cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tobias Lewenstein
Tobias Tuvia Lewenstein (Paramaribo, 26 novimber 1863 - Montreux, 22 oktober 1952) wie in opperrabbyn fan Joadske mienskippen yn Nederlân, Denemarken en Switserlân oan de ein fan de 19e en it begjin fan de 20e iuw.
Libben en wurk
Hy waard berne yn Paramaribo, Suriname, as soan fan Mozes Judah Lewenstein (1829-1864) en Francisca Fransje Fradche Koetser (b. 1839). Syn heit wie opperrabbyn fan Paramaribo. Nei de dea fan syn heit yn 1864 gie it gesin Lewenstein werom nei Leien yn Nederlân om by de suster en omke fan syn mem te wenjen. De húshâlding ferhuze letter nei Amsterdam dêr't Lewenstein syn rabbinale stúdzje begûn oan it Nederlands Israëlietisch Seminarium foardat er studearje soe oan it Hildesheimer Rabbinerseminar zu Berlin en dêrnei promovearre oan de Universiteit fan Halle yn Dútslân. Yn 1895 kaam er werom nei Nederlân om as opperrabbyn fan de Joadske gemeente Ljouwert te tsjinjen en dêrnei, yn 1899, waard er opperrabbyn yn De Haach.
Op 1 maaie 1903 waard er troch de Kopenhaachske Mienskip fan it Mozaysk Lieauwe keazen om David Simone op te folgjen as opperrabbyn fan Denemarken. Syn amtstermyn wie striderij oer fanwegen syn ferset tsjin ûnder oaren it ynterreligieuze houlik, it tastean fan bekearing fan bern berne út joadske heiten en net-joadske memmen, en dielnimming oan in Deenske oekumenyske nasjonale gebedstsdei. Hy waard op 18 jannewaris 1910 út syn funksje ûntset. Omdat it kontrakt fan Lewenstein sei dat de posysje in libbenslange oanstelling wie, late syn ûntslach ta in juridyske striid dy't úteinlik by it Deenske Heechgerjochtshof bedarre. Uteinlik waard Lewenstein yn 1912 80.000 DKK (gelyk oan 4.262.937 DKK yn 2007) takend.
Yn 1912 waard Lewenstein opperrabbyn fan de Israelitische Religionsgesellschaft Zürich (IRGZ), in ortodokse mienskip yn Zürich, Switserlân, dy 't him yn 1898 ôfsplitst hie fan de Israelitische Cultusgemeinde-mienskip. Hy bleau dêr opperrabbyn oant 1940. Fan 1919 oant 1923 wie er ek presidint fan Wrâld Agudath Israel. Yn 1945 kaam er in skoft werom nei De Haach om de Nederlânske Joadske mienskip te helpen by de weropbou nei de Twadde Wrâldoarloch.
Yn 1895 boaske Lewenstein mei Flora Frumet Møller (1873–1945), dochter fan Alexander Møller en Therese Telzche Heymann.
Wolfram Sievers
thumb|Wolfram Sievers Wolfram Sievers (Hildesheim, 10 july 1905 - Landsberg, 2 juny 1948) wie Reichsgeschäftsführer, direkteur, fan de organisaasje Ahnenerbe fan 1935 oant 1945.
Sievers waard ta de dea feroardiele op 20 augustus 1947 foar misdieden tsjin de minsklikheid en waard ophongen op 2 juny 1948, yn de finzenis fan Landsberg yn Beieren.
Ahnenerbe
Sievers gie 1929 by de NSDAP. Yn 1933 waard er haad fan de Externsteine-Stiftung, dy't stifte waard troch Heinrich Himmler mei it doel om de Externsteine yn it Teutoburger Wâld te bestudearjen. Neidat Sievert 1935 lid fan de SS wurden wie, waard er troch Himmler ta Reichsgeschäftsführer, fan de Ahnenerbe beneamd. Hy joech feitlik lieding oan de Ahnenerbe-operaasjes en soe tsjin de ein fan de oarloch ta SS-Standartenführer opklom wêze.
Sidehierrige mûsgoffer
De sidehierrige mûsgoffer (wittenskiplike namme: Perognathus flavus), ek wol sidehierrige wangpûdmûs neamd, is in sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e mûsgoffers (Heteromyidae) en it skaai fan 'e glêdhierrige mûsgoffers (Perognathus). it is lânseigen yn dielen fan 'e midden en it súdwesten fan 'e legere 48 steaten fan 'e Feriene Steaten en noardlik en sintraal Meksiko. De sidehierrige mûsgoffer is in lyts, herbivoar nachtdierke, dat foarrieden fan syn iten oanleit yn ûndergrûnske hoalen. Dizze soarte kin better oer drege habitatomstannichheden as oare mûsgoffers. De IUCN klassifisearret de sidehierrige mûsgoffer as net bedrige.
Fersprieding
It ferspriedingsgebiet fan 'e sidehierrige mûsgoffer strekt him út oer sintrale en súdwestlike dielen fan 'e legere 48 steaten fan 'e Feriene Steaten. It omfiemet rûchwei de eastlike helte fan Kolorado, it westlike trêdepart fan Kansas en Nebraska, it uterste súdwesten fan Súd-Dakota, it uterste easten en súdeasten fan Wyoming, de Panhandle fan Oklahoma en it westlike part fan 'e rest fan Oklahoma, it noardlike rântsje fan 'e Teksaanske Panhandle, it meastepart fan Nij-Meksiko (útsein it súdeasten en in diel fan it noardwesten), it uterste súdeasten fan Utah en dielen fan it noarden en suden fan Arizona. It is mooglik dat de sidehierrige mûsgoffer yn Wyoming útstoarn is. Fierdersoan komt it bistke ek foar yn it binnenlân fan noardlik en sintraal Meksiko, mei in súdlike útrinner dy't krekt net de kust fan 'e Golf fan Meksiko berikt. Los fan dit grutte oaniensletten gebiet yn 'e Feriene Steaten en Meksiko is der ek noch in lytse op himsels steande krite yn noardwestlik Meksiko, dêr't de sidehierrige mûsgoffer foarkomt, oan 'e eastkust fan 'e Golf fan Kalifornje.
Uterlike skaaimerken
De sidehierrige mûsgoffer is de lytste fan alle leden fan 'e famylje fan 'e mûsgoffers (Heteromyidae), mar liket fierders sterk op 'e besibbe soarten. Hy hat trochinoar in kop-romplingte fan 5,4–6,0 sm, mei in sturtlingte fan 4,1–5,8 sm en in gewicht fan 6–9 g. De pels, dy't koart en sidesêft is, hat op 'e rêch in rôzige bêzje kleur, dêr't lichtsjes wat swart yn bemongen is. Op 'e bealch is it hier poer wyt. De sidehierrige mûsgoffer fertoant in bytsje seksuele dimorfy, yn 'e sin dat de sturt by mantsjes langer is as by wyfkes.
Ien fan 'e apartste anatomyske nuveraardichheden fan 'e sidehierrige mûsgoffer (en alle oare mûsgoffers) binne har ekterne wangpûden. Dy sitte net yn 'e mûle, mar ynstee oan 'e bûtenkant fan 'e kop, oer de wangen hinne en sa fierder nei efteren rinnend oant de sydkanten fan 'e hals. De iepenings sitte oan 'e foarkant, deunby de bek. De wangpûden binne oan 'e binnenkant begroeid mei hier en kinne binnenstbûtenst keard wurde om se skjin te hâlden.
Biotoop
De sidehierrige mûsgoffer libbet yn biotopen mei aride en semy-aride greidlân, sânige kriten en rotseftige plakken. De begroeiïng moat bestean út aalst (Artemisia), pinjonjeneverbeistrûken (Pinus-Juniperus) en kaktussen.
Hâlden en dragen
Sidehierrige mûsgoffers binne foar it meastepart nachts aktyf en bringe de dei troch yn in ûndergrûnske hoale. Dêr beplúzje se middeis fretten dat se earder opslein hawwe, foar't se jûns nei tsjuster foar 't ljocht komme. De hoale is faak ien dy't de sidehierrige mûsgoffer oernimt fan 'e gruttere flaggesturtkangoeroerôt (Dipodomys spectabilis), oft de hoale no leechstiet of noch bewenne wurdt. De beide soarten lykje inoar goed te duldzjen. Soms is de hoale ek ien dy't groeven is troch goffers (Geomyidae).
De sidehierrige mûsgoffer hat in territoarium dat likernôch 60 m yn eltse rjochting fan 'e yngong fan syn hoale ôf beslacht. Wannear't hjerstmis de temperatuer ûnder de 5 °C sakket, rekket de sidehierrige mûsgoffer befongen troch in soarte fan ferstiving, dy't enerzjy besparret mar gjin echte wintersliep is. De libbensspanne fan sidehierrige mûsgoffers is trochinoar mar in fearnsjier en oardel wike, mar guon yndividuën oerlibje wol 20 moannen en ien eksimplaar berikte yn finzenskip de âldens fan 5 jier.
De fuortplanting fynt by sidehierrige mûsgoffers yn it súdlike part fan harren ferspriedingsgebiet suver it hiele jier rûn plak; mear nei it noarden ta is it beheind ta de perioade fan febrewaris oant maaie. De draachtiid beslacht 26–28 dagen, wêrnei't it wyfke in nêst fan trochinoar 4 jongen smyt, hoewol't nêstgrutten fan 2–6 jongen ek net yn it rare binne. De jongen komme neaken en blyn te wrâld. Se iepenje de eagen mei 15 dagen en wurde mei 30 dagen ôfwûn.
Fretten
De sidehierrige mûsgoffer fret benammentlik sied fan ferskate gerzen en oare krûden, mar yt bytiden ek griene plantedielen. By it garjen hellet er de hulen fan it sied ôf foar't er dat yn syn wangpûden stoppet om it mei te nimmen nei syn hoale. By eltse foeraazjetocht nimt er 0,15 g oan iten mei werom. Doe't by wize fan test in bulte fan 25 g sied by de hoale fan in sidehierrige mûsgoffer efterlitten waard, wat genôch fretten wêze moatte soe foar 10 dagen, fandele er it allegearre op en sortearre it yn ien inkele nacht, wêrnei't er yn 'e nachten dêrnei dochs noch gewoan wer op syktocht nei iten útgie. As it hiel kâld is, foerazjearje sidehierrige mûsgoffers soms by dei, om't it dan waarmer is as nachts. Wannear't it wier bar waar is, bliuwe se de hiele dei en nacht oer yn har hoalen en ite se fan 'e opsleine foarrie.
Status
De sidehierrige mûsgoffer hat de IUCN-status fan "net bedrige", mei't er yn syn ferspriedingsgebiet noch rûnom foarkomt en om't de populaasje stabyl liket te wêzen. Ien ûndersoarte, Perognathus flavus goodpastori, út Arizona, hat mar in hiel beheind areaal en wurdt beskôge as bedrige.
Love of My Life
Love of My Life is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Queen yn 1975 en waard útbrocht op it album A Night at the Opera fan Queen út 1975. Stone Cold Crazy wie it njoggende nûmer op it album.
Oer it nûmer
Love of My Life waard skreaun troch Freddie Mercury foar Mary Austin, de freondinne fan Mercury yn dy tiid. Yn 1979 waard in live ferzje fan it nûmer útbrocht as single. Yn thúslân it Feriene Keninkryk en yn Ierlân berikte de live ferzje yn july 1979 de 63e posysje yn de UK Singles Chart en stie 2 wiken yn de list notearre. Yn Nederlân waard de live ferzje fan de plaat destiids in soad draaid op Hilfertsom 3, mar berikte dochs net de hitlisten.
List fan planetoïden 35401-35500
Dit is in list fan planetoïden 35401-35500.
Tonnemafabryk
Tonnemafabryk is in fabryksgebou foar de produksje fan snobbersguod yn Snits.
It snobbersguodfabryk fan Tonnema út 1955 waard boud nei ûntwerp fan de Grinzer arsjitekt Jo Boer (1895-1971). Karakteristyk oan it gebou binne de njoggen bôgen fan it seachdak. De gevels binne fan giele ferblendstien. It nije fabryk wie nedich fanwege is súkses fan de Rangsuertsjes en de KING pipermunt. Yn de jierren sechtich waard it fabryk útwreide.
Yn 2007 waarden it Tonnemafabryk en de wettertoer fan Dokkum (1958) as ienichste twa bouwurken yn Fryslân út de perioade 1940-1958 troch de Rykstsjinst foar Archeology, Kultuerlânskip en Monuminten as ryksmonumint oanwiisd. Erkenning folget lykwols earst nei oerlis mei de eigner, en ynstimming fan de gemeenterie.
't Noard
't Noard is in buorskip noard fan de âlde buorren fan Skarl yn de gemeente Súdwest-Fryslân, yn de himrik fan Warns. De namme komt ek foar as Warnzer Noordburen, Noordeynd, Noerdeburen en Karnewald dy't al yn 1132 neamd wurdt. Yn 1243 wurdt de namme dan Cappenborch en Cappenborrrich.
Irenaeus
thumb|Irenaeus Irenaeus (om-ende-by 130 - 202) wurdt tsjintwurdich beskôge as de earste grutte teolooch, tsjerkfaar en grûnlizzer fan it kristlike tinken. Hy wie biskop fan Lyon yn de 2e iuw en hat mei syn wurk fan grutte betsjutting west foar de iere Kristlike Tsjerke. Mei syn ferlossingsteory hat er it fûnemint lein foar de kristlike teology. Irenaeus stie ek bekend om syn striid tsjin de gnostisy.
Bedriuwsfoarljochting
Ferienings foar bedriuwsfoarljochting hawwe as doel om yn gearwurking mei de Rykslânboufoarljochtingstsjinst in sa rasjoneel mooglike agraryske bedriuwsfiering.
Irenaeus
Libben
Under it regear fan de Romeinske keizer Markus Aurelianus wie der yn 177 in grutte kristenferfolging, dêr't de biskop fan Lyon de marteldea by fûn. Nei de ferfolgings waard Iraneaus as opfolger keazen. Hy soe biskop bliuwe oant syn dea yn 202.
Wurken
Irenaeus hat in syn tiid in produktyf skriuwer west. Hy is benammen bekend wurden troch syn boek 'Adversus haereses', mar hy hat ferskate oare wurken skreaun. Dy wurken binne ús foaral oerlevere yn in oantal tekstfragminten.
Adversus haereses
Yn Adversus haereses (tsjin de ketters) hat Irenaeus in soad krityk op de gnostisy, dy't neffens him in ketterske streaming yn 'e tsjerke wienen. Oars as Irenaeus leauden de gnostisy dat de minske yn syn djipste wêzen ien is mei it godlike. Sy seagen de ferlossing út de "boaze" wrâld benammen as it bewust wurden fan dy ienheid mei God. By harren stie de Godserfaring sintraal. Mei dy opfetting wie Irenaeus it folslein ûniens. Hy skriuwt yn syn wurk dat de ferlossing krekt it wurk west hat fan Jezus Kristus en dat syn dea en opstanning de wei iepene hat nei it ivige libben.
Irenaeus hat de earste belidenis fan it leauwen op skrift steld. Syn belidenis liket wol wat op it apostolicum, dat tsjintwurdich lêzen en leard wurdt yn de measte tsjerkegenoatskippen. Neffens Irenaeus wie God in goede Skepper dy't in goede wrâld makke hat, mar dat de harmony dy't der earder wie troch de minsken troch de sûndefal fersteurd waard. Jezus Kristus, lang om let, is de ienige echte Ferlosser. En de minske kin allinnich folslein ferlost wurde troch it leauwen yn it minskwurden fan de Soan fan God.
Demonstratio apostolicae veritatis
Demonstratio apostolicae veritatis, (oer it kristlik ûnderrjocht) is in koart skrift fan Irenaeus, dêr't de ynhâld fan oerienkomt mei syn gruttere wurk tsjin de gnostisy en dat foaral fan pas kaam by godstsjinstlessen. It skrift is foaral basearre op de bibel.
Arjen Anthony Lucassen
Arjen Anthony Lucassen (Hilfertsom, 3 april 1960) is in Nederlânske multy-instrumintalist. Lucassen groeide op yn De Haach en wie in skoftke gitarist by de Haachske band Bodine. Mar nei 't er út de Rânestêd wei nei Noard-Brabân ferhuze, bruts er definityf troch as gitarist by de Waalwijkse band Vengeance. Nei't er út Vengeance stapt giet Lucassen solo en begjint er oan syn earste njonkenprojekt Ayreon. dernei folgje. Ambeon, (2000), Star One (2002), Stream Of Passion (band) (2005), Guilt Machine (2009) en The Gentle Storm (2015). Arjen Lucassen treed mar selden op.
Miserikorde
right|240px|thumb|In misericorde út de Munstertsjerke fan [[Ulm]] Miserikordes (Latyn: misericordia = 'barmhertigens') binne klossefoarmige steuntsjes ûnder útklapbere koarbankjes yn 'e tsjerke. De steunklossen sitte bygelyks oan de ûnderkant fan de tsjerkebankjes yn de Martinitsjerke te Boalsert. Se wurde brûkt sûnt de 13e iuw dêr't de geastliken heal steande tsjinoan lynje koene. Miserikordes binne faak fersierd.
't Sou
't Sou is in buorskip súd fan de âlde buorren fan Skarl yn de gemeente Súdwest-Fryslân, yn de himrik fan Warns. De namme komt ek foar as Warnzer Zuidburen, Warns-Zuid en Zuiderburen.
Roan
Roan (Nederlânsk: Roden; Drintsk: Roon) is in iesdoarp yn it noarden fan Drinte, sa'n 15 km súdwestlik fan de stêd Grins. Oant 1 jannewaris 1998 wie Roan in selsstannige gemeente. By de lêste gemeentlike weryndieling fan Drinte gie de gemeente op yn de gemeente Noardenfjild. Roan hat in sintrumfunksje, mei in soad yndustry en in grut oantal winkels en telt goed 15.000 ynwenners. Cordis wie fan 1968 - 2008 in grutte wurkjouwer yn Roan.
Brink
Hoewol't Roan fanâlds in echt Drintsk brinkdoarp is, is der fan de âlde brink net folle mear oer. Hast hielendal bestrate wurdt it beseame mei kenmerkende gebouwen wêrfan de tsjerke it meast opfalt. Dizze brink is it plak dêr't meardere kearen jiers in merk hâlden wurdt. Op de brink stiet in stânbyld fan Ot en Sien. Yn 2005/2006 is it winkelsintrum nei in grutte febouwing frijwat feroare.
Roanermerk
Elke fjirde tiisdei fan septimber is de Roanermerk. Dit is fanâlds in fee- en diskemerk, mar troch it weromrinnend oanbod fan fee is it benammen in diskemerk. De merk lûkt in soad besikers út de omjouwing. Om dizze merk wurdt in grut tal eveneminten hâlden, wêrûnder de finale fan de Miss Noard Ferkiezing, in merke, gersbaanraces foar motors (om de Gouden Helm) op snein en in optocht mei fersierde weinen op sneon, de Roanermerkparade. Op woansdei is der in koartebaandraverij op de Norgerwei dy't hjirta bedekt wurdt mei sân.
De Roanermerkparade bestiet út in optocht fan muzykkorpsen en fersierde weinen. Dizze weinen wurde boud troch wykferienings, organisaasjes as de brânwar en skoallen yn Roan en omkriten. De moaiste weinen wurde beleanne mei prizen.
Erfgoed
thumb|left|200px| Mensinge thumb|left|200px| [[Katarinatsjerke (Roan)|Katarinatsjerke fan Roan ]]
Lângoed Mensinge
Oan de súdeastkant fan de âlde buorren stiet havezate Mensinge mei grêften en greiden der omhinne. It hûs mei lângoed is sa'n 5,5 hektare grut en sûnt 1985 net mear yn partikulier besit mar eigendom fan de gemeente. It waard stichte yn 1381 en de foarname eigeners hawwwe in foaroansteande rol spile yn de skiednis fan Roan en omkriten. Tsjintwurdich is it diels museum en diels yn gebrûk troch bedriuwen. Op it lângoed sit yn de eardere pleats 'Winsinghhof' in kultureel sintrum. Oan it lângoed grinzet it natoergebiet Mensinge mei frij tagonklike grutte bosken.
Tsjerke
Al om it jier 800 wienen omreizgjende muontsen dwaande mei de fersprieding fan it kristendom. Yn Vries stie yn 775 al in kapel. Yn 1139 wie yn Roan in dochtertsjerke fan de Bonifatiustsjerke fan Vries. It oansjen fan de Roaner Brink wurdt bepaald troch de yn de 13e iuw boude Katarinatsjerke, dy't wijd waard oan de hillige Katarina fan Aleksanderje. It âldste diel fan de tsjerke is it skip, dat út de 13e iuw komt. It prysterkoar komt út de 15e iuw. Neffens it testamint fan Maria Catharina Hoppinck út 1776, waarden 10.000 karolusgûnen ta foldwaan jûn foar de bou fan in oargel. It oargel waard boud troch Albertus Antoni Hinsz (1704-1776), in Dútske oargelbouwer.
Sportfoarsjennings
Justjes bûten it doarp, yn de rjochting fan Steenbergen, leit it Baansportsintrum Steenbergerveld. Dit kompleks, geskikt foar ynternasjonale langebaanraces, kaam yn septimber 2003 klear. It hat in gersbaan, in gravelbaan (de meast brûkte baan) en in sândbaan yn de midden. Mooglik komt dêr mei de tiid in speedwaybaan. Roan hat ek in hockeyklup en in golfbaan.
Lochum
Lochum is in plak dat yn de Westerwaldkreis leit. Lochum leit yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. Lochum telt sa’n 320 ynwenners.
Bestjoer
It plak is in Ortsgemeinde en makket diel út fan de Verbandsgemeinde Hachenburg.
Tinus Osendarp
Martinus Bernardus (Tinus) Osendarp (Delft, 21 maaie 1916 - Heerlen, 20 juny 2002) wie in Nederlânsk atleet, dy't benammen sukses hie op de koarte ôfstannen.
Tinus Osedarp is berne yn Delft. Oant 1934 wie er njonken hurdrinner ek fuotballer, mar yn dat jier woe de KNAU him allinnich nei it Jeropeesk Atletykkampioenskip stjoere as er stoppe mei de fuotballerij.
By de Jeropeeske kampioenskippen fan 1938 wûn Osendarp de 100 m. en 200 m. Ek yn de oarloch koe hy noch lang rinnen bliuwe om't it Dútske gesach syn rop fan fluchste blanke brûke woe.
Om't Osendarp by de plysje wie kaam er yn de Twadde Wrâldoarloch by de Sicherheitstsjinst te wurkjen. Letter waarden syn âlden en hy lid fan de NSB, en waard er lid fan de SS. Hy die mei mei de jacht op it ferset, en hie der mei de skuld oan dat tsien minsken de oarloch net oerlibben. Yn 1948 waard er hjirfoar ta 12 jier finzenskip feroardiele, mar it duorre ta letter yn syn libben ear't er spyt krige fan syn opstelling yn de oarloch.
Nei't er yn 1952 frijkaam ferhuze Odendarp nei Limburch dêr't de eardere KNAU-foarsiter Frans Jutte him oan wurk yn de minen holpen hie. Earst wie er op himsels, mar letter waard er yn Limburch aktyf as trener. Hy is yn 2002 yn Heerlen ferstoarn.
Peter Ackroyd
Peter Ackroyd CBE (East Acton, Middelseks, 5 oktober 1949) is in Ingelske biograaf, romanskriuwer en kritikus mei benammen niget oan de skiednis en kultuer fan Londen. Foar syn romans oer Ingelske skiednis en kultuer en syn biografyen fan, ûnder oaren, Charles Dickens, T.S. Eliot en Sir Thomas More ûntfong er de Somerset Maugham Award en twa Whitbread Awards en tal fan oare prizen. Hy stiet bekend om it grut tal wurken, dy't er makke hat, it ferskaat oan stilen dêryn, de feardigens yn it oannimmen fan ûnderskate stimmen en de djipte fan syn ûndersyk.
Yn 2003 waard er Commander of the Order of the British Empire.
De Bjirmen (natoergebiet)
thumb|De Bjirmen De Bjirmen is in natoergebiet fan 54 hektare fan klaaiputten en greiden yn de gemeente Frjentsjerteradiel by Seisbierrum en Doanjum. It gebiet wurdt beheard troch It Fryske Gea. De klaaiputten binne ein 19e iuw ûntstien troch de klaaiwinning foar it opheegjen fan de seedyk, ûnder oare by Roptasyl, Fiskerspaad en Furdgum.
It binne heechwetterflechtplakken foar fûgels, it Doanjumerleech in wichtich greidefûgelgebiet mei ûnder oare koloanjes blaustirns en Wytstirns. Der binne fierders fegetaasjes fan sâltige greiden.
Bêdepanne
thumb|right|200px|Boppeside, klep fan gielkoper thumb|right|200px|Underside fan readkoper In bêdepanne is in âldfrinzich, hast antyk gebrûksfoarwerp. Yn de tiid dat der noch gjin kruken wienen waarden dizze brûkt om yn de winter it bêd foar te ferwaarmjen.
It gehiel bestiet út in platrûne izeren of koperen bak mei in knierjend lid mei fentilaasjegatsjes. On dizze panne sit in lange metalen of houten stâle fêst. De panne koe fold wurde mei gleone stiennen, siedend wetter of gloeiende koaltsjes, dit lêste wie lykwols net sûnder gefaar om samar tusken de lekkens te skowen.
De bêdepanne liket op in koekepanne, mar dan mei in ekstra lange stâle en it al earder neamde lid. Yn Hylper keamers hinget er ek wol as pronkstik oan de muorre.
Harz
thumb|Lizzing fan de Harz yn Dútslân thumb|Delling fan de Bode thumb|Nullebosk yn de Harz De Harz is it fierst noardlike middelberchtme fan Dútslân. De heechste berch is de Brocken fan 1142 meter, dy't by it Nasjonaal Park de Harz heart. It nasjonale park beslacht sa'n tsien prosint fan it bercht. De Harz is fanâlds in wichtich mynbougebiet. De berchtmefoarming oan de ein fan it Paleozoïkum, de Hersynyske orogenese, is nei de Harz ferneamd.
Geografy
De Harz rint oer in lingte fan 110 km yn east-westlike rjochting en hat in breedte fan 30 oant 40 km. It berchtme wurdt de Oberharz yn it westen en de Unterharz yn it easten yn ûnderskieden. It eastlik part fan de Oberharz is de Hochharz, dêr't it Brockenmassyf ta heart. De Unterharz is folle leger as de Oberharz en rikt oant sa'n 400 m hichte. Fral de Oberharz is ticht beboske mei meast bûken yn de leechlizzende dielen en dinnen yn hegere dielen. De Unterharz hat ek lânbou.
Om de Harz hinne leit it Harzvorland.
Bestjoerlik heart de Harz by de dielsteaten Saksen-Anhalt, Nedersaksen en Tueringen. It net bewenne hert fan de Harz foarmet it grutste gemeentefrij gebiet fan Dútslân.
Ofwettering
It Brockenmassyf is de wetterskieding tusken de streamgebieten fan de Wezer yn it westen en de Elbe yn it easten. De foarnaamste rivieren dy't yn de Oberharz ontspringe binne de Oker, de Innerste en de Oder. Ut de Unterharz wei komme de Bode en de Wipper.
Yn de Harz sitte in grut tal opslachmarren, dêr't de earste fan, de Sösetalsperre, yn 1931 foltôge waard. It gebiet is fierders ferneamd fanwe de histoaryske wettergalery, it Oberharzer Wasserregal, dat op de Wrâlderfgoedlist stiet. It systeem fan wetterreservoirs, kanalen en tunnels waard tusken de 16e en 19e iuw oanlein ta foldwaan fan de mynbou.
Mynbou
Al yn 968 waard der fan mynbou yn de Harz sprutsen. Dêr waard meast sulver en letter ek koper, lead en sink út de grûn helle; yn de 20e iuw gienen de minen ticht. Om 1800 wienen de minen fan de Oberharz mei goed 500 m djipte de djipste fan de wrâld. Utfiningen sa as de fahrkunst en de stielkabel binne mei de minen yn de Harz ferbûn. De technyske universiteit yn Clausthal-Zellerfeld, is ûntstien ú in mynbou-akademy. De eardere Rammelsbergminen stean sûnt 1992 op de Wrâlderfgoedlist.
Sapfo
Sapfo (yn it Attysk, it Aldgrykske dialekt fan Atene: Σαπφώ, Sappho; yn it Eoalysk, it dialekt fan Lesbos: Ψάπφω, Psappho), ek wol Sapfo fan Lesbos neamd, wie in lyrysk dichteresse út it âlde Grikelân. Hja waard berne op it eilân Lesbos, yn 'e Egeyske See, earne tusken 630 en 612 f.Kr., en neffens de oerlevering soe se stoarn wêze om 570 f.Kr. hinne. Oer har libben kin net folle mei wissichheid sein wurde. Hoewol't har wurk yn 'e Aldheid algemien bekend wie en rûnom bewûndere waard, is hast har hiele oeuvre neitiid troch willensmoedse ferneatiging ferlern gien. Lykwols hawwe har ûnbidige reputaasje en teffens mear as twahûndert fragminten fan har wurk de iuwen trochstien.
Libben
As men alle boarnen byinoar nimt dy't hjiroer hjoed de dei noch beskikber binne, kin men stelle dat it wierskynlik (mar net wis) is dat Sapfo om 620 f.Kr. hinne berne waard, dat har mem fan Cleïs hiet, en dat se letter in dochter krige dy't se deselde namme joech. De namme fan har heit wurdt rûnom jûn as Scamandronymus, mar oars as "Cleïs" wurdt dy namme net neamd yn lykfol hokker fan 'e oerlevere fragminten fan Sapfo har wurk. Se skynt ek trije bruorren hân te hawwen, Eurygius, Larichus en Charaxus. Lettere boarnen wolle hawwe dat Charaxus de âldste fan it trio wie, mar dat Sapfo Larichus, de jongste, it leafst wie. Ut deselde boarnen kin men ek opmeitsje (al stiet it der net planút) dat Sapfo út in foaroarsteande, aristokratyske famylje kaam, mar ek dat is ûnwis. Yn elts gefal wie se hikke en tein op Lesbos, wierskynlik yn it haadplak fan dat eilân, Mytilene. De Suda, in tsiende-iuwske Byzantynske ensyklopedy, is de iennichste boarne dy't beweard dat Sapfo troude mei in "tige rike man dy't fan Cercylas hiet, en dy't keapman wie op Andros", en dat dat de heit fan 'e ûnderstelde dochter Cleïs wie. Mar dy tradysje giet foar 't neist werom op in bak fan in Aldgrykske grapmakker, mei't "Cercylas fan Andros" (wat trouwens in besteand eilân is) letterlik betsjut: "Penis fan it Manne-eilân".
Sapfo libbe yn wat foar Lesbos in ûnlijige tiid wie, mei't men der allegeduerigen ûnder de driging fan it útwreidzjende Lydyske Ryk yn Lyts-Aazje libbe, wylst boppedat de Grykske stêdsteat Atene besocht om it eilân te kolonisearjen. De Lesbiërs wisten lykwols ûnder lieding fan Pittakus (±640-568 f.Kr.) de Ateenske oanfal ôf te slaan. It is net dúdlik hoe't Sapfo yn dit alles behelle wie, mar it stiet yn elts gefal fêst dat se op in stuit fan Lesbos ferballe waard nei Sisylje ta. Neffens de Paryske Kronyk wie dat earne tusken 604 en 594 f.Kr. Neffens de Romeinske filosoof en steatsman Markus Tullius Sisero (106-43 f.Kr.) stie der in stânbyld fan Sapfo yn it stedhûs fan it Sisyljaanske Syrakuse, dat in Grykske koloanje wie (en dus mooglik Sapfo har ballingsoard). Hoewol't it nearne eksplisyt fermeld stiet, giet men der yn 'e regel fanút dat Sapfo op in stuit út har ballingskip weromkearde en dat se fierhinne it grutste part fan har libben op Lesbos trochbrocht.
Seksualiteit
Want njonken hat dichtkeunst is de oantins oan Sapfo fral ek noch libben bleaun troch har reputaasje as in lesbiënne. Sterker noch, it wurd "lesbysk" komt (fanwegen har) fan har thúseilân Lesbos, wylst yn heechdravende taal froulike homoseksualiteit wol de "sapfyske leafde" neamd wurdt. (Beide oantsjuttings datearje trouwens út 'e njoggentjinde iuw.) It is mar gehiel de fraach wat der fan dizze reputaasje oan is. Yn 'e oerlevere fragminten fan Sapfo har wurk komme ferealens en leafde (soms beäntwurde, soms net) foar in ferskaat oan froulju op 't aljemint, mar beskriuwings fan lichaamlike leafde tusken froulju moat men bot om sykje. Boppedat moat men yn it each hâlde dat it twifelich is ynhoefier't har wurk as autobiografysk opfet wurde moat. Fierders moat har homo-eroatika yn it ljocht sjoen wurde fan 'e noarmen en wearden fan 'e Grykske kultuer fan 'e sânde iuw f.Kr. De gedichten fan har manlike tiidgenoat Alkéus en fan 'e lettere Pindarus litte itselde soarte homoseksuële bannen sjen tusken de leden fan in beskaat fermidden.
Yn Sapfo har gefal wie dat in fermidden fan fammen en froulju dy't as har gelikensen in rûnte fan kammeraatskes foarmen. Yn it njoggentjinde-iuwske Ingelân krige men it foar de moade om Sapfo foar te stellen as de direktrise fan in soarte fan finishing school foar jongfammen (in skoalle dêr't harren etikette en foechsum hâlden en dragen bybrocht wurdt). Dat wie in manear om Sapfo yn 'e kekene Fiktoriaanske Tiid begryplik en besprekber te meitsjen. Hoewol't der gjin swymke bewiis of sels mar in oanwizing bestiet dat dêr wat fan wier is, is it idee dat Sapfo oan it haad stie fan 'e iene of oare akademy foar jongfammen tige by tige taai bleken, en libbet it noch altyd fuort.
Wurk
Hoewol't Sapfo har wurk oant fier yn 'e Romeinske tiid beholden bleau, bestie der troch feroarjende ynteresses, stilen en estetyk almar minder belangstelling foar, en dat waard noch helte slimmer doe't de akademys de stúdzje derfan net mear ferplichten. Foar in grut diel wie har ferdwining út 'e kanon te witen oan it feit dat se yn it Eoalysk skreau, in Aldgryksk dialekt dat yn har tiid û.m. op Lesbos sprutsen waard, wylst letter it Attyske dialekt fan Atene en de literêre mingfoarm dêr't de Ilias en de Odyssee yn skreaun binne, it saneamde Homearysk Gryksk, de boppetoan fierden. Sapfo har Eoalysk wie foar in kontemporêne Attysksprekker al hast net nei te kommen, en tsjin 'e Romeinske tiid wie it in obskuere en deade taal, wat de dêryn skreaune literatuer dreech tagonklik makke. Mar likegoed waard hja troch de grutste dichters en tinkers fan it âlde Rome noch wurdearre en giene dyselden troch mei har wurk te imitearjen.
Under de Byzantynske perioade rekke Sapfo lykwols almar mear yn 'e ferjitnis, en yn 'e tolfde iuw betitelet de Byzantynske wittenskipper Tzetzes har wurk al as "ferlern gien". Dêrby spile lykwols ek in rol dat it de Tsjerke net oanstie dat in frou fan har (seksuële) reputaasje sa'n literêre ynfloed hie, en sadwaande is in grut part fan har wurk ta proai fallen oan willensmoedse ferneatiging yn 'e foarm fan boekferbrânings. Hoewol't it dreech fêst te stellen is wa't dêr krekt efter siet om't der gjin dokuminten oerlevere binne wêryn't opdracht ta de ferneatiging fan har wurk jûn wurdt, binne de nammen dy't ditoangeande faak neamd wurde dy fan Gregoarius fan Nazianzus, in fjirde-iuwske patriarch fan Konstantinopel, en paus Gregoarius VII (pont. 1073-1085). Dêrby hat neffens modern ûndersyk ek plagiaat in rol spile, mei't bgl. it gedicht Oer de Minsklike Natuer, fan Gregoarius fan Nazianzus, wol hiel sterk Sapfo har Fragmint 2 wjergalmet.
Hoewol't de manuskripttradysje op dy manear yn 'e Midsiuwen ôfbrutsen is, binne ûnderdielen fan Sapfo har wurk weromfûn op Egyptyske papyrusfragminten út 'e Aldheid. Sa is der oan it begjin fan 'e tweintichste iuw in grutte fynst dien by opgravings op 'e rúchskernen fan 'e stêd Oxyrhynchus, yn Midden-Egypte, wêrby't withoefolle nije mar tige skeinde fersen ûntdutsen waarden. Ien wichtich fragmint is fierders ek oerlevere op in potdiggel. Teffens binne der beheinde dielen fan Sapfo har wurk bewarre bleaun yn 'e foarm fan sitaten yn teksten fan oare skriuwers. Sa is ien gedicht, it saneamde Fragmint 1, de Hymne oan Afrodite, yn syn gehiel oerlevere troch Dionysus fan Halikarnassus, dy't it mei bewûndering oanhelle as in foarbyld fan 'e "ôfwurke en besiele" styl fan gearstalling. Mank de langere fragminten binne noch trije oare frijwol folsleine gedichten, te witten de fragminten 16, 31 en 58. Dat lêste is pas yn 2004 rekonstruëarre troch in fodsje papyrus út Oxyrhynchus te kombinearjen mei in nij ûntdutsen fragmint út 'e trêde iuw f.Kr.
De gedichten fan Sapfo waard yn 'e Aldheid yn 'e Bibleteek fan Aleksandrië samle yn njoggen boeken, yn in oardering dy't fierhinne mei it metrum te krijen hie. De oerlevere fragminten fan hjoed de dei binne neffens dy njoggen boeken yndield: De Fragminten 118-213 binne sa behindich dat se (noch) net yndield wurde kinne. Fan Fragmint 16, It Moaiste op 'e Swarte Ierde, hat Klaas Bruinsma yn 1991 in Fryske oersetting makke.
Doniastate (Easternijtsjerk)
Doniastate, Donia Sathe of Doma lei oan de Ropsterwei 5 súdeastlik fan Easternijtsjerk, gemeente Dongeradiel. Op it steed stiet no in pleats.
De Abtelibbens fan Mariëngaarde beskriuwe de famylje fan Dodo te Easternijtsjerk yn meardere generaasjes; it goed fan dy famylje wie yn de 12e iuw as tarêsting fan de oan St. Cecilia wijde parochytsjerke en fan de Mariëngaarder úthôf. It tsjerklike goed en dat fan de úthôf foarmen dan ek in oanienslutend kompleks. Krektas yn Bernarda- of Bannerhûs by Lichtaard liket it komplete adelsgoed sa in religieuze bestimming krigen te hawwen. Nijsgjirrich is dat ien fan de saten op it úthôfterrein Donia hjitte, in namme dy't komt fan de foarnamme Dodo. Inselde parallel tusken foarnamme en hûsnamme falt yn de 13e iuw ek by oare huzen fêst te stellen. Sa bygelyks yn Bannerhûs yn Lichtaard, Jelgerhûs en Camminghaburen by Ljouwert, en Siuxma yn Waaksens.
Donia Sathe is sûnt 1977 as wenpleats yn gebrûk. Under oaren arsjitekt Gunnar Daan har der wenne.
Lisserbroek
Lisserbroek is in doarp dat yn de gemeente Haarlimmermar leit. Lisserbroek leit yn it súdwesten fan de provinsje Noard-Hollân. Yn 2021 hie it doarp sa’n 3.435 ynwenners. Lisserbroek leit noardwestlik fan Abbenes, eastlik fan Lisse, westlik fan Nieuw-Vennep en besuden Hillegom.
De namme is ôflaat fan het broeck van Lisse, dat de sompe fan Lisse betsjut. Histoarysk kloppet dit omdat Lisserbroek oan de râne fan de Haarlimmermar leit. It hat nea permanint ûnder wetter stien, mar wol sa no en dan. De strjitte Turfspoor rint lâns de râne fan dizze alde sompe. Dy sompe foarme foar de ynpoldering fan de Haarlimmermar it eastlike diel fan de Lisserbroekpolder.
Nei de ynpoldering fan de Haarlimmermar is it doarpke stifte troch turf turfstekkers, wêrnei't it stadichoan groeide.
Doniastate (Damwâld)
Donia State stie yn Dantumawâld, no Damwâld, gemeente Dantumadiel. Fan de state is neat werom te finen.
Op it plak fan de state stie dêrfoar grif in stins, mooglik út de 15e iuw, mar yn elk gefal al yn de 16e iuw besteand. De namme Donia wurdt foar it earst neamd yn 1421. Dan wurdt Dowa Doyngha fermeld, as grytman (fan Duntumadiel (?)) en hy wennet dan yn Dantumawâld. Nei alle gedachten is hy deselde as Dodo Doyngha, dy't yn 1423 it testamint fan Duco Onnema as fertrouwensman mei ûndertekene (sjoch Oenemastate) en waans soan Bocke stikken lân erfde fan Duco Onnema sûnder neiere betingsten.
Rush Hour 2
Rush Hour 2 is in Amerikaanske aksjekomeedzje en plysjefilm út 2001 ûnder rezjy fan Brett Ratner, mei yn 'e haadrollen Jackie Chan en Chris Tucker. De film heart ta de Rush Hour-franchise en is as sadanich in ferfolch op it súksesfolle Rush Hour út 1998. It ferhaal folget de Hongkongske plysje-ynspekteur Lee en resjersjeur Carter út Los Angeles as se nei in bomoanslach op it Amerikaanske konsulaat yn Hongkong op it spoar komme fan in binde falskemunters. Rush Hour 2 krige fan 'e filmkritisy mingde resinsjes, mar wie in grut kommersjeel súkses yn 'e bioskopen. In trêde diel yn 'e rige, Rush Hour 3, kaam út yn 2007.
Plot
James Carter, in swarte resjersjeur fan it Los Angeles Police Department, is op fakânsje yn Hongkong, dêr't er rûnlaat wurdt troch syn freon, ynspekteur Lee Yan Naing fan it Hongkongske Plysjekorps. De fakânsje wurdt rou ûnderbrutsen troch in bomoanslach op it Amerikaanske konsulaat yn Hongkong, dy't útfierd wurdt troch in tsjeppe Sineeske frou. By de ûntploffing komme twa undercover-aginten fan 'e Amerikaanske Dûane om it libben.
Doniastate (Damwâld)
Worp Doyngha en syn soan Tjaerd ferkeapje yn 1487 lân oan de keller fan de Skierstins. Worp wie grif in Ydtsma, mar neidat hy mei Saepck Donya troud wie, nom hy de namme fan syn frou oan. Yn de argiven komme we meardere kearen in relaasje tsjin tusken Worp en sawol Klaarkamp as de Skierstins. Worp Ydtsma soe dêrom te krijen hân hawwe mei it Idskemagoed dat Klaarkamp yn 1436 in ruil krige. It Idskemagoed, dat ek wol 'Idszengha gude' hjitte, hie in stins, dy't nei 1436 Skierstins hjitte.
Rush Hour 2
Plot
Lee wurdt troch syn sjef, haadynspekteur Chin, op 'e saak set en begjint in ûndersyk. Dat wurdt lykwols dreger makke trochdat er Carter oeral mei hinne sleept. It docht bliken dat Ricky Tan, in heechpleatste krimineel yn 'e Sineeske Triaden, derfan fertocht wurdt efter de oanslach te sitten. Dyselde is in eardere plysjeman en wie yn it ferline de partner fan Lee syn heit, dy't ek by de plysje wie. Mei assistinsje fan Carter, dy't him fan 'e wâl yn 'e sleat helpt, besiket Lee om Tan te ûnderfreegjen yn in massaazjesalon. Dat einiget yn in fiasko as de beide plysjes slaande deilis reitsje mei in grutte groep fan Tan syn liifwachten.
Doniastate (Damwâld)
De kaart fan Halma jout it hûs noch wer en tsien jier letter wurdt it troch de erfgenamte fan Tjaerdt as eigenaresse bewenne. Yn 1738 liket it ôfbrutsen te wêzen, omdat de meier fan de lannen ek de brûker is fan it hoarnleger. Yn 1758 is it hoarnleger ûnbehuze. It poartegebou hat langer stânholden neffens Teunissen en wie oant yn de 20e iuw yn gebrûk as wenhûs. Ek Ds. Potter makket yn syn "Wandelingen" melding fan dizze poarte: gewezen poort in woonhuis veranderd in het land nabij de kerk. Hy skriuwt oars te'n ûnrjochte dat it by Bongastate heard hat.
Rush Hour 2
Plot
Underwilens binne it Hongkongske Plysjekorps en de Amerikaanske Secret Service ferwikkele yn in wrakseling oer wa fan beiden de lieding krije sil oer it ûndersyk nei de bomoanslach. Spesjaal agint Sterling fan 'e Secret Service lûkt oan it langste ein. Koarte tiid letter folget in nije bomoanslach, jitris útfierd troch deselde kreaze jonge frou, op it plysjeburo dêr't Lee wurket. Carter wurdt neitiid fermist en dea waand, mei't er Lee net ferteld hie dat er op eigen manneboet de stêd yn gie – en dus op it tiidstip fan 'e bomoanslach net op it plysjeburo oanwêzich wie.
Wylst er, troch de taalkleau behindere, op 'e siik is nei de masaazjesalon dêr't er ûnder it gefjocht mei Tan syn liifwachten syn paspoart ferlern is, sjocht Carter tafallich Tan wer, dy't er folget nei in djoer jacht yn 'e haven dêr't in feest geande is. Carter giet bretaalwei oan board en moetet dêr in tsjeppe Latina dy't harsels foarstelt as Isabella Molina. Syn besykjen om har te fersieren rint op 'e non as bliken docht dat se op it feest is as de freondinne fan 'e Amerikaanske miljardêr Steven Reign, dy't heal Los Angeles yn eigendom hat.
Underwilens hat haadynspekteur Chin fan in ynformant te hearren krigen dat Ricky Tan dy jûns in feest hâlde sil op syn jacht, dat Lee wurdt stjoerd om it feest te ynfiltrearjen. Oan board fan it jacht moetsje Lee en Carter inoar wer. Se wurde opmurken en by Ricky Tan brocht, dy't op dat stuit krekt in fikse beskrobbing jout oan syn assistinte Hu Li (de krease frou dy't de bomoanslaggen begien hat). Neitiid freget Tan Lee om help, mei't er nei eigen sizzen deryn luze wurdt troch syn fijannen. Hy wol beskerming fan 'e plysje hawwe, mar foar't Lee dêrop antwurdzje kin, komt Hu Li werom en sjit Tan yn it boarst, wêrnei't er oerboard kneppelet. Hu Li wit te ûntsnappen. Spesjaal agint Sterling, dy't Ricky Tan as lokies brûke woe foar de opdrachtjouwers ta de oanslaggen, hâldt it duo Lee en Carter ferantwurdlik foar it ferpesten fan syn plan. Haadynspekteur Chin wurdt ûnder druk set om Lee fan 'e saak te heljen, wylst Sterling sels Carter op it earstfolgjende fleantúch nei hûs set.
Op 'e lofthaven bepraat Carter lykwols Lee om mei him nei Los Angeles te gean. Hy hat nammentlik Steven Reign werkend op it feest op it jacht, dy't him fertocht hold en droech, dat hy hat it sterke fermoeden dat de miljardêr wat mei de saak te krijen hat. Om't se har ûndersyk yn Hongkong net mear fuortsette kinne, stelt Carter foar om yn Los Angeles fierder te gean. Wannear't de beide plysjes de Reign Towers observearje, it haadkertier fan Reign syn sakekonglomeraat, wurde se dêr Isabella Molina gewaar, dy't in pakketsje oannimt fan Hu Li. Carter en Lee binne derfan oertsjûge dat it om in trêde bom giet, dat se ynfiltearje de wolkekliuwer, falle de keamer fan Isabella binnen en besykje yn panyk in feilich plak te finen om 'e bom ôfgean te litten.
Isabella lit harren lykwols sjen dat it pakje neat oars befettet as jild. Eins giet it om falsk jild, makke mei in pear ûntfrjemde drukplaten fan 'e Amerikaanske Nasjonale Munt, sadat it frijwol net fan echte dollars te ûnderskieden is. Dan komt oan it ljocht dat Isabella in aginte fan 'e Secret Service is dy't undercover gien is yn 'e organisaasje fan Reign om 'e falskemunterijbinde op te rôljen dy't ferantwurdlik is foar de hommelse ynstream fan falsk jild dat yn 'e Feriene Steaten yn omrin komt. Reign wurdt der nammentlik fan fertocht dat er it falske jild yn syn kasino yn Las Vegas ferspriedt en op dy manear wytwasket.
Letter komme de beide mannen by besleur efteryn in frachtwein fol neibearde soldaten fan it Terrakottaleger, dy't hol blike te wêzen en fol sitte mei ferfalske jild. Bylden, jild en de beide plysjes wurde ôflevere by it kasino fan Reign yn Las Vegas, dêr't Carter en Lee prompt ûntsnappe. Se ynfiltrearje it kasino, dêr't Lee Isabella wer moetet. Hja flústeret him yn wêr't se fermoedet dat de drukplaten bewarre wurde, en mei help Carter, dy't foar in ôflieding soarget dy't de oandacht fan alle befeiligingsminsken yn it kasino lûkt, wit Lee yn 'e personielsromten troch te kringen. Hy wurdt lykwols opmurken fia de befeiligingskamera's, wêrnei't er nei in spektakulêr gefjocht finzen nommen wurdt.
De ûntploffing, as Hu Li op 'e knop drukt, liedt ta grutte panyk ûnder it publyk yn it kasino, dat ûntromme wurdt. Neitiid nimt Carter it tsjin Hu Li op, dy't him besiket te trochstekken mei in swurd dat se út 'e hannen fan ien fan 'e stânbylden fan terrakottasoldaten pakt hat. Dat slagget lykwols net om't Carter yn 'e frachtwein ferskate steapeltsjes ferfalske dollars efteroerdrukt hie (sabeare as "bewiismateriaal"), dy't er bewarret yn 'e binnenbûse foar syn hert. Neitiid stelt er by ûngelok Hu Li bûten gefjocht mei in spear. Underwilens efterfolget Lee Tan nei it penthouse fan it kasino, dêr't Tan yn 'e tuskentiid Reign deastutsen hat om't dyselde mei de drukplaten útnaaie woe. Lee oermasteret Tan, wêrnei't dyselde him ûnfoarsichtich besiket te meitsjen troch him te fertellen dat hy dejinge wie dy't Lee syn heit deasketten hat. It slagget him dêrtroch om oan 'e breinroere Lee te ûntkommen, wêrnei't er besiket it pistoal fan Reign te pakken. Lee skopt Tan lykwols út it finster, sadat er te pletter falt.
Letter wurdt Lee op 'e lofthaven troch Isabella mei in tút betanke foar syn ynset, wêrnei't se it fleantúch nei New York nimt. Lee sil sels werom nei Hongkong, mar Carter, dy't by syn ôfliedingstaktyk yn it kasino in protte jild wûn hat, bepraat him om ris op fakânsje te gean, bygelyks yn New York, dat in hiel moaie stêd is. Dat, de beide freonen sette tegearre ôf dêrhinne.
Produksje
Rush Hour 2 waard regissearre troch Brett Ratner nei in senario fan Jeff Nathanson. As produsinten wiene Roger Birnbaum, Jonathan Glickman, Arthur M. Sarkissian en Jay Stern by it projekt belutsen foar de filmstudio's Roger Birnbaum Productions en Salon Films. Foar de film wie in budget beskikber fan $90 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Matthew F. Leonetti, en de filmmuzyk waard fersoarge troch de Argentynske filmkomponist Lalo Schifrin. De opnamen foar Rush Hour 2 fûnen foar it meastepart op lokaasje plak yn Hongkong, Los Angeles, oare dielen fan Kalifornje, en Las Vegas.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Rush Hour 2 mingde resinsjes. Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times parte de film mar 11/2 fan 4 stjerren ta en neamde yn syn beoardieling Chris Tucker "in anker oan 'e ankels fan 'e humor". Oan 'e oare kant neamde Robert Koehler de film yn it tydskrift Variety in "ferfolchfilm dy't better is as it orizjineel" en "in wier prototype fan 'e linige, transnasjonale Hollywood-aksjekomeedzje."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Rush Hour 2 in midsmjittich goedkarringspersintaazje fan 52%, basearre op 128 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt dat de film "net like fris of grappich oanfielt as de earste, en de stunts ûntbrekt it oan 'e yngewikkeldheid dy't ornaris yn film fan Jackie Chan sjoen wurde kin." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Rush Hour 2 in goedkarringspersintaazje fan 48%, basearre op 28 resinsjes.
Opbringst
Rush Hour 2 brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $226,2 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $121,3 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $347,4 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $90 miljoen betsjut dat in winst fan $257,4 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Prizen
Rush Hour 2 wûn in MTV Movie Award foar bêste gefjocht, in Teen Choice Award foar favorite akteur yn in komeedzjefilm (Chris Tucker) en trije Kids' Choice Awards, foar favorite film, favorite filmakteur (Chris Tucker) en favorite manlike regaadmakke (Jackie Chan).
Sint-Michaeltsjerke (Harns)
De neogoatyske tsjerke en de pastorije waarden boud nei ûntwerp fan Alfred Tepe. De trijebeukige krúsbasilyk oan de Suderhaven wie de twadde fan de yn totaal fjouwer neogotyske tsjerken dy't hy yn Fryslân boude. De pastorije hat in trepgevel. De tsjerke út 1881 waard op 31 maaie wijd.
Yn de Twadde Wrâldkriich waard de tsjerke slim beskeadige, maard dit waard wersteld. Yn de perioade 1985-1999 wie der in grutte restauraasje.
De kânsel, it heechalter en de sydalters komme út it atelier fan byldhouwer Friedrich Wilhelm Mengelberg. De tsjerke hat in Adema oargel en de ramen fan akrylaatglês binne fan Jan Murk de Vries. thumb|left|400px|It ynterieur fan de tsjerke yn 2014
Desert Sons
Desert Sons is in Fryske Stonerrockband yn de geast fan Kyuss. De band komt út de stêd Harns. De band is oprjochte yn augustus 2000 en it lêste optreden wie 3 desimber 2009 yn Teater Romein yn Ljouwert.
Blauferver
In blauferver is ien dy't, bygelyks gebrûk meitsjend fan de kleurstof indigo, klean blau fervet, bg. in pak, oant op it swarte ôf. Klean fervje litte wie goedkeaper as nije klean oanskaffe. Eartiids waard dit in soad dien, meastentiids as men yn de 'rou' wie'. De rouperioade nei it ferstjerren fan in persoan koe wol moannen duorje.
It âlde ambacht wurdt inkeld wolris op braderyen toand.
List fan Fryske fanfareorkesten
Dit is in list fan Fryske fanfareorkesten
Lânbou- en Streekmuseum 't Rieuw
thumb|Museum 't Rieuw njonken boarch de Coendersborg thumb|De efterkant fan de monumintale pleats dêr 't museum 't Rieuw sûnt 2012 húsfeste is Lânbou- en Streekmuseum 't Rieuw (Grinslânsk foar reau) is sûnt 1987 in lânboumuseum yn it Grinslânske Nuis. Oant 2012 wie it fêstige yn de skuorre efter de Coendersboarch. De ûntwikkeling fan it boerewurk en boere-ark fan foar de meganisaasje yn de omkriten fan Nuis kin dêr besjoen wurde.
Skiednis
Yn 1986 waard de feriening Eevm Omkiekn oprjochte. Dy feriening wie fan doel om ark en ark fan mingde boerebedriuwen út it Súdlik Westerkertier te bewarjen. Troch donaasjes en groei fan de kolleksje is it museum 't Rieuw ûntstien. Rieuw (ek: raif raive, reeu of riw) is it Grinzer wurd foar ark. Hjoed-de-dei beheart dizze stichting noch altyd it museum en wurdt de kolleksje troch har frijwilligers fersoarge. Foar de oerpleatsing fan it museum nei de neistlizzende pleats is dy hielendal restaurearre.
Kolleksje
De kolleksje bestiet út ark, reau en gebrûksfoarwerpen dy't oant yn de jierren '60 fan de 20e iuw brûkt waarden yn in boerebedriuw, sawol yn it bedriuw as yn it húshâlden. Fierder binne der wurkplakken ynrjochte fan in tal ambachten. Sa hat it museum in smidderij en in timmerwurkpleats, ynklusyf de dêr brûkte ark. Njonken de permaninte kolleksje is der ek jierliks in tema-eksposysje.
Doniastate (Wânswert)
Doniastate lei ûnder Wânswert oan de Wânswerterdyk tichtby Wânswert oan de Streek en Dokkumer Ie, gemeente Ferwerderadiel. Op it steed steane no twa pleatsen.