cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nancy Reagan
First lady fan 'e Feriene Steaten
Davis wie folop belutsen by de presidintskampanjes fan 1976, doe't Reagan it by de Republikeinske foarferkiezings ôflizze moast tsjin 'e sittende presidint Gerald Ford (dy't dêrnei de ferkiezings ferlear fan 'e Demokraat Jimmy Carter), en dy fan 1980, doe't Reagan de Republikeinske nominaasje yn 'e wacht sleepte en koarte metten makke mei Carter. Yn jannewaris 1981 waard Davis sadwaande first lady fan 'e Feriene Steaten, wat se acht jier, oant 1989, bliuwe soe. right|thumb|150px|Nancy Davis Reagan op kampanje tsjin [[drugsgebrûk (1987).]]
As presidintsfrou kaam Davis op 'e nij yn opspraak doe't se besleat om al it porslein fan it Wite Hûs te ferfangen, nettsjinsteande it feit dat dat betelle wie mei privee-donaasjes. Se brocht yn 'e presidintsresidinsje in kennedy-eske glamour werom dy't der fral ûnder it regear fan Carter, doe't ynformaliteit foar master opsloech, ûntbrutsen hie. Fierders loek ek har belangstelling foar haute couture (djoere eksklusive moade) in protte oandacht en krityk.
Davis hie in grutte ynfloed op har man en spile bytiden aktyf in rol by Reagan syn beneamings fan lju op amtlike en diplomatike posten, en ek by guon fan syn regearingsbesluten. Se ûnderstipe aktyf de Oarloch tsjin de Drugs (War on Drugs) dy't Reagan yn 1982 útrôp, mei in kampanje tsjin rekreätyf drugsgebrûk ûnder de namme "Just Say No" ("Sis Gewoan Nee"). Dat wurdt noch altiten beskôge as har wichtichste inisjatyf as first lady.
Geandewei Reagan syn presidintskip hold de parse op mei Davis te omskriuwen as in assistinte fan 'e presidint, en begûn men har ynstee te karakterisearjen as in ferburgen macht efter de troan. Sels besocht se dat te ûntstriden, mar dêrby spriek har eigen hâlden en dragen har tsjin. Hoewol't se in omstriden first lady wie, hie oan 'e ein fan Reagan syn presidintskip dochs 56% fan 'e Amerikanen in posityf byld fan har (wylst 18% har yn in negatyf ljocht seach, en de rest gjin miening hie).
Lettere jierren
Nei't har man begjin 1989 presidint-ôf wurden wie, setten de Reagans harren nei wenjen yn in filla yn 'e rike Losanzjelynske wyk Bel Air. Davis rjochte noch datselde jiers de Nancy Reagan Foundation op, wêrmei't se har striid tsjin drugs fuortsette. Teffens skreau se yn 1989 har autobiografy, My Turn: The Memoirs of Nancy Reagan ("No Bin Ik oan Bar: De Memoires fan Nancy Reagan").
Yn 1994 waard by Reagan de sykte fan Alzheimer fêststeld, wat makke dat er geastlik stadichoan ôftakele ta oanboazjende demintens. Meitiid begûn er in klúznersbestean te lieden, mei't Davis frijwol eltsenien by him wei hold. Neffens har soe har man leaver hân hawwe dat men jin him tebinnen brocht sa't er west hie foar't er mei syn geastlike krupsje oanhelle rekke. Sels hie Davis yn oktober 1987 boarstkanker hân, dat se oerwûn hie troch in boarstôfsettingsoperaasje te ûndergean.
Nei't Reagan yn 2004 einlings en te'n lêsten ferstoarn wie, ûntpopte Davis har mei 83 jier ta aktiviste foar it troch presidint George W. Bush ferbeane stamselûndersyk, yn 'e hope dat sok ûndersyk útkomst biede kin foar Alzheimer-pasjinten. Yn 2009 priizge se presidint Barack Obama, doe't dy it ferbod op stamselûndersyk weromdraaide.
Oflevering
In ôflevering is in gearhingjende narratologyske ienheid binnen in grutter dramatysk wurk. In synonym is it wurd episoade (fan it Aldgrykske ἐπεισόδιον, epeisodion), dêr't oarspronklik it sprutsen materiaal mei oantsjutten waard tusken twa lieten of oades yn in Aldgrykske trageedzje. Mei 'ôflevering' wurdt tsjintwurdich yn 'e regel ferwiisd nei in diel út in tillefyzjesearje of in minysearje. De moderne betsjutting fan 'episoade' is breder as 'ôflevering', sadat der ek mei ferwiisd wurde kin nei in passaazje út in toanielstik of in film of út in haadstik fan in boek.
Under sandet
Under Sandet ("Under it Sân"; Ingelsktalige, ynternasjonaal brûkte titel: Land of Mine) is in Deensk-Dútske film út 2015. De film is skreaun en regisearre troch Martin Zandvliet en ferhellet it ferhaal fan jonge Dútske kriichsfinzenen, dy't de opdracht krije om mei harren bleate hannen twa miljoen minen oan de westlike kust fan Jutlân út te graven. It is ien fan de swarte siden út de skiednis fan Denemark nei de Twadde Wrâldkriich. De film is op in grut tal festivals ûnderskieden en wûn yn 2016 trije European Film Awards.
Eftergrûn
De westlike kust fan Jutlân foarme yn de Twadde Wrâldkriich ûnderdiel fan de Atlantikwall, dy't fan Noarwegen oant de kust fan Spanje lei. Doe't de Dútsers yn maaie 1945 harren posysjes opjoegen lieten hja in soad efter; oan de kust hiene hja oeral minen begroeven. Allinne al yn it gebiet fan de noardlike Waadsee leine tsientûzenen minen. Rûsd wurdt dat yn 1947 likernôch 61.000 minen ûnskealik makke binne.
Nei 4 maaie droegen de Ingelsen de Dútske kriichsfinzenen oan de Denen oer. Oannommen wurdt dat der mear as 2.000 Dútske soldaten ynset waarden om de minen oan de westlike kust te ferwiderjen. Hast de helte fan dy soldaten fûnen by it nuodlike wurk de dea of rekke ferwûne. Guon fan harren wiene noch tige jong.
Produksje
De produksje fan de film hie in budget fan 35,5 miljoen Deenske kroanen en waard û.o mooglik makke troch stipe fan it Deenske Filmynstitút en de gemeente Varde, dy't in kilometerslang strân oan de westlike kust fan Jutlân hat en hope it jild fan de ynvestearing werom te krijen troch ekstra toerisme. De opnames setten op 30 juny 2014 útein en einigen op 2 augustus 2014 en binne makke yn 'e omkriten fan Blåvand en yn Oksbøllejren by Varde.
In wichtige ynspiraasjeboarne foar de film wie it boek Under tvang ("Under twang"), in útjefte út 1998 fan de histoarikus Helge Hagemann. It boek dokumintearret dat likernôch 2.000 Dútske kriichsfinzenen de opdracht krigen om de westlike kust fan Jutlân frij te meitsjen fan oardel miljoen minen. Hy beskriuwt hoe't de Dútsers op harren bûk troch it sân krûpten, mei houten stokken de minen sochten en mei harren bleate hannen de minen útgroeven. Hja wiene net foar dat wurk oplaat en moasten ûnder hege druk wurkje. It Museum van Varde kocht de dekor's en sammele in soad ynformaasje oer dat haadstik fan de skiednis. De film waard oanlieding fan in útstalling dat diel útmakket fan it gruttere ferhaal oer de Atlantikwall yn in nij museum, it Tirpitz-museum, dat yn Blåvand boud waard en werfan't in diel ynrochte is oer it romjen fan de minen.
Hanneling
De Ingelsen drage hûnderten fakentiden tige jonge Dútske kriichsfinzenen oer oan de Denen. Hja krije de opdracht om de lânminen te romjen, dy't de Dútsers yn de besetting yn it sân fan Jutlân's kust begroeven hiene. De Deenske sesjant, Carl Leopold Rasmussen (Roland Møller) hat de lieding fan in Dútske divisy en sit noch fol lilkens oer de fiif jier lange besetting fan de nazy's. Hy jout lieding oan de jonge Dútsers yn in missy dy't harren allegear it libben kostje kin. Foar Carl is it net allinne in striid fan libben op dea, mar ek fan haat, fersoening en lang om let ferjouwing.
Kadar
Kadar (Ar: قدر) of lotsbestimming is yn de islam ien fan de pylders fan leauwen. It omfiemet de Godlike foarbeskikking. Troch moslim Teologen wurdt hjir lykwols net allegear deselde betsjutting oan jûn.
It fûnemint foar de kadar leit yn de Koran, lykas Soera Hud 123 en inkele Ahadith. Neffens ien fan de tradysjes soe God noch foardat de Skepping dien waard alles optekkene hawwe op in Tafel. Neffens in oare tradysjes sil in ingel foar de berte fan eltse minske festlizze hokker sekse dy krijt, syn bertedei, it wurk wat er dwaan sil en syn stjerdei.
It insha'Allah (fert.: 'as God it wol') kin weromlaat wurde oant de kadar. Neffens de measte teologen beskikt de minske oer in frije wil, mar sil God lang om let beslisse.
Grutte Priis Formule 1 fan Kanada 2000
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Kanada 2000 yn Montreal op 18 juny 2000. It wie de achtste fan 17 races fan de Formule 1 yn 2000. Hy waard op it Circuit Gilles Villeneuve hâlden. De race waard hâlden oer 69 omgongen, op it 4,4 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 305 kilometer.
Keerlke-Pries
De Keerlke-Pries is de wichtichste Eastfryske priis oangeande fertsjinsten yn it Eastfrysk Plat. Hy wurdt troch de feriening Ostfreeske Taal útjûn. Keerlke is de namme fan it byldsje foar it stedshûs yn Lier, makke troch byldhouwer Christian Eisbein, dy't basearre is op de romanfiguer mei deselde namme fan Wilhelmine Siefkes. Mei de priis krije persoanen en ynstellings in plom foar harren ynset foar it befoarderjen fan it Eastfrysk Plat.
D. Ivan Dykstra
D. Ivan Dykstra (folút: Duke Ivan Dykstra; Platte (Súd-Dakota), 15 maart 1915 – Wooster (Ohio), 28 febrewaris 1999) wie in Amerikaansk predikant, teolooch, publisist en heechlearaar filosofy fan etnysk Frysk komôf. Hy wie in soan fan 'e yn Nederlânske ymmigrantefermiddens yn 'e Feriene Steaten bekende útjouwer, skriuwer en predikant Broer Doekeles Dykstra.
Libben en karriêre
Dykstra waard yn 1915 berne yn Platte, yn 'e Amerikaanske steat Súd-Dakota, as de soan fan 'e yn Nederlânske ymmigrantefermiddens yn 'e Feriene Steaten bekende útjouwer, skriuwer en predikant Broer Doekeles Dykstra (1871-1955) en dy syn frou Nellie Schippers (1890-1975). Hy groeide op yn Iowa en studearre yn 1935 ôf oan it Hope Kolleezje yn Holland, yn 'e steat Michigan, mei in bachelorstitel yn filosofy. As studint wied er dêre behelle yn 'e aktiviteiten fan 'e YMCA en de Addison Literary Society. Yn 1938 behelle er oan it Western Theological Seminary yn Holland in twadde bachelorstitel, diskear yn 'e teology, en yn 1945 promovearre er oan 'e Universiteit fan Yale yn dyselde stúdzjerjochting.
Op 25 juny 1941 troude Dykstra mei Kathryn Wisse (1920-2013) út Lodi, yn Nij-Jersey, dy't fan mingd Dútsk-Slowaaksk etnysk komôf wie. Hja kamen mei-inoar yn 'e kunde doe't Dykstra yn Lodi as kandidaat preke. Neitiid wennen se fan 1941 oant 1947 yn Stone Ridge, yn 'e Hudsondelling fan New York, dêr't Dykstra dûmny wie. Se krigen twa soannen, Brian James (1942) en Darrell Ivan (1945-2006).
Yn 1947 waard Dykstra oan it Hope Kolleezje oansteld as heechlearaar Gryksk, en yn 1950 as heechlearaar filosofy, in funksje dy't er 27 jier lang ferfolje soe, oant er yn 1977 in stap tebek die. Fan 1964 oant 1979 fersoarge Dykstra foar tûzenen studinten de kolleezjes filosofy dy't in ferplichte ûnderdiel foarmen foar in stúdzje yn 'e rjochting fan 'e frije keunsten. Dêrfoar stalde er sels in syllabus gear mei as titel Understanding of Human Enterprise. Teffens skreau er in biografy fan syn heit, Broer Doekeles Dykstra, mei as titel B.D.: A Biography of My Father, the Late Reverend B.D. Dykstra, dy't yn 1982 publisearre waard troch de Wim B. Eerdmans Publishing Co. fan Grand Rapids as diel 10 yn 'e histoaryske rige oer de Herfoarme Tsjerke yn Amearika.
Yn 1970 waard D. Ivan Dykstra troch de feriening fan âld-studinten fan it Hope Kolleezje in Distinguished Alumni Award takend, foar âld-studinten dy't har bysûnder fertsjinstlik makke hawwe foar de Amerikaanske maatskippij. Yn 1977 ûntfong er de Hope Outstanding Professor Educator (HOPE) Award fan 'e ôfskienimmende lichting studinten fan it Hope Kolleezje, foar treflike dosinten en heechlearaars. Datselde jiers wied er ûnder de 1.200 Amerikaanske mienskipslieders dy't útnûge waarden om nei de federale haadstêd Washington, D.C. te kommen en dêr diel te nimmen oan 'e formaasje fan in nasjonaal komitee fan Amerikanen dy't foarstanners wiene fan 'e ratifikaasje fan it Panamakanaalferdrach. Nei't er yn 1980 mei pinsjoen gien wie, loek Dykstra him mei de frou werom yn Wooster, yn 'e steat Ohio, dêr't er yn 1999 yn 'e âlderdom fan 83 jier kaam te ferstjerren.
Wilco thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg (1664-1704)
Wilco baron thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg (Eanjum, 1664 - mooglik Rinsumageast, 4 febrewaris 1704) wie mei-frij- en erfhear fan It Amelân en grytman
Wilco waard berne op Holdingastate as soan fan Georg Wilco thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg en fan Helena Maria thoe Schwartzenberg. As jonkje krige er in militêre oplieding, en krige de rang fan luitenant-kolonel. Mei syn beide susters wie hy eigener fan de hearlikheid It Amelân. Op 18 july 1689 waard hy grytman fan Barradiel, en wenne op de Eysingastate yne Rinsumageast, dy't er opknappe liet. Wilco hie in sit yn alle hege kolleezjes. Sa wie hy fan 1695 oant syn ferstjerren lid fan Deputearre Steaten fan Fryslân. Fan 1700 ôf wie hy lid fan de Provinsjale Rekkenkeamer fan Fryslân. Op 26 april 1686 troude hy yn Doanjum mei Fedt Sophia fan Goslinga (1660-1726), in dochter fan Johan fan Goslinga, grytman fan Frjentsjerteradiel en Fed Sophia fan Cammingha. Se krigen fjouwer bern, wêrûnder Georg Wolfgang, Jan Sicco en Michael Onuphrius. Hy ferstoar fjirtich jier âld op 4 febrewaris 1704, mooglik yn Rinsumageast.
Sesiliatsjerke (Lekkum)
De Sesiliatsjerke (Ceciliakerk) of de Tsjerke fan Lekkum is de protestanske tsjerke fan Lekkum (gemeente Ljouwert). De tsjerke is in ryksmonumint.
Skiednis
De tsjerke waard yn 1778 boud en ferfong doe de âlde midsiuwske tsjerke dy't wijd wie oan Sint-Sesilia, de beskermhillige fan de musisi. De âlde sealtektoer waard oan it ein fan de 19e iuw ferfongen troch in nije toer mei spits. De preekstoel en de hearebank datearje út de bouperioade fan de tsjerke. Yn de flier fan de tsjerke lizze in tal grêfsarken en in midsiuwske sarkofaachdeksel fan Bremer sânstien.
Sûnt 2015 wurde der njonken de wênstige protestanske tsjinsten op snein ek op alle earste saterdeis fan de moanne eucharistyfierings fan de Ald-katolike Tsjerke fierd.
Rotten Tomatoes
Skiednis
De oprjochter fan Rotten Tomatoes wie Senh Duong, in studint oan 'e Universiteit fan Kalifornje, Berkeley en in fanatike fan fan akteur Jackie Chan, dy't alle resinsjes fan Jackie Chan-films sammele hie dy't er besette koe. Hy betocht dat it ferhipte handich wêze soe as der in webside bestien hie dy't dat sammeljen fan resinsjes foar him die. Sa kaam er op it idee om Rotten Tomatoes te begjinnen, wat er op 12 augustus 1998 as in projekt foar syn frije tiid die. De earste film dy't er op syn webside opnaam, nei't er it ramtwurk opset hie, wie Your Friends & Neighbors (1998).
Sesiliatsjerke (Lekkum)
Klokken
De liedklokken fan de âlde toer bleaune bewarre. Se binne en 1512 en 1548 getten troch de bruorren Van Wou en soannen.
Oargel
It oargel yn de Lekkumer tsjerke waard yn 1828 boud troch de Ljouwerter oargelbouwer Luitjen Jacob van Dam. Yn 1913 waarden inkelde registers ferfongen troch oare registers. By in restauraasje yn 1984 waard de disposysje fan it oargel troch Bakker & Timmenga yn de oarspronklike steat werom brocht.
Rotten Tomatoes
Skiednis
Rotten Tomatoes wie fuortendaliks in súkses, mei't it inisjatyf neamd waard troch Netscape, de siikmasine Yahoo! en yn 'e krante USA Today, mei as gefolch dat der 600 oant 1.000 unike besikers deis delkamen. Sadwaande frege Duong nei ferrin fan tiid syn mei-studinten Patrick Y. Lee en Stephen Wang om by te springen. It trio besleat om harren stúdzjes ôf te brekken en harren foltiids ta te lizzen op Rotten Tomatoes. Dat waard formeel as bedriuw by de pleatslike keamer fan keaphannel ynskreaun op 1 april 2000.
Gernot de Vries
Gernot de Vries (Völlenerfehn 26 oktober 1925 - Auwerk 21 febrewaris 2012) wie in Eastfrysk dûmny en skriuwer.
Hy wie dûmny yn de tsjerkegemeente Auwerk-Kirchdorf. Syn op anekdoatyske wize yn de Platdútsk skreaune ferhalen om it haadfiguer Lamke Pannkook hinne waarden yn East-Fryslân in populêr folksboek, dy't it doarpslibben sjen liet. Dêrnjonken skreau er it Eastfrysk wurdboek Platdútsk-Heechdútsk.
Rotten Tomatoes
Skiednis
Yn juny 2004 ferkochten de trije eigners Rotten Tomatoes oan IGN Entertainment foar in net bekendmakke bedrach. IGN sels waard yn septimber 2005 oankocht troch Fox Interactive Media, in dochterûndernimming fan mediabedriuw News Corp. Yn jannewaris 2010 ferkocht IGN Rotten Tomatoes oan it ynternetbedriuw Flixter, dat yn 2011 yn 'e hannen kaam fan filmstudio Warner Bros. Yn febrewaris 2016 waard Flixter, Rotten Tomatoes ynbegrepen, oankocht troch Fandango Media, in joint venture fan Warner Bros. (30%) en NBCUniversal (70%). Nei de oername troch Fandango waarden nasjonale ferzjes fan Rotten Tomatoes yn it Feriene Keninkryk, Yndia en Austraalje opdoekt. De iennichste noch aktive bûtenlânske ferzje fan 'e website is sûnt dy tiid de Meksikaanske ferzje Tomatazos.
Wurkwize
De stêf fan Rotten Tomatoes sammelet alle online-resinsjes fan in film of tillefyzjeprogramma, ynsafier't dy skreaun binne troch renommearre resinsinten. Dêrnei stelt de stêf foar eltse resinsje fêst oft dy posityf ("farsk") is, oanjûn mei in ikoantsje fan in reade tomaat, of negatyf ("rottich"), oanjûn mei in ikoantsje fan griene stikkensmiten tomaat. It tal resinsjes wurdt dan teld (soms wol 300 of mear foar grutte nije films) en dan wurdt der in 'goedkarringspersintaazje' fêststeld foar de film of it tillefyzjeprogramma, troch it tal positive resinsjes te dielen troch 1% fan it totale oantal resinsjes. As it persintaazje dat út dy berekkening komt 60% of heger is, kriget de film of it tillefyzjeprogramma it etiket "farsk", mar is de útkomst minder as 60%, dan wurdt de film of it tillefyzjeprogramma "rottich" neamd.
Rotten Tomatoes omfiemet ek in beheinde gearfetting fan 'e trant fan alle brûkte resinsjes mei-inoar, en koarte sitaten út eltse brûkte resinsje, dy't tagelyk tsjinje as in link nei de eigentlike resinsje, foar lêzers dy't it hiele artikel lêze wolle. Resinsjes fan 'topkritisy', lykas Roger Ebert, Desson Thomson, Stephen Hunter, Owen Gleiberman, Lisa Schwarzbaum, Peter Travers en Michael Phillips, telle yn 'e berekkening fan Rotten Tomatoes swierder as de resinsjes fan sljochtwei kritisy. De berekkening fan it goedkarringspersintaazje wurdt de 'tomatometer' neamd. Behalven de stannen 'rottich' en 'farsk' hat dy ek noch de stân 'garandearre farsk' (certified fresh), dy't beheind is ta films en tillefyzjeprogramma's dy't in skoare hawwe fan 75% of heger op basis fan teminsten 40 ûnderskate resinsjes foar films dy't yn in beheind ta bioskopen útbrocht wurde en fan teminsten 80 ûnderskate resinsjes yn alle oare gefallen.
Prizen
Yn 2000 stelde Rotten Tomatoes de RT Awards yn om 'e films mei it heechste goedkarringspersintaazje fan it jier te earjen. Dy prizen waarden letter omneamd ta de Golden Tomatoe Awards. Dêr binne in stikmannich kategoryen fan. De earste skifting is tusken films dy't beheind úbrocht binne (yn minder as 600 bioskopen) en alle oare films út 'e Feriene Steaten, en dêrnei wurde se fierder yndield nei sjenre. Der is ek in kategory foar films út it Feriene Keninkryk en ien foar films út Austraalje. De winners fan 'e prizen wurde bekendmakke op 'e webside, mar der is gjin útrikkingsseremoanje.
Skyrinnen op de Olympyske Winterspullen 2002
200px|thumb|right|200px|De Olympyske Skyrinstadion fan Salt Lake City 2002
De Olympyske Winterspullen 2002, ek wol de XIXe Olympiade neamd, waarden yn 2002 hâlden yn de Amerikaanske stêd Salt Lake City fan 8 oant en mei 24 febrewaris. It skyrinnen hie plak yn it Soldier Hollow.
Soldier Hollow
Foar it skyrinnen wie der plak foar 15,200 taskôgers en de loipes hiene in lingte fan 5 km.
Doping
De skyrinners Johann Mühlegg út Spanje, Larisa Latsoetina en Olga Danilova út Ruslân waardent trapearre op it brûken fan doping. Harren útslaggen waarden skrast.
Medaljespegel
De top-9 fan lannen dy't by it Skyrinnen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 1998.
Resort
In resort (útspr.: [ri:'zɔrt], likernôch "riizôrt") is in ferbliuwsgelegenheid dy't almeast rjochte is op lúkse en komfôr. It is in lienwurd út it Ingelsk, wêrfan't de oarspronklike betsjutting "ferbliuw" is. In resort kin in fakânsjeoard wêze, mar bgl. ek in konferinsjeoard. Behalven dat it rekreaasje, ferdivedaasje en sport biedt, heart der yn 'e measte gefallen ek in útfanhûzersfunksje by, ornaris yn 'e foarm fan in lúks hotel.
Resorts wurde gauris om ferdivedaasjeparken hinne boud, mei as doel om 'e besikers mear as ien dei fêst te hâlden. Soks sjocht men bgl. yn Nederlân by de Efteling, en yn Parys by Euro Disneylân. Behalven in ferbliuwsfunksje omfiemje sokke hotels ek sauna's, swimbaden, sportfjilden, restaurants, kafees en fitnessgelegenheden.
Faak binne resorts besletten plakken, dêr't men net samar op 'e dolle roes hinne kin, mar dêr't yn 't foar reservearrings makke wurde moatte. Dêrby binne resorts faak ôfbeakene en bewekke, om foar te kommen dat de rêst fan 'e besikers fersteurd wurdt.
Undertitel
In ûndertitel (net te betiizjen mei ûndertiteling) is in oanfolling dy't tafoege wurdt oan 'e titel fan in boek of in film. Dêrby is de titel meastal koarter en/of ûndúdliker, en de ûndertitel langer en/of omskriuwender. Titel en ûndertitel wurde dan faninoar skaat troch in dûbele punt of in lizzend streekje (–), en yn it ferline ek wol troch it wurd "of".
In goed foarbyld is it boek: Rites of Peace: The Fall of Napoleon and the Congress of Vienna, fan 'e Britske histoarikus Adam Zamoyski. Dêrby is de titel Rites of Peace ("Fredesrituëlen"), dat net in protte oer de ynhâld fan it boek seit, mar dochs moai klinkt. De omskriuwing fan 'e ynhâld folget yn 'e ûndertitel: The Fall of Napoleon and the Congress of Vienna ("De Fal fan Napoleon en it Kongres fan Wenen), wat de lêzer ferteld dat it giet oer de ein fan it bewâld fan Napoleon Bonaparte en de fredesbesprekkings yn 'e Eastenrykske haadstêd Wenen oan 'e ein fan 'e Napoleontyske Oarloggen.
De ferneamde Ingelske toanielskriuwer William Shakespeare libbe yn in tiid dat ûndertitels foar toanielstikken tige yn 'e moade wiene. Lykwols brûkte er se sels nea, op ien kear nei, doe't er der in parody fan makke. Oan 'e titel fan syn stik Trijekeningejûn (Ingelsk: Twelfth Night) foege er as ûndertitel it mei opsetsin ûnynformative or: Wat You Will ("of: Wat Jo Mar Wolle") ta, wêrmei't er ymplisearre dat de ûndertitel wêze koe wat de lêzer mar woe dat it wie.
Steatsuniversiteit fan Sint-Petersburch
De Steatsuniversiteit fan Sint-Petersburch (Russysk: Санкт-Петербургский государственный университет, Sankt-Peterboerski gosoedarstvenni oeniversitet) is ien fan de âldste universiteiten fan Ruslân en fêstige yn Sint-Petersburch.
Foar 1924 hie de universiteit de nammen Petersburguniversiteit, Petrograduniversiteit en Universiteit fan Sint-Petersburg. Tusken 1924 en 1948 en yn de perioade tusken 1989 en 1991 hjitte er Steatsuniversiteit fan Leningrad. Fan 1948 oant 1989 wie de namme Steatsuniversiteit fan Leningrad A. A. Zjdanov.
De universiteit waard as "Wittenskipsakademy fan Sint Petersburch" op 24 jannewaris 1724 fan tsaar Peter de Grutte oprjochte neffens iin opset fan Gottfried Wilhelm Leibniz. Sûnt 1726 waarden der ek iepenbiere koleezjes jûn. De akademy gie yn 1803 formeel ticht, mar der wie noch wol in Pedagogysk Ynstitút dat de basis waard foar de nije universiteit dy't yn 1819 iepene waard. De status fan âldste universiteit fan Ruslân wurdt dêrom ek oanstriidber: de Steatsuniversiteit fan Moskou hat ommers sûnt 1755 sûnder ûnderbrekking bestien.
De universiteit krige yn 1944 de Lenin-oarder en yn 1969 de Oarder fan de Reade Flagge fan de Arbeid.
Yn 2004 hie de universiteit sân Nobelpriiswinners ûnder har ôfstudearden.
Fakulteiten
De universiteit hat 19 fakulteiten.
Partneruniversiteiten
In kar:
Gaie Sebold
Gaie Sebold (yn 'e Feriene Steaten, ±1980) is in Amerikaansk-Britsk fantasyskriuwster, dichteresse en leararesse, dy't ferskate romans en koarte ferhalen skreaun hat.
Libben en karriêre
Sebold waard yn 'e Feriene Steaten berne, mar groeide op yn Ingelân. Hja is de dochter fan in Amerikaanske heit en in Ingelske mem, en wurke foarhinne as skjinmakster, siktaresse, kassiêre, toerneemanager en redakteur. Se omskriuwt harsels op har eigen webside as "skriuwster, túnker en draachster fan learzens. Faak allegear op ien en deselde dei." Se wennet yn 'e Londen, dêr't se gearwennet mei de skriuwer David Gullen en harren "paranoïde" kat Schrödinger.
Neffens eigen sizzen "begûn se te skriuwen koart nei't se leard hie te lêzen, en se hat ûnderwilens in protte wurden produsearre, wêrfan in soad ferskillende." Om't se har mei har skriuwwurk net ûnderhâlde kin, hat se in baan by in goeddiedichheidsynstelling. Ek jout se út en troch workshops en lêzings op it mêd fan kreätyf skriuwen en alle omballingen dêrfan, wêrûnder it betinken fan personaazjes en plot; it opstellen fan in koarte gearfetting fan it ferhaal foarôfgeande oan it eigentlike skriuwwurk; en it finen fan tiid om dat eigentlike skriuwwurk te dwaan.
Likenis fan de Rike Man en Lazarus
De Likenis fan de Rike Man en Lazarus is in bibelske parabel fan Jezus yn it evangeelje fan Lukas (16: 19-31).
Gaie Sebold
Libben en karriêre
Sebold begûn har skriuwkarriêre as dichteresse. Nei eigen sizzen wie poëzij har earste leafde, ien dy't hja út en troch noch wer ris opsiket. Har gedichten publisearre se yn ferskate tydskriften, wêrûn Chizine, en yn 2001 kaam by útjouwerij The Tall Lighthouse har dichtbondel Urban Fox út. Neitiid begûn Sebold ek koarte ferhalen te skriuwen, dy't se krektlyk publisearre yn (ûnderwilens opdoekte) tydskriften, lykas Legend, Black Gate en On Spec. Har lêste koarte ferhaal, A Silver Music, ferskynde yn 'e blomlêzing The Mammoth Book of Ghost Stories by Women.
Likenis fan de Rike Man en Lazarus
Likenis
Der wie ris in rike man dy't yn grutte lúkse libbe en by de yngong fan syn hûs siet altiten in bidler, dy't Lazarus hiet. Lazarus hie it min troffen, hy siet ûnder de swolms dêr't de hûnen op omslikken en hie al bliid west mei de krommels dy't by de rike man fan tafel foelen. Doe't Lazarus stoar droegen ingels him nei de himel yn de skoat fan Abraham. Efkes letter ferstoar ek de rike man en hy krige in moaie begraffenis. Mar yn it deaderyk wiene de rollen omdraaid. Wylst Lazarus by Abraham siet, kaam de rike man yn de hades telâne, dêr er fergie fan 'e pine en de toarst. Doe't er Abraham en Lazarus oan de oare kant fan de ôfgrûn seach, frege hy Abraham oft Lazarus him net in drip wetter bringe koe om him de tonge wat ôf te kuoljen. Ek hie de rike man noch fiif bruorren op 'e wrâld en as Lazarus har no ris warskôge, dan soene hja net lyk as him sa einigje
Gaie Sebold
Libben en karriêre
Yn 2012 kaam Sebold har earste roman út, mei as titel Babylon Steel. It titelpersonaazje is in troch jildkrapte pleage bordeelhâldster dy't tsjin wil en tank behelle rekket yn 'e syktocht nei in jongfaam fan aadlik komôf dy't weiwurden is yn 'e stêd dêr't sy wennet. Underwilens waret der in searjemoardner om dy't it op prostituees foarsjoen hat, en boppedat komt har eigen ferline, dat se tweintich jier lyn feilich ûntflechte tocht te hawwen, har ynienen wer oer 't mad. In jier letter, yn 2013, kaam it ferfolch Dangerous Gifts út. Yn 2014 folge Shanghai Sparrow, it earste diel yn 'e Gears of Empire-searje, dy't ta it subsjenre fan 'e steampunk heart, en spilet yn 'e heechtijdagen fan it Britske Ryk. Sebold wurket op it stuit oan it twadde diel út dy rige.
Likenis fan de Rike Man en Lazarus
Likenis
Mar Abraham wegere syn fersiken yn te willigjen. Dû hast it goede al hân yn dyn libben sei Abraham tsjin de rike man, en dyn bruorren, dy hawwe Moazes en de profeten en as se dêr net nei harkje wolle, sille hja ek net harkje wolle nei ien dy't út it deaderyk komt.
Utlis
Opfallend oan de likenis is it brûken fan de namme Lazarus. Yn de oare likenissen brûkt Jezus nammentlik nea in namme fan in persoan. Dêrom waard der eartiids ek wol tocht dat it hjir om in wier bard ferhaal gyng yn stee fan in likenis. De letterlike útlis soarge lykwols foar konflikten mei oare Bibelteksten oer de status fan immen nei de dea (bygelyks yn Ezechiël 18:1 en Genesis 3:19) en dêrom wurdt der hjoed-de-dei troch de measten fan útgien dat it in likenis is.
Jezus rjocht syn wurden tsjin de Fariseeërs, dy't Jezus noch al ris hinderlik folgje. It is dêrom mooglik dat Jezus mei de rike man de Fariseeërs bedoelt en mei Lazarus de heidenen. Dat de rollen yn it deadenryk omdraaid wiene, wol sizze dat allinnich komôf noch gjin ferlossing bringt.
Dat in warskôging fan Lazarus oan de bruorren fan de rike man gjin doel hie om har ta ynkear te bringen, docht letter bliken as Jezus neffens Jehannes 11:1-44 echt in Lazarus út de dea werom hellet. It wûnder makket grutte yndruk ûnder de joaden, mar soarget foar oergeunst en grimmitigens by de Fariseeërs. Ek dan wolle de Fariseeërs lykwols net leauwe dat Jezus de Messias is, dy't harren troch de profeten út it Alde Testamint foarsein is en slimmer: hja sjogge Jezus as in grutte bedriging foar de eigen status en oerlizze hoe't hja it bêste fan Jezus ôf komme kinne.
Jiskewoansdei
Mei de Jiskewoansdei (Latynsk: Feria quarta cinerum (Fjirde dei (= woansdei) fan 'e Jiske) of Dies cinerum (Dei fan de Jiske) begjint yn de Westerske Tsjerke sûnt it pontifikaat fan Gregoarius de Grutte de fjirtich dagen lange festeltiid.
De namme komt fan de tradysje dat de preester de palmtûken, dy't yn katolike hûshâldings op Palmpeaske oan it krusifiks stutsen wurde, op dy woansdei yn in misse ferbaarnd en mei de jiske dêrfan de leauwenden in krús op de foarholle oanbringt. Tagelyk wurde troch de preester dan de wurden "Betink minske, dast stof biste en stoft silst wer wurde" sprutsen.
De festeltiid betinkt de fjirtich dagen dat Jezus neffens Mattéus 4:2 sûnder iten yn de woastyn trochbrocht en moat de leauwenden troch besinning, boete en ynkear op de ferrizenis fan Kristus tariede.
Foar katoliken is de jiskewoansdei krekt lykas goedfreed in ferplichte festeldei. It is dan ferbean om fleis, alkohol of snobberijen yn te nimmen en it hâlden en dragen heart ynbannich te wêzen. Ek yn guon protestantske streamings, lykas de lutherske, presbyteraanske en anglikaanske tsjerken, wurdt jiskewoansdei fierd, wylst yn de kalvinistyske fermiddens der jimmeroan mear omtinken is foar de jiskewoansdei. De Easterske tsjerken kenne gjin jiskewoansdei, om't harren fêsten al op de sneins fan de sânde wike foar Peaske begjint.
De dei falt altiten op in woansdei op of tusken fjouwer febrewaris en 10 maart.
Oergongskalinder foar 1701 (Sweden)
Dit is de oergongskalinder foar 1701 fan Sweden (ynkl. Finlân).
Takeshi Urata
Takeshi Urata (浦田 武, Urata Takeshi) (1947 – 15 desimber 2012) wie in Japansk astronoom. Urata wurke by it Oohira Stasjon yn Japan en ûntduts dêr in soad planetoïden.
Hermann von der Dunk
Hermann Walther von der Dunk (Bonn, 9 oktober 1928 - Bilthoven, 22 augustus 2018) wie in Nederlânsk histoarikus fan Dútsk komôf mei in soad ynfloed. Hy wie fan 1967 oant 1990 heechlearaar hjoeddeiske skiednis oan de Ryksuniversiteit Utert.
Takeshi Urata
Yn 1978 wied er de earste amateur-astronoom sûnt 50 jier dy't in planetoïde ûntduts. Urata ferneamde dy nei syn dochter, 2090 Mizuho. Syn paadsljochtsjende prestaasje late ta in oplibbing fan sokke ûntdekkingen. Yn de tsien jier dy 't folgen, ûntdutsen amateurs út Japan 160 lytse planeten. Hy wie teffens redakteur fan de Ephemerides of Minor Planets.
De yn 1927 ûntdutsen planetoïde 3722 Urata is nei him ferneamd.
Hermann von der Dunk
Libben en wurk
Von der Dunk wie in soan fan Heinrich M. von der Dunk en Ilse Loeb. De famylje Von der Dunk flechte yn 1937 út nazy-Dútslân wei. Von der Dunk sr. koe dêr gjin wurk mear krije, om't er troud wie mei in Joadske frou. Yn Nederlân krige er in baan as learaar oan de Werkplaats Kindergemeenschap yn Bilthoven, de skoalle fan de ûnderwiisfernijer Kees Boeke. Hermann von der Dunk gong ek nei dizze skoalle, dêr't keunst en nifelûnderwiis gelyk wurdearre waard mei taal en rekkenjen. Hy helle it diploma gymnasium-α oan It Nije Lyseum yn datselde plak. Nettsjinsteande de grutte niget oan muzyk, gong er skiednis studearjen by de ferneamde skiedkundige Pieter Geijl.
Nei syn ôfstudearjen die er promoasjeûndersyk oan it Institut für Europäische Geschichte yn Mainz. Tuskentroch wurke er as dosint oan De Werkplaats. Yn 1966 promovearre er yn Utert mei de dissertaasje Der Deutsche Vormärz und Belgien, 1830-1848. In jier letter waard er beneamd ta heechlearaar oan de universiteit dêre yn de skiednis fan nei 1870. Yn 1990 gie er mei betiid emeritaat.
Nei syn emeritaat waard er as publisist noch produktiver as derfoar. Von der Dunk skreau njonken in stikmannich monografyen, bydragen oan dei- en wykblêden, nasjonale en ynternasjonale wittenskiplike tydskriften, ensyklopedyen, hânboeken, it Nasjonaal Biografysk Wurdboek en essays, dêr't in oantal fan yn bondels werprinte is. In ûndersyk yn opdracht fan de Keninklike Nederlânske Akademy fan Wittenskippen dat ûnder syn namme ferskynde is Bevindingen over P.J. Meertens, basearre op literatuer en rieplachte boarnen. Yn 1995 krige hy de Goethe Medaille fan it Dútske Goethe Ynstitút. Yn 2006 ferskynde it rapport fan de Kommisje fan Trije, in ûndersykskommisje nei de opstelling fan Piet Meertens yn de oarlochsjierren dêr't Von der Dunk foarsitter fan wie.
Sekuer besjoen binne de monografyen fan Von der Dunk net monografysk. Hy publisearre by foarkar persoanlik kleurde, mar in bytsje akademyske en maklik lêsbere stikken oer faak komplekse problemen, sa as yn Alle dagen is overgangstijd. Ek syn essays binne fan rjochten net as suver 'essayistysk' te bestimpelje. Mei syn wissichheden, engaazjemint en earnst stie er te fier ôf fan de essayist, mar fûn er wol in protte wurdearring fan it lêzerspublyk.
Von der Dunk wie de heit fan kultuerhistoarikus Thomas von der Dunk en fan Frans von der Dunk, heechlearaar Romte- en Telekommunikaasjerjocht oan de Universiteit fan Nebraska.
Doktoraat
It eigentlike beheljen fan in doktoraat wurdt de promoasje neamd, en de persoan dy't dat docht is de promovindus. Neidat in promoasjekommisje fan saakkundigen it proefskrift beoardiele hat, komt it yn it gefal fan goedkarring ta in promoasjeplechtichheid. Dy kin op syn betiidst trije jier nei oanfang fan it ûndersyk plakfine. Sa'n seremoanje bestiet út in iepenbiere mûnlinge ûnderfreging troch dosinten en heechlearaars fan 'e oangeande fakulteit, wêrby't de promovindus syn of har proefskrift ferdigenje moat tsjin krityske fragen en opmerkings. Sa't de namme al seit is dit lykwols inkeld in plechtichheid, en bestiet der nei goedkarring troch in promoasjekommisje yn prinsipe gjin kâns mear dat it proefskrift by de promoasjeplechtichheid noch ôfwiisd wurde kin. Oan 'e ein fan 'e seremoanje wurdt oan de promovindus syn of har doktoraatsdiploma (of promoasjebul) oerlange.
Der besteane ek earedoktoraten. Dat binne ûnderskiedings ta earbetoan dy't troch universiteiten útrikt wurde oan lju dy't har bysûnder fertsjinstlik makke hawwe foar de maatskippij yn it algemien. Hjirfoar hoecht dus net studearre te wurden.
It doktoraat moat net betize wurde mei it doktoraaleksamen, it ôfslutende eksamen dat foarhinne yn Nederlân late ta de titel doktorandus (drs.), dy't ûnderwilens ferfongen is troch dy fan master.
List fan planetoïden 67601-67700
Dit is in list fan planetoïden 67601-67700.
Ostfreeske Taal
Warberens
Elts jier jout de feriening de Keerlke-Pries út oan lju en ynstelings dy't harren foar it Eastfrysk Plat ynsette. Aksjes fan de feriening wiene yn it ferline Plattdüütsk bi’t Wark, Maakt in Oostfreesland, ferskate streektaaldagen en mear. De feriening wurket gauris gear mei it Plattdütskbüro fan it Ostfriesische Landschaft en de Oostfreeske Schrieverslüü.
Foarsitters
Earefoarsitter wie Johannes Diekhoff oant syn ferstjerren yn 2013.
Hynstesport op de Paralympyske Simmerspullen 2020
200px|thumb|right|200px|Tokyo Equestrian Park
It hynsteriden op de  XVI Paralympyske Simmerspullen yn Tokio, Japan, waard holden yn de Tokyo Equestrian Park fan 25 oant 30 augustus 2021.
Ferplichte kür
{| width=60%
Medaljespegel
De top-9 fan lannen dy't by de hynstesport medaljes wûn ha op de Paralympyske Simmerspullen fan 2012.
Jan Mens
Jan Mens (Amsterdam, 18 septimber 1897 – dêre, 31 oktober 1967) wie in Nederlânsk skriuwer.
Libben
Hy wie in soan fan Jan Mens, diamantsliper, en Helena Elisabeth Falke. Hy waard opbrocht yn in sober fermidden en yn ferskate folkswiken fan Amsterdam. Doe't er njoggen wie stoar syn heit en syn mem wie twong om as skjinmakster de kost te fertsjinjen om de hûshâlding troch de tiid te krijen. Jan gie nei de ambachtsskoalle om it meubelmakkersfak te learen en krige yn 1922 in fêste baan. Datselde jier boaske er oan de Grinslânske Abeltje Stenhuis; de hûshâlding ferhuze yn 1925 nei Betondoarp.
Yn 1933 rekke er syn wurk by it biljartfabryk Wilhelmina kwyt en sette er út ein mei de skriuwerij, earst mei berneboeken en ferhalen. Under de skûlnamme Jan Rebel waard 1934 in seleksje sosjale sketsen útjûn mei de titel Rafels. Yn 1935 krige er as lid fan de SDAP kunde oan skriuwer A.M. de Jong en skriuwer en âld-skoalmaster Theo Thijssen, dy't syn manuskripten korrigearre en him oanrekommandearre. Yn 1938 wûn Mens de Kosmos Eerstelingen Prijs foar jonge skriuwers mei it manuskript fan Mensen zonder geld en dat wie de oanset ta syn trochbrek as skriuwer. Begjin jierren sechtich, krekt foar syn dea, wie er de bêst ferkochte skriuwer fan Nederlân.
Völlenerfehn
thumb|Westoverledingen yn de lânkring Lier Völlenerfehn is in doarp yn it suden fan de gemeente Westoverledingen yn de lânkring Lier yn East-Fryslân. It doarp hat likernôch 3800 ynwenners en is part fan it Ortschaft Völlen.
Geografy
It doarpsgebiet fan Völlenerfehn wurdt yn it westen begrinzge oan it doarpsgebiet fan Völlen, yn it noarden oan Steenfelderfeld, yn it eatsen oan it doarpsgebiet fan Völlenerkönigsfehn, en yn it suden oan de stêd Papenburch yn it Iemslân.
Völlenerfehn leit yn Eastfryslân op de grins mei it Iemslân. Völlenerfehn is nettsjinsteande syn namme, sa as it folle jongere Völlenerkönigsfehn gjin tradisjonele feanterij. It doarp waard al yn 1518 yn it protokolboek fan it Amt Leerort as Vollingerfheen by der Papenborg neamd. Dêrmei stammet de namme fan foar de feanterij. It efterheaksel -fehn ("-fean") tsjut yn dit gefal it feangebiet oan, ynstee fan in feanterij.
Skiednis
Völlenerfehn waard troch kolonisten út Völlen stifte. Völlenerkönigsfehn ûntstie yn 1830, folle letter. Völlenerfehn bestie earder út meardere doarpen: Vollinger - Fehn, Fehntjer Gaste, Grode-Gatt und Haferbült. Om 1300 jinne waarden dy doarpen neamd. Om 1700 hinne waarden dy gearfoege ta it hjoeddeistige Völlenerfehn. Yn 1787 waard de earste skoalle yn it doarp oprjochte, dy't yn 1822 fernijd waard.
It spoar kaam yn 1854 by it doarp del, doe't de Iemslânline tusken Lier en Papenburch ree kaam.
Ferkear
De Bundesstraße 70 tusken Lier en Papenburch rint westlik by it doarp del. Yn de 1960-er jierren waard de dyk om it doarp boud, dêr't er foartiids troch it doapr oer de Hauptsraße (Haadstrjitte) rûn.
Mûne
Nijsgjirrich is de wynmûne, in muonts, dy't yn 1813 boud waard. De mûne waard as in nôt-, pel- en oaljemûne brûkt. Yn 1950 brutsen de wjukken ôf. Yn 1954 waard troch de nije eigener, de mûnder en mûnebouwer B.A. Goldenstein (1912-1996), ûnder lieding fan mûneboumaster Wurps út Riepe, de stilsteande achthoekige wettermûne út Riepster Hammrich op de mûne fan Völlenerfehn befêstige, sa't der winliken in dûbele mûne ûntstie. Die saneamde Bastard-Mühle waard yn desimber 2009 troch de famylje Küppers ferkocht en waard yn 2010/11 ôfbrutsen.
Workshop
In workshop (Ingelsk foar "wurkpleats") is in koarte ûnderwiisaktiviteit wêrby't aktive dielname in wichtige rol spilet. It is beheind yn tiid, en kin datoangeande útinoar rinne fan in healoere oant twa of trije dagen. Ek kinne workshops yn searjes foarkomme; dan lykje se sterk op kursussen.
Trailer
In trailer is in foarm fan kommersjele reklame en promoasje foar in spylfilm, tillefyzjeprogramma of kompjûterspultsje, wêrby't de filmprodusinten besykje en meitsje it publyk waarm foar harren produksje troch in kompilaasje fan bylden út 'e oangeande film of tillefyzjesearje sjen te litten. Dat giet almeast mank mei in dramatyske voice-over dy't yn it koart wat oer de film of searje ferteld. Itselde kin dien wurde mei in kompjûterspultsje. It komt tsjintwurdich ek foar dat trailers makke wurde foar muzykfestivals en oare eveneminten.
Workshop
Workshops binne in foarm fan ûnderrjocht wêrby't teory- en praktykûnderwiis tagelyk plakfine. Wylst de dosint (of immen út 'e praktyk dy't foar it doel fan 'e workshop in dosearjende rol op him of har nimt) útlis jout oer it ûnderwerp, lit hy of sy daliks ek sjen hoe't soks yn 'e praktyk útfierd wurde moat. Dêrnei wurdt fan 'e dielnimmers ferwachte dat hja de learstof daliks aktyf tapasse.
Trailer
De Ingelske oantsjutting 'trailer' (letterlik: "efterneikommer", frij fertaald: "folger") komt út 'e bioskoopsektor, dêr't it oarspronklik wizânsje wie om sokke filmkes nei de haadfilm te fertoanen. Dat barde foar it earst yn 1913. Dy praktyk duorre net lang, om't it bioskooppublyk yn 'e regel al ûnder de ôftiteling fan 'e haadfilm de filmseal ferlit. Dêrom lit men sokke reklame tsjintwurdich foarôfgeande oan 'e haadfilm sjen, as saneamde foarfilms. De oantsjutting 'trailer' bleau lykwols yn gebrûk.
Workshop
Oars as by in lêzing, wêrby't de oanwêzigen inkeld taharkje, wurdt yn in workshop faak ek de mooglikheid ta yntinsive diskusje en it oefenjen en ferbetterjen fan 'e feardichheden jûn, wêrby't de workshoplieder oanwêzich is om by te stjoeren en oanfoljende ynformaasje te ferskaffen.
Dizze manear fan lesjaan wurdt sawol tapast op ferskate karriêrerjochte opliedings as dêrbûten, bygelyks om wurkrelatearre feardichheden te ferbetterjen (lykas dy op it ynterpersoanlike flak). Teffens komme workshops foar op it mêd fan hobbys en oare ynteresses.
Trailer
Oars as 'foarfilm' kin de term 'trailer' ek brûkt wurde foar promoasjefilmkes dy't los fan in 'haadfilm' fertoand wurde, bygelyks op it ynternet, yn in filmrubryk op 'e tillefyzje of gewoan as oankundiging tusken de programma's troch op 'e tillefyzje. In teasertrailer (letterlik: "pleachtrailer") is in tige koarte trailer, dy't mar in hiel lyts bytsje priisjout oer de ynhâld fan 'e film, de searje of it oare dat oanpriizge wurdt, en dy't benammen bedoeld is om it produkt meer nammebekendheid te jaan.
Swarte Moanne
Swarte Moanne (Lakota: Wi Sápa, útspr.: [wi 'sa:pa], likernôch: "û-y saapa"; Ingelske oersetting: Black Moon; op 'e noardlike Grutte Flakten (Feriene Steaten), ±1821 – yn it Cheyenne River Yndianereservaat (Súd-Dakota), 1 maart 1893) wie in opperhaad fan 'e Lakota, in Yndiaansk folk fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Hy waard benammen bekend troch syn dielname oan 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn, yn 1876, wêrby't in Yndiaanske koälysje de Amerikaanske kavalery in ferpletterjende nederlaach tabrocht. Swarte Moanne moat net betize wurde mei in tiid- en nammegenoat fan him dat in haadman fan 'e Hûnkpapa-Lakota wie.
Libben
Swarte Moanne waard omtrint 1821 berne yn it noardlike diel fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika, mooglik yn 'e Dakota's, Nebraska, Wyoming of Montana. Oer de earste fyftich jier fan syn libben is frijwol neat bekend, al moat er him op in stuit ta ien fan 'e opperhaden fan 'e Minnikonzjû-stamme fan 'e Lakota ûntjûn hawwe. Tsjin 1869 beklaaide Swarte Moanne yn elts gefal in ynfloedrike posysje en wied er in fertrouling fan 'e foaroansteande medisynman Sittende Bolle.
Under de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 joech Swarte Moanne him mei in lytse troep Minnikonzjû by de folgelingen fan Sittende Bolle, dy't bûten it Grutte Sû Reservaat ferbleaune en fierders almeast ta de Lakota-stammen fan 'e Oglala en de Hûnkpapa hearden. Op 25 en 26 juny 1876, doe't er 55 jier wie, focht Swarte Moanne mei yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn, wêrby't in koälysje fan Lakota, Noardlike Sjajinnen en Noardlike Arapaho it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer in ferpletterjende nederlaach tabrocht.
Om oan ferfolging troch de Amerikanen te ûntkommen wiek Swarte Moanne yn it foarjier fan 1877 út nei Kanada, dêr't er him by Sittende Bolle joech, dy't ek yn ballingskip gien wie en him te Wood Mountain, yn Saskatchewan, fêstige hie. Ek nei't Sittende Bolle yn 1881 weromkearde nei de Feriene Steaten en him oerjoech oan 'e Amerikaanske autoriteiten, bleau Swarte Moanne yn Kanada. Hy en syn gesin wennen te Moose Jaw en Willow Bunch en ûnderholden freonskiplike relaasjes mei de pleatslike befolking, sawol de Yndianen as de blanken. Syn dochter Mary troude sels mei in korporaal fan 'e RCMP, dy't stasjonearre wie yn Fort Walsh.
Uteinlik besleat Swarte Moanne yn 'e maityd fan 1889 om nei de Feriene Steaten werom te kearen oan it haad fan in lytse troep Lakota fan alve tipys. Hoewol't se oan 'e grins ûnderskept waarden troch soldaten, waard harren twa wike letter tastien om troch te reizgjen nei it Standing Rock Yndianereservaat fan Noard-Dakota. Dêrwei waarden Swarte Moanne-en-dy yn oktober 1890 oerpleatst nei it Cheyenne River Yndianereservaat fan Súd-Dakota, dêr't de oare Minnikonzjû wennen.
In diel fan Swarte Moanne syn gesin hearde ûnder de Geastedûnsoarloch ta de folgelingen fan Bûnte Wapity, doe't de Amerikaanske autoriteiten besleaten om 'e geastedûnsbeweging de kop yn te drukken. Sadwaande kamen syn frou, dochter en soan om by it Bloedbad fan Wounded Knee, wêrby't op 29 desimber 1890 by Wounded Knee yn it Pine Ridge Reservaat 297 yn 't foar fierhinne ûntwapene Yndianen, meast froulju en bern, troch it Amerikaanske Leger ôfslachte waarden. Neitiid waarden der tsjin Swarte Moanne en syn bruorren Izerne Hoarn en Houtsteapel beskuldigings utere dat dy ek yn it Pine Ridge Reservaat sjoen wiene, mar as hja al ta de geastedûnsers hearden, dan wiene se oan it bloedbad ûntkomd.
Isabel Sarli
Sarli wûn yn 1955 de Miss Argentina-ferkiezing en moete by dy gelegenheid presidint Juan Domingo Peron. Dêrtroch waard sy by regisseur Armando Bó foar de oandacht brocht en dy makke tal fan – meast seksploitaasjefilms – mei har. Doe't sy yn 1956 yn Bós syn film El trueno entre las horas neaken te sjen wie (de earste neakensêne yn in Argentynske film) joech dat in protte opskuor en wie se yn ien klap ferneamd yn hiel Latysnk-Amearika. Letter arbeide se ek mei oare regisseuren, mei Leopoldo Torre Nilsson en Dirk DeVilliers yn The Virgin Goddess, har iennichste Ingelske film, troch wa't se op it Ynternasjonale Filmfestival fan Cannes yn 1962 ek by it Jeropeeske publyk bekend waard. Oare oanbiedings om mei topregisseurs te wurkjen wiisde se ôf. Sarli's oeuvre befettet goed 30 film- en telefyzjeproduksjes.
Op 12 oktober 2012 ferklearre de Argentynske presidinte Cristina Fernández de Kirchner Isabel Sarli ta 'kultuerambassatrise fan Argentynje'.
Blomlêzing
In blomlêzing of karlêzing is in literêre term foar in samling fan 'e moaiste en bêste stikken út 'e poëzij of proaza fan in beskaat literêr mêd. Synonimen binne antology (fan it Grykske anthologia), florilegium (Latyn foar "blomlêzing") en analekta (Gryksk foar "útlêzen stikken"). Yn it Nederlânsk kaam it wurd bloemlezing yn 'e achttjinde iuw yn 'e mode as letterlike oersetting fan it Grykske anthologia; foartiid brûkte men al wol de oantsjutting bloemkrans. Ut it Nederlânsk wei waard it Fryske 'blomlêzing' oernommen.