cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jehannestsjerke (Tsjom)
Skiednis
Oarspronklik waard de oan Jehannes de Doper wijde tsjerke boud yn de 12e iuw. Fan dy midsiuwske tsjerke binne noch in pear fragminten fan dowestien op de noardlike muorre te sjen, werûnder in stikje fan in rûnbôgefries en resten fan lytse, heechlizzende romaanske finsters. Yn de 14e iuw waard it skip langer makke en ôfsletten mei in fiifsidich goatysk koer. Yn 1881 fûn der wer in foarse ferbouwing plak. De tsjerke waard op 'e nij ommitsele en de bûtenmuorren waarden mei in fries ferhege. Oan de noardlike muorre bleau wol âld mitselwurk sichtber.
De goatyske toer mei op elke hoeke in wetterspijer waard yn de jierren 1548-1549 boud en fan in 41 meter hege achtsidige spits foarsjoen. Nei de tsjerketoer fan de Bonifatiustsjerke yn Ljouwert is de 72 meter hege tsjerketoer fan Tsjom de heechste fan Fryslân. De toer en tsjerke hawwe yn de rin fan de tiid te lijen hân fan ûnwaar en bliksemynslach. Yn de Tachtichjierrige Kriich waard de tsjerke yn 1586 troch Spaanske troepen yn 'e brân stutsen.
Foarôfgeande oan 'e bou fan 'e Bonifatiustsjerke, yn 1882-1884, hie de Jehannestsjerke de heechste tsjerketoer fan Fryslân. It ferhaal wol dat Aldeboarn, dêr't yn 1723 de wjerljocht yn 'e toer fan 'e pleatslike Bonifatiustsjerke sloech, neitiid de heechste toer fan Fryslân hawwe woe. Sadwaande setten de Boarnsters nei Tsjom ta, om mei in tou de krekte hichte fan 'e toer fan 'e Jehannestsjerke op te mjitten. Dêr diene se ien jellen by, sadat harren toer tenei it heechste wêze soe. Mar doedestiden koe men net yn ien dei hinne en werom fan Aldeboarn nei Tsjom, dat de Boarnsters moasten yn Tsjom de nacht trochbringe. Te neare nacht, doe't de Boarnsters allegear mei it fel oer de eagen leine, kamen de Tsjommers fanwegen en sniene twa jellens fan it mjittou ôf. Dêrtroch hold Tsjom de heechste toer. Dizze anekdoate wurdt ferteld om te ferklearjen wêrom't Boarnsters tuorkemjitters en Tsjommers lyntsjesnijers neamd wurde.
Ynterieur
thumb|left|250px| Oargel It ynterieur fan de tsjerke ûndergyng by de ferbouwing fan 1881-1882 grutte feroarings. De âlde lûkbalken waarden ferfongen troch stangen. Ek de banken foar it tsjerkefolk en hearebanken foar de preekstoel oer datearje fan dy tiid. De troch Agge Jans Monsma út Snits makke preekstoel is âlder en stamt út 1699. It hek om 'e dooptún is lykwols wer 19e-iuwsk.
Yn de flier fan it koer lizze in tal 16e- en 17e-iuwske sarken. By de noardlike muorre leit in nijsgjirrige sark fan kaptein Marten Jansen en syn hûshâlding. Op de sark stiet beskreaun dat syn soan Jorrit yn 1628 yn 'e âldens fan 26 jier ferstoar op De Ienhoarn, dy't diel útmakke fan Piet Hein's float. Piet Hein wie mei de bút fan de Sulverfloat (La Flota de Indias) op de weromreis nei Nederlân, mar kaam telâne yn in slach mei kapers út Dúntsjerk, wêrby't de bemanning fan De Ienhoarn hast hielendal it libben liet.
Oargel
Al yn de roomske tiid wie der sprake fan in oargel yn de tsjerke fan Tsjom. Tegearre mei de oargelbouwers Harmen Jans en dy syn soan Jan Harmen út Sweins boude skoalmaster Claas Douwes yn 1667 in oargel yn Tsjom, dat bestie út haadwurk en rêchwurk. Dat oargel waard yn 1776 ferkocht oan de tsjerkfâlden fan Easthim. Yntusken wie Gerhard Stevens útein set mei de bou fan in nij oargel foar de tsjerke, mar al nei in jier hiene de tsjerkfâlden dêr gjin ferdúsje mear yn en fregen hja Albertus Antoni Hinsz it wurk ôf te meitsjen. Mei gebrûk fan it piipwurk fan Stevens foltôge Hinsz it oargel yn 1764. Oan it oargelfront is fykwurk fan Johann Georg Hempel. Wapens fan de doedestiidske grytman en tsjerkfâlden binne oan en ûnder it rêchwurk oanbrocht. Doe't de tsjerke yn 1881 ferboud is binne de oargelbylden op de tuorren ferwidere en ferfongen troch it tsjintwurdige fykwurk. Yn de rin fan de tiid wurken ferskillende oargelbouwers oan it ûnderhâld fan it ynstrumint. Yn 1985 waard it oargel troch de bruorren Reil út Heerde yn de steat fan foar 1881 werom brocht. It fykwurk fan 1881-1882, de Roerfluit 4 en in rjochtopgeande magazynbalge van Van Dam bleaune dêrby hanthavene.
Klokken
Yn de toer fan de Jehannestsjerke hingje trije klokken. De âldste klok waard yn 1525 troch Geart fan Wou getten. In lytse klok út 1870 waard yn de Twadde Wrâldkriich troch de besetter foardere. Yn 1978 waarden der twa oare klokken oanskaft, mar dy pasten net by de klok fan Geart fan Wou. By de lêste restauraasje waarden de klokken ferfongen troch klokken út de roomsk-katolike Sint-Fitustsjerke fan Bussum.
Bôgesjitten op de Paralympyske Simmerspullen 1964
De IIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1964 hâlden yn it Japanske Tokio.
Teams
{| width=60%
Kolumbia Omloop iepen
{| width=60%
Ynternasjonale Loftfeartassosjaasje
De Ynternasjonale Loftfeartassosjaasje (Ingelsk: International Air Transport Association of IATA) is in brânzje-organisaasje foar loftfeartmaatskippijen oer de hiele wrâld. It foarnaamste doel fan IATA is it fertsjinwurdigjen en fuortsterkjen fan 'e folsleine loftfeartsektor. Hjoeddedei binne 250 loftfeartmaatskippijen oansletten by de organisaasje.
Leden
De folgjende loftfeartmaatskippijen binne IATA-lid:
Focke-Wulf
thumb|250px|It bekendste ûntwerp fan Focke-Wulf, de Fw 190 "Würger" Focke-Wulf (folút Focke-Wulf Flugzeugbau AG; letter Focke-Wulf Flugzeugbau GmbH) wie in Dútske fleantúchbouwer yn it ynterbellum, de Twadde Wrâldoarloch en de Kâlde Oarloch. It bekendste ûntwerp fan it fabryk is de Fw 190 Würger.
Op 23 oktober 1923 waard Focke-Wulf yn Bremen oprjochte troch door prof. Henrich Focke, Georg Wulf en dr. Werner Naumann ûnder de namme Bremer Flugzeugbau AG. Rillegau waard de namme feroare yn Focke-Wulf Flugzeugbau AG. Yn 1931 fusearre Focke-Wulf, twongen troch it doetiidsk regear, mei Albatros út Berlyn. Doe kaam ek yngenieur Kurt Tank by it bedriuw. Ut reden fan de bombardeminten op Bremen yn de Twadde Wrâldkriich waard de produksje oerbrocht nei East-Dútslân en Poalen. Yn 1964 fusearre Focke-Wulf mei Weserflug ta Vereinigte Flugtechnische Werke.
Fleanmasines fan Focke-Wulf
thumb|180px|Focke-Wulf Fw 189 "Uhu" thumb|180px|Focke-Wulf Fw 200 "Condor"
Philip Mechanicus (sjoernalist)
Twadde Wrâldkriich
Op 27 septimber 1942 waard er arrestearre yn Amsterdam en nei Kamp Amersfoart brocht; 7 novimber 1942 gie it nei Kamp Westerbork. Yn Westerbork hold er in deiboek by, fan 28 maaie 1943 oant en mei 28 febrewaris 1944; mei troch syn sjoernalistike fermogens koe Mechanicus in sekuer ferslach fan it kamplibben meitsje. It deiboek waard yn 1964 útjûn ûnder de titel In Depot en is in wichtige boarne fan kennis ier trochsjoerkamp Westerbork.
J.R. Carrington
J.R. Carrington, echte namme: Jody Diane Rose (Tahoe City (Kalifornje), 22 novimber 1968), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan Joadsk komôf. Neffens har offisjele opjefte is se 1.65 m lang, mei in gewicht fan 52 kg en kupmaat 36DD, dêr't se in boarstfergruttingsoperaasje foar ûndergien hat.
Jonkheid
Carrington waard yn 1968 berne yn Tahoe City, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje, deunby de grins mei Nevada. Hja waard troch har rike, konservatyf-joadske âlden grutbrocht yn Newport Beach, oan 'e Kalifornyske kust, ûnder de reek fan Los Angeles.
Yn 1994 skiede Carrington fan har earste man, wêrnei't se geregeldwei út har doetiidske wenplak South Lake Tahoe nei de gokstêd Reno, yn Nevada, begûn te reizgjen, om dêr as stripper yn in stripklub te wurkjen. Fia-fia berikte in foto fan har it buro fan Mark Carriere, de eigner fan 'e pornografyske filmstudio Leisure Time Entertainment. Dyselde naam doe kontakt op mei Carrington en frege har om mei him út te gean. Carrington gie dêr op yn en ferhuze werom nei súdlik Kalifornje doe't sy en Carriere in relaasje krigen.
Pornokarriêre
Fia Mark Carriere krige Carrington kontakten yn 'e Amerikaanske pornoyndustry. Nei't se dêrta oanmoedige wie troch pornostjer Jenna Jameson makke Carrington ein 1994, doe't se 26 jier wie, har debút yn in pornografyske film. Dêrby naam se as skûlnamme in kombinaasje oan fan 'e nammen fan har favorite personaazjes út 'e klassike soapsearjes Dallas (J.R. Ewing, spile troch Larry Hagman) en Dynasty (Sammy Jo Carrington, spile troch Heather Locklear).
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Carrington sûnt 1994 yn mear as 140 pornofilms, û.m. foar sokke foaroansteande Amerikaanske labels as VCA Pictures, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Elegant Angel, Seymore Butts Home Movies, Sin City, Anabolic Video en Adam & Eve. Yn 1995 spile Carrington ek yn in film (Private Video Magazine 21) fan 'e Sweedske Private-studio.
Carrington wurke yn 'e njoggentiger jierren fiif jier lang yn 'e Amerikaanske pornoyndustry, en wie dêrnjonken ek aktyf as neakenmodel foar manljusblêden as Hustler en High Society. Hoewol't se yn 1999 ophold mei har wurk as pornoaktrise, gie se troch mei te wurkjen as stripper. Tsjin dy tiid hie se as pornostjer safolle bekendheid krigen, dat se as feature dancer by stripklubs yn 'e hiele Feriene Steaten lâns reizgje koe en grutte bedraggen binnenhelle. Fierders sette Carrington ek útein mei wurk as escortgirl, en teffens wie se as prostituee aktyf yn in pear legale bordelen yn Nevada, Sheri's Ranch en de bekende Moonlite Bunny Ranch.
Nei in desennium fan ôfwêzigens makke Carrington yn 2010, mei 42 jier, in comeback yn as pornoaktrise. Sûnt hat se noch ferskate nije films makke, benammen foar de lytsere studio Tom Byron Pictures, mar se is fral in protte yn 't spier foar pornosites op it ynternet, lykas Brazzers en Naughty America. Dêrnjonken is se fia har eigen webside ek noch altyd aktyf as escortgirl.
Priveelibben
J.R. Carrington hat twaris troud west. Har earste houlik, dêr't se twa bern út hat, einige yn 1994, foarôfgeande oan har pornokarriêre, yn in skieding. Hja wertroude yn 2001, en har twadde houlik hâldt noch altyd stân.
Svartálfr
In svartálfr (Aldnoarsk foar "swarte elf" of "dûnkere elf"; meartal: svartálfar), ek in myrkálfr neamd ("tsjustere elf"; meartal: myrkálfar), is in mytysk wêzen út 'e Noardgermaanske mytology, dat nettsjinsteande de namme in soarte fan dwerch is, en gjin elf. Svartálfar libje yn Svartálfheimr (letterlik: "it thús fan 'e svartálfar"). Sawol de svartálfar as Svartálfheimr wurde neamd yn 'e Proaza-Edda, dy't yn 'e trettjinde iuw skreaun waard troch de Iislânske skald Snorri Sturluson. Saakkundigen op dit mêd hawwe opmurken dat svartálfar frijwol synonym lykje te wêzen mei dwergen en mooglik ek mei de dökkálfar ("dûnkere elven"). As svartálfar wier in synonym foar dwergen is, kin Svartálfheimr mooglik in oare namme wêze foar Niðavellir (de "Dûnkere Fjilden").
Yn 'e Proaza-Edda wurde svartálfar foarsteld as knaphandige makkers fan magyske artefakten. Se binne net echt kweadaardich, mar wol grutsk, koppich, deun en folslein ûnmeilydsum, wat mei-inoar faak min ofte mear op itselde delkomt. Se hâlde altyd wurd, en ferwachtsje fan oaren dat dy dat ek dogge. As immen in ûnthjit brekt dat er oan in svartálfr dien hat, dan bringt er himsels yn 'e grutste swierrichheden. Harren thúswrâld Svartálfheimr wurdt yn 'e Proaza-Edda twaris neamd, beide kearen as it plak dêr't in beskate svartálfr wennet. Yn Gylfaginning 33 is it it plak dêr't de goaden hinne geane as se de svartálfar freegje wolle en meitsje foar harren de klúster Gleipnir om 'e wolf Fenrir mei te boeien. En in Skáldskarparmál 39 is it it plak dêr't de god Loki de svartálfr Andvari moetet. In oare bekende passsaazje oer svartálfar stiet yn Skáldskaparmál 35, dêr't Loki de soannen fan Ivaldi ynhiert om in nije hierdos fan goud te meitsjen foar Thor syn oarehelte Sif, nei't er har echte hier by wize fan grap ôfskeard hat.
Missing Link (film út 2019)
Missing Link is in Britsk-Amerikaanske stop-motion-animaasjefilm út 2019 ûnder rezjy fan Chris Butler. De haadrollen waarden ynsprutsen troch Hugh Jackman, Zach Galifianakis en Zoe Saldana. De titel betsjut "Missende Link" (te witten: yn 'e minsklike evolúsje). It ferhaal giet oer de egoïstyske Britske ûntdekkingsreizger sir Lionel Frost, dy't de lêste noch libbene sasquatch ûntdekt en dy op eigen fersyk nei de Himalaya bringt, dêr't it wêzen him by syn 'sibben', de yeti's, jaan wol. Missing Link krige fan 'e filmkritisy oer it algemien positive resinsjes. De film wûn de Golden Globe foar Bêste Lange Animaasjefilm en waard nominearre foar de Oscar foar Bêste Lange Animaasjefilm. Yn 'e bioskopen flopte Missing Link lykwols folslein.
Plot
Yn 1886 is sir Lionel Frost, in Ingelske ûntdekkingsreizger en kryptosoölooch, al jierrenlang oan it sykjen nei bewiis foar it bestean fan as mytysk beskôge wêzens. Syn doel is om troch publikaasje fan syn befinings rom te winnen, sadat er einlings en te'n lêsten talitten wurde sil as lid fan it Genoatskip fan Grutte Mannen, dat ûnder lieding stiet fan syn rivaal, Lord Piggot-Dunceby. By in besyk oan Loch Ness, yn Skotlân, wit Frost mei help fan syn tsjinner Lemuel Lint in foto te meitsjen fan it meunster fan Loch Ness, dat dochs wier blykt te bestean, mar it bewiismateriaal giet ferlern as it meunster harren roeiboat in reis mei de sturt ferkeapet, wêrby't de fotokamera nei gychem giet. Lint, dy't by de konfrontaasje op in hier nei troch it meunster ferslynd waard, nimt neitiid ûntslach.
Frost lit lykwols de moedfearren net hingje, want hy ûntfangt in anonym brief út 'e Feriene Steaten wêryn't er frege wurdt nei de Amerikaanske steat Washington te kommen, dêr't in plak wêze soe dêr't de sasquatch foarkomt. Frost kundiget syn plannen om it bestean fan 'e sasquatch te bewizen, oan by it Genoatskip fan Grutte Mannen, wêrby't er in weddenskip mei Piggot-Dunceby slút dat dyselde syn ûntskuldigings oan him oanbiede moat en him as lid yn it genoatskip opnimme moat as it him slagget om it bestean fan 'e sasquatch yndie te bewizen. Piggot-Dunceby, dy't it wisse foar it ûnwisse nimt, hiert yn it Amerikaanske Noardwesten de net mei skrupules belêstge revolverman Willard Stenk yn, dy't hoe dan ek sjen moat foar te kommen dat Frost yn syn opset slagget.
Frost reizget fia New York dwers oer it Noardamerikaanske kontinint nei Washington, dêr't er him nei it plak bejout dat yn it brief beskreaun stiet. Hy treft dêr yndie in sasquatch oan, dy't prate kin, en ek lêze en skriuwe, en dy't boppedat tajout dat er sels dejinge is dy't it brief oan Frost stjoerd hat. Mei in wurdboarterij dy't ferwiist nei de 'missende link' yn 'e evolúsje fan 'e minske en nei syn eardere tsjinner, dhr. Lint, neamt Frost it wêzen "dhr. Link". It docht bliken dat Link de lêste fan syn soarte is, en dat er sadwaande te lijen hat ûnder iensumens. Hy wol dat Frost him helpt by it finen fan syn sibben, de yeti's, dy't yn 'e Himalaya libje soene. Frost stimt dêrmei yn, salang't Link him dêrnei mar bewiismateriaal jaan sil dêr't er de weddenskip mei Piggot-Dunceby mei winne kin.
Frost foarsjocht Link fan in momkape, besteande út 'e fierstente lytse klean fan Lemuel Lint. Dêrnei bejouwe se har tegearre út it tuskenbeiden reinwâld fan it Washingtonske binnenlân nei de bewenne wrâld, dêr't se opwachte wurde troch Stenk en in stikmannich trewanten, dy't harren besykje te deadzjen. Link is lykwols sa sterk as in bear en Frost spilet as fjochtersbaas ek net swak by. Nei't se Stenk-en-dy op 'e flecht jage hawwe, sette se ôf nei Santa Ana, yn Kalifornje, dêr't Frost syn eardere minneresse Adelina Fortnight wennet. Dyselde, de widdo fan in oare ûntdekkingsreizger, hat in lânkaart fan 'e Himalaya fan har man silger yn besit, dêr't oanwizings op steane om 'e geheime stêd fan 'e yeti's te finen.
Frost en Adelina binne net as freonen útinoar gien, en it slagget Frost dan ek net om 'e lânkaart yn goedens yn 'e hannen te krijen. Dat sadwaande brekke hy en Link nachts yn 'e hacienda fan Adelina yn, dêr't se de lânkaart út 'e klûs stelle. Frost en Link pike dêrnei út, mar Adelina hellet harren yn as se op 'e trein stappe wolle. De konfrontaasje wurdt ûnderbrutsen troch Stenk, dy't derfoar soarget dat Adelina har wrok tsjin Frost ferjit. In mûklist fan Frost set Stenk op in sydspoar, wêrnei't Frost mei Link, en ek mei Adelina, dy't har no by harren jûn hat, weromreizget nei New York. Dêrwei nimme se in passazjiersskip nei Jeropa. Underweis trunet Adelina Frost oan om Link freonliker te behanneljen. Dêrop freget Frost Link hoe't dy eins hjit, en as er antwurdet dat er gjin foarnamme hat, fiteret Frost him oan om der ien te kiezen. De (manlike) Link kiest dan de namme fan in kolonist dy't net benaud fan him wie, mar him taglimke: "Susan".
Oan 'e Jeropeeske kant fan 'e Atlantyske Oseaan komt oan it ljocht dat Stenk op itselde skip sit en Frost-en-dy de hiele reis begnúfd hat. Nei in nije konfrontaasje ûntkomme Frost, Link en Adelina trijeresom yn in roeiboat, wêrmei't se de kust fan Frankryk witte te berikken. Mei de trein reizgje se nei Britsk-Ynje, dêr't se op 'e rêch fan in oaljefant nei de Himalaya ride. De lânkaart fan Adelina wiist harren nei in Tibetaansk doarp dêr't se eat of immen sykje moatte mei de namme Gamu. It blykt in âldwyfke te wêzen, en hja is de iennichste dy't de wei wit nei Shangri La, de ferburgen stêd fan 'e yeti's. Troch de oanwêzigens fan Link witte de trije reizgers Gamu te bepraten om harren te helpen. Se wurde dan troch Gamu har beppesizzer, de gids Ama Lahuma, nei Shangri La ta laat. Neitiid ferskine yn it Tibetaanske doarpke Lord Piggot-Dunceby, syn assistint Collick en Willard Stenk, dy't troch it bedrigen mei de dea fan Gamu har jonge oerbeppesizzer ynformaasje fan har loskrije oer de lokaasje fan Shangri La.
Gideon Samson
Gideon Samson (echte namme ûnbekend; De Haach, 17 febrewaris 1985) is it pseudonym fan in Nederlânsk skriuwer fan jeugdliteratuer en berneboeken. Syn wurk is twaris bekroane mei de Sulverne Griffel, en hy hat dêropta ferskate oare prizen wûn. Boeken fan Samson binne oerset yn it Dútsk, Deensk, Spaansk, Katalaansk en Frysk. Samson hat ûnder it pseudonym Menno Fernandes ek in kollumn skreaun yn 'e krante NRC Handelsblad.
Missing Link (film út 2019)
Plot
Underwilens wurde Frost, Link en Adelina finzennommen troch de yeti's, dy't in stik minder freonlik blike te wêzen as ferwachte. Fia in lange brêge, opboud út iisblokken, oer in wide kleau wurde se nei Shangri La brocht, dêr't se ferskine moatte foar de keninginne fan 'e yeti's. Dy toant harren de ferburgen delling dêr't de yeti's libje, mar fertelt der fuortendaliks by dat minsken dêr net wolkom binne, en alhielendal in sasquatch net, mei't de yeti's o sa op sasquatches delsjogge. Ynstee wurde de trije reizgers yn in djippe put smiten dêr't se finzen holden wurde sille, mei't de yeti's deabenaud binne dat de lokaasje fan Shangri La bekend wurde sil. Troch gear te wurkjen witte Frost, Link en Adelina te ûntsnappen, wêrnei't se lykwols op 'e iisbrêge Piggot-Dunceby, Collick en Stenk treffe. As dúdlik wurdt dat Piggot-Dunceby ree is om Frost-en-dy te fermoardzjen om harren weddenskip mar net te ferliezen, beslút Frost dat Link in bettere freon en boppedat ek noch in bettere minske is as Piggot-Dunceby of de oare leden fan it Genoatskip fan Grutte Mannen. Hy sjocht ôf fan it lidmaatskip.
Gideon Samson
Jonkheid en oplieding
Gideon Samson waard yn 1985 berne yn De Haach. Hy studearre film- en tillefyzjewittenskippen, en dreamde der as jonge fan om proffuotballer te wurden. Syn mem wie ien fan 'e beide skriuwsters dy't publisearren ûnder de skûlnamme Abbing & Van Cleeff.
Karriêre
Foar himsels keas Samson it pseudonym Gideon Samson, in kombinaasje fan syn wiere foarnamme en in optochte efternamme. Dêrmei wurdt ferwiisd nei twa foaroanmannen út 'e skiednis fan 'e Israeliten lykas beskreaun yn it bibelboek Rjochters: Gideon en Simson (Ingelske foarm: Samson). Neffens de auteur sels keas er Samson as efternamme ek mei it each op eventuële takomstige oersettings fan syn wurk, mei't syn eigen efternamme ûnútsprekber wêze soe foar net-Nederlânsktaligen.
Missing Link (film út 2019)
Plot
Dêr nimt de breinroere Piggot-Dunceby gjin genoegen mei, en hy sjit en slacht mei syn jachtgewear de fragile iisbrêge oan stikken. It resultaat is lykwols dat Piggot-Dunceby sels en Collick yn 'e ôfgrûn falle, wylst Frost, Link en Adelina feilich de kant witte te berikken nei in nij gefjocht mei Stenk, dy't úteinlik ek yn 'e djipte te pletter falt. Neitiid keare de trije reizgers werom nei Frost syn hûs yn Londen, dêr't er, oantrune troch Adelina, Link as syn nije "tsji-, nee, partner" oannimt. Frost wol Adelina tútsje om't alle aventoeren yn har selskip it leafdesfjoer by him wer oplôgje litten hawwe, mar Adelina set ynstee ôf om op eigen manneboet in namme te winnen as ûntdekkingsreizigster. Frost en Link geane der tegearre op út om Atlantis werom te finen.
Produksje
Missing Link waard regissearre troch Chris Butler nei in senario dat er sels skreaun hie. As produsinten wiene Arianne Sutner en Travis Knight by it projekt belutsen foar de filmstudio's Laika en Annapurna Pictures. Foar de film wie in budget beskikber fan $102,3 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Chris Peterson, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Carter Burwell. De opnamen setten yn maaie 2018 útein. De animators fan Laika bouden mear as 110 filmsets fan 65 unike lokaasjes foar de film, dy't mei stop-motionanimaasje makke waard.
Distribúsje
De distribúsje fan Missing Link waard yn 'e Feriene Steaten fersoarge troch United Artists en dêrbûten troch AGC International. De film iepene op 5 april 2019 yn 'e Britske bioskopen, noch foàr de galapremiêre op 7 april yn New York. Yn 'e Feriene Steaten iepene Missing Link op 12 april 2019 yn 'e bioskopen. De film kaam op 9 july 2019 beskikber as digitale download en waard op 23 july 2019 útbrocht op dvd en blu-ray.
Gideon Samson
Karriêre
Samson debutearre yn 2007 as skriuwer mei it berneboek Niks Zeggen!, dat yn 2008 de Flagge en Wimpel wûn. Yn 2010 waard er mei 25 jier, mei it boek Ziek, de jongste winner fan 'e Sulverne Griffel ea. In oar bekend boek fan Samson is Overspoeld út 2014, dêr't er it wier barde ferhaal yn ferteld fan Julius 't Hart, dy't ûnder de Aziatyske tsûnamy fan 2004 frijwilligerswurk ferrjochte yn Sry Lanka.
Missing Link (film út 2019)
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Missing Link oer it algemien positive resinsjes. Der wie in protte lof foar de animaasjetechniken dy't foar de film brûkt wiene, en ek foar it stimaktearjen. Krityk kaam der op 'e plot. De humor (of it gebrek dêroan) yn 'e film waard troch in diel fan 'e resinsinten mear en troch in oar diel minder wurdearre.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Missing Link in heech goedkarringspersintaazje fan 89%, basearre op 168 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] is alwer in prachtich animearre triomf fan Laika, en teffens in fisuele traktaasje mei in protte humor, ynhouten en sels wat gedachtefoer." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Missing Link in goedkarringspersintaazje fan 68%, basearre op 30 resinsjes.
Gideon Samson
Karriêre
Yn 2012 publisearre Samson de opsjochjaande jeugdroman Zwarte Zwaan, oer it fernimstige, dominante en manipulative famke Rifka Ravesteijn, dat it yn 'e holle kriget om har eigen begraffenis yn sêne te setten. Mei dy psychologyske skriller weefde de auteur ôf mei it romantyske klisjee fan it ûnskuldige bern. Foar Zwarte Zwaan wûn Samson yn 2013 foar de twadde kear de Sulverne Griffel. Ynternasjonaal wie it boek ek in súkses, mei't it troch de Internationale Jugendbibliothek keazen waard as in White Raven. Dêrmei kaam it op in jierlikse oanriedlist fan 250 titels te stean, keazen út in wrâldwiid oanbod fan mear as 10.000 boeken.
Missing Link (film út 2019)
Opbringst
Missing Link brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $16,6 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $9,6 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $26,3 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $102,3 miljoen betsjut dat in ferlies fan $76 miljoen. Om't dêr de marketingkosten ek noch ôf moatte, berekkene it tydskrift Deadline Hollywood it eigentlike ferlies fan 'e film op $101,3 miljoen. Dêrmei wie Missing Link kommersjeel sjoen ien fan 'e grutste animaasjeflops ea.
Prizen
Missing Link waard yn 2020 nominearre foar de Oscar foar Bêste Lange Animaasjefilm, en wûn de Golden Globe foar Bêste Lange Animaasjefilm. De film waard ek nominearre foar acht Annie Awards en in Critics' Choice Movie Award.
Ritueel
Rituelen wurde oer it algemien karakterisearre (mar net definiëarre) troch formalisme (it soarchdragen foar de foarm), tradisjonalisme (it dwaan sa't jins foarâlden diene), ûnferoarlikens, it jin hâlden oan 'e regels en, yn it gefal fan religieuze rituelen, hillich symbolisme. In seremoanje is in plechtichheid dy't rituele betsjutting hat.
Pasjkov-hûs
It Pasjkov-hûs (Russysk: Пашко́в дом; Pasjkov Dom) is in klassistysk gebou yn Moskou en eigendom fan de Russyske Steatsbibleteek.
Bou
thumb|250px|left|It Pasjkov-hûs foar yn 18e iuw Yn de 20e iuw wiene de mienings ferdield oer de arsjitekt, om't dêr gjin skriftlike bewizen fan oerlevere binne. It ûntwerp wurdt taskreaun oan Vasili Bazjenov fanwegen de mûnlinge tradysje en syn karakteristike boustyl.
It gebou makket fral yndruk troch de lokaasje en de opbou. It hûs stiet nammentlik op in hege heuvel op in hoeke fan twa strjitten, dy't nei ûnderen rinne. It hûs stiet foar de Borovitski-heuvel oer, dêr't it kremlyn op leit en is it earste sekuliere bouwurk fan wêrút oer de katedralen, tuorren en gebouwen fan it kremlyn hinne sjoen wurde koe. thumb|250px|left|It Pasjkov-hûs yn 1812 Neffens guon boarnen hat de oarspronklike kleur fan it gebou oranje west. Op de kroan fan de koepel stie oarspronklik it byld fan Minerva (of Mars), dat tsjinne as symboal fan de oerwinnings fan Katarina II. Har soan Paul I ferordonearre om dat byld wei te heljen.
Yn de tiid fan de Napoleontyske ynvaazje yn Ruslân yn 1812 rekke it Pasjkov-hûs slim skansearre; in houten belvedère dy't it gebou foltôge mei in kollonade fan de korintyske oarder waard ferneatige. Ek in grutte byldegroep en it wapen fan Pasjkov op de sintrale portyk waard nea wer rekonstruëarre.
Eigeners
It stedsslot waard boud foar kapitein-luitenant Pjotr Pasjkov. Nei de dea fan Pasjkov en syn frou erve in omkesizzer it stedsslot en dy ferkocht it yn 1839 oan de universiteit fan Moskou. It gebou waard yn 1861 oerdroegen oan it Rûmjantsev Museum om dêr de bibleteek en oare kolleksjes yn ûnder te bringen.
Tusken 1988 en 2007 wie der in restauraasje fan it gebou. Yn de rjochterfleugel is de manuskripte-ôfdieling ûnderbrocht en yn de lofterfleugel de muzyk- en kartografyske ôfdieling.
Fantômas
Fantômas is in metalband dy 't as njonkenprojekt oprjochte waard troch de sjonger fan Faith No More, Mike Patton gitarist Buzz Osborne fan Melvins, Trevor Dunn fan Tomahawk en Dave Lombardo fan Slayer. De band is ferneamd nei Fantômas, in supersmjunt dy't foarkomt yn in rige misdiedromans dy 't populêr wie yn it Frankryk fan foar de Earste Wrâldkriich, en yn films, benammen yn Frânske filmsearjes út de jierren 60. Yn 1999 kaam it debútalbum Fantômas út. Fantômas hat fjouwer studio-albums en ien live-album útbrocht.
Skiednis
Fantômas begûn krekt foar it yninoarstoarten fan Faith No More, as in rige krampeftige, avant-garde metal / grindcore-nûmers komponearre troch sjonger en bandlieder Mike Patton. Patton stjoerde de demo's dêrnei nei gitarist Buzz Osborne (fan Melvins), basgitarist Trevor Dunn (fan Tomahawk) en drummer Igor Cavalera (fan Sepultura), mei de bedoeling in supergroep te foarmjen. Cavalera sloech it oanbod ôf, mar advisearre wol wa't er tocht dat perfekt wêze soe foar it projekt: Dave Lombardo fan Slayer, dy 't it akseptearre. De band hat al syn albums útbrocht fia Patton's ûnôfhinklike label Ipecac, mar ynearsten wie der ynteresse fan ferskate promininte platelabels, benammen fanwege it kommersjele sukses fan Patton mei Faith No More.
Omrop Fryslân (app)
Mei de Omrop Fryslân-app, dy't sûnt 2015 bestiet, kin it nijs folge, en útstjoeringen (werom)sjoen wurde.
Mardi Gras
Mardi Gras (Frânsk foar "Fette Tiisdei"; Frânske útspr.: [maʀ'di gʀa], likernôch: "mach-dy gcha "; Ingelske útspr.: ['ma:ɹdi gɹa:], likernôch: " maar -dy graa ") is de dei foàr Jiskewoansdei, dy't yn it Frysk ornaris Fêsteljûn neamd wurdt. It is de lêste dei, en dêrmei faak it hichtepunt, fan it karnaval. Oarspronklik wie it in hjeldei, dy't yn betsjutting weromgie op 'e tiid dat der mar amperoan mooglikheden wiene om iten langere tiid goed te hâlden as it waar waarmer waard. Alle iten dat noch oer wie fan 'e winter moast dêrom foarôfgeande oan 'e fêsteltiid opiten wurde, want oars waard it ferkeard. Dêrfandinne komt de Frânske namme ek: men moast trochite oant men goed fet wie. Tsjintwurdich is Mardi Gras mear in ferklei- en optochtsfeest, dat yn ferskate stêden oer de hiele wrâld holden wurdt en ornaris trije dagen duorret.
Plakken
Plakken mei ferneamde fierings fan Mardi Gras binne û.m. de Amerikaanske stêden New Orleans, Mobile (Alabama), St. Louis en Galveston (Teksas), Rio de Janeiro yn Brazylje, Aalst yn Flaanderen, Barranquilla yn Kolombia, Binche yn Walloanje, George Town yn 'e Kaaimaneilannen, Port of Spain yn Trinidad en Tobago, Kebek yn Kanada, en Mazatlán yn Meksiko.
New Orleans
Fierwei it bekendst is de Mardi Gras-fiering yn New Orleans, dêr't it faak wyld om en ta giet ûnder it faak hearde biedwurd "Laissez les bons temps rouler" ("Lit de goede tiden rôlje"). Mardi Gras yn New Orleans is in utering fan 'e oarspronklike Frânske en roomske identiteit fan 'e stêd, wêrby't in protte gebrûk makke wurdt fan 'e kleuren pears en grien. Ek is it de gewoante om kralekeatlings, saneamde Mardi Gras throws, nei inoar te goaien. Berucht binne de jonge froulju dy't by it Mardi Gras-feest fan New Orleans harren topkes omheech lûke om harren bleate boarsten sjen te litten yn ruil foar kralekeatlings. Oars as faak tocht wurdt, is dat al in âlde tradysje, dy't foar it earst dokumintearre waard yn 1889.
Bôgesjitten op de Paralympyske Simmerspullen 1968
De IIIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1968 hâlden yn Tel Aviv, Israel.
Teams
{| width=60%
Kolumbia Omloop iepen
{| width=60%
Pieter Vries (politikus)
Pieter Gerben Vries (Strobos, 30 july 1915 – Dantumadiel, 23 juny 1992) wie in Nederlânsk politikus út namme fan de CHU.
Syn soan Bartele Vries hat ek boargemaster west.
CBTB
It Kristlik Boere en Túnkers Bûn (Nederlânsk en offisjeel: Christelijke Boeren en Tuinders Bond), yn 'e regel bekend ûnder de ôfkoarting CBTB, wie in nasjonale ûndernimmers- en wurkjouwersorganisaasje op protestantsk-kristlike grûnslach yn Nederlân. Dizze ferpyldere belangeferiening waard yn 1918 oprjochte en ûnderhold lange tiid nauwe bannen mei de ARP. Nei tsien moannen fan muoisume ûnderhannelings waard yn 1995 besletten ta in fúzje mei it roomske KNBTB en it liberale KNLC. Sa ûntstie dat jiers LTO Nederlân, dêr't it CBTB yn opgie.
Skiednis
It CBTB waard yn 1918 oprjochte as nasjonale belangeferiening foar boeren en túnkers fan protestantsk-kristlike sinjatuer. De organisaasje ûnderhold, fral yn it begjin, nauwe bannen mei de politike partij ARP, dy't ek út 'e protestansk-kristlike pylder kaam. Sa waarden boeren en túnkers út Fryslân dy't lid wiene fan 'e ARP, yn 1918 by in gearkomste yn Ljouwert oanfitere om ek lid te wurden fan it CBTB. Yn Fryslân wiene in protte leden fan it nije boerebûn yn 't earstoan ek lid fan 'e Fryske Maatskippij fan Lânbou. It CBTB lei him njonken belangebehertiging benammen ta op agraryske en sosjaal-ekonomyske foarljochting en op befoardering fan it protestantsk-kristlik lânbou-ûnderwiis. Yn Fryslân ûnderhold it CBTB fan 1956 ôf de proefbuorkerij Bosma Zathe yn Selmien, ûnder Oerterp. Letter waard dy fan 1974 oant 1995 bestjoerd troch in gearwurkingsferbân fan it CBTB, de Fryske Maatskippij fan Lânbou en de boerebûnen fan Grinslân.
Koart nei de Twadde Wrâldoarloch groeide it ledetal fan it CBTB sterk. Yn 1954 ûntstie mei it Lânbouskip in koepelorganisaasje foar de agraryske sektor yn Nederlân. Nettsjinsteande it feit dat dêryn ek fertsjintwurdigers fan 'e oerheid en de fakbûnen sit hiene, ûntjoech dy organisaasje him benammen ta in oerlisorgaan wêryn't de top fan it CBTB dingen beprate koe mei syn wjergaders fan it roomske Katolyk Nederlânsk Boere en Túnders Bûn (KNBTB) en it liberale Keninklik Nederlânsk Lânbou-Komitee (KNLC). Benammen it CBTB profitearre fan 'e opset fan it Lânbouskip, mei't der mei gelykheid fan stimmen wurke waard, wat betsjutte dat de boerebûnen allegear fiif stimmen yn it kapittel hiene. Dat hoewol't it CBTB fierwei de lytste fan 'e trije boerebûnen wie, koe it fia it Lânbouskip relatyf in soad ynfloed útoefenje. Yn 1983 omskreau it CBTB-bestjoer dy sitewaasje as "in sechsde fan 'e leden, in trêde fan 'e stimmen."
Fan 'e midden fan 'e 1980-er jierren ôf belune de rol fan it Lânbouskip, en dêrmei de ynfloed fan 'e boerebûnen, fanwegen de miljeuproblematyk yn 'e lânbou en de krimp fan 'e agraryske sektor. Ek spesjalisaasje briek de bûnen op, want it CBTB en de oare bûnen wiene opset op grûnslach fan pylder, en fertsjintwurdigen alle soarten boeren en túnkers. Mar bygelyks in legere nôtpriis, dy't foar feehâlders geunstich wie, koe foar lânbouwers de deastek betsjutte. It waard almar dreger om mei sokke tsjinstelde belangen om te gean, temear om't de âlde pylders de efterban net mear byinoar holden mei't de Untpyldering tsjin dy tiid yn folle gong wie. In fierder probleem wie de oanhâldende skaalfergrutting, dy't derfoar soarge dat der hieltyd gruttere bedriuwen kamen, mar minder boeren, wat betsjutte dat ek de binnenkommende kontribúsje by de bûnen hieltyd minder waard.
De oplossing foar de problematyk fan 'e trije nasjonale boerebûnen wie om te fúzjearjen, sadat se folle effisjinter wurkje en dêrmei op kosten besparje koene. It KNLC wie fan âlds foarstanner fan sa'n fúzje, it KNKTB wifele en it CBTB, dat tige oan syn protestantske sinjatuer hechte, wie tsjin. Iroanysk genôch wie it krekt it CBTB, dat as lytste fan 'e trije bûnen just it slimst de gefolgen fan it ôfnimmende ledetal fielde. Bykommende faktor wie de takomst fan it foar it CBTB sa wichtige Lânbouskip. It KNLC wie fan miening dat dat by in fúzje fan 'e trije boerebûnen wol opheft wurde koe, it KNBTB twifele en it CBTB wie dêr poer op tsjin. Krityk op it funksjonearjen fan it Lânbouskip bestie binnen it KNKTB benammen by it Noardbrabânsk Kristlik Boerebûn (NCB). Dat fûn it ûnrjochtfeardich dat it NCB, mei 27.000 leden, mar ien stim yn it Lânbouskip hie, wylst it CBTB, mei 21.000 leden, fiif stimmen hie. De nasjonale organisaasje fan it KNBTB gie yn dy riddenearring mei en easke yn ruil foar stipe foar it behâld fan it Lânbouskip konsesjes fan it CBTB. Sadwaande waard yn 1991 ôfpraat dat der net mear mei gelykheid fan stimmen wurke wurde soe, mar dat it KNKTB tenei sân sitten hawwe soe, it KNLC seis en it CBTB fiif.
Om dyselde tiid hinne setten de trije boerebûnen útein mei in nauwere gearwurking, hoewol't it CBTB en it KNKTB noch altyd in fúzje tsjinkearden. Fan gefolgen ferskynde fan 1988 ôf it mienskiplike tydskrift Oogst en waard der in mienskiplik foarljochtingsburo oprjochte. Yn 1992 betrokken de trije boerebûnen in mienskiplik haadkertier oan it Rooseveltplantsoen yn De Haach. Uteinlik waard de oanset ta in fúzje jûn troch de sitewaasje yn 'e regio's. Dêr hiene de regionale lânbou-organisaasjes te krijen mei deselde problemen dy't ek lanlik spilen. Mar mei't de Untpyldering fan ûnderen ôf begûn, wiene dêr folle minder beswieren tsjin fúzjes. Yn 't earstoan waard faak fúzjearre tusken twa of mear organisaasjes út ferskillende regio's, wêrby't de ferpyldering yntakt bleau, mar de regionale opdieling net. Meitiid fûnen der lykwols ek fúzjes plak tusken ferskillende organisaasje yn ien regio, wêrby't de regionale opdieling bestean bleau, mar de ferpyldering net.
Mei't it CBTB-bestjoer swiere druk op syn regionale organisaasjes útoefene om dêr net oan mei te dwaan, wiene it earst benammen regionale ôfdielings fan it KNKTB en it KNLC dy't mei-inoar ferraanden. Mar op 5 maart 1994 besleaten de Oeriselske lânboubûnen fan liberale, roomske èn protestantske sinjatuer om te fúzjearren ta de Oeriselske Lân- en Túnbou-organisaasje (OLTO). Dy desersje fan in eigen regionale ôfdieling late binnen de top fan it CBTB ta koartseftich oerlis oer de fraach oft in selsstannige koerts foar de takomst noch helber wie. Op 5 april foel it beslút dat der mei de oare lanlike boerebûnen oer fierdere gearwurking praat wurde moast. Om't it wurd 'fúzje' gefoelich lei, sprieken it CBTB en it KNBTB dêrby fan "federaasjefoarming"; it KNLC hie wol it gewoan oer in fúzje. Op 'e koertswiziging fan it CBTB folgen tsien moannen fan muoisume ûnderhannelings, dy't úteinlik yn maart 1995 laten ta de oprjochting fan LTO Nederlân, dêr't CBTB, KNKTB en KNLC yn opgiene.
Microsoft Office
Microsoft Office is in kantoarpakket mei û.o. in tekstbewurker, rekkenblêd- en presintaasjeprogramma. De oarspronklike ferzje is fan 1990.
Programma's
Microsoft Office bestiet hjoed-de-dei út in oantal produkten mei elk tagong ta ferskate programma's. De meast gongbere produkten mei byhearrende programma's steane hjirûnder beskreaun:
De standalone-ferzjes fan Office 2019 binne in ienmalige oanskaf. Office 365 is allinne yn abonnemintsfoarm beskikber.
Fryske staveringshifker
Sûnt 5 july 2019 is der in nije en ferbettere Fryske staveringshifker foar Microsoft Office beskikber. Op it stuit is dizze staveringshifker der allinne noch mar foar Windows, ferzjes foar macOS en oare bestjoeringssystemen komme nei ferwachting foar it ein fan 2019. Brûkers fan macOS kinne ta oan dy tiid de âlde staveringshifker fan de Fryske Akademy brûke.
Barend Leonardus Hendriks
Barend Leonardus Hendriks (Arnhim, 8 desimber 1830 – dêre, 6 april 1899) wie in Nederlânsk keunstskilder en tekener. Hy wie ek keunstsamler.
Biografy
Hendriks wie in soan fan ferver Jurrien Hendriks en Hendrina de Roos. Ynearsten soe er lykas syn heit ek ferver wurde. Hy folge lessen by it Genootschap Kunstoefening en gie nei Brussel om him ta te lizzen op it hout- en moarmerskilderjen. Dêrnei studearre er in skoft oan de Keninklike Akademy fan Byldzjende Keunsten yn De Haach en de Ryksakademy yn Amsterdam. Hendriks wie in learling fan Simon van den Berg. Fan 1856 ôf wenne er wer yn Arnhim. Hy waard dêr learaar oan tekenskoalle Kunstoefening, joech les oan Piet Meiners, syn omkesizzers Jurrien en Elisabeth Hendriks (bern fan syn broer, de marineskilder Cornelis Hendriks) en faaks ek Anna Abrahams.
Hendriks wie yn 't foarste plak portretskilder; hy liet sa'n 300 portretten nei. Dêrneist skildere er lânskippen en ynterieurs en makke lito's. Hy eksposearre mear as ien kear en die ûnder mear mei oan de tentoonstelling van Levende Meesters yn De Haach en Amsterdam. Hendriks hie in keunstsamling dy't nei syn dea oan de kolleksje fan Alexander Ver Huell taheakke waard, dêr't it Museum Arnhim út ûntstie. It Ryksmuseum Amsterdam, Museum De Lakenhal yn Leien en noch oare museums hawwe syn wurk yn de kolleksje.
Hendriks stoar yn de âldens fan 68 jier.
Tsjokpoatfûgels
De tsjokpoatfûgels (wittenskiplike namme: Burhinidae) binne in famylje fan fûgels yn it skift fan de wilstereftigen. It binne grutte, unopfallende fûgels met grutte eagen, dy't oars as de measte andere wilstereftigen leafst yn healdrûch terrein libje. De tsjokpoatfamylje omfat 10 soarten in 2 skaaien.
Miesfûgels
Keppelings om utens
IOC World Bird List 11.1, jan. 2021
List fan planetoïden 88401-88500
Dit is in list fan planetoïden 88401-88500.
NeoOffice
NeoOffice is in ûnôfhinklike ûntwikkeling fan OpenOffice foar Mac OS X. It is in iepenboarne kantoarpakket mei û.o. in tekstbewurker, rekkenblêd- en presintaasjeprogramma. De ierste ferzje is út 2003.
Fryske staveringshifker
In Fryske staveringshifker kin apart tafoege wurde. De staveringshifker wurdt levere troch Hunspell/Myspell dy't op it systeem ynstallearre is (Fryske wurdlist hânmjittich tafoegje), of in losse ekstinsje fan LibreOffice.
Lûdsmontaazje
Lûdsmontaazje is it proses fan it selektearjen en gearstallen fan lûdsopnamen yn tarieding foar de úteinlike lûdsmixing of mastering fan in film, tillefyzjeprogramma, reklamespotsje, fideospultsje, fideoklip of lykfol hokker oare produksje dy't te krijen hat mei opnommen lûd of lûdssynteze. De techniken dy't brûkt wurde foar lûdsmontaazje ûntstiene út it ferlet om 'e ynkomplete, ûndramatyske of technysk ynferieure lûdsopnamen fan iere lûdsfilms te ferhelpen of ferbetterjen. Nei inkele desennia ûntjoech dit fakgebiet him ta in selsstannich spesjalisme, dat útoefene wurdt troch saneamde lûdseditors of sound editors. De Academy of Motion Picture Arts and Sciences, dy't de Oscars útrikt, erkent de artistike kontribúsje fan sokken mei de Oscar foar it Bêste Lûdsmontaazje. Ek oare filmprizen hawwe faak in aparte kategory foar dit fakmêd.
Der binne rûchwei trije soarten lûd dy't kombinearre wurde moatte om 'e úteinlike lûdsmixing gear te stallen: dialooch (wat de akteurs sizze), lûdseffekten (eftergrûnlûden) en filmmuzyk. Yn gruttere merken foar de ynternasjonale filmyndustry, lykas Los Angeles en New York, binne lûdseditors ornaris spesjalisearre op ien fan dy trije dielfakgebieten. In film of tillefyzjeprogramma hat dan in aparte dialoocheditor, effekte-editor en muzykeditor. Yn lytsere merken wurdt fan lûdseditors ferwachte dat se har mei alle trije soarten lûden rêde kinne, en faak de lûdsmixing der noch op ta, dat eins in fakgebiet is dat los stiet fan 'e lûdsmontaazje.
It montearjen fan lûdseffekten kin omskreaun wurde as it opbouwen fan 'e soanyske wrâld út it neat wei, wylst it montearjen fan dialooch wol omskreaun wurdt as it reparearjen fan 'e besteande soanyske wrâld. Effekte-editors brûke in bibleteek fan opsleine lûden om by alles dat yn byld komt it juste lûd ta te foegjen, fan fuotstappen yn grint oant it oerfleanen fan in strieljager. Dialoocheditors brûke in breed ferskaat oan techniken om 'e teksten fan 'e akteurs better fersteanber te meitsjen, en ek glêder yninoar oerrinne te litten, sadat it publyk letter net mear de oergong fan it iene shot nei it oare hearre kin.
Grutte Priis Formule 1 fan Hongarije 2004
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Hongarije 2004 yn Mogyoród op 15 augustus 2004. It wie de trettjinde fan 18 races fan de Formule 1 yn 2004. Hy waard op de Hungaroring hâlden. De race waard hâlden oer 70 omgongen, op it 4,4 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306.7 kilometer.
John Edward Williams
John Edward Williams (Clarksville, 29 augustus 1922 - Fayetteville, 3 maart 1994) wie in Amerikaansk skriuwer en dichter. Hy it meast bekend mei syn romans Stoner en Augustus. Dat lêste boek waard 1973 bekroane mei de National Book Award.
Biografy
Williams wie fan boerekomôf; syn styfheit wie konzjerzje. Op skoalle die er it net sa bêst, dêrnei wie er in skoft sjoernalist. Yn de Twadde Wrâldoarloch tsjinne er by de loftmacht, ûnder mear twa en in heal jier yn Yndia en Birma. Werom yn Amearika pakte er syn stúdzje fannijs op en helle yn 1949 in Master of Arts oan de Universiteit fan Denver. Dêrnei studearre er noch Ingelske literatuer oan de Universiteit fan Missoury. Yn 1955 krige er in oanstelling as dosint kreatyf skriuwen oan de Universiteit fan Denver.
Neist stúdzjeboeken en twa dichtbondels skreau Williams fjouwer romans. It meast bekend binne Stoner (1965, in heal-autobiografyske roman oer in dosint oan de Universiteit fan Missoury) en Augustus (1972, oer de gewelddiedige Romeinsk keizer, bekroane mei de National Book Award). It wurk fan Williams wurdt yn it generaal priizge om syn sekuere, heldere, ynbannige skriuwstyl dy't jin yn it moed taast. Rivaliteit, oergeunst en ambysje binne wichtige tema's yn syn wurk, en fral ek de fraach hoe't gefoelige karakters dêrmei omgeane. Ek begryp en gjin hichte krije kinne rinne hieltyd troch de ferhaaltried: de yndividuele minske kin nea hieldal troch de oar kend en begrepen wurde, ek net troch syn neisten.
Williams' romans waarden lange tiid net opmurken troch it grutte publyk, mar nei in werútjefte fan Stoner yn 2006 fan de New York Review Books kaam der ynternasjonaal omtinken foar skriuwer en wurk. Stoner ferhellet fan it libben fan in trochsneed universitêr dosint Ingelsk: syn leafde foar it fak fan learaar en foar de literatuer, syn mislearre houlik en in yntinse ferhâlding mei in studinte, in dochter dy't al jong swier rekket, oerflakkige freonskippen dy't earst djipte krije nei ien syn fertsjerren. Yn it lêste haadstik stjert Stones sels en wurdt syn libben yn perspektyf set. Der is lykwols gjin moraal, earder in soarte fan fermoedsoening mei it libben sa't it wie.
Williams gie yn 1985 mei pinsjoen oan de universiteit en stoar yn 1994 oan longproblemen yn de âldens fan 71 jier. In fyfde roman, The Sleep of Reason, koe er net mear dien meitsje.
Lisboksstâl
Lisboksstâlen binne ornaris opdield yn trije parten: twa beroastere dielen by de lange stâlsiden lâns, mei in riidpaad yn 'e midden, dêr't de boer him rinnende troch beweecht en ek mei de trekker en ladewein troch ride kin. Oan 'e beide úteinen fan 'e stâl is dan in grutte skodoar dêr't de trekker troch yn en út kin. It riidpaad wurdt skaat fan 'e beide beroastere stâldielen troch in leech muorke fan likernôch 30 oant 50 sm heech, mei dêr boppe-op in stek yn 'e foarm fan in dikke metalen buis dy't yn alderlei foarmen bûgd wêze kin. Dat saneamde foerstek is sa makke dat kij der de kop trochhinne stekke kinne, mar dat it te smel is foar de skouders. De boer struit it rûchfoer, lykas kuil, hea of (by 't simmer) farsk meand gers, foar de stekken lâns, dêr't de kij it opfrette.
Pas oan 'e ein fan 'e 1970-er jierren kaam de lisboksstâl yn 'e moade. Foar dy tiid stiene de kij winterdeis altyd fêst, oan it keatling, op in gropstâl. Simmerdeis, as de kij yn 'e greide rûnen, moasten se dan faak earst faak 'opset' (d.w.s. op stâl set) wurde ear't der molken wurde koe. Dat melken waard iuwenlang mei de hân dien, mei in amer ûnder de ko om 'e molke yn op te fangen en de boer of boere-arbeider der njonken op in tuolle (in soarte fan ienpoats krukje dat oan in rym om 'e mul droegen wurde koe). Dat wie in tige bewurklik proses dat skaalfergrutting yn 'e melkfeehâlderij lange tiid tsjinkearde. Mei de opkomst fan 'e melkmasine, dy't in grutte arbeidsbesparring opsmiet, waarden feehâlderijbedriuwen geandewei de twadde helte fan 'e tweintichste iuw hieltyd grutter.
De yntroduksje fan 'e lisboksstâl wie in logyske folgjende stap yn dat proses. Yn lisboksstâlen wurde de kij molken yn in ynboude of oanboude melkstâl, dêr't de kij ûnder melkenstiid sels nei ta komme om't se ûnder it melken krêftfoer (biks) krije, dêr't se sljocht nei binne. In fierdere ûntwikkeling is de melkrobot, wêrmei't it melkproses hielendal meganisearre rekket. Noch wer in oare fernijing is de draaimelkstâl of melkkarûssel, wêrby't de kij op in stadich draaiende skiif stappe om molken te wurden en by de boer lâns draaie, sadat dy gjin tiid mear ferdocht mei hinne en wer rinnen.