cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oarder fan de Hoasbân
Beskriuwing
Hjoeddeistige leden binne ûnder oaren kening Charles III, de prinsen William, Edward en Andrew, eardere premiers John Major en Tony Blair, Nederlânske kening Willem-Alexander en de Spaanske kening Felipe VI
The Call of the Wild (film út 2020)
Plot
Neitiid bliuwt Buck by Thornton te wenjen. Hy helpt de man fan 'e drank ôf troch eltse kear syn flesse ôf te pakken en dermei út te naaien. Op in jûn fertelt Thornton yn in emosjonele bui oan Buck dat syn soan eartiids altyd sljocht wie nei lânkaarten, mar hy fûn it altyd ynteressanter wat der foarby de râne fan 'e kaart wie as wat er eins op 'e kaart sels stie. Hy stelt foar om foarby de râne fan syn lânkaart fan 'e Yukon te reizgjen om te sjen wat se dêr fine kinne. Salang't er by Thornton bliuwe kin, is dat Buck fansels wol bêst. Underwilens hat Hal himsels derfan oertsjûge dat al syn tsjinrampen mei opsetsin feroarsake binne troch Thornton, dy't Hal by de goudclaim wei hâlde woe dy't er kocht hie. Want Thornton wol fansels it goud dat dêr sit, sels ynpikke. Hy set efter Thornton en Buck oan mei as doel om wraak te nimmen.
As se tegearre yn 'e wyldernis binne, wurdt de bân tusken Thornton en Buck noch sterker fanwegen alle deistige aktiviteiten dy't se mei-inoar dogge. Se reizgje fan 'e kaart ôf en ûntdekke op in dei in leechsteande, ferfallen blokhutte oan 'e igge fan in beekje. Dêr beslút Thornton him nei wenjen te setten. It docht bliken dat it beekje smoarfol goud sit, dat Thornton begjint mei goudsykjen, wylst Buck de omkriten ferkent. Dêr komt er in wite wolvinne op it spoar, dêr't er freonskip mei besiket te sluten troch har in poat te jaan. Sy moat dêr neat fan hawwe en makket him dat ek goed dúdlik. Nei't er lykwols in lid fan har ridel rêdt, dat yn 'e streamfersnellings fan in rivier driget te ferdrinken, betinkt se har. Buck bringt dêrnei almar mear tiid troch mei de wolveridel, mar keart eltse jûn werom nei de blokhutte om by Thornton te wêzen. Hy wurdt ferskuord trochdat er oan 'e iene kant graach by de wolvinne yn 'e wyldernis libje wol en oare kant dochs syn baaske net allinne litte wol.
Tsjin ein fan 'e simmer beslút Thornton dat it tiid is om op hûs oan. Hy bedoelt net: werom nei Dawson City, mar: werom nei syn eks-frou, mei't syn rite yn 'e wyldernis syn kwetste geast genêzen hat. Hy smyt frijwol al it goud dat er fûn hat, werom de beek yn en nimt ôfskie fan Buck, dy't hjir mar moai yn 'e wyldernis bliuwe moat, ornearret er. Buck giet it wâld yn en jout him del njonken de wolvinne, al hat er net alhiel frede mei dy kar. Dy nachts fynt Hal de blokhutte fan Thornton en besiket de âldman dea te sjitten. Thornton lit fan skrik in oaljelampe kneppelje en binnen de koartste kearen stiet de hiele blokhutte yn ljochte lôge. As Hal deryn komme wol, grypt Thornton de loop fan syn gewear. Bûtendoar wrakselje beide mannen om it wapen, wêrby't Hal Thornton yn 'e búk sjit. As er de ferwûne man ôfmeitsje wol, arrivearret Buck, dy't it skot heard hat. Hy skuort Hal earst syn gewear út 'e hannen en dan syn kneppel, wêrnei't er de man tebektriuwt nei de blokhutte en nei binnen smyt. Fuort letter stoart it gebou yn, en Hal komt om yn 'e flammen.
De stjerrende Thornton seit tsjin Buck dat er no foar himsels libje moat en dat de wyldernis no syn thús is. De oare moarns wurdt Buck ophelle troch de wolvinne, dy't him meitroait nei it wâld. Buck hâldt ferskate kearen ho om mei drôvens om te sjen nei de útbaarnde blokhutte, mar giet úteinlik mei har. Yn neikommende jierren is de krite om 'e blokhutte hinne it domein fan in aparte wolveridel, mei in krusing fan in Sint-Bernardshûn en in Ingelske hardershûn as alfa en it iene nei it oare nêst jonge wolfshûntsjes as nije leden.
Produksje
The Call of the Wild waard regissearre troch Chris Sanders nei in senario fan Michael Green. It skript gie tebek op sawol de ferneamde aventoereroman The Call of the Wild fan Jack London út 1903, as op in eardere ferfilming, Call of the Wild fan Gene Fowler út 1935, mei Clark Gable yn 'e haadrol. De nije film is bernefreonliker as it boek, wat bgl. bliken docht as de antagonist Hal fertelt dat de slidehûnen mei syn slide útnaaid binne (yn it boek komme se om). As produsinten wiene Erwin Stoff en James Mangold by it projekt belutsen foar de filmstudio's 20th Century Studios, TSG Entertainment en 3 Arts Entertainment. (The Call of the Wild wie de earste film dy't troch 20th Century Studios, foarh. 20th Century Fox, útbrocht waard ûnder de nije namme.) Foar de film wie in budget beskikber fan $125 oant 150 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Janusz Kamiński, en de filmmuzyk waard fersoarge troch John Powell.
Opnamen
De opnamen foar The Call of the Wild setten ein septimber 2018 útein. De film waard yn syn gehiel opnommen yn Kalifornje, foar it meastepart yn 'e studio yn Los Angeles en foar in lyts part op filmsets bûtendoar yn Santa Clarita. Foar Buck waard gjin echte hûn brûkt; ynstee waard er kreëarre út special effects; by de opnamen fungearre Terry Notary foar him as stand-in, sadat de akteurs wat hiene dêr't se har op rjochtsje koene.
Distribúsje
De distribúsje fan The Call of the Wild waard fersoarge troch 20th Century Studios. De film gie op 21 febrewaris 2020 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde op 21 febrewaris 2020 by platemaatskippij Hollywood Records. The Call of the Wild kaam op 27 maart 2020 beskikber as digitale download en waard op 12 maaie fan dat jier útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige The Call of the Wild mingde resinsjes. Sa priizge Owen Gleiberman fan it tydskrift Variety de aktearprestaasje fan Harrison Ford, dy't er omskreau as "in minimalistysk optreden". In protte oare resinsinten wiene dat mei him iens. Der wie lykwols in protte krityk op Buck en de oare hûnen dy't útslutend mei special effects ta stân brocht wiene. In soad filmkritisy fûnen dy der nep útsjen.
Common Sense Media parte The Call of the Wild 4 fan 5 stjerren ta. Dêrby waard opmurken: "Aldelju moatte witte dat The Call of the Wild in famyljefreonlike adaptaasje is fan 'e klassike roman fan Jack London. […] it is in ienfâldiger, wat behimmele fariant fan it ferhaal (wat it foechsumer makket foar jongere sjoggers), mar de tema's en boadskippen fan it wurk fan London binne [yn dizze film] noch like fris as in sinne-opgong yn 'e Yukon."
Opbringst
The Call of the Wild brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $62,3 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $48,5 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $110,8 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $125 oant 150 miljoen betsjut dat in ferlies fan $14,2 oant 39,2 miljoen, dêr't de marketingkosten noch by opteld wurde moat. Fanwegen de hege produksje- en marketingkosten hie The Call of the Wild ferlet fan in opbringst an $250 oant 275 miljoen om kyt te spyljen. Dat hie skoan slagje kind as de koroanapandemy de boel net bedoarn hie. Troch de lockdowns dy't yn ferbân dêrmei fan krêft waarden, moasten de bioskopen ticht en kaam der foartidich in ein oan 'e fertoaning fan 'e film dêre. Saakkundigen hâlde it derop dat The Call of the Wild dêrtroch úteinlik $50 oant 100 miljoen ferlies draaid hat.
Stefania Turkewich
Stefania Turkewich (Oekraynsk folút: Стефанія Іванівна Туркевич Лісовська Лукіянович, transliteraasje: Stefanija Ivanivna Toerkevitsj Lisovska Lûkijanovytsj; Lviv (Eastenryk-Hongarije), 25 april 1898 – Cambridge (Ingelân), 8 april 1977) wie in Oekraynsk komponiste, pianiste en musikologe dy't de Britsk nasjonaliteit hie. Hja wie de earste en grutste froulike komponist út 'e Oekraïne. Har wurken wiene yn 'e Sovjet-Uny ferbean.
Libben en karriêre
thumb|250px|Middelste rige (fan l. nei rj.): suster Irena, broer Lev (mei racket), Stefania, om 1915 hinne
Jonkheid
Stefania's pake (Lev Turkevich), en har heit (Ivan Turkevich) wiene prysters. Har mem Sofia Kormoshiv wie pianiste en studearre by Karol Mikuli en Vilém Kurz, en begelate ek de jonge Solomiya Krushelnytska. De hiele famylje wie muzikaal en elkenien spile in ynstrumint. Stefania spile piano, harp en harmoanium.
Stúdzjes
Stefania begûn har muzykstúdzjes by Vasyl Barvinsky. Fan 1914 oant 1916 studearre se yn Wenen as pianiste by Vilém Kurz. Nei de Earste Wrâldoarloch studearre se by Adolf Chybiorie ski oan de Universiteit fan Lviv en wenne ek syn lêzingen oer muzykteory by oan it Konservatoarium fan Lviv.
Yn 1919 skreau se har earste muzykwurk Liturgy, dat ferskate kearen opfierd waard yn de Katedraal fan St. George yn Lviv. Yn 1921 studearre se by Guido Adler oan de Universiteit fan Wenen en Joseph Marx oan de Universiteit foar Muzyk en Poadiumkeunsten yn Wenen, dêr't se yn 1923 ôfstudearre mei in learare-oplieding.
Yn 1925 troude se mei Robert Lisovskyi en reizge mei him nei Berlyn, dêr't se fan 1927 oant 1930 wenne en studearre by Arnold Schönberg en Franz Schreker. Yn 1927 waard dêr har dochter Zoya berne.
Yn 1930 ferfear se nei Praach yn Tsjecho-Slowakije, studearre by Zdenapark Nejedlãoan de Karelsuniversiteit en by Otakar Šín oan it Konservatoarium fan Praach. Se studearre ek komposysje by Vít-zslav Novák oan de muzykakademy. Yn de hjerst fan 1933 learde se piano en waard se begelieder oan it konservatoarium fan Praach. Yn 1934 ferdigene se har proefskrift oer it ûnderwerp Oekraynske folkloare yn Russyske opera's. Se helle har doktoraat yn de musikology yn 1934 oan de Oekraynske Frije Universiteit yn Praag. Se waard de earste frou út Galicië (dat doe part fan Poalen wie) mei in Ph.D.
Werom yn Lviv, fan 1934 oant it begjin fan de Twadde Wrâldoarloch, wurke se as dosint muzykteory en piano oan it Konservatoarium fan Lviv en waard se lid fan de Uny fan Oekraynske Profesjonele Musisy.
Twadde Wrâldoarloch
Yn de hjerst fan 1939, nei de Sovjetbesetting fan West-Oekraïne, wurke Stefania as tutor en konsertmaster yn it Lviv Opera House, en fan 1940 oant 1941 wie sy universitêr haaddosint oan it konservatoarium fan Lviv. Nei de sluting fan it konservatoarium, mei de Dútske besetting, bleau se lesjaan oan de Steatmuzykskoalle. Yn 'e maitiid fan 1944 teach se út Lviv wei nei Wenen. Op 'e flecht foar de Sovjets ferhuze se yn 1946 nei Súd-Eastenryk en dêrwei nei Italië, dêr't har twadde man, Nartsiz Lukyanovich, in dokter ûnder Britsk befel wie.
Jehannes de Dopertsjerke (Huizinge)
De Jehannes de Dopertsjerk yn it Grinslânske doarp Huizinge is in romanogoatyske tsjerke út de 13e iuw. U.o. troch de rûne apsis, dy't ferdield wurdt troch lisenen mei in rûnbôgefries en rûne nissen oan de boppekant en spitsbôgige finsters mei in kraalprofyl dêrûnder makket fan de tsjerke ien fan de moaiste foarbylden fan de romanogotyk yn Grinslân.
Skiednis
De tsjerke waard om 1250 hinne boud, wylst de toer út de 14e iuw datearret. Oant 1848 hie de toer in sealtek, dy't doe ferfongen is troch in lantearne, lyk as by de Marijetsjerke fan Uthuizermeeden, mar de ôfwurking wie net goed en om't ynkringend reinwetter de balken oantaaste is de lantearne 20 jier letter ferfongen troch it hjoeddeiske piramidedak. De finsters fan de súdlike muorre fan it skip binne yn de 15e iuw ferfongen troch goatyske finsters.
Ynterieur
De preekstoel fan de tsjerke waard yn 1808 makke en it fykwurk op de kûp byldzje de deugden út. It hegere koer wurdt troch in houten hek fan de tsjerke skieden, dat yn 1641 skonken waard troch de doetiidske bewenners fan de boarch Fraam.
De tsjerke hat in stiennen ribferwulft, weryn't noch ferskillende skilderings bewarre bleaun binne. Njonken florale motiven is der in foarstelling fan it Jongste Gerjocht. Kristus oardielt oer de sielen dy't troch Michael wogen wurde. Rjochts fan Kristus binne de sielen dy't nei de himel geane, lofts is de hel yn 'e foarm fan de grutte bek fan in meunster, dêr't ek in preester yn ferdwynt. In oar ôfbyld yn it ferwulft fan it koer is de ienhoarn, it symboal fan de Jongfaam Marije. Fan de tolve wijingskrusen oan de muorren binne der sân bewarre bleaun.
Ut de tiid foar de reformaasje datearret it sakramintshûs yn it koer. Yn it koer lizze trije sarken. De hiele grutte sark is ta neitins oan Wilhelm Coenders van Helpen, in bewenner fan Fraam. De twa lytsere sarken binne sarken fan preesters. Yn de toer hingje twa klokken, wêrfan't de âldste yn 1452 is getten. It mechanyske oerwurk datearret fan 1663.
De banken foar it tsjerkefolk binne 17e-iuwsk, mar yn de rin fan de tiid restaurrearre.
Yn de tsjerke hinget in searje skilderijen fan Michael Reynolds (1933-2008) oer de blide mystearjes fan Marije. Oan de súdlike muorre hingje ek twa wurken fan de skilder.
Oargel
It oargel yn de tsjerke datearret fan 1825 en waard troch Luitjen Jacob van Dam en Jacob van Dam út Ljouwert boud. Mense Ruiter restaurearre it oargel yn 1999. It ynstrumint hat 14 registers, ferdield oer haadwurk en boppewurk. It pedaal is oanhongen.
Yn 2014 kocht de gemeente in koeroargel fan Van Vulpen út 1956 aangeschaft oan, dat troch Sicco Steendam yn de tsjerke fan Huizinge waard.
Ommelannen
De Ommelannen binne it part fan de provinsje Grinslân bûten Grins. Hja wiene fan oarsprong part fan de Sân seelannen yn it Fryske wengebiet. De Ommelannen waarden ek wôl Lyts-Fryslân neamd.
Yndieling
thumb|left|Flagge fan de Ommelannen Lyts-Fryslân bestie ût fiif Ommelannen: Fredewâld, Langewâld, Humsterlân, Hunzegoa en Fivelgoa. It Aldamt, it Reiderlân en Westerwâlde waarden somtiden ek wol as guon fan de Ommelannen beskôge, alhoewol't Westerwâlde nea in Frysk karakter hân hat. It Goarjocht, dat it stedsgerjocht fan de stêd Grins wie, foel ûnder it bestjoer fan de stêd en wie dus net part fan de Ommelannen.
Nei it foarmjen fan it gewest Stêd en Lân yn 1594 wie der in yndieling yn trije kriten: Westerkertier, Hunzegoa en Fivelgoa. De ûnderkrite Middag waard fanâlds by Hunzegoa rekkene, mar lei oan de oare kant it Ryddjip en waard doe by it Westerkertier foege. It Aldamt besocht om 'e nocht in fjirde Ommelân te wurden, mar it gebiet waard troch de Steaten-Generaal oan de stêd Grins tawiisd. Dat gou ek foar Westerwâlde. De yndieling yn de trije kriten waard yn 1798 by de steatsrjochtlike herfoarmings opheft doe't de provinsje Stêd en Lân it departemint fan de Iems waard.
De flagge fan de Ommelannen nei de trije histoaryske kriten en de âlve ûnderkriten.
Namme
De namme fan de Ommelannen waard foar it earst yn in akte fan 26 septimber 1386 neamd, dêr't guon Easterlauwersk-Fryske geaen en de stêd Grins in ferbûn tsjin de haadling Onno Onsta sleaten. Yn in Latynske akte fan 30 juny 1338 waard sprutsne oer terrae circumjentes (omlizzend elannen). Oer it algemien wurdt oannommen dat de Ommelannen foar de kriten om de stêd Grins hinne ornearre waarden. De anty-Grinzer Johan Rengers fan Ten Post oppenearre om 1600 hinne lykwols dat de Ommelannen foar de Fryske Seelannen ornearre waarden, de gebieten om de see en om de Iems oan de bûtenkant en om de Fivel en om de Hunze oan de binnenkant.
Midsiuwen
In grut part fan de Ommelannen waard troch haadlingen en troch abten fan de kleasters bestjoerd. Hja wiene ferantwurdlik foar de rjoctspraak en iepenbiere oarder. It kleaster fan Aduard wie ien fan de grutste grûnbesitters yn de Ommelannen, wylst oare kleasters, lykas it kleaster Blomhof yn Witewierrum ek in soad ynfloed hiene sa as bygelyks de wettersteat. Yn Langewâld, Fredewâld, Duerswâld (ûnderkertier fan Fivelgoa), it Aldamt en Westerwâlde hie de boerestân mear ynfloed. Ta tsjinstelling fan East-Fryslân koe gjin aadlik laach yn de Ommelannen genôch macht opbouwe en meitsje it as lânshear. Ta de wichtichste haadlingen hearden de aadlike lagen fan Onsta, Ripperda, Addinga, Lewe, Clant, Ewsum en Rengers. De famylje Ripperda waard de machtichste, dy't de proasdy oer Farmsum hie en dêr't yn 1474 Uniko II fan Ripperda fan as frijhear ryksûnmidlik erkend waard troch de Roomsk-dútske keizer. Hja slaggen der lykwols net yn en wreidzje harren macht fierder út.
Yn 1378 sleat de stêd Grins in ferbûn mei Hunzegoa, dêr't de oare goaen harren yn 1482 by oansleaten. De stêd begûn him hieltyd mear mei de saken yn de Fryske lannen te bemuoien. De stêd en de Ommelannen rekken gauris meiïnoar yn konflikt, dochs hiene inoar dan ek wol wer nedich. De stêd wie in grutte konkurrint fan Appingedam, dy't de wichtichste stêd fan de Ommelannen wie, mar Grins koe syn hannelsposysje stadichoan fuortsterkje. Boppedat waard Grins lid fan it Noarddútske ferbûn fan de Hânze. De stêd besocht de Ommelanners te ferplichtsjen haren produkten yn de stêd te ferkeapejen. Dat steapelrjocht waard in boarne fan weromkommende konflikten. De stêd besocht ferskate kearen guon haadlingen, dy't neffens it stedsbestjoer te folle macht krigen, te bestriden en yn guon gefallen waarden harren boargen sloopt. Dêrfoaroer belegeren de Ommelanners de stêd en tongen it stedsbestjoer de stedsmuorren ôf te brekken, lykas yn 1251 en 1338.
De stêd en de Ommelannen rekken oan de ein fan de fjirtjinde en yn de fyftjinde iuw belutsen yn de tsierderijen fan de Skieringers en Fetkeapers. De stêd koe dêrtroch syn ynfloed yn de Ommelannen en ek yn Westerlauwersk Fryslân fergrutsje. Yn 1474 krige de haadlingefamylje de Sirksena's it greefskip oer Eastfryslân. Hja woene harren macht fergrutsje yn gâns Easterlauwersk Fryslân en dat late ta in skeel mei de stêd Grins. Yn 1499 liet greve Edzard I in blokhûs yn Delfsyl bouwe, dy't yn 1501 troch de Grinzers ynnommen waard. Datselde jiers koe de greve it blokhûs fannijs ynnimme. Yn 1498 hat Albrecht fan Saksen de macht yn Westerlauwersk Fryslân bemachtige en woe er Grins en de Ommelannen ek ynnimme. Hja sochten help by greve Edzard fan Eastfryslân en letter by hartoch Karel fan Gelre. Dêrfoaroer moasten Grins en de Ommelannen Karel as hear erkenne. Joaris mei it Burd, hartoch fan Saksen, besocht it blokhûs by Delfsyl yn te nimmen, mar waarden troch de Eastfriezen ferslein. Om't it foar Joaris te djoer waard it hearskippij yn Westerlauwersk Fryslân te hâlden ferkocht er syn rjochten oan de Boergondyske hartoch Karel V. Karel V naam de macht yn it Westerlauwerske oer yn 1523 en yn 1536 moaste de Stêd en de Ommelannen him ek as hear erkenne. Dêrmei waarden de Ommelannen part fan de Habsburchske Nederlannen.
Fan 1558 ôf arbeiden de Ommelannen mear meiïnoar op en de fiif kertieren sleaten yn 1561 in offisjeel ferbûn. Der waarden eigen bestjoersorganen foarme, mei in kolleezje fan njoggen deputearren, in eigen kas en fêste amtners (syndikus, rintmaster, sekretaris). De Ommelanner Steategearkomste, dy't út de fertsjintwurdigers fan de Ommelannen bestie, bestie út 36 leden en kamen yn ien fan de kleasters byinoar. Yn 1571 krigen de Steaten fan de Ommelannen in eigen gebou, It Ommelannerhûs.
Oant yn de fyftjinde iuw waard yn de Ommelannen in foarm fan it Frysk, it Eastfrysk, sprutsen, wylst de bewenners fan Grins, it Goarjocht en Westerwâlde Nedersaksysk/Nederdútsk sprutsen. Nei 1350 makke it Frysk stadichoan plak foar it Nederdútsk dat yn Grins en oare Hânzestêden sprutsen waard. In likense proses barde letter yn East-Fryslân, dêr't allinnich it Sealterlân Frysktalich bleau. In soad Fryske wurden en de Fryske tongfal bleaune lykwols yn de Grinslânsk-Eastfryske dialekten te hearren.
Nije tiid
right|thumb|De grinzen fan de Ommelannen yn de âlde gemeentegrinzen. giel: it [[Westerkertier, pears: Hunzegoa, blau: Fivelgoa, rea: it Aldamt mei it westelike part fan it Reiderlân, grien: Westerwâlde mei de Reiderlânske doarpen Bellingwolde en Nijeskâns, oranje: it Goarjocht mei de stêd Grins.]] By de Nederlânske Opstân seagen de Ommelannen in kâns om ûnder de stêd wei te kommen. Hja sleaten harren oan by de Uny fan Utert, wylst de stêd, ûnder druk fan de gilden, de Spaanske kant keas. De Ommelannen neamden harsels yn dy snuorje Lyts-Fryslân om harren tsjin de stêd ôf te setten. Nei it ferrie fan Rennenberch yn 1580 bleau it Ommelanner bestjoer yn ballingskip yn Emden. De oansluting by e Republyk levere net it winske resultaat. By de Reduksje fan Grins yn 1594 waarden de Stêd en de Ommelannen gearfoege ta it gewest Stêd en Lân en moasten de Ommelannen harren dêrby deljaan dat it steapelrjocht yn Grins bleau. Ek it Aldamt kaam ûnder it bestjoer fan de stêd.
De Ommelannen bleaune lykwol as bestjoerlike ienheid bestean. De trije kertieren foarmen de helte fand e Steaten fan Stêd en Lân en hiene in eigen bestjoer dat ferantwurdlik wie foar bygelyks it heffen fan belestings. Ek krigen de Ommelannen in partr fan de yn beslach nommene kleasterbesittings en ynvestearren se yn it oanmeitsjen fan de Feankoloanjes (Ommelannerwyk).
Yn 1601 waard it Ommelanner Lânrjocht opsteld dy't it lânrjocht fan de ûnderskate kriten ferfong. Dat lânrjocht bleau oant de ynfiering fan de Frânske wetjouwing yn 1809 bestean.
Yn 1619 kocht Grins de hearlikheid Westerwâlde. By it ynpolderjen fan it yn de Doalert ferdronken lân en it ûntsluten fan de heechfeangebieten yn it efterlân woeks it ekonomyske belang fan it Aldamt en de Feankoloanjes. It nije lân kaam lykwols ûnder de Stêd. It stedsbestjoer en de rike regintefamyljes ynvestearren in soad jild yn de nije polders en bouden dêre grutte bûtenpleatsen. De Aldamsters kamen yn 1640 om 'e nocht yn ferwar en besochten fannijs oansluting by de Ommelannen te krijen.
Yn de rin fan de santjinde iuw waarden de politike tsjinstellings tusken de Stêd en de Ommelannen minder. De adel fan it plattelân sette him hieltyd mear in part fan it jier nei wenjen yn de stêd, wylst stedsreginten harren op it plattelân fêstigen. Leden fan beide groepen boasken inoar. De ekonomyske tsjinstellings bleaune lykwols bestean. Gauris kamen Ommelanner en Aldamster boeren yn ferwar tsjin it stedsbestjoer, itjinge yn 1748 ta in machtswikseling late.
Yn de twadde helte fan de achttjinde iuw krigen de doarpen mear romte te ûntjaan. Nei de Bataafske Revolúsje fan 1795 kaam der tenei in ein oan de ekonomyske monopoly en politike foarrjocht fan de stêd. Ek de adel fan de Ommelannen ferlear syn privileezjes. Yn 1804 holden de Ommelannen as bestjoerlike ienheid op te bestean en foarmen se gjin ôfsûnderlik part fan de Steategearkomste mear. De besittings, lykas it Ommelannerhûs en de Ommelannerkas waarden yn 1862 likwidearre. Dat wie oars as yn Eastfryslân dêr't de eigendommen fan it eardere stanneparlemint yn in ôfsûnderlik fûns bedarre, dêr't kulturele aktiviteiten troch finansearre waarden.
Yn 1808 kaam East-Fryslân tydlik by it keninkryk Hollân en doe kaam it Eastfryske part fan it Reiderlân by it doe foarme departemint Grinslân. Nei de anneksaasje fan it keninkryk Hollân by it Earste Frânske Keizerryk yn 1811 waard Grinslân mei Drinte gearfoege ta it departemint Westeriems, dêr't de Iems de eastgrins by bleau. Yn 1813, nei't de Frânsken wer fuort wiene waard de âlde eastgrins fannijs fêststeld. Ek de sitewaasje fan foar 1795 kaam net wer werom. De provinsje Grinslân wie in feit en in ienheid.
Grutte doarpen lykas Grypskerk, Súdhorn, Liens, Bedum en Loppersum ûntjoegen harren yn de njoggentjinde iuw ta streeksintrums. Dêrnei ûntjoegen Delfsyl, Wynskoat en de feanplakken lykas Feandam, Hegesân en Stedskanaal harren ta yndustriële plakken. Benammen Delfsyl waard, troch it oanlizzen fan it Iemskanaal in konkurrint fan Grins.
Wapen en flagge fan de Ommelannen
thumb|Replika út 1977 fan in tinkstien fan studintegenoatskip Omlandia, ynearsten oanbrocht by it Hoogehuis by Slochteren, en hjoed-de-dei op it terrein fan de Fraeylemaboarch It Ommelanner wapen bestiet út trije blauwe skeanbalken, dy't de trije Ommelanner kriten Westerkertier, Hunzegoa en Fivelgoa fertsjintwurdigje, en âlve reade heraldyske herten op fjouwer wite skeanbalken, dy't de ûnderskate âlve ûnderkertieren fertsjintwurdigje. De wapen is nei alle gedachten ôflaat fan de Fryske flagge. It ferskil mei de Fryske flagge is it tal balken en de rjochting fan de balken dy't yn it Ommelanner wapen heraldysk sjoen fan lofts nei rjochts rinne, wylst dy yn de Fryske flagge oarsom rinne. Yn it Ommelanner wapen wurde herten brûkt ynstee fan pompeblêden en it tal herten is grutter as it tal pompeblêden op de Fryske flagge. De herten en de pompeblêden hawwe lykwols heraldysk sjoen d eselde betsjutting.
Oant de ein fan de sechtjinde iuw beskôgen de ynwenners fan de Ommelannen harren as part fan ien hiele Frysk gebiet. It goa waard dêrom wol as Lyts-Fryslân oantsjut. Ek om it ûnderskied mei de stêd Grins te ûnderstreekjen. Omreden dêrfan keazen yn 1579 de Ommelanner hearen foar in wapen dy't ûntliend wie oan wat tocht waard as it wapen fan de Fryske keningen. Dat wapen, dat ek ynspirearre wie troch Skandinavyske foarbylden, waard oernommen út besteande wapenboeken. It waard ynearsten as hertskyld taheakke oa in gearstald wapen dêr't ek de fiif lânskipssegels part fan wiene. Fan 1598 ôf waard it Ommelanner wapen yn it nije wapen fan it goa Stêd en Lân opnommen.
De flagge fan de Ommelannen is fan it Ommelanner wapen ôflaat, dêr't nei alle gedachten ek Fryske foarbylden de oanstjit fan joegen. Ledne fan de studintegenoatskip Omlandia, dy't yn 1837 oprjochte waard as part fan d estudintekorps Vindicat atque Polit, begûnen om 1900 hinne de Ommelanner flagge út te hingjen by it hûs deêr't hja byinoar kamen. It genoatskip hie yn 1884 in eigen findel, lykas syn sustergenoatskippen Frisia, Groningana en Drenthena. De flagge waard fierders mei útsûndering fan hjir en dêr net al tefolle brûkt.
Nei 1990 waard de Ommelanner flagge faker brûkt, dêr't der gauris betizing mei de Fryske flagge mei opsmiet. Yn 2017 ûntstie der in lytse opskuor nei't histoarikus Max Koning de Fryske en Grinslânske provinsjebestjoeren skreau mei it fersyk en gean de net bedoelde "misbrûk fan it Ommelanner wapen" troch Fryske bedriuwen en persoanen tsjin. Der waard troch beide bestjoeren fêststeld dat der fan misbrûk gjin sprake wie.
Nietap
Nietap is in doarp yn de gemeente Noordenveld yn de provinsje Drinte. It doarp grinzet oan it Grinslanner De Like.
Gymnastyk op de Olympyske Simmerspullen 1952
200px|thumb|right|It Olympysk Gymnastyk Stadion fan Helsinky 1952 De Olympyske Simmerspullen 1952, ek wol de XVe Olympiade neamd waarden yn 1952 yn Helsinky, Finlân hâlden. De gymnastyk waard hâlden yn it Messuhalli.
Messuhalli
De Messuhalli waard yn 1935 boud as beurs gebouw, en waard brûkt foar konserten, beurzen en sport eveneminten. foar de Olympyske Simmerspullen fan 1952 waard de hal útwreide. Yn 1966 wie der in grutte brân yn de Hal mar hy waard wer opboud. Hjoed de dei is de Messuhalli bekind as Töölön kisahalli en wurd allinne nog brûkt as sporthal.
Nietap
Nietap kin beskôge wurde as it Drintske gedielte fan it doarp De Like. It hat syn bestean dan ek te danken oan it feit dat de jonkers fan Nienoard alles te fertellen hienen oer De Like, mar dat harren macht net fierder rikte as "de Leke", de grins mei Drinte. Hjirtroch ûntstienen yn it hjoeddeiske Nietap inkele gelegenheden dêr't it (yn De Like ferbeane) buorreltsje opnomd wurde koe. Men gie nei de 'Nije Tap', sa't de earste herberch hjir hjitte. Dizze namme is dêrnei oergien op dy fan it doarp.
It ienichste ryksmonumint is in wenhûs yn sobere klassisistysk tinte bakstienarsjitektuer út 1850 oan de J.P. Santeewei 16.
Federico Bahamontes
Federico Martín Bahamontes (Santo Domingo, 9 july 1928 – Valladolid, 8 augustus 2023), bynamme De Earn fan Toledo, wie in Spaansk hurdfytser. Hoewol't berne as Federico Martín, brûkte er wilens syn Karriêre op de fyts de efternamme fan syn mem, Bahamontes. Yn 1959 waard er de earste Spaanske winner fan de Omgong fan Frankryk.
Karriêre
Yn 1959 wûn er de Omgong fan Frankryk. Boppedat einige er yn 1963 en 1964 as twadde, respektyflik tredde yn it einklassemint. Hy wie in erkend klimmer, mei as bynamme De Earn fan Toledo. Hy ferovere seis kear it berchklassemint yn de Omgong fan Frankryk: yn 1954, 1958, 1959, 1962, 1963 en 1964. Yn totaal hat er sân etappes yn de Tour wûn.
Yn 1957 einige er as twadde yn it einklassemint fan de Omgong fan Spanje. Yn dat jier en it jier dêrop wûn er boppedat it berchklassemint fan dy omgong. Hy helle twa etappe-oerwinningen yn de Vuelta.
Ek it berchklassemint fan de Omgong fan Itaalje hat er wûn: yn 1956. In jier letter wûn er in rit yn de Giro.
Federico Bahamontes ferstoar op 8 augustus 2023, yn 'e âldens fan 95 jier.
List fan planetoïden 13001-13100
Dit is in list fan planetoïden 13001-13100.
Romtefarder
In romtefarder is immen dy't nei de romte reizge is. Foar ús wrâld betsjut dat dat er yn in romteskip reizge hat. Romtefarders yn ferhalen komme ek wol mei oare middels yn de romte.
Wurden
Troch de konkurrinsje tusken de romteprogrammen fan ferskate lannen binne der aparte wurden foar romtefarders út ferskate lannen:
Bekende romtefarders
thumb|right|150px|André Kuipers - Nederlânsk romtefarder fan de Europeeske Romtefeartorganisaasje ESA
Ummagumma
Ummagumma is it tredde studio-album en live-album fan Pink Floyd. It live-album waard op 27 april en 2 maaie 1969 opnaam yn de Mothers Club, Birmingham de studio-album waard opnaam yn de Abby Road Studios, de dûbeldalbum waard op 7 novimber 1969 útbrocht.
Roger Waters
George Roger Waters (Great Bookham, Greefskip Surry, 6 septimber 1943) is in Ingelsk bassist. Hy is bekend as oprjochter, bassist en lietsjesskriuwer fan Pink Floyd. Roger Waters is de heit fan toetsenist Harry Waters.
Pink Floyd (1965-1985)
Roger Waters wie yn 1965 de orzjinele bassist en ien fan de oprjochters fan Pink Floyd. Yn 1985 stapte Waters mei rûzje út de band. Der bruts in perioade oan fan rjochtsaken en allerhanne juristerij, mei as ynset it rjocht om de namme Pink Floyd te brûken. Waters claimde it artistike brein fan de groep te wêzen, mar Nick Mason en benammen David Gilmour fierden oan dat sy ek gesichtsbepalend wiene. De rjochter stelde Waters yn it ûngelyk, mar kende him wol in oandiel yn de takomstige royaltys ta. Dat foarrjocht wie al earder Syd Barrett tafallen, lykwols sûnder rjochtsaak. Mei Pink Floyd had Waters alve studio-albums útbrocht.
Solo karriêre
Yn 1984 brocht Waters syn earste solo-album út, The Pros and Cons of Hitch Hiking, in plaat dy't doe tagelyk mei The Wall troch him skreaun wie. Op de plaat binne lange, stevige gitaarsolo's fan Eric Clapton te hearren. Solo hat Roger Waters fiif studio-albums útbrocht.
Priveelibben
Roger Waters waard berne yn Great Bookham, greefskip Surry, Ingelân, as soan fan in luitenant dy't seis moane foar't er berne waard omkaam by de lâning by Anzio yn Itaalje. Dat barren hat altyd fan grutte ynfloed west op it libben en de lietsjes fan Waters. Waters is fiif kear boaske en hat twa bêrn.
Moarden fan Dokkum
thumb|right|Monumint oan de Wâldwei thumb|It oarlochsmonumint op it Noarderbolwurk, ûntbleate yn 1949 ta neitins oan 51 slachtoffers yn de besetting. Op 'e linkerkant de nammen fan 'e tweintich fusillearden. De Moarden fan Dokkum wienen op 22 jannewaris 1945 in Dútske ferjildingsaksje.
Op freed 19 jannewaris 1945 waarden trije fersetslju, wylst se troch de Sicherheitsdienst nei Ljouwert transportearre waarden, befrijd troch it Ferset. Ien fan harren, de Dokkummer apteker Piet Gunster, wie in wichtich man yn it Dokkummer ferset, dat trochdat er finzen naam wie, wienen der in protte minsken yn gefaar. Neist Gunster sieten Jan Formsma en Rienk Hacquebord yn de auto dy't tagelyk mei Gunster finzen naam wiene, mar net direkt by it ferset belutsen wiene. Op de Falom waard dêrom de brêge iepenset om de auto fan de Sicherheitsdienst stopje te litten, en doe't dat slagge waard dy oerfallen. By de aksje rekke ien Dútser om hals, en net folle letter ferstoar in twadde. Gunster rekke ek ferwûne oan in skonk, mar koe ûntkomme. Formsma en Hacquebord bleaune yn de auto efter om sadwaande sjen te litten gjin skuld oan de oanslach te hawwen; beide waarden letter frijlitten
As ferjilding waarden op moandei 22 jannewaris tsien finzenen út Ljouwert helle, en nochris tsien út Grins. Dy hienen neat mei dy oerfal te krijen, mar se waarden meinaam om in boadskip dúdlik te meitsjen. De tweintich manlju waarden nei Dokkum brocht, en dêr oan de súdkant fan de stêd, oan de Wâldwei, yn groepkes fan fiif fusilearre. SS-Hauptsturmführer Artur Albrecht hie de lieding oer de fusillade. Elts groepke moast earst de liken fan de eardere groep rjochtlizze, en dan waarden se sels deasketten. De liken bleaune in etmel lizze om it boadskip noch better oerkomme te litten.
Anno 2005 wurde de Moarden fan Dokkum hieltiid noch alle jierren betocht op 22 jannewaris.
Omgong fan Itaalje 2016
De 99ste edysje fan de Omgong fan Itaalje waard hâlden fan 6 oant en mei 29 maaie 2016.
Startplak en einstreek
De start wie yn Apeldoarn, in stêd yn de Nederlânske provinsje Gelderlân en it haadplak fan de gemeente Apeldoarn.
De einstreek lei yn Turyn in stêd dy't súdwestlik fan Milaan leit en noardwest fan Savona en is de haadstêd fan de regio Piëmont en de provinsje Turyn.
Atom Heart Mother
Atom Heart Mother is it fjirde studioalbum fan Pink Floyd. It album waard tusken 1 maart – 26 july 1970 opnaam yn de Abby Road studios en op 2 oktober 1970 útbrocht.
Frits Zernike
thumb|right|Frits Zernike yn 1953 Frits Zernike (16 july 1888, Amsterdam - 10 maart 1966, Naarden) wie in Nederlânske natuerkundige dy't yn 1953 de Nobelpriis foar de Natuerkunde krige foar syn útfining fan de fasekontrastmikroskoop
Komôf
Zernike waard berne te Amsterdam as Frederik, twadde soan út in húshâlding fan seis bern. Syn heit, Carl Frederik August Zernike, en syn mem, Antje Dieperink, wienen beide wiskundedosinten. Ien fan syn susters wie Anne Zernike en dy wie wer troud mei de skilder Jan Mankes.
Fazekontrastmikroskoop
Yn de tritiger jierren ûntduts Zernike de fazekontrastmetoade en ûntwikkele hy de fazekontrastmikroskoop. Dat is in mikroskoop mei in kleurfazekontrast; dêrmei is it byld fan de preparaten kontrastryker en sa binne de preparaten better te sjen.
Nobelpriis foar de Natuerkunde
Foar syn ferskaat oan wittenskiplik natuerkundich ûndersyk hat er, neist de Nobelpriis foar de Natuerkunde yn 1953, foar it útfinen fan de fazekontrastmikroskoop yn binnen- en bûtenlân in ferskaat oan wittenskiplike prizen, earelidmaatskippen en earedoktoraten hân.
Teneryf
thumb|225px|Kanaryske Eilannen mei Teneryf thumb|225px|Satellytfoto fan Teneryf Teneryf (Spaansk: Tenerife) is it grutste fan de Kanaryske Eilannen, mei 812.839 ynwenners en in gebiet fan 2.034 km².
Geografy
Gâns it eilân is fan fulkanyske oarsprong, mar de grutste fulkaan op it eilân is de Teidepyk (Pico de Teide), dy't mei 3717 meter hichte it heechste punt fan de eilannen en ek fan hiel Spanje is. De snie-bedutsen top fan de fulkaan hat it eilân syn namme jûn. Tene-ife wie yn de taal fan de Guanches fan La Palma berch-wyt - de wite berch.
Troch de lizzing (28°19 N, 16°34 W), it wetter, en de passaat hat it eilân in evenredich klimaat, mei te simmer 25° en te winter 19°. Hjirtroch lûk it eilân in protte toeristen.
Plakken
It grutste plak op it eilân is Santa Cruz, de haadstêd fan it eilân en fan de Provinsje fan Santa Cruz fan Teneryf. By dy stêd leit ek it fleanfjild Los Rodeos, dêr't op 27 maart 1977 de Fleantúchramp fan Teneryf barde, it grutste fleanmasine-ûngemak ea.
Skiednis
Teneryf hat likernôch deselde skiednis hân as de oare Kanaryske eilannen. Op it eilân binne in soad archeologyske fynplakken út de tiid fan de Guanchen, dêr't in protte ynformaasje út ôflaat wurdt. Tenerife wie it lêste Kanaryske Eilân dat syn selsstannigens ferlear. Op 25 july 1496 waard it definityf oan Spanje tafoege.
Kensington (Londen)
Kensington is in wyk yn it Londenske bestjoerlike gebiet Kensington en Chelsea, yn de regio Grut-Londen.
thumb|left|400px|Kensington
Marsum (Grinslân)
Marsum is in doarpke mei beskerme doarpsgesicht yn 'e Grinslânske gemeente Iemsdelta.
Skiednis
It doarp ûntstie yn de iere midsiuwen troch it oanienriigjen fan in pear hûswierden. Op de sintrale wierde waard yn de 12e iuw of krekt wat letter de oan Mauritius wijde tsjerke boud.
Neffens in dokumint út 1344 bestie it doarp út twa helten of 'kluften' (in buorskip), nammentlik de Mentedakluft (Mentetaclowe) en de kluft om it tsjerkhôf (Hofsetenaclowe). Tegearre mei de pleatsen oan de oare kant fan de Heekt by Katmis (Heksetaclowa) foarmen hja de helte fan de rjochtstoel fan Holwierde en Marsum. De namme Menteda ferwiist ek nei in kluft yn it feanterijdoarp Siddeburen, wêrfan't de earste bewenners faaks út Marsum kamen. De wierde fan Marsum foarme it útgongspunt fan in kilometerslange stripe oanmakkerijen, dy't by Siddeburen lâns rûn oant de eardere Siepsleat by Noardbroek. In dochterdelsetting fan Marsum is Solwerd oan it Damsterdjip, dat nei alle gedachten yn de 13e iuw in eigen tsjerke krige.
Marsum waard yn de rin fan de tiid in echt doarp, dat lykwols yn de Frânske tiid by it Belis fan Delfsyl (1813-1814) hast folslein fan 'e kaart fege waard.
De wierde fan Marsum waard yn it begjin fan de 20e iuw foar it measte ôfgroeven. De radiale struktuer fan it doarp is lykwols bewarre bleaun. Njonken de tsjerke en it tsjerkhôf hat it doarp noch in pear pleatsen. Der rint mar ien wei nei it doarp, de dearinnende Marsumerwei.
Noardlik fan Marsum waard oan de Marsumerwei ûnder Holwierde yn de jierren 1950 troch de Keninklike Loftmacht yn ferskillende bunkers it Navigaasjestasjon Grinslân boud, dy't oant 1964 yn gebrûk wiene.
Ezra Bridger
Ezra Bridger is in fiktyf personaazje út 'e Star Wars-franchise. Hy is in lid fan it Rebelleferbûn yn de boargeroarloch tsjin it Galaktysk Keizerryk en de wichtichste protagonist út 'e tekenfilmsearje Star Wars: Rebels (2014-2018). Hy ferskynt ek yn oare Star Wars-media en hat in gastrol yn in ôflevering fan Star Wars: Forces of Destiny. De rol fan Ezra waard ynsprutsen troch stimakteur Taylor Gray.
Star Wars: Rebels
Ezra ferskynde foar it earst op 'e tillefyzje yn 'e koarte film Property of Ezra Bridger. Dy spilet foarôfgeande oan 'e dûbellange pilotôflevering fan 'e tekenfilmsearje Star Wars: Rebels, dy't de titel Spark of Rebellion hat. Yn Property of Ezra Bridger is Ezra in wees en in strjitjonge, dy't himsels op 'e planeet Lothal ûnderhâldt mei oplichtingspraktiken. Hy komt yn kontakt mei in groep leden fan it Rebelleferbûn as er him bemuoit mei ien fan harren misjes. Kanan Jarrus, in Jedi-ridder dy't de lieder fan dit groepke rebellen is, ûntdekt dat Ezra Krêftgefoelich is en sjocht potinsje yn 'e jonge krimineel. Hy nimt him mei werom nei de Ghost, in âld frachtskip dat syn rebellegroep as mobile basis brûkt, en nimt Ezra as syn learling oan.
Yn 'e ôflevering Path of the Jedi wurdt Ezra formeel as padawan yn 'e Jedi Oarder opnommen, wêrby't er mei help fan 'e stim fan master Yoda in kyberkristal fynt om te brûken foar it meitsjen fan syn earste, blauwe, ljochtsabel. Dat wapen wurdt letter ferneatige by in konfrontaasje mei de Sith-ridder Darth Vader, wêrnei't Ezra ta ferfanging in nije, griene, ljochtsabel makket. Yn Legacy, in ôflevering út it twadde seizoen fan Star Wars: Rebels, ûntdekt er dat syn âldelju omkommen binne by in finzenisopstân. Yn 'e ôflevering Shroud of Darkness docht bliken dat Kanan benaud is dat Ezra him ferliede litte sil troch de tsjustere kant fan de Krêft. Dat komt foar in diel ek sa út as er yn 'e ôflevering Twilight of the Apprentice ûnder de ynfloed komt te stean fan 'e eardere Sith-ridder Darth Maul. Dyselde begjint Ezra oan te sprekken mei "learling" en toant ek yn neifolgjende ôfleverings grutte belangstelling foar him.
Yn Steps into Shadow, in ôflevering út it trêde seizoen, wurdt Ezra befoardere ta befelfierder oer it Phoenix Squadron en fjildkommandant fan 'e rebellen fan 'e Ghost, om't syn master Kanan, dy't by in konfrontaasje mei Maul blyn rekke is, dat net mear kin. Omreden fan syn domdrystens wurde Ezra syn nije ferantwurdlikheden lykwols al rillegau opskoarre. Syn wichtichste motivaasje yn it trêde seizoen is om 'e 'kaai' te finen dêr't er de Sith mei ferneatigje kin. Hy ynterpretearret dy kaai as de Jedi-master Obi-Wan Kenobi, dy't ûnderdûkt libbet op 'e planeet Tatooine. Yn 'e ôflevering Twin Suns fynt er dyselde einlings, mar dan docht bliken dat syn hiele syktocht manipulearre is troch Darth Maul, dy't Obi-Wan opspoare wol sadat er wraak op him nimme om't de Jedi him jierren lyn ferslein en foar dea efterlitten hat. Op Tatooine falt Maul Ezra oan, mar Ezra wurdt rêden troch Obi-Wan, dy't op 'e nij, en diskear foargoed, mei syn âlde fijân ôfweefd. Nei't er mei Obi-Wan praat hat, beseft Ezra dat syn plak by de rebellen fan 'e Ghost is. Yn 'e lêste ôflevering fan it seizoen kriget er syn âlde funksjes werom en nimt er oan it haad fan Phoenix Squadron diel oan in gefjocht tsjin 'e Keizerlike troepen fan grutadmiraal Thrawn.
Yn it fjirde en lêste seizoen fan Star Wars: Rebels rekket Ezra der wat ôf nei de dea fan Kanan Jarrus, mar hy begjint de lêste lessen fan syn master te begripen as er yn 'e ôflevering A World Between Worlds de Jedi-timpel op Lothal yngiet. Syn bân mei de Krêftgefoelige wêzens dy't op 'e planeet Lothal libje, waakst fierder oan. Yn 'e lêste trije ôfleverings fan 'e searje, A Fool's Hope en diel 1 en 2 fan Family Reunion and Farewell, ropt er de Loth-wolven en de Purrgil op om him te helpen en ferslaan grutadmiraal Thrawn en de Keizerlike troepen op Lothal. As de Purrgil de patryspoarten op 'e brêge fan it stjerreslachskip fan Thrawn ferneatigje, kreëarret Ezra in beskermjende luchtbûl foar himsels en Thrawn, en lit er himsels en de grutadmiraal mei opsetsin nei in ûnbekende bestimming troch de hyperromte fuortfiere troch de Purrgil.
Oare media
Ezra Bridger komt ek foar yn 'e ôflevering A Disarming Lesson, fan 'e tekenfilmsearje Star Wars: Forces of Destiny, wêryn't de Jedi Ahsoka Tano him leart om syn ynderlike sterkte te finen en te fertrouwen op de Krêft. Yn 2014 kaam fierders de roman Star Wars: Ezra's Gamble út, skreaun troch Ryder Windham en útjûn by Del Rey Books. Dat is in prequel fan Star Wars: Rebels, dy't Ezra syn bestean as strjitjonge beljochtet.
Untfangst
Yn 'e earste beide seizoenen fan Star Wars: Rebels krige it personaazje Ezra Bridger fan tillefyzjekritisy en fans fan 'e Star Wars-franchise mingde reäksjes. In protte lju fûnen him te bernich en/of yrritant. Yn 'e beide lêste seizoenen fan 'e searje, wêryn't er útgroeid is ta in feardich en mear folwoeksen Jedi-ridder, wie de ûntfangst in stik better.
Milston
Milston is in civil parish yn Wiltshire. It leit op sa'n 20 kilometer benoarden Salisbury en wurdt fan it oanswettende Durrington skieden troch de rivier de Avon. De namme is fan Angelsaksysk komôf en bestjut "pleats/delsetting yn de midden". De karspel bestiet út twa útbuorrens: Milston en Brigmerston, plus in stikmannich pleatsen op de Salisbury Plain. It buorskip Milston hat in lytse Saksyske kapel wijd oan Marije.
List fan planetoïden 51901-52000
Dit is in list fan planetoïden 51901-52000.
Magreb
thumbnail|right|250px|De Magreb (kearngebiet dûnkerblau; bredere definysje yn dûnker- en ljochtblau). De Magreb (Arabysk: المغرب, al-Maġrib) is de westerein fan de Arabyske wrâld. Letterlik betsjut it: "dêr't de sinne ûndergiet". Yn 'e betsjutting fan "it westen" stiet de Magreb foar de Masrek (Arabysk: مشرق, Mashriq) oer, dat "it easten" of "de eastlike lannen" betsjut. De lânseigen bewenners, de Berbers, neame it ⵜⴰⵎⴰⵣⵖⴰ, Tamazɣa, of Amaḍal Amaziɣ, wat "de Berberwrâld" betsjut. Foarhinne wie dit gebiet yn Jeropa bekend as Barbarije of de Barbarijske steaten (oantsjuttings dy't neat mei de hjoeddeiske betsjutting fan "barbaren" te krijen hawwe, mar ôflaat binne fan it wurd "Berber").
Tradisjoneel waard de Magreb begrepen as de kuststripe fan noardwestlik Afrika by de súdkust fan it Westlik Bekken fan 'e Middellânske See lâns, yn Tripolitaanje (it westen fan Lybje), Tuneezje, Algerije en Marokko, ynklusyf de kustflakten en it Atlasberchtme. Marokko tanket dêr syn namme oan; yn it Arabysk hjit it noch altyd fan al-Mamlakah al-Maġribiyah, wat "Keninkryk fan it Westen" betsjut. Oarspronklik waard Moarsk Spanje ek ta de Magreb rekkene, mar mei't dat sûnt 1492 net mear Arabysk is, falt dat der tsjintwurdich bûten. Letter waard de term "Magreb" yn bredere sin opfetten, as de hiele Arabyske wrâld bewesten Egypte, dus mei Syrenaika (eastlik Lybje), de Fezzan (súdwestlik Lybje), Mauretaanje en de Westlike Sahara der ek by. Dêrmei waard it in namme dêr't hiel noardwestlik Afrika ûnder beflapt wurde koe.
De mienskiplike kultuer fan 'e Grutte Magreb is Arabysk, dêr't it him mei ûnderskiedt fan 'e lannen besuden de Sahara. Mar der binne ek dúdlike Berberske invloeden, dy't de kultuer oars meitsje as dy fan Egypte en de Arabyske lannen yn it Heine Easten. Yn 1989 is de Uny fan de Arabyske Magreb stifte. Dat is in ynternasjonale organisaasje mei as lidsteaten Marokko, Algerije, Tuneezje, Lybje en Mauretaanje, dy't stribbet nei de ferbettering fan 'e ûnderlinge relaasje fan 'e oangeande lannen (Marokko en Algerije, bgl. ferkearden hiel lang hast op foet fan oarloch). De oarspronklike ideeën stjoerden hast op in bûnssteat oan, mar de organisaasje stribbet op it stuit fral nei gearwurking op it mêd fan 'e hannel.
Karlstad
Karlstad is de haadstêd fan de gemeente Karlstad yn it lânskip Värmland en de provinsje Värmlands län yn Sweden. De stêd hat in universiteit en in katedraal.
Karlstad leit oan de grutste mar fan Sweden, de Vänermar en oan de E18, dy't ûnder oare de Skandinavyske haadstêden Oslo en Stockholm meiïnoar ferbynt.
Spûkdiereftigen
De spûkdiereftigen (Tarsiiformes), binne in tuskenskift binnen de drûchnoazigen. Njonken de noch besteande spûkdieren (Tarsiidae), binne der twa útstoarne famyljes: oer-langsturtdieren (Archicebidae) en raumûsdieren (Omomyidae). Dêrfan libben de raumûsdieren fan it Let-Paleoseen oant it Ier-Mioseen. Raumûsdieren binne fossilen fan fûn yn hast alle wrâlddielen. De apen binne grif út de spûkdiereftigen fuortkaam, en dan yn it besûnder út de raumûsdieren.
Der wurdt noch ûndersyk dien nei de oerlangsturtdieren, der't earst yn 2003 in fossyl fan fûn is. Op it stuit (2022), wurdt it beskôge as de mûglike âldste mienskiplike foarfaar fan alle spûkdiereftigen, fan 55 miljoen jier werom, grif fan alle drûchnoazigen en mûglik sels fan alle primaten. Om't it fossyl fûn is yn Hubei yn Sina, suggerearret it dat de oarsprong fan alle drûchnoazigen yn Aazje leit.
Blood Father (film)
Blood Father is in Frânske, mar Ingelsktalige, aksjefilm út 2016 ûnder rezjy fan Jean-François Richet, mei yn 'e haadrollen Mel Gibson en Erin Moriarty. De titel betsjut "Bloedheit". It ferhaal folget John Link, in eks-krimineel en eardere alkoholist dy't fia ynfrijheidstelling ûnder betingst út 'e finzenis kommen is en syn libben wer op 'e rails besiket te krijen. Alle muoisume foarútgong dy't er boekt hat, wurdt ûngedien makke as syn fan him ferfrjemde dochter Lydia kontakt mei him opnimt om't de Meksikaanske drugskartels efter har oan sitte. Blood Father waard foar it earst fertoand op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes fan 2016. De film krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy, mar flopte yn 'e bioskopen.