cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John J. Crittenden III
Jonkheid en oplieding
Crittenden waard yn 1854 berne yn Russellville, yn 'e Amerikaanske steat Kentucky, as telch út in foaroansteande famylje yn Amerikaanske politike en militêre fermiddens. Syn âlden wiene generaal Thomas Leonidas Crittenden, dy't yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch foar it Noarden focht, en dy syn frou Catherine Todd. Hy wie de pakesizzer fan 'e Kentuckyske senator John J. Crittenden jr. en de oerpakesizzer fan 'e Firginiaanske politikus John J. Crittenden sr.
Yn 1873 liet Crittenden him mei njoggentjin jier ynskriuwe oan 'e Amerikaanske Militêre Akademy te West Point, dêr't er lykwols nea ôfstudearre mar yn 1875 sûnder diploma fan skoalle gie. Foar ien út syn maatskiplik fermidden wie soks lykwols gjin behindering om in militêre karriêre te begjinnen. Crittenden frege gewoan presidint Ulysses S. Grant om in ofsiersoanstelling, en yn 'e hjerst fan 1875 waard er as twadde luitenant tafoege oan it Amerikaanske 20e Ynfanteryrezjimint. Datselde jiers rekke Crittenden in each kwyt doe't in jachtgewear by fersin ôfgie yn syn gesicht; sadwaande moast er him in glêzen each oanmjitte litte.
Grutte Sû-Oarloch
Doe't yn 1876 de Grutte Sû-Oarloch útbriek, waard Crittenden tydlik detasjearre by it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer, dat mei in tekoart oan ofsieren kampte. Dêr waard er oansteld as ûnderbefelhawwer fan L Kompanjy, oer earste luitenant James Calhoun. Krapoan trije wiken nei Crittenden syn 22ste jierdei naam er ûnder de simmerkampanje fan 1876 op 25 juny diel oan 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn, yn súdlik Montana. L Kompanjy wie dêrby ien fan 'e fiif kompanjyen dy't ûnder befel fan Custer út it noarden wei in wraam diene op in grut Yndiaansk doarp oan de igge fan 'e rivier de Little Bighorn. Dy oanfal waard lykwols troch de folle machtiger Lakota, Noardlike Sjajinnen en Noardlike Arapaho ôfslein, wêrnei't Custer en syn fiif kompanjyen oan 'e lêste man ta útrûge waarden.
Argeologysk bewiismateriaal liket derop te tsjutten dat L Kompanjy fan Calhoun en Crittenden it earste legerûnderdiel wie dêr't dissipline it ôflei tsjin ynstinkt, en wêrfan't de soldaten begûnen út te naaien wylst se har bombidige gewearen fuortsmieten om flugger fuortkomme te kinnen. Dêrby waarden se efterfolge en op 'e flecht deade troch de Yndiaanske krigers. Hoewol't de oerlibbenen fan 'e oare kompanjyen letter op in heuveltop besingele en útrûge waarden yn in gefjocht dat Custer's Last Stand neamd wurdt, stoar Crittenden yn 'e eigen last stand fan L Kompanjy, op in ferhef dat neitiid Calhoun Hill neamd waard. Mei Calhoun en in restant fan harren mannen besocht er dêr in organisearre ferdigening op te setten, mar se waarden ûnder de foet rûn ear't se dêrta komme koene. Nei de fjildslach waarden de liken fan Crittenden en Calhoun mar in pear meter faninoar ôf oantroffen.
Neisleep
It stoflik omskot fan Crittenden, dat maklik te identifsearjen wie oan 'e hân fan syn glêzen each, waard nei de slach provisoarysk op it slachfjild begroeven. Yn 1877, doe't de liken fan 'e Amerikaanske deaden opdold waarden om mei fol seremonieel werbegroeven te wurden, waarden de stoflike omskotten fan 'e oare ofsieren nei it Easten fan it lân ta oerbrocht. Op spesifyk fersyk fan syn famylje waard Crittenden lykwols op Calhoun Hill werbegroeven middenmank syn manskippen. Yn 1931 waard er lykwols jitris opgroeven en byset op it begraafplak fan it Nasjonaal Monumint Slachfjild oan de Little Bighorn, fuortby it slachfjild.
Hendrik Jakob Lever jr.
thumb|Henk Lever Hendrik Jakob (Henk) Lever jr. (Grins, 26 desimber 1923 – Kamp Vught, 18 augustus 1944) wie in Nederlânske fersetsstrider ûnder de Twadde Wrâldoarloch.
Henk Lever wie in soan fan boekhanneler Henk Lever sr.. Yn 1931 ferhuze er mei syn âlden, pake en broer Jan en suster Meta nei Snits. Dêr kamen se te wenjen oan it Kleinzand.
Lever wie yn de oarloch lid fan de Groep Lever, dy't ûnder oare ferantwurdlik wie foar it fersprieden fan yllegale blêden lykas Vrij Nederland en Trouw. Yn 1942 waard Henk jr. tagelyk mei syn heit en broer arrestearre troch de Dútsers. Nei in moanne finzenisstraf yn de Amsterdamse Euterpestraat waarden se frijlitten.
Yn de nacht van 16 op 17 novimber 1943 die de Sicherheitsdienst in ynfal yn de wente fan de famylje dy't tsjinne as haadkertier fan de Groep Lever. Henk jr. wie op dat stuit net thús.
Henk jr. dûkte nei de ynfal ûnder op de pleats fan Pieter Reitsma yn Leons. Dêr waard op 25 maaie 1944 in ynfal dien troch lju op 'e siik nei yllegale wurkers. Henk koe flechtsje, mar waard besketten troch de Dútsers. Hy rekke swierferwûne en waard oerbrocht nei it Hûs fan Bewar yn Ljouwert. Hy waard dêr in tal wiken ferpleegd en dêrnei oerbrocht nei Kamp Vught. Dêr waard er op 18 augustus 1944 deasketten. Hy wie doe 20 jier.
Jan van der Meer (1932)
Jan van der Meer (Garyp, 11 maart 1932 - It Hearrenfean, 30 septimber 2016) wie in Nederlânsk politikus fan de PvdA.
Wurkpaad
Van der Meer wie ek ien fan de inisjatyfnimmers foar it oprjochtsjen fan it Jopie Huisman Museum en earelid fan Keninklike Iisferiening Thialf. Yn 1993 waard er Ridder yn de Oarder fan Oranje-Nassau.
Bataljon
In bataljon (fan it Italjaanske battaglione fia it Frânske bataillon) is in militêre ienheid of formaasje fan 'e lânmacht en it marinierskorps, dy't bestiet út tusken de 300 en 800 manskippen. Yn 'e measte legers wurde bataljons opmakke út fjouwer kompanjyen mei dêropta in stêfkompanjy. Trije oant seis bataljons foarmje in brigade. It befel oer in bataljon is yn 'e regel yn 'e hannen fan in luitenant-kolonel. De term 'bataljon' waard teminsten fan 'e sechstjinde iuw ôf yn it Italjaansk brûkt yn 'e foarm battaglione, dat ôflaat wie fan it Italjaanske wurd foar fjildslach, battaglia.
In bataljon is ornaris de lytste militêre ienheid dy't noch it fermogen hat om selsstannich te operearjen, hoewol't it fan bûtenôf befoarrieden wurde moat om sokke 'selsstannige' operaasjes langer as likernôch tsien dagen fol te hâlden. Bataljons besteane teminsten út twa gefjochtskompanjyen en ien ûnderstypjende of stêfkompanjy, dy't oer genôch manskippen en materieel beskikke om lytsskalige gefjochtsaksjes te ûndernimmen en teffens beheinde administrative en logistike fermogens hawwe. De ûnderhearrige militêre ienheden (kompanjyen en de pelotons dêr't dy kompanjyen út besteane) binne ôfhinklik fan it haadkertier fan it bataljon foar befel, kontrôle, kommunikaasje, ynljochtings, befoarrieding en logistike stipe.
Reade Stjer (ferkenner)
Reade Stjer (Ingelsk: Red Star; Fort Clark (Noard-Dakota), 1858 – yn it Fort Berthold Yndianereservaat (Noard-Dakota), nei 1912) wie in Arikara-kriger dy't as ferkenner yn it Amerikaanske Leger tsjinne. Yn dy hoedanichheid wied er oanwêzich en focht er oan 'e Amerikaanske kant mei yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn, yn 1876, wêrby't it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer in ferpletterjende nederlaach litte tsjin in koälysje fan Lakota, Noardlike Sjajinnen en Noardlike Arapaho.
Libben
Reade Stjer waard yn 1858 berne yn 'e neite fan it hjoeddeistige Fort Clark, yn 'e Amerikaanske steat Noard-Dakota. Mei sechstjin jier gied er yn 1874 nei de medisynman Bollenekke ta, dy't er frege om him yn it fleis te snijen sadat er in fizioen krije mocht. Dat, Bollenekke liet oan 'e râne fan it doarp in grutte peal sette, trochboarre de jonge syn boarstspieren en bûn him op dy wize mei twa touwen oan 'e peal fêst. Nei ferrin fan tiid seach Reade Stjer in geastehauk delkommen dy't him derfan bewissige dat er in lang en súksesfol libben hawwe soe. Nei likernôch seis oeren waard Reade Stjer troch de sjamaan út syn pynlike posysje befrijd.
Under de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 melde Reade Stjer him oan as ferkenner foar it Amerikaanske Leger. Datoangeande wied er ien fan tsientallen Arikara-manlju dy't har by de Amerikanen joegen, mei't de Lakota, de Noardlike Sjajinnen en de Noardlike Arapaho, dêr't it Amerikaanske Leger tsjin focht, de tradisjonele fijannen fan 'e Arikara wiene. Reade Stjer waard yndield by it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer, dêr't er ûnderdiel útmakke fan in ferkennersienheid fan 26 Arikara en 6 Krieën, ûnder lieding fan luitenant Charles Varnum. De oanfierder fan 'e Arikara-ferkenners wie Bluodderich Mês.
Op 25 en 26 juny 1876 focht Reade Stjer yn súdlik Montana mei yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn, wêrby't de Lakota en Sjajinnen de 7e Kavalery in ferpletterjende nederlaach tabrochten en Custer mei fiif kompanjyen op in heuveltop besingelen en oan 'e lêste man ta útrûgen. Reade Stjer wie dy deis yndield by it detasjemint fan majoar Marcus Reno, dat it doarp fan 'e Lakota en Sjajinnen oan 'e rivier de Little Bighorn fanút it suden oanfoel. Dy oanfal waard lykwols troch de fijân sûnder folle muoite ôfslein, wêrby't Reade Stjer en de oare Arikara- en Krieske ferkenners dy't Reno syn kwetsbere lofterflank beskermen, yn ferbittere man-tsjin-mangefjochten mei Lakota- en Sjajinske krigers ferwikkele rekken. Nei in gaoatyske weromtocht oer de rivier namen Reno syn troepen definsive posysjes yn op in klif, dêr't se oardel dei lang belegere waarden foar't se op 27 juny ûntset wurde koene troch de troepen fan brigadegeneraal Alfred Terry en kolonel John Gibbon.
Nei't er yn 1877 út tsjinst ûntslein wie, kearde Reade Stjer werom nei it Fort Berthold Yndianereservaat fan Noard-Dakota, dêr't de Arikara har fêstige hiene. It is ûnbekend wannear't er krekt stoarn is, mar dat moat yn elts gefal nei augustus 1912 west hawwe, doe't er ien fan 'e njoggen doe noch libbene Arikara-ferkenners fan it 7e Kavaleryrezjimint wie, dy't te Armstrong gearkamen om harren ûnderfinings yn 'e Slach oan de Little Bighorn te fertellen oan fertsjintwurdigers fan it Histoarysk Genoatskip fan Noard-Dakota.
Spesjaal agint
In spesjaal agint is in resjersjeur of oar technysk ûndersiker fan in oerheidstsjinst lykas in plysjetsjinst of in feilichheidstsjinst. Sokken hâlde har foar it meastepart dwaande mei ûndersiken nei misdriuwen. Benammen yn 'e Feriene Steaten wurdt de term 'spesjaal agint' in protte brûkt, bgl. foar leden fan 'e federale resjerzje FBI, oare federale plysjetsjinsten, lykas de ATF, en feilichheidstsjinsten as de CIA. Yn it aldendeisk spraakgebrûk wurdt dêrby de oantsjutting 'spesjaal agint' ornaris ferkoarte ta 'agint'.
Parafily
Parafily (fan it Gryksk para παρά = neist en -philia φιλία = freonskip, hjir leafde) is in begryp yn de seksuology en psychology dy’t in seksuële driuw mei objekten en situaasjes ferbynt dy’t ôfwykt fan de gongbere noarm yn de mienskip. De ôfwikende seksuële praktiken kinne ridlik ûnskuldich wêze, mar ek tsjin it morbide oan sitte. As in persoan yn syn deistige libben hinder hat fan syn seksuële driuw kin der sprake wêze fan in psychyske sykte.
Klinyske definysje
Yn de DSM-IV steane de neikommende parafilyen omskreaun :
Yn it hânboek DSM-IV stiet ek in restgroep sûnder neiere omskriuwing. Under dy restgroep falle nekrofily (liken), klismafily (rektaal ynbringen fan floeistof), koprofily (ûntlêsting), telefoankatalogy (obseniteiten oer de telefoan), urofily (urine) en partialisme (lichemsdielen). Troch de ûnderlizzende seksuële driuw soe apotemnofily bygelyks (djip langstme nei it amputearjen fan sûne lichemsdielen, gauris sûnder medysk tafersjoch of oare begelieding) ta it partialisme rekkene wurde kinne.
Kontroverse
Yn de psychology en psychiatry binne ferskate tsjinlûden oer de klassifikaasje fan parafilyen as psychyske sykten. Der is in groep dy’t úthâld dat de klassifikaasje te bot hinget op maatskiplike noarmen en ideeën. Homofily wie bygelyks in selsstannige parafily yn de DSM-II, sadat der in diagnoaze jûn wurde koe as de eigen homoseksualiteit oer in langere tiid problematyske gefolgen hie. Yn de aktuële DSM-IV-TR stiet in diagnoazekategory "net neier omskreaune seksuële steuring" dêr’t ek in yngong "duorsum en dúdlik lijen oan de seksuële oriïntearring" yn stiet.
Fabryksierdappel
Fabryksierdappel is de beneaming dy’t fanâlds jûn wurdt oan de ierdappels dy’t ferboud wurde om ferwurke te wurden ta ierdappelmoal. It ferbouwen fan fabryksierdappels wurdt benammen dien yn de Grinzer Feankoloanjes. Yn dy streek, yn Feandam, sit ek it haadkantoar fan Avebe de wichtichste Jeropeeske ferwurker fan fabryksierdappels.
Konsumpsje-ierdappels dy’t yndustrieel ferwurke wurde ta patat, ierdappelpuree en soksoarte wurde inkeld ûnterjochte fabryksierdappel neamd.
Langeland (gemeente)
Langeland is in Deenske gemeente yn de regio Súd-Denemark, besteande út it eilân Langeland en de lytsere eilannen Strynø en Siø.
De gemeente ûntstie as gefolch fan de gemeentlike weryndieling fan 2007 troch in gearfoeging fan de gemeenten Rudkøbing, Sydlangeland en Tranekær. De gemeente Langeland wurket yn in gearwurkingsferbân mei de gemeente Svendborg.
De Langelandsbrêge (Langelandsbroen) ferbynt it eilân mei it eilân Fún. In feartsjinst fersoarget regelmjittige tsjinsten tusken Spodsbjerg op Langeland en Tårs yn de gemeente Lolland.
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 1936
200px|thumb|right|200px|De Olympyske skâns fan Garmisch-Partenkirchen 1936
De Olympyske Winterspullen 1936, ek wol de IVe Olympyske Winterspullen neamd, waarden yn 1936 hâlden yn de Dútske stêd Garmisch-Partenkirchen fan 7 oant en mei 16 febrewaris. It skânsspringen waard op de Große Olympiaschanze holden.
Große Olympiaschanze
De Große Olympiaschanze waard boud yn 1933 der wie plak foar 40.000 taskôgers It K-point wie 80 m. De skâns is yn 1950 ôfbrútsen om plak te meitsjen foar in nije skâns dy skâns is úteinlik in 2007 ek wer ôfbrutsen foar fernijing.
Underskieding
In ûnderskieding of dekoraasje is in eareteken dat in persoan ûntfange kin fan in wrâldske of tsjerklike oerheid of in oare hegere ynstânsje fanwegen syn fertsjinsten of as earbetoan. Hoewol't ûnderskiedings yn ferskillende kultueren en tiidrekken útinoar rinnende foarmen oannommen hawwe, giet it hjirby altyd om uterlikheden en titels, en net om jildlike beleannings of beleannings yn natuera. Yn 'e Aldheid koe in ûnderskieding yn it Romeinske Ryk bygelyks de foarm oannimme fan it drage meien fan bysûnder fuotark mei reade hakken, fan bysûndere gewaden of fan lauwerkrânsen op 'e holle. Yn 'e Midsiuwen krigen de measte Jeropeeske ûnderskiedings fan 'e alfde iuw ôf lykwols de foarm fan ridderkrusen oan keatlings en linten of fan oan linten droegen medaljes.
Yn Nederlân wurde elts jier om Keningsdei/Keninginnedei hinne in grut tal keninklike ûnderskiedings útdield, in ferskynsel dat bekend stiet as de lintsjesrein. Ta sokke keninklike ûnderskiedings hearre û.m. beneamings yn 'e Oarder fan Oranje-Nassau en yn 'e Oarder fan de Nederlânske Liuw. Ferlykbere bûtenlânske ûnderskiedings binne bygelyks de Presidinsjele Frijheidsmedalje yn 'e Feriene Steaten en beneamings yn it Légion d'Honneur yn Frankryk. Yn it Feriene Keninkryk wurde yn dit ramt noch formele lidmaatskippen fan ridderoarders ferjûn, sadat de ûnderskieden persoan it predikaat sir of dame foar syn of har namme pleatse mei.
Dêrnjonken besteane der ek militêre ûnderskiedings, wêrfan't de heechste Nederlânske foarm in beneaming yn 'e Militêre Willemsoarder is, wat ferlykber is mei it ûntfangen fan 'e Medal of Honor yn 'e Feriene Steaten. Om yn oanmerking te kommen foar militêre ûnderskiedings moat men ornaris de nasjonaliteit hawwe fan it lân dêr't sa'n ûnderskieding útrikt wurdt, mar keninklike of oare nasjonale ûnderskiedings wurde faak ek oan bûtenlanners takend as dêr reden ta is. Fierders binne der ek noch sivile ûnderskiedings, dy't troch maatskiplike organisaasjes útrikt wurde. As in foarbyld dêrfan soe men de Nobelprizen neame kinne. Ek de Roomsk-Katolike Tsjerke rikt ûnderskiedings út, de saneamde pauslike ûnderskiedings. Dêrfan is de heechste de Pro Ecclesia et Pontifice en in legerenien de Bene Merenti.
Vechta (Landkreis)
De lânkring Vechta is in distrikt yn it Dútske bûnslân Nedersaksen.
Geografy
De lânkring grinzget yn it noardwesten oan de lânkring Kloppenburch, yn it noarden oan de lânkring Aldenburch, yn it easten oan de lânkring Diepholz en yn it suden en westen oan de lânkring Osnabrück. De lânkringen Kloppenburch en Vechta foarmje tegearre it Oldenburger Münsterland.
Skiednis
Yn de 13e iuw waard it gebiet ûnderdiel fan it heechstift Münster. Mei de ynfiering fan de sekularisaasje yn 1803 waard it gebiet oan Aldenburch oerdroegen. Tsjerklik bleau it gebiet lykwols ûnder Münster fallen. It ferklearret ek de namme Oldenburger Münsterland. Ek hjoeddedei is de lânkring foar it measte roomsk. De lânkring Vechta waard yn 1945 ynsteld.
Frije Evangelyske tsjerke (De Harkema)
De Frije Evangelyske tsjerke oan de Warmoltsstrjitte yn De Harkema is de tsjerke fan it Bûn fan de Frije Evangelyske Gemeenten. Oant 2019 hearde de tsjerke noch by de Fuortsette Grifformearde Tsjerken yn Nederlân.
Evangelisaasjepost
Oan de basis fan de stifting fan tsjerklik libben yn De Harkema stie de út Grinslân ofkomstige Lambertus Nankes Warmolts. Syn heit wie yn 1863 beneamd ta dûmny fan de herfoarme tsjerke fan Surhuzum en as boer op Fjouwerhuzen kaam Warmolts yn de kunde mei de strieminne omstannichheden fan de bewenners op de Hamsterheide doe't er dêr in sike feint besocht. Fan pastorale soarch wie op de heide gjin sprake en in tsjerke seagen de heidebewenners hast nea fan binnen, oant Warmolts yn 1883 prikken yn it wurk sette en jild ynsammele foar de oprjochting fan in lytse evangelisaasjepost op de heide. Boppe de doar fan it uterst ienfâldige tsjerkje kaam in raam te sitten mei de tekst "Ziet hier Gods vinger". Njonken it boerewurk krige de dûmnyssoan no ek in taak as evangelist.
De tsjerke
Al gau waard de houten evangelisaasjepost te lyts en moast it grutter makke wurde. Yn 1891 folge mei help fan de oanbuorjende gemeenten de bou fan in stiennen tsjerke op it plak fan de hjoeddeiske grifformearde tsjerke. Om't Warmolts gjin echte dûmny mar in evangelist wie, fielden de herfoarme predikanten út de oanbuorjende doaprne harren wat mear as Warmolts en sa kaam it dat de evangelist Warmolts him yn 1892 oansleat by de grifformearden. Mei Warmolts gyngen ek de heidebewenners mei oer nei de grifformearde tsjerke. Noch oant de dea fan syn frou yn 1904 bleau Warmolts as evangelist oan de gemeente ferbûn, dêrnei ferhuze er nei syn soan yn Strobos.
Yn 1913 ferriisde op it plak fan de earste stiennen tsjerke de monumintale grifformearde tsjerke. In jier dêrnei waard njonken de tsjerke in pastory boud, dy't letter in wenning foar de koster waard nei't in nije pastory oan de oare kant fan de strjitte boud wie.
Skuorring
Doe't de kwestje Geelkerken him yn 1926 oantsjinne soarge dy ek yn De Harkema foar skeel. Dûmny Van Leeuwen stelde him yn dy kwestje aktyf oan de kant fan Geelkerken op, mar de tsjerkeried en it grutste part fan de gemeente stie fjouwerkant efter de synoade. It konflikt einige mei it útsluten fan Van Leeuwen fan it amt en mei Van Leeuwen ferlieten sa'n 60 belidende leden de tsjerke. De groep dy't de tsjerke ferlieten stiften in eigen tsjerke yn De Harkema en sletten harren oan by de Grifformearde Tsjerke yn Hersteld Ferbân (letter opgien yn de Nederlânsk Herfoarme Tsjerke respektivelik de Protestanske Tsjerke yn Nederlân).
Fuortsette Grifformearde tsjerke
De Harkema wie ien fan de trije Fryske en acht Nederlânske grifformearde gemeenten, dy't net mei woene yn it fúzjeproses fan de grifformearde en herfoarme tsjerken en yn 2004 de Fuortsette Grifformearde Tsjerken yn Nederlân oprjochten. Letter sletten mear gemeenten harren oan by it nije tsjerkegenoatskip.
Keninginne-gemalinne
In keninginne-gemalinne (mt.: keninginnen-gemalinne) is de aadlike titel dy't taparte wurdt oan 'e frou fan in regearjend kening. Oarsom wurdt de man fan in regearjend keninginne ornaris in prins-gemaal neamd. Yn 'e regel wurdt de tafoeging 'gemalinne' lykwols weilitten en sprekt men simpelwei fan 'keninginne', behalven as men it ferskil oantsjutte wol tusken in keninginne-gemalinne (dy't inkeld keninginne is fanwegen har houlik mei in kening) en in regearjend keninginne (dy't út eigen namme keninginne is).
Frije Evangelyske tsjerke (De Harkema)
Bûn fan Frije Evangelyske Gemeenten
Yn 2019 makke De Harkema op de synoade fan de vGKN bekend dat de tsjerke him losskuorde fan it ferbân en sûnt 1 jannewaris 2020 falt de gemeente ûnder it Bûn fan Frije Evangelyske Gemeenten.
Oargel
It oargel fan de grifformearde tsjerke waard yn 1976 boud troch de firma Haarsma út Drachten. It ynstrumint ûndergyng yn 2002 in restauraasje en waard mei twa registers troch de Siuwske oargelbouwer René Nijsse útwreide.
Keninginne-gemalinne
Begjin 2017 wiene der yn 'e wrâld njoggen keninginnen-gemalinne fan ûnôfhinklike lannen (nammentlik fan Belgje, Bûtan, Jordaanje, Lesoto, Nederlân, Noarwegen, Spanje, Sweden en Tonga). De Nederlânske keninginne-gemalinne wie Máxima Zorreguieta, de frou fan kening Willem-Alexander.
Dêrnjonken wurdt de oarehelte fan 'e sultan fan Brûnei oantsjut as de raja isteri, wat ekwivalint is mei in keninginne-gemalinne. Men kin fierders de term 'gemalinne', in formele oantsjutting foar in froulike houlikspartner, ek taheakje oan oare titels: keizerinne-gemalinne (lykas de frou fan 'e keizer fan Japan), gruthartoginne-gemalinne (lykas de frou fan 'e gruthartoch fan Lúksemboarch), foarstinne-gemalinne (lykas de frou fan 'e foarst fan Lychtenstein), prinsesse-gemalinne (lykas de frou fan 'e prins fan Monako), ensfh.
Northeim (Landkreis)
De lânkring Northeim is in distrikt yn it suden fan de Dútske dielsteat Nedersaksen.
Geografy
De lânkring grinzget mei de klok mei begjinnend fanút it noardwesten oan de lânkringen Holzminden, Hildesheim, Goslar en Göttingen (allegear yn Nedersaksen), oan de lânkring Kassel (yn Hessen) en oan de kring Höxter (yn Noardryn-Westfalen).
De lânkring leit yn it Wezerberchlân. Yn it noardeasten grinzget de lânkring oan de westlike útrinners fan de Harz. It heechste punt fan de lânkring foarmet de Große Blöße (528 meter boppe see nivo) by Dassel.
De Wezer foarmet de súdwestlike grins fan de lânkring. In oare rivier, de Leine, rint yn it eastlike diel fan súd nei noard troch de lânkring. Noardwestlik fan Northeim streamt de hast 50 kilometer lange Rhume yn de Leine. In pear kilometger eastlik fan Einbeck mûne de Ilme yn de Leine.
Stêden en gemeenten
left|380px|Gemeenten yn de lânkring Northeim Ienheidsgemeenten
Gemeentefrij gebiet: Solling (177,49 km², net bewenne)
Brigade
In brigade (fan it Frânske brigade) is in wichtige militêre ienheid of formaasje fan 'e lânmacht en it marinierskorps, dy't bestiet út tusken de 3.000 en 11.000 manskippen. Yn 'e measte legers wurde brigades opmakke út trije oant seis bataljons en ferskate ûnderstypjende ienheden. Twa oant fjouwer brigades foarmje in difyzje. De rol dy't de brigade no spilet op it mêd fan 'e oarlochfiering waard foar de ein fan 'e achttjinde iuw ferfolle troch it rezjimint. In brigade is likernôch ekwivalint oan in fergrutte of fuortsterke rezjimint. It befel oer in brigade is yn 'e regel yn 'e hannen fan in brigadegeneraal, bystien troch in luitenant-kolonel of in kolonel.
Soms wurde lytsere eleminten artillery, sjeny en logistike ienheden oan brigades tafoege. Histoarysk waarden sokke mingde brigades soms 'brigadegroepen' neamd. Tsjintwurdich komt it lykwols mear foar dat brigades opboud binne út ien inkeld lânmachtwapen, lykas kavalery, ynfantery (meganisearre ynfantery of pânserynfantery), artillery, loftdoelgeskut of sjeny. Guon brigades wurde klassifisearre as 'selsstannich' en operearje dan bûten de gruttere struktuer fan in difyzje om. Yn 'e legers fan 'e lannen dy't ta de NATO hearre, omfiemet in brigade likernôch 3.200 oant 3.500 manskippen, mar yn 'e legers fan Switserlân en Eastenryk kin dat oprinne oant wol 11.000 man.
Alverna
thumb|left|Lokaasje Alverna yn de gemeente Wijchen Alverna is in doarp yn de Gelderske gemeente Wijchen tusken Grave en Nijmegen. It doarp is ferneamd nei La Verna, de berch yn Toskane dêr't Sint-Fransiskus op 17 septimber 1224 de stigmata krige.
Skiednis
Alverna ûntstie mei de bou fan in grut Fransiskaansk kleaster tusken 1886 en 1889 oan de provinsjale wei tusken Nijmegen en Grave. Om it kleaster hinne ûnstie stadichoan in buorskip mei in eigen parochy, fuotbalklub en ôffurdiging yn de gemeenteried fan Wijchen.
Yn 1962 hie it doarp likernôch trijtûzen ynwenners. It neogoatyske kleaster waard yn 1980 sletten en de lêste 30 Fransiskanen ferhûzen nei de nijbou fan it oan de Leemweg boude âldereinshûs La Verna, dat op 17 oktober fan dat jier iepene wie. Dêrnei waard it kleaster mei de monumintale tsjerke ôfbrutsen; fan de tsjerke bleau foar it doarp allinne de krusingstoer bewarre.
De mûne Schoonoord fan it doarp datearret fan 1887. De namme fan de mûne hat nei alle gedachten te meitsjen mei it katolike karakter fan it doarp. Nei in brân yn in oanbuorjend autobedriuw waard de mûne restaurearre en krige de mûne it wjuksysteem fan Van Bussel werom. Skean foar de mûne oer stiet in ienfâldich monumint dat de wettersneed fan 1926 betinkt, doe't de Maas oerstreamde en oant it súdlike diel fan it doarpssintrum kaam.
It doarp hat troch it ferbreedzjen fan de rykswei ta in fjouwerbaanske autowei en it ferlies fan de monumintale kleastertsjerke en oare gebouwen in soad fan it oarspronklike karakter ferlern.
Legerkorps
In legerkorps of korps (fan it Latynske corpus fia it Frânske corps) is in militêre ienheid of formaasje fan 'e lânmacht en it marinierskorps, dy't bestiet út tusken de 20.000 en 40.000 manskippen. In legerkorps is opboud út twa of mear difyzjes. Twa of mear legerkorpsen foarmje in leger; soks komt fansels inkeld yn kriichsmachten fan tige grutte lannen foar, of yn 'e organisaasje fan militêre bûnsgenoatskippen mei in grut tal lidsteaten, lykas de NATO. Likegoed wurde ek yn dy gefallen sokke bombidige en oergrutte militêre ienheden as legerkorpsen faak inkeld foarme yn tiid fan oarloch. It befel oer in legerkorps is yn 'e regel yn 'e hannen fan in luitenant-generaal.
Charles Howard Hodges
Charles Howard Hodges (Portsmouth, 1764 - Amsterdam, 24 july 1837) wie in Ingelsk keunstner dy't yn Nederlân karriêre makke.
Wurkpaad
Yn 1788 ferfear er nei Amsterdam dêr't er by Johann Friedrich August Tischbein op de Keizersgrêft ynwenne.
Nei twa jier yn Dublin festige er him yn 1792 yn De Haach. Dêr en yn Amsterdam, dêr't er ek in protte arbeide, makke er "swartekeunstprinten" of mezzotinten fan Ingelske skilderstikken. Yn 1797 ferhuze er mei syn húshâlding nei Amsterdam, dêr't er him ûntjoech ta in protte frege portretskilder yn de styl fan Tischbein. Hy wie teffens graveur, tekener, útjouwer, keunsthanneler en lid fan it selskip Felix Meritis.
Hodges skildere de fiif lieders fan efterelkoar de Nederlânske politike systemen: steedhâlder Willem V fan de Republyk fan de Feriene Nederlannen, Riedpinsjonaris Rutger Jan Schimmelpenninck fan de Bataafske Republyk, kening Loadewyk Napoleon (kening fan Hollân), keizer Napoleon Bonaparte en kening Willem I fan de Nederlannen. Hy makke ek tal fan portretten fan Nederlânske ealju en patrysjers. It ienichst bekende portret fan Sebald Justinus Brugmans is ek fan syn hân. In ûntwerp foar in earekrús fan de Oarder fan de Uny woe Loadewyk Napoleon neat fan witte.
Hodges wie adviseur fan it Nederlânsk regear yn 1815 by it werombringen fan de tûzenen skilderijen en printen út Nederlânske samlingen, ûnder mear dy út de Galery Prins Willem V en de samling fan de steedhâlders, dy't de Frânsken yn 1795 yn beslach naam hiene. Hodges makke sa'n 700 portretten; de measte binne út de 19e iuw. De ierste wurken binne yn it pastel, de lettere mei oaljeferve. Portretten fan Hodges binne te finen yn it Ryksmuseum yn Amsterdam, yn oare museums, tal fan kastielen en yn keninklike en partikuliere samlingen.
Charles Howard Hodges wie de heit en learaar fan James Newman Hodges, in net sa wichtich skilder en opsichter fan it Ryksmuseum dat doe noch yn it Amsterdamske Trippenhûs festige wie. Fierder wiene Frederik Christiaan Bierweiler, William Fleming, Lambertus Johannes Hansen, Cornelis Kruseman, Joachim Jan Oortman, Petrus Antonius Ravelli, and Francesco Tozelli learlingen fan Hodges.
Lolland (gemeente)
Lolland is in gemeente yn de regio Sjælland yn Denemark.
De gemeente ûntstie yn 2007 troch de gearfoeging fan de gemeenten Holeby, Højreby, Maribo, Rødby, Nakskov, Rudbjerg en Ravnsborg. It riedshûs fan Lolland stiet yn Maribo, wylst Nakskov it grutste plak yn de gemeente is.
Kinnemasate
thumb|De Kinnemasate yn Hantum Kinnema sate is in pleats út 1877 oan de noard-westside fan Hantum mei in yn 1877 yn eklektyske styl boud dwershûs.
Der wie al folle earder bebouwing op it stee; de skuorre hat in muorre-ankers mei it jier 1774. De pleats is begjin 20e iuw ferboud en yn de jierren 1989 en 1990 renovearre. It ynterieur is noch foar in part it oarspronklike út de 19e iuw, mei ûnder mear in stúkplafond, dêr't de fjouwer seizoenen op ôfbyld binne. De tinkstien mei it boujier 1877 bringt de opdrachtjouwers foar de bou te binnen, it pear Berend Johannes Hannema (1848-1910) en Trijntje Jans Meinsma (1848-1934).
De pleats is erkend as ryksmonumint.
Oeral (rivier)
thumb|Kaartsje fan de Oeral De Oeral is in rivier troch Ruslân en Kazachstan. De boarne fan de rivier leit yn it Oeralgebiet en rivier komt út yn de Kaspyske See. De rivier hat in lingte fan 2.428 km en in streamgebiet is 249.549 km².
De grutste stêden oan de Uralrivier binne
Oakland (Kalifornje)
Oakland is in stêd yn it noardlike diel fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje en teffens it haadplak fan it omlizzende Alameda County. It leit oan 'e Amerikaanske westkust, oan 'e noardkant fan 'e Baai fan San Fransisco, en is it wichtichste en drokste havenplak fan hiel noardlik Kalifornje. Neffens in offisjele skatting út 2012 hie Oakland doe in befolking fan justjes mear as 400.000 minsken. Dêrmei is it de op sân nei grutste stêd fan Kalifornje. Oakland heart ta de stêdekloft fan San Fransisco, dy't 4,3 miljoen ynwenners hat, en is de op twa nei grutste stêd fan dy agglomeraasje, nei San Jose en San Fransisko sels.
Skiednis
Doe't de earste Jeropeeske ûntdekkingsreizgers yn 'e rin fan 'e achttjinde iuw it gebiet berikten dêr't no Oakland leit, waard dat bewenne troch Yndianen fan 'e Ohlone-stamme. De krite waard yn 1772 troch Spanje anneksearre en kaam doe ta de koloanje Nij-Spanje te hearren. Yn 'e iere njoggentjinde iuw waard it gebiet troch de Spaanske Kroan weijûn oan Luis María Peralta, dy't der in hacienda (feepleats) stifte. Nei't Nij-Spanje yn 1821 ûnôfhinklik wurden wie ûnder de namme Meksiko, bekrêftige it nije regear Peralta yn it eigendom fan syn grûnbesit. Doe't er yn 1842 kaam te ferstjerren, waard de pleats ferdield ûnder syn soannen Antonio María en Vicente. De feepleats fan 'e Peralta's omfieme ek in lyts boskje besteande út ikebeammen, en sadwaande neamden de Spaanske kolonisten dat en it omlizzende gebiet encinal, dat "ikeboskje" betsjut. Dy namme waard letter frij fertaald yn it Ingelsk oernommen as 'Oakland' ("Ikelân").
Oan 'e ein fan 'e Meksikaansk-Amerikaanske Oarloch waard hiel Opper-Kalifornje (dat no de Amerikaanske steat Kalifornje foarmet) ûnder de betingsten fan it Ferdrach fan Guadalupe Hidalgo troch Meksiko ôfstien oan 'e Feriene Steaten. Datselde jiers begûn de Kalifornyske Goudkoarts, dy't in protte Amerikaanske kolonisten nei noardlik Kalifornje ta brocht. Guon dêrfan setten har sûnder pardon nei wenjen op it lân fan 'e Peralta's, en in trijemanskip besteande út Horace Carpentier, Edson Adams en Andrew Moon stifte dêr yn 1851 in organisearre delsetting, mei stipe fan in legerke fan likernôch twahûndert wapene manlju dy't se yn San Fransisco ynhierd hiene.
Dy delsetting waard oarspronklik 'Contra Costa' neamd, "Oarekant" (ntl. fan 'e Baai fan San Francisco fan San Francisco út besjoen), mar al rillegau waard de namme feroare yn 'Oakland'. Op 4 maaie 1852 wist Carpentier it Steatskongres fan 'e nije Amerikaanske steat Kalifornje safier te krijen dat dat Oakland erkende as town. Tsjin 'e tiid dat it Steatskongres der yn 1854 ta kaam om 'e akte fan lânbesit fan 'e Peralta's te beoardieljen, wie de ûntjouwing fan Oakland safierhinne trochset dat dy net mear werom te draaien foel. De Peralta's moasten har dêrom tefreden stelle mei in finansjele fergoeding. Op 25 maart fan dat jier krige Oakland stedsrjochten en koarte tiid letter waard Carpentier as earste boargemaster keazen.
De stêd ûntjoech him al ier ta in wichtich knooppunt fan spoarwegen, en groeide dêrom fluch. Yn 1868 waard troch de Central Pacific Railroad de earste kade oanlein om it makliker te meitsjen guod oer te laden fan skippen op treinen. Om dyselde tiid hinne waard Oakland de westlike útein fan 'e it Earste Transkontinintale Spoar, wat betsjutte dat alle frachten en passazjiers dy't mei it spoar út it Easten fan 'e Feriene Steaten nei Kalifornje ta kamen, fia Oakland reizgje moasten. De stêd anneksearre stadichoan mear lân dat oarspronklik foarby syn eastlike en noardlike grinzen lein hie. Yn 1902 late de oanhâldende groei fan 'e wichtigens fan Oakland as oerslachhaven ta it graven fan in kanaal, dat de haven tagonklik makke foar gruttere seeskippen. It gefolch dêrfan wie, dat it deunby lizzende stedsje Alameda in eilân waard. Nei't in ierdbeving yn 1906 in grut diel fan San Francisco ferwuostge, ferfear in oansjenlik diel fan 'e oerlibjende ynwenners fan dy stêd nei Oakland, sadat de befolkingsgroei noch hurder gie.
Yn 1918 en 1919 waard Oakland troffen troch trije opienfolgjende weagen fan 'e Spaanske gryp, dy't mear as 1.400 minsken fataal waarden (op in totale befolking fan 216.000). De 1920-er jierren wiene in tiid fan ekonomyske wolfeart foar Oakland, dêr't yn dy snuorje in grut tal fabriken iepene waarden, benammen op it mêd fan 'e autoyndustry. Yn 1937 kaam de San Francisco-Oakland Bay Bridge ree, dy't fanút Oakland in fêste ferbining oer de Baai fan San Francisco mei San Francisco bea.
Under de Krisisjierren fan 'e Grutte Depresje hie de stêd minder te lijen as de measte dielen fan 'e Feriene Steaten, en doe't de Twadde Wrâldoarloch útbriek, betsjutte dat foar Oakland in weromkear nei ekonomyske heechtijdagen. Tsientûzenen fabryksarbeiders waarden oanlutsen, benammen út it Amerikaanske Suden. De blanken dêrwei namen harren eigen hâlding foar swarten en Latino's oer mei nei it westen, mei as gefolch dat de rasiale harmony dy't earder yn Oakland bestien hie, ferlern gie. Dat probleem boaze inkeld mar oan om't behalven blanken ek in protte swarten út it Suden wei oerkamen, en dêrnjonken ek in soad Latino's út Nij-Meksiko, Teksas en Kolorado.
Nei ôfrin fan 'e oarloch stoarte de ekonomy fan Oakland, dy't it doe benammen hawwe moast fan 'e skipsbou en de autoyndustry, alhiel yn. Yn 'e 1950-er en 1960-er jierren ûntflechte it wolfarrender (meast blanke) diel fan 'e befolking de binnenstêd, wylst de earmere lju (meast swarten) efterbleaune. Yn 'e midden fan 'e 1950-er jierren moast in grut diel fan westlik Oakland wike foar de oanlis fan 'e autosnelwei Insterstate 880, byneamd de Nimitz Freeway. By grutskalige renovaasjeprojekten yn ferpaupere buerten waarden oant it begjin fan 'e 1970-er jierren in protte histoaryske gebouwen yn fral westlik Oakland sloopt. Yn 1966 waard yn Oakland de Black Panther Party oprjochte troch radikale jonge swarten dy't desyllúzjonearre wiene oer de striid foar boargerrjochten. Ek jonge Latino's organisearren har as de saneamde Brune Baretten (dy't ûnderdiel útmakken fan 'e Chicano-beweging), as reäksje op 'e moard troch Oaklander plysje op 'e Latino Charles de Baca yn 1968.
Yn 'e 1980-er jierren soarge de yntroduksje fan 'e nije drug crack op 'e strjitten fan Oakland foar in grutte taname yn it tal gewelddiedige misdriuwen. De stêd wie yn dy snuorje ien fan 'e Amerikaanske plakken dy't it meast fan 'e kriminaliteit te lijen hie. Yn deselde tiid spile Oakland lykwols ek in wichtige rol by de ûntwikkeling fan 'e rapmuzyk, mei ferneamd muzikanten as MC Hammer, Digital Underground en Tupac Shakur. Op 17 oktober 1989 rekken in protte gebouwen yn Oakland slim skansearre troch de ierdbeving fan Loma Prieta, dy't 6,9 op 'e skaal fan Richter meat. San Francisco wie lykwols folle slimmer troffen, en sadwaande waard Oakland yn 'e dagen dêrnei brûkt as útfalsbasis foar helptsjinsten.
Op 1 jannewaris 2009 waard de ûnbewapene boarger Oscar Grant yn 'e rêch sketten en deade troch de Oaklander plysjeman Johannes Mehserle, dy't neitiid úthold dat er by fersin syn pistoal brûkt hie, om't er miende dat er syn stroomstjitwapen yn 'e hân hie. Dy saak late ta in protte ûnstjoer en wiken fan lûdroftige demonstraasjes en oare protesten yn Oakland, dy't soms mank giene mei ûngeregeldheden en plonderings. Mehserle waard letter feroardiele foar deaslach en krige twa jier finzenisstraf. Yn in saak dy't hjir neat mei te krijen hie, waarden op 21 maart 2009 fjouwer Oaklander plysjes deasketten troch in Lovelle Mixon, dy't op boarchtocht frijkommen wie.
Oakland hjoed de dei
Oakland is tsjintwurdich ien fan 'e wichtichste havens oan 'e Amerikaanske westkust en de op fjouwer nei drokste Amerikaanske haven rekkene neffens hoemannichte fracht. Der binne krapoan 200.000 banen yn 'e transportsektor yn Oakland en omlizzende gebieten. De grutste wurkjouwer yn Oakland sels is it bestjoer fan Alameda County, mei mear as 10.000 banen, folge troch de bank Wells Fargo, it skoaldistrikt fan 'e stêd en it gemeentebestjoer.
Oakland is de thúsbasis fan it Amerikaansk fuotbalteam de Oakland Raiders en it basketbalteam de Golden State Warriors. Toeristyske attraksjes yn 'e stêd binne û.m. de pleatslike Sineeske wyk Chinatown; it Oakland Aviation Museum, dat wijd is oan 'e loftfeart; de Oakland Zoo, de pleatslike dieretún; it Histoarysk Park Peralta Hacienda, dêr't de skiednis en kultuer fan 'e krite beljochte wurdt; en it Mountain View Begraafplak, it lêste rêstplak fan in grut tal ferneamde Kaliforniërs, dat ûntwurpen is troch Frederick Law Olmsted.
Demografy
Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Oakland yn 2012 in befolking fan 400.740 minsken. De befolkingstichtens bedroech 2.704,2 minsken de km². Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Oakland 11,1% âlder as 65 jier en 21,3% jonger as 18 jier. Fierders bestie 33,9% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst yn 2000 19,4% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe.
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 28,0% swarten; 25,9% blanken; 25,4% Latino's; 16,8% Aziaten; 0,8% Yndianen; 0,6% Polyneziërs, Melaneziërs en Mikroneziërs; 2,5% oaren of fan mingd etnysk komôf. Fan 'e Latino's bestie it meastepart út Meksikanen (18,1% fan 'e totale stedsbefolking), mei lytsere groepen Salvadoranen (1,9%) en Gûatemalteken (1,3%). Fan 'e Aziaten bestie it meastepart út Sinezen (8,7%), Fjetnamezen (2,2%) en Filipino's (1,6%). Mank de Polyneziërs, Melaneziërs en Mikroneziërs foarmen de Tonganen (0,3%) de grutste groep.
Klimaat
Oakland hat in Mediterraan klimaat, mei drûge en waarme simmers en mylde en fochtige winters. Yn septimber, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 23,8 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 14,5 °C. Rekôrtemperatueren wiene 40 °C op 24 juny 1957 en –4 °C op 23 jannewaris 1949. Oakland kriget jiers trochinoar 608,1 mm delslach, en hat trochinoar 65 reindagen en 260 sinneskyndagen yn 't jier.
Metafoar
In metafoar is in foarm fan byldspraak, dêr't net in ferlikingswurd (lykas: 'as', 'sa as', 'krekt in ….') by brûkt wurdt.
In metafoar kin ek in retoaryske byldspraak wêze, dy't syn effekt berikt troch assosjaasje, ferliking, gelikenis, antyteze (= tsjinstelling), hyperboal (= (ekstreme) oerdriuwing) of metonymy. In allegory yn in proaza-, dicht- of toanielstik is te beskôgjen as in útwurke metafoar.
Metafoar as parallelle ferliking
Meastentiids wurdt de metafoar sjoen as in ôfkoarting fan de parllelle ferliking. "De minsk is AS in wolf" soe dan itselde wêze as "de minsk is in wolf". Mar ornaris is de metafoar 'riker' as de ferliking. Yn "dizze politikus is krekt in lyts bern, hy wol altyd syn sin ha" einiget de ferliking direkt. Yn "dizze politikus is in natuerramp" of "dizze politikus is in nar" kin men langer oan it ynterpretearjen bliuwe.
Heckler & Koch MP5
De Heckler & Koch MP5 (út it Dútsk: Maschinenpistole 5, 'masinepistoal model 5') is in 9mm masinepistoal fan Dútsk ûntwerp, yn de jierren sechtich ûntwikkele troch de Dútske hânfjoerwapenfabrikant Heckler & Koch GmbH (H&K), út Oberndorf am Neckar.
De MP5 is ien fan de meast brûkte masinepistoalen yn de wrâld; it wurdt troch in soad oerheidstsjinsten brûkt. Yn de jierren 1990 waard de Heckler & Koch UMP ûntwikkele, in opfolger fan de MP5, mar dy lêste bleau wol yn produksje.
Yn 1966 waard it wapen yn gebrûk naam troch de Dútske plysje en kustwacht. Yn 1976 waard de koarte ferzje MP5K (K stiet foar kürz) útbrocht. In foarbyld by it ûntwerpen fan de MP5 wie de Israelyske Uzi-pistoalmitrailleur.
It wapen waard yn de rin fan de tiid hieltyd oanpast. It wapen brûkt lykas in protte pistoalen 9x19mm Parabellum munysje. Hy waard troch in protte lannen oanskaft foar de plysje, befeiliging en spesjale ienheden (Britske polysje en elite-SAS-ienheden, Amerikaanske polysje, SWAT, FBI, Amerikaanske leger, arrestaasjeteams en de Tsjinst Keninklike en Diplomatike Befeiliging (DKDB) fan Nederlân.
De MP5 is it sekundêre wapen fan Nederlânske Arrestaasjeteams en wurdt tapst at ferset mei fjoerwapens ferwachte wurdt. Ek de Brân- en Triengasienheid (BraTra) fan de Mobile Ienheid wurdt treent yn it gebrûk fan de MP5. Yn jannewaris 2016 waard bekend makke dat ek befeiligingsienheden fan de Nasjonale Plysje mei de MP5 útrist wurde sille út reden fan de grutter wurdende kâns op terroristyske oanslaggen mei automatyske wapens.
Lambertus Johannes Hansen
Lambertus Johannes Hansen (Staphorst, 1803 - Amsterdam, 1859) wie in 19e iuwsk Nederlânsk keunstskilder.
Biografy
Hy wie in soan fan de skilder Carel Lodewijk Hansen en in broer fan Carel II (berne 1793). Hy krige ûnderrjocht fan syn heit, Jean Augustin Daiwaille, Charles Howard Hodges, Jan Hulswit, Pieter Barbiers IV en Jan Willem Pieneman. Hy is bekend fan syn ynterieurs yn de styl fan Pieter de Hooch. Yn 1832 wûn er in sulveren medalje foar syn skilderij yn de kategory 'neakens'. Yn 1833 waard er lid fan de Koninklijke Akademie van Beeldende Kunsten yn Amsterdam. Doe't er dêr learaar wie, joech er les oan ûnder oaren Hendrik Jacobus Scholten.
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 1948
200px|thumb|right|200px|De Olympyske skâns fan Sankt-Moritz 1948
De Olympyske Winterspullen 1948, ek wol de Ve Olympiade neamd, waarden yn 1948 yn Sankt-Moritz, Switserlân hâlden. Dat wie fan 30 jannewaris oant en mei 8 febrewaris. It skânsspringen wie op de Olympiaschanze.
Olympiaschanze St. Moritz
De Olympiaschanze St. Moritz waard boud yn 1926 foar de Olympyske Winterspullen fan 1928. It K-point wie 66 meter nei jierren fan ferfal is de skâns yn 2006 sletten.
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 1952
200px|thumb|right|200px|De Olympyske skâns fan Oslo 1952
Holmenkollbakken
De Holmenkollbakken waard boud yn 1939 neidat der allegear problemen west hiene mei eardere skânsen en wetter. Dizze skâns is yn 1952 yngrêven renovearre en wyt skildere foar de Olympyske Winterspullen fan 1952. Der wie plak foar 150.000 taskôgers en it K-punt lei op 72 meter.
Protestantske tsjerke fan De Harkema
De Protestantske tsjerke oan de Warmoltsstrjitte is de eardere herfoarme tsjerke en tsjintwurdich it tsjerkegebou fan de PKN gemeente fan De Harkema.
Stifting gemeente
De gemeente waard yn 1928 oprjochte as "grifformearde gemeente yn hersteld ferbân" nei't in diel fan de grifformearde gemeente him ôfsnije liet fanwegen de skorsing fan dûmny Van Leeuwen. Van Leeuwen hie him earder yn de saak Geelkerken aktyf oan de side fan de Amsterdamske dûmny opsteld. Dat brocht de dûmny yn konflikt mei de tsjerkeried, dy't ien sile luts mei de grifformearde synoade.
Tsjerkegebou
No hiene de grifformearden gjin dûmny mear mar wol in gebou, wylst de ôfsplitste gemeente al in dûmny, mar gjin gebou hie. Ynearsten koe de gemeente gebrûk meitsje fan in skuorre, dy't letter kocht waard en dêr't foar 200 minsken plak wie. Op 25 novimber 1927 holden de "hokkelingen", sa't de leden fan de ôfsplitste gemeente gekoanstekkend neamd waarden, foar it earst in tsjinst yn de skuorre. Noch gjin heal jier letter waard der in lape heide oankocht foar de bou fan in echte tsjerke. De earstestienlizzing foar de nijbou fûn plak op 10 july 1928 en fjouwer moanne letter waard op 8 novimber de tsjerke yn gebrûk nommen. By de iepening wie ek Geelkerken sels oanwêzich, dy't yn it ramt fan de gelegeheid in taspraak hold.
Herfoarme gemeente
Op 15 maaie 1946 waarden de Grifformearde Tsjerken yn Hersteld Ferbân gearfoege mei de Nederlânsk Herfoarme Tsjerke en dus moast der earst in herfoarme gemeente yn De Harkema ynsteld wurde. Yn De Harkema woene net alle hûshâldings oergean nei de Nederlânsk Herfoarme Tsjerke en de measten dêrfan sochten in nij hinnekommen by de kristlik-grifformearde gemeente fan Droegeham.
Yn 1996 fierde de herfoarme gemeente fan De Harkema it fyftich jierrich bestean.
PKN-gemeente
Yn 2004 fúzjearre de herfoarme gemeente fan De Harkema mei de Protestanstke Tsjerke yn Nederlân.
Ynspiraasje
Ynspiraasje yn 'e kontekst fan 'e skiene keunsten, ek wol artistike ynspiraasje neamd, is in ûnbewuste, hommelse befleaning fan kreätiviteit op it mêd fan bgl. de skilderkeunst, byldhoukeunst, literatuer, dichtkeunst, ensfh. It wurd 'ynspriraasje' komt fan it Latynske inspirare, dat "[eat earne] ynazemje" bestjut. Dit konsept hat syn woartels yn 'e Grykske filosofy. De Alde Griken mienden dat sokke ynspiraasje jin troch de muzen ynjûn waard, of oars troch de goaden Apollo of Dionysus. Krektlyk learde it Noardske heidendom dat artistike ynspiraasje fan goaden as Odin en Bragi kaam. Ek yn it joadendom komt ynspiraasje út in godlike boarne. It bibelboek Amos ferhellet bgl. hoe't de profeet Amos oerweldige wurdt troch de stim fan God en dêrtroch net oars kin as te profetearjen. Yn 'e kristlike kontekst wurdt artistike ynspiraasje almeast sjoen as in jefte fan 'e Hillige Geast.
Súd (Utert)
260px|thumb|Buert Hoograven yn de wyk Súd Utert-Súd is in wyk yn it suden fan de Nederlânske stêd Utert, haadstêd fan de provinsje Utert. De wyk hat 27.772 ynwenners (Boarne: gemeente Utert, 2019) en is neffens ynwennertal de njoggende wyk fan de stêd.
De wyk grinzget yn it westen troch de Vaartse Rijn oan de wyk Súdwest, de noardlike punt grinzget troch de Stedsbûtengrêft oan de Binnenstêd, troch it spoar fan Utert nei Boxtel oan de wyk East en troch de A12 oan de gemeenten Nieuwegein en Houten.