cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joost Karhof
Karriêre
Yn jannewaris 2009 presintearre Karhof jûns let it polityk-satiryske programma Triana fan de NPS op Nederlân 3. Dat programma waard opnaam yn it Amsterdamske Westergasfabryk en waard ûnder de winterstop fan De Wereld Draait Door oant en mei 9 jannewaris yn de betide jûn en lette jûn útstjoerd. Fan septimber 2008 oant en mei 23 desimber 2014 wied er de fêste prsintator fan Kunststof TV.
Yn 2010 en 2013-2016 brocht Karhof De Grote Geschiedenis Quiz mei dêrneist sûnt 2015 ek de foarronden yn De kleine Geschiedenis Quiz. Op 7 maart 2015 presintearre er de NTR Boekenquiz yn it ramt fan de Boekewike. Hy wie foaral yn it wykein geregeld preintator fan Nieuwsuur, it aktualiteiteprogramma fan de NOS en NTR. At NPO Radio 1-presintatrise Lara Rense ôfwêzich wie foel Karhof yn by Nieuws en Co.
Fan 22 febrewaris 2016 ôf oan presintearre Karhof trije wiken de skiednis Van Alle Tijden, dy't alle dagen útstjoerd waard op NPO 2 troch de NTR.
Karhof stoar hommels op wei nei it sikehûs yn de âldens fan 48 jier. Hy lit in frou en twa styfbern nei.
Karolingyske minuskel
thumb|Aldste datearre Karolingyske minuskel fan Corby om 765 hinne ([[Steatsbiblioteek fan Berlyn)]] Karolingyske minuskel is in Midsiuwsk skrift yn ûnderkast (minuskel, lytse letters), dy't op oantrúnjen fan Karel de Grutte, ûntwikkele wie ta in standert skrift yn it doetiidske Jeropa. It Latynske alfabet fan de Fulgata fan Hieronymus fan Stridon koe sa makliker weromkend wurde tusken de ferskillende regio's. It wie foar it earst om 780 hinne ûntwikkele troch Alcuinus fan York, dy't in Benediktynske muonts oan de Abdij fan Corbie wie. It waard brûkt yn it Hillige Roomske Ryk tusken rûchwei 800 en 1200. Kodeksen, heidenske en kristlike teksten, en ûnderwiisguod wiene skreaun yn Karolingyske minuskel yn de tiid fan de Karolingyske Renêssânse. It skrift ûntjoech him ta Goatysk skrift en rekke ferâldere. It kaam wer ta libben yn de Italjaanske Renêssânse en lei it grûnwurk foar moderne skriften.
Skiednis
It boekskrift ûntwikkele him net fan de iene dei op de oare. it ûntjoech him yn de Merovingyske skriptoariums foar de tiid fan Karel de Grutte. It âldste bewarre wurk yn Karolingyske minuskel is in bibel út de Abdij fan Corbie, makke yn opdracht fan abt Maurdramnus fan om 770 hinne, doe't Karel krekt kening wurden wie. Under it abtskip fan Maurdramnus (772 - 780) ûntwikkelen muontsen fan Corbie in nij skrift dat ôflaat wie fan it Romeinske heal-unsiaal en in tal eleminten fan it Merovingyske skrift fan Luxeuil, dat sels wer ûntstie út it Merovingysk kânselarijskrift en eleminten fan it ynsulêre skrift dat troch Ierske muontsen nei it kontinint brocht wie. Dit "Corbieskrift" wie winliken de foarrinner fan it Karolingyske minuskel. Yn 789 ropte Karel de Grutte it Karolingyske minuskúl út ta offisjeel skrift yn it Frankyske Ryk. De Karolingyske kânselarij naam it skrift lykwols net daliks yn gebrûk, mar ûnder Loadewyk de Fromme waard it Karolingysk minuskel yn offisjele dokuminten folle mear brûkt, hoewol't de kânselarijskriuwers harren fersieren brûken bleaune.
Sprieding
thumb|In side fan it Freising-manuskript, earste skreaune tekst yn it Sloveensk yn Karolingyske minuskel út de 10e iuw It nije skrift fersprate him troch West-Jeropa yn benammen de regio's dêr't de Karolingyske ynfloed grut wie, dus ek wol bûten it Karolingyske Ryk. It Freising-manuskript fan de tsiende iuw, dat it âldste skreaune skrift yn Latynsk alfabet yn it Sloveensk, en dus fan in Slavyske taal, wie, waard skreaun yn Karolingysk minuskel. Yn Switserlân waarden de Retyske en Alemannyske farianten brûkt. Manuskripten dy't yn de Retyske minuskel skreaun wiene, hiene tinnere letters lykas yn it ynsulêre skrift en de letters a, t en de ligatuer ri wiene frij gelyk oan dy fan de Wisigoatyske en Beneventaanske skriften. De Alemannyske minuskel, dy't foar in koart skoftke yn de iere njoggende iuw brûkt waard, hie ornaris langere en bredere lettertypen en waard rjocht skreaun ferlike mei it skean skreane Retyske skrift. Stêden lykas Salzburg, Fulda, Mainz en Würzburg wiene mulpunten fan it Karolingyske skrift. Dútske minuskel ferskynde gauris yn in ovaalfoarm, tin en justjes skean nei rjochts. It hie unsiale skaaimerken, lykas de stôk fan de d hingjend nei lofts en sturtsjes oan de m en n. Yn Noard-Itaalje waard de Karolingyske minuskúl benammen troch it kleaster fan Bobbio brûkt fan de njoggende iuw ôf. De Romeinske Kuery brûkte it net en fan de tsiende iuw ôf waard yn Rome de Romanesca-fariant ûntwikkele. Yn Súd-Itaalje oerlibbe it Beneventaansk skrift yn it Lombardyske hartochdom Benevento oant yn de trettjinde iuw, hoewol't de Romanesca stadichoan yn Súd-Itaalje hieltyd mear brûkt waard. Yn Spanje waard it stadichoan brûkt, mar it Wisigoatyske skrift waard dêr noch hieltyd brûkt.
Belang
Ut it tiidrek fan Karel de Grutte binne likernôch 500 manuskripten bewarre bleaun dy't yn it Merovingyske Galje kopiëarre wiene. Fan it tiidrek fan om 750 hinne oant om 900 hinne binne der mear as 7000 manuskripten bewarre bleaun. Troch de Karolingyske minuskel koe it sprieden fan teksten folle hurder, algemiener en mei minder fouten barre. De kunde dy't wy hjoed-de-dei hawwe oer de literatuer fan dy tiid is benammen te tankjen oan de manuskripten kopiëarre yn Karolingyske minuskel. It ferspraat wurden fan de kunde wie ien fan de eleminten dy't men hjoed-de-dei de Karolingyske Renêssânse neamt. It Karolingyske skrift foarme winliken it grûnwurk foar ús moderne skrift. Doe't Italjaanske skriuwers yn de fyftjinde iuw sykjen giene nei in nij skrift ta it ferfangen fan de yn harren eagen "barbaarske" Goatyske skrift, sochten hja yn biblioteken nei âlde Romeinske skriuwers en kamen hja kopyen temjitte dy't troch Karolingen makke wiene. Hja seagen it Karolingyske skrift as in autentyk klassyk skrift en mei in pear lytse feroarings namen hja it skrift oer, dat no ferneamd stiet as humanistysk skrift.
Waadrinner (spoarmaterieel)
De DH 1 - en DH 2 - en (better bekend as Waadrinner) binne disel-hydraulyske motorreauwen en treinstellen, boud tusken 1981 en 1983 troch Düwag foar de Noardlike Njonkenlinen yn Grinslân en Fryslân. De Waadrinnersearje bestie út 19 motorreauwen (DH 1) en 31 twadielige treinstellen (DH 2).
It ferienfâldigjen fan eksploitaasje noardlike njonkenlinen
Yn it begjin fan de santiger jierren tocht de NS oer de ferfanging fan de Blauwe Ingelen, dy 't mei tsjinst diene op de Noardlike Njonkenlinen yn Fryslân en Grinslân. Dy treinstellen hiene soarge foar in, yn fergelyk mei stoomtraksje, goedkeapere eksploitaasje dêr't mear ûnrendabele linen tsjin slúting behoede wurde koene. De fraach wie oft it mooglik wie de noardlike linen noch ienfâldiger, dus goedkeaper, te betsjinjen en hokker materieel dêr geskikt foar wêze soe. Ek de treinstellen fan it type Plan U waarden hjir ferfongen.
Projekt Eksploitaasje Njonkenlinen
Om te ûndersykjen hoe 't ûnrendabele nevenlinen dochs noch mei treinen eksploitearre wurde koene, waard yn 1976 de Wurkgroep Exploitatie Nevenlijnen (WEN) oprjochte (ek bekend as WENN, omdat men jin yn earste ynstânsje allinnich op de noardlike linen rjochte). Undersocht waard hoe 't de tsjinstútfiering goedkeaper útfierd wurde koe op de linen Ljouwert - Starum, Harns - Ljouwert, Grins - Bad Nijeskâns (Staatsline B), Grins - Roodeschool en Grins - Delfsyl. As haadline en ferbining tusken de provinsje haadstêden waard de spoarline Grins - Ljouwert bûten beskôging litten.
Utgongspunten wiene it hanthavenjen fan de frekwinsjes dy 't der eartiids wiene (benammen oertsjinsten) en in goede oansluting op it haad spoarnetwurk rjochting Swol. Ien fan de mooglikheden wie Ienmanbetsjinning yn dal oeren en it lokaal útfieren fan ûnderhâld. Ek oare fiergeande maatregels, lykas de opheffing fan de linen en ferfanging troch bussen en de evt. ynset fan sneltrams kamen oan de oarder. De befiningen fan dizze wurkgroep waarden ein 1977 bondele yn it rapport Project Exploitatie Nevenlijnen (PEN).
Utkomsten PEN
As konklúzje kaam nei foaren dat de hjoeddeistige tsjinstútfiering te djoer wie, krekt as in sneltramfariant. In ferfangend busnet soe it foardielichst wêze, mar ek liede ta fierdere delgong fan it tal passazjiers. De wurkgroep joech de foarkar oan in eksploitaasje mei nij fjouwerassich diselmaterieel, wêrby 't ek de eksploitaasje ienfâldiger útfierd wurde moast. It materieel moast geskikt wêze foar ienmanbetsjinning, wêrby 't de masinist yn rêstige oeren de kaartferkeap oernimme koe fan in kaartferkeaper, dy 't dit yn drokke oeren die. Om de kaartferkeap te ferienfâldigjen moast de earste klasse komme te ferfallen. It personiel moast multyfunksjoneel wêze: ûnderhâldspersoniel soe yn drokke oeren as masinist ynset wurde. Kaartferkeapers soene yn deloeren it materieel fersoargje kinne. De doe 40 betsjinne stasjons (stasjons dêr 't kaartferkeap op plakfûn fia in lokettist) moasten der 30 sûnder bemanning trochgean. Ek de befeiliging op de trajekten moast sintralisearre wurde. Yn 1972 al wiene de trajekten Ljouwert – Harns / Starum foarsjoen fan in saneamd Ter Plaatse Bediend Relaisblokstelsel (TPBR), wêrby 't de masinisten de befeiliging fan de trajekten foar in part sels regelen. It trajekt Sauwerd – Roodeschool koe al fan 1967 ôf de CRVL, of wol de Sintrale Radioferkearslieding, dy 't yn 1980 late ta de treinramp by Winsum. Tusken Grins en Sauwert en tusken Sauwert en Delfsyl waard fan respektyflik 1974 en 1975 ôf de Ferienfâldigde Sintrale Ferkearsleiding (VCVL) brûkt.
Troch al dy maatregels soe - en dat is foar in part slagge - it personielsbestân foar alle 6 disellinen (dus ynklusyf Grins - Ljouwert) werombrocht wurde moatte fan 320 oant 250. Dit soe nammentlik in grutte kostebesparring opsmite, dêr 't doe 59% fan de kosten út personielskosten bestiene. Ienmanbetsjinning is doe lykwols noch net ynfierd.
Kar fan it materiaal
thumb|left|200px|proeftreinstel 627 008
Betingsten
Foar de noardlike linen yn de nije eksploitaasjefoarm giene se dêrnei op syk nei nij materieel. As easken waarden steld dat it materieel ôflaat wurde moast fan in besteand ûntwerp, om kosten te besparjen. Ek soene de nije diseltreinen oer in grut akseleraasjefermogen beskikke moatte om de langere haltestops troch de kaartferkeap fan de bestjoerder te kompensearjen.
Proeftreinstel
Op 4 febrewaris 1978 kaam yn Swol diselmotorreau 627 008 fan de Deutsche Bundesbahn oan. Dit reau waard twa wike lang ynset op it Nederlânske spoarnet, wêrby 't foaral de noardlike linen beriden waarden. Ek kaam de motorwein yn de wurkplakken fan Swol en Haarlim en ried er inkelde slaggen Utert - Geldermalsen. Op 17 febrewaris gie it reau nei hûs ta.
Oare materieel opsjes
Njonken de motorweinen searje 627 en de twadielige treinstellen searje 628 waarden der yn it PEN-rapport noch twa alternativen oandroegen: treinstellen fan it type Ym van de Waggonfabrik Uerdingen en de VT 2 E fan Linke-Hofmann-Busch. De Ym foel ôf fanwegen it lytse motorfermogen en it ferâldere ûntwerp út de sechstiger jierren. De VT 2 E hie in te lege kapasiteit en wie te djoer. Dêrom waard keazen foar de oanskaf fan njoggentjin motorrydtugen en 26 twaweinstellen, ôflaat fan de Dútske 627/628 - searjes.
Ofwiking fan it Dútske reau
De te bouwen treinen wike op in oantal punten ôf fan it Dútske ûntwerp. De luchtkuolle motor waard wizige yn in wetterkuolle, dy 't ek minder romte yn beslach naam. Ek krigen de Nederlânske treinstellen oare draaistellen. De motor wie in frachtweinmotor fan it merk Cummins en it lei yn de bedoeling dizze nei 15 jier tsjinst te ferfangen. Dy ferfanging hat lykwols nea plakfûn. De rail - en floeistofremmen wiene net oanwêzich en der wie ek minder elektroanika as yn de Dútske treinen.
Utfiering
De nije treinen wiene nochal hoekich fan foarm en krigen dan ek al gau de bynamme SRV-wein. De stuollen wiene fan it Frânske bedriuw Compin en wiene ek oanwêzich yn it doetiids nije Stedsgewestlik Materieel. Troch it ûntbrekken fan tuskenwanden, wêrtroch 't it hiele reau ien kompartimint hie, makken de treinen fan binnen in romme yndruk. De wanden tusken it kompartimint en de balkons waarden oan de kompartimintside foarsjoen fan ôfbyldingen fan it regionale lânskip.
Kleuren
De diselhydraulyske treinen krigen de giele hússtyl fan de NS. De doarren waarden donkergriis, wylst ûnder de frontferljochting blauwe skrikstreken oanbrocht waarden.
Namme
Omdat de beneaming SRV-wein net fuortendaliks in assosjaasje mei it iepenbier ferfier hat, skreau de NS in priisfraach út foar in nije namme fan it materieel. De bewenners fan beide noardlike provinsjes koene kieze, en úteinlik waard yn oktober 1983 út 48.000 stimmen de namme Waadrinner keazen. Treinstel nûmmer 3231 waard dêrnei as earste fan dy namme foarsjoen.
Underhâld
Sa as de oanbefellingen fan de WEN waard as besuniging, it besparjen fan saneamde lege kilometers, it lyts ûnderhâld fan de treinstellen net mear yn Swol, mar yn it Technysk Sintrum yn Grins troch steuringsmonteurs fan de Dienst van Exploitatie dien. Dêrfoar waard it gebou oan beide kanten foarsjoen fan in soarte fan slurf, wêrtroch 't ek de twadielige stellen hjir yn it gehiel binnen stean koene. Dizze ûnderhâldsbeurt wie alle moannen. Elk fearnsjier waard in gruttere ûnderhâldsbeurt útfierd yn de lynwurkpleats fan Swol.
Waadfytsers
Yn juny 1994 kamen oanpaste DH-motorrydtugen 3106 en 3115 yn tsjinst. Dy waarden as ekstra oankoppelstel brûkt foar it ferfier fan fytsen, troch de NS 'Waadfytsers' neamt. Hjirfoar wie de binnendoar ferwidere, en waard de tagong grutter makke. En der kamen fytsofbylden op de doarren.
Modernisering
thumb|200px|Modernisearre Waadrinner 3209 yn Harns Yn 1995 waard besletten om de ûnderwilens 14 jier âlde treinen te modernisearjen. De âlde reade banken fan Compin waarden ferfongen troch nije stoffen blauwe stuollen dy't efter inoar stiene (coach-opstelling). Ek kaam der romte foar steande reizgers, mei klapstuollen en stangen foar de reizgers dy't stean bleaune. De treinen waarden foarsjoen fan in baanskower (Ofdekplaat op de ûnderkant fan de trein) en krigen in wizige oanblik troch it oanbringen fan mear griis yn de kleurstelling. In tal sitplakken waard mei griene stuollen as 1e klasse oantsjut.
As earste waarden de 3101 en 3102 yn 'e hjerst fan 1996 fernijd yn Tilburg, wêrnei 't de oare DH 1 - stellen folgen tusken septimber 1996 en septimber 1997. Dêrnei kamen tusken febrewaris 1997 en juny 1997 de DH 2 - stellen oan bar. Dêrnei begûn de twadde technyske refyzje, wêrby 't lûddempende maatregels tapast waarden en ek ATB-NG ynboud waard. As ferfanging fan de treinstellen dy 't yn refyzje wiene, ried ûnderwilens in tal treinstellen Plan U tusken Grins en Nijeskâns en inkele spitstreinen Grins en Roodeschool.
Fassearre yntsjinststelling
De treinen kamen yn fazen yn tsjinst, wêrby't sy yn prinsipe yn ien kear in line oernamen fan de Blauwe Ingelen. Op 22 novimber 1981 barde dit as earste op de line Grins - Delfsyl. Fan 7 maart 1982 ôf folge yntsjinststelling op de line tusken Grins en Ljouwert, yn july folge troch de line nei Roodeschool. Twa moannen letter giene de treinen ek riden fan Grins nei Nijeskâns. Dêrnei folge yn jannewaris 1983 de earste ynset yn Fryslân op de line Ljouwert - Harns Haven en as lêste in moanne letter de line Ljouwert - Starum.
Deteksjeswierrichheden
Dêr 't de lichte Waadrinners earst nochal wat swierrichheden hiene, wêrûnder deteksjeswierrichheden wêrtroch treinen soms fan in trajekt ferdwûn liken te wêzen en oerweibeammen har spontaan iepenen op it ferkearde momint, mar der wiene ek swierrichheden yn de hjerst troch blêden op de rails, waard noch regelmjittich weromgrypt op it âlde swierdere materieel. Om 1985 hinne hiene de Waadrinners sa goed as it allinnichrjocht op de noardlike njonkenlinen.
Mingde ynset mei DM '90
thumb|200px|Waadrinner 3113 mei DM '90 3449 yn [[Stasjon Grins|Grins]] Foar de ferfanging fan de Blauwe Ingelen en treinstellen type Plan U earne oars yn Nederlân waarden de treinen fan it type DM '90 besteld. Ien fan de easken wie de mooglikheid om yn treinskeakeling te riden mei de Waadrinners. Hoewol 't dit eksploitatyf net de bedoeling wie, binne der dochs geregeld keppele stellen yn de tsjinst sjoen. Hjirby wie de maksimumsnelheid fan de treinstellen DM '90 beheind ta 100 km/o, dit fanwege de legere snelheid fan de Waadrinners.
Spitstrein Ljouwert – It Hearrenfean
Yn de jierren tachtich en njoggentich waarden alle Waadrinners allinnich ynset op de seis disellinen om Grins en Ljouwert hinne. In koart skoft yn de jierren njoggentich waarden de treinen ek ynset yn spitstrein 18164 fan Ljouwert nei It Hearrenfean. Fanwege weromkommende deteksjeswierrichheden, ûntstien troch it feroare materieelynset op it trajekt Ljouwert – Swol (de Hûnekoppen waarden ferfongen troch Koprinners, dy 't gjin blok -, mar skierfremmen hiene), waard dizze trein fan 25 jannewaris 1992 oant 1 jannewaris 1994 soms foarôfgien troch in losse lokomotyf searje 6400. Fan 1994 ôf mochten de Waadrinners allinnich ride op trajekten mei assentellers, wêrtroch't de ynset as spitstrein op de line nei It Hearrenfean ferfoel.
Friesoythe
Friesoythe is in stêd en in selsstannige gemeente yn de Dútske dielsteat Nedersaksen oan de rivier de Soeste en heart ta de landkreis Kloppenburch. De stêd is njonken Sealterlân yn it Aldenburger Múnsterlân situearre.
Namme
De namme Friesoythe bestiet út twa dielen Fries en oythe. Ut 1582 is de skriuwwize Frieß Oitha bewarre bleaun. Dat oythe giet werom op in soarte fan drûch eilân yn in feangebiet. It komt wol aardich oerien mei de geast of gaast yn in sompegebiet. Yn it Latyn waard de namme skreaun as Oytha frisica. Yn it Sealterfrysk hjit de stêd Ait of Äit. It taheakjen fan it begryp Fries wie yn Sealterlân oerstallich, om’t de stêd dernjonken yn East-Fryslân lei.
Plakken yn de gemeente
De yn it doarp Altenoythe berne Heinrich Cloppenburg (* 11 april 1844, † 11 novimber 1922 yn De Haach) wie ien fan de grûnlizzers fan de kleanwinkel Peek & Cloppenburg yn Rotterdam.
Waadrinner (spoarmaterieel)
Swol – Kampen
Nei 't it gearwurkingsferbân NoordNed fan 30 maaie 1999 ôf it ferfier op de noardlike njonkenlinen oernaam hiene, wiene der foar de eksploitaasje minder treinen nedich. Hjirtroch kamen 3 motorreau (3101 -3103) en 4 treinstellen (3207 -3210) frij, dy 't troch de NS ynset waarden op it Kamperlyntsje. Dizze line hie nammentlik ATB NG en assentellers, wêrtroch 't de Waadrinners op dizze line ynset wurde mochten. Nei 't bliken die dat Noordned hjirtroch wat krap yn it materieel kaam te sitten, kamen yn de simmer fan 2000 de treinstellen wer werom nei it noarden. Harren tsjinsten op de line nei Kampen waarden oernaam troch DM '90. Doe 't der noch mear DM'90's nei Swol giene, kamen trije motorrydtugen stil te stean yn Swol, letter yn Grins en Arnhim.
Feanekspres
Fan de bûtentsjinststeande 3101 -3103 giene de earste twa nei ferfiersbedriuw Connexxion, dat it ferfier fersoarge op de spoarline Almelo – Mariënberg. Wylst de 3103 yn febrewaris 2003 weromgie nei Noardned, waard al fan 1 septimber 2002 ôf it personiel fan Connexxion oplaat foar it riden mei dizze treinen. Fan 7 oktober ôf waarden de treinen ynset, dêr 't se in wat ôfwikende kleurstelling foar krigen mei griene doarren en reklamestripen.
Om't yn de regio Twinte de namme Waadrinner net hielendal passen fûn by it ynsetgebiet, waard ûnder de befolking in priisfraach útskreaun foar in nije namme. Hjir kaam de namme Feanekspres (Veenexxpres) út de bus, dy 't dan ek oanbrocht waard op de treinen. De ynset fan dizze Feanekspressen duorre oant 26 maaie 2007, doe 't de treinen ferfongen waarden troch diseltreinen fan Syntus, fan it type LINT.
Arriva
Yn 2006 wiene de measte Waadrinners hierd troch Arriva foar ynset op de noardlike njonkenlinen. De konsesje fan de yntusken folsleine Arriva-dochter Noordned op de noardlike njonkenlinen rûn op 10 desimber 2005 ôf, mar waard wol gund oan Arriva. en fan de konsesjebetingsten wie de oanskaf fan nij materieel. Nei 't troch Arriva 43 Spurts besteld wiene, kaam der in stadichoan ein oan de ynset op de spoarlinen yn Fryslân en Grinslân. As earste waarden per 1 novimber 2006 de Waadrinners fan de line nei Nijeskâns ôfhelle, op 10 desimber folge troch de line Ljouwert – Harns. As lêste waard de line Ljouwert – Starum op 9 july 2007 as lêste beriden troch in Waadrinner.
Maasline
thumb|200px|left|Waadrinner 3226 yn Veolia kleuren Om 't it Frânske ferfierbedriuw Veolia mei yngong fan 10 desimber 2006 it ferfier oernaam fan NS op de Maasline (Nimwegen – Venlo – Roermond ), wie dy op syk nei tydlik materieel yn ôfwachting fan nije treinen. Hoewol 't Veolia yn earste ynstânsje hope de jonge treinen DM '90 fan NS hiere te kinnen, gie dit net troch fanwege de minimale hiertermyn fan 10 jier. Dy termyn jilde net foar de âlde Waadrinners, dêr 't dochs al in pear fan stilstiene en boppedat geskikt wiene foar de Maasline troch it besit fan ATB-NG.
Treinstel 3226 waard as iennichste ynset yn de kleuren read/griis/wyt fan Veolia Transport. Om't de tsjinstregeling mei de tragere Waadrinners net helle wurde koe en der ek in hege defektestân ta gefolch fan âlderdom by it materieel wie, koene guon ritten net útfierd wurde. Sa rieden de earste moannen de spitstreinen regelmjitich net. Nei de ôflevering fan mear Waadrinners út it Arriva-gebiet, it ynkoarten fan de spitstreinen oant Boksmar en it skrassen fan de stop yn Blerick, ûntstie der in stabiler tsjinstregeling. Fan 16 desimber 2007 ôf rieden de spitstreinen wer oant Venray. Oant en mei 28 febrewaris 2008 waarden de Waadrinners ynset yn dizze spitstreinen. Dernei waard de ynset fan de Waadrinners yn Nederlân beëinige.
Nei de bûtentsjinststelling
By de stoarm fan 18 jannewaris 2007 rekken de waadrinners 3107 en 3119 slim skansearre troch in oanriding mei in omfallen beam yn Belfeld. De 3119 waard net mear werstelt en waard ' plukt ' foar it herstel fan de 3107. De 3119 hat dêrnei oant jannewaris 2008 efter de wurkpleats yn Tilburg stien. Van waadrinner 3227 is op 5 septimber 2007 de bekabeling ferbaarnd nei in sprongen oaljefieding. Ek de 3227 waard net mear werstelt en hat oant 30 juny 2009 by de wurkpleats yn Tilburg stien. De yn ûnbrûk rekke waadrinners waarden no efter de hân hâlden foar eventuele ferkeap. It materieel stie opslein yn de eardere wurkpleats yn Amersfoart en oan de Dijksgracht yn Amsterdam. Yn 2010 waarden de Waadrinners ferkocht oan Poalen, Argentynje Tsjechje en Roemeenje. Yn 2022 ride der noch altyd in pear Waadrinners rûn yn Argentynje en Poalen.
Blauwe Nyl
thumb|Rin fan de Blauwe Nyl thumb|De Blauwe Nyl yn Etioopje De Blauwe Nyl is in rivier yn Afrika dy't streamt troch de lannen Etioopje en Sûdan. Hy ûntspringt  yn de Tanamar op it Etiopyske plato. It nivo fan de mar is 1788 meter heech. De kleau dy’t de Blauwe Nyl yn de Etiopyske heechflakte útsliten hat, is sa’n 1400 meter djip. De rivier is likernôch 1600 kilometer lang. By de stêd Kartûm foarmet de Blauwe Nyl mei de Wite Nyl de Nyl. Dy tûke fan de Nyl wie ferantwurdlik foar de jierlikse oerstreaming fan de Nylbank yn Egypte. Alle kearen waard in fruchtbere laach modder ôfsetten. Hjoed-de-dei bliuwt dy modder stykjen efter de Aswandaam. Hoewol’t de Blauwe Nyl der ek wol ris foar soarge dat de Nyl oerstreamde, is er benammen de drain foar wetter. Sa’n 72 persint fan it wetter fan 'e Nyl komt út de blauwe tûke.
Namme
De Namme is in rûge oersetting fan it Arabyske wurd Azraq, dat njonken blau ek donker betsjut. De donkere kleur fan de Blauwe Nyl komt troch in soad fyn materiaal fan de boaiem dat yn it wetter oplost is. Dat materiaal is út de heechflakte fan Etioopje ôfkomstich. Sokke sweevjende dieltsjes meitsje dat it oerflak ‘’skean derop del sjoen’’ wyt liket en de Blauwe Nyl ta de Wytwetterrivieren rekkene wurdt.
Grutte Renêssânse Daam
Yn 2010 begûn Etioopje mei de bou fan de Grutte Renêssânse Daam. De daam hat in wetterkrêftsintrale mei in kapasiteit fan 6000 megawatt stroom, de grutste fan it lân. Efter de daam is in grut reservoir fan 1.800 kante kilometer mei in opfang foar 63 kubike kilometer oan wetter. De twa lannen streamôf de daam - Sûdan en Egypte binne beide tige ôfhinklik fan it wetter fan ‘e Nyl - hawwe protestearre tsjin de bou, mar in oerienkomst tusken de trije lannen kaam der earst yn maart 2015.
De boarne
De syktocht nei de boarne fan de Nyl yn de 19e iuw wie benammen rjochte op de Wite Nyl. In soad kristenen en moslims meitsje krekt in pylgertocht nei de boarne fan de Blauwe Nyl.
Bobslydzjen op de Olympyske Winterspullen 1948
thumb|right|200px|De Olympyske bobbaan fan Sankt-Moritz 1948
De Olympyske Winterspullen 1948, ek wol de Ve Olympiade neamd, waarden yn 1948 yn Sankt-Moritz, Switserlân hâlden. Dat wie fan 30 jannewaris oant en mei 8 febrewaris. It bobslydzjen wie yn de Olympia Bobrun St. Moritz-Celerina.
Olympia Bobrun St. Moritz-Celerina
De Olympia Bobrun St. Moritz-Celerina waard yn 1903 boud foar it bobslydzjen yn St. Mortiz. De bobbaan is sawol foar de Olympyske Winterspullen 1928 as de Olympyske Winterspullen fan 1948 brûkt. De baan hie in lingte fan 1.722 meter in ferfal fan 130 meter en fjirtjin bochten. De bobbaan is in natoerbaan mei in gêrs ûndergroen.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Namybje
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Namybje.
Bye Bye Beautiful
Bye Bye Beautiful is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Nightwish tusken septimber 2006 en maart 2007 en útbrocht op it album Dark Passion Play fan Nightwish út 2007. Bye Bye Beautiful wie it twadde nûmer op it album en waard op 15 febrewaris 2008 útbrocht as tredde single fan it album.
Oer it nûmer
Bye Bye Beautiful is skreaun troch Tuomas Holopainen. It liet giet oer de eardere sjongeres fan de band, Tarja Turunen, dy't yn oktober 2005 mei in iepen brief troch de band ûntslein waard, en syn gefoelens foar en nei de tiid dat se har hâlding tsjinoer de band en har muzyk feroare. Der wiene al geroften ûnder fans dy't letter befêstige waarden troch Holopainen yn in ynterview. It refrein befettet de tekst "Hasto ea lêzen wat ik dy skreau? Hasto ea harke nei wat we spilen?" wêryn't it earste part in ferwizing is nei de teksten fan Holopainen en it twadde part giet oer har gebrek oan tawijing oan de muzyk.
Oer de fideoklip
Yn de fideoklip foar "Bye Bye Beautiful" binne de fjouwer manlike bandleden, diels ferfongen troch fjouwer froulike modellen. Nettsjinsteande spekulaasjes soene de froulike dûbeldgongers yn dizze fideo neat te krijen hawwe mei it ûntslach fan Tarja Turunen út Nightwish.
de modellen binne fan in modelleburo yn Los Angeles.
Willem Albeda
Willem (Wil) Albeda (Rotterdam, 13 juny 1925 – Maastricht, 6 maaie 2014) wie in Nederlânsk earder-politikus en minister fan Sosjale Saken yn it earste kabinet-Van Agt.
Albeda wie in ARP- en CDA-politikus dy't himsels omskreaun as fakbûnsman. Hy wie lange tiid oan 't wurk by it Kristlik Boubûn en it CNV. Yn 1966 waard er heechlearaar sosjaal-ekonomysk belied oan de Nederlandse Economische Hogeschool yn Rotterdam. Albeda hie niget oan ynternasjonale fraachstikken. Oant 1995 wie er ek heechlearaar oan de Ryksuniversiteit Limburch.
Fan 1966 ôf oan wie er lid - en sûnt 1973 foarsitter fan de ARP-fraksje yn de Earste Keamer. Albeda stie yn 1973 as ynformateur mei oan de widze fan it kabinet-Den Uyl. Hy wie minister fan Sosjale Saken yn it earste kabinet-Van Agt, dêr't er it 'sosjale gesicht' fan wie. Dêr brocht er ûnder mear in feroaring fan de Wet op de ûndernimmingsrieden en de Arbeidsomstannichhedenwet ta stân. Nei it ministerwêzen gie er werom nei de Senaat en waard letter foarsitter fan de Wittenskiplike Ried foar it Regearingsbelied. Ek waard er bekend fan syn rol yn de Advys- en Arbitraazjekommissy Rykstsjinst: de "Kommissy Albeda".
Publikaasjes
Albeda publisearre in soad boeken, brosjueres, rapporten en artikels, fral oer de fakbweging, de ekonomy en besibbe ûnderwerpen. In karút:
Summer Brielle
Summer Brielle, ek wol bekend ûnder har bynamme the Atomic Blonde ("de Atoomblondine"), echte namme: Laura Cox (yn Tennessee, 7 febrewaris 1987), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise. Hja makket ek wol gebrûk fan 'e artystenammen Brielle Taylor, Summer Taylor en Summer Brielle Taylor. Se sette yn 2010 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn frijwat films. Summer Brielle stiet benammen bekend om har blonde hier en har grutte boarsten en lippen. Se hat ûnderwilens nominearre west foar njoggen AVN Awards.
Libben en karriêre
Summer Brielle waard yn 1987 berne yn 'e Amerikaanske steat Tennessee. Nei't se slagge wie foar har eineksamens oan 'e middelbere skoalle, wurke se in skoftke as model yn 'e reklamebrâns en as trophy girl by autoraces. Teffens folge se in oplieding fisazjy, sadat se tsjintwurdich in diplomearre fisazjiste is. Yn 2008 posearre se neaken foar twa edysjes it manljusblêd Playboy, en letter stie se ek yn 'e neakenblêden Hustler, High Society en American Curves. Teffens hat se gearwurke mei de foaroansteande Amerikaanske neakenfotografe Holly Randall.
Neitiid wie Summer Brielle koart wurksum as stripper en as webcamgirl, foar't se yn 2010, doe't se 23 jier wie, har debút makke yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat se sûnt dy tiid yn mear as 210 pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Adam & Eve, Wicked Pictures, Evil Angel, Digital Playground, Devil's Film, Digital Sin, Elegant Angel, Zero Tolerance, Jules Jordan Video en Hustler Video. Ek hat se wol wurke foar minder bekende studio's, lykas Girlfriends Films, Pure Play Media, Mile High Media en Third Degree Films. Fierders hat se ek in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder Brazzers, Naughty America en Muffia.
Summer Brielle die har earste anale sekssêne yn 'e film Anal Provocateur, út 2015. Njoggen kear sleepte se in nominaasje foar in AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld) yn 'e wacht. Se hat gearwurke mei kollega-aktrises as Ava Addams, Asa Akira, Anikka Albrite, Britney Amber, Breanne Benson, Nikki Benz, Lily Carter, Brooklyn Chase, Vicki Chase, Angelina Chung, Allie Haze, Dani Jensen, Julia Ann, Eva Karera, Remy LaCroix, Lisa Ann, Krissy Lynn, Riley Reid, Andy San Dimas en Jada Stevens, en mei manlike tsjinspilers as Mike Adriano, Marco Banderas, Mick Blue, Danny D, James Deen, Erik Everhard, Manuel Ferrara, Tommy Gunn, Keiran Lee, Mandingo, Ramon Nomar, Mr. Pete, Toni Ribas, Johnny Sins, Lexington Steele en Bruce Venture.
Lichemsskaaimerken
Summer Brielle is blank, mei blauwe eagen en blond hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.72 m lang, mei in gewicht fan 57 kg. Foar har kupmaat 34G ûndergie se yn 2011 in boarstfergruttingsoperaasje. Foartiid hie se in B-kup. Behalven piercings troch har earlellen hat Brielle ek in nâlpiercing. Fierders hat se tatoeaazjes oan 'e binnenkant fan har lofterpols, op har ûnderrêch en op har lofterside. Yn 2013 joech se oan spyt te hawwen dat se har tatoeaazjes nommen hie en fertelde se dat se fan doel wie om se allegear fuorthelje te litten.
List fan planetoïden 81401-81500
Dit is in list fan planetoïden 81401-81500.
Sonja Barend Award
De Sonja Barend Award is in jierlikse fakpriis foar it bêste telefyzjeynterview. De priis is in inisjatyf fan de VARA-gids. Hy is ferneamd nei tf-presintatrise Sonja Barend, 'de keningin fan de talkshow', dy't goed fjirtich jier op telefyzje te sjen wie. Ein 2006 hold se op mei it meitsjen fan telefyzje. De priis wurdt útrikt troch in faksjury fan fjouwer persoanen. Earst wurdt der in top tsien makke, dêr't trije fan oerbliuwe. Yn oktober wurdt de priis útrikt troch Sonja Barend sels, begelaat fan Matthijs van Nieuwkerk yn de talkshow De Wereld Draait Door. Barend bemuoit har oars net mei it debat oer wa't de priis krijt.
Julio César Baldivieso
(2 desimber 1971) is in eardere Boliviaansk fuotballer. Earder spile foar Jorge Wilstermann, Bolívar, Newell's Old Boys, Yokohama Marinos, Barcelona, Cobreloa, Al-Nassr, Aurora, Al-Wakrah, Caracas en The Strongest. spile ek yn it Boliviaansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Wrâldkampioenskip 1994.
Rudersdal (gemeente)
Rudersdal is in gemeente yn it noardlik diel fan Grut-Kopenhagen yn de regio Haadstêd (Deensk: Region Hovedstaden) yn Denemark. De gemeente waard yn 2007 foarme mei de weryndieling troch de ferieniging fan de gemeentes Søllerød en Birkerød.
It riedshûs fan de gemeente is fêstige yn it eardere riedshûs fan de gemeente Søllerød yn Holte, in ûntwerp fan Arne Jacobsen en Flemming Lassen.
De eardere gemeente Søllerød wie neffens it ynkommen en de reëele wearde fan it besit foar dessenia de rykste gemeente fan it lân. Nei de gearfoeging fan de twa gemeenten foarmet de gemeente de op ien nei rykste gemeente fan it lân.
Ernesto Cardenal
Ernesto Cardenal (folút: Ernesto Cardenal Martínez; Granada, 20 jannewaris 1925 - Managûa, 1 maart 2020) wie in Nikaragûaansk dichter, essayist, oersetter, roomsk preester, teolooch en politikus. Jierrenlang krewearre er yn syn heitelân fanút syn leauwe, as befrijingsteolooch, tsjin 'e diktatuer fan 'e Somoza-famylje, en wied er in aktyf lid fan it sandinistyske ferset. Nei de Nikaragûaanske Revolúsje fan 1979 waard er minister yn it nije sandinistyske regear, wat him streekrjocht yn botsing brocht mei de paus. Oant syn dea wie Cardenal aktyf op 'e lofterside fan 'e Nikaragûaanske polityk. Fierders wied er de stifter fan 'e primitivistyske keunstnerskoloanje op 'e Solentiname-eilannen, en oefene er mei syn poëzij in djippe ynfloed út op 'e Spaansktalige literatuer. Hy waard wol beskôge as ien fan 'e wichtichste Latynsk-Amerikaanske dichters fan 'e tweintichste iuw.
Iere jierren
Cardenal waard berne yn in begoedige maatskiplik fermidden yn 'e Nikaragûaanske stêd Granada. Hy studearre literatuer yn 'e Nikaragûaanske haadstêd Managûa en fan 1942 oant 1946 yn Meksiko. Letter ferfolge er syn stúdzje fan 1947 oant 1949 te New York. Yn 1949 en 1950 reizge er geandefoets troch Itaalje, Spanje en Switserlân.
Politike belutsenens
Nei syn weromkear yn Nikaragûa wie Cardenal yn 1954 oan kop en earen ta behelle yn 'e saneamde Aprilrevolúsje, wêrby't besocht waard om 'e diktator Anastasio Somoza García ôf te setten. Dat besykjen ta in steatsgreep betearde jammerdearlik en einige mei de dea fan withoefolle fan syn freonen. Neitiid naam Cardenal de wyk nei de Feriene Steaten, dêr't er him by it trappistekleaster fan Gethsemani joech, yn 'e steat Kentucky, dat laat waard troch in oare dichter-preester, Thomas Merton. Yn 1959 ferliet Cardenal Gethsemani om teology te studearjen oan 'e universiteit yn it Meksikaanske Cuernavaca. Yn 1965 waard er yn syn bertestêd Granada ta preester wijd. Dêrnei sette er him nei wenjen op 'e Solentiname-eilannen, foar de Nikaragûaanske kust, dêr't er in kristlike, suver monastyske mienskip stifte, dy't him úteinlik ûntjoech ta in keunstnerskoloanje.
Yn dy snuorje ûnderhold Cardenal nauwe bannen mei it loftse Nasjonale Sandinistyske Befrijingsfront (FSLN), dat troch in wapene striid besocht om 'e diktatuer fan Anastasio Somoza Debayle ûnder fuotten te heljen. Ek in protte oare bewenners fan 'e koloanje op 'e Solentiname-eilannen wiene aktyf belutsen by it ferset. Sadwaande fierden regearingstroepen yn 1977, nei't der yn it tichtby leine San Carlos in legerbasis besketten wie, in oanfal út op 'e eilannen, wêrby't de hiele koloanje mei de grûn lyk makke waard. Cardenal flechte nei Kosta Rika, dêr't er him noch aktiver mei de guerrilja-oarloch begûn te bemuoien.
Op 19 july 1979, fuort nei de Fal fan Managûa, waard Cardenal beneamd ta minister fan Kultuer yn it nije sandinistyske regear fan Nikaragûa. Hy rôp op ta in "revolúsje sûnder wraak". Syn broer Fernando Cardenal, dy't ek al in roomsk preester wie en dêropta in jezuyt, waard oansteld ta minister fan Underwiis. Doe't paus Jehannes Paulus II Nikaragûa yn 1983 besocht, beskrobbe er Ernesto Cardenal, dy't foar him delknibbele, yn it iepenbier op 'e lâningsbaan fan it fleanfjild fan Managûa, om't er it pauslik befel wegere hie om syn ministerspost op te jaan. De paus hiet him: "Usted tiene que arreglar sus asuntos con la Iglesia" ("Jo moatte jo saken mei de Tsjerke op oarder bringe"). Likegoed bleau Cardenal noch fjouwer jier, oant 1987, minister fan Kultuer, en joech er syn ministerskip doe noch inkeld op om't syn ministearje fuortbesunige waard.
Op 4 febrewaris 1984 sette Jehannes Paules II Cardenal út it preesteramt omreden fan syn oanhâldende politike belutsenens. Dat wie bedoeld as in tydlike maatregel, mar bleau fan krêft oant 2019, doe't op 18 febrewaris bekendmakke waard dat paus Fransiskus Cardenal wer ta it preesteramt talitten hie.
Yn 1994 sei Cardenal syn lidmaatskip fan it FSLN op, net om't syn loftse politike opfettings feroare wiene, mar om't er fûn dat it FSLN ûnder Daniel Ortega de âlde ideälen oan 'e dyk set hie en in fiersten te autoritêre toan oansloech. Neitiid wie Cardenal oan syn dea ta lid fan in ôfspjalting fan it FSLN, de Sandinistyske Fernijingsbeweging (MRS), dy't yn 2006 meidie oan 'e Nikaragûaanske ferkiezings. In pear dagen foar dy ferkiezings helle Cardenal noch út nei Ortega mei de wurden: "Ik leau dat it winskliker wêze soe om in autentyk kapitalisme te hawwen, lykas dat fan Montealegre [ferwizend nei Eduardo Montealegre, de lieder fan 'e konservative opposysje], as in ferfalske revolúsje."
Dichterskip
Al sûnt syn iere jierren brûkte Cardenal syn poëzij om syn politike stânpunten út te dragen. Nettsjinsteande, of miskien wol tanksij dat, wied er in tige ynfloedryk figuer yn 'e literatuer fan Nikaragûa en fan 'e hiele Spaansktalige wrâld. Yn 1980 krige er mei de Fredespriis fan de Dútske Boekhannelsbrâns syn earste wichtige ynternasjonale priis; deselde priis soed er yn 2005 nochris takend krije. Oare prizen dêr't Cardenal mei eare waard, wiene de Peace Abbey Courage of Concience Award (1990), de Ibearo-Amerikaanske Poëzijpriis Pablo Neruda (2009) en de Keningin Sofia-priis foar Ibearo-Amerikaanske Poëzij (2012). Teffens waard er yn 2010 ûnderskaat mei it Eastenrykske Earekrús foar Keunst en Wittenskip, 1ste klasse. Yn 2005 wied er nominearre foar de Nobelpriis foar de Literatuer, mar dy krige er net.
Ferstjerren
Cardenal rekke oan 'e ein fan syn libben yn 'e minnichte troch oanhâldende hertproblemen en swierrichheden mei de nieren. Hy kaam op 1 maart 2020 yn 'e hege âlderdom fan 95 jier te ferstjerren yn 'e Nikaragûaanske haadstêd Managûa.
Cardenal yn it Frysk
Fan Ernesto Cardenal waard troch klassyk oersetter Klaas Bruinsma de dichtbondel Salmos nei it Frysk ta oerbrocht, ûnder de titel Moderne Psalmen. Dy oersetting datearret nei gedachten út it begjin fan 'e njoggentiger jierren of mooglik út 'e jierren tachtich, mei't er al neamd wurdt yn in artikel yn 'e Ljouwerter Krante dat yn septimber 1991 ferskynde ta gelegenheid fan Bruinsma syn publikaasje fan Sofoklês: Trije Trageedzjes. Yn it digitaal argyf fan Tresoar is der lykwols neat fan werom te finen, dat foar 't neist leit Moderne Psalmen spitigernôch noch earne by Bruinsma thús yn in laad te stofgarjen.
Biografyske film
De biografyske film of filmbiografy is in sjenre fan films dat de biografy of in diel fan 'e biografy sjen lit fan in persoan dy't wier bestiet of bestien hat. In bekende Ingelske beneaming foar films fan dit soarte is biopic (útspr.: ['ba:i̭oʊpɪk], likernôch: " baai opik"), in gearlûking fan 'e wurden biographical ("biografyske") en picture ("film"). Biografyske films jouwe oer it algemien it libben fan 'e persoan dy't it ûnderwerp is, wer op in licht dramatisearre wize. Om't sokke films faak geane oer ferneamde persoanen, dy't by it publyk tige bekend binne, wurde haadrollen yn biografyske films beskôge as de dreechste filmrollen dy't akteurs hawwe kinne.
Guon bekende biografyske films binne: Patton, oer de Amerikaanske generaal George S. Patton (spile troch George C. Scott); MacArthur, oer de Amerikaanske generaal Douglas MacArthur (spile troch Gregory Peck); Gandhi, oer de Yndiaaske aktivist Mahatma Gandhi (spile troch Ben Kingsley); Michael Collins, oer de Ierske frijheidsstrider Michael Collins (spile troch Liam Neeson); Walk the Line, oer de Amerikaanske countryleginde Johnny Cash (spile troch Joaquin Phoenix); en Ray, oer de Amerikaanske sjonger Ray Charles (spile troch Jamie Foxx).
Brooke Mueller
Brooke Mueller (folút: Brooke Jaye Mueller; Albany (New York), 19 augustus 1977) is in Amerikaansk aktrise, ûnreplik-goedynvestearder en societystjer fan mingd Dútsk en Joadsk etnysk komôf. Hja hat fral bekendheid krigen troch har houlik mei akteur Charlie Sheen, it enfant terrible fan Hollywood, dat duorre fan 2008 oant 2011.
Jonkheid en oplieding
Mueller waard yn 1977 berne yn Albany, de steatshaadstêd fan New York. Har heit, Allen Mueller, wie in lutheraan fan Dútsk komôf, dy't as plysjeman wurke hie yn Miami en op Key West en letter ûnderwizer en makeler waard en ek út en troch op 'e preekstoel stie. Hy kaam lykwols om by in motorûngemak doe't Mueller tolve jier wie. Twa jier letter ferfear hja mei har Joadske mem Moira Roskin nei Floarida, dêr't har mem wertroude mei miljonêr Kenneth Wolofsky. Mueller hat in broer, Scott Allen Mueller, en in healsuster, Sydney Wolofsky. Har mem troude letter foar de trêde kear mei de Newyorkske lounge-sjonger Jon Fiore. Mueller makke de middelbere skoalle ôf oan 'e Benjamin School yn Palm Beach, dêr't hja lid wie fan it cheerleaderstiim.
Karriêre
Mei tweintich jier begûn Mueller yn 1998 in karriêre as filmaktrise, mar dêr hie se net al tefolle súkses mei. Se spile yn 'e tillefyzjesearje USA High en yn trije films: Witchouse (1999), A Love Song for Bobby Long (2004) en de komeedzje Strictly Sexual (2008). Har bekenste rol wie dy fan Janet yn Witchouse, in film dy't nea yn 'e bioskopen draaide, mar daliks op fideo útbrocht waard. Sawol yn Witchouse as yn Strictly Sexual stie Mueller op 'e ôftiteling fermeld as "Brooke Allen".
Yn 2011 wurke Mueller mei oan it realitytillefyzjeprogramma The World According to Paris, fan Paris Hilton. Njonken har karriêre as aktrise wurke Mueller ek as ûnreplik-goedynvestearder, wêrby't se yn 2012 bgl. in hûs (yn Los Angeles) fan 'e Britske sjongster Mel B kocht, it hielendal opknapte en it njoggen moannen letter wer ferkocht mei $500.000 winst. Datselde trúkje hat hja ek úthelle mei huzen yn 'e Losanzjelynske buerten Nichols Canyon (2005) en Los Feliz (2009).
Priveelibben
Mueller krige bekendheid by in breder publyk doe't hja op 30 maaie 2008 troude mei akteur Charlie Sheen, it enfant terrible fan Hollywood. Hja wiene yn 2006 mei-inoar yn 'e kunde kommen fia harren mienskiplike freondinne Rebecca Gayheart, en hiene harren yn 2007 oaninoar fersein. Op 14 maart 2009 skonk Mueller it libben oan in twilling, twa jonkjes, dy't Bob en Max kamen te hjitten. Op 25 desimber fan dat jier waard Sheen arrestearre op fertinking fan húslik geweld. It stel frege yn novimber 2010 in skieding oan, en yn maart 2011 moast de plysje deroan te pas komme om Bob en Max by Sheen út 'e hûs te heljen, nei't Mueller in twangbefel tsjin Sheen oanfrege hie. Op 2 maaie 2011 waard de skieding fan krêft, mar neitiid fermoedsoenen Mueller en Sheen har mei-inoar en oant hjoed de dei bliuwe se freonen. Ek yn 2011 wurke Mueller mei oan 'e dokumintêre Charlie Sheen: Bad Boy on the Edge.
Reutov
Reutov (Russysk: Ре́утов) is in stêd yn de oblast Moskou en leit 12 kilometer eastlik fan it sintrum fan Ruslân's haadstêd Moskou.
De measte skiedkundigen binne fan betinken dat Reutov, doe noch it doarp Reutovo, tusken 1492 en 1495 stifte waard. De namme giet mooglik op it wurd reut werom, in wachttoer mei klokken om Moskou te warskôgjen as der fanút it easten fijannich folk fernommen waard.
Yn de 17e en 18e iuw hearde it doarp oan ferskate aadlike famyljes. Doe't it oan it begjin fan de 19e iuw in tekstylfabryk boud waard ferlear Reutovo it meastepart fan syn lanlike karakter. Likernôch healwei de 19e iuw waard der noch in stienfabryk mei grutte wenkazernes foar de arbeiders byboud. Stadichoan ûnstie sa it fabryksdoarp Reûtovo.
Reûtovo krige yn 1913 in stasjon oan it spoar fan Moskou nei Nizjni Novgorod. Foar 1917 hie it doarp in befolking fan 3.300 ynwenners.
Op 7 oktober 1940 waard it arbeidersdoarp by dekreet offisjeel in stêd en krige it de namme Reûtov.
Yn de twadde helte fan de 20e iuw krige Reutov ynstellings foar wittenskiplik ûndersyk. Dêrom waard de stêd yn 2003 de status fan in naûkograd, letterlik 'wittenskipsstêd', ferliend.
Edivaldo Hermoza
(17 novimber 1985) is in Boliviaansk fuotballer. Earder spile foar Atlético Paranaense, Ferroviária, Figueirense, Rio Preto, Caldense, Guaratinguetá, Naval, Muangthong United, Shonan Bellmare, Moreirense en Jorge Wilstermann.
De Friezen
De Friezen - Een geschiedenis is in Nederlânsktalich boek fan Flip van Doorn út 2021.
Yn 2010 ûntflechte skriuwer en sjoernalist Flip van Doorn de drokte fan de Rânestêd en ferfear nei Drylts. Dêrmei kaam er werom yn it heitelân fan syn pake.
Sûnt syn ferfarren út Hollân wei nei Drylts besocht Flip van Doorn te begripen wêr’t er bedarre wie. Op 'e siik nei antwurden makke er alve tochten troch Fryslân en fier dêrbûten. Yn plakken as Warns, Allardseach en Rinsumageast, mar ek fier bûten Fryslân yn Rome, de Alpen en it Dútske Waadgebiet stjitte er op spoaren fan de Friezen en harren mytyske Fryske Frijheid. Yn it boek fertelt Van Doorn syn eigen ferhaal fan it Fryske folk wêrfan't de oarsprong en ynfloed fier foarby de grinzen fan de hjoeddeiske provinsje Fryslân rikke. Mei Friezen jout er ynsjoch yn dat bûtengewoane stikje Nederlân, en tagelyk hâldt er de Friezen in spegel foar wêryn ’t se harsels weromkenne: tsjin de tried yn en tsjinstridich, kreatyf en konservatyf, ûnwis en selsbewust, iepen en sletten, en dat allegear tagelyk.
Sint-Willibrordustsjerke (Kloosterburen)
Skiednis
Nei de reformaasje bleaune de ynwenners fan it doarp trou oan it âlde roomske leauwe. Wat dêrby in rol spile wie dat in pear boarchhearen yn de omkriten wegeren oer te gean op de nije lear. Sa bleau ek nei de konfiskaasje fan de katolike besittings en de oerdracht fan de tsjerke oan de kalvinisten it doarp dochs katolyk. Nei't de fiering fan de roomske misse foar in skoft folslein ferbean wie, folge in tiid fan tolerearjen, oant yn 1842 it parochiale libben mei de bou fan in wettersteatstsjerke hersteld waard.
Mei't dy earste katolike tsjerke sûnt de reformaasje al gau wer te lyts waard, koe mei finansjele help fan de heareboeren út de omkriten yn de jierren 1860 in grutte pseudobasilyk boud wurde. Arsjitekt wie Pierre Cuypers, dy't yn Fryslân ek ûntwerpen foar tsjerken yn Blauhûs, Heech, Nes, Dokkum en Wytgaard levere.
De Friezen
Op it omkaft fan it boek stiet in skildering fan René Tweehuysen: Wierum, wolk boven aangevreten land, 2008. Op it binnenwurk en de binnenside lânkaartjes fan Fryslân út 2750 foar Kr., 500 foar Kr., 50 nei Kristus en 800 nei Kristus. By alle haadstikken yn it boek sitte kaartsjes. It boek fan 414 siden is ta stân komd mei stipe fan Tresoar. Op de earste bledside stiet Foar mem en pake en in sitaat fan Evert Rinsema: De tijd wreekt zich op alles wat zonder moeite tot stand komt. Efteryn it boek sitte in literatuerlist, in Fryske wurdlist en in register.