cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
De Seis Swannen
De Seis Swannen, yn it oarspronklike Dútsk: Die Sechs Schwäne, is in mearke dat yn 1812 optekene waard troch de bruorren Grimm, as ferhaal nûmer 49 fan harren samling Kinder- und Hausmärchen. It fertelt it ferhaal fan seis bruorren dy't yn fûgels feroare wurde, en fan harren suster dy't in drege taak folbringe moat om harren te rêden. Oare, nau besibbe ferhalen fan dit type binne û.m. De Sân Ravens, de De Tolve Wylde Einen en Udea en har Sân Bruorren. De roman Daughter of the Forest, fan 'e Nijseelânske fantasy-auteur Juliet Marillier, is in werfertelling fan De Seis Swannen, dêr't de skriuwster har eigen draai oan jûn hat.
Ynhâld
Seis bruorren út it earste houlik fan in kening wurde yn swannen feroare troch harren styfmem. Hja kinne eltse jûn inkeld in kertier har wiere foarm wer oannimme. Om 'e betsjoening te ferbrekken, moat harren suster Elsa fan brânnettels seis baitsjes foar harren weevje, en ek mei se sân jier lang gjin wurd sizze, oars sil de betsjoening nea mear ferbrutsen wurde kinne.
De kening fan in oar lân ûntdekt Elsa wylst se de baitsjes oan it weevjen is. Fanwegen har skientme wurdt er fereale op har en nimt er har mei werom nei hûs om mei har te trouwen. Sa makket er Elsa, tsjin 'e wil fan syn eigen mem, ta syn keninginne. As Elsa har earste bern te wrâld bringt, wurdt dat ûntfierd troch de keninginne-mem, dy't dêrop Elsa beskuldiget fan moard op 'e poppe. Om't se neat sizze kin, is it har ûnmooglik om har tsjin 'e beskuldiging te ferdigenjen, en sadwaande wurdt se as hekse feroardiele ta de brânsteapel.
Op 'e dei fan har eksekúsje hat se de baitsjes foar har bruorren fierhinne ôf, hoewol't yn guon ferzjes fan it ferhaal oan it sechsde baitsje noch in mouwe ûntbrekt. As se nei de brânsteapel laat wurdt, nimt se de baitsjes mei. Krekt foar't se fêstbûn wurdt, binne de sân jier om en kin se har bruorren roppe om harren de baitsjes om te smiten, sadat se harren minsklike foarm weromkrije. No't Elsa wer prate kin, wjersprekt se de beskuldigings fan har skoanmem, dy't dêrop twongen wurdt om 'e poppe fan it sideplak te heljen dêr't se him ferburgen hie. Neitiid makket it minske har sa lulk dat se it bestjert.
Mannich Kûp
Mannich Kûp (Ingelsk: Plenty Coups; Kriesk: Alaxchíia Ahú; wierskynlik by Billings (Montana), 1848 – by Pryor (Montana), 1932) wie in opperhaad fan 'e Krieën (Crow), in Yndiaansk folk fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Under syn liederskip sleaten de Krieën in ferbûn mei de Amerikanen tsjin harren tradisjonele fijannen, de Lakota, de Noardlike Sjajinnen en de Noardlike Arapaho. Mannich Kûp leaude dat ferset tsjin 'e kolonisaasje fan it Westen troch de blanken ta de ûndergong fan syn folk liede soe. Dêrom besocht er de Krieën freedsum troch dy ûnlijige tiid te loadsen, sadat harren kultuer en religy beholden bliuwe soene.
Ald Jan-om
Ald Jan-om (ek stavere as Ald Janom) is in gedicht fan 'e hân fan 'e Fryske skriuwer en dichter Eeltsje Hiddes Halbertsma (1797-1858). It waard foar it earst publisearre yn 1829, as ûnderdiel fan lytse ferhale- en dichtbondel De Lapekoer fan Gabe Skroar, dy't letter, yn 1871, mei it oare wurk fan 'e bruorren Halbertsma útgroeie soe ta de ferneamde samling Rimen en Teltsjes. Ald Jan-om is myld humoristysk fers wêryn't in âld boere-arbeider him beklaget oer de oanhâldende stream frijers fan 'e boeredochter, dy't him allegeduerigen foar de fuotten rinne.
Mannich Kûp
Jonkheid
Mannich Kûp waard yn 1848 berne op in plak dat troch syn folk de Kliffen sûnder Namme neamd waard, wierskynlik yn 'e neite fan it hjoeddeistige Billings, yn 'e Amerikaanske steat Montana. Syn heit wie Medisynfûgel en syn mem hiet fan Otter. Hja wiene allebeide lid fan 'e stamme fan 'e Berch-Krieën, ien fan trije dielen fan it folk fan 'e Krieën (Crow). As bern droech Mannich Kûp de namme Bizonbolle-Dy't-yn-'e-Wyn-op-Sjocht (Ingelsk: Buffalo-Bull-Facing-the-Wind; Kriesk: Chíilaphuchissaaleesh). Nei't er as foege jonge troch dieden fan dapperheid it rjocht wûn hie om him in kriger te neamen, krige er nei de wizânsje fan syn folk in oare namme. Syn pake foarsei dat er in grut opperhaad wurde en lang libje soe, en dat er withoefolle grutte dieden ferrjochtsje soe. Dêrom neamde de âldman him Mannich Kûp, nei it Yndiaanske begryp kûp (likernôch: "dappere die").
Ier yn syn libben krige Mannich Kûp geregeldwei fizioenen en foarsizzende dreamen. In protte dêrfan lieken sa fiersocht, dat er earst net leaud waard, mar doe't se dochs útkamen, begûnen syn folksgenoaten mear acht te slaan op Mannich Kûp syn sizzen. Doe't er alve jier âld wie, krige er in fizioen wêrby't er in protte bizons op 'e flakten seach, dy't lykwols foar syn eagen weiwaarden. Doe kamen der út in gat yn 'e grûn nuveraardige oarsoartige bizons, mei frjemde sturten en surreälistyske bûnte kleuren, dy't in apart âljend lûd makken. Dêrfan kamen der almar mear, oant se úteinlik de hiele flakten oerdieken. Dêrnei seach Mannich Kûp in wâld, wêrfan't de beammen troch in stoarmwyn omblaasd waarden, allegear útsein ien wêryn't de Amerikaanske mies (chickadee) nestele.
De stamâldsten fan 'e Krieën ynterpretearren dat fizioen as in warskôging dat de Yndianen (de bizons) ferdwine soene en op 'e flakten ferfongen wurde soene troch blanken (kij). Krektsa soene de blanken (stoarmwyn) alle Yndiaanske folken (beammen) derûnder bringe, behalven de Krieën (beam mei de Amerikaansk miezen), as dy mar leare koene hoe't se mei de blanken gearlibje moasten. Neitiid naam Mannich Kûp de Amerikaanske mies foar syn geastegids oan, en droech er yn syn medisynponge altyd in pear poaten fan it Amerikaanske mies by him.
Yn 'e jierren dy't folgen, wie Mannich Kûp aktyf as kriger yn skermutselings mei en oerfallen op oare Yndiaanske stammen. Dat wiene benammen de Lakota en de Noardlike Sjajinnen, dat tradisjonele fijannen fan 'e Krieën wiene. Mannich Kûp helle dêrby ferskate huzarestikjes út. Sa klaaide er him 'e hûd fan in grize wolf en ferkende sa gauris de direkte omkriten fan in kamp fan 'e fijân. Ek joech er lieding oan 'e Krieske krigers by ferskate oerfallen, wêrfoar't er sels it plan betocht hie. De heechste eare foel in kriger dêrby ta diel, dy't in wapen of hynder fan 'e fijân stiel of dy't in fijân oanrekke sûnder dy te ferwûnjen of sels ferwûne te reitsjen, en Mannich Kûp die al dy dingen ferskate kearen. Sa boude er in reputaasje fan moed en skranderens op, dy't er behalven yn wapene konfrontaasjes ek yn stammegearkomsten ynsette koe, mei't er in begenedige sprekker wie.
Opperhaad
Mei 28 jier waard Mannich Kûp yn 1867 in opperhaad fan 'e Berch-Crow. Tsjin dy tiid hied er tusken de fyftich en hûndert fearren oan syn kûpstôk, dy't allegearre in moedige die symbolisearren. Datselde jiers briek ek de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 út wêrby't it Amerikaanske Leger nei in ferpletterjende nederlaach yn 'e Slach oan de Little Bighorn úteinlik foargoed ôfweefde mei de Lakota en Noardlike Sjajinnen. Mannich Kûp wie yn dy striid in bûnsgenoat fan 'e Amerikanen, en naam diel oan ferskate fjildslaggen en mindere skermutselings mei de tradisjonele fijannen fan syn folk, wêrûnder de grutte Slach oan de Rosebud.
Neitiid waard Mannich Kûp troch syn folk nei de Amerikaanske haadstêd Washington, D.C. ta stjoerd om 'e belangen fan 'e Krieën feilich te stellen. Hy kearde him mei súkses tsjin it plan fan ferskate Amerikaanske senators om it Krieë Yndianereservaat mar op te heffen, al koed er net foarkomme dat de Krieën 20% fan har grûngebiet kwytrekken. Hy besefte dat se likegoed noch bliid wêze mochten, want in protte oare Yndiaanske folken waarden yn dyselde snuorje út har heitelân wei deportearre nei hiele oare dielen fan 'e Feriene Steaten. Tusken 1877 en 1890 ûndernaam Mannich Kûp ferskate kearen de lange reis nei Washington ta om 'e Krieën dêre te fertsjintwurdigjen.
Mannich Kûp seach al ier yn dat ûnderwiis krúsjaal wie foar it fuortbestean fan 'e Yndianen yn 'e Feriene Steaten. Ien fan syn bekendste sitaten wie: "Underwiis is jins machtichste wapen. Mei ûnderwiis is men de gelikense fan 'e blanke; sûnder ûnderwiis is men syn slachtoffer en sil men dat jins hiele libben bliuwe." Oan 'e ein fan 'e Earste Wrâldoarloch wie hy as iennichste Yndiaanske lieder oanwêzich by de ynwijing fan it Grêf fan de Unbekende Soldaat, yn 'e Amerikaanske haadstêd, dêr't er in koarte taspraak yn it Kriesk joech en syn fearretoai en kûpstôk op it grêf pleatste, dêr't se noch altyd preservearre wurde yn in glêzene kiste.
Ferstjerren
Yn 1928 waard Mannich Kûp yn it Krieë Yndianereservaat opsocht troch de auteur Frank B. Linderman, dy't him holp om syn autobiografy te skriuwen. It wurk waard yn 1930 útjûn ûnder de titel American: The Life Story of a Great Indian: Plenty-coups, Chief of the Crows. Yn 1960 waard it werprinte as Plenty-Coups: Chief of the Crows, en ûnder dy titel wurdt it noch altyd werútjûn.
Yn 1928 brocht Mannich Kûp ek in besyk oan 'e Mount Vernon-plantaazje fan George Washington, yn Firginia. Dêrtroch waard er ynspirearre om syn eigen lân ek nei te litten oan 'e steat, en sadwaande donearre er datselde jiers noch 195 acres (krapoan 80 ha) oan Bighorn County om der in park fan te meitsjen foar it geniet fan lettere generaasjes. Sa ûntstie it Steatspark Chief Plenty Coups, yn 'e neite fan Pryor, dat yn 2003 hielendal renovearre waard.
Mannich Kûp kaam yn 1932 te ferstjerren yn 'e âlderdom fan 84 jier. Hy wurdt troch syn folk beskôge as de lêste fan 'e grutte opperhaden. Hoewol't er troud wie mei Slacht-it-Izer, hied er gjin bern. Tsjin 'e tiid fan syn dea wie it fizioen dat er as alvejierrige hân hie, suver hielendal útkommen. De blanken hiene de flakten oerspield en sloegen no folslein foar master op. Yndiaanske folken dy't har tsjin dy oerhearsking fersetten, wiene skriklike ferliezen tabrocht en hiene tasjen moatten hoe't harren kultuer fierhinne ferrinnewearre wie. Troch it foarútsjend each en kundich liederskip fan Mannich Kûp wie de Krieën sa'n lot grutdiels besparre bleaun.
Ofbrekteken
It ôfbrekteken of ôfbrekstreekje is in lêsteken dat de foarm fan in lizzend streekje hat. (-).
It wurdt brûkt oan de ein fan in rigel, om oan te jaan dat dêr in wurd ôfbrutsen is. Wurden wurde ôfbrutsen oan de ein fan in wurdlid. Om ferkearde wurdôfbrekkings foar te kommen foeget de typograaf gauris latinte devyzjes tusken de wurdlidden yn dy’t allinnich printe wurde as der werklik op dat plak ôfbrutsen wurdt.
Typografy
Typografysk wurdt it ôfbrekteken werjûn troch it lytste streekje dat in setter ta syn foldwaan hat: de divyzje. It ôfbrekstreekje sjocht der dêrmei krekt sa út as it keppelteken.
Brian Epstein
thumb|150px|Brian Epstein (1965) Brian Samuel Epstein (Liverpool, 19 septimber 1934 - Londen, 27 augustus 1967) wie in Ingelsk sakenman dy't bekend waard as manager fan The Beatles. Epstein hat in grutte ynfloed hân op it foarmjaan en de presintaasje fan The Beatles.
Nei The Beatles naam Epstein ek oare artysten op 'e noed: Gerry & the Pacemakers, Billy J. Kramer with The Dakotas, Cilla Black, The Fourmost, The Remo Four, in skoft ek The Merseybeats, en de Amerikaanske groep The Cyrkle.
Barrayar
Eftergrûn
Yn it neiwurd fan 'e omnibus Cordelia's Honor skriuwt Bujold: "Jim Baen [har útjouwer] wist earst net goed wat er deroan hie doe't ik him in ferfolch oanbea op wat doe myn minst ferkeapjende roman wie, mar dy hjerst kamen wy ta in oerienkomst [...]" Om't suver in trêdepart al skreaun wie, miende Bujold dat it in maklik putsje wêze soe om it boek te foltôgjen, mar dat foel har raar ôf. Ek gie it ferhaal in kant út dy't se foarôf net ferwachte hie: it die bliken dat it in boek wie oer it mem-wêzen en de priis fan âlderskip yn it algemien, en oer hoe't soks minsken op ûnferwachtse manearen transformearret.
Nei't Barrayar (dat neamd is nei de — uteraard fiktive — planeet fan hanneling) yn 1991 op himsels publisearre wie troch Baen Books, waard de roman letter, yn 1996, werútjûn yn in omnibusedysje, tegearre mei Shards of Honor. Dy omnibus, titele Cordelia's Honor, is ûnderwilens altyd al fjouwer kear werprinte (de fjirde kear yn 2008). Barrayar is skreaun yn it personele perspektyf en spilet yn it jier dat Miles Vorkosigan, de haadpersoan yn it grutste part fan The Vorkosigan Saga, bern wurdt. De haadpersoan yn dit boek is, krekt as yn Shards of Honor, Miles syn mem, Cordelia Naismith.
Plot
As Barrayar iepenet, is keizer Ezar fan Barrayar krekt stoarn. Aral Vorkosigan (Miles syn heit) is no regint foar de fjouwerjierrige keizer Gregor yn 't plak, wylst Cordelia sels yn ferwachting is fan Miles. In gearspanning om 'e regint om hals te bringen mei in gifgasoanfal mislearret, mar hat jammerdearlike gefolgen foar de foetus, mei't it tsjingif dat Aral en Cordelia it libben rêdt tagelyk ek in teratogeen is, dat de ûntwikkeling fan bonken behinderet. Cordelia lit de foetus oerbringe fan har eigen limoer nei in keunstmjittigen-ien (in uterusreplikator) om eksperimintele rekalsifikaasjebehannelings te ûndergean.
Nei't der in haadkertier opset is dat feiligernôch is, wurdt Cordelia mei har man weriene, mar dan ûntdekt se dat de uterusreplikator mei Miles deryn troch Vordarian út it Militêre Sikehûs yn 'e haadstêd stellen is. Sûnder ûnderhâld oan 'e replikator sil de foetus nei seis dagen stjerre, mar Aral wegeret, yn it ramt fan gruttere omtinkens, om fan it weromkrijen fan 'e replikator in prioriteit te meitsjen. Cordelia har reäksje dêrop is om op eigen manneboet te besykjen om sawol Miles syn replikator as keizerinne-mem Kareen út it Keizerlik Paleis te rêden. Dêrby wurdt se holpen troch serzjant Bothari, har eigen liifwachte, Ludmilla Droushnakovi (better bekend as Drou) en Clement Koudelka, ien fan Aral syn ofsieren (Kou foar yntimy).
Yn Vorbarr Sultana oankommen kriget Cordelia by tafal te hearren dat it skûlplak fan in tsjinstanner fan Vordarian oan dy syn trewanten trochspile wurde sil. It blykt Padma Vorpatril, in freon fan de Vorkosigans, te wêzen, dy't troch Vordarian socht wurdt om't er de lêste telch is fan in sydtûke fan it Keizerlik Hûs (en dus in bedriging). Cordelia-en-dy arrivearje tagelyk mei Vordarian syn mannen en kinne net foarkomme dat Vorpatril deade wurdt, mar se rêde syn frou Alys, dy't op alle dagen rint en troch de skok yn 'e weeën komt. Mei Bothari as froedfrou wurdt de kreamerij halje-trawalje oan kant brocht, wêrnei't Kou mei mem en bern de stêd út en yn feilichheid stjoerd wurdt.
Letter dy nachts slagget it Cordelia, Drou en Bothari en glûp temûk it paleis yn, dêrby gebrûk meitsjen fan Drou har kennis fan it gebouwekompleks, mei't hja foarhinne liifwacht fan 'e keizerinne-mem Kareen west hat. Ienris yn it paleis wurde se lykwols trappearre en finzennommen. Troch de dieden fan Kareen, oan wa't ferteld wie dat de Vorkosigans har soan Gregor om hals brocht hiene, mar dy't no fan Cordelia it bewiis kriget dat it krekt oarsom is, witte se harren bewekkers te oermasterjen, mar dêrby wurdt Kareen sels deasketten troch ien fan Vordarian syn trewanten, wylst it paleis by de wrakseling yn 'e brân rekket. As Vordarian har taraast dat er nea opjaan sil, jout Cordelia Bothari it frij om him dea te dwaan; Bothari slacht him mei in swurd de holle ôf. Dêrnei ûntsnappe Cordelia, Drou en Bothari yn in apokalyptyske sêne it baarnende paleis mei Miles syn replikator en Vordarian syn holle. Mei dat bewiis dat de pretendint dea is, jouwe syn oanhingers de striid op. Neitiid wurdt it ûnderrjocht fan 'e jonge keizer oan Cordelia opdroegen, mei fiergeande konsekwinsjes foar de planeet, om't hja him alderlei progressive Bêtaanske ideeën bybringt dy't op it aartskonservative Barrayar dan noch ûntinkber binne.
Oan 'e ein fan Barrayar wurdt Miles Vorkosigan einlings berne (of "dekantearre") út syn uterusreplikator. Troch syn bleatstelling oan it teratogeen hat er ûnbidich fragile bonken, dy't by it minste of geringste al brekke, en sil fierders syn lichemsgroei nea ta folle ûntwikkeling komme. Op Barrayar binne poppen mei oanberne lichaamlike brekmen net ûngewoan, fanwegen de minskfijannige planetêre natoer en de radioaktive strieling dy't in oanhâldend gefolch is fan 'e troch de oerhearskers brûkte wapens yn 'e tiid fan 'e Cêtagandyske besetting. Om't it libben op Barrayar dreech wie en de helpboarnen beheind, waarden sokke poppen tradisjoneel deade, al is dat tsjin 'e tiid fan Miles syn berte al ferbean. Likegoed wurde sokke "múttys" (koart foar "mutanten") noch altiten ferachte en mijd. Miles sil, al is der op genetysk mêd neat mis mei him, syn hiele libben mei sokke foaroardielen te krijen hawwe, te begjinnen mei syn eigen pake, Piotr Vorkosigan, dy't him mear as ien kear besocht hat te "abortearjen" troch de uterusreplikator út te setten. Pas yn 'e epilooch, dy't fiif jier letter spilet, liket Piotr Miles einlings, sij it mei tsjinnichheid, te akseptearjen as syn pakesizzer.
Joop.nl
Joop.nl is in Nederlânske opinywebside fan polityk linkse synjatuer, dy't ferbûn is oan 'e omrop VARA. 'Joop' is in ôfkoarting fan Jouw Online Opiniepagina, hoewol't der op 'e webside aktyf suggerearre wurdt dat de namme eins ferwiist nei de eardere PvdA-politikus Joop den Uyl.
Oprjochting
Joop.nl waard op 3 novimber 2009 oprjochte troch Francisco van Jole en Maarten van den Heuvel út namme fan 'e VARA. Nei eigen sizzen fan 'e oprjochters wie harren stap in reäksje op "de dominânsje fan 'e rjochtse miening op it ynternet", dat neffens harren "net in sûne sitewaasje" is. It inisjatyf ta de oprjochting kaam fan Van Jole, dy't de doetiidske foarsitter fan 'e VARA, Vera Keur, syn idee foarlei. Mei har goedkarring koe de webside opstarten wurde.
Krityk
De krityk op Joop.nl leit him ta op in stikmannich mêden. Yn it foarste plak fine guon lju it ûnbetamsum dat de VARA, in publike omrop dy't foar in diel betelle wurdt mei belestingjild, der in polityk oriïntearre opinywebside op nei hâldt. De VARA en Joop.nl stelle lykwols dat de webside folslein finansierd wurdt út 'e kontribúsje dy't de omrop ûntfangt fan syn leden, en net út belestingjild. In oar problematysk punt is dat Joop.nl nijsberjochten út oare media (soms) yn syn hiele hear en fear oernimt. Yn HP/De Tijd is de webside dêrom alris beskuldige fan plagiaat fan artikels út NRC Handelsblad en De Volkskrant. Dy beide kranten hawwe dêr sels lykwols (noch) net oer klage.
Opskuor om Wilders-cartoon
Op 11 febrewaris 2011 waard op Joop.nl in cartoon publisearre wêryn't cartoonist Adriaan Soeterbroek politikus Geert Wilders, de lieder fan 'e rjochts-populistyske Partij foar de Frijheid (PVV), ferliek mei in Dútske kampboal, en it PVV-foarstel om probleemgesinnen yn ôfsûndere wenienheden (saneamde 'túchdoarpen') op te bergjen, mei konsintraasjekampen en de Holokaust. Wilders spriek syn ôfkarring út oer de cartoon, en wegere langer om oan tillefyzjeprogramma's fan 'e VARA diel te nimmen salang't de cartoon op Joop.nl stean bleau.
Personielsleden fan 'e VARA ûntfongen ferskate bedrigings fan PVV-oanhingers, mar Van Jole wegere yn 't earstoan om 'e cartoon fuort te heljen. VARA-presintator Paul Witteman fûn de cartoon "in stompsinnige tekening", en in oare VARA-koryfee, Paul de Leeuw, neamde de spotprint "walchlik" en "ôfgryslik" doe't er yn 'e MaDiWoDoVrijdagshow fertelde oer de bedrigings dy't er derom krigen hie. Hy song der ek in liet oer, wêryn't er oankrong op it ûntslach fan Van Jole en Soeterbroek. Oare waarnimmers fûnen it lykwols iroanysk dat Wilders en syn oanhingers, dy't oanhâldend roppen hiene dat misledigjende cartoons fan 'e profeet Mohammed gewoan publisearre wurde moasten, blykber oare mjitstêven brûkten as it om himsels gie. Op 24 febrewaris, trettjin dagen nei de pleatsing, besleat it bestjoer fan 'e VARA dat de cartoon fuorthelle wurde moast fanwegen de slimme bedrigings dy't utere wiene tsjin VARA-wurknimmers.
Hamilkar Barka
Hamilkar Barka of Barkas (Punysk: 𐤇𐤌𐤋𐤒𐤓𐤕𐤟𐤁𐤓𐤒, Ḥomilqart Baraq; om 275 hinne – 229 f.Kr. (Hispanje)) wie in wichtige Kartaachske steatsman en generaal. Hy waard ferneamd om syn soan Hannibal dy't yn de Twadde Punyske Oarloch de Romeinske Republyk hast op de knibbels krige.
Namme
De namme Hamilkar is de latinisearre foarm (Hamilcar) fan it Grykske Hamílkas (Ἁμίλκας), dat wer in hellenisearre foarm fan de Punyske namme HMLK (𐤇𐤌𐤋𐤊), HMLQRT (𐤇𐤌𐤋𐤒𐤓𐤕) is, en dat letterlik "de broer fan Melkart" betsjutte.
De cognomen BRQ betsjutte "tongerynslach" of it "skinen". It komt oerien mei de Arabyske namme Barq, de Hebriuwske namme Barak en de Grykske namme Keraunos, dêr't it de namme fan generaals fan wie. De namme waard oan Hamilkar jûn en oan dy syn trije soannen jûn om ûnderskaat te meitsjen, en harren laach stie bekend as de Barkiden.
Libbensrin
Der is net folle bekend oer it libben fan Hamilkar en de Barkiden fan foar de Punyske oarloggen. Mooglik kamen se fan oarsprong út Syrene wei.
Klammerke
Klammerkes (faaks better bekend as oanhellingstekens, hoewol't dat eins in hollanistyske ynterferinsje is) binne lêstekens dy’t, meast yn pearen, brûkt wurde om oan te jaan dat in útspraak, sitaat of sin letterlik werjûn binne. Ofhinklik fan de taal en it medium kinne klammerkes ferskate foarmen oannimme.
By in tal is der in iepenjend klammerke en in slutend klammerke. Ofhinklik fan nasjonale konfinsjes kinne dy bygelyks sjen litten wurde as  ' O ' ,  " O " , ‘O’, „O”, “O” of «O».
Spraak
Yn it Frysk wurde foar spraak en dialooch yn skreaune en printe tekst dûbelde klammerkes brûkt (mar wat langer wat mear ek inkelde):
Ryksfoarljochtingstsjinst
De Ryksfoarljochtingstsjinst, ôfkoarte ta RVD (Rijksvoorlichtingsdienst) en oprjochte yn 1934, is in Nederlânske oerheidsynstânsje dy't diel útmakket fan it ministearje fan Algemiene Saken.
Taken
De RVD hat de folgjende taken:
Hamilkar Barka
Libbensrin
Oan de ein fan de Earste Punyske Oarloch waard Hamilkar fan 244 f.Kr. ôf de oerbefelhawwer fan de Kartaachske striidkrêften yn Sisylje. De kriich yn Sisylje rekke yn it neidiel fan Kartago, dêr't de Romeinen it eilân hast alhiel ûnder kontrôle hiene, útsein twa stêden yn it uterste westen fan it eilân dy't noch yn Kartaachske hannen wiene. Dêrtroch ûntstie der in skeel tusken Hamilkar en generaal Hanno de Grutte, dy't in soad suksessen yn Noard-Afrika hie, en dêr't it grutste part fan it leger foar ornearre waard, sa't Hamilkar net oer in soad kriichsfolk beskikte. Troch guerilla-taktiken wist Hamilkar de Romeinen ferskate kearen te ferslaan en ferlerne gebieten werom te bemasterjen. Mar troch de Romeinske oerwinning yn de Slach by de Egadyske Eilannen wiene dy suksessen om 'e nocht en waard Hamilkar fan syn tafier ôfsnien. De Kartaachske Senaat hiet Hamilkar dêrnei om mei de Romeinen oer frede te ûnderhanneljen. Neffens it Ferdrach fan Lutatius, dy't doe tekene waard, moast Kartago Sisylje alhiel oan Rome ôfstean en hege reparaasjekosten oan Rome betelje.
Dat late yn Kartago ta in jildtekoart en koe it hierlingeleger net betelle wurde. Dat late wer ta rebûlje fan soldaten yn it hierlingeleger, dy't fan oer gâns de doe bekende wrâld kamen. Dat wie tige gefaarlik foar Kartago om't Libyske soldaten stêden yn harren heitelân, dy't ûnder Kartaachske kontrôle wiene, stokelje koene om mei harren mei te dwaan. De hierlingekriich fan 241 oant 238 f.Kr., dy't dêrtroch ûntstie, foarme in gruttere driging foar it Kartaachske Ryk as de eardere kriich tsjin de Romeinske Republyk. Nei't de Kartagers ferskate slaggen tsjin de opstannige hierlingen ferlern hiene, krige Hamilkar it oerbefel om de opstân del te bêdzjen. Hy moast no dejingen ferneatigje dy't er earder laat hie. It slagge him om de hierlingen te ferslaan en de opstannige stêden te oermasterjen.
Nei de hierlingekriich waard er ek warber as steatsman. De Romeinen hiene gebrûk makke fan de tastân dêr't Kartago yn ferkearde en anneksearre Sardynje yn 238 f.Kr. Yn it fredesferdrach trije jier dêrfoar waard noch besletten dat Sardynje Kartaachsk bleauwe soe. Faaks giet it beslút, om op it Ibearysk Skiereilân nije gebieten te bemachtigjen, dêr't de Romeinen oant doe ta noch gjin ynteresse sjen litten hiene, op Hamilkar werom. Fan 237 f.Kr. ôf oermastere er it súdlik en it eastlik part fan Hispanje. Troch it iepenjen fan sulverminen en hannelsplakken koe er it ferlies fan syn bertestêd yn de striid tsjin de Romeinen ryklik kompensearje. It sintrum fan syn Punysk koloniale ryk yn Hispanje waard de stêd Leuke Akra, it hjoeddeistige Alicante.
Yn 229 f.Kr. foel Hamilkar yn in striid tsjin de Fettoanen, faaks yn in mûklaach, en kaam om it libben. Syn skoansoan Hasdrubal de Skjinne folge him op en ferfolge de Kartaachske hearskippij yn Hispanje.
Famylje
Hamilkar hie op syn minst trije dochters en trije soannen.
Syn earste dochter boaske mei Bomilkar, dy't in suffeet fan Kartago wie en dy't de lieding oer de Punyske float yn de Twadde Punyske Oarloch hie. Syn pakesizzer, Hanno, wie in wichtige generaal yn it leger fan syn soan Hannibal.
Klammerke
Spraak
By it brûken fan in skriuwmasine (en yn mindere mjitte in kompjûter) binne lege klammerkes meast net mooglik en boppedat kin men net kieze út iepenjende en slutende klammerkes:
Hamilkar Barka
Famylje
Syn twadde dochter boaske mei Hasdrubal de Skjinne.
Syn tredde dochter boaske de Berbersk-Numidyske stamlieder Naravas, dy't Hamilkar holp yn de hierlingekriich.
Klammerke
Spraak
As yn it earste part fan de útspraak gjin skrapke foarkomt, wurdt nei it slutende klammerke in skrapke set:
As yn in tekst in oare tekst oanhelle wurdt, dan kinne inkelde klammerkes brûkt wurde:
It inkeldfâldige klammerke moat net betize wurde mei de apostrof ('), hoewol’t dêrfoar gauris itselde symboal brûkt wurdt.
It brûken fan guillemets is yn it Frysk seldsum:
Hamilkar Barka
Nijsgjirrich
Neffens in leginde moast Hamilkar de stifter fan de stêd Barselona west hawwe, dêr't de namme fan de stêd fan de famylje Barka weikomt. Nettsjinsteande dat wurdt der hjoed-de-dei fanút gien dat de namme Barselona fan it Ibearyske Barkeno komt.
Klammerke
Spraak
Rint in sitaat oer mear as ien alinea, dan kinne jo by eltse alinea mei in iepenjend klammerke begjinne. Dat sjogge jo yn it Frânske foarbyld hjirûnder.
Frânsk
Yn it Frânsk is it wenst om de hiele konveraasje as gehiel tusken klammerkes (guillemets) te setten, ynklusyf de pear wurden dy’t oanjouwe wa’t oan it wurd is. Nimt in oar it wurd dan begjinne jo mei in streek. Yn ûndersteande konversaasje is dat dúdlik makke troch mei kleuren oan te jaan wat troch wa sein wurdt:
Ironyske útdrukkings
Klammerkes wurde ek wol brûkt by irony of yn stee fan it wurd ‘’saneamd’’. De klammerkes jouwe dêr oan dat de persoan sei dat er siik wie. Yn wêzen tsjutte de klammerkes op in wurd dat de persoan sei.
De Nederlânske Taalunie jout oan dat sok brûken tastien is mar ôfret wurdt mei’t klammerkes gewoanwei in sitaat oanjouwe.
Selsferwizing
Klammerkes kinne brûkt wurde om te ferwizen nei it wurd sels:
Ferkeard brûken klammerkes
Inkelde en dûbele klammerkes wurde wolris ferkeard brûkt foar:
Yn beide boppesteande gefallen brûke jo it klamteken yn stee fan klammerkes: 40° 20′50″. Op it each is der net folle ferskil. Foarhinne brûkten se ôfkoartings: 40 h 20 m 50 s.
Inkeld wurdt net rjochtlik it klamteken (`) brûkt yn stee fan it klammerke of de apostrof. Dat komt meastentiids om’t op in qwerty-toetseboerd dat teken daliks op it boerd te finen is en de klammerkes allinnich mei in toetskombinaasje op te roppen binne. Om dat foar te kommen is de funksje SmartQuotes realisearre, dy’t yn in soad opmaak- en tekstbewurkingsprogramma’s foar hannen is.
Dy Smart Quotes liede lykwols ek ta flaters. Och sa faak binne ferkearde klammerkes te finen yn teksten as (Nederlânsk) „‘s morgens”. Yn dy gefallen tinkt de software te krijen te hawwen mei in inkeld iepenjend klammerke, wylst it hjir giet om in apostrof. It Frysk hat dêr benammen lêst fan yn kombinaasjes as yn ‘e, op ‘e ensfh.
Unikoade
Unikoade hat de klammerkes sa’t se yn it Frysk brûkt wurde. Se ha skaaimerk 201E (iepenjend, Double Low-9 Quotation Mark) en 201D (slutend, Right Double Quotation Mark). Op Windows-kompjIuters kinne de tekens makke wurde troch respektivelik Alt+0132 en Alt+0148 te gebruiken, op Linux-kompjûters mei <compose>,, " en , >, ". Op de Mac binne de kombinaasjes <shift–option–[> en <shift–option–]> en <option–{> en <option–}>. De HTML-entiteiten foar beide binne: &bdquo; en &rdquo; (demonstraasje: „ ”).
Paul Huijts
thumb|Paul Huijts (2021) Paulus Hubertus Augustinus Maria (Paul) Huijts (De Haach, 25 maaie 1962) is sûnt augustus 2014 sekretaris-generaal fan it ministearje fan Algemiene Saken. Earder wie hy dêr riedsadviseur en topamtner op it ministearje fan Folkssûnens, Wolwêzen en Sport.
Eardere funksjes
Fan 1986 ôf wie Huijts amtner fan it ministearje fan Ekonomyske Saken. Yn 1996 naam er de direksjepost fan itselde ministearje oer, wêrnei't er yn 2000 riedsadviseur waard fan it ministearje fan Algemiene Saken.
Fan 2004 oant 2009 wie Huijts plakferfangend sekretaris-generaal fan it ministearje fan Folkssûnens, Wolwêzen en Sport, en tusken 2009 en augustus 2014 wie er dêr direkteur-generaal. Sûnt 18 augustus 2014 sit hy op it plak fan sekretaris-generaal fan it ministearje fan Algemiene Saken.
Vaira Vīķe-Freiberga
Jonkheid en oplieding
Vaira Vīķe waard yn 1937 berne yn 'e Letske haadstêd Riga, doe't har heitelân noch in ûnôfhinklike steat wie. Doe't se in pjut wie, waard Letlân yn 1940 beset troch de Sovjet-Uny, dêrnei yn 1941 troch nazy-Dútslân, en doe, yn 1944, op 'e nij troch de Sovjet-Uny, wêrnei't it syn selsstannigens hast in heale iuw lang ferlieze soe. Oan it begjin fan 'e twadde Russyske besetting flechten Vīķe-Freiberga har âlden nei Dútslân, dêr't hja mei sân jier ûnderwiis ûntfong oan in legere skoalle yn in flechtlingekamp yn Lübeck. Yn datseldichste kamp kaam har jongere suske, in poppe noch, te ferstjerren. Ut Dútslân wei emigrearre it gesin yn 1949 nei Kasablanka, yn 'e doetiidske Frânske koloanje Marokko. Dêr learde Vīķe-Freiberga op skoalle Frânsk, wêrnei't se fierder learde oan it Collège de Jeunes Filles de Mers-Sultan yn Kasablanka. Yn 1954 emigrearre se mei har âlden nei Kanada, dêr't se yn Toronto de middelbere skoalle ôfmakke.
Vīķe-Freiberga studearre psychology oan 'e Universiteit fan Toronto, dêr't se yn 1958 in bachelorstitel behelle, dy't se yn 1960 omsette yn in masterstitel. Under har stúdzje ûnderhold se harsels mei in baantsje as kassiêre by de Canadian Imperial Bank of Commerce en as tafersjochhâldster oan 'e kostskoalle foar famkes Branksome Hall. Yn 1958 fûn se wurk as oersetster, mei't se floeiend Ingelsk, Frânsk, Spaansk, Dútsk en Letsk spriek, en it jiers dêrop wurke se as leararesse Spaansk oan it Ontario Ladies' College. Nei't se har masterstitel behelle hie, waard Vīķe-Freiberga ein 1960 klinysk psychologe yn in psychiatrysk sikehûs yn Toronto. Yn 1961 gie se dêr wei om fierder te learen oan 'e McGill Universiteit yn Montreal, wylst se dêrnjonken ek yn dieltiid dosinte waard oan 'e Concordia Universiteit yn dyselde stêd. Yn 1965 studearre se ôf oan McGill mei in doktoraat yn 'e psychology.
Wittenskiplike karriêre
Fan 1965 oant 1998 wie Vīķe-Freiberga ferbûn oan 'e fakulteit fan 'e psychology fan 'e Frânsktalige Universiteit fan Montreal, dêr't se lesjoech yn psychofarmakology, psycholinguïstyk, wittenskiplike teory, eksperimintele metoaden, en taalkundige en kognitive prosessen. By har eksperimintele ûndersiken lei hja har ta op it minsklik ûnthâld en op it ferskynsel taal, en de ynfloed fan medisinen op kognitive prosessen. Tagelyk ferdjippe se har ek yn wittenskiplik ûndersyk nei semiotyk, poëtyk en de strukturele analyze fan teksten út in mûnlinge tradysje, nammentlik Letske folkslietsjes.
Yn dy perioade skreau Vīķe-Freiberga tsien wittenskiplike boeken en sa'n 160 artikels, essay's en haadstikken foar wittenskiplike blomlêzings. Teffens joech se mear as 250 taspraken yn it Ingelsk, Frânsk en Letsk, en withoefolle fraachpetearen foar de radio, tillefyzje en skriuwende parse, yn ferskate talen. Fierders siet se yn it bestjoer fan in stikmannich nasjonale Kanadeeske en ynternasjonale wittenskiplike organisaasjes en ferienings, en ek hie se in sit yn in oantal komitees dy't ynsteld wiene troch de Kanadeeske oerheid of troch universiteiten. Yn juny 1998 waard se oansteld as perfester-emearita oan 'e Universiteit fan Montreal, foar't se ôfsette nei har heitelân Letlân, dat yn 1991 syn ûnôfhinklikens weromwûn hie. Dêr waard se datselde jiers noch direktrise fan it nij-oprjochte Letsk Ynstitút.
Politike karriêre
Yn 1999 waard Vīķe-Freiberga presidinte fan Letlân. Hoewol't se yn 'e earste omgong fan 'e ferkiezings gjin kandidaat wie, waard se op 20 juny, by de twadde omgong yn 'e Saeima, it Letske parlemint, as kompromiskandidate nei foarren ta skood en keazen. Vīķe-Freiberga waard op 8 july ynsward as de seschsde presidint fan Letlân (rekkene fan 1919 ôf) en de earste froulike presidint yn 'e Baltyske steaten. Under har earste termyn wûn se de goedkarring fan 70-85% fan 'e Letske befolking, en yn 2003 waard se yn 'e Saeima werkeazen foar in twadde termyn fan fjouwer jier mei 88 fan 'e 96 stimmen.
Under har presidintskip spile Vīķe-Freiberga in liedende rol by it winnen fan it lidmaatskip foar Letlân fan sawol de Jeropeeske Uny, yn 2004, as de NATO, ek yn 2004. Hja oppenearre har fierders as in wichtige stim op it mêd fan maatskiplike wearden, demokrasy en de histoaryske dialooch binnen Jeropa. Under har regear waarden de nauwe bannen dy't bestiene mei de oare beide Baltyske steaten, Estlân en Litouwen, bekrêftige. Teffens hie se yn 2005 sitting yn in kommisje dy't Kofi Annan, de siktaris-generaal fan 'e Feriene Naasjes, holp om syn herfoarmingsaginda út te fieren. Yn septimber 2006 waard Vīķe-Freiberga presintearre as de kandidate fan 'e trije Baltyske steaten om Annan op te folgjen as siktaris-generaal. Dat plan rûn lykwols op 'e non doe't dy post nei Súdkoreaanske diplomaat Ban Ki-moon gie.
Sûnt Vīķe-Freiberga yn july 2007 presidinte-ôf waard, hat se tige aktyf west as sprekker op in ferskaat oan ynternasjonale eveneminten. Hja is in stiftsjend lid fan 'e Klup fan Madrid, it Nizami Ganjavi Ynternasjonaal Sintrum en de Jeropeeske Ried foar Bûtenlânske Relaasjes (ECFR). Ein 2007 waard se beneamd yn in komitee dat neitinke moast oer de takomst op 'e lange termyn fan 'e Jeropeeske Uny, en yn 2008 waard se beneamd as lid fan 'e Jeropeeske Ried foar Tolerânsje en Fermoedsoening (ECTR). Neitiid hat se noch yn ferskate oare Jeropeeske kommisjes en komitees sitting hân, wêrûnder yn 2011 yn in groep fan ekspêrs op it mêd fan 'e parsefrijheid. Yn 2009 stelde se har kandidaat foar it foarsitterskip fan 'e Jeropeeske Ried, mar dy posysje gie nei de Belgyske premier Herman van Rompuy. Vīķe-Freiberga is oant hjoed de dei ta aktyf yn 'e polityk fan har heitelân Letlân en ek op ynternasjonaal mêd. Hja is in útsprutsen foarstanner fan 'e Jeropeeske ienwurding.
Priveelibben
Vaira Vīķe-Freiberga is troud mei Imants Freibergs (waans efternamme yn it Letsk yn 'e froulike foarm de útgong -a kriget). Freibergs wie sels ek in bern fan Letske flechtlingen yn Kanada, en hja kamen mei-inoar yn 'e kunde fia in Letske studinteferiening yn Toronto. Freibergs wie foarhinne heechlearaar ynformatika oan 'e Universiteit fan Kebek te Montreal. Vīķe-Freiberga hat mei har man twa bern, Kārlis en Indra. Nei ôfrin fan har presidintskip hawwe Vīķe-Freiberga en de man in konsultingbedriuw oprjochte, VVF Consulting, dat tsjinsten oanbiedt oan iepenbiere en partikuliere organisaasjes.
Apostrof (lêsteken)
De apostrof, it weilittingsteken of it ôfkapteken is in lêsteken yn de foarm fan in skrapke boppe oan de rigel (’).
Frysk
Yn it Frysk kin it teken oanjaan dat der ien of mear letters fan in wurd fuortlitten binne. Inkeld is dat fuortlitten opsjoneel, inkeld ferplichte. It fuortlitten kin barre: Yn in meartal of de genityf fan in wurd dat op in lûd einiget, om in ferkearde útspraak foar te kommen: Anne har foto’s. It brûken fan de apostrof is hjir ferplichte: Anne har fotoos is ferkeard. By it ferlytsingswurd wurdt de letter lykwols wól ferdûbele: fotootsje (ek: fotoke).
Yn sinnen dy’t mei in apostrof begjinne, krijt net it earste mar it twadde wurd in haadletter:
In oare tapassing fan de apostrof:
Oare tapassings
De apostrof wurdt ek oars as in lêsteken brûkt en dan gauris op deselde wize as it aksint. Foarbylden fan dat gebrûk binne it brûken as symboal foar de bôgeminút, 1/60 diel fan de bôgegraad, of foar de minút), 1/60 part fan de oere. Sa stiet 2’ foar twa minuten. Yn de wiskunde tsjut in apostrof op de ôflate: jo skriuwe dan (út te sprekken as "f aksint") as koarte notaasje foar.
Ek spilet de apostrof in rol yn beskate kodearrings, bygelyks by de asyndieling fan in lokomotyf neffens de UIC-notaasje.
Katedraal fan Westminster
De Katedraal fan Westminster (Ingelsk: Westminster Cathedral - offisjeel: Roman Catholic Metropolitan Cathedral Dedicated To The Most Precious Blood Of Our Lord Jesus Christ) is de katedraal fan de katolike tsjerkeprovinsje Westminster en de sit fan it aartsbisdom Westminster. De katedraal is it grutste katolike tsjerkegebou fan Ingelân en Wales.
Ein 19e iuw wie de emansipaasje fan de Katolike Tsjerke yn Ingelân en Wales dien. It plan foar de bou fan de katedraal waard makke ta oantins fan aartsbiskop Nicholas Wiseman (aartsbiskop fan Westminster fan 1850 oant 1865). Mei de bou fan de katedraal - in ûntwerp fan John Francis Bentley- waard nei twa mislearre pogings yn 1867 (ûnder arsjitekt Henry Clutton) en 1892 (arsjitekt Baron von Herstel), út ein set yn 1895 en yn 1903 wie it gebou klear. De tsjerke is yn Pseudo-Bysantynske styl oplutsen, mei fjouwer efter elkoar pleatste koepels boppe de middenbeuk en in frijsteande klokketoer. Yn it ynterieur rinne fral de mozaïken yn it each, dy't lykwols noch altyd net foltôge binne om reden fan finânsjen; it lêste jildt ek foar de moarmeren beklaaing fan de muorren.
Yn de katedraal binne in tal aartsbiskoppen fan Westminster beïerdige, ûnder oaren John Carmel Heenan en Basil Hume.
IJsselmonde (eilân)
thumb|IJsselmonde
IJsselmonde (of Iselmûn) is in lânstreek yn it suden fan 'e Nederlânske provinsje Súd-Hollân, dy't ek wol beskôge wurdt as ien fan 'e Súdhollânske Eilannen. De namme is ôflaat fan de rivier de Hollânske Isel.
Yn it noarden foarmet de Nije Maas de grins, yn it easten de Noard, yn it suden en westen de Alde Maas. It Waaltsje streamt troch it eilân.
IJsselmonde hat seis ûnderskate gemeenten:
Étretat
Étretat is in plak en gemeente yn it Frânske departemint Seine-Maritime en de regio Normandje. Étretat makket diel út fan it arrondissemint Le Havre. By toeristen is Étretat bekend om de kliffen mei bûtenwenstige rotsformaasjes, dy't oan beide kanten fan it plak lizze. Étretat is in toeristysk sintrum mei in soad hotels, restaurants, winkels dêr't oantinkens kocht wurde kinne en oare toeristyske fasiliteiten.
It besjen wurdich
Étretat is it lêst plak dêr't de L'Oiseau Blanc ("Wite Fûgel") sjoen is. It fleantúch ferdwûn yn 1927 by de oerstek oer de Atlantyske Oséaan, itjinge noch jimmeroan ien fan de grutste riedsels út de skiednis fan de loftfeart is. It monumint út 1963 yn de foarm fan in hege pylk betinkt de twa fleanders Charles Nungesser en François Col.
Keunstners
Sûnt de 19e iuw wurdt Étretat in soad besocht troch ferneamde ympressionistyske keunstskilders, dy't fral de krytrotsen op it doek fêstleine. Under de keunstners mei wurk fan Étretat binne û.o. Richard Parkes Bonington, Eugène Boudin, Jean-Baptiste Camille Corot, Gustave Courbet, Eugène Delacroix, Narcisso Virgilio Díaz de la Peña, Paul Huet, Eugène Isabey, Johan Barthold Jongkind, Eugène Lepoittevin, Henri Matisse en Claude Monet.
Barkiden
300px|thumb|Hannibal Barka De Barkiden wiene in foaroansteande famylje yn Kartago yn de klassike âldheid. Guon famyljeleden wiene fûle tsjinstanners fan de Romeinske Republyk. De namme Barkiden is in eigenskipswurd fan de werklike namme Barka of Barkas, dat fan it Punyske BRQ komt en wjerljocht betsjut. Te ferlykjen binne Baraq ברק‎ yn it Kanaänitysk en Hebriuwsk, barq برق yn it Arabysk, berqa yn it Malteesk, en ferlykjende wurden yn oare Semityske talen.
Eftergrûn
De Barkiden stiften ferskate Kartaachske stêden op it Ibearysk Skiereilân, dêr't guon fan hjoed-de-dei noch bestean, sa as bygelyks Mahón en Qart Hadast, it hjoeddeistige Cartagena, dat yn Latynske oersettings Cartago Nova (Nij-Kartago) hiet. Ek waard Barselona mooglik troch harren stifte.
Famyljeleden
Ferneamde famyljeleden wiene:
Plummer (Idaho)
Plummer is in plak (city) yn de Amerikaanske steat Idaho, yn Benewah County. Plummer is it grutste plak yn it Coeur d'Alene Reservaat en leit oan de U.S. Route 95, de wichtichste noard-súd autodyk fan de steatthe state's primary north-south highway.
Sibolga
Sibolga, âlde stavering Siboga, is in stedsgemeente op it eilân Sumatra yn Yndoneezje. It plak leit oan de westkust, oan de Yndyske Oseaan, yn de provinsje Noard-Sumatra (Sumatra Utara) sa'n 209 km besuden de provinsjehaadstêd Medan.
De stêd kaam ta bloei yn de jierren tritich fan de 20e iuw fanwege de fraach nei rubber en wijreek dy't ynlânsk produsearre wurde. Ek oare tropyske produkten wurde út Sibolga wei útfierd. Troch in aktive missy-polityk yn de 20e iuw binne dêr katolike tsjerken en skoallen en is in heech persintaazje fan de befolking Roomsk-Katolyk. Sibolga is sadwaande ek in bisdom mei in biskop.
Katedraal fan Northampton
De neogoatyske basilyk waard yn de hjoeddeiske foarm yn trije boufazes foltôge: 1844, 1863-1864 en 1948–1955.
Skiednis en arsjitektuer
De katedraal waard boud op grûn fan it eardere midsiuwske kleaster St. Andrew’s, dêr't fierder gjin resten fan bewarre bleaunen. It katolike libben begûn nei de reformaasje pas wer yn de jierren 1820 te bloeien. Yn 1825 waard op it plak earst in oan Andreas wijde kapel boud. Doe't de kapel tanksij Ierske migranten te lyts waard, bouden se westlik fan de kapel nei in ûntwerp fan Augustus Welby Northmore Pugin in nije kollegiale kapel, dy't wijd waard oan de hillige Féliks.
Yn 1850 waard Northampton de sit fan de biskop en al rillegau waard no ek de Felikskapel te lyts. Edward Welby Pugin liet de kapel no oant 1864 ta in trijeskepige basilyk ferbouwe. In toer, dy't wol foarsjoen wie, waard net realisearre. Op 'e nij waard it patrosinium fan de tsjerke wizige: it godshûs waard no wijd oan de ûnbeflekte ûntfinzenis fan Marije en de hillige Tomas fan Canterbury.
Oargels en tsjerkemuzyk
De katedraal hat twa oargels. It haadoargel is in digitaal instrumint mei 60 registers op trije manualen en pedaal. It Viscount-oargel waard yn 2008 op de westlike galerij boud.
Oan de katedraal is in koar ferbûn, dat sneins tidens de mis en oare tsjinsten sjongt.
David Bomberg
thumb|David Bomberg, 0m 1925 David Garshen Bomberg (Birmingham; 5 desimber 1890 – Londen, 19 augustus 1957) wie in Ingelsk keunstskilder mei in soad ynfloed; hy wie ien fan de saneamde Whitechapel Boys.
Libben en wurk
David Bomberg wie de sânde fan alve bern út in Poalsk-joadske ymmigrantehúshâlding. Yn 1895 ferfear de húshâlding nei Whitechapel yn de Eastein fan Londen; dêr sette er as jonge fan 15 út ein mei in oplieding ta litograaf. Tusken 1908 en 1910 studearre Bomberg keunstskiednis oan de Westminster School of Art by Walter Sickert. It jild foar syn stúdzje fertsjinne er as assistint yn it atelier fan John Singer Sargent, dy't him oantrune om fral fierder te learen oan de foaroansteande Slade School of Fine Art.
thumb|David Bomberg, [[Jeruzalem 1924]] Mei in stipendium fan de Jewish Education Aid Society koe er oan de Slade School fierder studearje (1911–1913). Yn dy jierren moete er ûnder oaren Paul Nash, Stanley Spencer, Ben Nicholson, Mark Gertler en Isaac Rosenberg.
Yn 1913 reizge Bomberg mei Jacob Epstein nei Frankryk, dêr't er ûnder oaren kunde krige oan André Derain, Amedeo Modigliani en Pablo Picasso; yn syn lettere wurk is harren ynfloed werom te finen. Nei de Earste Wrâldkriich hold er ta yn Palestina (1923–1927), Marokko (1930), Grikelân (1930), Ruslân (1933) en Spanje (1934–1935). Fan 1945 oant 1953 wie er learaar oan de London South Bank University; syn studinten dêr wiene ûnder oaren Frank Auerbach, Dennis Creffield, Leslie Marr, Gustav Metzger en Leon Kossoff.
Katedraal fan Chartres
De Katedraal fan Chartres of de Us-Leaffrouwekatedraal (Frânsk: Cathédrale Notre-Dame de Chartres) stiet yn de op 80 km. súdwestlik fan Parys lizzende Frânske stêd Chartres. It bouwurk wurdt beskôge as ien fan de moaiste goatyske katedralen fan Frankryk.
Bouwskiednis
De katedraal fan Chartres waard yn 1979 op de list fan it UNESCO-wrâlderfskip ynskreaun.
Ynterieur
Benammen it besjen wurdich binne de brânskildere ramen fan de katedraal, dy't meiïnoar 2.600 m² beslaan.
List fan planetoïden 72301-72400
Dit is in list fan planetoïden 72301-72400.
Northrop P-61 Black Widow
De Northrop P-61 Black Widow wie de earste operasjonele militêre fleanmasine dy't apart ûntwupen waard mei in radar. It wie in nachtjager mei twa motors dy't troch de loftmacht fan de Feriene Steaten brûkt waard. Nettsjinsteande syn poerbêste fleaneingenskippen en it relative hege tal fleantugen dat er delhelle, waarden der mar 742 tastellen makke, meidat tsjin de ein fan de Twadde Wrâldoarloch de propellerfleantugen stadichoan ferfongen wurde soene troch strielfleantugen.
Technyske feiten P-61B
thumb|275px|Northrop P-61B Black Widow
Grutte Sû-Oarloch fan 1876
De Grutte Sû-Oarloch fan 1876, ek wol de Black Hills-oarloch neamd, wie in oarloch tusken de Feriene Steaten en ferskate lânseigen Yndiaanske folken dy't yn 1876 en 1877 útfochten waard op it noardlike diel fan 'e Grutte Flakten, yn wat no de Amerikaanske steaten Montana, Noard- en Súd-Dakota en Wyoming binne. Dit konflikt, dat ûnderdiel útmakke fan 'e Sû-Oarloggen, briek út doe't blanke goudsikers it lân fan 'e Lakota-Sû yn 'e Black Hills binnenkrongen nei't dêr yn 1874 goud fûn wie, en de Amerikaanske oerheid wegere om dêrtsjin fanwegen te kommen. Dêrmei brieken de Amerikanen it twadde Ferdrach fan Fort Laramie, út 1868, wêrby't se dat gebiet 'foar ivich' oan 'e Lakota ôfstien hiene.
Tradisjoneel hawwe Amerikaanske histoarisy en militêren de klam lein op 'e striid tsjin 'e Lakota, mar guon Yndiaanske saakkundigen binne fan betinken dat it wiere doelwyt fan 'e Amerikanen yn 'e Grutte Sû-Oarloch net de Sû wiene, mar harren bûnsgenoaten, de Noardlike Sjajinnen. Fan 'e withoefolle slaggen, gefjochten en skermutselings út dizze oarloch is de Slach oan de Little Bighorn, fan ein juny 1876, it bekendst wurden, dêr't de Lakota, Sjajinnen en guon Arapaho it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer foar in grut diel útrûgen. Nettsjinsteande dy grutte oerwinning foar de Yndianen, moasten se úteinlik yn 'e rin fan 1877 belies jaan doe't de Amerikanen alles op alles setten om 'e skande fan harren nederlaach oan 'e Little Bighorn út te wiskjen. Sadwaande einige de oarloch yn 'e definitive nederlaach fan 'e Flakte-Yndianen.
Foarskiednis
Under it earste Ferdrach fan Fort Laramie fan 1851 hie it regear fan 'e Feriene Steaten de gebietsoanspraken fan 'e Arapaho, Arikara, Assiniboin (Assiniboine), Hidatsa, Krieën (Crow), Mandan, Sjajinnen (Cheyenne) en Sû (Sioux) op 'e noardlike Grutte Flakten erkend, mar yn 'e fyftjin jier dy't folgen, wegere it om oan syn ferplichtings ûnder dat ferdrach te foldwaan en blanke kolonisten út it lân fan 'e Yndianen wei te hâlden.