cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jo Walton
Libben
Walton sette al útein mei te skriuwen doe't se noch mar trettjin jier wie, mar brocht har earste roman pas út yn 2000. Foartiid hie se in pear oanfollings op role-playing games skreaun, foar it meastepart yn gearwurking mei har doetiidske man, Ken Walton. Fierders publisearre se gedichten en wie se belutsen by it fantasy- en science fiction-fandom op it ynternet. Har earste beide romans, The King's Peace (2000) en The King's Name (2001), spylje yn in optochte wrâld dy't fierhinne basearre is op it arthuriaanske Ingelân, mei as wichtichste ferskil dat froulju der in maatskiplike rol hawwe dy't yn alle opsichten gelyk is oan dy fan manlju. It is eins in trilogy, mei't The King's Peace út twa dielen bestiet: The King's Peace en The King's Law, dy't lykwols nea los faninoar publisearre binne. Walton har trêde boek, The Prize in the Game, dat yn 2002 útkaam, is in prequel dy't yn deselde wrâld spilet, mar dan yn it buorlân, dat basearre is op it Ierlân út 'e tiid fan 'e fiif keninkriken. Datselde jiers wûn se de John W. Campbell Award for Best New Writer, in priis foar begjinnende skriuwers.
Walton har fjirde roman, Tooth and Claw (2003), dêr't se de World Fantasy Award mei wûn, wie in tige atypysk boek foar it fantasysjenre: it wie skreaun nei foarbyld fan 'e romans fan Jane Austen, Anthony Trollope en oare njoggentjinde-iuwske skriuwers, mar dan yn in wrâld dy't befolke wurdt troch draken ynstee fan minsken. Yn 2008 publisearre Walton ferskate haadstikken op it ynternet fan in ûnfoltôge ferfolch op Tooth and Claw, mei as titel Those Who Favor Fire.
Farthing (2006), it earste diel fan 'e Small Change-trilogy, wie Walton har earste science fiction-roman. It ferhaal is pleatst yn in alternative skiednis fan 'e tweintichste iuw, wêrby't Churchill yn 1940, op it hichtepunt fan 'e Slach om Ingelân, ôfset is troch in kliber Britske faksisten, dy't de befolking wiismakke hawwe dat om in "earfolle frede" mei Hitler te sluten de iennichste útwei út 'e oarloch is nei de Fal fan Frankryk. Trochdat de Britten net mear yn 'e Twadde Wrâldoarloch yn Jeropa behelle binne, reitsje de Feriene Steaten der nea by belutsen en hawwe de Dútsers de hannen frij om 'e Sovjet-Uny oan te pakken. Farthing waard nominearre foar in stikmannich prizen, mar wûn der gjint. It twadde diel fan 'e trilogy, Ha'penny, kaam yn 2007 út en wûn in Prometheus Award (as dield earste plak mei de roman The Gladiator, fan Harry Turtledove). De trilogy besleat yn 2008 mei Half a Crown, wat algemien as it swakste diel beskôge wurdt.
Sûnt hat Walton noch trije op harsels steande romans publisearre. Lifelode waard yn 2009 publisearre yn in beheinde hardcover-oplaach fan 800 eksimplaren. Mei Among Others, út 2011, wûn Walton sawol in Nebula Award as in Hugo Award, wat de beide meast prestizjeuze Amerikaanske fantasy- en science fictionprizen binne. Among Others is fierders ek ien fan mar sân boeken dy't ea nominearre west hawwe foar sawol in Nebula Award, in Hugo Award as in World Fantasy Award. Yn 2014 ferskynde My Real Children, in roman oer in frou, Patricia Cowan, dy't opnommen is yn in psychiatrysk sikehûs om't se dingen ferjit dy't se witte moatte soe en har dêrfoar yn 't plak ûnmooglike dingen tebinnenbringe kin. Sa wit se noch dat se mei Mark troude en fjouwer bern mei him krige, mar ek dat se net mei Mark, mar mei Bee troude en trije bern mei hìm krige. Se wit noch hoe't presidint Kennedy yn 1963 by in bomoanslach om it libben kaam, mar ek hoe't Kennedy yn 1964 ôfseach fan in twadde termyn as presidint nei't de Kubakrisis útrûn wie om in nukleêre oarloch wêrby't Miami en Kiëv mei de grûn lyk makke wiene. Yn My Real Children beskriuwt Walton in frou dy't yn twa ferskillende wrâlden, twa ferskillende ferzjes fan 'e skiednis tagelyk libbet, en lit se sa sjen hoe't elts inkeld libben de hiele wrâld feroarje kin.
Jannewaris 2015 kaam fierders fan Walton The Just City út, in roman wêryn't de tiidreizgjende goadinne Pallas Atene beslút om Plato syn filosofy op 'e proef te stellen. Sadwaande skept se yn 'e fiere Prehistoarje op in eilân yn 'e Middellânske See syn ideaalbyld fan de Rjochtfeardige Stêd, dat se befolket mei tsientûzen bern en in pear hûndert ferneamde lju út alle tiidrekken fan 'e skiednis. Har healbroer Apollo, dy't yntrigearre rekke is troch it minsklik bestean, sjocht dit as de útlêzen kâns om it sels ris te prebearjen, en pleatst himsels dêrom yn 'e foarm fan in stjerlik bern yn 'e Stêd. Al rillegau, lykwols, begjint Plato's ideaal yn syn foegen te kreakjen as nimmen oars as Sokrates ferfelende fragen begjint te stellen. Yn The Philosopher Kings (juny 2015) wurdt dit ferhaal ferfolge as Apollo as folwoeksene minsklik leed en lijen ûnderfynt en der mei in boatfol frijwilligers op útgiet om him te wreitsjen.
Tobrûk (festingwurk)
In tobrûk (Dútsk: Ringstand) is in betonnen lytse bunker, dy't ûnder de Twadde Wrâldoarloch troch de Dútsers boud binne neffens in standertûntwerp (Regelbau). Der waarden grutte oantallen fan oprjochte, foaral as part fan de Atlantikwall, de Westwall en de Oder-Warthe-stelling. Der waarden ferskate types boud om masinegewearen, granaatsmiters, geskutskoepels en lytsere kanonnen te ynstallearjen. Alle Ringstände hawwe it 360°- geskutsfjild mien en ûnderskiede harren dêrtroch fan bunkers mei geskut dat ien kant út sjitte kin.
Takashi Mizunuma
(28 maaie 1960) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Yokohama Marinos.
René van Vooren
René van Vooren, skûlnamme fan René Sleeswijk jr. (Amsterdam, 21 april 1931 – Blarikum, 19 novimber 1998) wie in Nederlâns akteur, komyk en produsint. Hy waard foaral beken as 'oanbringer' fan it komyske duo De Mounties.
Van Vooren wie in soan fan de teäterprodusint René Sleeswijk. Om betizing mei syn heit foar te kommen brûkte er it pseudonym René van Vooren. Yn de jierren 50 wurke Van Vooren mei ûnder oaren Tom Manders. Yn dy tiid kamen ek in pear boekjes fan him út by Jongeneel - Gouda, mei de titel: Applaus - nr 1852 en Schetsen uit het repertoire van René van Vooren - nr 1853. Yn 1960 kaam de single "Ik zing / Kippenlied" op Omega 9 35 276 út. Yn 1966 folge Van Vooren by De Mounties Fred Plevier op nei dy syn dea. Hoewol't Piet Bambergen en Van Vooren privee gjin freonen wienen, wiene se op it toaniel in tige suksesfol duo. Nei it ferstjerren fan Bambergen yn 1996 wurke Van Vooren by Joop van den Ende Producties as creative producer. Hy wie dêr ûnder mear belutsen by de André van Duin-shows. Yn 1990 naam Van Vooren tydlik de rol fan oanjouwer oer yn de Andre van Duin revue, doe't Frans van Dusschoten siik wie.
Van Vooren stoar yn de âldens fan 67 jier oan kanker.
John Martin
"John Martin" of "Johnny Martin" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Duvelsaai
Mei in duvelsaai of heksenaai wurdt it fruchtlichem ornearre fan de stjonkswammen. Ut it duvelsaai komt de poddestoel.
Heorot (koart ferhaal)
Heorot is in koart ferhaal fan it fantasysjenre, skreaun troch de Amerikaanske auteur Jim Butcher. De titel ferwiist nei de feestseal mei deselde namme yn it Aldingelske epos Beowulf. It ferhaal is skreaun yn it ik-perspektyf, en makket diel út fan 'e urban fantasyrige The Dresden Files. Yn 'e ynterne gronology fan dy searje spilet it tusken de foarfallen yn 'e romans White Night en Small Favor. Yn Heorot moat tsjoender en privee-detektive Harry Dresden in breid opspoare dy't inkele oeren nei it sluten fan har houlik ferdwûn is. Butcher skreau Heorot foar de blomlêzing My Big Fat Supernatural Honeymoon, dêr't ek ferhalen fan oare fantasy-auteurs yn stiene. It boek waard yn 2007 ûnder redaksje fan P.N. Elrod útjûn troch St. Martin's Griffin. Yn 2010 waard Heorot werpublisearre yn Butcher syn ferhalebondel Side Jobs, dy't ferskynde by de New Yorkske útjouwerij Ace Books.
Ynhâld
Harry Dresden, tsjoender en privee-detektive te Chicago, wurdt opskille troch Mac, de eigner fan syn stamkroech MacAnally's, dy't swijen suver ta in keunstfoarm ferheft hat. Dat as er seit: "Ik haw ferlet fan dyn help," is dat de earste kear dat Harry him safolle wurden efterinoar brûken heard hat yn alle jierren dat er de man ken. Hy begypt sadwaande daliks dat der wat slims oan 'e hân is, dat hy en syn ûnnatuerlik yntelliginte hûn Mouse, in reuseftige Tibetaanske mastyf dy't ôfstammet fan in godlike beskermgeast en in stjerlike hûn, hastigje har nei Mac ta. Dy befynt him op dat stuit yn 'e Long Island Pub, fuort by it honkbalstadion Wrigley Field, dêr't de Chicago Beer Association de Night of the Living Brews organisearret, in festival op it mêd fan, en wedstryd yn, it brouwen fan spesjaalbieren.
Ien fan 'e dielnimmers, in Roger Braddock, is dy moarns troud en sil dy jûns mei syn breid Elizabeth op houliksreis. Om't er lykwols in fanatyk amateur-bierbrouwer is, woed er de Night of the Living Brews net misse. Mar no is Elizabeth in pear oeren lyn ferdwûn, en Roger is der wis fan dat se net samar útnaaie soe, mei't er har al ken sûnt se beide fyftjin jier wiene. De plysje wol lykwols net nei har sykje foar't se 24 oeren fermist wurdt, dat Roger is syn rie te'n ein. Mac, sels in beleard brouwer fan spesjaalbieren, dy't op dat mêd in bytsje as mentor foar Roger fungearret, hat Harry syn help ynroppen, en Harry wit dat er dat net dien hie as er tocht hie dat it loas alaarm wie. It feit dat Elizabeth har hântaske en har mobile tillefoan efterlitten hat, wiist der ek op dat se net samar ôfset is. As Harry freget oft de lampen yn it kafee ek knippere hawwe, befêstiget Mac dat mei it antwurd: "Twaris." Magy en moderne technology kinne inoar dreech ferneare, en wylst kompjûters en kamera's oer it algemien hielendal nei de Filistinen geane as se mei magy konfrontearre wurde, oerlibje lampen it meastal, hoewol't se wol eefkes út- en dan wer oangeane.
In oare dielnimmer oan 'e Night of the Living Brews, in Caine, dat in echte bruier is, mist syn fet mei mea, in drank dy't makke wurdt fan hunich. Hy fertinkt syn rivaal Roger Braddock derfan dat dy it fet stellen hat, en Harry moat yngripe om in fjochtpartij foar te kommen. Letter makket Harry gebrûk fan 'e hierren fan 'e hierboarstel út Elizabeth har hântaske om in betsjoening út te fieren. Dêrmei fynt er yn 'e steech efter de Loon Island Pub it spoar fan in boppenatuerlik wêzen dat de jonge frou ûntfierd hat. Wylst er dêrmei dwaande is, wurdt er oanfallen troch Cain en twa fan syn maten. Hoewol't de mannen Harry oer it mad komme, kriget hy al fjouwer jier stôkfjochterslessen fan syn freondinne Karrin Murphy, dat hy wit se fan him ôf te slaan mei syn tsjoendersstêf en de help fan Mouse.
Fuort neitiid wurdt Harry oansprutsen troch Miss Gard, in lange blondine dy't as feilichheidsadviseur fan Monoc Securities ynhierd is troch maffiabaas "Gentleman Johnny" Marcone. As Harry mient dat se hjir is foar Marcone, helpt Gard him út 'e dream: it is har frije dei, en se is op jacht nei it wêzen dat Elizabeth Braddock ûntfierd hat. Ut in sporttas hellet se in ûnbidige twablêdige striidbile foar 't ljocht, wêrmei't se Harry derfan oertsjûget dat it har mienen is. Se beslute gear te wurkjen, en troch in kombinaasje fan syn betsjoening en de skerpe noas fan Mouse folgje se it spoar fan it wêzen nei in yngong fan 'e tunnels ûnder Chicago. Under de grûn bestiet nammentlik suver in twadde stêd, mei't Chicago mear as hûndert jier lang oanhâldend weisakke is yn 'e sompen, sadat der hiele gebouwen yn 'e grûn ferdwûn binne dêr't neitiid oerhinne boud is. Letter groef de maffia ûnder de Drûchlizzing tunnels foar de smokkel en yllegale ferkeap fan alkohol, yn 'e 1950-er en 1960-er jierren groeven bewenners skûlkelders foar in mooglike kearnoarloch en de oerheid hat metrotunnels oanlein en wurktunnels om 'e metrotunnels te ûnderhâlden, en gean samar troch.
Wylst Harry, Mouse en Gard omleech geane en harren speurtocht yn 'e tunnels fuortsette, fertelt Gard dat it wêzen dêr't se op jeit in grendeling is, in neikommeling fan it oarspronklike meunster Grendel, dat beskreaun is yn it Ier-Midsiuwske epos Beowulf. Grendelingen hawwe it foar de moade om jonge froulju te ûntfieren, te ferkrêftsjen en dêrnei op te fretten. Dat der diskear ek in fet mea stellen is, is in faai teken, mei't grendelingen mea nedich hawwe om fruchtber te wurden. It wêzen is dus fan doel om jongen oan te setten by Elizabeth Braddock, en dat wurdt har dea, want jonge grendelingen wurde net op 'e normale wize berne, mar klauwe en bite har in wei út it lichem fan har mem. Under har ferhaal hellet Gard de Slach by Hastings, fan 1066, oan as hie se der sels by west, en as Harry dêr op wiist, freget se oft it sa ûnoannimlik wêze soe as se dêr wier by west hie, mei't tsjoenders lykas Harry ek iuwenlang libje.
It spoar fan 'e grendeling liedt troch it territoarium fan in troep malkins, dat tige gefaarlike kateftige ierdgeasten fan it Winterhôf binne, likernôch ter grutte fan in lynks. Harry sprekt in betsjoening oer himsels, Gard en Mouse út dy't har derút sjen lit as malkins, en Gard blykt feardich te wêzen mei runemagy en brûkt in rune fan Rûtine om neat nuvers of ûnfolsleins oan 'e yllúzje fan Harry syn malkins opfalle te litten. Sa komme se ûnskansearre by de ierdgeasten lâns. Ut it praat dat se dêrby opfange, docht bliken dat it ûngewoan grutte tal malkins him hjir sammele hat om Harry op te wachtsjen en te deadzjen. Se ornearje nammentlik dat om't de grendeling yn Harry syn territoarium jaget, de tsjoender ier of let delkomme moat om mei it wêzen ôf te weven. It is harren bedoeling om dan earst Harry út 'e ljochten te helpen en syn holle by de Erlkönig te bringen om dy syn geunst te winnen, mei't Harry noch wat tegoede hat fan 'e Erlkönig (sjoch: Dead Beat). Dêrnei wolle se weromkomme om 'e grendeling te deadzjen.
Ienris foarby de malkins fine Harry-en-dy al rillegau de wente fan 'e grendeling, yn in romte dy't like grut en heech is as it skip fan in tsjerke. Elizabeth Braddock leit dêr neaken en fêstbûn op in platte stien, en it meunster, dat in ûnsjoch, tige hierrich, minsk-eftich wêzen fan 3 m lang blykt te wêzen, risselwearret om geslachtsmienskip mei har te hawwen. Harry prebearret de grendeling te deadzjen troch fjoer op te roppen, mar it ding blykt fierhinne ymmún foar tsjoenderij te wêzen. Gard falt daliks oan, en fertrout dêrby op Harry om mei in betsjoening de romte te ferljochtsjen. Se ferwûnet it meunster, mar de grendeling goait in stien nei Harry, dy't sa hurd rekke wurdt, dat er omsmiten wurdt en it skouder út it potsje kriget. Troch de pine ferliest er syn konsintraasje, mei as gefolch dat it ljocht útgiet. Yn it tsjuster heart er Gard in gjalp jaan, en dêrnei neat mear. Harry klaut wer oerein en jout Mouse opdracht om 'e malkins hjirhinne te lokjen. Underwilens praat de grendeling tsjin Gard, dy't amper noch by bewustwêzen is, en neamt har in "Geatyske slet" en in "Kiezer". Tsjin Harry foeget er dêr sydlings oan ta dat famyljerûzjes altyd it slimst binne.
Harry hastiget him de romte yn en lûkt de oandacht fan it meunster by Gard en Elizabeth Braddock wei wylst er in nije betsjoening tariedt. As de grendeling him smoare wol, en tagelyk Mouse wer by de yngong fan 'e romte ferskynt, leit Harry in nije yllúzje oer himsels en it meunster hinne, dy't him it uterlik fan 'e grendeling jout en de grendeling it uterlik fan Harry Dresden. Sadree't de malkins, dy't Mouse op 'e hakken sitte, Harry sjogge, falle se mei man en macht op him oan. De echte Harry makket ûnderwilens Elizabeth Braddock los, dy't alhiel yn panyk is, en jout Mouse opdracht om har fuort te lieden. Dêrnei helpt er Gard oerein en spilet er sels ek fan rutens. Tsjin dy tiid ûntglûpt him de yllúzjetsjoen, mar hy smyt mei syn tsjoenderij mei krêft in grutte heap skerpe bonken fan 'e eardere slachtoffers fan it meunster nei de fjochtsjende grendeling en malkins, dy't harren allegear slim ferwûnje. Teffens set er de romte mei syn magy yn ljochte lôge. Gard hellet in runestien foar 't ljocht dy't se in rune fan Spjalting neamt. Se brekt it ding midstwa en smyt it yn 'e romte. In momint letter is der in flits read ljocht en stoart hiele romte yn. Harry en Gard ûntkomme mar kwealk oan 'e dea as it plafon fan 'e tagongstunnel ek ynstoart.
Neitiid bringe se earst in besyk oan 'e earste help fan it Cook County Hospital, dêr't Harry syn skouder wer yn 't potsje set wurdt en Gard har brutsen earm yn it gips komt. Elizabeth Braddock wurdt ek hielendal neisjoen, mar hat lichaamlik neat oprûn fan har njoere aventoer. Se wurdt weriene mei har tankbere brêgeman, dy't net mear nei syn bierfestival omsjocht. Harry en Gard geane dêr wol hinne, en wurde elts traktearre op in heale liter bier fan Mac, dy't de brouwedstryd wûn hat. Harry hat dan wat fragen foar Gard, dy't tajout dat se in walkuere (in kiezer fan 'e deaden) is, en in dochter fan 'e Geatyske held Beowulf. As Harry seit dat er miende dat walkueren de keine dochters fan 'e god Odin wiene, moat Gard freeslik laitsje en jout se him in tongtút dy't alles behalven kein is. Wylst se ôfset, seit se dat har wiere namme Sigrún is.
The Dresden Files short fiction
Charles Foulkes
Charles Foulkes (Stockton-on-Tees, Ingelân, 3 jannewaris 1903 – Ottawa, Kanada, 12 septimber 1969) wie in Kanadeesk generaal fan The Royal Canadian Regiment dy't de ûnderhannelingen oer de Dútske kapitulaasje yn Wageningen fierde.
Dútske kapitulaasje
Hy waard bekend meidat er op 5 maaie 1945 yn Hotel De Wereld yn Wageningen, dêr't de befelhawwer fan de Nederlânske Binnenlânske Striidkrêften, Prins Bernhard ek by wie, mei de Dútske generaal Johannes Blaskowitz it belies jaan fan de Dútske troepen yn Nederlân bespriek.
De oare deis, sneintemiddei 6 maaie 1945, tekenen Foulkes en Blaskowitz sûnder de oanwêzigens fan parse en fotografen de kapitulaasje-oerienkomst. Neffens de offisjele skiedskriuwing barde dat yn de aula fan de Lânbouhegeskoalle tichteby Hotel De Wereld. Feitlik wie it net mear as de foar Nederlân ornearre technyske útwurking fan de kapitulaasje op 4 maaie, doe't de Dútske admiraal Von Friedeburg yn Lüneburg út namme fan de Dútske troepen yn Noardwest-Dútslân, Nederlân, Sleeswyk-Holstein en Denemarken foar de Britske fjldmaarskalk Montgomery kapitulearre.
Generaal Foulkes die ek mei oan de ûnderhannelings foar de fiedselfoarsjenning, sa't dy oerienkaam wiene yn it Akkoard fan Achterveld.
Nei de oarloch woe de Dútske generaal Paul Reichelt hawwe dat de ûndertekening fan it foar Nederlân ornearre kapitulaasjedokumint net yn de aula fan de Lânbouhegeskoalle wie, mar yn in ferrinnewearre hûs tusken de frontlinys bûten Wageningen. Generaal-majoar George Kitching hat dêroer mear as ien kear sein dat dat perfoast net sa wie. Wol hat der yn De Nude, lizzend tusken de fronten bewesten Wageningen, in petear tusken Alliëarden en Dútsers west oer fiedseltransporten oer de wei foar de hongerjende befolking fan West-Nederlân.
Yn Wageningen waard in wei nei generaal Charles Foulkes ferneamd. De eardere Ryksstrjitwei, de wei dy't by Hotel De Wereld begjint, waard omdoopt yn Generaal Foulkeswei. Charles Foulkes is ek eareboarger fan de gemeente Wageningen.
After the Gold Rush (album fan Neil Young)
After the Gold Rush is it tredde solo-album fan de Kanadeeske sjonger/lietskriuwer Neil Young en wie ien fan syn grutste súksessen. It album bestiet út meast melodieuze lietsjes, wêryn‘t de piano in belangryke rol spilet, ôfwiksele troch in pear steviger rock numers mei syn karakteristike gitaarlûd. “Southern man” is in protestliet tsjin de rassediskryminaasje yn it suden fan de F.S. De Southernrock band Lynyrd Skynyrd antwurde hjir op mei harren lied “Sweet home Alabama”. Op dit album spile Neil Young net mei Crazy Horse, mar de bassist en drummer fan dy band Billy Talbot en Ralph Molina spilen wol mei.
Tracklist
It album bestiet út de folgjende lieten.
De stjerren jouwe de beoardieling oan fan de lieten troch “The Ultimate Music Guide: Neil Young”. Op de hiemside “All Musyk Guide “ wurde de albums per artyst beoardiele. Beide beoardielingen rinne fan ien stjer (“striemin” ) oant fiif stjerren (“poerbêst)”. Dit album hat fiif stjerren krigen.
Plantesykte
De stúdzje fan de plantesykten hjit ek wol fytopatology. Plantesyktekundigen bestudearje hoe’t in ynfeksje ta stân komt, hoe grut it missen fan de opbringst is, en hoe’t jo gewaaksen minder fetber meitsje kinne.
Ferskate moderne lânbougewaaksen binne resistint foar syktes of pleagen. Dat is ek ien fan de doelen fan planteferedeling. Plantesykten kinne bestriden wurde mei in gemysk bestridingsmiddel, biologysk mei natuerlike fijannen en troch fruchtwiksel.
Skimmels
Yn Nederlân binne de skimmels de wichtichste feroarsaker fan plantesykten. Foarbylden fan troch skimmels feroarsake sykten binne:
Skimmelsykten wurde gemysk bestriden mei fungisiden. Biologyske metoaden binne der amper. Yn de biologyske lânbou besykje se de striidberens fan planten te ferheegjen, of brûke se resistinte rassen.
Baktearjes
Sykten feroarsake troch baktearjes binne skealik. Baktearjesykten binne aardich besmetlik, in plant kin him net werstelle. Gemyske bestriding is boppedat net mooglik. Foarbylden binne baktearjefjoer en woartelknobben.
Fytoplasma's
Fytoplasma's binne hiele lytse baktearjes sûnder selwant en binne besibbe oan mykoplasma’s. Se wurde troch ynsekten of fia intsjen oerdroegen en kinne by planten ferskate syktes feroarsaakje lykas it foarmjen fan blêden op it plak fan blombledsjes yn de blommen, foarming fan griene blommen, heksebiezems…
Firussen
De sykten troch firussen feroarsake lykje faak op erflike ôfwikings. Blêden wurde bûnt, soms skrolje blêden of ûntstiet in groeistoarnis. Blêdluzen binne ferneamde firusbringers. Tsjin firussen binne gjin bestridingsmiddels beskikber. Dêrom is it wichtich dat it útgongsmateriaal lykas poaters (ierdappels) of stekmateriaal firusfrij is.
Firoïden
Firoïden kinne planten ek oantaaste. Dy ha gjin aaiwytmantel en besteane allinnich út RNA of inkelstrings DNA. Ek hjir binne gjin bestridingsmiddels foar beskikber. In firoïde is in molekúl dat út in relatyf koart inkelstrings-RNA of inkelstrings-DNA bestiet. Fan dizze lêste binne mar in pear bekend; de measte firoïden besteane út RNA. It kin ferlike wurde mei in firus, mar in firoïde is folle lytser en hat gjin aaiwytmantel. Firoïden kinne har allinnich yn planten fermannichfâldigje. Der binne goed tritich soarten bekend. Firoïden binne ûntdutsen yn 1967 troch de Amerikaan Theodor Diener en binne slim fytopatogeen, it DNA befettet gjin synjalen foar oersetting yn aaiwyt. It earste firoïde dat ûntdutsen waard is ierdappelspindelknolfiroïde (PSTVd).
Firoïden binne sykteferwekkers by planten, lykas ierdappel, tomaat, komkommer en hop.
Firoïden wurde ek keunstmjittich makke foar brûken by genetyske manipulaasje. Under beskate omstannichheden is it mooglik in firus keunstmjitrich te degenerearjen ta in firoïde, dy’t dan allinnich noch út nuckleïnesoer dat himsels fermearderje kin bestiet. In firoïde is dus oars sein in neaken firus. As dizze firoïde mei it oarspronklike firus keunstmjittich fermeardere wurdt ûnder tafoeging fan nukleïnesoeren en aminosoeren, krije de firoïden de oerhân trochdat se harren flotter fermearderje.
Ieltsjes
De sykten dy’t troch nematoaden (ieltsjes of rûnwjirms) feroarsake wurde lykje bytiden op firussykten. In soad ieltsjes libje yn de grûn en taaste de woartels oan, mar der binne ek stâle-ieltsjes en blêdieltsjes. Om’t ieltsjes har muoisum ferpleatse, oppenearje dy sykten har faak pleatslik. Yn in gewaaks ûntsteane dan ‘falplakken’. Troch jierrenlang itselde gewaaks te ferbouwen, bout in ieltsjepopulaasje him op. Troch fruchtwiksel kinne jo ieltsjesykten tefoaren komme. Bekende ieltsjesykten binne ierdappelwurgens, woartelknobbe-ieltsje, bitekyste-ieltsje en roazewurgens.
Ynsekten
Pleagen dy’t troch ynsekten feroarsake wurde binne yn it grutste part fan de wrâld de wichtichste oarsaak fan opbringstferliezen. Wrâldwiid wurde ynsekten bestriden mei ynsektisiden. Yn it tuskenbeiden klimaat fan Nederlân binne benammen luzen (as oerdrager fan firussen), trips, guon rûpen en krobbelarven skealik. Ferskate blêdminearders taaste de blêden fan in soad plantesoarten oan.
Miten
Ek miten dy’t ta de Akarina hearre, kinne planten oantaaste. Foarbylden binne spint en Brevipalpus phoenicis dy’t passyblommen en oare fruchtgewaaksen oantaast.
Olympus Has Fallen
Olympus Has Fallen is in Amerikaanske aksjefilm út 2013 ûnder rezjy fan Antoine Fuqua, mei yn 'e haadrollen Gerard Butler en Aaron Eckhart. De titel betsjut "De Olympus is Fallen" (yn 'e film is de berch Olympus, yn 'e Grykske mytology it wenstee fan 'e goaden, koade foar it Wite Hûs, de residinsje fan 'e Amerikaanske presidint). It ferhaal folget spesjaal agint fan 'e Amerikaanske Secret Service Mike Banning, dy't yn ûngenede fallen is nei't it him net slagge is om 'e first lady fan 'e dea te rêden by in ferkearsûngemak. As Noardkoreaanske terroristen it Wite Hûs yn Washington, D.C. oanfalle en de presidint fan 'e Feriene Steaten yn gizeling nimme, set er lykwols alles op alles om harren tsjin te kearen. Olympus Has Fallen krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy, mar wie in kommersjeel súkses yn 'e bioskopen. Neitiid ûntstie op basis fan 'e film de Fallen-filmsearje, mei as earstfolgjende diel London Has Fallen út 2016. Olympus Has Fallen wurdt gauris betize mei in oare film oer in terroristyske oanfal op it Wite Hûs, White House Down, dy't in fearnsjier letter útkaam.
Plot
Mike Banning, in eardere kommando út it Amerikaanske Leger, stiet oan it haad fan it team fan liifwachten fan 'e Secret Service dat de presidint fan 'e Feriene Steaten Benjamin Asher en syn gesin beskermje moat. Hy hat in freonskiplike relaasje opboud mei de presidint, first lady Margaret Asher en harren jonge soan Connor. As it presidinsjele konfoai mei de kryst jûns let by snie oer beïzele wegen út 'e presidinsjele bûtenpleats te Camp David nei de Amerikaanske haadstêd Washington, D.C. riidt, slacht it needlot ta. Op in brêge oer in tichtferzen rivier rekket de presidinsjele limûsine mei de presidint en de first lady deryn belutsen by in ferkearsûngemak mei in fuortglydzjende auto fan 'e Secret Service. De limûsine komt op prekêre wize oan 'e stikkene reling fan 'e brêge te hingjen. Banning wit de presidint te rêden, mar net de first lady, foar't de auto yn 'e djipte stoart en troch it iis yn it tsjustere wetter fan 'e rivier sakket.
Oardel jier letter hat Banning in kantoarbaan yn it gebou fan it Amerikaansk Ministearje fan Finânsjes, dêr't de Secret Service ûnder falt. Hy is net mear belutsen by de deistige beskerming fan 'e presidint en syn soan, om't er foar Asher it ûngemak symbolisearret dêr't syn frou by omkommen is. Hoewol't de presidint him neat ferwyt, om't er rasjoneel wit dat Banning de dea fan Margaret net foarkomme kinnen hie, wol er net dat it ûngemak him eltse dei op 'e nij ûnder de noas wreaun wurdt. Op 'e dei dat Banning oan Lynne Jacobs, de direktrise fan 'e Secret Service, freget om oar wurk foar him te finen, om't er gek wurdt as der noch langer de hiele dei efter in buro sitte moat, ûntfangt presidint Asher yn it Wite Hûs de Súdkoreaanske premier Lee Tae-Woo foar koartseftich oerlis oer de oanboazjende sitewaasje oan 'e grins tusken Súd-Koreä en it kommunistyske Noard-Koreä.
Koart nei it begjin fan dy moeting kringt in mei raketten en masinegewearen tarist transportfleantúch it loftrom boppe it Wite Hûs binnen. It tastel sjit twa strieljagers fan 'e Amerikaanske Loftmacht del dy't derop ôf geane, en fljocht dêrnei leech oer de National Mall, fan it Tinkteken foar Lincoln nei it Wite Hûs, wylst de ynsittenden sûnder ûnderskied fan persoan mei harren masinegewearen de minsken op 'e grûn delmeane. Ek de skerpskutters op it dak fan it Wite Hûs wurde op dy wize útskeakele foar't it fleantúch troch in yn tûzen hasten optromme trêde strieljager delsketten wurdt en delstoart op it Sudergazon fan it Wite Hûs, nei't it yn it foarbygean noch it Washington Monumint ferrinnewearre hat. Banning, dy't dit barren sjocht út syn kantoar yn it Ministearje fan Finânsjes, dêr't er útsjoch wei hat op 'e National Mall, hastiget him nei it Wite Hûs ta. Dêrbinnen wurde presidint Asher en syn stêf, de oare Amerikaanske pommeranten en premier Lee ûnderwilens troch de Secret Service evakuëarre nei it Presidential Emergency Operations Center (PEOC), in ûndergrûnske bunker ûnder it Wite Hûs.
De Amerikaanske autoriteiten miene dat de sitewaasje, nei it delsjitten fan it fijannige fleantúch, wer ûnder kontrôle is, mar neat is minder wier. Inkele tsientallen lju mei in Eastaziatysk uterlik, dy't har middenmank de toeristen en oare lju befine dy't op 'e dyk foar it Wite Hûs gearklofte binne, sette útein mei in grûnoanfal op it Wite Hûs. Understipe troch swiere masinegewearen en raketwerpers weve se handich ôf mei de leden fan 'e Secret Service dy't de residinsje ferdigenje. Tagelyk falt in diel fan 'e liifwachten fan premier Lee harren eigen kollega's en de Secret Service yn 'e rêch oan. Banning smyt him yn 'e striid en wit kontakt te meitsjen mei de Secret Service as dy yn it Wite Hûs tebekdreaun wurdt. De oanfallers kringe de residinsje binnen en meitsje yn 'e gongen fan it Wite Hûs jacht op 'e lêste ferdigeners oant se dyselden allegear deamakke hawwe.
Liedend Secret Service-agint Roma nimt, foar't er ombrocht wurdt, fia syn earke kontakt op mei syn baas Jacobs om te melden dat "de Olympus" (koade foar it Wite Hûs) "fallen" is. Banning is de iennichste dy't yn libben wit te bliuwen. Yn it PEOC falle de liifwachten fan premier Lee, ûnder wa Dave Forbes, in âld-agint fan 'e Secret Service, ûnferwachts de liifwachten fan presidint Asher oan en fermoardzje harren om dêrnei de presidint, premier Lee, fise-presidint Charlie Rodriguez, minister fan Definsje Ruth McMillan en ferskate oare pommeranten yn gizeling te nimmen.
Yn 'e bunker ûnder it Amerikaanske Kapitoal komt in krisisteam gear dat it regear oer de Feriene Steaten oernimme moat. Oan it haad dêrfan stiet Allan Trumbull, de foarsitter fan it Hûs fan Offurdigen, dy't neffens it Amerikaanske steatsbestel no de lieding kriget as waarnimmend presidint, no't sawol de presidint as de fise-presidint gizele wurde. Syn wichtichste adviseurs binne Lynne Jacobs, de direktrise fan 'e Secret Service, en generaal Edward Clegg, de stêfsjef fan it Amerikaanske Leger. De lieder fan 'e terroristen nimt troch byldbeljen kontakt op mei Trumbull en begjint mei it live eksekutearjen fan premier Lee, wêrnei't er easket dat de Feriene Steaten al harren troepen weromlûke sille fan it Koreaansk Skiereilân en de Amerikaanske Sânde Float út 'e Japanske See en de Eastsineeske See, sadat Noard-Koreä de (yn syn wurden) "ûnderbrutsen boargeroarloch" einlings yn syn foardiel besljochtsje kin. As dat net bart, sil er begjinne mei it eksekutearjen fan 'e Amerikaanske gizelders.
De lieder fan 'e terroristen hat ek noch in oar doel: hy is fan doel om in obskuer Amerikaansk militêr softwareprogramma te aktivearjen dat Cerberus hjit. Dêrmei is it foar it Amerikaanske regear mooglik om, yn gefal fan in lansearring by fersin, in Amerikaanske nukleêre raket yn 'e loft ûntploffe te litten, dus foar't er earne ynslaan kin. Om dat programma te aktivearjen hat er ferlet fan trije koades, dy't yn it besit binne fan presidint Asher, minister fan Definsje McMillan en de stêfsjef fan 'e Amerikaanske Striidkrêften admiraal Joe Hoenig, dy't alle trije fêstsitte yn 'e presidinsjele bunker. As Noard-Koreä tagong ta Cerberus kriget, kin it alle Amerikaanske nukleêre wapens nei lansearring ferneatigje, wat betsjut dat de Feriene Steaten Noard-Koreä net mear treffe kinne, mar oarsom wol.
Banning wit Connor op te spoaren foar't Kang syn mannen de jonge fine kinne, en lit him fia in âld fentilaasjekanaal út 'e kelder nei de tún fan it Wite Hûs klimme, dêr't er opwachte wurdt troch Amerikaanske kommando's dy't him yn feilichheid bringe. Nei't Banning noch ferskate Noardkoreänen út 'e ljochten holpen hat, stjoert Kang de ferrieder Forbes efter him oan. Om't Banning syn âld-kollega fertrout, wit dy him op in hier nei oer it mad te kommen, mar yn it dêropfolgjende gefjocht wurdt er Forbes oermânsk. As er him freget wêrom't er syn lân ferret hat, wit de ferbittere, mislearre Forbes inkeld te sizzen dat er earne paadbjuster rekke wêze moat. Banning jout him in kâns om it noch wat goed te meitsjen, troch Kang foar te ligen dat er him (Banning) deamakke hat. Forbes docht dat yn 'e folle wittenskip dat Banning him likegoed net libben efterlitte kin.
Underwilens bepraat generaal Clegg foarsitter Trumbull om in wraam op it Wite Hûs te dwaan troch in ôfdieling Navy SEALs, de kommando's fan 'e Amerikaanske Marine, mei seis Sikorsky UH-60 Black Hawk-helikopters op it dak ôf te setten. Banning warskôget noch dat de Noardkoreänen beskikke oer de Hydra 6, in avansearre foarm fan loftdoelgeskut, mar Clegg wol net nei him harkje. De oanfal fan 'e SEALs rint út op in ramp. Banning wit de Hydra úteinlik te ferneatigjen, mar net foar't Kang-en-dy fiif fan 'e seis helikopters delsjitte. Ien stoart del op it dak fan it Wite Hûs en rjochtet dêrby mear skea oan as de Noardkoreänen oant no ta dien hiene. Banning wit mar nauwerneed oan 'e dea te ûntsnappen. Neitiid eksekutearret Kang by wize fan represaillemaatregel fise-presidint Rodriguez. Dan bynt Trumbull yn en jout er opdracht ta de weromlûking fan 'e Amerikaanske troepen út Súd-Koreä.
Nei't Banning alle kommunikaasje út 'e presidinsjele bunker wei platleit, sadat Kang gjin live eksekúsjes mear útfiere kin, besiket Kang minister fan Definsje Ruth McMillan op it bordes fan it Wite Hûs foar it each fan 'e nijskamera's terjocht te stellen. Yngripen fan Banning, dy't Kang-en-dy ûnder fjoer nimt, komt dat lykwols foar. Yn 'e gaos wit McMillan út te naaien en wurdt yn feilichheid brocht troch Amerikaanske kommando's op it Noardergazon. Kang wit te ûntkommen nei de presidinsjele bunker, mar ferskaten fan syn mannen wurde troch Banning deade. As Trumbull ien fan Kang syn oare easken ynwilliget, om in helikopter te stjoeren dêr't hy en syn gizelders mei ûntkomme kinne, klaaie de terroristen harrensels en de gizelders yn deselde swarte kladen en bivakmûtsen, sadat se net faninoar te ûnderskieden binne. As se sa it Wite Hûs út komme, doare Amerikaanske skerpskutters net te sjitten út eangst dat se ien fan 'e gizelders ombringe sille. Wannear't de helikopter mei terroristen en gizelders deryn opstiget, ûntploft it tastel ynienen, wêrby't alle ynsittenden omkomme. It wurdt al rillegau dúdlik dat de terroristen harsels en har gizelders opblaasd hawwe.
Trumbull, Clegg en Jacobs miene dat Kang en presidint Asher dea binne, mar dat wol Banning net oan, om't it him neat foar Kang taliket. Boppedat, wêrom sa yngeand besykje om Cerberus te aktivearjen om no ynienen op te jaan? It docht bliken dat Banning gelyk hat, want Kang is mei inkeld trije oare terroristen en presidint Asher yn 'e bunker efterbleaun, dêr't er troch hackingstechniken de koade fan Asher brekt en Cerberus aktivearret. Dat soarget foar wat betizing by de Amerikanen, oant se beseffe dat er fan doel is om it hiele Amerikaanske nukleêre wapenarsenaal yn 'e lansearsilo's ta ûntploffing te bringen, wat de Feriene Steaten yn in nukleêre holokaust stoarte soe. As Kang en syn mannen mei Asher de bunker ferlitte om temûk út te piken, wurde se opwachte troch Banning, dy't de lêste trije ûnderhearrigen fan Kang útskeakelet. Asher rekket swierferwûne as er besiket tsjin te kearen dat Kang sels him mei de slaanderij bemuoit. De wurch striden Banning giet dan it gefjocht mei de noch frisse Kang oan en wit him nei in lange wrakseling oermânsk te wurden en te deadzjen.
Mei noch mar sekonden oer foar't de Amerikaanske nukleêre wapens ôfgean sille, wit Banning yn 'e presidinsjele bunker (it iennichste plak dêr't dat mooglik is) Cerberus út te setten mei tillefoanyske ynstruksjes fan Clegg en plakferfangend direkteur fan 'e NSA Ray Monroe. As de dage oan 'e loft is, mankepoatsje Banning en Asher it Wite Hûs út, wêrnei't de presidint fuortendaliks nei it sikehûs brocht wurdt. Banning giet dêr ek hinne, mar benammen om syn frou Leah, dy't ferpleechkundige is, op te sykjen. Letter, as de Feriene Steaten de skok en skea fan 'e terroristyske oanfal te boppen begjinne te kommen, hat Banning syn âlde baan weromkrigen fan haad fan it team liifwachten fan 'e Secret Service dat de presidint en syn soan beskermet.
Produksje
Olympus Has Fallen waard regissearre troch Antoine Fuqua nei in senario fan Creighton Rothenberger en Katrin Benedikt. Foar harren wie it it earste skript dat se ea skreaune. It waard yn maart 2012 ferkocht oan filmstudio Millennium Films. As produsinten wiene Fuqua, haadrolspiler Gerard Butler, Alan Siegel, Ed Cathell III, Danny Lerner en Mark Gill by it projekt belutsen foar Millennium Films en Nu Image. Foar de film wie in budget beskikber fan $70 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Conrad W. Hall, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Trevor Morris.
De opnamen setten mids july 2012 útein en fûnen plak yn Shreveport, yn 'e Amerikaanske steat Louisiana. Om't dat safier fan 'e setting fan 'e film yn Washington, D.C. ôf leit, waard foar Olympus Has Fallen omraak gebrûk makke fan special effects yn 'e foarm fan kompjûtergenerearre bylden. Sa waard de begjinsêne, wêryn't de first lady mei de presidinsjele limûsine fan in brêge glidet, frijwol hielendal foar in greenscreen filme, wylst de eftergrûn yn 'e postproduksje mei de kompjûter tafoege waard. Fan it Wite Hûs waarden in fasade en yntree fan 'e grûnferdjipping boud, wylst de boppeferdjippings mei de kompjûter tafoege waarden.
Distribúsje
De distribúsje fan Olympus Has Fallen waard fersoarge troch FilmDistrict. De film gie op 18 maart 2013 yn Hollywood yn premiêre, en iepene dêrnei op 22 maart yn 'e Amerikaanske bioskopen. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde op 15 maart 2013 by platemaatskippij Relativity Music Group. Olympus Has Fallen waard op 13 augustus 2013 útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Olympus Has Fallen mingde resinsjes. In protte resinsinten ferlieken de film, faak ûngeunstich, mei soartgelikense aksjefilms út it ferline, lykas Die Hard (1988) en Air Force One (1997). Ek wie der in protte krityk op 'e mjitte fan it geweld yn 'e film. Richard Roeper fan 'e Chicago Sun-Times fûn fral de styl en it tempo sterk op Die Hard lykjen. Hy neamde Olympus Has Fallen "gewoan tefolle in bleke Die Hard-kloon" en parte de film in 6 op in skaal fan 1 oant 10 ta.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Olympus Has Fallen in midsmjittich goedkarringspersintaazje fan 48%, basearre op 186 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] is fier fan orizjineel, mar profitearret fan 'e strakke rezjy fan Antoine Fuqua en in sterke aktearprestaasje fan Gerard Butler – en dat is miskien krekt genôch foar aksjefans." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Olympus Has Fallen in goedkarringspersintaazje fan 41%, basearre op 30 resinsjes.
Resultaat
Olympus Has Fallen brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $98,9 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $70,3 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $169,2 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $70 miljoen betsjut dat in winst fan $99,2 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Olympus Has Fallen ûnderfûn frijwat konkurrinsje fan (en wurdt gauris betize mei) in oare film oer in terroristyske oanfal op it Wite Hûs, White House Down, dy't in fearnsjier letter útkaam.
Ferfolchfilms
Nettsjinsteande alle krityk fan 'e filmkritisy wie Olympus Has Fallen in oansjenlik kommersjeel súkses. Dat late ta it ûntstean fan in filmsearje mei de namme Fallen. Anno 2021 binne der twa ferfolchfilms makke, beide mei Gerard Butler yn 'e haadrol as Mike Banning: London Has Fallen (2016) en Angel Has Fallen (2019). Ferskate oare films oer Banning binne yn preproduksje.
Inketfiskswam
De Inketfiskswam (Clathrus archeri, synonym: Anthurus archeri) is in skimmel út de grutte famylje Phallaceae, sis mar de stjonkswammefamylje.
Beskriuwing
De foarm fan de skimmel docht tinken oan de tentakels fan de inketfisk. Ynearsten ûntstiet der in aaifoarmige bol, it saneamde duvelsaai, dêr't meardere lange readkleurige tentakels út komme en dan út inoar waakse. Om de swam hinne hinget in nei kadavers stjonkende rook, itjinge tal fan miggen oanlûkt.
Foarkommen
De inketfiskswam komt oarspronklik út Austraalje en Tasmaanje en wurdt sûnt 1921 fûn yn Europa. Der wurdt tocht dat der spoaren fan de swam meinommen binne troch de Australyske troepen, dy't yn de Earste Wrâldkriich yn Europa meifochten. In oare teory is dat skimmel mei de ynfier fan Australyske wol yn Europa telâne kaam. Wis is dat snypsel fan hout it fierder fersprieden fan de inktfiskswam holpen hat.
De soarte is noch seldsum yn Nederlân, mar komt wol jimmeroan mear foar yn wiet greidelân en/of yn in boskeftige omjouwing.
Yn oktober 2020 helle it foarkommen fan in koloanje inketfiskswammen oan de Kolfbaan yn Burgum it nijs.
Atsushi Natori
(12 novimber 1961) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Urawa Reds.
Sint-Joariskleaster (Homs)
It Deir Mar Georges (Arabysk: دير مار جرجس) of Sint-Joariskleaster is in antiochysk-otterdoksk kleaster yn it doarp Humaira by Marmarita, in plak yn de provinsje Homs, fiif kilometer noardwestlik fan it kastiel Krak des Chevaliers yn Syrje. It kleaster falt ûnder it gryksk-otterdokske Patriarchaat fan Antiochje.
It kleaster stiet yn de saneamde "Delling fan de Kristenen" (Wadi al-Nasara / وادي النصارى) en leit oan de romeinske wei fan Tripoly nei Homs. It is sûnt de 6e iuw in regionaal sintrum fan de gryksk-otterdokske tsjerke. Fan de 32 doarpen yn de delling binne tsjintwurdich 27 noch kristklik. Fan de oare fiif doarpen wurde hjoed-de-dei fjouwer foar it measte bewenne troch Alaviten en ien, it doarp al-Hisn, is soennitysk woarn.
Skiednis
Neffens de oerlevering soe it kleaster yn de 6e iuw toch Justinianus I stifte wêze, mar histoaryske boarnen binne der net. De Perzyske moslim at-Tabarī (839–923) makke foar it earst melding fan it kleaster.
By de moderne tsjerke giet it om in weropbou út 1857. Yn it kleaster binne lykwols in soad âldere saken bewarre bleaun dy't yn it kleaster útstald wurde. De yngong giet troch in trijefâldige bôge mei twa sintrale pylders fan byzantynske komôf. In âlde grutte stien mei religieuze foarstellings is yn de súdlike poarte fan it kleaster te sjen. De houten ikonostase yn de tsjerke is fersierd mei prachtich fykwurk en foarmet in keunstwurk fan grutte wearde. De ikonanen stellen ferskillende foarstellings út it libben fan Jezus foar.
Under de binnenhôf fan it kleaster is in âldere, 13e-iuwske kapel mei in lytsere ikonostase dy't teminsten trije iuwen âld is. De ikoanen fan dy ikonostase stelle sênes út it libben fan de hillige Joaris foar, in populêre hillige fan it easterske kristendom. Op dat legere nivo is ek in tagong dy't nei alle gedachten de tagong wie fan it oarspronklike 6e-iuwske kleaster.
It Joariskleaster besit noch in soad âlde foarwerpen, lykas krusen, manuskripten, boeken, fykwurk, tsjelken, ensafuorthinne. Ek wurdt dêr in manuskript bewarre fan de kalyf Umar ibn al-Khattab, in ferhanneling oer de relaasje tusken moslims en kristenen.
Boargerkriich
De Syryske Boargerkriich brocht it Joariskleaster yn grut gefaar. Yn augustus 2013 waard it troch islamityske ekstremisten oanfallen. Frijwillers fan de militêre takke fan de Koerdyske PKK wisten de oanfal op it kleaster mei súkses te ferdigenjen. By de ferdigening ferlearen alve kristlike soldaten it libben, mar de ekstremisten waarden twongen harren werom te lûken yn it gebiet om it Krak de Chevalliers hinne en slaggen der net yn om it kleaster te ûntwijen.
Yn de Goede Wike fan 2014 waard in skoalle by it kleaster rekke troch in mortieroanfal. By de oanfal waarden ferskate bern deade en ferwûne.
Kimber Blake
Kimber Blake (20 febrewaris 1978) is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2000. Neffens har offisjele opjefte is se 1.60 m lang, mei in gewicht fan 48 kg en kupmaat 36D. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Kimberly Blake, Kimber en Pepper.
Vatta's Peace
Vatta's Peace is in science fiction-romansearje fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwster Elizabeth Moon. De titel betsjut: "Vatta's Frede" of "De Frede fan Vatta", en ferwiist nei de haadpersoan en har famylje. De rige heart ta it subsjenre fan 'e militêre science fiction en is in ferfolch op Moon har eardere pentalogy Vatta's War. It earste diel fan Vatta's Peace ferskynde yn 2017.
Ynhâld
Yn Vatta's Peace ferfettet Elizabeth Moon har ferhaal oer de aventoeren fan Kylara "Ky" Vatta, in telch út in foaroansteande famylje fan romtekeapfarders fan 'e planeet Slotter Key. Nei in drege oarloch hie Ky yn Victory Conditions, it lêste diel fan Vatta's War, einlings ôfweefd mei it ferbûn fan piraten dat ferantwurdlik wie foar it útmoardzjen fan har famylje. Se soe no as in oarlochsheldinne nei har thúswrâld weromkeare moatte, mar dêr oankommen stoart har romtefear troch sabotaazje del op in ûnherberchsum en dreech berikber diel fan 'e planeet. Dan docht bliken dat noch net al Ky har fijannen dea binne.
Everybody Knows This Is Nowhere
Everybody Knows This is Nowhere is it twadde solo-album fan de Kanadeeske sjonger/lietskriuwer Neil Young en it earste mei syn begeliedingsband Crazy Horse (earder: the Rockets).It album is útbrocht yn 1969, it selde jier wêryn ’t Neil Young foar it earst gearwurke mei Crosby, Stills & Nash. Op it album steane sawol sêftere, melodieuzere ferskes as lûdere muzyk. De lieten “Cowgirl in the sand” en “Down by the river” duorje sa’n 9 oant 10 minuten en dêr sitte lange, rûge gitaarsoloos yn.
Tracklist
It album bestiet út de folgjende lieten.
De stjerren jouwe de beoardieling fan de lieten oan troch “The Ultimate Music Guide: Neil Young”. Op de hiemside “All Musyk Guide “ wurde de albums per artyst beoardiele. Beide beoardielingen rinne fan ien stjer (“striemin” ) oant fiif stjerren (“poerbêst)”. Dit album hat fiif stjerren krigen.
Central Intelligence
Central Intelligence is in Amerikaansk-Sineeske aksjekomeedzjefilm út 2016 ûnder rezjy fan Rawson Marshall Thurber, mei yn 'e haadrollen Dwayne Johnson (The Rock) en Kevin Hart. De titel is in ferwizing nei de CIA (Central Intelligence Agency, "Sintraal Ynljochtinge-agintskip"), hoewol't it, by wize fan wurdboarterij, ek oerset wurde kin as "Sintrale Yntelliginsje". It ferhaal giet oer in pear mannen dy't op deselde middelbere skoalle sitten hawwe en nei tweintich jier wer kontakt krije, wêrnei't ien fan harren, in saaie boekhâlder, troch de oare, in CIA-agint, tsjin wil en tank behelle wurdt yn in spionaazjesaak. Central Intelligence krige oer it algemien positive resinsjes, mei lof foar it aktearjen fan Johnson en Hart, hoewol't der krityk wie op it senario.