cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Brothers Grimm
Plot
Dat, de bruorren Grimm reizgje ûnder bewekking fan Cavaldi en in pear boalsfeinten ôf nei Marbaden, wylst harren freonen Hidlick en Bunst yn finzenskip yn 'e tsjerkers fan Delatombe efterbliuwe. Yn it doarpke oankommen treffe de bruorren de jonge jagerinne Angelika, wa har beide jongere suskes weiwurden binne nei't har heit omkommen is by de oanfal fan in wolf. Sy liedt de bruorren en Cavaldi-en-dy djip it wâld yn, dêr't in hege toer stiet sûnder doar. Se hellet oantinkens op oan 'e folksferhalen oer de toer en de Tueringske keninginne dy't har heit har ferteld hat doe't se noch lyts wie:
Wylst de bruorren yn it wâld op ûndersyk út binne, leit in mysterieuze jager in flok op it hynder fan Jake. Dy nachts, wylst de bruorren yn Marbaden oernachtsje, ferslynt it hynder it jonge famke Elsie en ûntkomt mei syn proai noch libben yn 'e bealch nei it wâld ta. Angelika set it hynder efternei, de bruorren folgje har en Cavaldi en syn mannen komme wer efter harren oan. Yn it wâld wurdt it paad harren lykwols tichtset troch beammen dy't fan plak feroarje kinne. Angelika wurdt oanfallen troch in grutte wolf, wêrfan't se fermoedet dat it itselde bist is dat ek har heit deade hat. De wolf docht har lykwols neat, en as se him mei in grut jachtmês deameitsje wol, ken se syn eagen werom har heit sines, in ûntdekking dy't har raar oer it mad komt. Underwilens wurde de oaren oanfallen troch de beammen, dy't de beide boalsfeinten fan Cavaldi deadzje.
Werom yn Marbaden hâldt Cavaldi Angelika yn gizeling foar it goed gedrach fan 'e bruorren, mei't er net fan doel is om wer mei it wâld yn. Dat, de bruorren en Hidlick en Bunst sette nei de toer yn it wâld, dêr't Jake omheech klimt. Hidlick en Bunst hawwe it neat net stean op it grizelige wâld, en by de earste kâns dy't se krije, pike se út. Underwilens wurdt yn it doarp op ôfgryslike wize in tolfde famke, Sascha, ûntfierd, nettsjinsteande it krewearjen fan Angelika om dat foar te kommen, wêrby't se help kriget fan Cavaldi. As Jake troch it finster de keamer boppe-yn 'e toer binnenkringt, ûntdekt er dêre it mummifisearre lichem fan 'e Tueringske keninginne op har bêd; mar yn 'e mânselhege spegel sjocht er de keninginne as tsjeppe jonge frou, dy't him besiket te ferlieden.
It lichem fan 'e ûntfierde Sascha dûkt op yn in welle by de toer, en Will sjocht hoe't in mânske wolf dêropta giet en yn in man feroaret. De wearwolf leit it famke yn ien fan 'e tolve grêftombes dy't om 'e toer hinne makke binne. Will besiket Sascha te rêden, mar wurdt oanfallen troch de wearwolf. Om oan 'e kloeren fan 'e keninginne te ûntkommen springt Jake út it finster fan 'e toer, wêrby't er him fêsthâldt oan it lange, lange hier fan 'e keninginne. Hy komt del op 'e wearwolf, dy't troch de klap eefkes útskeakele is. Mei de bewusteleaze Sascha en de magyske bile fan 'e wearwolf ûntsnappe de bruorren út it wâld.
De bruorren krije no foar it ferstân hokker flok der op 'e keninginne rêst: mei de swarte magy fan it bloedbad dat de kening ûnder de heidens oanrjochte hie, spriek hja in betsjoening oer harsels út dat se ivich libje soe. Dêrby fergeat se lykwols om tagelyk ivige jonkheid te beävensearjen, en fan gefolgen kaam de keninginne, finzen te sitten yn in ferâlderjend en úteinlik ferrotsjend lichem, sûnder dat se dêr ea fan ferlost wurde koe troch de dea. No hat se Angelika har heit betsjoend ta in wearwolf dy't har op har winken betsjinnet; en wat hja wol is tolve jongfammen om jonkheid en skientme fan te stellen mei in ritueel dat inkeld plakfine kin by in moannefertsjustering.
De bruorren Grimm besykje de doarpelingen te warskôgjen, mei't der dy oankommende nacht in moannefertsjustering wêze sil, mar Delatombe arrivearret mei syn Frânske troepen en lit harren oppakke. De útnaaide Hidlick en Bunst binne op 'e nij tsjin 'e lampe rûn en finzen nommen, en nei't Delatombe harren ûnderfrege, martele en eksekutearre hie, achte er de tiid ryp om sels nei Marbaden ôf te reizgjen om foar iens en foar altyd regaad te meitsjen. Hy jout befel om it wâld plat te baarnen mei de bruorren Grimm deryn, dy't er op ljedders oan beammen fêstbine lit. De jûns nei tsjuster sette de Frânske soldaten it wâld yn ljochte lôge, mar Angelika ûntsnapt en rêdt de bruorren Grimm. Se flechtsje it wâld yn, dêr't Angelika troch de beammen fan 'e bruorren skaat wurdt, sadat de wearwolf har yn in poel ferdrinke kin om it tolfde slachtoffer fan 'e Tueringske keninginne te wurden.
As de moannefertsjustering begjint, dwêstget de keninginne it baarnende wâld mei har siken. De Frânske soldaten naaie út, mar Delatombe, syn liiffeint Letorc en Cavaldi kringe de bosk yn om út te finen wat der geande is. Hja treffe de bruorren Grimm by de toer oan, dêr't hja wanhopich besykje it ritueel fan 'e keninginne te fersteuren. Dêr hat Delatombe gjin boadskip oan; hy jout de bruorren de skuld fan it hiele debakel en oarderet Cavaldi om harren te deadzjen. De boal, dy't ûnderwilens respekt foar de fêshâldendheid fan 'e bruorren krigen hat, en har as freonen begûn is te beskôgjen, wegeret. Dêrop sjit Delatombe him dea. Hy en Letorc geane mank de ruïnes fan it kastiel op jacht nei de bruorren Grimm, mar Jake deadet Letorc mei de magysk bile fan 'e wearwolf, wylst Will Delatombe speetst mei de flaggestôk fan syn eigen findel.
Jake brûkt in reuseftige selsboude wipwap om himsels nei it finster boppe-yn 'e toer lansearje te litten, mar as er ien fan 'e betsjoende daggen fan 'e keninginne besiket te pakken, set se him dêrmei fêst oan it lewant. Will klimt ek nei boppen ta oan it hier fan 'e keninginne, mar ienris dêre pakt er de oare dagge fêst, wêrnei't de keninginne de wapens besiket te brûken om 'e bruorren inoar deastekke te litten. Underwilens jout de wearwolf oan 'e keninginne it bloed fan 'e tolve jongfammen om te drinken, sadat se har jonkheid weromkriget. Om 'e ympasse te trochbrekken, lit Will himsels troch it hert stekke mei de dagge fan Jake, om't er wit dat Jake mear fan mearkes en tsjoenderij ôfwit as hysels, en dus in bettere kâns hat om 'e keninginne tsjin te hâlden.
Mei't se yn 'e oantreklike Will in bettere slaaf sjocht as yn 'e âlde jager, nimt se dyselde syn krêften ôf en draacht dy oer oan 'e stjerrende Will, sadat er yn libben bliuwt. Yn razernij slacht Jake de spegel fan 'e keninginne oan gruzeleminten, mei as ûnferwachte gefolch dat ek har lea yn diggels útinoar falt. Underwilens kriget de jager syn ûnthâld werom en beseft dat de keninginne him brûkt hat om syn eigen trije dochters te fermoardzjen. Hy nimt wraak troch mei it lêste grutte stik spegelglês út it finster te springen. De behekste Will springt him efternei om him tsjin te kearen. De spegel wurdt folslein fergruzele as de beide mannen delkomme, wêrmei't de keninginne deamakke wurdt; de jager falt te pletter, mar Will oerlibbet de fal trochdat it lichem fan 'e jager syn fal brekt. Neitiid stoart de toer yn, in barren dat Jake oerlibbet troch himsels tusken de matrassen fan it bêd fan 'e keninginne te ferskûljen.
As de stofwolkens oplûke, komt Cavaldi as earste by bewustwêzen. Hy hat de kûgel fan Delatombe oerlibbe om't er ûnder syn mantel ien fan 'e sabeare magyske wapenrissen droech dy't de bruorren Grimm yninoar nifele hiene foar harren 'optredens'. Hy rêdt Jake út it pún fan 'e toer. As de beide mannen Will weromfine, liket dyselde sûnder de tsjoenderij fan 'e keninginne oan 'e daggewûne ferstoarn te wêzen, mar Cavaldi komt yn 't sin dat er as jonkje ris lêzen hat oer sa'n soarte mearke. Hy hâldt út dat de flok ferbrutsen wurde kin mei in tút fan wiere leafde. Jake iepenet dêrop de tombe fan Angelika en tutet har ynmoedich op 'e lippen, wêrnei't hja wekker wurdt en de eagen iepenet. Alle oare jongfammen komme ek wer by. Will bliuwt lykwols stil lizzen sa't er lei. Jake sil de tút nochris prebearje, mar as syn lippen op in hier nei dy fan syn broer beroere, flústeret Will: "Do net, mokses! Angelika." Dat, Jake stelt foar dat Angelika Will tútsje sil, en Will komt op wûnderbaarlike wize wer ta libben. It hiele selskip keart werom nei Marbaden, dêr't se feestfiere om 'e oerwinning op it kwea. Cavaldi leit it oan mei in pleatslik frommes, wylst Angelika nochris beide bruorren tutet. Dyselde meitsje ûnderwilens plannen foar in nij wurkpaad, nei't men oannimme mei om mearkes te skriuwen.
De tekst "En se libben noch lang en lokkich" ferskynt yn byld, folge troch ien fan 'e krieën dy't hieltyd al de wil fan 'e keninginne diene, mei yn syn snaffel in diggel fan 'e spegel mei derop ien fan 'e eagen fan 'e keninginne. Dan folget de tekst "Of dochs net?" foar't de ôftiteling begjint.
Produksje
The Brothers Grimm waard regissearre troch Terry Gilliam. Hy wurke op basis fan in senario dat yn earste ynstânsje skreaun wie troch Ehren Kruger. Gilliam en Tony Grisoni werskreaune it skript foar de film, mar it Writers Guild of America, it Amerikaanske fakbûn fan senarioskriuwers, dat yn 'e filmyndustry fan Hollywood sizzenskip oer sokke dingen hat, wegere om ta te stean dat Gilliam en Grisoni dêr op 'e ôftiteling in fermelding foar krigen.
As produsinten wiene Charles Roven en Daniel Bobker by it projekt belutsen foar de filmstudio's Mosaic Media Group, Daniel Bobker Productions, Metro-Goldwyn-Mayer (MGM), Atlas Entertainment en Summit Entertainment. MGM soe oarspronklik de haadfinansier fan 'e film wêze, en makke dêrom ek oanspraak op 'e filmdistribúsje. Doe't dy studio de finansiering net rûn krige, sleat filmprodusint Bob Weinstein in oerienkomst mei MGM dat er fia syn bedriuw Dimension Films finansjeel byspringe soe en yn ruil dêrfoar de distribúsjerjochten yn 'e Feriene Steaten krige. Bob Weinstein en syn broer Harvey Weinstein krigen sa as útfierende produsinten it tafersjoch oer de hiele produksje yn 'e hannen.
The Brothers Grimm wie in Amerikaansk-Britsk-Tsjechyske ko-produksje, dy't makke waard foar in budget fan $88 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Newton Thomas Sigel, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Dario Marianelli.
Opnamen
De opnamen foar The Brothers Grimm setten op 30 juny 2003 útein mei in fertraging fan twa moannen. Fanwegen budgetêre perikels waard besletten de hiele film yn Tsjechje op te nimmen, om't dat nei skatting $40 oant $60 miljoen skele soe yn ferhâlding mei opnamen yn 'e Feriene Steaten. De binnendoarsênes waard filme yn 'e Barrandov Studio yn Praach. De bûtendoarsênes waarden opnommen op ferskate lokaasjes, wêrûnder it Kastiel fan Křivoklát. Nei skatting droech de produksje fan The Brothers Grimm sa'n $300 miljoen by oan 'e Tsjechyske ekonomy.
De produksje waard teheistere troch heechoprinnende rûzjes tusken regisseur Terry Gilliam en útfierende produsinten Bob en Harvey Weinstein. Harren wurkrelaasje wie al min úteinset doe't de Weinsteins harren feto útsprutsen oer ferskate akteurs dy't Gilliam caste wollen hie, lykas Johnny Depp yn 'e rol fan Wilhelm Grimm en Samantha Morton as Angelika. Op 'e filmset gie it sa mâl, dat Gilliam op in stuit poerrazen fuortrûn en de opnamen twa wiken stilleine. It hie de bedoeling west om 'e opnamen yn oktober te foltôgjen, mar úteinlik duorren se oant en mei 27 novimber.
Distribúsje
De distribúsje fan The Brothers Grimm waard yn 'e Feriene Steaten fersoarge troch Dimension Films fia Miramax Films; yn it Feriene Keninkryk troch Miramax International fia Buena Vista International; en yn Tsjechje troch Bontonfilm. De film gie op 26 augustus 2005 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre, op 4 novimber fan dat jier yn dy yn it Feriene Keninkryk, en op 11 novimber yn dy yn Tsjechje. De film waard op 4 septimber 2005 ek fertoand op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje, dêr't er de striid om 'e Gouden Liuw kânsleas ferlear fan Brokeback Mountain. Miramax hat de ferkeaprjochten op bylddragers foar The Brothers Grimm yn eigendom, wylst Metro-Goldwyn-Mayer de útstjoerrjochten foar op 'e tillefyzje besit. De film waard op 20 desimber 2005 útbrocht op dvd en yn oktober 2006 ek op blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige The Brothers Grimm negative oant mingde resinsjes. Sa neamde Roger Ebert de film yn 'e Chicago Sun-Times "in útfynsel sûnder patroan, dat himsels oer it skerm efternei sit sûnder ea in plot te finen." Ek skreau er: "De film liket wol in styl op 'e siik nei in doel, mei in ferhaal dêr't nimmen wat om jout." Yn The Washington Post skreau Stephen Hunter: "The Brothers Grimm sjocht der geweldich út, mar komt eins net yn beweging. Je sitte mar te wachtsjen oant der wat bart, en nei in skoftje begjinne jins gedachten ôf te dwalen […]". Mick LaSalle fan 'e San Francisco Chronicle skreau: "Will en Jake Grimm binne twa keardels yn it wâld, omjûn troch kompjûterprodusearre bisten, dy't oeral yn [it lân] bioskopen fol publyk yn 'e sliep falle litte."
Peter Travers fan it tydskrift Rolling Stone joech The Brothers Grimm wol in goede resinsje. Hy skreau: "As je in Gilliam-ferslaafde binne, lykas ik, dan litte jo je meifiere, sels as it skript syn swakke gryp op gearhing ferliest."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat The Brothers Grimm in fier ûndergemiddeld goedkarringspersintaazje fan 38%, basearre op 182 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[Dizze film] sit fol prachtige bylden, mar it ferhaal moat bodzje om foarút te kommen en is net bepaald betsjoenend." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet The Brothers Grimm in goedkarringspersintaazje fan 51%, basearre op 36 resinsjes.
Opbringst
The Brothers Grimm brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $37,9 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $67,4 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $105,3 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $88 miljoen betsjut dat in winst fan $17,3 miljoen. Dêr moatte lykwols de marketingkosten noch ôf, en as men wit dat Miramax dêr allinnich al yn it Noard-Amearika $30 miljoen oan útjoech, kin fêststeld wurde dat The Brothers Grimm eins flink ferlies draaide.
Bill Bryson
thumb|Bill Bryson
Bill Bryson (Des Moines (Iowa), 8 desimber 1951) is in Amerikaansk skriuwer fan reisboeken en boeken over Ingelske taal en wittenskiplike ûnderwerpen.
Bryson waard berne yn Des Moines yn Iowa. Hy studearre oan de Drake University mar hâlde der foar tiids mei op doe't er mei fekânsje yn Ingelân wie yn 1973. Doe hat er in skoft wurke yn in psychiatrysk sikehûs yn Ingelân dêr't er syn takomstige frou moete, in ferpleechkundige. Nei harren houlik ferfarden sy nei de Feriene Steaten om't Bryson syn oplieding dêr ôfmeitsje woe. Yn 1977 setten hja har ta wenjen yn Ingelân, yn Noard-Yorkshire, dêr't se oant 1995 bleaune. Fan 1995 oant 2003 wenne Bryson mei syn 4 bern yn Hanover, New Hampshire. Doe kamen hy en syn hûshâlding werom nei Ingelân.
Njonken auteur is Bryson sûnt july 2007 ek foarsitter fan de organisaasje Campaign to Protect Rural England, dy't in duorsume takomst fan it Ingelske plattelân neistribbet.
Reisferhalen
thumb|Bryson yn de [[Akademyske klaaing|regalia fan Chancellor of Durham University, mei de Katedraal op de eftergrûn, 2005]]
Ferfilming
Yn 2015 waard it boek A Walk in the Woods: Rediscovering America on the Appalachian Trail ferfilme ûnder de titel A Walk in the Woods mei Robert Redford yn de haadrol.
Olivier fan Keulen
Olivier fan Keulen, ek: Olifernus (Westfalen, ± 1170 - 27 juny 1224) gie begjin 13e iuw as kanunnik nei de dom yn Keulen. Paus Innosinsius III stjoerde him yn 1207 om in krústocht tsjin 'e Albiginzen te preekjen. Yn juny 1214 (mooglik 1217?) preke hy yn Dokkum om Dokkumers mei de krijen op de Fiifde Krústocht (1218-1221). Dat die er op itselde plak dêr't Bonifatius deamakke wêze soe. Dêrby seagen guon Dokkumers in blau krús oan de himel.
Fan dizze tocht, dêr't yndie Dokkumers oan meidienen, is yn de kroniken fan Witewierrum in ferslach opnommen, dêr't de rol fan de Fryske dielnimmers dúdlik yn beskreaun wurdt. Dizze skiednis wurdt middels in heale moanne op it wapen fan Dokkum yn oantinken brocht. Op 4 augustus 1218 die de Hollânske skipsmacht ûnder lieding fan Olivier fan Keulen mei oan it belis fan de stêd Damiate oan de yngong fan de Nyl. Yn 1222 kaam hy werom yn Westfalen út Egypte en waard it jier dêrop ta biskop keazen. Letter waard hy yn Rome noch ta kardinaal beneamd.
Ek yn Surhuzum hat 'Olifernus' preke op it tsjerkhôf yn 1223 wêrby't wer in blau krús oan de himel ferskynd wêze soe. Fierders moat er noch 'Oer de Boarn' preke hawwe.
Doe't er yn 1224 of 1227? op reis nei de stêd Grins wie waard Olivier fermoarde.
Hans de Haan
Hans Idskes (Hans) de Haan (Langsweagen, 16 maart 1925 - Meppel, 1 juny 2006) wie in Nederlânske politikus foar de VVD.
Wurk
De Haan gie nei syn stúdzje oan 't wurk by de Folkshegeskoalle yn Bakkefean en letter yn Ljouwert as fertsjintwurdiger fan it ministearje fan CRM. Healwei de jierren sechtich waard hy amtner [kolleeezje-adviseur) by de gemeente Swol dêr't hy belutsen wie by de oprjochting fan it kultureel sintrum 'Refter' en de yndustrypromoasje.
Nei syn wurk yn Swol waard hy beneamd ta boargemaster fan Borculo dêr't hy fan 1968 oant 1971 bleau. Dêrnei wie hy oant 1980 boargemaster fan Harns en tagelyk Provinsjaal Steatelid foar de VVD yn Fryslân. Fan 1980 oant 1984 wie hy boargemaster fan Den Helder. Nei syn pinsjonearring bleau De Haan aktyf as foarsitter fan de Fryske Sikehuzen en de Fryske VVV. Ek wie hy presidint-kommissaris fan de Fryske Utfeartferiening (FUV). De Haan stie bekend as humoristysk persoan dy't him út en troch goed hearre liet. Yn syn frije tiid mocht er graach sile en yn de jachthaven wêze.
Gießen
Gießen is in stêd yn de Dútske dielsteat Hessen. De universiteitsstêd is it bestjoerlike sintrum fan it Regierungsbezirk Gießen en de lânkring Gießen.
Mei de tsien kilometer westlik lizzende stêd Wetzlar yn de Lahn-Dill-Kreis foarmet de stêd in stêdekloft mei likernôch 200.000 ynwenners.
Mei in universiteit en ferskillende hegeskoallen telt de stêd in soad studinten.
Skiednis
Wilhelm von Gleiberg stifte yn 1152 in wetterkastiel yn de delte fan de Lahn en ferhûze syn sit fan it kastiel Gleiberg dêrhinne. Dêrmei waard de basis foar de lettere stêd Gießen lein. It kastiel Gleiberg dat likernôch 8 kilometer noardwestlik fan de hjoeddeiske stêd stiet, waard yn de 10 iuw troch de Konradinen stifte en gyng tsjin it ein fan de 10e iuw oer op de Lúksemboargers, dy't dêr it greefskip Gleiberg oan de Lahn stiften. It wetter joech de namme oan de stêd, om't it kastiel zu den Giezzen (oan it wetter) boud wie.
thumb|250px|left|De stêd yn de 16e iuw Yn de jierren 1530 waard de stêd fersterke mei bolwurken. Op 27 maaie 1560 ferneatige in grutte stedsbrân it noardlike diel fan de stêd. By in dieling fan it lângreefskip waard de stêd ûnderdiel fan Hessen-Marburg en sûnt 1604 fan Hessen-Darmstadt. Yn 1605 waard yn Gießen it Gymnasium Ludovicianum as latynske skoalle stifte. Op 19 maaie 1607 makke in privileezje fan keizer Rudolf II it stiftsjen fan in universiteit mooglik. Twa jier letter waard de botanyske tún iepene, ien fan de âldsten fan it lân dy't noch op de oarspronklike lokaasje leit. De pest soarge yn de jierren 1634-1635 foar in foarse tebekgong fan it ynwennertal fan de stêd.
Gießen en omkriten hiene yn de 18e iuw ferskillende kearen te lijen fan kriichsgeweld en besetting fan frjemde troepen.
Yn 1803 waard Gießen de haadstêd fan de nije provinsje Oberhessen yn it Hartochdom Hessen.
thumb|left|250px|It âlde Gießen foar de bombardeminten (1920) Op 2 desimber en yn 'e nacht fan 6 op 7 desimber 1944 bombardearre de Royal Air Force de stêd. By it twadde bombardemint waard hast de hiele histoaryske binnenstêd troch fjoerstoarmen ferneatige. Likernôch 390 minsken ferstoaren en om 30.000 minsken hinne waarden dakleas makke. It stasjon, it spoar en de militêre ynstellings fan de stêd bleaune dêrfoaroer foar it meast yntakt.
Op 11 desimber 1944 smieten 353 B-17-bommesmiters fan de United States Army Air Forces by in sletten wolkedek 731 ton eksplosiven en 1116 tonnen brânbommen ôf. In soad minsken ferstoaren yn de moannen dêrnei troch oanfallen fan leechfleanende jagers. Op 28 maart makke de yntocht fan Amerikaanske troepen foar de ynwenners in ein oan de kriich. De stêd wie foar twatredde weifage, de binnenstêd wie foar 90% ferneatige.
Nei de kriich fûn de weropbou plak. Alde perselen yn de binnenstêd waarden ta gruttere ienheden gearfoege, stritten en pleinen waarden ferbrede en de pubikle romtes waard oanpast foar it drokker wurdende ferkear. Ruïnes waarden ôfbrutsen, mar ek gebouwen dy't yn alle gefallen noch foar weropbou yn 'e beneaming kamen, lykas it 500 jier âlde riedshûs, waarden sloopt en ferfongen troch moderne bou. In tal gebouwen út dy tiid, lykas de heechbou oan de Berliner Platz en it kongresgebou, binne yntusken al wer ôfbrutsen. Sa ek it yn 1961 boude en yn 2006 ôfbrutsen stedhûs.
Gießen hie nei de kriich in Amerikaanske basis. It 'US-Depot Gießen' en de lokaasje 'Army & Air Force Exchange Service' (AAFES) hiene in wichtige funksje foar de befoarrieding fan it Amerikaanske leger yn Europa. Doe't der in ein oan de Kâlde Kriich kaam, waarden de Amerikaanske militêre aktiviteiten yn fazes ôfboud en yn septimber 2007 waard it depot hielendal sluten. De Amerikanen hawwe lykwols noch jimmeroan in militêr oefenterrein op de Hohe Warte.
Geografy
Gießen leit oan de Lahn op it plak dêr't de rin fan de rivier feroaret fan súdlike yn westlike rjochting. Om de stêd hinne lizze trije middelberchtmes: it Westerwald yn it west, de Taunus yn it súdwest en eastlik dêrfan de Vogelsberg. Allinne nei it suden ta iepenet it lânskip him nei de flakte.
Stedsyndieling
De oarspronklike stêd foarmet mei in oerflak fan om en de by 40 km² en likernôch 65.000 ynwenners de kearnstêd. Dêrnjonken hearre der noch fiif stedsdielen as Ortsbezirke by it stedsgebiet. Yn 1939 waarden Wieseck yn it noardeasten en Kleinlinden yn it súdwesten by de stêd yndield. De stedsdielen Allendorf an der Lahn yn it súdwesten en Rödgen yn it easten folgen yn 1971 en yn 1979 waard ek Lützellinden yn it súdwesten by Gießen foege.
Bernardus Schotanus à Sterringa
Bernardus Schotanus waard yn 1640 berne as twadde soan fan Christianus Schotanus à Sterringa (1603-1671 ), predikant en heechlearaar yn Frjentsjer. Hy studearre letterkunde, filosofy en medisinen yn Frjentsjer. Letter waard er yn Lyon ta medysk doktor promovearre en waard er genêshear yn Ljouwert. Boppedat folge hy ûnderwiis yn lânmjitkunde. Yn 1662 waard him frege om de it kartearingswurk fan Haacma, Gravius, Freerks en Boelens te kontrolearjen en te ferbetterjen. Dy gritenijkaarten waarden yn 1664 útjûn yn in boek fan syn heit: 'Beschrijvinge van de Heerlyckheydt van Frieslandt'. De kaarten fan Bernardus ferskynden yn 1698 yn in atlas fan Fryslân. Der wurdt wol sein dat hy as opmjitter ôfbylde stiet op de kaart fan Menameradiel út 1692.
Yn 1702 waard er foar syn bydrage oan de Fryske Atlas beneamd ta lânskipsmedikus. Hy ferstoar op 22 augustus 1704 oan in beroerte yn Ljouwert.
List fan planetoïden 48801-48900
Dit is in list fan planetoïden 48801-48900.
Wettertoer (Suderplein)
De wettertoer oan it Suderplein en de Skrâns wie foarhinne de âldste wettertoer yn 'e Frysk haadstêd Ljouwert. De toer waard yn 1888 boud op inisjatyf fan 'e in jier earder oprjochte Ljouwerter Wetterliedingmaatskippij. Reden foar de bou wiene de soargen oangeande de drinkwetterfoarsjenning y.f.m. de ferskate goalera-epidemyen dy't Fryslân yn 'e rin fan 'e njoggentjinde iuw troffen.
De wettertoer waard ûntwurpen troch arsjitekten Hidde Petrus Nicolaas Halbertsma en Jan Verheul. It bouwurk hie in hichte fan 37 m en koe 500 m³ wetter hâlde. De bou koste ƒ50.000, wat doedestiden in wier fermogen wie. It drinkwetter dat fia de wettertoer oan 'e Ljouwerter befolking taparte waard, kaam út 'e Pikmar en waard troch in pompstasjon yn Grou nei Ljouwert ta pompt. Op 22 desimber 1888 streamde it earste wetter yn 'e toer. Belangstellenden koene doe it pompstasjon besjen en it wetter priuwe. It bliek fan ferlykbere kwaliteit te wêzen mei reinwetter: it wie kristalhelder en liet yn 'e mûle gjin neismaak efter.
Nei goed tachtich jier trouwe tsjinst wie der begjin 1970-er jierren gjin ferlet mear fan 'e wettertoer om troch de swiertekrêft fan in wetteropslach op hichte de druk op 'e Ljouwerter wetterlieding te hâlden. Yn 1972, doe't er al in pear jier leech stie, waard de wettertoer dêrom yn opdracht fan 'e Gemeente Ljouwert sloopt. Dat koste ƒ60.000, mear as de boupriis, as de tuskentiidske ynflaasje bûten beskôging litten wurdt. Op in inkeld ynstjoerd brief yn 'e Ljouwerter Krante nei wie der frijwol gjin wjerstân tsjin 'e ôfbraak. Doe't in plan om yn 'e wettertoer in restaurant te fêstigjen, op 'e non rûn, wie de saak sadwaande beklonken.
Lavra
In Lavra of Laura (Syrillysk: Лавра, út it Gryksk Λαύρα; "strjitte") is in ierkristlike en letter eastersk-otterdokske delsetting fan muontsen yn de foarm fan sellen of grotten mei in sintrale tsjerke of katedraal. De muontsen libje as hearemiten yn ôfsûndering fan inoar, mar fiere wol tegearre de eucharisty en steane ûnder in mienskiplike abt.
Oarsprong
De oarsprong fan dy mienskipsfoarm lei yn it ierkristlike Egypte en Palestina fan de 4e iuw. De delsettings dêr fan hearemiten yn de wyldernis wiene it begjin: it earste lavra waard yn 328 of 335 troch Chariton de Belider yn de Sinaï stifte. In twadde stifte er yn Pharan yn de buert fan de Jordaan. Syn foarbyld waard letter folge troch û.o. Euthymius de Grutte, Gerasimus en Sabbas.
Gerasimus joech syn laura de regels dat muontsen tenei in mienskiplik libben folgje moasten. As hja geskikt wiene krigen se in sel tawiisd, dêr't se fiif dagen sûnder fjoer en sean iten yn strikte stilte wurkjend en biddend trochbrochten. Saterdeis en sneins kamen se dan tegearre foar waarm iten mei wat wyn en om de eucharisty te fieren.
Fan de mear as 130 kleasters yn Palestina foelen der yn de 4e iuw oant de 7e iuw teminsten twintich ûnder de kategory lavra. Tige ferneamd wie njonken it laura fan Pharan it troch Sabbas stifte Mar Saba, ien fan de âldste kleasters fan de Kristenheid dat troch de iuwen hinne hast altiten funksjonearre hat.
Doe't it kleasterwêzen in grutte flecht naam waard it wurd laura troch otterdokske kleasters oernommen, lykas by it Kleaster Megisti Lavra op Atos. Ek roomsk-katolike (fral uniearre) kleasters mei in eastersk-otterdokse skiednis kinne de titel "lavra" drage.
Earetitel
Yn de Russysk-Otterdokske Tsjerke wurdt it wurd lavra as earetitel brûkt foar tige wichtige kleasters:
Gymnastyk op de Olympyske Simmerspullen 2000
200px|thumb|right|It Olympysk Gymnastyk Stadion fan Sydney 2000
De Olympyske Simmerspullen 2000, ek wol de XXVIIe Olympiade neamd, waarden yn 2000 hâlden yn de Australyske stêd Sydney. De gymnastyk waard hâlden yn it Sydney SuperDome. It trampolyne springe stie foar it earst op it programma fan de Olympyske Simmerspullen
Aerofoan
In aerofoan is in muzykynstrumint dat foar it meitsjen fan lûd in luchtstream nedich hat; technysk sjoen ûntstiet by in aerofoan de klank troch triljende lucht yn in buis. Se foarmje ien fan de fjouwer oarspronklike groepen yn de klassifikaasje fan Hornbostel-Sachs.
Fierwei de measte aerofoanen binne dêrom blaasynstruminten. In piipoargel en wynoargel binne wol aerofoan mar gjin blaasynstrumint. In snoarrebonke (snorrebot) jout lûd troch it yn de loft rûn te slingerjen, wylst der fan blazen gjin sprake is.
Aerofoanen wurde sa yndield:
It Doarp Grou
It Doarp Grou is in skûtsje dat foar Grou meidocht oan it SKS-skûtsjesilen.
It hjoeddeiske skûtsje is boud yn 1909. Op 24 en 25 augustus 2009 is it 100-jierrich jubileum fan it Grouster Skûtsje It Doarp Grou fierd. Jierrenlang waard miend dat it fan 1900 wie. It ‘Piipster’ skûtsje soe fan de Pitersylster skipper Stienstra west hawwe. Yn de jierren 1958 – 1962 waard achter elkoar het kampioenskip binnenhelle mei skipper Ulbe Zwaga, dy't yn 1969 skipper waard op it skûtsje fan it Rekreasjesintrum "De Woudfennen". thumb|left|250px|Monumint skûtsje It Doarp Grou, fan [[Karianne Krabbendam, 2001]] De Grouster kommisje woe dat Albert Wester, in betûft wedstriidsiler, him opfolge. De ledegearkomst fan de SKS besleat him gjin tastimming te jaan om it helmhout yn hannen te nimmen, wêrnei't de ‘mannen mei wite petten’ út protest harren skip oan de wâl holden. Yn 1972 kaam Ulbe Zwaga werom op Grou en hy waard fuortendaliks wer kampioen. Syn opfolger Joop Mink hat twa kear it kampioenskip ferspile troch protestsitewaasjes mei de bruorren Rienk en Lammert Zwaga.
Joop syn soan Berend is kampioen wurden mei it "Doarp Grou" yn 2000 en 2001. Yn 2001 starte er net op de slotwedstriid yn Snits, fanwegen swierrichheden mei de mêst. Dat levere him 14 strafpunten op. Mar syn foarsprong wie sa grut dat er dochs kampioen waard.
Mauretaanje
Mauretaanje, folút de Islamityske Republyk Mauretaanje, is in lân yn Afrika.
Lizzing
It lân wurdt begrinzge troch:
Lânskip
Efter de Atlantyske kust lizze grutte flakten en wiidweidige plato's mei steppefegetaasje. It grutste diel fan it lân wurdt yn beslach nommen troch de Sahara mei sân- en rotswoastinen. De heechste gebieten fan Mauretaanje binne de plato's fan Adrar en Tagant op sawat 500 meter hichte.
It klimaat is tige skrok en allinnich yn it uterste suden by de rivier de Senegal lâns kin savannes waakse mei palmen en beammen. De stêden Chinguetti, Oulata, Tichit en Oudane binne fan ienich toeristysk belang. Oan de kust leit it fûgelreservaat Djoudj en it nasjonaal park Banc d'Arguin.
Skiednis
Al yn de 11e iuw wie Mauretaanje in islamitysk lân. It waard yn 1902 troch Frankryk ferovere, dy't it gebiet tafoege oan harren Frânske koloanje West-Afrika. Yn 1960 krige it ûnôfhinklikens. Mauretaanje oermastere it súdlike part fan de doetiidske Spaanske Sahara yn 1976. Troch de jierrenlange striid tsjin de guerrilla beweging Polisario moast Mauretaanje de eardere Spaanske Sahara belies jaan (tsjintwurdich de Westlike Sahara.
Nei de machtsgreep waard kolonel Ely Ould Mohamed Vall de nije presidint fan Mauretaanje. Under syn regear waarden twa jier letter demokratyske ferkiezings hâlden. Dizze ferkiezings waard wûn troch Sidi Ould Sjeikh Abdallahi dy't op 26 maart 2007 de nije presidint waard.
Religy
Wat de godstsjinst oanbelanget is sawat de hiele befolking moslim en libje yn it lân mar in pear tûzen kristenen.
Ekonomy
Troch oanhâldende drûchte is it oandiel fan de tradisjoneel nomadyske befolking tebek rûn en beheine. De fersteedliking is fierder tanommen en mar 0,2 persint fan in lân geskikt foar lânbou. Fruchtbere boulân leit by de Senegal lâns en yn oases en wadys yn it suden. It wurdt lytsskalich beboud en leveret allinnich it heechst needsaaklike. Yn de súdlike steppegoardel wurdt dien oan feefokkerij. De seefiskerij smiet it measte op troch de eksport nei oare lannen.
Anders Rozendal
Anders Minnes Rozendal (Easternijtsjerk, 27 augustus 1946) is in Fryske skriuwer.
Anders is in pakesizzer fan dichter, romanskriuwer en mei-oprjochter fan de KFFB Anders Minnes Wybenga en waakse op yn Nes. Foar syn wurk by Philips yn Drachten hat er in soad banen hân, fan fytsmakker, fabryksarbeider en hy hat op in coaster fearn. Sûnt febrewaris 2006 leit er him alhiel ta op skriuwen. Rozendal wennet mei syn frou Corry Boelens, skriuwster fan de by de KFFB útkommen roman Paadsikers, yn Ljussens.
Everwinus Wassenbergh
thumb|Everwinus Wassenbergh (Koll. [[Museum Martena)]] Everwinus Wassenbergh (Lekkum, 25 septimber 1742 – dêre, 3 desimber 1826) wie professor yn Frjentsjer. Hy joech Gryksk oan de Universiteit fan Frjentsjer en dosearre fan 1797 ôf ek Nederlânsk oan dizze universiteit. (Hy fûn nammentlik dat de beschaafde kennis onser moederspraake ûnder de studinten te winskjen oerliet.) Hy hat him wol ynsetten foar it Frysk. Hy stiet bekend as de man fan de Wassenberghse Renêssânse. Yn 1774 kaam syn Verhandeling over de eigennamen der Friesen: met ses bylagen daar toe betrekkelijk en eene toelage van friesche spreekwoorden út. Der is in hânskrift fan Wassenbergh mei de titel Bijdrage tot een Idioticon Frisicum, of verzameling van woorden en spreekwijzen, den Friezen in het bijzonder eigen (± 1780). In soad fan syn taalkundich wurk stamt út de tiid dat er yn Frjentsjer tahâlde. Yn syn Taalkundige Bijdragen tot den Frieschen Tongval I, út 1802, publisearre er foar it earst in hiel haadstik út it Nije Testamint (Mattéus 6) yn it Frysk (sawol yn it Standertfrysk, ynsafier't men dat doe al sa neame koe, as yn it oan it Hylpersk besibbe en letter útstoarne dialekt fan Molkwar).
Everwinus wie in soan fan ds. Abraham Wassenbergh (predikant te Lekkum en Miedum) en Clarissa Maria Langenhert. Op 25 oktober 1772 troude er mei de Amsterdamske Maria Ratelband. Op 30 july 1774 waard harren soan Hieronymus berne (de lettere rektor Latynske skoalle Lochem, Frjentsjer) en op 13 augustus 1785 harren dochter Clarissa Maria.
Wringeleazen
De oergrutte mearderheid fan 'e dieren (Animalia), sa'n 97%, bestiet út wringeleazen. Dêrby giet it om: Dêropta hearre fan 'e stamme fan 'e rêchstringdieren (Chordata) de ûnderstammen fan 'e manteldieren of sturtgorda's (Tunicata, foarhinne Urochordata) en de plasseleazen of kopgorda's (Cephalochordata) ta de wringeleazen. Under dy beide groepen falle de mantelfiskjes, salpen, sekpipen en sorberaten, resp. de lansetfiskjes. De rest fan 'e rêchstringdieren wurdt opmakke troch de ûnderstamme fan 'e wringedieren (besteande út 'e fisken, amfibyen, reptilen, fûgels en sûchdieren).
Party fan 'e hjirboppe neamde groepen beslane in grutter tal en in grutter ferskaat oan soarten as de hiele ûnderstamme fan 'e wringedieren. Wringeleazen ferskille yn grutte fan 'e rêddieren (Rotifera), dy't 0.05 mm mjitte, oant de reuze-inketfisk (Architeuthis dux), dy't in lingte fan 12–13 m berikke kinne. Fierwei de measte wringeleazen binne lykwols frij behindich fan lichemsgrutte. Guon groepen wringeleazen, lykas de manteldieren en de plasseleazen, binne nauwer besibbe oan 'e wringedieren as oan 'e oare wringeleazen. Dat betsjut dat de term 'wringeleazen' net folle wittenskiplike wearde hat, mar eins earder in handige sammelnamme foar lyts wrimelt is.
Strjitten yn Surhuzum
De Strjitten yn Surhuzum:
Potsjajiv Lavra
It Potsjajiv Lavra (Oekraynsk: Свято-Успенська Святогірська лавра); Svjato-Uspenska Svjatohirska lavra) yn it stedsje Potsjajiv is it op ien nei grutste kleaster fan de Oekraïne.
Oant 23 novimber 2018 wie it kleaster yn besit fan it bisdom Ternopil-Kremenets fan de Oekraynsk-Otterdokske Tsjerke (patriargaat fan Moskou), mar de Oekraynske oerheid hat it weromjaan fan de gebouwen yn 2003 weromdraaid en se oerdroegen oan it Kremenets-Potsjajiv Histoarysk-Arsjitekturaal Steatsmuseum.
Yn 2018 wennen yn it lavra likernôch 200 muontsen en 50 novisen.
Stifting
Neffens de oerlevering waard it kleaster stifte troch muontsen fan it Petsjersk Lavra, dy't yn 1240 flechtsje moasten foar de Tataren. In earste fermelding fan it kleaster datearret fan 1527. Doe't yn 1596 yn de stêd Brest, dat doe diel útmakke fan it Poalsk-Litousk Mienebest, de oergong fan de Otterdokske Tsjerke nei dy fan Rome bekend makke waard troch de foarming fan in tsjerklike uny fersette it kleaster him fûl tsjin dat beslút en waard it in sterk spiritueel sintrum fan de Otterdoksy. Yn 1597 krige it kleaster fan de lokale lâneignaresse Anna Hojska in grut stik lân en in mirakuleus ikoan fan de Mem Gods. Yn 1649 folge de bou fan in nije stiennen tsjerke foar it kleaster.
De bloeitiid fan it kleaster foel yn de earste helte fan de 17e iuw, wat te tankjen wie oan de komst fan hegumen Ivan Ivanovitsj Zjeleza, dy't as monastike namme Job hie. Hy fierde herfoarmings troch en in strikt monatyk libben.
Op 2 augustus 1675 nadere in grut Turksk-Tataarsk leger ûnder lieding fan khan Nurredin de delsetting en omsingele it fan trije kanten. De ynwenners fan oanbuorjende delsettings flechten allegear nei it kleaster, dat yn dy tiid net in goede ferdigening hie en allinne in houten ôffreding kende. Hegumen Josif Dobromirsky oertsjûge de bruorren en leken om by de ferdigening fan it kleatser de foarbea te freegjen oan de Allerhilligste Jongfaam en de muonts Job fan Potsjajiv en in hymne foar Us-Leaffrouwe te sjongen. Mei de earste wurden fan de hymne ferskynde neffens de oerlevering de Mem Gods yn it fermidden fan ingels mei swurden. Ek Job fan Potsjajiv wie te sjen en hy bûgde him foar Marije om te bidden foar de beskerming fan it kleaster. De Tataren seagen it himelske leger en begûnen op de Mem Gods en de abt te sjitten, mar de pylken kearden en ferwûnen dyjingen dy't se ôfsketten hiene. Se besochten it kleaster te bestoarmjen, mar it leger stoartte yn in gaos en begûnen yn de betizing dy't folge inoar te deadzjen. De ferdigeners fan it kleaster seagen harren kânsen no, setten de achterfolging yn en namen in soad oanfallers finzen. Guon finzenen namen it kristlike leauwe oan en bleaune foar altiten yn it kleaster.
It lavra as Gryksk-katolyk kleaster
Fan 1713 oant 1831 waard it kleaster Gryksk-katolyk, mar sels yn dy drege tiid lei it kleaster 539 wûnders fêst, dy't tarekkene waarden oan it fereare otterdokske ikoan. Sa barde it yn de twadde helte fan de 18e iuw dat de ealman en uniaat greve Nikolaas Pototski syn koetsier der fan beskuldige dat er mei wylde hynders it reau omfier riden hie. De lilke greve pakte it gewear om him del te sjitten, mar de koetsier kearde him nei de heuvel fan Potsjajiv, stiek de hannen omheech en rôp om de beskerming fan de Mem Gods fan it Potsjajiv-ikoan. Pototski skeat en dêrnei noch in pear kear, mar it wapen dat nea wegere hie skeat jimmeroan mis en de koetsier bleau yn libben. Pototski seach it as in teken en hy naam it beslút himsels en syn hiele besit oan de fierdere útbou fan it kleaster te jaan.
It kleaster wurdt wer otterdoksk
Yn 1831, nei it delslaan fan de Poalske Opstân fan 1830-1831, waard it kleaster mei in dekreet fan tsaar Nikolaas I wer in russysk-otterdoksk kleaster. Yn 1833 krige it kleaster de status fan lavra, it fjirde lavra fan it Russyske Ryk. Yn 1842 waard yn opdracht fan grevinne Anna Orlova-Tsjesmenskaja in sulveren skryn makke foar de Tsjerke fan de Hillige Trije-ienheid makke, dêr't de reliken fan de abt Job yn lizze. Yn de jierren 1861-1869 waard in 65 meter hege neobarokke klokketoer boud; folge troch de bou fan de Trije-ienheidkatedraal yn 1906 yn de styl fan de âlde Novgorod-tsjerken. Eastenryksk-Hongaarske troepen besetten yn de jierren 1915-1916 it lavra; in tal muontsen waarden op in pear nei dy't ûnderdûkten by lokale bewenners nei in finzenenkamp stjoerd. Nei de befrijing yn 1916 troch russyske troepen waard it monastike libben wer oppakt en kearde de rêst werom.
Sovjet-ferfolging
Op 1 septimber 1939 foel Hitler-Dútslân Poalen binnen. Wat letter, yn it midden fan septimber, besette de Sovjet-Uny it eastlike diel fan Poalen. It lavra, dat yn dy tiid binnen de grinzen fan it foaroarlogske Poalen lei, kaam no te lizzen yn it troch de Sovjet-Uny besette gebiet en krige no ek te meitsjen mei anty-religieuze polityk fan de kommunisten. De Sovjet's plonderden it kleaster; it reau, de masjines, it fee en de foarrieden, alles waard meinommen. Ek de skoallen binnen de kleastermuorren holden op te bestean. De novisen en jonge muontsen waarden út it lavra ferballe; allinne de âldere muontsen mochten bliuwe. Dêrmei sakke it tal ynwenners fan it lavra fan 300 oant 80. Under de anty-religieuze kampanje yn de tiid fan Nikita Chrûsjtsjov sette in nije ferfolgingsweach útein. De nije ferfolgings setten yn 1958 útein mei in foarse ferheging fan de belestings, dy't al yn 1945 ynsteld wiene. Foar it Potsjajiv Lavra betjutte it dat it foar de 10 hektare boulân 400.000 roebel ôfdrage moast. Fanôf 1961 lieten autoriteiten beslach lizze op meardere gebouwen. Yn it seminaarje, dat oan de trep nei de Hillige Poarte stiet, brochten de kommunisten in "Museum foar Ateïsme" ûnder, sadat gjin pylger it misse koe. It ûnderkommen foar de pylgers waard yn in psychiatryske klinyk transformearre. It kleaster mocht boppedat gjin minsken mear ynhiere foar it wurk op it lân. Ek fûnen nije plonderings plak en weardefolle saken en boeken ferhûzen nei musea. Om't it ferbean wie om novisen ta te litten yn it kleaster, bleaune der allinne âlde muontsen oer dy't it wurk net mear oan koene. Jeften fan otterdokske minsken holden it kleaster noch wat op de fuotten, mar yn in dekreet fan 16 oktober 1961 waarden alle organisearre pylgerreizen nei hillige plakken ferbean, hotels dêr't pylgers ferbliuwe koene waarden sletten en it wie ek ferbean om yn de kleastertsjerken de nacht troch te bringen. Om't alle maatregels om kleasters deabloedzje te litten mislearren, gyngen de autoriteiten oer op it útoefenjen fan direkte duk op elts dy't mei it lavra te krijen hie. De KGB en plysje brûkten fysike en psychologyske narderijen foar de muontsen: sûne muontsen waarden twongen om opnommen te wurden yn psychiatryske kliniken, der waarden net-besteande en optochte besmetlike syktes útfûn, muontsen dy't net geskikt wiene om tsjinst te dwaan yn it leger waarden oproppen of se waarden mishannele en nei kampen stjoerd. It tal muontsen yn it lavra wie yn 1961 dramatysk sakke; nei in pear jier ferfolging wiene der noch mar 35. It kleaster bleau lykwols iepen, itjinge mooglik te tankjen wie oan it feit dat it lavra net yn in grutte stêd mar op in frijwat isolearre lokaasje stie. Ek yn de jierren 1970-1980 bleau der noch in foarm fan narderij bestean fan de kant fan de oerheid en de KGB. Bekend is dat noch yn 1985 de heechste amtenaren yn Kiëv opdracht joegen om alle bustsjinsten nei it lavra te annulearjen, sadat de minsken dêr gjin Peaske fiere koene.
Nije tiid
Yn 1988 reizgen tûzenen pylgers nie it lavra om it millenium fan it kristenjen fan Ruslân te fieren. Fanôf dy tiid krige it lavra sûnt lange tiid wer tastimming om wer jonge novisen en nije muontsen op te nimmen. It tal bruorren woeks wer oan en it kleaster naam wer it plak yn fan ien fan de belangrykste kleasters yn de otterdokske wrâld.
Op 5 augustus 1990 besocht foar it earst yn de skiednis de krekt keazen Moskouse patriarch Aleksi II it lavra yn it ramt fan it 750-jierrich jubileum fan de stifting fan it kleaster. It kleaster naam wer de taak op om de bern en jongerein te ûnderwizen en der waard in bernekoar stifte om de tsjinsten op te fleurjen.
Yn de Oekraynsk-Otterdokske Tsjerke wie lykwols in beweging ûntstien dy't nei in folslein selsstannige status stribbe en de bannen mei it patriargaat fan Moskou trochsnije woe. Ek it kleaster waard troffen troch dy nije ferdieldheid doe't de doedestiidske abt syn ideeën oer in fan Moskou ûnôfhinklike Oekraynsk-Otterdokske Tsjerke út de doeken die. De muontsen fan it kleaster wiene lykwols net foar syn plannen te rissen en de saak rekke op skerp doe't de abt jimmeroan mear syn eigen gong gyng. De tsjinstellings kamen ta in hichtepunt en de abt waard frege it kleaster te ferlitten.
Under syn opfolgers krige it lavra dielen fan it eardere lânbesit werom, gebouwen waarden werom jûn, de psychiatryske klinyk wer frij makke foar de pylgers en yn it eardere Museum foar Ateïsme in teologyske skoalle ûnderbrocht. De Himelfeartkatedraal en de klokketoer waarden restaurearre en de tunen en omjouwing fan de Trije-ienheidskatedraal opknapt. Sûnt 1997 is it lavra stauropegiaal, dat wol sizze dat it fuort ûnder de jurisdiskje fan de metropolyt fan Kiëv en hiel de Oekraïne falt.
Yn 2011-2013 waard mei de bou fan de Transfiguraasjekatedraal in tredde katedraal oan it kompleks tafoege.
Op 15 desimber 2018 waard mei de stifting fan de Oekraynsk-Otterdokske Tsjerke (patriargaat fan Kiëv) de al besteande skuorring yn de otterdokske mienskip yn de Oekraïne formeel. Patriarch Filaret hie earder dat jier de by it patriargaat fan Moskou oansletten lavra's Petsjerk en Potsjajiv foar de selsstannige Oekraynsk-Otterdokske Tsjerke opeaske, ek al wiene de bewenners fan it kleaster trou oan it patriargaat fan Moskou. Op 5 jannewaris 2019 folge de offisjele erkenning fan de autosefale Oekraynsk-Otterdokske Tsjerke troch it Oekumenysk Patriargaat fan Konstantinopel.
Noch yn de hjerst fan itselde jier draaide it Oekraynske Ministearje fan Kultuer in beslút út 2003 werom, dat de weromjefte fan de kleastergebouwen oan de Oekraynsk-Otterdokske Tsjerke regele. De gebouwen waarden no wer oerdroegen oan it Kremenets-Potsjajiv Histoarysk-Arsjitekturaal Steatsmuseum. De réaksje fan abt Vladimir fan it lavra wie dat noch it ministearje, noch it museum, mar de Mem Gods oer it kleaster regearret.
It Doarp Huzum (skûtsje)
thumb|left|240px|It Doarp Huzum
Grutte Priis Formule 1 fan Itaalje 2019
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Itaalje 2019 yn Monza op 8 septimber. It wie de fjirtjinde race fan 21 races fan de Formule 1 yn 2019. Hy waard op it Sirkwy fan Monza hâlden. De race waard hâlden oer 53 omgongen op it 5,8 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306,7 kilometer.
It Doarp Huzum (skûtsje)
Sûnt de oankeap yn 1965 begûn hy mei in freonenclub út de Huzumer middenstân om him hinne te foarmje. Fanôf 1968 koe hy rekkenje op stipe fan de Stichting Vriendenclub Huzumer Skûtsje. Dy waard yn 1968 eigenaresse fan it skûtsje. By de oerdracht is yn kontrakt fêstlein dat by de SKS-wedstriden yn begjinsel it helmhout yn hannen is fan in neisiet fan 'pake Loadewyk'. Yn 1970 en 1971 waard Loadewyk Meeter sr twa kear efter elkoar kampioen.
Doe't dy yn 1988 op 73-jierrige leeftijd stoppe, folge syn soan Eildert him op as skipper. Der wie ôfsprutsen dat der altyd in ôfastammeling yn rjochte lijn fan Loadewyk Meeter beneamd wurde soe as skipper. Sûnt 1997 hat Eildert syn soan Loadewyk jr. de baas oan board west. Yn 2009 krige syn neef Eildert Klzn it helmhout yn hannen en dêrnei kaam syn neef Loadewyk Hidzerssoan oan it roer te stean. Mar al dizze mannen slaggen der net yn om it skip út de achterhoede wei te farren. Ek doe't hja in oar skip kochten (de 'Sûn en Wol' fan harren efterneef Siete Eildertssoan Meeter) kamen se net mear nei foaren. Yn 2017 hat Johannes Hzn Meeter, dy 't earder in twadde plak helle hie mei Langwar, in sânde plak helle mei "it Doarp Huzum".
Chordofoanen
Chordofoanen of snaarynstruminten binne muzykynstruminten dy't lûd meitsje kinne troch it triljen litten fan snaren. Ornaris wurdt it lûd fan de triljende snaar stipe troch in klankkast of resonator.
Snaarynstruminten of chordofoanen kinne op basis fan konstruksje fierder yndield wurde: en.
De luiteftigen kinne fierder ûnderferdield wurde oan de hân fan de wize wêrop't de snaren ta triljen brocht wurde.
Tokkele luiteftigen
Dy wurde bespile mei help fan in plektrum of de fingerneils of 'plôke' mei de hân/fingers Ek de Kontrabas wurdt yn net-klassike muzyk meast plôke
Siters
Siters wurde faak mei help fan mallets of hammerkes of oars wat meganisearre bespile mar gauris ek mei de fingers.
Stasjon Krabbendijke
Stasjon Krabbendijke (Kbd) is in stasjon yn de Nederlânske doarp Krabbendijke yn de gemeente Reimerswaal. It stasjon is in standertstasjon fan de Steatsspoarwegen type SS fiifde klasse en is ien fan de achtentritich stasjons dy 't ea yn dizze klasse boud is. En ien fan de njoggen stasjons fan dit type dy't noch oanwêzich is.
Chordofoanen
Siters
By de draailier wurde de snaren strutsen troch in rûndraaide houten skiif dy't mei hars ynwreaun is, by de nicelharpa mei in strykstôk.
Stasjon Krabbendijke
Gebou
It stasjonsgebou kaam yn 1863 ree, en waard iepene op 1 july 1868 foar treinreizgers doe't ek dit part fan it spoar fan Steatsline F oanlein wie. Yn 1916 is it stasjon yngreven ferboud der kaam oan de linkerkant in folsleine oanbou. It stasjonsgebou is hjoed-de-dei yn gebrûk as atelier.