cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michael Stefano
Libben en karriêre
Under syn karriêre wurke Stefano gear mei aktrises as Ava Addams, Asa Akira, Alexis Amore, Andi Anderson, Eva Angelina, Davia Ardell, Lady Armani, Cherokee d'Ass, Briana Banks, Tyra Banxxx, Belladonna, Lexi Belle, Bethany Benz, Audrey Bitoni, Tori Black, Vanessa Blue, Julia Bond, Amy Brooke, Ashlynn Brooke, Jenna Brooks (Bambi Bliss), Codi Bryant (America Moore), Asia Carrera, Kayla Carrera, Lily Carter, Catalina, Cherokee, Cassandra Cruz, Renae Cruz, Courtney Cummz, Cytherea, Daisy Marie, Claire Dames, Dana DeArmond, Sophie Dee, Jewel De'Nyle, Lexi Diamond, Skin Diamond, Kelly Divine, Bobbi Eden, Alana Evans, Rita Faltoyano, Jada Fire, Kimberly Franklin, Ashlyn Gere, Havana Ginger, Savannah Gold, Sasha Grey, Nina Hartley, Marica Hase, Jenna Haze, Jenny Hendrix, Audrey Hollander, India, Kylie Ireland, Sara Jay, Dani Jensen, Jessica Jewel, Julia Ann, Kayme Kai, Kimberly Kane, Kagney Linn Karter, Katja Kassin, Anissa Kate, Katsuni, Bridgette Kerkove, London Keyes, Austin Kincaid, Remy LaCroix, Melissa Lauren, Francesca Le, Brooklyn Lee, Lucy Lee, Leanni Lei, Leyla Lei, Ashlynn Leigh, Mia Lelani, Shawna Lenée, Rebeca Linares, Alexis Love, Brianna Love, Shy Love, Loona Luxx, Eve Madison, Candy Manson, Jade en Nyomi Marcela, Madelyn Marie, Mary Jane, Janet Mason, Tanner Mayes, Jynx Maze, Marie McCray, Gianna Michaels, Trina Michaels, Mariah Milano, Carmel Moore, Cayden en Christa Moore, Mason Moore, Tiffany Mynx, Kristi Myst, Alexandra Nice, Mya Nichole, Nika Noire, Brittany O'Connell, Joyce Oliveira, Olivia O'Lovely, Madison Parker, Mini Pipes, Teagan Presley, Priva, Taylor Rain, Harley Raine, Riley Reid, Amy Ried, Kristina Rose, Sativa Rose, Daphne Rosen, Karma Rosenberg, Natalia Rossi, Faye Runaway, Jasmin St. Claire, Katie St. Ives, Andy San Dimas, Mônica Santhiago, Hillary Scott, Alexandra Silk, Selena Silver, Aurora Snow, Lela Star, Bobbi Starr, Rachel Starr, Jada Stevens, Lara Stevens, Misty Stone, Delilah Strong, Kapri Styles, Mika Tan, Tanya Tate, Alexis Texas, Lucy Thai, Bianca Trump, Flower Tucci, Angelina Valentine, Dana Vespoli, Vicky Vette, Candace Von, Amile Waters, Kelly Wells, Simone West en Ricki White.
Michael Stefano wûn fjouwer AVN Awards (de Oscars fan 'e pornowrâld): twa yn 2004, yn 'e kategoryen bêste anale sekssêne (fideo) en manlike artyst fan it jier; ien yn 2006, yn 'e kategory bêste triosekssêne (f/m/m); en ien yn 2011, yn 'e kategory bêste groepsekssêne. Ek waard Stefano yn 2010 ynhuldige as lid fan 'e AVN Hall of Fame, en hat er nochris 23 kear foar in AVN Award nominearre west. Fierders hat er ek twa XRCO Awards en in Adam Film World Guide Award wûn.
Op in stuit wie Stefano troch in blessuere twongen om in skoft rêst te nimmen as akteur. Yn dy rekke er nauwer by de produksjekant fan 'e pornoyndustry belutsen. Yn july 2001 frege er de ferneamde pornostjer Jewel De'Nyle om mei him te trouwen. Hja joech him tawurd en it houlik fûn op 9 maart 2002 plak. Yn 2003 rjochte Stefano tegearre mei syn frou de filmstudio Platinum X Pictures op, in ûndernimming dy't finansjeel ûnderstipe waard troch it fêstige label Red Light District. Koarte tiid letter giene Stefano en De'Nyle lykwols útinoar, wêrnei't Stefano Candy Shop oprjochte, in filmstudio dy't him spesjalisearre yn 'e produksje fan ynterrasiale pornografy. Letter rjochte er ek noch de studio Michael Stefano Productions op. Yn 2010 kundige er oan dat er ophold as akteur, regisseur en produsint, mar yn 2011 makke er in comeback. Yn 2013 hold er fannijs op as regisseur, en yn 2015 loek er him úteinlik hielendal (en diskear foargoed) út 'e pornoyndustry werom.
Standerttype Velsen-Zeeweg
thumb|250px|Stasjon Koudum-Molkwar It Standerttype Velsen-Zeeweg wie in stasjonsûntwerp dat foar inkelde Nederlânske spoarstasjons ein jierren fyftich fan de tweintichste iuw brûkt waard. It wie in lyts standerthaltegeboutsje mei ienfâldige houten kezinen en in lessenersdakje. De arsjitekt fan dit type wie Willem Kloos (1904 -1960). Fan dit type binne fjouwer stasjons boud, dy 't allegear sloopt binne.
Julius I
Julius I (berne yn Rome, datum ûnbekend – ferstoarn op 12 april 352 yn Rome) waard op 6 febrewaris 337 ta biskop fan Rome keazen en bleau dat oant syn dea. Hy wie de 35e paus yn de rige.
Julius folge paus Markus op en waard keazen nei't de Hillige Sit fjouwer moannen fakant west hie. Syn pontifikaat foel tegearre mei de wrakseling fan de noch jonge Tsjerke mei de lear fan it Arianisme, dy't benammen yn de eastlike Tsjerke oanhing fûn. Arius' ûntkenning fan de Trije-ienheid krige stipe yn it Easten en in soad biskoppen dy't trou bleaune oan de belidenis fan Niséa waarden dêr twongen harren sit op te jaan. Julius ferwolkomme de ferballe biskoppen yn Rome en wiisde de ariaanske synoades yn Tyrus en Antiochje ôf, dêr't mei Niséa brutsen wie. Hy rôp twa konsyljes yn Rome by inoar, dêr't er de ferballe biskoppen oanhearde en harren ûnskuld ferkundige.
Op de synoade fan Antiochje yn 341 hiene de oanhingers fan de ariaanske biskop Eusebius fan Nikomeedje patriarch Anthanasius fan Aleksandrje, dy't it fûleindich yn 'e kant sette tsjin de arianen, op 'e nij ferballe ferklearre. Hja namen it beslút in delegaasje nei de westromeinske keizer Konstâns I en paus Julius te stjoeren, om harren hanneljen út te lizzen. Julius stie lykwols oan de kant fan Athanasius en joech him asyl yn Rome. De paus nûge beide partijen út om harren saken foar te lizzen oan in troch him foarsitten synoade, mar de ariaanske biskoppen wiisden dat útstel ôf.
By dy twadde ferballing út Aleksandrje waard Athanasius troch de synoade ûnder foarsitterskip fan Julius yn 342 erkend as in gewoane biskop. Julius stjoerde in brief oan de easterkse biskoppen, in ier foarbyld fan de oanspraken op it primaat fan de biskop fan Rome. Sels as soene Athanasius mei syn gesellen skuldich wêze, sa skreau de paus, dan hie de Aleksandrynske Tsjerke earst de paus oanskriuwe moatten. It wie nammentlik oan de paus om te definiearjen wat rjochtfeardich is.
Op oantrunen fan Julius waard letter it konsylje fan Serdica (Sofia) holden. Mar 76 easterske biskoppen diene mei oan dy synoade, mar hja loeken harren gaueftich werom en makken op harren eigen konsylje fan Philippopolis de ôfsetting fan Julius, Athanasius en oaren bekend. De trijhûndert westerske biskoppen holden fêst oan de eardere besluten fan Rome en feardigen in tal dekreten út oer de tsjerklike tucht.
Oan Julius wurdt de bou fan de Santa Maria in Trastevere en Santi XII Apostoli yn Rome taskreaun. Hy wie it ek dy't de feestdei fan de berte fan Jezus fêststelde op 25 desimber.
Julius I waard nei syn dea al gaueftich as hillige fereare. Syn feestdei fal op 12 april. Hy wie patroanhillige fan de lju dy't de latrines skjinmakken.
Trapfoarmigen
De trapfoarmigen (Latynske namme: Otidimorphae) foarmje in noch rangleaze taksonomyske groep fan 'e klasse fan 'e fûgels (Aves), de ûnderklasse fan 'e moderne fûgels (Neornithes), de tuskenklasse fan 'e nijkakigen (Neognathae) en it boppeskift fan 'e nije fûgels (Neoaves). Ta dizze groep wurde 3 skiften fûgels rekkene, nammentlik de koekoekeftigen (Cuculiformes), de toerako-eftigen (Musophagiformes) en de trapeftigen (Otidiformes).
Taksonomy
De nauwe ûnderlinge sibskip fan 'e trije trapfoarmige skiften waard pas yn 2014 identifisearre troch in genetyske analyze. Dêrtroch binne de trapeftigen no losmakke fan it skift fan 'e kraaneftigen (Gruiformes), dêr't se earder as in famylje by yndield wiene. De presize ûnderlinge relaasjes fan 'e trije skiften fan 'e trapfoarmigen binne noch net alhiel dúdlik. Hoewol't de trapeftigen besibbe binne oan 'e toerako-eftigen, hawwe oare genetyske ûndersiken útwiisd dat de koekoekeftigen nauwer besibbe binne oan 'e trapeftigen as oan 'e toerako-eftigen.
Grutte Priis Formule 1 fan Monako 2003
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Monako 2003 yn Monte Carlo op 1 juny 2003. It wie de sânde fan 16 races fan de Formule 1 yn 2003. Hy waard op it Circuit de Monaco hâlden. De race waard hâlden oer 78 omgongen, op it 3,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 262,8 kilometer.
Zandberg (Grinslân-Drinte)
thumb|left|Lokaasje Drintske part fan Zandberg yn de gemeente Borger-Odoorn thumb|left|Lokaasje fan it Grinslânske part fan Zandberg yn de eardere gemeente Vlagtwedde Zandberg (Grinslânsk: Zanbaarge, Drintsk: Saandbarg) is in doarp dat foar in part yn de gemeente Borger-Odoorn yn Drinte en foar in part yn de gemeenten Stedskanaal en Westerwâlde yn Grinslân leit. De doarpskearn mei tsjerke en skoalle leit yn Drinte, wylst it in buorskip oan de Grinslânske kant is ûnder de doarpen Ter Apelkanaal en Musselkanaal. It plak hat likernôch 300 ynwenners, dêr't der 60 fan in Drinte wenje, 40 ûnder Musselkanaal en 200 ûnder Ter Apelkanaal yn Grinslân.
Namme
De namme komt fan de sânkop, dy't ek wol Schaapsberg (Skieppeberch) neamd wurdt, yn de griene gea by de beek del dy't mei de stream op Valtherdiep hjit en by de stream del hjit er Mussel-Aa. Dy heuvel waard brûkt om skiep te weidzjen. Mooglik hawwe der lytse hutten stien foar de hoeders fan it fee.
Skiednis
It gebiet lei op de grins fan de marken Onstwedde en Valthe en waard troch beide bestriden. De Semsliny besliste yn it foardiel fan Valthe. It doarp ûntstie yn de iere njoggentjinde iuw as in feankoloanje. De earste bewenners wiene katolike boekweetboeren dy't justjes oer de grins by it Dútske Rütenbrock weikamen en it doarp waard in katolyk eilân yn it foar it measte part protestantske gebiet. Yn 1843 krige it doarp in eigen tsjerke en dy waard oan de Drintske kant boud. De hjoeddeistige Sint-Joazeftsjerke waard yn 1931 boud.
It plak wie fan 1924 oant 1935 it stopplak oan de spoarline STAR (Stedskanaal, Ter Apel, Ryksgrins). It stasjonsgebou fan 1924 bestiet noch hieltyd.
It doarp waard yn 2002 ferneamd om't de Omgong fan Itaalje troch it doarp gie.
USS West Virginia (skip út 1923)
De USS West Virginia wie in Amerikaansk slachskip fan 'e Colorado-klasse, mei de koade BB-48. It wie fan 1923 oant 1947 yn 'e tsjinst by de Amerikaanske Marine. It waard ta sinken brocht by de Japanske Oanfal op Pearl Harbor, mar letter burgen en reparearre, en op 'e nij ynset.
Bou en skaaimerken
De Amerikaanske slachskippen fan 'e Colorado-klasse wiene hast folsleine kopyen fan 'e foargeande Tennessee-klasse. De kyl fan 'e USS West Virginia waard lein op 12 april 1920 op 'e skipswerf fan Newport News Shipbuilding yn Newport News yn 'e Amerikaanske steat Firginia. It skip waard dêr op 19 novimber 1921 te wetter litten. As marineskip wie de USS West Virginia swier bepânsere en it wie bewapene mei acht 16 inch (406 mm)-kanonnen en dêropta mei ferskate mindere wapens. It skip hie in lingte fan 190 m, in breedte fan 29.72 m en in djipgong fan 9.30 m. De topsnelheid bedroech 21,3 knopen, oftewol 39,2 km/h.
Ynterbellum
De USS West Virginia waard op 1 desimber 1923 troch de Amerikaanske Marine yn 'e tsjinst nommen. It hie oarspronklik de bedoeling west dat USS West Virginia it fjirde skip fan 'e Colorado-klasse wurde soe, mar it susterskip, de USS Washington, waard nea makke fanwegen de beheinings dy't oan 'e wapenwedrin op see oplein waarden troch it Marineferdrach fan Washington út 1922. Dat betsjutte dat de USS West Virginia eins it trêde slachskip fan 'e Colorado-klasse wie. Op 'e earste trainingsreis rekke it roer defekt, wêrnei't it skip op 'e Marinewerf fan New York nochris yngeand neisjoen waard.
Doe't de USS West Virginia yn juny 1924 wer útfear, foel yn it Lynnhaven Channel foar de kust fan Firginia op 'e nij it roer út, wêrnei't it skip bestjoerd wurde moast troch de stjoerboard- en bakboardskroeven hurder of stadiger gean te litten. Kaptein-op-see Thomas J. Senn besocht it skip op dy wize keare te litten, mar it rûn oan 'e grûn. Neitiid wiisde in ûndersyk út dat dat lei oan it feit dat de djipte fan it farwetter op dat punt op 'e kaarten ferkeard oanjûn stie, sadat Senn en de navigator fan it skip fan skuld oan it ynsidint frijsprutsen waarden.
Op 30 oktober 1924 waard de USS West Virginia oanwiisd as it flaggeskip fan it slachskipflottylje fan 'e Amerikaanske Slachfloat. Yn 'e 1920-er en 1930-er jierren wie it skip neitiid belutsen by rûtine-operaasjes en trainings, wêrûnder de Fleet Problems, de grutte militêre oefenings fan 'e Amerikaanske Marine. Yn 1925 naam de USS West Virginia diel oan in freonskiplik besyk fan 'e Amerikaanske float oan Austraalje en Nij-Seelân. By Fleet Problem X, yn maart 1930 waard it slachskip 'bombardearre' troch fleantugen dy't ôfkomstich wiene fan it fleandekskip de USS Lexington. By Fleet Problem XI, in moanne letter, beskeaten de USS West Virginia en de USS Tennessee by fersin harren 'eigen' fleandekskip, de USS Saratoga, dat se oanseagen foar de USS Lexington. Dat trainingsynsidint joech oanlieding ta in ferbettering fan 'e kommunikaasje tusken Amerikaanske marineskippen. Koarte tiid letter ûndergie de USS West Virginia in beheinde modernisearring.
Oanfal op Pearl Harbor
Fanwegen oprinnende spannings yn it gebiet fan 'e Stille Oseaan, dy't ferbân holden mei de Twadde Sineesk-Japanske Oarloch en oanboaze waarden troch de oangeande Twadde Wrâldoarloch yn Jeropa, ferhuze de Amerikaanske presidint Franklin D. Roosevelt de Amerikaanske Pasifyske Float yn begjin 1941 fan San Diego, yn Kalifornje, nei it Marinestasjon Pearl Harbor, yn it Territoarium Hawaï. Op 7 desimber 1941 lei de USS West Virginia dêr ôfmarre oan Battleship Row doe't de Japanske Oanfal op Pearl Harbor plakfûn, wêrmei't de Feriene Steaten de Twadde Wrâldoarloch ynskuord waarden.
De USS West Virginia waard rekke troch twa bommen en sân torpedo's, wêrby't 106 deaden foelen. De sânde torpedo skuorde it roer ôf. Kaptein-op-see Mervyn Bennion joech lieding oan 'e ferdigening fan syn skip oant er delmeand waard troch fragminten fan in bom dy't de njonkenlizzende USS Tennessee rekke. Under de bemanningsleden dy't har dy deis bûtengewoan ûnderskaten, wie de Afro-Amerikaanske kok Dorie Miller, dy't in ûnbemanne stik loftdoelgeskut oernaam foar de betsjinning wêrfan't er gjin training hân hie. Foar syn dieden dy moarn waard him letter as earste Afro-Amerikaan it Navy Cross takend. USS West Virginia sonk yn 'e lagune Pearl Harbor, mar waard op 17 maaie 1942 burgen. Yn it skipswrak waarden de stoflike omskotten ûntdutsen fan 66 oant 70 fan 'e omkommen bemanningsleden, dy't yn it sonken skip fêst kommen wiene te sitten. Guon fan harren hiene dêr dagenlang op ellindige wize oerlibbe yn luchtpockets, trije fan harren sels 16 dagen, oant de lucht úteinlik oprekke wie en se stikt wiene.
Rest fan 'e Twadde Wrâldoarloch
Mei provisoaryske reparaasjes waard de USS West Virginia nei it Amerikaanske fêstelân fearn, dêr't it slachskip op 'e Marinewerf fan 'e Puget Sound yn Bremerton (Washington) in yngeande rekonstruksje ûndergie. Dêrfoar stie de USS West Virginia lykwols yn 'e wacht efter de minder swier skansearre USS Tennessee en USS California, sadat it wurk oan it skip pas yn septimber 1944 foltôge waard.
Fise-presidint
In fise-presidint (fan it Latynske vice, "ynstee fan", en president, "foarsitter") is de earste plakferfanger fan in presidint. Dizze titel wurdt benammen brûkt binnen de steatshúshâlding fan in republyk, dêr't de fise-presidint as assistint fan it steatshaad (de presidint) fungearret, beskate seremoniële taken ferrjochtet, en it regear oer it lân oernimt as de presidint op 'e iene of oare wize ynkapabel rekket, op wettige wize ôfset wurdt of komt te ferstjerren.
USS West Virginia (skip út 1923)
Rest fan 'e Twadde Wrâldoarloch
Neitiid fear de USS West Virginia nei de Admiraliteitseilannen yn wat no Papoea Nij-Guineä is, dêr't risselwearre waard foar de befrijing fan 'e Filipinen. Under de Filipynske Kampanje ûnderstipe de USS West Virginia yn 'e Slach om Leyte Amerikaanske amfibyske operaasjes troch Japanske posysjes op it eilân te besjitten mei syn reuseftige kanonnen. De Keizerlike Japanske Marine sette dêrop in grutte tsjinoanfal yn dy't bekend kaam te stean as de Slach yn 'e Golf fan Leyte, hoewol't it eins in rige fan fjouwer seeslaggen wie. By ien dêrfan, de Slach yn 'e Strjitte fan Surigao (it lêste wapene treffen tusken slachskippen út 'e skiednis) makke de USS West Virginia yn 'e nacht fan 24 op 25 oktober 1944 diel út fan it flottylje dat de Japanske skippen fersloech. It wie nei alle gedachten in kûgel fan 'e USS West Virginia dy't al by de earste salvo de brêge fan it Japanske slachskip de Yamashiro rekke.
Fise-presidint
It amt fan fise-presidint is it bekendst út 'e Feriene Steaten, dêr't de fise-presidintskandidaat ûnder de kampanje foar de presidintsferkiezings as running mate útkeazen wurdt troch de presidintskandidaat. Yn 'e Amerikaanske steatshúshâlding is de fise-presidint ek de foarsitter fan 'e Amerikaanske Senaat. As sawol de presidint as de fise-presidint fan 'e Feriene Steaten útskeakele wurde, moat it regear oer it lân oernommen wurde troch de foarsitter fan it Amerikaanske Hûs fan Offurdigen. Yn guon oare lannen is de funksje fan fise-presidint in keazen amt, oer de ynfolling wêrfan't de presidint gjin ynfloed útoefenje kin.
Behalven yn 'e polityk komt de term 'fise-presidint' ek wol foar op oare mêden. Yn grutte bedriuwen is in fise-presidint hast nea de plakferfanger fan 'e presidint-direkteur, mar ien fan faak tsientallen of sels hûnderten managers op it nivo fan it deistich bestjoer fan 'e ûndernimming of op it nivo krekt dêrûnder. Yn 'e Nederlânske rjochtspraak hie in fise-presidint foarhinne in hege rjochtersfunksje en fungearre er faak as foarsjenningsrjochter by koarte pleiten. Tsjintwurdich is de oantsjutting fan fise-presidint yn 'e rjochtspraak ferfongen troch dy fan 'senior rjochter' (by in rjochtbank) of fan 'senior riedshear' (by in gerjochtshôf). It heechste rjochtskolleezje, de Hege Ried fan de Nederlannen, hat noch wol in fise-presidint as plakferfanger foar de presidint. Yn 'e Ried fan Steat, wêrfan't it Nederlânske steatshaad de presidint is, is de deistige lieding tabetroud oan 'e fise-presidint.
USS West Virginia (skip út 1923)
Rest fan 'e Twadde Wrâldoarloch
Nei ûnderhâld en lytse reparaasjes yn 'e Nije Hebriden (no Fanûatû) kearde de USS West Virginia werom nei de Filipinen om dêre oant ein jannewaris 1945 op 'e nij Amerikaanske lâningsoperaasjes te ûnderstypjen. Mids febrewaris wie it slachskip yn in ferlykbere hoedanichheid belutsen by de Slach om Iwo Jima, yn 'e Japanske Bonineilannen, yn 'e midden fan 'e Stille Oseaan. Ein maart arrivearre de USS West Virginia by de Rjûkjû-eilannen yn 'e Eastsineeske See, dêr't it slachskip mei syn grutte kanonnen de Amerikaanske troepen ûnderstipe yn 'e bloedige Slach om Okinawa. Dêrby waard it skip op 1 april rekke troch in kamikaze, mar hoewol't dêr 4 bemanningsleden by omkamen en nochris 7 by ferwûne rekken, waard der net in soad skea oanrjochte. Ein juny ferliet de USS West Virginia Okinawa om behelle te wurden yn 'e risselwaasje foar Operaasje Downfall, de ferwachte ynvaazje fan Japan.
Nei de oarloch
Doe't op 15 augustus lykwols de berjocht fan 'e kapitulaasje fan Japan kaam, fear de USS West Virginia de Baai fan Tokio yn om dêr Amerikaanske troepen oan lân te setten foar de besetting fan Japan. It skip wie dêr oanwêzich doe't op 2 septimber de formele oerjefteformaliteiten plakfûnen oan board fan it slachskip de USS Missouri. Op 20 septimber sette de USS West Virginia ôf om fia Okinawa en Hawaï nei San Diego te farren, dêr't it skip op 22 oktober arrivearre. Nei inkele dagen rêst sette it skip op 27 oktober al wer ôf, om yn it ramt fan Operaasje Flying Carpet (de repatriëarring fan hûnderttûzenen Alliëarden) Amerikaanske troepen út Hawaï nei it Amerikaanske fêstelân oer te farren. De USS West Virginia waard op 9 jannewaris 1947 troch de Amerikaanske Marine út 'e tsjinst helle, wêrnei't it by de Pasifyske Reservefloat yndield waard om yn 'e 'motteballen' lein te wurden. Op 24 augustus 1959 waard it slim ferâldere slachskip foar skroat ferkocht, en op 3 jannewaris 1961 waard it sloopt op 'e skipswerf fan Todd-Pacific n Seattle.
Sekretaris
In sekretaris of siktaris is immen dy't belêstge is mei de ferslachlizzing as lid fan it deistich bestjoer fan in organisaasje, lykas in feriening, stifting, kommisje, komitee, politike partij, ynternasjonale organisaasje of steat. Yn it meast gongbere gebrûk fan dizze term giet it om in funksje yn it bestjoer fan in lytsskalige organisaasje, lykas in feriening foar doarpsbelang of in biljertklub. By sokke organisaasjes bestiet it deistich bestjoer út in foarsitter, in sekretaris, in skathâlder en eventueel in fise-foarsitter en ferskate algemiene leden. By formele gearkomsten sit de sekretaris rjochts fan 'e foarsitter. It wurd 'sekretaris' komt út it Latyn en betsjut letterlik "geheimhâlder'. Fan dit wurd bestiet yn it Frysk gjin froulike foarm; sekretaresse of siktaresse is gjin froulike sekretaris, mar in administrative funksje dy't neat te krijen hat mei bestjoer.
Yn lytsskalige organisaasjes hat de sekretaris as taak om notulen te meitsjen fan gearkomsten. Ek it skriuwen fan brieven en útnûgings heart ta syn wurk. Tsjintwurdich is de sekretaris fierders faak de kontaktpersoan fan syn organisaasje foar binnenkommende e-mailberjochten dy't rjochte binne oan it bestjoer as gehiel, en fersoarget er dêrnjonken yn 'e regel ek it útgeande e-mailferkear. De sekretaris hâldt de lede-administraasje by, soarget dat de organisaasje him wetlik goed hâldt en draacht troch feroarjende wetjouwing op te folgjen en faak riedt er ek de gearkomsten ta en/of hâldt er de opfolging fan 'e besluten yn 'e rekken, hoewol't dat ek troch de foarsitter dien wurde kin. Soms wurde de funksjes fan in sekretaris kombinearre mei dy fan in skâthâlder, ta in 'sekretaris-skathâlder'.
Der besteane ferskate spesifikere foarmen fan sekretarissen:
Olympyske Winterspullen 2018
De Olympyske Winterspullen fan 2018, offisjeel bekend as de XXIII Olympyske Winterspullen (Ingelsk: XXIII Olympic Winter Games; Frânsk: les XXIIIes Jeux Olympiques d'Hiver; Koreaansk: 제23회 동계 올림픽, offisjele transliteraasje: Je-isipsamhoe Donggye Ollimpik), wiene in grut ynternasjonaal sportevenemint yn 'e tradysje fan 'e Olympyske Spullen, dat yn 'e winter fan 2018 holden waard yn Pyeongchang, in distrikt yn it noardeasten fan Súd-Koreä (net te betiizjen mei de Noardkoreaanske haadstêd Pyongyang). Pyeongchang wie it trêde Aziatyske plak dat de Olympyske Winterspullen organisearre, nei Sapporo (1972) en Nagano (1998), beide yn Japan. Hoewol't de Olympyske Winterspullen fan 2018 formeel fan 9 oant 25 febrewaris duorre, wiene it skyskânsspringen en it curlingtoernoai al in dei earder, op 8 febrewaris úteinset. Oan dizze edysje fan 'e Winterspullen namen krapoan 3.000 sporters diel, dy't ôfkomstich wiene út 91 ûnderskate lannen. Foar Ekwador, Eritreä, Kosovo, Maleizje, Nigearia en Singapoer wie it de alderearste dielname oan 'e Winterspullen. It evenemint omfieme fierders 102 ûnderdielen yn 15 ferskillende sporten, wêrfan't it meastepart organisearre waard yn it distrikt Pyeongchang, hoewol't foar beskate ûnderdielen útwykt waard nei it oanbuorjende distrikt Gangneung. Nei de Olympyske Simmerspullen waarden yn Pyeongchang ek de Paralympyske Winterspullen organisearre.
Organisaasje
Pyeongchang wie ek kandidaat-gastplak foar de Olympyske Winterspullen 2010 en de Olympyske Winterspullen 2014, dy't úteinlik nei Vancouver, resp. Sotsji giene. Foar de Winterspullen fan 2018 naam Pyeongchang it op tsjin München, yn Dútslân, en Annecy, yn Frankryk. Op 'e 123e Gearkomste fan it Ynternasjonaal Olympyske Komitee (IOC), yn july 2011 yn it Súdafrikaanske Durban, waard Pyeongchang útornearre ta gastplak mei 63 stimmen, tsjin 25 foar München en 7 foar Annecy.
Hoewol't der diskear ris gjin noed wie oer de fraach oft alle fasiliteiten foar de Spullen wol op 'e tiid ree wêze soene, wiene der genôch oare swierrichheden. Yn it foarste plak hong oer 'Pyeongchang' lang it driigjend skaad fan 'e spannings tusken Súd-Koreä en buorlân Noard-Koreä, dy't formeel noch altyd mei-inoar yn oarloch binne sûnt de Koreaanske Oarloch fan 1950-1953. Troch it Noardkoreaanske rakettestprogramma wiene dy spannings yn 'e rin fan 2017 heech oprûn, eat dat noch oanboaze waard troch de ûndiplomatike reäksjes op 'e rakettests troch de Amerikaanske presidint Donald Trump op Twitter. Ferskate lannen drigen dêrom mei in boykot fan dizze Winterspullen as de feiligens fan harren ôffurdigings net garandearre wurde koe.
Uteinlik sleaten Noard- en Súd-Koreä yn jannewaris 2018 in oerienkomst dy't ynhold dat Noard-Koreä oan 'e Spullen meidwaan soe (eat dat lang ûnwis bleaun wie). Boppedat soene de ôffurdigings fan 'e beide Koreä's by de iepeningsseremoanje as ien ploech ûnder in neutrale Koreaanske flagge meidwaan oan 'e yntocht fan 'e sporters. En teffens waard der as in symboalysk gebeart in feriene Koreaansk frouljusiishockeytiim gearstald, mei 12 leden út Noard-Koreä en 23 út Súd-Koreä, dat oan 'e Spullen meidwaan soe. Dy ûntwikkelings krigen lykwols in protte krityk yn Súd-Koreä en ek yn 'e Feriene Steaten, de wichtichste bûnsgenoat fan Súd-Koreä, mei't men fûn dat it Súdkoreaanske regear sa oan Noard-Koreä in platfoarm bea om 'e Winterspullen te misbrûken foar propagandadoelen.
In oar grut en slepend probleem wie de dielname fan Russyske atleten oan 'e Spullen. Dy wie faai kommen te stean troch it grutskalige en troch it Russyske regear opsette en fasilitearre dopingskandaal op 'e Winterspullen fan Sotsji, yn 2014. Yn 'e neisleep dêrfan wie it IOC-lidmaatskip fan it Russysk Olympysk Komitee opskoarre. Lang wie ûnwis wat foar ynfloed oft dizze saak hawwe soe op 'e Russyske dielname oan 'e Winterspullen fan Pyeongchang, mar op 5 desimber 2017 waard bekendmakke dat Ruslân as lân dêr net wolkom wie. Boppedat waard ek oan 43 yndividuële Russyske sporters de tagong ta Pyeongchang ûntsein om't se har yn it ramt fan doping misdroegen hiene op 'e Winterspullen fan Sotsji. Dyselden waarden dêrom foar altyd útsletten fan dielname oan 'e Olympyske Spullen. Russyske sporters dy't bewize koene dat se neat misdien hiene, wiene wol wolkom, mar koene yn Pyeongchang inkeld meidwaan ûnder de Olympyske flagge. Guon fan harren besleaten út solidariteit mei harren ferballe lânslju de Spullen te boykotten, mar 168 Russen diene wol mei.
Sporten
Formeel waarden der op 'e Olympyske Winterspullen fan 2018 7 sporten beoefene, om't it Ynternasjonaal Olympysk Komitee (IOC) inkelde oansletten sportbûnen telt. Dêrfan binne der yndie sân: biatlon, curling, iishockey, reedriden, roadeljen, skyen (ynkl. skyskânsspringen en snowboarden) en slydzjen (bobslydzjen en skeleton). Yn 'e praktyk waarden der lykwols 15 sporten ûnderskaat, sa't hjirûnder werjûn is, mei it tal ûnderdielen tusken heakjes.
Nije ûnderdielen dy't op 'e Olympyske Winterspullen fan Pyeongchang foar it earst oan it offisjele wedstrydprogramma tafoege waarden, wiene big air-snowboarden, de massastart by it hurdriden, it mingd dûbelspul by it curling en it alpineskyen mei mingde tiims.
Dielnimmende lannen
Hjirûnder de dielnimmende lannen oan 'e Olympyske Winterspullen fan 2018, mei it tal yndividuële sporters werjûn. Oan it iishockeytoernoai naam in feriene Koreaansk tiim diel mei 35 leden, wêrfan 12 út Noard-Koreä en 23 út Súd-Koreä. Yn 'e list hjirûnder binne dy sporters by de oare dielnimmers út harren respektivelike lannen opteld. Ruslân wie as lân útsletten fan dielname fanwegen it dopingskandaal op de Olympyske Winterspullen 2014. Wol diene der 168 yndividuële Russyske sporters mei ûnder de Olympyske flagge.
Oan 'e Olympyske Winterspullen fan 2018 diene 11 lannen net mei, dy't wol oan 'e foargeande Winterspullen yn Sotsji dielnommen hiene: de Amerikaanske Famme-eilannen, de Britske Famme-eilannen, Dominika, Fenezuëla, de Kaaimaneilannen, Nepal, Paraguay, Perû, Ruslân, Simbabwe en Tadzjikistan. Fierders wiene der 14 lannen dy't yn Pyeongchang wol meidiene, mar út Sotsji weibleaun wiene. Dêrby giet it om: Bolivia, Ekwador, Eritreä, Gana, Kenia, Kolombia, Kosovo, Madagaskar, Maleizje, Nigearia, Noard-Koreä, Porto Riko, Singapoer en Súd-Afrika. Foar Ekwador, Eritreä, Kosovo, Maleizje, Nigearia en Singapoer wie it de alderearste dielname oan 'e Olympyske Winterspullen.
Numydje
300px|thumb|Numydje om 220 f.Kr. hinne foar de feriening 300px|thumb|Numidysk mausoleum fan Masinissa yn [[El-Khroub]] Numydje (Berbersk: Inumiden, Latyn: Numidia) wie in keninkryk fan de Numydjers yn de âldheid fan 202 f.Kr. oant 40 f.Kr. yn dat hjoed-de-dei Algerije en in lyts part fan Tuneezje en Lybje is. It lân wie ynearsten ferparte yn twa keninkriken: de Massyljers yn it easten en de Massesyljers yn it westen. Yn de Twadde Punyske Oarloch (218-201 f.Kr.) fersloech Masinissa, de kening fan de Massyljers, Syffaks fan de Massesyljers en ferienige dêrmei Numydje yn ien keninkryk. It keninkryk wie ynearsten in ûnôfhinklik lân, dêrnei't it in Romeinske fazalsteat waard en ta einbeslút in Romeinske provinsje.
Numydje grinzge yn syn wiidste omfieming yn it westen oan it keninkryk Mauretaanje by de rivier de Moulouya, yn it easten oan Syrenaika (hjoed-de-dei yn Lybje), yn it noarden oan de Middellânske See en yn it suden oan de Sahara. It keninkryk Numydje wie ien fan de earste promininte steaten yn de Magreb
Namme
Grykske skriuwers ferwiisden nei it folk as "Νομάδες" (nomaden), dat mei in Latynske oerseting Numidiae (of ek wol Nomades) waard. Skiedkundige Gabriel Camps oppenearret lykwols dat de namme in Berberske oarsprong hie. De skriuwer Polybius neamde de namme foar it earst yn de twadde iuw f.Kr. as in ferwizing nei in folk en gebiet bewesten Kartago, en omfieme it gânse kustgebiet fan Algerije oan de rivier de Muluya (Mulucha) ta, likernôch 160 km bewesten Oran.
Skiednis
De Numydjers bestiene lykwols út twa stammekloften: de Massyljers yn eastlik Numydje, en de Massesyljers yn it westen. Yn it earste part fan de Twadde Punyske Oarloch keazen de eastlike Massyljers ûnder kening Gaïa de kant fan Kartago dat yn it hjoeddeistich Tuneezje lei en dat fan in Fenisyske hannelskoloanje ta in Punysk seeryk útwoeks. Tagelyk keazen de westlike Massesyljers ûnder kening Syffaks de kant fan de Romeinske Republyk. Yn 206 f.Kr. feroare de situaasje en stapte Masinissa, de nije kening fan de Massyljers, oer nei de kant fan Rome. Syffaks, dy't boaske mei Sofonisba, dy't in dochter fan de Kartaachske generaal Hasdrubal Gisko wie, stapte oer nei de Kartaachske kant. Nei't de Romeinen de kriich wûn hiene, waard Masinissa kening fan gâns Numydje. Doe't Masinissa yn 148 f.Kr. ferstoar omfieme syn keninkryk it gânse kustgebiet fan Algerije fan Mauretaanje oant de grins mei Syrenaika yn Lybje. It Numidyske gebiet omkrong gâns it gebiet fan Kartago, útsein de kust.
Nei de dea fan Masinissa folge syn soan Misipsa him as kening op. Doe't Misipsa yn 118 f.Kr. ferstoar, waard er opfolge troch syn twa soannen Hiempsal I en Adherbal en de ûnwettige pakesizzer fan Masenissa, Jugurta, dy't fan Libysk komôf wie en tige populêr by de Numydjers wie. Daalk nei de dea fan Misipsa krigen Jugurta en Hiempsal tsierderijen. Jugurta liet Hiempsal ombringe en dat late streekrjocht ta tsierderijen tusken Jugurta en Adherbal.
Kriich tsjin Rome
Yn 112 f.Kr begûn Jugurta fannijs mei syn kriich tsjin Adherbal. Hy makke guon yn de Romeinske Senaat brûkel nei't er Romeinen, dy't Adherbal holpen, en Adherbal sels ombringe liet. Rome stjoerde in leger en bestraf Jugurta, mar hy wist de Romeinen om te keapjen en sleat in fredesferdrach mei harren, dy't foar in grut part yn syn foardiel útwurke. De pleatslike Romeinske kommandant waard troch syn politike tsjinstanner Gaius Memmius oproppen nei Rome ta om him te ferantwurdzjen. Jugurta waard ek twongen en ferantwurdzje himsels yn Rome en tsjûgje tsjin de kommandant. Jugurta syn wiere aard kaam boppe wetter en doe waard er net mear betroud.
Der bruts fannijs kriich út tusken de Romeinske Republyk en Numydje en ferskate legioenen waarden nei Noard-Afrika stjoerd ûnder lieding fan konsul Kwintus Sesilius Metellus Numidikus. De kriich duorre lang en foel de Romeinen ôf, want se koene Jugurta mar net ferslaan. Jugurta brûkte benammen guerillataktiken. Metellus syn luitenant, Gaius Marius, rekke frustrearre oer de tastân en ferfear nei Rome en sykje ferkiezing ta konsul. Marius waard keazen en hy ferfear werom nei Numydje en beëinigje de kriich foargoed. Hy stjoerde syn generaal Sulla nei Mauretaanje om harren help oan Jugurta beëinigje te litten. Mei de help fan Bocchus I, dy't de skoanheit fan Jugurta wie, wist Sulla Jugurta te pakken en koe dêrnei de kriich beëinigje. Jugurta waard yn keatlings troch de strjitten fan Rome laat en waard yn it Tullianum opsletten. Hy ferstoar troch ferhongerjen yn 104 f.Kr.
Ferdield keninkryk
Nei de dea fan Jugurta waarden de westlike parten fan Numydje oan Bocchus I, kening fan Mauretaanje jûn. In lytser keninkryk Numydje waard regearre troch Jugurta syn healbroer Gauda. Doe't dy yn 88 f.Kr. ferstoar, waard it keninkryk fannijs ferparte yn in grutter eastlik keninkryk en in lytser westlik keninkryk (rûchwei it hjoeddeistich Lyts-Kabylje). De eastlike keningen lieten munten slaan, wylst der fan de westlike keningen gjin munten oerbleaun binne. De westlike keningen wiene mooglik fazallen fan de eastlike keningen.
De boargerkriich tusken Julius Caesar en Pompejus late ta de ein fan de ûnôfhinklikens fan Numydje yn 46 f.Kr. It westlike keninkryk kaam ta Bocchus II fan Mauretaanje, wylst it eastlik keninkryk in Romeinske provinsje waard. In oerbliuwsel fan it westlik keninkryk mei de stêd Sirta waard tydlik in autonoom gebiet ûnder Publius Sittius. Tusken 44 en 40 f.Kr. kaam it eardere westlik keninkryk fannijs ûnder it hearskip fan in Numidyske kening, Arabio, dy't Sittius fermoardzje liet en syn plak ynnaam. Hy rekke belutsen yn de boargerkrigen fan Rome en kaam dêrby om it libben.
Romeinske provinsje
Nei de dea fan Arabio waard Numydje de Romeinske provinsje Africa Nova (Nij-Afrika), mei útsûndering fan in lyts skoftke doe't keizer Augustus Juba II (soan fan Juba I) as fazalkening oanstelde tusken 29 en 27 f.Kr.
Eastlik Numydje waard yn 46 f.Kr. ynlive en foarmje de nije Romeinske provinsje Africa Nova. Westlik Numydje waard nei de dea fan de lêste kening, Arabio, yn 40 f.Kr. ynlive en de twa provinsjes waarden troch keizer Augustus mei Tripolitaanje meiïnoar foege en foarmje de provinsje Africa Proconsularis. Numydje bleau winliken in selsstannige provinsje, mar foel ûnder de prokonsul fan Afrika oant 203 n.Kr. Under keizer Septimius Sevearus waard Numydje fan Africa Pronsularis ôfskaat en waard it bestjoerd troch in keizerlike prokurator. Under de herfoarmings fan keizer Diokletianus waard Numydje yn twaen ferparte: it noarden waard Numidia Cirtensis mei Sirta as haadstêd en it suden mei de Aurèsbergen waard Numidia Militiana (Militêr Numydje) mei Lambaesis as haadstêd. Keizer Konstantyn de Grutte ferienige beide provinsjes lykwols wer mei Sirta, dat nei him werneamd waard ta Constantina (hjoeddeistich Konstantine (Algerije)), as haadstêd. De rang fan syn lânfâd waard yn 320 ferhege ta dy fan konsularis. De provinsje wie doe ien fan de seis provinsjes fan it Diosees Afrika oant de ynfallen fan de Fandalen yn 428. It waard nei de Fandaalske Oarloch fannijs part fan it Eastromeinske Ryk en waard it part fan de Pretoriaanske prefektuer fan Afrika
Wichtige stêden
Numydje waard yn de Romeinske tiid tige romanisearre en der waarden nije stêden boud. De wichtichste plakken yn Romeinsk Numydje wiene: yn it noarden de haadstêd Sirta, it hjoeddeistich Konstantine, Hippo Regius, flakby it hjoeddeistich Annaba, dat de bekende biskopsit fan Augustinus fan Hippo wie. Yn it suden yn it binnenlân laten wegen ta de stêden Teveste en Lambaesis, dy't troch wegen mei Sirta en Hippo Regius ferbûn waarden.
Lambaesis wie de sit fan de Legio III Augusta en in wichtich strategysk sintrum. It bewekke de berchpassen yn de Aurèsbergen, dy't in berchtme foarmje, dat Numydje fan de Berberske stamme fan de woastyn, Gaetuli, skate. Dat gebiet rekke letter ek ûnder Romeinsk bestjoer. Der wiene op syn minst tweintich stêden yn Numydje dy't de titel en status fan Romeinske koloanjes krigen hawwe. Yn de fyfde iuw neamde de Notitia Dignitatum net minder as 123 bisdommen, dy syn biskoppen oanwêzich wiene by de Konsylje fan Kartago yn 479.
Peter Pan Speedrock
Peter Pan Speedrock wie in Nederlânske hardrock band, oprjochte yn Eindhoven yn 1996. De band waard oprjochte as Peter Pan, yn 2001 waard de bandnamme oanfolle mei it wurd Speedrock. Fanôf 1998 wie Dikke Dennis maskotte en earelid fan de band. Hy kundige by de measte optredens de band oan en song in nûmmer foarôf mei de band. Op 26 novimber 2016 sleaten sy nei 20 jier harren karriêre as band ôf mei in ôfskiedskonsert yn konsertseal "Effenaar" yn Eindhoven. Yn 2021 waarden der foar 2022 in tal fan reüny optredens oankundige.
Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje, dat offisjeel eins de Ynternasjonale Utstalling fan Filmkeunst fan de Biënnale fan Feneesje (Italjaansk: Mostra Internazionale d'Arte Cinematografica della Biennale di Venezia) hjit, is in filmfestival dat elts jier yn 'e Italjaanske stêd Feneesje holden wurdt. It waard yn 1932 oprjochte en is dêrmei it âldste filmfestival fan 'e wrâld. Yn 'e mande mei it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes, yn Frankryk, en it Ynternasjonaal Filmfestival fan Berlyn, yn Dútslân, heart it ta de 'Grutte Trije' fan 'e filmfestivals. It Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje falt elts jier yn ein augustus en/of begjin septimber en wurdt holden yn it Palazzo del Cinema yn it Lido yn 'e Golf fan Feneesje. It makket ûnderdiel út fan in grutter evenemint, de Biënnale fan Feneesje, dy't yn 1893 oprjochte waard en behalven oan filmkeunst ek omtinken jout oan keunst, arsjitektuer, dûns, muzyk en teäter. De wichtichste priis fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje is de Gouden Liuw.
Skiednis
De earste edysje fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje waard op 'e jûn fan 6 augustus 1932 iepene mei in fertoaning fan 'e Amerikaanske film Dr. Jekyll and Mr. Hyde op it terras fan it Excelsior Palace Hotel. Der diene njoggen lannen oan it filmfestival mei, dat op 21 augustus sletten waard. Der waarden it earste jiers noch gjin prizen ferjûn, mar wol waard der in referindum ûnder it filmpublyk holden om fêst te stellen hokker films en akteurs de measte lof fertsjinnen.
Nettsjinsteande it súkses fan it festival waard it yn 1933 net wer holden. Pas yn 1934 waard de twadde edysje organisearre, en doe waard it ta in jierliks evenemint makke. Oan 'e twadde edysje diene santjin lannen mei. Ek waarden doe de earste prizen ynsteld: de Mussolini Trofee foar Bêste Italjaanske Film en de Mussolini Trofee foar Bêste Bûtenlânske Film. Ek waarden ferskate prizen en earfolle fermeldings útrikt oan akteurs. Yn 1935 waard de lieding oer it filmfestival taparte oan Ottavio Croze, de earste artistyk direkteur. Dat wie in funksje dy't er oant de Twadde Wrâldoarloch behâlde soe.
It jiers dêrop waard der foar it earst in sjuery ynsteld om 'e winners fan 'e prizen út te ornearjen, mar de leden wiene allegearre Italjanen. It grutste part fan 'e finansiering fan it festival wie altyd al ôfkomstich fan it Ministearje foar Folkskultuer, mar yn 1936 waard it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje organisatoarysk losmakke fan 'e Biënnale, sadat faksistyske organisaasjes as it Ministearje fan Filmkeunst en de Faksistyske Nasjonale Federaasje fan Fermaakbedriuwen it bestjoer fan it festival oernimme koene. It waard sadwaande wat langer wat mear in ferlingstik fan 'e diktatuer fan Mussolini, mei as doel om faksistyske propaganda te fersprieden. Om utens late soks ta wjerstân, en yn Frankryk reägearre men troch útein te setten mei de ûntwikkeling fan plannen foar in eigen filmfestival, dêr't úteinlik it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes út fuortkomme soe.
Yn 1937 kaam it Palazzo del Cinema di Venezia ree, op it Lido yn 'e Golf fan Feneesje. Dêr is it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje sûnt altyd holden, útsein yn 'e jierren 1940, 1941 en 1942, doe't it evenemint bûten Feneesje organisearre waard út eangst foar Alliëarde bombardeminten. De eangst bliek lykwols net nedich, want Feneesje litte yn dy snuorje frijwol gjin skea. Yn 'e skiedskriuwing fan it filmfestival waarden de edysjes fan dy trije jierren letter as net-holden beskôge, om't se net yn it Lido plakfûn hiene. Dêrby kaam noch dat it net in tiid wie om grutsk op te wêzen. Yn 1940 waard it evenemint omneamd ta 'Italjaansk-Dútske Sinematografyske Manifestaasje' (Manifestazione Cinematografica Italo-Germanica), in namme dy't it behold oant en mei 1942. De edysjes fan 1943, 1944 en 1945 giene hielendal oer fanwegen de oarlochssitewaasje yn Itaalje.
Yn 1946 makke it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje in trochstart, no foar it earst as in evenemint dat frij wie fan faksistyske ynfloeden en propagandistyske oerheidsbemuoienis. It waard dat jiers ek foar it earst yn septimber holden. Dy ferskowing fan in moanne hie te krijen mei in ôfspraak dy't makke wie mei it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes, dat fan 1946 ôf yn it foarjier holden waard. Sa rieden de beide eveneminten inoar net yn 'e tsjillen. De Mussolini Trofee waard nei de Twadde Wrâldoarloch fansels ôfskaft, en fan doe ôf wie de Gouden Liuw de wichtichste priis fan it festival. (De liuw is it teken fan Feneesje en stiet ek prominint op 'e flagge en it wapen fan 'e stêd.)
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje naam al rillegau wer in wichtich plak yn 'e filmwrâld yn. Yn 'e 1960-er jierren fierde Luigi Chiarini, dy't fan 1963 oant 1968 oan it haad fan it festival stie, in grut tal fernijings troch. De sosjale en politike ûnrêst fan 1968 hie grutte gefolgen foar it filmfestival. Fan 1969 oant 1979 waarden der gjin prizen útrikt en omfette it evenemint gjin wedstrydelemint mear. Yn 1973, 1977 en 1978 gie it festival hielendal oer. De Gouden Liuw kearde as priis pas werom yn 1980. Dàt dy priis überhaupt weromkearde, wie te tankjen oan 'e nije direkteur Carlo Lizzani, dy't fan 1979 oant 1983 oant it haad fan it festival stie. Lizzani besleat dat it imago fan it evenemint oppoetst wurde moast en dat de bêste manear om dat te berikken, in weromkear nei eardere foarmen wie. Hy slagge yn syn bedoeling en it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje waard fan it begjin fan 'e 1980-er jierren ôf wer ien fan 'e toanoanjaande eveneminten fan 'e ynternasjonale filmyndustry.
Yn 2004 waard yn gearwurking mei it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje in selsstannich en parallel filmfestival oprjochte: de Fenesiaanske Dagen (Le Gionate degli Autori).
Organisaasje
De foarsitter fan 'e Biënnale fan Feneesje fertsjintwurdiget it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje foar finansjele partners, de oerheid en de media oer. De foarsitter fan 'e Biënnale wurdt oansteld troch it Italjaansk Ministearje fan Kultureel Erfskip. De direkteur fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje is ferantwurdlik foar de organisaasje fan it evenemint. De direkteur wurdt keazen troch de foarsitter en ôffurdigen fan 'e Biënnale.
Orizzonti (Hoarizonnen)
Dizze net-kompetative seksje hat sûnt 2010 dochs fjouwer prizen:
Oar
De Jaeger-LeCoultre Glory to the Filmmaker-priis (Premio Jaeger-LeCoultre Glory to the Filmmaker) is in priis foar persoanen dy't in wichtige bydrage levere hawwe oan 'e hjoeddeistige filmyndustry. Dizze priis wurdt sûnt 2006 yn gearwurking mei de Switserske horloazjefabrikant Jaeger-LeCoultre op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje útrikt.
Mei Inoar Ien (Drachtster Kompenije)
Skiednis
Yn 1894, doe't oeral yn Fryslân ferienings foar toaniel stifte waarden, rjochten ynwenners fan Drachtster Kompenije de toanielklub Eensgezindheid op. Njonken ien of twa toanielfoarstellings yn 't jier waarden de leden fan dy feriening ek oanfitere om harren te oefenjen yn 'e foardrachtskeunst. Dêrfan waarden yn dy tiid om 'e pear wiken útfierings holden, wêrby't sawol proaza as poëzij foardroegen waard. De earste jierren wiene de foardrachten en it toaniel alteast foar in part yn it Nederlânsk, mar neitiid waard wat langer wat faker Frysk brûkt, oant de Nederlânske taal alhiel yn ûnbrûk rekke. Dochs duorre it oant 1947 ear't besletten waard dat Eensgezindheid tenei Mei Inoar Ien hjitte moast.
Yn 'e midden fan 'e tweintichste iuw spile Mei Inoar Ien yn Kafee Aans. De kastlein helle dan de skudden tusken de taapkeamer en de huzinge wei, sadat der mear romte wie foar publyk. Doe't geandewei de 1960-er jierren de tillefyzje opkaam, bleaune de minsken lykwols fuort. Fan gefolgen wiene sokke jûnen foar it kafee net mear rendabel, en waard de toanielklub derút set. It leechsteande Gebouke fan 'e tsjerke, dêr't earder de pleatslike beukerskoalle fêstige west hie, waard doe it ûntwyk fan 'e toanielspilers. Se bouden der sels in poadium mei eigenmakke beljochting foar in budget fan frijwol neat. De spots makke men fan lege ferveblikken en de gerdinen wiene âlde kleden dy't by de foarsitter út in doaze op 'e souder kamen.
Nei ferrin fan in tal jierren rekke men útsjoen op 'e tillefyzje, en loeken de toanielfoarstellings wer mear folk. Mei hûndert man siet it Gebouke lykwols smoarfol. Doe't Kafee Aans troch in nije generaasje oernommen waard, mocht Mei Inoar Ien dêr wer weromkomme. Earder hie de kastlein it kafee kombinearre mei wat komelkerij, mar no waard fan 'e âlde skuorre in seal makke. Dêr wie lykwols gjin poadium; dat moasten de leden fan 'e toanielklub eltse kear sels opbouwe en wer ôfbrekke. Letter waarden praktikabels hierd fan De Lawei, yn Drachten. Ein jierren tachtich waard der in stik oan 'e seal boud; doe kaam der in fêst poadium, en ek in klaairomte.
Doe't de Stichting Amateurtoaniel Fryslân (STAF) noch in 'kriich' (wedstryd) mei fiif ûnderskate klassen organisearre, draaide Mei Inoar Ien altyd mei yn ien fan 'e beide heechste klassen. Tsjintwurdich bringt Mei Inoar Ien noch altyd ienris yn 't jier in toanielstik op 'e planken, en dêrnjonken wurdt ek de saneamde 'kofjejûn' organisearre, wêrby't twa of trije koartere stikken fan ien bedriuw spile wurde. Dat wurdt dien troch de jeugdleden fan 'e toanielferiening en troch folwoeksenen foar wa't dat jiers gjin rol yn it 'grutte' toanielstik weilein is. Mei Inoar Ien hat nammentlik safolle leden (anno 2019 likernôch 40, plus sa'n 18 jeugdleden) dat net eltsenien elk jier spylje kin.
Standerttype Vierlingsbeek
thumb|250px|Stasjon Hurdegaryp It Standerttype Vierlingsbeek is in stasjonsûntwerp dat foar ferskate stasjons yn de jierren fyftich en sechstich brûkt waard. It earste gebouke waard yn 1956 boud yn Vierlingsbeek, fan dêr de namme.
Mole
In mole (fral Klaaifrysk; útspr.: [ˈmoːlə], likernôch: " moo -luh"; meartal: molens of moles) of mûne (benammen Wâldfrysk; útspr.: [ˈmunə], [ˈmuːnə] of [ˈmoːnə], likernôch: " mû -nuh", resp. " mûû -nuh" of " moo -nuh"; meartal: mûnen), ek moune (ferâldere stavering) of mounle (argaysk), is in wurktúch mei in draaiend meganisme en in oandriuwing, dat tsjinje kin foar it meallen, parsjen of stampen fan nôt, pigminten foar de produksje fan ferve en oare grûnstoffen, it seagjen fan hout, it pompen fan wetter, it takeljen fan in lêst of it opwekjen fan elektrisiteit. Immen dy't in mole betsjinnet, is in moolner (ek moolder, mealder, mûner of mûnder). Molens kinne kinne op ferskate manearen oandreaun wurde: