cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kasablanka
Fan Portegeeske oant Frânske oerhearsking
Under de Frânske besetting wie Kasablanka ien fan 'e wichtichste fêstigingsplakken foar Frânske kolonisten. Yn 1921 wie de befolking groeid ta 110.000, wêrfan't de helte út Jeropeänen bestie. Harren oanwêzigens hie ek in oansûgende wurking op it tal Marokkanen yn 'e stêd, mei't der ferlet kaam fan tsjinstfolk en winkellju. De Marokkaanske nijynkommelingen wennen benammen yn sloppewiken. Henri Prost ûntwurp yn Kasablanka in ville nouvelle foar de Jeropeeske kolonisten, dy't fuort bûten de muorren fan 'e medina (it âlde stedssintrum) kaam te stean. Dat hied er ek yn oare plakken yn Marokko dien, mar yn Kasablanka ûntwurp er dêrnjonken ek in ville indigène foar de groeiende Marokkaanske befolking, ta ferfanging fan 'e sloppewiken.
Twadde Wrâldoarloch
Dêrby foel Kasablanka yn Amerikaanske hannen doe't de Vichy-striidkrêften yn Marokko, Algerije en Tuneezje har op 11 novimber oerjoegen. Op see duorre de Seeslach by Kasablanka noch troch oant de Amerikaanske Marine op 16 novimber de Dútske dûkboat U-173 ta sinken brocht. Neitiid leine de Amerikanen by Kasablanka de Loftmachtbasis Nouasseur oan, dy't tige wichtich wie foar de fierdere militêre aksjes fan 'e Alliëarden yn Noard-Afrika en West-Jeropa. Nei de oarloch waard de basis omfoarme ta wat no de Ynternasjonale Lofthaven Mohammed V is.
Nei de oarloch
Roosevelt hie op 'e Konferinsje fan Kasablanka ek in moeting mei sultan Mohammed V fan Marokko, dy't er foar nei de oarloch stipe tasei by it stribjen nei Marokkaanske ûnôfhinklikheid. Dat waard in kearpunt yn 'e Marokkaanske skiednis, mei't Marokkaanske nasjonalisten dy útspraak opfetten as in oanfitering om ûnôfhinklikheid te easkjen. Yn 'e twadde helte fan 'e 1940-er en de earste helte fan 'e 1950-er jierren wie Kasablanka in sintrum fan protesten tsjin 'e Frânske oerhearsking. Dêrby waard op 7 april 1947 yn 'e stêd in bloedbad oanrjochte ûnder Marokkanen út 'e arbeidersklasse troch Senegaleeske tirailleurs yn 'e tsjinst fan it Frânske Leger.
Op 7 en 8 desimber 1952 wiene der slimme ûngeregeldheden yn Kasablanka yn reäksje op 'e moard op 'e Tunezyske fakbûnslieder Farhat Hached troch de 'Reade Hân', de klandestine militante fleugel fan 'e Frânske ynljochtingetsjinst SDECE. En nei't yn augustus 1953 sultan Mohammed V en de oare leden fan 'e keninklike famylje troch de Frânsen twongen wiene om yn ballingskip te gean, waard op 25 desimber fan dat jier troch Mohammed Zarktûni in bomoanslach op 'e Sintrale Merk útfierd.
Nei't Marokko yn 1956 syn ûnôfhinklikheid weromwûn, ferlieten hast alle Frânske kolonisten Kasablanka. Yn jannewaris 1961 waard yn 'e stêd in topmoeting fan 'e foaroanlju fan 'e Kasablankagroep holden, in stikmannich foarútstribjende lieders fan Afrikaanske lannen. Kening Mohammed V ûntfong dêrby û. presidint Gamal Abdel Nasser fan Egypte, presidint Kwame Nkrumah fan Gana, presidint Modibo Keïta fan Maly en presidint Ahmed Sékou Touré fan Guinee. Yn novimber 1961 en de maityd fan 1964 wie Kasablanka ek it ôfreispunt foar Marokkaanske Joaden, dy't by Operaasje Yachin troch de Mossad temûk nei Israel evakuëarre waarden.
Yn maart 2000 organisearren frouljusrjochte-organisaasjes yn Kasablanka in manifestaasje dêr't 40.000 froulju oan dielnamen. Se rôpen op om 'e polygamy yn Marokko ôf te skaffen en skieding (oant doe in poer religieuze proseduere) wetlik mooglik te meitsjen. Yn 2004 kaam kening Mohammed VI fan Marokko de frouljusrjochte-aktivisten foar in part yn 'e mjitte mei nije wetjouwing.
Op 16 maaie 2003 kamen 33 minsken om en rekken mear as 100 oaren ferwûne by tolve opienfolgjende selsmoardoanslaggen mei bommen, útfierd troch Marokkaanske islamistyske terroristen dy't nei eigen sizzen bannen ûnderholden mei Al-Qaida. Begjin 2007 waard de stêd fannijs troffen troch in rige selsmoardoanslaggen, dy't diskear minder slachtoffers makken. Under de Arabyske Maityd fûnen yn 2011 wer demonstraasjes plak yn Kasablanka, mar konsesjes fan kening Mohammed VI naam de demonstranten de wyn út 'e seilen.
Ekonomy
De stêdekloft fan Kasablanka is de lokomotyf dy't de trein fan 'e Marokkaanske ekonomy lûkt. Fan alles dat yn it lân produsearre wurdt, komt 32% út Kasablanka en syn foarstêden, en fan alle Marokkanen dy't wurkje yn 'e yndustry, wennet dêr 56%. It wichtichste produkt dat út Kasablanka en omkriten eksportearre wurdt, is keunstdong. Oare wichtige sektoaren fan 'e yndustry binne fiskferwurkingsfabriken, houtseagerijen, meubelmakkerijen, bedriuwen dy't boumaterialen produsearje, glêsfabriken, tekstylfabriken, elektroanikaprodusinten, de learferwurkjende yndustry, frisdrinkenprodusinten, sterke drankprodusinten en tabaksfabriken.
Kasablanka is fierders ien fan 'e wichtichste finansjele sintra fan hiel Afrika. In grut tal banken en fersekeringsmaatskippijen is yn 'e stêd fêstige. Dêrnjonken wurkje noch altyd in protte minsken yn 'e fiskerij, en ek it feit dat Kasablanka de thúsbasis is fan 'e Keninklike Marokkaanske Marine soarget foar wurkgelegenheid yn 'e stêd. Wat loftfeart oangiet, wurdt Kasablanka betsjinne troch de Ynternasjonale Lofthaven Mohammed V en de Lofthaven Kasablanka-Anfa, dêr't Keninklike Air Maroc, de Marokkaanske nasjonale loftfeartmaatskippij, syn haadkertier hat.
It besjen wurdich
De Hassan II Moskee is de wichtichste toeristyske besjensweardichheid yn Kasablanka, mei't it de op ien nei grutste moskee fan Afrika en de op seis nei grutste yn 'e wrâld is. Lju komme ek yn 'e stêd om 'e Marokkaanske arsjitektuer yn it algemien te bewûnderjen, mar datoangeande is de toeristyske sektor yn Kasablanka folle minder ûntwikkele as yn oare Marokkaanske stêden, lykas Marrakesj en Fes. Oare dingen dy't it besjen lije kinne yn Kasablanka binne de Al-Mohamediamoskee en de Ynternasjonale Boekebeurs fan Kasablanka, dy't elts jier yn febrewaris holden wurdt.
Ynternasjonaal hat Kasablanka bekendheid krigen troch de Amerikaanske romantyske film Casablanca, in wiere klassiker út 1942 mei yn 'e haadrollen Humphrey Bogart en Ingrid Bergman. Dyselde film waard lykwols fan begjin oant ein opnommen yn Kalifornje, en der komt mar ien inkeld lânseigen Marokkaansk personaazje mei in pratende rol yn foar (de tapytferkeaper). Nettsjinsteande dat hat de film in bliuwende ynfloed hân op it imago fan 'e stêd yn it bûtenlân.
Susterstêden
Kasablanka hat tsien susterstêden:
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2014 hie Kasablanka doe in befolking fan likernôch 3.360.000 minsken. Mei in oerflak fan 220 km² bedroech befolkingstichtens fan 'e stêd mar leafst 15.271,9 minsken de km². Fan 'e befolking wie 9% âlder as 65 jier en 25% jonger as 15 jier. De ynwenners fan 'e stêd wiene foar 99,9% moslims fan Marokkaansk-Arabyske en Berberske etnisiteit. Hoe't dy beide groepen har foarinoaroer ferhâlde, is net troch de folkstelling fêstlein.
Der wennet yn 'e stêd noch altyd in lytse mienskip fan Marokkaanske kristenen, dy't ûnder it Frânske protektoraat, tusken 1906 en 1956, hast de helte fan 'e befolking útmakken. Ek libje der noch 2.500 Marokkaanske Joaden yn 'e stêd, dy't foarhinne ek in folle grutter oandiel yn 'e befolking foarmen. Yn 1997 waard yn Kasablanka it Joadsk-Marokkaansk Museum iepene, dat omtinken jout oan 'e skiednis fan 'e Joaden yn Marokko.
Klimaat
Kasablanka hat in Mediterraan klimaat, mei waarme oant hjitte simmers en tige mylde winters, dat sterk liket op dat fan Los Angeles. Yn augustus, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 26,3 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 17,3 °C. Rekôrtemperatueren wiene 40,5 °C, resp. –2,7 °C. Kasablanka kriget jiers trochinoar 415 mm delslach, dy't yn trochsneed ferdielt is oer 72 dagen (dat der rein falt). Op 30 novimber 2010 waard in rekôr fêstige doe't der op ien dei 178 mm rein yn 'e stêd foel.
Tsjerke fan Duerswâld
De Tsjerke fan Duerswâld is ien fan de twa tsjerkegebouwen fan de Herfoarme PKN-gemeente fan Wynjewâld.
Skiednis
De hjoeddeiske klok komt oarspronklik út Epe en waard yn 1952 oankocht. Dy ferfong in yn Hoarn getten klok út 1783 dy't yn de Twadde Wrâldkriich foardere waard en net werom kaam.
It hûske oan it tsjerkepaad noardlik fan de tsjerke is in ienkeamerswente foar de dûmny. It waard yn 1759 boud.
Oargel
It oargel stie eartiids yn de Lutherske tsjerke fan Swol en waard yn 1917 yn de tsjerke fan Duerswâld opsteld. It is yn 1721 boud troch de soannen Johan George Frans Casper fan de ferneamde Dútske oargelbouwer Arp Schnitger.
Oant de restauraasje fan it oargel yn 2000-2001 moast der noch trape wurde. By in restauraasje troch Bakker & Timmenga waard it ynstrumint werom brocht nei de oarspronklike steat. Der is doe in pedaal oanhongen en it is langer net nedich om te traapjen. It ienmanualige ynstrumint hat njoggen registers.
Nikolaastsjerke (Westerland)
De Nikolaastsjerke is de tsjerke fan it doarp Westerland yn de Noard-Hollânske gemeente Hollâns Kroan. De tsjerke giet werom op de 12e of 13e iuw, mar it âldste diel fan it hjoeddeiske gebou is de ier 16e-iuwske toer, wylst de tsjerke 19e-iuwsk is.
Skiednis
It oarspronklike oan Nikolaas fan Myra wijde romaanske tsjerkje stie op in ferhege tsjerkhôf. Yn 1778 besocht de skilder Pieter van Cuyck it eilân en dy beskreau de tsjerke as in dowestiennen tsjerkje mei in frijsteande stompe toer. De midsiuwske tsjerke waard yn de 19e iuw ôfbrutsen en yn 1826-1828 waard tsjin de âlde toer in lyts eklektysk sealtsjerkje mei in trijesidich koer oanboud. It âldste diel fan de toer datearret út it begjin fan de 16e iuw. De toer is letter ophege en mei in piramidedak ôfsletten. Eartiids lei by de tsjerke in galgefjild.
Yn de toer hinget in klok dy't troch J. Godefridi yn 1510 getten is. De klok waard yn de Twadde Wrâldkriich foardere, mar is neitiid werom kommen.
Yn 1953 waarden by de tsjerke in pear 12e-iuwske sarkofagen fûn. Ien dêrfan is nei de tsjerke fan Hippolytushoef brocht, de oare nei it Aldheidkundich Museum op Skoklân. Fragminten fan oare fynsten bleaune yn Westerland.
Ynterieur
Yn de tsjerke stiet in ienfâldige preekstoel út it begjin fan de 19e iuwsk mei in koperen 17e-iuwske kroantsje.
Van Cuyck skreau oer syn besite oan de tsjerke dat der sarken en deadskisten stiene, dy't fersierd wiene mei reliëfs werfan't de betsjutting ûndúdlik wie. Neffens de skilder soene dy út de tiid fan de Wytsings datearre ha. De stiennen binne sûnder ûndersyk yn it ferline ferlern gien.
Oargel
It oargel komt oarspronklik fan de yn 1952 boude Ingelske Tsjerke oan de Ary van der Spuyweg yn De Haach en waard troch Pels boud. Oan it begjin fan de jierren 1960 waard dat oargel ferfongen troch in grutter Pels-oargel en it oerstallige lytse oargel waard doe ferkocht oan de herfoarme gemeente fan Westerland, dêr't it tsjintwurdich op de westlike kreake stiet. It oargel besit 17 registers op twa manualen en pedaal.
HammerFall
HammerFall is in Sweedske powermetalband oprjochte yn Goateboarch. Yn 1997 brocht de band syn debútalbum Glory to the Brave út. HammerFall hat tolve studio-albums en twa live albums útbrocht. Yn 2006 brocht de band in nije ferzje fan de fideoklip Hearts on Fire út mei it Sweedske froulju's curlingteam foar de Olympyske Winterspullen 2006 yn Turyn.
De Haan (Frjentsjer)
De Haan is in ferdwûne seachmûne yn de stêd Frjentsjer.
Skiednis
De mûne kaam út de stêd Snits en waard yn 1892 nei Frjentsjer ferpleatst om de op 1 oktober 1891 ôfbaarnde seachmûne De Eendracht te ferfangen. De Haan waard yn 1912 fanwegen stoarmskea ûnttakele. Op 26 septimber 1975 waard de mûne troch brân ferwoaste.
Haadstellingwerfsk
It Haadstellingwerfsk of Standertstellingwerfsk is de foarm fan it Stellingwerfsk sa't dat sprutsen wurdt yn 'e gemeente Weststellingwerf, it súdwestlike part fan 'e provinsje Drinte, it grutste part fan it Stienwikerlân yn 'e Kop fan Oerisel en de westlikste punt fan 'e gemeente Eaststellingwerf. Men soe dit de standertfoarm fan it Stellingwerfsk neame kinne, mei't it yn fierwei it grutste part fan it Stellingwerfske taalgebiet sprutsen wurdt. De namme 'Haadstellingwerfsk' wurdt yn taalkundige fermiddens wol brûkt om dizze fariant fan 'e oare Stellingwerfske taalfoarmen te ûnderskieden, mar yn it deistich spraakgebrûk sil hjirfoar gewoan de namme 'Stellingwerfsk' oanholden wurde.
It Haadstellingwerfsk ûnderskiedt him it meast fan 'e oangrinzjgende Nedersaksyske dialekten en de oare Stellingwerfske taalfarianten troch it foarkommen fan it lûd ae ([ɛ:]), yn it Frysk stavere as "ê". Men brûkt dan ek wol de sin Et waeter klaetert tegen de glaezen dat et daevert om it Haadstellingwerfsk te karakterisearjen. Yn 'e oare Stellingwerfske farianten komt dit lûd net foar en wurde de wurden yn 'e foarbyldsin útsprutsen mei de lange aa ([a:]; "aa" fan 'laad') of mei de ao ([ɔ:]; "ô" fan 'nôt'). In oare klank dy't karakteristyk is foar it Stellingwerfsk, is de i'j ([iʲ]; in 'i' mei in lichte 'j' derefteroan) ynstee fan of njonken de klank ie ([i]; de "y" fan 'byt'). De i'j komt lykwols ek wol foar yn oare Stellingwerfske taalfarianten, lykas it Eaststellingwerfsk en it Westhoeksk.
A View to a Kill (film)
A View to a Kill is in Britsk-Amerikaanske spionaazjeskriller út 1985 ûnder rezjy fan John Glen. De haadrollen waarden fertolke troch Roger Moore as geheim agint James Bond, Tanya Roberts as Bond girl Stacey Sutton en Christopher Walken as smjunt Max Zorin. De titel betsjut "In Utsicht op in Moard", en is ûntliend oan it koarte ferhaal From a View to a Kill fan Ian Fleming. De plot fan 'e film is lykwols folslein orizjineel en hat neat mei it koarte ferhaal út te stean.
MI6-spion James Bond docht yn A View to a Kill ûndersyk nei yndustrieel Max Zorin, dy't derfan fertocht wurdt gefoelige nije kompjûterchiptechnology troch te spyljen oan 'e Sovjet-Uny. Allegeduerigen dwerseide troch Zorin syn froulike trewant May Day (spile troch Grace Jones), komt Bond in snoad plan op it spoar om Silicon Valley te ferneatigjen troch op keunstmjittige wize in ierdbeving op te wekjen. Tegearre mei de tsjeppe Amerikaanske geologe Stacey Sutton moat er Zorin sjen tsjin te hâlden.
A View to a Kill wie it fjirtjinde diel út 'e James Bond-filmsearje en folge as sadanich op Octopusy. De titelsong fan 'e film, A View to a Kill, songen troch Duran Duran, waard in grutte hit. Fan 'e filmkritisy krige A View to a Kill mingde resinsjes, mar yn 'e bioskopen wie it in kommersjeel súkses. In gauris oppenearre kritykpunt op 'e film wie dat Roger Moore mei 57 jier te âld wie foar de rol fan Bond. A View to a Kill wie dan ek syn lêste Bond-film. In folgjend diel yn 'e filmsearje wie The Living Daylights, mei Timothy Dalton yn 'e haadrol, dat yn 1987 útbrocht waard.
Plot
James Bond, geheim agint 007 fan 'e Britske ynljochtingetsjinst MI6, wurdt nei Sibearje ta stjoerd om it stoflik omskot fan geheim agint 003 te lokalisearjen. As er dat dien hat, nimt er in nij soarte mikrochip fan it lyk wei, dy't agint 003 út in fabryk yn 'e Sovjet-Uny stellen hat. Bond is de soldaten fan it Reade Leger, dy't him efterfolgje, te fluch ôf, en wit in as in iisskots kamûflearre miny-ûnderseeër te berikken wêryn't er ûntkomt nei Alaska.
As Q, de kertiermaster fan MI6, de chip letter analysearret, stelt er fêst dat it in kopy is fan in nije chip dy't troch it bedriuw Zorin Industries foar de Britske oerheid ûntwurpen is om in elektro-magnetyske puls te wjerstean. M, de sjef fan MI6, en de Britske minister fan Definsje sir Frederick Gray konkludearje dat der by Zorin Industries in lek sitte moat, dêr't de nije útfining troch ferspraat is nei de Sovjet-Uny. Bond wurdt ynset om it bedriuw en syn eigner, de yndustrieel Max Zorin, tsjin it ljocht te hâlden.
Max Zorin waard berne yn 'e DDR, mar libbet al jierren yn Frankryk. Hy skynt tige yntelligint te wêzen en sprekt teminsten fiif talen floeiend. Yn 'e mande mei M, Q, M syn sekretaresse juffer Moneypenny en sir Godfery Tibbett, in âldere MI6-agint dy't ferstân fan hynstefokkerij hat, bringt Bond in besyk oan 'e hynstekoersen op 'e Ascot Racecourse yn it Ingelske greefskip Berkshire. Pegasus, it racehynder fan Zorin, docht dêr mei en wint de race, sa't er dat allegeduerigen docht, ek al hat er dêr de ôfstamming net foar. Tibbett is derfan oertsjûge dat der sprake is fan it gebrûk fan doping, hoewol't alle dopingtesten him tsjinsprekke.
Fia Tibbett komt Bond yn 'e kunde mei de Frânske privee-detektive Achille Aubergine, mei wa't er yn Parys in moeting hat yn it restaurant yn 'e top fan 'e Eiffeltoer. Dyselde fertelt him dat Zorin letter dy moanne in feiling hâlde sil om in diel fan syn racehynders te ferkeapjen. Ear't er fierder noch wat sizze kin oer syn ûntdekkings, wurdt er op raffinearre wize fermoarde troch May Day, de negroïde froulike liifwacht en minneresse fan Zorin. Bond efterfolget har dwers troch Parys, mar se wit him úteinlik ôf te skodzjen sûnder dat er har identiteit mei wissichheid fêststelle kinnen hat.
Bond en Tibbett bejouwe har letter dy moanne nei de hynsteferkeap op it lângoed fan Zorin op it Frânske plattelân, ûnder de momkape fan miljonêr James St. John-Smythe en syn sjauffeur. Op 'e feestlike gearkomste foarôfgeande oan 'e feiling merkt Bond in tsjeppe jonge Amerikaanske frou op, dy't Zorin meinimt nei syn kantoar. Troch it rút sjocht Bond hoe't de sakeman in sjek foar har útskriuwt. Neitiid kringt er sels it kantoar yn, dêr't er troch de ôfdruk dy't Zorin syn pin yn it sjekboekje efterlitten hat, ûntdekt dat Zorin $5 miljoen oan 'e frou útskreaun hat, en dat har namme "S. Sutton" is. Noch wer letter besiket er mei har oan 'e praat te kommen, mar hja wimpelet syn besyk dêrta ôf, foar't se troch May Day gau-gau by him weihelle wurdt.
Dy nachts brekke Bond en Tibbett yn 'e stâl fan Pegasus yn, dy't earder dy deis suver foar de eagen fan Tibbett spoarleas ferdwûn nei't er nei syn stâl brocht wie. Se ûntdekke in lift dy't grutternôch is foar in hynder, en dy't tagong jout ta in ûndergrûnsk laboratoarium, dêr't Zorin syn bistedokter op jierren, in Carl Motner, eksperiminten op hynders blykt te dwaan. Oan 'e hân fan wat er dêr sjocht, riddenearret Bond út dat Zorin syn mikrochips brûkt foar in minuskúl adrenalinefrijjaand apparaatsje, dat Motner by Pegasus en de oare racehynders fan Zorin yn 'e skonk ymplantearret, sadat it hynder op it juste momint yn 'e race in adrenalinestjit tatsjinne wurde kin. Op dy wize wurdt de race wûn.
Bond en Tibbett wurde trappearre, mar witte te ûntkommen sûnder dat de bewekkers harren goed sjoen hawwe. Nettsjinsteande dat wurdt Zorin erchtinkend. As er ûndersyk nei Bond docht, ûntdekt er wa't dat echt is. Neitiid lit er Tibbett fermoardzje troch May Day, wêrnei't Bond oermastere en bewusteleas slein wurdt. Zorin en May Day triuwe de Bond en it lyk fan Tibbett mei harren Rolls-Royce en al in mar yn. Bond, dy't troch it wetter wer bykomt, oerlibbet troch te sykheljen út it fentyl fan ien fan 'e luchtbannen fan 'e auto, oant Zorin en May Day harren ôfjouwe.
Letter komt generaal Gogol, it haad fan 'e Sovjet-ynljochtingetsjinst KGB, by Zorin del om dyselde te beskrobjen foar it sûnder tastimming deameitsjen fan Bond. It docht sadwaande bliken dat Zorin in KGB-agint is, mar by dizze moeting fertelt Zorin oan Gogol dat er no sa machtich wurden is dat er de KGB net mear nedich hat, en ferbrekt er syn bannen mei de geheime tsjinst. Gogol warskôget him dat nimmen samar by de KGB weirint. Zorin slacht dy warskôging yn 'e wyn en beleit in gearkomste mei in kartel fan mikrochipprodusinten dat er foarme hat. Oan harren docht er syn plannen út 'e doeken om Silicon Valley, by San Francisco, it Amerikaanske sintrum fan 'e kompjûtertechnology, te ferneatigjen, sadat sy it (ûntychlik lukrative) monopoalje op 'e produksje fan mikrochips yn 'e hannen krije sille.
Bond reizget nei San Francisco om't Zorin Industries dêr it aktyfst liket te wêzen. Dêr oankommen moetet er Chuck Lee, syn kontakt by de Amerikaanske ynljochtingetsjinst CIA. Dy hat neier ûndersyk nei Zorin dien en kin Bond fertelle dat Zorin it produkt is fan medyske eksperiminten mei steroïden op swiere froulju troch Carl Motner, dy't eins de eardere Dútske nazy-kampdokter Hans Glaub út 'e konsintraasjekampen is, dy't al ûnder de Twadde Wrâldoarloch mei syn eksperiminten op 'e finzenen dêr begûn. Bond freget Lee om in S. Sutton foar him op te spoaren, mar Lee seit dat der withoefolle lju mei dy namme binne. Ynstee stelt er foar dat Bond him konsintrearret op ûndersyk nei in oaljeplatfoarm fan Zorin, dat deunby de Kalifornyske kust stiet, en dêr't aparte dingen lykje te barren.
By nacht swimt Bond dêrhinne. Hy merkt in pear oare dûkers op dy't de boel ek oan it bespionearjen binne en ûntkomt mar kwealk oan 'e dea as mei grutte skroeven seewetter yn 'e boarskacht omleech pompt wurdt ynstee fan ierdoalje derút omheech. As syn oanwêzigens opmurken wurdt, gripe Zorin syn mannen ynstee ien fan 'e oare dûkers, dy't KGB-aginten blike te wêzen. De man, in Klotkov, wurdt deamakke. Underwilens ûntkomt Bond nei de kust ta, dêr't er de oare KGB-agint treft. It is Pola Ivanova, mei't wa't er yn it ferline alris gedoente hân hat. Se pike yn har auto út en hawwe dêrnei seks yn in bubbelbad. Ivanova is ûntkommen mei in lûdsopname fan in petear dat Zorin oan board fan it oaljeplatfoarm mei syn ûnderhearrige Bob Conley hie, en op in momint fan ûnoplettendheid fan har wikselet Bond de kassettebantsjes om. As Ivanova letter it bantsje by Gogol ynleveret, blykt der inkeld Japanske muzyk op te stean. Bond, oan 'e oare kant, komt troch it belústerjen fan it echte bantsje oan 'e weet dat Zorin fan doel is en ferneatigje Silicon Valley.
By in besyk oan it stedhûs fan San Francisco, dêr't er him foardocht as de Britske sjoernalist James Stock, om oan ynformaasje oer de aktiviteiten fan Zorin Industries yn Kalifornje te kommen, merkt Bond de frou S. Sutton op. Hy folget har nei hûs, dat in ûnbidich grutte filla op it plattelân bûten de stêd blykt te wêzen. Bond brekt yn mar wurdt troch Sutton ûntdutsen. Hja wol earst neat mei him te krijen hawwe, mar as er trije oare ynbrekkers, trewanten fan Zorin, op 'e flecht jaget, draait se by. Se fertelt dat har namme Stacey Sutton is en dat se wurket foar de geologyske tsjinst fan 'e steat Kalifornje. Ek seit se dat Zorin har troch in fijannige oername de oaljemaatskippij fan har heit silger ôfstellen hat. De $5 miljoen wie bedoeld as de betelling foar de oandielen dy't se noch yn har besit hat en om in rjochtsaak ôf te keapjen dy't se tsjin him oanspand hie.
CIA-man Lee jout him by Bond en Stacey, mar as se yn twa auto's ôfsette nei San Francisco wurdt er út 'e wei romme troch May Day. Bond en Stacey geane werom nei it stedhûs om yn it argyf dêre de boutekenings te besjen dy Zorin foar syn planen yntsjinne hat. Ienris yn it stedhûs wurde se lykwols oerfallen troch Zorin, syn haad befeiliging Scarpine en May Day mei har assistintes Jenny Flex en Pan Ho. Dy oermasterje harren, en Zorin sjit Howe, de haadgeolooch en Stacey har baas, dea mei Bond syn pistoal. Dan wurde Bond en Stacey opsletten yn in lift, wêrnei't it stedhûs yn 'e brân stutsen wurdt. Bond en Stacey witte lykwols út 'e brânende liftskacht te klimmen en fia it dak fan it gebou en in ljedder fan 'e tahastige brânwacht te ûntkommen. As de plysje Bond arrestearje wol foar de moard op Howe, naaie hy en Stacey út yn in stellen brânwachtauto. Nei in spektakulêre efterfolging skodzje se de plysje ôf troch in iepengeande brêge oer te riden.
Sadree't de tiidbom oanbrocht is dy't alle springstof ta ûntploffing bringe moat, sette Zorin en Scarpine útein mei it deasjitten mei mitrailleurs fan alle mynwurkers, ûnder wa Conley. Ek Jenny Flex en Pan Ho fine de dea. May Day, dy't beseft dat Zorin har ferret hat, helpt Bond om 'e tiidbom út 'e myn te ferwiderjen. Se pleatse de bom op in lorry, mar dat karke hat in automatyske rem dy't inkeld hânmjittich opheft wurde kin. May Day biedt harsels oan foar dat putsje en riidt de lorry de myn út, wêrnei't se omkomt by de ûntploffing as de tiidbom ôfgiet.
Maritime Akademy Harns
De Maritime Akademy Harns, earder bekend as Noordzee College Harlingen en yn de folksmûle faak Seefeartskoalle neamd, is in ûnderdiel fan de Noordzee onderwijs groep yn Harns. De Noordzee Onderwijs Groep is yn 2007 fusearre ta de Dunamare Onderwijsgroep. Bern dy't de basisskoalle helle hawwe kinne nei de akademy om oplaat te wurden foar wurk yn de Ryn-, binnen- en kustfeart. De skoalle hat twa opliedingsskippen dy't mei in oare skoalle dield wurde: de Emeli en de Prinses Maxima mei in triuwbak, de Amalia.
Skiednis
Yn 1958 waard yn Harns de Oranje Nassauskoalle iepene, in Dagnijverheidsschool voor de kust-, Rijn- en binnenvaart dy't as de fuortsetting fan de yn 1934 sletten seefeartskoalle beskôge wurde kin. Yn 't earstoan wie it in twajierrige oplieding; yn 1966 waard dat ûnder de Mammoetwet trije jier en yn 1974 fjouwer jier.
Harlingen waard as festigingsplak útsocht meidat it in havenstêd is en der ek de nedige gebouwen wiene. De skoalle hat yn rin fan de tiid yn ferskillende gebouwen sitten. Betingst wie wol dat der ynternaat komme moast, dat krige plak yn it âld weeshûs. De learlingen sliepten op sliepsealen, earst meiïoar op deselde seal, letter sliepten allinne de earste- en twaddejiers op in sliepseal. Earst yn it nije gebou kamen der trijepersoanskeamers. De kapasiteit fan it ynternaat wie yn dy jierren 120 learlingen.
Frans Tutuhatunewa
Frans Lodewijk Johannis Tutuhatunewa (Batavia, 26 juny 1923 – Breda, 22 oktober 2016) wie fan 1993 oant 2010 presidint yn ballingskip fan de Republyk fan de Súd-Molukken (Republik Maluku Selatan, RMS) en dokter.
Maritime Akademy Harns
Skiednis
Dernei folge in perioade fan bloei foar de skoalle. Mei troch gearwurking mei oare ynstituten koene nije opliedings oanbean wurde. Yn 2002 waard der yn gearwurking mei it ROC NOVA foar it earst sûnt 1934 sels wer in seefeartoplieding bean yn Harns. Fan 2004 ôf wie de skoalle part fan de Noordzee Onderwijs Groep. Dy groep bestie út njoggen mei elkoar oparbeidzjende skoallen; de Harnser skoalle gie dat jier fierder ûnder de namme Maritieme Academie Harlingen.
Yn 2006 waard mei de bou fan in nije skoalle út ein set. De âlde RSG soe it ûnderkommen foar fjirdejiers learlingen wurde. De boukosten foelen in miljoen heger út as at de bedoeling wie. De gemeente stie foar de ekstra kosten, sadat fan de totaal 5 miljoen euro 3.375.000 euro troch de gemeente betelle waard. In jierr letter koe de "Prinses Maxima", in opliedingsskip fan 86 meter, yn de feart naam wurde. It earder opliedingsskip, de "Prinses Christina", wie fan 1963.
Yn 2007 wie er fannijs in fúzje; de Noordzee Onderwijs Groep en twa oare Underwiisynstellingen foarmen doe de Dunemare Onderwijsgroep. De fusie gou lykwols allinnich foar de vmbo-takke fan de skoalle, it mbo krige oars plak.
Frans Tutuhatunewa
Biografy
Tutuhatunewa waard berne yn de regearingswyk Weltevreden fan Batavia (no Jakarta) yn Nederlânsk-Ynje, dêr't syn heit dûanefunksjonaris wie. Nei de Twadde Wrâldkriich wie er gids foar de Britske militêren dy't nei de Japanske kapitulaasje yn Nederlânsk-Ynje oankamen. Dêrnei hat er noch yn it Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger (KNIL) tsjinne, mar koe dy tsjinst earder út om syn middelbere stúdzje dien te meitsjen.
Maritime Akademy Harns
Skiednis
Yn 2007 koe it nije skoalgebou yn gebrûk naam wurde. Yn 2008 waard de húsfesting foar 64 learlingen yn de âlde skoalle iepene. It monumintale karakter fan it gebou is by de ferbouwing yntakt bleaun.
VMBO op it Wetter
VMBO op it Wetter is in dokumintêre dy't makke waard troch Omrop Fryslân en de NPS. Fiif learlingen waarden folge mei de kamera. De dokumintêre woe sjen litte hoe't 200 learlingen mei elkoar wenje en leare en dat vmbo, nettsjinsteande in soad krityk, ek goed in súkses wêze kin.
Frans Tutuhatunewa
Biografy
Yn 1951 kamen hast 4.000 KNYL-militêren mei harren famylje (totaal sa'n 12.500 persoanen) út Ynje wei nei Nederlân; it soe in tydlik ferbliuw wurde moatte. Tutuhatunewa kaam as pleechsoan fan de adjudant-ûnderoffisier magazynmaster J. Mailuhuw nei Nederlân om't syn heit stoarn wie oan in sykte yn in Ynjysk kamp. Om't Tutuhatunewa belutsen wie by de organisaasje fan dy operaasje gie hy mei it lêste skip nei Nederlân mei. Tegearre mei it gesin Mailuhuw gie Tutuhatunewa oan board fan de Kota Inten op 25 maaie 1951 nei Nederlân en kamen op 21 juny 1951 yn Rotterdam oan. Nei in heal jier yn Middelburch wenne te hawwen ferhuze er nei Amsterdam dêr't er mei in beurs oan de VU medisinen úteinsette koe. Yn novimber 1964 waard er hûsdokter yn Boerum. Krekt dêrfoar wie er troud mei Inge Walther dy't er kennen leard hie yn in sikehûs yn Haarlim dêr't sy ferpleechster wie. Yn jannewaris 1975 waard Tutuhatunewa minister fan algemiene saken fan de RMS.
By de treinkaping by Wijster yn desimber 1975 waard tasein dat it Nederlânsk regear yn petear soe mei fertsjintwurdigers fan de Molukske mienskip yn Nederlân. Op 17 jannewaris 1976 folge dat petear yndie. De Molukkers waarden ûnder oaren fertsjintwurdige troch de presidint yn ballingskip ir. Johan Manusama en Tutuhatunewa.
A View to a Kill (film)
Plot
Letter meldt generaal Gogol him yn Londen by MI6 om Bond de Oarder fan Lenin út te rikken foar it dwerseidzjen fan Zorin syn healwize plannen. Op 'e fraach fan M oft de Sovjet-Uny dan net graach fan Silicon Valley ôf woe, antwurdet er: "Wêr moatte we oars ús kompjûtertechnology wei helje?" It docht lykwols bliken dat Bond noch altyd fermist is. Mar as Q mei in op ôfstân bestjoerbere en fan in kamera foarsjoene robot yn Stacey har filla ynbrekt, ûntdekt er Bond dy't mei Stacey ûnder de dûs de leafde bedriuwt.
Frans Tutuhatunewa
Biografy
Yn 1977 bemiddele Tutuhatunewa, doedestiids minister yn it RMS-kabinet, by de treinkaping by De Punt. It slagge him en krij twa froulju dy't swier wiene út de trein. Dêr wie de lettere boargemaster fan Utert Annie Brouwer-Korf ûnder. By syn besite oan de trein koe der neffens him net praat wurde fan in minne sûnens fan de gizelders. Dochs spile de minne sûnens fan harren mei by it beslút om de trein te bestoarmjen op de moarn fan 11 juny.
A View to a Kill (film)
Produksje
A View to a Kill ûntlient syn titel oan it koarte ferhaal From a View to a Kill, fan Ian Fleming, dat foar it earst publisearre waard yn 'e ferhalebondel For Your Eyes Only, út 1960. It senario fan 'e film wie lykwols folslein orizjineel. It waard skreaun troch Richard Maibaum, dy't fan it begjin ôf oan as senarioskriuwer by de James Bond-filmsearje belutsen west hie, en Michael G. Wilson, de styfsoan fan filmprodusint Albert R. Broccoli. Yn 'e earste ferzje fan it skript liet Maibaum troch Zorin de baan fan 'e Komeet fan Halley manipulearje sadat de komeet ynslaan soe yn Silicon Valley, mar dêr lei Wilson it near op; hy woe beslist in minder fiersochte plot hawwe.
Frans Tutuhatunewa
Biografy
Yn septimber 1980 waard besletten dat Tutuhatunewa op termyn Manusama opfolgje soe en letter dat jier naam er ôfskied fan syn dokterspraktyk yn Fryslân om op 1 jannewaris 1981 oan it wurk te gean as dokter by de Boerhaaveklinyk foar ferslavingssykten yn Schiedam. Sadwaande kaam er yn de buert fan Manusama te wenjen dy't doe 70 jier wie en yn Rotterdam wenne.
A View to a Kill (film)
Produksje
A View to a Kill waard regissearre troch John Glen, dy't ek de beide foargeande Bond-films makke hie, Octopussy en For Your Eyes Only. As produsinten wiene Broccoli en Wilson by it projekt belutsen foar de filmstudio's Eon Productions en United Artists. De film wie dêrmei, krekt as eardere dielen út 'e Bond-rige, wer in Britsk-Amerikaanske ko-produksje. Foar A View to a Kill wie in budget beskikber fan $30 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Alan Hume, en de filmmuzyk waard fersoarge troch John Barry. De titelsong A View to a Kill waard songen troch de Ingelske band Duran Duran.
Frans Tutuhatunewa
Biografy
Yn syn taspraak op de 59e proklamaasjedei fan de RMS kundige Tutuhatunewa oan syn amt yn de simmer fan 2009 oer te dragen oan de destiidske ficepresidint, John Wattilete. Letter waard dat ferskood nei april 2010, om't der it foarnimmen wie tagelyk mei syn ynstallaasje ek it kabinet út te wreidzjen. Op 17 april 2010 waard Wattilete beëdige as nije presidint fan de RMS.
A View to a Kill (film)
Casting
Foar de rol fan 'e Bond girl Stacey Sutton hiene de produsinten oarspronklik Priscilla Presley, de widdo fan Elvis Presley, yn gedachten, mar hja moast ôfsizze om't de opnamen fan 'e film net te rimen wiene mei it opnameskema fan har sênes yn 'e dramasearje Dallas. De rol gie dêrom nei Tanya Roberts. Yn it oarspronklike skript wie de KGB-aginte oan wa't Bond it kassettebantsje ûntfytmannet majoar Anja Amasova út The Spy Who Loved Me (1977). Doe't aktrise Barbara Bach lykwols wegere om dy rol nochris te spyljen, waard in hiel nij personaazje betocht, Pola Ivanova, dy't spile waard troch Fiona Fullerton.
Foar de rol fan smjunt Max Zorin waard oarspronklik sjonger David Bowie frege. Dy sei ta, mar betocht him letter. Nei eigen sizzen hied er der gjin sin oan om "fiif moannen lang tasjen te moatten hoe't myn stunt double by kliffen del kneppelet." Dêrop waard de rol oanbean oan in oare sjonger, Sting, en doe't dy ek foar de ear betanke, waard in jonge Christopher Walken frege. Foar de rol fan Zorin syn froulike trewant May Day wisten de produsinten wol in sjonger te strikken: de Jamaikaanse Grace Jones. De rol fan Bond syn bûnsgenoat sir Godfrey Tibbett waard spile troch de bekende akteur Patrick Macnee. Hy wie de fjirde stjer út 'e tillefyzjesearje The Avengers dy't in rol yn in Bond-film krige, nei Honor Blackman yn Goldfinger en Diana Rigg en Joanna Lumley yn On Her Majesty's Secret Service.
Foar de CIA-man yn A View to a Kill (spile troch David Yip) waard yn it oarspronklike senario it fertroude personaazje fan Felix Leiter wer fan stâl helle, mar letter waard besletten om der in Aziatyske Amerikaan fan te meitsjen, mei it each op 'e grutte Aziatyske mienskip yn San Francisco. De Sweedske krêftpatser Dolph Lundgren hie yn A View to a Kill in cameo as ien fan generaal Gogol syn KGB-mannen yn 'e sêne mei de konfrontaasje tusken Gogol en Zorin. Hy hie yn 1985 in relaasje mei Grace Jones en brocht in besyk oan 'e filmset krekt op in dei dat der in figurant te min wie. Dêrom frege regisseur John Glen oft hy ek even byspringe koe.
Frans Tutuhatunewa
Biografy
Ein 2016 stoar Tutuhatunewa yn de âldens fan 93 jier.
A View to a Kill (film)
Casting
Aktrise Maud Adams, dy't twaris earder (yn The Man with the Golden Gun en Octopussy) in Bond girl spile hie, naam in cameo foar A View to a Kill op as foarbygongster op 'e eftergrûn fan 'e sêne op Fisherman's Wharf yn San Francisco. It feit dat se net goed werom te kennen is, hat lykwols mank fans fan 'e James Bond-searje ta spekulaasje laat dat har sêne by de filmmontaazje fuortknipt is.
Koolhoven F.K.58
De Koolhoven F.K.58 wie in ienmotorige jachtfleanmasine, ûntwurpen troch it Nederlânske fleanmasinefabryk Koolhoven (ûntwerper wie Erich Schatzki) en ûnder kontrakt yn Frankryk makke. It tastel wie bedoeld foar de Frânske Loftmacht (Armée de l'Air), benammen om ynset te wurden yn de koloanjen. De F.K.58 spile in beskieden rol yn de slach om Frankryk yn 1940. Teffens tsjinne dizze Koolhoven by de Poalske loftmacht.
A View to a Kill (film)
Opnamen
De opnamen foar A View to a Kill setten op 23 juny 1984 útein. De binnendoarsênes waarden, lykas by de measte dielen út 'e James Bond-rige, filme yn 'e Pinewood Studios yn Buckinghamshire. Foar de rest waard de film op lokaasje opnommen yn Iislân, Switserlân, Frankryk, Ingelân en de Feriene Steaten. De iepeningssêne yn Sibearje waard filme yn Iislân. De hynstekoers waard opnommen op 'e echte Ascot Racecourse yn Berkshire. De sênes yn 'e folstreamende myn by Hayward (Kalifornje) waarden eins filme yn in splis steand stiengat by Staines-upon-Thames en it Amberley Calks Pits Museum yn West-Sussex.
It lângoed fan Zorin wie eins it Frânske Kastiel fan Chantilly. Yn Frankryk waard ek filme yn 'e Eiffeltoer en yn 'e strjitten fan Parys. Foar de rest waard de film fierhinne opnommen yn San Francisco en omkriten: op 'e Fisherman's Wharf, by it Dunsmuir House, by it stedhûs fan San Francisco en op 'e Golden Gatebrêge. De (folle lytsere) brêge dy't te sjen is by de efterfolging mei de brânwachtauto, is de Lefty O'Doulbrêge. It loftskip yn 'e film wie in Airship Industries Skyship 500.
Koolhoven F.K.58
Untwerp en ûntwikkelingsgong
It prototype Koolhoven Model 1166 (letter F.K.58 neamd) fleach foar it earst op 17 july 1938. De Frânsken bestelden 50 F.K.58's yn jannewaris 1939 en Nederlân bestelde 36 op grûn fan de prestaasjes fan it twadde prototype (de earste wie al crashed), mar dan mei Bristol Taurus motors. Spitigernôch koenen mar 17 fan de Frânske bestelling ôfmakke wurde yn de Frânske fabriken troch brek oan motors en ynstruminten, dat de oare tastellen krigen Nederlânske ûnderdielen. De produksje waard oerbrocht nei Nevèrs dêr't noch ien F.K.58 makke waard. De jagers dy't al klear wienen (7 F.K.58s, 11 F.K.58As) krigen doe in Frânske útrissing en de liende ûnderdielen gienen werom nei Nederlân.
A View to a Kill (film)
Disclaimer
Doe't de produsinten ûntdieken dat der yn 'e Feriene Steaten in bedriuw wie mei in namme dy't tige by tige liek op dy fan it fiktive Zorin Industries (te witten: de Zoran Corporation), waard oan it begjin fan 'e film in disclaimer tafoege om oan it filmpublyk dúdlik te meitsjen dat it bedriuw yn 'e film op gjin inkele wize basearre wie op 'e echte ûndernimming. A View to a Kill wie de earste James Bond-film dy't sa'n disclaimer hie. (The Living Daylights hie sa'n selde disclaimer oer it Reade Krús.)
Koolhoven F.K.58
Untwerp en ûntwikkelingsgong
Yn in loftgefjocht wie dizze Koolhoven de mindere fan de Dútske jagers, dat saakkundigen tinke dat de útslach fan de loftslach boppe Frankryk net folle oars west hawwe soe at alle 50 bestelde F.K.58's doe operasjoneel west hiene.
A View to a Kill (film)
Distribúsje
De distribúsje fan A View to a Kill waard yn 'e Feriene Steaten fersoarge troch Metro-Goldwyn-Mayer en yn oare lannen en territoaria troch United International Pictures. De film gie op 22 maaie 1985 yn San Francisco yn premiêre. It wie de earste James Bond-film dy't syn premiêre bûten it Feriene Keninkryk hie. A View to a Kill iepene op 13 juny 1985 yn 'e Britske bioskopen.
It byhearrende soundtrackalbum ferskynde yn 1985 by de platemaatskippijen EMI (Feriene Keninkryk) en Capitol Records (Feriene Steaten). De titelsong A View to a Kill, songen troch de Ingelske band Duran Duran, groeide út ta in hit dy't it earste plak berikte yn 'e Amerikaanske Billboard Hot 100-hitlist en it twadde plak yn 'e Britske UK Singles Chart.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige A View to a Kill mingde resinsjes. Fral de leeftyd fan haadrolspiler Roger Moore lokke in protte krityk út. Sa skreau Paul Anastasio yn The Washington Post: "Hy is langer net oannimlik yn 'e aksjesekwinsjes en alhielendal net yn 'e romantyske sênes […]". Yn it tydskrift The New Yorker skreau Pauline Kael: "De James Bond-searje hat wol earder teloarstellings omfette, mar neat fan it nivo fan A View to a Kill." Hja beklage har deroer dat regisseur John Glen it ferhaal "sa apatysk" yn byld brocht hie, dat "de film sels los fan 'e reäliteit liket te stean." Dêr heakke se by wize fan ûnderbouwing oan ta: "Ik leau net dat ik ea in oare film sjoen haw wêryn't racehynders mishannele wurde, en de regisseur it net foarinoar krige om wat ferûntweardiging [ûnder it bioskooppublyk] los te krijen."
Lawrence O'Toole fan it tydskrift Maclean's fûn lykwols dat A View to a Kill ien fan 'e bêste Bond-films wie, mei "in sikebenimmende efterfolging op skys yn Sibearje", "in spektakulêre efterfoling by de Eiffeltoer op en del" en "in hertstûkjende klimaks […] boppe-op San Francisco's Golden Gatebrêge." Bond-histoarikus John Brosnan wie dêrmei iens en beskôge A View to a Kill ek as de bêste Bond-film. Ferskate oare resinsinten, ûnder wa Brian J. Arthurs fan The Beach Reporter en Norman Wilner fan MSN beoardielen A View to a Kill lykwols as de minste fan alle Bond-films, en Chris Peachment fan Time Out skreau: "[It talint fan] Grace Jones wurdt folslein fergriemd."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat A View to a Kill in ûndergemiddeld goedkarringspersintaazje fan 38%, basearre op 60 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] is sels neffens de mjitstêven fan 'e Bond-rige absurd, en wurdt oan 'e grûn holden troch ballêst yn 'e foarm fan oerdreaune grappen en in merkber gebrek oan enezjy." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet A View to a Kill in goedkarringspersintaazje fan 40%, basearre op 20 resinsjes.
Opbringst
A View to a Kill brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $50,3 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $102,1 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $152,4 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $30 miljoen betsjut dat in winst fan $122,4 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie de film kommersjeel súksesfol. Yn 'e Amerikaanske bioskopen ûnderfûn A View to a Kill grutte konkurrinsje fan 'e aksjefilm Rambo: First Blood Part II.
Prizen
De titelsong A View to a Kill, songen troch de Ingelske band Duran Duran, waard yn 1986 nominearre foar in Golden Globe.
Fermissing
In fermissing (in resint lienwurd op basis fan it Nederlânske wurd vermissing) is it ûntrêstgjende ûnfynber wêzen fan almeast in persoan. Hoewol't in fermissing fan in húsdier of in foarwerp fansels ek mooglik is, wurdt dat yn 'e regel net mei dizze term oantsjut. Yn Nederlân wurde elts jier tusken de 16.000 en 20.000 minsken by de plysje as fermist opjûn. Dêrfan is likernôch 85% binnen 48 oeren wer teplak. Likernôch 20 peroanen yn 't jier bliuwe yn Nederlân langer wei as in jier, en dêrfan ferdwine ûngefear 15 permanint. It is dus sa dat wat langer oft in persoan fermist is, wat lytser de kâns dat hy of sy noch weromfûn wurde sil. De plysje hat fêste metoaden ûntwikkele foar de behanneling fan fermissingssaken.
Kritearia
De kritearia foar it fêststellen fan in fermissing binne net altyd like dúdlik. Sa kin it by guon lju relatyf lang duorje (ferskate dagen oant sels ferskate wiken) ear't immen harren ôfwêzigens opmerkt en him of har begjint ôf te freegjen wêr't sa'n persoan bedarre is. By oaren wurdt de ôfwêzichheid frijwol fuortendaliks opmurken. Dat ferskil hâldt ferbân mei de wize fan libjen: as it om in lid fan in gesin giet, sille de oare gesinsleden him of har daliks misse. As it lykwols giet om in allinnichsteande, en as dy bgl. wurkleas is en mar in bytsje sosjale kontakten hat, kin hy of sy ferdwine sûnder dat immen der euvelmoed yn hat.
Skaaimerken fan in fermissing binne yn elts gefal dat de oangeande persoan fan it iene op it oare momint ûnfynber is, en dat dêr gjin oanwiisbere reden foar is, wylst der ek nimmen is dy't wit wêr't sa'n persoan bedarre is. De Plysje yn Nederlân hantearret de folgjende kritearia foar in fermissing:
Oarsaken
Oarsaken fan in fermissing kinne wêze:
It opspoaren fan in fermist persoan
Ofhinklik fan it gefal en de gearfandele ynformaasje bepaalt de plysje wêr't de fermiste persoan wêze kinne soe oft hy of sy noch libbet, en/of wêr't syn of har stoflik omskot wêze kinne soe as hy of sy stoarn is. Wêr't en hoe't socht wurdt, hinget fansels sterk ôf fan 'e fraach oft men ferwachtet in libbene persoan of in lyk te finen. As der kâns bestiet dat de fermiste persoan noch libbet, is it finen fan him of har folle driuwender om't de persoan dan mooglik te min iten, wetter, lucht, ensfh. hat om lang yn libben te bliuwen, of yn oare drege omstannichheden ferkeart (bgl. ferwûnings hat dy't fersoarge wurde moatte). Oan it finen fan in lichem wurdt ek in soad wearde hechte, ta befêstiging fan it ferstjerren, en yn it gefal fan in moard, foar it krijen fan oanwizings dy't helpe om 'e dieder te identifisearjen. Mar wylst by de syktocht nei in libbene persoan in pear oeren it ferskil tusken libben en dea betsjutte kinne, meitsje in pear ekstra oeren yn it gefal fan in lyk net folle ferskil.
Oanwizings dy't fan belang wêze kinne foar it ûndersyk by in fermissing, binne û.m.: Dêrnjonken docht de plysje soms in berop op it publyk, bgl. mei in plysjeberjocht op 'e tillefyzje (folgjend op it nijs), troch in Amber Alert útgean te litten (yn it gefal fan in fermist bern) of fia it tillefyzjeprogramma Opsporing Verzocht. Ek binne der soms spontane inisjativen fan boargers om mei te sykjen. De plysje hat dan wol graach dat soks yn oerlis bart, sadat der bgl. gjin spoaren útwiske wurde dy't noch ûndersocht wurde moatte.
Net alle ynformaasje dy't de plysje hat, wurdt oan it publyk trochjûn. Guon dingen wurde ta beskerming fan 'e privacy fan 'e fermiste persoan geheim holden of om foar te kommen dat kriminelen har foardiel dermei dwaan kinne. Oare dingen wurde geheim holden om letter in fertochte trappearje te kinnen op saneamde diederkennis: dingen dy't inkeld de dieder witte kin.
Behanneling fan in fermissing
Fermissings kinne opjûn wurde by de plysje, wêrnei't almeast in siikaksje úteinset. As der gjin oanwizings binne dat de fermiste persoan troch in misdriuw ferdwûn is of om in oare reden yn gefaar ferkeart, wurdt ornaris nei de oanjefte 24 oeren wachte om mei de siikaksje te begjinnen. Yn 'e praktyk wurdt 75% fan 'e as fermist opjûne persoanen binnen dy 24 oeren weromfûn. As lykwols oannimlik is dat de fermiste persoan yn gefaar ferkeart, wurdt daliks aksje ûndernommen.
De gongbere proseduere by fermissings is faak dat minsken frege wurdt om út te sjen nei de fermiste persoan. Sa kinne der ôfbyldings fan 'e persoan yn kwestje ferspraat wurde op of by plakken dêr't hy of sy foar it lêst sjoen is. Op 'e tillefyzje kin nei ôfrin fan it nijs in plysjeberjocht útstjoerd wurde en de fermissing kin opnommen wurde yn tillefyzjeprogramma's lykas Opsporing Verzocht en Vermist. Fierders besteane der websiden dy't oandacht oan fermissings besteegje. Efterbliuwers kinne ek terjochte by de Helpline Fermiste Persoanen. Dat is in organisaasje dy't de neisten fan fermisten op emosjoneel en praktysk mêd ûnderstipet.
Yn it gefal fan 'e fermissing fan in bern jilde yn Nederlân spesjale prosedueres, om't dy mear gefaar rinne, bgl. foar ûntfiering. De plysje kin dan in saneamd Amber Alert útgean litte, dat nei de mobile tillefoanen stjoerd wurdt fan eltsenien dy't him dêrfoar opjûn hat. Boppedat giet yn it gefal fan bern it rjocht om te ferdwinen, dat folwoeksenen wol hawwe, net op; de plysje hat de wetlike taak om útnaaide minderjierrigen dy't harsels oan it wetlik gesach fan harren âldelju of fâd ûntlutsen hawwe, wer ûnder dat gesach werom te bringen.