cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nikolaastoer (Eagum)
De Toer fan Eagum is de toer fan de eardere Nikolaastsjerke fan Eagum. De toer is in ryksmonumint.
Skiednis
De tsjerketoer datearret fan de 13e iuw. De âlde oan Nikolaas fan Myra wijde midsiuwske tsjerke waard al yn 1776 ôfbrutsen en ferfongen troch nijbou, dy't yn 1856 ek sloopt waard. Sûnt stiet de toer allinne op it tsjerkhôf.
Eartiids hongen twa klokken yn de toer. De twa klokken binne yn de Twadde Wrâldoarloch troch de besetter út de toer helle en allinne de lytse is werom kommen, de grutte is ferdwûn. Op de grutste stie yn it Latyn dat er yn it jier 1326 getten wie ta eare fan de hillige Nikolaas. It plak fan de grutte klok is ynnommen troch in klok fan 1958 út de Amsterdamske Kristus-Keningtsjerke. De lytse klok hat gjin inkele fersiering, en is mooglik getten doe't de toer boud is.
Doe't kening Willem III ferstoar yn 1890, waarden yn it hiele lân de deadsklokken let salang't de kening noch op ierde stie. It gemeentebestjoer hie Eagum lykwols gjin berjocht dien fan it ferstjerren. Mooglik wie Eagum te lyts en de muoite net wurdich en wat der wol of net fan wier wie, der waard besletten dat op de begraffenis dochs de klokken fan Eagum liede soene, mar wol op oare tiden as de oare doarpen. Op de dei fan de begraffenis letten de Eagumer klokken al om acht oere moarns. De oare doarpen yn de gemeente begûnen net earder as om njoggen oere, mar doe hold Eagum him stil. Op it stuit dat de oare klokken wer swijden, begûn Eagum nochris, sadat it lûd fan de Eagumer klokken de hiele gemeente oer te hearren wiene.
De toer is yn 1983 restaurearre.
Basketbal
thumb|right|Basketbal
Basketbal is in wedstrydsport dy't yn 1891 troch James Naismith yn Springfield, (Feriene Steaten) (opnij) útfûn waard.
Inhume
Inhume is in Nederlânske metalband oprjochte yn 1994 yn Panningen. De band brocht yn 2000 syn debútalbum Decomposing from Inside út. De teksten fan de band gean benammen oer geweld, en seks. Inhume hat fjouwer studio-albums útbrocht.
Wetterpolo op de Olympyske Simmerspullen 1932
De Olympyske Simmerspullen 1932, ek wol de Xe Olympiade neamd waarden yn 1932 yn Los Angeles, Feriene Steaten hâlden. De wetterpolokompetysje wie yn it Los Angeles Swimming Stadium.
Los Angeles Swimming Stadium
It Los Angeles Swimming Stadium waard yn 1932 boud foar de Olympyske Simmerspullen. Der wie plak foar 10.000 taskôgers. It swimbad is 50 meter lang en 20 meter breed. Hjoed de dei is it swimbad ek wol bekend as it John C. Argue Swim Stadium.
Pleatsingsronde
1Fanwege wangedrag fan Braziliaanske spylers nei de wedstriid tsjin Dútslân, waard it Braziliaanske tiem diskwalifisearre en út de kompetysje naam.
Lucas Pieters Roodbaard
thumb|[[Oertún fan Lyndensteyn, sjoen yn de rjochting fan Lyndensteyn]] Lucas Pieters Roodbaard (Rolde, 20 jannewaris 1782 - Ljouwert, 23 maaie 1851), wie in ferneamd túnarsjitekt yn de 19e iuw. Hy waard berne te Rolde as soan fan de hofker Pieter Harms. Yn 1813 troude hy yn Grins mei de skippersdochter Hillegien Deddes. Yn dy tiid wie hy hofker mar ek keunstskilder. Yn 1813-1814 wenne hy yn Amsterdam om't er dêr mei syn wurk eksposearre.
Marokko
Marokko (Arabysk: المغرب‎, al-Maḡrib; Marokkaansk-Arabysk: المغرب, el-Maḡrib; Berbersk: ⵍⵎⴰⵖⵔⵉⴱ, lmaɣrib; Frânsk: Maroc), sûnt 1957 it Keninkryk Marokko (Arabysk: المملكة المغربية‎, al-Mamlaka l-Maḡribiyya) en foartiid it Sultanaat Marokko, is in lân yn Noard-Afrika. De haadstêd is Rabat, en de grutste stêd is Kasablanka.
Lucas Pieters Roodbaard
Yn 1820 krige hy opdracht fan de stêd Ljouwert om in nij ûntwerp te meitsjen foar de Prinsetún. Yn 1824 ferhuze hy nei Ljouwert, as berop joech er doe op: arsjitekt fan bûtenpleatsen. Nei syn earste opdracht yn Ljouwert krige hy yn deselde stêd noch in tal fan oare opdrachten. Omdat yn dy tiid de ferdigeningswurken fan de stêd ôfbrutsen waarden, wie der plak foar nije tunen en parken. Yn 1829 krige Roodbaard de opdracht foar it Algemiene Begraafplak oan de Spanjaardsleane.
Marokko
Marokko is it ienichste lân dat net fertsjintwurdige is yn 'e Afrikaanske Uny. It is in stiper fan de Arabyske Liga, Arabyske Maghreb Uny, Konferinsje fan Islamityske steaten, en is as net-NAFO lid in wichtige partner fan de Feriene Steaten.
Lucas Pieters Roodbaard
Roodbaard waard ferneamd troch syn wurk, en fan ferskate famyljes fan de Fryske adel krige hy opdrachten om de tunen by harren bûtenpleatsen en States oan te lizzen. Ek yn Grinslân en Drinte hie der wol gauris in opdracht foar de oanlis fan in tún. De ûntwerpen dy er makke wienen yn de Ingelske lânskipsstyl, kenmerke troch slingerpaden en wetterpartijen, en faak mei brechjes en túnpriëlen.
Marokko
Ligging
Marokko leit yn noard Afrika.
Katedraal fan Granada
De Katedraal fan Granada (Spaansk: Catedral de Granada) is de katedraal fan it aartsbisdom Granada. De oan de Jongfaam fan de Ynkarnaasje wijde katedraal waard oer in lange tiid boud en is 115 meter lang en 67 meter breed.
Marokko
Skiednis
De skiednis fan Marokko begjint as de earste minske har dêr festige om-ende-by 8.000 f.Kr. Op dat stuit hearsket yn dy omkriten in oar klimaat as tsjintwurdich. De earste Berberfolken arrivearren yn 2.000 f.Kr. fan 't suden út en sûnt de 8e iuw f.Kr. stiften Foenysyske hannelers delsettingen oan de kust. De Foenysjers wreidzje stadichoan harren ynfloed út nei de binnenlannen fan Marokko. Ien fan dy koloanjes wie Kartago, yn it Tuneezje fan no, dy’t him ûntwikkele ta in ekonomyske macht yn it westlik part fan it Midlânske See gebiet. De Berberkeninkriken yn it Atlasberchtme wienen yn mear of mindere mate ûnderhearrich oan harren. Nei de fal fan Kartago waard dizze posysje oernommen troch de Romeinen.
Katedraal fan Granada
Skiednis
Nei de oermastering fan Granada troch de kristenen op 21 maaie 1492 waard de stêd de sit fan in aartbisdom. Keninginne Isabella I woe leafst fuort begjinne mei de bou fan in katedraal, mar hja soe dat sels net mear meimeitsje en it duorre oant nei har dea dat Ferdinand II dêr opdracht ta joech. thumb|left|Ynterieur Alderearst waard útein set mei de bou fan de Capilla Real, de keninklike kapel, dy't yn 1517 foltôge waard.
De earste stienlizzing foar de nije katedraal fûn op 25 maart 1523 plak. It plan fan de boumaster Enrique Egas hie in 115 meter lange en 65 meter brede goatyske katedraal foar eagen. Mar nei't Egas dien krige yn it jier 1528 feroare Diego de Siloé de plattegrûn yn in rûnfoarmich koer en in fiifskippige basilyk yn renêssânse-styl. De katedraal waard boud op it plak fan de Grutte Moskee fan Granada.
Marokko
Skiednis
Yn 429 kaam oan de macht fan de Romeinen ynienen in ein mei de komst fan de Fandalen. Sy stiften in Fandaalsk keninkryk mei as haadstêd Kartago dat mear as hûndert jier yn stân bliuwe soe, mar troch de opfolgers fan de Romeinen, de Byzantinen ferneatige waard. Yn 682 oermasteren de Arabieren it lân en waard de islam yntrodusearre. Sawol Arabyske as Berberdynastyen regearden oer Marokko. Ferneamde dynastyen wienen de Almoraviden, de Almohaden en de Meriniden. Under de Almoraviden soe 'de Maghreb' foar it earst feriene wurde.
Katedraal fan Granada
Skiednis
Ferskillende boumasters gyngen fierder mei de bou fan de katedraal: Juan de Maena (1563–1571), Juan de Orea (1571–1590) en Ambrosio de Vico (1590–1623). Alonso Cano den Plan feroare it oarspronklike plan foar de gevel yn in barok ûntwerp. Yn 1704 wie de katedraal foltôge, 181 jier nei it boubegjin.
De katedraal hat in rjochhoekich grûnplan mei in haadskip en oan beide kanten dêrfan twa sydskippen en in healrûn koer.
Ynterieur
Yn de katedraal meitsje de hichte en de ljochte muorren yndruk. Fan belang binne de oan ferskillende hilligen wijde koer- en sydkapellen, dy't fersierd binne mei byld- en snijwurk út de 17e en 18e iuw.
Oargel
Oan it ein fan it haadskip hingje twa oargels mei ryk fersierde oargelkassen, dy't troch Leonardo Fernández Dávila boud binne. It oargel rjochts fan it alter waard tusken 1744 en 1746 boud, it oargel lofts fan it alter tusken 1746 en 1749.
It episteloargel (rjochts fan it alter) hat dielde registers mei 43 stimmen op twa manualen en pedaal.
Marokko
Skiednis
Op 2 maart 1956 waard Marokko ûnôfhinklik fan Frankryk en even letter ek fan Spanje. Marokko waard wer in keninkryk mei Mohammed V as kening. Yn 1976 foel Marokko de Westlike Sahara binnen dat sûnt dy tiid troch de Marokannen beset holden wurdt.
Befolking
Om-ende-by trijekwart fan de befolking is Berbers, it oare part binne benammen Arabieren. Eartiids wennen der in soad Joaden yn Marokko, mar dizze groep is yn 'e rin fan de 20e iuw lytser wurden nei likernôch 7.000 hjoed de dei. Fierders hat Marokko om de 100.000 allochtoanen hinne. Dizze bewenners binne fral Frânsen en Spanjerts, wêrfan in soad leararen en technysk kwalifisearre personiel, mar ek pinsjonearden, benammen yn Marrakesj.
De befolkingsgroei is yn de 20e iuw acht kear sa grut wurden. Yn 1900 wiene der 3,8 miljoen Marokkanen en yn 2004 29,9 miljoen. Marokko is nei Egypte, Sûdan en Algerije, it grutste Arabyske lân nei ynwennertal.
Neffens de offisjele sifers is 50 prosint fan de befolking analfabeet, mar dat tal moat winliken heger lizze.
Taal
De offisjele taal yn Marokko is it (standert) Arabysk. Men brûkt it Arabysk as ûnderrjochttaal en as amtstaal. It meast brûkte Arabyske dialekt is it Darija. Oare talen dy't yn Marokko sprutsen wurde binne de Berbertalen (Tarifit/Riffynsk), Tasjelhiyt, Tamazigt), Frânsk (faak de taal fan bedriuwen, oerheid en diplomaten, mar ek yn winkels, restaurants en ek ûnderling, wylst yn it eardere Spaansk Marokko, faak Spaansk as twadde taal brûkt wurdt.
Godstsjinst
Likernôch 98,7% fan de befolking is Islamitysk, dy't suver allegear soennitysk binne. Lytsere godstsjinsten binne it kristendom (1,1%) en it joadendom (0,04%).
Nijsgjirrich
Marokko is gauris it toaniel foar histoaryske films of bibelferfilmingen. In protte ferneamde regiseurren, ûnder oare Ridley Scott (Gladiator, Kingdom of Heavens) en Franco Zeffirelli (Jezus fan Nazareth) hawwe hjir harren filmen draaid. Ek waard yn Marokko yn it tiidrek 1993-2001 de tillefyzje searje 'De Bibel' opnaam.
Darja Collin
thumb|Darja Collin Reproduksje troch Winfried Walta, [[Blessum ]] Maria Louisa Frederika (Darja) Collin (Amsterdam, 19 novimber 1902 - Florâns, 6 maaie 1967) wie in Nederlânsk balletdûnseresse en -learares yn klassyk ballettechnyk.
Libben en wurk
Darja Collin wie in dochter fan fioelist Robert Johan Carl Collin (1863-1904) en Wilhelmina Frederika Christina van Dijk. Pake en beppe fan heitekant wiene dirigint Robert Collin en sjongster Anna Collin-Tobisch.
Collin wie yn de jierren '20 in ferneamd dûnseresse en hie bynammen sa as 'de Mata Hari fan de dûns' en 'moannegoadinne'. Dy lêste kaam fan de skilder Christiaan de Moor, ien fan in protte feinten fan har (û.o. ek de skriuwers A. den Doolaard en J.W.F. Werumeus Buning. Tagelyk hie hja ek in relaasje mei de dûnser Alexeï d’Ormesson. Collin wie fan 3 septimber 1930 oant en mei 30 april 1935 troud mei dichter Jan Jacob Slauerhoff. Se krigen in bern, mar dat stoar koart nei de berte al.
Gedicht
Jan Slauerhoff skreau it folgjende sonnet foar syn frou Darja Collin. Kon ik eenmaal toch... Kon ik eenmaal toch jouw dans weergeven In een van het woord bevrijd gedicht, Eenmaal even vrij en lenig zweven Als jij in de lucht en in het licht Met je lichaam doet, dat toch niet even Los van de aarde is als wat ik dicht, Zich met moeite van de grond opricht, Zwaarder dan mijn geest, en toch kan zweven. Jij kunt met een wending, een gebaar Woede,
Geart Brueckner Droege
Geart Brueckner Droege, yn de literatuer meast Geart B. Droege neamd en nei't it skynt ek wol Gerrit B. Droege, (Evanston (Illinois), 1925 - Columbus (Ohio), 27 maaie 1997) wie in Amerikaansk heechlearaar Dútsk, Nederlânsk en Frysk oan de Capital University yn Bexley, in foarstêd fan Columbus (Ohio). Hy wie in aktivist foar it Frysk yn 'e Feriene Steaten.
Droege wie fan 1969 oant 1974 associate professor en dêrnei heechlearaar. As earste joech hy in kursus modern Frysk oan in Amerikaanske universiteit. Yn 1971 kocht er de bibleteek fan dr. Jelle Hendriks Brouwer foar syn universiteit oan. Ek stalde er mei prof. Berend Joukes Fridsma in twatalich Frysk-Ingelsk wurdboek gear. Mei dyselde fierde er mei ek de redaksje fan Frisian News Items. Syn briefkerij is op 'e noed fan Tresoar.
DS '70
thumb|Logo fan DS'70
thumb|Partijgearkomst 1970 yn Den Dolder Demokraten Sosjalisten '70 of DS '70 wie in politike partij dy't op 19 oktober 1972 in Fryske ôfdieling krige.
De partij helle by de ferkiezings fan 1971 yn Fryslân 3,1% en fan 1972 3,4% (lanlik resp. 5,3% en 4,1% ), mei foar '72 de heechste persintaazjes op0 Flylân en Skylge (rom 8%), Skiermûntseach (6,3%), Ljouwert (4,7%) en Raarderhim (4,6%).
Strjitten yn Oerterp
thumb|right|200px|Weibuorren De Strjitten yn Oerterp:
G
Golle -
Gewichtheffen op de Olympyske Simmerspullen 1952
200px|thumb|right|It Olympysk Wraksel Stadion fan Helsinky 1952 De Olympyske Simmerspullen 1952, ek wol de XVe Olympiade neamd waarden yn 1952 yn Helsinki, Finlân hâlden. It gewichtheffen waard hâlden yn it Messuhalli.
Medaljespegel
De top-6 fan lannen dy't by it gewichtheffen medaljes wûn ha op de Olympyske Simmerspullen fan 1948.
Ferbouwing
In yngeande ferbouwing neamt men in renovaasje. In ferbouwing wêrby't in gebou wer yn 'e âlde steat werombrocht wurdt, hjit in restauraasje.
Dunegea
Dunegea is in doarp yn de gemeente De Fryske Marren. It doarp leit besuden Sint Nyk en westlik fan de Tsjûkemar.
It doarp hat ynwenners (, boarne: CBS). Der binne gjin plannen foar huzebou yn it doarp.
Skiednis
Oant de gemeentlike weryndieling fan 1 jannewaris 1984 foel Dunegea ûnder de mei yngong fan dy datum ophefte gemeente Doanjewerstâl. Dy gemeente waard ek Dodingawerstal en Doniagawerstal en, yn it Aldfrysk Dodingwerstal. Yn Dunegea waarden âldtiids iepenbiere rjochtsittings hâlden fan it aadlike famyljenamme Doanja dat dêr ea wenne hat. De famylje stie yn heech oansjen. De namme 'warstal' of 'werstal' betsjut rjochtstoel of rjochtsgebiet.
Der is foar it bedriuw Vermilion Energy fergunning ferliend om by Dunegea mei in proefboaring de oanwêzichheid fan ierdgas fêst te stellen.
Mienskip
In buorren hat it doarp net mear, in pear iuwen lyn wie dy der noch wol. Dêr is oars neat fan werom te finen as in tsjerkhouwenen in klokkestoel. De klokkestoel stiet op in fûnemint fan swerfstiennen. Der is noch in kafee, wêrfan de kastlein earder ek noch buorke. De kombinaasje kastlein-boer seach men eartiids folle mear.
Gerrit Rietveld
thumb|Gerrit Thomas Rietveld, 1962 Gerrit Rietveld (Utert, 24 juny 1888, - dêre, 25 juny 1964) wie in Nederlânsk arsjitekt en meubelûntwerper.
Libben en wurk
Gerrit Rietveld wie in soan fan de meubelmakker Johannes Cornelis Rietveld en syn frou Elisabeth van der Horst.
thumb|De ferneamde stoel fan Rietberg
Yn 1911 begûn Rietveld syn eigen meubelfabryk, wylst er jûns arsjitektuer studearre. Rietveld ûntwurp de Read Blaue Stoel yn 1917, ûnder ynfloed fan De Styl, dêr't er yn 1919 lid fan waard. Yn datselde jier waard er ek arsjitekt.
Yn 1924 ûntwurp er it Schröderhûs foar en yn gearwurking mei, binnendoararsjitekte Truus Schröder-Schräder. It hûs is boud yn Utert. Mei har boude er yn 1934 noch mear huzen in Utert.
Yn de Twadde Wrâldkriich hie Rietveld him net oanmeld by de kultuerkeamer sadat er yllegaal trochgean moast mei ûntwerpen.
Nei de oarloch wie der earst net folle belangstelling foar syn wurk, mar mei't yn de jierren fyftich de belangstelling foar de Styl werom kaam krige ek Rietveld wer mear opdrachten, fral foar oerheidgebouwen.
Ingelske Tún (Harns)
De Ingelske Tún yn Harns is in park dat yn 1843 op de eastpunt fan it âlde bolwurk oanlein is nei in ûntwerp fan de bekende túnarsjitekt Lucas Roodbaard. De namme is ûntliend oan de Ingelske lânskipsstyl wêryn't it park oanlein is. De oanlis fan it park wie destiids in wurkferskaffingsprojekt.
Oan de ein fan de oarloch wie it park folslein ferinnewearre. Yn 2009 waard it park renovearre. Doe wie tydlik in bunker te sjen dy't part wie fan de Atlantikwall. Dy Gefechtstand Engelsche Tuin tsjinne as Kommandopost Ferbiningen (1940-1945). It park hat noch trije geskutsbunkers (type Tobrûk).
Yn 2013 is der ta eare fan de ynhuldiging fan kening Willem-Alexander in keningslinebeam plante.
Marlannen
De Marlannen is it gebiet om 'e yn likernôch 1855 drûchmeald marke hinne, súdeastlik fan it doarp Jouswier. Yn 1926 waard de wynmûne ferfongen troch in elektrysk gemaal. It plusminus 80 ha. grutte gebiet is sûnt de yn de 80er jierren fan de foarige iuw foltôge ruilferkaveling yn eigendom fan Steatsboskbehear.
Yn de maitiid is it in briedplak foar kobben, wytstirns en steltrinners as de klút. Troch sâlte kwelwetter is nei ferrin fan tiid, benammen nei de ôfsluting fan de Lauwerssee, in fegetaasje ûntstien fan sâltplanten. It is ien fan de pear plakken yn West-Europa dêr't brakwettersoarten as it sultsje en koartierige krabbekrûd binnendyks groeie. Der binne ek in protte fan it seldsumer wurdende goudknopke (Cotula coronopifolia) te finen.
Tachtichjierrige Oarloch
thumb|It Spaanske ryk om 1580 hinne De Tachtichjierrige Oarloch (yn de modernere skiedskriuwing ek wol De Opstân of de Nederlânske Opstân neamd) wie in oarloch tusken de Republyk fan de Sân Feriene Nederlannen — it hjoeddeistige Nederlân — en Spanje. Nederlân krige troch dizze kriich syn ûnôfhinklikens.
It begjin fan de oarloch wurdt rekkene fan de slach by Heiligerlee ôf op 23 maaie 1568 en gie - mei in ûnderbrekking fan 1609 oant 1621 (it tolvejierrich bestân) - troch oant de Frede fan Munster op 30 jannewaris 1648.
It begjin fan de oarloch
thumb|right|200px|De slach by Heiligerlee, it begjin fan oarloch De direkte oanlieding wienen de byldestoarm (1566) mei de dêrop folgjende ynstelling fan de Ried fan Beroerten of Bloedried (1567), de massale flecht kalvinisten nei û.o. Dútslân en de tanimmende sintralisaasje fan it Habsburgske bewâld, wêrby fral it besykjen fan hartoch Alva om de Tsiende Penning ynfierd te krijen op fûleindich ferset stuitte. Mei de stipe fan in protte útwikkenen waard ûnder lieding fan prins Willem fan Oranje in leger ferwurven om it leger fan Alva te ferjeijen. Yn de slach by Heiligerlee op 23 maaie 1568 behelle de broer fan Willem, Loadewyk fan Nassau in oerwinning op de Spanjerts, mar koart dêrnei waard hy troch it Spaanske leger ûnder Alva ferslein.
Utwreiding fan de Opstân
De dêrop foljende set fan de opstannelingen wie it betinken fan it plan om inkele stêden te feroveren. Omdat plan te realisearjen stelde Willem fan Oranje him yn ferbining mei de wettergeuzen en krige ek koart stipe by Karel IX fan Frankryk. Yn 1572 slagge dat plan folslein. Troch de geuzen, Loadewyk fan Nassau en de prins sels waarden in grut tal stêden oermastere yn Hollân, Seelân, Fryslân, Gelderlân, Oerisel, Henegouwen en Brabant. Lykwols koenen de opstannelingen harren allinnich hanthavenje yn Hollân en Seelân en kearden de oare gebieten nei koarten werom yn de Spaanske macht. Yn Hollân waard in bestjoer troch de opstannige stêden foarme mei de prins as heechste oerheid.
Doe't yn 1576 de lânfâd Requesens - dy't yn 1573 Alva opfolge hie en in evenredich bewâld fierde - hommels ferstoar, kaam it yn de Súdlike Nederlannen ta earnstige ûntefredens. Neidat de Spaanske troepen oproer makke hienen rop de Steaten fan Brabant in gearkomste fan de Steaten-Generaal byinoar. Underhannelings mei Hollân en Seelân laat ta de Pasifikaasje fan Gint wêrby't de frede yn de Nederlannen wersteld waard. Al gau die bliken dat de Spaanske kening, de oertsjûge katoliken, noch de protestanten tefreden wienen mei it resultaat. De Steaten easken fan de nije lânfâd, Don Juan fan Eastenryk de erkenning fan de Pasifikaasje fan Gint en ferklearen him ferfallen doe't hy de Spaanske troepen werom rop. Dêrnei beneamden sy in eigen lânfâd, Matthias, wylst Willem fan Oranje hieltyd mear ynfloed wûn.
De komst fan Parma
thumb|left|150px|De hartoch fan Parma Gebrûk meitsjend fan de ûntefredens by de katoliken stelde de opfolger fan Don Juan, de hartoch fan Parma, him yn ferbining mei de katolike striders en eallju yn de súdlike Nederlannen. Hy slagge deryn in bûnsmaatskip te sluten mei de Steaten fan Henegouwen en Artois, de Uny fan Atrecht. Oan de oare kant ferienige Willem fan Oranje him mei in oantal gewesten yn de Uny fan Utert.
Yn de jierren tusken 1579 en 1589 wit de hartoch fan Parma grutte súksessen te beheljen. Hy werstelt it keninklik gesach en de Roomsk-Katolike Tsjerke yn alle gewesten te suden fan de grutte rivieren en yn grutte parten fan Oerisel, de Efterhoeke, Drinte en Grinslân.
De help dy't de opstannelingen fan de Frânske kening krige en fan Elizabeth I fan Ingelân (dy't Leicester mei troepen stjoerde), smiet neat oars op dan nije ûnienigens. De Steaten-Generaal fan de opstannige gewesten erkenden net nochris in frjemde as soeverein foarst. Dermei wie de selsstannigens fan de Republyk fan de Feriene Nederlannen yn 1588 in feit wurden. Fanôf dat stuit is de opstân in oarloch tusken de Republyk en de Spaanske monargy.
De oerwinnings fan Maurits en Loadewyk
Yn 1589 oermastere Parma Geertruidenberch en it dêrop folgjende jier set it leger fan de Republyk - herfoarme en laat troch prins Maurits, stipe troch in krêftich bestjoer ûnder lieding fan Johan fan Oldenbarnevelt - útein mei de oanfal en yn in rige oerwinnings waarden tusken 1590 en 1597 stêden en festigings ferovere op de Spanjerts yn Oerisel, Gelderlân, it noardwesten fan Brabant, Drinte, Grinslân en Siuwsk-Flaanderen. Allinnich yn it easten behelle Ambrogio Spinola wat súkses op de Republyk. Lang om let hawwe de fredesûnderhannelings yn 1609 laat ta it saneamde Tolvejierrich bestân wêrby't de ûnôfhinklikens fan de Republyk troch Spanje erkend waard.
Herfetsje fan de oarloch
Doe't de Republyk nei it bestân, û.o. troch de dea fan Van Oldenbarnevelt, ynwindich ferswakke wie, besocht Spanje op 'e nij Noardlike Nederlannen te betwingen. Yn gearwurking mei de katolike Dútske foarsten hannele Spinoza krêftich en súksesfol tsjin Maurits. Brabant waard troch him ferovere en it easten fan Gelderlân. Lykwols makke de opfolger fan Maurits, Freark Hindrik in pear jier letter alle oermasteringen fan Spinola ûngedien. Nije fjildtochten fan him rûnen út op de besetting fan oare stêden yn Limburch en Brabant. Yn dy tiid foel de Tachtichjierrige oarloch tagelyk mei de Tritichjierrige Oarloch. Keizerlike troepen kamen de Spanjerts yn de Nederlannen te help en Dútske protestanten krigen stipe fan de Nederlânske gewesten. Nei in skoft langen beide partijen nei frede, dy't nei trije jier fan ûnderhannelings yn 1648 ta stân brocht waard.
Polyneezje
right|thumb|250px|De Polynesyske trijehoek
Havank
Libben
Hendrikus Frederikus van der Kallen, ropnamme Rieks, wie de âldste soan fan Martinus van der Kallen en Jacoba Huberdina Maria Louwhoff, dy't op de Wirdummerdyk in huoddesaak hienen. De famylje wie katolyk, sa't Rieks yn Eindhoven by de paters Augustijnen nei it gymnasium gong, en preester wurde soe. Mar hy seach der fan ôf en kaam yn 1922 werom nei Ljouwert.
Polyneezje
Polyneezje (soad eilannen) is ien fan de trije grutte eilânnekloften yn de Grutte Oseaan dy't mei inoar Oseaanje foarmje. Rûchwei foarmet it in trijehoek mei Nij-Seelân, Hawaï en Peaske-eilân as hoekpunten. It totale lân oerflakte is om-ende-by 294.000 km² op in oerflaktewetter fan mear as 50 miljoen km². Yn totaal binne der mear as 1000 eilannen dy't by Polyneezje hearre.
Havank
Libben
Dat earste boek spile yn Frankryk mar de beskriuwings hie Van der Kallen út reisgidsen. Sa gau't syn earste boek oannaam waard troch Bruna, gong Van der Kallen nei Frankryk om syn neikommende boeken better situearje te kinnen. Yn 1937 en 1938 wenne er yn Rome, mar doe't yn 1940 Dútslân Frankryk oerweldige, wie Van der Kallen yn Parys. It duorre oant 1942 eart er fuort komme koe nei Spanje. Fan dêr gong er nei Grut-Brittanje dêr't er oarlochskorrespondint waard. Ek kaam er yn Londen yn 'e kunde mei Cynthia Isabel Vickers.
Polyneezje
Eilannen
De folgjende eilannen en eilânkeatens lizze yn Polyneezje:
Havank
Libben
Op 23 septimber 1946 trouden Hans en Cynthia. Se bleaunen earst noch yn Londen, mar fan 1947 oant 1950 wennen se yn Heemstede. Dernei wennen se ûnder oaren yn Cagnes-sur-Mer en op Palma de Mallorca. Mar der wie faak spul tusken de twa, en Cynthia gong in pear kear by Van der Kallen wei. Einglings gong se yn 1955 werom nei Londen, mar se binne nea útinoar gongen. Nei 1957 kaam Havank nei súd Ingelân, sa't er wykeins by syn frou wêze koe, en troch de wike skriuwe koe. Yn 1963 waard er slim siik, en waard er opnaam yn it sikehûs yn Ljouwert. Doe't er út it sikehûs kaam, naam er syn yntrek yn Hotel Amicitia, dat njonken syn bertehûs stie. Op 22 juny 1964 waard er dêr dea fûn foar syn skriuwmasine. Hy wie nei in hertoanfal ferstoarn.
Wurk
Van der Kalle begûn mei ferhalen nei it foarbyld fan Edgar Wallace, oer de Franske haadynspekteur Bruno Silvère. Silvère wie de idealisearre ferzje fan Van der Kallen, en wie yn alles in hear. Syn ûnderhearrige, ynspekteur Charles C.M. Carlier, taneamd "De Schaduw" ("It Skaad"), wie earst in byfiguer.
Polyneezje
Befolking
De oarspronklike befolking fan dizze eilannen sprekke (of sprutsen) nau oan inoar besibbe talen, dy't ta de Maleis-Polynesyske of Austronesyske talenkloft hearre.
Kontakten mei Amearika
Al lang foardat Kolumbus Amearika ûntdekke, bestiene der al kontakten tusken de Polyneezjers en de Amearika's.
Havank
Wurk
Op besite by syn freon Gerard van Wageningen op Dekemastate rekke er obsedearre troch in portret fan Anna Maria van Burmania. Yn syn lêste twa boeken is de ynfloed dêrfan dúdlik sichtber.
Terpstra
By syn ferstjerren wie Van Kallen noch dwaande mei fjouwer manuskripten. Oan Menuet te Middernacht hie er al in pear jier wurke, en it wie al foar in grut part skreaun. Om't er kranteman Pieter Terpstra in pear moannen earder it ferhaal ferteld hie, waard Terpstra frege it ta in ein te bringen.
Neitins
Op 9 novimber 1994 is de Havankstichting Mateor stifte, om it grêf Van der Kallen de rêden en te restaurearjen. Ek hâldt de stifting ûnder oaren elts jier in betinking foar Havank.
Op ferskate plakken yn Ljouwert binne strjitten ensfh. neamd nei Van der Kallen en syn figueren.
Op Dekemastate is in fitrinekast ynrjochte oer Havank.
It bertehûs fan Rieks van der Kallen is ôfbrutsen, en Hotel Amicitia dêr't Hans van der Kallen ferstoarn is ek. Mar tusken de gebouwen dy't der no stean is op 22 juny 1996 in reliëf yn brûns fan it gesicht fan Van der Kallen oanbrocht.
Museum Hindeloopen
It Museum Hindeloopen (oant yn 2008 'Hidde Nijland Museum Hylpen') is in kultuerhistorysk museum yn it stedsje Hylpen.
Skiednis
Yn de earste fjouwer desennia fan syn bestean wie it gjin opfallend museum. De samling waard amper útwreide en pas yn 1958 waard foar it earst in konservator oansteld. In jier letter begûn it museum, mei nei oanlieding fan syn fjitrichjierrich bestean, in nij en mear aktyf belied te fieren, dêrta finansjeel by steat steld troch de provinsje Fryslân en it Ryk. Sûnt de jierren sechtich groeide de kolleksje geregeldwei troch skinkingen fan partikulieren en troch oankeapen. It pân bliek te lyts en waard yn 1964 fergrutte mei in oanbou, wêryn't de entreehal en de wente fan de konservator yn ûnderbrocht waarden. Seis jier letter waard it museum sluten foar in yngreven restauraasje en in werynrjochting fan it gebou. De weriepening wie yn 1971. It romtegebrek wie lykwols bliuwend, sadat yn 1982 ek it hûs fan de konservator by it museum lutsen waard. Yn 1990 waard it pân foar in part restaurearre en waard de tún der omhinne nij ynrjochte.
Johan de Witt jr.
Johan de Witt jr., hear fan Súd- en Noard-Linschoten, Snelrewaard, Hekendorp en IJsselveere (1662 - 1701) wie in Nederlânsk politikus út it laach De Witt. Hy wie de iennige soan fan Johan de Witt (1625-1672), riedpensjonaris fan Hollân en syn frou Wendela Bicker (1635-1668).
Museum Hindeloopen
Skiednis
Sûnt in wiziging yn it Nederlânsk museumbelied yn 1991, wêrtroch't de provinsje en it ryk beide harren subsydzje ynlutsen, wurdt it museum finansjeel stipe troch de yn 1984 foarme gemeente Nijefurd.
Johan de Witt jr.
Yn it rampjier 1672 waard Pieter de Graeff fâld oer de fiif bern fan de fermoarde De Witt, ûnder oaren fan Johan.
Museum Hindeloopen
Skiednis
Yn 2004 waard it museum yntern ferboud. Sûnt 1 july 2008 is it museum ferselsstannige en krige it de namme Museum Hindeloopen. Op 18 septimber fan dat jier is de Vereniging Vrienden Museum Hindeloopen offisjeel oprjochte.
Johan de Witt jr.
Johan de Witt jr. wie weesmaster te Dordrecht (1684-1685). Dêrnei sekretaris (1688-1701) en fjirtichried (1695) fan Dordrecht.
Museum Hindeloopen
De kolleksje
De kolleksje fan it Hidde Nijland Museum omfet ûnder mear Hylper skilderkeunst, Hylper klaaiïnge en ynterieurs. Ek binne foarwerpen te sjen dy't ferbân hâlde mei de skipfearthistoarje en de fiskerij. Dêrneist wurdt omtinken jûn oan de skiednis fan de stêd.
Johan de Witt jr.
Johan de Witt jr. wie troud mei syn nicht Wilhelmina de Witt (1671-1701), de dochter fan syn omke Cornelis de Witt (1623-1672) en Maria van Berckel (1632-1706). Harren bern wiene Johan (1694-1751), Ried fan Finansjen (riedshear en presidint fan de rekkenkeamer yn de Sudlike Nederlannen) fan de keizer fan Eastenryk yn Brussel en Cornelis de Witt (1696-1769). De lêste waard boargemaster fan Dordrecht en wie teffens hear fan Jaarsveld.
Museum Hindeloopen
De kolleksje
It museum hat teffens in edukative funksje, dy't benammen rjochte is op bern út it basisûnderwiis.
Johan de Witt jr.
Johan de Witt jr. hie in mânske bibleteek, dy't út de boekesamling fan syn heit en eigen oankeap bestie.
Karma
Karma (Sanskryt) (Pāli: Kamma) is in begryp út it hindoeïsme en it boedisme, en hâldt yn it idee dat alles dat wy dogge, tinke en sizze wer by ús werom komt. It is gearrin fan omstannichheden mei oarsaak en gefolch en wurdt wol sjoen as in natuerwet. Der wurdt lykwols fanút gien dat der net in God is dy't fuortendaliks straft, mar dat yn de natuer sels in soartemint meganisme oanwêzich is dy't soarget foar evenwicht. Dat evenwicht siket de natuer út himsels. In goede died jout fan natoere in goed gefolch, en minne (kweade) hannelingen hawwe net plezierige gefolgen as resultaat.
As begryp is karma yn it westen yntrodusearre troch de teosofy en spilet fral yn de út de teosofy fuortkommende antroposofy in wichtige rol.
Fryske siswizen
Yn it Frysk komt "karma' ta útdrukking yn siswizen as:
Karma (buddhismus) กรรม Nghiệp
Strjitten yn Wergea
De Strjitten yn Wergea:
Diabulus In Musica
Diabulus In Musica is in Spaanske symfoanyske metalband oprjochte yn 2006 yn Pamplona. De band brocht yn 2010 syn debútalbum Secrets út. De teksten fan de band gean benammen oer de leafde, skientme, lijen en langstrne. Diabulus In Musica hat fiif studio-albums útbrocht.
Mercury Publications (Amerikaanske útjouwerij)
Mercury Publications, ek bekend as Mercury Press, wie in Amerikaanske útjouwerij fan tydskriften, dy't fêstige wie oan 570 Lexington Avenue yn New York. It bedriuw waard yn 1937 oprjochte troch útjouwer Lawrence E. Spivak. Dyselde sette yn 1933 mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske útjouwerijsektor útein as manager fan it tydskrift The American Mercury. Yn 1935 waard er de útjouwer fan dat blêd. Mei de oprjochting Mercury Publications, dat nei The American Mercury ferneamd wie, wreide Spivak syn útjouwerswurk út nei oare titels.
Mercury Publications publisearre benammen blêden wêryn't detektiveferhalen en moardmystearjes ferskynden, mar dêrnjonken ek tydskriften oer wiere misdriuwen, humor, en fantasy en science fiction. Mercury Publications hie as ymprints Mystery House, Fantasy House (fan 1949 ôf) en Jonathan Press Mysteries (fan 1942 ôf). De wichtichste tydskriften fan Mercury Publications wiene: Spivak publisearre fan 1938 ôf in boekesearje mei as titel Mercury Library, dy't er yn 1940 opspjalte yn Mercury Mysteries en Bestseller Mysteries.
Yn 'e hjerst fan 1950 ferkocht Spivak The American Mercury oan 'e ynvestearringsbankier Clendenin J. Ryan. Fan 1940 oant 1950 wie Joseph W. Ferman de bedriuwslieder fan Mercury Publications. Dyselde kocht it bedriuw yn 1952 fan Spivak oer. Syn soan Edward L. Ferman behold de útjouwerij oant de opheffing yn 2001.
Maarten Maartenshûs
thumb|Maarten Maartenshûs It Maarten Maartenshûs is in yn 1902 boud bûtenhûs yn Doorn, (provinsje Utert).
Om 1900 waarden op de Utertske Heuvelrêch in soad bûtens boud. It hûs krige syn namme troch de skriuwer Maarten Maartens, de earste bewenner fan it hûs. Van Der Poorten Schwartz, Maarten Maartens wie syn skûlnamme, kocht de grûn yn 1884, mar wenne noch in soad jierren yn it bûtenlân. Hy wenne fan 1903 oant syn dea yn 1915 yn it hûs mei syn frou, Anna, en syn dochter, Ada.
It Maarten Maartenshûs waard boud njonken it lytsere lânhûs De Zonheuvel, dat ± 1840 boud waard. De efterside fan it Maarten Maartenshûs is nei de wei rjochte, mei dêr tuskenyn in tún yn Versaillesstyl. It poartegebou waard bewenne troch de butler en hie dêrneist in funksje as stâl anneks koetshûs. It ynterieur fan it hûs hat noch in soad bysûndere stikken, bygelyks in lânkaart út 1696 fan Bernard Du Roy.
Yn de jierren tweintich fan de tweintichste iuw, nei it ferstjerren fan Anna, waard de Stichting Zonheuvel oprjochte troch Ada. De stichting joech it hûs in funksje as konferinsjeoard, en sintrum foar jeugdwurk. Yn de Twadde Wrâldoarloch siet der in needhospitaal yn. Ada ferstoar yn dit hospitaal yn 1944. Yn 1974 waard it Maarten Maartenshûs troch it Stichting J. Slotemaker de Bruïne-ynstitút kocht. Tsjintwurdich hat it in funksje as sealferhier- en konferinsjesintrum.
Wetterpolo op de Olympyske Simmerspullen 1928
200px|thumb|right|It Olympysk Swimbad fan Amsterdam 1928
De Olympyske Simmerspullen 1928, offisjeel de Spullen fan de IXe Olympiade, wienen de achtste Spullen yn de rige fan de moderne Olympyske Spullen. De Spullen waarden organisearre yn Amsterdam, Nederlân. De wetterpolokompetysje wie yn it Olympisch Sportpark Zwemstadion.
Olympisch Sportpark Zwemstadion
It Olympisch Sportpark Zwemstadion waard boud yn 1928 en hie doe plak foar 6.000 taskôgers. It bad wie 50 meter lang en 18 meter breed. By de dûktoer wie it bad 5 meter djip. It swimbad waard nei de Spullen yn 1929 wer ôfbrutsen. Op it plak fan it swimbad steane hjoed de dei wenningen en kantoaren.
List fan fisken
List fan Fisken
Kristen Britain
Kristen Britain (18 oktober 1965), is in Amerikaansk skriuwster fan fantasyromans, dy't yn 1998 har debút makke mei Green Rider. Earder wie se wurksum as parkwachter yn ferskate nasjonale parken yn 'e Feriene Steaten. Underwilens hat se nominaasjes yn 'e wacht sleept foar ferskate prizen. Britain har sechsde boek ferskynde yn 2017.
Libben en karriêre
Kristen Britain, dy't fan mingd Angelsaksysk-Amerikaansk en Dútsk etnysk komôf is, groeide op yn 'e krite fan 'e Finger Lakes, yn 'e Amerikaanske steat New York, dêr't se al ier hynsteriden learde. Doe't se njoggen jier wie, sette se útein mei har earste roman, in ûnderseeske fantasij mei harsels en har freondinnen yn 'e haadrol. Doe't se trettjin jier wie, brocht se har earste boek út, in cartoonsamling mei de titel Horses and Horsepeople.
Nei't se yn 1987 in bachelorstitel yn filmproduksje helle hie oan it Ithaca Kolleezje te Ithaca, mei as byfak skriuwen, socht en fûn Britain yn 1988 wurk as in parkwachter (park ranger) by de Amerikaanske Nasjonale Parktsjinst. Har beslút om dy kant út te gean, hie se nommen nei in petear mei in parkwachter by in besyk oan it Women's Rights National Historical Park yn Opper-New York. Har earste oanstelling, foar ien seizoen, ferfolle se yn 'e Clara Barton National Historic Site yn Marylân. Tsjin 'e tiid dat se har earste boek publisearre, wurke se foltiids yn it Nasjonaal Park Acadia, yn Maine, en nei eigen sizzen helle se út it lânskip dêre in protte ynspiraasje foar it oansjen fan it lân Sacoridia, dêr't Britain har ferhaal sitewearre. Troch har baan by de parktsjinst koe se har wurk dwaan op sokke útinoar rinnende plakken as 90 m ûnder it ierdoerflak oant 4.000 m boppe seenivo yn 'e Rocky Mountains, en fan 'e tekstylfabriken fan 'e Amerikaanske Yndustriële Revolúsje en de wenten fan Amerikanen dy't de skiednis feroaren oant in keale blokhutte djip yn 'e wyldernis fan Maine.
Yn 1998 publisearre Britain har earste roman, Green Rider, oer Karigan G'ladheon, in fan har kostskoalle fuortrûn opslûpen fanke dat djip yn 'e swierrichheden bedarret as se deryn tastimd om it oerbringen fan in boadskip fan krúsjaal belang oer te nimmen fan in deadlik ferwûne keninklike koerier ("Griene Ruter"). It boek waard goed ûnthelle en sleepte in nominaasje foar de Crawford Award yn 'e wacht. Britain bliek lykwols gjin flugge skriuwster te wêzen, en it duorre dan ek fiif jier ear't der in ferfolch útkaam, First Rider's Call, wêryn't tsjustere krêften gearspanne om 'e Griene Ruters leech te lizzen, en yn it ferlingde dêrfan it hiele keninkryk, oant Karigan, dêrta opdracht jûn troch de geast fan 'e legindaryske oprjochtster fan 'e oarder, regaad makket.
Sûnt binne der noch fjouwer dielen yn 'e Green Rider-searje ferskynd, The High King's Tomb, Blackveil, Mirror Sight en Firebrand, wêryn't Karigan wat langer wat djipper behelle rekket yn 'e striid om it fuortbestean fan it keninkryk Sacoridia tsjin in wol hast ûnoerwinlike fijân. Blackveil waard yn 2012 nominearre foar in David Gemmell Legend Award foar bêste fantasyroman. Kristen Britain libbet op 't heden yn in adobehûs yn 'e Nijmeksikaanske woastyn yn 'e omkriten fan Las Cruces, dêr't se har no mank kolibrys en hagedissen foltiids oan har skriuwwurk wijt.
Fergulde Biezem
De Fergulde Biezem is in priis dy't yn Marsum útrikt wurdt foar de Marsumer fan it Jier troch de Marsumers sels. De ûnderskieding is ôflieden fan de bynamme fan it doarp, mar foaral no it symboal fan dyjinge dy´t ek it paadsje foar in oar, of foar de mienskip skjin fage hat. De nammen fan de winners steane op in houten boerd, dêr't de nammen ynbeitele wurde. It earste boerd út 1993 is al fol. Faak binne de winners aktyf op in breed flak, mar wurde guon fan harren aktiviteiten ekstra foar it fuotljocht helle:
Raymus Antilles
Eftergrûn
Raymus Antilles wurdt berne op 'e rike en freedsume planeet Alderaan, as telch út it ynfloedrike Hûs Antilles. Hy wurdt oplaat yn diplomasy en leart dêrnjonken foar piloat fan romteskippen. Meitiid komt er foar it Keninklik Hûs Organa te wurkjen, dêr't er in liedingjaande posysje bemachtiget yn 'e stêf fan senator Bail Organa, de man fan 'e Alderaanske keninginne Breha Organa. Hy is de kaptein fan efterinoar de CR70-korvetten de Tantive III en de Tantive IV.
Yn Revenge of the Sith
Yn Star Wars: Episode III – Revenge of the Sith (2005), it trêde en ôfslutende diel fan 'e Star Wars-prequeltrilogy, is Antilles oanwêzich as Bail Organa de Jedi-masters Yoda en Obi-Wan Kenobi rêdt en meismokkelet nei de haadstêd fan 'e Galaktyske Republyk op 'e planeet Coruscant, nei't se oan 'e dea ûntsnapt binne by de troch kânselier Palpatine orkestrearre Grutte Suvering fan 'e Jedi. Nei it ferstjerren fan senator Padmé Amidala fan Naboo en de berte fan har twillingbern Luke en Leia draacht Organa de beide robots fan Padmé, C-3PO en R2-D2, oan 'e soargen fan Antilles oer.
Yn Rogue One
Nei't Palpatine de Galaktyske Republyk ûnder fuotten helle en ferfongen hat troch it Galaktysk Keizerryk mei him sels oan it haad as autokratysk regearjend keizer, rekket Antilles fia syn master Bail Organa belutsen by it Rebelleferbûn, dat yn 'e Galaktyske Boargeroarloch yn iepen ferset komt tsjin it skrikbewâld fan Palpatine. Njoggentjin jier nei de steatsgreep fan Palpatine stelle de rebellen yn 'e film Rogue One: A Star Wars Story (2016) op 'e planeet Scarif de blaudrukken fan 'e Deadsstjer, it nije romtestasjon en massaferneatigingswapen fan it Keizerryk.
De ynformaasje wurdt trochjûn oan Organa syn oannommen dochter, prinsesse Leia, dy't yn 'e Tantive IV, mei Antilles as kaptein, útpykt rjochting har thúswrâld Alderaan, dêr't har heit de blaudrukken trochspylje kin oan 'e lieding fan it Rebelleferbûn. Leia jout Antilles letter opdracht om fan 'e koers ôf te wiken nei de planeet Tatooine, dêr't se de âlde Jedi-master Obi-Wan Kenobi hopet te rekrutearjen foar it Rebelleferbûn.
Yn A New Hope
Oan it begjin fan Star Wars: Episode IV – A New Hope (1977), it earste diel fan 'e oarspronklike Star Wars-filmtrilogy, wurdt de Tantive IV by Tatooine efterhelle troch in stjerreslachskip ûnder lieding fan Darth Vader, de neiste hantlanger fan keizer Palpatine, dy't de korvet troch syn stoarmtroepers interje lit. De wjerstân fan 'e soldaten fan 'e Alderaanske Konsulêre Wacht wurdt gau de kop yndrukt, en Antilles en syn mannen wurde, ynsafier't se de striid oerlibbe hawwe, finzen nommen. By ûnderfreging troch Darth Vader hâldt Antilles fol dat de Tantive IV in konsulêr skip op in diplomatike misje is. Vader smoart him dêrop mei de Krêft oant er it bestjert.
Keppelings om utens
List of Star Wars characters
Quake
thumb|Quake en besibbe spultsjes. Quake is in populêr kompjûterspul ûntwikkele troch id Software.
It spul is in first person shooter, krekt as Wolfenstein 3D en Doom, dêr't de spiler troch de eagen fan in personaazje sjocht en opdrachten útfiere moat of simpelwei 'fijannen' delsjitte moat. Quake is benammen populêr as netwurkspul, dêr't meardere spilers by tsjininoar spylje.
Quake makket brûk fan it frag-skoaresysteem. Fan Quake binne meardere dielen makke: Quake II, Quake 3 Arena en Quake 4.
Harnzer Mingd Hockey Klup
De Harnzer Mingd Hockey Klup (Nederlânsk en offisjeel: Harlinger Mixed Hockey Club, faak ôfkoarte ta HMHC) is in sportklup yn 'e Fryske stêd Harns. De feriening leit him ta op 'e mingde foarm fan hockey, wêrby't tiims út sawol jonges/manlju as famkes/froulju besteane. De HMHC hat in eigen fjild en sportakkomodaasje oan 'e Westerseedyk.
Quake
Mei de tredde útjefte fan Quake kaam de Arena-engine út, in spulsysteem om mei meardere spilers oer it ynternet of LAN te spyljen.
Harnzer Mingd Hockey Klup
De HMHC waard yn 1968 oprjochte, en fierde sadwaande yn juny 2018 syn fyftichjierrich bestean mei in feest dat in wykein duorre (22 oant en mei 24 juny). De freeds wie der in resepsje dy't inkeld op útnûging tagonklik wie, en de sneons waard der in reüny holden foar âld-leden. Yn it ramt dêrfan waard in kompetysje organisearre wêrby't tiims fan âld-leden it opnamen tsjin 'e hjoeddeistige leden. De sneins waard it jubileum ôfsletten mei famylje- en freonetoernoai.
Katedraal fan Laon
De Katedraal fan Laon of de Us-Leaffrouwekatedraal (Frânsk Cathédrale Notre-Dame de Laon) yn de Frânske stêd is in iergoatysk gebou yn it Frânske departemint Aisne. De tusken 1155 oant 1235 boude katedraal stiet op de "Montagne de Laon" yn de boppestêd fan Laon en is om fierrens te sjen.
Quake
Yn 1999 waarden dielen fan de boarnekoade fan Quake frijjûn ûnder de GPL. Dêrtroch is it spul ek populêr wurden ûnder wittenskippers yn 'e keunstmjittige yntelliginsje, dy't bygelyks kompjûtertsjinstanners 'tûker' besykje te meitsjen.
Katedraal fan Laon
De bou fan it nije krúsribferwulft yn it koer fan de Dyonisiuskatedraal yn Parys hie sa'n grutte ynfoed, dat de Noard-Frânske biskoppen harren tsjerken tenei yn dy styl bouwe lieten. Yn in pear jier tiid waard útein set mei de bou fan de nije katedralen fan Sens (1140), Senlis (1151) en Noyon (1157). Ek de katedraal fan Laon heart by dy iere faze fan de gotyk.
Quake
Foar alle nivo's wurdt alle kaartynformaasje yn in BSP-triem bewarre, dy't spilers mei help fan in kaartebewurker ek sels meitsje kinne.
Katedraal fan Laon
Skiednis en beskriuwing
De katedraal stiet op it plak dêr't noch âldere tsjerken stien ha. It bisdom Laon waard yn 'e 6e iuw troch Sint-Remigius stifte as ôfsplitsing fan it bisdom Reims. Fan de earste katedraal, dy't dêr nei alle gedachten ek stien hat, is neat bekend. Tsjin it ein fan de 8e iuw waard dy earste oan de Hillige Ferlosser en Marije wijde katedraal op 'e nij boud. Dy karolingyske katedraal waard op 6 septimber 800 yn oanwêzigens fan keizer Karel de Grutte ynwijd. Healwei de 11e iuw waard útein set mei de bou fan in nije katedraal, dy't tagelyk mei de twadde kroaning fan kening Filips I yn de katedraal op 25 desimber 1071 ynwijd waard. De romaanske katedraal baarnde by in opskuor op tongersdei 25 april nei Peaske yn it jier 1112 ôf, mar ûnder biskop Barthélemy de Jur fûn weropbou plak.
It hjoeddeiske gebou waard tusken 1155 en 1235 boud yn in tiid dat Laon mei 15.000 ynwenners ien fan de grutste stêden fan Frankryk wie. De bou begûn mei it koer en it grutte dwersskip foar it grutte tal pylgers dat in besite brocht oan de reliken fan Sint-Beatus.
Quake
It ferhaal
Yn Quake wurdt yn 'e 22e iuw it minskdom oanfallen troch in barbaarsk bûtenierdsk ras bekend as de Strogg. De reden fan harren oanfal is dat se minsklike/dierlike ûnderdielen nedich hawwe om harren leger oan te foljen: de Strogg binne nammentlik in masineras dat ferstoarne tsjinstanners meganisearret om harren wer ta libben te bringen (as it nedich is), harren sterker en folslein willeas te meitsjen. Wannear't der op ierde hast gjin natoerlike boarnen mear binne begjint it minskdom mei in tsjinoffensyf op de Strogg thúsplaneet: Stroggos. Dan komme se der efter dat de Strogg tinke en kommunisearje troch in kompjûtersysteem bekend as de Nexus. De lieder fan de Strogg is de Makron, in rinnend arsenaal.
Katedraal fan Laon
Skiednis en beskriuwing
De katedraal besiet oarspronklik sân tuorren. Ien fan dy tuorren gyng yn de 18e iuw troch in bliksemynslach ferlern; in oare toer waard mei in diel fan de portaalbylden yn de Frânske Revolúsje ferneatige. Sadwaande besit de katedraal tsjintwurdich noch fiif tuorren: de twa geveltuorren, by eltse sydgevel ien toer en yn op de krusing fan de tsjerke. De 'Tour de l'Horloge' is mei 60,5 meter hichte de heechste toer. Troch it grutte tal tuorren stiet de katedraal noch yn de romaanske tradysje. It bisdom waard nei 1300 jier ek yn de tiid fan de Frânske Revolúsje opheft. Sûnt is de tsjerke formeel gjin katedraal mear.
Yn 1853 waard ûnder lieding fan de arsjitekt Émile Boeswillwald útein set mei in grutte restauraasje. Troch in ûntploffing duorre dy restauraasje folle langer. Laon waard op 9 septimber 1870 troffen troch in slimmme eksploazje wêrby't 500 minsken ferstoaren. Ek de katedraal rekke skeind; de brânskildere ramen waarden ferneatige. Fan de eastlike ramen waarden dielen wer by inoar socht, mar it noardlike roasfinster ferlear de helte fan al it glês. Fan de kapellen waard gjin glês werom fûn en it wurk oan de restauraasje soe noch oant 1914 duorje.