Kirkland_(Washington)
Skiednis
Yndianen wennen earst yn de krite om it Washington Mar. Yn de 1860er jierren kamen de earste blanken, in stikmannich Ingelske famyljes yn wat is no de 'Houghton' buorren yn Kirkland neffens de Homestead Act. Sa'n 6 km benoarden oan wat is no de 'Juanita Bay' strutsen ek in pear famyljes del. Dit wie in populêr plak fan de yndianen, want hjir woeks in wylde ierdappel plant, de 'wapato'. Yn de jierren dernei kamen der mear blanken en strutsen del ferpraat oer de krite hinne. Oan it ein fan de 1880er jierren wiene der al in tal fan lânbou, houtkap en skipsbou mienskippen. Yn 1886 kaam Peter Kirk, in Ingelske sakeman nei Washington. Hy woe it famylje bedriuw 'Moss Bay', dy't stiel produsearre, útwreidzje. Hy hearde dat der izer fûn wie yn it Cascades berchtme. Ek kalkstien, dat brûkt wurdt foar it ferhytsjen fan stiel, wie oanwêzich yn it berchtme. Ek koalminen (koal wie in wichtige brânstof foar stielfabriken) wiene úteinset tichteby by Renton. Spoarwegen waarden al oanlein en wiene der plannen foar it Lake Washington Ship Canal, in kanaal fan it Washington Mar nei de Puget Sound by Seattle. Kirk seach goede mooglikheden foar in stêd op it stee wêr Kirkland no leit. In stêd oan it wetter mei in haven dy't ferbining mei de iepen see wie in goed plak foar in mooglike stielfabryk. Kirk wie gjin Amerikaansk steatsboarger en koe dus gjin lân keapje. Hy partnere mei Leigh S. J. Hunt, de eigener fan de krante 'Seattle Post-Intelligencer' en ûnder de namme 'Kirkland Land and Development Company' kochten hja yn july 1888 in pear hûndert bunder lân oan yn wat no it sintrum fan Kirkland is. Yn datselde jier stifte hy Kirkland, ien fan de earste stêden yn de Eastside, en begûn mei de bou fan in stielfabryk en it bedriuw 'Moss Bay Iron and Steel Company of America'. Kirk hie in 'Pittsburgh fan it Westen' op it each en ûntwurp in stêdsplan foar in stielwurkersstêd en de bou fan stiennen hûzen en winkels foar benammen stielwurkers waard úteinset. De Seattle, Lake Shore and Eastern Railway waard kocht troch it Northern Pacific Railway út Tacoma. Dit spoarbedriuw wegere in spoardyk nei Kirkland oan te lizzen, want dat soe negative gefolgen ha foar de ekonomyske ûntjouwing fan Tacoma as foarnaamste seehaven oan de Puget Sound yn konkurrinsje mei Seattle. Dit en oare tebeksetten hiene negative gefolgen foar Kirk, dy't in tekoart oan ynvestearders krige en ek Hunt rekke yn problemen om't hy yn de skulden siet troch de oankeap fan it lân. Mar Kirk krige it foarinoar en yn 1892 wie de bou fan de stielfabryk ree op 'Rose Hill', sa'n 3 km fan de wâl fan it mar. Mar de ekonomyske Krisis fan 1893 twong de fabryk te sluten foar der sels mar stiel produsearre wie. Kirk woe net opjaan oan it nei him nommen stêdsje. Kirkland waard yn 1905 offisjeel ek in stêd, mar hie noch mar 532 ynwenners. Yn 1906 die de 'Northwestern Iron & Steel Company in poging en bou in stielfabryk. It bedriuw kocht 6100 bunder lân oan foar $250.000 beëasten de stêd, dochs de bou fan de fabryk waard net iens mei begûn. Yn 1892 wie de earste wolmûnr fan Washington boud yn Kirkland. Fanôf 1900 wie it fear fan de haven fan Kirkland nei Madison Park oan oare kant fan it Washington Mar. Mar mei de bou fan de Lake Washington Floating Bridge yn 1940 kaam dêr ek in ein oan. Skipsbou waard in wichtige boarne fan ynkommen foar de stêd. Nei it reekommen fan it Lake Washington Ship Canal yn 1917 waarden grutte skippen boud en tidens de Twadde Wrâldkriich waarden der 25 marineboaten boud op it 'Lake Washington Shipyard' wat no it bedriuweterrein 'Carillon Point' is.