cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stasjon De Punt
Stasjon De Punt (Pn) wie in stasjon oan de Steatsline C yn it doarp Glimmen yn de gemeente Grins yn de provinsje Grinslân. It stasjon wie in standertstasjon fan de Steatsspoarwegen type SS fiifde klasse en is ien fan de fjirtich stasjons dy 't ea yn dizze klasse boud is. It stasjon stie sa ûngefear oan de Parallelweg.
Gebou
It stasjonsgebou kaam yn 1868 ree, en waard iepene op 1 maaie 1870 foar treinreizgers doe't ek it spoar fan Steatsline C oanlein wie. Yn 1936 waard it stasjon sletten. It stasjonsgebou waard yn 1970 ôfbrutsen Der is hjoed-de-dei neat mear fan it stasjon en stasjonsgebou werom te finen.
Sulveren Spjelde
De Sulveren Spjelde is in jierlikse priis fan It Fryske Berneboek. Alle jierren kinne skoallen, ôfwikseljend út it basis- of fuortset ûnderwiis oan de Fryske Berneboekesjuery of Jeugdboekesjuery meidwaan. Bern binne de sjueryleden en bepale sels hokker boek en skriuwer de Sulveren Spjelde fertsjinnet.
Dokkumer Kofje
Dokkumer kofje is gleone kofje mei in fluts Bearenburch, ôfdekt mei slachrjemme. It is in Fryske spesjaliteit.
Yngrediïnten:
Tarieding:
Hôpital Lariboisière
thumb|Binnentún fan it hospitaal mei op de eftergrûn in kapel It Lariboisière Hospitaal (Hôpital Lariboisière) is in akademysk sikehûs yn Parys, Île-de-France. It is ien fan de grutste hospitalen fan Europa mei likernôch 1350 bêden.
Dokkumer Kofje
Klopje de slachrjemme dik floeiber en set him oant brûken yn de kuolkast. Ferdiel de sûker en de bearenburch oer fjouwer Irish-coffeeglêzen (of oare hjittebestindige glêzen) en skink de gleone kofje derby, oant de sûker oplost is, oant 1½ á 2 sm ûnder de râne. Rier de kofje troch oant de sûker oplost is. Set in ytleppel mei de bolle kant nei boppe yn it glês, sadat it puntsje fan de leppel krekt de kofje rekket en lit de slachrjemme foarsichtich oer de leppel op de kofje rinne.
Hôpital Lariboisière
It sikehûs wie ien fan de protte dy't stichte waarden nei de twadde goalerapandemy, dy't yn 1832 Parys berikt hie en dy't late ta nije klam op hygiënyske praktiken yn sikehuzen. It waard boud fan 1846 oant 1853 troch arsjitekt Pierre Gauthier en bestiet út seis gebouwen om in sintraal binnenplak hinne, dy't ferbûn binne troch pyldergongen. Op it terrein stiet ûnder mear it grêfmonumint makke fan Carlo Marochetti fan Élisa de Lariboisière, dy't in grut part fan de middelen foar de bou fan it sikehûs donearre.
Dokkumer Kofje
Fergelykje:
Hôpital Lariboisière
It is in part fan it Assistance publique - Hôpitaux de Paris en in learklinyk fan Université Paris Cité. It sikehûs waard yn 1854 stichte.
Dokkumer Kofje
Caffè espresso
Goud (kleur)
Goudtinten
Hjirûnder inkele kleurtinten dy't wol omskreaun wurde as 'goud': 1) in offisjele kleur fan 'e Steatsuniversiteit fan Arizona (ASU) 2) in offisjele kleur fan 'e Kalifornyske Steatspolytechnyske Universiteit Pomona (Cal Poly Pomona) 3) in offisjele kleur fan 'e Universiteit fan Missoery (MU) 4) in offisjele kleur fan 'e Universiteit fan Kalifornje te Berkeley (UC Berkeley) 5) in offisjele kleur fan 'e Universiteit fan Kalifornje, Los Angeles (UCLA) 6) in offisjele kleur fan 'e Universiteit fan Súdlik Kalifornje (USC)
Playboy (tydskrift)
Playboy, ek wol Playboy Magazine, is in neakenblêd, fral ornearre foar heteroseksuële manlju, oprjochte yn 1953 troch Hugh Hefner (1926-2017). In playboy is immen dy't yn jet-set-fermiddens ferkeart, faak achter froulju oan sit en meast koarte ferhâldings hat. It blêd jout foto's fan neakene froulju, saneamde Playboy Playmates, ôfwiksele mei ynterviews en politike- en kulturele analyzes.
Bysûnderheden
It earste nûmer fan Playboy hie Marilyn Monroe op de omslach (en op de middenside-centerfold). It bleat hat altyd mear eroatysk as pornografysk west. De oplaach is, faaks troch de maklike tagong ta seks en eroatyske ôfbyldings op ynternet, tige tebekrûn. Yn 1972 waard fan in nûmer mear as 7 miljoen ferkocht. Yn 2005 wie de oplage fan de Amerikaanske útjefte noch mar 3 miljoen. Hugh Hefner's dochter Christie Hefner is tsjintwurdich de direkteur fan Playboy.
De Nederlânske en Belgyske ferzje besteane sûnt maaie 1983. Foar it Nederlânske nûmer posearre de doe 36-jierrige, neakene Jerney Kaagman. Covergirl fan dat nûmer wie Ellen Soeters. Playboy hat ek in edysje foar froulju, nammentlik Playgirl, mar dy wurdt net yn it Nederlânsk útjûn.
Yn 2005 ferskynde in wittenskiplik artikel oer de feroarings fan lichemsferhâldings fan de centerfoldmodellen yn de lêste 50 jier. Der waard konludearre dat der gjin oertsjûgjende oanwizings binne foar in trend nei gruttere slankens; wol waarden ferskowings sjoen yn it oantal kearen dat fiif ferskate lichemstypen ôfbyld wienen.
Bekende Amerikaanske Playboymodellen
List fan súkselfolle karriêrefroulju:
Bekende Nederlanners yn Playboy Magazine
thumb|180px|Rebecca Loos thumb|150px|Do Karút bekende Nederlanners dy't ferskynden yn de Nederlânske útjefte fan Playboy Magazine:
Bekende Flamingen neaken yn Playboy Magazine
180px|thumb|Aria Giovanni (2007)
Strjitten yn Wurdum
De Strjitten fan Wurdum:
De strjitten fan Wurdum krigen nei 1945 lykas ek gâns lytsere doarpen yn Fryslân offisjele strjitnammen. In oantal strjitten yn Wurdum binne nei bekende Wurdumers ferneamd. Wurdum hat in twatal Ingelsktalige strjitnammen, de George Emerson- en W. R. Fisherstrjitte. Yn de Twadde Wrâldoarloch makke in troch de Dútsers oansketten Wellingtonbommesmiter, mei as gesachfierder, George Emerson, in needlanning by Wurdum. It slagge de piloat William Robert Fisher mei muoite it tastel oer de huzen hinne te krijen, wêrtroch it doarp foar in ramp bewarre bleaun is. Fisher stoar as iennichst fan de seiskoppige bemanning by de hurde lanning en is yn Wurdum te hôf brocht. De oare mannen dy't min of mear ferwûne wiene, hawwe ta oant ein fan 'e oarloch yn Dútske kriichsfinzenis trochbrocht.
Ridder yn de Oarder fan Oranje-Nassau
75px|rechts Dit is in list fan yn de Wikipedy opnommen Ridders yn de Oarder fan Oranje-Nassau.
Den Olden Florus
thumb|Den Olden Florus (2008) thumb|Den Olden Florus (2011) Den Olden Florus of Kallenbroeker Mole is ien fan de âldste noch besteande standertmoles yn Nederlân en stiet oan de Stoutenburgerwei 20 yn Terschuur. Hoe âld de mole krekt is, is ûnbekend. Seker is lykwols dat dizze der al foar 1584 stie. Sa kaam de mole yn de goederen fan de Hof fan Callebroeck al foar yn 1403 en yn 1495 kaam de mole foar yn de argiven fan de Johanniter Oarder.
Oant 1975 stie de mole bekend as de Kallenbroeker Mole, mar hat dêrnei de nije namme Den Olden Florus krigen as earbetoan oan de destiidske eigener Flores Mulder.
De Den Olden Florus is in sluten standert-nôtmole mei in âlde sturtkonstruksje. De standert hat yn it ferline iepen west. It is in saneamde grûnsiler: de punten fan de wjukken geane hast oer de grûn, se kinne fan de grûn ôf kruid wurde en de seilen kine fan de grûn ôf op de wjukken fêstmakke wurde.
De mole hat in houten boppe-as mei in jitizeren askop en in izeren pin. It âldhollânsk geflecht mei oarspronklik houten roeden hat no izeren roeden. De laske, izeren roeden binne fan 1964 en by de restauraasje yn 1965 stutsen.
Laurens Otmar ten Cate
Laurens Otmar ten Cate meast Laurens ten Cate neamd, (Boalsert, 30 augustus 1922 - De Jouwer, 7 april 1984) wie in Fryske sjoernalist, publisist en haadredakteur fan de Friesche Koerier en de Ljouwerter Krante. Hy wie lid fan de PvdA.
Libben
Ten Cate waard berne as soan fan de hûsarts Marius ten Cate en Ernestine Beekhuis. Hy gie nei it Magister Alvinus-gymnasium yn Snits, en studearre Rjochten en Nederlânsk oan de Universiteit Utert. Yn de oarloch moast er ûnderdûke. Hy krige kunde oan Age Scheffer dy't him nei de Befrijing yn 1945 oan in baan holp as learling-sjoernalist by Het Vrije Volk yn Amsterdam. Ten Cate learde it fak fan Gerda Brautigam en Richard Jokel en folge in kursus by Sam de Wolff. Hy wurke op de redaksjes fan Amsterdam, Grins en De Haach, en wist Swart Front-lieder Arnold Meijer op te spoaren.
Den Olden Florus
De fang (remme) is in Flaamske fang besteande út fiif stikken, dy't mei knierende izers (moanizers) mei elkoar ferbûn binne. De fang hat in evender en kin sawol bûten as binnen yn de mole betsjinne wurde. De evender sit ferkeard om, omdat oars de stienbalke foar it fangtou yn it paad sit. Om it boppetsjil sit in izeren hoep dêr't de fang op oangrypt.
Laurens Otmar ten Cate
Libben
Ten Cate kaam yn de kunde mei pasifistysk dichter en Friese Koerier-haadredakteur Fedde Schurer dy't him yn 1952 oerhelle adjunkt-haadredakteur by de Friese Koerier te wurden, dêr't doe ek Rink van der Velde wurke. Yn 1963 folge hy Schurer op as haadredakteur. Doe't de Friese Koerier op 1 novimber 1969 opgie yn de Ljouwerter Krante, waard Ten Cate ien fan de trije haadredakteuren fan dit deiblêd. Hy wie teffens in prominint lid fan de PvdA. Ten Cate wie yn 1966 belutsen rekke by Nieuw Links, mar doe't dizze groepearring binnen de PvdA op in kongres op 15 maart 1969 de macht oernimme woe, makke Ten Cate dêr in ein oan yn in wurdewikseling mei André van der Louw. Marcel van Dam reagearde mei: "Ik hou van Holland, omdat sedert God dood is Laurens ten Cate op aarde is verschenen." Sels bleau Ten Cate nofter ûnder alle him foar syn optreden taswaaide lof. Ein jierren sechtich learde hy Jan Blokker kennen dy't doe yn Fryslân in wykeinhúske hie.
Den Olden Florus
Yn de sydkanten fan de kast sitte trije rûne wyngatten, wêrtroch't wuyn waaien giet as de mole troch in feroarjende (romjend of krimpend) wyn net mear presys op de wyn stiet. Mei help fan de kruibank wurdt de mole op de wyn kruid, wêrby't de kast mei de sturt op de standert rûndraait.
De trep bestiet út twa trapbomen, dy't trochrinne oant de hoekstilen. De trep wurdt hjirtroch fan ûnderen nei boppen ta hieltiten breder. Yn 'e midden fan de trep sit de sturt en ûnderoan de trep sit de kruibank mei kruilier.
Laurens Otmar ten Cate
Libben
Yn 1972 krige Ten Cate in slim ferkearsûngelok. Hy gie yn july 1973 wer oan it wurk, mar moast as gefolch fan it ûngelok yn 1978 syn haadredakteurskip dellizze. Ten Cate bleau noch al kommentator. Hy krige lykwols hieltiten mear problemen mei syn ûnthâld, wat hy besocht te ûnderfangen troch in kaartsysteem, in soarte papieren foarrinder fan hypertekst, dat in grut stik fan syn wurkkeamer yn Amsterdam besloech. Hjirmei skreau hy kommentaren foar de Volkskrant.
Den Olden Florus
De mole stiet yn it buorskip Kallenbroek by Terschuur.
Laurens Otmar ten Cate
Libben
Yn de âldens fan 61 jier, Ten Cate wenne wyls op De Jouwer, waard er troch in buorfrou dea yn de baaikeamer fan syn hûs fûn. De deadsoarsaak wie grif in hertstilstân. Hy waard op 11 april 1984 kremearre.
Ten Cate wie 12 jier troud mei Esther Gosschalk (1947-2007) en wie in sweager fan Job Gosschalk. Syn soan Marius ten Cate ferstoar yn 1980 yn de âldens fan 29 jier op De Rottefalle. Syn dochter Ineke ten Cate wie troud mei Rutger Hauer.
DvhN Streektaalpriis
De DvhN Streektaalpriis (Deiblêd Nieuwsblad van het Noorden) is in priis dy't sûnt 2005 alle jierren útrikt wurdt foar kulturele en keunstsinnige streektaalprodukten.
List fan planetoïden 29501-29600
Dit is in list fan planetoïden 29501-29600.
Den Olden Florus
De mole is yn 1965 en 1980 yngreven restaurearre. Yn 1965 waard de kast, hast hielendal fernijd en yn 1980 binne de standert, stienbalke en boppe-as fernijd en de ûndertoer en kape mei reid dekt. Daarvoor was de kap gepotdekseld. Op de oude standerd kwamen de jaartallen 1635, 1651, 1703, 1709 en 1881 foar.
Afûk Jongereinpriis
De Afûk Jongererein-priis wie in jierlikse priis fan de Ried fan de Fryske Beweging en de Federaasje fan Fryske Studinteferienings foar jong Frysk talint yn de jierren 1993 en 1994.
680
Ferstoarn
680'erne
Knooppunt De Jouwer
thumb|Lokaasje Knooppunt De Jouwer|300px thumb|300px|It knooppunt hjoed-de-dei Knooppunt De Jouwer is in ferkearsknooppunt op ’e krusing fan de autodyk A6 en de A7. It wie ien fan de pear knooppunten fan autodiken yn Nederlân dy’t op gelikense hichte as ferkearsplein útfierd wie. Knooppunt De Jouwer waard yn 1973 iepene en hie in trochsneed fan ûngefear 250 meter en bestie út trije trochgeande rydstroken. Tsjintwurdich is knooppunt De Jouwer in heal stjerknooppunt.
Dizze diken komme dêr byinoar: thumb|300px|Knooppunt De Jouwer
Files en oplossingen
Foar it knooppunt stiene geregeldwei files. Om de druk wat te ferminderjen waarden der nei it jier 2000 twa bypasses oanlein foar de ferkearsstreamen:
Sawat tagelyk mei de earste beide bypasses waard de belining oanpast. Ynstee fan in konsintryske belining waard in spiraalbelining tapast, wêrtroch't it ferkear at it by it opriden fan it ferkearsplein de goede rydbaan keas, it nei de goede ôfrit laat waard, sûnder dat fierdere baanwikselingen op it ferkearsplein needsaaklik wiene. Dochs wie it ferkearsplein yn de spits noch faak in obstakel. In soad automobilisten rieden hurder as 50 km/o, wêrtroch't ferkear fan De Jouwer en Snits de rotonde net op doarde, mei files ta gefolch. Ek wienen der in soad (hast) ûngelokken trochdat de automobilisten dy't op de ferkearde rydbaan wiene har op it lêste momint weromfoegen yn de goede baan. Om dy problemen op te lossen ried by grutte ferkearsdrokte bytiden in auto fan Rykswettersteat mei in konstante snelheid oer de rotonde, om faasjeferskillen tusken de ferkearsstreamen te ferlytsjen (blokride).
Mei troch it groeien fan de file út de rjochting fan Snits wei waard yn de simmer fan 2007 in tredde bypass, fanút De Jouwer-West/Snits A7 (E22) rjochting De Lemmer/Emmeloord A6, yn wurking steld.
Fanút de rjochting fan De Jouwer rjochting de "Grutte Rotonde" stie it ferkear geregeldwei fêst. Dat kaam mei trochdat sa'n 140 meter foar de Grutte Rotonde noch in lytse rotonde makke wie (Geert Knolwei x Sewei) en op dit lytse stikje dyk stiene dan ek nochris twa bushaltes. Dêrtroch wie der net genôch plak om in 'tydlike' opfang te meitsjen foar de ferkearsstream yn de spits.
Rekonstruksje
Knooppunt De Jouwer wie ien fan de lêste ferkearspleinen yn it Nederlânske netwurk fan autodiken mei dêrtroch in soad fileproblemen. Nei besluten fan gemeente, provinsje en it Ryk begûn yn 2009 de Traseewetjouwing foar de rekonstruksje fan knooppunt De Jouwer. It gie om in folsleine rekonstruksje fan it knooppunt, wêrby't de rotonde hielendal ferdwine soe. De dyk fan De Lemmer nei It Hearrenfean is de trochgeande dyk wurden. It ferkear fan de A7 hat middels ferbiningsbôgen en it ferkear út de Jouwer wei mei op- en ôfritten tagong.
Bûtenrêst
left|thumb|States by Gytsjerk thumb|Bûtenrêst (1722) thumb|Pleats yn 2010
Bûtenrêst wie in state by Gytsjerk yn de gemeente Tytsjerksteradiel. De state waard om 1700 boud op it terrein fan in eardere pleats dy't ek al "Bûtenrêst" neamd waard. Dy pleats wie yn 1640 eigendom fan Dr. Jan Martens te Beetstersweach. Yn 1698 waard de pleats "Bûtenrêst" ferhierd troch Augustinus Lycklama à Nijeholt, as kurator oer de bern fan Taetske Hemminga silger. Yn de buert fan it âlde steed stiet no in pleats. Yn 1975 wie dy eigendom fan de hear R.J. van der Kooi. "Bûtenrêst" wie yn de tiid fan Dr. Franciscus Frisius (1722-1744) in moai bouwurk mei in oanboude pleats, hiem, bosk, hôvinge en bou- en greidlannen mei in totaal oerflak fan 135 pûnsmiet (± 45 hektare).
Knooppunt De Jouwer
Rekonstruksje
Yn 2015 waard úteinset mei de bou fan it nije knooppunt. Op 13 en 14 oktober 2017 waard it knooppunt yn fazen iepene, dêr't it ferkearsplein fan dy datum ôf troch ferline waard.
Ferskaat
Foarhinne wie it stik fan de A6 tusken knooppunt Emmeloard en knooppunt De Jouwer ûnderdiel fan Rykswei 50 (A50), letter is dat stik ûnderdiel wurden fan de A6. De hektometerwearden op de pealtsjes lykwols, rinne noch altiten lyk mei de A50 en N50 oant krekt foarby Ens op dat stik.
Bûtenrêst
Yn 1780 bea de doetiidske eigener, C.F. van Meijers, de state te hier oan. Dy eardere state stie oan de Singel. It hûs waard grif al yn 1858 (of earder, want Eekhoff jout "Bûtenrêst" al net mear oan yn syn atlas) ôfbrutsen en ferfongen troch in pleats. De beammesingels binne doe bewarre bleaun.
Bewenners
( Sjoch bewenners Poelsicht)
Jurassic Park III (betsjuttingsside)
"Jurassic Park III" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Fokaal
In Fokaal is in lûd.
It Frysk hat de neikommende fokalen: A, E, I, Y, O, U. De fokalen yn it Frysk wurde oanfold mei diakretyske tekens.
De twa wichtichste ferskillen tusken konsonanten en fokalen:
Skaaimerken
thumb|300px|Fokaaltrijehoeke, de omsirkele fokalen binne net-rûn De fokalen kinne yn trije ûnderskate skiften yndield wurde:
Grutte Brekken
thumb|Grutte Brekken De Grutte Brekken of Lemster Brekken is in mar yn de gemeente De Fryske Marren tusken De Lemmer en Spannenburch. It is in langhalige mar. De mar hjit Grutte Brekken omdat der earder ek in Lytse Brekken wie, mar dy is ynpoldere.
Troch it Prinses Margrietkanaal, dat troch de mar rint, stiet de Grutte Brekken yn ferbining mei de Iselmar ( mei in slûs). En yn it noarden ferbynt dit kanaal de Grutte Brekken mei de Kûfurd. Fierder stiet de mar troch de Follegeasleat yn ferbining mei de Tsjûkemar.
Tanya Hansen
Libben
Nei't hja de middelbere skoalle ôfmakke hie, ferfear hja nei de Noarske haadstêd Oslo, dêr't hja optrede yn stripklubs en al rillegau ek posearre foar ûnderskate neakenblêden, sawol Noarske as bûtenlânske. Har earste ynternasjonale bekendheid krige se yn 1996 mei in fotorapportaazje yn it Amerikaanske blêd Busty Beauties, in susterútjefte fan Larry Flynt syn Hustler. Datselde jiers makke Hansen teffens har debút yn in pornografyske film, wêrnei't se, neffens de Internet Adult Film Database (IAFD), yn 13 pornofilms spile oant se har yn 2004 weromloek út 'e pornoyndustry.
Nei't se yn 2004 stoppe wie mei har wurk as pornoaktrise, iepene se in eigen kleanbûtyk, Paparazzi, yn it winkelsintrum Tista oan 'e rivier de Tista, yn Halden, en dêrnjonken de online-winkel Fashion Diva. Se ferskynde ek yn advertinsjes yn kranten en tydskriften en yn reklamespotsjes op 'e tillefyzje foar it Noarske telekombedriuw Telenor.
Alk
De alk (Alca torda) is in fûgel út de famylje fan de Alkfûgels.
Foarkommen
In folwoeksen alk is sa'n 38 oant 43 sm grut en hat in wjukspanwiidte fan 60-69 sm. De rêch en kop binne swart, de búk is lykas de ûnderkant fan de wjukken wyt. Winterdeis wurd ek it gesicht fan de alk wyt. De Alk hat in opfallende grutte brede swarte snaffel mei in wite streek.
Fersprieding
Alken komme foar yn it noarden fan de Atlantyske Oseaan. Se briede oan de kusten op eilannen en steile rotskusten, oan de westkant fan it noarden nei it suden oant de steat Maine en oan de eastkant fan it noardwesten fan Rúslân oant it noarden fan Frankryk. Winterdeis sykje de fûgels de oseaan op en geane ek wol wat nei it suden, de eastlike fûgels sykje dan ek wol de Middellânske See op.
Kommandeur yn de Oarder fan de Nederlânske Liuw
Dit is in list fan persoanen dekorearre as Kommandeur yn de Oarder fan de Nederlânske Liuw.
Lytse Priis fan Fryslân
De Lytse Priis fan Fryslân is in popmuzyk-priis fan Friesland Pop. Neist dizze priis is der ek de "Bandfinale" en de "Lytse Priis fan Snits".
De foarrondes fan de Lytsse priis wurde hâlden yn dit foarjier op sa'n tolve lokaasjes yn Fryslân. De ferkezings wurde yn eigen styl fan de poppoeadia hâlden. De winners fan de lokale rondes spylje yn trije heale finales, yn Snits, Drachten en Makkum, om in finaleplak. De priis bestie yn 2011 út in beker en foar € 1500,- studiotiid.
Alk
Iten
De Alken fange harren iten ûnder wetter troch te dûken. Se ite meastentiids fisken, sa as bygelyks hjerrings. Ek ite se wol kreefteftigen en seewjirms.
Fuortplanting
De alken briede faak yn grutte koloanjes tegearre mei oare soarten út de Alkenfamylje sa as Skoeten. De beide âlden briede om beurten op it iene aai. Nei sa'n 30-35 dagen komt it aai út, it jong kin wol sa'n trije dagen dwaande wêze om de aaiskyl kapot te krijen. It jong wurd earst noch yn de koloanje fuorre troch de âlden, nei in lytse trije wike is it jong sa grut dat der nei see giet.
Lytse Priis fan Fryslân
Alle sjenres en liveacts kinne meidwaan, fan hiphop, house, metal, R&B, singer-songwriter, dance, indie, reggae, rock, country oant funk en hardcore.
Skiednis
De Lytse priis waard ynsteld yn 1984 en organisearre troch it Snitser poppoadium It Bolwurk, as tsjinhinger fan de grutte Priis fan Nederlân, de lanlike popmuzykwedstriid dy't in jier earder út einsetten wie. Doel fan de lytse Priis wie it kreëaren fan optreedmooglikheden foar begjinnende Fryske popartysten.
Yn 1984 bestie de Lytse Priis út ien show, nammentlik de finale yn It Bolwurk yn Snits. Mei de groei kamen der ek mear foarrondes. Dêrom droech It Bolwurk de organisaasje yn 1993 oer oan stichting Friesland Pop mei popkonsulint Sjouke Nauta. Yn 1996 wienen wol 65 ferskate acts te sjen yn de foarrondes.
Tusken 1996 - 2000 kamen de winners fan de Lytse Prizen yn de ferkate provinsjes automatysk yn de finale van de lanlike Grutte Priis fan Nederlân. Pale (winner 1996) helle dêr sels in tredde plak. Yn 2000 goaide de Grutte Priis lykwols de opset om en kamen der foarrondes, heale finales en de kategoryen Singer/Songwriter, Alternative, Dance en Hiphop. De bannen mei de provinsjale popmuzkcontests waarden trochsnien.
Friesland Pop keas der doe foar om -neist de Lytse Priis- ek sjenrespesifike ferkiezings op te setten, lykas SIX (hiphop), Northern Dance Experience (dance) en de Fryske singer/songwritercontest. De namme Lytse Priis waard dêrom yn 2005 omdoopt ta Fries Popnet Bandcontest, dêr't allinnich noch mar bandjes oan meidwaan koene.
Yn 2008 waarden alle Friesland Pop-muzykcontests gearfoege ta de Lytse Priis fan Fryslân.
Kwissypedy
thumb|right|[[Kwissipedy|nei de folgjende fraach >]] Spitich, dit antwurd op de Kwissipedyfraach wie net goed. Klik ûnderoan it logo op nei de folgjende fraach om troch te gean.
De Geitefok
De Geitefok is de âldjiersploech fan Aldeberkeap. It is de âldste feriening yn syn soart, de ploech waard stifte yn 1945. Leden fan De Geitefok wurde Geitefokkers neamd.
De leden fan De Geitefok binne manlju yn de houbere leeftyd dy't noch net troud binne. De klaaiïng fan De Geitefok bestiet út in blauwe broek en kile, giele klompen, in swarte pet en in reade bûsdoek om 'e hals. Om de nekke hawwe hja in keatting mei in aaisdop, bierfiltsje, flesse-iepener en oare fersierings.
Yn desimber set de feriening in krystbeam yn de midden fan it doarp. Troch it jier hinne organisearret De Geitefok ferskate aktiviteiten. Yn it ferline hat de âldjiersploech in tal kearen in peaskefjoer organisearre. Ek wurdt alle jierren healwei desimber Kleintje Geitefok organisearre, fêst in foarpriuwke foar it nijjiersfeest.
Yn de midden fan Aldeberkeap stiet in stânbyld fan in geit, 'Snoesje' neamd. It byld waard yn 1971 troch De Geitefok oan it doarp oanbean nei oanlieding fan it 25-jierrich bestean fan de ploech en is fan de hân fan keunstner Henk Belkega.
Doelstellings
De Geitefok set harren yn foar de mienskip fan Aldeberkeap.
Stunts
As âldste âldjiersploech fan it lân hat de feriening al in lange skiednis fan it útheljen fan stunts. Sa hie De Geitefok yn 1961 it Swurd fan Grutte Pier ûntfytmanne. Yn 1962 waarden ferskate stunts úthelle, wêrûnder it fuortheljen fan de klokken út it tydlike kariljon fan It Hearrenfean.
Jan Lammers (sprinter)
Jan Lammers (Drachten, 30 septimber 1926 - Oerterp, 1 septimber 2011) wie in eardere Fryske atleet, dy't koart nei de Twadde Wrâldoarloch op de sprintnûmers syn grutste súksessen helle. Hy die mei oan de Europeeske kampioenskippen fan 1946 yn Oslo, de Olympyske Spullen fan 1948 yn Londen en wûn op de Europeeske atletykkampioenskippen yn 1950 in brûnzen medalje op de 200 m.
Lammers melde him yn 1946 oan by atletykferiening AV 1945 yn Drachten. Boppedat waard hy tsjinstplichtich militêr. Fan Definsje krige hy alle meiwurking om it bêste út syn atletykkarriêre te heljen. Al gau waard syn talint opmurken en mocht hy útkomme foar de nasjonale plech. Noch datsaelde jier waard hy útstjoerd nei it EK yn Oslo, wêr't hy meidie oan de 4 x 100 m estafetteploech. Mei Chris van Osta, Jo Zwaan en Gabe Scholten levere hy in goede prestaasje troch yn de finale as fjirde te finishen yn in tiid fan 42,3.
Begjin
Yn 1948 waard Jan Lammers ek goed genôch achte om Nederlân te fertsjintwurdigjen op de Olympyske Spullen yn Londen. Hy die mei oan de 200 m en opnij de 4 x 100 m estafette. Op it earste nûmer helle hy de kwartfinales, wêryn hy as fjirde mei in tiid fan 22,1 útskeakele waard, neidat hy earder yn de searje 22,0 rûn hie. Yn de estafette hie Lammers mear súkses. Mei Gabe Scholten, Jo Zwaan en Jan Meijer waard hy yn de finale seisde (en lêste) yn 41,9, nei de tredde searje fan de eliminaasjes wûn te hawwen yn 41,7. Nei ôfrin fan de finale waard it Amerikaanske team fanwege in ferkearde wiksel diskwalifisearre. As gefolch hjirfan skode it Nederlânske team op nei it 5e plak. Nei inkele dagen toande in amateurfilmkje lykwols oan dat de diskwalifikaasje ten ûnrjochte bard wie, omdat de oerdracht fan it estafettestokje binnen de offisjele ôfstân bard wie. De Amerikaanske estafetteploech waard nei trije dagen yn eare hersteld en krige dochs noch de gouden medalje. It Nederlânske team skode dêrtroch wer op nei it seisde plak. Ek yn 1948 helle Jan Lammers syn earste nasjonale titel op de 200 m en waard hy letter dat jier ek noch kampioen op de 100 en 200 m op de Ynteralliearde Militêre Kampioenskippen yn Brussel.
1950 wie wol it bêste jier fan Jan Lammers. Earst waard hy by de Nederlânske kampioenskippen dûbelkampioen op de sprint, om dêrnei by de Europeeske atletykkampioenskippen yn Antwerpen in brûnzen medalje te feroverjen op de 200 m. "Yn 1950 wie ik gjin medaljekandidaat, mar hoe mear it toernoai foardere, gie ik hieltiten better rinnen. En ta myn ferrassing wûn ik brûns. Myn tiid wie 22 sekonden." It is oant hjoed-de-dei (2007) it lêste Nederlânske earemetaal, dat troch in manlike sprinter helle is op in grut ynternasjonaal outdoor toernoai.
Jan Lammers fêstige yn syn atletykkarriêre gjin nasjonale rekôrs op yndividuele nûmers, mar wie wol trije kear belutsen by in ferbettering fan it nasjonale rekôr op de 4 x 200 m estafette. De earste kear wie dit yn 1947, doe't hy mei Jo Zwaan, Chris van Osta en Jan Kleyn 1.28,4 noteare liet. In jier letter ferbettere in team, besteande út Jan Lammers, Jan Meijer, Anton Blok en Gabe Scholten dizze tiid ta 1.28,0, wêrnei't Bé Holst, Jan Lammers, Jo Zwaan en Jan Kleyn der yn 1949 1.27,6 fan makken. Dit lêste rekôr op it wat frij ynkûrante estafettenûmer bleau stean oant 1970.
4 x 100 m estafette
{{boarnen|boarnefernijing=
Keppeling om utens
}}
Eastsibearyske See
De see is frijwat ûndjip; 70% fan de see is net djipper as 50 meter en it djipste punt leit op 155 meter.
De wichtichste rivieren dy't ôfwetterje op de see binne de Chroma, Indigirka, Alazeja, Kolyma en Poetsjevejem. Yn de see lizze de Beareneilannen. It wichtichste havenplak is Pevek yn Tsjoekotka.
De súdlike kust bestiet yn Jakoetje út de leechlân (Jano-Indigirkaleechflakte en Kolymaleechflakte). Nei de Kolymarivier begjint in wat heuveleftich gebiet yn Tsjoekotka. De trochsnee luchttemperatueren wikselje fan 0 °C oant 2 °C (4 °C yn it súdlik part) yn de simmer en dale oant -30 °C yn de winter.
It gebiet waard ferkend troch Russyske seefarders yn de 17e iuw, dy't fan riviermûning nei riviermûning farden yn harren kotsjen. Yn 1648 besilen Semjon Dezjnjov en Fedot Aleksejev de kust fan de rivier de Kolyma ôf oant de rivier de Anadyr en de Beringstrjitte. Letter waarden de eilannen en de Sibearyske kust troch de ekspedysjes fan 1735-1742, 1820-1824, 1822, 1909 en 1911-1914 yn kaart brocht.
Marten Annes Ypma
right|thumb|200px|Marten Annes Ypma Marten Annes Ypma (Minnertsgea, 26 augustus 1810 - Alto, Wisconsin, 1 maaie 1861) wie in predikant.
Hongerklop
De hongerklop is it ynienen op wêzen fan de lichemsenerzjy by doersporten.
Marten Annes Ypma
Jonge jierren
Marten Ypma waard yn Minnertsgea berne as in soan fan in beurtskipper. Syn heit is jong ferstoarn en doe hat Marten mei syn broer it skip oernommen. It liket derop dat mei it skip de kost net fertsjinnen wie. Marten begûn doe te sútelen. Guon sizze dat hy bakker west hat en wer oaren dat hy in grientesaak hie.
Hongerklop
By doersporten moatte spierrizels (spierfezels) safolle mooglik oan it wurk wêze. Der binne wite en reade rizels. De wite draaie allinnich op sûkers, wylst de reade ek fet ferbaarne kinne. De hongerklop is it momint dat de wite rizels der mei ophâlde, omdat se gjin sûkers mear tafierd krije. Dêrtroch dogge der ynienen folle minder rizels mei oan en boppedat wurkje de reade rizels ynienen allinnich noch mar op fet, omdat dy ek gjin sûkers mear krije. As it fetferbaarnen dan noch noch net goed op gong komd is, falt de enerzjy stil.
It stuit fan de hongerklop by in doerynspanning hinget ôf fan de hoemannichte fan oanwêzige sûkers. Wat mear sûkers, wat langer al de rizels brûkt wurde kinne. Oan it begjin fan in doerynspanning moat der dêrom in grutte startfoarrie sûkers wêze. Dy foarrie moat in pear dagen yn it foar oanlein wurde troch in soad sûkers te iten. Ek trochite ûnder de ynspanning is fan grut belang. De ynspanning moat dêrby opboud wurde; der moat dus net te hurd útein setten wurde. Sa kin de hongerklop foarútskood wurde.
Marten Annes Ypma
Ofskieden gemeente
Yn 1835 waard der yn Minnertsgea in ôfskieden gemeente stifte. Marten sleat him dêr by oan en waard diaken. Hy fielde in ropping foar dûmny. Doe't hy dat yn de tsjerkerie nei foaren brocht, krige er te hearren oft de saken soms net sa goed gienen. Marten hat kâns sjoen om it troch te setten.
Wetter Is Libben
Wetter Is Libben is de namme fan in keunstprojekt fan keunstner Henk Hofstra út Drachten dat op 6 april 2007 ûnthuld is. Foar it keunstwurk wie hast 4000 liter blauwe farve nedich. De blau farve wei (It Mûnein) yn Drachten symbolisearret it kanaal dat op itselde plak rûn hat, mar letter tichsmiten is.
Marten Annes Ypma
Ofskieden gemeente
Yn 1840 krige Ypma de kâns om by Tamme Foppes de Haan te studearjen. Hy waard doe ek oefener yn Hallum. De Hallumers seinen him in traktemint ta fan 400 gûne. Salang as hy noch net klear wie, krige er 200 gûne. Yn april 1845 slagge Ypma foar it eksamen en 8 juny holde er syn yntreepreek. Hy hie doe ek op syn hiele traktemint rekkene, mar dat rûn oars. De tsjerkerie holde de boat ôf en op in gemeentejûn waard der sein dat se tocht hienen dat dûmny sels wol middels fan bestean hawwe soe.
Beare-eilannen
thumb|right|250px|Lizzing fan de Beare-eilannen yn de East-Sibearyske See De Beare-eilannen (Russysk: медвежьи острова Medvezji Eilannen ) is in groep fan seis Russyske eilannen foar de noardkust fan Jakoetje yn de East-Sibearyske See foar de mûning fan de rivier de Kolyma.
Dizze eilanden binne Krestovski (grutste nei oerflakte), Leontjev, Tsjetyrjochstolbov ("Fjouwer kolommen"), Poesjkareva, Lysova en Andrejev. It oerflak fan de eilannen berint sa'n 60 km². De stiennige eilannen binne begroeid mei arktyske-, op guon plakken wat sompige toendra, binne oant 273 meter heech (trochsneed 40 oant 100 meter) en wurde net bewenne. Der hearsket in poalklimaat en der komme iisbearen foar. Simmers, yn it koarte skoft tiid dat it pakiis wykt, is der kommersjele fiskerij yn de wetters om de arsjipel.
Wetter Is Libben
Nei 2012 ferdwûn it keunstwurk stikje by bytsje, meidat it net ûnderholden waard en fanwege it fannijs graven fan de Drachtster Feart troch it Mûnein.
Beare-eilannen
Skiednis
De earste Europeaan dy't oer it bestean fan de Medvezji Eilannen ferslach die, wie de Russyske ûntdekkingsreizger Jakov Permjakov yn 1710. Hy sile fan de Lena nei de Kolyma en seach doe in silhûet fan in ûnbekende groep eilannen oan de kym.
By Ferdinand Wrangel syn poalekspedysje fan 1820 oant 1824 nei de East-Sibearyske- en de Tsjoektsjensee, hat poalûndersiker Fjodor Matjoesjkin de arsjipel ferkend en yn kaart brocht.
Op 3 septimber 1878 fernijt Adolf Erik Nordenskiöld dat er tichteby de 'Beare-eilannen' wie mei syn stoomboat Vega. Dat barde by de ekspedysje dy't it foar it earst yn de histoarje slagge de hiele Noardeast passaazje troch te farren.
Marten Annes Ypma
Emigraasje
De ôfskiedenen makken 1 % fan de befolking út, mar fan de emigranten wienen hja 65 %. De oarsaken wienen foaral it gefoel fan de ôfskiedenen dat hja beknotte waarden yn harren rjochten en fierders ekonomyske faktoren. Ferskate ôfskieden dûmny’s gienen dêrom mei harren keppel nei Amearika, it lân fan de takomst en de frijheid.
Burmaniastate (Goutum)
De Burmaniastate ek: Putsmastate, stie ten noardwesten fan Goutum, in eintsje ten westen fan Emingastate. Fan de state is neat werom te finen.
Engelbert van Hinte
Engelbert van Hinte (Dokkum, 23 maart 1894 - Haarlim, 25 april 1945) wie in sosjograaf.
Van Hinte promovearre yn 1936 op it proefskrift Sociale en economische geografie van Harlingen. Van Hinte skreau demografyske en sosjaal-geografyske artikels oer Fryslân en Inleiding in het bevolkingsvraagstuk.
Burmaniastate (Goutum)
De state soe om 1400 boud wêze troch Oeds Wiarda, mar mooglik bestie de stins doe al. Oeds Wiarda, broer fan Sjoerd Wiarda wenne om dy tiid op de Wiardastate tichtby de tsjerke, mar krige doe in eigen state flakby dy fan syn oare broer Ids. Dy state waard ûnder de namme Burmaniastate.
Yn 1698 (en yn 1720 noch) wie it eigendom fan Ruerd Juckema fan Burmania, dy't troud wie mei Elisabeth Wiglina fan Eminga, eigenaresse fan de neistlizzende Emingastate. Neffens dr. Abma hat Ruerd yn 1720 Putsmastate ôfbrekke litten en op itselde steed in pleats delset. Dat moat dan wol Emingastate west hawwe, want it Floreenkohier fan it jier 1700 fermeldt “Drinckuitsma en ’t hornleger van Putsma-state”. Burmania/Putsma wie doe dus al ôfbrutsen en allinnich it stikje grûn (mei it stimrjocht; stim 27) wie der noch.
It Fryske Berneboek
De Stifting It Fryske Berneboek hâldt him dwaande mei de stúdzje nei en promoasje fan Frysktalige berneboeken. It sekretariaat wie foarhinne op 'e noed by de Stifting It Fryske Boek, mar waard yn 2010 ûnderbrocht by Tresoar. De Sulveren Spjelde is in priis dy't jierlikse útrikt wurdt troch de stifting.
Marten Annes Ypma
Emigraasje
Ek út Fryslân waard de oarstek wage. Yn Ljouwert waard de Kristlike ferieniging nei Amearika oprjochte. As foarm waard der keazen foar in tsjerke. Ypma krige it berop en naam dat oan, ta spyt fan de Hallumers. Yn 1847 gie tal Friezen oan board fan de Vesta. Se fûnen ynearsten ûnderdak by eardere Nederlânske ymmigranten yn Michigan. Doch de Friezen fûnen de grûn dêr net geskikt. Se kochten in eintsje fierderop lân, dat noch oanmakke wurde moast. It waarden tige swiere tiden. Mei troch Ypma syn saaklik ynsjoch, binne se slagge. Ypma soarge ek dat der in skoalle kaam en in begjin fan teologysk ûnderwiis.
Ferskil fan ynsjoch
Yn Vriesland, sa as de Friezen harren doarp neamden, wienen der, sa as by de ôfskieden wenstich wie, ferskate mieningen. Der kaam krityk op Ypma syn preken. Boppedat fielde Ypma eins neat foar in ôfskieden tsjerke. Hy socht kontakt mei de Dutch Reformed Church. Dy tsjerke waard stifte doe't de Nederlanders in koloanje hienen yn it lettere New York. Yn 1849 sletten de Friezen harren oan by de Dutch Reformed Church. De gemeente bestie doe út 125 belidende leden. In part is net meigien en hat him oansletten by de Christian Reformed Church.
De tsjerke
thumb|De earste tsjerke, no nochal oan de foarkant ferboud, bestiet noch. Yn 1856 wie it safier dat der in tsjerke boud wurde koe. Op de gevel stiet: ''Reformed Church Vriesland organisearre te Ljouwert novimber 1846. Hjir fêstige yn 1847''.
Yn de tsjerke is der in tinkstien mei as tekst: In memoriam Rev. Martin A. Ypma, ferstoarn op 1 maaie yn de âlden fan 52 jier. Hy wie de stifter fan Vriesland en earste learaar fan de Grifformearde gemeente 1847 - 1852. Sjoch der foar josels op ta dat wy net ferlieze yn wat wy bewurke hawwe, mar dat wy in folslein lean ûntfange meie''.
De bannen tusken Fryslân en Vriesland
De bannen tusken it âlde en nije heitelân libje noch yn Vriesland. Der is in argyf oer de Friezen fan doe. Guon minsken út Vriesland wize harren Frisian roots mei grutskens oan. Yn it kader fan Simmer 2000 hat der besite fan oer en wer west en dat hawwe de lêste besites ek net west. It doarp, in part fan de stêd Zeeland, bestiet no út sa'n 200 ynwenners.
Keninkryk Hollân
thumb|250px|Keninkryk Hollân 1806-1810 It Keninkryk Hollân (Nederlânsk: Koninkrijk Holland, yn de doetiidske stavering: Koningrijk Holland) wie in Frânske fazalsteat dy't fan 5 juny 1806 oant 9 july 1810 bestie. It waard yn it westen en noarden begrinzge troch de Noardsee, yn it easten troch de Rynbûn en yn it suden troch it Frânske Keizerryk.
It keninkryk ûntstie doe't keizer Napoleon Bonaparte fan it Frânske Keizerrijk it Bataafsk Mienebest ferfong troch in monargy mei syn broer Loadewyk Napoleon Bonaparte op de troan. Yn 1810 waard it keninkryk opnaam yn Frankryk.
Skiednis
thumb|left||180px|Kening Loadewyk Napoleon Bonaparte Hoewol't Napoleon syn broer op it hert drukt hie fral Frânsman te bliuwen, profilearre Loadewyk Napoleon him as in tige 'Hollânske' kening, dy't mei tsjinsin neidielige Frânske maatregels sa as de tsjinstplicht en it Kontinintaal stelsel útfierde. Ek de plannen om skuldeaskers fan de steat in grut part fan de rinte fan de steatsskuld ôf te nimmen wie er it net mei iens (in part fan dy rinte waard brûkt foar it ûnderhâld fan earme- en weeshuzen). Loadewyk besocht yn de geunst by de Nederlânske befolking te kommen en dat noaske syn broer net.
Yn 1809 barde der op Walcheren in Ingelske ynvaazje. Hoewol't dy oanfal troch Frânske en Nederlânske troepen ôfslein waard, rekke Loadewyk's posysje as foarst dêr wol fierder troch oantaasd; Napoleon wie fan betinken dat it ferset net hurd genôch op gong kaam wie.
Napoleon wie ûntefreden oar it fuksjonearjen fan Loadewyk Napoleon as kening fan Hollân. De troch Loadewyk Napoleon ynstelde Oarder fan de Uny mocht bygelyks net droegen wurde yn de rûnte fan de keizer. Yn de winter fan 1809 kaam de ein fan it keninkryk al yn sicht. Fanwege keizerlik dekreet waard maart 1810 earst it suden ûnder Frânsk bestjoer brocht, in tal moannen letter folge it oerbliuwende part fan it eardere keninkryk Hollân. Loadewyk hie hope dat mei it oerjaan fan de troan de Nederlânske selsstannigens bewarre bliuwe koe. Hy waard op 1 july opfolge troch syn soantsje Napoleon Loadewyk, dy't formeel kening Loadewyk II waard. Napoleon negearre dit beslút lykwols en anneksearre Nederlân inkelde wiken letter, op 13 july.
Bestjoerlike yndieling
Nei de stifting fan it keninkryk Hollân yn 1806 waard by wet fan 13 april 1807 de departemintale yndieling fan it ryk op 'en nij fêststeld. De meast wichtige feroaring wie it ferpartsjen fan it departemint Hollân yn de departeminten Amstelland en Maaslân en de splitsing fan it nije departemint Drinte fan it departemint Oerisel. It departemint Bataafsk Brabân krige in nije namme, Brabân en it departemint Stêd en Lannen fan Grinslân waard Grinslân. Fierder waard besletten dat de Maas de noardgrins fan Brabân foarmje soe.
It keninkryk hie yn it earstoan tsien departeminten:
Yn de Fjirde Koalysjeoarloch waarden it Prusyske East-Fryslân en it Russyske Jeverlân troch Frânske en Nederlânske troepen ferovere. Yn 1807 waarden de beide gebieten gearbrocht yn it nije departemint East-Fryslân dat in part fan it Keninkryk Hollân waard. Doe wiene der alve departeminten.
Limburch en Siuwsk-Flaanderen wienen gjin part fan it keninkryk, mar waarden taheakke oan departeminten fan de eardere Sudlike Nederlannen en foelen sa streekrjocht ûnder Frânsk bestjoer. Yn desimber 1807 kaam Flissingen ek ûnder Frânsk bestjoer, yn desimber 1809 folge Walcheren. Op 16 maart 1810 waard it gebiet besuden de Waal en Merwede troch Frankryk ynlive en in stikmannich moannen letter it oerbliuwend diel fan it keninkryk.
Erfskip
It stiftsjen fan it Keninkryk Hollân betsjutte de ein fan it Bataafsk Mienebest.
Loadewyk makke yn 1808 Amsterdam ta haadstêd yn it plak fan De Haach. Hy sette him nei wenjen yn it Paleis op de Dam, doe noch stêdhûs fan Amsterdam. Dit is ek nei 1813 sa bleaun, sadat Amsterdam noch hieltyd de haadstêd fan Nederlân is.
Loadewyk hat fierders besocht de Nederlânske keunsten en wittenskippen te befoarderjen. Sa stifte er it Keninklik Ynstitút fan Wittenskippen (de lettere Keninklike Nederlânske Akademy fan Wittenskippen) en de Keninklike Bibleteek. Teffens joech er de oanset ta de oprjochting fan it Ryksmuseum, dat yn it begjin húsmanje mocht yn it Paleis op de Daam. Foar de Roomsk-Katoliken dy't in eigen tsjerke bouwe woenen hie er fûnzen yn it foarútsjoch.
Hoekenbrink
thumb|Skiep op de Hoekenbrink De Hoekenbrink is in 75 ha grut natoergebiet by Diever yn Drinte. It terrein leit yn de gemeente Westerveld even ten easten fan it Drintske buorskip Alde Willem. De Hoekenbrink is ûnderdiel fan it Drintsk-Fryske Wâld. Eigener is Steatsboskbehear. Steatboskbehehear is dwaande mei in grutte rekonstruksje fan it gebiet. In diel fan de bosken is kapt en wurdt feroare yn in heidegebiet, mei mear romte foar heidemarkes.
Kwissipedy
right|200px| De Kwissipedy is in kwis fan fyftjin fragen om yn de kunde te kommen mei de ynhâld fan de Fryske Wikipedy. De antwurden op de kwisfragen binne allegear op de Wikipedy werom te finen. In moaie manier om ris op nijsgjirrige plakken fan de Wikipedy te kommen.
útlis
10px Efter elke fraach steane trije antwurden. 10px Klik op ien fan de trije antwurden. 10px Jo komme no op de side dêr't it antwurd te finen is. 10px Klik ûnderoan op it >-tekentsje ûnder it blauwe pompeblêdsje op dy side.
Karasee
thumb|275px|Karasee thumb|275px|Eilannnen en eilannegroepen yn de Karasee
De Karasee of Karyske See (Russysk: Ка́рское мо́ре) is in part fan de Noardlike Iissee, leit benoarden Sibearje, en wurdt begrinzge troch de Karyske Poarte en de Noardlânarsjipel.
De see is sa'n 1450 kilometer lang en 970 kilometer breed. De trochsneed djipte is 110 meter. De Karasee wurdt fan farsk wetter foarsjoen troch de rivieren de Ob, de Jenisej, de Pjasina en de Taimyra. Dêrtroch is it sâltgehalte fan it seewetter wikseljend. De see is twa moanne fan it jier beferzen.
De wichtichste havens binne de Novy Port en Dikson, en de see hat wichtige fiskgrûnen. Der sitte mooglik oaljereserves of ierdgas yn de grûn, mar dit moat noch út fierder ûndersyk bliken dwaan.
Nukleêre fersmoarging
It is net wis hoefolle nukleêre smoargens (meast kearnreaktors fan atoomûnderseeboaten) der troch de Russen yn de see smiten is, en hokker effekt dit hawwe sil op de floara en fauna. It Ynternasjonaal Atoom Enerzjy Buro hat yn de 90er jierren al wol fêststelle kind dat der doe noch net in protte nukleêrê stoffen frijkaam wienen.
Stichting Friesland Pop
Stichting Friesland Pop set him sûnt 1987 yn foar ferbettering fan it Fryske popklimaat. De stichting ûnderhâldt en ûntwikkelt de Fryske pop-ynfrastruktuer, organisearret provinsjaal oerkoepeljende evenemienten lykas de Lytse Priis fan Fryslân en it Freezefestival en ynformearret artysten en lokale oerheden en hâldt it provinsjale popargyf by.
Friesland Pop hat yn 2009 it Fries Productiehuis Popcultuur mei opsetten, mei as doelstelling om Frysk poptalint de middels te ferskaffen lanlik troch te brekken (ûnder mear mei it Freesonica-projekt).
Jack de Vries
thumb|right|300px|Jack de Vries
Jacob Gabe (Jack) de Vries (Drachten, 25 july 1968) wie in Fryske politikus foar it CDA. Jack de Vries is troud en hat twa soannen. Hy is lid fan de Nederlânsk Griffoarmearde Tsjerken.
Hy wie fan 1 desimber 2005 oant 30 maart 2007 as kampanjelieder yn tsjinst en jildt as de arsjitekt fan it goede resultaat fan it CDA by de Twadde Keamerferkiezingen 2006. Earder wie De Vries foarljochter fan de CDA-fraksje en persoanlik polityk adviseur fan premier Jan Peter Balkenende. Fan 18 desimber 2007 oant 14 maaie 2010 wie hy steatssekretaris fan it ministearje fan Definsje yn it kabinet-Balkenende IV. Hjirmei wie hy de opfolger fan partijgenoat Cees van der Knaap.
Libbensrin
De Vries studearre politikology oan de Frije Universiteit Amsterdam. Hy waard yn 1992 foarsitter fan it CDJA en wie yn dy perioade teffens persoanlik meiwurker fan Keamerlid Helmer Koetje. Nei syn stúdzje yn 1992 gie hy yn militêre tsjinst en waard dêrnei berops-bepaalde-tiid (BBT). By de lânmacht wie hy ek foarljochter/sjoernalist. Yn 1995 waard De Vries foarljochter by de Stifting Philadelphia Soarch yn Nunspeet. As lid fan it CDA-partijbestjoer bleau hy lykwols belutsen by de polityk.
Yn 1997 kaam De Vries opnij yn tsjinst by it CDA, doe't hy foarljochter waard fan de fraksje yn de Twadde Keamer. Hy tsjinne efterinoar fraksjelieders Enneüs Heerma en Jaap de Hoop Scheffer. De Vries besocht it CDA, dat op dat stuit yn de opposysje siet, mear pro-aktyf te meitsjen nei de media ta. Neidat De Hoop Scheffer yn oktober 2001 as fraksjelieder oan de kant skood waard, die ek De Vries desillusionearre in stap werom. De nije fraksjefoarsitter Jan Peter Balkenende helle him lykwols al gau werom as persoanlik adviseur. Doe't Balkenende yn 2002 premier waard, naam hy De Vries mei nei it ministearje fan Algemiene Saken as syn politike rjochterhân. De Vries hold him yn dy funksje dwaande mei de partijpolitike kant fan syn baas. De Vries gou as it skaad fan Balkenende, omdat er altyd yn de buert fan de premier wie. In oare bynamme fan him wie Jack it Lek, omdat hy as 'betroubere boarne' of 'ynwijde' geregeldwei kranten en tf-programma’s ynformaasje út de rûnten om de premier hinne yn 'e hannen spylje hawwe soe.
Troch syn romme ûnderfining binnen it CDA en syn strategyske kennis fan de media waard De Vries yn 2005 beneamd ta kampanjelieder fan it CDA. Hy waard dêrmei ferantwurdlik foar de Nederlânske gemeenteriedsferkiezings 2006, de Twadde Keamerferkiezings 2006 en de Provinsjale Steateferkiezings 2007. De Vries wie oant maart 2006 gemeenteriedslid yn Leiderdorp. Hy boekte it súkses dat er Balkenende út in ûnmooglike posysje wei omheech triuwe koe; syn kampanjeidee like wat op dat fan Ronald Reagan by syn werferkiezing ("Morning in America"). It súkses fan it CDA waard benammen op it konto fan spindoctor De Vries skreaun. Hy betocht yn de rin fan de kampanje foar de deiske parsekonferinsje it ûnderdiel 'draaipunt fan de dei': wêroer wie PvdA-listlûker no wer fan miening oer feroare? Wouter Bos krige hieltiten mear it imago fan 'draaikont' en Balkenende fan 'beslútfeardich en betrouber'. Nei de beëdiging fan it kabinet-Balkenende IV soarge De Vries foar de kommunikaasje om de "hûndert dagen -kampanje"hinne. Nei 1 oktober 2007 luts er him werom út oerheidstsjinst, en gie oan it wurk by advysburo Boer & Croon.
Fuort dêrnei, op 7 desimber 2007, waard troch it regear meidield dat De Vries de nije steatssikretaris fan Definsje yn it kabinet-Balkenende IV wurde soe. Hy folge dêrmei Cees van der Knaap op, dy't op 21 jannawaris 2008 as boargemaster fan Ede ynstallearre is. Op 18 desimber 2007 waard De Vries troch Keninginne Beatrix beëdige. As steatssekretaris wie hy ûnder mear ferantwurdlijk foar it personielsbelied fan Definsje en de materieelfoarsjenning. Hy presintearre yn 2008 in aksjeplan om it personielstekoart oan te pakken.