cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Garmisch-Partenkirchen
thumb|left|225px|Lizzing fan Garmisch-Partenkirchen yn Dútslân Garmisch-Partenkirchen is in plak yn de Dútske dielsteat Beieren. It plak leit oan de foet fan it Wettersteinberchtme, mei de Zugspitze (2962 meter), de heechste berch fan Dútslân. Garmisch-Partenkirchen is it bestjoerlik sintrum fan Landkreis Garmisch-Partenkirchen.
De stêd Garmisch-Partenkirchen ûntstie yn 1935, doe't fanwege de doetiidske Dútkse Rykskânselier Adolf Hitler, Garmisch en Partenkirchen ta ien gemeente byinoar brocht waarden. It gefolch hjirfan wie dat er in nije flekke makke, mar hy joech dy gjin stêdrjochten. Yn 1936 waarden de Olympyske Winterspullen yn it plak holden.
It plak is teffens bekend fan it skânsspringen op nijjiersdei. Meidat fan de jierren sechtich ôf grutte stikken fan de Alpenhaadkaam foar de wintersport sletten binne, is it belang fan Garmisch-Partenkirchen as wintersportplak en skygebiet stadichoan lytser wurden.
Dormitio-abdij
De Dormitio-abdij is in Dútsktalige abdij op de berch Sion yn Jeruzalim. De namme fan de benediktynske abdij is ôflaat fan de ûntliepenis fan Marije. De abdijtsjerke is de Dormitio-basilyk.
Skiednis fan de bou
Doe't keizer Wilhelm II yn it ramt fan de ynwijing fan de Ferlossertsjerke nei Jeruzalim reizge, kocht er fan sultan Abdülhamid II in stik grûn op de berch Sion en droech dat oer oan de katolike Deutscher Verein vom Heiligen Lande (Dútske feriening fan it Hillige Lân). Neffens de tradysje soe Marije nei de dea fan Jezus op de berch Sion wenne ha en tichteby de Seal fan it Nachtmiel yn 'e ivige sliep fallen wêze (Dormitio is Latynsk foar ûntsliepenis). Al yn 1899 reizge de arsjitekt Heinrich Renard (1868–1928), de boumaster foar it bisdom Keulen, nei Jeruzalim. Hy die earst ûndersyk op it terrein en fûn resten fan de byzantynske Hagia Sion en noch mear tsjerken. De boulieding waard yn hannen lein fan de arsjitekt Theodor Sandel. Op 7 oktober 1900 waard de earste stien fan de abdij en basilyk lein. Yn mar tsien jier tiid waard de bou oan sawol de tsjerke as de abdij foltôge. De wijing fan de basilyk wie op 10 april 1910 troch de latynske patriarch. De tsjerke en kleastergebouwen binne noch jimmeroan yn it besit fan de feriening, dy't ek foar it ûnderhâld noed stiet.
Abdij
Ut de aartsabdij Beuron wei waarden yn 1906 de earste muontsen nei Jeruzalim stjoerd. Fan 1918 oant 1921, nei de Earste Wrâldkriich, waarden de muontsen foar it earst yn harren skiednis op Sion ynternearre. Paus Pius XI joech it kleaster op 15 augustus 1926 in selsstannige posysje yn de Beuroner kongregaasje. Yn de jierren 1939-1945 folge in twadde ynternearring fan de Dútske muontsen en doe't de Unôfhinklikheidskriich fan Israel útbriek waarden de muontsen foar in tredde kear ynternearre. De abdij lei yn it troch Israel kontrolearre gebiet op de berch Sion foar it troch Jordaanje kontrolearre gebiet yn de ommuorre stêd oer.
Yn 1951 waard de abdij fan de Beuroner kongregaasje ôfsplitst en ûnder it direkte bestjoer fan de Abt Primaat fan de Benediktynske Oarder set. Doe't yn 1967 de Seisdeiske Kriich útbriek lei de abdij op 'e nij tusken de stridende partijen. Yn 1979 keas de mienskip foar it earst harren eigen abt: de prior fan Chevetogne út Belgje, Nicolas Egender.
Fandalisme
De abdij wie mei oare kristlike lokaasjes in pear kear it doel fan ferielings troch ektremistyske joaden as wraak foar it ûntmanteljen fan de illegale delsetting Havat Ma'on. Yn oktober 2012 en maaie en juny 2013 waard de abdij bekladze mei anty-kristlike gjalpen en misledigings yn it Hebriuwsk. Kristenen waarden mei apen ferlikene en der waard oproppen foar wraak tsjin Jezus. Twa auto's waarden mei graffity bekalke en alle bannen stikken snien. Ek op ien fan de poarten fan it tichteby lizzende gryksk-otterdokske tsjerkhôf waarden teksten achterlitten.
Op 26 maaie 2014 waard in doas mei houten krusen yn it kleaster yn brân stuten. Op itselde stuit liedde paus Fransiskus in tsjinst yn it gebou dêrnjonken yn de boppeseal fan it grêf fan kening David. Der wurdt tocht dat it in mislearre besykjen wie om brân te stiftsjen.
It slagge in nasjonalistyske joad yn desimber 2014 oer in hek te klimmen, in krúsbyld, in bank en in tal bylden op it tsjerkhôf te skeinen.
Yn jannewaris 2016 skreaune fandalen gjalpen op de muorren fan de abdij lykas "Dea oan de heidenske kristenen de fijannen fan Israel" en "Dat syn namme (Jezus) útwiske wurde mei".
Drukkerij Douma
Drukkerij Douma is in Fryske drukkerij dy't fêstige is yn Dokkum. It bedriuw waard yn 1902 oprjochte en joech oant de Twadde Wrâldoarloch ek in eigen krante út, de Dokkumer Krante. Nei de oarloch ûntjoech Douma him ta in regionale hannelsdrukkerij. Sûnt 2002 mei de drukkerij himsels hofleveransier neame.
Skiednis
Yn 1901 kearde Douwe Popke Douma mei syn húshâlding werom út Súd-Afrika, dêr't er earder hinne emigrearre wie om as setter te wurkjen oan it deiblêd De Stem, dat útjûn waard troch de steatsdrukkerij fan 'e Súdafrikaanske Republyk yn Pretoria. Hoewol't de krekt reden fan syn weromkear nei Fryslân net oerlevere is, hat it grutte kâns dat er de oarlochssitewaasje ûnder de Twadde Boere-oarloch (1899-1902) ûntflechte. Yn Dokkum rjochte Douma op 1 jannewaris 1902 in eigen drukkerij op, dy't de namme Drukkerij D.P. Douma krige. Yn 't earstoan wie it bedriuw fêstige oan 'e Fleismerk, mar al yn 1904 ferhuze it nei de Gasthûsstrjitte, dêr't Douma in earder sigarefabrykje oankocht en as drukkerij ynrjochte.
Fan 1903 ôf fungearre it bedriuw ek as útjouwerij, mei't it fan 1903 ôf in eigen krante útbrocht, de Dokkumer Krante (Nederlânsk: Dokkumer Courant). Neitiid waarden ek oare regionale krantsjes by Douma printe. De Dokkumer Krante bestie oant yn 'e Twadde Wrâldoarloch, doe't der op befel fan 'e Dútske besetter propagandistyske artikels yn pleatst wurde moasten. Douma wegere dêroan mei te wurkjen, en fan gefolgen waard syn krante yn 1941 troch de Dútsers ferbean. Nei de befrijing fan Nederlân waard noch wol sân moannen lang de Nije Eastergoa, in nijsblêd útjûn troch it Militêr Gesach, by Douma ûnderbrocht oant de parsesuvering trochfierd wie. Dy útjefte waard nei ôfrin fan dy perioade lykwols tige tsjin 't sin fan Douma sels by syn drukkerij weihelle.
Nei de oarloch waard it bedriuw troch Douma syn trije soannen fuortset en ûntjoech it him ta in regionale hannelsdrukkerij. Doe't yn 1968 Nicolaas Popke Douma as lêste fan 'e trije bruorren kaam te ferstjerren, waard de drukkerij oernommen troch syn soan, dy't nei syn pake Douwe Popke Douma hiet. Under dy syn liederskip waard yn 'e 1970-er jierren it offsetdrukken ynfierd. Neitiid moast er him om sûnensredens al mei 57 jier út it bedriuw weromlûke en kaam de drukkerij yn 'e hannen fan syn soan Nico Douma, in fertsjintwurdige fan 'e fjirde generaasje. Yn dy syn tiid waard Drukkerij Douma einlings te grut foar it gebou oan 'e Gasthûsstrjitte, en ferhuze it yn 1989, nei 85 jier, nei in nij ûnderkommen op it yndustryterrein Betterwird, oan 'e Enerzjywei.
Op 1 jannewaris 2002 waard it hûnderjierrich bestean fan Drukkerij Douma fierd, û.m. mei in útstalling yn Museum It Admiraliteitshûs en in spesjale útjefte foar ien kear fan 'e Dokkumer Krante, dy't hûs-oan-hûs besoarge waard yn Dokkum. De drukkerij bea by dy gelegenheid de Dokkumer mienskip ek in nije liedklok oan foar it kariljon yn 'e Grutte of Sint-Martinustsjerke. Letter datselde jiers, op 18 maart, krige Drukkerij Douma formeel it rjocht om 'e tagoeging "by keninklike beskikking hofleveransier" oan 'e bedriuwsnamme ta te foegjen.
Keapfideo
In keapfideo is in foarbespile bylddrager dy't bedoeld is foar de ferkeap, bygelyks yn platesaken, warehuzen en supermerken. It is yn dy sin it tsjinstelde fan in hierfideo, dy't bedoeld is om ferhierd te wurden oan klanten fan in fideoteek. Keapfideo's hiene foarhinne almeast de foarm fan VHS-fideokassettes, mar tsjintwurdich binne it oer it algemien dvd's of mooglik blu-ray-skiven.
Margaretha Zelle Akwadukt
It Margaretha Zelle Akwadukt is in akwadukt oan de westkant fan Ljouwert yn it ferlingde fan de Fahrenheitwei en de Johannes Brandsmawei. It Van Harinxmakanaal rint oer it akwadukt.
It bouwurk is ferneamd nei de yn Ljouwert berne dûnseres Margaretha Zelle, de wiere namme fan Mata Hari. It akwadukt waard op 18 december 2014 offisjeel iepensteld. De Swettebrêge wie sûnt de oanlis fan de Heak om Ljouwert (N31) en it akwadukt net mear yn gebrûk en waard dêrom yn 2016-17 sloopt.
Frederick Henry Royce
Sir Frederick Henry Royce, 1ste baronet fan Seaton (Alwalton, 27 maart 1863 - West Wittering, 22 april 1933) wie in Britsk yngenieur en autoûntwerper. Mei Charles Rolls (1877 – 1910) en Claude Johnson (1864 – 1926) wie er de oprjochter fan Rolls-Royce Limited.
Rolls-Royce rjochte him ynearsten op de produksje fan grutte auto's mei in fermogen fan 40-50 hk, de Silver Ghost en syn opfolgers. Royce produsearre syn earste fleantúchmotor, de Rolls-Royce Eagle, koart nei it útbrekken fan de Earste Wrâldoarloch; fleantúchmotors waarden it wichtichste produkt fan Rolls-Royce.
Doe't Royce syn sûnens yn 1911 minder waard, waard er oerhelle om syn fabryk yn Derby yn de Midlands te ferlitten en mei in team ûntwerpers nei Súd-Ingelân te ferhúzjen. Winterdeis brocht er troch yn Súd-Frankryk. Hy ferstoar yn syn hûs yn Sussex yn de maitiid fan 1933.
End of an Era
End of an Era. is it tredde live-album fan Nightwish. It album waard opnommen op 21 oktober 2005 yn de Hartwall Arena, Helsinki Finlân, en waard yn 'e simmer fan 2006 op 1 juny útbrocht, op DVD en in Dûbeld CD.
Oer it album
It optreden yn de Hartwall Arena yn Helsinki, Finlân, op 21 oktober 2005, wie it lêste konsert fan in lange wrâldwide toer foar harren album Once. Under it konsert waard de band op it poadium beselskippe troch John Two-Hawks, dy't "Stone People" fan syn album Honor útfierde as in yntroduksje op it Nightwish nûmer "Creek Mary's Blood", mei syn stim en fluit. End of an Era is de lêste Nightwish-produksje mei Tarja Turunen as sjongeres. Nei dit konsert waard se mei in iepen brief ûntslein
Njonken orizjinele Nightwish-nûmers spilen se harren trije bekendste covers, Gary Moore's "Over the Hills and Far Away", Andrew Lloyd Webbers "The Phantom of the Opera" en in cover fan Pink Floyd's "High Hopes".
De spyldoer fan it konsert is 1 oere en 43 minuten. De dvd-ferzje befettet ek in dokumintêre fan 55 minuten oer de fyftjin dagen foarôfgeand oan it konsert, "A Day Before Tomorrow" en in fotogalerij.
Juno Beach
Juno Beach wie de koadenamme van in stik strân yn Normandje yn Frankryk, dêr't de alliearden yn de Twadde Wrâldkriich lannen om West-Europa te befrijen fan it nazydom. Om't dit it stik strân wie dêr't de Kanadezen oan lân gyngen wurdt it ek wol it Kanadeeske strân neamd.
Lokaasje
Juno Beach leit tusken Saint-Aubin-sur-Mer yn it easten en in plak tusken de twa stedsjes La Rivière-Saint-Sauveur en Courseulles-sur-Mer yn it wêst. It lâningsgebiet fan Juno Beach wie nochris yn twa stikken ferdield, "Mike" en "Nan". Yn it ramt fan de Operaasje Overlord wie dit stik strân oan de Kanadeeske troepen tawiisd. It lei tusken de twa Britske lâningsstrannen Sword en Gold yn.
Op 6 juny 1944 lâne de 3e Canadian Division ûnder generaal-majoar Rod Keller mei help fan de Royal Marines Commandos op Juno Beach.
Ferdigening
Nei Omaha Beach waard Juno Beach fan de oare strannen it bêst troch de Dútske Wehrmacht ferdigene. Oars as Omaha is it strân fan Juno flakker. De Dútsers hiene dêrfoar oer wol in hegere keunstmjittige wâl oanlein en yn it wetter leine mear minen. Omaha hie 30 meter hege klippen en wie dreech yn te nimmen, wylst de Dútske stellings frij sjitten hiene op it strân.
Fan Dútske kant moast de 716. Infanterie-Division ûnder generaal Wilhelm Richter it strân ferdigenje. De Dútsers hiene hjir alve swiere batterijen mei 155-mm-geskut en njoggen batterijen mei 75-mm-geskut. Dêrnjonken leine der foar de Kanadezen oer in grut tal bunkers, fral oan de kant fan Courseulles-sur-Mer. De Dútske troepen fan de 716. Infanterie-Division bestiene foar it meast ûnder tige jonge soldaten en manlju âlder as 35, foar in grut part feteranen mei beheinings út de oarloch tsjin de Sovjet-Uny.
Tarieding
De nachts hiene loftoanfallen op de Dútske stellings gjin grutte skea feroarsake. Tusken 06:00 en 07:30 oere hiene skippen flak foar de lâning de stellings besketten, mar it slagge de alliearden mar om ien op de sân bunkers oan it strân út te skeakeljen. Doe't ek de lâning fanwegen it waar noch in goed heal oere útsteld wurde moast, krige de ferdigening noch wat ekstra tiid om harren op 'e nij te formearjen.
Lâning
De oanfal waard troch de 3rd Canadian Division útfierd. Fan de amfibyske tanks fan de 2nd Canadian Tank Brigade dy't de ynfantery ûnderstypje moasten kaam fanwegen de rûge see mar in lyts diel mei de earste soldaten oan. Oan de eastlike kant wie de see noch rûger en dêr moasten de troepen it hielendal sûnder tanks dwaan. De earste oanfalsweach gyng dêrtroch mank mei in hiel soad slachtoffers. Dochs slaggen de soldaten der yn om troch te brekken. Yn it earste oere fan de lâning hiene de Kanadezen te krijen mei swiere ferliezen. De swiere ferliezen wiene te fergelykjen mei dy fan de Amerikaanske lâning op Omaha Beach. De pear tanks dy't lykwols wol oan lân kamen, slaggen der yn om de troch de Dútsers ferdigene posysjes mei súkses yn te nimmen. De tanks ferneatigen de hûzen oan it strân, wêryn't de Dútsers noch gau stelling nommen hiene. Nei in oere koene de Kanadezen oer de wâl hinne en mei de tanks it efterlân yn. No't de Kanadezen der yn slaggen de oare kant fan de Dútske ferdigening te heljen wie it makliker om fan dêr út de minder goed ferdigene kant oan te fallen.
Tsjin de middei wie de hiele 3rd Canadian Division oan lân en al in pear kilometer yn it efterlân optein. De Kanadezen namen de brêgen oer de rivier de Seulles yn en om 18:00 oere wie ek it stedsje Saint-Aubin-sur-Mer yn Kanadeeske hannen. In groep fan de 6th Canadian Tank Brigade koe sels 15 kilometer it lân yn trochstjitte en wist de Route Nationale 13 tusken Caen en Bayeux ôf te sluten. Mar sûnder stipe fan de ynfantery waard nei in pear oere besletten om dy posysje wer op te jaan en werom te lûken nei de rest fan it front.
Tsjin it ein fan D-Day wiene de Kanadezen fierder as de oare alliearde troepen. De Kanadezen ferlearen dy deis 359 soldaten en nochris 715 rekken ferwûne. It doel wie om noch dyselde jûn de Britske troepen fan Sword Beach en Gold Beach en de Amerikaanske troepen fan Omaha Beach te moetsjen, mar de Kanadezen troffen allinne, likernôch 10 kilometer it lân yn, de troepen fan Gold. De oare deis moeten de Kanadezen ek de troepen fan Sword, mar de troepen fan Omaha folgen pas op 8 juny.
British Country Music Association
De British Country Music Association of BCMA is in Britske non-profitorganisaasje dy't him dwaande hâldt mei de promoasje fan countrymuzyk yn it Feriene Keninkryk. De organisaasje hat de foarm fan in feriening, en is fêstige yn Londen. De BCMA stiet benammen bekend om 'e British Country Music Association Awards of BCMA Awards, in rige prizen op it mêd fan 'e countrymuzyk, dy't sûnt 2011 op jierlikse basis yn in stikmannich ûnderskate kategoryen útrikt wurde.
Rhein-Hunsrück-Kreis
Rhein-Hunsrück-Kreis is in distrikt (Landkreis; lânkring) yn it midden fan de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. Mei de klok mei binne oanbuorjende distrikten: Mayen-Koblenz, Rhein-Lahn, Mainz-Bingen, Bad Kreuznach, Birkenfeld, Bernkastel-Wittlich, Cochem-Zell.
Skiednis
De Landkreis ûnstie yn 1969 troch gearfoeging fan de distrikten Sankt Goar en Simmern. Yn 2014 waard it distrikt troch in weryndieling útwreide mei de gemeentes Lahr, Mörsdorf en Zilshausen, dy't earder diel útmakken fan Cochem-Zell.
Geografy
De namme fan de lânkring ferwiist nei de Ryn, dy't de noardeastlike grins fan de Rhein-Hunsrück-Kreis foarmet en de Hunsrück, dêr't it distrikt ta heard.
Plakken en gemeenten
Ferbânsfrije stêd: Boppard
Dominion Nijfûnlân
It Dominion Nijfûnlân (Ingelsk: Dominion of Newfoundland) wie fan 1907 oant 1934 in selsbestjoerend part fan it Britske Ryk, dat bestie út it eilân Nijfûnlân, foar de eastkust fan Kanada, mei dêropta de regio Labrador op it fêstelân fan Noard-Amearika. Foartiid foarme it gebiet de Nijfûnlânkoloanje, in Britske koloanje, dy't fan 1855 ôf in beheinde foarm fan selsbestjoer genoat. As dominion hie Nijfûnlân binnen it Britske Ryk in status dy't gelyk wie oan dy fan Kanada, Súd-Afrika, Austraalje en Nij-Seelân. Nei't yn it gebiet yn 1932 in skuldekrisis ûntstien wie, waard Nijfûnlân yn 1934 it iennichste dominion dat frijwillich ôfstân die fan syn selsbestjoer sadat it Britske regear regaad meitsje koe. Hoewol't it gebiet yn namme syn dominionstatus behold, stie it fan 1934 oant 1949 ûnder direkt bestjoer fan it regear yn it fiere Londen. By twa referinda efterinoar yn 1948 waard ûnder nea alhiel opheldere omstannichheden besletten ta oansluting by Kanada. Sadwaande waard Nijfûnlân yn 1949 as provinsje yn dat lân opnommen.
Geografy
It Dominion Nijfûnlân hie in oerflak fan 405.212 km², wêrfan't 373.872 km² út lân bestie en 31.340 km² út oerflaktewetter. De regio Labrador, dy't op it fêstelân fan Noard-Amearika grinzge oan 'e Kanadeeske provinsje Kebek, makke dêr 294.330 km² fan út, en it eilân Nijfûnlân mei byhearrende lytsere eilantsjes 111.390 km². Hoewol't Labrador dêrmei mear as twa kear sa grut wie as Nijfûnlân, wennen mear as njoggen fan 'e tsien ynwenners fan it dominion op it eilân.
Skiednis
Yn 1854 besleat it regear fan it Feriene Keninkryk dat de Nijfûnlânkoloanje in beheinde foarm fan yntern selsbestjoer krije moast. Dat krige yn 1855 syn beslach, doe't der foar it earst ferkiezings holden waarden en der in earste eigen regear oansteld waard ûnder premier Philip Francis Little. Yn 1869 wiisde Nijfûnlân it lidmaatskip fan 'e yn 1867 oprjochte Kanadeeske Konfederaasje ôf. Yn 1892 slagge it de Kanadeeske premier sir John Thompson op in hier nei om troch ûnderhannelings it opgean fan 'e Nijfûnlânkoloanje yn 'e konfederaasje te beävensearjen. Sa bleau Nijfûnlân in koloanje, oant op 'e Rykskonferinsje fan 1907 besletten waard om alle oanwêzige Britske koloanjes om te foarmjen ta dominions, dat winliken ûnôfhinklike steatsjes binnen it Britske Ryk wiene.
De status fan dominion waard dêrby taparte oan Kanada en Austraalje, wylst oerienkommen waard dat in trêde dominion yn 1910 gearstald wurde soe troch it ferranen fan 'e Kaapkoloanje, de Koloanje Natal, de Transfaalkoloanje en de Oranjerivierkoloanje ta de Uny fan Súd-Afrika. Fierders waard de status fan dominion op 26 septimber 1907 by keninklike proklamaasje ek skonken oan Nijfûnlân en Nij-Seelân. Dy status waard neitiid bekrêftige troch de Balfourferklearring fan 1926 en it Statút fan Westminster fan 1931.
Under de Earste Wrâldoarloch rjochte Nijfûnlân syn eigen legerke fan likernôch 1.100 man op, it Keninklik Nijfûnlânsk Rezjimint. Dat focht fan septimber 1915 oant de ein fan dat jier yn 'e Gallipoli-kampanje op it Gallipoli-skiereilân by de Dardanellen. Op 1 july 1916 waard it op 'e earste dei fan 'e Slach oan 'e Somme, oan it Westfront yn noardlik Frankryk hast hielendal útrûge, mei ferliezen dy't oprûnen oant 90% fan 'e manskippen. Mei nije rekruten focht it rezjimint fierder, en dat die it mei sa'n moed en kriich, dat it it predikaat keninklik fertsjinne.
Nei de oarloch soarge dizze ynset fan Nijfûnlânske troepen foar in oprinnende skuldelêst foar Nijfûnlân, fanwegen de lienings dy't ôfsletten wiene om it rezjimint ta te rissen, en de ferplichting ta it beteljen fan pinsjoenen en arbeidsûngeskiktheidsútkearings oan feteranen. Nijfûnlân wie yn 1919 mei in eigen delegaasje fertsjintwurdige op 'e Fredeskonferingsje fan Parys, mar oars as de oare fjouwer Britske dominions ûndertekene it it resultearjende Ferdrach fan Versailles net, en likemin besocht it om lid te wurden fan it Folkebûn.
Yn 'e 1920-er jierren boaze de politike sitewaasje yn Nijfûnlân oan troch ferskate politike skandalen efterinoar. Yn 1923 waard premier sir Richard Squires op befel fan syn eigen minister fan Binnenlânske Saken arrestearre foar korrupsje. Hoewol't er rillegau op boarchtocht frij kaam, waard der troch it Britske regear in ûndersyk nei de kwestje ynsteld. Net lang dêrnei foel it regear fan Squires. Yn 1928 wist er lykwols op 'e nij oan 'e macht te kommen om't syn opfolgers Walter Stanley Monroe en Frederick C. Alderdice harsels by de Nijfûnlânske befolking noch ympopulêrder makke hiene as hy. Koarte tiid letter briek de Grutte Depresje út, dy't Nijfûnlân swier rekke, om't de ekonomy suver folslein ôfhinklik wie fan 'e eksport fan fisk, papier en mineralen..
De Grutte Depresje makke de sitewaasje fan 'e Nijfûnlânske oerheidsfinânsjes ûnhâldber. Dy swierrichheden datearren foar in diel noch út 'e 1890-er jierren, doe't it doetiidske regear fan 'e koloanje himsels djip yn 'e skulden stutsen hie om in spoarline oer it eilân Nijfûnlân oan te lizzen. Letter kamen dêr de kosten fan 'e oarlochsynset yn 'e Earste Wrâldoarloch en de útkearings oan feteranen noch by. Doe't der yn 'e Krisisjierren gjin jild mear ynkaam, drige Nijfûnlân bankrot te gean. Op 5 april 1932 teach in demonstraasje fan 10.000 lulke Nijfûnlanners nei it Colonial Building, de sit fan it Nijfûnlânske parlemint; de sfear wie sa grimmitich dat premier Squires fia de efterdoar útnaaide. Letter dat jier ferlear er de ferkiezings.
De nije premier, Alderdice, warskôge yn novimber 1932 it Britske regear dat it net lang mear duorje soe ear't it dominion fallyt gie. De Britten rôpen halje-trawalje de Nijfûnlânske Keninklike Kommisje yn it libben, dy't de finansjele stân fan saken fan it gebiet ûndersykje moast. Yn it rapport fan 'e kommisje, dat yn oktober 1933 ferskynde, waard oanret om tydlik it selsbestjoer ôf te skaffen, sadat it Britske regear eigenhandich regaad meitsje koe. It Nijfûnlânsk parlemint akseptearre dat advys en tsjinne by de kening in petysje yn, wêryn't fersocht waard om it opskoarjen fan 'e grûnwet en de oanstelling fan in kommisje dy't it bestjoer oernimme koe oant de problemen oplost wiene en Nijfûnlân syn selsbestjoer weromkrije koe. It Britske Parlemint naam om dat te regeljen de Nijfûnlânwet 1933 oan. Sa waard Nijfûnlân op 16 febrewaris 1934 it iennichste Britske dominion dat ea syn selsbestjoer frijwillich opjoech. Der kaam in ein oan 79 jier fan autonomy; it gebiet foel fan doe ôf ûnder de Britske minister fan Koloanjes, dy't in kommisje fan trije Britten en trije Nijfûnlanners oanstelde, mei de gûverneur as foarsitter, om it deistich regear út te fieren.
Op 3 juny 1948 waard der yn 'e koloanje in referindum holden wêrby't men kieze koe út it behâld fan 'e status quo, fiergeand selsbestjoer of oansluting by Kanada, dy't resp. 14,3%, 44,5% en 41,1% fan 'e stimmen krigen. Mei't net ien fan 'e mooglikheden in abslute mearderheid behelle hie, waard der op 22 july nochris stimd, wêrby't men diskear kieze koe út selsbestjoer en oansluting by Kanada. De offisjele útkomst wie: 52,3% foar oansluting by Kanada, en 47,7% foar selsbestjoer. Sadwaande sleat Nijfûnlân him op 31 maart 1949 as de tsiende provinsje oan by Kanada. Lykwols hat it der wol fan dat der eins in mearderheid wie foar selsbestjoer, mar dat de útkomst fan 'e folksriedplachting, wêrby't gjin inkel ûnôfhinklik tafersjoch oanwêzich wie, "byholpen" waard troch de Britske gûverneur, dy't fuort neitiid alle stimbiljetten ferbrâne liet.
Demografy
Neffens de folkstelling fan 1911 hie it Dominion Nijfûnlân doe 263.033 ynwenners. De befolkingstichtens bedroech dêrmei 0,6 minsken de km². Yn 1935 wie de befolking oanwoeksen ta 361.416 minsken, wêrmei't de befolkingstichtens útkaam op 0,9 persoanen de km².
It grutste part fan 'e ynwenners fan it eilân Nijfûnlân wie fan Ingelsk, Iersk of Skotsk komôf en foarme de befolkingsgroep fan 'e Angelsaksyske Nijfûnlanners. Der wie ek in Frânsktalige minderheid, de Frânsk-Nijfûnlanners. De lânseigen befolking wie tsjin 'e tiid fan it Dominion al fierhinne útstoarn: fan 'e oarspronklike Beotûk-Yndianen stoar de lêste folbloed-persoan yn 1829 en de lêst bekende healbloed yn 1919. Wol wenne der noch in lytse groep Mikmak-Yndianen op Nijfûnlân, mar dy hiene har dêr pas nei de kolonisaasje troch de Ingelsen (út Nij-Skotlân wei) nei wenjen setten.
Yn 'e regio Labrador foarmen de lânseigen groepen wol de mearderheid fan 'e befolking. Dêrby gie it om Inûyt, Yndianen fan 'e stammen fan 'e Montanjezen (of Innu) en de Naskapy, en guon Mety fan mingd komôf. De "lânseigen" blanken yn dy krite wie in apart slach folk dat de Livyers neamd waard, in wurd dat ôflaat is fan it Ingelske tiidwurd to live ("wenje"), en dus min ofte mear "bewenners" betsjut.
Clarence Addison Dykstra
Clarence Addison Dykstra (Cleveland (Ohio), 25 febrewaris 1883 – Laguna Beach (Kalifornje), 6 maaie 1950) wie in Amerikaansk heechlearaar, politikus en ûnderwiisbestjoerder fan Frysk etnysk komôf.
Libben en karriêre
Dykstra waard yn 1883 berne yn Cleveland, yn 'e Amerikaanske steat Ohio. Yn 1903 studearre er mei in bachelorstitel ôf oan 'e Universiteit fan Iowa, yn Iowa City, wêrnei't er in masterstitel yn skiednis en politikology behelle oan 'e Universiteit fan Chicago. Hy joech in jier lang les oan 'e Steatsuniversiteit fan Ohio yn Kolumbus, en wurke dêrnei oan 'e Universiteit fan Kansas yn Lawrence, dêr't er in nije fakulteit politikology oprjochte.
Yn 1918 kearde Dykstra werom nei syn bertestêd Cleveland, om útfierend siktaris fan 'e pleatslike ôfdieling fan 'e National Civic League te wurden, in non-profitorganisaasje dy't iepenheid en transparânsje yn 'e polityk oanfiteret. Letter ferfolle er deselde funksje yn Chicago en doe yn Los Angeles, en yn 1926 waard er beneamd as kommissaris fan it Departemint fan Elektrisiteit en Wetter fan 'e Gemeente Los Angeles. Dêrnjonken wie Dykstra fan 1923 oant 1929 ek heechlearaar gemeentlik bestjoer oan 'e Universiteit fan Kalifornje, Los Angeles.
Dykstra waard yn 1930 yn Cincinnati oansteld as de earste city manager fan 'e Feriene Steaten, in funksje dy't it bêst omskreaun wurde kin as in ôfslanke boargemasterskip. Dy post beklaaide er oant 1937, doe't er beneamd waard as presidint-direkteur fan 'e Universiteit fan Wiskonsin-Madison, yn Madison. Under de Twadde Wrâldoarloch waard Dykstra dêrnjonken yn 1940 troch presidint Franklin D. Roosevelt beneamd as earste haad fan 'e Selective Service System, de Amerikaanske tsjinstplichtregistraasje. Yn 1941 waard er ek noch foarsitter fan 'e nije National Defense Mediation Board, in alvekoppige advysrie dy't oer arbeidskonflikten gear moast.
Nei't er yn 1945 ôftreden wie as universiteitsbestjoerder, wylst dat jiers mei de ein fan 'e oarloch ek syn funksjes yn Washington, D.C. beëinige waarden, ferfear Dykstra nei súdlik Kalifornje, dêr't er de post fan provoast fan 'e Universiteit fan Kalifornje, Los Angeles (UCLA) oannaam. Dêr bleau er oant syn dea wurksum. Dykstra kaam yn 1950, yn 'e âlderdom fan 67 jier, yn it Kalifornyske Laguna Beach te ferstjerren.
Ventoux (roman)
Ventoux, mei deselde titel yn it oarspronklike Nederlânsk, is in roman fan 'e hân fan 'e Nederlânske skriuwer, kollumnist en sjoernalist Bert Wagendorp. It boek ferhellet oer fiif freonen dy't tritich jier nei it deadlik ûngelok fan 'e sechsde freon op 'e Mont Ventoux, yn Frankryk, wer gearkomme. Ventoux waard foar it earst publisearre yn 2013, by útjouwerij Atlas Contact yn Amsterdam. De roman waard troch it boekepanel fan it tillefyzjeprogramma De Wereld Draait Door útroppen ta boek fan 'e moanne. Fan Ventoux giene binne healjier yn Nederlân 100.000 eksimplaren oer de toanbank, en der kamen oersettings yn ferskate oare talen, wêrûnder it Dútsk, Frânsk, Deensk en Noarsk. Ek waard der in ferfilming makke, Ventoux. De Fryske oersetting, fan Martsje de Jong, ferskynde yn 2017.
Ynhâld
De haadpersoan fan Ventoux is de skieden, 48-jierrige Bart Hoffman, in grut leafhawwer fan hurdfytsen, dy't as misdieferslachjouwer wurket foar De Volkskrant. Bart is opgroeid yn Sutfen, dêr't er yn syn jonkheid diel útmakke fan in hecht freoneklubke. Ien fan syn eardere maten, André, hat er okkerdeis noch moete by in rjochtsaak, om't dyselde fertocht waard fan drugshannel (dêr't er trouwens fan frijsprutsen waard). In oar lid fan it eardere freonegroepke, Joost, is koartby yn it nijs kommen om't er as wittenskipper nominearre is foar de Spinozapreemje. Dêrtroch komme by Bart alle oantinkens oan 'dy goeie âlde tiid' wer boppe, dy't einige mei de dea fan ien fan 'e freonen. Hy beslút wer op 'e nij kontakt mei syn eardere freonen te lizzen.
Synagoge fan Subotica
De Synagoge fan Subotica, yn de op ien nei grutste stêd fan de provinsje Vojvodina en de op fjouwer nei grutste stêd fan Servje, waard tusken 1901 en 1903 boud.
Ventoux (roman)
Ynhâld
Bart siket earst André op, en om't se foarhinne allegear fans fan hurdfytsen wiene, geane se yn 'e omkriten fan André syn wenplak tegearre in ein út te fytsen. Letter leit Bart op deselde wize wer kontakt mei Joost. Yn Sutfen, ta einbeslút, siket er in trêde âlde maat op, David, dy't fan Surinaamsk komôf is en in reisburo runt. De fyfde fan 'e freonen wie Peter Seegers, in jonge dichter waans heit foarhinne in bordeel hie yn in wenboat. It lêste lid fan it freoneklubke wie Laura van Bemmel, op wa't de jonges allegearre fereale wiene. Laura wie in jier jonger as de jonges en kaam út in tige strang protestantsk fermidden dêr't se har oan besocht te ûntwrakseljen. Sy koe it bêst mei Peter, dy't har as syn muze beskôge en de dichtbondel Gedichten voor Anna útbrocht, dy't eins gedichten foar Laura wiene. Mar Bart trappearre har in kear mei Joost, en ek gie se mei André út.
Synagoge fan Subotica
Skiednis
Yn de 18e iuw waard it de hanneler Jakab Herschel tastien him yn Subotica nei wenjen te setten. Hy wie de earste joad yn de stêd en dêrnei naam it tal joaden stadichoan ta. Yn 1775 waard der in joadske mienskip oprjochte. Mei de lykberjochtiging fan de joaden yn 1867 naam de ekonomyske en kulturele ynfloed fan de mienskip ta. thumb|250px|left|''De synagoge yn de earste helte fan de 20e iuw De Twadde Wrâldoarloch makke in ein oan it rike libben fan de mienskip. De lannerijen en bosken fan 58 joaden, 2 mûnen, 14 fabriken, 158 winkels, 18 gruthannels, 48 wurkpleatsen, in printerij, ytgelegenheid en ferpleechynstellings waarden yn beslach nommen. Manlju waard nei wurkkampen stjoerd om minen te romjen oan it Ukraynske front. Op 19 april 1944 foel it beslút om "it lân fan joaden skjin te meitsjen" en de útfiering dêrfan begûn op 26 april. Fan de 6.105 fuortfierde joaden fan Subotica kamen mar 1.065 werom. Dêrfan emigrearre it grutste part nei yn 1948 Israel. Yn 2004 bestie de joadske mienskip út 204 leden.
Ventoux (roman)
Ynhâld
Net lang nei't Bart syn trije âlde maten opsocht hat, nimt Laura, dy't no Laura Guazzi hjit, ynienen kontakt mei him op. Se wol him en de oaren moetsje, en om't se in toanielstik regissearje moat yn Avignon, liket it har leuk om mei harren dêr yn 'e omkriten by de berch de Mont Ventoux ôf sprekken. Dan kinne se mei syn allen de Mont Ventoux opfytse, tritich jier nei't se dat foar it earst dien hawwe. Bart skillet André, Joost en David, en dy fine dat allegear in goed plan.
Synagoge fan Subotica
De bou fan de nije synagoge
De synagoge waard tusken 1901 en 1903 foar de doe likernôch 3.000 sielen tellende joadske mienskip op it plak fan in lytsere foargonger boud yn in tiid doe't Vojvodina noch by it Keninkryk Hongarije hearde. thumb|left|250px|Koepel It ûntwerp wie fan Marcell Komor en Dezső Jakab út Bûdapest en fertsjintwurdiget de Jugendstil mei dekoraasjes út de Hongaarske folkskeunst. De sintrale koepel wurdt troch acht izeren pylders droegen. Trije portalen liede nei in foarhal, dêr't fjouwer treppen tagong jouwe nei de galery foar de froulju.
Ventoux (roman)
Ynhâld
Yn 1982 wiene de seis freonen ek nei Súd-Frankryk ôfreizge om 'e Mont Ventoux op te fytsen, en hiene se deunby de berch op in camping harren tinten opslein. De oare deis, wylst syn freonen allegear wat oars diene, bleau Bart dêr allinne efter mei Laura, dy't mei him op bêd gie. Wer in dei letter fytsten se de berch op, hoewol't André en David harren der net oan weagen, en by Laura yn 'e auto plaknamen. Bart hie in goeie dei en liet earst de net sa sportive Peter efter him, en dêrnei Joost, dy't normaal sprutsen in bettere hurdfytser wie as hy. Sadwaande berikte hy as earste de top, ta argewaasje fan Joost, dy't krekt in minne dei hie. Folle letter arrivearre einlings ek Peter op 'e top fan 'e Mont Ventoux; hy hie ûnder it fytsen wei oan it dichtsjen west, en droech it resultaat no oan syn freonen foar. It gedicht gie oer langst nei trystens en de skientme fan ûnferfolle winsken. Doe't se wer by de berch delgiene, kaam Peter te fallen. Hy wie op slach dea. Neitiid waard syn stoflik omskot nei Nederlân ta oerbrocht foar de begraffenis. Alle freonen wiene dêr, útsein Laura, dy't net lang nei it ûngelok ôfreizge wie nei Itaalje.
Synagoge fan Subotica
De bou fan de nije synagoge
It earste konsert dat Radio Belgrado útstjoerde wie yn 1932 út de synagoge fan Subotica wei.
Sûnt 1974 is de net mear as sadanich funksjonearjende synagoge in beskerme monumint. De synagoge krige yn 2009 it predikaat "Kultuermonumint fan Utsûnderlik Belang" en wurdt sûnt dy tiid beskerme troch de Republyk Servje.
Ventoux (roman)
Ynhâld
No't de mannen allegear hast fyftich jier binne, beslute se goed te trainen ear't se ôfsette nei Frankryk. Under ien fan 'e trainingsritsjes komt op 't aljemint dat Bart tritich jier lyn op 'e camping seks hân hat mei Laura. Foar de trije oaren komt dat nijs net as in ferrassing; se hiene dêr al sa harren fermoedens oer. Se fertelle Bart dat Laura wier net inkeld Peter syn 'muze' wie, mar ek mei him op bêd gie. As se ôfreizge binne nei Frankryk, moetsje se dêr Laura, dy't noch altyd like kreas is as tritich jier lyn.
Dy jûns geane mei syn fiven út, en ûnder it iten besykje se einlings en te'n lêsten klearrichheid te krijen oer wat der tritich jier lyn no eins bard is. It komt út dat Peter út eigenwizens de ferkearde lym brûkt hie om 'e bân fan syn racefyts te plakken. Troch de hjitte soe de lym raand wêze, sadat er op 'e weromweis fan 'e top fan 'e Mont Ventoux in klapbân krige, dy't him syn libben koste. Laura, dy't it gedicht bewarre hat dat Peter op 'e berchtop foardroech, fertelt dat Peter ek in dûnkere kant hie, en seks en macht mei-inoar ferbûn. Se bychtet op dat it Peter wie dy't har opdracht jûn hie om Bart op 'e camping te ferlieden, mei't er der in sadistysk genoegen yn skoep om har dêrta te twingen. De jûn rint út op slaanderij tusken Bart en Joost. Uteinlik bliuwe Bart en Laura allinne efter. Se binne yntym mei-inoar, mar as Bart mei har op bêd wol, wiist se him ôf.
Matrona Nikonova
Matrona Dmitrjevna Nikonova (Russysk: Матро́на Дими́триевна Ни́конова; berne op 22 novimber 1881 of neffens oare boarnen 1885 yn Sebino - ferstoarn op 2 maaie 1952 yn Moskou), ek bekend as Matrona fan Moskou, is in hillige fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke. Al fan iere âldens ôf soe hja de jeften hân ha om te profetearjen en te genêzen.
Ventoux (roman)
Ynhâld
It opfytsen fan 'e Mont Ventoux, de dei dêrop, is tige swier. David lit de moedfearren al rillegau hingje en jout him by Laura, dy't de fjouwer mannen yn 'e auto folget. Foar Bart is de beklimming sa dreech dat er begjint te hallusinearjen en op in stuit Peter foar him út fytsen sjocht. Hy nimt him dan foar om it boek oer hurdfytsen te skriuwen dat er al in skoft yn gedachten hie. Mei André berikt Bart úteinlik de top; Joost komt wat efteroan. André draacht syn foltôge beklimming op oan syn ferstoarne heit, dy't in grut hurdfytsleafhawwer wie. De freonskip tusken de mannen en Laura wurdt wer oanhelle.
Matrona Nikonova
Libben
Matrona waard berne as dochter fan Dmitry en Natalia Nikonov yn Sebino yn de oblast Tûla. Hja wie it fjirde bern yn in hûshâlding dy't yn grutte earmoed libbe. Matrona waard blyn berne mei sletten eagen. Har âlden woene har ynearsten mar nei in weeshûs bringe om't se de einen net mear oan inoar knoopje koene, mar de mem feroare fan gedachten nei't se dreamde oer in wite fûgel mei it gesicht fan in minske sûnder eagen, dy't op har boarst delkaam. De mem seach de dream as in himelsk teken. Neffens de oerlevering krige Matrona doe't se sân of acht waard, al profesijen en de krêft om minsken better te meitsjen. Sûnt har 14e hie se lamme fuotten en as bern waard se in soad narre fan oare bern.
Ventoux (roman)
Ynhâld
Nei't se wer by de berch delgien binne, komt Laura mei in ferrassing: as se yn in restaurant wat drinke op 'e goede ôfrin, jout him in bline jongeman by harren, in Willem, dy't de soan fan Laura en Peter blykt te wêzen. Dat se swier wie fan Peter wie de reden dat Laura daliks nei dy syn fatale ûngemak útpykt wie. Seisresom geane se nei it plak dêr't Peter omkommen is. André docht it hurdfytsshirt fan syn heit út en hinget it om it pealtsje dat it krekte plak oanjout. In wynfleach skuort it los en lit it de delling yn dwarlje.
Yn in epilooch presintearret Bart letter syn foltôge boek yn in kafee yn Sutfen, yn oanwêzichheid fan al syn freonen. Hy langet Laura it earste eksimplaar oer. As se dêrnei mei de hiele freonegroep in toast útbringe, nimt Willem yn harren rûnte it plak fan syn ferstoarne heit yn.
Matrona Nikonova
Revolúsje
Nei de Russyske Revolúsje fan 1917 rekke Matrona tegearre mei har freondinne Lydia Jakova har hûs kwyt. Se ferlieten harren doarpen om wurk en iten te sykjen yn de grutte stêd. Matrona ferhûze yn 1925 nei Moskou, mooglik har twa bruorren efternei. Dêr swalke se sûnder fêst adres fan de iene nei de oare, socht ûnderdak by freonen en famylje yn huzen, apparteminten en kelders. By har twa bruorren bliuwe, koe net want beide wiene bolsjewyk woarn, mar Matrona bleau trou oan har otterdokse leauwe.
Ek yn de tiid fan de swiere ferfolgings fan tsjerke en religy bleau Matrona temûk minsken advizen en help jaan. Hja warskôge yn 1940 immen dat der kriich mei Dútslân kaam en sei dat der in soad minsken stjerre soene, mar ek dat Ruslân de oerwinning wachte en dat Moskou op wat brannen nei sparre wurde soe.
Matrona liede in asketysk bestean. Har libben wie dreech mei in soad pine. Se slepte mar in bytsje en die in soad oan it fêstjen. Om't se sa'n soad krústekens sloech hie se op har foarholle in lyts dûkje.
Matrona soe ek har eigen dea trije dagen tefoarren foarsein hawwe. Yn dy lêste trije dagen holp se elk noch dy't by har kaam. Nei har dea yn 1952 waard har grêf op it begraafplak fan it Danilov-kleaster fuortendaliks in beafeartsplak.
Op 2 maaie 1999 waard Matrona hillich ferklearre as in lokaal respektearre hillige fan it bisdom. De algemiene hillichferklearring folge yn oktober 2004.
De resten fan har binne opgroeven en wurde bewarre yn de Tsjerke fan de beskermjende Us-Leaffrouwe fan it Foarbeakleaster yn Moskou. De rigen minsken dy't har grêf in besyk bringe wolle, binne fakentiden lang en trije of fjouwer oeren wachtsjen om in koarte besite te bringen oan it grêf, foarmet gjin útsûndering. Yn 2014 waard yn har âldershûs yn Sebino in museum iepene.
DeepSouthCon
DeepSouthCon is in op jierlikse basis holden regionale science fiction-konvinsje yn 'e Feriene Steaten. It "Con" út 'e namme is in ôfkoarting foar "convention" ("konvinsje"), en "DeepSouth" slacht op it Djippe Suden fan 'e Feriene Steaten. It plak dêr't de konvinsje holden wurdt, wikselet elts jier, op basis fan in stimming ûnder de leden dy't twa jier yn 't foar holden wurdt. In protte fan 'e leden fan DeepSouthCon binne ek lid fan 'e Southern Fandom Confederation, mar der bestiet gjin direkte relaasje tusken de beide organisaasjes.
Dillion Harper
Dillion Harper, echte namme ûnbekend (Jupiter (Floarida), 27 septimber 1991), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan mingd blank en Yndiaansk etnysk komôf, wa har namme oft ek wol (mis)stavere wurdt as Dillon Harper. Hja hat fierders ek wol ûnder allinnich har foarnamme Dillion wurke. Harper sette yn 2012 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile sûnt yn in grut tal films. Hja hat trijeris nominearre west foar in AVN Award.
Libben en karriêre
Harper waard yn 1991 berne yn Jupiter, yn 'e Amerikaanske steat Floarida. Hja is fan mingd etnysk komôf, mei sawol Iersk as Sjeroky-bloed. Yn 'e tiid dat se foar mûlhygiëniste learde, begûn Harper neaken te posearjen om har stúdzje te bekostjen. Dêrby stie se mei fotoreportaazjes yn neakenblêden lykas Hustler en Score. Yn novimber 2013 wie se de Hustler Honey fan 'e moanne.
Yn 2012, doe't se 21 jier âld wie, makke Harper har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hie se ein 2016 yn mear as 235 pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Evil Angel, Devil's Film, New Sensations, Wicked Pictures, Digital Sin, Red Light District, Elegant Angel, Hustler Video, Penthouse, Jules Jordan Video, Zero Tolerance, Digital Playground, Adam & Eve en Diabolic Video.
Ek hat se wol wurke foar minder bekende filmstudio's, lykas Shane's World, Pure Play Media, Metro, Mile High Media en Girlfriends Films. Fierders hat Harper ek in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder BangBros, Reality Kings, Brazzers en Naughty America. Hja hat trijeris nominearre west foar in AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld): twa kear yn 2014, yn 'e kategoryen bêste groepsekssêne en bêste nije stjer, en ien kear yn 2015, op 'e nij yn 'e kategory bêste groepsekssêne.
Lichemsskaaimerken
Harper is fan mingd blank en Yndiaansk ras, mei brune eagen en brún hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.66 m lang, mei in gewicht fan 50 kg, en in natuerlike kupmaat 32D. Behalven piercings troch har earlellen hat se ek in nâlpiercing. Tatoeaazjes hat se lykwols net.
Utert-Binnenstêd
260px|thumb|Yndieling fan d eUtertske binnenstêd yn kertieren, ûnderwiken, buerten en ûnderbuerten Utert-Binnenstêd (Nederlânsk: Binnenstad as ek de Stad) is in wyk yn de Nederlânske stêd Utert yn de provinsje Utert. De wyk leit yn it sintrum fan de stêd en is neffens ynwenners de lytste wyk yn de stêd mei 18.989 ynwenners (Boarne:gemeente Utert). De wyk is 271 bunder grut en befettet it âlde histoaryske stedssintrum en guon buerten westlik dêrfan dêr't it winkelsintrum Hoog Catharijne, de Jierbeurs en it Stasjon Utert-Sintraal yn fêstige binne. It histoaryske sintrum binnen de stedsgrêften is 146 bunder grut en telt likernôch 14.500 ynwenners.
Yndieling
De wyk is troch de gemeente yndield yn de folgjende ûnderwiken en buerten:
Njonken de gemeentlike yndieling bestiet der ek noch in yndieling yn seis kertieren fan it Sintrum Management Utert, dy't benammen ûndernimmers fertsjintwurdiget. De kertieren binne mei strjitferljochting oanjûn en bestean út Museumkertier, Domkertier, Vredenburgkertier, Stedhûskertier, Universiteitskertier en Maliekertier.
Skiednis
260px|thumb|Utert yn 1649. De gânse bebouwing fan de stêd wie doe folslein binnen de stedsgrêften itjinge oant yn de 19e iuw sa bliuwe soe 260px|thumb|Zadelstraat yn de Utertske binnenstêd mei de Dom op de eftergrûn It stedssintrum is it âldste part fan de stêd. Om likernôch 50 n.Kr. bouden de Romeinen in fersterking (castellum) op it plak dêr't no de Domplein is. It plak lei oan de Alde Ryn dat as noardgrins (limes) fan it Romeinske Ryk tsjinne en dêr waard in garnizoen yn fêstige en koene sa'n 500 soldaten yn hûsmanje. Op it plak dêr't de fersterking boud waard wie it mooglik en stek de Ryn oer. en dêrom waard it plak Traiectum, fan traiectere (oerstappe), neamd. De Oudegracht (Aldegrêft) dy't troch it sintrum rint, deunby it Domplein, folget de rin fan de Alde Ryn. By de fersterking ûntstie in plak dêr't froulju fan de soldaten, ambachtslju, hannelers en tsjinsten harren nei wenjen setten. Om 200 n.Kr. waarden de houten wâlen ferfongen troch muorren fan dowestien. Om 275 hinne ferlieten de Romeinen it fort Traiectum om't se net langer de Ryngrins tsjin Germaanske ynfallers ferdigenje koene. Pas yn it midden fan de sande iuw waard der fannijs oer it plak sprutsen doe't de Frankyske kening Dagobert I binnen de muorren fan it âlde romeinske fort in tsjerke bouwe liet. Dy waard al gau troch de Friezen oermastere. De Fryske keningen Aldgilles en Redbad makken fan Utert harren machtsintrum en lutsen Frisia Citerior, it gebiet om Utert en Doarestêd hinne, yn harren machtsgebiet. Nei de dea fan Redbad yn 719 oermastere de Frankyske kening Karel Martel it Fryske keninkryk en kaam Utert yn de Frankyske ynfloedsfear. Hja stelden de Angelsaksyske sindeling Willibrord oan as sindeling fan de Friezen dy't harren bekeare moast. Hy stifte fannijs in tsjerke yn Utert en waard de earste biskop fan Utert. Dat wie winliken it begjin fan it Prinsbisdom Utert. Yn 1122 krige Utert stedsrjochten dêr't om in 132 bunder grut oanlein gebiet stedswâlen en muorren boud waarden. Yn de stêd, dat in wichtich hannelsintrum waard nei it neigean fan Doarestêd, waarden pakhûzen by de grêften del boud mei dêrûnder de skaaimerkjende kelders dy't op wetterhichte boud waarden foar it laden en lossen fan hannelsguod. De namme traiectum waard yn it Aldnederlânsk Trecht neamd, en om it te ûnderskieden mei de oare Trecht oan de Maas waard er Uu-Trecht, dêr't Uu nei de ûnderrin (fan de Ryn) ferwiisde. Op syn bar waard dat wer ferlatynske ta Ultraiectum.
De bebouwing fan Utert bleau oant yn de njoggentjinde iuw binnen de âlde grêften. Doe't de Yndustrialisaasje op gong kaam, woeks Utert al tige hurd bûten de âlde stedsmuorren, dy't ôfbrutsen waarden. It stasjon, hjoed-de-dei Stasjon Utert-Sintraal waard krekt westlik fan de âlde stêd boud. Yn de 1960-er jierren ûndergie it stasjonsgebiet en it westen fan it âlde sintrum in yngeande feroaring. It winkelsintrum Hoog Catharijne waard boud en in part fan de âlde stedsgrêft waard tichtsmiten dêrt in ferdjippe stedsautowei yn oanlein waard. Yn de 2010-er jierren waard dat gebiet fannijs yngeand feroare dêr't it part fan d etichtsmiten grêft fannijs ûnder wetter set waard.
Kim Winona
Kim Winona (wiere namme: Constance Elaine Mackey; Nebraska, 10 oktober 1930 – Los Angeles (Kalifornje), 23 juny 1978), wie in Amerikaansk aktrise fan Yndiaansk etnysk komôf.
Libben
Kim Winona waard yn 1930 berne yn 'e steat Nebraska, en wie fan komôf in Lakota-Sû (Sioux). Hja groeide op yn it Rosebud Yndianereservaat yn Súd-Dakota. Doe't se 17 jier wie, ferfear se mei har âlden nei Spokane, yn 'e steat Washington, dêr't se Harvey, man fan Yndiaansk komôf, mette mei wa't se troude. Mei him ferhuze Winona nei Los Angeles, dêr't har man as drukker wurke en in eigen bedriuw opsette, wylst Winona sels in baan as siktaresse fûn by in kommersjeel yllustrator.
De klanten fan har baas, dêr't mannich in fotograaf ûnder wie, murken Winona har skientme op, mei as gefolch dat se al rillegau as model frege waard. In talintescout foar de filmyndustry seach guon foto's fan har, en frege har daliks oft se net as aktrise wurkje woe. Koarte tiid letter waard se ôfwiisd foar in rol yn 'e film The Last Hunt, mar oan har audysje hold se wol in moai putsje oer as model by de promoasje fan 'e film.
Yn 1955 wist se mei 25 jier de rol fan Morning Star te bemachtigjen, yn 'e westerntillefyzjesearje Brave Eagle, dy't útstjoerd waard troch de Amerikaanske stjoerder CBS. Morning Star wie in kreaze Yndiaanske frou dy't it oanlei mei it titelpersonaazje fan 'e searje, spile troch akteur Keith Larsen. Winona ferfolle dizze rol yn it tillefyzjeseizoen 1955-1956. De searje Brave Eagle, in produksje fan Roy Rogers, wie de earste Amerikaanske westernrige dy't de filme foarfallen út it eachpunt fan 'e Yndianen toande.