cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jack de Vries
Libbensrin
Hy trede op 14 maaie 2010 ôf as steatssekretaris neidat er mei syn persoanlike adjudant omslein hie. Hy hie mei har in pear kear op wurkbesite west nei Afganistan. Omdat syn frou him de doar útsetten hie, en syn wenplak oan hege feilichheidseasken foldwaan moast om syn funksje as steatssekretaris fan Definsje, moast hy inkele wiken sliepe yn de Frederikkazerne yn De Haach.
De Vries, dy 't as fyftjinde op de kandidatelist fan it CDA foar de Twadde Keamerferkezingen fan 2010 stie, joech oan ôf te sjen fan in eventueel plak yn it parlemint. Syn aktiviteiten ffoar de ferkiezingskampanje hie hy in pear dagen earder, nei bekendwurding fan de affêre, al op in leech pitsje setten.
Yn juny 2011 waard bekendmakke dat De Vries lid waard fan de dirteksje fan de Nederlânske ôfdieling fan it kommunikaasjeadvysbedriuw Hill & Knowlton. Neist managementtaken krige hy de lieding oer it ûnderdiel public affairs fan it bedriuw. It kantoar fertsjintwurdiget ek de fabrikant fan de JSF, mar de earste jierren koe De Vries dat sels net dwaan. Dat blykte út in gedrachsregel by it Ministearje fan Definsje, dy 't foarskriuwt dat âld-bewâldpersoanen twa jier lang net wurkje meie as kontaktpersoan yn it bedriuwslibben.
Op 15 juny 2013 waard De Vries by de Ledenrie fan it Nederlânske Underwettersport Bûn by akklamaasje keazen as foarsitter fan dit bûn foar in perioade fan 3 jier. Op 26 april 2016 waard bekend dat De Vries tatreden wie ta it trijehadige rie fan kommissarissen fan Chemours Netherlands, in ôfsplitsing fan it gemybedriuw DuPont. Nei't sein waard soe hy him dêr benammen talizze op de kommunikaasje.
In septimber 2017 ferstoar syn partner yn de âldens fan 38 jier dy't de reden wie foar syn ôftreden as steatssekretaris. Mei har hie hy yn 2015 in dochter krigen.
Pols (ljeppen)
In pols (of polsstôk) is in lange stôk, mei oan 'e ûnderkant in blok of skiif, om mei te ljeppen. In pols wurdt fanâlds brûkt om sleatten mei oer te stekken, bygelyks by it aaisykjen.
In pols kin makke wêze fan hout, aluminium of in keunststof, bygelyks karbon, dy't brûkt wurdt by it heechljeppen en fierljeppen.
De houten pols wurdt net safolle mear brûkt, mar se binne der noch wol. Meastentiids binne dizze stokken om de 4 meter hinne, rûn en sit der ûnderoan in klos yn de foarm fan in dwershout dy't foarkomt dat de stôk te djip yn de blabber sakket en brekke sil by gebrûk. De aluminium pols is lichter en duorsumer as de houtene.
Skiednis
De earste fermelding fan in fierljepwedstriid is neffens Theo Kuipers fan histoarysk sintrum Tresoar te finen yn de Ljouwerter Krante fan 15 augustus 1767. Sûnt 1957 wurde der yn Fryslân en Grinslân wedstriden hâlden en sûnt 1960 ek yn Súd-Hollân en Utert.
NOVA-Noardwedstryd
De NOVA-Noardwedstryd is een jierlikse wedstryd yn ien fan de noardlike provinsjes foar amateurfilms.
Lid yn de Oarder fan Oranje-Nassau
Dit is in list fan yn de Wikipedy opgenommen dekorearren as Lid yn de Oarder fan Oranje-Nassau.
Stasjon Beilen
Stasjon Beilen (Bl) is in spoarweistasjon  yn it doarp Beilen yn de gemeente Midden-Drinte yn de provinsje Drinte. En waard iepene yn 1870 oan de Steatsline C (Meppel - Grins).
Gebou
200px|thumb|left|1e stasjonsgebou stasjon Beilen om en de by 1930 It oarspronklike spoarweistasjon fan Beilen wie in standertstasjon fan de Steatsspoarwegen, in stasjon fan it type SS fiifde Klasse, boud yn de jierren sechtich fan de 19e iuw, en wie ien fan de fjirtich stasjons dy 't ea yn dy klasse boud wie. It gebou waard ûntwurpen troch de arsjitekt Karel Hendrik van Brederode.
It stasjon waard yn 1970 ôfbrútsen en ferfongen troch in nij gebou bekend as Standerttype Beilen fan de hân fan arsjitekt Cees Douma. It 2e stasjonsgebou is hjoed-de-dei yn gebrûk as kantoar
Nieuwe Encyclopedie van Fryslân
De Nieuwe Encyclopedie van Fryslân ('Nije Ensyklopedy fan Fryslân', NEF) is de nijste ensyklopedy oer Fryslân en de Friezen dy't yn 2016 ferskynde. It wurk waard yn it Nederlânsk skreaun.
Skiednis
Inisjatyf ta it gearstallen fan de nije ensyklopedy kaam fan Buro Varenius, it kultuerhistoarysk ûndersyks- en publisiteitsburo fan Meindert Schroor en de Provinsje Fryslân yn 1999. De foarige ensyklopedy, Encyclopedie van Friesland, wie fan 1958 (mei in oanfolling yn 1975) en bot ferâldere. De provinsjes Grinslân (1999) en Drinte (2003) hiene al in modernere ensyklopedy en it waard tiid dat ek Fryslân in aktualisearre ferzje krige. It projekt wie in gearwurking fan Tresoar (Frysk Histoarysk en Letterkundich Sintrum) en Buro Varenius, Meindert Schroor waard de haadredakteur.
It projekt soe yn 2009 al klear wêze, mar it waard 2016. De papieren edysje hat fjouwer dielen fan 3152 siden, mei goed 10.000 lemmas en 1100 fotoos, tabellen en grafiken. It wie it doel dat der ek in digitale ferzje komme soe, mar dy is er anno 2016 noch net.
Redaksje
De heechlearaaren Reinier Salverda, Yme Kuiper en Johan Frieswijk wiene de klankboerdgroep.
Bêzje
Bêzje is in kleur dy't yn 'e regel beskôge wurdt as in tint fan wyt of fan giel. It wurdt op ferskate manearen omskreaun, bgl. as in bleke sânkleur, in grizige taankleur, in ljochtgrizich gielich brún of in bleek of grizich giel. De namme 'bêzje' komt fan it Frânske wurd beige, dat de oarspronklike betsjutting hie fan natuerlike wol fan wite skiep, foar't dy bleke of ferve waard. Tsjintwurdich wurdt der in ferskaat oan tinten mei oantsjut dy't in neutraal of bleek waarm foarkommen hawwe.
Skiednis
As namme foar in kleur waard bêzje yn it Frânsk foar it earst brûkt tusken 1855 en 1860. Tsjin 1877 wie de term sa ynboargere rekke dat de skriuwer Edmond de Goncourt him brûkte yn syn roman La Fille Elisa en derop fertrouwe koe dat syn lêzers wisten wat er bedoelde. It ierste fêstleine gebrûk fan beige as lienwurd yn it Ingelsk datearret fan 1887. It liket wierskynlik dat it wurd tsjin 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw ek de Nederlânske taal ynkrong, en miskien justjes letter yn it Frysk opnommen waard.
Oan it begjin fan 'e 1920-er jierren rekke de betsjutting fan bêzje útwreide, sadat it net inkeld mear brûkt waard foar bleek gielich brune kleuren, mar ek foar in breed beskaat oan bleek brune en ljochtbrune tinten.
Druktechnyk
Bêzje is in kleur dy't derom bekendstiet dat er tige dreech te reprodusearjen is yn 'e druktechnyk mei gebrûk fan in tradisjoneel CMYK-kleursysteem. Dat komt trochdat it in ljochte kleur is dêr't mar hiele lytse bytsjes inket foar nedich binne. Printers en drukparsen hawwe dêr muoite mei en kinne folle better omgean mei it printsjen fan dûnkerder kleuren. Sadwaande giet der gauris wat mis by it printsjen fan bêzje en is it resultaat pearzich of grienich of fariëarret it binnen in printedysje.
Assosjaasjes
Bêzje wurdt faak assosjearre mei saaiheid, karakterleazens, it konvinsjonele of sels mei smaakleazens. Yn dy kontekst wurdt it ek wol as metafoar brûkt en as suver sprekwurdlik kontrast mei mear libbene en opwinende kleuren.
Bêzjetinten
Hjirûnder inkele kleurtinten dy't wol omskreaun wurde as 'bêzje':
Taeke Triemstra
thumb|right|200px|Taeke Triemstra op de PC fan 2011 Taeke Triemstra (Ljouwert, 4 desimber 1982) is in keatser. Hy is de soan fan keatser Reinder Triemstra.
Al by it Nederlânsk kampioenskip foar pupillen in 1993 kaam Taeke yn it nijs doe't er foar de keatsferiening ‘Het Noorden’ út Sint-Jabik de twadde priis wûn. Op de Freulepartij yn Wommels fan 1999 wûn hy mei Willem Veenstra en Douwe Hogenhuis de spannende finale. Triemstra waard op de PC fan 2000, as jongste dielnimmer, tredde mei syn partoer. In moanne letter wûn er syn earste haadpriis yn de hoofdklasse. Yn 2001 ferlear er de PC-finale. Hy wûn yn 2006 de PC mei Johan van der Meulen en Kor Zittema. Yn 2007 wûn er de PC nochris en yn 2008 waard er Nederlânsk kampioen. Yn 2010, mei Gert-Anne van der Bos en Daniël Iseger wûn er de earste priis yn it punteklassemint en kaam dêrmei op 359 punten. Op de PC fan 2011 wie it partoer wer de bêste.
De Kinkhorst
De Kinkhorst is in earder kastiel yn Meppel. It kastiel is boud yn 1509 troch Roelof fan Munster, de drost fan Drinte. Yn 1512 waard it fierhinne ferwoastge. Tsien jier letter waard De Kinkhorst op ’en nij boud troch Karel fan Gelre. Op 3 desimber 1536 waard de Kinkhorst nei in belegering fan trije moannen ynnommen troch Georg Schenk fan Toutenburch. Yn 1580, ûnder de Tachtichjierrige Oarloch, waard it kastiel ynnommen troch Spaanske troepen ûnder Everhard fan Enze, wêrnei't it stadichoan fierder yn ferfal rekke. De ruïnes waarden yn 'e 18e iuw sloopt. Resten fan it kastiel binne weromfûn yn 2002 by de bou fan in appartemintekompleks oan de Prins Hendrikkaai yn Meppel.
Kirkwall
thumb|left|Plak fan Kirkwall op Mainland Kirkwall is it grutste plak (± 8600 ynwoners) en it haadplak fan de Orkneyeilannen yn Noard-Skotlân. Kirkwaal waard it earst neamd yn de Orkneyingasêga út 1046. It wie it wenplak fan Ragnald II, Greve fan Orkney, dy troch syn opfolger Thorfinn dea dien waard. It plak krige syn namme fan it Noarske Kirkjuvagr ('Tsjerkebaai'); yn de rin fan de tiid waard dat Kirkvoe, Kirkwaa en Kirkwall. Skippen leine yn it ferline tsjin de muorre fan de tsjerke oan. Dy 11e iuwske Kirk fan Sint Olaf fan Noarwegen bestiet net.
Kirwall leit oan de noardkust fan it haadeilân, Mainland, en hat in feartsjinst nei de grutste oare eilannen fan de arsjipel en nei Aberdeen en Lerwick. Midden yn de stêd stiet de romaanske Sint Magnuskatedraal dy't al fan fierens te sjen is. De katedraal waard oprjochte ta eare fan Sint Magnus, greve fan Orkney tusken 1108 en 1117. Njonken de katedraal lizze de ruïnes fan it paleis fan de biskop en it paleis fan de greve.
It besjen wurdich is it Grain Earth House út de izertiid. Kirkwall hat teffens de meast noardlik lizzende Carnegiebibleteek, dy't yn 1909 troch Andrew Carnegie en de frou iepene waard.
Kirkwall wurdt de whisky Highland Park Single Malt makke.
Meindert Schroor
thumb|Meindert Schroor Meindert Schroor (Harns, 12 april 1955) is sosjaal-geograaf, histoarysk-geograaf en sosjaal-histoarikus. Publisearre sûnt 1976 talleaze - wêrûnder meardere bekroande - wittenskiplike en populêr-wittenskiplike boeken en artikels oer it lânskip, de wettersteat, kartografy, ekonomy en demografy fan benammen Fryslân en Grinslân.
Biografy
Studearre fan 1972-1979 Sosjale Geografy oan de RUG en mei as byfakken nije en nijste skiednis en fysyske geografy. Hy hat mei syn frou Klazien Schroor-Dĳkstra it eigen geografysk- en histoarysk ûndersyksburo 'Varenius' yn Ljouwert. Hy is haadredakteur fan de Nieuwe Encyclopedie van Fryslân en wie fan 1995 oant 2010 haadredakteur fan Histoarysk tydskrift Fryslân en reakteur fan Noorderbreedte, it histoarysk tydskrift oer lânskip, natoer en romtlike oardering fan Noard-Nederlân. Wie foarsitter fan de Ljouwerter Histoaryske feriening Aed Levwerd (2004-2007). Fan 1987 - 2005 wie er redakteur Leeuwarder Historische Reeks (1987-2005). Tresoar hat Meindert Schroor ynhierd fan 2004-2006 om de kaartesamling fan de eardere Provinsjale Bibleteek op ’e nij te ynventarisearjen. Lid fan it algemien bestjoer fan It Fryske Gea (sûnt 1995), Ried foar it Waad (2003 - 2010) en Gebietsplatfoarm Midden-Fryslân (sûnt 2004). It Gebietsplatfoarm Midden-Fryslân is ein 2010 fusearre mei Noardwest-Fryslân en hjit no ek Noardwest-Fryslân.
Schroor is yn 2011 dwaande mei in dissertaasje oer de ekonomyske en demografyske ûntjouwing fan de stêd Grins yn de tiid fan de Republyk (1594-1798).
Lombardije
Lânskip
Lombardije kin yn trije gebieten opdield wurde: De grutste leechflakte fan it Italjaanske skiereilân en it tichtsbefolke en meast yndustralisearre part fan de regio. Hjir lizze ek de grutte stêden Milaan, Brescia en Bergamo. Sawat alle grutte Noard-Italjaanske marren lizze yn Lombardije (útsein de Ortamar. De marren binne wichtige toeristyske trekpleisters foar de regio. Yn de regio lizze inkele fan de heechste berchtoppen fan de Alpen wêrûnder de Piz Bernina (4049 meter). Twa wichtige Lombardyske Alpendalen binne it Faltellina en it Fal Kamonika. Grut parten fan de bergen binne beskerme gebieten.
Provinsjes en wichtige stêden
thumb|270px|right|De Piazza Duomo, hert fan [[Milaan]] thumb|270px|right|Utsjoch op de [[Komomar yn de rjochting fan Bellagio]]
Aylva State
mar ek:
Rikstus Andries Hoekstra
Rikstus Andries Hoekstra (Wommels, 12 juny 1904 - Ljouwert, 9 novimber 1970) wie in medikus.
Hoekstra wie in internis spesjalisearre yn hert- en bloedsykten. Hy promovearre yn 1931 oan de Ryksuniversiteit Utert mei Het gedrag van digitalis-glucosiden in het dierlijke organisme en de samenstelling van digitalis-praeparaten
Yn 1938 rjochte er de bloedtransfúzjetsjinst yn Ljouwert op.
Hoekstra waard beïerdige op it Noarderbegraafplak te Ljouwert.
Anita Andriesen Priis
De Anita Andriesen Priis is in twajierlikse priis fan de provinsje Fryslân foar romtlike kwaliteit. De priis is ferneamd nei de deputearre Anita Andriesen.
Jan Pen
thumb|Jan Pen yn 1983 Jan Pen (De Lemmer, 15 febrewaris 1921 - Haren, 14 febrewaris 2010) wie in Nederlânske ekonoom fan Frysk komôf.
Hy studearre oan de Gemeentlike Universiteit fan Amsterdam wêr’t hy yn 1950 promovearre op de teory fan’e kollektive leanûnderhannelingen. Yn 1956 waard hy beneamd ta heechlearaar yn de steathúshâldkunde en de lear fan’e iepenbiere finansjen oan de Fakulteit fan’e Rjochtsgeleardheid en dy fan’e Fakulteit fan’e Ekonomyske Wittenskippen fan de Ryksuniversiteit Grins. Hy joech syn ôfskiedskolleezje yn 1986 en is dêrnei noch as heechleraar h.c. ferbûn oan de FEW.
Jan Pen priis
De Jan Pen Priis wurdt sûnt 2006 alle jierren útrikt troch de Ryksuniversiteit Grins oan it bêste profylwurkstik fan in middelber skoalgonger op it mêd fan ekonomy en maatskippij. .
Bibliografy
Pen hat talleaze artikels skreaun en ferskate boeken, wêrûnder:
Jierrenlang wie hy kollumnist fan Het Parool. Hy skreaun ek geregeld yn Het Hollands Maandblad en Economisch Statistische Berichten (ESB).
Treinramp by Weesp
De treinramp by Weesp barde op freed 13 septimber 1918 om 10.25 oere doe't it talúd fan de brêge oer it Merwedekanaal. fuortsakke en flugge trein 102 ûntspoarde. By de ûntspoaring kamen 41 passazjiers om it libben, en rekken 42 passazjiers ferwûne. It ûngelok is ien fan de grutste treinrampen út de skiednis fan de spoarwegen yn Nederlân.
Gearstalling fan de trein
De trein wie yn Amersfoart gearstald út twa dielen fan izeren en houtene reauwen, de foarste rydtugen kamen út Swol, de efterste út Ynskedee. Yn Hilfertsom waard noch in rydtúch oanheakke. De trein bestie út lokomotyf HSM 520 en alve rydtugen, wêrfan't de earste fjouwer fan de SS en de rest fan de HSM wie. De tiid om ôf te reizgjen wie 9.46 oere út Amersfoart en 10.10 oere út Hilfertsom, neffens de tsjinstregeling hie de trein om 10.40 oere yn Amsterdam oankomme moatten.
It ûngelok
By it opriden fan de brêge oer it Merwedekanaal út stasjon Weesp wei sakke it talúd oer in lingte fan 90 meter fuort, ta gefolch fan de oerfloedige rein fan de foargeande tiid en de minne steat dêr't 't talúd yn ferkearde. Op it momint fan de ferskowing wie de lokomotyf al op de brêge en hy bleau hingjen yn it izerwurk fan de brêge. De lokomotyf en de tender kypten nei rjochts. De tender bleau lizzen op 'e lânhaad, in bagaazjereau derefter kaam tsjin it lânhaad ta stilstân. De folgjende trije rydtugen sakken nei ûnderen en skoden yninoar en opinoar. De houten boppebou waard foar it grutste part fersplintere, wêrtroch't hjir de measte deaden en ferwûnen foelen. It tredde rydtúch waard boppedat bedobbe troch in dêrefter ridende bagaazjereau en in postreau, dy't troch de faasje foar in part njonken de foargeande rydtugen telâne kamen. It rydtúch efter it postreau kaam skean omleech te hingjen, mar wie amper skansearre. De lêste rydtugen fan de trein ûntspoarden wol, mar bleaune op de spoarbaan stean.
Helpferliening
It ûngelok barde om 10.25 oere. Twa minuten earder wie noch in trein fan Amsterdam nei Hilfertsom passearre. De stasjonsjef fan Weesp sloech om 10.45 oere alarm. In yn 'e trein tafallich oanwêzige sjirurch ferliende de earste help, gau assistearre troch twa alarmearre dokters út Weesp. Dêrneist wiene koart nei de ramp fjouwer nonnen, militêren dy 't tafallich yn de buert wiene en it net ferwûne rekke spoarweipersoniel belutsen by de earste help ferliening. De ferwûnen waarden mei treinen en boaten nei sikehuzen yn Amsterdam brocht.
Nei de ramp
De treinen tusken Amsterdam en Amersfoort waarden foarearst omlaat fia Breukelen en Utert, foar de forinzen rieden der inkelde treinen fan Naarden-Bussum fia Hilvertsom en Utert nei Amsterdam. Seis dagen nei de ramp waard it treinferkear oer ien spoar wersteld mei in maksimumfaasje fan 5 km/o. Nei reparaasje fan de brêge en de dyk wiene op 2 desimber beide spoaren wer frijjûn.
De dei nei de ramp waard in kommisje fan ûndersyk ynsteld ûnder foarsitterskip fan minister Lely. It ûndersyk late ta de konklúzje dat it sânlichem troch de lange rein folslein ferweakke wie. Dat waard fersterke trochdat der ûntrochlittende lagen wiene wêrtroch't it wetter net fuort koe. Boppedat wie der kwelwetter út it Merwedekanaal ûnder de diken troch sipele. It grûnwetterpeil yn de spoardyk wie dêrtroch omheech gien oant boppe it meanfjild. As gefolch fan it passearjen fan de trein rekke it sânlichem yn trilling en de min ofte mear floeiber wurden talúd beswiek en skode fansiden.
Stromness
Stromness is in plak (town en parish) op de súdwestkant fan Mainland fan de Orkney-eilannen (Skotlân). It plak hat in natuerlike haven.
Stromness waard yn de 16e iuw foar it earst neamd as in plak dêr't in inn wie en waard 1670 in wichtige haven foar de skippen fan de Hudson's Bay Company op wei nei en weromkommend fan Kanada en foar walfiskfarders. Ingelân wie doe yn oarloch mei Frankryk en de skipfeart waard doe twongen om It Kanaal te mijen. In protte lju fan de Orkneys, ek út de omkriten fan Stromness, tsjinnen by beide ûndernimming as hannelers, ferkenners en sealju.
Neffens grutte is Stromness it twadde plak fan de arsjipel nei Kirkwall dat sa'n 14 km nei it easten leit. It doarp hat in fiskershaven en hat in fearboatferbining mei de eilannen Graemsay en Hoy en mei Scrabster op it fêstelân fan Skotlân.
Etymology
De namme is nei alle wjerskyn ôflaat fan it Ald-noarske Straumsnes. Straum ('stream') tsjut op it sterke tij bylâns it Point of Ness troch de Hoy Sound besuden it plak. Nes betsjut 'foarút stykjend lân' as 'lânpunt'. Yn de tiid fan de Wytsingen hjitte it ankerplak dêr't no Stromness leit Hamnavoe, wat 'feilige haven' betsjut.
thumb|center|700px|Stromness
Musschendorp
thumb|left| thumb|Mariahoeve Musschendorp is in buorskip yn de gemeente Leusden, yn de provinsje Utert. It leit tusken Stoutenburg en Achterveld. De namme komt mooglik fan it Aldnederlânske mûse, sompe.
Beverly Hills
Beverly Hills is in stêd yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje, dy't nei de postkoade inkeld ek wol 90210 (nine-oh-two-one-oh) neamd wurdt. Der wurdt gauris tocht dat it in wyk fan Los Angeles is, mar dat is sa net. Tegearre mei de oanswettende stêd West Hollywood wurdt Beverly Hills lykwols al folslein omjûn troch it folle gruttere Los Angeles. Oan 'e noardkant fan Beverly Hills leit it Santa Monicaberchtme; eastlik lizze West Hollywood en de Losanzjelynske wiken Carthay en Fairfax District; súdlik leit de Losanzjelynske wyk Beverlywood; en westlik de Losanzjelynske wyk Bel-Air. Nettsjinsteande de namme leit it grutste part fan Beverly Hills op it flakke lân oan 'e foet fan 'e eigentlike hills ("heuvels").
Neffens de gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Beverly Hills doe goed 34.000 ynwenners. It makket diel út fan 'e stêdekloft fan Los Angeles, dy't in befolking hat fan 12,8 miljoen minsken. Beverly Hills is benammentlik bekend as it wenplak fan withoefolle pop- en filmstjerren, en ek wol fan Beverly Hills, 90210, in tillefyzjesearje út 'e njoggentiger jierren. Ta de stêd hearre ek de ferneamde winkelbuert Rodeo Drive en it noch altyd aktive Beverly Hills-oaljefjild.
Skiednis
It gebiet dêr't Beverly Hills no leit, krige foar it earst fêste bewenners doe't it yn 1828 yn besit nommen waard troch María Rita de Valdez en har man. Hja makken der in ranch (feepleats) fan mei in oerflak fan 18 km², dy't se Rancho Rodeo de las Aguas neamden. Fanwegen oanhâldende oanfallen fan 'e pleatslike Yndianen, dy't se de grûn ûntnadere hiene, ferkochten se de ranch yn 1854, wêrnei't it lân opdield waard yn lapkes grûn fan ⅓ km² dy't trochferkocht waarden oan Amerikaanske kolonisten út it Easten. Uteinlik kochten Henry Hammel en Andrew H. Denker it grutste part fan it lân wer op mei as doel om der limabeane te ferbouwen. Yn 1900 gie de pleats op 'e nij oer yn oare hannen, diskear dy fan 'e njoggenkoppige Amalgamated Oil Company, dy't der nei oalje begûn te sykjen. Dêrfan fûnen se net genôch om eksploitaasje foar dy tiid rendabel te meitsjen, mar se fûnen wol in grutte ûndergrûnske wetterfoarrie, en úteinlik besleaten se om der dan mar in stedsje oan te lizzen. Yn 1906 neamden se har bedriuw sadwaande om ta de Rodeo Land and Water Company en begûnen se perselen te ferkeapjen fan wat Beverly Hills kaam te hjitten.
De stêd begûn as ien fan in stikmannich folslein blanke delsettings om Los Angeles hinne. Beheinende bepalings ferbeaen swarten en Latino's om der húsfêsting te keapjen of te hieren, of it moast wêze dat se as tsjinstfolk by de blanke bewenners wurken. Teffens wie it ferbean om yn Beverly Hills ûnreplik guod oan Joaden te ferkeapjen of ferhieren. Troch de foltôging fan it Beverly Hills Hotel, yn 1912, waarden der mear lju nei it plakje ta lokke, en in protte fan 'e begoedige hotelgasten kochten der neitiid grûn oan. Sadwaande hie Beverly Hills yn 1914 genôch ynwenners om 'e status fan stêd te krijen. Yn 1919 kochten Douglas Fairbanks en Mary Pickford lân oan Summit Drive, dêr't se in filla sette lieten dy't troch de parse "Pickfair" neamd waard. Hoewol't se no de measte lju foar 't neist net sa bekend foarkomme sille, wiene der doedestiden gjin gruttere nammen yn Hollywood as harren beiden. Troch Fairbanks en Pickford krige Beverly Hills de reputaasje it wenplak fan 'e filmstjerren te wêzen, en meitiid begûnen oare akteurs en aktrises der gear te kloftsjen.
Tsjin 'e tweintiger jierren wie de befolking fan Beverly Hills genôch tanommen dat de wetteroanfier problematysk waard. It stedsbestjoer stelde yn 1923 as oplossing foar om 'e lapen mar gear te smiten mei Los Angeles, mar dêr kaam ûnder de rike ynwenners frij wat ferset tsjin, en it útstel waard úteinlik ferwurpen. Tsjin 'e fjirtiger jierren hie Beverly Hills, nettsjinsteande de beheinende bepalings, dy't doe noch altiten fan krêft wiene, slûpenderwize de earste swarte ynwenners krigen, mei't ek guon Afro-Amerikanen ryk wurden wiene yn 'e filmyndustry. In stedsferbetteringsferiening stapte dêrop nei de rjochter om harren de stêd wer út te wurkjen. Under de ferklagen wiene aktrises as Hattie McDaniel, Louise Beavers en Ethel Waters. Under de blanke bewenners dy't harren it gat fan 'e doar wize woene, wie û.m. stomme-filmstjer Harold Lloyd. De boargerrjochteferiening NAACP naam diel oan 'e ferdigening, en úteinlik die de federale rjochter Thurgood Clarke de útspraak dat it tiid waard dat "leden fan it negerras, sûnder útsûnderings of ûntwikings, de folle rjochten taparte krije dy't harren garandearre binne ûnder it fjirtjinde amendemint."
Yn 1956 kocht projektûntwikkelder Paul Trousdale de Doheny Ranch oan en ûntwikkele dy ta de Trousdale Estates. Hy beprate Beverly Hills om it gebiet te anneksearjen, en letter waard dat ien fan 'e sjykste wiken, dêr't û.o. Elvis Presley, Frank Sinatra, Dean Martin, Ray Charles, âld-presidint Richard Nixon, Jennifer Aniston en David Spade wenne hawwe.
Demografy
Tusken 1920 en 1930 ekspodearre de befolking fan Beverly Hills ynienen fan 674 ta krapoan 17.500 minsken, in taname fan hast 2.500%. Tusken 1930 en 1940 stige it ynwennertal mei 53,9% nei krapoan 27.000. Sûnt is de befolking stadiger groeid, behalven tusken 1970 en 1990, doe't er in lytse krimp wie. Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe 19,4% fan 'e befolking fan Beverly Hills jonger as 18 jier, wylst 19,1% âlder as 65 jier wie. Fan alle húshâldings bestie 36,3% út ien persoan. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 82,4% blanken; 8,9% Aziaten; 5,7% Latino's; 2,2% swarten; 0,1% Yndianen; 0,7% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Klimaat
Beverly Hills hat in Mediterraan klimaat, mei hjitte simmers en tige mylde winters. De koelste moanne is jannewaris, mei in trochsneed temperatuer oerdeis fan 19,5 °C; yn 'e hjitste moanne, augustus, is it oerdeis yn trochsneed 29,4 °C. Oan delslach falt der yn Beverly Hills jiers trochstrings 460 mm. Mjitbere hoemannichten snie binne, sûnt mei de meteorologyske mjittings úteinset is, inkeld fallen yn 'e jierren 1882, 1922, 1932 en 1949.
Bant
Bant is ien fan de tsien doarpen yn de gemeente Noardeastpolder.
De namme fan it doarp is ôflaat fan de lannen fan Bant of Bantegea, dy’t ea leinen yn de hjoeddeiske gemeente Lemsterlân en dy’t rûnen oant yn it gebiet dat no de Noardeastpolder is.
Georg Schenk fan Toutenburch
thumb|right|George Schenk fan Toutenburch Georg Schenk fan Toutenburch (Georg Schenk von Tautenburg) (Windischeschenbach, 1480 – Follenhove, 2 febrewaris 1540) wie steedhâlder fan Fryslân. Hy wie de opfolger fan Wilhelm fan Roggendorf en soe fan 1521 oant 1540 it bewâld hawwe oer Fryslân. Hy is de heit fan de Uterske aartsbiskop Freark Schenk fan Toutenburch.
Libben
Georg wie fan Dútske komôf en kaam út Tautenburg yn Tueringen, hy is de soan fan Wilhelm Schenk fan Tautenburch (1456-1520) en syn frou Kunigunde von Tettau. Ek inkele broers fan him hawwe yn de Nederlannen fochten. Syn broer Ernst (1488-1527) stoar by de belegering fan Hattem, in oare broer Wilhelm (1491-1531) (boaske mei Margarethe fan Ebersreuth) gie letter nei Dútslân werom.
Schenk kaam yn 1496 tegearre mei Freark fan Baden (1458-1517), de biskop fan Utert, yn Nederlân en krige yn 1502 it bestjoer oer de stêd Follenhove. Dêr hat er it kastiel Toutenburch bouwe litte. Hy wie in oanhinger fan keizer Karel V fan it Roomske ryk en waard yn 1520 mei syn famylje ta Freiherren fan Tautenburch ferheft. De keizer beneamde him yn 1521 ta syn steedhâlder fan Fryslân. Yn dy funksje moast hy it opnimme tsjin de Gelderske troepen fan Karel fan Gelre, en dy't in oantal Fryske stêden besetten.
It slagge him yn 1522 de Geldersken ûnder Kristoffel, greve fan Meurs, út Fryslân te ferdriuwen. Dêrby kaam er yn konflikt mei de Fryske frijheidstrider Jancko Douwama, dy't troch him ferslein waard en finzen setten. Schenck ferovere Dokkum en op’t lêst Sleat en De Lemmer. Hy gie troch mei de striid tsjin Karel fan Gelder bûten Fryslân, waard steedhâlder fan Oerisel, fersloech de baptisten by Kleaster Blomkamp en ferovere ek Grinslân (1536), dêr’t er ek steedhâlder fan waard. Foar de ynrjochting fan it bestjoer hat Fryslân in soad oan him te tanken. Syn grutte fertsjinste hat west foar de Fryske wetterskippen sa't bliken docht út it grut-arbitramint of arbitramint fan Schenck. Under syn bestjoer wûn de herfoarming oan krêft; nettsjinsteande de strange plakkaten.
Hy boaske op 'en nij yn 1526 mei grevinne Johanna fan Egmond, dochter fan greve Jan III fan Egmond en Magdalena fan Werdenburg. Syn soan Freark Schenk fan Toutenburch wie aartsbiskop fan Utert. Dochter Maria Schenk fan Toutenburch waard abdis fan de abdij fan Rijnsburg; syn bûtenechtlike dochter Anna Georgsdr Schenk fan Toutenburch boaske oan Worp fan Ropta, haadling en grytman fan East-Dongeradiel.
Súdfal
thumb|right|300px|Kaart fan Súdfal en de omkriten.
Súdfal (Dútsk: Südfall) is ien fan de Halligen yn Dútslân, it is ien fan de Noard-Fryske eilannen. It eilân is allinnich mar mei it simmerhealjier bewenne, Súdfal hat in oerflak fan 0,5 kante kilometer en is ûnderdiel fan de gemeente Pelweerm.
It Hallig leit westlik fan it skiereilân Noardstrân en súdeastlik fan it eilân Pelweerm.
Skiednis
Súdfal hat eartiids ûnderdiel út makke fan it âlde eilân Strân, dit eilân is troch de Sint-Marsellusfloed fan 1632 hielendal útelkoar skuord. In pear parten fan it eilân bleaunen bestean, dêr't Súdfal ûnder wie, dat fuort nei de floed in noch folle gruttere Hallig wie as dat it no is.
De Buchardifloed fan 1634 soarge foar noch mear grutte ferliezen oan minskelibbens, bisten en lân. Súdfal bleaun dochs bewenne. De bewenners fan it eilân libben yn dizze tiid fan lânbou, fiskerij en strânjutterij.
Mei de Stoarmfloed fan 1825 wurdt Súdfal wer tige skansearre. Hast de hiele befolking fan it eilân, besteande út tolve famyljes, rekket wei troch de stoarmfloed. De trije terpen yn it westen wurde hielendal fuortslein en de Hallig rekket de helte fan it lân kwyt. Yn de perioade hjirop komt it eilân yn hannen fan in ferskaat oan minsken. Yn 1910 keapet de grevinne Diana fan Reventlow-Criminil it eilân om har lêste jierren dêr troch te bringen. Nei har dea wurdt it eilân foar fyftich jier oan de famylje Dethleffsen ferhierd.
Yn 1921 ûntduts de Noardstrâner Andreas Busch de resten slûswurken op it lân tichtby Súdfal. Busch hat it gebiet fierder op kaart set en in protte spoaren fan beskaving fûn. Hy fûn ûnder oare âlde wetterputten, lânbougrûn, diken en sleatten. Troch dizze ynformaasje wurdt tocht dat de stêd Rungholt yn de 13e en 14e iuw op it plak fan Súdfal lein hat.
thumb|right|300px|Súdfal, mei de ienichste terp fan it eilân op de eftergrûn. Tsjintwurdich is it eilân in ûnderdiel fan de Dútske dielsteat Sleeswyk-Holstein. Sûnt 1957 is it eilân yn it behear fan de Jordsân Feriening. It eilân is sûnt 1959 in beskerme natuergebiet en is in ûnderdiel fan it Nasjonaal Park Schleswig-Holsteinisches Wattenmeer. Op de noch ienichste oerbleaune terp stiet in wenhûs mei bygebouwen. Hjir is in ûnderkommen fan de fûgelbeskerming, in SAR-wacht en in útsjoerstasjon fan de Dútske reddingsbrigade. Dizze gebouwen binne allinnich yn de simmermoannen bemanne.
Ferkear
Súfal is te foet of mei in karre fan Noardstrân ôf berikber. Yn ferbân mei de beskerme status fan it eilân is dit net tastien foar it publyk. Yn de simmermoannen fart der trije kear yn de wike in boat fan Pelweerm nei it eilân.
Natuer
Op it eilân is in streamke dat oan de westkante begjint en oan de eastkante fan it eilân útkomt. Op it eilân kinne tal fan plantesoarten harren ûntwikkelje, wêrûnder seegers, see-alsem, lamsear en seeblom.
It waad rûnom Súdfal is in archeologysk beskerme gebiet, om sa de oanwêzige spoaren fan de âlde bewenning net fierder te fersteuren.
Sûnt 1960 is it tal jierlikse oerstreamings stiigd fan likernôch 30 nei 70.
Stasjon Wijhe
Stasjon Wijhe (Wh) is in spoarweistasjon yn it Nederlânske doarp Wijhe yn de gemeente Olst-Wijhe yn de provinsje Oerisel. En waard iepene yn 1866 oan de Steatsline A (Arnhim - Ljouwert).
Gebou
It oarspronklike spoarweistasjon fan Wijhe wie in standertstasjon fan de Steatsspoarwegen, in stasjon fan it type SS fjirde Klasse, boud yn de jierren sechtich fan de 19e iuw, en wie ien fan de santjin stasjons dy't ea yn dizze klasse boud wie. It gebou wie ûntwurpen troch de arsjitekt Karel Hendrik van Brederode. Yn 1898 krige it stasjon oan de rjochterkant in lange fleugel en oan de eftergevel (by de perrons) waard in utbou oanboud. Yn 1936 waard it stasjon sletten, mar yn 1940 waard it stasjon op 1 juny weriepene
It âlde stasjon út 1864 waard yn 1975 ôfbrutsen en ferfongen troch in tal abry's. Op it plein foar it stasjon stiet in masinistebunker as kriichsmonumint. In lyts betonnen hokje dat yn de kriich op de lokomotyf pleatst wie sadat de stoker en de masinist in bytsje beskut sieten as harren trein besketten waard.
De Blauwe Hân (Harns)
thumb|De Blauwe Hân oan de Grote Bredeplaats anno 2011 De Blauwe Hân (ek "De Hân") is in earder pakhûs oan de Grote Bredeplaats 35 yn Harns.
Skiednis
De Blauwe Hân is ien fan de âldste en geefst bewarre bleaune pakhuzen fan Harns. It gebou is neffens de gevelstien út 1647. De foargevel oan de súdkant hat in letmaniëristyske trepgevel. De finsters yn de foargevel hawwe ûntlêstingsbôgen mei yn de midden in slútstien yn de foarm fan byldhoude kopkes. Yn it fries yn de foargevel sitte fiif gevelstiennen mei ûnder mear "anno" in "blauwe hân" en it jiertal "1647". Yn it pân siet yn de 17e en yn de 18e iuw in grôtmakkerij. Foar de Twadde Wrâldoarloch wie it pakhús yn gebrûk troch wynhannel D. Oolgaard & Zoon. Op de eastlike sydgevel stiet dizze namme yn it grut ôfbylde. Yn dit geveldiel sitte op de ferdjippings en op de souder de doarren fan it pakhûs. De ramen en pakhúsdoarren fan it gebou kinne ôfsluten wurde troch oan de binnenside readwyt en oan de bûtenside read beskildere lûken.
Yn de 19e iuw stiet it pân bekend as "de Hân", dêrnei wurdt de namme "De Blauwe Hân" brûkt. Yn de jierren fyftich fan de 20e iuw waard it pakhôs opkocht troch de Ljouwerter bûterkeapman Hein Buisman, dy't it restaurearje liet. Dêrnei waard der in keunstgalery yn it pân fêstige. In Fryske keuntsnersgroep ûliende har namme oan it pân, de "Bende fan de Blauwe Hân". It pân is erkend as Ryksmonumint en wurdt brûkt as horekabedriuw.
Skermjen op de Olympyske Simmerspullen
100px|right Skermjen is in sport dy't al fan de earste moderne Olympyske Spullen ôf op it Olympyske programma stiet.
Skiednis
De sport stiet fan 1896 ôf al op it programma fan de Olympyske Simmerspullen. Opfallend binne de dissiplines foar skermleararen op de earste twa edysjes fan de Spullen. Dizze skermleararen wiene de earste profs dy't oan de Olympyske Spullen meidwaan mochten. Sûnt 1924 stiet skermjen ek foar de froulju op it programma, earder stie allinne de floret op it programma, yn 1996 kaam de degen derby en yn 2004 folge de sabel dissipline. It programma fan de manlju waard fan 1920 oant en mei 2004 net feroare. Neidat yn 2008 foar sawol de manlju en froulju in lyk oantal ûnderdielen op it programma kaam en trochdat it YOK it oantal skermûnderdielen foar manlju en froulju tegearre oant tsien werombrocht waard, is fanôf de edysje fan 2008 in rûlaasjesysteem by de lanneûnderdielen ynfierd.
Medaljespegel
De top-10 fan lannen dy't by it skermjen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen.
Gerbrand Adriaens Bredero
right|thumb|175px|Bredero troch H.W. Caspari nei in ets fan [[Hessel Gerritsz]] thumb|right|180px|Gerbrand Adriaensz. Bredero Gerbrand Adriaens Bredero (Amsterdam, 16 maart 1585 - dêre, 23 augustus 1618) wie in Nederlânsk dichter en toanielskriuwer en rederiker. Hy wie ien fan de grutte Nederlânske 17e iuwske auteurs.
Gizeling (misdriuw)
In gizeling is in misdriuw wêrby't in krimineel of in groep kriminelen ien of mear persoanen yllegaal finzen hâlde mei as doel om 'e stelde easken oan oare partijen ôf te twingen. It slachtoffer fan in gizeling hjit in gizelder, wylst de dieder in gizelnimmer is. As misdriuw giet gizeling faak mank mei bedriging mei geweld, en mei ûntfiering: it meinimmen fan 'e gizelder(s) fan it iene plak nei it oare. Ek komt gizeling faak foar yn it ramt fan terrorisme. Gizeling as misdriuw moat ûnderskaat wurde fan ferskate oare, legale soarten fan gizeling.
Gerbrand Adriaens Bredero
Libben
Bredero learde Frânsk, Latyn en wierskynlik ek wat Ingelsk op skoalle. Letter waard er oplieden ta skilder troch de Antwerpske skilder Francesco Badens. Mar net ien fan syn skilderijen is bewarre bleaun. Yn 1611 waard er lid fan de rederikerskeamer d'Eglantier. Hy wie in warber lid en rekke befreone mei Roemer Visscher en P.C.Hooft. Mei Hooft gie er by Costers syn Nederduytsche Academie. Yn dy snuorje skreau er ek it blijspul "De Spaanschen Brabander Ierolimo". De iennichste iepenbiere funksje dy’t Bredero hân hat is dy fan faandrich by de skutterij. Yn 1618 is er hommels ferstoarn mei 33 jier. Hy wie doe krekt better wurden fan in longûntstekking, dy’t er skipe hie nei’t er troch it iis sakke wie. Bredero hat net troud west.
Gizeling (misdriuw)
Motiven foar gizeling
De bedoeling fan 'e dieders fan gizelings is om oare partijen, lykas famyljeleden of de wurkjouwer fan 'e gizelder, mar faak ek de plysje of de oerheid, te twingen om oan 'e troch de dieders stelde easken te foldwaan. It faak ymplisite idee dêrefter, dat yn guon gefallen lykwols ek tige eksplisyt útsprutsen wurdt, is dat de gizelnimmer de gizelder(s) fysyk geweld oandwaan sil of soms sels fermoardzje sil as him syn sin net jûn wurdt. Oan it eigentlike gebrûk fan geweld giet yn sokke saken ornaris in ultimatum foarôf, dat op in beskate tiid ôfrint.
Gerbrand Adriaens Bredero
Resinte útjeften fan of mei wurk fan Bredero
J. ten Brink e.a. (ed.), De werken van G.A.B., 3 dln. (1890)
Gizeling (misdriuw)
Motiven foar gizeling
Men kin ferskate soarten gizelings ûnderskiede:
Gerbrand Adriaens Bredero
Resinte útjeften fan of mei wurk fan Bredero
J.A.N. Knuttel (ed.), De werken van G.A.B., 3 dln. (1921-1929)
Gizeling (misdriuw)
Motiven foar gizeling
Nettsjinsteande it motyf jildt gizeling as in tige riskante aksje: de gizelnimmer komt oer it algemien yn in útsichtleaze sitewaasje telâne, wylst er mei syn gizelders troch de plysje belegere wurdt. Wit er al te ûntkommen, dan wurdt alles op alles set om him dêrnei sa gau mooglik op te spoaren. Benammen as de gizelders mei de dea bedrige wurde, sil de plysje net tebekskrilje om 'e gizelnimmer sels te deadzjen, bygelyks troch de ynset fan slûpskutters. It is sels twifelich oft it doel fan 'e gizelnimmer ek mar yn 'e fierste fierte ôftwongen wurde kin, benammen as it om in polityk doel giet, want de measte oerheden wegerje om mei terroristen te ûnderhanneljen, út eangst dat soks liede sil ta mear gizelingsaksjes yn 'e takomst. Sels as de easken fan 'e gizelnimmer ynwillige wurde, is der neat dat de plysje of de oerheid behinderet om letter dochs noch de diene ûnthjitten wer yn te lûken.
Gerbrand Adriaens Bredero
Resinte útjeften fan of mei wurk fan Bredero
A.A. van Rijnbach (ed.), De kluchten (1924)
Gizeling (misdriuw)
Foarbylden
Inkele foarbylden fan bekende gizelings binne yn Nederlân de treinkaping by Wijster yn 1975, dy't tolve dagen duorre, en de gizeling fan de Legere Skoalle yn Boppesmilde en de treinkaping by De Punt yn 1977, dy't tweintich dagen duorren. Alle trije waarden omreden fan politike doelen útfierd troch Molukske aktivisten. In foarbyld út it bûtenlân is it Bloedbad fan München, wêrby't leden fan 'e ekstremistyske Palestynske groep Swarte Septimber yn 1972 njoggen leden fan it Israelysk Olympysk team op 'e Olympyske Spullen yn München gizelen en fermoarden. Oare bekende foarbylden út it bûtenlân binne de Iraanske Gizelderskrisis, wêrby't Iraanske revolúsjonêren yn 1979-1980 444 dagen lang 52 Amerikaanske diplomaten finzen holden yn 'e Amerikaanske ambassade yn Teheran, en de gizeling yn it Dûbrovkateäter yn 'e Russyske haadstêd Moskou yn 2002 en de Gizelingskrisis fan Beslan yn 'e Russyske Kaukasus yn 2004, dy't beide útfierd waarden troch islamistyske terroristen.
Gerbrand Adriaens Bredero
Resinte útjeften fan of mei wurk fan Bredero
A.A. van Rijnbach, Groot lied-boeck (1944)
C.H.A. Kruyskamp (ed.), Rodd'rick ende Alphonsus (1968)
Jo Daan (ed.), Kluchten (1971)
C.H.A. Kruyskamp, Stommen ridder (1973)
F. Veenstra, Griane (1973)
C.F.P. Stutterheim (ed.), Spaanschen Brabander (1974)
B.C. Damsteegt (ed.), Het daget uyt den Oosten (1976)
C.H.A. Kruyskamp (ed.), Kluchten (1976)
E.K. Grootes (ed.), Schyn-heyligh (1979)
F.H. Matter, G. Stuiveling e.a. (ed.), Groot lied-boeck, 3 dln. (1979-1983)
A. Keersmaekers (ed.), Oersette gedichten (1981)
P.E.L. Verkuyl (ed.), Angeniet (1982)
B.C. Damsteegt (ed.), Moortje (1984)
H. Adema (ed.), De klucht van de koe: tekst en vertaling (1985) ISBN 90-6620-026-X
H. Adema (e.a.), De klucht van de meulenaer: tekst en vertaling (1993) ISBN 90-6620-503-2
Biedwurd
'T kan verkeren wie it biedwurd fan Bredero. Dit is dan ek tapast yn de measte fan syn gedichten. Bygelyks yn Boeren-geselschap, dêr begjint alles op in hiel fleurige toan, mar it gedicht einiget mei fjochterij.
Graham Swift
Graham Colin Swift (Londen, 4 maaie 1949) is in bekend Britsk skriuwer. Hy is berne yn Londen, Ingelân en studearre oan it Dulwich College, Londen, Queens' College, Cambridge, en letter oan de Universiteit fan York. Hy wie in goede freon fan Ted Hughes.
Wurk
Swift jildt op 't heden as ien fan de wichtige Britske skriuwers. Syn wurk is yn mear as tweintich talen oerset en hat in stikmannich prizen opsmiten. De romans Waterland (1983) en Last Orders (1996), hearre ta syn meast bekende wurk, beide binne ek ferfilme. In sintraal tema yn Swifts' wurk is de funksje fan de herinnering, sawol yn it libben fan elts minske as fan it kollektyf en har ferhâlding ta de skiednis. Swifts persoanaazjes sitte faak yn de hjerst fan harren libben en besykje troch yngeand selsûndersyk werom te sjen, djip yn it ûnthâld te dollen en te bespegeljen, allerhande foarfallen (dy't faak yn earsten net folle om 'e hakken lykje te hawwen) te begripen en te hifkjen om dêrnei de balâns fan harren libben op te meitsjen.
Swift brûkt yn in protte fan syn wurk in a-gronologyske ferteltechnyk.
Bewurkingen
Waterland waard yn 1992 bewurke ta in film mei deselde namme. De film waard regissearre troch Stephen Gyllenhaal en hie Ethan Hawke, Jeremy Irons en Sinéad Cusack yn de haadrollen.
Swift syn roman Mothering Sunday waard yn 2021 bewurke ta in film mei Olivia Colman en Colin Furth yn de haadrollen en Glenda Jackson.
Haaksbergen
right
Treinramp by Sliedrecht
De treinramp by Sliedrecht barde op freed 27 novimber 1942 om 18.30 oere yn kriichstiid op Stasjon Sliedrecht. Troch breklike kommunikaasje stiet in ferkeard sein op feilich en bedarret in twadde trein op in beset spoar mei in stilsteande stoptrein. By de botsing kamen 18 passazjiers om it libben, en rekken 42 passazjiers ferwûne.
Haaksbergen
Haaksbergen (Nedersaksysk: Hoksebarge of Wakesbaaign) is in doarp en gemeente yn de provinsje Oerisel, mei ynwenners (, boarne: CBS), en mei in oerflak fan 105,55 km² (wêrfan 0,27 km² wetter). De gemeente Haaksbergen waard yn 1811 oprjochte.
Treinramp by Sliedrecht
Belutsen treinen en omstannichheden
By de ramp wiene twa treinen belutsen:
Haaksbergen
Plakken
It haadplak fan de gemeente is it doarp Haaksbergen, en de oare plakken yn de gemeente binne: Buurse en Sint Isidorushoeve.
Treinramp by Sliedrecht
Belutsen treinen en omstannichheden
In trein mei benammen grûnwurkers, dy't foar de Heidemaatskippij yn Gorkum wurkje, reizget út Leardam wei rjochting Doardt. Op it stasjon fan Sliedrecht stiet de stoptrein nei Doardt te wachtsjen. Sein A2 waard ta 'n ûnrjochte op feilich set wêrtroch't de trein út Leardam op spoar 2 efterop de stilsteande stoptrein botste. De steamlokomotyf hat him yn de houten reau boarre, de houtene reauwen waarden yninoar drukt en fersplintere. Ien fljocht der fuortendaliks yn de brân. De oranje gloed fan it fjoer wie yn hiel Sliedrecht te sjen. De lokomotyf skoot noch in hûndert meter troch, rint út de rails en kantelet. It fjoer waard net daalks dwêste troch de brânwacht om't it ljocht fan it fjoer de heechnedige ferljochting yn 'e tsjustere kriichsnacht jout by it bergjen fan 'e deaden en ferwûnen. De fertsjusteringsfoarskriften moasten, nettsjinsteande de bûtengewoane omstannichheden, dochs hanthavene bliuwe! Pas as it rêdingswurk dien is, wurdt it fjoer troch de brânwacht útmakke. De twadde klasse wachtkeamer en de wenning fan de stasjonsjef wurde as earste opfang foar belutsenen brûkt. De minsken dy't mear soarch nedich hiene, waarden oerbrocht nei it sikehûs fan Sliedrecht. Om't se dêr de grutte tal ferwûnen net oankoene, waard der letter in needsikehûs iepene yn in gymnastykseal oan de Tsjerkebuert.
Nei de ramp
Yn hast alle kranten fan 28 novimber waard de treinramp by Sliedrecht neamd. Mar mear as trije alinea’s wiene it net. Ek oer wat der de folgjende dagen bard is, wat de ôfhanneling fan it ûngelok oanbelanget is neat oant hast neat mear werom te finen. Mooglik spilet de kriich in rol, yn de beheinde ferslachjouwing en kommunikaasje.
Op 27 novimber 2017 waard op stasjon Sliedrecht in tinkplaat ûntbleate ta neitins oan de ramp.
Lexi Belle
Lexi Belle, echte namme: Jessica Macomber (Independence (Louisiana), 5 augustus 1987), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise. Hja hat yn it ferline ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Nollie en Lexi Williams. Neffens har offisjele opjefte is se 1.60 m, mei in gewicht fan 48 kg en kupmaat 32C.
Jonkheid
Lexi Belle waard berne yn Independence, yn 'e steat Louisiana, mar groeide op yn McComb, yn 'e oangrinzgjende steat Mississippy. Op 'e middelbere skoalle hearde hja net ta de populêre bern, mar spile ynstee de trombône yn 'e skoalband. Yn 2004, doe't se santjin jier wie, ferfear se mei har âldelju nei Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje. Dêr wurke se yn in fideoteek, doe't se hifke waard troch immen dy't har profyl op har MySpace-side sjoen hie, en har rekrutearje woe foar de pornoyndustry.
Karriêre
Sa rekke Belle by de pornoyndustry belutsen, en in fearnsjier letter besocht se foar it earst de set fan in pornografyske film, dêr't se in rûnlieding krige. Yn desimber 2005, doe't se achttjin jier wie, makke se har debút yn in pornofilm, wêrby't se foar it earst orale seks mei in man bedreau. Yn it begjin fan har karriêre makke se fral gebrûk fan 'e skûlnamme Nollie, en wurke se foar de studio Oz Entertainment.
List fan rayons fan de Alvestêdetocht
Dizze list fan Rayons fan de Alvestêdetocht bestiet út alle Rayons en de rayonhaden plus harren assistint(en).
Lexi Belle
Karriêre
Sûnt hat se, neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn 463 pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Hustler Video, Pure Play Media, New Sensations, Evil Angel, Adam & Eve, Third Degree Films, Elegant Angel, Vivid Entertainment, Digital Playground, Zero Tolerance, Wicked Pictures, Jules Jordan Video, Red Light District en Diabolic Video. Ek hat se in protte wurke foar pornosites as Brazzers en Kink.com. Dêrmei hat se ûnderwilens al 7 ûnderskate AVN Awards (de Oskars fan 'e pornowrâld) wûn, wylst se suver grossieret yn 'e nominaasjes foar AVN-Awards: 32 mar leafst.
Yn 2011 waard Belle troch de Amerikaanske stjoerder CNBC neamd as ien fan 'e tolve populêrste aktrises út 'e pornoyndustry. Dy bewearing basearre CNBC op 'e withoefolle AVN Awards, Xbiz Awards en oare prizen en nominaasjes dy't se yn 'e wacht sleept hat, en op 'e populariteit fan har webside, LexiBelle.com, dat ien fan 'e grutsten út 'e pornoyndustry is. Behalven foar Amerikaanske labels wurket Belle ek geregeldwei foar Japanske filmstudio's. Njonken har aktearwurk posearret se ek gauris foar neakenblêden; sa stie se yn maaie 2013 yn 'e Penthouse as de Penthouse Pet fan 'e moanne.
List fan rayons fan de Alvestêdetocht
De list is yndield neffens de rûte fan de Alvestêdetocht.