cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tsjoenderij
Skiednis
Yn 'e Midsiuwen en oant fier yn 'e Renêssânse waarden troch de ynkwisysje lju ferfolge dy't har skuldich makke hawwe soene oan tsjoenderij, en bedarren ferskate froulike sawol as manlike tsjoenders op 'e brânsteapel, benammen ûnder de beruchte hekseferfolgings. Yn 'e hjoeddeistige Westerske kultuer komt tsjoenderij benammen foar as ûnderdiel fan 'e mytology, de folkloare en beskate literêre sjenres, lykas mearkes en fantasy. De moderne heidenske religy fan 'e wikka neamt himsels wol 'moderne hekserij', mar nettsjinsteande dat hat it net folle mear mei tsjoenderij of hekserij yn 'e tradisjonele sin fan it wurdt te krijen as de measte oare Westerske godstsjinsten.
Foarmen fan tsjoenderij
Bekende foarmen dy't tsjoenderij oannimme kin, binne:
Steaftsjerke fan Borgund
De steaftsjerke fan Borgund (Noarsk: Borgund stavkirke) is in steaftsjerke krekt bûten it doarp Borgund yn de gemeente Lærdal yn de Noarske provinsje Vestland. It is ien fan de bêst bewarre bleaune steaftsjerken fan Noarwegen. De tsjerke waard boud yn 1182, oant 1868 ta wie de tsjerke yn gebrûk. Yn dat jier waard in nije tsjerke dy't njonken de steaftsjerke boud waard yn gebrûk naam. Yn 1877 waard de steaftsjerke ûnderbrocht yn in stifting foar monumintesoarch en waard it in museum.
Master and Commander: The Far Side of the World
Plot
Yn 1805, wylst Jeropa yn 'e gryp is fan 'e Napoleontyske Oarloggen, kriget kaptein-op-see Jack Aubrey fan it oarlochsskip de HMS Surprise fan 'e Britske Keninklike Marine befel om efter it Frânske skip de Acheron oan. Dat is útstjoerd om 'e Britske belangen yn 'e Stille Oseaan oan te fallen, en de Britske Admiraliteit wol foarkomme dat de lukrative opbringsten fan û.m. de Pasifyske walfiskfeart yn gefaar komme. De Acheron is him lykwols bewust fan 'e efterfolging troch de Surprise, nei alle gedachten troch it wurk fan Frânske spionnen yn Ingelân. Yn tichte mist foar de noardeastlike kust fan Brazylje komt de Acheron de Surprise oer it mad en rjochtet mei in kanonnade swiere skea oan, wylst er sels ûnskansearre bliuwt troch it beäntwurdzjende Britske kanonnefjoer. Mei in stikken roer kin de Surprise inkeld oan 'e folsleine ferneatiging ûntkomme trochdat kaptein Aubrey syn skip oan trije roeiboatsjes in mistbank binnen roeie lit, dêr't er de Frânsen neitiid wit te ûntwiken.
De Acheron set de sokken deryn en besiket te ûntkommen nei it suden. De Surprise giet derefteroan, mar rekket it Frânske skip kwyt by in stoarmeftige passaazje fan Kaap Hoarn. Aubrey is der lykwols fan oertsjûge dat de Acheron op 'e Galapagoseilannen ta gean sil, dêr't de Britske walfiskfarders tahâlde. Dy bestimming is foar dokter Maturin in moaie ynstruier, mei't er in wittenskipper mei in brede belangstelling is. Hy is sadwaande tige benijd nei de eilannegroep, dêr't alderhanne nuvere bisten libje soene. Aubrey seit ta dat er Maturin de tiid jaan sil om oan lân te gean om eksimplaren foar bestudearring te fangen. As de Surprise yn 'e Galapagoseilannen arrivearret, treffe se dêr in roeiboat oan mei inkele bemanningsleden fan 'e walfiskfarder Albatross, dy't troch de Acheron ta sinken brocht is nei't de rest fan 'e bemanning finzen nommen wie. Aubrey set mei tûzen hasten de efterfolging wer yn, mei as gefolch, ta bittere teloarstelling fan Maturin, dat der neat telâne komt fan it ûnthjit om tiid frij te meitsjen foar in ferkenning fan 'e eilannen.
Neitiid komt de Surprise lykwols wikenlang stil te lizzen yn blakstil en gleonhjit waar. De bemanningsleden wurde rêsteleas en ûndissiplinearre, en it byleauwe dat dochs altyd al ûnder harren hearske, nimt gefaarlike foarmen oan. Matroazen Joe Plaice en Joseph Nagle wize de knoffelige adelboarst Hollom oan as in "Jonas", ien dy't in flok by him draacht en dêrmei it hiele skip yn it ferdjer stoart. Hollom wurdt pleage troch in gebrek oan selsfertrouwen, dat him by alles parten spilet. De sljochtwei bemanning sjocht in patroan yn dingen dy't mislearje as eltse kear Hollom dêrby belutsen is. Stadichoan begjint Hollom sels te leauwen dat de bemanning gelyk hat en dat er yndie ferflokt is. As de spannings oan board oanboazje, rint Nagle yn it foarbygean mei sin tsjin Hollom oan. Hollom lit dat gewurde, mar Aubrey sjocht it barren en lit Nagle tolve swypslaggen tatsjinje foar ynsubordinaasje. Dy nachts docht Hollom selsmoard troch oerboard te springen mei in kanonskûgel yn 'e hannen. De oare deis, wylst Aubrey in útfearttsjinst foar him liedt, stekt der ynienen wyn op en kin de Surprise de efterfolging fan 'e Acheron ferfetsje.
De folgjende deis fljocht der in Galapagosalbatros om it skip hinne. Dokter Maturin wurdt dêr troch lord Blakeney opmerksum op makke, en hy draaft fan 'e iene kant fan it skip nei de oare om it bist better sjen te kinnen. Underwilens is kaptein Howard, de befelfierend ofsier fan it detasjemint mariniers oan board fan 'e Surprise, derop gebeten om 'e mânske fûgel te sjitten. As er de ûnfoarsisbere bewegings fan 'e albatros mei syn gewear folget en fjurret, rekket er by fersin ynstee Maturin yn 'e búk. Hoewol't de kûgel wûnder boppe wûnder de terms en alle organen mist hat, ynformearret skipsdoktersmaat Higgins kaptein Aubrey dat de kûgel in stikje stof fan Maturin syn klean mei yn 'e wûne nommen hat, dat derút komme moat om't de wûne oars perfoarst ûntstekke sil. Hy jout oan dat er sels eins net de kennis hat om 'e operaasje út te fieren, en rikkemandearret sterk oan om it op lân te dwaan, mei't men troch it skommeljen fan it skip by de operaasje wolris de terms lek stekke kin.
Maturin-en-dy litte hast alle eksimplaren fan frjemde bisten efter dy't se by harren tocht sammele hiene, sadat Padeen ynstee Maturin drage kin. Sa keare se mei tûzen hasten werom nei de Surprise, om Aubrey it nijs oer te bringen. De kaptein risselwearret om fannijs de striid oan te binen mei it Frânske skip, mar fanwegen de folle tsjûkere rompwand fan 'e Acheron sil de Surprise hiel deunby komme moatte om effekt te sortearjen mei in kanonnade. Aubrey hat noch altyd net betocht hoe't er dat hawwe sil, mar hy komt op in idee as Maturin him ien fan 'e mar in pear eksimplaren fan bisten sjen lit, dy't er witten hat te behâlden. It is in wanneljende tûke, in ynsekt dat himsels kamûflearre hat as in tûkje om fûgels te mislieden en net opfretten te wurden. Dêrop lit Aubrey de Surprise oerskilderje en kamûflearje as in Ingelske walfiskfarder mei de namme Siren. Hy hopet dat de Acheron dan út himsels deun genôch by komme sil mei as doel om 'e walfiskfarder te interjen.
De Frânsen traapje deryn en sette de efterfolging yn op 'e Ingelske 'walfiskfarder' as dy foarby fart. Aubrey en de bemanning fan 'e Surprise beare dat se besykje te ûntkommen, mar de Acheron hellet harren by en risselwearret om te interjen. Dêrop smite de Britske matroazen en mariniers harren momkapen ôf en wurde kanonnelûken iepenskuord. In mei presysje rjochte kanonnade fan 'e Surprise slacht de haadmêst fan 'e Acheron midstwa, sadat it Frânske skip net mear fuortkomme kin, wylst de skerpskutters fan kaptein Howard út 'e mêsten fan 'e Surprise wei it dek fan it fijannige skip ûnder fjoer nimme. Aubrey fiert syn bemanning oan by it interjen fan 'e Acheron, en der ûntstiet in gaoatysk gefjocht mei pistoalen, sabels, bilen en interheakken om it besit fan it Frânske skip. De Frânsen besykje de Suprise mei twa kanonnen ûnder de wetterline lek te sjitten, mar de jonge Blakeney, dy't oan board fan 'e Surprise no it befel fiert, jout opdracht om ien fan 'e Frânske kanonnen stikken te sjitten mei in eigen kanon, wêrnei't er de efterbleaune leden fan 'e bemanning, ûnder wa dokter Maturin, liedt by it interjen fan it kanonnedek fan 'e Acheron troch it gat dat er dêr krekt yn sjitte litten hat. Sa kin foarkommen wurde dat de Frânsen harren oerbleaune kanon ôfsjitte kinne. Uteinlik witte de Britten de striid te winnen, en Aubrey kriget fan 'e Frânske skipsdokter De Vigny de sabel fan syn sneuvele kaptein by wize fan teken fan oerjefte.
Neitiid wurde de Surprise en de Acheron reparearre. Aubrey is fan doel en bliuw mei de Surprise in skoftke by de Galapagoseilannen, sadat Maturin dochs noch de eilannen better ferkenne en mear bisten beskriuwe kin. Underwilens giet syn earste ofsier, kaptein-luitenant-op-see Thomas Pullings, mei in stikmannich Britten oan board fan 'e Acheron om it skip mei syn finzen nommen bemanning nei Valparaíso yn Sily te farren. Dêr wurdt dan de bemanning oan lân set, wêrnei't Pullings mei it bútmakke skip nei Ingelân weromkeare sil. Wylst de Acheron fuortsylt, freget Aubrey oan Maturin oft er ek noch mei de Frânske skipsdokter praat hat. Maturin antwurdet dat soks dreech koe, mei't dy man moannen lyn al stoarn is. Op dat stuit kriget Aubrey foar it ferstân dat er bedragen is, en dat de man dy't sei dat er skipsdokter De Vigny wie, de Frânske kaptein west hawwe moat. Hy jout daliks befel om efter de Acheron oan te silen, mei't de Frânske bemanning oanfierd troch har eigen kaptein grif Pullings-en-dy al oermastere hawwe. Sa rint Maturin syn ferkenning fan 'e Galapagoseilannen alwer op 'e non, mar Aubrey merkt drûchjes op dat de flechtleaze ielskolfer dy't syn freon sa stomme graach fine wol net fleane kin, en dêrom nearne hinne giet.
Boarnemateriaal
Master and Commander: The Far Side of the World waard basearre op 'e Aubrey-Maturin-searje fan Patrick O'Brian. Yn 'e film binne personaazjes en foarfallen gearbrocht út trije dielen fan dy rige. Hoewol't de titel fan 'e film ek ferwiist nei de earste roman út 'e searje, Master and Commander (1969), is dêrút inkeld de sêne oernommen wêryn't Aubry in flot mei seil en lantearnen útset om 'e Frânsen te mislieden en sa te ûntkommen. De efterfolging om Kaap Hoarn hinne komt út it fyfde diel, Desolation Island (1978), hoewol't it Frânske skip de Acheron yn 'e film it Bataafske skip de Waakzaamheid út it boek ferfangt. It meastepart fan 'e plot is eins ûntliend oan it tsiende diel fan 'e romansearje, The Far Side of the World (1984). It grutste ferskil is dat yn it boek de fijân de Amerikaanske Marine is, yn 'e Oarloch fan 1812 mei Grut-Brittanje. De filmmakkers woene lykwols net it Amerikaanske publyk foar de holle stjitte troch harren lân ta fijân te meitsjen, en keazen der dêrom foar om it ferhaal sân jier yn 'e tiid tebek te setten nei 1805, en Napoleontysk Frankryk ta antagonist te meitsjen.
Produksje
Master and Commander: The Far Side of the World wie fan it begjin ôf oan in persoanlik projekt fan Tom Rothman, in studiobaas by 20th Century Fox, dy't de romans fan Patrick O'Brian al ferfilmje woe sûnt er se foar it earst lêzen hie. Sadwaande hie hy as útfierend produsint it tafersjoch op 'e produksje. De film waard regissearre troch Peter Weir, dy't earder û.m. Witness (1985), Dead Poets Society (1989) en The Truman Show (1998) makke hie. Hy wurke nei in senario fan himsels en John Collee. As produsinten wiene Weir, Samuel Goldwyn jr. en Duncan Henderson by it projekt belutsen foar de filmstudio's 20th Century Fox, Miramax Films, Universal Pictures en Samuel Goldwyn Films. Foar de film wie in budget beskikber fan $150 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Russell Boyd, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Iva Davies, Christopher Gordon en Richard Tognetti.
Opnamen
De opnamen foar Master and Commander: The Far Side of the World fûnen foar in grut part plak yn 'e Baja Studios op it Kalifornysk Skiereilân yn Meksiko, dêr't in replika fan 'e HMS Surprise neiboud en yn in reuseftige wettertank op in swinkende en rotearjende as pleatst waard. Dêropta waard der tsien dagen op see filme by de Galapagoseilannen yn Ekwador. Master and Commander: The Far Side of the World wie de earste film dy't by de eilannen opnommen waard dy't gjin dokumintêre wie. Dêrby waard gebrûk makke fan 'e Rose, in al besteande replika fan it achttjinde-iuwske marineskip de HMS Rose. Dy replika, no yn 'e haven fan San Diego te besjen, waard neitiid ta eare fan 'e film omneamd ta de Surprise, hoewol't it eins dus gjin replika is fan 'e echte HMS Surprise. Yn 'e postproduksje waarden troch Weta Workshop in grut tal special effects oan 'e film tafoege, wêrfoar't û.m. gebrûk makke waard fan in trêde skip yn 'e foarm fan in sekuer neimakke skaalmodel.
Distribúsje
De distribúsje fan Master and Commander: The Far Side of the World waard fersoarge troch 20th Century Fox. De film gie op 14 novimber 2003 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre.
Historisiteit
Wat de spesifike foarfallen yn 'e film oanbelanget, is de sêne wêryn't Aubrey it flot mei seil en lantearnen útset om 'e Frânsen in mouwe oan te naaien, histoarysk: dat waard yn it echt dien troch de Britske kaptein Thomas Cochrane, 10e greve fan Dundonald. Krektsa is ek de mûklaach histoarysk, wêrby't Aubrey syn skip kamûflearret as walfiskfarder om 'e fijân ta in oanfal te ferlokjen; dyselde strategy waard op 15 april 1805 mei súkses folge troch kaptein William Woolsey op 'e HMS Papillon, mar dan tsjin 'e Spanjerts ynstee fan 'e Frânsen.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Master and Commander: The Far Side of the World oer it algemien positive resinsjes. Sa joech Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times de film 4 fan 4 stjerren. Hy fûn dat de film "it epyske berikte sûnder it minsklike út it each te ferliezen." Yn 'e Britske krante The Guardian hie Peter Bradshaw lof foar sawol de film as it aktearjen fan haadrolspiler Russell Crowe, mar yn The New York Times skreau Jason Epstein dat Crowe syn "ien-diminsjonale aksjeheld" net út 'e ferve kaam. Ek hied er krityk op 'e feroarings dy't oanbrocht wiene yn it boarnemateriaal en ûnoannimlike foarfallen yn 'e film.
Mick LaSalle fan 'e San Francisco Chronicle priizge de kapasiteiten fan regisseur Peter Weir by it filmjen fan 'e sênes sûnder dialooch. Hy fûn de sênes dêr't àl yn praten waard lykwols ûnder de mjitte. "Mei't ik net ien fan O'Brian syn romans lêzen haw," skreau er, "kin ik net sizze oft de flater oan Weir syn adaptaasje leit of oan it boarnemateriaal, mar healwei [de film] begjint de freonskip fan 'e kaptein en de dokter skematysk oan te dwaan, krekt as binne alle positive karaktertrekken dy't minsken hawwe kin, lykmjittich tusken harren beiden ferdield, sadat se oan ien stik wei mei-inoar redendiele kinne. De ynteraksje tusken harren kriget dêrtroch in pronksike kwaliteit […]. We krije foar it ferstân dat it spesifike aventoer net folle útmakket, behalven om dizze beide personaazjes foar it fuotljocht te bringen. As dat ienris dúdlik wurdt, is der net folle mear oan it ferhaal mei it Frânske skip en alle gefaar, en begjint de film wetter te meitsjen. Master and Commander bliuwt driuwende oant de ein, mar mear kin der ek net fan sein wurde."
Yn it tydskrift Slate hie Christopher Hitchens in oar beswier tsjin 'e film. Hy hie de romans fan O'Brian wol lêzen en miste yn 'e film in krúsjaal elemint, dêr't de hiele relaasje tusken kaptein Aubrey en dokter Maturin om draait. Maturin is nammentlik eins in Frânske spion; hy moat dat feit ferburgen sjen te hâlden foar Aubrey, waans freon hy is, mar dy't er tagelyk oanhâldend ferriedt. Hitchens skreau: "Eltse filmadaptaasje fan [it wurk fan] O'Brian moat stean of falle mei it súkses fan 'e ôfskildering fan [dokter Maturin]. Op dit punt falt dizze film net iens, lit stean dat er stiet. Hy slacht it hiele projekt oer."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Master and Commander: The Far Side of the World in heech goedkarringspersintaazje fan 85%, basearre op 217 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "De rûchhouwerige sjarme fan Russell Crowe wurdt mei súkses ynset yn dizze masterlike adaptaasje fan 'e roman fan Patrick O'Brian." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Master and Commander: The Far Side of the World in goedkarringspersintaazje fan 81%, basearre op 42 resinsjes.
Prizen
By de Oscars waard Master and Commander: The Far Side of the World yn 2004 nominearre foar prizen yn 10 kategoryen, wêrûnder bêste film, bêste regisseur, bêste filmmontaazje, bêste lûdsmixing, bêste kostúmûntwerp, bêste fisazjy, bêste fisuele effekten en bêste artdirection. De film wûn 2 Oscars, foar bêste kamerarezjy (Russell Boyd) en bêste lûdsmontaazje (Richard King). Yn alle oare kategoryen giene de prizen nei The Lord of the Rings: The Return of the King.
By de Golden Globes waard Master and Commander: The Far Side of the World nominearre foar 3 prizen: bêste dramafilm, bêste regisseur en bêste akteur yn in dramafilm (Russell Crowe). By de Satellite Awards waard de film nominearre yn 7 kategoryen, wêrûnder bêste dramafilm, bêste kamerarezjy, bêste filmmontaazje, bêste artdirection en produksje-ûntwerp en bêste kostúmûntwerp. De film wûn 2 Satellite Awards, foar bêste lûd en bêste fisuele effekten.
By de BAFTA's, de wichtichste Britske filmprizen, waard Master and Commander: The Far Side of the World nominearre yn 8 kategoryen, wêrûnder bêste film, bêste byrol fan in akteur (Paul Bettany), bêste kamerarezjy en bêste special effects. De film wûn 4 BAFTA's, foar bêste lûd, bêste produksje-ûntwerp en bêste kostúmûntwerp, mei dêropta de David Lean Award foar prestaasjes op it mêd fan rezjy. Fierders waard Master and Commander: The Far Side of the World nominearre foar de Italjaanske David di Donatello foar bêste bûtenlânske film, en teffens foar twa Britske Empire Awards en foar de Young Artist Award foar bêste famyljefilm (drama). Max Pirkis, dy't de jonge lord Blakeney spile, wûn de Young Artist Award foar bêste jonge akteur yn in ynternasjonale film.
Haulerpolder
De Haulerpolder is in natuergebiet flakby De Haule yn Eaststellingwerf. It gebiet is yn behear by Natuermonuminten en leit oan de bopperin fan de Tsjonger. It gebiet is 47 ha grut, en bestiet foar it grutste part út greide.
Yn it gebiet groeie de seldsume djerreblom en orchidee. It is ek in belangryk briedgebiet foar ferskate greidefûgels.
Poppiussleat
De Poppiussleat is in feart yn de gemeente It Hearrenfean. De feart rint noardwest fan Akkrum by de Terherster Dyk en de Nije Wjittering (ûnderdiel fan it Prinses Margrietkanaal) lâns. De Poppiussleat rint fan de Ljouwerter Strjitwei nei it Slachtegat benoarden Jinshuzen.
Mangrove
thumb|250px|right|Mangrove Mangroven binne beammen en strûken dy't waaksen op de sâlte slykgrûnnen yn de tropen en subtropen.
List fan keningen fan de Fisigoaten
Dit is in list fan keningen fan de Fisigoaten.
Lettere keningen
Yn 711 waard it Fisigoatyske ryk troch de Moaren oermastere.
Visigoths
Idserdabuorren
Idserdabuorren is in buorskip yn de gemeente Súdwest-Fryslân.
Idserdabuorren leit súd fan it doarp Hieslum. Oan de westkant rinne de Warkumer Trekfeart en de N359. De namme komt ek foar as Idserdabuyren, Idzerda Buiren en Idserdaburen. Idzerd is in eigennamme.
Wetterpoartespjelde
De Wetterpoartespjelde is in priis dy't jierliks útrikt wurdt troch Sneek Promotion oan de Wetterpoarter fan it Jier. De earste Gouden Wetterpoartespjelde mei oarkunde waard útrikt op 19 july 1974. Yn 2010 waard in plakette ûnthuld mei dêrop de nammen fan alle Weterpoarters en de útjefte fan in aktualisearre ferzje fan it oersjochboekje út 1996 oer de Wetterpoarters. It hinget op it Sneker Muurke. De priis is bedoeld foar Snitsers dy't har belangeleas ynsette foar de gemeente Snits. Faak binne de winners aktyf op in breed flak, mar wurde guon fan harren aktiviteiten ekstra foar it fuotljocht helle:
The Magazine of Fantasy & Science Fiction
The Magazine of Fantasy & Science Fiction, gauris oantsjut as F&SF, is in Amerikaansk tydskrift op it mêd fan 'e literêre sjenres fantasy en science fiction (en teffens horror). It bestiet sûnt 1949 en wurdt sûnt 2001 útjûn troch Spilogale, Inc. The Magazine of Fantasy & Science Fiction ferskynt ien kear yn 'e twa moannen. De redaksje is fêstige yn Hoboken, yn 'e Amerikaanske steat Nij-Jersey, ûnder de reek fan New York.
Skiednis
Redakteurs Antony Boucher en J. Francis McComas hifken yn 'e midden fan 'e 1940-er jierren útjouwer Lawrence E. Spivak oer de mooglikheid om in fantasyblêd op te rjochtsjen nei foarbyld fan Spivak syn besteande tydskrift op it mêd fan detektiveliteratuer, Ellery Queen's Mystery Magazine. Spivak hie dêr wol earen nei, en de earste edysje fan it nije blêd ferskynde yn 1949, ûnder de titel The Magazine of Fantasy. Al rillegau waard lykwols it beslút nommen om ek science fiction op te nimmen, en dêrfandinne waard de titel oanpast ta The Magazine of Fantasy & Science Fiction. It tydskrift waard oarspronklik útjûn troch Fantasy House, in ymprint fan Spivak syn Mercury Publications.
The Magazine of Fantasy & Science Fiction wykte yn lay-out frijwat ôf fan 'e oare fantasy- en science fiction-blêden fan dy tiid. De measten dêrfan wiene nammentlik pulp magazines mei skreauwerige titels, in protte plaatsjes, en de tekst opdield yn ferskate kolommen. The Magazine of Fantasy & Science Fiction hie dêrfoaroer in frij ynteine omslach, gjin ynterne yllustraasjes en gjin ferskillende kolommen. Neffens science fiction-histoarikus Mike Ashley joech dat allegear mei-inoar oan The Magazine of Fantasy & Science Fiction "it oansjen en gesach fan in superieur tydskrift."
Frij gau ûntjoech The Magazine of Fantasy & Science Fiction him ta ien fan 'e liedende publikaasjes yn syn sjenre. It blêd krige de reputaasje dat it literêrdere en mear ferskate ferhalen publisearre as de konkurrinten. Sa ferskynden yn 'e begjinjierren bgl. Born of Man and Woman, fan Richard Matheson, en Bring the Jubilee, fan Ward Moore yn The Magazine of Fantasy & Science Fiction. Yn 1954 loek McComas him om sûnensredens út 'e redaksje werom, sadat Boucher as iennichste redakteur oerbleau. Yn syn lêste jier, 1958, wûn dy de prestizjeuze Hugo Award yn 'e kategory bêste tydskrift, in wapenfeit dat syn opfolger Robert P. Mills yn 1959 en 1960 werhelle. Fan 1958 ôf waard The Magazine of Fantasy & Science Fiction útjûn troch Mercury Publications. Mills wie as redakteur ferantwurdlik foar it publisearjen fan ferskate wurken dy't har neitiid ta wiere klassikers ûntjûn hawwe, lykas Flowers for Algernon, fan Daniel Keyes, Rogue Moon, fan Algis Budrys, en Starship Troopers, fan Robert A. Heinlein.
Yn 1962 waard Mills opfolge troch Avram Davidson, dy't it mar goed twa jier úthold. Ein 1964 waard it redakteurskip sadwaande tydlik oernommen troch Joseph W. Ferman, dy't The Magazine of Fantasy & Science Fiction yn 1952 fan Spivak kocht hie. Under syn tafersjoch begûn syn soan Edward L. Ferman lykwols al rillegau de redaksjonele taken út te oefenjen, oant er begjin 1966 formeel as redakteur beneamd waard. Yn 1970 kocht er it tydskrift oer fan syn heit en ferhuze er de redaksje yn syn gehiel nei syn eigen hûs yn Connecticut. Edward Ferman bleau mear as fiifentweintich jier lang redakteur, en publisearre in protte bekende ferhalen, lykas Ill Met in Lankhmar, fan Fritz Leiber, Born with the Dead, fan Robert Silverberg, Cassandra, fan C.J. Cherryh, en The Dark Tower-searje fan Stephen King.
Ferman droech yn 1991 it redakteurskip oer oan Kristine Kathryn Rusch, dy't mear horror en dûnkere fantasy begûn op te nimmen yn The Magazine of Fantasy & Science Fiction as dat earder ea it gefal west hie. Mids njoggentiger jierren begûn de oplaach omleech te gean. Troch de opkomst fan it ynternet en de algemiene ûntlêzing ferlearen de measte tydskriften doe oan lêzers, en The Magazine of Fantasy & Science Fiction wie gjin útsûndering. Yn 1997 kaam Gordon Van Gelder as redakteur foar Rusch yn it plak. Hy kocht it tydskrift yn febrewaris 2001 fan Ferman. Sûnt waard it útjûn troch Van Gelder syn eigen útjouwerij Spilogale, Inc. Yn 'e 2000-er jierren sette de efterútgong yn it lêzerstal troch, en fan in hichtepunt fan 68.000 eksimplaren yn 1990-1991 gie de oplaach tebek nei 15.000 yn 2011. Yn 2015 kaam Charles Coleman Finlay as redakteur foar Van Gelder yn 't plak.
Ynternasjonale edysjes
Bûten de Feriene Steaten hie The Magazine of Fantasy & Science Fiction troch de jierren hinne ferskate oare nasjonale edysjes:
Militêre Loftfeart Museum
thumb|300px|[[Fokker F27-300 yn it Militêre Loftfeart Museum]] It Militêre Loftfeart Museum lei oant 30 juny 2013 op it Kamp fan Zeist by de loftmachtbasis Soesterberg. It wie it offisjele museum fan de Keninklike Loftmacht. It museum waard yn it wurk hâlden troch sa'n 70 frijwilligers en in betelle staf. It ministeary fan Definsje stipe it museum dat fergees tagonklik wie.
It Militêre Loftfeart Museum yn Soesterberg en it Legermuseum yn Delft binne yn 2014 byinoarbrocht en binne no part fan it Nasjonaal Militêr Museum (NMM) dat oars ek festige is op de eardere fleanbasis Soesterberg.
Skiednis
Op inisjatyf fan in tal loftmachtminsken waard 1968 it Loftmachtmuseum oprjochte. Op 3 july 1968 waard it museum iepene troch Prins Bernhard; it siet doe noch yn ien fan de hangaars op de Fleanbasis Soesterberg. Yn 1980 ferhuze it Loftmachtmuseum nei it Kamp fan Zeist en waard de namme feroare yn Militêre Loftfeart Museum. Tenei wie der ek omtinken foar de Marineloftfearttsjinst en de Militêre Loftfeart fan it Keninklik Nederlânsk-Yndysk Leger.
Folly
thumb|right|De [[Dunmore Pineapple|ananas fan Dunmore, 18e iuw]] thumb|right|It Palais idéal fan [[Ferdinand Cheval]] In folly (fan it Ingelske wurd folly: 'healwizens, mâlens) is in bouwurk dat mei opsetsin sûnder nut of bizar is. (Dat as tsjinstelling mei de 20e-iuwske Grutte ûnnutte bouwurken.) In folly is net in konvinsjoneel gebou foar hûsfêsting of oare funksjes, mar is allinnich bedoeld as dekoraasje. In soad follys soenen grif as keunst beskôge wurde kinne, as se troch in erkend keunstner boud wêze soenen ynstee fan troch immen dy't it bouwurk foar eigen wille boud hie (fermeitsarsjitektuer).
Follys waarden yn it ferline in soad brûkt foar tafoegings oan grutte bûtens. Benammen yn de 19e iuw wie it wizânsje om op in languod in tal romantyske eleminten bouwe te litten. Populêr wiene bygelyks sabeare ruïnes, grotten, sabeare-kapellen en in ûnderkommen foar klûzeners. Dy bouwurken koenen troch oannimmers, dy't har dêr op talein hienen, kant en klear levere wurde. Rotspartijen waarden neimakke mei hinnegaas en beton. Wetterfallen waarden ek faak oanlein, ek al moasten besteande wetterrinnen ferlein wurde.
In noch besteand foarbyld fan in soksoarte oanleine wetterfal is te finen yn Park Sonsbeek yn Arnhim.
In "mear demokratyske" foarm fan in folly is it resultaat fan de kombinaasje fan fantasij en mitselfeardigens fan partikulieren. Dat is net oan tiid en plak bûn.
Follys komme rûnom foar, mar benammen yn Ingelân binne in protte te finen, wylst it Palais idéal fan Ferdinand Cheval yn Frankryk ien fan de ferneamdste is.
Eigenskippen
It konsept fan de folly is wat dizenich, mar follys foldogge oer it generaal oan ien of mear fan ûndersteande mjitstêven:
Krúsferheffingstsjerke (Tambov)
De Tsjerke fan de Ferheffing fan it Hillich Krús (Russysk: Церковь Воздвижения Святого Креста) is in roomsk tsjerkegebou yn Tambov, Ruslân. De tsjerke falt ûnder it bisdom Sint-Klementius, dat yn Saratov syn sit hat. De monumintale tsjerke stiet oan de Kronstadtskaja Ulitsa en wurdt troch misjonarissen fan Steyl beheard.
Skiednis
Tsjin it ein fan de 19e iuw wennen der neffens in folkstelling 682 katoliken yn de stêd. De measte katoliken wienen etnyske Poalen en yn oktober 1896 naam dy mienskip it beslút jild yn te sammeljen foar de bou fan in tsjerke, wermei't yn septimber 1898 útein set waard. Al sûnt 25 maaie 1903 waarden der missen opdroegen yn de neogoatyse en fan reade bakstien boude tsjerke. Tagelyk waard der ek in parochyhûs fan twa ferdjippings boud, weryn't wenromte foar de preester, in bibleteek en in ynsteling foar goede wurken ûnderbrocht wiene. thumb|left|250px|Byld fan Nikolaas fan Myra De tsjerke waard yn 1935 sletten en de preester ferfolge. Nei de Twadde Wrâldkriich waard it oargel demontearre om it earne oars wer op te bouwen, mar de weropbou fan it oargel mislearre. De tsjerke stie foar in hiel skoft leech en waard lang om let as wurkpleats brûkt. Dêr hie it gebou slim fan te lijen; de klokketuorren waarden fernield, de gevel feroare, wylst wetter en oanslach de muorren oantaasten.
Yn 1996 waard de parochy op 'e nij stifte en registrearre. De eardere tsjerke waard ein 1997 werom jûn oan it bisdom. Fuortendaliks nei de oerdracht waard begûn mei in restauraasje, dêr't yn Poalen jild foar ynsammele wie. De tsjerke krige syn âlde oansjen werom en sûnt de earste krystdei fan 1998 wurde dêr op alle dagen missen fierd.
By de tsjerke stiet in byld fan Nikolaas fan Myra.
Gewichtheffen op de Olympyske Simmerspullen 1956
200px|thumb|right|It Olympyske Gewichthef Stadion Melbourne 1956 De Olympyske Simmerspullen 1956, ek wol de XIXe Olympiade neamd, waarden yn 1956 yn Melbourne, Austraalje hâlden. It gewichtheffen waard hâlden yn it Royal Exhibition Building.
Royal Exhibition Building
It Royal Exhibition Building waard yn 1880 boud foar de wrâldtentoanstelling en is hjoed dei in monumint dat op de wrâlderfgoedlist stiet. De Royal Exhibition Building waard ûntwurpen troch Joseph Reed. In oantal parten fan it gebou binne yn de rin fan de jierren wol ferdwûn sa baarnde yn 1953 akwarium ôf en waard yn 1979 de balseal ôfbrútsen. Yn 1956 waard it gebou brûkt foar de Olympyske Simmerspullen der wie plak foar 3.500 taskôgers.
Medaljespegel
De top-5 fan lannen dy't by it gewichtheffen medaljes wûn ha op de Olympyske Simmerspullen fan 1956.
Jinshuzen
Jinshuzen is in buorskip yn de gemeente It Hearrenfean, foarh. Boarnsterhim, yn 'e himrik fan Akkrum. Hy leit oan noarkant fan de Terhernsterdyk dy't Terherne ferbynt mei de Ljouwerter Strjitwei tusken Akkrum en Jirnsum by Meskenwier.
De namme komt ek foar as Heenshuysen, Henshuizen, Jenshuizen, Hinssahussem en yn He(y)nshuystera gued. De namme soe komme kinne fan de eigennamme Heen/Heense, mar ek fan de plantenamme hean.
Brouwerij De Freonskip
Brouwerij De Freonskip is in bierbrouwerij út it doarp Burgum doarp en is yn 2016 as feriening oprjochte troch tsien freonen.
Skiednis
De bieren fan De Freonskip waarden oant 2017 broud by Sneeker Stadsbrouwerij De Meerpael yn Snits. Dizze brouwerij hold yn 2017 op te bestean.
Hjoed
It blonde bier It Lulke Wiif Heechblond wurdt makke mei de wâldprom of wichter. It twadde bier Read & Hitsich wurdt broud mei toarnbeien troch havenbrouwerij Het BrouwDOK yn Harns.
Fritigern
Fritigern (335 – 380) wie in Fisigoatysk foaroanman dy't syn folk yn de 4e iuw it Romeinske Ryk binnenbrocht hat. As kriichsoanfierder helle hy in tal militêre oerwinnings op de Romeinen, wêrûnder it wichtige gefjocht yn de slach by Adrianopel dy't it begjin fan de delgong fan it Romeinske ryk op gong brocht.
Opkomst
Fritigern waard om 335 hinne berne doe't de Fisigoaten noch yn de eardere Romeinske provinsje Daasje wennen. Hy kaam út in foarnaam laach en neffens de skreaune boarnen dy't oer him optekene binne wie hy rivaal fan kening Atanarik. Lykwols hie Fritigern by de Romeinen de foarkar omdat hy itselde kristlike leauwen oanhong as keizer Falens, nammentlik it Arianisme.
De striid om it Keningskip
Yn 367 kaam er mei in part fan it Fisigoatyske folk yn opstân tsjin Atanarik en fierde in twa jier duorjende striid om de macht, dy't einige mei in nederlaach. Hy waard troch Atanarik op de flecht jage en koe yn 368 by de Romeinen in goed hinnekommen fine.
Doe't de Hunnen yn 376 it gebiet fan de Fisigoaten ynfoelen en kening Atanarik ferneatigjend ferslein waard, sette Fritigern alles yn it wurk om foar syn folk tastimming te krijen harren yn it Romeinske Ryk te fêstigjen. Yn ruil foar militêre tsjinsten gong keizer Falens dêrmei akkoard. De Romeinen holpen de Fisigoaten de Donau oer te stekken en joegen tastimming harren te fêstigjen yn Moesje. Dôchs stieken ek in soad oanhingjers fan Atanarik de rivier oer, dy't it gesach fan Fritigern net akseptearren.
Opstân tsjin de Romeinen
De yntegraasje yn it Romeinske Ryk ferrûn lykwols net sa goed. De Fisigoaten hienen oan alles tekoart en dêr kaam by dat sy troch de Romeinske lânfâd striemin behannele waarden. Der ûntstie rebûlje dy't ta in opstân late soe doe't it Fisigoatyske fersyk om help net troch de Romeinen beantwurde waard. Fritgern seach gjin oare útwei as te fjochtsjen en late syn folk yn de opstân. Al gauris foel hy de oangrinzende rykere provinsje Thraasje yn en stried tsjin de Romeinen yn de Slach fan de Wylgen dy't ûnbeslist einige. De krisis soe oanhâlde oant 378 en op 8 augustus datselde jier brocht Fritigern yn de Slach by Adrianopel de Romeinen ien fan harren grutste nederlagen ta yn de skiednis.
De oerwinning fan Fritigern late der ta dat de Fisigoaten oer de hiele Balkan de kontrole hâlden. Omdat syn leger net oer de krêft beskikte om de haadstêd fan de Romeinen yn te nimmen, beheinden de Fisigoaten har ta it plonderjen fan Grikelân mei ynbegryp fan de stêden. Lang om let, neidat Teodosius I keizer wurden wie, waard Fritigern twongen om yn 380 in ferdrach mei de Romeinen te sluten. Likernôch hâlde hy de kontrole oer in grut part fan it Romeinske gebiet.
In jier letter, doe Fritigern troch it grutste part fan syn folk as harren kening beskôge waard, kaam hy te ferstjerren. Hy waard troch syn rivaal Atanarik opfolge.
Wetterpolo op de Olympyske Simmerspullen 1920
De Olympyske Simmerspullen 1920, ek wol de VIIe Olympiade' neamd waarden yn 1920 yn Antwerpen, Belgje hâlden. De wetterpolokompetysje wie yn it Stade Nautique d'Antwerp.
Kaiserslautern
130 px|left Kaiserslautern in stêd yn súd-west Dútslân, yn it bûndeslân fan de Rynlân-Palts en grinzet oan it Paltser-Wâld. It histoaryske sintrum is boud yn de 9e iuw.
Kaiserslautern hat likernôch 100.000 ynwenners. Yn de stêd en it distrikt (Landkreis Kaiserslautern) wenje likernôch 30.000 NATO personiel (foar it grutste part Amerikaansk), dy't de stêd ek wol K-town neame.
Yn 2006 wie Kaiserslautern ien fan de spylstêden fan it WK fuotbal.
Tademastate (Kollum)
thumb|220px|Tadema grêfsark Tademastate of Domabosch wie in state noardeastlik fan Kollum, gemeente Kollumerlân. Op it stee fan de state stiet no in pleats.
De state is mooglik om 1600 ûntstien út in ‘gewoane’ pleats. Tademastate waard oan it begjin fan de 17e iuw bewenne troch Benno Tadema. Hy wurdt neamd yn 1623 “op de Uiterdycken”, dat is yn de Uiterdijkstercluft en dus hast seker op Tademastate. Mooglik hat hy de state bouwe litten. Benno wie yn 1617 ûntfanger-generaal (direkteur fan de belestingstsjinst) fan de gritenij Kollumerlân en rekkenmaster fan de provinsje Fryslân fanwege Eastergoa. Hy stoar net-troud op 13 maart 1636 en makke syn nichtsje Doedtje (Dodonea) ta syn erfgenamt. Hja wie in dochter fan Kempo fan Tadema, rekkenmaster fan Fryslân en dykgraaf fan Kollumerlân, en hie yn 1622 (op 2-jierrige leeftiid) Tademastins westlik fan it doarp fan har heit erfd.
Gregoarius fan Nazianze
Gregoarius fan Nazianze (* ± 329 yn Arianze by Nazianze (eastlik fan it hjoeddeiske Aksaray yn Turkije) yn Kappedoasje; † 25 jannewaris 390) wie biskop fan Sasima (it tsjintwurdige Turkske Çavdarlı) yn Kappadoasje en foar koarte tiid metropolyt fan Konstantinopel. Mei Basilius de Grutte en dy syn broer Gregoarius fan Nyssa is er ien fan de saneamde trije Kappedoasyske faars. Alle trije setten hja mei harren útiensettings oer de lear fan de Trije-ienheid yn de 4e iuw in beslissend stimpel op de kristlike teology.
Libben
Gregoarius waard in pear jier nei it Earste Konsylje fan Nicea op it lângoed Arianze berne, de tsjintwurdige Kleasterdelte by Güzelyurt yn Turkije. Yn dy tiid hie it konsylje it arianisme feroardiele, mar benammen troch it leger, it keizerhûs en de haadstêd Konstantinopel bleau dat arianisme yn de polityk en maatskippij in allesoerhearskjende rol spyljen. De mem fan Gregoarius, Nonna, wie in fromme kristinne. Hja hie har man, dy't ek Gregoarius hiet (Gregoarius fan Nazianze de Aldere), bekeard ta it kristendom. Likernôch mei de berte fan Gregoarius yn 329 waard syn heit biskop fan Nazianze. Syn âlden lieten him yn Nazianze, Caesarea (tsjintwurdich Kayseri), Aleksanderje en Atene studearje. Yn syn stúdzjetiid yn Atene, dêr't er fanôf 348 retoryk studearre, kaam er yn de kunde Basilius fan Caesarea, mei wa't er in libbenslange freonskip ûnderhold, en ek mei Flavius Claudius Julianus, de letter keizer en kristenferfolger Julianus Apostata. Yn de grêfrede foar Basilius soe Gregoarius letter in libbene beskriuwing jaan fan it doedestiidske studintenlibben.
Nei syn stúdzje foege er him by freon Basilius, dy't mei in pear oaren oan de Irisrivier (tsjintwurdich de Yeşilırmak) by Neoceasarea ûnder strange kleastertucht yn iensumens de tiid troch brocht mei wurk, gebed en bibelstúdzje.
Tsjin it sin waard er troch syn 85 jier âlde heit weromroppen nei Nazianze (yn it tsjintwurdige distrikt Gülağaç) om him dêr te helpen by de lieding fan it bisdom. De lokale kristlike mienskip wie dêr fanwegen teologyske kwestjes spjalte. Muontsen en oanhingers fan it arianisme beskuldigen de oan it Earste Konsylje fan Nicea trouwe biskop fan ketterij, mar de yntusken ta preester wijde Gregoarius slagge der mei diplomasy yn om it skeel del te bêdzjen. Gregoarius hie him leaver oan it aksetyske libben yn iensumens wijd en dy ynderlike striid beskriuwt er yn in preek, dy't oer de ferantwurdlikens fan it preesteramt hannele en noch jimmeroan yn de katechismus fan de Roomsk-Katolike Tsjerke oanhelle wurdt.
Yn 370 waard Gregoarius' freon Basilius metropolyt fan Caesarea, dy't him talei op de striid tsjin it arianisme. Basilius beneamde syn broer Gregoarius en syn freon Gregoarius ek ta biskop om him te helpen yn dy striid. Gregoarius waard biskop fan Sasima yn Kappadoasje.
Nei de dea fan syn âlden kearde er werom nei de iensumens, mar yn 379 waard er troch in lytse otterdokske gemeente beroppen yn it troch it arianisme regearre Konstantinopel. Om't him de tagong yn de arianyske tsjerken ûntsein waard, sette er yn in kelder útein te preekjen. Under dy preken wiene ek de fiif teologyske ferhannelings, dêr't er nei syn dea yn it Konsylje fan Efeze de titel fan "De Teolooch" foar krije soe, dy't er tegearre mei de apostel Jehannes, de skriuwer fan it fjirde evangeelje, en de lettere Simeon, de nije teolooch, krige. As ien fan de alderbêste sprekkers fan de iere tsjerkskiednis wist er in jimmeroan waaksjend publyk te lûken. Oanhingers fan it arianisme beantwurden dy tanimmende populêrens fan Gregoarius net allinne mei ferbaal geweld, mar ek mei oanfallen dy't him it libben kostje koene. Syn tsjinstanners koene lykwols net tefoarren komme dat de stêd troch it tadwaan fan Gregoarius wer nei de trinitaryske otterdoksy begûn oer te heljen. Ien fan syn learlingen yn dy tiid wie Hiëronymus, de lettere tsjerkfaar en oersetter fan de Fulgata.
It grutte súkses fan Gregoarius makke dat er yn 380 yn de Hagia Sofia ta metropolyt fan Konstantinopel beneamd waard. Hy hie grutte ynfloed op de besluten fan it Earste Konsylje fan Konstantinopel, dy't er ynearsten ek foarsiet. Oan wurke syn posysje as patriarch fan Konstantinopel ferfrjemdzjend foar it gewoane folk. As patriarch hied er as eardere akseet út de provinsje dy't alle lúkse strang ôfkarde no te meitsjen mei it hôf en de hegere geastlikens, dy't oant foar koart noch yn 'e mearderheid arianysk west hiene. Hy wie boppedat by lange nei net opwoeksen tsjin de ûnbedimme yntriges fan de hegerein en al yn 381 loek er him út it amt fan metropolyt werom.
De rest fan syn libben wenne er as hermyt op in stikje fan it eardere lângoed fan syn heit. Syn erfenis hied er lykas syn freon Basilius nei de dea fan syn heit foar it measte oan de earmen jûn. De iennige lúkse dy't er dêr noch hie wie in boarne en in stikje bou. De tiid dêr brûkte er om te skriuwen en him ta te lizzen op teologyske fraachstikken, benammen wat de lear fan de Trije-ienheid oanbelanget. Jierrenlang wied er slim siik, oant de dea him yn 390 dêrfan ferloste.
Reliken
Gregoarius waard begroeven yn Arianze, mar yn 956 waard syn omskot nei Konstantinopel brocht en yn de Hagia Sophia byset. Yn 1204 waarden de reliken yn de Fjirde Krústocht stellen mei nommen nei Rome, dêr't se in plak krigen yn in nij kleaster mei in kapel dêr't hjoeddedei de Santa Maria della Concezione in Campo Marzio stiet. Yn 1580 ferhûzen de reliken fan Gregoarius nei de Sint-Piter, dêr't se oant 2004 bleaune. Yn dat jier joech paus Jehannes Paulus II de reliken fan Gregoarius oan it patriarchaat fan Konstantinopel werom, dy't se bewarret yn de Sint-Joariskatedraal yn it Istanbûlske stedsdiel Fener. Ek yn Moskou wurde reliken fan de hillige bewarre.
Wurk
Fan Gregoarius bleaune fyftich preken en redes bewarre, ek guon dy't tige persoanlik en biografysk binne. Dêrûnder binne û.o. grêfredes foar syn âlden, bruorren en susters en foar syn freon Basilius. Yn teologysk opsicht binne de fiif redes fan 379 it meast belangryk, dy't er yn Konstantinopel hold en wêryn't er de Trije-ienheid fan it Konsylje fan Nicea definiearre en útlei. Yn it oekumenyske Konsylje fan Efeze krige Gregoarius foar dy fiif preken de titel "De Teolooch".
Mear dan 200 brieven binne oant yn ús tiid fan Gregoarius oerlevere. Teologysk binne de brieven oer it debat mei Apollinarius wichtich. Biografysk binne it grutte tal brieven oan Basilius en histoarysk weardefol de brieven oan syn broer Caesarius oan it keizerlike hôf en ferskate hegere amtners. Gregoarius brieven binne stylistysk perfekt formulearre en foarmje faak in spegel fan syn karkater en syn ynderlike striideraasjes. Se binne humoristysk (Gregoarius wie de iennige dy't de opljeppene en autokratyske Basilius doarst te wjersprekken) maar ek skerpsinnich debattearjend.
Gregoarius wie ek in dichter en wol sa dat er ta de bêste Grykske dichters út dy tiid rekkene wurdt. Yn in relatyf koart, 334 sinnen tellend gedicht "Tsjin de Poetsdrift fan Froulju" polemisearret er benammen tsjin it opmeitsjen fan froulju. Dêrby ferbynt er in kristlike libbenshâlding mei klassike ideeën. Hy easket foar de tsjerkegong ienfâldigens en fierder gjin optutterij. Hy fersiert it gedicht mei in poetyske taal en past oer it tema ryklik de oerlevere skat ta fan de Grykske literatuer dy't by Homêros, Hesiodos, de grykske filosofen, de grykske komedy ensafuorthinne te finen is.
Ien fan syn gedichten waard op muzyk makke yn in Taizéliet.
Lahannya
Lahannya is in Britsk sjongeres lietsjeskriuwer en dj, dy 't ek gastfokalen fersoarge hat foar Soman, Combichrist en Greenhaus. Sûnt 2005 treedt se op mei har eigen band ûnder har eigen artistenamme De muzyk fan Lahannya kin omskreaun wurde as yndustriële rock mei in gothic twist, in mjuks fan hurde rockriffs mei sfearyske elektroklanken en opswypkjende beats.
Prinsepoel
De Prinsepoel is in marke yn de gemeente Nijefurd. De poel leit west fan Molkwar tsjin de âlde seedyk oan. It is in ferbreding fan de dyksfeart nei Starum.
Woltsjerken
Woltsjerken (Wool Churches), is de oantsjutting foar in rige grutte parochytsjerken yn doarpen en stedsjes yn Ingelân, boud yn de 15e oant iere 16e iuw, yn de Tudorstyl. Sy komme in protte foar yn de Cotswolds en yn East Anglia. De letgoatyske tsjerken hjitte sa omdat sy set binne fan de fertsjinsten út de wolhannel, dy’t yn dy tiid yn parten fan it lân grutte wolfeart brocht.
Sint-Tomastsjerke (Waaksens)
De Sint-Tomastsjerke yn Waaksens yn 'e gemeente Noardeast-Fryslân is in protestantske tsjerke. De tsjerke stiet op in terp dy't mar foar in lyts diel ôfgroeven is en is lykas ek de njonkenlizzende pastorij in ryksmonumint. Yn 2018 hat de herfoarme PKN-gemeente de tsjerke ûnderbrocht yn de protestantske stifting Silean, dy't der op tafersjocht dat de tsjerke goed ûnderholden wurdt en ek as godshûs bliuwt tsjinjen.
Skiednis
De earste stiennen tsjerke waard yn de 12e iuw boud as opfolger fan in houten tsjerkje. Fan dy stiennen tsjerke binne noch muorreresten yn de toer en yn it ûnderste diel fan de noardlike muorre bewarre bleaun. De tsjerke waard yn de 15e iuw yn goatyske styl ferboud; it ûnderste diel fan de sealtektoer waard yn itselde tiidrek ynboud. Yn de 17e iuw en yn 1815 waarden de eastlike kant en de westlike kant fan it boppediel fan de toer fernijd. Yn 1893 waard de hiele toer ommitsele.
Ynterieur
Foar de 17e-iuwske preekstoel oer stiet in 17e-iuwske oerkape hearebank mei it alliânsjewapen fan Van Harinxma thoe Slooten-Van Burmania. It doophek is mar foar in part bewarre bleaun. Yn de noardlike muorre is in epitaaf mitsele foar de yn 1591 by Dimter fersoarne Douwe fan Aylva. Fan de grutte grêfsark út 1559 binne de wapens yn de fjouwerpassen yn de Frânske tiid úthakke. De klok yn 'e toer waard yn 1441 getten en oan sci Ioannis Baptiste wijd.
Patroanhillige
Lykas in soad Fryske tsjerken draacht ek de tsjerke fan Waaksens wer de namme fan in hillige. Yn'e regel wurdt by it jaan fan in namme de patroanhillige fan foar de reformaasje keazen. Mar oft dat foar de tsjerke fan Waaksens de apostel Tomas west hat is net 100% wis. De klok fan de tsjerke waard yn 1441 getten en wijd oan Sint-Jan de Doper. Neffens G.H. van Borssum Waalkes yn Friesche Klokke-Opschriften (1885) soe der lykwols noch in yn 1400 getten klok west ha mei it opskrift Sc Thomas patron in t jaer ons He ins MCCCC, dy't yn dy tiid al ferkocht wie. Dy ynformaasje kaam fan de yn Ternaard berne dûmny Posthumus, dy't fan 1815 oant 1859 yn de gemeente Waaksens en Brantgum stien hat. Guon boarnen sletten in mooglike betizing mei Waaksens yn Hinnaarderadiel Súdwest-Fryslân net út, mar it leit neffens oaren net foar de hân dat Posthumus kennis hie fan in klok yn Waaksens yn Hinnaarderadiel. Dêrfandinne mei der fan út gien wurde kinne dat it om in klok út it Dongeradielster Waaksens gyng. It bestean lykwols fan in oan Jehannes de Doper wijde klok soe ek betjutte kinne dat de tsjerke yn de roomske tiid oan Tomas èn Jehannes de Doper wijd wie. Dochs wurdt de tsjerke tsjintwurdich Tomastsjerke neamd.
Eeth Koth
Eeth Koth (útspr.: [ˈiːθ ˈkɔθ], likernôch: "iiz koz") is in fiktyf personaazje fan minder belang út 'e Star Wars-franchise fan 'e Amerikaanske filmmakker George Lucas. Hy is in Jedi-master fan it bûtenierdske ras fan 'e Zabraks, en teffens in lid fan 'e Hege Jedi Ried, it bestjoer fan 'e Jedi Oarder. Eeth Koth waard yntrodusearre yn Star Wars: Episode I – The Phantom Menace (1999). It personaazje waard yn dy film en yn it ferfolch Star Wars: Episode II – Attack of the Clones (2002) spile troch akteur Hassani Shapi. Yn 'e tekenfilmsearje Star Wars: The Clone Wars waard syn dialooch ynsprutsen troch stimakteur Chris Edgerly.
Jonkheid
Eeth Koth wurdt berne as in Iridoanske Zabrak op 'e planeet Iridonia, yn 'e Midrâne fan it Stjerrestelsel. Omreden fan syn oanberne Krêftgefoeligens wurdt er al jong nei de Jedi Timpel, it haadkertier fan 'e Jedi Oarder, op Coruscant ta brocht, dêr't er oplaat wurdt ta Jedi-ridder.