cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jehannes fan Kronstadt
Libben
De populêrens fan de preester waard net troch elkenien dield en rôp by guon ek wjerstân op, sawol ûnder geastliken as ek ûnder amtners. Syn konservative tinken, it gesach dat er hie en syn prinsipiële en politike útspraken levere him fijannen op ûnder fral de liberale pseudo-yntellektuelen, dy't al drok dwaande wiene mei de tariedings om de macht fan de tsjerke en de monargy te beheinen. Doe't yn oktober 1905 de Russyske parse mear frijheid krige ûnstiene der ek negative artikels en waarden der spotprinten oer de preester publisearre, somtiden mei in obseen en spottend karakter. Liberalen makken de preester bygelyks min troch it nijs te fersprieden dat er by de opstân ûnder seelju yn Kronstadt yn 1905 sa benaud wie, dat er útnaaide om himsels yn feiligens te bringen. Der ferskynde in spotprint yn de satiryske krante "Pûlemet" (Пулемет) fan Jehannes fan Kronstadt dy't in baarnende stêd efter him liet. Mar de preester wie doe't de opskuor op syn slimst wie gewoan yn de stêd en fierde yn de moarn fan 27 oktober de liturgy yn de katedraal.
Yn 1903 feroardiele Jehannes tegearre mei de lokale biskop de pogrom fan Kisjinev (tsjintwurdich Chisinau, Moldaavje). De twa otterdokske geastliken ûndertekenen "Слово о кишиневских событиях" (Wurden ta de gebeurtenissen yn Kisjinev), dat noch itselde jier yn Kisjinev en Odessa publisearre en troch joadske organisaasjes oan de man brocht waard. Troch't er foar de joadske befolking opkaam krige er de grime fan rjochtsradikale eleminten oer him hinne.
Ferstjerren
Sûnt desimber 1904 liet de sûnens fan Jehannes it jimmeroan mear ôfwitte, mar hy wurke oant syn ferstjerren yn de âldens fan 80 jier op 20 desimber 1908 dochs troch. Under in ûnbidich grutte belangstelling fan tsientûzenen waard de preester yn it troch him stifte Jehanneskleaster begroeven. De preester liet gjin geastlik testamit efter en ek gjin jild.
Ferearing
De ferearing fan Jehannes fan Kronstadt wie al yn syn libben grut en him waarden tal fan wûnders taskreaun. Yn 1909 nei de dea fan de preester feroardene de synoade dat Jehannes alle jierren op syn stjerdei betocht wurde moast yn de tsjerke.
De Russysk-Otterdokske Tsjerke yn it Bûtenlân ferklearre de preester op 16 juny 1964 hillich. De Russysk-Otterdokske Tsjerke fan it Moskouse Patriargaat folge op 8 juny 1990. In soad tsjerken oer de hiele wrâld waarden letter nei de hillige preester ferneamd.
Yn 2009 waard yn Sint-Petersburch it 180-jierrich jubileum fan de berte en it 100-jierrich jubileum fan it ferstjerren fan de hillige betocht. Tsientûzenen geastliken, leken en fertsjintwurdigers fan 144 nei him ferneamde tsjerken wennen de plechtichheden by. Ek waard in lytse planeet (nû. 24604) nei de hillige ferneamd.
De reliken fan Jehannes rêste yn it herstelde Jehanneskleaster yn Sint-Petersburch.
Jehanniten
Al yn de jierren 1880 ûnstie der ûnder syn ferearders in fanatike groep, dy't Jehannes foar de re-ynkarnearre Kristus hold. De sekte krige letter de namme Jehanniten, mar Jehannes naam der sels ôfstân fan. Om't Jehannes fan Kronstadt de fal fan de monargy en de komst fan de antykrist foarsei, fersetten de Jehanniten harren tsjin de revolúsje fan 1917 en de Sovjetmacht. Nei de dea fan Jehannes fan Kronstadt bleaune de Jehanniten noch sa'n twintich jier bestean oant se yn de jierren 1920-1930 oant der troch earnstige ûnderdrukking fan de bolsjewiken in ein kaam oan de beweging.
Betinkingsdei
De betinkingsdei foar Jehannes fan Kronstadt is 20 desimber; foar de Russysk-Otterdokse Tsjerke yn it bûtenlân is dat 19 oktober.
Ferset yn de Twadde Wrâldkriich
It ferset yn 'e Twadde Wrâldkriich is in oerkoepeljende oantsjutting foar alle organisearre wjerstânsbewegings dy't har yn 'e rin fan 'e Twadde Wrâldkriich ûntjoegen yn 'e gebieten dy't ferovere wiene en beset holden waarden, benammen troch nazy-Dútslân, mar ek troch Itaalje en Japan. Yn in protte lannen stiene sokke organisaasjes mei-inoar bekend as it ferset, de yllegaliteit of de ûndergrûnse. Benammen yn East-Jeropa, dêr't oanhingers fan 'e ûnderskate nasjonale kommunistyske partijen gauris yn in iepentlike guerrilja-oarloch tsjin 'e nazys behelle wiene, spriek men ek wol fan partisanen.
Aksjes
Aksjes fan fersetsbewegings rûnen útinoar fan it ferbergjen fan ûnderdûkers, it ferfalskjen fan offisjele dokuminten en it útjaan fan yllegale kranten om 'e nazy-propaganda te bestriden, fia it trochspyljen fan geheime ynformaasje oan 'e Alliëarden, it befrijen fan wichtige finzenen en it útfieren fan sabotaazjedieden, oant it likwidearjen fan kollaborateurs en heechpleatste Dútske funksjonarissen en sels iepentlike wapene opstannen.
Foar it befrijen fan finzenen kin men tinke oan 'e Oerfal op it Hûs fan Bewar yn Ljouwert, dy't yn 1944 troch it Fryske ferset útfierd waard. Ien fan 'e bekendste sabotaazje-aksjes fan wie de swierwettersabotaazje fan it Noarske ferset yn 1943 en 1944. Dêrmei waard it Dútske atoomprogramma in stôk yn 'e speaken stutsen.
Foar likwidaasjes kin men tinke oan 'e mislearre oanslach troch it Nederlânske ferset, yn 1945 op 'e Feluwe, op SS-generaal Hanns Albin Rauter (dy't resultearre yn 'e stânrjochtlike eksekúsje fan 263 Nederlânske gizelders), en de slagge oanslach op Reinhard Heydrich, de twadde man fan 'e SS, troch it Tsjechyske ferset yn 1942, dy't late ta it Bloedbad fan Lidice, in doarp yn 'e neite fan it plak fan 'e oanslach, dat troch de nazys alhiel útmoarde en mei de grûn lyk makke waard.
Foarbylden fan iepentlike opstannen binne de guerriljastriid dy't fierd waard troch de Joegoslavyske partisanen fan Tito, de Joadske Opstân yn it getto fan Warsjau yn 1943, de Poalske Opstân fan Warsjau en de Slowaakske Opstân yn 1944 en de Praachske Opstân en de Opstân fan de Georgjers op Teksel fan 1945.
Underskate fersetsbewegings
De grutste en ien fan 'e meast promininte fersetsbewegings waard foarme troch it Poalske ferset, dat bestie út û.m. it Poalske Thúsleger, de Leśni en de Poalske Undergrûnske Steat. Allinne it Armia Krajowa, it Thúsleger, bestie yn 1943 al út 400.000 leden. De Joegoslavyske partisanen en de Sovjet-partisanen (dy't operearren yn 'e dielen fan 'e Sovjet-Uny dy't troch nazy-Dútslân beset wiene by Operaasje Barbarossa) hiene gelikense oantallen. It Frânske ferset, wêrûnder de Maquis, omfieme 200.000 aktivisten en 300.000 oaren dy't in ûnderstypjende rol hiene. It Italjaanske ferset, dat benammen ûnder lieding stie fan it Komitee foar de Nasjonale Befrijing (CLN), bestie yn augustus 1944 út 100.000 man, en wie tsjin april 1945 oanwoeksen ta 250.000 man.
Hoewol't it Feriene Keninkryk nea troch nazy-Dútslân beset waard, makken de Britten yngewikkelde plannen foar in eigen fersetsbeweging foar it gefal dat soks, tsjin alle hoop yn, dochs barre soe. De organisaasje dêrfan waard troch it Britske regear taparte oan 'e Secret Intelligence Service (SIS), dy't letter bekend kaam te stean as MI6. Underwilens stipen de Britten fia harren Special Operations Executive de fersetsbewegings yn 'e dielen fan Jeropa dy't al troch de nazys beset wiene. Nei't de Feriene Steaten ein 1941 aktyf yn 'e oarloch behelle rekken, rjochten dy foar itselde doel it Office of Strategic Services (OSS) op, de foarrinder fan 'e hjoeddeistige CIA.
Yn Aazje wiene de grutste fersetsbewegings tsjin 'e Japanske besetting de Anty-Japanske Frijwilligerslegers yn Sina, it Filipynske ferset en de Beweging fan Frije Tai yn Tailân.
Der wiene ek fersetsbewegings aktyf dy't tsjin 'e Alliëarden fochten. Sa begûnen guon Italjanen nei de Eastafrikaanske Fjildtocht, wêrby't de Britten Etioopje befrijd en de Italjaanske koloanje Italjaansk-East-Afrika ferovere hiene, in guerrilja-oarloch tsjin 'e Britten, dy't duorre fan 1941 oant 1943. De Dútske nazyfersetsbeweging Werwolf, dy't it tsjin 'e Alliëarden opnimme moast yn dy dielen fan nazy-Dútslân dy't befrijd wiene, stelde nea net folle foar om't de measte Dútsers tsjin dy tiid folslein oarlochswurch wiene.
Yn Estlân, Letlân en Litouwen bestiene de saneamde 'Wâldbruorren', dy't de wapens opnamen tsjin 'e Sovjet-besetting fan 'e Baltyske Steaten en dy't harren striid yn guon gefallen oant yn 'e 1960-er jierren fuortsetten. Under de Twadde Wrâldkriich stieken soartgelikense anty-Sovjet-fersetsbewegings de kop op yn Poalen, de Oekraïne, Roemeenje, Bulgarije en Tsjetsjeenje.
Binnensteat
In binnensteat is in soeverein lân dat alhiel omsletten wurdt troch drûch lân of dat oan in binnensee leit dy't net direkt yn ferbining stiet mei de iepen oseaan (lykas de Kaspyske See of de Fiktoariamar). Yn it Ingelsk wurde sokke lannen landlocked neamd, dat letterlik "omsletten troch lân" betsjut, mei as suggestje dat se 'op 't slot' sitte, dat wol sizze: gjin tagong ta de see hawwe.
Binnensteaten hawwe yn 'e regel te krijen mei swierrichheden dy't oaren lannen net kenne, benammen op it mêd fan 'e hannel, dy't òf troch de loft plakfine moat, wat tige djoer is, òf fia oare lannen rinne moat, dy't foar sok hannelsguod yn 'e regel trochfierheffings oplizze. Dêrfandinne hawwe binnensteaten der histoarysk faak nei stribbe om tagong ta de see te krijen, sels as dat mank gie mei in hege priis oangeande jild, polityk kaptaal of minskelibbens. Oan 'e oare kant is it ûnder beskate omstannichheden foar binnensteaten ek mooglik om fan harren problematyske geografyske sitewaasje in foardiel te meitsjen, sa't bgl. Switserlân en Eastenryk dien hawwe, dy't gauris profitearre hawwe fan 'e neutraliteit dy't fierhinne út harren status fan binnensteat fuortkomt.
Njonken de boppeneamde 44 algemien erkende binnensteaten binne der ek noch 4 binnensteaten wêrfan't de ûnôfhinklikheid en soevereiniteit net algemien erkend wurdt. Dat binne:
Hamilkar Mago
Hamilkar Mago of Hamilkar I (Punysk: 𐤇𐤌𐤋𐤊, HMLK) wie in kening fan it Kartaachske Ryk fan de dynasty fan de Magoniden fan likernôch 510 f.Kr. oant 480 f.Kr.
Ferdraggen
Under syn hearskippij sleat Kartago in stikmannich ferdraggen, sa as ûnder oare mei de Romeinske Republyk. Dat ferdrach waard yn 509 f.Kr. tekene en stelde de ynfloedsfearen en de ferdieling fan de hannelsaktiviteiten fêst. Dat ferdrach wie suver de earste boarne dy't neamde dat Kartago de kontrôle oer Sisylje en Sardynje, en it gebiet besuden Kaap Bon yn Afrika allyk, hie. Rome hie doe noch net sa'n soad macht en dat ferdrach moast Rome winliken yn de stringen hâlde. Want Rome hie sels ferdraggen mei de Fokeeërs en de Grykske koloanje Cumae, dy't Rome tsjin de Etrusken holpen, sletten. De Etrusken en Kartagers hiene in alliânsje om it Middellânske Seegebiet te dominearjen, en dat woene se dus ek hâlde. Kartago sleat ek ferdraggen mei oare Punyske en Grykske stedsteaten.
Oan de ein fan de sechde iuw f.Kr. hie Kartago de measte fan de âlde Fenisyske koloanjes oermastere, sa as Hadrumetum, Utika en Kerkouane, en in stikmannich Libyske stammen ûnderwurpen. Kartago krige dus de kontrôle oer gâns de noardafrikaanske kust fan Marokko oant Syrenaika ta. Kartago stifte sels ek nije koloanjes. Dêrtroch waarden de spannings tusken Kartago en de Grykske koloanjes op Sisylje ek grutter.
Earste Sisyljaanske oarloch
It eilân Sisylje, dat foar de doar fan Kartago oer lei, waard it toaniel fan strideraasjes tusken de Griken en Kartagers. It eilân hat al iuwenlang beide de Fenysjers en de Griken oanlutsen om syn strategyske lizzing. Beide folken stiften koloanjes en hannelsposten dêre. Jierrenlang waarden der tusken dy koloanjes lytse slaggen útfochten. Kartago wie op syn minst by trije slaggen belutsen; yn 580 f.Kr., yn 510 f.Kr. en, neffens de skriuwer Diodoarus Silulus, yn in kriich dêr't de stêd Heraklea Minoa folslein by ferneatige waard.
Punyske koloanjes op Sisylje wiene Motya, Panormus en Soluntum. Oant 490 f.Kr. hie Kartago ferdraggen mei de Grykske stedsteaten Selinus, Himera en Sankle yn Sisylje. Gelo, de tiran fan de Grykske stedsteat Syrakuse hie plannen en ferienje gâns Sisylje ûnder syn hearskippij. Doe't Teron fan Akragas, de skoanheit fan Gelo, de tiran fan Himera yn 483 f.Kr. fuortjage, besleat Kartago yn te gripen op oantrúnjen fan de tiran fan Rhegion, dy't de skoanheit fan de fuortjage tiran fan Himera wie.
Hamilkar rette de grutste Punyske ekspedysje oant doe ta ta, en nei trije jier fan tarieden ferfear er nei Sisylje. Dy ekspedysje barde neffens Herodotus tagelyk mei dy fan de Perzyske kening Kserkses I tsjin de Griken en dêr waard fan tocht dat Kartago mooglik in alliânsje mei de Perzen oangie tsjin de Griken. It is net wis oft dat wier it gefal wie. De Punyske float rekke swier skansearre troch in hurde stoarm yn de tocht nei Sisylje, en it Punyske leger waard ferslein, dêr't Hamilkar sels ek by om it libben kaam yn de Slach by Himera. Kartago sleat dêrnei in fredesferdrach mei de Griken en moast in grutte skeafergoeding fan 2.000 sulveren talinten betelje, mar ferlear lykwols gjin gebiet yn Sisylje.
It beheinen fan de macht fan de keningen
Dat belies hie grutte politike en ekonomyske gefolgen foar Kartago. Op polityk mêd waard de macht fan de keningen tige beheind en waard Kartago dêrnei winliken in republyk. De "keningen" wiene lykwols keazen ynstee fan erflike opfolging, mar doe't de Magoniden oan de macht kamen, waard de macht nei harren ta lutsen. Nei de dea fan Hamilkar krige de senaat en in "Gearkomste fan 104 rjochters" de macht op polityk mêd en krige de posysje fan suffeet mear ynfloed. Op ekonomysk mêd waarden de Kartaachske seehannelers fan it Midden-Easten troch de Griken fan it fêstelân fan Grikelân ôfsnien. Magna Graecia stie de Kartaachske hannelers yn it sintrale Middellânske Seegebiet dwers.
Dat late ta it ûntjaan fan de hannel mei it westen en hannel oer lân nei it easten. Gisko, de soan fan Hamilkar waard ferjage en de Kartagers makken de folgjende santich jier gjin risselwaasje foar striid tsjin de Griken of it jaan fan help oan Etrusken en oare folken dy't fijannich foar de Griken, en benammen Syrakuse, oer stiene. Der wurdt oppnearre dat Kartago yn dy snuorje op militêr mêd ferswakke wie nei de Slach by Himera.
Pallasiikhoarntsje
It pallasiikhoarntsje, Pallas' iikhoarntsje of ek wol readbealchiikhoarntsje (Latynske namme: Callosciurus erythraeus), is in sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e iikhoarntsjes (Sciuridae) en it skaai fan 'e pronkiikhoarntsjes (Callosciurus), dat lânseigen is yn 'e súdlik Sina en dielen fan Súdeast-Aazje. As eksoat komt dizze soarte ek foar yn Nederlân. It pallasiikhoarntsje tanket syn namme oan 'e Dútske soölooch Peter Simon Pallas (1741-1811).
Lânseigen
It pallasiikhoarntsje komt fan natuere foar yn 'e súdlike helte fan Sina (mar yn Tibet inkeld yn 'e súdeastlike grinskrite), op Taiwan, yn hiel Fjetnam behalven it uterste suden en yn hiel Laos behalven it súdwesten. Ek komt dit bist foar yn noardlik en eastlik Birma, noardlik, sintraal en westlik Tailân, it noardeasten fan Kambodja, it binnenlân fan it skiereilân Malakka en dielen fan Bûtan en it uterste easten fan Yndia en Banglades.
As eksoat
Pallasiikhoarntsjes libje as eksoaten ek yn oare dielen fan 'e wrâld, dêr't se troch de minske yntrodusearre binne en dêr't se yn 'e regel beskôge wurde as in skealike soarte, om't se mei de lânseigen iikhoarntsjesoarten konkurrearje. Dat is bgl. it gefal yn Japan; yn 'e Argentynske provinsje Buenos Aires; yn it Belgyske Dadizele; en op 'e Cap d'Antibes, yn Frankryk. Yn Nederlân komt it pallasiikhoarntsje foar yn Midden-Limburch, op 'e súdlike Peel, en ek yn 'e provinsje Noard-Brabân, yn 'e omkriten fan Oss.
Uterlike skaaimerken
It pallasiikhoarntsje hat trochinoar in kop-romplingte fan 16-28 sm, mei in sturtlingte fan 11-26 sm en in gewicht fan 310-460 g. De kleur fan 'e pels ferskilt frijwat tusken de ûnderskate ûndersoarten, mar is oer it algemien in tint brún dy't op 'e bealch mear nei readich útskaait, mei faak wat swart op 'e sturt. Der bestiet gjin seksuële dimorfy by dizze soarte: beide geslachten komme foar yn deselde kleurfariëteiten en binne rûchwei likegrut. It persize kleurpatroan fan pallasiikhoarntsjes is handich om 'e ûndersoarten faninoar te ûnderskieden, mar makket it dreech om 'e hiele soarte fan nau besibbe oare soarten te ûnderskieden.
Biotoop
Pallasiikhoarntsjes libje yn har lânseigen ferspriedingsgebiet ornaris yn wâldbiotopen dy't har ûnder in hichte fan 3.000 m befine. Dêrby komme se foar yn sawol tropyske reinwâlden, subtropyske en subalpine nullewâlden en tuskenbeiden leafwâlden.
Hâlden en dragen
It pallasiikhoarntsje is in beambewenner dy't allinnich oerdeis aktyf is. Op 7-18 m boppe de grûn leit er nêsten oan fan blêden en oar plantaardich materiaal. Inkeld graaft er ek wolris in ûndergrûnske hoale. Wyfkes hawwe territoaria fan ½-¾ ha dy't inoar ornaris net oerlaapje, wylst mantsjes gruttere territoaria ûnderhâlde, fan 1⅓-3¾ ha, dy't sawol de territoaria fan ferskate wyfkes as dy fan oangrinzgjende mantsjes oerlaapje. Pallasiikhoarntsjes brûke alaarmroppen om soartgenoaten (en oare bisten) te warskôgjen foar rôfdieren. It is waarnommen hoe't se soms beambeklimmende slangen yn in groep oanfalle. Fral wyfkes dy't jongen hawwe, nimme gauris oan sokke oanfallen diel.
Pallasiikhoarntsjes hawwe gjin fêste peartiid en plantsje har sadwaande it hiele jier rûn fuort. Faak pearje de wyfkes wer sadree't de jongen út it lêste nêst ôfwûn binne. Nei in draachtiid fan 47-49 dagen wurde dan 1-4, mar yn 'e measte gefallen 2 jongen smiten. Dy ferlitte it nêst as se 40-50 dagen âld binne, en binne mei in jier geslachtsryp. Pallasiikhoarntsjes kinne yn finzenskip 17 jier âld wurde, hoewol't har libbensferwachting yn it wyld perfoarst in stik koarter wêze sil.
Status
It pallasiikhoarntsje hat de IUCN-status fan "net bedrige", mei't er yn syn ferspriedingsgebiet noch rûnom foarkomt en om't de populaasje stabyl liket te wêzen.
Wooster (Ohio)
Skiednis
Wooster waard yn 1808 stifte troch John Bever, William Henry en Joseph Larwill, dy't de nije delsetting ferneamden nei David Wooster, in generaal út 'e Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch. Yn 1811 waard it ta it haadplak fan Wayne County makke. Yn 1868 krige Wooster stedsrjochten.
Demografy
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 89,0% blanken; 3,6% swarten; 2,2% Latino's; 1,9% Aziaten; 0,3% Yndianen; 3,0% oaren of fan mingd etnysk komôf. Op taalkundich mêd waard fêststeld dat yn 2011 93,3% fan 'e befolking fan Wooster it Ingelsk as memmetaal hie, wylst it Spaansk mei 2,4% op it twadde plak kaam. De op twa nei grutste taal wie it Dútsk, mei 1,3%.
Verdell Primeaux
Verdell Primeaux (Scottsbluff (Nebraska), 1966) is in Amerikaansk sjonger, muzikant en lietsjeskriuwer fan etnysk Yndiaansk komôf.
Libben en karriêre
Primeaux waard yn 1966 berne yn Scottsbluff (Nebraska), yn 'e Amerikaanske steat Nebraska, as de soan fan 'e peyotesjonger Francis Primeaux sr. Hy is fan mingd Ponka en Jankton-Westlike Dakota-komôf. Primeaux wennet op 't heden mei frou en bern yn Tuba City, yn Arizona.
Primeaux is in sjonger, muzikant en lietsjeskriuwer yn 'e peyotetradysje fan 'e Lânseigen Amerikaanske Tsjerke (NAC), wêrby't er himsels begeliedt op 'e rattel en de wettertromme. Tegearre mei de Navaho-Yndiaan Johnny Mike foarmet er it duo Primeaux and Mike. Yn 2002 wûnen se in Grammy Award, de wichtichste Amerikaanske muzykpriis, foar harren album Bless the People: Harmonized Peyote Songs. Datselde jiers wûnen se foar datselde album ek in Nammy Award (Native American Music Award).
Telemark
Telemark (Noarske útspr.: ['te:ləmɑrk], likernôch: " tee -luh-mork") is in tradisjonele regio, eardere provinsje en hjoeddeistich kiesdistrikt fan Noarwegen. It leit yn it suden fan it lân, yn it lânsdiel Østlandet. De haadstêd is Skien, en it hat goed 173.000 ynwenners. Telemark wie in provinsje fan Noarwegen oant it yn 2020 mei de buorprovinsje Vestfold opgie yn 'e nije fúzjeprovinsje Vestfold en Telemark.
Etymology
De namme 'Telemark' giet werom op 'e Telen (Noarsk: Thelir; Aldnoarsk: Þilir), in Noardgermaanske stamme dy't de krite bewenne sûnt it Grutte Folkeferfarren. De Aldnoarske foarm foar 'Telemark' wie Þelamǫrk, wêrfan't it earste diel in genityf meartal fan Þilir is, wylst it efterheaksel -mǫrk in oantsjutting is foar "beboske lân".
Jennifer Westhoven
Jennifer Westhoven (yn Nij-Jersey, 16 augustus 1971) is in Amerikaansk sjoernaliste en ferslachjouster fan mingd Angelsaksysk Amerikaansk en Nederlânsk etnysk komôf. Hja is bekend wurden mei har wurk foar de ynternasjonale nijsstjoerder CNN. Westhoven wurket no foar de oan CNN liëarre Amerikaanske nijsstjoerder HLN.
Telemark
Geografy
Telemark leit yn it suden fan Noarwegen en strekt him út fan 'e bergen fan it Hardangerplato yn it noarden oant de kust fan it Skagerrak yn it suden. It gebiet beslacht in oerflak fan 15.299 km², wêrfan't 13.854 km² út lân bestiet en 1.445 km² út oerflaktewetter. De krite wurdt begrinzge troch de oanbuorjende tradisjonele regio's en eardere provinsjes Vestfold, Buskerud, Hordaland, Rogaland en Aust-Agder. Telemark omfiemet in ferskaat oan lânskipstypen, fariëarjend fan fjorden, wâlden en djippe marren ta bergen, dellingen en heechflakten.
Jennifer Westhoven
Jonkheid en oplieding
Westhoven waard yn 1971 berne yn 'e Amerikaanske steat Nij-Jersey, en groeide dêr op yn it plak Cranford. Hja studearre skiednis en politikology oan it Bryn Mawr Kolleezje yn Bryn Mawr (Pennsylvania), en rûne dy opliedings ôf mei twa bachelortitels. Fan 1993 oant 2000 wie se wurksum by it ynternasjonale parseburo Reuters.
Telemark
Geografy
Telemark wurdt fierders opmakke út ferskate histoaryske regio's, wêrfan't de wichtichsten Opper-Telemark en Grenland binne. Opper-Telemark beslacht it noardlike en noardwestlike fjouwerfyfdepart fan it gebiet, dat it bercheftichst is. Oarspronklik hiet dat gebiet simpelwei Telemark. Grenland wie oarspronklik in beneaming foar wat no Midden-Telemark hjit, mar ûntjoech him meitiid ta de namme fan 'e fjordekust om 'e wichtige havenstêd Skien hinne.
Skiednis
Telemark ûntstie yn 'e Lette Midsiuwen yn it feriene Keninkryk Denemark-Noarwegen as it lien Bratsberg, dat ferneamd wie nei de pleats dêr't de gûverneur residearre. Mei de yntroduksje fan 'e absolute monargy, yn 1662, waard it in provinsje fan Noarwegen, mei as haadplak de havenstêd Skien. Yn 1919 waard de provinsje omneamd ta Telemark, nei't it Storting, it Noarske parlemint, dêrta yn 1918 besletten hie.
Jennifer Westhoven
Karriêre
Yn 2000 kaam Westhoven foar CNN te wurkjen, dêr't se úteinsette by it kanaal CNNfn, dat bestie fan 1995 oant 2004 en him útslutend talei op it bringen fan finansjeel nijs. Letter droech se ek geregeldwei by as ferslachjouster oan programma's op CNN International en CNN USA. Westhoven hat har spesjalisearre yn ûnderwerpen oangeande de ekonomy, sakenijs, persoanlike finânsjes, belestings en oare kwestjes dy't mei jild te krijen hawwe. Dêrby berjochte se de earste jierren út New York wei, gauris fanôf de Newyorkske Effektebeurs, mar no is se stasjonearre op it CNN-haadkertier yn Atlanta.
Telemark
Skiednis
It gebiet wie hiel behâldend, wat ta utering komt troch it feit dat de dialekten fan it Noarsk dy't yn Opper-Telemark sprutsen wurde, noch it measte op it Aldnoarsk lykje. Behalven wat taal oangie, gou it konservatisme ek op mêden as religy en maatskiplike noarmen en wearden. Sa holden de bewenners der langer fêst oan earst it Germaanske heidendom en letter it roomsk-katolisisme as yn oare dielen fan Noarwegen. Skien wie nei de Midsiuwen iuwenlang de wichtichste havenstêd fan Noarwegen, oant syn ynfloed op 'e seefeart en de hannel nei ôfrin fan 'e Napoleontyske Oarloggen begûn te belúnjen.
Opper-Telemark, en yn 't bysûnder Kviteseid, stiet bekend as it berteplak fan it skyen as moderne sport. Telemark hat syn namme ek jûn oan it telemarkskyen, in styl dy't ûntwikkele waard troch Sondre Norheim, en oan 'e karakteristike telemarklâning by it skyskânsspringen.
Jennifer Westhoven
Karriêre
Sûnt 2006 is Westhoven yn 'e tsjinst fan 'e Amerikaanske nasjonale nijsstjoerder HLN, dy't ûnderdiel útmakket fan 'e CNN-organisaasje en foarhinne bekendstie as CNN Headline News. Dêr stalt se in fêst segmint gear yn it programma Morning Express (foarhinne HLN Morning Show), dat presintearre wurdt troch Robin Meade. Westhoven har segmint hjit Your Money, en wurdt moarns ferskillende kearen live útstjoerd. Fierders wurket Westhoven ek geregeldwei mei oan it programma fan Clark Howard, dat HLN yn 'e wykeinen útstjoerd. Dêrnjonken is Westhoven yn 'e wykeinen op HLN ynfalster foar de fêste nijslêzeressen.
List fan planetoïden 69701-69800
Dit is in list fan planetoïden 69701-69800.
Oldehoofsk kanaal
thumb|[[Rolpeal (peal)|Rolpeal by Oldehove]] thumb|Frouketil by de útmûning yn it Aduarderdjip
It Oldehoofsk kanaal (Oldehoofsch kanaal, Oldehoofskanaal of Oldehoofsche kanaal), is in kanaal yn de provinsje Grinslân.
It kanaal waard tusken 1825 en 1827 útdold fanwege it eartydske Saaksumersylfest (no wetterskip Noardersylfest) en ornearre as nije ôfwettering. It kanaal rint fan de Boventilstertocht by Oldehove, by Saaksum del, Ezinge, Feerwerd, yn de rjochting fan Frouketil yn it Aduarderdjip (Schifpot).
Telemark
Skiednis
Yn 1943 en 1944 wie de provinsje Telemark it toaniel fan 'e ferneamde swierwettersabotaazje, wêrby't it Noarske ferset it atoomprogamma fan nazy-Dútslân in stôk yn 'e speaken stiek.
Yn 2020 gie Telemark mei de oanbuorjende provinsje Vestfold op yn 'e nije fúzjeprovinsje Vestfold og Telemark.
Demografy
Neffens offisjele gegevens fan 'e Noarske oerheid út 2020 hie Telemark doe in befolking fan 173.355 minsken. De befolkingstichtens bedroech dêrmei 11,3 minsken de km². De grutste plakken yn Telemark binne: Skien, Porsgrunn, Notodden, Rjukan en Kragerø.
Goud (muzykferkeap)
Goud is in term dy't yn 'e muzykyndustry yn it ramt fan 'e sertifikaasje fan muzykferkeap brûkt wurdt om oan te jaan dat fan in produkt in beskaat tal eksimplaren ferkocht is. Hoewol't it dêrby tsjintwurdich gean kin om bygelyks in album, single, fideoklip of muzykdownload, sprekt men yn dit ferbân meastal noch fan in gouden plaat, om't sokke sertifikaten ynfierd binne yn it tiidrek fan 'e grammofoanplaat. As taastber bewiis fan syn of har súkses kriget de muzykartyst dêr't it om giet in fergulde replika fan syn of har album of oar produkt útrikt. Yn tsjinstelling ta 'gewoane' muzykprizen seit in gouden plaat neat oer de kwaliteit fan it produkt, om't it inkeld kommersjeel súkses beleannet. In noch grutter súkses wurdt beleanne mei in platina plaat.
De drompel dy't men yn ferkeapsifers oerstiigje moat om in gouden plaat te krijen, ferskille per lân of territoarium, mei't se keppele binne oan 'e befolkingsgrutte. Teffens ferskilt de drompel by ferskillende produkten yn hichte. Yn Nederlân beoardielet de Nederlânske Feriening fan Produsinten en Ymporteurs fan Byld- en Lûdsdragers (NVPI) oft in artyst rjocht hat op in gouden plaat. It inisjatyf ta dy beoardieling wurdt nommen troch de platemaatskippij, dy't by de NVPI yn dat ramt in peinje oanfreget. Sa'n peinje is feitliks neat oars as de hantekening fan in notaris, dy't it ferkeapsertifikaat syn ynternasjonale status en dêrmei syn wearde jout. Dêrnei is it oan 'e platemaatskippij om der fierders wat mei te dwaan, wat ornaris útmûnet yn 'e feestlike útrikking fan 'e (yn opdracht fan 'e platemaatskippij makke) fergulde replika.
De ferkeapsifers dy't yn Nederlân easke wurde foar takenning fan in goudene plaat binne: Yn it ferline leine dy drompels heger. Sa waard oan yn 'e 1990-er jierren pas by 50.000 ferkochte popalbums in gouden plaat útrikt. Mar fanwegen ôfnimmende ferkeapsifers binne se sûnt de milenniumwiksel ferlege.
Platina (muzykferkeap)
De drompel dy't men yn ferkeapsifers oerstiigje moat om in platina plaat te krijen, ferskille per lân of territoarium, mei't se keppele binne oan 'e befolkingsgrutte. Teffens ferskilt de drompel by ferskillende produkten yn hichte. Yn Nederlân beoardielet de Nederlânske Feriening fan Produsinten en Ymporteurs fan Byld- en Lûdsdragers (NVPI) oft in artyst rjocht hat op in platina plaat. It inisjatyf ta dy beoardieling wurdt nommen troch de platemaatskippij, dy't by de NVPI yn dat ramt in peinje oanfreget. Sa'n peinje is feitliks neat oars as de hantekening fan in notaris, dy't it ferkeapsertifikaat syn ynternasjonale status en dêrmei syn wearde jout. Dêrnei is it oan 'e platemaatskippij om der fierders wat mei te dwaan, wat ornaris útmûnet yn 'e feestlike útrikking fan 'e (yn opdracht fan 'e platemaatskippij makke) platina replika.
De ferkeapsifers dy't yn Nederlân easke wurde foar takenning fan in platina plaat binne: Yn it ferline leine dy drompels heger. Sa waard oan yn 'e 1990-er jierren pas by 100.000 ferkochte popalbums in platina plaat útrikt. Mar fanwegen ôfnimmende ferkeapsifers binne se sûnt de milenniumwiksel ferlege.
Suze Broks
Suze Broks (Amsterdam, 10 augustus 1942 - dêre, 26 maaie 2017) wie in Nederlânske balletdûnseresse en aktrise.
Op har achtste (1950) gie Broks al op in klassike balletoplieding en makke se tagelyk har debút by it Scapino Ballet. As balletdûnseresse wie se yn de sechtiger jierren te sjen yn telefyzjeshows, lykas de Rudi Carrell Show. In tal jierren letter begûn se mei aktearjen. Yn 1973 wie har filmdebút yn Turks fruit, nei de roman fan Jan Wolkers. It telefyzjepublyk kaam mei har yn de kunde yn de jierren njoggentich mei de rollen fan Maartje van Doorn yn de komeedzjerige Oppassen!!! en fan Guusje van de Wetering yn de dramasearje Vrouwenvleugel.
Broks stoar nei in lang siikbêd yn de âldens fan 74 jier.
Yola
It Yola is in útstoarne taal dy't foarhinne yn súdeastlik Ierlân sprutsen waard, en dy't nei alle gedachten ta de Noardwestgermaanske groep fan 'e Westgermaanske talen hearde. Mei it Ingelsk, it Skotsk en it krektlyk útstoarne Fingaalsk foarmet it de Angelsaksyske taalgroep. De namme "Yola" is ôfkomstich fan it Yola-wurd foar "âld", yoal, dat blykber faak brûkt waard om 'e taal te beskriuwen (yn 'e sin fan "de âlde taal").
Taalgebiet
It Yola waard sprutsen yn 'e uterste súdeastpunt fan it eilân Ierlân, yn 'e baronyen Forth en Bargy, dy't ûnderdiel útmeitsje fan it greefskip Wexford. Dêrfandinne dat dizze taal ek wol it "dialekt fan Forth en Bargy" neamd wurdt.
Brengun
De namme waard ôflaat fan it Tsjechyske wapenfabryk Brno, dêr't it wapen ûntwikkele wie en it Ingelske wapenfabryk yn Enfield, dêr't it wapen yn lisinsje makke waard.
Yola
It Yola en de Aldingelsen
Op útnûging fan Dermot MacMurrough, de Ierske kening fan Leinster, stieken yn 1169 de Normandyske eallju Richard de Clare, 2e greve fan Pembroke, byneamd Sterkbôge, en Robert FitzStephen út Wales wei oer nei Ierlân. Dêr troude de greve fan Pembroke mei de dochter fan 'e kening fan Leinster en sadwaande setten hy en syn folgelingen harren yn Ierlân nei wenjen. It Yola ûntstie út it Midingelsk dat troch Pembroke-en-dy sprutsen waard, en ûntwikkele him troch syn isolemint tusken 1169 en 1600 ta in ôfsûnderlike taal, dy't foar lju út Ingelân net mear te folgjen wie.
Troch ferminging mei de Ierske befolking ûntjoegen de neikommelingen fan Pembroke-en-dy har letter ta de saneamde Aldingelsen, sa neamd om harren te ûnderskieden fan 'e twadde weach fan Ingelske (en Skotske) ymmigranten yn Ierlân, dêr't de Noardierske protestanten fan ôfstamje. De Aldingelsen namen de gewoanten fan 'e Ieren oer oant se, ta ôfwearze fan harren Ingelske tiidgenoaten, 'Iersker as de Ieren' wurden wiene. Withoefolle Ingelske keningen efterinoar besochten út alle macht dy stân fan saken werom te draaien, mar dat slagge harren net. Ek in wetlik ferbod tsjin it oernimmen troch de Aldingelsen fan 'e Ierske klaaiïng, hierdracht, brûkmen en taal, troch it Ierske parlemint, yn 1366, feroare dêr neat oan. De Aldingelske adel fersprate him meitiid oer hast hiele Ierlân, mar de gewoane Aldingelsen bleaune altyd benammentlik konsintrearre yn 'e baronyen Forth en Bargy, yn it uterste súdeasten fan Ierlân. Hoewol't de measte Aldingelsen al foar 1600 it Iersk oernamen, bestie dêr oant yn 'e njoggentjinde iuw in minderheid dy't Yola spriek.
De Wytsingteory
Der bestiet noch in oare, sij it tige kontroversjele teory oer it ûntstean fan it Yola. Yn it grutste part fan 'e tsiende en de earste helte fan 'e alfde iuw waard eastlik Ierlân fierhinne oerhearske troch de Wytsingen. Sterker noch, de havenstêd Wexford waard stifte troch de Wytsingen en hiet oarspronklik Væsfjord. It soe dêrom ek wêze kinne dat it Yola ôfstamme fan it troch de Wytsing-kolonisten sprutsen Aldnoarsk, en him letter, ûnder ynfloed fan it Ingelsk, ûntjoech ta in taal mei mear Westgermaanske as Noardgermaanske skaaimerken. Yn dat ferbân is it ynteressant dat der yn it noarden fan it greefskip Dublin, dat lange tiid in Wytsing-keninkrykje foarme, iuwenlang in lyksoartige taal sprutsen waard, it Fingaalsk.
Klanklear en wurdskat
In wichtich ferskil tusken it Yola en it Ingelsk wie dat de measte stimleaze wriuwklanken yn it Yola stimhawwend wurden wiene (dus: f > v; s > z; stimleaze th > stimhawwende th). Boppedat wiene de fokaalwearden fan it Midingelsk yn it Yola beholden bleaun en hie de Grutte Lûdsferskowing (Great Vowel Shift), in taalkundich ferskynsel dat de klanklear fan it Ingelsk tige by tige beynfloede hat, yn it Yola net plakfûn. Om in foarbyld te jaan, de 'a' hie yn it Yola noch de wearde [a], krekt as yn it Frysk, wylst dy letter yn it Nijingelsk ornaris de klank [e] werjout.
Fierders hie it Yola troch de iuwen hinne in grut part fan syn wurdskat oernommen út it Keltyske Iersk. In oar apart skaaimerk fan it Yola wie dat de wurdklam yn 'e regel op it twadde wurdlid lei, lykas yn hatcheat ("bile", Ingelsk: hatchet); dineare ("iten"; Ing.: dinner); readeare ("lêzer"; Ing.: reader); en weddeen ("brulloft"; Ing.: wedding). Dit ferskynsel is nei alle gedachten ta te skriuwen oan 'e ynfloed fan it (Normandysk) Frânsk, dêr't de klam ek altyd op it lêste wurdlid leit.
Ferlykje yn 'e ûndersteande tabel de telwurden fan "ien" oant en mei "tsien" yn it Yola en ferskate besibbe talen: it Ingelsk, it Skotsk en it Frysk.
Beynfloeding troch oare talen
Yn it Yola wiene behalven fan it Iersk ek ynfloeden werom te finen fan it Frânsk, it Flaamsk, it Deensk en it Welsk, talen dy't troch guon fan 'e oarspronklike ymmigranten yn Forth en Bargy sprutsen wiene.
Barbier
In barbier (út it Frânske barbier, fan it Latynske barba, "burd"), eartiids yn Fryslân meast skearbaas neamd, hâldt him dwaande mei it skearen, knippen en fersoargjen fan burd en snor. Tsjintwurdich docht in hearekapper sok wurk ek. Barbier is in tige âld berop dat by de Egyptenaren al yn heech oansjen stie. De namme is ôflaat fan it Latynske barba dat 'burd' betsjut. Fan de 14e iuw ôf ferienigen de barbiers harren yn gildes.
Yn de midsiuwen wie in barbier ek faak sjirurgyn, in soarte fan kombinaasje fan toskedokter en genêshear. It lûken fan kiezen en ierlitten wiene de meast foarkommende behannelingen. De read-wite kapperspeal by de yngong fan guon kapperswinkels bringt dat lêste noch te binnen. Hy is in represintaasje fan de bandaazjes dy't nei it ierlitten ophongen waarden om te drûgjen en ynelkoar ferstringele rekken.
It skearen fan de burd barde mei in tige skerp skearmes dat op in learen bân slipe waard. Troch de útfining fan it feilichheidsskearmes en it elektrysk skearapparaat rekke it berop yn Jeropa en Noard-Amearika yn it delgean. Yn in protte Aziatyske en Afrikaanske lannen wurdt it berop fan barbier lykwols noch hieltyd beoefene, faak op strjitte, yn kombinaasje mei skuonpoetsen.
Fort Rice
Fort Rice (Lakota: Psíŋ Otȟúŋwahe, útspr.: [psĩ: otˣũ:wahe], likernôch: "psiing otchûûngwahee", "Doarp fan it Wylde Rys") wie fan 1864 oant 1872 in militêr fort fan it Amerikaanske Leger yn it Dakota-territoarium, op it grûngebiet fan wat letter de Amerikaanske steat Noard-Dakota wurde soe. It fort wie ferneamd nei James Clay Rice, in generaal út 'e Amerikaanske Boargeroarloch, en lei krapoan 50 km besuden de hjoeddeistige stêd Mandan, yn wat no Morton County is. It stee fan it eardere fort hat no de (beskerme) status fan in 'steatshistoarysk plak' (state historic site), en stiet ûnder tafersjoch fan it Steatshistoarysk Genoatskip fan Noard-Dakota. It leit op 46°30′46″ noarderbreedte by 100°35′4″ westerlingte. Besikers kinne der oan dobben yn 'e grûn dy't oanfolle binne mei hoekmarkearrings sjen wêr't foarhinne de gebouwen stien hawwe.
Brânreade
thumb|Brânreade kij op bûtenpleats [[Leusveld]] De brânreade (Nederlânsk: brandrode) ko is in seldsum Nederlânsk koweras. It is in meardoeleko.
It ras hat syn namme te tankjen oan de djipreade of reabrune kleur fan de facht. Oare skaaimerken binne de blauwe tonge, noas en eachrânen, it wite plak op de kop en de wite ûnderpoaten, bûk en sturtpunt. De bisten wage tusken de 500 en 600 kilogram. It brânreade hoarnbist is frijwat seldsum. Om 2000 hinne wiene der noch mar tsientallen fan yn Nederlân. Der wurdt besocht middels fokprogramma's it tal te fergrutsjen. Yn 2010 was it tal omheech gien nei 400, neffens Natuermonuminten. Anno 2015 libje der, neffens de feriening fan de brânreade ko, sa'n tûzen brânreade hoarnbisten yn Nederlân.
Hannibal Mago
Hannibal Mago of Hannibal I (Punysk: 𐤇‬𐤍𐤁‬𐤏‬𐤋‬‬, HNBʿL) wie in pakesizzer fan Hamilkar Mago. Hy libbe sa'n 200 jier foar de ferneamde generaal Hannibal Barka.
Bud Lee
Bud Lee, echte namme: Cameron Lyndon Bennett (Indianapolis, septimber 1955), is in Amerikaansk rêstend regisseur en produsint fan pornografyske films, dy't ek wol as pornoakteur wurke hat. Hy sette yn 1983 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en makke mear as 250 films, wêrfan de lêste yn 2009. Yn 2017 spile Lee foar it lêst yn in pornofilm. Hy is ynhuldige as lid fan 'e AVN Hall of Fame.
Libben foarôfgeande oan syn pornokarriêre
Lee waard yn 1955 berne yn Indianapolis, yn 'e Amerikaanske steat Indiana. Hy wurke oarspronklik as diplomearre leadjitter foar in wetterliedingbedriuw yn Indianapolis, en wie fan 1975 oant 1979 troud mei syn earste frou. Nei syn skieding wertroude er yn 1980 mei stripper, neakenmodel en earder toanielaktrise Hyapatia Lee, dy't him, sa fertelde er letter gauris yn fraachpetearen, alles learde wat er wist oer de entertainmentyndustry. Lee naam foar syn skûlnamme de efternamme fan syn frou oan, dy't fan Sjeroky-komôf wie, om't dat yn 'e Sjeroky-kultuer fan âlds wizânsje wie.
Hannibal Mago
Hannibal Mago waard in suffeet fan Kartago fan de dynasty fan de Magoniden yn 410 f.Kr. en in jier letter hie er it befel fan in Kartaachske ekspedysje nei Sisylje om de stêd Segesta by te stean. Yn de Slach by Selinus oermastere er de Grykske stêd Selinus en dêrnei Himera. Neffens de oerlevering moast er wol 3.000 kriichsfinzenen ôfslachtsje litten hawwe as wraakaksje foar de belies en dea fan syn pake yn de Slach by Himera santich jier earder.
Hannibal Mago ferstoar yn 406 f.Kr. oan in ynfeksjesykte dy't útbruts by it belis fan Agrigentum.
Bud Lee
Karriêre yn de pornoyndustry
Teffens wie Lee geregeldwei yn films fan himsels en oare regisseurs te sjen as akteur. Neffens de IAFD barde dat tusken 1983 en 2017 75 kear. Dêrby fertolke er oer it algemien net-pornografyske figuranteroltsjes, hoewol't er yn guon films wol deeglik seksuële omgong mei aktrises hie, ûnder wa syn eigen frou Hyapatia Lee en Erica Boyer. Njonken syn wurk yn 'e pornoyndustry wie Lee ek ympressario yn 'e tsjinst fan it modelleburo 101 Modeling. Yn 2014 waard er ynhuldige as lid fan 'e AVN Hall of Fame. Yn 2017 wurke er foar it lêst yn 'e Amerikaanske pornoyndustry.
Priveelibben
Yn 1992 einige Lee syn houlik mei Hyapatia Lee yn in skieding. Mei har krige er twa soannen, dy't berne waarden yn 1987 en 1990. Op 27 febrewaris 1995 troude Lee op 'e nij, diskear mei pornoaktrise Asia Carrera. Ek dat houlik einige yn in skieding, op 29 septimber 2003, nei't Lee en Carrera al ferskate jierren skieden fan tafel en bêd west hiene.
Michael Berk
It bekendst waard Berk lykwols mei de aksjesearje Baywatch, dy't yn 1989 op NBC foar it earst op 'e Amerikaanske tillefyzje kaam. Dy rige waard lykwols nei ien seizoen al stopsetten, ek om't er it net geweldich die, mar fral om't de produsearjende tillefyzjestudio, GTG Entertainment, opdoekt waard. Mei't se fûnen dat de searje potinsje hie, rjochten Berk, syn beide mei-produsinten Douglas Schwartz en Gregory J. Bonann, en haadrolspiler David Hasselhoff doe út eigen middels de tillefyzjestudio The Baywatch Company op, dêr't se de searje nij libben mei ynbliezen. Neitiid rûn Baywatch noch tsien seizoenen, oant en mei 2001. Fan it twadde seizoen ôf, dat útstjoerd waard yn syndikaasje, ûntpopte Baywatch him ta in ûnbidich súkses, oant de searje wrâldwiid op in stuit troch mear as in miljard sjoggers folge waard.
Berk wie ek produsint fan 'e tillefyzjefilms Baywatch: Forbidden Paradise (1995), Baywatch: White Thunder at Glacier Bay (1998) en Baywatch: Hawaiian Wedding (2003). de spin-offsearje Baywatch Nights, dy't rûn fan 1995 oant 1997, en de spylfilm Baywatch (2017), dy't loskes op 'e eardere searje basearre wie.
Ut syn houlik mei syn earste frou Michele, dat einige yn in skieding, hat Berk in soan, de akteur Joshua Berk.
Theunis Heukels
thumb|Theunis Heukels Theunis Heukels (Lollum, 18 april 1880 - Rotterdam, 13 jannewaris 1953) wie in Nederlânsk skoaldirekteur en antyrevolúsjonêr politikus.
Biografy
Theunis Heukels wie in soan fan skoalhaad Nicolaas Heukels en Baukje Marra. Doe't er op de legere skoalle siet ferfear de húshâlding nei Capelle aan den IJssel. Hy gie yn Rotterdam nei de middelbere skoalle. Dêrnei gie er nei de grifformearde kweekskoalle foar ûnderwizers yn Amsterdam en helle dêr syn leger ûnderwiisakten Frânsk en Ingelsk en de haadakte Frânsk en Ingelsk. Hy wurke as dosint oan in m.u.l.o. yn Amsterdam en Rotterdam, oant er fan 1903 oant 1916 direkteur wie fan de Prins Mauritsskoalle yn Rijswijk. Yn 1903 boaske er yn Capelle aan den IJssel oan Helena Vuyk, mei wa't er njoggen bern krige. Dêrnei wie er fan 1916 oant 1925 sjef administraasje by de skipwervefirma 'A Vuyk en Zonen'. Helena stoar al yn 1927 en yn 1928 troude er op 'e nij yn Rotterdam mei Maria Nelly Maan.
Fan 1919 oant 1925 wie Heukels gemeenteriedslid yn Rotterdam en fan 1923 oant 1941 lid fan de Provinsjale Steaten fan Súd-Hollân. Fan 1922 oant 1925 wie er lid fan de Twadde Keamer, dêr't mar in pear kear spriek; benammen oer ûnderwiissaken en ien kear oer de begrutting foar it Suderseefûns. Yn 1925 waard er deputearre fan Súd-Hollân, wat er bliuwe soe oant 1941. Nei de befrijing wie er noch skraachwurk in jier tydlik lid fa Deputearre Steaten. Yn 1928 kaam er noch in kear yn de Twadde Keamer nei it ferstjerren fan in keazen fertsjintwurdiger en it betankjen fan twa oaren, en kombinearre er it Keamerlidmaatskip mei syn funksje as deputearre foar in jier.
Marina Abramović
Marina Abramović (Servysk: Марина Абрамовић) (Belgrado, 30 novimber 1946) is in Servysk keunstnares dy't har dwaande hâldt mei fideokeunst en performance art. Abramović ferkent yn har wurk de ferhâlding tusken keunstner en taskôgers, de grinzen fan it lichem en it (úterste) fermogen fan de geast. Sy wennet en wurket yn New York. Har meast ferneamde learling is Sebastian Bieniek.
Jonkheid
Abramović har âldomke wie patriarch Varnava fan de Servysk Otterdokske Tsjerke. Har heit en mem wiene partisen yn de Twadde Wrâldkriich: har heit Vojo wie in kommandant dy't nei de oarloch as nasjonale held beskôge waard; mem Danica wie majoar yn it leger en yn de jierren sechtich direkteur fan it Museum fan Revolúsje en Keunst yn Belgrado.
Abramović har heit ferliet de hûshâlding yn 1964. Abramović en har broer waarden opbrocht ûnder in soarte fan militêre disipline. Dat duorre oant har 29e.
Keunstner
Abramović wie fan 1971 oant 1976 troud mei Neša Paripović en yn 1976 gie hja út Joegoslaavje wei en ferfarre sy nei Amsterdam.
Fan 1976 oant 1988 hat hja oparbeide mei keunstner Ulay, mei wa't hja ek in duorsume ferhâlding hie. It trochstean fan lang oanhâldende pine wie part fan harren wurk. By alles stelden Ulay en Abramović harren fysike of mentale úthâldingsfermogen op de proef. Yn de searje Nightsea Crossing sitte hja bygelyks op ferskillende plakke yn de wrâld oerenlang sûnder iten of drinken oan wjerskanten fan in lange tafel. Yn 1988 kaam der in ein oan de yntensive gearwurking fan it pear. Harren lêste performance bestie út it rinnen oer de Sineeske Muorre. Ulay sette yn it westen út ein en Abramovic begûn yn it easten te rinnen, nei trije moannen moeten sy elkoar healweis de muorre.
Bergen (Nedersaksen)
Bergen is in stedsje yn Dútslân, yn de dielsteat Nedersaksen. Bergen leit 23 km benoarden de wat gruttere stêd Celle yn in boskich gebiet. Bestjoerlik is Bergen part fan it Landkreis Celle.
Nei it súdwesten, yn de buortskip Belsen, wie yn de Nazy-tiid it wreed ferneamde konsintraasjekamp Bergen-Belsen. Yn it tiidrek 1963 o/m 1993 wie it plakje bekend fan it NAFO-oefenterrein Bergen-Hohne, dêr't ek de kavaleristen fan it Nederlânske 41e Tankbataljon, Rezjimint Huzaren Prins Alexander dy't legere wiene. Binnen it oefenterrein lizze ek de Sieben Steinhäuser, in groep dolmens út de Stientiid.
Bergen hat in stêdebân mei Hendrik-Ido-Ambacht yn Nederlân.
Auke Visser
Auke Visser, better bekend as Auke de Sloper of "âldste hooligan fan de stêd" (Ljouwert, 29 septimber 1918 - dêre, 17 jannewaris 2014) wie in markant figuer út de haadstêd fan Fryslân. Hy hie in hannel yn âld izer en krige lanlike bekendheid troch syn optreden yn it tillefyzjeprogramma Man Bijt Hond, tegearre mei syn broer Jan, dy't yn 2008 ferstoar.
Auke de Sloper wie fanatyk oanhinger fan SC Cambuur en dêrfan krige hy syn oare bynamme.
Frije Evangelyske Tsjerke (Burgum)
De Frije Evangelyske Tsjerke oan de Prinses Beatrixstrjitte is it tsjerkegebou fan de Frije Evangelyske Gemeente yn Burgum. De gemeente makket diel út fan it Bûn fan Frije Evangelyske Gemeenten.
Skiednis
Yn ferbân mei in skeel stapten yn de jierren 1930 in tal leden út de herfoarme tsjerke en stiften doe de Frije Evangelyske Gemeente. Nei't de jonge gemeente in pear jier in provisoarysk ûnderkommen yn in garaazje brûkt hie, kocht se yn 1938 in hûs yn de Skoalstrjitte oan, dat ynrjochte waarde as tsjerke, in lokaal foar oare gelegenheden en in wenning foar de koster.
Om't de boargerlike gemeente de tsjerke oan de Skoalstrjitte nedich hie foar útwreidingsplannen, krige de Frije Evangelyske Gemeente in stik grûn as kompensaasje op it plak dêr't de tsjerke no stiet. Frijwilligers fan it tsjerkegenoatskip bouden sels in nije tsjerke mei plak foar 180 minsken. Yn febrewaris 1960 koe de tsjerke mei bygebouwen (in konsistoarje en in fergaderlokaal) oplevere wurde.
It piipoargel fan de tsjerke komt oarspronklik fan in Siuwske sustergemeente.
Reedriden op de Olympyske Winterspullen 1998
200px|thumb|right|200px|De Olympyske Iisbaan fan Nagano 1998
De Olympyske Winterspullen 1998, ek wol de XVIIIe Olympiade neamd, waarden yn 1998 hâlden yn de Japanske stêd Nagano fan 7 oant en mei 22 febrewaris. It reedriden hie plak yn de M-Wave.
Medaljespegel
De top-7 fan lannen dy't by it reedriden medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 1998.