cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ginnifer Goodwin
Aktearkarriêre
Fierders wurke se ferskate kearen as stimaktrise mei oan animaasjesearjes, lykas Robot Chicken (2005), SpongeBob SquarePants (2011) en Sofia the First (2014). Yn 2012 hie Goodwin wer in fêste rol yn 'e searje Electric City, as Jean Marie St. Cloud. Ien fan har bekendste rollen hie se as leararesse Mary Margaret Blanchard en dy har alter ego, it mearkesfiguer Sniewytsje, yn 'e fantasyrige Once upon a Time. Dêryn hearde se fan seizoen 1 oant en mei 6 ta de fêste cast, wylst se yn 'e lêste ôflevering fan seizoen 7 in gastrol ferfolle. Foar har rol yn Once Upon a Time waard Goodwin trije kear nominearre foar in Teen Choice Award en fiif kear foar in People's Choice Award. Goodwin hie noch ferskate gastrollen yn tillefyzjesearjes as The Twilight Zone, Heartstrings en Earth to Ned. Yn 2019 hie se in fêste rol yn it earste seizoen fan Why Women Kill, en yn 2022 waard se cast yn 'e haadrol yn 'e searje Pivoting.
Op it wite doek makke Goodwin har debút yn 2003 yn Mona Lisa Smile. Se spile ek yn films as Win a Date with Tad Hamilton! (2004), In the Land of Women (2007), Birds of America (2008), A Single Man (2009), Ramona and Beezus (2010) en Something Borrowed (2011). Foar har rol yn dy lêste film waard se nominearre foar in Teen Choice Award. Yn 'e biografyske film Walk the Line (2005) fertolke se de rol fan Vivian Liberto, de earste frou fan countryleginde Johnny Cash. Yn 2006 spile se de rol fan Dori Dumchovic yn 'e swarte komeedzje Love Comes to the Executioner. Foar de rol fan Gigi Phillips yn He's Just Not That Into You waard se nominearre foar in People's Choice Award yn 'e kategory bêste trochbraak fan in aktrise.
Priveelibben
Goodwin fersei har yn desimber 2010 mei akteur Joey Kern, mar briek de ferloving yn maaie 2011 ôf. Neitiid krige se yn it neijier fan 2011 in relaasje mei har kollega Josh Dallas, dy't ien fan har tsjinspilers wie yn 'e searje Once Upon a Time. Hja ferloofden har yn oktober 2013 en trouden op 12 april 2014 op in geheim holden lokaasje yn Kalifornje. Goodwin en Dallas krigen twa soannen: Oliver Finlay Dallas (2014) en Hugo Wilson Dallas (2016). De húshâlding wennet anno 2018 yn Los Angeles.
Yn 2013 fertelde Goodwin yn in fraachpetear dat se, nei't se foar har stúdzje út Memphis wei gien wie, "hiel lang it joadendom efter [my] litten" hie. "Tsien jier lang wie der neat. Gjin rituelen. Gjin tradysje. Gjin mienskip." Letter fûn se har leauwe werom. Dêroer sei se: "Ik wie joadinne troch berte; no bin ik joadinne troch frije kar."
Marilyn Durham
Marilyn Durham (berne as: Marilyn Wall; Evansville (Indiana), 8 septimber 1930 – dêre, 19 maart 2015) wie in Amerikaansk skriuwster fan westerns, aventoereromans en histoaryske romans. Hja skreau tige stadich, en har hiele oeuvre bestiet út trije boeken. Dêrfan waard it earste, The Man Who Loved Cat Dancing, in grutte bestseller.
Jonkheid, oplieding en gesinslibben
Durham waard yn 1930 berne yn Evansville, yn 'e steat Indiana, as de dochter fan 'e hoefsmid Russell Wall en dy syn frou Stacy Birdsall. Hja studearre ien jier oan it Evansville Kolleezje (no de Universiteit fan Evansville), yn 1949-1950. Yn novimber 1950 troude se mei Kilburn Durham, in fjildwurker foar it Amerikaanske systeem fan oerheidsútkearings. Dêrnei begûn Durham oan in bestean as húsfrou, wêrby't se twa dochters krige en grutbrocht, Joyce Elaine en Mary Jennifer. Yn har frije tiid lies se in protte. Behalven foar fiksje hie se in libbenslange belangstelling foar archeology, teology, astronomy en de skiednis fan it Midsiuwske Ingelân.
Skriuwkarriêre
Op in jûn yn 1969 sei Durham tsjin har man dat se sels in bettere roman skriuwe koe as lykfol hokker dy't se de lêste tiid lêzen hie. Uteinlik besleat se om 'e die by it wurd te foegjen, en wurke se oerdeis oan 'e itenstafel, as har man nei syn wurk en har dochters nei skoalle wiene, oan it hânskreaune manuskript fan The Man Who Loved Cat Dancing. Hja besocht har skriuwen geheim te hâlden foar har gesin, want se siet yn oer de kwaliteit fan har eigen wurk en woe net foar gek stean. Lykwols ûntdiek har man it doe't se hast klear wie mei it sechsde haadstik. Doe't se it boek ôf hie, ferkocht Durham it manuskript oan 'e útjouwerij Harcourt Brace, dy't it yn 1972 publisearre.
Oligargy
thumb|De "Bazen fan de Senaat" dêr't grutte jildmagnaten de [[Amerikaanske Senaat|senators oermânsk binne]] Oligargy (fan it Grykske ὀλιγαρχία (oligarkhía); fan ὀλίγος (olígos) 'in bytsje', en ἄρχω (arkho) 'hearskje oer') is in machtsfoarm dêr't in lyts groepke minsken, fan in befoardiele klasse of stân, de macht yn hannen hawwe. Soksoarte minsken kinne ûnderskaat wurde as eallju, rike lju, heech oplate lju, haden fan korporaasjes, haden yn de religy, politisy of haden fan it leger. Lannen dy't troch in oligargy bestjoerd wurde, wurde bestjoerd troch famyljes dy't harren ynfloed oan de folgjende generaasje trochjouwe, mar dy hoege net altyd troch it erven trochjûn te wurden.
Yn it ferline hawwe oligargen gauris diktators west, dy't de befolking ûnderdrukke moast om harren macht te hâlden. Aristoteles brûkte it begryp oligargy as it hearskjen troch de rike lju, dêr't hjoed-de-dei gauris it begryp plutokrasy foar brûkt wurdt. Yn de iere tweintichste iuw ûntwikkele de Dútsk-Italjaanske sosjolooch Robert Michels de teory dat alle demokrasyen, lykas alle grutte organisaasjes, de oanstriid hawwe en feroarje yn oligargyen. Yn syn "Izeren wet fan de oligargy" oppenearret er dat de skieding fan arbeid yn grutte organisaasjes ta it ûntstean fan in hearskjende klasse, dy't foar harren eigen belangen opkomme.
Zheng He
thumb|Zheng He Zheng He (1371 – 1433 of 1435) (jiaxiang: Yunnan, Kunyang (tsjintwurdich Jinning), Baoshan, Zhidai 云南昆阳（晋宁昆阳镇）宝山乡知代村) wie in Hui eunuch-admiraal dy't libbe yn de Sineeske Mingdynasty ûnder de Yongle keizer.
Oligargy
It begryp "oligarch" waard fannijs brûkt doe't de Sovjet-Uny útinoar foel en ferskate toplju út de Russyske sakewrâld nije bannen begûnen te ûnderhâlden mei de polityk en sa politike besluten beynfloedzje koene. Ek yn de Oekraïne ferskynden der sake-oligargen op it politike aljemint.
Zheng He
Libben
Zheng He, ek bekend ûnder de oarspronklike namme Ma Sanbao en letter, Ma He, waard yn ± 1371 berne yn Kunyang, yn de tsjintwurdige provinsje Yunnan. Destiids wie dat ien fan de lêste fêstigings fan de Yuan-dynasty. Zheng He wie in moslim en soan fan in hadjy, in moslim dy't in pylgerreis nei Mekka makke hat. Syn famylje bewearde ôf te stammen fan in Mongoalske gûverneur yn Yunnan of fan kening Mohammed fan Boekhara. De Sineeske famyljenamme Ma is in fariant op de namme Mohammed.
Oligargy
Ek wurdt hjoed-de-dei de Feriene Steaten as in oligargy oantsjutten, dêr't de korporaasjes (faak oantsjutten as Wall Street) troch grutte donaasjes de besluten fan de polityk beynfloedzje. Boppedat hawwe de 400 rykste minsken mear rykdom as de helte fan alle Amerikanen byinoar.
Zheng He
Libben
Doe't Zheng He 10 jier wie nom yn 1381 it Mingleger Yunnan yn. Ma He waard finzennomd, kastrearre (eunuch) en weistjoerd foar in militêre oplieding. As jong offisier ûnderskiede hy him yn de troepen fan de Prins fan Yan. Yn 1402 soe dy syn neef Jianwen fan de keizerstroan stjitte om ûnder de namme Yongle it lân te bestjoeren. Ma hie wyls oan ynfloed wûn neidat er de troepen nei de oerwinning op Jianwen's leger laat hie by it doarp Zhengcunba. Keizer Yongle doopte him út tank 'Zheng'. Sa ûntstie de namme Zheng He. Letter waard hy in adviseur fan keizer Yongle.
Oligargy
In oar foarbyld fan in troch in oligargy bestjoerd lân is Saûdy-Araabje, dêr't de macht dield wurdt troch in tûzental prinzen fan it keninklike Hûs fan Saûd.
Zheng He
Libben
Yn 1405 late Zheng He in armada fan 62 jonken en mear as 100 lytsere skipkes, mei yn totaal ûngefear 28.000 bemanningsleden, nei de "Westlike seeën". Underweis die hy de neikommende havenstêden en gebieten oan: Champa (Fietnam), Siam (Tailân), Malakka en Java (Yndoneezje), Cochin, Seylon, Calicut (no Kolkata) in Súd-Ynje. Zheng He kaam yn 1407 werom yn Sina.
Op syn twadde ekspedysje yn 1409 luts er op tsjin kening Alagonakkara fan Seylon, dy't er finzen naam en tagelyk mei in soad bút werom naam nei it Sineeskke hof yn Nanjing.
Marilyn Durham
Skriuwkarriêre
The Man Who Loved Cat Dancing is in ferhaal dat yn 'e 1880-er jierren spilet, oer in treinrôver út it Wylde Westen en in troude frou út it Easten dy't fereale opinoar reitsje wylst se efterneisitten wurde troch har man en de autoriteiten. De roman waard in bestseller dy't troch de kritisy priizge waard om syn knaphandige karakterstúdzjes en syn muoiteleas ûnderhâldende skriuwstyl. Yn 1973 waard it boek ferfilme ûnder deselde titel troch regisseur Richard C. Sarafian, mei Burt Reynolds en de Britske aktrise Sarah Miles yn 'e haadrollen. De film wie lykwols in teloarstelling, mei't de produsinten in hiele rige manlike "skriptdokters" loslitten hiene op it oarspronklike senario fan Eleanor Perry, dat tichteby de roman bleaun wie. Doe waarden de personaazjes, de dialogen en sels de ein feroare, sadat de film úteinlik amper noch wat mei it boek te krijen hie.
Underwilens hie Durham har twadde boek skreaun, Dutch Uncle, dat by Harcourt útkaam yn 1973. It wie op 'e nij in western, diskear oer Jake Hollander, in revolverman en profesjoneel pokerder op jierren, dy't in stedsje yn Nij-Meksiko yn riidt en dêr troch in rige ûnwierskynlike foarfallen marshal wurdt en in pear Meksikaanske wezen yn 'e hûs nimt. Ek dit boek waard in bestseller, mar it wie net sa'n grut súkses as The Man Who Loved Cat Dancing.
Zheng He
Libben
Yn 1411 fear hy út foar syn tredde ekspedysje en kaam hy oant de Strjitte fan Hormuz yn de Perzyske Golf en die hy op de weromreis Samudra op Sumatra oan.
Op syn fjirde reis yn 1413 fear er fierder westwerts en besocht in delegaasje fan de float de Arabyske stêden Aden, al-Jofar, Mekka en Egypte. De float fear de East-Afrikaanske kust by lâns en die dêr de stêden Brava (Barawe) yn Somaalje en Malindi yn Kenia oan en de float berikte úteinlik de kust fan Mozambyk. De bekende Portugeeske ûntdekkingsreizger Vasco da Gama wist as earste Europeaan Malindi pas yn 1498 te berikken.
Marilyn Durham
Lettere jierren en ferstjerren
Durham wie neitiid belutsen by in stikmannich skriuwersgroepen yn Evansville, dêr't se jonge en begjinnende skriuwers besocht te helpen mei goerie. Ek joech se ferskate skriuw-workshops oan 'e Universiteit fan Evansville en oan 'e Universiteit fan Súdlik Indiana. Fan 1984 oant 1995 wurke hja as leararesse oan it McGraw-Hill's Continuing Education Center, wêrby't se koarte fiksje fan nije skriuwers lies en beoardiele en lessen yn skriuwen joech. Dêrnjonken joech Durham ek les oan 'e sneinsskoalle fan 'e Trinity United Methodist Church yn it sintrum fan Evansville. Sûnt 1994 wie hja widdo fan har man Kilburn Durham. Se wie fan doel in fjirde roman te skriuwen, oer de Spaanske kening Filips II en dy syn problematyske relaasje mei syn âldste soan Karel (dy't úteinlik resultearre yn 'e dea fan dy lêste), doe't se yn jannewaris 2012 troffen waard troch in oerhaal. It nije boek kaam der net mear; Durham ferstoar op 19 maart 2015 yn 'e âlderdom fan 84 jier.
Zheng He
Libben
Zheng He kaam yn 1415 werom mei ôffurdigen út tritich lannen dy't yn Beijing, yn de hast foltôge Ferbeane Stêd, harren earebetoan blike lieten oan de keizer fan Sina. thumb|300px|Kaart fan Zheng He
In fyfte tocht soe duorje fan 1417 oant 1419. Zheng He folge doe de folsleine Afrikaanske Eastkust.
Yn 1421 sette er fanwege de keizer opnij ôf, diskear mei as doel de wrâld yn kaart te bringen. De float splitste him yn fjouwer eskaders dy't elk in diel fan de opdracht útfierden.
Doe't de úttinne rêsten fan de float twa jier letter weromkamen, wie Sina feroare. Yongle ferstoar yn 1424 en wie opfolge troch Hongxi, dy't alle maritime ekspedysjes fuort stopsette. It lân wie yn himsels keard en stie oan it begjin fan in iuwenlang selskeazen isolemint. Zheng He waard beneamd ta havenkommandant yn Nanjing en krige opdracht om syn legermacht te ûntbinen. De skippen rotten wei en de kaarten en oar bewiismateriaal waarden op befel fan hegerhân ferneatige. Sommige dokuminten bleaune lykwols bewarre of fûnen miskyn harren wei nei it Westen.
Zheng He keas mei stipe fan Xuande, dy't Hongxi opfolge hie, opnij see yn de winter fan 1431. Opnij luts hy nei Súdeast-Aazje, Yndia, de Perzyske Golf, de Reade See en East-Afrika. Pas yn 1433 kaam er werom. Zheng He stoar yn 1435.
Zheng He ûntduts mei syn armada net allinnich Maleizje en Yndoneezje, mar ek Yndia, Sri Lanka en de kusten fan Tanzania en Kenia yn East-Afrika. Neffens in kontroversjele terory fan Gavin Menzies foeren se Kaap de Goede Hoop om en berikten Amearika - santich jier foar Columbus - en fearen om de wrâld - in iuw foar Magelheas. Ek soenen se Antarktika en Austraalje ûntdekt hawwe. Syn teoryen wurde lykwols troch de measte historisy fersmiten. Mear algemien wurdt oannomd dat de reizen fan Zheng rûne fan de lannen om de Yndyske Oseaan oant yn East-Aazje.
Op de sân ekspedysjes soe Zheng He's float ek Austraalje fûn hawwe en om Kaap de Goede Hoop fearn wêze oant de Kaapverdyske eilannen en har dan splitst hawwe. Zheng He hâlde sekuer in lochboek by en makke ek kaarten fan syn folge seerûtes. Doe't syn heit ferstoar, en Hongxi de keizerstroan oernaam, liet er al dizze kostbere oantekenings ferneatigje.
Troch in ferbod fan de Mingdynasty wie der inkele iuwen lang gjin skipfeart op Yndia. Nei inkele desennia waard dit ferbod lykwols ynlutsen. Dêrnei bleau Sina oant it begjin fan de 19e iuw in wichtige hannelsmogendheid mei hannel op Yndoneezje, Yndia en Afrika.
Jean de La Fontaine
thumb|Jean de La Fontaine Jean de La Fontaine (Château-Thierry (Opper-Frankryk), 8 july 1621 — Parys, 13 april 1695) wie in klassisistysk Frânske skriuwer en dichter, dy't fral ferneamd waard fan syn fabels. Hy wie yn de 17e iuw ien fan de meast lêzen dichters yn Frankryk.
Biografy
Oer La Fontaine syn jonkheid is net folle bekend. Hy wie in soan fan in begoedige houtfester. De famylje hearde ta de hege middelklasse. Hy soe rjochten studearre hawwe. Nei syn 30e begûn syn literêre karriêre. Op in stuit kaam er yn oerheidstsjinst en hâlde er geregeldwei hieltyd mear yn Parys ta. Doe't er yn tsjinst kaam fan de hartoginne fan Bouillon en Anna fan Montpensier, hartoginne fan Orléans, waard er sels adele. Hy hie doe al in tal wurken op syn namme brocht.
De La Fontaine waard 1683 lid fan de Académie française.
Hy stoar yn Parys, dêr't er beïerdige waard op it begraafplak fan de Unskuldigen (yn 1786 sletten, lei op it plak dêr't no de Place des Innocents is). Syn grêfstien stiet lykwols op begraafplak Père Lachaise yn Parys.
Wurk
thumb|Titelside, fol. 2 fan La Fontaine's Fables choisies, edysje 1692 Jean de La Fontaine waard fral ferneamd mei syn fabels, mar hy hat ek in tal ferhannelingen skreaun dêr't ien fan as frijwat antiklerikaal beskôge waard en in polemyk feroarsake.
Ien fan syn meast ferneamde fabels is "la cigale et la fourmi" ('it imerke en de eamel') oer in keunstsinnich imerke in simmer lang in drok arbeidzjende eamel mei syn sjongerij fermakket, wêrnei't de eamel it ferpoft om de sjonger dêrfoar te leanjen. Hoewol't La Fontaine mei it ferhaal it bytsje wurdearring foar keunstners feroankleie woe, waard it ferhaal letter meast brûkt as yllustraasje fan it idee "wa't net wurket, sil ek net ite".
In oare ferneamde fabel is "le corbeau et le renard" ('de raven en de foks'), wêryn't it in foks mei moaie praatjes en sjerpsmarren slagget in tsiis fan in raven te stellen. De moraal fan de fabel is "dat flaaiers libje ta skea fan dejinge dy't harket".
Basilyk fan Us Leaffrou fan Scherpenheuvel
De Basilyk fan Us Leaffrou fan Scherpenheuvel is in beafeartsplak yn it Belgyske plak Scherpenheuvel. It is it meast wichtige beafeartsplak fan it lân.
Scherpenheuvel wie eartiids in útbuorren fan it oanbuorjende Zichem, mar troch de oanrin fan pylgers waard it plak yn de rin fan de tiid wichtiger as Zichem. Yn 1605 krige Scherpenheuvel stedsrjochten. Tagelyk waard Scherpenheuvel oanlein mei grêften en in grûnplan fan in sânpuntige stjer mei yn it sintrum de basilyk.
Skiednis
Oant de 17e iuw bliuwt de skiednis fan Scherpenheuvel dizich. Yn de 14e iuw soe der in krúsfoarmige iik stien ha, dêr't yn de 16e iuw in mirakuleus Marijebyldsje yn set waard. It Marijebyldsje ferdwûn en waard tsjin it ein fan de 16e iuw ferfongen troch it hjoeddeiske byld. De beafeart nei Scherpenheuvel sette fral sûnt it begjin fan de 17e iuw útein. Ek de aartshertoch Albrecht fan Eastenryk en syn frou Isabella hiene grutte ynteresse yn Scherpenheuvel. Hja makken de bou fan in stiennen kapel yn 1603 mooglik en joegen út tankberens dat Scherpenheuvel yn katolike hannen bleau yn 1607 de opdracht ta bou fan in tsjerke, dy't yn 1627 troch de aartsbiskop fan Mechelen ynwijd waard. Scherpenheuvel waard in selsstannige parochy en de earste pastoar stifte foar it behear fan it beafeartsplak in kleaster. It kleaster krige yn 1630 fan Isabella it tafersjoch op de oanlis fan de stêd. De Marijeferearing brocht de stêd grutte wolfeart, mar yn de Frânske tiid folge it kleaster it lot fan oare kleasters mei in twongen sluting. It kleaster waard foar it measte ôfbrutsen en in lyts diel bleau stean om ferpacht te wurden as buorkerij.
Paus Pius IX karde yn 1872 de kanonike kroaning fan it genedebyld fan Scherpenheuvel goed. De tsjerke waard troch paus Pius XI de status fan basilica minor ferliend. Sûnt 1952 stiet de tsjerke op de monumintelist. Op 15 maaie 2011 waard yn in hillige misse in troch paus Benediktus XVI skonken Gouden Roas oan de basilyk oerlange.
Beskriuwing
De basilyk leit yn in stjerfoarmich park en is de âldste koepeltsjerke fan de Lege Lannen. It sânhoekige grûnplan fan de tsjerke ferwiist nei it hillige getal sân. It is yn de tsjerke foar in barok gebou nochal tsjuster, dat hat de krijen dat de heldere 17e iuwske ramen yn de 19e iuw ferfongen binne troch brânskildere neogoatyske. It haadalter mei it genedebyld fan Us-Leaffrouwe fan Scherpenzeel. thumb|left|250px|Haadalter It goed 40 sintimeter hege genedebyld stiet sûnt 1850 yn in sulveren nis boppe it tabernakel, op it plak dêr eartiids de iik stie wery't it byld fereare waard. Ta oantinken fan de iik krige it haadalter in bekroaning fan in iik fan hout en izer. De tsjerke jout ûnderdak oan ferskate keunstwurken, lykas de barokke alterskilderijen fan Theodoor van Loon (1581-1649) en bylden fan de bruorren De Nole. It doopfont datearret fan 1610.
It trijemanualige oargel waard boud yn 1775 troch Egidius-Franciscus Van Peteghem. Ferbouwings fûnen plak yn 1858 en 1959.
De toer stiet op in wat nuver plak oan de eastlike kant fan de tsjerke. It oarspronklike plan wie om de likernôch 50 meter hege toer ôf te sluten mei in koepel, mar dat plân waard nea foltôge. Yn de toer hinget in kariljon fan 49 klokken. De oarspronklike klokken waarden troch Frânske revolúsjonêren fernield troch se fan de toer te smiten.
Yn it park om de tsjerke hinne is in krúswei, dy't healwei de 19e iuw oanlein waard. It 17e-iuwske arkadegebou oan it ein fan de krúswei foarme de eardere tagong nei it kleaster. Boppe de arkaden leit in gong, dy't 80 meter lang en foar in diel ûnderierdsk is. Fan it oarspronklike kleaster is net in soad oerbleaun.
Aarbergen
Aarbergen is in gemeente yn de Rheingau-Taunus-Kreis yn Dútske dielsteat Hessen.
Geografy
Aarbergen leit noardlik fan de Kreisstadt Bad Schwalbach en súdlik fan Limburg an der Lahn yn de Hintertaunus.
Yn Aarbergen mûnje de Aubach en de Battenbach yn de Aar út.
It grutste part fan de gemeente bestiet út bosk. De belangrykste foarm fan lângebrûk is ikkerbou. Yn de deltes is in soad gerslân mei hôven.
Skiednis
Op 31 desimber 1970 fusearren de earder selstannige gemeenten fan Daisbach, Hausen via Aar, Kettenbach, Michelbach, Panrod en Rückershausen ta de gemeente Aarbergen.
Katedraal fan Coventry
De hjoeddeiske katedraal is de tredde katedraal fan de stêd. De earste katedraal wie de Marijekatedraal (St Mary’s), in kleastertsjerke dêr't allinne noch resten fan bewarre bleaun binne. De twadde katedraal wie de Sint-Michaelkatedraal, dy't yn novimber 1940 by in Dútske loftoanfal op de stêd ferneatige waard. Fan de twadde katedraal bleaune allinne de gruttte toer en de bûtenmuorren stean. De tredde katedraal is de nijbou, dy't folge nei de Twadde Wrâldkriich en fuort njonken de ruïnes fan de foargonger boud waard.
St Mary's
De St Mary's waard yn 1043 tagelyk mei in benediktynsk kleaster troch de earl fan Mersia stifte, Leofric, en syn frou Lady Godiva. Al gau dêrnei setten de earste ferbouwings útein. Tusken 1095 en 1102 liet biskop Robert de Limesey de biskopsit fan Lichfield nei Coventry ferhûzje. It ynearsten lytse kleaster groeide út ta in grut kleaster mei in katedraal fan likernôch 130 meter lang. Doe't Hindrik VIII briek mei Rome om't er fan syn frou Katarina fan Aragon ôf woe en Rome dat net tastie liet er alle katolike kleasters opheffe. Sa ferlear ek de katedraal syn status as kleastertsjerke.
St Michael’s
De St Michael’s Church waard yn de lette 14e en iere 15e iuw boud. It wie de grutste parochytsjerke fan it lân, oant de tsjerke yn 1918 mei de stifting fan it bisdom Coventry de status krige fan katedraal.
Op 14 novimber 1940 waard de katedraal troch in bombardemint fan de Dútske Luftwaffe hast folslein ferneatige. Allinne de tsjerketoer en de bûtenmuorren bleaune stean. Ek hjoeddedei hawwe de ruïnes noch in funksje foar de earetsjinst.
De nije katedraal
De nije katedraal waard njonken de resten fan de âlde katedraal neffens in ûntwerp fan Basil Spence boud. Spence trune der op oan om de resten fan de âlde katedraal as betinkingstún yntakt te litten en de nije katedraal sa oan te bouwen, dat de twa gebouwen tegearre in tsjerke foarmje. By it sykjen nei in goed ûnwerp waard sines út mear as 100 ûntwerpen keazen.
Op 23 maart 1956 waard de earste stien fan de nijbou troch keninginne Elizabeth lein. Basil Spence waard troch de keninginne yn 1960 as wurdearring foar syn prestaasjes yn Coventry as Knight Bachelor ta ridder slein. De ynwijing fan de nije katedraal folge op 25 maaie 1962.
It moderne ûntwerp soarge lykwols foar in soad strideraasje. De ûngewoane spits waard mei in helikopter op it flakke dak fan de katedraal set. It ynterieur is bekend fanwegen in grut gobelin mei in ôfbyld fan Kristus fan Graham Sutherland en in troch John Piper ûntwurpen finster yn de doopkapel.
It Ferkoalde Krús
By it opromjen fan it pún liet Richard Howard, de doedestiidske proast fan Coventry, út twa ferbaarnde dakbalken in ienfâldich houten krús meitsje. Dat krús, it "Ferskroeide Krús" (Charred Cross), is hjoeddedei yn de nije katedraal te sjen. In kopy derfan is yn de alterromte fan de ruïne fan de âlde katedraal oanbrocht.
It Spikerkrús
Fan trije spikers fan de âlde katedraal waard noch in krús makke, mar dan lytser, dat tsjintwurdich yn de nijbou hinget. Dat saneamde Spikerkrús fan Coventry (Cross of Nails) waard it symboal fan de oekumenyske Spikerkrúsbeweging (The Community of the Cross of Nails), dy't fanút Coventry oant mear as 200 plakken oer de hiele wrâld útgroeide. As teken fan ferbûnens kriget elts plak dat by de beweging heart in spikerkrús, dat lykas it orizjineel út trije spikers bestiet. Yn Fryslân binne gjin plakken of tsjerken oansletten by dy beweging.
Fredensborg (gemeente)
Fredensborg is in gemeente yn Nordsjælland yn de regio Haadstêd (Deensk: Region Hovedstaden) yn Denemark. De gemeente hat in oerflak fan 112,13 km² en in befolking fan likernôch 41.000 (2018) ynwenners.
De gemeente ûntstie op 1 jannewaris 2007 yn it ramt fan de gemeentlike weryndieling troch gearfoeging fan:
Yn de gemeente leit it Slot Fredensborg, de maaitiid- en hjerstresidinsje fan de Deenske keninklike famylje. Yn de gemeente stiet it Louisiana Museum of Modern Art, it meast bekende museum foar hjoeddeiske keunst yn Denemark.
Protestantske tsjerke fan Ryptsjerk
De Protestantske tsjerke fan Ryptsjerk is de eardere herfoarme tsjerke en sûnt de gearfoeging fan de herfoarme, grifformearde en luterske tsjerken yn 2004 it godshûs fan de Protestantske Tsjerke yn Nederlân yn Ryptsjerk.
Oargel
It oargel fan de tsjerke waard yn 1891 troch de Ljouwert oargelmakkerij Bakker & Timmenga boud.
Sunnyside (Washington)
300px|thumb|left|Edison Avenue yn it sintrum fan Sunnyside Sunnyside is in plak (city) yn de Amerikaanske steat Washington. It falt ûnder Yakima County. Neffens de folkstelling fan 2010 hat it plak likernôch 15.858 ynwenners.
Yn it plak hat in lytse Nederlânske mienskip, wêrûnder ek in Fryske. Der binne twa tsjerken dy't stifte binne troch dizze mienskip lykas de Sunnyside Kristlik Grifformearde Tsjerke (Sunnyside Christian Reformed Church) en de Feriene Kristlik Grifformearde Tsjerke (United Christian Reformed Church).
Skiednis
Yn 'e iere skiednis waard it lân om Sunnyside hinne bewenne troch de Yakama-yndianen. De earste bewenners fan Jeropeeske komôf strutsen hjir sa om ende by 1854 del. Ben Snipes wie in kowedriuwer dy't him delstruts 5 km besuden Sunnyside by de rivier de Yakima. Yn 1893 is it plak stifte troch Walter Granger. Granger wie belutsen by de finansiering en bou fan it Sunnyside Kanaal, dat wetter fan de rivier de Yakima ferfiert foar it wetterjen foar drûge lân yn de omkriten. Mei de ekonomyske Krisis fan 1893 rûn it projekt faai omdat kredytjowers harren werom lutsen en it ynwennertal rûn hurd tebek ta 7 famyljes. Yn 1902 wie it ynwennertal lykwols al wer ferdûbele oant 300. No koe der oer stimd wurde om fan Sunnyside in gemeente (incorporated) te meitsjen, want in plak moat neffens de wet fan de steat 300 ynwenners hawwe. Op 16 septimber 1902 waard mei 42 foar tsjin 1 tsjin stimd ta town. It waaksen fan Sunnyside waard ek befoardere troch de komst fan Baptisten of Dunkards, lid fan de German Baptist Progressive Brethren dy't in grutte tsjerke bouden. Dy woene in Kristlike Koöperative Koloanje meitsje en hja kochten it gânse doarp op. Hja ûntwikkelen de earste bank en tillefoan systeem. At jin in stikje grûn yn doarpsgrinzen keapje woene wie it op betingst it net te brûken foar alkohol, dûnsjen of gokken. Letter yn de 1930er jierren setten der in soad flechtelingen fan de Ferstowings nei Sunnyside ta wenjen. Yn 1917 waard in begjin makke mei it ferhurdzjen fan de strjitten, trochdat troch it wetterjen it grûnwetter peil ferhege waard en de strjitten yn modderpaden feroaren.
Attraksjes
thumb|right|in 9410 [[John Deere Combine harvester typyske meidogger yn de Ljochtparade.]] thumb|Nôtsilo's oan 'e eastkant fan Sunnyside thumb|Ikoanyske âlde skuorre by Sunnyside
Media
Yn Sunnyside en omkriten ferskynt it deistich nijsblêd Sunnyside Sun.
Eastlike Delsetting
thumb|300px|Kaart fan de Eastlike delsetting fan Noarmannen yn midsiuwsk Grienlân, mei de grutte pleatsen en tsjerken en guon geografyske nammen De Eastlike Delsetting (Aldnoarsk: Eystribygð; Yslânsk: Eystribyggð) wie it grutste fan de twa gebieten yn Grienlân dy't om 985 hinne kolonisearre waarden troch Noardske boeren út Yslân.
Lizzing
Nettsjinsteand de namme lei de Eastlike Delsetting mear súdlik as eastlik fan de oare, de Westlike Delsetting, en lykas dy ek lei die oan de súdwestkust fan Grienlân oan lange fjorden: Eriksfjord, Igalikufjord/Einarsfjord, Sermilikfjord en oaren (sjoch kaart) mei yn it fierste súdeasten Kaap Farwol.
Skiednis
De kolonisten waarden laat fan Erik de Reade (Aldnoarsk: Eiríkr rauði). Dy hold trije jier op Grienlân ta nei't er fan Yslân ferballe wie; dêrnei gie er werom en wie er haad fan in ekspedysje fan 25 skippen mei in soad lju oan board. Mar 14 skippen kame te plak. Ut syn pleats Brattahlíð wie late Erik de delsettingen oant syn dea yn 1003.
Op syn hichtepunt hie de Eastlike Delsetting sa'n 4000 ynwenners. Yn 1261 waard die part fan de Noarske koloanje Grienlân. Nei 1400 is der gjin kontakt mear west tusken de Grienlânske Noarmannen en de bûtenwrâld; in de 15e iuw binne de buorkerijen ferlitten om net bekende redenen.
Der binne hjoed de dei noch ruïnes oer fan Noardske pleatsen en tsjerken (û.o. Brattahlíð, Garðar en Hvalsey), tichteby de stêd Qaqortoq en lytse Inuitdoarpen.
Green Day
Green Day is in Amerikaanske punkrockband út Oakland, Kalifornje.
Skiednis
De earste albums fan Green Day kamen út ûnder it ûnôfhinklike platenlabel Lookout! Records. Hjirmei krigen mear en mear sukses. Yn 1994 brutsen se troch by it grutte publyk mei harren album Dookie, dat allinne al in de Feriene Steaten mear as 10 miljoen kear ferkocht is.
Represaille by Dunegea
De represaille by Dunegea wie in represaillemaatregel fan 'e nazys ûnder de besetting fan Nederlân troch Dútslân yn 'e Twadde Wrâldoarloch. Dêrby waarden yn 1945 by it doarpke Dunegea, yn súdlik Fryslân, tsien finzenen stânrjochtlik eksekutearre nei in aksje fan it Fryske ferset.
Dieverij en wraak
Begjin 1945, yn in tiid dat iten oeral krap wie, sochten leden fan it Wasserschutzkommando IJsselmeer op De Lemmer, in ûnderdiel fan 'e Dútske Wasserschutzpolizei, de wide omkriten ôf nei fiktaalje. Sa kamen op 16 maart de Dútske plysjes Foppe Kootstra en Paul Platt by de pleats fan Michiel en Sytske Zonderland yn Dunegea, oan 'e westkant fan 'e Tsjûkemar, dat doedestiden yn 'e gemeente Haskerlân lei. Dêr wie krekt in ko slachte yn oanwêzigens fan leden fan it Fryske ferset. Kootstra en Platt namen it fleis yn beslach en setten ôf mei grutte bouten efterop 'e fyts, wylst se slachter Frans Spijkerman meifierden as gizelder. Nei koart ûnderling oerlis setten de fersetslju de efterfolging yn. Der folge in wapene treffen, wêrby't Spijkerman befrijd en it fleis weromhelle waard. Kootstra en Platt bleaune dea efter yn 'e greiden.
Represailles
Represailles fan 'e kant fan 'e besetter lieten net lang op har wachtsje. Alle oanwêzigen, boer en boerinne ynbegrepen, moasten fuortendaliks ûnderdûke, en de pleats fan 'e Zonderlands waard dyselde deis noch troch de Dútsers platbaarnd. De folgjende deis, 17 maart 1945, waarden tsien finzenen nei de rikjende ruïne ta brocht. Njoggen fan harren wiene fersetslju. It gie om Jelle Boersma út Ketlik, Hotze Brouwer út Haskerhoarne en dy syn ûnderdûker Thomas Kuurstra út Harns, Wiepke Hof út Ychtenbrêge, Jeen Hornstra út Wikel, Yde Bouke Yntema út Himmelum, Roelof Knol en Albert Koopmans út Ychten en heit en soan Siebe en Dirk de Ruiter út Aldehaske.
Hja wiene eins út 'e finzenis Crackstate, op It Hearrenfean, op transport steld nei Kamp Amersfoart, mar it transport wie troch de foar de Dútsers almar minder wurdende oarlochssitewaasje stykjen bleaun by Meppel. By de pleats yn Dunegea waarden de tsien manlju strânrjochtlik eksekutearre as represaille foar de dea fan 'e beide Dútske plysjes. Neffens de oerlevering soene se in blyndoek wegere hawwe en ynstee fan "Heil Hitler!" (wat harren hjitten waard te sizzen) "Leve de keningin!" roppen hawwe foar't se deasketten waarden. Harren stoflike omskotten moasten op lêst fan 'e besetter fjouwerentweintich oeren op it plak fan eksekúsje lizzen bliuwe. Hja waarden neitiid provisoarysk begroeven; nei de befrijing fan Fryslân folgen werbegraffenissen yn 'e respektivelike wenplakken. De pleats waard yn 1948 werboud mei in tinkstien yn 'e gevel.
Margareta fan Skotlân (betsjuttingsside)
"Margareta fan Skotlân" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Plasse (betsjuttingsside)
"Plasse" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Dom fan Spiers
De Dom fan Spiers (Dútsk: Speyerer Dom; offisjeel: Domkirche St. Maria und St. Stephan) yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts waard yn 1025 stifte troch de Salyske keizer Koenraad II.
De dom ferstjintwurdiget ien fan de wichtichste keunstwurken fan it Hillige Roomske Ryk en krige yn 1925 fan paus Pius XI de status basilica minor. Yn 1981 waard de dom ynskreaun op de list fan it UNESCO-wrâlderfskip. Yn de tsjerke fûnen fjouwer keizers en fjouwer keningen harren lêste rêstplak.
Nei't de abdij fan Cluny yn de Frânske Revolúsje ferneatige waard, is de dom fan Spiers de grutste noch besteande romaanske tsjerke fan de wrâld.
Bou
De bou fan de tsjerke sette om 1025 hinne ûnder Koenraad II út ein, dy't fan doel wie de grutste tsjerke fan de wrâld te bouwen. Noch Koenraad II noch syn soan Hendrik III soe de foltôging fan de dom meimeitsje. Pas ûnder keizer Hendrik IV koe yn 1061 de dom ynwijd wurde. Noch gjin tweintich jier nei de foltôging liet Hendrik IV de tsjerke wer oant de helte ôfbrekke om it gebou noch grutter meitsje te kinnen. De nije tsjerke wie klear yn 1106, yn it jier doe't Hendrik IV ferstoar. Mei in lingte fan 134 meter en in breedte fan 33 meter wie it ien fan de grutste bouwurken fan de wrâld. Allinne de abdijtsjerke fan Cluny wie langer. It wie in ûnbidich grut gebou foar it noch lytse stedsje, mar de macht fan keizer Hendrik IV beheinde him net allinnich ta wrâldske saken mar jilde ek de Tsjerke, itjinge de oanlieding wie foar in lange striid tusken Hendrik IV en paus Gregorius VII. It ymposante bouwurk moast dan ek net allinnich de politike macht, mar foaral ek de religieuze machtsoanspraken fan de keizer ûnderstreekje.
Brân
Yn de nacht fan 5 op 6 maaie 1450 baarnde de domtsjerke folslein út. De skea wie ûnbidich en waard op mear as 300.000 gûne rûsd. Paus Nikolaas V garandearre yn maart 1451 in ôflaat fan fiif moannen en yn maart 1452 nochris in ôflaat fan trije moannen foar it finansierjen fan de weropbou.
Njoggenjierrige Kriich
Op 28 septimber 1688 besetten troepen fan de Frânske kening Loadewyk XIV de stêd Spiers. Hja hiene it befel krige om de stêd útsein de domtsjerke te ferneatigjen. Safolle as hja koene brochten de ynwenners harren hûsrie nei de dom en stapelen it dêr meters heech op. Op 31 maaie 1689 waard de stêd lykas oankundige lang om let yn brân stutsen. Doe't it fjoer tichterby de dom kaam slaggen de lju der yn it oerslaan fan it fjoer nei de tsjerke tefoarren te kommen troch it opstellen fan wetterfetten en it ferwiderjen fan de dakken fan oanbuorjende gebouwen. In swiere ûnwaarsstoarm yn de nacht nei 2 juny feroarsake lykwols sa'n soad fjoer, dat sels it oanhâldende dwêsten net foarkomme koe dat it fjoer de eastlike koepel benei kaam. Yn de gaos dy't ûntstie wisten Frânske soldaten de domtsjerke binnen te gean en plonderen dêr de keizer- en keningsgrêven. Om de Salyske grêven folle djipper leine bleaune dy grêven op dy fan Hendrik V nei sparre. Troch de ûnbidige hjittens stoartte it ferwulft yn it westlike diel fan de dom yn, mar it eastlike diel wist it fjoer te wjerstean. Nei't Spiers wer op 'e nij befolke waard, waard it eastlike diel mei in muorre ôfsluten om sa it gebou wer brûkber te meitsjen foar de earetsjinst. Yn 1755 moasten ek it boppeste diel fan de noch restearjende westlike bou mei de beide tuorren fanwegen it ynstoartingsgefaar ôfbrutsen wurde.
Barokke weropbou
Yn de twadde helte fan de 18e iuw kaam der wer genôch jild foar de weropbou fan de tsjerke. Under Franz Ignaz Michael Neumann, de soan fan de ferneamde barokke arsjitekt Balthasar Neumann, waard yn de perioade 1772-1778 it gapjende gat yn it westlike diel fan it skip wer yn de oarspronklike foarm sletten. It hast folslein ôfbrutsen westwurk waard ûnder yntegraasje fan de romaanske foarhal neffens de moade fan doe mei in barokke gevel ferfongen. Langer as in iuw hat dy barokke gevel net stân holden.
Frânske tiid
De Frânske Revolúsje brocht oan de katedraal nije ferwoastings. De tsjerke waard ûntwijd en brûkt as stâl foar it fee en de opslach foar materjaal. It eigendom fan de tsjerke gyng oer op it Frânske regear. It bisdom Spiers waard opheft en foar wat Spiers oanbelanget by it bisdom Mainz foege. Plannen om de tsjerke hielendal ôf te brekken en it westwurk te ferbouwen ta in triomfbôge gyngen net troch om't it stedsbestjoer fan Spiers wegere de ôfbraak te bekostigjen. De biskop fan Mainz wist troch syn goede kontakten mei de frou fan Napoleon en de Frânske steatsman Jean Etienne Portalis Napoleon safier te krijen dat hy de fergunning foar de ôfbraak wer ynlûke liet. Mei in keizerlik dekreet fan 23 septimber 1806 waard de domtsjerke wer oan de katolike parochy oerlange. Fan de ynrjochting yn de tsjerke gyng lykwols hat alles ûnder de Frânske besetting ferlern. Nei de delslach fan Napoleon waard it bisdom yn 1817 wer oprjochte en krige de dom wer de status fan biskopstsjerke. Tusken 1818 en 1822 wie der in renovaasje en yn 1822 waard de dom op 'e nij ynwijd. De muorren fan it ynterieur waarden yn opdracht fan Loadewyk I fan Beieren (1846-1854) op 'e nij skildere mei fresko's yn de doe populêre Nazarener styl. Tusken 1854 en 1858 waard it westlike diel fan de tsjerke yn neoromaanske styl fernijd.
20e iuw oant hjoeddedei
Tusken 1900 en 1906 fûn der argeologysk ûndersyk yn de tsjerke plak. De grêven van de keningen en keizers waarden iepene en yn in nije tagonklike Kaisergruft ûnder it eastlike travee van it skip ûnderbrocht. De tsjerke waard yn 1925 troch de paus ferheven ta in basilica minor.
Krypt
De yn 1041 ynwijde krypt waard foar it earst brûkt yn 1039 om dêr Koenraad II by te setten. Wylst de tsjerke noch yn de stegers stie, waard de krypt te lyts beoardiele en waard dy fergrutte. Nei de dea fan de lêste Salyske keizer Hendrik V waard de krypt foar it lêst fergrutte. Foar de útfiering fan de fergrutting waard de flier fan de krypt mei in meter ferhege, sadat Hendrik V boppe syn foarfaars byset wurde koe. Nei Hendrik V waarden noch Frederik Barbarossa syn twadde frou Beatrix fan Boergonje mei har dochter Agnes, Filips fan Swaben, Rudolf fan Habsburg, Adolf fan Nassau en Albrecht fan Eastenryk byset.
Frânske troepen plonderen en ferneatigen yn de Paltske Súksesjekriich de grêfmonuminten. Ek de grêven dy't fuort ûnder de grûn leine waarden doe skeind.
De krypt is it âldste diel fan de domtsjerke en is de grutste krypt út it romaanske tiidrek.
Afrakapel
Hendrik V waard op de feestdei fan de hillige Afra fan Augsburch berne. Dêrom waard in kapel fan de dom oan dy hillige wijd. De kapel is oan de noardlike muorre boud. Hendrik IV ferstoar op de dei fan de hillige en syn sark bleau fanwegen in tsjerklike ban dy't oer him útsprutsen wie hast fiif jier lang yn de noch net ynwijde Afrakapel stean. Pas nei't de ban opheven waard troch paus Paschalis II mocht Hendrik IV op 7 augustus 1111 njonken syn heit Hendrik III yn de grêfkelder fan de Saliërs bysetten wurde. Yn de kapel is sûnt 1820 oan de noardlike muorre it epitaaf fan Caspar Schober (1504–1532) oanbrocht. It renêssânse keunstwurk komt oarspronklik út de yn de 19e iuw ferneatige kleastergong.
De oarspronklike Afrakapel wie in travee koarter. Dat travee stamt noch fan it lytse paradys, de foarhal dy't by de grutte brân ferneatige waard en by de weropbou fan de tsjerke net wer opboud waard. Dat travee waard doe by de Afrakapel foege.
De Afrakapel docht tsjinst foar de measte earetsjinsten.
Dûbelkapel
Oan de súdlike kant fan de tsjerke stiet in dûbelkapel, dy't fan ôf 1050 boud waard. De benedenkapel is oan Sint-Emmeran wijd en wurdt as doopkapel brûkt. De oan Katarina fan Aleksanderje wijde boppekapel wurdt brûkt foar de útstalling fan de reliken fan û.o. de hillige Pirminius en de yn 2006 yn de dom fan Spiers sillich ferklearre Paulus Joazef Nardini. Dêrnjonken ferhuze ek it grêf fan it hert en it epitaaf fan biskop Johan VIII Hugo fan Orsbeck (1634–1711) nei de kapel. Ek de troch keizer Hendrik III út Rome meinommen hollen fan paus Stefanus I en de hillige Anastasius fan Perzje wurde yn de boppekapel bewarre.
De twa kapellen wurde troch in achthoekige iepening yn it midden mei inoar ferbûn. Se binne yn 1961 safolle mooglik yn de oarspronklike steat werom brocht.
Keizerseal
Op 55,5 meter hichte is in útsjochsplatfoarm yn de súdwestlike toer ynrjochte.
Klokken
De middelste toer fan it westwurk hat altiten it plak west dêr't de klokken hongen. De fjouwer grutste klokken stamme út de 19e iuw en binne yn 1822 troch Peter Lindemann út Zweibrücken getten. De oare fiif klokken binne yn 1963 troch Friedrich Wilhelm Schilling út Heidelberch getten.
Oliveberch
De Oliveberch stie eartiids yn it midden fan de binnenhôf fan de kleastergong. Njonken de domtsjerke rekke ek de Oliveberch by de brân yn 1689 slim skeind. De kleastergong waard net mear renovearre en moast yn 1820 wike om om de domtsjerke hinne mear frije romte te meitsjen. Allinnich de Oliveberch bleau as ruïne stean. Om it ferfal fierder tsjin te gean waard der in dak oerhinne oanbrocht. Ek waarden der nije bylden by set. Yn de Oliveberch is in lytse oan de aartsingel Michael wijde kapel.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Tsjechoslowakije
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Tsjechoslowakije.
Trol (betsjuttingsside)
"Trol" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
To Guard Against the Dark
To Guard Against the Dark is in science fiction-roman fan 'e hân fan 'e Kanadeeske skriuwster Julie E. Czerneda. De titel betsjut: "Om te Wekjen tsjin it Tsjuster". It boek foarmet it trêde diel fan 'e trilogy Reunification, en it njoggende en lêste diel fan 'e romansearje The Clan Chronicles. To Guard Against the Dark giet fierder mei it ferhaal fan bûtenierdske Sira di Sarc en har minsklike partner Jason Morgan. De ferhaalline fan Sira is skreaun yn it ik-perspektyf, wylst de oare ferhaallinen yn it personele perspektyf skreaun binne. It boek waard yn 2017 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij DAW Books.
Ynhâld
Doe't Sira di Sarc, in lid fan 'e Clan, sûnder erch de âlde technology fan 'e Hoveny wer yn wurking stelde, waard in nij lek yn it Al-wat-is slein. Op 'e nij kamen de machtige wêzens dêre fanwegen om harren te ferdigenjen. It lek waard tichte, mar dat wie net genôch. Om foar te kommen dat de wêzens yn it Neat-echt yngripe soene, mei jammerdearlike gefolgen foar de wêzens dy't dêr libben, moasten alle Sjongers weromkeare nei it Al-wat-is. Dat betsjutte dat Sira har partnerbân mei de minsklike romtefarder Jason Morgan ferbrekke moast, in hertferskuorrende beslissing, dy't beiden djip ûngelokkich yn ferskillende universa efterliet. (Sjoch foar in yngeandere beskriuwing fan wat foarôf gie: This Gulf of Time and Stars, § Ynhâld en The Gate to Futures Past, § Ynhâld.)
To Guard Against the Dark iepenet yn 'e wente fan Jason Morgan op Ettlers Planeet, dêr't er him weromlutsen hat om syn soelaas yn alkohol te sykjen. Allinnich troch de net ôflittende soarch fan syn bêste freon, de (kreefteftige) Carasiaan Huido Maarmatoo'kk, dy't him op Ettlers Planeet opwachte doe't er weromkaam út it planetestelsel fan 'e Hoveny (sjoch: The Gate to Futures Past) komt er troch dy minne tiid hinne. Mar wat him safier kriget dat er ree is om syn libben wer op te pakken, is in besyk fan Lydis Bowman, in kommandant fan 'e plysje fan it Hannelspakt, dy't noch altyd ûndersyk docht nei de genoside op 'e Clan yn 'e romte fan it Hannelspakt (sjoch: This Gulf of Time and Stars).
Dy misdie waard útfierd troch de Gearstallers, in bûtenierdsk ras fan wêzens dy't trochgean kinne foar minsken, mar wêrby't it 'lichem' eins út tweintich oant tritich dielen bestiet dy't in soarte fan koloanje foarmje en ek los faninoar libje kinne. Mar it is dúdlik dat de Gearstallers troch oaren brûkt waarden, en ek de minsklike misdiesyndikaten fan 'e planeet Deneb, dy't by it skriklik barren belutsen wiene, wiene mar stikken ark yn 'e hannen fan wichtiger spilers. Lykas dejingen dy't it gifgas produsearre hawwe dat foar leden fan 'e Clan deadlik wie, mar foar alle oare soarten wêzens ûnskealik. It spoar liedt Bowman nei in Brill-smokkelder dy't Manouya hjit, mar better bekend is as 'de Fasilitator'.
Op in oar plak yn it Hannelspakt komme de gearspanners byinoar nei wa't Bowman op 'e siik is. It binne de Brill en de Omacrons en in hantsjefol oare rassen bûtenierdske wêzens, dy't nei de fal fan 'e Hoveny-beskaving in konfederaasje opsetten dy't 'it Earste' hiet (d.w.s. it earste nei de fal fan 'e Hoveny). Harren steatsferbân, dat draaide om in bluodderige ûnderlinge striid om 'e macht en in nuodlike mienskiplike dûns om genoside op oaren te dwaan foar't dy it op jin diene, waard letter opslokt troch it Hannelspakt. Dat wie in nij soarte fan konfederaasje, dy't it near lei op 'e wize fan bestean dy't de leden fan it Earste wend wiene, en wêryn't de minskheid de dominante soarte wie. Benammen de agressive Brill en de Omacrons, dy't har as swak en freonlik foardogge, mar eins slûchslim en ferriedlik binne, hawwe harren nea dellein by de wetten fan it Hannelspakt. De útrûging fan 'e Clan wie de earste stap om harren âlde macht werom te krijen. In twadde stap sil de útrûging fan 'e minskheid wêze. Oan 'e Gearstallers, dy't ek dêrfoar it smoarge wurk opknappe moatte, is alle besit fan 'e minskheid ûnthjitten.
Tagelyk binne de mysterieuze Rugheranen, wêzens dy't heal yn it materiële hielal libje en heal yn it Tuskenyn, ek warber mei harren eigen plannen, mar om't nimmen dy soarte begrypt, bliuwe harren bedoelings ek in riedsel. Wol is dúdlik dat it Tuskenyn sterk skansearre rekke is, wat beide universa dy't deroan grinzgje yn gefaar bringt. Yn it Al-wat-is hat Sira ûnderwilens in eigen dreamwurklikheid foar harsels skepen, wêryn't se allinnich yn De Sulverne Foks ferbliuwt, it âlde romteskip fan harsels en Morgan. Om't se himsels net hawwe kin, is dat it tichtst dat se by him yn 'e buert komme kin. Alle tiid bringt se dêr troch, ta wanhope fan 'e oare Sjongers, mei it folgjen mei har fingers fan 'e stâlen en blêden fan 'e planten dy't Morgan op 'e wanden fan harren sliepkeamer skildere hie.
De oare Sjongers witte Sira pas út har dreamwrâld te skuorren as bliken docht dat net alle Sjongers nei it Al-wat-is weromkeard binne. In stik as tolve leden fan 'e Clan, ôfkomstich fan 'e opstannige koloanje op 'e planeet Acranam, binne oan 'e genoside troch de Gearstallers ûntkommen en lykwols net mei Sira en de oaren út it Hannelspakt ôfreizge (sjoch: This Gulf of Time and Stars). Under lieding fan 'e op macht beluste Wys di Caraat besykje se op 'e planeet Snosbor IV in nije takomst foar de Clan op te bouwen. Dêrta hat sa'n lytse groep lykwols alle genetysk ferskaat nedich dat mar te besetten is. Sadwaande hawwe se de yn stasiskisten goedholden lichems fan twa leden fan 'e Clan ûntdutsen: Wys har eigen soan, Yihtor di Caraat, en Sira har suster Rael di Sarc. Beide binne no ûnderweis nei Snosbor IV.
Om Wys har plannen te dwerseidzjen en ek de lêste Sjongers werom te heljen nei it Al-wat-is, keare twa Sjongers nei it fysike hielal werom, dêr't se de beide lichems besette. Yihtor docht dat mei syn eigen lichem, mar Rael freget Sira om yn har plak te gean, mei't net allinne har macht, mar ek har kennis fan it Hannelspakt folle grutter is. Sadwaande lit Sira har úteinlik beprate om yn Rael har lichem werom te kearen nei it fysike hielal. Hoewol't Sjongers yn dat hielal oars altyd harren oantinkens ferlieze oan it Al-wat-is en oan wat se sels eins binne, ûnthâlde Yihtor en Sira dat diskear wol troch in oanhâldend mystyk kontakt mei oare Sjongers, dy't meigien binne nei it Tuskenyn.