cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nepos (boek)
Nepos is in algemien as apokryf beskôge kristlike religieuze tekst, besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel, dat neamd is nei de Egyptyske biskop Nepos, dy't it yn 'e twadde iuw skreau. Nepos wie in strange literalist (dy't leaude dat de Bibel folslein letterlik útlein wurde moast), en syn geskrift, dat inkeld ek wol de Wjerlizzing fan 'e Allegoristen neamd waard, wie bedoeld om 'e arguminten fan dyjingen te wjerlizzen dy't hawwe woene dat beskate bibelpassaazjes allegoarysk ynterpretearre hearden te wurden. Yn 't bysûnder wie it Nepos derom te dwaan dat de Iepenbiering fan Jehannes letterlik opfet wurde moast, as in foarsizzing fan foarfallen dy't persiis sa't se beskreaun wiene, útkomme soene.
Hoewol't de lju dy't fan tinken wiene dat dat net sa wie, yn Nepos syn tiid mar in lytse minderheid foarmen, waard it allegoaryske aard fan Iepenbiering yn 'e Tsjerke letter frij algemien akseptearre. De trêde-iuwske Aleksandrynske patriarch Dionysius fielde him sadwaande sels roppen om in tekst te skriuwen (Oangeande de Unthjitten), wêryn't er him tsjin it boadskip fan Nepos kearde, ek al hied er Nepos as persoan tige heech, en besocht er dy syn lear te bekritisearjen sûnder de man sels swart te meitsjen. Nepos en syn ideeën wiene doe op it plattelân om Aleksandrië hinne noch sa populêr, dat Dionysius dêr persoanlik hinne gie om mei de lju te debattearjen.
Voronovo (bûtenpleats)
Voronovo is in oarspronklike bûtenpleats mei in rike histoarje op likernôch 40 km. súdwestlik fan Moskou yn de oblast Moskou. Fan de bûtenpleats bleau it slot, it park, it Nederlânske Hûs en de Ferlossertsjerke bewarre.
Skiednis
Oarspronklik hearde de bûtenpleats ta it besit fan it âlde aadlike geslacht Volynksy, wêrfan't de stamfaar Dimitri Michailovitsj Volynsky-Bobrok wie, dy't him fertsjinstlik makke hie by de slach by Kûlikovo. De bûtenpleats foel yn de 18e iuw oan de steat ta nei't Artemy Petrovitsj Volynsky fanwegen ûnderstelde gearspanning en wangedrach arrestearre, rêdbraakt en op 27 juny 1740 ûnthalzje waard. Alle syn besittings waarden konfiskearre, mar ûnder de nije tsarina, Elizabeth Petrovna, mochten syn dochters Anna en Maria nei de ferballing nei Sibearje wer yn Moskou wenje. In diel fan de besittings fan Artemy Volynsky waard oan de bern werom jûn en sa foel de bûtenpleats Voronovo oan Volynsky's dochter Maria ta as breidskat. Hja troude mei greve Ivan Illarjonovitsj Vorontsov, dy't him nei wenjen sette op it slot en doe begûnen ek de heechtijdagen fan sawol it slot as it park. Ut dizze tiid datearje de noch besteande Ferlossertsjerke, dy't op it plak fan in houten tsjerke boud waard, en it Nederlânske hûs, beide bouwurken fan de arsjitekt Karl Blank.
Yn 1775 die Katarina II mei har gefolch tidens de weromreis fan Kalûga nei Moskou it slot oan en bleau der oernachtsjen. Ta oantinken fan de besite waarden twa stiennen obelisken lâns de haadleane nei it slot boud, dy't net bewarre bleaun binne.
It wurk fan Ivan Illarjonovitsj Vorontsov waard troch syn soan Artemy Ivanovitsj fuortset en de ferneamde arsjitekt Nikolai Aleksandrovitsj Lvov krige de opdracht om it slot, de stoeterij en it park op 'e nij te bouwen. It waard in prachtich paleis mar de kosten waarden te heech en om't er ta reapsein wie moast Artemy Ivanovitsj it lângoed yn 1800 ferkeapje oan de Russyske steatsman greve Fjodr Rostoptsjin. Tolve jier wenne Rostoptsjin op it lângoed, earst permanint en letter fan de maaitiid oant de hjerst, wylst hy winterdeis yn Moskou ferbleau. Doe't de Frânsen tidens de ynvaazje yn 1812 tichterby kamen, joech de greve syn liifeigenen tastimming om Voronovo te ferlitten om't hja net ûnder de Frânsen libje woene. Dêrnei stiek Rostoptsjin it slot yn 'e brân om sa tefoarren te kommen dat it yn hannen fan de fijân foel. Efkes letter arrivearren de Frânsen en op de doar fan de tsjerke troffen hja de folgjende boadkip fan de greve oan:
Nei de kriich ferliet Rostoptsjin it lân, mar hie kaam nei Ruslân werom om te stjerren. Oant hjoeddedei is it in riedsel wêr't de skatten fan it paleis bleaun binne. It slot waard wer opboud, mar dan yn in ienfâldiger opset.
De lêste eigner fan it lângoed wie Anna Sergejevna, in dochter fan Sergej Dimitrivitsj Sjheremetev en de hofdame fan tsjarina Maria Feodorovna, sûnt 1894 troud mei Aleksander Petrovitsj Sabûrov, de gûverneur fan Petrograd oant 1917. Yn 1924 waard Anna Sergejevna troch de bolsjewiken arrestearre en nei in koarte tiid yn de finzenis ferballe nei Kalûga en letter Vladimir. Har man waard yn al earder arrestearre en yn jannewaris 1919 eksekutearre.
Louis Choris
Louis Choris (Jekaterinoslav, 22 maart 1795 - ûnder Veracruz, Meksiko, 22 maart 1828) wie in Dútsk-Oekraynsk keunstskilder, litograaf en ûntdekkingsreizger. Hy wie ien fan de earste keunstners dy't foarfallen op ûntdekkingsreizen fêstlei.
Biografy
Louis Choris, in Oekraïner fan Dútsk komôf, waard berne yn Jekaterinoslav, it hjoeddeiske Dnipro, yn Oekraïne. Hy besocht de Pasifyske Oseaan en de westkust fan Noard-Amearika yn 1816 oan board fan de Rurik as detasjearre keunstner op de Romanzoff-ekspedysje ûnder kommando fan luitenant Otto von Kotzebue, dy't útsjoerd wie om de noardwestpassaazje te ferkennen.
Fan Choris is sein dat er 'de natuer skildere sa't er dy oantrof. De kearn fan syn wurk is wierheid; in frisse, enerzjike kyk op it libben en oarspronklikheid fan skilderjen.' Choris sun wurk mei dêrom beskôge wurde as in betroubere werjefte fan syn ûnderwerpen. Nei de reis mei de Rurik ferfear er nei Parys dêr't er syn portfolio mei tekeningen litografysk fermannichfâldigje liet. Ek studearre dêr yn ateliers fan Gerard en Regnault. Choris wurke doe fral yn pastel. Hy dokumintearre it folk de Ohlone op de misjes nei San Fransisko yn 1816. Syn net te behearskjend langstme nei aventoer brocht him yn 1827 fan Frankryk neiSúd-Amearika. Op 22 maart 1828, ûnderweis nei Vera Cruz yn Meksiko, waard er oerfallen troch rôvers en fermoarde.
It Anchorage Museum of History and Art, it Honolulu Museum of Art en it Oakland Museum of California hawwe wurk fan Louis Choris yn de kolleksje.
Flit (rivier)
De Flit (River Flit) is in rivierke yn Bedfordshire, Ingelân. Hy rint troch Flitwick, Greenfield en Flitton by del, dêrnei troch Clophill, Chicksands, Shefford en Stanford, en mûnet lang om let yn de rivier River Ivel by Langford út. De namme komt faaks fan Flitton.
List fan planetoïden 61001-61100
Dit is in list fan planetoïden 61001-61100.
Tsjerke fan de Hillige Nikolaas yn Rûbleny Gorod (Jaroslavl)
De Tsjerke fan de Hillige Nikolaas yn Rûbleny Gorod (Russysk: Церковь Николая Чудотворца в Рубленом Городе) is in otterdokske tsjerke yn de Russyske stêd Jaroslavl. De oan de rivier de Kotorosl steande tsjerke wurdt troch guon wurdearre as ien fan de meast harmonieuze en elegante bouwurken fan de stêd.
Skiednis
De Nikolaastsjerke yn Rûblenovo waard yn 1695 boud op kosten fan de ynwenners dy't anneks wiene mei de bou fan skepen (neffens boarnen leine der yn de buert fan de tsjerke werven).
De opstân yn Jaroslavl yn 1918 tsjin it Sovjet-rezjym brocht oeral yn de stêd gefjochten. Krektlyk as in soad oare tsjerken yn Jaroslavl rekke doe ek de Nikolaastsjerke skeind troch de eksploazjes en besjittings. Yn itselde jier waard de skea opmakke, mar in pear jier letter waard de tsjerke dochs noch troch de autoriteiten sletten. Foar in lange tiid bleau de tsjerke leech stean, oant it gebou yn 1980 oerdroegen waard oan in restauraasje-atelier fan it Keunst Museum fan Jaroslavl. Ek tsjintwurdich is it museum noch eigner fan de tsjerke.
Torreglia
Torreglia is in gemeente yn de Italjaanse provinsje Padûa (regio Feneesje) en hie ein 2004 5978 ynwenners. It oerflak beslacht 18,8 km², de befolkingstichtens is 318 / km².
Demografy
Torreglia hat likernôch 2184 húshâldings. It ynwennertal gie yn it tiidrek 1991-2001 mei 3,0% omheech, neffens sifers fan de folkstelling fan ISTAT dy't alle tsien jierren holden wurdt.
Syrysk Berne-evangeelje
It Syrysk Berne-evangeelje is in algemien as apokryf beskôge kristlike religieuze tekst, besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel. Sa't de titel al seit, is it in oarspronklik yn it Syrysk skreaun berne-evangeelje, in tekst dy't djipper yngiet op 'e ferhalen oer de bernetiid fan Jezus fan Nazaret dy't yn it kanonike Evangeelje fan Lukas oanhelle wurde. It geskrift datearret mooglik út 'e fyfde of sechsde iuw, en liket grutdiels gearstald te wêzen op grûn fan de âldere Berne-evangeeljes fan Tomas en Jakobus. Hoewol't it Syrysk Berne-evangeelje oarspronklik yn it Syrysk skreaun wie en ek yn dy taal oerlevere is, moat it letter yn it Arabysk oerset wêze, en al is dy oersetting ferlern gien, in grut diel derfan, fral oangeande de wûnders yn Egypte, waard letter opnommen yn 'e Koraan.
Torreglia
Geografy
De gemeente leit op sa'n 23 m boppe seenivo.
Torreglia grinzet oan de gemeenten: Abano Terme, Galzignano Terme, Montegrotto Terme en Teolo.
Syrysk Berne-evangeelje
Ynhâld
It Syrysk Berne-evangeelje bestiet út trije dielen. It set útein mei it ferhaal fan 'e berte fan Jezus, dat basearre is op it Berne-evangeelje fan Jakobus. Dan folget it ferhaal oer de Flecht nei Egypte en de wûnders dy't dêr ferrjochte wurde, dat benammentlik basearre liket te wêzen op mûnlinge oerlevering. It trêde en lêste part ferhellet oer de wûndertekens dy't Jezus as jonkje ferrjochte; dit diel is basearre op it Berne-evangeelje fan Tomas.
De tekst befettet lykwols ek in stikmannich tafoegings dy't net yn 'e beide boarnen foarkomme, noch oan 'e oerlevering ûntliend lykje te wêzen, lykas it ferhaal oer in ruft fan Jezus dy't minsken genêst, en it ferhaal oer it swit fan Jezus dat feroaret yn balsem en dêrnei brûkt wurdt om melaatskens te genêzen en om weve stof in ferskaat fan kleuren te jaan troch inkeld indigo-kleurige ferve te brûken. Der wurdt ek yn ferhelle oer in eardere moeting fan Jezus mei Judas Iskariot, de dissipel dy't him letter ferriede soe, en mei de dieven mei wa't er letter krusige wurde soe.
Underrjocht fan de Apostels
It Underrjocht fan de Apostels (Latyn: Didascalia Apostolorum) is in ier kristlik traktaat dat heart ta it sjenre fan 'e tsjerkeregels. Yn 'e tekst sels wurdt útholden út dat er skreaun is troch de tolve oarspronklike apostels, en yn dat opsjoch is it besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel, mar moderne wittenskippers binne it deroer iens dat it eins gearstald is yn 'e trêde iuw, wierskynlik om it jier 230 hinne. Sadwaande kin it as pseudepigrafysk en apokryf beskôge wurde. It is dúdlik basearre op 'e eardere Didachê, ek wol it Underrjocht fan de Tolve Apostels neamd, dêr't it net mei betize wurde moat. De wiere auteur is ûnbekend, mar men is fan tinken dat it foar 't neist in biskop west hat, mooglik út Antiochië.
Oerlevering
It Underrjocht fan de Apostels waard foar it earst neamd yn 'e geskriften fan Epifanius fan Salamis, dy't miende dat it in wier apostoalysk wurk wie. De pear sitaten dy't hy jout komme net alhiel oerien mei de tekst sa't dy oerlevere is, mar Epifanius stiet derom bekend dat er der mei sitaten mar in slach nei sloech. It ferlern giene orizjineel fan it Underrjocht fan de Apostels moat perfoarst yn it Gryksk skreaun west hawwe, mar yn syn folsleinens is it inkeld oerlevere yn it Syrysk, hoewol't der in koart fragmint fan haadstik 15 yn it Gryksk bestiet en der yn 1996 noch in wierskynlik fragmint yn it Koptysk weromfûn waard. Yn 'e njoggentjinde iuw waard de tekst yn it Westen op 'e nij ûntdutsen troch Paul Lagarde, dy't yn 1854 de Syryske tekst publisearre. Yn 1900 publisearre Edmund Hauler de Palimpsest fan Verona, dy't in Latynske oersetting fan it Underrjocht omfettet.
Ynhâld
Krekt as de measte tsjerkeregels út 'e Aldheid is it Underrjocht fan de Apostels min en ûnlogysk gearstald. De tekst besteget gjin inkele oandacht oan 'e tsjerkelear, mar konsintrearret him ynstee folslein op 'e praktisearring fan it leauwe. It geskrift kin sa gearfet wurde:
Keppelings om utens
*Oersetting fan Underrjocht fan de Apostels yn it Ingelsk
List fan planetoïden 21101-21200
Dit is in list fan planetoïden 21101-21200.
Jewel De'Nyle
Karriêre
Jewel De'Nyle groeide op as in ienlingsbern yn in húshâlding yn Wetmore, in lyts plakje yn 'e steat Kolorado. Yn 'e midden fan 'e jierren njoggentich sette se útein as stripper, dêr't se tige súksesfol mei wie. Rillegau gie se op toernee by stripklubs yn 'e hiele Feriene Steaten lâns, en teffens besocht se foar optredens Jeropa. Yn 1998, doe't se 22 jier wie, makke se har debút yn 'e pornografyske film Electric Sex, fan it label New Sensations. Se tekene in kontrakt by dy filmstudio en wie der ferskate jierren foar wurksum, wêrby't se û.m. spile yn 'e North Pole-searje fan 'e legindaryske akteur/regisseur Peter North, mei wa't se twa jier lang troud wie.
Fan 2000 ôf regissearre De'Nyle sels ek films, yn 't earstoan foar Jill Kelly Productions, mar letter foar Red Light District. Mei help fan Dion Giarusso en David Joseph, de oprjochters en eigners fan Red Light District setten De'Nyle en regisseur Michael Stefano yn 2003 harren eigen filmstudio op, Platinum X Pictures, dy't funksjonearre as in dochterûndernimming fan Red Light District. De'Nyle regissearre films foar Platinum X Pictures en aktearre dêr ek yn, oant it yn juny 2006 fanwegen in saaklik skeel ta in breuk kaam tusken har Joseph, dy't tsjin dy tiid folslein eigner wie fan Red Light District en oan 'e selsstannigens fan Platinum X Pictures knoeide.
Neitiid wurke De'Nyle foar lytsere produksjebedriuwen, lykas Fifth Element en Sinsation Pictures. Yn totaal spile se yn likernôch 275 pornofilms, wylst se der 80 regisearre. Mei har aktearwurk wûn se û.m. trije AVN Awards (de Oskars fan 'e pornowrâld) en ien Hot d'Or, de wichtichste Jeropeeske pornografyske filmpriis. Boppedat is hja ynhuldige as in lid fan sawol de AVN Hall of Fame as de XRCO Hall of Fame. Yn 2007 hold se op fan aktearjen, en yn 2008 stoppe se ek mei regissearjen en loek se har hielendal út 'e pornoyndustry werom, om har mei har sechsde man nei wenjen te setten yn Ohio.
Priveelibben
Jewel De'Nyle hat seis kear troud west, wêrûnder fan 1998 oant 2000 mei Peter North en fan 2001 oant 2003 mei Michael Stefano. Har mem, Deborah Lynn, makke har yntrede yn 'e pornoyndustry ûnder de artystenamme De'Bella, yn 2006, doe't se fyftich jier wie. Om't se yn 't earstoan wurke foar Platinum X Pictures en gebrûk makke fan De'Nyle har namme om bekendheid te krijen, late dat ta spul yn 'e famylje. Tsjin 2008 wie de rûzje wer bylein, wat neffens De'Nyle benammen mooglik makke wie trochdat har mem gjin gedoente mear hie mei har âlde bedriuw Platinum X Pictures.
Perikles, Prins fan Tyrus
Perikles, Prins fan Tyrus, yn it oarspronklike Ingelsk: Pericles, Prince of Tyre, is in Ingelsk toanielstik út it begjin fan 'e santjinde iuw, dat alteast foar in part skreaun is troch de wiidferneamde skriuwer en dichter William Shakespeare. It fertelt it ferhaal fan Perikles, de regearjende prins fan 'e Fenisyske stêdsteat Tyrus, dy't leafde fynt en wer ferliest, mar dy úteinlik weromfynt. Moderne saakkundigen binne it deroer iens dat Shakespeare hast persiis de helte fan it stik skreaun hawwe moat (827 regels), wylst de earste beide akten (835 regels) it wurk binne fan in toanielskriuwer fan midsmjittich talint, wêrby't it beskikbere bewiismateriaal sterk yn 'e rjochting wiist fan 'e libbensmiddelsleveransier, sutelder en pamfletteskriuwer George Wilkins.
Ynhâld
It stik iepenet yn Antiochië, dêr't Perikles, de regearjende prins fan Tyrus, arrivearre is om nei de hân fan 'e tsjeppe dochter fan 'e pleatslike kening te tingjen. Antiochus, de kening fan Antiochië, lit lykwols bekendmeitsje dat wa't in beskaat riedling oplosse kin, mei syn dochter trouwe mei. Mar wa't om har stiket en it riedling net oplosse kin, sil ta de dea brocht wurde. Perikles makket út it riedling daliks op dat Antiochus in ynsestueuze relaasje mei syn dochter ûnderhâldt, en om't er beseft dat it likegoed syn dea wurde sil as er blike lit dat er it riedling oplost hat, freget er om fjirtich dagen betinktiid, sabeare om oer in oplossing nei te prakkesearjen. Antiochus stimt dêryn ta, mar stjoert Perikles neitiid daliks in hiermoardner op 'e hûd. Perikles hat lykwols al fan ruten spile en de stêd ferlitten.
Hy keart werom nei Tyrus, dêr't er syn freon en fertrouling Helicanus fertelt oer wat der bard is. Helicanus riedt him om út Tyrus wei te gean, mei't Antiochus syn hiermoardners him grif hjirhinne folgje sille. Dat Perikles beneamd Helicanus ta regint oer Tyrus en set sels wer ôf. Hy reizget oersee nei Tarsus ta, dêr't in hongersneed blykt te hearskjen. Perikles betinkt him gjin momint, mar jout daliks de itensfoarrieden dy't er by him hat oan Cleon, de gûverneur fan 'e stêd. Dêrmei wurdt de need ferlichte, en nei't er wiidweidich betanke is troch Cleon en dy syn frou Dionyza, reizget Perikles fierder.
Yn in stoarm lijt Perikles skipbrek, en hy spielt oan op 'e kust fan 'e Pentapolis (Syrenaika). Dêr wurdt er rêden troch in espel earme fiskerslju, dy't him fertelle dat Simonides, de kening fan 'e Pentapolis, de oare deis in toernoai hâlde sil, oan 'e winner wêrfan't er syn dochter Thaisa ta frou jaan sil. Aldergeloks wurdt krekt op dat stuit Perikles syn wapenris op it strân weromfûn, dat de prins beslút om oan it toernoai mei te dwaan. Hoewol't syn harnas wat roastich is, wint er it fan 'e oare dielnimmers en hat er sadwaande it rjocht om mei de kreaze Thaisa te trouwen, dy't daliks fereale op him wurdt. Simonides is earst wat twifelich oer syn oansteande skoansoan, mar Perikles wit him foar him yn te nimmen, en al rillegau fynt it houlik plak.
As der berjocht út Tyrus komt dat it feilich foar him is om werom te kearen, nimt Perikles Thaisa mei en reizget nei hûs ta. Mar op 'e nij stekt der in stoarm op, en Thaisa, dy't op alle dagen rint, rekket fan 'e alteraasje yn 'e weeën en skinkt it libben oan in dochter, dy't Perikles Marina neamt om't se op see berne is. Sels liket Thaisa lykwols te stjerren. De byleauwige seelju wolle dat it lichem fan Thaisa oerboard smiten wurdt om 'e stoarm del te bêdzjen, en Perikles stimt dêr mei tsjinnichheid yn ta. De stoarm bedarret yndie wat, mar om't Perikles bang is dat Marina in lange seereis net oerlibje sil, wurdt der hoholden yn Tarsus. Dêr lit er it famke efter oan 'e soargen fan Cleon en Dionyza, wylst er sels fierder reizget nei Tyrus, om dêr it regear wer op him te nimmen.
De deakiste mei Thaisa deryn spielt ûnderwilens oan by Efeze, dêr't Cerimon, in betûft genêshear, wennet. Dy ûntdekt dat Thaisa dochs net dea is, en bringt har wer by. Mei't hja mient dat Perikles en har poppe yn 'e stoarm omkommen binne, wurdt Thaisa dêrnei in preesteresse yn 'e Efezyske timpel fan Diana.
As Marina opgroeit, docht bliken dat hja kreazer is as Philoten, de dochter fan Cleon en Dionyza, wat foar Dionyza oanlieding is om risselwaasjes te meitsjen en fermoardzje it fanke. Har plannen wurde lykwols feridele as Marina ûntfierd wurdt troch seerôvers, dy't har ferkeapje oan in bordeel yn Mytilene, op it eilân Lesbos. Marina wit dêr har fammesteat te behâlden troch alle klanten dy't mei har op bêd wolle, te bepraten en ta ynkear te bringen. Mei't se bang binne om gjin klanten mear oer te hâlden, beslute de útbaters fan it bordeel om har dan mar te ferhieren as priveeleararesse foar jongedames fan respektabel komôf. Se wurdt ferneamd om har muzyk en oare stylfolle optredens.
RWS Noard-Nederlân
thumb|225px|It kantoar fan Rykswettersteat Noard-Nederlân en de Tsjinst Lanlik Gebiet yn Ljouwert RWS Noard-Nederlân is de regionale tsjinst fan Rykswettersteat foar de provinsjes Grinslân, Fryslân en Drinte.
Perikles, Prins fan Tyrus
Ynhâld
Underwilens keart Perikles werom nei Tarsus om syn dochter op te heljen. As Cleon en Dionyza him wiismeitsje dat it fanke stoarn is, sylt er alhiel ferbûke wer fuort. Syn omswalkings bringe him op in stuit nei Mytilene ta, dêr't de gûverneur, Lysimachus, him besiket op te fleurjen troch Marina út te nûgjen om foar him op te treden. Perikles en it fanke reitsje oan 'e praat en komme der dan efter dat se heit en dochter binne. Dy nachts ferskynt de goadinne Diana yn in dream oan Perikles en hjit him nei har timpel yn Efeze te gean. Hy docht dat en fynt dêr Thaisa werom. It stik einiget as it houlik fan Marina mei Lysimachus oankundige wurdt en der berjocht út Tarsus komt dat Cleon en Dionyza omkommen binne by in folksopstân.
Fryske oersetting
Pericles, Prince of Tyre waard ûnder de titel Pericles, Prins fan Tyrus yn it Frysk oerset troch Douwe Kalma. Yn 1976 waard it publisearre troch de Fryske Shakespeare Stifting te Drachten, as ûnderdiel fan harren omnibusútjefte Shakespeare's Wurk Dl. VIII, yn 'e mande mei de fertalings fan Shakespeare syn poëzij en in pear fan 'e Shakespeariaanske trageedzjes.
RWS Noard-Nederlân
It behearsgebiet omfiemet it haadwegennet yn dizze provinsjes, it wetter- en skipfeartferkear op de Waadsee (mei it Noard-Hollânske part) en it Iems-estuarium en it kustbehear op de Waadeilannen (mei Teksel). It behear fan it Drintske part fan de A32 wurdt útfierd troch RWS East-Nederlân.
Skiednis
De tsjinst ûntstie op 1 jannewaris 1994 út de fúzje fan de doetiidske regionale direksjes RWS Grinslân, RWS Fryslân en RWS Drinte. Oant 1 oktober 2004 waard praat oer de direksje Noard-Nederlân, dêrnei oer de tsjinst (fan 2013 ôf organisaasjeûnderdiel) Rykswaterstaat Noord-Nederland.
Knossington
Knossington is in doarp (village) en kerspel (parish) yn it easten fan Leicestershire, tichteby de swette mei Rutland. It plak leit tusken de doarpen Somerby en Oakham.
Skiednis
Knossington komt foar yn it Domesday Book, it hie doe 31 húshâldings, yn de 'hûndert fan Gartree'.
Besuden it plak leit in Manor House út de 16e of oars iere 17e iuw.
De 14e iuwske St Peter's church waard yn 1830 restaurearre.
De Hoeder fan Hermas
De Hoeder fan Hermas (Gryksk: Ποιμήν του Ερμά; Hebriuwsk: רועה הרמס) is in tsjintwurdich algemien as apokryf beskôge kristlike religieuze tekst, besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel, dy't yn 'e iere Tsjerke ta de bibelske kanon rekkene waard. It geskrift omfettet fiif fizioenen, tolve geboaden en tsien likenissen, wêrby't it benammen omtinken skinkt oan 'e Tsjerke as brêge tusken de leauwenden en God.
Datearring, auteurskip en oerlevering
De teology dy't út De Hoeder fan Hermas nei foarren komt, liket derop te wizen dat de tekst skreaun is yn 'e twadde iuw, mar ferskate boarnen út 'e Aldheid, wêrûnder tsjerkfaars lykas Irenaeus, Origenes en Tertullianus, wolle hawwe dat it âlder is, út 'e ein fan 'e earste iuw. Ferskate moderne bibelwittenskippers hawwe de tekst op grûn dêrfan datearje yn 'e perioade fan 85 oant 90. De Hoeder fan Hermas is in anonym geskrift, en net in protte moderne saakkundingen ûnderstypje de miening fan Origenes, dy't it taskreau oan 'e apostel Paulus. It wie oarspronklik skreaun yn it Gryksk, mar is inkeld folslein oerlevere yn it Latyn; fan 'e Grykske ferzje ûntbrekt it lêste fyfdepart of dêromtrint.
Ynhâld
De Hoeder fan Hermas omfettet fiif fizioenen dy't skonken wurde oan Hermas, in eardere slaaf, en set frij abrupt yn it ik-perspektyf útein mei de sin: "Hy dy't my nei de merk ta brocht, ferkocht my oan in Rhoda, dy't te Rome wenne. Nei withoefolle jierren mette ik har wer, en begûn ik fan har te hâlden as fan in suster." Wylst Hermas ûnderweis is nei Cumae, kriget er in fizioen fan Rhoda, dy't tsjin dy tiid blykber stoarn is. Hja fertelt him dat hja yn 'e himel syn oanklaachster is fanwegen in ûnkeine gedachte dy't er ienris oer har hân hat, al wie dat mar yn it foarbygean. Hy moat foar ferjeffenis fan himsels en hiel syn hûs bidde. Letter wurdt er treaste troch in fizioen fan 'e Tsjerke as in frou op jierren, dy't helpeleas is foar de sûnden fan 'e leauwenden oer, en dy't him hjit om boete te dwaan en it misdwaan fan syn bern te korrizjearjen. Neitiid sjocht er har fannijs yn in fizioen, jonger makke troch syn boetfeardigens, earst noch ronfele en mei griis hier; dan frij jong mar noch altiten mei griis hier; en úteinlik jong en glorieus as in breid op har troudei.
Itselde soarte allegoaryske beskriuwings fynt men ek yn 'e rest fan it geskrift. Yn it twadde fizioen jout de Tsjerke oan Hermas in boek, dat se letter wer weromnimt om der wat oan ta te heakjen. Yn it fyfde fizioen bringt se him yn 'e kunde mei de "ingel fan it berou", yn 'e foarm fan in skiephoeder (nei wa't de hiele tekst neamd is). Dizze ingel skinkt Hermas in rige fan tolve geboaden dy't in nijsgjirrich byld jouwe fan 'e ûntwikkeling fan 'e ier-kristlike etyk. Ien opmerklik prinsipe is de plicht fan in man om syn oerhuorrige frou werom te nimmen en te ferjaan as hja berou toant.
Nei de geboaden kriget Hermas tsien likenissen te hearren, op 'e nij yn 'e foarm fan fizioenen, mei by elkmis in útlis fan 'e ingel, sadat se net misbegrepen wurde kinne. Yn 'e trêde fan 'e likenissen giet it oer de bou fan in grutte toer; de toer is de Tsjerke, en de boustiennen binne de leauwenden. It liket hjir wol as meitsje allinnich de fromme leauwenden diel út fan 'e Tsjerke, mar yn 'e njoggende en langste likenis wurdt fuortborduere op it byld fan 'e toer, en dêr wurdt der dúdlik op wiisd dat alle tsjerkeleden, frommen en sûnders beiden, de boustiennen foarmje, sels al wurde de sûnders fanwegen harren misdragings út 'e Tsjerke band en kinne se dan allinne mar op 'e nij talitten wurde nei boetedwanings. Nettsjinsteande de earnstige ûnderwerpen is de toan fan De Hoeder fan Hermas tige optimistysk en hoopfol.
Medal of Honor
De Medal of Honor (Amerikaansk-Ingelsk foar "Earemedalje"), of ek wol de Congressional Medal of Honor ("Earemedalje fan it Kongres") is de heechste Amerikaanske militêre ûnderskieding. Dizze medalje wurdt út namme fan it Amerikaanske Kongres troch de presidint fan de Feriene Steaten takend oan Amerikaansk militêr personeel foar moed op it slachfjild dy't de militêre plicht te boppe giet. Der besteane trije farianten fan 'e ûnderskieding, ien foar de lânmacht, ien foar de marine en ien foar de loftmacht. Mariniers en leden fan 'e kustwacht komme yn oanmerking foar de marinefariant.
Skiednis
De skiednis fan 'e Medal of Honor giet tebek oant 21 desimber 1861, doe't oan it begjin fan 'e Amerikaanske Boargeroarloch de marinefariant ynsteld waard ûnder de namme 'Medal of Valor' ("Dapperensmedalje"). De lânmachtfariant waard in healjier letter, op 12 juny 1862, ynsteld ûnder de namme 'Medal of Honor'. Yn 1863 waarden dizze ûnderskiedings troch it Amerikaanske Kongres permanint makke, en yn 1915 waard de aparte namme foar de marinefariant ôfskaft, sadat beide farianten 'Medal of Honor' kamen te hjitten. Yn 1963 waard in aparte fariant foar de kustwacht ûntwurpen, mar nea ynfierd. Yn 1965 waard der al in aparte fariant foar de loftmacht ynsteld; foartiid ûntfongen leden fan 'e Amerikaanske Loftmacht dy't ûnderskaat waarden, de lânmachtfariant.
Op 29 febrewaris 2016 wiene der yn totaal 3.514 Medals of Honor útrikt, wêrfan 621 postúm, oan 3.495 ûnderskate persoanen. Dat betsjut dat 19 Amerikaanske militêren twa kear de Medal of Honor takend krigen hawwe; fan dy njoggentjin is Tom Custer, de jongere broer fan 'e ferneamde generaal George Armstrong Custer, it bekendst. Justjes mear as de helte fan 'e takende Medals of Honor, 1.523, binne ûnder de Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865) útrikt. Op it twadde plak komt de Twadde Wrâldoarloch (1941-1945) mei 471 útrikte Medals of Honor en dêrnei de Yndiaanske oarloggen (1863-1890) mei 426 en de Fjetnamoarloch (1955-1975) mei 257.
Dom fan Xanten
De Dom fan Xanten (Dútsk: Xantener Dom) is in katolike tsjerke yn de stêd Xanten yn de Dútske dielsteat Noardryn-Westfalen. De beide tuorren fan de domtsjerke binne 72 en 74 meter heech. Yn 1937 krige de tsjerke fan paus Pius XI de earetitel fan basilica minor.
Skiednis
Friedrich en Konrad fan Hochstaden leine yn it jier 1263 de earste stien foar de domtsjerke op it plak fan in âldere foargonger. By de tsjerke hearde in sticht, dat in eigen gebiet yn de stêd foarme en ôfsluten wurde koe troch in noardlike en in súdlike poarte. Fan dizze poarte bestiet tsjintwurdich allinnich noch de súdlike poarte. De bou fan de tsjerke duorre 281 jier en mei it wijen fan de Hillige Geastkapel (Heilig-Geist-Kapelle) wie it bouwurk lang om let foltôge. Alhoewol't de domtsjerke oarspronklik as in trijeskippich gebou mei dwersskip ûntwurpen wie, bestiet de tsjerke út fiif skippen yn goatyske styl. Yn tsjinstelling ta in protte oare tsjerken út dy tiid hat de tsjerke gjin koeromgong. Ynstee dêrfan binne der twa pear kapellen oan it koar boud, sa't dy ek by de Us Leaffrou-tsjerke (Liebfrauenkirche) fan Trier oantroffen wurde.
De Sint-Fiktortsjerke besit mei de Stiftsbibliothek Xanten ien fan de wichtigste biblioteken yn it gebiet fan de Nederryn.
Ynterieur
Yn it heechalter stiet in ûnderdiel fan de tsjerkeskat fan de katedraal: de mei ealstiennen beleine skryn fan de hillige Fiktor. It is ien fan de âldste skrinen fan it Rynlân. Hjiryn wurde sûnt 1128 de ferûnderstelde oerbliuwsels fan de patroanhillige bewarre. It retabel fan it heechalter út it begjin fan de 16e iuw heart by de wichtige keunstwurken fan de iere renêssânse oan de Ryn. De doarren fan it retabel befetsje skilderijen fan de Dútske skilder Bartoloméus Bruyn de Aldere út it jier 1534 mei foarstellings út leginden fan Fiktor en Helena. Yn de rest fan de tsjerke is mear wurk fan dizze skilder te sjen.
Oan de pylders fan it middenskip steane 28 stiennen bylden, dy't om en de by 1300 makke waarden. Ut de 15e iuw stamme de bylden fan de fjouwer tsjerkfaars en de hillige Martinus, de hillige Kornelius en dy fan de tsjerkepatroan Fiktor. Yn de 15e en 16e iuw waard de rige oanfolle mei de bylden fan de hillige Kristoffel, de hillige Trije Keningen en in Marijebyld.
It doksaal fan de tsjerke waard tusken 1396 en 1400 boud. Nei de sekularisaasje bleau it doksaal tanksij yngripen fan de arsjitekt Karl Friedrich Schinkel yn 1815 bewarre.
Oargel
It oargel mei 45 registers ferdield oer trije manualen en pedaal waard yn 1975 troch de oargelbouwer Seifert út Kevelaer boud. It ynstrumint hat meganyske spyltraktueren en elektryske registertraktueren.
Stichtsbiblioteek
De grutte bibleteek fan it sticht bleau ek bewarre en is allinne yn it ramt fan in rûnlieding te besjen. Troch de sekularisaasje yn de 19e iuw waard de oarspronklike stichtsbiblioteek oanfolle mei in protte wurken út oare kleasters út de omkriten fan Xanten. Dielen fan de oarspronklik bibleteek waarden lykwols ûnder Napoleon nei Parys brocht. Oare dielen kamen yn Bonn, Keulen en Münster telâne.
Oaljefantsfûgeleftigen
De oaljefantsfûgeleftigen (Latynske namme: Aepyornithiformes) foarmen in skift fan 'e klasse fan 'e fûgels (Aves), de ûnderklasse fan 'e moderne fûgels (Neornithes), de tuskenklasse fan 'e âldkakigen (Palaeognathae) en de rangleaze groepen fan 'e echte âldkakigen (Notopalaeognathae) en de nije rinfûgels (Novaeratitae). Dit útstoarne skift telde ien inkele famylje, dy fan 'e oaljefantsfûgels (Aepyornithidae). De oaljefantsfûgeleftigen wiene lânseigen op it grutte eilân Madagaskar, dat foar de Eastafrikaanske kust yn 'e Yndyske Oseaan leit. It wiene flechtleaze rinfûgels fan in ûnbidige grutte (mear as 3 m heech), dy't it naust besibbe wiene oan 'e folle lytsere kiwy-eftigen (Apterygiformes) fan Nij-Seelân.
Kûskovo
Skiednis
Kûskovo kaam yn de 17e iuw yn it besit fan Boris Petrovitsj Sjeremetev (1652–1719), in Russyske maarskalk dy't ûnder tsaar Peter de Grutte tsjinne, dy't Ruslân in oerwinning brocht tsjin Sweden yn de Slach fan Poltova (1707) ûnder de Grutte Noardske Kriich. Op it plak stie al in houten tsjerke, in hûs en ferskate fivers. thumb|250px|left|Paleis Syn soan greve Pjotr Borisovitsj Sjeremetev (1713–1787) liet it neoklassisistyske paleis bouwe. Greve Sjeremetev wie ien fan de rykste lju fan Ruslân, hie nauwe bannen mei it hôf en wie in grut leafhawwer fan keunst. Likernôch tagelyk mei Kûskovo liet hy ek in stedspaleis oan de kaai fan de Fontanka yn Sint-Petersburch bouwe. Mei Kûskovo wie de greve fan doel in paleis te bouwen dat moaier en grutter wie as dat fan oaren fan syn stân en dat meunsterje moast mei de residinsjes fan de tsaren. Om't it paleis tichteby Moskou lei en goed te bereizgjen wie, tsjinne it paleis allinnich foar it fieren fan grutte feesten en seremoanjes, dêr't somtiden wol 30.000 gasten op ôf kamen.
De gebouwen op it lângoed waarden tusken 1730 en 1790 op in gebiet fan mear as 300 hektares útfierd. It âldste bouwurk dat de tiid trochstie is de Ferlossertsjerke, dy't op it plak fan in houten tsjerke tusken 1737 en 1739 yn de styl fan de Peter-barok mei moarmeren bylden boud waard. De neoklassisistyske klokketoer waard letter yn 1792 tafoege. It park mei in strakke, geometryske foarmjouwing docht oan Versailles tinken.
Bouwurken
thumb|250px|left|Nederlânsk hûs thumb|left|250px|Grotto thumb|left|250px|Ferlossertsjerke thumb|left|250px|Keukengebou thumb|left|250px|Oranzjery
Paleis (1769-1775)
It paleis waard yn de jierren 1769 oant 1775 oplutsen yn de neoklassisistyske styl, in styl dy't doe foar grutte nije gebouwen yn Sint-Petersburch en Moskou yn opgong wie. It paleis waard fan hout boud op in stiennen sokkel en dêrnei stukadoare en farve yn pastelkleuren en wie ornearre foar de seremoniële ûntfangst fan gasten yn de simmer. De portico fan it paleis waard ûntwurpen mei in mei sfinkseftige bylden flankearre opgong, sadat de koetsen mei maksimaal acht hynders oant de doar ta ride koene om dêr de gasten útstappe te litten. De arsjitekt fan it paleis is net mei wissichheid te sizzen, mar der binne guon dy't de bou taskriuwe oan Karl Blank.
Nederlânsk hûs (1749)
De fergulde sifers op it Nederlânske hûs tsjûgje fan in bou yn 1749 en it is it âldste paviljoen. It hûs fan twa ferdjippings is in typysk Nederlânsk hûs út de 17e iuw mei trepgevel en stiet oan in fiver, dy't mei in grêft ferbûn is mei de grutte fiver. De muorren binne stukadoare en mei in bakstienstruktuer beskildere, fan binnen binne de muorren fersierd mei Delfts-blauwe tegels. It hûs waard boud ta oantinken fan Peter de Grutte, by wa't maarskalk Boris Sjeremetev tsjinne.
Great Falls (Montana)
thumb|left|300px|Great Falls en de rivier [[Missoury (rivier)|Missoury]] Great Falls is in plak (city) yn de Amerikaanske steat Montana, yn Cascade County oan de rivier de Missoury.
Kûskovo
Italjaansk paviljoen (1754-1755)
It Italjaanske hûs ûntstie yn de jierren 1754-1755 en is boud yn de styl fan in Italjaanske filla. De arsjitekt fan it paviljoen wie Jûri Ivanovitsj Kologrivov, dy't yn Rome in oplieding oer arsjitektuer folge hie. it gebou tsjinne as in museum foar de eigners fan Kusovo. De oarspronklike yndieling fan de keamers yn de filla bleau bewarre.
Grotto (1755-1761)
Ien fan de meast ynteressante bouwurken fan Kûskovo is de Grotto, dat neffens de arsjitekt de ferpersoanliking fan de eleminten fan stien en wetter foarstelle moast. It barokke gebou waard ûnder lieding fan Fjodr Argûnov boud yn de jierren 1755-1761 en is ryklik fersierd mei bylden yn nissen, reliëfs op de frontons en liuwekoppen. De binnenmuorren binne belein mei kleurd glês, skulpen, stúkwurk en kalktuf.
Hermitaazje (1765-1767)
It Hermitaazje-paviljoen wie allinnich foar in selekt selskip ornearre, lju dêr't de Sjeremetevs nauwe kontakten mei ûnderholden. Minsken kamen yn de hermitaazje om ûnder de grutte feesten op it lângoed efkes út te rêsten. Op de twadde ferdjipping koe men allinnich mei in meganyske lift komme. Op de ûnderferdjipping wurken de tsjinstboaden, dy't mei in fernimstich systeem hapkes en drankjes nei boppe ta oan de gasten servearje koene. Yn de jierren 1980 waard de hermitaazje yn de oarspronklike steat werom brocht.
Cheerleading
Cheerleading is in yn 'e Feriene Steaten ûntstiene fysike aktiviteit wêrby't sporttiims oanmoedige wurde troch groepen dûnsers dy't goreografearre bewegings meitsje, slogans skandearje en faak yn it skoft ek akrobatyske oefenings útfiere ta fermaak fan it publyk. Cheerleadingtiims binne gauris ferbûn oan in middelbere skoalle of universiteit, mar ek profesjonele sporttiims (benammen op it mêd fan it Amerikaansk fuotbal) hawwe yn 'e regel harren eigen cheerleadingtiims. Dielnimmers oan cheerleading, de saneamde cheerleaders, binne tsjintwurdich oer it algemien famkes of froulju. Sokken ken men werom oan in unifoarm besteande út in mouleas topke en in ploaid minyrokje yn 'e kleuren fan it sporttiim dat se oanmoedigje, wylst se faak saneamde pom-poms yn 'e hannen hâlde om mei te skodzjen en te swaaien.
Skiednis
Cheerleading begûn yn 1877, en wie lang in ferskynsel dêr't útslutend jonges en manlju oan diene. Pas yn 1923 wie de Universiteit fan Minnesota de earste Amerikaanske ynstelling foar heger ûnderwiis dy't famkes taliet ta syn cheerleadingtiim. Hjoed de dei wurdt cheerleading almeast sjoen as wat typysk frouliks, en wurde jonges of manlju dy't deroan dogge faak net alhiel foar fol oansjoen. Yn 1950 waard de earste organisaasje foar profesjoneel cheerleading oprjochte. Tsjintwurdich wurdt cheerleading, fral yn 'e Feriene Steaten, beskôge as in sport op himsels.
Fersprieding en erkenning
Yn 'e Feriene Steaten heart cheerleading ta de mainstream-kultuer en binne populêre famkes op 'e middelbere skoalle lid fan it cheerleadingtiim, krekt sa't de populêre jonges lid binne fan ien fan 'e sporttiims fan 'e skoalle. Bûten de Feriene Steaten is cheerleading in marzjinaal maatskiplik ferskynsel, dat lykwols yn 2007 dochs troch nei skatting yn totaal 100.000 dielnimmers beoefene waard yn Austraalje, Dútslân, Finlân, Frankryk, Grut-Brittanje, Japan, Nederlân, Nij-Seelân, Kanada, Kolombia en Sina. Fral troch de populêre Amerikaanske spylfilm Bring It On, út 2000, oer in cheerleadingtiim dat meidocht oan in profesjonele kompetysje, hat it cheerleaden bûten de Feriene Steaten in flinke ympuls krigen. Yn 2016 waard cheerleading troch it Ynternasjonaal Olympysk Komitee (IOC) as Olympyske sport erkend, wat de doar iepene nei it opnimmen fan cheerleading yn 'e Olympyske Simmerspullen.
Behanneling fan cheerleaders
Yn it foarjier fan 2018 kaam yn it bredere ramt fan it Me Too-skandaal oan it ljocht dat cheerleaders fan grutte teams yn 'e NFL, de Amerikaanske kompetysje fan it Amerikaansk fuotbal, faak min betelle en behannele wurde. Wylst de spilers faak miljoenen fertsjinje, moatte de dûnseressen it dwaan mei $10,25 (minder as €9) yn 'e oere. Trochdat trenings en fotosesjes faak hielendal net betelle wurde, komt it lean úteinlik op mar $3 oant $5 yn 'e oere út.
Ek wurde cheerleaders ûnderwurpen oan drakoanyske maatregels dy't net foar manlike spilers jilde. Bailey Davis, cheerleader fan 'e New Orleans Saints, waard ûntslein doe't se in foto fan harsels yn in kanten bodysuit op Instagram pleatste dy't "ûnfoechsum" wêze soe, wylst se der folle minder bleat op stie as op 'e bikinykalinder dy't de Saints elts jier fan 'e cheerleaders útbringe. En Kristann Ann Ware rekke har baan by de Miami Dolphins kwyt om't se yn in petear yn 'e spilersbus oanjûn hie dat se gjin seks foar it houlik hawwe woe. De lieding fan it team fûn dat sok religieus gedoch de fantasij oer cheerleaders bedoar, wylst se sels by eltse wedstryd in predikant fregen om mei it team te bidden.
List fan planetoïden 61101-61200
Dit is in list fan planetoïden 61101-61200.
Roberto Ferruzzi
200px|thumb|La Madonnina fan Ferruzzi. Roberto Ferruzzi (Šibenik, 16 desimber 1853 - Feneesje, 16 febrewaris 1934) wie in Italjaansk keunstner, dy't is fral bekend fan it skilderij La Madonnina dat de twadde Biennale fan Feneesje wûn yn 1897.
Biografy
Roberto Ferruzzi waard berne yn Šibenik, yn Dalmaasje, út Italjaanske âlden. Doe't er fjouwer wie ferfear de húshâlding nei Feneesje. Nei it ferstjerren fan syn heit, in abbekaat, gie er werom nei Dalmaasje dêr't er him oan in stúdzje klassike literatuer en skilderjen sette. Hy wie autodidakt.
Dêrnei sette er him nei wenjen yn Luvigliano, in frazione fan Torreglia, dêr't er yn 1897 syn Madonnina skildere.
Ferruzzi stoar yn Feneesje en waard beïerdige op it lytse tsjêrkhôf fan Luvigliano by oare famyljeleden, njonken syn frou Ester Sorgato ensyn dochter Mariska.
Universiteit fan Dodoma
De Universiteit fan Dodoma (UDOM) is in iepenbiere universiteit yn Tanzania, yn de haadstêd Dodoma.
At de Universiteit fan Dodoma fol yn 't wurk wêze sil, kinne 50.000 studinten harren ynskriuwe. Dat is mear as it dûbele fan de Universiteit fan Dar es Salaam.
List fan planetoïden 21201-21300
Dit is in list fan planetoïden 21201-21300.
Dom fan Limburch oan de Lahn
De Dom fan Limburch oan de Lahn is in katedraal yn 'e stêd Limburch oan de Lahn, dy't oan 'e rivier de Lahn yn 'e Dútske dielsteat Hessen leit. De oan Sint-Joaris wijde tsjerke is de haadtsjerke fan it yn 1829 stifte bisdom Limburch oan de Lahn. De tsjerke waard tusken 1190 en 1235 op in rots boud en is troch de hege lizzing yn 'e wide omkriten te sjen. De domtsjerke wurdt oer it ginneraal beskôge as ien fan 'e meast folmakke foarbylden fan romaanske boukeunst, ek al binne der iere goatyske styleleminten yn waar te nimmen.
Foargongers
Op 10 febrewaris 910 stelde kening Loadewyk IV it Bern in skinkingsoarkonde op foar it stiftsjen fan in koarhearensticht, dêr't de doedestiidske greve fan it goa Niederlahn mei belest wie. De bou fan de kleastertsjerke begûn hast fuort dêrnei. De kar foar Sint-Joaris as tsjerkepatroan waard yn in keizerlik dokumint út it jier 940 fan Otto I neamd. Doe wie de tsjerke nei alle gedachten al foltôge. Under it skip fan de hjoeddeiske tsjerke binne by opgravings yn de 20e iuw resten fûn fan dat earste godshûs.
De hoeddeiske bou
thumb|left|Grêfplaat Konrad Kurzbold, stifter fan de bou Neffens dendrogronologysk ûndersyk en de stylfoarmen fan de ûnderste boudielen fan de tsjintwurdige tsjerke kin der fan út gien wurde dat it boubegjin om de jierren 1180-1190 hinne lei. De wijing fan it godshûs fûn plak yn it jier 1235 troch de aartsbiskop fan Trier. De tsjerke krige twa patroanhilligen: Sint-Joaris en Nikolaas fan Myra. Wa't de lieding fan de bou hie is net bekend.
It liket der op dat de tsjerke yn fjouwer boufazes foltôge waard. De lêste fan dye fjouwer fazes, dy't de noardlike kant fan it transept en it koar omfettet, ferriedt dúdlik goatyske ynfloeden.
Foar de bou fan de tsjerke stie yn de lêste twa fazes de katedraal fan Reims model. De Maria-Himelfearttsjerke yn Andernach waard likernôch yn deselde tiid boud as de Limburger tsjerke en it is mooglik dat ek dy tsjerke teminsten foar in part model stien hat foar de Limburger dom.
Emily Gee
Emily Gee (19??), is in Nijseelânsk skriuwster, dy't behalven ûnder har wiere namme ek ferskate boeken publisearre hat ûnder de pseudonimen Emily May en Emily Larkin. Har wurk omfiemet sawol fantasyromans as romantyske literatuer yn in histoaryske setting.
Jesse Jackson
Jonkheid en oplieding
Yn syn jonkheid waard Jackson in protte narre troch leeftydsgenoaten, om't er in oerwinneling wie. Letter seid er dat dy ûnderfining him motivearre hie om te slagjen yn it libben. Jackson groeide op yn it Suden fan 'e Feriene Steaten, dêr't yn syn jonkheid noch in strikte rasseskieding gou. Nei't er yn 1959 syn middelbere-skoaldiploma helle hie, learde er fierder oan 'e Universiteit fan Illinois te Urbana-Champaign, mar nei twa semesters liet er him oerpleatse nei de Agraryske en Technyske Steatsuniversiteit fan Noard-Karolina (ornaris ôfkoarte ta A&T), in swarte universiteit yn Greensboro. Neffens eigen sizzen wie de reden dêrfoar dat er yn Illinoais net yn 'e posysje fan quarterback spylje koe yn it Amerikaansk footballtiim fan de universiteit, mar oaren hawwe suggerearre dat Jackson yn Illinois bleatstie oan diskriminaasje en te krijen hie mei in kultuerskok doe't er him foar it earst yn syn libben oan 'e blanke kultuer oanpasse moast.
Dom fan Limburch oan de Lahn
De hoeddeiske bou
Yn 1802 kaam der troch de sekularisaasje in ein oan it sticht fan Limburch oan de Lahn. De kleastergebouwen kamen as in kompensaasje foar it ferlies fan it Greefskip Nassau-Saarbrücken oan de lofter kant fan de Ryn yn hannen fan it Hûs Nassau en de tsjerke waard fierder brûkt as parochytsjerke. Op oantrunen fan de hartoch fan Nassau waard yn 1827 it bisdom Limburch oan de Lahn oprjochte. Njonken it gebiet fan it hartochdom hearde ek de frije stêd Frankfurt by it bisdom. De Sint-Joaristsjerke waard no oanwiisd om de katedraal fan it nije bisdom te wurden. thumb|left|Ynterieur
Jesse Jackson
Jonkheid en oplieding
Under syn stúdzje oan A&T wie Jackson quarterback yn it universiteitstiim, en teffens waard er keazen ta foarsitter fan de studinterie. It wie yn dy tiid dat er foar it earste belutsen rekke by de Amerikaanske Boargerrjochtebeweging, fia protestaksjes tsjin rasseskieding yn iepenbiere biblioteken en yn teäters en restaurants. Yn 1964 studearre er ôf mei in bachelorstitel yn sosjology, wêrnei't er mei in stúdzjebeurs fierder learde oan it Teologysk Seminaarje fan Chicago. Yn 1966 briek er syn stúdzje dêr ôf (hoewol't er noch mar foar trije kolleezjes hoegde te slagjen om syn masterstitel te heljen), om't er him folslein talizze woe op 'e boargerrjochtestriid. Yn 1968 waard er ta predikant wijd en yn 2000 waard him syn masterstitel dochs noch ferliend, op grûn fan 'e kolleezjes dêr't er al foar slagge wie mei dêropta syn libbensûnderfining en alle lettere wurk.
Dom fan Limburch oan de Lahn
De hoeddeiske bou
De earste biskop fan Limburch oan de Lahn wie Jakob Brand (1827-1833). It bisdom telt likernôch 700.000 katoliken en is ien fan de jongere Dútske bisdommen.
Jesse Jackson
Boargerrjochte-aktivisme
Fan 1964 ôf waard Jackson in nau meiwurker fan de grutte swarte boargerrjochte-aktivist Martin Luther King. Yn 1965 died er mei oan 'e Mars fan Selma nei Montgomery, yn it súdlike Alabama. King, dy't ûnder de yndruk wie fan Jackson syn organisatoarysk talint, joech him in rol yn 'e Súdlike Kristlike Liederskipskonferinsje (SCLC), in organisaasje dy't in protte fan 'e boargerrochteprotesten beävensearre. Sa krige Jackson yn 1965 de opdracht om in SCLC-kantoar yn Chicago te iepenjen, en yn 1967 waard er promovearre ta nasjonaal direkteur fan Operation Breadbasket ("Operaasje Bôlekoer"), de ekonomyske ôfdieling fan 'e SCLC. Yn dy funksje lei er him ta op it organisearjen fan algemiene boykots troch swarten en har blanke meistanners fan bedriuwen dy't yn it Suden de rasseskieding hantearren, wylst er de lju ynstee nei bedriuwen ta besocht te stjoeren dy't yn eigendom wiene fan 'e swarte ûndernimmers.
Doe't Martin Luther King op 4 april 1968 op it balkon fan 'e earste ferdjipping fan in motel yn Memfis delsketten waard, befûn Jackson him op it parkearplak fan dat motel. Hy fertelde de gearstreamde parse letter dat er de lêste persoan wie dy't noch mei King praat hie en dat de man yn syn earms stoarn wie, mar dat ferhaal waard troch ferskate oare assistinten fan King ûntstriden. Nei de moard naam Jackson de organisaasje fan 'e Earmeljuskrústocht yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C. op him, mar al rillegau kaam er yn botsing mei Ralph Abernathy, dy't King opfolge wie as foarsitter fan 'e SCLC. Hja wiene it op ferskillende punten ûniens. Sa pleite Jackson foar in fermoedsoening mei de blanken en it ferskowen fan in grut diel fan 'e politike aginda fan 'e Boargerrjochtebeweging fan in rassestriid nei in klassestriid, wylst Abernathy in folle militantere posysje ynnaam.