cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Janitsaren
Oarsprong en ûntwikkeling
Dêrby gie it benammen om jonges út kristlike minderheden yn Anatoalje (lykas Armenen en Pontyske Griken) en fan 'e Balkan (lykas Griken, Bulgaren, Masedoaniërs, Albanezen, Serven, Kroäten, Hongaren en Roemenen). Joaden waarden nea oan 'e devşirme ûnderwurpen, en Turkske minderheden, lykas de (kristlike) Gagaûzen, likemin. Yn 't earstoan stiene alle net-Turkske kristenen likefolle bleat oan 'e devşirme, mar letter bestie der in dúdlike foarkar foar jonges út Bulgarije, Albaanje en Bosnje. Eltse fiif jier waard it hiele lân útkjimd troch Osmaanske regearingsfunksjonarissen, dy't de sterkste en sûnste soannen fan 'e kristlike ûnderdienen fan 'e sultan útsochten. Dy jonges, yn 'e regel yn 'e leeftyd fan seis oant fjirtjin jier, waarden dêrnei by harren âlden weihelle en in skoftke by Turkske gesinnen ûnderbrocht dêr't se de Turkske taal en gewoanten leare moasten. Teffens waarden se yndoktrinearre yn 'e islaam en ûnder twang besnien.
De meast bejeftige jonge rekrúten waarden nei de Enderun-skoalle stjoerd, in ofsiersoplieding dy't ferbûn wie oan it hof fan 'e sultan. Dêrwei koe men opklimme ta hege posten. Ien fan 'e bekendste janitsaren wie Sokollu Mehmed Pasja, in Serf dy't it ta grutfizier brocht, ûnder trije sultans efterinoar tsjinne en mear as fjirtjin jier lang de feitlike hearsker fan it Osmaanske Ryk wie. Neffens de Grykske skiedkundige Dimitri Kitsikis wiene in soad kristlike gesinnen ree om akkoart te gean mei it beteljen fan 'e devşirme fanwegen de kâns op maatskiplike foarútgong dy't dat systeem bea. Janitsaren koene ofsieren wurde of sels yn politike funksjes beneamd wurde en nei ferrin fan jierren weromkeare nei harren bertekrite, dêr't se dan grif harren oarspronklike famylje befoardiele soene.
De janitsaren wiene kapıkulları (inkeltal: kapıkulu), letterlik: "doartsjinners", wat delkaam op slaven fan 'e Porte, it Osmaanske regear. Dat betsjutte dat se gjin frije lju wiene, mar ek gjin gewoane slaven (köle). Se wiene ûnderwurpen oan strange dissipline, en mochten net hannel driuwe en gjin burden groeie litte (mar wol snorren). Ek mochten se net trouwe, en ûnder harren oplieding moasten se selibatêr libje, mar neitiid mochten se wol seksuële relaasjes hawwe. Oan 'e oare kant waard harren (oars as gewoane slaven) wol in salaris betelle en krigen se in pinsjoen as se te âld wurden wiene foar it leger. Yn 'e praktyk foarmen se in aparte maatskiplike klasse op harsels. Meitiid waarden se troch har militêre ynfloed en har befoarrjochte posysje as fertroulingen fan 'e sultan ien fan 'e Osmaanske hearskjende klassen, wêrby't se de aristokrasy nei de kroan stieken.
Tsjin 'e ein fan 'e sechstjinde iuw joegen de sultans ta oan 'e druk fan 'e janitsaren en waard tastien dat de bern fan janitsaren ek yn it korps opnommen waarden, wat de foargeande twahûndert jier strang ferbean west hie. Yn dyselde snuorje begûnen de janitsaren harren spesjale rjochten en privileezjes by wet fêstlizze te litten. Neffens skilderijen út dy tiid waard it doe blykber ek tastien dat se burden groeie lieten. Troch dizze feroarings begûnen de janitsaren doe foar it earst út eigenbelang ynteresse foar de polityk te toanen. Om har eigen macht te behâlden, holden se neitiid iuwenlang alle herfoarmings fan 'e Osmaanske kriichsmacht tsjin en kearden se ek politike en maatskiplike fernijings op. Neffens moderne histoarisy spilen de janitsaren dêrmei in wichtige rol yn 'e stagnaasje fan 'e ûntwikkeling fan it Osmaanske Ryk.
Organisaasje
It korps fan 'e janitsaren wie ferdield yn orta's. In orta (ekwivalint oan in bataljon) waard oanfierd troch in çorbaci (sprek út: "tsjorbadzjy"). Sultan Suleiman de Grutte hie yn 'e twadde helte fan 'e santjinde iuw 165 orta's janitsaren, en dat tal naam meitiid ta oant 196. Alle orta's mei-inoar foarmen it eigentlike janitsarekorps, dat de ocak hiet (sprek út: "odzjak"). Hoewol't de sultan yn namme de kommandant fan 'e ocak wie, stie dy feitliks ûnder lieding fan 'e ağa, dy't de befelhawwer fan alle janitsaren wie. De ocak wie ferdield yn trije dielen: ● de cemaat (sprek út: "dzjemaat"), besteande út 101 orta's (de grinstroepen) ● de bölük of beylik, besteande út 61 orta's (de liifgarde fan 'e sultan) ● de sekban of seymen, besteande út 34 orta's (de reserve) Fierders wiene der noch 34 orta's kadetten (acemi), en teffens wie der permanint in semy-autonoom korps janitsaren yn Algiers legere. Hast it hiele korps bestie út ynfantery; de 64e en 65e orta omfiemen de iennichste kavalery-ôfdielings.
Nettsjinsteande de befoarrjochte posysje fan 'e janitsaren foarmen se net de haadmacht fan it Osmaanske leger. Yn 'e Midsiuwen makken se tradisjoneel ientsiende part fan alle Osmaanske troepen út, wylst de sipahi, de Turkske kavalery it meastepart fan 'e rest opmakke. Fuort nei de oprjochting fan it korps, ein fjirtjinde iuw, wiene der 1.000 janitsaren, en yn 1475 wiene der likernôch 6.000. Fan 'e 1530-er jierren begûn in dramatyske útwreiding fan it korps, dy't gearfoel mei grutte feroverings fan nije gebieten. Yn 1530 wiene der 8.400 janitsaren, yn 1547 goed 12.000, yn 1582 krapoan 17.000 en yn 1592 mear as 23.000. De groei berikte om 1700 hinne in hichtepunt, doe't der likernôch 68.000 janitsaren wiene.
Bewapening
Yn 't earstoan wiene de janitsaren betûfte bôgesjitters, mar se fierden fjoerwapens yn sadree't dy yn 'e 1440-er jierren foar it earst beskikber kamen. Dêrnjonken wiene se ek kundige sappeurs, dy't ûnderlein wiene yn it ûndermynjen fan fijannige fêstingwurken. Yn man-tsjin-mangefjochten makken janitsaren gebrûk fan striidbilen en kromswurden lykas de yataghan en de kilij. Yn fredestiid wiene se oarspronklik inkeld mei daggen en kneppels bewapene, of it moast wêze dat se oan 'e grins legere wiene. Janitsaren dy't as paleiswachters fungearren, hie grutte heksebilen en helleburden. Tsjin 'e sechstjinde iuw wiene de janitsaren bewapene mei kundich makke musketten, wylst se ek gebrûk makken fan iere hângranaten en fjildstikken. Pistoalen brûkte se yn 't earstoan net folle, oant dy wapens populêr waarden ûnder de Kretinzyske Oarloch (1645-1669) tsjin 'e Republyk Feneesje.
Ynset
It Osmaanske Ryk sette de janitsaren yn foar alle grutte militêre konflikten, wêrûnder de Slach op it Lysterfjild, yn 1389; de Ferovering fan Konstantinopel, yn 1453; de ferskate Osmaansk-Fenesiaanske Oarloggen tusken 1463 en 1718; de striid tsjin 'e Mammelûken, yn 1516-1517; de Slach by Mohács, yn 1526; it Earste en Twadde Belis fan Wenen, yn 1529 en 1683; en it Grutte Belis fan Malta, yn 1565. De janitsaren waarden yn 'e striid altyd oanfierd troch de sultan sels. Yn fjildslaggen wie it dêrby tradisjoneel harren taak om stân te hâlden yn 'e midden, wylst de beide úteinen fan 'e Osmaanske slachoarder, dy't bestiene út kavalery, besochten en nim de fijân yn 'e skjirre.
Opstannen en ûndergong
Doe't de janitsaren har fan 'e sechstjinde iuw ôf bewust waarden fan har eigen wichtigens, begûnen se geandewei almar mear te longerjen op in better libben. Tsjin it begjin fan de santjinde iuw hiene se sa'n prestiizje en ynfloed dat se it Osmaanske regear dominearren. As se it net iens wiene mei in beskaat belied, kamen se yn opstân en twongen se dêrmei in feroaring fan dat belied ôf. Harren macht woeks sa oan, dat se by steat wiene om sultans nei eigen ynsjoch ôf te setten en oan te stellen. Yn dyselde snuorje waarden de drege treningseasken foar nije janitsaren opskoarre ynsafier't it dêrby om bern fan janitsaren gie. Dy en oare maatregels dy't de dissipline fersloppen, ferminderen de militêre wearde fan it korps.
De earste kears dat de janitsaren yn opstân kamen, wie yn 1449, doe't se hegere soldij easken en ek krigen. Doe't sokke opstannen meitiid almar mear foarkamen en de politike ynfloed fan 'e janitsaren ek oan ien wei tanaam, ûntjoegen se har op deselde wize as de Pretoriaanske Garde yn it Romeinske Ryk of de streltsy yn it Keizerryk Ruslân: se waarden de foarnaamste bedriging foar de monarch dy't se eins beskermje moasten. Nei 1451 fielde eltse nije sultan him twongen om as ien fan syn earste regearingsbesluten de janitsaren allegear in leansferheging te jaan. Yn 1566 joech sultan Selim II de janitsaren boppedat tastimming om yn it ferfolch te trouwen, wêrmei't er sels dan wol harren tank wûn, mar wêrmei't er tagelyk harren eksklusive trou oan syn dynasty ûndermine.
Tsjin 1620 wiene de janitsaren in earnstige bedriging foar de stabiliteit fan it Osmaanske Ryk wurden. Troch harren ynklauwerigens en brekme oan dissipline wiene se yn it ryk suver net mear te hanthavenjen, wylst se alhiel yneffektyf wurden wiene yn 'e striid tsjin bûtenlânske fijannen. Yn 1622 hie de jonge sultan Osman II syn nocht nei in nederlaach yn 'e Earste Poalsk-Osmaanske Oarloch tsjin Poalen. Hy besleat om it korps fan 'e janitsaren te ûntbinen, mar ear't er dêr stappen ta ûndernimme kinnen hie, kamen de janitsaren, nei't se geroften oer de plannen fan 'e sultan heard hiene, yn opstân. Se namen Osman yn 'e hechten en de jonge sultan waard koarte tiid letter yn finzenskip fermoarde.
Yn 1804 hie in kliber janitsaren yn Servje, dat doe ûnderdiel wie fan it Osmaanske Ryk, tsjin 'e wil fan 'e sultan yn de macht grepen yn 'e Sandjak fan Smederovo. Om't se bang wiene dat de sultan de Servyske befolking tsjin harren opsette soe, besleaten se dat gefaar previntyf wei te nimmen troch alle foaroansteande eallju yn sintraal Servje te fermoardzjen, in foarfal dat bekend waard as de Servyske Foarstemoard. Yn 'e stêd Valjevo waarden de ôfhoude hollen fan 'e eallju op it stedsplein fertoand, om as ôfskrikwekjend foarbyld te tsjinjen foar dejingen dy't tsjin 'e janitsaren gearspanden. Dat wurke lykwols dwersferkeard, en feroarsake de Earste Servyske Opstân dy't úteinlik ta de fêstiging fan it ûnôfhinklike Keninkryk Servje late.
Yn 1807 waard sultan Selim III by in opstân fan 'e janitsaren ôfset, om't dy besocht hie en modernisearje it Osmaanske leger nei Napoleontysk foarbyld. It slagge Selim syn oanhingers net om him wer yn it seal te helpen foar't de troch de janitsaren oanstelde Mustafa IV him fermoardzje liet, mar yn 1808 holpen se Mahmud II op 'e troan. Doe't de janitsaren dyselde bedrigen, liet er de finzen nommen Mustafa IV terjochtstelle, en úteinlik wisten hy en de janitsaren in kompromis te sluten. De folgjende jierren konsolidearre Mahmud op diskrete wize syn posysje as sultan, wylst er yn it djipste geheim risselwaasjes trof om foargoed mei de janitsaren ôf te weven.
Koji Yamase
(22 septimber 1981) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Avispa Fukuoka. Earder spile foar Consadole Sapporo, Urawa Reds, Yokohama F. Marinos, Kawasaki Frontale en Kyoto Sanga FC.
Hjouwer
thumb|hjouwerplant Hjouwer (Avena sativa) is in ienjierrige plant út de gerzefamylje (Poaceae). Strúshjouwer is in âlde fariëteit mei in kompakte bloeiwize. Hjouwer is in nôtsoarte dy't al sûnt 7000 foar kristus teeld wurdt. Hjouwer komt oarspronklik út Súdeast-Europa en Súdwest-Aazje en is ûntstien út oat (Avena sterilis).
De plant wurdt ûngefear 1,2 m heech. It 5 mm brede tonkje is takkele. De plant bloeit yn juny en de bloeiwize is in plom. De ierkes besteane út twa blommen, dy't harsels bestowe. De kroantsjêfkes binne sûnder nulle of lykas by neakene hjouwer net folslein mei nullen. De fruchten binne ryp yn augustus.
Oant yn de Lette Midsiuwen wie hjouwer yn Nederlân op de sângrûnen in wichtich gewaaks. Yn Nederlân wurdt ûngefear 1750 hektare (2014) hjouwer yn it jier ferboud mei in opbringst fan 6100 kilo de bunder. Eartiids waaard der neist de wite ek giele en swarte hjouwer ferboud.
Der binne ek rassen mei bleat lizzende siedden dy't benammen yn Ingelân ferboud wurde. By neakene hjouwer bliuwe by de ripe kerrels de tsjêfkes net om de kerrel sitten wat by gewoane hjouwer wol sa is.
Hjouwer waard doe ferboud foar minsklike konsumpsje (hjouwerkoeken, hjouwerbrij en hjouwersop) en ek foar feefoer. Hjouwer wie ek it wichtichste nôt foar de bierbrouwerij. Pas letter is de hjouwer yn de bierbrouwerij ferkrongen troch brougarst. Hjouwer wurdt brûkt as hynstefoer en foar de produksje fan hjouwermoutflokken en hjouwernoal.
Der is bewiis fûn dat hjouwer in golesterolferleegjende wurking hat wat laat hat ta de akseptaasje fan hjouwer as sûnensiten (health food).
Ynhâldstoffen
Dêrneist sit yn hjouwer saponinen, keizelsoer, kobalt, magnesium, izer, de fitamines K, E, B1, B2, B6 en karotenen.
Molly Culver
Molly Culver (Santa Clara County (Kalifornje), 18 july 1967) is in Amerikaansk aktrise en model. Hja is benammen bekend wurden mei har rol as Tasha Dexter yn 'e tillefyzjesearje V.I.P.
Berte en komôf
Culver waard yn 1967 berne yn Santa Clara County, yn it noardlike part fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje, net fier fan San Francisco. Hja is fan mingd etnysk komôf, mei foar it grutste part Angelsaksysk Amerikaansk bloed, mar mei in fjirdepart Yndiaanske ôfstamming, fan 'e Tsjikkesou (Chickasaw) en de Tsjoktou (Choctaw).
Karriêre
Culver sette har aktearkarriêre yn 1998 útein mei in gastrol yn in ôflevering fan 'e tillefyzjesearje Pacific Blue. Hja waard benammen bekend troch har fertolking fan 'e rol fan profesjoneel liifwacht Tasha Dexter yn 'e aksjekomeedzjesearje V.I.P. Dêryn hie se as tsjinspylsters Pamela Anderson en Natalie Raitano. V.I.P. rûn fjouwer seizoenen oant it yn 2002 stopset waard. It súkses dat se mei dy searje behelle, koe Culver neitiid nea wer belykje.
Letter hie Culver weromkearende rollen yn trije ôfleverings fan 'e searje Heist en yn twa ôfleverings fan 'e plysjesearje Criminal Minds. Ek fertolke se in gastrol yn 'e searje Moonlight en spile se yn 'e film It's Complicated, hoewol't dy lêste rol sa lyts wie dat se der net iens foar neamd waard op 'e ôftiteling.
Njonken har aktearwurk is Culver ek aktyf as presintatrise. Yn dy hoedanichheid wie se yn 2010 belutsen by it realitytillefyzjeprogramma All American Handyman. Teffens fersoarge se de voice-over foar de programma's I Love the '70s, I Love the '70s Volume II, I Love the '80s, I Love the '80s Strikes Back, I Love the '90s, I Love the '90s Part Deux, I Love Toys en I Love the New Millennium. Dat wie in rige nostalgyske minysearjes oer eardere desennia, dy't útstjoerd waarden op 'e Amerikaanske tillefyzjestjoerder VH1.
As model hat Culver fierders reklamespotsjes makke foar de Sapphire-creditcard fan 'e Chase-bank, en foar de Amerikaanske restaurantkeatling Olive Garden.
Katjûsja (raketsmiter)
Katjûsja (Russysk: Катюша) is de oantsjutting foar twa typen raketwapens en harren mobile lansearynstallaasjes. Dy raketsmiter waard makke yn de Sovjet-Uny yn de Twadde Wrâldoarloch. Om reden fan it lûd fan de raketten, de likenis mei de pipen fan in oargel en meidat Jozef Stalin doedestiids de lieder fan de Sovjet-Uny wie, krige it apparaat fan de Dútske soldaten al gau de bynamme stalinoargel.
Raketsmiters lykas dizze kinne flugger eksplosiven nei in doel bringe as konvinsjoneel geskut, mar binne lang sa sekuer net en it nimt mear tiid om se op 'e nij te laden. Se binne kwetsber ferlike mei artillery, mar binne goedkeap, maklik te meitsjen en brûkber op elts sjassy. De Katjûsja fan de Twadde Wrâldoarloch wie it earste selsridende artillery dy't massaal troch de Sovjet-Uny produsearre waard. Sy waarden meast op gewoane frachtweinen montearre, mar ek op tanks, skippen en treinen. Dy mobiliteit joech de Katjûsja noch in foardiel: it leverje kinnen fan in grutte klap yn ien kear, en se dan te ferpleatsen ear't se lokalisearre wurden koene en mei tsjin-batterijfjoer oanfallen wurde koene.
Der wiene trije typen, de BM-8 (82mm) en BM-13 (132mm) en BM-31 (300mm); BM stiet foar Bojevaja Masjina – gefjochtsapparaat.
Mike Horner (pornografysk akteur)
Mike Horner, echte namme: Michael George Coe (Portland (Oregon), 3 febrewaris 1955), is in Amerikaansk pornografysk akteur en regisseur, dy't ek wol gebrûk makke fan in ferskaat oan oare skûlnammen. Hy sette yn 1978 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn mear as 1.500 films. Horner wûn sân kear in prestizjeuze AVN Award, wêrûnder trije kear dy yn 'e kategory bêste akteur, en ien kear dy foar bêste byrol fan in akteur. Ek waard er ynhuldige as lid fan sawol de AVN Hall of Fame as de XRCO Hall of Fame. Yn 2010 beëinige er syn karriêre as pornoakteur.
Rybinsk
Rybinsk (Russysk: Ры́бинск; tr. Rybinsk ) is de op ien nei grutste stêd fan it oblast Jaroslavl yn it Sintraal Federale Distrikt fan de Russyske Federaasje. De stêd leit oan it opslachmar mei deselde namme as de stêd en it plak dêr't de Sjeksna-rivier yn de Wolga rint. Rybinsk hie yn 2018 goed 188.600 ynwenners.
Mike Horner (pornografysk akteur)
Jonkheid en oplieding
Horner waard yn 1955 berne yn Portland, yn 'e Amerikaanske steat Oregon. Syn wiere namme is neffens de Internet Movie Database (IMDb) 'Michael George Coe', hoewol't in oare boarne de namme 'Donald Thomas Hart' neamt. Hy studearre oan 'e Steatsuniversiteit fan San Francisco (SFSU) en de Universiteit fan Kalifornje, Los Angeles (UCLA), foar't er syn stúdzje ôfrûne oan 'e Steatsuniversiteit fan Sonoma (SSU). Neitiid wurke er as toanielakteur en dûnser.
Rybinsk
Geografy
Rybinsk leit 270 kilometer noardlik fan Moskou en 80 kilometer noardwestlik fan Jaroslavl. De stêd leit op de grins fan de taiga en de seam fan mingd wâld.
Skiednis
De earste delsetting yn it stedsgebiet folge oan de mûning fan de Sjeksna yn de Wolga. Dat wie op syn lêst yn de earste helte fan de 11e iuw. De delsetting Ust-Sjeksna (Russysk: Усть-Шексна́, yn it Frysk "mûning fan de Sjeksna") wie in regionaal sintrum foar hannel en ambachten. Yn de tiid fan de ynfallen fan de Mongoalen waard de delsetting ferneatige. In nije delsetting folge oan de rjochter kant fan de Wolga ûnder de nije namme Rybnaja sloboda (Russysk: Ры́бная слобода́, yn it Frysk "Fiskdelsetting"). Yn in oarkonde fan grutfoarst Ivan III Vassiljevitsj waard dat plak neamd. De bewenners leveren steur, salm en sterlet oan it hôf.
It ûntstean fan in stêd
Troch it beslút fan Peter de Grutte om in ferbining foar boaten fan Sint-Petersburch mei de Wolga te meitsjen, waard it plak in omslachhaven foar guod út it suden fan skippen dy't net djip leine. Midden yn de 18e iuw hie it plak him al ta ien fan de grutste binnenhavens fan Ruslân ûntwikkele. Dat wie foar Katarina de Grutte de oanlieding om yn 17777 in ûkaze út te feardigjen en it plak de namme Rybinsk (Russysk: Ры́бинск, Fiskstêd) te jaan. Yn in tiid dat de stêd noch mar 7.000 ynwenners hie, wurken der wol oant 170.000 minsken oan skipfolk yn de haven, dêr't somtiden wol oant 2.000 skippen leine.
Mike Horner (pornografysk akteur)
Pornokarriêre
Yn jannewaris 1978, doe't er 23 jier wie, sette Horner útein mei te spyljen yn koarte seksfilmkes, dy't doedestiden bekendstiene as loops ("lussen"), om't se (as yn in lus) konstant werhelle waarden yn ienpersoansromtes yn pornografyske bioskopen. Syn earste langspylfilm wie Tangerine, út 1979. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile er yn syn 32-jierrige karriêre yn 'e Amerikaanske pornoyndustry yn 1.523 films. Dêr moat lykwols by oantekene wurde dat dy database net kompleet is foar wat de 1980-er jierren oangiet, wylst der oan 'e oare kant ek kompilaasjefideo's mei werpublikaasjes fan earder wurk tusken sitte. Ien fan Horner syn bekendere films wie Boobwatch, út 1996, in pornografyske parody op 'e aksjesearje Baywatch, dy't yn 'e 1990-er jierren tige populêr wie
Rybinsk
19e iuw
Fan 1838 oant 1851 waard it belangrykste monumint fan de stêd boud, de Transfiguraasjekatedraal. It ûntwerp foar de katedraal wie makke troch Avraam Melkinov en wie oarspronklik ornearre foar de Izaäk-katedraal yn Sint-Petersburch. Nei't Melkinov de wedstriid foar it bêste ûntwerp foar de noch te bouwen katedraal yn Sint-Petersburch ferlear, ferkocht hy syn ûntwerp oan de stêd Rybinsk.
Dat Rybinsk in wichtige stêd foar de nôthannel wie die bliken út de iepening fan de tredde nôtbeurs fan Ruslân yn 1842. Oan it begjin fan de 20e iuw wie dy beurs noch altiten ien fan de grutste fan it Ryk. De ûntwikkeling fan staaljitterijen, skipsbou, tou- en stienfabriken en de bou fan fabriken foar de bou fan spoarmaterjeel markearre tsjin it ein fan de 19e iuw de yndustrialisaasje fan de stêd.
Mike Horner (pornografysk akteur)
Pornokarriêre
Yn 't earstoan fertsjinne Horner mar $40 oant $100 de film, en wie syn wurk as pornoakteur sadwaande in bybaantsje foar him. Pas yn 1983 koed er derfan libje. Yn 1991 ferhuze er nei Súdlik Kalifornje, dêr't er him folslein op 'e pornografy talei. Horner wurke û.m. foar sokke foaroansteande labels as VCA Pictures, Vivid Entertainment, Sin City, Adam & Eve, Wicked Pictures, Anabolic Video, Elegant Angel, New Sensations, Red Light District, Digital Playground en Hustler Video. Fierders wied er ek wol yn 't spier foar minder bekende studio's, lykas Jill Kelly Productions, Caballero Home Video, Metro, Leisure Time Entertainment, Coast to Coast Video, Afro-Centric Productions en Legend Video. En yn Jeropa wied er út en troch aktyf foar labels as it Dútske Sascha Alexander Productions en it Sweedske Private.
Under syn karriêre hat Horner gearwurke mei nei skatting 1.800 ûnderskate pornoaktrises, wêrûnder Tracey Adams, Brigitte Aime, Alexis Amore, Brittany Andrews, Briana Banks, Johnni Black, Bunny Bleu, Erica Boyer, Asia Carrera, Kimberly Chambers, Julia Channel, Danyel Cheeks, Cherokee, Cassandra Cruz, Jewel De'Nyle, Tricia Devereaux, Barbara Doll, Helen Duval,  Alana Evans, Jeanna Fine, Ashlyn Gere, Nina Hartley, Jenna Haze, Tera Heart, Kylie Ireland, Janet Jacme, Jewels Jade, Jenna Jameson, Jessica Jewel, Keisha, Jill Kelly, Bridgette Kerkove, Renée LaRue, Sally Layd, Francesca Le, Heather Lee, Hyapatia Lee, Jordan Lee, Lisa Ann,  Lovette, Gina Lynn, Mimi Miyagi, Tiffany Mynx, Brittany O'Connell, Kelly O'Dell, Bree Olson, Papillon, Alexa Rae, Harley Raine, Rocki Roads, Savannah, Alexandra Silk, Domonique Simone, Aurora Snow, Sydnee Steele, Stephanie Swift, Lucy Thai, Bianca Trump, Taylor Wane, Tori Welles, Wendy Whoppers, Rebecca Wild, Kathy Willets, Lilli Xene, Sarah Young en Kitty Yung.
Rybinsk
Sovjet-tiid
Tusken 1941 en 1947 waard it Rybinsk-opslachmar oanlein, mei (4.580 km²) it op ien nei grutste opslachmar fan Europa. It opslachmar liet in grutte flakte oan de Sjeksna en Mologa ferdwine en mei in soad doarpen en de stêd Mologa. De befolking waard benammen yn Rybinsk op 'e nij hûsfeste. Noch foar de ynfal fan de nazy's yn de Sovjet-Uny wie it measte wurk dien en yn 1941 begûn it opslachmar fol te rinnen mei wetter. De earste turbine fan de wetterkrêfsintrale wurke fanôf 18 novimber 1941 en de twadde op 15 jannewaris 1942. Yn dat lêste jier koe der elektrisiteit oan de haadstêd Moskou levere wurde. De levering fûn plak mei ûndergrûnske kabels, sadat de strategyske foarsjennings fan Moskou yn de Twadde Wrâldkriich nea sûnder elektrisiteit sieten.
In Dútske besetting fan de stêd hat der net west, mar de stêd hie wol te lijen fan bombardeminten. Begjin juny 1942 fleach ien Dútsk fleantúch sûnder op te fallen 450 kilometer oer it front om sûnder wjerstân de Rybinsker motoarenfabryk foar fleantugen te bombardearjen. Yn dy tiid waarden strategyske foarsjennings lykas de motoarenfabryk foar fleantugen en it Rybinsker loftfeartynstitút oerbrocht nei it feiliger Ufa. In soad ynwenners waarden mei evakuëarre en bleaune dêr ek neitiid wenjen. Letter fûn de produksje fan fleantúchmotoaren wer op 'e nij yn Rybinsk plak.
Mike Horner (pornografysk akteur)
Pornokarriêre
Horner wûn sân kear in AVN Award, de Oscar fan 'e pornoyndustry. Dêrûnder wie trije kear de priis foar bêste akteur: yn 1987 foar syn rol yn Sexually Altered States, yn 1994 foar syn rol yn Nothing to Hide II: Justine, en yn 2002 foar syn rol yn Euphoria. Horner wûn ek de AVN Award foar bêste byrol fan in akteur, yn 2002, foar syn rol yn Wild Thing. Fierders wûn er twaris de priis foar bêste sekssêne mei in pearke: yn 1994 tegearre mei Roxanne Blaze, foar Nothing to Hide II: Justine, en yn 1995 yn 'e mande mei Ashlyn Gere, foar Body and Soul. En ta einbeslút wûn Horner yn 2005 de AVN Award foar bêste net-seksuële optreden, foar syn rol yn The Collector. Ek is er ynhuldige as lid fan sawol de AVN Hall of Fame as de XRCO Hall of Fame.
Njonken syn aktearwurk wie Horner fan 1993 ôf ek aktyf as regisseur fan yn totaal tolve pornofilms, wêrfan't ien útkaam by Adam & Eve, in oarenien by Coast to Coast Video en de rest by lytsere filmstudio's. Mei de films dy't er regissearre hie Horner net folle súkses, om't er net meigie yn 'e ferskowing fan 'e smaak fan it grutte publyk, fan pornofilms mei in senario nei gonzopornografy (dat koartsein delkomt op in opienfolging fan sekssênes sûnder plot). Yn 2001 hold er dêrom op mei regissearjen. Yn 'e 2000-er jierren wurke er hieltyd minder, oant er yn 2010 in ein breide oan syn karriêre as pornoakteur.
Lichemsskaaimerken
Mike Horner is blank, mei brune eagen en brún hier. Neffens syn offisjele opjefte is er 1.85 m lang, mei in gewicht fan 77 kg. Hy hat gjin tatoeaazjes en likemin hat er piercings.
Rybinsk
Sovjet-tiid
Nei de oarloch bleau de stêd groeien mei de oanlis fan nije wiken en tsjin it ein fan de jierren 1980 hie de stêd al mear as 250.000 ynwenners.
Nei 1990
De ekonomyske herfoarmings yn de jierren 1990 hiene op de ûntwikkelings yn Rybinsk in negative útwurking. In soad bedriuwen krigen minder earmslach en guon gyngen fallyt, de wenningbou stie stil en op kultuer waard besunige. Dat liede ta in delgong fan it ynwennertal fan Rybinsk.
Namme
Yn de Sovjet-jierren wiksele Rybinsk feskate kearen fan namme: yn 1946 waard it Sjtsjerbakov (nei Aleksandr Sjtsjerbakov), yn 1957 waard it wer Rybinsk, yn 1984 Andropov (nei Joeri Andropov) en yn 1989 wer Rybinsk.
Ekonomy
Njonken de wetterkrêfsintrale en de haven dy't de Wolga mei de Eastsee ferbynt, wurdt de ekonomy fan de stêd ûnderstipe troch skipsbou, mechanysk yndustry en hout- en kabelyndustry. Alinne de motoarenfabrikant Saturn hie yn 2013 al mear 11.000 wurknimmers.
Jacob Schick
thumb|Adfertinsje foar it elektrysk skearapparaat Schick 20 (1953) Jacob Schick (Ottumwa (Iowa), 16 septimber 1877 - Montreal, 3 july 1937) wie in Amerikaansk útfiner en ûndernimmer. Hy hie mear as ien patinten op skearapparaten. Schick syn wichtichste útfining wie it elektrysk skearapparaat yn 1923.
Hy stoar dêr oan komplikaasjes nei in nieroperaasje. Hy liet in frou, Florence Leavitt Schick Stedman, en twa dochters efter.
Brønderslev (gemeente)
Brønderslev is in Deenske gemeente yn Noard-Jutlân (Deensk: Nordjylland).
De gemeente ûntstie mei de gemeentlike weryndieling fan Denemark yn 2007 troch de gearfoeging fan de eardere gemeenten Brønderslev en Dronninglund. Op de earste riedsgearkomste fan de nije gemeente op 18 jannewaris 2007 waard it beslút nommen om de nije gemeentenamme Brønderslev-Dronninglund fuort mar te feroarjen yn gemeente Brønderslev.
It gemeenteried komt yn Brønderslev by inoar.
Pieter Kluitman
thumb|180px|Pieter Kluitman Pieter Kluitman (Gouda, 9 jannewaris 1838 - Alkmaar, 19 maaie 1913) wie in útjouwer. Op 20 april 1864 iepene er yn Alkmaar in boekhannel, dy't letter ta utjouwerij Kluitman waakse soe.
Kluitman joech 1891 it boek "Uit het leven van Dik Trom" út. Letter folgen de oare Dik Trom-dielen en bekende rigen as Pietje Bell en De Kameleon. Kluitman hold op mei wurkjen op 20 april 1904, presys 40 jier nei de iepening fan syn boekwinkel; hy die it bedriuw oer oan syn soannen Pieter-Karel en Hendrik-Willem.
Cartagena (Kolombia)
Cartagena, yn de koloanjale tiid ek bekend as Cartagena de Indias, is in grutte havenstêd stifte yn 1533, lizzend oan de noardkust fan Kolombia oan 'e Karibyske kust. It wie strategysk lizzend tusken de rivieren de Magdalena en de Sinú en waard de wichtichste haven foar hannel tusken Spanje en it overseeske ryk, wêrtroch't de stêd fan grut belang waard fan de iere 1540er jierren ôf. Yn de koloanjale tiid wie it de foarnaamste haven fan de útfier fan Perûaanske sulver nei Spanje en de ynfier fan Afrikaanske slaven ûnder it asiento-systeem. It ferdigene himsels tsjin oanfallen fan piraten yn it Karibyske gebiet.
Shorttrack op de Olympyske Winterspullen
100px|right
Shorttrack is in sport dy't sûnt Olympyske Winterspullen fan 1992 op it Olympysk programma stiet.
Medaljespegel
De top-10 fan lannen dy't by it Shorttrack medaljes wûn ha by de Olympyske Winterspullen. bywurke yn 2014
Beowulf (betsjuttingsside)
"Beowulf" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Ashlynn Leigh
Libben en karriêre
Ashlynn Leigh waard yn 1992 berne yn it Teksaanske Dallas, en groeide op yn Haltom City, in foarstêd fan Fort Worth. Se wurke as stripper en as barkeeper foar't se yn novimber 2010, doe't se achttjin jier wie, foar it earst belutsen rekke by de Amerikaanske pornoyndustry. Hja ferfear dêrop nei Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje, en makke yn 2011 har debút yn in pornografyske film.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat Leigh sûnt yn likernôch 110 pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande studio's as Evil Angel, Adam & Eve, Hustler Video, Third Degree Films, Elegant Angel, Zero Tolerance, Devil's Film, New Sensations, Digital Sin en Pure Play Media. Teffens hat se in protte wurke foar pornosites as Brazzers en Kink.com. Yn 2013 en nochris yn 2014 waard Leigh nominearre foar in AVN Award (de Oscar fan 'e pornoyndustry).
Natalie Raitano
Natalie Raitano (Charleroi (Pennsylvania), 3 oktober 1966) is in Amerikaansk aktrise fan etnysk Italjaansk komôf. Hja is benammen bekend wurden mei har rol as Nikki Franco yn 'e tillefyzjesearje V.I.P.
Karriêre
Raitano wurke jierrenlang as in aerobicsynstruktrise en wie teffens presintatrise fan it tillefyzjeprogramma Hip Hop Body Shop, dat útstjoerd waard op 'e Amerikaanske stjoerder ESPN2. Fierders song se ek in skoft yn in fammegroep mei de namme Breeze.
Yn 1998 waard Raitano bekend troch har fertolking fan 'e rol 'e profesjonele liifwacht Nikki Franco, yn 'e aksjekomeedzjesearje V.I.P. Dêryn hie se as tsjinspylsters Pamela Anderson en Molly Culver. V.I.P. rûn fjouwer seizoenen oant it yn 2002 stopset waard. It súkses dat se mei dy searje behelle, koe Raitano neitiid nea wer belykje.
Yn 2000 hie Raitano in weromkearende rol yn fjouwer ôfleverings fan 'e searje Martial Law. Yn 2007 en 2008 fertolke se de rol fan Nate yn fjirtjin ôfleverings fan 'e searje Pink, fan regisseur Blake Calhoun, dy't yn premiêre gie op sawol MySpace as YouTube. Fierders hie se troch de jierren hinne gastrollen yn ferskate oare searjes, wêrûnder The Benvenuti Family en The Insider. Ek spile se yn 'e tillefyzjefilm Polly and Marie.
Op it wite doek wie Raitano ûnder mear te sjen yn 'e koarte film Truth Be Told, út 2006, en de spylfilms Killing Down, út 2006, en Jada, út 2008. Fierders presintearre se yn 2006 in komyske podcast en webside mei as titel Famous Shit Stories. Njonken har aktearwurk is Raitano ek in fitnessynstruktrise yn 'e sportskoalle Barry's Bootcamp, yn New York.
Irene Verbeek
thumb|Irene Verbeek Irene Verbeek (Eindhoven, 5 maaie 1945) is in Nederlânsk byldzjend keunstner (keunstskilder en grafikus).
Biografy
Yn 1967 studearre Irene Verbeek ôf oan de keunstakademy yn Utert. Se spesjalisearre har yn de monumintale en fersierende keunst by Abraham Stokhof de Jong, dy't wer in learling west wie fan Heinrich Campendonk. De mankelike motiven yn it wurk fan Campendonck yntrigearren har al betiid, lykas ek it wurk fan Paul Klee, Wassily Kandinsky en Theo van Doesburg, dy't allegearre by it Bauhaus belutsen wiene. Nei har stúdzje ferfear Verbeek nei Skiermûntseach. Letter sette se har nei wenjen yn Grins. No wennet en wurket se yn Oostum yn Grinslân.
Yn de jierren sechtich kaam se op oanrieden fan Johan Dijkstra by de Frije Skilders-akademy fan de keunstnersferiening De Ploeg, dêr't se itselde jier lid fan waard. Yn 1978 sei hja it lidmaatskip op nei it fergees besykjen om de keunstnersferiening te fernijen.
By in protte fan har eksposysjes ferwêzenlike sy har ideaal om ferkate keunstdisiplines by inoar te bringen. Bygelyks waard ien fan de ekposysjes yn Amsterdam iepene mei in taspraak fan de muzikus Dick Leutscher, folge troch de komposysje Lucebert, Van grote en kleine vogels (opus 35) fan komponist Jacob ter Veldhuis en in film oer it ta stân kommen fan de skildering yn de Stedsskouboarch fan Grins, fan de sjoernalist Hans Fröling.
Verbeek har grafysk wurk fûn fral erkenning yn har boeken. Museumdirekteur Frans Haks wijde yn 1979 in útstalling oan har earste boek as keunstwurk mensen dieren dingen. Dat boek wie ek oanlieding om de Frankenthaler silinderparse, dêr't de yllegale krante Het Parool yn 1944 drukt waard by de firma Jesse, oan har oer te dragen, meidat it har slagge om yn de tradysje fan Hendrik Nicolaas Werkman fernijingen yn de grafyske keunst troch te fieren.
Fan 1968 ôf hat Irene Verbeek by ferskillende ûnderwiisynstellingen dosint west en joech se sûnt 1975 les yn eigen atelier.
Yn 1991 kaam der in stichting dy't soarge foar de oprjochting fan in museüm foar it wurk fan Irene Verbeek: it OerKa Irene Verbeek Museum. It museum siet ynearsten op De Skâns en húsmanne sûnt 2001 yn it tsjerkje fan Raard. Yn 2018 moast it troch need twongen slute.
Styl
In protte motiven yn har wurk hawwe te meitsjen mei de minsk, it bist en de natuereleminten. Verbeek neamt dat 'it fêstlizzen fan it tiidleaze yn de werklikheid'. Har wurk is dreech ûnder itselde te beflappen. Net allinne meidat har wurk tagelyk figuratyf as abstrakt is, mar ek omdat har technyk him ûntjout al nei't it ûnderwerp.
Monumintaal wurk
Neist har frije wurk hat Verbeek ek útienrinnende monumintale oan arsjitektuer bûne opdrachten útfierd. De plafond- en koepelskilderingen yn de Stedsskouboarch fan Grins hearre by de meast bekende.
It boek as keunstwurk
Nei har earste boek út 1979 brocht se noch ferskate oaren út, yn lytse oplagen, sawol yn eigen behear as by útjouwerij Philip Elchers en by Ombre Productions. Guon boeken hat se sels printe.
De boeken bringe eigensinnige, nije techniken mei in yngeande ynhâld byinoar. Yn 2008 sette Verbeek út ein mei in nije rige boeken dêr't sy yn eksperimintearret mei it op elkoar ôfstimmen fan wurd, byld en muzyk. Het ooit, it earste boek yn de rige, waard yn 2009 presintearre yn it Grinzer museum troch Henk van Os. It twadde boek, Tijd tot later, waard yn 2011 presintearre troch Maartje de Haan, direkteur fan it Museum Meermanno yn De Haach. Al har boeken waarden oankocht troch de Keninklike Bibleteek en/of het Ryksburo foar Keunsthistoaryske Dokumintaasje yn De Haach.
Money Train
Money Train is in Amerikaanske plysje-, misdie- en aksjekomeedzjefilm út 1995 ûnder rezjy fan Joseph Ruben, mei yn 'e haadrollen Wesley Snipes, Woody Harrelson en Jennifer Lopez. De titel betsjut "Jildtrein". It ferhaal giet oer twa pleechbruorren dy't by de metroplysje yn New York wurkje en in plan betinke om 'e metro te oerfallen dy't it jild fan 'e ferkochte kaartsjes út alle metrostasjons ophellet. De film krige oer it algemien negative resinsjes fan 'e filmkritisy en flopte yn 'e bioskopen.
Plot
De swarte John en blanke Charlie Robinson binne twa pleechbruorren dy't as plysjes wurkje by de New York City Transit Police, in tsjinst dy't oer it metrostelsel giet, de New York City Subway. Mei de kryst efterfolgje se in dief troch de metrotunnels. Metrotreinen op dat trajekt wurde stilset, mar Donald Patterson, it haad fan 'e metroplysje, lit de deistige jildtrein mei de opbringst fan 'e kaartsjeferkeap foar de metro gewoan trochride. Dêrmei bringt er de beide bruorren en de dief yn libbensgefaar, en by it earstfolgjende metrostasjon wurdt de dief, in teenager, troch de bewekkers fan 'e jildtrein deasketten. Dat lokket slaanderij út tusken de bruorren en de bewekkers. Neitiid moatte John en Charlie by de uterst ûnsympatike en rasistyske Patterson op kantoar komme foar in skrobbearring, om't se de jildtrein fertrage hawwe.
Letter dy deis freget Charlie John om jild, sadat er (fan syn eigen jild) foar him in krystkado keapje kin. Charlie, dy't in gokferslaving hat, ferspilet it jild lykwols by in potsje poker mei hege ynset. Neitiid wurdt er troch in pear swiere jonges yn opdracht fan 'e woekerder Brown, by wa't er in skuld fan $15.000 útstean hat, ûnderstboppest oer de râne fan it dak fan in flatgebou holden. Op syn wanhopige tillefoantsje komt John del, en as dy te hearren kriget hoe djip oft syn broer yn 'e skulden sit, seit er ta ôfgriis fan Charlie tsjin Brown dat se him mar falle litte moatte. As Brown driget dat echt dwaan te sillen, bynt John lykwols yn en ûnthjit er dat er de skulden fan syn broer foldwaan sil.
Underwilens hawwe John en Charlie in nije kollega krigen, de oantreklike Latina Grace Santiago, op wa't se allebeide fereale reitsje. Op har earste wurkdei slacht 'the Torch' ("de Toarts") wer ta, in searjemoardner dy't minsken libben ferbaarnt. Hy besproeit in lokettiste mei benzine en stekt dan har hokje oan. John en Charlie witte it frommeske te rêden, mar Grace, dy't efter 'the Torch' oan giet, wurdt troch him delslein en de moardner wit te ûntkommen.
As in protte fan 'e gebrûklike bewekkers fan 'e jildtrein omreden fan 'e feestdagen frij hawwe, wurde John, Charlie en Grace oanwiisd om 'e restearjende bewekkers te fersterkjen en ride se mei op 'e jildtrein. De rit einiget op 'e nij yn slaanderij tusken de bruorren en de bewekkers, dêr't Grace diskear ek yn behelle rekket (oan 'e kant fan 'e bruorren). Op 'e nij moatte de bruorren by Patterson op it matsje komme, dy't harren diskear net inkeld beskrobbet om't se de trein wer fertrage hawwe, mar harren der ek fan beskuldiget dat se $12.000 efteroerdrukt hawwe. Midden ûnder it heechoprinnende petear flústeret in assistint Patterson lykwols yn it ear dat it missende jild wer teplak is en dat in lokettist in folsleine bekentenis ôflein hat. Patterson smyt dêrop de bruorren sûnder wurd fan ûntskuldiging út syn kantoar.
Charlie kriget it neitiid yn 'e holle om syn skulden ôf te lossen troch echt de jildtrein te berôvjen. Hy hat ûnder de rit in roaster yn 'e flier opmurken en ek in ûnderhâldsljedder sjoen dy't út ien fan 'e tunnels op it trajekt fan 'e jildtrein nei Central Park liedt. Hy seit tsjin John dat it bêste momint om sa'n berôving út te fieren âldjiersjûn is, om't der dan minder befeiliging is en mear opbringst fan kaartsjeferkeap, dy't dy deis om 'e $4 miljoen hinne bedraacht. John wol lykwols neat fan 'e plannen fan syn broer witte.
Underwilens hawwe de bruorren ôfpraat dat Charlie Grace 'hawwe mei' en dat John him weromlûkt. It docht lykwols bliken dat Grace mear belangstelling hat foar John as foar Charlie. Om't er him skuldich fielt dat er efter Charlie syn rêch om mei Grace omgiet, jout John syn broer yn ien kear de $15.000 om Brown ôf te beteljen. Mar as Charlie de metro nimt ûnderweis nei Brown, wurdt er bûsehifke troch in âld wyfke en ferliest sa it kefert mei al it jild. Wylst Charlie troch Brown syn trewanten hielendal yninoar slein wurdt, bedriuwe John en Grace by him thús foar it earst de leafde. Letter dy nacht komt Charlie by John thús, dêr't er himsels deryn lit. As er John en Grace op bêd sjocht, is dat de perfekte ein foar it soarte dei dat er hat. Hy makket John gjin ferwiten, mar it docht him wol fertriet, en hy jout him deprimearre ôf.
De oare deis set de metroplysje in undercoveroperaasje op, wêrby't Grace har foardocht as in lokettiste yn 'e hope dat 'the Torch' har oanfalle sil. Charlie komt te let en dronken op it wurk, wat liedt ta wurden mei John. Underwilens ferskynt 'the Torch', dy't Grace werom ken fan harren eardere moeting, en sa lucht kriget fan 'e fâle. Hy wol har lykwols al deameitsje, dat hy bejout him nei in perron oarekant de metroline, dêr't er in wachtsjende passazjier foar in passearjend metrostel smyt. Wylst alle plysjes dêrop ta komme, giet 'the Torch' nei Grace har hokje en besproeit har mei benzine. Charlie, dy't as iennichste oerbleaun is om Grace yn 'e rekken te hâlden, beseft suver te let wat der bart. As er it op it lêste momint dochs trochkriget, iepenet er yn it wylde wei it fjoer op 'the Torch', dy't útnaait. John, weromkearend fan it plak dêr't de passazjier ûnder de metro kommen is, set de efterfolging yn en sit de moardner nei troch de metrotunnels. As it úteinlik ta slaanderij tusken harren komt, wit John 'the Torch' sels yn 'e brân te stekken, wêrnei't de moardner skept wurdt troch in foarbyrazende metro.
Nei ôfrin fan it hiele fiasko kriget Charlie fan Patterson ûntslach om't er mei syn ûnferantwurdlik hâlden en dragen ûnskuldige minsken yn gefaar brocht hat. As John syn broer besiket te ferdigenjen, kriget hy ek dien. Neitiid reitsje de bruorren deilis, mei't se inoar de skuld jouwe fan wat der bard is. John seit dat er neat mear mei Charlie te krijen hawwe wol en rint fuort. Letter wurdt Charlie yn it húske fan syn stamkroech op 'e nij ûnder hannen nommen troch Brown-en-dy, en diskear driget Brown John te fermoardzjen as Charlie syn skulden net ôfbetellet. De kafeebaas hat lykwols heart wat der sein is, en giet dermei nei John ta, dy't Brown opsiket yn 'e stripklub dy't er eksploitearret en him en syn mannen in flink wan bruien jout.
As op âldjiersjûn dúdlik wurdt dat Charlie fan doel is troch te setten mei de berôving fan 'e jildtrein, wol John de hannen alhiel fan syn broer ôflûke. Grace praat lykwols op him yn troch te sizzen dat er mar ien broer hat en dat famyljeleden inoar helpe moatte. Underwilens kringt Charlie de jildtrein binnen troch it roaster yn 'e flier as de bewekkers allegear op it perron fan in metrostasjon binne. Hy kin sa maklik mei de trein fuortride, mar as er by de ûnderhâldsljedder nei Central Park komt, falt syn plantsje yn it wetter as fuortby de iepening in trijetal plysjes te pearde steane te praten. Der sit neat oars op as om wer werom nei de jildtrein ta, en as er dêr komt, wurdt er opwachte troch John.
De beide bruorren besykje mei de jildtrein te ûntsnappen, en om foar te kommen dat Patterson fan op ôfstân de remmen ynskeakelet, litte se de remfloeistof fuortrinne. Dêrtroch kinne se lykwols sels de trein ek net mear ôfremje. Se rame mei maksimumfaasje troch in stielen barrikade hinne. Kowalski, de haadferkearslieder fan 'e metro, ropt de jildtrein út ta in op 'e rin giene trein en begjint metro's om te lieden sadat se net op itselde spoar komme, mar Patterson jout opdracht om 'e 1220 Coney Island-metro nei it spoar foar de jildtrein te lieden, mei't er der wis fan is dat de dieven wol remje sille as se in passazjierstrein foar harren sjogge. De jildtrein sûnder remmen riidt op 'e 1220 yn, remmet ôf troch de klap, mar kriget dan wer mear faasje en raamt de passazjierstrein op 'e nij. As it sa trochgiet, sille beide metro's ûntspoare, mar de passazjierstrein kin net hurder en de jildtrein hat gjin remmen. Boppedat is troch de earste klap de faasjehendel fêst kommen te sitten.
Om 'e libbens fan 'e passazjiers fan 'e 1220 te rêden, beslute de bruorren om 'e jildtrein yn 'e efterút te smiten, wat him mei dizze faasje sûnder mis oer de kop slaan litte sil. Charlie stekt in metalen stange troch it foarrút en posisjonearret dy sa, dat er tsjin 'e hendel fan 'e efterút oandrukt wurde sil as de jildtrein de 1220 wer rekket. De beide bruorren klimme dêrnei op it dak fan 'e jildtrein en springe op it lêste momint oer nei de 1220. As de jildtrein troch de stange yn 'e efterút set wurdt, slacht er yndie oer de kop en rôlet dan sydlings hûnderten meters fier troch de tunnels, wêrby't er grutte skea oanrjochtet. Patterson, dy't op it folgjende stasjon stiet te wachtsjen, sjocht it ta syn ôfgriis foar syn eagen barren.
Alle oandacht fan 'e plysje giet út nei de jildtrein, wylst de passazjiers fan 'e 1220 halje-trawalje út harren metro evakuëarre wurde. Yn 'e gaos minge de bruorren harren mank de passazjiers. Ear't se lykwols ûntkomme kinne, kriget Patterson harren yn it each. John en Charlie beare dat se op it nijs fan 'e kaping fan 'e jildtrein ôfkommen binne, om Patterson eefkes wat sâlt yn 'e wûne te wriuwen. Patterson leaut dat fuortendaliks om't hy soks sels ek dwaan soe, mar as er harren op 'e nij mislediget, ferjit er dat er net mear de baas fan 'e bruorren is en dat der neat is dat harren tsjinkeart om him in terwinkel te jaan, wat se ek dogge. De ferbaldere Patterson ropt dat er John en Charlie arrestearje litte sil, mar Grace, dy't op dat stuit op it toaniel ferskynt, arrestearret ynstee Patterson sels, foar it moedwillich yn libbensgefaar bringen fan 'e passazjiers fan 'e 1220.
Produksje
Money Train waard regissearre troch Joseph Ruben nei in senario fan Doug Richardson en David Loughery, dat basearre wie op in idee fan Richardson. As produsinten wiene Neil Canton en Jon Peters by it projekt belutsen, foar de filmstudio Peters Entertainment. Der wie foar de film in budget fan $68 miljoen beskikber. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan John Lindley, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Mark Mancina.
Foar de opnamen waard in R21-metrostel oanpast, dat trochgie foar de jildtrein. Yn 'e film wurdt dy foarstelt as in ymposant sulverkleurich metrostel mei oranje knipperljochten en doarren dy't tarist binne mei traaljes. De echte jildtrein fan 'e New Yorkske Metropolitan Transportation Authority liek op in gewoane ûnderhâldstrein, mei giele en swarte diagonale streken. De lêste fan sokke treinen ried yn 2006, mei't it kontante jild dat eltse dei ynkassearre waard, op dramatyske wize belune troch de yntroduksje fan 'e MetroCard en automatisearre kaartsjeferkeap wêrby't betelle wurde koe mei in creditcard.
Distribúsje
De distribúsje fan Money Train waard fersoarge troch Columbia Pictures. De film gie op 22 novimber 1995 yn premiêre.
Untfangst
Money Train krige oer it algemien negative resinsjes fan 'e filmkritisy. Yn it tydskrift Variety skreau Brian Lowry dat de film "mar trochstuitere mei in weardeleas senario en in wikseljend tempo." Hal Hinson fan The Washington Post neamde it "in swakke matefilm dy't smoarfol klisjees sit", en Ken Tucker fan Entertainment Weekly spriek fan "in grutte lûdroftige pinehollefilm". Yn 'e Los Angeles Times omskreau Kenneth Turan Money Train as "in akseptabele, sij it net folle-easkjende ûndernimming". Stephen Holden fan The New York Times skreau: "de film is in slingerjende, piipjende joyride dy't fûnken ôfsmyt as wie it fjoerwurk."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Money Train in leech goedkarringspersintaazje fan 22%, basearre op 32 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] is lûdroftich, ynkoherint en doelleas, en hoewol't Snipes en Harrelson deryn weriene wurde, toant it oan dat ek stjerduo's fier fan ymmún binne foar de wet fan ferminderjende mearopbringsten."
Hideo Hashimoto
(21 maaie 1979) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Tokyo Verdy. Earder spile foar Gamba Osaka, Vissel Kobe, Cerezo Osaka en AC Nagano Parceiro. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 2007.
Daigo Nishi
(28 augustus 1987) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Kashima Antlers. Earder spile foar Consadole Sapporo en Albirex Niigata.
White Chuck Cinder Cone
300px|thumb|White Chuck Cinder Cone De White Chuck Cinder Cone is in sintekegel-fulkaan by Glacier Peak yn Snohomish County yn de steat Washington, Feriene Steaten. It is part fan it Cascadesberchtme.
It hat in hichte fan 1834 meter. De fulkaan waard wierskynlik foarme tusken 2000 en 17.000 jier lyn. De fulkaan waard yn 1934 fûn.