cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Neneh Cherry
Diskografy
Ik kar. De folsleine diskografy is te finen yn de Ingelsktalige Wikipedy: hjir
Dark Passion Play
Dark Passion Play is it sechsde studio-album fan Nightwish. It album waard opnommen tusken septimber 2006 en maart 2007] yn studios yn Finlân en Ingelân en waard yn 'e hjerst fan 2007 op 26 septimber útbrocht. It is it earste album fan Nightwish mei sjongeres Anette Olzon en fluitspiler Troy Donockley. Njonken de reguliere ferzje fan it album waard der ek in spesjale ferzje útbrocht mei in twadde cd, dêr't alle nûmmers fan it album ynstrumintaal op steane.
Charles de Lambert
Charles Alexandre Maurice Joseph Marie Jules Stanislas Jacques, greve de Lambert (Funchal (Madeara), 30 desimber 1865 - Saint-Sylvain-d'Anjou, 26 febrewaris 1944) wie in Frânsk loftfeartpionier. Hy makke de earste flecht boppe Nederlân.
Komôf
Lambert waard berne yn it Portugeeske Madeara, mar studearre yn Pau yn Frankryk. Lambert wie yn 't earstoan dwaande mei glydboaten. Hy boaske op 3 juny 1893 mei de Ingelske Cordelia Mary Consett; sy krigen ien dochter, Marguerite.
De Lambert syn nasjonaliteit bestiet wat betizing oer. Syn Frânske pake en beppe ferlieten Frankryk ûnder de Frânske Revolúsje en ferfearren nei Ruslân, dat hy soe de Russyske nasjonaliteit hawwe. Lambert wie in soan fan in Russyske generaal en in Frânske mem, dochter fan Louis Stanislas Savary, greve fan Lancosme. Hy hat ek in skoft yn Luik, dêrom beskôgje guon boarnen him ek wol as Belg.
Fleander
thumb|250px|Charles de Lambert yn Etten-Leur Yn 1893 besocht Lambert fergees om te fleanen mei it tastel fan Hiram Maxim. Dêrnei kocht er in sweeftastel fan Otto Lilienthal. Doe't Wilbur Wright yn 1908 yn Frankryk de earste fleanskoalle begûn yn Le Mans, wie Lambert ien fan de earste trije persoanen dy't les fan him krigen; de oaren wiene Paul Tissandier en Paul Nicolas Lucas-Girardville. In stikmannich moannen letter waard de skoalle ferset nei Pau. Op 18 maart 1909 makke er syn earste soloflecht boppe Pau. Op 7 oktober 1909 helle er syn fleanbrevet: nr. 8.
Yn 1909 betocht Sybrand Heerma van Voss, de direkteur fan it sûkerfabryk Van Breda, Dolk en Van Voss yn Etten-Leur (doedestiids noch Leur) it plan om by gelegenheid fan it 40-jierrich bestean fan syn fabryk de earste flecht boppe Nederlân te organisearjen. Ynearsten wie de Frânsman Léon Delagrange dêrfoar frege, mar úteinlik waard it Lambert. Snein 27 juny 1909 wie in rûzige dei en pas oan de ein fan de dei, doe't in prote taskôgers al nei hûs ta wiene, makke Lambert fan de Klappenberchske Heide ôf in flecht fan 3,5 minuten yn syn Wright Flyer.
Yn 1909 besocht Lambert It Kanaal oer te stekken en sadwaande de priis fan de Daily Mail te bemachtigjen. Mar syn tastel krige motorproblemen en it waard Louis Blériot dy't de oerstek as earste makke op 25 july 1909. In stikmannich moannen letter besette Lambert wol in tal prizen op it Grande Quinzaine de l'Aviation de Paris en helle op de lêste dei, 18 oktober 1909, in huzarestik út troch nei de Eiffeltoer en werom te fleanen, in ôfstân fan 48 kilometer dêr't er sa'n 50 minuten oer die. Hy krige fuortynienen de Grutte Medalje yn Goud útrikt troch de Aéroclub de France en waard beneamd ta Ridder yn it Legioen fan Eare.
Glydboat
Hy wie de glydboat (hydroplane) lykwols net fergetten en hold op mei de fleanderij. Yn 1913 koe syn ûntwerp foar de glydboat it wrâldrekord op wetter ferbrekke mei 98,6 km/o; Paul Tissandier siet oan it sjoer. Yn 1920 rjochte er mei Tissandier it earste glydboatefabryk fan de wrâld op yn Nanterre. Yn 1924 ûntfong er de titel markys. Oant 1931 bouden se tegearre oan glydboaten, mar dêrnei rekke it jild op.
Charles de Lambert syn ûnthâld waard hurd minder oan de ein fan syn libben. Hy stoar bankrot op 26 febrewaris 1944.
Monumint
Yn Etten-Leur oan de Rijsbergseweg by Rijsbergen stiet sûnt 1935 in monumint, in stiennen nulle, ta oantins fan de earste flecht boppe Nederlân.
Kayla Kleevage
Kayla Kleevage, echte namme: Kimberlee Marie Port (Racine (Wiskonsin), 20 april 1965 ) is in earder neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise yn it grutte-boarstesjenre.
Kayla hat sûnt 1996 har eigen webside en hat ek in fideobedriuw, Kleevco Productions. Kleevco hat in trijedielige rige produsearre mei de namme Hot Chocolate. Sy hat teffens ûnder kontrakt stien by de Video Exclusives-studio. In totaal hat sy yn 51 'films foar folwoeksenen' meidien.
Gastoptredens TV/film
Kayla ferskynde neaken yn 2007 yn in 'gewoane' film fan Ben Stiller, The Heartbreak Kid. Fierders hie hja in gastrol as "Phat Tittie Kittie" neist grutte-boarsten artyste BB Gunns yn de koartswylfilm Big Money Hustlas (2000) oer de rapgroep Insane Clown Posse; en yn talkshows sa as The Jerry Springer Show, Sally Jessy Raphael, en The Jenny Jones Show.
Freelance
Freelance is in term dy't tafoege wurde kin oan in berop (wêrby't it foarôfgiet oan 'e namme fan it oangeande berop), om oan te jaan dat de beskreaune persoan net yn fêste tsjinst is. Soks komt foaral faak foar yn 'e sektor fan 'e sjoernalistyk, dêr't men bgl. gauris sprekt fan in freelance-sjoernalist, in freelance-fotograaf of in freelance-ferslachjouwer. Dêrmei wurdt bedoeld dat sa'n sjoernalist of fotograaf net yn fêste tsjinst fan in krante of tydskrift stiet en dat sa'n ferslachjouwer net oan in beskate omrop of stjoerder ferbûn is. Ynstee behannelje se ûnderwerpen dy't se sels ynteressant fine of wêrfan't se ferwachtsje dat der fraach nei wêze sil, en besykje dy efterôf te ferkeapjen oan kranten, tydskriften of tillefyzje- of radiostjoerders.
De term freelance waard yn 'e Ingelske taal yntrodusearre troch de ferneamde Skotske skriuwer sir Walter Scott (1771-1832), dy't der yn syn histoaryske roman Ivanhoe, út 1820, mei ferwiisde nei "frije lânsen", oftewol ridders dy't yn ruil foar jild foar in persoan of saak fjochtsje woene (yn tsjinstelling ta ridders dy't ûnder it feodale stelsel as lienman trou sward hiene oan in lienhear). Om 'e 1860-er jierren hinne ferskode de betsjutting fan letterlik nei figuerlik (en koene dus lju út alderhanne beroppen dermei oantsjut wurde), en yn 1903 waard it troch it gesachhawwende Oxford English Dictionary erkend as in tiidwurd (ien dy't as wurket sûnder fêst tsjinstferbân, is oan it freelancen). Pas sûnt de 1960-er of 1970-er jierren waard freelance yn it Ingelsk as eigenskipswurd brûkt en benammen yn dy foarm is it mei in tuskenstap yn it Nederlânsk sûnt de tachtiger jierren it Frysk ynkrongen.
Trol
In trol (Noarsk en Sweedsk: troll; Deensk: trold) is in mytyske wêzen út 'e Noardgermaanske mytology en de dêrútfuortkommende Skandinavyske folkloare. Oarspronklik wie de oantsjutting 'trol' mooglik in synonym mei in negative lading foar in jötunn (meartal: jötnar), de reuzen dy't oates en toates neamd wurde yn 'e Aldnoarske helde- en goadedichten, faak as fijannen fan 'e tongergod Thor. Yn sokke boarnen wurde trollen yn 'e regel beskreaun as wêzens dy't yn lytse famyljegroepen yn isolearre rotsen, bergen of grotten wenje, en mar komselden freonlik of behelpsum binne foar minsken of goaden.
Letter ûntjoegen trollen har yn 'e Skandinavyske folkloare ta wêzens dy't dúdlik fan reuzen ûnderskaat waarden. Yn folksferhalen wurde se ornaris omskreaun as yn tin befolke of ûnbewenne oarden tahâldend, ûnwillich om har ta it kristendom te bekearen en (dêrom) gefaarlik foar minsken. Ofhinklik fan 'e krite dêr't sa'n folksferhaal út stammet, rint de beskriuwing fan har uterlik wiid útinoar. Sa komt it foar dat trollen der krekt sa útsjogge as minsken sûnder dat der wat opfallends of ôfwikends oan har is, mar meastal wurde se omskreaun as fuoililk op it groteske ôf, en fierders ekstreem âld en ûnbidige sterk, mar tige traach fan ferstân.
Yn guon ferhalen kinne trollen net oer sinneljocht en ferstienje se as se troch de sinne beskynd wurde. Soms wurde se assosjearre mei beskate lânskipseleminten, dêr't dan faak fan sein wurdt dat it ferstienne trollen binne. In oare karaktertrek fan trollen is dat se har, nettsjinsteande har ôfkear fan 'e minsklik kultuer yn it algemien, dochs oanlutsen fiele troch brêgen, dêr't se faak by of ûnder tahâlde. It leauwe dat trollen ferjage wurde kinne troch wjerljochtslaggen, dat as elemint yn in grut tal folksferhalen foarkomt, giet wierskynlik werom op 'e mytologyske deilisskip tusken trollen en de tongergod Thor. Fierders soe it ûntbrekken fan trollen yn beskate regio's fan Skandinaavje te tankjen wêze oan it feit dat dêr geregeldwei it kloklet fan 'e kristlike tsjerken te hearren is, eat dêr't trollen nei't it skynt in grouwéligen hekel oan hawwe.
Yn Noarwegen en Sweden wurde trollen almeast omskreaun as like grut fan stal as minsken of noch oansjenlik grutter. Lytsere trollen, likernôch heal sa grut minsken, komme foar yn 'e folkloare fan Denemark, dêr't hja tahâlde soene yn grêfheuvels. Sokke wêzens wurde yn it Deensk troldfolk (it "trollefolk") neamd. Yn Noarwegen bestiet ek it huldrefolk ("ferhoalen folk"), dat in protte wei hat fan trollen, mar dochs wurdt der yn 'e folkloare in dúdlik ûnderskie tusken de beide soarten wêzens makke. De trow fan 'e Orkney-eilannen en de drow fan 'e Sjetlâneilannen binne termen dy't ferwize nei wêzens dy't oerien lykje te kommen mei it Noarske huldrefolk, mar dy't etymologysk fan it Noarske troll ôflaat lykje te wêzen.
Sint-Marten (eilân)
thumb|St. Marten thumb|Lizzing fan Sint-Marten Sint-Marten (Nederlânsk: Sint-Maarten, Frânsk: Saint-Martin) is in eilân yn de Karibyske See, ien fan de Lytse Antillen, neamd nei Martinus fan Toers. It súdlike part fan it eilân is it lân Sint-Marten, it noardlike part is de Frânske oerseeske mienskip Frânsk Sint-Marten.
It eilân leit sa'n 300 kilometer beëasten Porto Riko en 240 km benoarden Gwadelûp. Krekt noardlik fan Sint-Marten leit Angila, oare kant it Sint-Martenskanaal.
Echte haaien en roggen
De echte haaien en roggen (Latynske namme: Euselachii) foarmje in tuskenklasse fan 'e stamme fan 'e rêchstringdieren (Chordata), de ûnderstamme fan 'e wringedieren (Vertebrata), de tuskenstamme fan 'e kaakdieren (Gnathostomata), de klasse fan 'e kreakbienfisken (Chondrichthyes) en de ûnderklasse fan 'e haaien en roggen (Elasmobranchii). Dit is in taksonomyske groep fan fisken dy't de haaien (Selachii), de roggen (Batoidea) en al harren fossile sibben omfiemet, útsein de tuskenklassen fan 'e Cladoselachimorpha en de Xenacanthimorpha en de skiften fan 'e Squatinactiformes en de Protacrodontiformes.
Arriva Persoaneferfier Nederlân
thumb|260px|In VDL Citea op Skylge thumb||260px|Arriva thumb||260px|Line 51
Arriva Persoanferfier Nederlân (Nederlânsk: Arriva Personenvervoer Nederland B.V.) is de Nederlânske dochterûndernimming fan it Britske ferfierbedriuw Arriva mei de haadfêstiging yn Sunderland (Arriva PLC) te Ingelân, dy't yn 2010 in dochterûndernimming fan Deutsche Bahn AG waard. Arriva Persoaneferfier Nederlân hat syn haadfêstiging op It Hearrenfean. Arriva kaam yn 1998 yn Nederlân doe't it de aktiviteiten fan Vancom oernaam: GVB (Gemeentelijk Vervoerbedrijf Groningen) en Vancom Súd Limburch. Itselde jier waard ek de Hanze Groep en de VEONN opkocht, Wêrtroch't Arriva de busferfierder fan Fryslân, Grinslân en Drinte waard. Direkteur sûnt septimber 2006 is Anne Hettinga.
Skiednis
Oant de iere 1990-er jierren wie it ferfier yn Nederlân yn hannen fan de oerheid yn de foarm fan NV-konstruksjes dêrt de oerheid 100% oandielen yn hie sa as bygelyks yn de memme-ûndernimming Nederlânske Spoarwegen. Yn de 1980-er jierren besocht de oerheid de ferfiersstruktuer te feroarjen. Yn 1989 waarden de measte ferfiersbedriuwen beflapt ûnder de oerkoepeljende holding: it Feriene Streekferfier Nederlân, letter de VSB-Groep neamd.
Yn de 1990-er jierren waard it ferfier yn Nederlân stadichoan liberalisearre. Ein 1994 krige it Amerikaanske Vancom in fjouwerjierrige fergunning foar in stik as seis linen yn Súd-Limburch. Op 17 desiber 1998 naam Vancom it Gemeentlik Ferfierbedriuw Grins (GVB) oer. De gânse Nederlânske takke fan Vancom waard in pear wike letter oerdroegen oan it Britske Arriva. Arriva brocht it stedsferier yn Grins ûnder by de dochterûndernimming NV Arriva Groningen, itjinge juridysk in selsstannige ienheid wie.
Op 1 jannewaris 1998 waard de ferantwurdlikens foar it iepenbier ferfier desintralisearre fan it ryk ta de sanemade ferfierautoriteiten, lykas de provinsjes as de plusregio's. Letter dat jiers waard de VSN opspjalte yn twa parten: VSN-1 en VSN-2. Dat waard dien omreden de te oprjochtsjen Wet Persoaneferfier 2000, dêr't de merkwurking yn it Nederlânsk iepenbier ferfier by yntrodusearre waard. De ferantwurdlike autoriteit ferpartet it grûngebiet mei besteande linen yn saneamde konsesjes. Om de meast gaadlike ferfierder te finen, organisearret de konsesjeferliener in iepenbiere oanbesteger. Ferfiersbedriuwen dy't mear as 50% merkoandiel hawwe, meie harren net mear ynskriuwe op in oanbesteging. Yn 1996 hiene de VSN-dochterbedriuwen meiïnoar in merkoandiel fan 98%.
De bedriuwen dy't ûnderferparte wiene by VSN-1 wiene Midnet, Oostnet, ZWH-Groep en NZH. Dy bedriuwen giene mei yngong fan 10 maaie 1999 fierder ûnder de namme Connexxion.
De oare bedriuwen, BBA, Hanze Groep (mei GADO), Hermes en VEONN, waarden ûnderferparte yn de VSN-2-groep en wiene ornearre foar de ferkeap. Op 30 septimber 1998 waarden de Hanze Groep en VEONN ferkocht oan Arriva. Arriva krige dêrtroch it grutste part fan it iepenbier ferfier yn hannen yn Fryslân, Grinslân, Drinte, de Noardeastpolder en ek yn parten fan Oerisel.
Yn Fryslân wiene VEONN en de NS al oan it bepraten oer in gearwurkingsferbân ûnder de namme NoardNed foar al it busferfier yn Fryslân en de treintsjinsten fan de Noardlike Njonkenlinen. It oprjochtsjen fan NoardNed soe ynearsten al op 24 maaie 1998 wêze, dochs waard omreden guon omstannichheden in jier útsteld. Yn dy snuorje naam Arriva de VEONN oer en waard dy in partner yn NoardNed. Op 30 maaie 1999 sette NoardNed lang om let útein. Yn it súdeasten fan Fryslân en op de Fryske Waadeilannen soe Arriva sels ride. De stedstsjinst fan Ljouwert waard ynearsten by NoardNed ûnderferparte, dochs gie letter fierder ûnder Arriva. De treinen foar NoardNed waarden fan de NS hierd en de bussen fan Arriva.
Fia NoardNed fersoargen sy sûnt 1999 yn gearwurking mei de NS ek in part fan it treinferfier yn Noard-Nederlân, en busferfier yn Súdwest-Fryslân. De namme NoardNed is letter ferfallen en dêrnei rieden de treinen ûnder de namme fan Arriva. De treinstellen hawwe de nammen krigen fan bekende Friezen en Grinslanners. Fierders is der ek in taksybedriuw.
Yn 2003 binne de aktiviteiten fan Arriva-Limburch oernaam troch Connex dy't der de namme Limex oan jûn hat. Yn 2008 rekke Arriva by de oanbesteging fan it busferfier yn Súdeast-Fryslân in part fan syn rydgebiet kwyt. Fan 14 desimber 2008 ôf is Qbuzz de nije busferfierder yn it gebiet. Fan 13 Desimber 2009 is Qbuzz ek de ferfierder in Grins en Drinte, dêr't ek de oanbesteging ferlern gie.
Bustsjinsten yn Fryslân
260px|thumb|In Irisbus Citelis dy't in soad foar de Stedstsjinst Ljouwert brûkt wurdt. De bus rydt, lykas alle stedsbussen yn Ljouwert op ierdgas. It logo fan Arriva stiet derop allyk de hûsnamme Frysk Ferfier Arriva fersoarget alle steds- en streekferfier yn Fryslân, mei útsûndering fan guon Qbuzz-linen rjochting Grinslân. De stedstsjinst Ljouwert waard nei it oannimmen fan de Wet Persoanferfier 2000 as earste iepenbier oanbestege. Op 27 juny 2001 waard buorkundich makke dat Arriva dy konsesje oant 2007 hâlden bliuwe soe. Dêrnei skreau Arriva him net yn om't de konsesje neffens harren net genôch winst opleverje soe. Dêrtroch gie de stedstsjinst oer nei Connexxion. Arriva bemachtige lykwols de konsesje Súdeast-Fryslân yn 2002. Yn 2008 skreau Arriva him ek net yn oan dy konsesje en sadwaande waard dy oan Qbuzz jûn.
It busferfier op Flylân, Skylge, It Amelân en Skiermuontseach waard yn 2002 yn losse konsesjes oanbestege. Arriva ferlear dêr allinnich it busferfier op Flylân dy't troch TCR Flylân bemachtige waard. Yn 2008 bemachtige de joint venture Arriva/TCR de konsesjes Flylân en Skylge. Arriva bleau op Skylge riden en TCR op Flylân. Arriva wist it ferfier op de oare Waadeilannen te hâlden. Op It Amelân ried Arriva sûnt maart 2010 mei fjouwer âlde Grinzer (P+R Citybus) MAN Lion's City ierdgasbussen. Dy bussen binne letter oergien nei de stedstsjinst fan Ljouwert.
Yn 2006 ferlear Arriva de measte konsesjes yn it noarden fan Nederlân oan Connexxion. Op 20 maart 2012 waard buorkundich makke dat Arriva de konsesjes Noard- en Súdwest-Fryslân en Skiermuontseach weromwûn hie. Dy konsesje sette útein op 9 desimber 2012 en hat in rintiid fan acht jier mei de mooglikheid om twa jier te ferlingen. Dy konsesje omfieme net allinnich it streekferfier westlik fan it spoar fan Swol nei Ljouwert en noardlik fan it spoar fan Ljouwert nei Grins, mar ek de stedstsinst fan Ljouwert en de Q-liners fan Ljouwert nei Alkmar en tusken Grins en Emmeloard. Mei dy oanwinst ried Arriva mei 174 nije bussen. Op de stedstsjinst Ljouwert ride alle 20 bussen op ierdgas.
De provinsje Fryslân en Arriva eksperimintearje yn de ferlinging mei ferduorsumjen. Yn de simmer fan 2018 kamen der seis elektryske bussen by.
Doe't Connexxion it busferfier yn Fryslân fersoarge, brûkte dy de hûsnamme Frysker. Doe't Arriva dy oernaam, brûkte dy de namme Frysk Ferfier.
Q-liner
260px|thumb|Q-liner rydt benammen mei Mercedes-Bens Intourobussen
De VSN-Groep sette yn gearwurkjen mei de NS op 6 novimber 1994 mei de flugge bus Interliner útein. Arriva betocht yn jannewaris it alternatyf Aggloliner foar de linen om de stêd Grins hinne. De linen yn Fryslân en Drinte (de linen Ljouwert - Alkmar, Drachten - Grins, Lelystêd - Grins, Grins - Emmen) bleaune foarearst Interliner hjitten. Yn 2002 waard it konsept Q-liner betocht nei't de NS net fierder mei de provinsje op it mêd fan de Interliner gearwurkje woe. Alle Interliners en Aggloliners yn it noarden fan Nederlân waarden sadwaande Q-liners.
Yn de earste jierren wie Arriva de iennige ferfierder dy't de namme Q-liner brûkte. Letter hat Arriva dy namme oan de OV-autoriteiten oerdroegen dêr't dy namme ek troch oare ferfierders nei brûkt wurde koe.
Oant 30 juny 2005 eksploitearre Arriva mei Connexxion de Interliner/Q-liner tusken Grins, It Hearrenfean, De Jouwer en Lelystêd. Dêrnei gie line 315 alhiel oer op Connexxion. Sûnt 3 july 2011 is dy ferbining wer yn hannen fan Arriva. De linekonsesje rûn oant 9 desimber 2012 dêr't it part Grins - Emmeloard by de konsesje Noard- en Súdwest-Fryslân en Skiermuontseach neitiids by yntegrearre waard. Dy konsesje soe troch Arriva útfierd wurde. Dy konsesje duorre lykwols mar in oardel jier, om't mei it kommen fan de Hânzeline de folsleine line oerstallich waard.
Sûnt jannewaris 2012 rydt Arriva allinnich noch mei Mercedes-Benz Intego-bussen en sûnt 9 desimber 2012 ek mei nije Mercedes-Bens Intouro en Volvo 8900-bussen. Ek sûnt dy deis rydt Arrriva de Q-liner tusken Alkmar en Ljouwert, en yn Noard- en Súdwest-Fryslân. Sûnt 11 desimber 2016 hat Arriva de Q-liner-ferbinings yn Súdeast-Fryslân fan Qbuzz oernommen.
Treintsjinsten yn Fryslân
260px|thumb|Treinstel fan it type Stadler Rail type GTW yn de Charlottenpolder by [[Bunde (Dútslân)|Bunde yn East-Fryslân]] 260px|thumb|Spurt 10236 Tonny van Leeuwen op [[stasjon Starum]] De treinen op de Noardlike Njonkenlinen wurde sûnt 11 desimber 2005 eksploitearre troch Arriva. Tusken 30 maaie 1999 en 11 desimber die NoardNed dat.
Jankton Sû Stamme
De Jankton Sû Stamme (Ingelsk: Yankton Sioux Tribe; Westlik Dakota: Iháŋktȟuŋwaŋ Dakȟóta Oyáte, útspr.: [I'hã:ktˣũwã Da'kˣo:ta O'ja:te]) is in federaal erkende Yndiaanske stamme-organisaasje yn 'e Feriene Steaten, mei in eigen reservaat yn 'e steat Súd-Dakota. De organisaasje, dy't oprjochte waard yn 1858, hat 12.000 leden, en it haadkertier is fêstige yn Marty, yn Súd-Dakota. De leden besteane út etnyske Sû (Sioux), allegearre Westlike Dakota fan 'e Jankton-stamme. De Jankton Sû Stamme foarmet mei tsien oare Sû-organisaasjes de Feriene Sû Stammen.
Reservaat
It reservaat fan 'e Jankton Sû Stamme is it Jankton Sû Yndianereservaat (Yankton Sioux Indian Reservation) fan súdlik Súd-Dakota, dat in oerflak hat fan goed 1.700 km². Yn 2010 wennen dêr likernôch 6.500 minsken.
Arriva Persoaneferfier Nederlân
Treintsjinsten yn Fryslân
Sûnt desimber 2010 ride jûns en sneins mear flugge treinen tusken Ljouwert en Grins. Op it part fan Grins nei Súdhorn ride yn de moarnspits trije ekstra treinen. Tusken Grins en Roodeschool rydt eltse healoere in trein. Sûnt 1 maaie 2011 is der fannijs in ferbining tusken Grins en Feandam.
Jankton Sû Stamme
Skiednis
Yn 'e twadde helte fan 'e 1850-er wie de druk om Súd-Dakota foar kolonisaasje troch de blanken frij te jaan sa sterk wurden, dat in Jankton-delegaasje fan in stikmannich opperhaden ûnder lieding fan Slein-troch-de-Ree (Padáŋya Pápi) nei de Amerikaanske haadstêd Washington ôfreizge om mei de Amerikaanske oerheid oer in ferdrach te ûnderhanneljen. In goed fearnsjier wiene se dêrmei besteld, en it Ferdrach fan Washington waard op 19 april 1858 tekene.
Arriva Persoaneferfier Nederlân
Treintsjinsten yn Fryslân
Sûnt 9 desimber 2012 rydt Arriva mear treinen tusken Grins en Lier yn East-Fryslân. Dy line hjit de Wiederline. Fan moandeis oant sneons ride der ienris it oere treinen, wylst der sneins ienris yn de twa oeren treinen ride. De treinen meitsje yn Nederlân gebrûk fan de ynfrastruktuer fan ProRail, wyls it trajekt fan Nijeskâns oant Lier ûnderholden wurdt troch DB Netze.
Jankton Sû Stamme
Skiednis
Doe't er út it easten weromkearde sei Slein-troch-de-Ree tsjin syn folk dat de blanken sa machtich as maitsen wiene en dat it sinleas wie om har tsjin har te fersetten. Dat it wie foar de Jankton de baas om mar op 'e bêste betingsten in ferdrach mei de Amerikanen te sluten en har dan sa goed mooglik oan 'e nije tiden oan te passen.
Under it ferdrach, dat troch de Amerikanen yn febrewaris 1859 ratifisearre waard, joegen de Jankton harren tradisjonele wengebiet oan 'e noardoere fan 'e rivier de Missoury op yn ruil foar in reservaat yn it suden fan Súd-Dakota en in bedrach fan $1,6 miljoen, út te kearen oer in perioade fan fyftich jier. It ferdrach betong fierders spesifyk dat de Amerikanen de Jankton helpe soene troch ûnderwiis op it mêd fan lânbou en ambachten. Yn july 1859 ferfearen de Jankton nei harren nije reservaat.
Arriva Persoaneferfier Nederlân
Treinskema Noardlike Njonkenlinen Fryslân en Grinslân
Sjoch foar it meast aktuele tsjinstroaster op de side fan Arriva.
Nammen fan de treinstellen
De 43 treinstellen fan Arriva hawwe allegearre in namme krigen fan in persoan dy't ferbûn is mei it Noarden. De nammen binne:
Marty (Súd-Dakota)
Marty (útspr.: ['ma:ɹɾi]) is in plak yn Charles Mix County, yn it súdeasten fan 'e Amerikaanske steat Súd-Dakota, dêr't it deunby de grins mei Nebraska leit. Hoewol't it net it haadplak fan 'e county is (dat is Lake Andres), is it wol it haadplak fan it Jankton Sû Yndianereservaat (Yankton Sioux Indian Reservation), fan 'e Jankton Sû Stamme (Yankton Sioux Tribe). Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Marty doe in ynwennertal fan om 'e 400 minsken hinne.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2000 wie doe fan 'e befolking fan Marty 5,5% âlder as 65 jier en 46,6% jonger as 18 jier. Fierders bestie 16,7% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 40,9% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe (fan it befolkingssegmint fan ûnder de 18 jier sels 44,2%). Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2000 sa: 90,3% Yndianen; 4,5% blanken; 0,2% swarten; 5,0% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Grutte Priis Formule 1 fan Monako 2000
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Monako 2000 yn Monte Carlo op 4 juny 2000. It wie de sânde fan 17 races fan de Formule 1 yn 2000. Hy waard op it Circuit de Monaco hâlden. De race waard hâlden oer 78 omgongen, op it 3,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 262,8 kilometer.
Zitkála-Ša
Zitkála-Ša ("Reade Fûgel", útspr.: [zit'ka:la ʃa], "zyt kaa la sja "; ek wol bekend as Gertrude Simmons Bonnin; yn it Jankton Yndianereservaat (Súd-Dakota), 22 febrewaris 1876 – Washington, D.C., 26 jannewaris 1938), wie in Amerikaansk skriuwster, publisiste, polityk aktiviste, ûnderwizeresse en musika fan Yndiaansk komôf. Hja lei in grut tal tradisjonele myten en leginden fan benammen de Sû (Sioux) en de Jût (Ute) yn it Ingelsk fêst, wêrmei't sokke Yndiaanske ferhalen foar it earst in breed net-Yndiaansk publyk berikten. Dêrnjonken skreau Zitkála-Ša ferskate koarte ferhalen en in grut tal artikels wêryn't se utering joech oan 'e wrakseling dy't se yn har jonkheid trochmakke doe't se hinne en wer skuord waard tusken it kulturele erfskip fan har eigen folk en de ferlokkings fan 'e oerhearskjende blanke kultuer yn 'e Feriene Steaten. Mei William F. Hanson skreau se yn 1913 The Sun Dance, de earste Yndiaanske opera. Hja ûntjoech har ta in mûnich aktiviste en stried foar lykberjochtiging fan 'e Yndianen yn 'e Feriene Steaten, dy't yn har tiid de Amerikaanske nasjonaliteit net iens hiene. Yn 1926 rjochte se dêrta de Nasjonale Rie fan Amerikaanske Yndianen (NCAI) op, wêrfan't se oant har dea yn 1938 foarsitter wie.
Jonkheid en oplieding
Zitkála-Ša waard yn 1876 berne yn it Jankton Yndianereservaat yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Súd-Dakota. Hja waard grutbrocht troch har mem, de Westlike Dakota-frou Taté Iyóhiwin ("Rikt-nei-de-Wyn"), nei't har heit, in blanke Amerikaan dy't fan Felker hiet, it gesin koart nei har berte yn 'e steek litten hie. Har iere jonkheid seach Zitkála-Ša letter op werom as in tiid fan frijheid en lokkigens, dy't hja trochbrocht yn it reservaat yn 'e skûle fan har folk.
Yn 1884, doe't hja acht jier wie, arrivearren lykwols de earste kristlike misjonarissen yn it Jankton Reservaat. Hja joegen de Yndianen Ingelske nammen; sa waard Zitkála-Ša har mem "Ellen Simmons", en sysels waard fan "Gertrude Simmons" neamd. Ferskate bern út it reservaat, wêrûnder Zitkála-Ša, waarden nei White's Manual Labor Institute ("White's Ynstitút foar Wurk sûnder Fakoplieding"), yn Wabash, yn 'e eastlike steat Indiana, stjoerd. Dy skoalle wie oprjochte troch de quaker Josiah White mei as doel om bern út earme gesinnen, sij it blank, swart of Yndiaansk, fan ûnderwiis te foarsjen. Zitkála-Ša bleau dêr trije jier, oant 1887. Letter beskreau se har tiid oan White's yn it autobiografyske The School Days of an Indian Girl. Dêrby gie se yn op 'e misêre dy't feroarsake waard trochdat har Yndiaanske identiteit har ûntnomd waard, bygelyks trochdat se twongen waard om op 'e wize fan 'e quakers ta de kristlike God te bidden en har tradisjoneel lange hier ôf te knippen, en ferbean waard om har yn har memmetaal, it Dakota, te uterjen. Mar ek neamde se yn dat wurk de dêrmei sterk kontrastearjende blydskip dy't se fielde troch lêzen en skriuwen en fioelspyljen leare te kinnen.
Doe't Zitkála-Ša yn 1887, mei alve jier, weromkearde nei it Jankton Reservaat, wie se ûntsteld om te ûntdekken dat se langer net mear folslein mank har folk thúshearde, ek al lange se noch sa nei de âlde tradysjes. Boppedat foel har, no't se bekender wie mei de blanke kultuer, op dat der by in protte Dakota blanke gewoanten ynslûpten. Nei ferskate jierren by har mem wenne te hawwen, waard de langst nei fierder ûnderwiis har oermânsk, dat yn 1891 kearde se op eigen inisjatyf werom nei White's. Hoewol't de skoalle foarskreau dat famkes harren skikke moasten yn 'e rol fan húsfrou, wie Zitkála-Ša wisberet om mear út it troch har genoaten ûnderwiis te heljen. Hja hie talint foar muzyk, en learde njonken fioel- ek pianospyljen. Doe't de muzyklearaar fan 'e skoalle opstapte, naam sy it jaan fan muzyklessen oer. Yn 1895 behelle se har diploma, en by de útrikking hold se in taspraak oer de ûngelikense behanneling fan froulju, dy't der tige ynfoel by de pleatslike krante.
Hoewol't har mem der by har op oanstie dat se no weromkeare soe nei it reservaat, besleat de njoggentjinjierrige Zitkála-Ša, nei't se dêrta in stúdzjebeurs oanbean krigen hie, om fierder te learen oan it Earlham Kolleezje yn Richmond. Dêr wie se foar it earst omjûn troch mei-learlingen dy't yn grutte mearderheid blank wiene. Hoewol't se har yn 't earstoan as in kat yn in frjemd pakhús fielde, begûn se der stadichoan mear te wennen. It wie yn dizze snuorje dat se foar it earst Yndiaanske ferhalen, myten en leginden begûn op te skriuwen, wêrby't se dy earst yn it Latyn oersette, en doe nochris yn it Ingelsk. Yn 1897 moast se lykwols, seis wiken foar't se oan it Earlham Kolleezje ôfstudearje soe, fanwegen sûnensswierrichheden har stúdzje ôfbrekke.
Underwizeresse
Fan 1897 oant 1899 spile Zitkála-Ša fioele as lid fan it New England Conservatory of Music, út Boston. Yn 1899 naam se in baan as ûnderwizeresse oan 'e Carlisle Indian Industrial School oan, yn Carlisle, yn Pennsylvania. Dêr joech se muzykles en sprekfeardichheid, wêrby't se lieding joech oan debatten. Yn 1900 besocht se Jeropa om mei de Carlisle Indian Band fioele te spyljen op 'e wrâldtentoanstelling yn Parys. Datselde jiers begûn se artikels te skriuwen oer it deistige libben fan 'e Yndianen, dy't publisearre waarden yn tydskriften as Atlantic Monthly en Harper's Magazine.
Yn it neijier fan 1900 waard Zitkála-Ša troch kolonel Richard Henry Pratt, de stifter fan 'e Carlisle-skoalle, weromstjoerd nei it Jankton Reservaat om nije learlingen te rekrutearjen. By dat besyk waard se rare kjel doe't se seach hoe'n ferfallen rottekleaster oft har memme hûs wol net wurden wie, en besaude se har deroer dat it gesin fan har broer oan 'e biddelstêf rekke wie, wylst blanke ynkringers yn it reservaat lân begûnen te besetten dat ûnder de Wet-Dawes, fan 1877, oan 'e Dakota tasein wie. Nei't se wer yn Carlisle wie, rekke se danich yn oanfarring mei kolonel Pratt oer de assimilaasje fan 'e Yndiaanske learlingen yn 'e blanke kultuer (sa't syn skoalle dat foarstie), en it feit dat de bern op gjin inkele manear oanmoedige waarden om mear as it ienfâldichste wurk te ambiëarjen. Uteinlik rûn de rûzje sa heech op dat Zitkála-Ša 1901 ûntslein waard. De direkte oanlieding dêrfoar wie nei alle gedachten in ferhaal dat hja publisearre hie yn Harper's Monthly, oer it djippe fertriet fan in Yndiaanske jonge oer it ferlies fan syn identiteit troch de oplieding dy't er oan 'e Carlisle-skoalle krigen hie.
Trouwen en jierren yn Utah
Noed om har memme âlderdom en de earmoedige sitewaasje fan har famylje setten Zitkála-Ša neitiid oan om werom te kearen nei it Jankton Reservaat. Dêr begûn se noch yn 1901 by de âldere leden fan 'e stamme ferhalen te sammeljen om te publisearjen yn it wurk Old Indian Legends, dêr't se al in útjouwer foar fûn hie yn 'e foarm fan Ginn & Co., út Boston. Om harsels te ûnderhâlden, naam Zitkála-Ša yn 1902 in baan as siktaresse op it kantoar fan it Buro fan Yndiaanske Saken yn it Standing Rock Yndianereservaat, op 'e grins fan Súd- en Noard-Dakota. Dêr kaam se yn 'e kunde mei in kaptein Raymond Bonnin, in man fan mingd blank en Janktonai-Dakota-komôf, mei wa't hja datseldichste jier noch troude. Ek yn 1902 publisearre Zitkála-Ša it essay Why I Am a Pagan ("Wêrom't Ik in Heiden Bin"), yn it blêd Atlantic Monthly. Dêryn gie se yn op har eigen religieuze oertsjûgings en lei se út wêrom't se fêsthold oan it lânseigen leauwe fan har folk, om sa it idee ûnder it grutste part fan 'e Amerikaanske befolking tsjin te gean dat de Yndianen har allegear mei gragens ta it kristendom bekeare lieten.
Koart nei de brulloft waard Bonnin oerpleatst nei it Uintah en Ouray Yndianereservaat yn Utah, dêr't Zitkála-Ša en har man de folgjende fjirtjin jier mank de Jût (Ute) libje en wurkje soene. Yn dy tiid skonk Zitkála-Ša it libben oan harren ienlingssoan, Raymond Ohiya Bonnin. Teffens mette se yn dy tiid William F. Hanson, in komponist en perfester oan 'e Brigham Young Universiteit yn Provo, mei wa't se yn 1910 úteinsette om in opera te meitsjen. Dêrfoar komponearre Hanson de muzyk en skreau Zitkála-Ša it libretto en de lieten. It waard in romantysk ferhaal basearre op tradisjonele Sû- en Jût-tema's. Dizze earste Yndiaanske opera aller tiden, dy't de titel The Sun Dance krige, waard yn 1913 foar it earst opfierd, yn Vernal, troch leden fan 'e Jût Yndianestamme fan it Uintah en Ouray Reservaat. Yn 1938 gie The Sun Dance op Broadway yn premiêre, wêrby't trouwens inkeld melding makke waard fan William F. Hanson en it oandiel fan Zitkála-Ša yn it wurk ferswein waard.
Polityk aktivisme
Under de tiid dat se yn Utah wenne, joech Zitkála-Ša har by it Genoatskip fan Amerikaanske Yndianen (SAI), in progressive organisaasje dy't yn 1911 oprjochte wie om te krewearjen foar it behâld fan 'e Yndiaanske kultuer en libbenswize, en om te lobbyen foar it rjocht op it Amerikaanske boargerskip foar Yndianen (oant 1924 wiene de Yndianen yn 'e Feriene Steaten nammentlik steateleas). As polityk aktiviste begûn hja hieltyd skerpere krityk te leverjen op 'e korrupsje en oare misstannen binnen it Buro fan Yndiaanske Saken (BIA), de wurkjouwer fan har man. Sa spuide se raar guod oer it belied fan it BIA om Yndiaanske bern op 'e skoallen yn 'e reservaten te ferbieden om har eigen talen te sprekken, en oer de geregeldwei foarkommende gefallen fan mishanneling troch blanke ûnderwizers as Yndiaanske bern net op 'e kristlike manear en ta de kristlike God bidde woene. Uteinlik late har krityk op it BIA yn 1916 ta it ûntslach fan har man.
De Bonnins ferfearen dêrop nei de Amerikaanske haadstêd Washington, D.C., dêr't Zitkála-Ša siktaris fan it SAI waard. Fan 1918 oant 1919 wie se teffens redaktrise fan it orgaan fan it SAI, it blêd American Indian Magazine. Yn 1921 publisearre se in twadde boek mei Yndiaanske ferhalen, mei as titel American Indian Stories, en yn 1923 skreau se mei Charles H. Fabens fan 'e Feriening ta Ferdigening fan 'e Amerikaanske Yndianen (AIDA) en Matthew K. Sniffen fan 'e Feriening foar Yndiaanske Rjochten (IRA) it ynfloedrike pamflet Oklahoma's Poor Rich Indians: An Orgy of Graft and Eksploitation of the Five Civilized Tribes, Legalized Robbery ("De Earme Rike Yndianen fan Oklahoma: In Orgy fan Ynklauwerigens en Eksploitaasje fan de Fiif Beskaafde Stammen, Legalisearre Berôving"). Dêryn waarden de praktiken fan ferskate grutte Amerikaanske bedriuwen oan 'e kaak steld dy't stelselmjittich op alle mooglike legale en yllegale manearen (wêrûnder sels moard) besocht hiene om 'e Sjeroky, Tsjoktau, Tsjikkesau, Kriik en Seminoalen fan eastlik Oklahoma har oaljerike lân te ûntnaderjen. Dit pamflet spile in wichtige rol by it beslút fan it Amerikaanske regear om ûnder de Yndiaanske Reorganisaasjewet fan 1924 it behear fan Yndiaanske lânrjochten wer oan 'e stammen sels oer te litten.
De earste helte fan 'e jierren tweintich begûn Zitkála-Ša út Washington wei it hiele lân troch te reizgjen om lêzings te hâlden. Dêrby stiek se in protte tiid en enerzjy yn it opsetten fan in pan-Yndiaanske beweging foar boargerrjochten. Under de Yndiaanske Boargerskipswet fan 1924 krigen in protte, mar net alle lânseigen folken fan 'e Feriene Steaten it boargerskip. Yn 1926 rjochten sy en har man de Nasjonale Rie fan Amerikaanske Yndianen (NCAI) op, dêr't se alle stammen yn 'e Feriene Steaten yn ferienje woe foar de striid om boargerskip foar eltsenien en foar it kiesrjocht, dat Yndianen doedestiden noch altyd ûntholden waard. Fan 1926 oant har ferstjerren yn 1938 wie Zitkála-Ša de foarsitter, dejinge dy't hast alle jild binnenbrocht en in warber sprekker fan 'e NCAI, wylst se de organisaasje frijwol eigenhandich runde en geande hold. Nei har dea kwûn de NCAI fuort, mar yn 1944 waard de beweging ûnder manlik liederskip weroprjochte, al waard Zitkála-Ša har krewearjen dêrby fierhinne negearre.
Behalven foar Yndiaanske boargerrjochten stried Zitkála-Ša fanôf de tweintiger jierren ek foar frouljusrjochten. Yn 1921 joech se har datoangeande by de Algemiene Federaasje fan Frouljusklubs (GFWC), in lanlike organisaasje mei in grut ferskaat yn syn lidmaatskip, dy't deroan tawijd wie om foar de Amerikaanske polityk oer de stim fan 'e frou te fertolkjen. Yn 1924 rjochte se ûnder de auspysjes fan 'e GFWC it Yndiaanske Wolwêzenskomitee op, wêrfoar't se neitiid sels as ûndersykster wurke.
Ferstjerren
Zitkála-Ša kaam op 26 jannewaris 1938 yn Washington, D.C. te ferstjerren, doe't se 61 jier wie. Hja waard ûnder de namme Gertrude Simmons Bonnin begroeven op it Nasjonaal Begraafplak Arlington. Yn 'e tachtiger jierren waard in grut diel fan har wurk oer de Yndiaanske kultuer werútjûn troch de Universiteit fan Nebraska, yn Lincoln. Yn 2001 ferskynde it skriuwwurk út har jonkheid, dat noch nea útjûn wie, yn 'e mande mei har opera The Sun Dance, ûnder redaksje fan P. Jane Hafen as Dreams and Thunder: Stories, Poems, and the Sun Dance Opera. Nei Zitkála-Ša is ek de krater Bonnin ferneamd, op 'e planeet Fenus.
Georg Frederik thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg (1791-1868)
Georg Frederik baron thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg (Bitgum, 1 oktober 1791 - dêre, 17 desimber 1868) wie grytman fan Menameradiel.
Georg Frederik wie de âldste soan fan Georg Frederik thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg (1766-1808) en Sophia Elisabeth grevinne D'Aumale (1735-1807). Hy kaam út it laach Thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg en troude yn 1812 mei baronesse Henriëtta Wilhelmina Rengers en krige Grut Terherne yn besit. Ut it houlik kamen acht bern.
George Frederik waard yn 1814 maire, dêrnei yn 1816 grytman en sûnt 1851 oant 1858 boargemaster fan Menameradiel. Tagelyk wie hy Steatelid en ôffurdige fan it Ridderskip en keamerhear fan de Kening yn bûtengewoane tsjinst.
Italjaansk neorealisme
It Italjaansk neorealisme is in filmstreaming dy’t begûn yn 1943 mei Ossessione en einige yn 1952 mei Umberto D.
Beitske Visser
Beitske Visser (Dronten, 10 maart 1995) is in Nederlânsk autokoereur fan Frysk komôf. Sûnt 2019 riidt se yn de Formule W.
Thorp (Washington)
200px|thumbnail|left|Fielden Mortimer Thorp (1822-1894) de earste bewenner en nammejouwer fan Thorp 200px|thumbnail|right 200px|thumbnail|right|Thorp Mill Thorp is in gemeentefrij plak (Census-Designated Place) yn Kittitas County yn de Amerikaanske steat Washington. It hie 240 ynwenners neffens de folkstelling fan 2010. It plak leit sa'n 15 km noardwestlik fan Ellensburg. De Interstate 90 rint 1 km besuden it doarp lâns. It doarp leit oan de súdigge oer de kleau fan de rivier de Yakima. Oan de noardigge fan de rivier rint steat Highway 10 (eartiids US Highway 10). It doarp leit yn it fersmelle westein fan de Kittitas Delling, wêr boulân foar gewoeksen lykas weet, lúserne en timotee waakse. Justjes bewesten is it beboske gea fan de Cascades, mei iepen gêrslân der tuskenyn, wat goed foar weidzjend fee is.
Skiednis
Foar tûzenen jierren wennen hjir yndianen fan de Kittitas, of ek wol de hegere Yakama neamd. De Kittitas hiene in doarp sa'n km benoarden it hjoeddeiske Thorp, neamd Klála. Dat doarp hie sa'n 500 ynwenners yn de 1850er jierren doe't de earste blanken kamen. De earste permaninte bewenner wie Fielden Mortimer Thorp, wêrnei it doarp neamd is. Hy wie de earste blanke bewenner fan de Yakima Delling, dêrnei is er hjir yn de Kittitas Delling bedarre. Yn de 1860er en 1870er jierren strutsen der mear permaninte blanke bewenners del. In postkantoar waard stifte yn 1872 justjes boppe Thorp en de mienskip karde de namme 'Pleasant Grove'. Yn de 1880er jierren waard de lânbou mooglik makke troch it úteinsetten fan in yrrigaasje systeem. It tichteby lizzende bosk soarge foar houtkap en 2 houtseagerijen waarden boud yn wat is no Thorp. Mei it oanlizzen fan it spoar troch it Noardpasifysk Spoar (Northern Pacific Railway) yn 1887 begûn it doarp te groeien. It stasjon waard boud justjes besuden de mienskip fan Pleasant Grove. De namme fan de mienskip is njonkelytsen in pear kear feroare ta 'Milton' en 'Oren' doe't it spoarbedriuw de namme Thorp oan it stasjon joech. Ek it postkantoar ferhûze nei it nije mêd en yn 1895 wie it plattegrûn fan Thorp ûntwurpen, en it doarp Thorp wie in feit. De ekonomy fan it doarp begûn te groeien troch de houtkap en it graven fan yrrigaasje sleatten. Der kamen winkels, graazjes en in hotel. Nei de Twadde Wrâldkriich rekke it doarp yn de nederklits troch it ferdwinen fan de houtkap. It stasjon yn it doarp slet yn 1952. It spoar wurdt dochs noch wol brûkt troch treinen fan de BNSF Railway, de neikommer fan it Noardpasifysk Spoar. Yn 1926 waard U.S. Highway 10 (no in steatswei) oanlein. Yn 1936 kaam der in stielen brêge oer de rivier de Yakima justjes bewesten Thorp en waard'Thorp Highway' oanlein as ferbining fan Highway 10 nei U.S. Highway 97. Yn 1953 waard 'Thorp Highway' skrast fan it 'Highway' wegennet. Yn 1968 waard de Interstate 90 besuden it doarp oanlein.
Hjoeddedei
Thorp is hjoeddedei in sliepend doarp dat libbet benammen fan de lânbou.
Besjenswurdichheden
200px|thumbnail|right|Winkels yn Thorp rûn 1915 200px|thumbnail|right|FC Porter Store rûn 1915 200px|thumbnail|right|Thorp graazje mei yn eftergrûn Thorp Hotel rûn 1935
Krav maga
Krav maga (Hebriuwsk: קרב מגע, kontaktgefjocht) is in Joadsk-Israelyske ferdigeningskeunst. It waard ûntwikkele troch de Hongaarsk - Israelyske bokser Imi Lichtenfeld yn Slowakije. Hjoed de dei wurdt de gefjochtstechnyk brûkt troch it Israelysk ferdigeningsleger, mar ek wol by de Amerikaanske striidmacht.
Sandalefilm
De sandalefilm of swurd-en-sandalefilm is in sjenre fan films dêr’t it ferhaal him ôfspilet yn de klassike âldheid. Faak giet it om aventoerefilms dy’t situearre binne yn it âlde Grikelân of it âlde Rome. Net selden wurde histoaryske feiten mei eleminten út de Grykske mytology mjukse.
Untjouwing fan it sjenre
De klassike âldheid waard al yn de begjindagen fan de sinema brûkt as dekôr foar films. In foarbyld dêrfan is D.W. Griffiths Intolerance út 1916.
List fan planetoïden 67501-67600
Dit is in list fan planetoïden 67501-67600.
Sandalefilm
Untjouwing fan it sjenre
It sjenre kaam yn de fleur yn de fyftiger jierren, mei grutte produksjes as The Ten Commandments (1956) en Ben-Hur (1959). Dy produksjes hiene in soad súkses yn Amearika en Jeropa.
Dêrnei folge yn de sechstiger jierren in hausse oan goedkeaper makke sandalefilms, benammen út Itaalje (lykas de spagettywestern de Amerikaanske western opfolge). Under dizze titels sieten ûnder oare Ercole l'invincibile, Devil of the Desert Against the Son of Hercules en Maciste contro il vampiro. De makkers fan dy produksjes neamen it net sa krekt mei de histoaryske realiteit.
Yn de jierren 2000 wie in nije weach fan sandalefilms te merkbiten, mei produksjes as Gladiator, Troy en 300.
Nikolaastsjerke (Nijeholtpea)
De Nikolaastsjerke is in protestantsk tsjerkegebou yn Nijeholtpea yn de gemeente Weststellingwerf. De gemeente is oansletten by de PKN-gemeente Ter Holten, dêr't ek de doarpen Aldeholtpea, Aldeholtwâlde en Teridzert by hearre.
Skyrinnen op de Olympyske Winterspullen 2006
De Olympyske Winterspullen 2006, ek wol de XXe Olympiade neamd, waarden yn 2006 hâlden yn de Italjaanske stêd Turyn fan 10 oant en mei 26 febrewaris. It skyrinnen hie plak yn Pragelato Plan.
Nikolaastsjerke (Nijeholtpea)
Skiednis
Ut de houtkonstruksje fan it dak hat bliken dien dat de tsjerke eartiids hielendal fan hout wie. Yn de 15e iuw binne de houten stilen ûnder it dak fuortseage en ferfongen troch muorren fan stien. It is de iennige Fryske tsjerke dêr't boppe de grûn bewiis fan fûn is dat it gebou foarhinne hielendal fan hout west hat. By de lêste restauraasje fan 2011 waard tusken it portaal en de tsjerke ek in alterblêd fan reade sânstien út de 13e of 14e iuw fûn. It barde yn Fryslân wol mear dat it roomske alterblêd fuort nei de reformaasje as stoepe brûkt waard, dêr't it tsjerkefolk oer hinne wâdzje mocht. By it restauraasjewurk binne ek twa sarken fan de famylje Lycklama à Nijeholt út 1627 en 1642 oantroffen. Under de titel "Als juweel herrezen" is fan de skriuwer Geert Lantinga in boek oer de restauraasje en de skiednis fan de tsjerke útjûn.
Skyrinnen op de Olympyske Winterspullen 2006
Pragelato Plan
Foar it skyrinnen wie der plak foar 20.000 taskôgers en de loipes hiene in lingte fan 10 km.
Nikolaastsjerke (Nijeholtpea)
Ynterieur
Yn 1883 waard de âlde preekstoel ferfongen troch de hjoeddeiske preekstoel, dêr't de kânsel fan de Baaiumer tsjerke model foar stien hat. It plak fan de kânsel ferhûze by dy gelegenheid fan it tradisjonele plak oan de súdlike muorre nei in plak yn it koer. As klankboerd tsjinnet in tuskenplafond. Yn it paad tusken de banken lizze tsjintwurdich de twa sarken fan Lycklama à Nijeholt.
Skyrinnen op de Olympyske Winterspullen 2006
Medaljespegel
De top-10 fan lannen dy't by it Skyrinnen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 2006.
Nikolaastsjerke (Nijeholtpea)
Ynterieur
De tsjerke hat twa liedklokken. De âldste is yn 1598 getten troch Willem Wegewaert; de oare klok datearret út 1611 en is getten troch Gheraert Koster.
Oargel
It ienmanualige oargel mei oanhongen pedaal is in ynstrumint út 1883 en boud troch J.F. Krusse. It is yn 2008 renovearre troch Bakker & Timmenga en werom brocht yn de oarspronklike steat. Ek it front is op 'e nij skildere. It houtfykwurk oan it oargel is belein mei blêdgoud.
Vantage (Washington)
Vantage is in gemeentefrij plak (Census-Designated Place) yn Kittitas County yn de Amerikaanske steat Washington. It hie 74 ynwenners neffens de folkstelling fan 2010. It leit op de westigge fan de rivier de Kolumbia en benoarden oan Interstate 90.
Skiednis
De Wanapum-yndianen wiene de earste bewenners fan it gebiet. Der is in ferskaat oan rotstekeningen bewarre bleaun op de klifrotsen. Hja brûken ek in ferskaat oan ferstienne hout foar it meitsjen fan spearpunten en ark. It stee wêr't de petroglifen fûn binne is ûnder wetter kommen mei it yn de 1960er jierren fan it oanlizzen fan de Wanapum Daam, in keardaam yn de Kolumbia. Sa'n 60 fan de 300 tekeningen binne fan de basalt klifs ôfsnijd en bewarre bleaun. Dit stee is ien fan de seldsumste fossile bosken yn 'e wrâld en is yn 1965 oanmurken as in National Natural Landmark troch de National Park Service.
Yn it iere 20e iuw waard de needsaak grutter foar in east-west ferbining oer de Kolumbia. Yn 1914 kaam der in fear foar auto's by Vantage. Dat fear wie lyts en koe mar 2 auto's tagelyk hâlde. Nei in stikmannich ûngemakken, wêrby't auto's yn it wetter rekken, waard besletten en meitsje in brêge oer de Kolumbia. Yn 1927 wie de hast 500 m lange útboubrêge ree. Dy brêge wie in wichtige ferbining yn it ramt fan de Sunset Highway tusken Seattle en Spokane, de foarrinner fan de hjoeddeiske Interstate 90. Mei de oanlis fan de fjouwerbaanske Interstate 90 waard de brêge yn 1962 ferfongen troch de hjoeddeiske brêge. De âlde útboubrêge, dy't mar twabaansk wie, waard ferhûze nei Lyons Ferry Crossing oer de rivier de Snake by Starbuck, Washington. It is no ien fan de âldste útboubrêgen fan Washington en stiet no op it National Register of Historical Places. Yn 1963 wie de Wanapum Daam reemakke en der ûntstie in mar. It eardere doarp Vantage kaam ûnder wetter te stean en waard justjes heger op in hichte werboud op it hjoeddeiske plak.