cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Allard van der Scheer
Libben
Yn 1953 makke Van der Scheer syn debút op 'e tillefyzje, yn it programma Via Lissabon, fan 'e VARA. Fan dy tiid ôf spile er yn in grut tal tillefyzjerigen, wêrûnder Kunt U Mij de Weg naar Hamelen Vertellen, Mijnheer?, Pleisterkade 17, Hotel de Botel, Zeg 'ns Aaa, De Kip en het Ei, We Zijn Weer Thuis, Medisch Centrum West, In de Vlaamsche Pot, Oppassen!!!, Het Zonnetje in Huis, De Afdeling en M'n Dochter en Ik.
Hierdenske Beek
300px|thumb|Rin fan de Hierdenske Beek 230px|thumb|Leuvenumsche Beek op de hichte fan de Swolske Brêge yn Leuvenum De Hierdenske Beek (Hierdensche Beek) rint fan de Uddelermar en Bleeke Mar ûnder Uddel nei de Feluwemar (Hierden). De steam is sa'n 25 km. lang. De beek streamt yn in goed sichtbere delling. De beek hat op plakken in oare namme. Yn Leuvenum prate jin oer de Leuvenumsche Beek en yn Staverden fan de Staverdensche Beek.
It gebiet om de Hierdenske Beek hinne foarmet in ekologyske ferbiningssône tusken it iepen lân oan de rânemarren en de Feluwe. De stream ferbynt sadwaande natuergebieten dêr't bisten troch in gruttere libbensromte krije.
Floara en fauna
De beek is in briedplak foar ynsektelarven en hat in grut ferskaat oan aparte wetterplanten. Der briede ek ferskate (sjong)fûgels oan de stream, ûnder oare de iisfûgel. Ek sitte der in protte soarten sûchdieren en inkelde fisksoarten. Yndertiid kaam dêr ek beekforel, snoek en beeknjoggeneach foar. Ut en troch wurde dy bisten noch wol sjoen.
De bosk oan de beek bestiet foaral út iik en boek. Fierders binne der ûnder oare boskanemoan, soere klaver, twiblêd en segelplant te finen.
Butte (Montana)
Geografy
Butte leit yn it súdwesten fan 'e Amerikaanske steat Montana en is ferneamd nei Big Butte, in heuvel fuort bûten de stêd (butte is Ingelsk foar "steile heuvel"). De stêd leit yn 'e Rocky Mountains, lyk op 'e kontinintale skieding. Oan 'e westkant dêrfan mûnje de rivieren út yn 'e Stille Oseaan, wylst se oan 'e eastkant nei de Atlantyske Oseaan of de Golf fan Meksiko streame. Butte hat formeel in oerflak fan 1.856,6 km², mar dat komt om't it bestjoerlik ien consolidated city-county foarmet mei hiel Silver Bow County, útsein it plak Walkerville. Yn wurklikheid beslane de beboude kom en himrik fan Butte in folle lytser gebiet.
Skiednis
De oarspronklike bewenners fan 'e krite fan Butte wiene de Krieën en oare Yndiaanske folken. Doe't koart nei 1860 goud en sulver yn dy kontrei ûntdutsen waard, ûntstie op it plak dêr't Butte no leit al rillegau in goudsikerskamp. Yn 1864 waard de delsetting Butte offisjele stifte, yn itselde jier dat William L. Farlin der de Asteroid-myn iepene (letter bekend as Travona), de earste grutskalige mynbou-operaasje. De mynwurkers dy't op it wurk yn 'e myn ôfkamen, wiene foar it meastepart ymmigranten út Cornwall, Wales, Ierlân, Finlân, Noarwegen, Kanada, Libanon, Eastenryk, Itaalje, Sina, Servje, Montenegro en oare lannen.
Al dy groepen kloften op in eigen klútsje gear doe't se har yn Butte nei wenjen setten, sadat der in ferskaat oan etnyske buerten yn it stedsje ûntstie. It dúdlikst wie dat it gefal mei de Sinezen, dy't in eigen Chinatown opbouden yn Butte. Oars as de measte oare ymmigrantegroepen hiene sy ûnder slimme diskriminaasje te lijen fanwegen harren mongolide uterlik. Yn 1882 kaam der in ein oan 'e Sineeske ymmigraasje yn 'e Feriene Steaten troch de Wet op de Utsluting fan Sinezen (Chinese Exclusion Act). Yn in tiid fan ekonomyske depresje rôpen de fakbûnen fan 'e mynwurkers yn Butte yn 1895 út klearebare rasistyske beweechredens op ta in boycot fan bedriuwen dy't yn eigendom wiene fan Sinezen. Dêrop spanden de Sineeske ûndernimmers in rjochtsaak oan tsjin 'e fakbûnen en wûnen dy. De skiednis fan 'e Sineeske mienskip yn Butte wurdt tsjintwurdich beljochte yn it pleatslike Mai Wah Museum.
Troch de tastream fan rouwe mynwurkers krige Butte de reputaasje dat it in plak wie dêr't alles koe. Der wie in hoerebuert mei elegante bordelen oan Mercury Street, wêrûnder it ferneamde Dumas Brothel. Dêrefter wie de beruchte Venus Alley, dêr't selsstannige prostituees saken diene yn lytse houten hokjes dy't se 'krêben' (cribs) neamden. Op sokke attraksjes kamen net inkeld mynwurkers ôf, mar alderhanne manlju út 'e wide omkriten. De hoerebuert bestie fuort oant de fan oerheidswegen opleine sluting fan it Dumas Brothel yn 1982, en wie ien fan 'e lêste hoerebuerten dêr't prostituees legaal harren berop útoefenje koene yn 'e Feriene Steaten.
Krekt doe't de goud- en sulverminen by Butte útdien rekken, ûntstie der troch de ûntwikkeling fan nije technologyen, lykas elektrisiteit (dêr't betriedding foar nedich is), grut ferlet oan koper. En dat siet by Butte noch by 't folop yn 'e grûn. Sadwaande ûntstie der in striid wêrby't fjouwer mynboumagnaten, de saneamde 'koperkeningen', inoar de rykdom oan dylchstoffen yn Butte besochten te ûntwrakseljen; dat wiene William A. Clark, Marcus Daly, F. Augustus Heinze en James A. Murray. Daly rjochte yn 1881, doe't er de Anaconda-myn yn 'e hannen krige, in mynboubedriuw op dat nei ferrin fan tiid alle oare minen op Butte Hill opkocht. Clark liet tusken 1884 en 1888 in útwrydske filla, de Copper King Mansion, foar himsels yn Butte sette. Yn 1899 kocht er ek in park oan, dêr't er it Columbia Gardens-ferdivedaasjepark bouwe liet, ynkl. in achtbaan en in mar om yn te swimmen en te kanojen.
Tsjin 1889 wie Butte it grutste plak fan Montana wurden. Allinnich al yn 1888 waard der in hoemannichte kopererts út 'e grûn helle dy't $23 miljoen wurdich wie; omrekkene yn jild fan 2018 is dat mear as $641 miljard. Om 1900 hinne wie Butte de grutste stêd tusken Chicago en San Francisco, dêr't mear koper produsearre waard as wêr ek yn 'e Feriene Steaten. Wrâldwiid die Butte op dat mêd inkeld ûnder foar Súd-Afrika. Troch it smoarge, drege en gefaarlike wurk fan 'e mynwurkers wie it ek in plak dêr't de fakbûnen, benammen de Butte Miners' Union (BMU), in protte oanhing en dêrtroch macht krigen. De BMU wie ien fan 'e organisaasjes dy't yn 1893 de lapen gearsmieten troch de Western Federation of Miners (WFM) op te rjochtsjen.
Yn 1899 rjochten de myneigners Marcus Daly, William Rockefeller, Henry H. Rogers en Thomas W. Lawson de Amalgamated Copper Mining Company op, dy't koarte tiid letter syn namme feroare yn Anaconda Copper Mining Company (ACM). Dat bedriuw woeks almar fierder oan en hie tsjin 'e 1920-er jierren frijwol it monopoalje oer alle minen yn 'e omkriten fan Butte yn 'e hannen krigen. Fan 1905 ôf krige in nij fakbûn, de Industrial Workers of the World (IWW) foet oan 'e grûn yn Butte. De striid tusken de IWW en de âldere WFM late yn 1914 ta de Arbeidsopskuor fan Butte, dy't de myneigners in treflik ferlechje joech om te wegerjen noch langer mei de fakbûnen te ûnderhanneljen. Dat betsjutte de ûndergong fan 'e WFM. De Anaconda Copper Mining Company besocht neitiid om syn wurknimmers foargoed los te weakjen fan 'e fakbûnen, mar dat besykjen rûn op 'e non doe't der gewelddiedige botsings útbrieken tusken mynwurkers en fertsjintwurdigers fan 'e ACM. Sa waard fakbûnslieder Frank Little yn 1917 lyncht troch befeiligingsminsken fan 'e ACM, en yn 1920 skeaten befeiligers santjin stakers yn 'e rêch wylst dy besochten te flechtsjen. By dat Bloedbad fan Anaconda Road fûn ien man de dea.
Yn deselde snuorje die him op 8 juny 1917 yn Butte in tragysk ûngelok foar, doe't der 600 m ûnder de grûn, yn 'e Granite Mountain-mynskacht, brân útbriek. By dy Spectator-mynramp spuide it fjoer reek en giftige gassen út yn it ûndergrûnske labyrint fan tunnels, dat yn ferbining stie mei de Spectator-myn. Benammen troch koalstofmonoksidefergiftiging kamen yn totaal 168 mynwurkers om. Neitiid waard foar harren in monumint, it Granite Mountain Memorial, oprjochte. De ramp late ta nije protesten en stakings, dêr't sa'n 15.000 mynwurkers oan dielnamen.
Tusken 1914 en 1920 moast de Amerikaanske Nasjonale Garde seis kear yngripe yn Butte om 'e iepenbiere oarder werom te bringen. De deilisskip tusken de mynwurkersfakbûnen en de mynbedriuwen hold ek yn 1920-er en 1930-er jierren oan, mei om it hoartsje stakings, wêrfan't ien yn 1921 tsien moannen duorre. Op âldjiersjûn 1922 besochten demonstrearjende mynwurkers de Hibernian Hall, oan Main Street, op te blazen mei dynamyt. Yn 'e 1920-er jierren begûn De ACM syn aktiviteiten yn Butte werom te skroeven fanwegen de arbeidsyntinsiviteit fan ûndergrûnske minen en de konkurrinsje troch mynbedriuwen út Súd-Amearika. Fan gefolgen stapte de ACM úteinlik mids 1950-er jierren oer fan ûndergrûnske mynbou op deibou (mynbou troch in ûnbidich gat oan it ierdoerflak te graven).
De grutste deiboumyn yn Butte wie de Berkeley Pit, dy't de ACM yn 1954 iepene. Dêrfoar moasten tûzenen huzen yn 'e wyk Meaderville en omkriten wike, en letter ek yn McQueen en East Butte. Doe't er iepengie, wie de Berkely Pit de grutste mei frachtweinen bewurke deiboukopermyn yn 'e Feriene Steaten. Neitiid woeks er oanhâldend fierder oan, oant er tsjin 'e ein fan 'e 1960-er jierren it ferdivedaasjepark Columbia Gardens begûn te bedriigjen. Nei't dat yn novimber 1973 by in brân ferwuostge wie, waard op dat plak de Continental Pit, in oanbesibbe, lytsere deiboumyn, útgroeven. Yn 1977 waard de ACM oernommen troch de ARCO (Atlantic Richfield Company), dy't yn 1980 de earste minen yn Butte begûn te sluten fanwegen de sakjende metaalprizen. Yn 1983 gie as lêste ek de Berkeley Pit ticht.
Datselde jiers waard troch wurkleaze âld-mynwurkers yn Butte de Butte Community Union (BCU) oprjochte, in fakbûn-eftige organisaasje dy't in detaillearre plan opstelde foar de refitalisearring fan 'e stêd. Ek behelle de BCU in juridyske oerwinning yn in rjochtsaak foar it Heechgerjochtshôf fan Montana tsjin 'e steatsoerheid, doe't dy tsjin 'e steatsgrûnwet yn alle wurkleazensútkearings ôfskaffe woe. Nei't de minen tichtgien wiene, waard ek opholden mei reinwetter fuort te pompen út 'e minen, mei as gefolch dat der in reservoir mei slim fersuorre wetter ûntstie, dat fersmoarge wie mei giftige swiere metalen. Iroanysk genôch ûntstie dêrtroch wer wurk foar alteast in part fan 'e wurkleaze mynwurkers, om't de miljeufersmoarging mei belestingjild opromme wurde moast, sadat der hûnderten nije banen kamen.
Underwilens waard de Continental Pit, dy't ek yn 1983 tichtgien wie, yn 1986 oankocht troch it mynboubedriuw Montana Resources LLP, dat de myn wer yn produksje naam. Yn 2000 gied er wer ticht, mar yn 'e hjerst fan 2003 waard er op 'e nij op lytse skaal yn produksje nommen. Yn totaal waard yn Butte fan 1880 oant 2005 mear as 9,6 miljoen ton koper út 'e grûn helle, mei dêropta 2,1 miljoen ton sink, 1,6 miljoen ton mangaan, 381.000 ton lead, 87.000 ton molybdeen, 22.000 ton sulver en 90 ton goud. Dêrmei waard mear as $48 miljard fertsjinne (net omrekkene nei hjoeddeisk jild). Ek tsjintwurdich noch hat Butte te krijen mei it beërf fan al dy mynbou, mei't op guon plakken yn en om 'e stêd hege konsintraasjes arsenikum en lead yn 'e grûn sitte.
Bestjoer en polityk
Yn 1977 waard de stêd en gemeente Butte bestjoerlik gearfoege mei it omlizzende Silver Bow County. Dêrtroch krige de pleatslike oerheid de foarm fan wat yn 'e Feriene Steaten in consolidated city-county ("konsolidearre stêd-county") neamd wurdt. Yn polityk opsjoch is Butte, mei syn linkse skiednis fan it fakbûnswêzen, al fan it begjin ôf oan in bolwurk fan 'e Demokratyske Partij yn Montana, in steat dy't yn grutte mearderheid op 'e Republikeinen stimd.
Underwiis
Butte hat twa skoallen foar fuortset ûnderwiis: de iepenbiere Butte High School, dêr't 1.300 learlingen op sitte, en de kristlike Butte Central Catholic High School, dy't ressortearret ûnder it Roomsk-Katolike Bisdom fan Helena. Der is ek in ynstelling foar heger ûnderwiis yn 'e stêd fêstige, dy't yn 1889 oprjochte waard as de Montana School of Mines. Mids tweintichste iuw waard dy namme feroare yn Montana Tech (wat yn it Frysk werjûn wurde soe as "Technyske Universiteit fan Montana"). Yn 1994 waard Montana Tech ûnderdiel fan 'e gruttere Universiteit fan Montana, wêrfan't de haadfêstiging yn Missoula stiet. Montana Tech hat syn mynboukomôf net leagene, en spesjalisearret him noch altyd op 'e mêden fan geologysk en hydrogeologysk ûndersyk.
Demografy
Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie de stêd yn 2016 in befolking fan 33.853 minsken. De befolkingstichtens bedroech 18,2 minsken de km², mar dêrby is hast hiele Silver Bow County meirekkene, om't de stêd en de county bestjoerlik sjoen synonym binne. Yn wurklikheid leit de befolkingstichtens binne de beboude kom fan Butte fansels folle heger.
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Butte 16,4% âlder as 65 jier en 26,9% jonger as 18 jier. Fierders bestie 56,4% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 19,2% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe.
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 90,7% blanken; 3,7% Latino's; 1,9% Yndianen; 0,5% Aziaten; 0,3% swarten; 0,1% Polyneziërs, Melaneziërs en Mikroneziërs; 2,8% oaren of fan mingd etnysk komôf. Fan 'e blanken binne de Ieren de grutste subgroep, dy't mear as in fjirdepart fan 'e befolking fan Butte útmeitsje, wat in grutter persintaazje is as yn Boston (dat ornaris as de meast 'Ierske' stêd fan 'e Feriene Steaten sjoen wurdt).
Klimaat
Butte hat in steppeklimaat, mei lange en kâlde winters, en simmers dy't koart binne mei tige waarme dagen en skrouske nachten. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 26,6 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat –1,3 °C. It hjitterekôr foar Butte wie 37,8 °C, op sawol 22 july 1931 as 30 juny 2000. De waarmste moanne ea wie july 2007, mei in trochsneed temperatuer oerdeis fan 31,6 °C. De kâldste moanne ea wie jannewaris 1937, mei in trochsneed temperatuer oerdeis fan –20,8 °C, wylst de kâldste winter ea dy fan 1948 op 1949 wie, mei in fearnsjiergemiddelde (dei en nacht) fan –14,1 °C. Butte kriget jiers trochinoar 324 mm delslach, wêrfan't de rein foar it meastepart yn 'e maityd falt. Ta de delslach wurdt ek de 152 sm snie rekkene, dy't ferdield oer it hiele winterhealjier falt.
Alberto Santos-Dumont
thumb|left|250px|Alberto Santos-Dumont mei de Demoiselle Alberto Santos-Dumont (Cabangu (Minas Gerais), 20 july 1873 – Guarujá (São Paulo, 23 july 1932) wie in Frânsk-Brazyljaansk loftfeartpionier, erfgenamd fan in begoedige famylje fan kofjeplanters. Hy wie de earste yn Jeropa dy't yn in tastel swierder as lucht fleach.
Loftballonnen en loftskippen
Santos-Dumont krige bot niget oan fleanen doe't er 1888 foar 't earst in loftballon seach yn São Paulo. Om reden fan syn stúdzje ferhuze er nei Parys en yn july 1898 fleach er in syn earste loftballon, de Brazil. Omdat loftballonnen net bestjoerd wurde koenen, sette er útein mei de bou fan in loftskip. Dat mislearre in pear kear, mar letter slagge it him en meitsje in flecht fan tritich minuten. Mei N° 6 fleach er op 19 oktober 1901 om de Eiffeltoer.
Fleanmasines
Doe't er hearde dat de bruorren Wright in flecht makke hiene mei in tastel swierder as loft, waard dat syn nije fassinaasje. Op 23 oktober 1906 makke er yn it Bagatelle Park yn Neuilly de earste flecht, dêr't in mannichte minsken op ôf kaam wie. Op 12 novimber 1906 bruts er it wrâldrekord mei in flecht fan 220 meter. Dêrnei ûntwurp er in fleantúch dat sa licht en lyts wie dat it mei de auto ferfierd wurde koe, de Demoiselle.
De ein
Yn dy snuorje waard de sykte multiple sklerose by him fêststeld. Hy luts him tebek en ferfear nei syn heitelân Brazylje, dêr't er himsels op 23 july 1932 te koart die. It wêrom is net dúdlik.
Yn Brazylje is er in held, de 'heit fan de fleanderij'. De stêd Santos Dumont, de lofthaven Santos-Dumont yn Rio de Janeiro en in snelwei binne nei him ferneamd.
Ferskaat
De Nederlânske skriuwer Arthur Japin hat in histoaryske roman mei Santo-Dumont as haadpersonaazje skreaun, De gevleugelde (2015).
Universiteit fan Leicester
De Universiteit fan Leicester is in ûndersyksuniversiteit yn de stêd Leicester, Ingelân, Feriene Keninkryk. De universiteit hat sa'n 22.000 registrearre studinten, wêrfan't 13.000 fulltime studint binne en 9000 parttime. De haadkampus fan de universiteit leit besuden it stedssintrum, njonken it Victoria Park en Wyggeston and Queen Elizabeth I College.
Op 23 oktober 2008 waard de universiteit troch Times Higher Education ta universiteit fan it jier beneamd.
Rektors
Oant no ta is der nei eltse rector magnificus in gebou ferneamd.
Opstanningskatedraal (Chanty-Mansyjsk)
De Katedraal fan de Ferrizenis fan de Hear (Russysk: Кафедральный собор Воскресения Христова) is in otterdokske tsjerke yn de Russyske stêd Chanty-Mansyjsk.
Skiednis
Yn 1988, by de fiering fan 1000 jier kristendom yn Ruslân, keas biskop Antonius fan Tobolsk en Tjûmen it plak út foar de bou fan in nij tsjerkekompleks. Op it plak waard earst in krús delset, dêr't otterdokske minsken byinoar kamen om te bidden en it hâlden fan prosesjes. Op 10 desimber 1999 fûn it lizzen fan de earste stien mei de ynskripsje Yn namme fan de Heit, de Soan en de Hillige Geast! plak.
Yn 2005 waard der foar it earst yn de nije Opstanningstsjerke in tsjinst opdroegen.
Op 19 septimber 2013 waard troch patriarch Kirill de rite fan de grutte konsekraasje útfierd en oanslutend de Godlike Liturgy opdroegen.
Arsjitektuer
De yn de tradysje fan de Russyske arsjitektuer út de jierren 1830-1890 boude katedraal makket diel út fan in grutter kompleks, besteande út de katedraal sels, in frijsteande klokkentoer, in aparte, oan Vladimir wijde dooptsjerke, in oan de otterdokske hilligen Syrillus en Metodius wijde kapel en in otterdokske skoalle. De hichte fan de sintrale koepel fan de katedraal is 60 meter, wylst de klokkentoer 62 meter mjit. Yn de toer hingje 12 klokken, dy't yn Moskou getten waarden en wêrfan't de swierste 10 ton weecht.
Martinus Nijhoff
Martinus Nijhoff (De Haach, 20 april 1894 – dêre, 26 jannewaris 1953) wie in Nederlânsk dichter, toanielskriuwer, fertaler en essayist. Ta syn meast ferneamde wurk behearre Het Uur U (1936) en it lange gedicht Awater (1934). Joseph Brodsky beskôge Awater as ien fan moaiste gedichten fan de 20e iuw.
Biografy
Nijhoff waard yn 1894 yn De Haach berne as soan fan de útjouwer Wouter Nijhoff en Johanna Alida Seijn. Pake Martinus Nijhoff wie de stichter fan de Haachske útjouwerij Nijhoff en ien fan de oprjochter fan it liberale deiblêd Het Vaderland. Hy gie nei it Gymnasium Haganum, dêr't er befreone rekke mei Victor van Vriesland, mei wa't er Frânske en Ingelske literatuer lies.
Nijhoff studearre rjochten yn Amsterdam, letter ek letteren oan de Universiteit Utert. Yn 1914 en 1915 wie er redakteur fan it studinteblêd Propria Cures. Fan 1926 oant nei de Twadde Wrâldoarloch siet er in pear kear yn de redaksje fan De Gids. Ek wurke er lange tiid as literatuerkritikus by de Nieuwe Rotterdamsche Courant en in skoftke by de famylje-útjouwerij.
Hy hat twa kear troud west, formeel oant 1950 mei de skriuwster Netty Wind, dy't publisearre ûnder de namme A.H. Nijhoff, en dêrna mar koart, fanwege syn betide ferstjerren, mei de aktrise Georgette Hagedoorn. Tuskentroch hie er fan om 1933 oant 1947 in lange ferhâlding mei de Utertske klassika Josine van Dam van Isselt, dy't fan grutte betsjutting wie foar syn oersetwurk.
Nijhoff debutearre as dichter yn 1916 mei de bondel De wandelaar. Yn 1924 publisearre er Vormen. Yn romantyske ferzen utere er syn fielen fan eangst, iensumheid en it langjen nei it ûnoantaast bern wêzen. Hy die dat ornaris yn tagonklik Nederlânsk. Nijhoff publisearre ek noch yn it tydskrift Het Getij.
Yn de ferheljende gedichten Awater (út Nieuwe Gedichten, 1934) en Het uur U (1936/37) slagge it him op bysûndere wize it mystearje achter deistige dingen en foarfallen te beskriuwen, yn in styl dy't hieltyd mear oerhinget nei sprektaal.
Nijhoff hie ek súkses mei trije Bibelske spullen, sammele yn Het heilige hout (1950). Teffens wie er in ferneamd fertaler fan gedichten en toanielstikken. Yn 1953 waard de Martinus Nijhoff Priis ynsteld, dy't jierliks takend wurdt foar fertaalwurk nei en út it Nederlânsk. Yn datselde jier ûntfong er postúm de Constantijn Huygenspriis foar syn hiele oeuvre.
Nijhoff wie oant likernôch 1947 befreone mei de magysk-realistyske skilder Pyke Koch. Koch ûntwurp in stikmannich teaterdekors foar Nijhoff en Nijhoff skreau gedichten by inkele skilderijen fan Koch, lykas De Schiettent, by gelegenheid fan it houlik fan de skilder.
Twadde Wrâldoarloch
By it útbrekken fan de Twadde Wrâldoarloch wie Nijhoff reserve-ofsier. As kommandant fan it 5e eskadron Huzaren-fytsers fertrage er de Dútske opmars tusken Oosterbeek en Wageningen. Koart nei de kapitulaasje fan Nederlân ferhuze Nijhoff nei De Haach. Hy waard aktyf yn it kulturele ferset en wurke mei oan it yllegale blêd Vrij Nederland en de ek yllegale útjouwerij De blauwe schuit, dêr't er gedichten oan levere. Nei't er wegere hie om de anty-Dútske Nico Donkersloot op te folgjen as heechlearaar yn de algemiene en fergelykjende literatuerwittenskip, most er wol ûnderdûke. Yn 1943 wie Nijhoff belutsen by de organisaasje fan de oanslach op it Amsterdamsk befolkingsregister. Hy advisearre dêrby oer it pleatsen fan eksplosiven oan de hân fan plattegrûnen fan it gebou dy't him foarlein waarden. Mei it eksplosyf dat brûkt wurde soe, Trotyl, hie er ûnderfining opdien yn de Earste Wrâldoarloch, as soldaat by de Sjeny. Yn de Hongerwinter fan 1944 dielde Nijhoff thús deistich iten út oan bern, oant er troch syn foarrie hinne wie. Op 24 febrewaris 1980 ûntfâlde Georgette Nijhoff-Hagedoorn in plakette ta oantins fan har man yn de Kleine Kazernestraat.
Martinus Nijhoff waard mei Georgette Hagedoorn beïerdige yn it famyljegrêf op begraafplak Westduin yn De Haach-Súd.
Bibliografy
Oer M. Nijhoff:
thumb|Martinus Nijhoffbrêge oer de [[Waal (rivier)|Waal by Zaltbommel]]
Sleeping Sun
Sleeping Sun is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Nightwish yn 1999 en útbrocht op it album Oceanborn fan Nightwish út 1998. Sleeping Sun wie it alfde nûmer op it album en waard op 2 augustus 1999 útbrocht as tredde en lêste single fan it album.
Tsjerke fan Terkaple
De Tsjerke fan Terkaple is in tsjerke fan de protestantske gemeente De Jouwer yn de gemeente De Fryske Marren.
Sleeping Sun
Oer de fideoclip
Foar it nûmer is in fideoklip opnommen, wêryn't sjongeres Tarja Turunen ta gefolch fan it ljocht, read har liket te hawwen. De fideoclip befettet in soad lânskippen dy't tekenjend binne foar Finlân, lykas de bosken, de strannen en in grut nôtfjild. De fideo waard regissearre troch Sami Käyhkå en opnommen yn Ivalo en it Inarimar, Finlân, yn july 1999.
Tsjerke fan Terkaple
Skiednis
De tsjerke dy't dêr foar it hjoeddeiske tsjerkje stien hat wie fan dowestien en moat om 1200 hinne boud wêze. It is net wis oft dit it kapeltsje wie dêr't Terkaple syn namme troch krigen hat. Yn âlde geskriften en op kaarten wurdt Terkaple ek wol “Capella” neamd. De kapel wie wijd oan de patroanhillige Margaretha. Op de klok dy't no noch yn it tsjerkje hinget stiet: bid voor ons, zalige, heilige Margaretha; de Heer Eema, pastoor toen ter tijd, Tjepke, ingezeten, in het jaar des Heeren 1472. Eema is in foarnamme; hy soe no Ime of Yme hjitten hawwe.
Sleeping Sun
Skriem om My
Skriem om My is in bewurking fan Sleeping Sun foar it Grutte Pier Projekt nei it Keltysk-Fryske Skriem om My en waard ynsongen troch Carla de Bruine.
It Grutte Pierprojekt wie in trijedielige film en musical oer it libben fan frijheidstrider Grutte Pier (1480-1520), fiifhûndert jier nei syn dea.
Tsjerke fan Terkaple
Skiednis
thumb|left|250px| Souderskilderings It âlde tsjerkje hie 18 prachtige souderskilderingen. Dy binne allegear beskreaun yn 1853, doe't it eardere tsjerkje ôfbrutsen waard. De tekeningen wurde bewarre yn it Frysk Museum. It binne bibelske foarstellingen lykas fan it Lêste Jûnsmiel, de Tút fan Judas, Jona dy't út de walfisk komt, Abraham en Izaäk. Fierder de apostels Petrus, Paulus, Andreas, Thomas. Ek stiet Margaretha ôfbylde. De skilderingen soenen út de earste helte fan de 16e iuw komme, doe't der nei alle gedachten in grutte renovaasje west hat. Se binne foar it meastepart betelle troch de famyljes Oenema en Roorda dy't in grutte rol spilen yn Terkaple. Harren famyljewapens stiene ek ôfbylde op de souderskilderings, lykas ek de wapens fan Fryslân en oare meibetellers lykas de famyljes Jongema, Galama en Walta. Harren nammen steane boppedat noch op de grêfstiennen yn de flier fan de tsjerke. Dy grêfstiennen leine ek al yn de âlde tsjerke. De grutste stien is fan Douwe fan Roorda en syn frou Elisabeth de Borghreef (1610). In oare stien komt út 1570 mei de namme fan Kempo van Oenema der op en anno 1533 den 21 augusti sterf die eedele juffrou Doutye van Oenema. De âldste stien dy't hjir lizze moat, mar net te sjen is (hy leit nei alle gedachten ûnder de flier by de preekstoel), stamt út 1485, hat de foarm fan in deakiste mei as opskrift: ''in het jaar ons Heren 1485 do staerf Tyepke Onamen, op Maydey. Biddet foer die syel en Pater noster''. De Terkaplester tsjerke waard yn 1854 ôfbrutsen omdat er te djoer yn ûnderhâld waard. In adfertinsje út de Ljouwerter Krante fan 21 april 1854 seit: ''uit de hand te koop: eene aanzienlijke partij tufsteen, ongeveer 70 last grof wrak en 20 last fijne keizel, liggende te Terkaple, geschikt om te water vervoerd te worden. Te bevragen bij J.H. Hilverda te Terkaple''.
Sleeping Sun
Skriem om My
Neidat it nûmer ynsong wie troch Carla de Bruine waard it bewurke troch Nico Outhuijse. Outhuijse mikste it nûmer en drumde it opnij yn. Boppedat helle hy der in tal muzikanten by, ûnder wa ein fluitist omdat Steven de Jong woe dat it Keltysk klonk.
Tsjerke fan Terkaple
Skiednis
De hjoeddeiske tsjerke waard yn 1854 boud op it plak fan de kapel. De tsjerke is gjin ryksmonumint, mar yn de tsjerke lizze twa sarken út 1570 en 1610 dy't dy status al hawwe. Ek it hôf dêr't de tsjerke op stiet hat in monumintale status. Der wurdt sein dat der fan de pleats by de tsjerke in tunnel lein hat, dy't nei de tsjerke liede en ea as flechtgong foar ridders en soldaten tsjinne.
Sleeping Sun
Skriem om My
Skriem om my giet oer it ferlies fan in dierbere. It nûmer waard produsearre troch De Kast-drummer Nico Outhuijse. It nûmer wie yn 2020 mei in alfte plak de heechste nijkommer yn de Fryske Top 100.
Tsjerke fan Terkaple
Restauraasje 2016
Nei alle gedachten troch it ferleegjen fan it polderpeil fersakken de muorren en de flier fan de tsjerke yn de rin fan de tiid sa bot, dat it jimmeroan mear swierrichheden oplevere. Yn 2015 kaam der lang om let jild beskikber foar de restauraasje fan it gebou. Yn 2016 waard útein set mei de restauraasje fan it gebou. Tidens it wurk waard in âlde sark út 1485 fûn fan Tsjepke fan Oenemar mei in opskrift yn it âld-Frysk en Latyn. De banken kamen net werom en ynstee dêrfan kamen der stuollen op de fernijde flier te stean, sadat de tsjerke ek foar konserten brûkt wurde kin.
Oargel
It oargel boppe de preekstoel yn de tsjerke waard yn 1924 troch M. Spiering út Doardt boud. Dat oargel waard lykwols minder en wie oan restaurearre ta en doe't de eardere herfoarme tsjerke fan Muntsjesyl yn 2020 sletten waard, koe fan dy tsjerke in histoarysk oargel oernommen wurde. Dat oargel waard yn de 18e iuw troch in ûnbekende oargelbouwer foar in Amsterdamske skûltsjerke boud. Healwei de 19e iuw waard it oargel ferboud en yn 1883 ferhûze it nei de grifformearde tsjerke fan Ommen. Doe't dêr yn 1914 in nij oargel oanskaft waard, ferhûze Dekker it ynstrumint nei Muntsjesyl. Om't de tsjerke fan Muntsjesyl sletten waard en in oare bestimming krige wie it oargel dêr oerstallich woarn. It histoaryske oargel waard yn 2021 yn Terkaple opboud en krige in plak boppe de tagong. It Spiering-oargel boppe de preekstoel bleau yn de tsjerke.
Nomy
Nomy (bertenamme: Patrick Berndt Boris Marquardt; 15 desimber 1979) is in Sweedsk keunstner út Ulricehamnsloppet (wennet no yn Jönköping).
Nomy hat gjin platekontrakt, mar brûkt it ynternet om syn muzyk te ferkeapjen. Hy ferkeapet ek albums fia syn hiemside en op muzykoanbieder Spotify. Nomy sjongt en spilet gitaar, mar hy makket de measte nûmers op de kompjûter. Syn ferskes fariearje fan rock oant ballades mei ynfloeden fan Skate, Metalgroepen lykas Bad Religion, Danko Jones, In Flames en Elvis Presley.
Op Spotify's wrâldtoplist stean Nomy's nûmers op nûmer 10.
Nomy waard nominearre foar in Grammy Award foar 'Ynnovator fan it Jier' yn 2010.
Wapen fan De Jouwer
thumb|Wapen fan De Jouwer It wapen fan De Jouwer is it doarpswapen fan it plak De Jouwer, yn de Fryske gemeente De Fryske Marren. It wapen waard yn de hjoeddeiske foarm yn 1991 registrearre.
Skiednis
It wapen komt ûnder mear foar op in syddoar fan de Hobbe fan Baerdt Tsjerke mei as byskrift: "De Flekke Jouwer 1644". In stien mei wapen is ek ynmitsele yn de eastlike muorre fan it Tolhûs (hoeke Appelwyk - Griene Dyk). It wapen bestiet út in azuerblau wapenskyld, wêrop yn reliëf in goudgiele nôtstûke oanbrocht is mei oan wjersiden trije ikels en as ûnderskrift: "In 't Tolhuys Goet Logis". Ek besteane der oare trochsniene farianten (sulver-swart of blau-goud) mei dêrop trije hjouwerieren
Beskriuwing
De offisjele beskriuwing fan it wapen is: ''Yn azuer in nôtskeaf fan goud, oan wjersiden beselskippe fan trije pealsgewiis setten ikels fan itselde. It skyld dekt mei in gouden kroan fan trije blêden en twa pearels.'' De heraldyske kleuren binne: azuer (blau) en goud (goud). It skyld wurdt dekt troch in saneamde "fleckekroan".
Raven
De raven of 'raaf', wittenskiplike namme Corvus corax, is de grutste fan de krieën en de kriefûgels. De raven komt op it hiele Noardlik Healrûn foar, fan de Subtropen ta it Noarden fan Kanada en Grienlân.
Nederlân en Fryslân
De raven is tusken 1929 en 1976 yn Nederlân as briedfûgel ferdwûn west. Sûnt de weryntroduksje binne de oantallen sunichjes tanommen ta sa'n 150-180 briedpearen yn 2019, de measte op de Feluwe, en ek inkelde yn eastlik Fryslân.
Oarenburch (oblast)
De oblast Oarenburch (Russysk: Оренбургская область, Orenboergskaja oblast) is in oblast yn Ruslân. Haadstêd fan de oblast is de stêd Oarenburch.
Geografy
thumb|left|250px|Karakteristyk lânskip fan de oblast (rajon Perevolotsk) It gebiet is 123.702 km² grut en dêrmei stiet de oblast op it 29e plak yn Ruslân wat grutte oanbelanget. De oblast leit yn it suden fan de federaasje en foar in part yn Europa en in part yn Aazje. De oblast leit oan de súdeastlike râne fan de East-Europeeske flakte en oan de súdlike punt fan de Oeral. Fan west nei east is de oblast 760 km en fan noard nei súd 445 km.
Yn it suden fan it gebiet rint de lânsgrins mei Kazachstan. Fierder grinzget de oblast oan de oblasten Samara yn it westen en Tsjeljabinsk yn it easten. Yn it noarden grinzget it gebiet oan de autonome republyk Basjkortostan en der is in koarte mienskiplike grins mei de autonome republyk Tatarstan.
It klimaat van de oblast hat in sterk kontinentaal karakter.
De belangrykste rivier is de Oeral.
Skiednis
Histoarysk sjoen gyng de oblast foarôf troch it gûvernemint Oarenburch, dat by dekreet fan keizerin Elizaveta Petrovna yn 1744 oprjochte waard. De oblast waard op 7 desimber 1934 troch in beslút fan it presidium fan de Boppeste Sovjet fan de USSR foarme troch it te skieden fan it Midden-Wolga-gebiet. Fan  1938 oant 1957 droech de oblast de namme Tsjkalov, nei de piloat Valeri Pavlovitsj Tsjkalov.
Befolking
De befolking fan de oblast bestiet foar it measte út Russen. Njonken Russen binne der gruttere minderheden fan Tataren en Kazachen en lytsere minderheden fan Oekraïeners, Basjkieren, Mordwinen en Russyske Dútsers. De Dútsers wennen benammen yn it grinsgebiet mei Kazachstan om Sol-Iletsk hinne. in soad Dútsers binne lykwols emigrearre nei Dútslân.
Ekonomy
Belangrike ekonomyske aktiviteiten yn de oblast binne de winning fan oalje en gas en de raffinaazje fan oalje.
Bestjoerlike yndieling en stêden
De oblast is ûnderferdield yn 35 rajon's en 9 stedsdistrikten. It stedsdistrikt Komarovski is in saneamde sletten stêd (ZATO). Meiïnoar hat de oblast tolve stêden, dêrûnder ek de haadstêd Oarenburch. Oare grutte stêden binne Orsk, Novotroisk, Bûsûlûk en Bûgûrûslan en Komarovski. thumb|260px|Regearingsgebou yn Oarenburch thumb|260px|Gorki-teäter fan Oarenburch
Haadredaksje
In haadredaksje bestiet út alle redakteurs mei-inoar dy't de ynhâldlike lieding hawwe oer in krante, tydskrift, webside, boek of radio- of tillefyzjeprogramma. Dit bestjoersorgaan koördinearret de redaksje en stippelet it belied fan 'e útjefte of it programma út. Der bestiet yn Nederlân in Nederlânsk Genoatskip fan Haadredakteurs.
Ynhoefier't de haadredaksje streekrjocht ferantwurdlik is foar it oanstjoeren fan 'e yndividuële sjoernalisten ferskilt per ûndernimming. Sa stiet in haadredakteur by in tydskrift ornaris direkt yn kontakt mei dejingen dy't de artikels skriuwe. By in gruttere organisaasje, lykas guon kranten, hat de haadredaksje benammen kontakt mei de ôfdielingshaden fan 'e ûnderskate redaksjes.
Three Billboards Outside Ebbing, Missouri
Plot
Yn it (fiktive) stedsje Ebbing, yn 'e Amerikaanske steat Missoery, rouwet Mildred Hayes om 'e ferkrêfting fan en moard op har teenerdochter Angela, sân moanne lyn. Om't se lulk is oer it feit dat it plysjeûndersyk nei de saak net opsjit, hiert se by it reklameburo fan Red Welby foar in moanne trije âlde, yn ferfal rekke reklamebuorden dy't deunby har hûs by in trochgeande wei lâns steane. Dêrop lit se yn swarte letters op in reade ûndergrûn de teksten sette: "R APED WHILE D YING " ("ferkrêfte wylst se stoar"), "A ND S TILL N O A RRESTS? " ("en noch hieltyd gjin arrestaasjes?") en "H OW C OME, C HIEF W ILLOUGHBY ?" ("hoe kin dat, kommissaris Willoughby?").
De trije reklamebuorden soargje foar in protte argewaasje by de measte oare ynwenners fan Ebbing, ûnder wa plysjekommissaris Bill Willoughby en dy syn ûnderhearrige, plysjeman Jason Dixon, in rasistyske, gewelddiedige alkoholist. It feit dat Willoughy terminale alfleisklierkanker hat, draacht by oan 'e ôfkarring fan Mildred har aksje troch de measte oare ynwenners fan Ebbing. Willoughby siket har op en prebearret syn sykte te brûken om har derfan te oertsjûgjen de reklamebuorden fuort te heljen, mar as er har yn 't sin bringt dat er net lang mear te libjen hat, antwurdet se dat se dat wol wit, mar dat de teksten op 'e buorden nei syn dea net folle sin mear hawwe. Mildred en har soan Robbie, dy't op 'e pleatslike middelbere skoalle sit, wurde lestich fallen om 'e buorden, mar ta Robbie syn ergernis wurdt syn mem dêr allinne mar koppiger fan.
Willoughby hat begryp foar Mildred har frustraasje oer it gebrek oan fuortgong fan it ûndersyk nei de ferkrêfting fan en moard op Angela, mar hy fynt ek dat er der al it mooglike oan dien hat om 'e saak op te lossen. Soms is it no ienris sa dat in moardsaak nettsjinsteande alle ynset fan 'e plysje ûnoplost bliuwt. De trije reklamebuorden beskôget er dan ek as in ûnearlike foarm fan karaktermoard. Dixon, foar wa't Willoughby min ofte mear in heitfiguer is, en de iennichste persoan foar wa't er respekt hat, wurdt ta razernij brocht troch Mildred har oanhâldende wegering om 'e buorden fuort te heljen. Hy bedriget Red Welby, dy't de buorden oan Mildred ferhierd hat, en hy arrestearret har jongere swarte kollega en freondinne Denise op 'e triviale beskuldiging fan it yn besit hawwen fan in marihûanasigaret. Mildred wurdt ek opsocht troch har gewelddiedige eks-man Charlie, dy't har de skuld jout fan 'e dea fan harren dochter.
As Mildred nei de toskedokter giet, wol dy har in leske leare troch har mei de boar flink te gnjirdzjen, mar ear't er dêrta komme kin, skuort Mildred him it ding út 'e hannen en boarret in gatsje dwers troch de neil fan syn tomme. Letter dy deis komt Willoughby yn 'e winkel dêr't Mildred wurket en nimt har op beskuldiging fan mishanneling mei nei it plysjeburo foar ûnderfreging. As er har yn it ferhear nimt, begjint er ynienen bloed op te hoastjen en moat er ôffierd wurde nei it sikehûs. Underwilens set Mildred nei it kantoar fan Red Welby ta, dat rjocht foar it plysjeburo oer leit, om 'e hier fan 'e trije reklamebuorden te ferlingen. Welby is ûnderwilens lykwols sa yn 'e pine set, dat er besiket dêr ûnderút te kommen troch de priis te ferheegjen. Krekt as it derop liket dat Mildred de buorden kwytreitsje sil, arrivearret der lykwols in koerier mei in kefert mei fiiftûzen dollar fan in ûnbekende woldogger. It jild is bestimd foar in nije moanne hier fan 'e trije reklamebuorden. Welby hat dan gjin oare kar as de hier te ferlingen.
Willoughby ûntslacht himsels út it sikehûs en giet nei hûs, dêr't er in idyllyske dei trochbringt mei syn frou Anne en harren beide dochterkes. Nei't er dy jûns de bern op bêd brocht hat, en wylst Anne op 'e bank yn 'e sûs leit om't se tefolle wyn op hat, giet Willoughby nei de stâl dêr't er syn hynders hâldt en sjit himsels mei in gewear troch de holle. Hy lit ôfskiedsbrieven foar ferskate minsken nei. Yn it brief oan Anne leit er út dat er har en de bern de pine besparje woe dy't se sûnder mis ûndergien hawwe soene as er oer in perioade fan moannen stadichoan weiteard wie oan kanker. Dixon reägearret op it nijs fan 'e dea fan Willoughby troch folslein troch it lint te gean. Hy skonket de strjitte oer, stoarmet it kantoar fan Welby binnen, wêrnei't er dy hielendal yninoar slacht om him dan út it finster fan 'e twadde ferdjipping te smiten. It hiele barren fynt plak foar de eagen fan kommissaris Abercrombie, dy't stjoerd is om Willoughby te ferfangen, en waans earste die yn syn nije funksje is om Dixon te ûntslaan.
Underwilens wurdt Mildred, dy't nei de arrestaasje fan Denise allinne yn 'e winkel stiet, dêr yntimidearre en bedrige troch in man dy't se net ken. Se wurdt rêden as Anne Willoughby de winkel yn komt en de man him ôfjout. Anne wol it brief besoargje dat har man foar Mildred efterlitten hat. Yn dat brief bewissiget Willoughby Mildred derfan dat sy en har reklamebuorden gjin rol spilen by syn beslissing om selsmoard te dwaan. Hy fertelt har fierders dat de fiiftûzen dollar foar de ferlinging fan 'e hier fan him kaam, in set dy't er dien hat om't er it fermaaklik fynt dat se no noch in moanne oan 'e buorden fêst sit, wylst se der troch syn dea allinne mar ellinde fan krije sil. Teffens sprekt er syn oprjochte hoop út dat de buorden de moard op har dochter yn 'e belangstelling hâlde sille. Anne besoarget ek in brief fan Willoughby oan Dixon op it plysjekantoar, net wittende dat Dixon dêr net mear wurket. Brigadier Connolly skillet Dixon thús op en riedt him oan om nei wurktiid del te kommen foar it brief, sadat er Abercrombie net mear ûnder eagen hoecht te kommen.
Noch dyselde deis wurde de trije reklamebuorden yn 'e brân stutsen. Mildred, dy't Dixon of ien fan 'e oare plysjes fertinkt, slacht werom troch jûns nei wurktiid it lege plysjekantoar mei molotovcocktails te bekûgeljen. Op dat tiidstip is Dixon lykwols krekt troch de efterdoar nei binnen ta glûpt, dêr't er mei earkes yn en de rêch nei de foarside fan it gebou ta keard it brief fan Willoughby sit te lêzen. Yn it brief drukt Willoughby him op it hert om syn haat en lulkens los te litten en te learen om leafde te fielen, mei't dat de iennichste manear is om syn grutte pontinsjeel te reälisearjen en syn dream te ferfoljen om resjersjeur te wurden. Tsjin 'e tiid dat Dixon him derfan bewust wurdt dat der wat mis is, stiet it hiele gebou al yn ljochte lôge. Mei it brief en it dossier fan Angela har moardsaak, dat er op ien fan 'e buro's lizzen sjocht, springt er dwers troch de flammesee hinne om te ûntsnappen, en rint dêrby slimme brânwûnen op. James, in autoferkeaper mei dwerchgroei dy't fereale is op Mildred, is tsjûge fan it foarfal en wit de brânende klean fan Dixon te dwêstgjen. Neitiid besoarget er Mildred in aliby troch tsjin 'e plysje út te hâlden dat se mei him op in ôfspraakje wie doe't de oanfal op it plysjeburo barde.
Dixon wurdt yn it sikehûs behannele foar syn wûnen, dêr't er by tafal yn deselde keamer komt te lizzen as Welby. Him de rie fan Willoughby neinimmend, besiket er syn haat en lulkens los te litten en biedt er Welby syn ûntskuldigings oan. Underwilens besoarget Jerome, in jonge swarte man dy't de teksten yn opdracht fan Welby op 'e trije reklamebuorden plakt hat, by Mildred de reserveposters dy't bylevere wiene foar as der wat mei oarspronklike posters barre soe. Mildred, James en Jerome reparearje dêrmei de trije reklamebuorden. Denise, dy't einlings frijlitten is, jout har by harren.
Sadree't er ûntslein is út it sikehûs giet Dixon nei in snústerige kroech ta om syn pine om 'e dea fan Willoughby fuort te drinken. Dêr heart er in pear lju praten dy't op trochreis binne. Ien fan 'e beide, deselde man dy't earder Mildred yn har winkel bedrige, skept deroer op dat er in famke ferkrêfte en fermoarde hat op 'e wize sa't Angela Hayes oan har ein kommen is. Dixon giet nei bûten ta om it nûmer fan 'e kentekenplaat út Idaho op 'e auto fan 'e man te notearjen, en komt der dan wer yn, dêr't er de keardel ta slaanderij provosearret. Hy wurdt totaal yninoar slein, mar wêr't it him om giet is dat er de man oer it gesicht klauwe kin. Neitiid hellet er de hûd en it bloed ûnder syn neilen wei om in DNA-meunster feilich te stellen.
Underwilens giet Mildred echt op in ôfspraakje mei James om him derfoar te betankjen dat er har in aliby ferskaft hat. Yn it restaurant dêr't se binne, komme ek har eks-man Charlie en syn naïve njoggentjinjierrige freondinne Penelope binnen. Charlie beslacht it ôfspraakje fan Mildred mei James mei de gek en jout boppedat ta dat hy it wie dy't de trije reklamebuorden yn 'e brân stutsen hat doe't er dronken wie. James, dy't begjint oan te fielen dat Mildred út begrutsjen mei him op it ôfspraakje gien is, jout him lulk en kwetst ôf. Mildred giet ek fuort, mar pas nei't se nei de tafel fan Charlie en Penelope gien is, om har eks-man te fertellen dat er it fanke mar better goed behannelje kin, om't er oars mei har te meitsjen kriget.
Abercrombie priizget Dixon foar syn inisjatyf oangeande it krijen fan it DNA-meunster fan 'e man út Idaho, mar ynformearret him dat it net oerienkomt mei it DNA dat oantroffen is op it stoflik omskot fan Angela, noch mei DNA fan hokker ûnoploste moardsaak yn 'e Feriene Steaten ek. Boppedat wie de man út Idaho yn 'e tiid dat Angela ferkrêfte en ombrocht waard as soldaat yn it Amerikaanske Leger stasjonearre yn Afganistan. Dixon konkludearret dat de man skuldich wêze moat oan in oare ferkrêfting en moard, wierskynlik yn Afganistan. Hy siket Mildred op om har oer de man te fertellen en freget oft se sin hat om in reiske nei Idaho te meitsjen. Sy stimt ta en de oare moarns sette se tegearre ôf. As se noch net sa lang ûnderweis binne, bychtet Mildred op dat sy dejinge wie dy't it plysjeburo yn 'e brân stutsen hat; Dixon is dêr net yn it minst ferheard oer en freget allinnich mar wa't yn 'e frede oars dien hawwe kinnen hie. It doel fan 'e reis is om it rjocht yn eigen hân te nimmen en de man út Idaho te fermoardzjen; sawol Mildred as Dixon jouwe oan dat se ûnwis binne oft se dat trochsette kinne, mar se prate ôf om dêr pas in beslút oer te nimmen as se de man fûn hawwe.
Produksje
Doe't er yn 1998 troch it Suden fan 'e Feriene Steaten reizge, kaam skriuwer en regisseur Martin McDonagh in pear reklamebuorden tsjin mei dêrop beskuldigjende teksten oer in ûnoplost misdriuw yn Vidor (Teksas). De buorden rekken him djip en lieten him neitiid net mear los. Hy gie derfan út dat se opset wiene troch de mem fan it slachtoffer (eins wiene se opset, sa bliek letter, troch James Fulton, waans dochter Kathy Page yn 1991 ferkrêfte en fermoarde waard). It ynspirearre McDonagh ta it skriuwen fan it senario foar Three Billboards Outside Ebbing, Missouri, in kreätyf proses dêr't er jierrenlang mei ompakte. Yn in fraachpetear yn 2017 beneidrukte er dat de hiele film fiksje wie, en net basearre op in wier ferhaal, en dat de reklamebuorden dy't er yn 1998 sjoen hie him inkeld op it idee foar de film brocht hiene.
Uteinlik regissearre McDonagh Three Billboards Outside Ebbing, Missouri op basis fan syn eigen senario. Yn 'e mande mei Graham Broadbent en Pete Czernin wied er ek as filmprodusint by it projekt belutsen. De film wie in Amerikaansk-Britske ko-produksje fan 'e studio's Fox Searchlight Pictures, Film4 Productions, Blueprint Pictures en de Cutting Edge Group. McDonagh skreau de rol fan Mildred Hayes spesifyk foar aktrise Frances McDormand. Dy fûn Mildred yn 't earstoan te âld foar har, mar op oantrúnjen fan har man Joel Coen naam se de rol dochs oan. Nei eigen sizzen putte se foar de rol fan Mildred ynspiraasje út it aktearjen fan John Wayne yn âlde westernfilms. Sam Rockwell, dy't syn personaazje persiis tsjinsteld oan Mildred meitsje woe, liet him ynspirearje troch it aktearwurk fan Lee Marvin, dy't de antagonist en tsjinspiler fan Wayne wie yn The Man Who Shot Liberty Valance.
Der wie foar Three Billboards Outside Ebbing, Missouri in budget fan $12 oant 15 miljoen beskikber. De opnamen setten op 2 maaie 2016 útein yn Sylva (Noard-Karolina), en duorren oant 4 juny. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Ben Davis. Allison Outdoor Advertising út Sylva boude de eigentlike reklamebuorden út 'e film, dy't yn in greide by Black Mountain (Noard-Karolina) set waarden om't dy lokaasje gaadliker wie. Behalven as der filme waard, wiene de buorden ôfdutsen om foar te kommen dat tafallige passanten kjel wurde soene fan 'e teksten. De filmmuzyk fan Three Billboards Outside Ebbing, Missouri waard fersoarge troch Carter Burwell.
Distribúsje
Studio Fox Searchlight Pictures wie ferantwurdlik foar de distribúsje fan 'e film. De earste fertoaning fan Three Billboards Outside Ebbing, Missouri fûn plak op 4 septimber 2017, op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje. Oare fertoanings makken ûnderdiel út fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Toronto, it Ynternasjonaal Filmfestival fan San Sebastián, it BFI Filmfestival fan Londen, it Filmfestival fan Zürich en it Ynternasjonaal Filmfestival fan Mar del Plata. De film iepene op 10 novimber 2017 yn in beheind tal Amerikaanske bioskopen, dat op 1 desimber útwreide waard. Fan 12 jannewaris 2018 ôf wie Three Billboards Outside Ebbing, Missouri ek yn 'e bioskopen yn it Feriene Keninkryk te sjen. De film waard op 27 febrewaris 2018 útbrocht op dvd en blu-ray, wêrby't regisseur Martin McDonagh syn mei in Oscar bekroande koarte film Six Shooter as bonus tafoege is.
Untfangst
De filmkritisy ûntfongen Three Billboards Outside Ebbing, Missouri oer it algemien mei tige positive resinsjes. Yn it tydskrift Variety priizge Owen Gleiberman bgl. de aktearprestaasje fan Frances McDormand yn 'e haadrol, dy't neffens him "op briljante wize de betize minsklike geast ûnder de útdrukkingsleaze fasade sjen lit." Sam Rockwell syn optreden neamde er "in iepenbiering". En Steve Pond omskreau Three Billboards Outside Ebbing, Missouri yn TheWrap as "hiel grappich, hiel gewelddiedich en ûnferwachts op it moed kommend."