cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Himelfeartskleaster (Irkûtsk)
De Tsjerken
thumb|left|200px|De healwei de 19e iuw boude Himelfeartskatedraal De earste houten Himelfeartstsjerke waard yn 1749-1767 ferfongen troch in stiennen katedraal, dy't tusken 1859 en 1872 wer wike moast foar de eklektyske katedraal fan de Irkûtske arsjitekt V.A. Kûdelski.
De twadde tsjerke fan it kleaster waard tusken 1691 en 1692 boud ta eare fan it Ikoan fan de Mem Gods fan Tichvin. Doe't biskop Innosinsius ferstoar, waard foar it bysetten fan syn oerskot de tsjerke yn 1731 ferfongen troch in stiennen gebou.
De yn 1933 sloopte Tsjerke fan it Ikoan fan de Us Leaffrou fan Smolensk waard boud yn 1795-1809 en yn 1837-1841 ferboud yn klassisistyske styl. thumb|250px|Tichvintsjerke De fjirde tsjerke, de tsjerke fan de Presintaasje fan de Hear, waard tusken 1816 en 1823 boud oer de westlike poarte fan it kleaster. Yn 1878 waard de tsjerke ôfbrutsen en op it plak dêrfan de hege klokketoer boud, dy't yn 1881 foltôge waard. De neobarokke klokketoer waard yn 1930 ferwoastge.
De fyfte tsjerke waard tusken 1780 en 1783 boud op it plak fan de âlde houten Marije-Himelfeartstsjerke. Oan de westlike kant fan de tsjerke waard yn de jierren 1874-1875 in refektoarium oanboud. Dy tsjerke is de iennige tsjerke fan it kleasterkompleks dy't sparre waard by de grutskalige ferwoastging fan it kompleks yn de tiid fan it Sovjet-rezjym. De tsjerke waard ta in ferieningsgebou ferboud, mar is yn 1998 werom jûn oan it bisdom en sûnt restaurearre.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Joegoslaavje
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Joegoslaavje.
Symfony
thumb|Achtste symfony fan Mahler yn de Kölner Philharmonie In symfony is in komposysje foar orkest (benammen in symfonyorkest), dy't yn prinsipe út mear as ien part bestiet, en dêr't oars as yn it konsert gjin ynstrumint in spesjale solorol yn hat. It sjenre hat in lange skiednis en in grut prestiizje.
Oarsprong
It wurd symfony komt fan it Grykske symphonia, dat letterlik 'mei-inoarklinken' betsjut. It idee dêrefter is dat alle ynstruminten dy't it wurk foarskriuwt, oan it begjin tagelyk te hearren binne. Earder hie it wurd in tal oare betsjuttings yn de muzyk. Sa om 1700 hinne waard sinfonia yn it Italjaansk de gebrûklike namme foar in ûvertuere: it ynstrumintale begjin fan in opera, kantate of oare fokale komposysje.
Barok en rokoko
Sa oan de ein fan 'e barok waarden der foar it earst selsstannige symfonyen skreaun. Dy folgen yn 'e regel it patroan fluch - stadich - fluch, eat dat foar de Italjaanske ûvertuere gewoan wie. De trije dielen kinne sûnder ûnderbrekking spile wurde, mar yn 'e rin fan 'e tiid waarden trije losse dielen gewoaner. It lêste diel wie bytiden in menuët. Sa ûntjoech de symfony him yn 'e rokoko fierder, by komponisten lykas Giovanni Battista Sammartini, Georg Christoph Wagenseil, Matthias Georg Monn en Johann en Carl Stamitz (heit en soan). De âlde Stamitz is grûnlizzer fan wat de Mannheimer Skoalle neamd wurdt, in tige ynfloedrike groep komponisten fan ynstrumintale muzyk.
Klassike tiid
Yn it klassike tiidrek waard it sjenre folle populêrder. Dat wie foaral de fertsjinste fan Joseph Haydn, dy't de earder sa wenstich pretensjeuze symfony tige serieus naam. Hy soe der úteinlik 106 komponearje. By Haydn waard it ek normaal, dat symfonyen in menuët en in fluch eindiel hiene; se krigen dus fjouwer dielen. Haydn syn styl fûn yn gâns Europa neifolging, ek by Wolfgang Amadeus Mozart, fan wa't de lêste trije symfonyen as grutte masterwurken jilde.
Romantyske tiid
De natuerlike opfolger fan Haydn wie Ludwig van Beethoven. Foar him wie de symfony, njonken it strykkwartet en de pianosonate, it sjenre dêr't er it measte kreative omtinken oan joech. Hy skreau 'mar' njoggen folsleine symfonyen (al begûn er oan tsientallen), mar hast eltse symfony dy't er komponearre wie in nije muzikale revolúsje.
Pas yn de twadde helte fan de njoggentjinde iuw slagge it de komponisten, út it skaad fan Beethoven wei te kommen. Johannes Brahms, dy't pas yn de âldens fan 43 jier syn earste symfony skreau, brûkte in sterk klassisistyske styl. Dat kin net sein wurde fan Anton Bruckner, ek al in letbloeier, dy't mei syn njoggen ripe symfonyen de ynfloed fan ûnder mear Wagner in plak joech. Ek yn Ruslân kaam it sjenre op, sawol by Pjotr Iljitsj Tsjaikovski as by it Machtige Heapke (Nikolaj Rymski-Korsakov, Aleksander Borodin).
Letromantyske, modernistyske en postmodernistyske tiid
Yn de Letromantyk waard Gustav Mahler de grutte master fan de symfony. Hy liet de âlde, út de klassike tiid oerbleaune foarmen alhiel los. Gauris frege er in grut orkest fan hûnderten muzikanten en ek wol sjongers. It gebrûk fan sjongers yn de benammen ynstrumintale symfony waard sa no en dan troch Beethoven ek dien yn syn njoggende symfony.
Nei de Earste Wrâldkriich kaam it neoklassisisme yn 'e moade. In soad komponisten namen de achttjinde iuw as foarbyld en kombinearren in moderne klank mei kleare strukturen, beskieden proporsjes en lytsere orkesten. As foarbyld kinne de symfonyen tsjinje fan Igor Stravinsky, Sergej Prokofjev, Paul Hindemith, Albert Roussel en Anton Webern.
Nei de Twadde Wrâldkriich waard it in oar ferhaal. Foar de avant-garde fan dy jierren, dy't sa radikaal mooglik mei it ferline brekke woe, wie de symfony net modern genôch mear. It wurk dat hja foar orkest skreaune, neamden se almeast net 'symfony'. Wol levere dy tiid noch de Turangalîla-symphonie fan Olivier Messiaen op, en de Sinfonia fan Luciano Berio, dy't net sa ikonoklastysk is. Yn de Sovjet-Uny, dêr't troch de steat de avant-garde ferbean waard, skreaune masters lykas Dmitri Sjostakovitsj al noch symfonyen.
Mei it oanbrekken fan it postmodernisme en de neotradisjonele komposysjemetoden kaam de symfony ek yn it Westen werom. It neamen wurdich is ûnder mear it wurk fan de Amerikaan Philip Glass en de Poal Krzysztof Penderecki.
Finntroll
Finntroll is in metalband út Finlân. Finntroll waard yn 1997 oprjochte troch gitarist Somnium en sjonger Katla.
Muzyk
Finntroll mingt blackmetal mei de tradisjonele Finske folkmuzyk humppa, de klam leit by Finntroll op de metal. De teksten fan Finntroll geane oer leginden en ferhalen oer de fictieve trollenkening "Rivfader".
Tom Doherty Associates
Yn 1987 waard Tom Doherty Associates oernommen troch St. Martin's Press, in difyzje fan 'e Britske útjouwerij Macmillan Publishers, dy't sûnt 1999 folslein yn eigendom is fan it Dútske útjouwersconcern Verlagsgruppe Georg von Holtzbrinck GmbH.
Endless Forms Most Beautiful (liet)
Endless Forms Most Beautiful is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Nightwish tusken augustus en oktober 2014 en útbrocht op it album Endless Forms Most Beautiful fan Nightwish út 2015. Endless Forms Most Beautiful wie it sande nûmer op it album en waard op 13 febrewaris 2015 útbrocht as twadde en lêste single fan it album.
Oer it nûmer
Endless Forms Most Beautiful is skreaun troch Tuomas Holopainen. It nûmer is ynspirearre op it boek The Ancestor's Tale, fan Dawkins út 2004.
Tofet
thumb|In stêle op de tofet fan Kartago Mei tofet (Hebriuwsk: תוֹפֶת‎; Gryksk: Ταφέθ; Latyn: Topheth) wurdt yn de Hebriuwske Bibel in plak yn Jeruzalim yn de Gehenna bedoeld dêr't oanbidders fan de goaden Baäl en Moloch yn de âlde Kanaänityske religy bern offeren troch se libben te ferbaarnen.
De Hinnomdelling (Gehenna) besuden Jeruzalim waard troch de fromme Joaden as in ferflokt plak beskôge en kaam sadwaande meitiid bekend te stean as in bestimming foar kweaminsken en as in synonym foar de hel. Yn it kristendom waard it wurd tofet in synonym foar hel.
Namme
Neffens de Hebriuwske Bibel waard de Hinnomdelling troch Kanaäniten brûkt om harren eigen bern as minske-offer libben te ferbaarnen as offer foar de goaden. In part fan de Hinnomdelling waard de "Tofet" neamd, dêr't de bern opoffere waarden (2 Keningen 23:10). Midsiuwske Joadske skriuwers David Kimhi en Rasji tochten dat de namme "tofet" fan it Hebriuwske wurd toph, dat "trommel" betsjut, ôfstammet. It lûd fan it gûlen fan de bern dy't de fjoerwijing ûndergiene moast dôve wurde troch it lûd fan it trommeljen. In oare mooglikheid is dat it fan it Arameeske wurd komt dat "hierd" of "fjoerplak" of sokssawat betsjut.
Ferwizings yn de Bibel
Yn de Bibel binne in stikmannich ferwizings nei Tofet. Yn Jeremia 7:31-34 sprekt YHWH syn ôfgriis út oer it berne-offerjen:
"'Se hawwe de offerhichten fan Tofet yn 'e delling fan Ben-Hinnom makke om har soannen en dochters de fjoerwijing ûndergean te litten. Soks haw Ik nea foarskreaun, it is net iens by My opkommen.Tink derom, der komt in tiid - is de godsspraak fan de Heare - dat de lju it net mear hawwe sille oer Tofet of oer de Delling fan Ben-Hinnom, mar oer de delling fan de slachting; en se sille de deaden yn Tofet begrave, om't der oars gjin plak is. Dan wurde de liken fan dit folk foer foar de fûgels yn 'e loft en foar de wylde bisten en gjinien dy't se fuortjaget. Yn 'e stêden fan Juda en yn 'e strjitten fan Jeruzalim lit Ik dan elk bliid en fleurich lûd ferstomje, it lûd fan breugeman en breid; it lân wurdt in ferlitten oarde.'"
It ritueel fan it ferbaarnen fan bern waard in ein oan makke troch kening Josjia fan Juda, dy't Tofet ûntwije liet, as part fan syn herfoarmings (2 Keningen 23:10). Tofet wurdt ek neamd yn Jeremia 19:6, Jeremia 19:11-14,en Jesaja 30:33, dêr't it as in "brânsteapel" omskreaun waard, dat ek as Gehenna of hel oerset wurde kin.
Oare kultusplakken
Mei "tofet' wurde ek ferskate Fenisyske en Punyske kultusplakken bedoeld, dy't yn it Middellânske Seegebiet fûn waarden: yn Kartago, Sardynje, Sisylje en Tyrus, Libanon.
Der is gjin oerienstimming oft op dy plakken berne-offers brocht waarden, of dat it earder om bysûndere bernebegraafplakken gie. Der wurdt wol fanút gien dat de Fenysjers berne-offers tapasten.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Servje en Montenegro
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Servje en Montenegro.
Suffeet
In suffeet wie ien fan twa heechste magistraten yn de Fenisyske stêden lykas Tyrus en benammen yn Noard-Afrika yn de Punyske stêdsteat Kartago.
Namme
It wurd "suffeet" komt fan de Semityske woartel "TPT". It Punyske begryp špṭ, útsprutsen as šophet of šuphet, komt oerien mei it Hebriuwske schofet dat "rjochter" betsjut. De Latynske útspraak is su(f)fes, meartal su(f)fetes en yn it Gryksk βασιλεύς.
Fenisysk
Yn de ferskate Fenisyske stêdsteaten oan de kust fan it hjoeddeistige Libanon en Syrje en yn de Punyske koloanjes yn it westlike Middellânske Seegebiet, wêrûnder Kartago, wie in suffeet in net-keninklike magistraat dy't it bestjoer oer de stêdsteat late, dat te ferlykjen wie mei in Romeinske konsul. In konsul en in suffeet tsjinnen beide ien jier yn in twamanskip.
Punysk
De suffeet wie lykwols net de steatshaad fan it Kartaachske Ryk. Letter krigen de Kartaachske koloanjes harren eigen suffeten en ûntstie der in hiërargy fan suffeten.
Ron Jeremy
Ron Jeremy, echte namme: Ronald Jeremy Hyatt (New York, 12 maart 1953), is in rêstend Amerikaansk pornoakteur en -regisseur en mainstream-akteur fan etnysk Joadsk komôf, dy't yn it ferline as akteur ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenammen R.J., Ronald Jeremy, Ron Jeremey, David Elliot en David Elliott. Ron Jeremy is ien fan meast werkenbere figueren út 'e Amerikaanske pornoyndustry, en fan alle manlike pornoakteurs is er wierskynlik it measte en it fierste trochkrongen yn mainstream-films en -tillefyzje. Syn bynamme is The Hedgehog ("De Stikelbaarch"). Op 'e ranglist dy't AVN, it toanoanjaande tydskrift oer de Amerikaanske pornoyndustry, gearstalde fan 'e top 50 pornostjerren aller tiden, stie hy op it earste plak.
Jonkheid
Jeremy waard berne yn in gesin út 'e middenklasse yn 'e Newyorkske wyk Queens. Syn heit, Arnold Hyatt, wie in apteker, wylst syn mem in redakteur by in útjouwerij wie, dy't yn 'e Twadde Wrâldoarloch foar de OSS (de foarrinder fan 'e CIA) wurke hie om't se floeiend Dútsk en Frânsk spriek. Jeremy folge de middelbere skoalle oan 'e Cardozo High School yn 'e Queenske buert Bayside, dêr't er yn 'e klasse siet by akteur Reginald VelJohnson en CIA-direkteur George Tenet. Nei't er slagge wie foar syn skoaleksamen folge er in oplieding oan it Queens College, City University of New York, en behelle dêr bachelorstitels yn ûnderwiiskunde en teäter en in masterstitel yn bysûnder ûnderwiis. Dêrop fûn er wurk as learaar yn it bysûnder ûnderwiis yn New York-Stêd, en dêrnjonken as ynfallearkrêft yn it gewoane ûnderwiis.
Pornokarriêre
Jeremy joech syn wurk as learaar deroan om syn wiere passy, aktearjen, nei te jeien. Hy koe lykwols sa goed as gjin wurk fine, en rekke alhiel ta reapsein. Om dochs wat te fertsjinjen, besleat er om neaken te posearjen foar it tydskrift Playgirl, nei't syn doetiidske freondinne syn foto dêrhinne opstjoerd hie en der fan 'e kant fan it blêd in positive reäksje weromkaam. Fia fia kaam er dêrnei yn 1979 yn 'e pornoyndustry telâne, wêrby't er ûnder syn foar- en middelnamme begûn te wurkjen. Nei de fotorapportaazje yn 'e Playgirl, waard syn beppe Rose (dy't yn it tillefoanboek as R. Hyatt fermeld stie) nammentlik de hiele dei en nacht opbelle troch wyldfrjemde manlju dy't kontakt mei Ron Hyatt sochten. Neffens Jeremy gie it sa bot dat syn beppe in moanne net yn har appartemint ferkeare koe. Syn heit sei tsjin him: "Asto dy sa nedich mei dy neakene idiotery ynlitte moast, dan moast mar dwaan watst net litte kinst, mar ast ús famyljenamme noch ien kear brûkste, dan meitsje ik dy ôf!"
Syn bynamme The Hedgehog krige Jeremy doe't er yn 1979 foar de opnames fan 'e pornografyske film Olympic Fever fan New York oerkaam nei Lake Arrowhead, yn 'e steat Kalifornje. Jeremy hie waarm waar ferwachte, en arrivearre yn in T-shirt en koarte broek, mar ûnder syn ritsje op 'e motor nei de filmset sloech it waar om en barste der in wiere sniestoarm los. Hy kaam frijwol ûnderkuolle op 'e set oan, en waard daliks ûnder de waarme dûs treaun. Doe't er dêr wer ûnderwei kaam, hie syn hûd troch de grutte temperatuerferskillen in felrôze kleur oannommen, wylst it hier oer syn hiele lichem rjocht razend oerein stie, sadat er wol wat wei hie fan in stikelbaarch. Der wurdt gauris tocht dat de bynamme slacht op syn taname yn gewicht, mar dat is net wier, want doedestiden wie Jeremy noch sa fit as wat.
Jeremy stiet yn it Guiness Book of World Records as rekôrhâlder foar it grutste tal spile rollen yn pornofilms. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat er ûndewilens (neijier 2013) as akteur meiwurke oan 2.205 pornografyske films, sij it net altiten yn pornografyske rollen. As regisseur wie Jeremy tusken 1980 en 2009 aktyf, en op dat mêd wied er ferantwurdlik foar 284 pornofilms. Dêrby betsjinne er him fan in wiid ferskaat oan skûlnammen: Bill Blackman, B. Ron Eliot, Dave Elliott, David Elliot, Lance Jeremy, Umberto Lenzi, Barry Morrison, Anthony Pearl, Nicholas Pera, Norm L. Pera, Ron Pighead, Norm Prestissimo, Ron Prestissimo en Ron Presto. Yn 'e Amerikaanske pornoyndustry stiet er bekend om syn gefoel foar humor, dat him tegearre mei syn grutte penis tige populêr makke hat, en fierders om it feit dat hy as iennichste manlike pornoakteur ea syn ejakulaasje sekuer oankundigje kin troch op in beskaat stuit te begjinnen mei fan tsien ôf werom te tellen nei nul. Jeremy is meitiid nochal wat oanwûn yn lichemsgewicht, en dêrby is ûnderwilens sechstich jier âld (mar noch altyd as pornoakteur aktyf). Sadwaande giet yn 'e pornoyndustry wol de grap om dat de dingen dy't guon aktrises te kinky fine, binne: sado-masogisme, seks mei bisten en seks mei Ron Jeremy. Likegoed hat Jeremy troch de jierren hinne 3 AVN Awards (de Oskars fan 'e pornowrâld) wûn, wylst er der noch 9 oare kearen foar nominearre west hat. Njonken in bulte oare prizen is er ek ynhuldige as lid fan sawol de AVN Hall of Fame as de XRCO Hall of Fame. Teffens hat er in eigen stjer krigen op it Adult Star Path of Fame, yn Edison, yn 'e steat Nij-Jersey.
Njonken syn aktearwurk is Jeremy ek de wurdfierder foar de pornografyske webside HotMovies.com, dêr't men tsjin betelling per minút pornofilms sjen kin. As ûnderdiel fan syn ferplichtings reizget er yn dy hoedanichheid elts jier yn Noard-Amearika en Jeropa de grutste eroatyske beurzen ôf. Yn 2009 iepenen Jeremy en syn sakepartner Paul Smith yn Portland, yn 'e steat Oregon, Ron Jeremy's Club Sesso, in nachtklub dy't bedoeld is foar swingers. Fierders hat Jeremy syn namme ek liend foar in rummerk "Ron de Jeremy" (ron is ek Spaansk foar "rum").
Mainstream-karriêre
Ron Jeremy hat nei alle gedachten it grutste tal crossovers nei mainstream-films en -tillefyzje op syn namme stean fan alle Amerikaanske pornostjerren. Sa wurke er bygelyks as "bysûnder adviseur" (special consultant) foar de Hollywood-kaskreaker 9½ Weeks (1986), mei Kim Basinger en Mickey Rourke, en de film Boogie Nights (1997), mei Mark Wahlberg. Fierders figurearre er yn 'e film Ghostbusters en hied er lytse roltsjes yn in ferskaat oan oare mainstream-films, wêrûnder They Bite (1996), The Boondock Saints (1999), Spun (2002), Zombiegeddon (2003) en Finishing the Game (2007). Yn 2003 spile er himsels yn 'e komeedzje Being Ron Jeremy, in parody op it bekendere Being John Malkovich.
Gauris binne syn rollen feitliks lytse byroltsjes wêryn't er himsels spilet, wêrby't selsspot him dan yn 'e regel net frjemd is. Foarbylden binne Crank: High Voltage (2009), wêryn't er himsels as demonstrant tsjin 'e lege salarissen fan manlike pornoakteurs spilet, en One-Eyed Monster (2009), in horrorparody wêryn't syn penis oernommen wurdt troch bûtenierdske wêzens en dan lju begjint te fermoardzjen. Ek wie Jeremy it ûnderwerp fan in oardel oere duorjende dokumintêre út 2001, mei as titel Porn Star: The Legend of Ron Jeremy. Dêrút kaam û.m. nei foarren dat er no miljonêr is, mar dat er sa sunich (of deun) is, dat er noch altiten elts dûbeltsje fiif kear omdraait ear't er it útjout. Sa brûkt er leaver jiskepûden om syn bagaazje yn te ferfieren, as dat er in koffer keapet.
Ek op 'e tillefyzje wie Jeremy yn in ferskaat oan programma's te sjen, fan Amerikaanske realityshow The Surreal Life, wêryn't er freonskip sleat mei evangeliste Tammy Faye Bakker en op it twadde plak einige, krekt efter aktrise Traci Bingham, oant it Britske praatprogramma The Frank Skinner Show, wêryn't er mei de eardere Britske minister Mo Mowlam in duët ten gehoare brocht fan it Sonny en Cher-nûmer I Got You Babe.
Teffens figurearret Jeremy allegeduerigen yn fideoklips fan popnûmers, û.m. fan A Day to Remember, Armin van Buuren, Christina Linhardt, Escape The Fate, Everclear, Flight of the Conchords, Guns N' Roses, Insane Clown Posse, Kid Rock, LMFAO, Los Umbrellos, Mad Yellow Sun, Mercury Rev, My Darkest Days, Moby, Necro, de Radioactive Chickinheads, Sam Kinison, Steel Panther, Sublime en de Iislânske band XXX Rottweiler Hundar. Boppedat hat er yn 1996 sels ek in rapsingle útbrocht, ûnder de titel Freak of the Week, dy't it ta plak 95 brocht op 'e top 100 fan rapnûmers (gearstald troch it tydskrift Billboard), en 27 wiken lang yn dy ranglist stean bleau.
Fierdersoan waard Jeremy yn ferskate fideospultsjes opnommen as in spylber personaazje, wylst er ek figurearre yn fideo's op it ynternet. Hy hat twaris reklame makke foar bistebeskermingsorganisaasje PETA, ienris foar humanere slachtmetoaden by de fastfood-keatling KFC, en ienris tsjin oerpopulaasje fan húsdieren. (Op dy lêste reklameposter leit Jeremy healneaken en mei hanboeiens om op in bêd, mei dêrûnder it boadskip: "Tefolle seks is net goed. Sterilisearje en kastrearje jimme katten en hûnen!") Yn 2007 kaam by útjouwerij HarperCollins Publishers Jeremy syn autobiografy út, mei as titel: Ron Jeremy: The Hardest (Working) Man in Showbiz ("Ron Jeremy: De Hurdste (Wurkjende) Man yn 'e Showbusiness").
Priveelibben
Jeremy is net troud, en hat (foarsafier bekend) gjin bern. Op 29 jannewaris 2013 ried er himsels nei it sikehûs ta mei slimme pine yn it boarst. By ûndersyk waard in aneurisma deunby syn hert ûntdutsen, dat hy waard de oare deis daliks operearre. Trije wiken letter waard er út it sikehûs ûntslein, wêrby't er oan 'e gearkommen parse syn groeden sjen liet en úthold dat er ûnder syn opnametiid 22½ kg ôffallen wie. Ek fertelde er dat er fan doel wie om tenei sûner te iten. Neffens de New York Daily News seid er: "Sûn iten ite is deprimearjend, mar it hâldt my wol yn libben. Us heit is 94 en noch sa sûn as fisk. Hy is lulk op my wurden om't ik dit barre litten haw. Hy makket gauris it grapke dat hy en ús mem my in poerbêst lichem jûn hawwe en dat ik it fertutearzje litten haw."
Aarhus
Aarhus (fan 1948 oant 31 desimber 2010 offisjeel stavere as Århus) is de twadgrutste stêd fan Denemark en it haadplak fan de gemeente Aarhus. It leit oan 'e eastkust fan it skiereilân Jutlân, yn it geografyske sintrum fan Denemark, 187 kilometer noardwestlik fan Keappenhaven (Kopenhagen) en 289 kilometer benoarden Hamboarch (Hamburg). De stêd hat 269.022 ynwenners (1 jannewaris 2017) en de gemeente hat 335.684 ynwenners (2017). Aarhus is de sintrale stêd yn de Stedsregio East-Jutlân dat yn 2015 in totale befolking fan 1.279.492 minsken hie.
Tsjintwurdich is Aarhus de kulturele en ekonomyske kearn fan 'e regio en it grutste sintrum foar hannel, tsjinsten en yndustry yn Jutlân. De stêd is de 92e grutste stêd yn 'e Europeeske Uny en nûmer 234 yn 'e list fan wrâldstêden. Aarhus stiet ek yn de top 100 fan stêden dêr't de measte konferinsjes holden wurde. Aarhus is de wichtichste yndustriële haven fan it lân op it mêd fan kontenerferwurking en in wichtich hannelsplak yn it Kattegat. Grutte Deenske bedriuwen hawwe dêr har haadkantoar en der reizgje in protte forinzen út de hiele regio Midtjylland foar wurk en frije tiid nei de stêd. It is in sintrum foar ûndersyk en ûnderwiis yn 'e Skandinavyske lannen en hat mei de universiteit fan Aarhus de grutste universiteit fan Skandinaavje, ûnder oaren Aarhus University Hospital en INCUBA Science Park binne ûnderdiel fan de universiteit fan Aarhus. Mei 48.482 ynwenners ûnder de 18 jier is Aarhus de jongste stêd fan Denemark. Aarhus is ek de twadde fluchstgroeiende Deenske stêd, mei in trochsneed groei fan 4.500 minsken it jier sûnt 2008.
Skiednis
De skiednis fan Aarhus begûn mei in fersterke delsetting, dy't yn 'e 8e iuw troch Wytsingen oprjochte waard. De stêd waard boud op de noardlike iggen fan in fjord mei in natuerlike haven en de primêre ekonomyske groeifaktor wie iuwenlang de oerseeske hannel fan lânbouprodukten. Merkrjocht waard yn 1441 ferliend, mar de groei stagnearre yn 'e 17e iuw doe't de stêd blokkearre en bombardearre waard yn 'e Sweedske oarloggen. Yn 'e 19e iuw waard it twa kear beset troch Dútske troepen yn 'e Sleeswykske oarloggen. Doe't de yndustriële revolúsje de ekonomy in slinger joech, groeide de stêd yn de 20e iuw ta de twadgrutste fan it lân.
Aarhus is ferneamd om syn muzikale skiednis. Yn 'e fyftiger jierren ûntstienen der yn 'e stêd in protte jazzklups, dy't troch de jonge befolking genôch besikers hienen. Yn de jierren '60 fan de tweintichste iuw naam it ferskaat oan muzyk ta mei rock en oare sjenres. Yn 'e jierren 1970 en 1980 waard Aarhus it sintrum foar de Deenske rockmuzyk mei ferneamde bands as TV-2 en Gnags. Aarhus is de festivalstêd foar it jierlikse acht dagen duorjende Aarhus International Jazz Festival, it SPoT Festival en it NorthSide Festival.
Yn 2017 waard Aarhus keazen as Kulturele Haadstêd fan Europa, tegearre mei Paphos op Syprus.
Saghmosavank
Saghmosavank (Armeensk: Սաղմոսավանք, Kleaster fan de Psalmen) is in 13e-iuwsk kleaster by it doarp Saghmosavan yn de provinsje Aragatsotn, Armeenje. Lykas it kleaster Hovhannavank, dat fiif kilometer súdliker leit, stiet Saghmosavank boppe oan in steile kleau dy't troch de Kasagh-rivier útsnien waard.
De twa kleasters oerhearskje it byld fan de beide doarpen en tekenje harren skerp ôf tsjin de achtergrûn fan it berchtme, dat bekroand wurdt troch de berch Aragats.
Skiednis
It kleaster waard tagelyk mei de kleasters Hovhannavank en Tegher stifte, nei't prins Vatsje it gebiet yn 1215 oerkocht fan de bruorren Zakarian. Hy joech opdracht om de Siontsjerke (1215) en de Karapettsjerke (1216-1221) te bouwen. Alle twa tsjerken binne boud as krúsfoarmige koepeltsjerken mei tafoegings fan twa ferdjippings yn alle hoeken fan it gebou. De foarst en syn frou waarden yn de gavit fan it tusken 1213 en 1232 boude kleaster Tegher byset. De yn it westen fan de tsjerke fan Saghmosawank oanboude gavit ûntstie koart nei 1215. Under de opvolger fan Vatsje waard yn 1255 útein set mei de bou fan in bibleteek. Yn de 13e en 14e iuw hie it kleaster slim te lijen fan in rige fan ynfallen troch de Turksk-Mongoalske folken. Doe't tsjin it ein fan de 14e iuw it gebiet tafoel oan de islamityske oerweldiger Timoer Lenk rekke it kleaster ferlitten. Yn de folgjende iuwen soarge de striid tusken de Osmanen en de Safewiden foar grutte ferwoastgingen en hongersneed yn it hiele lân. Pas yn de 17e iuw stabiliseare de politike en ekonomyske sitewaasje fan Armeenje en kaam der romte om it kleaster te renovearjen.
Ek de swiere ierdskoddings fan 1679 en 1827 brochten skea. Nei de skea fan de grutte ierdskodding fan 1988 waard it kleaster oant 2000 restaurearre.
Legend of the BoneKnapper Dragon
Legend of the BoneKnapper Dragon is in Amerikaanske histoaryske fantasy-aventoerefilm út 2010 yn 'e foarm fan in kompjûteranimearre koarte tekenfilm foar de hiele famylje. De film stie ûnder rezjy fan John Puglisi, en de haadrollen waarden ynsprutsen troch Jay Baruchel en Craig Ferguson. De titel betsjut "Leginde fan 'e BonkeKlopperdraak". Dizze koarte film hat in spyldoer fan 16 minuten en heart ta de How to Train Your Dragon-franchise. Yn 'e ynterne gronology fan 'e searje folget Legend of the BoneKnapper Dragon fuort nei de earste lange film, How to Train Your Dragon, dy't ek yn 2010 útkaam. It ferhaal folget Hik en syn freonen as se mei harren mentor, de smid Rachelman Krôk, op 'e siik geane nei de bonkeklopperdraak, in drakesoarte wêrfan't Hik-en-dy oertsjûge binne dat dy inkeld yn 'e fantasij fan Rachelman bestiet. De film waard foar it earst útstjoerd troch Cartoon Network op 14 oktober 2010.
Plot
Op in nacht, net lang nei't de Wytsingen fan it ôfhandige eilân Berk frede sletten hawwe mei de draken dy't harren sa lang teheistere hawwe (sjoch: How to Train Your Dragon), rekket it hûs fan smid Rachelman Krôk yn 'e brân. Rachelman is derfan oertsjûge dat syn âlde aartsfijân, de bonkeklopperdraak, derefter sit, hoewol't der oanwizings binne dat er syn ûnderbroek te ticht by de iepen hurd hingje litten hat te drûgjen.
De oare Wytsingen leauwe net yn it bestean fan 'e bonkeklopperdraak, dat in soarte draak is dy't nimmen oars as Rachelman ea sjoen hat. It bist is (neffens Rachelman) reuseftige grut, mar makket gjin lûd. De namme komt fan it feit dat it bist himsels in harnas oanmjit dat bestiet út 'e bonken fan oare bisten. As de oare Wytsingen de gek mei him hawwe, beslút Rachelman der mei syn húsdier, it stoïsynske skiep Phil, op út te gean om 'e bonkeklopperdraak te fangen, sadat er foar ienris en foar altyd syn gelyk bewize sil. Syn learling Hik, dy syn faam Astrid en harren freonen Fiskepoat, Snotbongel, Skoarre en Moarje beselskipje him út begrutsjen.
Wylst Hik en syn maten Rachelman nei it eilân ta roeie dêr't de bonkeklopperdraak tahâlde soe, ferhellet Rachelman it jongfolk oer syn eardere konfrontaasjes mei it bist. Hy mette de bonkeklopperdraak foar it earst doe't er as jongfeint mei syn heit en mem op en út wie en himsels eefkes ôfsûndere om mei syn sweager te fûstkjen. Dêrfoar klom er út harren drakeskip op in iisberch, dêr't lykwols de stoflike omskotten fan in stikmannich Wytsingen yn beferzen sieten. In lyts blinkend gouden doaske siet ek yn it iis beferzen, en dat houde Rachelman derút. De bonkeklopperdraak ferskynde wylst de beferzen Wytsing, fan wa't Rachelman it doaske stiel, him tsjin 'e tsjeafte fersette troch Rachelman ytlike kearen yn it gesicht te stompen (hoewol't it yn 'e bygeande bylden dúdlik Rachelman sels is dy't de earm fan 'e beferzen Wytsing hinne en wer beweecht).
Troch syn kjeltme oer de oanfal fan 'e draak ferlear Rachelman it doaske, dat yn 'e see rûgele, mar hy koe it krekt op 'e tiid wer opfiskje (wêrby't de beferzen Wytsing, dy't troch tadwaan fan 'e bonkeklopperdraak los kommen wie fan 'e rest fan 'e iisberch, him op 'e nij yn it gesicht stompte). Neitiid waard Rachelman efterfolge troch de bonkeklopperdraak oant er op spektakulêre wize wist te ûntsnappen nei de boat fan syn âldelju, dy't nearne gjin euvelmoed yn hiene. Yn it doaske siet in lyts bonkje dat Rachelman sûnt brûkt hat as gasp foar syn mulrym.
Om't Rachelman wol foar it ferstân hie dat syn fijân it nea opjaan soe, pleatste er in wiere obstakelbaan fan fâlen en wachte it bist doe ôf. Doe't de bonkeklopperdraak lang om let opdaagjen kaam, late Rachelman him by alle fâlen lâns, mar de draak wie se allegear te fluch ôf en wist Rachelman te pakken te krijen. Dy joech dêrop in gjalp fan om help. De goaden moasten him heard hawwe, want de tongergod Thor ferskynde en smiet in wjerljochtslach. Hoewol't dy by de draak troch gie, boarre de wjerljocht in djip gat yn 'e grûn nei de midden fan 'e Ierde, dêr't de hammerwalfisk út te foarskyn sprong mei de hammerjak op 'e rêch. De hammerjak hufte de bonkeklopperdraak yninoar en de hammerwalfisk friet him hàst op, mar spitigernôch slagge it de bonkeklopperdraak wèr om te ûntkommen.
Tsjin 'e ein fan dat ferhaal hawwe Hik en de oaren sa njonkelytsen skjin har nocht fan wat dúdlik flauwe optinksels binne, dat se sprekke op tsjin Rachelman en besykje him tajaan te litten dat de bonkeklopperdraak inkeld yn syn (tajûn, libbene) fantasij bestiet. Dat rêde se net op; ynstee set Rachelman op it eilân in fâle foar de bonkeklopperdraak op mei Fiskepoat as lokies. De oaren binne it dêr net mei iens en wylst se noch oan it redendielen binne, ferskynt efter harren de bonkeklopperdraak, dy't yndie reuseftige grut en sa stil as in mûs is. As it bist besiket te brullen, komt der inkeld in heechtoanich piiplûd. Rachelman en it jongfolk sykje beskûl yn 'e mislearre fâle dy't se opset hiene, wylst de lulke draak fjoer nei harren spuit. Hik beseft dat it bist ferlet hat fan it lytse bonkje, dat Rachelman al dy jierren as gasp brûkt hat, om syn bonkige harnas kompleet te meitsjen. Hy besiket syn mentor fan 'e needsaak te oertsjûgjen om 'e gasp op te jaan.
Rachelman wol dêr earst net oan, mar as er troch de draak út syn skûlplak sleept wurdt om opfretten te wurden, giet er dochs troch de bocht. As er it bonkje nei de draak ta smyt, komt dat op in leech plakje op syn boarst telâne, dêr't it sekuer tusken de oare bonken yn past. Dêrnei bewiist de bonkeklopperdraak dat er no wol brulle kin. Hik ornearret dat soks in faai teken is, mar it docht bliken dat de bonkeklopperdraak eins in hiel freonlik en oanhellerich bist is, no't er it missende diel fan syn útris werom hat. Se slute freonskip mei de draak en litte har troch it bist weromfleane nei Berk. Underweis brult de bonkeklopperdraak dat it in aard hat. Wylst Fiskepoat de oaren ynformearret dat dit neffens syn ynformaasje de pearrop fan 'e draak is, ferskine fjouwer oare bonkeklopperdraken dy't efter harren oan komme. Rachelman merkt op dat no net ien him mear ligen hjitte sil.
Produksje
Legend of the BoneKnapper Dragon waard regissearre troch John Puglisi nei in senario fan Peter Steinfeld dat basearre wie op personaazjes en settings út 'e romansearje How to Train Your Dragon, fan 'e Britske skriuwster Cressida Cowell. As produsint wie Bruce Seifert by it projekt belutsen foar de filmstudio DreamWorks Animation. De filmmuzyk waard fersoarge troch John Powell.
Legend of the BoneKnapper Dragon is in koarte film mei in spyldoer fan 16 minuten, dy't foar goed de helte makke is mei kompjûteranimaasje, lykas de rest fan 'e How to Train Your Dragon-films. De flashbacks nei it ferline fan Rachelman Krôk, dy't wat minder as de helte fan 'e film útmeitsje, binne makke mei tradisjonele, hântekene animaasje.
Distribúsje
Legend of the BoneKnapper Dragon waard op 14 oktober 2010 foar it earst op 'e Amerikaanske tillefyzje útstjoerd troch it tillefyzjestasjon Cartoon Network. Foar de rest waard de distribúsje fan 'e koarte film fersoarge troch Paramount Home Entertainment. Op 15 oktober 2010 waard Legend of the BoneKnapper Dragon op dvd en blu-ray útbrocht as bonusfilm by How to Train Your Dragon
Ethel Portnoy
Ethel Portnoy (8 maart 1927, Philadelphia (Feriene Steaten) — 25 maaie 2004, De Haach) wie in Nederlânsk skriuwster fan Amerikaansk-Joadsk komôf. Sy skreau essays, kollumns, koarte ferhalen, reisferhalen en in tal romans.
Biografy
Ethel Portnoy waard berne yn Philadelphia, mar waard grutbrocht yn de Bronx yn New York as dochter fan Russysk-joadske ymmigranten. Nei in stúdzje letterkunde en Frânsk, ferfear se yn 1950 nei Jeropa, mei in Fulbrightbeurs foar de Universiteit fan Lyon. Teffens studearre se Kulturele antropology en argeology yn Parys, ûnder oare by Claude Lévi-Strauss. Yn 1951 troude se mei de skriuwer Rudy Kousbroek. It opbringen fan har twa bern en har wurk by de UNESCO naam in protte fan har tiid yn beslach; sadwaande kaam se net oan skriuwen ta. Fia Kousbroek moete se Remco Campert en Simon Vinkenoog, oare Nederlânske Vijftigers en ek leden fan de keunstnersgroep Kobra. Letter folge hja de kolleezjes fan semiolooch Roland Barthes, dy't har ûnder mear oantrune tan skriuwen yn de ik-foarm. Fan 1970 ôf wenne se yn De Haach.
Portnoy debutearre yn 1971, doe't se 44 jier wie, mei it boek Steen en been. Dêrnei ferskynden noch goed 25 boeken fan har. De útdrukking broodje aap (foar apokrive ferhalen dy't as wierbard trochferteld wurde) komt fan it titelferhaal yn in bondel stedsleginden fan Portnoy. Mei Hanneke van Buuren en Hannemieke Postma rjochte Portnoy it tydskrift Chrysallis op, dat him rjochte op feministyske literatuer. Yn 1991 krige Ethel Portnoy de Annie Romeinpriis fan it feministyske moanneblêd Opzij foar har hiele oeuvre.
Ethel Portnoy skreau yn it Ingelsk, mar fielde har Nederlânsk skriuwster. Har boeken waarden oerset troch har eks-man, harren dochter Hepzibah Kousbroek (1954-2009) en troch Tinke Davids. Dit is nei alle wierskyn de reden west dat se nea in Nederlânske literatuerpriis krigen hat, útsein de neamde Annie Romeinpriis.
Mattias (apostel)
Mattias (betsjutting: "geskink fan God"; Judéa, begjin 1e iuw – Jeruzalim, 80) wie neffens de Hannelingen fan de Apostels de dissipel dy't nei it ferried fan Jezus it plak fan de apostel Judas Iskariot ynnaam.
Biografy
Nei't Jezus opfearn wie kaam de noch jonge kristenmienskip byinoar. Petrus naam it wurd en sei dat der in nije dissipel beroppen wurde moast om it plak fan Judas yn te nimmen. Hy ferwiisde dêrby nei de Psalmen, dêr't it folgjende stiet:
Mei it hûstee waard it stik lân bedoeld dat Judas kocht hie fan it lean dêr't Jezus foar ferret wie. Dit lân waard Akeldama oftewol Bloedikker neamd. It amt fan Judas moast dus wer opfold wurde. Betingst wie dat de nije apostel fan ôf de doop troch Jehannes de Doper oant Jezus by harren weinommen waard mei de oaren oplutsen hie. Ek moast hy tsjûge west ha fan de ferrizenis fan Kristus. De apostels wiisden twa oan dy't foar it amt yn 'e beneaming kamen: Joazef (dy't ek wol Barsabbas of Justus neamd waard) en Mattias. Nei in gebed foel troch lotsjen de kar op Mattias, dy't dêrmei de tolfte apostel waard.
Fierder wurdt der oer Mattias neat yn it Nije Testamint skreaun.
Ferearing
De reliken fan de apostel lizze yn it Mattiaskleaster fan Trier, Dútslân. It is it iennige apostelgrêf noardlik fan de Alpen. Doe't hja socht nei it krús fan Jezus, Dy't 300 jier earder de krúsdea stoar, fûn keizerin Helena fan Konstantinopel de reliken fan de apostel yn Palestina. Tanksij har waarden de reliken troch biskop Agritius nei Trier brocht. De holle fan de apostel wurdt yn de Santa Maria Maggioretsjerke te Rome bewarre.
Attributen
Ofbylden fan de apostel binne fakentiden te herkennen troch de oanwêzichheid fan in swurd, in bile, in helleburd of stiennen.
Patroanhillige
Mattias is patroanhillige fan boufakkers, timmerlju, houtbewurkers, smeden, slachters, kûpers, bakkers, kleanmakkers en jonkjes dy't krekt nei skoalle gean. By Mattias wurdt de foarspraak ynroppen tsjin pokken, kinkhoast en ûnfruchtberens binnen it houlik.
De apostel is ek de beskermhillige fan de plakken Alkmaar, Oploo en Warmond.
Forge Books
Forge Books is in ymprint fan 'e Amerikaanske útjouwerij Tom Doherty Associates, LLC, dy't fêstige is yn New York en him benammen taleit op 'e publikaasje fan romans en novellen yn 'e sjenres science fiction en fantasy.
Forge Books waard yn 1993 troch útjouwer Tom Doherty oprjochte as ymprint om mainstream-boeken en wurken fan militêre skiednis ûnder út te bringen.
Barbara Baarsma
Barbara Elisabeth Baarsma (Leien, 19 novimber 1969) is in Nederlânsk ekonome. Sy wurket by de Rabobank, is heechlearaar ekonomy oan de Universiteit fan Amsterdam en kroanlid fan de Sosjaal-Ekonomyske Ried (SER).
Libben en wurk
Sûnt 2009 is se heechlearaar Merkwurking en Meitingingsekonomy oan de Universiteit fan Amsterdam. Fan 2008 oant 1 april 2016 wie se direkteur fan it ûnôfhanklike advysburo SEO Ekonomysk Undersyk. Yn 2012 waard Baarsma beneamd ta kroanlid fan de SER. Op 1 april 2016 waard se direkteur Kennisûntwikkeling by de Rabobank. Fan 1 jannewaris 2019 oant maart 2021 wie sy direksjefoarsitter fan Rabobank Amsterdam. Dêrnei waard se direkteur fan Rabo Carbon Bank.
Müller
(wiere namme: Luís Antônio Corrêa da Costa; 31 jannewaris 1966) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar São Paulo, Torino, Kashiwa Reysol, Palmeiras, Perugia, Santos, Cruzeiro, Corinthians Paulista, São Caetano, Tupi, Portuguesa Desportos en Ipatinga. spile ek yn it Brazyljaansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Wrâldkampioenskip 1990, it Wrâldkampioenskip 1994 en it Wrâldkampioenskip 1998.
Aartsingel Michaeltsjerke (Smolensk)
De Tsjerke fan de Aartsingel Michael (Russysk: Церковь Михаила Архангела; ek: Svirskaja-tsjerke, Свирская церковь) is in otterdokske tsjerke út de 12e iuw yn Smolensk, Ruslân. De tsjerke is ien fan de trije tsjerken fan foar de Mongoalske ynvaazje fan de Rûs.
Skiednis
De tsjerke waard as hôftsjerke boud yn opdracht fan David Rostislavitsj, dy't Smolensk yn de jierren 1180-1197 regearre.
Tidens it belis fan Smolensk troch de Poalsk-Litouske troepen fan kening Sigismund III yn de jierren 1609-1611 brûkten de troepen de tsjerke as in útfalsbasis en nei't de stêd foel waard de tsjerke in katolyk godshûs. Nei't de stêd yn 1654 wer by it Russyske Ryk foege waard de tsjerke wer geskikt makke foar de otterdokske rite.
Tusken 1775 en 1785 waard in muorre om de tsjerke boud mei in klokketoer as poarte.
Yn 1812 hie de tsjerke te lijen ûnder de ynvaazje fan Napoleon, troch't de Frânske troepen de houten ynrjochting brûkte as stookmaterjaal. Tsaar Aleksander I makke persoanlik it wer ynoarder meitsjen fan de tsjerke mooglik. Nei de Oktoberrevolúsje waard de tsjerke sletten foar de earetsjinst. Opmerklik genôch rekke de tsjerke tidens de Twadde Wrâldkriich net skeind, mar in restauraasje waard wol nedich, dy't yn 1963 ûnder lieding fan de arsjitekt Baranovsky plak fûn. In twadde renovaasje fûn plak yn de jierren 1970, doe't de tsjerke yn de oarspronklike steat werom brocht waard en lettere tafoegings ferwidere waarden.
Yn 1990 waard de tsjerke werom jûn oan it doedestiidske bisdom Smolensk-Vjazma (tsjintwurdich bisdom Smolensk). Nei't mear restauraasjewurk waard de tsjerke neitiid wer iepene foar de earetsjinst.
Sjoch ek
De oare twa 12e-iuwske monuminten fan de Smolensk binne:
St. Martin's Press
St. Martin's Press is in Amerikaanske útjouwerij dy't fêstige is yn New York. It is ien fan 'e grutste útjouwers fan Ingelsktalige boeken yn 'e Feriene Steaten, dy't jiers sa'n 700 nije titels útbringt ûnder in stikmannich ferskillende ymprints. St. Martin's Press waard oprjochte yn 1952 en makket diel út Macmillan Publishers, dat sels wer in ûnderdiel foarmet fan it Dútske útjouwersconcern Verlagsgruppe Georg von Holtzbrinck GmbH.
Skiednis
De Britske útjouwerij Macmillan Publishers rjochte St. Martin's Press yn 1952 op as syn Amerikaanske ôfdieling. It bedriuw is neamd nei de strjitte St. Martin's Lane, yn Londen, dêr't Macmillan doedestiden syn haadkantoar hie. Yn 1995 ferkocht de famylje Macmillan in mearderheidsbelang fan 70% yn Macmillan Publishers oan it Dútske útjouwersconcern Verlagsgruppe Georg von Holtzbrinck GmbH. De restearjende 30% waard yn 1999 troch Holtzbrinck opkocht, wêrmei't ek St. Martin's Press yn Dútske hannen kaam.
Mago (agronoom)
Mago (Punysk: 𐤌𐤂‬𐤍‬, mgn) wie (mooglik fiktyf) in skriuwer út Kartago dy't in lânboukundige ensyklopedy, besteande út 28 boeken, yn it Punysk skreaun hat. De 28 boeken yn it Punysk binne ferlern rekke, mar guon Grykske en Latynske oersettings besteane noch hieltyd.
Skiednis
It grûnwurk fan it wurk Mago lei foar in part op Grykske teksten, dy't oanfolle waarden mei Fenisyske en Berberske kunde. Syn ensyklopedy wie sa ferneamd dat it by de ferwoastging fan Kartago troch de Romeinen yn 146 f.Kr. bewarre waard en troch Skipio Aemilianus as kriichsbút nei Rome meinommen waard. De Romeinske Senaat hiet in kommisje fan taalkundigen mei in oersetting nei it Latyn. Dat barde ûnder lieding fan Desimus Junius Silanus. Cassius Dionysius fersoarge de Grykske oersetting dat letter ynkoarte waard troch Diofanus fan Niseä ta in wurk yn seis parten.
Wurk
De oerlevere fragminten binne ûnder oaren te finen by Varro, Columella, Plinius de Aldere en Gargilius Martialis:
Scherpenheuvel-Zichem
Scherpenheuvel-Zichem (Frânsk: Montaigu-Zichem) is in gemeente yn de Belgyske provinsje Flaamsk-Brabân. De gemeente ûntstie yn 1977 troch in fúzje fan de gemeenten Averbode, Kaggevinne, Messelbroek, Scherpenheuvel, Testelt en Zichem.
Gemeenteyndieling
Sûnt de fúzje fan 1977 bestiet de gemeente Scherpenheuvel-Zichem út de dielgemeenten Averbode, Kaggevinne, Messelbroek, Scherpenheuvel, Testelt en Zichem. By de dielgemeente Scherpenheuvel heart ek it doarp Schoonderbuken en by Zichem de doarpen Keiberg en Okselaar.
It besjen wurdich
De gemeente is fral bekend fanwegen de roomske beafearttsjerke Us-Leaffrouwebasilyk fan Scherpenheuvel. Oarspronklik wie Scherpenheuvel in útbuorren fan it oanbuorjende Zichem (foarhinne Sichem), mar nei't yn de 17e iuw de beafeart foar in grutte stream pylgers soarge, soe Scherpenheuvel Zichem oermânsk wurde. Scherpenheuvel waard om de yn de 17e iuw stifte en wijde barokke Us-Leaffrouwebasilyk boud. Yn 1922 ferliende de paus de tsjerke de earetitel basilica minor. De basilyk is it sintrum fan ien fan de drokst besochte beafeartsplakken yn it lân.
Oan de noardlike râne fan Averbode, in dielgemeente fan Scherpenheuvel-Zichem en sân kilometer noardlik fan Scherpenheuvel, leit de ferneamde premonstratinzerske abdij fan Averbode.
De Flaamske skriuwer Ernest Claes sette it plak Zichem mei in tige libbene omskriuwing op 'e kaart yn syn skelmeroman "De Witte". Yn Zichem stiet syn byld foar de Sint-Eustachiustsjerke mei op syn skouders de haadpersoan út syn roman.
De brede delte fan de Demer foarmet tusken Testelt, Zichem, Averbode en Diest it natoergebiet Demerbroeken.
Orb Books
Orb Books is in ymprint fan 'e Amerikaanske útjouwerij Tom Doherty Associates, LLC, dy't fêstige is yn New York en oprjochte waard yn 1992. Orb Books leit him benammen ta op 'e publikaasje fan romans en novellen yn 'e sjenres science fiction en fantasy. Dêrby wurde ûnder de Orb Books-ymprint wurken fan útsûnderlike fertsjinste útjûn dy't net beskiber binne as massamerk-paperback.
Under de auteurs fan wa't wurk by Orb Books útjûn is, binne Isaac Asimov, Orson Scott Card, Robert A. Heinlein, Robert Jordan, Ursula K. Le Guin, Robert Silverberg, Kim Stanley Robinson en James Tiptree jr..
Ginnifer Goodwin
Ginnifer Goodwin (echte namme: Jennifer Michelle Goodwin; Memphis, 22 maaie 1978) is in Amerikaansk film-, tillefyzje-, toaniel- en stimaktrise. Hja is it bekendst wurden mei rollen yn 'e tillefyzjesearjes Big Love en Once Upon a Time. Fierders liende se har stim oan it haadpersonaazje Judy Hopps yn 'e Disney-tekenfilm Zootopia en oan Fawn yn Tinker Bell and the Legend of the NeverBeast. Ek spile se yn films as Mona Lisa Smile, Walk the Line, He's Just Not That Into You en Killing Kennedy.
Jonkheid en oplieding
Goodwin waard yn 1978 berne yn Memphis, yn 'e Amerikaanske steat Tennessee. Har heit, Tim Goodwin, wie foar syn pinsjonearring muzykprodusint, wylst har mem, Linda Kantor, in leararesse wie dy't húsfrou waard om 'e bern grut te bringen, en dêrnei by FedEx en Apple wurke. Goodwin hat in jongere suster, Melissa, dy't animator fan stop-motionfilms is en û.m. meiwurke hat oan Robot Chicken. Goodwin is oan har heitekant fan Ingelsk en Welsk etnysk komôf, wylst se oan 'e kant fan har mem Joadsk bloed hat. Har beppe oan memmekant is in Asjkenazyske Joadinne. Goodwin en har suster waarden sawol kristlik as joadsk grutbrocht: sneins giene se nei de unitaryske tsjerke fan har heit, en sneons giene se mei har mem nei de synagoge. Se waarden doopt, mar hiene ek in bat mitzvah.
Yn har jonkheid wie Goodwin lid fan 'e Noardamerikaanske Federaasje fan Timpeljongerein, in joadske jeugdorganisaasje. Se folge basisûnderwiis oan 'e episkopaalske St. Mary's Episcopal School yn Memphis, en slagge yn 1996 foar har middelbere-skoaleksamens oan 'e Lausanne Collegiate School, ek yn Memphis. Dêrnei studearre se toaniel oan it Hanover Kolleezje yn Hanover (Indiana), om nei in jier oer te stappen nei de toanieloplieding fan 'e Universiteit fan Boston, dêr't se in bachelortitel behelle en cum laude ôfstudearre. Under har stúdzjetiid spile Goodwin yn ferskate koarte films fan har mei-studinten, en dêropta yn ferskate toanielstikken foar de universiteit en by pleatslike toanielselskippen. Nei't se har stúdzje yn Boston ôfrûne hie, skreau Goodwin har yn oan it Shakespeare Ynstitút yn it Ingelske Stratford-upon-Avon. Yn dyselde snuorje spile se ek as gastakteur by de Royal Shakespeare Company. It jiers dêrop bemachtige se in prestizjeus 'Acting Shakespeare Certificate' oan 'e Londenske Royal Academy of Dramatic Art (RADA).
Aktearkarriêre
Doe't se yn 2000 mei har wurkpaad as aktrise úteinsette, feroare Goodwin har foarnamme fan 'Jennifer' ta 'Ginnifer' om op te fallen en om 'e korrekte útspraak fan 'e namme yn har memmetaal, it Súdlik Amerikaansk-Ingelsk, oan te jaan. Nei ferskate kearen yn toanielproduksjes spile te hawwen, wie se yn 2001 foar it earst op 'e tillefyzje te sjen yn in gastrol yn 'e plysjesearje Law & Order. Har earste grutte fêste rol yn in tillefyzjesearje hie Goodwin fan 2001 oant 2003 as Diane Snyder yn Ed. Se briek troch mei har rol as Margene Heffman, yn 'e dramasearje Big Love, dy't rûn fan 2006 oant en mei 2011, oer in polygamistyske mormoan mei trije froulju. Ek spile Goodwin yn tillefyzjefilms as Porn 'n Chicken (2002) en Five (2011). Yn 'e tillefyzjefilm Killing Kennedy, oer de moard op John F. Kennedy, fertolke se yn 2013 de rol fan Jackie Kennedy.