cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eva Wiessing
Libben en karriêre
Neitiid wie Wiessing koarte tiid wurksum as freelance-korrespondinte foar de Wrâldomrop. Yn 1990, twa moannen nei de fal fan 'e Berlynske Muorre, fûn se in fêste baan by de nijstsjinst fan 'e NOS. Yn 't earstoan wie se dêrby wurksum op 'e bûtenlânredaksje, wêrby't se har talei op 'e politike feroarings yn 'e Eastbloklannen, de desyntegraasje fan 'e Sovjet-Uny en de oarloggen yn it eardere Joegoslaavje en Irak.
Teffens fersloech Wiessing yn dy snuorje de presidintsferkiezings yn 'e Feriene Steaten en yn Frankryk, en de fleanramp yn it Portegeeske Faro, yn 1992, dêr't in protte Nederlânske toeristen by omkamen. Neitiid waard Wiessing oerpleatst nei de binnenlânredaksje, dêr't hja nei eigen sizzen ûnderfining opdie mei "it echte sjoernalistike hânwurk". Sûnt 2001 wurket Wiessing op 'e ekonomyredaksje, en is hja yn it NOS Journaal it fêste gesicht wurden by ferslaggen oer de finansjele sektor en de bankekrisis.
Eastbosk
De Eastbosk is in natoergebiet yn de Buerderdunen oan de noardeastkant fan Bueren op it Waadeilân It Amelân. Om 1950 waard oan de noardkant fan de Amelânner doarpen bosk oanplante: de Hollumerbosk, Ballumerbosk, Kwekerijbosk, Nesserbosk en de Eastbosk hiene doe in oerflak fan 184 hektare. It behear fan de bosken waard yn 1954 troch Rykswettersteat oerdroegen oan Steatsboskbehear. Oare natoergebieten fan Steatsboskbehear op It Amelân binne:
Karin de Groot
Karin de Groot (Ryswyk, 27 maart 1963) is in Nederlânsk presintatrise en programmamakster, dy't sawol foar de tillefyzje as de radio wurke hat. Hja waard oarspronklik bekend troch har presintaasje fan 'e natoerkwis Ja, Natuurlijk. Letter wie De Groot it gesicht fan û.m. Spoorloos, AVRO's Service Salon en Ontbijt TV.
Libben en karriêre
De Groot waard yn 1963 berne yn Ryswyk, ûnder de reek fan De Haach. Se folge in oplieding yn 'e sjoernalistyk oant 'e Akademy foar de Sjoernalistyk yn Tilburch, dêr't se lid wie fan it T.S.C. Sint Olof, in studinteferiening foar lju út 'e hegere sosjale fermiddens. Nei har stúdzje kaam se yn 'e tachtiger jierren yn 'e tsjinst fan 'e NCRV, en waard se al rillegau bekend as opfolchster fan Jan-Just Bos yn 'e funksje fan presintator fan 'e natoerkwis Ja, Natuurlijk.
Behalven foar de tillefyzje wurke De Groot ek foar de radio, dêr't se û.m. de programma's Dolce Vita en Cappuccino presintearre. Yn 1995 stapte se oer fan 'e NCRV nei de KRO, en naam se de presintaasje fan û.m. it programma Spoorloos op har, wêryn't sy en har tiim minsken wer yn kontakt brochten mei famyljeleden of freonen dy't se út it each ferlern hiene. Teffens wie De Groot ien fan 'e presintators fan it moarnsprogramma Ontbijt TV, en letter presintearre se foar de AVRO it programma AVRO's Service Salon.
Fan 2014 ôf is De Groot wurksum foar de fúzje-omrop KRO-NCRV. Yn 2011 die se mei oan it alfde seizoen fan it realitytillefyzjeprogramma Wie Is de Mol?, wêrby't se yn 'e tsiende ôflevering ôffoel. Yn 2016 kearde se yn dat programma werom yn 'e rol fan kandidatebegeliedster, wêrby't se Jan Peter Pellemans opfolge. Njonken har wurk as presintatrise en programmamakster is De Groot ek de skriuwster fan twa romans: Geheime Visite en Schaduwwaarheid, dy't se beide útbrocht by útjouwerij Nieuw Amsterdam. De Groot is troud en hat trije bern.
Star Trek: Picard
Star Trek: Picard is in Amerikaanske tillefyzjesearje dêr't begjin 2020 it earste seizoen fan útkaam. It is de sânde live actionsearje út 'e Star Trek-franchise, dy't ta it science fiction-sjenre heart. Star Trek: Picard grypt werom op 'e tige súksesfolle searje Star Trek: The Next Generation, út 'e 1980-er en iere 1990-er jierren, mei in ferhaalline dy't oer admiraal b.tsj. Jean-Luc Picard giet. De titelrol wurd lykas fan âlds spile troch sir Patrick Stewart. De searje folget de troch skuldgefoelens oer de dea fan syn ûnderhearrige en freon Data kwelde Picard, as er ôfset op in syktocht nei ferjeffenis (of eins selsferjeffenis) om Data syn dochter te rêden. It earste seizoen fan Star Trek: Picard wie te sjen op 'e streamingtsjinst CBS All Access. De produksje fan it twadde seizoen rûn fertraging op troch de koroanafiruspandemy en sil yn 2022 útkomme. In trêde seizoen is yn produksje nommen. It earste seizoen fan Star Trek: Picard waard troch de tillefyzjekritisy oer it algemien goed ûntfongen en wûn in Emmy Award.
Untstean
Yn juny 2018, nei't er de showrunner (tillefyzjeprodusint mei de deistige lieding) wurden wie fan 'e Star Trek-searje Star Trek: Discovery, tekene Alex Kurtzman in fiifjierrich kontrakt mei de CBS Television Studios om 'e mediafranchise fan Star Trek út te wreidzjen mei ferskate nije tillefyzjesearjes, minysearjes en tekenfilmsearjes. Ien fan 'e projekten dy't dy't Kurtzman it leafst meitsje woe, wie in nije searje om it personaazje fan kaptein Jean-Luc Picard hinne, út 'e tige populêre searje Star Trek: The Next Generation, út 'e 1980-er en iere 1990-er jierren.
Wylst Kurtzman en syn team ideeën ûntwikkelen foar de rige koarte films Star Trek: Short Treks, betochten se in ferhaalline wêryn't Nichelle Nichols har rol fan luitenant Nyota Uhura op 'e nij fertolkje soe, dy't in jonge Jean-Luc Picard in misje opdrage soe dy't te krijen hie mei de Borg, in grizelich sybernetysk ras fan bûtenierdske wêzens dêr't Picard letter yn syn libben noch folle mear mei te meitsjen krije soe. Dat idee waard nea útwurke ta in ferfilmber senario, mar it brocht Kurtzman-en-dy wol op it idee foar in koarte film oer in Picard op jierren. (Dat soe úteinlik útwurke wurde ta Children of Mars, de lêste ôflevering fan seizoen 2 fan Star Trek: Short Treks, dy't fungearre as brechje nei de nije searje Star Trek: Picard.)
Nei't se it idee foar Children of Mars útwurke hiene, kamen Kurtzman-en-dy ta de konklúzje dat se genôch ferhaalmateriaal hiene om in hiele searje om Picard hinne te meitsjen. Kurtzman en senarioskriuwer en tillefyzjeprodusint Akiva Goldsman namen yn jannewaris 2018 kontakt op mei sir Patrick Stewart, de akteur dy't yn Star Trek: The Next Generation de rol fan Picard fertolke hie. Der waard in gearkomste tusken de trije mannen belein yn Beverly Hills, dêr't ek Kirsten Beyer, in senarioskriuwster fan Star Trek: Discovery by oanwêzich wie. Picard kaam nei de moeting ta mei de bedoeling om it idee op freonlike mar rislute manear ôf te wizen, mar Beyer wist him te bepraten om in gearfetting fan fjouwer siden te lêzen wêryn't it konsept fan 'e searje út 'e doeken dien waard, foar't er definityf ôfsei.
Goldsman frege nei ôfrin fan 'e moeting in freon fan him, romanskriuwer Michael Chabon, om mei te wurkjen oan it projekt. Tegearre produsearren se in wiidweidiger konsept fan 35 siden, dat se Stewart tastjoerden. Dyselde rekke nettsjinsteande himsels yntrigearre, en by in nije moeting yn maart 2018, nei't Kurtzman-en-dy beskate soargen fan him delbêde hiene, seid er syn meiwurking oan 'e nije searje ta. Op 4 augustus 2018 brocht Stewart in ferrassingsbesyk oan 'e jierlikse Star Trek-konvinsje yn Las Vegas, dêr't er formeel de nije searje Star Trek: Picard oankundige.
Produksje
De produksje fan Star Trek: Picard stie ûnder tafersjoch fan 'e útfierende produsinten Eugene Roddenberry, Trevor Roth, James Duff, Patrick Stewart, Heather Kadin, Akiva Goldsman, Michael Chabon, Alex Kurtzman, Terry Matalas, Doug Aarniokoski en Dylan Massin. De searje waard produsearre troch de tillefyzjestudio's Secret Hideout, Weed Road Pictures, Escapist Fare, Roddenberry Entertainment en de CBS Television Studios.
De opnamen fûnen foar it meastepart plak yn 'e Santa Clarita Studios yn Santa Clarita (Kalifornje), oars as de oare resinte Star Trek-searjes, dy't allegear filme waarden yn it Kanadeeske Toronto. Oanlieding foar de feroaring fan lokaasje wiene de subsydzjes dy't de Steat Kalifornje de produksje yn it foarútsjoch stelde as de searje dêr makke wurde soe. Der waard ek op lokaasje filme yn in wyngerd yn 'e Kalifornyske Santa Ynez-delling (Picard syn wente yn Frankryk), by Vasquez Rocks yn it Sierra Pelona-berchtme fan Los Angeles County (Raffi Musiker har wente) en yn 'e omkriten fan Malibu (Kalifornje) (de planeet Coppelius).
It earste seizoen fan Star Trek: Picard, besteande út tsien ôfleverings, kaam fan 23 jannewaris 2020 ôf beskikber fia de streamingtsjinst CBS All Access (no Paramount+). Yn Nederlân waard it earste seizoen fan 25 july 2021 ôf op 'e tillefyzje útstjoerd troch Veronica. De produksje fan it twadde seizoen, dat yn jannewaris 2020 al oankundige waard, rûn fertraging op fanwegen de koroanafiruspandemy. De opnamen koene dêrtroch pas yn febrewaris 2021 (ynstee fan juny 2020) úteinsette. It is de bedoeling dat it twadde seizoen fan Star Trek: Picard yn 2022 útbrocht wurde sil fia de streamingtsjinst Paramount+. In trêde seizoen, dat oan ien wei troch filme wurde sil mei seizoen 2, krige ek al yn jannewaris 2020 it griene ljocht.
Utgongspunt fan 'e plot
Star Trek: Picard begjint 20 jier nei de foarfallen yn 'e film Star Trek: Nemesis, út 2002 (de lêste kear dat kaptein Picard te sjen wie). It is no it jier 2399, en Jean-Luc Picard (Patrick Stewart) is admiraal b.tsj. fan 'e Stjerrefloat fan 'e Feriene Federaasje fan Planeten. Ynstee dat er fan in rêstige âlde dei genietsje kin op 'e wyngerd fan syn famylje yn Frankryk, wurdt er lykwols kweld troch skuldgefoelens oer wat er sjocht as syn falen út it ferline. Dat hat sawol te krijen mei de dea fan syn ûnderhearrige en freon, de androïde Data (sjoch: Star Trek: Nemesis), as it fierhinne mislearjen fan syn rêdingsaksje fan 'e Romulanen by de ferneatiging fan 'e planeet Romulus troch in supernova (dêr't nei ferwiisd waard yn 'e film Star Trek út 2009).
Op 'e siik nei ferjeffenis (of eins selsferjeffenis) set Picard ôf op in aventoer om 'e 'dochter' fan Data te rêden. Dat is Soji Asha (Isa Briones), in androïde mei in organysk lichem. Picard sammelet in groep lju om him hinne om him te helpen. Agnes Jurati (Alison Pill) is in eardere Stjerrefloat-dokter en in ekspêr op it mêd fan syntetysk libben. Raffi Musiker (Michelle Hurd), dy't foarhinne ûnder Picard tsjinne hat, is in eardere Stjerrefloat-ofsier dy't mei in ferslaving wrakselet. Cris Rios (Santiago Cabrera), ek in Stjerrefloat-feteraan, is de eigner en piloat fan it romteskip La Sirena. En Elnor (Evan Evagora) is in Romulaanske flechtling dy't as jonge troch Picard rêden is by de evakuaasje fan Romulus, en dy't grutbrocht is troch in oarder fan kriichster-nonnen. Hja wurde bespionearre troch Narek (Harry Treadaway), in agint fan 'e Romulaanske geheime plysje Zhat Vash, dy't him undercover by Soji Asha jout en har minner wurdt.
Yn seizoen 2 jouwe noch inkele oare akteurs har by de fêste cast. Seven of Nine (Jeri Ryan) is in eardere Borg-wurker dy't fan it Borg-kollektyf befrijd is troch kaptein Kathryn Janeway fan 'e USS Voyager (sjoch: Star Trek: Voyager). No, 25 jier letter, makket hja diel út fan in groep dy't himsels de Fenris Rangers neamt, en dy't lju yn need helpt. Laris (Orla Brady) is in Romulaanse dy't as majordomo de húshâlding en wyngerd fan Picard berêdt. Altan Iñigo Soong (Brent Spiner) is in wittenskipper en de soan fan 'e skepper fan Data.
Untfangst en resultaat
In wike nei't de earste ôflevering fan seizoen 1 fan Star Trek: Picard yn jannewaris 2020 fia CBS All Access beskikber kaam om sjoen te wurden, hie de searje in nij rekôr fêstige foar it totale tal downloads by dy streamingtsjinst. Dat bedroech nammentlik 115% fan it âlde rekôr, dat op namme stie fan Star Trek: Discovery.
Fan 'e tillefyzjekritisy krige Star Trek: Picard oer it algmien positive resinsjes. Sa waard de aktearprestaasje fan Patrick Stewart yn 'e titelrol fan alle kanten lof taswaaid, en itselde gou foar de focus op karakterûntwikkeling ynstee fan aksje. Wol kaam der wat krityk op it trage tempo fan 'e searje.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat it earste seizoen fan 'e searje in goedkarringspersintaazje fan 87%, basearre op 67 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Ferankere troch de ûnbelykbere Patrick Stewart lit Picard it standertprotokol fan 'e Stjerrefloat farre mei in stadiger ferfolchsearje, mar krekt as alle grutte Star Trek-searjes behannelet de searje op elegante wize aktuele tema's en set op in spannende manear fierder yn 'e lêste foargrins op." (In ferwizing nei de takomst.) Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle it earste seizoen fan Star Trek: Picard in goedkarringspersintaazje fan 76%, basearre op 27 resinsjes.
It earste seizoen fan Star Trek: Picard waard nominearre foar fiif Emmy Awards, de wichtichste Amerikaanske priis foar tillefyzjeprogramma's. Sa waard de searje nominearre foar bêste lûdsmixing (foar de ôflevering Et in Arcadia Ego, Part 2), bêste lûdsmontaazje (Et in Arcadia Ego, Part 2), bêste fisazjy (Stardust City Rag) en bêste hierstilearring (Stardust City Rag). De searje wûn de Emmy foar bêste protezefisazjy foar de ôflevering Absolute Candor. Star Trek: Picard wûn ek in Critics' Choice Super Award foar bêste akteur yn in science fiction- of fantasytillefyzjesearje (Patrick Stewart) en in NAACP Image Award foar treflike rezjy yn in dramasearje (Hanelle Culpepper foar de ôflevering Remembrance).
List fan planetoïden 90301-90400
Dit is in list fan planetoïden 90301-90400.
Laura Black
Laura Black, echte namme: Eva Balasz (20 septimber 1973), is in rêstend Roemeensk neakenmodel en pornografysk aktrise fan etnysk Hongaarsk komôf, dy't ek wol wurke hat ûnder in ferskaat oan oare artystenammen (Eva, Eva Black, Eva Bond, Eva Ivanovich, Eva Koll, Eva Kosa, Eva Unger, Eva Vanel, Grazia Neri, Julia Adams, Lydia Maerz en Virginia White). Black wie fan 1997 oant 2001 wurksum yn 'e pornoyndustry.
Libben en karriêre
Laura Black waard yn 1973 berne yn Roemeenje. Hja waard yn 1997 ûntdutsen troch de Frânske pornoregisseur Pierre Woodman, wêrnei't hja datselde jiers noch har debút makke yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Black ûnder har karriêre yn totaal yn 58 pornofilms, hoewol't dêrby ferskate kompilaasjefideo's by meiteld binne. Hja wurke ferskate kearen gear mei Woodman yn films dy't útbrocht waarden troch it Sweedske Private-label, lykas it gefal wie by Tatiana 1 (1997).
Dêrnjonken wie Black ek aktyf foar guon oare Jeropeeske filmstudio's, lykas it Frânske Vidéo Marc Dorcel en it Nederlânske Helen Duval Productions. Teffens wie Black ûnder har karriêre yn 't spier foar ferskate foaroansteande Amerikaanske labels, lykas Vivid Entertainment, Diabolic Video, New Sensations, Evil Angel, Anabolic Video, Sin City en VCA Pictures. Uteinlik loek hja har yn 2001 út 'e pornoyndustry werom.
Sânhúster Fjild
De Sânhúster Fjild is in natoergebiet by Dolsterhuzen. It gebiet wurdt beheard troch Steatsboskbehear.
Paladin of Souls
Eftergrûn
Nei The Curse of Chalion wie Paladin of Souls it twadde boek fan Bujold har The World of the Five Gods, dat hja skreau yn 2002. Krekt as The Curse of Chalion spilet Paladin of Souls, dat oerset wurde kin as "Paladyn fan 'e Sielen" of (frijer fertaald) "Foarfjochtster fan 'e Sielen", yn in fiksjonele, midsiuwskige wrâld dy't oerdúdlik basearre is op Jeropa. Op Bujold har webside is sels in lânkaart te finen wêrop't Jeropa gewoan 180 graden draait is, sadat it Ibearysk Skiereilân nei it noarden wiist. Dêrút kin ek opmakke wurde dat it lân Chalion oerienkomt mei it âlde keninkryk Kastylje, en de buorlannen Ibra, Brajar en Darthaca mei it âlde keninkryk Aragon, resp. Portegal en Frankryk, wylst de fijannige Roknaarske foarstedommen lykslein wurde kinne mei de Moarske emiraten fan Andalúsje. Mei't it klimaat yn Bujold har wrâld yn it noarden waarmer is as yn it suden, kin konkludearre wurde dat Chalion op it súdlik healrûn lizze moat.
Net inkeld geografy, mar ek oare eleminten fan 'e wrâld fan 'e The Curse of Chalion hawwe in protte wei fan Midsiuwsk Jeropa. Sa is de oarloch dy't allegeduerigen oangiet tusken de keninkriken Chalion, Ibra en Brajar oan 'e iene kant en de Roknaarske foarstedommen oan 'e oare kant dúdlik basearre op 'e Werovering of Reconquista, de bemastering fan it Ibearysk Skiereilân troch de kristlike keninkriken nei de mear as fiifhûndertjierrige oerhearsking troch de Arabieren. En it keningspear Bergon en Iselle, dy't de keninkriken Ibra en Chalion ferienje, binne sûnder mis basearre op 'e saneamde "Katolike Monargen" Isabelle en Ferdinand, dy't yn 1479 Kastylje en Aragon ferienen en sa Spanje stiften. Paladin of Souls is skreaun yn it personele perspektyf en waard foar it earst útjûn yn 2003, troch Eos, in ymprint fan útjouwerij HarperCollins Publishers. It kaam noch datselde jiers út as e-boek en as audioboek yn 2005. Hoewol't it yn prinsipe in op himsels steand boek is, sitte der guon plotbedjerrende eleminten yn oer wat foarôf gie en beskreaun is yn The Curse of Chalion; dat as men fan doel is en lês beide boeken, dan liket it de baas om earst oer de The Curse of Chalion gear, en dêrnei pas Paladin of Souls te lêzen.
Plot
Ista dy Baocia is de widdo fan in eardere roya (kening) fan Chalion en de mem fan 'e hjoeddeiske royina (keninginne) Iselle, dy't trije jier lyn op 'e troan kommen is. Fan har is lang oannommen dat se ta sljochtsinnigens ferfallen is, mar yn wurklikheid is hja tweintich jier lyn fan 'e goaden oanrekke wurden by in folslein mislearre besykjen om it keningshûs fan Chalion te ferlossen fan in flok. By dat besykjen is troch har skuld Arvol dy Lutez omkommen, dy't doedestiden de heechste ealman fan it lân en de minner fan har man de roya wie. Sûnt wurdt se troch spyt en skuldgefoelens pleage en har mystike uterings wurde foar dwylsinnich holden. (Sjoch The Curse of Chalion foar it ferhaal fan hoe't de flok einlings dochs fan keningshûs en lân weinommen waard.)
Nei de dea fan har mem, de âlde provincara-dûairiêre fan Baocia, beslút Ista om te ûntsnappen út har benearjende semy-finzenskip yn har memme âld kastiel te Valenda, en de manear dy't se dêrfoar kiest, is troch op pylgertocht te gean yn it selskip fan Chivar dy Cabon, in eksintrike preester fan 'e Bastert (ien fan 'e fiif goaden), en in troep soldaten fan 'e Oarder fan 'e Dochter (ek ien fan 'e fiif goaden), ûnder lieding fan 'e bruorren Ferda en Foix dy Gura. As iennichste hofdame nimt se in jonge koerierster fan 'e kânselier yn 'e tsjinst dy't fan Liss hjit. Mei gjin oar plan as om sa fier mooglik fan Valenda ôf te kommen, en har foar de út har eachpunt minder wichtige religieuze aspekten fan har reis alhiel ferlittend op Dy Cabon, begjint se oan in swalktocht dy't har almar fierder nei it noarden ta bringt, sij it noch altiten op feilige ôfstân fan 'e noardgrins, dêr't de oarloch tsjin 'e Roknaarske kustfoarstedommen einlik yn it foardiel fan Chalion keard is, sûnt de flok fan it lân weinommen is.
Mar dan slacht it needlot ta en dûkt der dochs in ôfdieling Roknaarske soldaten op, dy't, sa't letter bliken docht, in wraam op 'e stêd Rauma dien hawwe, djip yn it buorlân Ibra. Dêrwei binne se troch de Ibranen de bergen yn dreaun en doe oer de Chalioneeske eastgrins flechte, en no besykje se dwers troch Chalion hinne werom te slagjen nei har eigen lân. Ista har selskip kin net oan 'e Roknaren ûntkomme, al witte se noch al Liss op har flugge koeriershynder foarút te stjoeren om help te sykjen, en Dy Cabon yn in dûker ûnder de wei te ferstopjen (mei't de kwadreenske Roknaren de Bastert as in kweageast beskôgje en eltse preester fan 'e Bastert dy't se yn 'e hannen krije, deafolterje). Ista sels en de soldaten fan 'e Dochter wurde finzen nommen en meifierd op 'e wylde flecht fan 'e Roknaren troch twa Chalioneeske provinsjes hinne, oant se, fuort by de noardgrins, nachts oerfallen wurde troch in kloft mannen yn grize tabberts. De lieder fan dyselden rêdt Ista úteinlik persoanlik as de Roknaarske kaptein mei har as gizelder besiket út te naaien. De mannen yn 'e grize tabberts blike soldaten fan Kastiel Porifors te wêzen, en harren oanfierder is de march fan Porifors, Arhys dy Lutez: nimmen oars as de jongste soan fan 'e man dy't Ista sa lang lyn deadien hat. Hy bringt har nei syn kastiel ta, dêr't nei ferrin fan tiid ek Liss en Dy Cabon opdûke.
Wat langer oft Ista op Kastiel Porifors ferbliuwt, wat dúdliker oft it wurdt dat dêr nuvere dingen geande binne. De march, Arhys dy Lutez, yt en drinkt frijwol neat, en docht inkeld op 'e middeisoere in lyts slûchje. Syn healbroer en rjochterhân Illvin dy Arbanos, op wa't Ista daliks fereale wurdt, leit al hast in fearnsjier yn koma, mar wurdt midden yn 'e nacht besocht troch Arhys syn mear as fyftjin jier jongere frou, Cattilara. Underwilens wurdt Ista sels hjitfolge troch de Bastert, dy't har yn dreamen en fizioenen besiket oer te heljen om 'e iene of oare taak op har te nimmen. Mar Ista hat nei har lêste jammerdearlik ôfrûne ûnderfining mei godlik yngripen in ôfwearze fan 'e goaden opfette en akselet op alle mooglike manearen tsjin, ek al wurde har ferskate jeften opkrongen, lykas it "twadde sicht", wêrmei't se de sielen fan minsken en oare boppenatuerlike ferskynsels sjen kin.
Uteinlik wurdt har nijsgjirrigens har oermânsk en giet se nettsjinsteande har beswieren tsjin 'e goaden op ûndersyk út. Dan docht bliken dat Arhys dy Lutez al in fearnsjier dea is. Trije moannen lyn kaam der op Kastiel Porifors in Roknaarsk gesantskip út it foarstedom Jokona oan, mei dêrûnder de prinsesse Umerue. Neffens de Roknaren wie it de bedoeling dat de prinsesse úthylke wurde soe oan Illvin, mar doe't se ienris arrivearre wie, liet se har each falle op Arhys, dy't alhiel fan har besleifere rekke; letter die bliken dat Umerue beset wie troch in demon, dy't syn boppenatuerlike krêften brûkte om Arhys te ferlieden. (Demoanen binne wêzens fan gaos en dusoarder dy't yn 'e hel fan 'e Bastert thúshearre, mar út en troch ûntglûpt der ien oan 'e god en naait út nei de materiële wrâld ta.) De jaloerske Cattilara krong op in stuit de prinsesse har sliepkeamer yn, dêr't se Arhys mei Umerue betrape. Dêrop besocht se Umerue del te stekken, wylst Illvin har ûnderwilens besocht tsjin te hâlden, en yn 'e wrakseling om it mês waard ynstee fan 'e prinsesse Arhys delstutsen. Wylst Illvin him om syn broer bekroade, stiek Cattilara, doe alhiel breinroer, as noch Umerue dea. Doe sprong de demon oer nei de tichtstbye libbene minske, en dat wie Cattilara, dy't syn krêften daliks brûkte om Arhys syn siel werom te tropjen yn syn ferstoarne lichem, dat se dêrnei op oanwizing fan 'e demon mei Illvin syn libbenskrêft ûnderhold. Arhys hie neitiid gjin oantinkens mear oan it hiele barren en fertroude op wat Cattilara him deroer fertelde. En dy fertelde him dat Illvin en Umerue delstutsen wiene troch in oergeunstige Roknaarske minner fan 'e prinsesse. Trochdat syn libbenskrêft him ûntstellen waard, lei Illvin de hiele dei yn swym, dat dy koe har ferhaal net ûntstride. De hiele dei behalven in lyts hoartsje om 'e middeisoere hinne, as him gau-gau safolle mooglik iten opfuorre waard as er mar troch de kiel krije koe; dy mominten dat Illvin by besleur wie, foelen gear mei Arhys syn hazzesliepkes. Sa waarden se allebeide yn ûnwittendheid holden oant Ista de hiele saak útfigelearre en útbrocht.
It is Ista lykwols ûndúdlik wat se deroan dwaan moat, want Arhys is no al sa lang dea, dat syn siel ôfskifte rekke is fan syn god, de Heit fan 'e Winter. Dat as Ista de bân tusken Arhys en Illvin ferbrekt, wat se no, troch de Bastert syn jeften, dwaan kin, dan sil dat inkeld berikke dat Arhys syn siel losrekket fan syn deade lichem en omdoarmet oant er weiwurdt ta ferjitnis. Foar't se betinke kin hoe't se dit probleem oplosse sil, ferskynt der in grut Roknaarsk leger dat belis slacht foar Kastiel Porifors. De Roknaren hawwe in grut tal tsjoenders (lju dy't fan demoanen beset binne) by har en sette dy yn om it strategysk wichtige kastiel te feroverjen. Binnen in etmiel is it grutste part fan it garnizoen fan it kastiel útskeakele troch sykte, wylst alle itensfoarrieden ferkeard wurden binne, it wetter út 'e reservoirs weilekt is en it kastiel sels grutdiels troch brannen en ierdbevings ferwoeste is. Uteinlik beslút Arhys nachts in útfal te dwaan mei de lêsten fan syn mannen dy't noch ride kinne, mei't se ûntdutsen hawwe dat hy (om't er dea is) ymmún is foar tsjoenderij. Krekt foar't er útriidt, ferskynt oan Ista ynienen de Heit fan 'e Winter, dy't har mei in tút op har foarholle ta syn poarte makket; Ista har tút op Arhys syn foarholle ferbynt him mei har troch in boppenatuerlike rêdingsline. Arhys riidt út en wit sân fan 'e sechstjin tsjoenders te deadzjen ear't de Roknaren him oermânsk wurde en yn stikken houwe; op dat punt ferbrekt Ista de bân tusken Arhys en Illvin en wurdt Arhys syn siel troch de Heit ynhelle as in fisk oan 't angeltou en troch Ista har siel hinne nei it hjirneimels lutsen. As hja dat gewaar wurdt, rekket Cattilara sa telider slein, dat har demon har oermânsk wurdt en besiket te ûntkommen troch har fan 'e kastielmuorre ôf te smiten. Hja wurdt lykwols oermastere, en dan begrypt Ista einlings wat de Bastert fan har wol: hja skiedt de tsjinakseljende demon fan Cattilara har siel en triuwt it wêzen troch har eigen siel hinne nei de oare wrâld, dêr't de Bastert klearstiet om it oan te nimmen. Sa is Ista in hillige fan 'e Bastert wurden mei as taak om syn ôfdwaalde demoanen de materiële wrâld út te bonsjoeren.
Underwilens wie earder, op grûn fan in ûnderfreging fan Cattilara har demon, al dúdlik wurden dat yn it Roknaarske foarstedom Jokona de prinsesse Joen, de mem fan 'e hjoeddeiske foarst, de macht grepen hat mei help fan har demon, in oerâld wêzen dat in mannichte mindere demoanen oan him bûn hat. De Roknaarske tsjoenders bûten it kastiel binne beset troch dy mindere demoanen, wylst it leger sels oanfierd wurdt troch Joen. Ista lit har no finzen nimme troch de Roknaren (ien fan 'e easken dy't de belegerders steld hiene, wie har útlevering) en wurdt foar Joen brocht. Dy besiket har te bejeftigjen mei ien fan har ûnderhearrige demoanen, mar dat wêzen sweltsjetipt dwers troch Ista har siel hinne nei de Bastert ta, en dan wurde Joen en har demon en alle mindere demoanen dy't dêrmei ferbûn binne, op krekt deselde manear ynhelle troch de Bastert as earder de siel fan Arhys troch de Heit. Sa wurdt Chalion foar in grut gefaar behoede, want Joen har demon wie oermachtich en sysels skrille nearne foar tebek.
No't Joen dea is en it grutste part fan har neiste ûnderhearrigen alhiel ferbûke troch it ferlies fan harren demoanen, rekket it Roknaarske leger yn ûnstjoer. Foar de Chalioneeske troepen dy't krekt dan opsetten komme om Kastiel Porifors te ûntsetten, is it sadwaande in kâld keunstke om harren te ferslaan. Neitiid foarmet Ista in reizgjende hofhâlding, mei Illvin as har seneskalk, wylst ek Liss, Foix dy Gura en Chivar dy Cabon der wer diel fan útmeitsje. Hja risselwearje om mei it Chalioneeske leger op te tsjen nei it no iepenlizzende foarstedom Jokona, dêr't troch Joen har tadwaan noch hiel wat ûntsnapte demoanen omskaaie. It boek einiget as Ista en Illvin einlings en te'n lêsten minners wurde.
Jane Porter (Amerikaansk skriuwster)
Jane Porter (pseudonym) (Visalia (Kalifornje), ±1965) is in Amerikaansk skriuwster fan romantyske fiksje en chicklit. Ferskaten fan har boeken binne bestsellers wurden, en der binne fan har wurk 12 miljoen eksimplaren oer de toanbank gien, yn 25 lannen en yn 20 ferskillende talen. Porter har roman Flirting with Forty waard ferfilme mei aktrise Heather Locklear yn 'e haadrol. Yn 2014 wûn Porter de prestizjeuze RITA Award foar har novelle Take Me, Cowboy.
Jonkheid, oplieding en wurkpaad
Porter waard omtrint 1965 berne yn Visalia, yn 'e steat Kalifornje. Hja behelle in bachelorstitel oan 'e Universiteit fan Kalifornje, Los Angeles (UCLA) yn Amerikaanske stúdzjes, en dêropta in masterstitel yn skriuwen oan 'e Universiteit fan San Fransisko. Foar't se úteinsette mei in karriêre as auteur wurke Porter as winkelbetsjinde en as leararesse Ingelsk oan 'e middelbere skoalle. Teffens wie se wurksum yn 'e marketingbrâns en wie se in hoart direktrise fan in non-profitorganisaasje.
Skriuwkarriêre
Yn 2000 ferkocht Porter har earste roman, The Italian Groom, in wurk fan romantyske fiksje, oan 'e útjouwerij Harlequin Books, dy't it boek yn 'e rin fan 2001 publisearre. Dêrby naam de skriuwster it pseudonym Jane Porter oan, mooglik nei de njoggentjinde-iuwske Ingelske skriuwster fan histoaryske romans mei deselde namme, mar wierskynlik nei de froulike haadpersoan yn 'e Tarzan-romansearje, fan Edgar Rice Burroughs. Yn 2005 publisearre Porter har earste chicklit-roman, The Frog Prince, by Grand Central Publishing. Mei Flirting with Forty, dat in jier letter ek by Grand Central útkaam, wûn Porter de Romance Reviews Today Award foar bêste kontemporêne roman. Dat boek waard yn 2008 ûnder deselde titel ferfilme, mei aktrise Heather Locklear yn 'e haadrol.
Yn 2013 wûn Porter in Golden Leaf Award foar har roman The Good Daughter, dy't se úbrocht by Berkley Books. Datselde jiers rjochte hja in eigen útjouwerij op, mei as namme Tule Publishing, dêr't se û.m. har novelle Take Me, Cowboy by publisearre. Dat wurk waard yn 2014 troch de Romance Writers of America bekroane mei in RITA Award (de heechste Amerikaanske priis foar romantyske fiksje), yn 'e kategory bêste romantyske novelle. Behalven fiksje hat Porter tegearre mei Rebecca Lyles ek Writing the Bestseller skreaun, in gids dy't begjinnende auteurs oanwizings jout om in bestseller te skriuwen.
Priveelibben
Jane Porter wennet yn San Clemente, yn 'e steat Kalifornje. Hja is troud en hat trije soannen.
Grutte Priis Formule 1 fan Singapoer 2014
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Singapoer 2014 yn Singapoer op 21 septimber. It wie de fjirtjinde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2014. Hy waard op it Marina Bay sirkwy hâlden. De race waard hâlden oer 61 omgongen op it 5 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 203 kilometer.
Kwekerijbosk
De Kwekerijbosk is in natoergebiet fan 48 hektare oan de noardwestkant fan Nes op It Amelân.
Op It Amelân waarden tusken 1895 en 1950 bosken oanplante oan de noardkant fan de doarpen. It waard dien om it stowende dúnsân fêst te lizzen en om de doarpen te beskermjen tsjin wyn en sân. De Kwekerijbosk waard oanplante yn in âld binnendún, de Briksdunen. De namme fan de bosk komt fan de eartiidske kwekerij fan nillebeammen. Troch de sâlte seewyn en it droege dúnsân slagge de oanplant net sa goed. Dêrom waard it plantgat fold mei troch wetter follutsen turf om it wetter foar de jonge beamkes fêst te hâlden. De bosken hawwe har letter natuerlik ûntwikkele.
Oare natoergebieten fan Steatsboskbehear op It Amelân binne:
Culemborg
thumb|Topografyske kaart fan Culemborg Culemborg (Súdgeldersk: Kuileburg; yn it Frysk soms stavere as Kulemboarch) is in stêd en in gemeente yn de Nederlânske provinsje Gelderlân, yn de Betuwe, oan de Lek, mei in oerflak fan 31,18 km² (dêrfan 1,60 km² wetter) en ynwenners (, boarne: CBS). Yn de gemeente lizze gjin oare kearnen.
De betsjutting fan Culemborg foar de regio is beheind, troch it tichtebylizzende gruttere Tiel, mar yn de lanlike Betuwe hat it stedsje dochs wol in regionale fersoargingsfunksje. Under mear binne der middelbere skoallen. Ek is der in museum foar meubels en in museum wijd oan Elvis Presley. Culemborg hat in stasjon oan it spoar Utert-De Bosk.
Stedsgesicht
Troch syn rike ferline en trochdat de stêd dêrnei iuwenlang net groeide en bloeide, binne in soad gebouwen bewarre bleaun. It bekendste is it âlde riedhûs op de Grutte Merk, yn let-goatyske styl. Fan de âlde wâlmuorre is de midsiuwske Binnenpoarte noch oer.
Sint-Fiktortsjerke (Obdam)
De Sint-Fiktortsjerke is in oan Fiktor fan Xanten wijde roomske tsjerke yn it Noard-Hollânske plak Obdam. De lêzers fan it Noordhollands Dagblad keazen de Sint-Fiktor yn 2008 út as de moaiste tsjerke fan de provinsje. Alhoewol't de tsjerke tige monumintaal is, hat it gebou net de status fan ryksmonumint.
Culemborg
Skiednis
Culemborg ûntstie as hannelsplak oan de Lek. Yn de tolfde iuw kaam oan de westkant fan it doarp in kastieltsje fan de hear fan Beusinchem. Op Sinterklaasdei 1318 krige it plak stedsrjochten, der stie doe al in muorre omhinne. Ta de stedsrjochten hearden it merkrjocht en asylrjocht. Hearsker oer it plak bleau de hear fan Culemborg. In soad skuldners flechten nei Culemborg, omdat se dêr troch it stedsbestjoer berjochte waarden en de skuldeaskers net yn de stêd talitten waarden. Yn de fjirtjinde iuw waard de stêd twaris útwreide, yn de jierren santich fan de 20e iuw oan de noardkant en yn de jierren njoggentich oan de súdkant. By de lêste gelegenheid waarden de buorredoarpen Lanxmeer en Parijsch binnen de stadsbebouwing lutsen. De boppeneamde Binnenpoarte waard foar de súdlike yndieling diel fan de omwâling. Ek liet hjir Jan II in nij kastiel bouwe. Mei frou Elisabeth (†1555) kaam it laach Van Culemborg op syn ein. Dy frou liet ûnder oare in gasthûs en in weeshûs nei. Koart foar harren dea ferhefte keizer Karel V de hearlikheid ta greefskip. Floris fan Pallandt erve de grevetitel fan Elisabeth. Fan 1639 ôf wie it besit fan it laach Waldeck-Pyrmont. By de Frânske ynfal yn it Rampjier 1672 waard de stêd plondere. Yn 1714 gie it greefskip oer op it laach Saksen-Hildbirghausen, dat de stêd út jildneed ferkocht oan de Steaten fan it Kertier fan Nimwegen (in diel fan Gelre), dy't it yn 1748 oan steedhâlder Willem IV oerdie. De kening fan Nederlân draacht noch altiten de titel greve fan Culemborg. Pas yn 1798, ûnder Frânsk bewâld, waard it greefskip formeel mei Nederlân (de Bataafske Republyk) feriene. Nei de Frânske tiid waard Culemborg in gewoane gemeente. Yn 1868 waard Culemborg op it spoar oansluten troch wat doe de langste brêge fan Europa wie, de Lekbrêge (wyls ferfongen). Dat soarge foar de komst fan yndustry, yn it bysûnder de meubelyndustry.
Sint-Fiktortsjerke (Obdam)
Skiednis
De hjoedeiske tsjerke waard tusken 1891 en 1892 boud en ferfong doe in lytsere tsjerke oan de oare kant fan de strjitte. De trijeskippige krústsjerke waard troch de arsjitekt Adrianus Bleijs ûntwurpen, dy't yn Noard-Hollân mear katolike tsjerken ûntwurpen hat. De tsjerke waard op 25 july 1892 ynwijd troch biskop Bottemanne en út de âlde tsjerke waarden twa klokken en it moarmeren doopfont meinommen. De styl fan de tsjerke wurdt yn 'e regel omskreaun as neoromaansk, mar sûnder mis hat de tsjerke ek neogoatyske skaaimerken. De tsjerke is likernôch 40 meter lang en 16,30 breed en hat in 4 meter lange apsis mei in diameter fan 7,5 meter. Oant it houten krúsferwulft is de tsjerke yn it middenskip maksimaal 13 meter heech. Yn de tsjerke is plak foar 400 parochianen, op de tsjerklike feestdagen is útwreiding mooglik oan 600. De toer is 45 meter heech.
Yn de Twadde Wrâldkriich waarden de klokken foardere, mar ien fan de klokken koe nei de befrijing werom hongen wurde. De twadde klok is ferlern gien en waard ferfongen troch in nije klok. Foar de tsjerke waard yn 1947 in Hillich-Hertbyld fan Johannes Petrus Maas (1861-1941) delset.
Pastoar Paul Vlaar soarge yn 2010 oant yn it bûtelân foar nijs, doe't er yn it ramt fan de finale fan de Wrâldkampioenskip fuotbal yn de Fiktortsjerke in misse yn oranje kleuren opdroech. Klaaid yn in oranje kafuizel spile er sels as keeper yn de mei oranje flaggen fersierde tsjerke, doe't in parochiaan in bal troch it middenpaad skopte. De bylden fan de misse kamen op YouTube en waarden oer de hiele wrâld útstjoerd. Om't de pastoar neffens it bisdom 'yn tekst en foarm net genôch rekken holden hie mei de hilligens fan de eucharisty' waard de populêre Vlaar tydlik it amt útset.
Ynterieur
Yn de tsjerke hinget in krúswei fan de keunstner E. van Ternelmont út 1910. De apsis fan it preesterkoer is fersierd mei sân grutte skilderijen fan âldtestamintyske foarstellings, de hillige Trije-ienheid en Marije mei Bern. Foar yn 'e tsjerke stiet de Romeinske soldaat Fiktor fan Xanten, de patroanhillige fan de tsjerke.
Oargel
It pneumatyske kegellade-oargel fan de Sint-Fiktortsjerke waard yn 1923 troch de firma Vermeulen út Alkmar boud. Ynearsten hie it ien manuaal, mar yn 1928 is in twadde manuaal tafoege. By in grutte revyzje waard it oargel yn 1942 twa meter nei efter ferset, om sa mear romte op it koarkreake te meitsjen. Yn 1952 waard de disposysje feroare. Plannen yn 1968 om de pneumatyske traktuer te elektrifisearjen binne nea útfierd. De tsjerke krige ynstee dêrfan in koeroargel en it haadoargel rekke bûten gebrûk en yn ferfal. Yn 2008 folge in restauraasje fan it oargel, dat offisjeel wer op 9 novimber 2008 yn gebrûk nommen waard. Yn 2009 waard de disposysje fan it oargel rekonstruearre en útwreide.
Harlequin Enterprises
Skiednis
Harlequin waard yn 1949 yn Winnipeg, de haadstêd fan Manitoba, oprjochte as in útjouwerij fan paperbacks. It bedriuw wie yn 't earstoan in joint venture fan Jack Palmer, it haad fan it distribúsjebedriuw fan kranten as de Saturday Evening Post en it Ladies' Home Journal, en Doug Weld fan Bryant Press. Richard Bonnycastle waard oansteld as haad produksje, wylst Palmer sels de marketing die.
Nei de dea Bonnycastle, yn 1968, naam syn soan Richard Bonnycastle jr. de útjouwerij oer. Dy sleat yn 1970 in distribúsjekontrakt mei de Amerikaanske útjouwer Simon & Schuster om 'e Mills & Boon-boeken ek yn 'e Feriene Steaten op 'e merk te bringen (mei't oant doe ta 78% fan 'e ferkeap beheind bleau ta Kanada). Troch dy partnerskip waarden tsjin 1975 70% fan 'e boeken yn 'e Feriene Steaten ferkocht. Mei om't de boekhannels yn Noard-Amearika derfoar tebekskrillen om in protte frouljusromans yn te keapjen, keas Harlequin derfoar om 'e boeken te ferkeapjen "dêr't de froulju binne", d.w.s. yn supermerken, drogisterijen en oare winkels. Yn 1971 naam Harlequin Mills & Boon hielendal oer, sadat de útjouwerij ek de rjochten oer Jeropa yn 'e hannen krige.
Yn 1976 sei Harlequin it kontrakt mei Simon & Schuster op, wêrnei't Simon & Schuster yn 1980 Silhouette Books oprjochte, in eigen ymprint op it mêd fan romantyske fiksje. Dat late ta de saneamde 'Romantykoarloggen' tusken de beide útjouwerijen, dy't yn 1984 einigen doe't Harlequin Silhouette Books oernaam. Underwilens wie Harlequin yn 1981 sels yn 'e hannen kommen fan 'e Torstar Corporation, de grutste deiblêdútjouwerij fan Kanada, ferneamd nei de krante de Toronto Star. Sadwaande waard it haadkertier fan it bedriuw doe ferhuze nei Toronto. Op 1 augustus 2014 ferkocht Torstar Harlequin oan it Amerikaanske News Corp-concern, dat Harlequin ûnderbrocht by syn eigen útjouwerstûke, HarperCollins Publishers.
Leviticus
Leviticus (in Latynske namme dy't ûntliend is oan it Grykske Λευιτικός, Leuitikos, dat "Oangeande de Leviten" betsjut), yn it oarspronklike Hebriuwsk: ויקרא, Vayikra ("En Hy Rôp"), is it trêde boek yn sawol de joadske as de kristlike Bibel. Yn 'e joadske Tenach falt it ûnder de Torah (de "Leare" of "Wet"); yn it Alde Testamint fan 'e kristlike Bibel falt it ûnder de Wet. Leviticus, wêrfan't de titel ferwiist nei de Leviten, de Israelityske stamme dy't alle preesters levere), beskriuwt op yngeande wize de foarskriften en ferboaden fan 'e joadske wet. Dêrby stipet it boek op twa krúsjale leauwenseleminten: yn it foarste plak dat de wrâld skepen is om "tige goed" (Genesis 1:31) te wêzen, en dat noch altiten de mooglikheid bestiet om dy steat te berikken, ek al is de skepping kwetsber foar sûnde en besmoarging; en oard dat de trouwe neilibbing fan 'e beskreaune rituëlen de oanwêzichheid fan God tichterby bringt, wylst it negearjen of ferbrekken fan 'e foarskriften de harmony tusken God en de wrâld teneate docht. De earste folsleine Fryske oersetting fan Leviticus stie yn 'e fertaling fan it Alde Testamint, fan dû. Geart Aeilco Wumkes en Eeltsje Boates Folkertsma, dy't yn 1943 útkaam. thumb|left|330px|De [[tabernakel mei foarhôven en alters (njoggentjinde-iuwske tekening).]]
Oarsprong
Neffens de tradysje soe de profeet Mozes de skriuwer fan it boek wêze, of soe it alteast út syn tiid datearje, mar út 'e tekst kinne bibelwittenskippers opmeitsje dat it pas nei de ein fan 'e Babyloanyske Ballingskip, yn 538 f.Kr., ûntstien is.
Ynhâld
Yn it bibelboek Leviticus wurdt yngeand omtinken jûn oan 'e joadske wet. Underwerpen dy't oan 'e oarder komme, binne û.m.: it brânoffer, it moaloffer, it frede-offer, de ûnderskate sûnde-offers, it skuldoffer, de preesterwijinge, itensfoarskriften, reine en ûnreine bisten, foarskriften by de befalling en by sykten en ferwûnings, seksuële reinheid, strafbepalings, hjeldagen en feesten, it sabbatsjier, it lossen fan skulden, de soarch foar de earmen, de behanneling fan slaven en it ynlossen fan geloften.
Fryske oersetting
Gerben Colmjon sette yn 1863 in fragmint út Leviticus oer yn it Frysk (Lev. 19:11-13), dat útjûn waard as taheakke by dy syn Beknopte Friesche Spraakkunst. Yn 1919 joech dû. Geart Aeilco Wumkes yn syn Ut 'e Heilige Dobbe, û.m. in oersettingsfragmint fan eigen hân fan Leviticus 19:9-18 út. De earste folsleine útjefte fan Leviticus stie yn it Alde Testamint fan Wumkes en Eeltsje Boates Folkertsma, dêr't dy yn 1943 de earste Fryske bibeloersetting mei foltôgen. Om't sawol teologen as taalkundigen beswieren tsjin 'e fertaling Wumkes-Folkertsma hiene, waard fan 1966 ôf wurke oan in nije bibeloersetting, dy't yn 1978 útkaam as de Nije Fryske Bibeloersetting (mei stipe fan 'e provinsje Fryslân, it Nederlands Bijbelgenootschap te Haarlim en de Katholieke Bijbelstichting te Bokstel). Dat is de fertaling dy't noch altiten yn gebrûk is, yn 'e foarm fan 'e trêde, ferbettere druk fan 1995. De oersetting fan Leviticus waard dêrby dien troch dû. F.D. Dijkstra, dy't op taalkundich mêd ûnderstipe waard troch sawol Ulbe van Houten as H. Twerda.
Bad Salzig
Bad Salzig is in lytse stêd oan de lofter kant fan de Ryn yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts en is sûnt 1975 part fan de gemeente Boppard.
Skiednis
Bad Salzig leit oan de âlde romeinske wei fan Mainz nei Keulen. Op in Romeinske list út it jier 215 komt de namme Salissone foar, mar it net wis oft dêrmei Bad Salzig bedoeold waard. Yn it algemien wurdt de namme Salzachu yn in skinkingsdokumint út 922 fan kening Konrad I oan it sticht Sint-Ursula as de earste dokumintêre fernijing erkend. Yn it Rheinischen Landesmuseum yn Bonn binne twa âlde mylstiennen út de 3e iuw te sjen, dy't yn 1859 by Bad Salzig út de Ryn fiske binne.
Yn de folgjende iuwen bleaune de plakken om Boppard hinne frij, oant kening Hindrik VII it gebiet krige en it yn 1327 oan syn broer, aartsbiskop Boudewyn fan Trier, oerdroech. Oan de ein fan de 15e iuw ûntstie der yn Salzig reboelje tsjin it karfoarstendom Trier, mar de opstân mislearre.
Nei it Kongres fan Wenen yn 1815 falt de skiednis fan Salzig oer it generaal mei dy fan Prusyske Rynprovinsje (1822) gear. thumb|left|250px|Mittelrhein-Klinik Foar de ekonomy fan it plak wie benammen it iepenjen fan in kuerbedriuw tige wichtich. De sâlte swefelhâldende boarnen wiene al langer bekend, mar yn 1899 slagge it de boarnen te eksploitearjen. Nei ferskate kearen besykjen koe der op in djipte fan 449 meter waarm termaalwetter fan 28° C. oppompt wurde. De tafoeging "Bad" krige Salzig net earder dan yn 1925. Foarhinne wie der in soad wynbou om Salzig hinne. Hjoeddedei hawwe fruchtbeammen en benammen kersebeammen de wynstokken ferfongen. Wichtich foar de ekonomy fan Bad Salzig is ek it bedriuw Sebapharma, dat ûnder de namme Sebamed medisinale produkten foar de hûd- en lichemsfersoarging produsearret.
Op 31 desimber 1975 ferlear Bad Salzig syn selsstannigens en waard it by de nije gemeente Boppard foege.
Krekt as in protte oare plakken in de Midden-Ryndelte hat Bad Salzig mei in sterke efterútgong fan it bewennertal te meitsjen. Yn 1973 hie it plak noch 3.434 ynwenners, mar dat is tsjintwurdich al ûnder 2.500 sakke (2020).
Peter DePoe
Peter DePoe (Neah Bay (Washington), 1943) is in Amerikaansk muzikant fan mingd etnysk komôf. Hy hat bekendheid krigen as drummer fan 'e band Redbone.
Bad Salzig
Kuierpaden
De Rheinburgenweg rint troch it kuerpark fan Bad Salzig, in kuierrûte (Traumschleife) dy't yn noardlike rjochting Boppard en yn súdlike rjochting Hirzenach troch hôven mei fruchtbeammen rint en moaie útsichten biedt oer de Ryn en de twa kastelen "Die feindliche Brüder" (oers.: de fijannige bruorren). Sûnt de simmer fan 2012 is der ek in 10,5 km. lang kuierpaad oer de rotseftige Hochlay nei de yn 2014 ree kommen 27,4 meter hege útsichttoer "Fünfseenblick" en dan fierder de berch op oer de Fleckertshöhe. Dêrnei giet it paad wer nei ûnderen ta troch de hôven fan it Weilerbachtal, lâns it útsichtspunt "Betende Nonne"" en troch Weiler om úteinlik te einigjen yn it kuerpark fan Bad Salzig.
Peter DePoe
Berte en komôf
DePoe waard yn 1943 berne yn Neah Bay, yn 'e Amerikaanske steat Washington, it haadplak fan it Makah Yndianereservaat. Hy is fan tige mingd etnysk komôf, mei Dútsk, Frânsk en Yndiaansk bloed. Syn Yndiaanske foarâlden hearden ta de Irokezen, Noardlike Arapaho, Noardlike Sjajinnen, Odjibwe, Silets en Tûtûtny.
Karriêre
Yn 1969 krige DePoe bekendheid doe't er de drummer waard fan 'e Yndiaanske band Redbone. Hy ûntwikkele de styl fan drummen dy't bekendstiet as 'King Kong'. Yn 1972, nei it ferstjerren fan syn heit, ferliet er de band. Hy waard ferfongen troch Arturo Perez en letter troch de Filipynske Meksikaan Butch Rillera. DePoe sette syn muzykkarriêre fuort by lytsere, minder bekende bands, en is oant hjoed de dei ta as drummer aktyf.
Kato Yndianestamme fan de Laytonville Rancheria
Skiednis
It wengebiet fan 'e Kato wie yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw ien fan 'e kriten fan Kalifornje dêr't de lânseigen befolking it swierst te lijen hie ûnder etnyske suverings en genoside fan 'e hân fan 'e blanke kolonisten, benammen ûnder de kweaferneamde Mendocino-oarloch fan 1859-1860. Dêrtroch wiene de Kato twongen om har nei wenjen te setten yn it Round Valley Yndianereservaat, dêr't se mei oare Yndiaanske etnyske groepen gearlibje moasten dy't fan âlds harren fijannen wiene. Yn 1906 waard troch it Amerikaanske regear foar harren in apart reservaat stifte, de Laytonville Rancheria.
Demografy
De leden fan 'e Kato Yndianestamme fan de Laytonville Rancheria binne etnyske Kato (Ingelsk: Cahto of Kato), in lyts Atapaskysk folk dat fan âlds yn it heuvellân fan noardlik Kalifornje libbet. Neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2010 hearden doe 259 minsken ta de Kato Yndianestamme. Dêrûnder wiene 167 lju dy't opjoegen folbloed-Kato te wêzen; 23 minsken dy't seine njonken harren Kato-etnisiteit ek noch ta ien (of mear) oare Yndiaanske etnyske groepen te hearren; 63 minsken dy't seine njonken har Kato-etnisiteit ek ta ien (of mear) blanke etnyske groepen te hearren; en 6 minsken dy't seine njonken har Kato-etnisiteit sawol ta ien of mear oare Yndiaanske as ta ien of mear blanke etnyske groepen te hearren. Under de 259 leden fan 'e Kato Yndianestamme moat in grut tal minderjierrigen wêze, mei't de stamme yn 2001 noch mar 90 stimberjochtige leden hie.
Reservaat
It reservaat fan 'e Kato Yndianestamme is de Laytonville Rancheria, in rancheria yn Mendocino County dy't yn 1906 troch it Amerikaanske regear foar de etnyske Kato stifte waard. Dit reservaat beslacht in oerflak fan 1,1 km² en hie yn 2011 in befolking fan 188 minsken. It haadplak is it doarp Laytonville, dat likernôch 4½ km mear nei it easten ta leit, bûten de grinzen fan it reservaat.