cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sêfte science fiction
Definysje
Hoe't it ek krekt omskreaun wurde mei, feit is dat sêfte science fiction him mear taleit op 'e beskriuwing fan personaazjes en optochte maatskippijen as op 'e beskriuwing fan wittenskip en masines. It is net in bot sekuere term, mei't it ferskil tusken 'sêft' en 'hurd' net fêstleit en ek net troch eltsenien erkend wurdt. Boppedat omfiemet in science fiction-ferhaal gauris eleminten fan sawol sêfte as hurde science fiction. Men kin dêrom faak net mei wissichheid sizze ta hokker subsjenre of kategory oft sa'n ferhaal heart. It fierst dat men op dat mêd dan gean kin is troch te sizzen dat dit ferhaal mear skaaimerken fan sêfte science fiction hat, wylst dat ferhaal mear skaaimerken omfettet fan hurde science fiction. It hat ek te krijen mei persoanlike opfettings. Guon (natuerkundich ûnderleine) lêzers sille eltse ôfwiking fan it mooglike of wierskynlike (lykas flugger-as-ljochtreizgjen) beskôgje as in skaaimerk fan sêfte science fiction, wylst oaren in klam op karakterûnwikkeling of op 'e maatskiplike ymplikaasjes fan 'e ynfiering fan folslein mooglike mar nije technology as in ôfwiking beskôgje kinne fan 'e fokus op wittenskip en technology dêr't yn harren eagen hurde science fiction om heart te draaien.
Skiednis
Histoarysk wurdt H.G. Wells as ien fan 'e earste skriuwers fan sêfte science fiction beskôge, mei't er him konsintrearre op 'e personaazjes en op harren emoasjes en ynteraksjes ynstee fan op 'e wittenskip of technology efter bygelyks ûnsichtberens (yn The Invisible Man, út 1897) of tiidreizgjen (yn The Time Machine, út 1895). Neffens guon letterkundigen soe de sêfte science fiction fan Wells en dy syn tiidgenoaten, lykas Jules Verne, him ûntjûn hawwe út 'e Goatyske fiksje (in ier subsjenre fan horror) fan Mary Shelley en Edgar Allan Poe.
Yn 'e 1950-er jierren dominearre de sêfte foarm it hiele science fiction-sjenre, en ek yn 'e desennia dêrnei joech it mar stadich terrein priis oan hurde science fiction. Guon fan 'e bekendste foarbylden fan sêfte science fiction wie it oeuvre fan 'e Amerikaanske skriuwster Ursula K. Le Guin, en yn 't bysûnder har roman The Left Hand of Darkness, út 1969. Yn 'e 1980-er jierren ûntstie in oar science fiction-subsjenre, cyberpunk, út sêfte science fiction. Letterkundige Carol McGuirk ûnderskiedt yn 'e hjoeddeistige sêfte science fiction twa streamings: ien dy't se omskriuwt as 'humanistyske science fiction', dy't him taleit op minsken en oare wêzens ynstee fan op technology, en ien dy't se omskriuwt as 'science fiction noir', dy't him taleit op 'e negative aspekten fan it minsklik aard, faak tsjin in dystopyske of post-apokalyptyske eftergrûn.
Rama (god)
Rama is ien fan de meast oanbeane goadenyn it hindoeïsme. Yn in soad hindoeïstyske streamingen wurdt Rama beskôge as de sânde ynkarnaasje (avatar) fan Visjnoe, yn ûnder oare as de Alderheechste Persoanlikheid of heechste manifestaasje fan God-energyen, God sels.
Sanahin (kleaster)
It Kleaster fan Sanahin (Armeensk: Սանահին վանք) is in 10e-iuwsk kleaster yn Sanahin yn de Armeenske provinsje Lori. It kleaster is sûnt 1996 wrâlderfgoed fan UNESCO.
De namme betsjut letterlik: "dizze is âlder dan dy". It liket der op dat dêrmei eartiids ornearre waard dat it kleaster âlder is dan it tichteby lizzende kleaster fan Haghpat, dat ek wrâlderfgoed is. De twa doarpen Haghpat en Sanahin en harren kleasters hawwe arsjitektoanysk en skiedkundich in soad oerienkomsten en wurde ek wol susterkleasters neamd. Se lizze beide op in plato en wurde troch in djippe kleau, dy't foarme is troch de rivier de Debed, fan inoar skieden.
De twa kleasters wurde troch jimmeroan gruttere tallen pylgers en toeristen besocht, om't se koartlyn yn de rûte's fan in grut tal Armeenske reisburo's opnommen binne. It kompleks is eigendom fan de Armeensk-Apostoalyske Tsjerke.
Skiednis
De haadtsjerke is wijd oan de Hillige Ferlosser en tusken de jierren 967 en 970 boud yn opdracht fan keniginne Khosrovanush, de frou fan de Armeenske kening Ashot III de Barmhertige. Sanahin wie yn de 10e en 11e iuw it bestjoerssintrum en it plak dêr't de leden fan it Bagratiden-skaai byset waarden. Ek wie it oant de 11e iuw de biskoplike residinsje fan it bisdom. Dy funksjes soargen foar de bou fan in soad tsjerken en oare gebouwen. Yn de kleasters, mar benammen yn Sanahin, waarden humane wittenskippen, muzyk en medisinen studearre, wittenskiplike ferhannelings skreaun en miniatueren skildere.
Krekt lykas it kleaster fan Haghpat waard ek Sanahin plondere, nei't de Mongoalen earst it fort Akner, dat tusken de twa kleasters boud wie om se te beskermjen, ynnommen hiene.
Kleastertsjerken
It kleaster bestiet út trije tsjerken: de Hillige Mem Gods (Surp Astvatsatsin), de Hillige Ferlosser (Surp Amenaprkich) en de Hillige Grigoarius (Surp Grigor).
De Tsjerke fan de Mem Gods (1) is in krúsfoarmige tsjerke mei in sintrale koepel. De tsjerke waard boud yn opdracht fan keninginne Khosrovanush. Fuort njonken de relatyf lytse tsjerke liet de keninginne yn 966 oan de súdlike kant de folle gruttere Hillige Ferlossertsjerke (3) bouwe. Oarspronklike wiene beide tsjerken mei fresko's fersierd, mar dêr is hjoed-de-dei neat mear fan oerbleaun. Oan de eastlike gevel is as ûnderdiel fan in timpaan in gevelstien ferwurke, mei dêrop in basreliëf fan de twa soannen Giurgen en Smbat fan it keningspear. Hja drage yn harren hannen in tsjerkemodel.
De tredde tsjerke is de lytse Gregoariustsjerke (6), dy't oan de súdeastlike hoeke fan de portiko de bibleteek (8) oanboud waard. De koepel fan de kapel waard yn 1652 by in renovaasje rekonstruearre.
Súdeastlik fan it kleaster steane de resten fan noch in pear tsjerken.
Oare gebouwen
De narteksen (yn it Armeensk gavit) fan de twa grutte tsjerken binne de grutste gebouwen fan it kleaster. De flierren fan de narteksen, dy't meardere funksjes hiene, binne belein mei grêven fan û.o. religieuze lieders en leden fan de keninklike famylje. De trijeskippige narteks fan de Mem Gods-tsjerke (2) datearret út 1211, de narteks fan de Ferlossertsjerke is âlder en stamt út 1181 (4).
Tusken de Tsjerke fan de Mem Gods en de Ferlossertsjerke slút op it eastlike ein fan de narteks fan de Tsjerke fan de Mem Gods it seminaarje of de saneamde Magistros Akadeemje oan (ein 10e, begjin 11e iuw). De rigen nissen yn de muorren tsjinnen foar studinten om te sitten by lêzings.
De klokketoer (9) is in trije ferdjippings tellend gebou en waard boud tusken 1211 en 1235. Yn de westlike gevel is in grut krús fan reade tufstien ferwurke.
Op de noardeastlike hoeke fan it kompleks stiet ien fan de meast ynteressante gebouwen fan Sanahin. De bibleteek (7) út 1063 fertsjintwurdiget in foar dy tiid heech nivo fan boargerlike arsjitektuer en waard boud mei stipe fan keninginne H'ranush. It fjouwerkante bouwurk hat in achthoekich tintedak, dat rêst op diagonale bôgen op heale pylders yn de muorren.
Op it kleasterkompleks binne fierder sa'n fyftich krússtiennen (khachkars) bewarre bleaun.
Ynternasjonale Kynologyske Federaasje
Skiednis
De FCI waard yn 1911 oprjochte troch kynologyske ferienings út Dútslân, Eastenryk, Belgje, Nederlân en Frankryk. Under de Earste Wrâldoarloch stoar de organisaasje lykwols in sêfte dea, sadat de Societé Centrale Canine de France en de Belgyske Societé Royale Saint-Hubert de FCI yn 1921 fannijs oprjochtsje moasten. Yn maaie 2008 hie de FCI 84 leden, mei ien lid per lân. Nederlân wurdt yn 'e FCI fertsjintwurdige troch de Ried fan Behear op Kynologysk Mêd yn Nederlân. Foar in folsleine list fan alle lidorganisaasjes fan 'e FCI, sjoch op dizze side, op 'e Ingelske Wikipedy.
Wurkmêd
Eltse nasjonale kynologyske feriening regulearret syn eigen rasferienings en stamboeken en liedt syn eigen sjueryleden op. De FCI koördinearret dêrby de ynternasjonale kontakten troch te bewissigjen dat stambeammen en sjurearrings wrâldwiid erkend wurde. Boppedat organisearret en sponsort de FCI de Wrâldhûneshow en oare ynternasjonale hûnetentoanstellings.
Hûnerassen wurde troch de FCI foarsjoen fan in rasnûmer en yndield by ien fan tsien groepen:
Provo (Utah)
Provo is in stêd yn it súdeasten fan 'e Amerikaanske steat Utah, 70 km besuden Salt Lake City. It is it grutste plak en haadplak fan Utah County. Ynwennertal wie 112.488 yn 2010.
Ut 'e skiednis
Silvestre Velez de Escalante, in Spaansk Fransiskaansk misjonaris en ûntdekkingsreizger, wurdt beskôge as de earste Jeropeaan dy't it gebiet besocht yn 1776. Escalante hat dy earste Jeropeeske ekspedysje nei de oarekant fan de Great Basin woastyn beskreaun. Provo waard ynearsten Fort Utah neamd doe't yn 1849 33 Mormoanske hûshâldings út Salt Lake City harren dêr fêstigen, mar waard yn 1850 ferneamd nei Étienne Provost (1785 – 3 july 1850), in Frânsk-Kanadeesk pelsjager (trapper) dy't yn 1825 yn dy kontreien tahold. De Slach by Fort Utah waard by Provo útfjochte yn 1850.
28e iuw f.Kr.
De 28e iuw f.Kr. of achtentweintichste iuw foar Kristus rûn fan 1 jannewaris 2800 f.Kr. oant 31 desimber 2701 f.Kr.
Death Wish (filmsearje)
Death Wish is in Amerikaanske aksje-misdie-dramafilmsearje basearre op 'e roman Death Wish fan Brian Garfield út 1972. De films folgje it personaazje Paul Kersey, in arsjitekt dy't in bestean as figilante en bestrider fan 'e misdie begjint nei't syn frou en dochter troch kriminelen ferkrêfte en fermoarde binne. De filmsearje bestiet út fiif 'oarspronklike' films dy't útkamen fan 1974 oant 1994, mei Charles Bronson as yn 'e rol fan Kersey, en in remake út 2018 mei Bruce Willis yn 'e haadrol. De earste film koe noch rekkenje op mingde resinsjes, mar de ferfolgen lieten de filmkritisy ienriedich ôfrinne.
Death Wish (1974)
Yn Death Wish is Paul Kersey (Charles Bronson) in feteraan dy't as hospik yn 'e Koreaanske Oarloch tsjinne hat en no as arsjitekt yn New York wennet. Op in dei wurde syn frou Joanna (Hope Lange) en syn troude dochter Carol (Kathleen Tolan) by Kersey thús oanfallen troch in stikmannich jonge kriminelen dy't har foardogge as de besoargers fan 'e boadskippen fan 'e pleatslike supermerk. Se slane Joanna hielendal yninoar en ferkrêftsje Carol foar't se útnaaie. Joanna komt letter oan har ferwûnings te ferstjerren, wylst Carol sljochtsinnich rekket en yn in katatoanyske steat bedarret.
It libben fan Kersey wurdt sa folslein ferwoastge. As de plysje de dieders net fine kin, set er sels mei in syktocht útein. Hy bewapenet himsels en begjint nachts oer de strjitte te gean om himsels as lokies te brûken. De kriminelen dy't him tenei komme, sjit er dea. Troch as figilante eigenhandich foar rjochter en boal te spyljen, kriget Kersey sels de plysje efter him oan, yn 'e persoan fan resjersjeur Frank Ochoa (Vincent Gardenia). Death Wish waard regissearre troch Michael Winner nei in senario fan Wendell Mayes. De film gie op 24 july 1974 yn premiêre, en brocht $22 miljoen op tsjin in budget fan $3,7 miljoen.
Death Wish II
Yn Death Wish II is Kersey (Charles Bronson) mei syn noch altyd katatoanyske dochter Carol (Robin Sherwood) nei Los Angeles ferfearn, dêr't er in nij bestean opboud hat. Hy hat sels wer in romantyske relaasje krigen, mei Geri Nichols (Jill Ireland), in ferslachjouster foar in pleatslike tillefyzjestjoerder. Op in dei, as Kersey yn 'e stêd is mei Carol en Geri, wurde se berôve troch in strjitbinde. Hy fjochtet werom, mar fjouwer fan 'e fiif bindeleden witte te ûntkommen. Se hawwe syn beurs dêr't syn adres yn stiet, dat om wraak te nimmen, sette se nei syn hûs ta, dêr't se syn húshâldster Rosario (Silvana Gallardo) gizelje en ferkrêftsje.
Death Wish 3
Yn Death Wish 3 bringt Kersey (Charles Bronson) in besyk oan syn freon Charley (Francis Drake), dy't yn ien fan 'e minste buerten fan New York wennet. As er dêr arrivearret, fynt er Charley lykwols stjerrende troch in wan bruien dat er krigen hat fan 'e binde fan Manny Fraker (Gavan O'Herlihy). De tahastige plysje ûntdekt Kersey by it lyk fan syn freon en sjocht him foar de dieder oan, mei as gefolch dat er arrestearre wurdt foar moard. Plysjekommissaris Richard Shriker, dy't Kersey noch ken fan it ûndersyk nei de figilantemoarden nei de dea fan syn frou, lit him lykwols los om efter Fraker oan te gean. Kersey set him dêrop nei wenjen yn it appartemint fan Charley en giet de striid tsjin 'e binde oan.
Death Wish 3 waard regissearre wer troch Michael Winner, nei in senario fan Don Jakoby (ûnder it pseudonym Michael Edmonds). De film gie op 1 novimber 1985 yn premiêre, en brocht $16,1 miljoen op tsjin in budget fan $9 oant 10 miljoen.
Death Wish 4: The Crackdown
Yn Death Wish 4: The Crackdown is Kersey (Charles Bronson) wer werom yn Los Angeles, dêr't er in relaasje begûn is mei ferslachjouster Karen Sheldon (Kay Lenz). As har teenagedochter Erica (Dana Barron) omkomt troch in oerdoazis crack, spoart Kersey de drugsdealer op dy't har de drugs ferkocht hat en fermoardet him. Neitiid nimt de útjouwer Nathan White (John P. Ryan) kontakt mei him op. Dyselde fertelt dat er wit wat Kersey dien hat, en dat syn eigen dochter ek stoarn is oan in oerdoazis crack. Hy wol Kersey ynhiere om 'e drugshannel yn Los Angeles lam te lizzen troch it útskeakeljen fan 'e drugsbazen Ed Zacharias (Perry Lopez) en Jack Romero (Mike Moroff). Kersey giet op it foarstel yn, mar hat net troch dat er brûkt wurdt.
Death Wish 4: The Crackdown waard regissearre troch J. Lee Thompson nei in senario fan Gail Morgan Hickman. De film gie op 6 novimber 1987 yn premiêre, en brocht $6,9 miljoen op tsjin in budget fan $5 miljoen.
Death Wish V: The Face of Death
Yn Death Wish V: The Face of Death wennet Kersey omreden fan 'e foarfallen yn 'e foargeande film yn it ramt fan it tsjûgebeskermingsprogramma fan 'e Amerikaanske oerheid ûnder de oannommen identiteit fan Paul Stewart yn New York. Hy rekket op 'e nij by de bestriding fan 'e organisearre misdie belutsen as er in relaasje kriget mei moade-ûntwerpster Olivia Regent (Lesley-Anne Down), de eks-frou fan bindelieder Tommy O'Shea (Michael Parks). Kersey, dy't de sitewaasje diskear fia de plysje en it Iepenbier Ministearje besiket op te lossen, ûnderskat it eskalearjende skeel tusken Olivia en Tommy, wat ta de moard op Olivia liedt. Om't er him no ferantwurdlik fielt foar Olivia har dochter Chelsea (Erica Lancaster), bynt Kersey dêrnei dochs noch de striid mei O'Shea oan.
Death Wish V: The Face of Death waard regissearre troch Alan A. Goldstein nei in senario fan himsels. De film gie op 14 jannewaris 1994 yn premiêre, en brocht $5 miljoen op tsjin in budget fan $1,7 miljoen.
Death Wish (2018)
Death Wish is in remake fan 'e film út 1974. Paul Kersey (Bruce Willis) is in sjirurch, dy't mei syn frou Lucy (Elisabeth Shue) en dochter Jordan (Camila Morrone) yn in begoedige wyk fan Chicago wennet. Der wurdt by harren ynbrutsen op in nacht dat se fuort wêze soene, mar om't Kersey ûnferwachts nei it sikehûs roppen waard, is de trip net trochgien en treffe de ynbrekkers Lucy en Jordan thús oan. Yn it dêropfolgjende debakel rekket Lucy dea en Jordan yn koma. It plysje-ûndersyk nei de ynbraak sjit net op, en Kersey wurdt ûngeduldich en giet sels efter de dieders oan, wêrby't er as figilante ek oare kriminelen ombringt. As it plysje-ûndersyk ûnferwachts àl foarútgong begjint te boeken, moat Kersey him yn alderhanne bochten wringe om 'e plysje foar te bliuwen sadat er sels it earst by de dieders is. Tagelyk moat er derom tinke dat er syn eigen spoaren foar de plysje útwisket.
Death Wish waard regissearre troch Eli Roth nei in senario fan Joe Carnahan. De film gie op 2 maart 2018 yn premiêre, en brocht $49,6 miljoen op tsjin in budget fan $30 miljoen.
Liudgertsjerke (Garnwerd)
De Liudgertsjerke yn Garnwerd yn de provinsje Grinslân is in tsjerkegebou fan de Stifting Alde Grinslânske Tsjerken. Tsjerklik falt Garnwerd ûnder de PKN-Ezinge.
Skiednis
Fan de tsjerke is it fiifsidige koer it âldste diel, dat yn it begjin fan de 13e iuw boud waard. It skip is fan lettere tiid en moat tsjin it ein fan de 14e iuw boud wêze. De âlde toer stoartte yn 1738 foar in grut part yn en waard yn 1751 mei de westlike muorre op 'e nij boud. Dat jier is te lêzen op de stien, dy't neffens de tekst yn 1816 in âldere stien ferfong.
Ynterieur
Yn de tsjerke is in sarkofaachdeksel fan reade sânstien te sjen út de 12e of 13e iuw. De deksel is dekorearre mei sinnerêden. Kânsel en hearebank binne 18e iuwsk. Ek de tige moaie nachtmielstafel yn Loadewyk XIV-styl is 18e-iuwsk. It yn de tsjerke healrûne koer is fersierd mei hege, ûndjippe spitsbôgen mei dêryn ûnder djippere rûnbôgenissen.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Itaalje
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Itaalje.
Jonathan Cape (útjouwerij)
Skiednis
Jonathan Cape waard yn 1921 oprjochte troch de Ingelske útjouwer Jonathan Cape (1879-1960) en dy syn sakepartner Wren Howard, yn in gebou oan 11 Glower Street yn 'e Londenske wyk Bloomsbury. Cape hie ûnderfining yn it útjouwersfak, wylst Howard him talei op 'e hege kwaliteit fan 'e omslaggen en it drukwurk. Hja namen as boekeredakteur en korrektor Edward Garnett oan, in man mei in protte ûnderfining dy't yn 'e Ingelske útjouwerijsektor op in treflike namme lei. Dyselde bleau by Jonathan Cape oant syn dea yn 1937 en holp de útjouwerij op gong troch in fûnskatalogus op te bouwen dêr't oare útjouwers inkeld fan dreame koene.
De earste publikaasje fan Jonathan Cape waard rûnom beskôge as in gok: in nije, djoere, twadielige útjefte fan it reisferhaal Travels in Arabia Deserta, fan C.M. Doughty. Dat boek wie oarspronklik sûnder súkses yn 1888 útjûn en wie al mear as tritich jier net mear leverber. De edysje fan Jonathan Cape sloech lykwols yn as in bom, en moast ferskate kearen werprinte wurde. Under de bewûnderders wie T.E. Lawrence, better bekend as 'Lawrence of Arabia', dy't foar in nije, iendielige edysje fan it boek yn 1926 in wurd foarôf skreau. Jonathan Cape waard neitiid de útjouwerij fan Lawrence, dy't der Revolt in the Desert (1927), Seven Pillars of Wisdom (1935) en The Mint (1955) útbrocht.
Yn 1922 naam Jonathan Cape de lytse útjouwerij A.C. Fifield oer mei ynbegryp fan 'e fûnskatalogus fan dat bedriuw. Dêrtroch krige Jonathan Cape de rjochten yn 'e hannen fan wurken fan skriuwers as H.G. Wells, W.H. Davies, Sidney Webb en Samuel Butler. Jonathan Cape wie ek ien fan 'e earste Britske útjouwerijen dy't aktyf besocht om wurk fan Amerikaanske auteurs út te jaan. Sa rekrutearre it bedriuw trije Amerikaanske winners fan 'e Nobelpriis foar de Literatuer: Sinclair Lewis, Ernest Hemingway en Eugene O'Neill, en fierders skriuwers as H.L. Mencken, Robert Frost en Margaret Mead. Dêrnjonken publisearre Jonathan Cape wurk fan Jeropeeske auteurs as H.E. Bates, Peter Fleming, Robert Graves, Christopher Isherwood, James Joyce, Malcolm Lowry, André Maurois en Henry Williamson. Bestsellers wiene de aventoereromans fan Arthur Ransome, de Doctor Dolittle-ferhalen fan Hugh Lofting en de James Bond-searje fan Ian Fleming.
Yn 1929 iepene Jonathan Cape in Amerikaanske dochterûndernimming, oarspronklik yn partnerskip mei Harrison Smith, en letter mei Robert Ballou. Mar yn 'e Feriene Steaten krige it Britske bedriuw gjin foet oan 'e grûn, en de dochterûndernimming waard yn 1932 opdoekt. Utjouwer Cape bleau oant syn ferstjerren yn 1960 oan it haad fan Jonathan Cape stean, ek al krige er yn 1954 oant twaris ta in oerhaal, mei as gefolch dat er doe op 'e nij leare moast om te praten.
Nei syn dea publisearre Jonathan Cape yn 'e 1960-er jierren wurk fan progressive skriuwers as de Beatle John Lennon en de eardere angry young man Kingsley Amis. Fierders joech de útjouwerij yn deselde snuorje ek de hurde, reälistyske spionaazjeromans fan Len Deighton út, dy't skril ôfstieken by de fantasijrike aventoeren fan James Bond. Yn 'e 1970-er en 1980-er jierren brocht Jonathan Cape boeken út fan romanskriuwers as J.G. Ballard en Salman Rushdie en fan berneboekeskriuwer Roald Dahl.
Yn 1969 wie Jonathan Cape twongen ta in definsive fúzje mei konkurrint Chatto and Windus om net sels oernommen te wurden. Letter folgen nije fúzjes mei The Bodley Head en Virago Press. Yn 1987 waard Jonathan Cape úteinlik dochs sels oernommen troch Random House. De namme fan 'e útjouwerij is anno 2018 noch altyd by Random House yn it Feriene Keninkryk yn gebrûk as ymprint.
30e iuw f.Kr.
De 30e iuw f.Kr. of tritichste iuw foar Kristus rûn fan 1 jannewaris 3000 f.Kr. oant 31 desimber 2901 f.Kr.
29e iuw f.Kr.
De 29e iuw f.Kr. of njoggenentweintichste iuw foar Kristus rûn fan 1 jannewaris 2900 f.Kr. oant 31 desimber 2801 f.Kr.
The Kingdom (film)
The Kingdom is in Amerikaansk-Dútske aksjeskriller út 2007 ûnder rezjy fan Peter Berg, mei yn 'e haadrollen Jamie Foxx en de Israelyske akteur fan Arabysk komôf Ashraf Barhom. De titel betsjut "It Keninkryk", en is in ferwizing nei Saûdy-Araabje. It ferhaal giet oer in team fan 'e FBI dat ôfreizget nei dat lân om in terroristyske oanslach op in wenhiem fan Amerikaanske wurknimmers fan in oaljemaatskippij te ûndersykjen. The Kingdom krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy en prestearre teloarstellend yn 'e bioskopen.
Plot
By in honkbalwedstryd yn in wenhiem fan wurknimmers en harren húshâldings fan in Amerikaanske ierdoaljemaatskippij yn 'e Saûdyske haadstêd Ar-Riaad, fiere islamistyske terroristen fan Al-Qaida in oanslach út. Wylst twa fan harren in pear Saûdyske plysjes deasjitte en de plysje-auto kape, wêrnei't se troch it wenhiem ride en mei mitrailleurs minsken en huzen besjitte, bejout in selsmoardoanslachdogger him yn it unifoarm fan in Saûdyske plysjeman ûnder de yn panyk fuortflechtsjende honkballers en taskôgers en blaast himsels en eltsenien yn syn direkte om-en-by op. Sersjant Haytham fan 'e Saûdyske Steatsplysje riidt de beide mannen yn 'e plysje-auto klem, en as se har net oerjaan wolle, sjit er harren dea.
Om't de oanslachdoggers unifoarmen fan 'e Saûdyske Steatsplysje droegen, wurdt dy bûten it ûndersyk nei de oanslaggen holden, dat ynstee opdroegen wurdt oan 'e Saûdyske Nasjonale Garde. Brigadegeneraal Al-Abdulmalik lit sersjant Haytham martelje op fertinking fan belutsenens by de oanslaggen, om't er de beide oanslachdoggers yn 'e plysje-auto deasketten hat. De generaal fermoedet nammentlik dat er harren deasketten hat om foar te kommen dat se arrestearre en ûnderfrege wurde koene. Kolonel Faris al-Ghazi, de pleatslike kommandant fan 'e Steatsplysje, bewiist úteinlik de ûnskuld fan Haytham, dy't dêrop frijlitten wurdt mei de warskôging dat er mei nimmen oer syn behanneling prate mei.
Yn Saûdy-Araabje wurde Fleury en syn team ûnthelle troch kolonel Al-Ghazi, dy't opdracht krigen hat om as 'babysitter' fan 'e Amerikanen te fungearjen. Generaal Al-Abdulmalik jout Fleury-en-dy lykwols gjin tastimming om it plak delikt te ûndersykjen, en alles giet uterste traach. As der in fideo fan 'e oanslach op it ynternet pleatst wurdt, identifisearret Fleury it flatgebou fan it dak wêrfan't dy bylden ôf opnommen wêze moatte. Om't dat net ta it plak delikt heart, wit Al-Ghazi tastimming los te krijen om dêr mei de Amerikanen ûndersyk te dwaan. By oankomst by it gebou fynt der lykwols in konfrontaasje mei in troep fan 'e Saûdyske Nasjonale Garde plak, dy't útrint op in hângemien tusken Al-Ghazi en in ofsier fan 'e Nasjonale Garde. Fleury komt Al-Ghazi te help en de beide mannen foarmje troch dat ynsidint in bân.
Dyseldichste jûns wurdt it team, minus agint Mayes om't sy in frou is, útnûge yn it paleis fan prins Ahmed bin Khaled. As de prins him foar it each fan 'e kamera's nei it ûndersyk freget, wêrby't fan Fleury ferwachte wurdt dat er it toanielstikje meispilet, beslút Fleury lykwols it izer te smeien no't it hjit is. Hy fertelt dat it ûndersyk nearne hinne giet om't de Nasjonale Garde gjin ûnderfining mei plysje-ûndersiken hat, en riedt de prins sterk oan om kolonel Al-Ghazi de lieding oer it ûndersyk te jaan. Ek stiet er der by de prins op oan om gebrûk te meitsjen fan 'e know-how fan syn FBI-team en dat aktyf ûndersyk dwaan te litten. De prins jout ta.
De oare deis kinne Fleury-en-dy einlings en te'n lêsten oan it wurk. Djip yn 'e bomkrater ûntdekt Sykes dat de twadde, grutte bom yn in ambulânse siet. Mayes en sersjant Haytham ûndersykje yn it mortuarium de stoflike omskotten fan 'e dieders en slachtoffers, wêrby't Mayes blauwe glêsskerven út 'e liken hellet, ôfkomstich fan knikkerts dy't blykber oan 'e bom tafoege wiene by wize fan shrapnel. Al-Ghazi en Fleury ûntdekke ûnderwilens dat de broer fan ien fan 'e deade terroristen tagong ta ambulânses en plysje-unifoarmen hie. Se fermoedzje dat de beruchte terroristelieder Abu Hamza efter de oanslach sit. Mei syn beiden sykje se in eardere bommemakker op, dy't syn libben bettere hat en no gearwurket mei de Saûdyske autoriteiten. As Fleury fan dy man witte wol hoe't se Abu Hamza werkenne kinne, lit er syn hannen sjen, dy't bot skeind binne en ferskate fingers misse. Hy leit út dat eltse bommemakker op in stuit yn syn karriêre wol troch syn eigen wurk 'biten' wurdt.
It spoar fan 'e unifoarmen liedt nei in hûs yn in folkswyk fan Ar-Riaad, dêr't in spesjaal kommandoteam fan 'e Steatsplysje in ynfal docht en dêrby fjouwer bewapene en op harren sjittende terroristen deadzje. Yn it hûs wurdt in grut wapenarsenaal oantroffen, en teffens wurde der foto's fûn fan 'e Amerikaanske ambassade en oare Westerske fertsjintwurdigings yn 'e Saûdyske haadstêd. De Amerikaanske fise-konsul Damon Schmidt, dy't Fleury en syn team al fan it begjin ôf oan leaver kwyt as ryk wie, ferskynt op it toaniel en fertelt Fleury-en-dy dat se in moaie oerwinning behelle en de oanslaggen oplost hawwe. No kinne se fuortendaliks werom nei hûs; de auto om harren nei de lofthaven te bringen, stiet al klear.
Nei't Fleury, Sikes, Mayes, Haytham en Al-Ghazi ôfweefd hawwe mei de oanfallers, bliuwe Sikes en Haytham by de yngong fan it flatgebou efter om eventuele nije oanfallers op in ôfstân te hâlden. Fleury, Al-Ghazi en Mayes geane it gebou yn, dêr't se it bloedspoar fan 'e troch Fleury ferwûne terrorist folgje nei in appartemint. Fleury en Al-Ghazi kringe dêr binnen en deadzje in stikmannich terroristen yn in fjoergefjocht, wylst Mayes fierder de gong delgiet en in appartemint ynkringt as se dêr wat heart. Se treft dêr lykwols inkeld in deadsbange mem en in lyts famke oan. As se har syktocht fuortset, ûntdekt se úteinlik yn in oar appartemint Leavitt, dy't op it punt stiet om troch de terroristen foar it each fan in kamera ûnthalze te wurden. Se rêdt him en weeft mei de terroristen ôf.
As se fjouweresom ûnderweis binne nei de útgong fan it flatgebou, komme se wer by it appartemint lâns mei de mem en it famke. Mayes kipet der noch eefkes om 'e hoeke om te sjen oft alles goed is, en giet deryn om it famke in lolly te jaan. Yn ruil dêrfoar biedt it famke har in blauwe knikkert oan. Al-Ghazi sjocht de pake fan it famke op in matras lizzen, en giet nei him ta om him oerein te helpen. As de âldman him de hân jout, sjocht Al-Ghazi dat er ferskate fingers mist, wat syn fermoeden befêstiget dat de âldman nimmen oars is as Abu Hamza. In opslûpen jonge, de pakesizzer fan 'e terroristelieder, komt op dat stuit út 'e sliepkeamer en sjit Al-Ghazi yn 'e nekke, wêrnei't er syn pistoal op Mayes rjochtet. Fleury sjit de jonge del, wêrnei't Abu Hamza ûnder it matras wie in mitrailleur foar it ljocht hellet. Haytham, dy't troch Sykes nei binnen ta stjoerd wie om te sjen wêrom't it allegear sa lang duorre, komt op dat stuit it appartemint binnen en sjit Abu Hamza del. It famke fljocht har pake om 'e hals, en de âlde terrorist flústeret hat wat yn it ear en stjert. Al-Ghazi bliedt dea yn 'e earms fan Fleury foar't der in ambulânse arrivearret.
Neitiid besykje Fleury en sersjant Haytham it hûs fan Al-Ghazi om syn heit en jonge soan (mar net syn widdo, dy't net op dy wize mei manlju omgean kin) te kondolearjen. It petear dat Fleury mei it jonkje hat, spegelet in eardere sêne út 'e film wêryn't er prate mei de jonge soan fan syn freon Fran Manner. Fleury en syn team keare werom nei de Feriene Steaten, dêr't se priizge wurde foar harren wurk troch FBI-direkteur James Grace. Leavitt wol fan Fleury witte wat hy Mayes nei de dea fan Fran Manner yn it ear flústere hat om har te kalmearjen. Tagelyk wurdt yn Saûdy-Araabje de pakesizzer fan Abu Hamza troch har mem frege wat har pake har yn it ear flústere hat foar't er stoar. Fleury antwurdet dat er Mayes ferteld hat: "We meitsje dy rotsakken allegear dea." De pakesizzer antwurdet har mem dat pake tsjin har sei: "Wês net bang, famke. We sille se allegear deameitsje."
Produksje
The Kingdom is in Amerikaansk-Dútske ko-produksje, regissearre troch Peter Berg nei in senario fan Matthew Michael Carnahan. As produsinten wiene Michael Mann en Scott Stuber by de film belutsen, foar de studio's Relativity Media, Forward Pass en Stuber/Parent. Der wie foar The Kingdom in budget beskikber fan $72,5 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Mauro Fiore, wylst de filmmuzyk fersoarge waard troch Danny Elfman.
De opnamen setten op 10 july 2006 útein yn Phoenix (Arizona). Ek waard der filme by Mesa (Arizona), en de sênes op it Amerikaanske wenhiem waarden opnommen op 'e kampus fan 'e Steatsuniversiteit fan Arizona. Mids septimber waard der fierders noch twa wiken filme yn Abû Dabi, yn 'e Feriene Arabyske Emiraten.
Under de opnamen yn Mesa wie regisseur Berg belutsen by in deadlik ferkearsûngemak, wêrby't de auto dêr't er yn siet, yn botsing kaam mei in John Deere Gator-quad dy't bestjoerd waard troch Nick Papac. Dyselde stoar trije oeren letter oan 'e oprûne ferwûnings. Op 8 augustus 2008 spanden de âlden fan Papac, Michael Papac en Michele Bell, in rjochtsaak oan tsjin Berg, syn sjauffeur en de filmstudio, mar dy kaam nea foar de rjochter, mei't de partijen ta in skikking kamen. De opnamen leine ien dei stil, mar giene dêrnei troch.
Distribúsje
De distribúsje fan The Kingdom waard fersoarge troch Universal Pictures. De film waard foar it earst fertoand op 22 augustus 2007 op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Edinburgh, yn Skotlân. Hy gie op 28 septimber 2007 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre en op 11 oktober fan dat jier yn dy yn Dútslân. The Kingdom waard op 20 desimber 2007 útbrocht op dvd.
Untfangst
Faisal Abbas, redakteur fan 'e Londenske ynternasjonale Arabysktalige krante Asharq al-Awsat, resinsearre The Kingdom op 'e Ingelsktalige webside fan dy útjefte. Hy skreau: "nettsjinsteande guon aspekten dy't troch guon sjoggers opfet wurde kinne soene as negatyf, soene in protte lju noch wolris oangenaam ferrast wêze kinne nei it sjen fan dizze film, as men yn acht nimt dat Arabieren lange tiid de favorite smjunten fan Hollywood west hawwe." Hy konkludearre: "Yn elts gefal sit de film beslist smoarfol aksje, en miskien fine Saûdys en Arabieren der wol mear oan as Amerikanen, mei't de foarfallen ôfbylde wurde as plakfinend yn 'e Saûdyske haadstêd. […] [I]t is net eltse dei dat je in auto-efterfolging yn Hollywood-styl plakfinen sjogge yn 'e strjitten fan Ar-Riaad. Foar Westerlingen kin de film in ynteressante ynkyk wêze yn in kultuer dy't hiel oars is as har eigen."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie The Kingdom in tuskenbeiden goedkarringspersintaazje fan 51%, basearre op 180 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Hoewol't de film ferskate earsteklas aksjesênes leveret, sakket The Kingdom úteinlik troch de ankels ûnder it gewicht fan formulemjittigens en betiizjende polityk." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle The Kingdom in goedkarringspersintaazje fan 56%, basearre op 37 resinsjes.
Resultaat
The Kingdom brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $47,5 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $39 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $86,6 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $72,5 miljoen betsjut dat in winst fan $14,1 miljoen. Mei't dêr de marketingkosten noch fanôf moatte, waard de film beskôge as in teloarstelling.
Warkum (gemeente)
Geografy
De gemeente Warkum lei yn 'e Fryske Súdwesthoeke en waard yn it westen ôffrede troch de kust fan 'e Iselmar (foar 1932 de Sudersee). It gebiet waard fierders yn it noarden begrinzge troch de gemeente Wûnseradiel, yn it easten troch de gemeente Wymbritseradiel, yn it súdeasten en suden troch de gemeente Himmelumer Aldefurd en yn it súdwesten troch de gemeente Starum. Mei in oerflak fan 28,41 km² hie Warkum oarspronklik de grutste klokslach fan alle Fryske stêden.
Skiednis
Warkum krige yn 1399 stedsrjochten, wat sjoen wurde kin as it begjin fan it gemeentlik bestjoer. It hearde ta it kertier Westergoa, krektlyk as de stêden Boalsert, Drylts, Frjentsjer, Harns, Hylpen, Snits en Starum. Warkum hie oarspronklik benammen in sintrumfunksje foar it omlizzende plattelân, mar meitiid waard de agraryske sektor stadichoan minder wichtich foar de stêd.
Yn 'e Saksetiid foarme Warkum de thúsbasis fan 'e Fryske frijheidsstrider Grutte Pier, dy't hjirwei syn ynfallen yn Hollân útfierde. Yn 1515 waard de stêd plondere troch de Swarte Heap, in Saksyske rôversbinde dy't de aartsfijannen fan Grutte Pier-en-dy wiene.
Nei dy ûnlijige tiden briek in perioade fan tanimmende wolfeart oan foar Warkum, dy't benammen stipe op 'e hannel en de fiskerij. Fral de ielfiskerij wie tige wichtich, en oant 1914 fearen Warkumer aken nei Londen om dêr harren iel te ferkeapjen.
By de gemeentlike weryndieling fan 1984 waard Warkum as gemeente opheft en mei de gemeenten Hylpen en Starum en it grutste diel fan Himmelumer Aldefurd gearfoege ta de nije gemeente Nijefurd. It gemeentehûs fan Nijefurd kaam yn Warkum te stean, sadat der doe foar de ynwenners fan 'e stêd net in protte feroare. By in nije gemeentlike weryndieling, yn 2011, waard Nijefurd op syn beurt opheft en mei de gemeenten Boalsert, Snits, Wymbritseradiel en Wûnseradiel gearfoege ta de nije fúzjegemeente Súdwest-Fryslân.
Demografy
Op 1 jannewaris 1981 hie de gemeente Warkum in befolking fan 4.440 minsken. De befolkingstichtens bedroech doe troch de grutte en hast ûnbewenne klokslach 156,3 minsken de km².
Op it mêd fan 'e godstsjinst wie yn 1971 42,6% fan 'e befolking fan Warkum herfoarme, 18,5% grifformeard en 22,5% roomsk. Fierders bestie 11,4% fan 'e ynwenners út ateïsten en agnosten.
Wat de polityk oangie, wie it CDA yn Warkum fierwei de grutste partij. By de ferkiezings foar de Provinsjale Steaten fan Fryslân fan 1978 krigen de CHU, ARP en KVP (dy't yn 1980 fúzjearje soene ta it CDA) mei-inoar 58,7% fan 'e stimmen; de PvdA 19,2%; de VVD 8,0%; de FNP 7,5%; en D66 3,0%.
Yn 1971 wie fan 'e befolking fan 'e gemeente Warkum 19,1% wurksum yn 'e lânbou; 38,3% yn 'e yndustry; en 39,5% yn 'e tsjinstesektor. It wurkleasheidspersintaazje bedroech yn 1981 foar manlju 12,2% en foar froulju 11,6%.
Matthew Bingley
(16 augustus 1971) is in eardere Australysk fuotballer. Earder spile foar St. George Saints, Marconi Fairfield, Vissel Kobe, JEF United Ichihara, Northern Spirit, Newcastle United, Perth Glory, Pahang, Central Coast Mariners en Sydney.
Gustave Courbet
thumb|right|260px|Selsportret fan Gustve Courbet Gustave Courbet (Ornans, 10 juny 1819 – La Tour-de-Peilz (Switserlân), 31 desimber 1877) wie in Frânsk realistysk skilder, dy't as in foarrinner fan it ympresjonisme sjoen wurdt. Hy nimt in grut plak yn yn njoggentjinde-iuwske Frânske skilderkeunst, fral as fernijer en skilder dy't ree wie om in grutte sosjale krityk yn syn wurk te leverjen.
Situearring
Courbet skildere taferielen út it deistich libben, neakens (ûnder mear it tige dryste L'origine du monde) en fariearre lânskippen. Yn 1844 waard syn selsportret, Courbet mei swarte hûn, akseptearre troch de ynfloedrike Paryske salon. Yn it earste wurk fan Courbet wie in odalisk faak it ûnderwerp, foarsteld troch Lélia fan Victor Hugo. Al gau ferliet er lykwols de literêre ynfloeden en begûn syn skilderijen te basearjen op de wurklikheid. Syn ynfloed op de Frânske skilderkeunst fan de njoggentjinde iuw wie grut. It fernijende oan syn wurk wie it realisme: taferielen út it deistich libben waarden haadûnderwerp en op grut formaat ôfbylde lykas stienhouwers of in begraffenis. In soad skilders folgen syn (realistyske) wurkwize, bygelyks Paul Cézanne. Claude Monet naam yn syn skilderij Le dejeuner sur l'herbe in portret fan Courbet op.
Troch reizen nei Nederlân en Belgje yn 1846-1847, waard syn realistyk byld fersterke troch it wurk fan ûnder oare Rembrandt en Frans Hals.
It hjirby ôfbylde skilderij It atelier fan de skilder is hast 6 meter breed. Dêrby makke er de wurklikheid net moaier as se wie, lykas in soad fan syn tiidgenoaten, mar liet it skilderij foar himsels sprekke. Dat late hieltiten ta skandalen yn it Frânske kulturele libben.
Marten Zwaagstra
Marten Zwaagstra (Mildaam, 15 augustus 1895 - Katwijk aan Zee, 31 july 1988) wie in Nederlânske arsjitekt en ûndernimmer.
Marten Zwaagstra wie in soan fan Meint Zwaagstra en Antje Baukema. Fan 1909-1912 gie er nei de ambachtsskoalle op It Hearrenfean. Yn 1920 helle er it diploma boukunde en it diploma wapene beton-konstrukteur oan de mts yn Ljouwert. Yn 1923 folge it diploma wetterboukunde. Hy wie lid fan de Friese Bouwkring. Op 26 augustus 1926 troude er mei Ynske Zwerver. Yn 1936 wie er arsjitekt fan de monumintale went foar Zwaagstra syn âlden yn Mildaam. Yn de jierren 50 rjochte er de N.V Raatbouw op en boude ûnder oaren loftwachttuorren besteande út prefab wapene betonnen eleminten yn raatbou.
Osingastate (Dronryp)
thumb|States yn en om Dronryp thumb|It rinteniershûs yn 1982 Oer it ûntstean en de ferdwining fan Osingastate yn Dronryp is benei neat bekend. Der binne ek gjin nammen fan bewenners bekend. Yn 1476 is der te Dronryp praat fan in Sicke Allartz Oedzinga dy't nei alle wierskyn Osinga State wenne. De “Tegenwoordige Staat van Friesland” fernijt om 1785: “Ozinga ligt in de buurt, doch is, na ’t afbreeken der huizinge, thans alleen een groote hovinge”. E.M. van Burmania wit lykwols al om 1750 hinne dat fan Osinga State ‘sûnt minskeheugenis’ neat oars mear oer is as in “een Hof, met een Gragt omringt”. Dy is der noch hieltyd en letter is der op it stee in staatlike rintenierswenning boud. Oan de boustyl te sjen is de went sa healwei de 19e iuw set. Op it terrein stean noch mear partikuliere wenten.
Om 1875 hinne krige Osingastate in tún yn de lette Ingelske lânskipsstyl neffens in ûntwerp fan Gerrit Vlaskamp.
Bad To The Bone
Bad to the Bone is in Nederlânske rockband dy 't sûnt 1979 bestiet. De band waard oprjochte yn Gouda troch de bruorren Marc (sang), Maarten (gitaar) en Gerben Ibelings (drums), tegearre mei bassist Paul de Kruyff. Yn 1988 brocht de band syn debútalbum Bad to the Bone út. Ein 1990 waard de groep opheft, mar yn 1996 makke men in trochstart. Yn 1998 brocht de band it album Primitive Urge út.
Easthim (Wytmarsum)
Easthim is in buorskip by Wytmarsum yn de gemeente Súdwest-Fryslân.
Easthim leit noardwestlik fan Boalsert en noardeast fan Skettens yn de himrik fan Wytmarsum. De bebouwing fan de buorskip leit oan de Easthimmerwei, yn de Easthimmerpolder en bestiet út in fjouwertal huzen.
De buorskip moat net betize wurde mei it doarp Easthim, dat wat fierderop by Snits en Drylts leit.
Skiednis
Eartiids wie de buorskip troch de Pankoeksterwei fan boerepleats De Pankoeken ferbûn mei Wytmarsum. Mar yn de rin fan de tweintichste iuw waard der in dyk oanlein tusken de buorskippen It Fliet en Syswert, en dêrmei ferdwûn de ferbining mei De Pankoeken.
Yn 1978 en 1980 waarden oan de nije dyk twa nije pleatsen setten. De eardere kearn fan de buorskip leit oan de noardkant fan dizze beide pleatsen, te berikken oer de lykneamde syddyk. Oant begjin jierren fyftich fan de tweintichste iuw bestie de buorskip út in fjouwertal pleatsen, mar fan dy pleatsen bleau mar de helte oer.
De buorskip waard yn 1525 neamd as Oestheem, yn 1543 as Aesthem en sûnt de 17e iuw as Easthim en Oesthem. De namme Easthim giet mooglik werom op it feit dat de pleats yn in him (in ynpoldere stik lân) lei, oan de eastkant fan de Marneslinke.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Jamaika
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Jamaika.
Drylts (gemeente)
Geografy
De gemeente Drylts lei yn 'e Fryske Súdwesthoeke en grinzge yn it easten en noardeasten oan 'e gemeente Snits. Fierders waard it grûngebiet fan Drylts folslein omjûn troch dat fan 'e âlde gemeente Wymbritseradiel. De gemeente Drylts hie in oerflak fan yn totaal 6,59 km².
Skiednis
Drylts krige yn 1268 stedsrjochten, wat sjoen wurde kin as it begjin fan it gemeentlik bestjoer. It hearde ta it kertier Westergoa, krektlyk as de stêden Boalsert, Frjentsjer, Harns, Hylpen, Snits, Starum en Warkum. Drylts stie fan 'e Midsiuwen oant de njoggentjinde iuw bekend om syn skipsbou en houthannel. Lange tiid bestie der in beskate rivaliteit mei de buorstêd Snits, dy't nammentlik allegeduerigen mar úteinlik fierhinne om 'e nocht besocht om Drylts syn beskieden sintrumposysje ôf te nimmen.
By de gemeentlike weryndieling fan 1984 waard Drylts as gemeente opheft en mei de âlde gemeente Wymbritseradiel en parten fan Doanjewerstâl en Wûnseradiel gearfoege ta de nije gemeente Wymbritseradiel. Oarspronklik hie it de bedoeling west dat ek de gemeente Snits yn 'e nije bestjoerlike ienheid opgean soe, mar ferheftige protesten yn 'e Wetterpoartestêd kamen dat foar. It gemeentehûs fan Wymbritseradiel, dat foartiid yn Snits stien hie, kaam yn 1986 yn Drylts te stean.
By in nije gemeentlike weryndieling, yn 2011, waard Wymbritseradiel ek opheft en mei de gemeenten Boalsert, Nijefurd, Snits en Wûnseradiel gearfoege ta de nije fúzjegemeente Súdwest-Fryslân.
Demografy
Op 1 jannewaris 1981 hie de gemeente Drylts in befolking fan 2.819 minsken. De befolkingstichtens bedroech doe 427,8 minsken de km².
Op it mêd fan 'e godstsjinst wie yn 1971 45,7% fan 'e befolking fan Drylts herfoarme, 28,1% grifformeard en 3,1% roomsk. Fierders bestie 16,3% fan 'e ynwenners út ateïsten en agnosten.
Wat de polityk oangie, wie it CDA yn Drylts fierwei de grutste partij. By de ferkiezings foar de Provinsjale Steaten fan Fryslân fan 1978 krigen de CHU, ARP en KVP (dy't yn 1980 fúzjearje soene ta it CDA) mei-inoar 51,5% fan 'e stimmen; de PvdA 26,3%; de VVD 9,2%; de FNP 6,6%; en D66 4,2%.
Yn 1971 wie fan 'e befolking fan 'e gemeente Drylts 7,6% wurksum yn 'e lânbou; 47,1% yn 'e yndustry; en 37,8% yn 'e tsjinstesektor. It wurkleasheidspersintaazje bedroech yn 1981 foar manlju 5,5% en foar froulju 10,0%.
Refizjonisme (fiksje)
Refizjonisme is yn 'e kontekst fan fiksje it werfertellen fan in konvinsjoneel of fêstige ferhaal mei oansjenlike oanpassings dy't mei opsetsin it útgongspunt fan it orizjinele wurk op 'e nij besjogge ('refizjearje'). It bekendste foarbyld fan sok fiksjoneel refizjonisme is de refizjonistyske western. Dat is in subsjenre fan it 'e western wêryn't bgl. de Yndianen (ynstee fan 'e blanken) of banditen (ynstee fan 'e sheriff) ôfskildere wurde as de protagonisten (ynstee fan as de antagonisten) of wêryn't de skieding tusken goed en kwea botte troebel is (wylst dat yn 'e tradisjonele western net it gefal is). In oar foarbyld fan fiksjoneel refizjonisme is The Merry Adventures of Robin Hood, in roman fan Howard Pyle út 1883, dy't it folksferhaal oer de bandyt Robin Hood dy't út en troch ris wat goeds die, omfoarme ta in ferhaal oer in held dy't ta omstannichheden twongen wurdt ta strûkrôverij en sa in foarfjochter fan it fertrape folk wurdt. Dêrtroch waarden alle moderne ôfskilderings fan Robin Hood yngeand beynfloede.
Im Westen nichts Neues
Im Westen nichts Neues is in ferneamde anty-oarlochsroman fan 'e Dútske skriuwer Erich Maria Remarque (1898-1970). It beskriuwt de ekstreme fysike en mentale omstannichheden dêr't de Dútske soldaten yn 'e Earste Wrâldoarloch oan it Westfront mei te krijen hiene, en hoe't se dêrtroch los kamen fan it boargerlik bestean, dêr't se nei harren weromkear fan it front mar dreech har draai wer yn fine koene. Foar it boek putte Remarque, sels in feteraan dy't oan it Westfront tsjinne hie, út persoanlike ûnderfinings.
Im Westen nichts Neues waard foar it earst publisearre as fúljeton yn 'e Vossische Zeitung yn novimber en desimber fan 1928, wêrnei't it yn 1929 yn boekfoarm útbrocht waard troch útjouwerij Propyläen Verlag. Yn 'e earste oardel jier nei de publikaasje waarden fan Im Westen nichts Neues 21/2 miljoen eksimplaren ferkocht yn 22 ûnderskate talen. De roman waard letter adaptearre foar ferskillende oare media. Remarque skreau ek in ferfolch ûnder de titel Der Weg Zurück. Beide boeken waarden ûnder it totalitêre rezjym fan nazy-Dútslân ferbean en ferbaarnd as uterings fan "ûntaarde literatuer".
In Fryske oersetting is der anno 2019 net, mar Utjouwerij Regaad joech yn 2016 in fragmint fan acht siden út, dat fertaald wie troch André Looijenga.
Ynhâld
It boek fertelt it ferhaal fan Paul Bäumer, dy't ta in groepke jonge Dútske soldaten heart dy't yn 'e Earste Wrâldoarloch nei it Westfront ta stjoerd wurde. De patriottyske taspraken fan harren skoalmaster Kantorek hiene der nammentlik ta laat dat de hiele klasse him koart nei it útbrekken fan 'e oarloch oanmelden hie as frijwilliger. De jonges út 'e klasse reitsje fersille oer pelotons mei soldaten út hiele Dútslân. Bäumer sels is yndield yn deselde ienheid as syn maten Leer, Müller, Kropp en noch in pear oaren. Oan it front moetsje se Stanislaus Katczinsky, in âldere soldaat dy't almeast oansprutsen wurdt mei de bynamme Kat. Dyselde ûntjout him ta Bäumer syn mentor. Under har ferbliuw oan it front moatte Bäumer en de oaren leare om te gean mei de bloedige gefjochten, mar ek mei de ferriedlike en trochsmoarge libbensomstannichheden yn 'e rinfuorgen.
Remarque warskôget de lêzer oan it begjin fan 'e roman: "Dit boek wurdt noch in beskuldiging, noch in opbychting, mar it minst fan allegear noch in aventoer, want de dea is gjin aventoer foar dejingen dy't him rjocht yn 'e eagen sjen moatte. Ik sil ienfâldichwei besykje en fertel oer in generaasje manlju dy't, sels al binne se ûntkommen oan 'e bommen, troch de oarloch ferneatige binne." It boek omfiemet sadwaande gjin heldhaftige ferhalen fan moed op it slachfjild, mar jout ynstee in byld fan 'e omstannichheden dêr't de soldaten oan bleatsteld binne. De ferfeling tusken de gefjochten troch, de oanhâldende driging fan artillerybesjittings en bombardeminten, de striid om iten te finen, it gebrek oan training fan 'e jonge rekruten dat liedt ta in legere kâns op oerlibjen, en de rol dy't poere willekeurigens spilet by wa't oerlibbet en wa net, wurde allegear oant yn detail beskreaun.