cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chrissy Teigen
Karriêre
Teigen har trochbraak kaam doe't har freondinne en kollega Brooklyn Decker de makkers fan it toanoanjaande Amerikaanske sportblêd Sports Illustrated op har opmerksum makke. Neitiid stie Teigen yn 2010 mei in fotoreportaazje yn 'e jierlikse baaikleanedysje fan dat tydskrift en waard se útroppen ta 'nijynkommelinge fan it jier'. Dat waard sa'n súkses dat se foar de baaikleanedysjes fan 2011, 2012, 2013 en 2014 weromfrege waard. Yn dat lêste jier stie Teigen yn 'e mande mei har kollega's Nina Agdal en Lily Aldridge op 'e omslach fan 'e edysje.
Nei 2010 begûn Teigen njonken har modellewurk ek oan in tillefyzjekarriêre, wêrby't se û.m. te sjen wie yn realityprogramma's as Watch What Happens Live en de talintejacht America's Next Top Model. Yn 2013 presintearre se it realityprogramma Model Employee, op 'e stjoerder VH1. Yn 2014 wie se sjuerylid by de itensiederswedstryd Snack-Off, dy't útstjoerd waard op MTV, en dêr't se ek bûten de Feriene Steaten bekendheid mei krige. Fan april 2015 ôf fungearre se as de mei-presintatrise fan LL Cool J yn 'e playbackshow foar ferneamde persoanen Lip Sync Battle op 'e tillefyzjestjoerder Spike TV, dêr't se in noch folle grutter publyk mei berikte.
Yn 2013 wurke Teigen mei oan 'e fideoklip fan it nûmer All of Me fan har freon John Legend. Teigen har oare grutte leafde is iten. Hja hâldt oer har ûnderfinings op dat mêd in blôch by en mei ûnder har reizen graach nije gerjochten prebearje. Yn febrewaris 2013 wurke se mei oan in dokumintêre fan it Cooking Channel mei as titel Chrissy Teigen's Hungry. Dêryn waard it menu foar har brulloft mei John Legend útinoarset. Fan septimber 2015 oant juny 2016 hie Teigen in itensiedersrubryk yn it praatprogramma FABLife, fan Tyra Banks.
Oare projekten fan harres binne in eigen baaikleankolleksje dy't se yn 2011 tegearre mei ûntwerper DiNeila Brazil makke. Yn oktober 2017 brocht se in eigen moadekolleksje. Yn 2018 brocht se fierders in kolleksje itensiedersnedichheden op 'e merk, tagelyk mei in eigen itensiedersboek dat Cravings by Chrissy Teigen hiet. Fierders wurke se as stimaktrise mei oan it fideospultsje Need for Speed: The Run, út 2011. Yn jannewaris 2015 makke Teigen har debút as aktrise mei in gastroltsje yn 'e tillefyzjesearje The Mindy Project. Yn febrewaris 2019 waard bekend dat Teigen as sjuerylid fungearje soe foar de stand-up comedy-kompetysje Bring the Funny.
Priveelibben
Chrissy Teigen kaam yn 2007 mei sjonger John Legend yn 'e kunde by de opnamen foar de fideoklip fan syn nûmer Stereo. Nei't se fjouwer jier mei-inoar omgien hiene, ferloofden se har yn desimber 2011. Hja trouden op 14 septimber 2013 yn it Italjaanske Como. Teigen en Legend krigen twa bern, dochter Luna (april 2016) en soan Miles (maaie 2018). Beide wiene oanset troch reägearbuisbefruchting. Yn septimber 2019 rekke Teigen behelle yn in Twitterskeel tusken har man John Legend en de Amerikaanske presidint Donald Trump. Nei't Trump harren oantsjut hie as "de saaie muzikant John Legend en syn smoarchbekte frou," neamde Teigen him yn in Twitterberjocht in "pussy ass bitch", in term dy't dêrnei op 'e sosjale media in eigen libben begûn te lieden.
Opstanningstsjerke (Ljouwert)
De Opstanningstsjerke (offisjeel: Opstandingskerk) is in tsjerkegebou fan de Folle Evangelyske Gemeente yn Ljouwert.
Skiednis
De Opstanningstsjerke waard yn 1960 yn de wyk Achter de Hoven boud foar de Herfoarme Tsjerke fan Ljouwert. Oant 1995 bleau de tsjerke in herfoarmd gebou, dêrnei waard de tsjerke oernommen troch de Folle Evangelyske Gemeente. De namme bleau lykwols itselde.
Oargel
It oargel waard troch de nije gemeente fan de herfoarme tsjerke oernommen en stiet noch jimmeroan op de galerij. It instrumint datearret út 1966 en waard boud troch it Ljouwerter oargelbedriuw Bakker & Timmenga. Fanwegen de hege kwaliteit waarden der foarhinne op it oargel in soad konserten fan tsjerkemuzyk jûn. Yn de tsjinsten fan de Folle Evangelyske Gemeente wurdt foar oare muzyk keazen en spilet it oargel net in grutte rol.
Opposysje
(fan it Frânske opposition, "wjerstân")
Operaasje Bodenplatte
300px|thumb|right|In [[Focke-Wulf Fw 190|Fw190D fan de Luftwaffe yn in fjild by Brussel op 1 jannewaris 1945.]] Operaasje Bodenplatte wie in loftoanfal fan de Dútske Luftwaffe op fleanfjilden fan de alliearden yn Nederlân, Belgje en Frankryk op 1 jannewaris 1945 tidens de Twadde Wrâldkriich. De bedoeling wie om de alliearde loftmachten sa te ferswakjen dat it Dútske leger en de Waffen-SS it Ardinnenoffinsyf trochsette koenen. De operaasje wie pland foar 16 desimber 1944 mar koe om it minne waar pas op Nijjiersdei útfierd wurde.
De Dútsers slaggen deryn in protte alliearde fleanmasines op de grûn te ferneatigjen, mar om't hja sels in protte piloaten ferlearen en yn de loft eins nea de oerhân krigen, wie de skea by einbeslút grutter as de winst. Bodenplatte wie it lêste grutskalige offinsyf fan de Luftwaffe tidens de kriich.
Jean Johnson (skriuwster)
Jean Johnson (folút: G. Jean Johnson; 17 febrewaris 1972) is in Amerikaansk skriuwster fan romans en koarte ferhalen dy't ta de sjenres fan 'e science fiction en fantasy hearre. Hja is benammen bekend wurden troch har militêre science fiction-romansearje Theirs Not to Reason Why. Ek is se de auteur fan 'e First Salik War-trilogy, in prequel fan Theirs Not to Reason Why. Johnson waard yn 2011 nominearre foar de Philip K. Dick Award yn 'e kategory bêste boek.
Libben en karriêre
Johnson waard yn 1972 berne, en wennet op 't heden yn it Amerikaanske Noardwesten. Se hâldt fan sjongen, naaien, katten en flirten, en leart harsels om de fioele te spyljen. Fierders hat se al fan bern of oan in foarleafde foar skriuwen hân. Dêrby leit se har ta op 'e sjenres fan 'e science fiction en de fantasy, en subsjenres fan militêre science fiction oant paranormal romance. Faak fermingt se de ferskillende sjenres en/of subsjenres mei-inoar ta in gehiel eigen styl. Johnson is in skriuwster mei in tige hege produktiviteit, dy't yn 2008 bygelyks fjouwer ûnderskate romans útbrocht. Yn 2017 moast se it kalmer oan dwaan fanwegen sûnensswierrichheden.
Johnson briek yn 2007 troch mei de Sons of Destiny-rige, wêryn't se romantyk fermingt mei magy en byleauwe yn in ferhaal oer fjouwer twillingpearen fan bruorren dy't fanwegen in âlde flok ferballe wurde nei in eilân dêr't froulju net komme meie. Harren lotsbestimming nimt in hiel oare kear as dat immen ea tinke kinnen hie as de jongste broer fan 'e jongste twilling op in dei in frou rêdt dy't ôfkomstich is út in oare wrâld.
Har grutste súkses hie Johnson mei de romansearje Theirs Not to Reason Why, dy't ta de militêre science fiction rekkene wurde kin en yn 'e fiere takomst spilet, as de minskheid him ferspraat hat nei de stjerren. De haadpersoan, Ia, is bejeftige mei heldersjendheid en kriget fizioenen fan in skriklike ynvaazje dy't de minsklike beskaving ferneatigje en de Ierde ferrinnewearje sil. Ek al sil dat lang nei har eigen ferstjerren barre, dochs moat se no al tapakke om dy takomst foar te kommen. It earste diel fan 'e searje, A Soldier's Duty, waard yn 2011 nominearre foar de Philip K. Dick Award yn 'e kategory bêste boek.
De First Salik War-trilogy, út 2015-2016, is in prequel fan Theirs Not to Reason Why, dy't in pear iuwen foar de berte fan Ia spilet, yn it jier 2287. De haadpersoan Jackie MacKenzie kriget de opdracht om foar it earst yn 'e skiednis fan 'e minskheid kontakt te lizzen mei bûtenierdske wêzens, mar dat giet net sa't men dat ferwachte hie as bliken docht dat de earste 'bûtenierdsen' dy't Jackie oantreft de V'Dan binne, in groep minsken dy't yn 'e fiere prehistoarje op ûnbekende wize fan 'e Ierde nei in oare planeet ta oerbrocht binne. As Jackie dan ek noch fereale rekket op 'e V'Dan-prins Li'eth, moat se foaroardielen, diskriminaasje en oarloch oerwinne om kâns te meitsjen op in takomst mei him.
Shuba Jay
Shuba Jay (Tamyl: சுபா ஜெய்), wiere namme: Shubashini Jeyaratnam (Tamyl: சுபாசிணி ஜெயரத்தினம்; 15 july 1976 – by Hrabove, 17 july 2014) wie in Maleizysk aktrise en sakefrou fan Tamyl-komôf, dy't yn har heitelân populêr waard mei rollen yn ferskate tillefyzjesearjes. Hja kaam yn 2014 mei har Nederlânske man en jonge dochter boppe de eastlike Oekraïne om by de fleanramp mei Malaysia Airlines-flecht 17.
Karriêre
Nei't Jay in universitêre stúdzje kommunikaasjekunde ôfrûne hie mei it beheljen fan in bachelorstitel, wurke hja as tekstskriuwer op 'e reklame-ôfdieling fan 'e krante de New Straits Times. Yn 2009 naam se diel oan it 15Malaysia project, in rige koarte films oer in ferskaat fan maatskiplik-politike tema's. It jiers dêrop die se mei har heit mei oan it realitytillefyzjeprogramma Mari Menari (Maleisk foar "Sille We Dûnsje").
Fanôf 2011 sette Jay útein mei in aktearkarriêre en krige se yn Maleizje bekendheid mei har rollen yn tillefyzjesearjes as Spanar Jaya, Gadis 3 en Sugumana Sumaigal. Ek spile se yn in pear Maleizyske films, wêrûnder Relationship Status, út 2012, en Tokak, út 2013. Dêrnjonken wie Jay ek aktyf as toanielaktrise, yn 'e stikken Fourplay, Charley's Auntie en Hungry for Hope. Neffens in fraachpetear dat it tydskrift Newsbook nei Jay har dea mei har sweager fierde, wie hja fan doel en begjin in ynternasjonale aktearkarriêre.
The A-Team
The A-Team wie in tige súksesfolle Amerikaanske tillefyzjesearje dy't fiif seizoenen rûn, fan 1983 oant 1987, en dy't yn withoefolle lannen útstjoerd is. It wie in aksjesearje oer in team fan hierlingen dat troch sljochtwei lju ynhierd wurdt om 'e tiranny fan pleatslike machthawwers ûnder fuotten te heljen. De haadrollen waarden fertolke troch George Peppard, Dirk Benedict, Mr. T en Dwight Schultz. The A-Team waard tige populêr, benammen by bern en jongerein, en wurdt no sjoen as in wier ikoan fan 'e tillefyzje út 'e 1980-er jierren. De searje waard produsearre yn opdracht fan it Amerikaanske tillefyzjenetwurk NBC en waard trije kear nominearre foar in Emmy Award.
Titel
De term "A-Team", yn 'e sin fan it earste en bêste team, is in bynamme dy't troch de kommando's fan it Amerikaanske Leger brûkt wurdt foar wat formeel Operasjoneel Detasjemint Alpha (ODA) hjit. De term rekke ûnder de Fjetnamoarloch yn it Amerikaanske militêr jargon ynboargere.
Untstean
The A-Team waard kreëarre troch tillefyzjeprodusinten en senarioskriuwers Stephen J. Cannell en Frank Lupo yn opdracht fan Brandon Tartikoff, de direkteur fan 'e ôfdieling fermaak fan it tillefyzjenetwurk NBC. Cannell hie oan it begjin fan 'e 1980-er jierren ûntslach krigen by konkurrint ABC, nei't it him net slagge wie om in hitsearje te produsearjen, en waard doe oannommen troch NBC. The A-Team wie dêr syn earste projekt, en der waard oer it algemien net folle fan ferwachte. Lykwols hat Cannell yn in fraachpetear sein dat haadrolspiler George Peppard, mei in foar him typearjend selsfertrouwen, al grut súkses foarsei "foar't we de kamera sels mar oanset hiene."
Produksje
Der waarden fan The A-Team fiif seizoenen makke troch de tillefyzjestudio's Universal Television en Stephen J. Cannell Productions. It earste seizoen waard produsearre troch John Ashley en Patrick Hasburgh, seizoen twa oant en mei fjouwer troch Ashley allinne, en seizoen fiif troch Tom Blomquist. Frank Lupo en Stephen J. Cannell bleaune as útfierende produsinten oan it projekt ferbûn. De titelmuzyk waard komponearre troch Mike Post en Pete Carpenter y.g.m. Garry Schyman (dy't gjin fermelding yn 'e begjintitels krige). Ferskate ôfleverings fan The A-Team waarden hielendal of foar in part filme op 'e Golden Oak Ranch fan Disney by Santa Clarita.
De pilotôflevering Mexican Slayride waard op 30 jannewaris 1983 útstjoerd, fuort nei de Superbowl, it kampioenskip fan it Amerikaansk fuotbal, en hie mei dêrom tige hege sjochsifers. Yn it fjirde seizoen rekke it lykwols mei de sjochsifers yn it neigean, en yn it fyfde seizoen boaze dat noch fierder oan, nettsjinsteande de feroarings dy't oan 'e searje oanbrocht waarden. Sadwaande loek NBC úteinlik yn maart 1987 de stekker derút. Alle fiif seizoenen fan The A-Team waarden yn 2007 troch Universal Pictures Home Entertainment op dvd útbrocht.
Utgongspunt fan 'e plot
It A-Team is in (fiktive) kommando-ienheid fan it Amerikaanske Leger, wêrfan't de leden yn 'e Fjetnamoarloch fochten hawwe. Nei't se foar de kriichsried dage waarden foar in misdriuw dêr't se ûnskuldich oan wiene, krigen se lykwols lange finzenisstraffen oplein. Se wisten te ûntsnappen út it tichthûs en doeken ûnder. No wurkje se as hierlingen en helpe se de lytse man tsjin 'e tiranny fan kriminelen en heechpleatste pommeranten dy't har macht misbrûke, wylst se allegeduerigen efterfolge wurde troch de militêre plysje. It team bestiet út 'e slûchslimme kolonel Hannibal Smith (George Peppard), de rokkejager luitenant Face Peck (Dirk Benedict), de krachtpatser sersjant B.A. Baracus (Mr. T), en de sljochtsinnige kaptein en piloat Howling Mad Murdock (Dwight Schultz).
Alle ôfleverings fan The A-Team stiene fierhinne op harsels, útsein ien of twa twadielige ôfleverings per seizoen. De ôfleverings waarden fierhinne makke nei in fêst stramyn, en befetten ek faak weromkearende eleminten, lykas de fleaneangst fan B.A. en in útwrydsk hichtepunt as it team syn tsjinstanners ferslacht troch wapens en pânserfiertugen te meitsjen fan âlde rommel en húsrêding.
Dat de sjochsifers yn it fjirde seizoen dramatysk omleech tommelen, wie neffens de Amerikaanske tillefyzjekritikus Gold Burt te witen oan it feit dat yn prinsipe al fjouwer seizoenen lang hieltyd itselde ferhaaltsje opdist waard. Yn reäksje dêrop waarden yn it lêste seizoen fan 'e searje ferskate feroarings trochfierd. Sa wie it A-Team oant dy tiid hieltyd beselskippe troch in froulike helpster, yn seizoen 1 en 2 troch sjoernaliste Amy Allen (Melinda Culea) en yn seizoen 3 en 4 troch in oare sjoernaliste, Tawnia Baker (Marla Heasley). Yn seizoen 5 soe ek sa'n soarte personaazje opfierd wurde, Tia, in weesbern út 'e Fjetnamoarloch dat no, as folwoeksen frou, yn 'e Feriene Steaten wennet, spile troch Tia Carrere. Dy rol waard lykwols skrast.
Ynstee waard it A-Team einlings en te'n lêsten finzennommen troch de militêre plysje. Generaal Hunt Stockwell (Robert Vaughn), in mysterieuze spesjaal agint fan 'e CIA, stelt harren foar om ferskate tige gefaarlike misjes foar him út te fieren, wêrnei't hy derfoar soargje sil dat se folsleine amnesty krije. Dêrfoar moatte se earst wol op 'e nij útbrekke út it tichthûs en om dat te bewurkmasterjen, lit er harren sabeare terjochtstelle troch in fjoerpeloton. Syn hantlanger Frankie Santana (Eddie Velez) jout him neitiid by it team as ekspêr op it mêd fan springstof en oare spesjale effekten. De misjes dy't it team dêrnei ta in goede ein bringe moast, ferskilden frijwat fan dy út 'e eardere seizoenen, en hiene mear te krijen mei spionaazje as mei it yninoar slaan fan drugsdealers of ynklauwerige grutgrûnbesitters. Sa moasten se û.m. in diktator ûnder fuotten helje, in wittenskipper út 'e DDR rêde en geheime Amerikaanske regearingsynformaasje weromstelle fan 'e Sovjet-Uny.
De feroarings yn it fyfde seizoen foelen lykwols net yn 'e smaak by de fans, dat de sjochsifers giene fierder omleech. Sadwaande kamen fan it lêste seizoen yn 'e Feriene Steaten mar trettjin ôfleverings op 'e tillefyzje, foar't de searje stopsetten waard. By útstjoerings yn oare lannen en territoaria waard it fyfde seizoen faak hielendal fuortlitten. Yn 'e alderlêste ôflevering, The Grey Team, beprate de leden fan it team wat se dwaan sille as se einlings amnesty krije, en de ymplikaasje is dat se fierhinne itselde dwaan sille dat se altyd al dien hawwe.
Weromkearende byrollen
Bekende spilers fan gastrollen yn mar ien (of soms twa) ôfleverings fan The A-Team wiene û.o. popsjonger Boy George, showwrakselder Hulk Hogan en model Vanna White, dy't harrensels spilen, en fierders Dean Stockwell, Wendy Fulton (de frou fan Dwight Schultz), Isaac Hayes, David McCallum, Joe Namath, Markie Post, Yaphet Kotto, Della Reese en Steven Keats.
Untfangst en resultaat
The A-Team makke de karriêre as akteurs fan Mr. T en Dwight Schultz. De searje waard trije kear nominearre foar in Emmy Award. De earste kear wie yn 1983, foar de pilotôflevering, yn 'e kategory treflike lûdsmixing foar in searje. De twadde kear wie yn 1984, foar de ôflevering When You Comin' Back, Range Rider?, op 'e nij yn 'e kategory treflike lûdsmixing foar in searje. En de trêde kear wie yn 1987, foar de ôflevering Firing Line, foar treflike lûdsmontaazje foar in searje.
Adaptaasjes
Yn 2010 waard op basis fan 'e searje fierders in film makke, dy't ek The A-Team hiet. Dêryn komme deselde personaazjes foar, hoewol fansels (nei tritich jier) spile troch oare akteurs, mar fierders hat de film net folle mei de searje te krijen. De film krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy en prestearre teloarstellend yn 'e bioskopen, sadat it neat waard mei in ferfolchfilm.
Yn septimber 2015 makke it Amerikaanske tillefyzjenetwurk Fox bekend dat der in rebootsearje op basis fan The A-Team yn preproduksje is, mei Chris Morgan as útfierend produsint en Cannell syn dochter Tawnia McKiernan en Albert Kim as senarioskriuwers. It nije team soe út sawol manlju as froulju bestean moatte.
Edmond de Goncourt
thumb|right|220px|Edmond (links) mei syn broer [[Jules de Goncourt|Jules op in foto fan Félix Nadar]] Edmond Louis Antoine Huot de Goncourt (Nancy, 26 maaie 1822 – Draveil, 16 july 1896) wie in Frânsk skriuwer en kritikus en oprjochter fan de Académie Goncourt, dy't sûnt 1903 alle jierren de Prix Goncourt útrikt. Bekende priiswinners wiene ûnder oare Marcel Proust, Simone de Beauvoir, Michel Tournier, Marguerite Duras en Romain Gary. De lêste wûn de priis sels twaris.
Edmond de Goncourt wurke lange tiid gear mei syn broer Jules de Goncourt, in gearwurking dy't destiids unyk wie. De ûnôfskiedlike bruorren publisearren tegearre in tal wurken. Nei in betide dea fan Jules publisearre Edmond noch in tal solowurken. Hy wie befreone mei ûnder oaren Gustave Flaubert, Alphonse Daudet en Émile Zola.
De famylje stamme út Goncourt yn it departemint Haute-Marne. Harren heit wie ofsier yn it leger fan Napoleon. De bruorren besochten beide it Paryske lycée Condorcet.
De bruorren Edmond en Jules de Goncourt droegen by ta it naturalisme troch it bleatlizzen fan it ûnbekend-psychologyske efter harren personaazjes, hja makken seis romans yn kolloboraasje. Harren sin foar nuânse kaam fuort út harren doetiidske berop as skilder-yllustrator. Ien fan harren boeken, Dagboek, waard útjûn yn de biografyske boekerige Privé-Domein fan Utjouwerij De Arbeiderspers.
Edmond de Goncourt stoar op 16 july 1896 yn it hûs fan syn freon Alphonse Daudet. Hy waard, lykas syn broer, begroeven op de Cimetière de Montmartre yn Parys.
Wurken
Tegearre wurken de bruorren ek oan Le Journal, in deiboek mei oantekenings en observaasjes op in soad terreinnen. Nei de dea fan Jules sette Edmond dat wurk troch.
Keppelings om utens
Edmond de Goncourt
Julie E. Czerneda
Julie E. Czerneda (11 april 1955) is in Kanadeesk biologe, publisiste, redaktrise en skriuwster fan romans en koarte ferhalen, dy't ta de sjenres fan science fiction en fantasy hearre. Hja is benammen bekend wurden mei har science fiction-wurk, wêrûnder har earste roman, A Thousand Words for Stranger, en In the Company of Others, dêr't hja yn 2001 de Prix Aurora mei wûn. Sûnt de milenniumwiksel hat Czerneda har ûntjûn ta ien fan 'e meast foaroansteande Kanadeeske science fiction- en fantasy-auteurs.
Libben en karriêre
Czerneda waard berne yn 1955, yn Sintraal of Eastlik Kanada. Har heit tsjinne yn 'e Kanadeeske Loftmacht en waard nochal ris oerpleatst, dat se groeide op op loftmachtbases yn Ontario, Nij-Skotlân en op Prins Edwardeilân. Nei't har heit ôfswaaid wie, sette it gesin him nei wenjen yn Mississauga, yn Ontario, oan 'e igge fan 'e Ontariomar. Czerneda studearre biology yn Waterloo, Saskatoon en Kingston, en mette yn dy tiid skiekundestudint Roger Czerneda, dy't fan Poalsk komôf is en mei wa't hja letter trouwe soe. Czerneda en har man krigen twa bern, Jennifer en Scott, en fêstigen har úteinlik yn it ôfhandige Orillia.
Nei't se in stikmannich jierren as biologe en ûndersykster wurke hie op it mêd fan bistekommunikaasje, sette Czerneda yn 'e twadde helte fan 'e njoggentiger jierren serieus útein mei it skriuwen fan science fiction- en fantasyboeken en -ferhalen. Mei skriuwen pielde se lykwols as sûnt har jonkheid, doe't se ris in boek lêzen hie wêrfan't de ein har net oanstie. Har mem joech har doe in typmasine en sei dat se dan har eigen ein mar skriuwe moast.
Czerneda har earste roman, A Thousand Words for Stranger, kaam yn 1997 út by de Amerikaanske útjouwerij DAW Books, dy't sûnt altyd har fêste útjouwer bleaun is. Dat wie in science fiction-boek oer Sira, in frou dy't har ûnthâld kwytrekke is en as ferstekling op in lyts romtefrachtskip meifard. Hoewol't sy en kaptein Morgan, de frachtfarder, inoar earst net fertrouwe, reitsje se opinoar oanwiisd as bliken docht dat Sira om mysterieuze redens troch machtige fijannen neisitten wurdt. A Thousand Words for Stranger wie it earste diel fan 'e Trade Pact-trilogy, dy't Czerneda ferfolge mei Ties of Power (1999) en foltôge mei To Trade the Stars (2002).
Tsjin dy tiid hie se ek Beholder's Eye (1998) en Changing Vision (2000) al útbrocht (de earste beide dielen fan 'e Web Shifters-trilogy, oer de aventoeren fan 'e froulike foarmferoarer Esen-alit-Quar) en teffens it himsels steande In the Company of Others (2001), dêr't se de Prix Aurora mei wûn foar bêste roman. In oare rûnom priizge publikaasje fan Czerneda wie har Species Imperative-trilogy, dy't tusken 2004 en 2006 útkaam, en gie oer biology, polityk en it oerlibjen fan 'e minskheid yn in ynterstellêre takomst mei withoefolle rassen fan bûtenierdske wêzens. Sûnt de iuwwiksel hat Czerneda har ûntjûn ta ien fan 'e meast foaroansteande Kanadeeske science fiction- en fantasy-auteurs.
Njonken har karriêre as fiksjeskriuwster hat Czerneda ek in stikmannich blomlêzings fan science fiction- en fantasyferhalen redigearre. Fierders hat se ferskate non-fiksjeboeken publisearre oer biologyske ûnderwerpen, karriêrekar foar jongfolwoeksenen en it ûnderwiis fan eksakte fakken. Op dat lêste mêd rette se yn No Limits: Developing Scientific Literacy Using Science Fiction learaars oan en brûk science fiction om 'e ynteresse fan 'e learlingen te wekjen en fêst te hâlden.
Carlisle (Pennsylvania)
Carlisle (útspr.: [kɑɹ'lail], likernôch "karlail", mei de klam op it twadde wurdlid) is in plak en borough yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Pennsylvania, en it haadplak fan Cumberland County. It waard yn 1751 stifte, en leit yn 'e Cumberlanddelling, in wichtich agrarysk gebiet, likernôch 130 km benoarden Baltimore en 200 km westnoardwestlik fan Philadelphia. Neffens in offisjele skatting út 2014 hie Carlisle doe krapoan 19.000 ynwenners. It plak heart ta de stêdekloft fan Harrisburg, dat 32 km fierder op nei it easten leit, mei goed 550.000 ynwenners. Carlisle stiet benammen bekend om't it Oarlochskolleezje fan it Amerikaanske Leger der stiet, en teffens om't der foarhinne de Yndiaanske Niverheidsskoalle fan Carlisle fêstige wie, in ynternaat foar Yndiaanske bern.
Julie E. Czerneda
Romans
de Night's Edge-rige
Carlisle (Pennsylvania)
Skiednis
Carlisle waard yn 1751 stifte troch de Amerikaanske pionier John Armstrong sr. Yn 't earstoan setten har der fral Ulsterske (protestantske Noardierske) ymmigranten nei wenjen, dy't it plak ferneamden nei Carlisle yn Kumbria en sels it earder tichthûs (dêr't no it bestjoer fan Cumberland County syn sit hat) bouden nei foarbyld fan it oarspronklike Kastiel fan Carlisle. Under de Frânske en Yndiaanske Oarloch (1754-1763) en de Oarloch fan Pontiac (1763-1766 fungearre Carlisle as útfalsbasis foar Britske troepen. Yn 1773 waard de Carlisle Grammar School der stifte (no it Dickinson Kolleezje).
Under de Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch (1776-1783) leine de Amerikaanske opstannelingen yn Carlisle munysjefoarrieden oan, mar waard der op it plak sels net fochten. Yn 1782 krige Carlisle stedsrjochten as in borough. Mids njoggentjinde iuw wie Carlisle in fêste halte op it saneamde Undergrûnske Spoar, in rûte dy't brûkt waard om ûntsnapte negerslaven út it Amerikaanske Suden nei Kanada te smokkeljen. Under de Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865) waard Carlisle op 1 july 1863 ûnder de Slach by Carlisle ûnder fjoer nommen troch de artillery fan 'e Konfederearre troepen fan generaal Fitzhugh Lee.
Yn 1879 waard yn Carlisle troch de eardere legerofsier Richard Henry Pratt de Yndiaanske Niverheidsskoalle fan Carlisle stifte, in ynternaat foar Yndiaanske bern, dêr't besocht waard om 'e learlingen har eigen kultuer safolle mooglik ôf te learen en se ynstee Westerske gebrûken en gewoanten by te bringen. Hoewol't dat tsjintwurdich beskôge wurdt as in foarm fan kulturele genoside, wie it foar in tiid dat de measte Amerikanen noch fûnen dat alle Yndianen útrûge wurde moasten, hiel foarútstribjend. De skoalle gie yn 1918 ticht, mar it gebouwekomplek waard yn 1966 ta histoarysk monumint útroppen.
Klimaat
Carlisle hat in fochtich lânklimaat, mei hjitte, neare simmers en koele winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 28 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat –7 °C. Rekôrtemperatueren wiene 39 °C yn 1966 en –28 °C yn 1994. Carlisle kriget jiers trochinoar 986 mm delslach, mei dêrûnder oer it hiele winterhealjier ferdield 7,6 sm snie.
Goncourt
thumb|260px|De foarfaars fan [[Edmond de Goncourt|Edmond en Jules de Goncourt komme fan Goncourt]] Goncourt is in gemeente yn it Frânske departemint Haute-Marne (regio Champagne-Ardennen) en hie 317 ynwenners yn 1999. It plakje leit yn it arrondissemint Chaumont.
Demografy
Ynwennertal
Bridge of Spies (film)
Bridge of Spies is in Amerikaansk-Dútsk-Yndiaaske histoaryske dramafilm út 2015 ûnder rezjy fan Steven Spielberg, mei yn 'e haadrollen Tom Hanks en Mark Rylance. De titel betsjut: "Spionnebrêge", en ferwiist nei de Glienicker Brücke op 'e grins fan West- en East-Berlyn, dêr't ûnder de Kâlde Oarloch troch de Feriene Steaten en de Sovjet-Uny fjouwer kear finzennommen spionnen útwikselje waarden. It ferhaal giet oer de histoaryske Amerikaanske abbekaat James B. Donovan út New York, dy't yn 1957 frege wurdt de ferdigening op him te nimmen yn 'e rjochtsaak fan it Iepenbier Ministearje tsjin 'e oppakte Sovjet-spion Rudolf Abel. Dêrtroch rekket er neitiid behelle yn in spionneruil yn Berlyn, wêrby't Abel oan 'e Sovjet-Uny oerdroegen wurdt yn ruil foar de frijlitting fan 'e Amerikaanske piloat Francis Gary Powers, dy't boppe de Sovjet-Uny delsketten is, en de Amerikaanske studint Frederic Pryor, dy't yn East-Berlyn fêstholden wurdt. Bridge of Spies krige rûnom lof fan 'e filmkritisy en ûntjoech him yn 'e bioskopen ta in kommersjeel súkses. Mark Rylance wûn yn 2016 de Oscar foar bêste byrol fan in akteur foar syn fertolking fan 'e rol fan Abel.
Plot
Yn 1957 wurdt yn New York Rudolf Abel arrestearre en oanklage foar spionaazje foar de Sovjet-Uny. Eltsenien is it deroer iens dat er in earlik proses krije moat, en dêrta moat him in abbekaat tawiisd wurde. De kar falt op James B. Donovan, hoewol't dy him de lêste jierren eins útslutend mei fersekeringssaken dwaande holden hat. Nettsjinsteande dat giet Donovan akkoart mei de ûntankbere taak as dy oan him foarlein wurdt, om't er fynt dat it syn demokratyske plicht is. Hy is der lykwols fan oertsjûge dat eltse kliïnt de bêste ferdigening fertsjinnet dy't er fiere kin, ek as dy kliïnt in Sovjet-spion is. Sa ferset er him tsjin 'e talitting fan it bewiismateriaal yn 'e saak, om't dat allegear krigen is troch in hûssiking dêr't gjin hûssikingsbefel foar ôfjûn wie. Dêrmei ropt er de argewaasje fan sawol de ofsier fan justysje as rjochter Byers op. As de CIA kontakt mei him siket om him derta te bringen syn amtsgeheim te skeinen troch de ynhâld fan syn fertroulike petearen mei Abel troch te spyljen, stegeret er dat fersyk misledige ôf.
Abel wurdt feroardiele, mar Donovan wit rjochter Byers te bepraten om him net de deastraf te jaan (dy't it Iepenbier Ministearje tsjin him easke hie). Hy riddenearret dat hoewol't Abel in "ferrieder" neamd wurdt, de man dat eins net is. Mei't er gjin Amerikaan is, kin er de Feriene Steaten ommers net ferret hawwe. Krektoarsom, Abel is trou oan syn oannommen heitelân, de Sovjet-Uny, en hat plichtsgetrou besocht út te fieren wat syn oerhearrigen by de KGB him opdroegen. Dêropta hâldt Donovan de rjochter foar, dat de Feriene Steaten ek spionnen yn 'e Sovjet-Uny hat, en dat in libbene Abel letter noch wolris fan pas komme kin as dêr in Amerikaanske spion oppakt wurdt dy't de Feriene Steaten graach weromhawwe wolle. Byers liket net bot sjarmearre te wêzen fan lykfol hokker argumint dat Donovan oandraacht, mar úteinlik blykt er dochs harke te hawwen en feroardielet er Abel ta tritich jier finzenisstraf.
Ta ferbjustering en lulkens fan eltsenien, syn baas Thomas Watters en syn eigen frou Mary ynbegrepen, beslút Donovan yn heger berop te gean tsjin it fûnis. Foar it Amerikaansk Heechgerjochtshôf besiket er jitris om it bewiismateriaal ûnjildich ferklearje te litten omreden fan it missende hûssikingsbefel. Foar dy prinsipiële opstelling wurde Donovan en syn húshâlding lestich fallen, wêrby't der op in stuit sels by syn hûs troch de ruten nei binnen sketten wurdt. De feroardieling fan Abel wurdt úteinlings troch it Heechgerjochtshôf bekrêftige mei fiif stimmen tsjin fjouwer.
Yn 1960 wurdt Francis Gary Powers, in piloat fan it topgeheime programma fan 'e CIA om mei U-2-spionaazjefleantugen fan grutte hichte ôf bylden fan 'e Sovjet-Uny te meitsjen, delsketten boppe Sibearje. It giet sa hurd dat er net de kâns kriget om syn fleantúch te ferneatigjen of himsels fan kant te meitsjen, sa't er troch syn opdrachtjouwers hjitten wie te dwaan as er delsketten waard. Hy wurdt finzen nommen en nei in skynproses feroardiele ta tsien jier finzenisstraf.
Net lang dêrnei ûntfangt Donovan in brief út Leipzig, yn 'e DDR, dy't sabeare skreaun is troch Abel syn frou. Dêryn wurdt er betanke foar syn tsjinsten oan har man en oanfitere om kontakt op te nimmen mei har abbekaat, in Vogel. Abel stelt mei ien blik op it brief fêst dat it net fan syn frou komt. De CIA fermoedet dat it in berjocht fia ûnoffisjele kanalen is wêrmei't de Sovjet-Uny in spionneruil bewurkmasterje wol. De ynljochtingetsjinst freget Donovan om nei Berlyn te reizgjen om in ruil fan Abel tsjin Powers te regeljen. Mocht it misbeteare, dan kin it Amerikaanske regear folhâlde net by de saak belutsen te wêzen, mei't Donovan gjin (offisjele) bannen mei it regear hat. Donovan, dy't yn 'e tuskenlizzende tiid befreone rekke is mei de lakonike Abel, beslút foar de man te dwaan wat er kin en fertelt syn frou dat er mei in kliïnt te angelfiskjen giet yn Skotlân.
Underwilens wurdt yn Berlyn de Berlynske Muorre oplutsen, dy't de beide stedsdielen West-Berlyn en East-Berlyn fan inoar skiedt mei in miniatuerferzje fan it Izeren Gerdyn. De Amerikaanske ekonomystudint Frederic Pryor glûpt East-Berlyn binnen om te besykjen en bepraat syn faam, in Dútsk famke, om nei it westen te flechtsje ear't de grins tichtgiet. Hy is lykwols te let, en komt sels yn it easten fêst te sitten, dêr't er oppakt wurdt en sûnder oanklacht yn in Eastdútske sel bedarret.
Nei't Donovan yn West-Berlyn arrivearre is, stekt er oer nei East-Berlyn, dêr't er ûnderweis nei de ambassade fan 'e Sovjet-Uny berôve wurdt fan syn oerjas. Op syn bestimming oankommen, bepraat er de saak mei in Ivan Sjistsjkin, dy't himsels foarsteld as de twadde sekretaris fan 'e ambassade, mar oer wa't CIA-agint Hoffman Donovan letter ferteld dat er eins in agint fan 'e KGB is. Hoewol't de CIA inkeld belangstelling hat foar in ruil fan Abel tsjin Powers, besiket Donovan Abel te ruiljen tsjin sawol Powers as Pryor. Sjistsjkin hâldt lykwols fol dat er oer Pryor neat te sizzen hat, mei't dy fêstholden wurdt troch de DDR en net troch de Sovjet-Uny. Hy ferwiist Donovan troch nei Vogel, dy't de prokureur-generaal fan 'e DDR blykt te wêzen. Vogel fertelt Donovan dat syn lân Pryor wol gean litte wol yn ruil foar offisjele erkenning fan 'e DDR as ûnôfhinklik lân troch de Feriene Steaten. Donovan makket Vogel dúdlik dat dat der net yn sit, en liket mei de man ta oerienstimming te kommen oer in ruil fan Abel tsjin Pryor.
De oare deis hat Sjistsjkin it griene ljocht krigen foar de ruil fan Abel tsjin Powers, dy't plakfine sil op 'e Glienicker Brücke, op 'e grins fan East- en West-Berlyn. De CIA is yn 'e wolkens en set Abel fuortendaliks op it fleantúch nei Berlyn. Vogel hat lykwols lucht krigen fan 'e ruil dy't tusken de Feriene Steaten en de Sovjet-Uny op hannen is, en trapet no op 'e rem. Hy beskuldiget Donovan derfan dat dy twa foar de priis fan ien keapje wol. Donovan besiket him derfan te oertsjûgjen dat de ruil fan Abel tsjin Powers mei de Sovjet-Uny gjin ynfloed hat op 'e ruil fan Abel tsjin Pryor mei de DDR. Vogel bliuwt lykwols by syn ôfwizing en soarget der sels foar dat Donovan in nacht yn in Eastdútske sel trochbringe moat. Donovan lit him lykwols net yntimidearje. As de oare deis it berjocht komt dat Vogel syn baas Harald Ott mei him prate wol, reizget er wer nei East-Berlyn ta, ek al besiket agint Hoffman, dy't mear as tefreden is mei de ruil fan Abel tsjin Powers, him dat te ûntpraten.
Mei Ott komt Donovan net folle fierder, en harren petear wurdt abrupt ôfbrutsen as Ott in wichtich tillefoantsje kriget. Nei't er in oere op 'e gong sitten hat te wachtsjen, kriget Donovan te hearren dat Ott dy deis gjin tiid mear foar him hat. Hy jout dan oan 'e assistint fan Ott dy't him dat berjocht oerbringt, in berjocht foar Ott mei werom: as de DDR Pryor net frijlit, giet de hiele spionneruil net troch, en dan mei de DDR oan 'e Sovjet-Uny útlizze hoe't it komt dat Abel yn Amerikaanske finzenskip bliuwt. Let dy jûns komt it ferlossende wurd: Pryor sil tagelyk mei de spionneruil op 'e Glienicker Brücke frijlitten wurde by Checkpoint Charlie.
Produksje
Bridge of Spies is in Amerikaansk-Dútsk-Yndiaaske ko-produksje ûnder rezjy fan Steven Spielberg. It senario waard skreau troch Matt Charman en de bruorren Coen. Charman krige foar it earst belangstelling foar it ferhaal fan Rudolf Abel nei't er in fuotnoat oer de man lêzen hie yn 'e biografy An Unfinished Life: John F. Kennedy, 1917–1963. Nei't er yn New York mei de soan fan Donovan praten hie, besocht er syn idee foar in film oer Abel en Donovan by ferskate filmstudio's oan 'e man te bringen, mar dat slagge net, oant Spielberg syn DreamWorks Pictures tahapte.
As produsinten wiene by it projekt belutsen Spielberg sels, Marc Platt en Kristie Macosko Krieger, foar de filmstudio's DreamWorks Pictures, Afterworks Limited, Amblin Entertainment, Marc Platt Productions, Participant Media, Fox 2000 Pictures, it Dútske Studio Babelsberg en Reliance Entertainment út Yndia. Foar de film wie in budget fan $40 miljoen beskikber. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Janusz Kamiński, wylst Thomas Newman de filmmuzyk fersoarge.
De opnamen foar Bridge of Spies setten op 8 septimber 2014 ûnder de wurktitel St. James Place útein yn 'e New Yorkske wyk Brooklyn. Nei't it filmjen yn New York ôfrûne wie, ferhuze de produksje nei Dútslân, dêr't oant ein novimber filme waard yn Berlyn en Potsdam. Oare opnamelokaasjes wiene Wrocław, yn Poalen, en de Loftmachtbasis Beale by Marysville yn Kalifornje, dêr't mids desimber de lêste sênes filme waarden.
Distribúsje
De distribúsje fan Bridge of Spies wie foar wat Noard-Amearika oangie, yn 'e hannen fan Walt Disney Studios Motion Pictures, dy't it beävensearre fia dochterûndernimming Touchstone Pictures. Bûten Noard-Amearika waard de distribúsje fersoarge troch 20th Century Fox. Bridge of Spies waard foar it earst fertoand op 4 oktober 2015 as ûnderdiel fan it Filmfestival fan New York. De film iepene op 16 oktober yn 'e Amerikaanske bioskopen en op 26 novimber yn 'e bioskopen yn Dútslân. It soundtrackalbum fan 'e film kaam op 16 oktober út. Op 2 febrewaris 2016 waard Bridge of Spies útbrocht op dvd en blu-ray.
Historisiteit
Hoewol't Bridge of Spies basearre is op wiere foarfallen, nimt de film hjir en dêr in loopke mei de wurklikheid. Sa fine de foarfallen yn 'e film yn in folle koarter tiidsbestek plak as dat se yn wurklikheid diene. In wichtich foarbyld is de Berlynske Muorre, dy't wiidweidich yn 'e film oan bod komt. Donovan sjocht út in trein dy't de grins oergiet hoe't lju dy't út East-Berlyn besykje te ûntsnappen yn it nimmenslân by de Muorre deasketten wurde troch de Eastdútske grinsplysje. Yn it echt barde soks pas yn 'e simmer nei de útwikseling fan Abel tsjin Powers. Krektsa wie Frederic Pryor net tsjûge fan 'e bou fan 'e Berlynske Muorre om't er op dat stuit op fakânsje yn Denemark wie. Hy waard fêstset nei syn weromkear, doe't de Muorre al lang en breed stie. Ek waard der wol deeglik in oanklacht tsjin him yntsjinne, nammentlik dat er "steatsgeheim" materiaal yn syn besit hie. Pryor sei fierders nei it sjen fan 'e film yn in fraachpetear dat de ôfskildering fan Wolfgang Vogel neffens him ûnearlik wie.
Fierders brochten Donovan syn dieden himsels en syn húshâlding net sa bot yn 'e swierrichheden as de film hawwe wol. Sa waard syn hûs nea besketten en likemin waard syn oerjas him yn in wintersk East-Berlyn ûntstellen. Donovan wurdt foarstelt as in abbekaat sûnder gedoente mei de Amerikaanske oerheid, dy't ynset wurdt as strieman en fierhinne op eigen manneboet operearret. Yn wurklikheid tsjinne er lykwols ûnder de Twadde Wrâldoarloch as abbekaat foar it Office of Strategic Services (OSS), dat de direkte foarrinner fan 'e CIA wie.
Abel, in yn Ingelân berne agint foar de ynljochtingetsjinsten fan 'e Sovjet-Uny (dy't eins William G. Fisher hiet), die syn bêste wurk foar syn oannommen heitelân net as in spion yn in sjofel appartemintsje yn New York dat foltroppe wie mei radioapparatuer, mar folle earder. Foarôfgeande oan en ûnder de Twadde Wrâldoarloch trainde er aginten en radiobetsjinners foar fersetswurk yn gebieten dy't troch nazy-Dútslân beset holden waarden. Dêrmei levere er in krúsjaal oandiel oan ien fan 'e wichtichste ûnderdielen fan 'e oarloch. Der ûntstie nei it útkommen fan 'e film wat opskuor oer it feit dat akteur Mark Rylance Abel mei in Skotsk aksint spile hie, wylst de man berne en oplaat wie yn Newcastle-upon-Tyne en omkriten, yn noardlik Ingelân, dat in hiel oar aksint hat.
Untfangst
Bridge of Spies krige rûnom lof fan 'e filmkritisy. Richard Roeper fan 'e Chicago Sun-Times parte de film fjouwer fan fjouwer stjerren ta en priizge benammen regisseur Steven Spielberg. Yn 'e Chicago Tribune omskreau Michael Phillips Bridge of Spies as in "tige befredigjend foarbyld fan Hollywood-fakmanskip fan 'e âlde skoalle, mei yn 'e haadrol in filmstjer dy't swaaid mei in aktetas en in bûsdoek ynstee fan mei in pistoal." Neffens Ignatiy Vishnevetsky fan The A.V. Club wie Bridge of Spies "ien fan 'e knapste films fan 'e jongste faze fan Spielberg syn karriêre, en miskien wol de meast wolsprekkende". In ôfwikende miening wie Preston Jones tagedien, dy't skreau foar de Fort Worth Star-Telegram. Hy joech de film mar twa en in heale stjer fan fiif, en fûn de film "inkeld opmerklik om hoe saai en ferrassend traach oft [er] is."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Bridge of Spies in tige heech goedkarringspersintaazje fan 91%, basearre op 283 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] blaast nij libben yn 'e klassike Kâlde Oarloch-spionaazjeskrillerformule fan Hollywood, tanksij it betrouber treflike wurk fan Steven Spielberg en Tom Hanks." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Bridge of Spies in goedkarringspersintaazje fan 81%, basearre op 48 resinsjes.
Opbringst
Bridge of Spies brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $72,3 miljoen op en yn alle oare lannen en territoaria $93,3 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $165,5 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $40 miljoen late dat ta in winst fan $125,5 miljoen, al moasten dêr de marketingkosten noch al fan ôf. Yn 'e Feriene Steaten ûnderfûn Bridge of Spies yn 'e bioskopen fral konkurrinsje fan Goosebumps, dy't tagelyk útkaam, en fan The Martian. Om utens die de film it it bêst yn Itaalje ($12,1 miljoen) en it Feriene Keninkryk ($11,0 miljoen).
Prizen
Bridge of Spies wûn ferskate prizen en waard nominearre foar noch in grut tal oaren. Sa waard Mark Rylance foar syn rol fan Rudolf Abel yn 2016 nominearre foar de Golden Globe yn 'e kategory bêste byrol fan in akteur. Letter dat jiers wûn er Oscar yn dyselde kategory. Bridge of Spies sleepte noch fiif oare Oscar-nominaasjes yn 'e wacht, foar bêste film, bêste orizjinele senario, bêste orizjinele filmmuzyk, bêste produksje-ûntwerp en bêste lûdsmixing.
Yn 'e Feriene Steaten wûn Bridge of Spies de Saturn Award foar bêste skrillerfilm. De film waard fierders nominearre foar fiif Critics' Choice Awards, in Screen Actors Guild Award (foar Mark Rylance) en fiif Satellite Awards. Bridge of Spies wûn de Satellite Award foar bêste art direction en produksje-ûntwerp (Adam Stockhausen, Bernhard Henrich en Rena DeAngelo).
Den Burg
Den Burg is in doarp yn de gemeente Tessel yn de Nederlânske provinsje Noard-Hollân.
Skiednis
Ut argeologyske opgravings die bliken dat it plak dêr't Den Burg leit al lang bewenne wurdt. Sa hat der nei alle gedachten in Fryske boarch stien dy’t yn de 7e iuw ferwoaste is. Dêrby wurdt tocht oan Franken.
Yn 1345/1346 krige it doarp opnij in fêstingwâl troch greve Jan fan Beaumont. It yn it doarp lizzende kleaster (úthof) naam hy yn besit en oude hy om ta it bestjoerssintrium fan it eilân.
Fear of the Dark (album fan Iron Maiden)
Fear of the Dark is it njoggende studio-album fan Iron Maiden. It album waard opnommen tusken ein 1991 en begjin 1992 yn de Barnyard studios yn Harlow, Esseks en waard op 11 maaie 1992 útbrocht. It album befettet de metalklassikers Be Quick or Be Dead en Fear of the Dark. It wie foarearst it lêste album mei sjonger Bruce Dickinson, dy't oant ein jierren 90 de band ferliet.
Koekoekfûgels
De koekoekfûgels, koekútfûgels, koekoeken of koekuten (Latynske namme: Cuculidae) foarmje in famylje fan 'e klasse fan 'e fûgels (Aves), de ûnderklasse fan 'e moderne fûgels (Neornithes), de tuskenklasse fan 'e nijkakigen (Neognathae), it boppeskift fan 'e nije fûgels (Neoaves), de noch rangleaze groep fan 'e trapfoarmigen (Otidimorphae) en it skift fan 'e koekoekeftigen (Cuculiformes). Ta dizze famylje heart û.m. de gewoane koekoek (Cuculus canorus), mar ek de rinkoekoeken, malkoha's en anys. De koekoekfûgels falle útinoar yn seis ûnderfamyljes mei yn totaal 149 ferskillende soarten. Fan alle koekoekfûgels bedriuwe inkeld de briedparasitêre koekoeken (Cuculinae) nêstparasitisme, wêrby't se harren jong grutbringe litte troch fûgels fan oare soarten troch harren aai temûk yn it nêst fan dy fûgels te lizzen en it al oanwêzige aai fuort te smiten.
Beskriuwing
Koekoekfûgels binne oer it algemien middelgrutte, ranke fûgels mei in lange sturt, in kromme snaffel en puntige wjukken. Se komme yn alle waarme en tuskenbeiden streken fan 'e wrâld foar, en binne sadwaande lânseigen yn alle wrâlddielen útsein Antarktika. De mearderheid fan 'e soarten libbet lykwols yn 'e tropen. Guon soarten binne trekfûgels. Koekoekfûgels frette ynsekten, larven en in grut ferskaat oan oar lyts dierte, mar dêrnjonken ek wol fruchten. Se libje oer it algemien yn 'e beammen, mar guon soarten, lykas de rinkoekoeken, libje op 'e grûn. De bekendste soarte is de gewoane koekoek (Cuculus canorus), dy't ek yn Fryslân foarkomt, maar wol as "kwetsber" op de nederlânske Reade list fan fûgels stiet. Yn Súd-Jeropa komt noch de toefkoekoek (Clamator glandarius) foar. Yn Jeropa libbet fierders ek noch de boskkoekoek (Cuculus optatus), mar dy syn ferspriedingsgebiet is beheind ta East-Jeropa fan Wyt-Ruslân ôf nei it easten ta oant yn Aazje. Fossilen fan koekoekfûgels binne bekend fanôf it let Eoseen yn sawol Jeropa as Noard-Amearika.
Koekoeken yn 'e minsklike kultuer
Koekoeken steane yn 'e Westerske wrâld benammentlik bekend om harren rop ("koekoek!"), dy't oanlieding jûn hat ta û.m. de ûntwikkeling fan 'e koekoeksklok, en om harren nêstparasitisme, wêrby't se harren jongen troch oarsoartige fûgels grutbringe litte (eat dat trouwens de measte koekoeksoarten net dogge). Fierders hat de rinkoekoek model stien foar it tekenfilmfiguer Roadrunner, en is de koekoek yn 'e Grykske mytology hillich yn 'e ferearing fan Heara, de goadinne fan it houlik, en yn it hindoeïsme yn 'e ferearing fan Kamadeva, de god fan begearte en langstme. Yn 'e Angelsaksyske lannen stiet de koekoek foar oerhoer, benammen yn it neidiel fan 'e manlike houlikspartner (cuckoldry), wylst er yn Japan it symboal is foar ûnbeäntwurde leafde.
Famylje-opbou
(Soms wurde de spoarkoekoeken (Centropodinae) en/of de anys (Crotophaginae) as aparte taksonomyske famyljes beskôge, dy't dan de Centropodidae, resp. de Crotophagidae neamd wurde.)
The Man Who Would Be King (film)
The Man Who Would Be King is in Britsk-Amerikaanske aventoerefilm út 1975 ûnder rezjy fan John Huston. De senario fan Huston en Gladys Hill wie basearre op it koarte ferhaal The Man Who Would Be King fan 'e bekende Ingelske skriuwer Rudyard Kipling, út 1888. De haadrollen waarden spile troch Sean Connery en Michael Caine as twa Britske aventoerslju en âld-ûnderofsieren yn Britsk-Ynje dy't harsels kening meitsje wolle fan Kafiristan, in ôfhandige úthoeke fan Afganistan. Christopher Plummer fertolke de rol fan sjoernalist Rudyard Kipling, oan wa't se harren ferhaal dogge. De film wie in produksje fan filmstudio Columbia Pictures en waard troch de filmkritisy tige goed ûntfongen.
Plot
Yn 1885 yn Britsk-Ynje kriget de jonge sjoernalist Rudyard Kipling, wylst er jûns let noch oan it wurk is yn it kantoar fan syn krante, besite fan in yn fodden klaaide, wol sljochtsinnich lykjende bidler. Dat blykt nimmen oars te wêzen as Peachy Carnehan, in âld-sersjant yn it Britske Leger yn Ynje, en in âlde kunde fan Kipling. Carnehan fertelt de sjoernalist it ferhaal oer hoe't hy en syn maat Danny Dravot, in oare âld-ûnderofsier, fier foarby de grinzen fan Britsk-Ynje nei Kafiristan reizge binne, in ôfhandige úthoeke fan Afganistan, mei as doel om dêr harren fortún te meitsjen.
Trije jier earder wie Kipling mei Dravot en Carnehan yn 'e kunde kommen doe't Carnehan Kipling syn festhorloazje stiel. Doe't er lykwols in frijmitselderssymboal oan it keatling ûntdiek, besefte er dat er in mei-frijmitselder berôve hie, en fielde er him twongen om it horloazje werom te jaan. Doedestiden wiene Carnehan en Dravot dwaande mei in plan om in pleatslike radja ôf te parsen, mar Kipling stiek harren in stôk yn 'e speaken troch harren oan te jaan by de Britske distriktskommissaris. Carnehan wist lykwols foar te kommen dat hy en Dravot út Britsk-Ynje deportearre waarden troch de kommissaris sels te sjantearjen.