cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kevin Whately
The Children is in Ingelske plysjesearje yn trije dielen dy't yn april 2010 troch de KRO útstjoerd waard. De rol fan Cameron waard spile troch Kevin Whately.
Kevin Whately is troud mei aktrise Madelaine Newton; it pear hat twa bern. Sy wenje yn Woburn Sands by Milton Keynes.
De Forel (liet)
De Forel, yn it oarspronklike Dútsk: Die Forelle, is in libben liet dat yn 'e simmer fan 1817 skreaun waard troch de Dútske komponist Franz Schubert foar solostim en piano. It waard yn 1828 foar it earst publisearre yn 'e Wiener Zeitung. De fjirde en lêste kears dat Schubert de muzyk mei de hân útskreau, droech er it op oan syn freon Josef Hüttenbrenner. Inkeld dy ferzje omfettet in ynlieding op piano. Yn 'e toanoanjaande katalogus fan Schubert syn wurken, gearstald troch Otto Erich Deutsch, is Die Forelle nû. 550, oftewol D550 (de "D" stiet foar "Deutsch").
Tekst
De tekst dy't by de muzyk heart, komt út in gedicht fan Christian Friedrich Daniel Schubart, dat foar it earst publisearre wie yn 'e Schwäbischen Musenalmanach fan 1783. It giet oer in forel dy't him neatfermoedzjend mei syn eigen saken bemuoit en dan ynienen fongen wurdt troch in angelder. It gedicht wie oarspronklik bedoeld as in warskôging oan jongfammen om har net "oan 'e heak slaan" te litten troch samar in jongfeint (mei miskien wol snoade bedoelings), mar Schubert liet de lêste regels fuort, sadat it liet him konsintrearret op 'e forel en dy syn reäksje op foarfal fan it fongen wurden. Troch de libbene bylden dy't de tekst opropt, yn 'e mande mei de útskroevenens fan 'e meldij, is dit ien fan Schubert syn populêrste en bekendste ferskes wurden.
Fryske oersetting
De tekst fan Die Forelle is ûnder de titel De Forel yn it Frysk oerset troch Bennie Huisman. Yn novimber 2007 ferskynde der yn 'e Ljouwerter Krante in parody op Die Forelle fan 'e hân fan Klaas Bruinsma en Hans van den Bosch, mei as titel Forel, Reager, Kat en Knyn. In pear wiken letter helle Pieter de Groot dat nochris oan yn syn kollem Fertel ús nochris fan Schubert syn forel.
Keppelings om utens
Blêdmuzyk fan De Forel yn 'e International Music Score Library Project
Dmitri Donskoj
thumb|250px|Dmitri Donskoj (fan Sergej Aleksevitsj Kirillov, 2005) Dmitri Ivanovitsj Donskoj (Russysk: Дмитрий Иванович Донской; * 12 oktober 1350; † 19 maaie 1389) wie fan 1359 oant en mei 1389 grutfoarst fan Moskou en Vladimir. Fanwegen syn oerwinning yn 1380 op de Gouden Heap yn de Slach op it Snippenfjild by de rivier de Don wurdt er as in nasjonale held fereare. De Russysk-Otterdokse Tsjerke hat him sels hillich ferklearre (feestdei 19 maaie). De oerwinning by de Don levere him de bynamme Donskoj op.
Dmitri Ivanovitsj wie troud mei Eudoksia fan Nizjni Novgorod, in dochter fan Dmitri Konstantinovitsj en Vasilisa fan Rostov. Hja hiene tegearre teminsten tolve bern.
Regear
Dmitri Ivanovitsj kaam yn de âldens fan njoggen jier op de troan fan it foarstendom Moskou. Salang't er minderjierrich wie regearre de metropolyt Aleksej it lân. Yn 1360 droech de khan fan de Gouden Heap de meast wurdearre titel ûnder Russyske foarsten, nammentlik dy fan grutfoarst fan Vladimir en Sûzdal, oer oan Dmitri Konstantinovitsj fan Nizjni Novgorod. Yn de hjerst fan 1363 folge de ôfsetting fan dy prins en waard Dmitri Ivanovitsj kroant ta grutfoarst fan Vladimir en Sûzdal. Trije jier letter makke Dmitri Ivanovitsj it wer goed mei Dmitri Konstantinovitsj en troude syn dochter Eudoksia.
De wichtichste bydrage yn de earste jierren fan it regear fan Dmitri Ivanovitsj wie de bou fan it Moskouse kremlyn, dat yn 1367 foltôge waard. It nije fort stelde de stêd fuort yn steat om twa belegerings yn 1368 en 1370 fan Algirdas fan Litouwen te wjerstean. Yn 1375 slagge Dmitri der yn om in konflikt oer Vladimir mei Michail II fan Tver yn syn foardiel te regeljen. Oare Noard-Russyske prinsen joegen harren del ûnder de autoriteit fan Dmitri en diene it harres ta foar de oansteande konfrontaasje mei de Gouden Heap. Tsjin it ein fan syn bewâld hie Dmitri Donskoj it grûngebiet fan it foarstedom Moskou ferdûbele en wie it de sterkste macht fan Ruslân woarn.
Striid tsjin de Gouden Horde
Mamai waard troch syn rivaal generaal Tochtamysj ôfset, dy't de hearskippij fan de Gouden Heap oer de Rûs wer op 'e nij ynoarder makke. De generaal hie twa soannen fan Dmitri Konstantinovitsj yn tsjinst, dy't de Moskoviten ûnder it ûnthjit de stêd te sparjen oerhellen om de poarte fan Moskou te iepenjen. De stêd waard troch de troepen oerfallen en ferwoastge, wêrby likernôch 24.000 minsken omkamen. Dmitri moast him deljaan ûnder Tochtamysj en bleau grutfoarst fan Vladimir. Nei syn dea yn 1389 wie Dmitri de earste grutfoarst dy't syn titels sûnder oerlis mei de khan oan syn soan Vasili neiliet.
Brake (Under-Weser)
Brake (Nedersaksysk: Braak) is de haadstêd fan de lânkring Wesermarsk yn Leechsaksen. De stêd heart by de regio Aldenboarger Lân, en sûnt 2005 ek by de Jeropeeske stêdekloftregio Bremen/Aldenboarch.
Brake leit op de westigge fan de Under-Weser; fan de noardkant fan de stêd giet it fear Brake-Sânstêd. It gebiet fan Brake grinzget yn it noarden oan gemeente Stadland, yn it westen oan gemeente Ovelgöne en yn it suden oan de stêd Elsfleth. Om Braak hinne leit greide, fan oarsprong marsklân.
Nieuw Eykenduynen
Nieuw Eykenduynen is in begraafplak yn De Haach.
Doe't Oud Eik en Duinen te lyts waard, waard yn 1891 oan de oare kant fan de Laan van Eik en Duinen it begraafplak Nieuw Eykenduynen oanlein. Njonken it begraafplak lizze in bernebuorkerij en in folkstúnkompleks.
Bekende persoanen
thumb|125px|Oerste [[Jouwert Witteveen]] Op Nieuw Eykenduynen binne tal fan ferneamde persoanen beïerdige, ûnder oaren Willem Kloos, ir. Manusama en Simon Vestdijk en in opfallend protte (KNYL)-militêren.
Star Trek III: The Search for Spock
Plot
It romteskip de USS Enterprise keart skansearre werom nei de Ierde nei it gefjocht mei de boppeminsklike smjunt Khan Noonien Singh (sjoch: Star Trek II: The Wrath of Khan), dy't it skip besocht hat te ferneatigjen troch in eksperiminteel terrafoarmingsapparaat ôfgean te litten dat bekend stiet as Genesis. Under de sneuvele bemanningsleden is Spock, de Vulcaanske freon fan admiraal James T. Kirk, de gesachfierder fan 'e USS Enterprise. Foarôfgeande oan 'e weromkear nei de Ierde is de deakiste (eins de húl fan in torpedo) mei Spock deryn, ôfsketten op 'e frjemde nije planeet dy't troch it Genesis-apparaat skepen is, en dy't ek Genesis neamd wurdt.
As de USS Enterprise by it romtedok yn in baan om 'e Ierde arrivearre is, begjint skipsdokter Leonard McCoy him frjemd te hâlden en dragen, wêrnei't er foar syn eigen feilichheid opnommen wurdt op in psychiatryske ôfdieling. De kommandant fan 'e Stjerrefloat, admiraal Morrow, bringt in besyk oan 'e USS Enterprise en ynformearret de bemanning dat it skip net reparearre wurde sil, mei't it de bedoeling is dat it út 'e tsjinst helle en sloopt wurde sil. De bemanning kriget befel om net oer Genesis te praten, omreden fan 'e politike gefoelichheid fan it hiele ynsidint mei Khan en it terrafoarmingsapparaat.
Underwilens ûndersykje de wittenskipper David Marcus, de soan fan Kirk dy't ien fan 'e útfiners fan it Genesis-apparaat is, en de Vulcaanske luitenant Saavik oan board fan it Stjerrefloatskip de USS Grissom de nije planeet Genesis en it wielderige plantelibben dat him dêrop ûntwikkelet. As se ûnferwachts op spoaren fan dierlik libben stjitte, lit kaptein J.T. Esteban har beiden nei it oerflak fan 'e planeet strielje. Dêr ûntdekke se dat it Genesisapparaat Spock wer ta libben brocht hat yn 'e foarm fan in Vulcaansk bern, hoewol't syn geast net oanwêzich liket te wêzen. It docht bliken dat de planeet ynstabyl is en mei hoarten en stuiten ferâlderet. De jonge Spock liket mei de planeet ferbûn te wêzen, en ferâlderet jierren yn mar in pear oeren tiid. Marcus bekent oan Saavik dat er, om in pear hoekjes ôf te snijen, de gefaarlike, want ynstabile 'protomatearje' brûkt hat by de ûntwikkeling fan it Genesisapparaat. Hy ornearret no dat de planeet binnen in stikmannich oeren himsels like hurd ferneatigje sil as er ta wêzen kommen is.
Kruge, de ambisjeuze kaptein fan in Klingon-romteskip, ûnderskept it rapport oer it Genesisapparaat en de skepping fan 'e planeet Genesis dat Kirk nei it haadkertier fan 'e Stjerrefloat ferstjoerd hat. Hy sjocht it Genesisapparaat net út in wittenskiplik perspektyf, mar beskôget it ynstee as in machtich wapen, dat er beslist hawwe wol. Hy set mei syn kamûflearre skip koers nei Genesis, dêr't er de USS Grissom ferneatiget en him mei inkele ûnderhearrigen nei de planeet strielje lit om Marcus, Saavik en de jonge Spock finzen te nimmen.
Op 'e Ierde hat Kirk ûnderwilens in besyk krigen fan Spock syn heit, de Vulcaanske ambassadeur Sarek. Dy is derfan oertsjûge dat Spock foar syn dea syn katra, of libbene geast, oan Kirk oerdroegen hawwe moat. Dat blykt net sa te wêzen, mar út bylden fan befeiligingskamera's oan board fan 'e USS Enterprise wurde Kirk en Sarek gewaar dat Spock syn katra oerdroegen hat oan dokter McCoy. Sarek drukt Kirk op it hert dat it fan it heechste belang is dat it stoflik omskot fan Spock en syn katra nei syn thúsplaneet Vulcanus brocht wurde om te rêste lein te wurden.
De USS Enterprise set koers nei Genesis om it stoflik omskot fan Spock te sykjen. Dêr oankommen is de USS Grissom ûnfynber, mar wol treffe Kirk-en-dy der in Klingon-romteskip oan, dêr't se mei yn in gefjocht ferwikkele reitsje. De Enterprise, dy't noch altyd de skea út it gefjocht mei Khan hat, rekket alle wapens kwyt. Kruge, dy't himsels foar it gefjocht weromstrielje litten hat nei syn skip, easket dat Kirk him oerjout, of oars sil er de trije finzenen ombringe litte dy't syn mannen op it oerflak fan 'e planeet fêsthâlde. Om Kirk witte te litten dat it him mienen is, jout er befel om ien fan 'e finzenen, lykfolwa, te deadzjen. De Klingons kieze Saavik út om te eksekutearjen, mar Marcus falt harren oan en wurdt yn har plak ombrocht.
Kirk beart dat er him oerjaan sil, en Kruge stjoert it meastepart fan 'e restearjende bemanningsleden fan syn skip om 'e USS Enterprise te interjen. Wat er net wit, is dat Kirk-en-dy harrensels al nei it oerflak fan 'e planeet striele hawwe en it selsferneatigingsmeganisme fan 'e Enterprise yn wurking steld hawwe. It romteskip ûntploft mei de Klingons oan board. Dêrop lokket Kirk Kruge nei it oerflak fan Genesis ta. Kruge lit Saavik en de ofsieren fan 'e Enterprise as finzenen nei syn skip striele. Wylst de planeet yn ierdbevings en fjoer ûndergiet, reitsje Kirk en Kruge slaande deilis. As Kruge oan 'e hannen oan 'e râne fan in klif hinget mei in rivier fan lava yn 'e djipte ûnder him, stekt Kirk him syn hân ta om him te rêden, mar Kruge besiket ynstee Kirk oan syn foet oer de râne te lûken. Dêrop hat Kirk syn nocht en wâdet de Klingon yn it gesicht oant er yn 'e djipte falt.
Neitiid jout Kirk yn it Klingon, fia it kommunikaasjeapparaat dat Kruge út 'e hân fallen is, de bemanning fan it Klingon-skip opdracht om him en Spock oan board te strieljen. Dêr oermasteret er de pear oerbleaune Klingons. Hy en de oare ofsieren fan 'e Enterprise nimme it skip yn besit en sette koerts nei Vulcanus. Dêr wurdt it libbene lichem fan Spock, dat no like âld is as er wie doe't er stoar, troch de hegepreesteresse T'Lar by in nuodlik ritueel dat fal-tor-pan hjit, gearbrocht mei de katra út it ferstân fan McCoy. It ritueel is súksesfol en de geast fan Spock wurdt weriene mei syn lichem, hoewol't syn oantinkens yn 't earstoan fragmintearre binne. As er him nei djip neitinken te binnen bringt dat Kirk "Jim" hjit en syn freon is, docht lykwols bliken dat er meitiid wer de âlde wurde sil.
Produksje
Nei Star Trek II: The Wrath of Khan, út 1982, in film dy't sawol by de filmkritisy as it bioskooppublyk goed yn 'e smaak foel, sette filmstudio Paramount Pictures gau-gau útein mei de preproduksje fan in trêde Star Trek-film. De nije film, Star Trek III: The Search for Spock, sette de ferhaalline troch fan it punt ôf dêr't dy yn The Wrath of Khan ophold. Leonard Nimoy, de akteur dy't de rol fan Spock fertolke, bea himsels oan as regisseur nei't dúdlik waard dat Nicholas Meyer, dy't The Wrath of Khan regissearre hie, net weromkeare soe. Studiobaas Michael Eisner, dy't troch útlittings fan Nimoy yn 'e oertsjûging ferkearde dat Nimoy in hekel oan 'e Star Trek-franchise krigen hie, fielde dêr earst neat foar, mar Nimoy wist him te bepraten.
As produsint hie Harve Bennett foar Paramount it direkte tafersjoch oer de film. Hy wie ek dejinge dy't it senario skreau, in put dy't er yn seis wiken klearre. Foar Star Trek III: The Search for Spock wie in budget fan $16 miljoen beskikber, wat justjes mear wie as foar The Wrath of Khan, mar noch altyd folle minder as foar de earste Star Trek-film, Star Trek: The Motion Picture, út 1979. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Charles Correll, en de filmmuzyk waard fersoarge troch James Horner.
Distribúsje
De distribúsje fan Star Trek III: The Search for Spock waard fersoarge troch produksjestudio Paramount Pictures. De film gie op 1 juny 1984 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. Dêr ûnderfûn Star Trek III: The Search for Spock benammen konkurrinsje fan de aventoerefilm Indiana Jones and the Temple of Doom, de fantasyfilm Gremlins en de komeedzjefilm Ghostbusters, dy't tagelyk útkamen. Star Trek III: The Search for Spock waard yn febrewaris 1985 as VHS-keapfideo útbrocht. De earste dvd-útjefte datearre fan 11 maaie 2000, en de earste blu-ray-publikaasje út maaie 2009.
Untfangst
Star Trek III: The Search for Spock krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy, hoewol't it dúdlik as in mindere film sjoen waard as syn foargonger Star Trek II: The Wrath of Khan. De rezjy fan Leonard Nimoy koe lykwols rekkenje op universele lof. Richard Schickel fan it tydskrift Time priizge de film as "miskien wol it earste romte-epos dat dy beneaming yn 'e swiidste betsjutting fertsjinnet." Janet Maslin fan The New York Times en Newsweek skreau dat, hoewol't de film tebekholden waard troch de almar fierder ferâlderjende akteurs en tillefyzjetematyk, hy ferheft waard troch de tawijing wêrmei't er makke wie.
Roger Ebert, fan 'e Chicago Sun-Times, neamde de film "goed, mar net geweldich". Ek wie it neffens him "in kompromis" tusken de ôfhinklikens fan special effects yn Star Trek: The Motion Picture en de karakterûntwikkeling dy't de driuwende faktor wie yn Star Trek II: The Wrath of Khan. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Star Trek III: The Search for Spock in frij heech goedkarringspersintaazje fan 79%, basearre op 48 ûnderskate resinsjes. Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet de film in goedkarringspersintaazje fan 56%, basearre op 17 resinsjes.
Resultaat
Star Trek III: The Search for Spock brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $76,5 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $10,5 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $87 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $16 miljoen betsjut dat in winst fan $71 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie de film in kommersjeel súkses, sij it yn mindere mjitte as Star Trek II: The Wrath of Khan.
Misdiesearje
In misdiesearje (ek skreaun as misdiedsearje) is in is in tillefyzjesearje dy't ta it mêd fan 'e dramasearjes heart en ûnderdiel foarmet fan it misdiesjenre. It is in frij breed sjenre dêr't net inkeld plysjesearjes en detektivesearjes ta hearre, mar ek tillefyzjerigen wêrby't it ferhaal út it eachpunt fan 'e misdiedigers wei sjen litten wurdt, lykas The Sopranos, Sons of Anarchy en Klem. Ek rjochtsealdrama's, lykas Matlock of Perry Mason kinne ûnder de term misdiesearje beflapt wurde.
Sybe Sybesma
Sybe Sybesma (Nijehaske, 5 novimber 1924 - Ljouwert, 9 maart 1986) wie in Frysk klassikus en dichter. Sybe Sybesma wie de âldste soan fan Rintsje Piters Sybesma.
Nei it gymnasium studearre Sybesma klassike talen oan de Universiteit fan Amsterdam. As learaar klassike talen stie er oan skoallen yn Snits, Oostburg (Seelân), Breda en Almelo. Sûnt 1948 is syn wurk rûnom ferskynd yn blêden.
Sybesma is yn de âldens fan 61 jier hommels ferstoarn oan in harsensfluesûntstekking.
Wurk
Under mear:
Juro Kobayashi
Juro Kobayashi (小林寿郎), 1949) is in Japansk astronoom.
Hy ûnduts twa asteroïden, yn 1996 en 1997, en ien komeet.
De asteroïde (6022) Jyuro is nei him ferneamd.
Utjouwerij Regaad
Utjouwerij Regaad, offisjeel eins Stifting Utjouwerij Regaad, is in Fryske útjouwerij dy't fêstige is yn Grins.
Wim Brands
Wim Brands (Brummen, 29 maart 1959 – Amsterdam, 4 april 2016) wie in Nederlânsk dichter, sjoernalist en presintator.
Utjouwerij Regaad
Skiednis
Regaad waard ein 2013 yn Grins oprjochte troch oersetter Anne Tjerk Popkema, Bert-René Luimstra en byldzjend keunstner Peter Boersma. De trije mannen hiene as doel it befoarderjen fan it lêzen fan Frysktalige boeken. Dêrta rjochtet de útjouwerij him op "de produksje fan Fryske oersettings yn heechweardige en orizjinele útjeften", sa't it formulearre wurdt op 'e eigen webside.
De trije oprjochters dogge it útjaan derby, njonken harren "echte" wurk, en stekke alle winst dy't se mei in boek meitsje wer yn it útjaan fan it folgjende boek. It earste boek fan Utjouwerij Regaad kaam yn april 2014 út, en wie in oersetting fan Edgar Allan Poe syn The Pit and the Pendulum. Yn 2015 kaam Hielke Visser as fjirde man Regaad, earst as ponghâlder, en fan 2017 ôf as algmien bestjoerslid. De útjouwerij krige in fiifkoppich bestjoer doe't Erik de Vries yn 2017 ponghâlder waard.
Wim Brands
Biografy
Brands waard berne en opbrocht yn Brummen. Yn 1978 wie Brands syn debút as dichter yn it Hollands Maandblad fan K.L. Poll; hy wie doe 19 jier. Syn wurk ferskynde yn literêre tydskriften en hy publisearre de dichtbondels Inslag (1985), Koningen, de gehavende (1990), Zwemmen in de nacht (1995), In de metro (1997), De schoenen van de buurman (1999), Ruimtevaart (2005), Neem me mee, zei de hond (2010) en 's Middags zwem ik in de Noordzee (2014). Op 26 jannewaris 2012 ferskynde by Compaan Utjouwers syn karlêzing De vijftig beste gedichten van Wim Brands en yn april 2017 de Verzamelde gedichten, bondels mei net-publisearre materiaal mei in neiwurd fan Thomas Verbogt.
Brands wurke foar de Nederlânske omrop VPRO fan 1987 ôf oan. Fan Wim Noordhoek learde er it fak en tegearre betochten se it radioprogramma De Avonden, mar Brands wie it meast bekend as presintator fan it telefyzjeprogramma Boeken. In programma mei in ferlykbere foarm ûnder syn lieding op Radio 1 wie Brands met boeken.
Brands wurke as sjoernalist foar it Leidsch Dagblad en Vrij Nederland. Fan 2010 ôf wie er ferbûn oan de Schrijversvakschool Amsterdam as dosint poëzy en foardracht en yn septimber 2012 fersoarge er, nei Marcel Möring en Pieter Steinz, foar boekhannel Donner yn Rotterdam it boekeprogramma Brands in Donner.
Brands wie foar it lêst as presintator fan Boeken te sjen op 20 maart 2016. Op 4 april 2016 die Brands himsels te koart. Hy waard 57 jier.
Stichting Waterschapserfgoed
Stichting Waterschapserfgoed is in Nederlânske stichting dy't it bewarjen fan ûnreplik wetterskipsgoed yn Fryslân ta doel hat.
De stichting waard yn 2004 opjochte op inisjatyf fan Wetterskip Fryslân mei it each op it yn stân hâlden fan net mear funksjonele, mar kultuerhistoarysk weardefol ûnreplik goed (mûnen, wynmotors, sluzen en gemalen).
Erfgoed objekten
Mûnen Wynmotors
Gemalen Tinktekens Diken
Nederland Zingt
Nederland Zingt is in telefyzjeprogramma fan 'e Evangelyske Omrop (EO), wêrby't koar- en gearsang yn ferskillende katedralen en tsjerken yn Nederlân opnommen en útstjoerd wurdt. It programma wurdt wykliks útstjoerd en meastentids gearsteld troch oargelist en komponist Martin Zonnenberg.
Yn 1990 waard alle moannen in telefyzje-muzykprogramma útstjoerd mei koar- en gearsang, provinsjale nijsgjirrigens, folkloare en ferneamden út 'e regio. It programma waard in provinsjetocht en krige de titels Groningen Zingt, Friesland Zingt, ensfh. De lêste útstjoering fan dizze searje waard oerkeppeljend Nederland Zingt neamd.
Kesswil
Kesswil is in gemeente en plak yn it Switserske kanton Thurgau, en heart ta it distrikt Arbon. De gemeente leit oan de Bodensee.
Takao Kobayashi
Takao Kobayashi (小林 隆男, Kobayashi Takao; 1961) is in Japans heechlearaar en amateurastronoom, dy't syn waarnimmingen yn it Oizumi Observatoarium docht.
Terrace Heights (Washington)
Terrace Heights is in gemeentefrij (unincorporated) plak yn Yakima County yn de steat Washington. It plak leit 6 km eastlik fan Yakima. It is in foarstêd fan Yakima en heart by de stêdekloft fan Grutter-Yakima.
Frits Diepen
thumb|Frits Diepen, rjochts H. During (1965) Frederik Jan Leo (Frits) Diepen (Tilburg, 29 augustus 1915 - Düsseldorf, 4 july 1974) wie in Nederlânsk loftfeartpionier en -yndustrieel. Hy wie benammentlik bekend as oprjochter fan Avio-Diepen en ien fan de grutte mannen efter de weropbou fan de Nederlânske loftfeartyndustry nei de Twadde Wrâldoarloch.
Privee
Diepen boaske 30 july 1941 oan Simone Smits (1915-1970). Nei har fertsjerren troude er mei Marie José Mutsaerts. Diepen hie fiif bern. Hy wie in omkesizzer fan it Earste Keamerlid Rudolph Diepen.
Takao Kobayashi
Kobayashi hat mear as 2000 planetoïden fûn. Hy hat ek de komeet P/1997 B1 (Kobayashi) ûntdutsen, dy't er ynearsten as planetoïde rapportearre.
De planetoïde (3500) Kobayashi is nei him ferneamd.
Detektivesearje
In detektivesearje (ek skreaun as detectivesearje) is in tillefyzjesearje dy't ta it mêd fan 'e dramasearjes heart en ûnderdiel foarmet fan 'e detektivefiksje. De detektivesearje is as sjenre frij nau besibbe oan sawol de plysjesearje as de misdiesearje. It draait om it oplossen fan in misdie, yn 'e regel in moardgefal. De measte plysjesearjes kinne sadwaande ek ûnder it kopke 'detektivesearje' beflapt wurde. Mar yn 'e regel wurde mei de namme 'dektektivesearje' searjes bedoeld wêryn't de haadpersoan (d.w.s. dejinge dy't de misdie oplosse moat) net by de plysje wurket. Bekende detektivesearjes binne rigen mei bekende privee-detektives yn 'e haadrol, lykas Sherlock Holmes, Miss Marple en Hercule Poirot. Men kin ek tinke oan tillefyzjesearjes as Murder She Wrote en Magnum, P.I.
Down These Strange Streets
Down These Strange Streets is in blomlêzing yn 'e foarm fan in ferhalebondel, gearstald troch de Amerikaanske redakteuren en skriuwers George R.R. Martin en Gardner Dozois. De titel betsjut letterlik "Dizze Frjemde Strjitten Del". It boek omfettet 16 koarte ferhalen (eins 15 ferhalen en in novelle) fan it fantasysjenre. De ferhalen binne skreaun troch foaroansteande auteurs as Charlaine Harris, Simon R. Green, Glen Cook, Diana Gabaldon en Patricia Briggs. Alle ferhalen út Down These Strange Streets waarden yn dizze bondel foar it earst publisearre, hoewol't de measten neitiid troch de respektivelike skriuwers op 'e nij útjûn binne yn eigen ferhalebondels. Down These Strange Streets waard yn 2011 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij Ace Books.
Sellingen
thumb|Tsjerke fan Sellingen thumb|It gemeentehûs fan Sellingen thumb|Sellingen op in topografyske kaart fan 1930. It oranje gebiet op de kaart is it heidelân dat noch net oanmakke is thumb|It pompstasjon Ir. A. Polstra yn 1972 justjes nei't it iepene waard Sellingen (Grinslânsk: Zèlng) is in iesdoarp yn de gemeente Westerwâlde yn de regio Westerwâlde yn de provinsje Grinslân. It wie it haadplak fan de eardere gemeente Vlagtwedde, dy't op 1 jannewaris 2018 mei de gemeente Bellingwedde gearfoege waard ta de nije gemeente Westerwâlde. It hat noch hieltyd ien fan de twa gemeentehuzen fan de nije gemeente wêrfan't de oare yn Wedde stiet.
It doarpsgebiet omfiemet ek de postadressen fan it doarp Jipsingboertange en de 18 buorskippen Borgertange, Borgerveld, Jipsinghuizen (foar it grutste part), Lammerweg, Laude, Laudermarke (foar in part), Leemdobben, Over de Dijk, Overdiep, Rijsdam, Sellingerbeetse (foar it grutste part), Sellingerzwarteveen, Ter Borg, Ter Walslage, Ter Wisch, Veerste Veldhuis, Wessingtange en Zuidveld. It doarpsgebiet hie yn 2019 2.610 ynwenners, dêr't der likernôch 1.000 fan yn de buorren fan Sellingen sels wenje.
Namme
De namme is ôflaat fan de persoansnamme Selle, mei it taheaksel -ingen dat "hearrend ta" betsjut, dus de namme betsjut sokssawat as "hearrend ta Selle" of de "lju fan Selle". It plak waard om 1150 hinne Sallinge neamd en yn 1316 Zellynge, yn 1558 Sellick, yn 1660 Sellingen en yn 1825 Zellingen.
Skiednis
Sellingen is in iesdoarp en hat in brink, dy't tekenjend foar sokke doarpen is. It doarp ûntstie yn de Midsiuwen en de karspel fan Sellingen omfieme foar de Reformaasje ek de marken Laude en Ter Haar. De Nederlânsk-Herfoarme tsjerke fan Sellingen waard yn de fjirtjinde iuw boud. Dy tsjerke of in foargonger dêrfan waard neamd yn in list fan de Abdij fan Corvey dy't yn de trettjinde iuw opsteld waard. It doarp hat ek noch in Grifformearde tsjerke.
Gea
It Sellingerveld, dat earder it heidelân fan de marke Sellingen wie, waard yn de tritiger jierren fan e tweintichste iuw oanmakke yn it ramt fan de wurkferskaffing. Der waarden lânbougrûn en bosken, dy't ûnder it behear fan Steatsboskbehear kamen, ûntwikkele en it bosk Sellinger Bossen waard in bosk fan 600 bunder grut. In part fan it bosk wurdt hjoed-de-dei brûkt foar it winnen fan wetter. De Ruiten Aa waard yn de sechtiger jierren kanalisearre, mar yn de njoggentiger jierren waarden de meanders yn it ramt fan natuerûntjouwing fannijs opholpen. Besúdeasten it doarp hat Steatsboskbehear gebiet om Vennekampen en Holle Beetse hinne yn behear.
Ekonomy
Der is yn it doarp hoareka, inkelde winkels en in supermerke oanwêzich. It doarp hat in pjutteboattersplak, Lutke beudels, en twa basisskoallen: de iepenbiere basisskoalle Op d 'Esch en de kristlike basisskoalle Het Gebint. Foar fuortset ûnderrjocht is it doarp op Ter Apel en Stedskanaal oanwiisd.
De lânbou om it doarp hinne bestiet benammen út feetylt en ikkerbou. Ek is rekreaasje in boarne fan ynkommen: der binne ferskate kampearterreinen en in bungalowpark.
Op 12 maaie 1972 waard it drinkwetterpompstasjon "Ir. A. Polstra" iepene. Dat pompstasjon soarget foar it drinkwetter fan in part fan Súdeast-Grinslân.
Ferfier
Beëasten it doarp rint it Ruiten-Aa-kanaal dêr't op de hichte fan Sellingen de Sellingerslûs yn stiet. Troch it doarp hinne rint de N976. Tusken 1919 en 1948 rûn de stoomtramline fan it OG troch it doarp hinne dy't fan Wynskoat nei Ter Apel rûn.
Frank Thring (akteur)
Frank Thring (folút: Frank William Thring; Melbourne, 11 maaie 1926 – dêre, 29 desimber 1994) wie in Australysk toaniel-, film- en tillefyzje-akteur, dy't it bekendst waard mei rollen as Pontius Pilatus yn Ben-Hur (1959), Heroades Antipas yn King of Kings (1961) en emir El-Kadir fan Falinsia yn El Cid (1961). Hy wie fan mingd Ingelsk en Dútsk etnysk komôf, en iepentlik homoseksueel yn in tiid dat soks yn 'e measte maatskiplike fermiddens noch net akseptearre waard.
Jonkheid en oplieding
Thring waard yn 1926 berne yn Melbourne, yn 'e Australyske steat Fiktoaria. Hy wie de soan fan Frank William Thring sr. (better bekend as F.W. Thring), in toaniel- en filmprodusint fan Ingelsk komôf, en dy syn frou Olive Kreitmeyer, dy't fan Dútske ôfstamming wie. Thring genoat ûnderwiis oan ferskate skoallen yn syn bertestêd Melbourne. Syn heit kaam te ferstjerren yn 1936, doe't er sels noch mar tsien jier wie.
Karriêre
Thring folge in oplieding ta harkspulakteur by de radiostjoerder 3XY, dy't eigendom fan syn famylje wie. Under de Twadde Wrâldoarloch tsjinne er by de Keninklike Australyske Loftmacht, en nei't er yn 1945 ôfswaaid wie, sette er útein mei in karriêre as toanielakteur. Bûten Austraalje wie Thring yn 1954 foar it earst te sjen doe't er yn 'e Britske haadstêd Londen de rol fan Heroades Antipas fertolke yn it stik Salome, fan Oscar Wilde. Twa jier letter spile er sir Lancelot Spratt yn it stik Doctor in the House, dat mar leafst 240 kear opfierd waard yn it Londenske Victoria Palace.
Fierders spile Thring Saturninus yn in troch it Keninklik Shakespeare Teäter beävensearre produksje fan Titus Androanikus. Dêrby hied er as tsjinspilers Laurence Olivier, Vivien Leigh en Anthony Quayle. Teffens fertolke er de rol fan kaptein Heak yn Peter Pan, dy fan kaptein Ahab yn Moby-Dick en dy fan 'e skeanskermer Falstaff yn Hindrik IV, Diel 1. Hy song ek yn 'e musical Robert and Elizabeth, mei June Bronhill en Denis Quilley. Letter yn syn libben soe Thring him wer op 'e planken bejaan troch yn 1988 de butlers te spyljen yn 'e produksje fan it stik The Importance of Being Earnest fan 'e Melbourne Theatre Company.
Ein1950-er jierren begûn Thring ek yn films te spyljen. Syn debút hied er datoangeande as de usurpator Ælla fan Noardumbrje yn 'e histoaryske aventoerefilm The Vikings, út 1958, mei Kirk Douglas. Syn bekendste filmrol wie dy fan Pontius Pilatus, de Romeinske steedhâlder fan 'e provinsje Judéa, yn 'e ferneamde Amerikaanske film Ben-Hur, út 1959, mei yn 'e titelrol Charlton Heston. Oare rollen fan Thring út dy snuorje wiene in abbekaat yn The Case of Mrs. Loring (1958), de emir fan Falinsia yn El Cid (1961), en op 'e nij Heroades Antipas yn King of Kings (1961). Thring is de iennichste filmakteur dy't beide persoanen spile hat (Pilatus en Heroades), dy't neffens it Nije Testamint fan 'e Bibel ferantwurdlik wiene foar de krusiging fan Jezus Kristus.
Werom yn Austraalje spile Thring yn Age of Consent (1969) mei James Mason en in pypjonge Helen Mirren. Teffens wied er te sjen yn twa biografyske films oer iere Australyske ûntdekkingsreizgers: Ned Kelly (1970) en Mad Dog Morgan (1976). Hy spile glêde gangsters yn Alvin Purple Rides Again (1974) en The Man from Hong Kong (1975), de duvelske Sammelder yn 'e post-apokalyptyske aksjefilm Mad Max Beyond Thunderdome (1985) en in kolderike Alfred Hitchcock-eftige regisseur yn Howling III (1987).
Op 'e tillefyzje hie Thring rollen yn Australyske minysearjes as Against the Wind en Bodyline. Yn 'e ferneamde bernetillefyzjesearje Skippy wied er yn in weromkearende rol te sjen as de smjunt Doctor Stark, dy't op snoade wize besocht om 'e kangoeroe Skippy en oare bisten út it fiktive Nasjonaal Park Waratah te stellen. Thring wurke fierders ek mei oan ferskate reklamespotsjes en in filmke fan 'e Australyske oerheid dêr't er de lju yn oprôp om har sjoch- en lústerjild te beteljen.
Priveelibben
Bûten syn publike optredens om stie Thring bekend as in flamboyante en opljeppende persoanlikheid, waans karriêre geregeldwei ûnderbrutsen waard troch perioaden fan alkoholisme en minne sûnens. Hy droech gauris swarte klean, wat yn dy tiid apart wie, en liet boppedat alle binnenwanden fan syn hûs ek swart fervje. Thring wie yn 'e 1950-er jierren yn Londen koart troud mei aktrise Joan Cunliffe, mar dat houlik einige yn in skieding. Hoewol't it doedestiden beslist net algemien akseptearre wie, makke Thring der gjin geheim fan dat er homoseksueel wie, mar hy hie ek in grutte bernewinsk en wie tige oerstjoer doe't syn houlik strâne sûnder dat der bern út fuortkommen wiene.
Ferstjerren
Frank Thring kaam op 29 desimber 1994 yn syn wenplak Melbourne yn 'e âlderdom fan 68 jier te ferstjerren oan kanker. Hy waard kremearre by in plechtichheid yn besletten fermidden, en syn jiske waard neitiid op see ferstruid, foar de kust fan Queenscliff (Fiktoaria). Begjin 1995 waard syn libben yn it iepenbier fierd yn it Fiktoriaanske Sintrum foar de Keunsten yn Melbourne.
Forty Thousand in Gehenna
Forty Thousand in Gehenna (ek wol stavere as 40,000 in Gehenna) is in science fiction-roman fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwster C.J. Cherryh. De titel betsjut: "Fjirtichtûzen yn Gehenna" (Gehenna is in oare namme foar de hel). It boek fertelt it ferhaal fan 'e jammerdearlik ferrûne kolonisaasje fan 'e planeet Gehenna troch fjirtichtûzen minsklike kolonisten. Forty Thousand in Gehenna is in op himsels steand diel fan Cherryh har Alliance-Union Universe-rige, wêrfan't de boeken yn in mienskiplike foarm fan 'e takomst spylje. Mei û.m. Cyteen en Serpent's Reach makket Forty Thousand in Gehenna binnen dy searje diel út fan in tal romans dy't bekendsteane ûnder de namme Era of Rapprochement ("Tiidrek fan Fermoedsoening"). It waard yn 1983 yn in beheinde earste oplaach publisearre troch Phantasia Press yn West Bloomfield, en in jier letter werútjûn by de New Yorkske útjouwerij DAW Books. Yn 2008 waard de roman werpublisearre yn 'e omnibusedysje Alliance Space, mei in oar boek fan Cherryh, Merchanter's Luck.
Eftergrûn
Yn it Alliance-Union Universe fan C.J. Cherryh, dat fier yn takomst spilet, hat de minskheid him ferspraat nei de stjerren troch fiere planeten te kolonisearjen en romtestasjons te bouwen yn sinnestelsels sûnder gaadlike planeten. Nei ferrin fan tiid makken de measte kolonisearre planeten har by in ûnôfhinklikheidsoarloch los fan Mem Ierde om in selsstannige Uny (Union) te foarmjen. Troch de oarloch tusken de mei grou geweld fanwegen kommende Ierdske striidkrêften oan 'e iene kant en de Uny oan 'e oare kant, dy't der gjin kwea yn seach om gebrûk te meitsjen fan fabryksmjittich produsearre genetysk kloande soldaten, waard de feilichheid en breawinning fan 'e grutte en machtige, troch famyljeclans bewenne keapfardijskippen bedrige. Dêrop kamen dy gear om in trêde partij yn it konflikt te foarmjen, de Keapfardersalliânsje (Merchanters' Alliance). Nei't de Ierdlingen har troch brekme oan jild út 'e oarloch weromlûke moasten, gie dy sadwaande fierder tusken de Uny en de Alliânsje.
Pittsburgh (betsjuttingsside)
"Pittsburgh" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Forty Thousand in Gehenna
Ynhâld
Forty Thousand in Gehenna begjint yn 'e tiid dat de Uny en de Keapfardersalliânsje krekt frede sletten hawwe. Der bestiet lykwols noch in soarte fan kâlde oarloch tusken beide partijen, en yn it ramt dêrfan beslút de Uny om guon planetestelsels te kolonisearjen dy't har oan 'e fierste kant fan it territoarium fan 'e Alliânsje befine. It idee is dêrby, sa wurdt oan 'e kolonisten ferteld, om 'e Alliânsje yn te sluten. Op ien fan 'e te kolonisearjen planeten wurde oan 'e mûning fan in rivier yn 'e oseaan 45 militêren, 452 boargers en 41.911 saneamde azi's ôfset, yn totaal 42.363 minsken. De azi's binne fabryksmjittich produsearre kloanen fan ferskate genotypen, fan wa't de psyche foarme is troch deepteach, in proses dat sterk liket op it oanbringen fan kennis ûnder in steat fan hypnoaze. Dêrtroch binne de azi's beheind yn harren geastlike fermogens, sadat se nea ûntefreden binne oer harren bestean, ek al liket dat suver as twa drippen wetter op in foarm fan slavernij.
De planeet, dy't Newport hjitte soe, mar troch de kolonisten al rillegau Gehenna neamd wurdt, hat in wrâldseigen floara en fauna. Mank de bisten binne ferskate hagedisfoarmige reptyleftigen, wêrûnder guon grutte grizen ter grutte fan in auto, dy't om har lilkens 'calibans' neamd wurde, nei de lilke lânseigen persoan yn Shakespeare syn toanielstik De Stoarm, en guon oare grien-blauwen ter grutte fan in hûn, dy't folle moaier binne en dêrom nei Caliban syn elfeftige freon 'ariels' neamd wurde. Neffens de ynformaasje dy't de kolonisten krije, is der op Gehenna gjin yntelligint bûtenierdsk libben, mar nei ferrin fan tiid docht lykwols bliken dat der twa soarten calibans binne: de grizen en de brunen. De brune calibans, dy't yn in soarte fan symbioaze mei de ariels en de grize calibans libje, binne trije oant fiif kear sa grut as de grizen, en binne wol deeglik yntelligint, hoewol net op in wize dy't de minsken maklik te begripen fine.
Wat oars dat de kolonisten net witte, is dat harren koloanje bedoeld is om te mislearjen. De Uny wol de Alliânsje hielendal net ynslute; dat is fiersten te djoer. It is folle goedkeaper om 'e territoriale útwreiding fan 'e Alliânsje in stôk yn 'e speaken te stekken troch problemen foar de lange termyn te meitsjen op planeten dy't oars wierskynlik troch de Alliânsje kolonisearre wurde soene, yn 'e foarm fan in minsklike restbefolking dy't dêr al oanwêzich wêze sil ear't de Alliânsje dy planeten berikke kin. Har folslein ûnbewust dat har libbens troch har eigen regear weismiten binne, sette de militêren en boargers mei help fan 'e azi's mei goede moed útein om 'e grûnslach fan 'e koloanje te foarmjen, sadat dy ree wêze sil foar útwreiding as oer trije jier de romteskippen komme om mear kolonisten en materieel te bringen.
Al fan it ierste oanbegjin ôf binne der alderhanne tsjinslaggen. Kolonel James A. Conn, de gûverneur fan 'e koloanje, is in troch de oarloch traumatisearre widner wa't koartby de frou ûntfallen is. Dat hat makke dat er oan 'e drank rekke is, en boppedat ûntdekt er ûnderweis nei Gehenna dat er net sa sûn is as dat er miende. Tsjin 'e tiid dat de kolonisten op har bestimming arrivearje, is er derfan oertsjûge rekke dat it in flater wie om him foar dit projekt oan te melden, mar hy beslút troch te setten om't er noch nea samar opjûn hat. Hy hat yn kaptein Ada Beaumont in earsten luitenant-gûverneur en hy regelt mei har dat sy it deistich bestjoer fan 'e koloanje op har nimme sil. Boppedat is it mar foar trije jier, en dêrnei kin er syn funksje oan in oar oerdrage en werom nei hûs. Al syn plannen draaie lykwols op neat út as Beaumont op dei 58 fan 'e koloanje omkomt by in ûngemak.
Under de minder as krêftdiedige lieding fan Conn giet it almar minder mei de koloanje. Der begjint in slepend konflikt mei grize calibans dy't de rivier oerstekke (dy't men de Styx neamd hat), om op it terrein fan 'e basis harren spiraalfoarmige ierdwâlen oan te lizzen. It docht bliken dat it swiere materieel dat de kolonisten meijûn is, net oer de sâlte seelucht kin, sadat it stikken giet en begjint fuort te roastkjen. Ta frustraasje fan syn ûnderhearrigen ferbiedt Conn it harren om har bûten it terrein fan 'e basis te bejaan, mei as gefolch dat men neat ûndersykje kin en ek neat méár oer Gehenna te witten komt as dat men al tocht te witten. As nei trije jier de skippen net komme, lit in elk de moedfearren hingje. Nei noch in healjier om 'e nocht wachte te hawwen, pakt Conn op in jûn syn pistoal en sjit himsels troch de holle. Dêrmei hâldt elts funksjoneel bestjoer fan 'e koloanje yn prinsipe op te bestean.
Cherryh beskriuwt de folgjende trijehûndert jier yn in rige fan ferhalen, te begjinnen mei guon leden fan 'e earste generaasje. Marco X. Gutierrez, ien fan 'e oan 'e koloanje ferbûne biologen, trout mei Jane Flanahan, in kommando dy't ta it befeiligingspersoniel heart. Jin 458-9998 is in azi fan klasse A dy't yn 'e earste dagen fan 'e koloanje op syn fersyk troch de opsjenners oan in oaren fan syn klasse, Pia 86-687, keppele wurdt. De bedoeling is dat se úteinsette sille mei it produsearjen fan 'e twadde generaasje kolonisten, en dat dogge se ek. Se krije de soannen Jin 2, Zed, Mark, Tam en Green en de dochter Pia 2. Mar de deepteach-apparatuer heart ta de ierste slachtoffers fan it klimaat op Gehenna, dat de opsjenners kinne de fjirtichtûzen azi's net mear leare hoe't se mei bern omgean moatte, bern dy't as normale minsken berne wurde, sûnder de opleine geastlike beheinings fan harren âlden. It gefolch is dat de azi's har bern net begripe en de bern harren azi-âlden net. De bern krije gjin goede opfieding, mar groeie 'yn it wyld' op en dogge wat se wolle wannear't se it wolle.
Tagelyk fynt der in oare ûntwikkeling plak: Green is ien fan ferskate bern dy't apart is. Hy praat net en liket yn syn eigen wrâld te libjen. Sokken as hy wurde weirds neamd, "raren", en ferlitte oer it algemien al op jonge leeftyd de minsklike maatskippij om har by de calibans yn har ûnderierdske hoalen nei wenjen te setten. Cherryh suggerearret dat de weirds in minsklike geastlike adaptaasje ta symbioaze mei de calibans fertsjintwurdigje, mei wa't se empatysk of mooglik sels telepatysk kommunisearje kinne. De yntelliginsje fan 'e calibans wurdt noch altyd net troch it meastepart fan 'e minsken ûnderkend, hoewol't de calibans begûn binne mei it oerdekken fan 'e midden fan har spiralen mei ierden koepels, dy't meitiid útgroeie ta tuorren. Nearne oars op Gehenna dogge calibans dat, útsein oan 'e Styx, dêr't se minsklike gebouwen sjoen hawwe, wat dochs in teken oan 'e wand wêze moatte soe.
Yn jier 22 wurdt Jane Flanahan-Gutierrez, de dochter fan Marco Gutierrez en Jane Flanahan, troch guon weirds meinommen yn 'e caliban-hoalen en ferkrêfte. In wraakoefening troch har mem en de oare âld-kommando's tsjin 'e weirds rint op in ramp út as de hiele ienheid by in troch calibans feroarsake ierdferskowing omkomt. Neitiid skinkt Jane Flanahan-Gutierrez it libben oan in dochter, Elly Flanahan-Gutierrez, de earste Elly. Underwilens hawwe Jin 2, Zed, Mark en Tam har net inkeld oan it âlderlik gesach ûntlutsen, mar ek oan it gesach fan 'e basisautoriteiten, en sette se har nei wenjen yn 'e rotsheuvels op 10 km ôfstân fan 'e basis, mei in grutte kliber fan 'e oare leden fan 'e twadde generaasje. Dêrmei begjint in stadich ferfal ta barbarisme.
Yn jier 58 arrivearret it Alliânsje-romteskip de Ajax by Gehenna, op deselde deis dat Jin 458-9998, de lêste noch libbene azi en de iennichste dy't nea opholden wie mei leauwen yn 'e weromkear fan 'e skippen, komt te ferstjerren. De wittenskippers fan 'e Alliânsje binne skokt oer it flugge ferfal fan 'e koloanje en sitte mei de hannen yn it hier. De bern fan 'e azi's meitsje dúdlik dat se der gjin belang by hawwe om krekt as har âlden ta tsjinners fan 'e "berne minsken" makke te wurden, en wolle neat mei de wittenskippers te meitsjen hawwe. Uteinlik rjochtet de Alliânsje in basis yn dêr't de fierdere ûntwikkeling fan 'e minsklike kultuer op Gehenna sûnder yngripen wei bestudearre wurde sil. It planetestelsel fan Gehenna wurdt troch de Alliânsje ta in reservaat útroppen. De pleatslike calibans binne ûntrêstige troch de nije ynkringing en lûke har werom nei in plak fier streamop oan 'e Styx.
Pia 2, dy't Ma Pia neamd wurdt, no de matriarch fan in grutte famylje, observearret jierrenlang fan in hege heuvel ôf de basis. Yn jier 72, as se heech op jierren is, giet se allinnich streamop om 'e calibans en har broer Green te sykjen. Fan har wurdt nea mear wat fernommen. Datselde jiers begjint de oplieding fan 'e jonge Dean, in neikommeling fan 'e legerdokter Bethany M. Dean, by de wittenskippers op 'e basis. Troch syn ûnderrjocht komt er lykwols bûten beide maatskippijen te stean, mei't er tefolle komt te witten om in normale Gehennees te wêzen, wylst er op 'e basis net alhiel fertroud en likemin alhiel foar fol oansjoen wurdt.
Yn jier 89 wit Spencer, ien fan 'e wittenskippers fan 'e basis, dy't de calibans bestudearje wol, in Gehennees oer te heljen om gids foar him te spyljen. Dy gids is Jin 8, de betoerpakesizzer fan Jin 2. As it sjitgrage befeiligingspersoneel fan Spencer in brune caliban deadet, wurdt Jin 8 troch de weirds finzen nommen en meifierd yn 'e caliban-hoalen. Dêr yn it tsjuster wurdt hy de earste normale minske dy't leart om yn patroanen fan ierde mei de calibans te kommunisearjen. It docht bliken dat alle opsmiten fan ierdwâlen foar de calibans in foarm fan kommunikaasje is, as skreaune se op it oerflak fan 'e wrâld. Yn reäksje op it deadzjen fan 'e brune caliban sette de calibans neitiid de oanfal yn op 'e basis, it Gehenneeske doarp dêromhinne en it Gehenneeske doarp yn 'e heuvels. De basis rekket slim skansearre troch de ûndergravende aktiviteiten fan 'e calibans, mar wurdt net folslein ferwuostge. Fan 'e beide delsettings fan 'e Gehennezen bliuwt frijwol neat oer.
By dit barren fungearret Jin 8 as wurdfierder foar de calibans. Ear't de ferwuostging begjint, seit er de ynwenners oan dat se tenei mei de calibans yn har tuorren libje sille. In soad lju lizze har dêrby del om't se gjin oare kar hawwe, mar oaren besykje fuort te flechtsjen mei alle besittings dy't se drage kinne. Mank dy groep is Cloud, soan fan Cloud, soan fan Jin 4, in soan fan Ma Pia dy't mei Elly Flanahan-Gutierrez troud wie. Mei syn frou en bern, syn suster Pia en syn beppe Elly wit er yn 'e nacht te ûntkommen. Underweis pikke hja Dean op, dy't ek op 'e tiid útpykt is. Hja flechtsje nei it suden, mei't Dean fan satellytfoto's wit dat dêr in oare grutte rivier streamt. Oan 'e mûning dêrfan sette hja har nei wenjen en meitiid jouwe alle oare flechtlingen har dêr by harren. De rivier wurdt nei Cloud Cloud's River neamd. Dean, dy't de âlde lochboeken fan Marco Gutierrez lêze kin, wurdt in foaroansteand lid fan 'e mienskip, en trout mei Cloud syn suster Pia.
Yn jier 188 binne de Gehennezen ferdield oer ta steatsferbannen: Styxside en Cloudside. Op beide plakken hawwe se in foarm fan symbioaze mei de calibans en de ariels berikt en libje se mei dyselden gear yn spiraalfoarmige tuorren fan ierde, ûnderstipe troch hout en oare materialen. Oan 'e Styx regearret de line fan Jin 8, wylst oan 'e Cloud de line fan Dean en Pia Flanahan it bewâld fiert. De Styxsiders binne lykwols ferfallen ta in jager-sammelderkultuer wêrby't jagers de heechste maatskiplike klasse foarmje en froulju net yn tel binne. Grize calibans wurde bejage en opiten. De Cloudsiders foarmje in maatskippij fan fiskers en lânbouwers, dy't de calibans en de ariels mei respekt behannelje.
Dizze seksje fan it ferhaal begjint as Elizabeth McGee, in ksenologe fan 'e Alliânsje, yn 'e kunde komt mei it tinerfamke Elai (in ferbastering fan 'Elly'), de erfgenamte fan 'e hearskeresse fan Cloudside. Elai dreamt derfan om nei de eilannen te swimmen dy't se foar de kust lizzen sjen kin, mar as sy en har caliban Scar dat besykje, wurde se oanfallen troch ien fan it 'seefolk', in wierskynlik oan 'e calibans besibbe soarte fan reptilen dy't yn 'e see libbet. Elai soe op it strân deablet wêze as McGee de regels net oertrêde hie om har te helpen. Nei't bemuoienis fan Elai har mem en de direkteur fan 'e basis kontakt tusken McGee en Elai jierrenlang ûnmooglik makket, lit Elai McGee yn jier 204 wer by har bringe, as har mem ferstoarn is en sysels hearskeresse oer Cloudside wurden is.
Yn Styxside hat de wrede hearsker Jin 12 al jierren guon wittenskippers fan 'e Alliânsje yn syn hofhâlding. Nettsjinsteande it feit dat de wittenskippers formeel inkeld observearje meie, lit harren lieder Genley him troch Jin ynpakke. No't se der de kâns ta kriget, wifelet McGee mar hiel koart om itselde soarte help oan Elai te jaan, wêrûnder antybiotika dy't de stadichoan weikwinende frou fan har oanhâldende lege koarts ôfhelpe. Nei ferrin fan tiid giet McGee mei Scar en de weirds nei de ûndergrûnske hoalen ta, dêr't se as earste bûtensteander, nei't it skynt holpen troch in langere perioade fan sintúchdeprivaasje, leart hoe't se yn patroanen mei de brune calibans kommunisearje kin.