cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anna Maria (pornografysk aktrise)
Libben en karriêre
Yn 't earstoan wie Anna Maria fral wurksum foar Dútske filmstudio's as Videorama en Magmafilm, wylst se ek yn 't spier wie foar guon foaroansteande Amerikaanske labels as Anabolic Video en Evil Angel. Fan 1996 ôf wie se lykwols benammen aktyf foar it Sweedske Private, wêrby't se ferskate kearen gearwurke mei de Frânske pornoregisseur Pierre Woodman. Yn 1997 loek Anna Maria har út 'e pornoyndustry werom, hoewol't der neitiid noch inkele films fan har útbrocht waarden dy't earder opnommen wiene.
Bertelsmann
Bertelsmann (eins: Bertelsmann SE & Co. KGaA) is in Dútske multynasjonale korporaasje op it mêd fan 'e massamedia, dy't yn 1835 oprjochte waard en fêstige is te Gütersloh. It bedriuw is aktyf yn fyftich ûnderskate lannen en hie ein 2012 mear as 104.000 wurknimmers. Oer datselde jier wie de omset krapoan €16,1 miljard, en bedroech de winst €619 miljoen. Bertelsmann is in Kommanditgesellschaft auf Aktien (KGaA), wat delkomt op in soarte fan B.V. De wichtichste difyzjes binne: Arvato Services, Be Printers, BMG Rights Management, Gruner + Jahr, Penguin Random House en de RTL Group.
Skiednis
Bertelsmann waard yn july 1835 troch Carl Bertelsmann oprjochte ûnder de namme fan C. Bertelsmann Verlag. Yn 't earstoan wie dat in útjouwerij fan benammen kristlike lietboeken en religieuze non-fiksje. Pas yn 1851, doe't Bertelsmann syn soan Heinrich Bertelsmann oan it bewâld kaam, waard úteinset mei it útjaan fan fiksje. De folgjende iuw wreide it bedriuw him stadichoan út, oant der yn 1939 401 minsken wurken.
Under de Twadde Wrâldoarloch wie Bertelsmann de grutste produsint fan nazypropaganda fan Dútslân. De doetiidske eigner, Reinhard Mohn sr., in oerpakesizzer fan Carl Bertelsmann, wie in fûleindige nazy en skynt û.m. de SS finansjeel ûnderstipe te hawwen. Yn 2002 kaam út it ûndersyk fan in troch Bertelsmann sels yn it libben roppen kommisje oan it ljocht dat it bedriuw ûnder de oarloch nau mei de NSDAP gearwurke hie, en dat der yn dy snuorje troch Bertelsmann gebrûk makke wie fan slavewurk ferrjochte troch Joadske finzenen. (Dizze ûndersykskommisje wie ynsteld nei't útlekt wie dat Bertelsmann yn 1998 by de oankeap fan it Amerikaanske Random House liigd hie oer it eigen oarlochsferline.) Yn 1945 moast Bertelsmann op lêst fan 'e Alliëarden sletten wurde, mar yn 1947 waard it bedriuw weroprjochte troch Reinhard Mohn jr. (dy't yn 'e oarloch yn Rommels Afrikakorps tsjinne hie).
Yn 'e fyftiger jierren wreide Bertelsmann syn wurkmêd út troch in boekeklub op te setten, de Bertelsmann Leserring. Boppedat bejoech it bedriuw him yn 1958 ek yn 'e muzykyndustry mei de stifting fan it platelabel Ariola Records. Yn 1964 naam Bertelsmann de filmstudio Ufa Filmproduktionsgesellschaft oer, al ferkocht it yn 'e santiger jierren it byhearrende keatling fan bioskopen. Yn 1973 kocht Bertelsmann fierders in mearderheidsbelang yn Gruner und Jahr, in útjouwer fan kranten en tydskriften.
Fanôf likernôch 1980 begûn Bertelsmann ek ynternasjonaal út te wreidzjen, fral yn 'e Feriene Steaten, mei oankeapen as it platelabel Arista Records (1979), de útjouwerij Bantam Books (1980), it platelabel RCA Victor (1986), de útjouwerij Doubleday (1986) en de útjouwerij Random House (1998). Yn 'e njoggentiger jierren brocht Bertelsmann syn belangen yn 'e muzykyndustry gear yn 'e difyzje BMG, wylst de útjouwerijen fan boeken allegear ûnderbrocht waarden by Random House. Fierders waard de Ufa Film- und Fernseh-GmbH yn 1995 fúzjearre mei it Lúksemboarchske CLT, sadat de RTL Group ûntstie, it grutste kommersjele radio- en tillefyzjenetwurk fan Jeropa. Fierders rjochte Bertelsmann yn 1999 yn Nederlân de boekferkeapwebside Bol.com op.
Difyzjes
Bertelsmann is yndield yn 'e folgjende sân difyzjes:
Berch fan Fersiking
Beskriuwing
Boppe de berch is in muorre dat it Hasmoneeske fort Dok (1 Makkabeeërs 16:15) markearret. De muorre waard tsjin it ein fan de 19e iuw boud, doe't de Gryksk-otterdoksken fan doel wiene om dêr noch in kleaster te bouwen. De plannen waarden lykwols fanwegen brek oan jild nea foltôge. Yn 1998 boude in Eastenryksk-Switsersk bedriuw in 1.300 lange kabelbaan fan Tell es-Sultan by Jericho, it plak fan de prehistoaryske en bibelske stêd, nei it kleaster fanwegen in ferwachte grutte oanrin fan toeristen.
Darigold
250px|thumbnail|Darigold haadkantoar yn [[Seattle]] 250px|thumbnail|Darigold molkfabryk yn [[Issaquah (Washington)|Issaquah, Washington]]
Darigold, Inc. is in Amerikaanske suvelkoöperaasje dy't aktyf is yn de steaten Washington, Oregon, Idaho, Utah en it noarden fan Kalifornje. It haadkantoar stiet yn Seattle. Sa'n 500 molkfeeboeren, feriene yn de Northwest Dairy Association, binne eigeners fan de koöperaasje. De koöperaasje wie yn 1917 stifte en hiet doe de United Dairymen's Association. In wedstriid ûnder de boeren yn it betinken fan in nije namme yn 1920, kaam de namme Darigold nei foaren. Yn 1930 kocht it de Consolidated Dairy Products Company. Yn 1999 waard de namme fan de koöperaasje feroare yn Northwest Dairy Association om syn posysje yn it fermerken better te meitsjen. De fabryksnamme waard feroare yn WestFarm Foods, dochs yn 2006 waard it wer werom feroare yn Darigold. Yn 2010 fúzjearre de koöperaasje mei de koöperaasje Country Classic út Montana. De jierlikse omset fan de koöperaasje is sa'n goed $2 miljard en in jierlikse produksje fan sa'n 3.000.000.000 liter molke.
Hendrik Jan Broekstra
Hendrik Jan (Henk) Broekstra (Saandyk, 2 jannewaris 1924 - Oisterwyk, 19 maart 2015) wie in Nederlânsk pianist en muzyklearaar.
Hy wie in learling fan George Stam en Gerard Hengeveld. Hy trede op yn resitals en mei orkest. Hy wie muzyklearaar skoalmuzyk oan de muzykskoalle fan Ljouwert yn de jierren 1950.
Frenchman's Pass
Frenchman Pass is in nauwe passaazje op it eilân Arûba, tusken de koraalrotsen troch, boppe it gebiet dat bekend is as de Spaanske Lagune. Fanút de pas binne de oerbliuwsels fan de goudraanderij yn Balashi te sjen.
De leginde wol hawwe dat Frânske piraten yn de iere 17e iuw besocht hawwe om Arûba yn te nimmen en dat hja doe yn de nauwe passaazje konfrontearre waarden mei de Yndianen fan it eilân. Nei dit treffen waard de pas bekend as “Franse Pas” of “Rooi Frances” yn it Papiamintsk, yn it Ingelsk “Frenchman Pass”. In protte yndianen waarden deadien by de ynvaazje, en bewenners yn de omkriten fan "Frenchman pass" sizze dat hja it skriemen fan de yndianen jûntiids noch wol hearre. Guon sizze dat de Yndianen noch wekker binne en oan it spûkjen binne yn de kontrei om de Spaanske Lagúne hinne.
De iere skiednis fan Arûba is net in soad oer skreaun, dat de skiednis moat it hawwe fan legindes en ferhalen dy't fan generaasje op generaasje trochferhelle wurde.
Tiny Star
Tiny Star (12 july 1985) is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2005. Neffens har offisjele opjefte is se 1.57 m lang, mei in gewicht fan 45 kg.
Johann Gottfried von Herder
Johann Gottfried (von) Herder (Mohrungen, 25 augustus 1744 – Weimar, 18 desimber 1803) wie in Dútske dichter, filosoof en teolooch. Hy studearre teology en filosofy en wie predikant fan syn berop. Hy wenne efterelkoar yn Riga, Bordeaux, Straatsburg en Weimar yn Tueringen.
Taal- en letterkundige wurk
In kar:
RKO Pictures
RKO (Radio-Keith-Orpheum) Pictures is in Amerikaansk filmproduksjemaatskippij, dy't yn de Gouden Tiid fan Hollywood gou as ien fan de fiif wichtichste filmstudio's. De studio ûntstie yn 1928, doe't ûnder tafersjoch fan de Radio Corporation of America (RCA) de bioskoopkeatling Keith-Albee-Orpheum (KAO) en de studio Film Booking Offices of America (FBO) byinoar brocht waarden. De RCA brocht de twa bedriuwen byelkoar om in merk te skeppen foar de RCA Photophone, de lûd-yn-filmtechnyk fan it bedriuw.
De filmstudio hie syn grutste súksessen yn de jierren tritich en fjirtich, mei de musicals mei Fred Astaire en Ginger Rogers, de horrorfilms fan produsint Val Lewton en de komeeedzjes mei Katharine Hepburn en Cary Grant. Ek waarden films lykas King Kong en Citizen Kane by dizze studio útbrocht, en ek de earste lange spylfilms fan Walt Disney.
Lette jierren fjirtich waard de studio oernaam troch Howard Hughes en noch wer letter troch General Tire and Rubber Company. De filmproduksje hold op ein jerren fyftich en yn 1959 waard de namme feroare yn RKO General. Yn de jierren tachtich pakte de studio de filmmakkerij wer foarsichtich op.
Films
In tal fan de ferneamdste films dy't troch RKO útbrocht binne:
Chapman & Hall
Chapman & Hall is in Britske útjouwerij dy't oprjochte waard yn 1834 en fêstige is te Londen. Sûnt de 1930-er jierren is it in ymprint dy't gauris yn oare hannen oergien is. Hoewol't Chapman & Hall foarhinne bekend stie om syn literêre útjeften, wurdt de ymprint op 't heden inkeld noch brûkt foar wittenskiplike non-fiksje op it mêd fan wiskunde en statistyk.
Skiednis
Chapman & Hall waard yn 1834 yn 'e Britske haadstêd Londen oprjochte troch de útjouwers Edward Chapman en William Hall. Nei it ferstjerren fan dy lêste yn 1847 gie Chapman in partnerskip oan mei syn neef Frederic Chapman, dy't it nei de pinsjonearring fan Edward Chapman yn 1864 yn it bedriuw allinnich foar it sizzen krige. Yn 1868 kocht Anthony Trollope in trêdepart fan 'e útjouwerij op foar syn soan Henry Merivale Trollope. Chapman & Hall stie lange tiid bekend om syn útjeften fan literêre fiksje, wêrby't it gie om wurk fan grutte nammen as Charles Dickens, William Thackeray en Evelyn Waugh.
Yn 'e 1930-er jierren fúzjearre Chapman en Hall lykwols mei Methuan & Co., en de dêrút ûntstiene útjouwerij gie yn 1958 op yn 'e Associated Book Publishers dy't yn 1987 op syn beurt wer oernommen waard troch de Thomson Corporation. Chapman & Hall waard yn 1998 fannijs ferkocht as ûnderdiel fan Thomson Scientific and Professional, en kaam doe yn 'e hannen fan it Nederlânske útjouwersconcern Wolters Kluwer, dat de heech oanskreaune ymprint foar wiskunde en statistyk trochferkocht oan CRC Press. Yn 2003 waard CRC oernommen troch Taylor and Francis, dat sels sûnt 2004 ûnderdiel útmakket fan 'e Informa-groep.
Assisi
Assisi is in stêd en gemeente yn de provinsje Perugia yn de regio Umbrje yn Itaalje.
It midsiuwske stedsbyld mei de stedsmuorre en de fêsting Rocca Maggiore bleaune goed bewarre en waard yn it jier 2000 tafoege oan it wrâlderfgoed fan UNESCO.
De stêd is it berteplak fan de latynske dichter Propertius, Sint-Fransiskus, dy't de oarder fan de Fransiskanen yn 1208 stifte en Sint-Klara, stiftster fan de Earme Susters, de lettere Oarder fan Earme Klarissen. It is ek it plak dêr't de 19e iuwske Gabriel fan Us-Leaffrou fan Smerten berne is.
Skiednis
Nei de Slach by Sentinum feroveren de Romeinen fanôf 295 f.Kr. it gebiet op de Etrusken. Ut de romeinske tiid datearje noch in tal monuminten: de stedsmuorren, it foarum (tsjintwurdich Piazza del Comune), in teäter, in amfiteäter en de Minervatimpel (tsjintwurdich ferboud ta de Santa Maria sopra Minerva). Yn 1997 waarden noch de resten fûn fan in romeinske filla mei mozaïeken yn in poerbêste steat, sa't dy selden fûn binne.
Biskop Rufinus brocht yn 238 nei Kristus it kristendom nei Assisi. Syn reliken wurde yn de nei de biskop ferneamde katedraal fan Assisi bewarre. Assisi waard foar in grutste diel yn 545 troch Ostrogoaten ferneatige. Assisi waard ûnderdiel fan it hartochdom Spoleto. Yn de 11e iuw waard de bloeiende stêd in ûnôfhinklike ghibellynske mienskip. De stêd hie it jimmeroan oan de stok mei it welfyske Perugia en by ien fan dy fjildslaggen, de Slach by Ponte San Giovanni, waard de grutte katolike hillige Francesco di Bernardone (Fransiskus fan Assisi) finzen nommen. Dat wie it momint dat foar him lang om let liede ta it ôfwizen fan wrâldske rykdommen en de stifting fan de Oarder fan de Minderbruorren.
Yn de 13e iuw begûn de stêd bûten de âlde romeinske muorren út te wreidzjen. Dat barde yn in tiid dat de stêd ûnder it pauslike gesach foel. Troch de útbraak fan de pest yn 1348 rekke de stêd swier yn it neigean. De Rocca Maggiore, it fort boppe op de stedsheuvel dat yn 1189 troch it folk plondere wie, waard yn 1367 yn opdracht fan de pauslike legaat, kardinaal Gil de Albornoz, wer opboud. Nei't ferskillende despoaten neitiid de stêd bestjoerden, kaam de stêd letter wer ûnder de jurisdiksje fan paus Pius II (1458–1464). Yn de tiid fan de renêssânse ûntwikkele de stêd him rêstich en fredich.
Tsjintwurdich is Assisi in beafeartsplak. Tegearre mei Katarina fan Siena is de yn Assisi berne Fransiskus de beskermhillige fan Itaalje. Fransiskus, dy't sels yn guon rûnten fan net-kristenen fereare wurdt, stie fral bekend fanwegen syn leafde foar de natoer. Ien fan de oerleverings oer de hillige is dat er preke foar fûgels.
De stêd waard yn septimber 1997 troffen troch twa swiere ierdskoddings. In soad histoaryske gebouwen rekken slim skeind, mar it meast ferneamde monumint, de Sint-Fransiskusbasilyk, waard twa jier letter al wer iepene.
Monuminten
UNESCO hat yn 2000 alle Fransiskaanske bouwurken yn Assisi kollektyf as wrâlderfgoed oanwiisd.
Hiroyuki Usui
(4 augustus 1953) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Hitachi.
Sybren Schippers
Sybren Schippers (Ternaard, 17 febrewaris 1842 – Hilfertsom, 16 augustus 1908) wie ien fan der earste bernedokters fan Nederland.
Libben en wurk
Fan 1897 en 1903 wied er lid fan de gemeenteried fan Amsterdam en yn 1904 waard er lid fan Provinsjale Steaten.
Yn dy jierren wie er teffens bestjoerlid fan it Boargerlik Earmbestjoer en ek it Burgerweeshuis yn Amsterdam. Yn dy funksje wied er ek belutsen by it Herstellingsoord yn Bergen oan See, dat no Het Zeehuis hjit. Amsterdamske bern koene dêr oanbetterje. Schippers die as ien fan de earste Amsterdamske dokters mei oan ynintingen tsjin diftery.
Sybren Schippers wie lang siik ear't er stoar, Hy waard beïerdige op begraafplak Zorgvlied. Syn ferstjerren krige omtinken yn it hiele lân.
Lemniscaat
Lemniscaat is in Nederlânske útjouwerij, dy't yn 1963 oprjochte waard troch Boele van Hensbroek en fêstige is yn Rotterdam. It bedriuw is neamd nei lemniskaat (∞), it ûneinichheidsteken yn 'e wiskunde.
Hoewol't de útjouwerij yn 't earstoan benammen wittenskiplike non-fiksje op it mêd fan 'e pedagogyk, de psychology en de filosofy útjoech, is Lemniscaat fral bekend wurden as de útjouwer fan ferneamde berneboeken, lykas Koning van Katoren, fan Jan Terlouw, en Kruistocht in Spijkerbroek, fan Thea Beckman.
Limûsine
In limûsine is in lúkse auto dy't ornaris langer is as in gewoane persoane-auto, en dy't bestjoerd wurdt troch in sjauffeur, mei in skiedingswand tusken de sjauffeurskabine en it passazjierskompartimint. It is mooglik om fan in normaal automodel in limûsine te meitsjen troch de auto oerdwers yn twaen te seagjen en dan in stik tusken de beide dielen yn te bouwen. Der besteane bedriuwen dy't yn sokke ombouwings spesjalisearre binne. De resultearjende auto wurdt in stretch-limûsine neamd. Limûsines binne faak hierauto's, mei't de measte minsken der inkeld ferlet fan hawwe by beskate gelegenheden, lykas in brulloft of in eksamenfeest. De measte autoferhierbedriuwen hawwe dêrom wol ien of twa limûsines yn har assortimint.
Etymology
It wurd 'limûsine' komt fan it Frânske limousine, dat ôflaat is fan 'e regio Limousin. De skieppehoeders yn dy krite droegen foarhinne in opfallende mantel. Yn 'e tiid dat riken noch per reau mei koetsier reizgen, soe de namme limousine yn gebrûk kommen wêze foar in rydtúch mei in dak oer it passazjierskompartimint dy't liek op 'e kap oan 'e mantel fan 'e skieppehoeders út 'e Limousin. Ek wurdt wol sein dat de koetsiers, dy't yn 'e iepen loft sieten, sa'n soarte mantel droegen om har te beskermjen tsjin min waar. Doe't de auto syn yntree die, waard de oantsjutting limousine oernommen foar auto's mei in ticht passazjierskompartimint en in ôfdakje oer de sjauffeur hinne.
Skiednis
Tsjin 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw wiene de riken wend om ferfierd te wurden yn rydtugen mei in ôfsletten kompartimint foar harrensels, wylst harren koetsier yn waar en wyn yn 'e iepen loft op 'e bok foarop siet om 'e hynders te mennen. Doe't fan likernôch 1900 ôf de auto foar de hegerein it rydtúch begûn te ferfangen, kaam der fraach nei lúkse auto's mei deselde yndieling. Yn 1916 definiëarre de Amerikaanske Society of Automobile Engineers in limûsine as "in tichte auto mei trije oant fiif sitplakken binnenyn en it sitplak fan 'e sjauffeur bûtendoar." Iere subkategoryen fan 'e limûsine wiene de brougham, in limûsine sûnder dak boppe de sjauffeurssit, en de berline, in limûsine mei in tichte kabine om 'e sjauffeurssit hinne. De earste stretch-limûsine waard yn 1928 boud yn Fort Smith (Arkansas).
Skaaimerken
Stretch-limûsines binne langer as normale limûsines en kinne dêrom (folle) mear passazjiers ferfiere. Se hawwe sitbanken by de (lange) sydkanten lâns. Gewoane limûsines binne ek wol yn it besit fan 'e superriken of fan heechweardichheidsbeklaaiers, mar stretch-limûsines wurde eins inkeld brûkt troch autoferhierbedriuwen. De lju dy't dat soarte auto's hiere, wolle oer it algemien graach opfalle, en stretch-limûsines binne dan faak ek yn felle kleuren ferve, lykas pears of rôze. Der besteane ek stretch-limûsines dy't makke binne fan goedkeape modellen auto's, lykas de Folkswein Kever, de Citroën 2CV (Lilke Ein), de Fiat Panda en de Trabant.
Katedraal fan Blackburn
De Katedraal fan Blackburn (Ingelsk: Blackburn Cathedral), offisjeel de Katedrale Marije en Paulustsjerke fan Blackburn (Cathedral Church of Blackburn Saint Mary the Virgin with St Paul), is in Anglikaanske tsjerke yn it sintrum fan de stêd Blackburn, yn Lancashire, Ingelân. Op it plak stiet al sûnt tûzen jier in tsjerke en de earste stiennen tsjerke datearret fan de Normandyske tiid.
Skiednis
It âldste diel fan de tsjerke is it skip fan de katedraal, dat út 1826 datearret en neffens in ûntwerp fan de arsjitekt John Palmer boud waard. Mei de oprjochting fan it bisdom Blackburn yn 1926 (ôfsplitst fan it bisdom Manchester) krige de grutte parochytsjerke de status fan katedraal.
Om de tsjerke mear yn oerienstimming te bringen mei de nije status sette yn it begjin fan de jierren 1930 jildynsammelingsaksje útein om de tsjerke grutter te meitsjen. Yn 1938 wie der genôch jild ophelle om in begjin te meitsjen mei it wurk. De Twadde Wrâldkriich makke ynearsten in ein oan de wurksumheden, mar neitiid gyng de bou fierder oant yn it begjin fan de jierren 1960. Nei it ferstjerren fan de arsjitekt W.A. Forsyth yn 1950 foege arsjitekt Laurence King him by it projekt en ûntwurp de opfallende krusingstoer. Dy yn 1967 foltôge achthoekige lantearne boppe de krusing bestiet út 56 ferskillende ramen mei kleurd glês en in moderne slanke spits.
Oan de wurksumheden kamen mei de foltôging yn 1977 in ein en yn dat jier waard de katedraal ek konsekrearre.
Yn it noardlik transept steane noch acht koerstuollen mei misericordes út de 15e iuw. It is net bekend wannear't de stuollen nei de katedraal kamen, mar der wurdt tocht dat se oarspronklik út de abdij fan Whalley komme. Nei de opheffing fan de abdijen yn Ingelân yn de 16e iuw troch Hindrik VIII binne se earne telâne kommen. Om't de tsjerke pas yn de 19e iuw boud waard soe dat betsjutte dat se likernôch 300 jier net brûkt binne.
Oargels
De katedraal hat in ferneamd oargel, dat boud waard troch J.W. Walker & Sons Ltd en ferboud troch Wood fan Huddersfield. It oargel wurdt net allinne brûkt as ynstrumint by de liturgy, mar ek foar tal fan opnames dy't it hiele jier troch makke wurde fan de regelmjittige konserten op it oargel.
Njonken it haadoargel is der ek noch in fjouwer registers tellend posityf fan Kenneth Tickell út 2001.
Transfiguraasjetsjerke (Jekatarineburch)
De Tsjerke fan de Transfiguraasje (Russysk: Преображенская церковь; Preobrazjenskaja tsjerkov) is in russysk-otterdokske tsjerke yn it súdlike distrikt Tsjkalovsk fan Jekaterineburch, Ruslân. De tsjerke waard boud tusken 1808 en 1821, mar yn de Sovjet-tiid folslein ferneatige en omboud ta in fabryk foar rubberprodukten.
Skiednis
De earste tsjerke op it plak dêr't no de Transfiguraasjetsjerke stiet waard stifte yn 1712 en wie wijd oan de hillige Nikolaas. De houten Nikolaastsjerke die 95 jier tsjinst en baarnde yn 1807 alhiel ôf.
Op it plak waard doe de earste stien lein foar in nije stiennen tsjerke. De nijbou krige oan de súdlike kant in kâlde kapel, dy't wijd waard oan it Kazan-ikoan fan Us-Leaffrou en oan noardlike kant in kapel, dy't wijd waard oan Sint-Nikolaas. It haadalter waard oan de Transfiguraasje fan de Hear wijd. It tsjerkegebou waard yn de twadde helte fan de 19e iuw te lyts en moast yn 1860 grutter makke wurde. Hjirfoar moasten oant 1863 de sydkapellen ôfbrutsen en ferfolgens oan de gruttere tsjerke wer op boud wurde.
Nei de Oktoberrevolúsje begûn de ferfolging fan it leauwen yn Ruslân. De koepel fan de Transfiguraasjetsjerke waard al yn 1930 foar in diel fernield. Yn 1937 waard de tsjerke definityf sluten en yn 1942 oerdroegen oan in fabryk, dy't yn ferbân mei de Dútske oanfal op Ruslân út Moskou evakuëarre wurde moast nei Jekaterineburch om produkten fan rubber te produsearjen. Yn dy tiid waard de tsjerke fan binnen folslein ferboud om it geskikt te meitsjen foar produksjedoelen.
Wylst it gebou noch net oerdroegen wie oan de tsjerke waard tidens it peaskefeest fan 1995 foar it earst in earetsjinst yn it gebou fierd. Dêrnei starte de weropbou en de restauraasje fan de tsjerke. De folsleine oerdracht oan de Russysk-otterdokske Tsjerke fûn yn itselde jier plak mei de feestdei fan de Transfiguraasje fan de Hear. Sûnt 1996 wurde der wer alle dagen tsjinsten fierd.
Keunstriden op de Olympyske Winterspullen 1994
thumb|right|200px|De Olympyske Iisstadion fan Hamar 1994 De Olympyske Winterspullen 1994, ek wol de XVIIe Olympiade neamd, waarden yn 1994 hâlden yn it Noarske plak Lillehammer fan 12 oant en mei 27 febrewaris. It keunstriden wie yn it Hamar Olympysk Amfiteater.
Hamar Olympysk Amfiteater
De Hamar Olympysk Amfiteater waard yn 1992 boud. Der wie plak foar 6.000 taskôgers. It Hamar Amfiteater is kombinearre mei de Storhamar Ishall út 1981, tegearre hjitte se de Nordlyshallen. De Storhamar ishall waard by de Spullen brûkt foar de warming up.
Medaljespegel
De top-5 fan lannen dy't by it keunstriden medaljes wûn ha by de Olympyske Winterspullen fan 1994.
Goldendale (Washington)
Goldendale is de haadstêd fan Klickitat County yn de Amerikaanske steat Washington, flakby de rivier de Kolumbia. Neffens de folkstelling fan 2000 hie it stedsje 3760 ynwenners en yn 2010 waarden der 3407 ynwenners teld, dus in tebekgong fan 9,4 %. it plak leit 64 km beëasten it Cascades berchtme, justjes besuden de Simcoe heuvels en 16 km benoarden de kleau fan de rivier de Kolumbia. De stêd is ferneamd om de Goldendale Observatory State Park. It plak bestiet benammen fan de lânbou.
Skiednis
Yn 1872 krige it plak syn namme fan John Golden, ien fan de eardere blanken dy't yn 'e delling fan de Klickitat delstrutsen. It hûs fan Golden stiet noch hieltyd yn it sintrum fan Goldendale. Yn 1878 waard Goldendale it haadplak fan Klickitat County. Op 14 novimber 1879 waard it offisjeel in stêd. Goldendale waard it ekonomyske mulpunt fan de Klickitat delling en as haadstêd fan Klickitat County ek it bestjoers- en rjochtssintrum. yn de lêste jierren wie der lykwols in ekonomyske tebekgong yn it stedsje. In aluminiumfabryk gie ticht, wêr't in soad ynwenners fan Goldendale wurken, wêrby minsken fuortlutsen. Dêrmei ferlear de stêd belestingsynkommen, dy't holp mei it ûnderhâlden fan de strjitten en oare ynfrastruktuer. Der binne yn de lêste jierren stikmannich wynparken yn de omkriten oanlein foar opwekking fan wyn-enerzjy. It hat nije banen opsmiten mar lykwols net genôch wêr't op hope wie.
Op 18 juny 1918 reizgen William Wallace Campbell, direkteur fan de Lick Observatory yn San Jose, Kalifornje en astronoom Heber Curtis nei Goldendale om in folsleine sinnefertsjustering te sjen. It doel fan harren reis wie om troch de sinnefertsjustering om foto's te meitsjen fan de korona fan de sinne en it sjen kinnen fan it plak fan de stjêren en harren strielen dy't oars net te sjen wiene troch de swiertekrêft fan de sinnestrielen. Mar hja hiene net it juste ark dêrfoar en koene de refleksjes fan de stjêren net sjen. Yn novimber 1919 is harren ynset erkend troch Britske astronomen en is de Relativiteitsteory fan Einstein bekrêftige. Op 26 febrewaris 1979 wie der yn Goldendale wer in folsleine fertsjustering te sjen, dy't in soad misken en tillefyzjeploegen neiit plak ta luts. Yn 2017 wie der wer in fertsjustering te sjen.
Op 13 oktober 1973 wie de Goldendale Observatory ynwijd. It waard de haadatraksje fan it plak. It is fergees tagonklik.
Ariel Alexis
Ariel Alexis (26 juny 1984) is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn steat Arizona. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2006. Neffens har offisjele opjefte is se 1.63 m lang, mei in gewicht fan 57 kg en kupmaat 34D. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Shakira, Arial Alexis, Ariel Alexis en Arial Alexus.
Methuen Publishing
Methuen Publishing Ltd is in Britske útjouwerij dy't oprjochte waard yn 1889 en fêstige is yn Londen. Yn 't earstoan joech it bedriuw almeast skoalboeken út, mar al rillegau waard ek úteinset mei de publikaasje fan literêre fiksje. Fan 'e 1950-er jierren ôf waard Methuen ferskate kearen oernommen, mar sûnt 1998 is it wer in selsstannich bedriuw.
Skiednis
Methuen Publishing waard yn juny 1889 ûnder de namme fan Methuen & Co. oprjochte troch de ûnderwizer sir Algernon Methuen, as in ferhikel om 'e troch himsels skreaune skoalboekjes út te jaan. Binnen in pear jier wreide de útjouwerij syn wurkmêd lykwols út, en it earste grutte súkses dat it bedriuw te'n diel foel wie de útjefte fan Barrack-Room Ballads, in dichtbondel fan Rudyard Kipling, yn 1892. Methuen makke in flugge groei troch, en begûn ek wurken fan oare grutte nammen út te jaan, wêrûnder Robert Louis Stevenson, Oscar Wilde en Edgar Rice Burroughs (Tarzan of the Apes).
Yn 1920 publisearre Methuen de earste Ingelske oersetting fan Einstein syn wurk oer de relativiteitsteory, ûnder de titel Relativity, the Special and the General Theory: A Popular Exposition. Ek grutte nammen as D.H. Lawrence en T.S. Eliot brochten yn dy snuorje harren wurk by Methuen út. Ek publisearre Methuen de Toefke-ferhalen fan 'e Belgyske striptekener Hergé, al easke de útjouwerij dat der feroarings oanbrocht wurde soene yn ferhalen dy't mei Grut-Brittanje te krijen hiene. Sa stjoerde men Hergé yn 1966 in list fan 131 "flaters" ta dy't oanpast wurde moasten yn it ferhaal It Swarte Eilân, dat yn it Feriene Keninkryk spile.
List fan ryksmonuminten yn De Fryske Marren
thumb|[[De Fryske Marren]] De gemeente De Fryske Marren telt 274 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister, hjirûnder in oersjoch.
Aldegea
It plak Aldegea telt 2 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister.
Aldehaske
Aldehaske hat 2 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister.
Aldemardum
Aldemardum hat 6 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister.
Aldeouwer
Alde Ouwer' hatt 1 ynskriuwing yn it ryksmonuminteregister.
Balk
It plak Balk hat 33 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister. Sjoch List fan ryksmonuminten yn Balk foar n oersjoch.
De Broek
De Broek hat 3 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister.
Dunegea
Dunegea hat 1 ynskriuwing yn it ryksmonuminteregister
Ealahuzen
Ealahuzen telt 3 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister.
Eastersee
Eastersee telt 7 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister.
Follegea
Follegea hat 3 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister.
Goaiïngaryp
Goaiïngaryp telt 1 ynskriuwing yn it ryksmonuminteregister.
Harich
Harich telt 3 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister.
Haskerhoarne
Haskerhoarne hat 1 ynskriuwing yn it ryksmonuminteregister.
Ychten
It plak Ychten hat 2 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister.
Jistergea
Jistergea hat 1 ynskriuwing yn it ryksmonuminterigister.
De Jouwer
De Jouwer hat 24 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister. Sjoch de List fan ryksmonuminten op De Jouwer foar in oersjoch.
Langwar
Langwar telt 15 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister. Sjoch de List fan ryksmonuminten yn Langwar foar in oersjoch.
Legemar
Legemar hat 1 ynskriuwing yn it ryksmonuminteregister.
De Lemmer
De Lemmer telt 29 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister. Sjoch de List fan ryksmonuminten yn De Lemmer foar in oersjoch.
Murns
Murns hat 2 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister.
Nijemardum
Nijemardum hat 3 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister.
Ouwsternijegea
Ousternijegea hat 1 ynskriuwing yn it ryksmonuminteregister.
Riis
Riis hat 1 ynskriuwing yn it ryksmonuminteregister.
Rottum
Rottum hat 1 ynskriuwing yn it ryksmonuminteregister.
Rotstergaast
Rotstergaast hat 1 ynskriuwing yn it ryksmonuminteregister.
Rûgehuzen
Rûgehuzen hat 1 ynskriuwing yn it ryksmonuminteregister.
Skarsterbrêge
Skarsterbrêge hat 3 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister.
Sint Nyk
Sint Nyk hat 13 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister. Sjoch de List fan ryksmonuminten yn Sint Nyk foar in oersjoch.
Sint Jansgea
Sint Jansgea hat 2 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister.
Sniksweach
Sniksweach hat 2 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister.
Sondel
Sondel hat 5 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister.
Teakesyl
Teakesyl hat 1 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister.
Terherne
Terherne hat 4 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister.
Terkaple
Terkaple hat 4 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister.
Tsjerkgaast
Tsjerkgaast hat 3 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister.
Vegelinsoard
Vegelinsoard hat 1 ynskriuwing yn it ryksmonuminteregister.
Wikel
Wikel hat 3 ynskriuwings yn it ryksmonuminteregister.
Sint-Helena
Plakken yn de Feriene Steaten:
Beskaving
Beskaving is in begryp mei ferskate betsjuttings dy't ferwize nei de minsklike ûntjouwing. Dêrby kin it gean om 'e persoanlike ûntwikkeling fan yndividuën, mar ek om 'e ûntwikkeling fan groepen. It meast komt it lykwols foar as oantsjutting foar in maatskippij mei in beskate mjitte fan kompleksiteit. Etymologysk ferwiist it wurd 'beskaving' nei it byskaven, oftewol it minder rou meitsjen troch it brûken fan in skaaf. In synonym is sivilisaasje, dat ôflaat is fan it Latynske civis ("boarger").
Yndividuële beskaving
Yn 'e kontekst fan it yndividu slacht 'beskaving' op it bybringen fan in noarm fan fatsoenlik hâlden en dragen. It ymplisearret dan de mjitte fan ferfining fan immen. Yn dy sin is it begryp besibbe oan etikette. Yn dizze betsjutting wurdt beskaafd hâlden en dragen as tsjinstelde beskôge fan barbaarsk hâlden en dragen.
Ynklusive beskaving
Foar maatskippijen yn oare dielen fan 'e wrâld soe dizze foarm fan beskaving te berikken wêze as se harren oanpasse soene oan 'e Jeropeeske ûntwikkelings, wêrmei't it ta in ynklusyf begryp waard. Yn 'e njoggentjinde iuw wûn dat etnosintryske wrâldbyld terrein. De komplekse eigen maatskippij waard troch de Westerlingen as superieur beskôge yn ferhâlding mei oare, minder komplekse maatskippijen. Dêrmei waard fuortendaliks ek de oerhearsking fan oare folken troch it Westen legitimearre, lykas troch de ferovering fan Noard-Amearika op 'e Yndianen of it kolonialisme fan 'e Jeropeeske grutmachten yn Afrika en Aazje. It kontakt mei de saneamd 'ynferieure' maatskippijen dat dêrút fuortkaam, fitere it rasistyske byld fan 'e blanke superioriteit noch fierder oan.
Fanwegen de sterke beladenens waard it begryp 'beskaving' geandewei de tweintichste iuw hieltyd minder yn dizze betsjutting brûkt. Dêrby spile ek mei dat men de konsepten beskaving en kultuer wer almar mear as ferskillende begripen begûn te sjen.
Utlis
Yn 'e njoggentjinde iuw krige it gebrûk fan 'beskaving' in nije bestjutting yn 'e eksklusive (útslutende) sin: in beskaving wêrfan't net eltsenien diel útmakket. Yn dy sin ferwiist de term nei in komplekse maatskippij op basis fan sedintêre bou (yn tsjinstelling ta nomadyske feehâlderij), en mei in regear yn 'e foarm fan in sintralisearre bestjoer mei in burokrasy dy't belestings inet. Sa'n beskaving wurdt karakterisearre troch de ûntwikkeling fan stêden en maatskiplike stratifikaasje (d.w.s. it ûntstean fan ûnderskate maatskiplike klassen). Oare skaaimerken binne in symboalyske foarm fan kommunikaasje (lykas skriuwen), de domestikaasje fan beskate bisten, en de spesjalisaasje fan 'e arbeidsferdieling, dy't it mooglik makket om oerskotten te produsearjen en te ferhanneljen. Sa ûntstiet der foldwaande rykdom foar de ûntjouwing fan religieuze, politike en kulturele elites.
Yndieling fan beskavings
Beskavings wurde yn 'e historiografy yn trije kategoryen yndield: iere beskavings, klassike beskavings en postklassike beskavings.
Iere beskavings
De grutte iere beskavings binne: Ek de alderierste beskavings fan Meso-Amearika, Súd-Amearika, Afrika en Súdeast-Aazje wurde ta de iere beskavings rekkene.
Klassike beskavings
As klassike beskavings wurde beskôge û.o.:
Postklassike beskavings
Postklassike beskavings binne û.m.:
Hjoeddeistige beskavings
De hjoeddeistige wrâld bestiet neffens it ynfloedrike boek Clash of Civilizations, fan politikolooch Samuel P. Huntington, út njoggen ûnderskate beskavings, dy't lykwols troch de tanimmende ferwevenens fan 'e wrâldekonomy hieltyd mear nei inoar ta groeie. Huntington ûnderskate dêrby:
Ryksdei (Hillige Roomske Ryk)
thumb|300px|De Ryksdei yn Regensburg op in gravuere út 1675. De keizer en de karfoarsten sitte oan it haad, de sekuliere foarsten oan de lofterkant, de tsjerklike foarsten oan de rjochterkant en de fertsjintwurdigers fan de frije ryksstêden op de foargrûn. thumb|De wapens fan de sân karfoarsten om dy fan de keizer hinne, fan it flaggeboek fan [[Jacob Köbel (1545)]] thumb|It âlde stedhûs fan [[Regensburg dêr't yn 1663 de Ivige Ryksdei plakfûn]] De Ryksdei (Dútsk: Reichstag, Latyn: Dieta Imperii of Comitium Imperiale) wie de gearkomste fan it Hillige Roomske Ryk dêr't hûnderten foarsten, prinsbiskoppen, foarst-abten, ryksgreven en frije ryksstêden oan meidiene. De Ryksei wie lykwols gjin wetjouwende macht, mar mear in foarum dêr't earder oerlein waard as dat der besluten nommen waarden.
De leden wiene de ryksstannen, dy't yn trije kolleezjes ferparte wiene. De Ryksdei hie ynearsten gjin fêste lokaasje, mar fan 1663 oant de ein fan it Ryk yn 1806 hie er in permaninte sitting yn Regensburg.
Alle ryksstannen wiene ryksûnmidlik en wiene streekrjocht ûnderhearrich oan de keizer. Wylst alle ryksstannen rjocht hiene op in sit en in stim, hiene allinnich de grutte ryksstannen, de karfoarsten, foarsten en prinsbiskoppen (kolleezje fan foarsten), in yndividuele stim (Virilstimme), wylst de lytsere ryksstannen, sa as de ryksgreven en foarst-abten, rjocht hiene op in kollektive stim (Kuriatstimme) yn harren eigen bank (Curia), en de frije ryksstêden dy't by it kolleezje fan stêden hearden.
It rjocht ta stimmen hong yn it wêzen ôf fan in territoarium. As in foarst nije gebieten bemachtige troch erfskip, of op hokker manier ek mar, krige er de stimrjochten fan it bemachtige gebiet ek yn hannen. Oer it algemien wiene de leden faak sels net oanwêzich by de Ryksdei yn Regensburg, mar stjoerden fertsjintwurdigers. De lettere Rydsdagen wiene winliken in permaninte gearkomsten tusken ambassadeurs fan de ryksstannen.
Skiednis
De rol en de funksje fan de Ryksdei, en it Ryk sels, feroare troch de iuwen hinne. De ryksstannen en de ferskate gebieten krigen hieltyd gruttere selsstannigens en lutsen harren hieltyd minder fan de keizer oan. Ynearsten wie der gjin fêste tiidstip of plak foar de Ryksdei. It begûn as in gearkomste fan kriichshearen, of hartoggen, fan de âlde Germaanske stammen dy't it Frankyske keninkryk foarmen, doe't wichtige besluten nommen wurde moasten, en waard mooglik basearre op de âlde Germaanske wet, dêr't eltse lieder ôfhinklik wie fan de stipe fan syn eigen stamme.
Yn 777, yn de Saksekriich, hold Karel de Grutte in Ryksdei yn Paderborn, neffens de Keninklike Frankyske Annalen, en dêr waard offisjeel de wetten bepaald oer de oermastere Saksen. Yn 803 waard de lêste ferzje fan de Lex Saxonum troch de Frankyske keizer opstelle litten.
Op de Ryksdei fan 919 yn Fritzlar keazen de hartoggen de earste kening fan Dútslân, de Saks Hindrik de Fûgelder, dêr't de tsjinstelling tusken Franken en Saksen oerwûn waard en it grûnwurk lein waard foar it Dútske Ryk. Nei it oermasterjen fan Itaalje, waard yn 1158 de Ryksdei fan Roncaglia holden dêr't fjouwer wetten befêstige waarden dy't de grûnwet fan it Ryk ( nea offisjeel opskreaun) yngripend feroaren. Dat betsjutte lykwols it begjin fan de ôfnimmende macht fan de keizer ta de geunst fan de pleatslike lânshearen. De Gouden Bul fan 1356 stelde it konsept fan de lânshearskip fêst, dy't de selsstannigens fan de lânshearen oer harren gebieten fêststelde. Ek it tal karfoarsten waard weromkrongen ta sân. De paus wie nea belutsen by de ferkiezingsproses, mar wie allinnich belutsen by de kroaning fan dyjinge dy't troch de karfoarsten keazen waard.
Oant de lette fyftjinde iuw wie de Ryksdei noch gjin formeel ynstitút. Yn plak dêrfan kammen de hartoggen en oare foarsten byinoar oan it hof fan de keizer. Sokke gearkomsten waarden ornaris ferwiisd as hofdagen. Yn 1489 waard de Ryksdei offisjeel "Ryksdei" neamd, en waard it ferparte yn ferskate kolleezjes (collegia).
Ynearsten wiene der twa kolleezjes: dy fan de karfoarsten en dy fan de oare foarsten en hartoggen. Letter waarden de frije ryksstêden, stêden dy't ryksûnmidlik wiene en winliken oligargyske republykjes dy't selsstannich fan de pleatslike lânshear wiene en dus streekrjocht ûnder de keizer stiene, erkend as it tredde kolleezje.
Meidoggers
Fan 1489 ôf bestie de Ryksdei út trije kolleezjes:
De karfoarsteried (Kurfürstenrat), waard laat troch de prinsbiskop fan Mainz as aartskânselier fan Dútslân. De sân karfoarsten waarden oanwiisd troch de Gouden Bul fan 1356:
It kolleezje fan ryksfoarsten (Reichsfürstenrat of Fürstenbank) befette de ryksgreven, oare prinsbiskoppen en foarst-abten. It kolleezje hie in soad leden, en besocht foar harren belangen op te kommen tsjin de dominânsje fan de karfoarsten. Der wie lykwols in soad ûnienichheid yn it kolleezje.
It kolleezje fan foarsten wie ek ûnderferparte yn in tsjerklike en in sekuliere bank. Nijsgjirrich is dat de tsjerklike bank ûnder it haad stie fan de sekuliere aartshartoch fan Eastenryk en de Boergondyske hartoch fan de Habsburchske Nederlannen.
Elts lid fan it foarstekolleezje hie in yndividuele stim (Virilstimme) of in kollektive stim (Kuriatstimme). De yndividuele stim fan de foarsten hong ôf fan it tal lienmannen en late ta in stikmannich stimmen wannear't in foarst oer ferskate gebieten yn in personele uny hearske. Greven en hearen hiene allinnich mar rjocht op kollektive stimmen. Dat late ta it ferienjen fan sokken yn ferskillende kolleezjes en oare fúzjes yn de Swabyske, Frankyske en Nederrynsk-Westfaalske Kreitsen. Soks barde ek op de tsjerklike bank, dêr't foarst-abten by in Swabyske of Rynlânske kolleezje oansletten.
By de Dútske Mediatisearring yn 1803 waarden ferskate tsjerklike gebieten anneksearre troch sekuliere steaten. It kolleezje fan foarsten hold op te bestean by it opheffen fan it Hillige Roomske Ryk yn 1806.
It kolleezje fan frije ryksstêden (Reichsstädtekollegium) ûntstie yn 1489. De kollektive stimmen fan de stêden telde ynearsten net sa swier mei as dy fan de oare kolleezjes, en wiene earder advysstimmen. Nei de Ryksdei fan Augsburg yn 1582 feroare dat. It kolleezje waard laat troch it stedsbestjoer fan de stêd dêr't de Ryksdei holden waard. Yn 1663 waard de Ivige Ryksdei yn Regensburg holden en tenei waarden alle Ryksdagen dêr holden.
De frije ryksstêden wiene ek ferdield yn in Swabyske en Rynlânske bank. De Swabyske stêden waarden laat troch Neurenberch, Augsburg en Regensburg. De Rynlânske stêden waarden laat troch Keulen, Aken en Frankfurt. De measte frije ryksstêden ferlearen harren selsstannigens by de mediatisearring.
Portland (Oregon)
Portland, byneamd Stumptown, is de grutste stêd yn 'e noardwestlike Amerikaanske steat Oregon, en it haadplak fan Multnomah County (hoewol't bûtenwiken fan 'e stêd yn it oangrinzgjende Washington County en Clackamas County lizze). De stêd leit yn it foarlân fan it Tualatin-berchtme, yn it binnenlân fan Oregon, sij it oan 'e grins mei de steat Washington, op in ôfstân fan rom 110 km fan 'e Pasifyske kust ôf. Portland is ferneamd nei it âldere Portland yn 'e eastlike steat Maine, en waard oarspronklik in eintsje streamop stifte fan 'e gearfloeiïng fan 'e rivieren de Willamette en de Columbia. De Willamette streamt noardoan troch it stedssintrum, wylst de Columbia, dy't de grins mei de steat Washington foarmet, dêr noardlik fan rint, en Portland ôfsnijt fan syn grutste foarstêd, Vancouver, yn Washington.
Neffens in offisjele rûzing út 2012 (op grûn fan gegevens út 'e folkstelling fan 2010) hie Portland doe goed 600.000 ynwenners. Dêrmei is it de twadde stêd fan it Amerikaanske Noardwesten, mei't Seattle, yn 'e oangrinzgjende steat Washington, krekt justjes grutter is. As stêdekloft, mei alle foarstêden (yn sawol Oregon as Washington) derby, hat Portland in befolking fan krapoan 2,3 miljoen minsken.
Sigrún
Sigrún (Aldnoarsk foar "Oerwinningsrune"; útspr.: ['sigry:n ], likernôch " syk -rúún") is yn 'e Noardske mytology in walkuere. Hja soe de reynkarnearre Sváfa wêze. Har ferhaal wurdt ferteld yn 'e gedichten Helgakviða Hundingsbana I en Helgakviða Hundingsbana II, dy't diel útmeitsje fan 'e Poëtyske Edda.
Helgakviða Hjörvarðssonar
Yn it gedicht Helgakviða Hjörvarðssonar wurdt ferteld hoe't de walkuere Sváfa oan in nammeleaze man de namme Helgi jout, dy't "hillige" betsjut. Hja trouwe en libje as man en frou, en oan 'e ein fan it gedicht sneuvelet Helgi yn 'e striid. In prozayske tafoeging oan it gedicht leit út dat Helgi en Sváfa reynkarnearre wurde sille.
Helgakviða Hundingsbana I
Yn it gedicht Helgakviða Hundingsbana I sit de held Helgi Hundingsbana op it mei liken oerdutsen slachfjild fan Logafjöll. Dan skynt der ynienen in ljocht fan 'e heuvel en út dat ljocht slacht de wjerljocht wei. Fleanend troch de loft ferskine walkueren klaaid yn mei bloed oerdutsen wapenrissen en helmen, en mei blinkende spearen yn 'e hân. Helgi sprekt de walkueren oan en freget oft se net mei de krigers nei hûs ta wolle as it donker wurdt.
Beauty Dior
Beauty Dior, wiere namme: Teshimi Harrell (7 maaie 1980) is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn Rochester, yn 'e steat New York. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2003. Neffens har offisjele opjefte is se 1.50 m lang, mei in gewicht fan 55 kg en kupmaat 34D. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Tyana Mills, Beauty en Tiana.
Sigrún
Helgakviða Hundingsbana I
Letter fertelt ien fan 'e walkueren, dy't harsels foarstelt as Sigrún, dat har heit Högni har fersein hat oan Höðbroddr, de soan fan kening Granmarr fan 'e Hniflungen, dy't Sigrún sels ûnweardich achtet. Helgi bringt daliks in grutte legermacht gear om by Frekastein tsjin 'e Hniflungen te oarlogjen en sa Sigrún te helpen om in ûnweardich houlik te ûntrinnen. Yn 'e fjildslach komme Sigrún en de oare walkueren op 'e nij fanwegen en beskermje Helgi yn 'e striid. Nei ôfrin fan 'e slach fertelt Sigrún oan Helgi dat er in grut hearsker wurde sil, en ek ferseit hja harsels dan oan him.
Helgakviða Hundingsbana II
Yn it gedicht Helgakviða Hundingsbana II wurdt itselde ferhaal nochris ferteld, mar yn in justjes oare ferzje en mei in oare útkomst. Helgi Hundingsbana is hjir de soan fan kening Sigmund, de soan fan Völsung, en dy syn frou Borghild (fan Brálund). Syn âlden ferneame him nei de held Helgi Hjörvarðsson, de protagonist út it eardere gedicht Helgakviða Hjörvarðssonar. Nei't Helgi yn 'e striid kening Hunding deade hat, yt er it rauwe fleis fan in ko dy't er op in strân slachte hat. Dêrnei moetet er Sigrún, de dochter fan kening Högni, dy't in walkuere is dy't "troch loft en see" ride kin. Der wurdt mei safolle wurden sein dat hja de reynkarnearre Sváfa is, en teffens wurdt suggerearre dat Helgi de reynkarnaasje is fan Helgi Hjörvarðsson.
Helgi en Sigrún reitsje fereale, mar hja is fersein oan Höðbroddr, de soan fan kening Granmarr fan 'e Hniflungen. Helgi sammelet in ûnbidich grutte float fan Wytsingskippen en set ôf nei Frekastein om tsjin 'e Hniflungen te oarlogjen. Underweis wurde de skippen lykwols teheistere troch in swiere stoarm, en by it ljocht fan in wjerljochtslach sjogge Helgi en syn krigers njoggen walkueren troch de loft fleanen, mank wa't hja Sigrún werom kenne. De stoarm belunet en de skippen berikke feilich har bestimming. Yn 'e dêropfolgjende fjildslach tsjin 'e Hniflungen en harren bûnsgenoaten (ûnder wa Sigrún har famylje) deadet Helgi eltsenien dy't derop tsjin is dat hysels mei Sigrún trouwe sil. Inkeld Sigrún har broer Dagr lit er yn 't libben nei't dyselde trou oan him sward hat.