en op dy datum yn 1986 waard dat foar de earste kear plechtich fierd yn 'e Nasjonale Katedraal fan Washington yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C., yn oanwêzigens fan Oakerhater syn eigen ôfstammelingen en Yndiaanske delegaasjes út Oklahoma.
Yn 'e Sint-Pauluskatedraal yn Oklahoma City is in kapel dy't oan Sint-Oakerhater wijd is. Deselde tsjerke hat ek in glês-yn-leadrút fan Sint-Oakerhater, dat ûntwurpen en makke is troch de Tlingit-glêzenier Preston Singletary, út Alaska. Dit rút is yn it plak kommen fan ien dat yn 1995 troch de bomoanslach op it Alfred P. Murrah Federal Building, út it kezyn blaasd waard. Yn 2000 liet ek de Sint-Joaristsjerke yn Dayton, yn 'e steat Ohio, in glês-yn-leadrút pleatse dat oan Sint-Oakerhater wijd is.
Nije rinfûgels
De nije rinfûgels (Latynske namme: Novaeratitae) foarmje in pas yn 2013 identifisearre en sadwaande noch rangleaze taksonomyske groep fan 'e klasse fan 'e fûgels (Aves), de ûnderklasse fan 'e moderne fûgels (Neornithes), de tuskenklasse fan 'e âldkakigen (Palaeognathae) en de rangleaze groep fan 'e echte âldkakigen (Notopalaeognathae). Ta dizze groep wurde de skiften fan 'e kasuariseftigen (Casuariiformes), de kiwy-eftigen (Apterygiformes) en de útstoarne oaljefantsfûgeleftigen (Aepyornithiformes) rekkene.