cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Whiskey Tango Foxtrot (film)
Plot
Underwilens reizget Iain foar in nijsferhaal nei de krite Badachsjan, yn noardlik Afganistan, mar ûnderweis wurdt syn bus tsjinkeard troch de Taliban en wurdt hy finzennommen en ûntfierd. Kim is dejinge oan wa't er in sms-ke stjoerd mei it berjocht dat de bus tsjinhâlden wurdt en dat dit net goed ôfrinne kin. Se hastiget har werom nei Afganistan, dêr't se fan 'e lofthaven ôfhelle wurdt troch Fahim. Se giet nei Hollanek, dy't ûnderwilens promoasje krigen hat ta brigadegeneraal by de mariniers, en freget him om help. Se praat derop om dat de kommando's fan it Amerikaanske Leger en de SEALs fan 'e Amerikaanske Marine oates en toates yn it nijs binne mei harren aksjes, mar dat it Amerikaanske Marinierskorps, dat yn Afganistan it deistich wurk opknapt, amper neamd wurdt. Wat no as de mariniers in rêdingsaksje útfierden dy't filme waard troch in kameraman dy't by harren embedded wie. Hollanek hat dêr yn prinsipe wol earen nei, mar as er net wit wêr't er sykje moat, wurdt soks neat.
Dêrop set Kim nei Ali Massoud Sadiq ta, dy't har ris ferteld hat dat der yn Afganistan neat bart sûnder dat hy der wat fan wit. Hy wol har wol helpe, as sy mar in "spesjale freondinne" foar him wurde wol. Ynstee fan op syn taspilings op seks yn te gean, lit se him in filmke sjen dat troch de befeiligingskamera's opnommen is op in jûn doe't er har yn it loazjemint foar sjoernalisten besocht op te sykjen en doe't se him ôfpoeiere nei't er op 'e strjitte in dûnske dien hie om sjen te litten dat Afganen ek wol witte hoe't se feestfiere moatte. It liket wol, seit se, as oft de prokureur-generaal fan 'e Islamityske Republyk Afganistan dêr dûnsjend troch de strjitte giet nei in feest fan Westerske fijannen fan 'e islaam dêr't de sterke drank ûnbeheind floeit. Mei dy sjantaazje-aksje wit se ynformaasje fan him los te krijen oer it plak dêr't Iain fêstholden wurdt. Hollanek stjoert syn mariniers út dy't Iain befrije, mei Kim har kameraman Lange Brian derby, dy't it hiele barren filmet.
Mei dat spektakulêre nijsitem is Kim ynienen wer yn 'e graasje by har tillefyzjenetwurk. Se is lykwols desyllúzjonearre rekke mei it oarlochswurk, en easket fan Geri Taub in pleatsing yn New York of Washington, D.C. Sa beëiniget se har ferbliuw yn Afganistan, nimt ôfskie fan Iain en Fahim en har kollega's en keart werom nei de Feriene Steaten. Dêr siket se korporaal Coughlin op, ien fan 'e earsten dy't se yn Afganistan ynterviewde. By harren konfrontaasje hat Tanya derút blaft dat Coughlin troch syn loslippichheid yn syn fraachpetear mei Kim oerpleatst waard nei Helmand, dêr't er troch in bermbom beide skonken kwytrekke is. Kim fielt har dêr ferantwurdlik foar en giet nei him ta om har te ûntskuldigjen. Se hat har derop taret dat Coughlin har goed it mannewaar opsizze sil, mar hy seit inkeld dat se harsels net wichtiger meitsje moat as se is en dat je net oanhâlde kinne mei efterom te sjen. Letter moat Kim foar har wurk as nijslêzeresse Iain ynterviewe, dy't in boek skreaun hat oer syn ûnderfinings as oarlochsfotograaf. Under in reklameblok seit er dat er oan 'e ein fan 'e wike yn New York wêze sil en freget er har om in kopke kofje mei him te drinken.
Produksje
Yn febrewaris 2014 kundige komédiënne Tina Fey oan dat har filmstudio Little Stranger it boek The Taliban Shuffle: Strange Days in Afghanistan and Pakistan ferfilmje soe mei harsels yn 'e haadrol. Dat wie de memoire fan 'e Amerikaanske oarlochskorrespondinte Kim Barker fan 'e Chicago Tribune oer de jierren 2003-2006, doe't se yn Afganistan en Pakistan de Oarloch yn Afganistan fersloech.
De filmprodusinten namen foar de film de titels The Taliban Shuffle en Fun House yn omtinken, mar keazen úteinlik foar Whiskey Tango Foxtrot, oftewol de ôfkoarting (WTF) fan 'e krêftterm "What the fuck?" werjûn yn it staveringsalfabet fan 'e NATO. Dy namme wie ûntliend oan Whiskey Tango Foxtrot, de memoires fan oarlochsfotografe Ashley Gilbertson oer de tiid dat se ferslach die fan 'e Irakoarloch. Whiskey Tango Foxtrot waard regissearre troch Glenn Ficarra en John Requa, dy't earder tegearre de films I Love You, Phillip Morris (2009), Crazy, Stupid, Love (2011) en Focus (2015) makke hiene. Hja wurken op basis fan in senario fan Robert Carlock, wêryn't de namme fan Kim Barker feroare waard ta 'Kim Baker' en har eftergrûn as krantekorrespondinte ta ferslachjouster foar in tillefyzjenetwurk.
Distribúsje
De distribúsje fan Whiskey Tango Foxtrot waard fersoarge troch Paramount Pictures. De film gie op 4 maart 2016 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. Op 28 juny fan dat jier kaam er út op dvd en blu-ray.
Untfangst
Whiskey Tango Foxtrot krige fan 'e filmkritisy mingde resinsjes. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Whiskey Tango Foxtrot in hiel ridlik goedkarringspersintaazje fan 68%, basearre op 209 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Hoewol't [de film] fier fan FUBAR is, binne Tina Fey en Martin Freeman mar kwealk genôch om 'e al te glêde foarsisberens en beheinde útsjoch op 'e wrâld […] goed te meitsjen." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Whiskey Tango Foxtrot in goedkarringspersintaazje fan 57%, basearre op 44 resinsjes.
Resultaat
Whiskey Tango Foxtrot brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $23,1 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria mar $1,8 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $24,9 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $35 miljoen betsjut dat in ferlies fan $10,1 miljoen plus marketingkosten. Yn 'e Amerikaanske bioskopen ûnderfûn Whiskey Tango Foxtrot benammen konkurrinsje fan 'e tekenfilm Zootopia en de aksjefilm London Has Fallen.
Universiteit fan Susseks
De Universiteit fan Susseks is in Britske universiteit tichtby it plak Falmer yn East Susseks. Hja stiet bekend om har liberalisme en de ynnovative ynterdissiplinêre oanpak op it mêd fan ûndersyk. .
De universiteit sit op in kampus dêr't de studinten net alline leare, mar ek ferspraat oer sân lokaasjes wenje.
Bûnskânselarij (Berlyn)
thumb|450px|De haadyngong fan it Kanzleramt It Bundeskanzleramt yn Berlyn is it gebou fan de Dútske bûnskânselarij. It leit yn it stedsdiel Tiergarten yn it stedsdistrikt Mitte. It bouwurk is ûnderdiel fan de "Band des Bundes" oan de rivier de Spree.
Yn 2001 waard it gebou iepene nei in boutiid fan fjouwer jier. Gerhard Schröder wie de earste kânselier dy't yn it Bundeskanzleramt syn kantoar hie.
Mei in oerflak fan 12.000 m² is it ien fan de grutste gebouwen fan in regearingslieder yn de wrâld. It Kanzleramt is acht kear sa grut as it Wite Hûs; lykwols hearre by it Wite Hûs noch in stikmannich gebouwen dy't ek by it kantoar fan de presidint hearre.
Erotixxx Award
De Erotixxx Awards (foarhinne de eLine Awards of Eroticline Awards neamd) binne in groep Jeropeeske prizen dy't ienris yn it jier takend wurde foar de bêste pornografyske films. Dizze prizen wurde útrikt op 'e eroFame-erotykbeurs yn it Dútske Hannover, troch it faktydskrift Medien eLine.
De earste útrikking fûn plak yn 2005 yn mear as tweintich kategoryen. Fan 2005 oant 2008 hieten de Erotixxx Awards noch eLine Awards of Eroticline Awards, en oant en mei 2009 waarden se útrikt op 'e Venus Berlin-erotykfakbeurs yn 'e Dútske haadstêd Berlyn. Dêr ferfongen se de útrikking fan 'e Venus Awards, dy't fan 1994 oant 2004 op it Venus Berlin plakfûn hie. Yn 2010 kaam de Venus Award lykwols werom en wiek de Erotixxx Award út nei Hannover.
De winners fan 'e Erotixxx Award wurde keazen troch in kombinaasje fan in faksjuery en in stimming ûnder de webmasters en registrearre leden fan beskate Dútske pornografyske websiden. De útrikkingsseremoanje fynt plak yn it ramt fan in galabarren. Under de pornoaktrises dy't alris in Erotixxx Award wûn hawwe, binne Tera Patrick, Tarra White, Jesse Jane en Annina Ucatis. De Amerikaanske pornoprodusint Larry Flynt krige yn 2007 de eLine European Adult Life Style Award takend.
Tadahiko Ueda
(3 augustus 1947 - 15 april 2015) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Nippon Steel.
Louis Hofmann
Louis Hofmann (berne op 3 juny 1997 yn Mönchengladbach) is in Dútsk akteur.
Nei't er al in pear kear meiwurke hie yn tillefyzjefilms debutearre Hofmann yn 2011 mei in haadrol yn de bioskoopfilm Tom Sayer.
Iemssintrale
De Iemssintrale is in elektrisiteitssintrale yn de Iemshaven benoarden Delfsyl yn Grinslân.
De skoarstien fan de Iemssintrale is mei 135 meter it heechste bouwurk fan de provinsje Grinslân.
Electrabel, in dochterûndernimming fan Engie Energie Nederland, is op 't heden eigner fan de sintrale.
XFANZ Award
De XFANZ Awards binne in groep Amerikaanske prizen dy't ienris yn it jier takend wurde foar de bêste pornoakteurs en -aktrises. Dizze prizen wurde útrikt op it XFANZ Summer Expo, it earste pornografyske ekspo dat yn 'e iepen loft holden wurdt, yn it Hard Rock Hotel & Casino, te Las Vegas, yn 'e Amerikaanske steat Nevada. De prizen wurde takend op grûn fan in stimming ûnder de fans (dêrfandinne de namme).
De earste útrikking waard holden yn 2010. Der binne acht kategoryen: froulike stjer fan it jier; manlike stjer fan it jier; nije (froulike) stjer fan it jier; ynternetbabe fan it jier; milf fan it jier; Aziatyske stjer fan it jier; Latina-stjer fan it jier; en ebony-stjer fan it jier. Dêrnjonken binne der noch twa spesjale prizen: de Super Star Honors ("superstjerearepriis") en de Legendary Star Honors ("legindaryske-stjerearepriis"). De bekendste winneresse fan in XFANZ Award is nei alle gedachten pornoaktrise Lisa Ann, dy't yn 2010 ta milf fan it jier útroppen waard.
G.W.S. Barrow
G.W.S. Barrow (folút: Geoffrey Wallis Steuart Barrow; Headingley (Ingelân), 28 novimber 1924 – Edinburch?, 14 desimber 2013) wie in foaroansteand Britsk histoarikus. Hy waard as gesachhawwend beskôge op it mêd fan 'e Skotske Unôfhinklikheidsoarloggen yn it algemien en de persoan fan Robert de Bruce yn it bysûnder.
Libben en karriêre
Barrow waard yn 1929 yn Headingley by Leeds yn in begoedige maatskiplik fermidden berne as de soan fan Charles Embleton Barrow en dy syn frou Marjorie Stuart, dy't fan Skotsk komôf wie. Hy wie learling oan 'e St. Edward's School, in ynternaat yn Oxford, folge de middelbere skoalle oan 'e Keninklike Akademy fan Inverness (in kostskoalle yn Skotlân), en studearre neitiid skiednis oan 'e Universiteit fan St. Andrews, yn it Skotske St. Andrews, en oan it Pembroke Kolleezje fan 'e Universiteit fan Oxford.
Nei't er syn stúdzje mei goed gefolch ôfrûne hie, waard Barrow yn 1950 as dosint skiednis oansteld oan it Universiteitskolleezje fan Londen. Dêr wurke er oant er yn 1961 heechlearaar Midsiuwske skiednis waard oan 'e Universiteit fan Durham, yn it Noardingelske Durham. Yn 1974 krige er in oanstelling as heechlearaar Skotske skiednis oan 'e Universiteit fan St. Andrews, en fan 1979 oant syn pinsjoen yn 1992 wie Barrow heechlearaar Skotske skiednis en paleografy oan 'e Universiteit fan Edinburch. Yn St. Andrews wie ien fan Barrow syn studinten de jonge Alex Salmond, de lettere premier fan Skotlân, dy't yn ferskate fraachpetearen sein hat dat er Barrow as ien fan 'e grutte ynfloeden yn syn libben beskôget.
Barrow lei him yn 't earstoan ta op 'e stúdzje fan it feodaal stelsel dat de Normandiërs nei 1066 op 'e Britske Eilannen yntrodusearren, mar syn belangstelling ferskode al rillegau nei de Midsiuwske skiednis fan Skotlân. Dêrby konsintrearre er him op 'e normandisearring fan 'e Midsiuwske Skotske maatskippij en fan 'e Skotske oerheidsynstellings. By it bredere publyk rekke Barrow nei de publikaasje fan syn paadklearjende wurk Robert Bruce and the Community of the Realm of Scotland, út 1965, lykwols benammen bekend as ekspêr oangeande libben en tiid fan 'e ferneamde Skotske frijheidsstrider en kening Robert de Bruce.
Yn 1951 troude Barrow mei Heather Elizabeth Lownie, mei wa't er ien soan en ien dochter krige. Hy ferstoar op 14 desimber 2013, yn 'e âlderdom fan 89 jier.
My Big Fat Greek Wedding 2
Plot
Achttjin jier nei har brulloft mei har man Ian (sjoch: My Big Fat Greek Wedding) wurket Toula Portokalos Miller wer yn it restaurant fan har heit yn Chicago. Har reisburo hat nammentlik de Bankekrisis net oerlibbe. Sy en Ian hawwe in dochter, Paris, dy't santjin jier is en op 'e middelbere skoalle sit dêr't Ian direkteur fan is. Paris is dwaande mei har lêste jier op skoalle en riedt har ta om te studearjen. Se fielt har ferstikt troch har grutte, lûdroftige en tige bemuoisike etnysk Grykske famylje. Har mem, dy't achttjin jier lyn krekt-en-gelyk oer har famylje tocht, is meitiid ûnderdiel fan it probleem wurden: it falt har tige swier om har dochter los te litten, en troch har krampeftich fêsthâlden set Paris har wat langer wat mear tsjin har ôf. Yn 'e hoop dat ôfstân wat privacy en selsstannigens opsmite sil, tsjinnet Paris talittingsoanfragen yn by universiteiten yn 'e hiele Feriene Steaten. It slagget Toula om dêr net oer yn panyk te reitsjen om't dêr ek de Noardwestlike Universiteit by sit, fuortby Chicago.
Toula har obsessive ferlet om ûnderdiel fan it libben fan har dochter út te meitsjen en alles te 'reparearjen' dat misbeteart yn har grutte famylje, hat ta spannings yn it houlik fan har en Ian laat. Op oanrieden fan muoike Voula besykje se de sjeu yn harren relaasje werom te finen troch wer mei-inoar op ôfspraakjes te gean, as wiene se noch net troud. Mar it iennichste ûnderwerp fan petear dat se betinke kinne is harren dochter.
Underwilens hat Toula har eksintrike heit Kostas (ropnamme Gus) himsels oanpraten dat er in direkte ôfstammeling fan Aleksander de Grutte wêze moat. As syn famylje en freonen dat idee fuortlaitsje, makket dat him allinnich mar koppiger. Hy wol in stambeamwebside op it ynternet oanskriuwe om syn teory befêstige te krijen, mar as er dêrta syn offisjele papierren trochrint, ûntdekt er ta syn ûntsetting dat syn houlikssertifikaat net ûndertekene is troch de Gryksk-otterdokse preester dy't it houlik sletten hat. Dat betsjut dat it houlik yn prinsipe ûnjildich is en dat hy en syn frou Maria al mear as fyftich jier yn sûnde libje. Hy besiket de hjoeddeistige preester fan syn tsjerke safier te krijen dat dy it houlikssertifikaat mei weromwurkjende krêft temûk noch ûndertekenet, mar dy leit him út dat dat net kin.
Uteinlik moat Gus oan Maria opbychtsje hoe't it sit. Hy ferwachtet dat se poer wêze sil, mar ynstee rôlet se suver oer de grûn fan it laitsjen. Gus wol harren no gau-gau mei sa min mooglik roftberens trouwe litten. As se oer de saak neiprakkesearre hat, beslút Maria lykwols dat dit in útlêzen kâns is om 'e trouwerij nochris goed oer te dwaan, mei alles derop en deroan dat se de earste kear troch oarlochsomstannichheden en earmoede misse moast, te begjinnen mei in korrekt houliksoansyk fan Gus. Dy wegeret lykwols mei te wurkjen oan wat er as in ûnnoazele poppekast beskôget. It liedt ta in heechoprinnende rûzje tusken man-en-wiif: Maria wegeret te trouwen oant Gus har in fatsoenlik oansyk dien hat, en Gus wegeret dat te dwaan om't se neffens him al troud binne, dat it spul rekket yn in ympasse. Dat alles ta alteraasje fan Toula, har broer Nick, har suster Athena en de rest fan 'e famylje, dy't him der fansels wer út en tenei mei bemuoie moat.
Let op in jûn komt Gus fêst te sitten yn 'e badkûp om't syn heup op 't slot sketten is. (Hy sit dêrfoar op fysioterapy, mar is te eigenwiis om 'e oefenings te dwaan.) Ian, Nick, neef Angelo en Athena har man moatte de grouwe, neaken âldman út it bad tille, wat by de fjouwer jongere mannen ta in trauma liedt troch de dingen dy't se dêrby sjoen hawwe. Gus rekket nei it sikehûs ta, mar Maria wegeret mei te gean yn 'e ambulânse om't dat foarbeholden is oan famylje, en sy binne ommers net troud. As er op dy wize yn 'e pine set wurdt, jout Gus einlings en te'n lêsten ta en freget Maria, lizzend op 'e brankaar, om mei him te trouwen. Se jout him tawurd en giet mei him nei it sikehûs ta.
Noch foar't Gus goed en wol wer thús is, begjint Maria plannen te meitsjen foar de trouwerij dy't se nea hân hat. Dêrta nimt se in weddingplanner yn 'e earm, dy't lykwols ûntslach nimt as blykt dat de winsken fan 'e lûdroftige famylje rjocht yngeane tsjin har gefoel foar smaak. Foar Gus is dat in ferromming, want hy siet al mei de hannen yn it hier om't er net wist hoe't er betelje moast foar de trouwerij dy't Maria hawwe woe. Nei't de weddingplanner opstapt is, pakt de hiele famylje, Ian syn âldelju Rodney en Harriet en Angelo syn sakepartner Patrick ynbegrepen, ta om 'e trouwerij dochs mooglik te meitsjen. Under de tariedings trunet Nick Angelo oan om einlings út 'e kast te kommen en syn âlden, muoike Voula en omke Taki, en syn suster Nikki te fertellen dat Patrick net inkeld syn sakepartner is. As er al syn moed gearskrabet om dat te dwaan, docht bliken dat se it al lang wisten, en allinne mar wachten oant er ree wie om it harren te fertellen. Patrick wurdt daliks yn 'e famylje opnommen. Underwilens arrivearret út Grikelân wei Panos Portokalos, de ferfrjemde broer fan Gus, dy't troch de famylje by wize fan ferrassing foar de trouwerij útnûge is. Ian en Nick witte Gus te bepraten om 'e rûzje mei syn broer by te lizzen.
Wylst it hiele trelit mei de trouwerij fan har pake en beppe geande is, hat Paris te hearren krigen dat se talitten is ta sawol de Noardwestlike Universiteit yn Evanston, fuortby Chicago, as ta de Universiteit fan New York yn New York. Om it har mem nei 't sin te meitsjen kiest se foar de Noardwestlike Universiteit, en se hâldt út dat se bliid is net safier fuort te hoegen. Mar har oerbeppe, Gus syn mem, dy't frijwol nea in stom wurd uteret, seit no ynienen dat se harsels foarliicht. Op har skoalle tsjocht Paris de dryste skuon oan en freget se Bennett, in jonge op wa't se al langere tiid fereale is, om mei har nei de prom, it skoaldûnsfeest, te gean. Op 'e prom docht bliken dat Bennett ek út in famylje fan Grykske ymmigranten komt, dy't neffens him noch gekker en lûdroftiger is as harres. Om't de prom op deselde jûn is as de trouwerij fan Gus en Maria, moat Paris dat barren misse, mar se ûnthjit om letter op 'e resepsje te kommen.
Underweis nei de trouwerij meitsje Gus, Panos en Taki in flesse ouzo lytsman, mei as gefolch dat se oansketten yn tsjerke arrivearje. As Maria dat sjocht, stoarmet se lulk fuort nei de konsistoarje, om't se kwetst is trochdat Gus de trouwerij blykber net serieus nimt. It slagget Toula, Athena, Nikki en Voula net om har oer te heljen troch te gean mei de trouwerij, mar as Panos har fertelt dat Gus him yn fertrouwen meidielt hat hoefolle oft er fan Maria hâldt, fermurwet har dat. De trouwerij kin dan dochs noch trochgean. Wylst Gus en Maria op 'e nij trouwe, fernije Ian en Toula stilwei harren eigen houliksûnthjitten yn 'e pei fan it tsjerkegebou, wylst op datselde momint op 'e prom Paris en Bennett inoar foar it earst tútsje ûnder in romantyske dûns.
Op 'e resepsje, dêr't ek Paris en Bennett oanwêzich binne, dy't no ferkearing hawwe, jout Toula har heit in brief dat kommen is fan 'e stambeamwebside. Gus is alhiel feringele as dêryn syn teory befêstige wurdt dat er in ôfstammeling fan Aleksander de Grutte is. Ian is de iennichste dy't trochhat dat Toula de útkomst fan it stambeamûndersyk ferfalske hat om har heit bliid te meitsjen.
Yn 'e lêste sêne fan 'e film komt Paris yn 'e studinteflat op 'e kampus fan 'e Universiteit fan New York yn 'e kunde mei har keamergenoate. Dat liket in sympatyk famke, mar se is wat ûntrêstge troch de hiele Portokalos-famylje dy't yn 'e keamer gearklofte is om Paris dêr ôf te setten.
Produksje
My Big Fat Greek Wedding 2 waard regissearre troch Kirk Jones, dy't ek ferantwurdlik wie foar Nanny McPhee en What to Expect When You're Expecting. Hy wurke op basis fan in senario fan Nia Vardalos. De film wie in ferfolch My Big Fat Greek Wedding, út 2002, wêrfan't it senario ek troch Vardalos skreaun wie. Dat wie in tige populêre film, en Vardalos sei letter yn in fraachpetear dat se jierrenlang yn kafees en kofjehuzen oansprutsen wie troch fans dy't in idee foar in ferfolchfilm hiene. Uteinlik besleat se pas yn 2012, nei't se meiwurke hie oan in weromblik op 'e earste film, om yndie in ferfolch te meitsjen. Yn 2014 waard bekendmakke dat My Big Fat Greek Wedding 2 yn preproduksje nommen wie.
Krekt as by de earste film fungearren Gary Goetzman, Tom Hanks en Rita Wilson as produsinten, yn opdracht fan 'e filmstudio's Gold Circle Films, HBO Films en Playtone. De opnamen setten op 10 maaie 2015 útein yn Toronto en einigen op 28 juny fan dat jier. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Jim Denault en de filmmuzyk waard fersoarge troch Christopher Lennertz. Foar My Big Fat Greek Wedding 2 wie in budget fan $18 miljoen beskikber. De foltallige cast fan 'e earste film wie yn it ferfolch nei fjirtjin jier wer yn 'e âlde rolferdieling te sjen.
Distribúsje
De distribúsje fan My Big Fat Greek Wedding 2 waard fersoarge troch Universal Pictures. De film gie op 15 maart 2016 yn New York yn premiêre, wêrnei't er op 25 maart yn 'e Amerikaanske bioskopen iepene. My Big Fat Greek Wedding 2 waard op 21 juny 2016 útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
My Big Fat Greek Wedding 2 krige lauwe resinsjes fan 'e filmkritisy. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie de film in leech goedkarringspersintaazje fan 28%, basearre op 172 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "My Big Fat Greek Wedding 2 is like skattich en ûnskealik as it orizjineel, mar dizze samling grappen en stereotypen dy't net misstien hie yn in komeedzjesearje ûntjout him nea ta eat dat liket op in ferhaal mei in doel." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle My Big Fat Greek Wedding 2 in goedkarringspersintaazje fan 37%, basearre op 32 resinsjes. Amerikaanske bioskoopgongers dy't nei ôfrin fan it bioskoopbesyk befrege waarden, joegen de film lykwols in 9 op in skaal fan 1 oant en mei 10.
Resultaat
Yn de Feriene Steaten ûnderfûn My Big Fat Greek Wedding 2 yn 'e bioskopen benammen konkurrinsje fan de superheldefilm Batman v Superman: Dawn of Justice en fan de tekenfilm Zootopia. Yn Noard-Amearika brocht My Big Fat Greek Wedding 2 $59,7 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $29,2 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $88,9 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $18 miljoen betsjutte dat in winst fan $70,9 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch fan ôfmoasten. Dêrmei wie My Big Fat Greek Wedding 2 in beskieden kommersjeel súkses.
Horror
Horror (fan it Ingelske, oarspronklik út it Latynsk ôfkomstige wurd foar "ferskrikking" of "ôfgriis") is in sjenre yn 'e literatuer en film wêrby't it de bedoeling fan 'e skriuwer of regisseur is om 'e lêzers/sjoggers bang of kjel te meitsjen en gefoelens fan eangstme en/of ôfgriis by har op te roppen troch in grizelige sfear te skeppen. Horror kin boppenatuerlike eleminten of wêzens befetsje (lykas fampieren, spûken of sombys), mar dat hoecht net, want in geastlik steurde searjemoardner, om mar in foarbyld te neamen, kin sûnder beswier deselde rol ferfolje. As der al boppenatuerlike eleminten yn it ferhaal foarkomme, skoarret horror dêrmei hiel deun oan tsjin in oar sjenre, nammentlik fantasy. Gauris kin de ferskrikking dy't it mulpunt fan in horrorwurk foarmet, ynterpretearre wurde as in metafoar foar de bredere eangstmen fan in maatskippij as gehiel.
Skiednis
De woartels fan 'e horror geane werom op Midsiuwske folksferhalen, mearkes en religieuze tradysjes dy't har rjochten op 'e dea, it hjirneimels, it kwea en demoanen. Dêryn kamen boppenatuerlike wêzens foar as heksen, fampieren, wearwolven, mummys, sombys en spûken. De Goatyske roman fan 'e achttjinde iuw griep werom op dy boarnen, mar geat se yn in nije foarm. It wichtichste foarbyld fan dy iere horror is de roman Castle of Otranto, fan 'e Ingelske skriuwer Horace Walpole, út 1764. By de earste edysje dêrfan waard beard dat dat in wiere Midsiuwske roman út Itaalje wie dy't ûntdutsen en oerset wie troch in fiktive wittenskipper. Doe't de wierheid oan it ljocht kaam, fûnen de measte minsken it in anagronistysk wurk of gewoan wansmaaklik. Likegoed waard Castle of Otranto tige populêr.
Oare Goatyske romans folgen, lykas Vathek (1786) fan William Beckford, The Mysteries of Udolpho (1794) fan Ann Radcliffe, en The Monk (1797) fan Matthew Lewis. In grut diel fan 'e horror út dy perioade waard skreaun troch froulju foar froulju, mei as wichtichste senario in fernimstige jonge heldinne dy't hjitfolge waard yn in nearzich kastiel. Underwilens wie yn Dútslân in soartgelikens sjenre, dat fan 'e Räuber- und Schauerroman yn 'e moade rekke, wylst de horror yn 'e Ingelske literatuer oersloech fan proaza nei poëzij mei de saneamde graveyard poems.
Yn 'e njoggentjinde iuw ûntjoech de Goatyske roman him ta it moderne horrorsjenre, mei ferneamde wurken as Frankenstein (1818) fan Mary Shelley, The Pit and the Pendulum (1842) en The Raven (1845) fan Edgar Allan Poe, The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr Hyde (1886) fan Robert Louis Stevenson, The Picture of Dorian Gray (1890) fan Oscar Wilde, en Dracula (1897) fan Bram Stoker. Tsjin 'e ein fan 'e iuw late de fermannichfâldiging fan goedkeape pulpbledsjes ta in wiere eksploazje yn it horrorsjenre. Ynfloedrike skriuwers út it begjin fan 'e tweintichste iuw wiene û.m. H.P. Lovecraft, dy't mei syn Cthulhu Mythos in pionier wie fan it subsjenre fan 'e kosmyske horror, en M.R. James, dy't it spûkferhaal in nije foarm joech.
De filmyndustry liet him frijwol daliks ynspirearje troch de horrorliteratuer, sadat der al ier horrorfilms makke waarden. Lykwols wiene dy betide horrorfilms fanneeds mar frijwat amateuristysk, en pas fan 'e sechtiger jierren ôf koene de films de literatuer yn grizeligens belykje, mei de saneamde slasher- en splatterfilms. Tsjintwurdich is Stephen King ien fan 'e bekendste horrorskriuwers, mei wurken as Carrie, The Shining, It, Misery en withoefolle oaren. Oare populêre horrorskriuwers binne Dean Koontz, Brian Lumley, James Herbert, Clive Barker, Ramsy Campbell en Peter Straub. Wylst de filmyndustry horror gauris kombinearret mei humor, lykas yn 'e Scream-filmrige, wurdt horror yn 'e literatuer no ek faak fermongen mei oare sjenres, lykas mei urban fantasy yn 'e boeken fan Carrie Vaughn, en mei eroatyske literatuer yn 'e Goatyske romans fan Anne Rice.
Formule
Horrorfilms folgje faak in tal fêste patroanen en formules. In tal fan dy klisjee- of formuleferskynsels waarden beneamd yn de ‘tûke’ horrorfilms Funny Games en Scream (1996). It personaazje Randy út de Scream-films ûnderwiist syn freonen yn de films sels oer sokke regels fan de horrorfilms:
Subsjenres
As subsjenres fan horror kinne sjoen wurde:
J-Horror
De Aziaten ha in ferlykbere skiednis kwa lingte fan de histoarje fan de horrorfilm as Jeropa en de Feriene Steaten. Dochs wiene Aziatyske produksjes begjin 21e iuw ynienen ferantwurdlik foar it opkommen fan in populêre stream horrorfilms yn it westen. Dêrby giet it sawol om de Japanske, Koreaanske, Sineeske ensfh. produsinten sels, as om in rige Amerikaanske remakes dêrfan.
It relatyf breed droegen westerske súkses fan de J-Horror-films begûn yn prinsipe yn 2002 mei it útkommen fan The Ring, in westerske remake fan Ringu. Yn it spoar dêrfan folgen remakes fan Japanske films lykas ûnder oare Dark Water (2005) en Ju-on. In grut persinaazje fan de J-Horror-films hat lytse famkes mei lang swart hier, grutte (faak bluodrige) eagen en wetter as fêste yngrediïnten. In oar part part bestiet út eksperimintele, yn it Westen hast net oant net foarkommende, ferhalen en ferhaalstruktueren. In bekende namme yn de lêste subkategory is Takashi Miike, dy’t benammen besiket de grinzen fan it sjokkearjen op te rekken.
Robert A. Heinlein Award
De Robert A. Heinlein Award is in Amerikaanske literatuerpriis dy't elts jier oan 'e ein fan maaie útrikt wurdt "foar treflike publisearre wurken op it mêd fan science fiction en technyske skriuwerij om de minske te ynspirearjen en ferken it hielal." De priis draacht de namme fan 'e ferneamde en mannichfâld bekroande Amerikaanske science fiction-skriuwer Robert A. Heinlein (1907-1988), en waard yn 2003 ynsteld troch it Heinlein Genoatskip.
Mika Häkkinen
Mika Pauli Häkkinen (Vantaa, 28 septimber 1968) is earder Finske Formule 1-koereur. Hy waard twa kear winner fan it Formule 1-wrâldkampioenskip.
Lodewijk Wilhelmus Copijn
Lodewijk Wilhelmus (Louis) Copijn (Maartensdijk, 1 febrewaris 1878 - 8 april 1945) wie in Nederlânsk tún- en lânskipsarsjitekt.
Lette lânskipsstyl
thumb|Deensk foarbyld út 1806 De lette landschapsstijl is in túnstyl yn Nederlân dêr't in wrydsk lânskip yn neimakke wurdt.
Skaaimerken fan dizze styl binne floeiende foarmen en in sterke ôfwikseling fan beplanting. Karakteristyk foar de styl binne ek de fiersichten, iepen romten, beamkûlissen en de oanplant fan solitêre eksoatyske beamen en/of beamgroepen en streamkes troch it park. Dizze styl folge de iere lânskipsstyl op en hie de hichte yn de perioade 1815-1870.
Echte hazzen en kninen
De echte hazzen en kninen (Latynske namme: Leporinae) foarmje in ûnderfamylje fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e hazze-eftigen (Lagomorpha) en de famylje fan 'e hazzen en kninen (Leporidae). Ta dizze ûnderfamylje hearre alle libbene soarten hazzen en kninen, wêrûnder de hazze (Lepus europaeus) en de wylde knyn (Oryctolagus cunniculus), dy't ek yn Fryslân foarkomme.
Keunstriden op de Olympyske Winterspullen 1948
De Olympyske Winterspullen 1948, ek wol de Ve Olympiade neamd, waarden 1948 yn Sankt-Moritz, Switserlân hâlden. Dat wie fan 30 jannewaris oant en mei 8 febrewaris. It keunstriden wie yn de St. Moritz Olympic Ice Rink.
Medaljespegel
De top-7 fan lannen dy't by it keunstriden medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen fan 1948.
Jochen Rindt
Karl-Jochen Rindt (Mainz, 18 april 1942 - Monza, 5 septimber 1970) wie earder Formule 1 koereur. Hy waard 25 oktober 1970 postúm wrâldkampioen Formule 1, goed twa moanne nei't er ferûngelokke wie tidens de training foar de Grutte Priis fan Itaalje. Rindt riid op in Eastenryske lisensje ûndanks dat er de Dútske nasjonaliteit hie.
Jonge jieren
Syn karriêre begûn yn 1961 op 't sirkwy fan Innsbruck-Kranebitten mei in privee Simca. Dêr ried er ek in minder kompetitive Formule Junior Cooper fan it Ecurie Vienne -team, Yn 1963 berikte hy it 19e plak. Nei 1964 makke Rindt de oerstap nei de Formule 1.
1964
Yn 1964 tekenet Rindt foar it team fan Rob Walker Racing Hy makket syn Formule 1 debút tidens de Grutte Priis fan Eastenryk. Hy hellet de finish net trochdat de stjoerkolom fan syn auto stikken giet. It bliuwt yn 1964 by ien Formule 1 wedstriid foar Rindt.
1965–1967
Yn 1965 makket Rindt de oerstap nei Cooper Mar it seizoen ferint net al te bêst syn beste prestaasje is in fjirde plak by de Grutte Priis fan Dútslân Rindt beslút is seizoen op in trjetjinde plak yn it einklassemint mei fjouwer punten.
Ejakulaasje
Ejakulaasje (fan it Frânske éjaculation, mei deselde betsjutting) is it útsmiten fan sperma út it manlik fuortplantingssysteem, dat ornaris mank giet mei it berikken fan in orgasme. Dit is yn 'e regel it einstadium en natuerlike doel fan seksuele stimulaasje by manlju, en teffens in essinsjeel ûnderdiel fan 'e natuerlike fuortplanting.
Beskriuwing
By in ejakulaasje wurdt sperma út 'e testikels fia de siedlieders nei de urinebuis fan 'e penis ta laat, wêrnei't it yn ferskate weagen út 'e penis komt. Faak spuitet it dêrby op eksplosive wize nei bûten ta, mar it kin ek mear stadichoan nei bûten lekke of drippe, benammen as de man net botte seksueel opwûn wie. Op 'e ejakulaasje folget de refraktêre perioade, wêrby't manlju net fuortendaliks wer in ereksje krije kinne of ta in nije ejakulaasje stimulearre wurde kinne. De doer dêrfan ferskilt nei persoan en omstannichheden, mar beslacht by fierwei de measte manlju minimaal tsien minuten oant in kertier.
Jochen Rindt
1965–1967
Yn 1966 behellet Rindt syn earste poadiumplak yn Belgje. Letter dat seizoen behellet er nog twa kear it poadium. Rindt wurdt yn 1966 tredde yn it einklassemint mei 22 punten.
Ejakulaasje
Beskriuwing
De ejakulaasje fan sperma wurdt foarôfgien troch de ôfjefte fan foarfocht, dat gjin sperma befettet, mar funksjonearret as in natuerlik glydmiddel foar faginale of anale seks. De eigentlike ejakulaasje bestiet almeast út fiif oant tsien weagen (mei in gemiddelde fan sân), folge troch nochris in stik as fiif wêrby't gjin sperma mear nei bûten komt. As men foar eltse gearlûking likernôch in sekonde rekkenet, duorret it orgasme by de measte manlju dus likernôch tolve tellen en de eigentlike ejakulaasje sân tellen.
By guon bisten, lykas hynders, skiep en kij, kin de ejakulaasje al yn in fraksje fan in sekonde foarby wêze. By oaren, lykas bargen en everswinen, kin de ejakulaasje neffens in ûndersyk út 2013 fiif oant tsien minuten en neffens ien út 2010 wol tsien oant tritich minuten duorje, benammen as de spiraalfoarmige nút fan 'e penis fan 'e bear him fêstset yn 'e limoerhals fan 'e sûch.
Jochen Rindt
1965–1967
1967 is in min jier is protte problemen mei de auto fan de alve wedstriden behellet Rindt mar twa kear de finish. Hy wurdt dan ek trettjinde yn it einklassemint mei seis punten.
1968
Yn 1968 rydt Rindt foar Brabham mar dat wurdt gjin goed houlik. Ek hjir hellet er mar twa kear de finish, mar wol twa kear it poadium mei in tredde plak. Dat hy wurdt yn it einklassemint tolfde mei acht punten.
Ejakulaasje
Beskriuwing
De hoemannichte sperma dy't by de minske by ien ejakulaasje útsmiten wurdt, kin sterk útinoar rinne, fan 0,1 oant 10 mililiter (ta ferliking: yn in teeleppeltsje kin 5 ml en yn in ytleppel 15 ml). In folwoeksen bargebear kin per ejakulaasje wol 250 oant 300 ml sperma produsearje. De hoemannichte sperma dy't troch in man per ejakulaasje produsearre wurdt, is grutter neigeraden dat der mear tiid ferstrutsen is sûnt de lêste ejakulaasje. Alderdom soarget foar it minder wurden fan 'e hoemannichte produsearre sperma.
Jochen Rindt
1969-1970
Nei it dramatyske seisoen by Brabham makket Rindt yn 1969 de oerstap nei Lotus. Hy behellet fjouwer kear de finish wêrfan twa kear in poadiumplak en wint de Grutte Priis fan de Feriene Steaten Rindt wurdt mei 22 punten fjirde yn it einklassemint.
Ejakulaasje
Ofwikende foarmen fan ejakulaasje
In abnormaal lytse of hielendal gjin spermahoemannichte by in ejakulaasje hjit hypospermia en kin feroarsake wurde troch in blokkade fan 'e siedlieders (lykas opsetlik oanbrocht wurdt by sterilisaasje).
Behalven troch bewuste seksuele stimulaasje kin in ejakulaasje ek spontaan foarkomme yn 'e sliep; dat wurdt in wiete dream neamd. Yn seldsume gefallen kin in spontane ejakulaasje ek feroarsake wurde troch in prostaatsykte.
Jochen Rindt
1969-1970
De fleugels fan de Lotus siten lager as earder en dêr wiene de fangrails op it sirkwy fan Monza net op berekkene. Rindt riid foar de lêste bocht fan 'e baan, en syn auto bedarre der troch foar in grút part ûnder de fangrails. Rindt ferstoar ûnderweis nei it sikehûs.
Ejakulaasje
Ofwikende foarmen fan ejakulaasje
By in retrograde ejakulaasje kin it sperma by it orgasme om 'e iene of oare reden de urinebuis net berikke, en siket it in oare útwei. Dêrtroch fynt de ejakulaasje dan net bûten it lichem plak, mar yn 'e blaas. Soks wurdt in drûch orgasme neamd en kin op himsels gjin kwea, hoewol't it uteraard in probleem is by de fuortplanting. It sperma sil yn 'e blaas fertinje yn 'e urine en letter mei útpisse wurde.
Prinsesse fan Zweeloo
thumb|Snoer fan tritich glêzen kralen en ien barnstiennen kraal De Prinsesse fan Zweeloo wie in frommes út 'e fyfde iuw, wêrfan't it grêf yn 1952 fûn waard yn it Drintske doarp Zweeloo, gemeente Coevorden. Har bynamme komt fan it rykdom fan it guod dat yn it grêf fûn waard.
Parten fan tekstyl yn it grêf lieten sjen dat se in linnen jurk mei wollen mantel of sjaal droech. Hja hie in samling fan tritich grutte kralen fan glês om har middel hinne, en kralen fanin halskeatling fan barnstien. Dat wie de grutste samling barnstien dat yn Nederlân fûn waard. Oare fynsten yn it grêf befetsje in spjelde fan brûns, út Noard-Dútslân yn de foarm fan in flinter, in sulveren ring, in brûnzen earmbân, twa kaaien fan brûns, en sulveren húskeguod. Guon fan dy foarwerpen binne te sjen yn it Drintsk Museum yn Assen.
Har grêf wie ien fan in nust grêven oan de noardeastlike kant fan in ôfgraving. Der binne hynstegrêven yn de omkriten, en om't hynders net begroeven waarden mei froulju, is nei alle gedachten it grêf fan har man ien fan de grêven dy't weiwurden wie mei it ôfgraven fan sân op it plak.
Masakatsu Miyamoto
(4 july 1938 - 7 maaie 2002) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Furukawa Electric. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1964 en it Olympyske Simmerspullen 1968.
Iere lânskipsstyl
Iere lânskipsstyl wie in túnstyl yn Nederlân yn it tiidrek 1750 oant 1815 dêr't in soarte fan ideaal lânskip yn neimakke waard.
Dizze styl wurdt ek wol ûnrjochtlik oantsjut mei Ingelske lânskipsstyl. Karakteristyk binne lytsskaligens en beslettenens mei stribjen nei min ofte mear natuerlikens.
Vilhelm Pedersen
Thomas Vilhelm Pedersen (Køge, 28 jannewaris 1820 – Kopenhagen, 13 maart 1859) wie in Deensk keunstskilder en yllustrator dy't foaral bekend waard fan syn yllustraasjes by de mearkes fan Hans Christian Andersen. Hy wie de earste keunstner dy't Andersen's wurk yllustrearre. Syn tekeningen waarden oerset op houtblok en brûkt yn de Deenske en Dútske edysjes. Hy waard ûnderskieden mei de Oarder fan de Dannebrog.
Biografy
Ynearsten gie er yn de fuotleasten fan syn heit en waard er ofsier yn de Keninklike Deenske Marine. Hy hie niget oan tekenjen en yn 1843 joech Kristiaan VIII him fjouwer jier betelle ferlof om him de gelenheid te jaan in karriêre as keunstner op te bouwen. Hy studearre by Wilhelm Marstrand en skreau him yn by de Keninklike Deenske Akademy fan Skiene Keunsten. De earste útstalling fan syn wurk wie yn 1847, mar hy gie frijwillich werom it leger yn by it útbrekken fan de Earste Dútsk-Deenske Oarloch. Hy die mei yn de Slach fan Eckernförde dy't letter it ûnderwerp fan twa skilderijen wurde soe. Dêrnei pakte er syn Marinekarriêre wer op en tsjinne dêr oant syn dea yn 1859.
Pedersen syn soannen Thorolf (1858-1942) en Viggo (1854-1926) wiene ek skilders.
Hans Christian Andersen
Andersen's ierste ferhalen waarden publisearre sûnder yllustraasjes, mar yn 1849 ferskynde in samling fan syn ferhalen mei 125 plaatsjes fan Pedersen dy't doe noch in jong marine-ofsier wie. Anderson wie tige wiis mei Pedersens yllustraasjes, dy't hjoed de dei yn Denemark beskôge wurde as net los te sjen fan de mearkes, lykas ek John Tenniel syn yllustraasjes dat binne foar Lewis Carroll's Alice in Wonderland of Quentin Blakes yllustraasjes foar Roald Dahl's berneboeken.
Houtfiken fan Pedersen's tekeningen waarden foar it earst makke foar in Dútske edysje fan de ferhalen dy't útbrocht waarden troch Carl B. Lorck yn Leipzig. Andersen's Deenske útjouwer, C.A. Reitzel, betelle Lorck foar de rjochten op Pedersen's yllustraasjes.
UK Adult Film and Television Award
De UK Adult Film and Television Awards of UKAFTA Awards (of koartwei UKAFTA's) wiene in groep Britske prizen dy't ienris yn it jier takend waarden foar de bêste pornografyske films. De namme fan dizze prizen wie mei sin modellearre nei de wichtichste Britske mainstream-filmpriis, de BAFTA. De UKAFTA's waarden útrikt troch it pornolabel Redzone Pictures en de UK Adult Producers Trade Association (UKAPTA) mei as doel om 'e Britske pornoyndustry te promoatsjen. De earste útrikking waard holden op 17 novimber 2006 yn it Hammersmith Palais te Londen, en waard presintearre troch de Britske pornoprodusint, -regisseur en -akteur Ben Dover.
Der wiene likernôch tritich ûnderskate kategoryen, wêrmei't sawol aktearprestaasjes en rezjy, as produksje en technyk eare waarden. De UKAFTA's besloegen net allinnich de media film en tillefyzje, sa't de namme al oanjout, mar teffens ynternet. Der wie harren lykwols net in lang libben beskern: de trêde útrikking, yn 2008, wie mei-iens ek de lêste. Men wol hawwe dat de UKAFTA's te sink gien binne oan ûnfoldwaande finansjele dekking kombinearre mei minne plenning en promoasje. Under de pornoaktrises dy't in UKAFTA wûn hawwe, binne Savannah Gold, Carmel Moore en Carmella Bing.
Prikslydzjen op de Paralympyske Winterspullen 1998
De VIIe Paralympyske Winterspullen waarden yn 1998 hâlden yn it Japanske Nagano.
Dirk Postma
thumb|Dûmny Dirk Postma Dirk Postma (Dokkum, 10 jannewaris 1818 - Burgersdorp (Súd-Afrika), 28 desimber 1890) wie de earste predikant yn de Grifformearde Tsjerken yn Súd-Afrika en stifter en earste heechlear fan de teologyske skoalle yn Burgersdorp yn de Noordoos-Kaap, de foarrinner fan de Teologyske Skoalle en universiteit yn Potchefstroom.
Libben en wurk
Postma wie de jongste fan Pyter Pyters Postma en Lolkje Arjens Boekhout. Hoewol't er as "Durk" doopt waard, skreau er him letter as "Dirk". Syn âlden wiene earme arbeiders. Hy ferlear syn heit doe't er fiif wie en mem bleau efter mei fiif bern. Om de húshâlding troch de tiid te krijen gie Postma mei fyftjin jier fan skoalle ôf en waard blikslaggersfeint.
Tegearre mei syn mem ferliet er de Herfoarmde Tsjerke by de Ofskieding fan 1834. Op 12 maaie 1838 die Postma belidenis yn de Ofskieden Grifformearde gemeente Wânswert. Postma waard 5 july 1840, sûnder formele teologyske oplieding (dy wie der doe noch net foar ôfskiedenen), dûmny yn Minnertsgea. Dêrnei stie er yn Middelstum-Bedum (1842–1844), Wildervank (1844–1849) en Swol (1849–1858). Hy krewearre foar kristlik ûnderwiis, wie fermoedsoenjend tusken botsende partijen yn de ôfskieden tsjerke, en die sines ta de oprjochting fan in eigen teologyske skoalle yn Kampen, dy't der kaam yn 1854.
Postma ferfear op 22 maaie 1858 nei Súd-Afrika, dêr't de Transvaalske steatstsjerke grut felet fan predikanten hie.
Ds. Postma is de Súd-Afrikaanske stamfaar fan de famylje Postma dy't op in protte maatskiplike terreinen bydroegen hat en dat hjoed de dei noch docht. Hy troude fiif kear, twa kear yn Nederlân en twaris yn Súd-Afrika, en oerlibbe al dy froulju útsein de lêste. Ut dy houliken waarden tweintich bern berne, wêr't fiif fan net folwoeksen waarden. Fan dy bern waarden fiif bekend: Petrus, bekend Grifformeard learaar yn Pretoria en presidint Paul Kruger syn kapelaan en riedjouwer, Marthinus, earste Grifformearde predikant yn Witwatersrand, Dirk jr., Grifformeard predikant, skriuwer en tsjerkehistoarikus, Stephanus, Grifformeard predikant en teolooch, en Willem, Grifformeard predikant en ek bekend ûnder syn skûlnamme dr. O'kulis. Dirk Postma sr. is ien fan de trije predikanten fan de Afrikaanske tsjerke fan wa't fiif soannen ek predikant waarden.
Wurk
In kar:
Großwolde
thumb|264px|Kaart mei de gemeente Westoverledingen Großwolde (Eastfrysk: Grō'woel) is in doarp yn de gemeente Westoverledingen yn East-Fryslân. It doarp leit oan de B70 en leit tusken Ihrhove en Steenfelde.
It efterheaksel -wolde ferwiist nei in wiete net oanmakke wyldernis. It oarspronklike doarp waard om 1200 hinne ferpleatst nei it easten ta dêr't it op in sânrêch leit. De tsjerke fan Großwolde komt fan de fjirtjinde iuw en hat noch in doopfont fan de tsjerke fan it âldere doarp.
Yn de Earste Wrâldkriich wie der in lytse wurkkamp by it doarp dêr't 65 Russyske kriichsfinzenen yn in strieminne tastân 999 hektare fean oanmeitsje moasten.
Under Großwolde falle de buorskippen Großwolderfeld en Colmhusen.
Nijsgjirrich
thumb|left|Stânbyld Oll Willm foar it gemeentehûs yn Ihrhove Oll Willm ("Alde Willem"), wiere namme: Wilhelm Brechtezende (Großwolderfeld, 1886–1966), wie in dierber en kleurryk persoan yn Großwolde yn de earste helte fan de tweintichste iuw. Hy kaam út in boerehûshâlding en wie de soan fan Hinerk en Tjake Brechtezende. Hy fertsjinne de kost as Böskupploper troch foar oaren boadskippen te dwaan. Doe't de nazys oan de macht kamen, stutsen dy de gek mei him, mishannelen en narren him en skearden him keal. Guon jongelju fan de Hitler-Jongerein stutsen syn hut yn 'e brân. Yn 2011 waard foar him foar it gemeentehûs yn Ihrhove in stânbyld oprjochte.
Sidewise Award for Alternate History
De Sidewise Awards for Alternate History ("Sydlingse Prizen foar Alternative Skiednis"), ek wol koartwei de Sidewise Awards neamd, binne in groep Amerikaanske prizen dy't ienris yn 't jier útrikt wurde foar de bêste boeken en ferhalen op it mêd fan 'e alternate history. Dat is in subsjenre fan 'e science fiction dat him konsintrearret op 'e feroare rin fan 'e skiednis troch ien krúsjaal histoarysk feit te feroarjen of wei te litten. De prizen waarden yn 1995 ynsteld, en binne ferneamd nei it koarte ferhaal Sidewise in Time út 1934, fan Murray Leinster.
De winners fan 'e Sidewise Awards wurde útornearre troch in sjuery fan ekspêrs dêr't yn it ferline behalven Amerikanen en lju út it Feriene Keninkryk en Súd-Afrika diel fan útmakke hawwe. De útrikking fan 'e prizen fynt yn 'e regel plak op 'e World Science Fiction Convention, de "Wrâldkonvinsje fan 'e Science Fiction". Ornaris giet it dêrby om twa prizen: ien foar koarte fiksje (koarte ferhalen, koarte novelles, novelles en koarte romans ûnder de 60.000 wurden) en ien foar lange fiksje (langere romans en romansearjes). As se dêr oanstriid ta fiele, stiet it de sjueryleden frij om dêrnjonken ek noch in Special Achievement Award ("Spesjale Priis") ta te kennen foar in wurk of wurken dy't datearje fan foar't de Sidewise Award ynsteld waard. Foar in folsleine list mei winners, sjoch op dizze side, op 'e Ingelske Wikipedy.
Ryuichi Sugiyama
(4 july 1941) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Mitsubishi Motors. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1964 en it Olympyske Simmerspullen 1968.
Michel Velleman
thumb|'Professor Ben Ali Libi' (1933) Michel Velleman (Grins, 5 jannewaris 1895 - Sobibór, 2 july 1943) wie in Nederlânsk gûchelder en yllusjonist dy't optrede ûnder de skûlnamme Ben Ali Libi. Hy waard yn de Twadde Wrâldoarloch troch de nazy's deadien.
Biografy
Yn de jierren tweintich ferfear Velleman nei Amsterdam, dêr't er as humoristisch goochelaar, professor Ben Ali Libi optrede soe. It Nieuwsblad van het Zuiden skreau yn 1924 oer him: ''Ben Ali Libi is een handige toovenaar die de aanwezigen versteld doet staan van zijn ongelooflijke toeren. Al deze toeren op te noemen is natuurlijk onmogelijk, doch hij had een groot succes. Een heele avond met deze toovenaar alleen zou niemand vervelen.'' Hy joech foarstellings foar ûnder oaren prins Hendrik en de Dútske eardere keizer Wilhelm.
By in razzia yn juny 1942 yn Amsterdam waard Velleman mei syn húshâlding oppakt. Hy waard letter fermoarde yn it ferneatigingskamp Sobibór.
Oantins
Dirk Jan Roeleven makke yn 2014 in dokumintêre oer it libben fan ‘Ben Ali Libi’.