cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nina Agdal
Nina Agdal (26 maart 1992) is in Deensk fotomodel en mannekên, dy't karriêre makke hat yn 'e Feriene Steaten. Hja briek yn 2012 troch doe't hja foar de jierlikse baaikleanedysje fan it tydskrift Sports Illustrated posearre.
Iten
Autotroof en heterotroof
Organismen dy't har iten út it organysk materiaal fan oare organismen helje, wurde heterotroof neamd, in út it Gryksk ôfkomstige term dy't letterlik "oars-fiedend" betsjut. Organismen dy't by steat binne om sels organysk materiaal oan te meitsjen út anorganyske stoffen, binne autotroof, wat letterlik "selsfiedend" betsjut. It bekendste foarbyld fan autotrofe organismen wurdt foarme troch planten, dy't ommers troch it proses fan fotosynteze sinneljocht omsette yn glukoaze (plantesûker). Bisten (en dêrmei ek de minske) kinne sels lykwols gjin organyske stoffen oanmeitsje, en binne folslein ôfhinklik fan 'e konsumpsje fan oare organismen. Dêrmei binne se dus heterotroof.
Smaak
Bisten yn it algemien, mar minsken yn it bysûnder, hawwe in sintúch foar it waarnimmen fan 'e smaak fan harren iten. De smaakpapillen, dy't dêrfoar brûkt wurde, sitte op 'e tonge, en ek de rooksin, dy't troch de noas giet, spilet by it waarnimmen fan smaak in rol. Op dy wize kinne minsken fiif ferskillende smaken gewaarwurde: swiet, soer, sâlt, bitter en ûmamy. (Yn 'e Westerske wrâld binne inkeld de earste fjouwer bekend, mar yn East- en Súdeast-Aazje hat ek ûmamy in lange tradysje.) Troch de evolúsje fan bisten wurde de smaken fan stoffen dy't de measte enerzjy opsmite (sûkers en fetten) as it oangenaamst waarnommen, wylst oaren, lykas bitter, net as lekker ûnderfûn wurde. Wetter is in stof dy't gjin smaak hat, hoewol't it ûnmisber is foar it oerlibjen fan elts organisme.
Nina Agdal
Karriêre
Agdal groeide op yn it Deenske Hillerød, dat noardlik fan 'e haadstêd Kopenhagen op it eilân Seelân leit. Neffens har offisjele opjefte is se 1.76 m lang, mei in gewicht fan 55 kg en de maten 82-60-90 (yn sm). Hja stiet ûnder kontrakt by Elite Model Management, en hat as mannekên wurksum west foar Billabong, Leonisa, Banana Moon Swimwear, Macy's, Frederick's of Hollywood en Victoria's Secret.
Iten
Ytberens
Hokker organyske materialen al of net as iten tsjinje kinne foar in beskaat organisme, is yn 'e rin fan 'e milennia bleken. As in beskaat materiaal, nei't it iten is, in negative lichaamlike reäksje opropt, is der faak sprake fan giftigens. Wat foar it iene organisme giftich is, hoecht dat lykwols foar it oare organisme net te wêzen. Ek de mjitte fan giftigens rint útinoar; soms is de giftigens sa swak dat it iten fan soks materiaal inkeld ta in pear oeren fan ûnnoflikens liedt, wylst yn oare gefallen de giftigens sa sterk is, dat binnen inkele oeren de dea folget. Foar de minske binne bgl. beskate soarten poddestuollen tige giftich. In soad bistesoarten hawwe yn 'e rin fan harren evolúsje in ynstinkt ûntwikkele foar wat giftich foar harren is. Minsken, dy't sa'n ynstinkt misse, moatte sokke ynformaasje mûnling of skriftlik fan âlder op âlder trochjaan.
In minne reäksje op it iten fan it ien of oar kin behalven troch giftigens ek komme troch in itensallergy by de iter. Yn sa'n gefal is it iten fan in beskaat materiaal inkeld skealik foar dat spesifike yndividu, wylst oare leden fan deselde soarte it materiaal sûnder swierrichheden lytsman meitsje kinne. Foarbylden fan iten dat by guon minsken in allergyske reäksje opropt, binne bgl. pinda's, skaaldieren of suvelprodukten. Minsken dy't oanhelle binne mei itensallergyen moatte goed tinke om wat se ite. In oare mooglike oarsaak fan in minne reäksje op iten is itensfergiftiging of fiedselfergiftiging, dat feroarsake wurdt troch it iten fan bedoarn iten.
Nina Agdal
Karriêre
Yn 2012 wurke Agdal foar it earst as fotomodel foar de jierlikse baaikleanedysje fan it foaroansteande Amerikaanske sportblêd Sports Illustrated, en dêrmei waard se sa populêr dat S.I. har neitiid ta Rookie of the Year ("Grientsje fan it Jier") beneamde. Yn 2013 spile Agdal yn in reklamespotsje foar Carl's Jr./Hardee's dat yn it skoft fan 'e Super Bowl, it wichtichste Amerikaanske sportbarren fan it jier, útstjoerd waard. Dêrmei trêde hja yn 'e fuotleasten fan ferneamde modellen as Kim Kardashian, Paris Hilton en Kate Upton. Yn 2014 stie Agdal mei Chrissy Teigen en Lily Aldridge op 'e omslach fan 'e 50ste jubileumedysje fan 'e Sports Illustrated Swimsuit Issue.
Iten
Itensfoarskriften
Itensfoarskriften binne yn 'e minsklike maatskippij regels dêr't men jin oan hâlde moat foar it net of mar in bytsje iten fan beskate soarten iten. Sokke regels kinne selsoplein wêze, bgl. as men besiket ôf te fallen. Guon lju kieze der, faak út ûnfrede mei de bio-yndustry, foar om gjin fleis mear te iten; sokken wurde fegetaarjers neamd. Oaren geane noch fierder en wurde feganist: dy brûke hielendal gjin dierlike produkten mear.
Sokke itensfoarskriften kinne ek troch in dokter foarskreaun wêze yn it gefal fan in sykte of oare oandwaning of fan in itensallergy. As der in protte fan sokke foarskriften binne, sprekt men fan in dieet. Soms binne lju sa siik dat der hielendal gjin fêst iten mear mooglik is; dan kin iten tatsjinne wurde as sondefieding of fia in ynfús.
In spesjaal soarte fan itensfoarskriften komt foar yn beskate religyen. Sa meie joaden en moslims gjin bargefleis ite om't bargen yn it joadendom en de islaam as ûnreine bisten beskôge wurde. Hindoes meie wol bargefleis ite, mar gjin kowefleis, om't kij yn it hindoeïsme as hillige bisten sjoen wurde. Men sprekt yn sokke gefallen net fan in dieet, mar fan in taboe.
Lânbou
Histoarysk kaam de minske oan iten troch twa metoaden: jeien en sammeljen en lânbou. De âldste metoade is jeien en sammeljen, wêrby't men yt wat men út 'e frije natoer besette kin, oft it dêrby no giet om dierlik of plantaardich materiaal. Tsjin 'e ein fan 'e prehistoarje ûntstie de earste lânbou, wêrby't men sels gewaaksen oanplante en domestisearre bisten fersoarge om letter fan te iten. Dat wie fansels in folle betrouberder itensboarne as jeien en sammeljen. It measte iten is dêrom altyd al produsearre troch lânbou, en tsjintwurdich wurdt frijwol de hiele minsklike wrâldbefolking op dy wize fan iten foarsjoen.
Tanksij nije ûntwikkelings yn 'e libbensmiddelstechnology binne sawol it iten as de itenspatroanen yn 'e Westerske wrâld sûnt de 1950-er jierren sterk feroare. Moderne konservearringstechniken makken it bgl. mooglik om iten langer te bewarjen. Yn dyselde tiid waard de meganisaasje fan 'e lânbou in feit, en sûnt hat der yn 'e lânbousektor oanhâldend skaalfergrutting plakfûn.
Der bestiet lykwols oanboazjende noed oer de metoaden en produkten fan 'e moderne yntinsive lânbou, dy't laat hat ta in groeiende trend yn 'e rjochting fan miljeubeskerming en biologyske lânbou. Dy oanpak, dy't foar in diel fuortkomt út 'e fraach fan besoarge konsuminten, is goed foar de biodiversiteit en pleatslike selsfoarsjennendheid. Oare grutte ynfloeden op 'e hjoeddeistige lânbou binne wetten, oarloggen en ynternasjonale organisaasjes lykas de Wrâldhannelsorganisaasje (WTO).
Itensieden
Itensieden is it reemeitsjen fan iten foar minsklike konsumpje. Yn 'e oertiid iet de minske syn iten rau, lykas alle bisten, mar al frij ier yn 'e minsklike ûntwikkeling waard op 'e iene of oare wize ûntdutsen dat bewurke iten mear smaak en in bettere fertarring jout. Der besteane ferskate foarmen fan itensieden: brieden, bakken, sieden, roasterjen, grillen, ensfh. Al dy manearen hawwe gemien dat it iten bleatsteld wurdt oan hjitte. Tagelyk wurde faak stoffen tafoege dy't it iten better smeitsje litten, lykas sâlt, sûker of speserijen.
Meitiid ûntjoegen har yn ferskillende lannen ferskillende manearen fan itensieden, dy't soargen foar it ûntstean fan ûnderskate nasjonale en regionale kwisines. Guon populêre nasjonale wizen fan itensieden binne de Frânske kwisine, de Italjaanske kwisine en de Sineeske kwisine. Sûnt minskewitten is fierders it reemeitsjen fan iten kommersjalisearre oant der in hiele bedriuwstûke ûntstie dy't him dêrop talei. Minsken dy't it net oan tiid hawwe om sels iten te sieden, of dy't der gewoan gjin sin oan hawwe, kinne dan 'út te iten' gean yn in restaurant. Dat is in bedriuw dat reemakke iten ferkeapet en ornaris ek romte biedt om it te konsumearjen.
Itensfeilichheid
Itensfeilichheid en itensbefeiliging wurdt tafersjoch op holden troch ynternasjonale organisaasjes as de International Association for Food Protection (IAFP), it World Resources Institute (WRI), it World Food Programme (WFP), de Food and Agriculture Organisation (FAO) en de International Food Information Council (IFIC). Sokke organisaasjes behannelje kwestjes as duorsumens, biodiversiteit, klimaatferoaring, befolkingsgroei en tagong ta iten.
Rjocht op iten
It rjocht op iten is in minskerjocht dat as sadanich fêstlein is yn it Ynternasjonaal Konvenant oangeande Ekonomyske, Sosjale en Kulturele Rjochten (ICESCR). Dêryn wurdt it "rjocht op in adekwate libbensstandert" erkent, en ek it "fûnemintele rjocht om frij te wêzen fan honger". (Yn dizze kontekst wurdt 'honger' net begrepen as "sin oan iten", mar as "hongersneed".)
Sûn iten
Tsjintwurdich wurdt sterk de klam lein op sûn iten. Yn Nederlân wurdt as helpmiddel foar foarljochting oer dat ûnderwerp al sûnt 1953 de saneamde Skiif fan Fiif brûkt. Dat is in skiif dy't opdield is yn fiif parten, dy't elts in beskate itensgroep befetsje. It idee is dat men foar in sûn itenspatroan eltse dei út elts fan 'e fiif parten fan 'e skiif in kar meitsje moat foar in beskaat soarte iten, dat dan yn ien fan 'e mielen fan dy dei ferwurke wurdt. De fiif itensgroepen binne: De Skiif fan Fiif jout behalven fiif itensgroepen ek fiif oanbefellings: As men om bgl. allergy of in medyske reden net of minder oer in beskate itensgroep kin, besteane der fiedingssupleminten om it dêrtroch ûntstiene tekoart oan fiedingsstoffen op te fangen.
Tracee Ellis Ross
Tracee Ellis Ross (wiere namme: Tracee Joy Silberstein; Los Angeles, 29 oktober 1972) is in Amerikaansk aktrise, model, komediënne, tillefyzjeprodusinte en presintatrise fan mingd Afro-Amerikaansk en Joadsk etnysk komôf. Hja is de dochter fan 'e wrâldferneamde sjongster Diana Ross en briek sels troch as aktrise yn 'e rol fan Joan Clayton yn 'e komeedzjesearje Girlfriends.
Jonkheid en oplieding
Ross waard yn 1972 berne yn Los Angeles, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje as Tracee Joy Silberstein, de dochter fan 'e Afro-Amerikaanske sjongster Diana Ross en dy har Joadske sakemanager Robert Ellis Silberstein. Akteur en muzikant Evan Ross is har healbroer. Ross genoat ûnderwiis oan 'e New Walden Lincoln-skoalle yn 'e New Yorkske wyk Manhattan en it Institut Le Rosey yn it Switserske Gstaad. Letter studearre se oan 'e Brown Universiteit yn New York, dêr't se yn 1994 in bachelortitel yn aktearjen behelle.
Karriêre
Yn 2000 hie Ross de haadrol yn 'e film Hanging Up, fan regisseur Diane Keaton. Datselde jiers begûn Ross mei in wurkpaad as komediënne, wêrby't se geregeldwei ferskynde yn it programma The Lyricist Lounge Show op 'e muzykstjoerder MTV. Fierders briek se yn 2000 ek foargoed troch as aktrise mei de komeedzjesearje Girlfriends, dy't acht seizoenen rûn, oant 2008. Dy searje draaide om trije Afro-Amerikaanske freondinnen en harren bêste manlike freon. Ross spile de haadrol fan Joan Clayton, in súksesfolle mar neuroatyske abbekate op 'e siik nije leafde, útdagings en aventoer. Hja wûn mei har fertolking fan Clayton yn 2005 in BET Award yn de kategory bêste haadrol fan in aktrise yn in komeedzjesearje, en boppedat wûn se der yn 2007 en 2009 twa kear in NAACP Image Award foar yn deselde kategory. (Foar dyselde kombinaasje fan rol en priis waard se fierders net minder as seis kear nominearre, yn 2002-2006 en yn 2008.)
Yn 2007 spile Ross mei har healbroer Evan Ross en Queen Latifah yn 'e tillefyzjefilm Life Support. Oare films dêr't se yn spile, wiene Daddy's Little Girl (2007), Labor Pains (2009) en Five (2011). Fierders hie se gastrollen yn ôfleverings fan 'e tillefyzjesearjes Second Time Around en Private Practice. Yn 2011 fertolke se yn fjouwer ôfleverings fan 'e plysjesearje CSI: Crime Scene Investigation de ferfrjemde frou fan haadrolspiler Laurence Fishburne. Yn datselde jier hie se ek in fêste rol yn 'e komeedzjesearje Reed Between the Lines, mei Malcolm-Jamal Warner. Dêrfoar wûn se yn 2012 in trêde NAACP Image Award. Yn augustus 2012 waard lykwols bekend makke dat Ross net yn it twadde seizoen fan 'e Reed Between the Lines te sjen wêze soe. Fan 2014 ôf spilet Ross de rol fan dokter Rainbow Johnson yn 'e komeezjesearje Black-ish, as tsjinspylster fan Anthony Anderson. Yn 2015 wûn hja foar dy rol har fjirde NAACP Image Award, op 'e nij foar bêste aktrise yn in komeedzjesearje.
Redemption (koart ferhaal)
Redemption is in koart ferhaal fan it fantasysjenre, skreaun troch de Amerikaanske auteur Patricia Briggs. De titel betsjut: "Rêding", of: "Ferlossing". It ferhaal heart ta de Mercy Thompson-rige en spilet yn 'e Tri-Cities, yn 'e Amerikaanske steat Washington. De haadpersoan yn Redemption is Ben Shaw, in Ingelske wearwolf út 'e ridel fan Mercy Thompson en har man Adam Hauptman, dy't as bern mishannele is troch syn heit en dêrtroch psychologyske problemen hat. Yn Redemption fertelt Briggs hoe't Ben him einlings oan syn ferline begjint te ûntwrakseljen, wylst yn flashbacks syn foarskiednis beljochte wurdt. Se brûkte it ferhaal ek om guon fan 'e absurde dingen yn op te nimmen dy't har man yn syn wurk yn 'e IT-sektor belibbe hat. De foarfallen yn Redemption fine yn 'e ynterne gronology fan 'e Mercy Thompson-rige plak tusken de romans Frost Burned en Night Broken yn. Redemption waard foar it earst publisearre yn 2014, yn 'e ferhalebondel Shifting Shadows.
Ynhâld
Ben Shaw is in Ingelske wearwolf dy't as bern, mei meiwitten fan syn mem, jierrenlang slim mishannele is troch syn heit. Dêrtroch is er letter ferfallen ta kriminaliteit en hat er in problematyske relaasje mei froulju. As jonge krimineel died er sa'n bytsje alles dat net mocht, en beweegde er him yn gefaarlike fermiddens. Op in kear waard er yn in efterôfsteechje yn Londen oanfallen troch in wearwolf. Ben oerlibbe de oanfal en waard dêrtroch sels ek in wearwolf. Hy joech him by in ridel wêrfan't de alfa (lieder) in woekerder wie, dy't syn wearwolven brûkte om by lju lâns te stjoeren dy't him jild skuldich wiene. Ben waard oan in âldere wearwolf keppele, dy't Terry hiet, en krige de opdracht om derfoar te soargjen dat Terry net te fier gie. Terry mocht nammentlik minsken graach sear dwaan, en hy ferlear himsels dêr sa yn, dat er se soms deasloech as der nimmen wie dy't him op 'e tiid tsjinhold. Behalven lju dy't harren alfa jild skuldich wiene, mishannele Terry ek willekeurige froulju dy't er op 'e strjitte tsjinkaam. Ben mocht graach tasjen hoe't Terry dat die, hoewol't de irony him net ûntgie dat er no eins it plak fan syn mem ynnommen hie.
Op in dei woe Terry nei de mishanneling fan in frou fierder gean troch har te ferkrêftsjen. Doe die bliken dat Ben dochs noch in grins hie dêr't er net oerhinne gean woe, en hie stiek Terry dea. Hy wie der ridlik wis fan dat syn alfa him no ek deameitsje soe, mar syn rêding wie dat frijwol tagelyk de ridel fan syn alfa oernommen waard troch de alfa fan in oanbuorjende ridel, dy't syn territoarium útwreidzje woe. De nije alfa koe it neat skele dat Ben Terry út 'e ljochten holpen hie, mar dat er socht waard troch de plysje wie al problematysk. Dêrom ferballe er Ben nei de Feriene Steaten, dêr't Ben it probleem waard fan Bran Cornick, de marrok, dy't oer alle wearwolven yn Noard-Amearika hearsket. Dy besleat him yn te dielen by in ridel yn 'e Tri-Cities, yn 'e Amerikaanske steat Washington, dy't oanfierd waard troch de âld-militêr Adam Hauptmann. As immen noch wat fan Ben meitsje koe, dan wie it Adam, tocht de marrok.
No makket Ben al jierrenlang diel út fan Adam syn ridel, dêr't er earne ûnder yn 'e rangoarder stiet. Hy hat in baan as IT-er by in grut bedriuw dat foar de Amerikaanske oerheid wurket. Dêr hat er it behear oer ferskate databases op ferâldere servers mei te min opslachkapasiteit en trage prosessors, dy't in protte ûnderhâld fergje. Hy is op in ôfdieling húsfêste yn in grutte seal dy't opdield is yn lytse wurkhokjes mei iepen doarsgatten en wanden dy't net oan it plafon ta rikke. Dêrtroch kin Ben, mei syn skerpe wearwolve-earen alles hearre dat er op 'e ôfdieling foarfalt, fan in kollega dy't tsjin in maat opskept dat er in ferhâlding hat mei trije froulju tagelyk, oant in froulike kollega dy't ûnder wurktiid oan tillefoanyske ferkeap fan kosmetika docht.
Ek heart Ben it eltse kear as Mark Duffy, de ûnderdirekteur IT, delkomt om Mel Dreyer, de ôfdielingssekretaresse, lestich te fallen. Duffy stiet derom bekend dat er it mei al syn sekretaresses oanleit, en soarget dat se ûntslein wurde as se him wegerje. Hoewol't Mel in troude frou is, hâldt dat Duffy net tsjin. Mel is lyts fan stal en emosjoneel, se gûlt maklik en is deabenaud foar Ben. Koartsein: se is in proai, en se hellet by Ben minne oantinkens omheech oant er syn wolf mar kwealk yn betwang hâlde kin. En eltse kear as Duffy delkomt, set Ben nei Mel har buro ta om har de wyn fan foaren te jaan oangeande de iene of oare flater dy't se begien hat, en har der mei in ûnsinnich boadskip op út te stjoeren. Ben wit sels net wêrom't er him mei de saak bemuoit, en hy fielt ek gjin inkele oanstriid om dêr djipper oer nei te tinken.
Oant Mel op in dei by him yn syn wurkhokje komt om him te betankjen. Hja hat koartby mei har man skille, dy't by de Amerikaanske mariniers tsjinnet en it kommende healjier noch oersee legere is. Har bedoeling wie om har oer sawol Duffy as Ben te bekleien, mar har man sei tsjin har dat se Ben better betankje koe om't it him taliek dat er har eltse kear te help kaam as Duffy har lestich foel. Ben rekket dêrtroch yn betizing, en it yrritearret him dat Mel no net mear bang fan him is. Hy giet te rie by syn alfa, en as Adam dien is mei laitsjen om Ben syn oerstjoerens, leit er him út dat wearwolven territoriaal binne, en dat Ben syn wolf de ôfdieling op syn wurk as syn territoarium beskôget, de ôfdielingssekretaresse ynbegrepen. Adam leit ek út dat de reden dat Ben sa leech yn 'e rangoarder fan 'e ridel stiet, neat te meitsjen hat mei in gebrek oan dominânsje, mar mei it gefoel fan 'e oare wearwolven dat Ben harren net ferdigenje kin of wol, dat derfoar soarget dat se har net oan him oerjaan wolle. No't Ben oan it feroarjen is, lokwinsket Adam syn frou Mercy him alfêst mei syn kommende beweging omheech yn 'e rangoarder fan 'e ridel.
Koarte tiid letter, as er op in dei oerwurket, heart Ben hoe't in meiwurkster fan 'e ôfdieling Personielssaken Mel har adres trochjout oan Duffy. Dyselde beart dat er Mel in pear wichtige dokuminten besoargje moat, om't se tasein hat dat se dy fan 't wykein noch ynoarder meitsje sil. Ben hâldt himsels foar dat it syn saak net is, en dat Mel net, beslist net, ta syn ridel heart. Hy giet nei hûs, mar is sa ûnrêstich dat er net ta itensieden komme kin. Hy kin himsels rasjoneel wol wat foarhâlde, mar syn wolf is in gefoelsmjittich bist dat neat om ferstannige arguminten jout. Uteinlik hat Ben gjin oare kar as om ta te jaan en set er ôf nei Mel har hûs.
List fan planetoïden 75001-76000
Dit is in list fan planetoïden 75001-76000.
Redemption (koart ferhaal)
Ynhâld
Hy arrivearret dêr krekt op 'e tiid om te hearren hoe't Duffy Mel sjantearret troch te sizzen dat er bewiis hat dat sy bedriuwsgeheime ynformaasje trochspile hat oan lju fan bûten. As dat oan it ljocht komt, sil se net inkeld har baan ferlieze, mar sil it ek de karriêre fan har man besmodzgje. Mel protestearret dat dat hielendal net wier is, mar Duffy seit dat er dat bewiis sûnder swierrichheden ferfalskje kin en dat er dat perfoarst ek dwaan sil as se net mei him sliept. Op dat stuit komt Ben deryn. It is de dei foar folle moanne, en syn wolf leit tige deun ûnder it tinne oerflak fan syn minsklike foarm. Hy jaget Duffy sa stupen op it liif dat de man útnaait as sit de duvel him op 'e hakken. Neitiid kin Ben it net mear tsjinhâlde, en feroaret er yn Mel har wenkeamer yn in wolf, en wachtet dêr yn dy foarm ôf oant Mercy him ophellet.
Walter fan Bruce
Walter fan Bruce (Ingelsk: Walter Bruce; Normandysk-Frânsk: Walter de Brus; 1??? – foàr 7 juny 1329), ek wol bekend as Walter fan Odistoun, wie in oerwûne soan fan 'e ferneamde Skotske frijheidsstrider en kening Robert de Bruce.
Libben
Walter fan Bruce waard wierskynlik oan it begjin fan 'e fjirtjinde iuw berne as in oerwûne soan fan Robert de Bruce, dy't yn 1306, ûnder de Earste Skotske Unôfhinklikheidsoarloch, as Robert I op 'e Skotske troan komme soe, en in ûnbekende mem. Oer him is fierders frijwol neat bekend, útsein dat syn ferstjerren foarôf gie oan syn heite dea op 7 juny 1329.
Hans Vlek
Johannes Gerardus Albertus (Hans) Vlek (Amsterdam, 23 jannewaris 1947 - De Bosk, 15 july 2016) wie in Nederlânsk dichter. Hy ûntfong yn 1968 de Reina Prinsen Geerligspriis en de Jan Campert-priis foar syn bondel Een warm hemd voor de winter.
Vicki Chase
Vicki Chase, echte namme: Victoria Ramirez (Los Angeles, 6 febrewaris 1985), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan Meksikaansk etnysk komôf, wa har namme oft ek wol misstavere wurdt as Vicky Chase. Neffens har offisjele opjefte is se 1.63 m, mei in gewicht fan 55 kg en kupmaat 34C.
Libben en karriêre
Vicki Chase waard yn 1985 berne yn it Kalifornyske Los Angeles, dêr't se ek opgroeide. Nei't se de middelbere skoalle ôfrûne hie, wurke se as kassier by in bank, doe't se yn 'e kunde kaam mei pornoakteur Eric John, dy't dêr klant wie. Se krigen wat mei-inoar, en trouden op 7 jannewaris 2010 by in publike seremoanje op it AVN Adult Entertainment Expo, de wichtichste pornografybeurs fan 'e Feriene Steaten.
Chase makke yn 2009, doe't se 24 jier wie, har debút yn in pornografyske film. Neitiid hat se, neffens de Internet Adult Film Database (IAFD), yn likernôch 150 pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Evil Angel, Digital Playground, Pure Play Media, Zero Tolerance en Jules Jordan Video. Dêrby ûntjoech se har al hiel gau ta in favoryt fan 'e fans. Chase spilet faak Aziatyske rollen, mar yn wurklikheid is se fan Latino-komôf; sawol har heit as har mem stamje út Meksiko. Yn in fraachpetear fan 21 april 2013 op Spizzyblog.com sei se: "Ik bin net Aziatysk, hoewol't ik der wol foar trochgean kin. [...] It sil it Yndiaanske bloed dat ik haw wol wêze, tink."
Stade (Landkreis)
Stade is in Landkreis (lânkring) yn it Dútske bûnslân Nedersaksen. Haadplak fan de lânkring is Stade. De lânkring makket diel út fan de Metropoalregio Hamburch.
Skiednis
De lânkring waard yn 1932 stifte troch gearfoeging fan trije lytsere distrikten.
Geografy
It distrikt leit oan de súdlike igge fan de Elbe, tusken de stêd Hamburch en de mûning fan de rivier. De westlike grins wurdt foarme troch de Oste. It gebiet tusken de Oste en Stade wurdt tradisjoneel Kehdingen neamt. It gebiet eastlik fan Stade wurdt Altes Land (Aldlân) neamd en is bekend fanwegen de fruittylt en monumintale fakwurkpleatsen.
Stêden en gemeenten
thumb|left|Stêden en gemeenten fan de lânkring Stade
David II fan Skotlân
David II of David fan Bruce (Ingelsk: David Bruce; Midsiuwsk Skotsk-Gaelysk: Daibhidh a Briuis; modern Skotsk-Gaelysk: Dàibhidh Bruis; Normandysk-Frânsk: Dauid de Brus; Skotsk: David Brus; Dunfermline, 5 maart 1324 – Edinburch, 22 febrewaris 1371) wie kening fan Skotlân fan 1329 oant 1371. Hy wie de soan fan 'e ferneamde Skotske frijheidsstrider en kening Robert de Bruce, en groeide ûnder de Twadde Skotske Unôfhinklikheidsoarloch fierhinne op yn ballingskip yn Frankryk. Nei syn weromkear yn Skotlân joech er persoanlik lieding oan ferskate militêre aksjes tsjin Ingelân, wêrby't er yn 1346 kriichsfinzen nommen waard. Dêrnei brocht David alve jier troch yn 'e Ingelske finzenskip, û.m. yn 'e Toer fan Londen, foar't er yn 1357, oan 'e ein fan 'e oarloch, tsjin in meunsterlik hege lospriis frijlitten waard. Hy wie de twadde en lêste Skotske kening út it Hûs Bruce.
Jonkheid
David II waard yn 1324 berne yn it Paleis fan Dunfermline, yn Fife, as de soan fan 'e Skotske kening Robert I en dy syn twadde frou Elizabeth fan Burgh. Sawol oan heite- as memmekant stamme er út foarname Normandyske aadlike geslachten, mei dêropta Skotsk, Ingelsk en Iersk bloed. David wie de âldste fan in twilling; syn jongere broer Jan kaam yn 1327 mei trije jier te ferstjerren, itselde jiers dat ek harren mem stoar.
Regear ûnder regintskip
By it ferstjerren fan syn heit, op 7 juny 1329, folge David him mei fiif jier op as kening fan Skotlân. De eigentlike kroaning fan him en syn jonge keninginne fûn op 24 novimber 1331 plak, yn Scone, dêr't fan âlds alle Skotske keningen kroane waarden. Om't David noch mar in bern wie, waard Tomas Randolph, 1e greve fan Moray, in goede freon en trouwe folgeling fan syn heit, oansteld as beskermhear fan Skotlân, om foar him it regear oer it lân waar te nimmen. Dat wie ek wol nedich, want it wiene nuodlike tiden foar Skotlân. Yn 1332 briek de Twadde Skotske Unôfhinklikheidsoarloch út doe't in groep Skotske ballingen mei Ingelske stipe in ynfal yn Skotlân die; dat wiene eallju dy't al har besittings kwytrekke wiene om't se it yn 'e earste oarloch mei de Ingelsen holden hiene.
Doe't Moray op 20 july 1332 hommels kaam te ferstjerren, wierskynlik oan in nierstien, waard Donald II, greve fan Mar, foar him yn 't plak oansteld, mar dy kaam tsien dagen letter om yn 'e Slach by Dupplin Moor. Dêrnei waard it beskermhearskip opnommen troch de ridder Andréas fan Murray, dy't troud wie mei David syn muoike Kristina fan Bruce. Nei't dyselde yn april 1333 troch de Ingelsen kriichsfinzen makke waard by Roxburgh, waard er as beskermhear ferfongen troch Archibald Douglas, dy't lykwols yn july fan dat jier sneuvele yn 'e Slach by Halidon Hill.
Ballingskip
Nei de Ingelske oerwinning by Halidon Hill waard David II mei keninginne en hofhâlding yn it ramt fan 'e Auld Alliance yn feilichheid brocht yn Frankryk, dêr't er op 14 maaie 1334 yn Boulogne-sur-Mer oankaam. Hy en Jehanna waarden mei grutte pracht en preal ûnthelle troch kening Filips VI fan Frankryk, en hoewol't der hast neat bekend is oer it ferbliuw fan 'e Skotske kening yn Frankryk, sil er grif in hoart trochbrocht hawwe oan it Frânske Keninklik Hof yn Parys. Filips VI joech David it Kastiel fan Gaillard, yn Normandje, om him yn nei wenjen te setten, en dêr sil er sadwaande it grutste part fan 'e tiid trochbrocht hawwe.
Fierders is bekend dat David yn oktober 1339 oanwêzich wie by it bloedleaze treffen fan 'e Ingelske en Frânske legers te Vironfosse (no Buironfosse), yn Pikardje. Tsjin dy tiid wiene de Skotten, foar in diel troch de stipe dy't se fan 'e Frânsen krigen, wer fierhinne baas yn eigen lân. Sadwaande waard it feiligernôch achte foar David om werom te kearen nei Skotlân, dêr't er op 2 juny 1341 te Inverbervie yn Kincardineshire oankaam. Hy wie doe santjin jier âld, en besleat it bestjoer oer syn keninkryk no yn eigen hannen te nimmen.
Finzenskip yn Ingelân
David II wie wisberet om 'e oantins oan syn heit Robert I eare oan te dwaan en syn tankberens oan Filips VI foar de Frânske stipe blike te litten. Dêrta joech er sels lieding oan ferskate ynfallen yn noardlik Ingelân. Op 17 oktober 1346 waard it Skotske leger yn Noardumberlân lykwols ferslein yn 'e Slach by Neville's Cross, wêrby't David kriichsfinzen nommen waard troch de ridder Jan fan Copeland. Hy waard dêrnei troch Edwert III fan Ingelân alve jier lang finzen holden, yn 't earstoan yn 'e Toer fan Londen, doe yn it Kastiel fan Windsor, yn Berkshire, en noch letter yn it Kastiel fan Odiham, yn Hampshire.
Werom yn Skotlân
Nei syn weromkear yn Skotlân brocht David syn keninkryk suver oan 'e biddelstêf troch te besykjen en bring de ôfsprutsen lospriis byinoar. Tsjin 1363 bliek it ûnmooglik om noch oan 'e jierlikse ôfbetellings te foldwaan. Dêrop reizge David nei Londen ta en stimde der mei yn dat as hysels sûnder bern ferstoar, Edwert III of ien fan dy syn soannen him opfolgje soe. De measte histoarisy sjogge dy oerienkomst lykwols as in falsk besykjen om 'e Ingelsen safier te krijen dat se de rest fan 'e lospriis kwytskelden, wat se net diene. Hoe dan ek, it Skotske parlemint ferwiisde dizze oerienkomst yn 1364 nei de foddekoer. Ferskate jierren dêrnei ûnderhold David geheime ûnderhannelings mei syn sweager Edwert, wêrmei't er it spul blykber glêd wist te striken.
Nei it ferstjerren fan syn frou Jehanna, yn 1362, mei wa't er gjin bern krigen hie, wertroude David omtrint 20 febrewaris 1364 mei Margareta Drummond (±1340-nei jannewaris 1375), in widdo fan lege adel. Mei dat houlik, dêr't er him neffens de measten fan syn tiidgenoaten mei fergoaide, jage er in protte Skotten tsjin him yn it harnas. Om 20 maart 1370 hinne skiede David fan syn twadde frou om't dy ûnfruchtber wêze soe, mar Margareta liet it dêr net by sitte. Hja reizge alhiel nei it Pauslik Hof yn Avignon en gie mei súkses by paus Gregoarius X yn berop tsjin 'e skieding dy't yn Skotlân tsjin har útsprutsen wie.
Ferstjerren
Fan 1364 ôf regearre David krêftich, wêrby't er koarte metten makke mei oerhearrige eallju en wiere opstannelingen. Hy hold oan mei it neistribjen fan in duorjende frede mei Ingelân, en klaude Skotlân finansjeel wer by de wâl op. David II stoar hommels en op it hichtepunt fan syn macht op 22 febrewaris 1371 yn it Kastiel fan Edinburch, yn 'e âlderdom fan 46 jier. Hy waard begroeven yn 'e Abdij fan Holyrood, yn Edinburch. By syn dea hied er gjin bern út syn beide houliken, en wied er fan doel om te trouwen mei syn mêtresse Agnes Dunbar (in muoikesizzer fan 'e ferneamde Swarte Agnes). Sadwaande waard er opfolge troch syn omkesizzer Robert Stewart, 7e grutsteedhâlder fan Skotlân, dy't as Robert II op 'e troan kaam, de earste kening út it Hûs Stuart. Doe't Edwert III fan Ingelân yn 1377 stoar, moasten fan 'e lospriis foar David II noch 24.000 Skotske marken betelle wurde, mar dêr waard net mear oan foldien.
Monument Valley
Gebrûk troch de Filmyndustry
Sûnt Monument Valley yn 'e 1930-er jierren ûntdutsen waard troch de filmyndustry fan Hollywood, is it skildereftige lânskip fan 'e delling as eftergrûn brûkt foar withoefolle produksjes yn in ferskaat oan media. De ferneamde westernregisseur John Ford brûkte de lokaasje foar in stikmannich fan syn bekendste films. Neffens kritikus Keith Phipps hawwe dêrtroch "dizze fiif kante myl definiëarre wêr't desennia oan bioskoopbesikers oan tinke as se har it Amerikaanske Westen foarstelle."
Toerisme
Strikt nommen is Monument Valley grutter as dy "fiif kante myl", en heart ek it stedsje Oljato derta. It kearngebiet foarmet it Navaho Tribale Park Monument Valley, wat it ekwifalint fan in nasjonaal park is foar de Navaho Naasje. Der komme frijwat toeristen op ôf, dy't nei it beteljen fan yntreekosten in ûnferhurde wei del ride kinne om 'e rotsformaasjes te besichtigjen, in rit dy't twa oant trije oeren duorret. Dielen fan Monument Valley, lykas Mystery Valley en Hunts Mesa, binne inkeld tagonklik ûnder begelieding fan in pleatslike gids.
Klimaat
Monument Valley hat in woastynklimaat mei hjitte simmers en kâlde winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 33,3 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 4,8 °C. De simmernachten binne noflike koel, mei't de temperatuer nei it ûndergean fan 'e sinne hiel fluch omleech giet. Hoewol't de deitemperatueren by 't winter yn 'e regel boppe it friespunt binne, sakje se der nachts ornaris ûnder. Kâlder as –18 °C wurdt it mar komselden. De delling kriget jiers trochinoar mar 115,3 mm delslach, en inkeldris falt der winterdeis wat snie.
Mytholmroyd
Mytholmroyd is in plak yn it distrikt Calderdale, yn it Ingelske greefskip West-Yorkshire. It plak hat sa'n 5000 ynwenners. It plak leit 1,9 km east fan Hebden Bridge en 10,8 km bewesten Halifax.
Geografy
Mytholmroyd leit yn de delling fan de rivier de Calder oan de eastkant fan it Penninysk berchtme. Yn it sintrum mûnet de Elphin Brook út yn de Calder. Benoarden dy rivier rint it tusken 1794 en 1802 dolde Rochdalekanaal.
Robert fan Bruce, hear fan Liddesdale
Robert fan Bruce, hear fan Liddesdale (Ingelsk: Robert Bruce; Normandysk-Frânsk: Robert de Brus; yn Skotlân, ±1300 – Dupplin Moor (Skotlân), 11 augustus 1332) wie in oerwûne soan fan 'e ferneamde Skotske frijheidsstrider en kening Robert de Bruce.
Libben
Liddesdale waard omtrint 1300 berne as de oerwûne soan fan Robert de Bruce, dy't yn 1306, ûnder de Earste Skotske Unôfhinklikheidsoarloch, as Robert I op 'e Skotske troan komme soe, en in ûnbekende mem. Yn 1314 waard er troch syn heit ta ridder slein op it slachfjild fan Bannockburn, wêrnei't er it keninklik wapen fan Skotlân fiere mocht. Nei't de ridder Willem fan Soulis yn 1320 troch it Skotske parlemint skuldich befûn waard oan ferrie, beliende kening Robert syn soan mei de fan Soulis yn beslach nommen hearlikheid Liddesdale.
Op 11 augustus 1332 fûn de Slach by Dupplin Moor plak, wêrby't it Skotske regearingsleger it opnaam tsjin 'e ballingen en hierlingen fan Edwert fan Balliol, en dêrby ferrassend in swiere nederlaach litte. Robert fan Bruce, hear fan Liddesdale, kaam yn dy slach om doe't er in oanfal fan it Skotske hynstefolk late. Yn deselde slach sneuvele ek Donald II fan Mar, sadat Skotlân yn dusoarder efterbleau. Liddesdale wie net troud en hie ynsafier bekend gjin bern. Der wurdt wol tocht dat Tomas fan Bruce, 1e baron fan Clackmannan, syn soan wie, mar dat is net mear as in teory, mei't der gjin bewiis foar bestiet.
Reitse Spanninga
Reitse Spanninga (De Jouwer, 9 septimber 1960), is in Fryske sjef-kok en telefyzjepresintator fan De Jouwer.
Ramp
In ramp of katastrôfe (fan it Frânske catastrofe, mei deselde betsjutting) is in barren wêrby't in earnstige fersteuring fan it iepenbiere libben en de maatskiplike feilichheid ûntstiet en it libben en/of de sûnens fan in protte minsken, it miljeu en/of wichtige materiële belangen slim bedrige wurde of skansearre reitsje. Der is dan ferlet fan in koördinearre ynset troch ynstânsjes en organisaasjes fan ferskate dissiplines om 'e driging wei te nimmen of de skealike gefolgen te beheinen. In ramp kin ek liede ta it ûntstean fan in langer duorjende krisis. Persoanen kinne by in ramp belutsen reitsje yn in stikmannich hoedanichheden, te witten: as slachtoffer, neibesteande, dupearre, helpferliener of politikus/bestjoerder. Guon lju dy't net by in ramp belutsen binne, fiele de net te ûnderdrukken oanstriid om mei eigen eagen de gefolgen fan in ramp te besjen; dat oer it algemien negatyf beskôge ferskynsel wurdt ramptoerisme neamd.
Reitse Spanninga
Reitse Spanninga waard berne as soan fan de direkteur fan Spanninga Metaal. It kokspakje dat er as seisjierrich jonkje fan syn mem krige hinge letter yn syn restaurant. Nei syyn oplieding oan de Bakkerij en Horeca Foakskoalle yn Ljouwert die er nei 1977 as kok praktykûnderfing op yn restaurants yn Breda, Grins, ’t Goai en de Veluwe. Yn 1985 waard hy learaar op de Bakkerij en Hoareka Fakskoalle yn Ljouwert. Yn 1988 begûn er mei syn frou Tryntsje in eigen restaurant op De Jouwer. Yn 2013 waard er by gelegenheid fan syn 25-jierrich bestean fan syn saak kok oan board fan kening Alexander en prinses Maxima doe’t it pear fan Fryslân nei Noard-Hollân farde. Nei tritich jier ferkocht er yn 2018 dit restaurant ’t Plein.
Reitse Spanninga wie yn 2000 oprjochter en oant 2015 foarsitter fan restaurantclub Fryslân Culinair, in gearwurkingsferbân fan hoarekasaken. Boppedat wie hy regiobestuurder van Keninklike Hoareka Nederlân.
Boeken
Yn 2007 en 2008 ferskynden syn resepten yn boekfoarm by de Afûk. By diel 2 wie in DVD mei 8 ôfleveringen fan de telefyzjerige by Omrop Fryslân. Letter ferskynde syn Nederlânsktalige itensiedersboek BBQ. Dit is yndield yn tapas, foar-, haad- en neigerjochten, bygerjochten, basisresepten, gerjochten fan de smoker en resepten foar moarnsiten. Boppedat wurdt ynformaasje jûn oer bbq’s: gas, briketten of elektrysk en ferskate bbq-techniken. Spanninga jout ek barbecuekursussen en jout workshops by de Poiesz Supermerken.
Herfoarme tsjerke (Sigerswâld)
De Herfoarme tsjerke oan de Binnenwei yn Sigerswâld is in tsjerkegebou fan de PKN-gemeente It Keningsfjild. It is ien fan de trije tsjerken fan de gemeente.
Skiednis
thumb|left|De tsjerke yn 1722, troch [[Jacobus Stellingwerf]] Yn de midsiuwen hiene muontsen fan it kleaster fan Smelle Ie by It Foarwurk in úthôf. Dy muontsen groeven hjir turf en lieten harren skiep op de heidefjilden by Bakkefean weidzje. De oan Jakobus de Meardere wijde tsjerke waard nei de reformaasje in protestantske tsjerke.
De nei alle gedachten 16e iuwske tsjerke, dy't op it tsjerkhôf oan De Mersken sa'n 300 meter súdliker as de hjoeddeiske tsjerke stie, moast yn 1909 fanwegen brekfalligens ôfbrutsen wurde. De tsjerke waard ferfongen troch nijbou, dy't yn 1941 ôfbaarnde. Ek de klok en it oargel gyngen mei dy brân ferlern. Fan de 16-iuwske tsjerke waarden de kleastermoppen wer brûkt foar it yn 1914 boude baarhûske op it hôf. Dat baarhûske stiet op it plak fan de âlde tsjerke, wêrfan't it plak de eardere muorren mei in hage oanjûn wurdt.
Oargel
De tsjerke hat gjin piipoargel, mar in elektroanysk Heyligers-oargel en in in elektroanysk Johannus-oargel, type Opus 6.
It Keningsfjild
Sûnt it begjin fan 2017 foarmet de herfoarme gemeente fan Sigerswâld tegearre mei de herfoarmen út Oerterp en Fryske Peallen en de grifformearden en herfoarmen fan Bakkefean de PKN-gemeente It Keningsfjild.
Ennio Morricone
Ennio Morricone (Italjaanske útspr.: [ˈɛɲo mɔriˈkoːne], likernôch: " en -njoo mor-ry- koo -nee"); Rome, 10 novimber 1928 – dêre, 6 july 2020) wie in Italjaansk komponist, dirigint en muzikant dy't wrâldferneamd waard troch syn filmmuzyk. Hy skreau de soundtracks fan mear as 400 films en komponearre dêrnjonken ek mear as 100 klassike muzykstikken. Syn muzyk foar de westernfilm The Good, the Bad and the Ugly wurdt as ien fan 'e ynfloedrykste wurken út 'e skiednis fan 'e filmmuzyk beskôge, en itselde jildt foar syn soundtrack fan in oare western, Once Upon a Time in the West. Guon oare ferneamde films dêr't er de muzyk by makke, binne Once Upon a Time in America, Red Sonja, The Mission, The Untouchables, In the Line of Fire, Wolf en The Hateful Eight. Yn syn lange karriêre wûn Morricone twa Oscars, trije Golden Globes, fjouwer Grammy Awards en seis BAFTA's.
Jonkheid en oplieding
Morricone waard yn 1928 berne yn 'e Italjaanske haadstêd Rome, as de soan fan Mario Morricone, in trompettist dy't yn ferskate orkesten foar lichte muzyk spile, en dy syn frou Libera Ridolfi, dy't in lytse tekstylsaak hie. Syn famylje kaam út Arpino, by Frosinone, 75 km súdeastlik fan Rome. Morricone hie trije susters: Adriana, Maria en Franca. Hy hie ek in broer, Aldo, mar dy stoar noch foàr syn fjirde jierdei doe't it bernefamke him by fersin kersen fuorre, dêr't er slim allergysk foar wie. Morricone groeide op yn Trastevere, in wyk yn it sintrum fan Rome.
Fan syn heit learde Morricone om noaten te lêzen en ferskate muzykynstruminten te spyljen. Mei tolve jier gied er nei de Accademia Nazionale di Santa Cecilia, in konservatoarium, om foar trompettist te learen. Dêrnjonken folge er ek lessen yn komposysje en koraalmuzyk. Ien fan syn learmasters wie Goffredo Petrassi, dy't in grutte ynfloed op syn fierdere ûntjouwing hie. Hy studearre yn 1946 ôf as trompettist, hoewol't er trochlearde oant er yn 1954 ek in diploma yn komposysje behelle.
Karriêre
Morricone wie al mei seis jier úteinset mei it komponearjen fan syn earste muzykstikken, en hie dêr in natuerlik talint foar. Syn earste profesjonele stik makke er yn 1946; dat wie Il Mattino ("De Moarn"), in klassyk muzykstik foar stim en piano. Yn 'e jierren dy't dêrop folgen, hold er oan mei it skriuwen fan sokke stikken foar stim en piano, mar teffens sette er útein mei it komponearjen fan muzyk foar teäterproduksjes. Yn 1953 waard him troch Gorni Kramer en Lelio Luttazzi frege om in arranzjemint te skriuwen foar medleys yn 'e Amerikaanske styl foar in rige radioprogramma's. Morricone draaide dêr syn hân net foar om en gie ûnderwilens ek troch mei it komponearjen fan klassike muzyk, wêrmei't er in fleksibiliteit as komponist sjen liet dy't de measten fan syn kollega's net hiene. Fan 1964 oant de opheffing yn 1980 makke Morricone diel út fan 'e Gruppo di Improvvisazione di Nuova Consonanza (GINC), in groep Italjaanske komponisten dy't avant-garde-ymprovisaasjes makken, opfierden en ek op grammofoanplaat útbrochten.
In protte fan Morricone syn wurken foar orkesten en keamerorkesten datearje út 'e perioade tusken 1954 en 1959, lykas Musica per Archi e Pianoforte (1954), Sestetto per Flauto, Oboe, Fagotto, Violino, Viola e Violoncello (1955), Trio per Clarinetto, Corno e Violoncello (1956), Quattro Pezzi per Chitarra (1957), en Concerto per Orchestra (1957). Yn deselde tiid krige Morricone yn beskate fermiddens yn Itaalje bekendheid fanwegen syn muzyk foar harkspullen op 'e radio. Dêrtroch rekke er ek by de tillefyzje belutsen. Sa arranzjearre er fan 1956 ôf jazz- en popmuzyk foar de Italjaanske steatsomrop RAI. Yn 1958 kaam er dêr yn 'e tsjinst, mar naam al op syn earste wurkdei ûntslach doe't him oansein waard dat it útstjoeren fan muzyk dy't troch wurknimmers komponearre wie, troch it bedriuwsreglemint ferbean waard.
Dêrnei waard Morricone arranzjeur foar de Italjaanske tûke fan platemaatskippij RCA Victor, dêr't er gearwurke mei û.o. Renato Rascel, Rita Pavone en Mario Lanza, en letter ek mei Amerikanen as Helen Merrill en Jimmy Fontana. Fan syn komposysje Ogni Volta (yn it Ingelsk útbrocht as Every Time), dy't yn 1964 foar it earst songen waard troch de Amerikaanske artyst Paul Anka, waarden yn Itaalje in miljoen en wrâldwiid trije miljoen eksimplaren ferkocht. In oar grut súkses wie Se Telefonando, songen troch Mina, dat yn Itaalje de op fjouwer nei bêst ferkeapjende single fan 1966 wie. Oare artysten mei wa't Morricone gearwurke, wiene û.o. Joan Baez (Here's to You, 1971), de Pet Shop Boys (It Couldn't Happen Here, 1987), Zucchero (Libera l'Amore, 1989), k.d. lang (Love Affair, 1994), Sting (My Heart and I, 2001) en Andrea Bocelli (Conradian, 2006).
Troch syn wurk foar radio en tillefyzje rekke Morricone ein 1950-er jierren foar it earst by de filmyndustry belutsen. Syn earste film wie datoangeande Morte di un Amico fan regisseur Franco Rossi út 1959, wêrfoar't er as dirigint fungearre en ek as mei-komponist fan Mario Nascimbene, hoewol't er foar dat lêste net yn 'e begjintitels neamd waard. Yn 'e 1960-er jierren makke Morricone de soundtracks fan Italjaanske films as Diciotteni al Sole (1962), I Basilischi (1963), Menage all'Italiana (1965), Come Imparai ad Amare le Donne (1966), L'Harem (1967), Ruba al Prossimo Tuo (1968) en L'Alibi (1969). Ien fan 'e earste westernfilms wêrfoar't er de muzyk makke, wie Duello nel Texas (1963).
Morricone syn grutte trochbraak kaam yn 1964, doe't er foar it earst gearwurke mei de Italjaanske regisseur Sergio Leone foar de spagettywestern A Fistful of Dollars, mei yn 'e haadrol Clint Eastwood. Dat wie it earste diel fan in trijelûk dat letter mei weromwurkjende krêft de Dollars Trilogy neamd is. It twadde diel, For a Few Dollars More, kaam yn 1965 út, mar it wie it trêde diel, The Good, the Bad and the Ugly, dat Morricone as filmkomponist wrâldferneamd makke. Fral de weromkearende meldij The Ecstasy of Gold waard tige by tige bekend. De soundtrack fan The Good, the Bad and the Ugly wurdt no beskôge as fan reuseftige ynfloed op 'e fierdere ûntwikkeling fan 'e ynternasjonale filmmuzyk. Yn 1968 hie Morricone op 'e nij grut súkses mei syn muzyk foar in film fan Leone, te witten: Once Upon a Time in the West, mei ûnder oaren it nûmer Man with a Harmonica. Fan it soundtrackalbum fan dy film waarden wrâldwiid mear as tsien miljoen eksimplaren ferkocht en de muzyk wurdt sjoen as fan hast like grutte ynfloed as de sountrack fan The Good, the Bad and the Ugly.
Morricone makke ek de soundtracks fan spagettywesterns fan regisseurs as Sergio Corbucci en Sergio Solima. Oare Italjaanske films wêrfoar't Morricone de filmmuzyk skreau, wiene û.m. Le Streghe fan Mauro Bolognini (1966), en 1900 (útspr.: Novecento) fan Bernardo Bertolucci (1976). Yn 'e Jeropeeske sinema wiene syn bekendste soundtracks dy fan 'e films La Cage aux Folles (1978) en La Cage aux Folles II (1980) fan Édouard Molinaro, Il Ladrone (1980) fan Pascuale Festa Campanile, La Cage aux Folle 3: 'Elles' Se Marient (1985) fan Georges Lautner, en ¡Átame! (1998) fan Pedro Almodóvar.
Yn Hollywood skreau Morricone de muzyk foar û.o. de western Two Mules for Sister Sara (1970) fan Don Siegel mei yn 'e haadrollen Clint Eastwood en Shirley MacLaine; de horrorfilm Exorcist II: The Heretic (1977) fan John Boorman; de science fiction-horrorfilm The Thing (1982) fan John Carpenter; de histoaryske misdiefilm Once Upon a Time in America (1984) fan Sergio Leone; de fantasyfilm Red Sonja (1985) mei Arnold Schwarzenegger en Brigitte Nielsen; it histoarysk drama The Mission (1986) mei Jeremy Irons; de plysjefilm oer de Drûchlizzing The Untouchables (1987) mei Kevin Costner, Robert De Niro en Sean Connery; de anty-oarlochsfilm oer de Fjetnamoarloch Casualties of War (1989) fan Brian De Palma; de plysjefilm oer de Secret Service In the Line of Fire (1993) mei Clint Eastwood en Rene Russo; en de wearwolvefilm Wolf (1994) mei Jack Nicholson en Michelle Pfeiffer.
Morricone syn filmmuzyk waard yngeand werbrûkt foar oare films en fral foar tillefyzjesearjes, lykas foar de Dútske Krimisearje Derrick (1989), en yn 'e Feriene Steaten foar de rjochtbankdramasearje Ally McBeal (2001), de tekenfilmsearje The Simpsons (2002) en de misdiesearje The Sopranos (2001-2002). Fral de Amerikaanske regisseur Quentin Tarantino liende Morricone syn muzyk geregeldwei foar syn films, lykas it gefal wie by Kill Bill: Volume 1 (2003), Kill Bill: Volume 2 (2004), Inglourious Bastards (2009) en Django Unchained (2012). Yn 2014 sei Morricone nei't it skynt dat er "nea wer" mei Tarantino gearwurkje woe, al is oer dat sitaat letter wat kontroverse ûntstien. Hoe dan ek, hy skreau yn 2015 in orizjinele soundtrack foar Tarantino syn film The Hateful Eight.
Erkenning
Morricone waard foar syn muzyk seis kear nominearre foar de Oscar foar bêste orizjinele filmmuzyk, wêrûnder yn 1979 foar de film Days of Heaven fan Terrence Malick, yn 1987 foar The Mission fan Roland Joffré, yn 1988 foar The Untouchables fan Brian De Palma, yn 1992 foar Bugsy fan Barry Levinson, en 2001 foar Malèna fan Giuseppe Tornatore. De iennichste kear dat er de priis wûn, wie yn 2016, foar The Hateful Eight fan Quentin Tarantino. Yn 2007 waard oan Morricone fierders de Eare-Oscar, in oeuvrepriis, takend.
Morricone waard ek fiif kear nominearre foar de priis foar bêste orizjinele filmmuzyk by de Grammy Awards, wêrûnder yn 1995 foar Wolf fan Mike Nichols, yn 1997 foar L'Uomo delle Stelle fan Giuseppe Tornatori, yn 1999 foar Bulworth fan Warren Beatty, en yn 2017 foar The Hateful Eight fan Quentin Tarantino. Hy wûn de priis ien kear, yn 1988 foar The Untouchables fan Brian De Palma. Fierders waard Morricone yn 2017 ek nominearre foar de Grammy foar bêste ynstrumintale liet foar L'Ultima Diligenza di Red Rock yn The Hateful Eight. Hy wûn yn 2007 de Grammy foar bêste ynstrumintele liet foar Man with a Harmonica yn Once Upon a Time in the West, waard yn 2009 opnommen yn 'e Grammy Hall of Fame foar de filmmuzyk fan The Good, the Bad and the Ugly en ûntfong yn 2014 de Grammy Trustees Award, in oeuvrepriis.