cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ignatiy Vishnevetsky
Karriêre
Vishnevetsky begûn syn wurkpaad mei in ferskaat oan baantsjes, as tolk, plakoanwizer yn in bioskoop en wurknimmer fan in wasserette. Begjin 2004 rekke er fia de no net mear besteande fideoteek Odd Obsession belutsen by de filmminnende mienskip fan Chicago. Hy wie frijwilliger by in filmhûs dat North Western Avenue hiet, en rjochte letter mei oare frijwilligers dêrwei de filmwebside Cine-File.info op, dêr't er skreaune bydragen oan levere.
Yn 2006 skreau Vishnevetsky it senario foar in koarte film mei in spyldoer fan 45 minuten, dêr't er sels ek de rezjy, kamerarezjy en montaazje foar die. Koart nei't er dat projekt berêden hie, waard it meastepart fan 'e opnamen ferneatige doe't de hurde skiif fan syn kompjûter crashte. Dy ûnderfining, sa fertelde Vishnevetsky letter yn in fraachpetear, brocht him derta om tenei foltiids filmkritikus te wurden.
Vishnevetsky publisearre datoangeande in skoft in fanzine mei as titel Zero for Conduct, foar't er him by it filmblêd Tisch Film Review út New York joech en letter by de webside MUBI. Hy loek oandacht doe't er foar de online-krante The A.V. Club en it wykblêd Chicago Reader begûn te skriuwen.
Yn it neijier fan 2010 waard Vishnevetsky troch de foaroansteande filmkritikus Roger Ebert en syn frou Chaz frege om audysje te dwaan foar harren nije filmrubryk op 'e tillefyzje Ebert Presents: At the Movies. Nei ferskate kearen audysje dien te hawwen, waard Vishnevetsky útkeazen as ko-presintator fan Christy Lemire. Hy ferfong yn dy hoedanichheid Elvis Mitchell, dy't de ko-presintator west hie yn 'e earste ôflevering, mar it programma dêrnei om net bekend makke redens ferliet.
Yn 2014 gie Vishnevetsky syn earste koarte film, Ellie Lumme, yn premiêre.
Priveelibben
Vishnevetsky liet him yn 2017 naturalisearje ta Amerikaansk steatsboarger. Hy hat dêrtroch sawol de Russyske as de Amerikaanske nasjonaliteit. Hy troude op 10 jannewaris 2011 mei de byldhouster en byldzjend keunstneresse Theresa Roberts. Hja wenje yn Chicago en hawwe twa bern.
Sjitsport op de Paralympyske Simmerspullen 1976
De Ve Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1976 hâlden yn Toronto, Kanada.
It wie de earste kear dat de sjitsport op it programma stie fan de Paralympyske Simmerspullen.
Ranchería
In ranchería of rancherío (mei de klam op 'e i) is in Spaanske oantsjutting foar in lytse delsetting op it plattelân. Yn Noard- en Súd-Amearika waard dizze term op in stuit inkeld noch brûkt foar Yndiaanske doarpen en foar de wenten fan 'e feinten op in ranch (grutte feehâlderij). Beide betsjuttings waarden yn it Amerikaansk-Ingelsk oernommen, wêrby't yn 'e regel ferwiisd waard nei it bewenningskompleks fan in rancho yn Kalifornje en it Amerikaanske Súdwesten, dêr't de Yndiaanske arbeiders en harren gesinnen taholden.
Yn Spaansktalich Latynsk-Amearika is de term hjir en dêr ek noch yn gebrûk; sa neame de Wajû fan noarlik Kolombia harren doarpen rancherías. Yn Kalifornje wurdt mei 'ranchería' tsjintwurdich ferwiisd nei yn totaal 59 Yndiaanske delsettings dy't by wize fan Yndianereservaten foar it meastepart tusken 1906 en 1934 stifte waarden foar de restanten fan 'e Yndianestammen fan it sintrale en noardlike part fan 'e steat.
Mei de goudsikers dy't earder dielnommen hiene oan 'e Kalifornyske Goudkoarts migrearre it wurd letter troch de Goudkoarts fan Fraser Canyon nei it noarden ta, dêr't it yn it Kanadeeske Britsk-Kolumbia noch altyd bestiet yn 'e ferbastere foarm rancherie, in wat argaysk mar op it plattelân likegoed noch altyd brûkte oantsjutting foar de wenkearnen fan Yndianereservaten. In noch fierder ferbastere foarm, The Ranche, waard foarhinne brûkt as namme foar de troch de Tlingit bewenne wyk fan 'e stêd Sitka, yn Alaska.
Jacobitsjerke (Wommels)
De Jacobitsjerke is in protestantsk tsjerkegebou yn Wommels. Tegearre mei Hidaard foarmet Wommels Protestantske gemeente Wommels-Hidaard.
Skiednis
thumb|left|175px|Oargel yn 2000 De Jacobitsjerke wie fan oarsprong wijd oan Jakobus de Meardere. Fan de âlde 13e-iuwske tsjerke fan dowestien binne resten fan dy stien yn de tsjintwurdige tsjerke werom te finen. Om 1500 hinne waard de tsjerke nei in brân op 'e nij boud. It koer is likernôch 30 jier jonger as it skip.
De sealtektoer fan de tsjerke waard yn 1862 ferfongen troch de hjoeddeiske toer mei in spits. Fan de âlde toer is it ûnderste diel en de eastlike muorre oant de daksnaad fan it skip bewarre bleaun. Yn de toer út 1862 hinget in liedklok (1494) fan Geert van Wou en in replika fan de troch H. Wegewaert getten klok út 1611, dy't yn 1955 getten is troch Van Bergen út Hilligerlee. It tagongsstek fan it tsjerkhôf komt fan de eardere Sminiastate (1872).
De tsjerke waard yn de jierren 1970 restaurearre. De yn 1873 op de bûtenmuorren oanbrochte pleisterlaach waard doe wer ferwidere; de finsters krigen by dy restauraasje wer stiennen trasearings en de eardere tagongen binne wer sichtber makke. Utsein it reparaasjewurk is de houten kapkonstruksje fan de tsjerke noch oarspronklik.
Ynterieur
It protestantske ynterieur fan de tsjerke is geef en wurdt oerdutsen troch in houten tonferwulft. Ut de 17e iuw dateare de preekstoel, trije roubuorden (Duco fan Jongema, Franciscus fan Jongema, Syts fan Camminga) oan de noardwand en trije ûnderkape hearebanken; ien dêrfan út 1677 foar de famylje Van Grovestins. De fiif roubuorden út de 18e iuw yn it koar binne fan de famylje Van Sminia.
Oargel
It oargel út 1847 waard makke troch Pieter Jans Radersma (1803-1851), dy't doe 17e-iuwske pipen fan in âlder oargel brûkte. Op nijjiersdei 1868 briek der brân út. It oargel waard fannijs opmakke en wizige troch Willem Hardorff. Bakker en Timmenga restaurearre it ynstrumint yn 1922 en feroare op 'e nij de disposysje. Vermeulen restaurearre it oargel yn 1976 en brocht it safolle mooglik werom yn de âlde steat.
Holy Virgin Cathedral (San Francisco)
De Katedraal fan de Hillige Jongfaam (Holy Virgin Cathedral) is in russysk-otterdokske katedraal yn it distrikt Richmond fan San Francisco. It is de grutste katedraal fan de seis katedralen fan de Russysk-Otterdokske Tsjerke bûten Ruslân.
Skiednis
Yn 1812 ûnstie der lâns de westkust fan Noard-Amearika yn Kalifornje de russyske delsetting yn Fort Ross (Russysk: Форт-Росс). De parochy yn San Francisco fan de Russysk-Otterdokske Tsjerke bûten Ruslân waard op 2 juny 1927 stifte.
De hjoeddeiske katedraal waard stifte troch de yn 1994 troch de synoade fan de ROT bûten Ruslân hillich ferklearre Sint-Jehannes fan Shanghai en San Francisco, berne Michail Maksmovitsj (* 4 juny 1896 – † 2 july 1966). Yn in distrikt mei in soad russyske restaurants en winkels is de monumintale katedraal it meast karakteristyk foar de russyske oanwêzigens yn de stêd.
Op 25 juny 1961 waard de earste stien lein en de foltôging fûn plak yn 1965, wylst de konsekraasje fierd waard op 31 jannewaris 1977.
Sint-Jehannes ferstoar yn 1966 en waard begroeven yn de katedraal.
Hilbrand Boschma
thumb|225px Hilbrand Boschma (Ysbrechtum (doe noch Wymbritseradiel), 22  april 1893  - Leien, 22  july 1976) wie in Nederlânsk soölooch, heechlearaar yn de systematyske dierkunde oan de Ryksuniversiteit Leien en direkteur fan it Ryksmuseum fan Natuerlike Histoary yn Leien.
Biografy
thumb|175px|left|It Treub-Laboratorium yn 's Lands Plantentuin yn Buitenzorg
Hilbrand wie in boeresoan en bezocht de HBS yn Snits. Nei't er steatseksamen foar klassike talen dien hie waard er op de universiteit talitten en studearre er biology oan de Universiteit fan Amsterdam. Yn 1919 die er syn doktoraaleksamen en skraachwurk in jier letter promovearre er op it anatomysk ûnderwerp Das Halsskelet der Krokodile.
Yn 1920 ferfear er nei Nederlânsk-Ynje en gie oan 't wurk op it Treublaboratoarium, in ûnderdiel fan 's Lands Plantentuin Buitenzorg (Bogor). Yn 1922 wie er al werom yn Nederlân en krige er in assistintskip oan it Soötomysk Laboratoarium yn Leien.
Yn 1931 waard er beneamd ta heechlearaar yn de soölogy en yn folge Eduard Daniël van Oort op as direkteur fan it Ryksmuseum fan Natuerlike Histoary. Al syn foargongers wiene saakkundigen op it mêd fan wringedieren west, faak fûgels. Boschma wie lykwols spesjalisearre yn de net-wringedieren, sa as hydroïdpolipen en blomdieren en dêryn fral de Scleractinia of stienkoralen, dy't er ûnder mear samle hie op de Siboga-ekspedysje. In grut tal soarten waard troch him beskreaun, bygelyks Millepora tenera.
Boschma syn styl fan bestjoeren wie ûnotterdoksk en net-burokratysk en syn personiel mocht him graach lije. Hy kaam ynternasjonaal op in goede namme te stean en dat hie syn wjerslach op it museum. Boschma hie in protte earelidmaatskipppen fan wittenskiplike ferieningen. Hy wie lid fan de KNAW en fan it Permaninte Kommitee fan de Ynternasjonale Soölogyske Kongressen en hy wie Foreign Fellow fan de Zoological Society of London, earelid fan de Société Zoologique de France en de Ynternasjonale Kommissy foar Soölogyske nomenklatuer.
Yn 1958 gie er mei pinsjoen en waard Leo Brongersma syn opfolger. Dêrna joech er noch fiif jier kolleezje en oant 1974 kaam er noch geregeldwei nei it museum en skreau er wittenskiplike artikelen.
Der ferskynden 306 wittenskiplike artikelen fan syn hân.
Lauwerssyl
Lauwerssyl (Nederlânsk en offisjeel: Lauwerzijl, Grinslânsk: Lauwerziel) is in doarp yn de gemeente Westerkertier yn de Nederlânske provinsje Grinslân. It doarp hat 217 ynwenners (1 jannewaris 2012). Oant 1990 lei it doarp yn de eardere gemeente Oldehove.
Geografy
Bylâns Lauwerssyl rint in ferbiningskanaal Muntjesylster Ryd. Dit wetter komt by de saneamde Fryske slûs súdwest fan Sâltkamp út yn de Lauwersmar, en rint dêr út yn de Sâltkamperril. Dêr rint it wetter fan de rivier De Lauwers gear mei dat fan it Ryddjip.
De namme Lauwerssyl wiist der op dat it doarp ûntstien is by in slûs yn de Lauwers. Dy slûs waard yn 1754 boud by de ferlizzing fan de Muntjesylster Ryd en waard earne om 1878 wer ôfbrutsen doe't de Polder Wieringa en Nije Rûgesânsterpolder yndike waarden mei de Dyk fan Sâltkamp nei de Nittershoeke. Om 1878 waard ek noch in houten brêge 100 meter westliker fan de ôfbrutsen slûs lein. Yn de 20e iuw waard dy ferfongen troch in stiennen brêge. De hjoeddeiske brêge is fan 2004.
Skiednis
Yn 1877 waard it gebiet fan de destiidske gemeente Oldehove fergrutte troch ynpoldering. Dy polder krige de namme Nije Rûgesânsterpolder. De stêd Grins eksloitearre yn dy polder sân pleatsen ('pleats 1' oant 'pleats 7'; sjoch ek pleats De Pol). Fiif fan dizze pleatsen lizze oan de stedswei, deselde wei dêr't Lauwerssyl oan ûntstien is. Yn 1879 waard it earste hûs boud flak njonken de slûs. Dat hûs wie tagelyk winkel, kafee en trochreed mei bygebouwen. Omdat op de stedspleatsen in soad fraach wie nei lânarbeiders stelde de stêd Grins goedkeape grûn beskikber om wenningbou te stypjen. Mei de komst fan arbeidershúshâldings groeide ek de fraach nei in skoalle. Dy skoalle kaam der úteinlik yn 1922.
Yn 1929 krige it doarp besite fan keninginne Wilhelmina. Der waard ek oan lânoanwinning dien yn wat no de Lauwersmar hjit, doe noch Lauwerssee. Dit gebiet leit 1,5 kilometer benoarden Lauwerssyl. De treppen dy't timmere waard om de klim nei de top fan de dyk makliker te meitsjen is der noch en hat de namme Keninginnetreppen.
Troch de jierren hinne is it doarp net folle groeid. De skoalle (KBS 't Sielje) gie yn 1999 ticht en fusearre mei KBS De Regenboog út Grijpskerk, neidat it tal learlingen al jierren ûnder de tritich learlingen lei. Lauwerssyl is in lyts doarp mei in aktive mienskip. De Feriening Doarpsbelangen en Stichting de Frijwilliger organisearje in soad aktiviteiten. De feriening Doarpsbelangen ûnderhâldt kontakten mei gemeente, provinsje en oare ynstânsjes dy't de leefberheid yn it doarp oanbelangje.
Yn 2003 is it lêste bestimmingsplan foltôge. Dit plan bestie út in werynrjochting fan it doarp en de oanlis fan in rûnwei om de leefberheid yn it doarp te ferbetterjen. De drokke stedswei is sûnttiids feroare yn it rêstige doarpswei. By de ûntwikkeling fan de plannen ûntstie it idee om fruitbeammen yn it doarp te plantsjen. Dit idee is fierder útwurke troch de feriening doarpsbelangen Lauwerssyl, Lânskipsbehear Grins en de gemeente Súdhorn. Yn it doarp kamen 80 fruitbeammen en 40 fruitbeammen op it eigen hiem fan de ynwenners. Der waarden mear as 30 ferskillende appel-, parre- en kersenbeammen en wâlnuten plante.
Grutte Priis Formule 1 fan Itaalje 2014
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Itaalje 2014 yn Monza op 7 septimber. It wie de tretjinde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2014. Hy waard op it Sirkwy fan Monza hâlden. De race waard hâlden oer 53 omgongen op it 5,8 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306,7 kilometer.
Sherburne F. Cook
Sherburne F. Cook (folút: Sherburne Friend Cook; Springfield (Massachusetts), 31 desimber 1896 – Monterey (Kalifornje), 7 novimber 1974) wie in foaroansteand Amerikaansk fysiolooch dy't heechlearaar yn dy stúdzjerjochting wie oan 'e Universiteit fan Kalifornje, Berkeley. Dêrnjonken wied er ek aktyf as antropolooch, argeolooch, skiedkundige en etnolooch.
Libben en karriêre
Cook waard yn 1896 berne yn Springfield, yn 'e Amerikaanske steat Massachusetts. Hy studearre fysiology oan 'e Universiteit fan Harvard, yn Cambridge yn Massachusetts, en tsjinne ûnder de Earste Wrâldoarloch oan it Westfront yn Frankryk. Yn 1925 behelle Cook syn doktoraat mei it proefskrift The Toxicity of the Heavy Metals in Relation to Respiration ("De Giftigens fan 'e Swiere Metalen mei Betrekking ta it Sykheljen"). Fan 1928 ôf wied er heechlearaar oan 'e Universiteit fan Kalifornje, Berkeley.
Behalven op 'e fysiology lei Cook him ek ta op 'e stúdzjes fan 'e antropology, folkekunde en skiedkunde. Dêrby konsintrearre er him op 'e prekoloniale skiednis fan Kalifornje. Hy kearde ferskate kearen werom nei it probleem fan it skatten fan 'e prekoloniale befolkingsgrutte fan 'e ûnderskate etnyske groepen fan 'e lânseigen Yndianen, wêrmei't er it wurk fan Alfred L. Kroeber fuortsette. Ek besocht er it tempo en de redens te efterheljen foar de ynkrimping fan 'e Yndiaanske befolking, en teffens ferdjippe er him yn 'e prekoloniale kultueren fan Meksiko.
Cook syn skattings fan 'e Yndiaanske befolkingsgrutte wiene oer it algemien oansjenlik heger as de skattings fan oare wittenskippers, en datoangeande is er dan ek net oan krityk fan syn kollega's ûntkomd. Fierders wied er in pionier op it mêd fan fjildmetoaden en kwantitative analyze yn 'e argeology. Cook gie yn 1966 mei pinsjoen, mar wurke ek dêrnei noch troch. Hy ferstoar yn 1974, yn 'e âlderdom fan 77 jier, yn Monterey, yn Kalifornje. Syn bekendste wurk is The Population of California Indians, 1769-1970, dat twa jier nei syn dea postúm publisearre waard.
MoniKat
MoniKat, echte namme ûnbekend (3 april 1972), is in rêstend Hongaarsk neakenmodel en pornografysk aktrise, dy't ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenammen Moäna, Sweetlana, Monica Sideri, Monica Tanner en Monika Tanner. Hja is blûn, mei in lingte fan 1.65 m en hat in boarstfergruttingsoperaasje ûndergien. MoniKat wie fan 1990 oant 1995 wurksum yn 'e Jeropeeske pornoyndustry.
Libben en karriêre
MoniKat waard yn 1972 berne yn Hongarije. Hja sette koart nei de fal fan it Izerne Gerdyn, yn 1990, útein mei in karriêre as pornoaktrise. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile hja dêrby yn totaal yn 24 pornografyske films, mar dêr sitte ferskate kompilaasjefideo's by dy't gearstald binne út earder materiaal. MoniKat wurke útslutend foar Jeropeeske filmstudio's, wêrûnder yn 't earstoan fral Dútske labels as Videorama en Magmafilm.
Letter wie se ek wurksum foar it Frânske Vidéo Marc Dorcel, de Italjaanske Mario Salieri Entertainment Group en it Sweedske Private-label. Foar Private wurke MoniKat ferskate kearen gear mei de Frânske pornoregisseur Pierre Woodman, û.o. yn 'e films The Tower 1 en 2, beide út 1995. Letter datselde jiers loek MoniKat har út 'e pornoyndustry werom.
Noorderbuurt 95 (Drachten)
De filla mei it adres Noarderbuert 95 is in eardere boargemasterswenning yn Drachten. It wenhûs is fan algemien kultuer - en arsjitektuerhistoarysk belang en stiet dêrom op de list fan ryksmonuminten.
Skiednis
Yn 1906 liet de doetiidske boargemaster fan Smellingerlân Albertus Bruins Slot oan de Stasjonswei (foarhinne Noorder Straatweg, no hoeke Noorderbuurt-Lange West) in opfallend hûs bouwe dat troch syn wite kleur troch de befolking al gau de 'Wite Filla' neamd waard. thumb|left|Glês-yn-leadruten mei leeljemotieven en foardoar mei izerwurk mei swypslachmotyf It wenhûs yn de trant fan de Jugendstil of art nouveau is realisearre nei in ûntwerp fan de Grinzer arsjitekt J.P. Hazeu en sûnder mis ien fan de fraaist bewarre bleaune Jugendstil-wenhuzen yn de gemeente Smellingerlân of sels yn de provinsje Fryslân. Opfallend yn de foargevel is it grutte hoefizerfoarmige finster fan de ûntfangstkeamer, dat foarsjoen is fan glês-yn-leadruten mei wetterleeljemotiven. Dy sitte ek om de doar hinne. Neist dit glês-yn-lead binne de ekspressive swypslachlinen yn it izerwurk in skaaimerk fan de art nouveau.
Nei it ferstjerren fan Bruins Slot waard de filla yn 1933 yn gebrûk naam troch de minderbruorren. Yn de jierren tritich sette de Roomsk-Katolike Tsjerke de oanfal yn op de ûntsjerklikheid yn de Fryske Wâlden. De muontsen begûnen harren missywurk yn 1933 út de Wite Filla wei oant se yn 1937 it minderbruorrekleaster yn Drachten yn gebrûk nimme koene.
Yn 1937 waard de hear M. de Groot eigener en hy liet it gebou ynrjochtsje as ûnderwiisynstitút. Yn 1956 is it pân ferboud, wêrby't de yndieling fan de wenning foar in part feroare waard foar it jaan fan ûnderwiis. Mei it oanbouwen fan in leslokaal oan 'e efterkant en troch de trochbrek Noarderbuert nei de Lange West is de grut oanleine tún foar in grut part ferlern gien. It oanboude leslokaal en in nije garaazje falle bûten beskerming fan rykswege om reden fan de lytse monumintale wearde, lykas ek de bûgde túnmuorre.
Yn 2015 is de filla kocht troch in pear famyljes om der wer in wenning fan te meitsjen.
Klean
Klean of kledaazje (ek wol klaaiïng of dracht, hoewol't dy oantsjuttings almeast brûkt wurde foar tradisjonele foarmen fan klean) is in materiaal fan útinoar rinnende stoffen dat op it (minsklik) lichem droegen wurdt yn frijwol alle minsklike kultueren en maatskippijen. De hoemannichte klean dy't droegen wurdt, hinget dêrby ôf fan lichaamlike, sosjale en geografysk-klimatologyske omtinkens. In protte klean is geslachtsspesifyk, en wurdt sadwaande inkeld gaadlik achte foar itsij manlju, itsij froulju. It mei opsetsin net dragen fan klean stiet yn 'e Westerske maatskippij bekend as nudisme of naturisme.
Oarsprong
Wannear't de wizânsje om klean te dragen him foar it earst by de minske oppenearre, is net alhiel dúdlik, en boppedat dreech om archeologysk nei te gean, mei't klean yn 'e regel makke binne fan guod dat maklik ferwurdt. In yndikaasje kin lykwols fûn wurde troch it bestudearjen fan luzen. De kleanlús hat him nammentlik spesifyk oanpast oan it libjen yn klean. Om't DNA-ûndersyk útwiisd hat dat dizze soarte lús him likernôch 107.000 jier lyn ôfspjalte fan 'e hollelús, suggerearret dat dat der doedestiden al klean droegen waarden. In oare teory is dat de moderne minske de iennichste oerlibbene soarte is fan ferskate soarten primaten dy't klean droegen, en dat de earste klean mooglik al 650.000 jier lyn ûntstiene.
Funksjes
De haadfunksje fan klean is tige foar de hân lizzend: nammentlik om 'e drager te beskermjen tsjin kjeld. Klean binne ek bedoeld om it komfôr fan 'e drager yn 'e bredere sin te ferbetterjen, net inkeld troch isolaasje tsjin kjeld, mar ek just tsjin hjittens, sinnebrân en wyn. Sadwaande is it sawol yn kâlde as yn waarme klimaten faak wenst om kopdeksels te dragen, lykas in mûtse (kâld klimaat) of in tulbân (waarm klimaat). Yn kâlde klimaten wurde fierders faak ek noch oare klaaiïngsstikken tafoege, lykas in sok, jas, wanten, sjaal en earwaarmers. Sokke klean wurdt dan allinnich bûtendoar droegen en útdien as men yn 'e hûs komt.
Minder wichtige funksjes fan klean hawwe faak te krijen mei maatskippij en kultuer. Dêrby moat men tinke oan yndividuële, beropsmjittige en seksuële ferskillen of oanpassings. Yn in protte maatskippijen galmje klean de sosjale noarmen nei dy't jilde op it mêd fan kekenens (preutsheid), godstsjinst en sosjale status. Yn in protte maatskippijen binne klean faak ek in útdrukking fan persoanlike smaak (of wansmaak) en styl. De kleanyndustry hat dêrop ynspile mei it ferskynsel moade, dêr't men jier oan jier in oare spesifike styl fan klean mei besiket te popularisearjen, sadat de minsken trochgeane mei nije klean oan te skaffen, hoewol't se al mear as genôch hawwe om oan 'e basisnedichheden (isolaasje tsjin 'e eleminten en de sosjale easken ta bedekking fan it lichem) te foldwaan.
Stoffen
Klean wurde fan in grut ferskaat oan stoffen makke. De earste klean bestiene út bistehûden mei it hier der noch oan. Soks wurdt tsjintwurdich bûnt neamd, en tsjin it dragen dêrfan bestiet in protte sosjaal ferset út 'e natoerbeskermingshoeke, mei't der tsjintwurdich genôch oare soarten klean foarhâns binne en it dêrom as dekadint beskôge wurdt om noch bisten dea te meitsjen inkeld en allinnich om der modieus út te sjen. Itselde jildt foar in diel foar lear, dat fan oarsprong eins ûnthierre bistenhûden wiene dy't bewurke wiene troch in leartouwer (hoewol't der tsjintwurdich ek keunstlear bestiet). tradisjoneel wurdt fan lear fral skuonark makke om oan 'e fuotten te dragen, wat ornaris net ta klean rekkene wurdt, mar foar beskate beuzichheden (bgl. motorriden) of foar moadedoelen, wurde ek wol klean fan lear makke. Histoarysk wichtige plantaardige stoffen dêr't klean út makke waarden (en noch wurde), binne flaaks en katoen. Yn 'e tweintichste iuw binne fierders ferskate keunststoffen sterk opkommen foar it meitsjen fan klean, lykas nylon en polyester.
Soarten klean
Der binne ferskate soarten klean:
Spree
thumb|300px|Rin fan de Spree De Spree (Sorbysk: Sprowja) is in rivier yn it easten fan Dútslân yn de dielsteaten Saksen, Brandenburg en Berlyn. De Spree ûntspringt yn Saksen yn it Lausitzer berchtme en mûnet by Berlyn yn de Havel út. De lingte is 382 oant 403 km, ôfhinklik fan de boarne dy't oanholden wurdt. It streamgebiet beslacht 10.105 km².
De trije boarnen fan de Spree lizze tichteby de grins mei Tsjechje, súdeast fan Ebersbach. Justjes westliker rint de Spree troch de Fugauer Zipfel, in tige smel stikje Tsjechysk grûngebiet.
Yn de stêd Bautzen streamt de Spree troch in koarte djippe kleau. Dêrnei rint sy oant de mûning troch leechlân mei in lyts ferfal. By de stêden Cottbus en Lübben foarmet de Spree yn it Spreewald in delta mei in protte sydtûken.
Mids Berlyn leit it Spree-eilân, in eilân dêr't it plak Cölln lei. Dat wie ien fan de twa plakken dy't úteinlik waaksten ta de stêd Berlyn. It noardlik part fan it eilân, it saneamde Museumsinsel, binne hjoeddeisk in protte ferneamde museums te finen. Yn itt westlik stedspart Spandau mûnet de Spree yn de Havel út.
Goudsiker
De tradisjonele wize om nei goud te sykjen is troch mei in grutte metalene skaal, in goudpanne, de grûn te seven. Dêrby wurdt wetter oan 'e goudpanne tafoege en soarget in lichte, regelmjittige draaiende beweging en út en troch in licht skodzjen derfoar dat de bestânsdielen fan 'e grûn yn it wetter faninoar skaat wurde as gefolch fan harren gewicht (soartlike massa). De swierdere dieltsjes sakje dus nei de boaiem, wylst de lichtere yn it wetter omdriuwen bliuwe. Troch de goudpanne út en troch wat te kanteljen, kin it wetter mei sedimint (klaai, sân, grint) oer de râne hinne fuortrinne. As men dat ferskate kearen werhelle hat, bliuwe úteinlik de swiere bestânsdielen, wêrûnder goud, mar ek platina en swiere mineralen, yn konsintrearre foarm op 'e boaiem fan 'e goudpanne efter.
Foar lju dy't tsjintwurdich de kost fertsjinje wolle mei goudsykjen is dy tradisjonele metoade fansels net rindabel. Dêrom wurdt mei swier materieel op in yndustriële skaal wurke, mar it proses sels bliuwt dêrby yn prinsipe itselde. Goudsykjen wurdt hjoed oan 'e dei ek wol as hobby beoefene. Lju dy't dat dogge, meitsje yn 'e regel gebrûk fan in metaaldetektor.
Oerdrachtlik gebrûk
Yn 'e figuerlike sin is 'goudsiker' in denigrearjende term foar in persoan dy't mei opsetsin en út habsucht in rike houlikspartner útsiket, of immen wêrfan't men sokke motiven fermoedet. Ek it korrespondearjende Ingelske wurd golddigger wurdt yn dy kontekst wol brûkt.
Chantilly Lace
Chantilly Lace, echte namme: Tammy Shearer (Pittsburgh (Pennsylvania), 19 juny 1968 – yn Pennsylvania, 13 july 2008), wie in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise. Hja sette yn 1991 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn frijwat films. Yn 1998 beëinige Lace har karriêre as pornoaktrise. Se kaam yn 2008 om oan in oerdoasis drugs.
Libben en karriêre
Chantilly Lace waard yn 1968 berne yn 'e stêd Pittsburgh, yn 'e Amerikaanske steat Pennsylvania. Hja makke yn 1991 har debút yn in pornografyske film. Har skûlnamme betsjut eins Chantillykant, de kantene stof fan hege kwaliteit dy't mids njoggentjinde iuw produsearre waard yn it Frânske stedsje Chantilly.
Chantilly Lace spile neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn rom fyftich pornofilms, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Wicked Pictures en Leisure Time Entertainment, mar benammen foar de lytse studio Pleasure Productions. Lace beheinde har faak ta lesbyske pornografy, hoewol't se ek wol yn heteroseksuële pornosênes spile, en dêrby ferskate kearen oan anale seks die. Njonken har aktearwurk posearre se ek geregeldwei foar fotoreportaazjes yn Amerikaanske neakenblêden.
Yn 1998 loek Chantilly Lace har út 'e Amerikaanske pornoyndustry werom. Se kaam yn 2008 yn Pennsylvania om it libben troch de ynname fan in oerdoasis drugs, wierskynlik by fersin. Chantilly Lace waard fjirtich jier âld.
Lichemsskaaimerken
Chantilly Lace wie blank, mei brune eagen en brún hier. Neffens har offisjele opjefte wie se 1.60 m lang, mei kupmaat 38DD, dêr't se in boarstfergruttingsoperaasje foar ûndergien hie.
Stifting Yntertsjerklike Kommisje foar de Nije Fryske Bibeloersetting
De Stifting Yntertsjerklike Kommisje foar de Nije Fryske Bibeloersetting wie in út ûnderskate kristlike tsjerken gearstalde kommisje, dy't tusken 1966 en 1978 it tafersjoch hie oer it ta stân kommen fan 'e Nije Fryske Bibeloersetting. Oan dy oersetting is krapoan tsien jier wurke, fan 1967 oant 1977. Yn 'e kommisje wiene fertsjintwurdige:
List fan planetoïden 90201-90300
Dit is in list fan planetoïden 90201-90300.
Nicolaas Schotsman
thumb|200px Nicolaas Schotsman (Poarmerein, 1 novimber 1754 - Leien, 11 jannewaris 1822) wie in teolooch.
Schotsman wie oant 1779 apteker. Hy studearre teology oan de Universiteit fan Leien. Dêrnei wie er grifformeard dûmny yn Spanbroek/Opmeer 1787, Oudshoorn 1788, Schoonhoven 1790, Leien 1793-1796 (Schotsman wie Oranjeoanhinger, krige dêr 1796 dien as predikant), Molenaarsgraaf 1797. Yn Fryslân stie er as predikant yn Sleat (1797/98) en Snits (1798-1801), dêr't er him oppenearre as oertsjûge foarstanner fan it âlde, otterdokske, leauwe.
Heechwâld
Heechwâld (Nederlânsk en offisjeel: Hoogwoud) is in plak yn de West-Fryske gemeente Opmeer yn de Nederlânske provinsje Noard-Hollân. It plak hat 3.590 ynwenners (2021). Heechwâld leit tusken Hoarn en Alkmar.
Skiednis
Heechwâld krige yn 1414 stedsrjochten, mar om't de bestjoerders yn de tiid fan de Hoekske en Kabbeljauske Tsierderijen ferkearde besluten namen, waarden dy yn 1429 ynlutsen. Yn dat jier waard Eduard fan Hollân oansteld as hear fan Heechwâld en Aartswâld en it duorre oant 29 maart 1449 dat Eduard de stedsrjochten op 'e nij oan Heechwâld ferliende.
Fan it yn de 15e iuw boude kastiel dat yn Heechwâld stien hat is neat oerbleaun. It kastiel is om de tiid fan de reformaasje hinne ôfbrutsen en ferfongen troch in hearehûs yn it doarp, dat tusken 1710 en 1741 ek wer ôfbrutsen waard.
Waregem
Waregem is in plak en gemeente yn de Belgyske provinsje West-Flaanderen. It leit yn de delte fan de Leie tusken Kortrijk en Gint en makket diel út fan it arrondissement Kortrijk. De gemeente bestiet út de plakken Beveren-Leie, Desselgem, Sint-Eloois-Vijve en Waregem sels. Waregem en it westliker lizzende Sint-Eloois-Vijve rinne yn inoar oer en foarmje tegearre in lytse stêd mei likernôch 30.000 ynwenners. De twa dielgemeentes Beveren-Leie en Desselgem lizze westlik fan Waregem en hawwe elts likernôch 5.000 ynwenners.
Heechwâld
Skiednis
Heechwâld wie oant 1 jannewaris 1979 mei de plakken Aartswâld, Abbetsjerkeweare, De Weare, Gouwe, Langereis, Paradys en Hurderwyk in selsstannige gemeente.
It besjen wurdich
De protestantske tsjerke is in letgoatysk gebou út de 17e-iuw mei in doopfont út de 15e iuw. Njonken in protestantske tsjerke stiet yn Heechwâld ek in katolike tsjerke, de 19e-iuwske Sint-Jehannes Bertetsjerke.
Waregem
Oarsprong
De earste bewenners fan it boskrike gebiet setten harren noch foar de Romeinske tiid nei wenjen oan de Leie. Fynsten fan brûnzen munten en oare saken dy't ferbân hâlde mei de Gallo-Romeinske kultuer wize op in grutte aktiviteit yn de earste iuwen fan de jiertelling. Nuver is dat net want Sint-Eloois-Vijve lei op de krusing fan twa wichtige Romeinske rûtes. De namme fan de hjoeddeiske gemeente ferwiist nei de Waro-stamme, dy't yn de Frankyske tiid yn it gebiet wenne.
Midsiuwen
Yn de 10e iuw waard it grutste diel fan it grûngebiet fan Waregem oan de Sint-Pitersabdij fan Gint jûn. It lokale benediktynske bestjoerssintrum stiet noardlik fan it sintrum fan Desselgem en stiet bekend as de 'hôfstede Munkenhof'. Yn de folgjende iuwen makke it midsiuwske feodale systeem it mooglik dat it lân stadichoan ferkavele waard en machtige hearen harren mei de kleastergrûn ferrykten. Yn de 12e iuw eigenen de hearen fan Dendermond harren ek Waregem ta, útsein it doarpssintrum dat oerdroegen waard oan it kapitel fan Uw Leaffrouwe fan Doarnik. Lykas yn de rest fan Flaanderen bestie it grutste diel fan de bewenners yn dy tiid út boeren, spinners en wevers. 13e-iuwske belestingdokuminten tsjûgje fan in grutte ekonomyske aktiviteit. Tsjin it besykjen fan Waregem yn 1635 om rjochten om in eigen merk te krijen waard setten oanbuorjende stêd it yn de kant. In sneonsmerk ward lang om let yn 1784 goedkard troch Joazef II fan Eastenryk.
Heechwâld
It besjen wurdich
Krekt bûten it doarp stiet de poldermole De Vier Winden. Oan de westkant fan it doarp stiet de nôtmole De Lastdrager.
Waregem
18e iuw oant hjoed-de-dei
In soad fan it midsiuwske lânsbesit bleau oant de Frânske Revolúsje tsjin it ein fan de 18e iuw itselde, doe't de stêd sa'n 4.500 ynwenners telde. De oanlis fan de strjitwei tusken Kortrijk en Gint makke de bou mooglik fan in belangrike herberch foar it ferkear yn Waregem, dêr't hynders hierd wurde koene. De Frânske Revolúsje brocht grutte beheinings foar de religieuze frijheid, mar joech de regio ek in modern bestjoerlik systeem mei mear politike autonomy. Yn de 19e iuw rekke de earder bloeiende tekstylproduksje yn it neigean. De lokaasje oan de Leie wie lykwols in segen foar Waregem, want de flaaksyndustry dreau oant fier yn de 20e iuw de lokale ekonomy oan.
Heechwâld
It besjen wurdich
Oare monuminten binne ûnder mear it 18e-iuwske riedhûs en in tramstasjon út 1910.
Oer Heechwâld
De grutste wurkjouwer yn de gemeente Opmeer is Túnsintrum de Boet. Yn Heechwâld wurdt alle jierren in lânboutentoanstelling hâlden en in simmerpopfestival.
Waregem
18e iuw oant hjoed-de-dei
Yn de Earste Wrâldkriich wie Waregem fan oktober 1914 oant oktober 1918 in wichtich ferkearssintrum foar Dútske troepen. Amerikaanske en Frânske troepen befrijden de gemeente yn 1918 nei in fûle striid.
Waregem waard op 1 jannewaris 2000 offisjeel in stêd.
Demografyske ûntjouwing
Alle histoaryske opjeften slagge op de hjoeddeiske gemeente, ynklusyf dielgemeentes, lykas dy ûntstiene nei de fúzje fan 1 jannewaris 1977.
Gerrit Goukespoldermûne
De wynmotor waard yn 1951 op it plak fan in 19e-iuwske muonts boud, dy't eartiids in spinnekopmûne ferfongen hie. Yn 2016 waard op inisjatyf fan doarpsbelang Burdaard-Jislum de 'Stifting ta behâld fan de Mûne Gerrit Goukespolder' oprjochte, om de yntusken tige brekfallige mûne te restaurearjen. Rûsd waard dat in restauraasje goed € 121.000 euro kostje soe.
Sudsydzjes fan de provinsje Fryslân, it Wetterskip Fryslân, de gemeente Dantumadiel, de Feriening De Hollânske Mûne en fûnsen en stiftings makke de weropbou fan de mûne op de oarspronklike betonnen ûnderbou mooglik.
Yn 2017 waarden de resten fan de wynmotor demontearre. Nei grûnwurk en renovaasje oan it fûnemint waard de rekonstruearre wynmotor yn 'e hjerst fan 2018 wer op de basis set. Yn 2019 draaide de mûne wer.
Groucho Marx
Julius Henry (Groucho) Marx (New York, 2 oktober 1890 – Los Angeles, 19 augustus 1977) wie in Amerikaansk komyk fan Joadsk komôf, ien fan de Marx Brothers. Hy wie de tredde fan de fiif soannen fan Sam en Minnie Marx.
Wurkpaad
Groucho Marx begûn syn wurkpaad op toaniel; mei 15 jier figurearre er yn "The Leroy Trio". Hy die dêrnei fan alles, mar lykwols sûnder in protte súkses. Twa kear lieten de oare leden fan in selskip him sûnder in sint efter, earne yn in stêd fier fan hûs. Doe't er mei syn bruorren it toaniel opgie, hie er foar it earst súkses mei de muzikale komeedzje I'll Say She Is. Dy show waard folge troch noch twa Broadway hits: The Cocoanuts  en Animal Crackers. Yn de lêste show spile Groucho Captain Spaulding, in type dat de rest fan syn libben syn hammelsmerk bliuwe soe.
Groucho is op 19 augustus 1977 yn it Cedars Sinai Medical Center ferstoarn.
Priveelibben
Groucho: ''It houlik is in moai ynstitút. Mar wa wol yn in ynstitút libje?''
Groucho troude trije kear en skiede trijeris: Alimintaasje is itselde as in dea hynder mei hea fuorje. (Groucho Marx). Alle trije syn froulju wiene oan de alkohol rekke.
Gavin McInnes
thumb|McInnes, [[19 desimber 2015]] Gavin McInnes (folút: Gavin Miles McInnes; Hitchin, 17 july 1970) is in Britsk-Kanadeesk akteur.
Húsfrou
In húsfrou is yn 'e moderne betsjutting in frou dy't gjin betelle wurk hat, mar thús bliuwt en de húshâlding docht en de bern grutbringt, wylst har partner foar it ynkommen soarget. In man yn dy posysje wurdt wol in húsman neamd. Fan oerheidswegen wurdt ornearre dat húsfroulju gjin berop hawwe, mar der kin net sein wurde dat se gjin arbeid ferrjochtsje. It ferskil tusken in berop en arbeid sit him yn it feit dat men foar it wurk dat men foar jins berop ferrjochtet, betelle wurdt. Yn it befolkingsregister wurde húsfroulju sadwaande oantsjut as persoanen 'sûnder berop'; húsfroulju dy't in dieltiidbaan hawwe, wurde oantsjut mei it oangeande berop fan dy baan, salang't dat tolve oeren of langer yn 'e wike ferrjochte wurdt.
Skiednis
De term 'húsfrou' wie oant fier yn 'e tweintichste iuw de oantsjutting foar in troude frou, de oarehelte fan in man, mei't froulju achte waarden harren wurk, as se dat al hiene, op te jaan sadree't se trouden. Dêrnei wie it harren taak om foar de húshâlding en de bern te soargjen en útsûnderings op dy regel waarden maatskiplik net akseptearre. Wol bestiene der al neigeraden de maatskiplike rangen en stannen fansels ferskillen yn it krekte wurk dat húsfroulju achte waarden te dwaan. Sa diene húsfroulju fan 'e legerein alle wurk sels, wylst harren wjergaders yn 'e middenklasse faak in húshâldster hiene dy't mei tapakte, en froulju fan 'e hegerein lieding joegen oan it húspersoneel en sels mar komselden de hannen smoarch hoegden te meitsjen. Sokken holden har in grut diel fan 'e dei dwaande mei hantwurkjen (breidzjen, haakjen, naaien, borduerjen). Teffens stelden se it menu gear, joegen opdracht foar it ynkeapjen fan boadskippen en rekkenen neitiid de útjeften nei. Om it hûs skjin te hâlden, hiene se ien of mear tsjinstfammen, en foar it itensieden wie der in kok of kokkinne.
It meastepart fan 'e befolking ûnderhold him foar de njoggentjinde iuw op it plattelân mei lânbou en/of feehâlderij. De boerinne, de frou fan 'e boer, hie njonken de gewoane taken fan in húsfrou ek beskate taken yn it bedriuw fan har man. Yn 'e molkfeehâlderij wie bgl. it bûterjen en it tsiizjen yn 'e regel har domein. Yn 'e moderne definysje falt de eardere boerinne sadwaande wat bûten de betsjutting fan it begryp húsfrou. Yn arbeidersgesinnen, dy't fanôf de Yndustriële Revolúsje (yn Nederlân yn 'e earste helte fan 'e njoggentjinde iuw) de fabriken draaiende holden, moasten manlju sawol as froulju en bern lange wurkdagen meitsje foar in skriel lean. Foar goed iten, hygiêne en it grutbringen fan 'e bern wie der doedestiden yn dy fermiddens tiid noch jild. Pas yn 'e tweintichste iuw mocht it in better ûnderrjochte en betelle manlike arbeidersbefolking barre om mem de frou thús te litten, sadat dy har útslutend talizze koe op it beävensearjen fan 'e húshâlding.
Lange tiid wie it sa dat famkes yn harren tinerjierren fan 'e eigen mem of yn in tsjinstferbân as faam learden hoe't se alle wurk as húsfrou opknappe moasten. Letter kaam dêr de húshâldskoalle by, dêr't famkes nei de legere skoalle in pear jier hinne giene. Fan 'e jierren sechstich fan 'e tweintichste iuw ôf begûn de tradisjonele rolferdieling tusken manlju en froulju lykwols stadichoan te ferdwinen. Dêrby wie de frouljusemansipaasje ûnder de Twadde Feministyske Weach fan beslissend belang, mar ek nije technyske ûntjouwings, lykas de waskmasine en de stofsûger, dy't it dwaan fan 'e húshâlding oansjenlik minder arbeidsyntinsyf makken, spilen dêrby in rol.
Oan it begjin fan 'e ienentweintichste iuw wurdt it yn Nederlân oer it algemien net mear akseptearre as manlju op 'e bank sitten geane en froulju alle húshâldlike wurk opknappe litte. Faak bestiet der in ôfsprutsen taakferdieling tusken de partners, wêrby't elts fan harren him taleit op dingen dêr't se talint foar hawwe (bgl. itensieden) of dy't se yn elts gefal net sa slim fine. Dêrby spilet ek in rol dat tsjintwurdich faak beide partners fan troude of gearwenjende pearen in baan hawwe (de saneamde twafertsjinners). Yn fermiddens dêr't men it wat rommer hat, wurdt dan faak ek in parttime-húshâldster oannommen, dy't in diel fan 'e húshâldlike taken oernimt en bekendstiet as in 'húshâldlike help', in 'help yn 'e húshâlding' of gewoan as in wurkster.
Amandus- en Blasiustsjerke (Waregem)
Skiednis
Waregem wie al sûnt 1119 in selsstannige parochy en yn 1984 waarden resten fan in romaansk tsjerkje fûn. It gyng om in trijeskippich krústsjerkje, wêrfan't noch in pear dielen yn de hjoeddeiske tsjerke bewarre bleaun binne. Yn 1189 foel it patronaatsrjocht ta oan it Us-Leaffrouwekapitel fan Doarnik.
De tsjerke rekke yn 1488 by de opskuor tsjin Maksimiliaan fan Eastenryk skeind, mar in diel fan de tsjerkeskat koe rêden wurde. Noch foar 1500 fûn de bou fan in nije toer plak. Ek waard it romaanske sydskip ôfbrutsen en ferfongen foar in nij sydskip dy't like breed wie as it middenskip. Tusken 1797 en 1824 waard it smelle noardlike skip ôfbrutsen en ek troch in breed skip ferfongen. Sa ûntstie de hjoeddeiske halletsjerke, Tusken 1839 en 1843 waard tsjerke nei it westen ta 12 meter langer makke.
Yn de Earste Wrâldkriich rekke de tsjerke slim skansearre en yn 1923-1924 folge in weropbou neffens in ûntwerp fan Maurice Allaert.
Arsjitektuer
De tsjerke is in trijeskippige halletsjerke mei in pseudodwersskip en krusingstoer. Oan wjerskanten fan de gevel steane treptuorren. De tsjerke is boud fan Doarnikske sânstien en de fjouwerkante krusingstoer is fan Balegemse stien.
Ynrjochting
De ynrjochting is yn klassisistyske styl en datearret fan 1775-1777. Ut de 18e iuw datearje ek de bychtstuollen en de kommunybank. De tsjerke besit in skilderij út 1650 fan Cornelis de Vos mei de foarstelling dat Jezus fan it krús wurdt ôfnommen.
Oargel
It hjoeddeiske oargel waard oarspronklik yn 1905 boud troch S. van Bever út Laken. Nei de skea fan de Earste Wrâldkriich moast it ynstrumint renovearre wurde. Yn 1990 waard it oargel mei gebrûk fan it âlde piipwurk folslein ferboud troch de firma Thomas út Stavelot.
Grace Cathedral
De Grace Cathedral is in tsjerke op de Nob Hill yn 'e Amearikaanske stêd San Francisco. It is de katedraal fan it episkopaalkse bisdom Kalifornje. Eartiids foel de hiele steat Kalifornje ûnder it bisdom, mar tsjintwurdich allinne noch in part fan de San Francisco Bay Area.
Alle jierren bringe in soad toeristen de katedraal in besite fanwegen de mozaïeken fan Jan Henryk de Rosen, in replika fan Ghiberti's fergulde Poarten fan it Paradys, twa labyrinten, de brânskildere ramen, it alterstik fan Keith Haring yn de Aids-kapel, it midsiuwske en moderne tsjerkemeubilêr, it karriljon mei 44 klokken, de trije oargels en de ferneamde koaren fan de katedraal.
Skiednis
De skiednis begûn mei it stiftsjen fan in parochy yn 1849 yn de tiid fan de Kalifonyske goudkoarts. In earste lytse kapel waard yn 1849 boud en in tredde tsjerke waard ferneatige troch it fjoer dat folge op de grutte ierdskodding fan 1906. De bankier en spoarwei-baron William Henry Crocker joech syn ferwoastge eigendommen op Nob Hill oan it bisdom om dêr in nije katedraal te bouwen, dy't de kongregaasje en de namme fan de oanbuorjende parochy oernaam. De katedraal waard fanôf 1928 yn Frânsk-goatyske styl boud neffens it ûntwerp fan Lewis P. Hobart. De foltôging fûn plak yn 1964.
Op 28 maart 1965 preke Martin Luther King yn de katedraal yn it ramt fan de festiviteiten om de foltôging fan de katedraal hinne. Likernôch 5.000 minsken harken nei de preek. It duorre 2ol 37 jier om de tsjerke wer sa fol te krijen en dat barde mei de betinkingstsjinst fan 11 septimber 2001.
Ynterieur
De katedraal hat in grutte samling wurk fan de oarspronklik út Poalen ôfkomstige keunstner Jan Henryk de Rosen mei û.o. in muorremozaïek út 1932 efter it retabel yn de Chapel of Grace, de foarstellings fan de Hillige Famylje mei de trije kenings en de hoeders yn de Chapel of Nativity út 1946. De Rosen foege der ek in lyts ôfbyld fan syn hûs út syn bernetiid yn Warsjau oan ta. Op in lytsere skaal skildere De Rosen de panelen foar it âlde heechalter, dy't no te sjen binne yn de Chapel of St. Francis, it kolumbarium fan de tsjerke. it meast opfallende wurk fan De Rosen binne de muorreskilderings fan histoaryske foarfallen yn it sydskip út de jierren 1949-1950.
Ghiberti's Poarten fan it Paradys
Yn it haadportaal hingje twa grutte doarren mei foarstellings út de Hillige Skrift. Se wurde yn 'e regel Ghirberti's doarren neamd om't it replika's binne fan de doarren dy't Lorenzo Ghiberti makke foar it baptistearium fan de dom fan Florâns. Yn de Twadde Wrâldkriich waarden de doarren út it baptistearium helle om se te behoedzjen foar bombardeminten, mooglik ek om de keunstsamling fan Hermann Göring oan te foljen en se waarden ferstoppe yn in ferlitten tunnel. Der binne doe replika's fan de doarren makke, dy't letter troch de filantroop Charles D. Field oankocht waarden. Dy replika's waarden mei it skip nei San Francisco transportearre, dêr't se in plak krigen yn de doe krekt foltôge katedraal, krekt op 'e tiid foar de wijing yn 1964.
Labyrint
Yn de flier fan de katedraal is in labyrint oanlein, lykas it midsiuwske labyrint fan de katedraal fan Chartres yn Frankryk. By it folgjen fan it patroan fan it labyrint soe immen yn in mediative steat reitsje. Op it binnenhôf bûten de katedraal is in twadde labyrint oanlein.
Ramen
De katedraal besit in oerflan fan 677 m² oan brânskildere ramen. Oan de mear as 1100 ôfbylde persoanen fan Adam en Eva oant Albert Einstein wurken ferskate renomearre keunstners mei. Twaentritich ramen waarden yn de jierren 1930-1966 troch de Amearikaan Charles Connick ûntwurpen. De roasfinsters yn de gevel tusken de tuorren en yn de transepten binne it wurk fan de Frânsman Gabriel Loire en dat jildt ek foar de ramen fan John Glenn, Thurgood Marshall, Jane Addams, Robert Frost en Albert Einstein.
Aids-kapel
De Aids-kapel waard yn 2000 wijd ta neitins oan de likernôch 20.000 slachtoffers yn San Franciscanen fan de sykte aids. De kapel is ynterreligieus en yn de kapel binne njonken kristlike ek symboalen fan oare religy's oan te treffen. Sintraal yn de kapel stiet in alter fan Keith Haring mei de namme The life of Christ'. It waard krekt foltôge doe't Keith Haring sels oan de sykte ferstoar.
Karriljon
In rynske jefte fan Nathaniel T. Coulson, in út Cornwall ôfkomstige makelde, makke de oanskaf fan in karriljon mooglik. Doe't er yn 1875 yn San Francisco oankaam fernaam er dat de katedraal gjin klok hie. Alhoewol't er net fan deselde tsjerke wie, sette er útein mei sparjen foar klokken foar de katedraal. Nei in libben lang sparjen koe er syn dream wiermeitsje mei de bou fan in noardlike toer om dêr klokken yn ûnder te bringen. Noch foar't de toer ôf wie kamen de klokken al oan en se krigen earst op Treasure Island in plak op de Golden Gate International Exposition fan 1939-1940. It karriljon spile foar it earst yn 'e toer op krystnacht 1940 en waard yn 1943 offisjeel ynwijd. It bestiet út 44 troch Gillett & Johnston yn Ingelân getten klokken.
Weel en Braken
Weel en Braken is  de namme fan in wip- en poldermûne yn it Noard-Hollânske Obdam. De mûne bemealle foarhinne de polder mei deselde namme.
Oant 1966 hold Weel en Braken de polder droech. Dêrnei waard it wurk oernommen troch in pear elektrysk oandreaune pompkes. in pear jier letter nei de ruilferkaveling mei peilferleging yn 1970 rekke de mûne de bemeallingsfunksje hielendal kwyt. Yn 1972 waard de mûne oan de gemeente Obdam ferkocht en sûnt de restauraasje fan 1972-1973 draaide de mûne wer regelmjittich.
De mûne moast yn 2008 fanwegen de minne steat fan it wjukkekrús stilset wurde. Yn 2012 binne nije roede stutsen. De mûne hat in flecht fan 19,50 meter.
Eigner is tsjintwurdich de Stifting De Westfryske Mûnen (Stichting De Westfriese Molens).
Mockumentary
In mockumentary (útspr.: [mɔkju'mɛntəɹi], likernôch: "mokjû men turry") is in film of tillefyzjeprogramma wêryn't fiktive foarfallen presintearre wurde yn 'e styl fan in dokumintêre, sadat der in soarte fan parody ûntstiet. De term 'mockumentary' is in gearlûking fan 'e Ingelske wurden to mock, dat "bespotte" betsjut, en dockumentary, "dokumintêre". Mockumentarys kinne sawol komysk as dramatysk fan aard wêze, hoewol't de komyske foarm fierwei it measte foarkomt. Dramatyske mockumentarys lykje der in protte op, mar moatte net betize wurde mei it dokudrama, wêryn't wiere foarfallen beskreaun wurde mei in kombinaasje fan dramatyske en dokumintêre eleminten.
Chicklit
Chicklit (in ôfkoarting foar it Ingelske chick literature, "literatuer foar mokkels") is in foarm fan sjenrefiksje dy't op humoristyske en lichthertige wize wichtige kwestjes behannelet oangeande de moderne frou. Dit sjenre waard populêr yn 'e twadde helte fan 'e 1990-er jierren, doe't chicklit-titels boppe-oan yn 'e bestsellerlisten stiene en útjouwerijen nije ymprints oprjochten om har eksklusyf op it útjaan fan wurken fan dit sjenre ta te lizzen.