cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Garmerwolde
Skiednis
Yn de midsiuwen bestie it gebiet út fean. De ferkavelingspatroanen litte sjen dat it doarp ûntstien is troch it oanmeitsjen fan it lân fanôf de westlike kant fan de Fivelboezem. Leadrjocht op de ferkavelingsrjochting ûnstiene der assen mei bewenning, werfan't Garmerwâlde de lêste wie. Dernei stjitten se op it oanmeitsjen fanôf de westlike kant fan de Hunze, fan wêrút Noarddyk ûntstie. De Borchsleat (Borgsloot) foarmet de grins tusken de twa ferkavelingsassen.
De earste bewenning yn Garmerwâlde datearret út de 11e of 12e iuw. Yn de omkriten fan it doarp hawwe eartiids twa boargen stien. Nei alle gedachten is it doarp nei ien fan de boargen, Gelmersma, ferneamd. De oare boarch wie de Tackenboarch.
It besjen wurdich
De romanogoatyske tsjerke fan it doarp mei de frijsteande toer datearret út likernôch 1250.
Tusken Garmerwâlde en Thesinge stiet de Langelandstermûne, in poldermûne út 1829.
Fjirdegraads besibskip
In fjirdegraads besibskip of fjirdegraads sibskip is de bân fan bloedsibskip dy't men mei beskate minder direkte leden fan jins famylje ûnderhâldt. Dêrby giet it om 'e relaasjes mei jins betoerpake en betoerbeppe, betoerpake- en -beppesizzer, oerâldomke en oerâldmuoike, oerâldomke- en -muoikesizzer, en efterneef en efternicht. Mei fjirdegraads famylje dielt men 6¼% fan jins genetysk materiaal.
Marie Popelin
thumb|Marie Popelin Marie Popelin (Schaarbeek, 16 desimber 1846 - Brussel, 5 juny 1913) wie in Belgyske foarfjochtster fan de frouljusrjochten. Sy krewearre mei Isabelle Gatti de Gamond foar ûnderwiis foar famkes en waard sels de earste froulike doktor yn de rjochten.
Mei 37 jier sette hja yn 1883 úten mei har rjochtestúdzje oan de Université libre de Bruxelles. Nei har ôfstudearjen frege hja yn 1888 tagong ta it berop fan advokaat oan de baly fan Brussel. It Hof fan berop fersmiet har fersyk lykwols op 12 desimber 1888 mei arguminten oer de natuer fan de frou en har sosjale rol. Popelins kassaasjeberop waard ôfwiisd mei it argumint dat de wet soks net regele. De 'saak Popelin' krige in soad omtinken en wie wichtich yn de bewustwurding fan it feminisme.
Yn 1892 stichte Popelin de Ligue belge du droit des femmes ('Belgyske Liga foar Frouljusrjochten'), ûnder oaren yn 'e mande mei Isala Van Diest, de earste Belgyske froulike dokter. It troch har yn 1897 yn Brussel organisearre Internationaal Feministisch Congres joech fral byfal yn it bûtenlân. Yn 1905 stichte hja de Belgyske ôfdieling fan de Conseil international des femmes, de noch altyd besteande 'Nasjonale Frouljusried'.
Keppelings om utens
]
Sabotaazje
Sabotaazje is in opsetlike die mei as doel de posysje fan 'e tsjinstanner of fijân te ferswakjen. Dêrby wurdt besocht troch it tapassen fan behinderings, fersteurings en/of fernielings de besteande oarder skea ta te bringen. De term komt fan it Frânske sabotage, dat weromgiet op 'e grutte stakings fan 1886 yn it Waalske yndustrybekken om Luik hinne. Yn dy tiid droegen de arbeiders swiere klompen, mei't sok fuotark ek tsjinne as feilichheidsskuon. Doe't der in heechoprinnend arbeidskonflikt ûntstie (dêr't úteinlik tsientallen wurknimmers de dea by fûnen), smieten de arbeiders in klomp (Frânsk: sabot) tusken de rêden fan 'e masines yn 'e fabriken om 'e produksje stil te lizzen en de ynset fan stakingsbrekkers sinleas te meitsjen. In oare útlis fan it wurd is dat Belgyske spoarweiarbeiders by de grutte staking fan 1905 de spoarrails ûntdiene fan 'e keppelplaten dêr't se mei fêstmakke wiene, dy't yn it Frânsk sabots hieten.
Yn tiden fan oarloch wurdt de term 'sabotaazje' benammen brûkt om 'e ta skansearring of ferneatiging fan essinsjele fasiliteiten liedende aktiviteiten te omskriuwen fan in yndividu of in groep lju dy't net ûnderdiel útmakket fan it geregelde leger. Yn 'e Nederlânske kontekst giet it dan al rillegau oer de aksjes fan it ferset yn 'e Twadde Wrâldoarloch, dat besocht de doelen en foarsjennings fan 'e nazy-Dútske besettingsmacht te ûndergraven. Ien fan 'e bekendste sabotaazje-aksjes út 'e Twadde Wrâldoarloch wie de swierwettersabotaazje, wêrby't it Noarske ferset de plannen fan 'e nazys om in atoombom te produsearjen sadanich behindere dat dy jierren fertraging oprûnen. By sabotaazje-aksjes kinne behalven fitale fasiliteiten, lykas fabriken, keardammen, publike tsjinsten of opslachplakken foar wichtige foarrieden, ek persoanen it doelwyt wêze dy't in krúsjale rol ferfolje binnen de fijannige organisaasjestruktuer. Troch de partij dêr't de sabotaazje tsjin rjochte is, wurde sokke aksjes yn 'e regel útlein as in foarm fan terrorisme.
Ewan McGregor
Ewan McGregor (útspr.: ['ju:ən mək'ɡrɛɡər], likernôch " jû -un mek- greg -gur"; folút: Ewan Gordon McGregor; Perth (Skotlân), 31 maart 1971) is in Skotsk akteur, sjonger, regisseur en dokumintêremakker mei in dûbele Britsk-Amerikaanske nasjonaliteit, dy't in protte súkses hân hat mei filmhûsfilms, mar ek mei grutte Hollywood-produksjes. Hy is it bekendst fan films as Trainspotting, Moulin Rouge! en de Star Wars-prequeltrilogy, wêryn't er de rol fan 'e (jonge) Obi-Wan Kenobi fertolke. Behalven op it wite doek is McGregor ek aktyf as toaniel- en musicalakteur en hat er ferskate populêre dokumintêresearjes makke oer de tochten dy't er ôflein hat op syn motorfyts. Hy hat foar syn wurk in Golden Globe, in Emmy en twa Satellite Awards wûn.
Jonkheid en oplieding
McGregor waard yn 1971 berne yn it Keninklik Sikehûs fan it Skotske Perth, as de soan fan James Charles Stewart "Jim" McGregor, in gymnastyklearaar, en Carole Diane Lawson, in leararesse en skoalbestjoerster. Hy hat in âldere broer, Colin McGregor, dy't foarhinne in piloat wie by de Britske Keninklike Loftmacht. Yn septimber 2020, doe't er troch Sily reizge foar de dokumintêre Long Way Up, fertelde McGregor dat syn oerpake John McIndoe ein njoggentjinde iuw yn dat lân berne wie út in Skotske heit dy't dêr as yngenieur wurke en in mem dy't fan Dútsk komôf wie. McGregor is in lid fan 'e Clan Gregor (of MacGregor). Hy groeide deunby Perth op yn it doarp Crieff, dêr't er ek de middelbere skoalle trochrûn. Dêrnjonken folge er yn 'e fakânsjes in toanieloplieding oan 'e Guildhall School of Music and Drama yn Londen.
As film- en tillefyzje-akteur
Yn 1993 waard McGregor de haadrol taparte yn 'e BBC-dramasearje Lipstick on Your Collar. Datselde jiers spile er teffens ien fan 'e haadrollen yn 'e BBC-searje Scarlet and Black, as tsjinspiler fan in jonge Rachel Weisz. Ek syn debút as filmakteur fûn dat jiers plak, yn Being Human, fan regisseur Bill Forsyth. Yn 1994 hie McGregor û.m. in tige heech wurdearre rol yn 'e skriller Shallow Grave, dêr't er in Empire Award mei wûn. Syn ynternasjonale trochbraak kaam yn 1996 mei de rol fan 'e heroïneferslaafde Mark Renton, yn 'e mannichfâld bekroane filmhûsfilm Trainspotting, fan regisseur Danny Boyle.
Earstegraads besibskip
In earstegraads besibskip of earstegraads sibskip is de bân fan bloedsibskip dy't men mei beskate direkte leden fan jins famylje ûnderhâldt. Dêrby giet it om 'e relaasjes mei jins âlden (heit en mem), siblings (broer en suster) en bern (soan en dochter). Earstegraads besibskip oerlapet fierhinne it gesin, mar dan sûnder jins oarehelte. Ek net-biologyske, sosjaal bepaalde famyljebannen, lykas mei styffamylje of mei leden fan in pleechgesin of in adopsjegesin, binne hjir fansels fan útsletten. Likemin hearre healbruorren en -susters ta earstegraads famyljeleden. Mei earstegraads famylje dielt men 50% (âlden, bern) of 100% (bruorren, susters) fan jins genetysk materiaal. Dêrom wurdt yn 'e genêskunde faak neifraach dien nei de medyske skiednis fan earstegraads famyljeleden om it risiko op sykten fêst te stellen.
Ewan McGregor
As film- en tillefyzje-akteur
Fanwegen de rom dy't er mei Trainspotting wûn, kaam McGregor ûnder de oandacht fan 'e Amerikaanske filmmakker George Lucas, dy't him yn 1999 yn 'e Hollywoodproduksje Star Wars: Episode I – The Phantom Menace caste yn 'e rol fan 'e jonge Jedi-ridder Obi-Wan Kenobi, in rol dy't yn 'e oarspronklike Star Wars-trilogy, út 'e 1970-er en 1980-er jierren, ferneamd makke wie troch sir Alec Guinness. Mei dy rol waard McGregor ek bekend by it oansjenlike diel fan it publyk wêrfoar't Trainspotting te keunstsinnich wie. McGregor wie trouwens net de earste yn syn famylje dy't in rol yn in Star Wars-film spile, mei't syn omke Denis Lawson yn 'e oarspronklike trilogy de byrol fan Wedge Antilles fertolke hie. Yn 2002 en 2005 ferskynde McGregor fannijs as Obi-Wan Kenobi yn 'e oare beide dielen fan 'e Star Wars-prequeltrilogy: Star Wars: Episode II – Attack of the Clones en Star Wars: Episode III – Revenge of the Sith. Hy die o sa war, fral yn it lêste diel fan 'e trilogy, om derfoar te soargjen dat syn lichemsbewegings en lytse oanwensten, de timing fan syn spraak, en syn aksint persiis lieken op dy fan Alec Guinness yn Star Wars: Episode IV – A New Hope.
Yn 2001 spile McGregor yn in oare grutte Hollywoodproduksje, Moulin Rouge!, de rol fan 'e jonge dichter Christian, dy't smoarfereale wurdt op 'e terminaal sike koertisane Satine, in rol fan aktrise Nicole Kidman. Dy rol smiet him in Satellite Award op. Datselde jiers hied er ek in rol yn 'e film Black Hawk Down, oer it delheljen troch rebellen fan ferskate Amerikaanske legerhelikopters yn 'e Somalyske haadstêd Mogadisjû, yn 1993, wat late ta de Slach om Mogadisjû. Yn 2003 wie McGregor as tsjinspiler fan Renée Zellweger te sjen yn Down with Love, wylst er dat jiers ek, mei û.o. Jessica Lange, yn 'e troch de resinsinten tige priizge film Big Fish spile.
Ek yn 2003 wie McGregor as stimakteur yn 't spier foar twa animaasjefilms: Robots en Valiant. Yn 2005 spile er twa rollen (de iene as kloan fan 'e oare) yn The Island, fan regisseur Michael Bay, mei as tsjinspylster Scarlett Johansson. Dat jiers wied er ek yn 'e psychologyske skriller Stay te sjen, mei Naomi Watts en Ryan Gosling. Yn dyselde snuorje giene der geroften dat men him de rol fan James Bond oanbean hie foar de rebootfilm Casino Royale (2006), mar yn in fraachpetear út 2010 ûntkende McGregor dat. Yn 'e film Cassandra's Dream (2007), fan regisseur Woody Allen, spile McGregor foar Colin Farrell oer, yn I Love You, Phillip Morris (2009) wied er te sjen mei Jim Carrey, en yn Amelia (2009) hied er Hilary Swank as tsjinspylster. Ek yn 2009 fertolke er de rol fan kamerlengo Patrick McKenna yn Angels & Demons, it twadde diel fan 'e Robert Langdon-filmsearje en de ferfilming fan 'e roman mei deselde namme fan Dan Brown.
Yn 2011 hie McGregor mei Emily Blunt en Kristin Scott Thomas ien fan 'e haadrollen yn 'e Britske film Salmon Fishing in the Yemen, ûnder rezjy fan Lasse Hallström. Datselde jiers waard him op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Seattle de Golden Space Needle Award takend foar bêste akteur. Yn 2012 siet McGregor yn 'e sjuery fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes en wûn er op it Ynternasjonaal Filmfestival fan San Sebastián syn earste oeuvrepriis. Hy spile dat jiers ek yn 'e rampefilm The Impossible, mei Naomi Watts en Tom Holland. Yn 2013 wied er mei Meryl Streep en Julia Roberts te sjen yn August: Osage County en teffens as ridder yn 'e fantasyfilm Jack the Giant Slayer. Yn 2014 hied er in cameo yn 'e westernkomeedzje A Million Ways to Die in the West. Mei Johnny Depp spile McGregor yn 2015 yn 'e aksjekomeedzje Mortdecai. Yn 2016 hied er in rol yn American Pastoral, dat teffens de earste film wie dy't er sels regissearre.
McGregor kroep yn 2017 jitris yn 'e hûd fan Mark Renton foar it ferfolch op Trainspotting, dat T2 Trainspotting hiet. Hy spile ek Lumière yn 'e live-actionadaptaasje fan 'e Disney-klassiker Beauty and the Beast, in rol dy't yn 'e oarspronklike tekenfilm út 1991 ynsprutsen wurden wie troch Jerry Orbach. Foar Beauty and the Beast makke McGregor diel út fan in stjerrecast mei û.o. Ian McKellen, Emma Thompson, Emma Watson, Kevin Kline, Stanley Tucci, Gugu Mbatha-Raw en Josh Gad. Ek yn 2017 spile McGregor yn it trêde seizoen fan 'e tillefyzjesearje Fargo, dêr't er in Golden Globe foar bêste akteur mei wûn. Yn 2018 fertolke er de folwoeksen ferzje fan it titelpersonaazje yn Christopher Robin, in live-actionferfilming fan 'e Winnie the Pooh-franchise fan Disney.
Yn 2019 spile McGregor de âldere Danny Torrance yn Doctor Sleep, de ferfilming fan 'e roman mei deselde namme fan horrorskriuwer Stephen King. Yn 2020 wied er as de supersmjunt Black Mask te sjen yn 'e DC Comics-supersmjuntefilm Birds of Prey (and the Fantabulous Emancipation of One Harley Quinn), mei de Australyske aktrise Margot Robbie as syn tsjinspylster. Yn augustus 2019 waard troch filmstudio Lucasfilm bekendmakke dat McGregor op 'e nij de rol fan Obi-Wan Kenobi spylje soe foar de oankommende minysearje Obi-Wan Kenobi, dy't fan 2022 ôf te sjen is op streamingtsjinst Disney+. McGregor liet witte sa bliid as in bern te wêzen dat er no in ferzje fan dat personaazje spylje koe dy't de Obi-Wan Kenobi fan Alec Guinness út 'e earste Star Wars-film mear belike. Yn 2021 krige McGregor rûnom lof taswaaid foar syn fertolking fan 'e rol fan 'e Amerikaanske moade-ûntwerper Roy Halston Frowick yn 'e biografyske minysearje Halston, fan streamingtsjinst Netflix. Foar dy rol wûn er in Emmy en in Satellite Award.
As toanielakteur
Njonken syn karriêre as film- en tillefyzje-akteur, har McGregor ek geregeldwei op 'e planken stien. Sa wied er fan novimber 1998 oant maart 1999 û.m. yn Londen te sjen as Malcolm Scrawdyke yn it toanielstik Little Malcolm and His Struggles Against the Eunuchs, dat regisearre waard troch syn omke Denis Lawson. Fan juny 2005 oant april 2007 spile er fierders mei û.o. Jane Krakowski, Douglas Hodge en Jenna Russell yn 'e musical Guys and Dolls, yn it Piccadilly Teäter yn Londen. Foar de rol fan Sky Masterson yn dat stik waard er yn 2007 nominearre foar in tige prestizjeuze Laurence Olivier Award yn 'e kategory bêste akteur yn in musical. Fan desimber 2007 oant febrewaris 2008 spile McGregor yn it Donmar Warehouse de rol fan Iago yn Shakespeare syn trageedzje Othello, mei as tsjinspilers Chiwetel Ejiofor yn 'e titelrol en Kelly Reilly as Desdemona. Dyselde rol fertolke McGregor yn maaie 2008 jitris yn in harkspul op 'e BBC-radio.
As dokumintêremakker
Al sûnt syn jonkheid is McGregor in fanatyk motorrider, en fan april oant juny 2004 ûndernaam er mei syn bêste freon Charley Boorman en kameraman Claudio von Planta in motorreis fan Londen nei New York fia Midden- en East-Jeropa, de Oekraïne, Ruslân, Kazachstan, Mongoalje, Sibearje, Alaska, Kanada en de legere 48 steaten fan 'e Feriene Steaten. Dêrby leine hja op BMW R1150GS Adventure-motorfytsen in totale ôfstân fan 35.960 km ôf. De bylden dy't dat opsmiet, makke McGregor neitiid in dokumintêrerige fan mei as titel Long Way Round (frij fertaald: "By Berltsum Om"). Letter kaam der ek in boek oer de reis út, mei deselde titel, dat in bestseller waard.
Fan maaie oant augustus 2007 ûndernaam McGregor mei Boorman en Von Planta in twadde reis, diskear fan John o' Groats, it noardlikste punt fan Skotlân, nei Kaapstêd, yn Súd-Afrika. Op 'e nij ferskynden der in dokumintêrerige en in boek oer de reis, mei as titel Long Way Down. Yn septimber 2010 sei Boorman dat der in trêde reis op kommendeweis wie, fan Fjoerlân nei Kalifornje, mar it duorre noch oant 2019 ear't dy reis der echt fan kaam. De tsiendielige dokumintêresearje dy't dêr fan makke waard, krige de titel Long Way Up. McGregor wurke yn 2012 ek mei oan in twadielige BBC-dokumintêre mei as titel Ewan McGregor: Cold Chain Mission, wêryn't de akteur per motor, boat, fleantúch en geandefoets reizge om faksêns foar bern oer te bringen nei ôfhandige dielen fan Yndia, Nepal en de Demokratyske Republyk Kongo. Dat wie ûnderdiel fan syn wurk as goodwill-ambassadeur foar UNICEF.
Priveelibben
McGregor troude yn 1995 mei Eve Mavrakis, in Frânske produksje-ûntwerpster. Mei har krige er fjouwer dochters: Clara Mathilde McGregor (1996), Esther Rose McGregor (2001), Jamyan McGregor (2001) en Annouk McGregor (2011). Jamyan wie in strjitbern dat McGregor yn 2004, ûnder de opnamen fan Long Way Round, mette yn Mongoalje en yn 2006 adoptearre. It jongste famke, Annouk, is ek oannommen. De bern waarden grutbrocht as joaden om't Mavrakis in joadinne is en McGregor sels gjin útsprutsen religy hat, hoewol't er, nei eigen sizzen "dizenich", as kristen grutbrocht is.
McGregor wenne fan 2010 ôf mei wiif en bern yn Los Angeles, om't er yn syn eardere wenplak Londen net mear normaal libje koe en oeral lestich fallen waard troch fans.
Ewan McGregor set him tige yn foar ferskate goede doelen, wêrûnder UNICEF, it bernefûns fan 'e Feriene Naasjes, dêr't er goodwill-ambassadeur foar is. Yn 2013 waard er beneamd ta ofsier yn 'e Oarder fan it Britske Ryk (OBE) foar syn fertsjinsten op it mêd fan toaniel en goeddiedichheid.
Mariatrost (Graz)
De Basilyk fan de Berte fan Marije (Dútsk: Basilika Mariae Geburt) of de Parochy- en Beafearttsjerke Marije-Treast, is in roomsk-katolike tsjerke op de Purberg yn de Eastenrykske stêd Graz.
Skiednis
De beafearttsjerke waard in parochytsjerke en de oan in slachter ferkochte kleastergebouwen waarden as stâlen foar it fee brûkt. Tusken 1846 en 1996 behearden de Fransiskanen de tsjerke wer as beafeartsplak, mar yn dat lêste jier ferliet de oarder it kleaster.
Paus Jehannes Paulus II ferliende de tsjerke op 28 oktober 1999 de status fan basilica minor.
Arsjitektuer
De gevel fan de tsjerke wurdt flankearre troch twa 61 meter hege tuorren. Oer de krusing fan de basilyk troant in koepel en oan beide kanten fan de tsjerke binne kapellen. As foarbyld fan de tsjerke tsjinne de jezuïtetsjerke Il Gesù yn Rome. De krúskoepeltsjerke wurdt troch de gebouwen fan it kleaster omfieme, dat ynearsten (1708-1786) troch Paulinen en letter troch Fransiskanen bewenne waarden.
Ynterieur
Sintraal yn it heechalter stiet in letgoatysk Marijebyld fan 1465, dat út it stift Rein stamt. Yn 1695 waard it byld troch Bernhard Echter yn barokke styl feroare. Boppe har is in troch ingels droegen ynskrift mei de wurden Solatium vitae nostrae (Treast fan ús libben). It plafond, de koepel en sydmuorren fan de tsjerke binne fan 1733 oant 1754 troch Lukas von Schram en Johann Baptist mei fresko's beskildere. Ien fan de foarstellings betinkt de oerwinning fan Eastenryk op de Turken. Yn it koepelfresko wurdt de Mem Gods as keninginne fan de himel ôfbylde. Op de pendentiven fan de koepel binne de ôfbylden te sjen fan de fjouwer evangelisten. Yn de sydkapellen fan de basilyk wurdt de skiednis fan it beafeartsplak mei Marije as Helper en Treaster toant. Veit Königer boude de preekstoel yn 1779. Op it klankboerd stiet in allegoaryske foarstelling fan it leauwe en de kûb is fersierd mei symboalen fan de hope (it anker) en de leafde (hert) en trije reliëfs mei sênes út it libben fan Marije foar, wylst de reliëfs fan de trep mirakels en it achterskot de Ferkundiging útbyldzje. In soartgelikense preekstoel fan deselde bouwer stiet yn de parochytsjerke fan Nestelbach by Graz.
Oargel
Op de barokke oargelkas steane de bylden fan kening David en de hillige Sesilia, patroanhillige fan de tsjerkemuzyk. It ynstrumint sels datearret út 1993 en hat 45 registers op trije manualen en pedaal. It waard boud troch de Eastenrykske oargelfirma Pflüger út Feldkirch.
Middensemityske talen
De Middensemityske talen foarmje in (net algemien akseptearre) taalgroep fan 'e Semityske talen. De taalkloft is foarsteld as in tuskengroep binnen de Westsemityske talen, dêr't de Arabyske talen en de Noardwestsemityske talen by ûnderbrocht wurde moatte soene. De Middensemityske talen soene dan yn 'e mande mei de Súdsemityske talen (de oare subgroep fan 'e Westsemityske talen) en de sterk ôfwikende Eastsemityske talen ien fan trije grutte taalgroepen binnen de Semityske talen foarmje. Bekende talen dy't ta de Middensemityske kloft hearre, binne it Arabysk, Hebriuwsk, Malteesk, Fenisysk, Arameesk, Syrysk en Oegaritysk.
Skaaimerken
Skaaimerken dy't de Middensemityske talen ûnderskiede fan oare Semityske talen binne:
Underferdieling
Guon taalkundige boarnen, lykas de taalwebside Ethnologue, hâlde lykwols ynstee fan in ferdieling yn Arabyske talen en Noardwestsemityske talen, in ferdieling oan yn 'Súdmiddensemityske talen' en Arameeske talen. Dêrby binne dan de Arabyske talen en de Kanaänityske talen (d.w.s Arabysk en Hebriuwsk) byinoar ûnderbrocht yn 'e Súdmiddensemityske talen.
It wichtichste ûnderskie tusken it Arabysk en de Noardwestsemityske talen is de oanwêzigens fan brutsen meartalsfoarmen yn it Arabysk. Dêrby feroaret de ynterne fokaalstruktuer fan it wurd en is dêrom gjin efterheaksel mear nedich, lykas by it Arabyske wurd بَيْت, bayt ("hûs"), wêrfan't de meartalsfoarm بُيُوت, buyūt ("huzen") is. De grutte mearderheid fan 'e Arabyske haadwurden foarmet op dy wize syn meartal, wylst frijwol alle haadwurden yn 'e Noardwestsemityske talen meartal foarmje troch it taheakjen fan in efterheaksel, lykas by it Hebriuwske wurd בַּיִת, bayit ("hûs"), dat yn it meartal בָּתִּים, bāttīm ("huzen") wurdt.
Star Trek V: The Final Frontier
Star Trek V: The Final Frontier is in Amerikaanske science fiction-film út 1989 ûnder rezjy fan William Shatner, mei yn 'e haadrollen Shatner sels, Leonard Nimoy en DeForest Kelley. De ûndertitel betsjut "De Lêste Grins", en ferwiist nei lêste foargrins fan 'e beskaving, d.w.s. de romte. It ferhaal folget de bemanning fan it romteskip de USS Enterprise as se te meitsjen krije mei de Vulcaanske renegaat Sybok, dy't God siket yn it sintrum fan 'e Molkewei. Star Trek V: The Final Frontier wie de fyfde en foarlêste film yn 'e Star Trek-filmrige dy't basearre wie op 'e tillefyzjesearje Star Trek: The Original Series, út 'e 1960-er jierren. De filmkritisy moasten net folle fan 'e film hawwe en ek yn 'e bioskopen prestearre Star Trek V: The Final Frontier teloarstellend.
Plot
De measte bemanningsleden fan 'e nije USS Enterprise (NCC-1701-A), dy't troch de Stjerrefloat fan 'e Feriene Federaasje fan Planeten krekt yn 'e feart nommen is, genietsje nei de earste testreis mei it romteskip fan in wolfertsjinne rêst. Yn it Nasjonaal Park Yosemite is kaptein James T. Kirk mei syn earste ofsier, de Vulcaniër Spock, en de skipsdokter, Leonard McCoy, te kampearjen gien. Kirk giet te berchbeklimmen en besiket mei McCoy om Spock kampfjoerferskes te learen. Piloat Hikaru Sulu en syn maat, navigator Pavel Chekov, ûndernimme in kuiertocht troch de wyldernis. Masinist Montgomery Scott is mei luitenant Uhura efterbleaun oan board fan 'e Enterprise, dy't ûnder de testreis in ferrassend oantal defekten bliek te hawwen. Scott hat der hiel wat mei te stellen om it skip op 'e tiid foar in nije misje farklear te hawwen.
Underwilens dûkt op Nimbus III in Sybok op, in nuveraardich soarte fan profeet. Nimbus III is in planeet yn 'e Neutrale Sône, dy't bestjoert wurdt troch in kondominium besteande út 'e Feriene Federaasje fan Planeten, it Klingon-Ryk en it Romulaanske Stjerreryk. It is de saneamde "Planeet fan 'e Yntergalaktyske Frede", dy't in blinkend foarbyld fan gearwurking tusken de trije tradisjonele fijannen wurde moatten hie, mar dat projekt is jammerdearlik mislearre. Sybok, in Vulcaniër dy't him net hâldt en draacht as in Vulcaniër, wit grutte oanhing ûnder de ferearmoede befolking fan 'e planeet te krijen. Mei syn oanhingers kringt er it plakje binnen dat trochgiet foar de planetêre haadstêd, en nimt dêr de konsuls fan 'e Federaasje, it Klingon-Ryk en it Romulaanske Stjerreryk yn gizeling.
Kirk-en-dy wurde weromroppen fan ferlof, en de USS Enterprise wurdt nei Nimbus III stjoerd om regaad te meitsjen. Hoewol't de lieding fan 'e Stjerrefloat wit dat de helte fan 'e technology oan board fan it skip net funksjonearret, wol men in man mei ûnderfining oan it haad fan dizze misje hawwe, en Kirk is dy man. Berjochten fan 'e Stjerrefloat wurde lykwols opfongen troch de Klingon-kaptein Klaa, dy't sawol ambisjeus is as net folle om hannen hat. Hy beslút ek nei Nimbus III ôf te setten, mei de bedoeling om dêr de Enterprise oan te fallen en Kirk te deadzjen ta gruttere gloarje fan himsels.
As de USS Enterprise by Nimbus III arrivearret, sette Kirk-en-dy útein mei in dryst plan om 'e konsuls te rêden. It slagget harren ek noch op in hier nei, mar de rêdingsoperaasje rint op 'e non as bliken docht dat Sybok de konsuls ûnderwilens ûnder syn macht brocht hat. Spock, dy't al bang wie dat Sybok de lieder fan 'e oproerlingen wie, mar dêr net wis fan wêze koe omreden fan 'e minne byldkwaliteit fan it berjocht dat de Stjerrefloat tastjoerd wie, moat dan oan Kirk en McCoy útlizze dat Sybok syn healbroer is. Dyselde is ferskate desennia lyn fan syn thúsplaneet Vulcanus ferballe, om't er him tsjin 'e Vulcanyske libbensregels keard hie dy't de ûnderdrukking fan emoasjes easkje. It docht ek bliken dat de gizeling fan 'e konsuls in mûklist is om in romteskip nei Nimbus III te lokjen, dat Sybok brûke wol om mei syn folgelingen nei de mytyske planeet Sha Ka Ree te reizgjen, dy't him efter de Grutte Barriêre yn it sintrum fan 'e Molkewei befine soe. Hy is derfan oertsjûge dat er dêre God fine sil.
Sybok hat de technyk fan 'e Vulcaanske ferstânsferraning ûntwikkele ta in unyk fermogen om 'e ferburgen ynderlike pine fan oaren bleat te lizzen en te genêzen. Dêrtroch kin er dy oaren syn wil oplizze. Soks hat er dien mei al syn folgelingen op Nimbus III, en ek mei de konsuls. Hy twingt Kirk om him en syn folgelingen mei te nimmen nei de Enterprise, wêrby't se tanksij it taktysk ynsjoch fan Kirk op snoade wize oan in oanfal fan Klaa ûntkomme. Ienris oan board brûkt Sybok syn fermogen om 'e bemanning fan it skip, ûnder wa Sulu, Chekov en Uhura, oan him te binen. Kirk, Spock en McCoy wegerje harren meiwurking en wurde opsletten yn it kasjot, dêr't se lykwols útbrutsen wurde troch Scott. Kirk wit in needoprop út te stjoeren, mar dy wurdt inkeld opfongen troch it skip fan Klaa, dy't sa wittenskip kriget oer de bestimming fan 'e USS Enterprise en ek koers set nei it sintrum fan 'e Molkewei.
Kirk-en-dy wurde op 'e nij finzennommen, en Sybok brûkt syn fermogen om McCoy te helpen. Inkeld Spock en Kirk blike ûnoantaastber: Spock wurdt net oars fan 'e ûnderfining en Kirk fertelt Sybok dat syn pine in ûnmisber ûnderdiel útmakket fan syn identiteit, en dat er opsokkebalje moat mei syn genêzing. Dêrnei ûntskuldiget McCoy him foar Sybok oer, en leit út dat er syn freonen net yn 'e steek litte kin. Mei tsjinnichheid slút Sybok dan in soarte fan kompromis mei Kirk, om't er ferlet hat fan Kirk syn kennis en ûnderfining. Nei't de Enterprise mei súkses troch de Grutte Barriêre hinne brutsen is, ûntdekke de opfarrenden in iensume, ûnbewenne planeet. Sybok is derfan oertsjûge dat it Sha Ka Ree wêze moat. Kirk bepaalt dat hysels, Sybok, Spock en McCoy mei in shuttle nei it planeetoerflak gean sille, mei't de transporter fan 'e Enterprise, (in apparaat dat direkte teleportaasje mooglik meitsje soe) noch altyd net funksjoneel is. Underwilens is eltsenien sa op 'e planeet fokust dat nimmen it neieroankommen fan it Klingon-oarlochsskip fan Klaa opmerkt, dêr't de ynstruminten op 'e brêge dúdlik foar warskôgje.
Nei op it planeetoerflak lange tiid omdôch nei lykfol hokker libben wêzen socht te hawwen, is Sybok op 't langelêst hast ree om it op te jaan, mar dan ferskynt ynienen in wêzen oan him en de oaren, dat de foarm oannimt fan in reusteftige minsklik gesicht. Sybok en McCoy ferkeare daliks yn 'e oertsjûging dat it om God giet. Spock en Kirk hâlde harren stil. As it wêzen fan Sybok oan 'e weet komt dat se mei in romteskip troch de Grutte Barriêre hinne brutsen binne, wol it dat it skip tichter by de planeet brocht wurde sil, sadat it wêzen oan board gean kin en syn macht nei de fierste fierten fan it hielal bringe kin. As in skeptyske Kirk freget wêrom't God dêrfoar ferlet hat fan in romteskip, falt it wêzen him by wize fan ferjilding oan. Sybok en de oaren ûntdekke dan dat it wêzen harren besiket te bedragen en dat Sha Ka Ree en de Grutte Barriêre eins in finzenis foarmje dy't ûntwurpen is om dit wêzen hjirre fêst te hâlden.
Ut ôfgriis oer syn naïviteit offeret Sybok himsels op om Kirk, Spock en McCoy in kâns te jaan om te ûntkommen. Kirk oarderet de Enterprise om in fotontorpedo ôf te fjurren op syn lokaasje fan dat stuit, foar't er mei Spock en McCoy útnaait. It wêzen liket troch de ynslach ferwûne te reitsjen, mar dat hâldt it net lang tsjin. Werom by de shuttle lit Kirk Spock en McCoy troch Scott, dy't einlings en te'n lêsten de transporter oan 'e praat krigen hat, nei de Enterprise strielje. Ear't dat ek mei himsels dien wurde kin, wurdt it skip oanfallen troch Klaa, wêrby't de transporters wer averij oprinne. Spock ropt dêrop de help fan generaal Korrd yn, de Klingon-konsul op Nimbus III.
Op 'e planeet flechtet Kirk geandefoets by de shuttle wei nei in hichte ta, mar it wraaksuchtige wêzen dûkt op om him te deadzjen. Foar't dat barre kin, ferskynt fan oare kant de hichte it Klingon-oarlochsskip fan Klaa, dat it wêzen op 'e nij ferwûnet mei in salvo disruptorfjoer út syn boardkanonnen. Kirk wurdt oan board fan it Klingon-skip striele, dêr't bliken docht dat de no tige foarkommende kaptein Klaa raar troch generaal Korrd te plak set is. Klaa biedt oan Kirk syn ûntskuldigings oan foar syn oanfallen op 'e Enterprise. Dêrnei wurdt Kirk troch Korrd foarstelt oan 'e nije boardskutter fan it Klingon-skip, dat nimmen oars as Spock blykt te wêzen. Neitiid fiere de bemannings fan 'e beide skippen in nije détente foar't se ôfsette by Sha Ka Ree wei. Werom by de Ierde ferfetsje Kirk, Spock en McCoy harren ferlof yn it Nasjonaal Park Yosemite, dêr't Spock him einlings ta it sjongen fan in ferske ferliede lit.
Preproduksje
De beide foargeande films yn Star Trek-filmrige, Star Trek III: The Search for Spock (1984) en Star Trek IV: The Voyage Home (1986), wiene regissearre troch Leonard Nimoy, de akteur dy't ferklibbe rekke wie mei de rol fan Spock. Foar't William Shatner, de akteur dy't al fan 'e 1960-er jierren ôf de rol fan James T. Kirk spile, akkoart gie mei it meitsjen fan Star Trek IV: The Voyage Home, betong er njonken in ferheging fan syn salaris ek de tasizzing dat hysels dan de folgjende film regissearje mocht.
Foar syn film liet Shatner him yn it foarste plak ynspirearje troch it ferskynsel fan tillefyzjedûmnys, oar wa't er sei: "Se wiene ôfwearzich, op in nuvere manear ôfgryslik, mar dochs rekke ik folslein troch harren fassinearre." Dat lêste hie benammen te krijen mei de macht dy't sokken oer harren folgelingen lieken út te oefenjen en de grutte kâns dat dêrby bedroch in beskate rol spile. Fierders hied er niget oan it fermogen fan tillefyzjedûmnys om oaren derfan te oertsjûgjen dat God streekrjocht mei harrensels kommunisearre. It personaazje fan Sybok, dat yn 'e earste kladferzje fan it senario noch Zar hiet, wie basearre op sa'n tillefyzjedûmny.
De namme fan it mytyske paradys, Sha Ka Ree, wie in ferbastering fan 'e namme Sean Connery, de akteur dy't Shatner oarspronklik foar de rol fan Sybok yn gedachten hie. De titel fan 'e earste ferzje fan it skript wie An Act of Love ("In Die fan Leafde"). Ferskate wichtige eleminten út dy ferzje, lykas de fakânsje yn it Nasjonaal Park Yosemite en de gizeling fan 'e konsuls op in mislearre paradysplaneet, oerlibben de lettere werskriuwings en kamen úteinlik yn 'e film telâne. By oare eleminten wie dat lykwols net sa. Oarspronklik soene Spock en McCoy yn 'e godlike konneksje fan Zar komme te leauwen. Fierders wie de ynfloed fan religy op it oarspronklike ferhaal folle grutter: Zar socht God, mar fûn de duvel, dy't him, Spock en McCoy mei besocht te slepen nei de hel.
It skript waard ferskate kearen werskreaun troch senarioskriuwer David Loughery, mei't in protte lju dy't by de produksje belutsen wiene, der problemen mei hiene. Sa moast Gene Roddenberry, de betinker fan Star Trek, net folle hawwe fan 'e religiositeit yn it ferhaal, wylst Leonard Nimoy en DeForest Kelley protest oantekenen tsjin it idee dat harren personaazjes Kirk ferriede soene. De produksje rûn fertraging op doe't Loughery syn wurk dellizze moast fanwegen de staking fan 1988 fan it Writers Guild of America, it Amerikaanske fakbûn fan senarioskriuwers. Dat Nimoy doe ûnderwilens mei in oar projekt oan 'e gong gie, soarge nei ôfrin fan 'e staking foar noch mear opûnthâld. Shatner brûkte de tiid om syn ferhaal op 'e nij te besjen. Hy makke fan Sybok in sêfter, sympatiker figuer.
Opnamen en postproduksje
De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Andrew Laszlo, wylst de filmmuzyk fersoarge waard troch Jerry Goldsmith. De opnamen setten yn oktober 1988 útein yn en om Los Angeles hinne. De film waard pleage troch swierrichheden. Krekt foar't de opnamen op lokaasje begjinne soene, gie it fakbûn fan frachtweinsjauffeurs yn staking. Mei deadlines op kommendeweis waarden sjauffeurs ynset dy't gjin fakbûnslid wiene. Dat late ta in bomoanslach op ien fan 'e kamerafrachtweinen op it parkearterrein fan Paramount Pictures, wêrnei't de hiele produksje temûk ûnder dekking fan it nachtlik tsjuster en mei plysjebeskerming ôfsette nei it Nasjonaal Park Yosemite foar it opnimmen fan 'e fakânsjesênes. Letter waarden yn 'e Mojavewoastyn yn in hjitte fan 43 °C de sênes op Nimbus III filme. (De sjokkende gong fan 'e figuranten yn 'e Nimbus III-sênes wie net ynstudearre, mar it gefolch fan útdrûgingsferskynsels.)
Distribúsje
De distribúsje fan Star Trek V: The Final Frontier waard fersoarge troch Paramount Pictures. De film gie yn 'e Amerikaanske bioskopen op 9 juny 1989 yn premiêre, dêr't er konkurrinsje ûnderfûn fan 'e aventoerefilm Indiana Jones and the Last Crusade, de fantasykomeedzje Ghostbusters II en de superheldefilm Batman. Op 21 desimber 1989 waard Star Trek V: The Final Frontier as VHS-keapfideo útbrocht. Op 20 april 1999 kaam de film foar it earst út op dvd en yn maaie 2009 foar it earst op blu-ray.
Untfangst
Yn it tydskrift Newsweek bekritisearre David Ansen de rezjy fan William Shatner as "swak" en de twadde helte fan 'e film as "rjochtingsleas". Nettsjinsteande dat fûn er de aktearprestaasjes fan 'e fêste Star Trek-akteurs fan hege kwaliteit: "dizze feteranen kenne inoar sa goed, dat se in kreaze komyske geheimtaal ûntwikkele hawwe, dy't mear humor út 'e dialooch hellet as [it senario] fertsjinnet." Yn 'e krante USA Today priizge Mike Clark it aktearjen fan Laurence Luckinbill yn 'e rol fan 'e antagonist Sybok. Caryn James fan The New York Times sleat har dêrby oan en neamde Sybok de "meast opfallende, oansprekkende smjunt" fan 'e searje sûnt Khan Noonien Singh yn Star Trek II: The Wrath of Khan.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Star Trek V: The Final Frontier in leech goedkarringspersintaazje fan 21%, basearre op 48 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Folle mei saaie aksjesênes en in ûnderûntwikkele ferhaalline is dizze fyfde Star Trek-film wierskynlik de minste fan 'e searje." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Star Trek V: The Final Frontier in goedkarringspersintaazje fan 43%, basearre op 16 resinsjes.
Resultaat
Star Trek V: The Final Frontier brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $49,6 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $13,4 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op in teloarstellende $63 miljoen, fier ûnder de $200 miljoen dy't yn 't foar ferwachte wie. Ofset tsjin it budget betsjut dy opbringst in winst fan $30 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. De film makke dêrmei netto in bytsje winst, mar wie nettsjinsteande dat foar de studio in bittere ûntgûcheling. Neffens produsint Harve Bennett soe Star Trek V: The Final Frontier "de franchise hast de nekke omdraaid hawwe".
Big Pun
Big Pun, in ôfkoarting fan Big Punisher, "Grutte Bestraffer" berne as Christopher Lee Rios; (De Bronx, New York, 10 novimber 1971 – White Plains (New York), 7 febrewaris 2000), wie in Amerikaanske rapper fan Portorikaansk komôf. Yn 'e njoggentiger jierren groeide er út ta ien fan 'e measte foaroansteande artysten yn syn sjenre. Hy wie de earste Latino-rapper dy't in platina plaat krige. Hy stoar oan in hertoanfal feroarsake troch in syn syklike fetsucht; hy wie doe 28 jier.
Himelfeartkatedraal (Jelets)
De Himelfeartkatedraal (Russysk: Вознесенский собор; transliterearre Voznesenski sobor) is in otterdokske tsjerke yn de Russyske stêd Jelets.
Skiednis
Op it plak fan de hjoeddeiske katedraal stie in âldere katedraal út 1745. It tanimmende tal ynwenners fan Jelets makke tsjin it ein fan de 18e iuw de bou fan in gruttere katedraal needsaaklik. In earste ûntwerp út 1824 waard ôfkard troch de Hillige Synoade. It twadde ûntwerp krige gjin ynstimming fan de bewenners. Yn maaie 1842 waard Konstantyn Thon fersocht in ûntwerp te leverjen. Dat ûntwerp krige wol de ynstimming fan de synoade en op 22 augustus 1845 waard de earste stien foar de nijbou lein. Foar de lieding fan de bou waard de arsjitekt Ivan Osipovitsj Valdin frege en letter, doe't de foltôging tichterby kaam, assistearre ek Aleksander Stefanovitsj Kaminski by de bou. Dy lêste makke ek de tekening foar de ikonostaze.
De klokketoer, dy't neffens de boutekeningen sa'n 7 meter boppe it krús fan de sintrale koepel útkomme moast, waard nea foltôge. Ek de iepen portiken foar de noardlike en súdlike yngong binne nea útfierd.
Sovjet-Uny
De katedraal waard yn 1934 troch de ateïstyske oerheid sletten. Yn de tsjerke sels binne doe de ikoanen ferbaarnd en it plondere gebou waard dêrnei brûkt foar de opslach foar nôt. Nei de Twadde Wrâldkriich waard de katedraal yn 1947 wer iepensteld foar de earetsjinst.
Beskriuwing
It gebou bestiet út in ûnbidich grutte kubusfoarmige tsjerke, bekroand mei fiif koepels op achthoekige tamboeren. Oan de tsjerke slút in refter oan mei in net foltôge klokketoer. Oan de kant fan it alter wurdt de tsjerke ôfsletten troch trije healrûne apsissen.
De Himelfeartkatedraal stiet yn it sintrum fan Jelets oan it Reade Plein en hat (ynklusyf it krús op de sintrale koepel) in hichte fan 74 meter, in lingte fan 84 meter en in maksimale breedte fan 34 meter. It gebou heart ta de gruttere tsjerken fan Ruslân en is te ferdielen yn in simmer- en in wintertsjerke en in benedentsjerke.
Yn de katedraal stiet in ikonostase fan trije ferdjippings, dy't makke is fan ferguld fykwurk. De ikonostase wie in ûntwerp fan Aleksander Kaminski, dy't by Thon's wurk de ynrjochting fersoarge. Allinne al yn de tsjerke sels binne 220 fresko's, skilderijen en ikoanen te sjen. De measte dêrfan binne foar in grut part makke troch de bêste Russyske keunsters út dy tiid: leden fan De Swalkers lykas Klavdi Lebedev en Aleksej Korzûchin.
Akkad (stêd)
Akkad (Akkadysk: 𒀀𒂵𒉈𒆠, A-ga-dèki3; Sûmearysk: 𒌵𒆠,  URI KI) wie in stêd yn 'e Aldheid fan Mesopotaamje en teffens de krite om dy stêd hinne. It lei yn it noardlike part fan wat no Irak is, mar de krekte lokaasje is ûnbekend. Der binne ferskate ruïnestêden dy't Akkad west hawwe kinne soene; dy lizze foar it meastepart oan 'e eastkant fan 'e rivier de Tigris, tusken de moderne stêden Samarra en Bagdad yn. Akkad wie de haadstêd fan it dernei ferneamde Akkadyske Ryk, dat fan 'e fjouwerentweintichste iuw f.Kr. oant de twaentweintichste iuw f.Kr. 150 jier lang it Midden-Easten behearske.
Skriftlike boarnen
Foarôfgeande oan 'e ûntsifering fan it spikerskrift yn 'e njoggentjinde iuw wie Akkad allinne mar bekend fan ien inkele ferwizing yn it bibelboek Genesis 10:10, dêr't it yn 'e oarspronklike tekst skreaun is as אַכַּד (’Akkad). De kontekst is dêr in list fan stêden fan Nimrod yn Sûmearje.
Saakkundigen Walther Sallaberger en Aage Westenholz stelden yn 1999 yn harren wurk Mesopotamien: Akkade-Zeit und Ur III-Zeit fêst dat de stêd Akkad ynsafier bekend 160 kear neamd wurdt yn it korpus fan teksten yn spikerskrift. Dêrby giet it om boarnen dy't kwa datum útinoar rinne fan it Aldakkadyske Tiidrek sels oant de Nijbabyloanyske perioade healwei it earste milennium f.Kr. It toponym wurdt yn it Sûmearysk logografysk stavere as 𒌵𒆠 ( URI KI) of yn it Akkadysk (en letter it Assyrysk en Babyloanysk) fonetysk as 𒀀𒂵𒉈𒆠 (A-ga-dèki3).
De etymology fan 'e namme is ûndúdlik, mar yn elts gefal net fan Akkadyske (d.w.s. Semityske) oarsprong. Saakkundigen hawwe datoangeande ferskate suggestjes dien, dy't foar Agadè in Sûmearysk, Hoerritysk of Lûllûbysk komôf sykje. De net-Akkadyske oarsprong fan it toponym suggerearret dat it plak al bewenne wie doe't de Akkaadjers harren der yn pre-sargoanyske tiden foar it earste nei wenjen setten. Op it bestean fan 'e stêd foarôfgeande oan it regear fan Sargon de Grutte wiist ek ien oerlevere pre-sargoanyske jiernamme. Oare histoaryske teksten lykje lykwols te suggerearjen dat Sargon de stêd sels stifte hawwe soe.
Goaden
De wichtichste godheid dy't yn Akkad fereare waard, wie (de Eastsemityske) Isjtar, dy't oerienkomt mei de Sûmearyske Inanna en de Westsemityske Astarte. Hja waard yn Akkad oantsjut as ‘Aštar-annunītum, "Oarlochssuchtige Isjtar". Har oarehelte Ilaba waard ek yn Akkad fereare. Dy beide goaden waarden yn 'e Aldbabyloanyske perioade fereare yn Sippar, mooglik om't Akkad doe al ferwoastge wie. Tsjin 'e midden fan it earste milennium f.Kr. wiene fan 'e stêd mei wissichheid inkeld noch ruïnes oer.
Lokaasje
De lokaasje fan Akkad is ferlern gien, hoewol't bekend is dat de stêd yn noardlik Mesopotaamje lei. In protte iere foarstellen oangeande de lokaasje woene de stêd oan 'e igge fan 'e rivier de Eufraat hawwe, mar sûnt de 1990-er jierren bestiet der in wittenskiplike konsensus dat in lokaasje oan 'e rivier de Tigris wierskynliker is. Op basis fan in oerlevere reisskema út 'e Aldbabyloanyske Tiid, dat fûn is yn 'e ruïnes fan Mari, soe Akkad oan 'e Tigris lizze moatte, justjes súdlik fan 'e moderne stêd Bagdad (dy't pas yn 'e Iere Midsiuwen stifte waard).
De identifikaasje fan Akkad mei Sippar-Amnanum (Sippar ša Annunītum), it moderne Tell ed-Der oan in yrrigaasjekanaal foar it eigentlike Sippar (Sippar ša Šamaš) oer, waard yn 1928 ôfwiisd troch Eckhard Unger op basis fan in Nijbabyloanyske list út 'e sechsde iuw f.Kr. dy't Sippar-Amnanum en Akkad as ferskillende plakken opneamt. Yn 1975 sloech Harvey Weiss foar dat it histoaryske Akkad wolris Isjan Mizjad wêze koe, in grut argeologysk fynplak op 5 km ôfstân fan Kisj. Lettere argeologyske opgravings op dat plak hawwe lykwols útwiisd fat Isjan Mizjad datearret út 'e tiid fan 'e Trêde Dynasty fan Oer, dy't nei de ynstoarting fan it Akkadyske Ryk yn 'e twaentweintichste iuw f.Kr. opkaam.
Sûnt de 1990-er jierren hat it debat oer de lokaasje fan Akkad him taspitst op plakken oan 'e eastigge fan 'e Tigris. Yn 1990 suggerearre Christophe Wall-Romana as de wierskynlikste lokaasje de krite om 'e gearfloeiïng hinne fan 'e rivier de Dijala mei de Trigris, en mear spesifyk Tell Muhammad, yn 'e súdeastlike foarstêden fan Bagdad. Hy joech ta dat dêr gjin oerbliuwsels fan 'e âlde stêd fûn binne, mar wiet dat oan 'e oerbouwing fan it plak mei moderne huzebou. Sallaberger en Westenholz suggerearren yn 1999 in lokaasje deunby de gearfloeiïng fan 'e rivier de Adaim mei de Tigris, eastlik fan Samarra, deunby Dûlûja. Julian Reade tocht yn 2002 ek oan in plak yn dy omkriten, mar by Kadisija, op basis fan 'e fragminten fan in Akkadysk stânbyld dy't dêr opdobbe wiene (no te sjen yn it Britsk Museum te Londen). Datselde plak wie yn 1923 om deselde reden ek al troch W.H. Lane foarsteld as de lokaasje fan Akkad.
Opstanningstsjerke (Sint-Petersburch)
De Opstanningstsjerke (Russysk: Храм Спас на крови of Khram Spasa na Krovi; "Tsjerke fan de Ferlosser op it Bloed") is in monumint yn de Russyske stêd Sint-Petersburch. De tsjerke wurdt ek wol Bloedtsjerke neamd, in namme dy't it krige om't tsaar Alexander II hjir op 13 maart 1881 fermoarde waard. De tsjerke waard neitiid as monumint ta oantinken fan de tsaar boud.
De katedraal leit oan it Gribojedovkanaal, net fier fan de Nevski Prospekt.
Eftergrûn
thumb|left|200px|De skryn dy't it plak oanjout fan de moard op tsaar Alexander II. In part fan it stek lâns it kanaal en de strjitte bleau yn de skryn bewarre Op 13 maart 1881 waard tsjaar Alexander II by in tocht mei syn gefolch by it Gribojedovkanaal troffen troch in bomoanslach. Dy earste oanslach deade ien fan de kozakken dy't de tsaar beskermje moast, mar de tsaar sels oerlibbe sûnder ferwûnings en de dieder, dy't noch rôp dat de tsaar him mar net te betiid ferheuge moast, waard oermastere. Yn de tizeboel dy't ûntstie slagge Ignacy Hryniewiscki der yn, in jonge studint fan goede komôf, in granaat foar de fuotten fan de tsaar te smiten. De dieder fan dy twadde oanslach wie sels fuortendaliks dea. De tsaar ferstoar fanwegen de swiere ferwûnings oan syn fuotten in pear oeren letter yn it Winterpaleis.
De bou fan de tsjerke
thumb|260px|Mozaiken Fuort nei de dea ûntstie der op it plak fan de moard in tydlik monumint, wylst men plannen makke en jild ynsammele om ta oantinken fan de fermoarde tsaar in permanint monumint te bouwen. Besluten waard om it kanaal smeller te meitsjen, sa't de strjitte dêr't de tsaar oer hinne riden hie ûnder it dak fan de tsjerke kaam te lizzen. Oan it oare ein fan it alter betinkt in skryn it kerkte plak dêr't de tsaar fermoarde is.
It wurk oan de tsjerke eine mar stadich en pas yn 1907 fûn de foltôging fan it monumint plak. It bouwurk hie de Russyske steat doe 4,6 miljoen rûbel koste, ien miljoen rûbel mear as begrutte. De Bloedtsjerke is fan binnen mei likernôch 7500 m² oan moazaiken belein, in oerflak dat nei alle gedachten allinnich wurdt oertroffen troch de Sint-Loadewykkatedraal yn de Amearikaanske stêd Saint Louis.
Sakristy
Op 27 april 1908 wijde metropolyt Anthoni de oan de Ibearyske ikoan fan de Mem Gods wijde sakristykapel njonken de tsjerke. Yn de kapel waarden ikoanen sammele ta neitins fan Aleksander II.
De tsjerke nei de Russyske Revolúsje
Yn de neidagen fan de Russyske Revolúsje waard tsjerke plondere en skeind. It ateïstyske regear liet de tsjerke yn 1932 slute. Yn de kriichsjierren waard de tsjerke tidens it belis fan Leningrad brûkt as mortuarium. Nei de Twadde Wrâldkriich waard de tsjerke brûkt as opslach foar griente, dat it bouwurk de sarkastyske bynamme 'Us ferlosser op 'e Ierpels' oplevere.
Yn july 1970 waard it behear fan de tsjerke oerdroegen oan de Izaäk-katedraal en de tsjerke krige dêrmei in museale funksje. Ek waard der mei it jild dat mei it museum fertsjinne waard in begjin makke oan de restauraasje, dy't 27 jier duorje soe. Yn augustus 1997 waard de Bloedtsjerke wer iepene. In wijding fûn net plak, om't it bouwurk nea as in permanint godshûs funksjonearre hat en in monumint is ta neitins fan de fermoarde tsaar.
Rekonstruksje Hillige Poarten
Yn 2005 waard úteinset mei de rekonstruksje fan de Hillige of Keninklike Poarten, dy't yn de jierren 1920 folslein ferlern gyngen. Foar de rekonstruksje waarden alde ôfbylden en tekeningen brûkt. Op 14 maart 2012, it 129ste jier fan de moard op Alexander II, waarden de Hillige Poarten wer ynwijd troch de otterdokske biskop fan Sint-Petersburg.