cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hendrik C. van de Hulst
Libben
Yn de Twadde Wrâldoarloch berekkene er, ynspirearre fan Jan Hendrik Oort, dat wolken fan neutraal waterstof yn us Molkweistelsel elektromagnetyske strieling mei in golflingte fan 21 sintimeter útstjoere moasten. Dy strieling waard yn 1951 ek yndie ûntdutsen en yn 'e mande mei Oort en Christiaan Alexander Muller sette Van de Hulst út ein mei in projekt dat it neutrale wetterstof yn it Molkenpaad yn kaart bringe moast. De spiraalfoarmige struktuer fan it Molkenpaad waard dêrtroch foar it earst fêstlein.
Tusken 1948 en 1984 wie Van de Hulst ferbûn oan de Universiteit Leien, earst as lektor en fân 1952 ôf as gewoan heechlearaar. Hy levere in wichtige bydrage op it mêd fan radio-astronomy en ek oan nasjonale en ynternasjonale organisaasjes op it mêd fan romteûndersyk. Van de Hulst krige yn 1955 de Henry Draper Medal, yn 1964 de Rumford Medal, yn 1978 de Bruce Medal en yn 1995 de Karl Schwarzschild Medal. 'Planetoïde 2413 van de Hulst' is nei him ferneamd en '2412 Wil' is nei syn oare helte ferneamd. Hy wie lid fan de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen (KNAW).
Van de Hulst waard 1958 der earste presidint fan COSPAR, in nije ynternasjonale organisaasje foar romteûndersyk. Teffens wie er nau belutsen by de oprjochting fan de Jeropeeske Romtefeartorganisaasje ESA en spile er in rol fan belang by it ta stân kommen fan it Europeeske Romtefeartûndersyk en Technologysintrum ESTEC yn Noardwyk yn Súd-Hollân.
Promovendussen
Promovendy fan Van de Hulst binne ûnder oare Gart Westerhout (1958), Alexander Ollongren (1962), Harm Habing (1968), Vincent Icke (1972), Elly Dekker (1975), Wim Hermsen (1980), Tim de Zeeuw (1984) en Marijn Franx (1988).
CBS (telefyzjenetwurk)
CBS (útspr.: [si:bi:'ɛs], likernôch: "sii-bii- es "; eins CBS, Inc.) is in Amerikaansk Ingelsktalich nasjonaal kommersjeel radio- en tillefyzjenetwurk dat útstjoerd fia de eter. De namme 'CBS', dy't sûnt 1974 offisjeel is, komt fuort út 'e ôfkoarting fan 'e histoaryske namme Columbia Broadcasting System (letterlik: "Columbia Omropstelsel"). It bedriuw waard yn 1927 oprjochte en hat syn haadkertier yn it CBS-gebou yn New York, wylst de wichtichste tillefyzjestudio's fêstige binne yn it CBS Broadcast Center yn New York en it CBS Studio Center yn Los Angeles. Omreden fan syn logo, dat sûnt 1951 yn gebrûk is, wurdt CBS ek wol it Eye Network ("Eachnetwurk") neamd. It is ien fan 'e 'Grutte Trije' Amerikaanske tillefyzjenetwurken, yn 'e mande mei ABC en NBC. It bedriuw is it wichtichste ûnderdiel fan 'e CBS Entertainment Group, in difyzje fan Paramount Global (foarh. ViacomCBS).
Skiednis
CBS waard op 27 jannewaris 1927 yn Chicago troch talinte-agint Arthur Judson oprjochte ûnder de namme United Independent Broadcasters (UIB). It bedriuw rekke finansjeel lykwols al rillegau yn swierwaar, en yn april 1927 moast it fan it bankrot rêden wurde troch de Columbia Phonograph Company, de memme-ûndernimming fan platemaatskippij Columbia Records. Op 18 septimber 1927 waard it sadwaande omneamd ta it Columbia Phonographic Broadcasting System, dat op dat stuit útstjoerde oer fyftjin radiostasjons. It oan 'e gong hâlden fan it radionetwurk koste lykwols hast mear as dat it opbrocht, en tsjin ein 1927 besleat de Columbia Phonograph Company om it bedriuw te ferkeapjen. Dat krige begjin 1928 syn beslach, doe't Columbia Phonograph en Judson it hiele netwurk oerdiene oan 'e bruorren Isaac en Leon Levy, de eigners fan it radiastasjon WCAU yn Philadelphia, en harren sakepartner Jerome Louchheim.
Om't net ien fan 'e trije nije eigners de deistige lieding oer it radionetwurk op him nimme woe, stelden se dêrfoar de 26-jierrige William S. Paley oan, in soan fan in rike sigaremagnaat út Philadelphia, dy't skoanfamylje fan 'e Levy's wie. No't de platemaatskippij neat mear mei it radionetwurk út te stean hie, paste Paley de namme oan ta 'Columbia Broadcasting System'. Hy leaude sterk yn 'e macht fan reklame op 'e radio, mei't de ferkeap fan 'e 'La Palina'-sigaren fan syn famylje mear as ferdûbele wie nei't er syn heit safier krigen hie om radiostjoertiid te keapjen. Yn septimber 1928 kocht Paley Louchheim út en waard er mei 51% fan 'e oandielen de mearderheidseigner fan CBS. Tsjin 1929 stjoerde it radionetwurk al út oer 47 radiostasjons.
Yn septimber 1929 sleat Paley in oerienkomst mei filmstudio Paramount Pictures, wêrby't dat bedriuw 49% fan 'e oandielen fan CBS krige yn ruil foar de betelling fan $5 miljoen oer in perioade fan fjouwer jier. Dêrmei soe CBS foarearst in stevich finansjeel fûnemint krije. Der wie praat fan om it radionetwurk om te neamen ta Paramount Radio. Betingst fan 'e oerienkomst wie wol dat CBS yn 1931 en 1932 sels in winst fan yn totaal $2 miljoen makke. Dat liek gjin probleem oant in moanne letter de Beurskrach fan 1929 plakfûn. Paley en syn ûnderhearrigen wiene doe troch harren kontraktuële ferplichtings twongen om ûnder it begjin fan 'e Grutte Depresje yn trije jier $2 miljoen gear te bringen, en ûnder dy drege omstannichheden ûntstie CBS yn syn moderne foarm. Paley-en-dy slaggen yn harren opset, en boppedat wie it op in hier nei bankrot geande Paramount yn 1932 twongen om syn belang yn CBS werom te ferkeapjen.
Yn 'e Krisisjierren naam CBS it op tsjin konkurrint NBC, dy't 'falsk spile' troch twa parallelle radionetwurken te ûnderhâlden, NBC Red (it moderne NBC) en NBC Blue (dêr't yn 'e 1940-er jierren ABC út fuortkaam). Troch slûchslim belied wie Paley NBC lykwols te fluch ôf, en al rillegau waard CBS útstjoerd oer mear radiostasjons as NBC Red of NBC Blue. It gie sa goed mei CBS, dat it netwurk yn 1938 sels de American Record Corporation (ARC) oankeapje koe, de doetiidske memme-ûndernimming fan 'e eigen eardere ynvestearder Columbia Records. Datselde jiers iepenen sawol CBS as NBC studio's yn Hollywood om talint út 'e dêr fêstige filmyndustry oan te lûken.
Yn 'e 1940-er jierren berikte it súkses fan CBS in absolút hichtepunt, nettsjinsteande, of miskien wol tanksij, it útbrekken fan 'e Twadde Wrâldoarloch. Troch de rantsoenearring fan papier yn 'e Feriene Steaten koene bedriuwen net of folle minder gebrûk meitsje fan advertinsjes yn kranten en tydskriften om harren produkten oan 'e man te bringen. Ynstee joegen se harren jild doe út oan reklamespotsjes op 'e radio, en dêr profitearre CBS fan. Yn 1942 waard troch it Amerikaanske Kongres boppedat in wet oannommen dy't reklame-útjeften ôflûkber fan 'e belestings makke, en dêrtroch stiene sels de autoprodusinten (dy't op dat stuit gjin produkten hiene om te ferkeapjen, om't harren fabriken brûkt waarden foar de produksje fan legermaterieel) yn 'e rige om radioprogramma's te sponsorjen. CBS waard yn 'e 1950-er jierren en earder wol it 'Tiffany Netwurk' neamd, ferwizend nei de hege kwaliteit fan 'e programma's dy't ûnder it bewâld fan William S. Paley útstjoerd waarden (it warehûs Tiffany & Co. is yn 'e Feriene Steaten ferlykber mei De Bijenkorf yn Amsterdam).
Fan 1 july 1941 ôf stjoerde CBS net inkeld mear op 'e radio út, mar ek op 'e tillefyzje. CBS brocht troch de jierren hinne tige súksesfolle programma's op 'e Amerikaanske tillefyzje, dy't ek om utens bekend waarden. Dêrûnder wiene komeedzjesearjes as I Love Lucy, The Beverly Hillbillies, Gilligan's Island, All in the Family, M*A*S*H, Murphy Brown, The Nanny, Everybody Loves Raymond, The King of Queens, Becker, Still Standing, Two and a Half Men, How I Met Your Mother, Rules of Engagement, The Big Bang Theory, 2 Broke Girls, Mike & Molly en Man with a Plan. Ek stjoerde CBS detektivesearjes út, lykas Magnum, P.I. en Murder, She Wrote, en in protte bekende plysjesearjes, wêrûnder Kojak, Cagney & Lacey, Walker, Texas Ranger, Nash Bridges, Cold Case, Without a Trace, Criminal Minds, NCIS mei de spin-offrigen NCIS: Los Angeles en NCIS: New Orleans, The Mentalist, CSI: Miami, CSI: NY, Elementary en Hawaii Five-0. Under de dramasearjes dy't CBS troch de jierren hinne op 'e tillefyzje brocht, wiene soapsearjes as Dallas, Falcon Crest The Young and the Restless en The Bold and the Beautiful, westernsearjes as Gunsmoke, en Dr. Quinn, Medicine Woman, en ek de science fiction-tillefyzjesearje The Twilight Zone, de sjoernalistyksearje Lou Grant, de aksjesearje The Dukes of Hazzard, de sikehûssearje Chicago Hope, it rjochtbankdrama Judging Amy, de fantasytillefyzjesearje Ghost Whisperer en de politike drama's The Good Wife en Madam Secretary. Oare tige súksesfolle programma's fan CBS wiene praatprogramma's as The Late Show with David Letterman, The Late Show with Stephen Colbert en The Late Late Show with James Corden, de aktualiteiterubryk 60 Minutes en de realityprogramma's Survivor, Big Brother en The Amazing Race.
Wurkwize
It radionetwurk fan CBS, CBS Radio, gie yn 2017 op yn Entercom. Hoewol't oandielhâlders fan Paramount Global in mearderheidsoandiel fan 72% yn Entercom yn 'e hannen hawwe, hat CBS sûnt gjin inkeld radiostasjon mear yn direkt besit. Wol makket it bedriuw noch altyd radioprogramma's oan foar it radionetwurk fan Entercom, en bestiet der ek op oare wurkmêden in nauwe kontraktueel fêstleine gearwurking.
Op it mêd fan tillefyzje stjoert CBS anno 2020 oer de eter út fia 15 eigen tillefyzjestasjons en 228 selsstannige tillefyzjestasjons dy't in kontraktueel fêstleine bân mei CBS ûnderhâlde, ferspraat oer alle fyftich Amerikaanske steaten, twa ûnynkorporearre territoaria fan de Feriene Steaten, it Distrikt Columbia, en ek yn Bermuda en Sint-Finsint en de Grenadinen. Sokke selsstannige stasjons hjitte yn it Amerikaanske tillefyzjejargon affiliates ("affiliëarden"). Sadwaande hat CBS yn 'e Feriene Steaten in nasjonaal berik fan 96%, en fia affiliates dy't útstjoere deunby de noardgrins kin de stjoerder ek yn grutte dielen fan súdlik Kanada ûntfongen wurde.
Op 'e eigen tillefyzjestasjons stjoert CBS 87½ oeren yn 'e wike út. Op 'e tillefyzjestjoerders fan syn affiliates stjoert CBS út op primetime, yn 'e iere jûn, trije oeren op moandei oant en mei sneon en fjouwer oeren op snein. Dat komt út op 22 oeren yn 'e wike. Dêrnjonken stiet it de affiliates frij om al of net de CBS-programmearring fan moarns 10.00 oant middeis 15.00 oere út te stjoeren as se dat wolle. Dêrby giet it benammen om tillefyzjekwissen as The Price Is Right en Let's Make a Deal, soapsearjes as The Young and the Restless en The Bold and the Beautiful, en it praatprogramma The Talk. De rest fan 'e stjoertiid wurdt folle troch de affiliates sels, mei regionaal nijs en oare eigenmakke of yn syndikaasje útstjoerde programma's.
Hollânske Isel
thumb|Lokaasje Hollânske Isel thumb|Hollânske Isel yn [[Aldewetter (Oudewater)]]
De Hollânske Isel (Nederlânsk en offisjeel: Hollandse IJssel of ferâldere Hollandsche IJssel) is in ôfspjalting fan de Ryndelta dy't fan de rivier de Lek by Nieuwegein westlik rint troch Iselstein, Gouda, Kapelle oan de Isel en Krimpen oan de Isel en einiget yn de Nije Maas.
De namme "Isel" komt fan it Germaansk i sala, dat "tsjuster wetter" betsjut.
Yn tiden fan floeden fan de Noardsee, koe it wetter troch de Nije Wetterwei nei de Hollanske Isel streame om dêr leech lizzend lân ûnder te strûpen. By de Deltawurken waard in stielen konstruksje makke, dy't yn inkelde minuten it wetter keare koene. Dy beskermingsbouwurken waarden boud oan de mûning fan de Hollânske Isel yn 1957.
Sint-Katarinakleaster
It Sint-Katarinakleaster (Gryksk: Ὴονὴ τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης ) is in Gryksk-otterdoksk kleaster op it skiereilân Sinaï oan de noardlike foet fan de Djebel Musa (Berch fan Moazes) yn de nei de hillige Katarina ferneamde stêd Sint-Katarina. It op in hichte fan 1528 meter boppe seenivo lizzende kleaster stiet op de list fan it UNESCO-wrâlderfgoed. Boud tusken 548 en 565 is it ien fan de âldste noch funksjonearjende kleasters fan 'e wrâld.
It Katarinakleaster waard boud yn opdracht fan Justinianus I op it plak fan de Kapel fan de Baarnende Toarnbosk, dy't earder Helena fan Konstantinopel bouwe liet op it plak wêfan't hja tocht dat it de bibelske berch Hoareb wie dêr't Moazes de stim fan God hearde yn in baarnende strûk, de berch dêr't God in ferbûn mei de minske sleat en oan Moazes de Tsien Geboaden joech. It plak is dêrom foar kristenen, moslims en joaden in hillich plak.
Tichteby leit de Djebel Katarina (Katarinaberch), mei 2.642 de heechste berch op it skiereilân en it plak dêr't neffens de oerlevering Katarina fan Aleksandrje nei har martlerdea troch ingels te rêste lein waard oant muontsen har omskot dêr letter ûntdutsen.
Skiednis
Yn de 7e iuw waarden útsein it Katarinakleaster alle oare kristlike kleasters fan de Sinaï ferneatige. De swiere muorren út de earste helte fan de 6e iuw beskermen it kleaster en omklamje noch altiten it hjoeddeiske kompleks. Oars as mei oare kleasters en tsjerken yn it Hillige Lân bleau it kleaster ek letter troch de iuwen hinne frij fan plondering en geweld. It kleaster joech sels tastimming om yn de tiid fan de Fatimiden (909-1171) binnen de kleastermuorren njonken de tsjerke in moskee te bouwen. Sa slaggen de abten fan it kleaster der yn om beskerming te krijen fan de islamityske hearskers en noch altiten besit it kleaster in soad âlde dokuminten, dêr't dy beskerming yn fêstlein waard. De moskee rekke yn de ottomaanske tiid bûten gebrûk en yn ferfal, mar waard oan it begjin fan de 20e iuw restaurearre.
Oant de 20e iuw wie de tagong ta it kleaster troch in iepening heech yn de bûtenmuorren fan it kompleks.
It kleaster is ûnôfhinklik en de abt fan it kleaster, dy't keazen wurdt troch it Bruorskip fan de Sinaïtyske Oarder, hat de status fan aartsbiskop. De aartsbiskop wurdt troch it Gryksk Otterdokske Patriarchaat fan Jeruzalim ynwijd en wennet sûnt de lêste iuwen yn Kaïro. Besittings op Kreta, Syprus en oare Grykske eilannen soargje der foar dat it kleaster finansjeel ûnôfhinklik is.
Op 18 april 2017 foelen striders fan Islamityske Steat in plysjepost tichteby it kleaster oan. By de oanfal waarden ien plysjeman fermoarde en trije ferwûne, mar it slagge de ferdigening om de IS-striders op de flecht te jeien.
Bibleteek
De kleasterbibleteek bewarret de op ien nei grutste samling fan iere kodices en manuskripten fan 'e wrâld. Allinne de bibleteek fan it Fatikaan hat der noch mear. De kolleksje bestiet út Grykske, Arabyske, Koptyske, Hebriuwske, Armeenske, Arameeske en Kaukasysk-Albaneeske teksten.
Yn maaie 1844 en febrewaris 1859 besocht Constantin von Tischendorf it kleaster om dêr ûndersyk te dwaan en ûntduts doe de Codex Sinaiticus út de 4 iuw, yn dy tiid it âldste hast folslein bewarre manuskript fan de Bibel. De kodeks waard yn 1869 oan Ruslân ferkocht en yn 1933 ferkocht Stalin de kodeks oan it British Museum. Tsjintwurdich wurdt de kodeks útstald yn de British Library yn Londen. Yn de kleasterbibleteek waard yn 2009 noch in fragmint fan de Codex Sinaiticus ûntdutsen.
Yn febrewaris 1892 fûn Agnes Smith in palimpsest dat bekend waard as it Syriac Sinaiticus. Tegearre mei har suster Margaret Dunlop Gibson gyng hja mei in team gelearden werom nei it kleaster om it te fotogravearjen en it te ûntsiferjen. It manuskript is noch âlder as de Codex Sinaiticus en mei net mist wurde by it begripen fan de skiednis fan it Nije Testamint. It is noch altiten yn it besit fan it kleaster.
It kleaster hat ek in kopy fan de beskermingsbrief fan Mohammed, wêryn't de islamityske profeet syn beskerming oan it kleaster skonk.
De meast wichtige manuskripten binne tsjintwurdich op film set of digitalisearre en tangonklik foar ûndersyk.
Ruth Bader Ginsburg
Ruth Bader Ginsburg (útspr.: [ɹuθ ˈbe:ʲdəɹ ˈɡɪnzbɜːɹɡ], likernôch: " rûz bee -dur ginz -burk"; berne as: Joan Ruth Bader; New York, 15 maart 1933 – Washington, D.C., 18 septimber 2020) wie in Amerikaansk jurist dy't yn 1980 ta rjochter beneamd waard en fan 1993 oant har ferstjerren as lid fan it Heechgerjochtshôf fan 'e Feriene Steaten tsjinne. Doe't se yn 'e 1990-er jierren troch presidint Bill Clinton nominearre waard foar it Heechgerjochtshôf, stie se bekend as immen mei tuskenbeiden politike opfettings en as in konsensusbouster. Meitiid skode Ginsburg lykwols almar mear op nei links en waard se de leafling fan it progressive diel fan 'e Amerikaanske befolking, wylst de konservativen har ferspijden. Har ferstjerren oan kanker, inkele wiken foar de presidintsferkiezings fan 2020, kaam foar de progressiven op in bysûnder ûngelokkich momint, mei't it de Republikeinen yn 'e gelegenheid stelde om in konservative opperrjochter foar har yn it plak te beneamen.
Jonkheid en oplieding
Joan Ruth Bader (letter Ginsburg) waard yn 1933 berne yn it Beth Moses Hospital yn 'e New Yorkske borough Brooklyn, as de dochter fan Joadske âlden. Har heit, Nathan Bader, wie in ymmigrant út Odessa, yn 'e Oekraïne, dy't nei de Feriene Steaten oerkommen wie doe't dat foar de Earste Wrâldoarloch noch diel útmakke fan it Keizerryk Ruslân. Har mem, Celia Amster, wie berne yn New York út âlden dy't út 'e Poalske stêd Krakau kamen, doe't dy noch yn Eastenryk-Hongarije lei. Ginsburg hie in âldere suster, Marylin, dy't mei seis jier oan harsensfluesûntstekking ferstoar doe't Ginsburg sels noch mar fjirtjin moannen âld wie. De Baders hearden ta de konservative streaming fan it joadendom, en sa waard Ginsburg ek grutbrocht.
Doe't Ginsburg letter nei de legere skoalle gie, kaam se dêr yn in klasse mei ferskate oare famkes dy't Joan hieten; om betizing te mijen begûn men har doe by har middelnamme Ruth te neamen. Har mem Celia fitere o sa oan dat Ginsburg goed ûnderwiis krige. Celia hie sels trochleare wollen, mar hie dêr de kâns net ta krigen om't ynstee har broer te studearjen stjoerd wie en der gjin jild oer wie foar in oplieding foar har. Foar har dochter woe se goedmeitsje wat harsels ûntholden wie, sadat Ginsburg leararesse skiednis wurde koe. Ginsburg koe goed meikomme en makke op har fyftjinde de middelbere skoalle ôf. Se studearre dêrnei oan 'e Universiteit fan Cornell, yn Ithaca (New York), dêr't se op har santjinde yn 'e kunde kaam mei Martin D. Ginsburg. In moanne nei't se yn maaie 1954 ôfstudearre wie mei in bachelorgraad yn bestjoerskunde, troude se mei him.
Karriêre
Oan it begjin fan har karriêre as juriste hie Ginsburg swierrichheden om oan wurk te kommen. Opperrjochter Felix Frankfurter wiisde har bgl. yn 1960 as assistinte ôf fanwegen har geslacht, nettsjinsteande it feit dat se sterk oanrikkemandearre waard troch Albert Martin Sacks, in foaroansteande heechlearaar rjochten oan 'e Universiteit fan Harvard. Doe't se yn oanmerking kaam foar in post as assistinte fan rjochter Edmund L. Palmieri yn New York, drige heechlearaar Gerald Gunther fan 'e Columbia Universiteit dermei dat er Palmieri nea wer advys oer in assistint jaan soe as er Ginsburg net oannaam, wat er doe mar die. Fan 1961 oant 1963 wie Ginsburg as ûndersykster ferbûn oan 'e Columbia Universiteit. Om mei Anders Bruzelius in boek te skriuwen oer it sivyl rjocht yn Sweden learde se Sweedsk en die se ûndersyk oan 'e Universiteit fan Lund. Neitiid waard se yn 1963 oansteld as heechlearaar rjochten oan 'e Rutgers Universiteit yn New Brunswick (Nij-Jersey), in funksje dy't se oant 1972 beklaaide.
Ginsburg wie yn 1970 ien fan 'e oprjochters fan 'e Women's Rights Law Reporter, it earste rjochtetydskrift yn 'e Feriene Steaten dat him eksklusyf talei op it berjochtsjen oer frouljusrjochten. Fan 1972 oant 1980 wie se heechlearaar rjochten oan 'e Columbia Universiteit en dêrnjonken wie se fan 1977 oant 1978 ek ferbûn oan 'e Universiteit fan Stanford, yn Kalifornje. Yn 1972 wie Ginsburg ien fan 'e oprjochters fan it Frouljusrjochteprojekt fan 'e American Civil Liberties Union (ACLU). Dêr wie se ek yn behelle as abbekate, en tsjin 1974 hie se dielnommen oan mear as 300 rjochtsaken op it mêd fan geslachtsdiskriminaasje fan froulju. Fan 1973 oant 1976 brocht se persoanlik seis fan sokke saken foar it Amerikaanske Heechgerjochtshôf, wêrfan't se yn fiif gefallen yn it gelyk steld waard.
Yn april 1980 waard Ginsburg troch de Amerikaanske presidint Jimmy Carter nominearre foar it rjochterskip oan it hôf fan berop yn it Distrikt Columbia. Op 18 juny fan dat jier waard se yn dat amt troch de Amerikaanske Senaat beneamd. Yn har tiid by it hôf fan berop krige Ginsburg de reputaasje fan immen dy't as it heal koe nei konsensus socht en der tuskenbeiden politike opfettings op nei hold. Presidint Bill Clinton nominearre har yn juny 1993, op oanrieden fan 'e doetiidske minister fan Binnenlânske Saken Janet Reno, foar in sit yn it Heechgerjochtshôf fan 'e Feriene Steaten. Ginsburg waard op 3 augustus 1993 as sadanich beneamd troch de Senaat, mei 96 stimmen tsjin 3, wêrnei't se op 10 augustus ynsward waard. Se ferfong yn it Heechgerjochtshôf Byron White, dy't (frijwillich) mei pinsjoen gien wie. Se wie de twadde froulike Amerikaanske opperrjochter, nei Sandra Day O'Connor.
Yn 'e earste jierren fan har opperrjochterskip skreau Ginsburg de mearderheidsmienings (fûnissen) fan it Heechgerjochtshôf foar ferskate wichtige rjochtsaken, lykas United States v. Virginia (1996), Olmstead v. L.C. (1999), en Friends of the Earth, Inc. v. Laidlaw Environmental Services, Inc. (2000). Neigeraden dat se langer opperrjochter wie, skode se stadichoan mear op fan 'e midden nei it progressive diel fan it Heechgerjochtshôf. Fral doe't se tusken O'Connor har pinsjonearring yn 2006 en de oanstelling fan Sonia Sotomayor yn 2009 de iennichste froulike opperrjochter wie, waard se wat langer wat mear útsprutsen yn har mienings. Har ôfwikende miening yn 'e saak Ledbetter v. Goodyear Tire & Rubber Co. (2007) joech nei't it skynt de oanset ta de Lilly Ledbetter Fair Pay Act, in wet dy't yn 2009 troch presidint Barack Obama ynsteld waard om 'e salariskleau tsjin te gean.
Troch har hertstochtlike ôfwikende mienings yn ferskaten fan soksoarte saken groeide Ginsburg yn 'e 2000-er jierren en de iere 2010-er jierren út ta de leafling fan progressyf Amearika, en teffens ta it skrikbyld foar de konservativen. Se kaam bekend stean ûnder har inisjalen RBG (in beskate eare yn 'e Feriene Steaten, mei foargongers as FDR, JFK en MLK). Troch in rjochtestudint waard se by túltsjes "The Notorious R.B.G." ("De Beruchte R.B.G.") neamd, in ferwizing nei de rapper The Notorious B.I.G.. Dat wie in bynamme dy't beklibbe en dy't se letter sels omearme.
Priveelibben
Ginsburg troude op 23 juny 1954 mei Martin H. Ginsburg, dy't letter namme makke as in ynternasjonaal aktyf abbekaat dy't spesjalisearre wie yn belestingrjocht. Hja wennen foar it meastepart yn New York, mar nei't Ginsburg yn 1980 rjochter waard yn Washington, D.C., ferfearen se dêrhinne. Se krigen twa bern: Jane C. Ginsburg (b. 1955), dy't anno 2020 heechlearaar rjochten oan 'e Georgetown Universiteit yn Washington, D.C. is, en James Steven Ginsburg (b. 1965), de oprjochter en algemien direkteur fan 'e platemaatskippij Cedille Records, dy't spesjalisearre is yn it opnimmen en útbringen klassike muzyk. Martin Ginsburg kaam op 27 juny 2010 te ferstjerren oan kanker, fjouwer dagen nei't hy en Ginsberg harren 56-jierrich houlik fierd hiene.
Sûnensswierrichheden en ferstjerren
By Ginsburg sels waard yn 1999 termkanker fêststeld; dat wie de earste fan fiif kear dat se oanhelle rekke mei kanker. De twadde kear wie yn 2009, doe't bliken die dat se alfleisklierkanker hie. Yn 2018 folge longkanker, yn 2019 waard by har op 'e nij alfleisklierkanker fêststeld, en nei't se yn jannewaris 2020 kankerfrij ferklearre wie, stiek de alfleisklierkanker yn maaie fan dat jier dochs wer de kop op. De ûnderskate soarten kanker waarden by Ginsburg behannele mei operative ferwidering fan tumoaren, folge troch gemoterapy en bestrieling.
Uteinlik kaam Ruth Bader Ginsberg op 18 septimber 2020 yn 'e âlderdom fan 87 jier yn Washington, D.C. te ferstjerren oan komplikaasjes fan har alfleisklierkanker. Se waard opbiere yn it gebou fan it Heechgerjochtshôf, dêr't nettsjinsteande de oangeande pandemy fan it koroanafirus tûzenen minsken delkamen om har de lêste eare te bewizen. Neitiid waard se oerbrocht nei it Kapitoal fan 'e Feriene Steaten, dêr't se ek opbiere waard, foar't se op it Nasjonaal Begraafplak Arlington, ûnder de reek fan Washington, D.C., njonken har man Martin begroeven waard.
Middelfart (gemeente)
De gemeente is yn it ramt fan de gemeentlike reorganisaasje fan 2007 ûntstien troch de gearfoeging fan de trije gemeenten Middelfart, Ejby en Nørre Aaby.
Starcross
Starcross is in plak en civil parish yn it distrikt Teignbridge, yn it Ingelske greefskip Devon, yn de regio Súdwest-Ingelân. It plak leit op de westkust fan it Exe-estuarium en hie 1.737 ynwenners yn 2011.
Middelfart (gemeente)
Haadplak fan de gemeente is de stêd Middelfart.
De gemeente Middelfart hat in ynwennertal fan 38.210 (01.01.2018) en is 405,09 km² grut.
Denise Dowse
Dowse ferstoar op 13 augustus 2022, yn 'e aldens fan 64 jier oan 'e gefolgen fan harsenfluesûntstekking.
Sint-Katarinakleaster
Ikoanen
Njonken de manuskripten besit it kleaster in grut tal net te ferfangen keunstwurken. Dêrûnder hat it kleaster in tige weardefolle samling fan iere ikoanen en liturgyske saken lykas kelken en relikwaria. De grutte ikoanenkolleksje bestiet út ikoanen wêrfan't de âldste 5e-iuwsk binne. It kleaster waard net beynfloede troch it byzantynske ikonoklasme en likemin yn de islamityske tiid ea plondere. It âldste ikoan fan in tema út it Alde Testamint wurdt dêr ek bewarre. It kleaster wie eartiids ek in wichtich sintrum foar de ûntwikkeling fan in hybride styl fan krúsfarderskeunst en hat noch altiten sa'n 120 13e iuwske ikoanen dy't dy styl fertsjintwurdigje, fierwei de grutste kolleksje yn syn soarte. Sûnt de jierren 1960 wurdt der wurke om de samling te katalogisearjen.
Katolikon
De 6e iuwske Transfiguraasjebasilyk leit op it leechste plak fan it kleaster en in brede trep liedt nei de 12e iuwske narteks. De dûbele doarren fan de basilyk út de tiid fan Justinianus binne fersierd mei foarstellings fan planten en bisten. It brede middenskip wurdt troch twaris seis pylders fan de smelle sydbeuken skieden. De basilyk hat in soad fan de oarspronklike dekoraasjes bewarre. It 6e iuwske mozaïek yn de apsis fan de transfiguraasje fan Kristus mei twa profeten en trije apostels wurdt as in masterwurk fan kristlike keunst beskôge. De dakbalken binne ryk bewurke en datearje ek fan Justinianus' basilyk. De fergulde ikonostase is in Kretenzysk wurk út 1612. Efter de ikonostase ûnder de apsis stiet de skryn foar Sint-Katarina mei har reliken. Nei skea troch in ierdskodding yn 1995 waard in restauraasje fan de katolikon útein set, dy't yn 2011 foltôge waard.
Njonken de katolikon hat it kleaster noch njoggen kapellen, wêrfan't de Kapel fan de Baarnende Toarnbosk foar pylgers wol de belangrykste is. Dy kapel grinzget oan de apsis en datearret út de 13e iuw. De tsjintwurdige kapel ferfong nei alle gedachten de kapel fan Helena. De binnenmuorren binne dekorearre mei blaugrien ierdewurk út Iznik. Fierders hingje der in soad ikoanen. De strûk tsjin de bûtenmuorre soe in leat wêze fan de oarspronklike toarnbeistrûk. Tsaar Aleksander II skonk yn 1871 de acht klokken foar de barokke klokketoer.
Hiromi Hara
(19 oktober 1958) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Mitsubishi Motors.
Rutger Jan Schimmelpenninck (1761-1825)
thumb|Rutger Jan Schimmelpenninck, riedpinsjonaris fan de Bataafske Republyk Rutger Jan graaf Schimmelpenninck (Dimter, 31 oktober 1761 – Amsterdam, 15 febrewaris 1825), hear fan Nijenhuis, Peckedam en Gellicum, wie in Nederlânsk jurist, ambassadeur en politikus, ûnder mear riedpinsjonaris fan it Bataafsk Mienebest.
Thomashûs
thumb|Thomashûs yn Brummen Thomashûs is in Nederlânsk netwurk fan wenfoarsjenningen op lytse skeal foar minsken mei in ferstanlike beheining.
Skiednis
It netwurk waard yn 2003 oprjochte troch Hans van Putten, dy't sels in soan mei in ferstanlike beheining hie, Thomas, dy't yn 2006 kaam te ferstjerren. Meidat er net tefreden wie mei it oanbod fan wenplakken foar ferstanlik handikapte persoanen yn soarchynstellingen, betocht Hans van Putten it konsept Thomashuizen.
Konsept
In Thomashûs biedt wenromte oan acht folwoeksenen mei in ferstanlike beheining. It hûs wurdt laat troch in troud pear of partners mei in fêste relaasje mei in profesjonele eftergrûn op it mêd fan handikeptesoarch. Sokke 'soarchûndernimmers' wenje sels yn it hûs. Elts Thomashûs is feitlik in selsstannich bedriuwke (franchise). Dat de groepslieders binne ek managers en kinne direkt ynspylje op de soarchfraach fan de bewenners nei eigen berekkening.
Der wurdt wurke neffens eigen rjochtlinen en kwaliteitseasken fan Thomashuzen Nederlân. Jierliks wurdt de kwaliteit hifke troch in ûnôfhinklike organisaasje. Yn 2011 wiene der 90 Thomashuzen yn Nederlân, ein 2014 wiene dat al 112 en yn 2022 118.
Op 28 maaie 2015 krige de formule Thomashuzen de NFV Franchise Trofee 2015 útrikt. Dy fakpriis foar franchiseformules wurdt alle jierren útrikt op de jierdei fan de Nederlandse Franchise Vereniging (NFV).
Fryslân
Yn Fryslân binne der Thomashuzen yn ûnder oaren Arum, Damwâld, Jirnsum, Mitselwier, Mûnein en Sumar.
Esperantujo
Esperantujo of Esperantio   betsjut letterlik "Esperantolân" of "Esperansje". It is in útdrukking dy troch guon sprekkers fan it Esperanto wurdt brûkt om de mienskip fan Esperanto-sprekkers of de Esperanto-beweging mei oan te tsjutten. As twa minsken Esperanto prate da wurdt sein dat se "yn" Esperantujo syn.
The Avengers (film út 2012)
The Avengers, ek bekend as Marvel's The Avengers en yn it Feriene Keninkryk en Ierlân útbrocht ûnder de titel Avengers Assembe, is in Amerikaanske superheldefilm út 2012 ûnder rezjy fan Joss Whedon, mei yn 'e haadrollen Robert Downey jr., Chris Evans, Mark Ruffalo, Chris Hemsworth, Scarlett Johansson en Jeremy Renner. De titel betsjut "De Wrekers", en is ûntliend oan 'e strip mei deselde namme fan Stan Lee en Jack Kirby dêr't de film op basearre is. It ferhaal giet oer in groep superhelden, ûnder wa Iron Man, Captain America, de Hulk en de healgod Thor, dy't gearroppen wurde troch Nick Fury, it haad fan 'e geheime tsjinst S.H.I.E.L.D., om tsjin te kearen dat Thor syn broer Loki de Ierde oan himsels ûnderwerpe sil troch in bûtenierdske ynvaazje út te lokjen. The Avengers wie de sechsde film yn it Marvel Cinematic Universe en folge as sadanich op Captain America: The First Avenger, út 2011. De film krige oer it algemien tige positive resinsjes fan 'e filmkritisy en groeide yn 'e bioskopen út ta in reuseftich kommersjeel súkses.
Plot
De healgod Loki hat in moeting mei 'de Oare', de lieder fan it bûtenierdske ras de Chitauri. Dyselde praat mei Loki ôf dat dy him de Tesseract bringe sil, in machtige enerzjyboarne fan ûnbekend potinsjeel, en yn ruil dêrfoar sil er Loki foarsjen fan in leger fan Chitauri, wêrmei't er de Ierde oan himsels ûnderwerpe kin.
Fury reäktivearret dêrop it 'Avengers Inisjatyf'. Spesjaal aginte Natasha Romanoff, oftewol Black Widow, reizget nei Kalkutta, dêr't se dr. Bruce Banner, oftewol de Hulk, rekrutearret om 'e Tesseract op te spoaren troch de gammastrieling dy't it ding útsmyt. Coulson giet nei Tony Stark, oftewol Iron Man, om him de resultaten fan it ûndersyk fan Selvig neirinne te litten. En Fury sels siket neieroankommen mei Steve Rogers, oftewol Captain America, fan wa't er wol dat dy de Tesseract weromstelle sil.
Yn Stuttgart stelt Hawkeye iridium dêr't Loki ferlet fan hat om 'e krêften fan 'e Tesseract te stabilisearjen, wylst Loki sels foar in ôflieding soarget. Dêrtroch rekket er behelle yn in gefjocht mei Captain America, Iron Man en Black Widow dat einiget mei syn oerjefte en finzenname. Wylst Loki nei de 'Fleandekkopter' brocht wurdt, it swevende fleandekskip dat as it haadkertier fan S.H.I.E.L.D. tsjinnet, arrivearret Thor, de broer fan Loki. Dyselde befrijt him, mei't er hopet him te bepraten om syn plannen op te jaan en mei werom te kommen nei Asgard. Nei in konfrontaasje mei Iron Man en Captain America stimt Thor dermei yn om Loki sels nei de Fleandekkopter te begelieden. Dêr wurdt Loki foarearst opsletten, wylst Banner en Stark besykje om 'e Tesseract te lokalisearjen, dy't Loki net by him hie doe't er finzennommen waard.
De Avengers reitsje ferdield, sawol oer wat se mei Loki oan moatte as oer de iepenbiering dat S.H.I.E.L.D. plannen hat om 'e Tesseract te brûken foar de ûntwikkeling fan wapens tsjin eventueel fijannige bûtenierdske wêzens. Wylst se noch ûnderinoar oan it redendielen binne, falle Hawkeye en de oare ta slaaf makke aginten de Fleandekkopter oan. Ien fan 'e reuseftige turbines dy't it skip yn 'e loft hâldt, wurdt sabotearre, en Captain America en Iron Man hawwe der de hannen fol oan om dy wer oan 'e gong te krijen en sa delstoarten fan 'e gigantyske fleanmasine foar te kommen. Banner feroaret yn 'e Hulk, dy't nei de Ierde weromfalt nei't er in fijannige strieljager besprongen en oan gruzeleminten slein hat. Black Widow nimt it mei tsjinnichheid op tsjin Hawkeye en wit him úteinlik bewusteleas te slaan, wêrmei't se de behearsking fan syn ferstân troch Loki ferbrekt. Underwilens wit Loki te ûntsnappen, wêrnei't er Coulson deadet en Thor deryn stjonke lit en fêstset yn syn eigen eardere sel, dy't er dan yn syn gehiel út 'e Fleandekkopter smyt.
Fury brûkt neitiid de dea fan Coulson om 'e Avengers derta te bringen gear te wurkjen as in team. Stark en Rogers beseffe dat it foar Loki net genôch is om harren ienfâldichwei te ferslaan; hy wol harren publyklik oermânsk wurde om syn rjocht op 'e hearskippij oer de Ierde te ûnderbouwen. Loki giet nei New York, dêr't er mei de Tesseract en in wjirmgatgenerator dy't Selvig foar him boud hat in wjirmgat iepenet rjocht boppe de Stark Tower, de wolkekliuwer dy't it haadkertier is fan Stark Industries, it bedriuw fan Stark. Troch dat wjirmgat kringt de float fan 'e Chitauri de atmosfear fan 'e Ierde binnen, wêrmei't de bûtenierdske ynvaazje úteinset.
Captain America, Iron Man, Black Widow, Hawkeye, de Hulk en Thor hastigje har nei New York om 'e wrâld tsjin 'e Chitauri te ferdigenjen. De Hulk jout Loki in wan bruien oant er wol omlyk wol. Black Widow giet nei de wjirmgatgenerator, dêr't de fan 'e ferstânsbehearsking troch Loki befrijde Selvig har fertelt dat inkeld de Tesseract de troch in enerzjyfjild beskerme generator útsette kin. Underwilens besykje de superieuren fan Fury út 'e Wrâldfeilichheidsried om in ein oan 'e ynvaazje te meitsjen troch in nukleêre raket op New York te smiten. Iron Man ûnderskept de raket en fljocht dermei troch it wjirmgat hinne, dêr't de ûntploffing it memmeskip fan 'e Chitauri ferneatiget. Dat hat ta gefolch dat alle Chitauri op 'e Ierde, dy't mei it memmeskip ferbûn binne, ek útskeakele wurde. It pak fan Iron Man rekket lykwols alle enerzjy kwyt, en hy falt werom troch it wjirmgat krekt as Black Widow dat ôfslút mei de Tesseract. De bewusteleaze Stark bliuwt yn frije fal, mar de Hulk fangt him op ear't er te pletter falle kin.
Yn 'e neisleep fan 'e striid fiert Thor sawol Loki as de Tesseract ôf nei Asgard. Ek de oare Avengers geane elts harren eigen wei, mar Fury bewissiget syn superieuren derfan dat er der alle fertrouwen yn hat dat se wer gearkomme sille as se op 'e nij nedich binne.
Produksje
The Avengers wie de sechsde film yn it Marvel Cinematic Universe en de lêste film fan 'e saneamde Phase 1. Hy folge op Captain America: The First Avenger, út 2011, en waard sels opfolge troch Iron Man 3, út 2013, de earste film fan Phase 2. The Avengers waard regissearre troch Joss Whedon nei in oarspronklik senario fan Zak Penn dat Whedon sels hielendal werskreaun hie. It skript wie úteinlik basearre op 'e strip The Avengers, fan Stan Lee en Jack Kirby.
As produsint wie Kevin Feige by it projekt belutsen út namme fan 'e Marvel Studios. Der wie foar The Avengers in mânsk budget fan $220 miljoen beskikber. De kamerarezjy waard fierd troch Seamus McGarvey, de filmmontaazje wie yn 'e hannen fan Jeffrey Ford en Lisa Lassek, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Alan Silvestri.
Opnamen
De opnamen sette op 25 april 2011 útein yn Albuquerque (Nij-Meksiko) yn 'e Albuquerque Studios. Yn augustus waard de produksje ferhuze nei Cleveland (Ohio), dêr't East 9th Street trochgie foar 42nd Street yn New York, it toaniel fan 'e klimaktyske gefjochtssênes. Nei fjouwer wiken yn Cleveland en noch twa dagen yn New York filme te hawwen, waarden de opnamen mids septimber 2011 foltôge mei guon binendoarsênes yn 'e Manhattan Beach Studios yn Manhattan Beach (Kalifornje). Yn 'e postproduksje waarden mear as 2.200 special effects oan The Avengers tafoege.
Distribúsje
De distribúsje fan The Avengers waard fersoarge troch Walt Disney Studios Motion Pictures, de distribúsjepoat fan The Walt Disney Company, dêr't de Marvel Studios ûnderdiel fan binne. De film gie op 11 april 2012 yn premiêre yn it El Capitan Theatre yn Hollywood en iepene dêrnei op 4 maaie yn 'e Amerikaanske bioskopen. It byhearrende soundtrackalbum waard op 1 maaie 2012 útbrocht troch platemaatskippij Hollywood Records. The Avengers kaam op 25 septimber fan dat jier út op dvd en blu-ray, en teffens as digitale download.
Untfangst
The Avengers krige fan 'e filmkritisy oer it algemien tige positive resinsjes. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie de film in tige heech goedkarringspersintaazje fan 91%, basearre op 358 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Tanksij in skript dat de klam leit op 'e minsklikheid fan 'e helden […] docht [de film] net ûnder foar syn hype en leit er de latte heger foar takomstige films fan Marvel." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle The Avengers in goedkarringspersintaazje fan 69%, basearre op 43 resinsjes.
Opbringst
The Avengers brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $623,4 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $895,5 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $1.518,9 miljoen, oftewol rom $1,5 miljard. Ofset tsjin it budget fan $220 miljoen betsjut dat in winst fan $1.298,9 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie The Avengers de meast opbringende film fan 2012 en de op twa nei meast opbringende film aller tiden (nei Avatar út 2009 en Titanic út 1997).
Prizen
The Avengers waard yn 2013 nominearre foar sawol de Oscar as de BAFTA yn 'e kategory bêste special effects. De film waard ek nominearre foar 6 Saturn Awards, wêrfan't er de prizen wûn foar bêste science fiction-film, bêste regisseur, bêste byrol fan in akteur (Clark Gregg) en bêste special effects. The Avengers waard nominearre foar de Nebula Award foar bêste dramatyske presintaasje en wûn de Hugo Award foar bêste lange dramatyske presintaasje. De film waard fierders nominearre foar 2 Annie Awards (wêrfan't er 1 wûn); 3 Critics' Choice Awards (gjin oerwinnings); 5 Empire Awards (gjin oerwinnings); 6 MTV Movie Awards (wêrfan't er 3 wûn); 13 People's Choice Awards (wêrfan't er 3 wûn); 11 Teen Choice Awards (wêrfan't er 2 wûn); en 6 Kids' Choice Awards (gjin oerwinnings).
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen
Skiednis
Fanôf 1924 oant de Spullen fan 1964 waard der alinne sprongen op de Grutte delgong. Yn 1964 waard de gewoane delgong op it Olympyske Programma opnommen. De twadde fernijing kaam yn 1988 doe't der in lannewedstriid by kaam. Krekt foar de Spullen fan Fenkoever waard bekend dat der by de Spullen fan 2014 yn Sotsy it skânsspringen foar froulju op it programma komt.
Medaljespegel
De top tsien fan lannen dy't by it Skânsspringen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen. bywurke yn 2014
Boppe-Merwede
thumb|Lokaasje Boppe-Merwede thumb|De Merwedebrêge oer de Boppe-Merwede by Gorkum
De Boppe-Merwede is de bopperin fan de rivier de Merwede en de fuortsetting fan de Waal yn West-Nederlân. It wetter begjint by kastiel Loevestein, dêr't de Waal en de Maas eartiids gearrûnen en dêr't de histoaryske grins tusken Gelre en Hollân leit. De Boppe-Merwede foarmet de grins tusken de provinsjes Súd-Hollân en Noard-Brabân. De rivier ferliest fan Werkendam en Boven-Hardinxveld ôf it grutste part fan syn wetter oan de groeven Nije Merwede en hjit fan dat punt ôf Under-Merwede. De totale lingte fan de Boppe-Merwede is 8,8 kilometer.
It Merwedekanaal ferbynt de Boppe-Merwede yn Gorkum mei de rivier de Lek in Fianen.
Nomarch
Nomarch is in oantsjutting foar in regionaal gûverneur yn it Alde Egypte. It is eins fan oarsprong in Gryksk wurd, fan νομάρχης, nomarches, dat "gûverneur" betsjut, gearstald út νομός, nomos, "provinsje" of "distrikt", en άρχης, archos, "hearsker". Dy oantsjutting datearret út it Hellenistysk Tiidrek; de lânseigen Egyptysktalige oantsjutting foar itselde bestjoersamt wie heri-tep a’a. Der wiene 42 nomargen, ien foar eltse provinsje of nomos (Egyptysk: sepat).
De dokumintearring fan 'e ferdieling fan Egypte yn nomoi kin weromfolge wurde oant it regear fan farao Djoser, yn 'e Trêde Dynasty fan Egypte, om 2670 f.Kr. hinne, en giet nei alle gedachten noch folle fierder tebek, oant de predynastike keninkriken fan 'e Nyldelling. Yn 'e perioade fan it Alde Ryk wienen de nomargen ferantwurdlik foar saken as wetterhúshâlding, feetelling, rjochtspraak en lânbouproduksje. Yn 't earstoan wiene hja troch de farao oanstelde amtners, dy't yn 'e Fjirde Dynasty noch om 'e farao hinne begroeven waarden.
Yn 'e dêropfolgjende dynastyen krigen se lykwols grêven yn harren eigen nomos, wat derop tsjut dat se ûnôfhinkliker fan 'e farao waarden. Under de Sechsde Dynasty rekke it sintraal gesach yn Egypte ferswakke en waard it nomarchskip in oererfbere titel. Fan dy tiid ôf krigen de nomargen almar mear autonomy en begûnen se har te hâlden en dragen as regionale keninkjes. Yn it Earste Tuskentiidrek waard de autonomy folslein, doe't de farao's harren gryp op 'e nomoi suver hielendal ferlearen en Egypte min ofte mear yn 42 selstannige steatsjes útinoar foel.
Herfoarme tsjerke (Boelensloane)
De herfoarme tsjerke oan de Boelenswei is in earder tsjerkegebou yn Boelensloane.
Skiednis
De tsjerke waard yn 1852 boud as herfoarme tsjerke en yn 1980 troch de herfoarme tsjerkfâldij fan Surhústerfean fan de hân dien.
Hjoeddeisk gebrûk
Tsjintwurdich docht de tsjerke tsjinst as aula. De oarspronklike banken binne net mear oanwêzich. Yn it gebou stiet in elektroanysk Omegan oargel.
Bysûnderheden
By de tagong fan de tsjerke hawwe de Pleatslike Belangen fan 'e doarpen Boelensloane en Houtigehage in plakette mei de nammen ta neitins fan de slachtoffers fan de Twadde Wrâldkriich ophong.
Josephine Tewson
Josephine Ann Tewson (Londen, 26 febrewaris 1931 - Londen, 18 augustus 2022) wie in Ingelsk aktrise. Se waard benammen bekend troch har rol fan nerveuze buorfrou Elizabeth yn de sitcom Keeping Up Appearances út 1990-1995 (yn Nederlân útstjoerd as Schone Schijn).
Nordfyn (gemeente)
Nordfyn is in gemeente yn it noarden fan it eilân Fún yn de Deenske regio Súd-Denemark.
De gemeente is yn it ramt fan de gemeentlike reorganisaasje fan 2007 ûntstien troch de gearfoeging fan de trije gemeenten Søndersø, Otterup en Bogense.
It gemeentehûs fan Nordfyn stiet yn Bogense.
De gemeente Nordfyn hat in ynwennertal fan 29.516 (01.01.2018) en is 452,72 km² grut.
Grutte Priis Formule 1 fan Austraalje 2010
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Austraalje 2010 yn Melbourne op 28 maart 2010. It wie de twadde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2010. Hy waard op de Albert Park Circuit hâlden. De race waard hâlden oer 58 omgongen, op it 5,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 307,6 kilometer.
Pierre Jean Baptiste Charles van der Aa
Biografy
Hy waard út in luthersk predikantelaach yn Haarlim berne as soan fan Christianus Carolus Henricus van der Aa (1718-1793) en boaske 1790 mei Francisca Adriana Bartha van Peene; sy krigen fiif bern. Twa dêrfan waarden skriuwers: Mr. Christianus Petrus Eliza Robidé van der Aa (1791-1851) en Abraham Jacob van der Aa (1792-1857), bekend om syn Aardrijkskundig en Biografisch Woordenboek. Nei har ferstjerren boaske er yn 1799 mei Antoinette Catharina "Simon Thomas" by wa't er noch twa bern krige.
Van der Aa waard al yn 1789 abbekaat yn Amsterdam, dêr't er krewearre foar de omkear fan 1795. It jier dêrop waard er baljuw fan Amstellân en wie er fan 1797 oant 1805 sekretaris fan Nieuwer-Amstel. De riedspinsjonaris Rutger Jan Schimmelpenninck, mei wa't er it op steatkundich mêd net iens wie, joech him dien, wêrnei't er him as abbekaat yn Leien festige. Dat bleau er en sette him ek oan de skriuwerij. De nammen fan syn beide oare helten, Simon Thomas en Van Peene, binne as bynamme as pseudonym bekend bleaun.
Njonken tal fan rjochtsgelearde wurken skreau er ek: Handboek voor de jongelingschap (Amsterdam 1802); Aanspraak in dichtmaat bij het heugelijk vredefeest (Amsterdam 1802); Redevoering over den minst geachten stand in den Burgerstaat (Amsterdam 1802) en Kleine gedichtjes voor zeer jonge kinderen (Amsterdam 1803).
Crosby, Stills, Nash & Young
Crosby, Stills, Nash & Young is in groep fan fjouwer sjongers en lietsjeskriuwers dy ’t sûnt 1969 regelmjittich meielkoar spylje. De groep bestiet út de Amerikanen David Crosby (berne 14 augustus 1941) en Stephen Stils (3 jannewaris 1945), de Brit Graham Nash (2 febrewaris 1942) en somtiden de Kanadees Neil Young (12 novimber 1945). Sy steane foaral bekind om harren close-harmony sjongen, mar sy spylje ek wol rûgere gitaarrock.
Skiednis
David Crosby komt út de band The Byrds, Stephen Stills en Neil Young út Buffalo Springfield en Graham Nash út the Hollies. Harren muzyk wurdt beynfloede troch rock, folk en country. Alle fjouwer muzikanten hawwe har eigen stijl en in werkenber stimlûd. Meastentiids sjonge hja har eigen lietsjes en de oaren sjonge mearstimmich mei.
By de Kent State University yn Ohio waarden yn maaie 1970 by in demonstraasje tsjin it regear fjouwer studinten deasketten. Neil Young hat dêr in liet oer skreaun, dat sy mei har fjouweren útbrocht hawwe. Yn 1971 waarden der  konsertopnamen fan in tournee útbrocht op it dûbelalbum “Four Way Street”. Nei dy tournee foel de group útelkoar mei drank- en drugsproblemen en gongen de leden alle fjouwer har eigen paad. Hja spilen wikseljend as solist, duo, trio of kwartet.
De mannen begongen yn de simmer fan 1974 oan in nije tournee, mei as begelieders Tim Drummond (basgitaar), Russ Kunkel (drums) en Joe Lala (perkusje). Se hienen in soad sukses, mar der wienen ek wer nije swierrichheden op it mêd fan de persoanlike relaasjes. Tidens de optredens brûkten sy alle fjouwer in soad kokaine. Fan dy tour ferskynde fjirtich jier letter in box mei opnamen fan in konsert yn it Wembley Stadium.
Crosby, Stills en Nash kamen yn 1976 mei har trijen wer by elkoar. Sy brochten har nije album “CSN” út. De opnames foar it folgjende album “Daylight again” duorren folle langer as de bedoeling wie, omdat David Crosby wraksele mei syn drugsgebrûk. Uteindlik song hy mar op in pear ferskes mei. Der stienen twa hits op dat album, “ Wasted on the way” (Nash) en “Southern cross” (Stills). Yn 1983 makken se mei har trijen it album “Allies” dat gjin sukses waard. Yn 1986 krige David Crosby in finzenis straf fan njoggen moanne foar drugs- en wapenbesit.