cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bad Moms
Untfangst
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Bad Moms in ridlik goedkarringspersintaazje fan 58%, basearre op 169 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] beskikt oer in geweldige cast en jout in wolkomme draai oan 'e komeedzje oer húshâldings – en dat is faak genôch om it ûngelokkige ûnfermogen fan 'e film goed te meitsjen om folslein fan dy foardielen te profitearjen." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Bad Moms in goedkarringspersintaazje fan 60%, basearre op 34 resinsjes.
Opbringst
Bad Moms brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $113,2 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $70,7 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $183,9 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $20 miljoen betsjut dat in winst fan $163,9 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. It Amerikaanske tydskrift Deadline Hollywood berekkene de úteinlike skjinne winst op $50,8 miljoen.
Prizen
Bad Moms waard nominearre foar twa People's Choice Awards, en wûn de priis yn 'e kategory favorite komeedzjefilm. De oare nominaasje wie foar favorite aktrise yn in komeedzjefilm (Kristen Bell).
Ferfolchfilms
Yn novimber 2017 kaam fan Bad Moms in ferfolchfilm út, mei de titel A Bad Moms Christmas. Dêryn krije de minne memmen mei de kryst besite fan harren eigen memmen, dy't noch minder binne as sysels. De film waard makke troch fierhinne deselde crew en mei deselde cast, dêr't Susan Sarandon, Christine Baranski en Cheryl Hines har by joegen as de memmememmen.
Fierders waard yn oktober 2016 de spin-off-film Bad Dads ("Minne Heiten") oankundige, mar anno 2021 liket dat projekt op 'e lange baan skood te wêzen. Yn 2019 waard ek oankundige dat Sarandon, Baranski en Hines harren eigen film krije soene: Bad Moms' Moms, wêrfan't de produksje lykwols fertraging oprûn troch de koroanafiruspandemy.
Coen Bekink
Coenraad Herman (Coen) Bekink (Nymwegen, 3 septimber 1922 – dêre, 5 febrewaris 1996), yn fakliteratuer ek wol C.H. Bekink neamd, wie in Nederlânsk architekt en stêdeboukundige, dy't fral út Grins wei yn it noarden fan Nederlân wurke.
Bekink, waans styl wol omskreaun is as '"byldzjend funksjonalisme"', ûntwurp ferskate roomsk-katolike tsjerken, wêrfan syn Mariakerk (1959-1960) yn Grins as ien fan de ferneamdste jildt. Hy ûntwurp ek katolike tsjerken yn Drachten (1963) en Emmen (1965). Bekink wie teffens dwaande mei wenningbou, ûnder mear yn de Grinzer wiken Corpus den Hoorn en Lewenborg, yn Dimter, Winsum en Zoetermeer. As stêdeboukundige wie er ek belutsen by it ûnwerp fan de wenwyk Beijum yn Grins.
Västernorrlands län
Västernorrlands län (letterlik: "Provinsje Westernoardlân") is in provinsje (län) yn it easten fan Sweden en yn it lânsdiel Norrland. It bestjoer is fêstige yn Härnösand, wat lykwols net it grutste plak fan de provinsje is. De provinsje grinzget yn it noarden oan Västerbottens län, yn it westen oan Jämtlands län en yn it suden oan Gävleborgs län.
Plakken
Op 31 desimber 2010 wienen neffens Statistika centralbyrån (Frysk: it Sintraal buro foar de statistyk) de tsien grutste plakken fan de provinsje:
Sakristy
In sakristy is in romte yn in tsjerke dêr't saken bewarre wurde dy't by it fieren fan de tsjinst brûkt wurde. It giet dêrby om liturgyske klaaiing, paraminten, liturgysk ark lykas tsjelken, hostyskalen, de (noch net-wijde) hosty's, wyn foar de misse, kearsen, ensafuorthinne.
Kurling op de Olympyske Winterspullen 2022
200px|thumb|200px|De Olympyske Kurling-lokaasje fan Peking, 2022 De Olympyske Winterspullen 2022 waard fan 2 oant en mei 20 febrewaris holden. It kurling wie yn it Beijing National Aquatics Center.
Beijing National Aquatics Center
It Beijing National Aquatics Center waard yn 2007 boud foar de Olympyske en Paralympyske Simmerspullen fan 2008. Doe waard it swimmen hjir hâlden. Nei't Peking de Winterspullen fan 2022 tawiisd krigen hie is it swimbad omboud ta iisbaan foar it kurling.
Edward Sheriff Curtis
Edward Sheriff Curtis (Cold Spring, ûnder Whitewater (Wiskonsin), 16 febrewaris 1868 - Whittier, Kalifornje, 19 oktober 1952) wie in Amerikaansk fotograaf, dy't benammentlik ferneamd waard fan syn fotostúdzjes fan it libben fan de Noard-Amerikaanske Yndianen, dêr't er him goed tritich jier fan syn libben mei dwaande hold.
Jonkheid
Curtis wie in soan fan in dûmny, dy't yn de Amerikaanske Boargeroarloch noch as pastoraal wurker tsjinne hie. Hy hie trije susters. Mei 17 jier gie Curtis yn de lear by in fotograaf yn Minnesota en yn 1887 kocht er him yn by de fotostudio fan Rasmus Rothi yn Seattle. Yn 1892 troude er mei Clara J. Phillips (1874-1932), mei wa't er fjouwer bern krige.
Yndianefoto’s
Yn 1895 sette Curtis útein mei it fotografearjen fan yndianen en krige er kunde oan de antropolooch George Bird Grinnell. Sy giene tegearre yn 1899 op ekspedysje nei Alaska en in jier letter op fotoekspedysje nei de Blackfootyndianen yn Kanada. Fan doe ôf oan krige syn namme hieltyd mear klank as yndianefotograaf en wûn er ferskate prizen. Yn 1906 bea de bankier John Pierpont Morgan Curtis 75.000 dollar oan foar it meitsjen fan in fotorige oer de Noard-Amerikaanske yndianen, letter folge troch noch in protte opdrachten (dy't nei Morgans dea yn 1913 finânsearre waarden troch dy syn soan). Uteinlik ûnstiene sa yn de perioade oant 1930 in tweintich fotoboeken mei totaal sa'n 1500 foto’s. Totaal makke Curtis yn dy perioade sa'n 40.000 foto’s.
Yn de santigerjierren waarden ek ferskate drukplaten en negativen fan Curtis’ foto’s op 'en nij ûntdutsen en restaurearre, wat late ta in hiele rige nije fotboeken dy't wrâldwiid ferskyne soene.
Letter libben
Curtis wie ferneamd, mar yn syn persoanlik libben siet it him tsjin. Yn 1916 fersocht syn frou om in skieding en naam dêrnei syn fotostudio oer. Doe't er yn 1922 nei in ekspedysje fan benei sân jier weromkaam waard er arrestearre meidat er al dy tiid gjin alimintaasje betelle hie. Nei 1930 waard er earmelyts mei om't de rjochten oer syn foto’s en boeken by de famylje Morgan leine. Hy hie noch ferskate baantsjes om troch de tiid te kommen, as boerefeint en sels as goudsiker. Hy stoar yn 1952 oan in hertynfarkt.
Adjudant (funksje)
In adjudant is de persoanlik assistint fan in heechpleatst persoan, wêrby't it yn 'e regel giet om in hege militêr, in politikus, in hege geastlike of in steatshaad. De term komt fan it Latynske adiutor, fan it tiidwurd adiuvare, dat "helpe" betsjut. Yn it leger wurdt ûnderskie makke tusken in fjildadjudant, faak bekend ûnder de Frânske oantsjutting aide de camp, dy't in militêre befelhawwer op it slachfjild bystiet, en in fleugeladjudant, dy't in foarst assistearret en diel útmakket fan 'e hofhâlding. Dêrby giet it beide kearen om in funksje en net om in rang; ofsieren mei de rang fan adjudant steane folle leger yn oansjen.
Bloedbad fan Wounded Knee
It Bloedbad fan Wounded Knee (Ingelsk: Wounded Knee Massacre) wie in ynsidint dat hjoed oan 'e dei nei alle gedachten as in oarlochsmisdie beskôge wurde soe, en dat plakfûn op 29 desimber 1890, oan 'e igge fan 'e beek de Wounded Knee Creek (Lakota: Čhaŋkpé Ópi Wakpála; útspr.: ['ʧʰãkpe: 'o:pi wak'pa:la]) yn it Pine Ridge Yndianereservaat yn it súdwesten fan 'e Amerikaanske steat Súd-Dakota, net fier fan it plak ôf dêr't letter de delsetting Wounded Knee ûntstean soe. Under barre winterske omstannichheden waard dêr in grutte groep fan fierhinne yn 't foar ûntwapene Yndiaanske geastedûnsers, besteande út manlju, froulju en bern, sûnder ûnderskie te meitsjen troch Amerikaanske soldaten ôfslachte, wat resultearre yn 297 deade Yndianen en 31 deade soldaten (dy lêsten foar in grut part troch freonlik fjoer).
Foarskiednis
Foar de Sû (Sioux), de grutte konfederaasje fan 'e Dakota- en Lakota-stammen dy't it noarden fan 'e Grutte Flakten behearske, wie yn 1868 it Grutte Sû Reservaat stifte, dat wol de helte fan Súd-Dakota besloech, mar al harren lân yn Nebraska, Wyoming, Montana en Noard-Dakota útsleat, sadat dat frijkaam foar kolonisaasje. Mar it wie net genôch, seker net doe't der yn 1874 yn 'e Black Hills, dy't yn it Grutte Sû Reservaat leine, goud fûn waard. De komst fan blanke goudsikers, dy't har oan gjin reservaat wat gelegen lizze lieten, en de gewelddiedige reäksje fan 'e Lakota op sokke ynkringers, late ta de Grutte Sû-Oarloch fan 1876, dy't úteinlik foar de Lakota in definitive nederlaach ynhold. As gefolch dêrfan ferlearen se yn 1877 hast in trêdepart fan harren reservaat, de foar harren hillige Black Hills ynbegrepen. Yn 1889 waard it Grutte Sû Reservaat hielendal ôfskaft; de helte fan 'e grûn waard frijjûn foar kolonisaasje, en de rest, it minste lân, waard opdield yn fiif ôfsûnderlike lytsere reservaten (dy't tsjintwurdich noch besteane). thumb|150px|left|Wovoka, de [[Pajût (folk)|Pajût-profeet.]]
Flaktestammen lykas de Lakota hiene foar harren libbensûnderhâld altyd foar in grut part stipe op 'e ûnbidige bizonkeppels dy't oer de prêrjes doarmen, mar troch it doelbewuste Amerikaanske belied fan útrûging fan dy grutte kobisten, wiene se totaal ôfhinklik wurden fan it Amerikaanske regear. Yn 'e reservaten moasten se lykwols gauris op heale of twatrêde rantsoenen libje, en boppedat wie it iten dat harren ferskaft waard faak fan minne kwaliteit. It útpartsjen fan bedoarn fleis wie gjin útsûndering. Underwilens wiene oan 'e ein fan 'e 1880-er jierren de rispingen fan 'e Yndianen (en trouwens ek dy fan 'e blanke kolonisten op 'e Grutte Flakten) al ferskate jierren efterinoar mislearre.
Tsjin dy eftergrûn moat de opkomst fan 'e geastedûns sjoen wurde, in synkretistyske religy dy't it troch de misjonarissen brochte kristendom fermong mei de lânseigen leauwensoertsjûgings fan 'e Yndianen, en dy't fanút Nevada ferspraat waard troch de Pajût-profeet Wovoka. Ferskate Lakota-Yndianen, wêrûnder Skoppende Bear, reizgen ôf nei Nevada om it boadskip fan 'e profeet te hearren, en nei't se weromkamen, begûnen se de nije religy ûnder har eigen folk te fersprieden. De oanhingers fan 'e pasifistyske geastedûns leauden dat se de tiid werom en de bizons wer ta libben dûnsje koene. As se gjin alkohol mear dronken, harsels ritueel wosken en mar fûlernôch leauden, soene se werberne wurde yn in wrâld sûnder blanken, mar mei al har ferstoarne freonen en famyljeleden.
It wie feitliks net mear as it lêste, patetyske besykjen fan in ferrinnewearre kultuer om mei himsels yn it reine te kommen, mar it Amerikaanske regear seach it as in opstannige beweging dy't daliks de kop yndrukt wurde moast, en griep it boppedat oan om it ferneamde Lakota-opperhaad Sittende Bolle op te pakken, dy't nettsjinsteande syn âlderdom en it feit dat er him ûnder it Amerikaanske bewâld deljûn hie, troch de Amerikanen noch altyd as in ûnrêststokelder beskôge waard. Dy arrestaasje, op 15 desimber 1890, rûn lykwols út op in sjitpartij wêrby't de âldman omkaam.
Nei de dea fan Sittende Bolle ûntflechten sa'n twahûndert leden fan dy syn Hûnkpapa-stamme, dy't fierdere repressaillemaatregels fan 'e Amerikanen frezen, it Standing Rock Reservaat om har yn it oangrinzgjende Cheyenne River Reservaat by it Minnikonzjû-opperhaad Bûnte Wapity (Spotted Elk) te jaan, in foaroanman fan 'e geastedûnsbeweging dy't letter better bekend wurde ûnder de by- of skelnamme Grutte Foet (Big Foot). Bûnte Wapity sette op syn beurt op 23 desimber ôf nei it Pine Ridge Reservaat, dêr't er beskûl hope te finen by it âlde Oglala-opperhaad Reade Wolk. Mei him giene syn rom trijehûndert minsken tellende Minnikonzjû-troep en 38 fan 'e Hûnkpapa. Om't it Cheyenne River Reservaat net grinzge oan it Pine Ridge Reservaat, en de Yndianen dus troch lân tsjen moasten dat al troch blanken kolonisearre wie, waard dit troch de Amerikanen beskôge as in útbraak út it reservaat. thumb|right|250px|It lyk fan [[Bûnte Wapity (Spotted Elk), ek wol bekend as Grutte Foet (Big Foot).]]
It bloedbad
Op 28 desimber 1890 waard de troep fan Bûnte Wapity by Porcupine Butte yn it Pine Ridge Reservaat ûnderskept troch in detasjemint fan it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint, ûnder lieding fan majoar Samuel M. Whitside. Op advys fan 'e heal-Yndiaanske ferkenner en tolk John Shangreau waarden de Lakota net daliks ûntwapene, mar ynstee troch de soldaten eskortearre nei in plak oan 'e Wounded Knee Creek, sa'n 8 km fierderop, dêr't se har kamp opsleine en de nacht trochbrochten. Letter dy jûns joech kolonel James W. Forsyth him mei de rest fan it 7de Kavaleryrezjimint en fjouwer Hotchkiss 42 mm kanonnen by harren, wat it tal soldaten op 500 brocht. De Minnikonzjû en Hûnkpapa wiene sa'n 350 yn oantal, mei dêrûnder sa'n 120 manlju en 230 froulju en bern.
Op 'e moarn fan 29 desimber waard it Yndiaanske kamp besingele troch de soldaten, mei as doel om 'e Yndianen te ûntwapenjen. Neffens de ferzje fan 'e foarfallen sa't dy beskreaun wurdt yn it skiedkundige boek Bury My Heart at Wounded Knee, fan Dee Brown (dy't algemien akseptearre wurdt ûnder de Yndianen), wiene de soldaten net tefreden mei it lytse heapke gewearen dat de ûntwapening opsmiet. Dêrop liet kolonel Forsyth de Yndianen fûljearje en harren tinten trochsykje. Der waarden mar twa efterholden gewearen fûn, wêrfan't ien de nije Winchester fan 'e dôve kriger Swarte Prêrjewolf wie. Om't it him witwat koste hie, wie dy net daliks ree om it op jaan, mar Yndiaanske tsjûgen woene letter hawwe dat er it oerdroegen hawwe soe as de Amerikanen him mar gewurde litten hiene. De kommunikaasje mei de dôve man ferrûn lykwols dreech, en doe't ûngeduldige soldaten him it gewear út 'e hannen besochten te skuorren, foel der in skot. left|thumb|300px|Blanke deihierarbeiders loegje de deade [[Lakota (folk)|Lakota op in wein om se nei it massagrêf te bringen.]]
Fuort dêrop iepenen de soldaten fan it 7de Kavaleryrezjimint fan alle kanten it fjoer op 'e Yndianen, wêrby't se gjin ûnderskie makken tusken de grutte mearderheid dy't al ûntwapene wie en it lytse part dat noch wapens hie, noch tusken manlju en froulju en bern. Eltsenien dy't net makke dat er fuortkaam, waard deasketten, wêrûnder ferskaten fan 'e eigen mei-soldaten. In stikmannich krigers besocht werom te fjochtsjen, mar waard mei swiere ferliezen weromdreaun. De oerlibjende Lakota naaiden út, mar de kavaleristen sieten har op hynders nei en skeaten dea wa't se mar yn it fizier krije koene, wylst de fjouwer Hotchkiss-kanonnen fan 'e heuvel ôf it fjoer iepenen op 'e flechtlingen.
De balâns
Doe't it oer wie, wiene der fan 'e 350 Yndianen 290 dea: 90 manlju (wêrûnder Bûnte Wapity) en 200 froulju en bern. Ek wiene der 51 ferwûnen, dêr't letter noch 7 fan kamen te ferstjerren. Oan 'e kant fan 'e Amerikanen wiene 25 militêren sneuvele (foar in grut part troch freonlik fjoer) wêrûnder kaptein George D. Wallace, wylst der 39 ferwûnen wiene, wêrfan't neitiid noch 6 stoaren. Nei in sniestoarm dy't trije dagen duorre waarden begjin jannewaris 1891 troch it Amerikaanske leger blanke deihierarbeiders ynset om 'e deade Lakota te begraven. De mannen fûnen de liken stiif beferzen. Der waard ien grut massagrêf yn 'e beferzen grûn úthoud, dêr't se allegear byinoar yn bedobbe waarden. Neffens de berjochten waarden der noch fjouwer poppen libben weromfûn, dy't yn 'e sjaals fan harren deade memmen bewuolle en troch de liken fan 'e memmen tsjin 'e slimste waarsomstannichheden beskerme wiene. Ien fan 'e oerlibbenen, Swarte Wapity, sei jierren letter: "Ik wist doe noch net oan hoefolle oft in ein kommen wie. As ik no weromsjoch fan dizze hege heuvel fan myn âlderdom ôf, dan kin ik de delmeande froulju en bern, dy't dêr gearheape en fersille by it bochtige ravyn lâns leine, noch like dúdlik sjen as doe't ik har seach mei eagen dy't noch jong wiene. En ik kin sjen, dat der noch mear stoar, dêre, yn 'e fan bloed trochdrinzge sniedridze en begroeven waard yn 'e sniestoarm. De dream fan in folk stoar dêr." right|thumb|200px|Generaal [[Nelson A. Miles.]]
Neisleep
Generaal Nelson A. Miles, de superieur fan kolonel Forsyth, feroardiele Forsyth syn dwaan en ûnthefte him fan syn befel. De kolonel moast foar in "ûndersykshôf fan it leger" (Army Court of Inquiry) ferskine (mar net foar de kriichsrie), en waard dêr beskrobbe foar syn taktyske beslissings, mar fierders frijsprutsen fan lykfol hokker misdwaan. Neitiid waard him troch de Amerikaanske minister fan Oarloch syn befel weromjûn. Generaal Miles, dy't in reputaasje fan wjerssidich respekt mei de Yndianen opboud hie, lei him dêr lykwols net by del. Hy hold oan mei Forsyth te bekritisearjen, om't er de man derfan fertocht dat dy syn befellen mei opsetsin oerhearrich west hie sadat er de geastedûnsers ôfslachtsje koe. Miles wie de earste dy't lûdop sei dat it Bloedbad fan Wounded Knee in opsetlike moardpartij wie ynstee fan in út minne besluten fuortkommen trageedzje. Hy lei him derop ta om Forsyth syn karriêre te ferrinnewearjen, mar dat mislearre; de man syn belutsenens by Wounded Knee waard letter ûnder it flierkleed fage, en hy brocht it noch ta de rang fan generaal-majoar. left|thumb|250px|De heuvel fan Wounded Knee (dêr't it massagrêf groeven waard), mei it moderne monumint.
De reäksje fan 'e blanke Amerikanen op it bloedbad wie doedestiden oer it algemien posityf. Benammen yn it kolonisearre westen wie in oansjenlik part fan 'e befolking fan miening dat de folsleine útrûging fan 'e Yndianen de iennichste manear wie om ea wer feilich en yn frede libje te kinnen, mei't se har der wolbewust fan wiene dat se op stellen lân wennen. Yn it easten waard de saak fierhinne misbegrepen as in militêre konfrontaasje fan it leger mei opstannige Yndiaanske krigers. Oan sa'n tweintich soldaten waard letter de Medal of Honor takend foar harren belutsenen by de slachting. Yn 2001 naam it Nasjonaal Kongres fan Amerikaanske Yndianen twa resolúsjes oan dy't dy ûnderskiedings feroardielen en it regear fan 'e Feriene Steaten oprôpen om se yn te lûken. De histoarikus Will G. Robinson hat opmurken dat yn skel kontrast mei dizze tweintich Medals of Honor op 500 soldaten dy't belutsen wiene by it Bloedbad fan Wounded Knee, der op 'e 64.000 Súddakotaanske soldaten dy't yn 'e Twadde Wrâldoarloch fochten, mar trije fan sokke ûnderskiedings útrikt waarden.
Koart nei it bloedbad rjochten guon oerlibbenen de Wounded Knee Survivors Association op, dêr't letter harren neikommelingen ek lid fan waarden. Dizze feriening focht jierrenlang om finansjele skeafergoeding fan it Amerikaanske regear los te krijen foar de famyljes fan 'e deadlike slachtoffers en foar de ferwûnen. Letter lei de WKSA him fral ta op it beskermjen fan it plak fan it bloedbad tsjin fysike ferrinnewearring en kommersjele ekspoitaasje. Pas yn 'e 1990-er jierren, mear as hûndert jier nei dato, krige Wounded Knee de beskerme status fan national historic landmark.
Sûnt de ein fan 'e jierren sechtich fan 'e tweintichste iuw fûn der ûnder de Lakota in kulturele oplibbing plak, wêrby't fral de jongere generaasjes har sterk makken foar bettere libbensomstannichheden en dêrnjonken harren boargerrjochten opeasken. Ien fan 'e meast dramatyske ynsidinten wie datoangeande de Besetting fan Wounded Knee, dat dêrfoar útkeazen wie fanwegen it bloedbad fan 1890. Sa'n twahûndert Oglala-Lakota en oare leden fan 'e Amerikaanske Yndiaanske Beweging (AIM) holden Wounded Knee yn 1973 fan 27 febrewaris oant 8 maaie beset, en trochstiene dêrby 71 dagen lang de belegering troch de FBI en de United States Marshals Service. Oan 'e kant fan 'e AIM foelen twa deaden en trettjin ferwûnen, wylst der oan 'e kant fan 'e oerheidstsjinsten twa lju ferwûne rekken.
Katedraal fan Palermo
Skiednis
De skiednis fan de katedraal giet werom op de 6e iuw, doe't yn de tiid fan paus Gregoarius I in katedraal op it plak boud waard. Nei de islamityske ferovering fan Sisylje yn de 9e iuw makken de Sarasenen in moskee fan it tsjerkegebou. By de "Grutte Moskee" hearde net allinne de eardere katedraal, mar ek in madrassa, in bibleteek, in badhûs ensafuorthinne. Nei't Rogier I Palermo op de Arabieren werom ferovere, waard de moskee op 'e nij de katedraal fan it aartsbisdom Palermo. Doe't de âlde katedraal yn 1169 troch in ierdskodding slim skansearre waard, naam aartsbiskop Walter it beslút de rest fierder ôf te brekken en in nije katedraal te bouwen. Mei de sloop fan de âlde katedraal waarden ek de yn de tiid fan de islamityske ferovering tafoege bygebouwen ôfbrutsen. De nijbou fûn plak yn de jierren 1184-1185.
Yn de 14e oant de 16e iuw waard it gebou fierder fergrutte. De fjouwer hoektuorren, dy't earder net heger wiene as it middenskip, krigen in goatyske opbou. De westlike haadyngong ferhûze nei in plak yn de súdlike gevel en dêr waard ek romte makke foar in grut foarplein. It súdlike portaal krige om 1465 hinne in portikus fan Antonio Gambara yn de Katalaansk let-goatyske styl.
De Florânske arsjitekt Ferdinando Fuga feroare it oansjen fan de katedraal yn de jierren 1781-1801 troch in grutskalige ferbouwing. Fuga liet in klassisistyske koepel boppe de krusing sette en ferfong de daken fan de sydskippen troch in rige koepels, dêr't de bûtenmuorre fan it middenskip efter skûl giet. Ek it ynterieur ûndergyng in klassisistyske ferbouwing. De pylders tusken it middenskip en sydskippen, dy't hege spitsbôgen droegen, waarden troch massive pylders mei rûne bôgen ferfongen. Dêrnjonken waard ek it grutte retabel efter it alter ferwidere. Yn it retabel, in ier 16e-iuwsk keunstwurk fan de famylje Gagini, wiene 38 bylden fan hilligen ferwurke, dy't yn 1950 foar in part wer in plak yn de domtsjerke krigen en no oan de pylders steane opsteld.
De lêste grutte ferbouwing fûn plak doe't de âlde wartoer fan de westlike gevel in neogoatyske opbou krige.
Eksterieur
Yn de kearn is de katedraal in normandyske wartsjerke yn de foarm fan in fjouwerkante bou mei in middenskip, in transept en twa legere sydskippen. Om't de foarm mei twa tuorren oan de westwurk allinne ornearre oan keningskatedraal foarbeholden wie, liet biskop Walter in grutte toer foar de westlike gevel delsette, dy't allinne mei spitsbôgen ferbûn is oan de katedraal. Op de fjouwer hoeken fan de tsjerke steane lytsere hoektuorren. Arabyske ynfloeden binne dúdlik by de trije apsiden werom te kennen. De inoar krusende bline rûnbôgen mei dekoraasjes fan oarskleurige stien hawwe in soad fan de tagelyk boude katedraal fan Monreale, mar binne lykwols stranger yn styl.
De grutte klassisistyske koepel fan Ferdinando Fugas behearsket it oansjen fan de katedraal. De rige lytse koepels boppe de sydskippen wurkje ferfrjemdzjend foar de normandysk-arabyske struktuer.
It súdlike portaal, tsjintwurdich de haadyngong, waard yn 1426 troch Antonio Gambara tafoege. De houten doarren mei fykwurk fan Francesco Miranda datearret út 1432. De letgoatyske portikus foar it portaal wurdt fan lytsere tuorkes flankearre. Yn it timpaan troant Kristus tusken Marije en de aartsingel Gabriel. Yn 1989 waard by it renovearjen in diel fan de oarspronklike portikus bleatlein, dêr't in filigrane foarstelling fan in libbensbeam ûntdutsen waard.
Ynterieur
It ynterieur datearret fan de ferbouwing tsjin it ein fan de 18e iuw en fertsjintwurdiget in klassisistyske pylderbasilyk mei in grûnflak fan in latysk krús. Efter de hjoeddeiske pylders geane de âlde pylders skûl, dy't ea de bôgen tusken it haadskip en de sydskippen droegen. Oan de pylders steane hjoeddedei in tal bylden, dy't eartiids yn it retabel fan Gagini in plak hiene. It besjen wurdich is in moarmeren Madonnabyld fan Francesco Laurana (1469), in bysûnder moarmeren wijwetterbekken fan Giuseppe Spadafora, dat eartiids oan Domenico Gagini taskreaun waard, en de Madonna della Scala fan Antonello Gagini (1503) op it alter yn de nije sakristy.
Rjochts njonken it presbyterium stiet de Rosalia-kapel. Yn in sulveren relikwarium út 1632 wurde dêr de reliken fan de beskermhillige fan Palermo bewarre.
Yn de krypte steane de sarkofagen fan de aartsbiskoppen fan Palermo. Foar in part binne it romeinske sarkofagen dy't op 'e nij brûkt binne.
Foar de alterromte leit oer de flier in meridiaan, dy't de astronoom Giuseppe Piazzi yn 1801 oanbringe liet.
Keizer- en keningsgrêven
Sûnt de 18e-iuwske ferbouwing steane de keningsgrêven yn in sydkapel efter it rjochter sydskip opsteld. Oarspronklik stiene se rjochts en lofts fan de haadapsis.
De sarkofagen foaroan stean elts ûnder in baldakyn dy't troch seis pylders droegen wurdt. De loftse sarkofaach is fan keizer Freark II († 1250) en de rjochter fan syn heit, keizer Hindrik VI († 1197). Dy twa sarkofagen hie Rogier II yn it transept fan de katedraal fan Cefalù sette litten en se wiene ynearsten ornearre foar him en syn opfolgers. Nei't Rogier II lykwols yn Palermo, en syn opfolgers Willem I en Willem II yn de katedraal fan Monreale byset waarden, naam keizer Freark II de sarkofagen mei nei Palermo foar himsels en syn heit. De sarkofaag fan Freark II is tige artistyk útfierd en wurdt droegen troch twa liuwen. Yn dy sarkofaach waarden njonken Freark II ek de kenings Freark III († 1338) en Petrus II († 1342) byset. Doe't yn 1782 de sarkofaach iepene waard, fûnen se it lichem fan Freark II yntakt. Yn de twadde rige steane twa sarkofagen ûnder mei mozaïeken fersierde baldakinen. Lofts it grêf fan Rogier II († 1154) en rjochts it grêf fan syn dochter Konstanse fan Sisylje († 1198), de frou fan Hindrik VI.
In in 3e- of 4e-iuwske romeinske sarkofaag oan de rjochter muorre leit it bonkerak fan Konstanse fan Aragón († 1222), de frou fan Freark II.
Skatkeamer
De tagong ta de skatkeamer fan de katedraal is rjochts fan de Rosaliakapel. Yn de skatkeamer wurdt benammen liturgysk tekstyl útstald.
It pronkstik fan de samling is in kroan, dy't neffens it foarbyld fan de kroanen fan byzantynske keizers makke waard. Karakteristyk binne de hingers oan de kroan. De kroan waard troch keizer Freark II oan syn frau Konstanse fan Aragón mei yn it grêf jûn.
Gruthartochdom Litouwen
It Gruthartochdom Litouwen (Rûteensk: Великое князство Литовъское, Litousk: Lietuvos Didžioji Kunigaikštystė, Wyt-Russysk: Вялікае Княства Літоўскае, Poalsk: Wielkie Księstwo Litewskie ) wie fan de jierren 1200 oant de opheffing yn 1795 in steat yn East-Europa. It ryk waard troch in baltyske stamme fan de heidenske Aukštaitija stifte, dy't it súdeastlike diel fan it hjoeddeiske Litouwen bewenne.
It foarstedom wreide him letter út en omfieme grutte gebieten fan de iere Kiëvske en Slavyske lannen, sadat it grûngebiet it hjoeddeiske Litouwen, Wyt-Ruslân en de Oekraïne besloech en ek dielen fan Letlân, Moldaavje, Poalen en Ruslân. It gruthartochdom belibbe yn de 15e iuw de grutste fersprieding en wie doe Europa's grutste steat. It lân wie multikultureel en der wennen minsken mei in grut ferskaat yn taal, godstsjinst en kultuer. Russysk en oare easts-slavyske talen waarden it meast sprutsen, wylst Latyn, Poalsk en Dútsk fral yn it offisjele ferkear brûkt waarden.
Tsjin it ein fan de 12e iuw begûn de steat foarm te krijen. De earste regint wie Mindaugas, dy't him yn 1253 kroane liet ta kening fan Litouwen. De heidenske steat hie te lijen ûnder fan oanfallen fan û.o. de Dútske Oarder en de Liiflânske Oarder. De multi-etnyske en -religieuze steat woeks ûnder de lettere hearsker Gediminas en ûnder dy syn soan Algirdas. Algirdas' opfolger Jogaila ûndertekene it ferdrach fan Krevo yn 1386, dat twa wichtige feroarings brocht: de oergong ta it roomsk-katolisisme en de oprjochting fan in personele uny tusken it Gruthartochdom Litouwen en it Keninkryk Poalen.
Under Vytautas de Grutte krige de steat de grutste territoriale foarm, doe't de Dútske Oarder yn 1410 ferslein waard by de Tannenberg. Nei syn dea waarden de kontakten mei it keninkryk Poalen minder goed. Litouske ealmannen, ynklusyf it Radziwiłł-skaai, besochten te brekken mei de personele uny mei Poalen, mar de nederlaach yn de kriich tusken Moskou en Litouwen tsjin it Grutfoarstedom Moskou hie ta gefolch dat de uny bleau. Mei de Uny fan Lublin waard yn 1569 in nije steat foarme, it Poalsk-Litouske Mienebest. It wie in federaasje, wêrby't it Gruthartochdom Litouwen politike ûnôfhinklikens hold mei in eigen regear, wetten en finansjeel systeem. It mienebest hie lykwols te lijen fan it machtiger wurdende Russyske Ryk en nei in rige fan oarloggen waard it Poalsk-Litouske Mienebest yn 1795 ferdield tusken it Russyske Ryk, Prusen en Eastenryk.
Djippe steat
In djippe steat (oersetting fan it Turkske derin devlet) is in gearspanning fan in temûk netwurk dat ûnôfhinklik fan it polityk liederskip fan in steat operearret en syn eigen doelen en aginda neistribbet. It hat ornaris in negative lading en komt gauris oerien mei dy fan in skaadregear. It begryp steat yn in steat is in âlder en oerienkommend begryp. Dat begryp hie lykwols in mear positive lading en tsjutte in organisaasje oan dy't ûnôfhinklik besiket te wurkjen, wylst de "djippe steat" in ferburgen organisaasje is dy't de politike ienheid fan in steat besiket dwers te bongeljen.
Etymology en skiednis
It hjoeddeistige begryp fan de "djippe steat" is besibbe oan Turkije, dêr't in ûndersteld temûk netwurk fan militêre offisieren en harren boargerlike bûnsmaten besykje de sekuliere oarder, dêr't it grûnwurk fan op de ideeën fan Mustafa Kemal Atatürk út 1923 op lizze, te hâlden. Likense ideeën binne lykwols âlder. It Grykske κράτος ἐν κράτει, (kratos en kratei) waard letter troch it Latyn oernommen as imperium in imperio of status in statu.
Yn de santjinde en achttjinde iuw wie der gauris noed oer de skieding tusken tsjerke en steat, wannear't dat net yn de rekken holden wurde soe, de tsjerke in soarte fan in steat yn in steat wurde koe dêr't de macht fan de steat by ûndermine wurde koe.
Yn de iere tweintichste iuw waard der gauris nei de "djippe steat" ferwiisd nei publike of privee-korporaasjes, dy't ûnôfhinklik fan de kontrôle fan de oerheid hannelje.
Foarbylden
Foarbylden fan organisaasjes dy't derfan fertocht waarden/wurde dat se de "djippe steat" of "steat yn in steat" binne:
David Weber (skriuwer)
Jonkheid en oplieding
Weber waard yn 1952 berne yn Cleveland, yn 'e Amerikaanske steat Ohio. Hy is fan Dútsk etnysk komôf. Weber begûn foar it earst op 'e legere skoalle mei it skriuwen fan ferhalen. Nei't er de middelbere skoalle trochrûn hie, wurke er û.m. as tekstskriuwer, drukker en korrektor. Letter behelle er in mastertitel yn skiednis en de skiene keunsten.
Skriuwkarriêre
Weber syn earste romans kamen fuort út syn wurk as ûntwerper fan oarlochsspultsjes fan it strategyspul Starfire. Hy skreau ferskate koarte ferhalen dy't yn it ramt fan it Starfire-hielal pleatst wiene, en dy't ferskynden yn Nexus, it tydskrift dat troch Task Force Games, de produsint fan Starfire, útjûn waard. Doe't dy ferhalen yn goede ierde foelen, weage er him nei it opdoeken fan Nexus tegearre mei syn kollega Steve White oan it skriuwen fan 'e Starfire-roman Insurrection. Dat boek ferkochten se yn 1989 oan 'e útjouwerij Baen Books, dy't it yn 1990 publisearre. Insurrection wie it earste diel fan in tetralogy, wêrfan't it lêste diel, The Shiva Option, yn 2002 útkaam en de bestsellerlist fan 'e krante de New York Times helle.
Syn grutste súkses belibbe Weber lykwols mei de Honor Harrington-searje, in rige wêrfan't yn 1993 it earste diel ferskynde, mei as titel On Basilisk Station. Dizze searje spilet yn 'e fiere takomst, as de minskheid in grut part fan 'e Molkewei kolonisearre hat, en giet oer Honor Harrington, in froulike ofsier yn 'e romtemarine fan it Keninkryk Manticore. Yn 'e opienfolgjende dielen fan 'e romansearje wurdt Harrington folge wylst se karriêre makket ûnder de oarloch fan Manticore mei de Folksrepublyk Haven.
De Honor Harrington-searje heart ta de militêre science fiction, en it ferhaal hinget der sterk ta oer om him yn wapenboukundige details en wiskundige berekkenings fan 'e faasje en banen fan projektilen lykas raketten en torpedo's te ferliezen, wat foar in protte lêzers de spanning sterk belúnje litte sil. De boeken binne boppedat skreaun yn it auktoriële perspektyf (mei in alwittende ferteller), wat ynherint in beskate ôfstân tusken de haadpersoanen en de lêzer ynbout. Nettsjinsteande dat hat Weber mei de rige in grutte en fêste skare fans witten te winnen. De Honor Harrington-rige hat ferskate spin-offsearjes fuortbrocht, wêrûnder de Crown of Slaves-rige, wêryn't Weber gearwurket mei Eric Flint, en de Star Kingdom-rige foar jongfolwoeksenen, dy't er tegearre skriuwt mei Jane Lindskold.
Njonken science fiction hat Weber ek fantasy skreaun, lykas Oath of Swords en The War God's Own, en alternate history, lykas 1632, op 'e nij mei Eric Flint. Hy is in fan fan militêre skiednis, dêr't er sadwaande faak eleminten fan yn syn wurk ynkorporearret. Nei eigen sizzen is er it meast beynfloede troch skriuwers as C.S. Forester, Robert A. Heinlein, Roger Zelazny en Anne McCaffrey. Hy besiket safolle mooglik science fiction-kovinsjes, om't er it wichtich fynt om streekrjocht feedback fan syn fans te krijen. Yn 2008 droech Weber syn persoanlik argyf oer oan 'e Ofdieling Seldsume Boeken en Spesjale Kolleksjes fan 'e Universiteit fan Noardlik Illinois.
Priveelibben
Webber en syn frou Sharon, mei wa't er trije bern hat, wenje yn Greenville, yn 'e Amerikaanske steat Súd-Karolina. Hja hawwe ek in espel hûnen en guon katten. Syn skriuwwurk docht Weber it meast jûns en nachts. Yn in fideo-ynterview dat te sjen is op YouTube, fertelde Weber dat er in leke-predikant fan 'e Feriene Metodistyske Tsjerke is, en dat er yn syn wurk û.m. besiket om sjen te litten hoe't it ferskynsel religy sawol foar goede as kweade doelen brûkt wurde kin. Weber is lid fan it skriuwersbûn Science Fiction and Fantasy Writers of America (SFWA), en teffens is der in hertstochtlik oanhinger en lid fan 'e Amerikaanske wapenlobby NRA.
Wurk
(As it net oars oanjûn wurdt, giet it om romans.)
Sabah al-Achmed al-Djaber al-Sabah
Sjeik Sabah al-Achmed al-Djaber al-Sabah (Arabysk: صباح الأحمد الجابر الصباح‎, sekuere transliteraasje: Ṣabaḥ al-Aḥmed al-Ǧabr al-Ṣabaḥ), ek bekend as Sabah IV, (Koeweit-Stêd, 16 juny 1929 – Rochester (Minnesota), 29 septimber 2020) wie emir fan Koeweit fan 2006 oant syn ferstjerren yn 2020. Foartiid hied er al in reputaasje fêstige as in betochtsum diplomaat doe't er minister fan Bûtenlânske Saken en letter premier fan Koeweit wie.
Politike karriêre en regear
Sabah tsjinne fan 1963, twa jier nei't Koeweit ûnôfhinklik wurden wie fan it Feriene Keninkryk, oant 1991 en fan 1992 oant 2003 as minister fan Bûtenlânske Saken fan Koeweit. Fan 1965 oant 1967 wied er ek pleatsferfangend minister fan Finânsjes. Yn 'e krapoan fjirtich jier dat er minister fan Bûtenlânske Saken wie, boude Sabah in reputaasje op as betochtsum en kundich diplomaat. Hy bemiddele tusken Pakistan en Bangladesj, tusken Turkije en Bulgarije, tusken Palestina en Jordaanje, tusken ûnderskate faksjes yn 'e Libaneeske Boargeroarloch, en tusken de Arabyske Golfsteaten en Iraan.
Yn augustus 1990 gied er mei de rest fan it Koeweitske regear yn ballingskip yn Saûdy-Araabje doe't Koeweit beset waard troch Irak. In jongere broer fan him, sjeik Fahad al-Achmed al-Djaber al-Sabah, in ofsier by de Koeweitske kommando's, kaam by de ynvaazje om yn 'e striid tsjin 'e Irakezen yn 'e Slach om it Dasmanpaleis. Nei de befrijing fan Koeweit yn 'e Earste Golfoarloch, begjin 1991, wie Sabah ferantwurdlik foar it weropbouwen fan 'e ynternasjonale relaasjes fan syn lân.
De emir fan Koeweit foàr Sabah, Djaber al-Achmed al-Sabah, wie in healbroer fan him. Dyselde beneamde him yn july 2003 ta premier fan Koeweit. Nei it ferstjerren fan Djaber, op 15 jannewaris 2006, waard er opfolge troch syn kroanprins, sjeik Saäd al-Salim al-Sabah. De Nasjonale Assimblee ornearre lykwols dat de krebintige Saäd net sûn genôch wie foar de funksje fan emir. Wat him krekt mankearre is noch altyd net dúdlik; yn 'e media giene geroften dat er oan 'e sykte fan Alzheimer litte of op oare wize slim yn 'e minnichte rekke wie. Men wie it der oer it algemien oer iens dat er alteast in diel fan 'e tiid net it fermogen hie om te praten. Nei in machtsstriid binnen de keninklike famylje waard Saäd op 24 jannewaris, nei acht dagen oan it bewâld west te hawwen, twongen ta abdikaasje. Foar him yn it plak waard op 29 jannewaris Sabah as emir ynsward.
Under syn regear loste Sabah yn maart 2008 en jitris yn 2012 in krisis tusken it regear en it parlemint op troch it parlemint te ûntbinen. Op it mêd fan 'e bûtenlânske polityk sette er syn belied fan bemiddeling tusken stridende partijen fuort. Sa fungearre er yn 2016 as gasthear foar de troch de Feriene Naasjes fasilitearre ûnderhannelings tusken de foaroanlju fan 'e stridende partijen yn 'e Twadde Jemenityske Boargeroarloch.
Doe't yn juny 2017 de Katareeske Diplomatike Krisis útbriek tusken Katar oan 'e iene kant en Saûdy-Araabje en syn bûnsgenoaten oan 'e oare kant (om't Katar net nei it Saûdyske pipen dûnsje woe), stelde Koeweit him ûnder lieding fan Sabah neutraal op. De emir besocht om 'e nocht te bemiddeljen tusken Katar oan 'e iene kant en Saûdy-Araabje en de Feriene Arabyske Emiraten oan 'e oare kant. Fierders wie Sabah ek yngeand behelle yn 'e opfang fan flechtlingen yn it Midden-Easten dy't út harren wenkriten ferdreaun wiene troch de Syryske Boargeroarloch. Under syn lieding skonk Koeweit dêrfoar $800 miljoen. Foar dy ynset waard Sabah yn novimber 2014 troch de Feriene Naasjes de Humanitêre Medalje fan 'e Ynternasjonale Organisaasje foar Migraasje (IOM) takend.
Priveelibben
Sabah wie troud mei Fatûwah bint Salman al-Sabah, dy't yn 1990 kaam te ferstjerren. Mei har hied er fjouwer bern, ûnder wa syn soan Nasser Sabah al-Achmed al-Sabah.
List fan planetoïden 85601-85700
Dit is in list fan planetoïden 85601-85700.
Donald Cameron fan Lochiel
Donald Cameron fan Lochiel (Lochiel (Skotlân), ±1700 – Sint-Winoksbergen (Frankryk), 26 oktober 1748) wie in ynfloedryk Skotsk clanhaad en militêr, dy't bekendstie om syn grutmoedigens en gallantheid. It wie syn stipe, dy't Karel Edwert Stuart (Bonnie Prince Charlie) by steat stelde en begjin de Jakobityske Opstân fan 1745. Yn dy rebûlje focht Cameron û.m. yn 'e fjildslaggen by Prestonpans, Falkirk en Culloden. Nei't de Skotske opstân yn 1746 troch de Ingelsen yn bloed smoard wie, libbe Cameron oan syn dea ta yn ballingskip yn Frankryk, dêr't er tsjinst naam yn it Frânske leger.
Jonkheid en komôf
Donald Cameron fan Lochiel waard om 1700 hinne berne yn 'e Skotske Heechlannen, nei alle gedachten yn syn lettere sit Lochiel, as de pakesizzer fan 'e ferneamde Ewen Cameron fan Lochiel, it santjinde haad fan 'e Clan Cameron, dy't yn 'e santjinde iuw namme makke as in trou oanhinger fan it Hûs Stuart en dy't û.m. yn 1689 ûnder Bonnie Dundee yn 'e Slach by Killiecrankie focht, tsjin it leger fan Willem III fan Oranje. Donald syn âlden wiene Isabel Campbell fan Lochnell en John MacEwen Cameron fan Lochiel, it achttjinde haad fan 'e Clan Cameron, dy't ûnder de Jakobityske Opstân fan 1715 ien fan 'e wichtichste meistanners wie fan John Erskine, greve fan Marr, en dy't nei de nederlaach fan 'e jakobiten yn 'e Slach by Sheriffmuir foargoed yn ballingskip gean moast yn Frankryk. As de âldste soan fan John Cameron krige Donald Cameron fan Lochiel sadwaande al mei fyftjin jier it haadmanskip fan 'e Clan Cameron yn 'e hannen.
Lochiel en de jakobityske saak
Yn Lochiel syn tiid fergie it de tradisjoneel jakobityske Clan Cameron net sa goed as guon oanbuorjende clans, dy't it nije Britske rezjym ûnder it Hûs fan Hannover oanhongen, lykas de Clan Campbell, de tradisjonele fijannen fan 'e Camerons. Dat hie der benammen mei te krijen dat de Clan Cameron fan hegerhân in ûnbidich grutte kollektive boete oplein wie foar de dielname oan 'e opstân fan 1715. Lochiel hold lykwols mear as oare clanhaden fan syn tiid fêst oan âlde tradysjes, mei as resultaat dat de ûnderlinge bannen tusken de leden fan 'e Clan Cameron in stik sterker wiene as dat bgl. by de Campbells it gefal wie, dy't mei har tiid mei gien wiene en in protte âlde gewoanten oerboard set hiene. Fan gefolgen hiene de Camerons yn ferhâlding ta de grutte fan harren clan in boppegemiddeld fermogen om troepen te mobilisearjen en op militêr mêd it inisjatyf te nimmen.
Koop Scholten
Koop Christiaen Scholten (Hurdegaryp, 27 jannewaris 1937) is in Nederlânske pedagooch.
Diplomatic Immunity (roman fan Lois McMaster Bujold)
Eftergrûn
Yn Diplomatic Immunity moat Miles Vorkosigan, de haadpersoan yn it grutste part fan Bujold har Vorkosigan Saga, yn syn hoedanichheid fan ryksauditeur in diplomatyk ynsidint fier fan hûs ûnttiizje. Bujold koe foar it plak fan hanneling kieze út 'e hiele Wjirmgatferbining, mar keas úteinlik foar de Uny fan Frije Habitats, oftewol de Quaddie-Uny. Hja hie de quaddies (genetysk modifisearre minsken bedoeld om yn sitewaasjes sûnder swiertekrêft te libjen, mei in twadde pear earms op it plak dêr't by gewoane lju de skonken sitte) yn 1987 optocht foar har roman Falling Free. It hie fan it begjin ôf oan har bedoeling west om dêr in ferfolch op te skriuwen, of miskien wol om der in trilogy fan te meitsjen. Mar yn 't earstoan kaam der hieltyd wat tusken en fan útstel kaam ôfstel. Mar doe't Bujold har yn 2001 tarette op it skriuwen fan Diplomatic Immunity, betocht se dat dit in útsochte kâns wie om ris te sjen wat der fan 'e quaddies wurden wie.
Diplomatic Immunity is skreaun yn it personele perspektyf en waard foar it earst útjûn troch útjouwerij Baen Books yn 2002. Yn 2003 kaam it út as e-boek en yn 2008 as audioboek. Datselde jiers waard it ek werútjûn as ûnderdiel fan 'e omnibus Miles, Mutants & Microbes, yn 'e mande mei de roman Falling Free en de novelle Labyrinth.
Plot
Miles Vorkosigan, in ryksauditeur dy't mei de stim fan 'e Barrayareeske keizer Gregor sels sprekt, en syn frou Ekaterin binne ûnderweis werom nei harren thúsplaneet Barrayar nei't hja in ferlette houliksreis nei de Ierde makke hawwe. It is mear as oardel jier nei harren brulloft (sjoch: Winterfair Gifts) en op Barrayar sille mei koarten harren earste beide bern út 'e uterusreplikators "dekantearre" wurde. Mar dan berikt har in boadskip fan 'e keizer, dy't Miles opdraacht om in diplomatyk ynsidint yn 'e Uny fan Frije Habitats te ûnttiizjen, dêr't in troch Barrayareeske oarlochsskippen begelate Komarraanske keapfardijfloat deilis rekke is mei de pleatslike autoriteiten en oan it keatling lein is.
As Miles, Ekaterin en harren kriichsman (liifwacht anneks butler) Roic oankomme by Stasjon Graf, in romtestasjon yn 'e Quaddie-Uny, wachtet harren dêr in alderferskuorrendste tizeboel. Luitenant Solian, in militêre ferbiningsofsier oan board fan 'e Idris, ien fan 'e Komarraanske keapfarders, is ferdwûn, itsij desertearre, itsij fermoarde. In grutte plasse bloed dy't fûn is yn in luchtslûs fan it stasjon wiist op moard. De ûnienichheden oer it ûndersyk dêrnei hawwe de relaasjes tusken de Barrayareeske militêre hiërargy op 'e begeliedende oarlochsskippen en de Quaddie-autoriteiten al yn in ier stadium folslein ferpest. Dêr kaam doe de kwestje fan 'e Barrayareeske luitenant Corbeau noch oerhinne, dy't fereale rekke is op in froulike quaddie en beskuldige wurdt fan desersje; doe't twa Barrayareeske marsjesees him fan it stasjon slepe woene, rûn dat út op slaanderij wêrby't hja ien fan 'e earms fan Corbeau syn quaddie-freondinne brieken, dy't in ferneamd dûnseresse is. De quaddies pakten alletrije Barrayarezen op, wat foar de Barrayareeske befelfierder reden wie om in swierbewapene oanfalstiim it stasjon op te stjoeren om harren út te brekken. De quaddies blieken lykwols in taaiere tsjinstanner as ferwachte en no sit ek it oanfalstiim op Stasjon Graf yn 'e sel, wylst de Quaddie-autoriteiten by wize fan represaillemaatregel de oanleine Komarraanske skippen yn beslach nommen hawwe.
Der sit mar ien pluspunt oan 'e hiele brot, en dat is dat Miles op Stasjon Graf syn âlde freon Bel Thorne weromsjocht, in Bêtaanske hermafrodyt, dat jierrenlang ûnder Miles tsjinne hat yn 'e Frije Dendarii Hierlingen, mar dat Miles der úteinlik, nei in freeslik misrûne operaasje (sjoch: Mirror Dance) mei pine yn it hert út sette moatten hat. Thorne is neitiid nei de Quaddie-Uny reizge, syn âlde flam Nicol (sjoch: Labyrinth) efternei, mei wa't it no gearwennet. Op Stasjon Graf beklaait Thorne de funksje fan havenmaster (wylst it temûk bybeunt as ynformant en agint fan 'e Barrayareeske geheime tsjinst ImpSec).
Koart nei't Miles mei syn ûndersyk úteinset is, wurdt der in oanslach op him útfierd (of sa liket it alteast), dêr't Thorne en in passazjier op 'e Idris, Dubauer, ek by oanwêzich binne. Letter ûntdekt Miles oan board fan 'e Idris dat de lading fan Dubauer, dy't beweart biste-embryo's te ferfieren, ynstee út sa'n tûzen minsklike embryo's bestiet, wêrby't er it segel fan 'e Stjerrekres tsjinkomt, dat er noch kin fan ien fan syn eardere aventoeren (sjoch: Cetaganda). De Stjerrekres is de genbank fan 'e haut, de genetyske elite fan it Cêtagandyske Ryk, in âlde fijân fan Barrayar, dêr't se al harren feroarings oan it minsklik genoom yn fêstlizze. Miles begrypt no dat der mear as inkeld ûngelok en ûnferstân efter de rige foarfallen sit dy't ta de swierrichheden by Stasjon Graf laat hawwe. Hy hat sterk it fermoeden dat Dubauer in Cêtagandyske agint is en begjint der no ek oan te twifeljen oft hysels wol it doelwyt fan 'e oanslach wie.
Dan ferdwynt Bel Thorne ynienen en de quaddies keare op 'e siik nei him it stasjon suver binnenstbûtenst. Sa wurdt Russo "Guppy" Gupta oppakt, in lytse krimineel dy't ôfkomstich is fan 'e anargistyske planeet Jackson's Whole. Hy is sadanich genetysk modifisearre dat er eins in amfiby is, en sawol longen as kiuwen hat. Hy wie oarspronklik makke foar in ûnderwetterballet, mar doe't dat opdoekte, kaam er op 'e strjitte te stean. Mei trije freonen hied er in frachtskip, dat spesjalisearre wie yn smokkeljen en oare net alhiel legale aktiviteiten. In wykmannich werom waarden se ynhierd troch in Cêtagandiër, Dubauer, dy't yn it geheim tûzen uterusreplikators ferfiere woe. Sa sein sa dien, mar nei't se Dubauer mei lading by Komarr, yn it Barrayareeske Ryk, ôflevere hiene, waarden se allegear slim siik. Guppy oerlibbe it, nei gedachten fanwegen syn amfibyske genen, mar syn maten stoaren in skriklike dea. Sûnt makket Guppy jacht op Dubauer. Op Stasjon Graf helle er him einlik yn, mar om't Dubauer nea de Idris ferliet en alle passazjiersplakken op dat skip al fersein wiene, koe Guppy him net benei komme. Sadwaande ljochte er luitenant Solian doe mar yn, dy't dêrop daliks ferdwûn (út 'e wei romme troch Dubauer doe't er dy mei Guppy syn beskuldigings konfrontearre). Doe't men de ferdwining ôfdwaan soe as desersje en Dubauer him sa op 'e nij ûntglûpe soe, smarde Guppy in luchtslûs ûnder it bloed, wat de syktocht nei de fermiste luitenant fernijde en de float by Stasjon Graf hold.