cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Flietsône
Bedriuwen
Wol is der itselde te sjen as yn de binnenstêd: lytse húskes, faak ienkeamerwenten, oan stegen efter de grutte gebouwen by de strjitten, hjir dan efter It Fliet. Foar in part wennen dêr wurknimmers fan bedriuwen oan It Fliet. Yn dat justjes letter "De Weerklank" waard, no Seeheldebuert-west, is al yn 1832 it begjin fan it doalhôf fan lytse strjitsjes fan dy Weerklank. As bedriuwen steane der ferskate pakhuzen; dêr wienen nôt- of fergelykbere pakhuzen by mei altiten in soad aksje. (Wel oant 1940 moatte yn de buert fan de Flietster brêge ‘los werklieden’ paraat west hawwe, sykjend nei in klus fan lossen of laden.) Neist dy pakhuzen waard yn 1832 apart neamd: yn de Weerklank leerloaierij en pottebakkerij fan Dorama en grienferverij fan Suringar; fierderop in grutterij (= grôtmakkerij, faak mei hynstekrêft), baarnderij (foar brandewyn) + mouterij (foar de bierbrouwers), tichelwurk (= stienbakkerij; wie der al yn 1700), oaljemole fan Looxma, 2 ‘lymsiederijen’, twa learmoles, op Skilkampen noch twa oaljemoles (doe de djoerst belêste bedriuwen), ‘seamtouwerij’, toudraaierij, 2 skipsbouwerijen, 2 ‘fellebleaterijen’, pelmole, houtseachmole, noch 3 loaierijen, oaljemole by Pitersbuorren (de Fenix, út 1752), linnenweverij, sâltkeet, noch in pottebakkerij fan Dorama op It Súdfliet en ien fan Van Gent, nog in baarnderij en in mouterij, seiltaanderij en linebaan (efter de Grêftswâl). De grutte wyn-bedriuwsmoles stiene doe tusken Pitersbuorren en Skilkampen.
Bebouwing yn sifers
Eastlik fan Pitersbuorren wie by It Súdfliet del gjin paad; dat hat duorre oant de dimping yn 1970. De bedriuwen wienen allinnich oer wetter te berikken; letter efterom fia de Willem Loréstrjitte.
Nijbou-‘projekten’ waarden fan âlds faak opset troch ûndernimmers yn de bou (faak beneamd as ‘mr mitselder’) of, troch grutte ûndernimmers. Koart nei 1900 waarden om It Fliet hinne de earste projekten ûnder de wentewet boud: (Ald-)Yndyske buert 1908, Saskiabuert direkt dêrnei, Eillartsstrjitte 1917. Mar dêrfoar wienen om It Fliet hinne al nijboustrjitten ferriisd troch sok partikulier inisjatyf: it grutste diel fan de wyk Molepaad (efter de Grêftswâl dêr't yn 1919 noch ûnbeboude greide) en westkant wyk Welgelegen. Bûten de Weerklank (nei 1945 ferfongen troch de Seeheldebuert west) en de Aldyndyske buert binne de greiden efter It Noardfliet in bytsje letter beboud. It westlik diel foar 1940, it eastlikste koart nei ’45.
Buerten
Ta de Flietsône hearden de folgjende buerten:
Marije Bouman
thumb|right|220px|Lân (East-Yndyske inkt) thumb|right|220px|Driuwen (East-Yndyske inkt-akwarel-houtskoal) Marije Bouman (Amsterdam, 1971) is in keunstner dy't benammen tekeningen makket. Se studearre yn 1995 ôf oan de Keninklike Akademy fan Byldzjende Keunsten yn De Haach yn de rjochting tekenjen/skilderjen/grafyk en wennet yn Akkrum. Se is lid fan de Maatskippij Arti et Amicitiae.
Har tekeningen binne faak opsetten mei Eastyndyske inkt, pinne, akwarel, pastelkryt, houtskoal, sjabloanen en kollaazje. Minsklike foarmen en ûnwerkenbere foarmen wikselje inoar ôf. De tekeningen ferbyldzje in wrâld fan tsjinljocht en ûngrypberheid. Der binne bytiden ek Sineeske ynfloeden yn werom te finen.
Marije Bouman eksposearret in soad yn Fryslân lykas by De Keunstromte fan it Museum Willem van Haren op It Hearrenfean, Galery Vromans yn Ljouwert, Galery De Valk yn Harns. Bûten de provinsje wie har wurk te sjen yn it VARA/NPS-gebou yn Hilfertsom.
Sink
thumb|Sink Sink is in skiekundich elemint mei symboal Zn en atoomnûmer 30. It is in blau/wyt oergongsmetaal.
Untdekking
Sinklegearings wurde al iuwenlang brûkt. Yn Palestina en it eardere Transsylvaanje binne objekten fûn dy't oant 87% út sink besteane en komme út 1400 f.Kr. Om it jier 1000 hinne waard yn Yndia al sink raand en foar in part suvere. Oan de ein fan de 14e iuw koenen Hindoestanen sink ûnderskiede fan doe al bekende oare metalen. Yn de Westerske Wrâld wurdt de ûntdekking fan sink meast taskreaun oan de Dútser Andreas Sigismund Marggraf yn it jier 1746. Hy joech it metaal de hjoeddeiske namme 'sink'.
Tapassings
Yn de yndustry wurdt sink meast tapast yn leagearings. Inkel tapassings: Sink is in wichtich biologysk spoare-elemint.
Opmerklike eigenskippen
It metaal is blauwich wyt en reedlik stabyl oan de loft, hoewol't it readhit baarne kin. It is in frij goede gelieder en it is yn ferhâlding frij flechtich: it kôkpunt leit by mars 907 °C. Sinkgemy wurdt behearske troch de 3d104s2 konfiguraasje fan it metaal. De 3d-skyl is fol en gedraacht him by sink foar it earst hielendal as binnenskyl. XPS (X-ray Photoelectron Spectroscopy) lit sjen dat de 3d elektroanen ûngefear 10 eV ûnder it Fermi-nivo lizze. Dêrtroch binne allinnich de twa 4s elektroanen beskikber foar wikselwurking mei oare atomen en gedraacht it elemint him as in post-oergongsmetaal (in haadgroepmetaal). It oksidaasjegetal is allinnich +2 en kwa gemyske eigenskippen liket it wat op magnesium, hoewol't it metaal in stik edeler is.
Yn de omjouwing fan sinkminen of oare sinkhâldende grûn ûntwikkelt him soms in spesjale plantegroei, de sinkfloara. In foarbyld hjirfan is it sinkfioeltsje.
Ferskining
Sink waard yn Yndia al yn de 13e iuw út it mineraal kalamyn wûn troch it mei organysk materiaal (wol) te ferhjitsjen. It komt frij folle foar yn ertsen as sfaleryt (of sinkblende, ZnS), smitsonyt (in karbonaat) en kalamyn (in silikaat).
Isotopen
Yn de natuer komt sink op ierde as fjouwer stabile isotopen foar: 64Zn, 66Zn, 67Zn en 68Zn, wêrby't 64Zn mei 48,6% it grutste diel útmakket. Dêrneist kinne der 22 radioaktive isotopen ûnderskieden wurde mei ferfaltiden wikseljend fan inkele milisekonden oant rom 244 dagen foar 65Zn.
Toksikology en feilichheid
<References/>
Siren Thorn
Siren Thorn, echte namme ûnbekend (1 jannewaris 1993), is in Kanadeesk dominatriks, fetysjmodel, neakenmodel en pornografysk aktrise fan etnysk Sineesk komôf. Neffens har offisjele opjefte wie se ûnder har pornokarriêre 1.60 m, mei in gewicht fan 53 kg.
Westlike nôtmûs
De westlike nôtmûs (wittenskiplike namme: Reithrodontomys megalotis) is in sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e wrotmûseftigen (Cricetidae) en it skaai fan 'e nôtmûzen fan 'e Nije Wrâld (Reithrodontomys), dat lânseigen is yn 'e westlike helte fan 'e legere 48 steaten fan 'e Feriene Steaten en yn dielen fan Meksiko. It is in lyts, fierhinne herbivoar nachtdier sûnder seksuele dimorfy, dat winterdeis net aktyf is, hoewol't noch altyd ûndúdlik is oft it in wiere wintersliep hâldt. De IUCN klassifisearret de westlike nôtmûs as net bedrige. Foarhinne waard de strânnôtmûs (Reithrodontomys raviventris), dy't wól in bedrige status hat, algemien beskôge as in ûndersoarte fan 'e westlike nôtmûs, mar tsjintwurdich wurdt er ornaris as in aparte soarte behannele.
Fersprieding
De westlike nôtmûs komt foar yn Noard-Amearika, dêr't syn ferspriedingsgebiet yn 'e Feriene Steaten it meastepart fan 'e westlike helte fan 'e legere 48 steaten beslacht. Dêrta heart it hiele of frijwol it hiele grûngebiet fan 'e steaten Arizona, Iowa, Kalifornje, Kansas, Kolorado, Missoery, Nebraska, Nevada, Nij-Meksiko, Utah, en Súd-Dakota, mei dêropta de súdwestlike helte fan Minnesota, it súdlike twatrêdepart fan Noard-Dakota, de eastlike helten fan Montana en Wyoming, it suden fan Idaho, de dielen fan Washington en Oregon beëasten de Cascades, it westen fan Teksas, it uterste noarden fan 'e Teksaanske Panhandle, de Panhandle fan Oklahoma, it uterste noarden fan Arkansas, it noardlike twatrêdepart fan Illinois, westlike dielen fan Indiana en it uterste súdwesten fan Wiskonsin.
Fierders komt de westlike nôtmûs ek foar yn it binnenlân fan noardlik en sintraal Meksiko, oant en mei Oaxaca yn it suden; fierdersoan yn 'e Sonoarawoastyn fan noardwestlik Meksiko, it noardlikste fjirdepart fan it Kalifornyske Skiereilân yn it uterste noardwesten fan Meksiko, en yn in pear lytse gebieten yn it uterste suden fan 'e provinsjes Alberta en Britsk-Kolumbia yn Westlik Kanada.
Uterlike skaaimerken
De westlike nôtmûs hat trochinoar in kop-romplingte fan 11–17 sm, mei in sturtlingte fan 5–10 sm en in gewicht fan 9–22 g. De hichte fan 'e grûn ôf oant de top fan 'e rûngeare rêch bedraacht 11/2–2 sm. Westlike nôtmûzen hawwe in brune pels, dy't op 'e siden útskaait nei bêzje en op 'e bealch oergiet yn wyt. Oer de wringe rint in ûndúdlike ljochtere streek troch it fierders brune hier fan 'e rêch. De soarte ken gjin seksuele dimorfy.
Oare soarten nôtmûzen fan 'e Nije Wrâld dy't yn itselde gebiet foarkomme, binne de flaktenôtmûs (Reithrodontomys montanus), dy't in dúdliker, mar smellere, ljochte streek oer de wringe rinnen hat, en de readgiele nôtmûs (Reithrodontomys fulvescens), dy't in langere sturt hat. Ek de strânnôtmûs (Reithrodontomys raviventris), dy't foarhinne as in ûndersoarte fan 'e westlike nôtmûs beskôge waard, liket der gâns op, mar by dat bistke is it hier op 'e bealch net wyt, mar rôze oant readgiel.
Biotoop
Westlike nôtmûzen libje benammen yn lang gers en nôtfjilden.
Hâlden en dragen
De westlike nôtmûs is in nachtdier, dat yn 't bysûnder tige aktyf is op tsjustere nachten, lykas by tsjustermoanne en as it bewolke is. Hy is hiel fernimstich en makket gebrûk fan 'e paadsjes dy't troch oare kjifdieren yn it gers oanlein binne. Westlike nôtmûzen binne ek tige behindige klimmers. As it hjerstmis kâlder wurdt, lûkt de westlike nôtmûs him ûnder de grûn werom en rekket er befongen troch in beskate ferstiving dy't oanhâldt oant de maityd. It is noch net wittenskiplik bewiisd oft dat in echte wintersliep is of net.
Westlike nôtmûzen bouwe bolfoarmige nêsten fan plantaardich materiaal op 'e grûn, faak ûnder beamwoartels, omfallen beammen of planten dy't in beskate beskerming jouwe, lykas stikels of brânnettels. Soms bouwe se har nêst in ein boppe de grûn, ferskûle yn 'e beblêde tûken fan strewelleguod of oare ûndergroei. It nêst hat in diameter fan likernôch 121/2 sm. It tagongspunt ta it nêst sit yn 'e regel oan 'e ûnderkant.
De fuortplanting fynt plak fan 'e iere maityd oant de lette hjerst, mei om midsimmer hinne in dipke yn 'e aktiviteit. De draachtiid is 23 oant 24 dagen. Ornaris smyt in wyfke 2–6 jongen per kear, mar 9 jongen yn ien smeet is net yn it rare. De jongen weagje mar 1–11/2 g as se te wrâld komme, mar ûntwikkelje har fluch. It is net ûngewoan dat ien wyfke yn ien jier fjirtjin nêsten jongen efterinoar smyt, mei't fuort nei de befalling op 'e nij befruchting plakfynt. Sadwaande kin ien wyfke jiers wol 40–60 neikommelingen fuortbringe.
Fretten
Westlike nôtmûzen binne oer it algemien herbivoaren, dy't in dieet beplúzje dat fierhinne opmakke is út sied fan ferskate planten, benammen gerzen en nôt (wat eins in kultivearre type gers is). Hjouwer liket in favoryt te wêzen. Dêrnjonken steane hjerstmis ek fruchten op it menu en by 't maityd ek farske nije útrinners fan planten. Simmerdeis follet de westlike nôtmûs syn dieet soms oan mei ynsekten, yn 't bysûnder sprinkhoannen en rûpen. Yn tarieding op 'e meagere tiid garje westlike nôtmûzen fan 'e ein fan 'e simmer ôf itenfoarrieden yn ûndergrûnske opslachplakken, dêr't se de útein fan 'e winter mei trochkomme.
Natuerlike fijannen
Natuerlike fijannen fan 'e westlike nôtmûs binne yn it bysûnder de wezeling, prêrjewolf en ferskate soarten foksen, slangen, hauken en ûlen. Dêrnjonken hâlde húskatten (sawol húsdieren as ferwyldere eksimplaren) in bedriging yn foar westlike nôtmûzen. Ek oare soarten rôffûgels, skorpioenen en sels iikhoarntsjes snippe wolris in westlike nôtmûs.
Status
De westlike nôtmûs hat de IUCN-status fan "net bedrige", mei't er yn syn ferspriedingsgebiet noch rûnom foarkomt en om't de populaasje stabyl liket te wêzen.
Rens
Rens is in manlike foarnamme fan Latynske oarsprong.
De namme is ôflaat fan Laurentius. Dy namme tsjut op immen dy't út Laurentum komt.
Klifrak
It Klifrak is in feart yn de gemeente Súdwest-Fryslân. By de jachthaven, oan de eastkant fan Warkum, krúst de Warkumer Trekfeart it nei it súdeasten rinnende Langfliet. It earste stik fan dat Langfliet, mei in bocht der yn, hjit it Klifrak.
Idoal fan Pomos
thumb|250px|Idoal fan Pomos (neimakke) It Idoal fan Pomos is in lyts prehistoarysk byldsje dat fûn is yn it westen fan Syprus, yn it doarp Pomos. It wurdt ôfbylde op´e euromunten fan €1 en €2 fan Syprus.
It komt ûngefear út it jier 3000 f.Kr. Tsjintwurdich stiet it yn it archeologysk museum fan Nikosia.
It byldsje stelt in minsk foar dy't syn earmen spriedet. Dizze foarm waard wierskynlik as symboal foar de fruchtberheid brûkt. Dit soarte byldsjes binne yn grutte oantallen fûn op Syprus. Lytsere ferzjes wurde faak as amulet om de nekke droegen.
As typysk foarbyld fan prehistoaryske Syprioatyske keunst is it ôfbyld op de Syprioatyske 1 en 2 euromunten.
DOV
thumb DOV, (Door Ontspanning Valide), (Frysk: 'Troch Untspanning Falide' ) is in sportferiening yn Ljouwert foar minsken mei in fysike beheining.
De feriening waard yn 1958, op inisjatyf fan it Bûn foar Nederlânske Militêre oarlochsslachtoffers (B.N.M.O.), oprjochte. D.O.V. hat yn 2011 ± 300 leden. Der binne 12 sportôfdielings en in eigen clubhûs, mei in sportseal der tsjinoan boud. De akkommodaasje stiet oan it Kalverdijkje 77-b (efter it swimbad Kalverdijkje), yn Ljouwert. It clubblêd hjit "De Schakel" en ferkynt seis kear yn it jier.
Der wurde alle moannen bingo- en muzykjûnen fersoarge. Meidat de aktiviteiten in soad jild kostje binne der neist de ynkomsten fan aksjes en kontribúsje in soad donateurs. Oare ynkomsten komme middels it Nasjonaal Fûns Sport Handikapten. Dêr wurde sportmaterialen en oanpassings fan akkomodaasjes fan betelle.
Yn 1983 wûn DOV de Fryske Sportpriis.
Tonny de Jong
Tonny de Jong (Skarsterbrêge, 17 july 1974) is in eardere Fryske reedrydster, dy't hikke en tein is yn Langsweagen en It Hearrenfean. Yn 2003 troude hja op It Hearrenfean mei de Kanadeeske rider Mark Knoll. Letter sette se har nei wenjen yn Calgary. Har bynamme wie Pocket Rocket fanwege har hege snelheid en koarte lingte.
Biografy
Tusken 1996 en 2002 wûn De Jong mear as ien kear de gouden medalje op de langere ôfstannen by de Nederlânske kampioenskippen. Yn 1997 waard hja ûnferwachts Europeesk kampioene allround. Dat hie se mei te tankjen oan it feit dat se as earste goed oerwei koe mei klapredens. Tony de Jong wie trije kear de bêste op it Nederlânsk kampioenskip Oer Alles.
Yn 2002 naam De Jong ôfskied fan it riden op de Olympyske Spullen. Hjiroan foarôf posearre se foar it maart-nûmer fan in manljusblêd Playboy. Op 26 april 2003 troude sy op It Hearrenfean mei de Kanadeeske reedrider Mark Knoll en krige se trije bern. Dêrnei is se lykas har suster Maaike de Jong ynterieur-designer wurden.<
Grutte Priis Formule 1 fan Dútslân 2011
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Dútslân 2011 yn Nürburg op 24 july. It wie de tsiende fan 19 races fan de Formule 1 yn 2011. Hy waard op de Nürburgring hâlden. De race waard hâlden oer 60 omgongen, op it 5,1 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 308,8 kilometer.
Madrid (autonome mienskip)
De Autonome Mienskip Madrid (Spaansk: Comunidad Autónoma de Madrid of gewoanwei “Comunidad de Madrid”) is ien fan 17 autonome mienskippen fan Spanje, en waard as sadanich oprjochte yn 1983. It is de regio dêr't de haadstêd fan it lân, Madrid leit. De regio grinzet yn it westen aan de regio Kastylje en Leon en fierders oan Kastylje-La Mancha.
Geografy
Binnen de regio Madrid lizze twa bekende bergen, de Bola del Mundo en de El Yelmo.
Nijsgjirrichheden
De muoite wurdich om te sjen binne, útsein de haadstêd, it kleasterkompleks fan Filips II yn El Escorial, de âlde universiteitsstêd Alcalá de Henares en it paleis en de tunen fan Palacio Real, dy't alle trije hearre by it Wrâldkultuerbesit.
Jan Wybenga
Jan Wybenga, (Warten, 17 septimber 1917 - Grins 28 juny 1994) wie in learaar en Frysk skriuwer.
Hy wie in soan fan Albert Jans Wybenga. Wie haadûnderwizer yn Sint-Anne en Wommels, ûnderwizer oan de Mulo yn Frjentsjer, sûnt 1956 en 1957 learaar oan de Rykskweekskoalle yn Grins en Ljouwert.
Redakteur fan De Tsjerne (1953-1955). Skreau ferhalen, kritiken, gedichten (Amoeben, 1954). Syn wurk heart foar in part ta de 'eksperimintele' rjochting. Yntrodusearre hjerst 1952 eksperimintele poëzij yn De Tsjerne mei Hurrel; boartlike sketskes yn Alternatyf. Krige yn 1965 de Gysbert Japicxpriis foar poëzij foar syn twadde bondel  Barakkekamp en yn 1977 de Gysbert Japicxpriis foar Lyts Frysk deadeboek.
Wurk
Oersetting:
Klidzerak
De namme Klidzerak jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Klisserak.
List fan planetoïden 31501-31600
Dit is in list fan planetoïden 31501-31600.
Moersia (autonome mienskip)
De autonome mienksip Moersia, offisjeel de Regio Moersie (Spaansk: Región de Murcia) is ien fan de 17 autonome mienskippen fan Spanje, en waard yn 1982 as sadanich oprjochte. Dêrnjonken foarmet Moersia ek in Spaanske provinsje. De regio leit yn it súdeasten fan it lân, oan de Middellânske See, beëasten Andalûsje en besuden de regio Falinsia. Haadstêd is de stêd mei deselde namme as de regio, Moersia.
Ellen Floris
thumb|right|300px|It Waad by Westhoek Ellen Floris is in keunstner dy't sûnt 1999 yn Sint Anne op It Bilt oan de Waadkust wennet. It ljocht, de kleuren, de rêst en de romte fan It Waad leit se fêst op kleurefoto's mei in skildereftich oansjen.
De skientme fan it Waad leit se fêst op in wat ferfrjemdzjende wize. Werspegelingen fan it ljocht meitsje dat de foto's hast abstrakt oandogge.
Sûnt 1995 docht Floris mei oan de ynternasjonale fotomanifestaasje Noarderljocht. Yn 2005 krige se in romte oan hûs: Atelier Elbow.
Ellen Floris is lid fan de Waadkeunstrûnte en fan FRIA, de fakferiening fan Fryske keunstners. Eksposysjes fan har wurk binne ek te sjen yn Galery De Kleine Hoogstraat yn Ljouwert.
Feytsmastate (Kollum)
thumb|right|300px|Feytsma (pleats)
Feytsmastate stie westlik fan Kollumerterp, benoarden Kollum, gemeente Kollumerlân, tichtby it Dokkumer Djip en wat fierder fan Kollum as Grut Bama. Op it stee fan de state stiet in pleats dy't fan partikulieren bewenne wurdt. Feytsmastate waard begjin 17e iuw boud; de pleats op dat plak hiet yn 1883 noch sa en waard troch mr. Andreae beskreaun as in state mei grêften en singels.
Skiednis
Nei it ferstjerren fan Scipio fan Meckama yn 1599 wie Bocko, soan fan syn foargonger Jelger fan Feytsma, yn 1600 as grytman oansteld. Bocko fan Feytsma boaske yn dat selde jier mei Haring fan Burmania. Blykber wie der foar it jonge span gjin represintative wente yn de buert beskikber. Yn it houlikskontrakt fan 29 juny 1600 krige hy dêrom fan syn âlden in ''Sate Landts, geleegen bij Collumersyl, groot 70 pdm. met noch een Sate Landts mede aldaar bij de syl geleegen, groot omtrent 30 pdm. Yn totaal 36,74 hektare, mar dat wie net alles, want fierder stiet beskreaun dat dese bovengescreven Landen niet gelegen, noch met bequame huisinge ende hoovinge versien sijn, omme bij de voorn. Jonge luiden selfs naa haarluyder qualiteit bewoont te worden. Soo hebben wij Jelger van Feytsmx ende J. Auck van Heerma den voorsz. onsen soon Bocco van Feytsma ende Haring van Burmania, in plaetse van huysinge mede belooved ende aengenomen in gereeden gelde op te tellen ende te betalen de summe van twee dusend gouden guldens eens, van acht ende twintich stuivers ’t stuc''. Se krigen dus as houlikskado net allinnich twa pleatsen, mar ek noch ris nei 2010 omrekkene in rûchwei twa miljoen euro om foar harsels in optrekje buwe te litten. Mei dit jild waard yndie op de earstneamde “sate” in represintatyf hûs boud, mei grêften en singels, dêr't de namme Feytsmastate oan jûn waard. Bocko stoar yn 1627 en waard yn de tsjerke fan Kollum begroeven. Syn widdo liet it goed troch in meier (bedriuwslieder) beheare.
Nei alle gedachten is de state koart na de dea fan Bocko ôfbrutsen, mar de poarte is noch inkele jierren stean bleaun. Yn 1649 kocht Menno Houwerda fan Meckama, dy't mei in dochter fan Bocko troud wie, fan syn snoar Machteld fan Roorda, widdo fan Bocko syn soan Ruurdt fan Feytsma ''de helft vant hoornleger, huysinge, schuyre, singell, grafft ende poort, sampt boomen en plantagie met 62 pdm. land, alles gelegen bij Collumersijl''. Yn 1690 ferkocht Catharina fan Burmania, pakesizzer fan Houwerda fan Meckama, de heule sate foar 2.145 karolusgûnen oan Gosse Eetes, ûntfanger fan Kollumerlân. Gosse wie in pakesizzer fan de eardere meier fan de sate en bewenne de pleats al mei syn frou. Harren soan Folckert Gosses nom de namme Feytsma oan en stoar yn 1739 as prokureur-postulant fan it gerjocht fan Kollumerlân.
De Klok (wetter)
De Klok is in mar yn de gemeente De Fryske Marren. It is in diel fan de Snitser Mar tusken de polder benoarden Goaiïngaryp en it eilân de Lytse Griene. Oan de súdkant fan De Klok lizze de Goaiïngarypster Puollen.
Geakundich Wurkferbân Skarsterlân
It Geakundich Wurkferbân Skarsterlân (GWS) is in ûnderdiel fan Museum De Jouwer en hat as taakstelling it sammeljen fan de skiednis fan de gemeente Skarsterlân yn de breedste sin fan it wurd. It wurkferbân bestiet heilendal út frijwilligers út omlizzende doarpen fan de gemeente en wurdt fasilitearre troch Museum De Jouwer. It hat dêr in stúdzjeromte dêr't it beskikbere materiaal argivearre wurdt.
Sûnt begjin 2004 jout it Geakundich Wurkferbân it periodyk “Ut eigen Gea” út, dat trije kear yn it jier ferskynt.
Stasjon Rotterdam Blaak
Stasjon Rotterdam Blaak (Rtb) iepene op 2 maaie 1877, is in spoarweistasjon yn de Nederlânske stêd Rotterdam yn de provinsje Súd-Hollân. It stasjon leit oan de Steatsline I (Breda - Rotterdam Sintraal). Yn 1993 waard it tredde stasjonsgebou sûnt 1872 iepene.
Gebou
200px|thumb|left|1e stasjonsgebou Stasjon Rotterdam Blaak yn 1877 It earste stasjon iepene op 2 maaie 1877 syn doarren foar treinreizgers. Fanwege de ferhege lizzing fan it spoar (Loftspoar) krige it stasjonsgebou ien ferdjipping mear as doedestiids gebrûklik wie, sadat de earste ferdjipping op likense hichte lei mei it perron. It stasjon krige as earste Nederlânske stasjon in oerkaping fan smeedijzer yn stee fan getten izer.
Op 6 maaie 1982 waard it ûndergrûnske metrostasjon Blaak iepene oan de ûnder de namme Oost-Westlijn bekend steande metroline. By de oanlis fan dy line wie rekken hâlden mei in takomstich ûndergrûnsk spoarweistasjon. Fan 2009 ôf leit it metrostasjon nei it opheffen fan de namme Calandlijn oan de metrolinen A, B en C. It metrostasjon hat trije spoaren (oan in eilânperron en in sydperron). De earste jierren wie der, op it plak dêr't no de tramhalte is, in grutte metrohal dêr't ek in NS-loket yn ûnderbrocht wie. Dit gebou is om en de by yn 1990 wer ôfbrutsen om de bou fan it hjoeddeistige stasjon mooglik te meitsjen.
Doe 't it Loftspoar ferfongen waard troch de Willemsspoartunnel, waard it spoarstasjon Blaak ferfongen troch in ûndergrûnsk stasjon. It nije stasjon waard op 15 septimber 1993 iepene troch keninginne Beatrix. It opfallende ûntwerp is fan arsjitekt Harry Reijnders.
Under de grûn binne op nivo -1 de spoaren fan de linen A, B en C fan de Rotterdamske metro. Sawol noard as súd fan it metrostasjon is in stasjonshal foar it spoarweistasjon. Op nivo -2 direkt ûnder de metro leit de spoarline. De perrons fan beide stasjons binne streekrjocht mei-inoar ferbûn fia treppen en liften, wêrtroch't in maklike oerstap mooglik is.
By de bouwurksumheden waarden de fundearring fan in toer en de stedsmuorre bleatlein dy 't diels sichtber makke is yn it stasjon.
Namme
It stasjon waard iepene mei de namme "Rotterdam Beurs" neamd nei it njonkenlizzende beursgebou, mar Om't ek it beursgebou De Beurs ferlern gien wie en de hannelers yn 1941 it nij boude Beurs oan de Coolsingel belutsen, krige it stasjon yn 1945 de namme "Rotterdam Blaak".
June Liu
June Liu, echte namme ûnbekend (29 jannewaris 1998), is in Sineesk neakenmodel en pornografysk aktrise. Neffens har offisjele opjefte wie se ûnder har pornokarriêre 1.67 m, mei in gewicht fan 54 kg.
Tip Marugg
Silvio Alberto (Tip) Marugg (Willemstêd, 16 desimber 1923 - Willemstêd, 22 april 2006) wie in Antilliaansk skriuwer en dichter.
Libben en wurk
Hoewol't syn âlden beide Roomsk-Katolyk wiene, waard er RK én protestantsk opbrocht. Yn 1942 helle er syn mulo-diploma en dêrnei siet er fiif jier yn militêre tsjinst. Inkelde desennia lang hie er syn wurk by de Royal Dutch Shell. Marugg skreau wolris stikjes yn it personielsblêd fan Shell, Passaat en ûntduts doe dat er nocht en wille oan 't skriuwen hie. Hy debutearre yn 1958 mei de roman Weekendpelgrimage. Yn 1967 seach In de straten van Tepalka it ljocht. De morgen loeit weer aan ferskynde yn 1988 en waard nominearre foar de AKO-Literatuerpriis. Syn boeken binne ûnder oaren yn it Ingelsk en Russysk oerset.
Yn de lêste jierren fan syn libben gie it sjen efterút en woe it lêzen en skriuwen net bêst mear. In jier foar syn dea is him in skonk ôfset, nedich fanwege in slimme ynfeksje.
Yn 1970 gie er mei pinsjoen. In man tige op himsels, allinnich yn in grut hûs mei in fertutearze tún, is it byld dat der sûnt fan him bestiet, mar yn de omgong wie Marugg hertlik en ynteresseare er him foar syn peteargenoat.
Klapreed
thumb|320px|right|Skematyske werjefte fan in fêste- en in klapreed De Klapreed is in type reed dat brûkt wurdt by it langebaanreedriden. By gewoane redens (noaren) is it izer op twa punten (foar en efter) fêstsetten oan de skoech, by de klapreed by mar ien, oan de noas. Dizze iene befêstiging bestiet út in fear sadat it izer 'klappe' kin en sadwaande langer kontakt mei it iis hâldt.
Utfining
De klapreed waard yn 1984 útfûn troch Gerrit Jan van Ingen Schenau, yn de Fakulteit foar Bewegingswittenskippen fan de Frije Universiteit fan Amsterdam. It orizjinele idee fan klapredens is lykwols folle âlder, der binne ûntwerpen bekend fan om it jier 1900 hinne.
De redens waarden pas yn 1996 echt yn gebrûk nommen troch it Nederlânske frouljusteam. Foar dy tiid waard der benammen lakerich oer dien. Doe't Tonny de Jong hjir daliks baat by hie, folge de bûtenlânske konkurrinsje lykwols hurd. By de Olympyske Winterspullen fan 1998 yn Nagano rieden alle riders al op klapredens. In rein fan wrâldrekords folge; mannich rekord waard mei meardere sekonden oanskerpe.
It riden op de klapredens ferget wol in oare manier fan riden. De oerstap foel de iene toprider swierder as de oare en hie as resultaat dat ferskeidene topsporters opholden mei reedriden. Net altyd foargoed, trouwens. Sa slagge it de Nederlânske sprinter Gerard van Velde om, nei wat oefenjen, de technyk dochs yn 'e macht te krijen en waard wer in faktor fan betsjutting binnen de wrâldtop.
It foardiel fan klapredens
It grutte foardiel fan de klapreed sit him yn it hefboomeffekt. By de klapreed leit it knierpunt fan de foet op it knier fan de reed (ûnder de foarfoet, it 'natuerlike' knierpunt). By in gewoane reed leit it knierpunt op de punt fan it izer. Dat punt leit eins te fier nei foaren om as in goede hefboom wurkje te kinnen. It wurdt dan tige swier om 'e foet oer dat punt hinne tille te kinnen. By de klapreed leit dat punt dus op in effisjinter plak, hjirtroch is eltse klap 'raker'.
Olivia (sjongster)
thumb|right|300px|Olivia Olivia, (wiere namme Olivia Longott, Brooklyn (New York), 15 febrewaris 1981) is in Amerikaansk sjongster fan Kubaansk en Jamaikaansk komôf, dy't meast warber is yn de hiphop. Olivia komt der foar út dat hja kristlik is.
Jeugd
Longott har mem is fan Jamaikaansk komôf en har heit komt fan Kuba.
Albums
Olivia's debútalbum, útbrocht troch 50 Cent's G-Unit Records (Behind Closed Doors), wurdt no fannijs makke, wierskynlik sûnder de singles "So Sexy" en "Twist It" (mei Lloyd Banks). Dit album sil no "Second Chance" hjitte.
Iere Midsiuwen
Under de Iere Midsiuwen wurdt oer it algemien ferstien: de perioade fan likernôch 500 oant 1000; de skiednis fan Jeropa nei it ynstoarten fan it West-Romeinske Ryk. Soms wurdt ek de term tsjustere midsiuwen brûkt omdat, troch de gaos dy’t feroarsake waard troch in soad ynvaazjeweagen fan de lossleine folken, der net folle op skrift steld waard en ek in soad ynformaasje ferlern gie. Dêrtroch is noch in soad ‘tsjuster’ wat de krekte gong fan saken oanbelanget. Ek de algemiene efterútgong fan de befolking en libbensstandert, fergelike mei it Romeinske ferline, dy’t stadichoan einige by de konsolidaasje fan de tastân troch Karel de Grutte.
Ein fan it (West)-Romeinske Ryk
De midsiuwen kamen op gong doe't it gesach fan it Romeinske Ryk fanwege boargeroarloggen en in soad fijannigens oan de grinzen hieltyd minder waard en de ferskate "barbaarske" folken yn it ryk harren hieltyd ûnôfhinkliker opstelden. Dizze perioade wurdt it Grutte Folkeferfarren neamd.
Om-ende-by 455 wie der in situaasje ûntstien dat der net folle belestingjild mear oan it sintraal gesach ôfdroegen waard. De lokale Romeinske autoriteiten waarden oan de kant skood troch de yn it ryk opnommen folken as de Fisigoaten en de Boergonden. Dy Germaanske folken namen sels de leie yn hannen en stiften yn it ryk ûnôfhinklike keninkriken.
Yn it leger wie ek sa'n ûntwikkeling. Yn de rin fan de 5e iuw waard de militêre sterkte fan it Romeinske leger sawat hielendal basearre op foederaty-ienheden. Yn 451 koe Attila de Hun mei muoite ferslein wurde mei help fan foederaty (om de Fisigoaten, Boergonden,Franken en Alanen hinne). Lang om let wie ien fan de foederaty, de Germaanske stam de Herulen, ferantwurdlik foar de ein fan it West-Romeinske Ryk. De lêste Romeinkse keizer Romulus Augustulus waard ôfsetten troch de magister militum (opperbefelhawwer) fan de foederaty, de Germaan Odoaker.
In soad fan de Germaanske folksstammen wienen foardat sy harren yn it Romeinske ryk fêstigen oerstapt op it Kristlik leauwen, al wie it meastal ta in ôfwikende foarm dêrfan, it arianisme
Merovingyske Ryk
Op 'e ein fan de 5e iuw ûntstie yn Jeropa in perioade fan feriening en fersnipeling fan lannen en gebieten. Klovis I hie alle Frankyske stammen ûnder syn gesach feriene. Nei syn dea waard syn ryk lykwols neffens it Salyske erfrjocht ferdield ûnder syn fjouwer soannen. Dy fochten tsjininoar, mar wurken ek tegearre tsjin de rest fan Jeropa, sadat sy deryn slaggen de measte Germaanske folken te oermasterjen. It gefolch fan dizze hieltyd werhelle ferdielings, wie wol dat it Merovingyske Ryk sa om-ende-by it midden fan de 7e iuw útinoar fallen wie yn ferskate lytse tsjin inoar stridende rykjes. It ryk waard foar de lêste kear feriene troch kening Klotarius II en syn soan Dagobert I.
De lêste keningen fan de Merovingyske dynasty hienen noch mar in bytsje macht oer, it ryk waard doe regearre troch de hofmeiers (de 'húsmasters' dy't oarspronklik de help fan de kening wienen). Yn Austraasje waard dy taak útoefene troch Pepiniden, dizze famylje waard hieltyd wichtiger troch it erflik meitsjen fan it amt. De Merovingers bleaunen lykwols noch in skoft as skynkeningen (ek wol de sleauwe keningen neamd) op de troan.
Karolingyske Ryk
Pippyn de Koarte, de hofmeier fan kening Gilderik III naam yn de 8e iuw de macht oer fan de lêste Merovingyske kening en stifte syn eigen dynasty fan de Karolingers. Pepyn de Koarte krige dêrby help fan de paus om syn machtsgreep te rjochtfeardigjen. De Karolingers dienen in soad saken mei de paus en lang om let resultearre dit yn de keizerskroan foar Karel de Grutte. De ynfloed dy't de Byzantynske keizer hie op Rome waard dêrmei teneate dien. De Karolingers slaggen der fierder ek yn om it oplûken fan de moslims û.o. yn Itaalje ta stilstân te bringen.
Karel de Grutte waard opfolge troch syn iennichste soan Loadewyk de Fromme, wêrtroch it ryk byinoar bliuwe koe. Loadewyk slagge der lykwols net yn om syn opfolging goed te regeljen mei syn fjouwer soannen. Sy krigen ûnder inoar spul, wêrtroch't dizze perioade fan bruorretwisten late ta de splitsing fan it Hillige Roomske Ryk yn in Frankyske ryk (Karel de Keale), it ryk fan Lotharius en in Germaansk Ryk (Loadewyk de Dútser). It ryk fan Lotharius waard nei de dea fan Loadewyk de Fromme it striidperk fan it Frankyske en Germaanske ryk.
Sosjaal
Yn earste ynstânsje naam yn de iere midsiuwen de geleardheid ôf. Karel de Grutte stifte lykwols fannijs skoallen wêrtroch de literêre ûntwikkeling yn syn ryk wer tanaam. It brûken fan jild foel ek hast hielendal wei, der waard wer mear hannele yn natuera.
Idade Média
Knipsleat
De Knipsleat (Stellingwerfsk en offisjeel: Knipsloot) is in feart yn de gemeente Eaststellingwerf. De feart rint west fan it Haulerfjild nei de eastkant fan Waskemar.
De namme Knipsloot jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme ''Knipslootswijk'.
Ebroin
thumb|right|200px|Munt mei ôfbylding fan Ebroin Ebroin wie in Frankyske hofmeier yn Neustrje. Hy wie twa kear hofmeier, earst fan 658 oant 673 doe't er ôfset waard en letter op 'e nij fan 675 oant syn dea yn 680 of 681. Hy stiet bekend as in gewelddiedich en despoatisk hearsker dy't dernei stribbe om de macht fan Neustrje, dêr't hy de kontrôle oer hie, út te wreidzjen oer Boergonje en Austraasje. Hy hie ek spul mei de Fryske kening Aldgillis.
Skiednis
Nettsjinsteande syn hurde polityk wie Ebroin net by machte om de Ienheid fan it Frankyske Ryk te behâlden. Wylst Klotar III, de soan fan Klodwig II yn Neusterje en Boergonje regeare, waard er yn 660 twongen, de Austraasjers mei Gilderik II (broer fan Klotar III) as eigen kening en mei Wulfoald as hofmeier ta akseptearen.
Ebroin dy syn bêst om de ferieniging mei Boergonje en Neusterje yn stân te hâlden, mar wichtige Boergondyske eallju woenen harren ûnôfhinklikens werom hawwe. Sy sammele harren ûnder Leodegar, de Biskop fan Autun, fersloegen Ebroin, en setten him finzen yn it kleaster fan Luxeuil (670). Yn in Proklamaasje, waard troch harren bepale dat elts keninkryk syn eigen wetten en gewoanten hâlde mocht en dat der gjin ambtsdragers (hofmeiers) yn meardere riken wêze mochten en dat gjinien mear in tirany festige mocht krekt as Ebroin dat dien hie. Lykwols waard koart dêrnei Leodegar troch de Austraasjers ûnder Wulfoald ferslein en sels yn in it kleaster opsluten (673).
Yn it selde jier makke de beide ballingen gebrûk fan de algemiene anargy, flechten út it kleaster en stean al gau wer tsjinoer inoar. Beide sykje steun troch in merovingyske kening. Ebroin proklamearet sawier in "falske" Merowinger as hearsker. Leodegar waard by Autun oerwûn en twongen him oer te jaan oan Ebroin. Op 2 oktober 679 waard hy úteinlik fermoarde nei swiere martelingen. De Tsjerke soe him letter hillich ferkleare.
Nei de dea fan syn jierrenlange tsjinstanner bleau Ebroin oer as ienige absolute hearsker fan de Franken, wreide syn macht oer Boergonje en fersloech de Austraasjers 678 by Bois-du-Fay, yn de omkrite fan Laon. Syn triomf wie lykwols koart, er waard yn 681 fermoarde troch in oanslach fan ien fan syn talleaze fijannen.
Ebroin en de Friezen
Under it bewâld fan Ebroin hienen de Franken ek spul mei harren noarderbuorren de Friezen. Ynset fan de fijannigens wie de behearsking fan de âlde Romeinske grinsfersterkingen yn it Ryngebiet en dêr't de Fryske kening Aldgillis it bewâld oer hie. In oanfal fan de Franken ûnder Ebroin om it gebiet yn hannen te krijen misleare. Kening Aldgilles koe mei syn legermacht de Franken op ôfstân hâlde.
Yn de winter fan 678 ûntfong Aldgillis, tige tsjin it sin fan Ebroin, de Ingelske biskop fan York Wilfried yn Utert en joech dizze in feilich ûnderkommen.
Kung fu
Kung fu is in Sineeske stjitsport. De namme betsjut yn it Sineesk eat as feardigens berikke troch folhâlden. De namme is yn de sechtiger jierren opkaam yn it Westen, wylst yn it Easten oant dy tiid fan wu shu praat waard. Hjoeddedei wurdt binnen de sport sels wu shu mear brûkt foar it sportelemint, wylst kung fu mear brûkt wurdt foar de fjochtkeunst, wêrby mear klam leit op de behearsking fan lichem en geast beide.
Kung fu is ien fan de âldste foarmen fan fjochtkeunst, basearre op it fjochtsysteem dat de Earste Keizer yn Sina fêststelde yn de tredde iuw foar Kristus. It hat dêrmei de basis west foar in protte lettere fjochtsporten, as karate, taekwondo en aikido.
Kung fu is in net ien strikte styl, mar is in ramt dêr't in lytse twahûndert stilen yn brûkt wurde. It grutste ûnderskie dat dêrby makke wurdt is tusken de noardlike en súdlike stilen. Noardlik wurdt gebrûk makke fan de romte; der wurdt heech en fier fan it lichem fjochten, mei lange earms, hege trappen en sprongtrappen. Súdlik wurdt ticht op 'e tsjinstanner fjochten, mei balansposysjes ticht by de grûn dêr't flugge stjitten út makke wurde. As ferklearing fan dit ûnderskie wurdt wol oandroegen dat de Sinesen noardlik fan de Giele Rivier grutter binne en yn de iepen romte fan de flakten libben, wylst besuden de rivier de minsken lytser binne en yn sletten lânskippen en op harren fiskersboaten libben.
Port of Spain
thumb|Lizzing Port of Spain Port of Spain (ek wol Port-of-Spain), befolking fan 49.000 (300.000 yn it stedsgebiet) (2000), is de haadstêd fan Trinidad en Tobago. De stêd leit oan de Golf fan Paria, op de westkust fan it eilân Trinidad en is benammen in bestjoerssintrum, mar ek in moderne havenstêd en finânsjeel sintrum fan belang foar it Karibysk gebiet. Sa is Port of Spain in oerslachhaven foar bauksyt út Frânsk Guyana, Guyana en Suriname en foar izer út Fenezuëla en de twa grutste banken fan de Karyb sitte dêr.
Der giet in fearboat fan Port of Spain nei Scarborough op Tobago.
Stedsyndieling
Stedssintrum
Westlike kertieren
Eastlike kertieren
Noardwest kertieren
Noardlike kertieren
Ut de skiednis
De stêd waard stifte op it plak fan it Yndiaanske stedsje Cumucarapo. De lêste Spaanske gûverneur, Don Jose Maria Chacon, fersette de haadstêd fan St. Joseph nei Port of Spain oan de ein fan de 18e iuw. Neidat Trinidad oan de Britten kaam yn 1797 bleau it de haadstêd. Port of Spain waard hieltyd grutter en wichtiger. Yn de jierren '60 fan de 20e iuw berikte de stêd syn heechste ynwennertal, sa'n 100.000. Sûnttiids hat de stêd in grut part fan syn befolking ferlern oan de bûtenstêden.
Fan 1958 oant 1962 wie Port of Spain de haadstêd fan de Westyndyske Federaasje, hoewol't earst de bedoeling wie om de haadstêd fan de federaasje by Chaguaramas, bewesten de stêdten, te bouwen. Doe't it rillegau dien wie mei de Federaasje is de nije haadstêd lykwols nea ôfboud.
Aldeholtpea
Aldeholtpea (Stellingwerfsk: Hooltpae of Oolpae) is in doarp yn 'e gemeente Weststellingwerf, twa kilometer noardeast fan Wolvegea by de N351. By it doarp rinne de Linde en de De Skene.
Aldeholtpea hat  ynwenners.
Skiednis
thumb|left|Stefanustsjerke Yn 1204 wurdt foar de earste kear skreaun oer de namme Holenpathe. Yn dat jier joech de biskop fan Utert de ynwenners tastimming om in eigen kapel te stiftsjen, sadat hja net altiten mear nei de Klemenstsjerke fan Stienwyk hoegden te reizgjen. Wêr't dy kapel stien hat is ûnbekend, de hjoeddeiske Stefanustsjerke waard pas yn 1545 boud. It doarpsgebiet fan Aldeholtpea lei yn 'e midsiuwen folle mear nei it west ta oant de âlde rykswei Stienwyk-It Hearrenfean yn it hjoeddeiske Wolvegea. Om Wolvegea de romte te jaan rekke it doarp Aldeholtpea in stik grûn kwyt.
De namme komt mooglik fan hole path dat moeras of sompe betsjut. Mei't de Linde eartiids geregeld oerstreamde sil it gebiet faak ûnderstrûpt wêze. Doe’t it nije doarp "Nieholtpad" (Nijeholtpea) stifte waard waard oan it begjin fan de 14e iuw "Oude of Olde" oan de namme fan it âlde doarp tafoege.
Yn it earstoan wienen der grutte hakhoutbosken, rûge heidefjilden mei kûlen, hichten en sânferstowings, op guon plakken trochsnien troch sânpaden en paden troch de sompelannen dy’t in diel fan it jier ûnder wetter stienen. De hakhoutboskjes steane noch ferspraat yn it bûtengebiet. Hja helje de plakken yn it sin, dêr’t earder de Helomabosken, Skenebosken, Tsjerkebosken, de bosken fan it lângoed Keningsbergen en it grutte Doktersbosk wienen. Sânferstowingen wienen der op "Klein Zwitserland" en om Keningsbergen. "Klein Zwiterland" leit bewesten de Moleleane.
Sûnt 1965 waard it doarp oan de súdlike kant fan it doarp útwreide mei nijbou.
Mienskip
thumb|260px|Swerfstien fan [[Småland-granyt]] It doarp hat in pleatslik belang. De doarpskrante Holenpathe ferskynt ienris yn 'e twa moannen. De Feriening Foar Folksfermaak organisearret alle jierren in Autocross, it doarpsfeest en de Rocknight.
Skoalle
thumb|260px|Iepenbiere basisskoalle De Striepe
Ferieningen
( De list is yn 2023 bywurke mei help fan de doarpsside. Sjoch foar de meast aktuele ynformaasje oer ferienings op de hiemside fan it doarp)
Strjitten yn Aldeholtpea
Alle strjitten yn Aldeholtpea
Bânsleat (buorskip)
Bânsleat is in buorskip yn de gemeente De Fryske Marren, yn de himrik fan Bantegea. Hy ûntstie pas let as turfgraversdelsetting oan it wetter Bânsleat.
De namme komt ek foar as Banslaet en Bandsloot. It wurd band betsjut hjir mooglik streek.
Suëzkanaal
thumb|Plak fan it Suezkanaal
It Suëzkanaal (Arabysk قناة السويس‎, Qanāt as-Suwais) is in kanaal fan 163 km lang troch de Lâningte fan Suez, dat de Middellânske See mei de Reade See ferbynt. It ferbynt Jeropa mei Aazje en de twa havenstêden Suëz en Port Saïd. It Frânske Suëzkanaal-Selskip (Compagnie Universelle du Canal de Suez), ûnder tafersjoch fan Ferdinand de Lesseps, hie it kanaal yn novimber 1869 ree foar gebrûk. Sûnt hoege skippen fan Jeropa nei Aazje en oarsom net mear om it kontinint Afrika hinne te farren.
Koaiboutfeart
De Koaiboutfeart is in feart op de grins fan de gemeentes Ljouwert en Tytsjerksteradiel. De feart is de ferbining tusken de noardkant fan it Sierdswiel en De Ryd besuden Gytsjerk.
De namme Koaiboutfeart jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme ''Kooiboutvaart'.
Maxine X
Maxine X, echte namme ûnbekend (8 novimber 1974), is in Kanadeesk neakenmodel en pornografysk aktrise fan etnysk Kmer komôf. Neffens har offisjele opjefte wie se ûnder har pornokarriêre 1.55 m, mei in gewicht fan 57 kg.
Passazjiersfleanmasine
thumb|[[Junkers F.13]] thumb|[[Boeing 707]] thumb|[[Boeing 787 Dreamliner]] thumb|[[Airbus A380]] In passazjiersfleanmasine is in fleantúch dat boud is en (yn it foarste plak) brûkt wurdt om passazjiers te ferfieren. De earste passazjiersfleanmasine waard yn 1913 ûntwikkele yn Ruslân. Yn de skiednis fan de loftfeart binne hûnderten modellen passazjierfleanmasines boud. Dit is in kar út dy fleanmasines.
Boeli van Leeuwen
Willem Cornelis Jacobus (Boeli) van Leeuwen (Kurasau, 10 oktober 1922 - dêre, 28 novimber 2007) wie in Nederlânsk-Antiljaansk skriuwer en dichter.
Libben
Van Leeuwen studearre rjochten yn Leien en promovearre oan de Universiteit fan Amsterdam. Op Kurasau hie er ferskillende publike funksjes, ûnder oaren dy fan bestjoerrssekretaris fan de Antillen. Nei syn pinsjoen arbeide er fergees as advokaat yn in wenwyk mei sosjale swierrichheden, Scharloo.
As skriuwer debutearre er yn 1959 mei de roman De Rots der Struikeling wêrfoar't er yn 1961 de Vijverbergpriis (no Ferdinand Bordewijk Priis) krige. It libben op Kurasau spilet dêryn in wichtige rol; keppele oan wichtige bibelske/kristlike temas om skuld, seksualiteit en ferantwurdelikens hinne. De paradoksen tusken yndividu en mienskip wurde sa ta útdrukking brocht.
Yn 2007 ûnfong Van Leeuwen op syn 85ste jierdei in ‘oeuvrejild’ fan it Nederlânske Fonds voor de Letteren, It bedrach waard oerlange yn it paleis fan de Gûverneur fan de Nederlânske Antillen, op Kurasau. Dêrby holden letterkundige Aart Broek, útjouwer Franc Knipscheer, skriuwer Tommy Wieringa en Sylvia Dornseiffer, direkteur fan it Fûns foar de Letteren, lêzingen oer Van Leeuwens libben en wurk.
Yn 2013 krige it Letterkundich Museum yn Den Haach de literêre neilittenskip fan de auteur dy't yn 2007 ferstoar.
Stijn Rietman
thumb|right|240px|Selsportret, oaljeferve op paniel Stijn Rietman (Drachten, 1979) is in Fryske keunstner út Holwert. Nei syn oplieding oan de PABO keas hy foar de keunst. Syn wurk bestiet meast út skilderingen, en dan faak lânskippen en portretten.
De lânskippen binne benammen koel, keal en treastleas. De iensumens komt dêryn bot nei foaren, mar wol mei in ferwizing nei de moaie kanten fan it allinnich wêzen. In weromlûken út de rêstleaze wrâld mei syn drokte en stress. Dizze rauwe ûnderwerpen hawwe wol wat fan it wurk fan Anselm Kiefer. Ek binne der ynfloeden fan Jan Mankes, Berend Groen en syn learmasters Matthijs Röling en Pieter Pander werom te sjen.
Stasjon De Helder Súd
Stasjon De Helder Súd (Hdrz) is in spoarweistasjon yn de stêd De Helder yn de provinsje Noard-Hollân en waard iepene yn 1980 oan de Steatsline K (Amsterdam Sintraal - De Helder). It stasjon waard iepene fanwegen de útwreidings fan Den Helder yn de santiger jierren fan de tweintichste iuw. It is in typyske foarstedshalte mei twa abrys, in iepen fytsestalling mei fytsklûzen, en in pear parkearplakken oanwêzich. Yn febrewaris 2022 rekke it stasjon skansearre troch Stoarm Eunice, in part fan it perron, mei abry waaiden los en einigen yn de njonken lizzende sleat.
Andries Boelens
250px|thumb|Boargemaster Andries Boelens op in fragmint fan "De berte fan Kristus mei de oanbidding fan de harders" troch [[Jacob Cornelis fan Oostsanen út 1512, Napels, Museo Nazionale di Capodimonte.]] Andries Boelens (Amsterdam, 1455 - dêre, 1525) wie in skepen en boargemaster fan Amsterdam. Yn de perioade fan 1496 - 1517 wie hy fyftjin kear boargemaster.
Stijn Rietman
De minsken dy't op syn portretten útbylde wurde moatte wat fanselssprekkends hawwe. Taskôgers moatte der wat fan harren sels yn weromsjen kinne. Syn 'Selsportret' is yn 2007 oankocht troch it Drintsk Museum yn Assen. Stijn Rietman makket ek portretten yn opdracht.
Hy eksposearre de lêste jierren in soad, ûnder oare yn festigingen fan Galery Wiek XX, Akademy Minerva en it Festingmuseum yn Naarden. Yn 2008 en 2009 wienen der eksposysjes fan Stijn Rietman yn Realisme te Amsterdam.
Andries Boelens
Andries Boelens kaam út in yn de 15e en 16e iuw foaroansteande Amsterdamse famylje. Hy is de pakesizzer fan Durk Boelens dy't foar him trije kear boargemaster wie. Mei 15 boargemasterskippen stiet Boelens op it twadde plak fan langstsittende boargemasters fan Amsterdam.
Oer syn rol yn de polityk fan de stêd Amsterdam is bûten de 17e iuwse stúdzje fan J. van Wieringen Ghijsberts net folle bekend. Ut dizze stúdzje soe blike dat Andries Boelens it rjocht fan it fieren fan de keizerskroan yn it wapen fan Amsterdam mooglik krigen hawwe soe troch in liening oan Keizer Maksimiliaan I te ferstrekken; ''Hij leende aan Keyser Maximiliaan, een goede somme gelts, waerdoor hij des Keysers gunst, en voor de Stad van Amsterdam, de keyserlijcke kroon op haer waepenen verkreegh'.
Vondel oer Boelens
Waerna Maxmiliaen, Roomsch Koning, hoogh ge-eert,
Haer' wapenkruisschilt kroont met diamante straelen,
En parlen van zijn kroone, om eeuwighlijck te praelen,
Als met een danckbaer merck van zijne majesteit,
Voor Ridder Boelens gout, en 's helts grootdaedigheit,
Vondel dichtte oer him yn Op de Wapenkroon van Amsterdam : Indien men uwen gryzen stam,