cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Physicians of Vilnoc
Ynhâld
Syn rie te'nein besiket Penric úteinlik it kampemint of doarp fan 'e Rusylli, yn 'e neite fan Tyno. De Rusylli binne nomaden fan 'e westlike flakten, dy't oates en toates plondertochten troch oanbuorjende steaten útfiere. Dizze groep bestiet út kriichsfinzenen mei harren húshâldings, dy't hjir finzen holden wurde troch de ienfâldige metoade om har harren hynders (en wapens) ôf te pakken en de tsjillen fan harren wenweinen te ferwiderjen. Penric ûntdekt dat de sykte by harren bekend is en dat se miene dat er stjoerd wurdt troch 'de blauwe heks'. Dat beskôget hy as byleauwe dêr't er net folle mei kin, mar it is wol dúdlik dat it in sykte is dy't fan 'e flakten hjirhinne trochkrongen wêze moat.
Charlie's Angels: Full Throttle
Plot
Nei't se Ray Carter, de ûntfierde direkteur fan 'e United States Marshals Service, út Mongoalje rêden hawwe, docht bliken dat syn titanium ring stellen is. Der binne twa fan sokke ringen yn omrin en tegearre jouwe dy tagong ta it kompjûtersysteem fan it Amerikaanske tsjûgebeskermingsprogramma, dêr't alle nammen fan tsjûgen yn steane mei de nije identiteit dy't harren oanmetten is om har tsjin wraak fan kriminelen te beskermjen. De oare ring, dy't yn it besit wie fan William Rose Bailey, in hege funksjonaris fan it Amerikaansk Ministearje fan Justysje, is ek stellen, wêrby't Bailey fermoarde is. De mysterieuze Charlie, dy't inkeld oer de tillefoan te hearren is, jout dan de 'ingels' fan syn detektiveburo Charlie's Angels, yn Los Angeles, opdracht om foar de FBI de beide ringen werom te finen. De 'ingels', Natalie Cook, Dylan Sanders en Alex Munday, begjinne daliks oan 'e nije saak en krije dêrby help fan Jimmy Bosley, de swarte pleechbroer fan Charlie syn eardere assistint John Bosley.
The Physicians of Vilnoc
Ynhâld
De Rusylli binne deabenaud foar de sykte en besykje inkele dagen letter geandefoets nei de flakten te ûntkommen, om mar by 'blauwe heks' út 'e buert te kommen. Generaal Arisaydia set harren mei in kloft hynstefolk efternei. Koarte tiid letter arrivearret der yn 'e fêsting as antwurdt op Penric syn smeekbeaën in âldman, in Dubro, dy't ek bejeftige is mei demon. Oars as Desdemona is it lykwols in tige jonge demon, dy't foartiid Dubro syn hûn Maska besette en dy't er dêrom noch altyd Maska neamt. Nettsjinsteande dat slagget it Penric om Dubro te learen hoe't er de sykte befjochtsje moat. Dat ûntlêstget Penric wat en einlings lykje se de sykte derûnder te krijen: der komme gjin nije pasjinten mear by.
Charlie's Angels: Full Throttle
Plot
Yn 'e wente fan in fermoarde tsjûge út it tsjûgebeskermingsprogramma yn San Bernardino fine de 'ingels' oanwizings dy't harren nei it strân by Malibu liedt. Dêr moetsje se de âlde 'ingel' Madison Lee, dy't no foar harsels wurket, en identifisearje se de moardner as de surfer Randy Emmers. De 'ingels' folgje dyselde nei in sirkwy foar yllegale motorraces yn in âlde stienkoalmyn, dêr't er ûnder in race besiket in oare tsjûge, Max Petroni, om te bringen. Troch yngripen fan 'e 'ingels' kin dat foarkommen wurde, mar Emmers wurdt fermoarde troch de 'Meagere Man', in deawaande hiermoardner út in eardere saak fan 'e 'ingels' (sjoch: Charlie's Angels) foar't er yn 'e hechten nommen wurde kin. Yn 'e bûse fan Emmers ûntdekke se de foto's fan Caulfield, de jonge Max Petroni, en, ta ferrassing fan allegear, Dylan ûnder har bertenamme Helen Zaas. (Dy namme klinkt yn it Ingelsk as "Helens kont", en liedt by de oare 'ingels' ta grutte hilariteit.)
Dylan fertelt dan oan Natalie en Alex dat sy ek in nije identiteit krigen hat yn it ramt fan it tsjûgebeskermingsprogramma, nei't se tsjûge hie tsjin har eardere frijer Seamus O'Grady, de lieder fan 'e Ierske maffia. Max, dy't ek tsjin 'e Ierske maffia tsjûge hat nei't dy syn âldelju fermoarde hie, wurdt foar syn eigen feilichheid troch Jimmy Bosley ûnderbrocht yn it hûs fan syn mem, yn in swarte wyk fan Los Angeles, dêr't Ieren opfalle as in ko yn in keppel skiep. Under de motorrace hat Dylan in medaljon ôfskuord dat de 'Meagere Man' om 'e hals hie, en dat liedt de 'ingels' nei in nonnekleaster anneks weeshûs, dêr't de mem-oerste harren fertelt oer it ferline fan 'e 'Meagere Man', dy't se identifisearret as de weesjonge Anthony. Neitiid spoare de 'ingels' it haadkertier fan 'e Ierske maffia yn Los Angeles op yn 'e haven fan San Pedro, dêr't se de beide ringen werom witte te krijen. Mar yn in konfontaasje mei Dylan driget har ûnderwilens út it tichthûs frijlitten eardere frijer O'Grady om út wraak op har Natalie en Alex te fermoardzjen.
Jimmy Wales
thumb|Jimmy Wales op [[FOSDEM, 2005]]
The Physicians of Vilnoc
Ynhâld
Dan keart generaal Arisaydia werom yn 'e fêsting mei de útnaaide Rusylli, en mei fjirtich nije slachtoffers fan 'e sykte ûnder syn manskippen en tritich sike Rusylli. It wurdt wer dweiljen mei de kraan iepen foar Penric, en by in besyk oan Tyno set er op in stuit yn wanhope nei it pleatslike hillichdom ta om te bidden. Syn gebed oan 'e Bastert einiget abrupt as er op 'e hân biten wurdt troch in blauwe brims fan in soarte dy't er noch nea earder sjoen hat. Werom yn 'e fêsting heart Penric by tafal in petear tusken de kokenmaster en in stâlfeint oer in siik hynder dat de kokenmaster net tusken syn sûne slachtfee hawwe wol. Dat is it earste wat Penric te witten komt oer sykte mank de hynders fan 'e ruterij.
It docht bliken dat der twa epidemyen geande binne, ien ûnder de minsken en ien ûnder de hynders, dy't har mei ferskillende symptomen uterje. As Penric lykwols in siik hynder ûndersiket, docht bliken dat it om deselde sykte giet. Hy bejout him nei de greide dêr't de sike hynders apart holden wurde en ûntdekt dat alle bisten wol in stikmannich fan 'e blauwe brimzen op 'e bealch sitten hawwe. Hy deadet de brimzen en giet nei de delsetting fan 'e Rusylli, dêr't in âldwyfke dat fier, fier fuort op 'e westlike flakten berne is, de ynsekten werkent as brimzen dy't yn har jonkheid 'blauwe heksen' neamd waarden. Penric beseft dat de sykte ferspraat wurde moat troch brimzen, dy't meikommen wêze moatte mei de hynders dy't yn 'e striid op 'e Rusylli bútmakke binne.
Hy en Dubro begjinne in kampanje om alle brimzen út te rûgjen, in taak dêr't Dubro yn 't bysûnder tige geskikt foar is om't syn hûnige demon Maska der likefolle niget oan hat om 'e blauwe brimzen op te spoaren en te deadzjen, as dat de mei de demon bejeftige hûn Maska der foarhinne niget oan hie om murden en wezelings op te spoaren en dea te biten. Mei it ferdjer fan 'e brimzen komme der gjin nije siken mear by en krije Penric-en-dy de epidemy op 'e langelêst ûnder kontrôle. Seisentritich dagen nei't er sa hastich ôfsette, keart Penric einlings en te'n lêsten werom by wiif en bern.
Jimmy Wales
Jimmy Donal (Jimbo) Wales (Huntsville (Alabama), 8 augustus 1966) is in Amerikaanske ynternetûndernimmer. Hy is bekend wurden as mei-oprjochter fan Wikipedia en foarsitter fan de Wikimedia Foundation. Wales is ek oandielhâlder en direkteur fan it ynternetbedriuw Bomis Incorporated.
Jimmy 'Jimbo' Wales lies as jonkje al ensyklopedyen. Doe't ynternet opkaam, rjochte hy yn 2003 de Wikimedia Foundation op, dy't tafersjoch hâldt op Wikipedia.
Charlie's Angels: Full Throttle
Plot
Letter besiket Natalie de reüny fan 'e middelbere skoalle fan har freon Pete, mei wa't se sûnt koarte tiid gearwennet. Alex treft thús har frijer, de bekende akteur Jason Gibbons, oan, dy't ûnderwilens alles oer har wurk oan har útfanhúzjende heit ferteld hat, foar wa't se har karriêre as detektive altyd stilholden hie. Jason hat lykwols fersomme om te fertellen dat it in detektiveburo is dêr't Alex foar wurket, sadat it foar har heit klinkt as wurket syn dochter foar in escortservice. Underwilens nimt Dylan, om Natalie en Alex tsjin O'Grady te beskermjen, ûntslach as 'ingel' en naait út nei Meksiko. De oare deis, as Bosley, Natalie en Alex ûntdekke wat se dien hat, muoit it harren slim, mar se begripe har beweechredens. Natalie freget har ôf hoe't O'Grady út it tichthûs kommen is, en Charlie antwurdet dat immen mei in protte macht him frijlitten hat. Underwilens hat Dylan yn Meksiko in fizioen fan 'e eardere 'ingel' Kelly Garrett, dat har op oare gedachten bringt.
Natalie en Alex ûntdekke pas nei't se him de beide titanium ringen jûn hawwe, dat Ray Carter, it haad fan 'e United States Marshals Service, syn eigen ûntfiering yn Mongoalje yn sêne set hat. Se folgje him nei it Griffith Observatoarium, dêr't se der tsjûge fan binne hoe't er deasketten wurdt troch syn partner. Dat is nimmen oars as de eardere 'ingel' Madison Lee. Hoewol't Dylan har dêr wer by har beide freondinnen jout, binne se net opwoeksen tsjin Madison, dy't gjin fûstgefjocht mei harren oangiet, mar harren ienfâldichwei deasjit. Of alteast dat mient se, want de 'ingels' drage ûnder harren klean kûgelfrije festen. Nettsjinsteande dat makket Madison har út 'e fuotten mei de beide ringen.
De 'ingels' komme der neitiid efter dat Madison fan doel is om 'e beide ringen ûnder beskerming fan O'Grady en syn trewanten te ferkeapjen oan 'e Antonioni-maffiafamylje, de yakuza en it Meksikaanske Diablo-drugskartel. Dat wol se dwaan op 'e Hollywood Walk of Fame, fuortby de bioskoop dêr't dy jûns Jason Gibbons syn nije film yn premiêre giet. De 'ingels' beävensearje dat de trije groepen kriminelen arrestearre troch de FBI, wylst sysels de konfrontaasje oangeane mei Madison en O'Grady. De 'Meagere Man' komt de 'ingels' te help om't er fereale rekke is op Dylan, mar O'Grady fermoardet him. It slagget him op in hier nei om Dylan ek te fermoardzjen wylst se op 'e râne fan it dak fan in flatgebou fjochtsje, mar op it lêste momint ferliest er troch har tadwaan syn lykwicht en falt er te pletter. Neitiid befjochtsje de 'ingels' Madison Lee oanhâldend wylst se troch de binnenstêd fan Los Angeles besiket te ûntkommen, oant se yn in ferlitten, boufallich teäter bedarje. As se har dêr troch de flier skoppe, brekt in âlde gaslieding midstwa, en as Madison har pistoal ôffjurret, deadet se harsels troch de ûntploffing dy't dat feroarsaket.
Rolferdieling
Fierders is ek Bill Murray yn 'e film te sjen yn syn rol fan John Bosley, mar inkeld op argyfbylden út 'e film Charlie's Angels (2000).
Produksje
Krekt as de film Charlie's Angels, dy't trije jier earder útkaam fan deselde makkers, is Charlie's Angels: Full Throttle basearre op 'e populêre tillefyzjesearje Charlie's Angels, út 'e 1970-er jierren, dy't in betinksel wie fan Ivan Goff en Ben Roberts. Beide films binne in fuortsetting fan it ferhaal út dy searje.
Charlie's Angels: Full Throttle waard regissearre troch McG nei in senario fan John August, Cormac Wibberley en Marianne Wibberley. As produsinten wiene by de film belutsen: Drew Barrymore, Leonard Goldberg en Nancy Juvonen foar Columbia Pictures, Leonard Goldberg Productions, Flower Films en Tall Trees Productions/Wonderland Sound and Vision. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Russell Carpenter, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Edward Shearmur. Foar de film wie in budget fan $120 miljoen beskikber.
De sêne yn it tichthûs, wêryn't Seamus O'Grady yntrodusearre wurdt, is in direkte ferwizing nei de yntroduksjesêne fan it personaazje fan Robert De Niro yn 'e psychologyske skriller Cape Fear. De sêne wêryn't de 'ingels' it plak delikt fan 'e moard op Alan Caulfield ûndersykje, is in hommaazje fan en/of parody op 'e populêre misdiesearje CSI: Crime Scene Investigation.
Kaapske kjifstikelbaarch
De Kaapske kjifstikelbaarch of Súdafrikaanske kjifstikelbaarch (Latynske namme: Hystrix africaeaustralis) is in sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e kjifstikelbargen fan de Alde Wrâld (Hystricidae) en it skaai fan 'e echte kjifstikelbargen (Hystrix), dat foarkomt yn hiel Súdlik Afrika. Dit bist is nau besibbe oan 'e bekendere gewoane kjifstikelbaarch (Hystrix cristata) en waard yn 1852 foar it earst wittenskiplik beskreaun troch de Dútske biolooch Wilhelm Peters. Der binne op 't heden gjin wittenskiplik erkende ûndersoarten.
Charlie's Angels: Full Throttle
Produksje
De filmdistribúsje fan Charlie's Angels: Full Throttle waard fersoarge troch Sony Pictures Releasing. De film gie op 27 juny 2003 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre.
Kaapske kjifstikelbaarch
Fersprieding
Kaapske kjifstikelbargen komme foar yn hiel Súdlik Afrika, en de noardgrins fan har ferspriedingsgebiet leit sels al in aardich ein yn Sintraal-Afrika op. Dy grins rint fan 'e Atlantyske kust fan 'e Republyk Kongo fia it binnenlân fan 'e Demokratyske Republyk Kongo mei in grutte slingerbocht troch Uganda en Kenia hinne, boppe de Fiktoariamar lâns, en eastlik dêrfan wer nei it suden, om yn Tanzania oan 'e kust fan 'e Yndyske Oseaan te einigjen. Yn East-Afrika oerlapet it areaal fan 'e Kaapske kjifstikelbaarch dat fan 'e gewoane kjifstikelbaarch.
The Physicians of Vilnoc
Ynhâld
Neitiid skriuwt en ferspriedt Penric in boekje oer de epidemy en de bestriding dêrfan, sadat de sa dreech opdiene kennis net ferlern gean kin. In pear wiken letter nûget er Rede en de âlde Dubro by him thús út om foar te stellen dat Rede de demon Maska fan Dubro oernimme sil by it ferstjerren fan 'e âldman. Hoewol't dat hooplik noch jierren op him wachtsje litte sil, wol Penric bewissigje dat de nuttige jonge demon net foar de wrâld ferlern gean sil.
Kaapske kjifstikelbaarch
Uterlike skaaimerken
De Kaapske kjifstikelbaarch hat trochinoar in kop-romplingte fan 63-81 sm, mei in sturtlingte fan 11-20 sm en in gewicht fan 10-24 kg. Dêrmei is it it grutste kjifstikelbaarchdier fan 'e wrâld, en justjes grutter as syn famyljelid, de gewoane kjifstikelbaarch. De ferskillen tusken mantsjes en wyfkes oangeande grutte en gewicht meie eins gjin namme hawwe. Behalven trochdat se in bytsje grutter binne, kinne Kaapske kjifstikelbargen ek fan gewoane kjifstikelbargen ûnderskaat wurde trochdat se in bân fan koarte, wite stikels oer de midden fan 'e fangen rinnen hawwe.
Kaapske kjifstikelbargen binne stevich boude bisten, mei boarstelich dûnkerbrún hier, dat boppe-op 'e kop ljochter útskaait, faak oan it wite ta. Fierders hawwe se koarteftige poaten, in ûnopfallende, koarte sturt, en relatyf lytse eagen en earen. Se hawwe koarte, beweechlike snorhierren en grutte klauwen oan 'e poaten. De efterpoaten hawwe fiif teannen, en de foarpoaten fjouwer. Har meast opfallende lichemsskaaimerk wurdt fansels foarme troch de lange stikels, dy't de rêch en de fangen oerdekke en dy't yn gefal fan gefaar rjochtop set wurde, yn in soarte fan waaierfoarm, om it bist grutter lykje te litten. As sok fertoan net helpt om in fijân op oare gedachten te bringen, sil in kjifstikelbaarch in beklingse útfal dwaan om it rôfdier mei syn stikels te stekken. De stikels binne yn 'e breedterjochting swartich en witich streke, en sitte frij los, sadat se maklik yn wûnen stykjen bliuwe.
Biotoop
Kaapske kjifstikelbargen libje yn in grut ferskaat oan biotopen, hoewol't se tichte tropyske reinwâlden en de drûchste woastinen mar amper oanwêzich binne, wylst se yn somplân alhielendal ûntbrekke. Se komme foar fan seenivo oant op in hichte fan 2.000 m.
Hâlden en dragen
De Kaapske kjifstikelbaarch is in nachtdier, dat benammen plantaardich guod fret, lykas fruchten, woartels, bollen en beambast. Soms frette se ek wol ies of kôgje se op âlde bonken om, mooglik om kalsium binnen te krijen of om har kjiftosken te skerpjen. Kaapske kjifstikelbargen binne monogame bisten, dy't yn 'e regel by pearkes libje (mar allinnich foerazjearje) en tegearre foar har jongen soargje. Elts pear har ornaris wol oant seis ferskillende ûndergrûnske hoalen, en beide geslachten markearje en ferdigenje har dielde territoarium. De grutte fan sa'n territoarium hinget ôf fan 'e beskikberens fan fretten, mar omfiemet yn 'e regel tusken 65 en 200 ha.
Kaapske kjifstikelbargen hawwe gjin fêste peartiid, al wurde de measte jongen yn it reinseizoen berne, tusken augustus en maart. De wyfkes smite mar ien nêst jongen jiers, of it moat wêze dat har earste nêst alhiel ferlern gien is. De draachtiid duorret likernôch 94 dagen, wêrnei't 1-3 jongen te wrâld komme, dy't mei 100 dagen ôfwûn wurde en oan 'e ein fan har earste jier folwoeksenens en geslachtsripens berikke. Yn ferhâlding ta oare kjifdieren libje Kaapske kjifstikelbargen tige lang: trochinoar 10 jier yn it wyld en oant wol 20 jier yn finzenskip.
Status
De Kaapske kjifstikelbaarch hat de IUCN-status fan "net bedrige", mei't er yn syn ferspriedingsgebiet noch rûnom foarkomt en om't de populaasje stabyl liket te wêzen. Dit bist wurdt yn in grut diel fan syn ferspriedingsgebiet beskôge as in delikatesse, en dêrom ek troch minsken wol bejage. Om't se soms lânbougewaaksen oanfrette en beammen skansearje troch se fan har bast te ûntdwaan, wurde Kaapske kjifstikelbargen troch boeren faak beskôge as skealik ûngedierte. Fan natuere, lykwols, spilet har oanfretten fan beammen wierskynlik in wichtige rol by it behâld fan it savanne-ekosysteem, troch foar te kommen dat it iepen lân oerwoekere rekket mei bosk.
Charlie's Angels: Full Throttle
Untfangst
Charlie's Angels: Full Throttle krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy. Yn it tydskrift Variety omskreau Amy Dawes Charlie's Angels: Full Throttle as "grutter, mear streamline en better as de earste film" en "in joyride fan in film dy't winnende eleminten út it jier 2000 nimt om it folgjende nivo te berikken." De foaroansteande resinsint Roger Ebert joech de film twa en in heal fan fjouwer stjerren, in hegere skoare as de earste film. Hy skreau dat er Charlie's Angels: Full Throttle "net hate of minachte" en "de wille fan 'e froulju wol wat lije mocht."
Resultaat
Yn 'e Feriene Steaten en Kanada brocht Charlie's Angels: Full Throttle $100,8 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $158,3 miljoen. Wrâldwiid brocht dat de opbringst op $259,1 miljoen. Ofset tsjin in budget fan $120 miljoen komt dat del op in winst fan goed $139 miljoen, mar dochs brocht Charlie's Angels: Full Throttle $5 miljoen minder yn 't laadsje as Charlie's Angels út 2000.
Demi Moore waard foar har rol as Madison Lee nominearre foar de MTV Movie Award yn 'e kategory bêste smjunt. Hja ferlear lykwols fan Lucy Liu yn har rol as O-Ren Ishii yn Kill Bill: Volume 1, in film fan Quentin Tarantino. Charlie's Angels: Full Throttle waard ek nominearre foar sân Golden Raspberry Awards, de prizen foar de minste films fan it foargeande jier, wêrûnder dy yn 'e kategoryen minste film, minste aktrise (foar sawol Drew Barrymore as Cameron Diaz), minste senario, en minste ekskús foar in film (ien en al konsept/gjin ynhâld). De film wûn twa Golden Raspberry Awards, foar minste remake of ferfolch en foar minste byrol fan in aktrise (Demi Moore).
Filmsearje
Charlie's Angels: Full Throttle wie it twadde diel yn 'e Charlie's Angels-franchise, nei Charlie's Angels, út 2000. Doe't Charlie's Angels: Full Throttle net de resultaten binnensleepte dêr't de makkers op hopen, waarden plannen foar in trêde en in fjirde film stopset. Yn 2019 waard de mediafranchise nij libben ynblaasd mei in film dy't ek wer Charlie's Angels hiet. Dat wie gjin remake fan 'e film út 2000 of in nij begjin fan 'e hiele filmsearje, mar in fuortsetting (mei in nije generaasje 'ingels') fan it ferhaal dat begûn wie mei de earste beide films.
Charles Reynolds
"Charles Reynolds" of "Charlie Reynolds" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Yuichi Komano
(25 july 1981) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Avispa Fukuoka. Earder spile foar Sanfrecce Hiroshima, Júbilo Iwata en FC Tokyo. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 2004, it Wrâldkampioenskip 2006, it Wrâldkampioenskip 2010 en it Aziatysk kampioenskip 2007.
Valentine McGillycuddy
Valentine McGillycuddy (folút: Valentine Trant McGillycuddy; yn 'e Feriene Steaten, 1849 – Berkeley (Kalifornje), 1939) wie in Amerikaansk dokter, militêr, amtner en pleatslik politikus fan etnysk Skotsk komôf yn it Wylde Westen. Hy wie yn syn eigen tiid in kontroversjeel figuer, mei't er in duorsume relaasje mei de Yndianen besocht op te bouwen, dy't basearre wie op wjerssidich respekt.
Libben en karriêre
McGillycuddy waard yn 1849 berne yn 'e Feriene Steaten. Hy krige foar it earst in beskate bekendheid doe't er yn 1875 as lânmjitter diel naam oan 'e Newton-Jenney-ekspedysje nei de Black Hills. Dat wie in wittenskiplike ekspedysje dy't útstjoerd waard om 'e oanwêzigens fan goud en oare mineralen yn dy heuvels te befêstigjen, dy't dêr in jier earder troch de Ekspedysje nei de Black Hills ûnder lieding fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer fêststeld wie. Under de Newton-Jenney-ekspedysje wie McGillycuddy de earste dokumintearre persoan dy't Harney Peak beklom, it heechste punt fan 'e Black Hills en feitlik fan hiel Noard-Amearika eastlik fan 'e Rocky Mountains.
Fan 1896 oant 1898 wie McGillycuddy de boargemaster fan Rapid City, yn it westen fan 'e Amerikaanske steat Súd-Dakota. Teffens tsjinne er as dekaan fan 'e Skoalle fan Mynbou en Technology fan Súd-Dakota, wied er in ôffurdige nei de Grûnwetlike Konvinsje fan Súd-Dakota, en beklaaide er as earste it amt fan haad fan 'e steatsgenêskundige tsjinst fan Súd-Dakota. It hûs dat er yn 1888 yn Rapid City sette liet, stiet noch altyd. McGillycuddy kaam yn 1939, yn 'e hege âlderdom fan 90 jier, yn it Kalifornyske Berkeley te ferstjerren. Hy waard kremearre, en syn jiske waard neitiid ferstruid op 'e top fan Harney Peak. Op datselde plak waard in plakette oanbrocht mei de tekst "Valentine McGillycuddy, Wasicu Wacan" (Lakota foar "Blanke Medisynman"). Syn dochter Julia B. McGillycuddy publisearre yn 1941 syn biografy McGillycuddy, Agent, dy't yn 1990 werútjûn waard ûnder de titel Blood on the Moon: Valentine McGillycuddy and the Sioux.
Fotoanika
Fotoanika of opto-elektroanika is in wittenskiplike en technyske dissipline dy't him taleit op 'e wikselwurking tusken ljocht (fotoanen) en elektroanika (elektroanen). Ienfâldich gearfet draait it om eleminten dy't elektryske stroom omsette yn ljocht en eleminten dy't ljocht omsette yn elektryske stroom. Under de ljochtboarnen dy't troch de fotoanika bestudearre wurde, binne benammen led (ljocht emittearjende diodes), laser en lcd (likwide kristallene displays). Praktyske tapassings fan dizze stúdzje kinne yn in grut tal sektoaren fûn wurde. Dêrby moat men tinke oan byldskermen fan kompjûters en mobile tillefoans, mar ek oan webcams, bewekkingskamera's, ynfrareadkikers, lasertechnyk om cd's en dvd's mei te beskriuwen en sinnesellen foar sinnepanielen.
Unstjerlikens
Unstjerlikens of ûnstjerlikheid is it hawwen fan it ivige libben en it net bleatstean oan 'e dea. Dat komt del op in bestean sûnder ein foar it wêzen dêr't it om giet. It tsjinstelde fan ûnstjerlikens is stjerlikens, it feit dat oan in libben op in stuit in ein komt troch it ferstjerren, wêrnei't de dea folget. It begryp ûnstjerlikens wurdt yn ferskate konteksten brûkt.
Biologyske ûnstjerlikens
Biologyske ûnstjerlikens is it ivich bestean dat guon moderne soarten mooglik al hawwe. It giet dêrby yn it foarste plak om baktearjes, dy't harren fuortplantsje troch binêre spjalting: in baktearje spjalt himsels yn twaen, wat resultearret yn it ûntstean fan twa identike dochterbaktearjes, dy't harsels ek wer yn twaen spjalte, ensfh. Yn essinsje makket dat de baktearje ûnstjerlik.
Unstjerlikens yn mytologyen
Yn 'e mytologyen fan in protte (mar net alle) religyen komme ûnstjerlike wêzens foar, lykas goaden en geasten. It bestean fan sokke wêzens kin wittenskiplik sjoen bewiisd noch ûntstriden wurde, mar is wat dêr't men yn leauwe moat. Yn 'e measte mytologyen wurket ûnstjerlikens inkeld yn natuerlike sin: goaden hawwe in ivich bestean om't se gjin natuerlike dea stjerre kinne; se kinne lykwols wol troch opsetsin of ûngelok of ûnder beskate bysûndere omstannichheden komme te ferstjerren. Dat oerkaam bgl. de god Balder yn 'e Noardske mytology, Dionysus yn 'e Grykske mytology en ek Jezus Kristus yn 'e mytology fan it kristendom. Sokke goaden wurde yn 'e ferlykjende godstsjinstwittenskip oantsjut as stjerrende goaden.
Unstjerlikens yn fantasy en science fiction
De moderne fantasyliteratuer borduerret fuort op it ferskynsel ûnstjerlikens sa't dat yn mytologyen foarkomt en brûkt it begryp op frijwol deselde wize, mar ynstee almeast foar wêzens dy't troch de oangeande skriuwer optocht binne. It komt lykwols ek foar dat ûnstjerlike goaden út besteande mytologyen yn fantasyboeken figurearje. In goed foarbyld dêrfan is it foarkommen fan 'e goaden Apollo, Pallas Atene en Seus út 'e Grykske mytology yn 'e Thessaly-trilogy fan Jo Walton. Yn science fiction komt ek wol ûnstjerlikens foar, mar dêr wûrdt it besjoen út in poer wittenskiplik eachpunt, dat ynheakket op hoe't de echte wittenskip fan hjoed de dei tsjin it ferskynsel oansjocht.
Minsklike lichaamlike ûnstjerlikens
Beskate hjoeddeistige wittenskippers en filosofen binne fan tinken dat de ûnstjerlikens fan it minsklik lichem wat is dat troch wittenskiplik ûndersyk berikt wurde kin. Guon tinke dat soks al yn 'e earste helte fan 'e ienentweintichste iuw barre sil. Oaren miene dat libbensferlinging op 'e koarte termyn in helberder doel is, en dat wiere ûnstjerlikens wachtsje moat op fierdere trochbraken yn wittenskiplik ûndersyk dêrnei. It giet dêrby benammen om it stilsetten fan it ferâlderingsproses, dat de minske biologyske ûnstjerlikens jaan soe, hoewol't er dêrnei noch wol kwetsber bliuwe soe foar sykte en ûngelokken, in kwetsberens dy't statistysk sjoen wat langer wat mear oanboazje soe wat âlder hy waard. Ferstânsopladen (nei in avansearre kompjûter) soe dat probleem oplosse kinne as it yn 'e takomst mooglik blike soe te wêzen, hoewol't dat syn eigen swierrichheden en etyske dilemma's meibringe soe.
Unstjerlikens fan 'e minsklike siel
Yn 'e kontekst fan beskate religyen, lykas it kristendom en de islaam, wurdt ûnstjerlikens fan 'e minsklike siel yn in libben nei de dea sjoen as ien fan 'e ûnthjitten fan God, as beleanning foar minsken dy't rjochtskepen en from libje. Oare religyen, lykas it hindoeïsme en it boedisme, leauwe ek yn 'e ûnstjerlikens fan 'e minsklike siel, mar belûke dêr gjin yngripen fan in god by. Yn harren optyk sit de minsklike siel finzen yn 'e reynkarnaasjesyklus (saṃsāra) en moat men war dwaan om dêrút te ûntsnappen nei de ferlossing fan it nirvāṇa.
Grafology
Grafology of skriftkunde is de pseudowittenskiplike stúdzje en analize fan hânskriften en skriftbylden yn relaasje ta de minsklike psychology. De grafology is yn Nederlân skoften brûkt foar personielseleksje, of bygelyks foar it hifkjen fan houlikskandidaten foar prinsessen yn opdracht fan Keninginne Juliana.
Etymology en ûntstean
It wurd grafology is in gearstalling fan grafo- (fan it Grykske γραφή, ‘skriuwe’ en logy (fan it Grykske λογος, ‘wurd’), nei analogy mei wurden as astrology, refleksology.
Yn 1622 publisearre de Italjaanske fysikus Camillo Baldi as earste in wurk dêr’t er yn úthold dat it karakter fan de skriuwer ôf te lieden is út it hânskrift. Yn 1875 ferbûn de abt Jean-Hippolyte Michon de beneaming ‘grafology’ oan de hânskriftkunde, yn syn boek Système de Graphologie. In oare grûnlizzer wie Ludwig Klages (1872-1956); syn tinken en wurk hie letter ynfloed op de von weizsackeriaanske (Viktor von Weizsäcker) wize fan sjen nei wittenskip (fenomenology).
Bewearingen
Neffens de grafology kin in hânskrift as in projeksje of ekspresje fan de persoan sels sjoen wurde. De moderne wittenskiplike psychology achtet de basis dêrfan lykwols wif. Faliditeite-ûndersyk fan grafologyske foarsizzings jout oan dat allinnich wat wearde jûn wurde kin oan it hânskrift, as der ek mei de ynhâld fan it skreaune rekkene wurdt. (boarne?). As jo lykwols proefpersoanen in neutrale tekst (stikje út ‘e krante bygelyks) oerskriuwe litte, dogge de grafologyske konklúzjes it net better as it sûne ferstân. (boarne?) Dêrom is it it doel in spontane tekst te skriuwen yn it rinnende hânskrift dêr’t de ynhâld fan yn prinsipe gjin rol spilet. De meast brûkbere hânskriften dy’t produsearre binne, binne dy doe’t de skriuwer der net mei op ‘e hichte wie dat se analisearre wurde soene. (boarne?)
Ek yn de grafology fynt men guon hânskriften net geskikt, bygelyks fan in net-belêzen, ferkrampe âldere dy’t te bot syn lichaamlike swakte projektearret yn in troch oerdreaun besykjen slim triljend skrift. (boarne?) Ek hânskriften fan jongerein oant 18 jier binne net geskikt foar persoanlikheidsanalize omdat harren aard dan noch net hielendal foarme is. (boarne?)
Yn 1953 waard Frits Böttcher op útstel fan in befreone heechlearaar psychology bûtengewoan heechlearaar grafology yn Leien, njonken syn heechlearaarskip fisyske skiekunde. Nei sawat fiif jier joech er dat bûtengewoan heechlearaarskip op ûnder de oprinnende druk fan Nederlânske psychologen tsjin dizze dissipline. Dêrmei wie er yn Nederlân de earste en daliks ek de lêste heechlearaar grafology. (boarne?)
Ferskil mei forinsyske skriftekspertize
Grafology wurdt yn de deistige praktyk gauris betize mei forinsyske skriftekspertize. Dy twa dissiplines hearre lykwols útinoar holden te wurden. In grafolooch kin útspraken dwaan oer eigenskippen fan de skriuwer, mar jout gjin oardiel, as de fraach him foardocht oer oft twa hânskriften al dan net troch ien en deselde skriuwer produsearre binne. Dat is it terrein fan de forinsysk skriftsaakkundige. Sa’n saakkundige docht ûndersyk nei de identiteit fan de skriuwer fan in skrift dêr’t oer ‘striden’ wurdt. Yn de deistige praktyk giet it dêrby om fragen as ‘Troch wa fan in groep yn de beneaming kommende persoanen is in driichbrief skreaun?’ of ‘Is de hânteken op de keapoerienkomst al of net in echte hânteken?’ en sokssawat. Om dy fragen te beäntwurdzjen, wurdt it hânskrift dat yn ‘e kiif stiet ferlike mei skrift, dêr’t it komôf dúdlik fan is. Der wurdt ek wol praat oer ferlykjend skriftûndersyk.
Bob Hope
Leslie Townes (Bob) Hope (Eltham, 29 maaie 1903 – Toluca Lake, 27 july 2003) wie ien fan de bekendste Amerikaanske komiken fan de 20e iuw. Bob Hope wie in konferansier, dy't alle fasetten fan it mêd behearske. Hy trede op as vaudevilleakteur en sjonger, yn Broadway-toanielstikken en musicals, yn radio- en telefyzjeprogramma's en yn films.
Jonkheid
Hope waard berne yn Eltham, Súdeast-Londen, as fyfde fan sân soannen. Heit wie stienhouwer en mem song yn 'lichte' opera's. Yn 1907 ferhuze de húshâlding nei Cleveland in de Amerikaanske steat Ohio. Yn 1920 waard er Amerikaansk steatsboarger.
Iere karriêre
Doe't Hope tsien jier wie wûn er in Charlie Chaplin-ymitaasjewedstriid. Nei de middelbere skoalle naam er dûnslessen by King Rastus Brown en Johnny Root. It die bliken dat er in natuertalint wie.
Op syn achttjinde joech er dûnsfoarstellingen mei syn doetydske freondinne Mildred Rosequist yn Cleveland en omkriten. Rillegau fûn er it paad nei de teäters yn New York.
Nei syn debút op Broadway yn 1927 yn de musical The Sidewalks of New York briek Hope yn 1933 troch as de koartswillige Huckleberry Haines yn de musical Roberta. Dêr krige er kunde oan de sjongster Dolores Reade mei wa't er yn 1934 troude. Hope wie in frouljusman en hie ûnder syn houlik ferskate ferhâldingen.
Rom
thumb|Bob Hope op besite by it Amerikaansk leger yn Fjetnam, 19 desimber 1966 Om reden fan it súkses fan syn satiryske radiomonologen krige Hope in rol yn de film The Big Broadcast of 1938, wat fuortendaliks in súkses wie. Yn dy film song er Thanks for the Memory, wat in soarte fan persoanlike tune wurde soe.
Hope's gearwurking mei Bing Crosby en Dorothy Lamour yn de ferskate Road to...-films (1940-1952) soarge grif foar lange rigen foar de bioskopen. De searje begûn mei Road to Singapore, folge troch Road to Zanzibar (1941), ... Morocco (1942), ... Utopia (1946), ... Rio (1947), ... Bali (1948) en ... Hong Kong (1952).
Hope spile haadrollen yn mear as fyftich films en hie byrollen yn fyftjin oare (de lêste wie Spies Like US yn 1985).
Yn 1944 wie Hope syn radioprogramma it heechst wurdearre yn de FS en yn 1950 makke er syn debút op telefyzje.
Op 6 maaie 1941 trede Bob Hope foar it earst op foar Amerikaanske militêren. Dat soe er dwaan bliuwe yn de rest fan de Twadde Wrâldoarloch, de Koreaanske Oarloch, de Fjetnamoarloch en sels noch yn 1991 ûnder de Golfoarloch. By syn optredens foar dy soldaten liet er sjen dat er tige belutsen wie en hast altyd droech er legerklean as teken fan stipe en bewûndering foar syn publyk.
Hope garre in fortún byinoar, dat er ynvestearre yn ûnreplik goed. It tydskrift Forbes rûsde syn fermogen op goed 500 miljoen dollar.
Sport
thumb|Bob Hope sjit in golfbal yn in jiskepanne dy't fêsthâlden wurdt troch presidint Richard Nixon yn it Oval Office, 1973 Hope wie ek ferneamd om syn leafde foar sport. Doe't er jong wie, wie er koart skoft tiid berops-bokser, spile pool foar jild, wie er mâl mei American football en wie er letter mei-eigener fan de Cleveland Indians en de Los Angeles Rams. Syn grutste passy woe lykwols golf; hy spile sels yn in tal PGA (Professional Golf Association) wedstriden. Ta syn eare waard de Hope/Chrysler Classic nei him ferneamd.
Hy spile golf mei hast eltse presidint fan Amearika nei Dwight D. Eisenhower.
Robert Demachy
Robert Leon Demachy (Saint-Germain-en-Laye ûnder Parys), 7 july 1859 – Hennequeville, 29 desimber 1936) wie in Frânsk fotograaf, keunstskilder en essayist. Hy wurdt ta de pikturalisten rekkene.
Libben en wurk
Demachy kaam út in begoedige famylje yn de omkriten fan Parys. Hy wie in soan fan bankier Charles Adolphe Demachy (1818–1888) en Zoé Girod de l'Ain (1827–1916), en waard ynearsten ek bankier. Fan 1876 ôf oan wijde er him lykwols hielendal oan wat al syn hobby wie: de fotografy. Yn 1888 sluet er him oan by de bekende “Photo-Club de Paris”.
Demachy waard om de iuwwikseling hinne ynternasjonaal ferneamd mei syn keunstige fotoos. Hy hie oeral yn de wrâld ekposysjes en waard lid fan de Amerikaanske fotoklup Photo-Secession, de tsjinhinger fan de Britske Linked Ring. Tusken 1904 en 1907 publisearre Alfred Stieglitz ferskate fan syn fotoos yn syn foaroansteande fototydskrift Camera Work. Yn 1906 hie er mei ûnder oaren syn lânslju Constant Puyo en René Le Bègue in tige slagge tentoanstelling yn Stieglitz syn bekende "Gallerie 291" yn New York.
Demachy skreau benammen op letter jierren en in protte boeken en essays oer de keunst fan de fotografy.
Literatuer
Bill Jay: Robert Demachy: Photographs and Essays, Academy Edition, Londen 1974, ISBN 0-85670-185-8
3 Days to Kill
3 Days to Kill is in Frânsk-Amerikaanske spionaazje-aksjeskrillerfilm út 2014 ûnder rezjy fan McG, mei yn 'e haadrollen Kevin Costner, Hailee Steinfeld en Connie Nielsen. De titel betsjut "3 Dagen om te Deadzjen", mei in wurdboarterij om't dat sawol letterlik opfette wurde kin as oerdrachtlik, yn 'e sin fan it deadzjen fan tiid. It ferhaal giet oer spesjaal agint Ethan Renner fan 'e CIA, dy't ûntdekt dat er in terminale foarm fan kanker hat. Hy lûkt him út syn wurk werom om 'e lêste pear moannen mei syn fan him ferfrjemde teenagedochter en eks-frou troch te bringen, dy't yn Parys wenje. Troch in oare CIA-agint wurdt him lykwols in eksperiminteel medisyn oanbean dat syn libben ferlingje kin yn ruil foar syn help om 'e glûpske wapenhanneler te likwidearjen dy't bekend stiet as 'de Wolf'. 3 Days to Kill krige fan 'e filmkritisy oer it algemien negative resinsjes en prestearre teloarstellend yn 'e bioskopen.
Plot
Ethan Renner is in spesjaal agint fan 'e CIA, dy't yn 'e Servyske haadstêd Belgrado gearwurket mei in team fan oare aginten om 'e Albino op te pakken. Dat is de rjochterhân fan in beruchte mar glûpske Dútske wapenhanneler dy't "de Wolf" neamd wurdt en fan wa't gjin sinjalemint bekend is. De Albino is yn Belgrado om in eigenmakke nukleêr wapen te ferkeapjen oan leden fan in terroristyske groepearring. Renner kringt de hotelkeamer fan 'e keapers yn en skeakelet harren út. It is dêrnei de bedoeling om 'e Albino yn 'e fâle rinne te litten, mar dyselde ken Yasmin werom, ien fan Renner syn kollega's dy't har yn it hotel as keamerfamke foardocht. Hy is har nammenlik in jier lyn yn Karachi tsjinkommen, dêr't se foar servearster trochgie. De Albino, dat in sadist is, nimt de tiid om Yasmin op útsochte wize te deadzjen, troch har mei de holle tusken de doarren fan 'e lift troch te lizzen en har troch de delgeande lift ûnthalzje te litten.
Underwilens beseft Renner, dy't de lêste tiid oanhâldend ferkâlden is en hoastet, dat er de jierdei fan syn dochter (wer) fergetten is. Dat, om 'e kommunikaasje fan syn team net te kompromitearjen, bejout er him nei in tillefoansel foar it hotel, dêr't er har opskillet. Hy is noch in boadskip op har voice-mail oan it ynsprekken as de Albino en syn trewanten harren al sjittend in wei út it hotel klearje. Dêrby komt hast it hiele CIA-team om. Renner lit de tillefoan gewurde en set de efterfolging yn. Hy wit de helpers fan 'e Albino te deadzjen, en de Albino sels sjit er yn 'e skonk, mar ear't er de man oppakke kin, begjint it him ynienen te draaien. Hy knoffelet del, en wylst it bloed him út 'e noas rint, rekket er bewusteleas. De Albino kin dêrnei al mankepoatsjend ûntkomme. Underwilens wurdt it hiele fiasko fan in ôfstân waarnommen troch Vivi Delay, in elite-slûpmoardneresse fan 'e CIA, dy't stjoerd is om 'e Wolf te deadzjen. Sy fermoedet dat Renner yn it hotel sûnder it te beseffen de Wolf sjoen hat en dat er dêrom de iennichste is dy't wit hoe't de wapenhanneler derút sjocht.
Renner wurdt nei syn episoade foar in medyske keuring stjoerd, en de keuringsdokter fan 'e CIA stelt by him terminale harsenskanker fêst, dy't útsiedde is nei syn longen. Hy jout him noch in fearnsjier oant op syn heechsten fiif moannen te libjen. Renner nimt it berjocht ridlik lakonyk op en stelt fêst dat dit in jier sûnder kryst wurdt. Hy wurdt ûntslein fan alle fierdere ferplichtings as CIA-agint en reizget nei Parys ta, dêr't syn folslein fan him ferfrjemde teenagedochter Zooey en syn eks-frou Christine wenje. Hy wol it bytsje tiid dat er noch oer hat mei harren trochbringe. Christine fertelt er wêr't de stâle fêstsit, mar foar Zooey wol er syn medyske tastân foarearst geheim hâlde. Christine jout him tastimming om kontakt op te nimmen mei Zooey nei't er har besward hat dat er klear is mei syn wurk foar de CIA. It probleem is allinne dat Zooey net sit te wachtsjen op in nije relaasje mei har heit.
Underwilens blike der kreakers yn Renner syn lang net brûkte Paryske appartemint te wenjen: de tige joviale en freonlike negroïde Jules en syn grutte húshâlding, dy't ymmigranten út Maly binne. Renner giet nei de plysje om dy lju derút smite te litten, mar dêr wurdt him ferteld dat der yn Frankryk regels binne dy't it ferbiede om kreakers by 't winter op 'e strjitte te setten, en dat er oer in pear moannen mar weromkomme moat. As Renner oppenearret dat er se der dan sels mar útsmite moat, wurdt him op it hert drukt om dat net te dwaan, want dan sil de plysje twongen wêze om hìm op te pakken en yn it tichthûs te goaien. Sadwaande is Renner twongen om syn appartemint mei Jules-en-dy te dielen.
De ferhâlding tusken Renner en Zooey giet mei hoarten en stjitten, mar as Christine foar har wurk in pear dagen nei Londen moat, wit Renner har te bepraten om ynstee fan in oppas oan te nimmen, hìm foar Zooey soargje te litten. Underwilens is Renner oansprutsen troch Vivi, dy't wol dat er de Wolf foar har opspoart en deadet. Yn ruil dêrfoar sil se him foarsjen fan in eksperiminteel medisyn dat syn libben ferlingje kin. Om't er dúdlik ferlet hat fan mear tiid om syn bân mei Zooey wer op 'e rails te krijen, giet Renner op har foarstel yn. Vivi fertelt him dat er de Wolf fine kin troch de Albino op te spoaren. Dy kin er fine fia syn boekhâlder, en de lokaasje fan 'e boekhâlder kin er oan 'e weet komme fan Mitat Yilmaz, de eigner fan in autoferhierbedriuw foar de ûnderwrâld.
Dat, Renner ûntfiert Yilmaz en martelet him om 'e lokaasje fan 'e boekhâlder út him te krijen, wêrby't er lykwols allegeduerigen ûnderbrutsen wurdt om 'e skoalproblemen fan Zooey op te lossen. Hy en Yilmaz witte harren relaasje profesjoneel te hâlden, en tusken de martelsesjes troch freget Renner syn slachtoffer, dy't heit fan twa teenagedochters is, om rie oer opfieding. Yilmaz besiket him oprjocht te helpen yn 'e hope dat er troch in bân te foarmjen Renner derfan wjerhâlde kin om him út 'e wei te romjen as er klear mei him is. Dat blykt yndie sa te wêzen, en Renner lit Yilmaz neitiid wer frij om't de man syn ferrie dochs net oan 'e Albino útbringe sil as er noch trochgean wol mei libjen. In selde senario werhellet him as Renner de boekhâlder, in Sisyljaan dy't Guido hjit, ûntfierd hat. Hy wurdt wer ûnderbrutsen troch Zooey, dy't dy jûns spagetty siede wol foar har frijer Hugh, en oft heit ek in resept foar spagettysaus wit. Heit skeakelet dêrop de help fan Guido yn, dy't er neitiid gean lit op it ûnthjit dat er linea recta weromgean sil nei syn mem yn Sisylje. Underwilens moat er der hieltyd om tinke dat syn hertslach net tefolle oprint, om't in bywurking fan it eksperimintele medisyn is dat er dan begjint te hallusinearjen.
As Zooey him foarliigd dat se in nacht útfanhûzje sil by in freondinne fan wa't Christine letter noch nea heard blykt te hawwen, giet Renner op 'e siik nei syn dochter. Syn iennichste oanknopingspunt is in kaartsje mei de ôfbylding fan in spinneweb en it wurd spider derop. Dat hy siket Yilmaz thús op, ta dy syn ôfgriis, om it kaartsje oan syn twillingdochters sjen te litten. Dy ferwize him daliks troch nei Soirée, in eksklusive nachtklub dêr't Renner binnenkomt troch de útsmiter yn 'e foet te sjitten. Hy is krekt op 'e tiid om Zooey te rêden, dy't troch fjouwer teenagejonges meinommen is nei it húske en op it punt stiet om ferkrêfte te wurden. Renner slacht de jonges, dy't him mei geweld besykje tsjin te hâlden, hielendal yninoar en draacht Zooey yn syn earms nei bûten ta. Neitiid betteret harren relaasje stadichoan op, oant Renner Zooey dûnsjen leart foar in deftich feest by har freon Hugh thús. Christine is ûnder de yndruk as se weromkeart út Londen en harren beiden by de dûnsles trappearret.
Mei de ynformaasje dy't er fan Guido krigen hat, spoart Renner de Albino en de Wolf op. Nei in wylde auto-efterfolging troch Parys dy't einiget mei harren auto op 'e kop op 'e kade fan 'e Seine, folget er de beide mannen nei in metrostasjon, dêr't er lykwols op 'e nij in episoade kriget. Wylst er dêr helpeleas leit, besiket de Albino him te fermoardzjen troch him mei de holle oer de râne fan it perron te maneuvrearjen, sadat de oandaverjende metro syn holle derôf ride sil. Dêrby slacht er de oprop fan 'e Wolf, om Renner gewoan dea te sjitten, yn 'e wyn. Krekt foar't de metro arrivearret, smyt Renner de Albino lykwols oer him hinne op 'e rails, sadat er deariden wurdt. De Wolf wit te ûntkommen en jout neitiid syn trewanten opdracht om him by syn sakepartner te bringen, dy't him Parys en Frankryk útsmokkelje sil.
Dy jûns wurdt ek it feest by Hugh thús holden, dat organisearre is troch Hugh syn âldelju. Renner en Christine binne dêr, as de âldelju fan Hugh syn faam, ek foar útnûge. As se by Hugh arrivearje, bringt dy harren yn 'e kunde mei syn heit en mem, en syn heit stelt Renner en Christine foar oan syn sakepartner: nimmen oars as de Wolf. It feest rint al rillegau út op in sjitpartij, wêrby't Renner alle trewanten fan 'e Wolf omleit en de lift wêryn't de man sels besiket te ûntsnappen, nei de grûnferdjipping falle lit. De Wolf oerlibbet dat, mar rekket slim ferwûne. As Renner yn 'e lobby fan it appartemintekompleks komt, falt er der sels ek wer hinne. Vivi komt opdaagjen en wol dat hy de Wolf deasjit. Mar Renner, dy't him skuldich fielt oer alle skea dy't er tabrocht hat oan 'e libbens fan syn frou en dochter, wegeret. Dêrop sjit Vivi de Wolf sels dea.
Yn in epilooch is it kryst, en Renner libbet noch, dat it medisyn hat blykber fertuten dien. Hy bringt de feestdagen mei Zooey yn in strânhûs troch, dêr't se besykje harren skansearre relaasje op te kallefaterjen. Christine komt del om krystkado's foar him en Zooey te bringen en ek in kado dat foar him oer de post kommen is. Renner wit har te bepraten om te bliuwen. As er letter it kado útpakt, blykt it fan Vivi te wêzen: der sit in nij fleske fan it antykankermiddel yn. Vivi sels stiet op in heuvel efter it hûs en sjocht mei in fierrekiker troch it finster ta hoe't Renner har pakje iepenmakket.
Produksje
3 Days to Kill waard regissearre troch McG nei in senario fan Luc Besson en Adi Hasak. As produsinten wiene Ryan Kavanaugh en Marc Libert by it projekt belutsen foar de filmstudio's EuropaCorp en Wonderland Sound and Vision. De film wie dêrmei in Frânsk-Amerikaanske ko-produksje. Der wie in budget fan $28 miljoen foar de film beskikber. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Thierry Arbogast en de filmmuzyk waard fersoarge troch Guillaume Roussel. De opnamen fan 3 Days to Kill setten op 7 jannewaris 2013 útein en duorren oant yn april. Der waard foar it meastepart filme yn Parys, mar in diel fan 'e begjinsênes waard opnommen yn 'e Servyske haadstêd Belgrado, foar it gebou fan Hotel Jugoslavija.
Distribúsje
De distribúsje fan 3 Days to Kill waard yn Frankryk en oare Jeropeeske lannen fersoarge troch EuropaCorp, en yn 'e Feriene Steaten en Kanada troch Relativity Media. De film gie op 12 febrewaris 2014 yn Los Angeles yn premiêre, wêrnei't er op 21 febrewaris iepene yn 'e Amerikaanske bioskopen en op 19 maart yn dy yn Frankryk.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige 3 Days to Kill oer it algemien negative resinsjes. Sa skreau Geoff Berkshire yn it tydskrift Variety: "de lauwe gesinsdynamyk is ûnnoflik njonken aksjesênes pleatst, dy't ek al gjin yndruk meitsje." Yn 'e Britske krante The Guardian part Mark Kermode 3 Days to Kill 1 fan 5 stjerren ta, en omskreau de film as "erbarmlik".
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie 3 Days to Kill in leech goedkarringspersintaazje fan 28%, basearre op 119 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] fermingt op knoffelige wize technysk heechsteande aksjesênes mei in ûnderûntwikkele famyljekonflikt." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle 3 Days to Kill in goedkarringspersintaazje fan 40%, basearre op 30 resinsjes.
Fotoboek
In fotoboek is in boek dat publisearre wurdt mei de bedoeling om foto's sjen te litten. It kin wol wêze dat der ek tekst yn stiet, mar dy nimt in ûnderstypjende rol oan foar de foto's oer, bgl. troch te fertellen wêr't de foto nommen is en wat derop te sjen is. Soms befetsje fotoboeken alhiel gjin tekst. Sokke útjeften hawwe ornaris in grutter formaat as dat foar in boek gewoan is. Se wurde almeast yn in beheinde oplaach publisearre om't der net in geweldich soad fan ferkocht wurde, en dat feit yn 'e mande mei it grutte formaat en it ôfdrukken fan plaatsjes, dat dochs al djoerder is as it ôfdrukken fan tekst, makket fotoboeken yn 'e regel frij prizich. It fotoboek is besibbe oan it coffee table book en wurdt ek gauris as sadanich brûkt.