cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lewis Carroll
Skriuwkarriêre
Ein 1871 ferskynde der mei Through the Looking-Glass and What Alice Found There ("Troch de Spegel en Wat Alice Dêr Untdiek") in ferfolch op Alice's Adventures in Wonderland. Dat boek wie wat dûnkerder fan toan, wat mooglik feroarsake wêze kin troch de depressiviteit dêr't Carroll oan litte sûnt syn heit yn 1868 kommen wie te ferstjerren (syn mem wie yn 1849 al tige hommels stoarn oan in "ûntstekking fan 'e harsens" — miskien harsensfluesûntstekking of in oerhaal — doe't se noch mar 47 jier âld wie). Syn lêste grutte wurk, The Hunting of the Snark ("De Jacht op de Snark"), publisearre Carroll yn 1876. It is in wûnder gedicht oer de eksploaten fan in bizarre kliber ambachtslju en in bever dy't mei-inoar op jacht geane nei de mytyske "snark".
Fotografy
Yn 1856 sette Carroll útein mei wat doe in nije keunstfoarm wie: fotografy. Al rillegau blonk er deryn út, en hy ûntjoech him ta in bekende keunstfotograaf, dêr't er sa'n jild mei fertsjinne, dat er it, nei't it skynt, in hoartsje yn him omgean litten hat om der syn berop fan te meitsjen. Dat died er lykwols net, en yn 1880, doe't profesjonele fotografen mei nije techniken folle makliker en goedkeaper foto's produsearje koene as hy, joech er dizze leafhawwerij der hielendal oan. Oer in snuorje fan 24 jier hied er doe omtrint trijetûzen foto's makke, wêrfan't likernôch in trêdepart de tiid en willensmoedse ferneatiging trochstien hawwe.
Utfinings
Carroll die geandewei syn libben ek ûnderskate útfinings, lykas in postsegelhâlder wêryn't postsegels fan gelikense wearde byinoar yn in stikmannich fakjes opburgen wurde koene, wylst it gehiel yn 'e bûse meinommen wurde koe. Ek betocht er de nyktograaf, dat in skreauboerd wie om nachts yn it tsjuster lêsbere oantekenings te meitsjen (yn in tiid dat men noch op bewurklike wize mei tonder en fjoerslach in flam meitsje moast om in kjers mei oan te stekken). Oare foarbylden binne in iere foarrinder fan it spultsje scrabble; in middel om op typmasines de rjochtermarzje út te foljen; en in stjoer foar in beskaat soarte fan trijetsjiller.
Wiskundich wurk
Op syn beropsmjittich mêd fan 'e wiskunde hold Carroll him benammen dwaande mei geometry, matriksalgebra en wiskundige logika. Hy skreau mear as tsien boeken oer dy ûnderwerpen, dy't er publisearre ûnder syn wiere namme, Charles Lutwidge Dodgson. In part fan syn wiskundich wurk waard pas nei syn dea útjûn. Oan 'e ein fan 'e tweintichste iuw ûntstie der nije belangstelling foar syn wiskundige ideeën.
Op jierren
De lêste tweintich jier fan Carroll syn libben feroare der net in soad foar him, ek al waard er almar riker en ferneamder. Hy gie oant 1881 troch mei les te jaan oan Christ Church, en bleau dêr wenjen oant syn dea. Syn lêste roman, Sylvie en Bruno, waard yn twa dielen útjûn yn 1889 en 1893, mar wie net botte súksesfol; der waarden mar trettjintûzen eksimplaren fan ferkocht. Lewis Carrol stoar op 14 jannewaris 1898 yn it hûs fan ien fan syn susters, te Guildford, oan in longûntstekking dy't folge op 'e gryp. Hy wie doe fjirtjin dagen fan syn 66ste jierdei ôf.
Beskuldigings fan pedofily
Sûnt likernôch de tritiger jierren fan 'e tweintichste iuw binne der beskuldigings, of alteast teoryen, op 't aljemint brocht dat Carroll in pedofyl wie, sij it ien dy't syn nigings ûnderdrukte en selibatêr libbe. Benammen guon resinte biografyen lykas dy fan Michael Bakewell (Lewis Carroll: A Biography, 1996), Donald Thomas (Lewis Carroll: A Portrait with Background, 1995) en Morton N. Cohen (Lewis Carroll: A Biography, 1995) beweare dit. Dêrby wurde Carroll syn withoefolle freonskippen mei jonge famkes oanhelle, en teffens basearje de neamde biografen har op psychologyske ynterpretaasjes fan syn skriuwwurk. Mar fral wurdt ferwiisd nei de foto's dy't er in soad makke fan neakene of healneakene prepuberale famkes. Yn in stúdzje út 2002 troch Roger Taylor en Edward Wakeling waard rûsd dat likernôch 50% fan Carroll syn foto's fan lytse famkes wêze soe, hoewol't dat dreech yn te skatten is mei't twatrêde part fan syn foto's ferlern gien is. Morton N. Cohen en oare biografen beweare ek dat it hommelse en mysterieuze ferbrekken fan 'e freonskip tusken Carroll en it gesin Liddell yn juny 1863 it gefolch wie fan Carroll syn winsk om mei de doe alvejierrige Alice Liddell te trouwen.
thumb|right|upright|250px|In foto fan [[Alice Liddell, nommen troch Lewis Carroll yn 1858.]] Sûnt 1999 hâldt in espeltsje oare ûndersikers, mei dêrûnder Karoline Leach, Hugues Lebailly en Sherry L. Ackerman, út dat de beskuldigings fan pedofily nearne op basearre binne, mar dat se no sa wiid útstruid binne dat der suver gjin krûd mear tsjin woeksen is. Leach sprekt yn dit ferbân fan "de Carroll-myte". De neamde skriuwers hawwe de ûnderbouwing fan 'e beskuldigings punt foar punt wjerlein.
Wat de fotografy oanbelanget, Carroll fotografearre ek folwoeksen froulju, manlju, jonges, hûnen, stânbylden, skilderijen, beammen en lânskippen. En de foto's dy't er fan bern naam wie altiten ien fan 'e âldelju by oanwêzich, wylst it fanwegen it ljocht yn 'e regel yn 'e tún of earne oars bûtendoar plakfûn. Dêrby wiist Lebailly op de saneamde Fiktoriaanske bernekultus. Hoewol't de Fiktoriaanske Tiid ûnbidige kein en keken wie as it om folwoeksen froulju gie, lei dat by bern hiel oars. Berneneakenens waard as in teken fan ûnskuld sjoen en hie neffens de moraal fan dy tiid gjin inkele konnotaasje mei it seksuële. Neakenfotografy fan bern wie doedestiden sadwaande "yn" en sels modieus, en net allinne Carroll die deroan mei mar ek withoefolle oare foaroansteande fotografen út dy tiid. Foto's fan neakene bern waarden sels as Fiktoriaanske krystkaarten brûkt, wat in hiel oare maatskiplike en estetyske wurdearring foar sok materiaal ymplisearret as dat hjoed de dei bestiet.
Fierdersoan is Katherine Leach yngien op Carroll syn bewearde pedofily sels. Neffens har komt it idee dat er in pedofyl wie, fuort út sawol in folslein misbegryp fan 'e Fiktoriaanske noarmen en wearden, as út it misferstân dat er gjin belangstelling hân hawwe soe foar folwoeksen froulju. Hja hat wiisd op withoefolle bewiismateriaal út Carroll syn deiboeken en brieven dat oantoant dat er him wis al oanlutsen fielde ta folwoeksen froulju, as dy no troud wiene of net, en dat er sels ferskate foar dy tiid skandalige relaasjes mei sokken hie. Ek tsjutte Leach oan dat in protte fan 'e fammen dy't Carrol syn "bernefreondintsjes" (child friends) neamt, eins tusken de achttjin en de ienentweintich wiene en hjoed de dei as mearderjierrich beskôge wurde soene. Se wol hawwe dat de ferhalen oer pedofily pas nei Carroll syn dea begûnen rûn te gean, en foar in grut part ek feroarsake binne trochdat syn famylje in grut part fan syn deiboeken fuortsmiten hat (der misse teminsten fjouwer folsleine dielen en in stikmannich siden út oaren). Iroanyskernôch besocht men dêrmei krekt syn goenamme te beskermjen, troch alle bewizen fan syn (bûtenechtlike) sekslibben te ûnderdrukken.
It ferbrekken fan 'e freonskip tusken Carroll en de Liddells, ta einbeslút, is yn in hiel oar ljocht kommen te stean doe't Leach yn 1996 yn 'e famyljebibleteek fan 'e Dodgsons in kladsje ûntdiek dat bekend wurden is as it Cut Pieces in Diary-dokumint ("Skuor Stikken út Deiboek"-dokumint), en wêrfan't de tekst nei Carroll syn dea troch mear as ien hân delkwattele is. Dit bryfke (dat begjint mei de fjouwer wurden dêr't it nei neamd is) jout in koarte opsomming fan 'e ynhâld fan twa missende deiboeksiden, wêrûnder dy fan 27 juny 1863, de deis dat Carroll syn houliksoansyk oan 'e alvejierrige Alice Liddell dien hawwe soe. Dêrút docht bliken dat frou Liddell Carroll dy deis fertelde dat der rabberij gie oer him en de gûvernante fan 'e Liddell-bern, en teffens oer him en "Ina". Dy lêste soe Lorina, Alice har fjirtjinjierrige suster west hawwe kinne, mar frou Liddell hiet sels ek fan Lorina. Alice har namme komt yn 'e tekst net ien kear foar. Nei't men oannimme mei wie de neamde rabberij, oft dy no al of net earne op basearre wie, de reden dat de freonskip beëinige waard.
Bluodderige Feart (Tsjerkwert)
Besuden Turns rint ek in Bluodderige Feart.
De namme Bluodderige Feart jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Bloedsloot.
Sicario (film út 2015)
Sicario (útspr.: [si.'ka.ɾjo], likernôch: "si- kaar -joo"; Spaansk foar "hiermoardner") is in Amerikaanske aksje-skriller út 2015. De film waard regissearre troch Denis Villeneuve nei in orizjineel senario fan Taylor Sheridan. De haadrollen waarden fertolke troch Emily Blunt as in FBI-aginte, Josh Brolin as in CIA-man en Benicio del Toro as immen fan wa't pas geandwei de film dúdlik wurdt wa't er krekt is. Sicario draait om it krewearjen fan 'e Amerikaanske autoriteiten om 'e ûnmeidlydsume foaroanman fan in machtich Meksikaanske drugskartel ûnder fuotten te heljen. De film krige rûnom loovjende kritiken en waard nominearre foar trije Oscars, trije BAFTA's, en de Gouden Palm fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes. Yn 2018 kaam it ferfolch Sicario: Day of the Soldado út.
Plot
FBI-aginten Kate Macer en Reggie Wayne liede in ynfal yn in hûs yn Chandler, yn 'e Amerikaanske steat Arizona, dat yn gebrûk is fan in Meksikaansk drugskartel. As se it hûs ienris ynnommen hawwe, ûntdekke se efter de gipsplaten yn 'e muorren tsientallen yn plestik ferpakte rotsjende liken fan slachtoffers fan it kartel, wylst in bom dy't by wize fan falstrik oan in fallûk yn in bygebou befêstige is, oan twa plysjeminsken it libben kostet.
Nei de ynfal riedt har baas, agint Jennings, Macer oan foar in mienskiplike taakgroep fan it Ministearje fan Justysje en it Ministearje fan Definsje. Oan it haad dêrfan stiet Matt Graver, in CIA-agint dy't frijwat geheimsinnich oer syn funksje docht om't de CIA eins gjin foech hat om binnen de grinzen fan 'e Feriene Steaten te operearjen. As se derfan bewissige wurdt dat de taakgroep dejingen ûnder fuotten helje sil dy't ferantwurdlik binne foar de ferskrikkings yn it hûs yn Chandler, jout Macer har by it team.
Mei Graver en de geheimsinnige Alejandro, dy't har fertelt dat er in Meksikaan is en dat er foarhinne as ofsier fan justysje wurke hat, reizget Macer yn in priveefleantúch ôf nei El Paso (Teksas), dêr't de rest fan 'e taakgroep gearkommen is. Dy't blykt te bestean út in tweintichtal Amerikaanske kommando's en in pear marshals fan 'e U.S. Marshals Service. Yn in konfoai auto's stekke se de Meksikaanske grins oer nei it wetteleaze Ciudad Juárez, dêr't de beide U.S. marshals in finzene oernimme fan 'e Meksikaanske autoriteiten. Macer wit net wa't dat is en hat mar in hiel beheind idee oer wat der eins geande is. Underweis werom komt it konfoai deunby de grinsoergong fêst te stean yn in file. As de auto's fan it konfoai ynsletten driigje te wurden troch auto's mei wapene trewanten fan in drugskartel, begjinne de kommando's middenmank de wachtsjende auto's in fjoergefjocht, wêrby't njoggen leden fan it drugskartel deasketten wurde.
Werom yn 'e Feriene Steaten is Macer poerlulk oer dy healwize gong fan saken, dêr't withoefolle ûnskuldige boargers by yn gefaar brocht binne, mar Graver wiuwt har beswieren fuort. De finzene dy't se ophelle hawwe, blykt Guillermo Díaz te wêzen, de broer Manuel Díaz, dy't oan 'e Amerikaanske kant fan 'e grins oan it haad stiet fan it Sonoarakartel. Guillermo wurdt yn 'e Amerikaanske finzenis troch Alejandro martele oant er fertelt dat it Sonoarakartel by Nogales (Arizona) in tunnel ûnder de grins troch brûkt om drugs de Feriene Steaten binnen te smokkeljen út it oanbuorjende Nogales yn Meksiko wei.
Hoewol't se neat oer de marteling fan Guillermo wit, begjint aginte Macer sterke twifels te krijen oer de yllegale en foar har ûnbegryplike metoaden fan 'e taakgroep. As se weriene wurdt mei Reggie Wayne en him oer har ûnderfinings fertelt, hat dy it der ek net op stean. Tegearre konfrontearje se Graver, dy't úteinlik tajout dat it doel net is om Manuel Díaz te arrestearjen, sa't er Macer oarspronklik leauwe litten hie, mar om 'e drugssmokkel sa te fersteuren dat Díaz weromroppen wurde sil nei Meksiko om ferantwurding ôf te lizzen oan 'e op twa nei heechste baas fan it Sonoarakartel, de ûngrypbere Fausto Alarcón. Troch Díaz te folgjen, hoopje se Alarcón op te spoaren en op te pakken.
De oare deis docht Graver mei syn team in ynfal by in bank dy't troch Díaz brûkt wurdt om it mei drugshannel fertsjinne jild wyt te waskjen. Macer en Wayne wolle de ynformaasje dy't dêrby sammele wurdt, brûke om Manuel Díaz te arrestearjen, mar Graver leit dêr it near op om't syn operaasje foarrang hat. As de beide teloarstelde FBI-aginten neitiid soelaas yn alkohol sykje yn in pleatslike kroech, komme se dêr Ted tsjin, in pleatslike plysjeman dy't befreone is mei Wayne. Macer kin it sa goed fine mei Ted, dat se him oan 'e ein fan 'e jûn mei werom nimt nei har appartemint foar in onenightstand. As Ted lykwols risselwearret om him út te klaaien en dêrta syn spul op 'e tafel smyt, ken Macer in bûnt kleure ilestykje werom dat as twa drippen wetter liket op 'e ilestykjes dy't se earder dy deis om rôlen jild fan it Sonoarakartel hinne sjoen hat, dy't yn beslach nommen binne by de ynfal by de bank. Se besiket by Ted wei te kommen, mar sadree't hy foar it ferstân kriget dat se him trochhat, besiket er har te smoaren. Macer oerlibbet de konfrontaasje inkeld om't Alejandro ynienen yn har appartemint opdûkt en Ted in pistoal tsjin 'e holle oan set.
Neitiid jouwe Graver en Alejandro ta dat se Macer as lokies brûkt hawwe, om't se der omreden fan har opfallende hâlden en dragen by de bank wis fan wiene dat it kartel immen op har ôfstjoere soe. As se Ted op in oan marteling grinzgjende wize ûnderfreegje, jout dy ta dat er foar it Sonoarakartel wurket en dat er stjoerd wie om Macer te ferlieden en har op bêd út te kloarkjen oer de operaasje fan 'e taakgroep. Hy moat úteinlik ek de nammen fan 'e oare korrupte Amerikaanske plysjeminsken priisjaan dy't foar Díaz wurkje, ek al bringt dat net inkeld him, mar ek syn eks-frou en syn jonge dochterke yn gefaar.
Troch alle aktiviteiten fan 'e taakgroep duorret it net lang ear't Díaz weromroppen wurdt nei Meksiko om yn persoan oan Alarcón út te lizzen hoe't it allegear sa misrinne kinnen hat. Macer sjocht net yn hoe't se dêr wat oan hawwe, mei't de Amerikaanske autoriteiten gjin foech hawwe op Meksikaansk grûngebiet. Yrritearre troch har oanhâldende tsjinakseljen jout Graver dan einlings en te'n lêsten ta dat sy en Wayne inkeld en allinne yn 'e operaasje behelle binne om't de CIA sûnder tafersjoch troch de FBI of in oare federale plysjetsjinst net op Amerikaansk grûngebiet aktyf wêze mei. Wayne riedt Macer lulk oan om Graver-en-dy fierders yn harren eigen sop gearsiede te litten, mar Macer wol perfoarst meidwaan oan in plande oerfal op 'e drugstunnel by Nogales, om mear te witten te kommen oer Graver syn geheimen.
Nei't de kommando's de tunnel mei grou geweld ynnommen hawwe, folget Macer as iennichste Alejandro hielendal nei de Meksikaanske útein ta, dêr't se der tsjûge fan is hoe't er Silvio ûntfierd, in korrupte Meksikaanske plysjeman dy't as drugskoerier foar it Sonoarakartel aktyf is. Macer besiket Alejandro te arrestearjen, mar hy sjit har sûnder te wifeljen twa kear yn har kûgelfrij fest, wêrmei't er har de siken benimt en tydlik bûten gefjocht stelt. Wylst Macer har pine ferbyt en muoisum krûpend nei har fallen pistoal ta beweecht, riidt Alejandro fuort mei Silvio yn dyselde syn eigen plysje-auto.
Tsjin 'e tiid dat Macer weromkeard is oan 'e Amerikaanske útein fan 'e tunnel, beseft se dat Alejandro no yllegaal yn Meksiko operearret mei stipe fan 'e Amerikaanske oerheid yn 'e persoan fan Graver. De arrestaasje fan Alarcón troch de taakgroep wie nea mear as in dekmantel. As se Graver mei har fermoedens konfrontearret, leit dy út dat de Amerikaanske oerheid weromwol nei de sitewaasje sa't dy yn 'e 1980-er jierren bestie, doe't de hiele drugshannel yn 'e hannen wie fan ien inkele kriminele organisaasje, it Kolombiaanske Medellínkartel. Om't der doe mar ien tsjinspiler wie, bestie der in oersichtlike sitewaasje dy't foar de Amerikaanske oerheid folle mear mooglikheden ta stjoering bea as de hjoeddeiske gaos. Alejandro is in hiermoardner dy't wurket yn opdracht fan it Medellínkartel om Alarcón, in wichtige konkurrint, út 'e wei te romjen. De motiven fan Alejandro binne lykwols persoanlik: doe't er noch ofsier fan justysje yn Ciudad Juárez wie, hat Alarcón syn frou ûnthalzje en syn dochter yn in fet sâltsoer smite litten.
Underwilens, yn Meksiko, twingt Alejandro de plysjeman Silvio om Díaz oan te hâlden. Hy sjit Silvio dea en riidt mei Díaz fierder nei de hacienda fan Alarcón. As er dêr arrivearret, sjit er Díaz dea en datselde docht er mei alle trewanten fan Alarcón dy't er tsjinkomt, foardat se alaarm slaan kinne. Mei help fan 'e ynformaasje dy't de taakgroep oan him trochjout troch de ynfrareadbylden dy't in helikopter heech yn 'e loft boppe de hacienda makket, kringt Alejandro djip yn it gebou troch, dêr't er Alarcón mei syn frou en beide jonge soannen oan it miel treft. Dêr deadet er Alarcón, mar pas nei't er de frou en de beide jonges deasketten hat.
Nei ôfrin fan 'e operaasje ferskynt Alejandro yn it appartemint fan Macer, dêr't er har ûnder bedriging mei har eigen tsjinstpistoal in ferklearring ûndertekenje lit dêr't yn stiet dat de taakgroep him de hiele operaasje troch oan 'e wet holden hat. As er him ôfjout, rjochtet se fan har balkon ôf har pistoal op him, mar se kin harsels der net ta bringe om 'e trekker oer te heljen.
Produksje
Sicario waard regissearre troch de Frânske regisseur Denis Villeneuve, nei in senario fan Taylor Sheridan. It wie it earste senario dat ferfilme waard fan Sheridan syn 'trilogy' oer misdie oan 'e moderne Amerikaanske frontier. De oare beide ferfilmings binne Hell of High Water (2016) en Wind River (2017). Sicario waard produsearre troch Basil Iwanyk, Edward L. McDonnell, Molly Smith, Thad Luckinbill en Trent Luckinbill foar de filmstudio's Black Label Media en Thunder Road Films. As útfierend produsint wiene John H. Starke, Erica Lee en Ellen H. Schwartz by de film belutsen. De kamerarezjy waard fierd troch Roger Deakins, wylst de Iislânske komponist Jóhann Jóhannsson de filmmuzyk fersoarge. Foar Sicario wie in budget fan $30 miljoen beskikber. De opnamen setten op 30 juny 2014 útein op lokaasje yn Albuquerque yn Nij-Meksiko.
De filmdistribúsje foar Sicario waard útbestege oan Lionsgate Films. De earste fertoaning fan 'e film wie op 19 maaie 2015, ûnder it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes, yn Frankryk. Dêrnjonken wie de film op 11 septimber 2015 ek te sjen ûnder it Ynternasjonaal Filmfestival fan Toronto, yn Kanada. Sicario gie yn 'e Feriene Steaten yn premiêre op 18 septimber 2015 mei in fertoaning yn in beheind tal bioskopen, wêrnei't er op 2 oktober 2015 yn bioskopen yn it hiele lân iepene. Op 5 jannewaris 2016 waard Sicario útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Sicario waard rûnom mei loovjende filmkritiken ûntfongen. Yn 'e Chicago Sun-Times joech resinsint Richard Roeper de film in 10. Hy fûn it ien fan 'e bêste films fan it jier en hie benammen in protte lof foar it optreden fan akteur Benicio del Toro yn 'e rol fan 'e ûnmeilydsume en tagelyk tramtearre Alejandro. Dan Jolin fan it tydskrift Empire joech Sicario fiif stjerren (fan fiif) en omskreau de film as "in prachtich troebele, hurde skriller." Ek neamde er Sicario ien fan 'e bêste films fan it jier. Yn 'e Britske krante The Guardian priizge Peter Bradshaw it aktearjen fan Emily Blunt, Benicio del Toro en Josh Brolin. Hoewol't it personaazje fan Kate Macer neffens him ûnoannimlik wie, oerwûn Blunt datoangeande de ûnevenredichheden troch har aktearprestaasje. Krityk kaam der fral fan Enrique Serrano Escobar, de boargemaster fan Ciudad Juárez, dy't oprôp ta in boycot fan Sicario om't de film syn stêd yn in kwea deiljocht stelle soe.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Sicario in tige heech goedkarringspersintaazje fan 92%, basearre op 259 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Oanfierd troch it treflike wurk fan Emily Blunt en Benicio del Toro is Sicario in spande, strak opwûne skriller dy't folle mear biedt as oandachtssykjende fêste setten." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Sicario in goedkarringspersintaazje fan 82%, basearre op 48 resinsjes.
Resultaat
Sicario iepene yn 'e Amerikaanske bioskopen tagelyk mei The Martian en The Walk. De film behelle yn 'e Feriene Steaten en Kanada in opbringst fan $46,9 miljoen, wylst yn oar lannen en territoaria nochris $38,0 miljoen binnenbracht waard. Dêrmei kaam de totale opbringst út op $84,9 miljoen. Ofset tsjin in budget fan $30 miljoen komt dat del op in winst fan $54,9 miljoen.
Sicario waard nominearre foar in grut tal prizen. Sa mocht de film op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes meitingje nei de Gouden Palm. Fierders waard Sicario nominearre foar Oscars yn 'e kategoryen bêste sinematografy (Roger Deakins), bêste orizjinele filmmuzyk (Jóhann Jóhannsson) en bêste lûdsmontaazje (Allan Robert Murray). Fierders waard de film nominearre foar BAFTA's foar bêste byrol fan in akteur (Benicio del Toro), bêste sinematografy en bêste filmmuzyk. De filmmuzyk fan Jóhannsson waard ek nominearre foar in Critic's Choice Movie Award en in Saturn Award, wylst Joe Walker foar de montaazje in Satellite Award wûn.
Ferfolch
Nei it súkses fan Sicario besleat Lionsgate Films in ferfolch te meitsjen oer Alejandro, it personaazje fan Benicio del Toro. It senario foar de nije film waard wer skreaun troch Taylor Sheridan, en njonken Del Toro wie ek Josh Brolin wer fan 'e partij, yn 'e rol fan Matt Graver. Om't Denis Villeneuve troch oare ferplichtings net beskikber wie, waard foar de rezjy de Italjaanske filmmakker Stefano Sollima oanlutsen. De film krige de titel Sicario: Day of the Soldado, en kaam yn juny 2018 yn 'e bioskopen.
Wiebke Puls
Wiebke Puls (Hüsem, 12 desimber 1973) is in Dútske aktrise en sjongster.
Jacqueline Bisset
thumb|right|200px|Bisset yn 1989 Jacqueline Bisset, berne as Winifred Jacqueline Fraser-Bisset (Weybridge, 13 septimber 1944) is in Britsk aktrise. Sy wie fral yn de jierren '60 en '70 in grutte ynternasjonale filmstjer. Bisset spile yn û.o. Casino Royale (1967), Bullitt (1968) en La nuit américaine (1973).
Bisset makke har debút yn 1967 yn de film Two for the Road en spile dêrnei de rol fan Miss Goodthighs yn de James Bond-parody Casino Royale. Yn 1968 ferfong se Mia Farrow yn The Detective en spile mei Steve McQueen yn Bullitt.
Yn 1973 hie se de haadrol yn de Oscar-winnende film La nuit américaine fan de Frânske regisseur François Truffaut. Fan doe ôf waard hja serieus naam as aktrise. Nei har ferskinen yn The Deep (1977), wêryn't hja ûnder wetter swom yn allinne in T-shirt, waard se ek in sekssymboal. It Amerikaanske tiidskrift Newsweek neamde har "de moaiste filmaktrise fan alle tiden".
Bisset waard fjouwer kear nominearre foar in Golden Globe; de earste kear yn 1969 as most promising newcomer. Foar har rol yn de telefyzje-minysearjeJoan of Arc krige Bisset in Golden Globe nominaasje en ien foar in Emmy. En foar de rol yn de film La Cérémonie (1995) fan Claude Chabrol waard se neamd foar in César, de nasjnale filmpriis fan Frankryk.
Nei in karriêre fan 40 jier wurdt Bisset noch in protte frege as aktrise. Nei har jierren fan filmstjer is it har slagge en meitsje de oergong nei it spyljen fan karakterrollen. Yn 2000 spile hja de hillige Maria en yn 2003 wie se Jacqueline Kennedy Onassis yn Amerikaanske telefyzjefilms. Fierders hat hja gastrollen hân yn de Amerikaanske telefyzjerigen Nip/Tuck en Ally McBeal.
1930
Dit jier makket ûnderdiel út fan it desennium fan 'e 1930-er jierren.
Tengu
In tengu (Japansk: 天狗; útspr.: [ˈtɛŋɡu], likernôch: " teng -gû") is in soarte fan mytysk wêzen út 'e folkloare fan Japan en de mytology fan it sjintoïsme. De namme betsjut "himelhûn" of "himelske skyldwacht". Tengu wurde beskôge in type yōkai (boppenatuerlik wêzen) of kami ("godheid"). Se wurde sterk assosjearre mei de asketyske leauwenspraktyk fan shugendō, en wurde dêrom ornaris ôfbylde yn 'e kledaazje fan 'e folgelingen fan dy streaming, de saneamde yamabushi.
Oarspronklik waarden tengu foarsteld mei lichaamlike skaaimerken dy't in ferminging fan minsken, apen en rôffûgels wiene. Tsjintwurdich wurde tengu almeast ôfbylde yn in mear minsklike foarm, mei in read antlit en in tige lange noas dy't fuortkomt út âldere foarstellings mei de snaffel fan in fûgel. It model foar it moderne byld fan tengu is Sarutahiko Ōkami, de sjintoïstyske apegod dy't ljocht smyt op himel en ierde. Guon saakkundigen wolle hawwe dat dyselde fan oarspronklik de sinnegod wie fan 'e krite Ise, foar't er ferkrongen waard troch de almar populêrder wurdende sinnegoadinne Amaterasu.
Yn tsjinstelling ta it sjintoïsme learde it boedisme lange tiid dat de tengu fersteurende demoanen wiene en bringers fan oarloch. Harren byld yn dy religy waard lykwols stadichoan fersêfte ta dat fan (noch altyd gefaarlike) beskermgeasten fan bergen en wâlden. Soms wurde se no sels beskôge as manifestaasjes fan boedistyske godheden.
De term tengu en de karakters dêr't dat wurd mei skreaun wurdt, binne mooglik ûntliend oan tiāngǒu, de beneaming en skriuwwize foar in ferfrettende kweageast út 'e folkloare fan Sina. Fierders lykje tengu dêr lykwols net mei besibbe te wêzen, mei't tiāngǒu almeast foarsteld wurde as antropomorfe hûneftige meunsters, dy't de foarm fan in fallende stjer oannimme en in lûd as fan 'e tonger fuortbringe.
Wild Sign
Wild Sign is it sânde diel fan 'e Alpha and Omega-searje fan 'e Amerikaanske skriuwster Patricia Briggs. De titel betsjut gewoanwei "Wyldspoar", mar kin ek dûbelsinnich opfet wurde, as "Teken fan Wyldheid". Yn it boek ferwiist it yn it foarste plak nei in toponym. Wild Sign is in fantasyroman fan it subsjenre fan 'e urban fantasy, dy't skreaun is yn it personele perspektyf, en ferhellet oer de aventoeren fan it wearwolvepear Charles en Anna Cornick. Diskear dogge se ûndersyk nei de ferdwining fan in hiel doarp, dy't ferbân liket te hâlden mei it iere libben fan Charles syn styfmem Leah yn 'e earste helte fan 'e njoggentjinde iuw. De roman waard foar it earst publisearre yn 2021, troch de New Yorkske útjouwerij Ace Books, as hardcoveredysje.
Ynhâld
Yn Wild Sign tsjocht botanika Sissy Connors de bergen fan Noardlik Kalifornje yn, op 'e siik nei har heit, dy't him mei in lytse kloft lykstimden yn 'e wyldernis weromlutsen hat om offgrid te libjen yn in plak dat se "Wild Sign" neame. Hoewol't se ornaris kontakt ûnderhâlde troch briefkerij, hat Connors al ferskate moannen neat mear fan him fernommen. As se lang om let, nei in drege syktocht, Wild Sign fynt, blykt it folslein ferlitten te wêzen. De bewenners binne ferdwûn sûnder in spoar nei te litten.
Net folle letter komme der twa spesjaal aginten fan 'e Amerikaanske federale resjerzje FBI oan 'e doar by it wearwolvepear Charles en Anna Cornick, yn Aspen Creek yn Montana. Charles is de heal-Yndiaanske soan en plakferfanger fan Bran Cornick, de marrok (de lieder fan alle wearwolven yn Noard-Amearika). Hy en Anna hawwe de FBI earder ferskate kearen holpen by it oplossen fan boppenatuerlike saken (sjoch: Fair Game en Dead Heat). De aginten, Craig Goldstein en Leslie Fisher, fertelle dat der yn 'e bergen fan Noardlik Kalifornje in mienskip ferdwûn is fan lju dy't keazen hiene foar in libben yn 'e wyldernis. It measte lân dêromtrint is yn it besit fan 'e federale oerheid of heart ta in Yndianereservaat, mar it stikje dêr't Wild Sign fêstige wie, is priveebesit en eigendom fan in Leah Fenwood Cornick, de frou fan 'e marrok en Charles syn styfmem.
De marrok beslút Charles en Anna te stjoeren om 'e boel te ûndersykjen, mei Tag as stipe. Tag, eins Colin Taggart, is in reuseftige mar geastlik labile wearwolf, mar troch Anna, dy't as omega-wolvinne in delbêdzjende ynfloed op oare wearwolven hat, is er yn har selskip los fertroud. Ear't se ôfsette, ropt Bran syn soan Charles by him en fertelt him wat er wit oer it oanbelangjende stik lân yn 'e bergen. Leah waard berne om 1810 hinne en teach as teenager omtrint 1825 mei har âldelju nei Kalifornje, dêr't har heit, in predikant, it evangeelje mank de Yndianen ferspriede woe. De húshâlding kaam lykwols troch tsjinrampen, feroarsake troch in gebrek oan tarieding, al op 'e hinnereis yn 'e bergen fan Noardlik Kalifornje fêst te sitten. Se hiene dêr fan 'e honger omkommen as se net rêden wiene troch immen. Wa't dat wie, is ûnbekend, mei't Leah har oantinkens oan dy tiid dizenich binne en fol gatten sitte. De ymplikaasje is lykwols dat se better stjerre kinnen hiene, om't se yn 'e macht kamen fan in ûnmeilydsum meunster.
Bran sels hie ûnderwilens yn Montana kunde krigen oan Blauwe Houtekster, in Platholle-squaw wa har libben hy rêde troch har ek ta wearwolf te meitsjen. Neitiid rekken se fereale en trouden se. Blauwe Houtekster rekke swier fan Charles, en kaam by de befalling te ferstjerren. Bran, dy't dêr stikken fan wie, liet de opfieding fan it jonkje oan 'e heit fan Blauwe Houtekster oer, dy't in foaroansteand medisynman wie, wylst er sels ôfstân hold en úteinlik ôfsette om't it gemis him oermânsk drige te wurden.
Op syn swalkerstocht kaam er op in dei in swierferwûne wearwolf tsjin dy't tagelyk in tsjoender wie. Dat wie deselde dy't letter syn ûnthâld ferlear en no bekend stiet ûnder de nije namme Sherwood Post. Doe't er him om 1830 hinne trof, hie Post in jonge frou by him, Leah, de lêste oerlibbene fan alle lju dy't er út 'e macht fan in gefaarlik meunster rêden hie. Oer dat meunster woe Post fierders neat kwyt om it gjin nije macht te jaan, útsein dat er tocht dat er it deade hie, mar dêr net hûndert persint wis fan wie. Leah wie der noch minder oan ta as Post sels en lei yn it stjerren. Bran briek doe de wetten fan 'e wearwolven troch har sûnder dat se dêrfoar goedkarring jaan koe, te biten en ta wearwolf te meitsjen. Hy makke it noch minder trochdat er har troch de transformaasje hinne skuorde (dy't se oars net oerlibbe hawwe soe) troch in mystike partnerbân mei har oan te gean. Mei oare wurden: hy makke Leah op in net werom te draaien wize ta syn oarehelte sûnder dat sy him tawurd jûn hie. Dat is in oantaasting dêr't er him noch altyd tige foar skammet. It houlik tusken Bran en Leah hat sûnt altyd leafdeleas west, al berikten se meitiid in funksjoneel ekwilibrium. Wat it plak oangiet dêr't Wild Sign fêstige wie: dat wie persiis it plak dêr't Leah-en-dy finzen holden waarden foar't Post harren rêde, en neitiid hat Bran it foar har oankocht om't sy no krekt foarkomme woe dat der har wer lju nei wenjen sette soene.
Charles, Anna en Tag reizgje nei Noardlik Kalifornje, dêr't se oanstekke foar mear ynformaasje oer de boppenatuerlike aspekten fan dy krite by in Ford, dy't kunde fan Tag is en in sasquatch blykt te wêzen. Dyselde fertelt harren dat syn folk de krite fan Wild Sign mijt as de pest om't dêr eat sliept dat se net wekker meitsje wolle. Dat is ek de reden dat der net oer dat wêzen praat wurdt. Fan gefolgen kin Ford harren der net folle mear oer fertelle om't it himsels nea trochdien is. Wol wit er fan immen fan 'e United States Forest Service, dy't Wild Sign besocht hat, dat der likernôch fjirtich minsken wennen, wêrûnder gesinnen mei lytse bern.
Charles, Anna en Tag kieze dêrsanne in kampearplak út en de oare moarns tsjogge se yn harren wolvefoarm de bergen yn. Nettsjinsteande in grut tal betsjoenings dy't bedoeld binne om lju by Wild Sign wei te hâlden, witte se de ferlitten delsetting sûnder folle muoite te berikken. De tsjoenderij bestiet út wite magy (yn tsjinstelling ta swarte magy), sadat se har begjinne ôf te freegjen oft de bewenners soms wite heksen wiene. Mei't wite heksen bejage wurde troch swarte heksen, dy't harren tramtearje en úteinlik deadzje wolle om te parasitearjen op harren wite magy, soe it wêze kinne dat Wild Sign eins in skûlplak wie fan in kloft ûnderdûkers. De ûntdekkings dy't Charles, Anna en Tag yn 'e delsetting dogge, befêstigje alteast de teory dat de bewenners wite heksen wiene. Tag fynt in pûde mei in stikmannich poststikken dy't nea op 'e post dien binne. Dêr binne seis brieven by dy't rjochte binne oan Sissy Connors, skreaun troch har heit en opsteld yn 'e iene of oare koade. De rest bestiet út in pear sjeks dy't útskreaun binne troch in Carrie Green, wêrûnder ien oan Angel Hills (dat blykber in fersoargingstehûs is), op namme fan in Daniel Green. Dêropta ûntdekt Tag ek in plak dêr't alle húsdieren fan 'e lytse mienskip begroeven lizze. As se de bisten opdobje, docht bliken dat se troch de eigners sels ôfmakke binne.
Charles en Anna witte net wat se dêrfan tinke moatte. In eintsje fan 'e delsetting ôf treffe se in natuerlike dobbe yn 'e rotsen oan, dy't troch de bewenners ta in soarte fan auditoarium makke is foar it spyljen fan en harkjen nei muzyk. Dêr lizze in stikmannich muzykynstruminten te fergean, bleatsteld as se binne oan 'e eleminten, mar ien fluit is ûnskeind bleaun. Anna begiet de flater om dêrop te spyljen. Wannear't se dat docht, rekket se bestrûpt yn in betsjoening dy't har alle oantinkens oan 'e lêste jierren ôfnimt en weromsmyt yn it ferline nei de tiid dat se in mishannele en misbrûkt lid fan in ridel wearwolven yn Chicago wie (sjocht: Alpha and Omega). Hoewol't Charles har wit te kalmearjen en mei te troaien werom nei harren kampearplak, duorret it in etmiel foar't se wer de âlde is en har ûnthâld weromhat.
As se neitiid fertelt wat har oerkommen is, flapt Anna samar de namme "Sjonger yn 'e Bosk" derút as oantsjutting foar it meunster dat de heksen by Wild Sign wekker makke hawwe. Dat liket net samar in omskriuwing te wêzen, mar hoe't se wit dat it wêzen sa hjit, kin se net sizze. Anna makket foar moarn in ôfspraak mei Sissy Connors, dy't noch altyd yn Noardlik Kalifornje omstipt om't se har eigen ûndersyk nei de ferdwining fan har heit útfiert. Ek skillet se it fersoargingstehûs Angel Hills op, dêr't sy en Charles oaremoarn by Daniel Green telâne kinne.
By de moeting mei Sissy Connors en har frou Tanya Bonsu drage Charles en Anna de brieven oer dy't har heit oan Connors skreaun hie. Hoewol't se yn koade skreaun binne op seis opienfolgjende dagen, binne de brieven kwa ynhâld identyk, útsein dat Connors har heit, oan syn hânskrift te sjen, eltse dei slimmer agitearre wie. Connors befêstiget dat har heit in wite heks wie; dat wie de reden dat se mei-inoar yn koade kommunisearren. Dit is lykwols in âldere koade wêrfan't sy de kaai net by har hat. Se seit ta datoangeande har broer opskilje te sillen. Connors en har frou fertelle Charles en Anna ek dat Wild Sign in healjier earder troch de jonge fotograaf Zander besocht is, dy't noch altyd yn dizze kontreien tahâldt en yn syn libbensûnderhâld foarsjocht as iiskoferkeaper. Anna siket Zander letter op en befreget de bleue jongeman oer syn ferbliuw yn Wild Sign. Dat smyt gjin nije ynformaasje op, útsein dat Zander guon fan 'e bewenners koe fan eardere moetings dy't er mei guon fan harren yn Alaska en de Sileenske Andes hân hie.
By it besyk oan Angel Hills docht fuortendaliks al bliken dat it fersoargingstehûs, nettsjinsteande de namme, stjonkt nei swarte magy en eksploitearre wurdt troch swarte heksen. De lju dy't der "fersoarge" wurde, binne eins finzenen dy't op deistige basis tramtearre wurde sadat de heksen op harren parasitearje kinne. Daniel Green blykt de pake fan Carrie Green te wêzen, mar Charles ken de âldman werom ûnder de namme Daniel Erasmus. Hy is in aaklike heks dy't jierrenlang lytse bern tramtearre hat om der sels machtiger fan te wurden oant Charles en guon oare wearwolven fan 'e marrok dêr in ein oan makken. Se hawwe doe ôfweefd mei Erasmus syn frou, dy't ek in swarte heks wie, mar de baas fan 't spul ûntgloep harren. Charles hat neitiid jierrelang nei him socht om him út 'e ljochten te helpen, mar no is er ree om him yn syn eigen sop gearsiede te litten yn Angel Hills, dêr't syn pakesizzer Carrie, in wite heks, him opburgen hat doe't er net mear foar himsels soargje koe.
Tusken de jammerklachten oer syn bestean yn Angel Hills en syn ferwinskings oan it adres fan syn pakesizzer troch fertelt Erasmus oan Charles en Anna dat de mienskip fan wite heksen Wild Sign mei opsetsin boud hat op it plak dêr't de Sjonger yn 'e Bosk slommere, dy't se seagen as in ûnstjerlike god of eat dat dêr hiel deun tsjinoan siet. Se hantsjebakten mei him en sleaten twa oerienkomsten. As se him te iten joegen, wat se diene troch yn it auditoarium muzyk te spyljen, soed er harren macht jaan. En fierders soe hy harren yn Wild Sign beskermje tsjin al harren fijannen yn ruil foar "rinners yn 'e wrâld". Dat binne bern fan syn geast, fuortbrocht út geslachtsmienskip tusken in man en in frou, wêrby't de Sjonger de libbensfûnk oanlevere. Sokke rinners yn 'e wrâld hied er ferlet fan om foar him de wide wrâld yn te tsjen en dingen foar him te finen en him iten te bringen. Nei harren petear mei Erasmus besykje de swarte heksen dy't Angel Hills runne, Charles en Anna finzen te nimmen. It blike leden fan 'e Hardesty-famylje te wêzen, dêr't Charles en Anna al earder ris in oanfarring mei hân hawwe (sjoch: Burn Bright) en Charles syn pleechsuster Mercy ek (sjoch: Storm Cursed). Charles en Anna witte har lykwols mei it uterjen fan bedrigings in paad nei bûten ta te klearjen.
Neitiid komt by tillefoanysk oerlis mei Bran, de marrok, oan it ljocht dat Leah, foar't er har fûn, in bern hie, dat lykwols omkaam doe't Sherwood Post har befrijde út 'e kloeren fan wat sûnder mis de Sjonger yn 'e Bosk west hawwe moat. Bran hat har dêr lykwols nea nei frege út respekt foar har privacy, en no kin it net mear, want Leah is ferdwûn. Nei alle gedachten is se ûnderweis nei Wild Sign. Bran freget Charles om har op te fangen. Sels kin er net fuort om't syn persoanlike ridel fol sit mei labile wolven dy't net sûnder dominante alfa kinne, en de iennichste útsein Charles dy't him ferfange kin, Asil, byneamd de Moar, is op 't heden yn Billings.
Charles merkt op dat Cathy Hardesty, de heks mei wa't se yn Angel Hills praat hawwe, swier wie. Tag seit dat er by harren petear mei Sissy Connors rûkt hat dat sy ek swier is. Charles en Anna freegje harsels ôf oft Connors by har besyk oan Wild Sign soms yn 'e fâle fan 'e Sjonger bestrûpt rekke is en dêr no gjin oantinkens mear oan hat. Fierders foarmje se de teory dat de froulju fan Wild Sign, dy't as wite heksen gjin probleem hân hawwe kinne om har eigen biology te behearskjen, derfoar soarge hawwe dat se nea swier wurde koene. Se tinke dat Carrie Green út Angel Hills wei folge is troch de Hardesty-heksen, dy't sa mei de Sjonger yn 'e Bosk yn kontakt kommen binne en him op 'e slûchslimme set fan 'e wite heksen wiisd hawwe. De Sjonger soe it dwaan fan 'e wite heksen as ferrie beskôge en wraak op harren nommen hawwe. Charles riddenearret dat se mear oer de Sjonger yn 'e Bosk witte moatte foar't se de konfrontaasje mei him oangeane. Hy skillet syn pleechsuster Mercy op, dy't de dochter is fan 'e Yndiaanske trickster Coyote, om har heit oer de Sjonger te befreegjen.
Wannear't Anna nei Sissy Connors ta giet om har te warskôgjen oer har swierens, docht bliken dat Connors har yndie net tebinnenbringe kin hoe't se yn ferwachting rekke is. It ûnderwilens dekodearre brief fan har heit befêstiget de rest fan 'e teoryen fan Charles en Anna. Connors har heit warskôget syn dochter dêryn om beslist net nei Wild Sign te kommen, mei't alles misbeteard is en hy en de oare bewenners folslein yn 'e macht fan 'e Sjonger binne. Se hawwe besocht om út te naaien, en doe om harsels om te bringen, en dêrnei om inoar te deadzjen, mar neat fan dat alles lit de Sjonger barre. Se witte dat der no swarte heksen mank harren binne, mar kinne dêroer fierders neat ûnthâlde. Se ferwachtsje dat it no net lang mear duorje sil foar't de Sjonger mei harren útboarte is en harren deadzje sil. Dêrom hawwe se sels alle húsdieren alfêst ôfmakke, dy't sûnder minsklike fersoarging yn it wyld net oerlibje kinne soene.
Dy nachts, wylst Charles en Tag troch in betsjoening yn 'e sliep holden wurde, naait Anna út. Se mient dat se santjin jier is en dat se fereale is op Zander, de jonge fotograaf, mei wa't se mei in auto de bergen yn riidt. Underweis wurde se sjoen troch Leah, dy't net allinnich Anna werom ken, mar ek it gesicht fan in man dy't al twahûndert jier dea heart te wêzen. Tag, op wa't tsjoenderij mar mei muoite fet kriget, wurdt te neare nacht wekker en beseft dat er wat net kloppet as er sjocht dat de auto poater is. Hy hat der bodzjen oan om Charles wekker te krijen, mar dan stelle se in Land Rover en sette de efterfolging yn. Underweis de bergen yn skillet Charles syn heit op, mar kriget ynstee Asil oan 'e tillefoan, dy't troch Bran halje-trawalje út Billings nei hûs ta roppen is. Bran is dan al yn it fleantúch ûnderweis nei Kalifornje, mei, sa bewissiget Asil Charles, it magyske swurd dat de ûnstjerlike ierdgeast Jonesy brûkt hat om himsels mei tekoart te dwaan (sjoch: Burn Bright).
As se net fierder kinne mei de auto, sette Zander en Anna harren tocht nei Wild Sign geandefoets troch. Anna besiket oan 'e ynfloed fan Zander te ûntkommen, mar hy hâldt har yn 'e besnijing troch mei har ûnthâld om te prutsen. Wannear't Charles en Tag de lege auto weromfine en de rook fan Zander ûntdekke, spekulearje se dat Zander in 'rinner yn 'e wrâld' is fan 'e Sjonger. Zander bringt Anna nei in grot deunby Wild Sign, dêr't er har in skoft allinne lit. Wylst er fuort is, wit se foar in diel wer ta harsels te kommen. Leah dûkt op en liedt har fia in oare rûte ta de grot út. Dêrby komme se in romte foarby dêr't de lichems fan 'e bewenners fan Wild Sign lizze, dy't mummifisearre binne en lykwols dochs noch libje, en yn dy steat holden wurde troch de Sjonger.
By de útgong fan 'e grot komt Zander de beide froulju mei in pistoal oer it mad. As er Leah weromken, wurdt er bot opsternaat en sprekt er har oan mei "mem". It docht bliken dat Zander yndie in rinner yn 'e wrâld fan 'e Sjonger is, dy't al dy jierren lyn ûnder ynfloed fan 'e Sjonger by Leah oanset is troch har eigen heit. Zander beskuldiget Leah fan ferrie, mei't sy "it Grutte Bist" (de wearwolf-tsjoender Sherwood Post) yn it sintrum fan 'e macht fan 'e Sjonger brocht hat. Yn it dêropfolgjende gefjocht rekke de Sjonger sa swier ferwûne dat er twahûndert jier yn 'e wetters ûnder de Ierde opbetterje moatten hat. Post skuorde him ek syn tonge út, en fan gefolgen kin de Sjonger net mear sjonge. Al de Sjonger syn rinners yn 'e wrâld waarden troch Post deadien, útsein inkeld Zander. Leah seit tsjin him dat it har bot spyt, om't it har bedoeling wie dat hy ek ombrocht wurde soe. Dêrop besiket Zander har dea te sjitten, mar Anna, dy't ek in pistoal by har draacht, is him foar en sjit himsels dea.
Bûten de grot komme Anna en Leah op harren flecht by it auditoarium Charles en Tag tsjin. Se risselwearje om 'e berch del, mar de Sjonger yn 'e Bosk keart dat tsjin. Hy lit it auditoarium fuortsakje yn in sinkgat dat neitiid fol streamt mei seewetter, ek al befine se har hûnderten kilometers fan see ôf. De Sjonger ferskynt oan Anna, Leah, Charles en Tag as in reuseftige inketfisk, mei't er staljûn is troch it ynbyldingsfermogen fan 'e earsten fan 'e wite heksen fan Wild Sign dy't kontakt mei him hiene. Dat wiene fans fan H.P. Lovecraft, mei as gefolch dat se syn uterlik sûnder erch basearre hawwe op dat fan 'e boasaardige god Cthulhu, in personaazje út it wurk fan dy skriuwer. De fjouwer wearwolven reitsje yn gefjocht mei de Sjonger. Dat is in striid dy't se net winne kinne, net inkeld om't se it gigantyske meunster fysyk net oer kinne, mar ek om't se bot hindere wurde troch syn mentale oanfallen, wêrby't er harren kear op kear har ûnthâld ûntstelt. Leah, dy't skjin ynein is nei't se yn wolvefoarm fan Montana nei Kalifornje draafd is, rekket as earste ferwûne en útskeakele. Dêrnei wurdt Tag deadlik troffen troch in tentakel fan 'e Sjonger. Wylst er yn it stjerren leit, besiket Charles om in ridelbân tusken Tag en de Sjonger te foarmjen, sadat Tag de Sjonger meiskuorre kin yn 'e dea. Dat mislearret lykwols om't der te min oerienkomsten binne tusken de wearwolf en it meunster.
Op dat stuit arrivearret de marrok Bran Cornick yn in helikopter. Wylst er sels oer Tag gear giet om 'e âlde wolf te genêzen, smyt er Charles it swurd fan Jonesy ta. Dat is in magysk blank wapen, smeid troch de legindaryske Loan Maclibhuin, de Dûnkere Smid fan Drontheim, dêr't in soan fan 'e Keltyske god Lugh mei deade is. Charles wit ien fan 'e tentakels fan 'e Sjonger yn 'e Bosk mei it swurd oan 'e grûn fêst te speetsen, wêrnei't er wjerljocht út 'e loft ropt dy't it swurd treft. De Sjonger bliuwt dêrnei bewegingsleas lizzen. Leah beseft dat sy dejinge wêze moat dy't de striid besljochtet. Se giet werom nei de grot, dêr't se, sa't se al ferwachte hie, ûntdekt dat Zander mei help fan 'e Sjonger alle kûgels oerlibbe hat dy't Anna him troch de holle en it hert jage hat. Hy is lykwols tige swak en kin him net ferdigenje. Leah snijt him it hert út it liif, dat yn har hân trochkloppet. Se bringt it nei it plak fan it gefjocht, dêr't se it swurd út 'e tentakel fan 'e Sjonger lûkt, it hert fan Zander yn 'e wûne stoppet en dan trochstekt mei it swurd. Wannear't Charles fannijs de wjerljocht opropt, dy't it swurd wer treft, bliuwt fan 'e Sjonger inkeld jiske oer. Op dat stuit kriget Leah op slach al har oantinkens oan 'e foarfallen fan twahûndert jier lyn werom, wylst yn 'e Tri-Cities yn Washington Sherwood Post op syn bêd wekker skrikt en ynienen syn wiere namme wer wit.
Neitiid set Bran wer yn 'e helikopter ôf mei de ferswakke Leah en de noch altyd slim, mar net mear deadlik ferwûne Tag by him. Charles en Anna bliuwe efter om 'e neisleep fan it spul te berêden. Se geane de grot wer yn, dêr't Anna har man it paad wiist nei de mummifisearre en dochs libbene ynwenners fan Wild Sign. Charles stelt fêst dat der gjin mooglikheid bestiet om werom te draaien wat de Sjonger harren oandien hat. It iennichste wat er dwaan kin, is harren út har lijen ferlosse. Dêrfoar brûkt er it magyske swurd fan Jonesy, dat koarte metten makket mei de betsjoenings fan 'e Sjonger. Neitiid, wylst se de grot ferlitte, freget Anna oan Charles oft de sielen fan 'e minsken dy't er eutanasearre hat noch wol it paad nei it hjirneimels fine kinne sille. Charles wit dat net, mar as er omsjocht, krúst syn blik dy fan Coyote, wat him fertrouwen jout dat alles ynoarder komme sil.
Nei't Charles en Anna fuort binne, trochsiket Coyote de grot oant er yn in ûndjippe poel in lyts inketfiskeftich wêzentsje oantreft dat net grutter is as in teanneil. Hy beprakkesearret hoe wierlik dreech oft it is om in ûnstjerlik wêzen foargoed dea te meitsjen. Dêrnei beprakkesearret er dat de Sjonger yn 'e Bosk nei iel smakket.