cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kristoffel fan Seton
Libben
It garnizoen fan it Kastiel fan Loch Doon, ûnder de ridder Gilbert fan Carrick, moast him lykwols omtrint 14 augustus 1306 oerjaan oan 'e Ingelske belegerders. Neitiid waard Kristoffel fan Seton troch de Ingelsen ophongen. Syn lânerijen yn Kumberlân, útsein dy dy't ta de breidsskat fan syn mem heard hiene, waarden troch Edwert I oan 'e ridder Robert fan Clifford jûn. Yn 1326 waard ta oantins oan har man troch Kristina fan Bruce in lytse kapel stifte te Dumfries.
Ynternasjonaal Filmfestival fan Annecy
"Ynternasjonaal Filmfestival fan Annecy" of "Filmfestival fan Annecy" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Kessel (Star Wars)
Kessel is in fiktive planeet út 'e Star Wars-franchise, dy't foar it earst neamd waard yn 'e film Star Wars: Episode IV – A New Hope (1977), it earste diel fan 'e oarspronklike Star Wars-filmtrilogy. De planeet waard as setting yn 'e Star Wars-kanon yntrodusearre yn Spark of Rebellion, de pilotôflevering fan 'e tekenfilmsearje Star Wars: Rebels, út 2014, en ferskynde foar it earst op it wite doek yn 'e film Solo: A Star Wars Story (2018). De opnamen foar de sênes op Kessel yn dy film waarden dien yn 'e Pinewood Studios yn Buckinghamshire.
Yn it Star Wars-hielal makket Kessel diel út fan it planetestelsel mei deselde namme fan 'e sektor Kessel fan 'e Bûtenrâne fan it Stjerrestelsel. It is in terrestryske planeet mei in diameter fan likernôch 7.200 km, mei trije moannen, in deilingte fan 12 oeren en in jierlingte fan 322 dagen. It planetestelsel fan Kessel wurdt omjûn troch de Akkadeeske Draaistream, in tichte, ûnferkende dize, dêr't mar ien paad troch is: it saneamde Kesselfliet, in meänderjende trochgrong.
Kessel hat in tige waarm, near klimaat mei in foar de measte soarten wêzens sykhelbere atmosfear. De planeet stiet benammen bekend om syn minen, dêr't saneamde speserijen wûn wurde, mar ek 'coäxium', in tige folatile stof dy't brûkt wurdt as branje foar romteskippen. De mynbou op Kessel is yn 'e hannen fan 'e misdiesyndikaten fan 'e Pykes, dy't slaven ynsette om coäxium en speserijen te winnen. De minen binne lykwols inkeld op it keale, ûnfruchtbere noardlik healrûn te finen; it súdlik healrûn is oerdutsen mei wielderige fegetaasje en bestiet foar in grut part út natoerreservaten.
Yn Solo: A Star Wars Story reizget de jonge Han Solo mei syn jeugdleafde Qi'ra, syn freon Chewbacca, syn mentor Tobias Beckett, de gokker en smokkelder Lando Calrissian en dy syn robot L3-37 yn 'e Millennium Falcon nei Kessel om coäxium te stellen foar Dryden Vos, in heechpleatst ûnderwrâldfiguer binnen it misdiesyndikaat Karmozinen Dage. De dieverij slagget, hoewol't L3-37 by fersin in slave-opstân yn 'e myn feroarsaket en dêrby fatale skea oprint. Mar as it selskip mei it coäxium fan Kessel besiket te ûntkommen, wurdt it Kesselfliet tichtset troch in stjerreslachskip fan it Galaktysk Keizerryk.
Realisme (keunststreaming)
thumb|300px|Bonjour, Monsieur Courbet, 1854. Realistysk skilderij troch [[Gustave Courbet.]] It realisme wie in streaming yn de 19e-iuwske byldzjende keunst, teäter en literatuer (sjoch: realisme (literatuer), dêr't yn stribbe wurdt nei it wjerjaan fan de maatskiplike wurklikheid. De streaming wie fral sterk yn Frankryk om it midden fan de iuw hinne en wurdt sjoen as reaksje op de Romantyk. Dêrneist hie it opkommende marksisme in wichtige ynfloed troch de gewoane arbeider sintraal te stellen. Utgongspunt fan de streaming wie in útspraak fan Baudelaire: "moatst yn dyn eigen tiid stean".
Pseudo-Filo
Pseudo-Filo is in algemien as apokryf beskôge joadske religieuze tekst yn it Latyn, besibbe oan it Alde Testamint fan 'e Bibel. It wurdt sa neamd om't it oerlevere is mei de Latynske oersettings fan 'e geskriften fan Filo fan Aksandrië, wylst it oerdúdlik net fan 'e hân fan Filo sels is. De feitlike Latynske titel is Liber Antiquitatum Biblicarum, wat fertaald wurde kinne soe as "it Boek fan 'e Bibelske Aldheden". Saakkundigen binne fan betinken dat Pseudo-Filo oarspronklik yn it Hebriuwsk skreaun west hawwe moat, en doe oerset is yn it Gryksk, wêrnei't de Grykske oersetting wer fertaald is yn it Latyn, mei as ferfelend resultaat dat in grut tal eigennammen dy't net út 'e Bibel bekend binne sa slim ferpield binne dat de oarspronklike foarm net mear werom te finen is. It is noch net alhiel dúdlik wannear't Pseudo-Filo datearre wurde moat. Om't yn 'e tekst sels útholden wurdt dat de Timpel fan Jeruzalim noch stiet, wolle guon wittenskippers hawwe, it soe foàr it jier 70 skreaun wêze, mei't de Timpel doe troch de Romeinen ferrinnewearre waard. Oare saakkundigen sjogge gjin oertsjûgjende arguminten foar sa'n iere datearring en miene dat Pseudo-Filo pas koart nei de midden fan 'e twadde iuw gearstald is, of mooglik ûnder it regear fan 'e Romeinske keizer Hadrianus (117-138).
Realisme (keunststreaming)
Realistyske skilderkeunst
thumb|right|200px|Selsportret fan Gustave Courbet Healwei de 19e iuw ûntstie der by ferskate skilders ferset tsjin de ôfhâldende styl fan it klassisisme en de oerdreaune styl fan de romantyk. It realisme bylde alledeiske barrens ôf, in groetnis of gewoane arbeiders oan it wurk op it lân. De wize fan skilderjen wie ferlikber mei dy fan de romantyk: in soad ierdtinten en realistyske ferhâldings en kleuren. Foar it earst waard socht nei de ûnidealisearre wurklikheid, dat utere him yn it ôfbyldzjen fan beswitte, behurde have-arbieders, mar ek yn it ôfbyldzjen fan skam- en earmsholtehier. Dat rôp in soad wjerstân op, kritisy fûnen dat de realisten harren te folle rjochten op datjinge wat ûnsjoch wie. Realisten seagen harsels mear wol as sjoernalisten, mar koesteren ek seker in romantyske langstme nei de ûnyndustrialisearre wurklikheid. Gustave Courbet wie de oprjochter, wichtichste skilder en wurdfierder fan it realisme.
Oare skilders binne bygelyks:
Pseudo-Filo
Ynhâld
Pseudo-Filo jout de ferhalen fan 'e Bibel wer fan Adam en Eva oant de dea fan kening Saul fan Israel, sij it mei alderlei weilittings, tafoegings en feroarings. In protte fan 'e tafoegings hawwe parallellen yn oare âlde joadske geskriften, mar Pseudo-Filo is nei alle gedachten de boarne fan in grut tal lettere legindaryske tafoegings oan of ferbasterings fan 'e bibelske ferhalen, lykas dat de aartsfaar Abraham yn it fjoer smiten wêze soe, dat syn oerpakesizzer Dina mei Job troud wêze soe, en dat de profeet Mozes al besnien west hawwe soe doe't er te wrâld kaam. In oare tafoeging sûnder ienige grûn yn 'e Bibel is bygelyks it ferhaal dat Abraham in opstân laat hawwe soe tsjin 'e bouwers fan 'e Toer fan Babel (wat de reden wie dat er yn it fjoer smiten waard). Party saakkundigen riddenearje dat it einigjen mei it regear fan Saul ymplisearret dat it geskrift oarspronklik langer west hat, en dat der no in stik mist.
Tige opmerklik is fierders de klaachsang oer it symboalyske minske-offer, foarme troch de dochter fan 'e rjochter Jefta, wêrby't it fanke sels de sjongster is. Har karakterisaasje is, krekt as dy fan oare froulju yn Pseudo-Filo, folle dúdliker en positiver as dy fan harren bibelske wjergaders. It fanke kriget hjir boppedat in namme (Seila), en hja wurdt foarsteld as in wize en gewillige dielnimster oan it ritueel, ynstee fan passyf en tsjinnich, sa't se yn it bibelboek Rjochters (11:34-40) werjûn wurdt. Undersiker Pieter van der Horst murk yn 1989 yn syn artikel Portraits of Biblical Women in Pseudo-Philo's "Liber Antiquitatum Biblicarum" yn it Journal for the Study of Pseudepigrapha op dat "de skriuwer syn uterste bêst dien hat om dizze frou op itselde nivo te pleatsen as de aartsfaars, yn dit gefal spesifyk Izaäk." (In ferwizing nei it ôfbrutsen minske-offer fan 'e aartsfaar Izaäk, yn Genesis 22:1-18.)
Realisme (keunststreaming)
Realistyske skilderkeunst
Nei it foarbyld fan de Ingelsken John Constable en John Crome begûnen hja, fan 1832 ôf, "en plein air" te skilderjen, bûten, direkt yn de natuer, om beammen, planten, bisten en befolking tige krekt werjaan te kinnen.
Belgje
thumb|[[Brantgum, sa as Ids Wiersma dat beseach]]
Ruslân
Oare essayisten wije dan wer harren beskôgings oan it sosjaal realisme, dat him sawat ekslusyf rjochtet op de sosjale minsklike tastannen lykas wurk, sykte, lijen of lok. Constantin Meunier, Pierre Paulus en Eugeen Van Mieghem binne dêrfan Belgyske foarbylden, mar by harren is de omskriuwing hiel wat lestiger fêst te stellen.
Frozen (franchise)
Frozen is in Amerikaanske mediafranchise fan The Walt Disney Company, dy't yn 2013 úteinsette mei de lange tekenfilmmusical Frozen. Dy wie sawol kritysk as kommersjeel alderraarst sa súksesfol. Frozen waard betocht troch Jennifer Lee en Chris Buck y.g.m. filmprodusint Peter Del Vecho en útfierend produsint John Lasseter. De franchise waard fan filmmuzyk foarsjoen troch komponist Christophe Beck en lietsjeskriuwers Robert Lopez en Kristen Anderson-Lopez. Anno 2021 bestiet de franchise út twa lange films, trije koarte films, in tillefyzjespecial, in tekenfilmsearje, inkele crossovers nei oare tillefyzjesearjes, twa efter-de-skermendokumintêres, in toanielstik, twa musicals en fierders soundtrack-cd's, fideospultsjes, boeken en strips.
Frozen
Frozen wie ynspirearre troch it mearke De Sniekeninginne fan 'e njoggentjinde-iuwske Deenske skriuwer Hans Christian Andersen. De film giet oer de manmoedige jonge prinsesse Anna (ynsprutsen troch Kristen Bell) dy't ûnferskrokken ôfset mei de fernimstige iishouwer Kristoff (Jonathan Groff), syn trouwe rindier Sven en de naïve libbene snieman Olaf (Josh Gad) om har fan har ferfrjemde suster Elsa (Idina Menzel) te finen, dy't mei har izige boppenatuerlike krêften by fersin in ivige winter ôfroppen hat oer harren keninkryk Arendelle.
Frozen II
Frozen II waard op 'e nij regissearre troch Chris Buck en Jennifer Lee, nei in senario fan Lee. De film gie op 7 novimber 2019 yn premiêre, en brocht $1.450 miljoen op tsjin in budget fan $150 miljoen. Dêrmei wie it de op twa nei meast opbringende film fan 2019, de op ien nei meast opbringende animaasjefilm aller tiden (nei de remake fan The Lion King) en de op njoggen nei meast opbringende film aller tiden. Frozen II waard nominearre foar ien Oscar, twa Golden Globes, in BAFTA, in Satellite Award en sân Annie Awards, en wûn twa Annie Awards.
Frozen Fever
Yn 'e koarte film Frozen Fever is it Anna (Kristen Bell) har jierdei, en der is har suster Elsa (Idina Menzel) alles oan gelegen om der in bysûndere dei fan te meitsjen. As se lykwols sels kjeld skipet, hat dat ûnferwachtse gefolgen. Frozen Fever waard regissearre troch Chris Buck en Jennifer Lee nei in senario fan harren beiden. De film hat in spyldoer fan goed 7 minuten en gie op 13 maart 2015 yn premiêre, yn 'e mande mei Cinderella, de live-action-remake fan 'e lange tekenfilm Cinderella, út 1950.
Myth: A Frozen Tale
Myth: A Frozen Tale is in prequel is fan Frozen II. Yn dy koarte film fertelt Iduna (Evan Rachel Wood), de mem fan Elsa en Anna, it eftergrûnferhaal fan 'e elemintêre geasten. Myth: A Frozen Tale waard regissearre troch Jeff Gipson. De film kaam op 11 juny 2020 út, mar hie in firtuele foarm en wie inkeld beskikber fia Oculus Rift, in produsint fan firtuele-reäliteitsbrillen. Op 15 jannewaris 2021 waard oankundige dat op 26 febrewaris fan dat jier in "platte" ferzje fan 'e koarte film beskikber komme soe fia de streamingtsjinst Disney+.
Once Upon a Snowman
Once Upon a Snowman is in koarte film dy't yngiet op in ûnbeljochte part fan 'e earste film. It ferhaaltsje folget de snieman Olaf (Josh Gad) fan it momint dat er by fersin troch Elsa skepen wurdt ûnder it liet Let It Go oant syn earste moeting mei Anna, Kristoff en Sven letter yn 'e film. Once Upon a Snowman, wêrfan't de titel likernôch betsjut: "Der Wie Ris in Snieman", waard op 23 oktober 2020 útslutend fia de streamingtsjinst Disney+ útbrocht.
At Home with Olaf
At Home with Olaf is in searje koarte tekenfilmkes mei inkeld de snieman Olaf (Josh Gad) as haadpersoan, dy't fan 6 april oant 13 maaie 2020 troch Disney útbrocht waarden fia it YouTube-kanaal en de Twitter-account fan 'e filmstudio. De filmkes waarden thús makke troch Hyrum Osmond en in stikmannich oare animators doe't se ûnder de earste lockdown y.f.m. de koroanafiruspandemy thúswurkje moasten.
Olaf's Frozen Adventure
Olaf's Frozen Adventure is in tillefyzjespecial yn it ramt fan 'e kryst, mei in spyldoer fan 21 minuten. It ferhaal folget Elsa (Idina Menzel) en Anna (Kristen Bell) en harren freonen as it foar it earst kryst wurdt yn Arendelle nei de foarfallen yn Frozen. No't Elsa har boppenatuerlike krêften net mear geheim hoecht te hâlden, kinne de susters foar it earst mei-inoar kryst fiere, mar dan beseffe se dat se, oars as de oare ynwenners fan Arendelle, hielendal gjin famyljetradysjes oangeande de kryst hawwe. De snieman Olaf (Josh Gad) nimt it op him om mei help fan it rindier Sven op 'e sneup te gean nei krysttradysjes. As de syktocht yn gaos einiget, beseffe de susters dat harren krysttradysje fan bern ôf oan al west hat om in snieman te meitsjen, en dat Olaf dus yn sekere sin sels in krysttradysje is.
Olaf's Frozen Adventure waard regissearre troch Kevin Deters en Stevie Wermers nei in senario fan Jac Schaeffer. De special wie fan 22 novimber 2017 ôf yn in beheind tal bioskopen te sjen as foarfilm fan 'e lange animaasjefilm Coco. De tillefyzjepremiêre folge op 2 desimber fan dat jier doe't Olaf's Frozen Adventure op 'e Amerikaanske tillefyzje útstjoerd waard troch it oan Disney liëarre tillefyzjenetwurk ABC.
Tillefyzjesearjes
Der wiene ferskate crossovers tusken de Frozen-franchise en (oare) tillefyzjesearjes. Dêrby gie it om 'e lêste oflevering fan seizoen 3 (2014) en hiel seizoen 4 (2014-2015) fan 'e fantasytillefyzjesearje Once Upon a Time. It personaazje Olaf de snieman wie yn 2016 ek te sjen yn bernetekenfilmsearje Sofia the First.
The Story of Frozen: Making a Disney Animated Classic
Oer de produksje fan 'e súksesfilm Frozen waard yn 2014 in 44 minuten duorjende dokumintêre makke mei as titel The Story of Frozen: Making a Disney Animated Classic. It tillefyzjeprogramma waard op 4 septimber 2014 op 'e Amerikaanske tillefyzje útstjoerd troch ABC.
Into the Unknown: Making Frozen II
Oer de produksje fan 'e langferwachte ferfolchfilm Frozen II, dy't yn 2019 útkaam, waard datselde jiers in seisdielige dokumintêresearje makke mei as titel Into the Unknown: Making Frozen II. De searje waard produsearre troch Lincoln Square Productions en regissearre troch Megan Harding. Alle seis ôfleverings waarden op 26 juny 2020 útbrocht fia de streamingtsjinst Disney+.
Muzyk
De filmmuzyk fan 'e films Frozen en Frozen II waard útbrocht op 'e soundtrackalbums Frozen (2013), resp. Frozen II (2019). De Frozen-franchise omfiemet in grut tal lieten dy't súkses berikt hawwe bûten de kontekst fan 'e films dêr't se oarspronklik diel fan útmakken. Dêrby giet it om:
Toaniel
Nei it súkses fan Frozen yn 'e bioskopen waard it ferhaal fan 'e film adaptearre ta in foarstelling op redens yn it ramt fan Disney on Ice, dy't op 4 septimber 2014 yn ferdivedaasjepark Disney World yn Orlando yn premiêre gie. De film waard yn 2016 ek omwurke ta Frozen: A Musical Spectacular, in toanielstik dat opfierd waard op 'e cruiseskippen fan 'e Disney Cruise Line, en ta de musical Frozen: Live at the Hyperion, dy't opfierd waard yn it Hyperion Theater yn it ferdivedaasjepark Disney California Adventure. Yn 2018 kaam de musicaladaptaasje Frozen op Broadway yn New York op 'e planken.
Fideospultsjes
Op basis fan 'e Frozen-franchise binne de folgjende fideospultsjes makke: * ) net spesifyk oer Frozen, mar der komme wol eleminten fan 'e franchise yn foar
Boeken
Utjouwerij Random House brocht nei it útkommen fan 'e film Frozen fiif romans út dy't op it ferhaal fan 'e film basearre wiene. Op 29 juny 2014 stiene dy alle fiif yn 'e Amerikaanske bestsellerlisten. Tsjin augustus fan dat jier hie Random House fan 'e boeken mear as 8 miljoen eksimplaren ferkocht. Yn 2015 waarden nochris fjouwer boeken oer Elsa en Anna útbrocht, skreaun troch Erica David, wêryn't de beide susters folge waarden by nije aventoeren. Random House makke bekend fan doel te wêzen om tenei trije of fjouwer Frozen-boeken yn it jier út te jaan. Yn 2014 ferskynde ek The Art of Frozen, in oan Frozen wijd diel fan 'e The Art of …-searje fan Charles Solomon. Yn it non-fiksjeboek wurdt de produksje fan 'e film beskreaun oan 'e hân fan in grut tal konseptuele keunstwurken dy't de úteinlike fisuele styl fan 'e film bepale soene.
Strips
Frozen – Graphic Novel, in adaptaasje fan 'e film Frozen ta in grafyske roman, waard op 23 july 2014 digitaal publisearre troch Disney Press. In printe edysje waard op 27 jannewaris 2015 útbrocht troch Joe Books. Yn jannewaris 2018 waard bekendmakke dat der fan augustus fan dat jier ôf in stripsearje op basis fan Frozen ferskine soe. Dy searje, tekene troch de Kawaii Creative Studio en skreaun troch Joe Caramagna, kaam Disney Frozen te hjitten en waard publisearre troch útjouwerij Dark Horse Comics.
Oar
Yn ferskate ferdivedaasjeparken fan The Walt Disney Company binne attraksjes ynrjochte op basis fan Frozen, lykas yn Disney World yn Orlando (Floarida), Hong Kong Disneyland yn Hongkong, Disneyland Paris yn Parys, Tokyo Disneyland yn Tokio en Walt Disney Studios Park en Disney California Adventure yn Kalifornje.
Kristlike Grifformearde Tsjerke Petrusgemeente (Broeksterwâld)
De Kristlike Grifformearde Tsjerke fan is de tsjerke fan de Petrusgemeente yn Broeksterwâld. De tsjerke stiet oan de Kavelwei.
Skiednis
De tsjintwurdige tsjerke waard boud yn 1952 en ferfong in âlder gebou op itselde plak út 1910. De kosterwente westlik fan de tsjerke waard yn 1972 ôfbrutsen, de eardere pastory eastlik fan de tsjerke yn 1973.
Oargel
It oargel fan de Petrusgemeente stamt út 1981 en waard troch J.L. van den Heuvel út Doardt boud.
Aleksander Nevski-kleaster
It Aleksander Nevski Lavra (Russysk: Александро-Невская лавра) is in russysk-otterdoks kleaster yn Sint-Petersburch, Ruslân. It kleaster stiet oan it ein fan de Nevski-Prospekt oan de kant fan de Neva. Yn it kleaster is it grêf fan de grutfoarst Aleksander Nevski. Dêrnjonken binne der op it terrein fan it kleaster meardere begraafplakken en grêven fan wichtige persoanen te finen. It kleaster is de sit fan de metropolyt en krige de status fan in lavra, de heechste status dy't in russysk-otterdoks kleaster hawwe kin.
Skiednis
Nei syn oerwinning op de Sweden by Poltava yn 1709 joech Peter de Grutte op 20 febrewaris 1712 de opdracht om op it plak in kleaster te bouwen. Peter de Grutte tocht dat op ditselde stee yn 1240 de russyske hillige Aleksander Nevski ek in oerwinning op de Sweden behelle hie, mar dat gefjocht fûn lykwols sa'n 19 kilometer fierder plak.
Op 25 maart 1713 waard in earste houten tsjerke ynwijd. It kompleks waard yn der jierren 1715 oant 1722 ûnder lieding fan de Switserks-Italjaanske arsjitekt Domenico Trezzini fierder útboud. Yn maaie 1723 feroardene tsaar Peter it oerbringen fan it omskot fan Aleksander Nevski nei it kleaster. Op 30 augustus 1724, op de kop ôf trije jier nei de frede fan Nystad, folge yn oanwêzigens fan de tsaar de bysetting fan de hillige yn it kleaster. Dy dei waard, ynstee fan 23 novimber, tenei ek de offisjele feestdei fan Ruslân's nasjonale hillige.
Tusken 1742 en 1750 waard de bou fan it kleaster fuortset troch de soan fan Trezzini. Noch ûnder tsaar Peter waard yn 1721 in skoalle stifte foar de bern fan de preesters, dat in pear jier letter feroare yn in Slavysk-Gryksk-Latynsk seminarium. Under Katarina II ûntjoech it seminarium him ta ien fan de wichtichste fan it lân en ûnder Paul I lang om let ta in teologyske hegeskoalle.
De status fan lavra folge yn 1797 en tenei wie it kleaster ek de residinsje fan de lieding fan de Tsjerke fan de haadstêd. Boppedat tsjinne it kleaster as beafeartsplak foar de tsjarenfamylje, om't yn de yn 1715 boude Marije-Ferkundigingstsjerke leden fan de famylje byset waarden.
Sovjet-tiid
Noch ear't it dekreet om steat en tsjerke te skieden ofroppen waard besochten de bolsjewiken al beslach te lizzen op de wearden fan it lavra. Op 13 jannewaris 1918 arrivearre in delegaasje yn it kleaster, beselskippe fan in groep lju mei wapens. De delegaasje joech in dokumint ôf mei de opdracht om alle eigendommen fan it lavra te oerhandigjen. Nei't alle besit registrearre wie gyng de delegaasje wer fuort, mar op 19 jannewaris kaam in bewapene detasjemint om in tal geastliken te arrestearjen. It waard op 'e tiid ûntdutsen, minsken rôppen inoar op en der briek ferset út; de Reade Garde waard ûntwapene mar in preester rekke deadlik ferwûne, itjinge grutte opskuor feroarsake ûnder it folk. De Reade Garde moast meitsje dat it fuortkaam en op 21 jannewaris kundige de metropolyt fan Petrograd in grutte religieuze prosesje ôf, dêr't sa'n 500.000 minsken oan dielnamen. Ein jannewaris waard de Aleksander Nevski-bruorskip stifte om de belangen fan it kleaster en it eigendom fan de Tsjerke te ferdigenjen. Dy gebeurtenissen wiene de earste iepenlike konfrontaasje tusken it nije bolsjewistyske bewâld en de Russyske Tsjerke en yn dat gefal slagge de Tsjerke der yn om de bolsjewistyske oerheid de baas te bliuwen. Mar dat slagge net foar lang want op 5 febrewaris 1918 waard it dekreet fan skieding fan tsjerke en steat fan krêft. Tenei mochten religieuze organisaasjes ek gjin besit mear ha en de Tsjerke rekke har rjochten as rjochtspersoan kwyt. Yn 1919 wie lykwols noch altiten in diel fan it kleasterbesit yn eigendom fan it lavra.
Op 12 maaie 1922 waard de skryn fan Aleksander Nevski iepene as in part fan de oerheidkampanje om alle wearden fan de tsjerke ôf te nimmen om dêrmei saneamd de hongersneed yn it lân te bestriden. De sulveren sarkofaach fan Aleksander Nevski ferdwûn mei de skryn as artistyk weardefol objekt nei de Hermitaazje, wylst de reliken fan de hillige sels oerbrocht waarden nei it Nasjonale Museum fan Religy en Ateïsme.
It kleaster bleau noch aktyf oant febrewaris 1932, doe't yn de nacht fan 17 op 18 febrewaris alle muontsen fan Leningrad arrestearre waarden. Tsjin it ein fan 1933 waard it Moskouse Patriargaat twongen de sluting fan it kleaster de legalisearjen. De tsjerken waarden ien foar ien sletten en wol 17 ferskillende organisaasjes namen it kleaster yn gebrûk. De Ferkundigingstsjerke waard ûnder de Sovjet-tiid as byldenmuseum ynrjochte. De meiwurkers fan it museum sammelden weardefolle en unike grêfstiennen fan tsjerkhôven dy't útkeazen wiene om te ferdwinen en brochten de monuminten nei it kleasterkompleks.
Yn 1957 waard de Trije-ienheidkatedraal wer as parochytsjerke iepene foar de earetsjinst. Op 3 juny 1989 kaam de sarkofaach mei dêryn de reliken fan Aleksander Nevski werom yn de katedraal. It by de skryn hearrende monumint wurdt lykwols noch jimmeroan yn it Heritaazje bewarre.
It kleaster hjoeddedei
Yn 1996 libbe it kleasterlibben binnen de muorren fan it lavra wer op. De Trije-ienheidskatedraal krige op 3 novimber 1997 de status fan katedraal werom. Alle gebouwen wiene op 18 april 2000 wer yn it besit fan de Russysk-Otterdokske Tsjerke. Tagelyk mei de weroplibbing fan it monastike en it liturgyske libben makken ek de tradisjonele ambachten wer in renêssânse troch. De pylgers witte tsjintwurdich harren wei wer nei it kleaster te finen. Yn de simmer fan 2007 wie de restauraasje fan de koepel fan de katedraal en it fergulden fan it 14 meter hege krús foltôge. It kleaster is foar it publyk tagonglik.
Tsjerken
Op it kompleks steane in grut tal tsjerken. It neamen wurdich binne:
De Marije-Ferkundigingstsjerke
As earste grutte bouwurk fan it kleaster liet Trezzini yn de jierren 1717-1722 de Marije-Ferkundigingstsjerke op de noardlike hoeke fan it fjouwerfleugelige kleasterhôf bouwe. Yn de tsjerke binne ferskate grêfmonuminten fan de tsarenfamylje ûnderbrocht. De tsjerke is ien fan de âldste stiennen tsjerken fan Sint-Petersburch.
Octopussy (film)
Yn Octopussy moat MI6-spion James Bond ûndersyk dwaan nei it smokkeljen en heeljen fan sieraden út 'e Sovjet-Uny. Fia in yn ballingskip libjende Afgaanske ealman en de Westerske sakefrou, sirkuseigneresse en smokkelster Octopussy komt er de megalomane Sovjet-generaal Orlov op it spoar, dy't plannen hat foar de ûnderwerping fan West-Jeropa troch it manipulearjen fan 'e ynternasjonale fredesbeweging.
Octopussy wie it trettjinde diel út 'e James Bond-filmsearje en folge as sadanich op For Your Eyes Only. De titelsong fan 'e film, All Time High, songen troch Rita Coolidge, waard in grutte hit. Fan 'e filmkritisy krige For Your Eyes Only doedestiden positive resinsjes, en yn 'e bioskopen wie it in kommersjeel súkses. Letter keldere de reputaasje fan 'e film en no wurdt it oer it algemien beskôge as ien fan 'e minste Bond-films. Yn 1983 kaam ek de film Never Say Never Again út, mei Sean Connery yn 'e haadrol, dy't net ta de kanon fan filmstudio Eon Productions heart. In folgjend diel yn 'e 'offisjele' filmsearje wie A View to a Kill, dat yn 1985 útbrocht waard.
Iepeningssênes
Yn in sênesekwinsje dy't foarôf giet oan 'e begjintitels en neat út te stean hat mei de rest fan 'e film, ynfiltrearret James Bond, geheim agint 007 fan 'e Britske ynljochtingetsjinst MI6, ûnder de momkape fan in kolonel Luis Toro in militêre basis yn in Spaansktalich lân yn Latynsk-Amearika. (Hokker lân it krekt om giet, wurdt net sein, mar it neamen fan 'e Amerikaanske stêd Miami as plak om nei út te wiken suggerearret sterk dat Kuba bedoeld wurdt.) Yn in hangaar plantet Bond in bom yn in prototype fan in nije strieljager, mar de oankomst fan 'e echte kolonel Toro liedt fuort dêrnei ta syn arrestaasje en de ûntdekking fan 'e bom, dy't ferwidere wurdt.
Underweis nei it tichthûs wit Bond mei help fan syn assistinte Bianca út te piken. Neitiid besiket er út it lân te ûntkommen yn in minystrieljager dy't alle skaaimerken hat fan in gadget fan Q, de kertiermaster fan MI6. Der wurdt in waarmtesykjende raket op him ôfsketten dy't er mar net ôfskodzje kin, mar Bond slacht twa miggen mei ien klap troch om te kearen, werom te fleanen nei de militêre basis, en dêr dwers troch de hangaar te fleanen mei it prototype strieljager. De raket folget him de hangaar yn mar net wer út en it hiele gebou giet de loft yn. Troch alle kaprioalen yn 'e loft is de minystrieljager dêrnei hast troch de brânstof hinne, dat Bond lânet op in ferlitten wei en taksyt nei in benzinepomp ta.
Plot
Yn East-Berlyn flechtet de as clown ferklaaide Britske geheim agint 009 troch in park, wylst er efterfolge wurdt troch in ienaaiïge twilling fan messewerpers. Swierferwûne, mei in mês yn 'e rêch, knoffelet er úteinlik troch in túndoar fan 'e wente fan 'e Britske ambassadeur yn 'e DDR nei binnen, en falt dea del mei in ferfalske Fabergé-aai yn 'e hân. Om't Fabergé-aaien benammen bekend binne út it besit fan 'e Russyske keizerlike famylje, fermoedet MI6 fuortendaliks belutsenens fan 'e Sovjet-Uny. As it echte Fabergé-aai te keap oanbean wurdt op in feiling yn Londen, riddenearret men dat de Sovjets in opfiering fan 'e wapenwedrin besykje te finansieren. M, it haad fan MI6, set James Bond op 'e saak en jout him de opdracht om út te finen wa't der krekt efter de ferkeap sit, temear om't dit by lange nei net it earste âlde Russyske sieraad is dat de lêste tiid op 'e ynternasjonale merk ferkocht is.
Underwilens is de oarlochssuchtige Sovjet-generaal Orlov, dy't sûnder tastimming fan syn superieuren it Fabergé-aai ferfange litten hat om it te ferkeapjen, op 'e hichte steld fan 'e dieverij fan 'e ferfalsking. Dat betsjut dat er halje-trawalje prikken yn it wurk stelle moat om it echte Fabergé-aai werom te krijen foar't it mist wurdt. As Bond him nei de feiling bejout, rekket er dêr yn in biedstriid ferwikkele mei de Afgaanske ealman Kamal Khan, dy't oant no ta inkeld as ferkeaper aktyf west hat en net as keaper. Under it mom fan it better besjen fan 'e keapwaar wikselet Bond it echte aai om foar de ferfalsking. Uteinlik twingt er Kamal Khan om dêr £500.000 foar te beteljen. Om't it Fabergé-aai mar heal safolle wurdich is, fermoedet Bond dat Khan oarders hie om it ding tsjin eltse priis (werom) te keapjen.
Mei't Khan yn ballingskip yn Yndia libbet, reizget Bond ôf dêrhinne, dêr't er ûnthelle wurdt troch in pear pleatslike MI6-aginten, Vijay en Sadruddin. Yn New Delhi siket Bond Khan op en ferslacht er him yn it iepenbier by in potsje backgammon mei hege ynset, wêrby't er Khan sjen lit dat hy it echte Fabergé-aai yn besit hat. Netiid stjoert Khan in stikmannich fan syn trewanten ûnder lieding fan syn Sikh-liifwacht Gobinda yn in tuktuk efter Bond en Vijay oan om harren te fermoardzjen. De beide mannen ûntkomme lykwols, ek yn in tuktuk. Dy jûns lit Bond him ferliede troch Magda, in froulike meiwurker fan Khan. As se op bêd lizze te bekommen nei't se seks hân hawwe, merkt er in tatoeaazje op har ûnderrêch op fan in blau-giele oktopus. As er dêrnei freget, fertelt se him dat dat har "octopussy" is. Bond stiet ta dat Magda him it echte Fabergé-aai ûntstelt, dat troch Q foarsjoen is fan ôflústerapparatuer en in stjoerderke dat de posysje werjout. Wannear't er selsfoldien werom gean sil op bêd, wurdt er lykwols bewusteleas slein troch Gobinda.
As Bond wer by bewustwêzen komt, befynt er him yn it Moessonpaleis, de residinsje fan Kamal Khan, dêr't er yn in fan traaljes foarsjoene, mar fierders lúksueus ynrjochte keamer fêstholden wurdt. Bond ûntsnapt út syn 'sel' en is bûtendoar tsjûge fan 'e oankomst fan generaal Orlov yn it paleis. Hy folget Khan en Orlov nei de kelder ta, dêr't er harren petear fia it ôflústerapparaat yn it Fabergé-aai ôfharket. Sa ûntdekt er dat Khan en Orlov gearwurkje by it smokkeljen en heeljen fan âlde sieraden út museä yn 'e Sovjet-Uny, al bliuwt dizenich wêr't dat ta tsjinnet.
Der wurdt wat yn Orlov syn helikopter laden dat makke is troch in pear wittenskippers yn 'e tsjinst fan Khan. Dy beiden wurde fuort neitiid troch Gobinda fermoarde. Bond ûntkomt út it Moessonpaleis troch it plak fan ien fan 'e liken yn te nimmen. Yn 'e wyldernis bûten it paleis wurdt er neitiid bejage troch Kamal Khan en Gobinda op oaljefanten. Yn inkele minuten tiid wit Bond frijwol alle gefaarlike bisten fan Yndia te moetsjen, fan tigers en krokkedillen oant spinnen en slangen, sûnder dat er dêr kleanskuorren fan oprint. Hy wit úteinlik fuort te kommen troch in boat mei toeristen op 'e rivier oan te hâlden.
As Khan ûntdekt dat Bond yn it paleis fan Octopussy ferbliuwt, nimt er in stikmannich hiermoardners yn 'e earm om Bond te fermoardzjen, mar drukt de mannen op it hert dat Octopussy neat oerkomme moat. De hiermoardners sette ôf nei it eilânpaleis. Vijay, dy't oan 'e igge fan 'e mar op Bond sit te wachtsjen, wurdt troch harren op ôfgryslik wize fermoarde. Bond ûntdekt ûnderwilens dat Octopussy njonken har smokkeljen ek ferskate legale bedriuwen besit. Ien dêrfan is in sirkus dat hinne en wer reizget fan 'e DDR nei West-Dútslân en dêrby de Russyske sieraden fan Orlov troch it Izeren Gerdyn hinne slûket. Yn it Moessonpaleis hat Bond Orlov en Khan ôfpraten heard om inoar yn Karl-Marx-Stadt (no Chemnitz) te treffen, en yn it paleis fan Octopussy ûntdekt er dat har sirkus mei koarten yn Karl-Marx-Stadt optrede sil.
Bond ferliedt Octopussy om mei him op bêd te gean, en sadwaande binne se tegearre as Khan syn hiermoardners it eilânpaleis binnen kringe. Mei help fan Octopussy wit Bond mei de measte hiermoardners te ferslaan, mar mei de lêste rekket er yn it wetter fan 'e mar yn gefjocht. Moeraskrokkedillen sjitte derop ôf en it liket dat beide mannen ferslynd wurde. Eins ûntkomt Bond lykwols nei de marsigge, dêr't Q ûnderwilens it stoflik omskot fan Vijay fûn hat.
Bond reizget nei de DDR, dêr't er yn Karl-Marx-Stadt yn it sirkus fan Octopussy ynfiltrearret. Orlov en Khan meitsje Octopussy wiis dat har sirkus op 'e nij in lading stellen sieraden meismokkelje sil, mar Bond ûntdekt dat sy beiden, yn gearwurking mei Gobinda en de ferriedlike messewerpers Mischka en Grischka, de lading sieraden temûk ferfongen hawwe troch in atoombom dy't troch Khan syn wittenskippers makke is. De bom is foarsjoen fan in tiidmeganisme, sadat er ûntploffe sil as it sirkus de Westdútske grins oergien is foar in optreden op in Amerikaanske legerbasis dêre. Mei't de bom gjin Sovjet-skaaimerken hat, sil miend wurde dat it om in ûngemak giet mei in Amerikaanske atoombom. Orlov ornearret dat dêrnei de fredesbeweging yn West-Jeropa sa oanwaakse sil, dat de regearings dêre gjin oare kar hawwe sille as om oer te gean ta iensidige nukleêre ûntwapening. Dat sil it paad iepenlizze foar de Sovjet-ferovering mei konvinsjonele striidkrêften fan hiel Jeropa noardlik en eastlik fan 'e Ryn, mei't de Sovjet-Uny en de Eastbloksteaten kwa mankrêft in grutte nûmerike oermacht oer it Westen hawwe.
Op it dak fan 'e trein rekket Bond yn gefjocht mei Gobinda en Grischka, wêrby't er op in stuit mei Grischka fan 'e trein rûgelet. Nei't er mei Grischka ôfweefd hat, besiket er op in parallelwei in lift te krijen fan in passearjende auto, wat him lang om let slagget. Wylst de trein fierder reizget en de Amerikaanske legerbasis berikt, dêr't it sirkus feestlik ynhelle wurdt, nimt Bond yn in doarpke rimpen ôfskie fan it freonlike Dútske troud pear dat him meiride litten hat. De iennichste tillefoansel wurdt lykwols beset troch in frommes dat har sportauto rinne litten hat. Ynstee fan in warskôging oer de bom troch te beljen, beslút Bond har auto te stellen om sels nei de legerbasis te riden. Hy kriget al rillegau de Westdútske plysje efter him oan, en by de basis, dy't er sûnder tastimming binnenkringt, ek de Amerikaanske militêre plysje.
Bond ferklaait himsels as in clown om syn efterfolgers te ûntrinnen, en bejout him nei de sirkustinte, dêr't er Octopussy en de basiskommandant, generaal Peterson, derfan besiket te oertsjûgjen dat der in bom yn it sirkusgereid ferstoppe sit. Syn clownsklean helpe net om serieus oer te kommen, dat Peterson leaut der neat fan, en alhielendal net as de plysje arrivearret om Bond yn te rekkenjen. Octopussy, dy't wit wa't Bond is, nimt lykwols it wisse foar it ûnwisse en iepenet de ôfsletten kiste dy't er oanwiisd hat. Dêr blykt yndie in bom yn te sitten, dy't op dat stuit mei it ôftellen by tolve sekonden oanbelâne is. Bond wit lykwols noch krekt op 'e tiid de ûntstekking te ferwiderjen, sadat de bom net ôfgiet.
Neitiid keart Octopussy, dy't it bedroch mei de bom ek as in moardoanslach op har persoanlik sjocht, werom nei Yndia. By nacht dogge sy, Magda, har froulike wachters en de froulike artysten út har sirkus mei oaljefanten en sirkusgereid in wraam op it Moessonpaleis fan Kamal Khan. Wylst de oaren op it binnenplak slaande deilis reitsje mei Khan syn troepen, kringt Octopussy troch yn Khan syn privee-fertrekken. Hy en Gobinda witte har lykwols te ûntwapenjen en te oermasterjen. Mei Octopussy by harren pike se út fia in geheime gong. Bond en Q arrivearje yn in hjitte-luchtballon en Bond set de efterfolging yn. Dy liedt him nei in lâningsbaan mei it privee-fleantúch dêr't Khan en Gobinda yn besykje te ûntkommen. Underwilens helpt Q de froulju as se troch in trewant fan Khan mei mitrailleur ûnder skot holden wurde, troch boppe-op de man te lânjen.
Bond springt fan in fjouwerjend hynder op it opstiigjende fleantúch, dêr't er yn 'e flecht ien fan 'e motors stikken makket en it hichteroer blokkearret. Gobinda klimt nei bûten ta om him te befjochtsjen, mar kneppelet yn 'e wrakseling mei Bond fan 'e romp fan it fleantúch en falt te pletter. Bond klimt dêrnei nei binnen ta, befrijt Octopussy en springt mei har út it fleantúch as Khan in needlâning besiket te meitsjen. De lâningsbaan blykt lykwols te koart te wêzen, en it fleantúch falt oer de râne fan in kleau en stoart te pletter mei Khan der noch yn. Octopussy rôlet ek op in hier nei oer it klif hinne, mar Bond kin har noch krekt beethâlde en wer oplûke. Wylst sir Frederick Gray, de Britske minister fan Definsje, dermei ynstimt om oan generaal Gogol, it haad fan 'e KGB, de stellen sieraden werom te jaan, betteret Bond yn Yndia op fan 'e ferwûnings dy't er oprûn hawwe soe. As Octopussy by him op bêd krûpt, blykt er lykwols in simulant te wêzen.
Produksje
De Amerikaanske filmstudio United Artists (UA), dy't fan it begjin fan 'e James Bond-filmsearje ôf de finansier fan 'e films wie, rekke begjin 1980-er jierren yn slimme finansjele swierrichheden troch de strop fan 'e film Heaven's Gate (1980). Dat waard noch oanboaze troch de resesje fan 'e iere 1980-er jierren. Nettsjinsteande dat waard begjin 1981 it griene ljocht jûn foar in nije James Bond-film nei For Your Eyes Only, dy't yn 1982 útkomme moatte soe. Letter yn 1981 waard UA oernommen en fan 'e ûndergong rêden troch konkurrint Metro-Goldwyn-Mayer (MGM). It wie daliks dúdlik dat ek nei de oername de produksje fan 'e nije Bond-film yn elts gefal trochgean soe, mei't de filmsearje foar de studio krekt de goes mei de gouden aaien wie.
Richard Maibaum en Michael G. Wilson, dy't tegearre it senario foar For Your Eyes Only skreaun hiene, krigen opdracht om, yn 'e mande mei George MacDonald Fraser, in skript foar de nije film te betinken. Hja namen as útgongspunt it koarte ferhaal Octopussy, fan 'e Britske skriuwer Ian Fleming, dat yn 1966 postúm ferskynd wie as ûnderdiel fan 'e ferhalebondel Octopussy and The Living Daylights. Fan 'e plot fan it ferhaal bleau lykwols yn it úteinlik senario frijwol neat oerein (it waard inkeld brûkt as eftergrûnferhaal oer de heit fan it personaazje Octopussy). De feilingsêne waard oernommen út Fleming syn ferhaal The Property of a Lady, dat fan 1967 oan Octopussy and The Living Daylights tafoege waard.
Octopussy waard regissearre troch John Glen, dy't ek For Your Eyes Only makke hie. As produsint wie Albert R. Broccoli wer yn it projekt behelle foar syn filmstudio Eon Productions y.g.m. UA. Broccoli syn styfsoan Michael G. Wilson wie behalven as senarioskriuwer ek as útfierend produsint by de film belutsen. Foar Octopussy, dat in Britsk-Amerikaanske ko-produksje wie, waard in budget beskikber steld dat $27,5 miljoen bedroech. Dat wie justjes minder as foar For Your Eyes Only en oansjenlik minder as foar de foarfoarrige film út 'e rige, Moonraker. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Alan Hume, en de filmmuzyk waard fersoarge troch John Barry. De titelsong All Time High waard songen troch Rita Coolidge. Octopussy wie nei The Spy Who Loved Me de twadde Bond-film ea mei in titelsong dy't oars hiet as de film sels.
Casting
Foar de rol fan 'e Bond girl Octopussy waarden Sybil Danning, Faye Dunaway en ferskate oaren yn omtinken nommen. Danning hie neffens produsint Albert R. Broccoli in "te sterke persoanlikheid", en Dunaway wie te djoer. Barbara Carrera sei letter dat se de rol fan Octopussy ôfslein hie om ynstee Fatima Blush te spyljen yn Never Say Never Again. Neffens casting director Jane Jenkins woene de produsinten earst dat Octopussy troch in Yndiaaske aktrise spile wurde soe, dat se stelde Persis Khambatta en Susie Coelho foar, doedestiden de iennichste Yndiaaske aktrises yn it fierhinne blanke Hollywood. Dêrnei kaam se mei blanke aktrises, lykas Barbara Parkins en Kathleen Turner, fan wa't se fûn dat se foar Yndiaask trochgean koene. Uteinlik besleat Broccoli lykwols om ynstee de Sweedske aktrise Maud Adams as Octopussy te casten, dy't hast tsien jier earder, yn 1974, ek de rol fan Andrea Anders spile hie yn 'e Bond-film The Man with the Golden Gun. Hja hie foar harsels in iepening by Eon Productions kreëarre troch as sabeare Bond girl mei te wurkjen oan audysjes fan potinsjele nije James Bond-fertolkers.
Yn de rol fan Magda waard ek in Sweedske aktrise cast, Kristina Wayborn, dy't Broccoli en Wilson opmurken hiene doe't se de rol fan Greta Garbo spile yn 'e minysearje The Silent Lovers. Foar de rol fan 'e wichtichste antagonist, Kamal Khan, frege Broccoli syn freon Louis Jourdan. Vijay Amritraj, in profesjonele tennisser mei wa't Broccoli yn 'e kunde kommen wie op it toernoai fan Wimbledon, spile de Yndiaaske MI6-agint Vijay.
Desmond Llewelyn en Lois Maxwell kearden foar de safolste kear werom yn harren rollen as Q en Miss Moneypenny, mar Octopussy wie de earste film mei Robert Brown yn 'e rol fan M, nei't de foarrige fertolker fan dy rol, Bernard Lee, yn 1981 ferstoarn wie oan kanker. Yn 'e foargeande film, For Your Eyes Only, wie M "mei ferlof", om't de produsinten Lee net sa koart nei syn dea al ferfange woene. Ynstee spile James Villiers doe stêfsjef Bill Tanner, dy't it wurk fan M by MI6 waarnaam. Villiers hie ferwachte om neitiid befoardere te wurden ta M, mar Broccoli woe in âldere akteur yn dy rol hawwe. Brown, dy't seis jier earder alris admiraal Hargreaves spile hie yn 'e Bond-film The Spy Who Loved Me, waard foar de rol oanrikkemandearre troch Roger Moore, dy't yn 'e 1950-er jierren mei him gearwurke hie yn 'e tillefyzjesearje Ivanhoe.
Opnamen
De opnamen foar Octopussy setten op 10 augustus 1982 útein. De binnendoarsênes waarden, lykas by hast eltse James Bond-film, opnommen yn 'e Pinewood Studios yn Buckinghamshire. Dêrnjonken waard op lokaasje wurke yn West-Berlyn, Yndia, de Feriene Steaten en Ingelân. Yn West-Berlyn waard filme by Checkpoint Charlie, de Spandaufinzenis, de Brandenburger Tor en op 'e Potsdamer Platz. Yn Yndia tsjinne it echte Moessonpaleis yn Udaipur, yn 'e steat Radjastan, foar de bûtendoarsênes as it paleis fan Kamal Khan by New Delhi. In diel fan 'e sênes by it eilânpaleis fan Octopussy waard opnommen by it Marpaleis, ek yn Udaipur, wylst it hotel yn New Delhi dêr't Bond ferbleau eins it Shiv Niwas-paleis yn Udaipur wie, de eardere residinsje fan 'e maharana fan Udaipur.
Yn Ingelân wiene de loftmachtbases RAF Northolt, RAF Upper Heyford en RAF Oakley de wichtichste filmlokaasjes. De iepeningssêne wêrby't Bond yn in miny-strieljager troch in hangaar fljocht, waard opnommen op Northholt. Dêrfoar waard in Bede BD-5J Acrostar brûkt, dy't doedestiden foar hobbyisten as boupakket te krijen wie. It tastel waard bestjoerd troch stuntpiloat J.W. "Corkey" Fornof, dy't by de stunt mei in faasje fan 240 km/h fleach. Dyselde sei yn 2006 yn in fraachpetear dat gjin regisseur soks tsjintwurdich noch yn 'e holle helje soe, mei't it no fierstente gefaarlik achte wurdt yn in tiid dat kompjûtergenerearre special effects folle goedkeaper, feiliger en better itselde dwaan kinne.
De sênes mei de trein út Karl-Marx-Stadt waarden eins opnommen op 'e Nene Valley Railway by it Ingelske Peterborough. Martin Grace, de stunt double fan Roger Moore, rûn dêrby in brutsen skonk op. Yn 'e Amerikaanske steat Utah waard filme op Hurricane Mesa, by de Hurricane-LaVerkinbrêge en yn New Harmony. Op lokaasje yn Yndia hiene Moore en in grut diel fan 'e filmcrew swierrichheden mei it iten, dy't har uteren yn pinemage en diarree. By de efterfolging yn 'e tuktuks troch New Delhi (eins Udaipur) rekket op in stuit in man op in fyts midden yn in swurdgefjocht fersyld. Dat wie in echte foarbygonger dy't nearne erch yn hie en dwers troch it shot hinne fytste. It joech sa'n komyske oanblik dat regisseur John Glen besleat it yn 'e film te litten.
Distribúsje
De distribúsje fan Octopussy waard yn 'e Feriene Steaten fersoarge troch Metro-Goldwyn-Mayer en yn oare lannen en territoaria troch United International Pictures. De film gie op 6 juny 1983 yn Londen yn premiêre yn oanwêzigens fan kroanprins Charles fan it Feriene Keninkryk en syn oarehelte prinsesse Diana.
It byhearrende soundtrackalbum ferskynde yn 1985 by platemaatskippij A&M Records. De titelsong All Time High, songen troch Rita Coolidge, groeide út ta in hit dy't fjouwer wiken op it earste plak stie yn 'e Amerikaanske Adult Contemporary-hitlist en it 36e plak berikte yn 'e Billboard Hot 100.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Octopussy by de premiêre oer it algemien positive resinsjes. Sa fûn Gary Arnold fan The Washington Post de film "ien fan 'e knapste, grappichste produksjes" fan 'e hiele James Bond-rige. Yn The New York Times hie Vincent Canby ek lof foar de film, hoewol't er in grut diel fan 'e plot ûnbegryplik fûn. Gene Siskel fan 'e Chicago Tribune parte Octopussy 3 fan 4 stjerren ta. Hy murk op dat de film "ferrassend fermaaklik" wie, "ferrassend, om't Roger Moore yn syn fiif foargeande optredens as Bond altyd nei foarren kommen is as in selsfoldiene omkoal. Yn Octopussy ûntspant Moore him in bytsje en, like wichtich, is syn rol ûndergeskikt makke oan it grutte tal ekstreem spannende aksjesênes."
De tiid die de reputaasje fan Octopussy lykwols gjin goed. Tsjintwurdich wurdt de film oer it algemien beskôge as ien fan 'e swakste dielen fan 'e James Bond-searje. Sa fûn de foaroansteande Amerikaanske filmkritikus James Berardinelli de film yn 1996 oerlang en betiizjend. Dêropta hied er gjin goed wurd oer foar Steven Berkoff yn 'e rol fan generaal Orlov. Wat oars dêr't in protte lettere resinsinten oer stroffelen, wiene sênes wêryn't Bond himsels ferklaait as clown, in gorillapak oandocht en by de ûntsnapping troch de jungle út syn finzenskip yn it Moessonpaleis in Tarzangjalp uteret as er fan liaan nei liaan slingeret.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Octopussy in ûndergemiddeld goedkarringspersintaazje fan 42%, basearre op 48 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Nettsjinsteande in pear aksjesênes dy't sa spannend binne dat se deroer knetterje, is [de film] in formulemjittich, anagronistysk útstapke foar Bond." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Octopussy in goedkarringspersintaazje fan 63%, basearre op 14 resinsjes.
Prizen
Octopussy waard nominearre foar de Saturn Award foar bêste byrol fan in aktrise foar Maud Adams as Octopussy.
Sionstsjerke (Damwâld)
De Sionstsjerke (offisjeel: Sionskerk) is de tsjerke fan de kristlike grifformearde gemeente yn Damwâld.
Untstean fan de gemeente
De kristlike grifformearde gemeente fan Moarrewâld ûntstie nei de feriening fan de ôfskieden gemeenten en de dolearende gemeenten. Nei alle gedachten hie in grut diel fan de grifformearden út de ôfskieden tradysje net in soad op mei dy gearfoeging en doe't der striid ûntstie nei't in predikant út de ôfskieden tradysje as dûmny fan de gemeente wegere waard, liede dat ta trelit. Op 16 april 1900 stapten likernôch 200 gemeenteleden út de grifformearde tsjerke en stiften in eigen gemeente yn Moarrewâld, dy't oansluting socht by de Kristlike Grifformearde Tsjerke. As earste ûnderkommen fan gemeente tsjinne de skuorre fan de pleats fan Jan Pieters de Vries oan de Willemstrjitte.
Mei de oergong fan de âld grifformearde gemeente fan Broek ûnder Ikkerwâld nei de Kristlike Grifformearde Tsjerke, rekke de Moarrêwâldster gemeente leden kwyt oan dy gemeente. Dat gyng allegear net fan herte en de gemeente fan Broek waard der sels fan beskuldige dat hja fan doel wiene harren tsjerke op de grins fan de beide doarpen te bouwen, om sa safolle mooglik tsjerkefolk fan de Moarrewâldster gemeente te ûntnaderjen.
De earste tsjerke
Yn 1901 waard útein set mei de bou fan in tsjerke foar de kristelik grifformearde gemeente oan de Haadstrjitte, dy't yn 1918 útwreide waard mei oan wjerskanten in fleugel. Yn de rin fan de tiid rekke de tsjerke oan ûnderhâld ta en de beide galerijen waarden krykkrakkerich. De tsjerke wie fierstente lyts woarn en de gemeente moast kieze tusken restauraasje of nijbou.