cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Groustins (Koudum)
De state fan Van der Waaijen is in rjochthoekich bouwurk fan twa boulagen op in sûterrên en mei in skylddak mei hoekskoarstiens. Oan beide kanten fan de yngongspartij sitte twa raamfekken. De doar hat in blokte omlisting mei boppeljocht en it boppelizzend finster hat in barokke omlisting. Dêr wer boppe is in grutte dakkajút útboud mei in balustrade; mooglik waard de kajút ek brûkt as belvedêre. Oan de hân fan de ôfbylding út 1723 soe it wêze kinne dat dizze state boud is yn de lêste tsientallen jierren fan de santjinde iuw. Fan dit hûs resteare yn it saneamde doktershûs noch inkele gedielten.
Omrop MAX
thumb|It logo fan Omrop Max Omrop MAX (Nederlânsk en folsleine namme: Omroepvereniging MAX) is in Nederlânske publike omropferiening. Omrop Max waard yn 2002 oprjochte troch Jan Slagter, en startte mei útstjoeren op sneon 3 septimber 2005 op radio en telefyzje. De doelgroep fan MAX binne minsken boppe de 50 jier. In tal bekinde programma's fan Omrop Max binne:
Günter Grass
thumb|right|Günter Grass yn oktober 2004 by de Frankfurter Buchmesse [[Frankfurt|Frankfurt am Main]] thumb|Amerikaanske kriichsfinzenekaart, dêr't op stiet dat Grass lid wie fan de SS Günter Wilhelm Grass (Dantzig-Langfuhr, 16 oktober 1927 - Lübeck, 13 april 2015) wie in Dútsk skriuwer, keunstskilder en byldzjend keunstner fan Dútsk/Kasjûbysk komôf.
Grass wie yn de Twadde Wrâldkriich, yn 1944, hie wie doe 17 jier, lid fan de Waffen-SS. Maaie 1945 waard er finzen naam troch it Amerikaansks leger en yn april 1946 kaam er wer frij. Hy waard dêrnei stienhouwer en byldhouwer. Yn de fyftiger jierren sette er út ein mei de skriuwerij. Hy giet yn syn wurk faak werom nei it Dantzig fan syn bernejierren. Yn de sechstiger jierren fan de 20e iuw engazjearre Grass him foar de Sosjaal-Demokratyske Partij (SPD). Yn 1999 krige er de Nobelpriis foar de Literatuer.
Mei Heinrich Böll en Siegfried Lenz waard er yn Dútslân rekkene ta de Grutte Trije fan nei de oarloch.
Kapernaüm
thumb|right|300px|Synagoge yn Kapernaüm Kapernaüm (modernere transliteraasje: Kafarnaüm) (Hebriuwsk: כפר נחום - Kefar Nachum, "doarp fan Nahum") wie in delsetting oan de noardigge fan de Mar fan Tiberias. It plak wie fan 150 f.Kr. en 750 n.Kr. bewenne. Yn de tiid fan de Hasmoneeën-dynasty (2e iuw f.Kr. - 63 f.Kr.) wie it in fiskersdoarp mei sa'n 1500 ynwenners. . Archeologyske opgravingen hawwe twa âlde synagogen oan it ljocht brocht; sy wienen boppe op elkoar boud. Fan in tsjerke ûnder Kapernaüm wurdt sein dat it de wente fan Petrus west hat.
Distiid binne de ruïnes en it oanswettend gebiet it besit fan de Fransiskanen.
Kapernaüm wurdt yn it Nije Testamint it wenplak fan Jezus neamd en fan ferskillende fan syn disipelen neamd: de bruorren Simon Petrus en Andreas, de bruorren Jakobus en Jehannes en fierders Matteüs de tolgarder fan it evangeelje mei deselde namme.
Jezus en Kapernaüm
Jezus sette him doe't er heard hie dat Johannes de Doper fêstset wie nei wenjen yn Kapernaüm (Matteüs 4:13). Yn de pleatslike synagoge joech er ûnderrjocht (Markus 1:21, Lucas 4:31 en Jehannes 6:59). Ek ferwite Jezus de ynwenners fan Kapernaüm dat hja harren net bekearre woenen, nettsjinsteande de wûnders dy't er dien hie (Matteüs 11:23 en Lukas 10:15).
Kristlike Muzykferiening Advendo (Frjentsjer)
De Kristlike Muzykferiening Advendo (Nederlânsk en offisjeel: Christelijke Muziekvereniging Advendo) is in muzykkorps yn 'e Fryske stêd Frjentsjer. It waard oprjochte yn 1922 en bestiet út in opliedingsorkest en in A-orkest, dy't allebeide ûnder lieding steane fan dirigint Siemen Hoekstra. De feriening is in harmony-orkest, dat behalven it slachwurk en de koperblaasynstruminten dy't fanfares en brassbands hawwe, ek beskikt oer houtblaasynstruminten, lykas klarinet, dwersfluit, hobo en fagot.
Advendo fersoarget yn Frjentsjer elts jier twa fêste optredens, te witten it Foarjierskonsert en it konsert ûnder de Agraryske Dagen, dy't yn septimber fierd wurde. Fierders ferlient it muzykkorps elts jier ek syn meiwurking oan 'e Nasjonale Deadebetinking yn Frjentsjer, op 4 maaie, de yntocht fan 'e Fjouwerjûnetocht (better bekend ûnder Nederlânske beneaming Avondvierdaagse), de yntocht fan Sinteklaas, en de Krystnachttsjinst yn 'e Martinytsjerke. Yn 2018 fersoarge Advendo ek ûnder de Akademyske Dagen in konsert, dat holden waard yn 'e iepen loft op 'e Bredepleats.
Kees Jiskoot
Kees Jiskoot (Barendrecht, 4 septimber 1933 - Goes, 4 septimber 2015) wie in Nederlânske dokter, dichter en oersetter fan wurk fan Slavyske letterkundigen.
Karriêre
Jiskoot wenne fan 1935 ôf hast hiel syn libben yn Seelân. Hy slagge yn 1960 foar it artseksamen oan de Universiteit Utert wêrnei't er de rest fan syn profesjonele libben wurke as gûvernemint -, hûs - en fersekeringsdokter. Yn 1977 begûn er Russysk te learen, yn 1987 sette er syn earste Russyske gedicht oer: Silentium fan Fjodor Tjoettsjev nei oanlieding fan in poëzywedstriid dy't útskreaun wie troch NRC-Handelsblad. Fan 1996 ôf ferskynden oersettingen fan Tjoettsjev, Michail Lermontov en oaren yn it tydskrift De Tweede Ronde; fan 2000 ôf ferskynden syn oersettings ek yn it Tijdschrift voor Slavische Literatuur. Hy yntrodusearre mei syn oersettings fan Larisa Miller har wurk yn it Nederlânske taalgebiet. Foar syn oersettingen krige er yn 2013 de Aleida Schot-priis. Utsein oersettingen skreau er ek light verse. Foar dat sjenre krige er yn 2003 de Kees Stippriis.
Oscar foar Bêste Film
De Oscar foar Bêste Film, eins de Academy Award foar Bêste Film (Ingelsk: Academy Award for Best Picture), is in Amerikaanske priis op it mêd fan films, dy't elts jier ein febrewaris of begjin maart útrikt wurdt oan 'e as bêste beoardiele langspylfilm fan it foargeande jier. It is ien fan 'e Oscars of Academy Awards, en it wurdt beskôge as de wichtichste en meast prestizjeuze filmpriis fan 'e wrâld. De Oscar foar Bêste Film wurdt útrikt troch de Academy of Motion Pictures Arts and Sciences (AMPAS) by in tige formeel oanklaaide útrikkingsseremoanje yn it Dolby Theatre yn Hollywood, de wyk fan Los Angeles dêr't de Amerikaanske filmyndustry konsintrearre is. It is de wichtichste fan alle Oscars, en de útrikking fynt dêrom pas oan 'e ein fan 'e jûn plak, op it hichtepunt fan 'e seremoanje.
Histoaryske nammen
By de earste útrikking fan 'e Oscars, foar it filmjier 1927-1928, wiene der twa prizen foar bêste film: de Academy Award foar Treflike Film (Outstanding Picture) en de Academy Award foar Unike en Artistike Film (Unique and Artistic Picture). Dy wiene bedoeld om ferskillende, mar like wichtige aspekten fan 'e filmkeunst te earjen. De organisaasje besleat lykwols dat it gjin súkses wie, dat foar 1928-1929 waard de priis foar unike en artistike film ôfskaft, wylst de priis foar treflike film oerbleau as de wichtichste Oscar. Noch in jier letter, yn 1929-1930, waard dy omneamd ta de Academy Award foar Treflike Produksje (Outstanding Production). Dy namme hold de priis oant en mei 1940. Dêrnei hiet er fan 1941 oant en mei 1943 de Academy Award foar Treflike Langspylfilm (Outstanding Motion Picture), en fan 1944 oant en mei 1961 de Academy Award foar Bêste Langspylfilm (Best Motion Picture). Fan 1962 ôf draacht de priis syn hjoeddeistige namme.
Takenningsproses
Foar de Oscar foar Bêste Film wurde elts jier in tal films nominearre troch de Academy of Motion Pictures Arts and Sciences (AMPAS), dêr't de leden fan dy akademy dan de winner út kieze. Oant en mei 1943 waarden der 8 oant 12 films nominearre, mar fan 1944 ôf wiene der noch mar 5 nominaasjes. Yn 2009 feroare de AMPAS de regels, sadat der mei yngong fan 2010 5 oant 10 nominaasjes wêze soene.
Winners
Oant en mei 1933 waarden de Oscars yn maaie útrikt foar de perioade fanôf de foarrige útrikking, yn maaie fan it foargeande jier (dus yn maaie 1930 waarden de prizen útrikt foar de perioade fan maaie 1929 oant maaie 1930). Fan 1934 ôf waarden de Oscars útrikt oan it begjin fan it jier, foar films út it hiele foargeande jier. Yn 'e tabel hjirûnder wurdt de offisjele jiertelling fan 'e Oscars oanholden. Mar it jier dat oanjûn stiet is it jier dêr't de priis foar takend waard, en net it jier dêr't de priis yn takend waard. Dus dêr't bgl. stiet "1990", fûn de útrikking fan dy priis plak yn begjin 1991.
Frjentsjerter Bridge Klup
De Frjentsjerter Bridge Klup (Nederlânsk en offisjeel: Franeker Bridge Club, gauris ôfkoarte ta FBC) is in klup op it mêd fan it kaartspul bridge yn 'e Fryske stêd Frjentsjer. De feriening waard oprjochte yn 1950 en is oansletten by it Nederlânsk Bridge Bûn (NBB). De Frjentsjerter Bridge Klup telde yn 2018 156 leden, dy't op tiisdeitejûn en/of op tongersdeitemiddei gearkomme yn Partycentrum Bloemketerp om op trije ûnderskate nivo's yn kompetysjeferbân te bridgen.
Behalven it fasilitearjen fan it bridgespul foar de leden, wol de Frjentsjerter Bridge Klup it spyljen fan bridge yn noardwestlik Fryslân oanfiterje. Dêrom wurde kursussen oanbean foar begjinners, lju dy't it spul al wat kinne, en spilers dy't op heech nivo fierder wolle. By genôch dielname wurde sokke kursussen holden op moandeitejûn of woansdeitemiddei. Ien kear yn 't jier, op 'e lêste sneon fan 'e hjerstfakânsje, organisearret de Frjentsjerter Bridge Klup fierders it Waadhoeke Bridge Toernoai, dêr't likernôch 180 spilers út hiel Nederlân op ôfkomme. Under de Akademyske Dagen fan 2018 besocht de Frjentsjerter Bridge Klup it bridgespul ûnder de oandacht fan in breder publyk te bringen troch it útdielen fan promoasjemateriaal en it spyljen fan demonstraasjepartijen.
Damwâld
Damwâld is in doarp dat yn de gemeente Dantumadiel leit. Damwâld leit noardlik fan Broeksterwâld, eastlik fan Rinsumageast, westlik fan Wâlterswâld en besuden Dokkum. Damwâld hat  ynwenners. De doarpskearn fan Damwâld leit by De Krúswei, by de krúsing fan de Haadwei, de Foarwei en Doniawei.
Skiednis
thumb|left| Plaknammeboerd fan Damwâld Damwâld is yn 1971 ûntstien troch de gearfoeging fan de eardere doarpen Dantumawâld, Ikkerwâld en Moarrewâld. De namme DAMwâld ferwiist nei de begjinletters fan de trije eardere doarpen yn it Nederlânsk: Dantumawoude, Akkerwoude en Murmerwoude. It ferkoarte Dam bestie earder ek al en waard brûkt foar Dantumawâld. Dit is bygelyks te sjen oan de strjitnammen Damwâldsterreedsje, Damwâldster Trekwei (tsjintwurdich gewoan Trekwei) en Dammeloane.
De fúzje fan dy trije doarpen, in yn Nederlân tige seldsum barren, hie in politike achtergrûn. Oant en mei 1881 stie it gemeentehûs fan Dantumadiel yn Rinsumageast. Sûnt 1881 sieten de grytmannen yn Moarrewâld. Dat stie de ynwenners fan De Westereen net oan. Omdat De Westereen eartiids it grutste doarp yn de gemeente wie, mienden hja rjocht op it gemeentehûs te hawwen. Dêrom waard yn 1971 besletten de trije neamde doarpen gear te foegjen ta Damwâld. Omdat de ynwenners fan Damwâld oan de nije namme wenne moasten, ha de âlde plaknammebuorden der noch in skoftke stien. Hjoed-de-dei steane dizze âlde plaknammebuorden der net mear.
Fryske Kultuerried
Stichting De Fryske Kultuerried wie oprjochte om de kultuer yn Fryslân yn it algemien te fersterkjen en de Benammen de Fryske kultuer. It stimulearjen ta en bondeljen fan kulturele aktiviteiten stie foarop, wêrby't it foarmings- en ûntwikkelingswurk ynbegrepen wiene. Dizze Stifting waard oprjochte yn 1945.
Damwâld
Skiednis
Earder hearde Broeksterwâld (doe mei de namme De Ikkerwâldster Broek) ek by Damwâld mar dat is sûnt 1964 in selsstannich doarp.
Fryske Kultuerried
Praktysk alle ferienings en organisaasjes op kultureel mêd wiene yn de Fryske Kultuerried fertsjintwurdige. Nei 1970 hawwe yn de organisaasje in oantal grutte feroarings west: de âlde kommisjes binne omsetten yn seksjes dy't mei elkoar it hiele skala fan kulturele aktiviteiten bestrykten. Yn 1974 wienen dat de seksjes:
By de reorganisaasje waard in splitsing makke tusken it advisearjende wurk yn de seksjes en it útfierende wurk. Dit lêste waard fersoarge troch it Buro foar Kulturele saken, dat organisatoaryske, administrative, boekhâldkundige en oare praktyske tsjinsten ferlient op provinsjaal nivo en bemiddelt by it opsetten fan opliedingen (muzyk, toaniel, film) en aktiviteiten op gemeentlik en pletslik nivo. Fierders bemiddelt it buro by de ynskeakeling fan deskundigen/dosinten foar aktiviteiten en opliedingen, wylst ek in materialedepot beheard wurdt, wêrút apparatuer as in fideorekorder, bânrekorder, kamera's en projektors liend wurde kinne.
Damwâld
Skiednis
Damwâld hat altyd yn sawol de gritenij as de gemeente Dantumadiel lein en is sûnt 1881 haadplak.
Fryske Kultuerried
Sûnt 1973 is oan it FK it Buro Kulturele Paspoarten Fryslân ferbûn ( dêrfoar, sûnt 1967 de Kommisje Kultureel Jongeren Paspoart), mei as taak it útjaan fan kulturele paspoarten (CJP en 65+). Yn 1975 waard in nije kultuernota útbrocht, wêryn oan Deputearre Steaten fan Fryslân beliedsadvizen jûn waarden oer it hiele, troch de FK bestykte terrein. It FK siet sûnt 1954 yn it Keunstsintrum Prinsetún, yn 1973 gie it oer nei in pân oan de grutte Tsjerkestrjitte. Op fersyk fan de stêd Ljouwert waard, mei in spesjale subsydzje, troch de FK it behear oer it Keunstsintrum en it Museum Pier Pander fersoarge.
Tentoanstellingstsjinst
Foar it tentoanstellingswurk waard yn 1973 oan de tentoanstellingstsjinst fan de Kultuerried in stêflid beneamd foar advisearjend en bemiddeljend wurk by it opsetten fan en roulearje litten fan grutte en lytse eksposysjes. De tsjinst ferhierde ek opboumateriaal.
Damwâld
Ikkerwâld
Foardat it gebiet ôfgroeven waard wie de grûn geskikt foar lânbou. It doarp krige dêrtroch har namme. Mar nei de feanterij bleaun der skrale sângrûn oer. Hjir stiene ek aadlike huzen:
Moarrewâld
It doarp is boud op de Murimma terp, en krige syn namme troch moarre nei de swarte (wiete) feangrûn dêr't letter turf fan stutsen waard. Hjir hawwe ek in soad aadlike huzen stien. Yn Moarrewâld kaam yn 1881 by de Krúswei in nij gemeentehûs te stean.
Fryske Kultuerried
Fryske Kultuer
As risseltaat fan de oanrikkemendearrings fan de kommisje-Van Ommen koe yn 1972 in meiwurker oanlutsen wurde foar Frysk-eigene kulturele aktiviteiten.
Damwâld
Mienskip
thumb|260px|eardere [[Gemeentehûs fan Moarrewâld|Gemeentehûs]] thumb|260px|[[De Ikker (Damwâld)|De Ikker]] thumb|260px|[[Benediktustsjerke (Damwâld)|Benediktustsjerke ]]
Basisskoallen
Mei it begjin fan skoaljier 2020-2021 binne de eardere Kristlike basisskoallen De Bron en De Fontein gearfoege ta ien skoalle: De Sprankeling. Dizze nije skoalle sit mei de Dr. J. Botkeskoalle en in nije sporthal op Kampus Damwâld oan de Badhúswei.
Spesjaal ûnderwiis
Yn Damwâld stiet in ynstelling foar dreech learende en/of beheinde bern: De Wingerd. De Wingerd is in Kristlike skoalle foar learlingen mei in ûntwikkelingsachterstân. De skoalle hat twa lokaasjes: ien oan De Klimmer foar it basisûnderwiis en ien oan de Nijewei foar it fuortset ûnderwiis.
Fuortset ûnderwiis
Sûnt 1919 hie Damwâld in feriening foar fuortset ûnderwiis, de feriening foar Kristlik MULO yn de gemeente Dantumadiel. Op 1 augustus 1921 waard de (M)ULO iepene, yn in pân oan de haadwei dêr't hjoed-de-dei in meubelsaak sit. De skoalle stie dêrnei jierrenlang oan de Nijewei, ûnder de namme Kristlike Mafû De Saad. Mei yngong fan skoaljier 2020/2021 is de skoalle fanwege it weromrinnend tal learlingen definityf sletten. Yn it skoalgebou is tsjintwurdich it fuortset ûnderwiis fan De Wingerd húsfeste.
Foarsjennings
Damwâld hat in winkelsintrum oan de Conradi-Veenlandstrjitte, mei dêryn in twatal supermerken en noch in stikmannich oare winkels/ytgelegenheden. Neist dit winkelsintrum leit bedriuweterrein De Moarren, wêr't in stikmannich bedriuwen te finen binne. Dêrbûten binne der troch it doarp hinne noch mear winkels en bedriuwen te finen. Herberch De Krúswei is it doarpshûs fan Damwâld. Fierder hat it doarp noch in park, in sporthal en twa fuotbalklups.
It besjen wurdich
thumb|260px|[[De Krúswei (herberch)|De Krúswei]]
Monuminten
It âldste diel fan de herfoarme tsjerke dy't wijd wie oan Sint-Benediktus is út de 12e iuw.
Strjitten
Alle strjitten yn Damwâld.
Tabor (berch)
thumb|250px|De berch Tabor thumb|250px|De Tsjerke fan de Transfiguraasje op de Tabor De Tabor is in berch fan 588 meter hichte yn it noarden fan Israel, yn Leech-Galilea oan de râne fan de Flakte fan Jizreël. By de berch lizze de foaral islamityske plakken: Iksal, Daboriya en Shibli-Umn al-Ghanem. Op de top fan de berch stiet in roomsk-katolike tsjerke. De berch is fannijs beboske troch it Joadsk Nasjonaal Fûns.
Tabor yn de Bibel
De Tabor wurdt faak neamd yn de Hebriuwske Bibel, it earst yn Rjochters 4:6:
''Doe stjoerde se [Debora] om Barak, de soan fan Abinoäm en rôp him út Kêdesj yn Naftaly. En hja sei tsjin him: Jo moatte witte, dat de Heare, de God fan Israel, hjitten hat: Sjoch datst op 'e Tabor komst, en nim tsientûzen man út 'e soannen fan Naftaly en Sebûlon mei.''
Neffens de kristlike tradysje gie Jezus de berch Tabor op mei syn dissipels Jakobus, Jehannes en Petrus. Op de berch feroare Er foar harren eagen fan oansjen; syn klean begûnen sa glânzjend wyt te wurden as gjin minske op de wrâld se blikke kin en hy spruts dêr mei Elia en Mozes. Ut in wolk soe in stim sein hawwe:
Dit is myn Soan, myn ynleave Jonge, harkje nei him! Sûnt jildt Tabor as de berch fan de Stalferwikseling of Transfiguraasje fan Jezus. Mystisy mienden letter dat se it saneamde Ljocht fan Tabor sjen koenen mei help fan hindûistyske metoaden. Dit ferhaal wurdt fermeld yn de Bibel yn Markus 9:2-13. De namme Tabor komt yn de tekst lykwols net foar. Dêr is allinne praat fan in hege berch.
Geology
De berch is in monadnock (of Inselberg); in allinnich steande hichte as lege berch dy't ynienen, as in soarte fan eilân, út flak lân riisd; de berch hat gjin fulkanyske oarsprong. Nettsjinsteande de lizzing tichteby de bergen fan Nazareth, is it in aparte geologyske foarm.
Anthonie Johannes Wolters
Anthonie Johannes Wolters (Rhenen, 11 april 1854 - Dokkum, 31 july 1916) wie in organist, dirigint, komponist en muzykpedagooch.
Haersmastate (Jelsum)
De Haersmastate of Harinxmastate wie in eardere state yn Jelsum, gemeente Ljouwerteradiel. Fan de state is neat werom te finen.
De state wurdt foar it earst neamd yn 1640. Van der Aa meldt yn syn "Aardrijkskundig woordenboek '': "HAERSMA, Haarsma, waarschijnlijk dezelfde state die, welke op de kaart van Schotanus, Harinxma geheeten wordt, voorm. state, prov. Friesland, kw. Oostergoo, griet. Leeuwarderadeel, arr., kant. en 1 u. N. van Leeuwarden, 5 min. N. van Jelsum, waartoe zij behoorde.'' ''Ter plaatse, waar deze state gestaan heeft, ziet men thans eene gewone boerenplaats. De daartoe behoorende gronden, eene oppervlakte beslaande van 4 bund. 4 v. r., worden thans in eigendom bezeten door Vrouwe Anna Frederica van Vierssen, echtgenoot van den Heer Cornelis Martinus de With, woonachtig te Buitenpost''.
Ut de stim- en floreenkohieren fan Jelsum blykt wa't de eigeners fan de slotpleats wienen. Dy sille grif ek de eigners fan de state west hawwe. Neffens de "Stads- en Dorpskroniek" fan dr. Wumkes biede sekretaris Hector Livius fan Haersma en Hessel Tiedes tegearre op 15 novimber 1758 it bûten te hier oan.
Hoe lang of't de state nei dy tiid noch stien hat, hat H. de Jong, skriuwer fan it boek "Jelsum troch de tiden hinne" net fine kind. De hear G. Abma fermeldt yn “Ljouwerteradiel” dat yn april 1846 de earste stien lein waard oan de hjoeddeiske pleats Haersma State. Dy pleats stiet wol op it terrein fan de state mar net op it steed dêr't it hûs stien hat.
Jan Langedijk
Jan Langedijk (Oudkarspel, 27 july 1910 - Beemster, 3 desimber 1981) wie in Nederlânsk reedrider.
Hy die acht kear mei oan it Wrâldkampioenskip allround, en it Europeesk kampioenskip en twa kear oan de Olympyske Winterspullen, Langedijk syn karriêre waard fersteurd troch de Twadde Wrâldkriich, dat syn earste Olympyske Spullen wiene yn 1936 en de twadde yn 1948. Hy helle by al dizze kampioenskippen gjin medaljes mar wie al de earste Nederlânske sporter dy't twa kear oan de Olympyske Winterspullen mei die. Jan Langedijk waard twa kear Nederlânsk allround kampioen. Jan Langedijk ferstoar op 3 desimber 1981, yn 'e âldens fan 71 jier.
Andreï Makine
Andreï Makine (Krasnojarsk (Sibearje), 1957) is in Frânske skriuwer fan Russysk komôf. Yn 1987 krige er polityk asyl yn Frankryk. Hy publisearre ek in tal romans ûnder it pseudonym Gabriel Osmonde.
Biografy
Andreï Makine waard berne yn Krasnojarsk, Sovjetuny op 10 septimber 1957 en waard grut yn de stêd Penza, in provinsjesêd likernôch 700 km súdeastlik fan Moskou. As jonge rekke er al fertroud mei Frankryk en it Frânsk troch syn beppe, dy't fan Frânske komôf west hawwe soe. (Dat lêste is net hielendal wis, om't Makine letter ek wolris sein hat dat er it Frânsk fan in freon leard hat.) Hy skreau gedichten yn sawol Frânksk as yn syn memmetaal, it Russysk.
Nei in stúdzje Frânske letterkunde oan de Steatsuniversiteit fan Moskou en promoasje ta doktor Frânske letterkunde, gie Makine oan 't wurk as professer literatuer oan it Novgorod Ynstitút.
Op 15 maaie (2009) wie Andreï Makine yn Amstelveen foar de wrâldpremiêre fan syn toanielstik Le Monde selon Gabriel troch Murielle Lucie Clément. Hy wie er optein fan.
Oersettings
De measte fan Makine's romans binne yn it Nederlânsk oerset en noch yn sa'n trittich oare talen.
Le testament français ('It Frânske testamint') betsjutte de trochbraak fan Makine. It boek is ek yn it Russysk oerset troch Joeliana Jahnina en Natalja Sjakovskaya, en it earst publisearre yn it literêr tydskrift Bûtenlânske Literatuer (Иностранная литература) yn 1996.
Ronald Oosting
Oosting wurket in soad yn hout, en dan leafst iperenhout, bûkehout, walnutehout en it swarte hout fan it tûzenen jier âlde moeriik. Troch fan fûne stikken hout út de bosk de ferrotte stikken ôf te heljen ûntstiet foar him in foarm om mei fierder te gean. Troch de ynwurking fan skimmels binne op it hout kleurferskillen ûntstien dy't de krêft fan de foarm fersterkje moatte. It ûnderwerp is hast altyd it froulik lichem.
Ronald Oosting is in broer fan Simon Oosting.
Stynsgea
Stynsgea is in doarp súd fan Bûtenpost oan it Knillesdjip yn de gemeente Achtkarspelen.
By Stynsgea hearre ek de buorskippen Blauferlaat (mei in haven), Reahel (in stripe mingde bebouwing by de noardkant fan it Knillesdjip en Reaskuorre (de kant fan De Harkema út).
Stynsgea hat  ynwenners.
Skiednis
It doarp wie eartiids haadplak fan de gritenij en is neamd nei de hillige Augustinus.
Eartiids stie hjir de stins Siccamastate.
Tusken 1897 en 1968 hie Stynsgea in eigen molkfabryk, dy't oer de Fabryksfeart in ferbining hie mei it Knillesdjip. By it fabryk waard ek in rige arbeiderswentes boud.
Tsjerken
It âldste part fan de Augustinustsjerke is de 13e-iuwske toer, dy't oant 1895 in sealtek hie. De oan Augustinus fan Hippo wijde goatyske tsjerke waard healwei de 14e iuw nei alle gedachten troch de muontsen fan kleaster Jeruzalim (Gerkeskleaster) boud. By in ferbouwing yn ± 1765 is de kap twa meter ferhege. Fan de eardere fresko's yn de tsjerke binne twa skansearre foarstellings fan twa ingels en Sint-Kristoffel bewarre bleaun. De klok út 1617 is getten troch Hans Falck fan Neurenberch út Ljouwert.
Njonken de Augustinustsjerke wie der oant 2016 ek noch in grifformearde tsjerke, de Pypketsjerke. De Pypketsjerke lei healwei Stynsgea en Surhuzum en wie it tsjerklik sintrum fan twa grifformearde gemeenten. Mei de fúzje fan de grifformearden en herfoarmen ta ien protestantske tsjerke waard de Pypketsjerke oerstallich en ferkocht.
Doarpswapen
It boek mei in baarnend hert yn it wapen ferwiist nei Augustinus fan Hippo. De ikels en klaverbledsjes komme fan eardere aadlike famyljes (Gaickema, Jensma en Siccama), dy't hjir eartiids wennen. thumb|right|260px|Filla Wâldhof
Mienskip
thumb|260px|Alde weinmakkerij Doarpsblêd 'Us Blêd' ferskynt sûnt oktober 1975 hast alle moannen. Der is gjin eigen doarpshûs.
Doarpsskoalle De Twa-ikker
Yn 2015 binne de iepenbiere skoalle De Maskelyn en de kristlike skoalle De Saad opgien yn in gearwurkingsskoalle. Fanâlds joegen boeren faak in namme oan harren stikken lân. Sa ferwiist de strjitnamme Skoalikker noch nei in stik lân by de earste iepenbiere skoalle fan Stynsgea. Yn 2016 is der, om't oerdrachtlik de ikkers fan twa skoallen gearfoege waarden, de namme De Twa-ikker ûntstien.
Befolkingsferrin
thumb|260px|Feartswâl
Strjitten
Alle strjitten yn Stynsgea.
Ferskaat
East fan it doarp stiet de tsjasker fan Stynsgea, ien fan de lêste trije boktsjaskers fan Nederlân. Noch wat fierder by Blauferlaat stiet it oarlochsmonumint fan it doarp. It bestiet út in bulte fjildstiennen, wêrfan't ien de tekst FRIJDOM WIE DE HEEGHSTE WET draacht.
Gelimer
Skiednis
Gelimer wie de soan fan Geilarit, pakesizzer fan Gento en oerpakesizzer fan de Fandalenkening Geiserik (regearde fan 428 oant 477). Yn 530 skode hy syn neef kening Hilderik, dy't pro-Romeinsk wie, oan de kant en grypte de macht. De East-Romeinske keizer Justinianus I, dy't dreamde fan it werom feroverjen fan it ferlern giene West-Romeinske Ryk, seach yn dizze died oanlieding om yn 533 in strafekspedysje ûnder lieding fan syn generaal Belisarius te stjoeren.
Joseph Greenberg
Joseph Harold Greenberg (28 maaie 1915 - 7 maaie 2001) wie in taalkundige út de Feriene Steaten. Troch syn grutte talekennis hied er in soad ynfloed, lykwols wurde guon fan syn ideeën as kontroversjeel beskôge.
Wurk
It wurk fan Greenberg foarmet de grûnslach foar alle moderne yndielingen fan talen yn kloften. Syn boek Languages of Africa jout in yndieling fan de Afrikaanske talen dy't yn grutte linen noch hieltiten folge wurdt.
Gelimer
Skiednis
Dat leger bestie út 18.000 soldaten (10.000 man fuotfolk en 5000 man ruterij) en noch wat helptroepen. De Romeinen kamen yn Caput Vada oan wâl en marsjearden lâns de kustlyn nei Kartago. Gelimer, dy't krekt dêrfoar troepen mei syn broer Tata útstjoerd hie om in opstân op Sardynje te stopjen, wie troch dizze ynvaazje folslein ferrast. Yn twa fjildslaggen (slach by Ad decimum en slach by Trikameron) waard it leger fan de Fandalen ferslein en ûnskealik makke. Kening Gelimer waard finzen nommen en it Fandaalske Ryk hâlde op te bestean.
Belisarius kearde nei dizze oerwinning werom nei Konstantinopel mei Fandaalske finzenen en foar him waard in triomfantlike rûntocht hâlden. De finzen nommen Gelimer waard ferbannen nei Galaatsje en 2000 fan syn krigers soenen opnomd wurde by it Byzantynske leger.
Durk VII fan Hollân
right|thumb|180px| Durk VII Durk VII (11?? - Dordrecht, 4 novimber 1203) wie greve fan Hollân en Seelân fan 1190 ôf.
Libben
Durk wie de soan fan Floaris III en Ada fan Skotlân. Hy folge syn heit op neidat dy yn 1190 stoarn wie by de tredde krústocht. Yn 1186 troude hy mei Aleid fan Kleef yn Loosduinen, Aleid wie de dochter fan greve Durk IV fan Kleef. Ut dit houlik binne trije bern fuortkomd, allegear dochters, Ada, Aleidis en Petronella. Omdat Durk gjin soannen hie makke hy Hollân erflik foar froulju.
De Bruorrestriid
Durk koe op dat stuit net fuort út Seelân. Dêrom stjoerde hy syn frou Aleid mei in leger nei West-Fryslân. Yn novimber 1195 kaam it ta in treffen tusken Aleid en har sweager Willem. Aleid wist it gefjocht nei har hân te setten. Se kocht de lieders fan de doarpen Alde Niedorp en Winkel om.
Uteinlik waard it skeel tusken de beide bruorren bylein en krige Willem it bestjoer oer it greefskip Midden-Fryslân. Troch dy funksje kamen de bruorren al gau wer yn konflikt.
Hindrik de Kraan, hear fan De Kúnder, gie op plondertochten yn midden Fryslân. Willem naam wraak en ferneatige de boarch fan De Kúnder. Dizze Hindrik fan De Kúnder wie lienman fan de Biskop fan Utert. Durk VII hie fan Hindrik VI yn 1196 it tydlike regear krigen oer it bisdom Utert en syn omke Durk I fan Hollân as Biskop fan Utert oanstelle litten. Durk VII koe net tastean dat syn broer de besittingen fan it bisdom Utert fernielde en liet Willem troch Hindrik fan De Kúnder finzen nimme.
Willem koe ûntsnappe en flechte nei Otto I fan Gelre. Durk VII wie as hearsker fan it bisdom Utert nammentlik yn konflikt kaam mei Otto fan Gelre omdat dizze it Oersticht bemachtigje woe. Durk VII fersloech Otto by de Grebbeberch.
De oarloch mei Brabân
Dizze Otto fan Gelre rôp yn 1202 de help yn fan Durk VII omdat hy yn konflikt kaam mei it hartochdom Brabân. Durk gie mei syn legers nei Brabân ta en fernielde op 7 septimber 1202 de stêd De Bosk.
Op de weromreis rekke hy by Heusden yn gefjocht mei it sterke leger fan de hartoch fan Brabân. Durk waard finzen nommen en pas nei it beteljen fan in heech bedrach en it oanfearden fan in ûngeunstich fredesfoarstel, waard hy frij litten. Net allinnich it diel fan syn gebiet besuden it Hollânsk Djip mar ek oer Súd-Hollân moast hy de Brabânske Hartoch as lienhear erkenne. Foar it oare diel fan Hollân waard de nije biskop fan Utert de lienhear. Dêrtroch ferlear Hollân syn oerwicht op de noardlike Nederlannen. Doe't Durk VII in pear jier letter ferstoar waard hy opfolge troch syn ienige noch libjende dochter, Ada fan Hollân.
Atletyk op de Olympyske Simmerspullen 1896
200px|thumb|right|It Olympyske Stadion fan Atene 1896 De Olympyske Simmerspullen 1896, offisjeel de Spullen fan de I Olympiade, wiene de earste moderne Olympyske Spullen en waarden yn Atene, Grikelân hâlden. It Atletyk waard hâlden yn in it Panathinaiko Stadium.
Panathinaiko Stadium
It Panathinaiko Stadium waard boud yn 1895 op it plak fan in earder stadion út 330 f.Kr. en hie yn 1896 plak foar 80.000 taskôgers. De foarm fan de atletykbaan is bysûnder, en falt nûiten de hjoeddeiske standerd foar in 400-meterbaan. De lingte fan it middenterrein is 235 meter, en de breedte is mar in inkele tsientallen meters. De baan hat dêrtroch de foarm fan in hierspjeld. Hjoed de dei is it stadion foar de measte sporten net mear te brûken mar yn 2004 is it noch wol brûkt foar it Bôgesjitten en hie doe plak foar 45.000 taskôgers.
Medaljespegel
De top sân fan lannen dy't by it atletyk medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen fan 1896.
Korda Filmstúdió
De Korda Filmstúdió of Korda Studio's binne in studiokompleks yn Hongarije, dat 26 km bewesten de haadstêd Boedapest yn it wynboudoarp Etyek stiet. It wurdt dêrom soms ek wol by túltsjes oantsjut as Etyekwood (in ferwizing nei de filmyndustry fan Hollywood). It kompleks waard yn 2007 oprjochte en omfiemet hypermoderne soundstages en oare fasiliteiten. Der binne ferskate grutte Westerske films en tillefyzjesearjes yn 'e Korda Filmstúdió opnommen.
Frysk Ljeppers Bûn
It Frysk Ljeppers Bûn is in organisaasje fan fierljeppers dy 't yn 1957 oprjochte waard op in gearkomst fan fûgelwachters yn Winsum. Animator wie Sjoerd Bokke Span dy't by de oprjochting foarsitter waard. It haadbestjoer bestiet út 5 leden. De Technyske Kommisje telt 7 leden.
Yn 1974 wienen der 15 ôfdielings mei sa'n 150 aktive leden. Yn 2010 bestiet it bûn út de ôfdielings Bûtenpost, It Heidenskip, Burgum, Drylts, Gryptsjerk (Grinslân) en Winsum (Fryslân).
Korda Filmstúdió
Fasiliteiten
It kompleks fan 'e Korda Filmstúdió omfettet 6 hypermoderne soundstages mei in mienskiplik oerflak fan likernôch 14.500 m²: Fral Studio 1 en Studio 6 binne bysûnder. Studio 1 beskikt oer in ynterne wettertank fan 10 by 10 m mei in djipte fan 4 m. Studio 6 is net inkeld ien fan 'e grutste soundstages fan 'e wrâld, mar der passe dekôrstikken fan 20 m heech yn. Njonken de soundstages beskikke de Korda Filmstúdió ek oer 2.800 m² kantoarromte en fasiliteiten foar preproduksje en postproduksje en krapoan 7.000 m² oan berchromte en wurkplakken foar de produksje fan dekôrstikken.
Fierders is der in backlot mei in oerflak fan 25 ha. Dêrfan is 10 ha beboud mei trije grutte fêste filmsets: New York, Renêssânse en Midsiuwen. De restearjende 15 ha binne ûnbeboud en beskikber foar it pleatsen fan tydlike filmsets.
Films
In seleksje fan films dy't alteast foar in diel yn 'e Korda Filmstúdió opnommen binne:
Tillefyzje
In seleksje fan tillefyzjesearjes dy't alteast foar in diel yn 'e Korda Filmstúdió opnommen binne:
Brimzen
Brimzen (Oestridae) binne in famylje fan ynsekten dy't by de oarde twawjukten (Diptera) hearre. Brimzen wurde faak fertize mei de bloedsûgjende Drintske Mich ('stekmiggen') of mei de stekkende Hoarnbij, de grutste Nederlânske wapsesoarte. It grutste ferskil mei Drintske Miggen en Hoarnbijen is dat Brimzen net bite of stekke kinne, se ha gjin beweegjende mûledielen en gjin angel. Mar Brimzen binne like skealik omdat de larven parasitearje yn libbene bisten. De ienige soarte dy't op de minsk parasitearret is Dermatobia hominis, dizze brims kin ek net bite mar lit de larven troch in mich transportearje nei de minskehûd. Hjir krûpt de larve meastal troch it gatsje fan de nevebyt nei binnen.
Yn Nederlân en Belgje komme (2005) in tolvetal soarten foar, lyk ferdield oer in trijetal skaaien, Hypoderma, Gasterophilus en Oestrus, wêrfan't de rûpen fan de earste yn de hûd, fan de twadde yn de mage en de tredde yn de noasholte fan de gasthear libje.
De larven fan Oestrus komme libben op 'e wrâld en wurde troch de Mich yn de noas fan de gasthear spuite wylst de mich foar de gasthear yn 'e loft swevet. De larven fan de Hypoderma en Gasterophilus wurde as aai op of yn de hûd lein. Oft de larven fan Gasterophilus troch de gasthear opslikke wurde of sels harren paad nei de mage fine is net goed bekend. In folgroeide larve ferlit de gasthear en ferpopket him op of yn de boaiem; de folwoeksen miggen libje mar koart (in pear wiken).
Sankt Moritz
thumb|left|120px|It wapen fan Sankt MoritzSankt Moritz (Reto-Romaansk: San Murezzan, Frânsk: Saint-Moritz, Italjaansk: San Maurizio) is it haadplak fan it Engadin en hat 5013 ynwenners (2004). It is dêrmei de fiifde gemeente fan it Switserke kanton Graubünden. It leit oan it Lej da San Murezzan (Dútsk: Sankt Moritzer See) tusken de Julierpaswei en de Berninapaswei op in hichte fan 1822m.
Mei de auto is Sankt Moritz te beriken fia de Malojapas fan de Comomar en Chiavenna ôf, fia de Berninapas út Tirano wei, fia de Albulapas en út it Unterengadin wei. It is mei de trein ferbûn mei Scuol, Tirano en de Albulapas.
Sankt Moritz is it fertrekpunt fan de Glacier Express, in toeristyske trein dy't súdlik Switserlân trochkrúst nei Zermatt yn de súdwestlike hoeke fan it lân.
Ynformaasje wintersportgebiet St. Moritz
thumb|left|400px| St. Moritz, begjin maaie 2009 thumb|right|280px|Stasjon Sankt Moritz
Frysk Nasjonael Boun
It Frysk Nasjonael Boun wie in bewegingsorganisaasje dy't fuortkaam út it Boun fan Frysk Nasjonale Jongerein (1936).
Boppestferlaat
thumb|right|300px|Boppestferlaat thumb|right|300px|brêge Ravenswâld Boppestferlaat is in slûs yn de Opsterlânske Kompanjonsfeart by Appelskea. De slûs is boud yn 1820. De hjoeddeiske stiennen slûs is fan 1890. Yn 1896 is hy hielendal fernijd. It ferfal is 1,26 meter. De slûs wurdt noch hielendal mei de hân betsjinne.
De slûs hat in fytsbrechje, dat mei de hân betsjinne wurdt. Oan de boppeside én oan de ûnderside sitte yn de slûs twa rinketten. De slûskolk stiet, as hy net brûkt wurdt, fol. De slûs wurdt betsjinne yn kombinaasje mei brêge Ravenswâld, in flapbrêge dy't ± 500 stream op leit.
Durk Piers Noordmans
thumbnail|default|Durk Piers Noordmans en Gerbrich Oepkes de Roos Durk Piers Noordmans (Spannum, 29 desimber 1828 - Skearnegoutum, 12 desimber 1907) wie in boer en leketeolooch út Skearnegoutum.
Biografy
Durk Piers wie in soan fan Pier Noordmans, boer, en Antje Rispens. Hy buorke yn Tsjom en letter yn Easterein. Hy kaam út it puriteinsk fermidden fan de finen (sjoch ek: It Réveil). As jonkje lies er al Zions worstelingen fan Fruytier. Hy boaske 1856 oan Sjoerdje Ypma en yn 1870 mei Gerbrig Oepkes de Roos.
Noordmans sette him in libben lang yn foar tsjerke en kristlike skoalle, siet yn it Antifloreenbûn en de Vereniging van Vrienden van de Waarheid (û. o. mei F.J.P. Moquette). Hy wie in geastessibbe fan P.J. Hoedemaker, skreau ek stikjes foar dy syn krante De Gereformeerde Kerk (û.o. in fiiftal artikelen oer de doop, letter bondele) en skreau ek in stik as wat brosjueres.
Durk Piers wie de heit fan teolooch Oepke Noordmans.
B.C. Epker
B.C. Epker (Harns, 1968) is in Fryske tekener, fotograaf en grafikus.
B.C. Epker krige syn oplieding oan de Akademy foar Keunst en Industry (AKI) yn Ynskedee (1991-1996). Syn wurken waarden oankocht troch ûnder oare it Frysk Museum en Museum Martena. Yn 2005 hat Epker de Gerrit Benner Priis krigen, foar 'wichtige ûntwikkeling'. Hy wennet yn Ljouwert.
Tsjûkotko-Kamtsjatkaanske talen
De Tsjûkotko-Kamtsjatkaanske talen binne in lytse taalfamylje dy't bestiet út likernôch 5, foar in part al útstoarne talen dy't sprutsen wurde (of waarden) troch beskate lânseigen folken yn 'e Eastsibearyske regio's Tsjûkotka en Kamtsjatka. Dizze taalkloft stiet ek wol bekend as de Luorawetlaanske talen, en foarhinne waard er faak mei in pear oare (ûnderling net besibbe) lytse taalkloftsjes út Sibearje op ien bulte fage as de Paleosibearyske talen. De Tsjûkotko-Kamtsjatkaanske taalgroep omfiemet it resint útstoarne Kerek; it Itelmeensk (of Kamtsjadaalsk) en it Aljûtor, mei elts minder as 100 sprekkers; en it Tsjûktsjysk en it Korjaaksk mei beide noch ferskate tûzenen sprekkers. De hiele taalkloft hat noch in 8.000 sprekkers.
Night at the Museum: Secret of the Tomb
Night at the Museum: Secret of the Tomb is in Amerikaanske fantasykomeedzjefilm út 2014 ûnder rezjy fan Shawn Levy, mei yn 'e haadrollen Ben Stiller en Robin Williams. De titel betsjut "Nacht yn it Museum: It Geheim fan 'e Tombe". De film is it trêde en ôfslutende diel fan 'e Night at the Museum-filmtrilogy, en folget as sadanich op Night at the Museum, út 2006, en Night at the Museum: Battle of the Smithsonian, út 2009.
De plot ferfettet it ferhaal fan nachtwachter Larry Daley, dy't befreone rekke is mei de besjensweardichheden út it Amerikaansk Natoerhistoarysk Museum yn New York, dy't nachts op magyske wize ta libben komme. As it Tablet fan Ahkmenrah, dat ferantwurdlik is foar de magy, net mear goed funksjonearret, moat Larry nei it Britsk Museum yn Londen ta om help te freegjen oan 'e mummy fan farao Merenkahre, dy't it tablet yn 'e Egyptyske Aldheid meitsje litten hat.
Night at the Museum: Secret of the Tomb krige fan 'e filmkritisy mingde resinsjes, mar wie kommersjeel súksesfol yn 'e bioskopen. De film is opdroegen oan 'e neitins fan akteurs Robin Williams en Mickey Rooney, dy't allebeide ferstoaren nei't de opnamen dien wiene, mar foar't de film útkaam. Yn Night at the Museum-franchise gie nei Night at the Museum: Secret of the Tomb troch mei in reboot yn 'e foarm fan Night at the Museum: Kahmunrah Rises Again, in animaasjefilm fan Disney dy't yn 2022 útkaam.
Plot
Yn 1938 siket in mienskiplike Britsk-Amerikaanske argeologyske ekspedysje yn Egypte nei de grêftombe fan farao Ahkmenrah. De syktocht stiet ûnder lieding fan egyptologen Robert Fredericks, dy't foar it Amerikaansk Natoerhistoarysk Museum yn New York wurket, en Archibald Stanley fan it Britsk Museum yn Londen. By harren is ek de tsienjierrige C.J. Fredericks, de soan fan Robert, dy't by ûngelok troch it dak fan 'e ûndergrûnske tombe sakket as er weromrint nei syn heite auto. Dêr ûntdekt er it Tablet fan Ahkmenrah. Wylst de leden fan 'e ekspedysje úteinsette om 'e artefakten út 'e tombe feilich te stellen foar't de sânstoarm, dy't op kommendeweis is, de hiele tombe fol sân blaast, wurde se troch in pleatslike bewenner warskôge dat se it Tablet fan Ahkmenrah gewurde litte moatte, om't oars "de ein komme sil". De warskôging is oan dôvemansearen rjochte en de hiele tombe wurdt leechhelle. It Tablet fan Ahkmenrah en de mummy fan 'e farao bedarje yn it Amerikaansk Natoerhistoarysk Museum, wylst de mummys fan syn âldelju, farao Merenkahre en dy syn oarehelte, keninginne Shepseheret, nei it Britsk Museum geane.
Seisensantich jier letter, yn 2014, is Larry Daley nei syn eardere aventoeren (sjoch: Night at the Museum en Night at the Museum: Battle of the Smithsonian) noch altyd nachtwachter yn it Amerikaansk Natoerhistoarysk Museum, dêr't troch de magy fan it Tablet fan Ahkmenrah eltse nacht de museumstikken ta libben komme. Mei't hy de iennichste is dy't wit hoe't dat sit, is er ek it haad fan it nachtprogramma. Oaren, de museumlieding ynbegrepen, binne derfan oertsjûge dat de bewegende en pratende museumstikken aktivearre wurde troch yngewikkelde animatroanyske technology. It museum blykt in nij waaksen byld fan in Neändertaler yn 'e útstalling pleatst te hawwen, dat sprekkend op Larry liket. De nije Neändertaler hjit Laaa en identifisearret Larry, ta dy syn skrik, as heit.
Underwilens reitsje de oaren yn 'e tibetologyske ôfdieling slaande deilis mei it stânbyld fan in xiangliu, in Sineeske mearkoppige reuzeslange, dy't úteinlik troch Larry ferslein wurdt troch in AED te brûken. Geandewei de reis troch it museum begjinne de Amerikaanske museumstikken lykwols almar mear negative bywurkings te ûnderfinen fan 'e oantaasting fan it tablet, lykas ferstiivjende earms en it ferlies fan ûnthâld. As se einlings de egyptologyske ôfdieling berikke, wurdt Ahkmenrah dêre weriene mei syn heit Merenkahre en syn mem Shepseheret. Merenkahre, dy't mei tsjinnichheid de geheimen fan it tablet priisjout, ynformearret Larry dat de magy fan it artefakt fan Chonsû komt, de Egyptyske god fan 'e moanne. De korroazje wurdt feroarsake trochdat it te lang gjin moanneljocht opfongen hat. Larry moat it gau-gau nei bûten ta bringe, want as de korroazje it hiele tablet bedekt, is it foargoed dien mei de magy.
Yn it moderne Londen rekket Lancelot al rillegau paadbjuster, oant er in grut gebou sjocht mei yn koweletters "CAMELOT" op 'e gevel. It docht bliken dat it in teäter is dêr't de musical Camelot opfierd wurdt, mei yn 'e haadrollen Hugh Jackman as kening Arthur en Alice Eve as keninginne Guinevere. Lancelot besiket de "Hillige Graal" oan "kening Arthur" te jaan, en Hugh Jackman moat prate as Brugman om him oan it ferstân te krijen dat dit in toanielstik is en dat Camelot, kening Arthur, Guinevere en Lancelot in leginde foarmje dy't nea echt bestien hat. Lancelot sit der raar ta as er dat einlings begrypt. Larry-en-dy helje him by en efterfolgje him nei it dak fan it teäter, dêr't de korroazje it hiele tablet oerdekt, mei as gefolch dat Roosevelt en Attilla wer yn waaks feroarje, Sacajawea, Jedediah en Octavius yn metaal, Dexter yn in dead bist en Ahkmenrah yn in tûzenen jierren âlde mummy. Inkeld Lancelot bliuwt ridlik ûnskeind om't dit de earste nacht is dat er ta libben komt en "nijbernen" neffens Merenkahre altyd sterker binne.
Larry praat op Lancelot yn en fertelt him dat er de njoggen bewegende dielen fan it tablet deselde kant út sette moat, sadat it moanneljocht de magy werombringe kin. Oars sille de museumstikken wier stjerre, en Lancelot úteinlik ek. Hy seit tsjin Lancelot dat hoewol't Camelot net echt is, Lancelot sels dat no troch de wurking fan it tablet wol is, en dat er no in echt libben libje kin. As er einlings en te'n lêsten foar it ferstân kriget dat it tablet net de Hillige Graal is, jout Lancelot it werom en Larry draait de dielen gelyk. It blykt noch krekt op 'e tiid te wêzen, en it ljocht fan 'e moanne driuwt de korroazje werom, sadat de magy rêden is. Alle museumstikken komme wer ta libben. Mei-inoar keare se werom nei it Britsk Museum.
Larry risselwearret om mei de Amerikaanske museumstikken halje-trawalje werom te gean nei New York, sadat se dêr yn it Amerikaansk Natoerhistoarysk Museum noch foar de pleatslike moarnsdage arrivearje sille. De Amerikaanske museumstikken hawwe lykwols ûnderwilens de koppen byinoar stutsen, en mei Theodore Roosevelt as wurdfierder fertelle se Larry dat se unanym besletten hawwe dat Ahkmenrah en it tablet yn Londen bliuwe moatte, sadat de jonge farao by syn âldelju wêze kin. Dat betsjut dat se sels nei thúskomst yn New York nea wer ta libben komme sille, mar dêr hawwe se frede mei. Ahkmenrah en Merenkahre betankje Larry foar syn help by it werienjen fan harren famylje, en Merenkahre ûnthjit Larry dat er him nei syn dea balsemje en mummifisearje litte sil troch syn organen derút te heljen en yn aparte fazen te bewarjen. Larry hellet Laaa by Tilly wei en ûnthjit har dat har saaie baan fan moarn ôf oan in hiel stik ynteressanter wurde sil.
Neitiid bringt Larry de Amerikaanske museumstikken werom nei it Amerikaansk Natoerhistoarysk Museum. Hy bringt in pear mominten mei elts fan harren troch om foargoed ôfskie te nimmen, foar't it ljocht wurdt en de magy ferdwynt. Dêrnei ferlit er it museum foar de lêste kear en soarget dat haadkonservator McPhee syn baan werom kriget troch sels de skuld op him te nimmen foar it fiasko by de iepening fan it Hayden Plantetarium.
Trije jier letter komt Tilly mei in tydlike eksposysje fan museumstikken fan it Britsk Museum nei it Amerikaansk Natoerhistoarysk Museum ta. Ien fan 'e tydlik útliende stikken is it Tablet fan Ahkmenrah. Yn it kantoar fan McPhee langet Tilly it tablet oer oan McPhee, dy't noch altyd net echt alles leaut dat Larry him ferteld hat. As Tilly him lykwols sjen lit hoe't it tablet wurket, is it bestean fan magy ek foar him net mear te ûntstriden. It museum komt dy jûns by it fallen fan it tsjuster wer as fan âlds ta libben, en de museumstikken bouwe in grut feest, dêr't Tilly weriene wurdt mei Laaa. Larry, dy't no in baan as learaar hat, sjocht ta fan oare kant strjitte en glimket foar't er trochrint.
Produksje
Night at the Museum: Secret of the Tomb waard regissearre troch Shawn Levy nei in senario fan Mark Friedman, David Guion en Michael Handelman. As produsinten wiene Levy, Chris Columbus en Mark Radcliffe by it projekt belutsen foar de filmstudio's 1492 Pictures, 21 Laps Entertainment en TSG Entertainment. Foar de film wie in budget beskikber fan $127 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Guillermo Navarro, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Alan Silvestri.
Opnamen
De opnamen foar Night at the Museum: Secret of the Tomb setten op 27 jannewaris 2014 útein en duorren oant yn maaie fan dat jier. It meastepart fan 'e sênes waard filme yn 'e Vancouver Film Studios yn it Kanadeeske Vancouver en yn 'e Mammoth Studios yn Burnaby, in foarstêd fan Vancouver. Party bûtendoarbylden waarden opnommen op 'e strjitte foar it Amerikaansk Natoerhistoarysk Museum yn New York, by it Britsk Museum yn Londen en op inkele oare lokaasjes yn 'e Britske haadstêd.
Distribúsje
De distribúsje fan Night at the Museum: Secret of the Tomb waard fersoarge troch 20th Century Fox. De film gie op 11 desimber 2014 yn New York yn premiêre, en iepene dêrnei op 19 desimber yn 'e Amerikaanske bioskopen. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde op 6 jannewaris 2015 by platemaatskippij Varèse Sarabande. Night at the Museum: Secret of the Tomb waard op 10 maart 2015 útbrocht op dvd en blu-ray.