cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katedraal fan Salisbury
Sûnt 1549 hat de katedraal de heechste tsjerketoer fan it Feriene Keninkryk. Toeristen kinne de 123 meter hege toer beklimme mei de Tower Tour en dêr de âlde stegers besjen. De katedraal hat ien fan de âldste noch wurkjende oerwurken fan 'e wrâld en is yn besit fan it bêste eksimplaar fan de fjouwer noch besteande kopyen fan de Magna Carta.
De katedraal stiet yn in foar Ingelske katedralen typyske close, it distrikt dêr't yn de midsiuwen it kapittel en de oan de katedraal ferbûne geastliken wennen. De close wurdt omklamme troch in muorre en der binne trije poarten bewarre bleaun dy't nei de close liede.
Yn 2008 waard it 750-jierrich jubileum fan de konsekraasje fan de katedraal fierd.
Skiednis
thumb|left|250px|De katedraal fan Old Sarum fanút it westen De foargonger fan de tsjintwurdige katedraal wie in Normandysk bouwurk dat yn wat hjoed-de-dei Old Sarum hyt stie, likernôch 3 kilometer noardlik fan it moderne Salisbury. In skeel tusken de doedestiidske biskop Richard en it leger yn Old Sarum liede der ta dat de biskop tastimming fan de kening krige om de biskopssit te ferhûzjen nei syn besit yn Merryfield op de flakte fan Salisbury. De âlde Sarum-katedraal waard stadichoan ôfbrutsen en it frijkommen boumateriaal waard nei de nije lokaasje, New Sarum (it lettere Salisbury), oerbrocht om dêr de hjoeddeiske katedraal te bouwen. De operaasje waard betelle mei jeften, benammen koarhearen en geastliken yn Súdeast-Ingelân, oan wa't frege waard om alle jierren oant de katedraal foltôge wie in fêst bedrach te donearjen. It krúspunt fan de katedraal stiet mei Old Starum en Stonehenge op in saneamde, sabeare-wittenskiplike, leyline, in rjochte line dy't meardere lokaasjes fan geografysk belang meiïnoar ferbynt, alhoewol't Clive L.N. Ruggles ha wol dat it moerassige plak pas keazen waard nei't it mear westlik lizzende plak, dat de foarkar hie, net bemachtige wurde koe.
Joazeftsjerke (Assen)
De Joazeftsjerke (Jozefkerk, foarhinne de Grutte Tsjerke) is in protestantske tsjerke yn Assen. De tsjerke waard oan de doedestiidske râne fan de stêd boud nei't de âlde kleastertsjerke oan de Brink te lyts waard foar it tanimmende ledetal fan de gemeente.
Skiednis
Foar de jimmeroan grutter wurdende gemeente wie noch foar de bou fan de hjoeddeiske tsjerke de eardere kleastertsjerke (ek Marijetsjerke) al ferskate kearen fergrutte. Yn 1840 sette de gemeente prikken yn it wurk om in gruttere, folslein nije tsjerke op in oar plak te bouwen. Der waard jild ynsammele en nei fjouwer jier slagge it de gemeente de begrutting slettend te krijen. Der kaam in tsjerke yn klassisistyske styl nei in ûntwerp van C.J. Spaan, de haadingenieur fan it ministearje fan Wettersteat en Publike Wurken. De bou foldocht oan de eigenskippen fan in typyske wettersteatstsjerke en waard op 30 april 1848 iepene.
Katedraal fan Salisbury
Skiednis
De earste stien foar de nije katedraal waard lein op 28 april 1220. Fanwegen de hege wetterstân op de nije lokaasje waard de katedraal boud op in fundearring fan mar 1,2 meter djip en yn 1258 wiene it skip, de dwersskepen en it koer al foltôge. Letter waard útein set mei de bou fan in kleaster (1240), in kapittelhûs (1263) en sûnt 1320 in toer mei in 123 meter hege spits. Om't de katedraal yn in koart tiidrek fan mar 38 jier boud waard, is de arsjitektuer yn in unifoarme styl: de Iere Ingelske Gotyk.
De hege goatyske spits soe yn de rin fan de tiid in soad swierrichheden opleverje. Tegearre mei de toer foeget de spits 6.397 ton ta oan it gewicht fan de katedraal. Sûnder yn de rin fan de tiid steunbearen, steunbôgen en ferankeringsizers ta te foegjen, soe de spits itselde lot as dy fan oare grutte tsjerklike gebouwen dield ha (lykas de abdij fan Malmesbury, 1180-1500; de katedraal fan Lincoln, 1311-1549; de katedraal fan Chichester, 1402-1861) en ynstoarte. Yn stee dêrfan waard Salisbury nei it ynstoarten fan dy fan Lincoln yn 1549 de heechste tsjerketoer fan it lân. thumb|De katedraal mei de yn 1790 ôfbrutsen klokketoer (kopergravuere fan Wenzel Hollar) De arsjitekt James Wyatt brocht yn 1790 feroarings oan de katedraal oan. Sa waarden doe it doksaal ferfongen en de frijsteande klokketoer noardwestlik fan de tsjerke ôfbrutsen. Salisbury is ien fan de trije Ingelske katedralen sûnder in folsleine set fan klokken (de oare twa binne de katedraal fan Norwich en de katedraal fan Ely). De midsiuwske klok liedt lykwols alle fearnsoeren.
Op 25 oktober 2018 is der besocht om de Magna Carta út de katedraal te stellen. Tanksij it alarm koe letter in 45 jier âlde man oanholden wurde. Gelokkich rekke de Magna Carta sels by it brekken fan de glêzen kiste net skansearre.
Joazeftsjerke (Assen)
Restauraasje
Yn it begjin fan de jierren 1980 folge in restauraasje fan de tsjerke. By dizze restauraasje waarden ek in tal feroarings oan it gebou ûngedien makke. Tichtmitsele finsters waarden wer iepen brutsen, de banken yn de tsjerke waarden wer yn de oarspronklike opset opsteld en de preekstoel kaam wer oan de noardlike muorre te stean. It yn de jierren 1930 ferlege ferwulft bleau lykwols hanthavene. Tidens de restauraasje waard ek it oargel mei de oanfolling fan in tal net mear oanwêzige registers wer yn de oarspronklike steat werom brocht. De earste tsjinst nei de restauraasje fûn op snein, 4 july 1982 plak.
Foar it lêst waard yn 2008 grut ûnderhâld en inkelde modernisearings oan foarsjennings útfierd.
Katedraal fan Salisbury
Restauraasjes en ynterieur
Yn de jierren 1959-1960, doe't de neogotyk mear en mear yn ûngenede foel, waard it doksaal fan Scott ôfbrutsen. Ek de gasferljochting en it alterretabel waarden ferwidere. Tagelyk waarden in soad ramen en de Vikoriaanske flier útboud. Sa ûntstie de hjoeddeiske lange iepen sichtas fan west nei east, dêr't de katedraal bekend om stiet. In lêste restauraasje fan de toer en de westlike gevel fûn oant it jier 2000 plak.
Westlike ôfsluting
thumb|left|De westlike gevel fan de katedraal De westlike gevel fan de katedraal is beynfloede troch dy fan de katedraal fan Wells. It bestiet út treptuorren op de bûtenste siden mei nei de midden fan it westwurk ta twa steunbearen dy't it grutte sintrale trijedielige finster mooglik meitsje. De twa treptuorren binne mei spitsen bekroane. It sintrale diel wurdt boppe ôfsletten mei in gevel mei lansetfinsters. Tusken de dêrboppe lizzende twa fjouwerpasfinsters is in mandorla ynbrocht mei in byld fan Kristus yn Majesteit. De tagong wurdt flankearre troch lytsere doarren. thumb|Gevelbylden Hast mei wissens is fêststeld dat dit diel tagelyk mei de bou fan de katedraal ta stân kaam. Dat is te sjen oan de wize wêrop de finsters gearfalle mei de romten yn de tsjerke. De hiele foargevel is 33 meter heech en breed. Der wurdt sein dat it front op in lytsere skaal boud is as't oarspronklik de bedoeling wie. It mist folsleine tuorren lykas dy by oare katedralen sjoen wurde, lykas bygelyks yn Wells, Lincolns en Lichfield.
Yn 73 fan de yn totaal 130 nissen oan de foarkant fan de katedraal stiet in stânbyld. Der binne fiif rigen mei nissen dy't fan boppe ôf ingels en aartsingels, âldtestamentyske patriarchen, apostels, evangelisten, martlers, filosofen en op it leechste nivo keningen, preesters en oan de katedraal ferbûne persoanen sjen litte. De measte bylden stamme út it midden fan de 19e iuw, mar der binne sân út de 14e iuw en ek in tal resintere bylden.
Skip
Opfallend oan de katedraal is it hege en smelle skip. De muorren binne fan ljochtgrize stien, wylst de pylders fan donkerkleurich moarmer binne. Der binne trije nivo's te ûnderskieden: de hege spitsbôgige arkades, in iepen kreake en in lytse ljochtbeuk. Tusken de pylders steane tombes lykas dy fan William Longespée, de healbroer fan kening Jan en de ûnwettige soan fan Hindrik II, dy't de earste persoan waard om yn de katedraal byset te wurden.
Kapittelhûs en Magna Carta
It kapittelhûs is achthoekich en wurdt droegen troch in slanke sintrale pylder. It waard yn de jierren 1855-1859 op 'e nij troch William Burges fersierd. De muorren binne boppe de spitsbôgenissen fersierd mei in midsiuwsk fries dat foarstellings en ferhalen út de bibelboeken Genesis en Eksodus toant. Yn it kapittelhûs wurdt ek de bêste fan de fjouwer noch besteande orizjinele eksimplaren fan Magna Carta bewarre. Elias fan Dereham, dy't yn 1215 by de ûndertekeing yn Runnymede oanwêzich wie en de opdracht hie om in pear fan de orizjinele eksimplaren te fersprieden, brocht de Magna Carta nei Salisbury. Elias waard letter in koarhear fan Salesbury en hold tafersjoch op de bou fan de katedraal. thumb|''Midsiuwsk oerwurk
Oerwurk
It oerwurk fan de katedraal datearret út likernôch 1386 en heart ta de âldste noch wurkjende oerwurken fan 'e wrâld. De klok, dy't gjin wizerplaat hat, stie eartiids yn de klokketoer dy't yn 1792 ôfbrutsen waard. Nei de sloop ferhûze it oerwurk mei ien fan de klokken nei de toer fan de katedraal, dêr't er oant 1884 wurke. Dêrnei waard it oerwurk opslein en fergetten, oant er yn 1929 wer op de souder fan de katedraal "ûntdutsen" waard. Mannichien wie earder wol bekend mei it oerwurk, mar nimmen wist de klok nei wearde te skatten.
Yn 1956 waard de klok hersteld sa't er wer wurkje koe.
Oargel
It oargel waard yn 1877 troch Henry Willis & Sons boud. Yn 1934 waard it ynstrumint fan nije traktueren foarsjoen en krige it in nije spyltafel, dêr't in soad nije koppels yn yntegrearre waarden. De oargelbouwers feroaren ek de disposysje wat, it solowurk waard yn in swellekast ûnderbrocht.
Yn 1993 waard it ynstrumint hielendal neisjoen. It piipwurk út 1877 bleau yn de rin fan de tiid foar in grut part yntakt.
It oargel stiet yn it middenskip en is ferdield yn twa dielen oan beide kanten fan it haadskip yn de sydnissen nei de sydskepen. It besit 65 registers ferdield oer fjouwer manualen en pedaal. De traktueren binne elektrysk.
Oars
De skiednis fan de katedraal fan Salisbury jildt as foarbyld foar de histoaryske roman "The Pillars of the Earth" fan Ken Follett. Ek de ferfilming fan it boek fûn foar in diel by de katedraal plak.
Shusaku Nishikawa
(18 juny 1986) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Urawa Reds. Earder spile foar Oita Trinita en Sanfrecce Hiroshima. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 2008, it Aziatysk kampioenskip 2011, it Aziatysk kampioenskip 2015, it Confederations Cup 2013 en it Wrâldkampioenskip 2014.
Martin Mans
thumb Martin Mans (Melissant, 28 jannewaris 1965) is in Nederlânsk organist, komponist en dirigint.
Biografy
Martin Mans krige syn earste oargellessen doe't er sân jier âld wie. Mei alve jier begong hy al mei it beglieden fan koaren en in jier letter waard er tsjerke-organist yn syn berteplak. Yn dizze perioade brocht er boppedat ferskate oargelkonkoersen op syn namme. Op syn fjirtjinde bespile hy foar it earst it oargel foar de NCRV-radio. Sûnt 1995 is Mans organist yn 'e Breepleintsjerke yn Rotterdam.
Yn de rin fan de jierren die Mans mei oan mear as 400 cd-opnames. Ek makke er ferskate dvd's. Hy jout sa'n 200 konserten it jier en makket bûtenlânske konsertreizen troch Europa, Kanada, Amearika, Australië en Súd-Afrika. Hy treedt geregeldwei op foar radio en TF yn it programma 'Nederland Zingt'.
Ynspiraasje (betsjuttingsside)
"Ynspiraasje" (fan it Frânske inspiration) hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Martin Mans
Biografy
Fierder is er begelieder fan it Urker Mannen Ensemble en it Holland Boys Choir út Elburch, beide laat fan Pieter-Jan Leusink. Ek oan klassike projekten as it Requiem fan Gabriel Fauré en de Bachkantates joech er syn meiwurking. Mei panfluitiste Noortje van Middelkoop foarmet er it ‘Duo Gavotte' en teffens fersoarget er alle jierren in rige konserten mei pianist Jan Vayne.
Mans is dirigint fan twa grutte manljuskoaren yn Nederlân, ‘De Gouwestem' út Waddinxveen en CSMK ‘Noord-West Veluwe' út Nijkerk. Dêrnjonken is er dirigint fan it manljusensemble 'The Martin Mans Formation' en it 'One Day Male Choir', wilens it grutste manljuskoar fan Kanada. Fierder is er dirigint fan in tal projektmanljuskoaren, ûnder oare it Groot Mannenkoor Noord Nederland. Mei sjongster Petra Berger, Jan Vayne en syn koaren besiket Mans alle jierren ferskate katedralen yn it ramt fan de 'Kathedraalconcert met Allure'-toer. As komponist skriuwt er muzyk foar oargel, koar en orkest yn ferskate besettingen.
Terminator 3: Rise of the Machines
Terminator 3: Rise of the Machines is in Amerikaansk-Britsk-Dútske science fiction-aksjefilm út 2003 ûnder rezjy fan Jonathan Mostow, mei yn 'e haadrollen Arnold Schwarzenegger, Nick Stahl, Claire Danes en Kristanna Loken. De titel betsjut "Beëiniger 3: Opkomst fan 'e Masines". It is it trêde diel út 'e Terminator-filmsearje, nei The Terminator, út 1984, en Terminator 2: Judgment Day, út 1991. It ferhaal folget in folwoeksen John Connor, dy't, diskear yn 'e mande mei syn takomstige frou Kate Brewster, op 'e nij it doelwyt wurdt fan in robot dy't troch de keunstmjittige yntelliginsje Skynet út 'e takomst wei troch de tiid hinne weromstjoerd is om him te deadzjen. Fannijs wit it minsklik ferset tsjin Skynet in eigen Terminator werom te stjoeren om him en Kate te beskermjen. Terminator 3: Rise of the Machines wie de earste Terminator-film dy't net regissearre waard troch James Cameron en ek de earste dêr't aktrise Linda Hamilton yn ûntbriek. Hoewol't de film troch in diel fan 'e fans as in rare ôfdijer beskôge waard omreden fan 'e yn mineur einigjende plot, krige Terminator 3: Rise of the Machines oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy. Yn 'e bioskopen wie de film súksesfol, ek al wie it doedestiden de djoerste film aller tiden. In ferfolch kaam yn 2009 út ûnder de titel Terminator: Salvation.
Plot
Tsien jier nei de ferwoastging fan Cyberdyne Systems (sjoch: Terminator 2: Judgment Day) libbet John Connor nei it ferstjerren fan syn mem Sarah oan kanker in nomadysk bestean om himsels te ferbergjen foar de takomstige keunstmjittige yntelliginsje Skynet. Want nettsjinsteande it feit dat de oarloch tusken minsken en masines net, lykas foarsein, yn 1997 útbrutsen is, bestiet it gefaar noch altyd, dêr is er fan oertsjûge. En hy hat gelyk. Want mei't Skynet Connor yn dy syn ferline net fine kin, stjoert it in nij model Terminator mei in froulik uterlik, de T-X, werom yn 'e tiid nei Connor syn hjoeddeistige tiid yn Los Angeles. De T-X is programmearre om net Connor, mar syn lettere bûnsgenoaten yn it minsklik ferset tsjin Skynet te eliminearjen. It ferset wit op 'e nij in eigen, werprogrammearre T-800 Terminator werom yn 'e tiid te stjoeren, dy't de taak hat om 'e doelwiten fan 'e T-X te beskermjen, ûnder wa Connor syn takomstige frou Kate Brewster.
Connor kriget in ûngemak mei de motor, wêrby't er him oan ien fan syn skonken ferwûnet. Om't er him net nei in sikehûs of dokter doar te bejaan, mei't er dan mei namme en tanamme yn 'it systeem' komme sil en wer fynber wurde sil foar Skynet, brekt er yn by in bistedokterspraktyk, dêr't er himsels feterinêre medisinen tatsjinnet. It tafal wol dat dat deselde bistedokterspraktyk is dêr't Kate wurket. Underwilens komt de T-X, nei't se ferskate oare doelwiten likwidearre hat, Kate op it spoar. Yn 'e bistedokterspraktyk ûntdekt se bewiis fan 'e oanwêzigens fan Connor, dy't dêrnei fuortendaliks har wichtichste doelwyt wurdt. Mar mei help fan 'e Terminator witte Connor en Kate te ûntkommen.
De Terminator nimt harren mei (Connor gewillich en Kate minder gewillich) nei it mausoleum dêr't Sarah Connor sabeare beïerdige is. As se yn har grêf ynbrekke, treffe se lykwols ynstee in fjoerwapenarsenaal oan dat Sarah neilitten hat foar it gefal dat de saneamde Oardielsdei (de dei dat Skynet in kearnoarloch útlokket om 'e minskheid út te rûgjen) tsjin alle hope yn dochs noch plakfine soe. As de plysje arrivearret om Connor en Kate te arrestearjen foar harren skynbere belutsenens by de oanfal op 'e bistedokterspraktyk, folget der in sjitpartij. De T-X fynt harren wer, mar se witte op 'e nij te ûntkommen.
De Terminator leit oan Connor en Kate út dat de aksjes fan syn mem yn 1995 (sjoch: Terminator 2: Judgment Day) de Oardielsdei inkeld útsteld hawwe. Feitliks is it hjoed Oardielsdei, mei't Skynet om 6.18 oere selsbewustwêzen berikke sil en in mikrosekonde letter ta de útrûging fan 'e minskheid beslute sil om't it dy as in gefaar foar it eigen fuortbestean sjocht. Fuort dêrnei sil it in kearnoarloch begjinne dêr't mear as fjouwerfyfde part fan alle minsken by omkomme sille. De Terminator wol Connor en Kate nei Meksiko bringe, om oan 'e radio-aktive strieling te ûntkommen dy't mei de kearnoanfal op Los Angeles mank gean sil.
Connor wol lykwols besykje om 'e Oardielsdei dochs noch tsjin te kearen, en oarderet de Terminator om him en Kate nei Kate har heit Robert Brewster te bringen, in luitenant-generaal by de Amerikaanske Loftmacht, dy't belêstge is mei it tafersjoch oer de ûntjouwing fan Skynet. De Terminator wegeret om opdrachten fan Connor oan te nimmen. Dan komt út dat dizze seldichste Terminator John Connor op 4 july 2032 deade hat; Kate wie dejinge dy't him fong, werprogrammearre en werom yn 'e tiid stjoerde, en sy is sadwaande de iennichste fan wa't er opdrachten akseptearret. Op fersyk fan Kate bringt de Terminator har en Connor nei har heit by it bedriuw Cyber Research Systems (CRS), dat, sa docht no bliken, yn it djipste geheim de ûntwikkeling fan Skynet oernommen hat nei de ferwoastging fan Cyberdyne Systems.
Underwilens stiet generaal Brewster by CRS ûnder druk fan 'e Amerikaanske legerlieding om Skynet foartidich te aktivearjen, sadat it tsjinkeare kin dat in ôfwikend kompjûterfirus wrâldwiid alle servers binnenkringt. Noch Brewster, noch de legerlieding begrypt lykwols dat it firus eins Skynet sels is, dy't alle kompjûters op 'e wrâld oernimt. Connor en Kate arrivearje te let by CRS om 'e aktivearring fan Skynet tsjin te kearen, want generaal Brewster jout ta oan 'e druk dy't fan boppe-ôf op him útoefene wurdt en stelt it systeem yn wurking. De T-X is harren ek foar en kringt it gebou binnen, dêr't se generaal Brewster ferwûnet en de automatisearre wapensystemen, dy't ek troch CRS produsearre wurde, aktivearret. Dat resultearret yn 'e dea fan alle wurknimmers as dy wapensystemen har tsjin harren makkers keare. Ear't er oan syn wûnen beswykt, jout generaal Brewster oan Connor en Kate de lokaasje fan wat Connor mient dat de systeemkearn fan Skynet is.
Underwilens wurdt de T-X de yn ferliking mei har ferâldere Terminator oermânsk en werprogrammearret syn motoryk om Connor te deadzjen. Sels efterfolget se Connor en Kate troch it CRS-kompleks, mar as der in dieltsjesferflugger aktivearre wurdt, komt se fêst te sitten om't it magnetysk fjild har mei de ferflugger ferbynt. Underwilens wrakselet de Terminator, waans bewustwêzen noch altyd de opdrachten fan 'e takomstige Kate folget, om syn werprogrammearre motoryk te betwingen. As er op it punt stiet om Connor te deadzjen, fiteret dy him oan om frije wil te brûken en te kiezen tusken de beide tsjinstridige programmearrings. De Terminator reägearret dêrop troch mei opsetsin syn hiele systeem út te setten, wat Connor de kâns jout om te ûntsnappen. Koart nei't hy en Kate fuortgien binne, reboot it systeem fan 'e Terminator lykwols. De T-X wit harsels nei in lange wrakseling fan 'e dieltsjesferflugger te befrijen en set Connor en Kate efternei.
Mei it ienmotoarich fleantúchje fan generaal Brewster reizgje Connor en Kate nei de geografyske koördinaten dy't er harren jûn hat. Op dy lokaasje ûntdekke se in fasiliteit dy't Crystal Peak hjit en dy't úthoud is yn 'e bergen fan 'e Sierra Nevada, op 'e grins fan 'e Amerikaanske steaten Kalifornje en Nevada. Net lang nei harren oankomst dêre arrivearret de T-X yn in helikopter. Ear't se harren lykwols oanfalle kin, ferskynt de weropstarte Terminator op it toaniel yn in twadde helikopter, dy't er boppe-op de T-X delstoarte lit, sadat se stikkendrukt wurdt. Wylst it restant fan 'e T-X harsels út 'e brokstikken sleept en besiket om Connor en Kate te folgjen nei de yngong fan Crystal Peak, hâldt de Terminator de troch de beide delstoarte helikopters skansearre doar langernôch iepen om har beiden deryn te litten, wêrnei't er de lêsten fan syn wetterstofbrânstofsellen brûkt om himsels en de restanten fan 'e T-X folslein te ferneatigjen.
Binnendoar ûntdekke Connor en Kate dat Crystal Peak net it plak is dêr't de systeemkearn fan Skynet him befynt, mar ynstee in bunker dy't bedoeld is om hege militêren, regearingsfunksjonarissen en oare pommeranten te beskermjen yn it gefal fan in kearnoarloch. Skynet hat no gjin kearn mear, mei't it systeem opgien is yn 'e cyberromte no't it selsbewust wurdt. De Oardielsdei begjint as Skynet wrâldwiid alle beskikbere kearnwapens ôffjurret, wêrmei't it systeem in nukleêre holokaust útlokket dêr't miljarden minsken by omkomme. Yn Crystal Peak begjinne Connor en Kate oer de radio fan 'e apparatuer dêre berjochten fan bûten op te fangen. Wifeljend nimt Connor it befel oer de restanten fan 'e minskheid op him troch op 'e berjochten te antwurdzjen, en hy en Kate lizze har mei tsjinnichheid del by harren lot.
Foarskiednis
Foar't The Terminator, it earste diel fan 'e Terminator-filmrige, makke waard, ferkocht regisseur James Cameron de rjochten op sawol dy film as eventuele ferfolchfilms foar it symboalyske bedrach fan ien dollar oan filmprodusinte Gale Anne Hurd. De Hemdale Film Corporation, dêr't Hurd foar wurke, waard fia har eigner fan 50% fan 'e rjochten, oant dat part yn 1990 ferkocht waard oan Carolco Pictures, in bedriuw dat oprjochte wie troch Andrew G. Vajna en Mario Kassar. Yn 1995 gie Carolco lykwols fallyt. Filmstudio 20th Century Fox hie belangstelling foar it meitsjen fan in trêde diel yn 'e rige, nei Terminator 2: Judgment Day, út 1991. Cameron soe dat op 'e nij regissearje, en Arnold Schwarzenegger soe wer de Terminator spylje. Ek aktrise Linda Hamilton wie mei Fox yn petear om foar de trêde kear yn 'e hûd fan Sarah Connor te krûpen.
It rûn lykwols oars, want it Frânske Canal+ kocht de fûnskatalogus fan Carolco foar it bedrach fan $58 miljoen, dat heger wie as wat Fox biede woe. Mar de fûnskatalogus omfieme inkeld de rjochten op films dy't al makke wiene, en net de rjochten op noch te meitsjen ferfolchfilms. De 50% fan dy rjochten dy't Carolco yn besit hie, waarden letter by opbod ferkocht, en Fox wie fan doel om se dan oan te skaffen. Foartiid die in rjochter lykwols de útspraak dat it oankeapjen fan 'e rjochten net inkeld foarbeholden wie oan in fêstige studio, sa't in legere rjochter earder bepaald hie. Dat iepene de doar foar Vajna om 'e rjochten op persoanlike basis oan te skaffen, wat er dan ek die foar de priis fan $8 miljoen. Schwarzenegger hie noch besocht om Cameron te bepraten om 'e rjochten mei harren beiden oan te keapjen, mar Cameron hie dêr gjin belangstelling foar en woe dat oan Fox oerlitte. Doe't Schwarzenegger letter ûntdiek dat Fox (yn syn wurden) "bespotlik leech" bea, mei bedraggen yn 'e oarder fan grutte fan $750.000, wied er poer en beskôge er it as in miste kâns dat er sels net tapakt hie.
Tegearre mei Kassar kocht Vajna neitiid foar nochris $8 miljoen ek de 50% fan 'e rjochten op dy't oant dy tiid noch yn it besit wiene fan Hurd, sadat se foar de folle 100% eigener fan 'e franchise waarden. Dêrnei wie it foar harren lykwols noch in poepetoer om in trêde Terminator-film fan 'e grûn te krijen. Se rjochten dêrfoar yn 1999 de nije studio C2 Pictures op, en sleaten oerienkomsten mei it Japanske Toho-Towa en it Dútske VCL. Se wiene dat jiers deunby in oerienkomst mei Fox dy't it projekt rûnmakke hawwe soe, mar dat rûn op 'e non om't Toho-Towa en VCL de distribúsjerjochten yn Japan, resp. Dútslân opkochten, de beide grutste merken bûten de Feriene Steaten, mei as gefolch dat Fox gjin brea mear yn 'e ûndernimming seach. Uteinlik berikten Vajna en Kassar oerienstimming mei Columbia Pictures en it Britsk-Amerikaanske Intermedia Films, wylst VCL in oandiel fan 25% yn it projekt naam, sadat it in Amerikaansk-Britsk-Dútske ko-produksje waard.
Preproduksje
James Cameron, dy't de earste beide Termator-films makke hie, wegere Terminator 3: Rise of the Machines te regissearjen. Neffens boarnen dy't bekend wiene mei de sitewaasje wie dat om't er net mei Vajna en Kassar koe, mar sels seid er dat it idee him tsjinstie om in film te meitsjen nei oarmans senario dat oan 'e haal gie mei in idee (fan 'e earste film) dat er sels betocht hie. Neffens Schwarzenegger hie Cameron it gewoan te drok mei oare projekten. Yn elts gefal moast der in oare regisseur komme, en dêrfoar passearren û.o. Ang Lee, Ridley Scott en Roland Emmerich de revú.
Yn maart 2001 waard Jonathan Mostow foar dy funksje oanlutsen. Dyselde brocht syn produksjepartner Hal Lieberman as filmprodusint mei, dy't yn dy hoedanichheid gearwurkje moast mei Vajna, Kassar, Colin Wilson en Joel B. Michaels. Mostow beloek ek syn âlde klasgenoaten John Brancato en Michael Ferris by de film, dy't in ier skript fan Tedi Sarafian hielendal op 'e nij besjen moasten. Foar de film wie yn 't earstoan in budget beskikber fan $169 oant 170 miljoen, wat it op dat stuit de djoerste film ea makke. Uteinlik soene de kosten oprinne oant $187,3 miljoen. (Dêrfan foarme $30 miljoen it salaris fan Schwarzenegger en nochris $5 miljoen it salaris fan Mostow.)
Casting
Likernôch 10.000 froulju diene audysje foar de rol fan 'e T-X. Schwarzenegger hie in foarkar foar showwrakselster Chyna, mar de Nederlânske Famke Janssen kaam oarspronklik as de wierskynlikste gadingmakster út 'e bus. Begjin 2002, doe't de knoop definityf trochhakke waard, keas men lykwols foar Kristanna Loken. Dyselde ûndergie seis wiken fan yngeande oefenings foar rol, mei gewichten, op it mêd fan fjochtsjen en oangeande wapentraining. Se learde ek de begjinsels fan 'e fjochtsport krav maga en folge in mymkursus om 'e roboatyske bewegings fan 'e T-X oan te learen.
Opnamen
De opnamen foar Terminator 3: Rise of the Machines setten op 15 april 2002 útein en duorren hûndert dagen. De lêste opnamedei foel op 8 septimber fan dat jier. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Don Burgess. In grut diel fan 'e film waard opnommen yn 'e Los Angeles Center Studios, hoewol't der ek op lokaasje filme waard, û.m. op ferskate plakken yn Los Angeles en fierders yn Whittier (Kalifornje), Agua Dulce, de ferneamde winkelstrjitte Rodeo Drive yn Beverly Hills, in Boeing-fabryk yn Downey (Kalifornje), it Nasjonaal Park Big Bend yn Teksas, en op 'e Ynternasjonale Lofthaven fan San Bernardino yn San Bernardino (Kalifornje).
Postproduksje
Under de postproduksje waarden troch in team technisy fan Industrial Light & Magic (ILM) û.l.f. Stan Winston oan Terminator 3: Rise of the Machines mear as 600 special effects tafoege. Teffens waard yn dat stadium fan 'e produksje de filmmuzyk derby dien, dy't fersoarge waard troch Marco Beltrami.
Distribúsje
De distribúsje fan Terminator 3: Rise of the Machines waard yn 'e Feriene Steaten en Kanada fersoarge troch Warner Bros. en yn 'e measte oare lannen en territoaria troch Sony Pictures Releasing, de distibúsjepoat fan Sony Pictures, dat de memme-ûndernimming is fan Columbia Pictures. De film gie op 30 juny 2003 yn Los Angeles yn premiêre en iepene op 2 july in 'e Amerikaanske bioskopen. It byhearrende soundtrackalbum waard op 24 juny 2003 útbrocht troch platemaatskippij Varèse Sarabande. Terminator 3: Rise of the Machines kaam op 11 novimber 2003 út op VHS-keapfideo en dvd.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Terminator 3: Rise of the Machines oer it algemien positive resinsjes. Ferskate foaroansteande resinsinten lieten lykwols ôfwikende lûden hearre. Sa skreau A.O. Scott fan The New York Times: "[it] is útsoarte in B-film, dy't him der tefreden mei stelt om lûd, dom en foarsisber te wêzen." Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times parte Terminator 3: Rise of the Machines 21/2 fan 4 stjerren ta en omskreau de film as "eins ien lange efterfolging en fjochtpartij, ûnderbrutsen troch komyske, teätrale of simplistyske dialooch." In oansjenlik diel fan 'e fans fan 'e earste beide Terminator-films ûnderfûn Terminator 3: Rise of the Machines as in rare ôfdijer fanwegen de úteinlike nederlaach fan 'e haadpersoanen.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Terminator 3: Rise of the Machines in goedkarringspersintaazje fan 69%, basearre op 206 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Hoewol't [de film] nea yn 'e buert fan 'e hichtepunten fan 'e twadde film komt, is it in wolkomme oanfolling op 'e Terminator-franchise." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Terminator 3: Rise of the Machines in goedkarringspersintaazje fan 66%, basearre op 41 resinsjes.
Opbringst
Terminator 3: Rise of the Machines helle yn 'e bioskopen wrâldwiid in opbringst fan $433,4 miljoen op, wat 16,6% minder is as wat Terminator 2: Judgment Day yn 1991 binnenswile (net korrizjearre foar ynflaasje). Ofset tsjin it budget fan $187,3 miljoen betsjut dat in winst fan $246,1 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie Terminator 3: Rise of the Machines kommersjeel súksesfol, mar dochs net as súksesfol as de produsinten hope hiene.
Prizen
Terminator 3: Rise of the Machines waard nominearre foar Teen Choice Award foar favorite filmakteur (Arnold Schwarzenegger) en foar in MTV Movie Award foar bêste aksjesêne.
Skyrinnen op de Paralympyske Winterspullen 2014
De Xe Paralympyske Winterspullen waarden fan 7 oant en mei 16 maart 2014 hâlden yn It Rusyske Sotsji.
Medaljespegel
De top-10 fan lannen dy't by it skyrinnen medaljes wûn ha tidens de Paralympyske Winterspullen fan 2014.
Otto Kahler
thumb|Otto Kahler om 1880 Otto Kahler (Praach, 8 jannewaris 1849 - Wenen, 24 jannewaris 1893) wie in Eastenryksk dokter en patolooch.
Kahler studearre yn syn berteplak oan de Karl-Ferdinands-universiteit en krige dêr yn 1871 syn doktersbul. Doe't de universiteit yn in Tsjechysk en in Dútsk diel spjalte waard, studearre er fierder oan de Dútske universiteit en die dêr ek ûndersyk. Yn 1882 folge syn beneaming ta bysûnder heechlearaar; 1886 krige er offysjeel in learstoel en waard er direkteur fan de twadde medyske klinyk. Hy folge Heinrich von Bamberger yn 1889 op as perfester foar spesiële patology oan de universiteit fan Wenen. Fan 1890 ôf oan hie Kahler te lijen fan tongekanker dy't him yn 1893 fataal waard. Kahler is fral bekend wurden troch it beskriuwen fan it multipel myeloom, ek plasmosytoom as de sykte van Kahler neamd. Teffens die Kahler it tal ûntdekkingen op it mêd fan de neurology; sa wie er de earste dy't it syktebyld syringomyely beskreau.
Carrie ten Napel
Catharina Eline (Carrie) ten Napel (10 febrewaris 1980) is in Nederlânsk sportsjoernaliste en presintatrise. Hja is in dochter fan telefyzjekommentator Evert ten Napel.
Carrie ten Napel gie nei de skoallemienskip RSG Slingerbos yn Hurderwyk en die dêrnei in oplieding toerisme foardat hja op de sportredaksje fan RTV Oost kaam te wurkjen. Fjouwer jier dêrnei presintearre se dêr Sport op Maandag en letter seis jier it deistige programma En Dan Nog Even Dit. Foar TV Gelderland presintearre se Clubgenoten en tegearre mei har heit Sparren. Foar Tien, letter RTL 4, die hja by it programma De Wedstrijden ynterviews. Sûnt de simmer fan 2013 wie hja yn tsjinst by Fox Nederland dêr 't hja ien fan de fêste presintators fan it deistige programma FOX Sport Centraal wie. Nei ien seizoen ferdwûn dit programma. Yn de hjerst fan 2014 stapte Ten Napel oer nei Omrop MAX om dêr it programma Hallo Nederland te presintearjen yn de mande mei Jeroen Latijnhouwers.
Telegram
"Telegram" of "tillegram" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Jerobeäm II fan Israel
Jerobeäm II (Hebriuwsk: ירבעם, Gryksk: Ιεροβοάμ; Latynsk: Jeroboam) folge yn it jier ±786 f.Kr. Joäsj op as kening fan it Noardryk Israel en regearde oant ±746 f.Kr. oer it lân.
Om't Syrje, dat grutte dielen fan Israel ferovere hie, yn ferfal wie, slagge it Jerobeäm II om de âlde grinzen fan Israel te herstellen en sels noch út te wreidzjen. Under it regear fan Jerobeäm makke Israel in tiidrek mei fan rêst en bloei. De profeten Hoséa, Amos en Jona warskôgen lykwols tsjin de ûnseedlikens, de goddeleazens en de sosjale misstannen en ûngelikensens.
De profeet Amos foarsei dat Jerobeäm II mei it swurd ombrocht wurde soe. Nei syn dea folge syn soan Sekarja him op as kening.
Bemanning
In bemanning, of yn spesifike kontekst ek wol besetting, is it personiel fan in fartúch, fleantúch of fiertúch. Dêrmei wurdt bedoeld: de groep persoanen dy't wurket oan board fan in boat, skip, fleantúch of romtefartúch. De term wurdt ek wol brûkt foar de groep militêren dy't by de artillery in stik geskut of by de kavalery in tank betsjinje. De term 'bemanning' wurdt fierders ek brûkt yn de roeisport, dêr't de roeiers de bemanning foarmje, dy't laat wurdt troch de stjoerman.
Oarspronklik is de term 'bemanning' ôfkomstich út de skipfeart. Nijmoadrige synonimen binne it Ingelske crew en it Frânske ekipaazje (fan equipage). Ferâldere termen binne skipsfolk en hens (in ferbastering fan it Ingelske hands; bekend fan 'e útdrukking "alle hens oan dek"). Kêst 1 fan 'e Nederlânske Seefeartbemanningswet definiëarret de bemanning fan in skip as "de persoanen dy't in skip bemanje mei ynbegryp fan 'e kaptein; de kaptein, de skipsofsieren, de skipsmaten en de oare opfarrenden dy't yn 'e meunsterrol neamd wurde moatte."
Yn 'e regel hat in bemanning in hierargyske kommandostruktuer, mei in gesachfierder (de kaptein, skipper of piloat), dy't yn 'e mande mei in groep ofsieren lieding jout oan 'e ûnderhearrige bemanningsleden. Dy hierargyske kommandostruktuer jildt net allinnich op militêre far-, flean- en fiertugen, mar ek yn 'e boargerlike skip- en loftfeart. Faak wurdt sprutsen oer "de kaptein en syn bemanning", hoewol't de kaptein foar de wet ûnderdiel fan 'e bemanning útmakket. Faak wurde troch leden fan in bemanning unifoarmen droegen dy't de rangen fan de oangeande bemanningsleden oanjouwe. Passazjiers meitsje gjin diel út fan 'e bemanning.
Toshihiro Aoyama
(22 febrewaris 1986) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Sanfrecce Hiroshima. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Wrâldkampioenskip 2014.
Rostov oan de Don
Rostov oan de Don (Russysk: Ростов-на-Дону, Rostov-na-Donû) is in stêd yn it suden fan Ruslân. It is in havenstêd oan de rjochter kant fan de Don, dy't likernôch 45 kilometer fierderop yn de See fan Azov útkomt. De stêd leit likernôch 1100 kilometer súdlik fan de haadstêd Moskou en is it bestjoerlik sintrum fan de oblast Rostov.
Rostov oan de Don moat net betiizge wurde mei Rostov Veliki yn de oblast Jaroslavl.
Skiednis
Al iuwenlang hat de mûning fan de Don fan grut kommersjeel en strategysk belang west. De grykske koloanje Tanaïs lei dêr, lykas ek it Genueeske fort Tana en de Turkske fêsting Azov. Rostov oan de Don waard yn 1749 troch keizerin Elisabeth Petrovna stifte as dûanepost. Der waarden in haven oanlein en pakhûzen en in kazerne boud. Tsjin de Turkske oanfallen waard yn de jierren 1760-1760 de delsetting fersterke. Katarina de Grutte ferneamde it fort nei biskop Dmitri fan Rostov, dy't krekt foar dy tiid hillich ferklearre wie. De fêsting spile in wichtige rol yn de Russysk-Turkske oarlogen yn de twadde helte fan de 18e iuw. Yn it tiidrek 1768-1774 tsjinne de fêsting as basis foar de oanfallen op de Turkske fêsting Azov.
Yn 1779 waard eastlik fan de fêsting de Armeenske delsetting Nachitsjevan oan de Don stifte. Yn deselde snoarje sette de ûntwikkeling fan Rostov útein. Yn 1785 krige it plak stedsrjochten en waard der in stedhûs boud. De stêd waard yn 1797 haadstêd fan de provinsje. thumb|left|260px| Rostov oan de Don foar de revolúsje Yn de earste helte fan de 19e iuw ferlear Rostov de militêre betsjutting. It garnizoen fan Rostov ferhûze yn 1835 nei Anapa en dêrmei wie it ek dien mei it fort. Dochs bleau it ynwennertal tanimmen en healwei de 19e iuw hie de stêd likernôch 15.000 ynwenners. De oansluting op it spoar folge yn 1875 en dêrmei waard Rostov in wichtich transportsintrum foar de ferbinings mei de Kaukasus.
Sûnt it begjin fan de 21e iuw makket Rostov oan de Don lykas ek Ruslân wer in tiidrek fan ekonomyske foarútgong mei.
Ekonomy
thumb|left|260px| Sicht op it moderne Rostov oan de Don Rostov oan de Don is ien fan de wichtichste ekonomyske sintra fan Súd-Ruslân. It wie ynearsten benammen in hannelsstêd. Foar de oktoberrevolúsje wie it de tredde stêd fan it ryk en wat it folume fan de bûtenlânske hannel oanbelanget. Oan it begjin fan de 20 iuw hie Rostov al in grut tal fabriken, wêrûnder in grutte bouwer fan it spoar. In tredde part fan de yndustry wie yn bûtenlânske hannen.
Tsjintwurdich binne de wichtichste tûken fan yndustry de masjinebou, produksje en ferwurking fan iten, gemyske yndustry en ferskate foarmen fan lichtere yndustry. Der wurde û.o. meanterskers (mear as de helte fan de hiele produksje yn Ruslân), helikopters, yndustriële apparatuer, klokken, klean, learprodukten, tabaksprodukten en navigaasjeapparatuer produsearre.
Klimaat
Rostov hat in tuskenbeiden kontinentaal klimaat mei neffens russyskje ferhâldings sefte winters. Winterdeis leit der sa'n 10 oant 25 dagen snie. De trochhinne temperatuer is yn jannewaris -4 °C. De simmers binne lang, waarm, droech mei in soad sinne en in trochsneed temperatuer yn july fan 23,4 °C. De trochsneed delslach yn it jier is 650 mm.
Underwiis en wittenskip
Yn Rostov steane in grut tal hegeskoallen en fjouwer universiteiten. De âldste universiteit fan de stêd, de Steatsuniversiteit fan Rostov, waard yn 1915 stifte doe't de Russyske universiteit út Warsjau ferhûze waard. Ut dy universiteit ûnstiene noch trije oare selsstannige universiteiten.
Sport en Kultuer
thumb|260px| Rostov Arena Yn it ramt fan it Wrâldkampioenskip fuotbal 2018 waard de Rostov Arena boud, dy't plak hat foar 45.000 minsken.
Rostov oan de Don is it kulturele sintrum fan de regio. De stêd hat it Gorkiteäter, it jongereinteäter, it poppeteäter en in sirkus. Ek stiet der yn de stêd in museum foar (benammen russyske) byldzjende keunst en in folkekundich museum. thumb|left|250px| [[Katedraal fan de Berte fan de Faam Marije (Rostov oan de Don)| Katedraal ]] thumb|260px| It spoar yn Rostov oan de Don In soad histoaryske gebouwen gyngen yn de Twadde Wrâldkriich ferlern, mar de stêd hat dochs noch jimmeroan in goede 540 monuminten. De Aleksander Nevskikatedraal út 1908 en de Grigorija-katedraal yn Nachitsjevan (1783-1807) waarden yn de Sovjettiid ôfbrutsen. It wichtichste monumint yn it sintrum fan de stêd is de Katedraal fan de Berte fan de Jongfaam Marije (1854-1860).
De grutste feestdagen fan Rostov wurde op 9 maaie (Dei fan de Oerwinning) en midden septimber (Dei fan de Stêd) fierd.
Ynfrastruktuer
De stêd foarmet in wichtich ferkearssintrum en wurdt ek wol "Poarte fan de Kaukasus" neamd. Treinen nei Voronezj, Donetsk en Batajsk komme tegearre yn Rostov. Grutte autobanen ferbine de stêd mei Moskou, Kiëv en Bakû.
Ek oer de Don wurdt omraak transportearre en de rivier ferbynt it súdwesten fan it lân mei it sintrum fan Europeesk Ruslân. De haven is goed foar in soad ferfier fan reizgers en produkten en hat tagong ta de Swarte See en de See fan Azov en troch it Wolga-Don-kanaal ek mei de Wolga en de Kaspyske See. Yn de haven wurde benammen hout, erts, mineralen en lânboumasjines oerslein.
De stêd hat in ynternasjonale lofthaven mei ferbinings nei hast alle grutte stêden fan Ruslân. Ek kin der op it bûtenlân flein wurde, benammen nei East- en Sintraal Europa, mar ek Spanje, Dútslân en Syrje.
Partikuliere of gemeentlike trams, bussen en trolleybussen biede ferfier yn de stêd oan.
Dagmar Stam
Dagmar Stam (Amsterdam, 10 septimber 1945) is in Nederlânsk yllustratrise.
Kick-Ass 2 (film)
Kick-Ass 2 is in Amerikaansk-Britsk-Japanske superheldefilm en swarte komeedzje út 2013 ûnder rezjy fan Jeff Wadlow, mei yn 'e haadrollen Aaron Taylor-Johnson en Chloë Grace Moretz. De film is it ferfolch op it súksesfolle Kick-Ass, út 2010. It ferhaal folget Dave Lizewski, dy't besiket syn superhelde-alter ego Kick-Ass nij libben yn te blazen, en Mindy Macready, dy't krekt besiket om ôfskie te nimmen fan har alter ego Hit-Girl en in normaal skoalfamke te wurden. Underwilens sint harren fijân Chris D'Amico op wraak foar de moard op syn heit. Kick-Ass 2 krige foar it meastepart lauwe resinsjes fan 'e filmkritisy, en ek yn 'e bioskopen waard it gjin grut súkses.
Plot
Twa jier nei de dea fan Damon Macready alias Big Daddy en maffiabaas Frank D'Amico (sjoch: Kick-Ass) slacht by Dave Lizewski de ferfeling ta. Hy mist de adrenalinestjitten fan syn geheime bestean as superheld en beslút yn training te gean by Mindy Macready alias Hit-Girl. Underwilens is harren fijân Chris D'Amico troch syn mem Angie wjerholden fan it útfieren fan syn wraakplannen, om't sy der neat fan leaut dat der superhelden besteane, lit stean dat dy wat mei de dea fan har man te krijen hiene. As er har fermoardet troch by fersin koartsluting te feroarsaakjen yn har sinnebank, kriget er lykwols ynienen de hannen frij.
Mei it jild fan syn heite misdie-ympearium beslút Chris in supersmjunt te wurden. Dêrta betinkt er it alter ego The Motherfucker. Om fjochtsjen te learen, giet er yn training by de bekende MMA-fjochter Chuck Liddell, mar it docht al rillegau bliken dat fjochtsjen net syn ding is. Dêrop beslút er dat syn superkrêft is dat er sa ryk is dat er oaren it fjochtsjen foar him dwaan litte kin. Mei help fan syn liifwacht Javier stalt er in binde supersmjunten gear dy't er de Toxic Mega Cunts doopt. Liedende leden binne de Afro-Amerikaanske MMA-fjochter Black Death, de lytse maffia-bruier The Tumor, in âld-lid fan 'e Sineeske Triaden Genghis Carnage en in Russyske âld-liifwacht en -finzene Mother Russia. Mindy har fâd, plysjeman Marcus Williams, ûntdekt dat se noch hieltyd as ferklaaide figilante de misdie bestriidt, en twingt har in ûnthjit ôf om dat op te jaan. Hy wol dat se in normaal teenage-famke wurdt, mei in normaal teenage-libben. Har ûnthjit betsjut dat Mindy ek stopje moat mei it trainen fan Dave. As Dave har op skoalle besiket te bepraten om syn training dochs troch te setten, wurdt in diel fan harren petear sûnder kontekst opfongen troch syn faam Katie Deauxma. Sy mient dan dat Dave har mei Mindy bedragen hat, en makket harren ferkearing út.
Teloarsteld oer sawol Mindy har hâlding as de ein fan syn ferkearing siket Dave oansluting by oare superhelden. Yn 'e twa jier sûnt er sels as Kick-Ass begûn, is it nammentlik min ofte mear in raazje wurden om jin te ferklaaien en de strjitte op te gean om misdie te bestriden. Dave jout him by in superheldeteam dat Justice Forever hjit, en dat laat wurdt troch Colonel Stars-and-Stripes, in âld-maffialid dat God fûn hat. De groep bestiet fierders út 'e swarte natuerkundelearaar Doctor Gravity; de út 'e kast kommen homo Insect-Man; Remembering Tommy, in team fan in heit en in mem dy't as superhelden aktyf binne om 'e ferdwining fan harren jonge soan Tommy te ferwurkjen; de seksy superheldinne Night-Bitch; en Battle-Guy, dat Dave syn bêste freon Marty Eisenberg blykt te wêzen.
Dave begjint in seksuële relaasje mei Night-Bitch, wylst hy en Marty, troch harren mienskiplike geheim, harren freon Todd hieltyd mear fan harren ferfrjemdzje. As úteinlik útkomt wat der oan 'e hân is, komt Todd op 'e lapen mei in eigen superhelde-alter ego, dat er Ass-Kicker neame wol yn in oerdúdlik neibearen fan Kick-Ass. Marty en Dave litte him witte hoe flau oft se dat fine, mei as gefolch dat Todd lulk opstapt mei de útrop dat er syn eigen superheldeteam wol fine sil.
Underwilens besiket Mindy oprjocht om in normaal libben te lieden. Har fâd Marcus bringt har yn kontakt mei Brooke, it populêrste famke fan 'e skoalle, en har beide jaknikkers Harlow en Dolce. Brooke sjocht Mindy as rou materiaal dat se yn har eigen likenis neimeitsje kin. Se regelet dat Mindy audysje dwaan kin foar it dûnsteam fan 'e skoalle, en docht foar wat der likernôch fan har ferwachte wurdt. Se tinkt dat Mindy mar wat omknoffelje sil, mar Mindy stelt har yn gedachten foar dat se mei fjouwer tsjinstanners fjochtet en har 'dûns'-oefening makket har lôgjende populêr by de oare famkes. Der geane sels al stimmen op om har yn Brooke har plak ta oanfierster fan it dûnsteam te meitsjen. Dat wie fansels Brooke har bedoeling net. As Mindy koarte tiid letter har earste ôfspraakje mei in jonge hat, nimt dy har mei nei de bosk, dêr't se Brooke, Harlow, Dolce en oare klasgenoaten treffe. It docht bliken dat Brooke it 'ôfspraakje' bewurkmastere hat om Mindy fernederje te kinnen. Se oarderet al har folgelingen dat net ien mear kontakt mei Mindy hawwe mei en dêrnei geane se fuort, Mindy yn 'e bosk efterlittend.
Mindy rint nei Dave syn hûs, dêr't se te neare nacht troch it rút syn keamer binnenklimt en op syn skouder útgûlt. Dave fertelt har dat se dy oare famkes hielendal net nedich hat, en dat se ek minder jaan moat om wat Marcus seit of wat har heit har foarhinne ferteld hat. It is har eigen libben, en sy moat it sels liede. De oare deis besteget Mindy in ûngebrûklik soad oandacht oan har uterlik foar't se nei skoalle giet. Yn 'e kantine sprekt se Brooke, Harlow en Dolce oan, dy't se te plak wiist. Se leart se in leske troch se oan te tikjen mei in apparaatsje fan har heit, dat dejinge dy't dermei oanrekke wurdt fuortendaliks sawol projektyl-koarje lit as eksplosive diarree besoarget. Nei't de trije famkes de hiele kantine ûnder koarre en skiten hawwe, wurdt Mindy tydlik útsletten fan skoalle. Marcus is min oer har lytse wraakoefening te sprekken, en jout har hûsarrest.
Dave syn heit, in widner, sit ûnderwilens yn noed oer it nuvere hâlden en dragen fan syn soan. Hy fermoedet in drugsferslaving, mar as er Dave syn keamer trochsiket, fynt er ynstee it superheldepak. As Dave thúskomt liedt dat ta sa'n rûzje dat er lulk wer fuortgiet. Chris D'Amico hat sa syn eigen problemen. Syn omke Ralph, dy't út 'e finzenis wei lieding jout oan it misdie-ympearium fan 'e D'Amico's, ropt him by him en jout him opdracht om op te hâlden mei dy flauwe kul en normaal te dwaan. Om Chris dúdlik te meitsjen dat it him mienen is, jout Ralph syn mannen opdracht om Chris syn liifwacht Javier te fermoardzjen. Mei't dat dejinge wie dy't Chris noch justjes mei de reäliteit yn kontakt hold, ûntspoart er dêrnei hielendal. Hy en syn team fan supersmjunten falle it haadkertier fan Justice Forever binnen en fermoadzje Colonel Stars-and-Stripes. De folgjende dei kringe se de wente fan Night-Bitch binnen, dêr't Chris besiket om har te ferkrêftsjen, wat net slagget fanwegen ympotinsje. Ynstee lit har troch syn trewanten it sikehûs yn slaan. As de buorlju alaarm slane en de plysje derop ôfkomt, deadet Mother Russia op ûnwierskynlike wize tsien plysjeminsken.