cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Loa
Nanchons
De petro, pethro of petwo binne in stik fjurriger as de rada, en dogge har by gelegenheid foar as agressyf en oarlochssuchtich. Hja wurde assosjearre mei de Nije Wrâld en mei Haïty yn it bysûnder. Harren tradisjonele kleur is read. Bekende petro binne Ezili Dantor en Met Kalfu (fan Maître Carrefour, "Master Krúspunt").
Goär (hillige)
Libben
Neffens in oar ferhaal wie it Rusticus sels dy't Goär fan tsjoenderij beskuldige. De kening lykwols spriek Goär frij dan dizze beskuldiging. Rusticus waard as biskop ôfset en Goär waard frege om dizze posysje yn te nimmen.
Hoe dan ek, it is wis dat Goär gjin ambysjes hie om biskop te wurden. Hy frege de kening om betinktiid, mar nei't er werom wie yn Oberwesel waard Goär siik en stoar op 6 july 649. Nei syn dea ûntstie by it grêf en de klús fan Goär in pylgersplak en naam de lokaasje syn namme oer.
It earste hilligelibben fan Goär Vita et Miracula Goaris waard yn de 9e iuw skreaun troch de muonts Wandalbert fan Prüm. Goär is de beskermhillige fan Sankt Goar, de wynboeren, skippers, pottebakkers en kastleins. Syn feestdei is 6 july. De Dútske bisdommen Limburg en Trier fiere syn neitins op 9 respektivelik 24 july.
Loa
Nanchons
De nago komme oarspronklik út 'e gerjochtichheid fan 'e Jorûba, yn wat no súdwestlik Nigearia en súdlik Benyn is. Ta dizze nanchon hearre in soad fan 'e ogoun-loa.
De kongo komme oarspronklik út it streamgebiet fan 'e rivier de Kongo, yn Sintraal-Afrika. Ta dizze nanchon hearre ek it grutte tal simbi, in soarte fan sub-nanchon. In bekende kongo is Marinette, in agressive en tige freze froulike loa.
De guédé, ghede of gede binne de geasten fan 'e ferstoarnen, dy't tradisjoneel oanfierd wurde troch de baronnen (Baron La Croix, Baron Samedi, Baron Cimitière en Baron Kriminel) en troch Maman Brigitte. Oer it algemien binne de guédé lûdroftich en ûnfatsoenlik (hoewol selden wier misledigjend), en hâlde se fan seks en willemeitsjen. Om't harren libben al dien is, hawwe se neat mear om bang foar te wêzen, en dêrom wolle se faak sjen litte hoe'n bytsje oft harren noch deare kin. Yn earetsjinsten kin dat him uterje troch it iten fan glês of rauwe silypipers, of troch it besprinzgjen fan gefoelige lichemsdielen mei sily-rum. Harren tradisjonele kleuren binne swart en pears.
Tsjerke fan Oosterhesselen
thumb|De toer fan de tsjerke fan Oosterhesselen thumb|It Van Damoargel fan 1864 De tsjerke fan Oosterhesselen is in tsjerkegebou fan de herfoarme gemeente fan Oosterhesselen yn de Drintske gemeente Coevorden.
Skiednis
De tsjerke is om 1400 hinne stifte as in dochtertsjerke fan de tsjerke fan Zweeloo. Twa fikaryen hearre by de tsjerke: ien wijd oan it Hillich Sakramint en ien wijd oan de hillige Anna. It tsjerkegebou wie eartiids ferbûn oan de no frijsteande toer. In part fan it skip rekke nei alle gedachten skansearre yn de strideraasjes yn 'e tiid fan it Belis fan Coevorden yn 1592. De hjoeddeiske westlike muorre waard yn 1628 boud. It koer wie ynearsten heger as it skip, mar it skip waard by it bouwen fan 'e westlike muorre op deselde hichte as de koer brocht. Dat hichteferskil is no noch wol te sjen dêr't eartiids it tek fan it skip oan de toer boud wie. De hjoeddeiske tsjerke bestiet út trije traveeën, wêrfan't de twa eastlike it eardere koer foarmen. Dat koer komt út de fyftjinde iuw en is nei alle gedachten jonger as de rêst fan it skip. Yn 1862 waard de tsjerke berape.
Eksterieur
Troch it beraapjen fan de tsjerke yn 1862 is der oan de bûtenkant hast gjin uterlik ferskil mear tusken skip en koer. De traveeën wurde skaat troch foarse steunbearen. Eltse kant fan in travee hat in goatysk spitsbôgefinster. It koer is fan trije kanten sletten en foar it ferpleatsen fan de preekstoel nei de eastlike muorre waard it middelste rút tichtmakke. Oan de westlike muorre fan de tsjerke, dy't út 1628 komt, befettet de yngong in nis mei spitsbôgemei dêrboppe in lytser spitsbôgefinster yn deselde styl as de rêst fan de ruten.
De toer komt út 'e ein fan de fyftjinde iuw en waard yn letgoatyske styl boud. De toer hat in doar mei dêrboppe in spitsbôgefinster. De toer heart by de Drintske toerfamylje. Tekenjend foar dy famylje binne de yn twaën dielde spitsbôgenissen. Dy toer hat oan de noard-, west- en súdkant yn de twadde laach in smelle nis mei spitsbôge mei dêryn twa lytsere spitsbôgenissen. Yn de eastlike muorre sit ek in lytse nis, dêrtroch't nei alle gedachten de souder te berikken wie. Yn de tredde laach binne oan alle kanten in dielde spitsbôgenis, dy't as galmgatten wurkje. Op de toer sit in tintedak. De klok is getten troch de Grinzer klokkejitter Nicolaes Sicksmans. De klok waard skonken troch Johan van Welvelde, de hear fan de neiere state De Klencke. Yn 1962 waard de toer restaurearre.
Ynterieur
Yn 1930-'31 waard de tsjerke restaurearre, en waarden de ferwulftoansettings yn it koer fuorthelle. Ek waard der in sakramintsnis weibrutsen, dy't fersierd wie mei stikken kalkstien mei blommen en fûgels. Ek waard it doopstek fuorthelle en ferhûze de preekstoel fan de súdlike muorre nei it koer, yn it midden tsjin de eastlike muorre. Op it plak fan de kânsel waarden doe trije rigen tsjerkebanken set. De preekstoel komt fan 1662 en kaam oarspronklik út de Kleastertsjerke fan Assen. Yn 1817 kaam dy nei Oosterhesselen.
Oan de súdlike muorre fan de tsjerke hinget in rouboerd dat ta Martina Cornelia Jacoba van Heulekom (ferstoarn 3 augustus 1787 yn de âldens fan 48 jier), bewenster fan De Klencke, hearde. It boerd befettet har wapen, fjouwer sulveren balken mei dertuskenyn trije reade balken. It wapen wurdt sierd mei fiif pearels en njonken it wapen steane twa skyldhâlders yn de foarm fan liuwen. It boerd neamt boppe-oan har âldens: 'ÆTIS SUÆ 48' en ûnderoan hat stjerdatum: 'OBIIT, den 3 aug.1787'. Dat boerd waard ferhûze nei De Klencke, mar waard nei de restauraasje fan 1982-'83 wer skonken oan de tsjerke en fannijs op it âlde plak setten.
Oargel
It oargel waard yn 1864 boud troch L. van Dam en Soannen foar de Petrustsjerke fan Wânswert. Se hawwe sa't it skynt by de bou gebrûk makke fan parten fan de Hillebrandoargel fan 1816 fan de Laurentiustsjerke fan Raerd, dat troch Van Dam yn 1863 fernijd waard. Yn 1921 waard it oargel oankocht troch de herfoarme gemeente fan Wikel en yn de Fêste Boarchtsjerke troch Bakker & Timmenga opboud. Yn 1983 waard it oargel troch de herfoarme gemeente fan Oosterhesselen kocht. Der wiene noch restauraasjes yn 1996 en 2012. It âlde Stokeroargel fan 1908 is yn 1983 ferkocht oan de grifformearde gemeente fan Kampen.
Opbringst
De opbringst fan in proses of in projekt is it jild dat binnenkomt fia de kas of de bankrekken. Opbringst wurdt gauris brûkt as in synonym fan omset. Opbringst bestiet út 'e ôfset, d.w.s. it oantal ferkochte produkten, fermannichfâldige mei de ferkeappriis fan dy produkten.
De winst is de opbringst min de kosten.
Opbringst kin ek ferwize nei de opbringst út wurkjen foar jild (lean, salaris, bonus) of de opbringst út it lienen fan jild, replik guod of ûnreplik goed (hier, pacht, rinte).
Hays (Montana)
Hays (Assiniboin: Toktí) is in doarp (census-designated place) yn Blaine County, yn it noarden fan 'e Amerikaanske steat Montana. Neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2010 hie Hays doe 843 ynwenners.
Geografy
Hays leit tsjin 'e súdgrins fan Blaine County oan, yn it súdlike part fan it Fort Belknap Yndianereservaat fan 'e Fort Belknap Yndianemienskip. Tichteby yn eastlike rjochting leit it doarp Lodge Pole. Neffens gegevens fan it Amerikaanske Folkstellingsburo beslacht Hays in oerflak fan 70,1 km² lân.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2010 hie Hays doe 843 ynwenners. Yn 2000 wiene der noch 702 ynwenners, wat betsjut dat de befolking yn tsien jier tiid mei 20,1% tanommen is. De befolkingstichtens bedroech yn 2010 12 minsken de km². Yn 2000 wie fan 'e befolking fan Hays 5,6% âlder as 65 jier en 44,0% jonger as 18 jier. Fierders bestie 22,9% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 50,4% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe (ynkl. 60% fan 'e leeftydskategory fan ûnder de 18 jier).
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2000 sa: 94,6% Yndianen; 5,0% blanken; 0,3% Latino's; 0,1% oaren of fan mingd etnysk komôf. De Yndiaanske ynwenners binne foar it meastepart etnyske Gro Wânt (Gros Ventre) en Assiniboin (Assiniboine) dy't ta de Fort Belknap Yndianemienskip hearre.
Fairness Doctrine
De Fairness Doctrine (betsjut: earlikenslear) wie in regeling fan de Federal Communications Commission (FCC) yn de Feriene Steaten dy't yn 1949 oannommen waard. Neffens dy regeling moasten omroppers beide kanten fan in kontroversjeel ûnderwerp taljochtsje.
De fairness doctrine wie basearre op twa eleminten: it ferplichte omroppers tiid fan harren útstjoertiid te besteegjen om kontroversjele ûnderwerpen, dy't fan iepenbier belang wiene, te besprekken, en de ferskillende útgongspunten dêrfan te besprekken. Stjoerders koene sels bepale hoe en wat, sa as bygelyks ûnderdiel fan it nijs, aktualiteiterubriken of redaksjonele artikels. De regeling ferplichte lykwols gjin likese tiid foar tsjinstellende útsichtpunten, mar se moasten teminsten alle útgongspunten wol behannelje.
It wichtichste punt fan de regeling wie om harkers de ferskillende útgongspunten sjen te litten om sa harren eigen oardiel deroer jaan litte te kinnen. Nei't ûnder it regear fan presidint Ronald Reagan de regeling op 5 augustus 1987 opheft waard, hoegden omroppers net mear objektyf te wêzen. De reden foar it opheffen, wie neffens sizzen dat de regeling it earste amindemint fan de Amerikaanske grûnwet skeint. Dat amindemint jout de garânsje foar frijheid fan mieningsutering en parsefrijheid, en neffens de tsjinstanners fan de regeling skeinde it de parsefrijheid. It opheffen fan de regeling late neffens in soad minsken ta de politike twaspjalt yn it lân.
It opheffen fan de regeling kaam benammen ta foardiel foar de konservative kommentatoaren, dy't op de radio praatprogramma's útstjoerden. Rush Limbaugh wie ien fan de earsten, en dy sette út ein mei syn programma yn 1988 dy't al rillegau oer 650 radiostjoerders te beharkjen wie. Hy smiet gauris gearspanningsteoryen yn de rûnte. Letter kamen ûnder oaren Sean Hannity en Glenn Beck, en nijsstjoerder Fox News derby.
Der waard neitiids wer oproppen, benammen út de rûnte fan progressiven en de Demokratyske Partij om de fairness doctrine fannijs yn te fieren, mar benammen republikeinen binne der op tsjin.
Lykklaad fan Turyn
It Lykklaad fan Turyn (Italjaansk: Sindone di Torino of Sacra Sindone) is in stik bierguod fan linnense stof dat it negatyfbyld fan it lichem fan in man draacht. In soad fromme kristenen leauwe dat dy man Jezus fan Nazaret is en dat it stik bierguod it lykklaad is dêr't hy yn bewuolle waard nei syn dea oan it krús. It wurdt bewarre yn 'e Kapel fan it Hillich Lykklaad, dy't ûnderdiel útmakket fan 'e Katedraal fan 'e Hillige Jehannes de Doper yn Turyn, yn noardlik Itaalje. It wurdt beskôge as ien fan 'e wichtichste relikwyen fan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke en as sadanich mei grutte earbied behannele. Histoarysk en wittenskiplik ûndersyk wiist der lykwols frijwol ûnûntstriidber op dat it in Midsiuwske ferfalsking is, dy't datearret út 'e perioade tusken 1260 en 1390. Wol is it noch altyd ûndúdlik hoe't de ôfbylding fan 'e man yn 'e stof fan it klaad kommen is te stean, al binne dêrfoar in grut tal metoaden foarsteld.
Omskriuwing
It Lykklaad fan Turyn is in rjochthoekich stik linnense stof dat oarspronklik wyt fan kleur wie. It is 4.40 m lang by 1.10 m breed. De stof bestiet út flaaksfezels en is weve yn in keperwurk mei fiskgraatstek fan trije rjochts, ien averjochts. It opfallendste skaaimerk fan it klaad is in dizenige, brunige ôfbylding fan 'e foarkant en de efterkant fan in neakene man, dy't de hannen gear hâldt foar syn skamstreek. De ôfbyldings fan 'e foar- en efterkant fan 'e holle befine har likernôch yn 'e midden fan it klaad, en dy fan 'e fuotten oan 'e beide uteinen. De ôfbylding fan 'e "Man fan it Klaad", sa't er wol neamd wurdt, hat in burd, in snor en skouderlang hier mei in skieding yn 'e midden. Hy hat in spierd uterlik en is lang fan stal: ferskate ekspêrs hawwe syn lingte fêststeld tusken de 1.70 m en de 1.88 m.
Der sitte ferskate readbrunige plakken op 'e ôfbylding fan 'e man op it lykklaad, dy't wize op wûnen. Neffens oanhingers fan it idee dat it Lykklaad fan Turyn diel útmakke fan it wiere bierguod fan Jezus fan Nazaret, soene dy plakken oerienkomme mei de beskriuwing út it Nije Testamint fan 'e wûnen dy't oan Jezus tabrocht waarden by syn krusiging. It klaad rekke yn 1532 skansearre by in brân yn 'e kapel yn Chambéry, yn it Hartochdom Savoaye (no yn Frankryk), dêr't it doe bewarre waard. Trochdat dêrby in drip smolten sulver op it optearde klaad foel, rekke dat op in stikmannich symmetrysk pleatste plakken skansearre mei brângatten en skroeiplakken. Fjirtjin grutte trijehoekige palten en acht lytseren waarden neitiid troch nonnen fan 'e klarisse-oarder yn it klaad naaid om 'e gatten te tichtsjen.
Skiednis
De ierste ferhalen oer it bierguod fan Jezus Kristus geane hiel fier werom oant yn it earste milennium. Sa wie der bygelyks it Klaad fan Edessa, in relikwy út 'e Iere Midsiuwen, dêr't ek it gesicht fan Jezus op te sjen west hawwe soe. Fan dat relikwy is nei de plondering fan Konstantinopel troch de krúsfarders ûnder de Fjirde Krústocht, yn 1204, nea wer wat fernommen. De Britske histoarikus Ian Wilson hat oppenearre dat it Klaad fan Edessa doe troch de krúsfarders meirôve wêze kin en dat it Lykklaad fan Turyn en it Klaad fan Edessa ien-en-itselde foarwerp wêze kinne soene. Dêrfoar bestiet lykwols gjin inkeld bewiis.
Fan 'e fyftjinde iuw ôf is de skiednis fan it Lykklaad fan Turyn goed dokumintearre. Yn 1453 testaminte frouwe Margareta fan Charny, in neikommelinge fan Godfryd, it lykklaad oan 'e hartoggen fan Savoaye. (Hoewol't Savoaye no ûnderdiel fan Frankryk útmakket, wie it Hartochdom Savoaye doedestiden in ûnôfhinklik lân, dat formeel mear ferbûn wie mei it Hillige Roomske Ryk as mei it Keninkryk Frankryk.) Yn 1532 rekke it lykklaad skansearre by in brân yn 'e kapel yn Chambéry, de haadstêd fan Savoaye. Neitiid besochten nonnen fan 'e oarder fan 'e klarissen it relikwy te reparearjen troch der palten yn te naaien. Yn 1578 waard it klaad yn opdracht fan Emmanuël Filibert fan Savoaye oerbrocht fan Chambéry nei Turyn, de haadstêd fan Piëmont, dat ek yn it besit fan it Hûs fan Savoaye wie. Sûnt is it klaad dêr altyd bleaun, en meitiid kaam it sadwaande bekend te stean as it 'Lykklaad fan Turyn'.
Yn 1694 kaam it lykklaad yn 'e spesjaal foar dat doel troch Guarino Guarini boude Kapel fan it Hillich Lykklaad te rêsten, dy't ûnderdiel útmakket fan 'e Katedraal fan 'e Hillige Jehannes de Doper. Datselde jiers besocht Sebastian Valfrè de reparaasjes troch de klarissen te ferbetterjen. Yn 1868 waard dat jitris besocht troch Klotilde fan Savoaye. Op 28 maaie 1898 waard it de Italjaanske fotograaf Secondo Pia tastien om as earste foto's fan it Lykklaad fan Turyn te nimmen. Hy stelde fêst dat de ôfbylding fan 'e Man fan it Klaad folle dúdliker nei foarren kaam út 'e negativen fan 'e foto's as út 'e foto's sels. In twadde fotograaf, Giuseppe Enrie, dy't it lykklaad yn 1931 fotografearje mocht, kaam ta deselde konklúzjes. De earste ultrafioletfoto's fan it lykklaad waarden yn 1978 nommen.
It Lykklaad fan Turyn bleau oant 1983 yn besit fan it Hûs fan Savoaye, doe't it oedroegen waard oan 'e Hillige Sit. Op 11 april 1997 waard it klaad lichtlik skansearre by in brân, dy't mooglik feroarsake wie troch brânstifting. Yn 2002 liet de Roomsk-Katolike Tsjerke it klaad reparearje. Dêrby waard de fuorring oan 'e efterkant losmakke, sadat it klaad doe foar it earst fan dy kant besjoen wurde koe. By in ûndersyk út 2004 waard dêr in dizenige, ûnfolsleine en suver ûnsichtbere trochdruk fan 'e Man fan it Klaad ûntdutsen. Fan 10 oant en mei 23 maaie 2010 waard it reparearre lykklaad yn it iepenbier tentoansteld (de achttjinde kear yn 'e skiednis fan it relikwy dat dat bard wie). Neffens de Roomsk-Katolike Tsjerke makken doe mear as 2 miljoen minsken fan 'e gelegenheid gebrûk om it relikwy te bewûnderjen. Op Stille Sneon, 30 maart 2013, waarden live-bylden fan it Lykklaad fan Turyn streamd oer it ynternet. Fan 19 april oant en mei 24 juny 2015 waard it klaad op 'e nij tentoansteld yn katedraal fan Turyn. Dy kear moast men yn 't foar lykwols in ôfspraak meitsje om it relikwy te sjen.
Echtheid
De Roomsk-Katolike Tsjerke erkent it Lykklaad fan Turyn de facto as relikwy, mar hat gjin útspraken dien oer de fraach oft it wol of net it wiere lykklaad fan Jezus Kristus is. Yn 1958 ferliende paus Pius XII syn goedkarring oan 'e konneksje fan it Lykklaad fan Turyn mei de devoasje fan it Hillich Antlit fan Jezus. Paus Jehannes Paulus II neamde it klaad "in spegel fan 'e Evangeeljes", en ek paus Fransiskus hat utering jûn oan syn ûntsach foar it lykklaad, mar likemin as syn foargongers gied er safier dat er de autentisiteit fan it klaad befêstige. Ferskate oare kristlike denominaasjes, lykas de Anglikaanske Tsjerke en ferskate metodistyske tsjerkgenoatskippen, hawwe blyk jûn fan ferearing fan it Lykklaad fan Turyn.
De sechstjinde-iuwske tsjerkeherfoarmer Jehannes Kalvyn, de grûnlizzer fan it kalvinisme, skreau lykwols yn 1543 yn in traktaat dat yn it Nije Testamint dúdlik fermelden stiet dat der smelle stripen linnense stof brûkt waarden as bierguod foar Jezus Kristus, behalven foar de holle, dêr't in apart stik stof foar brûkt waard. Hy konkludearre: "òf Jehannes de Evangelist is in leagener," òf eltsenien dy't it Lykklaad fan Turyn as in wier relikwy oanpriizget, wurdt troch Jehannes syn wurden "feroardiele foar fraude en bedroch."
Yn sawol wittenskiplike as populêre publikaasjes is troch de jierren hinne troch foarstanners fan 'e autentisiteit in breed skala oan riddenearrings opfierd wêrom't it Lykklaad fan Turyn it wiere bierguod fan Jezus Kristus wêze soe. Dat waard ûnderboud mei arguminten dy't útinoar rûnen fan skiekunde oant biology en fan genêskunde oant optyske analyze. Yn 1988 waarden koalstofdatearringstests útfierd op in lyts hoekstikje fan it lykklaad. Dêrby waard fêststeld dat dy stof datearre fan 'e perioade tusken 1260 en 1390.
Neitiid waard dy útslach yn 'e kiif steld troch guon klaadûndersikers, dy't bewearden dat der flaters makke wiene by it útfieren fan 'e tests. Sa waard oppenearre dat by fersin in stikje fan it klaad test wie dat bestie út in Midsiuwske reparaasje, of dat der biologyske fersmoarging fan it testhoekje optreden wie, of dat de oanwêzigens fan koalstofmonokside op 'e iene of oare manear ta in foutyf resultaat laat hie. Alle oandroegen hypotezes foar sokke flaters binne lykwols wittenskiplik ûntkrêfte en nei de foddekoer ferwiisd. Dat wurdt lykwols net troch eltsenien akseptearre, en yn 2013 ferskynde der noch in publikaasje fan in pear Italjaanske auteurs dy't bewearden dat it 'orizjinele' diel fan it klaad datearre út 'e perioade fan 280 f.Kr. oant 220 n.Kr. It Lykklaad fan Turyn bliuwt sa ek noch hjoed de dei in boarne fan kontroverse.
Katedraal fan Southwark
De Katedraal fan Southwark (Ingelsk: Cathedral and Collegiate Church of St. Saviour and St. Mary Overie) is in Anglikaansk tsjerkegebou oan de súdlike kant fan de Teems yn it Londense stedsdiel Southwark. De yn goatyske styl boude katedraal datearret foar in wêzentlik part út de jierren 1220-1420. Sûnt 1905 hat de tsjerke de funksje fan katedraal.
Skiednis
Al yn it Domesday Book út it jier 1086 wurdt der ferwiisd nei de tsjerke. Oft op dit plak ek al yn it jier 606 in kleaster stien hat, bliuwt lykwols in striidpunt.
By de grutte stedsbrân fan 1212 en oan it ein fan de 14e iuw baarnde de tsjerke ôf.
Tidens it regear fan keninginne Marije waarden yn it koer prosessen tsjin ketters holden. Yn jannewaris 1555 waarden hjir seis hege geastliken, wêrûnder de biskop fan Gloucester, ta de dea feroardiele.
Yn it bouwurk fûne de skriuwers John Gower en John Fletcher harren lêste rêstplak. It ferneamde panorama "Long View of London from Bankside" fan de etser Wenceslaus Hollar út 1638 waard fanút de toer fan de tsjerke tekene. Fan 1890 oant 1897 waard it skip fan 'e katedraal folslein werboud.
De katedraal stiet yn in gebiet dat yn de Twadde Wrâldkriich swier te lijen hie ûnder Dútske bombardeminten. Op 20 febrewaris 1941 waard de katedraal skansearre troch in bom. Skea fan granaatskerven is noch jimmeroan oan de bûtenmorren te sjen.
Oargel
It oargel fan de katedraal waard yn 1897 troch de oargelmakker T.C. Lewis (Brixton, Londen) mei elektropneumatyske traktueren boud. De oargelkast is in ûntwerp fan de ferneamde Fiktoariaanske arsjitekt Arthur Blomfield. Nei in yngripende feroaring yn waard it instrumint yn 1986 en 1991 yn de oarspronklike steat werombrocht.
Tsjintwurdich hat it oargel 61 registers, ferdield oer fjouwer manualen en pedaal. De traktueren binne elektropneumatysk.
Nij-Amsterdam (Suriname)
Nij-Amsterdam is in ressort en haadstêd fan it distrikt Kommewijne yn Suriname. It plak leit by de gearrin fan de rivieren Suriname en Kommewijne. Nij-Amsterdam hat sa'n 5650 ynwenners, meast Javanen en Hindûstanen. It plak hjit pleatslik ek wol "Kila" (Hindy-wurd foar 'fort') of "Njun Foto" (Sranantongo).
Weird western
Weird western (Ingelsk foar "nuvere western"; útspr.: [wiːɹd ˈwɛstɹn], likernôch: " ûiird ûest -urn"), of weird west, is in term wêrmei't in hybridisearre foarm oantsjut wurdt fan it westernsjenre en spekulative fiksje (fantasy, horror en science fiction). De haadfoarmen fan weird western binne sadwaande westernfantasy, westernhorror en western-science fiction, mar it komt ek foar dat der eleminten út twa of mear soarten spekulative fiksje mei in western fermongen wurde.
De term 'weird western' ûntstie yn 1972 mei de striprige Weird Western Tales fan DC Comics, mar it ferskynsel op himsels is folle âlder. It is oannimlik, hoewol net wis, dat it ûntstie yn 1932, mei it koarte ferhaal The Horror from the Mound, dat yn it maaienûmer fan dat jier fan it pulpblêd Weird Tales ferskynde. Dêryn joech skriuwer Robert E. Howard ien fan syn horrorferhalen in westerneftergrûn. Behalven pulpblêden foarmen ek B-westerns en stripboeken al ier in wichtige distribúsjemetoade foar weird westerns.
Ien fan 'e ierste romans dy't fantasy-eleminten yn in westernsetting yntrodusearre, wie The Circus of Dr. Lao, út 1935, fan Charles G. Finney, dy't dêrmei in National Book Award wûn yn 'e kategory orizjineelste boek. Yn 'e roman bringt in magysk sirkus mei legindaryske wêzens út 'e mytology in besyk oan in fiktyf cowboystedsje yn Arizona. In oar foarbyld fan weird western is it wurk fan Joe R. Lansdale, dy't in protte horrorwesterns skreaun hat oer syn held, predikant Jebediah Mercer. Sa steane der yn Dead in the West (1983) sombys op nei't in lynchte Yndiaanske sjamaan in flok útsprutsen hat oer de blanke ynwenners fan it plak Mud Creek, yn Teksas.
Bekende moderne weird western-films binne bgl. de steampunkfilm Wild Wild West (1999), it mei fantasy-eleminten ôfmakke Jonah Hex (2010), en Cowboys & Aliens (2011), dat mei bûtenierdske wêzens foar in part ta science fiction rekkene wurde moat.
Winst
Winst is yn in kapitalistysk systeem it positive ferskil tusken opbringst en kosten. As dat ferskil negatyf is, is der sprake fan ferlies. Ornaris wurdt de winst oer in beskate perioade rapportearre, bgl. de jierwinst of de kwartaalwinst. Winst kin sjoen wurde as fergoeding foar it gebrûk fan kapitaal, as opbringst fan goed management of as risikopreemje.
De fergoeding foar it gebrûk fan kapitaal en de opbringst fan goed management bedraacht oer it algemien mar inkele prosinten fan it kapitaal. By in grut finansjeel risiko (lykas in ynvestearring yn in ûnwis projekt) kin de fergoeding dêrfan lykwols oprinne ta tsientallen prosinten fan it kapitaal. By lytsere bedriuwen, lykas ienmanssaken, wêrby't de eigner gjin lean ûntfangt, spilet winst ek in rol as fergoeding foar ferrjochte arbeid.
By in mear as normale winst wurdt sprutsen fan surpluswinst of ekonomyske rinte.
Pieter van Reede van Oudtshoorn
Pieter van Reede van Oudtshoorn (Utert, 8 july 1714 – Op see, 23 jannewaris 1773), hear fan Oudshoorn, Ridderbuurt en Gnephoek, wie in hege amtner (independent fiscaal en opperkeapman) yn de Nederlânske Kaapkoloanje en waard yn 1772 beneamd ta gûverneur fan de Nederlânske Kaapkoloanje as opfolger fan de ferstoarne Ryk Tulbagh. Hy stoar lykwols op see, op syn reis fan Nederlân nei de Kaap. Hy waard te hôf brocht yn Kaapstêd.
De Súd-Afrikaanske stêd Oudtshoorn is nei him ferneamd.
Sarah Chronis
Sarah Chronis (Amsterdam, 27 augustus 1986) is in Nederlânsk aktrise. Hja is benammen bekend fan har rol as Eva Persijn yn 'e soapsearje Onderweg naar Morgen.
Jonkheid en oplieding
Chronis waard yn 1986 yn Amsterdam berne as de dochter fan aktrise Adriënne Kleiweg en de Grykske ûntwerper en keunstner Jorgos Chronis. Hja is de suster fan aktrise Iwana Chronis en fan DJ Mason (Iason Chronis). Chronis folge op 'e middelbere skoalle in HAVO-oplieding. Nei't se slagge wie foar har eineksamens, wurke se in fearnsjier as frijwillichster yn in weeshûs yn Brazylje. Werom yn Nederlân liet Chronis har ynskriuwe oan it konservatoarium om sang te studearjen, mar nei in jier besleat se dat dy oplieding tefolle talein wie op jazz, en hold se dermei op. Neitiid folge se aktearoplieding oan 'e Toanielakademy Maastricht.
Karriêre
As teenager siet Chronis op it Kinderen voor Kinderen-koar. Letter hie se û.m. in gastrol yn 'e komeedzjesearje Oppassen!!! en spile se de rol fan Loretta Danze yn tolve ôfleverings fan 'e rige Rozengeur & Wodka Lime. Yn 2005, fuort nei't se út Brazylje weromkommen wie, krige se de fêste rol fan Emma Romein yn 'e soapsearje Het Glazen Huis, dy't lykwols fanwegen ôffallende sjochsifers nei in pear moanne al fan 'e tillefyzje helle waard. Fan 2006 oant 2009 fertolke se fierders de rol fan Eva Persijn yn in oare soapsearje, Onderweg naar Morgen.
Chronis spile ek yn tillefyzjesearjes as Shouf Shouf!, Flow en Kinderen Geen Bezwaar. Fierders stie se op 'e planken as de boasaardige Sharpay Evans yn 'e reizgjende musical High School Musical, en hie se in rol yn it toanielstik De Vagina Monologen fan 'e Amerikaanske skriuwster Eve Ensler. Har debút as filmaktrise makke Chronis yn 2012 yn 'e komeedzjefilm Alleen Maar Nette Mensen. Yn 2014 spile se in ûntfieringsslachtoffer dat fereale rekket op ien fan har ûntfierders yn 'e rouwe dramafilm Bloedlink. Ek wie se yn 2015 te sjen as Hannah Hamel yn 'e searje Meiden van de Herengracht.
Yn 2019 die Chronis mei oan it njoggentjinde seizoen fan it realitytillefyzjeprogramma Wie is de Mol?, wêryn't se presintatrise Merel Westrik ûntmaskere as de mol, en sa it spul wûn. Fan maaie 2019 ôf spile Chronis in pearke yn 'e dramasearje Nieuwe Burenmei akteur Kay Greidanus, mei wa't se ek yn it echte libben in relaasje hat.
Database
In database, databank of kennisbank is in digitaal opslein argyf, dat sà ynrjochte is dat it fleksibel brûkt en rieplachte wurde kin. De term 'database' wurdt brûkt foar ferskate saken:
Databases spylje in wichtige rol foar it aktivearjen en aktueel hâlden fan ynformaasje by û.m. de oerheid, bedriuwen yn 'e finansjele tsjinstferliening en de wittenskip. Op lytsere skaal wurde se ek yn privee-omstannichheden brûkt. In online-database is in database dy't te rieplachtsjen is fia it ynternet. In bekende online-database is de Internet Movie Database, dêr't gegevens út 'e filmyndustry yn byholden wurdt.
Jordan Masterson
Jonkheid en oplieding
Masterson waard yn 1986 berne yn Dunedin, yn 'e Amerikaanske steat Floarida, as de soan fan Joe Reaiche, in earder spiler yn 'e National Rugby League (NRL), en Carol Masterson. Hy hat twa âldere healbruorren út in eardere relaasje fan syn mem. Dat binne Danny Masterson (bekend fan That '70s Show) en Christopher Masterson, dy't allebeide ek akteur binne. Fierders hat Masterson in jongere suster, de aktrise Alanna Masterson. Yn syn jonkheid wie Masterson tige sportyf, en died er oan honkbal, tennis en snowboarden.
Aktearkarriêre
Masterson gie foar it earst as akteur oan it wurk yn 1993, doe't er it fiifjierrich jonkje Zeb spile yn 'e tillefyzjeadaptaasje fan Danielle Steel har roman Star. Datselde jiers wied er ek te sjen as Joseph yn 'e tillefyzjefilm Marilyn & Bobby: Her Final Affair. Neitiid sette Masterson yn 2000, doe't er fjirtjin jier wie, útein mei in serieuze karriêre as akteur. Dêrfoar krige er in triuwke yn 'e rêch fan syn healbroer Danny, dy't him in gastroltsje as krantejonge besoarge yn 'e ôflevering Too Old to Trick or Treat, Too Young to Die fan That '70s Show.
Neitiid fertolke Masterson oare gastrollen yn komeedzjesearjes as Grounded for Life (2001 en 2002), Malcolm in the Middle (2002), George Lopez (2002 en 2003) en How I Met Your Mother (2009). Ek wied er te sjen yn gastrollen yn plysjesearjes as CSI: Miami (2006) en Without a Trace (2007), en yn 'e dramasearje Las Vegas (2002).
Dêrnjonken spile Masterson ek yn trije koarte films: Pancho's Pizza (2005), Poolside (2009) en Midnight Ride (2009). Ien fan syn bekendere rollen hied er as Mark yn 'e spylfilm The 40-Year-Old Virgin. Syn trochbraak kaam lykwols mei syn rol as de pasifistyske skoansoan Ryan Vogelson yn 'e komeedzjesearje Last Man Standing, dy't yn 2012 úteinsette en anno 2018 noch rint. Hy hie dêryn fanôf seizoen 2 in weromkearende rol en fanôf seizoen 4 in fêste rol.
Priveelibben
Masterson syn ympressario is syn mem Carol. Hy is lid fan 'e Scientology-'tsjerke', krekt as syn suster Alanna. Harren mem is ek tige aktyf yn dy sekte. Masterson hie earder ferskate jierren in relaasje mei aktrise Dakota Johnson.
Shinji Kagawa
(17 maart 1989) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Borussia Dortmund. Earder spile foar Cerezo Osaka en Manchester United. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 2008, it Aziatysk kampioenskip 2011, it Aziatysk kampioenskip 2015, it Confederations Cup 2013 en it Wrâldkampioenskip 2014.
Kick-Ass (film)
Kick-Ass is in Amerikaansk-Britske superheldefilm en swarte komeedzje út 2010 ûnder rezjy fan Matthew Vaughn, mei yn 'e haadrollen Aaron Taylor-Johnson en Chloë Grace Moretz, en mei yn 'e wichtichste byrol Nicolas Cage. De film is basearre op 'e stripboekesearje Kick-Ass: The Dave Lizewski Years, fan Mark Millar en John Romita jr., dy't publisearre waard troch Marvel Comics.
It ferhaal giet oer de gewoane teenager Dave Lizewski, dy't it him yn 'e holle hellet om in superheld te wurden. Hy skaft in pak mei gesichtsbedekkende mûtse oan en begjint ûnder de namme 'Kick-Ass' (letterlik: "kontskopper", frij fertaald: "regaadmakker") de misdie yn syn wenplak New York te bestriden. Hy komt yn 'e swierrichheden as er behelle rekket by de striid fan in oare superheld, Big Daddy, en dy syn alvejierrige dochter Hit-Girl, om maffiabaas Frank D'Amico út te skeakeljen.
Kick-Ass soarge yn 'e Feriene Steaten foar opskuor fanwegen geweld en obseen taalgebrûk (benammen troch de alvejierrige Hit-Girl). Nettsjinsteande dat krige de film oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy, en ek waard it in kommersjeel súkses. Kick-Ass wûn yn 2011 de Britske Empire Award foar bêste film. Yn 2013 ferskynde in ferfolchfilm, Kick-Ass 2.
Plot
Dave Lizewski is in gewoane teenager dy't wennet yn 'e New Yorkske borough Staten Island. Dêrta ynspirearre troch syn leafde foar stripboeken, dreamt er derfan om in echte superheld te wurden. Hy keapet in wetsuit foar snorkeljen, dat er oanpast sadat it in masker hat, en dêr't er in pear kneppels oan tafoeget, dy't er op 'e rêch draacht. Hy betinkt foar himsels it alter ego Kick-Ass, in superheld dy't de misdie bestriidt. As er de earste kear sa de stêd yn giet, siket er in pear dieven op dy't him en syn maten alris berôve hawwe. Hy giet it gefjocht mei de beide mannen oan, mar syn plan om it rjocht yn eigen hân te nimmen, rint út op in fiasko as ien fan 'e mannen in mês lûkt en him delstekt. Nei't de dieven fan rutens spile hawwe, komt Dave swierferwûne oerein en strompelet de strjitte op, dêr't er oanriden wurdt troch in auto dy't trochriidt. Nei't er fûn is troch foarbygongers, wurdt er nei it sikehûs brocht. Syn bonken binne sa ferbrizele, dat der hast oeral yn syn lichem metalene platen oanbrocht wurde moatte. Ek binne syn senuwen skansearre rekke, mei as gefolch dat er tenei minder goed pine fiele kin.
Dave keapet in nij wetsuit dat er op deselde wize oanpast en giet wer as Kick-Ass de stêd yn. Nei in ferbiten fjochtpartij jaget er fjouwer bindeleden op 'e flecht dy't in jongeman yninoar oan it skoppen wiene. As dêrfan in troch in omstanner opnommen fideo op it ynternet pleatst wurdt, rekket Kick-Ass berucht. Dave begjint dan op it sosjale medium MySpace in side foar Kick-Ass, dêr't lju dy't ferlet hawwe fan syn help him berikke kinne. As er it mei Katie oer dy superheld Kick-Ass hat, dêr't eltsenien oer praat, bychtet se op dat sy eins ek in probleemke hat dêr't se wol de help fan in superheld foar brûke kin. Dave trunet har oan om kontakt mei Kick-Ass op te nimmen en is alhiel yn 'e wolkens as se dat ek wier-wier docht.
Har 'probleemke' blykt lykwols in serieuze swierrichheid te wêzen: Katie, dy't as frijwillichster wurket by in programma dat help ferlient oan drugsferslaafden, wurdt stalkt troch de drugsdealer Rasul. Likegoed set Dave, ferklaaid as Kick-Ass, nei Rasul syn appartemint ta, dêr't er de man moannet om Katie gewurde te litten. Rasul lit him soks net sizze en by de fjochtpartij dy't folget, ferliest Dave al rillegau de slach fan Rasul en syn trewanten. As er yninoar slein en warleas op 'e flier leit, wol Rasul him deasjitte, mar ear't dat derfan komme kin, wurdt er sels deade troch in oare kostumearre superheld, in lyts famke dat harsels Hit-Girl neamd, en dat foar Dave syn feralterearre eagen al Rasul syn trewanten ien foar ien op ûnmeilydsume wize ôfslachtet. As se op it lêst ûngemurken fan efteren oanfallen wurdt en sels deade driget te wurden, wurdt de lêste fan Rasul syn trewanten deasketten troch har heit, de superheld Big Daddy, dy't mei in skerpskuttersgewear op it dak fan it oanbuorjende gebou leit. Neitiid stelle Big Daddy en Hit-Girl al it jild fan 'e drugsdealers en jouwe harren ôf. Dave giet nei hûs yn it besef dat er earne by belutsen rekke is dat syn kinnen fier te boppe giet. Hy lit yn him omgean om mar op te hâlden mei it superheldebestean, mar Hit-Girl en Big Daddy spoare him thús op en fiterje him oan om troch te gean.
De wiere namme fan Big Daddy is Damon Macready. Hy wie foarhinne in earlike, hurd wurkjende plysjeman, dy't in bytsje té iverich wie foar de smaak fan maffiabaas Frank D'Amico. Dy liet falsk bewiismateriaal pleatse sadat it liek as wie Macready korrupt, en fan gefolgen waard er oppakt en siet er fiif jier yn it tichthús. Yn dy tiid begie syn frou, dy't op alle dagen rûn, selsmoard. Se waard fûn en nei it sikehûs brocht, en hoewol't de dokters har net rêde koene, slagge it harren wol om har poppe te rêden, in famke dat de namme Mindy krige. Dy wie de earste fiif jier fan har libben op 'e noed fan plysjeman Marcus Williams, de eardere partner fan Macready. Nei't er frijkommen wie, naam Macready it alter ego Big Daddy oan en begûn er, tsjin 'e beswieren fan Marcus yn, himsels en Mindy te trainen om wraak te nimmen op D'Amico, dy't er de skuld joech fan net inkeld de ein fan syn eigen karriêre, mar ek fan 'e dea fan syn frou. De lêste moannen binne Big Daddy en Hit-Girl begûn om harren plan yn 'e praktyk te bringen, wêrby't se oerfallen útfiere op drugshuzen fan D'Amico syn organisaasje, dêr't se de drugs ferneatigje en it oanwêzige jild stelle.
Underwilens beslút Dave om op te hâlden mei Kick-Ass te wêzen, nei't er noch ien 'misje' útfierd hat. Hy kringt ferklaaid as Kick-Ass de keamer fan Katie binnen, en makket himsels oan har bekend. Tagelyk bychtet er op dat er beslist gjin homo is. Katie ferjout him foar syn bedragerij; se hawwe seksuële omgong en krije in relaasje. Dave, dy't no foar it earst yn tiden it gefoel hat dat er wat te ferliezen hat, beslút it hiele Kick-Ass-barren efter him te litten, ek al om't Katie dêr by him op oanstiet. As Red Mist wer kontakt mei him opnimt, en seit dat er djip yn 'e swierrichheden sit, lûkt er noch ien kear it Kick Ass-pak oan. Red Mist manipulearret Dave om 'e lokaasje fan Big Daddy en Hit-Girl te ferrieden troch derop om te praten dat er de rie fan in âldere, wizere superheld nedich is. As Dave him meinimt nei ien fan 'e ûnderdûkadressen fan Big Daddy, wurde se lykwols folge troch in auto mei mannen fan D'Amico. Op it plak fan bestimming oankommen, sjit Red Mist Hit-Girl del, dy't út in finster falt. Dêrop oerweldigje de trewanten fan D'Amico sawol Big Daddy as Kick-Ass.
D'Amico bewurkmasteret in live-útstjoering oer it ynternet, wêryn't syn mannen de beide finzennommen superhelden martelje en fermoardzje sille. Wylst Kick-Ass en Big Daddy hielendal yninoar slein wurde wylst se fêstbûn op in pear stuollen sitte, kringt Hit-Girl, dy't de kûgels fan Red Mist oerlibbe hat om't se altyd in kûgelfrij fest draacht, it skûlplak fan 'e kriminelen binnen, en fermoardet se allegear live yn 'e útstjoering. Under it gefjocht slagget it D'Amico syn mannen lykwols om 'e stoel fan Big Daddy yn 'e brân te stekken, sadat er libben ferbrând. Nei ôfrin fan it gefjocht nimt Mindy ôfskie fan har heit as dy oan syn ferwûnings beswykt.
Dêrnei gean Kick-Ass en Hit-Girl it gefjocht oan mei D'Amico en Red Mist. Kick-Ass en Red Mist binne oaninoar weage en harren gefjocht einiget dermei dat inoar tagelyk bewusteleas slane. Underwilens wurdt D'Amico nei in wyld gefjocht de sa stadichoan útputte Hit-Girl oermânsk. Hy wol har deasjitte, mar ear't er dat dwaan kin, wurdt er ûnderbrutsen troch Kick-Ass, dy't wer bykommen is. Dy deadet him troch him mei de bazooka, dy't er opkrigen hat, út it finster te blazen. Neitiid beslute Dave en Mindy om it superheldebestean deroan te jaan. Marcus kriget fâdij oer Mindy en skriuwt har yn op deselde skoalle dêr't Dave ek hinne giet. Underwilens riedt Chris D'Amico himsels ta om wraak op harren te nimmen.
Produksje
Kick-Ass is basearre op it earste diel fan 'e stripboeksearje Kick-Ass: The Dave Lizewski Years, fan 'e Amerikaanske striptekeners Mark Millar en John Romita jr. De filmrjochten dêrop waarden al ferkocht ear't it stripboek klear wie. Dat barde doe't regisseur Matthew Vaughn yn 2007 Millar mette by de premiêre fan 'e film Stardust en mei him oan 'e praat rekke. Sadwaande waarden stripboek en film parallel oaninoar ûntwikkele. Vaughn skreau it senario tegearre mei Jane Goldman. Hy wie ek ien fan 'e produsinten fan 'e film, yn 'e mande mei Brad Pitt, Kris Thykier, Adam Bohling, Tarquin Pack en David Reid.
Filmstudio's Marv Films en Plan B Entertainment wiene ferantwurdlik foar de produksje fan Kick-Ass, en Ben Davis die de kamerarezjy. De opnamen foar Kick-Ass fûnen plak yn Hamilton (Ontario), Toronto en ferskate lokaasjes yn Ingelân (benammen yn Londen). De binnendoarsênes waarden foar in grut part opnommen yn 'e Pinewood Studios yn it Ingelske greefskip Buckinghamshire en yn 'e Twickenham Studios yn Londen. De filmmuzyk waard fersoarge troch John Murphy, Henry Jackman, Marius de Vries en Ilan Eshkeri.
Distribúsje
Vaughn hie muoite om in distributeur foar Kick-Ass te finen. Hy besocht it earst by Sony Pictures Entertainment, dat ek syn Layer Cake distribuëarre hie, mar dêr stelden se as betingst dat it geweld yn 'e film ôfswakke wurde moast, en dat wegere Vaughn. Oare distributeurs hiene wol belangstelling mar woene de personaazjes âlder meitsje. Yn 't bysûnder gie dat op foar de alvejierrige Hit-Girl. Ek dat fûnen Vaughn en Goldman net akseptabel. In foardiel fan 'e oanhâldende syktocht nei in distributeur wie dat Vaughn de film meitsje koe sûnder dat bazen fan in grutte studio oer syn skouder meiseagen en har dermei bemuoiden. It budget foar de produksje, dat $28 oant $30 miljoen bedroech, brocht Vaughn eigenhandich byinoar.
Pas doe't de film al yn 'e postproduksjefaze oanbelâne wie, waarden Lionsgate Films en Universal Pictures ree fûn om 'e distribúsje te dwaan yn 'e Feriene Steaten, resp. dêrbûten. Kick-Ass waard foar it earst fertoand op 12 maart 2010 op it filmfestival South by Southwest (SXSW), yn Austin (Teksas). De film iepene dêrnei op 26 maart yn 'e Britske bioskopen en op 16 april yn 'e Amerikaanske bioskopen. Kick-Ass waard op 3 augustus 2010 útbrocht op dvd en blu-ray.
Aksjegroepen foar famyljewearden
Yn jannewaris 2010 late in previewclip fan Kick-Ass yn 'e Feriene Steaten en Austraalje ta opskuor doe't it geweld en it ûnfoege taalgebrûk aksjegroepen foar de beskerming fan 'famyljewearden' yn it ferkearde kielsgat skeat. Sokke aktivisten stroffelen benammen oer de útspraak "Okay, you cunts, let's see what you can do now" ("Okee, steltsje kutten, lit mar ris sjen wat jim no dwaan sille"), fan aktrise Chloë Grace Moretz, dy't ûnder de opnamen noch mar tolve jier wie. Akteur Christopher Mintz-Plasse, dy't yn 'e film de rol fan Red Mist fertolke, wiisde neitiid yn in fraachpetear op 'e skynhilligens fan minsken dy't har opwûnen oer it taalgebrûk fan in famke, mar it blykber bêst fûnen dat itselde jonge famke yn 'e film tsientallen folwoeksenen fermoardet.
Moretz sels sei yn in fraachpetear: "As ik [thús] ea ien wurd brûkte fan wat ik yn Kick-Ass sei, soe ik jierren hûsarrest krije. Dan soe ik yn myn keamer fêstsitte oant ik tweintich wie! Ik soe soks nea yn in miljoen jier sizze. Ik bin in trochsneed, aldendeisk famke." Se joech ek ta dat se harsels ûnder de opnamen der net iens ta bringe koe om yn fraachpetearen de titel fan 'e film lûdop te neamen. Ynstee spriek se dan fan "de film", wylst se it thús oer "Kick-Butt" hie (butt is Ingelsktalich eufemisme foar "kont").
Filmkritisy
Kick-Ass krige fan 'e filmkritisy oer it algemien positive resinsjes. Manohla Dargis fan The New York Times neamde de film "fluch, út en troch tige grappich en faak grotesk gewelddiedich". Neffens har "omearme" de film "hjoeddeistige aksjefilmklisjees" wylst er der tagelyk in satire op wie. Yn 'e Britske krante The Guardian joech Peter Bradshaw Kick-Ass fiif fan fiif stjerren en omskreau de film as "in ûntploffing yn in wansmaakfabryk", dy't "troch en troch skandalich [is], sa gewelddiedich dat jin de mûle derfan iepenfalt, en in tige grappige satire op 'e kwasy-pornoyndustry fan 'e stripboekesektor".
Philip French, dy't foar The Observer skreau, wie ek tige fan Kick-Ass sjarmearre. Hy neamde de film "ûnôflittend gewelddiedich", mei "it meast ûnfoech bekte bern dat ea op it wite doek ferskynd is." Yn 'e krante USA Today fokuste Claudia Puig ek op 'e aktearprestaasje fan Chloë Grace Moretz, dy't se omskreau as "geweldich". Ek skreau se dêroer: "Sels as se mei útwrydsk wapentúch swaaid, komt se skattich oer." Chris Hewitt fan it Britske tydskrift Empire joech de film fiif fan fiif stjerren en omskreau him as "in healwiis fermaaklike, ultra-gewelddiedige sinematyske adrenalinestjit mei in perfekt tempo", wêrfan't it "geweld dúdlik fantastysk en cartoonesk is en net serieus nommen wurde kin."
Peter Howell fan 'e Kanadeeske krante de Toronto Star joech Kick-Ass de heechste skoare. Hy skreau dat de film "in slagge gewelddiedige fantasij is oer nuodlike en ûnlijige tiden, wêryn't gewoane boargers harren twongen fiele om yn aksje te kommen tsjin in maatskiplike oarder dy't fan binnenút oan it ferrotsjen is." Yn it tydskrift Entertainment Weekly parte Owen Gleiberman de film in 81/2 ta, hoewol't er dêroan taheakke dat er persoanlik wol wollen hie dat it wat minder in "achtbaanrit" wurden wie "dy't it te gek die."
In seldsume negative resinsje foar Kick-Ass kaam fan 'e foaroansteande Amerikaanske filmkritikus Roger Ebert, dy't yn 'e Chicago Sun-Times skreau dat er de film "tige oantsjitjaand" en "moreel ôfkarrenswurdich" fûn, en him mar ien fan fjouwer stjerren taparte. As reden foar syn oardiel helle Ebert it ûnfoege taalgebrûk en it geweld oan, mei yn 't bysûnder de sêne wêryn't de alvejierrige Hit-Girl op in hier nei fermoarde wurdt troch maffiabaas D'Amico. Hy murk dêroer op: "As bern yn 'e leeftyd fan it thússjochpublyk fan dizze film inoar yn 'e Feriene Steaten eltse dei deasjitte, is dat net mear grappich." Los fan 'e ynhâld fan 'e film hie Ebert wol lof foar it aktearjen fan Moretz, Aaron Taylor-Johnson en Nicolas Cage.
Oare negative resinsjes kamen fan Tim Robey en Karina Longworth. Tobey joech Kick-Ass yn The Daily Telegraph ien fan fiif stjerren en neamde de film "hol, foarsjoen fan in glazuerlaach en net rjocht oanwêzich." Yn The Village Voice omskreau Longworth de film as "nea sa skokkend as er mient dat er is, sa grappich as er wêze moatte soe, of sa behelle yn maatskippijkrityk as er wêze koe".
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Kick-Ass in frij heech goedkarringspersintaazje fan 76%, basearre op 260 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Kick-Ass is net foar swakkelingen, en bringt it stripadaptaasjesjenre ta nije nivo's fan fisuële styl, bluodderich geweld en fleurich útsleine ûnfoege taal." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Kick-Ass in goedkarringspersintaazje fan 66%, basearre op 38 resinsjes.
Opbringst
Kick-Ass brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten $48.071.000 op en yn alle oare lannen en territoaria $48.118.000. Dêrmei kaam de totale opbringst wrâldwiid út op $96,2 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $28 oant $30 miljoen betsjutte dat in winst fan $66,2 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch fan ôf moasten.
Prizen en nominaasjes
Kick-Ass wûn yn 2011 de Britske Empire Award yn 'e kategory bêste Britske film. De film waard ek nominearre foar de Empire Awards foar bêste film en bêste science fiction- of fantasyfilm, de Critics' Choice Award foar bêste aksjefilm, de People's Choice Award foar favorite aksjefilm, de Saturn Award foar bêste horrorfilm en de Teen Choice Award foar favorite aksjefilm.
De jonge Chloë Grace Moretz wûn de mei har rollen yn Kick-Ass en Let Me In de Empire Award foar bêste nijynkommelinge. Ek waard se foar har rol yn Kick-Ass nominearre foar de Critics' Choice Award foar bêste jonge akteur, de MTV Movie Awards foar bêste trochbraak en grutste doaral, de Teen Choice Award foar favorite trochbraak fan in aktrise, en de Young Artist Award foar bêste haadrol fan in jonge aktrise.
Aaron Taylor-Johnson waard foar syn rol nominearre foar de Empire Award foar bêste akteur en de Teen Choice Award foar favorite trochbraak fan in manlike akteur. Nicolas Cage sleepte in nominaasje yn 'e wacht foar de Teen Choice Award foar favorite akteur yn in aksjefilm, en Christopher Mintz-Plasse waard nominearre foar in Teen Choice Award foar favorite smjunt yn in film. Matthew Vaughn waard nominearre foar de Empire Award foar bêste regisseur.
Katedraal fan Salisbury
De Katedraal fan Salisbury (Ingelsk: Salisbury Cathedral), formeel bekend ûnder de namme Katedrale Tsjerke fan de Hillige Jongfaam Marije (Cathedral Church of the Blessed Virgin Mary), is in anglikaanske katedraal yn Salisbury, Ingelân. It is ien fan de bêste foarbylden fan de iere Ingelske gotyk. It wichtichste diel fan de tsjerke waard fan 1220 oant 1258 boud yn in tiidrek fan 38 jier.