cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Publykspriis
In publykspriis is in priis wêrby't de winner útornearre wurdt troch it publyk, ynstee fan troch in faksjuery. Dêrby kin men yn 'e regel kieze út in stikmannich nominearre kandidaten. Soms wurdt fan 'e útornearring fan publyksprizen in spesjale live tillefyzje-útstjoering makke, lykas yn Nederlân foarkomt by de takenning fan 'e Gouden Loeki foar it bêste reklamespotsje. Under sa'n útstjoering kinne de sjoggers dan tillefoanysk stimme. De nominearre dy't oan 'e ein fan 'e útstjoering de measte stimmen krigen hat, wint de priis. By prizen dy't yn ferskate kategoryen útrikt wurde, lykas in protte literatuer- en filmprizen, komt it wol foar dat der sawol publyksprizen besteane as kategoryen wêryn't de priis útrikt wurdt troch in faksjuery.
Meppen (Drinte)
Meppen is in doarp yn de gemeente Coevorden, yn de Nederlânske provinsje Drinte. It doarp hearde foar 1998 by de eardere gemeente Zweeloo. It doarp hie op 1 jannewaris 2019 372 ynwenners. Dy binne ferparte oer 130 wenten en in oerflak fan 60 km².
Geografy
It doarp leit yn it noardwesten fan de gemeente Coevorden, benoarden Oosterhesselen en bewesten Aalden. It doarp grinzget oan it bosk De Mepperdennen en it jeneverbeigebiet De Palms.
Skiednis
De âldste spoaren fan bewenning binne fan om 5000 f.Kr. hinne. Der binne by Meppen meskes fûn, dy't hûd fan dieren bewurken. Ek is der in brûnzen út de brûnstiid fûn. Letter, yn de Midsiuwen waard Meppen it mulpunt fan bewenning yn it gebiet. De namme Meppen waard lykwols foar it earst neamd yn 1335, wylst oare plakken, dy't letter ûntstien binne, al earder neamd waarden.
Dy plakken, it hjoeddeiske Aalden, Zweeloo, Oosterhesselen, De Klencke, Gees, Zwinderen en in part fan Wezup soene letter ûnder de Marke fan Meppen falle. Dat wie de grutste marke fan it âlde Lânskip Drinte. De marke waard by de Markeskieding (1862 en 1868) útinoar helle.
Meppen hat ek in stoomtram hân. It idee fan in stoomtram tusken Coevorden nei Beilen oer Zweeloo, mei in ôftakking nei Schoonoord, sette út ein yn 1903. Mar it byelkoar krijen fan it nedige jild ferrûn dreech en úteinlik wie der ek krekt wat te min. Yn 1913 waard it fannijs besocht, ditkear foar in line tusken Coevorden en Assen (ek wer oer Zweeloo en Schoonoord). Yn 1914 like it derop dat der genôch jild foar wie en sette men út ein mei it oanlizzen fan de line dy't dwers troch heidelân gie. De line waard datselde jier yn gebrûk naam en waard benammen brûkt foar frachtferfier, mar ek foar persoaneferfier. De tram stopte yn Meppen by de tramhalte en kafee Nijhoving, dêr't no brassery HetTramlokaal yn fêstige is. De tram waard yn 1947 opheft om't dy net mear konkurrearje koe mei it ferfier oer de dyk.
Skriuwer Anne de Vries hat in skoft yn Meppen wenne.
Tiffany Mason
Tiffany Mason, echte namme Keesha Mashawn Christenson is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf.
Relaasje
"Relaasje" (fan it Latynske relatio, "it weromdragen", fia it Aldfrânske relacion) hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Adam Film World Guide Award
De Adam Film World Guide Awards (of AFWG Awards) wiene in groep Amerikaanske prizen dy't fan 1981 oant 2008 ienris yn it jier takend waarden foar de bêste pornografyske films. Dizze prizen waarden útrikt troch it tydskrift Adam Film World Guide. Se kamen fuort út 'e âldere X Caliber Awards, dy't it blêd Adam Film World fan 1976 oant 1978 útrikte. De wichtichste reden om dy yn 1981 ûnder in oare namme nij libben yn te blazen, wie om 'e lansearring fan it sustermagazine Adam Film World Guide buorkundich te meitsjen.
Oars as de measte pornografyprizen, dy't ien winner yn in grut tal ûnderskate kategoryen útroppe, hiene de Adam Film World Guide Awards de earste tweintich jier mar in pear kategoryen (te witten: bêste films, bêste fideo's, bêste sekssênes, bêste manlike en froulike akteurs en bêste regisseurs), mar beneamden se yn elkmis fan dy kategoryen in top 10. Yn 2002 waard lykwols it roer omsmiten. Fan doe ôf oan waard it stramyn fan oare prizen folge mei 53 kategoryen dy't mar ien winner hiene.
Trochdat elkenien oergie op digitale opnamemetoaden, ferdwûn ek it ferskil tusken films dy't op it medium film opnommen wiene en dy't op fideo opnommen wiene, dat yn 2005 waarden de kategoryen bêste film en bêste fideo gearfoege. Yn 2007 fûn der foar it lêst in útrikkingsseremoanje plak; de winners fan 'e lêste Adam Film World Guide Awards, yn 2008, waarden publisearre yn it julynûmer fan 'e Adam Film World Guide. Under de pornoaktrises dy't in Adam Film World Guide Award wûn hawwe, binne Jenna Jameson, Amy Ried, Mika Tan en Sienna West.
Mystic River (film)
Mystic River is in Amerikaansk neo-noir-detektivemisdiedrama út 2003 ûnder rezjy fan Clint Eastwood, mei yn 'e haadrollen Sean Penn, Kevin Bacon en Tim Robbins. De titel ferwiist nei de rivier de Mystic yn it easten fan 'e Amerikaanske steat Massachusetts. De film is basearre op 'e roman mei deselde namme fan Dennis Lehane. It ferhaal giet oer trije mannen dy't as jonges de bêste freonen wiene: de earste is in âld-krimineel waans dochter fermoarde wurdt; de twadde is de plysje dy't dat misdriuw ûndersykje moat; en de trêde, dy't noch ompakt mei it seksueel misbrûk dat er as bern ûndergien hat, is de man dy't fan 'e moard fertocht wurdt. Mystic River waard troch de filmkritisy tige goed ûntfongen en wie ek in kommersjeel súkses yn 'e bioskopen. De film wûn ferskate prizen, wêrûnder twa Oscars, twa Golden Globes, in César du Cinéma, in Screen Actors Guild Award en twa Satellite Awards. Sawol de beide Oscars as de beide Golden Globes wiene foar bêste akteur (Penn) en bêste byrol fan in akteur (Robbins).
Plot
Yn 1975 spylje trije jonges fan in jier as alve, tolve, sabeare iishockey op in strjitte in Boston. It binne Jimmy, Sean en Dave. As se yn in rioelputsje de bal kwytreitsje dy't foar de puck trochgiet, skrasse se út ferfeling har foarnammen yn in stik trottoir dat krekt nij yn it beton set is. Dêrby wurde se trappearre troch twa âldere manlju yn in passearjende auto, dy't har foardogge as plysjes yn boarger. Se wolle witte wêr't de jonges weikomme. Jimmy en Sean wenje yn dyselde strjitte en wurde nei hûs stjoerd, mar Dave, dy't in pear strjitten fierderop wennet, moat mei yn 'e auto, sadat de mannen him thúsbringe en ris in goed wurdsje mei syn mem sprekke kinne oer syn hâlden en dragen en syn fernieling fan gemeente-eigendommen. Yntimidearre docht Dave wat him sein wurdt en stapt yn, en de auto riidt mei him fuort. Allinnich, de manlju binne gjin plysjes mar pedofilen, en Dave wurdt neitiid fjouwer dagen lang finzen holden yn in kelder en oanhâldend seksueel misbrûkt, oant it him slagget om te ûntkommen.
Fiifentweintich jier letter binne de trije freonen folwoeksen wurden en alhiel útinoar groeid. Jimmy Markum is in krimineel dy't twa jier yn it tichthûs sitten hat foar in oerfal en dêrnei syn libben bettere hat. Hy is no eigner fan in lytse supermerk yn syn âlde buert. Syn earste frou is stoarn oan kanker doe't er fêstsiet; út dat houlik hat er in dochter, Katie, dy't no njoggentjin jier is. Mei syn twadde frou Annabeth hat er twa jonge dochterkes. Sean Devine is by de plysje gien, dêr't er opklommen is ta de funksje fan resjersjeur. Syn frou Lauren, dy't swier wie, is in healjier lyn by him weigien. Se skillet him noch geregeldwei op syn mobile tillefoan op, mar seit dan gjin stom wurd. En Dave Boyle, dy't noch altyd psychysk yn 'e tiis sit troch wat him as bern oandien is, wurket as fabryksarbeider. Hy is troud mei Celeste, in nicht fan Annabeth, en hat mei har in jonge soan, Michael.
Katie slacht temûk om mei Brendan Harris, in jonge út 'e buert út in famylje dêr't har heit it ien of oar tsjin hat. As Katie op in jûn útgiet mei har freondinnen, sjocht Dave har yn McGill's, in pleatslike kroech. Letter dy nacht komt Dave fierstente let en ûnder it bloed thús, mei in djippe wûne oan 'e hân. Hy fertelt Celeste dat er ûnderweis nei hûs oerfallen is en dat er doe breinroer waard en de oerfaller sawat deaslein hat. De oare moarns wurdt Katie bûnt en blau slein en fermoarde yn in park weromfûn. Sean en syn partner, de swarte resjersjeur Whitey Powers, wurde op 'e saak set. Sadree't Jimmy ûntdekt wat der bard is, freget er syn âlde trewanten út syn kriminele ferline, de bruorren Savage, om in eigen ûndersyk nei de moard te begjinnen.
Sean en Powers ûntdekke al rillegau Katie har geheime relaasje mei Brendan Harris. It docht bliken dat sy en Brendan fan doel wiene om tegearre út te naaien nei Las Vegas, om dêr te trouwen en in nij libben te begjinnen. It útgean dy jûns wie Katie har ôfskie fan har freondinnen, dy't fan har plannen ôfwisten. Sean en Powers litte Brendan in leagendetektortest ûndergean, dy't er op treflike wize trochstiet. Dat befêstiget wat se dochs al fermoeden: dat er neat mei de moard te krijen hie. De jonge liket alhiel stikken te wêzen fan Katie har dea.
Ballistysk ûndersyk wiist út dat de kûgels wêrmei't Katie deade is, ôfsketten binne út in .38 Special-revolver: itselde fjoerwapen dat yn 1984 brûkt is by de oerfal op in sliterij troch Ray Harris, de heit fan Brendan. Dyselde wurdt lykwols al sûnt 1989 fermist. Oan 'e oare kant fertelt Brendan harren dat syn heit de húshâlding noch altyd ûnderhâldt troch eltse moanne $500 te stjoeren. Fan 'e revolver wit Brendan neat, sa seit er. Powers fertinkt Dave Boyle fan 'e moard, om't dyselde him fertocht hâldt en draacht en allegeduerigen oare ferlechjes oppenearret foar syn ferwûne hân. Dave syn aparte hâlden en dragen ûntrêstget syn frou Celeste sa, dat se op in stuit mei har soan Michael út 'e hûs giet en har yntrek yn in hotel nimt.
Celeste siket Jimmy op en fertelt him oer har fermoedens dat Dave by de moard op Katie belutsen is. Jimmy en de bruorren Savage nimme Dave allinne en ûndersteane him oer dy nacht. Dêrby jout Jimmy ta dat er Ray Harris fermoarde hat om't dy him oan 'e plysje ferret hie, wat resultearre yn syn twajierrige ferbliuw yn it tichthûs. Dave bychtet op dat er yndie de nacht fan Katie har dea immen fermoarde hat, mar dat it Katie net wie. Underweis nei hûs kaam er by in parkearre auto lâns, wêryn't in pedofyl him befredigje liet troch in jonge manlike prostituee. Doe't Dave dat seach, waarden de oantinkens út syn jonkheid him oermânsk en alhiel breinroer skuorde er de keardel út syn auto en sloech him dea. Jimmy leaut neat fan Dave syn ferhaaltsje en lûkt in grouwe knyft. Hy ûnthjit Dave dat er him libje litte sil as er tajout dat er Katie fermoarde hat. As Dave dat nei lang oantrúnjen docht, brekt Jimmy lykwols syn ûnthjit en stekt him dea, wêrnei't er syn lyk yn 'e rivier de Mystic smyt.
Underwilens giet Brendan nei it plak ta dêr't syn heite revolver ferburgen wie, en as er it wapen dêr net oantreft, wachtet er syn jongere broer Ray Harris jr. op as dy thúskomt, lykas altyd beselskippe fan syn maat John O'Shea. Hy befreget harren oer de moard op Katie, en as de antwurden dy't er kriget him net oansteane, slacht er harren yninoar. Dêrop lûkt John de revolver fan Brendan syn heit en wol him deasjitte, mar krekt op dat stuit arrivearje Sean en Powers, dy't it tillefoantsje nei de alaarmline oer Katie har moard yn ferbân brocht hawwe mei de beide jonges. Se ûntwapenje John en arrestearje him en Ray Harris jr. foar de moard. Letter lizze dy in folsleine bekentenis ôf. It docht bliken dat de jonges op 'e strjitte mei de revolver oan it omboartsjen wiene en troch Katie trappearre waarden. Harren besykjen om har safier te krijen dat se stilhâlde soe wat se sjoen hie, rûn folslein út 'e hân en einige mei har mishanneling mei in hockeystick en de jacht fan 'e beide jonges op it ferwûne fanke troch it park, dêr't se har op 't langelêst deaskeaten.
De oare moarns giet Sean nei Jimmy ta om him te fertellen dat er de moardners fan Katie wolfergoed opskoattele hat. Hy wol ek fan Jimmy witte oft dy ek wit wêr't Dave is, want dy is no de fertochte yn in oare saak: yn 'e bosk efter de kroech McGill's is it lyk fan in bekende berneferkrêfter oantroffen, dy't, sa liket it, mei de bleate hân deaslein is. Jimmy sit der dan raar hinne. Hy betanket Sean foar it oplossen fan 'e moard op syn dochter, mar heakket dêr oan ta: "Hiest it mar in bytsje flugger dien." Sean, dy't Jimmy langer ken as hjoed en juster, begrypt wat dat betsjut en freget him: "Silst no Celeste Boyle ek $500 de moanne tastjoere?"
Nei dat petear wurdt Sean wer opskille troch syn frou Lauren, en diskear ûntskuldiget er him derfoar dat er har by him wei dreaun hat. Dat wie blykber wêr't sy op wachte, want diskear antwurdet se him. Der folget in fermoedsoening, en Lauren en harren ûnderwilens berne dochter Nora komme by Sean werom. Underwilens giet Jimmy nei syn frou Annabeth ta en bychtet oan har op wat er dien hat. Sy treastget him lykwols en fertelt him dat er in kening is en dat keningen altyd de juste beslissing nimme. Letter, by in optocht troch de buert, is Dave syn soan Michael, dy't op ien fan 'e weinen meiriidt, teloarsteld as er syn heit net tusken it publyk sjocht. Sean en Jimmy sjogge inoar oan wjerskanten fan 'e strjitte, en Sean makket in fingerpistoal yn Jimmy syn rjochting, om oan te jaan dat er efter him oan komme sil. Jimmy spriedt dêrop de earms om te sizzen fan: "kom mar op".
Produksje
Mystic River waard regissearre troch Clint Eastwood nei in senario fan Brian Helgeland, dat basearre wie op 'e roman Mystic River fan Dennis Lehane út 2001. Behalven as regisseur wie Eastwood ek as produsint by de film belutsen, yn 'e mande mei Robert Lorenz en Judie G. Hoyt foar de studio's Malpaso Productions, Village Roadshow Pictures en NPV Entertainment. Der wie foar de film in budget beskiber fan $30 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Tom Stern. Mystic River wie de earste film wêrfoar't Clint Eastwood sels de filmmuzyk makke (of alteast, de earste film wêrby't er dêrfoar útkaam). De opnamen fûnen plak op lokaasje yn Boston.
Untfangst
Mystic River waard troch de filmkritisy mei tige positive resinsjes ûntfongen. Sa skreau Peter Travers yn it tydskrift Rolling Stone: "Clint Eastwood stoppet alles dat er wit oer regissearjen yn Mystic River. Syn film beslûpt jin, begûchelet jin en hellet jin dan ûnderút. Je kinne it net ôfskodzje. Sa fêsthâldend, sa hypnoatysk, is it." Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Mystic River in heech goedkarringspersintaazje fan 88%, basearre op 206 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Ferankere troch it útsûnderlik goede aktearjen fan syn sterke rolbesetting is [de film] in somber drama dat him laachje foar laachje ûntjout en de trageedzje fan syn ferhaal mei oangripende krêft oerbringt." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Mystic River in goedkarringspersintaazje fan 84%, basearre op 42 resinsjes.
Opbringst
Mystic River brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $90,1 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $66,7 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $156,8 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $30 miljoen betsjut dat in winst fan $126,6 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Prizen
Yn 2004 waard Mystic River by de Oscars nominearre foar prizen yn seis kategoryen, wêrûnder bêste film, bêste regisseur (Clint Eastwood), bêste byrol fan in aktrise (Marcia Gay Harden) en bêste adaptearre senario (Brian Helgeland). De film wûn twa Oscars, foar bêste akteur (Sean Penn) en bêste byrol fan in akteur (Tim Robbins). By de Golden Globes waard Mystic River nominearre foar prizen yn fiif kategoryen, wêrûnder bêste dramafilm, bêste regisseur en bêste senario. Krekt as by de Oscars wûn de film by de Golden Globes de prizen foar bêste akteur (Penn) en bêste byrol fan in akteur (Robbins).
By de BAFTA's, de wichtichste Britske filmprizen, waard Mystic River nominearre yn fjouwer kategoryen, foar bêste akteur (Sean Penn), bêste byrol fan in akteur (Tim Robbins), bêste byrol fan in aktrise (Laura Linney) en bêste adaptearre senario. De film wûn dêrfan lykwols net ien. By de Césars du Cinéma, de wichtichste Frânske filmprizen, wûn Mystic River de priis foar bêste bûtenlânske film. Mystic River wûn fierders in Screen Actors Guild Award (bêste manlike byrol foar Tim Robbins), twa Satellite Awards (bêste akteur yn in dramafilm foar Sean Penn en bêste adaptearre senario) en twa Critics' Choice Awards (bêste akteur foar Sean Penn en bêste byrol fan in akteur foar Tim Robbins).
Doarpstsjerke (Súdlaren)
De Doarpstsjerke fan Súdlaren oan de Tsjerkebrink is in tsjerkegebou fan de PKN-gemeente Anlo-Súdlaren. Tsjerke en toer binne sûnt 1965 ynskreaun as ryksmonumint.
Skiednis
De tsjerke waard yn de rin fan de 13e iuw boud. De toer waard om 1300 hinne tafoege, dy't yn de 15e iuw ferhege waard. Yn de 15e iuw waard de tsjerke langer makke. It romaanske koer waard ôfbrutsen en der ûnstie in nij trijesidich sletten goatyske koer.
Ynterieur
De tsjerke hat in houten tonferwulft yn it skip en stiennen krúsferwulft yn it koer. It jiertal 1648 op de slútstien fan it straalferwulft yn it koer ferwiist nei in restauraasje, nei't de tsjerke yn de Tachtichjierrige Kriich skeind waard.
De preekstoel waard yn 1675 boud troch Dirck Jans Bijmolt en is fersierd mei ryk fykwurk. Fierder binne der trije hearebanken fan de famylje Van Selbach (ein 17e iuw), de bank fan de famylje De Drews (begjin 18e iuw) en de bank fan de famylje Van Heiden (twadde helte 18e iuw).
Yn de tsjerke binne in pear 17e- en 18e-iuwske grêven. De âldste sark is dy foar dûmny Arnoldus Böttichius († 1667). It houten wapen is fan de drost Alexander Carel van Heiden († 1776).
Oargel
It oargel waard oarspronklik yn 1787 boud troch Abraham Meere foar de herfoarme tsjerke fan it Gelderlânske Beusichem. A.A. Kuerten fergrutte it ynstrumint dêr yn 1845 mei in manuaal. Petrus van Oeckelen ferhûze it oargel yn 1859 nei Súdlaren. It ferfong yn Súdlaren doe in oargel fan Rudolph Garrels út 1716. De fûgel op de oargelkas is in tafoeging fan Van Oeckelen en nei alle gedachten feroare Van Oeckelen by de ferhûzing ek de disposysje. Yn de 20e iuw waarden noch ferskillende feroarings oan it oargel útfierd en ferlearen in tal pipen it oarspronklike plak, dy't by de pipen fan oare registers foege waarden. Dat skansearre it oargel sa bot, dat de oargelkommisje yn 1957 advisearre it oargel hielendal te ferfangen. Safier kaam it net en yn 1984 restaurearre S.F. Blank út Herwijnen it ynstrumint werom yn de steat fan 1845.
Njonken it haadoargel besit de tsjerke noch in koeroargel, dat yn de jierren 1970 oankocht waard fan de grifformearde Vennetsjerke yn Wynskoat. Dêr boude Blank út Herwijnen in nij haadoargel en foar sa lang bleau dat koeroargel dêr stean. Nei de foltôging fan it haadoargel waard it ferkocht oan Súdlaren, om't doe it haadoargel al net mear te bespyljen wie.
De Brak
De Brak is in rûne stellingmûne oan de Nieuwstraat yn Sluis. De mûne wurdt as nôtmûne brûkt.
Sluis hie yn de 15e iuw sân mûnen, mar dy binne op ien nei allegear ferdwûn. De lêsten dy't ôfbrutsen waarden wiene houten mûnen, fan it standerttype. Hja waarden yn 1926 en 1937 ôfbrutsen.
De Brak is ferneamd nei in jachthûneras en is boud yn 1739 op in 2,5 meter hege bult. It wie de earste stienen mûne fan Sluis.
Yn 1933 rekke de mûne bûten gebrûk en it meallen fûn nei dy tiid op de flier mei in oaljemotor plak. Op 31 oktober 1944 baarde de mûne by gefjochten ôf, mar in restauraasje folge yn 1950.
Op de flier fan de mûne kaam in elektryske meallerij, dy't yn 1964 bûten gebrûk rekke. Sûnt wurdt de mûne brukt troch in horekagelegenheid.
Fan Peaske oant yn it ein fan oktober bestiet de mooglikheid om de mûne te besjen.
CLO 15
De CLO 15 is in literêre kanon foar ien kear fan de kristlike literatuer. Dy kanon waard gearstald troch it Christelijk Literair Overleg (CLO), in organisaasje dy't romans út in kristlik perspektyf wei stimulearje wol. De kanon waard maart 2012 presintearre yn it magazine cv·koers en befettet 15 romans; dat tal waard keazen omdat it CLO by de presintaasje safolle jier bestie. Der waard benammen op literêre kwaliteit selektearre. Ek moasten de romans noch te krijen wêze en moast it ferskaat fan de kristlike literatuer sichtber wurde. De CLO 15 bestiet út:
Sint-Petrustsjerke (Kapernaüm)
De Sint-Petrustsjerke (Hebriuwsk: כנסיית בית פטרוס‎; ek de Pylgerstsjerke fan Sint-Petrus) is in moderne katolike pylgerstsjerke op de argeologyske lokaasje fan Kapernaüm yn Noard-Israel. De tsjerke makket diel út fan it Fransiskaanske kleaster yn Kapernaüm en waard wijd oan de apostel Petrus, neffens katoliken de earste paus fan de Roomsk-Katolike Tsjerke.
By de argeologyske opgravings op dizze lokaasje waard ek noch in laag ruïnes ûntdutsen, dêr't yn de earste helte fan de earste iuw in tsjerke op boud wie. Dy wurdt beskôge as it earste tsjerkegebou fan 'e wrâld en mooglik wie it it hûs fan de apostel Petrus. Yn de 5e iuw waard in achthoekige tsjerke op it plak boud, dêr't de fûneminten fan yn it midden fan it ynterieur te sjen binne. Oer de oerbliuwsels fan dy âlde tsjerken waard yn 1990 in moderne pylgerstsjerke boud, dy't tagelyk as beskermkap tsjinnet foar de ruïnes. Lykas de 5e-iuwske tsjerke hat de tsjintwurdige tsjerke in achthoekich grûnplan. Om de argeologyske omjouwing net te oerhearskjen is de hichte fan de tsjerke beheind bleaun. De steunbearen yn it ienfâldige ynterieur binne dekorearre mei acht houten reliëfs fan foarstellings út it evangeelje.
Halbe Zijlstra
200px|right|thumb|Halbe Zijlstra Halbe Zijlstra (Easterwâlde, 21 jannewaris 1969) is in earder Nederlânsk politikus foar de Folkspartij foar Frijheid en Demokrasy (VVD). Sûnt 14 oktober 2010 is hy steatssekretaris.
Relaasje (ynterpersoanlike bân)
In relaasje of ferhâlding is de oantsjutting foar lykfol hokker emosjonele bân tusken twa of mear minsken. De doer fan sa'n bân kin útinoar rinne fan libbenslang (bgl. yn in houlik) oant flechtich (lykas yn in onenightstand). De bân dêr't in relaasje om draait, kin basearre wêze op leafde (troud pear), lust (minners), freonskip (freonen, bekenden), fijânskip (rivalen), besibskip (famylje), wurk (kollega's), leafhawwerijen (leden fan deselde feriening), wenplak (buorlju), religy (leden fan deselde gemeente), ensfh. Oer it algemien is it lykwols al sa dat as men sprekt oer "in relaasje" sûnder fierdere útlis, it meastal om in seksuële relaasje giet. Relaasjes kinne regulearre wurde troch de wet, sede en plige of ûnderlinge regelings. Se foarmje de grûnslach fan alle minsklike ynteraksje en dêrmei fan 'e maatskippij as gehiel.
Halbe Zijlstra
As soan fan in resersjeur helle er syn vwo-diploma oan it Stellingwerf Kolleezje yn Easterwâlde. Dêrnei folge er yn Grins oan de Hânzehegeskoalle in oplieding ta kommersjeel management en sosjology oan de Ryksuniversiteit Grins. Yn 1994 waard er lid fan de VVD, ynspirearre troch Frits Bolkestein.
Sûnt 1996 wenne er yn Utert, dêr't er in bedriuw foar projektmanagement (Improvex) hie. Hy waard ûnder oaren ynhierd troch de Shell foar de wrâldwide ynfiering fan in saaklike creditcard. Yn Utert wie Zijlstra jierrenlang riedslid, wêrfan mear as twa jier fraksjefoarsitter. Hy wie dêr faak yn de media te sjen en te hearren. Doe't er út de ried gie, waard syn frou ek VVD-fraksjefoarsitter en wethâlder yn Utert. Hy wie fan 30 novimber 2006 oant 14 oktober 2010 lid fan de Twadde Keamer. Op 14 oktober 2010 waard Halbe Zijlstra steatssekretaris fan Underwiis yn it kabinet-Rutte. Hy rjochte him hjir benammen op it universitêre ûnderwiis en it HBU.
Zijlstra wie fan 2006 oant oktober 2010 lid fan de Twadde Keamer fan de Steaten-Generaal. Ek wie hy keamerlid yn de perioade fan 23 septimber 2012 oant 26 oktober 2017.
Lid Twadde Keamer en fraksjefoarsitter
Op 1 novimber 2012 waard Zijlstra keazen as foarsitter fan de VVD-fraksje yn de Twadde Keamer. Hy folge dêrmei Mark Rutte op, dy 't as formateur beneamd waard. Nei de Twadde Keamerferkiezings fan 15 maart 2017 waard Rutte in dei letter opnij fraksjefoarsitter.
Minister fan Bûtenlânske Saken
Zijlstra waard op 26 oktober 2017 beëdige as minister fan Bûtenlânske Saken yn it kabinet-Rutte III.
Yn febrewaris 2018 kaam Zijlstra yn opspraak. Hy hie yn in taspraak yn 2016 en by oare gelegenheden sein dat hy yn 2006 oanwêzich west hie by in gearkomst yn it bûtenhûs fan de Russyske presidint Vladimir Poetin, dy 't dêrby sprutsen hawwe soe oer syn ambysje foar in "Grut-Ruslân": in útwreiding fan Ruslân mei Wyt-Ruslân, Ukraïne, de Baltyske steaten en eventueel Kazachstan.
Nei mediafragen hjiroer joech Zijlstra ta dat hy net op dy gearkomst west hie. Neffens him wie it ferhaal fan immen oars en die hy it foarkommen as syn eigen ferhaal om de identiteit fan de boarne te beskermjen. Earder Shell-topman Jeroen van der Veer makke him dêrnei bekend as Zijlstra syn boarne, mar hy ûntkende dat hy it op sa oan Zijlstra ferteld hie. Neffens Van der Veer wiene de wurden fan Poetin oer "Grut Ruslân" allinnich histoarysk bedoeld en hie dy net suggerearre it grûngebiet fan Ruslân útwreidzje te wollen. De saak krige ek yn de ynternasjonale parse omtinken.
Oan it begjin fan in debat oer dizze saak yn de Twadde Keamer, joech Zijlstra op 13 febrewaris 2018 oan by de Kening syn ûntslach oan te freegjen as minister fan Bûtenlânske Saken; dit waard him mei yngong fan dy dei ferliend.
VolkerWessels
Op 7 novimber 2018 waard bekend dat Zijlstra by bouûndernimming VolkerWessels oan de slach gie. Hjir is Zijlstra as strategyadviseur yn tsjinst komd.
Persoanlik libben
Zijlstra is troud en hat in soan. Hy is bûtengewoan amtner fan de boargerlike stân. Zijlstra hâldt fan lêzen en hurdfytsen.
Akira Matsunaga (1948)
Akira Matsunaga (8 augustus 1948) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile Akira Matsunaga foar Hitachi.
Takaji Mori
(24 novimber 1943 - 17 july 2011) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Mitsubishi Motors. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1964 en it Olympyske Simmerspullen 1968.
Slach by Hilligerlee (1536)
De Slach by Hilligerlee op 5 augustus 1536 wie in slach yn de Gelderske Krigen, dêr't Deenske bûnsgenoaten fan Karel fan Gelre, ûnder lieding fan Meindert fan Ham ferslein waarden troch Boergondyske troepen ûnder lieding fan de Habsburchske steedhâlder fan Fryslân, Georg Schenk fan Toutenburch.
Yn 1534 sloech de Deenske greveskeel oer nei de Fryske lannen en de Nederlannen, dêr't de Gelderske Krigen oan 'e gong wiene, doe't de Habsburgers Enno II fan East-Fryslân, dy't in bûnsgenoat fan Kristoffel fan Aldenburch wie, holp, en Karel fan Gelre holp Baltasar Oomkens fan Esens, dy't in bûnsgenoat fan Kristiaan III fan Denemark wie.
Yn maaie 1536 foel Meindert fan Ham, dy't troch Denemark en Gelre bystien waard, de Ommelannen yn. Hy drige Hollân oan te fallen, at de Habsburchske Nederlannen in float nei Kopenhagen stjoere soene en stean Kristoffel fan Aldenburch by yn de greveskeel dêre. Nettsjinsteande gebea de lânfâdes Marije fan Hongarije Adolf fan Boergonje in float 45 Nederlânske, Spaanske en Portegeeske skippen gear te stellen mei 3.000 seelju en 4.500 troepen ûnder lieding fan Freark II fan de Palts. Hja stjoerde Georg Schenk fan Toutenburch nei de Ommelannen en kom de driging dêr tefoaren.
Gefolch
Foar't de Habsburchske float úteinsette, foel Kopenhagen al yn hannen fan Kristiaan III fan Denemark, en waard de frede tekene. Karel fan Gelre moast belies jaan by de Frede fan Grave en Grins, de Ommelannen en Drinte oan Karel V oerjaan. Grins en de Ommelannen waarden gearfoege ta de Hearlikheid Grinslân.
Toshio Takabayashi
(15 novimber 1953) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Hitachi.
Exotic Dancer Award
Neffens de eigen webside wurde de Exotic Dancer Awards wol de Oskars fan 'e 18+ nachtklubyndustry neamd. It is wier dat se ek bûten it eigen fermidden in beskate ferneamdens genietsje, dy't benammentlik feroarsake wurdt troch it feit dat in soad strippers ek aktyf binne as pornoaktrise, en sadwaande al bekend binne as se dizze priis winne. Guon winners fan in Exotic Dancer Award binne Lovette, Nina Mercedez, Cherokee en Jesse Jane.
De Nolet
De Nolet is de heechste wynmûne fan 'e wrâld. De mûne stiet oan de Hoofdstraat yn Skiedam en waard yn 2005 boud troch de firma Nolet Distillery. It bedriuw is sûnt 1691 yn Skiedam fêstige en yn it ramt fan in grutte ferbouwing en útwreiding liet dy de mûne wer opbouwe. Njonken it opwekken fan elektrisiteit tsjinnet de mûne ek as represintatyf gebou. Yn de mûne is boppedat in ûntfangstromte en in romte om gearkomsten te hâlden. Yn maaie 2006 waard de mûne iepene.
Yn de 19e iuw besiet Schiedam 24 hege stellingmûnen om nôt te meallen foar de jeneverstokerijen. Yn de rin fan de tiid ferdwûnen de measten en lang om let bleaune der mar fjouwer komplete mûnen oer. Yn de jierren 1990 waard as fyfte mûne De Palmboom ta in komplete mûne restaurearre en yn de jierren 2006 en 2011 folge de rekonstruksje fan De Nolet en De Kameel, sadat de stêd tsjintwurdich wer sân hege rûne stellingmûnen telt. De mûne hat in tradisjoneel uterlik. De wjukken dogge tinken oan it systeem Dekker, mar binne spesjaal ûnwikkele mei in aërodynamysk profyl. Der komt gjin mûnder by te sjen om de mûne oan it wurk te setten; de turbine yn de mûne wurket hielendal automatysk. De sturt en de stelling fan de mûne is allinne om it mûne syn tradisjonele karakter fan in Skiedamske mûne te jaan, it nei de wyn setten giet automatysk.
De mûne is oant en mei de kape 42,5 meter heech en mei de aërodynamyske wjukken 55 meter. De hichte fan de stelling is 25 meter, de flecht fan de wjukken hast 30 meter.
The Hateful Eight
The Hateful Eight is in Amerikaanske western- en skrillerfilm út 2015 ûnder rezjy fan Quentin Tarantino, mei yn 'e haadrollen Samuel L. Jackson, Kurt Russell en Jennifer Jason Leigh. De titel betsjut "De Unsympatike Acht", en is in ferwizing nei de westernklassiker The Magnificent Seven ("De Geweldige Sân"), út 1960. It ferhaal giet oer in preemjejager, dy't yn it Wylde Westen fan nei de Amerikaanske Boargeroarloch in frou finzennommen hat en wisberet is om 'e $10.000 te ynkassearjen dy't op har holle steane. Underweis nei de autoriteiten komt er yn in sniestoarm lykwols mei oare postkoetspassazjiers fêst te sitten yn in halteplak. The Hateful Eight krige fan 'e filmkritisy oer it algemien positive resinsjes en waard ek in kommersjeel súkses yn 'e bioskopen. De film waard yn 2016 nominearre foar trije Oscars en wûn de priis yn 'e kategory bêste orizjinele filmmuzyk foar de muzyk dy't skreaun wie troch Ennio Morricone. Dy wûn foar syn wurk oan The Hateful Eight datselde jiers ek in Golden Globe en in BAFTA.
Plot
Yn 1877 is majoar b.tsj. Marquis Warren in negroïde feteraan út it Leger fan 'e Uny yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch, dy't no as preemjejager wurket. Yn it winterske Territoarium Wyoming is er mei trije liken fan kriminelen mei in preemje op 'e holle ûnderweis nei de autoriteiten yn Red Rock as syn hynder fan útputting beswykt. Hy wit in lift te krijen yn in postkoets mei de koetsier O.B. op 'e bok en in oare preemjejager, John Ruth, yn it passazjierskompartimint. Ruth ferfiert sels ek in krimineel nei de autoriteiten: de froulike bandyt Daisy Domergue, op wa har holle mar leafst $10.000 stiet. Ruth stiet lykwols bekend as The Hangman ("De Boal") om't er syn kriminelen altyd libben by de autoriteiten ynleveret om ophongen te wurden. Warren fynt dat gekkewurk: der is gjin manear om sa gau oan jins ein te kommen as om in wanhopige finzene nei syn (of yn dit gefal har) wisse dea te eskortearjen.
Ruth is deabenaud dat oare preemjejagers him Daisy ûntstelle wolle om sels de hege preemje op har holle te ynkassearjen, en hy lit Warren inkeld yn 'e koets ta om't de beide mannen inoar ris earder troffen hawwe. Warren hat him doe ferteld dat er kunde hie oan 'e fermoarde presidint Abraham Lincoln, en hat him in brief fan 'e presidint oan himsels lêze litten. Ruth wol dat brief mei gragens nochris lêze. De postkoets pikt ûnderweis noch in passazjier op dy't yn 'e snie strâne is: Chris Mannix, in eardere strider foar de Ferlerne Saak fan 'e Konfederaasje (d.w.s. in Súdlik militêr yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch dy't nei de kapitulaasje fan it Suden noch in skoft trochfochten hat). Hy beweart de nije sheriff fan Red Rock te wêzen en praat himsels sa de postkoets yn om't hy de man wêze soe by wa't Ruth en Warren harren kriminelen ynleverje en harren preemjes útbetelle krije moatte. Ruth fertrout Mannix lykwols mar heal, en hy en Warren prate ôf om gear te wurkjen om inoars preemjes te beskermjen.
Underweis reitsje Warren en Mannix yn in ferhjitte diskusje oer harren beider rollen yn 'e Boargeroarloch. Warren beskôget Mannix' Marauders, de Súdlike ienheid dy't ûnder lieding fan Mannix syn heit stie, as net mear as in kliber moardners. Dêrop docht Mannix in boekje iepen oer Warren syn eigen oarlochsferline: de majoar hat in kriichsfinzenekamp yn Firginia yn 'e brân stutsen, wêrby't net allinnich 47 Súdlike soldaten libben ferbaarnd binne, mar ek 37 Noardlike kriichsfinzenen. Warren is dêrnei ûnearfol ûntslein út it leger.
As yn it halteplak it brief fan Lincoln oan Warren te praat komt, barst Mannix yn laitsjen út en seit dat it net oars kin as dat it in ferfalsking is. Warren jout ta dat dat sa is: it falske brief fan 'e fermoarde presidint is foar him in handich stik ark om in sympatike yndruk op blanken te meitsjen. Sa kin er bygelyks oan in rit yn in postkoets komme, wylst er oars efterlitten wêze soe om dea te friezen yn in sniestoarm. Ruth, dy't der moai ynstonken is, wurdt poerrazen, en it ynsidint soarget foar ferwidering tusken him en Warren.
Underwilens ken Mannix generaal Smithers werom. As Warren heart wa't de âldman is, beskuldiget er him fan oarlochsmisdieden, om't er nei ôfrin fan 'e Slach by Baton Rouge alle negroïde kriichsfinzenen deasjitte litten hat. Smithers, in fûleindich rasist, jout dat grif ta en skammet him der net foar. Warren wol him deasjitte, mar Mannix wiist derop dat de âldman gjin wapens hat en dat soks moard wêze soe, en dat er Warren dêrfoar ophingje moatte soe. Warren jout belies, mar in skoftke letter smyt er it oer in oare boech. Hy lit ien fan syn revolvers op it taffeltsje njonken de stoel fan Smithers efter en stekt dan in ferhaal ôf oer hoe't er de fermiste soan fan 'e generaal martele, ferkrêfte en úteinlik fermoarde hat. As Smithers op 't lêst nei de revolver grypt, sjit Warren him dea. Hy kin dan net ferfolge wurde foar moard om't it selsferdigening wie.
Wylst Warren op omslachtige wize syn ferhaal hold, hat immen de kofje fergiftige. Daisy Domergue is de iennichste dy't dat sjoen hat, mar hja hâldt har stil. John Ruth en O.B., de koetsier, drinke fan 'e kofje, en begjinne op in stuit hiele mûlfollen bloed op te jaan. O.B., dy't in hiele kop hân hat, rekket al rillegau dea, mar Ruth, dy't fan syn kop inkeld in pear lytse slokjes nommen hat, warskôget Mannix, dy't himsels ek ynskonken hie en op it punt stiet in slok te nimmen. Wylst er al stjerrende is, falt Ruth dêrnei Daisy oan, dy't er foar syn fergiftiging ferantwurdlik hâldt. Se wrakselje oer de flier foar't Daisy de revolver fan Ruth te pakken wit te krijen en him deasjit.
Neitiid wurdt se lykwols ûntwapene troch Warren, dy't har mei hânboeiens oan it lyk fan Ruth fêstsitte lit. Hy bedriget ek alle oaren mei syn revolver, om't er net wit wa't de kofje fergiftige hat. De iennichste dy't er fertrout is, iroanysk genôch, Mannix, om't dy op in hier nei ek fan 'e kofje dronken hat. Warren oppenearret no iepentlik syn wantrouwen foar Bob oer. Hy fertelt dat de swarte Minnie mei eltsenien opsjitte kin, útsein mei Meksikanen, tsjin wa't se in protte foaroardielen hat. It is dan ek net botte wierskynlik dat se it halteplak oan in Meksikaan op 'e noed jûn hat. Minnie har blanke partner Sweet Dave hie it foar de moade om frijwol de hiele dei yn syn stoel te sitten, en hoewol't Warren it fiersocht mar mooglik achtet dat Minnie op famyljebesite gien is by har mem, en dat se Sweet Dave meinommen hat, is er derfan oertsjûge dat as dat sa wêze soe, Sweet Dave perfoarst syn stoel meislepe soe. As er de pels fuortlûkt dy't oer de rêchlining fan 'e stoel hinget, blykt der yn 'e stof fan 'e rêchlining in grut bloedplak te sitten. Warren liedt dêrút ôf dat Bob in bedrager is dy't Minnie en Sweet Dave en eltsenien dy't de pech hie om op dat stuit yn it halteplak oanwêzich te wêzen, fermoarde hat. Dêrop sjit er Bob dea.
Mar om't Bob ûnder Warren syn monolooch oer it lot fan 'e soan fan Smithers it hiele skoft Stille Nacht op 'e piano sitten hat te spyljen, kin hy net dejinge wêze dy't de kofje fergiftige hat. As Warren driget om Daisy om hals te bringen, jout Joe Gage ta dat hy de kofjefergiftiger is. Sûnder erch is Warren lykwols op it kelderlûk stean gien, en in man dy't him al dy tiid yn 'e kelder beskûl holden hat, sjit him troch it lûk hinne yn 'e geslachtsdielen. Dêrop lûkt Mobray in ferburgen revolver en sjit Mannix del, dy't weromsjit en Mobray ferwûnet.
It ferhaal makket dan in stap werom yn 'e tiid. Earder dy deis arrivearje Bob, Mobray, Gage en Daisy har broer Jody Domergue mei de earste postkoets yn it halteplak mei it plan om John Ruth dêr op te wachtsjen en Daisy te befrijen. Se fermoardzje op ûnmeilydsume wize harren eigen koetsier Ed en dy syn byriidster Six-Horse Judy, Minnie, Sweet Dave, Minnie har tsjinstfaam Gemma en har stâlfeint Charly. Gemma lit dêrby in grutte glêzene pot fol snobbersguod oan diggels falle. Sweet Dave komt om yn syn dierbere stoel. Charly naait út en wurdt troch de doar hinne delsketten, wêrby't de doar nei gychem giet. De iennichste oerlibbene fan it bloedbad is generaal Smithers, dy't troch it oanboazjende waar al ferskate dagen yn it halteplak fêstsit. De banditen beslute him yn libben te litten, om't it echter lykje sil as net alle oanwêzigen jongemannen binne. Smithers beswart harren dat er der net waarm of kâld fan wurdt dat se Minnie-en-dy ombrocht hawwe en ûnthjit it spultsje mei te spyljen. Neitiid smite de banditen de liken fan harren slachtoffers yn 'e saad en romje de diggels en it fersille rekke snobbersguod op. Se himmelje de bloedplakken fan 'e houtene flier en hingje in pels oer it bloedplak yn 'e stoel fan Sweet Dave. Dêrnei ferskûlet Jody Domergue him yn 'e kelder, wylst Bob beart dat er de lieding oer it halteplak hat en Mobray en Joe Gage harren foardogge as strâne reizgers. Yn 'e fierte sjogge se de twadde postkoets al oankommen.
Werom yn 'e hjoeddeistige tiid binne Mannix, Warren en Mobray alle trije swierferwûne rekke. Mannix en Warren hâlde Daisy, Gage en Mobray ûnder skot, en as se dermei driigje om Daisy dea te sjitten, komt Jody út 'e kelder foar it ljocht om him oer te jaan. Warren sjit him daliks dea. Neitiid jout Daisy ta dat har broer de lieder fan 'e Domergue-binde wie. "Bob" wie eins Marco the Mexican, Mobray is English Pete Hicox en Gage is Grouch Douglass, allegear banditen mei in preemje fan $10.000 op harren hollen. As Daisy en Mobray Warren fergje, sjit er Mobray dea. Dêrop hellet Gage in revolver foar it ljocht dy't er ûnder de tafel oan in spiker ophongen hie, mar Mannix en Warren sjitte him dea. Warren wol Daisy ek deasjitte, mar dan docht bliken dat syn munysje op is. Warren is net by steat om fan it plak te kommen en in oar wapen te pakken, en Mannix wol it him net jaan.
Daisy wol mei Mannix ûnderhannelje en hy wol wol hearre wat se te bieden hat. Se fertelt dat de oare fyftjin leden fan 'e binde yn Red Rock wachtsje foar it gefal dat de befrijing fan Daisy yn it halteplak net slagje soe. Se biedt Mannix oan om him libben gean te litten mei alle deasketten bindeleden útsein har broer (sadat er de preemjes op harren hollen ynkassearje kin). Yn ruil dêrfoar moat er Warren deadzje en har gean litte. As er dêr net mei ynstimt, sil de binde Mannix fermoardzje en Red Rock plonderje. Mannix wiist har foarstel ôf, mei't er tinkt dat de oanwêzige bindeleden de hiele binde foarmen en dat de fyftjin oaren inkeld yn Daisy har fantasij besteane.
As er stean giet, falt er der lykwols hinne fan bloedferlies. Daisy fersleept it lyk fan John Ruth in lyts eintsje en wit in kavalerysabel te pakken te krijen, dêr't se Ruth de earm mei ôfhakket. Wylst Warren hieltyd wanhopiger Mannix opropt om wekker te wurden, hastiget Daisy har nei it lyk fan Gage ta om dy syn revolver te gripen. Krekt op it lêste momint komt Mannix wer by besleur en sjit har del. Neitiid bepraat Warren Mannix om har net dea te sjitten, mar ynstee ta eare fan John Ruth oan in bynt op te hingjen. Nei't se har op dy wize fermoarde hawwe, lizze de beide manlju stadichoan dea te gean fan bloedferlies. Mannix freget oft er it brief fan Lincoln ris sjen mei en as Warren it him oerjout, lêst er it lûdop foar, om Warren dêrnei te komplimintearjen foar de detailleardheid.
Produksje
Quentin Tarantino regissearre The Hateful Eight nei in senario dat er sels skreaun hie. Hy kundige de film yn novimber 2013 oan, doe't er der noch in ferfolch fan meitsje woe op syn foargeande film, Django Unchained, út 2012. Hy woe de nije film de titel Django in White Hell ("Django yn 'e Wite Hel") meijaan, mar meitiid kaam er ta de konklúzje dat it personaazje fan Django net by it ferhaal paste. Nei't it senario yn jannewaris 2014 útlekte, besleat Tarantino fan it projekt ôf te sjen en it skript om te wurkjen ta in roman. Hy organisearre en regissearre in live foarlêzing fan it senario troch in protte (mar net alle) akteurs dy't neitiid ek foar rollen yn 'e film cast waarden yn it United Artists Theater yn Los Angeles. Mids 2014 betocht er him en besleat er de film dochs te meitsjen.
De opnamen setten úteinlik op 8 desimber 2014 útein yn 'e neite fan Telluride, yn Colorado. It regear fan dy Amerikaanske steat hie in subsydzje fan $5 miljoen tasein op betingst dat de film dêr opnommen wurde soe, en fan gefolgen hierde Tarantino in ranch yn it súdwesten fan Colorado. It budget waard net bekendmakke, mar skattings rûnen útinoar fan $44 miljoen troch de webside Box Office Mojo fia $54 miljoen troch it tydskrift Hollywood Reporter oant $62 miljoen troch it blêd Variety. As produsinten wiene by it projekt belutsen Richard N. Gladstein, Stacey Sher en Shannon McIntosh foar de filmstudio's Shiny Penny en FilmColony. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Robert Richardson, wylst de filmmuzyk fersoarge waard troch de legindaryske Italjaanske komponist Ennio Morricone.
It wie de earste en iennichste film fan Tarantino dêr't Morricone de hiele filmmuzyk foar skreau, hoewol't Tarantino earder wol muzykstikken fan him brûkt hie foar de soundtrack fan syn film Kill Bill, Volume 1, Kill Bill, Volume 2, Death Proof, Inglorious Bastards en Django Unchained. Morricone skreau ek it orizjinele liet Ancora Qui foar dy lêste film, en hie dêrnei sein dat er nea wer mei Tarantino gearwurkje woe. Blykber betocht er him letter. The Hateful Eight wie de earste folsleine westernfilm yn 34 jier dêr't Morricone de filmmuzyk foar skreau (sûnt Buddy Goes West út 1981) en syn earste grutte Hollywood-film yn 15 jier (sûnt Mission to Mars út 2000). Neffens Variety skreau er de muzyk sûnder dat er de film sjoen hie.
It gitaarynsidint
It gitaar dat yn 'e film troch it personaazje fan akteur Kurt Russell stikken slein wurdt, wie gjin rekwisyt, mar in echt antyk muzykynstrumint út 'e 1870-er jierren fan it merk C.F. Martin & Company, dat oan 'e produsinten fan The Hateful Eight yn brûklien jûn wie troch it Martin Guitar Museum. It wie de bedoeling dat it gitaar omwiksele wurde soe foar in rekwisyt foar't er stikken slein waard, mar dat wie blykber net oan Russell ferteld. De ûntsetting fan aktrise Jennifer Jason Leigh, wa't Russell it ynstrumint út 'e hannen skuorde, wie sadwaande echt en net spile. It gitaar bliek ta argewaasje fan it museum net mear te reparearjen. De fersekering fan 'e produsinten fergoede de wearde, mar sûnt wegeret it Martin Guitar Museum noch om gitaren yn brûklien te jaan foar de produksje fan films.
Distribúsje
De distribúsje fan The Hateful Eight waard yn 'e Feriene Steaten fersoarge troch The Weinstein Company. It wie de lêste film fan Tarantino dy't útbrocht waard fia dy filmdistributeur, mei't de regisseur syn gearwurking mei it bedriuw yn oktober 2017 beëinige nei't om produsint Harvey Weinstein hinne in seksueel misbrûkskandaal ûntstie.
De premiêre fan The Hateful Eight fûn plak op 7 desimber 2015 yn Hollywood. Op 25 desimber folge der in beheinde roadshow release fan in ferzje dy't in spyldoer hie fan 187 minuten, ear't de film op 30 desimber yn 'e bioskopen iepene yn in ferzje mei in spyldoer fan 168 minuten. De langere ferzje omfettet seis ekstra minuten aksje dy't hielendal net yn 'e koartere film foarkomme, mei dêropta mear lânskipsbylden, wylst ek ferskate sênes út oare hoeken wei opnommen binne. Nei eigen sizzen makke Tarantino de twa ferzjes om't er fûn dat guon bylden op lytsere skermen net ta har rjochte komme soene. Op 25 april 2019 waard de film op streamingstsjinst Netflix op 'e nij útbrocht as in wermontearre fjouwerdielige minysearje mei de titel The Hateful Eight: Extended Version.
De soundtrack fan The Hateful Eight waard op 18 desimber 2015 op cd útbrocht troch platemaatskippij Decca Records.
Untfangst
De filmkritisy wiene foar it meastepart goed te sprekken oer The Hateful Eight. James Berardinelli, bygelyks, omskreau de film as "in spannende skriller, fol masterlik yn byld brochte draaien yn 'e plot, gripende dialooch en in alderraarst fermaaklik ferhaal dat sa hurd fjouweret dat trije oeren foarbyhastigje as wie it mar in momint. Bêste film fan it jier? Jawis." Yn The Daily Telegraph wie ek Robbie Collin lôgjende entûsjast oer The Hateful Eight doe't er skreau: "Inkeld Tarantino kin dit dwaan, en hy hat it op 'e nij dien." Peter Bradshaw fan The Guardian joech de film 5 fan 5 stjerren en skreau dat The Hateful Eight "yntym en dochs op 'e iene of oare manear nuveraardich kolossaal" wie. Hy skreau ek "'Skriller' is in generyk label dat syn krêft ferlern hat. Mar The Hateful Eight lit jin skrilje."
Owen Gleiberman fan 'e BBC hie in ôfwikende miening en skreau: "Ik bin net de iennichste dy't fynt dat it de minste film fan Tarantino is: in mei slakkegong foarútkommende, fantasijleaze flop, dy't oerrint fan giftigens mar net fan fernimstigens." Yn The Irish Times skreau Donald Clarke: "Wat is it spitich dat dizze film eltse foarm fan karakter en ferheljende gearhing ûntbeare moat. Wat is it spitich dat sa'n grut part sa ferrekte ferfeelsum is." En A.O. Scott fan The New York Times murk op: "In diel fan 'e aaklikheden yn 'e film […] liket dom en min trochtocht, krekt as hawwe Tarantino syn yntellektuele ambysje en syn talint foar it fertellen fan ferhalen him tagelyk yn 'e steek litten."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie The Hateful Eight in boppegemiddeld goedkarringspersintaazje fan 75%, basearre op 332 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] biedt in nije, goed rjochte salvo fan 'e miks fan aksje, humor en oerdreaun geweld dêr't Quentin Tarantino om bekend stiet – dat alles wylst er sjen lit dat er de keunst fan it filmmeitsjen sels noch better ûnder de knibbel krigen hat." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle The Hateful Eight in goedkarringspersintaazje fan 68%, basearre op 51 resinsjes.