cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anissa Kate
Anissa Kate, echte namme ûnbekend (Lyon, 7 maaie 1987), is in Frânsk pornografysk aktrise, pornoregisseur en pornoprodusinte, wa har namme oft ek wol stavere wurdt as Anyssa Kate, en dy't ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenamme Alissa Kate. Neffens har offisjele opjefte is se 1.63 m, mei in gewicht fan 51 kg en kupmaat 37D.
Libben en karriêre
Anissa Kate is hikke en tein yn it Frânske Lyon, as de dochter fan in Italjaanske heit en in Kabylske mem (de Kabylen binne in Berbersk folk út noardlik Algerije). Nei't se de middelbere skoalle trochrûn hie, studearre se yn Lyon ekonomy. Under har stúdzjetiid kaam hja yn 'e kunde mei in man dy't wurksum wie yn 'e pornografy, en krige in relaasje mei him. Hy yntrodusearre har yn 'e pornoyndustry, en yn septimber 2011, doe't se 24 jier wie, makke se har debút yn 'e pornografyske film Ultimate French Girls 3, fan regisseur Alexandre Legland.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat Kate sûnt yn krapoan hûndert pornofilms spile, yn 't earstoan fral foar Frânske en oare Jeropeeske labels, lykas Vidéo Marc Dorcel en Private. Yn 2012 ferfear se nei de Feriene Steaten, dêr't se har nei wenjen sette yn Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje, en wurksum wie foar sokke foaroansteande studio's as Pure Play Media, Evil Angel, West Coast Productions, New Sensations, Elegant Angel, Digital Playground, Hustler Video, Digital Sin en Zero Tolerance.
Ek hat se in protte wurke foar pornosites as Brazzers, BangBros, Reality Kings, Peter North.com en Kink.com. Dêrmei hat Kate ûnderwilens twa AVN Awards (de Oskars fan 'e pornowrâld) wûn, wylst se foar nochris fjouwer nominearre west hat. Njonken har aktearwurk is Kate ek efter de skermen aktyf as pornoregisseur en -produsinte. Se hat twa films sels regissearre: Anissa Kate on the Road 66, út 2012, en Ass, Cash and Politics, út 2013. Dêrby hat se har eigen filmlabel oprjochte, Studio Anissa Kate.
Prequel
In prequel (útspr.: ['pɹi:kwǝl]) is in Ingelske term op it mêd fan film en literatuer. Dêrby giet it om in film of boek dat ôflaat is fan in earder wurk, mar wêrby't it ferhaal giet oer wat der oan it orizjineel foarôf gie. In bekend foarbyld is de western Butch Cassidy and the Sundance Kid, út 1969, dy't einige mei de dea fan 'e beide haadpersoanen. Sadwaande koe der gjin ferfolch komme doe't de film in grut súkses waard. Dêrom kamen de makkers doe mei in prequel: Butch and Sundance: The Early Days (1979). In oar bekend foarbyld is de nije Star Wars-trilogy, út 1999-2005, dy't in prequel is fan 'e orizjinele Star Wars-trilogy út 1977-1983.
De term prequel is in gearlûking fan it foarheaksel pre- (fan it Latynske præ-, dat "foar-" betsjut), en it Ingelske wurd sequel (útspr. ['si:kwǝl]), "ferfolch". In Fryske oersetting fan prequel soe dus "foarfolch" wêze kinne. Oare, soartgelikense wurden dy't ôflaat binne fan sequel binne midquel, in bykommend ferhaal dat in gat of leechte yn 'e besteande ferhaalline opfollet, en sidequel, in spin-off dy't yn itselde gronologyske tiidsramt plakfynt as it orizjinele wurk.
Arnold Pick
thumb|Arnold Pick Arnold Pick (Velké Meziříčí, 20 july 1851 - Praach, 4 april 1924) wie in Dútsk neurolooch en psychiater. Hy waard bekend fan it beskriuwen fan de sykte fan Pick (in foarm fan demintens) en de bealchjes fan Pick, dy't doe as karakteristyk foar dy sykte beskôge waarden.
Libben
Pick studearre yn Wenen en wie ko-assistint by Theodor Meynert. Hy helle yn 1875 syn doktersbul en wie assistint by Carl Friedrich Otto Westphal yn Berlyn; dêr wurke op dat stuit ek de neurolooch Carl Wernicke. Dy beide beynfloeden Pick syn iere wurk oer afasy. Fan 1875 ôf wurke er yn de Grossherzogliche Oldenburgische Irrenheilanstalt (no Landeskrankenhaus) yn Wehnen yn de gemeente Bad Zwischenahn. Yn 1877 waard Pick frege om yn it Landesirrenanstalt yn Praach (Katerinke) te wurkjen en hy waard 1878 dosint psychiatry en neurology oan de universiteit fan Praach.
Hy waard 1887 opgenaam yn de Leopoldina.
Wittenskiplike betsjutting
Pick hat wiidweidich ûndersyk die nei pasjinten mei psychiatryske syktebylden; fral syn ûndersyk nei de kortikale lokalisaasje fan spraaksteurnissen krige ynternasjonale erkenning. Neist 350 wittenskiplike publikaasje skreau Pick in learboek oer de patology fan it senuwstelsel. Pick arbeide nau op mei Otto Kahler, teffens heechlearaar yn Praach. Yn 1880 ûntdutsen sy de oardening fan senuwtriedsjes yn de tractus spinothalamicus (de Wet fan Kahler-Pick).
Pick beskreau it byld fan frontotemporale demintens (FTD), in degenerative breinsykte, dy't as sykte fan Pick oantsjut waard. De yntraneuronale komponinten út antystoffen en neurotubuly dy't sy beskreaune waarden bealchjes fan Pick neamd. Dy komme útsoarte net allinne by siken, mar ek by sûne minsken foar. De term 'sykte fan Pick' wurdt dêrom hieltiid minder brûkt.
List fan planetoïden 65001-66000
Dit is in list fan planetoïden 65001-66000.
Ramon (pornografysk akteur)
Ramon, echte namme: Raúl Armenteros (yn súdlik Floarida, 2 febrewaris 1965), is in Amerikaansk pornografysk akteur fan Kubaansk etnysk komôf. Hy sette yn 2003 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn frijwat films. Hy waard benammen bekend troch syn wurk foar de webside BangBros en rollen yn films mei transseksuële aktrises.
Libben en karriêre
Ramon waard yn 1965 berne yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Floarida en groeide op yn 'e stêdekloft fan Miami. Hy is in Latino fan etnysk Kubaansk komôf. Yn 2003 begûn er in karriêre as pornoakteur yn 'e tsjinst fan 'e webside BangBros, wêrby't er benammen opfoel fanwegen syn grutte penis (fan 33 sm). Hy wûn grutte populariteit as fêste akteur yn 'e Monsters of Cock-rige fan BangBros.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hie Ramon ein 2016 yn mear as 300 pornografyske films spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as New Sensations, Digital Sin, Red Light District, The Score Group, ClubJenna, Vivid Entertainment en Pure Play Media. Dêrnjonken hat er ek in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder net inkeld BangBros, mar ek Reality Kings en Brazzers.
Yn syn karriêre hat Ramon gearwurke mei aktrises as Asia, Britney Amber, Brandi Belle, Julia Bond, Angelina Castro, Renae Cruz, Sophie Dee, Ava Devine, Lacey Duvalle, Havana Ginger, Savannah Gold, Jenny Hendrix, Sara Jay, Kayme Kai, Leyla Lei, Shawna Lenée, Mia Lina, Rebeca Linares, Chastity Lynn, Gianna Michaels, Mariah Milano, Mya Nichole, Alexa Nicole, Aletta Ocean, Olivia O'Lovely, Bree Olson, Priya Rai, Kristina Rose, Natalia Rossi, Rachel Roxxx, Faye Runaway, Hillary Scott, Misty Stone, Delilah Strong, Shyla Stylez, India Summer, Juelz Ventura, Kelly Wells en Ricki White.
Behalven heteroseksuële pornografy hat Ramon ek films mei pre-operative transseksuële aktrises makke, fral foar de filmstudio Trans500. Yn dat ferbân hat er fiif kear nominearre west foar in AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld) yn 'e kategory bêste transseksuële sekssêne.
Joäsj fan Israel
Joäsj (Hebriuwsk: יואש‎, Latyn: Joas; "God hat jûn") wie kening fan it Noardryk Israel. Syn regear wurdt datearre tusken 798 f.Kr. oan 782 f.Kr.
Joäsj wie de soan en opfolger fan kening Joächaz. Doe't Eliza op syn stjerbêd lei en Joäsj by him kaam om him te beskriemen, profetearre Eliza dat Joäsj de Arameeërs trije kear ferslaan soe. Nei't de Arameeske kening Hazael stoarn wie en Benhadad yn syn plak kening waard fan Aram, slagge it Joäsj yndie trije kear Aram te ferslaan en de stêden dy't earder ûnder it regear fan syn heit Joächaz oan Aram ferlern gien wiene werom te feroverjen. Yn de tiid dêrnei levere Joäsj striid mei kening Amasja fan Juda. Amasja hie Joäsj útdage, mar Joäsj fielde der ynearsten net foar om striid mei Juda te leverjen. Amasja hold lykwols oan en doe waard der slach levere by Betsjêmes. Joäsj fersloech Amasja en naam him finzen. Dêrnei teach Joäsj nei Jeruzalim, de haadstêd fan Juda. Joäsj liet de stêd plonderje en de muorren foar in part delhelje.
Kening Joäsj stoar yn Samaria en waard beïerdige by de keningen fan Israel. Syn soan Jerobeäm folge him op.
Sint-Bavotsjerke (Aardenburg)
De Sint-Bavotsjerke (ek Sint-Baafstsjerke) is in protestantske tsjerke yn de styl fan de Skeldegotyk yn Aardenburg yn de provinsje Seelân. De tsjerke is ien fan de monuminten yn de Top 100 fan de Rykstsjinst foar de Monumintesoarch en ien fan de twa tsjerkegebouwen fan de PKN-gemeente Aardenburg-Sint Kruis.
Skiednis
De oan de hillige Bavo wijde tsjerke giet werom op in stifting fanút de Sint-Baafsabdij fan Gint, doe't muontsen op it plak in lytse tsjerke bouden. Dy romaanske tsjerke baarnde yn 1202 ôf.
Yn de 13e iuw wie de befolking fan de stêd oanwoeksen. Dat makke ek de bou fan in nije, gruttere tsjerke nedich. It ûnderste diel fan de toer út 1220 foarmet mei it âldste diel fan de tsjerke, it skip en it dwersskip, yn Nederlân it meast suvere foarbyld fan de Skeldegotyk. De Skeldegotyk is in regionale oergongstyl fan de romaanske nei de goatyske arsjitektuer út de earste helte fan de 13e iuw. Yn dat diel binne stiennen fan in Gallo-Romeinske timpel en fan in poarte fan de fersterking ferwurke. Yn de 14e iuw waard de tsjerke fergrutte mei de bou fan it heechgoatyske hallenkoer.
Yn de 17e iuw waard der in wente oan de tsjerke boud, dy't tsjintwurdich tsjinst docht as konsistoarje. Mei yngong fan 1625 waard de tsjerke yn gebrûk nommen as kalvinistysk tsjerkegebou. De boppebou fan de toer datearret út likernôch 1650.
Troch kriichsgeweld waard de tsjerke ferskate kearen skeind en yn 1582 stielen de Frânsen it lead fan de tsjerke. As gefolch fan de striid yn de Tachtichjierrige Kriich moast de tsjerke yn de 17e iuw restaurearre wurde, wêrby't it frijkommen boumateriaal fan de ôfbrutsen Marijetsjerke brûkt waard. In gevelstien mei it jiertal 1646 mei it wapen fan de generaliteit betinkt dy restauraasje.
By de Slach om de Skelde yn 1944 hie de Bavotsjerke slim te lijen fan de gefjochten. De toer fan de swier skeinde tsjerke waaide yn desimber 1945 ek noch om, mar der folge in restauraasje fan it gebou, dy't yn 1960 ôfsletten waard. By de restauraasje waarden fan binnen beskildere grêven ûntdutsen, dy't út de 13e en 14e iuw datearje.
Ynterieur
De tsjerke hat in preekstoel út 1760, dy't op it middenpaniel fersierd is met de Ferhearliking op 'e Berch.
Oargel
Alhoewol't it âlde oargel de oarloch yn ridlike steat oerlibbe, waard it op advys fan de oargelkommisje fan de tsjerke dochs ôfbrutsen en ferfongen troch in nij ynstrumint. It nije oargel fan de Bavotsjerke waard yn 1955 boud troch de firma D.A. Flentrop. By de bou makke Flentrop gebrûk fan it rêchwurk fan it Courtain-oargel út de roomske Sint-Andréastsjerke fan Groessen dat yn 1680 boud wie. De bypassende kas fan it haadwurk waard troch de arsjitekt E.A. Canneman makke. De kas fan it rêchwurk datearret út 1680. By de bou fan it oargel waard it oargel út de roomske tsjerke fan Groessen as útgongspunt nommen.
It oargel waard yn 2003 restaurearre en fergrutte mei in tal nije registers.
Joächaz fan Israel
Joächaz (Hebriuwsk: יְהוֹאָחָז‎‎; Latynsk Joachaz, "God hâld fêst") wie kening fan it Noardryk Israel (Samaria). Hy folge syn heit Jehû op.
Joächaz ûndernaam neffens it Alde Testamint neat om in ein te meitsjen mei de sûndige praktiken yn it lân. Hjirmei wurde de ôfgoaderij bedoeld, dy't al sûnt Jerobeäm yn it lân Israel tastien waard.
It lân wie tidens it regear fan Joächaz ûnderhearrich oan kening Hazael en syn opfolger Benhadad. De kening seach hoe slim de Arameeërs it lân ûnderdrukten en kearde him ta de God fan Israel. Neffens de Skrift kaam der yndied in ein oan de ûnderdrukking. Mar de Israeliten makken gjin ein oan de ôfgoaderij en lieten sels de Asjearapeal yn Samaria stean.
De kening fan Aram hie it leger fan Israel sa ûnder de foet rûn, dat it yn de tiid fan Joächaz net folle mear foarstelde: fyftich ruters, tsien striidweinen en 10.000 man fuotfolk.
Invader (roman fan C.J. Cherryh)
Invader is it twadde diel fan 'e Foreigner-searje fan 'e Amerikaanske skriuwster C.J. Cherryh. De titel betsjut: "Ynfaller". It is in science fiction-roman dy't skreaun is yn it personele perspektyf. Invader ferhellet oer de tolk Bren Cameron, dy't belêstge is mei it ûnderhâlden fan 'e kontakten tusken de bûtenierdske atevi en de minsklike koloanje dy't him om histoaryske redens op 'e wrâld fan 'e atevi fêstige hat. It boek waard foar it earst publisearre yn 1995, troch de New Yorkske útjouwerij DAW Books, mei in omslach makke troch Michael Whelan. Invader wie, krektlyk as Foreigner, it foargeande diel yn 'e searje, tige súksesfol. Yn 1996 waard Foreigner nominearre foar in Locus Award yn 'e kategory bêste science fiction-roman.
Ynhâld
Bren ûntkaam net alhiel ûnskansearre oan syn konfrontaasje mei atevi-rebellen yn Foreigner, en Invader iepenet as er nei in operaasje oan syn skouder en earm troch minsklike dokters op Mospheira halje-trawalje weromroppen wurdt nei it fêstelân. Yn it Bu-javid, it regearingskompleks yn Shejidan, de haadstêd fan 'e Westlike Assosjaasje (de grutste en ynfloedrykste atevi-steat), wurdt er ta syn skrik ûnderbrocht yn 'e residinsje fan 'e Atageini-clan, as gast fan frouwe Damiri, de oarehelte fan Tabini, de aiji (hearsker) oer de Westlike Assosjaasje. Syn eardere appartemint by de tunen wurdt no nammentlik fierstenste ûnfeilich foar him achte. De atevi, en yn 't bysûnder Tabini en it regear fan 'e Westlike Assosjaasje, binne nammentlik tige ûntrêstge oer wat se opfange fan 'e kommunikaasje tusken de Phoenix en Mospheira. Mei earm en skouder yn it gips moat Bren dy petearen foar harren oersette en ynterpretearje. Wat de atevi net begripe, is dat de bemanning fan it skip en de foarâlden fan 'e kolonisten mei slimme deilisskip útinoar gien binne, en dat der op Mospheira noch altyd in grutte wjersin hearsket tsjin 'e diktaten fan 'e skipskapteins (en yn it ferlingde dêrfan tsjin it hiele skip). De befolking fan Mospheira fielt him folle mear besibbe mei de oare planeetbewenners, de atevi, as mei de romtefarders, ek al binne dy fan harren eigen ras.
It skip, oan 'e oare kant, hie ferwachte om by de Ierde fan 'e atevi in aktyf romtestasjon oan te treffen, en grut wie dan ek de ferheardens doe't by oankomst bliken die dat de kolonisten it stasjon hast twahûndert jier earder ûnbeheard efterlitten hiene om har yn eigenboude kapsules oan parasjutes nei it planeetoerflak sakje te litten. No wol it skip it stasjon sa gau mooglik wer operasjoneel hawwe, mar dêrta is ferlet fan wurkkrêften, dy't inkeld fan 'e planeet komme kinne. It probleem is dat noch Mospheira, noch de atevi beskikke oer de lansearkapasiteit dy't minsken en/of atevi yn in baan om 'e ierde bringe kin. Dêrom wol de lieding fan it skip dat Mospheira sa fluch mooglik oan in romtefeartprogramma begjint. Op dat punt beseft Bren dat er yngripe moat, om't de kâns bestiet dat Mospheira en de Phoenix oars de atevi bûtenslute, wat it hiele soarchfâldich opboude lykwicht tusken minsken en atevi ferrinnewearje soe. Mei goedkarring fan 'e aiji nimt er dêrom kontakt op mei Stani Ramirez, de haadkaptein fan 'e Phoenix, dy't er útleit dat it eilân Mospheira net oer de nedige grûnstoffen beskikt om in romtefeartprogramma ta útfiering te bringen, en dat er dêrom mar better mei de atevi ûnderhannelje kin.
Dy aksje wurdt Bren troch syn eigen regear op Mospheira net yn tank ôfnommen. Syn kommunikaasje mei it eilân wurdt ôfsnien, mar net foar't er ûntdutsen hat dat syn mem, syn broer Toby en dy syn gesin en syn eardere ferloofde Barb Letterman te krijen hawwe mei gefallen fan stalking troch lju dy't miene dat Bren de minsklike saak ferret hat. Dêropta hat Bren ek mei swierrichheden op it priveeflak te krijen. Hoewol't er koarby beseft hat dat er net wier fan Barb hâldt, komt it him dochs rou op 'e lea as er har boadskip kriget dat se mei in oar troud is. Yn lettere kommunikaasje jout se lykwols oan dat se spyt hat fan har hastige beslissing, en hat se it deroer om fan har hjoeddeiske man te skieden om it fannijs mei Bren oan te lizzen. Dêr sjocht Bren lykwols neat yn, temear om't er him oanlutsen fielt ta Jago, ien fan syn atevi-liifwachten, dy't al of net itselde soarte gefoelens foar him koesteret, en mei wa't er datoangeande in opienfolging fan betiizjende synjalen útwikselet.
Dat it de atevi-rebellen mienen is, docht bliken as it Slûpmoardnersgilde, dat mank de atevi min ofte mear de wet hanthavenet, in oanjefte fan foarnimmen ôfwiist om Bren te fermoardzjen. De rebellen litte har dêrtroch lykwols net tsjinhâlde, en Bren wit yn 'e tashrid, it hegerhûs fan it atevi-parlemint, mar nauwerneed oan in moardoanslach troch ien fan 'e leden te ûntkommen. Hanks hat ûnderwilens flugger-as-ljochtreizgjen neamd yn 'e omgong mei hear Geigi, in lid fan 'e atevi-opposysje. Dat is in konsept dat Bren en alle paidhiin foar him mei opsetsin stilholden hiene, fanwegen de fiksaasje fan 'e atevi op sifers. Lykas ferwachte smyt it paradoksale idee dat eat flugger as it ljocht gean kin, de besifering dy't de atevi fan it hielal makke hawwe, danich yn 'e war. Dat is net in bysaak, want om't de hiele atevi-kultuer op in fûnemint fan nûmerology boud is, beseft Bren dat de kâns op ynstoarting fan dy kultuer net tinkbyldich is. Dêrom bewissiget er Geigi derfan dat er der alles oan dwaan sil om op dit mêd klearrichheid te ferskaffen.
Op oanrieden fan Banichi, ien fan syn liifwachten, reizget Bren nei in observatoarium yn 'e Bergid-bergen, dêr't nei't it skynt in ferneamd astronoom tahâldt. Hy hopet dat dy persoan flugger-as-ljochtreizgjen yn oerienstimming bringe kin mei de besteande atevi-nûmerology. It docht bliken dat Grigiji, dy't bekendstiet as de emearitus-astronoom, in eksintrike âldman is, mar ek geniale wittenskipper, dy't mei in wiskundige útlis op 'e lapen komt dêr't Bren net folle fan neikomme kin. Werom yn it Bu-javid, it regearingskompleks yn Shejidan, langet er de útkomsten oer oan Geigi, Tabini en oan Ilisidi, Tabini syn beppe, dy't sels ek diel útmakket fan 'e opposysje, om it troch de wiskundigen yn harren respektivelike stêven neirekkenje te litten. Ilisidi, mei wa't Bren sûnt de foarfallen yn Foreigner in hoaske relaasje opboud hat, fermoedet lykwols it materiaal fan Grigiji eins it wurk is fan minsklike saakkundigen op Mospheira, en dat Bren har besiket te manipulearjen. It gefolch is dat se har gedoente mei him beëiniget, en Bren wit net wat er dwaan kin om 'e tabrochte skea oan harren relaasje te reparearjen.
Bren besiket ek mei Hanks te riddenearjen en mient op in stuit dat er har safier hat dat er mei har gearwurkje kin, oant se by in gewelddiedige aksje út it Bu-javid ûntfierd wurdt. Frijwol tagelyk wurdt der in nije oanslach op Bren sels dien, wêrby't ta lulkens fan frouwe Damiri grutte skea tabrocht wurdt oan 'e iuwenâlde porsleinene muorrereliëfs yn 'e Atageini-residinsje. Underwilens hat Tabini yn 'e ûnderhannelings mei kaptein Ramirez foarsteld dat de Phoenix in eigen paidhi nei Shejidan ta stjoere kin. Ramirez wiist dêrfoar Jase Graham oan, mei wa't Bren de folgjende dagen ferskate kearen kontakt hat. Om't de Phoenix net oer fiertugen beskikt dy't yn 'e atmosfear fan 'e planeet fleane kinne, sille Graham en Yolanda Mercheson, dy't troch Ramirez as paidhi nei Mospheira ta stjoerd wurdt, harren yn in twahûndert jier âlde oerstallige en dêrom yn it romtstasjon efterbleaune kapsule fan 'e oarspronklike kolonisten fan Mospheira oan in parasjute nei it ierdoerflak sakje litte. Krekt as út eardere aksjes sprekt dêrút op 'e nij in haast fan kaptein Ramirez dy't Bren net begrypt (mar wêrfoar't de redens fierderop yn 'e romanrige oan it ljocht komme sille).
It ferhaal berikt syn klimaks as de kapsule mei dêryn Jase en Yolanda lânje sil yn 'e wyldernis om 'e bûtenpleats fan 'e aiji yn Taiben hinne, dêr't se troch Bren en de aiji sels opwachte wurde. Tsjin dy tiid hat út opfongen radiokommunikaasje tusken Hanks en har stipers op Mospheira bliken dien dat Hanks sels aktyf meiwurke hat oan har 'ûntfiering' út it Bu-javid, en dat se har no by de atevi-rebellen jûn hat. Yn in deunby lein fakânsjeresort ferspriede de rebellen it nijs fan 'e oankommende lâning, mei as gefolch dat hûnderten toeristen Taiben ynkringe om in glimp fan it histoaryske barren op te fangen. De bedoeling is fansels dat dat it foar de rebellen sels makliker makket om har yn Taiben te bejaan, mei't se har foardwaan kinne as toeristen. Oarsom is it foar de befeiliging fan 'e aiji en Bren syn liifwachten folle dreger om ûnskuldige nijsgjirrigen fan wapene tsjinstanners te ûnderskieden.
Te neare nacht reitsje Bren en syn liifwachten Banichi, Jago, Tano en Algini yn 'e wyldernis yn in fjoergefjocht ferwikkele en wurde se yn it nau brocht troch in boskbrân dy't feroarsake is troch it gebrûk fan swiere eksplosiven troch de tsjinpartij. Hja wurde lykwols rêden troch Ilidisi en Geigi, dy't troch harren eigen saakkundigen bewissige binne fan 'e wierheid fan Grigiji syn berekkenings, en Bren-en-dy op mecheiti (de tradisjonele ryddieren fan 'e atevi) te help komme. Geigi hat boppedat Hanks by him, dy't hy, as lid fan 'e opposysje, op eigen manneboet oan 'e beskerming fan 'e rebellen ûntskuord en finzen nommen hat. Invader einiget mei de oankomst fan 'e beide ferdwaasde romtefarders op it planeetoerflak, dêr't se ferwolkomme wurde troch in smoarge en lichtlik skansearre Bren, in groep atevi op mecheiti en neieroankommende boskbrân.
Hannelsnamme
In hannelsnamme is in namme dy't in ûndernimming brûkt yn it ekonomyske ferkear, om hannel ûnder te driuwen. Faak is de hannelsnamme itselde as de merknamme, mar in ûndernimming kin ek ferskate merken fiere. Foar kommersjele doelen kiest in bedriuw der faak foar om ien merknamme op- of út te bouwen (lykas it gefal is by IBM, Shell en Vodafone), mar it is ek mooglik om ûnder in ferskaat oan merknammen op 'e merk aktyf te wêzen. In typysk foarbyld dêrfan wie de eardere DSB Groep, dy't op 'e finansjele merk aktyf wie ûnder tsientallen nammen, lykas Lenen.nl, Becam en DSB Bank. It fêstlizzen fan hannelsnammen wurdt dien troch de Keamer fan Keaphannel.
Beskerming fan in hannelsnamme is yn Nederlân regele yn 'e Hannelsnammewet út 1921. Neffens kêst 1 fan dy wet is in hannelsnamme in namme dêr't in ûndernimming ûnder dreaun wurdt. Dat wol sizze dat de Hannelsnammewet inkeld kommersjele bedriuwen beskermet tsjin misbrûk fan 'e hannelsnamme(n). It doel fan in hannelsnamme is de unike identifikaasje fan 'e ûndernimming of ien fan 'e merken fan dy ûndernimming. De namme mei dêrom net itselde wêze of tefolle lykje op 'e hannelsnamme fan in oar bedriuw. Likemin mei in hannelsnamme in merknamme fan in oare rjochthawwende befetsje. In útsûndering dêrop is as men ûnder jins eigen wetlike namme hannel fiert: immen dy't Jansen of De Jong hjit en dy namme foar syn bedriuw brûkt, kin in oar dy't ek sa hjit net it gebrûk fan dy namme foar in eigen bedriuw ûntsizze.
Ut de hannelsnamme hoecht net te bliken wêryn't hannele wurdt. In betingst is dêrby wol dat de konsumint net mislaat wurdt. Dêrom mei bgl. in bakkerij him net "Slachterij De Boer" neame, om't dat misliedend wêze soe. Fierders mei in bakkerij him ek net simpelwei "Bakkerij" neame, om't dy namme jildich is foar alle bakkerijen en dêrtroch betizing jout. Fierders mei in hannelsnamme likemin ferwize nei in oare rjochtsfoarm as dy dêr't it feitliks om giet. Dus in besletten fennoatskip mei himsels net firma Van der Laan neame, mar moat yn sa'n gefal Van der Laan B.V. hjitte.
Akira Kitaguchi
(8 maart 1935) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Mitsubishi Motors. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1956.
Ballantine Books
Ballantine Books is in wichtige Amerikaanske útjouwerij dy't fêstige is yn New York en yn 1952 oprjochte waard troch útjouwer Ian Ballantine en dy syn frou Betty Ballantine, dy't allebeide earder by Bantam Books belutsen west hiene. Ballantine Books waard yn 1973 oernommen troch útjouwerij Random House, dy't op syn beurt yn 1998 oergie yn 'e hannen fan Bertelsmann AG.
Skiednis
Nei't Fawcett Publications der yn 1950 as earste mei úteinsette om net earder útbrochte titels as paperback te publisearjen, waard dat foarbyld folge troch oare útjouwerijen, wêrûnder Lion Books, Avon en Ace Books. Doedestiden wie soks noch kontroversjeel, mei't paperbacks eins net foar fol oansjoen waarden, en sadwaande wiene in protte auteurs net botte gelokkich mei dizze ûntwikkeling. Ian Ballantine spile op dy ûntefredenens yn doe't er yn 1952 oankundige by syn nije útjouwerij boeken yn twa edysjes útbringe te sillen: in hardcover-útjefte foar de ferkeap yn boekhannels, en in goedkeapere paperback-útjefte foar ferkeap yn 'e kiosken.
By de publikaasje fan it earste boek troch Ballantine Books, de roman Executive Suite, fan skriuwer Cameron Hawley (1952), die bliken dat sa'n simultaanútjefte yn twa edysjes in grut súkses wie. Ballantine bestege de útjefte fan 'e hardcover, dy't $3,– koste, út oan Houghton Mifflin, wylst er sels de paperback fan 35¢ op 'e merk brocht. Tsjin febrewaris 1953 wiene der fan 'e hardcover 22.000 eksimplaren ferkocht, wylst fan 'e paperback 375.000 stiks oer de toanbank gien wiene. Ynstee dat it útbringen fan twa ferskillende edysjes de ferkeap fan beide beneidiele, sa't alle ekspêrs yn 't foar foarsein hiene, follen se inoar krekt oan. Troch dit súkses waard Ballantine Books daliks in fêstige namme yn 'e Amerikaanske útjouwerswrâld. Neitiid namen oare útjouwerijen deselde technyk oer.
Njonken mainstream-literatuer joech en jout Ballantine Books ek in protte science fiction- en fantasyboeken út. Yn 'e iere sechstiger jierren rekke de útjouwerij op dat mêd yn in ferneamde rivaliteit mei Ace Books ferwikkele om 'e Amerikaanske rjochten op it útjaan fan it wurk fan J.R.R. Tolkien en Egar Rice Burroughs yn paperback-foarm. Uteinlik wûn Ballantine dy striid en brocht de útjouwerij û.m. in paperback fan The Lord of the Rings út mei op it efterkaft in oprop fan Tolkien sels om dochs fral de útjeften fan Ballantine Books te keapjen en de ûnautorisearre edysjes fan Ace Books lizze te litten. Fierders brocht Ballantine yn 'e santiger jierren ek romanadaptaasjes fan 'e science fiction-tillefyzjesearje Star Trek út, en teffens The Making of Star Trek, in non-fiksjeboek skreaun troch tillefyzjemakkers Stephen E. Whitfield en Gene Roddenberry.
Yn 1982 naam Ballantine Books syn eardere konkurrint Fawcett Publications oer, dat in ymprint fan Ballantine waard. Del Rey Books waard yn 1977 as in ymprint fan Ballantine oprjochte. Yn 1987 waard de ymprint Ivy Books oprjochte foar Ballantine syn rige fan romantyske fiksje, folge troch One World, yn 1991, foar multykulturele literatuer, en Wellspring, yn 1999, foar spirituële boeken. Ballantine sels wie ûnderwilens yn 1973 oernommen troch Random House, en dus ek in ymprint wurden. Yn 1998 kaam it mei Random yn 'e hannen fan it Dútske útjouwersconcern Bertelsmann AG.
Foreigner (roman fan C.J. Cherryh)
Foreigner is it earste diel fan 'e lyknammige Foreigner-searje fan 'e Amerikaanske skriuwster C.J. Cherryh. De titel betsjut "Frjemdling", en it boek hat as ûndertitel A Novel of First Contact, "In Roman fan in Earste Kontakt" (d.w.s. tusken minsken en bûtenierdske wêzens). It is in science fiction-roman dy't skreaun is yn it personele perspektyf, en dy't ferhellet oer de tolk Bren Cameron, dy't belêstge is mei it ûnderhâlden fan 'e kontakten tusken de bûtenierdske atevi en de minsklike koloanje dy't him om histoaryske redens op 'e wrâld fan 'e atevi fêstige hat.
Foreigner waard foar it earst publisearre yn 1994, troch de New Yorkske útjouwerij DAW Books, mei in omslach makke troch Michael Whelan. De roman wie tige súksesfol en joech oanlieding ta in searje boeken dêr't mear as tweintich jier letter, anno 2016, noch altyd nije dielen fan ferskine. Yn 1995 waard Foreigner nominearre foar in Locus Award yn 'e kategory bêste science fiction-roman. Foreigner wykt ôf fan 'e rest fan 'e romansearje troch syn opdieling yn trije parten. Dêrby wurdt yn Part 1 en Part 2 yn sechstich siden koart de eftergrûn fan 'e hiele rige sketst, en giet it wiere ferhaal fan start yn Part 3.
Part 1
Foreigner spilet as yn 'e takomst flugger-as-ljochtreizgjen útfûn is en de minskheid it fermogen dêrta brûkt om fiere planeten te kolonisearjen en romtestasjons te bouwen op plakken dêr't kostbere grûnstoffen te finen binne yn asteroïdegurdlen. It boek set útein mei in koart foarspul, wêryn't beskreaun wurdt hoe't in minsklik romteskip, de Phoenix, ôfset fan 'e Ierde, mei oan board in grutte mannichte kolonisten en alle foarrieden dy't hja nedich binne om fier fuort yn 'e romte in stasjon te bouwen. Under it flugger-as-ljochtreizgjen giet der by in sprong troch de hyperromte lykwols wat mis. Ynstee dat de Phoenix op syn bestimming út 'e hyperromte komt, duorret de sprong mar fuort, oant Taylor, de piloat, dy't troch syn ymplantaten direkt mei de skipskompjûter yn ferbining stiet en sadwaande de iennichste is dy't beseft dat der wat mis giet, it skip mei grutte muoite hânmjittich yn 'e reële romte weromfalle lit.
Dan docht bliken dat de Phoenix fier fan syn koerts ôfrekke is. It skip is bedarre yn in ûnbekend diel fan it Molkewei, en de bemanning kin dêr gjin inkele bekende stjer ûntdekke. Boppedat is it skip sûnder brânstof oanbelâne yn in sinnestelsel fan in binêre stjer, dy't sa'n radio-aktive strieling ôfsmyt dat de kolonisten en bemanningsleden dy't dêr mei mynwurkersfartugen (bedoeld foar in folle freonliker miljeu) branje winne moatte út asteroïden, der krepearje as rotten. As der nei in pear jier einlings en te'n lêsten genôch branje wûn is om 'e Phoenix op 'e nij flugger-as-ljocht reizgje te litten, springt it skip nei it earste it bêste geunstich útsjende sinnestelsel ta, mei in griene, fruchtbere wrâld.
Part 2
Oankommen by dy gâns ûntjittende planeet docht lykwols bliken dat dy al in yntelliginte libbensfoarm hat, nammentlik de atevi, in ras fan mânske swarthûdige humanoïde wêzens dy't mei kop en skouders útstekke boppe de langste minske. Omtrint de tiid dat de Phoenix by harren wrâld arrivearret, hawwe de atevi kwa technology krekt it steamtiidrek berikt. De minsklike kolonisten bouwe yn in baan om 'e Ierde fan 'e atevi in romtestasjon, dat se Alpha neame. It is de bedoeling fan 'e skipsbemanning om yn dit sinnestelsel nije branje yn te nimmen en dan wer ôf te setten, op 'e siik nei in bekend diel fan it hielal en de minsklike Ierde, mar de kolonisten hawwe tsjin dy tiid har nocht. Sy sjogge in prima wrâld rjocht ûnder harren, en wegerje dy te ferlitten. Nei 120 jier komt it ta in brek tusken de kolonisten en de skipsbemanning, dy't dermei einiget dat de Phoenix sûnder de kolonisten ôfset, wylst de kolonisten it stasjon Alpha ôfslute en har oan parasjutes nei it planeetoerflak sakje litte.
Part 3
Mei Part 3 springt it ferhaal twahûndert jier foarút yn 'e tiid. De kolonisten op Mospheira (dy't no in pear miljoen sielen telle), libje noflik op harren eilân dêr't neat of nimmen harren steurt, en wurde folslein yn beslach nommen troch har eigen beslommerings. Troch de stadige mar oanhâldende oerdracht fan technologyske ynformaasje is de maatskippij fan 'e atevi no hast like fier ûntwikkele as dy fan 'e minsken, wylst de atevi op guon terreinen eigen útfinings dien en de minsken foarbystribbe hawwe. De jonge paidhi Bren Cameron is no in pear jier op syn post, en hâldt him benammen dwaande mei it byhâlden fan it wurdboek fan 'e atevi-taal en it ôfremjen fan ûntwikkelings dy't de atevi en de wrâld as gehiel mear skea as goed dwaan kinne, lykas de ûntwikkeling fan in netwurk fan ferhurde wegen dat it opbrûken fan fossile brânstoffen mooglik meitsje en ta in broeikaseffekt liede soe. Alles liket kalm en freedsum syn gong te gean. Tsjin dy eftergrûn set it eigentlike ferhaal fan Foreigner útein.
It is op in neare simmernacht dat in ûnbekende troch de iepensteande túndoar Bren syn appartemint yn it Bu-javid, it ûnbidich grutte regearingskompleks yn Shejidan, de haadstêd fan 'e Westlike Assosjaasje, binnenkringt. Om't de kultuer fan 'e atevi tige oan wet en oarder hechtet, wit Bren, dy't fan 'e waarmte net sliepe kin, daliks dat it immen wêze moat dy't him wat oandwaan wol. Mei it pistoal dat Tabini, de aiji (hearsker) fan 'e Westlike Assosjaasje, him koart tefoaren om ûnferklearbere redens jûn hat, sjit er twaris op 'e ynkringer, dy't him ferwûne út 'e fuotten makket. De leden fan it Slûpmoardnersgilde, dy't mank de atevi de wet hanthavenje, stoarmje daliks it fertrek binnen om Bren te befeiligjen, mar mei dit iene foarfal komt Bren yn in delgeande twirre fan ûnwissichheid en swierrichheden telâne.
Yn it foarste plak is it de paidhi ûnder de kêsten fan it ferdrach dat in ein makke oan 'e Oarloch fan 'e Lâning strang ferbean om in fjoerwapen yn besit te hawwen. Banichi, in lid fan it Slûpmoardnersgilde dy't heech yn 'e tsjinst fan Tabini stiet, lit it brûkte pistoal ferdwine en jout Bren opdracht om te sizzen dat hy (Banichi) it wie dy't sketten hat. Mar de ynkringer, dy't ûnder dekking fan it einlings losbarsten swierwaar oan 'e befeiliging fan it Bu-javid ûntkommen is, wit fansels hoe't it wier om en ta gien is. Hoewol't er de oare deis de tried fan syn normale libben wer besiket op te pakken, hat de mislearre oanfal almar oanboazjende reperkusjes foar Bren. Sa kriget er te meitsjen mei de grizelich gefaarlike befeiligingsmaatregels dy't it Slûpmoardnersgilde yn syn appartemint oanbringt, en wurde syn fertroude tsjinners ferfongen troch Tano en Algini, twa noartsk oandwaande lju dy't fergunninghâldende slûpmoardners binne. Koarte tiid letter docht syn tillefyzje it net mear, wurdt syn post wei en bedarret er yn in folslein ynformaasjefakuum.
Bren syn earste yndruk fan Malguri is dy fan in oerâld kastiel mei folslein ferâldere fasiliteiten dat op in hap-snap-manier modernisearre is, bygelyks troch de oanlis fan elektrisiteitsbekeabeling en ierdgasliedings, wêrby't de brângefaarlikens dan wer net bepaald yn omtinken nommen is. De suite dêr't er yn húsfêste wurdt, is lykwols yn in prachtige steat beholden, mei meubulêr en oare dielen fan 'e húsrie dy't klearebare museumstikken binne. Hoewol't Bren yn Malguri troch de stêf gastfrij ûnthelle wurdt, is syn post noch altyd net terjochte. Tillefyzje hat men yn it kastiel noch nea fan heard, en as de stekker fan 'e oplader fan syn kompjûter net kompatibel blykt te wêzen mei de pleatslike stopkontakten, is it ûnmooglik om in adaptor te besetten. Oan syn hieltyd swijsumer liifwachten hat Bren datoangeande alhiel neat. Syn earste moeting mei Ilisidi en har haad befeiliging Cenedi oerlibbet Bren mar te nauwerneed, om't blykber net ien oan syn gastfrouwe dúdlik makke hat dat de alkaloïden dy't krûdetee foar atevi inkeld in lekker smaakje jouwe, foar minsken giftich binne. Nei't er wer opbettere is, nei him in pear dagen de longen út it liif koarre te hawwen, nimt Ilisidi him mei út te riden op mecheiti, de tradisjonele (reuseftige) ryddieren fan 'e atevi, wat foar Bren in eang aventoer opsmyt.
As er nei ferrin fan tiid by Cenedi ûntbean wurdt, giet Bren dêr hinne om't er gjin oare kar hat, mar mei in aardich idee fan wat him te wachtsjen stiet. Cenedi leit him út dat guon lju dêr't Ilisidi mei assosjearre is, der belang by hawwe om Bren yn 'e hannen te krijen. Net ien dy't wol dat it safier komt, dat as Bren no gewoan oan Cenedi fertelt wat men fan him witte wol, dan komt it allegear wol goed. De fragen dy't dêrop folgje draaie om it sjitynsidint yn Bren syn appartemint. Cenedi wit blykber dat Bren it pistoal fan Tabini krigen hie, en hy wol dat Bren dat tajout, mooglik om't de ynformaasje dat Tabini op sa'n earnstige wize tsjin it fredesferdrach mei de minsken yngien is, it regear fan Tabini ûnder fuotten helje kin. It leit yn 'e rekken dat Ilisidi har beppesizzer dan opfolgje sil as aiji fan 'e Westlike Assosjaasje.
Bren ornearret dat dy gong fan saken net goed foar de minsken op Mospheira wêze soe, en hâldt by heech en by leech fol dat it Banichi wie dy't sketten hat en dat Tabini him gjin pistoal jûn hat. Uteinlik brekt Cenedi it petear ôf en wurdt Bren yn in pynlike hâlding yn keatlings fêstset yn in tsjerker fan Malguri, om dêr nochris ûnderfrege te wurden, diskear troch in ûnbekende ateva. Op in stuit wurdt him dêrby de loop fan in pistoal tsjin 'e holle oan set en tinkt er dat syn lêste oere slein hat. Letter komt er ta it pynlike besef dat er op doe gjin momint oan syn ferloofde Barb Letterman, op Mospheira, tocht hat. Nei in nacht yn pine en pinigjende ûnwissichheid trochbrocht te hawwen, wurdt er de oare deis by Ilisidi brocht. Dan komt einlings de aap út 'e mouwe, en dat is ien dy't Bren yn gjin tûzen jier ferwachte hie: acht dagen lyn is nei krapoan twahûndert jier ôfwêzichheid it romteskip de Phoenix weromkeard yn in baan om 'e Ierde fan 'e atevi.
Ynienen begrypt Bren persiis wat der bard is. De atevi fermoedzje in gearspanning tusken de minsken op Mospheira en dy yn it skip. Radikalere eleminten mank de atevi hawwe dêrop it rjocht yn eigen hân nommen en besocht de paidhi, de iennichste minske dy't foar harren berikber is, te fermoardzjen. Tabini moat dy reäksje ferwachte en dêrom Bren foar selsferdigening in pistoal taparte hawwe. De stikkene tillefyzje, de weiwurden post, de kompjûter dy't net opladen wurde koe: allegear bedoeld om it nijs oer de oankomst fan it skip oan Bren te ûnthâlden. Mar koe Tabini wol fan Bren op oan? Tabini wist krekt genôch fan 'e minsklike psychology ôf om te beseffen dat er der te min fan ôfwist om in ynskatting oer Bren syn betrouberens te meitsjen. Dêrom stjoerde er him nei syn beppe Ilisidi ta, dy't dochs al in neat te positive hâlding foar minsken oer hie, sadat dy op dit mêd har eigen ynskatting meitsje koe.
Oankommen yn Wigairiin docht bliken dat it fleanfjild beset is troch de rebellen. By in nachtlik fjoergefjocht rekket Bren de oare leden fan syn selskip kwyt. Hy ferskûlet him oant de oare deis ûnder in âld branjetank, mar as de rebellen Ilisidi finzennommen hawwe en har yn syn folle sicht drige dea te sjitten as Cenedi net seit wêr't er de paidhi ferburgen hat (wat Cenedi net fertelle kin om't dy net wit wêr't Bren him beskûl hâldt), beslút Bren dat er gjin oare kar hat as om himsels oer te jaan. De rebellen slane him oant er de tagongskoades fan syn kompjûter opjout, mar hy wit harren foar it lapke te hâlden, sadat se sûnder erch eigenhandich in befeiligingsmeganisme op syn kompjûter yn wurking stelle. De rebellen beslute dan dat se harren finzenen oerdrage sille oan harren lieders, en lade se dêrta yn in wachtsjend fleantúch. Yn datseldichste fleantúch lizze Banichi, Jago en guon ûnderhearrigen fan Cenedi de rebellen op te wachtsjen, mei as gefolch in folslein ûnferwachtse eksploazje fan geweld. Suver ear't Bren trochhat wat der bart, binne de rebellen dea of útskeakele. Under de flecht werom nei Shejidan nimt Bren foar it earst yn mear as wike kontakt op mei syn wurkjouwers yn Mospheira, oan wa't er it boadskip trochjout dat de atevi ynspraak hawwe wolle yn alle kommunikaasje tusken de Phoenix en de minsklike autoriteiten op it planeetoerflak.
Star Trek (film)
Star Trek is in Amerikaanske science fiction-aventoerefilm út 2009 ûnder rezjy fan J.J. Abrams, mei yn 'e haadrollen Chris Pine, Zachary Quinto en Zoe Saldana. De titel betsjut "Stjerretocht". De film wie it alfde diel út 'e Star Trek-filmsearje, en it earste diel fan 'e reboot-filmsearje, wêryn't de franchise wer fan foarren ôf oan begjint. It ferhaal foarmet sadwaande in prequel fan Star Trek: The Original Series út 'e 1960-er jierren en giet oer de haadpersoanen fan dy tillefyzjesearje as se foar it earst mei-inoar yn 'e kunde komme. Star Trek fynt lykwols plak yn in oare reäliteit, om't de Romulaan Nero en de oarspronklike Spock mei harren tiidreizgjen de takomst fan it hielal bliuwend feroare hawwe. De makkers fan 'e film keazen dêrfoar om har net hâlde te hoegen oan 'e Star Trek-kanon sa't dy him sûnt 1966 ûntjûn hie. Star Trek waard troch de filmkritisy mei tige loovjende resinsjes ûnthelle en groeide yn 'e bioskopen út ta in grut kommersjeel súkses en de meast opbringende Star Trek-film oant doe ta. De film wûn in Oscar, in Screen Actors Guild Award, twa Saturn Awards, in Satellite Award en in Empire Award en waard nominearre foar in grut tal oare prizen. Yn 2013 kaam de ferfolchfilm Star Trek: Into Darkness út.
Plot
George Kirk, de earste ofsier fan 'e USS Kelvin, jout opdracht ta de evakuaasje fan it skip. Under de opfarrenden is syn frou Winona, dy't op datseldichste stuit yn 'e weeën leit. Hja wurdt halje-trawalje oerbrocht nei in medyske shuttle, dêr't Kirk him by har jaan sil. As er de brêge fan 'e USS Kelvin ferlitte wol, blykt lykwols dat de automatyske piloat stikken is. Om syn frou en bern en alle oare opfarrenden te rêden, beslút Kirk oan board fan it skip te bliuwen en hânmjittich in raamkoers op 'e Narada yn te setten. Hy libbet langernôch om fia in radioferbining it earste gûlen te hearren as syn soan te wrâld komt, dy't nei syn beide pakes James Tiberius Kirk neamd wurdt.
Santjin jier letter wurdt op 'e planeet Vulcanus de jonge Spock, de healbloed-soan fan 'e Vulcanyske diplomaat Sarek en dy syn minsklike frou Amanda Grayson, talitten ta de Vulcanyske Akademy fan Wittenskippen. Spock is in karakteristike Vulcaniër, mei't er war docht om eltse emoasje te ûnderdrukken en yn alles de logika te folgjen. Dat slagget him altyd wûnderwol, mar hy hat ien swak plak: krityk op syn minsklike mem kin er min ferneare. As er foar it ferstân kriget dat de Vulcanyske autoriteiten him ta de akademy talitten hawwe "nettsjinsteande syn beheining", dêr't men syn mem mei bedoelt, betanket er foar de ear en nimt er ynstee tsjinst by de Stjerrefloat.
Fiif jier dêrnei is Jim Kirk op 'e Ierde opgroeid ta in yntelliginte mar rebelske jongeman, dy't allegeduerigen dwerse en domdryste dingen docht. Yn in kroech dêr't in protte kadetten fan 'e militêre akademy fan 'e Stjerrefloat komme, besiket er de tsjeppe Nyota Uhura te fersieren. Hja hat dêr gjin belangstelling foar en poeieret him ôf, wêrnei't er slaanderij kriget mei in stikmannich manlike kadetten. De fjochtpartij wurdt in ein oan makke troch kaptein Christopher Pike fan 'e USS Enterprise. As dyselde foar it ferstân kriget dat Kirk de soan is fan syn âlde maat George Kirk, fiteret er him oan om tsjinst te nimmen by de Stjerrefloat. Kirk liket dat earst wol nei fleanen, mar nei't er der in nachtsje oer sliept hat, beslút er Pike syn útdaging oan te nimmen. Hy skriuwt him yn foar de militêre akademy, dêr't er fuortendaliks al yn 'e kunde komt mei de pessimistyske dokter Leonard McCoy, dy't meitiid syn bêste freon wurdt.
Noch wer trije jier letter stiet de lichting fan Kirk, McCoy en Uhura op it punt om ôf te studearjen oan 'e militêre akademy. Kirk, dy't min tsjin syn ferlies kin, pakt noch altyd om mei de ûnwinbere gefjochtssimulaasje mei it romteskip de Kobayashi Maru. Hy hat in oanfraach dien om 'e simulaasje foar de trêde kear dwaan te meien. Diskear hackt er yn 't foar it kompjûterprogramma fan 'e simulaasje, dêr't er sadanige feroarings yn oanbringt dat er diskear sûnder swierrichheden winne kin. Neitiid beskuldiget Spock, de gearstaller fan 'e simulaasje, Kirk fan falskspyljen. Kirk ferwarret him mei it argumint dat er dêrta twongen waard om't de simulaasje mei opsetsin ûnwinber makke wie. De formele harksitting oer de saak wurdt ûnderbrutsen as der in alaarmsinjaal opfongen wurdt dat fan Vulcanus komt. Mei't de primêre float fier fuort op oefening is, wurde de kadetten mobilisearre, en Kirk, McCoy en Uhura, dy't in romantyske relaasje mei Spock blykt te ûnderhâlden, komme allegear op 'e USS Enterprise telâne, dêr't Spock ek tsjinnet as earste ofsier ûnder kaptein Pike.
Underwilens is de Narada úteinset mei it boarjen fan in gat yn it oerflak fan Vulcanus nei de planetêre kearn. De Narada falt de USS Enterprise oan en blykt in folle mear avansearre bewapening te hawwen, sadat kaptein Pike syn skip oerjaan moat. Krekt as fiifentweintich jier earder mei kaptein Robau fan 'e USS Kelvin barde, wurdt Pike ûntbean oan board fan 'e Narada. Sawol Kirk as Spock besykje Pike dat te ûntpraten, mar de kaptein sjocht der in kâns yn om syn wichtichste doel te berikken. Hy lit de USS Enterprise efter ûnder lieding fan Spock en nimt Kirk, Sulu en masinist Olson mei yn 'e shuttle dêr't er mei nei de Narada fljocht. Underweis lit er de trije mannen in parasjutesprong meitsje by de planetêre boar. Olson komt om, mar Kirk en Sulu witte it boarplatfoarm te berikken en dat te sabotearjen. Se binne lykwols te let, mei't it boargat al oan 'e planetêre kearn ta rikt. Nero lansearret in drip fan in saneamde 'reade matearje' yn it gat, dat in swart gat kreëarret yn 'e kearn fan Vulcanus. Yn luttele minuten wurdt de folsleine planeet mei de hiele Vulcanyske beskaving yn it swarte gat sûcht en finaal ferneatige. Spock wit syn heit Sarek en in diel fan 'e Vulcanyske Hege Ried, de hoeders fan 'e Vulcanyske kultuer, te rêden, mar syn mem Amanda komt om.
Nei it fergean fan Vulcanus set de Narada mei kaptein Pike noch oan board ôf nei de Ierde. Nero is fan doel om ek de Ierde te ferneatigjen en martelet Pike om 'e definsjekoades fan 'e Stjerrefloat los te krijen. Spock, dy't no kaptein fan 'e USS Enterprise is, beslist dat it skip him by de primêre float fan 'e Stjerrefloat foegje moat. Kirk, dy't troch Pike foar't dyselde ôfsette, oansteld is as earste ofsier, is it dêr folslein net mei iens en stiet ynstee in efterfolging fan 'e Narada nei de Ierde foar. De rûzje eskalearret ta it punt dat Spock Kirk fan 'e brêge ferwiderje lit. As Kirk him fysyk ferset tsjin 'e befeiligingslju dy't dat befel útfiere, lit Spock him efter op 'e iisplaneet Delta Vega.
Tegearre berikke Kirk en de oarspronklike (âlde) Spock in bûtenpost fan 'e Stjerrefloat op Delta Vega dêr't se de geniale masinist Montgomery Scott moetsje, dy't letter yn syn libben ûntdekke sil hoe men jinsels oerstrielje kin nei in romteskip dat mei bôgefaasje ûnderweis is troch de romte. Om't se dêr no net op wachtsje kinne, spilet Spock falsk troch Scott de oplossing fan dat probleem yn te skunen. Hy drukt Kirk op it hert om yn gjin gefal de jonge Spock oer him te fertellen. Dêrnei strielje Scott en Kirk harrensels nei de USS Enterprise, dêr't Kirk, advys opfolgjend dat de âlde Spock him jûn hat, de jonge Spock sa ferget dat er in emosjonele útbarsting kriget dy't oantoant dat er troch de ferneatiging fan Vulcanus foarearst net mear geastlik stabyl genôch is om kaptein te bliuwen. Kirk nimt it befel oer it skip oer en lit it omkeare en nei it Sinnestelsel fleane, efter de Narada oan. Nei't er mei syn heit Sarek sprutsen hat, beslút Spock om Kirk nei syn bêste kinnen te helpen yn 'e hoedanichheid fan earste ofsier.