cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oder-Neissegrins
260px|thumbnail|De Oder-Neissegrins thumbnail|Mûning fan de Neisse yn de Oder De Oder-Neissegrins (Dútsk: Oder-Neiße-Grenze, Poalsk: granica na Odrze i Nysie Łużyckiej) is sûnt 1945 de Dútsk-Poalske grins. De grins giet benammen lâns de rivierren de Neisse en de Oder. De grins giet bewesten de stêden Stettin (Szczecin)en Swinemünde (Świnoujśie) en einiget yn de Eastsee. Al it Dútske lân beëasten dizze line (23,8% fan it Dútske gebiet yn 1937) is neffens de Konferinsje fan Potsdam oan Poalen tawiisd, útsein de noardlike helte fan de provinsje East-Prusen, dat as de Kaliningrad oblast by de Sowjet Uny kaam. It grutste part fan de ferlerne Dútske gebieten hearden by Prusen en in lyts stikje by Saksen. De Dútske befolking yn dizze gebieten waarden twongen ferdreaun, flechten of waarden fermoarde. De Oder-Neissegrins foarme de grins tusken de DDR en Poalen tusken 1950 en 1990 en waard troch de DDR erkind yn 1950. De Bûnsrepublyk erkinde dizze grins op betingst as in foarriedige troch it regear fan Willy Brandt yn it ramt fan syn Ostpolitik yn 1970. It weriene Dútslân erkinde de grins as offisjele Dútsk-Poalske grins yn 1990.
Armenia (Kolombia)
Armenia is de haadstêd fan it departemint Quindio yn Kolombia.
Alliearde Kontrôleried
260px|thumbnail|It Kammergericht yn Berlyn, it haadgebou fan de Kontrôleried 1945-1990 De Alliearde Kontrôleried (Dútsk:Alliierter Kontrollrat) of ek wol de Fjouwer Machten (Dútsk: Vier Mächte) wie it bestjoersorgaan fan de militêre besettingssônes fan Dútslân. De leden wiene de Sowjet Uny, de Feriene Steaten, it Feriene Keninkryk en letter waard Frankryk tafoege, dy't lykwols gjin plichten hie. De ried hie sitting yn Berlyn-Schöneberg. De ried waard foarme op 30 augustus 1945 en de oarspronklike leden wiene maarskalk Georgi Zjûkov foar de Sowjet Uny, generaal Dwight D. Eisenhower foar de Feriene Steaten, fjildmaarskalk Bernard Montgomery foar it Feriene Keninkryk en generaal Jean de Lattre de Tassigny foar Frankryk. Lykwols ûntstie der spul tusken de Sowjet Uny en de westlike machten, om't hja it net iens wiene oer in tal punten útlein yn de Konferinsje fan Potsdam, stie de betsjutting fan de ried faai. De Amerikaanske en Britske besettingssônes wurken hieltyd meiïoar op en foarmen op 1 jannewaris 1947 de saneamde Bisône. Dêrnei wie der praat dat de westlike machten yn de westlike sônes de âlde ryksmark ferfange woene mei in nije munt, de lettere D-Mark. Dat wie neffens de Sowjet Uny tsjin de ôfspraken yn en dus stapten de Sowjets op 20 maart 1948 út de ried. De ried koe allinnich syn wurk dwaan as alle fjouwer machten sitting hiene, dat dêrmeirmei hold de taak fan de ried wynliken op. Doe't de westlike machten de D-mark en de westlike besettingssônes fan Berlyn ynfiere woene, stelde de Sowjet Uny de Blokkade fan Berlyn yn. De westlike machten organisearren in loftbrêge en foarsjoch de stêd fan guod. Nei 8 moanne waard de blokkade opheft. Yn 1949 waarden earst de Bûnsrepublyk en dêrnei de DDR oprjochte. De ried bleau formeel noch oant 1991 bestean en waard doe offisjeel opheft.
De ried hie syn sit yn it Kammergericht, wat earder it Prusyske heechgerjochtshôf wie.
Houlikspolityk
Houlikspolityk wie foarhinne in ferskynsel dat in protte brûkt waard om middels en macht binnen in aadlik laach te hâlden of oanwinne te litten. Dêrby gie it om it beävensearjen fan in ferstânshoulik tusken leden fan twa aadlike famyljes binnen itselde lân of tusken twa foarstehuzen dy't regearren oer ferskillende lannen. Yn dat ferbân wie de froulike partner yn 'e regel de swakkere partij, en spriek men sadwaande fan it úthylkjen fan in frou of famke. Foar de manlike partner waard dy term frijwol nea brûkt.
Houlikspolityk is suver sa âld as de minskheid, en is yn 'e Westerske kultuer dokumintearre fan 'e iere Grykske Aldheid ôf. De myte oer Helena fan Troaje en har ûngelokkige houlik mei kening Menelaos fan Sparta (foar't se útnaaide mei de Trojaanske prins Paris) is wierskynlik it bekendste ferhaal oer houlikspolityk út 'e Prehistoarje. Yn oare kultueren, lykas dy fan Mesopotaamje, Egypte, Sina, Yndia en Japan giet houlikspolityk teminsten likefier yn 'e skiednis werom.
De Hoop (Wachtum)
De Hoop is in nôtmûne út 1894 yn it Drintske doarpke Wachtum. De mûne is ien fan de trije nôtmûnen yn Drinte mei deselde namme (de oare twa steane yn Sleen en Noarch).
Skiednis
De stie oarspronklik sûnt 1813 as poldermûne yn Veendam om dêr de polder 'Hoop op Beter' droech te meallen. Yn 1894 waard de mûne troch mûnebouwer Ritsma út Haulerwyk boud yn Wachtum foar de mûnder G.J. Mulder.
Yn 1937 folge in renovaasje en de modernisearring fan it wjukkesysteem, mar yn 1940 kaam de mûne stil te stean. Tusken 1966 en 1968 krige de mûne nije roeden, in nije stelling en sturt en waarden de muorren op 'e nij foege, mar nei de jierren 1970 waard de mûne stadichoan ynboud en sette it ferfal yn. Doe't de mûne yn 1998 troch in stifting oernommen waard folge in plan om de mûne wer te restaurearjen. De kape, stelling en de roeden waarden fernijd en it achtkant op 'e nij dutsen mei reid. Yn 2010 ferkocht de stifting de mûne oan de gemeente Coevorden. Sûnt 2012 binne ek de âlde loadsen om de mûne hinne ôfbrutsen en stiet de mûne wer hielendal frij.
Yn 2020 droech de gemeente Coevorden de mûne oer oan de it Drintske Gea.
Cincinnati (hynder)
Cincinnati (±1860 – Ammen's Farm (Marylân), 1878) wie it meast ferneamde hynder fan 'e Amerikaanske generaal Ulysses S. Grant (dy't letter presidint wurde soe) ûnder de Amerikaanske Boargeroarloch. Om't Grant Cincinnati beried nei it Gerjochtsgebou fan Appomattox, dêr't de Súdlike legerkommandant Robert E. Lee de kapitulaasje fan 'e Konfederearre Steaten fan Amearika tekene, wurdt Grant op frijwol alle monuminten en stânbylden dy't oan him wijd binne, ôfbylde op Cincinnati.
Libben
Cincinnati waard omtrint 1860 berne as de soan fan Lexington, it fluchste waarmbloed-racehynder oer in ôfstân fan fjouwer myl fan syn tiid (yn 7 minuten en 19,75 sekonden) en teffens ien fan 'e bêste dekhynsten fan syn tiid. Cincinnati wie de pakesizzer fan Boston, in oare grutte njoggentjinde-iuwske waarmbloedhynst, dy't Lexington oansette.
Grant wie in bleu, stil bern, dat al ier emosjonele bannen mei hynders oangie. Om mei hynders te wurkjen en te hynsteriden wie him in ûntwyk foar it omgean mei oare bern. Oan 'e Amerikaanske Militêre Akademy te West Point blonk Grant út troch syn hynsterydkeunst. Under syn karriêre besiet er withoefolle hynders, wêrûnder ien dy't er ûnder de Vicksburg-kampanje fan 'e Amerikaanske Boargeroarloch konfiskearre op 'e plantaazje fan 'e Konfederearre presidint Jefferson Davis, yn Mississippy, en dy't er dêrom Jeff Davis neamde.
Cincinnati wie in hynst dy't Grant ûnder de Boargeroarloch kado krige fan ien fan syn bewûnderders. It bist hie in skofthichte fan 1.73 sm, wie kreas en krêftich en waard al gau ien fan Grant syn leaflingshynders. Op 9 april 1865 ried Grant op Cincinnati nei it Gerjochtsgebou fan Appomattox ta, yn Firginia, dêr't er de kapitulaasje fan it leger fan 'e Konfederearre Steaten fan Amearika yn ûntfangst naam fan Robert E. Lee (dy't dêr sels op syn noch ferneamdere hynder Traveller hinne ried). Sadwaande binne frijwol alle ôfbyldings fan Grant, oft it no tekenings, byldhouwurken of brûnzene stânbylden binne, fan him op 'e rêch fan Cincinnati. Sa ek it Tinkteken foar Ulysses S. Grant, yn 'e National Mall yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C., oan 'e foet fan Capitol Hill.
Cincinnati gie yn 1878 dea, mei likernôch achttjin jier, op 'e pleats fan admiraal Daniel Ammen yn Marylân.
Baldur von Schirach
thumb|Von Schirach (rjochts) by it Proses fan Neurenberg. Lofts [[Joachim von Ribbentrop]] Baldur Benedikt von Schirach (Berlyn, 9 maaie 1907 – Kröv, 8 augustus 1974) wie de Dútske oanfierder fan de Hitlerjugend en letter Gauleiter en Reichsstatthalter fan Wenen.
Biografy
Von Schirach wie fan Dútsk-Amerikaansk komôf (syn mem wie Amerikaansk). Syn heit wie ritmaster en teäterdirekteur. Yn 1924 sleat Von Schirach him oan by in nasjonalistyske jongerein, neidat syn 7 jier âldere broer, in feteraan fan de Earste Wrâldoorloch, himsels te koart dien hie omdat er net hawwe koe dat it keizerryk fallen wie en it Ferdrach fan Fersailles koe er ek net kerkropje, en yn 1925 by de NSDAP. Yn 1927 gong er nei de universiteit fan München om germanistyk te studearjen.
Von Schirach waard 1928 foarsitter fan it nasjonaalsosjalistyske Dútske Studintebûn (NSDStB) en yn 1931 waard er beneamd ta Reichsjugendführer; teffens krige er de rang fan Gruppenführer by de SA. Yn 1932 boaske er oan Henriette Hoffmann, de dochter fan Heinrich Hoffmann, de hoffotograaf fan Adolf Hitler. As Reichsjugendführer wie er ferantwurdlik foar de yndoktrinaasje fan de Dútske jeugd mei ekstreem-nasjonalistyske en antysemityske ideeën, en ek mei de persoansferhearliking fan Adolf Hitler. Von Schirach waard yn 1936 teffens ryksminister fan jeugdsaken.
Yn 1940 organisearre er de evakuaasje fan 5 miljoen bern út de stêden dy't bedrige waarden troch de Alliearde bombardeminten. Letter dat jier lei er syn funksjes as minister en jeugdlieder del en gie it leger yn en joech er him frijwillich op foar tsjinst yn Frankryk. Hy waard dêr ûnderskieden mei it Izeren Krús foardat er werom roppen waard nei Dútslân om rykssteedhâder (Reichsstatthalter) en goalieder (Gauleiter) fan Wenen te wurden. Arthur Axmann wie syn opfolger by de Hitlerjugend. As goalieder fan Wenen wie Von Schirach ferantwurlik foar de deportaasje fan 185.000 Joaden. Von Schirach syn frou Henriette hie yn 1943 iepenlik krityk op Hitler yn in priveepetear yn dy syn simmerhûs it Berghof (Berchtesgaden) oangeande de anty-Joadske pogroms dy't se yn Amsterdam sjoen hiene. Mei dêrom waard it oansjen fan de Von Schirachs by Hitler bot minder. Hoewol't er steedhâlder fan Wenen bleau, wie er út 'e graasje by de Führer.
Nei de oarloch waard ynearsten tocht dat Von Schirach yn 1945 sneuvele wie by de fjochterij yn Wenen, mar hy siet lykwols ferskûle. Hy fûn sels in baantsje as fertaler yn it Amerikaanske leger. Uteinlik joech er himsels oan omdat er ferantwurding ôflizze woe by de rjochtbank yn it Proses fan Neurenberch. Op 20 novimber 1945 waard er offisjeel oanklage. Hy bekende diels skuld, benammentlik foar syn part yn de yndoktrinaasje fan de jongerein. Om reden fan syn rol yn de Joadeferfolging yn Wenen, mar ek fanwege syn rol yn de Hitlerjugend waard Baldur von Schirach op 1 oktober 1946 ta 20 jier finzenisstraf feroardield. Hy hat syn straf útsitten yn de Berlynske Spandaufinzenis. Under syn finzenis skiede er yn 1950 fan syn Henriëtte Hoffman, mei wa't er 4 bern (3 jongens en 1 famke) hie. Op 1 oktober 1966 waard er tagelyk mei Albert Speer frijlitten. Yn de autbiografy 'Ich Glaubte an Hitler' dy't 1967 ferskynde ûntkende er, lykas in protte nazy-pommeranten diene, alle witten fan de moard en tramtaasjepraktiken yn de konsintraasje- en ferneatigingskampen.
De Jouwer Sintrum
De Jouwer Sintrum of Ald-Jouwer is âldste diel fan De Jouwer. De Jouwer is yn de Midsiuwen ûntstien as útbuorren fan it tsjerkedoarp Westermar. De wyk wurdt begrinze troch jachthaven De Griene Moune, de Haskerfjildwei, de E.A. Borgerstrjitte, de Midstrjitte en de Griene Dyk. Yn it noardwestlike diel fan de wyk stiet Heremastate, it gemeentehûs fan Súdwest-Fryslân. De Midstrjitte rint as winkelstrjitte fan noardeast nei súdwest troch de wyk.
Memphis
"Memphis" of "Memfis" hat yn de Wikipedy ferskate bestjuttings:
Franciscus Hermanus Bach
Franciscus Hermanus Bach (Grins, 28 maaie, 1865 – dêre, 22 jannewaris 1956) wie in Nederlânsk keunstskilder. Bach wie in soan fan smid Johann Caspar Bachg, dy't út Haselünne wei nei Nederlân ferfear. . Hy ûnderteke syn wurk yn 'e regel as 'F.H. Bach' of 'F.H.B.'.
Con Spirito
Con Spirito is de kristlike showband fan De Jouwer. De band waard yn 1967 oprjochte as it tamboer- en piperskorps fan de feriening CSC. It klupgebou 'de Triangel' stiet oan de Vegelinsdyk. Con Spirito waard letter loskeppele fan CSC en gie selsstannich fierder. De feriening hie har heechtijdagen yn de jierren santich fan de tweintichste iuw, doe't der wol 110 korpsleden wiene. Yn de tachtiger jierren waard it fan fanfarekorps in Amerikaansk drumkorps. Yn 1989 waard foar it earst meidien mei it Wrâld Muzyk Concours (WMC) yn Kerkrade yn de 2e divyzje Show. De band waard dêr wrâldkampioen mei muzyk fan Earth, Wind & Fire, La fiesta, Paylload, Legend of the one eyed sailor en Give me the reason. Yn 1993 helle Con Spirito de earste priis. Nei 1995 rjochte de feriening him noch mear op de Amerikaanske styl. Der kaam in nij unifoarm en de muzyk waard modernisearre. Doe't it tal leden, frijwilligers en ynstrukteurs werom rûn waard yn 1997 besletten om de A Band tydlik op te heffen en om fierder te gean as koperensemble, slachwurkensemble en Wintertwirlgroep. Dat duorre net sa lang, want yn 1999 waarden Jong Con Spirito, in oantal âld-leden en in tal spilers út it koperensemble, gearfoege ta in 'kombinaasjeband'.
Yn 2000 die it nije A Corps fannijs mei oan wedstriden. Yn 2005 koe troch in oantal nije ynstrukteurs wer meidien wurde oan de kompetysje fan Drum Corps Nederlân (DCN) en dy fan Drum Corps Europe (DCE). Mei nije arranzjeminten waard oan in nije show wurke. Ien fan de hichtepunten wie it Mama Mia projekt (yn de mande mei Blue Diamonds, in drumcorps út it Dútske Nienhagen).
Yn 2009 folge in fúzje mei Rhythm Stars út Snits. Yn 2017 waard it fyftich jierrich bestean fierd mei in reüny en in grutte taptoe yn de Evenemintehal.
De Bining (Haulerwyk)
De Bining oan de Tsjerkestrjitte yn Haulerwyk is ien fan de twa tsjerken fan de Protestantske gemeente Haulerwyk-Waskemar. De oare tsjerke is de eardere grifformearde tsjerke, De Oerdracht, mar dy waard nei de tsjerkefúzje oerstallich en wurdt tsjintwurdich (2023) hierd troch de Evangelyske gemeente Roderesch-Haulerwyk.
Skiednis
Tsjerklik foel Haulerwyk eartiids ûnder Haule-Donkerbroek. De earste stien foar de herfoarme tsjerke waard op 30 april 1853 lein. Op 9 jannewaris 1853 waard de tsjerke yn gebrûk nommen. It geveltuorke waard yn 1867 tafoege.
De bekende CHU-politikus en lettere minister Slotemaker de Bruïne hat fan 1894 oant 1916 dûmny west yn de herfoarme gemeente fan Haulerwyk.
Op 10 jannewaris 2010 fusearre de herfoarme gemeente mei de grifformearde gemeente ta de PKN-gemeente fan Haulerwyk-Waskemar.
Oargel
It earste oargel yn de tsjerke wie in Dútsk harmoanium út 1899 fan oargelmakker Schiedmaijer út Stuttgart. Yn 1903 waard it ferfongen troch in Frânsk Serafine-oargel. It hjoeddeiske piipoargel waard boud troch A.S.J. Dekker út Goes. It Grinslânske oargelbedriuw Mense Ruiter restaurearre it yn 1989.
Adopsje
Skiednis
Histoarysk giet it ferskynsel 'adopsje' werom oant yn 'e iere Aldheid. Yn dy snuorje waarden de rjochten en plichten oangeande dit ûnderwerp bygelyks fêstlein yn 'e Koade fan Hammûraby yn it Aldbabyloanyske Ryk en yn 'e Kodeks Justinianus yn it Romeinske Ryk. Yn 'e Aldheid wie adopsje in folslein oar fenomeen as hjoed de dei, en draaide it net om 'e opfang fan bern, mar om 'e fuortsetting fan 'e (bernleaze) geslachten fan ynfloedrike pommeranten. As in rike famylje dus gjin manlike erfgenamt hie, koe men gewoan ien adoptearje om útstjerren fan 'e famylje foar te kommen. Dejingen dy't dêrby adoptearre waarden, wiene ornaris jongfeinten dy't al folwoeksen wiene. Sa wie de Romeinske keizer Trajanus de adoptearre soan fan syn foargonger Nerva, en naam er letter sels syn opfolger Hadrianus oan as soan. Dêrtroch waard in juridysk wettertichte erfopfolging regele dy't derfoar soarge dat de macht freedsum oerdroegen wurde koe.
It oannimmen fan minderjierrige bern wie yn 'e Aldheid seldsum, mei't wezen of yn 'e steek litten bern doedestiden gewoan troch famyljeleden grutbrocht waarden sûnder dat dêr wetlike regels oan te pas kamen, of oars ta slaaf makke waarden. Adopsje as in maatregel ta beskerming fan bern is in resint ferskynsel, dat yn 'e rin fan 'e tweintichste iuw yn 'e measte Westerske lannen wetlik regele waard. Yn Nederlân barde dat yn 1956, en yn dat ramt rûn Nederlân yn Jeropa echt efteroan. Foarhinne kaam it yn 'e Westerske wrâld (en ek yn Nederlân) net selden foar dat jonge froulju dy't swier rekke wiene sûnder troud te wêzen, ûnder druk set waarden om harren bern ôf te stean foar adopsje. Sokke memmen holden dêr faak har hiele libben lang lêst fan troch gefoelens fan ferlies, ûnmacht, depresjes, ûnwissichheid en in lege selswurdearring.
Moderne tastân
De measte adopsjebern komme no út ûntwikkelingslannen, dêr't de âlden se (as alles neffens de regels giet) frijwillich opjouwe foar adopsje, ornaris om't se te earm binne om se in goede takomst biede te kinnen. Net selden wurde bern yn ûntwikkelingslannen ek wol ôfstien om't der wat stigmatisearjends mei harren is, lykas in sykte, in lichaamlike beheining of om't se simpelwei fan it ferkearde geslacht binne. Yn 2004 waarden wrâldwiid rom 45.000 bern ynterlanlik adoptearre, wêrfan't 25% út Sina kaam en 50% yn 'e Feriene Steaten bedarre. Nederlân ûntfong dat jiers 1.307 ynternasjonaal adoptearre bern (3% fan it totaal). Yn 2007 waarden noch mar 37.000 bern op dy wize adoptearre en de ferwachting is dat it oantal stadichoan fierder belúnje sil, benammen troch ferbetterjende libbensomstannichheden yn in protte ûntwikkelingslannen. Njonken de wetlik legale adoptaasjeprosessen bestiet der ek in yllegale bernehannel, mei bern dy't foar in part út 'e âlderlike soarch ûntfierd binne.
Jan Prakje
thumb|sticker mei 'Jan Prakje' Jan Prakje is in byltnis fan in man dy't op de meast frjemde plakken opdûkt. De byltnis kin yn de foarm fan syn antlit, mar der bestiet der ek in rinnende skaadfoarm fan him. Jan Prakje krige sûnt ûngefear 2014 in soad omtinken op sosjale media. Jan Prakje is krektas de graffity fan Killroy was here in soarte fan graffity en street-art, mar wol mei in knypeach. De sticker fan Jan Prakje fersprate him út Fryslân wei de wrâld oer. De sticker sit op hûnderten ferkearsboerden, lantearnepeallen en ôffalbakken en dûkt op de meast frjemde plakken op. Sa kin Jan Prakje te sjen wêze yn Australië, op in fuotbalfjild yn België of op in auto yn in fier lân. Foto's fan dy plakken mei Jan Prakje wurde dan wer dield mei oaren, meast mei in moaie opmerking der by. Der bestiet in eigen Facebook-side fan Jan Prakje en der binne filmkes oer him makke.
Komôf
thumb|'Jan Prakje' mei syn tas Jan Prakje wie de bynamme fan Jan de Jong (It Mar (by It Hearrenfean) - 30 july 1891 - De Jouwer, 1974) Jan waarde berne as seisde bern op it arkje fan Thijs de Jong en Sijke Braaksma yn It Mar by Hearrenfean. Nei in brân waard de húshâlding troch it earmebestjoer yn in keet ûnderbrocht. Jan syn heit wie slij nei drank, sadat de bern faak mei honger yn de roppert nei earmeskoalle giene. Doe't Jan âlder wie waard hy ferver yn Ljouwert. It jild dat er fertsjinne gie op oan syn kosthûs, mar hy skikte ek geregeldwei syn mem wat jild ta. Yn de krisisjierren wie der as skilder net folle wurk. Hy melde him doe oan by de Hollân-Amearikaline as koaletremmer. Hy krige al gau syn nocht fan it smoarge wurk en de sfear op it skip en waard doe skipsskilder op de fêste wâl.
Hy kaam werom yn Fryslân as in lange skriele rûnreizgjende keapman mei twa tassen. Yn de iene tas sieten syn besittings, yn de oare syn negoasje, hierspjeldsjes, skuonpoets, kloskes jern, meubelwaaks en punaises. It wie destiids ferbean op skobberdebonk te libjen, wa't gjin negoasje hie koe rekkenje op in gesticht yn Feanhuzen. Jan wie in ienfâldich mar earlik man, dy't syn libben dielde mei himsels en de natoer. Hy swalke fan it iene doarp nei it oare en rekkene dêrby mei iten op de barmhertigens fan syn meiminske. Dy libbensstyl levere him de namme Jan Prakje op. Underweis hie Jan fêste sliepplakken by ferskate boeren yn de omkriten fan It Hearrenfean, Sint Nyk, De Jouwer en Haskerhoarne. Hy sliepte faak yn it hea en hie meastentiids wol in flesse jenever yn syn tas. Nei syn fiifensechtichste krige Jan troch de AOW wat mear jild om hannen. Hy koe fergees mei de bus en sliepte nachts yn in kûle yn de golle. Hy hie altyd in grienteblikje by him dat er nachts brûkte by it pisjen en moarns as drinkbeker. Yn syn dreamen makke er frijwat leven en hie gauris lûdroftige diskusjes mei syn lotgenoaten. Hy wie faak bang dat se him bestelle soenen. Op in stuit waard hy troch oaren by de dokter brocht. Doe't Jan in slimme longûntstekking blykte te hawwen waard er nei it sikehûs op It Hearrenfean brocht. Troch ûnwennigens lei er binnen de koartste kearen wer op in heasouder. Hjir naam er syn slokje en syn brochje mei greven, want dêr brânt it motorke goed op, fertelde hy de boer. Hy libbe sa troch oant syn 78ste en wenne doe noch in oantal jierren yn ferpleechhûs De Flecke op De Jouwer. Jan de Jong soe 83 jier wurde en waard begroeven op it hou fan Westermar.
Joukje Postma
thumb|Joukje Postma Joukje Postma (Mullum, 3 febrewaris 1877 - ûnbekend) wie in Fryske koartebaanrydster.
Postma waard berne yn Mullum. Se wûn har earste wedstriid yn desimber 1890. Se wûn yn totaal njoggen prizen, fiif preemjes en twa gratifikaasjes. De prizen wiene almeast in som jild, mar ek in gouden earizer en in medalje. Postma har lêste wedstriid wie yn 1899 yn Ljouwert dêr't hja it earizer bemachtige. Neffens har âlden ried se de 160 meter yn 14 sekonden; se leaude dat sels ynearsten net en tocht dat se der sa'n 17 sekonden oer dien hie.
Nacht
In nacht is de tsjustere perioade fan in etmiel, en dêrmei it tsjinstelde fan 'e dei. De nacht begjint feitlik net, sa't faak tocht wurdt, as de sinne ûndergiet, mei't dêrnei earst noch in perioade fan twiljocht folget dy't de jûnsskimer neamd wurdt, en dy't noch ta de nacht, noch ta de dei heart. Pas as de sinne oan 'e ein fan 'e jûnsskimer fierder as 18° ûnder de hoarizon sakket, wurdt it wier tsjuster en begjint dêrmei de nacht. De nacht einiget as de sinne op 'e iere moarn minder as 18° ûnder de hoarizon komt te stean, en dêrmei in nije perioade fan twiljocht, de moarnsdage, úteinset. Oan 'e ein fan 'e moarnsdage begjint mei it opkommen fan 'e sinne (boppe de hoarizon) de dei.
De doer fan 'e nacht hinget ôf fan 'e breedtegraad fan jins geografyske lokaasje en fan 'e jiertiid. Yn 'e tropen binne dei en nacht it hiele jier troch fierhinne fan gelikense lingte en binne de beide perioaden fan twiljocht mar hiel koart. Op hegere en legere breedtegraden leit dat oars. Dêr binne de perioaden fan twiljocht it hiele jier troch langer, en boppedat binne dêr yn 'e winter de nachten oansjenlik langer (en de dagen koarter), wylst by 't simmer krekt de dagen langer binne (en de nachten koarter). Plakken binnen de beide poalsirkels, yn it uterste noarden en suden fan 'e Ierde, hawwe by 't simmer teminsten ien dei yn 't jier dat der hielendal gjin nacht is, as de poaldei oanhâldend 24 oeren efterinoar duorret. Oarsom hawwe se by 't winter ek teminsten ien dei yn 't jier dat de sinne hielendal net opkomt, en dat de poalnacht 24 oeren efterinoar oanhâldt.
Foarhinne waard it libbensritme fan 'e minske sadwaande folle mear bepaald troch it dei-nachtritme. Hjoed de dei is dat fanwegen de rûnombywêzige beskikberheid fan keunstmjittich ljocht net mear nedich. Dêrtroch is no ek de 24-oersekonomy mooglik wurden. Net inkeld yn gebouwen wurdt no de nacht ferljochte, mar ek dêrbûten, mei strjitferljochting. It oermjittich gebrûk dêrfan liedt ta ljochtfersmoarging, dy't it yn tichtbefolke gebieten, lykas West-Jeropa, dreech makket om 'e nachthimel goed waar te nimmen.
Hiroaki Morishima
(30 april 1972) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Cerezo Osaka. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 1996, it Aziatysk kampioenskip 2000, it Wrâldkampioenskip 1998, it Wrâldkampioenskip 2002 en it Confederations Cup 2001.
After Earth (film)
After Earth is in Amerikaanske post-apokalyptyske science fiction-aventoerefilm en coming-of-agefilm út 2013 ûnder rezjy fan M. Night Shyamalan, mei yn 'e haadrollen Jaden Smith en syn heit Will Smith. De titel betsjut "Nei [ôfrin fan] de Ierde". It ferhaal giet oer in heit en in soan dy't yn 'e 31e iuw, as de minskheid de Ierde al lang ferlitten hat, mei harren romteskip in needlâning meitsje moatte op 'e âlde thúsplaneet. Fan 'e filmkritisy krige After Earth negative resinsjes, en dat de haadrol nei de soan fan Will Smith gien wie, waans fermogen ta aktearjen oer it algemien as min wurdearre wurdt, waard rûnom sjoen as in foarm fan nepotisme. In protte kommentators seagen fierders parallellen tusken After Earth en de lear fan 'e scientologysekte. Nettsjinsteande it feit dat After Earth it yn 'e bioskopen bêst ridlik die, draaide it foar de produsinten út op in ferlies.
Plot
Kitai Raige is de fyftjinjierrige soan fan generaal Cypher Raige, de opperbefelhawwer fan it Rangerkorps. Hy is in kadet dy't yn syn heite fuotleasten stappe wol. Ta syn argewaasje kedizet kommandant Velan fan 'e militêre akademy lykwols dat er in jier oerdwaan moat om't er noch net ree is om fierder te learen. Dat hat der alles mei te krijen dat Kitai op guon mêden té graach wol, om't er himsels bewize wol nei de dea fan syn âldere suster Senshi yn in gefjocht tsjin in ursa. Dat barde doe't er njoggen jier wie, en sûnt hat er himsels dêr altyd de skuld fan jûn, ek al wie der neat dat er deroan feroarje kinnen hie.
Faia, de mem fan Kitai, praat op har man yn om in bettere heit foar Kitai te wurden. De generaal beslút dêrop syn soan mei te nimmen op syn lêste misje foar't er ôfswaait. Yn itselde romteskip wurdt ek in finzennommen ursa ferfiert, dy't troch it Rangerkorps ynset wurde sil foar de training fan nije rekruten. Underweis wurdt it skip lykwols troffen troch in asteroïdestoarm, en hoewol't it troch in wjirmgat ûntkomme kin ear't it ferneatige wurdt, is it dêr sa slim troch skansearre rekke, dat it in needlâning meitsje moat op 'e neiste planeet dêr't minsken oerlibje kinne. Tafalligerwize is dat de lang ferlitten Ierde. Fan 'e hiele bemanning oerlibje inkeld Kitai en syn heit de needlâning, mei't it romteskip by it yngean fan 'e Ierdske atmosfear yn stikken brekt. Kitai komt mei de skrik frij, mar generaal Raige hat twa brutsen skonken.
It needbeaken is by it delstoarten fan it romteskip fernield rekke, mar der is in reserveneedbeaken yn 'e sturtseksje fan it skip. It probleem is dat de sturtseksje op in ôfstân fan hûndert kilometer fierderop delkommen is. Raige hat sadwaande gjin oare kar as om syn jonge soan derop út te stjoeren om 'e sturtseksje en it reserveneedbeaken te sykjen, wêrby't er him begeliedt troch kamera's yn de jonge syn útris en in kommunikaasje-apparaat dat er om 'e earm draacht. Om't de atmosfear op 'e Ierde te min soerstof foar in minske befettet, jout Raige de jonge boppedat seis kapsules mei dy't folle binne mei in floeistof dy't de soerstofabsorbsje troch de longen ferbetteret. Dêrmei soed er de ôfstân nei de sturtseksje sûnder swierrichheden oerbrêgje kinne moatte.
Raige warskôget syn soan om 'e Ierdske fauna, dy't him oanpast hat oan 'e nije libbensomstannichheden, út 'e wei te gean. Ek moat de jonge derom tinke dat er hieltyd in waarmwetterboarne berikt ear't it tsjuster wurdt, om't de temperatuerferskillen tusken dei en nacht sadanich binne, dat er oars deafrieze sil. De ursa dy't yn it romteskip ferfierd waard, siet yn 'e sturtseksje, en it is it wierskynlikst dat dy by it delstoarten omkommen is. Mar Raige drukt syn soan op it hert dat er derfan útgean moat dat it meunster no frij omrint, sadat er net foar ferrassings komt te stean dêr't er net op rekkene hie.
De eigenwize Kitai ûntdekt dat alles dat syn heit him ferteld hat, wier is. Hy wurdt oanfallen en efterfolge troch in troep baviaaneftige apen, mar wit te ûntkommen troch in rivier oer te swimmen. Dêrby rint er lykwols troch de byt fan in bloedsûger in foarm fan bloedfergiftiging op dêr't er hast fan stjert. Letter ûntdekt er dat twa fan 'e seis kapsules mei it soerstofabsorbsjeferheegjend middel brutsen binne doe't er der fan 'e bloedfergiftiging hinne foel. Mei de oerbleaune kapsules kin er de sturtseksje net mear op 'e tiid berikke, dat syn heit jout him opdracht om werom te kommen. Kitai beslút lykwols om yn syn fleanpak fan in heech klif ôf te springen, om troch te fleanen syn reistiid yn te koartsjen sadat er mei de oerbleaune kapsules takin.
Under it fleanen wurdt Kitai oanfallen troch in reuseftige rôffûgel, dy't him út 'e loft plôket en dêrby de kommunikator oan syn earm fernielt. As er wer by bewustwêzen komt, leit er yn in mânsk nêst, dêr't de rôffûgel in stikmannich piken hat. It is dúdlik de bedoeling dat dy Kitai opfrette sille, mar om't Kitai fierders allinne wat blauwe plakken oprûn hat, binne se te lyts om him wier te bedriigjen. In troep grutte kateftigen kringt it nêst yn om 'e piken te ferslinen. De rôffûgel smyt ferskaten yn 'e djipte, en yn it nêst sels besiket Kitai de piken te ferdigenjen. Nettsjinsteande dat komme dy úteinlik dochs allegear om, mar datselde jildt foar de kateftigen. Kitai ferfolget syn wei, wêrby't er no oanhâldend folge wurdt troch de rôffûgel.
Pixar Animation Studios
De Pixar Animation Studios, ornaris koartwei Pixar neamd, is in Amerikaanske filmstudio dy't him taleit op 'e produksje fan tekenfilms dy't mei de kompjûter makke wurde. It haadkertier fan it bedriuw is fêstige yn Emeryville, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Pixar waard yn 1986 oprjochte en is sûnt 2006 in dochterûndernimming fan The Walt Disney Company. De studio stiet bekend om sokke populêre produksjes as Toy Story, Finding Nemo, The Incredibles, Ratatouille en Brave.
Skiednis
Pixar giet tebek op 'e Graphics Group, dy't yn 1979 oprjochte waard as ûnderdiel fan 'e kompjûterdifyzje fan Lucasfilm. Yn 1986 waard it in selsstannich bedriuw ûnder de namme Pixar Animation Studios, oprjochte troch Edwin Catmull en Alvy Ray Smith mei finansjele stipe fan Apple-foarman Steve Jobs, dy't it meastepart fan 'e oandielen yn besit krige. Yn 't earstoan die Pixar benammen wurk dat oan harren útbestege wie troch oare tekenfilmstudio's, wêrûnder net yn it lêste plak de Walt Disney Animation Studios. Ek waard in protte tiid en enerzjy stutsen yn 'e ûntwikkeling fan nije helpmiddels foar it meitsjen fan tekenfilms, lykas de Pixar Image Computer en de software fan it Computer Animation Production System (CAPS).
After Earth (film)
Plot
Kitai berikt de sturtseksje, dêr't er ûntdekt dat de ursa it delstoarten trochstien en de oerlibjende bemanningsleden deamakke hat. Hy siket nije kapsules mei soerstofabsorbsjeferheegjend guod op, sadat er wer normaal sykhelje kin, en ek it reserveneedbeaken, dat lykwols net blykt te wurkjen. De sturtseksje fan it romteskip is delkommen oan 'e foet fan in lava en jiske útkoarjende fulkaan, en de ionisearring fan 'e atmosfear dy't dêrtroch feroarsake wurdt, keart it sinjaal fan it beaken tsjin. Der sit sadwaande neat oars op as nei de top fan 'e fulkaan te klimmen, wêrby't Kitai efterfolge wurdt troch de ursa. Yn dy konfrontaasje wit Kitai úteinlik te learen hoe't er syn eangst ûnderdrukke kin. Dêrnei makket er it meunster sûnder folle swierrichheden ôf en set it beaken oan, dat it op dy hichte wol docht. In rêdingsteam komt op it beaken ôf en rêdt sawol Kitai as generaal Raige, wêrnei't heit en soan mei nij respekt foarinoar weromkeare nei harren thúsplaneet Nova Prime.
Pixar Animation Studios
Skiednis
De earste lange tekenfilm dy't Pixar hielendal sels produsearre, wie Toy Story, dat yn 1995 útkaam en de earste kompjûter-animearre film ea wie. It waard in ûnbidich súkses, en neitiid soene noch mear as tweintich oare bekende lange animaasjefilms folgje, wêrûnder Toy Story 2 (1999), Monsters, Inc. (2001), Finding Nemo (2003), The Incredibles (2004), Cars (2006), Ratatouille (2007), WALL-E (2008), Up (2009), Toy Story 3 (2010), Cars 2 (2011), Brave (2012), Monsters University (2013), The Good Dinosaur (2015), Inside Out (2015), Finding Dory (2016), Cars 3 (2017), Coco (2017), en Incredicbles 2 (2018). Dêrnjonken hat Pixar ek tsientallen koarte tekenfilms makke.
After Earth (film)
Produksje
After Earth waard regissearre troch M. Night Shyamalan nei in senario fan himsels en Gary Whitta op basis fan in idee fan Will Smith. Dyselde betocht it doe't er mei syn sweager Caleeb Pinkett nei it tillefyzjeprogramma I Shouldn't Be Alive siet te sjen, in dokumintêresearje oer lju dy't (mar krekt) bizarre foarfallen oerlibbe hawwe. De basis fan it ferhaal wie dat in heit en in soan in ûngemak krije en dat de soan ôfsette moat op in ûnmooglike tocht om help te sykjen foar syn ferwûne heit. Oarspronklik soe dat 'gewoan' in auto-ûngemak wêze op in ôfhandich plak yn 'e wyldernis, mar letter kaam Smith op it idee om it ferhaal tûzen jier yn 'e takomst te pleatsen. De senarioskriuwers wurken it doe fierder út, en neitiid waard it senario noch fierder 'oppoetst' troch skriptdokters Stephen Gaghan en Mark Boal en psycholooch Jonathan Young.
As produsinten wiene Smith syn sweager Caleeb Pinkett, syn frou Jada Pinkett Smith, hysels, James Lassiter en regisseur Shyamalan by it projekt belutsen foar de filmstudio's Columbia Pictures, Smith syn eigen Overbrook Entertainment, Blinding Edge Pictures en Relativity Media. Foar de film wie in budget beskikber fan $130 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Peter Suschitzky, en de filmmuzyk waard fersoarge troch James Newton Howard. De opnamen sette yn febrewaris 2012 útein. De film waard fierhinne opnommen op lokaasje yn Kosta Rika, Kalifornje (Humboldt County) en Pennsylvania (Aston Township).
Dalen
Dalen (Nedersaksysk: Daol'n) is in iesdoarp en in eardere gemeente yn it suden fan de Nederlânske provinsje Drinte benoarden de stêd [Coevorden. Op 1 jannewaris 2004 hie it doarp likernôch 3470 ynwenners. By de gemeentlike weryndieling fan 1998 waard de gemeente Dalen by de gemeente Coevorden foege.
Skiednis
De namme Dalen komt foar it earst foar yn in list fan opbringsten oan it kapittel fan de Dom fan Utert út 1225. De âldste offisjele oarkonden, dêr't de namme Dalen yn foarkomt, komme fan 1276. Yn 1976 fierde Dalen dêrom syn 700-jierrich bestean, ûnder oanfiering fan de doetiidske boargemaster Ivo Opstelten. De âldste oarkonden neame dat yn it jier 1276 Hindrikus fan Borculo, boarchgreve fan Coevorden, útspraak dwaan moast yn in skeel tusken it kleaster fan Assen en de ynwenners fan Dalen.
Nei iuwen fan rêstige tiden, rekke Dalen belutsen yn de strideraasjes yn de Tachtichjierrige Kriich en mei de ynfallen fan de Múnsterske legers. Om't Dalen net fier fan de fêstingsstêd Coevorden ôf lei, rekke it ek tige belutsen yn de strideraasjes tsjin de Frânsken ûnder Napoleon Bonaparte. De Frânske bûkten Dalen om harren oanfallen op Coevorden ta te rieden. Yn 1816, justjes nei de Frânske tiid, wie der in grutte brân yn it doarp dat 7 wenhûzen en12 skuorren ferwoaste.
Dalen hie fan oarsprong in agrarysk karakter, mar is yn de rin fan de jierren feroare. Om't Coevorden en Emmen útgroeid binne ta yndustriële plakken, woeks Dalen út ta in forinzegemeente waard. Ek op toeristysk een rekreatyf mêd kaam Dalen mear yn de belangstelling.
Dalen wie oant 1 jannewaris 1998 it haadplak fan de gemeente Dalen. Dy gemeente omfieme njonken it doarp Dalen ek de doarpen Dalerpeel, Dalereveen, Nieuwlande (foar in part), Stieltjeskanaal en Wachtum. Yn 1884 waard Schoonebeek, dat oant doe in part fan de gemeente Dalen wie, in eigen gemeente. Ta ûnfrede fan de befolking makket de gemeente Dalen sûnt 1 jannewaris 1998 diel út fan de gemeente Coevorden.
Joadske mienskip
Dalen hie in lytse Joadske mienskip. Yn 1942 waarden fan de sechtjin Joadske ynwenners fan Dalen der trettjin fuortfierd en fermoarde. By de Joadske begraafplak fan Dalen stiet in monumint ta neitins.
Geografy
Dalen leit yn in gebiet dat him skaaimerket troch iezen en it oanmeitsjen fan feangrûn. By it doarp del rint it Drostendiep. Besúdeasten fan it doarp leit it rekreaasjesintrum De Huttenheugte fan Center Parcs. Ek is der sûnt 2010 it temapark Plopsa Indoor Coevorden njonken de Huttenheugte.
Dalen leit oan de N34 en oan de spoarline Swol-Emmen. Dalen hat ek in stasjon, dy't treinen ienris yn 't oere oandogge.
Pixar Animation Studios
Skiednis
Yn 2006 waard Pixar oernommen troch The Walt Disney Company foar in priis fan nei skatting $7,4 miljard, troch elts oandiel fan Pixar om te setten yn 2,3 oandielen fan Disney. Steve Jobs waard dêrtroch doe de grutste partikuliere oandielhâlder fan The Walt Disney Company. Pixar waard neitiid yndield by de difyzje fan The Walt Disney Studios, dêr't û.m. ek Walt Disney Pictures, de Marvel Studios, de Walt Disney Animation Studios en Lucasfilm by ûnderbrocht binne.
Filandia
Filandia is in stêd en gemeente yn it noarden fan it departemint Quindio yn Kolombia.
Pixar Animation Studios
Resultaten
Anno augustus 2018 hiene de lange films fan Pixar allinnich al wrâldwiid mei-inoar likernôch $13 miljard opbrocht, wat delkaam op trochinoar $634 miljoen de film. De films Finding Nemo en it ferfolch dêrop, Finding Dory, hearre yn 'e mande mei Toy Story 3 en Incredibles 2 ta de top 50 meast opbringende films aller tiden. Incredibles 2 stiet (anno 2018) sels op it twadde plak op dy list, mei in bruto-opbringst fan $1.117.000.000. Yn 'e top 50 meast opbringende tekenfilms aller tiden steane (anno 2018) 15 fan 'e produksjes fan Pixar.
After Earth (film)
Distribúsje
De distribúsje fan After Earth waard fersoarge troch Sony Pictures Releasing, de distribúsjepoat fan Sony Pictures, dat de memme-ûndernimming fan Columbia Pictures is. De film gie op 1 maaie 2013 yn Tokio yn premiêre en op 29 maaie yn New York, wêrnei't er op 31 maaie yn 'e Amerikaanske bioskopen iepene.
Ynhâldlike resinsjes
Fan 'e filmkritisy krige After Earth oer it algemien negative resinsjes. Yn The New York Times skreau Manohla Dargis dat de film neat oars wie as "in oefening yn idelteuterij foar op it grutte skerm." Yn 'e Los Angeles Times skreau Betsy Sharkey: "It skript hat gjin nuansearring, hielendal gjint. En as Shyamalan yn 'e regisseurssit plaknimt, wurde sokke senarioswierrichheden útfergrutte." Scott Foundas fan it tydskrift Variety naam After Earth foar bewiis oan dat Shyamalan in "hierling" wurden wie, mei't "syn desynteresse fan begjin oant ein fielber is."
Peter Bradshaw fan 'e Britske krante The Guardian neamde After Earth "wer sa'n kompromisleas ferskriklike film […] mei in trijeklap fan freeslik aktearjen, regissearjen en senarioskriuwen." Hy parte de film 1 fan 5 stjerren ta. Matt Zoller Seitz fan 'e webside RogerEbert.com foel út 'e toan om't er After Earth wól in goede film fûn en him 31/2 fan 4 stjerren joech. Hy omskreau de film as "in moraliteit yn 'e momkape fan in science fiction-kaskreaker. It is gjin klassiker, mar wol in spesjale film." Ferskate oare resinsinten skreaune dat After Earth yn ferhâlding ta The Last Airbender, de foargeande film fan regisseur Shyamalan, hiel aardich slagge wie.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie After Earth in leech goedkarringspersintaazje fan 11%, basearre op 211 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] is in saai stikje sentimintele science fiction dat wrakselje moat om foarút te kommen, en is de jongste tsjinramp yn 'e ienris gâns ûnthjittende karriêre fan regisseur M. Night Shyamalan." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle After Earth in goedkarringspersintaazje fan 33%, basearre op 41 resinsjes.
Parallellen mei scientology
In tal filmkritisy, ûnder wa Peter Travers fan it tydskrift Rolling Stone en Manohla Dargis fan 'e krante The New York Times, seagen yn 'e plot, dialooch en bylden fan After Earth parallellen mei de lear fan 'e scientologysekte, sa't dy fêstlein is yn it wurk fan L. Ron Hubbard. Matt Patches fan it blôch Vulture wiisde op 'e fermiende konneksjes tusken akteur Will Smith en scientology, en neamde After Earth dêr "oant no ta it dúdlikste bewiis" foar. Yn The Hollywood Reporter waard in artikel ôfprinte dat skreaun wie troch it eardere scientology-lid Marc Headley, dy't deselde parallellen yn 'e film waarnom.
David S. Touretzky, heechlearaar oan 'e Carnegie Mellon Universiteit, dy't rûnom erkend wurdt as ekspêr op it mêd fan scientology, wie it dêr lykwols net mei iens. Hy skreau: "De tematyk fan 'e film liket frij gewoane kost te wêzen foar aventoerefiksje: fysike moed, coming-of-age, heit/soan-relaasjes, it opnimmen tsjin gefaar om jinsels te bewizen en it respekt fan jins heit te winnen. Dat binne gjin scientologytema's. Der wurdt net ferwiisd nei kweadaardige psychiatry, ferstânsbehearsking, engrammen, ensfh."
Beskuldigings fan nepotisme
Gary Susman fan it foaroansteande Amerikaanske tydskrift Time reägearre op dy beskuldigings troch te skriuwen: "Yn Hollywood is sok nepotisme gjin sûnde; feitliks is it faak wat dêr't de ferkeap mei befoardere wurdt." Yn it blêd Variety wiisde David S. Cohen derop dat "famyljeleden yn jins eigen filmprojekten op te nimmen bepaald gjin nijs is, mar it jout mar selden oanlieding ta sokke minachtsjende reäksjes." Op 'e webside NewsOne.com suggerearre Abena Agyeman-Fisher dat de krityk op heit en soan Smith foar nepotisme mar amper ferhoalen rasisme wie en in foarbyld fan in dûbele mjitstêf dy't tapast waard foar swarten. Neffens Charlie Lyne fan The Guardian hat nepotisme lykwols altyd al in stigma droegen en wiene sokke reäksjes te ferwachtsjen.
Reäksje fan Will Smith
Yn in fraachpetear út 2015 mei it Amerikaanske tydskrift Esquire omskreau akteur Will Smith After Earth as "de pynlikste mislearring" fan syn karriêre. Ek joech er útdrukking oan syn spyt dat er syn soan Jaden yn 'e produksje behelle hie. Hy ferliek After Earth yn negative termen mei in oare flopte film fan sines, Wild Wild West.
Prizen
Jaden Smith waard foar syn rol yn After Earth nominearre foar in MTV Movie Award foar bêste teenagesimmerstjer. De soundtrack fan James Newton Howard waard nominearre foar in World Soundtrack Award. By de Golden Raspberry Awards, de prizen foar de minste prestaasjes op it mêd fan film, waard After Earth nominearre foar minste film, M. Night Shyamalan foar minste regisseur, en it skript fan 'e film foar minste senario. Jaden Smith 'wûn' de Golden Raspberry Award foar minste akteur, Will Smith 'wûn' 'e priis foar minste byrol fan in akteur, en tegearre 'wûnen' se ek noch de priis foar it minste filmduo.
Skraste franchise
After Earth hie oarspronklik it earste diel fan in filmtrilogy wurde moatten, dy't sels de basis foarmje soe fan in mediafranchise mei in live action-tillefyzjesearje, in tekenfilmsearje, fideospultsjes, attraksjes yn ferdivedaasjeparken, dokumintêres, in edukaasjeprojekt y.g.m. de NASA, in platfoarm op 'e sosjale media en rûkersguodlinen. Troch it ferlies fan 'e film gie dat allegear net troch en waarden alle plannen foar fuortsetting fan it ferhaal yn ferfolchfilms of oare media skrast.
List fan planetoïden 76701-76800
Dit is in list fan planetoïden 76701-76800.
Altenkirchen (Landkreis)
De lânkring Altenkirchen is in distrikt yn it noardlike diel fan it Dútske bûnslân Rynlân-Palts. De lânkring leit tusken de metropoalregio's Rhein-Ruhr en Rhein-Main. It bestjoer fan de lânkring hat syn sit yn de stêd dy't syn namme joech oan de lânkring. De grutste stêd wat ynwenners oanbelanget is Betzdorf.
Geografy
De lânkring Altenkirchen is it noardelikste distrikt fan Rynlân-Palts. It leit yn it noardlike diel fan it Westerwâld en it súdwestlike diel fan it Siegerlân. Rivieren in it distrikt binne de Wied en de Nister.
Mei de klok mei grinzget de lânkring (yn it wêst begjinnend) oan de distrikten Rhein-Sieg, Oberbergischer Kreis, Olpe en Siegen-Wittgenstein (allegear yn Noardryn-Westfalen) en oan Westerwaldkreis en Neuwied (alle twa yn Rynlân-Palts).
Pine
Pine is aaklik gefoel en in ferfelende emosjonele ûnderfining dy't feroarsake wurdt troch yntinse en/of skeinende prikelings, lykas it stompen fan in tean, it brânen fan in finger of it oanbringen fan alkohol op in ferwûning. Om't pine in folslein subjektyf ferskynsel is, hat it foar de wittenskip tige dreech west om der in slutende definysje foar gear te stallen. Yn it ramt fan medyske diagnostyk wurdt pine beskôge as in symptoom.
Pine makket in persoan der opmerksum op dat der wat mei in beskaat diel fan syn lichem is. Dêrby giet it yn 'e regel om in sykte of oare stimulâns fan binnenút of om in ferwûning fan bûtenôf. As it te krijen hat mei prikelings fan binnenút, wurdt de pine faak nei it lichemsdiel neamd dat sear docht: pineholle, pinebúk, pinemûle. By ferwûnings motivearret pine in persoan om him werom te lûken út sitewaasjes dy't skea tabringe oan syn lichem, om in skansearre lichemsdiel ûnder it genêzingsproses te ûntsjen, en om soartgelikense sitewaasjes tenei te mijen.
Yn it oergrutte part fan 'e gefallen hâldt de pine geandewei it genêzingsproses stadichoan op, mar yn seldsume gefallen kin it oanhâlde nettsjinsteande dat it lichem genêzen liket te wêzen. It kin inkeld ek foarkomme dat men pine fielt wylst der neat mei jin mis is en ek nea west hat. Ienfâldige pinebestridende medisinen kinne yn 20% oant 70% fan sokke gefallen ferlichting bringe. In spesjaal en nuveraardich soarte oanhâldende of weromkearende pine is fantoompine, dat men troch ôfsniene senuwen gewaarwurdt yn in lichemsdiel dat amputearre is.
Pine is yn ûntwikkele lannen de meast foarkommende reden foar doktersbesyk. It is mei dêrom in tige wichtich symptoom by it fêststellen fan in grut ferskaat oan krupsjes, mar it kin in tige negative ynfloed hawwe op immens libbenskwaliteit en algemien funksjonearjen. Lykwols kinne psychyske faktoaren, lykas sosjale stipe, hypnoatyske suggestje, opwining en ôflieding in dúdlik merkbere ynfloed útoefenje op 'e yntinsiteit en mjitte fan aaklikheid fan 'e ûnderfûne pine. Oanhâldende pine is in wichtich elemint dat yn omtinken nommen wurdt by beslissings oangeande eutanasy foar terminaal sike pasjinten.
Njonken fysike pine bestiet ek psychyske pine, dat sels noch subjektiver en dreger te definiëarjen is om't it alhiel net metten wurde kin. Psychyske pine wurdt ek wol smert neamd. De meast foarkommende soarten binne fertriet (bygelyks rou om in ferstoarne neiste of leafdesfertriet om in ûnbeäntwurde leafde), en de psychyske pine dy't men ûnderfynt troch narjen. Pine kin ek in rol spylje by it belibjen fan seksueel geniet. It seksueel opwûn reitsjen troch it ûndergean fan pine hjit masogisme, wylst it seksueel opwûn reitsjen troch it tabringen fan pine sadisme hjit.
Toshihide Saito
(20 april 1973) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Shimizu S-Pulse, Shonan Bellmare en Fujieda MYFC. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 1996, it Wrâldkampioenskip 1998 en it Copa América 1999.
Boerebrulloft (De Jouwer)
De Boerebrulloft is in jierliks feest op De Jouwer. Yn park Heremastate op De Jouwer wurdt sûnt 1954 in tradisjonele boerebrulloft neispile, lykas dat troch de hegerein om 1850 dien waard. Meastentiids wurdt de Boerebrulloft neispile, in inkele kear is de trouwerij echt. Muzyk en minsken yn kleandracht foarmje it dekôr foar it breidspear. Breid en brêgeman ride yn in fersierde sjeas - lutsen troch Fryske hynders - fan restaurant 'De Grytman' nei it "Gritenijhûs" yn it 18e iuwske park "Herema State". Nei it ja-wurd en ûndertekenjen fan de trou-akte wurdt neffens tradysje de houlikspiip troch de breidssuster oan de breid jûn. Dy jout de piip dan wer troch oan har man. Dan stekt hja syn piip oan om sjen te litten dat se tsjinstich wêze sil. Dy troupiip nimt de brêgeman de hiele dei mei. Mocht de piip brekke, dan foarseit soks net folle goeds foar it houlik!
Om tolve oere is it brulloftsmiel. Hjirby wurde neffens tradysje prûm-en-bôle en sûkerbôle optsjinne, en wurdt boerejonges dronken. Wylst treedt ek in sjong- en dûnsgroep op.