cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
List fan planetoïden 86401-86500
Dit is in list fan planetoïden 86401-86500.
Vordereifel
De Verbandsgemeinde Vordereifel is in bestjoersienheid yn de lânkring Mayen-Koblenz yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. it gemeentehûs fan Vordereifel stiet yn de stêd Mayen, alhoewol't de stêd sels gjin diel útmakket fan de ferbânsgemeente.
Yndieling
De gemeente bestiet út 27 Ortsgemeinden:
Jurgen Uitterdijk
Jurgen Uitterdijk (Aldtsjerk, 10 desimber 1781 - 11 april 1845) wie in wiskundige. Troude 4 jannewaris 1804 mei Tjitske Arriens. Se krigen fjouwer bern, wêrfan ien soan, Nanninga Uitterdijk minniste dûmny yn Den Horn (gemeente Aduard) yn Grinslân waard.
Oplieding
Hy wie de soan fan Oene Uitterdijk en Akke Zandstra, dy't earst boer wiene, mar letter nei Rinsumageast giene, dêr't Oene oerwurken en letter ek fysyske ynstruminten makke. Hie nea in oplieding ta wurktúchkundige hân, mar waard troch eigen oefening en ûnderfining fakman. De jeugdige Jurgen, dy't hast yn deselde sitewaasje siet, krige syn earste oplieding oan de doarpsskoalle fan Rinsumageest en gie hast alle dagen nei de ûnderwizer fan it tichtby lizzende Driezum, dy't bekend stie as in knap rekkenmaster mei kennis fan it Frânsk, wat destiids op it plattelân in unikum wie. Jurgen krige ek in skoftke ûnderrjocht yn Latyn en Gryksk by de herfoarme predikant fan Rinsumageast. Iver, flyt en in fêste wil makken dat er hurd bylearde. As jonge fan sechttjin jier gie er nei de Akademy yn Frjentsjer, dêr't er fan 1798 - 1803 studearre yn de wiskundige wittenskippen en wiisbegearte, ûnder lieding fan de heechleraren Antoine Chaudoir en Jan Willem de Crane, dy't al gau syn skranderens en grutte oanlis foar de wittenskip opmurken en him yn beskerming namen. Dizze ûnderskieding hat Uitterdijk altiten tige wurdearre en hat dat letter nea ferjitten.
Ynstrukteur
Hy hie syn Frjentsjerter tiid sa goed bestege dat hy op 14 april 1803 beneamd waard as ynstrukteur yn de matesis, navigaasje en astronomy oan it kadetten-ynstitút foar de marine op it oarlochsfregat de Eurydice by Feijenoord op de Maas foar Rotterdam'. Earst mei de rang fan opperstjoerman mar letter - te rekkenjen fan 7 novimber fan datselde jier - mei de rang fan luitenant op see. Yn dizze betrekking is hy bleaun, ek by de ferpleatsing fan it ynstitút nei Inkhuzen oant op 15 febrewaris, doe't dizze ynrjochting opheft waard en hy bûten tsjinst steld waard. Hy hie wol yn de gelegenheid west om nei Brest oerpleatst te wurden, mar de heitelânske grûn wie him te dierber om te ferlitten.
Bibliografy
Hy skreau Inleiding tot de Kegelsneden (Rotterdam 1810), in wurk, dat destiids troch Jacob de Gelder, wegens syn oarspronklikheid, tige priizge waard. Letter doe't hy kontroleur fan de feanterijen wie, hat er noch in wurk útjûn, mei ôfkomstich út de tiid mei as titel Herleiding van den schijnbaren afstand tusschen twee hemellichamen tot den ware (Dimter 1840), wêryn't hy in nije en ienfâldige metoade foar dizze berekkening opjout. In oar grut wurk, dêr't hy sûnt jierren oan wurke hie en foar de parse ree makke, soe de titel krije Wiskundige beschouwingen der wetten van het evenwicht en der beweging van de lichamen. Fan dit wurk yn de trant fan de Mécanique Céleste fan la Place en de Traité de Mécanique fan Poisson, is destiids (1830) in prospektus oan it publyk oanbean troch de boekhanneler Gt. Paschen Gz. te Ynskedee, wêryn beloofd waard dat dit geskrift yn twa dielen, elk sa'n 3900 siden, kompleet wêze soe. De útjefte is lykwols, troch te min dielnimming net trochgien. Nammers besteane der fan Uitterdijk noch oare wurken yn hânskrift, dy't hy fan tiid ta tiid útjaan litte woe, lykas bygelyks Eene verhandeling over de eigenschappen van den driehoek in en om den cirkel; en Eene verhandeling over de kromme lijnen, en oare, mar de dea hat soks behindere. Hy skreau ek yn it Frânsk en Latyn, Ingelsk en Heechdútsk koe er him ek tige mei rêde.
Extended play
In extended play (Ingelsk foar "ferlingde ôfspiling"), ôfkoarte ta ep of EP, is in cd dy't mear muzyk omfettet en langer duorret as in single, mar te koart is om foar in album trochgean te kinnen. De gebrûklike lingte is 15 oant 25 minuten. Oarspronklik waard de term extended play brûkt foar in technyk om 'e spyldoer fan in grammofoanplaat te ferlingjen. De skreef fan sa'n plaat makket sydlingse bewegings, dy't grutter binne by in hegere lûdssterkte. De ûnderlinge ôfstân tusken de skreven moat fansels grut genôch wêze dat de skreven net trochinoar rinne. Normaal waard foar dy ôfstân ien standertbreedte oanholden oer de hiele lingte fan 'e plaat. By in extended play waard de ûnderlinge ôfstân lykwols breder en smeller makke al neigeraden dat nedich wie foar de hichte fan 'e lûdssterkte, sadat der mear muzyk op ien grammofoanplaat paste.
Waldemar IV fan Denemark
thumb|Waldemar Atterdag ôfbyld yn de Sint-Pitertsjerke fan [[Næstved]] Waldemar IV (of Waldemar Atterdag) (1321 - 24 oktober 1375), wie kening fan Denemark fan 1340 - 1375. Hy wie de jongste soan fan Kristoffel II fan Denemark en Euphemia fan Pommeren. Hy wie troud mei Helwych fan Sleeswyk
Bern:
Waldemar IV brocht it grutstepart fan syn jeugd yn ballingskip troch yn Dútslân oan it hof fan Loadewyk IV fan it Hillige Roomske Ryk, neidat syn heit ferslein wie. Dêr waard hy oplaat as takomstich kening fan Denemark. Waldemar IV waard yn 1340 as kening keazen neidat greve Gerard II fan Holstein, de feitlike machthawwer yn Denemark yn it interregnum (1332-1340), fermoarde wie. Waldemar IV wie no eigentlik allinnich noch mar machthawwer yn de noardlike streken fan Jutlân, de rest fan it lân wie noch ferpachte oan Deenske en Dútske aristokraten.
Waldemar IV wie ek de earste kening dy't ´hearsker´ fan Kopenhagen wurde soe, in posysje dy 't oant dy tiid beklaaid waard troch de biskop fan Roskilde.
Waldemar IV is in wichtich persoan yn de Deenske histoarje; hy brocht geandewei de rest fan Jutlân en Seeland ûnder syn kontrole en úteinlik weriene hy Denemark troch ek Skåne yn 1360 te feroverjen. Syn wurkwize wie in griemmank fan hege belestingheffing, lieningen oangean by de noardlike Dútske prinsen en in stapsgewize ûnderwerping fan de gewesten dy't ferpachte wienen. Yn 1346 ferkocht hy it Hartochdom Estlân, dat yn werklikheid eigentlik al in Dútske koloanje wie, om jildmiddels frij te meitsjen om de ferpachte Deenske gewesten weromkeapje te kinnen.
Syn polityk soe yn it begjin troch de Deenske befolking akseptearre wurde, mar soe al gau wjerstân oproppe ûnder de aristokrasy fan Jutlân. Twarres yn de 1350-er jierren soenen se in oproer teweech bringe, dy 't beide troch Waldemar IV ûnderdrukt wurde soenen.
Syn posysje as kening wie basearre op syn militêre macht en in loyale aristokrasy dy't de basis foarmje soene foar de hearskippij fan de Deenske keningen oant 1440. In protte bûtenlanners waarden oansteld as heechste amtner en riedsman. De belangrykste ûnder harren wie de Dútsk-Slavyske edelman Henning Podebusk dy't drost (lieder fan de regearing) wurde soe fan 1365-1388.
Waldemar IV weriene net allinnich Denemark, mar soe ek súksesfol de Deenske rol as regionale grutmacht werstelle. Hy die oanfallen yn de noardlike Dútslannen (Sleeswyk en Holstein) en yn Sweden en focht ek tsjin it Hânzestêdebûn troch middel fan de ferovering yn 1361 fan it Hânze-eilân Gotlân. Dochs soe it konflikt mei it Hânzebûn einigje yn in Deenske nederlaach en yn 1370 waard Waldemar IV twongen om him te ûnderwerpen oan it Ferdrach fan Stralsund wat ynhold dat hy wat ekonomyske en formele konsesjes tastean moast oan it Hânzebûn. Dy nederlaach wjerhâlde him der net fan te besykjen om Súd-Jutlân wer ûnder syn kontrôle te krijen, in poging dy't súksesfol like oant it momint dat hy hommels kaam te ferstjerren.
Hagfors
Hagfors is in stêd yn Sweden en haadplak fan de gemeente Hagfors yn de provinsje Värmlands län en yn it lânskip Värmland. Yn 2015 hie it 4.869 ynwenners. De stêd leit oan de rivier de Uvån en de mar Värmullen op in hichte fan sa'n 160 meter boppe de seespegel.
Waldemar IV fan Denemark
Waldemar IV waard begroeven yn de tsjerke fan de Akademy yn Sorø.
Rackets op de Olympyske Simmerspullen
100px|right
Rackets is in sport dy't tidens de Spullen fan Londen 1908 op it Olympyske programma stie.
Skiednis
Tidens de Spullen fan 1908 stie Rackets as Olympysk ûnderdiel op it programma. It stie as inkeldspúl en as dûbeldspúl op it programma.
Julia Dietze
Libben en karriêre
Dietze waard yn 1981 yn it Frânske Marseille berne as de dochter fan 'e Dútske keunstner, yllustrator en skilder Matthias Dietze. Har mem is in Fransêze út Marseille. Dietze hat twa jongere susters, mei wa't se opgroeide yn it Beierske München.
Yn 2001 makke Dietze har debút as filmaktrise yn Fickende Fische, fan regisseur Almut Getto. Oare iere rollen hie se yn Soloalbum, fan Gregor Schnitzler (2003), Was Nützt die Liebe in Gedanken, fan Achim von Borries (2004), en yn ferskate tillefyzjefilms, lykas Ghetto Kids, Echte Männer? en Die Stimmen. Har earste haadrol op 'e tillefyzje hie se yn ''Mädchen Nr. 1'', ûnder rezjy fan Stefan Holtz.
Yn 2012 krige Dietze foar it earst bekendheid bûten Dútslân troch har haadrol yn 'e Amerikaanske science fiction-komeedzje Iron Sky, fan 'e Finske regisseur Timo Vuorensola. Dêryn wurdt ferteld hoe't oan 'e ein fan 'e Twadde Wrâldoarloch in groep nazys mei in romteskip ûntkaam nei de tsjustere kant fan 'e moanne. As in swarte Amerikaanske romtefarder harren dêr ûntdekt, beslute se dat it tiid wurdt om werom te kearen en de ierde te feroverjen.
Dietze spilet yn dizze film de mei nazy-ideologyen yndoktrinearre dochter fan in nazy-wittenskipper, dy't as fersteklik meireizget mei de earste ferkenningsmissy nei de (moderne) ierde en dêr fan 'e iene fernuvering yn 'e oare falt. In ferfolch op dizze film wie pland foar 2016, yntusken foar 2018, mei as titel Iron Sky: The Coming Race.
Porfyrius
Porfyrius (Gryksk: Πορφύριος, Porphyrios; Tyrus, ±234 – Rome, ±305) wie in Gryksk neoplatoanysk filosoof út 'e Romeinske Tiid. Hy redigearre en bekommentariëarre ferskate âldere wurken, fan syn eigen learmaster Plotinus, mar ek fan Aristoteles, Euklides en Ptoleméus. Dêrnjonken skreau sels ek in protte wurken oer in ferskaat oan ûnderwerpen. Hy is it bekendst wurden troch syn Isagoge of "Ynlieding" (nammentlik ta de Categoriae fan Aristoteles), en mei syn traktaat Kata Christianou ("'Tsjin de Kristenen"), dat neitiid ferbean waard troch keizer Konstantyn de Grutte.
Jonkheid en oplieding
Porfyrius waard om 234 (n.Kr.) berne yn 'e havenstêd Tyrus, yn wat no Libanon is, yn in etnysk Grykske famylje. Nei't it skynt joegen syn âlden him de namme Malchus, dat "kening" betsjut, mar neitiid krige er fan Kassius Longinus, syn learmaster yn Atene, de bynamme Porphyrios, dat "klaaid yn poarper" betsjut. Mooglik sloech dat op syn berte yn Fenysje, dat fan âlds bekendstie om 'e produksje fan 'e kleurstof poarper. It is lykwols ek mooglik dat it in grap wie, dy't sloech op 'e betsjutting fan Malchus, mei't keningen klaaid geane yn poarper. Hoe dan ek, de bynamme bleau stykjen, en sa rekke er bekend as Porfyrius.
Wurkpaad as filosoof
Doe't er yn 273 fannijs yn Rome arrivearre, begûn er sels as filosoof en learmaster te wurkjen. Teffens foltôge er in edysje fan it folsleine oeuvre fan Plotinus (de Enneäden), dy't yn 'e tuskentiid ferstoarn wie. Ek skreau er in biografy fan syn master, dy't er by wize fan foarwurd oan 'e Enneäden tafoege en dêr't it meastepart fan 'e hjoeddeistige kennis oer Plotinus oan ûntliend is. Yn âlde neoplatoanyske geskriften wurdt Iamblichus neamd as in learling fan Porfyrius, mar nei alle gedachten betsjutte dat inkeld dat dyselde it dominante lid fan 'e folgjende generaasje filosofen wie, en hoecht it net te sizzen dat er ek wier-wier by Porfyrius yn 'e lear gien wie. De beide mannen hiene in publyklik skeel oer de kwestje fan teürgy (de útfiering fan rituëlen om 'e goaden ta aksje oan te setten, lykas gebedens, offerjeften, ensfh.).
Porfyrius wie in tsjinstanner fan it kristendom en in ferdigener fan it heidendom. Tsjin 'e ein fan syn libben skreau er Kata Christianou ("Tsjin de Kristenen"), dat fyftjin boeken omfette. Dêryn erkende er Jezus Kristus as in treflik filosoof, mar net as profeet en alhielendal net as in god, hoewol't Augustinus fan Hippo en de fiifde-iuwske tsjerkehistoarikus Sokrates fan Konstantinopel letter útholden dat Porfyrius earder sels in skoft kristen west hie. Kata Christianou waard nei Porfyrius syn ferstjerren ferbean troch de kristlike keizer Konstantyn de Grutte, en yn 435 (en jitris yn 448) befoel Teodoasius II dat alle kopyen fan dat wurk ferbaarnd wurde moasten. Sadwaande is alles dat der tsjintwurdich noch fan bekend is (en dat is frijwat) iroanysk genôch oerlevere troch kristlike skriuwers as Eusebius fan Sesaréa, Apollinaris fan Ravenna en Hieronymus fan Stridon, dy't withoefolle sitaten fan Porfyrius oanhellen sadat se dy wjerlizze koene.
Priveelibben en ferstjerren
Op jierren troude Porfyrius mei in Marsella, in Romeinske widdo mei sân bern, dy't in entûsjaste filosofylearlinge wie. Fierder is der net folle mei wissichheid oer Porfyrius syn libben te sizzen. Hy stoar yn Rome, nei alle gedachten om it jier 305 hinne.
Billy Graham
thumb|Billy Graham yn it [[Feyenoord|Feyenoordstadion yn Rotterdam (fideo, 30 juny 1955)]] William Franklin (Billy) Graham jr. (Charlotte, 7 novimber 1918 – Montreat, 21 febrewaris 2018) wie in Amerikaansk predikant, evangelist, teolooch en auteur. Hy evangelisearre yn alle lannen dêr't er talitten waard (op syn crusades) en wie adviseur fan ferskate Amerikaanske presidinten.
Evangelist
Graham kaam út in presbyteriaansk fermidden. Yn 1934 reägearre er op in bekearingsoprop op in gearkomst dy't laat waard troch Mordecai Ham. Letter sei er dêroer: ''Hoewol't ik kristlik opbrocht bin en aktyf yn de tsjerke west hie, bin ik fan betinken dat ik op dat stuit myn libben wier oan Jezus Kristus joech. Wer frege ik my ôf oft ik hypokryt wie omdat ik net gûle moast of sa. Ik fielde my gewoan rêstich''.
Nei't Graham yn maaie 1936 syn middelbere skoallediploma helle hie, gie er nei it Bob Jones College (no Bob Jones University). Hy fûn dy skoalle te fundamintalistysk en stapte oer nei it Bible Institute (no it Trinity College of Florida). Dêr gie er by de Southern Baptist Convention (Konvinsje fan Sudlike Baptisten). Yn 1939 waard Graham predikant oan dy tsjerke. Letter studearre er oan it Wheaton College yn Illinois. Yn 1943 studearre er ôf mei in bachelor yn de antropology. Yn dy tiid besleat er om de Bibel as it ûnfeilbere wurd fan God te beskôgjen. Hy troude op 13 augustus 1943 mei Ruth Bell, dochter fan misjonarissen yn Sina. It pear krige trije dochters en twa soannen (û.o. Franklin Graham) en 19 bernsbern.
Yn de jierren 1943 en '44 stie er in skoftke as predikant fan in gemeente yn Western Springs, Illinois. Hy fernaam fan in befreone predikant dat it radioprogramma Songs in the Night fanwegen jildkrapte opfeft wurde soe. Doe makke er dat programma sels en waard dêrtroch mear bekend. Yn 1945 waard er ferge as rektor fan it Northernwestern College yn St. Paul (Minnesota). Dy funtsje hold er oant 1947.
Nei Wheaton College rekke er belutsen by Youth for Christ. Foar dy organisaasje reizge er as evangelist troch de Feriene Steaten en Jeropa. Lanlik waard die bekend troch in evangelisaasje-kampanje yn Los Angeles yn 1949. It wie de bedoeling dat dy kampanje trije wiken duorje soe, mar it waarden der acht. Ien fan de wichtichste redenen dêrfoar wie dat mediatycoon William Randolph Hearst syn kranten de opdracht joech in protte omtinken oan de kampanje te jaan. Yn de jierren dêrnei organisearre Graham kampanjes yn de hiele wrâld. Yn Londen en New York (op Madison Square Garden) moasten dy ek ferlingd wurde nei efterelkoar tolve en sechtjin wiken om reden fan de enoarme ynteresse.
Yn de Feriene Steaten rjochte Graham de Billy Graham Evangelistic Association op, dy't ûnder mear radio-útstjoeringen, tydskriften, films, kollumns yn kranten en telefyzjespecials fersoarget. Yn 1956 begûn Graham mei it útjaan fan Christianity Today, hjoed de dei noch ien fan de blêden mei de measte ynfloed yn de evangelyske beweging. Dat die er om tsjinwicht te jaan oan it liberale tydskrift The Christian Century.
Yn 1959 organisearre Graham de earste fan tal fan 'krústochten' yn Australië. Dy 'crusade'' hie fan gefolch dat it evangelyske kristendom yn Australië waakste. Ferskate tsjerken en Bibelgroepen waarden doe foarme en besteane goed 50 jier letter noch altyd.
Graham spriek yn mear as 185 lannen oer it leauwen. Ek berikte er mei telefyzje, films, fideo's en podcasts hûnderten miljoenen minsken.
Polityk
Graham wie lid fan de Demokratyske Partij, mar koe goed oerwei mei presidinten fan tagelyk Demokraten as de Republikeinen. Grahams earste politike optreden wie it moetsjen fan presidint Harry S. Truman. By dy gelegenheid rôp er Truman om op te treden tsjin it optsjennend kommunisme út Noard-Korea. Graham hie gjin aan fan it protokol en fertelde alles wat der bepraat wie oan de sjoernalisten dy't bûten op him wachten. Truman wie dûm en woe in tal jierren net mear mei Graham yn petear. Graham wârskôge letter mei dat foarfal om nea samar te ferheljen fan wat mei wrâldlieders besprutsen is.
Graham wie freon mei de presidinten Dwight D. Eisenhower en Richard Nixon. Hy frege Eisenhower geregeldwei om it federale leger yn te setten om de njoggen fan Little Rock te beskermjen. Eisenhower woe him sels op syn stjerbêd sjen. Nixon besocht de kampanjes fan Graham en Graham stipe Nixon yn syn striid tsjin John F. Kennedy by de presidintsferkiezingen yn 1960. Troch it Watergateskandaal kaam der lykwols in brek tusken de mannen, fanwegen it grouwelich taalgebrûk fan Nixon op de tapes en nei't Graham him yn 't iepenbier te plak sette. Graham joech ek pastorale stipe oan presidinten Lyndon B. Johnson, Gerald Ford, Jimmy Carter, Ronald Reagan, Bill Clinton en de famylje Bush. Hy wie bygelyks yn it Wite Hûs yn de nacht dat presidint George H.W. Bush oankundige dat de Golfoarloch begûn wie. De iennige presidint nei de Twadde Wrâldoarloch oant it presidintskip fan Bush jr. (2001-2009) ta oan wa't Graham gjin pastorale stipe jûn hat is John F. Kennedy. Dat kaam troch dy syn Roomsk-katolike eftergrûn, mar tegearre golf spylje diene se wol. Hy hie ek it wurd by de begraffenissen fan presidint Lyndon Johnson yn 1973 en Richard Nixon yn 1994. De begraffenis fan Ronald Reagan koe Graham net by wêze, omdat er yn it sikehûs lei fanwegen in heupoperaasjee. Yn april 2010 moete Graham ek presidint Barack Obama, dy't him thús yn Asheville opsocht.
Graham hat him nea hielendal ferbine wollen oan Religieusk Rjochts, mei as wichtichst argumint dat Jezus ek gjin lid fan in politike partij wie. Dêrom woe er ek gjin politike kandidaten stypje, hoewol't die dat in guon gefallen lang om let wol die. Yn 1979 wegere er om him by Jerry Falwells Moral Majority oan te sluten. Hy sei: “Evangelisten meie net te folle mei in beskate partij of persoan idintifisearre wurde. Wy moatte yn it midden stean en it evangeelje oan alle minsken preekje, rjochts en links. Ik haw yn it ferline net trou west oan myn eigen advys, mar sil dat wol yn de takomst wêze.”
Nettsjinsteande dy wurden liet Graham fia syn soan Franklin by de presidintsferkiezingen fan 2012 witte litte dat er foar de Republikein Mitt Romney wie.
Sinding
Graham hat fan begjin ôf oan foarstanner fan sinding west. By hast alle evangelisaasjekampanjes bestege er op syn minst ien jûn oan it belang fan de sinding. Op inisjatyf fan Graham kamen yn 1974 150 kristlike lieders út de heule wrâld by elkoar yn it Switserske Lausanne. Dêr stelden se it saneamde Lausanne Kovenant op, in kristlik manifest dat wrâldwiid in grutte ynfloed op de kristlike sinding hân hat.
Ek sette Graham út ein mei de organisaasje fan ynternasjonale kongressen dy't de klam leine op it belang fan sinding. It earste grutte kongres wie it World Evangelical Congress yn Berlyn yn 1966. Twa oare grutte kongressen, dêr't efterelkoar 5.200 en 8.000 minsken by oanwêzich wiene, foar it grutste part lokale evangelisten út ontwikkelingslanden, wiene yn de RAI yn Amsterdam.
Lêste jierren
Billy Graham hie sûnt 1992 te lijen fan de Sykte fan Parkinson. Teffens hie er lêst fan focht yn it brein, krige in longûntstekking en brutsen heupen. Ek hie er prostaatkanker. Yn maart 2006 hold er syn lêste kampanje op Flushing Meadows yn New York. Yn july 2006 spriek er noch ûnfoarsjoen by in evangelisaasjekampanje yn Baltimore.
De Billy Graham Library dy't 27 miljoen dollar koste hie, waard op 31 maaie 2007 ynwijd. Njonken Graham, wiene de eardere presidinten Jimmy Carter, George H.W. Bush en Bill Clinton dêrby oanwêzich.
Ruth Graham stoar yn de âldens fan 87 jier. Sy waard beïerdige njonken de Billy Graham Library yn harren wenplak Charlotte. Fan Graham ferskynde yn 2012 it boek Nearing home dat oer hoe om te gean mei it tichterby kommend libbensein giet. Hy stoar yn 2018 yn de âldens fan 99 jier yn syn went yn Montreat yn de steat Noard-Karolina.
Krityk
Graham syn stânpunten kamen him út ferskillende hoeken op krityk te stean. Fundamintalistyske protestanten ferwieten him te nauwe bannen mei de Roomsk-Katolike Tsjerke en syn freonskip mei paus Johannes Paulus II.
Graham waard ek ferwiten dat er net sa tolerant foar oare religys oer wie. Yn 2002 waarde temûk opname petearen mei presidint Richard Nixon yn it Oval Office iepenbier. Yn dy petearen die Graham in tal antisemityske útspraken. Hy hie it ûnder oare oer de 'synagoge fan Satan'. Dat praat foel op omdat bekend is dat Graham syn libben lang Israel stipe en wegere mei te dwaan oan oproppen om de Joaden te bekearen. Doe't dy gesprekken útkamen, ferûntskuldige Graham him dêrfoar en frege om it him te ferjaan. Hy woe hawwe dat er wierskynlik presidint Nixon nei de mûle prate wollen hie.
Boeken
In kar út syn yn it Nederlânsk oerset wurk:
Hagfors (gemeente)
Gemeente Hagfors (Sweedsk: Hagfors kommun) is in gemeente yn de provinsje Värmlands län yn Sweden. It haadplak fan de gemeente is Hagfors. De gemeente bestiet yn har hjoeddeistige foarm sûnt 1974, doe't de yn 1950 oprjochte gemeente Hagfors fusearre mei trije oare gemeenten.
Plakken
Op 31 desimber 2015 hie gemeente Hagfors neffens Statistiska centralbyrån (Frysk: it Sintraal buro foar de statistyk) sân wenkearnen:
Earste minister
In earste minister is in funksje-oantsjutting foar in regearingslieder dy't gjin steatshaad is. Yn 'e measte lannen, wêrûnder Nederlân, wurdt dizze term as in argaysk synonym beskôge fan 'premier' en 'minister-presidint', mar yn guon lannen kinne dy termen hiel ferskillende funksjes oantsjutte. Kanada en Austraalje is it bygelyks wizânsje om 'e regearingslieders fan 'e ûnderskate provinsjes (Kanada) en steaten (Austraalje) as 'premier' (premier) te betiteljen, wylst de lieder fan it federale regear in minister-presidint (prime minister) is.
Yn Belgje is it krekt oarsom; dêr geane de lieders fan 'e gewesten en de mienskippen foar minister-presidint troch, wylst de lieder fan it federale regear in premier is. Yn it Feriene Keninkryk is de lieder fan it nasjonale regear in minister-presidint (prime minister), wylst de lieders fan 'e autonome regearings fan Skotlân en Wales foar earste minister (first minister) oanmurken wurde. Yn Denemark, Noarwegen en Sweden drage de regearingslieders de titel statsminister ("steatsminister"), wat noch it tichtst yn 'e buert komt fan 'earste minister'.
Premier
In premier (útspr.: [prə'mje:], "prumjee") is in regearingslieder dy't gjin steatshaad is. It wurd komt fan it Frânske premier ministre, dat "earste minister" betsjut, mei oare wurden: de minister dy't oan it haad fan it kabinet stiet. De plakferfanger fan in premier is in fise-premier. Yn Nederlân en it grutste part fan 'e wrâld wurde de termen 'premier' en 'minister-presidint' (letterlik: "foarsittend minister") as synonimen brûkt. Yn beskate lannen bestiet der lykwols ûnderskie tusken dy beide funksjes. Dêrby is de minister-presidint dan ornaris de lieder fan it nasjonale regear, wylst de premier oan it haad stiet fan it regear fan in dielsteat of provinsje.
Sa'n sitewaasje bestiet yn Kanada, Austraalje en Súd-Afrika. De regearingslieder fan bygelyks de provinsje Alberta of de steat Queenslân is dus in premier (premier), wylst de lieders fan 'e federale regearings fan Kanada en Austraalje oantsjut wurde as minister-presidint (prime minister). Yn Dútslân en Eastenryk bestiet in ferlykbere sitewaasje, wêrby't de regearingslieders fan 'e ûnderskate bûnslannen, lykas Noardrynlân-Westfalen of Tiroal, as premier betitele wurde, al sprekt men dêr foar de lieder fan it federale regear net fan minister-presidint, mar fan bûnskânselier.
Krekt oarsom is it yn Belgje, dêr't de lieders fan 'e gewesten en de mienskippen foar minister-presidint trochgeane en de lieder fan it federale regear foar premier. Yn Frankryk leit it spul wer oars. Dêr wurdt de term 'premier' (premier) brûkt foar it haad fan it nasjonale regear as der sprake is fan kohabitaasje, dat wol sizze, as de regearingslieder fan in oare politike partij is as de presidint. Wurde dy beide posten beklaaid troch lju fan deselde politike kleur, dan sprekt men foar de regearingslieder fan 'earste minister' (premier ministre).
Axel Jungstedt
Jungstedt studearre by Edvard Perséus en oan de keunstakadeemje yn Stockholm fan 1878 oant 1883. Nei syn stúdzje maake er as fellow fan dy akademy fan 1884 oant 1888 stúdzjereizen nei Italië, Dútslân, Switserlân en Parys.
Yn Parys studearre er by William Bouguereau. Werom yn Sweden waar er learaar oan de keunstakadeemje yn Stockholm. Hy wie dêr heechlearaar fan 1909 oant 1924. Hy waard ûnderskieden mei de Litteris et Artibus yn 1899
Autonomy
Autonomy is it frij wêzen fan ekstern bestjoer, yn 'e breedste sin fan it wurd. De term is ôflaat fan it Grykske αυτονομία, autonomia, fan autos ("sels") en nomos ("wet"), mei as oarspronklike betsjutting: 'it oan eigen wetten ûnderwurpen wêzen'. Dit konsept is it bekendst út 'e polityk, mar kin ek weromfûn wurde yn 'e technyk, de filosofy, de genêskunde en de psychology. It ferwiist nei de kapasiteit fan it ien of oar om eigen beslissings te nimmen. In synonym foar politike autonomy is selsbestjoer, en yndividuële autonomy is itselde as selsstannichheid. It tsjinstelde fan autonomy is heteronomy.
Fise-premier
In fise-premier of fise-minister-presidint is de plakferfanger fan in premier of minister-presidint. It earste diel fan it wurd 'fise-premier' giet werom op it Latynske vice, dat "ynstee fan" betsjut, en it twadde diel, 'premier', komt fan it Frânske premier ministre, dat "earste minister" betsjut.
Oer it algemien sit de fise-premier kabinetsgearkomsten foar as de premier of minister-presidint om utens, siik of om in oare reden ôfwêzich is. Fierders nimt in fise-premier foargoed (alteast oant de earstfolgjende ferkiezings) de taken fan in premier of minister-presidint oer as dy net mear by steat is ferfolje dy taken. Soks kin foarkomme as in premier of minister-presidint demint wurdt of om in oare reden net mear goed funksjonearret, of as er op wettige wize ôfset wurdt omreden fan hâlden en dragen dat net troch bûgel kin, lykas op it mêd fan korrupsje.
Yn 'e regel beklaait in fise-premier njonken syn fise-premierskip yn it kabinet ek in ministerspost, dy't syn haadfunksje is. Yn ien kabinet kinne ferskate fise-premiers oansteld wurde. Yn it meastepart fan 'e gefallen giet it dan op 'e lieders fan koälysjepartijen yn it regear. Sa hie yn Nederlân it pearze Kabinet-Kok I, dat ûnder lieding stie fan premier Wim Kok fan 'e PvdA, twa fise-premiers yn 'e persoanen fan Hans Dijkstal en Hans van Mierlo, dy't yn it regear de koälysjepartijen VVD en D66 fertsjintwurdigen.
Ekshärad
Ekshärad is in plak yn de gemeente Hagfors yn it lânskip Värmland en de provinsje Värmlands län yn Sweden. Oant 1980 hiet it doarp Kyrkheden. It doarp leit oan de rivier de Klarälven, dêr't ek in brêge oer leit.
Ekshärad is ferneamd om syn houten tsjerke út 1688 en om syn unike dialekt, it 'Ekshäring'.
Simonopetra-kleaster
It Simonopetra-kleaster (Gryksk: Σιμωνόπετρα, letterlik de "Rots fan Simon"), ek bekend ûnder de namme Simonos Petra (Μονή Σίμωνος Πέτρας), is in eastersk-otterdoksk kleaster oan de súdkant fan de hillige berch Atos yn Grikelân. It kleaster is it tretjinde kleaster yn de hiërargy fan de kleasters op it skiereilân en telt likernôch 50 muontsen.
De súdlike kust fan Atos is oer it algemien rotsich, mar dit diel is útsûnderlik rûch. It Simponopetra-kleaster leit tusken de haven Dafni en it Osiou Grigoriou-kleaster heech op in rots, dy't 330 meter boppe seenivo útstekt.
Marine
In marine, ek wol de float of mei in ferâldere oantsjutting seemacht neamd, is dat diel fan 'e kriichsmacht fan in steat, dat him taleit op it fjochtsjen op see. De term 'marine' is in lienwurd út it Frânsk, en komt oarspronklik fan it Latynske mare, dat "see" betsjut. De marine bestiet út in ûnbeskate hoemannichte fartugen, wêrûnder skippen, lâningsfartugen en dûkboaten. Tsjintwurdich omfiemet de marine fierders yn 'e regel ek in ienheid dy't him taleit op amfibyske oarlochfiering: de mariniers (hoewol't dy yn guon lannen in aparte tûke fan 'e kriichsmacht foarmje). As in marine ien of mear fleandekskippen hat, omfettet it ek in eigen loftmachtkorps.
De rol fan 'e marine is net inkeld de beskerming fan 'e kust fan in lân, mar ek de beskerming fan hannelsrûtes oer see, it ferfieren fan troepen en, yn gefal fan oarloch, it oanfallen fan oare marines, havens en kustynstallaasjes. Teffens is it de bedoeling dat de marine foarkomt dat de marine fan 'e fijân sokke operaasjes útfiere kin. De aktiviteiten fan 'e marine kinne rûchwei ferdield wurde yn rivier-, mar- en kustoperaasjes (útfierd troch de saneamde 'brúnwettermarine'); operaasjes op 'e iepen oseaan (útfierd troch de saneamde 'blauwettermarine'); en tuskenbeiden operaasjes (útfierd troch de saneamde 'grienwettermarine'). Yn Nederlân hjit de marine de Keninklike Marine. Foarôfgeande oan 'e Frânske Tiid waard de beneaming 'de Admiraliteit' brûkt, en fan sokke admiraliteiten hie de Republyk fan de Feriene Nederlannen der fiif.
Simonopetra-kleaster
Skiednis
By in slimme brân yn 1581 ferlear in grut part fan de muontsen it libben. Evegnios, de abt fan it kleaster, reizge dêrnei troch de Donau-foarstendommen om jild yn te sammeljen foar de weropbou. Benammen Michael de Dappere, prins fan Walachije, droech yn de foarm fan jild èn grutte lapen lân rynsk by oan de renovaasje. Yn 1626 fûn der noch in grutte brân plak en it kleaster krige it tsjintwurdige oansjen nei de brân fan 1891.
De muontsen fan it kleaster wiene de lêste iuwen tradisjoneel ôfkomstich út Ioanje, Lyts-Aazje, dêr't oant de etnyske suvering yn de 20e iuw noch in soad Griken wennen. Yn it midden fan de 20e iuw fergrize de kleasterbefolking troch it útbliuwen fan in nije ynstream fan jonge muontsen. It hast ferlitten kleaster waard yn 1973 op 'e nij befolke mei muontsen út it Kleaster fan Grut Meteoron yn Meteora.
Arsjitektuer
It kleaster bestiet út gebouwen mei meardere ferdjippings. It haadgebou is ûntstien op it plak fan Simon's oarspronklike gebou. De muontsen telle de ferdjippings tradisjoneel fan boppe nei ûnder, dus de heechste ferdjipping is foar de muontsen de earste ferdjipping. De rots dêr't it kleaster op boud is rint dwers troch de leechste ferdjippings hinne.
Utwreiding fan Simon's oarspronklike kleaster fûn jimmeroan plak nei de grutte brannen. It westlike diel waard nei de brân fan 1580 boud mei help fan it ynsammele jild troch de abt Evgenios. De bou fan it eastlike diel folge yn 1891, dat foar de haadsaak finansjierd waard mei yn Ruslân ynsammele jild.
Koar
It koar fan it kleaster hat in reputaasje opboud foar minsken dy't fan Byzantynske muzyk hâlde. It kleaster hat in kollekesje fan tsjerklike Byzantynske lieten op CD útjûn, dêrfan is Agni Parthene ien fan de measte populêre, dy't it koar rûnom wurdearring oplevere hat.
J.B. Wolters
Utjouwerij J.B. Wolters wie in útjouwerij fan almeast skoalboeken, festige yn Grins.
It bedriuw waard yn 1836 stichte troch Jan Berends Wolters (1808-1860) en hat bestien oant 1968, doe't it fusearre mei P. Noordhoff en Wolters-Noordhoff waard. Wolters hat ek lange jierren in festiging yn Batavia (Nederlânsk-Ynje) hân. De meast bekende útjefte fan de útjouwerij wie De Grote Bosatlas, dy't tsjinwurdich troch it fúzjebedriuw útjûn wurdt. Ek de De Bosatlas van Fryslân waard troch dat bedriuw útjûn. Sûnt 1958 wie der ek in Belgyske ôfdieling dy't yn Leuven festige wie.
Oare bekende útjeften
In kar:
Rackets op de Olympyske Simmerspullen 1908
|200px|thumb|right|Lokaasje fan it Rackets tidens de spullen fan Londen 1908 om en de by 1903
De Olympyske Simmerspullen 1908, ek wol de IVe Olympiade neamd waarden yn 1908 yn Londen, Grut-Brittanje hâlden. It rackets waard hâlden yn 'e Queen's Club.
Queen's Club
de Queen's Club is in private sportferiening oprjochte yn 1886 it wie it earste multifunkjonele sportkompleks yn 'e wrâld. It hat 28 bûtenbanen en acht binnenbanen en in oantal squash- en racketsbanen. It is ek it nationale stadion foar hôftennis. Yn 1908 waard op de fjilden fan de Queens Club it Olympyske hôftennistoernoai en it racketstoernoai hâlden.
Uddeholm
Uddeholm beslacht 144 hektare en hat 619 ynwenners (2015).
De Canterbury Ferhalen
De Canterbury Ferhalen, yn it oarspronklike Ingelsk: The Canterbury Tales, is in samling fan 23 koarte ferhalen mei in ramtfertelling dêromhinne, dat it (ûnfoltôge bleaune) masterwurk foarmet 'e Midsiuwske Ingelske dichter, skriuwer, filosoof, algemist en astronoom Geoffrey Chaucer (1343-1400). It is oan 'e ein fan 'e fjirtjinde iuw skreaun yn it Midingelsk en bestiet grutdiels út fersen, al binne twa fan 'e ferhalen yn proazafoarm. The Canterbury Tales ferhelje oer groep pylgers dy't mei-inoar fan Southwark, by Londen, nei de skryn fan 'e hillige Thomas Becket, te Canterbury, reizgje en inoar ûnderweis ferhalen fertelle. Chaucer brûkte de ferhalen om in maatskippijkritysk byld fan it doetiidske Ingelân te jaan; dêrby falt benammen syn iroanyske beskriuwing fan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke op. De Fryske oersetting fan Klaas Hoekstra kaam út yn 2010.
Eftergrûn
Kwa struktuer liket de samling wol wat op 'e Decamerone fan Giovanni Boccaccio, dy't Chaucer mooglik op syn earste diplomatike misje nei Itaalje, yn 1372, lêzen hie. In protte wurken út dy tiid brûkten in ramtfertelling om ôfsûnderlike ferhalen mei-inoar te ferbinen, mar Chaucer syn wurk ûnderskiedt him dêrfan trochdat it yn syn gefal om hiel útinoar rinnende teltsjes giet, wylst de measte ramtfertellings in mienskiplik, faak religieus, tema hiene.
Ynhâld
Dêrop begjinne de pylgers ien foar ien in ferhaal te fertellen. Mei't der tritich pylgers binne, Chaucer sels ynbegrepen, soene der 120 ferhalen wêze moatte. Mar troch Chaucer syn foartidige dea is de samling stykjen bleaun op 23 ferhalen plus de prolooch fan it 24ste. Dêrby besteget Chaucer net in soad oandacht oan 'e reis sels, noch oan 'e tiid dy't foarby giet, noch oan 'e spesifike plakken op 'e wei nei Canterbury; it is dúdlik dat it him eins allinne mar om 'e ferhalen te dwaan wie. Mei't de pylgers in grut ferskaat fan eftergrûnen hawwe, rinne de ferhalen dy't se fertelle ek sterk útinoar. Sa wurde de hoaske leafde, ferrie, deunens en oerhoer behannele en wurdt der gebrûk makke fan ferskillende literêre sjenres, lykas de fabel (yn The Nun's Priest's Tale) en de ridderroman (yn The Knight's Tale).
Minister-presidint
In minister-presidint (meartal: ministers-presidinten), dat letterlik "foarsittend minister" betsjut, is in regearingslieder dy't gjin steatshaad is. De plakferfanger fan in minister-presidint is in fise-minister-presidint. Yn Nederlân en it grutste part fan 'e wrâld wurde de termen 'minister-presidint' en 'premier' (letterlik: "earste [minister]") as synonimen brûkt. Yn beskate lannen bestiet der lykwols ûnderskie tusken dy beide funksjes. Dêrby is de minister-presidint dan ornaris de lieder fan it nasjonale regear, wylst de premier oan it haad stiet fan it regear fan in dielsteat of provinsje.
Sa'n sitewaasje bestiet yn Kanada, Austraalje en Súd-Afrika. De regearingslieder fan bygelyks de provinsje Alberta of de steat Queenslân is dus in premier (premier), wylst de lieders fan 'e federale regearings fan Kanada en Austraalje oantsjut wurde as minister-presidint (prime minister). Yn Dútslân en Eastenryk bestiet in ferlykbere sitewaasje, wêrby't de regearingslieders fan 'e ûnderskate bûnslannen, lykas Noardrynlân-Westfalen of Tiroal, as premier betitele wurde, al sprekt men dêr foar de lieder fan it federale regear net fan minister-presidint, mar fan bûnskânselier. Krekt oarsom is it yn Belgje, dêr't de lieders fan 'e gewesten en de mienskippen foar minister-presidint trochgeane en de lieder fan it federale regear foar premier.
De Canterbury Ferhalen
Yndieling
De yndieling fan 'e ôfsûnderlike ferhalen binnen The Canterbury Tales ferskilt noch alris, al komme The Knight's Tale en de The Miller's Tale altyd earst en it ûnôfmakke The Parson's Tale altyd efteroan. Hjirûnder is de yndieling oanholden út 'e Fryske oersetting fan Klaas Hoekstra. Ek de Fryske foarmen dy't hjir neamd wurde, binne oernommen út Hoekstra syn oersetting. Ien fan 'e beide proazaferhalen, The Tale of Melibee ("It Ferhaal fan Melibéus"), it twadde ferhaal dat troch Chaucer sels ferteld wurdt, en dat folget op Chaucer's Tale of Sir Thopas, is út 'e Fryske oersetting weilitten, krekt sa't dat it gefal is mei in soad moderne Ingelsktalige ferzjes. De reden dêrfoar is dat it in tige lang en net bjuster nijsgjirrich ferhaal is dat Chaucer eins oerset hat út it Frânsk nei de Livre de Melibée et de Dame Prudence fan Renaud fan Louens, dy't it wer oernommen hie út 'e Latynske Liber Consolationis et Consilii fan Albertanus fan Brescia. thumb|300px|In [[houtfyk fan William Caxton syn twadde edysje fan The Canterbury Tales, printe yn 1483.]]
Fryske oersetting
Yn 1970 sette Klaas Bruinsma The Prioress's Tale oer yn it Frysk, ûnder de titel It Teltsje fan de Priorinne, en publisearre it yn twa dielen yn it tydskrift De Strikel (nû. f. okt. en des.). Yn 1983 sette er ek The Miller's Tale oer (as It Teltsje fan de Mounder), en dat publisearre er yn it blêd Trotwaer (ôfl. 3-4, s. 195-213). De folsleine Fryske oersetting fan The Canterbury Tales ferskynde yn 2010 ûnder de titel De Canterbury Ferhalen by Utjouwerij Elikser te Ljouwert, mei stipe fan 'e provinsje Fryslân en de Douwe Kalma Stifting. Dizze fertaling wie fan 'e hân fan Klaas Hoekstra te Lúnbert, dy't it boek ek fan in ynformative ynlieding foarseach.
Kleuresirkel
In kleuresirkel is in manear om sichtber te meitsjen hoe't primêre en sekundêre kleuren trochinoar hinne rinne. In diskontinuë kleuresirkel jout de ferskillende kleuren wer yn ferskate ôfline bôgepartsjes, wylst yn in kontinuë kleuresirkel de kleuren yninoar oerrinne. Om't der in ûneinich soad kleuren binne, besteane der diskontinuë kleuresirkels mei ferskillende oantallen bôgepartsjes. De ienfâldichste omfiemje seis kleurflakjes: trije foar primêre en trije foar sekundêre kleuren.
Kleurminging
Hokker kleuren oft primêre kleuren binne, hinget ôf fan it systeem foar kleurminging dat brûkt wurdt.
In oplossing hat in beskate kleur om't er de komplemintêre kleur absorbearret. De kleuresirkel bestiet út spektrale kleuren oanfolle mei ekstraspektrale kleuren, lykas maginta, dy't in ferbining foarmje tusken de heechste en de leechste frekwinsjes út it kleurespektrum, resp. fiolet en read.
Kleurkodearring
Hjirûnder binne dielen fan 'e kleuresirkel yn rjochte balken werjûn. Troch de beheinings fan standertbyldskermen is it eins ûnmooglik om in suvere griene kleur wer te jaan; ynstee dêrfan sjocht men in grien mei in gielige tint. In ôfdruk mei in kleureprinter sil lykwols al de juste kleur werjaan. Yn 'e kleurfakken steane de heksadesimale kleurkoades neffens it RGB-kleursysteem, dy't ek yn 'e programmeartaal HTML brûkt wurde.
fan giel nei grien:
fan grien nei syaan:
fan syaan nei blau:
fan blau nei maginta:
fan maginta nei read:
CryoBurn
CryoBurn is in science fiction-roman fan 'e hân fan 'e súksesfolle en mannichfâld bekroande Amerikaanske skriuwster Lois McMaster Bujold. It makket ûnderdiel út fan The Vorkosigan Saga, Bujold har populêrste en omfangrykste searje, mar is in ôfrûne ferhaal, dat ek los dêrfan lêzen wurde kin. CryoBurn waard foar it earst útjûn yn 2010 en is ûnderwilens al oerset yn seis talen.
Eftergrûn
Neffens de ynterne gronology fan The Vorkosigan Saga is CryoBurn (oant no, 2013, ta) it lêste diel, en Bujold hat oanjûn dat se, sjoen de grutte feroarings dy't se oan 'e ein fan it ferhaal ynboud hat yn it libben fan har populêre haadpersoan Miles Vorkosigan, yn elts gefal op dit stuit noch net ree is en gean mei him fierder. Oer CryoBurn sels seit se: "[Dit boek] hat ús allebeide [harsels en Miles Vorkosigan] twongen om kwestjes oangeande ferâldering en stjerlikens ûnder eagen te sjen, dy't ik al sân boeken lang út 'e wei gien wie — yn sekere sin is hiele CryoBurn ien lange meditaasje oer de dea, tematysk sjoen, mar ik leau dat we allebeide einlings ree wiene om dêrmei om te gean."
CryoBurn, dat oerset wurde kinne soe as "FroastBrân", is skreaun yn it personele perspektyf. It waard yn oktober 2010 útjûn troch útjouwerij Baen Books yn in hardcoveredysje. Frijwol tagelyk kaam it ek út as audioboek, by Blackstone Audio Books. De earste e-boekferzje ferskynde yn novimber 2010.
Plot
Yn CryoBurn docht Miles Vorkosigan, de haadpersoan yn it grutste part fan Bujold har Vorkosigan Saga, yn syn hoedanichheid fan ryksauditeur ûndersyk nei in saneamde kryokorporaasje, de White Chrysanthemum Cryonics Corporation, ornaris ôfkoarte ta WhiteChrys. Dat bedriuw, dat him talein hat op it ynfriezen fan minsken krekt foar of nei harren dea (kryoanika) yn ôfwachting fan in medyske oplossing foar harren deadsoarsaak, wol nammentlik in dochterûndernimming opsette op Komarr, ien fan 'e trije planeten fan it Barrayareeske Ryk, en hat dêrby yn negative sin de oandacht lutsen fan in famyljelid fan keizerinne Laisa. Keizer Gregor fynt dat der in ferkearde lucht oan 'e saak sit en hat Miles nei de planeet Nije Hope II, better bekend as Kibou-daini, ta stjoerd, de thúswrâld fan WhiteChrys, om te sjen wat er ûntdekke kin.
Op Kibou-daini is WhiteChrys fier fan 'e iennichste kryokorporaasje. Sterker noch, de hiele befolking is dêr obsedearre troch kryoanika en it is der al hast twahûndert jier de normaalste saak fan 'e wrâld om jin koart foar of nei jins dea ynfrieze te litten. It systeem is lykwols ûntspoard trochdat alle ynferzenen harren stimrjocht behâlde, dat se by it ynfriezen tydlik oerdrage oan 'e kryokorporaasje dêr't se by ynskreaun binne. Op dy manear hawwe de grutte kryokorporaasjes hûnderttûzenen, miskien wol miljoenen, folmachten (en dêrmei politike macht) opgarre en hawwe se witwat oantrún om klanten yn te friezen, mar net om harren dan nei ferrin fan tiid wer te ûntteien. Tsjin 'e tiid dat Miles op Kibou-daini oankomt, wurdt de planeet efter de skermen fierhinne troch de grutte kryokorporaasjes regearre.
Miles en syn kriichsman (liifwacht anneks butler) Roic dogge har foar as Barrayareeske fertsjintwurdigers op in ynterplanetêre konferinsje oer kryoanika yn 'e stêd Northbridge (of Kitahashi), mar dêr krije se fan 'e grutte kryokorporaasjes inkeld reklamepraatsjes te hearren. As de WhiteChrys-direksje einlings en te'n lêsten risselwearret om Miles om te keapjen (en dêrmei dus tajout dat se it ien of oar te ferbergjen hawwe), fynt der in oerfal plak troch de NHLL, in radikale anty-kryoanikabeweging, dy't besiket om 'e galaktyske ôffurdigen op 'e konferinsje te ûntfieren. Yn it gefal fan Roic, Raven Durona (in Escobareeske kryorevival-dokter dy't Miles ken fan ien fan syn eardere aventoeren; sjoch: Mirror Dance) en guon oaren slagget dat. Mar Miles is allergysk foar it guod dêr't se him mei besykje te ferdôvjen en wurdt der alhiel hoteldebotel fan; hy wit him los te skuorren en naait út troch de earste de bêste doar dy't er sjocht.
CryoBurn begjint as Miles berôve fan al syn persoanlike besittings, op hoasfuotling en hallusinearjend fan it ferdôvingsmiddel troch de katakomben (de saneamde kryokomben) ûnder de stêd doarmet, dy't fol lizze mei withoefolle ynferzen kryo-liken. As er dêr úteinlik út wit te ûntkommen, is er in hiel ein ôfdwaald fan it kreas ûnderholden stedssintrum nei in fertutearze yndustryterrein dêr't er fûn wurdt troch de alvejierrige strjitjonge Jin. Dy biedt him ûnderdak yn syn eigen ûnderkommen yn in ôftanke kryoklinyk. De oare deis, as er wat bekommen is fan syn allergyske reäksje, ûndekt Miles dat de leechsteande klinyk kreake is troch hiele kliber ferearmoede swalkers, dy't der in yllegale kryokoöperaasje fêstige hawwe wêrmei't hja harren eigen mienskip betsjinje; fanwegen de kosten soene se oars sels in kryoanyske behanneling nea opbringe kinne. De bewenners fan 'e klinyk binne hast allegear âldere lju en Jin is dan ek wat in frjemde ein yn 't byt. Hy fertelt Miles dat syn âldelju dea binne (syn heit echt dea en syn mem sûnt oardel jier ynferzen) en dat er by syn omke en muoike weirûn is om't dy syn samling bisten (in kat, in falk, in skyldpodde, in espel nuete rotten en in stik as wat hinnen) fuortdwaan woene.
Miles hat grutte belangstelling foar de yllegale kryoklinyk, dy't er beskôget as in ûnûntkombere útwaaks fan 'e macht en de kommersje fan 'e grutte kryokorporaasjes, en dy't teffens syn earste blik efter de skermen fan Kibou-daini is, nei it soarchfâldich goreografearre toanielstikje dat him op 'e konferinsje foarset is. Hy beslút om der noch in pear dagen te bliuwen om dit nuveraardige ferskynsel wat better te bestudearjen en stjoert Jin mei in boadskip nei it Barrayareeske konsulaat ta, oan 'e oare kant fan 'e stêd. Konsul Stefin Volynkin, dy't mei syn assistint luitenant Johannes en noch in Kiboudainyske administratyf meiwurker it petiterige konsulaatsje runt, falt in stien fan it hert as er einlik wat fan Miles heart. Nammenste mear om't de ûntfierde konferinsjegongers koartlyn (grutdiels troch tadwaan fan Roic) befrijd binne en om't Miles dêr net by bliek te wêzen. Vorlynkin stjoert Jin werom mei in antwurd, mar de jonge wurdt ûnderweis oppakt troch de plysje, dy't earst mient dat er oan it skoaltsjeskûljen is, mar dan útfynt dat er fuortrûn is en him wer oerdraacht oan syn omke en muoike.
As Jin net weromkomt, giet Miles dochs sels mar werom nei it konsulaat, dêr't se dan al op 'e hichte binne fan Jin syn swierrichheden en de jonge ek wol helpe wolle, mar wetlik sjoen gjin poat hawwe om op te stean. Miles ferfettet dêrop syn ûndersyk nei WhiteChrys en lit him troch de direksje omkeapje. Troch eat dat Ron Wing, de grutte baas fan 'e kryokorporaasje, tafallich opmerkt, ûnttizet Miles dan einlik hoe't de direksje fan WhiteChrys mei in yngewikkelde gearspanning, dy't te krijen hat mei it nuveraardige Komarraanske kiesstelsel en harren plan om harsels yn te friezen oant se genôch folmachtstimmen opgarre hawwe, fan doel is om 'e macht op Komarr te gripen. "It stadichste, subtylste en, ik moat sizze, it grizelichste feroveringsplan foar in planeet dat ea optocht is!", neffens Miles. Dêrmei is Miles eins klear mei syn ûndersyk, want no't er wit wat WhiteChrys fan doel is, sil it maklikernôch wêze om 'e wet sa oan te passen dat harren in stôk yn 'e speaken stutsen wurdt.