cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Margareta fan Skotlân
Status as keninginne
Om't Margareta nea kroane of op oare wize ta keninginne ynaugurearre waard, en likemin ea foet op Skotske grûn sette, bestiet der mank histoarisy in beskate twifel oft hja wol beskôge wurde moat as keninginne fan Skotlân. Uteinlik komt dat del op in kwestje fan ynterpretaasje. De measte listen fan Skotske keningen neame har, mar op inkelen ûntbrekt har namme. Hoewol't guon kontemporêne boarnen, lykas de tekst fan it Ferdrach fan Salisbury, har oantsjutten as keninginne, is der ek wol wat foar te sizzen dat se strikt nommen gjin echte monarch wie. As men har àl as monarch beskôget, wie Margareta de earste regearjende keninginne op 'e Britske Eilannen.
Yn 'e skiednis fan Skotlân komt mar ien ferlykber barren foar, wêrby't de kening stoar wylst syn erfgenamt om utens ferkearde en net beskikber wie om min ofte mear daliks kroane te wurden. Dat wie yn 1406, doe't kening Robert III stoar wylst syn soan, de kroanprins, dy't Jakobus I wurde soe, kriichsfinzen holden waard yn Ingelân. Uteinlik waard dyselde frijlitten, om yn 1424 ta kening kroane te wurde. Yn 'e tuskenlizzende perioade waard Skotlân regearre troch de regint Robert Stewart, 1e hartoch fan Albany, dy't munten yn syn eigen namme slaan liet. Jakobus I waard yn dy achttjin jier oantsjut as 'de kroanprins' of 'de troanopfolger', mar likegoed beskôget men tsjintwurdich 1406 as it begjin fan syn keningskip.
Oleg Pasjinin
(2 septimber 1974) is in eardere Oezbeeksk fuotballer. Earder spile foar Lokomotiv Moscow en Sanfrecce Hiroshima.
Seksuele yntimidaasje
thumb|In net winske oanrekking fan in frommes troch in man kin as seksuele yntimidaasje sjoen wurde Seksuele yntimidaasje of in net-winske yntimiteit is yntimidaasje yn 'e foarm fan seksueel grinskrusend gedrach dat yn in stikmannich situaasjes barre kin troch in persoan oan in oar persoan dy't it as net-winske of yntimidearjend ûnderfynt. It kin yn in foarm fan mûnling, net-mûnling of lichaamlik gedrach op seksueel mêd ta doel it slachtoffer yn syn of har wearde oan te taasten, benammen wannear't der in driigjende, fijannige, misledigjende, krinkende en sear dwaande situaasje skepen wurdt.
Seksuele yntimidaasje kin barre tusken persoanen dy't inoar kinne, bygelyks op it wurk of op in ûnderrjochtsynstitút, mar ek tusken minsken dy't inoar net kenne, sa as bygelyks op strjitte, yn winkels of yn it iepenbier ferfier. Boppedat komt it ek op it ynternet foar.
Seksuele yntimidaasje kin troch manlju, mar ek troch froulju, dien wurde. Ut in ûndersyk yn 2015 bliek dat yn Nederlân de dieder almeast in man wie en it slachtoffer almeast in frommes. Der kinne ferskate oarsaken wêze wêrom't in persoan tinkt dat sok gedrach tastien is. Foarbylden binne: de persoan hat der gjin besleur fan dat itjinge er docht yntimidearjend ûnderfûn wurdt troch it slachtoffer; de persoan komt fan in kultuer dêr't soksoarte gedrach tastien wurdt; dyjinge dy't himsels seksueel oanlutsen fielt ta it slachtoffer en tinkt dat de yntimidaasje in foarm fan flirten is. Ek komt it foar dat immen tinkt dat er troch syn status, posysje of rykdom litte en dwaan kin wat er mar wol.
De gefolgen foar de slachtoffers fan seksuele yntimidaasje kinne psychysk of lichaamlik wêze. Slachtoffers kinne oantaaste wurde yn harren wearde en wolwêzen, mar ek lilkens, eangst, mistrouwen, krinking en skamte fiele. Lichaamlike gefolgen binne gauris stress, sliepeleazens en konsintraasjefersteuring. Op it wurk kin soks ta burn-outklachten en siikmeldings liede.
Op it wurk
Seksuele yntimidaasje kin op it wurk foarkomme. Foarbylden fan sok gedrach kin wêze: it oanreitsjen, it meitsjen fan seksuele opmerkings, of it stellen fan yntime fragen. Jonge meiwurkers dy't troch in foaroanman lestich fallen wurde, kinne of doare der gauris mei nimmen oer te praten. Hja hawwe noed oer it ferliezen fan harren baan as se in klacht tsjin harren baas yntsjinje soene.
Seksuele yntimidaasje en peste komme yn guon gefallen oerien om't it om gedrach giet dêr't it ien persoan it as net-winske ûnderfynt. Seksuele yntimidaasje kin ek as in foarm fan pesten sjoen wurde. In soad bedriuwen brûke in protokol tsjin pesten en seksuele yntimidaasje, en yn in soad lannen wurde beide op deselde manier juridysk oanpakt. Ien grut ferskil is dat by seksuele yntimidaasje al by ien foarfal al fan seksuele yntimidaasje te sprekken is, wylst by pesten der fan weromkommende foarfallen te sprekken wêze moat. By seksuele yntimidaasje is it lykwols dreech te bewizen om't it almeast plakfynt yn de oanwêzigens fan de dieder en it slachoffer.
Wetjouwing
De wetjouwing op it mêd fan seksuele yntimidaasje op it wurk en de mjitte fan bestraffen ferskilt it lân. Yn de gânse Jeropeeske Uny is seksuele yntimidaasje op it wurk ferbean. Wurkjouwers moatte maatregels nimme om sok gedrach tefoaren te kommen en tsjin te gean. Dat is fêstlein yn de Jeropeeske rjochtline út 2002 oangeande it tapassen fan it begjinsel fan likese kânsen en likese behanneling fan manlju en froulju yn arbeid en berop. Alle lidsteaten moasten dy rjochtline mei yngong fan 2008 omsette yn de nasjonale wetjouwing.
My Big Fat Supernatural Wedding
My Big Fat Supernatural Wedding is in blomlêzing yn 'e foarm fan in ferhalebondel, gearstald troch de Amerikaanske redaktrise en skriuwster P.N. Elrod. De titel betsjut "Myn Grutte Fette Boppenatuerlike Brulloft", en is in ferwizing nei de tige populêre Amerikaanske komeedzjefilm út 2002 My Big Fat Greek Wedding ("Myn Grutte Fette Grykske Brulloft").
It boek omfettet 9 koarte ferhalen fan it fantasysjenre dy't allegearre wat mei in brulloft te krijen hawwe. De ferhalen binne skreaun troch foaroansteande auteurs as Elrod sels, Charlaine Harris en Jim Butcher. Alle ferhalen út My Big Fat Supernatural Wedding waarden yn dizze bondel foar it earst publisearre, hoewol't de measten neitiid troch de respektivelike skriuwers op 'e nij útjûn binne yn eigen ferhalebondels.
My Big Fat Supernatural Wedding waard yn 2006 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij St. Martin's Griffin. Yn 2007 waard fan deselde redaktrise by deselde útjouwerij in ferfolchferhalebondel útbrocht ûnder de titel My Big Fat Supernatural Honeymoon.
Zillah (Washington)
Zillah is in plak (city) yn Yakima County yn de steat Washington, Feriene Steaten  en hat neffens de folkstelling fan 2010 in ynwennertal fan 2946. It plak leit oan de Yntersteat Rykswei (Interstate) 82 dat besuden Zillah lâns rint. It leit sa'n 24 km súdeastlik fan Yakima.
It plak wie stifte yn 1891 troch Walter Granger, haad fan Washington Irrigation Company, nei it dien meitsjen fan it Sunnyside Kanaal om it drûge lân yn 'e Yakima Fallei tebewetterjen. It doarp wie ferneamd nei frou Zillah Oakes, dochter fan Thomas Fletcher Oakes, haad fan it Noard Pasifysk Spoar (Northern Pacific Railway), dy't it yrrigaasjeprojekt stipe. Walter Granger hie it haadkantoar fan it bewetteringsbedriuw yn Zillah, wat in ekonomysk foardiel foar doarp betsjutte en sette himsels dêr nei wenjen. Op 5 jannewaris 1911 waard Zillah in gemeente.
Rûn Zillah binne der ferskate fruithôven, lykas apels, kjersen en drúven. Ek binne der in stikmannich wynhôven dy't ek iepen stean foar rûnliedings en wyn priuwerijen.
Waldems
Geografy
Waldems leit yn de Taunus yn de boskrike omjouwing oan de noardwestlike foet fan de Großer Feldberg op in hichte fan 250 oant 629,3 meter. It heechste punt fan de gemeente is de berch Windhain, 1 kilometer eastlik fan Wüstems.
Rumor Has It...
Rumor Has It… is in Amerikaanske romantyske komeedzje út 2005 ûnder rezjy fan Rob Reiner, mei yn 'e haadrollen Jennifer Aniston, Mark Ruffalo en Kevin Costner. De titel betsjut "It Geroft Giet…" It ferhaal giet oer in jonge frou dy't ûntdekt dat de roman The Graduate en de ferfilming dêrfan basearre binne op 'e seksuele relaasje dy't har mem en beppe yn 'e 1960-er jierren hiene mei ien en deselde man. De film krige oer it algemien negative resinsjes fan 'e filmkritisy en boekte ek yn 'e bioskopen in teloarstellend resultaat.
Plot
Yn 1997 reizget Sarah Huttinger, in skriuwster fan nekrologyen en houliksoankundigings foar The New York Times, foar de brulloft fan har jongere suster Annie nei har âldershûs yn Pasadena (Kalifornje). Se wurdt beselskippe troch har freon Jeff Daly, mei wa't se har koartby ferloofd hat. De jûns foarôfgeande oan Annie har troudei fertelt Sarah lykwols oan har beppe, Katharine Richelieu, dat se noch altyd ûnwis is oft se wol echt mei Jeff trouwe wol. Dêrop blaft Katharine derút dat har dochter Jocelyn, de jong ferstoarne mem fan Sarah en Annie, in wike foar't se mei harren heit Earl troude, noch mei in oare fint útnaaide nei Cabo San Lucas, yn Meksiko.
Yntrigearre troch dat ferhaal giet Sarah de oare moarns, foar de brulloft, op besite by 'muoike' Mitzy, de bêste freondinne fan har mem. Dy befêstiget dat Jocelyn gefoelens hie foar Beau Burroughs, in jonge dy't in klasse heger siet as sy beiden, en dat se in wike foar har trouwerij nei Cabo San Lucas reizge, dêr't de famylje Burroughs in fakânsjefilla hie. Se fertelt ek dat Beau de bêste freon wie fan Charles Webb, de skriuwer fan 'e roman The Graduate. (Dat boek giet oer in teenager dy't omslacht mei in famke fan syn jierren, mar tagelyk ferlaat wurdt troch har mem, Mrs. Robinson.) Nei't se dat sein hat, falt muoike Mitzy hommels stil, as oft se ynienen wat beseft.
Jeff wiist derop dat Sarah har âlden noch gjin njoggen moannen troud wiene doe't sy berne waard. Om't sy altyd wat oars west hat yn har famylje en nea echt in bân krije kinnen hat mei har heit of har suster Annie, begjint Sarah har ôf te freegjen oft Beau Burroughs net har biologyske heit wêze kin. Nei't se der in skoft oer neiprakkesearre hat, begrypt se ek wat muoike Mitzy net sizze woe: se fermoedet dat Webb syn boek basearre hat op 'e relaasje fan Beau Burroughs mei Jocelyn en Katharine. As Sarah har beppe Katharine derfan beskuldiget Mrs. Robinson te wêzen, ûntstriidt dy dat net.
Parody
In parody of persiflaazje is it op spottende wize neibearen fan in bekend orizjineel wurk, wêrby't dat orizjinele wurk bgl. in gedicht, liet, film, toanielstik, roman, ferhaal, mearke ensfh. wêze kin. It is ek mooglik in beskate wurklike sitewaasje te parodiëarjen, wat fral dien wurdt troch politisy nei te bearen. By it meitsjen fan sa'n parody, it parodiëarjen, wurde faak de meast werkenbere eigenskippen fan it orizjinele wurk of de wiere persoan oerdreaun of útfergrutte.
Rumor Has It...
Plot
Nei de brulloft beslút Sarah om net streekrjocht werom nei New York te fleanen, lykas Jeff docht, mar om ynstee oer San Francisco te reizgjen. Se hat nammentlik útsocht dat Beau Burroughs, dy't no in rike sakeman yn Silicon Valley is, dêr oanwêzich is op in konvinsje. Har foardwaand as in sjoernaliste (wat wier is) dy't in artikel oer de konvinsje skriuwe wol (wat net wier is), kringt se troch yn 'e seal dêr't Burroughs in taspraak hâldt. Neitiid sprekt se him oan en freget se him planút nei syn relaasje mei har mem en beppe. Burroughs jout ta dat er mei beiden op bêd west hat, mar hy bewissiget Sarah derfan dat er beslist net har biologyske heit wêze kin om't er steryl is sûnt er by in fuotbalwedstryd op 'e middelbere skoalle in testikulêr trauma oprûn hat doe't in lid fan it rivalisearjende alvetal him by fersin bienhurd tusken de skonken skopte.
Parody
Yn grutte linen kin in parody lykslein wurde mei in satire, want yn beide gefallen wurdt in orizjineel wurk of barren op spottende wize neibeard. It ferskynsel satire is lykwols breder as in parody, mei't it ek foarmen omfiemet dy't net ûnder de term parody beflapt wurde kinne (lykas karikatueren), wylst in satire boppedat net humoristysk hoecht te wêzen (want ek agressyf en skerp wêze kin), wylst in parody altyd bedoeld is om 'e minsken oan it laitsjen te krijen.
De term "parody" komt út it Gryksk, en is in gearstalling fan para- ("njonken") en oide ("liet"). Fan oarsprong hie it wurd "parody" de neutrale betsjutting fan "imitaasje" ("in liet njonken in liet"), sûnder dat der sprake wie fan bespotting. Yn eardere tiden hie nammentlik nimmen der beswier tsjin dat de iene keunstner eleminten of hiele stikken út it wurk fan 'e oare liende; fan 'e ferneamde toanielskriuwer William Shakespeare is bygelyks bekend dat er al syn stikken op twa nei basearre op it wurk fan eardere auteurs.
Rumor Has It...
Plot
Sarah betanket Burroughs derfoar dat er mei har prate woe en jout har ôf, mar as er letter sels ek it hotel útgiet dêr't de konvinsje holden wurdt, stiet se gûlend op in taksy e wachtsjen. Se hat har nammentlik altyd in bûtensteander field yn har eigen famylje, en se hie hiel har hoop fêstige op 'e teory dat Burroughs har biologyske heit wie. No't dat ûnmooglik blykt te wêzen, moat it wol oan har lizze. Burroughs kin har dêr sa mei goed fatsoen net stean litte, dat hy troaid har mei foar in drankje. Sarah drinkt tefolle en beslút yn beskonken steat de sjarmante Burroughs te tútsjen. De oare moarns wurdt se neaken wekker yn syn bêd yn syn filla bûten San Francisco, as de trêde generaasje fan har famylje dy't seks hân hat mei Burroughs.
Parody
Tsjintwurdich wurdt fan keunstners orizjinaliteit ferwachte en wa't lient út it wurk fanin oar, makket him skuldich oan plagiaat, dat útsoarte foar de wet in foarm fan dieverij is. Men kin jin ôffreegje oft de moderne maatskippij op dit mêd net te fier trochsketten is, mar om't der faak ek saaklike belangen mei muoid binne, sil it tige dreech wêze om 'e hjoeddeiske stân fan saken wer ôf te swakjen.
Men soe fan tinken hawwe kinne dat immen dy't in parody makket yn sa'n klimaat it risiko rint om fan plagiaat beskuldige te wurden, mei't men foar it meitsjen fan in parody ommers fanneden út it wurk fan in oar liene moat. De Hege Ried hat lykwols yn 1984 de útspraak dien dat in parody net beskôge wurde kin as ynbrek meitsjend op it auteursrjocht, en dat parodisten dus werkenbere personaazjes, sitewaasjes en oare eleminten út orizjinele wurken oernimme meie. Sûnt 2004 is it rjocht om te parodiëarjen opnommen yn 'e Auteurswet ûnder kêst 18b: "'As ynbrek op it auteursrjocht op in wurk fan letterkunde, wittenskip of keunst wurdt net beskôge it iepenbier meitsjen of de fermannichfâldiging dêrfan yn it ramt fan in karikatuer, parody of pastysj, salang't it gebrûk yn oerienstimming is mei itjinge dêr't men neffens de regels fan it maatskiplik ferkear reedlikerwize it frij ta hat.'" It lêste part fan dizze bepaling, dy't iepenlit wat krekt "de regels fan it maatskiplik ferkear" binne, jout de rjochter de mooglikheid om nei eigen oardiel ynfolling te jaan oan wat al en net ûnder dizze útsûndering op it auteursrjocht falt, mocht der in saak oer dizze kwestje by him oanbrocht wurde.
4e milennium f.Kr.
|-
It 4e milennium f.Kr. of fjirde milennium foar Kristus rûn fan 1 jannewaris 4000 f.Kr. oant 31 desimber 3001 f.Kr.
Rumor Has It...
Plot
Hoewol't se har tige skuldich fielt oer har hâlden en dragen (se is ommers ferloofd mei Jeff), lit Sarah har troch Burroughs beprate om dy jûns mei him nei in goeddiedichheidsbal te gean. Dêr komt se yn 'e kunde mei Blake, de soan fan Burroughs. Sarah wurdt rare kjel, want se tinkt dat Burroughs har foarliigd hat oer syn steriliteit. Se wurdt suver fysyk mislik by de gedachte dat se miskien wol mei har biologyske heit op bêd west hat. Burroughs leit har lykwols út dat Blake berne is út reagearbuisbefruchting mei it sied fan in anonime spermadonor, mei't se eks-frou graach bern hawwe woe.
As Burroughs yn Pasadena opdûkt om te besykjen en bepraat Sarah om mei werom te gean nei San Francisco, liedt dat ta in lulke konfrontaasje mei Katharine. It docht ek bliken dat Sarah har heit Earl de fuotballer wie dy't Burroughs op 'e middelbere skoalle yn 'e testikels skopte en steryl makke. Dat makket dat Burroughs yn 'e oanwêzigens fan Earl Huttinger wat senuweftich is, hoewol't Katharine it beskôget as in foarm fan kosmyske rjochtfeardichheid. Sarah makket Burroughs dúdlik dat it neat tusken harren wurde kin. As se neitiid, foar it earst yn har libben, in djipdollend petear mei har heit hat, fertelt dy dat er alles ôfwist fan 'e românse fan Jocelyn en Burroughs. Mar it koe him neat skele, want Jocelyn kaam by him werom om't se yn Cabo San Lucas ta it besef kaam dat se wier fan him hold, en dat hy de man wie mei wa't se in libben opbouwe woe. Hy fertelt ek dat Sarah oanset is yn 'e nacht nei't Jocelyn út Meksiko weromkommen wie. Mei't se in pear wike te betiid berne waard, ferklearret dat de timing fan har berte yn ferhâlding ta de trouwerij fan har âlden.
Sarah reizget werom nei New York, dêr't se Jeff opsiket yn syn appartemint en him fertelt oer har gefoelens foar him. Se freget him om har werom te nimmen, wittend dat se dêr eins gjin rjocht op hat. Jeff, dy't sels ek mei syn gefoelens yn 'e tiis sit, lit har earst sûnder wat bedijd te hawwen fuortgean, mar as har lift op 'e grûnferdjipping fan syn appartemintekompleks arrivearret en de doar iepengiet, wurdt Sarah opwachte troch in hymjende Jeff, dy't as in mâlenien alle treppens by del draafd is om earder as de lift ûnder te wêzen. Hy nimt har werom op it betingst dat, mochten se in dochter krije, dy nea yn 'e neite fan Beau Burroughs komme mei.
Produksje
As produsinten wiene by Rumor Has It… Ben Cosgrove en Paula Weinstein belutsen, foar de filmstudio's Village Roadshow Pictures en Section Eight Productions. Der wie in budget fan $70 miljoen foar de film beskikber. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Peter Deming, wylst de filmmuzyk komponearre waard troch Marc Shaiman.
Distribúsje
De distribúsje fan Rumor Has It… waard fersoarge troch Warner Bros. De film gie op 25 desimber 2005 yn premiêre yn 'e bioskopen, en op 9 maaie 2006 kaam er út op dvd. It soundtrackalbum ferskynde op 3 jannewaris 2006.
Untfangst
Rumor Has It… krige oer it algemien negative resinsjes fan 'e filmkritisy. Sa skreaun A.O. Scott yn The New York Times: "[De film] sil noch wol minder wêze kinnen hawwe, al soe ik op dit stuit net sa ien, twa, trije sizze kinne hoe. MacLaine en Costner binne professionals mei ûnderfining, dy't de flauwe humor yn 'e dialooch better útkomme litte as dat er fertsjinnet, en Jennifer Aniston is like kranich en ynnimlik as altyd […] [Mar har] krewearjen is weismiten oan in film dy't net iens de belangstelling foar himsels lykje kin te bewarjen." Yn it tydskrift Rolling Stone omskreau Peter Travers it senario fan Ted Griffin as "einepikefel fan walging oproppend".
Mick LaSalle fan 'e San Francisco Chronicle skreau: "De film hat dat fatale trijelûk dat karakteristyk begjint te wurden foar romantyske kommedzjes fan Reiner: kliemsk sentimint, healwize sênes dy't de haadpersoanen trivialisearje, en in ôfkear fan aventoer." Yn it blêd Variety skreau Brian Lowry: "[…] Rumor Has It… begjint mei in yntrigearjend útgongspunt […], mar [de film] ferwurdt ta in ûnynteressante românse, op smaak brocht mei te min komeedzje […]. Der is hjir it siedsje fan in idee, mar de race troch de plot fan Reiner en Griffin […] giet sa fluch dat dy earme Sarah mar selden de tiid hat om te sykheljen […]."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Rumor Has It… in leech goedkarringspersintaazje fan 19%, basearre op 113 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Dizze parody op The Graduate hat in solide cast, mar is te licht fan gewicht om alhiel binnen te kommen." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Rumor Has It… in goedkarringspersintaazje fan 35%, basearre op 29 resinsjes.
Mitchell Museum fan de Amerikaanske Yndiaan
It Mitchell Museum fan de Amerikaanske Yndiaan (Ingelsk: Mitchell Museum of the American Indian), faak simpelwei it Mitchell Museum neamd, is in museum wijd oan 'e kultuer, skiednis en keunst fan 'e Yndianen yn Noard-Amearika. It stiet yn Evanston (Illinois), in wichtige foarstêd fan Chicago, dêr't it fêstige is oan 3001 Central Street. It Mitchell Museum waard yn 1977 oprjochte en wie oant 2005 fêstige yn in gebou op 'e kampus fan it Kendall Kolleezje. De kolleksjes fan it museum omfiemje fjouwer permaninte en twa wikseljende útstallings. It Mitchell Museum is lid fan 'e Chicago Cultural Alliance, in konsortium fan 25 kulturele sintra en museä mei etnyske tema's yn 'e stêdekloft fan Chicago.
Kolleksje
De kolleksje fan it Mitchell Museum bestiet út mear as 9.000 foarwerpen dy't datearje fan it Paleo-Yndiaanske Tiidrek oant de dei fan hjoed. Der binne fjouwer permaninte útstallings oer de ferskate kultueren fan: Dêrnjonken binne der twa wikseljende útstallings, dy't hieltyd in beskaat tema hawwe en mar in healjier te sjen binne.
Spesjaliteiten fan it Mitchell Museum binne:
Wâldlângalery
De Wâldlângalery (Woodlands Gallery) leit him ta op 'e Yndiaanske folken dy't oarspronklik eastlik fan 'e Mississippy libben, yn 'e krite fan 'e Grutte Marren en dêrwei nei it easten ta, oant en mei Nij-Ingelân. In sintraal plak nimt dêrby in bjirkebastene kano fan wiere grutte yn. Fierders binne te sjen: drinkreau en itensiedersbakjes makke fan bjirkebast, sieraden makke fan glêzene kralen en oerzonstikels, en elandhierren borduerwurk. In aparte útstalling yn deselde romte giet oer de folken fan it Amerikaanske Súdeasten, wêrûnder de Seminoalen (Seminole), Sjeroky (Cherokee) en Tsjoktou (Choctaw). Fan harren is ûnder mear in seldsum ferwielen big shirt fan in Seminoalske man te sjen, dat opmakke is út alderhanne lapkes. De Wâldlângalery omfiemet ek in model fan in tradisjoneel langhûs en fotografyske essays oer it meitsjen fan in kano en it rispjen fan wylde rys.
Flaktegalery
De Flaktegalery (Plains Gallery) ûndersiket de libbenswize fan 'e Yndiaanske folken fan 'e Grutte Flakten en it oangrinzgjende Plato. Op moccasins, tekkens en in ferskaat oan draachpûden binne de ûnderskate patroanen fan kraleriuwen te sjen fan 'e Lakota, Sjajinnen (Cheyenne), Swartfuotten (Blackfeet) en Krieën (Crow). Poppen, wêrûnder twa makke troch de hjoeddeistige Lakota-ambachtslju en -keunstners Charlene en Rhonda Holy Bear, litte detaillearre foarbylden sjen fan manljus- en frouljusklean. De jacht- en krigerstradysjes fan 'e Flakten wurde fertsjintwurdige troch in fearretoai fan earnenfearren, in ferskaat oan wapens en in skyld. Ek omfiemet de útstalling in stikmannich stiennene pipekoppen.
Súdwestgalery
De Súdwestgalery (Southwest Gallery) yllustrearret de kultuer en keunst fan 'e ûnderskate folken fan 'e Pueblokultuer út Nij-Meksiko en Arizona, mar ek fan 'e Navaho, Papago en Pima. Utstallingkasten binne wijd oan it pottebakken fan 'e Pueblo-Yndianen, fan prehistoarysk diggelguod fan 'e Anasazy oant hjoeddeistich wurk, wêrûnder ferskate stikken fan 'e ferneamde pottebakster Maria Martinez út 'e Pueblo fan San Ildefonso. Fierders binne der sulveren en turkoaizene juwiellen te sjen fan 'e Navaho, Sûny en Hopy en út 'e Pueblo fan Santo Domingo. Ek mear as fjirtich ferskillende kachina-poppen, datearjend fan 'e lette njoggentjinde en iere tweintichste iuw, dy't ôfkomstich binne út 'e Pueblo fan Acoma en de Pueblo fan Laguna, hearre ta de kolleksje, krekt as in grut ferskaat oan weve tapiten fan 'e Navaho.
Noardwestkust- en Arktyske Galery
De Noardwestkust- en Arktyske Galery (Northwest Coast and Arctic Gallery) jout ynsjoch yn 'e libbenswize fan 'e Yndiaanske folken en de Eskimo's fan 'e Noardwestkust en it Arktysk Gebiet, d.w.s. de kusten fan 'e Stille Oseaan fan 'e Amerikaanske steaten Oregon, Washington en Alaska en de Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia, en it noarden fan Alaska en Kanada. Kuorren, maskers en oare foarbylden fan houtfykjen binne te bewûnderjen, krekt as in dûnsskerm op folle grutte, dat foar it museum beskildere is troch in hjoeddeiske Tlingit-keunstner. Ek te sjen binne in Tsjilkat-tekken, weve fan geitehier en sederbast. Fierders omfiemet de galery in wiid ferskaat fan it ark en reau dat troch de Inûyt en Atapaskyske folken fan it Arktysk Gebiet brûkt waard of wurdt by it deistich libben, wêrûnder in sniebril makke fan rindierhoef, bonke en hout, en in parka út 'e iere tweintichste iuw, makke fan 'e terms fan in walrus. Ferskate poppen litte de tradisjonele dracht sjen fan 'e krite om Kotzebue hinne en fan 'e bewenners fan it eilân St. Lawrence, yn 'e Beringstrjitte.
Dmitri Radtsjenko
(2 desimber 1970) is in eardere Russysk fuotballer. Earder spile foar Dinamo Leningrad, Zenit Leningrad, Spartak Moscow, Racing Santander, Deportivo La Coruña, Rayo Vallecano, Mérida, Compostela, Júbilo Iwata, Hajduk Split en Bergantiños.
Anus
Opbou
De anus bestiet by de minske út twa slútspieren of sfinkters, dy't ynbêde lizze tusken de beide fleizige stuten. Dêrby giet it om 'e útwindige dwersstreke slútspier, de musculus sphincter ani externus, dy't bewust betsjinne wurde kin ta ôfsluting fan it rektum (de útein fan 'e earsterm), en de ynwindige slútspier, de musculus sphincter ani internus, dy't út glêd spierweefsel bestiet en wêrfan't de wurking net bewust beynfloede wurde kin. De anus is fierders goed trochblet, mei ferskate grutte ieren.
Duncan IV MacDuff, greve fan Fife
Donald IV MacDuff, greve fan Fife (Skotsk-Gaelysk: Donnchadh a Fìobha; Fife (Skotlân), 1289 – dêre?, 1353) wie in Midsiuwsk Skotsk ealman, dy't yn 'e Skotske Unôfhinklikheidsoarloggen tsjin 'e Ingelsen focht. Ek moat er in skoftke beskermhear fan Skotlân (oftewol regint) west hawwe, mar wannear, dat is net oerlevere. Duncan MacDuff wie de op ien nei lêste Gaelyske hearsker oer de krite Fife; mei syn dochter Isabella stoar de line fan 'e MacDuff-greven yn 1371 út.
Jonkheid
Duncan waard ein 1289 berne, itselde jiers dat syn heit Duncan III fermoarde waard. Hy urf sadwaande syn greefskip al as poppe. Syn mem wie Jehanna fan Clare, in dochter fan 'e Ingelske ealman Gilbert fan Clare, 6e greve fan Hertford. Hoewol't de MacDuff-greven fan Fife tradisjoneel it rjocht hiene om by de kroaning fan 'e keningen fan Skotlân de kroan op 'e holle fan 'e monarch te pleatsen, moast Duncan fanwegen syn jonkheid by de kroaning fan Jan fan Balliol, yn 1292, syn plak ôfstean oan 'e ridder Jan fan St. John. Yn 1306, ûnder de Earste Skotske Unôfhinklikheidsoarloch, miste er ek de kroaning fan Robert I fan Skotlân, om't er doedestiden fêstholden waard yn Ingelân. By dy gelegenheid easke syn âldere suster Isabella MacDuff, grevinne fan Buchan, it rjocht op en set de kening de kroan op 'e plasse. Dêrfoar waard hja neitiid straft doe't hja yn Ingelske hannen foel en fjouwer jier lang yn 'e iepen loft yn in koai op it binnenplak fan it Kastiel fan Berwick finzen holden waard.
Anus
Opbou
Unfertarbere itensresten, troch de lever útskate galkleurstoffen, ôfstate slymfluessellen en baktearjes dy't yn 'e terms groeid binne, wurdt fia de anus yn 'e foarm fan ûntlêsting út it lichem ferwidere.
De hûd fan anus en it gebiet deromhinne is, ticht beset mei gefoelssenuwen. Dêrom wurdt de anus ta de erogene sônes rekkene, want oanrekking kin faak ta seksuële opwining liede. In oansjenlik diel fan 'e minskheid, en beslist net inkeld homoseksuëlen, kin sadwaande genot belibje oan it bedriuwen fan anale seks, wêrby't de penis fan 'e iene sekspartner ynbrocht wurdt yn 'e anus en/of it rektum fan 'e oare sekspartner.
Om 'e anus hinne groeit by folwoeksen minsken skamhier, krekt sa't dat it gefal is by de geslachtsdielen. Guon, en hieltyd mear, minsken skeare it skamhier om 'e anus hinne lykwols ôf, om praktyske (hygiêne), estetyske of eroatyske redens. Oan 'e sydkanten wurdt de anus omjûn troch de stuten, oan 'e efterkant fan it lichem troch de naad en oan 'e foarkant troch it saneamde perineüm, it faak gefoelige stikje hûd dat de anus fan 'e geslachtsdielen skiedt.
Duncan IV MacDuff, greve fan Fife
Folwoeksen libben
Hoewol't der ûnder histoarisy twifel bestiet oangeande de fraach oft Duncan MacDuff kening Robert I yn 't earstoan wol wier stipe, is it ûntsjinstriidber dat er him nei de Ingelske nederlaach yn 'e Slach by Bannockburn, yn 1314, ûnder it bestjoer fan it Hûs Bruce deljoech. Yn 1315 died er ôfstân fan syn oant dy tiid ta lienfrije greefskip yn it foardiel fan 'e Skotske Kroan, yn ruil wêrfoar't er it fan Robert I yn lien wer weromkrige. Om't Duncan syn frou tsjin dy tiid noch yn Ingelske finzenskip ferbleau en hy dus net wis wêze koe oft er noch wettige bern krije soe, liet er by dy gelegenheid ek fêstlizze dat yn it gefal fan syn bernleas ferstjerren it greefskip Fife net ferfalle soe oan 'e Skotske Kroan, mar dat it dan yn lien jûn wurde soe oan Alan II, greve fan Menteith.
Yn 1320 wie Duncan MacDuff ien fan 'e 51 foaroansteande eallju dy't de Ferklearring fan Arbroath ûndertekenen, wêrmei't Skotlân nei de Earste Skotske Unôfhinklikheidsoarloch formeel syn selsstannigens weromnaam. Duncan wie yn 1328 ek oanwêzich by de ûnderhannelings dy't laten ta de Frede fan Edinburch-Northampton, it formele fredesferdrach mei Ingelân. Oan it begjin fan 'e Twadde Skotske Unôfhinklikheidsoarloch focht Duncan op 11 augustus 1332 mei yn 'e Slach by Dupplin Moor, dêr't er kriichsfinzen nommen waard troch de Ingelsen. Neitiid liet er him oerhelje om op 24 septimber 1332, tegearre mei Willem fan St. Clair, biskop fan Dunkeld, de troch de Ingelsen stipe troanpretendint Edwert fan Balliol ta kening fan Skotlân te kroanjen. Dy kroaning waard lykwols troch gjinien yn Skotlân erkend, en nei syn frijlitting fermoedsoene Duncan him mei de Skotske autoriteiten. Op 19 july 1333 focht er oan 'e Skotske kant mei yn 'e Slach by Halidon Hill, dêr't er op 'e nij troch de Ingelsen kriichsfinzen nommen waard. Duncan MacDuff stoar yn 1353, yn 'e âlderdom fan 64 jier.
Houlik en neiteam
Yn 1306 troude Duncan mei Marije fan Monthermer, in pakesizzer fan 'e Ingelske kening Edwert I. Ut dat houlik waard inkeld in dochter berne, Isabella, dy't neitiid Duncan syn erfdochter waard. Mei har stoar yn 1371 it laach fan 'e Gaelyske MacDuff-greven fan Fife út.
Basilique Saint-Donatien-et-Saint-Rogatien
De '''HH. Donatius en Rogatius-basilyk' (Basilique Saint-Donatien-et-Saint-Rogatien'') is in roomsk-katolike basilica minor op it Place des Enfants-Nantais yn it Malakoff-Saint-Donatien-distrikt fan Nantes, Frankryk.
It is ien fan de twa tsjerken fan de stêd, dy't de status basilica minor ferliend waarden. Yn 2015 waard de oan de twa hillige bruorren Donatius en Rogatius wijde tsjerke troch in slimme brân foar in part ferneatige.
Skiednis
In earste tsjerke op it begraafplak fan de bruorren Donatius en Rogatius, twa 3e-iuwske martlers út Nantes, giet werom op de 5e iuw. De foargonger fan de tsjintwurdige tsjerke waard yn de Frânske Revolúsje yn in hospitaal feroare en ferkocht yn 1796. Yn 1802 krige it gebou syn funksje as tsjerkegebou werom. De bou fan de hjoeddeiske, fjirde tsjerke op itselde plak, fûn plak nei in ûnthjit fan de doedestiidske biskop Félix Fournier yn de tiid fan de Frânsk-Dútske Oarloch. De biskop ûnthiet in nije tsjerke te bouwen as syn bisdom frij bleau fan in Prusyske ynfaazje en dat barde sa. De bou begûn yn 1872. Op 19 oktober 1889 waard de tsjerke wijd, dy't noch yn itselde jier de status krige fan basilica minor. Oant yn de 20e iuw waard noch fierder wurke oan de ynrjochting fan it gebou.
By renovaasjewurk ûnstie op 15 juny 2015 in fûle brân, wêrby't it houten dak fan de tsjerke ferneatige waard. De ramp ûntstie neffens wurdfierders op it stuit, doe't twa dakdekkers mei in brander oan it wurk wiene mei de reparaasje fan in leaden goatte. Yn de tsjerke rekke benammen it diel fan it koer swier skansearre.
Noch yn itselde jier sette de restauraasje útein. It weriepenjen fan de basilyk sil yn de maaitiid fan 2021 plakfine. De rûsde kosten fan de rekonstruksje bedrage € 13 miljoen euro.
Arsjitektuer en ynrjochting
De troch Émile Perrin yn in primitive neogoatyske styl ûntwurpen tsjerke is in trijeskippige, krúsfoarmige, nei it noardeasten oriïintearre basilika mei in gevel, twa tuorren en in koeromgong. Yn de tsjerke is de antike moarmeren sarkofaach fan de twa bruorren Donatius en Rogatius is âldste keunstwurk.
By de tsjerke leit in tsjerkhôf, it âldste fan Nantes mei yn it midden de Stefanuskapel. De kapel mei de 18e-iuwske gevel is it âldste tsjerkegebou fan it bisdom. De âldste dielen fan de Stefanuskapel datearje út de 6e iuw. Eartiids wie der foar de kapel in put, dêr't pylgers harren hannen waskje koene foar't hja de kapel yngyngen. De put ferdwûn tsjin it ein fan de 20e iuw en wie neffens de histoarikus Léon Maître it bewiis fan de âlderdom fan de kapel.
De basilyk, it tsjerkhôf en de kapel steane ûnder monumintesoarch.
Senotaaf
In senotaaf (út it Gryksk: kenos = leech, taphos = grêf) is in grêfteken dat al sûnt de klassike âldheid oprjochte wurdt ta neitins oan ferstoarnen waans stoflik omskot earne oars is of net mear te finen is.
In senotaaf waard (en wurdt noch wol) faak in de muorre fan in tsjerke oanbrocht. De grêven fan pausen yn de Sint-Piter yn Rome binne bygelyks senotafen. De echte grêven lizze op oare plakken. Op it Forum Romanum is ek in senotaaf: Lapis Niger; it is de hjitting dat it in grêfmonumint foar Romulus is, oftewol in oantins foar syn opnimming yn de himel as de god Kwirinus.
In oar bekend foarbyld yn Jeropa is de senotaaf (Cenotaph) op Whitehall yn Londen, dy't koart nei de Earste Wrâldkriich oprjochte waard en dy't it plak fan jierlikske Remembrance Day is. In Nederlânsk foarbyld is de senotaaf fan admiraal Jakob fan Wassenaer Obdam yn de Grutte of Sint-Jakobstsjerke yn De Haach. Yn België binne de Ieperske Menenpoarte en it Tyne Cot Cemetery bekende foarbylden. Tegearre hawwe se de nammen fan sa'n 90.000 soldaten fan it Britske Mienebest út de Earste Wrâldoarloch dy't misse.
Ek bûten Jeropa binne senotafen te finen.
Bringing Up Baby (film)
Bringing Up Baby is in Amerikaanske romantyske komeedzje út 1938 ûnder rezjy fan Howard Hawks, mei yn 'e haadrollen Cary Grant en Katharine Hepburn. De film wie basearre op in koart ferhaal fan Hagar Wilde mei deselde namme. De titel betsjut "It Fuortbringen fan Baby", mei dêryn besletten dat er nei it noarden (op in lânkaart omheech, up) brocht wurde moat. It ferhaal folget in boekige paleöntolooch dy't der mei de gedachten oer it algemien net alhiel by is, as er tsjin wil en tank ferskate moetings efterinoar hat mei in healwize mar tsjeppe jonge frou, dy't fan har broer in panter tastjoerd krigen hat mei de namme Baby. Sy spant him foar har karke om op syn troudei ynstee mei har it bist út New York nei it lângoed fan har rike famylje yn Connecticut te bringen. Bringing Up Baby krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy, mar flopte yn 'e bioskopen. Sûnt de 1930-er jierren is de reputaasje fan 'e film oanwoeksen ûnder sawol kritisy as it filmpublyk. Yn 1990 waard Bringing Up Baby útornearre foar preservearring yn it National Film Registry fan 'e Library of Congress.
Plot
David Huxley is in boekige paleöntolooch út New York, dy't der mei de gedachten oer it algemien net alhiel by is. De ôfrûne fjouwer jier hat er foar it museum dêr't er wurket, dwaande west mei it gearstallen fan in skelet fan in brontosaurus, dêr't lykwols noch ien bonke fan ûntbrekt: de 'tuskenribskaaibonke'. Hy stiet boppedat op it punt om te trouwen mei syn assistinte, de strange Alice Swallow, dy't him al ferteld hat dat harren houlik foarearst platoanysk bliuwe sil, om't se net wol dat Huxley ôflaat wurdt fan syn wichtige wurk foar it museum. De druk dêr't er ûnder stiet wurdt noch fergrutte troch syn ferlet om in goede yndruk te meitsjen op 'e rike widdo Elizabeth Carlton Random, dy't it idee yn omtinken nommen hat om in miljoen dollar oan it museum te skinken.
De deis foar syn trouwerij hat Huxley op 'e golfbaan ôfsprutsen mei Alexander Peabody, de abbekaat dy't frou Random fertsjintwurdiget. De moeting rint lykwols folslein yn it hûndert as de golfbal fan Huxley, skynber by fersin, fuortslein wurdt troch Susan Vance, in tsjeppe jonge frou mei in frije geast, dy't har neat gelegen lizze lit oan 'e wetten fan 'e logika. Nei't Huxley úteinlik syn bal weromhelle hat, riidt Susan yn syn auto fuort, wêrfan't se úthâldt dat it harres is. Huxley set de efterfolging yn en mist sa syn golfwedstryd mei Peabody.
As er dy jûns in nije ôfspraak mei de abbekaat makke hat yn in restaurant, treft er dêr Susan wer, dy't him derfan beskuldiget dat er har oeral folget. Troch har tadwaan falt Huxley earst boppe-op syn hege hoed en rekket letter it jaske fan syn rokkostúm útskuord. As er by ûngelok op 'e seame fan Susan har jurk stean giet, skuort dêr fan efteren ek in stik ôf, wêrnei't er har, hear dat er is, nei har appartemint begeliedt om derfoar te soargjen dat nimmen har ûnderbroek sjocht. Dêrtroch mist er fannijs syn moeting mei Peabody. It docht lykwols bliken dat Susan kunde hat oan Peabody en wit wêr't de man wennet. As se jûns let dêrhinne geane, leit de abbekaat lykwols al op bêd. Susan beslút him wekker te meitsjen troch stientsjes tsjin syn sliepkeamersrút te smiten, mar as Peabody earder iependocht as ferwachte, goait se him mei in stien bewusteleas.
De oare deis wurdt by Huxley einlings de langferwachte tuskenribskaaibonke fan 'e brontosaurus besoarge. Wylst er risselwearret om dy by it museum ôf te jaan en dan nei juffer Swallow ta foar de trouwerij, wurdt er opskille troch Susan. Har broer Mark hat har út Brazylje wei in nuete panter stjoerd dy't Baby hjit. Se wit net wat se mei it bist oan moat en freget Huxley om help. Hy makket har dúdlik dat er neat mear mei har te krijen hawwe wol, mar as Susan stroffelet en delkneppelet mei in bats en in gjalp, mient er dat de panter har oanfallen hat, in misferstân dat sy frijmoedich oanfiteret. Hy hastiget him dêrom nei har appartemint ta, dêr't fuortendaliks útkomt dat der mei Susan neat mis is. Se hat lykwols al in echte panter yn har badkeamer, dy't neffens it begeliedend brief fan Mark delbêde wurde kin troch it liet I Can't Give You Anything But Love, Baby te sjongen. Neffens itselde bryfke hâldt it bist ek fan hûnen, al is it net dúdlik oft er graach mei hûnen omgean mei of dat se syn leaflingsiten binne.
Om't se de panter dúdlik net yn har appartemint hâlde kin, hat Susan besletten dat Baby nei it lângoed fan har famylje yn Connecticut ta moat, sadat se ris beprakkesearje kin wat se mei it bist oan moat. Se manipulearret Huxley om har te helpen en bring Baby dêrhinne. (Har motiven dêrfoar binne op dat stuit noch ûndúdlik, mar letter bychtet se oan har muoike op dat it foar har leafde op it earste gesicht wie doe't se Huxley op 'e golfbaan seach, en dat alle nuvere dingen dy't se sûnt útheefd hat, bedoeld wiene om him tsjin eltse priis by har te hâlden en foar te kommen dat er mei juffer Swallow trouwe koe.)
Nei in stikmannich brike aventoeren ûnderweis nei Connecticut arrivearje Huxley en Susan úteinlik mei Baby op it lângoed, dêr't se de panter opslute yn in hynstestâl. Om't Huxley ûnderweis Baby út in swannepoel wei wrakselje moatten hat, giet er ûnder de dûs. Susan makket fan 'e gelegenheid gebrûk om syn klean wei te nimmen en fuort te stjoeren om wosken en stoomd te wurden. (Dêrby is it har lykwols net te dwaan om 'e steat fan syn klean, mar om derfoar te soargjen dat er net fuort kin.) Underwilens komt Susan har muoike thús, dy't nimmen oars blykt te wêzen as Elizabeth Carlton Random, de pontinsjele skinkster fan jild oan it museum. Huxley, dy't op dat punt fan it ferhaal yn in neglizjee omrint om't dat it iennichste stik klean is dat er fine kin, smeket Susan om har muoike net te fertellen wa't er is, mei't er him gjin mindere earste yndruk foarstelle kin as dy't er op dit stuit ôfjaan moat. Susan, dy't gau-gau in namme foar him betinke moat, stelt him dêrom oan har muoike foar as menear Bone ("Bonke"), fanwegen de tuskenribskaaibonke fan 'e brontosaurus dy't Huxley noch hieltyd oeral hinne meidraacht.
Wylst Huxley gaadliker klean lient fan frou Random har túnman Gogarty, ûntdekt George, it hûntsje fan frou Random, de bonke, dêr't er mei útnaait. Huxley is yn alle steaten as er ûntdekt dat George de bonke, dy't fan ûnskatbere wearde is, earne op it lângoed bedobbe hat. As frou Random dy jûns majoar Horace Applegate útnûget sadat se mei har fjouweren dinearje kinne, rint Huxley, dy't noch altyd trochgiet foar Bone, hieltyd by de tafel wei as George nei bûten giet, om te sjen oft de hûn him ek nei syn bonke liede sil. Underwilens is der yn in plak deunby it lângoed in sirkus mei in panter dy't de dompteur oanfallen hat. De sirkusdirekteur beslút it bist ôfmeitsje te litten en stjoert twa fan syn mannen der mei de panter op út om nei in slachthûs yn in oanbuorjend plak ta, dat oer in gaskeamer beskikt.
Under iten kriget frou Random in tillegram fan Mark. Ut it petear dat folget, blykt dat Baby eins net bedoeld wie foar Susan, mar foar frou Random, mei't hja altyd al in panter hawwe wollen hat. Tsjin dy tiid is Baby lykwols út 'e stâl ûntsnapt mei't Gogarty sûnder euvelmoed de stâldoar iepenstean litten hat. As Susan dat foar it ferstân kriget, giet se der by tsjuster temûk mei Huxley op út om Baby te sykjen, hoewol't it Huxley mear te dwaan is om George, dy't ek útnaaid is. Se ûntdekke beide bisten oare kant in beekje, mar as se dat oerstekke wolle, blykt it lykwols ûnferwachts sa djip te wêzen dat se kopke-ûnder geane. As se úteinlik dweiltrochwiet de oare kant berikke, binne hûn en panter poater. Letter sjogge se oan 'e trochgeande wei de frachtwein fan it sirkus mei efterop de koai mei de panter. Susan sjocht dat bist foar Baby oan en nimt oan dat de mannen de panter fongen hawwe. Wylst Huxley harren oan 'e praat hâldt, lit sy de panter út 'e koai, wêrnei't dy fuortendaliks útpykt.
Te neare nacht ûntdekke Susan en Huxley ien fan 'e panters op it dak fan in oanbuorjende wente. Om him nei ûnderen te lokjen, begjinne se I Can't Give You Anything But Love, Baby te sjongen. Dat makket de bewenners, de psychiater Fritz Lehman en de frou, wekker, dy't de útlis fan 'e sjongende lju ûnder har finster net leauwe, en de plysje belje. Fan syn berop út nimt Lehman oan dat er mei lju fan dwaan hat dy't wat sljochtsinnich binne. De pleatslike konstabel, Slocum, en syn plysjes komme del om Susan en Huxley mei te nimmen nei it plysjeburo, dêr't se yn sellen opsletten wurde. Slocum leaut it betize ferhaal fan Susan en Huxley likemin, temear om't frou Random, as er har opskillet om te freegjen oft se in muoikesizzer hat dy't Susan hjit, him derfan bewissiget dat Susan op bêd leit en sliept. In dronken Gogarty wurdt troch Slocum-en-dy ek opsletten as er oer in panter begjint. Letter kriget frou Random foar it ferstân dat Susan mist, en set se nei it plysjeburo ta mei majoar Applegate, dy't ûnderwilens in eigen ûnoangename moeting mei de sirkuspanter hân hat. Tsjin dy tiid leaut Slocum neat mear en smyt er harren ek yn 'e sel as er by it tillefoantsje nei it lângoed frou Gogarty, de húshâldster, derfoar kriget, dy't úthâldt dat de echte frou Random op bêd leit en sliept.
Susan fertelt Slocum úteinlik mar wat er hearre wol, nammentlik dat se in trochwintere misdiedichster is dy't "Swingin' Door Susie" neamd wurdt. Mei alle oare finzenen foarmet se de Panterbinde, dy't ferantwurdlik is foar in hiele rige ûnoploste misdriuwen. Wylst Slocum kontrolearret oft har ferklearring wol goed opskreaun wurdt troch syn assistint, ûntkomt Susan troch in iepensteand finster. Ear't de plysjes har efternei kinne, arrivearret abbekaat Alexander Peabody, waans identiteit garandearre wurdt troch dokter Lehman, dy't him inkele dagen lyn noch troffen hat yn itselde restaurant dêr't Susan har jurk teskuord rekke. Peabody kin dêrop ynstean foar de identiteit fan alle oaren.
Slocum beseft syn flater en lit al syn finzenen frij, hoewol't er noch hieltyd it ferhaal oer in panter net leaut. Dat feroaret as George de terriër op eigen manneboet opdaagjen komt mei Baby de panter op sleeptou. Baby wurdt opsletten yn ien fan 'e sellen. Fuort dêrnei arrivearje de beide mannen fan it sirkus om by de plysje oan te jaan dat se hjir yn 'e omkriten in gefaarlike panter weitôge hawwe. Dat hawwe se amper sein of Susan komt werom mei Baby (tinkt se) oan in tou. De oars sa meigeande Baby akselet no lykwols danich tsjin, mar dochs slagget it har om it bist mei te krijen it plysjeburo yn, sadat se oan alle oanwêzigen sjen litte kin dat der in echte panter yn Connecticut omrint. De oaren begripe no lykwols dat it om 'e sirkuspanter gean moat, en Huxley rêdt Susan it libben fan it yrritearre bist troch it mei in stoel yn in oare sel te driuwen.
Inkele dagen neitiid, as Huxley wer werom yn New York is, set juffer Swallow him oan 'e dyk, mei't er de ôfrûne dagen neffens har sjen litten hat hoe't er wier yninoar sit. Hy is sadwaande net de man mei wa't sy trouwe wol. Letter, as Huxley oan it skelet fan syn brontosaurus wurket, siket Susan him yn it museum op. Se hat dagenlang George alle stappen efternei rûn en úteinlik hat de hûn har nei de missende bonke ta laat. Se beklimt in hege en wiffe ljedder om Huxley de tuskenribskaaibonke oer te langjen, en fertelt him ek dat har muoike oan har de miljoen dollar jûn hat en dat sy besletten hat dy oan it museum te skinken. Huxley is dêr wol tige wiis mei en as Susan him fertelt dat se fan him hâldt, moat er tajaan dat er ek gefoelens foar har ûntwikkele hat. Se ferrinnewearret lykwols fjouwer jier fan syn wurk as har ljedder omtrûdelet en se fan needs op it brontosaurusskelet klimt, dat ynstoart ûnder har gewicht. Huxley kin har noch krekt beetpakke en op syn steger helpe. Nei't Susan him bepraat hat om har te ferjaan, liket Huxley him derby del te lizzen dat syn libben tenei ien en al gaos wêze sil en krûpt er har oan foar in tút.
Produksje
Bringing Up Baby wie basearre op it koarte ferhaal Bringing Up Baby, fan Hagar Wilde, dat oarsponklik yn 'e edysje fan 10 april 1937 fan it wykblêd Collier's Weekly publisearre waard. Regisseur Howard Hawks sleat yn maart 1937 in kontrakt mei filmstudio RKO Pictures foar in filmadaptaasje fan it gedicht Gunga Din, fan Rudyard Kipling, wêrfan't de preproduksje al sûnt de hjerst fan 1936 oan 'e gong wie. Doe't it de studio lykwols net slagge om akteurs Clark Gable, Spencer Tracy en Franchot Tone te lienen, dy't ûnder kontrakt stiene by Metro-Goldwyn-Mayer (MGM), rûn de ferfilming oansjenlike fertraging op. Wylst er wachte, begûn Hawks sadwaande mar oan in ferfilming fan Bringing Up Baby te wurkjen, mei't er in protte wille belibbe hie oan it ferhaal. RKO kocht yn juny 1937 de filmrjochten fan Wilde foar $1.004,– oan.
It senario fan Bringing Up Baby waard spesjaal foar aktrise Katharine Hepburn skreaun en oan har persoanlikheid oanpast troch Dudley Nichols, Hagar Wilde, Robert A. McGowan en Gertrude Purcell, hoewol't de lêste beide net op 'e ôftiteling fan 'e film fermeld waarden. As produsinten wiene Hawks en Cliff Reid by it projekt belutsen, dêr't in budget foar beskikber fan $1,1 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Russell Metty, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Roy Webb. It liet I Can't Give You Anything But Love, Baby, dat prominint yn 'e film foarkomt om't de meldij it iennichste is dat de panter delbêdet, waard spesjaal foar de film skreaun troch Jimmy McHugh en Dorothy Fields.