cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Necessity
Untfangst
Oer it algemien waard Necessity ûntfongen as "in ridlik befredigjend slot fan [de] Thessaly-trilogy," sij it mei in beskaat foarbehâld, benammen op it mêd fan 'e beskriuwing (of it ûntbrekken dêroan) fan it earste kontakt tusken de Platoanyske beskaving en de rest fan 'e minskheid. Dat waard "yn 't earstoan oanpriizge as in wichtich barren," mar "[y]nstee dat der yngien wurdt op 'e yntrigearjende filosofyske en etyske kwestjes dy't troch dit nije kontakt nei foarren komme," fokust it ferhaal benammen op godlike saken, sadat "de lêzer nea wier tsjûge wurdt fan 'e botsing fan kultueren [...]."
It tydskrift Publishers Weekly omskriuwt Walton har kar om har ik-persoanen te selektearjen "út in bredere trochsneed fan 'e maatskippij" as "ferfrissend en hearlik", hoewol't it der ek op wiist dat hja kwa lingte fan haadstikken "tragysk koarte metten makket mei de stjerlike personaazjes." De konklúzje fan it blêd, ûntliend oan 'e platoanyske filosofy, is dat Necessity de lêzers nei alle gedachten efterlitte sil mei "de winsk dat it ferhaal nei gruttere treflikens stribbe hie." It tydskrift Kirkus Reviews is aardiger foar Necessity, en neamt it "in glorieuze grienmank fan sjenres, wêryn't filosofy, tiidreizgjen, bûtenierdske wêzens en de goaden mei-inoar kombinearre wurde." It sjocht de plot "foar it meastepart as in ekskús om nei te rinnen oft Pallas Atene har eksperimint noch wurket, ja of nee, om 'e natuer fan 'e siel te besprekken, en om oan karakterûntwikkeling te dwaan." It konkludearret dat it boek "yntrigearjende stof ta tinken" is.
Two Night Stand
Plot
As Alec har eefkes allinne lit, ûntdekt Megan lykwols dat syn kleankast folsit mei frouljusklean. In laad befettet ynliste foto's fan Alec en in jonge blondhierrige frou. Alec moat dan opbychtsje dat er in fêste relaasje hat mei Daisy, dy't live-discjockey is en har op 't heden yn San Francisco befynt. Megan fielt har ferret en is suver yn triennen. Mar se besiket út alle macht har goed te hâlden, om't se neat foar Alec fielt, ommers? It wie mar in onenightstand, en se sille inoar nea wer sjen. Alec leit út dat er in pear wiken earder tusken Daisy har spul in brief fan har oan him fûn hat, wêryn't se it mei him útmakket. Se hat him dat brief noch net jûn, mar hy ornearre dat dat mar in kwestje fan tiid wie. Dêrom hied er foar himsels in profyl oanmakke op 'e datingsite, om wat te hawwen dat er Daisy yn it gesicht wriuwe koe as it safier wie. Hy hie nea ferwachte dat it mear tusken him Megan wurde soe as in onenightstand, mar no is er hurd foar har fallen. Megan wol net harkje, en om't de sniestoarm lizzen gien is en de snierommers einlings en te'n lêsten de stêd wer oan it ûntsluten binne, giet se nei hûs.
Daisy soe de foargeande jûns al thúskommen wêze út San Francisco, mar har flecht wie fertrage troch de sniestoarm. As se letter dy deis dochs noch thús komt, fynt se yn 'e foddekoer in bryfke mei in betankje dat Megan ier op 'e earste moarn delkwattele hie, doe't se fuortsoe wylst Alec noch sliepte (mar tsjinholden waard troch it ynbrekkersalaarm). Daisy konfrontearret Alec mei it bryfke, mar hy jout har har eigen útmakkersbrief werom, dat dan stiet se mei de mûle fol tosken. Se beslute op min ofte mear freonskiplike wize in punt efter harren relaasje te setten. Alec stimt deryn ta om binnen in pear dagen syn spul út it appartemint te heljen.
Op 'e moarn fan nijjiersdei komme Faiza en Cedric del om har boarch yn te lizzen. Yn 'e hal fan it plysjeburo wachtet Alec, dy't dêr de hiele nacht sitten hat, Megan op. Hy biedt syn ûntskuldigings oan, mar leit út dat dit de iennichste manear wie dy't er hie om har wer te sjen, en dat sy sa spesjaal is, dat er gjin oare kar hie. Megan is der min oer te sprekken dat er har net inkeld bedragen, mar ek noch arrestearje litten hat. Alec fertelt dat er it útmakke hat mei Daisy en dat er mei de oerbuorlju de boel glêdstrutsen hat, sadat Megan net ferfolge wurde sil. Neffens him is de arrestaasje en de nacht yn 'e sel wat dêr't se letter beide wol om laitsje kinne sille. Om fan him ôf te wêzen, nimt Megan de blommen, de byhearrende ballon en syn tillefoannûmer oan, en seit dat se him opskilje sil sadree't se derom laket. Beseffend dat er wolris jierren wachtsje kinne moat, as se al ea bellet, mar ek dat er alles derút helle hat dat deryn sit, dript Alec bekaaid ôf.
Nei't er fuort is, besjocht Megan ris better wat er har no eins yn 'e hannen drukt hat. De ballon hat de tekst: "It spyt my", en as er troch de siging yn 'e hal fan it plysjeburo stadich út himsels om syn as draait, blykt op 'e oare kant te stean: "Ik bin in oetlul". Megan drukt de lippen stiif opinoar, mar nei in pear mominten kin se har net mear goedhâlde en moat se dochs laitsje. Suchtsjend pakt se har mobile tillefoan en skillet Alec op. Hy moetet har foar it plysjeburo, dêr't se tútsje en tegearre de strjitte delgeane. Wylst it wer begjint te snijen, komme se ta de konklúzje dat se no allebeide dakleas binne.
Produksje
Behalven Flynn en Fleischer wie ek Sam Englebardt as produsint by de film belutsen. Hja wurken yn opdracht fan 'e studio's Demarest Films, The Solution Entertainment Group, Flynn Picture Company en Claudeismydog. Two Night Stand wie dêrmei in ûnôfhinklike film, dy't makke waard foar in budget fan $1.645.000. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Bobby Bukowski, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Matthew de Luca en Neil de Luca.
De opnamen setten yn oktober 2012 útein yn New York en soene mar njoggentjin dagen duorje. Se foelen lykwols gear mei de oankomst yn New York (steat) en Nij-Jersey fan 'e orkaan Sandy, dy't dêr frijwat skea oanrjochte. De produksje waard twa dagen stillein, en neitiid sieten ferskate opnamelokaasjes sûnder stroom. Haadrolspilers Analeigh Tipton en Miles Teller ferbleaune yn in appartemint yn Manhattan dêr't ek gjin stroom wie, wat neffens regisseur Nichols soarge foar in parallel út it wiere libben mei it ferhaal út 'e film. Der ûntstie ek in brânstoftekoart, sadat de frachtweinen en generators fan 'e filmcrew stil kamen te stean.
It tiidferlies dat by de opnamen oprûn wie, moast letter yn 'e postproduksje goedmakke wurde, en Nichols en filmeditor Matt Garner makken lange dagen by de filmmontaazje.
Distribúsje
De distribúsje fan Two Night Stand waard fersoarge troch Entertainment One. De film waard it earst fertoand op 'e American Film Market, in fakbeurs foar de filmyndustry, begjin 2014. Op 26 septimber fan dat jier gie Two Night Stand yn 'e Feriene Steaten yn in beheind tal bioskopen yn premiêre. Op 3 oktober waard de film al digitaal fia video-on-demandútbrocht op iTunes.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Two Night Stand mingde resinsjes. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie de film in ûndergemiddeld goedkarringspersintaazje fan 38%, basearre op 47 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[Dizze film] bewiist dat sels in pear haadrolspilers dy't goed oaninoar weage binne net genôch is om in romantyske komeedzje hielendal út te wurkjen fan in ynteressant idee ta in langspylfilm dy't it oansjen lije kin." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Two Night Stand in goedkarringspersintaazje fan 45%, basearre op 17 resinsjes.
Resultaat
Two Night Stand brocht yn 'e bioskopen $868.081 op. As men dy't opbringst ôfset tsjin it budget fan $1.645.000 kin it ferlies berekkene wurde op $767.919. Dêr komme dan de marketingkosten noch by. Hjirby moat wol oantekene wurde dat it útbringen yn 'e bioskopen foar dizze lytse ûnôfhinklike film mar foar de foarm dien waard, mei't er in wike nei de premiêre al oer it ynternet beskikber kaam. It is sadwaande dúdlik dat de produsinten ynsetten op it weromfertsjinjen fan harren ynvestearring fia video-on-demand.
Sint-Stefanuskleaster
It Sint-Stefanuskleaster (Armeensk: Սուրբ Ստեփանոս վանք; Maghardavank Մաղարդավանք; Perzysk: کلیسای استفانوس مقدس‎‎, Azerbeidzjaansk: مؤقدس ایستیپانوس کیلیساسی, ) is in Armeensk kleaster op likernôch 15 kilometer ten noarden fan de stêd Jolfa yn de noardwestlike Iraanske provinsje East-Azerbeidzjan.
Harrie Muis
Harrie Muis wie in Ljouwerter programmeur fan popmuzyk.
Sint-Stefanuskleaster
It kleasterkompleks leit yn in djippe kleau oan de Aras-rivier op de Iraanske kant fan de grins tusken de autonome republyk Nachitsjevan en Iran. It waard yn de 9e iuw boud en yn it tiidrek fan de dynasty fan de Safaviden nei ferskate ierdskoddings op 'e nij oplutsen.
Harrie Muis
As santjinjierrige wurke hy mei yn it jongereinsintrum yn Bovenkarspel. Yn Ljouwert studearre Muis Nederlânsk en Skiednis oan de lerare-oplieding Ubbo Emmius.
Oant 1981 wie frijwilliger by it filmhûs fan jongereinsintrum Hippo. Dêrnei rekke hy belutsen by stifting De Ooievaar dy’t op in soad ferskillende lokaasjes yn Ljouwert popkonserten organisearre. Yn 1981 waard hy programmeur by de Stichting De Ooievaar. Yn 1992 waard hy programmeur foar Stichting It Poadium. It Poadium hie hast deselde doelstellings as De Ooievaar: it jaan fan popkonserten foar in reedlike yntreepriis. Boppedat woe it pleatslike groepen oan in optreden helpe of in optreden regelje yn it foarprogramma fan bekende artysten. Fierders organisearre se it Home Noiz-festival en Down Town Café, in radioprogramma fan de Ljouwerter omrop Mercurius. Foar syn programmearring fan It Poadium krige hy de Fryske Poppriis 2002. It Poadium swalke lâns ferskate konsertsealtsjes, fan kafee de Brouwershoek (it lettere Muzykkafee De Gloppe), studintensintrum 7A9, de kafees Silbermann en Mukkes oant de Bouhof. Yn 2004 waard muis de earste betelle popprogrammeur fan Ljouwert. Yn 2006 waard hy programmeur by Poppoadium Romein. Harrie Muis stoppe dêr op 1 jannewaris 2010 as programmeur fan it Romein 17 desimber. Wietze Meetsma, syn eardere assistint naam syn syn taken oer.
Sint-Stefanuskleaster
Skiednis
It earste kleaster op it plak waard boud yn de 7e iuw en foltôge yn de 10e iuw. Mar de apostel Bartoloméus stifte hjir op dit plak al yn it jier 62 nei Kristus in tsjerke. Dizze tsjerke waard yn de 11e en 12e iuw fernield troch optsjende Seltsjoeken. Mei't de Mongoalen it gebiet yn teagen, kearden de kânsen foar de kristenen en de Armeenske Tsjerke tekene in fredesferdrach mei de Mongoalen. It kleaster waard yn de twadde helte fan de 13e iuw renovearre. Yn 1330 folge in folsleine nijbou fan it kleaster. Kultureel en intellektueel foarmen de 14e iuw en de 15e iuw it hichtepunt fan it kleaster. Der waarden doe tal fan skilderijen en illustraasjes op it mêd fan religy, skiednis en filosofy produsearre.
Ek yn de iere 15e iuw bleaunen de Armenen beskerming hâlden fan de Safaviden. Mar it gebiet waard in sintrum fan ûnrêst tusken de Safaviden en de Ottomanen, dy't West-Armeenje yn 1513 oanfoelen. Stadichoan rekke it kleaster yn ferfal oant sjah Abbas I yn 1604 it beslút naam om de bewenners fan it gebiet te evakuearjen. It kleaster bleau leech eefter, mar fan ôf 1650 waard it gebiet wer befolke en it ferlitten en skeinde kleaster koe op 'e nij renovearre wurde.
Harrie Muis
Fotograaf
Neist programmeur is Harrie Muis in ferwoeden hobbyfotograaf. In protte beroemdheden hat hy foar syn lins hân, mar hy makke ek in soad foto's fan Ljouwert. In diel fan syn fotoargyf hat er oerdroegen oan it Histoarysk Sintrum Ljouwert.
Sint-Stefanuskleaster
Skiednis
Oan it begjin fan de 18e iuw kaam it gebiet bleat te stean oan de ekpânsjedrift fan it Russyske Keizerryk. Jerevan wie yn 1827 troch Russyske troepen ferovere en dêrnei waard de grins tusken Ruslân en Perzje neffens it Ferdrach fan Turkmantsjai fêstlein lâns de Aras. It gefolch wie dat in part fan de befolking twongen waard te ferhûzjen nei Russysk Armeenje. Nettsjinsteande dat bleane de Qajar-hearskers de Armenen beskermjen en hja moedigen de Armenen sels oan om it kleasterkompleks tusken 1819 en 1825 wer op te bouwen.
Sûnt hawwe der meardere restauraasjes oan it kompleks plak fûn.
thumb thumb
Wrâlderfskip
Yn july 2008 waard it kleaster op de list fan it UNESCO-wrâlderfskip ynskreaun, tegearre mei twa oare Armeenske monuminten: it Sint-Taddéuskleaster en de kapel fan Dzordzor.
Mari Possa
Mari Possa, echte namme: Mirna Granados (21 jannewaris 1980), is in Salvadoraansk-Amerikaansk neakenmodel, pornografysk aktrise en realitytillefyzjepersoanlikheid fan etnysk Salvadoraansk komôf. Har artyste namme is in wurdspiling op it Spaanske wurd foar "flinter": mariposa. Neffens har offisjele opjefte is se 1.63 m, mei in gewicht fan 45 kg en kupmaat 34C.
Libben
Possa waard berne yn San Miguel, yn it Middenamerikaanske lân El Salvador, dêr't se ek har bernejierren trochbrocht. Yn 1989, doe't se njoggen jier wie, emigrearre se mei har heit en mem nei de Feriene Steaten. Nei't se de middelbere skoalle ôfrûne hie, wurke se as siktaresse op in abbekatekantoar. Hja rekke by de pornoyndustry belutsen doe't se in baan fûn as de assistinte fan pornoakteur, -regisseur en -produsint Seymore Butts, en doe't se letter de freondinne fan dyselde waard. Yn dy hoedanichheid wie se te sjen yn 'e realitysearje oer Butts en syn famylje, Family Business (dy't ek yn Nederlân útstjoerd is). Ien hiele ôflevering wie wijd oan har beslút om sels pornoaktrise te wurden en Butts syn al of net yn sêne sette besykjen om har dat te ûntpraten.
Yn elts gefal makke Possa yn 2003, doe't se 23 jier wie, har debút yn in pornografyske film (produsearre troch Butts). Se sleat in kontrakt ôf mei Seymore Butts Home Movies en Adam & Eve, en wurke dêrnjonken ek foar studio's as Zero Tolerance en Pure Play Media. Oant se har yn 2009 út 'e pornoyndustry weromloek om in oplieding ta programmamakster te folgjen, spile se yn likernôch 35 films. Yn 2012 makke se in comeback as freelance-aktrise foar solo- en lesbyske sênes. Yn totaal hat se neffens har side yn 'e Internet Adult Film Database (IAFD) yn 58 pornofilms spile. Dêrfoar hat se fiifris in nominaasje foar in AVN Award (de Oskar fan 'e pornowrâld) yn 'e wacht sleept. Hja stie fierders op 'e omslach fan it opsjochjaande boek Dirty Talk: Conversations with Porn Stars, fan Andrew J. Rausch en Chris Watson.
Neder-Eastenryk
Neder-Eastenryk (Dútsk: Niederösterreich) is de grutste fan de njoggen dielsteaten fan Eastenryk. Haadstêd is Sankt Pölten mei likernôch 52.000 ynwenners. It is tagelyk it grutste plak fan de dielsteat. Neder-Eastenryk, dat de dielsteat Wenen omklammet, wurdt fakentiden de kearn fan Eastenryk neamd.
Skiednis
It foarlân fan de Alpen waard al yn de âldheid bewenne troch Keltyske stammen en stadichoan troch it Romeinske Ryk oermastere. Dêr ûnstiene de wichtichste delsettings fan Latina, it doedestiidske Eastenryk, nammentlik Vindobona (it hjoeddeiske Wenen) en Carnuntum. It Romeinske Ryk rekke sûnt de 5e iuw syn ynfloed op it gebiet mei de folksferhûzings kwyt. Nije kolonisten lykas de Slaven, Bajuwaren en Avaren ferdrongen de Romeinen. Yn 788 naam Karel de Grutte it eartiidsk ûnôfhinklike gebiet op yn it Frankyske Ryk. Eastlik dêrfan stifte er om 800 hinne it saneamde Avaremark en súdlik de Mark Carantania, dêr't letter it hjoeddeiske Karinsje út ûntstie. It East-Frankyske Ryk wie yn de 10e iuw betiizge yn in lange striid tsjin de Hongaren, dy't harren fanút it easten opkrongen yn Sintraal-Europa. Mei de Slach op it Lechfjild makke Otto de Grutte yn 955 in ein oan de Hongaarske agresje.
It Hûs Babenberg hearske as de eastlike prefektuer fan it Hartochdom Beieren (Latyn: Marcha orientalis) tusken 975 en 1246 oer it gebiet. Dat gebiet, dat fierder bestie út noch wat oermastere Hongaarske gebieten, stie yn it Aldheechdútsk bekend as Ostarrîchi. Ut dy namme ûnstie de hjoeddeiske namme Eastenryk.
Nei de Slach op it Marsfjild yn 1278 kaam it gebiet ûnder Habsburgske hearskers. Stadich ûntwikkele it ta it kearnlân fan de dynasty. Sûnt de lette midsiuwsen hie it lân te meitsjen mei in soad geweld: de Habsburgske súksesjekrigen, de hussitenkriten en ynvaazjes fan de Hongaarske kening Matthias Corvinus. Yn 1349 waard it gebiet troffen troch de Swarte Dea en in fyfte fan de folsleine befolking waard troch de epidemy útroege. Oan it begjin fan de 16e iuw wiene der twa saken dy't grutte ynfloed op it lân krige. Yn dy iuw makke de reformaasje opgong en benammen yn Neder-Eastenryk krige it protestantisme in soad oanhing. Tagelyk wreiden de Turken harren besetting fan Súdeast-Europa út nei Sintraal-Europa. Neder-Eastenryk waard slim troffen troch it earste belis troch de Turken fan Wenen yn 1529. De 20.000 man sterke Osmaanske rutertroepen fan de Akıncı besochten it gebiet moardzjend en plonderjend en feroarsaken in drastyske ôfname fan it ynwennertal. Sûnt 1570 soarge de katolike kontrareformaasje foar it ôfnimmen fan de protestantske ynfloed. By de Slach op de Wite Berch bûten Praach yn novimber 1620 wist in katolyk bûn de protestantske striidkrêften fan kening Freark fan Bohemen in grutte nederlaach ta te bringen. De befolking moast yn de jierren 1620 wer it katolisisme oannimme. Protestantske eallju dy't net meidiene oan de opstân tsjin de roomsk-dútske keizer mochten bliuwe, mar de rest fan de protestantske adel krige de kar tusken it lân út of wer katolyk wurde. Yn dy tiid waarden grutte kleasters lykas it stift Melk, Klosterneuburg en it stift Göttweig boud of nij libben ynblaasd. Lange tiid kige de Tritichjierrige Kriich gjin fet op de kontrijen, allinne oan it begjin fan dy lange striid waarden in pear doarpen plondere doe't greve Heinrich Matthias fan Thurn mei in leger fan it opstannige Bohemen nei Wenen teach. Tsjin it ein fan de kriich waard it lykwols slimmer. By Jankau yn Bohemen, likernôch 60 kilometer súdlik fan Praach, fûn de lêste grutte slach fan de Tritichjierrige Kriich plak. Op 6 maart 1645 wist in Sweedsk-protestantske leger ûnder fjildmaarskalk Lennart Torstensson de keizerlik-habsburgske troepen ûnder fjildmaarskalk Melchior fan Hatzfeldt te ferslaan. Mei de Sweedske oerwinning lei it paad nei Wenen iepen en Sweedske troepen ferneatigen grutte dielen fan Wenen en ferskate kastielen lykas Staatz en Falkenstein binne sûnt dy tiid ruïnes. It tsintwurdige Gaweinstal waard krekt lykas Stockerau hielendal platbaarnd. Ek stêden as Krems, Korneuburg en Stein hiene slim fan de Sweedske oanfallen te lijen en ek by it werom feroverjen troch de keizerlike legers brochten nije ferliezen. Nei de Slach by Mohács yn 1526 en de oermastering fan grutte dielen fan Hongarij en Kroaasje troch de Turken waard Neder-Eastenryk it grinsgebiet fan it Hillige Roomske Ryk en dat bleau sa oant 1683, doe't de Ottomanen nei in mislearre twadde belis fan Wenen weromkrongen waarden. Om't in grut diel fan de befolking fan Neder-Eastenryk troch it hast 300.000 man sterke Turkske leger útroege wie, waard it gebiet neitiid mei boeren en arbeiders út Stiermarken, Boppe-Eastenryk, Tiroal, Beieren en Swaben op 'e nij befolke.
Yn de Frânske Tiid en it konflik mei Prusen yn 1866 hie de befolking op 'e nij te lijen ûnder plondering en geweld. Tsjin it midden fan de 19e iuw waard it spoar oanlein dy't de regio mei de haadstêd Wenen as administratyf en ekonomysk sintrum ferbûn. Neder-Eastenryk helle syn foardiel út de geografyske lizzing mei Wenen as it kulturele sintrum fan de dûbelmonargy. Mei de militêre nederlaach yn de Earste Wrâldkriich en de ûntbining fan Eastenryk-Hongarije yn 1922 waard Neder-Eastenryk de meast befolke steat yn de nije Republyk Eastenryk. Nei de Anschluss waard de namme fan Neder-Eastenryk feroare yn Reichsgau Niederdonau. Ek feroaren de grinzen troch de yndieling fan gemeentes fan Neder-Eastenryk by Wenen, dat neffens Hitler's winsk analooch oan Grut-Berlyn tenei offisjeel de namme Grut-Wenen krige. Nei de Twadde Wrâldkriich foel Neder-Eastenryk ûnder de Sovjet-Russyske besettingssône, wylste Wenen yn fjouwer sektoaren ferdield waard. Krekt lykas yn de troch de Russen besette dielen fan Dútslân waarden masjines yn fabriken nei de Sovjet-Uny stjoerd. De ekonomyske weropbou fan de eastlike dielsteaten fan Eastenryk duorre dêrom langer as de troch de Frânske, Britske en Amearikaanske besette westlike dielsteaten en koe pas yn de jierren 1970 wer ynhelle wurde.
Wenen waard yn 1920 as in ûnôfhinklike dielsteat stifte, mar tsjinne oant 1986 noch as it bestjoerlik sintrum fan Neder-Eastenryk. In referindum yn dat jier brocht de útslach dat Sankt Pölten de nije haadstêd fan Neder-Eastenryk wurde moast. It duorre lykwols noch oant 1997 doe't it regear fan de dielsteat nei de nije gebouwen yn Sankt Pölten ferhûzje koe.
Yn de rin fan de tiid naam it belang fan de lânbou yn ekonomy ôf en dat fan de yndustry en tsjinsten ta. De regio fan Neder-Eastenryk om Wenen hinne is ekonomysk sterker as de rest fan de dielsteat.
Geografy
Mei in oerflak fan 19.186,27 kante kilometer is Neder-Eastenryk de grutste dielsteat fan it Eastenryk. Likernôch 40% bestiet út lânbougrûn en bosk.
Grinzen
Neder-Eastenryk omklammet hielendal de federale haadstêd fan Eastenryk. Yn it noarden grinzget de dielsteat oan Súd-Bohemen en Súd-Moraavje (beide diel útmeitsjend fan Tsjechje), yn it noardeasten oan de Slovaakske regio's Tyrnau en Bratislava en, yn de grinzen fan Eastenryk, yn it súdeasten oan Burgenland, yn it suden oan Stiermarken en yn it westen oan Boppe-Eastenryk. Mei 414 km hat Neder-Eastenryk de langste ynternasjonale grins fan alle oare Eastenrykske steaten.
Regio ferdieling
Neder-Eastenryk wurdt sûnt de 15e iuw tradisjoneel ferdield yn fjouwer saneamde Viertel (regio's of lânskippen).
Statutarstädte
Mei Statutarstädte wurde yn Eastenryk gemeentes ornearre dy't stedsrjochten hawwe en fierder net ûnder in distrikt falle, mar selstannich bestjoerd wurde.
Gemeentes
De distrikten binne yn 573 polityk selsstannige gemeentes ferdield ( 2020 ).
Befolkingsûntwikkeling
It ynwennertal fan Neder-Eastenryk nimt ta troch oanhâldende ferhûzing út Wenen. Ek de kar op Sankt Pölten as haadstêd fan de dielsteat soarge foar in grutter ynwennertal. Lânskiplik wichtige dielen lykas it Wienerwald wurde yn de romtlike oardening fan de dielsteat beskerme tsjin it útwreidingsareaal fan de bebouwing.
Yn 2020 bestie 10,3% fan de befolking út bûtelanners, wylst 15,5% (2019) fan de befolking in migraasje-eftergrûn hie.
Religy
Yn 2001 wie 79,3% fan de befolking roomsk-katolyk, 3,3% protestantsk, 3,2% islamitysk en 10,8% sûnder religy. Roomsk Neder-Eastenryk falt ûnder de twa bisdommen Sankt Pölten en it aartsbisdom Wenen, wêrby't twa fan de yn trije fikariaten fan it aartsbisdom yn Neder-Easnteryk lizze.
Kultureel erfgoed
Yn de dielsteat steane in soad kleasters en abdijen, dy't sûnt de stifting as kultuersintra foar it lân tsjinnen. It bekendst binne:
Mear grutte kleasters binne der yn Altenburg, Dürnstein, Geras, Göttweig, Herzogenburg, Lilienfeld, Seitenstetten en Zwettl te sjen.
De boargen en kastielen tsjinje hjoeddedei it toerisme en wurde faak brûkt as konsertsealen en musea, lykas bygelyks de Schallaburg, it Slot Hof en de slotten Grafenegg, Thürntal, Wilfersdorf, Artstetten, Rosenau, Greillenstein, Eckartsau, Niederweiden, Laxenburg, Rohrau en Rosenburg am Kamp.
List fan planetoïden 84501-84600
Dit is in list fan planetoïden 84501-84600.
Roelof ten Napel
Roelof ten Napel (De Jouwer, 1993) is in Nederlânske skriuwer, dichter en essayist. Hy waard nominearre foar ferskate prizen en wie laureaat fan it C.C.S. Crone-Stipendium.
Skriuwerskarriêre
Ten Napel die yn 2012 en 2013 mei kan it skriuwersplatfoarm ABCYourself ûnder begelieding fan Edward van de Vendel. Op 14 oktober 2014 ferskynde Constellaties by Utjouwerij Atlas Contact. Nei oanlieding fan it het boek waard Oman Ten Napel it C.C.S. Crone-Stipendium útrikt. Syn poëzijdebút Het woedeboek waard yn 2019 nominearre foar ferskate prizen.
Mog (kat)
Mog (útspr.: [mɔɡ], likernôch "mok") is in fiktive kat út in rige berneboeken skreaun en yllustrearre troch de Ingelske auteur Judith Kerr. De namme 'Mog' komt fan it Ingelske wurd moggy, dat in oantsjutting is foar in húskat dy't net fan in spesifyk ras is.
Beskriuwing
Mog is in siperske wyfkekat dy't yn elts boek út 'e rige in nij spannend aventoer belibbet. Hy ferskynde foar it earst yn it boek Mog the Forgetful Cat, dat yn 1970 publisearre waard troch útjouwerij HarperCollins. Mei't it tige populêr wie, waard dat boek neitiid it earste diel fan in sechstjindielige rige. Behalven Mog komme ek ferskate oare personaazjes yn 'e measte boeken werom, lykas menear en mefrou Thomas, de eigners fan Mog, en harren bern Nicky en Debbie. Hoewol't it ûngebrûklik is foar in berneboekesearje, liet Kerr Mog yn it lêste diel fan 'e rige, Goodbye, Mog, út 2002, deagean, wêrnei't er noch as geast oan in jongkatsje ferskynt en úteinlik nei de sinne giet om as nije libbensenerzjy nei de Ierde útstrield te wurden.
Ynspiraasje
Kerr basearre har yllustraasjes fan Mog op in echte siperske kat dy't ûnder it skriuwen by har op 'e skurte lei. De plaatsjes fan it hûs dêr't Mog mei syn eigners wennet, basearre se op har eigen hûs yn 'e Londenske wyk Barnes. De beide bern fan it fiktive gesin wiene neamd nei de middelnammen fan har eigen soan en dochter, Matthew en Tacy. De efternamme 'Thomas' komt fan ien fan 'e foarnammen fan har man, senarioskriuwer Nigel Kneale, dy't ek model stie foar it uterlik fan menear Thomas.
Mog's Christmas Calamity
Yn novimber 2015 kearde Mog noch ien kear werom as in kompjûteranimearre personaazje yn in reklamespotsje foar de supermerkkeatling Sainsbury's ta gelegenheid fan Kryst. It ferhaaltsje fan dat spotsje, mei as titel Mog's Christmas Calamity ("Mogs Krystkatastrôfe"), is karakteristyk foar de ferhalen út 'e Mog-rige.
Mog hat in nachtmerje en feroarsaket dêrtroch by ûngelok brân yn it hûs fan 'e famylje Thomas. Hy rêdt lykwols it hûs en syn eigners as er yn panyk oer de tillefoan hinne klaut en dêrby de hoarn fan 'e heak stjit en it alaarmnûmer 999 yntoetst. Neitiid wurdt er troch syn eigners beskôge as held en kriget er in lekkernij as beleanning. Mei in ferwizing nei Sainsbury's slachsin "Christmas is foar sharing" ("Kryst is om te dielen") helpe de buorlju de famylje Thomas om alle skea te behimmeljen, sadat der dochs noch in moai krystfeest fierd wurde kin.
Yn it reklamespotsje komt skriuwster Judith Kerr sels foar as in buorfrou fan 'e famylje Thomas. In boekferzje fan it ferhaal, mei dêrby in plúsjen boartersguodferzje fan Mog, waard neitiid eksklusyf ferkocht troch Sainbury's. De hiele opbringst dêrfan gie nei de bestriding fan analfabetisme ûnder bern.
Edvard Grieg Museum Troldhaugen
It Edvard Grieg Museum Troldhaugen is een museum in Bergen in Noarwegen. It museum húsmannet yn it eardere hûs fan de komponist Edvard Hagerup Grieg, dat yn 1885 reekaam, wêrnei't Grieg der oant syn dea yn 1907 wenne.
De namme Troldhaugen, betocht troch Grieg syn oare helte, ferwiist nei de buert dêr't de filla leit, mar is ek in ferwizing neit de trollen, dy't yn it wurk gan Grieg in rol spylje, en "Haugen", de hichte dêr't it hûs op boud is.
De filla waard ûntwurpen troch in neef fan de komponist neffens de winsken fan Grieg. De filla krige neffens Noarske begripen grutte ruten, dat it ferwaarmjen fan it hûs yn de winter wie in toer. Grieg fûn dat net slim, mei't hy en de frou it hûs meast yn de simmer bewennen en winterdeis reizgen.
Troldhaugen leit heech op in rots dy't steil nei de fjord ôfrint. De toer op it hûs jout útsjocht op de fjord mei syn lytse fan dinnen begroeide eilantsjes. Grize rotsen, dy't de stêd Bergen ynslute, foarmje de eftergrûn. Foar it hûs leit de tún mei smelle boskpaadsjes dy't nei ûnderen oant de fjord liede. Sy rinne bylâns in steile rotswand dy't Grieg útsocht hie as lêste rêstplak.
Njonken it hûs, fierderop oan it strân, is ek de lytse hutte bewarre bleaun dêr't Grieg komponearre. Yn 1985 waard der by de filla in konsertseal (de Troldsalen) boud en yn 1995 waard it museum iepene dêr't it libben en wurk fan de komponist sintraal stiet.
Grieg hat de namme fan syn hûs feriuwige yn it stik: Bryllupsdag på Troldhaugen ('Troudei yn Troldhaugen'), op. 65, no. 6.
Sarie Marais
Sarie Marais of My Sarie Marais is in Afrikaner folksferske út Súd-Afrika, dat datearret fan omtrint 1900, út 'e tiid fan 'e Twadde Boere-oarloch. Yn dat konflikt feroveren de Britten de Súdafrikaanske Republyk (better bekend as de Transfaal) en de Oranje-Frijsteat, dat oant dy tiid ta ûnôfhinklike lannen west hiene. De oarspronklike tekst fan it liet is yn it Afrikaansk, en de útspraak fan 'e titel is "Mij Sa ry Ma rè ", mei't 'Marais' in hugenoatske efternamme is en dêrom in Frânske útspraak hat. Yn Nederlân wurdt lykwols almeast songen fan "Marijs".
Ynhâld
De tekst fan Sarie Marais fertelt it ferhaal fan in Afrikaner dy't om kriichsfinzenskip en deportaasje troch de Britten (die Kakies, nei harren khakikleurige unifoarmen) te ûntrinnen yn ballingskip gien is yn Súdwest-Afrika (it hjoeddeiske Namybje). Dêr ferbliuwt er yn Upington, in plak dat 121 km noardlik fan 'e Súdafrikaanske grins leit, dy't foarme wurdt troch de Oranjerivier (yn it ferske die Grootrivier neamd). Hy is freeslik ûnwennich nei de âlde Transfaal, dêr't syn leaf Sarie Marais wennet. It lêste kûplet fertelt lykwols dat it no frede wurden is, sadat er werom kin nei hûs, dêr't er syn Sarie Marais wer hopet te sjen.
Oarsprong
De oarsprong fan Sarie Marais is net dúdlik. Guon wolle hawwe dat it al ûntstien is omtrint 1880, ûnder de Earste Boere-oarloch, mar dat wol de measte saakkundigen net oan. Oer it algemien giet men der fanút dat it in ferske út 'e Twadde Boere-oarloch is, dat sadwaande omtrint 1900 ûntstien wêze moat. It hat wol kâns dat it liet basearre is op Sweet Ellie Rhee, in folksferske songen troch Konfederearre soldaten ûnder de Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865), dat der kwa tekst en meldij sterk op liket, en dat sels mooglik wer weromgiet op it Ingelske folksferske Foggie Dew.
It is ûndúdlik oft Sarie Marais in wierbesteand persoan west hat of in poer fiktyf is. Twa froulju wurde wol neamd as de 'echte' Sarie Marais. Sara Johanna Adriana Maré waard op 10 maaie 1840 berne yn Uitenhage, yn 'e Kaapkoloanje, en troude yn 1857 te Pietermaritzburg, yn Natal, mei in Louis Jacobus Nel. Se stoar yn 1877 mei 37 jier yn it kreambêd nei't se fan har alfde bern befallen wie, en waard begroeven op 'e boerepleats Welgegund, yn 'e neite fan Greytown. De twadde kandidate, Susara Margaretha Maré, waard op 15 april 1869 berne yn Suikerbosrand, yn 'e Transfaal, dat doedestiden diel útmakke fan it distrikt Mooirivier (dat yn 'e tekst fan it ferske neamd wurdt). Se troude mei de sjoernalist en dichter J.P. Toerien, en stoar op 22 desimber 1939 yn Bloemfontein, yn 'e Oranje-Frijsteat. It is net ûnmooglik dat Toerien de skriuwer fan Sarie Marais wie.
Tekst fan 'e moderne Afrikaanske ferzje
My Sarie Marais is so ver van my hart, ''Maar 'k hoop om haar weer te sien. Sy het in die wyk van die Mooirivier gewoon, '' ''Nog voor die oorlog het begin. ''
refrein:
Ek was so bang dat die Kakies my sou vang En ver oor die see wegstuur; Toe vlug ek na die kant van die Upington se sand ''Daar onder langs die Grootrivier. ''
refr.
Die Kakies is mos net soos 'n krokodillepes, Hulle sleep jou altyd water toe; Hul gooi jou op 'n skip vir 'n lange, lange trip, ''Die josie weet waarnatoe. ''
Verlossing het gekom en die huis toe gaan was daar, Terug na die ou Transvaal; My lieflingspersoon sal seker ook daar wees ''Om my met 'n soen te beloon. ''
* mielies = stynske weet
Oersettings
Sarie Marais is oerset yn in ferskaat oan talen, wêrûnder it Nederlânsk, Ingelsk, Frânsk, Spaansk, Italjaansk en Russysk. De meldij fan Sarie Mareis waard yn 1953 troch de kommando's fan 'e Britske Royal Marines oannommen as offisjeel marsliet foar seremoniële gelegenheden. De Frânske École Militaire Interarmes sjongt it ferske ek, mar yn in Frânske oersetting. De Amerikaanske countrysjonger Jim Reeves is ien 'e artysten dy't in Afrikaansktalige ferzje (mei in swier Amerikaansk-Ingelsk aksint) fan Sarie Marais útbrocht hat.
Ynfloed
De earste Súdafrikaanske sprutsen film, fan regisseur Joseph Albrecht, út 1931, hie ek as titel Sarie Marais. Dy film spilet yn in Britsk kriichsfinzenekamp ûnder de Twadde Boere-oarloch, dêr't it sjongen fan it ferske Sarie Marais de finzenen nije moed jout. Yn 1949 waard der ûnder deselde titel troch Francis Coley in remake fan 'e film makke. Ek it hjoeddeiske Súdafrikaanske frouljustydskrift Sarie ûntlient syn namme oan it ferske Sarie Marais.
De Stellen Brief
De Stellen Brief, yn it oarspronklike Ingelsk: The Purloined Letter, is in koart ferhaal fan 'e hân fan 'e ferneamde Amerikaanske skriuwer, dichter, redakteur en literatuerkritikus Edgar Allan Poe (1809-1849). It is it trêde fan syn trije detektiveferhalen mei de fiktive Paryske priveedetektive C. Auguste Dupin yn 'e haadrol (de oare beide binne: The Murders in the Rue Morgue en The Mystery of Marie Rogêt). De trije Dupin-ferhalen wurde beskôge as wichtige foarútrinners op it hjoeddeistige detektivesjenre. The Purloined Letter, dat skreaun is yn it ik-perspektyf, waard foar it earst publisearre yn 1844, yn it literêr jierblêd The Gift: A Christmas and New Year's Present for 1845. It wie tige súksesfol en waard al rillegau werprinte yn in ferskaat oan tydskriften en kranten. Poe fertsjinne wolteld $12 oan 'e earste printinge. It ferhaal waard letter tafoege oan 'e bondel Tales by Edgar A. Poe, út 1845. De Fryske oersetting fan Lieuwe H. Bouma datearret fan 1989.
Ynhâld
De nammeleaze ferteller, dy't fierders gjin rol spilet yn it ferhaal, is op besite by de ferneamde Paryske priveedetektive C. Auguste Dupin om it mei dyselde oer guon fan syn meast ferneamde saken te hawwen, as de prefekt fan 'e Paryske plysje, dy't inkeld oantsjut wurdt as G., deryn komt om Dupin syn help by in saak te freegjen. In brief is stellen wurden fan in fierders net by namme neamde heech pleatste aadlike frouwe. De dieder is bekend; it moat minister D. west hawwe, in man dy't nearne foar tebekskrillet, want dat wie de iennichste dy't yn 'e keamer west hat dêr't de brief lei. Mei't de brief in tige kompromittearjende ynhâld hat, besiket D. no de aadlike dame te sjantearjen.
De prefekt is der wis fan dat D. de brief noch hawwe moat, want de ynhâld is (noch) net útlekt. Fierders moat er him deunby him bewarje, want it fermogen om 'e brief fuortendaliks by de hân te hawwen is yn sa'n sjantaazjesaak hast like wichtich as it besit fan 'e brief sels. Mar de plysje hat it hiele ministeriële hotel dêr't D. ferbliuwt, op minusjeuze wize trochsocht sûnder in spoar fan it ding weromfine te kinnen. Dupin freget de prefekt om in yngeande beskriuwing fan 'e brief, en seit dan ta dat er de saak syn omtinken jaan sil.
In hoart letter, as de ferteller tafallich op 'e nij by Dupin te gast is, keart de prefekt werom. Hy hat noch altyd gjin spoar fine kinnen fan 'e brief, en stiet dan ek fersteld as Dupin dy oan oerlanget. Wylst de prefekt halje-trawalje mei de brief nei it sjantaazjeslachtoffer ta set, freget de ferteller oan Dupin hoe't er de brief yn 'e goedichheid fûn hat. Dupin antwurdet dat de Paryske plysje tige kompetint is, mar dat se D. ûnderskat hawwe; om't er gedichten skriuwt, giene se derfan út dat er in suffert wie.
Dupin leit de ferteller lykwols út dat D. wist dat de plysje tinke soe dat de sjanteur de brief op in yngewikkeld sideplak weibrocht hie, en dêrom bewarre er it ding op in plak dêr't it foar eltsenien te sjen wie. Dupin wie by de minister op besite gien yn dy syn hotelkeamer, dêr't er in suterige, heal teskuorde brief gewaar waard, dy't hoegenamt net liek op 'e brief dy't de prefekt oan him beskreaun hie. Noch ôfsjoen fan 'e steat dêr't it kefert yn ferkearde, wie it opskrift oars en wie de brief net fersegele mei it hartochlike wapen fan 'e famylje S., mar mei D. syn eigen monogram. Dupin murk lykwols op dat it papier derút seach as wie it earst de iene kant út rôle en doe de oare kant út. Hy konkludearre dat dit wol deeglik de oangeande brief wêze moast, mar dat D. it kefert binnenstbûtenst keard en sa op 'e nij fersegele hie, wylst er doe alles dien hie om it ding der sa suterich mooglik útsjen te litten.
Dupin liet mei sin in snúftabakdoaske efter as in ferlechje om 'e oare deis werom te kommen. Doe't se noch eefkes in praatsje makken, waard D. opskrikt troch in pistoalskot bûten op 'e dyk. Wylst D. ôflaat wie, ferfong Dupin fluch de suterige brief troch ien fan himsels dy't der krekt sa útseach, mar inkeld in bryfke mei in misledigjende tekst oan D. syn adres befette.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan The Purloined Letter waard yn 1989 as in twadielich fúljeton publisearre yn it Fryske tydskrift Frysk en Frij. De fertaling wie fan 'e hân fan Lieuwe H. Bouma.
Alexandria Ocasio-Cortez
Alexandria Ocasio-Cortez (Ingelske útspr.: [ælɛk'zændrija oʊ'kɑ:sioʊ kɔ:ɹ'tɛz], likernôch: "el-lek- zên -dri-a oo- kaa -si-o kôr- tez "; Spaanske útspr.: [aleksan'drija o'kasjo koɾ'tes], likernôch: "a-lek-san- dri -a ó- ka -sjo kór- tees "; New York, 13 oktober 1989), ek bekend ûnder de inisjalen AOC, is in Amerikaansk politika en aktiviste fan Portorikaansk komôf. Hja fersloech yn 'e foarferkiezings fan 'e Demokratyske Partij yn 2018 ferrassend de foaroansteande politikus Joe Crowley. Yn 'e dêropfolgjende algemiene ferkiezings wûn se as jongste frou ea in sit yn it Amerikaanske Hûs fan Offurdigen. Ocasio-Cortez is in sosjaliste, dy't foar har ferkiezing as barkeeper wurke.
Jonkheid en oplieding
Ocasio-Cortez waard yn 1989 yn 'e New Yorkske borough de Bronx berne, as de dochter fan Sergio Ocasio en Blanca Ocasio-Cortez (famkesnamme Cortez). Har heit wie in arsjitekt dy't yn 'e Bronx berne wie út in famylje fan Portorikaansk komôf. Har mem wie berne op Porto Riko en letter nei it fêstelân fan 'e Feriene Steaten ta emigrearre. Ocasio-Cortez hat noch famylje op Porto Riko te wenjen. Har pake oan memmekant wenne dêr yn in fersoargingstehûs oant er yn 2018 kaam te ferstjerren as yndirekt gefolch 'e orkaan Maria. Ocasio-Cortez hat ferteld dat se foar in part ôfstammet fan Sefardyske Joaden.
As tiner folge Ocasio-Cortez fuortset ûnderwiis oan 'e Yorktown High School, dêr't se yn 2007 slagge foar har eineksamens. Op 'e middelbere skoalle wûn se de twadde priis op 'e Intel International Science and Engineering Fair mei in mikrobiologysk ûndersyksprojekt nei de effekten fan anty-oksidanten op 'e libbensdoer fan rûnwjirmsoarte Caenorhabditis elegans. Fan gefolgen ferneamde de Ynternasjonale Astronomyske Uny in lytse asteroïde nei har: 23238 Ocasio-Cortez. Yn dyselde snuorje naam Ocasio-Cortez ek diel oan it jeugdparlemint (de Lorenzo de Zavala Youth Legislative Session) fan it National Hispanic Institute, wêrfan't se it letter, ûnder har studintetiid, ta minister fan Bûtenlânske Saken brocht.
Nei de middelbere skoalle gie Ocasio-Cortez mei in stúdzjebeurs, de John F. Lopez Fellowship fan it National Hispanic Institute, nei de Universiteit fan Boston, dêr't se ekonomy en ynternasjonale relaasjes studearre. Under har stúdzje wurke se as stazjêre op 'e ôfdieling ymmigraasje fan it kantoar fan senator Ted Kennedy. Yn 2011 studearre Ocasio-Cortez cum laude ôf oan 'e Universiteit fan Boston mei bachelorgraden yn beide stúdzjerjochtings.
Yn har earste stúdzjejier kaam Ocasio-Cortez har heit yn 2008 oan longkanker te ferstjerren. Hy liet gjin testamint nei, mei as gefolch dat Ocasio-Cortez behelle rekke yn in lange juridyske striid om syn beërf. Dêrby makke se (sa fertelde se letter) út 'e earste hân mei hoe't abbekaten dy't troch de rjochter oansteld wurde om in neilittenskip te behearen, harrensels ferrykje yn it neidiel fan 'e djipdrôven, dy't mar kwealk alle burokratyske regeltsjes neikomme kinne. As gefolch dêrfan wiene har mem, dy't as skjinmakster wurke, en har beppe twongen om by famylje yn Floarida yn te lûken, doe't se út harren hûs set waarden om't se de hypoteek net mear opbringe koene.
Libben foar de polityk
Nei't se har stúdzje yn Boston ôfrûne hie, ferhuze Ocasio-Cortez werom nei de Bronx. Se fûn wurk as barkeeper yn in bar yn Manhattan en as servearster yn in taqueria. Dêropta rjochte se Brook Avenue Press op, in útjouwerij foar boeken mei in posityf boadskip oer de Bronx. Ek wie se as frijwillichster belutsen by ferskate organisaasjes, wêrûnder it National Hispanic Institute, dêr't se as direktrise ûnderwiis tsjinne en ferantwurdlike wie foar de Northeast Collegiate World Series fan 2017, in fiifdeisk lesprogramma foar middelbere-skoalbern fan Latino-komôf út 'e Feriene Steaten en oare lannen.
Under de foarferkiezing fan 'e Demokratyske Partij foar de Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2016 wurke Ocasio-Cortez as organisator foar de kampanje fan 'e linkse senator Bernie Sanders, dy't it lykwols ôflizze moast tsjin 'e eardere minister fan Bûtenlânske Saken Hillary Clinton. Nei't Clinton yn novimber 2016 de presidintsferkiezings ferlern hie fan 'e rjochts-populistyske sakeman Donald Trump, reizge Ocasio-Cortez mei de auto troch grutte dielen fan 'e Feriene Steaten. Se die bygelyks Flint, yn Michigan, oan, dêr't se mei minsken spriek dy't it slachtoffer wiene fan 'e Wetterkrisis fan Flint, en it Standing Rock Yndianereservaat yn Noard-Dakota, dêr't se meidie oan 'e massale protesten tsjin 'e oanlis fan oaljepiipliedings oer Yndiaanske grûn.
Letter neamde Ocasio-Cortez har besyk oan Noard-Dakota it kantelpunt yn har karriêre, mei't se foartiid fan miening west hie dat men inkeld effektyf in politike kampanje begjinne koe as men tagong hie ta rykdom, maatskiplike ynfloed en macht. Yn Noard-Dakota seach se lykwols hoe't sljochtwei lju "harren hiele libben en alles dat se hiene op it spul setten foar de beskerming fan harren mienskip." Se putte dêrút ynspiraasje om harsels ek op dy wize foar har mienskip yn te setten. Yn maaie 2017 waard de namme fan Alexandria Ocasio-Cortez neamd as ûnderdiel fan in lanlike Amerikaanske list fan nije kandidaat-Kongresleden fan 'e Demokratyske Partij dy't bekendmakke waard troch de organisaasje Justice Democrats en Brand New Congress. Yn augustus fan dat jier wie se op in konferinsje fan Netroots Nation, yn Atlanta, lid fan in panel dat diskusjearre oer de fraach hoe't men in kampanje fan ûnderop fiere kin, dy't de minsken boppe de partij pleatst.
Demokratyske foarferkiezings (2018)
Ocasio-Cortez stelde har ferkiesber foar it 14e kiesdistrikt fan New York, dat it eastlike part fan de Bronx en dielen fan it midnoarden fan Queens omfettet. Se wie de earste sûnt 2004 dy't dêr it sittende lid fan it Amerikaanske Hûs fan Offurdigen, Joe Crowley, útdage yn 'e foarferkiezings fan 'e Demokratyske Partij. Crowley wie in foaroansteand politikus en de foarsitter fan 'e Demokratyske fraksje yn it Hûs fan Offurdigen, dy't foar de foarferkiezings in kampanjekas fan $3,4 miljoen gearbrocht. Ocasio-Cortez wie foar him oer sterk yn it neidiel, mei in totaal kampanjebudget fan $194.000. Hast 75% fan 'e donaasjes oan har kampanje bestie út lytse jeften fan priveepersoanen, wylst sokke bydragen minder as 1% fan 'e kampanjedonaasjes fan Crowley foarmen. Mear as 99% fan syn jild kaam nammentlik fan grutte bedriuwen en organisaasjes. Ocasio-Cortez sei dêroer: "Je kinne it grutte jild eins net mei mear jild ferslaan. Je moatte se ferslaan troch in hiel oar spul te spyljen." Hja hie nea earder in keazen amt hân en har kampanjefideo begûn mei de wurden "Froulju lykas ik hearre harren eins net ferkiesber te stellen foar in publike funksje."
Crowley en Ocasio-Cortez metten inoar mar ien kear ûnder de hiele kampanje. Dat wie op 15 juny 2018, op 'e set fan it politike praatprogramma Inside City Hall, foar de lokale tillefyzje fan New York-Stêd. Dêryn waarden se om bar troch presintator Errol Louis ûnderfrege, mar giene se net mei-inoar yn diskusje. Op 18 juny, doe't der wol in debat holden waard, liet Crowley ferstek gean en stjoerde er Annabel Palma, in Demokratysk lid fan 'e gemeenteried fan New York, om syn plak yn te nimmen.
Ocasio-Cortez krige foar har kampanje stipe fan progressive organisaasjes as MoveOn, de Justice Democrats, Brand New Congress, Black Lives Matter en Democracy for America. Ek aktrise en kandidate foar it gûverneurskip fan 'e steat New York Cynthia Nixon spriek har stipe út foar Ocasio-Cortez. De sittende Demokratyske gûverneur Andrew Cuomo, de beide Demokratyske senators foar New York, Chuck Schumer en Kirsten Gillibrand, boargemaster fan New York-Stêd Bill de Blasio, 11 Demokratyske leden fan it Hûs fan Offurdigen, 31 fakbûnen, en fierders ferskate progressive organisaasjes, lykas de Sierra Club, Planned Parenthood, NARAL Pro-Choice America en Moms Demand Action for Gun Sense in America sprieken harren stipe foar Crowley út.
By de foarferkiezings, dy't holden waarden op 26 juny 2018, stimde 57,1% fan 'e Demokratyske kiezers (15.897) op Ocasio-Cortez, tsjin 42,5% op Crowley (11.761). Polityk ferslachjouwers neamden dat de grutste ferrassing fan 'e foarferkiezings fan 2018. The New York Times omskreau it barren as "in skokkende nederlaach yn 'e foarferkiezings fan tiisdei, it wichtichste ferlies fan in Demokratysk sittend Kongreslid yn mear as tsien jier, dat wjergalmje sil troch de partij en it lân." De oerwinning fan Ocasio-Cortez wie noch ûnferwachter as men yn omtinken nimt dat Crowley achttjin kear safolle oan syn kampanje útjûn hie as sy oan harres. Wurdboekútjouwer Merriam-Webster melde dat op syn webside nei Ocasio-Cortez har oerwinning sykopdrachten nei it wurd "sosjalisme" mei 1500% tanamen. Om 23.00 oere op 'e dei fan 'e foarferkiezing hie Ocasio-Cortez noch gjin tillefoantsje hân fan Crowley om har te lokwinskjen. Se ferklearre dat troch te fertellen dat se fermoede dat er har tillefoannûmer net hie; sy hie sines yn elts gefal net. Mei dat sizzen befêstige se har eigen status as outsider. Earder dy jûns hie Crowley, in amateur-gitarist, op syn foarferkiezingsgearkomste syn ferlies tajûn en it liet Born to Run fan Bruce Springsteen spile, dat er oan Ocasio-Cortez opdroech.
Midtermynsferkiezings (2018)
Hoewol't se foarôfgeande oan 'e foarferkiezings troch it meastepart fan 'e Amerikaanske media negearre wie, waard Ocasio-Cortez nei har oerwinning op Crowley oates en toates frege foar ynterviews yn tydskriften, kranten en op 'e tillefyzje. Sa wie se te gast yn praatprogramma's as The View, The Late Show with Stephen Colbert en The Daily Show with Trevor Noah. Se loek ek in protte belangstelling doe't sy en Bernie Sanders yn july 2018 yn Kansas kampanje fierden foar James Thompson. In ferkiezingsgearkomste yn Wichita moast ferpleatst wurde fan in skouboarch dêr't 'mar' 1.500 minsken yn koene, nei in grutter gebou. Uteinlik kamen der mear as 4.000 lju op ôf. Rjochtse en ektreem-rjochtse media yn 'e Feriene Steaten begûnen nei har oerwinning yn 'e Demokratyske foarferkiezing op Ocasio-Cortez ôf te jaan. Dat gie al fluch in stik fierder as ienfâldige krityk op har politike stânpunten; sa besloegen de tillefyzjestjoerder Fox News en de krante de Washington Examiner de (drege) finansjele sitewaasje fan Ocasio-Cortez har famylje mei de gek.