cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saloon
Skiednis
Fan 1893 ôf sette de Anti-Saloon League, in feriening fan gehielûnthâlders, op guon plakken yn 'e Feriene Steaten útein mei demonstraasjes en oare protesten tsjin 'e saloons. Yn 1895 groeide dy beweging út ta in lanlike organisaasje dy't al rillegau de machtichste drûchlizzingslobby fan 'e Feriene Steaten waard, en dêrmei âldere lyksinnige aksjegroepen, lykas de Woman's Christian Temperance Union en de Prohibition Party, yn it skaad stelde. De Anti-Saloon League lobbyde by alle oerheidsnivol's foar in ferbod op it brouwen en ymportearjen fan sterke drank, bier en wyn. Ek waard yn guon plakken de plysje ûnder druk set om 'e fergunnings ôf te nimmen fan saloons dy't froulju of minderjierrigen talieten of dy't de slutingstiden oan har lears lapen.
De macht fan 'e League berikte yn 1920 in hichtepunt, doe't mei de ferankering fan it Achttjinde Amendemint yn 'e Amerikaanske Grûnwet de Drûchlizzing fan 'e Feriene Steaten in feit waard. Dat hie lykwols net it effekt dat men der mei berikke woe. Der waard nammentlik noch hieltyd alkohol dronken, mar no temûk, sûnder dat der lykfol hokker tafersjoch op wie. Yn 1933 litte de Anti-Saloon League in definitive nederlaach doe't de Drûchlizzing opheft waard.
Oansjen
Hoe't in saloon derút seach, koe sterk ferskille, ôfhinklik fan plak en tiid. Iere saloons en gelegenheden yn lytse buorskippen of op ôfhandige lokaasjes wiene ornaris rûch boude gefallen mei minimaal meubilêr en amper fersierings. Sokke saloons wiene gauris makke fan hokker materiaal mar foar hannen wie. By 't winter waarden se faak waarm holden troch in inkele houtkachel. Neigeraden dat plakken grutter waarden, groeiden de saloons ek grutter en waarden se almar lúkser en eleganter. Yn sokke gelegenheden wie foar de barkeeper syn eigen fersoarge foarkommen en dat fan 'e saloon faak in kwestje fan persoanlik prestiizje. Lúksere saloons ferfollen faak tagelyk ek de funksje fan hotel.
Op waarmere lokaasjes hiene saloons faak in karakteristike doar, besteande út twa beide kanten útslaande 'saloondoarkes', dy't op knibbelhichte begûnen en oan it boarst ta rikten. Faak rûn de bopperâne fan 'e beide doarkes yn 'e midden mei in kromjende line nei ûnderen ta, en wiene se net makke fan solide hout, mar wiene it lûvredoarren. Ta it ynterieur hearde fierders frijwol altyd in tooch, dêr't de barkeeper efter stie, en tafels mei stuollen foar de klanten.
De Tsientûzen (hierlingen)
De Tsientûzen (Aldgryksk: οἱ Μύριοι, oí Myrioi) wie in militêre formaasje yn 'e Grykske Aldheid, besteande út hierlingen fan almeast Grykske etnisiteit, dy't likernôch 10.000 man omfieme (dêrfandinne de namme). Dizze formaasje waard ynhierd troch Syrus de Jongere, in Perzyske prins, om 'e karkloft fan it leger te foarmjen dêr't er syn broer Artakserkses II mei fan 'e troan stjitte woe. De mars fan 'e Tsientûzen nei de jammerdearlik ferrûne Slach by Kûnaksa, djip yn it Perzyske Ryk, en harren helske weromtocht nei de kust, yn 401-399 f.Kr., waarden neitiid beskreaun yn 'e Anabasis troch de Aldgrykske legeroerste, histoarikus en kriichskundige Ksenofon (±430-354 f.Kr.), dy't it sels meimakke hie. It is in ta de ferbylding sprekkend ferhaal, dat yn 'e moderne tiid ferskate kearen imitearre en adaptearre is.
Eftergrûn
Yn 401 f.Kr. brocht de Perzyske prins Syrus de Jongere in grut leger gear foar in militêre ekspedysje yn it Perzyske Ryk, mei as bedoeling om in opstân tsjin syn broer, kening Artakserkses II, te begjinnen, en in wraam op 'e troan te dwaan. Neffens Ksenofon brocht er dêrta in grutte hoemannichte Perzyske troepen gear, dy't wol 100.000 man telde, hoewol't moderne skiedkundigen it hâlde op likernôch 20.000 man. Dizze Perzyske troepen pleatste Syrus ûnder it befel fan 'e (Perzyske) legeroerste Ariéus. Dêrnjonken loek er ek in grut tal Grykske hierlingen oan om as karkloft de rêchbonke fan syn leger te foarmjen, mei't de Grykske hopliten doedestiden bekendstiene as guon fan 'e bêste fjochters fan 'e wrâld. Fierders brocht Syrus ek in float gear fan 35 triremen ûnder lieding fan Pytagoras de Spartaan (net te betiizjen mei de ferneamde wiskundige) en 25 triremen ûnder befel fan Tamos de Egyptner.
Gearstalling fan de Tsientûzen
Neffens Ksenofon bestiene de Tsientûzen oan it begjin fan 'e fjildtocht út likernôch 12.100 man, wêrûnder:
De fjildtocht
Neffens Ksenofon, dy't sels ien fan 'e Tsientûzen wie, bearde Syrus dat er syn broer Artakserkses trou wie, mar oarloch fiere woe tsjin Tissafernes, de satraap fan 'e Perzyske provinsje Ioanje, en tsjin 'e opstannige Pisidiërs. De Grykske hierlingen waarden op dy manear mislaat, en soene har nea brûke litten hawwe as se fan it begjin ôf oan witten hiene dat Syrus fan doel wie en nim it tsjin 'e rjochtlike kening op. Pas doe't se al by it Syryske Tarsus kommen wiene, djip yn it Perzyske Ryk, kaam de moard út. Dêrop wegeren de Griken earst noch fierder op te tsjen, oant ien fan harren oanfierders, de Spartaanske generaal Kleärchus, harren ta in fierdere opmars oerhelle. It wie op dat punt dat twa oare legeroersten, Ksenias fan Arkaadje en Pasion fan Megara, desertearren, en mei 2.600 fan harren mannen it leger ferlieten. De oare 2.000 ûnderhearrigen fan dy beide generaals joegen har doe by Kleärchus syn mannen.
Uteinlik metten de legers fan Syrus en Artakserkses inoar yn 'e Slach by Kûnaksa, yn Mesopotaamje, yn it hert fan it Perzyske Ryk. Hoewol't de Tsientûzen troch harren effektivere taktiken stânholden tsjin it folle gruttere leger fan 'e kening, waarden Syrus syn Perzyske troepen útinoarslein en kaam de rebelske prins sels op it slachfjild om. De Griken namen dêrop in definsive posysje yn en rekken besingele troch it ûnbidige Perzyske leger. De Perzen nûgen de Grykske oanfierders út foar ûnderhannelings oer harren ôftocht nei de kust, mar dat bliek in mûklaach te wêzen, wêrby't de generaals Kleärchus, Proksenus, Menon, Agias (mooglik deselde as Sofainetus) en Sokrates mei ferskate oare ofsieren ferriedlik troch de Perzen fermoarde waarden.
It wie de bedoeling fan 'e Perzen en twing de Griken om harsels oer te jaan (sadat se as slaven ferkocht wurde koene) of oars om se alhielendal út te rûgjen. De Tsientûzen lieten har lykwols net út it fjild slaan; se keazen Ksenofon, Timasion, Ksantikles, Kleänor en Filesius as nije generaals, mei Chirisofus fan Sparta as oerbefelhawwer. Teffens waarde se fersterke troch 400 Grykske deserteurs út it leger fan Artakserkses. Dêrnei fochten se harsels in paad nei it noarden ta troch de Delling fan de Tigris en eastlik Anatoalje, it hiele ein hjitfolge troch Perzyske troepen. Hja fersloegen ferskate Perzyske en Medyske legers dy't har de pas besochten ôf te snijen en wisten nei in helske tocht troch koarkdrûge woastinen en oer sniebekape berchtmen úteinlik Trapezus, oan 'e kust fan 'e Swarte See (it hjoeddeiske Trabzon yn eastlik Turkije) te berikken. In tige ferneamde passaazje út 'e Anabasis is dy dêr't de Griken oer de lêste berchrêch komme en foar it earst yn 'e fierte de see sjogge, en útroppe "thálatta, thálatta!" ("de see, de see!").
Fan 'e Tsientûzen wiene tsjin dy tiid likernôch seistûzen oer. Dêrwei sylden se by de kust lâns nei Chrysopolis (no Üsküdar), dêr't se Seutes II holpen om kening fan Traasje te wurden, wêrnei't se rekrutearre waarden troch de Spartaanske generaal Timbron, dy't yn westlik Anatoalje oarloch fierde tsjin 'e Perzyske satrapen Tissifernes en Farnabazus ([[5e iuw f.Kr.)|Farnabazus]], om 'e dea fan Kleärchus te wreekjen.
Sonny Boy
(net te betiizjen mei (Sunny Boy)
Jan Stewart fan Bonkyll
Jan Stewart fan Bonkyll (Ingelsk: John Stewart of Bonkyll; yn Skotlân, nei 1260 – Falkirk (Skotlân), 22 july 1298) wie in Midsiuwsk Skotsk ridder, dy't yn 'e Skotske Unôfhinklikheidsoarloggen tsjin 'e Ingelsen focht. Hy wie in meistanner fan 'e ferneamde Skotske frijheidsstrider William Wallace, en sneuvele yn 'e Slach by Falkirk. Fia syn soan Alan Stewart fan Dreghorn hearde kening Jakobus I fan Ingelân ta de neikommelingen fan Jan Stewart fan Bonkyll, en dêrmei ek alle lettere Ingelske en Britske monargen oant hjoed de dei ta.
Libben
Jan Stewart fan Bonkyll waard koart nei 1260 berne as in soan fan Aleksander Stewart, 4e grutsteedhâlder fan Skotlân, en dy syn frou, wa har namme oft net oerlevere is. Hy wie de jongere broer fan Jakobus Stewart, 5e grutsteedhâlder fan Skotlân, en waard troch syn houlik laird fan Bonkyll.
Under de Earste Skotske Unôfhinklikheidsoarloch, dy't yn 1296 útbriek, wie Jan Stewart fan Bonkyll in meistanner fan 'e ferneamde Skotske frijheidsstrider William Wallace. Op 22 july 1298 sneuvele er yn 'e Slach by Falkirk tsjin it leger fan kening Edwert I fan Ingelân, dy't útrûn op in grutte nederlaach foar de Skotten. Yn dy fjildslach joech Stewart fan Bonkyll lieding oan 'e Skotske bôgesjitters, dy't weifage waarden troch de Ingelske swiere ruterij. Hoewol't Wallace by dy gelegenheid sels oan dea en kriichsfinzenskip ûntkomme koe, rekke Skotlân dy deis ferskaten fan 'e meast foaroansteande oarlochslieders kwyt, wêrûnder Stewart fan Bonkyll en Jan fan Graham. Stewart fan Bonkyll leit begroeven yn 'e Alde Parochytsjerke fan Falkirk, yn 'e mande mei oare sneuvele frijheidsstriders.
Houlik en neiteam
Jan Stewart fan Bonkyll troude mei Margareta fan Bonkyll, de erfdochter fan 'e ridder Aleksander fan Bonkyll. By har krige er 8 bern: Nei de dea fan Jan Stewart fan Bonkyll wertroude syn widdo nei't it skynt, mei't hja yn 1304 neamd wurdt as de frou fan 'e ridder David fan Brechin.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Noard-Koreä
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Noard-Koreä.
Albin Pelak
(9 april 1981) is in eardere Bosnysk fuotballer. Earder spile foar Sarajevo, Cerezo Osaka, Željezničar Sarajevo, Zvezda Irkutsk en Olimpik Sarajevo.
Nikolaastsjerke (Kloosterburen)
De Nikolaaskerk is de eardere protestantske tsjerke yn Kleasterbuorren (offisjeel Kloosterburen) yn de Grinslânske gemeente It Hegelân. Allinne de toer is sûnt 1975 yn it besit fan de Stifting Alde Grinslânske Tsjerken. De PKN-gemeente Kruisweg-Dijksterburen droeg de tsjerke oer oan in stifting, dy't it ynterieur ferboude foar aktiviteiten yn it doarp.
Skiednis
De midsiuwske foargonger fan de hjoeddeiske tsjerke waard yn 1815 ôfbrutsen. De tsjerke wie oarspronklik in kleastertsjerke fan it premonstratinzerske Aldekleaster (Oldeklooster) fan Kleasterbuorren, dat yn 1175 as it oan Jehannes de Evangelist wijde dochterkleaster fan Mariëngaarde by Hallum stifte wie. Fanút it Aldekleaster waard yn 1204 it oan Nikolaas fan Myra wijde Nijekleaster stifte. Yn de oanrin nei de reformaasje waard it kleaster yn 1570 troch de wettergeuzen plondere. De abt moast yn 1580 flechtsje nei Grins, dat oant 1594 katolyk bleau. Nei't ek Grins ynnommen waard troch protestanten waard it kleaster ferneatige en bleau allinne de kleastertsjerke oer, dy't it oant 1811 fol hold. Op it plak waard yn 1843 de neogoatyske tsjerke boud.
Beskriuwing
De tsjerke is ienfâldich boud en hat in trijesidich koer. Yn de eastlike muorre is in doar oanbrocht, dy't net brûkt wurdt. Boppe de doar is in stien set dy't de stifting fan it gebou betinkt. De muorren wurde ferdield troch lisenen yn fjouwer traveeën mei elts in spitsbôgefinster.
De sealtektoer datearret fan 1658 en stiet op resten fan it eardere Aldekleaster. De toer is net lidde en hat yn de noardlike en súdlike muorre twa bline spitsbôgen, wêrfan't de boppeste spitsbôge noch in lyts finster hawwe. De tagong is oan de westlike kant fan de toer. Alle siden hawwe boppe twa galmgatten mei galmbuorden mei dêrtusken wizerplaten.
Yn de toer hinget in klok fan Geert fan Wou út 1501. Nei alle gedachten is de klok ôfkomstich út de toer fan de Der Aa-tsjerke yn Grins. Fierder hat de toer in mechanysk oerwurk fan smei-izer út de 17e iuw.
Ynterieur
Nei de oerdracht oan de stifting waard it ynterieur fan de tsjerke folslein ferboud. De binnenmuorren fan de tsjerke krige in isolaasjeskyl fan betonblokken en klaai. Der waarden dûbele ramen oanbrocht en flierferwaarming en nij sanitêr oanlein. Preekstoel en de banken waarden ferwidere en oan de kant fan de toer is in tribune boud. Fan it âlde ynterieur krige allinne it oargel op 'e nij in plak yn it nije ynterieur.
Oargel
Yn it koer fan it eardere tsjerkegebou stiet in ienmanualich oargel, dat yn 1898 boud waard troch de firma Van Oeckelen en Soannen. It ferfong in âlder oargel út 1847 fan Petrus van Oeckelen. De bou waard mooglik makke troch in skinking en dêrom is it opskrift ''geschenk van Mej. K.J. Borgman geb. Faber Oud Bocum 1898'' oanbrocht. Bakker & Timmenga restaurearre it ynstrumint yn 1993.
Synonym (betsjuttingsside)
"Synonym" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
John Wilson (Ottawa)
John Wilson (yn 'e krite fan 'e Grutte Marren, ±1813 – yn Kansas, 9 april 1870) wie in opperhaad fan 'e Ottawa. Syn Yndiaanske namme wie Pah-tii, ek wol stavere as Pah-tee of Partee. Wilson hie de lieding oer de Ottawa dy't yn 1867 út Kansas wei nei Oklahoma deportearre waarden. Letter soe út dy groep de Ottawa Stamme fan Oklahoma fuortkomme.
Libben
Wilson waard omtrint 1813 berne yn it gebiet fan 'e Grutte Marren fan Noard-Amearika, wierskynlik yn 'e Amerikaanske steat Michigan of Ohio. Etnysk hearde er ta de Ottawa, in Yndiaansk folk dat fan âlds in Algonkwynske taal sprekt en nau besibbe is oan 'e Odjibwe (Ojibwe), dy't ek wol Tsjippewa (Chippewa) neamd wurde.
Yn 'e iere njoggentjinde iuw hiene de súdlike Ottawa-troepen yn Ohio, Illinois en súdlik Michigan ferskate Yndianereservaten: Blanchard's Fork, Roche de Bœuf en Auglaize. Yn 1830 naam it Amerikaanske Kongres lykwols de Wet op de Yndiaanske Ferwidering oan, wêrby't de deportaasje fan Yndiaanske stammen nei gebieten bewesten de Mississippy regele waard om romte te meitsjen foar blanke kolonisten. Neitiid waarden de Ottawa yn Ohio, Illinois en súdlik Michigan ûnder druk set om 'frijwillich' har lân op te jaan. Uteinlik tekenen harren foaroanlju yn 1833 in 'ferwideringsferdrach', wêrby't de Ottawa earst nij lân krije soene yn Iowa. Nei't it ferdrach al tekene wie, makke it Amerikaanske regear dêr lykwols ynstee Kansas fan, dat noch in stik fierder nei it westen ta lei.
De deportaasje, dy't ek Wilson trof, fûn plak yn april 1837. Fan 'e 600 Ottawa dy't nei Kansas ta emigrearren, stoaren mear as 300 yn 'e earste twa jier, troch ûnderkuolling, útputting, ûnderfieding en om't se har net oanpasse koene oan it grutte klimaatferskil tusken de koele, fochtige wâlden fan Ohio en de drûge, hjitte flakten fan Kansas. Lykwols moasten de Ottawa yn Kansas bliuwe, en nei ferrin fan tiid bouden se der in nij bestean op, mei in eigen Yndianereservaat by wat no de stêd Ottawa (Kansas) is. Yn dy tiid ûntjoech Wilson him ta ien fan 'e wichtichste foaroanlju fan syn Ottawa-troep.
Mar ûnderwilens skode ek de kolonisaasje fierder op nei it westen ta, en yn 1867 wiene de Ottawa fan Kansas twongen om fannijs ta te jaan oan 'e druk om harren lân ôf te stean. Diskear waarden se nei it suden ta deportearre, nei Yndiaanske Territoarium (it lettere Oklahoma), dat doedestiden in soarte fan sammelbak wie foar ûnwinske Yndianen. Under de deportaasje dêrhinne hie John Wilson de lieding oer de troep. Hy beävensearre dat de Ottawa yn 'e noardeasthoeke fan Oklahoma sa'n 60 km² lân oankochten fan 'e Eastlike Sjâny Stamme, sadat se dêr in nij reservaat fêstigje koene. Nettsjinsteande dat easke de nije ferhuzing wer in grut tal deaden, en úteinlik wiene der noch mar 200 Ottawa oer dy't har op har nije lân nei wenjen setten.
Wilson sels reizge yn 1869 nei it fiere Washington, D.C. ta om syn folk te fertsjintwurdigjen yn ûnderhannelings mei it Amerikaanske regear. Hy kaam yn 1870 yn Kansas te ferstjerren, en waard dêr begroeven op it Yndiaanske begraafplak fan Ottawa. Mei syn frou, dy't mooglik Abigail of Terez hiet, hied er teminsten ien en mooglik trije bern, in soan en twa dochters. Ut 'e Ottawa-troep dy't Wilson nei Oklahoma ta late, kaam letter de Ottawa Stamme fan Oklahoma fuort, dat tsjintwurdich in federaal erkende Yndiaanske stamme-organisaasje yn 'e Feriene Steaten is.
Protestantske tsjerke fan Gasselternijveen
De protestantske tsjerke yn Gasselternijfean is in yn 1858 boude wettersteatstsjerke yn neoklassisistyske styl.
Oargel
Yn maaie 1900 kocht de herfoarme gemeente in brûkt oargel oan by de bruorren Van Oeckelen. Dat oargel wie al yn 1850 troch Hans Eberhard Freytag en syn soan boud as rêchposityf fan it doedestiidske Schnitger-oargel fan de Lutherske tsjerke yn Grins. It oargel waard yn 1897 ôfbrutsen, mar wylsts it grutte Schnitgeroargel ferlern gyng troch't it yn ûnderdielen brûkt waard by renovaasjes fan oare oargels, bleau it Freytag-oargel bewarre. Van Oeckelen boude dêr yn 1897 in folslein nij oargel fan yn de herfoarme tsjerke fan Gasselternijfean, dat noch jimmeroan yn gebrûk is.
John Balleny
John Balleny (Northumberland, 1770 - Yndia, 1857) wie de Ingelsk kaptein fan de skoender Eliza Scott, dy't yn 1838-1839 in ferkenninsgtocht foar de Ingelske walfiskfardersfirma Samuel Enderby & Sons nei Antarktika late.
Balleny, beselskippe fan Thomas Freeman en de Sabrina, sylde de Súdlike Oseaan yn oer, likernôch, lingtegraad 175°E. besuden Nij-Seelân. Beide skippen brieken in ein troch it pakiis dat it súdlik kontinint omslút, ûntdutsen de Balleny-eilannen yn febrearis 1839 en krigen in glimpke fan Antarktika sels te sjen op 64°58'S., 121°08'E.
It 'Ballenypaad' troch de Súdlike Oseaan soe letter brûkt wurde troch ûntdekkingsreizgers as Robert Scott, Ernest Shackleton, Roald Amundsen en Richard Byrd en wurdt no noch brûkt troch skippen foar de befoarieding fan it McMurdostasjon en oare wittenskiplike bases yn en om de Ross-see.
Balleny stoar by it fergean fan de bark Acasta yn stoarmwaar yn oktober 1842 foar de noardeastkust fan Yndia ûnder de stêd Kuttak.
Francisco de Zurbarán
Francisco de Zurbarán (Fuente de Cantos, Badajoz, 7 novimber 1598 - Madrid, 27 augustus 1664) wie in keunstskilder fan 'e Spaanske Gouden Iuw fan de keunsten; syn wurk wurdt ta de barok rekkene.
Hy is foaral bekend om syn religieuze skilderijen mei ôfbyldingen fan muontsen, nonnen en martelders, en om syn stillibbens. Zurbarán krige de bynamme "Spaanske Caravaggio" fanwegen it krêftich tapassen fan clair-obscur dêr't er yn útblonk.
Styl
It is net witten oft Zurbarán de gelegenheid hân hat om de skilderijen fan Caravaggio te sjen, mar syn wurk hat wol in ferlykber gebrûk fan clair-obscur en tenebrisme (dramatyske beljochting). De skilder dy't neffens guon keunsthistoarisy de grutste ynfloed op syn strange komposysjes hie wie Juan Sánchez Cotán. Polychrome byldhoukeunst - dy't yn Sevilla yn de tiid fan Zurbaráns leartiid in nivo fan ferfining berikt hie dat dat fan de lokale skilders te boppe gie - soarge foar in oar wichtich foarbyld foar de jonge keunstner; benammen it wurk fan Juan Martínez Montañés leit ticht by dat fan Zurbarán.
De lette wurken fan Zurbaran, lykas de Sint Franciscus (1658-1664; Alte Pinakothek) litte de ynfloed fan Bartolomé Murillo en Titiaan sjen yn harren lossere pensielgebrûk en sêftere kontrasten.
Nijtap
thumb|225px|Nijtap. Restaurant yn it eardere kafee left|200px Nijtap is in buorskip yn de gemeente Smellingerlân, yn de Nederlânske provinsje Fryslân. Nijtap leit noardwestlik fan Drachten, tusken De Pein en buorskip De Folgeren. De buorskip bestiet út de diken Nijtap (rjochting Drachten), Binnendyks en de Rydwei en wurdt yn it noardeasten begrinzge troch de Wâldwei.
Francisco de Zurbarán
Utstallingen
Zurbarán wie it ûnderwerp fan in grutte útstalling yn 1987 yn it Metropolitan Museum of Art yn New York, dy't yn 1988 nei Galeries nationales du Grand Palais yn Parys reizge. Yn 2015 presintearre it museum Thyssen-Bornemisza yn Madrid Zurbarán nochris.
Nijtap
Yn Nijtap stiet ien fan de klokkestuollen yn Fryslân. Dy stiet op it begraafplak, dêr't ek it Earehôf De Pein part fan is. Ungefear op dat plak hat ek de oarspronklike tsjerke fan De Pein stien. Yn 1908 waard in eintsje fierderop nei it westen de Herfoarme tsjerke set oan de râne fan de doarpskom.
Njonken it begraafplak is in krematoarium mei in útfeartsintrum anneks, de Wâldhof. Dêr ferrize yn 2007 in nije klokkestoel, in kopy fan de klokkestoel dy't ea op it Suderbegraafplak yn Drachten stie (sjoch ek ûnder De Pein).
Nijtap wurdt trochkrúsd troch de Noarderhegewei mei in rotonde. Nijtap is sadwaande ferdield yn in westlik part, dat ta De Pein rekkene wurdt, en in eastlik part dat yn de hjoeddeiske praktyk by De Folgeren/Drachten rekkene wurde kin.
Skûtsjemonumint
thumb|225px|It skûtsjemonumint Dy fernijde rotonde krige yn 2019 in 'skûtsjemonumint' ta oantins fan de skûtsjewerven dy't Drachten eartiids hie: De Piip, De Lange Wyk, Bûtenstfallaat en de Dwersfeart. It monumint bestiet út it skûtsje Hendrika (net yn Drachten boud) op fjouwer karren dy't de skipswerven symbolisearje.
Aldste hûs fan de gemeente
Yn Nijtap stiet it âldste hûs fan Smellingerlân. Sûnt 1995 hjit it ek 't Oude Huis. De (eardere) pleats, letter in 'bêd en brochje' foar fytsers en no in rekreaasjewent, waard yn 1668 set en is in ryksmonumint. Njonken de went stiet in iuwenâlde linebeam.
Ferneamde bewenner
In pleatslik bekende bewenner fan Nijtap wie Sake Sietzes Reindersma (1877-1948), in notabele dy't in soad jild útjoech oan ynwenners fan De Pein, Nijtap en De Folgeren dy't harren net rêde koene. In keunstwurk ta syn oantins waard yn 2013 ûntbleate by de yngong fan de nijbouwyk Vrijburgh, oan de râne fan Nijtap yn Drachten.
Angel Dark
Angel Dark (11 april 1982), is in Slowaaksk neakenmodel en pornografysk aktrise fan Roma komôf. Hja hat ek wol gebrûk makke fan 'e artystenamme Angela Dark, Angelina Bella, Esmerelda, Esmeralda, Angel, Viktoria, Dark Angel, Pauline en Paulin.
Delilah Strong
Delilah Strong, echte namme: Stephanie Ann Larson (Poughkeepsie (New York), 26 july 1982), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan mingd Angelsaksysk Amerikaansk, Portorikaansk en Sisyljaansk etnysk komôf. Har artystenamme wurdt ek wol (mis)stavere as Dalilah Strong, en se hat ek wol wurke ûnder de artystenammen Delilah Damone of Delilah Damonne. Strong sette yn 2004 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn in grut tal films. Yn 2009 wûn se in AVN Award. Strong beëinige har karriêre as pornoaktrise yn 2013.
Libben en karriêre
Strong waard yn 1982 berne yn Poughkeepsie, yn 'e Amerikaanske steat New York. Hja is de dochter fan 'e eardere pornoaktrise Deborah Coxxx, en hat in healsuster, Daisy Strong, dy't ek as pornoaktrise wurksum west hat. Foar't hja sels by de pornoyndustry belutsen rekke, wurke Strong as winkelbetsjinde yn in Blockbuster-fideoteek. Letter sette se útein mei in wurkpaad as stripper. Wylst Strong yn in stripklub yn Tampa (Floarida) wurke, waard se frege om as neakenmodel te posearjen foar it manljusblêd Hustler. Hja stimde dêryn ta, en de resultearjende fotoreportaazje late ta in oanbieding om yn in pornografyske film te spyljen. Sadwaande makke Strong yn 2004, doe't se 22 jier wie, har debút yn 'e pornoyndustry.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Strong neitiid yn mear as 270 films, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Red Light District, Diabolic Video, New Sensations, Anabolic Video, Hustler Video, Evil Angel, Zero Tolerance, Jules Jordan Video, Sin City, Digital Sin, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Elegant Angel, Digital Playground, Devil's Film en Jill Kelly Productions. Ek wurke Strong wol foar minder bekende studio's, lykas Platinum X Pictures, West Coast Productions, Pure Play Media en Extreme Associates. Fierders wie se ek wol yn 't spier foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder BangBros, Reality Kings, Brazzers en Naughty America.
Yn maaie 2006 sleat Strong in net-eksklusyf kontrakt foar ien jier mei de filmstudio Shane's World ôf, foar it meitsjen fan 'e College Invasion-searje. Dêrfandinne dat se wol 'Miss College Invasion' neamd waard. Yn 2009 wûn Strong yn 'e mande mei har kollega's Jenny Hendrix en Michael Stefano in AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld) yn 'e kategory bêste triosekssêne foar har optreden yn 'e film The Jenny Hendrix Anal Experience. Dêrnjonken waard se ûnder har karriêre noch fjouwer kear nominearre foar oare AVN Awards. Yn 2013 breide Strong in ein oan har wurkpaad as pornoaktrise en loek se har út 'e pornoyndustry werom. Begjin 2017 wenne se yn Tampa, yn 'e Amerikaanske steat Floarida en wurke se as webmarketer en barkeeper.
Lichemsskaaimerken
Delilah Strong is blank, mei brune eagen en blûn hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.75 m lang, mei in gewicht fan 59 kg, en kupmaat 36D, dêr't se yn 2007 in boarstfergruttingsoperaasje foar ûndergie. Piercings hat se inkeld troch har earlellen, mar se hat wol ferskate tatoeaazjes, wêrûnder in Playboy-kninekopke boppe har rjochterboarst, de tekst "Angel" mei in duvelssturt yn 'e letters ferfrissele op har rjochterboppe-earm, in pear kersen boppe har skamstreek, de lippestiftôfdruk fan tútsjende lippen boppe har lofterstút en ferskate oare tatoeaazjes tusken har skouderblêden, op har ûnderrêch en oan 'e bûtenkant fan har lofterkût.
Marije Bertetsjerke (Dronryp)
De Marije Bertetsjerke is in katolike tsjerke oan de Dûbelestreek yn Dronryp. De tsjerke waard yn de 19e iuw as in wettersteatstsjerke boud en krige yn 1939 in nij oansjen. Tegearre mei de âlde parochy's fan Sint-Anne, Frjentsjer, Harns, Flylân en Skylge foarmet Dronryp sûnt 1 jannewaris 2013 de Hillige Jakobus de Meardere-parochy.
Skiednis
thumb|left|250px|Ynterieur Mei de reformaasje waard de Salviustsjerke in protestansk gebou en de Rypster katoliken moasten doe ynearsten temûk by inoar komme. Sûnt 1699 hiene de katoliken wer in eigen pastoar en in skûltsjerke oan de Molepôle. Yn 1839 waard der ûnder lieding fan de arsjitekt A. van der Moer foar de parochy in nije neoklassisistyske tsjerke boud.
Yn 1939 krige de tsjerke oan de eastlike kant in hiel nij oansjen. De tsjerke waard langer makke en in nije toer yn de styl fan de Delftske Skoalle neffens in ûntwerp fan J.M. van Hardeveld waard boud. Tagelyk waard oan de súdlike kant fan de tsjerke de pastory oanboud. De westlike gevel waard fersierd mei de sifers fan it jiertal fan de bou en in byld fan Marije dat makke is troch de Hongaar Miklós Béla Hoffer.
De tsjerke waard yn 1997 in ryksmonumint.
De Marije Bertetsjerke is ien fan de âldste katolike tsjerken fan it bisdom Ljouwert-Grins. Allinne de Sint-Michaeltsjerke yn Wâldsein is âlder. Opmerklik foar de katolike tsjerke is de westlike oriïntaasje, d.w.s. it koer mei it alter lizze oan de westlike kant fan it gebou.
Ynterieur
De trije beuken fan de tsjerke wurde fan inoar skieden troch swiere Toskaanske pylders. Efter it alter is in grut skilderij oanbrocht fan Otto de Boer út Wâldsein. It stelt de ferhearliking fan Kristus op de berch Tabor foar. De fjirtjin staasjes fan de krúswei binne yn 1848 ek troch Otto de Boer makke. Fierder steane der in tal neogoatyske bylden.
It plafond is by de rêdljochters fersierd mei stúkte foarstellings fan de Tsien Geboaden, de symboalen fan it Leauwe, de Hope en de Leafde en de pauselike kroan.
Oargel
It Ljouwerter oargelbedriuw Van Dam boude foar de katolike tsjerke op de eastlike galerij yn 1882 in oargel. It ienmanualige oargel mei oanhongen pedaal telt 8 registers. In njoggende register is reservearre. It oargel waard yn 2015 renovearre. It houten front is fersierd mei houtsnijwurk yn de styl fan Loadewyk XVI.
Filmyndustry
De filmyndustry beslacht de hiele sektor fan 'e wrâldekonomy dy't rjochte is op it meitsjen fan films. Dêrûnder falle filmstudio's, sinematografyske prosessen en technologyen, senarioskriuwen, alles dat te krijen hat mei de preproduksje, postproduksje en distribúsje fan films, filmfestivals, bioskopen, filmhuzen, filmakteurs, filmregisseurs, filmcrews, filmprodusinten, útfierend produsinten, senarioskriuwers en alle oare lju dy't mei it meitsjen, distribuëarjen en fertoanen fan films harren brea fertsjinje.
De kosten dy't ferbûn binne oan it meitsjen fan films hat derta laat dat filmproduksje frijwol fan it begjin ôf oan konsintrearre is yn 'e hannen fan grutte(re) filmstudio's. Troch de opkomst fan it ynternet en troch technologyske en digitale ûntwikkelings, mar ek troch de útwreiding fan 'e mooglikheden om films te finansieren (bgl. troch crowdfunding) wurde tsjintwurdich lykwols folle mear ûnôfhinklike films makke as eartiids.
Adelboarst
thumb|right|Adelboarsten yn seremonieel tenú In adelboarst is in marineoffisier yn oplieding oan it Keninklik Ynstitút foar de Marine, KYM (Koninklijk Instituut voor de Marine, KIM). In adelboarst is op it KYM ûnderdiel fan it Korps Adelboarsten. By oare kriichsmachtûnderdielen as de marine hjit sanien faker kadet.
Filmyndustry
Oare wichtige konsintraasjes fan 'e filmyndustry binne Nollywood (de Nigeriaanske filmyndustry) en fierders de filmsektors fan Sina, Japan, Frankryk, it Feriene Keninkryk, Súd-Koreä, Spanje, Dútslân, Itaalje, Kanada, Austraalje en Hongkong.
List fan planetoïden 81501-81600
Dit is in list fan planetoïden 81501-81600.
Ivan Radeljić
(14 septimber 1980) is in eardere Bosnysk fuotballer. Earder spile foar Hajduk Split, Zadar, Šibenik, Inter Zaprešić, Cerezo Osaka, Slaven Belupo, Energie Cottbus, Gençlerbirliği, Antalyaspor en Split.
Swimmen op de Paralympyske Simmerspullen 2020
200px|thumb|right|200px|Tokyo Aquatics Centre
It Swimmen tidens de  XVIe Paralympyske Simmerspullen hie plak fan 24 augustus oant en mei 5 septimber 2021 yn it Tokyo Aquatics Centre.
Froulju
{| width=60%
Medaljespegel
De top-10 fan lannen dy't by it swimmen medaljes wûn ha tidens de Paralympyske Simmerspullen fan 2012.
Johan Eilerts de Haan
Johannes Gijsbert Willem Jacobus (Johan) Eilerts de Haan (Noardwâlde, 3 oktober 1865 – ynlân fan Suriname, 29 augustus 1910) wie in Nederlânsk militêr en ûntdekkingsreizger fan Frysk komôf.
Libben en wurk
Hy waard berne as tredde soan fan Anneus Frederik Eilerts de Haan, dy't doe dominy wie yn it Fryske Noardwâlde. Om 1868 ferhuze it gesin nei Ternaard, yn it noarden fan de provinsje, doe't syn heit dêr dûmny waard. Johan Eilerts de Haan begûn yn septimber 1882 as adelborst tredde klasse syn oplieding oan it Keninklik Ynstitút foar de Marine Willemsoord (yn De Helder). Fan 1886 oant 1891 tsjinne er as adelborst earste klasse earst yn West-Ynje, dêrnei folge in syltocht mei de Nautilus en dêrnei in ferbliuw fan trije jier yn East-Ynje, yn hokker perioade er yn 1889 luitenant-op-see 2e klasse waard. Yn 1895 gie er foar trije jier fannijs nei East-Ynje. Fan 1900 ôf wie hy twa jier detasjearre op it Departemint fan Marine en yn 1902 kaam de befoardering ta luitenant-op-see 1e klasse. Yn 1903 waard Eilerts de Haan detasjearre by de stjerrewacht yn Utert en yn oktober fan datselde jier gong er wer nei East-Ynje dêr't er trije jier tsjinne.
Fan 30 juny 1908 oant 20 novimber 1908 wie der ûnder syn lieding yn Suriname in ekspedysje nei de boarne fan de rivier de Suriname. De leden fan de ekspedysje wiene ûnder oare de luitenant-op-see Wijmans en de offisier fan sûnens dr. J.H.A.T. Tresling. Op dy tocht waard op 16 oktober in rivier, dy't er de Lucierivier neamde. Nei alle gedachten ferneamde er de rivier nei in ferstoarne omkesizzer fan him.
Twa jier letter ferskynde in artikel fan Eilerts de Haan yn it Tijdschrift van het Koninklijk Nederlandsch Aardrijkskundig Genootschap (KNAG) ûnder de titel "Verslag van de expeditie naar de Suriname-rivier".
Op 19 july 1910 begûn de Corantijn-ekspedysje mei ek diskear Eilerts de Haan as lieder. It doel wie om fan de Surinamerivier ôf de Lucierivier op te farren yn de hope sa de Corantijn te berikken om oer dy rivier werom te kearen nei de Atlantyske kust om mei de gegevens dy't sammele waarden ûnder de ekspedysje de wite plakken op de kaart van Suriname yn te foljen. It wie dokter en soölooch J.Fr. Hulk, Offisier fan sûnens 2e klasse, syn taak om soölogysk en botanysk materiaal te sammeljen. Op 18 augustus stoar ien fan de arbeiders en op 21 augustus waard Eilerts de Haan siik. Fiif dagen letter wie er bûten westen en op 29 augustus stoar er yn de âldens fan 44 jier oan, nei alle wierskyn, malaria, wêrnei't er op it plak sels beïerdige waard. De rest fan de ekspedysje, dy't noch mear as 8 moanne duorje soe, fûn plak ûnder lieding fan de luitenant-op-see 1e klasse Conrad Carel Käyser. Käyser skreau oer dizze reis yn 1912 in artikel foar itselde tydskrift fan de KNAG mei as titel Verslag der Corantijn-expeditie (19 Juli 1910 - 1 April 1911).
Neitins
Yn it ramt fan in ekspedysje yn 1926 nei it Wilhelminaberchtme mei ûnder oare Gerold Stahel, waard by it grêf in tinkstien oprjochte troch leden fan de ekspedysje. It grêf waard yn 2000 op 'en nij besocht troch neisiet Herry Eilerts de Haan, yn it bywêzen fan ûnder oaren Michel Boeijen en Nico Pronk. Fan dizze ekspedysje waard troch National Geographic Channel in dokumintêre makke, Jungle Grave.
Barranquilla
Barranquilla (útspr.: [baraŋˈkiʝa]; likernôch: "bar-rang- ki -ja") is de haadstêd fan it departemint Atlántico yn Kolombia. It leit tichteby de Karibyske See en is de grutste stêd en hat de grutste haven fan de noardlike Karibyske Regio fan Kolombia. Yn 2018 hie it 1.232.766 ynwenners en wie it de fjirde stêd fan Kolombia neffens ynwennertal, nei Bogotá, Medellín en Cali.
Namme
De namme fan Barranquilla ferwiist nei de kleauwen, dy't yn it gebiet njonken de rivier de Magdalena lizze, dêr't de stêd ûntstie. Under de Spaanske kolonisaasje fan Amearika kaam de namme barranca ornaris foar yn kustplakken, lykas Barrancabermeja, Baranca Nueva, Barranca Vieja, ensafuorthinne. De namme 'Barranquilla', in ferlytsingsfoarm fan 'Baranca', kaam faaks fan in wiziging dy't fan Aragoneeske oarsprong wie. Under de Spaanske kolonisaasje stie it gebiet bekend as Camacho of Kamasj, dy't de oarspronklike Yndiaanske bewenners wiene. San Nicolás de la Barranquilla, dêr't Nikolaas fan Tolentyn de patroanhillige fan wie, ûntjoech it gebiet mei it lângoed Barrancas de Camacho, Barrancas de San Nicolás, Barranquilla de Camacho en Barranquilla de San Nicolás, dêr't de stêd syn namme wei krigen hat.
De stêd hat as bynamme "De Gouden Poarte fan Kolombia", dat yn 't Spaansk La Puerta de Oro de Colombia betsjut.
Skiednis
Barranquilla waard pas wetlik offisjeel in plak op 7 april 1813, maar wie al stifte om 1627 hinne. It woeks út ta in wichtige haven en tsjinne as in feilige oankomstplak foar ymmigranten út Jeropa, benammen yn en daliks nei de Earste en Twadde Wrâldkriich, doe't weagen fan ymmigranten fan it Midden-Easten en Aazje oankamen.
Barranquilla waard de wichtichste en grutste haven fan Kolombia en troch de yndustrialisaasje en nijmoadrigens krige de stêd de bynamme "de Gouden Poarte fan Kolombia" (Spaansk: La Puerta de Oro de Colombia). Yn de 1940-er jierren wie Barranquilla sels de twadde stêd yn grutte fan Kolombia en ien fan de nijmoadrichste stêden yn it Karibysk Gebiet en Súd-Amearika. Troch pleatslike korrupsje rekke de stêd suver yn in delgong en gie de libbensstandert fan de stêd ek nei ûnderen. De posysje fan Barranquilla op nasjonaal nivo gie omleech, ûnder oaren om't de nasjonale oerheid de ûntjouwing fan oare Kolombiaanske stêden stipe.
1000px|thumb|center|Plaza San Nicolás
Geografy
Barranquilla leit strategysk oan de westigge fan de delta fan de rivier de Magdalena. It leit 7,5 km fan de mûning fan de rivier yn de Karibyske See. Foar de groei fan de stêd lei it noch 25 km fan de mûning ôf. De haven tsjinnet as in trochgong foar it ferfier oer wetter troch Kolombia hinne. De stêd is it hert fan de stêdekloft fan Barranquilla, dêr't ek de stêden Soledad, Galapa, Malambo en Puerto Colombia by hearre.
Klimaat
Barranquilla hat in tropysk savanneklimaat neffens de Köppen klimaatklassifikaasje. It is waarm troch it gânse jier hinne, mei in hege relative luchtfochtichheid. De trochsneed temperatuer is 28,4 °C. De deitemperatuer bliuwt ornaris om 32 °C hinne hingjen. Lykwols, fan ein novimber oant begjin april makket de passaatwyn it suver wat koeler oerdeis, sa dat it nofliker oanfielt. Jûns en nachts kin de temperatuer feroarje troch de hurde wyn. Fan april oant en mei juny en fan augustus oant en mei novimber is it reinseizoen, dêr't guon strjitten der by ûnderstrûpe, sadat arroyos (streamen) ûntsteane dy't tige gefaarlik wêze kinne, om't yn guon dielen fan de stêd gjin goed ûntwetteringssysteem is.
Nijsgjirrich
Der binne in soad kulturele folksfeesten yn Barranquilla, dêr't de Karnaval fan Barranquilla de bekendste fan is. Dat karnaval waard troch it Kolombiaanske kongres yn 2001 ta Nasjonaal Erfgoed ferklearre en yn 2003 ynternasjonaal erkend troch de UNESCO.
De Ynternasjonale Lofthaven Ernesto Cortissoz, dy't yn 1919 yn Barranquilla boud waard, wie de earste lofthaven fan Súd-Amearika. De lofthaven tsjinnet nasjonale en ynternasjonale flechten.
Ria Rodrigez
Ria Rodrigez (24 desimber 1992), is in Hongaarsk pornografysk aktrise fan Roma komôf, dy't ek wol wurke hat ûnder de artystenammen Rita, Ria Rodriguez en Ria R. Neffens har offisjele opjefte wie hja ûnder har karriêre 1.55 m lang, mei in gewicht fan 45 kg en natuerlike boarsten fan kupmaat 34B.
Joazef fan Arimatéa
Joazef fan Arimatéa is in persoan út it Nije Testamint, dy't nei de krusiging fan Jezus in rol spilet yn de bysetting fan Jezus yn it grêf. Hy wie in rike joad, dy't nei in sit hie yn it Sanhedrin, de joadske Hege Ried yn Jeruzalim. Joazef spile letter ek in wichtige rol yn tal fan leginden oer de Hillige Graal.
Bibel
Joazef wie yn it Nije Testamint in learling fan Jezus, mar hold dat stil om't er benaud wie foar de Joaden fan de âlde stimpel. Sa moast er ek temûk tastimming freegje oan Pilatus oft er it lichem fan Jezus fan it krús helje mocht. Tegearre mei Nikodémus helle Joazef Jezus fan it krús en neffens de joadske gebrûken fersoarge hy it lichem om Him klear te meitsjen foar de bysetting yn it grêf. Net fier fan Golgota hie Joazef foar himsels in nij grêf úthouwe litten en ornearre dat foar Jezus.
Ferearing
Joazef fan Arimatéa wurdt yn de Roomsk-katolike, Eastersk-otterdokske en guon protestanske tsjerken as in hillige fereare. Tsjintwurdich falt de roomske feestdei fan Joazef tegearre mei dy fan Nikodémus op 31 augustus, eartiids wie dat 17 maart. Yn de Eastersk-otterdoksy wurdt Joazef op de twadde snein nei Peaske betocht en dêrnjonken, krekt as de Lutherske tsjerken, ek op 31 july. Ek al wurdt Joazef fan Arimatéa ferbûn mei in rige fan midsieuwske leginden oer de hillige graal (nei alle gedachten fakentiden útwurkingen fan iere apokriven), hy komt op dit stuit net mear foar op de liturgyske kalinder fan de Tsjerke fan Ingelân. By oare tsjerken fan de Anglikaanske Mienskip, sa as de Episkopale Tsjerke yn de Feriene Steaten, wurdt Joazef op 1 augustus betocht.
Ikonografy
De krúsôfname hat yn de byldzjende keunst jimmeroan in populêr tema west, ek al wurdt der yn de evangeeljes net wiidweidich oer skreaun. Der binne tal fan foarbylden te finen yn de betide midsieuwske yllustraasjes fan boeken. Faak wurde foarstellings sjen litten fan in Jezus mei ferwidere spikers, Dy't yn de earms fan Joazef fan Arimatéa falt. Dat soarte foarstellings fertoane faak in komposysje fan trije figuren: Kristus, Joazef en Nikodémus. Byzantynske panelen foege dêr ek Marije en de apostel Jehannes oan ta. Ien fan de meast bekende foarstellings fan de krúsôfname is dy fan Rogier van der Weyden út likernôch 1435. It sintrale diel fan it triptychon toant in grize Joazef fan Arimatéa mei burd, dy't it deade lichem fan Kristus yn in wite doek fêsthâldt.
Oerlevering
Neffens de leginde fong Joazef fan Arimatéa by de krusiging bloed fan Jezus yn de tsjelk, dy't brûkt is by it Lêste Jûnsmiel, op. It bloed wie ôfkomstich út de wûne fan Kristus, dy't de romeinske centurion Longinus feroarsake hie doe't er Jezus nei syn dea mei de hillige lâns yn 'e side stiek.
Nei't Joazef de finzenis ferliet soed er as in âld man syn heitelân ferlitten en de graal nei Ingelân brocht ha. Dêr soe Joazef (of syn sweager Bron mei syn soan Alan) in kapel yn Glastonbury yn Somerset boud hawwe. Dy kapel baarnde yn 1184 ôf en waard ferfongen troch de bou fan de abdij fan Glastonbury. De abdij waard yn opdracht fan Hindrik VIII yn 1539 ferneatige, sa't der tsjintwurdich allinne noch resten bewarre binne. De leginde oer de graal ferhellet ek dat Joazef by syn komst yn Glastonbury syn stêf yn de grûn stutsen hat. Dy stêf begûn dêrnei út te rinnen en feroare yn in toarnebosk. Ieuwenlang bleau de toarnebosk yn it lytse tsjerkje twa kear bloeien, mei Kryst en mei Peaske. De Glastonbury Thorn, in hagebeamsoarte dy't yn de omkriten fan Glastonbury stiet en yn tsjinstelling ta gewoane hagebeammen twaris yn it jier bloeit, wurdt tradisjoneel beskôge as de toarnebosk dy't 't út de stêf fan Joazef groeide.
In oare leginde oer Joazef wol ha dat de graal oan de foet fan de Glastonbury-poarte begroeven is. It reade wetter fan de izerhâldende boarne dêr wurdt mei it bloed fan Kristus yn ferbân brocht. De tsjelk komt yn tal fan leginden as Hillige Graal foar en mannich ridder hat der om socht. Yn ien fan dy oerleverings is it de ridder Galahad slagge om de graal te sjen, doe't him yn in ferskining fan Joazef de tsjelk oerlange waard.
Grêf
Neffens de oerlevering soe it grêf fan Joazef fan Arimatéa yn de westlike apsis fan de rotunde fan de Grêftsjerke yn Jeruzalim lizze. Oare âlde boarnen lokalisearje it grêf yn it kleaster fan Glais yn Scotland (L'Estoire del Saint Graal), in regio yn súdwest Ingelân dy't befolke waard troch Skotten en dêrom de namme Scotland droech, of yn de abdij fan Glastonbury (Joazef fan Arimatéa, Robert de Boron). Ek it eilân Sint-Patrick by Man komt yn de beneaming foar de lokaasje wêr't Joazef begroeven is.
De Vrijheid (Skiedam)
De Vrijheid is ien fan de hege stedsmûnen yn it Súd-Hollânske plak Skiedam. De mûne stiet oan de Noordvest en waard yn 1785 foar in tal stokerijen  tusken de ek tsjintwurdich noch besteande mûne 'De Noord' en de yn 1823 nei in brân ôfbrutsen mûne 'De Star' boud. Oare stokerijen hiene der net in soad mei op mei dy nijbou; hja wiene benaud dat de nije mûne troch de hichte en breedte de wynfang foar de oare mûnen beheine soe. De mûne mealle oant 1917 foar de stokerijen. Sûnt 1917 sette de nije eigner Cornelis Antonius Knock útein mei it meallen fan feefoer. De mûne ûndergyng in restauraasje yn 1939 en yn de hongerwinter fan 1944-1945 mealle de mûne earten en beannen foar de gearkoken. Nei de Twadde Wrâldkriich rekke de mûne bûten bedriuw en yn 1960 kocht de gemeente Skiedam de mûne oan.
In tal frijwilligers knapte de mûne op en yn 1974 wie de mûne wer mealfeardich en fol yn bedriuw. De ynrjochting fan De Vrijheid is kompleet as moalfabryk en útrist mei trije koppel stiennen, werfan ien mei elektryske oandriuwing.
Hjoeddedei is de stifting 'De Schiedamse Molens' eigner fan De Vrijheid, dy't alle dagen foar ferskate bakkers, stokerijen, horeka en mûnewinkels yn bedriuw is.
Kubike meter
In kubike meter, gauris ôfkoarte ta kúb en werjûn mei it symboal m³, is in ynhâldsmjitte yn it metrike stelsel fan it Système International (SI), dy't oerienkomt mei de ynhâld fan in kubus fan 1 meter lang, 1 meter breed en 1 meter heech. In alternative beneaming foar in kubike meter, dy't selden brûkt wurdt en dan noch inkeld foar floeistoffen, is kiloliter. Yn Nederlân wurdt it drinkwetter- en ierdgasferbrûk fan húshâldings troch wetter- en gasmeters werjûn yn kubike meters.
By gassen
Om't it folume fan in hoemannichte gas sterk ferminderet as it gearparse wurdt, wurde gassen foar hannelsdoelen metten yn normaal kubike meters (faak oantsjut as Nm³, hoewol't dat gjin offisjele ôfkoarting is fan it SI, en boppedat betizing jaan kin mei de N fan newton). In normaal kubike meter is in hoemannichte gas, technysk frij fan wetterdamp, dy't by de saneamde 'normaaltemperatuer', faak 0 °C (oftewol 273,15 K) en de saneamde 'normaaldruk', faak 1,01325 bar, in folume ynnimt fan 1 m³.
Foar ierdgas wurdt it tal kubike meters fierders noch omrekkene nei dat fan gas mei in kaloaryske boppewearde fan 35,17 MJ de kubike meter. By in gas dat bygelyks in 5% hegere kaloaryske wearde hat as normaal, wurdt 5% mear normaal kubike meters yn rekken brocht. By de 'gruthannel' yn ierdgas wurde de hoemannichten tsjintwurdich trouwens net mear yn kubike meters, mar yn kilowattoere ferrekkene.
Rixt van der Horst
Rixt van der Horst (Lúksemboarch, 26 jannewaris 1992) is in Frysk dressuerruter mei in lichaamlike beheining dy't yn Grou wennet. Hja is twafâldich Jeropeesk kampioene en twafâldich wrâldkampioene, en behelle yn 2016 op 'e Paralympyske Spullen yn Rio de Janeiro twa brûnzene medaljes.
Libben en karriêre
Van der Horst waard yn 1992 berne yn Lúksemboarch, de haadstêd it gruthartochdom mei deselde namme, dêr't har âlden op dat stuit op fakânsje wiene. Tegearre mei har twillingbroer kaam se tsien wiken te betiid te wrâld, en as gefolch fan soerstofgebrek by de berte hat se ferskate lichaamlike beheinings: longemfyseem, in nierôfwiking, skolioaze en it Parry-Rombergsyndroom. Dy lêste krupsje is in tige seldsume oandwaning dy't pas yn 2012 by har fêststeld is.
Nei't Van der Horst yn 2011 har diploma foar it ateneum helle, sette se útein mei in HBO-oplieding biology en medysk laboratoariumûndersyk. Yn har earste stúdzjejier behelle se har propedeuze, mar yn it trêde jier moast se de stúdzje lykwols fanwegen oanboazjende sûnensswierrichheden ôfbrekke.
Van der Horst docht al fan bern ôf oan oan hynsteriden. Yn 2008 die se foar it earst mei oan it Nederlânsk kampioenskip, wêrby't se mei har hynder Kim reservekampioen waard. Dyselde posysje behelle se yn 2009 wer, en yn 2012 op 'e nij mei it hynder Vico Wald. Sûnt septimber 2013 foarmet Van der Horst in kombinaasje mei har hynder Uniek N.O.P., wat mooglik makke waard troch finansjele stipe fan it yn 2005 oprjochte Foppe Fûns fan Foppe de Haan. As tsjinprestaasje fungearret Van der Horst as ambassadrise foar it Foppe Fûns.
Yn 2014 wie Van der Horst fannijs Nederlânsk reservekampioen, mar datselde jiers behelle se yn it Frânske Caen twa earste plakken op 'e Wrâldruterspullen (op 'e yndividuële proef en de kür op muzyk) en in twadde plak (mei de Nederlânske dressuer-ekyp). Yn 2015 wûn se in brûnzene medalje op it Nederlânsk kampioenskip, en twa earste plakken (yndividuële proef en kür op muzyk) en in twadde plak (mei de Nederlânske dressuerekyp) op it Jeropeesk kampioenskip yn Deauville. Yn 2016 kaam Van der Horst foar Nederlân út op 'e Paralympyske Spullen yn Rio de Janeiro, dêr't se op 13 en 15 septimber twa brûnzene medaljes wûn op 'e ûnderdielen tiimkampioenskip en yndividuële kampioenskipstest.