cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wizen út it Easten
Wize mannen
De wizen út it easten folgen in stjer, in komeet of in ljocht dy't de berte fan in kening oankundige. Mooglik hiene de wizen kontakten mei de joadske mienskip fan Babylon en wisten de wizen dat in stjer de komst fan in kening oankundigje soe (Numeri 24:17: Der sil in stjer út Jakob opkomme, in septer út Israel). Oer de fraach hokker stjer dat west hawwe kin is in soad debatearre. Guon gelearden miene dat de stjer ek in komeet, in konjunksje of in supernova west hawwe kin, mar in soad kristenen geane der fan út dat it in tydlik en boppenatuerlik ljocht west hat, dat de wizen eksakt nei it plak brocht dêr't Jezus berne wie. De stjer hat net de hiele tiid ljocht jûn en ferdwûn of dôve tydlik út, want yn Jeruzalim oankommen moasten de wizen freegje wêr't hja wêze moasten om de krekt berne kening fan de Joaden hulde te bringen. It berjocht dat der wizen yn Jeruzalim wiene dy't sochten nei de "kening fan de Joaden" kaam ek by kening Herodes oan en dy rekke dêrtroch slim fan slach. Hy naam it nijs tige earnst en rôp alle hegeprysters en wetsgelearden by inoar en joech har de opdracht om út sykjen wêr't de Kristus berne wurde soe. Nei't dy him anderen dat it plak neffens de profesij Bethlehem yn Judea wêze moast, liet kening Herodes de wizen by him komme. Hy joech harren de opdracht om fierder te sykjen. Sadree't hja it plak wisten, woe de kening dat ek graach wite, sadat hy it jonkje ek hulde bringe koe. Sa tocht kening Herodes de wizen ferifelje te kinnen, want de kening hie oare plannen en akseptearre gjin konkurrinsje. Earder hie der al syn twa populêre soannen Aleksander en Aristobulus ombrocht en hy woe ek grif dit bern út de wrâld romje.
Makkabeeërs
De opstân
De opstân bestie út in stikmannich fjildslaggen, dêr't de Makkabeeërs ferneamd waarden om harren guerilla-taktyk en faasje, foar de grutte, mar stadige Seleusidyske leger oer. Nei de oerwinning lutsen de Makkabeeërs Jeruzalim yn en makken se de Timpel ritueel skjin. Hja stelden Jonatan Affus, Judas syn jongste broer, oan as hegepreester. In grut Seleusidysk leger waard nei Judeä ta stjoerd en slach de opstân del, mar kearden werom doe't kening Antiochus IV ferstoar. Judas hie njonkelytsen in ferdrach mei de Romeinske Republyk tekene, en hja waarden alliearden tsjin it ferswakke Seleusidyske Ryk. Lysias, dy't de taken fan Antiochus waarnaam, nei't dy ferstoarn wie, hie it drok mei binnenlânske Seleudyske saken en luts it ferbod op it útoefenjen fan it joadendom fan Antiochus wer yn.
Wizen út it Easten
Wize mannen
Doe't de wizen Jeruzalim ferlieten en fierder reizgen kaam it teken oan de himel wer tefoarskyn en brocht harren nei it plak dêr't Jezus berne wie. De wizen troffen Marije mei Jezus oan en brochten Jezus de hulde en offerden Him goud, mirre en wijreek. Om't se wisten dat Herodes fan doel wie om Jezus te fermoardzjen, gyngen hja net werom nei him om te fertellen wêr't hja Jezus fûn hiene en namen in oar paad om nei hûs te gean.
Makkabeeërs
Makkabeeske (Hasmoneeske) hearskippij
Nei de nije ynwijing fan de Timpel, rekken de folgelingen fan de Makkabeeërs ferdield op de fraach om fierder te fjochtsjen of net. Doe't de opstân ûnder it liederskip fan Mattatias úteinsette, waard de opstân sjoen as in kriich foar leauwensfrijheid dy't in ein oan de ûnderdrukking troch de Seleusiden makke. Doe't de Makkabeeërs beseften dat harren strideraasjes slaggen, woene in soad fan harren troch gean om omlizzend gebiet, dêr't ek Joaden wennen en net-leauwigen te bekearen, te anneksearjen. Dy twaspjalt late ta in gruttere kleau tusken de Fariseeërs en de Sadduseeërs ûnder de lettere Hasmoneeske monargen, lykas Aleksander Janneüs. Dyjingen dy't troch fjochtsjen woene, waarden laat troch Judas de Makkabeeër.
Wizen út it Easten
Wize mannen
Om wis te wêzen dat de oansteande kening fan de Joaden it net oerlibje soe, liet Herodes dêrnei alle jonkjes fan ûnder de twa jier deadzje. Yntusken wiene Joazef, Marije en Jezus al ûnderweis nei Egypte. Mei de bernemoard yn Bethlehem waard neffens Mattéus de profesij fan de profeet Jeremia ferfolle: Hark, yn Rama klinkt in lûde klacht, in bitter skriemen, Rachel skriemt om har bern, hja wol har net treaste litte want se binne wei (Jeremia 31:15). Rachel lei begroeven yn Bethlehem.
Lanlike Knokploegen
Lanlike Knokploegen of LKP wie yn de Twadde Wrâldkriich in Nederlânske fersetsorganisaasje dy't oprjochte waard fan de Lanlike Organisaasje foar Help oan Underdûkers (LO). Dy ûnderdûkers hiene grut ferlet fan allerhanne foarsjennings, lykas persoansbewizen en bonkaarten, dy't hja op eigen namme fansels net krije koene. Om dêr foar te soargjen wiene hjir en dêr al selsstannige knokploegen aktyf, dy't harren bút almeast ferparten ûnder eigen efterban.
Wizen út it Easten
Trije Keningen-tradysje
Yn de roomsk-katolike tradysje wurde de wizen faak as keningen foarsteld. Der is lykwols gjin ferwizing yn it evangeelje fan Mattéus dat de konklúzje rjochtfeardiget dat de manlju dy't de stjer folgen hearskers wiene. De foarstelling fan keningen is koppele oan profesijen yn it Alde Testamint, dêr't yn Jesaja 60:3, Psalm 68:29 en Psalm 72:10 skreaun wurdt dat keningen de Messias hulde bringe sille. Yn it ljocht fan dy profesijen joegen de earste lêzers fan Mattéus de wizen de status fan keningen. Om 500 hinne wie de tradysje dat de wizen keningen wiene alhiel ynboargere.
Lanlike Knokploegen
Doe't de ûnderdrukking fan de Dútske besetter aloan grutter waard en de gefolgen fan de April-maaiestaking har fiele lieten waard it ferlet fluch grutter. Dêrom besleat de LO-lieding op 14 augustus 1943 ta it oprjochtsjen fan eigen Knokploegen en it bondeljen fan de besteande groepen. De leden Hilbert van Dijk en Izaak van der Horst (beide fan Kampen) waarden dêrmei belêstige, mei de oanfierder fan de Westlânske Knokploech Leendert Valstar en de beropsmilitêr Liepke Scheepstra fan Ljussens dy't ûnderdûkt wie. Letter waarden Theodorus Dobbe en Johannes Post oan de lanlike lieding taheakke. Valstar bereizge it westen fan it lân en Scheepstra die it easten; dêrneist laten hja gereldwei operaasjes mei harren eigen Knokploech.
Wizen út it Easten
Trije Keningen-tradysje
Yn de Tsjerke fan it Westen krigen de keningen de nammen Kaspar, Melchior en Balthasar, nammen dy't foar it earst opdûkten yn in kronyk út 500 út Aleksandrje, dat letter fanút it Gryksk yn it Latynske Excerpta Latina Barbari waard oerset. Neffens in algemiene útlis representearje de magirs de wrâld fan de heidenen. Hja sykje nei de krekt berne "Kening fan de Joaden", in begryp dat by Mattéus allinne troch heidenen brûkt wurdt (sjoch ek Mattéus 27:11, 27:29, 27:37). Ynstee dêrfan brûke de Joaden yn it evangeelje fan Mattéus jimmeroan it begryp "Kening fan Israel" (Mattéus 27:42). Ek steane de trije keningen model foar de doe bekende dielen fan de wrâld: Jeropa, Aazje en Afrika of ferskate fazen yn it libben: in jonge Kaspar, Balthasar dy't yn de krêft fan syn libben is en in âlde Melchior. In oare tradysje stelt Balthasar foar as de kening fan Araabje, Melchior as de kening fan Perzje en Kaspar as de kening fan Yndia. Sa binne der meardere tradysjes ûntstien en ek ferskate nammen foar de hilligen. Yn it Etiopyske kristendom krigen de keningen de nammen Hor, Karsudan en Basanater, wylst de Armeenske katoliken Kagpha, Badadakharida en Badadilma. In soad sjineekse kristenen leauwe dat ien fan de magirs út Sjina stamt. Syryske kristenen neame de keningen Larvandad, Gushnasaph en Hormisdas, nammen dy't wol folle Perzysjer oandogge, mar likemin it bewiis fan autentisiteit besitte. In leginde wol ha dat de keningen letter doopt binne troch de apostel Tomas.
Lanlike Knokploegen
In jier nei de oprjochting wiene sa'n 600 fersetsminsken aktyf yn LKP-ferbân, ferienige yn tsientallen knokploegen. Sa slagge it de LKP om in min ofte mear regelmjiitige oanfier fan bonkaarten te fersekerjen foar de oan de LO tabetroude ûnderdûkers. Ek foar persoansbewizen waarden soms oerfallen dien, mar it grutstepart dêrfan krige men troch ferfalskjen (ûnder oare troch de Persoansbewizesintrale fan Gerrit van der Veen). De LO hie ek har eigen falsifikaasjesintrums.
De LKP wie ek dwaande mei oare aktiviteiten: it bútmeisjen fan wapens de befrijding fan arrestearre meistriders, sabotaazje en it likwidearjen fan ferrieders. De ynfiering ier yn 1944 fan de twadde distribúsjestamkaart sa't it hjitte, soarge foar nije swierrichheden; dy kaart wie nedich om fiedselbonnen brûke te kinne en moast in kontrôlesegel hawwe, oars roan men fuortendaliks tsjin 'e lampe. By de Tilburgse zegeltjeskraak op 25 jannewaris 1944 waarden goed 100.000 segels ferovere om dêrnei oer de kanalen fan de Undergrûnske distributearre te wurden.
It wurk fan de LKP wist de regearing yn Londen sa goed as neat fan. It slagge de lieding net en meistje ferbining mei de Ingelske spionaazjetsjinst. Sadwaande wie de LO/LKP alhiel op himsels oanwiisd.
Doe't de ein fan de oarloch yn sicht kaam, risselwearre men op aktyf meidwaan oan de te ferwachtsjen ynvaazje middels sabotaazje fan ferbinings, it spoar en sa. In soad LKP'ers soe dat lykwols net mear meimeitsje. Yn de rin fan de oarloch waarden tsientallen KP-leden oppakt en fusillearre, sa ek it grutstepart fan de lanlike lieding. Fan de KP-top oerlibbe allinne Liepke Scheepstra de kriich.
Makkabeeërs
Makkabeeske (Hasmoneeske) hearskippij
Nei't Judas yn 160 f.Kr. sneuvele yn in fjildslach, waard er as legerlieder opfolge troch syn jongere broer Jonatan Affus, dy't doe al hegepreester wie. Jonatan sleat in stikmannich ferdraggen mei oare lannen, dat de kleau tusken dyjingen dy't foar leauwensfrijheid fochten en dyjingen dy't fierder fjochtsje woene grutter makke.
Yn 142 f.Kr. waard Jonatan troch de Seleusidyske generaal Diodotus Trifon fermoarde, nei't er Jonatan yn in leage naam hie. Jonatan waard opfolge troch Simon de Makkabeeër, de lêste noch libjende soan fan Mattatias. Simon joech stipe oan de Seleusidyske kening Demetrius II Nikator en yn ruil dêrfoar stelde Demetrius de Makkabeeërs frij fan belesting (tribút). Simon oermastere de boarch fan Gezer en de havenstêd Joppa, dêr't de net-Joadske befolking ûnder twang ferhúzje moast. Yn 140 f.Kr. waard er troch in gearkomste fan preesters, lieders en âlderlingen erkend as de hegepreester, legeroerste en hearsker fan Israel. Harren oardering lei it grûnwurk foar it Hasmoneeske keninkryk. Justjes dêrnei fernijde de Romeinske Senaat syn alliânsje mei it Hasmoneeske keninkryk en trune der by oare alliearden yn it eastlike Middellânske Seegebiet op oan dat ek te dwaan. Hoewol't de Makkabeeërs de ûnôfhinklikens wûn hat, wie Judeä noch hieltyd wynliken in provinsje fan it Seleusidyske Ryk. Simon wie ferplichte en leverje troepen oan Antiochus VII Sidetes, de broer fan Demetrius II. Doe't Simon wegere it gebiet op te jaan dy't er oermastere hie, naam Antiochus se mei geweld werom.
Simon waard yn 134 f.Kr. troch syn skoansoan Ptolemeüs fermoarde, en waard as kening en hegepreester troch syn tredde soan, Jehannes Hyrkanus I opfolge. Antiochus VII oermastere gâns Judeä, mar seach ôf fan it oanfallen fan de Timpel of himsels te bemuoien mei Joadske fierings. Judeä waard fan it Seleusidysk bewâld befrijd nei de dea fan Antiochus VII yn 129 f.Kr..
It ûnôfhinklike Hasmoneeske keninkryk bestie oant 63 f.Kr. doe't de Romeinske generaal Pompejus yngriep yn de Hasmoneeske boargerkriich. It keninkryk waard dêrnei in Romeinske fazalsteat. De Hasmoneeske dynasty einige yn 37 f.Kr. doe't de Idumeeër Herodes de Grutte troch de Romeinske Senaat as "kening fan de Joaden" oansteld waard. It Hasmoneeske keninkryk feroare yn in Herodiaanske keninkryk, dat in fazalsteat fan Rome waard.
Wizen út it Easten
Trije Keningen-tradysje
By de reformaasje waard yn Fryslân de kalvinistyske fariant fan it protestantisme ynfierd. Tenei waard Trije Keningen as tsjerklike feestdei skrapt en dêrmei waarden ek tradysjes as it stjersjongen stadichoan útband. Allinnich yn de tradisjoneel katolike provinsjes fan Nederlân lykas Limburch en Noard-Brabân komt it stjersjongen noch foar.
Jehannes Kalvyn oer de wizen
Jehannes Kalvyn hie net in soad op mei de Trije Keningen-tradysje. Yn syn bydrage oer it besyk fan de wize manlju oan Jezus skreau de teolooch: ''It is bekend dat Perzen en Galdeeërs astrologen en filosofen de namme magirs joegen. De evangelist hat lykwols net in oantal fêstlein. Dêrom is it better dat yn it ûnwisse te litten, dan wat twifelriedich is oan te nimmen as wissichheid. Papisten binne yn de bernige fout trape troch oan te nimmen dat it der trije wiene, omreden dat Mattéus skreau dat hja goud (1) mirre (2) en wijrweek (3) brochten. Mattéus skriuwt lykwols nearne dat elk fan harren syn eigen geskink joech. Earder liket de evangelist te sizzen dat dy trije jeften mienskiplik jûn waarden. Chrysostomos skriuwt dat it der fjirtjin wiene. It is likemin wierskynlik as it oare tal. Mooglik komt it út in foarâlderlike tradysje, mar soks hat gjin hecht fûnemint. De meast healwize útfynst fan de papisten oer dit ûnderwerp is lykwols dat dy manljy keningen wiene, om't hja earne oars in passaazje fûnen, dat de keningen fan Tarsjisj en de lannen oan 'e see en fan Skeba Him skatting bringe soene (Psalm 72:10).
Oer de fraach oft it in natuerlike stjer west hat dy't de wizen nei harren bestimming brocht, skreau Kalvyn dat dat nea it gefal west hawwe kin. De stjer gedroech har ommers net neffens de natoerlike oarder. Sa wie de stjer ynienen foar in beskate tiid fuort om wat letter wer fûl te baarnen en de magirs de rjochte koers nei Bethlehem te wizen en dêr lang om let boppe it plak dêr't Kristus berne wie stil te stean. Sokke eigenskippen wiene neffens Kalvyn net ta te skriuwen oan in natuerlike stjer. Syn konklúzje wie dat it earder in komeet west hawwe moat en dat de magirs op syn minst holpen binne troch in iepenbiering fan God sels.
Reliken
De Dom fan Keulen is it tradisjonele plak dêr't de reliken fan de trije wizen wurde bewarre. It soe de hillige Helena, de mem fan Konstantyn de Grutte, west ha dy't de reliken op reis nei it Hillige Lân fûn hat. Hja naam de reliken mei nei de Hagia Sofia yn Konstantinopel.
"Keninginne Helena ... begûn te tinken oan 'e lichems fan dizze trije keningen, en hja makke har op en gyng, begelaat troch in grut gefolch, nei it lân fan Ynd... Nei't hja de lichems fan Melchior, Balthasar en Kaspar fûn hie, die keninginne Helena se yn in kiste, dy't hja mei grutte rykdom fersiere liet, en se brocht se nei Konstantinopel ... en lei se yn in tsjerke dy't Sint-Sofia hjit".
Letter kamen de reliken yn Milaan telâne en troch de hillich-roomske keizer Freark I waarden se yn 1164 nei Keulen stjoerd, dêr't se noch jimmeroan binne.
Paulo R. Holvorcem
Paulo Renato Centeno Holvorcem (10 july 1967) is in Brazyljaanske amateurastronoom en ûntdekker fan asteroïden, út Porto Seguro yn de Brazyljaanske dielssteat Bahia.
Holvorcem hat tusken 1998 en 2004 goed 300 asteroïden ûntdutsen; mear as de helte dêrfan yn'e mande mei Charles W. Juels en Michael Schwartz
Tegearre mei Juels ûntduts er de kometen C/2002 Y1 (Juels-Holvorcem) en C/2005 N1 (Juels-Holvorcem) en mei Michael Schwartz op 26 maaie 2011 yn it Tenagra-Observatoarium de komeet C/2011 K1 (Schwartz-Holvorcem)
Foar it finen fan C/2002 Y1 krigen de ûntdekkers de Harvard-Smithsonian Comet Award 2003.
De asteroïde (13421) Holvorcem waard nei him ferneamd.
16e iuw f.Kr.
De 16e iuw f.Kr. of sechstjinde iuw foar Kristus rûn fan 1 jannewaris 1600 f.Kr. oant 31 desimber 1501 f.Kr.
Wapen fan Himmelumer Aldefurd
It wapen fan Himmelumer Aldefurd is it wapen dat fan 1851 oant 1984 fierd waard troch de eardere gemeente Himmelumer Aldefurd, yn 'e Fryske Súdwesthoeke, en dêrfoar troch de Gritenij Himmelumer Aldefurd.
Yn it begjin fan 'e achttjinde iuw bestie it gritenijwapen fan Himmelumer Aldefurd út twa horizontaal faninoar skate flakken fan gelikense grutte: goud boppe en read ûnder. Letter kaam der in ekstra flak by, sadat der trije banen fan gelikense grutte ûntstiene, mei de kleuren goud, blau en read. Meitiid ferkleure it goud ta grien, wylst it read ta swart waard. Doe't op 25 maart 1818 troch de Hege Ried fan de Adel formeel in wapen oan Himmelumer Aldefurd ferliend waard, wie dat it trijekleurige wapen mei trije horizontale banen grien-blau-swart, dutsen troch in gouden kroan.
Op 26 novimber 1964 waard troch de Hege Ried fan de Adel in nij wapen oan Himmelumer Aldefurd ferliend, wêryn't de âlde en nije kleuren fan it wapen feriene wiene. Dat wie dien troch oer de trije horizontale banen grien-blau-swart hinne in hertskyld te pleatsen mei de oarspronklike flakken goud en read. Dit twadde wapen bleau yn gebrûk oant de opheffing fan Himmelumer Aldefurd by de gemeentlike weryndieling fan 1984.
Gerrit van der Heide
Gerrit van der Heide (Harns, 6 augustus 1947) is in keatser út Harns, dy ôfstamt fan'e famylje Van der Heide út Harns. Hy wûn twa kear de Jong Nederlânpartij en yn 1973 de PC.
17e iuw f.Kr.
De 17e iuw f.Kr. of santjinde iuw foar Kristus rûn fan 1 jannewaris 1700 f.Kr. oant 31 desimber 1601 f.Kr.
Mad Max (film)
Mad Max is in Australyske dystopyske, post-apokalyptyske science fiction-aksjeskriller út 1979 ûnder rezjy fan George Miller, mei yn 'e haadrollen Mel Gibson, Joanne Samuel en Hugh Keays-Byrne. De titel betsjut "Mâle Max". It ferhaal giet oer Max Rockatansky, in plysjeman dy't tsjin 'e eftergrûn fan 'e maatskiplike ynstoarting fan 'e Westerske kultuer behelle rekket yn in deadlike fete mei in ûnmeilydsume motorbinde. Mad Max krige polarisearre resinsjes fan 'e filmkritisy. Hoewol't it in lowbudgetfilm wie, brocht de film wrâldwiid mear as $100 miljoen op en fêstige dêrmei in wrâldrekôr foar de geunstichste ferhâlding fan opbringst tsjin kosten fan alle produksjes út 'e filmskiednis. It wie it begjin fan 'e Mad Max-filmsearje, dy't anno 2021 noch altyd (of wer) rint. Mad Max wurdt no rûnom as in cultklassiker sjoen. De film foarme ek de trochbraak foar akteur Mel Gibson.
Plot
Yn in dystopysk Austraalje, "oer in pear jier", fermoardet Crawford "Nightrider" Montazano, in lid fan in kriminele motorbinde, in jonge plysjeman fan 'e Main Force Patrol (MFP), de plysjetsjinst dy't oer de snelwegen giet. De moardner ûntkomt yn in Pursuit Special-plysje-auto en it slagget him om 'e efterfolgjende leden fan 'e MFP foar te bliuwen oant Max Rockatansky, de efterfolgingsekspêr fan 'e plysjetsjinst, him mei de saak bemuoit. Dyselde fersteurt de konsintraasje fan Nightrider as de beide mannen mei tige hege faasje oer de wei jeie, mei as gefolch dat Nightrider ferûngelokket en omkomt yn syn ûntploffende auto.
Yn 'e garaazje fan 'e MFP kriget Max neitiid in swarte Pursuit Special te sjen mei in V8-motor mei supercharger. Ut in petear fan Max syn direkte superieur Fred "Fifi" Macaffee en plysjekommissaris Labatouche docht bliken dat de Pursuit Special opfierd is by wize fan 'omkeapsom' om't men bang wie dat Max fan doel wie by de MFP wei te gean.
Underwilens wurdt in doarp terrorisearre troch deselde motorbinde dêr't ek Nightrider ta hearde, en dy't oanfierd wurdt troch Toecutter en Bubba Zanetti. De bindeleden fandalisearje de eigendommen fan 'e doarpelingen en stelle branje. Ek besingelje se in jong stel yn in auto, wêrnei't se dy total loss slane en sawol it fanke as de jongeman ferkrêftsje. Max en syn kollega Jim "Goose" Rains arrestearje yn it doarp Johnny the Boy, in jong lid fan 'e motorbinde dy't in favoryt is fan Toecutter. As lykwols noch de beide slachtoffers fan 'e ferkrêfting, noch lykfolwa fan 'e doarpelingen tsjin Johnny the Boy tsjûgje wol út eangst foar represailles fan 'e oare leden fan 'e motorbinde, hat de rjochter gjin oare kar as om 'e arrestant gean te litten, al hoe't Goose him dêr ek tsjin oankantet.
As Goose dy jûns nei in nachtklub giet, sabotearret Johnny the Boy syn plysjemotorfyts. De oare deis, as Goose dermei op 'en paad is, komt de motor mei hege faasje fêst te sitten yn 'e fersnelling. Goose crasht, mar bringt it der tsjin alle ferwachting yn ûnskansearre ôf. Hy lient in pick-uptruck om syn motor werom te bringen nei it haadkertier fan 'e MFP, mar ûnderweis dêrhinne smyt Johnny in trommelrem troch it foarrút, mei as gefolch dat Goose fan 'e dyk ôf rekket en ferûngelokket. Op oankringen fan Toecutter goait Johnny neitiid in baarnende lusifer yn it autowrak, sadat de benzine yn flammen útbarst en de noch libbene, mar fêstsittende Goose libben ferbrânt.
Grutte Priis Formule 1 fan San Marino 2002
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan San Marino 2002 yn Imola op 14 april 2002. It wie de fjirde race fan 17 races fan de Formule 1 yn 2002. Hy waard op it Autodromo Enzo e Dino Ferrari hâlden. De race waard hâlden oer 62 omgongen, op it 4,9 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 305,6 kilometer.
Mad Max (film)
Plot
Nei't er it ferkoalde lichem fan Goose op 'e intensive care-ôfdieling fan it sikehûs sjoen hat, jout Max ta oan 'e desyllúzjonearring mei it plysjewurk dy't him al langer parten spilet. Hy stapt nei Fifi ta om syn ûntslach yn te tsjinjen, mar dyselde bepraat him om earst ris in skoftke mei betelle ferlof te gean en der noch ris goed oer nei te prakkesearjen.
Vleuten-De Meern (gemeente)
Vleuten-De Meern is in eardere gemeente yn de Nederlânske provinsje Utert. De gemeente waard op 1 jannewaris 2001 part fan de gemeente Utert. De gemeente bestie út de kearnen Haarzuilens, De Meern en Vleuten. Yn 1999 hie de gemeente 19.430 ynwenners.
Skiednis
Yn 1811 waard út de eardere gerjochten Themaat, De Haar, Vleuten en De Meern, Ouden Rhijn, Heijcop, Papendorp, Galekop, Veldhuizen, Reijerscop-Kreuningen en Reijerscop-St.Pieters fjouwer gemeenten foarme: Vleuten, Oudenrijn, Veldhuizen en Haarzuilens. Ut dy gemeenten wei ûntstie op 1 jannewaris 1954 de gemeente Vleuten-De Meern. De eardere gemeente Oudenrijn waard opspjalte yn in eastlik part dat oan de gemeente Utert taheakke waard, en westlik part dat nei Vleuten-De Meern gie.De grins tusken dy twa gemeenten kaam op it plak fan de hjoeddeistige A2 te lizzen. Op 1 jannewaris 2001 wie der fannijs in gemeentlike weryndieling dêr't de gânse gemeente Vleuten-De Meern troch Utert anneksearre waard. Dy anneksaasje wie yn it ramt fan it nijbouprojekt Leidsche Rijn dy't doe oer de twa gemeenten ferspraat lei. Dat wie doe de grutste Vinex-lokaasje fan Nederlân en it like logysk te wêzen dat de gânse wyk oan Utert taheakke wurde soe. In grut part fan de ynwenners fan Vleuten-De Meern woe net, mar dochs waard de gânse gemeente troch Utert anneksearre. De nij keazen gemeenterie fan Utert woe de ynwenners fan de gemeente temjitte komme om de kearnen Vleuten, De Meern en Haarzuilens as offisjele wenplakken bestean litte te bliuwen. Dy doarpen waarden lykwols, mank mei de polder Rijnenburg, dy't troch de gemeente Nieuwegein oan Utert ôfstien waard, ûnder de wyk Vleuten-De Meern beflapt. Guon eastlike parten fan Vleuten en De Meern waarden de wyk Leidsche Rijn yndield, dy't ûnder de kearn Utert foel. Ek Rijnenburg falt offisjeel ûnder de kearn Utert.
Mad Max (film)
Plot
Max nimt syn frou Jessie en harren soan, in pjut dy't inkeld 'Sprog' neamd wurdt (Australysk-Ingelsk foar "bern" of yn dit gefal "jonkje"), mei op fakânsje yn in camper. As se op in stuit hohâlde om 'e reservebân te reparearjen, nimt Jessie Sprog mei om in iisko te keapjen. Se komme Toecutter en de rest fan 'e motorbinde tsjin, dy't besiket om Jessie seksueel oan te taasten, mar hja skopt him yn it krús en spilet fan rutens yn 'e camper.
Vleuten-De Meern (gemeente)
Skiednis
Ear't der mei de bou fan Leidsche Rijn úteinset waard, wiene der op de ouwerwâlen fan de ferskate ôfspjaltings fan de eardere rivier de Ryn ferskate glêstúnboubedriuwen. Dy binne ferpleatst of binne opholden te bestean. Yn it midden fan it eardere glêstúnbougebiet is no it Máximapark.
Sûnt de gemeentlike weryndieling yn 2001 is Vleuten-De Meern yn tweintich jier woeksen fan krapoan 20.000 oant mear as 50.000 ynwenners. It eardere gemeentehûs fan Vleuten-De Meern yn Vleuten tsjinnet hjoed-de-dei as in siktarij fan de gemeente Utert en as wykburo.
Mad Max (film)
Plot
Uteinlik spoart Max Johnny the Boy op by it wrak fan in auto, dêr't de dwaande is mei it stellen fan 'e learzens fan 'e deade bestjoerder. Max oermasteret him, set him mei hânboeiens fêst oan it autowrak en stelt dan in primitive tiidbom yn wurking troch in benzinelek te kombinearjen mei Johnny syn eigen oanstekker. Ear't er fuortriidt, smyt er de om genede smekende Johnny in izerseage ta, sadat er de kar hat om 'e hânboeiens troch te seagjen, wat er nea oprêde sil foar't it autowrak ûntploft, of syn eigen hân ôf te seagjen, wat him in kâns op ûntsnapping biede kin. As Max fuortriidt, ûntploft efter him it autowrak.
Preproduksje
Mad Max wie in lowbudgetfilm dy't makke waard troch regisseur George Miller en produsint Byron Kennedy. Miller fan oarsprong in dokter yn in sikehûs yn Sydney mei in libbene belangstelling foar de filmyndustry. Hy mette Kennedy doe't er yn 'e simmer fan 1971 in kursus oer filmmeitsjen folge, wêrnei't de beide mannen in koarte film makken, Violence in the Cinema, Part 1, dy't op in stikmannich filmfestivals fertoand waard en ferskate prizen wûn. It idee foar Mad Max kaam fierhinne fan Miller. De film waard makke foar in budget fan 350.000 oant 400.000 Australyske dollar, wat delkomt op 520.000 oant 595.000 Amerikaanske dollar (net oanpast foar ynflaasje). Miller en Kennedy rjochten foar de produksje fan Mad Max harren eigen filmstudio op, Kennedy Miller Productions (no Kennedy Miller Mitchell).
Mei't Miller út it essay Raising Kaine, fan 'e Amerikaanske filmkritika Pauline Kael, opmakke hie dat de measte Amerikaanske senarioskriuwers harren wurkpaad úteinset wiene as sjoernalist, besleat er in sjoernalist yn te hieren om it skript foar syn film te skriuwen. Dat waard James McCausland, mei wa't Miller op in feest oan 'e praat rekke wie oer harren mienskiplike leafde foar films. McCausland, dy't gjin inkele ûnderfining as senarioskriuwer hie en him ek net yn dat soarte wurk ferdjippe nei't er derfoar frege wie, krige in salaris fan rûchwei $3.500 foar in jier wurk. Hy skreau eltse jûn fan sân oere oant midsnacht, wêrnei't Miller moarns om seis oere, foar't er nei syn eigen wurk gie, delkaam om it diene wurk mei him troch te nimmen. Miller gie oer de plot fan it senario, mar de karakteristyk blomrike dialooch fan 'e film kaam fierhinne út 'e koker fan McCausland.
Casting
Miller hie oarspronklik de Iersk-Australyske akteur James Healey op it each foar de titelrol yn syn film, mar hoewol't dyselde op dat stuit yn in slachthûs wurke om't er gjin aktearwurk fine koe, wiisde er it oanbod fan Miller ôf om't er neat yn it senario fan Mad Max seach. Neitiid seach casting director Mitch Mathews om him hinne yn 'e klasse akteurs dy't krekt ôfstudearre wiene oan it Nasjonaal Ynstitút foar Dramatyske Keunst (NIDA) yn Sydney. Ien fan dejingen dy't audysje die foar de rol fan Max Rockatansky wie Mel Gibson, dy't Miller-en-dy sadanich wist te ymponearjen mei syn aktearjen, dat er de rol krige.
Syn maat en klasgenoat Steve Bisley waard cast yn 'e rol fan Goose. Rosie Bailey krige de rol fan Max syn frou Jessie taparte, mar doe't se ferwûne rekke by in ûngelok mei in motorfyts twa wiken nei't de opnamen begûn wiene, moast de rol wercast wurde en gied er nei Joanne Samuel. De leden fan 'e motorbinde wiene, alteast wat de figuranten oanbelange, leden fan in echte Australyske motorbinde, dy't yn 'e film harren eigen motors beride.
Postproduksje
De postproduksje fan Mad Max waard ferrjochte yn it appartemint fan in maat fan Kennedy. De filmmontaazje waard dêr dien troch Kennedy, Miller en Tony Paterson op in eigenmakke montaazjemasine dy't Kennedy syn heit, in masinewurker, foar harren makke hie. Nei fjouwer moanne heakke Paterson ôf om't er oannommen wie as filmeditor foar in oare ûnôfhinklike film, Dimboola. Miller sette it wurk noch in fearnsjier fuort mei Cliff Hayes, wêrnei't hy en Kennedy de úteinlike cut makken. Ek de lûdsmontaazje waard yn itselde appartemint dien troch Miller en Kennedy. De filmmuzyk waard fersoarge troch de Australyske komponist Brian May (net te betiizjen mei de Ingelske muzikant fan 'e band Queen).
Distribúsje
De distribúsje fan Mad Max waard yn Austraalje fersoarge troch Roadshow Film (no Village Roadshow Pictures), yn 'e Feriene Steaten troch American International Pictures en yn oare lannen en territoaria troch Warner Bros. De film gie op 12 april 1979 yn 'e Australyske bioskopen yn premiêre. Yn 'e Feriene Steaten waard it Australysk-Ingelsk fan 'e akteurs neisyngronisearre mei Amerikaansk-Ingelske stimmen. Pas yn 2000 waard Mad Max yn Noard-Amearika foar it earst útbrocht mei de oarspronklike stimmen.
Mad Max waard ferbean yn Nij-Seelân en Sweden. Yn Nij-Seelân waard der it near op lein om't de sêne wêryn't Goose yn syn auto libben ferbaarnd wurdt by tafal in wier foarfal werspegele koart foar't de film útkaam, wêrby't ek immen troch in binde yn syn auto libben ferbaarnd wie. Nei it súkses fan 'e ferfolchfilm Mad Max 2: The Road Warrior kaam Mad Max yn 1983 yn Nij-Seelân dochs noch yn 'e bioskoop. Yn Sweden waard it ferbod pas yn 2005 opheft.
Yn 'e 1980-er jierren waard Mad Max troch Warner Bros. útbrocht as VHS-keapfideo. De film kaam op 1 jannewaris 2002 foar it earst út op dvd en op 5 oktober 2010 foar it earst op blu-ray.
Untfangst
Mad Max krige polarisearre resinsjes fan 'e filmkritisy: guon fan harren fûnen it in prachtige film en in sterk staaltsje filmmeitsjen, wylst oaren der alhiel neat fan hawwe moasten. Sa skreau de Australyske kritikus en filmprodusint Phillip Adams dat de film "alle emosjonele ferheffing fan Mein Kampf" hie en dat er grif in favoryt wurde soe fan "ferkrêfters, sadisten, bernemoardners en [Charles] Mansons yn 'e dop." Yn The New York Times omskreau Tom Buckley Mad Max as "ûnsjoch en ynkoherint". Skriuwer Stephen King neamde de film yn it boek Danse Macabre "in fiasko". It tydskrift Variety priizge lykwols de film as gehiel en de rezjy fan Miller.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Mad Max in heech goedkarringspersintaazje fan 90%, basearre op 60 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Mei't er de ûnwierskynlike autostunts en -ûngelokken perfekt neibeart, slagget regisseur George Miller folslein yn syn opset om 'e gewelddiedige, post-apokalyptyske wrâld fan [de film] ta oangripend libben te bringen." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Mad Max in goedkarringspersintaazje fan 73%, basearre op 14 resinsjes.
Opbringst
Mad Max brocht yn 'e bioskopen yn Austraalje A$5,4 miljoen op (US$8,0 miljoen), en yn alle oare lannen en territoaria goed US$92 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op mear as US$100 miljoen. Ofset tsjin it budget fan US$520.000 oant 595.000 betsjut dat in winst fan teminsten US$99,4 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei kaam de film yn it Guinness Book of World Records mei it wrâldrekôr foar de geunstichste ferhâlding fan opbringst tsjin kosten fan alle produksjes út 'e filmskiednis.
Prizen
Mad Max waard yn 1979 nominearre foar acht AACTA Awards, de wichtichste Australyske filmpriis, wêrûnder yn 'e kategoryen bêste film, bêste rezjy, bêste oarspronklike senario en bêste byrol fan in akteur (Hugh Keays-Byrne). De film wûn de AACTA's foar bêste lûd, bêste filmmuzyk en bêste filmmontaazje, en dêropta waard oan stuntman Grant Page de Spesjale Priis foar Stuntwurk takend.
Arno (rivier)
thumb|De Arno yn Itaalje De Arno (yn de âldheid Arnus) is in 241 kilometer lange rivier yn Toskane, Italië mei in ôfwetteringsgebiet dat goed 8200 km² beslacht. De Arno streamt troch de provinsjes Arezzo, Florâns en Pisa, fan de berch Falterona ôf (by Arezzo, yn de regio Kasentino) oant de kust in stikmannich kilometers bewesten de stêd Pisa, dêr't er by Tirrenia útmûnet yn de Ligueryske See. It is de langste rivier fan Toskane en mei de Tiber de wichtichste rivier fan Midden-Itaalje.
Michael Rummenigge
(3 febrewaris 1964) is in eardere Dútsk fuotballer. Earder spile foar Bayern München, Borussia Dortmund en Urawa Reds.
18e iuw f.Kr.
De 18e iuw f.Kr. of achttjinde iuw foar Kristus rûn fan 1 jannewaris 1800 f.Kr. oant 31 desimber 1701 f.Kr.
Uwe Rahn
(21 maaie 1962) is in eardere Dútsk fuotballer. Earder spile foar Borussia Mönchengladbach, Köln, Hertha, Fortuna Düsseldorf, Eintracht Frankfurt en Urawa Reds. spile ek yn it Dútsk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Wrâldkampioenskip 1986.
The Heartbreak Kid (film út 2007)
Plot
Eddie Cantrow, in sportwinkeleigner út San Francisco, is yn 'e fjirtich en noch altyd allinnichsteand. Dat komt foar it meastepart om't er te twifelriedich is om te trouwen. Syn heit en syn bêste freon Mac sette him ûnder druk om 'e sprong dochs te weagjen as er wer in kâns hat. As er de brulloft fan syn eardere ferloofde Jodi besiket, wurdt er nei de tafel mei de bern ferballe om't er de iennichste allinnichsteande op it feest is. As in yrritante twilling fan tinerjonges him freget wêrom't er noch frijfeint is, antwurdet er dat er widner is en dat syn frou fermoarde is. Wylst er letter deprimearre weromrint nei hûs, sjocht Eddie hoe't in jonge frou op 'e strjitte bestellen wurdt fan har hântaske. Hy besiket de dief om 'e nocht tsjin te hâlden en rekket neitiid oan 'e praat mei de jonge frou, Lila.
In pear dagen letter siket Lila him op yn syn winkel en Eddie, dy't der ûnderwilens troch syn heit en Mac foar beskrobbe is dat er net daliks wurk fan har makke hat, freget har mei út op in ôfspraakje. Se hat likefolle belangstelling foar him as hy foar har, en se krije in relaasje. In stikmannich wiken letter fertelt Lila him dat se foar har wurk foar in perioade fan teminsten twa jier ferhúzje moat nei Rotterdam. As er freget oft der fierders net ien is dy't dêrhinne kin, antwurdet se dat alle oare gadingmakkers troud binne en dat har wurkjouwer gjin troude minsken om utens stjoerd as der ek net-trouden foar sa'n post yn oanmerking komme. Eddie beseft dat er foarkomme kin dat er Lila kwytrekket as er har freget om mei him te trouwen, mar hy wifelet. Syn heit en Mac trúnje him oan en jouwe him it lêste setsje. Eddie docht Lila in oansyk, sy jout tawurd en se trouwe koart dêrnei.
As it breidspear neitiid foar de houliksreis nei it Meksikaanske Cabo San Lucas riidt, docht lykwols bliken dat Eddie syn breid eins hielendal net sa goed ken. Sa sjongt se ûnderweis oan ien stik wei mei de ferskes op 'e radio mei, wat yn it begjin sjarmant is, mar nei in hoartsje flink begjint te ferfelen. Om't se foar de brulloft nea takommen binne oan it hawwen fan seksuële omgong, hawwe Eddie en Lila yn in motel ûnderweis nei Cabo San Lucas foar it earst seks, en dan ûntdekt hy dat sy it op bêd sa mâl docht dat se him dêrby fysyk ferwûnet.
Oare dingen dy't er yn 't foar net oer har wist, binne har eardere kokaïneferslaving en har fretterigens, dy't him bang makket dat se der mei in pear jier krekt sa út komt te sjen as har alderraarst obese mem, mei wa't er op 'e brulloft yn 'e kunde kommen is. Ek komt no pas út dat de 'dief' dy't Lila 'berôve' doe't Eddie har foar it earst seach, eins har eardere feint wie, dy't har hântaske meiskuorde om't dêr syn beurs, creditcards en kaaien yn sieten, dy't sy earder fan him stellen hie. Eddie begjint sa stadichoan te beseffen dat er in grutte flater begien hat troch sa fluch mei Lila te trouwen. Hy beseft dat er net fereale op har is, en hat in grouwéligen ôfkear fan har gewoanten en har hâlden en dragen.
Oankommen yn it resort fan omke Tito, dêr't se yn Cabo San Lucas harren houliksreis trochbringe sille, wegeret Lila beslist om 'e sinnebrânoalje te brûken dy't Eddie har oanriedt. Ynstee smaart se harsels foar it sinnebaaien inkeld yn mei babyoalje. As se tsjin 'e jûns ferskriklike sinnebrân oprûn hat, jout se dêr Eddie de skuld fan. Se tjirget har sa dat Eddie harren hotelkeamer ûntflechtet. As er allinne oan 'e bar sit, rekket er oan 'e praat mei in oare Amerikaanske toeriste, Miranda, dy't út Mississippy komt.
Miranda is mei har hiele famylje yn Cabo San Lucas om't har omke Boo en muoike Beryll der elts jier harren houliksûnthjitten fernije. Eddie fielt him fuortendaliks ta Miranda oanlutsen, en bringt de rest fan 'e jûn mei har en har famylje troch. Ek de folgjende dagen bringt er oanhâldend yn it selskip fan Miranda troch, wylst Lila yn harren hotelkeamer stadichoan opbetteret. Hy kin poerbêst mei Miranda har famylje opsjitte, útsein mei har neef Martin, dy't him om 'e iene of oare reden net fertrout.
Eddie beseft dat er yn Miranda de frou fan syn dreamen fûn hat. It iennichste probleem is dat er troud is mei Lila. Hy beslút dat er sa gau mooglik twa dingen dwaan moat: Miranda fertelle dat er troud is, en Lila fertelle dat er fan har skiede wol. Dat besiket er ferskate kearen te dwaan, mar eltse kear is der wol wat dat dertusken komt. Om't de twillingjonges fan Jodi har brulloft yn itselde resort fakânsje fiere, komt dêr it ferhaal yn omrin dat Eddie in widner is en dat syn frou fermoarde is. Dat liedt ta in misferstân wêrby't Miranda him op it hert drukt dat se syn geheim al wit, wylst Eddie opluchte is dat er net hoecht te besykjen om har alles út te lizzen.
Neitiid ûntdekt Eddie dat Lila syn paspoart ferbaarnd hat, sadat er de Feriene Steaten net mear ynkomme kin. Hy fersinkt in skoft yn in djippe depresje. Nei ferrin fan tiid bringt omke Tito, dy't him wol slite wol, Eddie yn kontakt mei minskesmokkelders. Nei trije kear om 'e nocht besocht te hawwen om mei yllegale ymmigranten oer de Amerikaanske grins te kommen, slagget it de fjirde kear einlings. Eddie nimt kontakt op mei syn heit, dy't him nei Mississppy riidt. Dêr oankommen docht lykwols bliken dat Miranda yn 'e tuskentiid troud is mei har eardere feint, mei wa't se it útmakke hie foar't se nei Meksiko gie.
Eddie lit him lykwols net tsjinhâlde, en kringt te neare nacht Miranda har hûs binnen om har yn har sliepkeamer wekker te meitsjen sadat er har syn leafde ferklearje kin. Miranda freget him oft er soms gek wurden is. Harren bizarre petear einiget as har man wekker wurdt. Eddie seit dan ta dat er fuortgean sil as Miranda him fertelt dat se echt wier hâldt fan har man, wat se docht. Eddie dript te lider slein ôf en freget syn heit om om te sjen. As Miranda harren neisjocht, hat er noch in kâns. Syn heit werpt in blik oer it skouder en antwurdet ûntkennend, mar hy hat him te betiid wer omdraaid: Miranda ferskynt op it balkon en sjocht harren nei sûnder dat de beide mannen it trochhawwe.
Oardel jier letter is Eddie skieden fan Lila. Sy hat by de skieding syn sportwinkel yn San Francisco krigen, en Eddie is emigrearre nei Cabo San Lucas, dêr't er tegearre mei omke Tito in saak hat dy't surfplanken en oare wettersportnedichheden oan toeristen ferhiert. Op in dei arrivearret Miranda dêr wer foar it jierlikse houliksjubileum fan omke Boo en muoike Beryll. Se siket Eddie op en fertelt him dat se skieden is en wol mei him op in ôfspraakje wol. Eddie is de wrâld te ryk en praat dy jûns mei har ôf. As Miranda wer ôfset is, giet Eddie nei syn nije frou Consuela ta en fertelt har dat er letter dy jûns in earnstich petear mei har hawwe moat.
Produksje
The Heartbreak Kid waard regissearre troch de bruorren Peter en Bobby Farrelly nei in senario skreaun troch Scot Armstrong, Leslie Dixon, Kevin Barnett en harrensels. It wie in remake fan The Heartbreak Kid út 1972, dêr't in budget fan $60 miljoen foar beskikber wie. As produsinten wiene by de film Ted Field en Bradley Thomas belutsen foar de filmstudio's DreamWorks Pictures, Davis Entertainment, Conundrum Entertainment en Radar Pictures. De kamerarezjy waard fersoarge troch Matthew F. Leonetti, en de filmmuzyk wie fan 'e hân fan Bill Ryan en Brendan Ryan. Paramount Pictures die de filmdistribúsje. The Heartbreak Kid gie op 5 oktober 2007 yn premiêre.
Untfangst
The Heartbreak Kid krige oer it algemien minne resinsjes fan 'e filmkritisy. Sa neamde Peter Travers fan it tydskrift Rolling Stone it de minste remake fan it jier. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie The Heartbreak Kid in leech goedkarringspersintaazje fan 29%, basearre op 156 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelde: "Nettsjinsteande inkele ynnimmende optredens is The Heartbreak Kid noch sa baanbrekkend, noch sa grappich as eardere films fan 'e Bruorren Farrelly." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle The Heartbreak Kid in goedkarringspersintaazje fan 46%, basearre op 30 resinsjes.
Resultaat
Yn 'e Feriene Steaten en Kanada brocht The Heartbreak Kid $36,8 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $91 miljoen. Yn totaal kaam dêrmei wrâldwiid de opbringst út $127,8 miljoen. Nettsjinsteande de negative resinsjes betsjutte dat, ôfset tsjin it budget fan $60 miljoen, in winst fan $68,8 miljoen.
Hurddraverij en Rinferiening De Jouwer
De Hurddraverij- en Rinferiening De Jouwer is in feriening op De Jouwer. De feriening lit twa kear yn it jier koersen ferride. Begin july is de 'Swipedei', wêrûnder de draverij om de 'Gouden Swipe' en ein septimber of begjin oktober de Jouster Merkekoersen. Dêr kin de winnende eigener/of pikeur in spesjaal makke Jouster stuoltsjesklok winne.
Skiednis
De feriening waard oprjochte yn 1885 en is dêrmei ien fan de âldste draverijferienings fan Nederlân. Al foar 1885 waarden ek al draverijen hâlden. Sa waard yn 1808 in hurddraverij hâlden in kastelein Zeverijn mei as ynset in sulveren swipe en in pear gouden spoaren. In pear jier letter waard de organisaasje fan de jierlikse merkedraverij oernomd troch it gritenijbestjoer. De âldst bekende, mei de hân skreaune, dielnimmerslist is fan 1817. Op dy en de lettere dielinimmerslisten Het Grietenijbestuur zal aan den eigenaar van het snelstdravend paard een Extra fraaije zilveren Tafel- Tabakspot en Duo Komfoor tot prijs vereeren en een paar Sporen tot premie. Ek de 'Conditien' fan fjouwer siden waarden mei de hân skreaun. Sels de lingrte fan de baan waard troch it gritenijbestjoer fêststeld.
Oant 1928 waarden de draverijen hâlden op en oan de Hurddraversdyk en de Vegelinsdyk. Oan it begjin fan de tweintichste iuw organisearre ek de kastlein fan It, Dirk Glas, in skoft draverijeen op de Vegeleinsdyk. In oantal boeren út de omjouwing wiene oansocht as sjueryleden, syn broer Jan Glas wie dan starter.
Jouster Merkekoersen
Op moandei 1 oktober 1928 waarden de merkedraverijen foar de earste kear hâlden op de nije baan fan it Nutssportterrein. Yn 1927 waard dêr in sportpark mei tribune oanlein troch eigener “It Nutsdepartement”. Mear as 3000 besikers folgen die dei de trettjin dielnimmende hynders op de koarte baan. By de hynders wiene 'Ago Kan' fan W. Herder en 'Pijlsnel W' fan T. Veldhuis, beide fan de Jouwer. De jierlikse koartebaandraverij bleau in oantal jierren in ûnderdiel fan Jouster Merke. De baan kaam letter net yn oanmerking foar in profesjonele draafbaan. De keppelkoers bleau wol bestean, mar net it triospul.
De Jouster Merkekoersen wurde holden op de moandei nei Jouster Merke. De koers wurdt ek wol klokkedraverij neamd, dit omdat it bestjoer foar elke winnende eigener of pikeur (elk jier om bar) in klok beskikbaar stelt. Neist de alve koersen waard yn 2018 ek wer ris in 'ûnder de man' (monte) wedstryd holden.
By de Jouster Merkekoersen fan 27 september 2010 krige de feriening fan boargemaster Kuiper in Keninklike Earepeinje oanbean. Dit barde by gelegenheid fan it 125-jierrich bestean.
Yn de mande mei oare draafbanen hat de Hurddraverij- en Renferiening De Jouwer in kompetysje opset. De totalisator-omset fan dy moandei is altyd boppe de ton en is dêrmei ien fan de heechste omsetten fan Nederlân.
Swipedei
Nei de Twadde Wrâldoarloch rekke de koartebaansport yn ferfal en boppedat like de belangstelling foar de gersbanen ôf te rinnen. Mei troch in inisjatyf fan de destiidske siktaris Henk Steeman yn 1971 waard in 'Swipedei' ynsteld. It hichtepunt dêrby wie in koers fan amatrises om in Gouden Swipe. Mei de Swipedei waard in âlde Fryske tradysje yn eare hersteld. Dielnimmers oan de wedstryd binne froulike pikeurs, dy’t op amateurbasis oan draafsport dogge. As priis stelde direkteur fan Douwe Egberts, Hessel Douwes de Jong destiids de Gouden Swipe beskikber. At in dielnimster de swipe trije kear efter elkoar of fiif kear yn totaal wûn, dan mocht se de wikselpriis hâlde. Yn 1985 barde dat. Frou Janna Dragt-Peenstra út Sonnegea fersloech doe de oare pikeurs foar de fyfde kear en mocht se de Gouden Swipe hâlde. Dêrnei waard in nije swipe beskikber steld, mei de betingst dat it altyd in wikselpriis bliuwe soe. Yn 2006 stoppe Douwe Egberts mei de sponsoring en joech de Gouden Swipe yn eigendom fan de organisearjende Jouster Hurddraverij- en Rinferiening. De eardere gemeente Skarsterlân naam de sponsoring oer (sûnt 2014 gemeente De Fryske Marren). Yn it ferline krigen de winnaressen fan de Gouden Swipe de trofee in jier lang mei nei hûs. De Jouster Hurddraverij- en Renferiening hat lykwols oanjûn de swipe op in iepenbier plak oan it publyk toane te wollen. Sûnt jannewaris 2012 stiet de trofee yn it gemeentehûs.
By it 100-jierrich bestean fan de feriening waard in reüny hâlden foar alle winneressen fan de Gouden Swipe.
Henk Lampe
thumb|Besinningsmonumint, Martiniplantsoen, Frjentsjer Henk Lampe (Snits, 1951) is in Nederlânske ûntwerper en byldzjend keunstner.
Libben en wurk
thumb|Boartersplastyk, [[Wytmarsum]] Lampe studearre wenkritefoarmjouwing oan de Arnhimske akadeemje. Sûnt 1976 arbeidet er as selsstannich ûntwerper. Yn dat jier liet er syn stoel Stokkenzit sjen by de fyfde Biennale Ynterieur yn Kortrijk en by galery Ekster yn Ljouwert. Lampe ûntwerpt ûnder mear meubilêr, berneboartersplakken en frijsteande keunstobjekten.
In foarbyld fan syn wurk is de rige 'kunstspeelplastieken' dy't er yn 1991-1992 makke by gelegenheid fan it 25-jierrich bestean fan it Gasbedriuw Westergo. De plastiken binne opboud út deselde eleminten, mar ek ferskillend. Se waarden pleatst yn de njoggen Fryske gemeenten dy't oandielhâlder fan it gasbedriuw binne.
Bobslydzjen op de Olympyske Winterspullen 1994
De Olympyske Winterspullen 1994, ek wol de XVIIe Olympiade neamd, waarden yn 1994 hâlden yn it Noarske plak Lillehammer fan 12 oant en mei 27 febrewaris. It bobslydzjen wie yn de Lillehammer Olympyske Bobslydzjen en Rodeljen baan.
Lillehammer Olympyske Bobslydzjen en Rodeljen baan
De Lillehammer Olympyske Bobslydzjen en Rodeljen baan waard yn 1992 iepene en wie oanlein foar de Olympyske Winterspullen fan 1994. De baan hie in lingte 1.365 m, in ferfal fan 114 meter en de baan hat sechstjin bochten. Der wie plak foar 10.000 taskôgers.
Fierljepferiening De Lege Wâlden
Fierljepferiening De Lege Wâlden is de fierljepferiening fan De Jouwer. De feriening bestiet sûnt 1984 en hat sûnt 1992 in fierljepskâns oan de Koarte Ekers. Jierliks wurdt sprongen om de 'Lege Wâldencup'.