cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Keltysk heechkrús
It wie yn de iere midsiuwen in tradysje yn Ierlân en op de Britske eilannen om grutte, út stien houde krusen op te rjochtsjen, meastentiids bûten. Nei alle gedachten ûntwikkele de tradysje him út âldere tradysjes fan hout, miskien mei tafoegings fan metaal, en âldere Keltyske stiennen monuminten út de tiid fan it heidendom. Ek de Piktyske stienmonuminten út Skotlân kinne de foarm beynfloede ha. De âldst bewarre eksimplaren lykje te kommen út it gebiet fan it Angelsaksyske keninkryk Noardumbrje, dat ta it kristendom bekeard wie troch Ierkse misjonarissen. It bliuwt lykwols in iepen fraach oft de foarm earst yn Ierlân of yn Brittanje waard ûntwikkele.
De earste krusen wiene likernôch twa meter heech, mar yn Ierlân binne lettere foarbylden bekend fan trijeris sa heech, dy't massyf wiene sa't grutte oerflakken ûnstiene om se te bewurkjen mei reliëfs. Angelsaksyske foarbylden bleaune relatyf slanker, mar koene ek heech wêze. Utsein de krusen út de Noardumbryske tiid binne dy krusen faker mei geometryske patroanen fersierd dan mei figurative foarstellings. De krusen hawwe meastentiids in stiennen ring om it krúspunt, in kenmerk fan it Keltyske kristendom, dat mooglik syn oarsprong hat op Iona. De namme "high cross" wurdt benammen brûkt yn Ierlân en Skotlân, mar de tradysje yn hiel Brittanje en Ierlân is deselde tradysje, ek al binne der regionale ferskillen.
Guon krusen waarden oprjocht bûten tsjerken en kleasters, oare krusen op grinzen of plakken dêr't wegen byinoar kamen of dêr't noch in tsjerke boud wurde soe. Yn de 19e iuw libbe it gebrûk wer op en waarden de krusen foaral populêr as grêfstien of om eat te betinken. Oars as de Ierske orizjinelen binne dizze krusen fakentiden net dekorearre mei figueren.
Skandinaavje
De tradysje fan it delsetten fan hege krusen begûn yn in tiid dat Noarske kolonisten harren op de Britske eilannen nei wenjen setten en kennis makken mei in kristlike kultuer. Inkelde krusen binne ek yn Sweden ûntdutsen (Granhammar, Närke) en tsjûgje fan de ingelske missy yn Sweden. Yn Noarwegen fûn de tradysje mear trochgong en dêr binne likenôch 60 stiennen krusen bekend. Fan fjouwer fan dy 60 is fanwegen de oanwêzigens fan runen mei wissichheid fêststeld dat se út de tiid fan de Wytsings stamme. In soad krusen binne nei alle gedachten doedestiids op heidenske grêffjilden set, doe't de famylje har dope liet. Letter kamen de krusen op in tsjerkhôf telâne.
Ahrweiler
Ahrweiler is in lânkring (Landkreis) yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. It bestjoer hat syn sit yn Bad Neuenahr-Ahrweiler.
Geografy
De lânkring Ahrweiler grinzget mei de klok mei oan Euskirchen, Rhein-Sieg, de stêd Bonn yn Noardryn-Westfalen en de distrikten Neuwied, Mayen-Koblenz en Vulkaneifel. De eastlike grins fan de lânkring wurdt foarme troch de Ryn. De Ahr dy't yn de Ryn útmûnet rint fanút it súdwesten dwers troch de lânkring nei de mûning yn it noardeasten.
It stedsdiel Ahrweiler fan Bad Neuenahr-Ahrweiler leit oan de râne fan de Eifel. De bergen noardlik fan de Ahr wurde de "Ahrbergen" neamd. Heger binne de bergen yn it suden fan de lânkring, dy't dêr de "Hege Eifel" foarmje.
Oan de Ahr wurdt in soad oan wynbou dien; it is ien fan de noardlike gebieten mei wynbou yn Dútslân. Fral reade wyn wurdt produsearre. Yn de lânkring lizze by de Nürburg de Nordschleife en de Nürburgring.
It heechste punt fan de lânkring (en dat fan it de hiele Eifel) is de Hege Acht mei in hichte fan 747 boppe seenivo.
Barbara Visser (politika)
Barbara Visser (Šibenik, 16 augustus 1977) is in Nederlânsk politika fan mingd Nederlânsk-Kroätysk etnysk komôf. Hja is lid fan 'e VVD en hat foar dy politike partij tsjinne as gemeenteriedslid, wethâlder en lid fan 'e Twadde Keamer. Fan 2017 oant 2021 wie Visser steatssiktaris fan Definsje. Neitiid wie se in lyts healjier minister fan Ynfrastruktuer en Wettersteat.
Jonkheid en oplieding
Visser waard yn 1977 berne yn 'e Kroätyske stêd Šibenik, as de dochter en iennichst bern fan in Nederlânske heit en in Kroätyske mem. Hja hat dêrom sawol de Nederlânske as de Kroätyske nasjonaliteit. By har berte foarme de Sosjalistyske Republyk Kroaasje noch in dielsteat fan 'e Sosjalistyske Federale Republyk Joegoslaavje. Yn 1980, doe't se trije jier wie, emigrearre Visser mei har mem nei Nederlân, dêr't se fierder opgroeide.
Wol gie it gesin elts jier yn 'e simmerfakânsje op famyljebesite yn Kroaasje. Sadwaande wiene hja dêr doe't yn 'e simmer fan 1991 de Joegoslavyske Oarloggen útbrieken, in barren dat grutte ynfloed hie op 'e foarming fan Visser as persoan. Hja kamen yn in file te stean op in berchwei dy't ôfsletten wie troch Servyske troepen, klaaid yn unifoarmen mei dêrop it embleem fan 'e Četniks, in mei nazy-Dútslân kollaborearjende striidgroep út 'e Twadde Wrâldoarloch. Hja skandearren anty-Kroätyske biedwurden en swaaiden mei fjoerwapens. Visser sels wie mei it idee fan ien feriene Joegoslaavje opgroeid, en wist amper it ferskil tusken Serven en Kroäten. Har âlden bearden dat se Nederlanners wiene en nei in hiele dei omriden arrivearre it gesin by in muoike fan Visser. Dêr bleaune se net lang; twa dagen letter wiene se werom yn Nederlân. Yn in fraachpetear mei de Ljouwerter Krante omskreau Visser dat barren yn 2018 as "gjin traumatysk, mar wol in libben oantinken" en as "bizar".
Yn Nederlân stjoerden Visser har âlden har nei in strang kristlike basisskoalle, om't se fûnen dat se ferlet hie fan dissipline. Visser sels fûn fan net. Lykwols befoel it har dêr nei eigen sizzen goed. Se behelle yn 1995 har VWO-diploma oan it Pascal College yn Saandam. Fan 1995 oant 2001 studearre se bedriuwskunde fan 'e finansjele sektor (BFS) oan 'e Frije Universiteit yn Amsterdam.
Karriêre
Nei it ôfrûnjen fan har stúdzje fûn Visser in baan by de Fiskale Ynljochtinge- en Opspoaringstsjinst (FIOD), dy't resortearret ûnder it Ministearje fan Finânsjes. Hja wurke dêre oant yn 2007. Fan jong ôf oan fielde se har ferbûn mei de VVD. Op oanrieden fan har baas by de FIOD sette Visser njonkelytsen útein mei in politike karriêre foar dy partij.
Nei't se harsels ferkiesber steld hie as gemeenteriedslid, siet se fan maart 2006 oant april 2010 yn 'e gemeenteried fan Saanstêd. Nei de gemeenteriedsferkiezings fan 2010 waard se yn dyselde gemeente wethâlder, mei yn har portefúlje ekonomy, toerisme, wurk en ynkommen, yntegraasje en personiel en organisaasje.
By de Twadde-Keamerferkiezings fan 2012 stie Visser op it 21e plak op 'e kieslist fan 'e VVD. Se behelle 3.509 foarkarstimmen en waard yn septimber 2012 beëdige as parlemintslid. Fan 2012 oant 2014 wie se foar de VVD yn 'e Twadde Keamer wurdfierster op it mêd fan folkshúsfêsting (wenjen, bouwen, eigenwentebesit, stedsfernijing en kreakjen).
By de Twadde-Keamerferkiezings fan 2017 stie Visser op it sânde plak op 'e kieslist fan 'e VVD en behelle se 9.220 foarkarsstimmen. Op 26 oktober 2017 waard se oansteld as steatssekretaris fan Definsje yn it kabinet-Rutte III. Har portefúlje befette personiels- en materieelfoarsjenning en bedriuwsfiering.
Yn dy funksje krige Visser te meitsjen mei it Groom-6-skandaal, wêrby't se út namme fan it ministearje har ûntskuldigings meitsje moast foar it jierrenlang tapassen fan 'e giftige, kankerferwekjende ferve groom-6. Oare misstannen yn har departemint wiene problemen fuotkommend út it gebrekkige materieel en it brekme oan sosjale feilichheid, wêrby't lju dy't oan 'e bel loeken, bestraft waarden, wylst narders en militêren dy't har skuldich makken oan noch slimmere dingen, op beskerming rekkenje koene. Neffens Visser wie it Ministearje fan Definsje krekt in hûs dêr't (troch de oanhâldende besunigings) 25 jier lang gjin ûnderhâld oan dien wie, en dat no ferboud wurde moast wylst de bewenning gewoan trochgie.
AJ Odudu
AJ Odudu (útspr.: ['e:ʤe: o'du:du:], likernôch: "eedzjee odûûdûû"; eins: Onatejiro Odudu; Blackburn (Ingelân), 12 febrewaris 1988) is in Britsk presintatrise en blochster fan Nigeriaansk komôf. Hja sette har karriêre útein by de BBC, mar is it bekendst wurden as presintatrise fan it reality-spin-off-programma Big Brother's Bit on the Side, fan 'e stjoerder Channel 5.
Karriêre
Odudu sette har karriêre útein as ferslachjouster foar it programma BBC Blast, op Radio Lancashire. Har earste presintaasjewurk krige se yn 2009, yn it programma The Almost Perfect Guide to Life, op BBC 2. Datselde jiers presintearre hja ek The 5:19 Show, in online-programma op 'e webside fan 'e BBC. Yn 2010 presintearre Odudu it berneprogramma Teensville: Teen Witches, en yn 2011 spile se harsels yn 'e rige Comedy Lab.
Underwilens wie Odudu yn augustus 2013 har eigen bloch begûn op 'e webside fan it tydskrift Hello. Yn 2014 wie se noch as panellid yn ferskate programma's te sjen.
Swartpoatmurd
De swartpoatmurd (Latynske namme: Mustela nigripes) is in sûchdieresoarte dy't ta it skift fan 'e rôfdieren, de famylje fan 'e martereftigen (Mustelidae) en it skaai fan de lytse marters (Mustela) heart. Hy is lânseigen op 'e prêrjes fan Noard-Amearika, dêr't er foar 91% libbet fan prêrjehûnen. Syn IUCN-status is "bedrige", mei't er in hoartsje op 'e râne fan it útstjerren balansearre hat. Oars as oare martereftigen is de swartpoatmurd in habitatspesjalist, dy't him yn 'e regel stadich fuortplantet.
Beskriuwing
De swartpoatmurd liket tige op 'e Jeropeeske murd, mei as wichtichste ferskil dat er wat mânsker is en in grutter kleurkontrast fertoant tusken syn dûnkere poaten en syn ljochte liif. In folwoeksen mantsje is trochinoar 50-53,3 sm lang (kop-romp), mei in sturt fan likernôch 12 sm en in gewicht dat útinoar rinne kin fan 650 g oant 1,4 kg. De wyfkes binne trochinoar 10% lytser as mantsjes. Yn finzenskip bliuwe se frjemd genôch lytser as yn it wyld, hoewol't útsette eksimplaren rillegau in normale grutte en gewicht berikke. It binne nachtdieren, dy't solitêr libje, útsein as it om wyfkes mei in nêst jongen giet. Se libje ornaris yn ferlitten (of leechfretten) prêrjehûnehoalen.
Skiednis
Swartpoatmurden waarden foar it earst troch de Westerske wittenskip ûntdutsen yn 1851. Fan 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw ôf rekke it mei de soarte slim yn it neigean, fanwegen ôfnimmende oantallen prêrjehûnen en in epidemy fan sylvatyske pest. De soarte waard yn 1979 foar útstoarn ferklearre, oant yn 1981 de hûn fan in Lucille Hogg út Meeteetse, yn 'e Amerikaanske steat Wyoming, har in deade swartpoatmurd brocht.
Dy restpopulaasje fan in stik as tweintich, tritich eksimplaren libbe dêr oant de soarte yn 1987 yn it wyld útstoar. Tsjin dy tiid wie der lykwols yn finzenskip in fokprogramma opset troch de Amerikaanske Fiskerij- en Faunatsjinst (USFWS), dat tusken 1991 en 2008 resultearre hat yn 'e reyntroduksje yn it wyld fan swartpoatmurden yn acht westlike Amerikaanske steaten en teffens yn noardlik Meksiko. Hjoed de dei binne der mear as 1.000 folwoeksen, yn it wyld berne eksimplaren yn 18 ûnderskate populaasjes, wêrfan't 4 no folslein selsrêdsum binne: twa yn Súd-Dakota en ien elk yn Arizona en Wyoming. Fanwegen syn noch behindige oantal en beheinde populaasjes stiet de swartpoatmurd lykwols noch altyd te boek as bedrige.
Shelly Sterk
Shelly Sterk (folút: Shelly Maureen Sterk; De Haach, 30 april 1991) is in Nederlânsk presintatrise, kommentatrise en dokumintêremakster. Hja waard benammen bekend as kommentatrise by de rabbersrubryk RTL Boulevard op RTL4, en as presintatrise fan it wittenskipsprogramma Galileo op RTL5. Yn 2018 stapte se oer fan RTL Nederlân nei SBS Broadcasting, dêr't se presintatrise waard fan û.m. it programma Shownieuws.
Jonkheid en oplieding
Sterk waard yn 1991 berne yn De Haach. Har mem wie skoaljuffer en har heit wurke by de KLM. Nei't se de middelbere skoalle trochrûn hie oan it Kristlyk Lyseum yn Delft, liet se har yn 2008 ynskriuwe oan 'e Skoalle foar Sjoernalistyk yn Utert. Dêr lei se har ta op tillefyzje, en yn 't bysûnder op it meitsjen fan dokumintêres. Fierders studearre se in skoft oan 'e Hunter College Film Academy yn New York, en teffens die se yn dy tiid har earste presintearûnderfining op.
Karriêre
Under har stúdzjetiid waard Sterk yn 2009 útornearre ta Raw Reporter troch it kleanmerk G-Star. Yn dy hoedanichheid kearde se werom nei New York om dêr ferslach te dwaan fan 'e New York Fashion Week. Nei't se har oplieding ôfrûne hie, wurke Sterk in skoftke by it parseburo ANP en wie se efter de skermen aktyf by de Wrâldomrop en de regionale Omrop West, dêr't se benammen produksje- en redaksjewurk die. Dêrnjonken rjochte se yn 2012 har eigen produksjestudio op ûnder de namme Sterk Media, wêrfoar't se sels alle items filme, regissearre en montearre. Yn 2014 wurke Sterk in moanne lang by de rjochtse omrop PowNed, dêr't se lykwols har draai net fine koe. Letter datselde jiers wie se in skoft yn 'e tsjinst by de opinywebside GeenStijl, dêr't se better op har plak wie, mar dy't, sa joech se letter yn in fraachpetear oan, neitiid sterk feroare en nei rjochts opskood is.
By it grutte publyk waard Sterk benammen bekend as kommentatrise yn 'e rabbersrubryk RTL Boulevard, op RTL4, in funksje dy't se fan 2016 oant 2017 ferfolle, en teffens mei it wittenskiplike tillefyzjeprogramma Galileo (2016-2017), op RTL5, en de webshow Roadtrippers, op StukTV. Fierders naam Sterk yn 2017 diel oan it realitytillefyzjeprogramma Expeditie Robinson. Yn 2018 stapte se oer fan RTL Nederlân nei SBS Broadcasting, om't der by RTL, sa lei se yn in fraachpetear út, in hiel soad presintatrises wiene dy't âlder wiene en mear ûnderfining hiene as sy, en dy't dêrom earder 'grutte programma's' krigen as sy. Sterk wie dêr net wrokkich oer, krektoarsom: se fûn it net mear as logysk, mar it wie foar har wol reden om har karriêrekânsen by in oare wurkjouwer te sykjen. Fan 2018 ôf wie se op SBS6 te sjen as presintatrise fan 'e programma's Shownieuws en Marktplaats: Heel Holland Handelt.
Ek yn 2018 waard Sterk troch it manljusblêd FHM útroppen ta moaste frou fan Nederlân. Dêrby tekene de redaksje fan it tydskrift oan: "Sterk is it bêste dat it 'ouwe-jongens-krentenbrood'-tillefyzjewrâldsje de ôfrûne tiid oerkomd is." Sterk har kommentaar wie: "Dat is fansels de grap fan 'e iuw! Hoe kin Doutzen Kroes no op nûmer 3 stean, en ik op 1? Dat is net reëel. As oft ik in potsje fuotbal wûn haw fan Messi."
Warren Clarke
Warren Clarke (Oldham, 26 april 1947 – Beaconsfield, 12 novimber 2014) wie in Britsk akteur en regisseur. Hy ferskynde yn in protte films nei in wichtige as Dim yn A Clockwork Orange fan Stanley Kunbrik. Hy hie in haadrol yn de telefyzjerige Dalziel and Pascoe.
Libben en wurk
Hy waard berne yn Oldham, Lancashire, as soan fan in glês-yn-leadmakker en in sekretaresse. Hy gie fan de middelbere skoalle yn Manchester ôf doe't er 15 wie en waard dêrnei kopijjonge by de Manchester Evening News. Letter lei er him ta op amateurtoaniel en trede er op yn de Huddersfield Rep foardat er full-time akteur waard. Yn dy perioade besleat er ek om syn foarnamme te feroarjen yn Warren meidat syn doetiidske freondinne in eachje op Warren Beatty hie.
Clarkes aktearkarriêre begûn oan de ein fan de jierren sechtich mei rollen yn de telefyzjedrama's Softly Softly, The Avengers, Callan, The Onedin Line, Tinker, Tailor, Soldier, Spy en de Stanley Kubrick-film A Clockwork Orange út 1971. Fan de jierren tachtich ôf wurke er konstant foar telefyzjeproduksjes lykas Boon, Bergerac, The Manageress en Lovejoy. Yn 1987 hie Clarke in rol yn Blackadder The Third en hy wie Oliver Cromwell yn in spesjale ôflevering fan Blackadder yn 1988.
Clarke waard ferneamder mei de liedende rol fan Detective Superintendant Andy Dalziel yn de BBC-misdiesearje Dalziel and Pascoe. Dy rige, dy't yn 1966 begûn, is basearre op boeken fan de Ingelske skriuwer Reginald Hill. Clarke foarmet in duo mei syn jongere kollega Detective Sergeant Peter Pascoe (in rol fan akteur Colin Buchanan). Clarke wie ek regisseur fan ferskate ôfleveringen fan de searje.
Yn 2002 trede Clarke op yn de film Arthur's Dyke, njonken Pauline Quirke. Fierder spile er gastrollen yn bekende telefyzjerigen lykas Midsomer Murders, Inspector George Gently en Call the Midwife.
Syn lêste rol wie dy fan Charles Poldark yn de telefyzjesearje Poldark. Hy stoar yn de âldens fan 67 jier nei in koart siikbêd.
Clarke wenne yn Buckinghamshire en wie in fûleindich golfer en fan fan de fuotbalklup Manchester City FC. Mei syn twadde frou Michèle, mei wa't er yn 1987 troude, krige er dochter Georgia Mabel (* 1998). Ut syn earste houlik waard soan Rowan (* 1971) berne.
Filmografy
In kar:
Staar
thumb|Katarakt yn in minsklik each Staar is de oantsjutting fan twa hiel ferskillende eachsykten, dy't beide late kinne ta blinens.
It wurd waard foar it earst brûkt oan de ein fan de 16e iuw troch Cornelis Kiliaan, doetiids fral noch yn de betsjutting fan katarakt, alhoewol't yn dy tiid beide oandwanings as ien en deselde beskôge waarden.
Om beide eachoandwanings te beneamen, is 'staar' dus gjin in gaadlike term. It is sadwaande nedich en brûk de namme fan de sykte sels:
Sniebergen
De Sniebergen (Ingelsk: Snowy Mountains, ynformeel ek the Snowies) foarmje it heechste berchtme fan Austraalje, sawol it lân as it wrâlddiel. Se strekke har út oer it súdeasten fan 'e steat Nij-Súd-Wales en it suden fan it Australysk Haadstedsk Territoarium, en meitsje diel út fan 'e Australyske Alpen, dy't sels wer ta it Grutte Skiedingsberchtme hearre, in rige fan bergen, heuvels en heechlannen dy't oer in ôfstân fan likernôch 3.000 km lykop rint mei de Autstralyske eastkust, fan noardlik Queenslân oant djip yn Fiktoaria. De Sniebergen foarmje it grutste part fan 'e Australyske Alpen; it oare diel bestiet út 'e Fiktoriaanske Alpen, yn Fiktoaria.
De Sniebergen omfiemje de fiif heechste berchtoppen fan Austraalje, dy't allegear boppe de 2.100 m útkomme, mei as heechste de Mount Kosciuszko, dy't oant 2.228 m boppe seenivo rikt. Krekt as yn it heechste diel fan 'e Fiktoriaanske Alpen snijt it winterdeis in protte yn 'e Sniebergen en is it der sa kâld dat de snie ek wier lizzen bliuwt; dêrfandinne de namme fan 'e bergen. Ornaris falt snie benammen yn juny, july en begjin augustus (as it op it súdlik healrûn winter is). Tsjin 'e ein fan 'e maityd (ein novimber of begjin desimber) teit it dan wer fuort. Behalven yn 'e Sniebergen en in diel fan 'e Fiktoriaanske Alpen is der mar ien oar diel fan Austraalje dat in soartgelikense sniefal ûnderfynt, nammentlik de sintrale heechlannen fan Tasmaanje.
Skiednis
Saakkundigen binne fan betinken dat de Sniebergen foar de oankomst fan 'e earste Jeropeänen yn Austraalje al 20.000 bewenne waarden troch de Australyske Aborizjinals. Oant 1865 fûnen der simmerdeis yn 'e bergen grutskalige yntertribale festivals plak om it kollektyf fangen en iten fan 'e bogong-motflinter hinne. De earste Jeropeeske ûntdekkingsreizgers ferkenden om 1835 de Sniebergen, en yn 1840 wie Pawel Edmund Strzelecki de earste blanke dy't de Mount Kosciuszko beklom. Hy ferneamde de berch neitiid nei generaal Tadeusz Kościuszko, de lieder fan in Poalske opstân tsjin 'e Russyske oerhearsking yn 'e 1790-er jierren, deselde dy't earder oan 'e kant fan 'e Amerikanen yn 'e Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch fochten hie.
Letter waarden de Sniebergen troch blanke feeboeren brûkt foar fetweiderij. Der ûntstie in kultuer fan stockmen (de Australyske foarm fan 'e cowboy), dy't ferivige waard yn it ferneamde gedicht The Man from Snowy River, fan Banjo Paterson. Hoewol't frijwol eltsenien yn Austraalje dat gedicht kin, is it om utens benammen bekend fan it boek dat Elyne Mitchell derop basearre en de ferfilming fan dat boek. Behalven troch stockmen waarden de Sniebergen ek oandien troch goudsikers, dy't tusken de ein fan 'e njoggentjinde iuw en de midden fan 'e tweintichste iuw har hert ophelje koene op 'e goudfjilden fan Kiandra. Op syn hichtepunt wie dat in plak mei 4.000 ynwenners, mar sûnt de lêste bewenner yn 1974 fuortgie, is it spûkstedsje wurden.
Yn 1906 krigen de Sniebergen foar it earst in beskerme status om 'e treflike natoerskientme dêre foar it neigeslacht te bewarjen. Yn 1944 waard dy earste beskerme status omset yn it Steatspark Kosciuszko, en dat waard yn 1967 it Nasjonaal Park Kosciuszko. De Sniebergen binne (mei in diel fan 'e Fiktoriaanske Alpen) it iennichste skygebiet fan Austraalje, dêr't eltse winter fan juny oant oktober grutte oantallen toeristen op ta sette om te skyen. De skysport yn Austraalje begûn yn 1861, doe't Noarske goudsikers dy aktiviteit dêre yntrodusearren. As toeristyske attraksje op it mêd fan 'e wintersport ûntjoegen de bergen har benammen fan 'e midden fan 'e tweintichste iuw ôf, doe't der troch de oanlis fan wetterkrêftsintrales tusken 1949 en 1976 in protte blanke wurklju hinne stjoerd waarden dy't by wize fan ferdivedaasje de skysport ûntdieken.
Men Only
Men Only is in Britsk neakenblêd dat yn 1935 oprjochte waard troch C. Arthur Pearson Ltd as in mainstream-tydskrift op pocket-formaat (115x165 mm) foar de Britske man. De ynhâld bestie út fiksje, artikels oer in wiid ferskaat oan ûnderwerpen en keunstsinnige neakenfotografy. In oar pocket-tydskrift, Lilliput, wie bekender, mar Men Only naam it yn 1960 oer, krekt sa't it in pear jier earder dien hie mei in oare konkurrint, London Opinion. Doe't mids sechstiger jierren echte neakenblêden, lykas de Playboy en de Penthouse, opkamen, begûn Men Only lêzers te ferliezen. It blêd rekke yn it neigean, besocht om 'e nocht mei mear neakenfotografy fan in minder keunstsinnich soarte it tij te kearen, en waard úteinlik ferkocht.
De nije eigner, Paul Raymond, in útbater fan nachtklubs yn 'e Londenske wyk SoHo, sette yn 1971 hielendal op 'e nij útein mei Men Only as in neakenblêd dat yn 'e santiger en tachtiger jierren Mayfair nei de kroan stiek as meast ferkochte Britske útjefte yn 'e brâns. Op 't heden wurdt Men Only noch altiten útjûn troch Paul Raymond Publications (PRP), dat acht fan 'e top tsien fan Britske neakenblêden op 'e merk bringt (wêrûnder sûnt 1990 ek Mayfair). Men Only hat ek in digitaal foarkommen op 'e offisjele webside fan PRP, dêr't wól de pornografyske ynhâld te sjen is dy't net yn it blêd sels foarkomt.
James Avery
James Avery (folút: James LaRue Avery; Pughsville (Firginia), 27 novimber 1945 – Glendale (Kalifornje), 31 desimber 2013), wie in Amerikaansk akteur fan Afro-Amerikaansk komôf. Hy waard fierwei it bekendst mei syn rol yn 'e tige súksesfolle tillefyzjekomeedzjesearje The Fresh Prince of Bel-Air, as Philip Banks, it gesinshaad en de omke fan titelrolspiler Will Smith.
Karriêre
Avery waard yn 1945 berne yn Pughsville, yn 'e steat Firginia, mar groeide op yn Atlantic City, yn 'e steat Nij-Jersey. Nei't er de middelbere skoalle trochrûn hie, tsjinne er ûnder de Fjetnamoarloch fan 1968 oant 1969 by de Amerikaanske Marine. Neitiid folge er in oplieding oan 'e Virginia State University, te Ettrick, by Petersburg. Dêrnei ferfear er nei it Kalifornyske San Diego, dêr't er gedichten en senario's begûn te skriuwen.
Fan 1980 ôf wurke Avery yn Hollywood as film- en tillefyzjeakteur. Syn earste filmrol hied er as net op 'e ôftiteling fermelde figurant yn 'e film The Blues Brothers (1980); syn earste tillefyzjerol wie in byroltsje yn 'e tillefyzjefilm Anthony and Cleopatra (1983). Fierders hied er û.m. lytse roltsjes en byrollen yn searjes as Hill Street Blues, Webster, The Dukes of Hazzard, St. Elsewhere, Cagney & Lacey, The A-Team, Moonlighting, Amen, Dallas, Beauty and the Beast en L.A. Law. Njonken syn fysike aktearkarriêre skonk Avery ek syn stim oan ferskate animaasjefigueren, wêrûnder Shredder yn 'e tekenfilmsearje Teenage Mutant Ninja Turtles fan 'e ein fan 'e jierren tachtich, en War Machine yn de rige Iron Man, út 'e jierren njoggentich.
MTV Movie & TV Award
De MTV Movie & TV Awards, foàr 2017 bekend as de MTV Movie Awards, binne in groep Amerikaanske prizen dy't sûnt 1992 elts jier yn maaie of juny yn Los Angeles troch de muzykstjoerder MTV útrikt wurde foar populariteit op it mêd fan film en tillefyzje. De nominaasjes wurde útornearre troch de filmprodusinten en oare liedingjaanden by MTV, wêrnei't de winners oanwiisd wurde troch in online-stimming ûnder it publyk op 'e webside fan MTV. De winners krije in trofee yn 'e foarm fan in gouden beker mei popcorn, in lekkernij dy't yn 'e Feriene Steaten tradisjoneel yn 'e bioskopen bepluze wurdt.
James Avery
Karriêre
Syn grutte trochbraak hie Avery lykwols yn 'e komeedzjesearje The Fresh Prince of Bel-Air, dy't fan 1990 oant 1996 rûn. Dêryn ferfolle er ien fan 'e haadrollen as Philip Banks, in abbekaat en letter rjochter, de (rike) omke fan it yn in efterbuert opgroeide personaazje fan Will Smith, dy't syn omkesizzer mei komyske gefolgen yn syn gesin opnaam. Avery syn personaazje yn 'e searje waard troch it Amerikaanske blêd TV Guide útroppen ta nûmer 34 op 'e ranglist fan "De 50 Bêste Tillefyzjeheiten Aller Tiden".
Nei't The Fresh Prince of Bel-Air stopset wie, rekke Avery wat fergetten. Hy moast op 'e nij bestean fan lytse roltsjes yn B-films en yn searjes as CSI: Crime Scene Investigation, Two Guys and a Girl, Dharma and Greg, Judging Amy, Charmed, NYPD Blue en Grey's Anatomy. Yn 'e komeedzjerige That '70s Show hied er yn 2004 noch in weromkearende rol as de baas (by de plysje) fan Michael Kelso, it personaazje fan Ashton Kutcher.
Priveelibben en ferstjerren
Avery troude yn 1988 mei syn frou Barbara. Hy hie sels gjin bern, mar wie de styfheit fan in soan út it eardere houlik fan syn frou. Avery hie jierrenlang fiersten te swier west, en dat hat nei alle gedachten bydroegen ta de hertproblemen dy't er meitiid krige. Op âldjiersdei 2013 stoar er te Glendale, yn Kalifornje, oan 'e komplikaasjes dy't har foardiene by in iepenhertoperaasje. Hy waard 68 jier âld. Behalven syn frou en styfsoan waard er ek oerlibbe troch syn mem.
Mount Kosciuszko
De Mount Kosciuszko is in berch yn it easten fan Austraalje en leit yn it súdeasten fan 'e steat Nij-Súd-Wales, deunby de grins mei Fiktoaria. Mei in hichte fan 2.228 m boppe seenivo is it de heechste berch fan it lân Austraalje (mar net fan it wrâlddiel Austraalje; dat is de Puncak Jaya of Carstensz Pyramide, op it Yndonezyske diel fan Nij-Guineä). De Mount Kosciuszko leit yn 'e Sniebergen, in ûnderdiel fan 'e Australyske Alpen, dy't wer diel útmeitsje fan it Grutte Skiedingsberchtme.
De oarspronklike bewenners fan Austraalje, de Australyske Aborizjinals, neamden de berch yn 'e Ngarigo-taal Jagungal, Jar-gan-gil, Tar-gan-gil of Tackingal, allegear mei de betsjutting fan "berch mei in ôfplatte top" of "tafelberch". De Poalske ûntdekkingsreizger Pawel Edmund Strzelecki, dy't yn 1840 de earste blanke wie dy't de berch beklom, ferneamde him nei generaal Tadeusz Kościuszko, de lieder fan in Poalske opstân tsjin 'e Russyske oerhearsking yn 'e 1790-er jierren, deselde dy't earder oan 'e kant fan 'e Amerikanen yn 'e Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch fochten hie. Foarhinne waard de anglisearre stavering 'Kosciusko' oanholden, mar yn 1997 waard formeel de Poalske stavering 'Kosciuszko' (mei in 'sz') ynfierd. (Dat doocht trouwens noch net, want yn it Poalsk stiet der in skerpteken op 'e earste s: 'Kościuszko'.)
Tsjin 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw bliek út ferskate sekuere mjittings dat de Mount Kosciuszko justjes leger wie as de oanswettende berch, de Mount Townsend. Dêrop waarden de nammen fan 'e beide bergen omwiksele, sadat de Mount Kosciuszko wer de heechste berch fan it lân wêze soe en de Mount Townsend de op ien nei heechste. Sadwaande binne iere foto's fan 'e Mount Kosciuszko yn 'e regel ôfbyldings fan 'e berch dy't no de Mount Townsend hjit. Tsjintwurdich leit de Mount Kosciuzko yn it Nasjonaal Park Kosciuszko, dat yn 1967 fuortkaam út it steatspark mei deselde namme.
Bert Roach
Bert Roach (Washington, D.C., 21 augustus 1891 – Los Angeles, 16 febrewaris 1971) wie in Amerikaansk filmakteur. Hy die mei oan 327 films tusken 1914 en 1951.
Libben en wurk
Bert Roach begûn syn aktearkarriêre as toanielspiler mei 17 jier yn New York City. Hy wie haadrolspiler yn muzikale komeedzjes lykas Louisina Lou en trede op as tenorsjonger. Yn 1914 begûn er syn filmkarriêre yn 'e Keystone Studios fan Mack Sennett. Mei syn oergewicht en in te grutte snor yn guon fan syn rollen krige er it tige drok as filmkomyk, benammen yn koarte filmkomeedzjes, mar sûnder in grutte bekendheid te krijen. Yn Sennett syn komeedzje Yankee Doodle opfierd yn Berlyn, in Amerikaanske oarlochspropagandafilm yn it ramt fan de Earste Wrâldoarloch, ferskynde Roach as Paul von Hindenburg.
Yn de jierren tweintich fan de 20e iuw wie Roach ek yn ûnderskate lange stomme films te sjen yn wichtige byrollen, mear as ien kear as in joviale en komyske freon fan de haadpersoan - it meast bekend wol as in kollega en maat fan de tragyske haadpersoan yn de klassiker A Man of the Masses fan King Vidor. Yn tsjinstelling ta in soad kollegas fan de stomme film wist Roach ein fan de jierren tweintich de sprong nei de talkies te meitsjen, mar yn de rin fan de jierren tritich en fjirtich waarden de rollen hieltyd lytser en minder wichtich. As besoarge keamergenoat fan Leon Ames syn personaazje yn 'e horrorfilm Murder in the Rue Morgue, mei Bela Lugosi, hie Roach ien fan syn ferneamdste optredens yn in lûdsfilm. Ferskate kearen waard er yn lytse rollen cast as in komyske sûper.
Hy wie boaske oan Gladys Marie Johnson.
Filmografy
In kar:
Reinhold Platz
Reinhold Platz (Cottbus, 16 jannewaris 1886 - Ahrensburg, 15 septimber 1966) wie in Dútske fleanmasineûntwerper en fleantúchbouwer yn tsjinst fan it Nederlânsk bedriuw Fokker.
Karriêre
thumb|Fokker Dr.I (1917) thumb|Fokker D.VII (1918) thumb|Fokker D.VIII (1918) thumb|Fokker F.II (1919) Platz kaam yn 1912 as lasker yn tsjinst by Fokker. Syn earste karwei wie it laskjen fan de metalen framedielen fan de Fokker Spin. Platz hie it laskjen leard fan de Frânsman Edmund Fouché en wie ien fan mar in pear persoanen yn Dútslân dy't doetiids aluminium laskje koe. Meidat de buizekonstruksjes fan de Fokkers fan aluminium wiene krige er aardich wat te sizzen yn it bedriuw. Yn 1916 waard Fr. A. Möser haadyngenieur by it Fokker-fabryk yn Schwerin, nei it ferstjerren fan haadûntwerper Martin Kreutzer. Oare boarnen sizze dat Platz sels haadyngenieur waard. De striderij dêroer is begûn troch it boek fan A.E. Weyl Fokker: The Creative Years en de lettere krityk op Weyl fan Peter Grosz. Platz hie gjin heger ûnderrjocht hân: lykas Anthony Fokker wie it in man fan de praktyk. Dat makke har ta in sterk tiim; Platz koe Fokkers revolúsjonêre ideeën oer de loftfeart ta útfiering bringe. Hy wi ûnder oare belutsen by de ûntwerpen fan de jachtfleanmasines Fokker D.VII, de Fokker Dr.I, de Fokker D.VIII en de passazjiersfleantugen Fokker F.I, Fokker F.II en Fokker F.III.
Nei de Earste Wrâldoarloch waard Platz haadûntwerper by de Fokker-fabriken yn Amsterdam. Hy krige doe te fernearen fan kollega's op syn behâldendheid wat nije ûntjouwings yn de fleantúchbou oanbelange, lykas bygelyks de metalen konstruksje fan de fleanmasines fan Junkers. Hy bleau oant 1931 by Fokker oan 't wurk, mar Fokker fûn it letter dochs needsaaklik om him dien te jaan, omdat de technyske kennis benefter bleau by de rest fan de wrâld. Dêrnei gie Platz oer nei Pander yn De Haach. Dêr hat er sat't it liket net folle ynbring hân, om't er gjin fleantugen fan Pander út dy perioade bekend binne en it fabryk yn 1934 al wer ticht moast.
It sweeffleantúch fanPlatz
Yn de tiid dat Platz by Fokker yn Amsterdam wurke, fûn er in sweeffleantúch mei seileftige fleugels út. It wie in foarrinner fan de hangglider fan Francis Rogallo, sa't wy dy no kenne. It tastel makke de earste bemanne flecht by Vlissingen yn 1923. Hoewol't der eartiids sein waard dat it tastel goed bestjoerber wie, wize lettere eksperiminten mei replika's út dat it allinne rjochtút fleane koe. Hjoeddeis wurdt it ûntwerp noch wol brûkt as draak.
Romancing the Stone (film)
Romancing the Stone is in Amerikaanske romantyske komeedzje en aventoerefilm út 1984 ûnder rezjy fan Robert Zemeckis, mei yn 'e haadrollen Kathleen Turner, Michael Douglas en Danny DeVito. De titel is dreech oer te setten, mar betsjut eat yn 'e geast fan: "de [eal]stien yn 'e hannen krije troch [mei dejinge dy't him no yn 'e hannen hat] in romantyske relaasje oan te gean". De film giet oer Joan Wilder, in skriuwster dy't fia-fia oan in skatkaart komt en mei in smokkelder út te skatsykjen giet. Romancing the Stone krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy en ûntjoech him ek yn 'e bioskopen ta in súkses. De film wûn yn 1985 twa Golden Globes (wêrûnder de Golden Globe foar Bêste Film – Musical of Komeedzje) en waard nominearre foar in Oscar. Yn 1985 waard in ferfolchfilm makke mei as titel The Jewel of the Nile.
Plot
Joan Wilder is in súksesfolle, mar iensume skriuwster fan romantyske romantsjes út New York. As se it manuskript fan har jongste boek oan har útjouster Gloria oerdrage wol, kriget se ûnderweis dêrhinne fan in buorfrou in oan har rjochte brief yn 'e hannen drukt, dy't stjoerd is troch har koartlyn fermoarde sweager Eduardo, út Kolombia. Wylst se fuort is, wurdt der yn har appartemint ynbrutsen troch in sinistere man, dy't de konsjerzje fan it appartemintekompleks fermoardet as dy him trappearret. As se wer thús komt, treft Joan har appartemint hielendal oer de kop helle oan.
Joan hastiget har om op it fleantúch nei Kolombia te stappen, mar dêr oankommen blykt de taalbarriêre (se sprekt gjin wurd Spaansk) in probleem as se by de lofthaven de bus nei Cartagena siket. In freonlike Kolombiaan (eins nimmen oars as de sinistere ynbrekker út New York) wiist har de juste bus, dêr't er sels ek yn stapt. Joan falt ûnderweis yn 'e sliep, en as se wekker wurdt, riidt de bus oer ûnferhurde wegen troch it tropysk reinwâld yn it binnenlân fan Kolombia, wylst Cartagena in stêd oan 'e kust is. Underwilens hat Ralph, dy't Joan by de lofthaven opwachte, sjoen (mar net foarkomme kinnen) dat se yn 'e ferkearde bus stapte. Yn in hierauto set er de bus efternei.
Nei't Jack mei syn gruttere fjoerkrêft Zolo op 'e flecht jage hat, biedt Joan him jild oan as er har út 'e jungle en by in tillefoan bringe wol. Jack giet op dat oanbod yn, mar de fuottocht feroaret yn in wylde flecht as Zolo weromkomt mei de pleatslike plysjes, dy't nei't it skynt earst sjitte en dan fragen stelle. Dêrtroch binne Jack en Joan twongen om 'e wei te ferlitten en har in paad te sykjen dwers troch it reinwâld hinne. Wiet en smoarch ûntdekke se it wrak fan in delstoart fleantúch, dêr't se de nacht trochbringe. It blykt in fleantúch te wêzen dat brûkt waard foar it smokkeljen fan drugs, en it leit fol marihûana, dat se brûke om in fjurke fan te stoken. Under ynfloed fan 'e reek fan dat fjoer feroaret de stikelige relaasje fan Jack en Joan yn in freonskiplikenien en Joan fertelt Jack oer har suster en de skatkaart.
De oare deis berikke se in doarpke wêrfan't Jack ornearret dat it de thúsbasis fan 'e drugssmokkelders is. It liket derop dat se finzen nommen of mooglik fermoarde wurde sille troch de fijannige bewenners, oant se Juan, de pleatslike drugsbaas, moetsje, dy't in grutte fan fan Joan har boeken blykt te wêzen. Yn 'e filla fan Juan wurde Jack en Joan neitiid let en set, en as Zolo, no beselskippe troch syn eigen ûnderhearrigen fan 'e Kolombiaanske militêre plysje, yn it doarpke arrivearret, helpt Juan harren en ûntkom oer in rivier hinne nei in grutter plak. As se dêr oankomme, blykt it der krekt feest te wêzen, en Jack hellet Joan oer om mei te feestfieren. Ralph, dy't yn itselde plak bedarre is, besiket dy jûns op it terras fan in restaurant Joan har hântaske mei de skatkaart te stellen, wêrfoar't er ûnder ferskate taffeltsjes troch krûpt. Syn plan rint lykwols op 'e non as er troch in grou frommes oan har fuotten ûntdutsen en troch har yninoar slein wurdt.
Se folgje de oanwizings op 'e skatkaart en fine yn in grot yn 'e wyldernis in ûnbidich grutte smaragd, dy't de namme 'El Corazón' (Spaansk foar "It Hert") draacht. Ralph ûntstelt harren it ding, mar foar't se nei de bewenne wrâld weromkeare kinne, komme Zolo en syn mannen wer opdaagjen. As Ralph dêrtroch ôflaat wurdt, stelt Jack El Corazón werom. Ralph wurdt finzennommen troch Zolo, mar Jack en Joan ûntkomme troch mei syn hierauto in rivier yn te riden, wêrnei't se oer in hege wetterfal hinne spield wurde. Neitiid reitsje se by fersin útinoar oan wjerskanten fan 'e rivier, mar Jack ropt Joan ta nei Cartagena te reizgjen, dêr't er har wer moetsje sil.
Nei't se einlings Cartagena berikt hat, wurdt Joan teloarsteld as Jack skitteret troch ôfwêzigens. Dan nimt Ira kontakt mei har op. Hy wit net dat El Corazón al fûn is, en wol noch altyd de skatkaart hawwe. Se prate ôf en by de moeting besiket Joan de kaart tsjin har suster te ruiljen. Ear't dat barre kin, wurde se ûnderbrutsen troch de fêsthâldende Zolo, dy't net inkeld Ralph, mar ek Jack finzennommen blykt te hawwen. As er driget en fuorje Joan oan 'e krokkedillen, jout Jack einings ta dat hy El Corazón hat, wêrnei't er dy yn 'e krokkedillepoel besiket te skoppen. Zolo wit de smaragd fuort boppe it wetter op te fangen, mar in krokkedil byt him de hân ôf en slokt dy troch mei smaragd en al. Op dat stuit iepenje de Kolombiaanske hantlangers fan Ira it fjoer op 'e militêre plysjes fan Zolo en brekt der in sjitpartij út.
Joan en Elaine naaie út, efterfolge troch de ferwûne mar net lytsman te krijen Zolo. Underwilens pakt Jack de krokkedil dy't El Corazón opfretten hat, by de sturt en besiket er it bist tsjin te hâlden. As Joan mei Zolo yn gefjocht rekket en om help ropt, lit er de krokkedil mei tsjinnichheid gean. Ear't Jack it plak berikke kin dêr't Joan en Zolo oan it fjochtsjen binne, slacht Joan Zolo del mei in stik hout, wêrby't er boppe op in petroaljelamp falt en yn 'e brân fljocht. Dêrnei falt er yn 'e krokkedillepoel en wurdt er ferslynd. As de plysje arrivearret, naaie Ira en syn mannen út, wêrby't se Ralph efterlitte om arrestearre te wurden. Jack, dy't socht wurdt foar smokkeljen, jout Joan in lêste tút en dûkt dan de see yn, de krokkedil efternei dy't El Corazón opfretten hat.
Werom yn New York skriuwt Joan yn minder as gjin tiid in nije roman basearre op har aventoeren yn Kolombia. Har útjouster is derfan oertsjûge dat it nije boek in bestseller wurde sil. As se nei de oerdracht fan it manuskript wer thúskomt, stiet der in oplizzer foar har appartemintekompleks mei dêrop in grut syljacht dat de namme Angelina hat, nei de heldinne út Joan har romans. Jack stiet oan dek, mei learzens oan dy't makke binne fan krokkedillelear. It is dúdlik dat er de juste krokkedil sketten hat. Hy helpt Joan oan board, dêr't se plannen meitsje om harren dream en syl om 'e wrâld hinne yn 'e praktyk te bringen.
Produksje
It senario foar Romancing the Stone waard yn 1979 skreaun troch Diane Thomas, in servearster út Malibu. It wie har iennichste senario dat ferfilme waard, mei't se omkaam by in auto-ûngemak koart nei't de film útkaam. Romancing the Stone waard regissearre troch de doe noch relatyf ûnbekende Robert Zemeckis. As produsint wie haadrolspiler Michael Douglas by it projekt belutsen foar de filmstudio's 20th Century Fox, de SLM Production Group en it spesjaal foar de film oprjochte El Corazon Producciones. Foar de film wie in budget beskikber fan $10 miljoen. De kamerarezjy waard dien troch Dean Cundey, wylst Alan Silvestri ferantwurdlik wie foar de filmmuzyk.
Romancing the Stone waard op lokaasje opnommen yn it Meksikaanske Veracruz en Huasca de Ocampo. Ek waard der filme by de Rio Antigua te Jalcomulco (ek yn Meksiko) en yn it Steatspark Snow Canyon, yn 'e Amerikaanske steat Utah. De binnendoarsênes waarden opnommen yn 'e Estudios Churubusco yn Meksiko-Stêd. Haadrolspylster Kathleen Turner fertelde letter yn in fraachpetear dat se op 'e filmset ferskate kearen heechoprinnend rûzje krigen hie mei Robert Zemeckis, dy't neffens har mear each hie foar kamera's en effekten as foar de akteurs en harren aktearjen. Nettsjinsteande dat soene se yn 1988 op 'e nij gearwurkje oan Who Framed Roger Rabbit?
Distribúsje
De distribúsje fan Romancing the Stone waard fersoarge troch 20th Century Fox. De film gie op 30 maart 1984 yn premiêre.
Untfangst
De filmkritisy joegen Romancing the Stone oer it algemien positive resinsjes, hoewol't it tydskrift Time de film weisette as "in Raiders-imitaasje foar froulju". The Washington Post wie likemin bot fan 'e film sjarmearre, en hie krityk op sawol it senario ("in soadsje"), de karakterûntjouwing fan Joan Wilder ("ûnlogysk") as de relaasje tusken har en Jack Colton ("sûnder romantyske gemy").
Yn skerp kontrast dêrmei skreau it tydskrift Time Out: "It skript is skerp skreaun en grappich" en "de rezjy stiet stevich op 'e skonken, sawol wat komeedzje as wat aksje oangiet". It blêd fûn Romancing the Stone eins in bettere film as Indiana Jones and the Temple of Doom, dy't ek yn 1984 útkaam. De foaroansteande filmkritikus Roger Ebert omskreau Romancing the Stone yn 'e Chicago Sun-Times as "in grappige, fleurige efterfolgingsfilm", dêr't er bot fan genoaten hie, benammen "fan alle ûnwierskynlike gefaren, de kleurrike cast fan smjunten en de oannimlike relaasje dy't him ûntjout tusken de haadpersoanen." Ebert fûn dat de film geunstich ôfstiek by oare neibearings fan Indiana Jones and the Raiders of the Lost Ark. It tydskrift Entertainment Weekly naam Romancing the Stone op yn syn list fan films dy't 1984 ta in geweldich filmjier makken.
Opbringst
Romancing the Stone behelle yn 'e bioskopen wrâldwiid in opbringst fan $115,1 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $10 miljoen betsjut dat in winst fan rom $105 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch al ôf moasten. Dat kaam as in grutte ferrassing, mei't de studiobazen by 20th Century Fox ferwachten dat de film floppe soe. Nei't se in foarriedich montearre ferzje fan 'e film sjoen hiene, wiene se dêr sa wis fan dat se regisseur Robert Zemeckis op foarhân al ûntsloegen as regisseur fan 'e film Cocoon, dy't doe yn 'e preproduksjefaze siet. Uteinlik wie Romancing the Stone lykwols de iennichste kaskreaker dy't 20th Century Fox yn 1984 hie. De film makke de reputaasje fan Zemeckis, dy't letter sizze soe dat it súkses fan Romancing the Stone syn film Back to the Future mooglik makke hie.
Prizen
By de Golden Globes, yn jannewaris 1985 wûn Romancing the Stone twa prizen, foar bêste film (musical of komeedzje) en foar bêste aktrise yn in musical of komeedzje (Kathleen Turner). De film waard ek nominearre foar de Oscar foar bêste filmmontaazje en de Writers Guild of America Award foar bêste orizjinele senario.
Boek
Neitiid waard in roman op basis fan 'e film útjûn dy't ek Romancing the Stone hiet. It boek soe skreaun wêze troch "Joan Wilder", mar de wiere auteur wie Catherine Lanigan.
Ferfolch
It ûnferwachte súkses fan Romancing the Stone late ta it meitsjen fan in ferfolchfilm, dy't yn 1985 útkaam ûnder de titel The Jewel of the Nile. Dêrfoar kearden Kathleen Turner, Michael Douglas en Danny DeVito werom yn 'e haadrollen. The Jewel of the Nile, dat yn Egypte spile, wie like súksesfol as Romancing the Stone. In trêde diel út 'e rige, dat The Crimson Eagle hjitte sillen hie en yn Tailân spile, bleau stykjen yn 'e preproduksjefaze en waard nea makke. Yn 1989 wurken Turner, Douglas en DeVito op 'e nij gear yn 'e film The War of the Roses, dy't fierders lykwols neat mei Romancing the Stone út te stean hie.
Virginia (betsjuttingsside)
"Virginia" of "Firginia" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Jukka Nevalainen
Jukka (Julius) Antero Nevalainen (Kitee, 21 april 1978) is in Finsk drummer. Hy is benammen bekend as de drummer fan Nightwish. Nevalainen sleat him oan by syn earste band doe 't er 15 -16 jier âld wie. Nei ’t er dy bân ferlitten hie, kaam er by de band yn oprjochting fan Tuomas Holopainen en Emppu Vuorinen dy’t wy no kenne as Nightwish. Op 6 augustus 2014 waard bekend dat drummer Nevalainen fanwegen sûnensproblemen net dielnimme soe oan it achtste album fan Nightwish. Op 15 july 2019, waard bekend dat Nevalainen definityf net werom komme soe efter de drumkit fan Nightwish; hy waard ferfongen troch drummer Kai Hahto earder fan Wintersun.
Jukka Nevalainen is boaske mei Satu en hat trije bêrn.
The Dalles (Oregon)
260px|thumb|The Dalles en de rivier de [[Kolumbia (rivier)|Kolumbia]] The Dalles /dælz/ is de haadstêd en grutste stêd fan Wasco County yn Oregon, Feriene Steaten. It hat 15.158 ynwenners en is nei de stêdekloft fan Portland de grutste stêd oan de Oregonkant fan de rivier de Kolumbia. It leit 129 km beëasten Portland en leit eastlik fan it Cascades berchtme dat in reinskaad foarmet
Skiednis
thumb|right|Second Street yn 1880 thumb|right|Umatilla House yn 1880 thumb|right|E. B. McFarland House yn1881 It plak dêr't The Dalles leit wie in wichtich yndiaansk hannelssintrum foar 10.000 jier. De omkriten binne ien fan de meast weardefolle argeologyske en geologyske plakken. Lewis en Clark ferbleaune op it plak op 25 oant 27 oktober 1805 en ferwiisden nei de yndiaanske namme Quenett foar it plak.
Namme
De namme fan de stêd komt fan it Frânske wurd dalle, dat soksawat as delling betsjut (fergelykber oan it Ingelske dale of Nederlânske dal) of it ferwiist nei de lagen basaltrotsen oan de rivier. Frânsk-Kanadeeske pelsjeiers fan de Noardwest Kompanjy ferwiisden nei de streamfersnellings fan de Kolumbia tusken de Celilo Falls en de hjoeddeistige stêd as Petite Dalles oftewol Lytse Dalles.
Pelshannel
Op 12 april 1814 komt de namme Dalles it earst foar yn in ferslach fan pelshanneler Gabriel Franchère ferwizende nei de ferskate grutte streamfersnellings yn de rivier. Pelshannelers fan de Noardwest Kompanjy en ek fan de Amerikaanske Pacific Fur Company reizgen oer en lâns de Kolumbia en ûnder oare ek lâns it plak dêr't The Dalles no leit. De Kriich fan 1812 late ta de ein fan de Pacific Fur Company yn 1813 en harren eigendommen lykas Fort Astoria wiene ferkocht oan de Noardwest Kompanjy Yn 1821 wie de Noardwest Kompanjy oernaam troch de Hudsonbaai Kompanjy. It regionale haadkertier waard ferpleatse nei Fort Vancouver, dat yn 1824 boud waard. De pelshannelers fan de Hudsonbaai Kompanjy makken warber gebrûk fan de rivier de Kolumbia. Skipfeart wie ûnmooglik yn dit stik fan de Kolumbia troch de wetterfalen en de streamfersnellings, dat men moast oan lân fierder en koe men nei de streamfersnellings op it plak dêr't The Dalles no leit fierder oer wetter. Op dat plak waard in hannelspost opset, dêr't boaten op- en ôfladen waarden en dêr't de Kolumbia oerstutsen wurde koe.
Wascopam Missy
Yn 1838 waard in takke fan de Metodistemissy fan Jason Lee opset by Celilo Falls dy't de Wascopam Missy neamd waard, nei de Wasko-Yndianen, dy't yn dizze omkriten oan 'e súdigge fan de Kolumbia wennen. De bedoeling wie om de lokale befolking te bekearen. Yn 1850 sette it Amerikaanske leger in fort op it plak fan de âlde missypost. Hja neamden it Fort Dalles. Dit fort waard it hert fan de stêd The Dalles, dy't him by de rivier lâns begûn te ûntwikkeljen. Yn 1855 nei de ein fan de Kajûs Kriich waarden de yndianen twongen te ferhûzjen nei it Warm Springs Yndianereservaat.