cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sint-Pierre en Miquelon
Skiednis
Nei ôfrin fan 'e Twadde Wrâldoarloch waarden de eilannen yn 1946 omfoarme fan in koloanje ta in oerseesk territoarium. Yn 1958, ûnder de perioade fan Frânske dekolonisaasje, waard der op Sint-Pierre en Miquelon in referindum holden oer de fraach wat der mei de eilannen barre moast. De ynwenners koene kieze út folsleine yntegraasje yn Frankryk, de oprjochting fan in autonome steat binnen de Frânske Mienskip, of hanthavening fan 'e status quo as in oerseesk territoarium. It elektoraat keas foar dy lêste opsje.
Bestjoer
Sint-Pierre en Miquelon wie fan 1763 ôf in Frânske koloanje oant it yn 1946 in oerseesk territoarium waard. Yn 1976 krige it de status fan oerseesk departemint, en yn 1985 dy fan territoriale kollektiviteit. Sûnt maart 2003 is it in oerseeske kollektiviteit (collectivité d'outre-mer), mei in spesjaal statút. It gebiet is ferdield yn twa gemeenten: Saint-Pierre en Miquelon-Langlade. Oant 1945, doe't dat opnommen waard yn Saint-Pierre, foarme it eilantsje Isle-aux-Marins in trêde gemeente.
Sint-Pierre en Miquelon genietsje in beskate mjitte fan selsbestjoer oangeande saken as ûnderwiis, wolwêzen en kultuer, mar ek op it mêd fan belestingen, aksynzen en dûane. De eilannen wurde datoangeande bestjoerd troch in territoriaal regear, dat keazen wurdt út it territoriale parlemint (de Conseil Territorial). Dat parlemint hat 19 leden, 15 út 'e gemeente Saint-Pierre en 4 út Miquelon-Langlade. It Frânske regear stelt de pleatslike prefekt oan, dy't oer saken as justysje en oarderhanthavening giet, en dy't ûnder it statút fan 1985 ek tafersjoch hâldt op it bestjoer fan 'e eilannen. It regear fan Frankryk is ferantwurdlik foar de definsje fan it gebiet. Sint-Pierre en Miquelon wurde sawol yn 'e Frânske Senaat as yn 'e Nasjonale Assimblee (it Frânske legerhûs) fertsjintwurdige troch ien parlemintslid. left|thumb|250px|In loftfoto fan it eilân [[Sint-Pierre (eilân)|Sint-Pierre, út 2013.]]
Ekonomy
Njonken de fiskerij wurdt besocht om mei finansjele stipe fan it Frânske regear de ekonomy te diversifiëarjen op it mêd fan fiskkwekerijen en toerisme, wylst der fierders ferkennende ûndersiken dien wurde nei mooglike foarrieden oalje en gas yn it diel fan 'e omlizzende see dat ta de eksklusive ekonomyske sône fan Sint-Pierre en Miquelon heart.
Foarsjennings
Der is gjin direkte loftferbining tusken Sint-Pierre en Miquelon en Frankryk; alle ferkear giet fia Kanada. Yn 1999 gie it nije fleanfjild fan Saint-Pierre iepen, dat bedoeld wie om sa'n streekrjochte loftferbining mooglik te meitsjen, mar úteinlik is alles by it âlde bleaun, útsein dat der no ek by min waar fleantugen op Sint-Pierre lânje kinne. De eilannen ûnderhâlde in fearferbining mei Fortune, op Nijfûnlân. Dat fear ferfiert lykwols gjin auto's.
Op 'e eilannen binne 4 legere skoallen, 1 middelskoalle (mei in depindânse op Miquelon), 1 middelbere skoalle en 1 ambachtsskoalle. Wa't fierder leare wol, moat om utens; sokken geane almeast nei Frankryk ta, al bedarje guon yn 'e Frânsktalige dielen fan Kanada (Kebek of Nij-Breunswyk). Fierders binne der op 'e eilannen 4 radiostjoerders, 3 tillefyzjestjoerders, 2 plysjeburo's, 1 patrûljeboat fan 'e Maritime Sjândarmery en 1 klinyk, dêr't men telâne kin by needgefallen en mei ienfâldige sûnensproblemen. right|250px|thumb|Ferlitten huzen op [[Isle-aux-Marins.]]
Algemien
Neffens de folkstelling fan jannewaris 2011 hie Sint-Pierre en Miquelon doe 6.080 ynwenners. Dêrfan wennen 5.456 op it eilân Sint-Pierre, en 624 op Miquelon. De befolkingstichtens wie 25 minsken de km². Op Isle-aux-Marins, dat oant 1931 de namme Île-aux-Chiens droech, wennen foarhinne ek minsken, mar dat is sûnt 1963 ûnbewenne.
Godstsjinst
Op it mêd fan godststjinst kin fernijd wurde dat hast de hiele befolking fan Sint-Pierre en Miquelon út roomsen bestiet, mei in pear ateïsten en agnosten, mar frijwol gjin oanhingers fan oare religyen.
Kultuer
Elts jier wurdt simmerdeis op 'e eilannen it Baskyske Festival holden, mei û.o. wedstriden yn harrijasotzaile (stientillen) aizkolari (houthakjen) en de balsport pelota. De pleatslike kwisine is fierhinne basearre op fisk en oare seebisten, lykas kabbeljau, kreeft, sniekrabbe en moksels. Fierwei de populêrste sport op Sint-Pierre en Miquelon is it iishokky; de eilannen hawwe ferskate tiims, dy't meidogge oan kompetysjes mei de klubs út Nijfûnlân. Ferskate spilers fan 'e eilannen hawwe it sels brocht ta dielname oan 'e Olympyske Spullen, as lid fan it Frânske nasjonale iishokkytiim.
Klimaat
Op Sint-Pierre en Miquelon hearsket ûnder ynfloed fan Arktyske luchtstreamen en de kâlde Labradorstream yn 'e Atlantyske Oseaan in klimaat dat de midden hâldt trusken in wiet lânklimaat en in toendraklimaat. De simmers binne koart en koel, en de winters lang, strang en faak stoarmeftich. Yn augustus, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer per etmiel (dus fan dei en nacht mei-inoar) 15,7 °C, en yn febrewaris, de kâldste moanne, is dat –3,6 °C. Sint-Pierre en Miquelon kriget jiers trochinoar 1.312,2 mm delslach, mei yn trochsneed mear as hûndert dagen dat it snijt.
Konstanz (stêd)
thumb|Utsjoch fanút de katedraal Konstanz is in universiteitsstêd in de Dútske dielsteat Baden-Württemberg, en leit oan de Switserske grins. It is de Kreisstadt fan it Landkreis Konstanz. De stêd hie yn 2018 hast 85.000 ynwenners. Oanbuorjende stêden binne ûnder oaren Aach, Engen en Radolfzell am Bodensee.
Konstanz leit oan de Ryn en de Bodensee, tusken de Obersee en de Untersee. De stêd leit tsjin de grins mei Switserlân oan en grinzet oan it kanton Thurgau. Tsjin Konstanz oan leit it Switserske plak Kreuzlingen. Op de grins binne ferskate grinsoergongen en dûanefasiliteiten.
Op de súdouwer fan de Ryn leit de histoaryske binnensstêd mei spoarstasjon. Oan de noardside fan de Ryn lizze de nijere stedsdielen.
Fairy Gifts
Fairy Gifts is in koart ferhaal fan it fantasysjenre, skreaun troch de Amerikaanske auteur Patricia Briggs. De titel betsjut: "Geskinken fan Ierdgeasten". It ferhaal heart ta de Mercy Thompson-rige en spilet yn Butte, yn 'e Amerikaanske steat Montana, dêr't auteur Patricia Briggs opgroeide. Fairy Gifts hipt hinne en wer fan 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw nei de moderne tiid, en spilet yn 'e ynterne gronology fan 'e searje foarôfgeande oan 'e foarfallen yn 'e roman Moon Called. It ferhaal fertelt de foarskiednis fan Thomas Hao, de fampier mei wa't Mercy Thompson yn 'e roman Frost Burned yn 'e kunde komt. Fairy Gifts waard foar it earst publisearre yn 2011, yn 'e blomlêzing Naked City: Tales of Urban Fantasy, ûnder redaksje fan Ellen Datlow, en makke ûnderdiel út fan 'e ferhalebondel Shifting Shadows, út 2014.
Ynhâld
Thomas Hao is in opslûpen jonge út in Sineeske húshâlding, dy't berne is koart nei't syn âlden nei de Feriene Steaten emigrearre wiene. Dêr hawwe se harren fêstige yn Butte, yn dy tiid in regionaal sintrum fan 'e mynbou mei in oansjenlike befolking dy't foar it meastepart bestiet út Sineeske, Ierske, Kornyske, Welske, Finske, Italjaanske en Servyske ymmigranten, dy't allegear ôfkommen binne op it wurk yn 'e sulver- en koperminen.
Thomas hatet syn heit lykwols foar wat er him oandien hat. Want it is net inkeld dat er eltse kâns op in normaal libben kwytrekke is, mar ek dat er oant yn lingte fan dagen slaaf bliuwe sil fan 'e master dy't him ta fampier makke hat. Eltse wike bringt syn heit him wer nei dyselde kelder ta, dêr't Thomas drinkt fan it bloed fan syn master en syn master fan sines. Nachts bewekket er de opiumhoale fan syn heit, dy't no ûnder de grûn yn in ferlitten myngong fêstige is. Oerdeis, as syn heit gjin ferlet fan him hat, doarmet Thomas yn it tsjuster troch de myntunnels, wêrfan't ûnder Butte hûnderten milen útgroeven binne. Acht jier lang is dat syn hiele libben.
Yn 1900 stjit er by syn omdoarmings yn 'e djipste gongen op in famke dat dêr mei keatlings fêstset is. Hja fertelt him dat hja Margaret Flanagan is, de dochter fan de Flanagan, de Draak ûnder de Heuvel. Thomas beseft dat se in ierdgeast is, dy't hjir foar 't neist troch oare ierdgeasten finzen set is. As it famke him freget om har te befrijen, freget Thomas, dy't yn dy lange jierren ferbittere rekke is, har wat se him dêrfoar yn ruil jaan sil. Dêrop freget se him wat er hawwe wol. Thomas wol frijheid hawwe fan syn master en hy wol by dei wer ûnder de sinne omrinne kinne. Mar om't er wit dat soks ûnmooglik is, seit er dat er honger hat en fan har bloed drinke wol. It famke nûget him dan út om dat te dwaan. Neitiid hâldt Thomas wurd en befrijt er har, wêrnei't er har wer by har heit bringt. It duorret in skoft ear't er beseft dat it famke syn tinzen lêzen hat, en him jûn hat wat er wier woe: Thomas is net langer bûn oan 'e wil fan syn master, en oars as by oare fampieren it gefal is, ferbrânt direkt sinneljocht him net mear. Sadree't er dat foar it ferstân kriget, deadet er syn master en ferlit er dêrnei daliks Butte om't er oars ek syn heit deadzje moatte soe.
Mear as hûndert jier letter keart Thomas Hao werom nei Butte, dêrta twongen troch in ûnbestimde oanstriid dy't er djip fan binnen fielt. Hy wurdt opwachte troch in kabouter dy't himsels Nick neamt en him meinimt nei in hûs dêr't fjouwer oare ierdgeasten wachtsje. It fiiftal fertelt him dat de boppenatuerlike ynwenners fan Butte oan 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw ûnder de wrede hearskippij fallen wiene fan in Finske ierdgeast, in hiisi. Gjin ierdgeast hie genôch macht om tsjin dat wêzen op te stean, oant de Flanagan him yn Butte fêstige. Dat wie in machtige Ierske ierdgeast mei in sterke bân mei de eleminten ierde en fjoer. Dêrnei ûntjoech der him in twastriid, dy't eskalearre doe't de hiisi de Iku-Tursas, in legindaryske draak út 'e Finske mytology, oprôp om tsjin de Flanagan te fjochtsjen. De striid fûn plak djip ûnder de grûn, en doe't der 1917 in grutte mynbrân útbriek, wisten de ierdgeasten dat de Flanagan wûn hie, ek al kaam er nea wer boppe de grûn.
De troch it oproppen fan 'e Iku-Tursas ferswakke hiisi waard neitiid deade troch alle oare ierdgeasten yn Butte mei-inoar, om't er him folslein ûnferantwurdlik toand hie: de Iku-Tursas hie de hiele wrâld wol ferneatigje kinnen. Mar de hiisi hie ûnderwilens op 'e nij Margaret, de dochter fan 'e Flanagan, ûntfiere en djip ûnder de grûn fêstsette litten, foar it gefal dat de Flanagan de striid mei de Iku-Tursas winne soe. Nimmen dy't har neitiid fine koe, oant se twa jier lyn yn 'e tinzen fan oare ierdgeasten begûn te sprekken. It fiiftal dat Thomas dit ferhaal fertelt, ornearret dat twa jier lyn de Flanagan einlings en te'n lêsten beswiek oan 'e ferwûnings dy't er yn 'e striid mei de Iku-Tursas oprûn hie, en dat er doe syn lêste krêften oan syn dochter skonk. Mar nettsjinsteande dat alles kinne de ierdgeasten Margaret noch altyd net fine. Dêrom hat Margaret Thomas Hao nei Butte ta roppen, dy't har ommers alris earder fûn hat. En boppedat is Thomas, as ûndeade, ymmún foar de kalman väki, in lykgeast dy't mei in oanrekking sykte en ferrotting bringt, want sa'nent hat de hiisi ynset om Margaret te bewekjen. No is dus oan Thomas de taak om Margaret te finen, de kalman väki te ûntrinnen en Margaret te befrijen troch har te deadzjen, want dat is wat se sels wol, nei krapoan hûndert jier ûndergrûnske finzenskip wêryn't se alhiel sljochtsinnich wurden is.
Thomas beseft dat Margaret de fiif ierdgeasten lang net alles ferteld hat, lykas de bân tusken harren beiden. De ierdgeasten lykje te tinken dat Margaret him op 'e iene of oare wize oan har wil bûn hat, mar de iennichste bân dy't tusken harren bestiet is dy fan bloed: har bloed dat hy dronken hat. Dat se de fiif ierdgeasten dat net ferteld hat, betsjut dat se harren net fertrout. En de kalman väki is gjin sipier, sa't de fiif ierdgeasten it foarstelle, want Thomas hie yn syn jonkheid Finske freonen dy't him de Finske myten en leginden ferteld hawwe. Sadwaande wit er dat in kalman väki in beskermer is, dy't dus stjoerd wêze moat troch Margaret har heit. Thomas beseft dat er hjir fan dwaan hat mei fiif ferrieders fan de Flanagan, dy't no him besykje te brûken om ôf te weven mei Margaret. Ear't se reägearje kinne, deadet er harren dêrom allegear. Neitiid siket er fjouwer dagen lang nei it plak yn 'e heal ynstoarte myngongen dêr't Margaret fêstsit. Dêr oankommen leit er de kalman väki kalm út dat er kommen is om Margaret te helpen, wêrnei't de lykgeast foar him oan 'e kant giet en hy Margaret jitris befrijt út har finzenskip. Margaret is slim ferswakke nei sa'n skoft ûnder de grûn sûnder iten of drinken, en al hoe machtich se ek is, it sil har in lange tiid kostje om dêr oerhinne te kommen. Mar Thomas en sy hawwe dêr alle tiid foar, ûnstjerlike wêzens dat se binne.
Tsjerke fan Munnikebuorren
De Tsjerke fan Munnikebuorren wie in tsjerkegebou fan de herfoarme gemeente fan Munnikebuorren. Al yn de jierren 1980 ferlear it gebou de tsjerklike funksje. Nei de foarming fan in PKN-gemeente mei Skerpenseel is it gebou ferkocht oan in bedriuw, dy't de tsjerke foar opslach brûkt.
Skiednis
Yn 1986 waard de tsjerke foar it lêst troch de gemeente foar in tsjinst brûkt. Dêrnei folge leechstân en de ôfbraak fan it ryksmonumint drige. In handtekeningaksje ûnder bewenners wist de sloop fan de tsjerke tefoarren te kommen en der waard troch de aksjefierders in stifting oprjochte foar it behâld fan de tsjerke. De tsjerke koe dêrnei troch de herfoarme gemeente ferhierd wurde as opslach foar in polyesterferwurkjend bedriuw. Dat bedriuw liet yn 1993 in polyester spits oer it houten ramt fan de toer sette. Letter is ek it eigendom fan de tsjerke oergien op it bedriuw.
De protestantske gemeenteleden foarmje tsjintwurdich tegearre mei Spangea, Nijetrine en Skerpenseel de protestantske gemeente Skerpenseel-Munnikebuorren. De gemeente hat noch ien tsjerke en dy stiet yn Skerpenseel.
Oargel
It oarspronklike oargel fan de tsjerke waard yn 1901 boud troch Van Dam út Ljouwert. It ynstrumint ferhûze nei it sluten fan de tsjerke nei Urk.
Yn de jierren 1988-1989 waard it Tsjerkje oan de See restaurearre en dêr is doe it oargel út Munnikebuorren wer opboud.
Roel Brandt
R.W. (Roel) Brandt (28 oktober 1940 - 4 augustus 2009) wie in Nederlânske argeolooch en bestjoerder.
Karriêre
Brandt makke akademyske opliedingen yn de sosjale geografy en kulturele prehistoarje ôf oan de Universiteit fan Amsterdam. Praktykûndefining died er benammen op yn Nederlân, Dútslân en Azië, ûnder mear yn Syrië, Turkije, Japan, Kambodja en Fjetnam. Dêrnei wurke er efterelkoar oan it Instituut voor Prae- en Protohistorie yn  Leien en de Frije Universiteit yn Amsterdam.
Dêrneist wie er in foaroansteand pionier yn it argeologysk bedriuwslibben. Tegearre mei Tom Bloemers rjochte er yn 1985 de Stichting RAAP op, dêr't argelogen dy't sûnder wurk siten oan de gong koene. Hy wie letter ek direkteur fan de wurkorganisaasje ûnder dy stichting. In lettere konkurrint fan RAAP, it Archeologisch Diensten Centrum, waard troch him yn 1998 oprjochte en oan 2001 ek laat. Sadwaande stie Brandt oan de widze fan de twa grutste argeologyske bedriuwsmjittige tsjinstferlieners fan de Benelux.
Brandt rjochte dêrneist de Beropsferiening fan Nederlânske Argeologen (NVvA) op, wie foarsitter fan dy feriening en stie as foarsitter fan it College voor de Archeologische Kwaliteit oan de basis fan de Kwaliteitsnoarm Nederlânske Archeology, de wichtichste rjochtline foar archeologysk ûndersyk yn Nederlân. Teffens wie er noch foarsitter yn oare archeologyske kolleezjes. Brandt wie fierder frijwilliger fan Archeologie Deventer en lid fan de Advysried Monuminten fan de gemeente Dimter. Fan 2006 oant 2008 wied er lid fan de Ried fan Advys fan de oplieding HBO Archeology fan Saxion Next.
Brant wie oant syn dea selsstannich adviseur fia B&W Raadgevende Archeologen. By de Reuvensdagen 2009 waard omtinken jûn oan syn ferstjerren. Brandt waard beïerdige op begraafplak De Nieuwe Ooster yn Amsterdam.
Blackburn (Ingelân)
Blackburn is in stêd yn de regio Noard West Ingelân yn it greefskip Lancashire en hie 105.085 ynwenners yn 2001 en 106.537 yn 2011.
De stêd leit yn it noarden fan de West Pennine Moors oan de súdrâne fan de Ribble Valley, 14 km eastlik fan Preston, 34 km NNW fan Manchester en 14 km benoarden de grins fan Grut Manchester.
Ekonomyske skiednis
Yn de stêd waard sûnt heawei 13e iuw al wollen stoffen makke, mar waard it sintrum fan de tekstylyndustry yn de tiid fan de Yndustriële revolúsje. Healwei de 20e iuw rekke dy yndustry yn de nederklits, lykas mear yndustryen yn noardingelske plakken. Sûnt de 50er jierren hat de stêd te krijen hân mei in grutte ynstream fan ymmigranten út benammentlik Yndia en Pakistan. Sûnt 1958 is der in soad ynvestearre yn de ûntjouwing fan Blackburn, net allinne mei stipe fan de oerheid, mar ek mei jild út it Jeropeesk Regionaal Untwikkelings Fûns.
Toponymy
In 1086 waard it plak foar it earst neamd as Blacheburne yn it Domesday Book, dat betsjut: ‘donker kleurde burn’ (burn betsjut ‘stream’) út it Aldingelske blæc “swart” en burna “stream”.
Sanne Wevers
Sanne Wevers (Ljouwert, 17 septimber 1991) is in Frysk turnster dy't no op it Hearrenfean wennet. Hja groeide op yn Dronryp en letter yn it Twintske Oldenseal. Wevers wie de earste Nederlânske turnster ea dy't Olympysk kampioen op in yndividueel ûnderdiel wist te wurden. Dat die se op 'e Olympyske Spullen fan 2016 yn Rio de Janeiro, op it ûnderdiel balke. Wevers wûn dêrnjonken ek ien kear sulver op it WK, en ien kear goud, ien kear sulver en twa kear brûns op it EK.
Jonkheid en oplieding
Wevers waard yn 1991 berne yn Ljouwert, en is seis minuten âlder as har twillingsuster Lieke Wevers, dy't ek yn it Nederlânske nasjonale turnteam sit. Wevers en har suster binne de dochters fan turntrener Vincent Wevers. Se begûnen al jong mei gymnastyk, op in pleatslike feriening yn Dronryp. Doe't de famkes tolve jier wiene, ferhuze it gesin nei it Twintske Oldenseal, dêr't se ûnder harren heit serieus begûnen te trenen by de klub Topturnen Oost-Nederland, dêr't Vincent Wevers oannommen wie as trener. Nei't Vincent Wevers yn 2013 spul krige mei de lieding fan it Twintske turnbûn en ûntslein waard, kearde er werom nei Fryslân, dêr't Sanne en Lieke Wevers har mei harren heit nei wenjen setten op it Hearrenfean. Harren mem bleau efter yn Oldenzaal.
Karriêre
Sanne Wevers makke har ynternasjonale turndebút yn 2007 op in wrâldbekerwedstryd yn it Flaamske Gint, dêr't se it sânde plak behelle op 'e brêge. Datselde jiers waard se ek achtste op 'e balke op 'e Grand Prix fan Glasgow. Op it Jeropeesk kampioenskip turnjen fan 2007 die Wevers mei op 'e brêge, de balke en de flier, mar wist se har net te kwalifisearjen foar de finales. In jier letter waard se mei it Nederlânske team op it EK achtste yn 'e teamfinale en wûn se in sulverne medalje op 'e wrâldbekerwedstryd yn Maribor, yn Sloveenje. Op it Nederlânsk kampioenskip fan 2008 waard se twadde yn 'e kategory allround, fyfde op 'e brêge en twadde op 'e balke en de flier. Nederlân koe lykwols mar ien turnster nei de Olympyske Spullen yn Peking stjoere, en dêrfoar foel de kar op Suzanne Harmes ynstee fan op Wevers.
Yn 2009 rûn Wevers ier yn it seizoen by in wedstryd yn Moskou in blessuere oan 'e earmtakke op, dy't dat jiers har dielname oan fierdere wedstriden tsjinkearde. Yn 2010 naam se diel oan it EK en droech mei in oefening op 'e balke by oan it sânde plak fan Nederlân yn 'e teamfinale. Dêrop waard se útkeazen om Nederlân te fertsjintwurdigjen op it WK fan datselde jier, dêr't se op 'e balke foar it earst in dûbele draai mei in horizontaal strutsen skonk die, in nije maneuver yn it turnjen, dy't neitiid nei har ferneamd waard. Koart dêrnei krige Wevers in skouderblessuere, dy't letter folge waard troch in foetblessuere. Mei-inoar holden dy har it hiele seizoen fan 2011 út kompetysje, mei as gefolch dat se har net kwalifisearje koe foar de Olympyske Spullen fan 2012 yn Londen.
Yn 2012 behelle Wevers in twadde plak op 'e wrâldbekerwedstryd yn it Tsjechyske Ostrava, yn 2013 folge troch in earste plak op 'e wrâldbekerwedstryd yn it Kroätyske Osijek. Neitiid naam se diel oan it WK fan 2013, mar dêrby kaam se ûnder har oefening op 'e balke te fallen, mei as gefolch dat se har net kwalifisearre foar de finale. Yn juny 2014 wûn Wevers op it Nederlânsk kampioenskip goud op 'e balke en sulver op 'e brêge, mei in njoggende plak allround. Dêrnei naam se diel oan it EK, dêr't it Nederlânske team op it njoggende plak einige. Datselde jiers behelle se mei it Nederlânske team op it WK in tsiende plak. Yn 2015 begûn Wevers har seizoen mei in fal ûnder har oefening op 'e balke op 'e wrâldbekerwedstryd yn Ljubljana, wat har in poadiumplak koste en ta in fjirde plak feroardiele. Op it EK fan dat jier wûn se in brûnzene medalje op 'e brêge, mar gie se rom oer de tastiene tiid hinne mei har oefening op 'e balke, wat har in achtste plak opsmiet. Op it WK fan 2015 wûn Wevers yn 'e yndividuële wedstryd in sulverne medalje op 'e balke, wylst se mei it Nederlânske team in achtste plak behelle.
Yn 2016 waard Wevers by it NK kampioene op sawol de balke as de brêge. Sysels en har twillingsuster Lieke makken beiden diel út fan it Nederlânsk Olympysk team fan dat jier. Op 15 augustus wûn Wevers op 'e Olympyske Spullen yn Rio de Janeiro in gouden medalje op 'e balke, mei in skoare fan 15,466. Dat wie de earste kears út 'e Nederlânske Olympyske skiednis dat in gouden medalje wûn waard by it yndividuële frouljusturnjen. (De twa eardere Olympyske gouden medaljes fan Nederlân yn it turnjen wiene fan it frouljusteam op 'e Olympyske Spullen fan Amsterdam, yn 1928, en fan 'e manlike turner Epke Zonderland op 'e Olympyske Spullen fan Londen, yn 2012.) Foar dizze prestaasje waard Wevers op 21 desimber 2016 útroppen ta Nederlânsk sportfrou fan it jier. Op 15 febrewaris 2017 waard se tegearre mei hurdsylster Marit Bouwmeester fan Warten ek útroppen ta Frysk sportfrou fan it jier 2016. Underwilens wie Wever by de huldiging fan 'e Nederlânske Olympyske ploech op 24 augustus 2016 troch kening Willem-Alexander beneamd ta ridder yn 'e Oarder fan Oranje-Nassau.
Op it EK fan 2018 yn Glasgow behelle Wever de gouden medalje op 'e balke, wylst se mei de rest fan it Nederlânske team yn 'e lannewedstryd it brûns opstriek. Op it EK fan 2021 yn it Switserske Bazel behelle se de sulveren medalje op 'e balke. Yn datselde jier waarden ek de Olympyske Simmerspullen fan 2020 yn Tokio holden, dy't in jier útsteld wiene omreden fan 'e koroanapandemy. Tsjin dy tiid wie Wever har heit Vincent yn opspraak rekke yn it misbrûkskandaal yn it Nederlânske turnjen, mei't er pupillen geastlik en lichaamlik mishannele hawwe soe. Hy koe dêrom net mei nei de Olympyske Spullen. Yn Tokio waard Wevers al yn 'e kwalifikaasjewedstriden útskeakele.
De Rerum Natura
De Rerum Natura ("Oer it Aard fan de Dingen") is in lang, yn it Latyn skreaun leardicht fan 'e hân fan 'e Romeinske dichter en filosoof Lukretius (±99 – 55 f.Kr.). It gedicht bestiet út likernôch 7.400 fersregels dy't skreaun binne yn daktylyske heksameters, en is ferdield yn seis boeken sûnder eigen titels. It behannelt de natuerkundige ideeën fan 'e epikuristyske filosofy yn in rike dichterlike taal fol byldspraak. It aard fan it ferstân en de siel, fan it gefoel en de gedachte, en fan 'e ûntjouwing fan 'e wrâld mei al syn natuerlike ferskynsels passearje de revu. In krúsjaal punt is dat neffens Lukretius it hielal bestiet en beweecht op grûn fan natuerkundige prinsipes dy't folslein weromgeane op fortuna ("lok", of yn dit gefal "tafal"), sûnder ienige tuskenkomst fan 'e goaden. De Rerum Natura datearret út 'e earste iuw f.Kr., mooglik út it jier 54 f.Kr., krekt foar Lukretius syn hommels ferstjerren, wat ek de abrupte ein fan boek VI ferklearje soe.
Ynhâld
De earste trije boeken fan De Rerum Natura jouwe in fûnemintele útlis oer wêzen en net-wêzen, matearje en romte, de atomen en harren bewegings, de ûneinigens fan it hielal (sawol wat tiid as wat romte oangiet), de regelmaat fan 'e fuortplanting, it aard fan it ferstân (animus) en de geast (anima) as materiële lichaamlike entiteiten, en harren stjerlikens, mei't hja, neffens Lukretius, oan har ein komme as it lichem dat hja bewenje stjert. De lêste trije boeken jouwe in materialistyske útlis fan 'e ferskynsels dy't de minske it meast dwaande hâlde, lykas de sintugen en wat dêrmei waarnommen wurdt, seks en fuortplanting, lânbou, natuerkrêften, de himels en sykte.
It gedicht iepenet mei in oanropping fan 'e goadinne Fenus, dy't Lukretius beskôget as in allegoaryske represintaasje fan 'e fuortplanting. Dêrnei wreidet er út oer it aard en wêzen fan 'e goaden, wat him ta in slimmen tirade bringt tsjin it meunster "byleauwe", dat neffens him op tirannike manear de wrâld yn syn gryp hâldt. Nei in wiidweidige ûnderbouwing fan 'e stelling dat neat út neat ûntstean kin en eat net ta neat werombrocht wurde kin, folget in útlis oangeande de atomen, de boustiennen fan alle dingen, harren foarm, eigenskippen en bewegings en de wetten dy't harren bestean behearskje. Dêrmei wurde de earste beide boeken folle.
Yn it trêde boek wurde de ideeën dy't oant safier út 'e doeken dien binne, tapast om te demonstrearjen dat ús libbenskrêft en yntellekt (de anima en de animus) likefolle ûnderdiel fan ús útmeitsje as ús earms en skonken, mar lykas ús lidden gjin eigen en selsstannich libben hawwe kinne; der is dus gjin libben nei de dea. Yn it fjirde boek komme de sintugen op 't aljemint, gesicht, gehoar, smaak en reuk, mar ek sliep en dreamen, einigjend mei in stik oer leafde en seks.
It fyfde boek fan De Rerum Natura, dat yn 'e regel as it bêst ôfwurke en it ymposantst beskôge wurdt, beskriuwt it ûntstean fan 'e wrâld en fan alle dingen op 'e wrâld, de bewegings fan 'e himellichems, de rûngong fan 'e jiertiden en de ôfwikseling fan dei en nacht, de opkomst en bloei fan 'e minskheid, de minsklike maatskippij, politike ynstellings, en it útfinen fan 'e ûnderskate keunstfoarmen en wittenskippen dy't it libben safolste moaier en nommelder meitsje.
It sechsde boek, ta einbeslút, jout in útlis fan guon fan 'e meast opfallende natuerferskynsels, lykas tonger, wjerljocht, hagel, rein, snie, iis, kjeld, hjittens, wyn, ierdbevings, fulkanen, wellen en plakken dêr't dierlik libben net bestean kin. Dat lêste liedt ta de behanneling fan sykten, wêrby't in skriklike beskriuwing op 't aljemint komt fan 'e grouwélige útbraak fan 'e pest dy't de Grykske stêd Atene ûnder de Peloponnezyske Oarloch yn 'e besnijing krige. De abrupte fan it boek op dat punt suggerearret dat Lukretius stoar ear't er De Rerum Natura hielendal foltôge hie, of alteast foar't er de kladferzje redigearje koe.
Fryske oersetting
Klassyk oersetter Klaas Bruinsma, dy't letter benammen bekend wurden is troch syn ferfrysking fan Homêros syn Ilias en Odyssee en in hiele rige Aldgrykske toanielstikken fan skriuwers as Sofokles, Aiskylos, Euripides en Aristofanes, hat in pear fragminten út De Rerum Natura yn it Frysk fertaald. Dy oersettings binne op 'e noed fan Tresoar, al wurdt by it oangeande lemma yn it digitale argyf fan Tresoar net fermeld oft dizze fragminten ea publisearre binne of út hokker jier oft se datearje (ôfsjoen fan 'e fermelding "20e eeuw").
Gesin
In gesin of húshâlding is in beheinde ienheid fan minsken mei in nauwe besibskipsbân, dy't bestiet út teminsten twa folwoeksenen en ien bern. Twa folwoeksenen dy't troud binne of in relaasje hawwe en duorjend gearwenje, mar dy't gjin bern hawwe, wurde ornaris net as in gesin beskôge. De termen gesin en húshâlding wurde faak trochinoar brûkt, mar húshâlding is eins in breder begryp; in troud pear sûnder bern foarmet wol in húshâlding, mar is gjin gesin. Sels in allinnichsteande hat in eigen húshâlding. It gesin wurdt wol de 'hoekstien fan 'e maatskippij' neamd, benammen troch kristen-demokratyske politike partijen, dy't it stiftsjen fan in gesin ferbine oan kristlike noarmen en wearden. In gesin is in dynamysk gehiel, wêrfan't de relaasjes tusken de leden feroarje neigeraden dat se âlder wurde.
Gesinsopbou
It moderne (Westerske) gesin bestiet út twa âldelju en ien of mear bern. Dêrby binne ferskate fariaasjes mooglik. Foarhinne wiene de âldelju fan tsjinstelde geslachten, nammentlik in man, de heit, en in frou, de mem. Tsjintwurdich, en fral sûnt de ynfiering fan it homohoulik, is in gesin mei twa heiten of twa memmen lykwols ek gewoan wurden. By de bern kin it om soannen of dochters gean, dy't inoars bruorren of susters binne. As der mar ien bern is, sprekt men fan in ienlingsbern. It trochsneed tal bern yn in gesin leit yn 'e Westerske wrâld likernôch om 'e 2,4 hinne. Foarhinne wiene de gesinnen folle grutter, faak mei mear as tsien bern. Redens dêrfoar wiene it legere opliedingsnivo fan 'e measte minsken en it dêrmei mank geande brekme oan seksuële kennis; de gruttere ynfloed fan religieuze autoriteiten (dy't it stiftsjen fan grutte gesinnen oanmoedigen); en de ûnbeskikberheid fan foarbehoedsmiddels.
In oar modern ferskynsel is it tanommen tal houliken dat einiget yn in skieding. As de houlikpartners bern hiene, en it gesin dus útinoar skuord wurdt troch de skieding, sprekt men fan in brutsen gesin. Faak trouwe neitiid ien of beide eardere houlikspartners op 'e nij, soms mei nije partners dy't sels ek earder troud west hawwe of eigen bern hawwe út oarsoartige eardere relaasjes. Op dy wize komt in gearstald gesin ta stân, wêrby't de bern út 'e eardere relaasjes fan 'e respektivelike houlikspartners inoars styfbruorren en styfsusters wurde. Fan âlds wie it yn 'e Westerske kultuer, dy't patriargaal ynsteld is, wenst dat bern de efternamme fan harren heit oernimme. Tsjintwurdich is dat net mear sa fansels as foarhinne, en is it ek mooglik dat se de efternamme fan de mem of in kombinaasje fan beide krije. Soms wurde bern dy't net mear troch de biologyske âlden grutbrocht wurde kinne, opfongen yn in pleechgesin.
Gesin en famylje
Hoewol't der in beskate oerlaping bestiet tusken de begripen 'gesin' en 'famylje', wurde der oare dingen mei oantsjut. Yn in protte talen (lykas it Ingelsk) bestiet lykwols gjin wurdt foar 'gesin' en wurde beide begripen as 'famylje' bestimpele, wat soms ta betizing liede kin. It ferskil is dat in gesin ornaris mar út twa generaasjes minsken bestiet, dy't in lineêre famyljerelaasje mei-inoar hawwe: heit en mem, soan en dochter. In famylje bestiet út mear as twa generaasje en omfiemet ek laterale famyljerelaasjes: pake en beppe, pake- en beppesizzers, omke en muoike, neef en nicht, âldomke en âldmuoike.
Karfoarstedom fan de Palts
thumb|Lizzing fan de Palts It Karfoarstedom fan de Palts, it Paltsgreefskip oan de Ryn, de Kar-Palts of koartsein de Palts (Dútsk: kurfürst­liche Pfalzgraf­schaft bei Rhein (Kurpfalz), Latyn: palatinatus rheni) wie in wrâldsk ryksfoarstendom yn it Hillige Roomske Ryk. It Paltsgreefskip ûntstie yn de hege midsiuwen en waard yn 1803 opdield. Yn de 13e iuw waard de Palts ien fan de sân karfoarstendommen yn it Hillige Roomske Ryk, wêrtroch't de paltsgreve it rjocht hie om mei oaren de Roomsk-Dútske kening te kiezen.
It territoarium fan de Palts bestie út ferskillende net-oaniensletten gebieten oan beide kanten fan de Ryn. Yn de rin fan de skiednis waard it gebiet faak útwreide, mar in soad gebieten giene letter wer ferlern. It politike, ekonomyske en kulturele sintrum fan it lân lei om de gearfloeiïng fan de Neckar en de Ryn. Dêr leine ek de âlde haadstêd Heidelberg en de lettere haadstêd Mannheim. Tusken 1329 en 1623 wie ek de Opper-Palts, yn it noarden fan Beieren, in ûnderdiel fan it karfoarstendom. Yn 1512 waard de Palts yndield by de Kar-Rynske Kreits.
As karfoarstendom wie de Palts ien fan de ynfloedrykste gebieten yn it Hillige Roomske Ryk. De macht fan de Palts berikte in hichtepunt yn de tiid fan paltsgreve Ruprecht as Roomsk-kening (1400–1410). It lân berikte syn grutste territoriale omfang oan de ein fan de 15e iuw. Yn de lette 16e en iere 17e iuw spilen de karfoarsten in grutte rol as oanfierders fan de kalvinistyske foarsten yn it Hillige Roomske Ryk. Yn de Tritichjierrige Oarloch en de Njoggenjierrige Oarloch waard it lân ferwoaste en de befolking desimearre, wêrtroch 't De Palts syn politike betsjutting ferlear. Ekonomysk wie de Palts foaral bekend as wynprodusint.
AAAA Wizardry
AAAA Wizardry is in koart ferhaal fan it fantasysjenre, skreaun troch de Amerikaanske auteur Jim Butcher. It ferhaal is skreaun yn it ik-perspektyf en makket diel út fan 'e urban fantasyrige The Dresden Files. De titel is in wurdboarterij, dy't lêzen wurde kin as fersuchting: "Aaah, Tsjoenderij", mar eins stiet der "A-A-A-A-Tsjoenderij". Yn dit ferhaal besiket tsjoender en privee-detektive Harry Dresden oan 'e hân fan syn eigen ûnderfinings en de 'fjouwer A's' in groep jonge tsjoenders de begjinsels fan paranormaal detektivewurk by te bringen. Yn 'e ynterne gronology fan The Dresden Files spilet it ferhaal tusken de foarfallen yn dy't beskreaun binne yn 'e romans Proven Guilty en White Night.
Publikaasjeskiednis
Butcher skreau AAAA Wizardry foar de hânlieding fan it boerdspul dat op basis fan syn romansearje makke waard, The Dresden Files Roleplaying Game. Dat kaam yn 2010 by Evil Hat Productions út. AAAA Wizardry stie yn it bygeande boekje The Dresden Roleplaying Game, Volume Two: Our World, dat gearstald waard ûnder redaksje fan Amanda Valentine. Yn 2018 waard it ferhaal werútjûn as ûnderdiel fan Butcher syn ferhalebondel Brief Cases, dy't ferskynde by útjouwerij Ace Books. Neffens it foarwurd dat Butcher yn dy bondel oan AAAA Wizardry tafoege, woed er mei it ferhaal sjen litte dat Harry Dresden folwoeksener en ferantwurdliker waard troch him de rol fan learaar en mentor fan jongere tsjoenders ta te partsjen.
Ynhâld
No't Harry Dresden, praktisearjende tsjoender en privee-detektive te Chicago, troch de Wite Ried fan Tsjoenderij yn it ramt fan 'e oangeande oarloch tsjin 'e fampieren fan it Reade Hôf oansteld is as ien fan 'e warderkommandanten yn Noard-Amearika, is him frege om in lichting jonge, griene tsjoenders de begjinsels fan paranormaal detektivewurk by te bringen. Harry docht dat troch middel fan 'e fjouwer A's: Harry yllustrearret syn útlis mei in saak út it ferline, dy't yn it ferhaal yn flashbacks werjûn wurdt.
Harry kriget in oprop fan it Paranet, in organisaasje fan lju mei paranormale jeften dy't lykwols net sterk genôch binne om yn 'e Wite Ried fan Tsjoenderij opnommen te wurden. Him wurdt frege om yn Peculiar te kommen, in foarstêd fan Kansas City (Missoery). Ien fan 'e leden fan it Paranet, in Megan Yardley, hat dêr in probleem mei har bern. Harry wurdt dêr jûns ûntfongen troch Megan, in allinnichsteande mem en in bejeftige heldersjende, en har broer Ben, in plysjeman dy't tige skeptysk foar alles oer stiet dat mei it boppenatuerlike te krijen hat. Megan har dochters Kat, fan tolve, en Tamara, fan 4, hawwe al in healjier lang gjin hiele nacht sliep krigen, om't se tramtearre wurde troch nachtmerjes. Megan fermoedet in boppenatuerlike oarsaak.
Harry is dêr yn 't earstoan skeptysk oer, mar as de beide famkes ûnder Harry syn besyk beide kritend fan eangst wekker wurde, docht er ûndersyk yn harren sliepkeamers. Hy taastet mei syn magy it hûs ôf, mar fynt inkeld de libbenenerzjyen fan Megan en har bern en Ben werom. Yn 'e sliepkeamer fan 'e lytse Tamara is lykwols in ynboude kast dêr't er hielendal neat gewaarwurde kin. Dat jout dúdlik oan dat dêr in bûzeman húsmannet, in soarte fan 'fobofaach' (eangst-iter) dy't it fermogen hat om syn oanwêzigens foar folwoeksenen te ferbergjen. Om't bûzemannen foar folwoekenen net botte gefaarlik binne, liket it Harry skoan ta dat Megan it ding sels ferdriuwt. Hy ferwachtet dat soks har mear selsfertrouwen jaan sil.
De oare jûns makket er sadwaande in magyske sirkel fan sâlt yn 'e sliepkeamer fan Tamara. Hy jout Megan in hierlok fan Tamara en ien fan Kat en omwikkelet dy mei in lok fan Megan har eigen hier. Om't Megan sa'n nauwe bân mei har dochters hat, sil de bûzeman no it ferskil tusken harren net mear opmerke oant it te let is en it wêzen fêstsit yn magyske sirkel by Megan. Dat sil Megan de kâns jaan om it wêzen foargoed út te bannen. Wylst Harry en Ben foar de sliepkeamerdoar ôfwachtsje, reitsje se oan 'e praat. Ben fertelt oer syn wurk as plysjeman en de ferskriklike dingen dy't er sjoen hat. Hy hie syn suster en de bern krekt it hûs yn Peculiar besoarge om se út 'e binnenstêd fan Kansas City en yn in feilige buert te krijen, en no dit. As Kat begjint te gillen en fuort dêrnei Tamara ek, freget Harry him ôf wat der misrûn is. Hy en Ben kringe de sliepkeamer binnen, en wylst Ben de bern yn feilichheid bringt, rjochtet Harry him op Megan. Dy sit finzen yn 'e magyske sirkel mei de grutste bûzeman dy't Harry ea sjoen hat. Om't it ding ûntsnappe sil sadree't immen de sirkel trochbrekt, kin Harry har net aktyf helpe, mar hy coacht har om har eangst te oerwinnen en de bûzeman út te bannen.
Werom yn it hjoed freget Harry syn studinten wat er fout dien hie. It antwurd is dat er te wis fan syn saak wie, dat er miende krekt te witten wat der oan 'e hân wie, wylst de saak eins oars yninoar stiek. Mei it foardiel fan wittenskip efterôf kin Harry no fêststelle dat omke Ben de plysjeman de oarsaak fan it probleem wie. Hy hie yn syn wurk safolle aaklike dingen sjoen, dat er in trauma oprûn hie en der oanhâldend oan syn wurkûnderfinings tinke moast. Kat hie in paranormale gefoelichheid fan har mem urven; se fong de tinzen fan har omke ûnbewust op en krige der nachtmerjes fan. Om't se behalven bylden oppikke ek bylden útstjoere koe, en om't se in tige neie bân mei har suske hie, joech se har nachtmerjes ûnbewust troch oan Tamara. De bûzeman hie de eangst by de beide famkes net feroarsake, mar wie dertroch oanlutsen. It wêzen hoegde sels neat te dwaan en hie oerfloedich iten, sadat er grutter groeie koe as foar syn soarte gewoan wie. It resultaat fan Harry syn mispleatste selsfertrouwen wie dat Megan troch har mentale gefjocht mei de mânske bûzeman sels skeind rekke en mear as in jier lang nachtmerjes hie. Harry learde Kat neitiid techniken oan om har eigen geast ôf te sluten foar de ynfloeden fan bûtenôf en foar ûnbewuste beynfloeding nei bûten ta. Uteinlik kaam alles goed, mar dat wie mear gelok as wiisheid.
The Dresden Files short fiction
Krieën
De krieën of ek wol echte krieën binne in skaai (wittenskiplike namme Corvus) yn de famylje fan de kriefûgels (Corvidae). De krieën binne grutte, meast swarte fûgels, soms mei in pearze of brûne glâns, of mei wite of grize ûnderdielen. Se komme yn de hiele wrâld foar, útsein Súd-Amearika. Ta de krieën hearre ek de ravens, en de 'gewoane' of 'Noardlike' raven, is de grutste krieësoarte en de soarte dy 't noardelikst foarkomt.
Erotyk
Foarmen
Erotyk kin him op ferskate manearen uterje, bygelyks troch:
Opfettings
De grins tusken wat noch erotyk is, en wat heart ta de wiere seksualiteit, is tige ûndúdlik, en sadwaande folslein bûn oan persoanlike opfettings. Wat foar de iene noch "ûnskuldige" erotyk is, kin foar in oar al in pornografysk karakter hawwe. Ek histoarysk ferskilden de opfettings oer erotyk tusken de ûnderskate tiidrekken tige by tige. Sa waard yn 'e Fiktoriaanske Tiid, doe't froulju tige keken klaaid wiene en lange rokken droegen, in ûntbleate ankel fan in frou troch manlju al as tige opwinend beskôge, wylst manlju dêr hjoed de dei yn oergrutte mearderheid de skouders oer ophelje sille.
List fan planetoïden 74901-75000
Dit is in list fan planetoïden 74901-75000.
List fan planetoïden 68101-68200
Dit is in list fan planetoïden 68101-68200.
Blackburn
Plakken yn Ingelân:
Plakken yn Skotlân:
Plakken yn de FSA:
Hobița
Hobița is in doarp yn it distrikt Gorj yn Lyts Walachije yn Roemeenje. It plak wurt foar it earst neamd yn in dokumnt fan de foarst Neagoe Basarab yn 1518.
Ernst Vegilin von Claerbergen
Ernst Vegelin von Claerbergen (Konstanz (Baden-Wuertemberch), 1529 - Neustadt a.d Weinstrasse (Reinlandt-Paltz), 1589) wie ried fan de karfoarst fan de Palts. Hy wie kapitein oer 300 Switsers en lânskriuwer yn Neustadt oan de Haerdt.
Ernst wie de soan fan Georg Vegelin Hear fan Claerbergen (1481-1533) en Margaretha Stöss (†1554). Doe 't er 28 jier âld wie troude hy yn 1557 mei Anna (1535-1573). Hy troude foar de twadde kear doe 't er fyftich jier wie, diskear mei Anna Ducher (†1609) mei wa 't hy ien soan krige: Philip Ernst Vegelin van Claerbergen (1580-1637).
Tsjerke fan Pepergea
De Pieter Stuyvesanttsjerke (ek: Nikolaastsjerke) yn Pepergea wie de tsjerke fan de eardere herfoarme gemeente fan Pepergea. Yn 2000 ferlear it gebou de tsjerklike funksje. It is tsjinwurdich in kultureel sintrum, dêr't lêzings en konserten jûn wurde. Sunt 2008 draacht it oarspronklik oan Nikolaas fan Myra wijde gebou de namme Pieter Stuyvesanttsjerke.
Skiednis
It âldste diel fan de tsjerke is de goatyske toer mei de achtsidige spits. It ûnderste diel is let-midsiuwsk. Yn 1537 is de toer neffens in gevelstien fan Bremer sânstien ferhege. De tsjerke is fan jongere datum en stamt út 1810 nei't de âlde tsjerke yn 1808 ôfbaarnde. It ûnderste diel fan de tsjerke is fan in grutter soart bakstien dan de rest fan de tsjerke, dy't mooglik ôfkomstich is fan de foargonger fan de hjoeddeiske tsjerke.
Yn 1610 waard Pieter Stuyvesant yn de tsjerke doopt. Syn heit, Bathasar Stuyvesant wie dûmny fan de gemeente.
Troch gearfoeging fan de gemeenten rekke it gebou oerstallich. Tsjerklik binne de protestantske leden fan Pepergea tsjintwurdich yndield by de PKN gemeente Willemsoard-Pepergea-Blesdike.
De tsjerke is nei it bûten gebrûk stellen troch de protestantske gemeente in pear kear fan eigner wiksele. Yn 2014 waard de tsjerke op de Eerste Amsterdamse Onroerend Goed Veiling ferkocht oan fiif belizzers yn ûnreplik guod út de Rânestêd, dy't reparaasjes oan it gebou lieten útfiere.
Ynrjochting
Fan de ynrjochting bleau de preekstoel bewarre. De tsjerkebanken binne der út sloopt. Oer de flier lizze fjouwer sarken. Dêrûnder ek in goatyske preestersark.
Oargel
It piipoargel yn de tsjerke waard yn 1903-1904 foar de grifformearde tsjerke fan Schoonebeek boud troch Jan Proper út Kampen. It ynstrumint waard yn 1950 oernommen troch de grifformearde tsjerke fan Woldendorp, dy't yn 2005 sletten en yn 2018 ôfbrutsen waard. It oargel waard oankocht troch Ruud van der Hoeven, dy't it ynstrumint yn de tsjerke fan Pepergea sette liet. Op 22 maart 2008 waard it ynstrumint mei in iepen dei yn de Pieter Stuyvesanttsjerke yn gebrûk nommen. It Proper-oargel ferfong in net mear goed wurkjend oargel út 1912 fan H.J. van der Molen út Stienwyk.
Grutte Priis Formule 1 fan Hongarije 2000
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Hongarije 2000 yn Mogyoród op 13 augustus 2000. It wie de tolfde fan 17 races fan de Formule 1 yn 2000. Hy waard op de Hungaroring hâlden. De race waard hâlden oer 77 omgongen, op it 3,9 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306 kilometer.
Philip Ernst Vegilin von Claerbergen
Philip Ernst Vegilin von Claerbergen,(1580-1637), wie oerste ûnder kening Gustaaf II Adolf fan Sweden. Hy sneuvele by it ynnimmen fan Kaiserslautern troch de keizerlike troepen. Philip wie de soan fan Ernst Vegelin von Claerbergen en syn twadde frou Anna Ducher. Hy troude yn 1610 mei Brigitta Hantes († 1628) en krige mei har ien soan: Philip Ernst Vegelin fan Claerbergen (1613-1693)
James Finlayson
James (Jim) Finlayson (Larbert, Skotlân, 27 augustus 1887 - Los Angeles, 9 oktober 1953) wie in Skotsk-Amerikaansk komysk akteur.
Hy wie in soan fan Alexander and Isabella (berne Henderson) Finlayson,. Foar't er mei aktearjen út ein sette, yn it teäter, wie er leadjitter. Nei't sy âlden beide weirekke wiene emigrearre er mei syn broer Robert yn 1911 nei de Feriene Steaten; hy wie doe 24 jier. Yn de FSA waard er fral bekend troch syn optredens yn ferskate Laurel & Hardy-films. Hy spile sawol in stomme- as in lûdfilms.
Ien fan syn hannelsmerken wie dat er de wynbrau boppe syn linkereach omheech sjitte litte koe en tagelyk syn rjochtereach ta in spjalt fernauje koe. In oare wie syn útrop dohhhhhhh!, in eufemisme fan 'ferdomme'. Yn de measte films hie er ek in - falske - walrussnor.
David Prowse
David Prowse (folút: David Charles Prowse; Bristol, 1 july 1935 – Londen, 28 novimber 2020) wie in Ingelsk akteur, bodybuilder en gewichtheffer. Hy waard yn it Feriene Keninkryk it bekendst as de Green Cross Code Man yn ideële reklamefilmkes foar ferkearsfeiligens. Wrâldwiid genoat er yn guon fermiddens in beskate ferneamdens trochdat er de rol fan 'e smjunt Darth Vader spile yn 'e orizjinele Star Wars-trilogy. Mar om't er yn dy films oanhâldend mei in masker op rint en de stim fan Darth Vader letter neisyngronisearre waard mei it sonoare, leechtoanige lûd fan James Earl Jones, bleau Prowse by it grutte publyk relatyf ûnbekend.
Jonkheid en oplieding
Prowse waard yn 1935 berne yn Bristol, yn súdwestlik Ingelân, dêr't er opgroeide yn wyk Southmead. Nei de middelbere skoalle wist er in stúdzjebeurs te bemachtigjen om troch te learen oan 'e Bristol Grammar School. Prowse hie in lingte fan 1.98 m en ûntwikkele al ier belangstelling foar bodybuilding. Syn earste baantsje hied er as útsmiter by in nachtklub. Letter wurke er ek as hantsjemuoisfeint yn in swimbad yn Henleaze.
Sportkarriêre
Fuortborduerjend op syn bodybuilding begûn Prowse oan gewichtheffen te dwaan. Yn 1962 wûn er it Britsk NK gewichtheffen en datselde jiers fertsjintwurdige er Ingelân by it gewichtheffen op 'e Mienebêstspullen yn it Australyske Perth. Yn 1963 ferhuze er nei Londen, dêr't er wurk krije koe by in bedriuw dat gewichtheffersreau makke. Hy naam ek in baan oan as fitnesskonsulint by it warehûs Harrods en fersoarge optredens wêrby't er ûnder de artystenamme 'Jack the Ripper' tillefoanboeken midstwa skuorde (it Ingelske wurd foar "skuorre" is to rip). Dêrnjonken rjochte er nei ferrin fan tiid in stikmannich sportskoallen yn 'e stêdekloft fan Londen op.
Aktearkarriêre
Yn it Feriene Keninkryk krige Prowse (mear) bekendheid doe't er fanôf 1975 yn in rige ideële reklamefilmkes foar ferkearsfeiligens de rol fan 'e Green Cross Code Man spile, in superheld dy't bern learde hoe't se feilich oerstekke moasten. Foar syn belutsenen by dy kampanje, dy't rûn fan 1971 oant 1990, waard Prowse yn 2000 beneamd ta lid fan 'e Oarder fan it Britske Ryk (OBE). As akteur spile er fierders yn 1971 de liifwacht fan Frank Alexander yn 'e film A Clockwork Orange. Ek wied er te sjen yn films as Casino Royale (1967), Vampire Circus (1972) en Jabberwocky (1977). Fierders spile er op 'e tillefyzje in minotaurus yn 'e science fiction-searje Dr. Who (1972), de wrakselder Charles yn 'e Shakespeare-ferfilming As You Like It (1978), en in liifwacht yn 'e tillefyzjefilm The Hitchhiker's Guide to the Galaxy (1981).
Yn 1977 hie Prowse syn meast ferneamde rol as Darth Vader, de wichtichste antagonist, yn 'e Amerikaanske science fiction-film Star Wars: Episode IV – A New Hope. De regisseur, George Lucas, hie him sjoen yn A Clockwork Orange en fûn him omreden fan syn yntimidearjende postuer tige geskikt foar de rol. Hoewol't de film sa populêr waard dat it yn it rare wie, bleau Prowse relatyf ûnbekend, om't er de hiele film troch it swarte masker fan Darth Vader op hie, sadat syn gesicht net te sjen wie. Boppedat fûnen Lucas-en-dy syn Bristolske aksint minder gaadlik foar harren film, dat syn teksten waarden neitiid neisyngronisearre mei it karakteristyk djippe stimlûd fan James Earl Jones. Prowse kroep op 'e nij yn 'e hûd fan Darth Vader foar de ferfolchfilms The Empire Strikes Back (1980) en Return of the Jedi (1983). Mei't er in tige min skermer wie, waard er yn 'e sênes wêryn't skerme waard mei ljochtsabels ferfongen troch stuntman en skermcoach Bob Anderson.