cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cetaganda
Plot
Miles Vorkosigan, de lichaamlik beheinde mar oerenerzjike soan fan 'e minister-presidint fan 'e planeet Barrayar, wurdt mei syn neef Ivan nei Eta Cêta ta stjoerd, de thúswrâld fan it acht sinnestelsels omfetsjende Cêtagandyske Ryk, om Barrayar dêre te fertsjintwurdigjen op 'e steatsbegraffenis fan 'e Cêtagandyske keizerinne-dûairiêre. Om 'e sitewaasje goed te begripen, is it fan belang om te witten dat de Cêtagandiërs goed tachtich jier earder besocht hawwe om Barrayar te feroverjen, wat in tweintichjierrige oarloch ta gefolch hie. Uteinlik wisten de Barrayarezen de besetters te ferdriuwen, mar sûnt dy tiid is de relaasje tusken de beide ynterstellêre riken tige spand. Dat is der net better op wurden nei't Barrayar en Cêtaganda twa jier foàr de foarfallen fan Cetaganda in koarte oarloch útfochten hawwe (sjoch: The Vor Game). Miles is him der dan ek fan bewust dat er op syn tellen passe moatte sil.
As Miles en Ivan yn in shuttle fan it Barrayareeske romteskip dat harren nei Eta Cêta ferfierd hat, oerbrocht wurde nei in romtestasjon, kringt nei it oanlizzen in âldere man (dy't letter in ba yn momkapte west blykt te hawwen) harren shuttle yn. Der ûntstiet in wrakseling, wêrby't Miles de ba in steaf ûntnaderet dy't er oansjocht foar in wapen. De ba naait dêrop út. De gefoelige diplomatike sitewaasje (en syn eigen nijsgjirrigens) yn acht nommen, beslút Miles om neat oer it foarfal te oppenearjen oant de Cêtagandyske befeiliging him deroer ûnderstiet. Dat bart lykwols nea.
Miles en Ivan bejouwe har (mei de steaf) nei de Cêtagandyske haadstêd op it planeetoerflak, dêr't se útfanhûzje yn 'e Barrayareeske ambassade. De earste jûns besykje se in resepsje yn 'e Marilacaanske fertsjintwurdiging, dêr't Miles licht ferwûne rekket by it besichtigjen fan in 3D-skulptuer fan ghem-hear Yenaro. In ûngelok, hâldt Yenaro út; Miles fermoedet opsetsin. De oare deis, by in plechtichheid yn 'e Himelske Tún (it keizerlik paleis), wurdt Miles ûntbean foar in ûnderhâld mei in haut-dame yn in bûl, dy't harsels foarstelt as de haut Rian Degtiar, de Tsjinstfaam fan 'e Stjerrekres. De Stjerrekres is de genbank fan 'e haut, dêr't se al harren feroarings oan it minsklik genoom yn fêstlizze; dejinge dy't dêroer giet (dat wie de ferstoarne keizerinne-dûairiêre) hat beslissingsfoech oer alle genetyske oanpassings fan 'e haut en moat tastimming jaan foar eltse krusing fan haut-bloedlinen. Rian wol fan Miles de steaf weromhawwe, dy't de Grutkaai fan 'e Stjerrekres blykt te wêzen, mar Miles hat dy fansels net yn 'e bûse. Koart nei harren ûnderhâld wurdt der oan 'e foet fan 'e bier fan 'e keizerinne-dûairiêre in lyk fûn. De galaktyske gesanten wurde derby wei holden, mar Miles glûpt tusken it befeiligingspersoneel troch en stelt fêst dat de deade deselde is dy't er de Grutkaai ôfkrigen hat; no docht bliken dat it de ba Lura is, ien fan 'e heechste tsjinners fan 'e keizerinne-dûairiêre silger. De offisjele lêzing is selsmoard, mar Miles leaut dêr neat fan.
Dy jûns geane Miles en Ivan nei in feest by hear Yenaro thús, en op 'e nij is der in ynsidint, diskear mei Ivan. Underwilens hat Miles temûk in moeting mei Rian, wêrby't er har de Grutkaai weromjout. It blykt lykwols in duplikaat te wêzen. Rian leit dan út dat de keizerinne-dûairiêre fan doel wie om foar de feilichheid duplikaten fan 'e genbank en de Grutkaai (in datakaai dy't tagong jout ta de genbank) yn bewarring te jaan oan elts fan 'e acht planetêre satrapen, wat rjocht tsjin 'e wil fan 'e Cêtagandyske keizer yngie, dy't, ek foar de feilichheid, de genbank en kaai sintralisearre hâlde wol. De genbank sels is al stikem achtris kopiëarre en oan 'e satrapen oerdroegen, mar de keizerinne stoar ear't se itselde mei de Grutkaai dwaan koe. Sadwaande binne der no acht non-funksjonele duplikaten yn omrin. Lura wie derfan oertsjûge dat it de wil fan syn masteresse útfierde doe't it kontakt lei mei ien fan 'e satrapen om mei dy syn help de plannen fan 'e keizerinne te foltôgjen. Mar de ba hat Rian nea ferteld hokker fan 'e acht satrapen oft dat wie.
Wer in dei letter besykje Miles en Ivan in tentoanstelling op it mêd fan genetyske manipulaasje fan floara en fauna, dêr't se mar kwealk oan in moardoanslach troch hear Yenaro ûntkomme. De man soe lykwols sels ek omkommen wêze en dat hied er net foar it ferstân, dat Miles leit him út wêr't de ein fêst sit en dat er in stik ark is yn 'e hannen fan lju dy't oer liken geane. Yenaro, dy't no einlik de earnst fan 'e sitewaasje ynsjocht, dûkt dêrnei ûnder. De jûns wurdt Miles temûk by in túnfeest ôfhelle en nei in gearkomste fan Rian en de acht gemalinnen brocht. De gemalinnen binne de pleatsferfangsters fan 'e keizerinne op 'e acht planeten dy't it Cêtagandyske Ryk foarmje (en wurde beskôge as gemalinnen fan 'e planeten, net fan 'e satrapen). Miles wurdt ûnderfrege oer syn earste moeting mei Lura. Hy riedt harren oan om 'e satrapen harren kopyen fan 'e genbank wer ôf te nimmen, sadat syn mysterieuze fijân wol in kaai, mar gjin slot hat, om it samar te sizzen. De gemalinnen stimme dêryn ta.
De oare deis wurdt Ivan fuortlokke fan in resepsje yn 'e Himelske Tún en dêrnei yn in bûl ûntfierd. Miles wit op 'e tiid kontakt op te nimmen mei Rian en sa de ûntfiering te dwerseidzjen. De dieder blykt de haut Vio d'Chilian te wêzen, út it gefolch fan Ilsum Kety, de satraap fan Sigma Cêta: einlik wurdt dúdlik wa't Miles syn tsjinstanner is. (Tagelyk wurdt dan trouwens dúdlik dat de Tsjinstfaam fan 'e Stjerrekres hielendal gjin tsjinneresse is, mar in barokke oantsjutting foar de ynterim-keizerinne fan it hiele Cêtagandyske Ryk.) De bûl dy't Vio brûkte foar de mislearre ûntfiering wie dy fan Nadina, de gemalinne fan Sigma Cêta, en dat is de iennichste fan 'e gemalinnen dy't nei de moeting fan 'e foargeande jûns net by Rian weromkeard is mei de weromfrege kopy fan 'e genbank.
Van der Heide (Harns)
De famylje Van der Heide út Harns stamt ôf fan de famylje Hemminga út Beetstersweach en kaam yn 1761 nei Harns. Guon bekinden die't út de famylje stamme, bin keatsers, keunstner en in heechlearaar.
Fragmintgenealogy
Aijso Haijes Hemminga (±1654-1743) wie in bern fan Aijso Hemminga foar syn houlik. Syn soan Johannes Aijses, dy de namme Hemminga net brukte, kaam yn 1761 mei syn frou nei Harns. Syn soan Eeuwe Johannes kaam letter ek nei Harns mei syn frou Aaltje Jans en fjouwer bern. Twa soannen nimme dêr de namme Van der Heide oan. Oant 1830 komt de namme ek stavere as Van der Heyde foar.
Savana Ginger
Savana Ginger, echte namme: Marisol Pendas (Los Angeles, 27 febrewaris 1984), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel, fetysjmodel en pornografysk aktrise fan mingd Afro-Kubaansk-Spaansk-Yndiaansk etnysk komôf. Yn it begjin fan har karriêre hat hja ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Gina Ginger en Geena Ginger, wylst har úteinlike skûlnamme ek wol misstavere wurdt as Savannah Ginger.
Libben en karriêre
Savana Ginger waard yn 1984 berne yn Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje, as de (net ienaaiïge) twillingsuster fan pornostjer Havana Ginger. Yn neifolging fan har suster makke hja yn 2006 har debút yn in pornografyske film, doe't hja 22 jier wie.
Njonken har aktearwurk is Savana Ginger ek aktyf as neakenmodel, en hat se foar ferskate neakenblêden posearre, wylst se as fetysjmodel yn guon bondaazjefilms fan 'e studio FM Concepts spile hat. Neffens har offisjele opjefte is se 1.70 m lang, mei in gewicht fan 61 kg. Har boarsten, mei kupmaat 34DD, binne natuerlik en falle op troch de grutte spienhôven. Savana Ginger hat fierders ferskate tattoeaazjes, wêrûnder grutten op har lofterskouder en op har rjochterankel.
USS Maryland (skip út 1921)
De USS Maryland wie in Amerikaansk slachskip fan 'e Colorado-klasse, mei de koade BB-46. It wie fan 1921 oant 1947 yn 'e tsjinst by de Amerikaanske Marine. It skip stie ûnder de bemanning bekend ûnder de bynammen Old Mary en Fighting Mary. Dizze USS Maryland wie it trêde Amerikaanske marineskip dat nei de Amerikaanske steat Marylân ferneamd waard.
Bou en skaaimerken
De Amerikaanske slachskippen fan 'e Colorado-klasse wiene hast folsleine kopyen fan 'e foargeande Tennessee-klasse. De kyl fan 'e USS Maryland waard lein op 25 april 1917 op 'e skipswerf fan Newport News Shipbuilding yn Newport News yn 'e Amerikaanske steat Firginia. It skip waard dêr op 20 maart 1920 te wetter litten. As marineskip wie de USS Maryland swier bepânsere en it wie bewapene mei acht 16 inch (406 mm)-kanonnen en dêropta mei ferskate mindere wapens. It skip hie in lingte fan 190 m, in breedte fan 29.72 m en in djipgong fan 9.30 m. De topsnelheid bedroech 21,3 knopen, oftewol 39,2 km/h.
Ynterbellum
De USS Maryland waard op 21 july 1921 troch de Amerikaanske Marine yn 'e tsjinst nommen. Koarte tiid letter waard de USS Maryland ta it flaggeskip makke fan admiraal Hilary P. Jones. Yn septimber 1922 eskortearre it skip tegearre mei in oar Amerikaanske slachskip, de USS Nevada, de Amerikaanske minister fan Bûtenlânske Saken Charles Evan Hughes nei de fiering fan it hûndertjierrich bestean fan Brazylje yn Rio de Janeiro. Yn 1923 fear de USS Maryland troch it Panamakanaal om him by de Amerikaanske Pasifyske Float te jaan. Datselde jiers waard de status fan flaggeskip ferskood nei de USS Pennsylvania. Yn 1925 die de USS Maryland mei oan in freonskiplik besyk oan Austraalje en Nij-Seelân. Yn 1928 ferfierde it skip de Amerikaanske presidint Herbert Hoover by it Pasifyske diel fan syn rûnreis troch Latynsk-Amearika. Neitiid waard it slachskip yn 1928 en 1929 yngeand modernisearre.
Oanfal op Pearl Harbor
Fanwegen oprinnende spannings yn it gebiet fan 'e Stille Oseaan, dy't ferbân holden mei de Twadde Sineesk-Japanske Oarloch en oanboaze waarden troch de oangeande Twadde Wrâldoarloch yn Jeropa, ferhuze de Amerikaanske presidint Franklin D. Roosevelt de Amerikaanske Pasifyske Float yn begjin 1941 fan San Diego, yn Kalifornje, nei it Marinestasjon Pearl Harbor, yn it Territoarium Hawaï. Op 7 desimber 1941 lei de USS Maryland dêr ôfmarre oan Battleship Row doe't de Japanske Oanfal op Pearl Harbor plakfûn, wêrmei't de Feriene Steaten de Twadde Wrâldoarloch ynskuord waarden. It skip waard rekke troch twa bommen, wêrby't 3 deaden foelen. Ek de piloat fan in byhearrend wetterfleantúch kaam om doe't er delsketten waard. Fan alle slachskippen yn Pearl Harbor rekke de USS Maryland by it bombardemint it lichtst skansearre en it koe al yn febrewaris 1942 wer yn 'e tsjinst nommen wurde.
Rest fan de Twadde Wrâldoarloch
Neitiid waard de USS Maryland ynset yn 'e Twadde Wrâldoarloch yn 'e Stille Oseaan. By de Slach by Midway, yn juny 1942, dêr't de Amerikanen de Japanners in nederlaach tabrochten dy't fan krúsjaal belang blike soe te wêzen, spile it skip in ûnderstypjende rol. Dêrnei waard de USS Maryland yn it neijier fan 1942 mei syn susterskip de USS Colorado ynset foar patrûljes by de Fidzjy-eilannen, in Britske koloanje yn 'e Stille Súdsee, om dêr te wekjen foar in mooglik Japanske ynvaazje. Begjin 1943, nei it súkses fan Salomonseilânske Kampanje, giene de Alliëarden yn 'e Stille Súdsee yn it offinsyf, en waarden de beide slachskippen oerpleatst nei de Nije Hebriden (no Fanûatû). Yn augustus kearden se werom nei Pearl Harbor foar ûnderhâld.
As flaggeskip fan skout-by-nacht Harry W. Hill naam de USS Maryland diel oan 'e Alliëarde befrijing fan 'e Gilberteilannen (no Kiribaty) ûnder de Gilberteilânske Kampanje. Yn 'e Slach om Tarawa, yn novimber 1943, ûnderstipe it skip mei syn mânske kanonnen in amfibyske operaasje fan it Amerikaanske Marinierskorps ûnder lieding fan generaal Holland "Howling Mad" Smith. Dêrnei naam de USS Maryland ek diel oan 'e Marshalleilânske Kampanje, wêrby't it ein jannewaris en begjin febrewaris 1944 soartgelikense stipe joech by de Slach om Kwajalein yn 'e Marshalleilannen. Yn maaie 1944 waard it skip by de Slach om Saipan, yn 'e Noardlike Marianen, rekke troch in torpedo fan in Japanske Mitsubishi G4M "Betty"-bommesmiter. Dêrby kamen twa bemanningsleden om. De USS Maryland moast mei in provisoarysk tichtmakke gat yn 'e stjoerboardkant fan 'e boech nei Pearl Harbor weromkeare foar reparaasjes.
Yn 34 dagen wie it skip wer klear, sadat it op 13 augustus al wer út Hawaï ôfsette koe. De USS Maryland waard doe ynset by de Slach om Peleliu yn 'e arsjipel fan 'e Karolinen (no ûnderdiel fan Palau). Neitiid waard it skip tafoege oan 'e Amerikaanske 7e Float en ynset om yn 'e Slach yn 'e Golf fan Leyte, yn oktober 1944 yn 'e Filipinen, de oan lân geande Amerikaanske soldaten fan see ôf rêchdekking te jaan. Letter ûnder dyselde operaasje naam de USS Maryland mei fiif oare Amerikaanske slachskippen diel oan 'e Slach yn 'e Strjitte fan Surigao, de lêste seeslach yn 'e skiednis dy't tusken slachskippen útfochten waard. It treffen einige yn in Amerikaanske oerwinning, mar nei ôfrin waard de USS Maryland troffen troch in kamikaze, dy't grutte skea oan 'e boppebou fan it skip tabrocht. Dêrby kamen 31 bemanningsleden om en rekken 30 oaren ferwûne. It skip gie lykwols troch mei funksjonearjen oant it op 2 desimber ôflost waard, wêrnei't it op 'e nij weromfear nei Pearl Harbor foar reparaasjes.
Nei de reparaasje en in opfristraining foar de bemanning kearde de USS Maryland yn maart 1945 wer oan it front werom, krekt op 'e tiid om mei syn swiere kanonnen stipe te bieden by de Slach om Okinawa, yn 'e Rjûkjû-eilannen. Op 7 april fear it slachskip mei in taakgroep (TF 54) fan 'e Amerikaaske Marine nei it noarden om in Japanske float ûnder lieding fan it slachtskip de Yamato, dy't út Japan opstoomde, te ûnderskeppen. It wie de taak fan 'e USS Maryland om 'e Amerikaanske fleandekskippen dy't de oanfal op 'e Yamato en de oare Japanske skippen útfierden, te beskermjen. Dêrby waard it slachskip op 'e nij rekke troch in kamikaze, diskear mei 10 deaden, 37 ferwûnen en 6 fermisten ta gefolch. Op 14 april eskortearre de USS Maryland in konfoai troepeskippen by Okinawa wei, en fear fia de Noardlike Marianen, Gûam en Hawaï nei de Amerikaanske steat Washington.
Nei de oarloch
It slachskip wie krekt reparearre en wer útfearn, doe't op 15 augustus it berjocht fan 'e kapitulaasje fan Japan kaam. De USS Maryland naam dêrnei diel oan Operaasje Magic Carpet, de repatriëarring fan hûnderttûzenen Alliëarde militêren nei harren ûnderskate heitelannen. Mids desimber 1945 kearde it skip yn Seattle werom, wêrnei't it yn april 1946 yndield waard by de ynaktive reserve fan 'e Amerikaanske Marine. Op 3 april 1947 de USS Maryland formeel út 'e tsjinst helle. It skip bleau ûnderdiel fan 'e Pasifyske Reservefloat oant it op 8 july 1959 foar de sloop ferkocht waard.
Labyrinth (novelle fan Lois McMaster Bujold)
Labyrinth is in science fiction-novelle fan 'e hân fan 'e súksesfolle en mannichfâld bekroande Amerikaanske skriuwster Lois McMaster Bujold. It makket ûnderdiel út fan The Vorkosigan Saga, Bujold har populêrste en omfangrykste searje, mar is in ôfrûne ferhaal, dat ek los dêrfan lêzen wurde kin. Labyrinth waard foar it earst útjûn yn 1989 as ûnderdiel fan 'e novellebondel Borders of Infinity. It is ûnderwilens oerset yn trettjin talen.
Eftergrûn
Lois McMaster Bujold hie yn 1987 de novelle The Borders of Infinity skreaun, en dat wie har sa goed befallen (want in novelle koe se yn twatrêde fan 'e tiid skriuwe dy't se oan in roman kwyt wie), dat se as ûnderdiel fan har folgjende kontrakt foar trije boeken mei har útjouwer Jim Baen betinge dat se The Borders of Infinity recyclje mocht en der twa oare novelles oan tafoegje soe, sadat dy trije mei-inoar langernôch wêze soene om as ien gehiel út te jaan. As twadde fan 'e beide nije novelles ûntstie doe Labyrinth, in koartswilich ferhaal wêryn't Bujold op humoristyske toan ûndersiket hokker gefolgen it hawwe kinne soe as der gjin inkele beheining steld waard oan genetyske manipulaasje.
Labyrinth, dat fansels gewoan "Labyrint" betsjut, is skreaun yn it personele perspektyf. It ferskynde yn 1989 foar it earst yn Analog Magazine en waard datselde jiers noch útjûn troch Baen Books as ûnderdiel fan 'e bondel Borders of Infinity, yn 'e mande mei twa oare novelles, The Borders of Infinity en The Mountains of Mourning, en mei in ferbinend ramtferhaal deromhinne. Yn 2001 waard Labyrinth werútjûn as ûnderdiel fan 'e omnibus Miles, Mystery & Mayhem, mei de romans Cetaganda en Ethan of Athos. De trêde printinge (oftewol de twadde paperbackprintige) dêrfan kaam út yn 2006. Labyrinth makket ek diel út fan 'e omnibus Miles, Mutants & Microbes út 2008, yn 'e mande mei de romans Falling Free en Diplomatic Immunity.
Plot
De haadrol yn Labyrinth wurdt spile troch Miles Vorkosigan, de lichaamlik beheinde soan fan 'e minister-presidint fan 'e planeet Barrayar, dy't foar de Barrayareeske geheime tsjinst ImpSec wurket ûnder de momkape fan admiraal Miles Naismith, de befelhawwer fan 'e Frije Dendarii Hierlingefloat. Diskear bejout Miles him nei de anargistyske planeet Jackson's Whole, dêr't misdiesyndikaten foar master opslane. Sabeare om nije munysje foar syn float oan te skaffen by Hûs Fell, de galaktyske wapenhanneler, leit er mei it flugge skip de Ariel, fan kaptein Bel Thorne, in Bêtaanske hermafrodyt, oan by it romtestasjon fan Hûs Fell. Syn wiere reden om dêrhinne is syn ImpSec-opdracht om 'e geniale wittenskipper dr. Hugh Canaba, dy't wurksum is foar Hûs Bharaputra, dêr't men wêze moat foar yllegale genetika, fan 'e planeet te smokkeljen en yn Barrayareeske hannen oer te dragen.
Al daliks nei harren oankomst wurde Miles en Bel Thorne útnûge foar in resepsje by baron Fell, dêr't se de musika Nicol moetsje. Hja is in quaddie, in lid fan in twa iuwen earder troch genetyske manipulaasje kreëarre ras fan romtebewenners mei in twadde pear earmen dêr't gewoane minsken skonken hawwe (sjoch: Falling Free). Nicol hat sa dom west om in mearjierrich kontrakt oan te gean mei baron Fell, mar wol dêr no wol graach fanôf, mei't se oer fiif jier, as it kontrakt ôfrint, sa djip by Fell yn 'e skuld stean sil, dat se har skulden nea ôfbetelje kinne sil. Bel Thorne wurdt daliks smoar op har en kriget wurden mei de ek op 'e resepsje oanwêzige baron Ryoval, fan Hûs Ryoval, dat him spesjalisearret yn prostitúsje, as dyselde besiket Nicol har kontrakt fan baron Fell oer te keapjen. Letter komt Nicol del by it oanlisplak fan 'e Ariel mei de bedoeling om 'e Dendarii yn te hieren om har fan Stasjon Fell en by Jackson's Whole wei te smokkeljen. Hoewol't it him, mei it each op syn missy, min útkomt, stiet Miles ta dat Bel Thorne har opdracht oannimt foar de symboalyske priis fan ien Bêtaanske dollar.
It wie de bedoeling dat dr. Canaba op eigen gelegenheid nei Stasjon Fell reizgje soe om dan op 'e Ariel oan te meunsterjen as hospik. Hy nimt lykwols kontakt mei Miles op en fertelt dat in stikmannich weefselkultueren, dy't krúsjaal binne foar syn ûndersyk, ûnferwachts oan syn tagong ûntlutsen binne, en oft Miles dy mar eefkes foar him weromhelje wol, want oars kin er net mei. De weefselkultueren hied er op- en ferburgen yn in libben wêzen, it lêste oerlibjende prototype fan in al lang lyn op 'e non rûn projekt om troch genetyske manipulaasje de ultime soldaat te kreëarjen. It is in meunsterlik wêzen, mei in mingsel fan minsklike en dierlike genen, dat Canaba fan doel wie om ynsliepe te litten ear't er ôfsette, mar dat in pear dagen lyn ynienen troch Hûs Bharaputra ferkocht is oan Hûs Ryoval. No moat Miles útsykje wêr't it ûnderbrocht is, dêr ynbrekke, eutanasy útfiere op it wêzen, en dan de lofterkûtspier derút snije en meinimme, want dat is wêr't Canaba syn weefselkultueren ynspuite hie.
Miles, dy't not amused is dat syn soarchfâldige plannen sa yn it hûndert jage wurde, besiket earst gewoan it meunster fan Hûs Ryoval te keapjen, mar Bel Thorne hat baron Ryoval op 'e resepsje fan Hûs Fell sasear fan 'e Dendarii ferfrjemde, dat Ryoval no by wize fan wraak wegeret it wêzen oan Miles te ferkeapjen. Dêrop nimt Miles dochs mar de taflecht ta in nachtlike ynbraak, wêrby't er lykwols al rillegau trappearre wurdt troch Ryoval syn befeiliging. Hy wurdt dan foar de rest fan 'e nacht opsletten yn in tsjerkereftige ûnderkelder (it labyrint út 'e titel) dêr't ek it meunster finzen holden wurdt.
Dat meunster blykt in sechstjinjierrich famke te wêzen, sij it ien fan suver reuseftige grutte, mei klauwen en slachtosken en refleksen as de wjerljocht. Miles wit har skeinde fertrouwen te winnen, wat nochal wat fuotten yn 'e ierde hat en as ûnderdiel wêrfan't er dy nachts mei har de leafde bedriuwt om te bewizen dat er har net as in bist beskôget, sa't de measte lju dogge. Se wurdt "Njoggen" neamd om't se it njoggende prototype wie, mar Miles neamt har Taura (in dúdlike ferwizing nei it labyrint fan 'e minotaurus, út 'e Grykske mytology).
Troch gear te wurkjen witte Miles en Taura fia ûnderhâldstunnels te ûntsnappen nei de hegere dielen fan it gebou, wêrby't se by tafal yn it laboratoarium belânje dêr't baron Ryoval syn ûnferfangbere weefselkultueresamling opslein hat. Ear't se fierder geane, sabotearret Miles it koelsysteem fan 'e friezers dêr't dat spul yn goedholden wurdt. Neitiid binne se hàst ûntkommen, as se dochs noch wer betrape wurde troch de befeiliging. Mar dan arrivearret ek Bel Thorne, dy't baron Fell frege hat om te bemiddeljen by it bepalen fan in lospriis foar Miles. Sadwaande is Miles no wer frij man, mar Taura falt net ûnder dy regeling. Hoewol't se fier yn 'e minderheid binne, jout Miles dêrom it befel om oan te fallen ynstee fan fierder te ûnderhanneljen. Taura, blykt in wiere fjochtmasine te wêzen en allinne om't sy oan harren kant stiet, slagget it Miles-en-dy om te ûntkommen út 'e klauwen fan Hûs Ryoval.
Letter, feilich op 'e Ariel ûnderweis nei de ynterstellêre romte, wit Miles troch lange-ôfstânskommunikaasje mei sawol in yrritearre baron Fell as in breinroere baron Ryoval de Huzen Fell, Ryoval en Bharaputra sa tsjininoar út te spyljen, dat se noch jierren dwaande wêze sille om al syn leagens te ûnttiizjen. Dr. Canaba en syn weefselkultueren wurde dêrop oerdroegen oan Barrayar; Nicol en Bel Thorne belibje in românse ear't sy fierder reizget dat út nei hûs, nei de Quaddie-Uny; en Taura nimt tsjinst by de Dendarii, dêr't se einlik in wier thús fynt.
Amber Brantsen
Jonkheid en oplieding
Brantsen waard yn 1989 berne as de dochter fan in etnysk Nederlânske heit en in út Suriname ôfkomstige mem. Har beppe oan memmekant wie in Yndiaanse út it Surinaamske binnenlân, wylst har pake oan memmekant fan Surinaamsk-Sineesk komôf wie. Har âlden skieden doe't se noch hiel jong wie. Se waard yn Zoetermeer grutbrocht troch har mem.
Brantsen studearre fan 2010 oant 2014 bestjoerskunde oan 'e Ryksuniversiteit Leien. Under har studintetiid wurke se fanôf maaie 2012 twa jier lang as radiopresintatrise (benammen nijslêzeresse), haadredaktrise en contentmanager by de radiostjoerder Unity FM. Fierders wie se fanôf july 2013 ek nijslêzeresse op 'e radio by de regionale Omrop West.
Karriêre
Fan augustus 2014 oant en mei jannewaris 2015 wurke Brantsen dêr as nijslêzeresse en redaktrise fan it programma Bureau Regio. Yn 2015 waard har in ferlykbere funksje taparte by de NOS, dêr't se troch it radioprogramma NOS op 3 in lanlik berik krige. Yn desimber 2015 waard se troch de Volkskrant útroppen ta "it radiotalint fan it jier".
Op 4 jannewaris 2016 stapte Brantsen oer nei it Radio 1 Journaal, as fêste mei-presintatrise njonken Jurgen van den Berg. Yn desimber fan dat jier waard se mei Eva Cleven fan FunX en Anita Sara Nederlof fan RTV Utert nominearre foar de prestizjeuze twajierlikse Philip Bloemendal Priis foar talintfolle jonge presintators (de winner wie Cleven).
Op 25 july 2017 presintearre Brantsen it Radio 1 Journaal foar it lêst, mei't se fan mids augustus ôf nijslêzeresse fan it NOS Journaal op 'e tillefyzje waard. Dêr presintearre se yn 't eartoan de oerdeiske nijsbulletêns as ferfangster fan Rik van de Westelaken, dy't begjin augustus de NOS ferruile foar SBS. Op 1 jannewaris 2019 fersoarge se foar it earst de presintaasje fan it prestizjeuze NOS Journaal fan acht oere jûns.
Op 'e iere moarn fan 8 july 2020 rekke Brantsen ûnder de presintaasje fan it NOS Journaal ûnwol. It die bliken dat se sân wiken swier wie (wat se behalven oan har freon noch oan nimmen ferteld hie), en se hie lêst fan slimme moarnsmislikens.
Priveelibben
Amber Brantsen wennet gear yn Utert mei har freon Rachid Finge. Hja befoel yn maart 2021 fan in sûn dochterke.
Brantsen neamt harsels in perfeksjonist. Mids septimber 2020 publisearre Brantsen it autobiografyske Uit Beeld, in boek wêryn't se iepenhertich fertelt oer har wrakseling mei anoreksia en depressiviteit omtrint 2009, doe't se tweintich jier wie.
Dunga
(berne Carlos Gaetano Bledorn Verri; 31 oktober 1963) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Internacional, Corinthians, Santos, Vasco da Gama, Pisa, Fiorentina, Pescara, Stuttgart en Júbilo Iwata. spile ek yn it Brazyljaansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Wrâldkampioenskip 1990, it Wrâldkampioenskip 1994 en it Wrâldkampioenskip 1998.
Taksis fan Fortingall
De Taksis fan Fortingall (Ingelsk: Fortingall yew) is in tige âlde Jeropeeske taksis (Taxus baccata) op it tsjerkhôf fan it doarp Fortingall, Perthshire, yn Skotlân. Saakkundigen fan distiid rûze de âldens fan de beam op 2000 oant 3000 jier. It soe kinne dat it de âldste beam yn Grut-Brittanje is en ien fan de âldsten fan Jeropa. De stam, dy't wilens skoarre is, hie ein 18e iuw in omfang fan 16 meter.
Leginde
Neffens in pleatslike leginde soe Pontius Pilatus yn it skaad fan dizze beam berne wêze en dêr as bern boarte hawwe. De krite hearde doe lykwols noch net ta it Romeinske Ryk.
Rjochtdei (De Jouwer)
Rjochtdei wie in histoarysk spektakel op De Jouwer. It begûn doe’t in tal frijwilligers fan Museum De Jouwer betocht om de skiednis rûnom de bou fan de Jouster Toer yn 1628 ta nij libben te bringen. Grytman Hobbe fan Baerdt lei op 8 augustus fan dat jier de earste stien fan de toer. De grytman bestjoerde yn dy tiid syn gritenij, en hie as foarsitter fan it ‘nedergerjocht’ ek in taak as rjochter. Yn de Jouster toer is in Rjochtkeamer dêr’t de grytman eartiids rjocht spruts.
Skiednis
Yn 2008 waard de earste Rjochtdei hâlden. Sa'n 350 frijwilligers rûnen yn 17e-iuwske klean. De grytman kaam fan syn hûs mei syn gefolch nei de tsjerke fan 'flekke' De Jouwer. Dêr waard in oanklacht foarlêzen, en beide partijen waarden heard. De grytman spruts nei ôfrin rjocht. Op de histoaryske dei yn it sintrum fan De Jouwer wie âlde sang, ambachten, muzyk en rjochtspraak te sjen en te hearren. Skilders en tekeners wiene dwaande om de toer yn byld te bringen. De rjochtssitting yn de Hobbe van Baerdttsjerke waard trije kear opfierd. Wylst yn de tsjerke de sittings wiene, wie bûten muzyk en waarden yn de Midstrjitte en op it terrein fan it Museum in soad acts opfierd. Ambachtsju en skilders toanden harren fakmanskip. Leafhawwers koene mei in pream nei Penninga’s Molen farre, of lieten harren takomst foarsizze troch de wiersister.
Op 29 maaie 2012 waard de Rjochtdei foar de twadde kear holden. Neist de sjongende seelju wiene der ek preammen mei in shantykoar.
Yn 2013 wie Hans Wiegel gastspiler. Hy kaam dy dei as foarsitter fan it Hof fan Fryslân om grytman Hobbe fan Baerdt by te stean. De rol fan dde grytman waard spile troch de âld-boargemaster fan Skarsterlân, Bert Kuiper.
Gentofte (gemeente)
Gentofte is in gemeente yn de regio Haadstêd (Deensk: Region Hovedstaden) yn Denemark. It súdlike diel fan de gemeente grinzget oan de gemeente Kopenhagen en westlik grinzget de gemeente oan de stêd Gladsaxe. De gemeente is de rykste gemeente fan Denemark. Tradisjoneel hat de gemeente in konservative boargemaster en de konservative fraksje yn de gemeenteried hat al sûnt jierren in absolute mearderheid.
Rjochtdei (De Jouwer)
Peinje
Foar de Rjochtdei waard in spesjale munt, de Jouster Sulver Gûne, útjûn. Op de twadde Rjochtdei bea Ambachtlik Fryslân it Museum De Jouwer in drinkhoarn oan, snien út de hoarn fan in ko. Yn it snijwurk binne it wapen fan De Jouwer en dat fan Hobbe fan Baerdt ferwurke. De iepening is bewurke mei siersulver en de punt hat in ikel fan sulver. De weardeoantsjutting op de munt betsjut 'sulveren gûne', mar de munt sels is makke fan in koper-nikkel legearing
Edukaasje
Museum De Jouwer hat om de toer in projekt makke foar it basisûnderwiis mei as titel 'De Jouster Toer en de rjochtspraak'. By de tabletrûte heart in rûnlieding yn de toer en ek de rjochtkeamer en it ‘hûnegat’ wurde besjoen.
Gentofte (gemeente)
Yn it ramt fan de gemeentlike weryndieling bleau de gemeente yn 2007 selsstannich.
Frjentsjerteradiel (1851-1984)
Frjentsjerteradiel (Nederlânsk en offisjeel: Franekeradeel) is in eardere gemeente yn it noardwesten fan Fryslân, dy't bestie fan 1851 oant 1984. De gemeente omfieme 11 doarpen mar gjin haadplak, mei't it gemeentehûs bûten de eigentlike gemeente yn 'e stêd (en gemeente) Frjentsjer fêstige wie. It âlde Frjentsjerteradiel bestie út twa trimdielen, dy't noardlik en súdlik fan 'e Gemeente Frjentsjer leine. It âlde Frjentsjerteradiel hie op 1 jannewaris 1981 3.883 ynwenners, en besloech in oerflak fan 59,2 km². It gie yn 1984 mei inkele buorgemeenten op yn 'e nije gemeente Frjentsjerteradiel.
Geografy
De gemeente Frjentsjerteradiel lei yn it noardwestlike part fan 'e Nederlânske provinsje Fryslân en bestie út twa trimdielen, in Noardertrimdiel en in Sudertrimdiel. It Sudertrimdiel wie hast twa kear sa grut as it Noardertrimdiel. Frjentsjerteradiel lei yn 'e Klaaistreek; it Sudertrimdiel makke fierhinne diel út fan 'e Greidhoeke, wylst it Noardertrimdiel foar it meastepart ta de Bouhoeke hearde. De gemeente hie yn totaal in oerflak fan 59,15 km². Frjentsjerteradiel wie in gemeente sûnder haadplak, want as gemeentehûs fungearre sûnt 1895 it Martenahûs yn Frjentsjer, bûten de gemeentegrinzen.
It Noardertrimdiel waard yn it easten begrinzge troch Menameradiel, yn it noarden en westen troch Barradiel, en yn it suden troch de gemeente Frjentsjer. Yn it súdeasten hie it in hiel koarte grins mei de noardpunt fan Hinnaarderadiel. It Sudertrimdiel waard yn it súdeasten en easten begrinzge troch Hinnaarderadiel, yn it noardeasten troch de gemeente Frjentsjer, yn it noardwesten troch Barradiel, yn it westen troch de gemeente Harns, en yn it súdwesten en suden troch Wûnseradiel. De beide trimdielen waarden dus faninoar skaat troch de gemeente Frjentsjer, dy't as in soarte fan hamburger tusken de beide dielen fan in broadsje ynklamme siet.
Plakken
It âlde Frjentsjerteradiel omfette 11 doarpen. Yn it Noardertrimdiel leine: Boer, Doanjum, Peins, Rie, Skalsum en Sweins; en yn it Sudertrimdiel leine: Achlum, Hitsum, Hjerbeam, Mullum en Tsjom. Buorskippen yn it Noardertrimdiel wiene: De Beinten en Molswert; en yn it Sudertrimdiel leine de buorskippen: Barrum, Dearsum (Frjentsjerteradiel), Fâltum, Gelterp, Hearema, Holpryp, De Kampen, Keimpetille, Koüm, De Krok, Miedum (Frjentsjerteradiel), Sitlum en Sopsum.
Skiednis
De gemeente Frjentsjerteradiel kaam fuort út 'e âldere gritenij Frjentsjerteradiel, dy't tebek gie oan yn 'e Midsiuwen en yn 1417 as selsstannige gritenij ûntstie út 'e saneamde Frjentsjerter Fiifdielen, dêr't ek Baarderadiel, Barradiel, Hinnaarderadiel en Menameradiel harren oarsprong yn fûnen. Frjentsjerteradiel wie fan 'e Iere Midsiuwen ôf relatyf tichtbefolke, sjoen hoefolle terpen oft der yn en om 'e doarpen lizze. Kleasters stiene te Miedum en ûnder Mullum.
It kleaster by Mullum wie it ferneamde Kleaster Lúntsjerk, stifte yn 1157, dat ûnder de partijskippen tusken de Skieringers en de Fetkeapers sûnder foarbehâld op 'e hân fan 'e Fetkeapers wie. Fral om't de stêd Frjentsjer in bolwurk fan 'e Skieringers wie, waard der op it omlizzende plattelân in protte fochten, en yn 'e Saksetiid (1498-1515) wie de krite ek it toaniel fan striid tusken de oanhingers fan Albrecht fan Saksen en syn soannen en opstanninge Friezen. Noch wer letter waarden der tusken 1515 en 1527 ek ferskate fjildslaggen tusken de Geldersen en de Boergondiërs útfochten.
Yn lettere iuwen krige Frjentsjerteradiel in beskate wolfeart troch de bloei fan 'e lânbou. Yn 'e njoggentjinde iuw wiene der wer konflikten, want Frjentsjerteradiel wie ien fan 'e gemeenten yn 'e noardwesthoeke fan Fryslân dêr't al ier in maatskiplike beweging ûntstie dy't opkaam foar de belangen fan 'e arbeidersklasse. Nei de Twadde Wrâldoarloch waarden de measte doarpen yn 'e gemeente sterk troffen troch befolkingskrimp dy't it gefolch wie fan in gebrek oan wurkgelegenheid dat wer feroarsake waard troch de meganisaasje fan 'e agraryske sektor. Troch fúzjes en reorganisaasjes ferdwûnen ek de lytse molfabriken, lykas yn 1974 dy fan Tsjom. Ek de middenstân, tsjerken, skoallen en it ferieningslibben krigen it dreech troch it weromrinnen fan it ynwennertal.
Yn 1971 moast Frjentsjerteradiel it westlikste hoekje fan syn Sudertrimdiel mei it grutste part fan it doarp Mullum ôfstean oan 'e gemeente Harns. By de grutte gemeentlike weryndieling dy't yn 1984 yn Fryslân trochfierd waard, ferlear de gemeente úteinlik hielendal syn selsstannichheid om mei de gemeente Frjentsjer en it grutste part fan 'e gemeente Barradiel op te gean yn in nije bestjoerlike ienheid. Dêrtsjin wie yn Frjentsjerteradiel minder beswier as yn Barradiel, dat him der lange tiid fûleindich tsjin fersette, al wie Frjentsjerteradiel it ek net alhiel iens mei de wize fan skaalfergrutting dy't it fan hegerhân oplein krige. De uterste westhoeke fan it âlde Frjentsjerteradiel bleau bûten de nije gemeente en kaam ynstee by Harns te hearren, sadat it eastlike diel fan Mullum weriene waard mei de rest fan it doarp, dy't al yn 1971 by Harns kommen wie. Om't de namme fan 'e nije gemeente ek Frjentsjerteradiel wie, wurdt de nije gemeente faak as in fuortsetting sjoen fan it âlde Frjentsjerteradiel, dat de stêd Frjentsjer en Barradiel anneksearre hawwe soe. Yn wurklikheid hold it âlde Frjentsjerteradiel yn 1984 folslein op te bestean en kin de nije gemeente Frjentsjerteradiel better sjoen wurde as in fuortsetting fan 'e gemeente Frjentsjer.
Demografy
Frjentsjerteradiel hie yn 1714 2.145 ynwenners, yn 1900 5.151, yn 1954 5.133, yn 1969 4.753, en yn 1974 (nei in grinswiziging mei Harns) noch 4.031. Op 1 jannewaris 1981 hie de gemeente in befolking fan 3.883 minsken. De befolkingstichtens bedroech doe 65,6 minsken de km². De befolking wie doe sa oer de doarpen ferdield:
Op it mêd fan 'e godstsjinst wie yn 1971 42% fan 'e befolking fan Frjentsjerteradiel herfoarme, 19% grifformeard en 6,5% roomsk. Fierders bestie 27% fan 'e befolking út ateïsten en agnosten.
Yn 1971 wie fan 'e befolking fan Frjentsjerteradiel 26,9% wurksum yn 'e lânbou; 34,8% yn 'e yndustry; en 32,5% yn 'e tsjinstesektor. It wurkleasheidspersintaazje bedroech yn 1981 foar manlju 14,5% en foar froulju 16,5%.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Sry Lanka
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Sry Lanka.
Star Trek: Discovery
Star Trek: Discovery is in tige súksesfolle Amerikaanske tillefyzjesearje dy't sûnt 2017 al 3 seizoenen rint. De titel betsjut: "Stjerretocht: Untdekking" en ferwiist nei de namme fan it romteskip de USS Discovery. It is de sechsde live actionsearje út 'e Star Trek-franchise en de earste searje fan 'e saneamde Star Trek-revival út 'e 2010-er jierren, nei't der tolve jier gjin Star Trek-searje makke wie. It wie ek de earste Star Trek-searje dy't net daliks op 'e tillefyzje útstjoerd waard, mar ynstee fia streaming media oer it ynternet te sjen wie, yn 'e Feriene Steaten en Kanada fia CBS All Access en yn 'e rest fan 'e wrâld fia Netflix. Star Trek: Discovery is in science fiction-tillefyzjesearje dy't (yn 't earstoan) yn 'e trijeëntweintichste iuw spilet en it romteskip de USS Discovery en syn bemanning folget. It is de earste Star Trek-searje mei in swarte frou (Sonequa Martin-Green) yn 'e haadrol, en ek de earste Star Trek-searje wêryn't dúdlik net de kaptein fan in skip de haadpersoan is. Star Trek: Discovery soarge foar in rekôroantal nije abonneminten by CBS All Access. De searje krige positive resinsjes fan 'e tillefyzjekritisy en hat (anno 2021) ien Emmy, fiif Saturn Awards en in Empire Award wûn. Nei oanlieding fan it súkses fan Star Trek: Discovery waarden fan 2018 ôf ferskate oare nije Star Trek-searjes makke.
Untstean
De produksje fan in nije tillefyzjesearje yn it ramt fan 'e Star Trek-franchise waard op 2 novimber 2015 oankundige troch it Amerikaanske tillefyzjenetwurk CBS. De nije searje borduerre fuort op it súkses fan, mar wie fierders net ferbûn mei de oangeande Star Trek-reboot-filmsearje. It wie oarspronklik de bedoeling dat Star Trek: Discovery yn jannewaris 2017 syn premiêre belibje soe, koart nei it fyftichjierrich bestean fan 'e mediafranchise yn 2016. Star Trek: Discovery wie de earste Star Trek-searje yn tolve jier tiid, sûnt Star Trek: Enterprise yn 2005 opholden wie.
It wie ek de earste Star Trek-searje dy't net (fuortendaliks) op 'e tillefyzje komme soe, mar alderearst ferskynde fia in streamingtsjinst op it ynternet. Showtime, Netflix en Amazon Prime beaen neffens de berjochten allegear "in protte jild" om it platfoarm te wurden dat Star Trek: Discovery publisearre, mar CBS keas derfoar om ynstee de eigen streamingtsjinst CBS All Access te brûken, mei't de direksje fan tinken wie dat "Star Trek de franchise wêze koe om All Access op 'e kaart te setten." Bûten Noard-Amearika waard foar publikaasje fia Netflix keazen. Fan febrewaris oant maaie 2021 wiene de earste beide seizoenen yn Nederlân op 'e tillefyzje te sjen op 'e stjoerder Spike.
Produksje
Star Trek: Discovery waard betocht troch tillefyzjeprodusinten Bryan Fuller en Alex Kurtzman, en de produksje stie ûnder tafersjoch fan Kurtzman en Heather Kadin as útfierende produsinten. De deistige lieding wie fan it begjin yn febrewaris 2016 ôf yn 'e hannen fan Fuller as showrunner, mar dy ferliet de produksje yn oktober fan dat jier omreden fan kreätive mieningsferskillen mei CBS. Hy waard ferfongen troch Gretchen J. Berg en Aaron Harberts, dy't by it produsearjen ûnderstipe waarden troch senarioskriuwer Akiva Goldsman foar salang't it earste seizoen (2017-2018) duorre. Goldsman kearde net werom foar it twadde seizoen (2018-2019), wylst Berg en Harberts ûnder it twadde seizoen ûntslein waarden. Dêrnei naam Kurtzman it oer as showrunner, en foar it trêde seizoen (2020-2021) dielde er dy ferantwurdlikheid mei Michelle Paradise.
Star Trek: Discovery wurdt produsearre troch de CBS Studios yn gearwurking mei tillefyzjestudio's Secret Hideout, Roddenberry Entertainment en Living Dead Guy Productions. De searje wurdt foar it meastepart opnommen yn 'e Pinewood Toronto Studios yn it Kanadeeske Toronto, en foar de rest op lokaasje bûtendoar op ferskillende plakken ferspraat oer de wrâld. Foar de searje waarden in protte bekende dingen út 'e Star Trek-franchise op 'e nij ûntwurpen troch gebrûk te meitsjen fan moderne technyk en special effects, lykas it oansjen fan 'e romteskippen fan 'e Stjerrefloat en it uterlik fan 'e Klingons, in ras fan bûtenierdske wêzens. De searje set fierders de gewoante fan progressivens fan Star Trek fuort mei foar it earst in swarte frou as haadpersoan en ek foar it earst in manlik personaazje dat iepentlik homo en troud mei in man is.
Uteinlik kaam de earste ôflevering fan Star Trek: Discovery op 24 septimber 2017 beskikber fia CBS All Access. Anno 2021 binne der trije seizoenen fan 'e searje makke, mei yn totaal 40 ôfleverings (hoewol't guon dêrfan dûbellange ôfleverings fan 65 minuten binne). Yn oktober 2020 joech CBS formeel opdracht ta de produksje fan in fjirde seizoen.
Utgongspunt fan 'e plot
Star Trek: Discovery spilet yn 'e trijeëntweintichste iuw, en begjint yn it jier 2258, likernôch tsien jier foarôfgeande oan 'e foarfallen yn Star Trek: The Original Series. De haadpersoan is Michael Burnham (spile troch Sonequa Martin-Green), in jonge swarte frou mei in aparte eftergrûn. As tsienjierrich famke wie se der tsjûge fan hoe't har heit en mem by in oerfal op in romtestasjon fermoarde waarden troch in groep (bûtenierdske) Klingons. Neitiid waard se oannommen troch Sarek (James Frain), in Vulcanyske diplomaat, en dy syn minsklike frou Amanda Grayson (Mia Kirshner). Burnham waard sadwaande grutbrocht yn 'e Vulcanyske kultuer, dy't basearre is op it ûnderdrukken fan emoasjes en it folgjen fan 'e logika. Se waard ek de pleechsuster fan Sarek en Amanda harren biologyske soan Spock (Ethan Peck). (Spock is ien fan 'e wichtichste personaazjes út Star Trek: The Original Series.)
Yn seizoen 1 ferienet de Klingoneeske profeet T'Kuvma (Chris Obi) de grutte huzen fan 'e Klingons troch in oarloch te begjinnen tsjin 'e Feriene Federaasje fan Planeten (in organisaasje dy't mei oprjochte is troch de minskheid en dêr't de Ierde ta heart). De striid begjint as de USS Shenzou, in romteskip fan 'e Stjerrefloat fan 'e Feriene Federaasje fan Planeten, it kamûflearre skip fan T'Kuvma ûntdekt. Burnham is earste ofsier op 'e USS Shenzou ûnder kaptein Philippa Georgiou (Michelle Yeoh) en sjit by in romtekuier út selsferdigening in Klingon dea. Neitiid wol Burnham yn 'e driigjende sitewaasje dat de Shenzou as earste fan 'e beide skippen it fjoer iepenet, mei't se fan har heit leard hat dat Klingons inkeld respekt hawwe foar krêft en agresje. As Georgiou dêr net yn meigean wol, besiket Burnham sûnder goedkarring fan 'e kaptein har sin troch te setten. Dat slagget net, en troch eskalaasje rint it treffen tusken de Klingons en de Federaasje neitiid út op 'e Slach by de Binêre Stjerren, dêr't de Federaasje swiere ferliezen yn lijt.
De rest fan seizoen 1 folget de oarloch tusken de Klingons en de Federaasje. Burnham kriget foar har rebûlje ûnearfol ûntslach en in lange finzenisstraf, mar kaptein Gabriel Lorca (Jason Isaacs) fan 'e USS Discovery beävensearret dat de geniale ofsier út it tichthûs helle en sûnder rang oan syn bemanning tafoege wurdt. (Dêr hat er ek syn eigen redens foar, sa't letter bliken docht.) Tsjin 'e ein fan 'e oarloch hat Burnham harsels foldwaande bewiisd en sokke heldedieden folbrocht, dat har straf kwytskeld wurdt en se har karriêre as ofsier fan 'e Stjerrefloat wer ferfetsje kin.
Yn seizoen 2 bliuwt Burnham oan board fan 'e USS Discovery, dêr't se no de funksje fan wittenskipsofsier taparte kriget. As sadanich wurket se nau gear mei de Kelpiaanske earste ofsier Saru (Doug Jones), de geniale mykolooch Paul Stamets (Anthony Rapp) en har eigen hutgenoate, de entûsjaste faandrich Sylvia Tilly (Mary Wiseman). Oare bemanningsleden dy't wichtige rollen spylje, binne Ash Tyler (Shazad Latif), de ferbiningsofsier mei Seksje 31, de ynljochtingetsjinst fan 'e Stjerrefloat, en skipsdokter Hugh Culber (Wilson Cruz), de man fan Paul Stamets. De USS Discovery kriget ek in nije (tydlike) kaptein, te witten: Christopher Pike (Anson Mount), dy't eins kaptein is fan 'e USS Enterprise.
Weromkearende rollen
(op folchoarder fan seizoen en fierders op alfabetyske folchoarder)
Gastrollen
(op folchoarder fan seizoen en fierders op alfabetyske folchoarder)
Untfangst
Star Trek: Discovery wie in grut súkses en soarge yn Noard-Amearika by de streamingtsjinst CBS All Access foar rekôroanmeldings foar nije abonneminten. De tsjinst belibbe datoangeande sawol de dei, wike as moanne mei de measte oanmeldings, en op 'e app foar mobile tillefoanen fan 'e tsjinst waard it tal downloads troch de premiêre fan Star Trek: Discovery ferdûbele. Doe't de searje letter op CBS op 'e Amerikaanske tillefyzje útstjoerd waard, wiene de sjochsifers ek goed.
Prizen
Star Trek: Discovery waard yn 2018 nominearre foar twa Emmy Awards, de wichtichste Amerikaanske tillefyzjepriis. De searje waard ek nominearre foar de Hugo Award foar bêste dramatyske presintaasje, in Peabody Award en fiif Saturn Awards, en wûn de Empire Award foar bêste tillefyzje-akteur (Jason Isaacs as kaptein Gabriel Lorca) en de Saturn Awards foar bêste tillefyzjesearje fia nije media en bêste aktrise yn in tillefyzjesearje (Sonequa Martin-Green as Michael Burnham).
Yn 2019 waard Star Trek: Discovery nominearre foar fjouwer Emmy Awards, wêrfan't de searje ien wûn, de Emmy foar treflike protezemake-up foar in searje, film of special (foar de ôflevering If Memory Serves). De searje waard ek nominearre foar fiif Saturn Awards, en wûn yn 'e kategoryen bêste streamde science fiction-, aksje- of fantasysearje; bêste aktrise yn in streamde publikaasje (Sonequa Martin-Green); en bêste byrol fan in akteur yn in streamde publikaasje (Doug Jones as Saru).
Yn 2021 waard Star Trek: Discovery nominearre foar twa Critics' Choice Awards.
Spin-offsearjes
It súkses fan Star Trek: Discovery foarme it begjin fan 'e saneamde Star Trek-revival fan 'e twadde helte fan 'e 2010-er jierren. Dêrby waarden ferskate nije Star Trek-searjes makke of oankundige. Ferskaten dêrfan wiene spin-offsearjes fan Star Trek: Discovery.
Sa is Star Trek: Short Treks, dat yn 2018 begûn, in rige koarte films of koarte tillefyzjespecials fan elts 8 oant 18 minuten lang. De ôfleverings fan it earste seizoen leine har ta op it jaan fan in eftergrûn oan 'e haadpersoanen út Star Trek: Discovery. It twadde seizoen behannele oare ûnderwerpen.
Star Trek: Strange New Worlds is in prequelsearje dy't yn 'e tsien jier foarôfgeande oan 'e foarfallen yn The Original Series spilet (2244-2254). De searje folget de aventoeren fan 'e USS Enterprise ûnder it befel fan kaptein Christopher Pike. De opnamen fan it earste seizoen fûnen plak yn it foarjier fan 2021.
In trêde spin-offsearje, dy't fertraging oprûn hat troch de koroanafiruspandemy en wêrfan't noch net bekend is wannear't de produksje begjinne sil, moat in rige wurde oer Seksje 31, de ynljochtingetsjinst fan 'e Stjerrefloat, mei Michelle Yeoh yn 'e haadrol as Philippa Georgiou.
Dirk van der Heide
Dirk van der Heide (Harns, 26 april 1905 - Harns, 20 oktober 1969) wie in keatser út Harns, in telch fan'e famylje Van der Heide út Harns. Op'e PC kaam er oant de grutte preemje yn 1927.
Wedde
thumb|Wedde op in topografyske kaart út 1933 Wedde is in doarp en eardere gemeente yn de gemeente Westerwâlde yn de provinsje Grinslân. It doarp leit oan de Westerwâldske Aa en leit 9 kilometer besúdeasten Wynskoat. It wie fan 1811 oant 1968 in selsstannige gemeente doe't it mei Bellingwolde gearfoege waard ta de gemeente Bellingwedde, dêr't it it haadplak fan wie. Yn 2018 waard Bellingwedde mei de gemeente Vlagtwedde gearfoege ta de nije gemeente Westerwâlde.
Eardere gemeente
Wedde wie oant 1968 in selsstannige gemeente. Ta dy gemeente hearden njonken it haadplak de folgjende doarpen, buorskippen en útbuorrens: Blijham, Hoornderveen, Hoorn, Lutjeloo, Morige, Tjabbestreek, Wedderheide, Weddermarke en Wedderveer. It gemeentehûs stie yn Blijham.
Ferfier
De N368 rint by it doarp del.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Spanje
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Spanje.