cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bell YFM-1 Airacuda
Lek en brek
Der waard mear as ien kear besocht om dy swierrichheden op te lossen, mar de Airacudaproduksje waard foar de Twadde Wrâldoarloch mei stoppe.
Pseudo-Ezechiël
Ynhâld
Hoewol't 4Q385c sa goed as ûnlêsber is, en de oare fiif stikken der ek min oan ta binne, kinne der dochs, alles mei-inoar, fjouwer oant seis kolommen tekst út distillearre wurde, mei hjir en dêr wat oerlaping tusken de ferskate fragminten. Utsein it oerdúdlike trochrinnen fan Kolom 1 yn Kolom 2 is it net bekend hoe't de stikken yninoar past wurde kinne, hoewol't saakkundige Devorah Dinant, dy't de tekst yn 2001 publisearre, suggerearret om 'e folchoarder fan 'e oerienkomstige foarfallen yn it bibelboek Ezechiël hjirfoar as basis te brûken.
De tekst liket in petear te wêzen tusken Ezechiël en God, dat úteinset mei it ûnthjit fan God dat it drûge biente werrize en wer oaninoar befêstige wurde sil om fannijs it keninkryk Israel te foarmjen. De ûnbekende skriuwer fan Pseudo-Ezechiël hat hjirby Ezechiël 37 as boarne brûkt, mar wylst de werrizenis fan Israel yn Ezechiël 37 byldspraak is foar in nasjonale restauraasje, giet it yn Pseudo-Ezechiël oer de letterlike werrizenis fan Israels fromme deaden. Dizze passaazje wurdt folge troch in profesije dat in "soan fan Belial" komme sil om 'e Israeliten te ûnderdrukken, mar dat er ferslein wurde sil en syn bewâld teneate dien. Yn 'e oare fragminten freget Ezechiël God oft dy de tiid net flugger foarby gean litte kin, dat Israel gauwer it Unthjitten Lân wer yn besit nimme kin. Ek is der in ferdwaald stikje dat it tema werrizenis bemimeret, folge troch in beskriuwing fan 'e Merkaḇah, de striidwein fan God, dy't yn Ezechiël 1 neamd wurdt.
Atletyk op de Paralympyske Simmerspullen 1964
De IIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1964 hâlden yn it Japanske Tokio.
Rôlstoel Estafette
{| width=60%
Ten Post
Ten Post is in doarp yn de gemeente Grins. It doarp wurdt midstwa dield troch de wei fan Grins nei Delfsyl (N360). It westlike diel fan de wei mei de karakteristike nôtmûne de Olle Widde stiet bekend as Kröddeburen. Under Ten Post falle ek de pleatsen 'Altemaheerd', 'Fraaimaheerd', 'De Graslanden' en 'Oldenhuis'.
Skiednis
Ten Post hie oant yn de 19e iuw gjin eigen tsjerke. Dochs foarme it doarp in eigen kerspel, dat him ûnderskiede fan it memmedoarp Witewierrum. De skoalle, dy't ûnderdiel wie fan de kosterij fan Witewierrum waard yn 1602 foar it earst neamd. Mooglik wie de skoalle al folle earder stifte troch it kleaster Bloemhof. By it doarp hearden ek de terpen Huisburen en Oldersum, dy't nei alle gedachten oant it ein fan de midsiuwen bewenne waarden. Oldersum, of Aldulfashem, waard al om it jier 1000 hinne neamd. De buorskip hie yn de 17e iuw in eigen diakony, dy't beheard waarden troch de bestjoerders fan it Oldersumer Kluft.
Twadde Wrâldkriich
Yn de hjerst fan 1944 waard it lân tusken it Iemskanaal en it Damsterdjip ûnder wetter set. Op 15 april 1945 waard de draaibrêge oer it Damsterdjip troch de Dútsers opblaasd, itjinge de omjouwing in soad skea besoarge. Nei de befrijing fan de stêd Grins waard op tiidsdei 17 april ek Ten Post troch Kanadeeske troepen befrijd.
Tsjerklik libben
Tsjerklik foel Ten Post eartiids ûnder it kerspel Witewierrum. De earste tsjerke yn Ten Post wie in ôfskieden tsjerke út 1846. Om 1875 hinne krige de tsjerke ek in herfoarme tsjerke. In Skoalle mei de Bibel folge yn 1906. It grutste diel fan de grifformearde tsjerke gyng yn 1945 oer op de frijmakking. Yn april 1970 wie der yn Ten Post in skuorring tusken bûtenferanners en frijmakken.
Grutte Priis Formule 1 fan Maleizje 2002
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Maleizje 2002 yn Kuala Lumpur op 17 maart 2002. It wie de twadde fan 17 races fan de Formule 1 yn 2002. Hy waard op Sepang hâlden. De race waard hâlden oer 56 omgongen, op it 5,5 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 310,4 kilometer.
Goede Hoedertsjerke (Bedum)
De Goede Hoedertsjerke (ek Noardertsjerke) is in grifformeard tsjerkegebou yn Bedum yn de provinsje Grinslân. De tsjerke waard yn de styl fan de Amsterdamske Skoalle en de Delftse Skoalle boud en is in ryksmonumint.
Gebrûk
De tsjerke waard boud as Noardertsjerke foar de grifformearde tsjerke fan Bedum. Tusken 1998 en 2011 wie de tsjerke yn gebrûkt troch de frijmakke tsjerke fan Bedum. Op 11 july 2014 waard it gebou oerdroegen oan de Stifting Alde Grinslânske Tsjerken. Tsjintwurdich wurdt de tsjerke brûkt troch De Grifformearde Tsjerke Grinslân. De tsjerke is oansletten is by De Grifformearde Tsjerken yn Nederlân en hold ynearsten de tsjinsten yn Adorp mar troch de groei hie de mienskip in grutter gebou nedich.
Gebou
It as Noardertsjerke boude monumint waard yn 1966 omdoopt ta Goede Hoedertsjerke. De tsjerke is ien fan de opmerklike moderne bouwurken dy't de grifformearden yn de jierren 1930 bouwe lieten. Arsjitekt fan it gebou mei it grûnplan fan in gryksk krús is Egbert Reitsma út Grins, dy't earder de Ljouwerter Pelikaantsjerke ûntwurp. De Bedumer Albert Wiersema fierde de bou út. Op de súdeastlike hoeke krige it gebou in toer mei sealtek. Oan de súdlike kant binne der bygebouwen foar de kategisaasje en de tsjerkeried. De tsjerke is op de bygebouwen nei fierder oarspronklik en jout plak oan 600 minsken.
De brânskildere ramen binne ek troch Reitsma ûntwurpen en litte bibelske foarstellings út it Alde Testamint sjen. De foarstellings binne figuratyf, itjinge foar in grifformeard gebou útsûnderlik is.
Yn 2003 binne by in renovaasje de oarspronklike kleuren hersteld.
Departemint
In departemint (fan it Frânske departement) is in oantsjutting foar in ôfdieling, yn 'e regel op it mêd fan it bestjoer fan in lân of in organisaasje. Yn Nederlân wurdt de term brûkt as in synonym foar ministearje, yn 'e sin fan in ôfdieling fan 'e oerheid. Under de Frânske Tiid bestie yn Nederlân de bestjoerslaach dy't no de provinsjes omfiemet, út departeminten. Sa hie de Bataafske Republyk njoggen departeminten, it Bataafske Mienebêst acht en it Keninkryk Hollân wer njoggen. Hjoed de dei bestiet sa'n bestjoerslaach fan departeminten noch altyd yn Frankryk, mar ek yn Benyn, Bolivia, El Salvador, Grikelân, Gûatemala, Haïty, Hondoeras, Kolombia, Niger, Oerûguay en Paraguay.
Hille Butter
Hillegond (Hille) Butter (Volendam, 6 july 1891 – dêre, novimber 1968) wie in Nederlânsk skildersmodel, neffens keunstners yn har tiid it meast kreaze model fan Volendam.
Libben en wurk
Hille of Hilletje Butter wie in dochter fan de fiskersfeint Cornelis Butter en Geertje Schilder. Se troude yn 1911 mei de seeman Evert Veerman, mei wa't hja in dochter en in soan krige. It pear gie útinoar yn 1925; faaks wie dat de earste offisjele skieding yn it doarp Volendam.
Sy gou as in selsstannige en belêzen frou, se lies trije kranten deis, mei in eigen biblioteek. Butter wurke by it hotel fan Leendert Spaander. Se krige yn it hotel en thús bestite fan ûnder oaren de skriuwer Frederik van Eeden, prins Hendrik en ferskate keunstners. Dy lêste groep, ûnder wa't Max Cramer, Johan Gabriëlse, Willy Sluiter, Lammert van der Tonge en Charles van Wijk wiene, leine har fêst op doek of yn stien, faak yn Volendamske dracht mei hul en bloedkoralen keatling. Ek figurearre se geregeldwei op Volendamske foto's en ansichtkaarten. Wurk mei har byltnis is ûnder mear te finen yn de keunstsamling fan hotel Spaander, it Waterlands Archief en by it Suderseemuseum.
Oerwâld
In oerwâld of oerbosk, ek bekend as jungle (fan it Ingelske jungle; útspr.: [ˈʤʌŋɡəl], likernôch: " dzjang -gul") of rimboe (fan it Maleiske rimbu), is in wâld dat sûnder bemuoienis fan 'e minske ûntstien en oant hjoed de dei bewarre bleaun is. Sokke wâlden komme yn alderhanne foarmen foar. By it hearren fan it wurd 'oerwâld' tinke de measte minsken oan tropysk reinwâld, mar dat is mar ien fan 'e soarten oerwâld dy't der besteane. Oerwâld komt nammentlik net inkeld foar yn dielen fan 'e tropen dy't in protte rein hawwe, mar ek yn oare dielen fan 'e tropen (tropysk wâld), yn 'e subtropen en yn 'e tuskenbeiden klimaatsônes (tuskenbeiden wâld) en sels noardlik dêrfan as in út nullewâld besteande fegetaasjebân (boreaal wâld of taiga).
Oerwâld fynt men tsjintwurdich benammen yn tropyske gebieten, lykas Brazylje, de Demokratyske Republyk Kongo, Yndia, Kambodja, Yndoneezje en Papoea Nij-Guineä, mar ek yn tuskenbeiden sônes yn gebieten as de Feriene Steaten, Argentynje, Tasmaanje en Nij-Seelân, en yn boreäle sônes yn gebieten as Kanada, Alaska en Sibearje. Yn Noardwest-, Midden en Súd-Jeropa is hast alle oerwâld fuortkappe. As Ruslân bûten beskôging litten wurdt, is it grutste leechlânoerwâld fan Jeropa de Oerbosk fan Białowieża, op 'e grins fan Poalen en Wyt-Ruslân.
Oerwâlden foarmje ornaris in biotoop dêr't in protte soarten plante- en bistesoarten foarkomme. Net allinnich dat, mar fan dy plante- en bistesoarten binne yn in protte oerwâlden ek noch altyd in soad ûnbekend by de wittenskip. Op ien fjouwerkante kilometer oan oerwâld komme faak mear ferskillende soarten beammen en oare planten foar as yn hiel Nederlân groeie. Sa waarden yn it Nasjonaal Park Lambir, yn Maleizje, 1.152 ferskillende soarten beammen telt yn in gebiet dat mar in heale fjouwerkante kilometer besloech. Ek de biodiversiteit oangeande fral fûgels en ynsekten is yn oerwâlden faak suver yn it rare.
Oerwâlden binne fan grut belang foar de Ierde en al it libben op 'e Ierde. Dat belang leit yn 'e grutte biodiversiteit, mar ek yn 'e ynfloed dy't grutte oerwâlden op it klimaat hawwe. Dat oerwâlden de wichtichste boarne wêze soene fan 'e soerstof dy't minsken en bisten ynazemje, is lykwols net wier: dy rol is weilein foar it fytoplankton yn 'e oseänen. Troch de fraach nei hout en lânbougrûn ferdwine de oerwâlden yn 'e ienentweintichste iuw yn fluch tempo fan 'e wrâld troch houtkap. Dy kealslach is de oarsaak fan it útstjerren fan in protte bisten en planten. As it belied op dat mêd net feroare wurdt, kinne alle oerwâlden yn 'e tropen neffens guon berekkenings binnen likernôch 50 jier (om 2070 hinne) ferdwûn wêze. Soks kin foarkomd wurde troch de ynfiering fan in duorsume foarm fan boskbehear, wêrby't op in fjouwerkante kilometer bosk ynstee fan alles del te meanen, inkeld safolle beammen kappe wurde as it wâld oankin. Neitiid lit men dat gebiet gewurde oant it op natuerlike wize wer oangroeid is.
Cascades
thumbnail|Cascadesberchtme 250px|thumbnail|left|Mount Rainier, it heechste punt fan de Cascades De Cascades of it Cascadesberchtme (yn de Feriene Steaten Cascade Range en yn Kanada Cascade Mountains neamd) foarmje in berchtme by de westkust fan de Feriene Steaten del. It berchtme rint fan noard nei súd, fan it suden fan Britsk-Kolumbia, Kanada ôf, troch de Amerikaanske steaten Washington en Oregon oant yn it noarden fan Kalifornje. It gebiet is sa'n 1100 km lang en hat in trochsneed breedte fan 130 km. It heechste punt is Mount Rainier mei in hichte fan 4392 m. It berchtme bestiet út brede, besnijde toppen dêr't in stikmannich fan fulkanysk binne. In soad fan dy fulkanen binne tsjintwurdich noch hieltyd warber. It part benoarden Mount Rainier wurdt wol de North Cascades neamd, en it gea dêre is yn trochsneed rûger en de bergen binne steiler.
It berchtme is part fan de Noard-Amerikaanske Gurdle (North American Cordillera), de gurdle fan berchtmen dy't de westlike râne fan Noard-Amearika beslacht en dêr't ek bygelyks de Rocky Mountains en de Pasifyske Kustberchtmen ta hearre. De fulkanen fan de Cascades binne ek ûnderdiel fan de Ring fan Fjoer, it ringfoarmige gebiet rûnom de Grutte Oseaan dat ferneamd is om de ferskate ierdskoddings en fulkaanútbarstings dy't der foarkomme. Utbarstings, dy't foarkomme yn it hiele gebiet fan de Feriene Steaten, útsein Hawaiï en Alaska, wiene allegear fan fulkanen yn it Cascadesberchtme. De twa meast resinte grutte útbarstings wiene dy fan Lassen Peak yn 1914 en Mount Saint Helens yn 1980. Yn 2005 wie der in lytse útbarsting fan Mount St. Helens.
Geology
thumbnail|Platentektonyk ûnder de Cascades De Cascades binne lykas de Sierra Nevada en de Pasifyske Kustberchtmen ûntstean sûnt it Oligoseen (likernôch 30 miljoen jier ferlyn), as gefolch fan de pleatslike platetektonyk. It efterlizzende proses is dat de (oseanyske) Farallonplaat ûnder de westlike râne fan Noard-Amearika skoot, dêr't it troch opwaarme wurdt en dêr't magma foarme wurdt. Dat magma stiget op en dat feroarsaket op syn bart oer it ierdoerflak fulkanisme.
Oer de rin fan miljoenen jierren hawwe der ôfwikseljend perioaden west dêr't it rêstich wie mei út en troch perioaden fan fulkanyske aktiviteiten. Mei útsûndering fan de útbarsting fan Lassen Peak yn it Lassen Volcanic National Park yn it noarden fan Kalifornje wiene de fulkanen mear as in iuw rêstich, oant 18 maaie 1980. Op dy dei soarge in grutte útbarsting fan Mount Saint Helens foar nijs wrâldwiid. Geologen hiene noed dat it in begjin wie fan fernijde fulkanyske aktiviteit yn it gebiet, lykas yn de perioade fan 1800 oant 1857 doe't der yn totaal 8 útbarstings wiene. Der hawwe sûnt doe lykwols gjin útbarstings mear west.
Skiednis
thumbnail|De kleau fan de rivier de Kolumbia dwers troch de Cascades hinne
Namme en bewenning
Yndianestammen wiene de earste bewenners fan it gebiet. Yn de maitiid fan 1792 kaam de Britske seefarder George Vancouver yn it gebiet troch de fjord Puget Sound en hy begûn de bergen Ingelske nammen te jaan. Hy joech lykwols it gea sels gjin namme.
Yn 1805 fear de Ekspedysje fan Lewis en Clark troch it Cascadesberchtme oer de rivier de Kolumbia, dy't jierren lang de iennige praktyske manier wie om troch it gea te reizgjen. De lêste hobbels op harren reis wiene hurdere streamen en wetterfallen yn de kleau fan de rivier de Kolumbia, de saneamde Cascades Rapids. Dy lizze no yn de Bonneville Daam-wetteropslachmar. It duorre net lang foardat kolonisten en hannelers op de rivier de bergen nei dy Rapids neamden, en de namme "mountains by the cascades", ofwol "bergen by de wetterfallen" brûken giene. Dat waard letter ynkoarte ta "Cascades", sa kaam it gebiet oan har namme.
Untdekking en bewenning fan it gebiet troch Jeropeanen en Amerikanen gie hurder doe't de Hudsonbaai Kompanjy in wichtige hannelspost iepene yn Fort Vancouver, by it hjoeddeiske Portland yn Oregon. De pelsjagers fan de Hudsonsbaai Kompanjy brûkten it fort as in thúspunt foar de strooptocht, en hja wiene de earste net-yndianen dy it súdlike kustberchtme ynlutsen oer wat letter de Siskiyou Trail neamd waard. Hja wreiden yn de jierren tusken 1820 en 1830 dat paad út mei diken dy't by Crater Lake, Mount McLoughlin, Medicine Lake Fulkaan, Mount Shasta en Lassen Peak del rinne.
It hat dêrnei noch jierren duorre foar't der wiere ymmigraasje nei it gebiet wie, en alhoewol't der tsjintwurdich ferskate grutte wegen en spoarwegen troch it gea rinne, binne grutte parten fan de Cascades noch hieltyd in wyldernis dy't slim te berikken is. In grut part fan de noardlike helte fan de High Cascades, benoarden Mount Rainier, is tsjintwurdich beskerme gebiet.
Wegebou
Om 1845 hinne lutsen foar de earste kear op gruttere skaal kolonisten troch de Cascades hinne oer de Barlow Road. Dy wei foarme it lêste stik fan de Oregon Trail. Earder moasten de kolonisten oer de rivier (mei de gefaarlike wetterfallen) reizgje. De wei rûn fan de rivier de Kolumbia by Hood River oer de pas by Government Camp nei Oregon City, en waard oanlein as in toldyk - $5 de wein - mar wie nettsjinsteande de tol dochs tige populêr.
Dêrnjonken waard de Applegate Trail oanlein sa't kolonisten net mear oer de rivier hoechden. Dat paad wie in al brûkt diel fan de California Trail nei it midden fan Nevada ta. Fan dêr ôf late it paad noardwestlik nei it noarden fan Kalifornje en ta einbeslút nei wat tsjintwurdich Ashland is, yn Oregon. Kolonisten koene dan fan dêr ôf de Siskiyou Trail folgje nei de Willamette Delling.
Doe't it Washington Territorium himsels ôfskiede fan it Oregon Territorium yn 1853 woe men in east-west ferbining troch de Cascades oanlizze, dêr't ta einbeslút it paad oer de Snoqualmie Pass keazen waard.
Wichtige bergen
thumbnail|Mount Hood, it heechste punt fan Oregon Wichtige piken yn it berchtme fan noard nei súd. Washington:
Oregon:
Kalifornje:
Kratermarren
Nijsgjirrich binne de kratermarren, lykas Crater Lake yn it suden fan Oregon en Medicine Lake Fulkaan yn Noard-Kalifornje.
Berend Kunst
thumb|Selsportret (1833) Berend Wierts Kunst (Nieuwolda, 21 maaie 1794 - Hoogezand, 8 juny 1881) wie in Nederlânsk keunstskilder.
Kunst waard yn it Grinslânske Nieuwolda berne as soan fan mûnder en bakker Wiert Luitjens Kunst en Jenneke Berents Bakker. Yn 1816 boaske er oan Auke Roda. Kunst wie lykas syn heit ynearsten bakker, mar waard yn 1821 portretskilder. Koart skoft dêrnei ferfear de húshâlding nei Grins. Hy reizge as portrettist troch Nederlân, Dútslân, Denemark en Sweden. Yn 1825 waard him fan it Genootschap tot Bevordering van Teken-, Schilder-, Graveer- en Beeldhouwkunst in priis takend fan acht gouden dukaten.
Kunst hold in register by fan de portretten dy't er yn de perioade 1823-1873 makke, dat boekje is bewarre bleaun. Njonken skilderijen makke er fral pasteltekeningen. Hy skildere portretten fan ûnder oaren Hendrik Jan Oosting, boargemaster fan Assen, Jan Freerks Zijlker, Twadde Keamerlid, Menno Jan ter Haseborg, letter boargemaster fan Hoogezand, en de arsjitekt Jan Anthony Mulock Houwer.
Mielikki
Mielikki (útspr.: [miḙliki], likernôch "mjeelykky") is yn 'e Finske mytology de goadinne fan it wâld en de jacht. Yn ûnderskate myten wurdt hja oantsjut as itsij de oarehelte, itsij de skoandochter fan Tapio, in wâldgeast út eastlik Finlân dy't ek de jacht ta syn domein hat. Teffens is Mielikki de mem fan 'e goaden Nyyrikki en Tuulikki. Neffens guon ferhalen soe se in sintrale rol spile hawwe by de skepping fan 'e bear. De namme 'Mielikki' komt fan it Aldfinske wurd mielu, dat 'lok' betsjut.
Yn it Kalevala, it nasjonale epos fan Finlân dat fierhinne basearre is op 'e Karelyske folkloare, bidt de held Lemminkäinen oan Mielikki en Tapio en bringt er harren geskinken fan goud en sulver, mei as bedoeling om harren help ôf te smeekjen foar it fangen fan 'e Hiisi-eland. Yn in oare passaazje fan it Kalevala wurdt Mielikki frege om kij te beskermjen dy't yn 'e bosk weidzje.
Ut oare ferhalen komt Mielikki nei foarren as in kundich genêzeresse, dy't de poaten fan wylde bisten behannelet dy't ûntsnapt binne út strûpen en fâlen; dy't pykjes helpt dy't út har nêst rûgele binne; en dy't de wûnen fan auwerhinnen fersoarget dy't hja by de balts oprûn hawwe. Fierders stiet se bekend as in autoriteit op it mêd fan genêskundige krûden, dy't ek wol minsken helpe wol as se it fatsoen opbringe kinne om it har te freegjen. Yn in lân dêr't wâlden in krúsjale rol spilen by it sammeljen fan iten troch de jacht, it plôkjen fan wylde beien en it sammeljen fan poddestuollen waard it fan it heechste belang achte om in godheid as Mielikki te freon te hâlden.
De Mielikki Mons, in berch op 'e planeet Fenus, is nei Mielikki ferneamd.
Fotografysk ûnthâld
In fotografysk ûnthâld (of mei in hollanistyske ynterferinsje: fotografysk geheugen), soms ek wol in eidetysk ûnthâld neamd, is it fermogen dat guon minsken lykje te hawwen om bylden, lûden, ensfh. yn eksakte foarm (as wie it troch fotografy) op te slaan yn it ûnthâld, ek al binne se mar hiel koart bleatsteld oan dy bylden of lûden. Hoewol't it bestean fan it ferskynsel fotografysk ûnthâld mank saakkundigen noch ûnderwerp fan diskusje is, lykje benammen beskate savanten en lju dy't oanhelle binne mei it syndroom fan Asperger by steat te wêzen om bylden hast perfekt nei te tekenjen út harren ûnthâld.
Neiere beskriuwing
Minsken mei in goed ûnthâld beweare soms dat se in fotografysk ûnthâld hawwe. Der besteane lykwols dúdlike ferskillen tusken in boppenormaal goed ûnthâld en in fotografysk ûnthâld, wêrby't minsken net inkeld goed dingen ûnthâlde kinne, mar ek by steat binne om har alderlei lytse en tige spesifike details tebinnen te bringen. It bestean fan it ferskynsel fotografysk ûnthâld is dochs al in kontroversjeel ûnderwerp yn de psychology. Der is net in protte stelselmjittich ûndersyk nei dien, en de measte gefallen berêste op anekdoatysk bewiismateriaal en binne net neier ferifiëarre. Guon ûndersikers binne fan tinken dat it hiele bestean fan it fotografysk ûnthâld neat oars as in myte is. Sa skreau Marvin Minsky yn syn boek The Society of Mind dat er der nea hurd bewiis foar fine kinnen hie.
Ek psycholooch en skaker Adriaan de Groot wie dyselde miening tagedien. Hy ûndersocht it ûnthâld fan skaakgrutmasters troch harren te freegjen om alderlei posysjes en setten op it skaakboerd te ûnthâlden. Hoewol't de skakers dêrby in ferbjusterjend fermogen oan 'en dei leine, bliek it inkeld te gean om echte setten. As de skaakstikken yn posysjes pleatst waarden dy't yn it skaakspul net foarkamen, koene de skakers se neat better ûnthâlde as proefpersoanen dy't gjin eftergrûn yn it skaken hiene. Dat wiisde derop dat de skaakgrutmasters it fermogen ûntwikkele hiene om beskate ynformaasje dêr't se ferlet fan hiene te organisearjen en te strukturearjen, ynstee fan dat se oer in oanberne fotografysk ûnthâld beskikten.
Oare stúdzjes lykje lykwols it bestean fan it fotografysk ûnthâld te befêstigjen. Sa is der it ferhaal fan Charles Stromeyer, dy't yn 1970 ûndersyk die nei de fermogens fan syn frou Elizabeth. Sy wie by steat om gedichten dy't se lêzen hie yn in taal dy't se net koe, jierrenlang te ûnthâlden. Ek koe se willekeurich rangskikte stippepatroanen werom kenne en ta in stereoskopysk byld gearfoegje. Hja wie de iennichste proefpersoan dy't sa'n test wist te folbringen. Oare ûndersikers pleatse by Stromeyer syn ûndersyk lykwols fraachtekens, om't er troud wie mei syn proefpersoan, en om't Elizabeth Stromeyer wegere om mei te wurkjen oan tests fan oare ûndersikers.
Bar Harbor (Maine)
Bar Harbor is in plak (town) yn Hancock County, Maine, Feriene Steaten. Yn 2000 wennen der 4.820 minsken. Bar Harbor leit oan de Frenchman Bay. Tsjinoer Bar Harbor leit Bar Island.
Bar Harbor waard yn febrewaris 1796 in incorporated town. Ynearsten hiet it plak Eden; op 3 maart 1918 waard it omneamd ta Bar Harbor. Simmerdeis is Bar Harbour in populêr ferbliuwplak foar de boppeklasse fan Maine. Yn Bar Harbor is it College of the Atlantic festige.
Bar Harbor is in goede útfalbasis foar in besite oan it Acadia National Park.
Stony (folk)
De Stony (Ingelsk: Stoney) of Nakoda binne in lânseigen Yndiaansk folk út westlik Kanada, mei in wengebiet dat him oarspronklik útstriek oer in grut part fan it wâldgebiet direkt benoarden de Grutte Flakten, en oant yn 'e Rocky Mountains. Hja kinne opdield wurde yn twa groepen, de Noardlike Stony of Wâld-Stony (Northern Stoney of Wood Stoney) en de Súdlike Stony of Berch-Stony (Southern Stoney of Mountain Stoney). Se sprekke foar in oansjenlik diel noch har eigen Sûaanske taal, dy't nau besibbe is oan it Sû (Sioux). Der binne tsjintwurdich sa'n 7.900 Stony, frijwol allegear yn Kanada.
Etymology
De namme Stoney (fan it Ingelske wurd stone, "stien") waard de Stony tabetocht troch blanke ûntdekkingsreizgers, fanwegen de technyk dy't se hiene om wetter oan 'e soad te bringen. Dat diene se ntl. troch stiennen yn in kampfjoer gleonhjit te meitsjen en dy dan yn in houten bak mei wetter lizzen, dêrby datselde proses werheljend oant it wetter sea. Dêroan ûntliene de nau besibbe Assiniboin (Assiniboine) harren namme ek, nammentlik fan it Odjibwe-wurd Asinii-bwaan, dat "Stienne-Sû" betsjut (in namme dy't dus ek harren sibskip mei de Sû (Sioux) oantsjut).
Sels neame de Stony harren Nakóda (faak op 'e Sû-manear stavere as Nakhóda). Om harren better fan 'e Assiniboin of Nakota te ûnderskieden, neame se harsels ek wol Îyârhe Nakóda (Súdlik Stony-dialekt) of Îyâxe Nakóda (Noardlik Stony-dialekt), beide kearen útsprutsen as [ĩ'jãħe na'kʰo:da], wat frij fertaald "stienfolk" betsjut (Nakóda betsjut letterlik "bûnsmaten", mar wurdt brûkt foar "minsken"). De Stony wurde inkeld ek wol oantsjut as Alberta-Assiniboin, ferwizend nei harren wenkrite yn 'e provinsje Alberta en harren nauwe sibskip oan 'e Assiniboin.
Demografy
Hoewol't de Stony foarhinne wol oant yn 'e Kanadeeske provinsjes Britsk-Kolumbia en Saskatchewan en de Amerikaanske steat Montana omswalken, libje se tsjintwurdich yn twa frij behindige enklaves yn 'e Kanadeeske provinsje Alberta, dy't oerienkomme mei de beide folksdielen. De Noardlike Stony of Wâld-Stony (Ingelsk: Northern Stoney of Wood Stoney; Stony: Can Tonga Nakóda, útspr.: [ʧʰan 'tʰonɡa na'kʰo:da]) libje yn sintraal Alberta, yn 'e krite bewesten Edmonton, wylst de Súdlike Stony of Berch-Stony (Ingelsk: Southern Stoney of Mountain Stoney; Stony: Ye Rha Yabine Nakóda, útspr.: [je ħa ja'bine na'kʰo:da]) yn it suden fan Alberta, westlik en noardwestlik fan Calgary, tahâlde.
Der binne hjoed oan 'e dei fiif erkende Stony-stammen, allegear mei eigen reservaten. De trije Súdlike Stony-troepen binne feriene yn 'e Stony Nakoda Naasje (Stoney Nakoda Nation), wylst de Noardlike Stony fertsjintwurdige wurde troch de Alexis Nakota Sû Naasje (Alexis Nakota Sioux Nation) en de Paul Troep (Paul Band). (Sjoch foar in opsomming ûnder it kopke "Stamme-organisaasjes", leger op dizze side.) As men de ledetallen fan 'e dy stammen optelt, komt men út op in oantal fan krapoan 4.500 Súdlike Stony en 3.400 Noardlike Stony, wat it totaal op in etnyske groep fan 7.900 minsken bringt.
Skiednis
De Stony makken oarspronklik, krekt as harren neiste sibben, de Assiniboin, diel út fan it Westlike Dakota-folksdiel fan 'e Sû, dêr't de Assiniboin har om 1640 hinne fan ôfspjalten. De Stony makken har op har beurt om 1744 hinne los fan 'e westlike troepen fan 'e Assiniboin. De ûnderferdieling yn Noardlike en Súdlike Stony datearret fan dêrnei, doe't der net folle kontakt mear wie tusken de beide groepen fanwegen harren ferskillende wengebiet.
Fan 1670 oant rûchwei 1850 hiene de Stony gedoente mei de Britske Hudsonbaaikompanjy en Noardwestlike Kompanjy, dy't doe yn hiele westlik Kanada (en teffens yn it noardwesten fan wat no de Feriene Steaten binne, de pelshannel behearsken. De Stony sleaten yn dy snuorje in duorjend ferbûn mei de westlike Wâld-Kry (Woods Cree), de noardlike Flakte-Kry (Plains Cree) en de Assiniboin. Harren tradisjonele fijannen wiene (fral foar de Súdlike Stony) fan âlds de Swartfuotten (Blackfeet) en dy harren bûnsgenoaten, de Sarsy (Sarcee), mar ek mei oare folken wiene der allegeduerigen skermutselingen. Soms waard der foar in hoart frede sletten, lykas by Sundre, yn 'e 1860-er jierren, tusken de Stony en de Swartfoetkonfederaasje, of yn 1895, tusken Súdlike Stony en de Kûtenai (Kutenai) en Sjuswap (Shuswap) út it binnenlân fan Britsk-Kolumbia.
Yn 'e njoggentjinde iuw begûn de wrâld foar de Stony fluch te feroarjen. De pelshannel belune meitiid ta neat, wylst de bizons troch blanke jagers frijwol útrûge waarden. Yn deselde snuorje kamen der almar mear kristlike misjonarissen dy't de tradisjonele leauwensoertsjûgings en -praktiken fan 'e Yndianen yn 'e kiif stelden. Fral it ferdwinen fan 'e bizon wie foar de measte Flakte-Yndiaanske folken in grutte klap. Foar de Stony, dy't gjin echte Flaktestam wiene, foel dat wat ta, mei't sy nea net folslein fan 'e bizonjacht ôfhinklik west hiene; njonken bizons bejagen se ek elanden, wapitys, harten en grouhoarnskiep, ieten se in protte fisk, en follen se harren menu oan mei bevers, muskusrotten en wylde planten.
Yn 1877 tekenen foaroanlju fan sawol de Noardlike as de Súdlike Stony-troepen ferdraggen mei fertsjintwurdigers fan 'e Britske Kroan. Yn ruil foar it oerdragen fan harren tradisjonele territoarium oan it koloniale regear fan Kanada krigen beide groepen doe reservaten tawiisd, wylst se fan dy tiid ôf teffens rekkenje koene op 'e útkearing fan jierjilden. Tusken 1890 en 1920 waarden de Stony "útsletten" fan it Nasjonaal Park Banff. Yn 2010 waarden se der offisjeel wer ta'n yn nûge.
Taal
It Stony, de lânseigen taal fan 'e Stony, is lid fan 'e gruttere Sûaanske taalfamylje. Mei it Assiniboin foarmet it de Assiniboin-Stony-groep binnen de Dakotaanske taalkloft. Hjoed de dei stiet de eigen taal swier ûnder druk fan it Ingelsk. Der binne twa ûnderling goed fersteanbere dialekten, it Noardlik Stony of Wâld-Stony, en it Súdlik Stony of Berch-Stony, dy't gearfalle mei de noardlike en súdlike folksdielen fan 'e Stony. Neffens gegevens fan 'e Kanadeeske folkstelling fan 2011 soene der doe 3.160 sprekkers fan it Stony west hawwe. Op in etnyske groep fan sa'n 7.900 minsken komt dat prosintueel sjoen del op 40,0% fan 'e minsken.
Nijjiersrevu fan Koatstertille
De Nijjiersrevu fan Koatstertille is in revu fan Koatstertille. De opfiering bart sûnt 1997 yn MFA Tillehûs oan de Goudsjeblomstrjitte yn Koatstertille.
Fan ein augustus ôf binne spilers en rezjy fan de revuploech dwaande mei de tariedings foar de nijjiersrevu. Mei sketskes, lietsjes en dûns wurdt it foarôfgeande jier besjoen en bekommentariearre. Der binne net folle Nijjiersrevu’s yn Fryslân mear oer. Anno 2018 is der neist de revu fan Koatstertille noch de Nijjiersrevu fan De Jouwer.
Puget Sound
De Puget Sound (Ingelske útspr.: ['pju:ʤɪt sa.und], likernôch: " pjûû -dzjit saund ") is in fjordeftige see-ingte dy't út it noarden wei djip yn it fêstelân fan 'e Amerikaanske steat Washington op snijt. It is in kompleks estuarium dat bestiet út in stikmannich wetterwegen en baaien dy't ûnderling yn ferbining steane. It is fierders ek in wichtige rûte foar de skipfeart, mei't stêden as Seattle, Tacoma en Olympia oan 'e kust fan 'e Puget Sound lizze. It wetter stiet oan 'e noardkant yn ferbining mei de folle gruttere Strjitte fan Juan de Fuca, dy't tagong jout ta de iepen Stille Oseaan. Mei de Strjitte fan Juan de Fuca en de Strjitte fan Georgia foarmet de Puget Sound de Salisjaanske See.
Namme
De namme fan 'e Puget Sound waard yn 1792 betocht troch de Ingelske ûntdekkingsreizger George Vancouver, dy't it wetter ferneamde nei Peter Puget, in luitenant fan Hugenoatsk komôf dy't ûnder him tsjinne op syn Vancouver-ekspedysje. Dy namme waard oanfolle mei it Ingelske wurd sound, foar "seestrjitte" (etymologysk fan deselde woartel as de namme fan 'e Sont, tusken Denemark en Sweden). Oarspronklik hie Vancouver de troch him betochte namme bedoeld foar it diel fan 'e Puget Sound besuden it Nau fan Tacoma, mar letter waard de namme ek brûkt foar de wetters noardlik fan dy ingte. De âldere, lânseigen beneaming foar de Puget Sound, dy't noch altyd yn gebrûk is by de Yndianen dy't yn 'e krite libje, is Whulge (ek stavere as Whulj), in Ingelske ferbastering fan 'e namme x̌ʷə́lč (útspr.: "chwultsj"), út 'e Lusjûtsiid-taal, dat leterlik "see" of "sâlt wetter" betsjut.
Geografy
De Puget Sound snijt fan it noarden út nei it suden ta op yn it fêstelân fan 'e Amerikaanske steat Washington. It wetter skiedt dêrmei it Olympysk Skiereilân, yn it westen, fan 'e rest fan 'e steat, yn it easten. Geologysk sjoen is de Puget Sound in grutte fjord, dy't troch gletsjers yn it lânskip útsliten is yn 'e lêste iistiid, tusken 17.000 en 13.000 f.Kr. Hjoed de dei is it in kompleks estuarium fan ûnderling yn ferbining steande wetterwegen en baaien, dêr't ferskate rivieren yn útmûnje. It is feitliks it op twa nei grutste estuarium yn 'e Feriene Steaten, nei de Chesapeake-baai oan 'e eastkust en de Baai fan San Francisco yn Kalifornje. Oan 'e noardlike útein stiet de Puget Sound yn ferbining mei de gruttere Strjitte fan Juan de Fuca, dy't Vancouvereilân (yn it noarden), skiedt fan it fêstelân fan Washington (yn it suden), en yn it westen útkomt op 'e iepen Stille Oseaan. Mei de Strjitte fan Juan de Fuca en de Strjitte fan Georgia, dy't Vancouvereilân skiedt fan it fêstelân fan 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia, foarmet de Puget Sound de Salisjaanske See, dy't ferneamd is nei de Kust-Salisjaanske folken, de oarspronklike bewenners fan 'e kusten fan dy wetters.
Fan Deception Pass, yn it noarden, oant Olympia, yn it suden, is de Puget Sound likernôch 160 km lang. De maksimale breedte bedraacht 16 km. It djiptegemiddelde is 140 m, en it djipste punt, by Jefferson Point, tusken Indianola en Kingston, is 280 m djip. Yn 'e Sintrale Baai, yn 'e noardlike helte fan 'e Puget Sound, leit de boaiem op likernôch 180 m ûnder it wetteroerflak. De kustline fan 'e Puget Sound is 2.144 km lang en omslút in oerflak fan likernôch 2.600 km² oan wetter. By floed befettet de Puget Sound 110 km³ oan wetter. Eltse kear as it tij keart, streamt der trochinoar sa'n 5,3 km³ wetter yn of út de Puget Sound.
Oan 'e noardkant wurdt de Puget Sound fan 'e Strjitte fan Juan de Fuca skaat troch de gruttere eilannen Whidbey, Camano en Fidalgo. Dêr is ien gruttere see-ingte dy't de Puget Sound en de Strjitte fan Juan de Fuca ferbynt, ntl. Admiralty Inlet, en twa lytseren, Deception Pass en it Swinomish-kanaal. De Baai fan Bellingham, noardlik fan Fidalgo, wurdt net ta de Puget Sound rekkene, mar ta de Strjitte fan Georgia. Yn it suden wurdt de Puget Sound opdield yn twa grutte earms trochdat it Kitsap-skiereilân dêr nei it noarden ta omheechstiket. De earm dy't dat skiereilân skiedt fan it (folle gruttere) Olympysk Skiereilân, yn it westen, hjit it Hood-kanaal, en de earm dy't it Kitsap-skiereilân skiedt fan 'e rest fan Washington, yn it easten, wurdt de Sintrale Baai neamd. Foar de eastkust fan it Kitsap-skiereilân lizze yn 'e Sintrale Baai de beide grutte eilannen Bainbridge en Vashon. De Puget Sound kin opdield wurde yn fjouwer djippe baaien, dy't fia ûndjipten mei-inoar yn feribining steane: it Hood-kanaal oan 'e westkant fan it Kitsap-skiereilân, de Whidbeybaai oan 'e eastkant fan it eilân Whidbey, de Súdlike Puget Sound besuden it Nau fan Tacoma en de Haadbaai, dy't fierder opdield wurde kin yn 'e Sintrale Baai en Admiralty Inlet.
It ôfwetteringsgebiet fan 'e Puget Sound beslacht in oerflak fan 31.440 km². De wichtichste rivieren dy't yn 'e Puget Sound útmûnje, binne de Deschutes, de Nisqually, de Puyallup, de Duwamish, de Cedar, de Shohomish, de Stillaguamish, de Skagit en de Skokomish. Hoefolle wetter oft dy rivieren yn 'e Puget Sound streame litte, wurdt sterk bepaald troch de jiertiden, mei in hichtepunt yn 'e maityd, as yn it berchlân fan Washington de snie fuortteit, en in djiptepunt oan 'e ein fan 'e simmer. Trochinoar streamt der 1.200 m³ per sekonde de Puget Sound yn, mei in maksimum fan 10.400 m³/s en in minimum fan 400 m³/s. Wichtige stêden oan 'e kust fan 'e Puget Sound binne Seattle, Tacoma, Olympia en Everett. In unyk systeem fan feartsjinsten, de Washington State Ferries, ferbynt de gruttere eilannen yn 'e Puget Sound mei it fêstelân, en beide kusten fan it wetter mei-inoar. Dat is in bedriuw dat yn 'e hannen is fan 'e oerheid fan 'e steat Washington, en dat mei 24 miljoen passazjiers yn 't jier de grutste fearboatrederij yn 'e Feriene Steaten is.
Skiednis
Al tûzenen jierren wurde de kusten fan 'e Puget Sound bewenne troch Yndiaanske folken, yn 't bysûnder de ûnderskate etnyske groepen dy't ta de Kust-Salisjanen rekkene wurde. Ien fan 'e earste dokumintearre besiken fan Jeropeänen oan 'e Puget Sound fûn plak yn 1792 doe't it wetter ferkend waard troch de Ingelske ûntdekkingsreizger George Vancouver en de nei him ferneamde Vancouver-ekspedysje. Hy wie it, dy't de Puget Sound syn namme joech (sjoch: § Namme). Fan 1818 ôf makken sawol it Feriene Keninkryk as de Feriene Steaten oanspraak op it ûnbidich grutte Oregon-territoarium, dêr't ek de krite fan 'e Puget Sound ûnder foel. Hja besleaten ta in perioade fan 'dield eignerskip', dêr't pas yn 1846 in ein oan kaam, doe't it Oregon-territoarium opdield waard yn it Britsk part (it hjoeddeistige Britsk-Kolumbia) en in Amerikaansk diel (Washington, Oregon, Idaho en dielen fan ferskate oare Amerikaanske steaten). Dêrmei kaam de Puget Sound foargoed yn Amerikaanske hannen.
Fan 'e iere njoggentjinde iuw ôf waard de Puget Sound geregeldwei oandien troch Amerikaanske pelshannelers. De earste Jeropeeske delsetting yn 'e krite wie Fort Nisqually, dat yn 1833 stifte waard troch de Britske Hudsonbaaikompanjy. Letter fêstige de Lânbou-kompanjy fan de Puget Sound, in dochterûndernimming fan 'e Hudsonbaaikompjanjy, lânboubedriuwen en feehâlderijen yn 'e omkriten fan Fort Nisqually. De earste Amerikaanske delsetting oan 'e Puget Sound wie Turnwater, dat yn 1835 stifte waard troch lju dy't nei it Westen ta reizge wiene oer it Oregon Trail. Yn 1853 waard it Territoarium Washington foarme út it gruttere Amerikaanske Territoarium Oregon. Yn 1888 berikte it spoar fan 'e Northern Pacific Railroad de kust fan 'e Puget Sound, wêrmei't in direkte ferbining mei it Easten fan 'e Feriene Steaten ûntstie.
Gabriella's Liet
Gabriella's Liet is in liet fan de Fryske sjongster Gezina van der Zwaag en brassband De Bazuin út Oentsjerk.
De tekst is in oersetting fan it nûmer Gabriella's song út de film As it is in heaven. De opbringst fan it nûmer gie nei de stichting Semmy dy’t ûndersyk docht nei harsenstamkanker by bern. Dit bart as neitins oan de achtjierrige Florian út Burdaard dy’t ek oan dizze sykte stoar. It liet Trusten leave op Gezina har earste album wie ek út neitins oan Florian.
Yn 2008 waard se heechste binnenkommer yn de Fryske Top 100 fan Omrop Fryslân. It soe oant 2010 by de heechste tsien notearrings fan dy list stean.
Allard Schuilinga
Aaldert Jan Schuilenga (Surhústerfean, 18 oktober 1943 - Drachten, 2 novimber 2020) wie in Nederlânske  CDA-politikus.
Hy wie in soan fan in fabrikant fan ytbere waar en gie nei de kweekskoalle yn Drachten. Ynearsten gie er oan it wurk by snobbersguodfabryk Fortuin yn Dokkum; letter rekke er belutsen by it kluphûswurk op De Harkema en omkriten. Schuilenga waard dosint op in lbo-skoalle yn Delfsyl. Yn dat plak waard er om 1982 hinne polityk aktyf en is er jierren wethâlder west. Op 1 oktober 1993 folge syn beneaming ta boargemaster fan Boalsert. Hy krewearre dêr foar it oanheljen fan nije bedriuwen nei it sluten fan de suvelskoalle dêre en wie foarstanner fan it brûken fan it Frysk. Nei in pear lichte harsensynfarkten joech er dy funksje ein 2001 earder oer en waard der in waarnimmend boargemaster beneamd. Yn april 2003 kaam der formeel in ein oan syn boargemasterwêzen.
Schuilinga stoar yn de âldens fan 77 jier yn Drachten.
Regel fan de Seining
De Regel fan de Seining is in tige fragmintarysk oerlevere sektaryske joadske tekst dy't yn 'e midden fan 'e tweintichste iuw te Qumran, yn it Westjordaanlân, ûntdutsen waard as ûnderdiel fan 'e skat oan âlde geskriften dy't bekend kommen is te stean as de Deade-Seerôlen. It manuskript, dat fûn waard yn Grot 1, stiet bekend as 1QSb, en makket diel út fan deselde boekrôle dy't ek twa oare geskriften omfettet, te witten: de Mienskipsregel (1QS) en de Regel fan de Gemeente (1QSa).
De Regel fan de Seining omfettet trije rituële seinings foar gebrûk nei de komst fan 'e joadske messias: ien foar de algemiene gearkomste fan it folk fan Israel; ien oangeande de preesters dy't troch God útkard wurde sille om "as ingels" te wêzen en it liederskip fan Gods folk op har te nimmen nei de oarloch wêryn't al har fijannen ferslein binne; en ien foar de messias sels, dy't komme sil om Israel te ferlossen. Dizze seingings binne eins bedoeld as lofpriizgings foar de sekte dy't te Qumran tahold (wierskynlik de essenen), mei't de uterste perfeksje dage, en sy dêrfan de boadskippers wiene. Soartgelikense seingings, of gebedens, kinne op oare plakken mank de Deade-Seerôlen fûn wurde, en guon saakkundigen binne fan betinken dat se ûnder de sekteleden foar deistich gebrûk bedoeld wiene.
Fortuin (snobbersguodfabrikant)
thumb|[[Reklame foar W.H.F Pepermunt út 1920]] Fortuin Dockum b.v. is in Nederlânske snobbersguodfabrikant, festige yn Dokkum.
Skiednis
Willem Hendrik Fortuin fan De Lemmer festige him yn 1842 yn Dokkum as banketbakker. Nei ferrin fan jierren ûntjoech dat bedriuw him ta de lúkse sûkerwurkfabryk fan 1888. It bekendste merk fan Fortuin is de Fortuin DF Pepermunt, de saneamde Ingelske pipermunt. In ferzje dêrfan is de ferneamde Wilhelmina Pipermunt. Dy pipermunt út 1892 wie in huldeblyk oan prinsesse Wilhelmina, dy't dat jier tolve jier waard. Fortuin bestie doe fyftich jier. Keninginne-dûairiêre Emma waard it earste kistke oanbean, wat yn 1896 it predikaat hofleveransier opsmiet.
Fotoshoot
In fotoshoot is in term út 'e fotografy, wêrmei't ferwiisd wurdt nei in sesje wêrby't in fotograaf in searje foto's makket fan in posearjend model. Soks komt faak foar yn 'e moade-, glamour- en neakenfotografy. It resultaat is dan in saneamde fotoreportaazje, dy't publisearre wurdt yn in tydskrift of op in webside op it ynternet.
It is mooglik om in fotoshoot yn in fotostudio te dwaan, mar faak is hjirby sprake fan wurk op lokaasje, itsij binnendoar of bûtendoar. De fotograaf nimt ûnder in fotoshoot hast oanhâldend foto's en siket neitiid de bêsten derút. It model kin in man of in frou wêze, mar likegoed in bern, in bist of in foarwerp.
By reklamefotografy moat bgl. faak in fotosearje makke wurde fan 'e produkten dêr't mei advertearre wurdt. Ek binne gerjochten en de wize dêr't dy op reemakke wurde, it ûnderwerp fan guon fotoreportaazjes yn kulinêre tydskriften.
Drive-by shooting
In drive-by shooting is in soarte fan oanslach, wêrby't de dieder(s) mei in fjoerwapen út in ridend motorfiertúch wei sjitte en dêrnei daliks útnaaie. De bedoeling fan sa'n misdriuw is om it slachtoffer te fermoardzjen of te ferwûnjen. Om't it tige dreech is om út in ridend fiertúch wei immen te reitsjen dy't sels net stil stean bliuwt te wachtsjen oant er rekke wurdt, komt by sokke oanslaggen yn 'e regel in grut tal ferdwaalde kûgels foar, dy't net selden ûnskuldige omstanners fataal wurde.
Drive-by shootings wurde almeast assosjearre mei geweld tusken strjitbindes yn 'e earmere wiken fan grutte stêden yn 'e Feriene Steaten. Lykwols fine se ek wol plak yn oare lannen mei in soad binderelatearre geweld foar, lykas Meksiko, Kolombia of Brazylje. Sels yn West-Jeropa komme sokke oanslaggen inkeld wol foar. Behalven moard en ferwûning is ek yntimidaasje fan leden fan rivalisearjende bindes yn 'e regel ien fan 'e doelen. Meastal giet it by konflikten dy't útrinne op drive-by shootings om territoriale skelen tusken drugsbindes. Ferskate Amerikaanske hiphop-artysten binne deade by drive-by shootings, wêrûnder Tupac Shakur, The Notorious B.I.G., Big L en Mac Dre.
Grip Inc.
Grip Inc. wie in Amerikaanske metalband oprjochte yn 1993.
Skiednis
Grip Inc. waard oprjochte troch drummer Dave Lombardo, earder fan Slayer, en Waldemar Sorychta. Oarspronklik hjitte de band Grip, mar fanwegen in rjochtsaak waard de namme wizige yn Grip Inc.. Harren debútalbum Power of Inner Strength kaam út yn 1995. Troch oare projekten fan de bandleden hâld yn 2006 de band op te bestean.
Kama (rivier)
thumb|250px|De streamkrite fan de Wolga mei û.o de Kama De Kama (Russysk: Кама, Tataarsk: Çulman) is in grutte rivier yn Jeropeesk Ruslân en de langste sydrivier fan de Wolga.
De rivier ûntspringt yn it sintrale part fan de Boppe-Kama Hichte by it doarp Koeligy yn it noardeasten fan Oedmoertsje en streamt dêrwei sa'n 200 kilometer nei it noarden troch de oblast Kirov nei Lojno, en sa ûngefear 200 kilometer nei it easten foardat er ôfbûgt nei it suden ûnder Bondjoeg yn kraj Perm. Sa'n 70 kilometer súdliker rint de Visjera de rivier yn justjes súdliker lizze de stêden Solikamsk en Berezniki oan de linkerigge, op it plak dêr't de rivier útstreamt yn de langhalige, oant 20 meter djippe, Kama-opslachmar (1.915 km²), dy't ûnstiet troch de keardaam by Perm. Perm is mei goed in miljoen ynwenners fierwei de grutste stêd oan de Kama en is it betsjoerssintrum fan de kraj Perm. Nei Perm giet de rivier stadichoan oer yn de Votkinopslachmar, dêr't it stedsje Osa oan leit en de keardaam fan by de stêd Tsjajkovski leit, sa'n 330 kilometer besúdwesten Perm.
De rivier wurdt fral fuorre fan snie en yn 't twadde plak troch rein en grûnwetter. 62,5% fan de jierlikske wetterôffier falt yn de maitiid (maart oant juny), 28,3% yn de simmer en hjerst en 9,1% yn 'e winter. It debyt is trochsneed 1630 m³/sek by de wetterkrêftsintrale Kamskaja, 1730 m³/sek by de wetterkrêftsintrale Votkinskaja, sa'n 3500 m³/sek by de mûning, dêr dy op syn meast 27.500 m³/sek bedraagt. Ier yn novimber begjint de bopperin fan de rivier te befriezen en ein novimber de ûnderrin; de rivier leit dêrnei fiif moanne ticht.
Sydrivieren en opslachmarren
It streamgebiet fan de Kama hat leafst 73.718 rivieren; de measten (94,5%) binne ûnder 10 kilometer lang. De langste sydrivieren oan de linkerside binne de Joezjnaja Keltma, Visjera, Sylva, Tsjoesovaja, Belaja, Ik en Zaj en oan de rjochterkant de Kosa, Obva en Vjatka.
Stêden
Oan de rivier lizze fan de boarne ôf oan de stêden Solikamsk, Berezniki, Dobrjanka, Perm, Krasnokamsk, Ochansk, Osa, Tsjaikovski, Sarapoel, Kambarka, Menzelinsk, Naberezjnye Tsjelny, Jelaboega en Tsjistopol.
Sint-Joariskatedraal (Gûs-Chrûstalny)
De Sint-Joariskatedraal (Russysk: Георгиевский собор; Georgijevski sobor) is in earder otterdoks tsjerkegebou yn de russyske stêd Gûs-Chrûstalny. Op it stuit wurdt de katedraal brûkt troch it Kristal Museum, dat diel útmakket fan it iepenloftmuseum Vladimir-Sûzdal.
Skiednis
De bou fan de katedraal fûn plak yn de jierren 1892-1903 neffens in ûntwerp fan de arsjitekt Leonti Benois. De as trijebeukige basilyk mei in ferhege middenskip ûntwurpen bou waard finansjeel mooglik makke troch de glêsfabrikant Joeri Netsjaev-Maltsov.
De tsjerke waard yn 1904 ynwijd ta eare fan Sint-Joaris en neffens in plan fan Viktor Vasnetsov fersierd mei mozaïeken, dy't foar in diel bewarre bleaun binne.
Yn de tiid fan it ateïstyske belied yn de Sovjet-Uny waarden de koepel, de klokketoer en de boppeste dielen fan de katedraal ferneatige. De katedraal waard sletten yn 1924 en tsjinne û.o. as bioskoop, sportskoalle en muzykskoalle. Sûnt 1983 krige it Kristal Museum de tsjerke om te brûken.
Yn 2019 waard der foar it earst sûnt lange tiid wer in Godlike Liturgy yn de katedraal opdroegen.
Kristoffel fan Seton
Kristoffel fan Seton (Ingelsk: Christopher Seton; Normandysk-Frânsk: Christophe de Seton; Skelton? (Ingelân), 1278 – Kastiel fan Loch Doon (Skotlân), ±14 augustus 1306) wie in Midsiuwsk ealman fan Normandysk-Ingelsk komôf, dy't yn 'e Skotske Unôfhinklikheidsoarloggen oan 'e kant fan 'e Skotten focht. Hy wie in sweager fan 'e fereneamde Skotske kening en frijheidsstrider Robert de Bruce, en waard yn 1306 yn opdracht fan kening Edwert I fan Ingelân eksekutearre.
Libben
Seton wie de âldste soan fan 'e ridder Jan fan Seton út Skelton, yn it Noardingelske greefskip Kumberlân. Syn bruorren wiene Jan en Humphrey fan Seton. Dizze tûke fan it Seton-laach hie in tradysje fan tsjinst oan it Hûs Bruce yn Yorkshire en Kumberlân, en bytiden ek yn Skotlân. (Men hat noch gjin famyljerelaasje ûntdekke kind tusken dizze Setons en Aleksander fan Seton, de gûverneur fan Berwick-upon-Tweed.)
Yn 1301, doe't er 23 jier âld wie, troude Seton mei Kristina fan Bruce, in suster fan 'e lettere Skotske kening Robert I. Dat wie foar syn breid mooglik har twadde houlik, mei't se earder mei Gartnait, greve fan Mar († 1305) troud west hawwe soe, de soan fan Donald I, greve fan Mar. Resint hawwe histoarisy it lykwols yn twifel lutsen oft dat eardere houlik wol ea wier plakfûn hat.