cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Giovanni Pico della Mirandola
Untwikkeling fan ideeën
Yn novimber 1484 gie Pico della Mirandola wer nei Florâns, dêr't er diskear yn 'e kunde kaam mei Lorenzo de' Medici, de hearsker fan 'e Florentynske Republyk, dy't him neitiid oan syn dea ta beskermje soe, en teffens mei de filosoof Marsilio Ficino, by wa't er yn 'e lear gie. Fia Ficino rekke Pico della Mirandola bekend mei de Hermetica, it wurk fan 'e Grykske skriuwer út 'e lette Klassike Aldheid Hermes Trismegistos. Koarte tiid letter reizge Pico della Mirandola troch nei Rome, dêr't er fan doel wie om in kongres mei wittenskippers út hiele Jeropa te organisearjen om oer syn 900 stellings te debattearjen. Underweis hold er ho yn Arezzo, dêr't er behelle rekke yn in frijaazje mei de frou fan in neef fan Lorenzo de' Medici, dy't him op in hier nei it libben koste. Pico della Mirandola besocht om mei syn minneresse út te naaien, mar waard pakt en yn it tichthûs smiten troch har lulke man. Inkeld de tuskenkomst fan Lorenzo de' Medici sels rêde him doe fan 'e deastraf.
Neitiid brocht Pico della Mirandola, dy't by it ynsidint yn Arezzo ferwûne rekke wie, ferskate moannen troch yn Perugia, om op te betterjen. Wylst er dêr tahold, krige er op ûndúdlike wize ferskate âlde teksten yn 'e hannen (û.m. fan Ezra, Soroäster en Melchior), dy't er sels as "Galdeesk-kristlik" omskreau. Teffens waard er yn Perugia yntrodusearre yn 'e kabbala, de joadske mystyk, dy't him fassinearre. Sels seach Pico della Mirandola yn syn ferbliuw yn Perugia en syn ûntdekking fan 'e âlde teksten en de kabbala dêre de hân fan God, sa't er oan syn freon en learmaster Ficino skreau.
Swierrichheden mei de Tsjerke
Yn 1486 foltôge Pico della Mirandola syn Oratio de Hominis Dignitate ("Taspraak oer de Minsklike Weardichheid") as ynlieding ta syn 900 stellings. Dêrop reizge er nei Rome ta mei de bedoeling om syn plan ta wurklikheid ta meitsjen en syn stellings yn it iepenbier te ferdigenjen tsjin in elk dy't mei him yn debat gean woe. Yn desimber fan dat jier publisearre er syn stellings ûnder de titel Conclusiones Philosophicae, Cabalasticae et Theologicae, en tagelyk bea er in reiskostefergoeding oan om potinsjele debatpartners nei Rome te lokjen. Yn febrewaris 1487 griep paus Innosintius VIII lykwols yn en lei it debat stil. Der waard doe in pauslike kommisje ynsteld om 'e 900 stellings te beoardieljen op otterdoksy.
Hoewol't Pico della Mirandola alle oanklachten tsjin syn wurk besocht te wjerlizzen, waarden trettjin fan syn stellings feroardiele as ketterij. Pico della Mirandola stimde deryn ta om 'e stellings yn te lûken, mar feroare net fan miening oer harren jildichheid. Sadwaande publisearre er yn 1489 syn Apologia J. Pici Mirandolani, Concordiae Comitis, wêryn't er de stellings jitris ferdigene. Doe't de paus dat hearde, liet dy troch de ynkwisysje in tribunaal ynstelle, dat Pico della Mirandola twong om 'e Apologia èn syn stellings yn te lûken. De paus ferklearre oangeande de 900 stellings dat dy "[...] foar in diel kettersk binne, foar in diel út ketterij fuortkomme; ferskaten binne alderskandalichst en oanstjitjaand oan fromme earen; de measten dogge neat oars as de flaters fan heidenske filosofen te werheljen [...] oaren binne yn steat om 'e bretalens fan 'e Joaden oan te fiterjen; en in stikmannich, ta einbeslút, beare ta de 'natuerlike filosofy' te hearren, mar begeunstigje wittenskippen dy't it katolike leauwe en it minsklik ras fijannich binne."
Dêrop flechte Pico della Mirandola nei Frankryk ta, dêr't er arrestearre waard op befel fan Filips II, hartoch fan Savoaye, dy't dêrta in fersyk krigen hie fan 'e pauslike nunsius. Pico della Mirandola waard yn Vincennes yn it tichthûs smiten, mar fanwegen de tuskenkomst fan ferskate Italjaanske foarsten (dy't allegear dêrta oanset wiene troch Lorenzo de' Medici) liet kening Karel VIII fan Frankryk him frij en waard paus Innosintius bepraat om Pico della Mirandola nei Florâns gean te litten, dêr't er ûnder de fâdij fan Lorenzo de' Medici libje koe. Pico della Mirandola waard lykwols pas yn 1493, nei't Rodrigo Borgia ûnder de namme Aleksander VI ta paus keazen wie, ûntdien fan 'e sinsuer en frijheidsbeheinings dy't him troch de paus oplein wiene.
Lêste jierren en dea
Nei dizze foarfallen sette Pico della Mirandola him nei wenjen yn in filla by Fiesole, dy't him ta beskikking steld waard troch Lorenzo de' Medici. Hoewol't er djip oangrepen wie om't er besefte dat er mar amperoan ûntsnapt wie oan 'e brânsteapel, swarde er syn synkretistyske ideeën nea ôf. Wol fermoedsoene er him mei Savonarola, fan wa't er geandewei de kwestje fan syn 900 stellings fan ferfrjemde rekke wie. Op syn oanstean nûge Lorenzo de' Medici Savonarola út en kom yn Florâns.
Yn Fiesole skreau Pico della Mirandola noch ferskate wurken, wêrûnder de Heptaplus Id Est de Dei Creatoris Opere (1489) en De Ente et Uno ("Oer Wêzen en Ienheid", 1491). Bekender is syn Disputationes Adversus Astrologiam Divinicatrium ("Traktaat tsjin Foarsizzende Astrology"), dat pas nei dea publisearre waard. In oare doedestiden opsjochjaande tekst wie De Omnibus Rebus et de Quibusdam Aliis ("Oer Alles Dat Bestiet en Noch Wat Deropta"), dat lykwols net bewarre is, mar neamd wurdt yn Thomas More syn Utopia. De Animae Immortalitate ("Oer de Unstjerlikens fan de Siel") waard pas yn 1541 yn Parys publisearre. Yn dat wurk wreide Pico della Mirandola út oer ien fan syn 900 stellings: "In deadssûnde fan einige doer fertsjinnet net in ivige, mar inkeld in einige straf." (Dat wie ien fan 'e trettjin stellings dy't paus Innosintius VIII as kettersk beskôge.) Pico della Mirandola syn brieven ferskynden ek postúm, ûnder de titel Aureae ad Familiares Epistolae.
Nei it ferstjerren fan Lorenzo de' Medici, yn 1492, ferfear Pico della Mirandola nei Ferrara, al besocht er ek doe noch geregeldwei Florâns. Underwilens joech de politike ynstabiliteit yn 'e Florentynske Republyk romte oan Savonarola, dy't him ûntjûn hie ta in reäksjonêr en fûleindich tsjinstanner fan 'e Renêssânse. Dêrtroch kaam er yn botsing mei it Hûs de' Medici, mei as gefolch dat úteinlik net hysels, mar de De' Medici út Florâns ferballe waarden. Savonarola syn oanboazjende ynfloed soe liede ta in algehiele ferneatiging fan Florentynske renêssânsistyske literatuer en keunst, mar likegoed sleat Pico della Mirandola him by Savonarola syn beweging oan. Hy krige it yn 'e plasse dat er mûnts wurde moast, swarde syn eardere belangstelling foar âlde teksten út oare tradysjes as dy fan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke ôf, ferbaarnde al syn eigen poëzij en joech syn jild wei.
Yn 1494 waarden Pico della Mirandola en syn freon Angelo Poliziano ûnder mysterieuze omstannichheden fergiftige. Der waard fan grute dat Pico della Mirandola syn eigen siktaris derefter siet, om't dy de ynfloed fan Savonarola freze hawwe soe en fûn dat syn master him tefolle by Savonarola syn ideeën oansletten hie. Moderne histoarisy spekulearje dat Lorenzo syn opfolger, Piero de' Medici, opdracht jûn hie ta de moard. Pico della Mirandola waard begroeven yn Florâns, ûnder in tsjerketsjinst dêr't Savonarola yn foargie. Yn 2007 waarden de stoflike omskotten fan Pico della Mirandola en Poliziano opgroeven en ûndersocht troch in tiim fan wittenskippers dat ûnder lieding stie fan Giorgio Gruppioni, in heechlearaar antropology oan 'e Universiteit fan Bologna. Yn 2008 waard bekendmakke dat de beide mannen foar it neist stoarn wiene oan fergiftiging mei arsenikum.
Grutte Priis Formule 1 fan Itaalje 2004
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Itaalje 2004 yn Monza op 12 septimber 2004. It wie de fyftjinde fan 18 races fan de Formule 1 yn 2004. Hy waard op it Sirkwy fan Monza hâlden. De race waard hâlden oer 53 omgongen, op it 5,7 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306,7 kilometer.
Klagenfurt am Wörthersee
Klagenfurt am Wörthersee (Beiersk: Klångfurt; Sloveensk: Celovec), yn 'e regel koartwei Klagenfurt neamd, is de haadstêd fan de Eastenrykske dielsteat Karinsje. De gemeente hat de status fan Statutarstadt en leit yn it suden fan it lân, eastlik fan de Wörthersee. De stêd hat yn lytse ynternasjonale lofthaven en in universiteit. Yn de domtsjerke stiet de sit fan it bisdom Gurk-Klagenfurt.
Skiednis
Neffens de leginde soe it plak fan de stêd eartiids in sompich gebiet west ha, dêr't in draak omhuze. Om fan it bist ôf te kommen die de foarst it ûnthjit it gebiet te jaan oan dyjinge, dy't de draak deadzje soe. In tal manlju wisten de draak út syn territoarium te lokjen en it bist ôf te slachtsjen. De sompen waarden dêrnei droechlein en sa ûnstie de delsetting Glanfurt. Ta oantinken fan it ferhaal stiet op it Neue Platz de saneamde Lindwurmbrunnen út 1593.
Yn de rin fan de twadde helte fan de 16e iuw hie in grut part fan de befolking en hast alle Karintyske adel harren oansletten by de lutherske reformaasje. Sûnt de jierren 1570 wie Klagenfurt in protestantske stêd en de nije lear waard ferkundige yn de Sint-Egidiustsjerke, de Hillige Geasttsjerke en yn de nije Trijefâldichheidstsjerke (de lettere domtsjerke) waarden as protestantsk gebouwen iepene. De Habsburgers seagen it ynearsten allegear oan, mar nei 1595 fierde it Hûs tegearre mei de Roomsk-Katolike Tsjerke in krêftige kontrareformaasje troch. De minsken krigen de kar: werom te kearen nei it katolisisme of it lân te ferlitten. Protestantske boeken waarden ferbaarnd en de tsjerken fan de nije lear sletten. De nije Trijefâldichheidstsjerke, sletten yn novimber 1600, waard oan de jezuïeten oerdroegen, dy't de tsjerke yn 1604 op 'e nij iepenen en wijden oan Petrus en Paulus. Yn de rin fan de kontrareformaasje waarden ek oare oarders nei de stêd helle om foar te jaan oan de religieuze en kulturele ûntwikkeling. Nije tsjerken en kleasters (de Marijetsjerke mei it Fransiskaanske kleaster yn 1617, de Kapusinertsjerke mei it kleaster yn 1646) waarden boud en oare tsjerke op 'e nij ferboud. Klagenfurt waard wer katolyk en yn 1787 waard de stêd ek biskopsstêd. Tusken 1797 en 1809 folge in besetting troch de Frânsen, dy't by de ôftocht de fersterkings ôfbrieken. De eastlike poarte bleau lykwols stean, mar moast yn 1867 dochs plak meitsje foar it ferkear. Fan de wâlen en stedsgrêft is mar in lyts oerbliuwsel bewarre bleaun.
It tiidrek fan ekonomyske delgong feroare yn it revolúsjejier 1848, mei't Karinsje doe op 'e nij in selsstannich kroanlân waard mei en Klagenfurt dêrfan de haadstêd. Foar it earste waard sûnt 300 jier de stêd wer útwreide. Yn 1863 waard de stêd oansletten op it spoar.
De Earste Wrâldkriich ûnderbriek de ekonomyske wolfeart fan de stêd. Nei't ek Itaalje yn 1915 oan de oarloch dielnaam lei Klagenfurt net fuort oan it front fan de berchkriich, de stêd waard sparre foar gefjochten, mar waard wol oerspield mei weromlûkendee soldaten. De stêd ferlear 2214 soldaten yn de striid. Doe't de Earste Wrâldkriich foarby wie makke it nije Keninkryk Joegoslaavje ûnder oanfjurren fan de Sloveenske befolking oanspraken op dielen fan de Súd-Karinsje. Troepen foelen yn 1919 Karinsje binnen en besetten Klagenfurt op 6 juny 1919. Nei't ûnder de ynwenners in referindum ôfkundige waard oer de takomst fan it bekreauwe gebiet, twong de Fredeskonferinsje fan Parys (1919) de troepen wer nei hûs. It folk keas op 10 oktober 1920 mei oerstjûging foar Karinsje en de Republyk Eastenryk. De , Nei de Anschluss waard Klagenfurt op 1 maart 1939 haadstêd fan it reichsgau Karinsje. It Neue Platz waard it Adolf Hitler-platz en tal fan oare strjitten en pleinen krigen nije nammen fan nazy-lieders. De lytse joadske gemeente fan sa'n 250 minsken waard hast folslein fuortfage. Likernôch in fyfte diel fan de mienskip waard fermoarde, de measte joaden emigrearren en nei de Twadde Wrâldkriich telde Klagenfurt noch mar njoggen joaden. De bombardeminten fan 1943 1944 en 1945 op Klagenfurt hiene yn de Twadde Wrâldkriich 60% fan de hûzen fan de stêd ferneatige en 510 minsken deade, 1.665 Klagenfurters ferstoaren as soldaat yn de Twadde Wrâldkriich. Op 8 maaie 1945 namen Britske troepen in pear oeren foar de ienheden fan de Joegoslavyske striidkrêften en partizenanen de stêd yn. De kommunistyske lieding fan Joegoslaavje makke mei help fan de Sovjet-Uny op 'e nij oanspraken op Klagenfurt en stikken fan Karinsje, mar stjitten dêrby op ferset fan de Britten. Klagenfurt bleau oant 1955 yn de Britske besettingssône lizzen.
By de gemeentlike weryndieling fan 1973 waard Klagenfurt as gemeente útwreide mei fjouwer grutte oanbuorjende gemeentes en dielen fan oare gemeentes. Dêrmei waard it grûngebiet fan de gemeente Klagenfurt twaris sa grut.
Op 3 july 2007 naam de gemeenteried it beslút om mei yngong fan 1 febrewaris 2008 de namme fan de stêd te feroarjen yn "Klagenfurt am Wörthersee". Tsjinstânners fan it beslút fûnen dat Klagenfurt pas sûnt it begjin fan de 20e iuw oan de mar kaam te lizzen en dat de stêd kultuerhistoarysk fierder net in soad mei de mar dielt.
Befolking
Om 1400 hinne telde Klagenfurt mar sa'n 3.000 ynwenners. Healwei de 18e iuw wiene it likernôch 7.500 en yn it jier 1820 waard de grins fan 10.000 helle. By de folkstelling fan 1869 wie de stêd fierder groeid ta 15.000 ynwenners. Yn de 20e iuw soargen de weryndielings fan 1938 en 1973 foar in foarse taname fan it ynwennertal. Klagenfurt hat tradisjoneel in lytse Sloveenske mienskip. Yn 1880 foarmen de Slovenen 3,4% fan de befolking, yn 1910 wie dat 6,1 %, mar by de folkstelling yn 2001 noch mar 1,9 %, wylst de Kroatyske minderheid doe 3,3% fan de befolking útmakke. Yn 2019 wie likernôch 10% fan de ynwenners fan Klagenfurt net fan Eastenrykske komôf. In tredde dêrfan (32,8%) wiene boargers fan de Europeeske Uny.
Religy
Twatredde fan de befolking neamde him of har yn 2001 roomsk; 7,8% protestantsk, 3,0 % islamitysk en 1,5 % otterdoks. Fan de eardere joadske gemeente (1934: 269 leden; 1951 9 en 1968 15) tsjûget it lytse begraafplak yn St. Ruprecht yn it súdeasten fan de stêd en in plakette yn de Platzgasse op de lokaasje dêr't de yn 1938 ferneatige synagoge stien hat. De joaden fan Klagenfurt hearre tsjintwurdich by de joadske gemeente fan Graz. 16,1 % fan de befolking joech gjin religy op.
Cochem-Zell
De lânkring (Landkreis) Cochem-Zell is in regionale bestjoersienheid yn it sintrale diel fan de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. De lânkring waard oprjochte yn 1969. De haadstêd is Cochem.
Geografy
Cochem-Zell bestiet út trije ferskate lânskippen. De Mûzeldelte mei in soad wynbou snijt it gebiet yn twa dielen. It noardwestlike diel makket diel út fan de Eifel en it súdeastlike diel fan de Hunsrück.
Stêd en gemeenten
It gebiet hat in oerflak fan 691,82 km² en bestiet út fjouwer saneamde Ferbânsgemeenten:
Under de ferbânsgemeenten falle de folgjende plakken:
Bad Arolsen
Skiednis
De namme Arolsen waard foar it earst yn 1131 mei de stifting fan it augustinessen-stift Aroldessen neamd.
By de ynfiering fan de reformaasje yn 1526 waard it kleaster sletten en ferboud ta de residinsje fan de greven fan Waldeck. It hjoeddeiske Slot Arolsen waard op it plak fan it âlde slot yn it begjin fan de 18e iuw boud.
Op 2 augustus 1858 waard op it slot fan Arolsen Emma fan Waldeck-Pyrmont berne. Emma boaske letter yn de slottsjerke fan Areolsen mei kening Willem III en wie nei syn dea keninginne-regintesse fan it lân.
Yn 1918 waard de lêste foarst fan Waldeck-Pyrmont Friedrich (1865–1946) op 13 novimber 1918 troch in delegaasje fan in arbeiders- en soldateried út Kassel ôfset. It eardere foarstendom Waldeck-Pyrmont waard in frijsteat yn de Weimarrepublyk.
Stedsyndieling
Yn it ramt fan de weryndielings yn Hessen waarden yn 1974 meiïnoar tolve eardere selsstannige plakken yndield by Arolsen. Sûnt bestiet de gemeente út de folgjende stedsdielen:
Interstate 82
De rykswei Interstate 82 (I-82) is in autosnelwei yn de Amerikaanske steaten Washington en Oregon en is 231 km lang dat oan it iene ein krúst mei de I-90 by Ellensburg, Washington en oan it oare ein mei de I-84 by Umatilla, Oregon.
Bad Arolsen
It besjen wurdich
In diel fan de stêd waard yn de barokke tiid op 'e nij yn skaakboerdpatroan oanlein. Jildkrapte soarge der foar dat it oarspronklike plan nea hielendal útfierd waard.
Musea
It Museum Bad Arolsen is ferdield oer fiif oer de stêd fersprate gebouwen.
Musea yn oare stedsdielen fan de gemeente:
Buro fan Yndiaanske Saken
It Buro fan Yndiaanske Saken (Ingelsk: Bureau of Indian Affairs, BIA) is in ynstânsje fan 'e Amerikaanske federale oerheid dat ressortearret ûnder it Amerikaanske Ministearje fan Binnenlânske Saken. It waard oprjochte yn 1824, en is ferantwurdlik foar it bestjoer en behear fan Yndiaansk lân, d.w.s. de Yndianereservaten en it bûtenreservaatsk beheargebiet fan 'e 566 federaal erkende Yndianestammen en Alaskaanske Inûyt-organisaasjes. Dêrby giet it om likernôch 225.000 km² lân. Fierders hat it BIA ek foech om út te meitsjen hokker stamme-organisaasjes oft yn 'e Feriene Steaten yn oanmerking komme foar federale erkenning, mei alle rjochten en belestingfoardielen dy't dat opsmyt.
Skiednis
It Buro fan Yndiaanske Saken waard yn 1824 oprjochte troch John C. Calhoun, de doetiidske Amerikaanske minister fan Oarloch. It hiet yn 't earstoan noch Kantoar fan Yndiaanske Saken (Office of Indian Affairs), en makke diel út fan it Ministearje fan Oarloch. Pas yn 1848 waard it BIA oerhevele nei it Ministearje fan Binnenlânske Saken, dêr't it noch altyd ta heart.
Yn 'e njoggentjinde iuw foarme it BIA eins it kommunikaasjekanaal fan it federale regear yn Washington, D.C. mei de ûnderskate Yndiaanske folken oan 'e foargrins fan 'e beskaving. Om't it buro diel útmakke fan deselde oerheid dy't de Yndianen harren lân ôfnimme en harrensels "beskave" woe, wie it mar komselden de ûnôfhinklike skiedsrjochter tusken de Yndianen en de blanke kolonisten dy't it hiet te wêzen. Krektoarsom, it BIA kaam meitiid ûnder de Yndianen en harren blanke sympatisanten op in tige minne namme te lizzen fanwegen alderhanne kontroversjeel belied en in ûnbidigen korrupsje ûnder syn wurknimmers, dy't bygelyks mei oerheidsjild it goedkeapste iten kochten dat der te krijen wie om oan 'e yn ferdraggen fêstleine rantsoenen foar de Yndianen te foldwaan en it jild dat se dêrmei útsparren yn eigen bûse stieken. Dy praktyk wie foar in part debet oan 'e hongersneed dy't der yn it lêste fearn fan 'e njoggentjinde iuw bytiden yn 'e reservaten hearske.
Ien fan 'e meast kontroversjele beliedspunten fan it BIA, dy't by de Yndianen de hollen noch geregeldwei hjit makket, wie de praktyk yn it lêst fan 'e njoggentjinde en it grutste part fan 'e tweintichste iuw om Yndiaanske bern by harren âldelju wei te heljen en harren te ûnderwizen yn ynternaten. Isolearre fan 'e eigen kultuer koene se dêr makliker assimilearre wurde, wie it iepentlik opfierde idee dêrefter. Yn 'e ynternaten lei de klam op ferboaden: de eigen talen mochten nea of te ninter sprutsen wurde, kulturele praktiken waarden útband, en as men murk dat der oan 'e eigen goaden bidden waard, ynstee fan oan 'e kristlike God, dan krigen de bern in wan bruien oant se dat lieten. Sok dwaan leit oan 'e grûnslach fan it grutte ferlies oan kultuer dat de Amerikaanske Yndianen yn 'e tweintichste iuw te ferwurkjen krigen, en is fierhinne skuldich oan it útstjerren, of it op it rântsje fan it útstjerren bringen, fan withoefolle Yndiaanske talen.
Doe't der yn 'e sechstiger en santiger jierren in oplibbing fan 'e Yndiaanske kultuer plakfûn, waard it BIA it mikpunt fan it boargerrjochte-aktivisme fan 'e Yndianen. Sa waard fan 3 oant 9 novimber 1972 it haadkertier fan it BIA yn Washington beset troch in groep fan sa'n 500 leden en sympatisanten fan 'e Amerikaanske Yndiaanske Beweging (AIM) en de Nasjonale Yndiaanske Jeugdried (NIYC). Dêrby waard foar $700.000 skea oanrjochte en withoefolle argyfstikken rekken wei of waarden stellen. Yn 1973 wie it BIA behelle yn 'e belegering fan Wounded Knee, yn it Pine Ridge Yndianereservaat yn 'e steat Súd-Dakota, doe't dat troch likernôch 200 Oglala-Lakota en oare leden fan 'e AIM beset waard. Yn deselde snuorje stipe it BIA autoritêre en kontroversjele stamlieders, lykas Dick Wilson, de presidint fan 'e Oglala Sû Stamme (Oglala Sioux Tribe), dy't de finânsjes fan 'e stamme brûkte om in priveemilysje, de Guardians of the Oglala Nation (of GOONs), op te setten, om 'e kiezers mei te yntimidearjen by de stampresidintsferkiezings fan 1974.
Op 't heden is it BIA dwaande mei it ferskowen fan in tasjochhâldende nei in advisearjende rol. Dat keallet lykwols swier, mei't de measte Yndianen it buro noch altyd sjogge as de kontroleurs fan 'e federale oerheid dy't harren op alderlei mêd mienden fertelle te moatten wat se wol en net dwaan mochten.
Organisaasje
It haadkertier fan it Buro fan Yndiaanske Saken is fêstige yn Washington, D.C., oan 1849 C Street Noardwest. Sûnt 22 maaie 2009 stiet der oan it haad fan 'e organisaasje in ûnderminister foar Yndiaanske Saken, in post dy't fan 2012 ôf yn 'e hannen is fan Kevin K. Washburn, in lid fan 'e Tsjikkesou Naasje fan Oklahoma.
It BIA is ûnderferdield yn fjouwer kantoaren.
Relaasjes mei oare oerheidsynstânsjes
It Buro fan Yndiaanske Saken is ien fan twa ynstânsjes ressortearjend ûnder it Underministearje foar Yndiaanske Saken. De oare is it Buro fan Yndiaansk Underwiis (Bureau of Indian Education), dat ûnderwiiskundige tsjinsten ferlient oan nei skatting 48.000 Yndianen.
Foarhinne hearde ek de sûnenssoarch yn 'e reservaten en yn grutte parten fan Alaska ta de ferantwurdlikheden fan it BIA. Yn 1954 is dy foarm fan tsjinstferliening lykwols oerhevele nei it Amerikaansk Ministearje fan Sûnenssoarch, dêr't it sûnt útfierd wurdt troch de Yndiaanske Sûnenstsjinst (Indian Health Service).
Albert Aukema
Albert Jacob Aukema (Koudum, 22 febrewaris 1957) is in Nederlânsk byldhouwer fan Frysk komôf.
Libben en wurk
Albert Aukema studearre fan 1976 oant 1978 oan de Akademy Vredeman de Vries yn Ljouwert en fan 2010 oant 2016 oan de Klassieke Academie voor Beeldende Kunst yn Grins. Syn wurk bestiet foar in part út moarmeren en brûnzen bylden en is wat styl oanbelanget stilearre figuratyf oant abstrakt, mar ek yn dat lêste gefal binne der licht anatomyske foarmen werkenber. Lokaal is benammen it neaken bekend dat pear moannen neist de Martinitsjerke stie en letter yn 2016 ferhuze is nei de entree fan it UMCG-sikehûs.
List fan planetoïden 89001-89100
Dit is in list fan planetoïden 89001-89100.
Peter Mayhew
Peter Mayhew (folút: Peter William Mayhew; Barnes (Ingelân), 19 maaie 1944 – Boyd (Teksas), 30 april 2019) wie in Britsk-Amerikaansk akteur. Hy waard bekend troch syn fertolking fan 'e rol fan it personaazje fan 'e Wookiee Chewbacca yn 'e Star Wars-filmsearje. Hy spile dy rol yn alle live-actionoptredens fan 'e oarspronklike film Star Wars, út 1977, oant en mei Star Wars: Episode VII – The Force Awakens, út 2015.
Aktearkarriêre
Syn earste ûnderfining as akteur die Mayhew op doe't er yn 1976 ûntdutsen waard troch de filmprodusinten fan 'e film Sinbad and the Eye of the Tiger, dy't in tige lange man sochten foar de rol fan 'e minotaurus. Se kamen him op it spoar troch in krante-artikel oer manlju mei grutte fuotten.
Doe't de Amerikaanske filmmakker George Lucas minder as in jier letter in lange akteur socht om 'e rol fan 'e hierrige Wookiee Chewbacca te spyljen yn 'e earste film fan 'e Star Wars-rige, tocht er ynearsten oan 'e 1.98 m lange David Prowse, mar dy keas der lykwols foar om 'e rol fan 'e antagonist Darth Vader te spyljen. Sadwaande moast Lucas op 'e nij op 'e sneup, en doe ûntdiek er Mayhew, dy't noch altyd yn it sikehûs wurke. Lucas soe tsjin him sein hawwe, dat er foar de tekstleaze rol fan Chewbacca, wêrfoar't er ûnwerkenber ferklaaid wêze soe yn in hierrich pak, inkeld by steat wêze moast om te stean en te rinnen.
Mayhew sels fertelde letter yn in fraachpetear dat er lucht krigen hie fan in audysje foar Star Wars dy't yn Londen holden waard, en dat er doe foar de aardichheid besleat dêr ris del te gean. Sadree't Lucas deryn kaam en Mayhew stean gie om mei him te fûstkjen, krige er doe de rol fan Chewbacca taparte. Mayhew fertelde ek dat er foar syn earste optreden as Chewbacca de manear fan bewegen neibearde fan bisten dy't er yn dieretunen observearre hie.
Uteinlik soe Mayhew de rol fan Chewbacca yn fiif films spylje: de oarspronklike film Star Wars (1977), dy't letter mei weromwurkjende krêft omneamd waard ta Star Wars: Episode IV – A New Hope, Star Wars: Episode V – The Empire Strikes Back (1980), Star Wars: Episode VI – Return of the Jedi (1983), Star Wars: Episode III – Revenge of the Sith (2005) en Star Wars: Episode VII – The Force Awakens (2015). Dêrnjonken spile er deselde rol ek yn 'e tillefyzjespecial Star Wars Holiday Special (1978), yn 'e mockumentary Return of the Ewok (1982) en yn it filmke dat by de ferdivedaasjeparkattraksje Star Tours yn Disneyland yn Anaheim (Kalifornje) hearde (1987). As stimakteur wurke Mayhew mei oan 'e ôflevering Wookiee Hunt fan 'e tekenfilmsearje Star Wars: The Clone Wars.
Los fan 'offisjeel' aktearwurk spile Mayhew de rol fan Chewbacca ek in grut tal kearen bûten de Star Wars-films, bygelyks yn reklamespotsjes en yn in ôflevering fan The Muppet Show út 1980, mar ek by optredens yn sikehuzen foar sike bern. Yn 1997 waard er, as Chewbacca, op 'e útrikking fan 'e MTV Movie Awards eare mei in oeuvrepriis. Fanwegen minder wurdende sûnens wie Mayhew by de films Star Wars: Episode VIII – The Last Jedi (2017) en Solo: A Star Wars Story (2018) inkeld belutsen yn in adivsearjende rol. Yn in diel fan 'e sênes fan Star Wars: Episode VII – The Force Awakens en yn alle lettere Star Wars-films waard de rol fan Chewbacca oernommen troch Joonas Suotamo.
Njonken syn optredens as Chewbacca spile Mayhew ek yn 'e horrorfilm Terror, út 1978. Yn 'e Ingelsk neisyngronisearre ferzje fan Dragon Ball GT: A Hero's Legacy, út 2004, liende er syn stim oan it personaazje Susha. Yn 2008 spile er yn Yesterday Was a Lie, en syn lêste filmrol hied er yn 2016 yn Killer Ink.
Skriuwwurk
Mayhew skreau en publisearre twa berneboeken dy't basearre wiene op syn eigen ûnderfinings as ûngewoan lang bern. Yn Growing Up Giant lei er út dat oars wêzen as oaren in foardiel is ynstee fan in neidiel. En My Favorite Giant giet oer narjen en wat men dêrtsjin dwaan kin.
Priveelibben
Yn 1999 troude Mayhew mei de Amerikaanse Mary Angelique Luker (ropnamme Angie), mei wa't er him nei wenjen sette yn Boyd, yn 'e Amerikaanske steat Teksas. Se krigen trije bern, en Mayhew sette in eigen bedriuw op. Yn 2005 liet er him by in seremoanje yn Arlington (Teksas) naturalisearje ta Amerikaansk steatsboarger. Yn in fraachpetear mei de Fort Worth Star-Telegram makke er it grapke dat er by dy seremoanje ek al gjin medalje krige (in ferwizing nei de sêne oan 'e ein fan 'e film Star Wars: Episode IV – A New Hope wêrby't Luke Skywalker en Han Solo in medalje krije, mar Chewbacca net). Yn 2013 krige Mayhew twa keunstknibbels, en yn jannewaris 2015 lei er koart yn it sikehûs doe't er longûntstekking oprûn hie. Yn july 2018 twittere er dat er mei súkses in fierders net spesifisearre operaasje oan syn rêchbonke ûndergien hie.
Ferstjerren
Peter Mayhew kaam op 30 april 2019 thús yn Boyd, yn 'e âlderdom fan 74 jier, te ferstjerren oan 'e gefolgen fan in hertoanfal.
Liudgertsjerke (Oldehove)
De Liudgertsjerke is in tsjerkegebou yn it Grinslânske Oldehove. De oarspronklik oan de apostel Liudger wijde tsjerke is in romanogotyks bouwurk út de 13e iuw. De tsjerke is ien fan de trije tsjerken dy't brûkt wurde troch de protestantske gemeente Oldehove-Niehove en waard yn 2013 oerdroegen oan de Stichting Alde Grinslânske Tsjerken. Sûnt de fúzje fan de herfoarme en grifformearde gemeente fan Oldehove yn 2009 wurdt de tsjerke mar út en troch brûkt.
Stiftingsleginde
Neffens de leginde rekken trije nonnen fan it Ljouwerter kleaster fan Oldehove by tige min waar by Humerke (de âlde namme fan Oldehove) yn 'e swierrichheden. Hja waarden holpen troch fiskers dy't by it Rûgesân fisken en út tankberens foar dy rêding lieten de nonnen in tsjerke yn Humerke bouwe. Fan doe ôf oan waard it plak ferneamd nei it Ljouwerter kleaster Oldehove.
Beskriuwing
De tsjerke is in ienskippich gebou út de 13e iuw en hie oarspronklik in stiennen ferwulft, dat yn de 17e iuw ferfongen waard troch it hjoeddeiske houten tonferwulft. De noardlike bûtenmuorre fan de tsjerke is foar it grutste part noch oarspronklik, yn de súdlike muorre trije goatyske finsters ynbrocht. De sealtektoer waard yn de 15e iuw tafoege. Yn 1664 fûn in ferbouwing plak, wêrby't ôfbraakmaterjaal fan it Bernardus-kleaster fan Aduard brûkt waard. Ut dy tiid datearret ek it súdlike tagongsportaal.
Ynterieur
Yn 'e toer hinget in yn 1617 getten klok fan Hans Nortmeijer mei in diameter fan 89 sintimeter.
Oargel
It oargel is in meganysk ynstrumint dat yn 1903 troch in legaat fan P. Raven troch de firma Van Oeckelen boud wurde koe. It is yn 1971 restaurearre troch de firma Mense Ruiter. It oargel is útsein de lettere tafoege wynmotor folslein orizjineel.
Thomas Yellowtail
Thomas Yellowtail (Lodge Grass (Montana), 7 maart 1903 – yn it Krieë Yndianereservaat (Montana), novimber 1993) wie in Amerikaansk Yndiaansk medisynman en aktivist fan it folk fan 'e Krieën (Crow). Hy wijde in grut part fan syn libben oan it neilibjen en it bewarjen fan it ritueel fan 'e sinnedûns en de hiele religieuze kontekst dy't dêrby heart.
Jonkheid
Thomas Yellowtail groeide op yn 'e Delling fan 'e Opperhaden (Valley of the Chiefs), in krite yn it Krieë Reservaat dy't sa hiet om't in protte fan 'e âlde [ opperhaden fan foàr de reservaatperioade har dêr nei wenjen set hiene. Doe't er seis jier wie, joech ien fan dy opperhaden, Medisynkrie (Medicine Crow), him syn Yndiaanske namme, Medisynrots-Opperhaad (Medicine Rock Chief). Yellowtail syn persoanlikheid waard grutdiels foarme troch syn iere omgong mei de âlde opperhaden, dy't de tradisjonele spirituële wearden fan 'e Krieë noch yn eare holden. Tagelyk besocht de Amerikaanske oerheid de foarâlderlike tradysjes fan 'e Yndianen krekt út te rûgjen. Sa wiene ûnder de Amerikaanske wet ferskate tradisjonele seremoanjes, wêrfan't de sinnedûns it wichtichst wie, fan 1884 ôf hast fyftich jier lang ferbean.
Teffens waarden Yndiaanske âldelju swier ûnder druk set om harren bern út 'e reservaten en nei Yndiaanske kostskoallen te stjoeren, dêr't se ûnderdompele wurde koene yn 'e blanke kultuer. It lange hier fan 'e jonges waard dêr ôfknipt en de bern waard ferbean om har eigen memmetaal te spreken of oan har eigen goaden te bidden. Dat lot trof ek Thomas Yellowtail, mar hie op him in averjochts effekt. Underwilens stifte hast eltse kristlike denominaasje syn eigen tsjerken yn 'e reservaten, wêrmei't se aktyf de Yndianen besochten te ûntskuorren oan har foarâlderlike leauwe. Yn it Krieë Reservaat gie dat noch in stapke fierder: dêr waard elts gesin op willekeurige basis it lidmaatskip fan in beskaat tsjerkegenoatskip tawiisd.
Sinnedûns
Troch al dy ynminging fan bûtenôf fierden de Krieën mear as fyftich lang har eigen sinnedûnsritueel net mear út. Doe't it ferbod dêrop yn 1934 opheft waard, wie de oarspronklike sinnedûns fan 'e Krieën in fergetten oantins dy't net mear weroprjochte wurde koe. De Sjosjoanen, lykwols, hiene yn 'e ferbeane perioade út en troch temûk harren eigen foarm fan it ritueel útfierd, en sadwaande fregen de Krieën begjin fjirtiger jierren oan John Trehero, in foaroansteande Sjosjoanske medisynman, om harren it ritueel wer oan te learen. Dat wie it begjin fan weroplibbing fan 'e sinnedûns mank de Krieën.
Thomas Yellowtail ûntjoech him dêrby fan 1943 ôf ta in oprjocht dielnimmer oan sawol it jierlikse ritueel fan 'e sinnedûns, as oan 'e dêroan keppele gebedsgearkomsten, dy't ienris yn 'e moanne holden waarden. Yn 'e folgjende tweintich jier ferdjippe er syn kennis fan en persoanlike relaasje mei it ritueel en de animistyske religy dêr't dat diel fan útmakke troch deistich bidden, suvering yn 'e swithutte en periodike syktochten nei fizioenen. Yn 1963 fertelde Trehero oan Yellowtail dat de tiid kommen wie om de lieding oer it ritueel fan 'e Krie-Yndianen oan him oer te dragen.
Neitiid late Yellowtail tritich jier lang it sinnedûnsritueel fan syn folk. Teffens joech er rie en praktyske assistinsje oan Yndianen fan oare folken dy't him om help fregen om harren eigen foarm fan 'e sinnedûns nij libben yn te blazen. Dêrby fitere er harren oan om 'e talen fan har eigen folken te learen as earste stap op 'e wei nei de weropstanning fan 'e eigen religieuze praktiken. Yellowtail skreau ek in autobiografy, net inkeld om syn eigen ferhaal troch te jaan, mar ek as ramt om 'e âlde spirituële tradysjes fan syn folk yn op te tekenjen. It boek krige as titel Native Spirit and the Sun Dance Way, en waard postúm publisearre yn 2007. Datselde jiers ferskynde der ûnder deselde titel ek in dvd oer Yellowtail en de Krieske kultuer, wêryn't û.m. ek it ferhaal fan 'e medisynfrou Moai Skyld (1856-1944) ferteld waard.
Priveelibben en ferstjerren
Yellowtail troude op 27 april 1927 mei Susie Walking Bear, in Kriesk aktiviste dy't har in grut diel fan har libben ynsette foar de rjochten fan 'e Krieën en oare Yndiaanske folken, en foar har krewearjen opnommen waard yn 'e Montana Hall of Fame. Hja stipe Yellowtail by al syn ûndernimmings, oant hja him yn 1981 ûntfoel. Tegearre hiene se trije bern, en beaen se fierders noch in thús oan ferskate pleechbern. Sels kaam Yellowtail yn novimber 1993 yn it Krieë Yndianereservaat fan Montana te ferstjerren yn 'e âlderdom fan 90 jier. By syn dea wied er ien fan 'e meast respektearre lieders fan sawol syn eigen folk as fan 'e hiele sinnedûnsbeweging yn 'e Feriene Steaten.
Maya Bijou
Maya Bijou, echte namme: Dezerae Nicole Lyons (Vallejo (Kalifornje), 14 septimber 1997), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise. Hja sette yn 2016 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile sûnt yn frijwat films.
Libben en karriêre
Bijou waard yn 1997 berne yn Vallejo, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Hja is fan Meksikaansk etnysk komôf. Yn 2016, doe't se 19 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hie se ein 2018 yn krapoan 170 films spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Adam & Eve, Devil's Film, Hustler Video, Wicked Pictures, Diabolic Video, Zero Tolerance, Digital Playground en Jules Jordan Video.
Fierders hat se ek wol wurke foar minder bekende studio's, lykas Third Degree Films, Metro, Girlfriends Films en Mile High Media. En teffens hat se in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder BangBros, Reality Kings en Brazzers. Under har karriêre hat Bijou gearwurke mei kollega-aktrises as Britney Amber, Mercedes Carrera, Marie McCray, Penny Pax en Jennifer White, en mei manlike tsjinspilers as Mike Adriano, Mick Blue, James Deen, Tommy Gunn, J-Mac, Sean Lawless, Logan Long, Sean Michaels en Criss Strokes. Njonken har aktearwurk posearret se ek wol foar neakenblêden.
Lichemsskaaimerken
Maya Bijou is in Latina mei in blanke hûdskleur, brune eagen en dûnkerbrún hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.52 m lang, mei in gewicht fan 45 kg, en in natuerlike kupmaat 32B. Hja hat in lytse tatoeaazje fan in symboal oan 'e sydkant fan har lofterboarst. Behalven de wenstige piercings troch de earlellen hat se ek in nâlpiercing en in tongpiercing.
Bôgesjitten op de Paralympyske Simmerspullen 2020
200px|thumb|right|200px|Yumenoshima Park
It bôgesjitten by de  XVIe Paralympyske Simmerspullen fûn plak fan 27 augustus oant en mei 4 septimber 2021 yn it Yumenoshima Park yn Tokio, Japan.
Teams
{| width=60%
recurve iepen
{| width=60%
Medaljespegel
De top-9 fan lannen dy't by it bôgesjitten medaljes wûn ha tidens de Paralympyske Simmerspullen fan 2020.
Minne van der Staal
Minne van der Staal (Ikkerwâld, 17 juny 1879 - Alkmaar 16 novimber 1946 ) wie in Nederlânske skriuwer en sjoernalist fan Frysk komôf.
Van der Staal wie in soan fan Jacob Dirks van der Staal en Beitske Minnes Dijkstra.
Van der Staal wie ien fan de redakteuren fan De Rotterdammer (yn 1975 fusearre mei Trouw) yn 1903. Tusken 1907 en 1916 wied er meiwurker fan dy krante. Hy wurke ek foar de Stichtse courant en foar de politike partij ARP
Yn 1916 besocht er as sjoernalist it eilân Marken, Bunschoten en Spakenburg, dy't slim te lijen hân hiene fan de wettersneed fan 1916. Yn opdracht fan it Watersnood-Comité skreau er letter dat jier it boek Januari-vloed.
Steve Irwin
Steve Irwin (folút: Stephen Robert Irwin; Essendon (Fiktoaria), 22 febrewaris 1962 – Batt Reef (Queenslân), 4 septimber 2006) wie in Australysk natoerfilmer, presintator, natoerbeskermer, miljeu-aktivist, herpetolooch en dieretúndirekteur fan etnysk Iersk komôf. Hy makke om 2000 hinne ynternasjonaal furoare mei syn natoersearje The Crocodile Hunter, dy't er presintearre mei syn frou Terri. Mei har runde er ek de dieretún Australia Zoo, yn Beerwah, dy't oprjochte wie troch syn âldelju. Irwin kaam yn 2006 hommels te ferstjerren nei't er by de ûnderwetteropnames foar in nije dokumintêresearje yn it hert stutsen wie troch in pylroch.
Jonkheid en oplieding
Irwin waard yn 1962 berne yn Essendon, in foarstêd fan Melbourne, yn 'e Australyske steat Fiktoaria, as de soan fan 'e herpetolooch Bob Irwin en dy syn frou Lyn, dy't ferwûne wylde bisten fersoarge. Doe't er acht jier wie ferfear er yn 1960 mei syn âlden nei Queenslân, dêr't er de legere skoalle ôfmakke en de middelbere skoalle trochrûn. Yn Beerwah, in plak op likernôch 80 km benoarden de Queenslânske haadstêd Brisbane, stifte Irwin syn heit it Queensland Reptile and Fauna Park, en Irwin groeide dêr op middenmank krokkedillen en oare reptilen.
Minne van der Staal
Staal skreau ûnder ferskate pseudonimen, as M. Jacobs (yn Timotheüs), as M. van der Duin (by útjouwerij Kok yn Kampen) as Peter Grossman (by Bosch yn Baarn) en as Petrus Kruisman (by Bredée yn Rotterdam) en as S. van Wouden yn De Rotterdammer. Syn ferhalen en boeken hawwe in evangelisearjende strekking.
Van der Staal wie troud mei Zwaantje de Wit (1875-1942). Hy waard beïerdige op it Algemien Begraafplak yn Harns.
Steve Irwin
Jonkheid en oplieding
Irwin wie fan bern ôf oan behelle yn it fuorjen en fersoargjen fan 'e bisten, earst by harren thús yn Essendon, en letter yn syn heite dieretún. Foar syn sechsde jierdei krige er in 4 m lange strewelpyton (Morelia amethistina) as húsdier kado, en op syn njoggende wraksele er ûnder tafersjoch fan syn heit foar it earst mei in krokkedil. As tweintiger wurke Irwin as frijwilliger foar it East Coast Crocodile Management-programma, wêrby't er persoanlik mear as hûndert ferskillende probleemkrokkedillen fong. De measten dêrfan waarden op oare plakken wer frijlitten, wylst in stikmannich, dy't om útinoar rinnende redens net rehabilitearre wurde koene, yn syn heite dieretún bedarren. Yn 1991 naam Irwin de lieding oer de dieretún oer, dy't er yn 1992 omneamde ta Australia Zoo.
Karriêre
De Irwins brochten harren houliksreis troch mei it fangen fan probleemkrokkedillen. Ut 'e opnamen dêrfan, makke troch kameraman John Stainton, waard letter de earste ôflevering fan Irwin syn natoerdokumintêresearje The Crocodile Hunter gearstald. Dy kaam yn 1996 op 'e Australyske tillefyzje, en waard yn 1997 foar it earst yn 'e Feriene Steaten útstjoerd. Dêrwei waard de rige troch de stjoerder Animal Planet fierder oer de wrâld ferspraat. The Crocodile Hunter waard in trochslaand súkses yn Austraalje, de Feriene Steaten, Grut-Brittanje, Nederlân en likernôch 130 oare lannen, en berikte wrâldwiid in sjoggerspublyk fan sa'n 500 miljoen minsken. Debet oan it súkses wie net inkeld it spektakulêre ûnderwerp fan 'e rige, mar ek Steve Irwin syn persoanlike styl, mei syn swiere Australysk-Ingelske aksint, syn útskroevene entûsjasme, syn khakikleurige koarte broek en syn catchphrase Crikey (útspr.: ['krɔi̭ki], likernôch: "krôiky"), in lichte en typysk Australysk-Ingelske krêftterm, dy't frij fertaald "ferdikkemy" betsjut.
Behalven in breed ferskaat oan plakken yn Austraalje besocht Irwin yn The Crocodile Hunter ek ferskate oare dielen fan 'e wrâld, wêrûnder de Himalaya, de rivier de Jangtse yn Sina, it eilân Borneo, East-Timor, noardlik Floarida en it Kruger Nasjonaal Park yn Súd-Afrika. Neitiid makke Irwin noch ferskate oare natoersearjes foar Animal Planet, te witten: Croc Files, The Crocodile Hunter Diaries en New Breed Vets. Foar Bindi the Jungle Girl, in natoerdokumintêresearje presintearre troch syn dochter Bindi, waard nei Irwin syn dea noch âld materiaal recycle en teffens nea earder fertoand argyfmateriaal oer Irwin brûkt.
Under Irwin syn lieding groeide syn mediakarriêre út ta in foarm fan realitytillefyzje, wêrby't ek syn priveelibben en syn wurk foar Australia Zoo beljochte waarden. Hy rjochte de organisaasje International Crocodile Rescue op, en de stifting Steve Irwin Conservation Foundation, dy't letter omneamd waard ta Wildlife Warriors. Yn 2001 hied er in kameoroltsje yn 'e Amerikaansk spylfilm Dr. Dolittle 2, mei yn 'e titelrol Eddie Murphy. Irwin syn iennichste wiere filmrol wie yn The Crocodile Hunter: Collision Course, in Amerikaanske famyljefilm út 2002, dy't útinoar rinnende kritiken krige. Yn dy film besiket Irwin, dy't himsels spilet, foar te kommen dat in groep CIA-aginten, dy't er foar streupers hâldt, in krokkedil fange dy't bûten syn witten om in folchstjoerderke opfretten hat. Fierders wie Irwin yn 2005 as stimakteur belutsen by de Amerikaanske animaasjefilm Happy Feet, wêrfoar't er syn stim liende oan 'e see-oaljefant Trev.
Troch syn wurk promoate Irwin oanhâldend natoer- en miljeubeskerming en sette er him sûnder wurch te wurden yn foar it behâld fan bedrige bistesoarten. Net ien betwifele syn ynset op dat mêd, hoewol't der bytiden wol in protte krityk wie op 'e metoaden dy't er brûkte. It wie bygelyks Irwin syn wenst om bisten op te pakken sadat er se goed oan 'e kamera sjen litte koe. Fral mei giftige slangen smiet dat gefaarlike sitewaasjes (en dêrmei spektakulêre tillefyzje) op. Yn jannewaris 2004 ûntstie der kontroverse doe't Irwin yn Australia Zoo mei syn ien moanne âlde soan Bob op 'e earm in deade hin út 'e hân fuorre oan 'e 3,8 m lange seekrokkedil Murray. De poppe kaam dêrby sa deunby de krokkedil dat memmen oer de hiele wrâld de grize oer grouwe gie. Mei syn wurk levere Irwin ek in grutte bydrage oan it toerisme yn Austraalje yn it algemien en yn Queenslân yn it bysûnder.
Ferstjerren
Op 4 septimber 2006 wie Irwin oan it snorkeljen by Batt Reef, yn 'e neite fan Port Douglas, dat ûnderdiel útmakket fan it ferneamde Grutte Barriêrerif foar de kust fan Queenslân. Hy makke dêr opnames foar syn nije dokumintêresearje Ocean's Deadliest ("De Deadlikste [Bisten] fan 'e Oseaan"). Yn boarstheech wetter kaam er dêr in pylroch oer it mad, dy't syn neieroankommen blykber opfette as in oanfal, en Irwin yn in pear tellen tiid in grut tal kearen mei syn stikel yn it boarst stiek. Neffens de iennichste tsjûge fan dat foarfal miende Irwin earst noch dat er yn 'e long rekke wie, mar it die al gau bliken dat syn hert trochboarre wie, en Irwin blette dea ear't er medyske help berikke koe.
Irwin syn dea is nei alle gedachten it iennichste foarfal fan in deadlike oanfal fan in pylroch dy't ea op 'e fideo fêstlein is. De bylden waarden neitiid besjoen troch de Queenslânske plysje, wêrnei't alle kopyen op fersyk fan 'e djipdrôven ferneatige waarden. Steve Irwin waard op 9 septimber 2006 op it terrein fan Australia Zoo begroeven by in besletten útfearttsjinst en beïerdiging. Op 20 septimber waard der yn it grôtfolle, 5.500 sitplakken tellende Crocoseum fan Australia Zoo in iepenbiere tinktsjinst holden, dy't úteinsette mei in ynlieding troch akteur Russell Crowe en ek in taspraak fan 'e Australyske premier John Howard omfieme.
Ferneamings nei Irwin
Nei Steve Irwin binne twa bistesoarten ferneamd. Doe't er yn 1997 mei syn heit út te angelfiskjen wie, ûntdiek er in nije soarte skylpodde, dy't letter de Irwinskylpodde of Irwins skylpodde (Elseya irwini) kaam te hjitten. Postúm waard in yn 2009 ek in nij-ûntdutsen Australyske soarte lânslak, de Crikey steveirwini nei him ferneamd. Nei Irwin syn dea waard fierders ek ien fan 'e skippen fan 'e fanatike anty-walfiskfeartorganisaasje Sea Shepherd omneamd ta de Steve Irwin.
How to Train Your Dragon: The Hidden World
How to Train Your Dragon: The Hidden World, ek bekend as How to Train Your Dragon 3 en yn Nederlân útbrocht as Hoe Tem Je een Draak 3, is in Amerikaanske histoaryske fantasy-aventoerefilm út 2019, yn 'e foarm fan in kompjûteranimearre lange tekenfilm foar jongerein en de hiele famylje. De film stie ûnder rezjy fan Dean DeBlois, en de haadrollen waarden ynsprutsen troch Jay Baruchel en America Ferrera. De titel betsjut "Hoe'tst dyn Draak Beleare Moatst: De Ferburgen Wrâld". It is it trêde en ôfslutende diel fan 'e filmsearje How to Train Your Dragon, en folget as sadanich op How to Train Your Dragon 2 út 2014.
How to Train Your Dragon: The Hidden World krige, krekt as de foargeande beide films, fan 'e filmkritisy oer it algemien positive resinsjes en wie ek yn 'e bioskopen tige kommersjeel súksesfol. De film waard nominearre foar ferskate wichtige prizen, wêrûnder sawol de Oscar foar Bêste Lange Animaasjefilm as de Golden Globe foar Bêste Lange Animaasjefilm.
Plot
In jier nei't Hik by it ferstjerren fan syn heit haadman fan 'e Wytsingen fan it eilân Berk wurden is, binne hy en syn draak Toskeleas, syn faam Astrid en harren freonen Snotbongel Jorgenson, Fiskepoat Ingerman en de twilling Skoarre en Moarje Thorston drok dwaande mei it befrijen fan draken. Nei de dea fan Drago Bloedfûst (sjoch: How to Train Your Dragon 2) binne der nammentlik nije kriichshearen opstien dy't de wrâld oerhearskje wolle troch it fangen en ynsetten fan draken: Grissilda de Grime, Ragnar de Rots en Chaghatai Khan. Dyselden binne lykwols net ien fan allegear botte skrander, dat it is foar Hik-en-dy net al te dreech om harren te fluch ôf te wêzen. De befrijde draken nimme se mei werom nei Berk, dat sadwaande oerbefolke rekke is. Hik syn oplossing foar it probleem is om 'e Ferburgen Wrâld te sykjen, in feilich ûntwyk foar draken foarby wrâldseinen, dêr't syn heit Stompum de Mânske silger him as bern oer ferteld hat.