cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Myn Skip
Wurdearring
Op 27 jannewaris 2019 sille bigband Friesland en Ella & Her man in konsert jaan yn teäter De Harmonie yn Ljouwert. Dan wurdt de foar Myn Skip skreaune muzyk nochris spile mei fideobylden der by.
Sjallûm fan Israel
Sjallûm (Hebriuwsk: שלום בן יבש) wie foar koarte tiid kening fan it Noardryk Israel en kaam oan de macht troch syn foargonger te deadzjen.
Sjallûm wie in kommandant yn it leger fan kening Sekarja. Hy liet de kening nei in regear fan mar krekt in heal jier yn it iepenbier fermoardzje en waard yn syn plak de nije kening.
Brentford
thumb|Brentford thumb|Slûs yn it [[Grand Union Canal yn Brentford.]] Brentford is in wyk yn it Londensk bestjoerlik gebiet Hounslow, yn de regio Grut-Londen, op de noardigge fan de Teems.
Oant 1888 wie Brentford in selsstannich plak oan de râne fan Londen. Brentford wie oant 1965 de haadstêd fan it greefskip Middelseks.
Yn 1889 waard yn dit stedsdiel de fuotbalferieng Brentford FC opjochte.
Sekarja fan Israel
Sekarja (Hebriuwsk: זכריהו) folge syn heit Jerobeäm II op as kening fan Israel.
Syn regear yn Samaria moat earne tusken de jierren 746 en 752 foar Kristus datearre wurde en duorre mar seis moannen. Sekarja feroare neat oan it religieuze belied dat kening Jerobeäm I yntrodusearre hie, nammentlik de oanbidding fan oare goaden dan de God fan Israel.
Tsjin Sekarja waard troch Sjallûm, in soan fan in sekere Jabesj, gearspand en dy deade de kening yn it fermidden fan in soad folk. Dêrnei liet Sjallûm himsels ta kening kroane, mar it regear fan de nije kening soe noch koarter duorje dan it regear fan syn foargonger Sekarja.
Mei de moard op Sekarja kaam in ein oan de dynasty fan it hûs fan Jehû. Hjirmei waard neffens de Skrift de profesije oan Jehû ferfolle dat syn soannen oant if fjirde geslacht hearskje soene oer Israel.
Río Grande (Argentynje)
Río Grande is in stêd yn Fjoerlân, Argentynje, yn it noardeastlik part fan de provinsje Tierra del Fuego. De stêd hat 55.131 ynwenners en waakst fluch fanwege it útbouwen fan de elektronyske yndustry. Río Grande is ek de haadstêd fan it departemint mei deselde namme en leit oan de útmûning fan de Rio Grande yn Atlantyske Oseaan.
Shoichi Nishimura
(30 novimber 1911 - 22 maart 1998) wie in Japansk fuotballer. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1936.
Roses in Winter
Roses in Winter is in koart ferhaal fan it fantasysjenre, skreaun troch de Amerikaanske auteur Patricia Briggs. De titel betsjut: "Roazen by 't Winter". It ferhaal heart ta de Mercy Thompson-rige en spilet yn it fiktive plak Aspen Creek, yn it berchlân fan de Amerikaanske steat Montana. Roses in Winter fertelt it ferhaal fan Kara Beckworth, de jongste wearwolf ea, dy't earder sydlings neamd waard yn 'e roman Blood Bound. It ferhaal fynt plak tusken de romans Bone Crossed en Silver Borne yn. It waard foar it earst publisearre yn 2014, yn 'e ferhalebondel Shifting Shadows.
Eftergrûn
Roses in Winter giet oer Kara Beckworth, dy't as famke fan tsien jier oanfallen waard troch in mâle wearwolf, en de oanfal oerlibbe. Hja waard dêrtroch sels ek in wearwolf, de jongste dêr't sels de âldste wolven ea fan heard hawwe. Har âlden hiene gjin idee wat se mei har oanmoasten en besochten har te beskermjen troch har by folle moanne, as se ûnfrijwillich yn in wolf feroare, op te sluten yn in koai. Nei ferrin fan tiid strûpte it houlik fan har âlden derûnder om't har mem bang foar har wie, en om't har heit dat har mem kwea-ôf naam. Har heit, dy't sjoernalist wie, sette syn beropsmjittige feardichheden yn om help foar syn dochter te sykjen en sa kaam er fia-fia oan it tillefoannûmer fan Mercy Thompson, dy't er opskillet yn 'e roman Blood Bound. Sy ferwiist him troch nei har pleechheit, de marrok Bran Cornick, dy't oer alle wearwolven yn Noard-Amearika hearsket.
It ferhaal fan Kara roerde blykber in gefoelige snaar oan by de lêzers fan it boek, want neitiid gie der gjin sinjearsesje foarby dat skriuwster Patricia Briggs gjin fragen krige oer hoe't it ôfrûn wie mei it famke. Briggs wist dat Kara yn Aspen Creek, yn Montana belâne wie, dêr't de marrok wennet, en se wie fan doel om it ferhaal fan it famke yn te passen yn har Alpha and Omega-rige (in spin-offsearje fan 'e Mercy Thompson-rige). Dat wie ek stiiffêst har antwurd op 'e fragen dy't se krige. Mar Kara bedarre pas yn Aspen Creek nei de foarfallen yn 'e romans Cry Wolf en Hunting Ground, en doe moast Briggs letter de folgjende roman yn 'e rige, Fair Game, foarútskowe yn 'e tiid, sadat de foarfallen dy't oan 'e ein dêrfan beskreaun waarden, tusken de Mercy Thompson-romans River Marked en Frost Burned yn foelen. Sadwaande moast it ferhaal fan Kara úteinlik beskreaun wurde yn in koart ferhaal.
Ynhâld
Roses in Winter is skreaun yn it personele perspektyf en wurdt ferteld fanút it eachpunt fan Asil, byneamd 'de Moar'. Dy is berne yn Spanje doe't dat troch de Arabieren oerhearske waard, en hy is ien fan 'e âldste wearwolven dy't noch libje. Fanwegen syn hege âlderdom is syn behearsking fan syn wolf net mear folslein, en hy is derfan oertsjûge dat it net lang mear duorje sil ear't de wolf him foargoed oermânsk wurdt en hy dêrtroch feroarje sil yn in mâl bist dat mar raak moardet. Dêrom hat er him fyftjin jier lyn yn Aspen Creek, yn 'e Amerikaanske steat Montana, by de persoanlike ridel jûn fan Bran Cornick, de marrok, dy't oer alle wearwolven yn Noard-Amearika hearsket. Bran is sels noch âlder as Asil, en, wat wichtiger is, hy is dominanter, hoewol't dat net folle skeelt. As Asil de behearsking oer syn wolf ferliest, sil Bran ien fan 'e iennichsten wêze dy't him deadzje kin. Der binne mear âlde en neat te stabile wearwolven dy't harren om dy reden by de ridel fan 'e marrok jûn hawwe, lykas Asil syn freon Devon, dy't al yn gjin hûndert jier mear in minsklike foarm oannommen hat.
De tolvejierrige Kara Beckworth is sûnt twa moannen it nijste lid fan Bran syn ridel. Hja hat har eigen problemen. Om't har âlden har, mei de bêste bedoelings, goed twa jier isolearre holden hawwe fan oare wearwolven, hat se nea leard om har wolf te behearskjen, en likemin hoe't se sels beslisse kin wannear't se feroarje wol yn in wolf en wannear't se wer weromferoarje wol yn in famke. Hja is troch har heit yn Aspen Creek brocht, mar de benaudens dy't de man foar syn dochter fielde as se de foarm fan in wolf hie, wie in behindering foar Kara om 'e wolf te behearskjen, dat Bran hat him foarearst fuortstjoerd. Kara wennet no by Bran en syn partner Leah yn oant der wat oars foar har regele wurde kin. Bran hat har útlein hoe't it yn Aspen Creek om en ta giet, en hy hat har warskôge om by de âlde wolven wei te bliuwen, en yn 't bysûnder om by Asil wei te bliuwen.
Puberale opstannigens is sûnder mis de reden wêrom't Asil it fanke op in dei oantreft yn 'e kas dêr't er syn roazen kweekt. Hy lit har helpe by it fersoargjen fan 'e planten en neitiid komt se eltse dei wer, en stadichoan, sûnder dat er der sels erch yn hat, kriget Asil, dy't him foarnommen hat gjin bannen mear mei oaren te foarmjen om't er yn syn eigen eagen al mei ien foet yn it grêf stiet, in swak foar it famke. Yn twa moannen tiid hat Kara leard om har wolf te behearskjen, dat se boekt foarútgong, mar it giet net fluch genôch. Se kin nammentlik noch altyd net sels bepale wannear't se feroarje wol yn in wolf en of wannear't se weromferoarje wol yn in minske. Mei folle moanne bart dat automatysk, mar op oare tiden moat in dominantere wearwolf har helpe.
Dat is lykwols net mear foar te kommen om't Kara de earste pear jier fan har wearwolf-wêzen ferburgen holden is troch har âlden. No is it lykwols oktober en yn dy moanne falt de dei dat Bran de minsken yn wearwolven feroaret dy't dat graach wolle. Dat binne oer it algemien famyljeleden fan lju dy't al wearwolf binne, en it binne nei Asil syn miening allegear idioaten. Hy hat it wearwolf-wêzen altyd beskôge as in flok, en kin him net foarstelle dat immen sa'n bestean frijwillich hawwe wolle soe, noch ôfsjoen fan it feit dat minder as de helte fan 'e lju de Feroaring, sa't it neamd wurdt, oerlibbet. Hoe dan ek, Bran hat, ûnder druk fan oaren, besletten dat Kara foar de Feroaringsdei harsels sûnder help fan minske yn wolf en wer weromferoarje kinne moat. Asil besiket it famke safolle mooglik te helpen, mar om sels de feroaring te begjinnen liket har net te slagjen.
Op in dei heart Asil bûtendoar in panikerich gekef, dat er daliks weromken as Kara har wolvestim. As er ek it spûkgûlen fan ferskate folwoeksen wearwolven heart, begrypt er dat se efternei sitten wurdt. Hoewol't er sels op dat stuit de foarm fan in minske hat, giet er der fuortendaliks op ôf en rêdt er har fan trije wearwolven dy't meikommen binne mei de kandidaten foar de Feroaring. Syn dominânsje is net ôfhinklik fan syn lichemsfoarm, dat sels as minske kin er de trije wolven maklik oer. Hy is sa poerrazen dat er in stuit op it rântsje balansearret fan it ferliezen fan 'e behearsking oer syn eigen wolf, mar de oanrekking fan Kara stabilisearret him. Hy twingt de trije wolven om werom te feroarjen yn trije (neakene) manlju, dy't er sûnder begrutsjen troch de djippe snie nei Aspen Creek driuwt.
Om't Asil Bran yn 't foar warskôge hie dat er deroan kaam en wat der oan 'e hân wie, hat dy ûnderwilens de tiid hân om in gearkomste te belizzen fan syn hiele ridel en alle besikers. Yn it iepenbier twingt de marrok dan de trije tsjin dy tiid wer oanklaaide manlju om te fertellen wêrom't se dien hawwe wat se dien hawwe. It docht bliken dat se der opdracht ta krigen hawwe fan harren alfa (de lieder fan harren ridel), Hatchard Cole, dy't sels net meikommen is nei Aspen Creek, mar thúsbleaun is yn Alaska. Bran fertelt dat er berjocht krigen hat fan Cole dat dy hiel Alaska ta syn territoarium meitsje wol, en dêrta de beide oare ridels wearwolven dêre oernimme wol. It wie gjin fraach, mar in meidieling; Cole liket syn plak as ûnderhearrige fan 'e marrok fergetten te wêzen. Asil begrypt no de oanfal op Kara: Cole besiket de oandacht op it fanke te fêstigjen, en dêrmei op 'e regels dy't foar har bûcht wurde, mar foar oaren net. Sa wol er ferdieldheid yn 'e rangen siedzje en de posysje fan Bran oan it wankeljen bringe.
Cole is in âlde en fernimstige wolf, mar lang net sa âld en fernimstich as Bran. Dy makket no nammentlik bekend dat er Cole alhiel yn 'e ruften lein hat troch in skoftke lyn efter syn rêch om de ferhuzing fan fiif ekstra wearwolveridels nei Alaska te bewurkmasterjen. Ynstee fan twa ridels komt Cole dus foar sân ridels oer te stean, en dat is in striid dy't er nea winne kin, ek al net om't ien fan 'e ferhuze ridels oanfierd wurdt troch Silver Pete, in wolf dy't hast like dominant is Asil en Bran. Bran weeft mei de trije oanfallende wolven ôf, dy't ûnder twang ûnder Hatchard Cole syn tomme weihelle wurde sille om ferdield te wurden oer oare ridels. Dêrmei is Cole syn plan útspile, mar dat nimt net wei dat Cole de saak fan Kara yn it mulpunt fan 'e belangstelling brocht hat. Neitiid stelle ferskate wearwolven dy't yn it ferline famyljeleden ôfmeitsje moatte hawwe de regel fan ien jier oan 'e oarder. It wurdt dúdlik dat Kara op dit stuit bewize moatte sil dat se harsels sûnder help weromferoarje kin yn in minske, of oars sil Bran har ôfmeitsje moatte. Hatchard Cole hat mei syn dwaan mienens en wittens it libben fan Kara op it spul set, en dat is wat dat Asil net ferjitte sil.
In pear wiken letter moat Asil in pear dagen fuort, en as er wer thúskomt, ynformearret Bran him dat dy krekt in tillefoantsje út Alaska hân hat. Hatchard Cole blykt ferdwûn te wêzen sûnder in spoar efter te litten. "Tsjong, dat is ek nuver," seit Asil. It ferhaal einiget as Kara berjocht kriget dat hat heit op besite komt, en dat dy diskear har mem meibringe sil.
North by Northwest (film)
North by Northwest is in Amerikaanske, yn Technicolor filme, romantyske spionaazjefilm en skriller út 1959 ûnder rezjy fan Alfred Hitchcock. De haadrollen waarden spile troch Cary Grant en Eva Marie Saint. De titel betsjut "Noardnoardwest". It ferhaal giet oer Roger Thornhill, in reklameman út New York, dy't by fersin oansjoen wurdt foar in spion foar de Amerikaanske oerheid. Dat liedt ta in efterfolging troch it heale lân troch aginten fan in mysterieuze organisaasje dy't derfan oertsjûge binne dat Thornhill harren snoade plannen in stôk yn 'e speaken stekke wol. North by Northwest waard troch de filmkritisy rûnom mei lof ûntfongen, en waard ek in kommersjeel súkses yn 'e bioskopen. De film waard nominearre foar trije Oscars en wûn in Edgar Award. North by Northwest wurdt gauris opnommen yn listen fan 'e bêste films ea makke.
Plot
Yn in bar yn in hotel yn New York litte twa kriminelen in ober de namme fan George Kaplan omroppe, in man dy't se sykje, mar wêrfan't se net witte hoe't er derút sjocht. Roger Thornhill, de baas fan in reklameburo, hat yn deselde bar in moeting mei in pear mooglike nije klanten en beseft krekt op dat stuit dat er syn sekretaresse ferkearde ynstruksjes jûn hat. Om it rjocht te breidzjen wol er hurd eefkes in tillegram stjoere, mei't se no tillefoanysk net berikber is. As er de ober sjocht, ropt er dy by him om te freegjen wêr't er dat yn it hotel dwaan kin. De kriminelen hearre neat fan it petear tusken Thornhill en de ober, mar wurde inkeld gewaar dat de ober om Kaplan ropt en dat Thornhill dêrop reägearret. Se konkludearje dat Thornhill Kaplan wêze moat, en as er nei de resepsje rint om syn tillegram te ferstjoeren, komme se him oer it mad en ûntfiere him ûnder bedriging mei in pistoal.
Thornhill wurdt nei in bûten op Long Island ta brocht, dat eigendom is fan in Lester Townsend. Dêr wurdt er ûnderfrege troch Townsend, dy't Thornhill syn bewearings dat er fan neat wit, fuortwiuwt as ferfelende kletspraatsjes. Thornhill hat oant safier meiwurke om't er derop fertroude dat it misferstân gau genôch út 'e wrâld holpen wurde soe as er by de opdrachtjouwer fan 'e beide kriminelen ôflevere waard, mar no kriget er foar it ferstân dat er mis west hat. Syn besykjen om te ûntkommen mislearret, en de hantlangers fan Townsend oermasterje him en jitte him yn opdracht fan Townsend in hiele flesse whisky troch de strôt. Dêrnei sette se him efter it stjoer fan in stellen auto en besykje in fataal ferkearsûngemak yn sêne te setten. Thornhill oerlibbet de wylde rit lykwols en wurdt troch de plysje fan Glen Cove oppakt foar riden ûnder ynfloed en op it plysjeburo finzenset.
Neitiid slagget it Thornhill net om 'e plysje of syn eigen mem te oertsjûgjen fan syn ferzje fan wat der bard is. De plysje nimt him mei nei de filla fan Townsend, dêr't de tsjinstfaam en frou Townsend, dy't er de jûns tefoaren beiden yn it foarbygean sjoen hat, him yndie weromkenne. Frou Townsend hâldt lykwols út dat Thornhill al oansketten wie doe't er opdaagjen kaam foar it feest dat de Townsends de oare jûns holden, en dat er letter smoardronken ôfset is. Mei't har man in diplomaat is dy't by de Feriene Naasjes wurket, wit de plysje wol wa fan beiden se leauwe moatte.
Thornhill naait út, wêrby't er syn mem yn it hotel efterlit. Hy skoddet syn efterfolgers ôf en bejout him nei it Haadkertier fan 'e Feriene Naasjes foar in konfrontaasje mei Townsend. As er dêr de wiere Lester Townsend moetet, blykt dat in hiel oare man te wêzen as dejinge dy't him op Long Island ûnderfrege hat. Wylst se noch yn petear binne, smyt ien fan 'e kriminelen (dy't net folle muoite hiene om Thornhill syn folgjende stap út te figelearjen) in mês, dat de echte Townsend yn 'e rêch treft. De man sakket dea yninoar en de ûnnoazele Thornhill lûkt it mês út syn rêch yn in besykjen om 'e man te helpen, dat alhiel om 'e nocht is. In fotograaf yn it Haadkertier fan 'e Feriene Naasjes makket in foto fan Thornhill mei it mês yn 'e hân, wêrnei't eltsenien konkludearret dat hy de moardner is. Hy wit lykwols yn it ûntstiene trelit te ûntkommen.
Underwilens beseft in skimich kontraspionaazjeburo fan 'e Amerikaanske oerheid dat Thornhill oansjoen wurdt foar harren net-besteande agint Kaplan. De 'Professor', dy't oan it haad fan it buro stiet, beslút Thornhill oan syn lot oer te litten om 'e operaasje net yn gefaar te bringen. Se binne nammentlik in groep spionnen ûnder lieding fan Phillip Vandamm op it spoar dy't foar de Sovjet-Uny wurkje en op 'e iene of oare wize topgeheime ynformaasje it lân út smokkelje. En Kaplan is in krúsjaal ûnderdiel yn harren plan om Vandamm de foet dwers te setten, mei't er de oandacht ôfliedt fan in agint dy't de Professor-en-dy yn 'e organisaasje fan Vandamm ynfiltrearje litten hawwe.
Thornhill reizget dêr mei de bus hinne, mar treft Kaplan net. Ynstee wurdt er oanfallen troch in pear manlju yn in fleantúch dy't sabeare de lânbougewaaksen mei ynsektiside oan it besproeien binne. Thornhill rekket op in hier nei dea, en hâldt op it lêst wanhopich in tankwein mei branje oan troch midden op 'e wei stean te gean. It fleantúch fljocht tsjin 'e tankwein oan en beide ûntploffe en geane op yn in see fan flammen. Thornhill stelt de auto fan ien fan it omsteand laach dy't útstapt is om it ûngemak better sjen te kinnen, en riidt werom mei Chicago, dêr't er nei Kaplan syn hotel giet. De resepsjonist fertelt him lykwols dat Kaplan al útcheckt hie en ûnderweis wie nei Rapid City, yn Súd-Dakota, op it stuit dat Eve Kendall him nei eigen sizzen oan 'e tillefoan hie.
As Thornhill yn itselde hotel Eve nei har keamer gean sjocht, folget er har. Hja liket bliid om him wer te sjen, mar Thornhill fertrout har no net mear, al hâldt er dat foar har geheim. Op syn oantrúnjen ite se tegearre, foar't Eve letter dy jûns in ôfspraak hat. Thornhill folget har nei in feiling, dêr't er Eve oantreft yn it selskip fan "Townsend" en de man dy't him de flesse whisky troch de strôt getten hat. "Townsend", waans mêtresse Eve is, blykt Phillip Vandamm te hjitten, en syn hantlanger Leonard. Thornhill seit sawol Vandamm as Eve it mannewaar op. Vandamm keapet op 'e feiling in âld byldsje en set dêrnei mei Eve ôf en lit syn hantlangers mei Thornhill ôfrekkenje. As Thornhill foar it ferstân kriget dat alle útgongen fan 'e feiling tichtset binne troch de hantlangers fan Vandamm, begjint er him sa ferfelend te hâlden en dragen, dat de feilingmaster de plysje skilje lit om him ôf te fieren.
Ynstee dat de plysjes him nei it plysjeburo bringe, leverje se him lykwols ôf op 'e Ynternasjonale Lofthaven Midway by Chicago, dêr't Thornhill oerdroegen wurdt oan 'e Professor. Dyselde leit Thornhill út dat Kaplan net bestiet en dat Vandamm en syn organisaasje spionearje foar de Sovjet-Uny. Hy fertelt ek dat Kaplan betocht is om 'e oandacht ôf te lieden fan oerheidsagint dy't yn Vandamm syn organisaasje ynfiltrearre is: Eve Kendall. Troch Thornhill syn 'optreden' by de feiling is har dekmantel yn gefaar kommen, en de Professor wol no dat Thornhill him helpt om dat wer goed te meitsjen. Thornhill, dy't Eve by de feiling inkeld sa kwetsend taspriek om't er gefoelens foar har hat en him ferret fielde, seit syn help ta en reizget mei de Professor nei Súd-Dakota ta.
Donald P. Bellisario
Donald P. Bellisario (folút: Donald Paul Bellisario; Cokeburg (Pennsylvania), 8 augustus 1935), is in Amerikaansk tillefyzjeprodusint, regisseur en senarioskriuwer fan mingd Italjaansk-Servysk etnysk komôf. Hy is benammen bekend wurden troch populêre tillefyzjesearjes as Magnum, P.I., Airwolf, JAG en NCIS, dy't ek op 'e Nederlânske tillefyzje útstjoerd binne of wurde.
Jonkheid en oplieding
Bellisario waard yn 1935 berne yn it stienkoalstedsje Cokeburg, yn 'e steat Pennsylvania, as de soan fan Albert Jethro Bellisario, in Amerikaan út in Italjaanske famylje, en Dana Lapčević, dy't fan Servysk komôf wie. As jongeman tsjinne er fan 1955 oant 1959 yn it Amerikaanske Korps Mariniers, dêr't er de rang fan serzjant berikte. In nuveraardich detail is dat Bellisario as marinier tsjinne mei Lee Harvey Oswald, de lettere moardner fan 'e Amerikaanske presidint John F. Kennedy. Nei't er ôfswaaid wie, studearre Bellisario oan 'e Steatsuniversiteit fan Pennsylvania sjoernalistyk, dêr't yn 1961 in bachelorstitel yn behelle.
North by Northwest (film)
Plot
Yn it besikerssintrum fan Mount Rushmore praat Thornhill ôf mei Vandamm en Eve. As dy opdaagjen komme, beart er dat er noch altyd poerrazen is op Eve. Hy easket fan Vandamm dat dy Eve oan him oerdrage sil, sadat se as spionne ferfolge wurde kin en de rest fan har libben yn it tichthûs trochbringe sil. Yn ruil dêrfoar sil hy (as Kaplan) de oare kant op sjen, sadat Vandamm-en-dy mei de geheime ynformaasje sûnder fierdere swierrichheden it lân ferlitte kinne. Ear't Vandamm sizze kin oft er mei dat foarstel akkoart giet, hellet Eve in pistoal te foarskyn en sjit Kaplan/Thornhill del. Dêrnei makket se har út 'e fuotten, en Leonard soarget derfoar dat ek Vandamm halje-trawalje it plak delikt ferlit. Thornhill wurdt nei't it skynt dea ôffierd, mar ienris bûten it each fan it omsteand laach komt er wer ta libben: it pistoal fan Eve befette inkeld losse flodders.
De Professor beävensearret dat Thornhill en Eve inoar moetsje kinne. De Professor hie Thornhill foarspegele dat Eve en hy noch lang en lokkich libje kinne soene as er meiwurke oan it toanielstikje yn it besikerssintrum, mar no docht bliken dat it de bedoeling is dat Eve mei Vandamm nei de Sovjet-Uny flechtsje sil, dêr't se as ynfiltrante foar de Amerikaanske oerheid fan ûnskatbere wearde wêze sil. Se moat sadwaande werom nei it lânhûs fan Vandamm yn 'e neite fan Mount Rushmore, dêr't Vandamm-en-dy de folgjende nachts ophelle wurde sille troch in fleantúch dat harren oarekant it Izeren Gerdyn bringe sil. Dat Eve no yn 'e Feriene Steaten foar moard socht wurdt, moat Vandamm oanfiterje om har mei te nimmen. Thornhill is it mei dat plan net iens, mar as er him dertsjin oankantet, lit de Professor him bewusteleas slaan troch ien fan syn hantlangers.
Donald P. Bellisario
Karriêre
Nei ferskate tydlike banen hân te hawwen, waard Bellisario yn 1965 tekstskriuwer by in reklameburo yn Lancaster, en yn 1968 ferfear er nei Teksas, dêr't er oan it wurk koe as kreätyf direkteur by it Bloom Agency, in oar reklameburo. Uteinlik brocht er it dêr ta senior-fise-presidint, mar yn 1976 joech er syn baan yn 'e reklamebrâns deroan om nei Los Angeles te ferhúzjen, dêr't er yn 'e filmyndustry fan Hollywood in nije karriêre as senarioskriuwer en produsint neistribbe.
Nei't er ûnder foaroansteande tillefyzjeprodusinten as Glen A. Larson en Stephen J. Cannell wurke hie, slagge it Bellisario om op eigen manneboet searjes te produsearjen. Guon dêrfan wiene tige populêr, lykas Magnum, P.I. (1980-1988), mei akteur Tom Selleck, Airwolf (1984-1987), mei Jan-Michael Vincent en Ernest Borgnine, en JAG (1995-2005), oer rjochtsaken yn 'e Amerikaanske Striidkrêften, wêrfoar't Bellisario foar in part út syn eigen ûnderfining yn it Korps Mariniers putte. Oare searjes dy't troch him produsearre waarden, wiene bgl. Tales of the Gold Monkey (1982-1983), Quantum Leap (1989-1993), Tequila and Bonnetti (1992) en First Monday (2002). Ek wurke er as senarioskriuwer en produsint mei oan 'e orizjinele Battlestar Galactica-rige, en yn 1988 skreau en regisearre er de spylfilm Last Rites.
North by Northwest (film)
Plot
Nei tsjuster wurdt Thornhill wekker yn in sikehûs, dêr't de Professor him finzen hâldt yn in keamer wêrfan't de doar op 't slot sit. Thornhill is lykwols wisberet om Eve te rêden fan sawol Vandamm as de Professor, en ûntnapt troch it finster. Hy lit him troch in taksy by de oprit fan it lânhûs fan Vandamm ôfsette en glûpt it terrein op. By it hûs oankommen, wurdt er troch in iepensteand rút út in petear fan Vandamm mei Leonard gewaar dat it byldsje dat Vandamm op 'e feiling kocht hat, hol is en mikrofilm befettet dêr't de Amerikaanske steatsgeheimen op steane. Teffens komt er te witten dat de erchtinkende Leonard ûntdutsen hat dat Eve har pistoal laden wie mei losse flodders. Dat komt Vandamm al raar oer it mad, mar hy past him fuortendaliks oan 'e nije sitewaasje oan en risselwearret om Eve ûnderweis boppe iepen see út it fleantúch te smiten.
Donald P. Bellisario
Karriêre
Yn 2004 krige Bellisario syn eigen stjer op 'e Hollywood Walk of Fame. Yn 2003 belibbe er syn lêste grutte súkses, doe't NCIS, in spin-off-rige fan JAG, in kaskreaker bliek te wêzen. Dizze searje rint no (2015) noch altyd. Bellisario sels gie lykwols yn 2007 mei pinsjoen, nei't der op 'e set spannings ûntstien wiene mei NCIS-stjer Mark Harmon, dy't yn de media wiid útmetten waarden. Hoewol't Bellisario yn namme noch altyd de útfierend produsint (executive producer) fan NCIS is, hat er yn 'e praktyk tsjintwurdich gjin bemuoienis mear mei de searje. Yn 2009 klage er de Amerikaanske stjoerder CBS oan om't dy mei NCIS: Los Angeles in spin-off fan NCIS makke hie, wylst Bellisario úthold dat allinnich hý neffens syn kontrakt it rjocht hie om in NCIS-spin-off te meitsjen, en dêropta makke er oanspraak op royaltys fan 'e searje. Dizze rjochtsaak waard yn 2011 troch CBS skikt foar in geheim holden bedrach.
Priveelibben
Bellisario hat fjouwer kear troud west. Yn 1956, doe't er 21 jier wie, stapte er foar de earste kear yn it houliksboatsje, mei Margaret Schaffran, fan wa't er yn 1974 wer skiede. Hja krigen fjouwer bern: Joy Bellisario-Jenkins (±1956); Leslie Bellisario-Ingham (±1961), David Bellisario (ko-produsint fan NCIS: Los Angeles) en Julie Bellisario Watson (ko-produsinte fan NCIS). Yn 1979 troude Bellisario mei syn twadde frou, Lynn Halpern, fan wa't er yn 1984 wer skiede. Mei har krige er ien soan, de akteur Michael Bellisario (1980), dy't û.m. rollen hie yn JAG en NCIS.
Bellisario troude daliks nei syn skieding, yn 1984, foar de trêde kear, mei aktrise en produsinte Deborah Pratt, mar ek dat houlik einige, yn 1991, yn in skieding. Mei Pratt hied er in dochter, de aktrise Troian Bellisario (1985), dy't ek yn ferskate fan har heite searjes figurearre, en in soan, Nicholas Bellisario (1991). Op 27 novimber 1998 troude Bellisario, doe ûnderwilens 63 jier, foar de lêste kear, mei Vivienne Murray, yn in houlik dat noch altyd stân hâldt. Hoewol't hy en syn fjirde frou gjin bern mear krigen, wûn er der wol twa styfsoannen mei, Chad en Sean Murray, wêrfan't de lêste de akteur is dy't Timothy McGee spilet yn NCIS.
Yn 2001 waard Bellisario troch syn alma mater, de Steatsuniversiteit fan Pennsylvania, beneamd ta in distinguished alumnus ("treflike âld-studint"), wat de heechste eare is dy't Penn State syn âld-studinten takenne kin. Yn 2006 stiek Bellisario $1 miljoen yn in fûns om in stúdzjebeurs foar studinten út earme gesinnen te skeppen foar in stúdzje kommunikaasjekunde oan Penn State.
Ichiji Otani
(31 augustus 1912 - 23 novimber 2007) wie in Japansk fuotballer.
North by Northwest (film)
Plot
Hy en Eve klimme by de reuseftige gesichten del, efterfolge troch Leonard en in oare hantlanger fan Vandamm. Ien fan 'e efterfolgers falt by it klif del en ek Eve komt dat hast oer, mar Thornhill rêdt har troch krekt op 'e tiid har hân fêst te gripen. Mei syn oare hân hâldt er him fêst oan 'e râne fan 'e kraach fan ien fan 'e presidinten, as Leonard ferskynt en op syn fingers stean giet. As it derop liket dat Thornhill loslitte moat, sadat hy en Eve yn 'e djipte stoarte sille, wurdt Leonard deasketten troch in parkwachter fan 'e National Park Service, dy't it skot lost op oanwizing fan 'e Professor. Vandamm is ûnderwilens troch de Professor ynrekkene, en de mikrofilm wurdt yn beslach nommen. De film einiget as Thornhill en Eve nei harren trouwen as man en wiif mei de trein weromreizgje nei New York.
Rolferdieling
Regisseur Alfred Hitchcock stie bekend om syn cameo's yn 'e measten fan syn films. Yn North by Northwest is er hielendal oan it begjin te sjen as in man dy't krekt de bus mist, persiis op it stuit dat ûnder de begjintitels syn eigen namme yn byld komt. Der wie lange tiid spekulaasje oft er yn 'e film ien fan syn seldsume twadde cameo's die, as de film likernôch trije kertier oan 'e gong is, as in frou yn in turkwaze jurk yn 'e trein. Mar dy frou waard eins spile troch Jesslyn Fax, dy't ek lytse roltsjes yn oare produksjes fan Hitchcock hie.
Preproduksje
Alfred Hitchcock krige om 1950 hinne it earste idee foar North by Northwest, ûnder ynfloed fan Otis Guernsey, in Amerikaanske sjoernalist dy't in kladsenario skreaun hie oer in Amerikaanske sakeman dy't yn it Midden-Easten oansjoen wurdt foar in geheim agint dy't eins net bestiet. De ynspiraasje foar dat ferhaal kaam fan Operaasje Gehak (Operation Mincemeat), wêrby't de Britske ynljochtingetsjinsten yn 'e Twadde Wrâldoarloch it stoflik omskot fan in man yn 'e hannen krigen, dêr geheime papierren oan tafoegen en it hiele spul efterlieten om troch de Dútsers fûn te wurden. Dy leauden neitiid yn it bestean fan in fiktive Britske geheim agint en spandearren in protte tiid en muoite om mear oer him te witten te kommen. Guernsey fûn dat der gatten yn syn eigen ferhaal sieten dêr't sels in frachtwein noch trochhinne ride koe, dat doe't Hitchcock der belangstelling foar bliek te hawwen, trune er him oan om der mar mei te dwaan wat him goedtocht. Hitchcock kocht de rjochten op it ferhaal oan foar $10.000.
De yntroduksje fan Mount Rushmore yn it ferhaal wie in betinksel fan Hitchcock sels, dy't letter gauris oan sjoernalisten fertelde oer syn (úteinlik net yn 'e film opnommen) idee om Cary Grant him foar syn efterfolgers ferskûlje te litten yn 'e noas fan presidint Abraham Lincoln. De film hie yn in earder stadium dan ek The Man in Lincoln's Nose hjitte moatten. Hitchcock wreide dêroer út dat er ek yn omtinken nommen hie om Grant himsels ferriede te litten troch te proesten. De film soe dan The Man Who Sneezed in Lincoln's Nose hjitte moatten hawwe.
Neffens de Hitchcock-biografy fan John Russell Taylor, Hitch: The Life and Times of Alfred Hitchcock, dy't yn 1978 útkaam, soe Hitchcock der yn 1958 mei ynstimd hawwe om in film foar Metro-Goldwyn-Mayer te meitsjen (syn iennichste foar dy filmstudio), dy't in ferfilming wurde moatte soe fan 'e roman The Wreck of the Mary Deare, fan Hammond Innes. Filmkomponist Bernard Herrmann rikkemandearre syn freon Ernest Lehman oan as senarioskriuwer, mar nei in pear wiken bea dy Hitchcock syn ûntslach oan, om't er net wist wat er mei it ferhaal oan moast. Dêrop stelde Hitchcock, dy't it mei Lehman oangenaam gearwurkjen fûn, foar om dan mar in oare film te meitsjen. Hy kaam doe mei it idee fan 'e fiktive spion en de efterfolging oer Mount Rushmore op 'e lapen. Neffens Lehman, dy't yn 2001 ynterviewd waard foar de dokumintêre Destination Hitchcock: The Making of North by Northwest, betochten hy en Hitchcock tegearre mear eleminten fan it ferhaal, lykas de moard yn it Haadkertier fan 'e Feriene Naasjes, en de oanfal mei it sproeifleantúch op 'e romte.
Rudolf Coenders
Op de Groningen mei 40 kanonnen die Coenders dat jier yn it ramt fan 'e Twadde Ingelske Oarloch mei oan de Slach by Lowestoft - yn it generaal wie de fjoerkrêft fan de Nederlanners doe leech, dat bliken docht út de swakke bewapening fan it flaggeskip. Al yn augustus naam er de Stad en Lande mei 54 kanonnen yn gebrûk en yn 1666 de nije Groningen mei 72 kanonnen. Mei it lêste skip fjochte er yn itselde jier yn de Fjouwerdeiske Seeslach. Sân wike letter, op 4 augustus, waard it Frysk-Grinzer smeldiel yn de Twadeiske Seeslach útinoar slein troch in ûnferwachte Ingelske maneuvre. Coenders sneuvele. Hy waard as ficeadmiraal opfolge troch de Eastfries Enno Doedes Star.
North by Northwest (film)
Produksje
Behalven as regisseur wie Hitchcock ek as filmprodusint by it projekt belutsen. Lehman wie ferantwurdlik foar it senario, wylst Bernard Herrmann de filmmuzyk fersoarge en Robert Burks de kamerarezjy die. Foar North by Northwest wie in budget beskikber fan $4,3 miljoen. De kosten rûnen op doe't der fertraging ûntstie. Dêrtroch wie de saneamde 'straftiid' dy't haadrolspiler Cary Grant yn syn kontrakt fêstlizze litten hie, al begûn foar't de earste opnamen plakfûnen, sadat er deis in ekstra $5.000 ûntfong. Opnamelokaasjes wiene û.o. it Plaza Hotel yn New York, it echte Haadkertier fan 'e Feriene Naasjes yn New York, it Grand Central Station yn New York, it LaSalle Street Station yn Chicago, de Ynternasjonale Lofthaven Midway yn Chicago, it Memorial View Building (besikerssintrum) by Mount Rushmore, en it Mount Rushmore-monumint sels.
Distribúsje
De distribúsje fan North by Northwest waard fersoarge troch Metro-Goldwyn-Mayer (MGM). De film gie op 1 july 1959 yn Chicago yn premiêre. Sûnt 1986 binne de rjochten op 'e film yn it besit fan Turner Entertainment, as ûnderdiel fan in fûnskatalogus fan MGM, dy't oergie yn 'e hannen fan Turner trochdat MGM yn 1986 tydlik eigendom fan Turner Entertainment wie. Yn 2001 waard North by Northwest útbrocht op dvd en yn novimber 2009 ek op blu-ray.
Untfangst
North by Northwest waard troch filmkritisy rûnom mei lof ûntfongen. Sa neamde it tydskrift Time de film "glêd fan opbou en tige fermaaklik." Yn The New York Times omskreau A.H. Weiler North by Northwest as "de skildereftichste, meast yntrigearjende en fleurichste efterfolging fan it jier." Filmkritikus Charles Champlin seach de film as in "blomlêzing fan typysk hitchcockiaanske sitewaasjes", en wie yn 't bysûnder ûnder de yndruk fan 'e sêne mei de oanfal fan it fleantúch, wêrfan't er miende dat dy ta Hitchcock syn bêste wurk hearde.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat North by Northwest in suver net te ferbetterjen goedkarringspersintaazje fan 99%, basearre op 75 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, omskriuwt de film as "[o]angripend, spannend en fisueel ikoanysk", en stelt fierder: "Dizze lette Hitchcock-klassiker klearre it paad foar ûntelbere lettere aksjeskrillers." It tydskrift Empire parte North by Northwest it 98e plak ta op in list fan 'e bêste films aller tiden. It Amerikaansk Filmynstitút (AFI) parte de film it 40e plak ta op 'e ranglist fan bêste Amerikaanske films aller tiden.
Yn 1995 waard North by Northwest útkeazen foar preservaasje yn it National Film Registry fan 'e Library of Congress, as in film fan kultureel, histoarysk of estetysk belang.
Opbringst
North by Northwest brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $5,7 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $4,1 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $9,8 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $4,3 miljoen betsjut dat in winst fan $5,5 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Prizen
North by Northwest waard yn 1960 nominearre foar trije Oscars, yn 'e kategoryen bêste filmmontaazje, (George Tomasini), bêste produksje-ûntwerp (William A. Horning, Robert F. Boyle, Merrill Pye, Henry Grace, Frank R. McKelvy) en bêste orizjinele senario (Ernest Lehman). Twa fan dy prizen giene ynstee nei Ben-Hur en de trêde gie nei Pillow Talk. North by Northwest wûn wol de Edgar Award foar bêste filmsenario (Lehman). Alfred Hitchcock ûntfong foar North by Northwest syn twadde Sulveren Skulp foar bêste regisseur op it Ynternasjonaal Filmfestival fan San Sebastián (syn earste hied er krigen foar Vertigo).
Militêre akademy
Yn Nederlân wurde ofsieren fan 'e Keninklike Lânmacht, de Keninklike Loftmacht en de Keninklike Maresjesee oplaat oan 'e Keninklike Militêre Akademy (KMA) yn Breda. Ofsieren fan 'e Keninklike Marine en it dêrûnder ressortearjende Korps Mariniers ûntfange har oplieding oan it Keninklik Ynstitút foar de Marine (KIM), yn De Helder.
Yn 'e Feriene Steaten wurde ofsieren fan it Amerikaanske Leger oplaat oan 'e Amerikaanske Militêre Akademy yn West Point, ofsieren fan 'e Amerikaanske Marine oan 'e Amerikaanske Marine-akademy yn Annapolis, en ofsieren fan 'e Amerikaanske Loftmacht oan 'e Amerikaanske Loftmachtakademy yn Colorado Springs.
Oare bekende militêre akademys binne de Britske Keninklike Militêre Akademy Sandhurst en de Frânske Spesjale Militêre Skoalle fan Saint-Cyr.
RTV Drenthe
RTV Drenthe is de regionale radio- en telefyzje-omrop fan 'e Nederlânske provinsje Drinte. Dizze is ûntstien nei de opdieling fan Radio Noord (oant dan de regionale stjoerder fan Grinslân en Drinte) yn 1989. De omrop is fêstige yn Assen.
Radio Drenthe stjoert 24 oeren deis út en bringt sawol nijs-, muzyk- as praatprogramma's, wêrfan't in lyts part yn it Drintsk presintearre wurdt. TV Drenthe fersoarget in goed oere stjoeringstiid deis, en dat is meastentiids in kombinaasje fan it deiske nijs út 'e regio en in wykliks temaprogramma. De útstjoerings begjinne krekt foar 18:00 oere. De rest fan 'e jûn en nachts wurde de útstjoerings werhelle of is der teksttelefyzje te sjen.
Donato Oliverio
thumbnail Donato Oliverio (Kosenza, 5 maart 1956) is in Italjaansk geastlike fan 'e Italo-Albaneeske Katolike Tsjerke. Sûnt 2012 is er biskop fan it eparchaat Lungro.
Libbensrin
Oliverio waard ta pryster wijd op 17 oktober 1982. Op 12 maaie 2012 waard er beneamd ta biskop fan Lungro. Syn biskopswijinge fûn plak op 1 july 2012, en waard ferrjochte troch Ercole Lupinacci, biskop-emeritus fan Lungro.
Imanuelle Grives
Imanuelle Grives (folút: Imanuelle Jacqueline Ruth Grives; Rotterdam, 1 april 1985) is in Nederlânsk aktrise fan Surinaamsk komôf. Hja briek yn 2012 troch mei har rol as de wielderige swarte Rowanda yn 'e film Alleen Maar Nette Mensen.
Libben en karriêre
Grives waard yn 1985 yn Rotterdam berne út Surinaamsk-Kreoalske âlden. Nei de middelbere skoalle folge se in oplieding maatskiplik wurk en tsjinstferliening, mar ûnder dy stúdzje kaam se ta de ûntdekking dat eins mear op hie fan aktearjen. Dêrfandinne dat hja har as trainingsaktrise ynskriuwe liet by ferskate ympressariaten. Uteinlik naam Grives yn 2005/2006 in jier lins fan har oplieding om har oan te sluten by de teätergroep Young Stage. Dêr koe se doe in jier lang betelle aktearje en sa har talinten ûntwikkelje. Ek die hja dêr presintaasjewurk en joech hja workshops oan oare begjinnende akteurs.
Neitiid wurke Grives by ferskate profesjonele teäterselskippen, wêrûnder ALBA Theaterhuis en Theatergroep Siberia. Yn 2008 wûn hja mei ALBA de priis foar "nijsgjirrichmeitsjend talint" en de Arend Hauerpriis (de haadpriis) op 'e Theater4daagse. It jiers dêrop makke Grives har filmdebút as in ekstravagante crackhoer en de tsjinspylster fan Tygo Gernandt yn Carmen van het Noorden. Yn 2011 wie se op 'e tillefyzje tsjen as Chanel yn 'e VPRO-bernerige Dr. Cheezy, as Molly yn Mixed Up fan 'e NCRV, en as folksfrou yn 'e tillefyzjefilm Mijn Avonturen door V. Swchwrm.
Grives har trochbraak kaam yn 2012, doe't se yn 'e kontroversjele film Alleen Maar Nette Mensen de rol fan 'e wielderige Rowanda fertolke. Har tsjinspilers yn dizze humoristyske ferfilming fan it boek mei deselde namme fan skriuwer Robert Vuijsje wiene Géza Weisz, Jeroan Krabbé en Annet Malherbe. Grives har personaazje wie in ordinêr frommes út in Surinaamsk gesin, dy't it oanlei mei in Joadske jonge út in rike famylje. (De stereotypyske ôfbylding fan Surinamers en Joaden late lykwols ta beskuldigings fan rasisme en antysemitisme.) Foar dizze rol, dêr't se in nominaasje foar in Rembrandt Award mei yn 'e wacht sleepte, moast Grives 15 kg oankomme. Yn in fraachpetear op 'e tillefyzje fertelde se fernuvere dat se doe ynienen (yn har priveelibben) folle mear oandacht fan manlju krige as dat se wend wie.
Sûnt 2012 wie Grives fral op 'e tillefyzje te sjen, mei û.m. in gastrol yn 'e plysjesearje Flikken Maastricht (2012), in byrol yn 'e rige Bloedverwanten (2014) en in haadrol yn 'e tichthúsrige Celblok H (2014-2015). Fierders die se yn 2014 mei oan it realitytillefyzjeprogramma Expeditie Poolcirkel. Yn 2019 die Grives mei oan it SBS6-programma It Takes 2.
Op 21 july 2019 waard Grives op it muzykfestival Tomorrowland, yn it Belgyske Boom, arrestearre troch de plysje. Hja hie ferskate soarten soft- en harddrugs (û.m. kokaïne, ketamine, MDMA en kannabis) yn har besit. By in hûssiking op it adres dêr't se ferbleau, waarden noch mear drugs oantroffen. Grives bekende drugs ferkocht te hawwen, mar neffens har abbekaat hie se dat inkeld dien om har yn te libjen yn in nije filmrol as drugsdealer. De Belgyske autoriteiten wiene skeptysk oer dat ferhaal en stelden dat it hoe dan ek strafber wie wat se dien hie. Op 10 oktober waard foar de rjochtbank yn Antwerpen twa jier finzenisstraf en €1.000 boete tsjin Grives easke foar drugsbesit en drugshannel. Om't yn Belgje straffen fan minder as 3 jier net útsitten hoege te wurden mar almeast mei in foarm fan hûsarrest ôfdien wurde, soe Grives net de finzenis yn hoege. Op 8 novimber waard Grives troch de Belgyske rjochter feroardiele ta in boete fan €1000 en in finzenisstraf fan twa jier. Under it Belgysk rjocht kaam dat derop del dat se yn totaal 8 wiken de sel yn moast, wat betsjutte dat se mei ôflûk fan seis wiken foararrest noch mar twa wiken hoegde te sitten. Grives gie net yn heger berop.
Carl Gustaf Mannerheim (entomolooch)
thumb|Carl Gustaf Mannerheim (troch [[Johan Erik Lindh) ]] Greve Carl Gustaf Mannerheim (Askainen, 10 augustus 1797 - Stokholm, 9 oktober 1854) wie in Finsk politikus, jurist en ynsektekundige.
Biografy
Yn 1827 waard Carl Gustaf Mannerheim keazen ta lid fan de Keizerlike Akademy fan Wittenskippen. Hy wie ek lid fan de Suomen Tiedeseura (Finske Akademy fan Wittenskippen) en de Kungliga Vetenskapsakademien (Sweedske Akademy fan Wittenskippen). Hy waard ûnderskieden yn de Oarder fan Sint-Stanislaus en wie ridder yn de Oarder fan Sint-Vladimir.
Jurist en politikus
Nei syn stúdzje rjochten waard er yn 1819 amtner yn Petersboarch en lang om let sekretaris fan de minister fan steat fan it Gruthartochdom Finlân. Yn 1833 waard er beneamd ta gûverneur fan Vaasa, Viipuri en letter Savonlinna. Fan 1839 oant syn dea wie er de wichtichste rjochter fan it nije Kayserlichen Hofgerichtes.
Maud fan Bruce (dochter fan Robert I)
Maud fan Bruce (Ingelsk: Maud Bruce; folút: Matilde fan Bruce, Ingelsk: Mathilda Bruce, Normandysk-Frânsk: Mathilde de Brus; Kastiel fan Turnberry (Skotlân), 12 july 1303 – Fearn (Skotlân), 20 july 1353) wie in Skotske prinsesse en de âldste dochter út it twadde houlik fan 'e ferneamde Skotske frijheidsstrider en kening Robert de Bruce.
Libben
Oer Maud fan Bruce is net sa'n soad oerlevere. Hja waard yn 1303 berne as it earste bern út it houlik fan 'e Robert fan Bruce, greve fan Carrick, en dy syn twadde frou Elizabeth fan Burgh. Sawol oan heite- as memmekant stamme hja út foarname Normandyske aadlike geslachten, mei dêropta Skotsk, Ingelsk en Iersk bloed. Maud kaam te wâld yn Carrick, wierskynlik op it Kastiel fan Turnberry, dat de residinsje fan 'e greven fan Carrick wie. Har folute namme wie 'Matilde', mar yn 'e measte boarnen wurdt har ropnamme 'Maud' oanholden.
Doe't Maud trije jier wie, kaam har heit as Robert I op 'e Skotske troan. Se hie in trettjin jier jongere folle suster, Margareta, en in jongere broer, David II, mei wa't se mear as tweintich jier skeelde, en dy't nei it ferstjerren fan harren heit kening fan Skotlân waard. In twadde broer fan Maud, David syn twillingbroer, dy't fan Jan hiet, kaam al mei trije jier te ferstjerren. Maud hie ek in âldere healsuster, Marjorie, út har heite earste houlik mei Isabella fan Mar.
Maud troude op in ûnbekende datum mei in Thomas Isaac of Tomas fan Isaac, dy't fan lege adel wie. Hja krigen fjouwer bern: Maud stoar yn 1353 yn in kleaster by Fearn, dêr't hja ek begroeven leit, yn 'e âlderdom fan fyftich jier.
Hideo Sakai
(10 juny 1909 - ?) wie in Japansk fuotballer.
Baaiklean
Baaiklean, badklean of swimklean binne klean dy't bedoeld binne om te dragen by it swimmen, bgl. yn in swimbad, de see of in oar oerflaktewetter. Se wurde faak ek droegen by oare wettersportaktiviteiten, lykas dûken, snorkeljen, surfen, wakeboarding of it beriden fan jetskys, en teffens by besiken oan it strân en om te sinnebaaien. Fierders draacht men soms ek baaiklean om jins lichem te toanen, lykas yn in skientmewedstryd of by in bodybuildingkompetysje. Modellen klaaie har ek wol yn baaiklean foar fotoreportaazjes yn reklamekrantsjes en glamourtydskriften.
Beskriuwing
Der bestiet in grut ferskaat oan baaiklean, wêrby't de measte soarten òf troch manlju, òf troch froulju droegen wurde. Sa is in swimbroek dúdlik bedoeld foar manlju en jonges, wylst in baaipak of in bikiny bedoeld is foar froulju en famkes. Dêrnjonken besteane ek foarmen fan mear 'bedutsen' baaiklean, lykas wetsuits en drysuits, dy't sawol troch manlju as froulju droegen wurde kinne. Ek by de meast foarkommende soarten baaiklean, swimbroeken, baaipakken en bikinys, besteane der ferskate stilen, dy't útinoar rinne op it mêd fan it brûkte materiaal en oangeande hoefolle fan it lichem se bedekke.
Hokker kar oft dragers fan baaiklean meitsje, leit oan persoanlike smaak, mar ek oan moade en de jildende noarmen en wearden fan wat maatskiplik talitber is. Sa binne swimmers yn 'e Westerske wrâld 'bleater' as yn islamityske lannen, en binne se yn Jeropa faak ek 'bleater' as yn 'e Feriene Steaten. Oer it algemien kin steld wurde dat baaiklean foar manlju en jonges it boarst bleat lit, wylst baaiklean foar froulju en famkes de boarsten bedekt. As dat net sa is, sprekt men fan in frou dy't 'topless' is, dus sûnder klean oer it boppeste (top) diel fan it lichem.
Havre (Montana)
Havre (útspr.: ['hævəɹ], likernôch: "hewwer") is in stedsje (town) yn it noarden fan 'e Amerikaanske steat Montana, en it haadplak fan Hill County. It sizzen is dat it ferneamd is nei de Frânske havenstêd Le Havre. Neffens in offisjele skatting út 2014 hie Havre doe likernôch 9.800 ynwenners.
Geografy
Havre leit yn it sintrale noarden fan 'e Amerikaanske steat Montana, sa'n 40 km besuden de Kanadeeske grins. De tichtstbye gruttere stêd, Great Falls, leit 190 km nei it súdwesten ta. Havre is in stasjon oan it BNSF-Spoar (oarspronklik de Great Northern Railway), dat fan east nei west rint, en it is teffens it einpunt fan 'e autodyk U.S. Highway 87, dy't út it suden wei komt. De rivier de Milk, in sydstream fan 'e Missoury, rint troch it sintrum fan Havre. Nei it suden ta kin men fanút it stedsje it Bear's Paw-berchtme lizzen sjen.
Yn 'e noardwesthoeke fan Havre leit de Wahkpa Chu'gn-'bizonsprong', in plak dat de Yndianen eartiids (foar de yntroduksje fan fjoerwapens) brûkten om, as ûnderdiel fan 'e jacht, groepen bizons oer de râne fan in klif te driuwen. Wahkpa Chu'gn is mear as 2.000 jier âld en it is ien fan 'e grutste en bêst preservearre bizonsprongen fan Noard-Amearika. Fierders leit 10 km besuden Havre it âlde Fort Assiniboine, in Amerikaanske militêre fêsting dy't yn 1879 stifte waard om noardlik Montana te 'pasifisearjen'. Deunby leit ek it slachfjild fan Bear Paw, dêr't de Amerikaanske kavalery yn 1877 as ûnderdiel fan 'e Nez Persé-Oarloch de Nez Persé-Yndianen oanfoel en fersloech, doe't dy nei Kanada besochten te flechtsjen.
Skiednis
Havre waard stifte yn 1893, mei as doel om as spoarstasjon oan 'e Great Northern Railway te tsjinjen. Dêrby lei it stedsje likernôch yn 'e midden tusken it begjin en einpunt fan dat spoar, yn Seattle en Minneapolis-St. Paul. Deunby it spoarstasjon fan Havre stiet in stânbyld fan James J. Hill (1838-1916), de spoarmagnaat dy't de Great Northern Railway oanlizze liet.