cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Robert E. Howard
Earste skriuwwurk
Howard slagge yn maaie 1923 foar syn eineksamens, en gie doe werom nei Cross Plains. Dêr sette er útein mei in fêst oefeningsrezjym, dat it omhakjen fan ikebeammen omfieme en it ta baarnhout slaan fan 'e omhoude beammen, en fierders training mei gewichten, bokstraining mei in bokssek en springoefenings. Dêrtroch boude er himsels meitiid op fan in meagere opslûpen jonge ta in spierde jongeman. Hy ûnderhold him yn dy tiid as hantsjemuoisfeint yn Cross Plains en omkriten, ek al hied er in hekel oan dat wurk.
Begjin
Yn 1924 folge Howard yn Brownwood in oplieding stenografy oan it Howard Payne Kolleezje, wêrby't er diskear yn 'e kost gie by yn freon Lindsey Tyson. Hy woe eins letterkunde studearje, mar dat waard him om 'e iene of oare reden net tastien. Syn biograaf Mark Finn hat suggerearre dat syn heit wegere te beteljen foar alles wat gjin beropsoplieding wie. Yn novimber fan dat jier, nei jierren fan ôfwizings, wist Howard einlings en te'n lêsten ien fan syn koarte ferhalen te ferkeapjen (foar de som fan $16) oan in profesjoneel tydskrift. It gie om it hoalebewennersferhaal Spear and Fang, dat yn july 1925 yn it weird fiction-blêd Weird Tales ôfprinte waard.
Howard beskôge dat as it begjin fan syn wiere karriêre, dat oan 'e ein fan it semester briek er syn stúdzje ôf en gied er werom nei Cross Plains. Koarte tiid letter krige er berjocht dat der noch ien fan syn ferhalen, The Hyena, akseptearre wie troch Weird Tales. Yn dyselde snuorje besocht Howard ek foar it earst en skriuw in roman. Dat waard in semy-autobiografysk wurk mei de titel Post Oaks & Sand Roughs, dat er yn 1928 foltôge. Hy modellearre it nei Martin Eden, fan Jack London. It boek wie mar fan midsmjittige kwaliteit en waard pas yn 1990 foar it earst publisearre, mar it wie letter in wiere skatkiste foar Howard syn biografen, omreden fan 'e wiere, persoanlike ynformaasje dy't er deryn fêstlei.
Mei't Weird Tales útbetelle by publikaasje, en de ferkochte ferhalen noch net publisearre wiene, beskikte Howard op dat stuit (desimber 1924) noch net oer jild om himsels fan te ûnderhâlden. Dat ferholp er troch in baan as sjoernalist by de pleatslike krante te nimmen, de Cross Plains Review, dy't him $5 de kolom betelle foar artikels oer oaljenijs. Hy krige dêr yn 1925 dien, wêrnei't er in moanne op it pleatslike postkantoar wurke oant er út himsels opstapte om't it lean him te leech wie. In folgjende baan, by de Cross Plains Natural Gas Company (in ierdgasmaatskippij), kaam al rillegau in ein oan om't er wegere him servyl te hâlden en dragen foar syn baas oer. Nei't er in skoftke fysike arbeid dien hie foar in lânmjitter, fûn er wurk as stenograaf foar in oaljemaatskippij.
Tegearre mei syn freon Tevis Clyde Smith skreau Howard yn 'e 1920-er jierren in protte poëzij. Fan syn hûnderten gedichten waarden lykwols mar inkele tsientallen publisearre yn Weird Tales en in ferskaat oan literêre tydskriften, mei't in protte redakteurs en útjouwers tebekskrillen foar syn ûnderwerpen. Op 't langelêst besleat Howard dat it tiidrôvjende skriuwen fan poëzij in lúkse wie dêr't er yn syn sitewaasje it frij net ta hie, en dat er syn tiid better brûke koe foar it skriuwen fan ferhalen. Sadwaande skreau er nei 1930 net folle gedichten mear. Nettsjinsteande dat naam syn proaza almar mear de foarm fan 'proazapoëzij' oan, mei't er it foltroppe mei dreamerige bylden fan in suver hypnoatyske kwaliteit. Dat joech syn ferhalen in krêft dy't ûntbriek yn 'e measte oare pulpfiksje út syn tiid.
Fierdere ferkeapen fan ferhalen oan Weird Tales wiene sporadysk mar bemoedigjend, en al rillegau ferskynde der geregeldwei wurk fan Howard yn it blêd. Syn earste ferhaal dêr't Weird Tales in byhearrende ôfbylding fan op 'e omslach pleatste, wie Wolfshead, oer De Montour, in Midsiuwske Normandyske wearwolf, yn 'e edysje fan april 1926. Koart dêrnei sei Howard syn wurk as stenograaf op om skinker fan frisdrinken yn Robertson's Drug Store te wurden, dêr't er $80 yn 'e wike mei fertsjinne. Hy hate dat wurk lykwols, en skreau neitiid eltse dei fan 'e wike oant djip yn 'e nacht, wêrmei't er himsels úteinlik siik makke fan sliepgebrek. In befreone oaljeman naam him mei nei it Neeb Ice House, dêr't (ûnder de Drûchlizzing yn 'e Feriene Steaten) temûk sterke drank skonken waard. Howard begûn ek diel te nimmen oan bokswedstriden. Fral dat lêste waard in wichtich ûnderdiel fan syn libben, mei't it him in útlaatklep joech om syn frustraasjes en lulkens ôf te reägearjen.
Sword and sorcery
Yn augustus 1926 joech Howard syn útputtende baan by de drogisterij oer en in moanne letter gied er wer nei Brownwood, diskear om in oplieding boekhâlden te folgjen. Yn augustus fan dat jier begûn er ek te wurkjen oan The Shadow Kingdom, ien fan 'e wichtichste ferhalen fan syn karriêre. Wylst er wer oan it Howard Payne Kolleezje studearre, skreau Howard foar de universiteitskrante, The Yellow Jacket ("De Giele Omslach"). Dêryn waard û.m. syn ferhaal Cupid vs. Pollux ôfprinte, in komysk teltsje dat lykwols syn ierste (oerlibjende) beskriuwing fan in bokswedstryd befettet. Letter rekke er oanhelle mei de mûzels, sadat er nei hûs moast om op te betterjen. Dêrtroch moast er de oplieding letter op 'e nij folgje. Yn maaie 1927 slagge er foar it eksamen.
Dy simmer werskreau Howard it ferhaal The Shadow Kingdom, wêrnei't er it yn septimber oanbea oan Weird Tales en der $100 foar betelle krige, mear as ea tefoaren. Dat ferhaal wie in eksperimint, wêryn't er eleminten fan horror fermong mei fantasy, mytology, histoaryske fiksje, romantyk, aksje en swurdfjochterij. It waard in nije styl dy't earder net bestien hie, en dy't yn 'e 1960-er jierren, lang nei Howard syn ferstjerren, de namme 'sword and sorcery' krije soe: "swurd en tsjoenderij". It ferhaal gie oer it personaazje Kull fan Atlantis, in barbaarske foarrinder fan Howard syn lettere held Conan, dy't yn it fiktive, pseudo-histoaryske Tueriaansk Tiidrek yn Atlantis libbe. The Shadow Kingdom waard yn 'e edysje fan augustus 1929 yn Weird Tales ôfprinte en lokke gâns loovjende reäksjes fan lêzers út. Howard skreau noch ferskate oare Kull-ferhalen, mar dy waarden op ien nei allegear ôfwiisd, sadat er it úteinlik mar oerjoech.
Earste súksessen
Yn maart 1928 kallefatere Howard in ferhaal op dat earder ôfwiisd wie troch it populêrdere pulpblêd Argosy, wêrnei't er it oanbea oan Weird Tales, dat it akseptearre. It resultaat wie Red Shadows, it earste fan in hiele rige teltsjes oer de wraaksuchtige puriteinske aventoersman út 'e Elizabetaanske Tiid Solomon Kane. It ferhaal ferskynde yn it augustusnûmer fan 1928 en wie in grut súkses by de lêzers. De ferhalen oer Kane foarmen de earste searje fan Howard dêr't mear as trije ferhalen fan publisearre waarden: der ferskynden yn 'e perioade fan 1928 oant 1932 sân Solomon Kane-ferhalen yn Weird Tales. Foar Howard wie 1929 it jier dat er ek yn oare pulpblêden trochbriek, wat him minder ôfhinklik makke fan Weird Tales. It earste ferhaal dat er oan in oar tydskrift ferkocht, wie The Apparition in the Prize Ring, in spûkferhaal dat ek oer boksen gie, dat ferskynde yn Ghost Stories. Yn july fan dat jier publisearre Argosy nei jierren fan ôfwizings einlings ien fan Howard syn ferhalen: Crowd-Horror, dat ek oer boksen gie.
Nei ferskate lytse súkseskes en teminsten likefolle falske starten boarre Howard wer goud oan doe't er besleat in searje sportferhalen oer boksen te skriuwen dy't net fermongen wie mei eleminten fan oare sjenres. Yn july 1929 makke de haadpersoan, Sailor Steve Costigan, syn debút yn it blêd Fight Stories. Hy wie in bokser en seeman mei hurde fûsten en in sa mooglik noch hurdere holle, dy't oan board fan 'e Sea Girl fan haven nei haven fear en sa de spanning fan bokswedstriden kombinearre mei it aventoer fan eksoatyske lokaasjes. Howard brûkte in ik-perspektyf om 'e teltsjes op te leukjen mei humor en fiskerslatyn. De Costigan-ferhalen waarden al rillegau sa populêr by de lêzers fan Fight Stories, dat de redaksje fan it blêd se ek begûn ôf te printsjen yn 'e susterútjefte Action Stories.
Yn febrewaris 1931 naam útjouwerij Street & Smith kontakt mei Howard op om him safier te krijen de Costigan-ferhalen tenei te publisearjen yn harren útjefte Sport Story Magazine. Dat woe Howard net, mar hy skreau foar harren in oare rige soartgelikense boksferhalen mei de jonge bokser Kid Allison as haadpersoan. Hoewol't dêr tsien fan skreaun waarden, publisearre Sport Story Magazine mar trije. In oar soartgelikens personaazje, dat lykwols noch minder súkses hie, wie Sailor Dennis Dorgan, yn prinsipe neat oars as in omneamde kloan fan Sailor Steve Costigan. It iennichste ferhaal dat oer him by it libben fan Howard publisearre waard (Alleys of Darkness, yn jannewaris 1934 yn Magic Carpet Magazine), ferskynde dêr ûnder it pseudonym Patrick Ervin.
No't er ferskate fêste ôfnimmers foar syn ferhalen hie, en in stikmannich dy't dat út en troch diene der noch op ta, hold Howard op mei it folgjen fan opliedings. Hy soe nea wer in reguliere baan hawwe. Mei 23 jier en nettsjinsteande syn wenplak yn nearnehuzen wie it him slagge en wurdt foltiids skriuwer. Syn heit, dy't earder nea net folle fidúsje yn syn skriuwkarriêre hân hie, begûn fan syn súkses te swetsen en kocht ferskate eksimplaren fan alle pulpblêden dêr't Howard syn ferhalen yn ferskynden.
Keltyske faze
Howard syn 'Keltyske faze' begûn yn 1930, doe't er fassinearre rekke troch Keltyske tema's en syn eigen Iersk komôf. Hy dielde syn entûsjasme foar dat ûnderwerp mei Harold Preece, in freon dy't er yn 'e simmer fan 1927 yn Austin opdien hie. Hy learde himsels in bytsje Iersk oan en begûn te skriuwen oer Ierske personaazjes, lykas Turlogh Dubh O'Brien, in alfde-iuwske ferstjitling, en Cormac Mac Art, in seerôver yn 'e Midsiuwen, al slagge it him net om 'e ferhalen oer dy lêste oan tydskriften te sliten.
Doe't Farnworth Wright, de haadredakteur fan Weird Stories, yn 1930 in nij pulpbledsje begûn mei de titel Oriental Stories (letter omneamd ta Magic Carpet Magazine), koe Howard syn gelok net op. No hied er einlings in ôfnimmer foar ferhalen oer guon fan syn favorite tema's fan skiednis en kriich en eksoatyske mystyk. Yn it fjouwerjierrich bestean fan it blêd skreau er guon fan syn alderbêste ferhalen, sombere ôfskilderings fan oarloch en plonderings yn it Heine en Fiere Easten yn 'e Midsiuwen en de Renêssânse, ferhalen dy't sels syn bêste Conan-ferhalen nei de kroan stekke wat harren histoaryske swidens oangiet. Njonken weromkearende haadpersoanen lykas Turlogh Dubh O'Brien en Cormac Fitzgeoffrey skreau Howard in ferskaat oan ferhalen dy't yn 'e skiednis útinoar rûnen fan 'e Fal fan it Romeinske Ryk oant de fyftjinde iuw. Oriental Tales gie úteinlik yn 1934 oer de kop troch de Grutte Depresje, mei as gefolch dat ferskaten fan Howard syn ferhalen dy't op dy merk rjochte wiene, by syn libben nea publisearre waarden.
Belutsenens by H.P. Lovecraft
Yn augustus 1930 skreau Howard in brief oan Weird Tales wêryn't er syn bewûndering útspriek foar The Rats in the Walls, in koartby werprinte ferhaal fan 'e Amerikaanske horrorauteur H.P. Lovecraft. Farnsworth stjoerde it brief troch nei Lovecraft, dy't hertlik op it skriuwen fan Howard reägearre. Ringen rekken de beide skriuwers behelle yn in yngeande briefkerij dy't foar Howard syn hiele fierdere libben oanhâlde soe. Sadwaande rekke Howard belutsen by de saneamde "Lovecraft-rûnte", in groep skriuwers en freonen dy't mei-inoar ferbûn wiene fia de mânske korrespondinsje fan Lovecraft. Dyselde makke der nammentlik in punt fan om syn freonen mei-inoar yn 'e kunde te bringen en harren oan te fiterjen om ferhalen út te wikseljen, gebrûk te meitsjen fan inoars optochte wrâlden en om inoar mei rie en die by te stean om as skriuwers te slagjen. Meitiid krige de Lovecraft-rûnte itselde soarte legindaryske status as lyksoartige groepen, bgl. The Inklings, de Bloomsbury Group of The Beats.
Mei Lovecraft diskusjearre Howard gauris (fia brieven) oer in elemint dat geregeldwei yn 'e fiksje fan beiden opdoek: barbarisme fersus beskaving. Howard woe hawwe dat barbarisme de natuerlike steat fan 'e minske is en dat beskaving ynherint korrupt en dekadint is, wylst Lovecraft de beskaving krekt beskôge as it hichtepunt fan 'e minsklike ûntjouwing en de iennichste manear om ta foarútgong te kommen. Dêroer koene de beide freonen it net iens wurde. Fan Lovecraft krige Howard de tagediene bynamme 'Two-Gun Bob' ("Bob mei de Beide Pistoalen"), omreden fan syn foarnamme Robert en de lange entûsjaste sjapiters dy't er Lovecraft skreau mei útlis oer de skiednis fan Teksas en it Amerikaanske Súdwesten yn it tiidrek fan it Wylde Westen. De folgjende jierren droech er ferskate wichtige eleminten by oan 'e Cthulhu Mythos, in optochte pseudoskiednis fan 'e wrâld dy't Lovecraft brûkte as eftergrûn foar syn horrorferhalen. Howard skreau û.m. de ferhalen The Black Stone, The Cairn on the Headland, The Children of the Night en The Fire of Asshurbanipal yn 'e kontekst fan 'e Cthulhu Mythos. Behalven mei Lovecraft briefke Howard ek mei oare Weird Tales-skriuwers, ûnder wa Clark Ashton Smith, August Derleth en E. Hoffmann Price.
Yn 1930, doe't de belangstelling foar syn Solomon Kane-ferhalen belune, wylst it mei de Kull-ferhalen mar neat wurde woe, paste Howard syn narratologyske sword and sorcery-techniken en syn nije ûnderfining mei horror ta op in stikje skiednis dat fan bern ôf oan al syn belangstelling hân hie: de Pikten. Yn syn ferhaal King of the Night neamde er Kull om en helle him nei foarren yn 'e tiid om him tsjin 'e eftergrûn fan 'e striid tsjin 'e Romeinske ferovering fan Brittanje yn it jier 43 te pleatsen. Sa brocht er syn lêzers yn 'e kunde mei de Piktyske kening Bran Mak Morn. Hy ferfolge dat ferhaal mei de no klassike wraaknachtmerje Worms of the Earth en ferksate oare teltsjes, en skoep sa ysbaarlike aventoeren dy't skynden mei in Cthulhu-eske glâns.
It begjin fan 'e Grutte Depresje, yn 1929 en 1930, hie jammerdearlike gefolgen foar skriuwers lykas Howard. Minsken dy't mar amper itende bliuwe koene, lieten de pulpbledsjes massaal links lizze, mei as gefolch dat de iene merk nei de oare foar Howard ynstoarte. Weird Tales ferskynde noch mar ien kear yn 'e twa moannen, en oare blêden, lykas Fight Stories, Action Stories, Oriental Stories en Strange Tales waarden hielendal opheft. Hy waard noch slimmer rekke doe't er syn sparjild ferlear om't de Farmer's National Bank oer de kop gie. De bank dêr't er dêrnei by kaam, gie letter ek fallyt, sadat er op 'e nij jild kwytrekke.
Conan de Barbaar
Begjin 1932 makke Howard ien fan syn geregelde rûnreizen troch Teksas. Doe't er yn Fredericksburg troch in mistige rein útseach oer in somber heuvellânskip, betocht er it fantasijlân Cimmeria (of Simmearje), in noardlike krite mei in bitter klimaat dy't bewenne waard troch in hurd en duchtich foltsen fan barbaren. Yn febrewaris, doe't er yn Mission oankommen wie, skreau er dêr it gedicht Cimmeria oer. Under dyselde reis betocht Howard ek it personaazje fan Conan de Barbaar. Letter, yn 1935, bewearde er yn in brief oan Clark Asthon Smith dat Conan "ienfâldichwei yn myn tinzen ûntstie doe't ik in pear jier lyn stilhold yn in lyts grinsstedsje oan 'e ûnderrin fan 'e Rio Grande." Yn wurklikheid duorre it njoggen moannen ear't Conan folslein ta ûntjouwing kommen wie.
It tinken is dat Howard ta syn skepping fan it Hyboarysk Tiidrek ynspirearre waard troch it boek The Outline of Mythology fan Thomas Bulfinch, út 1913, dêr't myten, sêgen en leginden yn sammele wiene. In oare pontinsjele ynspiraasjeboarne wie The Ballad of the White Horse, fan G.K. Chesterton, en Chesterton syn miening dat it "de wichtichste wearde fan leginden is om 'e iuwen trochinoar te heljen wylst it gefoel dat derfan útgiet, beholden bliuwt."
Tsjin maart 1932 hie Howard in noch net publisearre ferhaal oer Kull fan Atlantis, By This Axe, I Rule!, recycle ta syn earste Conan-ferhaal, The Phoenix on the Sword. De plot, in barbaar dy't kening wurden is fan in beskaafd lân en te meitsjen kriget mei in gearspanning om him te fermoardzjen, bleau itselde, mar Howard knipte in hiele romantyske sydferhaalline fuort en ferfong dy troch in nije sydferhaalline mei in boppenatuerlik elemint. Neitiid skreau er fuortendaliks noch twa folslein nije Conan-ferhalen. It earste dêrfan wie Gods of the North, in stoarje dy't folle earder yn it libben fan Conan spile en dy't fan 1953 ôf werpublisearre wurde soe ûnder de titel The Frost-Giant's Daughter. Yn dat ferhaal draaide Howard de Grykske myte oer de god Apollo en de nimf Dafne om. It lêste fan it earste trio Conan-ferhalen wie The God in the Bowl, dat Howard twa kear werskreau ear't er der tefreden oer wie. The God in the Bowl hat in stadiger tempo as de measte Conan-ferhalen en is eins in detektiveferhaal grôtfol korrupte funksjonarissen, wêryn't Conan foar it earst yn 'e kunde komt mei de twifelige fruchten fan 'e beskaving.
Howard stjoerde de trije ferhalen yn by Weird Tales sa fluch oft er se mar klear hie. Haadredakteur Farnsworth Wright stjoerde him in brief werom wêryn't er Gods of the North ôfwiisde, mar opmurk dat The Phoenix on the Sword (yn syn wurden) "punten fan wiere treflikens" hie. Hy suggerearre in stikmannich oanpassings. The God in the Bowl soe net folle letter ek ôfwiisd wurde, en dêrom einige in fjirde Conan-ferhaal oer syn bestean as dief as in soarte fan misberte yn it stadium fan in gearfetting. Mar ynstee dat er it nije personaazje yn it jiskefet smiet, sa't er mei guon fan Conan syn foargongers dien hie as harren ferhalen net ferkeapje woene, besleat Howard om Wright syn rie op te folgjen. Hy werskreau The Phoenix on the Sword oan 'e hân fan Wright syn suggestjes en teffens skreau er foar eigen gebrûk, sa't Wright ek oanret hie, in essay wêryn't er op yngeande wize útinoar sette wat it Hyboarysk Tiidrek krekt wie en wat der al en net barre koe. It essay kaam The Hyborian Age te hjitten en Howard werskreau it trije kear, oant it 8.000 wurden telde. Neitiid folle er it noch oan mei eigentekene lânkaarten en it koarte Notes on Various Peoples of the Hyborian Age.
De werskreaune ferzje fan The Phoenix on the Sword waard daliks troch Weird Tales akseptearre, doe't Howard dy ynstjoerde. Ek it folgjende Conan-ferhaal, The Tower of the Elephant, ferkocht daliks. Dat wie it earste Conan-ferhaal dat er oan 'e hân fan syn essay skreau en dêr't syn ideeën oer it Hyboarysk Tiidrek sadwaande dúdlik yn ferweefd sieten. Tsjin 'e tiid dat The Phoenix on the Sword yn desimber 1932 einlings yn Weird Tales ôfprinte waard, hie Howard al acht oare Conan-ferhalen skreaun. Dat earste ferhaal en ek The Tower of the Elephant wiene sokke grutte súksessen, dat Howard úteinlik fan ein 1932 oant syn dea yn 1936 santjin Conan-ferhalen publisearje koe.
Nei syn earste salvo fan ferhalen fersette er fan begjin 1933 ôf de sinnen troch wat oar wurk te skriuwen, om dêrnei mids 1933 wer mei Conan fierder te gean. De ferhalen dy't er doe skreau, út 'e saneamde 'middelperioade' wurde troch literatuerkritisy beskôge as it swakste, mei't se frijwat rûtinemjittigens sjen litte. Guon fan dy ferhalen, lykas Iron Shadows in the Moon (dat trouwens de earste kear publisearre waard as Shadows in the Moonlight) wiene net folle mear as Conan dy't in jonkfrou yn need rêde fan in ysbaarlik meunster yn guon âlde ruïnes. Howard bestege ek minder oandacht oan dy ferhalen, mei't er se faak mar ien kear werskreau, wylst syn eardere Conan-ferhalen wol trije of fjouwer ferzjes hiene. Rogues in the House hie sels mar ien ferzje, hoewol't dat dan ek it iennichste Conan-ferhaal is wêrby't dat sa wie. Nei alle gedachten hie it tebekrinnen fan 'e oandacht fan Howard te krijen mei jildneed feroarsake troch it bankrot gean fan oare pulpblêden, dy't him twong de produksje fan Conan-ferhalen op te fieren. Alle ferhalen út 'e middelperioade ferkochten sûnder swierrichheden. Dêrûnder wiene de beide earste Conan-ferhalen wêrfan't Weird Tales in omslachôfbylding meitsje liet: Black Colossus en Xuthal of the Dusk.
Yn deselde snuorje skreau Howard ek Marchers of Valhalla, it earste fan syn ferhalen oer James Allison, in lichaamlik beheind rekke Teksaan út 'e 1930-er jierren dy't oantinkens begjint te krijen oan syn eardere libbens as helden út 'e Aldheid. Yn it ferhaal The Garden of Fear, wêryn't Allison him in libben tebinnenbringt dat yn it lêst fan it Hyboarysk Tiidrek spilet, ferbûn er kreas de Hyboaryske mei de post-Hyboaryske tiid.
Ein 1933 kearde Howard jitris werom nei Conan de Barbaar en begûn er in bytsje wif mei The Devil in Iron. Dat waard lykwols folge troch de lêste groep fan Conan-ferhalen, dy't neffens Howard syn biograaf Mark Finn "yntellektueel it hurdst taslane". Dy rige sette útein mei The People of the Black Circle. Yn reäksje op in brief fan 'e Britske útjouwer Denis Archer, dy't graach in roman fan him útjaan woe mar gjin ferhalebondels, om't dy net ferkochten, besocht Howard yn febrewaris 1934 in roman te skriuwen. It wie Almuric, dat ta it sword and planet-subsjenre fan science fiction rekkene wurdt, en dat neat mei Conan út te stean hie. Mar it skriuwen fan romans lei Howard net en healwei skode er Almuric oan 'e kant. Dêrop besocht er jitris om 'e nocht om in roman te skriuwen, diskear wol mei Conan as haadpersoan, yn wat letter Drums of Tombalku wurde soe. Syn trêde besykjen wie súksesfoller en resultearre yn 'e iennichste Conan-roman dy't Howard ôfmakke, The Hour of the Dragon. It tinken is dat er dêr omtrint 17 maart 1934 mei úteinsette. De roman kombinearret eleminten út Black Colossus en The Scarlet Citadel, twa eardere Conan-ferhalen, mei eleminten út 'e Arthurleginden, en jout dêrnjonken in oersjoch fan it Hyboarysk Tiidrek foar it nije Britske lêzerspublyk.
Howard stjoerde it manuskript fan The Hour of the Dragon op 20 maaie 1934 nei Archer, nei't er twa moannen lang eksklusyf oan 'e roman wurke hie. Yn dy tiid skreau er likernôch 5.000 wurden deis, sân dagen yn 'e wike. Hoewol't er goekunde fertelde dat er der net folle fan ferwachte, hied er der in protte tiid en muoite yn stutsen. Ein 1934 gie Archer syn útjouwerij, Pawling and Ness Ltd, lykwols oer de kop ear't it boek publisearre wie. It manuskript waard koarte tiid yn beslach nommen as eigendom fan it bedriuw, foar't it weromstjoerd waard nei Howard. It waard letter oer in perioade fan fiif moannen as fúljeton ôfprinte yn Weird Tales, begjinnend yn desimber 1935.
Nije ôfsetmooglikheden
Howard skreau ien fan 'e earste weird western-ferhalen dy't ea it deiljocht seagen, The Horror from the Mound, dat yn maaie 1932 yn Weird Tales publisearre waard. 'Weird western' is in subsjenre besteande út westernfiksje dy't oanlinge is mei horror- of fantasy-eleminten. Dat subsjenre tsjinne foar Howard as in 'brêge' tusken syn eardere horror- en fantasyferhalen en syn lettere 'gewoane' westernferhalen.
Yn 'e maityd fan 1933 naam Howard Otis Adelbert Kline, dy't sels earder ek skriuwer fan pulpferhalen west hie, oan as syn agint. Kline fitere him oan en besykje ek ferhalen yn oare sjenres te skriuwen, om sa syn ôfsetmooglikheden út te wreidzjen nei nije merken. It slagge Kline om nije keapers foar de ferhalen fan Howard te finen, en hy wist sels ferhalen oan 'e man te bringen dy't earder ôfwiisd wiene doe't Howard syn eigen marketing die. Mei Weird Tales, dêr't er troch de jierren in bân mei ûntwikkele hie, ferkocht Howard lykwols syn wurk noch altyd op persoanlike basis.
Mear súkses hie Howard doe't er yn it neijier in personaazje fan stâl helle dat er al yn syn jonkheid betocht hie: El Borak, in Teksaan dy't ûnder de Earste Wrâldoarloch yn Afganistan en it Midden-Easten omdoarmet. De El Borak út 'e iere 1920-er jierren wie in skatsykjende aventoersman, mar de ferzje út 'e 1930-er jierren, dy't foar it earst syn opwachting makke yn it ferhaal The Daughter of Erlik Khan, dat yn desimber 1934 yn Top-Notch Magazine ferskynde, wie in grimmitige revolverman dy't him oan 'e lânseigen kultuer oanpast hat. Howard syn ferhalen oer El Borak hiene in protte gemien fan de fiksje fan Talbot Mundy, Harold Lamb en T.E. Lawrence, oanfolle mei westerntematyk en Howard syn karakeristike skriuwstyl. Krekt as er by oare searjes wol die, skoep er noch in personaazje dat fierhinne itselde wie, Kirby O'Donnell, mar dy miste de sombere westerneleminten en wie lang sa súksesfol net.
Underwilens wie Howard in almar oanwaaksende fassinaasje ûntwikkele foar de skiednis en folkloare fan Teksas en it Amerikaanske Súdwesten. In protte fan syn brieven oan H.P. Lovecraft, dy't in tolvemannich siden of noch mear hiene, stoppe er smoarfol mei ferhalen dy't er oppikt hie fan âlde feteranen út 'e Amerikaanske Boargeroarloch, Texas Rangers en kolonisten út 'e tiid fan it Wylde Westen mei wa't er oan 'e praat rekke wie ûnder syn reizen troch syn thússteat. Meitiid begûnen syn Conan-ferhalen oer te hingjen nei westernsettings en westerntematyk, yn 't bysûnder Beyond the Black River, The Black Stranger en it ûnfoltôge Wolves Beyond the Border. Tsjin 1934 wiene guon ôfsetmooglikheden foar syn ferhalen dy't earder om hals brocht wiene troch de Grutte Depresje, wer weromkommen, en tsjin dy tiid rûn Weird Tales mear as $1.500 efter yn syn betellings oan Howard. Hy hold dêrom op mei it skriuwen fan fantasy en horror en rjochte him op syn nije passy: westernfiksje.
Howard sette yn july 1933 útein mei it skriuwen fan wat syn (by syn libben) meast kommersjeel súksesfolle searje wurde soe, oer de sympatike en izersterke, mar net bot snoade cowboy Breckinridge Elkins. Mountain Man wie it earste fan dy ferhalen, dy't er mei in protte humor yn in styl fan fiskerslatyn skreau, dy't dy fan syn eardere Sailor Steve Costigan-ferhalen net wanlyk wie. De haadpersoan wie, krekt sa't mei Costigan it gefal west hie, in oerdreaune, cartooneske ferzje fan Howard sels. Mountain Man ferskynde yn 'e edysje fan maart/april fan it blêd Action Stories, en wie sa súksesfol dat oare blêden by Howard op 'e stoepe stiene om him om ferhalen oer soartgelikense haadpersoanen te freegjen. Sadwaande skoep er it personaazje Pike Bearfield foar Argosy en it personaazje Buckner Jeopardy Grimes foar Cowboy Stories. Underwilens publisearre Action Stories sûnder útsûndering in ferhaal oer Breckinridge Elkins yn eltse edysje oant lang nei Howard syn dea. Op suggestje fan Kline skreau Howard oer Elkins ek de roman A Gent from Bear Creek, wêrfoar't er ferskate eardere ferhalen mei nij materiaal oaninoar reau.
Yn 'e maityd fan 1936 ferkocht Howard in rige fan fiif 'pittige' ferhalen oer it personaazje Wild Bill Clanton oan it blêd Spicy-Adventure Stories. 'Pittich' wie koade foar eroatyske ferhalen, hoewol't it 'pittige' karakter doedestiden beheind bleau ta wat beskriuwings fan neakenens en suggestjes (mar net beskriuwings) fan seks. Doedestiden waard soks beskôge as sêfte pornografy, mar tsjintwurdich geane sels de measte romantyske romans al in stik fierder. De Wild Bill Clanton-ferhalen waarden publisearre ûnder it pseudonym Sam Walser.
Novalyne Price
Ynsafier't bekend is, hie Howard mar ien kear yn syn libben in relaasje mei in frou. Dat wie Novalyne Price, dy't earder ferkearing hân hie mei syn maat Tevis Clyde Smith. Dyselde koe se al fan 'e middelbere skoalle ôf en nei't it tusken harren útgie, wiene se befreone bleaun. Price mette Howard foar it earst yn 'e maityd fan 1933, doe't Howard Smith opsocht nei't er syn mem nei it sikehûs yn Brownwood brocht hie omreden fan har oanboazjende wrakseling mei tuberkuloaze. De beide mannen rieden doe nei it boerespultsje dêr't Price wenne en Smith brocht syn beide freonen mei-inoar yn 'e kunde. Price besocht sels ek om auteur te wurden. Se hie earder fan Smith al it ien en oar oer Howard heard, en wie entûsjast om him no te moetsjen. Neffens wat se dy jûns yn har deiboek skreau, foel de moeting Price lykwols raar ôf, want Howard foldie alhiel net oan it byld dat sy yn 'e holle hie oer hoe't in skriuwer der út hearde te sjen. Se giene in eintsje út te riden yn 'e auto en namen doe wer ôfskie.
Howard en Price metten inoar pas mear as in jier letter wer. Ein 1934 krige Price fia in famyljelid wurk oan 'e Cross Plains High School as leararesse Ingelsk. Doe't Howard yn in petear mei har nije kollega's te praat kaam en der oer him sein waard dat er "in nuverling" en "gek" wie, ferdigene se him. Neitiid skille se him thús op en doe't er dêr net wie, liet se in boadskip foar him efter. Dêr kaam lykwols gjin dalje op, en nei't se noch in pear kear in berjocht foar him efterlitten hie sûnder dat se wat weromhearde, gie se op it lêst persoanlik nei de it hûs fan 'e Howards ta, dêr't bliken die dat de passyf-agressive mem Howard har boadskippen net oan har soan trochjûn hie. Price en Howard giene in eintsje út te riden en regelen in earste ôfspraakje.
De folgjende twa jier giene Howard en Price geregeldwei mei-inoar út, wêrby't se fral in protte tiid trochbrochten mei it bepraten fan skriuwen, filosofy, skiednis, religy, reynkarnaasje en in grut tal oare ûnderwerpen. Beiden beprakkesearren se in houlik mei de oare, mar nea op deselde tiid. Mids 1935 rekke Price siik troch dat se harsels oer de kop wurke hie. Har dokter, dy't befreone wie mei Howard syn heit, advisearre har om har relaasje mei Howard te beëinigjen en wurk yn in oare Amerikaanske steat te sykjen. Hoewol't se him alhiel gelyk joech, mette se Howard sadree't se wer wat opbettere wie. Dyselde siet lykwols tefolle yn oer de oanboazjende minnichte fan syn mem, dat hy koe har net de oandacht jaan dêr't se nei lange.
Underwilens wie Price, om har ûnthâld te helpen en har skriuwen te ferbetterjen, úteinset mei it opskriuwen fan al har deistige petearen yn in soarte fan lochboek. Dêrmei skoep se in yntym argyf fan har tiid mei Howard. Mear as fyftich jier letter brûkte se dy ynformaasje foar it skriuwen fan har boek One Who Walked Alone ("Ien Dy't Allinne Rûn"), wêryn't se har relaasje mei Howard beskreau. Dat boek foarme de basis foar de film The Whole Wide World, út 1996, mei Vincent D'Onofrio as Howard en Renée Zellweger as Price.
Sûnens
It is bekend dat Howard op fysyk mêd in swak hert hie, dêr't er digoksine foar naam. Syn selsmoard yn acht nommen, is der neitiid in protte spekulearre oer syn geastlike sûnens. Datoangeande besteane der trije teoryen. Guon saakkundigen hâlde út, mei in ferwizing nei syn aparte relaasje mei syn mem, dat Howard litte oan in oedipûskompleks of eat soartgelikens. Oaren binne fan betinken dat er oanhelle wie mei klinyske depressiviteit. In trêde teory is dat der geastlik neat mis mei him wie, en dat syn selsmoard poer it gefolch wie fan sliepgebrek en stress.
Ferstjerren
Tsjin 1936 skreau Howard suver allinne noch westernferhalen. Syn westernroman A Gent from Bear Creek soe yn Ingelân útjûn wurde troch Herbert Jenkins Ltd, dat it seach dernei út dat er einlings en te'n lêsten út 'e pulpblêden wei trochbrekke soe yn 'e prestizjeuzere boekemerk. Yn 'e priveesfear waard it libben lykwols yn deselde snuorje almar dreger foar Howard. Al syn freonen wiene troud en dwaande mei harren karriêres, Novalyne Price wie ôfset om in stúdzje te folgjen, en syn betrouberste ôfnimmer, Weird Tales, wie fier efterop rekke mei de útbetelling fan syn jild. Thús hied er ek gjin soelaas. Syn mem, dy't al syn hiele libben wraksele mei tuberkuloaze, wie einlings yn har einstriid bedarre. Dokters en ferpleechkundigen rûnen by de Howards by wize fan sprekken de doar plat, en dy oanhâldende ûnderbrekkings, oanfolle mei geregelde reizen nei ferskate sanatoaria, makken it foar Howard frijwol ûnmooglik om noch wurk dien te krijen.
Efterôf wiene der wol oanwizings foar wat er fan doel wie. Ferskate kearen yn it lêste healjier fan 1935 en it earste fan 1936, doe't de sykte fan syn mem oanboaze, makke Howard yn petearen mei syn heit en Novalyne Price bedutsen taspilings op selsmoard, dy't se lykwols pas nei syn dea begriepen. Yn 'e wiken foar syn selsmoard foarseach Howard syn agint Kline fan ynstruksjes oer wat der barre moast as er dea reitsje soe. Hy liet ek in testamint opmeitsje en liende mei in ferlechje in .380 Colt Automatic-revolver fan syn maat Lindsey Tyson. Op 10 juny 1936 ried er nei Brownwood, dêr't er grêven kocht foar himsels en syn âlden. De jûns foar syn selsmoard, doe't syn heit him bewissige dat syn mem einlings yn it stjerren lei, frege Howard oan syn heit wêr't dy neitiid hinne soe. Isaac Howard antwurde dat er gean soe wêr't syn soan mar gie, mei't er tocht dat Howard nei syn memme dea út Cross Plains wei woe. It wurdt mooglik achte dat Howard dat antwurd opfette as in befêstiging dat syn heit neitiid krekt as hy in ein oan syn libben meitsje soe.
Oan 'e ein fan 'e earste wike fan juny 1936 rekke Hester Howard wei yn in koma. Howard hold mei syn heit en guon freonen fan 'e húshâlding in wake by har bêd, wêrby't er in stikmannich dagen efterinoar mar in hiel lyts bytsje sliep krige, mar grutte hoemannichten kofje dronk en almar mismoediger waard. Op 'e moarn fan 11 juny 1936 frege Howard oan in frou Green, ien fan syn memme ferpleechsters, oft syn mem ea noch wer út har koma wekker wurde soe. Doe't hja antwurde dat soks net mear barre soe, gied er út 'e hûs en rûn nei syn auto, dy't op 'e opreed stie. Hy helle de liende revolver út it wantekastke ûnder it dashboard en skeat himsels troch de holle.
Syn heit en in oare dokter draafden nei bûten ta doe't se it skot hearden, mar de wûne dy't er himsels tabrocht hie, wie te slim om noch ferholpen te wurden. Howard libbe noch acht oeren en stoar om fjouwer oere dy middeis. Syn mem ferstoar de oare deis. It ferslach fan 'e trageedzje en de publikaasje fan Howard syn ferhaal A Man-Eating Jeopard besloegen de hiele edysje fan 'e Cross Plains Review fan dy wike. Op 14 juny 1936 waard der in dûbele routsjinst foar Howard en syn mem holden yn 'e Cross Plains First Baptist Church, wêrnei't beiden oerbrocht waarden nei Brownwood om begroeven te wurden op it Greenleaf Cemetery.
Neilittenskip en ynfloed
Nei Howard syn dea krige syn heit Isaac Howard sizzenskip oer syn literêre neilittenskip. Dyselde sette de gearwurking mei Howard syn agint Otis Adelbert Kline fuort, sadat in diel fan 'e noch net publisearre wurken fan syn soan koart nei syn ferstjerren dochs noch ferskynden. Isaac Howard liet it auteursrjocht by syn dea nei oan syn freon dokter Pere Kuykendall, dy't se letter neiliet oan syn frou, Alla Ray Kuykendall en syn dochter, Alla Ray Morris. Morris liet se letter wer nei oan 'e widdo fan har neef, Zora Mae Bryant, dy't de sizzenskip dêroer ôfstie oan har bern Jack Baum en Terry Baum Rogers. Dy ferkochten de rjochten op it wurk fan Howard oan it doe Sweedske, mar no Amerikaanske bedriuw Paradox Entertainment.
De grutste rom fan Robert E. Howard as skriuwer soed er postúm berikke, nei't syn wurk, alteast de ferhalen oer Conan de Barbaar, fan 'e 1950-er jierren ôf by in breder publyk bekend rekken troch it krewearjen fan Howard-bewûnderders as L. Sprague de Camp en Lin Carter. Sûnt hat Conan sa'n ferneamdens krigen, dat er himsels mjitte kin mei oare legindaryske personaazjes, lykas Tarzan, greve Dracula, Sherlock Holmes en James Bond. Oer Conan binne trije films makke: Conan the Barbarian (1982) en Conan the Destroyer (1984), mei Arnold Schwarzenegger yn 'e titelrol, en Conan the Barbarian (2011), mei Jason Momoa yn 'e titelrol. Oare films dy't basearre waarden op it wurk fan Howard wiene Red Sonja (1985) mei Brigitte Nielsen, Kull the Conqueror (1997) mei Kevin Sorbo, en Solomon Kane (2009) mei James Purefoy. Syn ferhalen binne ek adaptearre ta tillefyzjesearjes, harkspullen, fideospultsjes, kaartspullen, boerdspullen, strips en oare media.
Howard syn eigen reputaasje as skriuwer wie lange tiid net botte goed. Oant fier yn 'e 1980-er jierren waard er troch literatuerkritisy weiset as in idiot savant dy't amper ûnderwiis genoaten hie, mei mar ien tafallich oanberne feardichheid, waans súkses mear gelok as wiisheid wie. Sels noch yn 2005 ymplisearre horrorskriuwer Stephen King yn in essay yn 'e Los Angeles Times dat Howard inkeld Lovecraft neibearde troch eleminten út ferskillende fan dy syn ferhalen te kombinearjen ta nije ferhalen fan himsels. Oer it algemien, lykwols, hat Howard sûnt de ein fan 'e tweintichste iuw erkenning krigen as ien fan 'e grutste en ynfloedrykste fantasyskriuwers út 'e skiednis fan it sjenre, dy't him mjitte kin mei sokken as J.R.R. Tolkien, C.S. Lewis en J.K. Rowling.
Wurk
Alle titels binne yndield nei sjenre en binne sjenre nei haadpersoan, en dan op alfabet. De datum dy't jûn wurdt is de datum fan 'e earste publikaasje.
Oer Steve Bender en Weary McGraw
Koarte ferhalen oer de privee-detektives Steve Bender en Weary McGraw.
Oer Steve Harrison
Koarte ferhalen oer Steve Harrison, in plysjeresjersjeur dy't gauris nuvere saken tsjinkomt.
Eroatyske ferhalen
(De eroatyske pulpbledsjes neamden harsels yn 'e Feriene Steaten spicy, "pittich". Sokke blêden printen ferhalen ôf dy't net pornografysk wiene, mar ornaris beheind bleaune ta beskriuwings fan neakenens en ymplikaasjes fan seks, ynstee fan ekplisite beskriuwings dêrfan.)
Oer Wild Bill Clanton
Koarte ferhalen oer de aventoersman Wild Bill Clanton.
Oer James Allison
Koarte ferhalen oer James Allison, in lichaamlik beheind rekke Teksaan út 'e 1930-er jierren dy't him syn eardere libbens as helden út 'e Aldheid tebinnenbringe kin.
Oer Bran Mak Morn
Koarte ferhalen oer Bran Mak Morn, in kening fan 'e Pikten op 'e tiid fan 'e Romeinske ferovering fan Brittanje.
Oer Conan de Barbaar
Koarte ferhalen oer Conan de Barbaar, Howard syn meast ferneamde skepping, in Simmearyske kriger, dief, seerôver, hierling en kening fan Aquilonia yn it pseudo-histoaryske Hyboarysk Tiidrek.
Oer Solomon Kane
Koarte ferhalen oer Solomon Kane, in puriteinske aventoersman út 'e Elizabetaanske Tiid, dy't troch Jeropa en Afrika doarmet.
Oer Turlogh Dubh O'Brien
Koarte ferhalen oer Turlogh Dubh O'Brien, in alfde-iuwske Ierske ferstjitling.
Histoaryske ferhalen
Sjoch ek Solomon Kane, Bran Mak Morn en Turlough Dubh O'Brien foar histoaryske ferhalen mei fantasy-eleminten.
Oer El Borak
Koarte ferhalen oer El Borak, in Teksaanske revolverman yn Afganistan yn 'e iere tweintichste iuw.
Oer Cormac Mac Art
Koarte ferhalen oer Cormac Mac Art, in Ierske seerôver yn 'e Midsiuwen.
Oer Dûnkere Agnes de Chastillon
Koarte ferhalen oer Dûnkere Agnes de Chastillon, in readhierrige swurdfjochtster yn it sechstjinde-iuwske Keninkryk Frankryk.
Oer Cormac Fitzgeoffrey
Koarte ferhalen oer Cormac Fitzgeoffrey, in Normandyske ridder út Skotlân dy't yn 'e Krústochten fjochtet.
Oer Kirby O'Donnell
Koarte ferhalen oer Kirby O'Donnell, in Amerikaan dy't yn Sintraal-Aazje trochgiet foar in Koerdyske hierling.
Oer Lal Singh
Koarte ferhalen oer de Sikh-ealman Lal Singh yn Britsk-Ynje.
Oer Swarte Vulmea
Koarte ferhalen oer Swarte Vulmea, in Ierske seerôver yn it santjinde-iuwske Karibysk Gebiet.
Oer De Montour
Koarte ferhalen oer De Montour, in Midsiuwske Normandyske wearwolf.
Sportferhalen
Sportferhalen oer boksen.
Oer Kid Allison
Koarte ferhalen oer de jonge bokser Kid Allison.
Oer Sailor Steve Costigan
Koarte ferhalen oer Sailor Steve Costigan, in seeman en bokser út 'e 1930-er jierren, dy't fan haven nei haven reizget oan board fan it steamskip de Sea Girl.
Oer Sailor Dennis Dorgan
Koarte ferhalen oer Sailor Dennis Dorgan, in omneamde ferzje fan Sailor Steve Costigan, dy't seeman is op it skip de Python. (Publ. ûnder it pseudonym Patrick Ervin.)
Oer Ace Jessel
Koarte ferhalen oer de swarte bokser Ace Jessel.
Weird western-ferhalen
Koarte weird westernferhalen wêryn't it westernsjenre fermongen is mei eleminten fan horror of soms fan fantasy.
Oer Pike Bearfield
Koarte ferhalen oer Pike Bearfield, in cowboy yn it Wylde Westen.
Oer Breckinridge Elkins
Koarte, humoristyske ferhalen oer in freonlike en sterke, mar net bjuster snoade cowboy. Alle ferhalen markearre mei ♣ binne letter troch Howard sels oaninoar redigearre ta de roman A Gent from Bear Creek (1937).
Oer Grizzly Elkins
Koarte ferhalen oer Grizzly Elkins.
Oer Buckner Jeopardy Grimes
Koarte ferhalen oer Buckner Jeopardy Grimes.
Oer de Sonora Kid
Koarte ferhalen oer de Sonora Kid, wiere namme: Steve Allison, in cowboy yn it Wylde Westen. Hy figurearret ek yn 'e El Borak-ferhalen.
Oare fragminten
Nea publisearre of it moat wêze dat der by de oangeande titel oars oanjûn stiet.
Poëzij
Foar it omfangrike oeuvre oan poëzij fan Robert E. Howard, sjoch:
Voronezj
Voronezj (Russysk: Воронеж) is in stêd yn it súdwesten fan Ruslân en it bestjoerlike sintrum fan de oblast Voronezj. De stêd leit oan de Voronezj-rivier en likernôch tolve kilometer fan it plak ôf dêr't de Voronezj yn de Don rint. It ynwennertal is de lêste tiid foars tanommen en sûnt 17 desimber 2012 heart de stêd ta de miljoenestêden fan Ruslân.
Skiednis
Ut argeologyske fynsten hat it bliken dien dat de hjoeddeiske stêd al sûnt de stientiid bewenne wurdt. De namme Voronezj wurdt foar it earst yn 1177 neamd. Yn it jier 1237 waard de delsetting troch de ynfal fan Mongoalen ferneatige.
Yn it jier 1586 waard op it tsjintwurdige stedsgebiet in houten fêsting (ostrog) oanlein om it plak te beskermjen tsjin de jimmeroan ynfallende Krim-Tataren. Nei't de fêsting yn 1590 ôfbaarnde waard yn 1594 in nije en gruttere fêsting oanlein, dy't ek yn de iuwen dêrnei bestean bliuwe soe.
De stêd hie tusken 1942 en 1943 slim te lijen fan de Dútske besetting. Likernôch 30.000 (fan de 350.000) ynwenners ferlearen yn dy tiid it libben of waarden ôffierd foar twangarbeid yn Dútslân. In tal wichtige monuminten, lykas de Nikolaastsjerke en it Potemkin-paleis út de 18e iuw, waarden rekonstruearre, mar in grut diel fan de weropbou fûn lykwols plak yn de styl fan it sosjalistyske klassisisme.
Attawapiskat Reservaat 91
It Attawapiskta Reservaat 91 (Ingelsk: Attawapiskat 91 Reserve) is in reservaat fan 'e Attawapiskat Earste Naasje (Attawapiskat First Nation), in erkende Yndiaanske stamme-organisaasje yn 'e Kanadeeske provinsje Ontario. It waard yn 1950 stifte ûnder de betingsten fan in formele tafoeging oan it Ferdrach Nû. 9, ien fan 'e regionale, saneamde Nûmere Ferdraggen tusken de ûnderskate Yndiaanske folken en de Kanadeeske autoriteiten.
Voronezj
It besjen wurdich
Yn Voronezj binne noch in tal fan gebouwen it besjen wurdich, dy't it tiidrek fan de barok (gûverneurspaleis yn it sintrum) oant it klassisisme (noch in paleis fan de gûverneur en in gebou fan Giacomo Quarenghi) fertsjintwurdigje. It gebou fan Giacomo Quarenghi waard nei de Twadde Wrâldkriich útwreide, mar dêrby waard de styl net feroare. Oeral yn de stêd binne gebouwen út ferskate boutiden te finen, lykas de stalinistyske teäters en bestjoersgebouwen fan it Spoar of it histoarisme en de Jugendstil by it Bristol-hotel út de iere 20e-iuw. Alhoewol't der monumintale tsjerken yn de tiid fan it kommunisme waarden sloopt, binne der noch in rige fan tsjerken yn de typyske russsyke styl it besjen wurdich, lykas de Untsliepenistsjerke en twa bekende otterdokse kleasters, wêrûnder in grottekleaster. Yn de jierren 1980 waard in poppeteäter stifte, wêrfan't it gebou ûntwurpen en útfierd waard troch Litouske keunstners.
Attawapiskat Reservaat 91
Geografy
It Attawapiskat Reservaat 91 is sitewearre yn it noarden fan Ontario, oan 'e rivier de Ekwan, noardlik fan 'e rivier de Attawapiskat, yn it mânske Kenora Distrikt. It beslacht in oerflak fan 270,4 km², en is dêrmei fierwei it grutste fan 'e beide reservaten fan 'e Attawapiskat Earste Naasje (it oare is it Attawapiskat Reservaat 91A).
Demografy
Neffens gegevens fan 'e Kanadeeske folkstelling fan 2011 hie it Attawapiskat Reservaat 91 doe gjin permaninte bewenners. Hoewol't it oarspronklik it wichtichste reservaat fan 'e Attawapiskat Earste Naasje wie, binne alle ynwenners no ferfearn nei it minder isolearre Attawapiskat Reservaat 91A. It Attawapiskat Reservaat 91 wurdt bestjoerd fanút Attawapiskat, yn it Attawapiskat Reservaat 91A.
Voronezj
It besjen wurdich
Yn in grut iepenloftmuseum binne boppedat opgravings fan in delsetting fan de Alanen te sjen. Om Voronezj hinne binne in soad resten fan de Koergankultuer te sjen en oare ynteressante argeologyske objekten.
Kloon (kompjûter)
Yn de kompjûterwrâld waard oan de ein fan de 20e iuw praat oer in kloon yn de sin fan in kompjûter dy't technysk folslein útwikselber is mei de oarspronklike persoanlike kompjûter fan IBM. Dy term is lykwols troch de rappe ûntjouwings op dit mêd út de tiid rekke.
Dêrnjonken waard de term ek brûkt foar in merkleaze kompjûter.
Fingerkwabben
De fingerkwabben (Latynske namme: Daktyliophorae) foarmje in ûnderskift fan 'e stamme fan 'e netteldieren (Cnidaria), de klasse fan 'e skiifkwabben (Scyphozoa), de ûnderklasse fan 'e echte skiifkwabben (Discomedusae) en it skift fan 'e blomkoalkwabeftigen (Rhizostomae).
Yndieling
Ta dizze groep fan kwabben hearre de folgjende famyljes:
Frank Williams (Formule 1)
Sir Francis Owen Garbett (Frank) Williams OBE (South Shields Tyne and Wear, 16 april 1942 - Surrey, 28 novimber 2021) wie in Ingelsk autokoereur en oprjochter en mei-eigener fan it Williams Formule 1-team.
Karriêre
Nei't er in blaumoandei autokoereur en monteur west hie rjochte er op de ein fan de jierren 60 it Formule 1-team Frank Williams Racing Cars op, dat oan de slach gie yn de Formule 2 en de Formule 3 en fan 1969 ôf yn de Formule 1. Mei de Ingelske koereur Piers Courage boekte it team syn earste suksessen mei in kochte Brabham yn 1969. De jierren dy't folgen wiene dreech en Williams wie hieltyd op syk nei nije sponsoaren. Yn 1976 waard Walter Wolf haadsponsor. Williams wie dêrtroch gjin eigener fan it team mear en ferliet it team op de ein fan dat jier. It team soe noch in pear jier fuortbestean ûnder de namme Walter Wolf Racing.
Yn maart 2012 kundige Williams oan dat hy him weromlûke soe út it bestjoer fan Williams F1 en ferfongen waard troch syn dochter Claire Williams, hoewol't er ienearsten noch hieltyd by it team bliuwe soe yn de rol fan offisjele teambaas. Frank Williams hie gjin belutsenheid mear by it Williams-team doe't it yn septimber 2020 ferkocht waard.
Priveelibben
Frank Williams waard berne yn South Shields, Tyne and Wear, Ingelân, yn it Feriene Keninkryk, mar groeide nei de skieding fan syn âlden op by in muoike yn Jarrow. Fierder brocht er tiid troch op in kostskoalle yn it Skotske Dumfries. Williams wie boaske mei Virginia Berry en hie trije bêrn, werûnder plakferfangend teambaas Claire Williams.
Op 8 maart 1986 rekke er belutsen by in ûngelok, doe't er mei in hierde auto, fan it Frânske Circuit Paul Ricard nei de lofthaven fan Nice ried. De remmen fan de hierde auto diene it net en Williams bedarre mei de auto op it dak yn in ravyn, syn byrider iepene syn autogurdle. Williams rûn dêrby in hege dwerslesy op wêrtroch't er ferlamme rekke oan syn skonken en ek beheiningen hie oan syn hannen.
Williams ferstoar op 28 novimber 2021, yn 'e aldens fan 79 jier nei in koart siikbêd yn in sikehûs yn Surrey.