cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michaelstsjerke (Oosterland)
Restauraasjes
Tsjerke en toer waarden yn de rin fan de tiid ferskillende kearen restaurearre. Al yn 1600 wie de tsjerke sa brekfallich, dat it gebou de funksje as beaken foar de skippen ferlear. In lyts, mearsidich koer waard yn 1839 ôfbrutsen en sûnt hie de tsjerke in rjocht sletten eastlike muorre. Yn de jierren 1888-1889 waard de tsjerke troch Pierre Cuypers restaurearre; hy feroare û.o. de hege kape fan it skip yn in wat minder steil, romaansk lykjende kape. Ek liet de arsjitekt in pear rûnbôgefinsterkes ynsette. Yn 1910 waarden de grutte finsters oanpast en glês-yn-lead ynbrocht. It pleister is yn 1937 yn de tsjerke fan it muorrewurk ferwidere en de toer is yn 1938 fernijd.
Yn de jierren 1990 waard in rûn koer op de oarspronklike fundearring fan fjildstiennen wer opboud. Ek waarden de yn 1910 ynbrochte gruttere rûnebôgefinsters ferfongen troch lytsere yn romaanske styl. By de restauraasje waarden yn it koer de resten fan in 9e of 10-iuwsk houten tsjerkje ûntdutsen. Yn de rekonstruearre krypte binne noch in 10e-iuwske sarkofaach en trije reade sânstiennen sarkofagen út de 12e en 13e iuw te sjen, dy't op it tsjerkhôf fûn binne.
Ynterieur
De tsjerke besit in ienfâldige iken, ier 18e-iuwske preekstoel mei klankboerd. It boerd mei de Wet is 17e-iuwsk. Fierder besit de tsjerke in swurd út de 16e iuw, dy fan de geuzenoanfierder Willem Bloys fan Treslong west hawwe soe. Yn de tsjerke hinget fieder in boerd mei de wurden ''Gesticht van Grave Dirk de Eerste AD CCMLXVI ontwijd door de Heidensche Noormannen. Voor Christus dienst teruggegeven en vernieuwd door Grave Dirk de Tweede AD CMLXXXV. Gerestaureerd en ingewijd 25 oktober AD. MCMXXXVIII''. Boppe it skip is yn it blauwe houten ferwulft in skildering oanbrocht fan de aartsingel Michael.
De klok yn de tsjerketoer is troch Jehannes en Gobelinus Moer getten yn 1499.
Oargel
It kammenetoargel waard oan it begjin fan de 20e iuw troch de herfoarme gemeente oankocht, mar is folle âlder. It waard yn 1762 troch Jacob Engelbert Teschemacher boud foar in partikulier. It stie nei oankeap eartiids op de kreake fan de tsjerke, mar ferhûze nei de bou fan it koer yn de jierren 1990 nei ûnder. It piipwurk fan it oargel is hast noch hielendal orizjineel en it ynstrumint waard foar it lêst troch Bakker & Timmenga yn 2018 restaurearre.
Eigner
Sûnt 2017 is de tsjerke troch de PKN-Wieringen oerdroegen oan de 'Stichting Behoud Oosterlander Kerk', dy't yn 2014 oprjochte waard.
Ekspedysje fan Lewis en Clark
right|thumb|350px|De rûte fan 'e ekspedysje fan Lewis en Clark. De Ekspedysje fan Lewis en Clark, dy't in begryp is yn 'e skiednis fan 'e Feriene Steaten, wie de earste Amerikaanske ekspedysje dy't it lân trochkrúste dat no de westlike helte fan 'e Feriene Steaten foarmet. It wie in lange, gefaarlike en bytiden barre tocht fan Sint-Louis, oan 'e rivier de Mississippy, dwers troch de Grutte Flakten, de Rocky Mountains en de Cascades nei de kust fan 'e Stille Oseaan en wer werom, dy't mear as twa jier duorre, fan 14 maaie 1804 oant 23 septimber 1806. Om 'e ekspedysje út te fieren waard in groep frijwilligers út it Amerikaanske Leger útkeazen, ûnder befel fan kaptein Meriwether Lewis en dy syn freon luitenant William Clark. It is suver ûnfoarstelber dat se mar ien stjergefal te betreurjen hiene, nammentlik dat fan serzjant Charles Floyd, dy't in akute blinetermûntstekking krige.
De ekspedysje waard útfierd yn opdracht fan 'e Amerikaanske presidint Thomas Jefferson, koart nei't de Feriene Steaten har mei de Louisiana-Oankeap (1803) in ûnbidich grut stik lân yn 'e midden fan it Noardamerikaanske kontinint oanskaft hiene (op 'e kaart rjochts oanjûn yn grien). It wichtichste doel fan 'e ûntdekkingstocht wie om it nij oankochte gebiet te ferkennen en yn kaart te bringen, in Amerikaanske oanwêzichheid yn dat gebiet te pleatsen foar't Grut-Brittanje of ien fan 'e oare Jeropeeske grutmachten it ynpikte, en in praktyske rûte nei de westkust te finen. Fierders moasten de leden fan 'e ekspedysje ek wittenskip en ekonomy net út it each ferlieze; se hiene opdracht om 'e floara en fauna te bestudearjen en om hannelsrelaasjes mei de dêr wenjende Yndiaanske stammen oan te knoopjen. De eachtsjûgeferslaggen, deiboeken, lânkaarten en eksimplaren fan planten en bisten dêr't de ekspedysje mei weromkearde, befetten in wiere skat oan ynformaasje dy't de Amerikanen fan dy tiid foar it earst yn 'e kunde komme liet mei it Westen, en dy't noch altyd heech yn oansjen stiet yn 'e Amerikaanske wittenskip. left|thumb|220px|[[Meriwether Lewis en William Clark.]]
Under de Yndiaanske folken dêr't de ekspedysje mei yn kontakt kaam, wiene de Oto (Otoe), Missoeria (Missouria), Jankton-Dakota (Yankton Dakota), Lakota, Arikara, Mandan, Hidatsa, Sjosjoanen (Shoshone), Nez Persé (Nez Perce), Sjinnûk (Chinook), Klatsop (Clatsop) en Swartfuotten (Blackfeet).
Mei de Ekspedysje fan Lewis en Clark is fierders ûnferbreklik de namme fan Sacajawea (útspr.: Sakkedzjewië) ferbûn, in Yndiaanske frou dy't har mei har Frânsk-Kanadeeske man by de ekspedysje joech en meiteach oer flakten, rivieren en bergen nei de fiere westkust, en dêrby tusken de bedriuwen troch it libben skonk oan in poppe. Har namme hat yn 'e Amerikaanske skiednis wol in legindaryske lading krigen, ferlykber, miskien, mei dy fan Pokahontas, en it is ien dy't alle Amerikaanske skoalbern leare. Moderne wittenskippers binne fan miening dat har rol en wichtichheid yn it ferline slim oerdreaun binne. Sa ûntstride se bygelyks dat Sacajawea de gids wie dy't Lewis en Clark it paad wiisde, in ferhaal dat noch altyd rûnom ferteld wurdt. Wol jouwe se ta dat hja op oare mêden foar de ekspedysje fan belang wie, fral om't de fertsjintwurdigers fan 'e lânseigen folken dy't se ûnderweis tsjinkamen, it yn 'e regel as gerêststellend ûnderfûnen dat in frou fan dúdlik Yndiaansk komôf, mei in lytse poppe by har, diel útmakke fan it nuvere selskip.
Heidenske Kapel
De Heidenske Kapel is in kapel tusken it doarp Stroe en it buorskip Smerp op it eardere eilân Wieringen (gem. Hollâns Kroan). De kapel stiet op it tsjerkhôf en waard yn 2016 boud yn de styl fan in romaanske kapel. De kapel is regelmjittich iepen foar besinning of it baarnen fan in kearske (sjoch foar de iepeningstiden op de side fan de Stifting 'Heidenske Kapel Wieringen'). De kapel foarmet in ûnderdiel fan de kuierrûte 'In het voetspoor van Willibrord'. Pylgers ûnderweis nei Santiago de Compostella kinne yn de kapel in stimpel foar harren boekje helje.
Skiednis
It tsjerkje stiet op in plak dat foar it kristenjen al in religieuze betsjutting hie. Yn de 7e iuw waard dêr in houten tsjerkje boud, dy't troch Willibrord (658-739) ynwijd waard. Dy tsjerke waard letter ferfongen troch in tsjerke fan dowestien. Ut argeologysk ûndersyk hat bliken dien dat dy tsjerke likernôch 20 meter lang wie. Letter ferfoel de tsjerke ta in kapel, dêr't noch gravueres fan bewarre bleaun binne. Yn it lêste fearn fan de 19e iuw waard de kapel fanwegen brekfalligens ôfbrutsen en sûnt stie der op it hôf fan Stroe gjin tsjerke mear.
Weropbou
De weropbou fan de Heidenske Kapel wie in inisjatyf fan partikulieren, dy't foar dat doel de stifting 'Heidense Kapel' oprjochten. Foar de bou fan de kapel wie goed EUR 123.000 nedich, dat opbrocht waard troch de befolking; oanfolle troch mei jeften fan de stifting Talent en it Waadfûns.
Baarch
Boppe de noardlike yngong fan de âlde kapel siet eartiids in gevelstien mei dêrop in baarch. De baarch late ta ferûnderstellings dat de stien oanbrocht wie om joaden bûten de tsjerke te hâlden, mar dat wol saakkundigen eins net oan om't der gjin joaden op Wieringen wennen. Oaren tochten dat de baarch mei Sint-Antonius te krijen hie, mar ek soks wol jin net oan, om't de tsjerke oan Willibrord en net oan Antonius wijd wie. Nei alle gedachten hie de baarch te meitsjen mei de tiid foar it kristenjen; foar de heidenske Germanen wie de baarch in symboal fan fruchtberens en wolstân en ek yn Dútslân binne yn muorren fan tige âlde tsjerkjes soartgelikense bylden út heidenske timpels fûn. Dat soe ek de namme Heidenske Kapel ferklearje. Fanwegen de frijsinnigens fan de bewenners fan Wieringen waarden de ynwenners troch oaren ek wol 'heidenen' neamt. Ek dat soe de namme ferklearje kinne. Yn 1921 waard de stien noch bewarre yn it Biskoplik Museum fan Haarlim, mar wêr't de orizjinele stien tsjintwurdich bedarre is wit nimmen. Ek tsjintwurdich is yn de muorren in gevelstien fan in swyn oanbrocht.
Grace Park (aktrise)
Grace Park (Los Angeles, 14 maart 1974) is in film- en tillefyzje-aktrise fan etnysk Koreaansk komôf, dy't sawol de Amerikaanske as de Kanadeeske nasjonaliteit hat. Hja begûn har karriêre mei in rol yn 'e Kanadeeske soapsearje Edgemont, mar briek troch mei har dûbelrol as Sharon 'Boomer' Valerii en Sharon 'Athena' Agathon yn 'e remake fan 'e science fiction-searje Battlestar Galactica. Op 't heden is Park te sjen as resjersjeur Kono Kalakaua yn 'e plysjesearje Hawaii Five-0.
Jonkheid en oplieding
Park waard yn 1974 berne yn Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje. Doe't se 22 moanne âld wie, emigrearren har âlden mei har nei Kanada, dêr't Park grutbrocht waard yn 'e wyk Kerrisdale fan 'e stêd Vancouver. Hja slagge yn 1992 foar har middelbere-skoaleksamen oan 'e Magee Secondary School en studearre neitiid oan 'e Universiteit fan Britsk-Kolumbia, dêr't hja in bachelorstitel yn psychology behelle.
Aktearkarriêre
Har earste tillefyzjerol hie Park yn 1997 yn in ôflevering fan 'e searje The Outer Limits. Mei 25 jier waard se yn 1999 cast yn 'e rol fan Shannon Ng, in learlinge oan 'e middelbere skoalle yn 'e Kanadeeske soapsearje foar jongerein Edgemont. Yn dy rol krige hja yn Kanada lanlike bekendheid. Yn 2000 makke Park har filmdebút troch te figurearjen as Aziatyske dûnseresse yn 'e Amerikaanske fjochtsportfilm Romeo Must Die. Yn 2003 folge har ynternasjonale trochbraak doe't se de dûbelrol fan Sharon 'Boomer' Valerii en Sharon 'Athena' Agathon taparte krige yn 'e remake fan 'e science fiction-searje Battlestar Galactica. Ek yn ferskate ferfolchsearjes en -films en prequels fertolke se dyselde rollen.
Yn 2007 spile Park yn 'e film West 32nd, in misdiedrama tsjin it dekôr fan 'e Koreaanske wyk fan New York. Fan 2008 oant 2009 hie se in fêste rol yn 'e searje The Cleaner, en fan 2008 oant 2010 yn 'e searje The Border. Fierders wie se yn dy snuorje ek te sjen yn gastrollen yn searjes as Jake 2.0, Andromeda en CSI: Crime Scene Investigation. Yn dy lêste rige spile se in frou yn in minskemannichte op in science fiction-konvinsje, dy't protestearre tsjin it plan om in rouwe remake fan in Star Trek-eftige searje te meitsjen (in nei alle gedachten bewust iroanyske ferwizing nei de rouwe remake fan Battlestar Galactica dêr't Park sels har trochbraak oan tanke).
Park spile yn 2010 de haadrol fan Eva Kahn yn 'e minysearje Human Target. Datselde jiers waard se cast yn 'e fêste rol fan resjersjeur Kono Kalakaua yn 'e remake fan 'e plysjesearje Hawaii Five-0. Dy searje rint (ein 2015) noch altyd, al wie Park yn seizoen 4 mar in bytsje te sjen om't se yn ferwachting wie.
Priveelibben
Park troude yn 2004 mei in Phil Kim. Hja krigen yn oktober 2013 in jonkje. Park hat in dûbele nasjonaliteit, en is sadwaande sawol Amerikaanse as Kanadese.
Suspicion
"Suspicion" of "Suspicions" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Paleis Holyroodhouse
thumb|260px|Paleis fan Holyroodhouse mei dêr efter de Abdij Paleis Holyroodhouse, faak ek Paleis fan Holyrood neamd, is it offisjele ferbliuwplak fan de monarch fan it Feriene Keninkryk yn Skotlân. Kening David I fan Skotlân stichte der in kleaster yn 1128, mar sûnt de 15e iuw moast it as it haadferbliuwplak fan de keningen en keninginnen fan Skotlân. It paleis leit oan 'e foet fan 'e Royal Mile yn Edinburgh, mei oan 'e oare útein it kastiel fan Edinburgh. Keninginne Elizabeth II ferbleau der in wike oan it begjin fan eltse simmer, om der túnfeestjes en offisjele plechtichheden te hâlden. Dêrfandinne gie se nei Kastiel Balmoral foar har simmerfakânsje.
Abdij
Neist it paleis stiet de ruïne fan 'e Augustijnerabdij. Dy waard yn 1126 boud, op befel fan kening David I fan Skotlân. De abdij waard it plak fan in soad keninklike kroningen en houliksplechtichheden. Yn de 18e iuw stoarte it dak fan de abdij yn en hjoed-de-dei bliuwt allinnich de ruïne oer. De abdij waard omfoarme ta in kapel foar de Oarder fan de Distel troch kening Jakobus II fan Ingelân, mar waard ferneatige troch in binde. Yn 1691 ferfong de nije Kirk of the Canongate de abdij as de pleatslike parochytsjerke, dêr 't de keninginne tsjinsten bywenne as se yn it paleis ferbleau.
My Minds Mine
My Minds Mine is in Fryske grindcore metalband oprjochte yn Reduzum en is aktyf sûnt 1995. De band brocht yn 1998 syn debútalbum "Between Soothing Consolation and Uncontrollable Madness" út. Yn 2002 hold de band dermei op, mar makke yn 2015 in trochstart. My Minds Mine hat trije studio-albums útbrocht. Yn 1999 wie My Minds Mine de Fryske iepener op it Wâldrock festival.
Nieuw-Maarsseveen
300px|thumb|Kaart fan Oud- en Nieuw-Maarsseveen Nieuw-Maarsseveen is in earder gejocht en eardere gemeente yn de Nederlânske provinsje Utert. It is hjoed-de-dei part fan it doarp Maarssen yn de gemeente Stichtske Fecht
Johan Huydecoper fan Amsterdam kocht yn 1640 it gerjocht Maarsseveen, dêr't er hear fan Maarsseveen troch waard. Yn 1641-1647 spjalten de Steaten fan Utert it grutste part fan it gebiet fan it gerjocht Maarssen eastlik fan de Fecht ôf, dat tenei it gerjocht "Nieuw-Maarsseveen" foarmje soe. It gerjocht Maarsseveen waard sûnt dy tiid Oud-Maarsseveen neamd.
Tsjerklik hearden de ynwenners fan Maarsseveen sûnt 1604 ûnder Tienhoven. De ynwenners fan Nieuw-Maarsseveen foelen nei 1640 ûnder Maarssen.
Yn 1811 waard Nieuw-Maarsseveen in selsstannige gemeente. Yn 1812 waard dy gemeente lykwols al gearfoege mei Tienhoven, Oud-Maarsseveen en Breukeleveen ta de gemeente Tienhoven. Yn 1818 foarmen Oud- en Nieuw-Maarsseveen de selsstannige gemeente Maarsseveen, dy't yn 1949 troch de gemeente Maarssen anneksearre waard.
Mei it opheffen fan de gemeente Maarsseveen kaam der in ein oan de sitewaasje dêr't de gemeentegrins dwers troch Maarssen rûn. De namme ferdwûn ek fan de kaarten, want tenei wie der ien doarp Maarssen.
Haadynspekteur
Haadynspekteur is in rang by de plysje fan ferskate lannen en territoaria. Yn Nederlân is it by it Korps Nasjonale Plysje in rang dy't leger is as dy fan kommissaris, mar heger as dy fan ynspekteur. Haadynspekteurs kinne wurkje by in breed skala oan ferskillende ûnderdielen fan 'e plysje en hawwe dêr hast altyd in liedingjaande funksje. By de measte basisteams fan 'e plysje hat bygelyks de teamsjef de rang fan haadynspekteur, en itselde jildt by wykteams foar de wykteamsjef. Ek teamsjefs by resjerzjetsjinsten, lykas de Tsjinst Lanlike Resjerzje fan it Korps Nasjonale Plysje, hawwe de rang fan haadynspekteur.
Ek yn oare lannen komt by de plysje de rang fan haadynspekteur foar, lykas yn Belgje en Itaalje. Yn Belgje hawwe haadynspekteurs by de Federale Gerjochtlike Plysje lykwols gjin liedingjaande funksje. Yn oare lannen binne faak rangen mei oare nammen ferlykber mei haadynspekteur; sa komt de Nederlânske rang fan haadynspekteur by in protte plysjekorpsen yn 'e Feriene Steaten oerien mei de rang fan lieutenant ("luitenant") of captain ("kaptein").
Anna Palm de Rosa
thumb|240x240px| Anna Palm de Rosa thumb|340px|Strân by Skagen thumb|[[Kolosseum (om 1900)]] Anna Sofia Palm de Rosa (Stockholm, 25 desimber 1859 - Madonna dell 'Arco, Itaalje, 2 maaie 1924) wie in Sweedske keunstner en lânskipsskilder. Yn de jierren 1890 waard se ien fan de populêrste keunstskilders fan Sweden mei har akwarellen fan stoomboaten en sylskippen en sênes fan Stockholm. Se makke in ferneamd skilderij fan in kaartspul yn in hotel yn Skagen doe't hja dêr in simmer trochbrocht mei de Skagenskilders. Doe't se 36 wie ferliet se Sweden foar altyd en hold de rest fan har libben yn it suden fan Italië ta, dêr't se mei in ynfantery-offisier troude.
Palm de Rosa wie in dochter fan skilder Gustaf Wilhelm Palm en Eva Sandberg, de dochter fan de skilder Johan Gustaf Sandberg. It âldershûs op Barnhuträdgårdgatan nr. 19 (no Olof Palmas Gata) wie in moetingsplak foar harren artistike freonen, dêr't Nils Kreuger, Gustaf Cederström, Georg Pauli en Vicke Andrén (1856-1930) ûnder wiene. Anna Palm krige ûnderjocht fan har heit dy't learaar oan de Elementarteckningsskolan wie, dêr't studinten taret waarden op de Keninklike Sweedske Akadeemje fan Keunsten.
Sels gong se net nei de Keninklike Akadeemje om't it noch hieltyd net gewoan wie dat froulju dêr studearren. Yn de jierren nei 1880 waard se learling fan de histoarjeskilder Edvard Perséus en de lânskipsskilder Daniel Holm (1835-1903). Yn 1885 reizge se mei stipe fan har heit en mem nei Denemarken, dêr't se in skoft yn Skagen wie en dêr't se Et l' hombre parti på Brøndums Hotel skildere. Se gong ek nei Antwerpen, dêr't se studearre by de seeskilder Romain Steppe (1859-1927) ear't se in setsje yn Parys tahold.
Karriêre
Palm de Rosa wie ien fan de 84 keunstners dy't yn 1885 in brief ûndertekenen dêr't yn oproppen waard ta radikale feroarings yn it ûnderwiis fan de Sweedske Akademy, dat hja as ferâldere beskôgen. Dochs eksposearre hja yn 1885 en 1887 oan de Akademy en fan 1889 oant 1891 joech hja dêr les yn skilderjen. Hja wie ek lid fan it krekt oprjochte selskip Svenska konstnärinnor (Sweedske froulike keunstners) yn'e mande mei Eva Bonnier, Hanna Pauli en Mina Carlson-Bredberg. De akwarellen fan seesênes mei stoomboaten en sylskippen, dy't se yn dy snuorje skildere, droegen by oan har populariteit.
Op âldjiersjûn 1895 ferliet se Sweden foar altiten. Se wie in jier yn Parys en ferhuze dêrnei nei Italië. Dêr moete hja luitenant Alfredo de Rosa mei wa't se trouwe soe. Nei harren houlik yn Parys yn 1901, ferhuze it pear nei it eilân Capri. Yn 1908 setten sy har nei wenjen yn Madonna dell'Arco, distrikt Sant'Anastasia, by Napels.
Neist Italjaanske motiven gie se troch mei it skilderjen fan stedsgesichten fan Stockholm, lykas tafrelen fan it Gustaf Adolf-plein mei de opera, of fan de Stockholmske Keunst- en Niverheidstentoanstelling fan 1897. It moat hast wol sa wêze dat hja foto's út Sweden tastjoerd krige dy't as basis tsjinnen foar har skilderijen. It soe kinne dat se foto's brûkt hat fan de Stockholmske fotograaf Frans Gustaf Klemming (1859-1922), waans wurk ek brûkt waard troch de skilder Robert Lundberg (1861-1903), mar nei alle gedachten putte se út bylden fan mear as ien fotograaf.
Under de Earste Wrâldoarloch, doe't har man oproppen waard, wie Palm de Rosa tige produktyf, foaral yn Baiae oan de Golf fan Napels, dêr't hja in jier tahold. Nei de oarloch waard se hieltyd swakker en dat bleaun sa oant har dea yn maaie 1924.
Har wurken binne te finen yn it Nasjonaal Museum yn Stockholm, it Keunstmuseum fan Göteborg, de samling fan de Universiteit fan Uppsala, en musea yn Norrköping en Helsinki.
Norman Rockwell Museum
It museum hat 574 orizjinele keunstwurken fan Rockwell op 'e noed en boppedat it argyf fan Rockwel, in samling fan goed 100.000 dingen, lykas foto's, fanmail en allerhanne saaklike dokuminten.
Yn 2008 werd het museum bekroand mei de National Humanities Medal fan de National Endowment for the Humanities.
Galery
Skilderijerige 'Fjouwer Frijheden' fan Rockwell út 1943, ynspirearre troch de Four Freedoms-speech fan de Amerikaanske presidint Franklin Delano Roosevelt út 1941.
Dené-Jenisejaanske talen
Taalkundich ûndersyk
In mooglik ferbân tusken de Jenisejaanske talen fan sintraal Sibearje en de Na-Dené-talen fan Noard-Amearika waard foar it earst yn 1923 foarsteld troch de taalkundige Alfredo Trombetti. Hy ferwiisde dêrby benammen nei typologyske skaaimerken fan 'e beide taalfamyljes, yn 't bysûnder nei it feit dat beide in yngewikkelde agglutinative ynkorporaasje hawwe wêrby't tiidwurden as foarheaksels oan oare wurden tafoege wurde, in taalstruktuer dy't ôfwykt fan 'e measte oare talen yn Aazje en de Amearika's.
Yn 1998 publisearre Merritt Ruhlen it earste serieuze wittenskiplike artikel dat it bestean fan in Dené-Jenisejaanske supertaalfamylje bewize woe yn it Amerikaanske faktydskrift Proceedings of the National Academy of the Sciences. Datselde jiers suggerearre Michael Fortescue ûnôfhinklik fan Ruhlen it bestean fan in Dené-Jenisejaanske taalfamylje yn syn boek Language Relations across the Bering Strait (wêryn't de auteur trouwens ek kommentaar leveret op syn kollega's, dy't er omskriuwt as optimistyske 'bultesmiters' en pessimistyske 'aparthâlders'.)
Op in taalkundich sympoasium dat yn febrewaris 2008 yn Alaska holden waard, hold taalkundige Edward Vajda fan 'e Universiteit fan Westlik Washington (WWU) in lêzing wêryn't er tsien jier fan yngeand ûndersyk gearfette mei de konklúzje dat der nei alle gedachten yndie in geneälogysk ferbân bestie tusken de Jenisejaanske talen en de Na-Dené-talen. Yn 2010 publisearre er dêroer it wittenskiplik artikel The Dené-Yeniseian Connection yn it boek Anthropological Papers of the University of Alaska, dat alle lêzings fan it sympoasium omfiemet.
It bewiismateriaal dat Vajda oanfierde, besloech mear as 110 korrespondearjende morfemen en likernôch tsien homologe prefiks- en suffiksposysjes fan tiidwurden. Vajda ferliek de besteande rekonstruksjes fan it Proto-Jenisejaansk en it Proto-Na-Dené mei-inoar, folle dy oan op grûn fan 'e skynbere relaasje tusken dy beide oertalen, en suggerearre klankferskowings dy't se gearbrochten ta ien ûnderstelde Proto-Dené-Jenisejaanske oertaal. Teffens suggerearre er dat de tonale ferskillen yn 'e Jenisejaanske talen har oarsprong hawwe kinne yn 'e oan- of ôfwêzigens fan glottalisearre konsonanten yn 'e wurdlideinen, sa't dy noch altyd besteane yn 'e Na-Dené-talen.
Vajda syn foarstel foar it bestean fan in Dené-Jenisejaanske taalfamylje is oer it algemien geunstich ûntfongen troch ekspêrs op it mêd fan 'e Jenisejaanske talen en de Na-Dené-talen. De iennichste taalkundige fan namme dy't net oertsjûge wie, wie Lyle Campbell, dy't in kritysk kommentaar op Vajda syn ideeën skreau. Fierder taalkundich ûndersyk troch oare linguïsten hat útwiisd dat it by de Dené-Jenisejaanske talen nei alle gedachten net giet om in oarsprongsgebiet yn sintraal Sibearje of Sintraal-Aazje; ynstee wurdt it oarsprongsgebiet fan 'e talen yn 'e krite fan 'e Beringstrjitte pleatst, dêr't guon folken wei nei it easten ta, nei Noard-Amearika, migrearre wêze soene, en oaren werom nei it westen ta, nei sintraal Sibearje.
Grutter ferbân
Guon taalkundigen hawwe besocht om 'e Dené-Jenisejaanske talen yn in noch grutter ferbân te pleatsen, wêrby't fanwegen in ferlykbere tiidwurdstruktuer gauris in bân lein wurdt mei de Noardwestkaukazyske talen (Abgazysk, Sirkassysk, ensfh.) en/of de Noardeastkaukazyske talen (Tsjetsjeensk, Avaarsk, ensfh.), en fierders mei isolearre talen as it Soemearysk út 'e Aldheid en it Boerûsjasky út 'e westlike Himalaya. De resultearjende hypotetyske taalfamylje wurdt yn 'e regel beneamd as de Dené-Kaukazyske talen. Edward Vajda hat hjiroer sein dat er gjin bewizen fûn hat foar it bestean fan sa'n grutter ferbân, mar oan 'e oare kant hat er sels ek gjin bewizen fine kinnen foar in bân tusken it Haida fan 'e Keninginne Sjarlotte-eilannen en de rest fan 'e Na-Dené-talen, dêr't it Haida likegoed gauris ta rekkene wurdt.
Wurdferliking
Hjirûnder in ferliking tusken guon wurden út it Kettysk, de iennichste noch libbene Jenisejaanske taal, en it Navaho, de grutste Na-Dené-taal:
Twiljocht (roman fan Elie Wiesel)
Ynhâld
Raphael Lipkin is in oerlibbene fan 'e holokaust, dy't no yn 'e Feriene Steaten psycholooch is. Yn in perioade fan syn libben dat er in iensum bestean liedt — de frou is by him weigien en syn bêste freon is koartby ferstoarn — wurdt er mei in anonym tillefoantsje, wêryn't syn efter it Izeren Gerdyn weiwurden freon Pedro bekritisearre wurdt, nei de Mountain Clinic ta lokke. Dat is in unike psychiatryske ynrjochting, wêrfan't de pasjinten allegearre miene dat se bibelske figueren binne. Lipkin hâldt dêr fraachpetearen mei lju dy't harsels foar Adam, Kaïn, Abraham, Joazef of sels God hâlde, wylst er besiket te efterheljen wa't der efter dat tillefoantsje sit en wat dy persoan oer de riedselige Pedro wit. Underwilens spylje syn eigen oarlochsûnderfinings him parten, en is er bang dat er sels gek oan it wurden is.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan Le Crépuscule, au Loin ferskynde yn 2009 ûnder de titel Twiljocht by de Kristlik Fryske Folksbibleteek (nû. 453), mei stipe fan 'e provinsje Fryslân. De Fryske fertaling wie fan 'e hân fan Jacobus Knol te Dokkum, dy't it boek net oersette út it Frânsk, mar út it Ingelsk, nei de oersetting Twilight fan Marion Wiesel, de frou fan 'e skriuwer.
Hynstesport op de Paralympyske Simmerspullen 2000
De XIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 2000 te Sydney yn Austraalje hâlden.
Ferplichte kuer
{| width=60%
Kate Ashton
Kate Ashton (Beith, Skotlân, 1948) is in Britsk ferpleechkundige, skriuwster, dichteresse, redakteur en oersetter.
Libben en wurk
Ashton waard opbrocht yn The Chilterns yn it súdeasten fan Ingelân en folge in oplieding ta ferpleechkundige eachhielkunde. Nei har diplomearring gie hja oan it wurk as ûndersyksassistint op de Ofdieling Oftalmology fan de Universiteit fan Edinboarch. Trije jier letter waard hja haad operaasjekeamer yn it Royal Eye Hospital yn Londen; dat wurk hat hja in jier dien. Dêrnei waard se earst sjoernaliste en letter redakteur by it fakblêd Nursing Times, dat doetiids útjûn waard troch útjouwerij Macmillan yn Londen.
Sy ferruile Ingelân foar Nederlân yn 1979 om dêr har wurk as sjoernalist fuort te setten. Sy sette har nei wenjen yn Rotterdam. Teffens skreau hja in tal boeken, sawol fiksje (fjouwer doktersromans) as non-fiksje, wie hja korrektor foar útjouwerijen en helle in diploma klassike homeopaty. Yn 1985 bedarre hja yn Moarre en skreau dêr in biografy oer de Fryske skriuwster Teatske Alzum fan Moarre.
Nederlân wie ek har útfalsbasis foar reizen nei Frankryk, Itaalje, Eastenryk, Joegoslaavje, Hongarije en Grikelân.
Kastiel fan Miromesnil
thumb|It kastiel fan Miromesnil Kastiel fan Miromesnil (Frânsk: Château de Miromesnil) is in kastiel yn de Frânske gemeente Tourville-sur-Arques yn Normandje. It kastiel út 1590 is in beskerme histoarysk monumint (monument historique) sûnt 1945.
Kate Ashton
Libben en wurk
Sy wurket no foar útjouwerijen yn Amsterdam en Londen, ûnder mear as reader fan moderne Nederlânsktalige literatuer. Sy is lid fan de UK Society of Authors en fan de Nederlânske Vereniging van Letterkundigen.
Kastiel fan Miromesnil
It kastiel is it berteplak fan de skriuwer Guy de Maupassant (1850 – 1893).
Chiltern Hills
thumb|Chiltern Hills ûnder Nettlebed De Chiltern Hills of Chilterns is de namme fan in hichterêch yn súdeast-Ingelân, likernôch healweis Londen en Oxford, fan sa'n 74 km lang en oant 18 km breed. Sy rinne yn súdwest-noardeast rjochting fan de Teems in Oxfordshire oer Buckinghamshire oant Dunstable yn Bedfordshire.
De hichten besteane út kryt en binne part fan de saneamde Chalk Group ('kalkgroep'), dêr't ek it Isle of Wight en de South Downs part fan binne. It heechste punt fan de Chiltern Hills, Haddington Hill, leit op 267 m boppe seenivo by Wendover. Ta de rivieren dy't yn de Chilterns ûntspringe behearre ûnder oaren de Lea, Ver, Misbourne, Chess en Gade.
Deviate (Belgyske band)
Deviate wie in Belgyske Hardcore punkband en wie aktyf tusken 1991 en 2003. De band brocht yn 1998 syn debútalbum "Between Soothing Consolation and Uncontrollable Madness" út. Yn 2003 hold de band dermei op.
Kastiel fan Windsor
It Kastiel fan Windsor (Ingelsk: Windsor Castle) is in kastiel yn it Ingelske stedsje Windsor (yn it greefskip Berkshire). It is ien fan de residinsjes fan it Britske Hôf en de Britske keninklike famylje ferbliuwt hjir geregeldwei.
It kastiel fan Windsor wurdt al hast 950 jier bewenne en is op 't heden it grutste noch bewenne kastiel fan 'e wrâld. It oerflak beslacht goed 450 are (45.000 kante meter). De measte foarsten brûkten it as twadde wenning, omdat sy der de foarkar oan joegen yn Buckingham Palace yn Londen te wenjen. Guon, wêrûnder kening George IV, brûkten it ek as har haadferbliuwplak. Sûnt 1917 draacht it Britske keninklik hûs ek de namme Windsor.
Ángel Calderón de la Barca
Ángel Calderón de la Barca y Belgrano (Buenos Aires, 2 oktober 1790 - Underkeninkryk fan de Río de la Plata, 1861) wie in Spaansk ealman en politikus dy't tusken 1853 en 1854 Minister fan Bûtenlânske Saken fan Spanje wie. Hy korresondearre mei de Amerikaanske histoarikus William H. Prescott en boaske earst oan Isabel Ana de Vera y Sotosánchez en letter mei Frances Erskine Inglis. Dy lêste skreau in súksefol boek oer harren libben yn Meksiko doe't de la Barca dêr as diplomaat stie. Syn twadde frou waard markizinne fan Calderón de la Barca yn 1876.
Kastiel fan Windsor
Skiednis
It kastiel waard yn 1070 boud yn opdracht fan Willem de Oermasterder, as ferdigeningsboarch. Dêrnei is it gâns feroare en útwreide, nei de modernere noaden fan de tiid. Yn syn hjoeddeiske foarm waard it boud yn de tiid fan Hindrik II en Hendrik III (ein 12e en begjin 13e iuw). Under kening Edwert III (14e iuw) waard it útboud ta keninklike residinsje. Edwert IV liet de Sint-Joariskapel of St George's Chapel (1475-1528), yn de styl fan de Ingelske gotyk bouwe.
Grutte brân 1992
260px|thumb|right|Plattegrûn fan it kastiel A: De rûne toer B: De boppeste wyk, It fjouwerkânt C: De steats apparteminten D: Privee apparteminten E: Súd fleugel F: De legere wyk G: Sint-Joariskapel H: Hoefizer kleaster K: King Henry VIII poarte (Haadyngong) L: De lange gong M: De Normandyske poarte N: Noard Terras O: Edward IV Toer T: De jûnsklok Toer Op 20 novimber 1992 bruts yn de Private Chapel (tusken C en D op njonkensteande plattegrûn) om it middeisoere hinne brân út. Der ûntstie in soad skea oan de grutte steats fertrekken yn de boppeste wyk; goed 100 sealen en salons waarden skansearre. Undersyk wiisde út dat de brân ûntstien wie trochdat in gerdyn, nei lang yn oanrekking west te hawwen mei in lampe, flam fette. De gefolgen wiene rampsillich: it midsiuwske dak bynt fan de Sint-Joaris seal stoarte folslein yn en grutte skilderijen giene ferlern omdat se net ferpleatst wurde koene. De restauraasje naam fiif jier yn beslach. 70 persint fan de kosten foar de restauraasje waarden byinoar brocht troch parten fan it kastiel en Buckingham Palace, foar it earst yn de skiednis iepen te stellen foar it publyk.
Arsjitektuer
It kastiel bestiet út twa grutte dielen, skieden troch de grutte middeltoer (rûne toer); yn de toer is in part fan de keninklike kolleksje en de keninklike argiven húsfeste. Op dizze toer wapperet de Grutte Keninklike Standert (6×8 meter) as de monarch der ferbliuwt; is er der net, dan wurdt de flagge fan it Feriene Keninkryk hise. Oan de iene kant leit de legere wyk, mei de Sint-Joariskapel, dêr't de thúsbasis leit fan de Oarder fan de Hoasbân. Oan 'e oare kant, yn 'e boppeste wyk, lizze benammen de privee-fertrekken fan 'e keninklike famylje; ek lizze der steatsfertrekken dy't brûkt wurde foar steatsbanketten, û.o.de St. George's Hall dy 't 55,5 meter lang is en 9 meter breed.
Jehannes de Dopertsjerke (Raard)
De Jehannes de Dopertsjerke is in tsjerkegebou yn Raard yn de Nederlânske provinsje Fryslân.
Skiednis
thumb|left|Ynterieur (1943) De tsjerke wie oarspronklik wijd oan Johannes de Doper en eigendom fan it kleaster Klaarkamp. It skip is fan reade kleastermoppen.
Nei't de toer fan de Hallumer tsjerke ynstoartte, waard yn 1807 de toer fan Raard op 'e nij boud. Yn de toer mei ynsnuorre spits hinget in klok (1523) fan klokkejitter Wolter Schonenborch en in klok (1620) fan Hans Falck. It smei-izeren oerwurk is nei alle gedachten 18e-iuwsk.
De tsjerke is al yn 1988 sletten foar de earetsjinst. De PKN-gemeente Raard-Foudgum brûkte de Foudgumer Marijetsjerke en de (earder grifformearde) Raarder Marthatsjerke. Sûnt 1 septimber 2019 ferhiert de stifting de tsjerke as atelier oan in keunstner.
Oargel
De tsjerke hat gjin oargel (mear).
Markyske
It markyske is in âld Nederlânsk hûneras. It hûntsje, yn 'e regel swart mei somtiden wat wyt, is faak te sjen op 17e- of 18e-iuwske skilderijen en waard letter net mear op ras fokt.
Skiednis
It markyske kaam wer yn de belangstelling nei't Mia van Woerden nei Fryslân ferhûze en yn Boarnburgum in buorfrou krige dy't in lyts swart hûntsje hie. Neffens de buorfrou wie dat in markyske en sa kaam frou Van Woerden yn 'e kunde mei in hûneras dêr't hja mear oer witte woe. Healwei de jierren 1970 sette hja in oprop yn ferskillende kranten en hûneblêden om mear ynformaasje oer it markyske. Op dy oprop folgen in soad reaksjes út it lân en sels út it bûtenlân wei.
Yn 1977 wiene der genôch minsken dy't meiwurkje woene om it ras werom te heljen en sûnt waard der socht nei hûntsjes dy't foldiene om mei te dwaan oan in fokprogramma. Ien hûntsje op dy keuring kaam hiel ticht by it idéaal fan it markyske, it teefke Pom, dy't sa de stammem wurde soe fan it werom te fokken markyske. Om't de earste geskikte hûnen noch te grut wiene, waard der ek mei lytsere hûnerassen krúst lykas bijkes en mollehûntsjes. Pom krige trije nesten en yn 1980 wiene der yntusken 24 teefkes en 12 rikels dy't geskikt wiene foar it fokprogramma.
Op 24 juny 1979 waard in feriening oprjochte, de 'Vereniging voor liefhebbers van het Markiesje'. Yn 1980 waard de standert dêr't it markyske oan moast foldwaan opsteld, folge troch goedkarring fan de Ried fan Behear op Kynologysk Gebiet yn Nederlân. Sûnt 1981 waard in begjin mei de registraasje makke fan alle markyskes, jonge hûnen en markyske-eftige hûnen dy't by de feriening oanmeld waarden. It markyske waard op 1 maaie 1999 as offisjeel Nederlânsk ras erkend. Mei it programma waard der yn slagge om in homogene populaasje markyskes te fokken, alhoewol't it ras foar 99% út basterthûnen weromfokt is. Yn 2021 wiene der likernôch 3.300 registrearre markyskes, werfan't sa'n 2.000 yn libben.
Beskriuwing
De skofthichte fan in rikel is 37 sintimeter, foar in teefke 35 sintimeter (mei in mooglike ôfwiking nei boppe fan 2 sintimeter en nei ûnder fan 3 sintimeter).
It hûntsje is freonlik, rêstich en yntelligint en hâldt fan selskip, mar is ek wach en jout lûd by ûnferwachts folk. markyskes binne aktyf en meie graach bûten wêze.
Undertiteling
Undertiteling (net te betiizjen mei in ûndertitel) is de dialooch of voice-over fan in film, tillefyzjeprogramma of kompjûterspultsje yn 'e foarm fan tekst werjûn ûnder yn byld (dêrfandinne de namme). It kin ek boppe yn byld werjûn wurde as der ûnder yn byld al tekst stiet (by dokumintêres bygelyks de namme fan 'e persoan dy't oan it wurd komt). By live operafoarstellings wurdt tsjintwurdich de songen tekst ek wol op in byldskerm boppe it poadium werjûn; men sprekt dan fan boppetiteling. Undertiteling is yn 'e regel wyt fan kleur, mar kin ek yn giel werjûn wurde as de eftergrûn wyt is. Yn guon lannen (lykas Nederlân) wurdt ûndertiteling op 'e tillefyzje in soad tapast; oare lannen jouwe ynstee de foarkar oan neisyngronisaasje. Undertiteling is net itselde as in oersetting; om't der mar in frij beheinde romte is om mei te wurkjen, moat de ûndertiteler de oarspronklike tekst soms hielendal omsmite of der stikken út weilitte. Op dvd en blu-ray kin 'e ûndertiteling faak troch de sjogger sels ynsteld wurde. Undertiteling as algemien ferskynsel waard yn 1929 yn films yntrodusearre, koart nei't de stomme film it ôflein hie tsjin 'e lûdsfilm.
Redens
De wichtichste reden om ûndertiteling oan in film of tillefyzjeprogramma ta te foegjen is dat yn dy film of dat programma sprutsen wurdt yn in oare taal as de taal dy't foar de grutte mearderheid fan 'e sjoggers de memmetaal is. Dêrom wurdt in Ingelsktalige film yn Nederlân Nederlânsktalich ûndertitele, en jildt itselde foar de Frysktalige programma's fan Omrop Fryslân as dy troch de NPO lanlik útstjoerd wurde. Undertiteling kin ek tapast wurde as de sprekker min te ferstean is, mei in swier aksint praat of as syn of har stim mei opsetsin ferfoarme is om identifikaasje foar te kommen. Ek songen teksten (benammen yn op 'e tillefyzje útstjoerde registraasjes fan opera's en tsjerketsjinsten) wurde wol ûndertitele om't se dreech te ferstean binne, en op lofthavens wurde ynstruksjefideo's ûndertitele omreden fan omjouwingslawaai.
Fierders komt it ek foar dat Nederlânske produksjes op 'e Flaamske tillefyzje ûndertitele wurde en oarsom, ek al wurdt yn beide lannen deselde taal brûkt. Dat komt om't in protte Flamingen muoite hawwe om Nederlanners te ferstean wylst in soad Nederlanners Flamingen net goed folgje kinne. Yn it foarste plak hat dat te krijen mei aksinten en (soms) dialekten, mar ek mei in wurdskat dy't net selden frij sterk útinoar rint. Foarbylden fan Nederlânske produksjes dy't op 'e Flaamske tillefyzje ûndertiteling krije, binne Expeditie Robinson, Baantjer, Gooische Vrouwen en Meiden van De Wit. Oarsom wurde yn Nederlân programma's as Jambers en Spoed ûndertitele.
In hiele oare reden foar ûndertiteling is om films en tillefyzje tagonklik te meitsjen foar dôven en minsken dy't staf binne. Yn Nederlân wurdt ûndertiteling foar dôve en staffe minsken regele fia teletekst. Dat soarte ûndertiteling is folsleiner as 'gewoane' ûndertiteling, mei't ek de eftergrûnlûden deryn fermelden wurde. Yn tillefyzjegidsen wurdt yn 'e programmalisten mei in haadletter T efter de titel oanjûn foar hokker programma oft teletekstûndertiteling beskikber is. Noch net alle Nederlânsktalige tillefyzjeprogramma's wurde op dy wize fan ûndertiteling foarsjoen. Oer it algemien docht de NPO op dat mêd mear as de kommersjele tillefyzjestjoerders. De kommersjelen wolle dêr krekt as de publike omroppen subsydzje foar krije fan 'e Nederlânske oerheid, mar dy ornearret dat de kommersjele stjoerders dêr it jild sels wol foar hawwe. Boppedat is RTL Nederlân (RTL 4, RTL 5, RTL 7 en RTL 8) foar de wet in Lúksemboarchsk bedriuw dat net yn oanmerking komt foar subsidiëarring troch de Nederlânske oerheid.
Ynsidinteel komt ûndertiteling ek foar by wize fan útlis, bygelyks as der yn in fraachpetear in wurd brûkt wurdt wêrfan't de programmamakkers ûnderstelle dat de measte minsken it net kenne. Ek sjocht men soms in ûndertitel foar de dúdlikheid, bygelyks: "Dit ynterview waard opnommen foàr 11 septimber 2001."
Undertiteling en neisyngronisaasje
Njonken ûndertiteling bestiet der noch in oare manear dy't in soad brûkt wurdt om films en tillefyzjeprogramma's yn in oare taal begryplik te meitsjen: neisyngronisaasje. Dêrby wurdt de dialooch fan 'e akteurs yn oersette foarm ynsprutsen troch stimakteurs. Bûten Jeropa wurdt gebrûk makke fan ûndertiteling (mar net altyd eksklusyf) yn û.m. de Feriene Steaten, in soad Latynsk-Amerikaanske lannen, Armeenje, Israel, de Arabyske wrâld, Súd-Afrika, Sina, Taiwan, Japan, Yndia, Yndoneezje en Austraalje.
Lockheed Hudson
De Lockheed Hudson wie in lichte bommesmiter en maritym ferkenningsfleantúch boud troch it Amerikaanske bedriuw Lockheed Aircraft Corporation.
Skiednis
Yn 1938 sochten de Britten in Amerikaansk maritym patrûljefleantúch om de Avro Anson te ûnderstypjen. Lockheed demonstrearre in oanpaste ferzje fan it model 14 Super Electra Mk I, wat in passazjiersfleantúch wie. Yn febrewaris 1939 waard de earste levere; it 224ste RAF-squadron waard der mei útrist. Septimber dat jier wiene der al 78 yn tsjinst.
De Hudson waard dêrnei útrist mei oare propellers, twa fêste Browning-masinegewearen, de Mk II. Koart skoft dêrnei folge de Mk III, dy't Wright Cyclone-motors fan 1.200 pk krige yn 't plak fan de 1.100 hk-ferzje. Totaal kamen der sa'n 18 farianten op de Mk I.
De Hudson wie ek it earste fleantúch fan de Royal Air Force, dy't yn de Twadde Wrâldkriich in Dútsk fleantúch delskeat. Dat wie in Dornier Do 18 op 8 oktober 1939 boppe Jutlân. Teffens wie it in Britske Hudson dy't yn maaie 1943 de earste Dútske U-Boot te sink brocht.
Yn 1941 kaam de Hudson ek yn tsjinst by de Amerikaanske loftmacht dy't it tastel oantsjutte mei A-28. Oant 1942 waarden 82 A-28 en 418 A-29 produsearre. Fan de trenerferzje AT-18-Trainer waarden 300 makke en fierders noch 20 masines foar de US Navy, de PBO-1.
Yn 1944 waard de Hudson út tsjinst naam.
Spesifikaasjes
thumb|275px|PBO-1
List fan planetoïden 89401-89500
Dit is in list fan planetoïden 89401-89500.
Grutte Priis Formule 1 fan Austraalje 2007
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Austraalje 2007 yn Melbourne op 18 maart 2007. It wie de earste race fan 17 races fan de Formule 1 yn 2007. Hy waard op de Albert Park Circuit hâlden. De race waard hâlden oer 58 omgongen, op it 5,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 307,6 kilometer.
Hynstesport op de Paralympyske Simmerspullen 2004
De XIIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 2004 yn Atene, Grikelân halden.
Ferplichte kür
{| width=60%
Fúzje
In fúzje (fan it Frânske fusion, dat "ferraning" betsjut) is it mei-inoar ferranen fan twa earder selsstannige ekonomyske of sosjale ienheden. Dat kinne bedriuwen wêze, mar bygelyks ek ferienings. It grutte ferskil tusken in fúzje en in oername is dat in fúzje gelikensens tusken de beide fúzjepartners ymplisearret. By in oername, oan 'e oare kant, wurdt de iene ienheid troch de oare oernommen, wat in ûngelikense relaasje ynhâldt, mei't dêrby de oernimmer (of de oandielhâlders fan 'e oernimmer) sizzenskip kriget oer de oernommene.
Ekonomyske fúzje
Op ekonomysk mêd is in fúzje it ferranen fan twa ekonomyske ienheden, ornaris bedriuwen. Dêrfan besteane ferskate foarmen.
Oandielefúzje
By in oandielefúzje feroarje inkeld de oandielen fan eigner: bedriuw A keapet alle oandielen fan bedriuw B, mei as gefolch dat B foar de folle 100% in dochterûndernimming wurdt fan A, wylst A de memme-ûndernimming wurdt fan B. De tsjinprestaasje fan A oan B kin yn dit gefal bestean út jild of in oandieleruil. Suver juridysk sjoen is dat gjin fúzje, mar belestingtechnysk wurdt wol as sadanich behannele. By in oandielefúzje hoege âlde ôfspraken (yn it foarbyld bgl. tusken de lieding fan bedriuw B en de wurknimmers fan bedriuw B) net op 'e nij befêstige te wurden.
Bedriuwsfúzje
By in bedriuwsfúzje keapet bedriuw A alle aktiva fan bedriuw B, en kin bedriuw A dêrfoar yn ruil oan bedriuw B jild of oandielen oanbiede by wize fan tsjinprestaasje. B wurdt dêrtroch in saneamde kasjild-B.V. of in holding, mei't A no de eigentlike ûndernimming yn 'e hannen hat. Suver juridysk sjoen is ek dat gjin fúzje, mar op 'e nij wurdt it belestingtechnysk wol sa behannele. Bykommend foardiel is de mooglikheid de lusten sûnder de lêsten útkieze te kinnen. Neidielen binne lykwols it feit dat wurknimmers yn in bedriuwsfúzje oernommen wurde moatte en dat elts fan 'e aktiva apart levere wurde moat.
Oare foarmen
Ek twa maatskippen of oare bedriuwsfoarmen dy't juridysk gjin ienheid binne of net fusearje kinne, binne dêr ekonomysk sjoen wol ta yn steat. Juridysk kin in ekonomyske fúzje tusken sokke bedriuwsfoarmen net as fúzje betitele wurde, en ek foar de belesting sil dêr almeast gjin rekken mei holden wurde.
Belestingtechnyske gefolgen
Fiskaal wurdt ûnder it begryp 'fúzje' behalven de juridyske fúzje ek de ekonomyske fúzje beflapt. Fúzjes binne op dit mêd faak ferfelend, want neffens it belestingstelsel is der yn sokke gefallen sprake fan in oerdracht. Benammen as der in soad ôfskreaun wurdt, kin it foarkomme dat dêrtroch in flinke winst reälisearre wurdt, en winst betsjut belesting beteljen. Faak hat de ûndernimming net safolle jild yn kas, benammen as de tsjinprestaasje út oandielen bestiet. Dêrom befetsje de belestingwetten fasiliteiten dy't in frijstelling jouwe yn it gefal fan in fúzje. Sa'n fasiliteit moat oanfrege wurde, wêrnei't de fiskus him tastiet ûnder beskate betingsten dy't foar eltsenien itselde binne, de standertbetingsten. Dêrnjonken kinne per gefal ekstra betingsten steld wurde. As bedriuwen dêroan net foldogge, folgje der sanksjes, en yn it uterste gefal kin de frijstellingsfasiliteit mei weromwurkjende krêft hielendal opheft wurde.
It mislearjen fan fúzjes
Hoewol't der foar ûndernimmings in soad redens binne om te fusearjen, blykt yn 'e praktyk dat mar rûchwei 50% fan 'e fúzjes súksesfol is. Der binne twa metoaden om fêst te stellen oft der sprake is fan súkses. De meast brûkte metoade is kwantitatyf, wêrby't de omset- en winstsifers fan it fusearre bedriuw ferlike wurde mei dy fan 'e beide rjochtsfoargongers fan foar de fúzje of mei de prestaasjes fan ferlykbere bedriuwen. In oare metoade is kwalitatyf, troch yn fraachpetearen de belutsen toplju deroer te ûnderstean ynhoefier't de fúzje oan harren ferwachtings foldocht.
De Ploeg
It kollektyf waard oprjochte troch Jan Wiegers, George Martens, Jan Altink, Johan Dijkstra en oare jonge keunstners mei it doel nije mooglikheden te skeppen foar útstallingen en om it publyk te ûnderrjochtsjen oer ûntjouwings yn de keunst, arsjitektuer en literatuer. Ferskate keunststilen wiene fertsjintwurdige yn "De Ploeg": ekspresjonisme, konstruktivisme en ympresjonisme. It keunstnerskollektyf bestiet noch altyd, mar hie syn grutste belang yn de jierren tweintich.
Omid
thumb|De Omid Omid (Perzysk: امید, 'Hope') is de earste sels-makke keunstmoanne fan Iran. Op 2 febrewaris 2009, de tritichste jierdei fan de Iraanske Revolúsje, waard de satellyt troch in ek sels-boude raket, de Safit-2, yn in lege baan om de Ierde brocht.
Fanny Calderón de la Barca
Frances (Fanny) Calderón de la Barca, markizinne fan Calderón de la Barca, berne as Frances Erskine Inglis (Edinburgh, 23 desimber 1804 - Madrid, 6 febrewaris 1882) wie in Skotsk skriuwster.
Biografy
Calderón waard berne yn Edinboarch, mar doe't hja fjouwer jier wie ferfarre har famylje nei Normandje en letter nei Boston. Yn 1838 boaske hja oan de Spaanske diplomaat Ángel Calderón de la Barca, dy't dat jier ta earste Spaanske ambassadeur yn Meksiko beneamd waard. Sy folge him en it pear hâlde yn Meksiko ta fan desimber 1839 oant febrewaris 1842. Fan de brieven oan har famylje makke histoarikus William Hickling Prescott in jier letter it boek Life in Mexico.
Fan 1843 oant 1853 wie Calderón yn de Feriene Steaten, oant har man weromroppen waard nei Spanje. Dêr skreau hja ûnder skûlnamme El Murcielago ('De flearmûs'), in boek mei krityk op it Spaansk regear. Letter bekearde sy har ek ta it Roomsk-katolisisme.
Nei it ferstjerren fan har man yn 1861 gie hja yn in konvint krekt oer de Frânske grins, mar gie werom nei Spanje doe't hja útnûge waard troch keninginne Isabella II fan Spanje, om prinsesse Maria Isabella te ûnderrjochtsjen. Nei it fannijs ynstellen fan de Bourbonmonargy yn Spanje waard hja 1876 ta markizinne adele. Calderón stoar sân jier letter.
Boatfyts
right|thumb|Boatfyts  'Cyclomer', [[Parys, 1932]] thumb|De oseaanfytser, Ebrahim Hemmatnia yn syn boatfyts, Maart 2015, yn [[Brazylje]] In boatfyts as amfibyfyts is in ferfiermiddel, oandreun troch minskekrêft, dat sawol farre as ride kin. E. Fabry presintearre yn 1932 op in Paryske beurs syn boatfyts mei de namme Cyclomer.
Wat resinter, om 2012 hinne, is in oare boatfyts ûntwikkele troch Ebrahim Hemmatnia foar syn reis om 'e wrâld. Dy fyts hat de namme Melanie.