cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reade lynks
Status
De reade lynks hat de IUCN-status fan "net bedrige", mei't er yn syn ferspriedingsgebiet noch rûnom foarkomt en om't de populaasje stabyl liket te wêzen, nettsjinsteande it feit dat er op plakken troch de minske bejage wurdt by wize fan sport of foar syn pels. Yn 2004 waard rûsd dat der doe tusken de 700.000 en 1,5 miljoen reade lynksen yn 'e Feriene Steaten libben. Oer de stân fan saken oangeande dizze soarte yn súdlik Meksiko is lykwols net folle ynformaasje foarhâns, en yn 'e Amerikaanske steaten Ohio, Indiana en Nij-Jersey wurdt de reade lynks as in bedrige bistesoarte beskôge. Oant 1999 wie dat ek it gefal yn Illinois, en oant 2003 yn Iowa. Yn Pennsylvania wie de jacht op dit bist fan 1970 oant 1999 ferbean.
Yn 'e mytology fan lânseigen Yndiaanske folken wurdt de reade lynks gauris ferbûn mei de prêrjewolf yn in dualistyske relaasje. Dy beide bisten wurde assosjearre mei mist, resp. wyn, twa waarsferskynsels dy't yn 'e Yndiaanske kosmology tsjinstelden fertsjintwurdigje. Ek yn 'e folkloare fan 'e blanke kolonisten spilet de reade lynks in foaroansteande rol.
Struisellaach
thumb|Struisellaach De struisellaach is it part fan de boaiem dêr't deade blêden, nuddels en oar guod noch werom te kennen binne. Yn de struisellaach is it proses fan fertarjen fan organyske stof geande. De gong dêr't organyske stof op de grûn mei fertarret hinget fan in tal saken ôf. De pH en de fochtigens fan de boaiem binne wichtige faktoaren. De gearstalling fan it organyske stof spilet ek in rôl. Nuddels fan konifearen en blêden fan in boek of in iik fertarje hiel stadichoan, mar dy fan bygelyks in esk fertarje dêrfoaroer wol hurd. It fertarre guod wurdt humus of 'brún' neamd.
In soad planten hawwe de oanwêzigens fan in ferskaat oan organismen, sa as bygelyks skimmels, nedich yn de struisellaach. Dêrmei wurdt wol fan in 'symbioatyske relaasje' sprutsen. Mei it ynrjochtsjen fan wâlden moat mei it plantsjen fan beammen dêr rekken mei holden wurde. By it ynrjochtsjen fan wâlden yn drûchleine polders wurde pionierbeammen sa as de wylch, popelier en els plante. Dy beammen, dy't net al te lang libje, soargje mei harren woartels foar in iepen struktuer fan de boaiem. Harren ôffallen leaf soarget foar it begjin fan de struisellaach.
Undersyk hat sjen litten dat in nij wâld mei bûke- en ikebeammen it better docht, as der grûn fan in folwoeksen wâld oan taheake wurdt mei dêryn de organismen dy't it proses fan waaksen posityf beynfloedzje.
Iepenbiering fan Sedrach
De Iepenbiering fan Sedrach is in algemien as apokryf beskôge religieus geskrift, besibbe oan it Alde Testamint fan 'e Bibel. Yn it oarspronklike Gryksk wurdt de namme yn 'e titel jûn as Sedrach, wat foar 't neist in hellenisearring fan 'e Hebriuwske foarm Šadrach (Frysk: Sadrak), de namme dy't neffens it bibelboek Daniël (om persiis te wêzen Dan. 1:7) troch de hofmaster fan 'e Babyloanyske kening Nebûkadnêzar II jûn waard oan 'e Joadske jongfeint Chananja, ien fan 'e trije selskipslju fan 'e profeet Daniël. In oare mooglikheid is dat it in ferbastering is fan Esdras, de Grykske foarm fan 'e namme fan 'e Joadske preester Ezra. Guon saakkundigen wize yn dit ferbân op 'e oerienkomsten tusken de Iepenbiering fan Sedrach en oare apokrife teksten dy't tradisjoneel oan Ezra taskreaun waarden, lykas de Grykske Iepenbiering fan Ezra.
Ynhâld
Hoe dan ek, de Iepenbiering fan Sedrach, wêrfan't noch ûndúdlik is wannear't er datearre wurde moat, ferhellet hoe't Sedrach in fizioen fan 'e himel skonken wurdt. Der wurdt earst beskreaun hoe't immen dy't fan God stjoerd is, him dêrhinne bringt; en dat is nimmen oars as Jezus Kristus. Hoewol't de tekst troch dit en oare eleminten in kristlik ferniske jûn is, liket it oarspronklik in joadsk geskrift west te hawwen, dat pas letter troch in kristlike redakteur bewurke is. De namme fan Jezus liket hjir dan ek gewoan yn it plak skreaun te wêzen fan dy fan ien fan 'e aartsingels.
Oars as yn oare joadske iepenbieringsteksten komme yn 'e Iepenbiering fan Sedrach ferskate etyske kwestjes op 't aljemint, yn it bysûnder boetedwaning en de genede fan God. En hoewol't dit sjenre gauris in bittere toan hat, wurdt God hjir omskreaun as geduldich en der begearich nei om 'e minsken te helpen de goede kar te meitsjen, en om harren hiderkear wer nei berou ferjouwing te skinken foar harren misstappen, wylst frije wil hjir in geskink út goedens is ynstee fan in gemiene streek.
Iepenbiering fan Elía
De Iepenbiering fan Elía wurdt nei ferwiisd yn ferskate ier-kristlike geskriften, en de tsjerkfaar Origenes en oaren wolle hawwe dat in passaazje út Paulus syn Earste Brief oan de Korintiërs (1 Kor. 2:9) derop basearre is. In oare tsjerkfaar, Epifanius fan Salamis, mient fierders dat ek in passaazje út it Brief oan de Efeziërs (Ef. 5:14) weromslacht op 'e Iepenbiering fan Elía. As hja dêr gelyk oan hawwe, moat de tekst dus datearje fan foar Paulus syn briefkerij, mooglik út 'e earste helte fan 'e earste iuw. De beide oerlevere ferzjes binne nei alle gedachten ûntspruten oan itselde orizjineel (wat dan de tekst west hawwe soe dy't troch Paulus yn syn brieven oanhelle waard); de Koptyske ferzje is lykwols sterk ferkristlike, wylst de Hebriuwske ferzje ynkoarte is.
Read Hynder
Read Hynder (Lakota: Tȟašúŋke Lúta, útspr.: [tˣa'ʃũ:ke 'lu:ta], likernôch: "tchasjûûnke lûûta"); Ingelske oersetting: Red Horse; op 'e noardlike Grutte Flakten (Feriene Steaten), 1822 – yn it Cheyenne River Yndianereservaat (Súd-Dakota), 1907) wie in opperhaad fan 'e Lakota, in Yndiaansk folk fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Hy waard benammen bekend om't er yn 1876 meifocht yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn en dêr letter yn detail ferslach fan die.
Libben
Read Hynder waard yn 1822 berne yn it noardlike diel fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika, mooglik yn 'e Dakota's, Nebraska, Wyoming of Montana. Hy wie in opperhaad fan 'e Minnikonzjû (Mnikȟówožu), in substamme fan 'e Lakota. Read Hynder troude twaris en hie trije bern.
Under de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 focht er op 25 en 26 juny 1876 mei yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn, yn it suden fan Montana, wêrby't in grut diel fan it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer besingele en oan 'e lêste man ta útrûge waard troch in koälysje fan Lakota, Noardlike Sjajinnen en Noardlike Arapaho.
Read Hynder fierde yn dy slach 150 Minnikonzjû-krigers oan, en wie sawol behelle yn it ôfslaan fan 'e oanfal fan it kavalerydetasjemint fan majoar Marcus Reno, oan 'e súdkant fan it Yndiaanske doarp, as yn 'e striid tsjin Custer sels, oan 'e noardkant. Nei't Custer syn mannen op 'e flecht jage wiene, rekke Read Hynder belutsen yn man-tsjin-mangefjochten doe't Kompanjy I fan kaptein Myles Keogh troch de Lakota ûnder de foet rûn waard. Neffens Read Hynder hied er dêrby ferskate patroangurdlen mei munysje bútmakke.
Neitiid joech Read Hynder him yn it foarjier fan 1877, krekt as de measte oare lieders fan 'e Lakota, oer oan 'e Amerikaanske autoriteiten. Hy fêstige him mei de rest fan 'e Minnikonzjû yn it Cheyenne River Yndianereservaat fan Súd-Dakota. Yn 1881 makke er 41 tekenings oer it ferrin fan 'e Slach oan 'e Little Bighorn, en letter joech er der by fraachpetearen ferskate detaillearre beskriuwings fan. Read Hynder stoar yn 1907, yn 'e âlderdom fan 85 jier.
Sokpop
right|thumb|Sokpop In sokpop is de beneaming foar in soarte fan hânpop, wêrby't de poppespiler syn hân yn in pop mei in gesicht der op stutsen hat, mei syn fingers beweecht er dan de mûle. De pop hat de foarm fan in sok, en is yn 'e measte gefallen ek selsmakke út in (âlde) sok.
In sokpop sjocht derút as in freonlik, net-bedriigjend skepsel en wurdt dêrom bytiden troch terapeuten ynset dy't mei jonge bern omgean.
Op ynternet is in sokpop (ek kloon neamd) in persoan dy't as bestraffing útsletten is in beskaat webstee te besykjen, mar as in oar persoan probearret werom te kommen, en trochgiet mei net-winske hâlden en dragen.
Timóteüs (apostel)
Timóteüs (Gryksk: Τιμόθεος; betsjutting: "de God earjende"; Lystra, 17 – Masedoanje, 97) wie in kristlike apostel yn de earste iuw nei Kristus en neffens de oerlevering de earste biskop fan Efeze.
Libben
Doe't de apostels Paulus en Barnabas Lystra oandiene om it evangeelje te bringen bekearden in soad minsken harren ta it kristendom, nei't Paulus dêr in kreupele genêzen hie. Under de bekearlingen wie mooglik ek de jonge Timóteüs, de soan fan in Gryk en de joadinne Eunike. In pear jier letter kaam Paulus mei Silas werom yn Lystra en doe wie Timóteüs yn de gemeente al in respektearre gemeentelid. Ek syn mem, dy't Timóteüs fan syn bernetiid ôf fertroud hie makke mei de Skrift, en syn beppe Loïs hiene it nije leauwen oannommen.
Timóteüs wurke nau mei de apostel Paulus gear en him waarden allerhanne taken tabetroud by de soarch foar de noch lytse en jonge kristlike mienskippen. As soan fan in Gryk wie Timóteüs lykwols net besnien. Alhoewol't de besnijing foar kristenen net needsaaklik wie, soe dit wol ta swierrichheden liede kinne by it preekjen yn de synagoge. Dêrom liet Timóteüs him fan Paulus besnije, sa't er mei it bringen fan it evangeelje makliker tagong krige by de Joaden.
Timóteüs reizge mei Paulus nei Troäs, nei Filippi, nei Tessaloníka, Beréa en Korinte. Hy skreau brieven mei Paulus en wie by Paulus yn Rome doe't er finzen siet. Paulus stjoerde Timóteüs nei ferskate gemeenten om te helpen by de opbou en de ferdjipping yn it leauwen. En doe't Paulus foar de twadde kear finzen siet yn Rome hie Timóteüs de lieding oer de gemeente yn Efeze en moast er dêr de dwaallear tsjingean. Yn Hebreeërs 13:23 wurdt skreaun dat Timóteüs sels ek fêst sitten hat fanwegen it leauwen.
Paulus liet dúdlik blike dat Timóteüs him tige tadien wie. Hy joech heech op fan de trou fan Timóteus, sa't in soan trou wie oan syn heit (Filippiërs 2:22). Yn syn earste brief oan de gemeente fan Korinte neamde Paulus Timóteüs syn "leave en trouwe soan". Paulus skreau twa brieven oan Timóteüs. De earste brief skriuwt Paulus oan syn "echte soan yn it leauwen" Yn de twadde brief rjochtet Paulus him ta "syn leave jonge"
De dea fan Timóteüs
Timóteüs wurdt de earste biskop fan Efeze neamd. De tradysje ferhellet dat hy stoar as martelder, nei't hy him fersette tsjin in feest mei wylde útspattings. In oare ferzje is dat Timóteüs him fersette tsjin de ferearing fan Diana. It folk brocht him dêrnei om mei stokslagen en stiennen. Syn omskot waard fan Efeze nei Konstantinopel brocht en dêr yn de Tsjerke fan de Hillige Apostels te rêste lein by de apostels Andréas en Lukas.
Timóteüs waard eartiids oanroppen foar maagklachten, om't er dêr tidens syn libben sels in soad lest fan hân hat.
Ikonografy
In ôfbyldings wurdt Timóteüs faak as biskop ôfbylde. Yn syn hân hâldt hy in skriftrol of knots. Somtiden lizze by de fuotten stiennen of de stikken fan it byld fan Diana.
Blackburn Iris
De Blackburn Iris wie de earste fan Blackburn boude fleanboaten. R.B. stie foar Reconnaissance Boat ('Ferkenningsfleanboat') en wie ornearre foar lange-ôfstânsflechten. De earste ferzje waard noch fan hout makke. De dûbeldekker hie rôlroeren oan alle fjouwer draachflakken en waard troch trije Condor III-motors oandreaun. De ûntwikkeling en bou fan it tastel, dy't it Marine-searjenûmer N185 krige, naam sa'n twa jier yn beslach. Nei de earste flecht op 19 juny 1926, waard it prototype foar testen nei it Marine Aircraft Experimental Establishment yn Felixstowe oerbrocht.
Yn it folgjend jier waard de romp hieledal fan metaal en krige it tastel bettere motors. Yn de jierren dat de Iris by de RAF tsjinne waarden ferbetteringen en modifikaasjes oanbrocht. By de ferzje Iris IV bygelyks dreaun de middelste motor in triuwpropeller oan.
Der waaren mar fiif eksemplaren fan dizze fleanboat makken en tsjin 1934 waard de lêste ôfskaft. De opfolger fan de Iris wie de Blackburn R.B. 3A Perth.
Nachtklup
In nachtklup (ek skreaun as nachtklub of nachtclub) is in type útgeansgelegenheid dat syn namme tanket oan it feit dat it yn 'e nachtlike oeren iepen is. Sokke saken befine har oer it algemien yn gruttere plakken, mar net altyd. Yn noardlik Fryslân stiet it doarp Berltsum bygelyks bekend om 'e kloft nachtklups dy't dêr fêstige binne. By in nachtklup kin it gean om in diskoteek, in nachtlik poppoadium, in jazzklup of in saak dy't rjochte is op eroatysk fermaak, mei gastfroulju, strippers dy't op poadia stripteases útfiere en mooglik ek mei prostituees. Guon nachtklups kombinearje eleminten fan ferskillende fan 'e foarneamde kategoryen. It is ek mooglik dat in nachtklup op ferskillende jûnen yn 'e wike in ferskillende funksje hat. Yn sa'n gefal wurdt ornaris útgien fan in fêst skema. Wat de drokste jûnen binne foar nachtklups ferskilt per plak, mar oer it algemien binne it freed- en/of sneontejûn, mei't de klupgongers dan de oare deis, yn it wykein, útsliepe kinne.
Nachtklups ûnderskiede har fan bars, pubs en kafees troch tafoeging fan in dûnsflier en teffens fan in poadium foar muzikanten dy't live muzyk fersoargje of, yn it gefal fan elektroanyske muzyk, house of hiphop, foar in live-discjockey, dy't platen draait. Gruttere nachtklups omfetsje faak mear as ien dûnsflier, en soms ek mear as ien poadium dêr't tagelyk optreden wurde kin. Lúksere nachtklups hawwe fierders faak in VIP-room dy't inkeld tagonklik is foar pommeranten en harren entoeraazje. Frijwol alle nachtklups hawwe by de doar ien of mear útsmiters om lestige of smoardronken klanten ôf te fieren en slaanderij en oare swierrichheden bûtendoar te hâlden. By eksklusive nachtklups hawwe sokke útsmiters ek de taak om te bepalen wa't deryn komt en wa net. Soks hat te krijen mei (nei willekeur opstelde) kleanfoarskriften, mar it wurdt gauris brûkt om rasisme te behimmeljen troch bgl. lju mei in dûnkere hûdskleur te wegerjen op basis fan harren klaaiïng.
Walking in the Air
Walking in the Air is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Howard Blake en Peter Auty yn 1982 foar de krystfilm The Snowman fan Dianne Jackson út 1982 basearre op it boek The Snowman fan skriuwer Raymond Briggs út 1978.
Oer it nûmer
It ferhaal fertelt oer aventoeren fan in jonge jonge en in sniepop dy't ta libben kaam is. Yn it twadde part fan it ferhaal fleane de jonge en de sniepop nei de Noardpoal. " Walking in the Air " is it temaliet fan de reis. Se wenje in feest fan sniemannen by, wêrby't de jonge de iennige minske liket te wêzen oant se de Krystman moetsje mei syn rindieren, en de jonge in sjaal krijt mei in sniepoppatroan.
Nightwish cover
Walking in the Air is in nûmer dat opnaam is troch Nightwish yn 1998 en útbrocht op it album Oceanborn fan Nightwish út 1998. Walking in the Air wie it tsiende nûmer op it album en waard op 31 jannewaris 1999 útbrocht as twadde single fan it album.
Christiaan Kuitwaard
Christiaan Kuitwaard (Snits, 9 jannewaris 1965) is in Nederlânsk learaar en keunstner út Aldeberkeap.
Op syn sechttjinde oant syn tweintichste wie hy beropsmilitêr by de Keninklike Marine. Yn 1985 en 1986 folge hy in keunstnersoplieding oan de Akademy Minerva yn Grins en oan de keunstakademy Constantijn Huygens yn Kampen. Sûnt 1997 jout er les yn Kreativiteitssintrum It Hearrenfean (de Cirkel, A7, Ateliers Majeur). Yn 2015 ûntfong er de Hannie Mein Keunstpriis.
Walking in the Air
Fleane yn'e Loft
Fleane yn'e Loft is in bewurking fan Walking in the air ôflaat fan de Nightwish ferzje, foar it Grutte Pier Projekt nei Fleane yn'e Loft en waard ynsongen troch Carla de Bruine.
Fleane yn 'e Loft giet oer de freonskip en leafde tusken minsken, jong en âld mei in selde gefoel foar frijheid en ûnôfhinklikheid.
Christiaan Kuitwaard
Yn syn skilderijen, tekeningen en akwarellen ûndersiket hy benammen de wurking fan ljocht en skaad. De sjenres binne konseptueel, mar ek figuratyf of abstrakt. By syn skilderjen tinkt er yn trijen: wyt (ljocht), swart (dûnker) en it griis dat dêr tusken sit. De ekspresje bart benammen troch weilitten, want skilderjen is relativearjen. Faak binne it ferstille objekten en ferstille lânskippen lykas kontoeren fan beamstammen by yn de bosk wyls de foar- en eftergrûn yn elkoar oergean. It binne faak de ienfâldige dingen dy't by skilderjen ferwûndering en ferstilling oproppe. Kuitwaard wurket gear mei dichters as Eeltsje Hettinga en Jan Kleefstra. Mei Jan Kleefstra wurket hy oan in boek oer it Fryske lânskip.
White paintings
Al sûnt 2011 makket Kuitwaard alle wiken in White Box Painting. Foar in grut finster fan syn atelier yn Aldeberkeap set er in selsmakke wytfarve kistke dêr't de boppe- en foarkant fan iepenlitten binne. Yn it kistke set er in foarwerp (bygelyks in tûke, in dea fûgeltsje, in hoed of wat oars. Dy foarwerpen binne ek wyt skildere om de ultime stilte op te roppen. Fan dy komposysje makket er dan in oaljeferveskilderij fan 28 by 20 sm. De earste rige fan dy skilderijen waard yn 2014 eksposearre. Yn 2019 folge de eksposysje 128 White Box Paintings yn Museum More yn Gorssel dy't ek yn boekfoarm ferskynde.
Ylpoatigen
De ylpoatigen (wittenskiplike namme: Tylopoda) foarmje in ûnderskift fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia) en it skift fan 'e evenhoevigen (Artiodactyla). Ta dizze taksonomyske groep hearre in stik as tsien ferskillende famyljes, ferdield oer trije ûnderskate boppefamyljes. De iennichste famylje dy't net útstoarn is, wurdt foarme troch de kamieleftigen (Camelidae), dy't in sântal libbene soarten omfiemet, te witten it Arabyske kamiel of de dromedaris (Camelus dromedarius) út it Midden-Easten en Noard-Afrika, it Baktryske kamiel (Camelus bactrianus) en it wylde Baktryske kamiel (Camelus ferus) út Sintraal-Aazje, en de lama (Lama glama), de gûanako (Lama guanicoe), de alpaka (Vicugna pacos) en de fikûnja (Vicugna vicugna) út 'e Andes fan Súd-Amearika.
Opbou
Ferskate oare fossile famyljes wurde soms oan 'e ylpoatigen taheakke, te witten: Oare auteurs diele dizze famyljes lykwols earne oars yn. Oan 'e oare kant waarden de Cebochoeridae en de Protoceratidae foarhinne faak by de ylpoatigen yndield, mar no lykje dy beide famyljes nauwer besibbe te wêzen oan 'e wjerkôgers (Ruminantia).
Kamieldieren
De kamieldieren (wittenskiplike namme: Cameloidea) foarmje in boppefamylje fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e evenhoevigen (Artiodactyla) en it ûnderskift fan 'e ylpoatigen (Tylopoda). Ta dizze taksonomyske groep hearre twa famyljes, de útstoarne Oromerycidae en de kamieleftigen (Camelidae). Dy lêste famylje omfiemet noch sân libbene soarten, te witten it Arabyske kamiel of de dromedaris (Camelus dromedarius) út it Midden-Easten en Noard-Afrika, it Baktryske kamiel (Camelus bactrianus) en it wylde Baktryske kamiel (Camelus ferus) út Sintraal-Aazje, en de lama (Lama glama), de gûanako (Lama guanicoe), de alpaka (Vicugna pacos) en de fikûnja (Vicugna vicugna) út 'e Andes fan Súd-Amearika.
11stêdeswimtocht (2018)
Meiswimmers
Foarôf hie it de bedoeling west dat saneamde 'meiswimmers' har foar in lyts diel fan 'e rûte (500 m oant 2 km) by Van der Weijden jaan soene. Mear as 1.000 minsken hiene har dêrfoar opjûn. Dat diel fan it sportbarren koe lykwols net trochgean doe't der krekt foar it begjin fan 'e Swimalvestêdetocht in ein kaam oan 'e lange perioade fan drûchte yn 'e simmer fan 2018, mei as gefolch dat alle opheape smoargens yn ien kear it oerflaktewetter yn spield waard. Dêrtroch rekke dat, benammen binnen de beboude kom, besmet mei grutte hoemannichten e-kolybaktearjes ('poepbaktearjes'), en waard it troch de GGD mei klam ôfret om it wetter yn te gean, om't de lju dêrtroch diarree, ynfeksjes oan 'e eagen en/of luchtwegen, en hûdoandwanings oprinne koene. Van der Weijden liet himsels net tsjinhâlde troch dizze tebeksetter, mar rôp yn in parsekonferinsje alle meiswimmers op om gjin risiko te nimmen en op 'e wâl te bliuwen, al hoe sneu oft dat ek wie nei alle trening dy't se dien hiene en de roftberens dy't se oan harren meiswimmen jûn hiene.
De tocht
Nei in lange en yngeande tarieding gie foar Van der Weijden de tocht moarns ier om 5.30 oere op sneon 18 augustus 2018 fan start yn 'e Swettehaven fan Ljouwert. Hy waard begelaat troch in team fan treners en fersoargers yn in motorisearre sloep, eigendom fan en bestjoerd troch Auke Kooistra, útbater fan Kafee 't Graauwe Peerd yn Aldebiltsyl. Omtrint 10.00 oere kaam er troch in grôtfol Snits, omtrint 11.30 oere troch Drylts, en middeis om likernôch 15.15 oere passearre er Sleat. Jûns om 22.00 oere berikte er Starum, wêrnei't er om 3.00 oere op 'e moarn fan snein 19 augustus troch Hylpen swom. Oeral binnen de beboude kom fan sawol stêden as doarpen waard er tajûchheid troch in suver útsinnige kliber folk. De stikken troch de romte wiene yn kontrast dêrmei tige stil, fral doe't it tsjuster waard.
Van der Weijden kaam oan 'e ein fan 'e sneintemiddei troch Harns. It foarôf fêststelde trochkomstskema wie tsjin dy tiid hielendal loslitten. Syn passaazje fan Frjentsjer, dy't foar 16.30 oere pland stie, fûn plak op sneintejûns. Dêrtroch foel de freesde Hel fan it Noarden foar in grut part yn 'e nacht fan snein op moandei. Mar it publyk hie mei mannemacht gehoar jûn oan 'e oprop om Van der Weijden oan te moedigjen, en wie opkommen mei lampen, fjoerkuorren en bûslampen. Dêr't de rûte by wegen lâns gie, stiene auto's mei de ljochten oan yn 'e berm. Ek de brânwacht wie opkommen en op It Bilt ferljochten de boeren de swimrûte mei de koplampen fan harren trekkers. En de doarpen en útbuorrens oan of deunby de rûte, Doanjum, Boer, Rie, Berltsum, Sint-Anne, Froubuorstermole, Alde Leie, Feinsum en Bartlehiem, wiene feroare siedende minskemassa's.
By Burdaard, likernôch 10 km foar Dokkum, kaam der lykwols nei 55 oeren en 163 km in ein oan 'e 11stêdeswimtocht. Van der Weijden hie himsels hielendal jûn en wie op. Koarte sliepkes tuskentroch fan tweintich minuten hellen tsjin dy tiid neat mear út, sadat de swimmer yn it wetter yn sliep drige te fallen. Uteinlik waard er siik en koarjend út it wetter helle, wêrnei't dokter Marco Blanker besliste dat it spul dien wie. Van der Weijden waard oerbrocht nei sikehûs MCL yn Ljouwert, dêr't fêststeld waard dat er gjin bliuwende skea oprûn hie. De moandeitejûns wied er, ûnderstipe troch twa helpers, al wer by steat om it publyk ta sprekken dat gearkommen wie op it Aldehouster Tsjerkhôf, dêr't er huldige waard. Dat barren waard live op 'e Nederlânske tillefyzje útstjoerd. Ek waard dêr tusken optredens troch, dy't belangeleas fersoarge waarden troch Frans Bauer en Ilse DeLange, bekendmakke dat Van der Weijden mei syn swimtocht yn totaal €2.511.302 ophelle hie foar it de Kankerbestriding. Ek yn 'e dagen nei de swimtocht kamen der noch gâns skinkings by. Op tiisdei 28 augustus, doe't Van der Weijden yn syn wenplak Waalwyk huldige waard middenmank optredens troch O'G3NE en Guus Meeuwis, stie de teller op €4,5 miljoen. Op 3 septimber makke Van der Weijden by in besyk oan Burdaard, it doarp dêr't syn tocht strâne, bekend dat der rom €4,7 miljoen ynsammele wie. Begjin 2019 wie dat oprûn oant mear as €5 miljoen.
Elfsteden Theatertour
Begjin 2019 gie Van der Weiden yn Nederlân op toernee mei in teätershow oer syn swimtocht, ûnder de namme Elfsteden Theatertour. Ek syn frou Daisy wurke dêr oan mei. It toernee begûn op 12 jannewaris mei in try-out yn Dokkum, de stêd dy't er swimmend net helle. De oare tsien fan 'e alve stêden dy't Van der Weiden op dizze wize oandie, wiene (op folchoarder fan 'e foarstellings): Amsterdam, Apeldoarn, Swol, Doetinchem, Eindhoven, Breda, Utert, Rotterdam, Grins en Ljouwert (15 febrewaris). Ek fan it teätertoernee gie it grutste part fan 'e opbringst nei ûndersyk foar de genêzing fan kanker.
Nije swimtocht yn 2019
Op 27 maart 2019 makke Van der Weijden bekend dat er yn juny fan dat jier fannijs besykje soe en swim de Alvestêdetocht, by de 11stêdeswimtocht (2019)
Keppelings om utens
Elfstedenzwemtocht
Into the Woods (film)
Into the Woods is in Amerikaanske fantasyfilmmusical fan Walt Disney Pictures út 2014 ûnder rezjy fan Rob Marshall, mei yn 'e haadrollen James Corden, Emily Blunt, Meryl Streep en Anna Kendrick. De titel betsjut "De Bosk Yn". De film is basearre op 'e ferneamde toanielmusical mei deselde namme fan James Lapine en Stephen Sondheim út 1986. It ferhaal giet oer in troud pear sûnder bern mar mei in bernewinsk, dy't it wâld yn tsjogge om in flok op te heffen dy't harren oplein is troch in wraaksuchtige hekse. Ienris dêr rekket harren kweeste ferfrissele mei de ferhaallinen fan ferskate mearkes fan 'e bruorren Grimm en Charles Perrault, wêrûnder Readkapke en Jiskepûster. Into the Woods krige fan 'e filmkritisy oer it algemien positive resinsjes en wie kommersjeel súksesfol yn 'e bioskopen. De film waard nominearre foar trije Oscars en ferskate oare prizen en wûn in Satellite Award.
Plot
In bakker en syn wiif hawwe in fjurrige bernewinsk, dy't lykwols dwerseide wurdt troch in flok dy't op 'e famylje fan 'e bakker lein is troch de buorfrou, dy't in hekse is. Dy hie nammentlik jierren earder de bakker syn heit trappearre wylst er har kokentún leechstiel om 'e honger nei grienten fan syn swiere frou te stiljen. Om't de bakker syn heit ek de magyske beantsjes stellen hie dy't de hekse har mem oan har yn bewarring jûn hie, en dy't se nea kwytreitsje mocht, waard de hekse lykwols in flok fan har mem oplein dy't har âld en lilk makke. De hekse easke dêrop de poppe op, it suske fan 'e bakker, doe't dy berne waard, en spriek har flok oer de heit fan 'e bakker en syn skaai út. No biedt de hekse de bakker en syn frou oan om har flok oer de famylje op te heffen as se harren binnen trije dagen dizze dingen bringe: in ko sa wyt as molke, in mantel sa read as bloed, hier sa giel as nôt en in slofke sa poer as goud. Dêrmei hopet se de flok fan har mem opheffe te kinnen en wer jong en tsjep te wurden.
Dat, de bakker en syn wiif tsjogge de bosk yn om dy fjouwer dingen te sykjen. De bakkerske bringt har man foar de kweeste in mantel dy't noch fan syn heit west hat, en yn in bûse fine se de magyske beantsjes. Ienris yn 'e bosk moetsje se Jaap, in net al te snoade opslûpen jonge dy't fan syn mem de opdracht krigen hat om syn ko Molkewyt te ferkeapjen om't it bist net melk is. Om 'e ko te keapjen beprate de bakker en syn wiif de jonge om ynstee fan jild fiif magyske beantsjes oan te nimmen. Jaap hat dêr wol earen nei en ferkeapet harren de ko, mar as er mei de beantsjes thús komt, smyt syn poerrazene mem de gingen út it finster. Bûtendoar sjitte de beantsjes woartel en groeie út ta in reuseftige beanstôk dy't oant yn 'e wolkens kliuwt.
De bakker en syn wiif moetsje ek Readkapke, fan wa't de bakker om 'e nocht har bloedreade mantel mei kap besiket te ûntfytmanjen. As er letter gjalpen heart en op ûndersyk útgiet, ûntdekt er dat Readkapke en har beppe opfretten binne troch de Grutte Boaze Wolf. De bakker snijt de bealch fan 'e Wolf iepen om harren te befrijen, wêrnei't Readkapke him út tankberens har mantel jout. It suske fan 'e bakker, dy't troch de hekse fan har âlden ôfpakt wie, is ûnderwilens opgroeid ta in tsjeppe jongfaam, dy't de hekse as har mem beskôget. Hja hjit fan Rapûnske en wurdt troch de hekse finzen holden boppe yn in toer sûnder doar, dêr't se inkeld besocht wurde kin troch minsken omheechklimme te litten oan har ûnbidich lange hier. Har bestean wurdt earst ûntdutsen troch in prins dy't fereale op har rekket, en letter troch de bakkerske, dy't, har net bewust fan 'e identiteit fan 'e jongfaam, in flink stik fan har goudene hier ôfsnijt.
Underwilens liedt de earme Jiskepûster, dy't in weesbern is, in ellindich bestean as de tsjinstfaam fan har boaze styfmem en har beide aaklike styfsusters. Hja wol sa stomme graach nei it trijedeiske feest dat yn it keninklik kastiel organisearre wurdt, mar dêr wol har styfmem neat fan witte, ek al giet se der wol mei har eigen dochters hinne. Troch har winsk yn 'e bosk út te sprekken by it grêf fan har mem, wurde de âlde smoarge klean fan Jiskepûster lykwols omfoarme ta in prachtige baljûpe fan goudtrie en kriget se goudene slofkes oan 'e fuotten. Sa set se nei it feest yn it kastiel ta, dêr't de prins de hiele jûn mei har dûnset en gjin each foar oare froulju hat. Oan 'e ein fan 'e jûn flechtet Jiskepûster lykwols fuort sûnder in spoar efter te litten. Dat bart twa dagen efterinoar. De frou fan 'e bakker moetet har beide kearen yn 'e bosk, mar it slagget har net om ien fan 'e goudene slofkes te pakken te krijen. Pas op 'e trêde nacht, as Jiskepûster al ien fan har slofkes kwytrekke is om't har prins út foarsoarch tsjin in nije hommelse ôftocht pik oer de treppens fan it kastiel getten hat dêr't it ding yn klibjen bleaun is, wit de bakkerske Jiskepûster te bepraten om har it oerbleaune slofke te jaan.
No't de bakker en syn wiif alle fjouwer dingen beset hawwe dy't se sykje moasten, bringe se dy by de hekse. Sa kriget elts fan 'e personaazjes in 'happy end': de bakker en syn frou krije in lytsenien; Jiskepûster wurdt oan 'e hân fan har ferlerne slofke identifisearre troch har prins en trout mei him; Rapûnske wurdt befrijd út 'e hannen fan 'e hekse troch de broer fan Jiskepûster har prins en trout mei him; Jaap soarget derfoar dat syn mem tenei yn rykdom libje kin troch de dingen dy't er fan 'e reuzen stelt dy't yn 'e wolkens wenje en as er efterfolge wurdt troch de reus dy't er bestellen hat, deadet er dy troch de beanstôk om te kapjen; Readkapke en har beppe wurde befrijd út 'e mage fan 'e Grutte Boaze Wolf; en de hekse wurdt wer jong en tsjep. En eltsenien libbe noch lang en lokkich… soe men tinke.
It beteart lykwols oars. De bakker is sa bang dat er gjin goede heit wêze sil, dat er yndie net folle bakt fan syn nije heitesteat; syn wiif lit har ferliede troch Jiskepûster har prins; Jiskepûster rekket útsjoen op har prins as se syn oerhoer gewaar wurdt; en de hekse ûntdekt ta har skrik dat se yn ruil foar jonkheid en skientme har magyske krêften opjûn hat. It sechsde magyske beantsje út 'e bûse fan 'e mantel fan 'e heit fan 'e bakker, dat troch de bakker en syn frou fuortsmiten wurdt yn 'e bosk, groeit út ta in nije reuseftige beanstôk, dy't brûkt wurdt troch de frou fan 'e ombrochte reus om út 'e wolkens nei ûnderen te klimmen op 'e siik nei de moardner fan har man. Hja rjochtet yn it keninkryk grutte skea oan en deadet gâns lju, ûnder wa de mem en beppe fan Readkapke. It wâld is troch de ferwoastgings alhiel feroare en nimmen kin it paad nei hûs mear fine. De reuzinne easket de útlevering fan 'e moardner Jaap, oars sil se eltsenien deastampe. Der folget rûzje oer de etyk fan it útleverjen fan 'e jonge. Syn mem komt dêrby om as se fansiden treaun wurdt en ûngelokkich delkomt. Letter komt de frou fan 'e bakker om as se nei har tútsjeboartsjen mei de prins yn in ravyn falt.
De bakker, Jiskepûster, Jaap en Readkapke besykje de uterste oarsaak te finen fan alle tsjinrampen en jouwe inoar de skuld fan alles dat der bard is. Uteinlik beslute se lykwols dat it allegearre de skuld fan 'e hekse is, dy't ek gjin magyske beantsjes ferbouwe moatten hie. De hekse ferflokt harren allegear om harren ûnfermogen om ferantwurding foar harren eigen dieden te nimmen en teffens foar harren wegering om it juste te dwaan (Jaap út te leverjen oan 'e reuzinne). Se smyt al har oerbleaune magyske beantsjes fuort (dy't hastich opsocht wurde troch de oaren om it groeien fan mear reuseftige beanstokken foar te kommen) en ropt har mem oan om har op 'e nij te bestraffen. Dêrop raant se fuort ta in grutte tarreput. Troch gear te wurkjen witte de bakker, Jiskepûster, Jaap en Readkapke de reuzinne te fermoardzjen, hoewol't se harren derfan bewust binne dat wat se dogge eins dreech te rjochtfeardigjen is. Neitiid is de bakker wisberet om in goede heit te wurden foar syn poppe, en ek foar de wezen Jaap en Readkapke, dy't by him yn komme te wenjen. Jiskepûster beslút by har prins wei te gean en ek by de bakker yn te lûken, om him te helpen by de opfieding fan 'e bern.
Produksje
Into the Woods is de filmadaptaasje fan 'e ferneamde musical Into the Woods, mei muzyk fan Stephen Sondheim en teksten fan James Lapine, dy't yn 1986 yn premiêre gie op Broadway. De musical wie ynspirearre troch ferskate mearkes fan 'e bruorren Grimm en Charles Perrault, wêrfan't Jiskepûster, Readkapke, Jaap en de Beanstôk en Rapûnske de filmferzje hellen.
De film ferskilt fan 'e toanielmusical trochdat der njoggen lieten útsnien binne. Fierders waard de rol fan 'e heit fan 'e bakker yn grutte gâns werombrocht, waard de heit fan Jiskepûster hielendal ôftanke en kamen ek it swierwêzen fan Rapûnske en de oerhoer fan 'e prinsen fan Jiskepûster en Rapûnske mei Sniewytsje en Toarnroaske net yn 'e film foar. It lot fan Rapûnske, dy't yn 'e musical deadien wurdt troch de reuzinne, waard feroare, mei't se yn 'e film de hekse oerhearrich wurdt en útnaait mei har prins. Hoewol't by in protte musicalferfilmings feroarings yn it materiaal oanbrocht wurde troch de filmmakkers sûnder ynstimming fan 'e skriuwers fan 'e musical, wie dat diskear sa net en wiene alle oanpassings goedkard troch Sondheim en Lapine.
De film waard regissearre troch Rob Marshall nei in senario skreaun troch Lapine. As produsinten wiene Marshall sels, John DeLuca, Marc Platt en Callum McDougall by it projekt belutsen foar de studio's Walt Disney Pictures, Lucamar Productions en Marc Platt Productions. Der wie foar de film in budget fan $50 miljoen beskikber. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Dion Beebe, wylst de filmmuzyk makke waard troch Stephen Sondheim.
Marshall liet de cast yn july 2013 seis wiken rippetearje yn soundstages, wêrnei't yn augustus harren respektivelike lieten opnommen waarden yn 'e Angel Recording Studios yn Londen. De eigentlike opnamen fan 'e film fûnen yn septimber plak yn 'e Shepperton Studios yn it Ingelske greefskip Surrey, en op lokaasje yn it Kastiel fan Dover (Kent), Hambleden, de Abdij fan Waverley, it Park fan Richmond en Windsor Great Park.
Distribúsje
De distribúsje fan Into the Woods waard fersoarge troch Walt Disney Studios Motion Pictures. De film gie op 8 desimber 2014 yn premiêre yn New York, en iepene dêrnei op 25 desimber fan dat jier yn 'e Amerikaanske bioskopen. Op 24 maart 2015 waard Into the Woods útbrocht op dvd en blu-ray en dyselde deis kaam de film ek beskikber as digitale download.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy ûntfong Into the Woods oer it algemien positive resinsjes, wêrby't benammen Meryl Streep in protte lof taswaaid krige foar har fertolking fan 'e rol fan 'e hekse. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Into the Woods in frij heech goedkarringspersintaazje fan 71%, basearre op 221 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Oer it generaal nommen kin dizze Disney-adaptaasje fan 'e Sondheim-klassiker sûnder swierrichheden op 'e krusing fan Hollywood en Broadway pleatst wurde – ek al tsjusteret er yn 'e lêste lêste akte oan ta syn eigen skea." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Into the Woods in goedkarringspersintaazje fan 69%, basearre op 41 resinsjes.
Serize
Serize (útspr.: [sə'ri:zə], likernôch: "suh- rii -zuh") is in kleur dy't yn 'e regel beskôge wurdt as in tint fan rôze, mar dy't ek wat útskaait nei read en nei fiolet. De namme 'serize' komt fan it Frânske wurd cerise, dat yn syn oarspronklike betsjutting ferwiist nei de kers, d.w.s. de frucht fan 'e kersebeam.
Into the Woods (film)
Opbringst
Into the Woods brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $128 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $85,1 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $213,1 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $50 miljoen betsjut dat in winst fan $163,1 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Serize
Skiednis
De earste kear dat cerise yn it Ingelsk brûkt waard om nei in kleur te ferwizen wie yn in kranteberjocht yn The Times fan 30 novimber 1858. Men mei oannimme dat de kleurnamme net folle letter ek oare Jeropeeske talen binnenkrongen is.
Kleurtechnyk
By additive kleurminging (bgl. op tillefyzjes en kompjûterskermen) is serize in tertiêre kleur, dy't oanmakke wurdt troch ferminging fan alle trije primêre kleuren (read, blau en grien). By subtraktive kleurminging (bgl. yn 'e druktechnyk) is it in ek in tertiêre kleur, dy't produsearre wurdt troch it fermingen fan 'e primêre kleuren syaan, maginta en giel.
Into the Woods (film)
Prizen
Sawol Daniel Huttlestone as Lilla Crawford waarden foar harren rollen yn 'e film nominearre foar in Young Artist Award, en Crawford wûn harres. Meryl Streep wûn de MTV Movie Award foar bêste antagonist. Into the Woods sleepte nominaasjes yn 'e wacht foar fjouwer Satellite Awards (wêrûnder bêste kostúmûntwerp, bêste lûdsmontaazje en lûdsmixing en bêste special effects), en wûn de priis foar bêste cast.
Edward Gustave Mathey
Edward Gustave Mathey (berne as: Éduard Gustave Mathey; Besançon (Frankryk), 27 oktober 1837 – Denver (Kolorado), 17 july 1915) wie in Frânsk-Amerikaansk militêr, dy't yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch, de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 en de Nez Persé-Oarloch focht. Hy tsjinne by it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint en oerlibbe de ferneamde Slach oan de Little Bighorn.
Jonkheid
Mathey waard yn 1837 yn it Frânske Besançon berne as de soan fan Jules Mathey (1814-1898) en dy syn frou Jeanette Barbier (1809-1894). Doe't er acht jier wie, emigrearren syn âlden mei him nei de Feriene Steaten. Hja makken de reis op in skip dat fan Le Havre nei New Orleans fear. Yn Amearika oankommen, setten hja har nei wenjen yn Corydon, yn 'e steat Indiana, en letter yn it deunby leine New Albany. As jongeman wurke Mathey yn it kafee dat syn broer Adolph yn New Albany runde. Hy frege op 28 april 1859 it Amerikaanske steatsboargerskip oan.
Tsjinst ûnder de Amerikaanske Boargeroarloch
Under de Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865) focht Mathey oan 'e Noardlike kant en naam er yn april 1861 tsjinst by it 17e Frijwillige Ynfanteryrezjimint fan Indiana. Hy waard oansteld as sersjant, en yn maaie 1862 waard er befoardere ta twadde luitenant. Letter waard er oerpleatst nei it 81e Ynfanteryrezjimint fan Indiana. Hy focht yn 'e slaggen by Stone River, Tunnel Hill, Buzzard Roost en Chickamauga.
Op 21 maart 1863 waard Mathey befoardere ta earste luitenant en op 8 novimber fan datselde jier ta kaptein. Dêrnei naam er diel oan 'e slaggen by Resaca, Kennesaw Mountain, Jonesborough, Kingston, Marietta en Lovejoy Station. Teffens wied er behelle yn it Belis fan Atlanta. Op 12 septimber 1864 waard er befoardere ta majoar, en mei dy rang ferliet er it leger doe't syn rezjimint nei ôfrin fan 'e Boargeroarloch op 13 juny 1865 opheft waard.
Tsjinst ûnder de Yndiaanske oarloggen
Dêrnei wurke Mathey in pear jier as winkelbetsjinde yn Corydon, mar op 24 septimber 1867 naam er op 'e nij tsjinst by it Amerikaanske Leger. Hy krige de rang fan twadde luitenant fanwegen it oerskot oan ofsieren dat it gefolch wie fan 'e ôfslanking fan it leger yn fredestiid. Mathey waard tafoege oan it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint, dat ûnder befel fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer yn Fort Riley, yn Kansas, legere wie. Yn 1868 naam er diel oan it Bloedbad fan de Washita, wêrby't de 7e Kavalery it winterkamp fan it opperhaad Swarte Tsjettel fan 'e Súdlike Sjajinnen oanfoel en foar in diel útmoarde.
Mathey waard op 10 maaie 1870 befoardere ta earste luitenant, en troude op 8 novimber 1871 yn Corydon mei in Meda Jones († 1917). Ut dat houlik kaam ien dochter fuort, Julia (1877-1946). Yn 1873 waard it 7e Kavaleryrezjimint oerpleatst nei Fort Abraham Lincoln, yn 'e Dakota's. Mathey miste de Yellowstone-ekspedysje fan dat jier om't er yn detasjearre tsjinst wie, mar naam yn 1874 wol diel oan 'e kontroversjele Ekspedysje nei de Black Hills, dêr't goud fûn waard, wat oanlieding joech ta de Goudkoarts fan de Black Hills.
Under de simmerkampanje fan 1876 tsjin 'e Lakota, Noardlike Sjajinnen en Noardlike Arapaho, dy't ûnderdiel útmakke fan 'e Grutte Sû-Oarloch, wie Mathey detasjearre fan M Kompanjy en hied er de lieding oer de bagaazjetrein fan it 7e Kavaleryrezjimint. Sadwaande befûn er him yn ien fan 'e feilichste posysjes en oerlibbe er de Slach oan de Little Bighorn, wêryn't op 25 juny 1876 fiif kompanjyen fan 'e 7e Kavalery folslein útrûge waarden troch de Yndianen. Mathey en syn bagaazjetrein waarden mei de detasjeminten fan majoar Marcus Reno en de kapteins Frederick Benteen en Thomas McDougall krapoan twa dagen troch de Yndianen belegere op in klif boppe de rivier de Little Bighorn, oant se op 27 juny ûntset waarden troch farske Amerikaanske troepen ûnder brigadegeneraal Alfred Terry en kolonel John Gibbon.
Lettere jierren en dea
Uteinlik loek Mathey him op 11 desimber 1896 mei de rang fan majoar út aktive tsjinst werom fanwegen lichaamlike swierrichheden. Neitiid wied er fan 1901 oant 1903 heechlearaar kriichskunde oan 'e Baylor Universiteit yn Waco, yn Teksas. Hy swaaide definityf ôf op 23 april 1904, mei de rang fan kolonel. Yn 1915 krige er it oan 'e prostaat, en nei in mislearre operaasje kaam er op 17 july fan dat jier te Denver te ferstjerren oan termferlamming en nierkrupsje. Mathey waard begroeven op it Nasjonaal Begraafplak Arlington, by Washington, D.C.
Kanaal fan Malta
thumb|It Kanaal fan Malta It Kanaal fan Malta of de Strjitte fan Malta, is in seestrjitte yn de Middellânske See dy't Sisylje fan de eilânsteat Malta skiedt. It wetter is sa'n 90 kilometer breed en 120 km lang.
Ut de skiednis
Yn de Twadde Wrâldoarloch wiene dêr seeslaggen en lei der in mynfjild om befoarrieding fan it eilân te behinderjen. Earder wiene der seeslaggen tusken de Ridders fan Malta en Ottomaanske piraten, en ek yn de Punyske Oarloggen.
Albatros D.III
thumb|300px|Poalske tastellen fan it 7e Kościuszko Skwadron De Albatros D.III wie in ienpersoans dûbeldekkerske jachtfleanmasine út de Earste Wrâldoarloch, dy't brûkt waard troch de loftmachten fan Dútslân, Eastenryk-Hongarije en it Turksk-Osmaanske Ryk, makke troch de Albatros-Flugzeugwerke. Hy waard desimber 1916 yntrodusearre. In protte azen fan de Dútske loftmacht hawwe dit tastel flein, ûnder oaren Manfred von Richthofen, Eric Lowenhardt, Kurt Wolfe en Karl Emil Schaeffer. By de Eastenryksk-Hongaarske loftmacht, dêr Oeffag D.III neamd, behelle Frank Linke-Crawford syn oerwinnings mei in Albatros D.III.
Untwerp en produksje
Robert Thelen en Dipl.-Ing. Schubert ûntwurpen de D.III. Foar de oandriuwing waard in seis-silinder, 119 kW Mercedes D.III motor brûkt, wêrmei't it tastel in topsnelheid fan 165 km/o helle. Letter waarden de tastellen opwurdearre mei in 127 kW motor. Mei de "Spandau" mitrailleurs koe troch de draaiende propeller sketten wurde sûnder se te reitsjen. Om reden dat de romp fan de Albatros D.I en D.II sa goed foldie waard deselde foar de D.III brûkte. De fleugels waarden in bytsje yn in "V"-foarm set, dêrom neamden de Britten dit type ek wol de "V-strutter". De D.III hie bettere klimeigenskippen, wie mear manûvrearber as de eardere types en de piloat hie better sicht nei ûnderen. It tastel wie noflik en maklik te fleanen, mar wie yn dûkflecht net feilich. Ek de opfolger fan de D.III, de D.V blykte noch itselde euvel te hawwen. Totaal binne der sa'n 1350 D.III's makke.
List fan planetoïden 68301-68400
Dit is in list fan planetoïden 68301-68400.
Katolike Universiteit Leuven
De Katolike Universiteit Leuven of KU Leuven is in katolike universiteit mei de haadkampus yn de Belgyske stêd Leuven. De ynstelling hat ek kampussen yn Kortrik, Brussel, Antwerpen, Gint, Brugge, Geel, Oostende, Diepenbeek, Sint-Katelijne-Waver en Aalst.
Stifte yn 1425 is it de âldste universiteit yn de Nederlannen en de âldste katolike universiteit fan de wrâld.
Rektors
Fan de oprjochting yn 1834 hat de universiteit de folgende rektors hân (rector magnificus):
Fan 1968 ôf wiene de rektors fan de selsstannige Nederlânsktalige Katolike Universiteit Leuven:
Filla
In filla is in grut en frijsteand hûs, dat ornaris boud is yn deftige styl en faak omjûn wurdt troch in grutte en sierlik foarmjûne tún. It bewenjen fan sokke pannen is foarbeholden oan 'e begoedige lagen fan 'e maatskippij. Binnen de beboude kom sprekt men ek wol fan in hearehûs, in namme dy't ferwiist nei de "hearen" (en dames) fan 'e hegerein dy't sokke huzen bewenje. Op it plattelân wurdt lânhûs wol as synonym brûkt. In lânhûs kin ûnderdiel útmeitsje fan in lângoed (ek wol bûtenpleats of bûten), ôfhinklik fan 'e fraach oft er in protte bygebouwen en grûn by hearre. De filla giet alteast yn namme werom op 'e filla's dy't yn 'e Romeinske Tiid set waarden troch leden fan 'e doetiidske boppeklasse.
Hyke Koopmans
Hijke Adriana (Hyke) Koopmans (Akkrum, 28 juny 1924 - Bunnik, 22 augustus 2010) wie in Frysk byldzjend keunstner dy't aktyf wie as tekstylkeunstner en galeryhâlder. Dêrneist wie hja aktyf as wever en dosint.
Filla
Skiednis
Yn 'e Romeinske Tiid wiene der twa soarten filla's: de villa urbana, in bûtenpleats bûten Rome of in oare stêd, dy't lykwols maklik berikt wurde koe om eefkes in pear dagen yn troch te bringen, en de villa rustica, in lângoed op it plattelân, faak fier by alle gruttere stêden wei, dêr't ek in buorkerij by yn siet. In grut, frijsteand hûs yn 'e stêd, wat tsjintwurdich in filla of in hearehûs neamd wurde soe, waard troch de Romeinen lykwols net as in filla beskôge, mar waard ynstee in domus neamd.
Hyke Koopmans
Biografy
Troch de oarloch koe Koopmans net studearje. Troch selsstúdzje learde hja harsels it weven oan. Koopmans is oplieden oan it "Instituut voor Kunstnijverheidsonderwijs"yn Amsterdam. Se wurke yn Amsterdam en as galeryhâlder fan galery en hânweverij "Het Kapelhuis" yn Amersfoort. Dêrneist joech se les oan de keunstakademy yn Amersfoart.
Filla
Skiednis
Yn 'e Midsiuwen bestiene filla's net of skraachoan. Bûtenpleatsen waarden yn dy tiid útboud ta ferdigenbere kastielen, wylst ek hearehuzen yn gruttere plakken suver lytse boarchjes waarden. In protte kleasters út 'e Midsiuwen kinne lykwols boukundich as in fuortsetting fan 'e Romeinske filla sjoen wurde. Mei de komst fan 'e Renêssânse begûnen yn 'e fyftjinde iuw rike Italjaanske keaplju lykwols wer grutte heare- en bûtenhuzen te bouwen dy't ferlike wurde koene mei harren wjergaders út 'e Romeinske Tiid.
Hyke Koopmans
Biografy
De galery foar tapaste keunst krige yn 1985 in ûnderskieding fan de "Stichting Françoise van den Bosch" foar de befoardering fan de belangstelling foar it hjoeddeiske sieraad.
Filla
Skiednis
Yn 'e Súdlike Nederlannen, dêr't ek in protte rike keaplju wiene, waard dy gewoante yn it earste fearn fan 'e sechstjinde iuw oernommen, benammen yn 'e krite om Antwerpen hinne. Doe't krapoan hûndert jier letter yn 'e Republyk fan 'e Feriene Nederlannen de Gouden Iuw oanbriek, begûnen ek yn Hollân en letter yn 'e oare gewesten filla's te ferskinen. Yn Ingelân en Frankryk krong it lânhûs nei Italjaanske styl pas yn 'e achttjinde iuw troch, en yn Dútslân pas yn 'e njoggentjinde iuw.
Hyke Koopmans
Biografy
Yn de galery waarden eksposysjes makke mei wurk fan sieraadûntwerpers en edelsmidten as Gijs Bakker, Nicolaas van Beek, Françoise van den Bosch, Jo Citroen, Archibald Dumbar, Joke Gallmann, Marion Herbst, Emmy van Leersum, Riet Neerincx, Anneke Schat, Robert Smit en Chris Steenbergen. De galery droech sa by oan de ûntwikkeling en de erkenning fan it fak sieraadûntwerper.
Koopmans ûntwurp ûnder mear (klean)stoffen. Fan 1950 oant har dea libbe hja mei Margje Blitterswijk. Blitterswijk hie mei Hyke Koopmans it hânweefatelier 'Kunst in het Ambacht'.