cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wild Bill Hickok
Neisleep fan 'e moard
McCall syn motyf foar de moard is ûnbekend. De wierskynlikste reden wie dat er in dei earder mei Hickok pokere hie, wêrby't er al syn jild ferlern hie. Hickok soe him doe oanbean hawwe om him genôch jild te jaan sadat er de moarns dêrop teminsten it brea-iten betelje koe, wat McCall opfette as in delbûgende opmerking dy't foar him sâlt yn 'e wûne wie. Doe't er nei de moard berjochte waard, bewearde McCall lykwols dat er Hickok fermoarde hie út wraak, om't Hickok earder syn broer deade hie. Dat liket op it earste gesicht in optocht ferlechje, mar by neier ynsjen soe it wier wêze kinne, mei't it bekend is dat in Lew McCall yn Abilene troch in marshal deasketten is, hoewol't net oerlevere is oft dyselde in broer hie of wa't de marshal wie. In trêde mooglike motyf, dat by McCall syn twadde rjochtsaak oppenearre waard, wie dat er foar de moard ynhierd wie troch lju dy't it mei de wet net sa nau namen en dy't benaud wiene dat Hickok yn Deadwood oansteld wurde soe as marshal.
Yn Deadwood waard nei de moard op Hickok in saneamde 'goudsikerssjuery' gearroppen, in ad hoc-rjochtbank fan pleatslike goudsikers en ûndernimmers, dy't nei in rjochtsaak fan twa oeren besleat om McCall frij te sprekken fan moard. De haadredakteur fan 'e Black Hills Pioneer skreau yn reäksje dêrop: "Mochten wy ea it ûngelok hawwe om in man te deadzjen [...] dan soene wy ienfâldichwei freegje om berjochte te wurden yn 'e goudsikerskampen fan dizze heuvels." Letter gie it ferhaal dat Calamity Jane in lulke kliber folk oanfierd hie dy't drige McCall te lynchen, mar doe't Hickok stoar, waard Jane fêstholden troch de militêre autoriteiten, dat dat kin net wier wêze. Likegoed ferdie McCall gjin tiid mear yn Deadwood, en sette er nei syn frijspraak daliks ôf nei Wyoming.
Doe't er dêr opspriek dat er Wild Bill Hickok deasketten hie, waard er lykwols op 'e nij oppakt en moast er foar de twadde kear foar de rjochter komme. Normaal sprutsen kin immen yn 'e Feriene Steaten net twaris foar itselde misdriuw berjochte wurde; soks hjit double jeopardy, en dêr binne wetten tsjin. Mar yn dit gefal wie Deadwood in stedsje dat offisjeel noch net bestie, mei't it troch goudsikers yllegaal op grûn boud wie dy't offisjeel eigendom fan 'e Lakota wie. Sjuery noch útspraak fan 'e berjochting yn Deadwood waarden dêrom troch de Amerikaanske autoriteiten erkend. McCall waard oerbrocht nei Yankton, de doetiidske haadstêd fan it Territoarium Dakota, dêr't in nije, offisjele rjochtsaak úteinsette. Lorenzo Butler, in broer fan Hickok, reizge út Illinois dêrhinne ôf en spriek nei ôfrin fan 'e berjochting mei McCall, dy't neffens him net it minste teken fan berou joech. Diskear waard McCall skuldich befûn oan moard, en krige er de deastraf oplein. Hy waard op 1 maart 1877 ophongen, en neitiid begroeven op it roomske begraafplak fan Yankton. Doe't dat yn 1881 mei liken en al nei in nije lokaasje ferpleatst waard, dobbe men ek McCall wer op, dy't oantroffen waard mei de strûp noch om 'e hals hinne.
Begraffenis en grêf
Charlie Utter, in freon fan Hickok, easke Hickok syn stoflik omskot op, dat er op 3 augustus om 15.00 oere middeis begrave liet op it pleatslike begraafplak. Hast alle ynwenners fan Deadwood wiene dêrby oanwêzich. Utter liet in houten grêfsark op it grêf pleatse mei dêryn de tekst kurven: "'Wild Bill, J.B. Hickock [sic] deade troch de moardner Jack McCall yn Deadwood, yn 'e Black Hills, 2 augustus 1876. Pard [koart foar pardner, in Amerikaansk-Ingelske ferbastering fan partner], we sille inoar wer sjen op 'e lokkige jachtgrûnen en nea wer ôfskie hoege te nimmen. Farwol, Colorado Charlie, C.H. Utter.'" Hickok lei begroeven op Ingelside, it oarspronklike begraafplak fan Deadwood. Dat rekke neitiid gau-eftich fol, en yn 1879, op 'e dei ôf trije jier nei de begraffenis, betelle Utter om it lyk fan Hickok opdobje en werbegrave te litten op it nije begraafplak Mount Moriah. Hy wie dêr sels by oanwêzich, en stelde fêst dat hoewol't it stoflik omskot folslein preservearre wie, de balseming net goed útfierd wie. Fan gefolgen hie kalsiumkarbonaat út 'e grûn it fleis ferfongen yn in proses fan ferstienning. Ien fan 'e deagravers, Joseph McLintock, skreau neitiid in detaillearre ferslach fan 'e werbegraffenis, wêryn't er opnaam dat er mei in houten stôk it hiele lyk bekloppe hie, mar nearne sêft weefsel fine kinnen hie. Hy rûsde dat it lyk wol 180 kg weage hie. In oare deagraver, William Austin, hold it op 230 kg. De werbegraffenis wie sadwaande in hiele put.
Ek de oarspronklike houten sark waard nei it nije grêf oerbrocht, mar tsjin 1891 wie dêr sawat neat mear fan oer om't sûvenirjagers der oanhâldend lytse stikjes fan ôfbrieken. Dêrom waard it doe ferfongen troch in stiennene grêfsark, dy't krektsa ferneatige waard troch itselde slach folk, wêrnei't yn 1902 in libbensgrut sânstiennen stânbyld fan Hickok op it grêf pleatst waard. Dat waard ek slim skeind, wat reden wie om der in izerne koai omhinne te bouwen. Dy waard yn 'e 1950-er jierren iepensnien mei swier ark, wêrnei't it hiele stânbyld ûntfrjemde waard. Tsjintwurdich stiet der in 3 m hege grêfstien mei in búste fan himsels op Hickok syn grêf, omjûn troch in stevich smei-izeren stek. Deunby stiet in monumint foar Hickok.
Njonken Hickok leit Calamity Jane begroeven. Neffens it ferhaal soe dat har lêste winsk west hawwe. Fjouwer leden fan 'e selsbeneamde kommisje dy't Jane har begraffenis berêde (Albert Malter, Frank Ankeney, Jim Carson en Anson Higby) ferklearren jierren letter lykwols dat, om't Hickok by syn libben "alhiel neat" fan Jane witte woe, it harren in moaie postume grap talike hie om har njonken him te begraven, sadat se yn 'e dea ûnskiedber wiene.
Leginde
Der is neitiid sa'n soad oer Wild Bill Hickok skreaun, dat it dreech is om oangeande syn libben feit en fiksje te ûnttiizjen. Hickok wie de earste held fan 'e dime novel, de iere westernroman, en woeks út ta in kultureel ikoan fan it Wylde Westen, krekt as ûnder oaren Wyatt Earp, Davy Crockett, Calamity Jane, Sittende Bolle, Buffalo Bill Cody en Billy the Kid. Yn 'e dime novels waarden Hickok syn eksploaten presintearre yn heroyske foarm, wat him in statuer joech dy't mear as libbensgrut wie. Yn wurklikheid wiene de measte ferhalen oer him skroomlike oerdreaun of hielendal út 'e tomme sûgd, itsij troch de ûnderskate auteurs fan sokke romantsje, itsij troch Hickok sels.
Mato Neretljak
(3 juny 1979) is in eardere Kroätysk fuotballer. Earder spile foar Orašje, Osijek, Hajduk Split, Suwon Samsung Bluewings, Omiya Ardija, Rijeka en Zadar.
Paltsgreve
thumb|De sân [[karfoarsten dy't Hindrik VII ta kening keazen. De Karfoarsten, weromkend troch de wapen boppe harren hollen, binne, fan lofts nei rjochts: de aartsbiskoppen fan Keulen, Mainz en Trier, de paltsgreve bij de Ryn, de hartoch fan Saksen, de markgreve fan Brandenburch en de kening fan Bohemen]] Paltsgreve (Dútsk: Pfalzgraf, Latyn): Comes palatinus; froulike foarm: paltsgrevinne) is in histoaryske aadlike titel. It is in gearstalling fan de wurden palts (paleis of hof) en greve (keninklike bestjoersamtner). De paltsgreve hat as haadtsjinner yn de paleizen fan de keningen/keizers fan it Frankyske Ryk en it Hillige Roomske Ryk tsjinne.
Besibbe titels
Yn it misiuwske Poalen hie de palatinus de heechste rang njonken de kening. Hy wie ek de heechste ofsier yn it keningsleger. Letter wie de titel gearstald mei de Woiwode, dy't letter de titel fan de paltsgreve oernaam. Yn Hongarije hie yn de Midsiuwen de nádorispán of nádor de Palatyn fan Hongarije. Yn Servje hie de Grutte Čelnik (велики челник) njonken de kening de heechste rang.
Hillige Roomske Ryk
Paltsgreven wiene de ôffurdigen fan de Frankyske kening, en letter fan de Hillige Roomske keizer, dy't in Keningspalts behearde. Der wiene in stikmannich paltsen yn it Ryk, dêr't de kening hinne reizge om't der net in fêste haadstêd wie. Der wiene ek paltsgreven dy't gauris de keizer holpen mei it útfieren fan persoanlike besluten, bygelyks it útjaan fan wapens. Sokke paltsgreven waarden wol "hofpaltsgreven" (Dútsk: Hofpfalzgrafen, Latyn: comites palatini caesarii of comites sacri palatii) neamd.
De hartoggen fan Boergonje brûkten gauris de Latynske foarm (Comus) palatinus en de Frânske foarm (Comte) palatin as part fan harren folsleine titel as frijgreve fan it njonkenlizzende Frijgreefskip Boergonje (Dútsk: Freigrafschaft Burgund), dat in greefskip fan it eardere Keninkryk Boergonje wie en sûnt 982 part fan it Hillige Roomske Ryk waard en yn 1169 as frijgreefskip foarme wie. Dat gebiet stie letter bekend as Franche-Comté.
Fan de tolfde iuw ôf waard de titel fan paltsgreve erflik. Dêrfoar wie it paltsgreefskip lykwols in benefisium, dus net erflik. De paltsgreve yn Beieren, dy't fan it Hûs Wittelsbach wie, waard ek hartoch fan Beieren. De rang fan greve waard dêre dus ferienige mei dy fan de hartoch. It paltsgreefskip yn Loataringen feroare syn namme yn 1085 ta it Paltsgreefskip oan de Ryn en dat paltsgreefskip waard ien fan de machtichste steaten fan it Hillige Roomske Ryk en waard letter ek in karfoarstendom. It paltsgreefskip fan Saksen waard ferienige mei it hartochdomdom Saksen dat ek in karfoarstendom waard. Dy beide paltsgreven waarden ek Ryksfâd.
Paltsgreven bleaune bestean oant de opheffing fan it Hillige Roomske Ryk yn 1806.
Pauslike paltsgreven
De pauslike paltsgreve (Comes palatinus lateranus, folút Comes sacri Lateranensis palatii) waard troch de paus oanbean fan de sechtjinde iuw ôf. Dy rang wie in earetitel en waard ornaris droegen troch ridders fan de Oarder fan de Gouden Spoar en hie lykwols gjin polityk foech.
Second Act
Second Act is in Amerikaansk-Sineeske komeedzjedramafilm mei eleminten fan in romantyske komeedzje, út 2018. De film stie ûnder rezjy fan Peter Segal, en de haadrollen waarden spile troch Jennifer Lopez, Vanessa Hudgens en Leah Remini. De titel betsjut "Twadde Akte", en ferwiist nei de twadde akte fan in trije-aktestruktuer (yn it libben fan 'e haadpersoan). It ferhaal giet oer Maya Davilla Vargas, in frou fan yn 'e fjirtich sûnder diploma's mar mei in protte ûnderfining út 'e praktyk, dy't in twadde kâns op in karriêre as sakefrou oangrypt nei't har peetsoan har curriculum vitae ferfalske hat. Second Act krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy en groeide yn 'e bioskopen út ta in beskieden kommersjeel súkses.
Plot
María "Maya" Davilla is de assistint-bedriuwliedster fan in Value Shop- supermerk yn 'e New Yorkske borough Queens, dêr't se al fyftjin jier wurket. Yn dy tiid is de ferkeap, de bân mei de fêste klanten en de algemiene wurksfear dêr op dramatyske wize foarútgien troch har yntuïtive en ynnovative metoaden. Op 'e dei dat se fjirtich jier wurdt, bringt dhr. Weiskopf, de algemien direkteur fan Value Shop, in besyk oan har bedriuw. De posysje fan bedriuwslieder is frijkommen, dat Maya hopet en ferwachtet dat sy in promoasje ta bedriuwsliedster krije sil.
Har feint Trey, har kollega's yn 'e supermerk en de fêste klanten bewissigje har der allegear fan dat it net oars kin of se moat de promoasje krije. Mar ynstee blykt se oerslein te wurden yn it foardiel fan Arthur, in wurknimmer út it management fan Value Shop dy't noch nea yn Queens west hat, mar wol ôfstudearre is oan 'e Universiteit fan Duke, wylst Maya de middelbere skoalle net iens ôfmakke hat. As Maya Weiskopf dêrop oansprekt, leit dy út dat Value Shop tige wiis is mei har súkses en tawijing, mar dat se troch har gebrek oan diploma's gewoan net yn oanmerking komme kin foar promoasje ta bedriuwslieder. Maya is bittere teloarsteld, en skikt har mei uterste tsjinnichheid yn 'e posysje fan assistint-bedriuwsliedster ûnder Arthur.
Dy jûns nei it wurk hawwe har freonen in ferrassingsfeest organisearre by Maya har bêste freondinne Joan thús. Joan warskôget har der yn 't foar mar foar, sadat Maya har der op tariede kin, want se is no hielendal net yn 'e stimming foar in feest. Nei't de oare gasten wer op hûs oan gien binne, beklaget Maya har oer har wurksitewaasje tsjin Joan, in petear dat ôfharke wurdt troch Dilly, Joan har teenagesoan dy't ek Maya har petebern is. Inkele dagen letter wurdt Maya op sollisitaasjepetear frege by Franklin & Clarke (F&C), in grutte produsint fan alderhanne produkten dy't yn 'e Value Shop-supermerken ferkocht wurde.
It docht bliken dat Dilly, dy't tige handich mei kompjûters is, ûnder Maya har famkesnamme María Vargas in profyl oanmakke hat op û.m. Facebook, wêrby't er har hiele libben ferfalske hat. Sa hat Maya neffens dat profyl in bachelorgraad fan 'e Universiteit fan Harvard, sprekt se Mandarynsk, hat se as stjoerfrou mei dien oan profesjoneel roeien en hat se de Kilimanjaro beklommen. Dêrnei hat Dilly yn Maya har namme allegear sollisitaasjebrieven ferstjoerd. Maya is earst des duvels, mar as se in skoftke hân hat om deroer nei te tinken (en nei't Joan de kâns hân hat om op har yn te praten), beslút se dat se dizze kâns net rinne litte kin. Dêrby spilet ek mei dat se net oer de delbûgende hâlding kin dy't Arthur nei har ta oannimt, en dat se sadwaande eins net wachtsje kin om by Value Shop ûntslach te nimmen.
Op it sollisitaasjepetear yn it haadkertier fan F&C yn in wolkekliuwer yn Manhattan wurdt Maya net ûntfongen troch immen fan personielssaken, mar troch Anderson Clarke sels, de algemien direkteur fan F&C. Hy seit dat er tige ûnder de yndruk wie fan har (totaal ferfalske) curriculum vitae. Hy freget syn meiwurkster Zoe derby en ûnderstiet Maya dan oer har ideeën oer de produkten fan F&C. Dat is teminsten in ûnderwerp dêr't Maya wat fan ôfwit, dat se fertelt him dat it oer it algemien goede produkten binne dy't goed ferkeapje, mar dat de hûdfersoargingsline fan F&C nearne nei liket. De lju wolle it net keapje om't op 'e ferpakking stiet dat it "biologysk" is, wylst men by de yngrediïnten sjen kin dat der dochs alderhanne gemyske bestânsdielen yn sitte. De lju fiele har dêrtroch besoademitere, mei as gefolch dat se it produkt stean litte. Zoe liket net sa bliid te wêzen mei dy krityk, en Maya ferwachtet dan ek net folle fan it sollisitaasjepetear. Mar in pear dagen letter kriget se it berjocht dat se oannommen is.
Maya seit Arthur it mannewaar op en nimt ûntslach by Value Shop. Dy jûns bepraat se wat der bard is mei har feint Trey, dy't net ynsjocht hoe't se de baan by F&C oannimme kin as de hiele sollisitaasje op in leagen basearre is. Mar wat minder is, Trey wol in gesin stiftsje, en Maya seit dat dat har op dit stuit net goed útkomt. Trey kringt dêr al in jier as trije op oan, en no begjint er te beseffen dat Maya eins hielendal gjin bern hawwe wol. Hy freget har planút oft dat sa is en sy kin it net ûntkenne. Dêrop makket er it út mei har, om't se blykber folslein ferskillende dingen wolle yn it libben. Wat Trey net wit, om't Maya it him nea ferteld hat, is de reden dat Maya gjin bern hawwe wol. Se hat nammentlik doe't se sechstjin jier wie, nei in onenightstand in dochter krigen. Om't se doe in dakleaze wees wie, koe se net foar it bern soargje en hat se it ôfstien foar adopsje. Der giet lykwols gjin dei foarby dat se net oan har dochter tinkt.
De earste dei op har nije wurk komt Maya yn 'e kunde mei har direkte ûnderhearrige Hildy Ostrander, har sekretaresse Ariana Ng en har kollega Ron Ebsen, in yrritante streber dy't oer liken giet. Se ûntdekt ek dat Zoe, mei wa't se op har sollisitaasjepetear yn 'e kunde kommen is, eins de dochter fan Anderson Clarke is en de betinkster fan 'e hûdfersoargingsline fan F&C. As Maya op in gearkomste nochris útleit wat har beswieren tsjin 'e hûdfersoargingsline binne, daget Ron har út om in folslein biologyske hûdfersoargingsline te ûntwikkeljen wylst hy, Zoe en harren team in justjes mear biologyske foarm fan 'e besteande hûdfersoargingsline meitsje sille. It wurdt in soarte fan wedstryd, mei de deadline oer in fearnsjier. It probleem foar Maya is dat nimmen mei har gearwurkje wol, útsein Hildy (om't it moat) en Ariana. De wittenskippers dy't yn it researchlaboratoarium fan F&C wurkje, litte it lykwols allegear ôfwitte, oant Ariana mei Chase op 'e lapen komt, dy't troch haad Research Felix nei de kelder ferballe is om kattefoer te ûntwikkeljen.
By Maya har nije baan heart ek in nij appartemint yn Manhattan wêrfan't de hier troch F&C betelle wurdt, en dat sa grut is dat har âlde appartemint yn Queens der wol fiif kear yn kin. Holpen troch Joan skaft Maya in nije garderôbe oan en teffens lit se har hier oars dwaan en makket se har mear op, sadat se in hiele nije frou liket. Wylst de ûntwikkeling fan 'e biologyske hûdfersoargingsline muoisum úteinset, belânet Maya troch har ferfalske curriculum vitae yn alderhanne brike sitewaasjes. Sa freget Anderson Clarke har mei nei in diner mei in Sineeske sakeman. Syn tolk is nammentlik siik, en Maya sprekt Mandarynsk, no? Maya en Joan betinke dêr in yngenieuze oplossing foar. In oare kear lit er har by in teambuildingsútsje as stjoerfrou fan in skiff fungearje foar in wedstryd roeien tsjin 'e skiff fan Zoe. Maya hat gjin idee wat se docht, en de wedstryd einiget yn gaos.
Meitiid leart Maya Zoe better kennen, en beseft se dat se de jongere frou eins wol lije mei. As Zoe Maya by har thús útnûget om't se sels ek ris wat ûndersyk nei biologyske hûdfersoarging dien hat en Maya har research wol brûke mei, ropt Anderson Zoe yn 't foar by him op kantoar. Letter by har thús fertelt Zoe oan Maya dat se net de biologyske dochter fan Anderson Clarke en syn frou silger is, mar dat se as poppe adoptearre is. It docht bliken dat Zoe eins Maya har dochter is. Om't Zoe sa graach har biologyske mem kennen leare woe, hat Anderson foar har jierren nei María Vargas socht, mar hy koe har net fine (want se brûkte de namme Maya Davilla), oant der op in dei in sollisitaasjebrief fan har by F&C binnenkaam. Maya en Zoe binne deagelokkich inoar weromfûn te hawwen en beslute harren relaasje op it wurk geheim te hâlden. Bûten it wurk om bringe se lykwols hieltyd mear tiid tegearre troch. It probleem is fansels dat Maya foar Zoe oer net earlik wêze kin om't har hiele nije libben op in leagen basearre is. As se op Joan har jierdei Trey treft, dy't har fertelt dat in relaasje dy't basearre is op in leagen net duorje kin, beseft Maya dat it sa net langer trochgean kin.
Underwilens is Hildy fan Maya har team 'oerrûn' nei it team fan Ron Ebsen, mar mei Ariana en Chase, dy't yn 'e tuskentiid in relaasje krigen hawwe, berikt Maya úteinlik in trochbraak. Se beseft dat in alles-yn-ien-hûdkrêm (nachtkrêm, gesichtskrêm en sinnebrânkrêm) in gat yn 'e merk is. It probleem is lykwols dat foar sinnebrânkrêm gemyske bestânsdielen nedich binne om 'e ultrafiolette strieling fan 'e sinne tsjin te kearen. Maya komt lykwols op it idee om dêrfoar ginkgo te brûken, in beammesoarte wêrfan't de blêden dat fan natuere dogge. As se de nije alles-yn-ienhûdkrêm presintearret, beslút F&C dy yn produksje te nimmen. Dêrmei hawwe Maya-en-dy tsjin alle ferwachting yn de 'wedstryd' fan it team fan Ebsen en Zoe wûn. Anderson Clarke freget Maya om in offisjele presintaasje te hâlden foar de media, dy't live op 'e tillefyzje útstjoerd wurde sil.
Underwilens hat Ron Ebsen yn Maya har ferline oan it graven west, en ûntdutsen dat de eardere wurkjouwers op har curriculum vitae noch nea fan har heard hawwe. Foar't er dy befinings triomfantlik oan Anderson Clarke foarlizze kin, grypt Maya lykwols de parsekonferinsje oan om op te bychtsjen dat se net oan Harvard studearre hat, dat se sels net iens in diploma fan 'e middelbere skoalle hat, en dat har hiele nije bestean by F&C basearre is op leagens. Se lit de presintaasje fan 'e hûdfersoargingsline oer oan Ariana en Chase. Neitiid siket Zoe Maya op. Se wit net mear wat se leauwe moat en wol witte oft alle dingen dy't Maya har ferteld hat oer harsels as poppe en oer de reden dat se har ôfstien hat foar adopsje wol wier binne. Der ûntstiet ferwidering tusken har beiden en Zoe, dy't inkeld by F&C wurke om't har heit ferlet fan har stipe hie nei it ferstjerren fan har adopsjemem, keart werom nei de keunstoplieding dy't se folge yn Londen. Maya stjoert har in brief wêryn't se skriuwt dat se yn har libben in soad dingen dien hat dêr't se spyt fan hat. Mar twa dingen hat se beslist gjin spyt fan: dat se gjin arbortus dwaan litten hat doe't se fan Zoe yn ferwachting rekke, en dat se Zoe ôfstien hat foar adopsje.
Yn 'e moannen dêrnei hâldt Maya kontakt mei Anderson Clarke, dy't har op 'e hichte hâldt fan Zoe har ferrjochtings. Underwilens iepenet Maya mei Joan en har oare freondinnen yn Queens in eigen online-supermerk, MondayMomz, mei finansiering fan har âlde baas Weiskopf. In jier letter rint dy saak sa goed dat der troch in foaroansteande sjoernaliste in stik yn 'e media oer skreaun wurdt. Trey en Maya komme wer byinoar. Trey hat ûntdutsen dat er net sûnder har libje wol, en Maya is no ree om in gesin te begjinnen. Zoe keart nei it ôfrûnjen fan har oplieding werom yn New York, dêr't Maya har opsiket. Mei't Zoe lang en djip neitocht hat oer alles dat der bard is, hat se besletten Maya te ferjaan. Hoeden begjinne se in nije bân op te bouwen.
Produksje
Second Act wie in Amerikaansk-Sineeske ko-produksje, regissearre troch Peter Segal, dy't earder ek ferantwurdlik west hie foar Naked Gun 33⅓: The Final Insult en 50 First Dates. Hy wurke op basis fan in senario dat skreaun wie troch Justin Zackham en Elaine Goldsmith-Thomas. De produsinten fan 'e film wiene Goldsmith-Thomas, Zackham, Benny Medina en haadrolspylster Jennifer Lopez foar STX Entertainment, TMP, Nuyorican Productions en de Sineeske filmstudio H. Brothers. Der wie in budget fan $16 miljoen foar de Second Act beskikber.
De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Ueli Steiger, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Michael Andrews. De opnamen setten op 23 oktober 2017 útein yn 'e New Yorkske borough Queens. Der waard ek filme yn The Bronx en Manhattan, û.m. yn Michael Jordan's Steakhouse en Grand Central Station. De lêste opnamedei foel op 15 desimber 2017.
Untfangst
Second Act krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy. Yn 'e krante de Chicago Tribune joech Michael Phillips de film mar 2 fan 4 stjerren en fette syn konklúzje gear mei de wurden: "Goede cast, frijwol hopeleas senario." Hy ljochte ta: "Second Act draait om in wichtige ûntdekking dy't om 'e midden fan 'e film hinne plakfynt, en dat is in prachteksimplaar fan it minste type: bespotlike tafallich, alderûnbidichste forsearre."
Yn it tydskrift Variety skreau Owen Gleiberman lykwols: "Sels al soe Second Act eins net wurkje moatte, dochs docht er dat (min ofte mear). De film streamt troch sûnder steurende brekpunten, [en hat] in beskate gewykste [ynnimlikens] oer syn eigen optinksels. Witst datst eins sitst te sjen nei in ferbyn-de-puntenkomeedzje, mar de punten glinsterje. En Lopez jout har earste stjeroptreden yn in hiel skoft. Dat se âlder wurdt, ferriket har talint; se foeget tierelantyntsjes fan ûnderfining ta oan eltse sêne dy't se spilet."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Second Act in ûndergemiddeld goedkarringspersintaazje fan 45%, basearre op 106 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] bewiist dat Jennifer Lopez op it grutte skerm noch altyd like magnetysk is as earder; it betize ferhaal fan 'e film is har jeften lykwols net altyd wurdich." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Second Act in goedkarringspersintaazje fan 46%, basearre op 27 resinsjes.
Resultaat
Second Act brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $39,3 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $33 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $72,3 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $16 miljoen betsjut dat in winst fan $56 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. It blêd Deadline Hollywood rûsde dat it punt fan kytspyljen foar Second Act earne tusken de $30 en 40 miljoen lei. De film wie dêrmei in beskieden kommersjeel súkses.
Grutte Priis Formule 1 fan Stiermarken 2020
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Stiermarken 2020 yn Spielberg op 12 july 2020. It wie de twadde race fan 17 races fan de Formule 1 yn 2020. Hy waard op de Red Bull Ring hâlden. De race waard hâlden oer 71 omgongen, op it 4.3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306,5 kilometer. It wie de earste kear dat de Grutte Priis fan Stiermarken op de kalinder stie fan de Formule 1.
Tracker (roman)
Tracker is it sechstjinde diel fan 'e Foreigner-searje fan 'e Amerikaanske skriuwster C.J. Cherryh. De titel betsjut: "Paadfiner". It is in science fiction-roman dy't skreaun is yn it personele perspektyf. Tracker ferhellet oer de tolk Bren Cameron, dy't belêstge is mei it ûnderhâlden fan 'e kontakten tusken de bûtenierdske atevi en de minsklike koloanje dy't him om histoaryske redens op 'e wrâld fan 'e atevi fêstige hat. It boek waard foar it earst publisearre yn 2015, troch de New Yorkske útjouwerij DAW Books, mei in omslach makke troch Todd Lockwood. Krekt as de oare dielen fan 'e Foreigner-rige wie Tracker tige súksesfol en krige it loovjende kritiken fan 'e resinsinten.
Wat foarôf gie
Tacker spilet likernôch trettjin jier nei de ûnferwachtse weromkear fan it minsklike romteskip de Phoenix by de Ierde fan 'e atevi. Dêr hie tsjin dy tiid de minsklike koloanje op it eilân Mospheira, dy't dêr twahûndert jier earder troch it skip plante wie, in stabyl lykwicht ûntjûn mei de wrâldseigen atevi-befolking. Dat lykwicht wie lykwols berikt nei't eardere frije kontakten troch kulturele en biologyske misferstannen tusken harren ta in oarloch laat hiene dy't op in hier nei einige mei de útrûging fan alle minsken op 'e planeet. Neitiid rint alle kontakt fia ien persoan, de paidhi (tolk), in funksje dy't no beklaaid wurdt troch Bren Cameron.
Sûnt de weromkear fan 'e Phoenix hawwe de minsken fan Mospheira op in nea earder fertoande wize gearwurke mei de atevi om in romtefeartprogramma te ûntwikkeljen, en dêrnei om it yn ferfal rekke, want al twahûndert jier ûnbemanne romtestasjon op te kallefaterjen en de Phoenix fan nije brânstof te foarsjen. De driuwende krêft efter al dat wurk wie it nijs dat de Phoenix it ûnder syn ôfwêzichheid oan 'e stôk krigen hie mei in oar ras fan bûtenierdske wêzens, dy't Reunion, it twadde romtestasjon dat it skip omfierrens boud hie, by in oanfal ferwuostge hawwe soene. Doe't nei it ferstjerren fan Stani Ramirez, de heechste fan 'e fjouwer kapteins fan 'e Phoenix, oan it ljocht kaam dat der noch oerlibbenen wiene op Reunion (sjoch: Defender), in feit dat oant dy tiid soarchfâldich geheim holden wie, sels foar Bren, waard der ûnder lieding fan 'e trêde en fjirde kapteins, Josefa Sabin en Jase Graham, in rêdingsmissy ûndernommen.
Op dy reis (sjoch: Explorer) giene ek fertsjintwurdigers fan 'e atevi en Mospheira mei, wêrûnder de paidhi Bren Cameron, de aiji-dûairiêre Ilisidi, de krebintige mar net stikken te krijen âlde beppe fan Tabini, de aiji (hearsker) fan 'e Westlike Assosjaasje (de atevi-steat dy't njoggen-tsiende fan 'e wrâld beslacht), en de seisjierrige Cajeiri, de soan en erfgenamt fan Tabini. De sitewaasje by Reunion wie net sa ienfâldich as men hope hie, mar benammen troch tadwaan fan Bren en Ilisidi koe it stasjon ûntromme wurde en koene der diplomatike relaasjes oanknope wurde mei de kyo, it ras fan bûtenierdske wêzens dêr't de Phoenix en Reunion hast in oarloch mei feroarsake hiene.
Doe't de Phoenix nei in reis dy't twa jier duorre hie, weromkearde by de Ierde fan 'e atevi, wachte Bren-en-dy dêr in ûnoangename ferrassing (sjoch: Destroyer). Op 'e planeet hie in bloedige steatsgreep plakfûn, wêrby't Tabini-aiji ôfset wie. De weromkear fan 'e Phoenix mei oan board de paidhi, de aiji-dûairiêre en de erfgenamt fan 'e aiji, late ta in kontrarevolúsje (sjoch: Pretender) wêrby't Murini en trewanten binnen inkele dagen ûnder fuotten helle waarden en Tabini wer oan 'e macht brocht waard. Neitiid holden de swierrichheden dy't fuortkamen út 'e steatsgreep Bren lange tiid oan it wurk.
Nei in lytse rebûlje yn it Easten (sjoch: Deliverer), drige der in iepen oarloch mei de Súdlike Assosjaasje fan 'e Marid, dy't Bren op it nipperke ôfkeare koe (sjoch: Deceiver) troch in ferdrach te beävensearjen tusken Ilisidi en Machigi, de aiji fan 'e Marid. In oar probleem wie de opnimming yn 'e Westlike Assosjaasje fan 'e Edi en de Gan, de oarspronklike atevi-befolking fan it eilân Mospheira, dy't as ballingen op 'e kust fan it fêstelân libben sûnt harren eilân twahûndert jier lyn oan 'e minsken ôfstien wie (sjoch: Conspirator). Letter wiene der swierrichheden binnen de Ajuri-clan (sjoch: Intruder), de clan fan Tabini syn frou Damiri, en op 'e nij mei de Kadigidi, de clan fan 'e eardere usurpator Murini (sjoch: Protector). Dêrtroch kaam wer oan it ljocht dat it Slûpmoardnersgilde, dat mank de atevi sawol plysje as rjochterlike macht is, folslein ynfiltrearre wie troch de rebellen, mei as gefolch dat dêr wat oan dien wurde moast (sjoch: Peacemaker).
Tracker
Tracker set útein as der einlings en te'n lêsten in pear wiken rêst en frede binne op 'e Ierde fan 'e atevi. Bren hat dy tiid trochbrocht mei in wolfertsjinne fakânsje op syn bûtenpleats Najida, oan 'e kust, yn it selskip fan syn freon Jase Graham, ien 'e kapteins fan it romteskip Phoenix, en de Cajeiri, de njoggenjierrige soan fan Tabini-aiji mei syn trije jonge minsklike gasten Gene, Artur en Irene. No binne de knyntsjedagen lykwols foarby. Jase Graham en de bern geane werom nei it romtestasjon, en Bren moat wer oan it wurk yn Shejidan, de haadstêd fan 'e Westlike Assosjaasje. Ear't er ôfset, nimt Jase Bren yn fertrouwen oangeande beskate swierrichheden dy't yn it stasjon spylje, dêr't er earder Bren syn fakânsje net mei bedjerre wollen hie.
It giet om Mikas Tillington, de stasjonmaster fan 'e helte fan it stasjon dy't ûnder bestjoer fan Mospheira stiet, en dy syn foarynnommen hâlding foar sawol atevi as Reunioners oer, dy't al langere tiid foar problemen soarget. Boppedat stokelet de man tusken de Mospheiranen en de Reunioners en tusken de kapteins fan 'e Phoenix, en harket er alhiel net nei rie. No hat de man lykwols kaptein Josefa Sabin, dy't it befel hie oer de Phoenix doe't it skip de Reunioners nei it stasjon ta brocht, iepentlik beskuldige fan dûbelspul. Hy sjocht har skynber as in boaze genius dy't mei 5.000 Reunioner flechtlingen mei opsetsin besiket om de sitewaasje yn it stasjon te destabilisearjen om sa sels de macht gripe te kinnen. It binne bespotlike beskuldigings, mar Tillington is noch fierder gien, en hat sein dat de bannen tusken de Reunioner bern en Cajeiri mei sin ta stân brocht binne om in bûnsgenoatskip te smeien tusken de Reunioners en de atevi, dat Mospheira bûtenslút. Om't Cajeiri ûnder de hiele reis op 'e Phoenix ûnder it tafersjoch fan syn oerbeppe Ilisidi, de aiji-dûairiêre, stie, suggerearret Tillington dêrmei, mooglik ûnbewust, dat Ilisidi by dy gearspanning belutsen wie. Mank de atevi soe in man mei sa'n útspraak syn eigen deafûnis tekenene hawwe, dat it is fan it heechste belang dat Tillington út syn amt set wurdt foar't de aiji-dûairiêre formeel kennisnimme moat fan syn útspraken.
Sa hat Bren daliks al wer in nij probleem om him mei dwaande te hâlden. Hy wikselet oer dizze saak boadskippen út mei syn âlde baas Shawn Tyers, dy't no presidint fan Mospheira is, en drukt dyselde op it hert om Tillington sa fluch mooglik te ferfangen. Politike omtinkens op Mospheira soargje ta Bren syn frustraasje lykwols foar opûnthâld. Underwilens is yn 'e hasdrawad en de tashrid, de beide keamers fan it atevi-parlemint, einlings de wet oannommen dy't de opname fan 'e Edi en de Gan yn 'e Westlike Assosjaasje regelet. Fierders wol it Slûpmoardnersgilde, dat no folslein herfoarme is en funksjonearret sa't it yn gjin trije jier funksjonearre hat, graach in kantoar iepenje yn it romtestasjon, en yn it ramt fan 'e nije iepenheid wurdt besletten dat dat mar wêze moat. Bren bewurkmasteret dat er oer in pear wiken sels nei it romtestasjon sil, om 'e sitewaasje dêr yn eagenskou te nimmen nei oanlieding fan Tillington syn stokelderij. In groepke waarnimmers fan it Gilde kin dan mei him reizgje. Alles liket ûnder kontrôle, oant Bren op in jûn berjocht fan Jase ûntfangt dat der in ienhoarn waarnommen is, wat koade is foar de oankomst yn it sinnestelsel fan in romteskip fan 'e kyo. De oankomsttiid fan dat skip by de Ierde fan 'e atevi wurdt rûsd op fyftjin dagen.
Dat feroaret alles. Bren moat no sa fluch mooglik sjen dat er yn it romtestasjon komt, wat mei skreppen en skuorren oan it romtefear oer fiif dagen kin. Hy regelet mei Tabini dat Ilisidi en Cajeiri, dy't ek oanwêzich wiene by de earste moeting mei de kyo, mei him geane. Fierders geane fansels ek harren respektivelike liifwachten en tsjinners mei. Underwilens is de saak-Tillington no yn ien klap fan problematysk ta krityk wurden. Sadree't Tillington ûntdekt dat de kyo arrivearre binne, wat foar him geheim holden wie, wegeret er it bestjoer oer it romtestasjon dat om en om acht oeren yn 'e hannen fan 'e Mospheiranen en de atevi is, noch werom te jaan oan 'e atevi.
Oankommen yn it stasjon hat Bren earst in ûnderhâld mei Jules Ogun, de heechste kaptein fan 'e Phoenix en Tillington syn wichtichste bûnsgenoat. Hy wit de kaptein oan it ferstân te krijen dat Tillington himsels folslein ûnmooglik makke hat, en dat de man hoe dan ek ferfongen wurde moat. Nei in tillefoanysk petear mei Tillington sels, wêrby't dyselde him sterk opwynt, beslút Bren om 'e oare moarns ôf te wachtsjen. Tsjin dy tiid is Tillington lykwols noch altyd like opsternaat, en rêst Bren gjin oare mooglikheid as om de man yn 'e hechten te setten en ôf te fieren. Underwilens is der in twadde romtefear nei it stasjon ûnderweis fan Mospheira ôf, mei oan board Tillington syn ferfanger. Dat blykt in âlde bekende te wêzen, Gin Kroger, dy't ek de reis fan de Phoenix nei Reunion meimakke hat.
Wylst Gin fia radiokommunikaasje alfêst it tafersjoch oer de Mospheiryske helte fan it stasjon oernimt, moat Bren him mei in nij probleem dwaande hâlde. Ien fan Cajeiri syn minsklike 'assosjearden' (atevi hawwe gjin freonen) is ûntsnapt út 'e Reunioner seksjes fan it romtestasjon, dy't troch Tillington ôfsletten wiene sadree't er lucht krige fan 'e oankomst fan it kyo-skip. It blykt om Irene te gean, in famke dat oeral bang fan is, mar dat nettsjinsteande oanhâldend har eangstme wit te oerwinnen. Hja fertelt Bren dat Louis Baines Braddock, de eardere stasjonmaster fan Reunion, by har en har mem ynlutsen is. Braddock is in oar probleem dêr't Bren mei ôfweve moat ear't de kyo by it stasjon arrivearje, en no't er wit wêr't de man him krekt befynt, wurdt dat in stik makliker. Mei stipe fan Jase Graham weagje Bren syn liifwachten Banichi, Jago, Tano en Algini en in stikmannich fan Ilisidi har 'jongemannen' ûnder lieding fan Cenedi en Nawari, har yn 'e Reunioner seksjes, dêr't se sawol Braddock en syn neiste trewanten oppakke, as Gene en Artur en harren âlden opspoare en foar harren eigen feilichheid oerbringe nei it atevi-diel fan it stasjon. Itselde wurdt dien mei Bjorn Andresson, Cajeiri syn fjirde 'assosjearde', dy't fan syn âlden gjin tastimming krigen hie foar de reis nei it ierdoerflak. No't Bren alle problemen ôfhannele hat, kin er him einlings talizze op it besyk fan 'e kyo, dat no hurd neieroan komt. (Hoe't dat beteare sil, docht bliken yn it folgjende diel fan 'e searje, Visitor.)
Luie Hond
Luie Hond wie fan 1997 oant 2007 in Fryske band dy’t reggae kombinearre mei ska en rockmuzyk. Harren lanlike bekendheid begûn doe’t se ûntdutsen waarden troch Ilse DeLange en yn har foarprogramma stiene.
De band hat bekende festivals as Lowlands en Noorderslag oandien en brocht troch de jierren hinne inkele singles út, wêrnei’t yn 2004 it debútalbum Hier Is... útkaam, mei twa dêrby hearrende fideoklips. Troch de parse waard al tiden skreaun dat der foar dizze band in lanlik súkses weilein wie, mar dochs is it mainstreamsúkses der net fan komd. Dochs like der in begjin fan súkses te kommen, want in twadde album - Met Liefde - kaam al yn de simmer fan 2006. Dit album krige in wat eksplisiter lûd as it debútalbum, wêrby de neidruk benammen op reggae kaam te lizzen.
De band sleat yn 2006 kontrakten mei platemaatskippij PIAS en boekingskantoar Agents After All. Yn de mande woene dizze trije partijen soargje dat Luie Hond in 2006 definityf trochbrekke soe, en der wiene serieuze plannen: fan de CD waarden bygelyks trije singles nomd, mei trije fideoklips. Der waard ek wat kritysker sjoen nei de ynhâld fan it album: de band hie sels bepaalde nûmers bewust net op it album setten omdat se der efterôf net tefreden oer wiene.
Op Met Liefde stiet it nûmer Poes In De Playboy dêr ‘t De Jeugd van Tegenwoordig as gastmuzikant op te beharkjen wie. De fideoklip hjirfan waard útroppen ta TMF Superclip. It hie der alle skyn fan dat Luie Hond yn 2006 definityf trochbrekke soe by in grutter publyk, en dêrom mochten se trije konserten jaan op Lowlands. It gie ek aardich goed, mar dochs net lykas ferwachte wie. Yn oktober 2007 kundige Luie Hond har ein oan troch gebrek oan jild en motivaasje.
Frank Kramer (fuotballer en presintator)
Frank Kramer (folút: Franciscus Johannes Erik Kramer; Amsterdam, 27 novimber 1947 – dêre, 1 desimber 2020) wie in Nederlânsk presintator fan benammen tillefyzjekwissen, en fierders fuotballer en sportferslachjouwer. Hy begûn syn wurkpaad as fuotballer by ferskate klubs, mar hie nea in soad súkses. Kramer wie altyd mear in showman. Wylst er noch fuotballe, wied er al aktyf as presintator, dêr't er folle bekender mei waard.
Jonkheid en oplieding
Kramer waard yn 1947 berne yn Amsterdam yn in roomsk fermidden. As jonge fuotballe er by de amateurferiening RKAVIC yn Amstelfean.
Fuotbalkarriêre
Yn 1970, doe't er 23 jier wie, makke Kramer de oerstap nei it profesjonele fuotbal. Hy kaam by Blauw-Wit yn Amsterdam te spyljen, dat útkaam yn 'e Earste Difyzje. Troch de fúzje fan Blauw-Wit mei DWS kaam er yn 1972 by FC Amsterdam te fuotbaljen, in klub dy't útkaam yn 'e Earedifyzje. Fan desimber 1973 ôf waard er foar in healjier hierd troch MVV út Maastricht. Om't er spul krigen hie mei trainer Pim van de Meent woe Kramer neitiid net wer werom nei FC Amsterdam, mei as gefolch dat er yn it seizoen 1974-1975 klubleas wie.
Oar wurk
Njonken syn fuotbalkarriêre wurke Kramer yn it begjin ek as learaar Dútsk en as steward by de Dútske loftfeartmaatskippij Lufthansa. Yn 'e simmer fan 1976 makke er diel út fan 'e troch Ron Brandsteder formearre gelegenheidsformaasje Full House. Dêrmei skoarde er in hit mei in cover fan it nûmer Standing on the Inside fan Neil Sedaka. De ynbring fan Kramer bleau dêrby lykwols beheind ta it playbacken fan 'e liettekst en it útfieren fan wat dûnspaskes.
Tillefyzjekarriêre
Fan 1977 ôf wie Kramer as presintator op 'e Nederlânske tillefyzje te sjen, yn 't earstoan as sportferslachjouwer foar Sportpanorama, in programma fan 'e AVRO. Foar dyselde omrop presintearre er yn 1978, 1979 en 1980 ek Sterrenslag, in programma wêrby't ferskate teams fan bekende Nederlanners it op sportive wize tsjininoar opnamen.
Doe't er by de AVRO net mear in nij kontrakt oanbean krige, gie Kramer yn 1981 oer de KRO. Foar dy omrop presintearre er it spulprogramma De Frank Kramer Show, de tillefyzjekwis Hints en letter ek it wurdspulprogramma Boggle. Yn 1997 hold er nei jierren op mei de presintaasje fan Hints, dy't oernommen waard troch Anita Witzier. De presintaasje fan Boggle droech Kramer oer oan Dodi Apeldoorn.
Fan 1994 ôf wie Kramer wer as sportferslachjouwer aktyf, diskear by tennis- sawol as fuotbalwedstriden op 'e sportstjoerder Eurosport. Nei 24 jier naam er dêr yn 2018 op opsjenjaande wize ôfskie troch ûnder de bylden fan syn lêste wedstryd inkeld fermaaklike anekdoates te fertellen dy't hielendal neat mei dy wedstryd te krijen hiene. Ek droech er in gedicht fan Willem Wilmink foar. Dat alles ta argewaasje fan syn wurkjouwer.
Priveelibben
Kramer hie fan 1976 oant 1983 in relaasje mei muzikante Judy Schomper. Tegearre mei har heit betocht er de namme foar har band: Flairck.
Yn desimber 2019 ferskynde de biografy fan Frank Kramer, mei as titel Eeuwig op de Vlucht, een Toevalstreffersleven, skreaun troch NOS-sportferslachjouwer Philip Kooke.
Ferstjerren
Op 27 novimber 2020, syn 73e jierdei, waard Kramer net goed en rekke er yn koma. Hy ferstoar fjouwer dagen letter, op 1 desimber. Nei't it skynt, wied er al langere tiid siik.
Jehannes de Krigertsjerke (Moskou)
De Tsjerke fan de Hillige Jehannes de Kriger (Russysk: Церковь Иоанна Воинаis) is in Russysk-otterdokske tsjerke yn it distrikt Jakimanka fan Moskou, Ruslân.
Skiednis
De tsjerke datearret út de tiid doe't Peter de Grutte regearre en waard boud tusken 1704 en 1717. It ûntwerp fan de tsjerke wurdt taskreaun oan de arsjitekt Ivan Zarûdny, alhoewol't dêr gjin wissichheid oer bestiet.
It gebiet tusken de hjoeddeiske strjitte dêr't de tsjerke oan stiet en de rivier de Moskva strûpte der eartiids yn de maaitiid jimmeroan ûnder. Hjir leine delsettings fan de Streltsy, Poalen en boeren. Neffens de oerlevering soe Peter de Grutte tidens in ynspeksje fan de wetterskea syn each fallen litten hawwe op de skeinde Jehannestsjerke út 1625. Hy joech doe de opdracht om de tsjerke op in heger en feiliger plak te bouwen. It hek om de tsjerke waard letter yn 1754-1758 boud.
Yn de jierren 1779-1791 waard de tsjerke beskildere mei fresko's fan Gabriel Domozjirov. Tagelyk krige de tsjerke in ikonostase fan Vasily Bazjenov. It wurk fan Domozjirov en Bazjenov gyng lykwols yn de jierren 1860 ferlern. It godshûs hat slim te lijen hân tidens de besetting fan Moskou troch Frânske troepen. De tsjerke waard troch Napoleon's troepen plondere en ûnthillige. Neitiid koe de tsjerke mei jeften de skea wer herstelle en yn 1840 hie de tsjerke har oarspronklike alluere werom.
Herder (band)
Skiednis
Herder waard yn 2010 oprjochte om gitarist JB van der Wal. De namme fan de band is ûntliend oan it lyksa neame bûsmes, dat neffens de ferhalen in soad brûkt wurdt troch de stekgrage ynwenners fan De Westereen en omkriten. De band brocht fjouwer albums út op Reflections Records.
Yn maaie 2019 hie de band op Pitfest it lêste optreden.
Jehannes de Krigertsjerke (Moskou)
Skiednis
De tsjerke bleau as ien fan de net folle tsjerken it hiele Sovjet-tiidrek iepen. Likegoed gyng de kristenferfolging yn dy tiid ek net foarby oan de parochy fan Jehannes de Kriger. Yn 1922 waarden alle weardefolle saken fan de tsjerke konfiskearre en yn itselde jier waard de preester fan de tsjerke, Christoffel Nadezjdin, der fan beskuldige de konfiskaasje fan tsjerklike eigendommen te sabotearjen en mei oaren eksekutearre. De preester waard nei it ynstoarten fan de Sovjet-Uny as nije martler hillich ferklearre troch de Tsjerke. Nei de revolúsje waard de tsjerke boppedat in sammelplak fan ikoanen en reliken út tsjerken dy't troch de kommunisten sloopt waarden. Yn 1928 krige de ikonostase fan de fernielde Tsjerke fan de Trije Hiërargen by de Reade Poarte in plak yn de tsjerke.
Alendorp
260px|thumb|Alendorp Alendorp is in buorskip yn de himrik fan Vleuten yn de Nederlânske gemeente Utert. De buorskip falt, mank mei Vleuten, ûnder de Utertske wyk Vleuten-De Meern.
De buorskip leit oan de 2 km lange Alendorperweg dy't dwers troch it Máximapark rint. Foar de anneksaasje fan Vleuten en De Meern troch de gemeente Utert wie dy dyk de ferbiningswei tusken de twa doarpen. De dyk is hjoed-de-dei gjin dyk foar trochgeand ferkear mear. Sûnt de anneksaasje kaam it gebiet yn it stêdlik gebiet te lizzen yn it ramt fan it nijbouprojekt Leidsche Rijn. It Máximapark skiedt de twa wiken Leidsche Rijn en Vleuten-De Meern.
Yn 1327 waard Alendorp foar it earst neamd as in pleats. Hindrik fan Alendorp en syn frou Elisabeth droegen de helte fan harren nôttsiende ôf oan de proasdy Aldmúnster yn Utert. De Alendorperweg waard op âlde kaarten de Alendorper Dijk neamd. De dyk rint fan súdeast nei noardwestlike rjochting. Rjochts dêrfan leit de âlde streamrêch fan de Alde Ryn en oan de oare kant de komgrûn fan polder Het Weer. Oant de tweintichste iuw wie de túnbou in wichtich middel fan bestean yn it plak.
Fan 1894 oant 1896 waard in lytse sealtsjerke boud foar de grifformearde gemeente fan Vleuten en De Meern. Yn 1952 kaam it gebouke oan de grifformearde tsjerken frijmakke en yn 2017 waard er oan in partikulier ferkocht.
Tichteby it tsjerke krúst de Alendorperwetering de Alendorperweg dy't winliken in ôfspjalting fan de Alde Ryn is.
260px|thumb|left|It âlde tsjerkje fan Alendorp''
Willem Cornelis Metzelaar
Willem Cornelis Metzelaar (Rotterdam, 9 augustus 1849 - De Haach, 18 augustus 1918) wie in Nederlânsk arsjitekt en yngenieur.
As haadyngenieur fan de finzenissen en rjochtsgebouwen by it departemint fan justysje wie er ferantwurdlik foar de oprjochting fan in tal justysjele gebouwen. Hy wie de ûntwerper fan (û.o.) trije straffinzenissen, fjouwer opfiedingsgestichten, fjouwer tuchtskoallen, fiif rjochtsgebouwen, fjirtjin huzen fan bewar en 27 kantongerjochten. Fan de 124 ta ryksmonuminten ferklearre gebouwen yn it kompleks Feanhuzen binne der 74 troch Metzelaar ûntwurpen en 5 troch syn heit.
Biografy
Metzelaar wie in soan fan arsjitekt Johan Frederik Metzelaar. Hy studearre boukunde en sivile techniyk oan de Polytechnyske Skoalle yn te Delft. Nei syn stúdzje tsjinne er in skoft by de Steatsspoarwegen. Dêrnei wie er tusken 1872 en 1883 gemeente-arsjitekt yn de gemeente Dimter. Der briek in nije tiid oan foar him doe't er yn 1883 assistint fan syn heit waard. Dy wie doe al in stikmannich jierren haadyngenieur by it ministearje fan Justysje. Yn 1886 folge er syn heit yn dy funksje op. Yn de perioade dat heit en soan de septer swaaiden oer de justysjele arsjitektuer waard der enoarm protte boud. In wichtige reden dêrfoar wie de ynfiering fan in nij Wetboek fan Strafrjocht yn 1881. Metzelaar jr. waard yn 1913 op eigen fersyk earfol ûntslein. Fiif jier letter soe er wei reitsje. Willem Cornelis Metzelaar waard beïerdige op it begraafplak Nieuw Eykenduynen yn De Haach.
Wurk
In kar:
Elektoraat
It elektoraat is dàt diel fan 'e befolking fan in lân, territoarium of subnasjonaal gebiet dat by ferkiezings syn stim útbringe mei. Wa't dat rjocht hat, ferskilt per lân. Tsjintwurdich giet it faak (mar net altyd) om alle mearderjierrige ynwenners dy't de nasjonaliteit fan it oangeande lân hawwe. Yn Nederlân meie lykwols ek steatsboargers fan oare dielsteaten fan 'e Jeropeeske Uny by ferkiezings harren stim útbringe, ynsafier't se yn Nederlân wenje (yn oare lidsteaten fan 'e Jeropeeske Uny jildt itselde systeem). Oare lannen beheine harren elektoraat lykwols faak ta mar in diel fan 'e eigen steatsboargers, wêrby't beskate befolkingsgroepen útsletten wurde fan it rjocht om te stimmen op grûn fan harren geslacht, ras, maatskiplike klasse, religy of strafrjochtlik ferline.