cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Crossart
Der waard mienskiplik publisiteit oan jûn yn de foarm fan meartalige folders en websides mei wiidweidige rûtebeskriuwings. Fierders waard in mienskiplike útstalling realisearre yn de Bundeskunsthalle yn Bonn mei in mânske katalogus yn fjouwer talen.
Tet Rozendal
Telefyzje
Neist eigen produksjes spile se yn teäterfoarstellings en telefyzjeprogramma's as NOPPOP. Yn 2017 presintearre se it programma Faderpaard fan Friesian Proms.
Generaasje
It earste serieuze ûndersyk nei generaasjes yn 'e sosjologyske sin begûn yn 'e njoggentjinde iuw, doe't de wittenskip him bewust waard fan 'e mooglikheid dat feroaring yn in maatskippij permanint fan karakter is. Tagelyk bestege de sosjology ek foar it earst oandacht oan it ferskynsel fan 'e jongereinrebûlje tsjin 'e fêstige oarder. Hjoed de dei beskôgje guon sosjologen generaasjes as ien fan 'e fûnemintele kategoryen fan in maatskippij, wylst oaren miene dat oare faktoaren, lykas klasse, geslacht, ras, ûnderwiis, ensfh. folle wichtiger binne.
Yn 'e Westerske wrâld kinne yn 'e resinte skiednis de folgjende sosjologyske generaasjes identifisearre wurde:
Tet Rozendal
Telefyzje
Yn 2015 waard Tet Rozendaal kollumniste by Omrop Fryslân.
Sjongster
Sûnt 2002 lei se har ta op sjongen. Yn 2007 waard se profesjoneel sjongster en song as als leadsjongster by dinershows. Sûnt oktober 2008 song se klassikers fan Marlene Dietrich yn it Frysk. Yn har teätershows wurdt se muzikaal bystien troch muzikanten as Marius de Boer op piano en gitaar en Tseard Nauta op kontrabas, akkordeon, fioele en banjo. Har nûmers Lily Marlène en Bern fan 'e Wâlden steane al jierren yn de Fryske Top 100 fan Omrop Fryslân.
Ferskaat
Yn 2012 fersoarge se de goreografy foar de teäterfoarstelling Moulin Rouge fan toanielferiening Halbertsma fan Wergea. Yn 2016 wie se te sjen yn de krystmusical Afkes Elfde. Fierders waard se sjuerylid fan ûnder oare it sjongfestival Sjong.
Se wie de skriuwster fan it Grut Frysk Diktee yn 2017. De tekst, mei as titel 'De Kening', gie oer de leafde tusken minsk en hynder. As kollumniste wurket Rozendal sûnt 2015 by Omrop Fryslân en sûnt 2017 foar it blêd Het Fries Journaal.
Foarbeatsjerke yn Fili
Skiednis
De hjoeddeiske tsjerke ferfong yn de jierren 1690-1694 in houten tsjerke út 1619, dy't troch Michail Romanov boud waard út tankberens foar de Russyske oerwinning by Moskou op de Poalske troepen yn 1612. De opdrachtjouwer foar de bou fan de hjoeddeiske tsjerke wie Lev Narysjkin. Hy wie in broer fan Natalia Narysjkin, dy't troud wie mei tsaar Aleksej I, en de omke fan Peter de Grutte. Tidens de opstân fan de Streltsy yn 1682 hold Lev him skûl yn de fertrekken fan syn suster Natalia en sa wist hy it der libben ôf te bringen. De beneden- of wintertsjerke fan de nijbou waard wijd oan de Foarbea fan de Mem Gods. Lev Narysjkin soe tidens de opstân fan de Streltsy's yn de fertrekken fan syn suster Natalia bean ha foar it ikoan fan de Ferlosser en om't hy fan betinken wie dat dat syn libben rêde liet hy út tankberens de boppe- of simmertsjerke wijde oan Kristus de Ferlosser. Wa't de arsjitekt fan de klokketoer en tsjerke, dy't ien gehiel foarmje, is bliuwt ûnwis, mar der bestiet gjin twifel oer dat it deselde arsjitekt wie dy't op de binnenhôf fan de residinsje fan Lev Narysjkin mear nei it sintrum fan Moskou ek de tekeningen foar de Tsjerke fan it Teken foar syn rekken naam.
thumb|250px|left|De Tsjerke yn 1891 (N.A. Naidenov) It oarspronklike ynterieur fan de benedentsjerke bleau net bewarre. In soad gyng yn 1812 ferlern, doe't Frânske troepen de benedentsjerke as stâl brûkten. It ynterieur fan de boppetsjerke bleau foar it measte yntakt.
Sluting fan de tsjerke
Yn july 1941 waard de tsjerke sletten, nei't in fabryk al meardere kearen in fersyk yntsjinne hie om de tsjerke foar útwreiding te slopen. In lêste tsjinst fûn plak op 12 july fan dat jier. Dêrnei waard it heechstse achtkant fan de tsjerke ôfbrutsen om te ferhinderjen dat de Dútsers de toer as orientaasjepunt by loftoanfallen brûkten. Oant 1943 waard de ûndertsjerke as hospitaal brûkt en dêrnei as opslach foar papierprodukten. Yn 1955 waard útein set mei de restauraasje fan de tsjerke, dy't duorre oan 1971 foar it bouwurk sels en oant 1980 foar it ynterieur. It Sintrale Museum foar Alde Russyske Kultuer krige de tsjerke as filiaal yn gebrûk, dat ferneamd waard nei Andrej Rûbljov en yn 1980 foar de Olympyske Spullen iepene waard.
Sûnt de jierren 1990 besocht de otterdokske mienskip de tsjerke werom te krijen. In earste tsjerketsjinst waard op 14 oktober 1992 yn de benedentsjerke tastien, wêr't gjin grutte keunstwurken bewarre bleaun binne. Der waard foar de tsjerke in preester beneamd, mar regelmjittige tsjinsten koene noch net plak fine. De boppetsjerke bleau yn gebrûk troch it museum, om't de meiwurkers fan it museum fan betinken wiene dat de beskerming fan it monumint better by it museum yn hannen wie. Nei in langduorjend skeel tusken de Russysk-Otterdokse Tsjerke en it Andrej Rûbljov-museum namen de autoriteiten it beslút dat de tsjerke dield wurde moast en sûnt dat momint wurde alle wiken wer tsjerketsjinsten yn de benedentsjerke fierd. Yn de benedentsjerke stiet in 19e iuwske ikonostase. Ek in soad ikoanen en muorrefresko's fande benedentsjerke binnen 19e iuwsk.
Aleksander-Svirski kleaster
It Aleksander Svirskikleaster (Russysk: Александро-Свирский монастырь) is in russysk-otterdoksk kleaster yn de bosken fan de oblast Leningrad, Ruslân. It leit súdlik fan de grins mei de republyk Kareelje. De Gouden Iuw fan it kleaster wie yn de 17e iuw. Ut dy tiid stamme de measte gebouwen. Bysûnder is de klokketoer mei trije spitsen, in soarte dêr't der net in soad fan de tiid trochstien hawwe.
Skiednis
thumb|left|175px|Aleksander fan Svir op in 18 iuwsk ikoan It kleaster waard stifte yn 1487, doe't in muonts mei de namme Aleksander út it Valaam-kleaster, him tusken heidenske folken nei wenjen sette, op sa'n 20 kilometer eastlik fan de Ladogamar en seis kilometer fan de rivier de Svir. Dêr krige de muonts yn in dream de opdracht fan de Hillige-Trije-ienheid om twa tsjerken te bouwen, dy't wijd wurde moasten oan de Trije-ienheid en de Transfiguraasje fan de Hear. Dy beide tsjerken foarmen it begjin fan de kleasters Trije-ienheid en Transfiguraasje, tegearre bekend ûnder de namme Aleksander-Svirski kleaster. Al doe't de stifter noch libbe bestie it kleaster út twa aparte kompleksen, dy't troch in paad by de mar del mei inoar ferbûn wiene.
Lykas oare kleasters yn Ruslân krige it Aleksander-Svirski kleaster te meitsjen mei perioades fan bloei en delgong. Mei de ynfaazjes yn Ruslân waard it kleaster jimmeroan wer yn brân stutsen en plondere, mar altiten fûn der wer in weropbou plak en yn de heechtijdagen hie it kleaster wol acht tsjerken, in rike sakristy en herberge it tal fan keunstwurken lykas weardefolle ikoanen en âlde boeken en manuskripten. Yn de 19e iuw waard it kleaster sels it "Noardlike Lavra" neamd.
It âldste gebou fan it tsjintwurdige kleaster is de stiennen Foarbeatsjerke út 1533. De bou fan de yn Novgorod-styl boude tsjerke mei refter en klokkestoel waard moooglik makke troch donaasjes fan tsaar Vasili III.
Nei 1917
thumb|left|250px|Transfiguraasjekleaster thumb|250px|Trije-ienheidkleaster
Nei de Oktoberrevolúsje yn 1917 waarden de muontsen út harren kleaster ferjage. Guon waarden fermoarde, lykas de argimandryt fan it kleaster, dy't yn Olevets troch de Tsjeka eksekutearre waard. De bolsjewiken ferwideren de reliken fan de hillige Aleksander út it kleaster; it kompleks waard ûnderdiel fan de Gûlag en bekend ûnder de namme Svirlag. Net earder as yn de jierren 1970 fûnen der wer restauraasjes plak.
Weromjefte
It kleaster waard yn 1997 oan de Russysk-Otterdokske Tsjerke werom jûn. De muontsen troffen in foar in grut part ferrinnewearre kleaster oan en moasten hurd wurkje om de gebouwen wer yn oarder te meitsjen. Op 30 july 1998 kamen ek de reliken werom fan de stifter fan it kleaster. De tsjerken fan beide kleasters waarden restaurearre en wer yn gebrûk nommen foar de earetsjinst. Sûnt 1953 wie der in psychiatrysk sikehûs yn it Trije-ienheidskleaster fêstige en dat bleau noch sa oant de ferhûzing yn 2009. Tsjintwurdich hat it hiele Aleksander Svirski wer in religieuze funksje.
Skathâlder
In skathâlder of ponghâlder (ek wol penningmaster neamd, hoewol't dat eins in hollanistyske ynterferinsje is) is immen dy't de finânsjes beheart as lid fan it deistich bestjoer fan in organisaasje, lykas in feriening, stifting, kommisje, komitee, politike partij, ynternasjonale organisaasje of steat. Yn it meast gongbere gebrûk fan dizze term giet it om in funksje yn it bestjoer fan in lytsskalige organisaasje, lykas in feriening foar doarpsbelang of in biljertklub. By sokke organisaasjes bestiet it deistich bestjoer út in foarsitter, in sekretaris, in skathâlder en eventueel in fise-foarsitter en ferskate algemiene leden.
De ferantwurdlikheden fan in skathâlder omfiemje ornaris it behearen fan 'e bankrekken en de kas fan 'e oangeande organisaasje; it opmeitsjen fan in begrutting foarôfgeande oan in beskate perioade; it opmeitsjen en presintearjen fan in finansjeel ferslach oan 'e ein fan in beskate perioade (bgl. yn 'e foarm fan in jierferslach of in jierrekken); en it behearen en útfieren fan ûntfangsten en útjeften. Soms wurde de funksjes fan in skathâlder kombinearre mei dy fan in sekretaris, ta in 'sekretaris-skathâlder'.
Synonimen foar skathâlder binne de termen tesaurier, fiskus, kassier en kweestor (froulik: kweestriks). Yn 'e gilden hiet in skathâlder eartiids in busmaster. Binnen it Nederlânsk Ministearje fan Finânsjes bestiet de funksje fan tesaurier-generaal, waans hantekening men op papierjild weromfine kin dat útjûn is troch of yn opdracht fan 'e Nederlânske steat.
Seymore Butts
Iere karriêre
Butts waard yn 1964 berne yn 'e New Yorkske de Bronx, as de middelste yn in gesin mei trije bern. Oan 'e ein fan 'e jierren tachtich ferfear er nei Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje, dêr't er in sportskoalle iepene dy't er altemets ferhierde as filmlokaasje. Nei't der yn 1990 in sêne opnommen wie foar de film Buttman's Ultimate Workout, fan 'e legindaryske pornoregisseur en -produsint John Stagliano (better bekend as "Buttman"), betocht er dat der mear jild te fertsjinjen wie mei oare dingen as sportskoallen. Yn syn eigen wurden (út in letter fraachpetear): "Ik besefte dat ik yn 'e ferkearde brâns siet."
Pornokarriêre
Butts beprate Stagliano om him syn ark en reau te lienen, sadat Butts syn eigen sêne opnimme koe, dy't er dêrnei sûnder fan ophâlden witte te wollen op 'e CES-konvinsje yn Las Vegas oan 'e man besocht te bringen. Uteinlik waard er yn 'e tsjinst nommen troch Factory Home Video. Hy naam de artystenamme "Seymore Butts" oan, rjochte syn eigen label Seymore Butts Home Movies op as dochterûndernimming fan Factory, en sette útein mei syn pornokarriêre.
Syn earste echte film wie Adventures of Seymore Butts, út 1992. Fan it begjin ôf oan makke Butts gebrûk fan 'e út 'e losse hân wei opnommen foarm fan sabeare realityferslachjouwing (oftewol gonzo), dy't er ôfsjoen hie fan Stagliano. Dat wie krekt yn 'e tiid dat dat soarte fan pornofilms tige populêr begûn te wurden, en boppedat koste it in stik minder as it meitsjen fan in echte feature-film, mei in filmset, profesjonele kamera- en lûdslju, regisseur en produksjefasiliteiten. Mei syn films hie Butts grut súkses; sa wûn û.m. twa jier efterinoar de AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld) foar bêste gonzo-rige. Yn 2004 waard er ynhuldige as lid fan 'e XRCO Hall of Fame, en in jier letter fan 'e AVN Hall of Fame. Yn totaal Hat Butts neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) 171 films regissearre, wêrfan't er yn 134 ek aktyf meispile hat. Hy wurke as akteur gear mei aktrises as Danyel Cheeks, Devin DeRay, Allura Eden, Jada Fire, Taylor Hayes, Kylie Ireland, Keisha, Bridgette Kerkove, Heather Lee, Mary Jane, Jordan McKnight, Mari Possa, Adriana Sage, Shane, Stephanie Swift, Tiffany Towers, Bianca Trump, Flower Tucci en Kathy Willets. Mei aktearjen hold er yn 2012 op, mar as regisseur en produsint is er noch altiten aktyf.
Yn 1995 ferliet Butts Factory Home Video om oer te stappen nei Ultimate Video. Dat rûn út op in slepende rjochtsaak, mei't Factory bewearde dat sy de rjochten op 'e namme "Seymore Butts" yn eigendom hiene. Uteinlik waard Butts feskate jierren letter fanwegen in proseduereflater yn it gelyk steld. In noch dregere rjochtsgong fûn plak yn 2001-2002, nei't de plysje fan Los Angeles yn desimber 2000 nei oanlieding fan in anonime tip hûssiking dien hie op Butts syn kantoar. Hy waard oanklage foar obseniteit, fanwegen in sêne yn 'e film Tampa Tushy Fest 1, út 1998 (dy't yn 2000 de AVN Award yn 'e kategory bêste lesbyske sekssêne wûn hie), dêr't faginale fisting (it ynbringen fan 'e hiele hân yn 'e fagina) yn te sjen wie. Butts ûntkende dat er dêrmei de Kalifornyske wet oertrêde hie, en kaam úteinlik mei de oanklager ta oerienstimming dat er tajaan soe skuldich te wêzen oan fersteuring fan 'e iepenbiere oarder. Yn ruil dêrfoar liet it Iepenbier Ministearje de swierdere oanklacht fan it distribuëarjen fan obseniteit falle. Butts betelle in boete fan $1.000 en wie doe fan 'e saak ôf. Hy mocht fan dat stuit ôf sels de ûnsinsurearre ferzje fan Tampa Tushy Fest 1 yn Kalifornje oan 'e man bringe, mar it bleau him dwers sitten. Neitiid joech er him aktyf by de Free Speech Coalition (FSC), in organisaasje wêryn't de Amerikaanske pornoyndustry him feriene hat tsjin sinsuer fan oerheidswegen. Yn 2005 kaam er yn it bestjoer fan 'e FSC.
Fan 2003 oant 2006 waard Butts bekend by in breder publyk, fanwegen de realitytillefyzjerige dy't der doe oer him makke waard, mei as titel Family Business. De searje folge Butts yn syn profesjonele bestean, bgl. by it meitsjen fan films, mar ek yn syn priveelibben en by alle absurde sitewaasjes dêr't in ferneamd pornoakteur en -produsint foar komt te stean. De sjoggers kamen yn 'e kunde mei Butts syn mem, Lila Glasser, en syn sechstichjierrige neef Stevie Glasser, dy't him helpe om syn "famyljebedriuw" (dêrfandinne de titel) te runnen, en ek mei syn sânjierrige soan en syn nije freondinne Mari Possa, wa har yntrede yn 'e pornoyndustry oft wiidweidich beljochte waard.
Yn 2005 rjochte Butts in eigen ympressariaat op, mei as namme Lighthouse Talent Agency, foar sawol manlike as froulike pornoakteurs. It bedriuw gie yn 2007 op yn Lisa Ann's Talent Management fan pornoaktrise Lisa Ann.
Sonnet 1
Sonnet 1 is ien fan de 154 sonnetten fan de Ingelske poëet William Shakespeare. It is it earste fan de 17 "fuortplantingssonnetten", wêryn't hy in feint oanpuonnet bern te krijen foar't syn jeugd foarby is.
William, prins fan Wales
William Arthur Philip Louis, prins fan Wales, hartoch fan Cambridge en Cornwall en kroanprins fan it Feriene Keninkryk (Paddington, 21 juny 1982), is de aldste soan fan kening Charles III en prinsesse Diana. William is earste yn line fan de Britske troanopvolging, en dêrtroch troanopvolger fan it Feriene Keninkryk, Kanada, Austraalje, Nij-Seelân, Jamaika, Barbados, de Bahama's, Grenada, Papoea Nij-Guineä, de Salomonseilannen, Tûvalû, Sint-Lusia, Sint-Finsint en de Grenadinen, Antigua en Barbûda, Belize en Sint-Kits en Nevis. Op 29 april 2011 boaske William mei Catherine. It pear hat trije bêrn,George waard berne yn 2013, yn 2015 folge troch Charlotte en 2018 Louis.
Akron (Ohio)
Akron (bynamme Rubber Capital of the World) is in stêd yn it súdeasten fan 'e Amerikaanske steat Ohio. It is it haadplak fan Summit County. Ynwennertal: 198.100 (2013).
Raesfeld
Raesfeld (Nederdútsk: Raosfeld) leit yn it Westmünsterland yn it noardwesten fan de Dútske dielsteat Noardryn-Westfalen. De namme Raesfeld stiet foar it doarp sels, mar ek foar namme fan de gemeente. De gemeente is de meast súdlike gemeente fan de kreis Borken, dat yn it Regierungsbezirk Münster leit. Yn it noardlike gemeentegebiet leit de boarne fan de Issel.
Yndieling gemeente
Under de gemeente Raesfeld falle de doarpen Raesfeld, Erle en it noardlike diel fan de eardere gemeente Overbeck. Dêrnjonken telt de gemeente noch in grut tal buorskippen: Freiheit, Winkelschulte, Westrich, Homer, Brink, Möllmann, Femeiche, Östrich, Brook en Löchte.
Skiednis
Raesfeld wurdt foar it earst yn it jier 889 as "Hrothusfeld" yn it register fan besittings fan de abdij Werden neamd. Tusken ûntagonklike sompen waard yn 1117 op in heuvel noardlik fan it lytse plak in toerfoarmige boarch boud, dy't de namme Kretier krige. De earste bekende hear fan de boarch wie om 1170 hinne Rabodo fan de Berge. Hie wie nei alle gedachten ek de stifter fan de tsjerke fan Raesfeld, dêr't it hjoeddeiske doarp om hinne boud waard. Al gau nei de ferkeap fan de boarch oan de ridder Symon fan Gemen yn 1259 baarnde de boarch ôf. Symon boude doe op it plak fan it hjoeddeiske slot in nije boarch en neamde himsels dêrnei Symon fan Rasfelde.
Yn de neisleep fan in skeel foelen yn de simmer fan 1458 manlju út Bocholt it doarp binnen en baarnden de tsjerketoer ôf. De weropbou fûn plak oant 1515 en waard betelle mei ôflaatbrieven. Yn 1560 gyng in grut part fan it doarp op 'e nij troch brân ferlern.
Fjildmaarskalk Aleksander II fan Vehlen ferboude de âlde boarch yn de jierren 1643-1658 ta in residinsjeslot.
Raesfeld hie yn de Tritichjierrige Kriich en ek nochris hûndert jier letter yn de Sânjierrige Kriich ferskate kearen te lijen fan besetting en plonderings troch de ferskillende partijen.
Oant 1939 hie Raesfeld in joadske gemeente. De synagoge waard yn 1938 ferneatige. De frijkommen stiennen waarden troch it nasjonaalsosjalityske bestjoer brûkt foar it oanlizzen fan strjitten. Mar in pear leden fan de gemeente oerlibben de Twadde Wrâldkriich, de measten kamen yn it konsintraasjekamp Auschwitz om it libben.
Histoarykse Kappesmerk
Alle jierren wurdt yn 'e regel yn it wykein nei Alderheljen de saneamde Kappesmarkt yn Raesfeld organisearre. It Dútske wurd Kappes stiet foar koal. Oarspronklik waarden op de merk alle soarten koal en krûden ferkocht, mar tsjintwurdich is it oanbod folle breder en wurdt der fan alles ferkocht. De merk is fier bûten de gemeentegrinzen bekend en wurdt goed besocht troch hannelslju mei spesjaliteiten út it hiele lân.
Ammoanium
thumb|Ammoanium (NH4) thumb|It foarmjen fan in ammoanium-ion troch [[protonearring fan ammoniak]] It ammoanium-ion is in kation, dat mei anioanen, lykas as mei alkalimetaal-ioanen, sâlten foarmet. It hat de skiekundige formule NH4+. It is in konjugearre soer taheake oan de tsjinsoer ammoniak (NH3). Ammoaniumsâlten binne bygelyks ammoaniumnitraat (NH4NO3) en ammoaniumgloride (NH4Cl). It ammoanium-ion is in swak soer. Yn in tsjinsoer miljeu sil it him as soer foardwaan en in H+-ion ôfstean. Yn in neutraal of soer miljeu sil it wetterstof-ion oan it ammoanium-ion bûn bliuwe. Yn de organyske gemy komme ammonium-ioanen foar. Yn dy ioanen binne ien of mear fan de wetterstof-ioanen ferfongen troch koalstofgroepen.
Eigenskippen
De gemyske ferbining is likernôch:
Yn syn reaksjes liket it ammoanium-ion tige op natrium- en kalium-ioanen. Kreksa as dy ioanen komt ammoanium foar as kation NH4+. In soad alkalimetaalsâlten hawwe in fariant, dêr't it ammoanium-ion it plak ynnimt fan in alkalimetaal-ion. Kreksa as dy sâlten binne ek de ammoaniumsâlten reedlik goed op te lossen.
Oars as by de alkalimetalen kin ammonium net troch reduksje út in sâlt frijmakke wurde:
Troch de reduksje ûntstiet daliks in opdieling, dêr't ammoniak en wetterstof foarme wurde.
In oar ferskil mei de alkalimetaalsâlten is dat as it negative ion oksidearjende skaaimerken hat, it sâlt troch hjitsjen maklik opdielt; it negatyf ion oksidearret dan it ammoanium-ion en it ammoanium-ion redusearret it negative ion, sa as bygelyks by ammoaniumnitraat. By it hjitsjen ûntstiet gniisgas en wetterdamp.
Ammoanium yn de natuer
Yn de natuer ûntstiet ammoanium benammen by it ôfbrekken fan aaiwiten. Sa wurdt it troch fisken en measte oare wetterorganismen as einprodukt troch bygelyks de kiuwen útskaat. Ek fan it ferrotsjen fan dea organysk materiaal wurdt it as einprodukt frijlitten. It spilet in wichtige rôl yn de sitroensoerrûntegong, dêr't it mei alfa-ketoglutaraatsoer ta glutaminesoer reagearret.
Ammoanium wurdt yn de grûn en yn gewaaksen mei soerstof troch baktearjes, sa as fan de skaaien fan de nitrosomonas, ynearsten ta nitryt en dan troch in oare skaai, de nitrobakter, fierder ta nitraat oksidearre. Njonken baktearjes spylje by it oksidearjen fan ammonium yn de grûn ek archaea in wichtige rôl. Dat proses wurdt nitrifikaasje neamd en is wichtich foar it boaiemlibben. Ek foar gewaaksen is de nitrifikaasje in wichtich part fan it skjinmeitsjen fan harsels.
Ammoniak is foar fisken al yn in lytse hoemannichte fergiftich. In ammoaniumgehalte yn it wetter fan 0,5 oant 1 mg/l is it heechste dat fisken tasean kinne. By ammoaniumgehalten fan 1mg/l of heger yn it wetter is net gaadlik foar fiskerijdoelen.
Gebrûk
Ammoaniumsâlten wurde brûkt yn it meitsjen fan keunstdong. It ammoaniumsâlt fan it tioglikolsoer wurdt as reduksjemiddel brûkt foar in permaninte hierweach
Frysk Jeugd Fanfare Orkest
It Frysk Jeugd Fanfare Orkest (FJFO) is in Frysk jongereinorkest dat oprjochte waard op 1 maaie 1997.
Doel fan it orkest is it stypjen fan talintfolle muzikanten en har ûnderfining op dwaan te litten mei fanfaremuzyk. It Frysk Jeugd fanfare orkest bestiet út Fryske jongerein tusken de 13 en 24 jier. De orkestlieding is yn hannen fan Syde van der Ploeg, dosint grut koper by muzyksintrum Ritmyk. De muzykynstruminten fan it orkest binne bariton/eufoanium, bas, bugel, hoarn, saksofoan, slachwurk, tromboane en trompet.
De 45 muzikanten (2018) komme om de fjirtjin dagen gear yn Arum om te repetearjen. Der wurde binnen en bûten Fryslân konserten jûn. Alle jierren is der in stúdzjewykein en wurdt in grut muzykevenemint besocht, lykas it ynternasjonale muzykfestival yn it Dútske Rastede of it ynternasjonale jeugdfestival yn it Belgyske Neerpelt.
Wichwam
In wichwam (fan it Abenaky-wurd wigwom, fia it Ingelske wigwam) is in koepelfoarmich soarte fan tinte dat troch in diel fan 'e lânseigen Yndiaanske folken fan Noard-Amearika brûkt waard as wente. Wichwams kamen benammentlik foar by de stammen út 'e krite fan 'e Grutte Marren en it eastlike boskgebiet, en yn in frijwol soartgelikense foarm, as de wickiup, ek by de stammen fan it Súdwesten, Kalifornje, de Grutte Dobbe en de heechflakten fan it Noardwesten. De wichwam wurdt gauris betize mei de tipy, wat de folslein oars útsjende kegelfoarmige tinte fan 'e folken fan 'e Grutte Flakten is.
In rûne wente mei in koepeldak wie by withoefolle ûnderskate Yndiaanske kultueren yn gebrûk om't de rûne foarm fan it dak ideaal is foar alderhanne waarsomstannichheden. Dizze bouwurken waarden foarme mei in ramt fan bûgde peallen dêr't mei oar materiaal wanden en in dak om- en oerhinne makke waarden. Sok materiaal rûn útinoar fan reid of gers en strewelleguod of beamskors ta weve matten en hûden. Yn 'e regel bouden de manlju it ramtwurk, wêrnei't dat beklaaid waard troch de froulju.
Wichwams waarden almeast bewenne foar ien seizoen, al wiene der ek kultueren dy't permanintere wichwamwenten bouden. Yn ferhâlding ta de bekendere tipy nimt it in stik mear tiid om in wichwam oan te lizzen en boppedat kin men in wichwam net opbrekke en meinimme, sa't dat by in tipy wol kin.
Liverpool and Manchester Railway
thumb|250px|Iepeningsrit fan de Liverpool and Manchester Railway, skilderij fan A.B. Clayton. De Liverpool and Manchester Railway (L&MR) wie it earste passazjiersspoar yn de wrâld. Alle treinen waarden ynroastere en waarden op it grutste part fan it trajekt troch stoomlokomotiven lutsen.
De line waard iepene op 15 septimber 1830 en rûn tusken de stêden Liverpool en Manchester yn noardwest-Ingelân yn it Feriene Keninkryk. By de feestlike iepeningsrit waard de Britske parlemintariër William Huskisson by it oerstekken fan de spoarbaan oanriden troch de stoomlokomotyf, de Stephenson's Rocket. Hy stoar in tal oeren letter oan syn ferwûnings.
De L&MR waard yn it foarste plak oanlein om wis te wêzen fan in flugger ferfier fan grûnstoffen en ôfwurke produkten tusken de haven fan Liverpool en de fabriken in Manchester en de stêden yn de omkriten. Yn 1845 waard de L&MR troch har wichtichste sakepartner, de Grand Junction Railway (GJR) oernaam; fan 1846 ôf wie de GJR diel fan de Londen and North Western Railway.
It spoartrajekt wurdt noch brûkt, mar hat safolle net mear te betsjutten as earst troch in parallel rinnend spoar.
A Civil Campaign
A Civil Campaign is in science fiction-roman fan 'e hân fan 'e súksesfolle en mannichfâld bekroande Amerikaanske skriuwster Lois McMaster Bujold. It makket ûnderdiel út fan The Vorkosigan Saga, Bujold har populêrste en omfangrykste searje, mar is in ôfrûne ferhaal, dat ek los dêrfan lêzen wurde kin. It is in romantyske komeedzje, dy't yn 'e rige oer it libben fan 'e lichaamlik beheinde haadpersoan Miles Vorkosigan daliks folget op it folle swiersettiger Komarr. Yn it hilaryske A Civil Campaign fiert Miles in útprakkesearre kampanje om 'e begearlike Ekaterin foar him te winnen, wat troch syn eigen selsfoldienens en de bemuoienissen fan syn aparte famyljeleden en freonen nuver beteart. It boek waard foar it earst útjûn yn 1999 en is ûnderwilens oerset yn njoggen talen.
Eftergrûn
A Civil Campaign is eins it twadde part fan in twalûk wêrfan't Komarr it earste diel is (hoewol't beide boeken sûnder in protte beswier los faninoar lêzen wurde kinne). Bujold woe it hiele ferhaal fan 'e earste serieuze românse fan har populêre personaazje Miles Vorkosigan, dy't yn it grutste part fan The Vorkosigan Saga de haadrol spilet, oarspronklik yn ien boek behannelje, mar seach dêr fanôf fanwegen de toansetting. Komarr is nammentlik in romantysk drama, wylst A Civil Campaign krekt in romantyske komeedzje is. Yn it neiwurd fan 'e omnibus Miles in Love hâldt Bujold út dat sels sy net skizofrenernôch is om sokke ferskillende subsjenres yn ien en deselde roman gear te tropjen.
De (úteinlike) titel fan A Civil Campaign is in ferwizing nei it boek A Civil Contract fan 'e njoggentjinde-iuwske Ingelske skriuwster Georgette Heyer, fan wa't Bujold in grutte fan is. Bujold neamt Heyer ek yn 'e mande mei Charlotte Brontë, Dorothy L. Sayers en Jane Austen as har grutste ynfloeden by it skriuwen fan A Civil Campaign, al is hàr boek net inkeld romantysk mar dêrnjonken ek komysk mei hjir en dêr in úthaal nei klearebare hilariteit ta. Bujold seit dêroer: "Wat bart der mei twa sjenres wêrfan't beweard wurdt dat se net te mingen binne, as je se tegearre yn in flesse stopje en dy ris goed skodzje?"
A Civil Campaign is skreaun yn it personele perspektyf fanút it gesichtspunt fan twa en in heal pearke (fiif persoanen), te witten Miles Vorkosigan; Ekaterin Vorsoisson, dy't Miles syn begearen is; Miles syn kloan-broer Mark Vorkosigan; Mark syn freondinne Kareen Koudelka; en Miles syn loaibûse fan in neef Ivan Vorpatril. A Civil Campaign waard foar it earst útjûn troch útjouwerij Baen Books yn 1999. It makke yn 2008 diel út fan 'e omnibus Miles in Love (in titel dy't de skriuwster oernaam fan 'e Hollywood-film Shakespeare in Love), yn 'e mande mei syn oarehelte Komarr en de nau besibbe novelle Winterfair Gifts.
Plot
Yn Komarr wie Miles Vorkosigan, de lichaamlik beheinde mar oerenerzjike haadpersoan fan it grutste diel fan The Vorkosigan Saga, by in ûndersyk nei it romteûngemak dat er útfierde yn syn hoedanichheid fan ryksauditeur, yn 'e kunde kommen mei Ekaterin Vorsoisson, op wa't er smoarfereale waard. Yn A Civil Campaign set Miles dêrom, tsjin 'e eftergrûn fan 'e neieroan kommende brulloft fan 'e Barrayareeske keizer Gregor en dy syn Komarraanske ferloofde Laisa Toscane, útein mei in útprakkesearre kampanje om Ekaterin it hof te meitsjen, dy't er plent as wie it militêre fjildtocht. Om't se pas koartby widdo wurden is (sij it nei in ûngelokkich houlik), liket it him net foechsum ta en kom daliks al mei syn bedoelings foar 't ljocht. Mar oan 'e oare kant kin er ek net te lang wachtsje, want trochdat op Barrayar likernôch tritich jier lyn de technology foar it earst beskikber kaam om it geslacht fan in poppe yn 't foar te bepalen, en âldelju yn 'e militaristyske Barrayareeske kultuer leaver soannen as dochters hiene, is de man-frouferhâlding yn Miles syn generaasje 5:3. Dat foar in kreaze jonge widdo as Ekaterin binne der grif oare kapers op 'e kust.
Ien dêrfan is bygelyks Miles syn kreaze, atletysk boude neef Ivan, en al is dat in resolute frijgesel dy't net serieus op 'e sneup is nei in houlikspartner, dochs sjocht Miles him as in bedriging mei't Ivan tige súksesfol yn 'e leafde is en de iene freondinne nei de oare ferslyt. Dêrom ûntfytmannet er him syn earewurd dat er Ekaterin gewurde litte sil. Fierders makket er Ekaterin, wa har grutte leafde túnarsjitektuer is, wiis dat er in liddich stik grûn hat dêr't er eins al jierren in tún hawwe wol en soe sy dy net foar him ûntwerpe kinne? It liket Miles in masterset ta: sa helpt er har op 'e gleed mei de karriêre fan har dreamen, wylst er har ûnderwilens wat jildlike stipe tastopje kin sûnder dat it leafdiedichheid liket en boppedat jout it him in ferlechje om har eltse dei te moetsjen en op dy manear de konkurrinsje foar te bliuwen.
Dy konkurrinsje komt trouwens al rillegau opsetten, want Ivan, dy't lulk is oer de wize wêrop't Miles him syn earewurd ôfhandich makke hat, lit op it haadkertier Operaasjes fan 'e Barrayareeske Striidkrêften, dêr't er wurket, hjir en dêr Ekaterin har namme falle yn it gehoar fan ofsieren dy't om in frou ferlegen sitte. Fral luitenant Alexi Vormoncrief, in drûchbrea sûnder ienich ynlibbingsfermogen yn froulju, grypt dy kâns mei beide hannen oan en stjoert al gaueftich in baba, in tradisjonele Barrayareeske keppelster, op Ekaterin ôf om harren houlik te beävensearjen — in útstel dat Ekaterin rislút fan 'e hân wiist.
Underwilens komme Miles syn kloan-broer Mark en dy syn freondinne Kareen Koudelka thús nei in jier studearre te hawwen op 'e progressive planeet Bêta Koloanje. Mark hat dêr njonken syn stúdzje teffens psychoterapy ûndergien (dy't op Barrayar net beskikber is) foar de mishannelings út syn jonkheid troch de Komarraanske terroristen dy't him grutbrocht hawwe (sjoch: Brothers in Arms). Boppedat binne hy en Kareen dêr minners wurden. Mar hoewol't frije leafde op Bêta Koloanje hiel gewoan is, leit it op it konservative Barrayar, dêr't Kareen wer by har âldelju ynlûkt, noch hiel gefoelich. Kareen ûndekt fierders dat har heit en mem, better bekend as Kou en Drou, finansjeel oan 'e grûn sitte en net, sa't sy hope hie, bydrage kinne oan in folgjend stúdzjejier op Bêta Koloanje.
Mark hat ûnderweis nei Barrayar in sawol saaklike as medyske tuskenstop makke op Escobar, dêr't er de geniale mar betize wittenskipper dr. Enrique Borgos mette. Borgos stie doe op it punt om it tichthús yn te draaien fanwegen frauduleuze praktiken (hy hie foar 580% fan syn bedriuw oandielen útjûn), mar Mark, dy't in noas hat foar winstjaande saken, hat him fan 'e planeet smokkele en meinommen nei Barrayar. Borgos, in genetikus, is nammentlik de skepper fan 'e saneamde "bûterbistkes", ûnsjogge ynsekten dy't alderhanne biomatearje frette en dêrfan in diel wer opkoarje yn 'e foarm fan "bistkebûter" (of "toarrekoarre", sa't Miles it neamt), dat as basis tsjinje kin foar de meast útinoarrinnende gerjochten. Mark freget Kareen, dy't om in baantsje ferlegen sit wêrmei't se jild fertsjinje kin foar har kommende stúdzjejier, om 'e assistinte fan dr. Borgos te wurden, mei't de man net los fertroud is. Al syn jild sit lykwols fêst yn syn sakeûndernimmings, dat dêrom makket er Kareen in partner yn 'e bûterbistke-business.
Underwilens binne der yn 'e Barrayareeske haadstêd Vorbarr Sultana ferskate politike yntriizjes geande. Sa is koartby ûntdutsen dat greve René Vorbretten, in freon en politike bûnsgenoat fan 'e Vorkosigans, foar in achtste part Cêtagandysk bloed hat; syn oerbeppe hat blykber ûnder de Cêtagandyske besetting, tachtich jier lyn, in groebeltsje makke. Dat betsjut dat de 7de greve Vorbretten, René syn pake, net de soan wie fan 'e 6de greve Vorbretten, en op Barrayar, dêr't alle erfopfolging troch de manlike line rint, is dat in probleem. René Vorbretten wurdt no it greefskip bekreaud troch Sigur Vorbretten, in direkte ôfstammeling fan 'e jongere broer fan 'e 6de greve.
In twadde greefskip wêrfan't de opfolging yn 'e kiif stiet, is dat fan 'e Vorrutyers. Greve Pierre Vorrutyer kaam in fearnsjier lyn hommels te ferstjerren, en mei't dyselde gjin bern hie, waard it greefskip opeaske troch Richars Vorrutyer, de âldste soan fan Pierre syn âldste omke, in groubloedige rotsak dy't nimmen lije mei. Lykwols, Pierre syn suster Donna, in al trijeris skieden femme fatale dy't de lêste fiif jier it deistich bestjoer fan it Vorrutyer-distrikt foar har broer regele hat, frege daliks nei Pierre syn dea in moasje fan beletsel tsjin Richars oan en sette dêrop halje-trawalje en mei in ûnbekend doel ôf nei Bêta Koloanje. No komt se werom en har neef Byerly "By" Vorrutyer, dy't bekend stiet as in folsleine liddichgonger mar dat net is, freget Ivan mei om har ôf te heljen op 'e shuttlehaven. Dat hoecht Ivan, dy't tsien jier lyn in amûrette mei Donna belibbe hat en der no nei útsjocht om dy relaasje te ferfetsjen, net twaris sein te wurden. Mar op 'e shuttlehaven docht bliken dat Donna nei Bêta Koloanje gien is om in geslachtsferoaringsoperaasje te ûndergean en ta Ivan syn ôfgriis is it net de wielderige Donna dy't weromkomt, mar in burdige keardel dy't himsels Dono neame lit en dy't wisberet is om greve Vorrutyer te wurden.
Miles hat ûnderwilens noch altyd Ekaterin net oer syn bedoelings ferteld, al wit sa stadichoan fierders eltsenien yn syn om-en-by dat er úteinlik mei har trouwe wol. Mar hy wachtet oant de timing persiis goed wêze sil om der tsjin harsels oer te begjinnen. Ekaterin, oan 'e oare kant, fielt har wol oanlutsen ta Miles, mar hat harsels derfan oertsjûge dat er it net echt miende doe't er (oan 'e ein fan Komarr) syn gefoelens foar har blike liet, om't er der sûnt neat mear oer sein hat.
De hiele brot komt ta in klimaks as Miles in diner organisearret wêrfoar't er njonken Ekaterin ek útnûget: Ivan; Ivan syn mem, frouwe Alys Vorpatril, en har freon Simon Illyan (it eardere haad fan 'e Barrayareeske geheime tsjinst ImpSec); Mark en Kareen; Kou en Drou; Kareen har âldere susters Martya, Olivia en Delia; Delia har ferloofde Duv Galeni; René en Tatya Vorbretten; Dono Vorrutyer; Ekaterin har omke, ryksauditeur Georg Vorthys en de frou; en dr. Borgos. Miles hat oangeande dat diner yn 't foar alles oant yn it lytste detail plend, mar syn plannen wurde daliks al yn it hûndert jage troch Mark en Ivan, dy't op eigen manneboet de sitplaktawizing yn har foardiel oanpasse. Dêrnei blykt dat Miles syn mei soarch opstelde menu ek wol fuortmiterje kin, om't Kareen Miles syn geniale kokkinne, ma Kosti, bepraat hat om alderhanne gerjochten en sauzen op basis fan bistkebûter ta te rieden. Dan nimt dr. Borgos samar it wurd om in ferbettere ferzje fan 'e bûterbistkes te presintearjen, dy't er genetysk sa oanpast hat dat se no de livreikleuren fan it hûs Vorkosigan hawwe, mei it Vorkosigan-wapen op 'e rêch — wat Miles en syn kriichlju anneks tsjinners as in ultime mislediging opfetsje. As oft dat noch net genôch is, lit Borgos dan ek noch slûpe dat Mark en Kareen op Bêta Koloanje tegearre in wiidferneamd bordeel besocht hawwe, wat de stimming oan 'e tafel mar frijwat bedjert, en alhielendal in izige sfear opropt tusken Kareen har heit en Mark (dy't lokkigernôch, troch Mark en Ivan har ferskowing fan sitplakken, in moai ein útinoar sitte). Dr. Borgos moat it diner dêrnei trouwens hastich ferlitte, mei't der in útbraak fan twahûndert bûterbistkes plakfûn hat, dy't har al oer it hiele hearehûs ferspraat hawwe. Ekaterin kriget koart dêrnei har earste twifels oer Miles as se him trappearret wylst er al in moai ein hinne is mei it smoaren fan dr. Borgos. Nei't se weromkeard binne oan it miel, freget Simon Illyan, dy't ferjiteftich is sûnt er in jier earder syn ûnthâld-chip kwytrekke is (sjoch: Memory), oan Ekaterin oft se Miles al antwurd jûn hat op syn houliksoansyk. Miles, tsjin dy tiid healdronken, rekket yn panyk en besiket der in grapke fan te meitsjen troch har dan daliks mar om tawurd te freegjen. Dêrop nimt Ekaterin ûntslach as syn túnûntwerpster en giet se fuortynienen poerlulk nei hûs. Dat is de sitewaasje dy't Miles syn âldelju, de ûnderkening en -keninginne fan Sergyar, begroetet as dy krekt op dat stuit thúskomme foar it oansteande keizerlik houlik.
Nei dy jûn ferbiede har âldelju Kareen om noch gedoente te hawwen mei wa ek út 'e Vorkosigan-húshâlding, wat sawol Kareen as Mark slim yn 'e wei is. Wol wit Kareen noch te beävensearjen dat har suster Martya har plak as assistinte fan dr. Borgos oernimt (yn ruil foar oandielen yn 'e bûterbistke-ûndernimming). En se skeakelet Ekaterin yn (ek yn ruil foar oandielen) om in ûntwerp te meitsjen foar in wat better eagjende uterlike foarm fan 'e bûterbiskes. Datlêste smyt, nei't dr. Borgos it ûntwerp mei genetyske manipulaasje yn 'e praktyk brocht hat, de saneamde "glorieuze bistkes" op.
Om dyselde tiid hinne trappearret Ekaterin Alexi Vormoncrief derop dat er temûk it hûs fan har omke, perfester Vorthys, by wa't sy tydlik ynwennet, ynkrongen is en mei hurde hân ynformaasje út har njoggenjierrige soan Nikki besiket los te krijen oer de jûn fan syn heite dea. Ekaterin rekket mei de man sels suver slaande deilis en allinne de oanwêzigens fan Simon Illyan, dy't har krekt doe besocht om syn ûntskuldigings oan te bieden foar syn útspraak ûnder Miles syn diner, komt foar dat de saak alhiel út 'e klauwen rint. Dit foarfal makket lykwols kommunikaasje mei Miles, dy't der sûnt dy needlottige jûn net mear west hat, wol wer needsaaklik. Om't Nikki no tefolle fragen hat om him noch yn loksillige ûnwittendheid te hâlden, stelt Miles út om him mei in goekunde fan him prate te litten, waans heit ek al weirekke doe't er noch hiel jong wie. Dy goekunde blykt nimmen oars as keizer Gregor sels te wêzen en dy fertelt Nikki mear oer Tien Vorsoisson en de saken op Komarr dêr't dy yn behelle wie, as dat Ekaterin en Miles wol wollen hiene. Mar hy jout de jonge ek tastimming om yn needgefallen streekrjocht kontakt mei himsels op te nimmen.
In folgjende set fan Alexi Vormoncrief is dat er in brief skriuwt oan Vassily Vorsoisson, Tien syn fiere neef en neiste manlike famyljelid. Neffens de Barrayareeske wet krige dy nammentlik nei Tien syn dea de âlderlike fâdij oer Nikki tawiisd, en al hat er dy oerdroegen oan Ekaterin, hy kin him ek sa wer weromnimme. Vormoncrief praat him alle laster oer Miles oan en hoe't dy Tien fermoarde hat. De kjel wurden Vassily reizget dêrop, tegearre mei Ekaterin har âldere broer Hugo Vorvayne, nei Vorbarr Sultana om Ekaterin in ultimatum te stellen: se wolle net dat Ekaterin noch gedoente hat mei Miles, oars nimt Vassily de fâdij oer Nikki wer werom en sil er de jonge grutbringe litte troch in oar froulik famyljelid.
Underwilens hat Mark syn mem, grevinne Cordelia Vorkosigan, om help frege om Kou en Drou, Kareen har âldelju, safier te krijen dat se ynstimme mei syn relaasje mei Kareen. Cordelia nûget Kou en Drou út yn 'e bibleteek fan Vorkosiganstate, dêr't se harren plaknimme lit op in âld bank dy't spesjaal foar dat doel fan 'e rommelsouder helle is. It is nammentlik de bank wêrop't Kou en Drou goed tritich jier lyn foar it earst de leafde bedreaune. Mei dat psychologyske oerwicht oan har kant wit se Kareen har âldelju al rillegau safier te krijen dat se wol omlyk wolle.
Tsjin syn wil rekket Ivan hieltyd djipper behelle yn Dono Vorrutyer syn kampanje foar it greefskip. De jûns foar't de stimming dêroer en oer de saak Vorbretten plakfine sil yn 'e Rie fan 'e Greven, is er mei Dono en Kareen har suster Olivia Koudelka, dy't allegeduerigen mei Dono oplûkt, op 'en paad. Se wurde eins earne oars ferwachte, mar Dono beslút ympulsyf nochris te besykjen om greve Vorfolse oan syn kant te krijen. Vorfolse is in eksintrikeling dy't syn hearehûs ferhiert en sels in appartemint yn in fletgebou bewennet. Yn 'e parkeargaraazje fan 'e flet wurde Ivan-en-dy oerfallen troch in groepke ynhierde kriminelen dy't Dono syn liifwachten flotwei útskeakelje en dan himsels besykje te kastrearjen en op dy manear de geslachtsferoaringsoperaasje werom te draaien. Se hawwe lykwols bûten Ivan en Olivia (wa har mem oft foarhinne de persoanlike liifwacht fan 'e keizer wie) rekkene. Tegearre witte dy de oerfallers te oermasterjen. Ivan is sa lulk oer dizze mislike oanslach, dat er suver foar it earst yn syn libben it inisjatyf nimt en Dono-en-dy èn de ferdôve oerfallers meinimt nei de greve fan syn eigen hûs, de konservative Falco Vorpatril.
Op 'e dei fan 'e stimming yn 'e Rie fan 'e Greven, as der suver nimmen mear yn it hearehûs fan 'e Vorkosigans oanwêzich is, ferskaffe in pear Escobareeske plysjes har tagong ta it hûs om dr. Borgos op te pakken, dy't op Escobar noch altiten socht wurdt. Kareen en Martya Koudelka wegerje lykwols om harren by de arrestaasje del te lizzen en der ûntstiet in fjochtpartij wêrby't de fammen de beide Escobarezen mei kûpkes bistkebûter bekûgelje. Tsjin 'e tiid dat de gong en alle oanwêzigen ûnder in tsjûke laach bistkebûter sitte, ferskynt kriichsman Roic, de nachtwacht en it iennichste oanwêzige lid fan 'e befeiliging, op it toaniel, mar ek hy wurdt al gaueftich yn it gefjocht behelle. Uteinlik komt Mark thús en besiket de Escobarezen mei beriddenearre arguminten fan har arrestaasje ôf te bringen, mar dêr liket it dan al te let foar te wêzen.
Dyselde moarns komme Vassily Vorsoisson en har broer Hugo wer by Ekaterin. Se hawwe fannijs mei Alexi Vormoncrief praat en mei't Richars Vorrutyer wisberet is om nei syn ferkiezing ta greve daliks in oanklacht foar de moard op Tien tsjin Miles yn stimming te bringen, liket it har de baas om Nikki daliks foar syn eigen feiligens út 'e haadstêd te evakuëarjen. Ekaterin wegeret har meiwurking en Nikki slút himsels op yn 'e wurkkeamer fan perfester Vorthys. Mei't er fynt dat dit in needgefal is, nimt er dêrwei kontakt op mei de keizer sels. Dy stjoert in pear ImpSec-mannen om alle oanwêzigen by him te bringen. Vassily mei dan útlizze wêr't er syn ynformaasje wei hat en Gregor is net bliid om al foar de trêde kears dy moanne de namme fan Alexi Vormoncrief te hearren. Hy set Vassily en Hugo teplak en dêrnei mei it hiele selskip de stimming yn 'e Rie fan 'e Greven fan 'e publike tribune ôf folgje.
Mei't Ivan de konservative greven Vorpatril, Vorhalas, Vorfolse en Vorkalloner yn Dono syn kamp brocht hat troch harren dielgenoat te meitsjen fan 'e gemiene oanfal op Dono yn 'e parkeargaraazje, rekket Richars Vorrutyer der hielendal ôf. Hy besiket mei syn taspraak foar de Rie fan 'e Greven om it inisjatyf wer yn 'e hannen te krijen troch op 'e nij de laster oer Miles syn saneamde moard op Tien Vorsoisson nei bûten te bringen. Dêrop rekket er yn diskusje mei in spinnidige Ekaterin, op 'e publike tribune, dy't, om foar iens en foar altyd de praatsjes út 'e wrâld te helpen dat Miles har ûnder druk set om syn frou te wurden, Miles dêr en dan sèls freget om mei har te trouwen. Dat is wat dêr't Miles fansels daliks yn tastimt. Dêrnei giet de stimming foar Miles syn partij dat it slydjaget: sawol Dono Vorrutyer as René Vorbretten wurde ta greve fan harren respektivelike distrikten keazen. Richars Vorrutyer wurdt út 'e riedskeamer set en fuortynienen oerdroegen oan 'e wachtsjende plysje, om oanklage te wurden foar it beävensearjen fan 'e oanfal op Dono.
Neitiid keart Miles mei syn oansteande breid en har famyljeleden werom nei Vorkosiganstate, dêr't se yn 'e hal Mark en de mei bistkebûter oerdutsen Kareen, Martya, dr. Borgos, Roic en de beide Escobareeske plysjes oantreffe. Miles lost it trelit flotwei op troch oan te tsjutten dat Vorkosiganstate as residinsje fan 'e greve fan it Vorkosigan-distrikt it grûngebiet fan dat distrikt is, en hoewol't fierders alle papierren fan 'e Escobarezen ynoarder binne, beskikke se net oer in útleveringsbefel fan it Vorkosigan-distrikt. As se him dêr dan daliks om freegje, wegeret er dat harren en moatte se har poerlulk en glysterich fan 'e bistkebûter ôfjaan.
A Civil Campaign einiget mei de keizerlike brulloft, dy't Mark-en-dy oangripe om har earste bistkebûterprodukt oan 'e man te bringen: eskdoarnambrozyn. Dat is bistkebûter fermongen mei eskdoarnmiede, de pleatslike drank fan it Vorkosigan-distrikt. Ek de tentoanstelde glorieuze bistkes binne in grut súkses. Troch de woltier fan 'e bûterbistke-ûndernimming hat Kareen no genôch jild om har folgjende stúdzjejier op Bêta Koloanje fan te beteljen. Mei har suster Martya, dy't it wol hiel goed fine kin mei dr. Borgos, hawwe sy en Mark ôfpraat dat dy de ûndernimming op Barrayar liede sil as hja beiden weromgeane nei Bêta Koloanje. Op 'e brulloft makket Kareen har oare suster Olivia boppedat har ferloving mei greve Dono Vorrutyer bekend. En Miles is tige optein as er fernimt dat Alexi Vormoncrief oerpleatst wurdt nei de ôfhandige legerbasis Lazkowski, yn it poalgebiet, better bekend ûnder de ûnoffisjele namme Kamp Permafrost, dêr't Miles sels ek ris in blaumoandei stasjonearre west hat (sjoch: The Vor Game).
Underwilens ûnderstiet Ivan By Vorrutyer oer dy syn rol oangeande de oerfal yn 'e parkeargaraazje. Dan komt út dat Richars, dy't miende dat By foar him spionearre yn it kamp fan Dono, By dy oerfal regelje litten hie; By hie lykwols in espel plysjeminsken klear stean om yn te gripen sadree't Richars syn bedoelings bewiisd wiene. Mar troch Dono syn ferrassingsbesyk oan Vorfolse, seagen de oerfallers harren kâns skoan yn dy parkeargaraazje ynstee fan op it plak dêr't de oanslach eins plakfine moatten hie. Ek jout By ta dat er al jierren in Imp-Sec-agint is dy't de malkontinten ûnder de Barrayareeske hegerein yn 'e rekken hâlde moat. Troch syn op eigen manneboet útfierde aksjes yn it foardiel fan syn neef Dono is er no yn rang weromsetten, mar hy ferwachtet dat dat mar tydlik is. Ta Ivan syn skrik blike By syn kontakten mei ImpSec te ferrinnen fia syn eigen mem, frouwe Alys Vorpatril.
Alma (Michigan)
Alma is in plak (city) yn de Amerikaanske steat Michigan, yn Gratiot County.
Isselburg
Isselburg (Nederdútsk: Isselbuorg) is in stêd yn de Dútske dielsteat Noardryn-Westfalen. De stêd leit yn de kreis Borken oan de Issel, it Dútske diel fan de Alde Isel.
Anholt
Yn de rin fan de tiid waard Anholt ta in fêsting útboud. In stedsmuorre, trije poarten en grêften en wâlen soargen yn ûnrêstige tiden foar de feiligens fan de stêd. De skea yn de lêste dagen fan de Twadde Wrâldkriich hawwe spitigernôch it measte fan de lêste oantinkens út dy tiid ferneatige. It besjen wurdich binne it histoaryske riedshûs út 1567, dielen fan de bolwurken en grêften, in iiskelder út 1500, mar fral de wetterboarch Anholt.
Isselburg
Isselburg waard om 1300 hinne as "Yselberge" neamd. Yn de 14e iuw soe der al in kastiel stien ha. Dat kastiel waard om likernôch 1410 hinne troch de greve fan Kleef grutter makke en krige de namme "Neyenborg". Hartoch Adolf II fan Kleef joech Isselburg yn 1441 stedsrjochten. Yn 1570 gyng Isselburg op ien hûshâlding nei oer op de lutherske lear. Yn de 17e iuw ûnstie der ek in grifformearde gemeente, wêrfoar't yn 1689 in tsjerke boud waard. Yn 1785 bouden ek de katoliken wer in eigen tsjerke yn Isselburg.
Isselburg hearde mei it hartochdom Kleef yn 1609 by de Mark Brandenburg. De stêd waard yn de jierren 1624, 1669 en 1697 troffen troch grutte stedsbrannen.