cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hermann Hesse
Libbensbeskriuwing
Hesse kearde him yn it geskrift "O Freunde, nicht diese Töne" (1914) tsjin it útbrekken fan de Earste Wrâldoarloch, mar melde him wol as frijwilliger. Om reden fan syn minne eagen waard er foar ôfkard foar militêre tsjinst en yn Bazel oansteld op it buru foar de Kriegsgefangenenfürsorge. Oant de ein fan WO I makke er tûzenen pakketten mei boeken en stjoerde dy nei Dútske kriichsfinzenen.
Yn 1924 waard er op 'en nij Switsersk staatsboarger en festige him yn Montagnola, Ticino, oan de Mar fan Lugano. Al fan 1923 ôf oan warskôge er foar it gefaar fan it opkommend nazisme en faksisme. Fan 1932 ôf wie syn wente in plak om te rêsten en in trochgongshûs foar talleaze, troch it nazyrezjym ferfolge skriuwers. Thomas Mann en Bertolt Brecht wiene de earsten fan in lange rige dy't by him thús opfongen en fierder holpen waarden.
Noardwikerhout
thumb|Topografyske gemeentekaart fan Noardwikerhout
Noardwikerhout (Nederlânsk en offisjeel: Noordwijkerhout) is in plak en in eardere gemeente yn de Nederlânskse provinsje Súd-Hollân. De gemeente, dy't op 1 jannewaris 2019 opgien is yn 'e gemeente Noardwyk hie op 31 maaie 2018 16.584 ynwenners (boarne: CBS) en in oerflak fan 23,40 km² (wêrfan 0,80 km² wetter). De gemeente Noardwikerhout neamde himsels it 'Hert fan de Bollestreek', want de gemeente hie it grutste oerflak oan kleurrike bollefjilden yn dy krite. De gemeente lei efter de dunen en de Noardseekust en tichtby grutte stêden as Leien, Den Haag en Amsterdam. Troch Noardwikerhout rint de autowei N206.
Katedraal fan de Hillige Mem Gods (Gjûmri)
De Katedraal fan de Hillige Mem Gods (Armeensk: Սուրբ Աստվածածին Մայր Եկեղեցի; Sûrp Astvatsatsin), ek bekend ûnder de namme Us-Leaffrou fan de Sân Smerten (Armeensk: Սուրբ Աստվածամոր Յոթ Վերք), is in 19e iuwsk tsjerkegebou yn Gjûmri, Armeenje. De katedraal stiet oan de noardlike kant fan it Vartanants Plein en is de biskopstsjerke fan it bisdom Sjirak fan de Armeensk-Apostoalyske Tsjerke.
Beskriuwing
De tsjerke is binnen krúsfoarmich mar bûten is it gebou rjochthoekich. Boppe de westlike tagong fan it gebou is de klokketoer. Boppe it sintrum fan it gebou stiet in grutte koepel. Oan de eastlike kant dêrfan binne twa lytsere koepels. Oars as wênst yn Armeenske tsjerken hat de katedraal in ryk útfierd alter yn de foarm fan in ikonostase mei meardere ikoanen.
Skiednis
Yn de Sovjet-tiid bleau de tsjerke iepen foar de earetsjinst.
Yn 1988 stoartten by de ierdskodding de twa lytse koepels del. Se waarden neitiid ferfongen troch nije koepels. De twa eardere koepels steane hjoeddedei yn de tún fan de tsjerke.
Wet fan Buys Ballot
thumb|Luchtbewegings om [[Legedrukgebiet|lege- en hegedrukgebieten yn it noardlik en súdlik healrûn]] thumb|C.H.D. Buys Ballot De wet fan Buys ballot is in wet út de meteorology dy't oanjout hokker ôfwiking luchtstreamen krije troch it draaien fan de ierde. De wet waard neamd nei de Nederlânske meteorolooch Christophorus Buys Ballot, dy't de wet yn novimber 1857 publisearre yn de Comptes Rendus.
In jier foar de ûntdekking troch Buys Ballot waard de ferskining dêr't de wet op basearre wie al troch de Amerikaanske waarkundigen J.H. Coffin en William Ferrell beskreaun. Buys Ballot wie lykwols de earste dy't in empiryske ûnderbouwing by harren teory wist te leverjen.
Wet
As immen op it noardlik healrûn mei de rêch yn de wyn stiet, is de luchtdruk oan de lofterkant leger as oan de rjochterkant. Op it súdlik healrûn is it krekt oarsom. Op it noardlik healrûn waait de wyn fan in hegedrukgebiet nei in legedrukgebiet mei in ôfwiking nei rjochts. Op it súdlik healrûn wykt er ôf nei lofts. Dat komt troch it draaien fan de ierde om syn as hinne.
Korioliskrêft
De korioliskrêft jout de grûnslach foar de wet fan Buys Ballot. As de Ierde net om syn as hinne draaie soe, soene streamende luchtmassa's yn in rjochte line bewege as der fierder gjin oare krêft op wurkje soe. It draaien fan de Ierde hat foar de atmosfear ta gefolch dat bewegende luchtmassa's, dêr't fierders gjin oare krêft op wurket, fansiden flugger bewege. Op it noardlik healrûn fynt in akseleraasje plak nei rjochts neffens de rjochting dêr't de lucht op dat stuit yn streamt, en op it súdlik healrûn in akseleraasje nei lofts.
Is der earne in legedrukgebiet, streamt de lucht ornars dêr nei ta. Mar troch it korioliseffekt streamt de lucht dêromhinne. Lucht dy't troch wriuwing syn faasje justjes ferliest, sil troch de krêft fan it luchtdrukferskil justjes flugger yn de rjochting fan it sintrum fan it legedrukgebiet streame, dochs de korioliskrêft makket it sa dat de faasje wer heech bliuwt.
Feodorovski-katedraal (Pûsjkin)
De Feodorovski-katedraal (Russysk: Феодоровский Государев собор) is in russysk-otterdokse katedraal yn Tsarskoje Selo, tsjintwurdich Pûsjkin, Ruslân. De tsjerke waard yn de jierren 1909-1912 yn opdracht fan tsaar Nikolaas II boud foar de keizerlike famylje en tsjinne ek as tsjerke foar de keizerlike garde en it rezjimint fan de ynfantery fan Tsarskoje Selo. Tusken 1931 en 1991 wie de tsjerke sletten. De tsjerke is net in katedraal yn de latynske betjutting, mar in kollegiale tsjerke.
Yn de tsjerke wurdt de wûnderdiedige Feodorovskaja-ikoan fan de Mem Gods fereare, in ikoan dat ikonografysk te ferlykjen is mei it Vladimir-ikoan.
Tydlike tsjerke
Healwei de jierren 1890 ûntstie it plan om op dy lokaasje in kompleks yn de styl fan de 17e iuw te bouwen. De namme dêrfan soe Feodorovski-stêd wurde mei as sintrum in rezjiminttsjerke. Yn 1908 wiisde de tsaar sels net fier fan it Aleksanderpaleis it plak oan dêr't dy tsjerke komme moast.
Bou
De earste tekenings foar de tsjerke waarden troch de arsjitekt A.N. Pomerantsev makke. De arsjitekt makke rûge sketsen fan in tsjerke yn de styl fan Konstantin Thon's tsjerken. Op 20 augustus 1909 lei tsaar Nikolaas II de earste stien foar de tsjerke. Mar de plannen fan Pomerantsev krigen krityk en it waard al gau dúdlik dat se te grutskalich útfoelen. De doe jonge arsjitekt V.A. Pokrovski waard útnoege in nij ûntwerp te meitsjen, dat goedkard waard en it wurdt algemien oannommen dat hy de Ferkundigingskatedraal yn it kremlyn fan Moskou yn de oarspronklike foarm, sûnder de 16e-iuwske feroarings en fergruttings, as útgongspunt naam. Tsaar Nikolaas en syn frou droegen 150.000 tûbel by oan de bou fan de katedraal en by belangrike mominten fan de bou wiene hja altiten oanwêzich, lykas it setten fan de krusen op de katedraal of it ophingjen fan de klokken. De totale kosten fan de bou bedroegen 1.150.000 rûbel, dat njonken de fêste bydrage fan de keizerlike famylje troch rike keaplju en yndustriëlen by inoar brocht waard. De offisjele konsekraasje fan de nije katedraal fûn op 2 septimber 1912 plak yn oanwêzigens fan de keizerlike famylje. As de keizerlike famylje yn Tsarskoje Selo wie dan wennen se sneins of op feestdagen de tsjinsten by.
Nei 1917
De tsjerke waard yn 1917 in parochytsjerke en yn 1922 waard der beslach lein op weardefolle saken fan de tsjerke. Guon saken kamen yn it museum telâne en oare saken waarden foar útstallings brûkt, ek waarden der saken út de tsjerke stellen. Fanôf jannewaris 1928 wie de tsjerke ien fan de sintra fan de Jozefiten-beweging, in nei de metropolyt Iosif (fan Petrograd) ferneamde beweging. Iosif wie ien fan de lieders fan it anty-Sovjet ferset en organisearre de ûndergrûnske tsjerke (de Katakombe-Tsjerke). Fanút oare parochy's yn Sint-Petersburch dy't oansletten wiene by de Jozefiten waarden regelmjittich pylgertochten nei de tsjerke organisearre. Yn desimber 1932 waard foar it earst de fraach oer it sluten fan de tsjerke op it nivo fan de stedsried besprutsen. Arguminten foar it sluten wiene it al grutte tal besteande tsjerken fan Detski Selo, sa't Pûsjkin doe hiet, en de fraach nei in lokaasje foar de feriening fan it Ynstitút foar it fokken fan molkfee, dêr't de tsjerke dan wol gaadlik foar wie. Op 27 desimber 1933 foel it offisjele beslút de tsjerke foar de earetsjinst te sluten. De noch restearjende saken waarden oer ferskillende musea ferdield en de mozaïeken oerskildere. De boppetsjerke waard ynrochte as bioskoop en it filmdoek kaam yn it alter te hingjen. De benedentsjerke waard in film- en fotoargyf.
Restauraasje
De restauraasje yn de jierren 1985-1995 makke fan de ruïne wer in katedraal. Yn dat tiidrek, om krekt te wêzen yn de maaitiid fan 1991, waard de katedraal werom jûn oan de Russysk-Otterdokse Tsjerke. Noch itselde jier waard yn ien fan de parken fan Tsarskoje Selo de Feodorovski-ikoan fan de Mem Gods werom fûn, dy't wer in plak krige yn de katedraal. Op 15 jannewaris 1992 koene de earetsjinsten yn de benedentsjerke wer útein set wurde, op 29 augustus 1996 ek yn de boppetsjerke.
On 4 septimber 2009 waarden fanút Amsterdam twa ikoanen yn Moskou ôflevere; de ikoanen waarden ûntdutsen yn in partikuliere kolleksje en kamen oarspronklik út de Feodorovski-katedraal: de ikoan fan de Mem Gods en fan Aleksander Nevski, dy't earder oan de haadbanieren fan de boppetsjerke hongen. De ikoanen wurde tsjintwurdich útstald yn it Ikoanenhûs oan de Ul. Spiridonovka yn Moskou.
Andersen's Folksforhalen en Mearkes
Andersen's Folksforhalen en Mearkes is in samling mearkes fan 'e njoggentjinde-iuwske Deenske skriuwer Hans Christian Andersen yn in Fryske oersetting fan Douwe Tamminga. It boekje, mei tekenings fan Lies Veenhoven, waard yn 1943 útjûn as ûnderdiel fan 'e Rige Sier en Sied fen Fryske kinst en stúdzje, troch ''Van Gorcum & Comp. N.V. Utjowers'' te Assen (oprjochte te Snits yn 1800).
Mearkes
(Foar it doel fan dit artikel binne de ûndersteande nammen omset nei de hjoeddeiske stavering. De folchoarder is deselde as yn it boek.)
Yn 1946 ferskynde der by deselde útjouwerij ûnder deselde titel in twadde printinge. Krapoan fjirtich jier letter, yn 1984, ferskynde der fan dit boekje by de Afûk te Ljouwert in nije, 138 siden tellende útjefte, ûnder de titel Folksferhalen en Mearkes, mei yllústraasjes troch Svend Otto Sørensen. Fierders is der fan Andersen yn 1985 in bondeltsje mearkes yn it Noardfrysk ferskynd by it Nordfriisk Instituut, te Bräist. Oersetter V. Tams Jörgensen fersoarge trije ôfsûnderlike útjeften, wêrby't er tsien fan Andersen syn bekendste mearkes fertaalde yn it Feringer Noardfrysk (Tjiin Teelen), it Sölringer Noardfrysk (Tiin Tialen) en it Mooringer Noardfrysk (Tiin Tääle).
Edewecht
Edewecht is in Dútske gemeente yn it Landkreis Ammerlân yn de dielsteat Nedersaksen. Yn 2013 hie de gemeente 21.291 ynwenners.
Laon
Laon (Frânske útspraak: [lɑ̃]) is in gemeente yn it noarden fan Frankryk. De stêd is de prefektuer fan it Aisne-departemint en leit yn de regio Opper-Frankryk (Hauts-de-France). Laon leit op in lange, smelle heuvelrêch yn fierder flakke omkriten. De fersterke stêd hat in grut tal monuminten en besit mei 370 hektare it grutste oanslettend oerflak dat ûnder it beskerme stedsgesicht falt.
Berte fan de stêd
De heuvel fan Laon wurdt net earder as yn de earste iuw foar Kristus permanint bewenne. Oer in lang tiidrek is der oer de status fan de delsetting hast neat bekend. Yn de benedenstêd binne Gallo-Romeinske resten fûn, mar dy binne fral yn de boppestêd oanwêzich. Yn de 5e iuw stie de Gallyske fêsting bekend ûnder de namme Laudunum of Lugdunum en fanôf 581 as Lugdunum Clavatum. Sûnt de fynst fan in ier-kristlike grêfstien yn 1998 is it wis dat de earste spoaren fan it kristendom yn Laon werom geane op de 5e iuw.
Midsiuwen
Om 500 hinne stifte biskop Remigius fan Reims in bisdom yn Laon. Fanôf dat stuit wie Laon ien fan de belangrykste stêden yn it Frankyske Ryk. Yn de 10e iuw wie de stêd de residinsje en ien fan de lêste besittings fan de karolingyske kenings. Yn 998 waard de stêd ynnommen troch de Kapetingers, dy't fan Parys de haadstêd makken en de biskoppen fan Laon in soad foech joegen.
Oan it begjin fan de 12e iuw sochten de Frânske gemeentes mear ûnôfhinklikens. Yn dy tiid hie Laon likernôch 10.000 ynwenners. Ek de boargers fan Laon wisten tsjin it beteljen fan in grut bedrach mear macht nei harren ta te lûken. Dat hiene hja yn 1111 bûten biskop Gaudry om foar inoar krige, dy't foar in skoftke de stêd út wie. Gaudry wie in normandyske ealman dy't yn 1106 troch it kapittel as biskop keazen waard, mar al gau ûnderfûnen de boargers dat it in wrede, ynklauwerige biskop wie, dy't him fan kristlike prinsipes net in soad oanloek. De biskop waard poer doe't er yn 'e rekken krige wat der efter syn rêch om bedissele wie. Hy soe de troch Loadewyk VI ferliende privileezjes werom draaie en dêroerhinne boppedat de boargers ek hegere lêsten oplizze. Mar dat foel ôf want der briek reboelje út. In groep rebellen ûnder lieding fan Thiégaud wist mei geweld tagong te krijen ta it biskoplik paleis en fûnen Gaudry, dy't him útbenaudens omklaaid en yn in tonne yn de kelder ferstoppe hie. Hja namen him mei nei bûten, mishannelen him dêr en fermoarden him lang om let mei in bile. Oare rebellen plonderen hûzen, fermoarden leden fan de adel en stieken de katedraal en omlizzende bebouwing yn 'e brân. De rebellen flechten dêrnei de stêd út en holden harren skûl yn de boarch Coucy, mar Loadewyk VI ferovere Coucy yn 1113 en liet de flechte dieders ophingje, wylst de troch de oanhingers fan de fermoarde biskop oanfjurre boeren Laon fierder plonderen. Nei de opstân waard de macht fan de biskoppen beheind en krige it kapittel (mei 83 koarhearen it grutste fan Frankryk) it foar it sizzen. It konflikt waard oplost troch in gemeentlik hânfêst dat yn augustus 1128 troch kening Loadewyk VI ferliend waard en dat de stêd in part fan de autonomy werom joech. Yn de 12 iuw makke de stêd in grutte bloei mei, itjinge resultearre yn in grutte bouaktiviteit. Fanôf 1155 waard útein set mei de bou fan in goatyske katedraal, dy't nei 80 jier foltôge waard. Dêrnjonken waarden der nije kapittel- en biskoplike gebouwen oprjochte. Dêr kaam ek it teologyske sintrum fan Laon, dy't ûnder lieding fan de teolooch Anselmus fan Laon yn hiel Europa ferneamd wie.
It kapittel en de biskop hiene it de hiele 12e en 13e iuw oan de stok mei de gemeente, dy't stadich oan hieltiten mear macht ynleverje moast.
Yn de Hûndertjierrige Kriich besette in garnizoen fan Jan sûnder Freze de stêd (1411). Trije jier letter (juny 1414) wist de stêd it garnizoen te ferdriuwen, mar yn 1418 waard de stêd op 'e nij oermastere. Wat letter droech Filips de Goede de stêd oer oan de Ingelsen. Nei de kroaning en salving fan Karel VII slagge it de Frânsen om de stêd yn 1429 werom te winnen. Tsjin it ein fan de 16e iuw betelle de stêd de priis foar it dielnimmen oan de Katolike Liga, dy't him fersette tsjin de kroaning fan de hugenoat Hindrik IV. De kening wûn de slach en naam de stêd yn 1594 yn. Hy strafte Laon mei de ferneatiging fan in diel fan de stêd en de bou fan in sitadel troch de arsjitekt Jean Errard, om de stêd yn 'e stokken te hâlden.
Op 18 septimber 1692 wurdt de stêd troffen troch in ierdskodding. Ek yn 1756 waarden der ierdskoddings field.
17e en 18e iuw
Yn de 17e en 18e iuw waarden in soad monuminten boud. Ferskillende religieuze gebouwen út dy tiid waarden nei de Frânske Revolúsje foar oare funksjes ferboud. Lykas it Kleaster fan Saint-Jean, werfan't de kleastertsjerke sloopt en oare kleastergebouwen ferboud waarden as it bestjoerssintrum fan it nije departemint Aisne.
Moderne tiid
Yn de 19e iuw krige de stêd oansluting op it spoar (1857). Ek waarden der skoallen en nije militêre gebouwen boud. De stêd hie slim te lijen fan de besettings yn de Prusysk-Frânske Kriich (1870-1871) en yn de Earste Wrâldkriich en ek troch bombardeminten yn de Twadde Wrâldkriich (1944).
It besjen wurdich
De stêd hat in soad monuminten mei de status fan Monument Historique, û.o.:
Mario J. Lucero
Mario J. Lucero (folút Mario Julian Lucero; Albuquerque (Nij-Meksiko), 8 juny 1988) is in Amerikaansk ûndernimmer, dy't yn 2006 mei Isabel Ruiz it bedriuw Heaven Sent Gaming oprjochte.
Libben en karriêre
Lucero waard yn 1988 berne yn Albuquerque, yn 'e Amerikaanske steat Nij-Meksiko, as de soan fan cowboy Haracio Pargas en Cathleen Lucero. Hy hat twa susters. Syn âlden giene útinoar doe't er noch hiel lyts wie, en hy waard grutbrocht troch syn mem en fanôf in jier as tsien troch syn pake en beppe oan memmekant, Joe M. Lucero, in pinsjonearre frachtweinsjauffeur, en dy syn frou Antonia "Toni" Lucero.
Op 'e middelbere skoalle kaam Lucero yn 'e kunde mei Isabel Ruiz, en yn 2004 krigen se in relaasje. Persiis tsien jier nei harren earste ôfspraakje, op 24 oktober 2014, trouden se mei-inoar. Ruiz is in sânde-deisadvintist, wylst Lucero roomsk is. Nei de middelbere skoalle folge Lucero in oplieding yn kompjûterkunde, mar dy joech er deroan om 'e mantelsoarch foar syn demint wurden pake en beppe op him te nimmen. Yn 2006 rjochte er mei Ruiz it multymediabedriuw Heaven Sent Gaming op, dêr't er behalven as CEO ek wurksum foar is as ûntwerper.
Lambaréné
Lambaréné is in stêd (milieu urbain, ville) en gemeente (kommune) en de haadstêd fan de provinsje Moyen-Ogooué fan Gabon. De stêd hat sa 'n 40.000 ynwenners en leit efkes súdlik fan'e evener.
Lambaréné leit op in eilân yn de rivier Ogooué, sa'n 250 km fan de haadstêd Libreville, en hat in haven foar hannel en fiskerij. De stêd is ek ferbûn mei de rest fan it lân troch ferskate diken en de nasjonale lofthaven Lambaréné.
De stêd is bekend troch it sikehûs dat Albert Schweitzer yn 1913 dêr stichte en dêr't er oant syn dea yn de âldens fan 90 jier yn 1965 wurkjen bleau.
Jim Carrey
James Eugene "Jim" Carrey (Newmarket (Ontario), 17 jannewaris 1962) is in Kanadeesk akteur dy't de Amerikaanske nasjonaliteit oannommen hat. Hy hat ek wurke ûnder de skûlnammen James Carrey en Tony Clifton. Carrey wûn mear as 40 filmprizen, ûnder oaren Golden Globes foar The Truman Show en Man on the Moon.
Aebinga van Humalda
thumb|Famyljewapen fan Aebinga van Humalda De famylje Aebinga van Humalda hearde ta de âlde adel fan Fryslân. De stamfaar is Andlef Abbengha, neamd yn 1438, eigener fan Abbengha state yn Blije. De neifolgjende generaasjes hiene de nammen Abbema, Abingen, Humalda, van Humalda en Aebinga van Humalda.
Nederlânske adel
In lid fan de famylje waard by S.B. fan 28 augustus 1814 erkend as edele fan Fryslân en hearde sadwaande ta de Nederlânske adel mei it predikaat fan jonkhear. Dat wie mr. Idzerd Aebinga van Humalda (1754-1834). Hy waard yn 1825 bij KB beneamd yn de ridderskip fan Fryslân. Hy hie gjin bern dat mei him stoar de famylje út yn 1834.
Davis Entertainment
Davis Entertainment is in Amerikaanske film- en tillefyzjestudio. It bedriuw wie yn it ferline ferantwurdlik foar de produksje fan in stikmannich grutte films, wêrûnder Predator, Predator 2, Waterworld, Daylight, Courage Under Fire, Dr. Dolittle en Alien vs. Predator.
Wite skimmel
Wite skimmel is in term dy't yn 't earstoan brûkt waard foar nijbouwprojekten mei fan wite stien boude huzen oan de râne fan doarpen. It is no ek in bredere oantsjutting foar bebouwing op it plattelân, lykas bedriuweterreinen, dy't net past by it oarspronklike bebouwingspatroan en dat oantaast sa't in skimmel dat docht. Wite skimmel tsjut op in boustyl fan sokke nijbouwiken dy't sûnder identiteit, ientoanich en sûnder kleur binne.
Femke Weidema
Femke Weidema (Drachten, 1982) is in multy-ynstrumintalist, produsint en songwriter.
Oplieding
Femke begûn mei klassike akkordeonlessen by Hotze Jelsma oan de Meldij yn Drachten. Yn 1999 die se mei Tizzmtog mei oan Tsjoch 22. Yn 2003 wûn se ûnder de namme Femke de noardlike regiofinales fan de Grutte Poppriis fan Nederlân. Nei it fuortset ûnderwiis gie se oant 2004 nei it Prins Claus konservatoarium yn Grins. Dêr waard har mearsidichheid – se spile wyls op ferskate ynstruminten, song en komponearre – as in beheining sjoen. Se studearre dêr Komposysje Muzyk Produksje en Sound design. Yn 2005 krige se in folsleine scholarship foar Berklee College of Music yn Boston. Se wûn dêr de Berklee Women Songwriting. Neidat se har stúdzje ôfmakke hie wûn se in ASCAP-beurs foar lietsjes skriuwen.
Amearika
Yn 2007 ferhuze se nei Los Angeles en bedarre dêr yn de film- en tf-muzykscene dêr’t se wurke mei jazzpianist Don Grusin en filmkomponisten as Hans Zimmer en Richard Gibbs. Mei Gibbs skreau se foar tillefyzjeshows as Ten Things I Hate About You fan ABC Family en The Tracey Ullman Show. Mei Blink 182 song se foar de soundtrack fan de film Fired Up. Se kaam yn kontakt mei songwriter Liz Rose en ferhuze nei Nashville. Se krige dêrnei in Publishing deal oanbean by Ten Ten Music Group in Nashville dêr’t se sûnttiids wurket yn in eigen studio. Femke Weidema eksperimintearret graach mei lûden en effekten op synthesizers.
Mei har op partisipaasje basearre LV Music produsearret se muzyk foar oaren. Se wurket yn de mande mei keunstners út Tailân, Sina, Kanada, Ingelân, Dútslân en Skotlân. Femke Weidema skreaun in tal lieten foar Latyns-Amerikaanske artysten. Mei Beto Cuevas skreaun se de twadde single foar syn album Transformacion. Dêrfoar krige se in yn Las Vegas de Latin Grammy.
Yn Nashville waard se folge troch presintator en programmamakker Afke Boven foar de dokumintêre ‘Niet dromen, maar doen’, dy ’t yn 2017 útstjoerd waard op Omrop Fryslân en NPO2.
Jipsinghuizen
thumb|Earder tramstasjon fan de OG yn Jipsinghuizen thumb|De monumintale pleats De Meendering, dy't in [[ryksmonumint is, yn it sintrum fan it doarp]] Jipsinghuizen (Grinslânsk: Jipsenhoezen) is in buorskip yn de gemeente Westerwâlde yn de regio Westerwâlde yn de provinsje Grinslân. It leit sa'n trije kilometer benoarden Sellingen oan de Ruiten Aa, it noardlike part fan de buorskip falt ûnder Vlagtwedde en it súdlike part falt ûnder Sellingen. Tegearre mei de njonkenlizzende útbuorren Plaggenborg wenje der sa'n 160 ynwenners. Jipsinghuizen sels hat likernôch 50 huzen mei 125 ynwenners.
It plak hat in beboude kom, dus hat it in blau plaknammeboerd, dus docht it oan foar in doarp, mar de postadressen falle ûnder Vlagtwedde en Sellingen. It plak hat in doarpshûs, in basisskoalle (OBS Plaggenborg) in lânboumeganisaasjebedriuw, in tankstasjon en in hotel.
Jipsinghuizen is ien fan de âlde boermarken fan it karspel Vlagtwedde.
Skiednis
Om it plak hinne binne urnefjilden fûn út de lette Brûnstiid. It plak waard ferneamd om de Slach by Jipsinghuizen op 26 septimber 1665 yn de Earste Múnsterske Kriich. It plak waard as wraakaksje yn de nacht fan 15 op 16 novimber 1665 folslein platbaarnd troch weromlûkende Múnsterske troepen.
Yn 1915 krige Jipsinghuizen in stasjon oan de stoomtramline Wynskoat - Ter Apel fan de OG. Dy line waard yn 1948 opheft, dochs it stasjon stiet der noch hieltyd. In kilometer besúdeasten Jipsinghuizen leit de Jipsinghuizerslûs yn it Ruiten-Aa-kanaal. Dat kanaal kaam yn 1920 ree en waard oant nei de Twadde Wrâldkriich brûkt foar de beropsfeart. Hjoed-de-dei wurdt it benammen foar de plezierfeart brûkt.
Wurkferskaffing
Yn de Ruiten-Aa stiet yn Jipsinghuizen in monumint dy't wijd is oan de wurkferskaffing yn Westerwâlde. De oanset waard jûn yn de iere tweintiger jierren fan de tweintichste iuw troch Jan Buiskool, dy't boargemaster fan efterinoar Vlagtwedde en Delfsyl wie, en ek ryksynspekteur foar de wurkferskaffing wie. De wurkferskaffing waard troch de yn 1924 oprjochte N.V.Ontginningsmaatschappij De Vereenigde Groninger Gemeenten, dêr't einlings fyftich Grinslânske gemeenten lid fan waarden. De wurkleazen waarden mei de tram nei Jipsinghuizen brocht en hja moasten de heide yn de omkriten fan it doarp oanmeitsje. Hja oernachten yn barakkekampen en se krigen in leger lean as algemien yn de lânbou gongber wie. It wurk dat hja dwaan moasten wie swier foar de lea en de measten wiene oan sok wurk net wend. It projekt waard wol de "Hel fan Jipsinghuizen" neamd.
De oanmakke gebieten wiene:
Natuer
Benoarden it doarp lizze gebieten dy't part fan it natuergebiet Dal van de Ruiten Aa (Delling fan de Ruiten Aa) fan Natuermonuminten binne. It giet dêr om opholpen meanders fan de Ruiten Aa. Besúdwesten it doarp lizze gebieten dy't troch Steatsboskbehear beheard wurde.
Barnabas
Barnabas (ek Sint-Barnabas, Joazef fan Syprus of de apostel fan Antiochje en Syprus; begjin 1e iuw, Palestina – Salamis (Syprus), 61) wie, alhoewol't hy net ta de tolve apostels hearde, in wichtige apostel út de earste iuw nei Kristus. Syn oarspronklike namme wie Joazef en hy wie ôfkomstich fan Syprus. De apostelen joegen him de namme Barnabas, dat "soan fan de fertreasting" betsjut (Hannelingen 4:37). Guon bibelgelearden stelle lykwols dat de namme "soan fan Nebo" betsjut.
Barnabas wurdt omskreaun as in wichtige skeakel tusken de apostelen yn Jeruzalim en de bekearde Paulus, tusken joadske en net-joadske kristenen en tusken de twa kristlike gemeenten fan Antiochje en Jeruzalim.
Libben
Barnabas wie in tawijd kristen út Syprus, wêr hy in soad lân besiet dat hy ferkocht en de opbringst dêrfan oerdroech yn de jonge kristlike mienskip. Hy wie de apostel dy't it opnaam foar de ta it kristendom bekearde kristenferfolger Paulus, dy't doe noch Saulus hiet, wylst de oaren it net op Paulus stean hiene, om't hja tochten dat dy him allinnich mar foardie as kristen.
Tegearre mei Paulus reizge Barnabas nei in kristlike gemeente fan benammen net-joaden yn Antiochje. In soad Griken wiene dêr ta it leauwen yn Jezus Kristus kaam en doe't de gemeente yn Jeruzalim dat fernaam stjoerden se Barnabas en Saulus nei dizze gemeente om harren dêr in jier lang te ûnderwizen. Doe't der ûnder keizer Klaudius in yn oerienstimming mei de wurden fan de profeet Agabus in grutte hongersneed yn Judéa ûntstie, sette Barnabas tegearre mei Saulus hjir in grutte solidariteitsaksje op om jild yn te sammeljen foar de slachtoffers yn Jeruzalim en Judéa.
Ienris waard Barnabas tegearre mei Paulus foar in god oansjoen. Dat barde yn Lystra doe't Paulus in man dy't nea rinne kind hie hiet om wer te rinnen. Doe't de man yndied stean gyng en rûn tochten de minsken dat Barnabas Zeus wie en Paulus Hermes. It koste de twa apostels in protte krewearjen om de lju oan it ferstân te krijen dat hja ek mar gewoane minsken wiene. Mar krekt as yn Ikonium besochten hjir ek joaden de beide apostels te stiennigjen en dêrom reizgen hja doe fierder nei Derbe. Mei't der jimmeroan mear net-joaden ta it kristlike leauwen oergyngen, kaam fan joaden út Judéa de fraach oft dizze eardere heidenen harren ek neffens de wet fan Moazes besnije litte moasten. Dit makke de jonge net-joadske gemeente yn Antiochje oerémis en Paulus en Barnabas gyngen nei Jeruzalim om dêr mei de apostels en de âldsten oer dizze saak te praten. Lang net elkenien tocht itselde oer it antwurd op dizze fraach en it liede ta in grutte striid yn de jonge mienskip. Inkelde eardere Fariseeërs dy't kristen woarn wiene, stiene der op dat ek de net-joaden harren besnije litte moasten. Barnabas en Paulus wisten de harkers lykwols te oertsjûgjen dat it besnijen net nedich wie om beholden te wurden, ommers God hie de Hillige Geast likegoed oan de bekearde heidenen jûn as oan de bekearde joaden. Barnabas, Paulus en mei har Judas en Silas gyngen dêrnei nei Antiochje mei in brief, wêryn't it beslút stie dat de net-joadske kristenen gjin oare ferplichtings oplein krige, útsein it ferbod op it nimmen fan fleis fan offers fan ôfgoaden, fan bloed, fan fleis wêr't noch bloed yn sit en fan ûntucht. De gemeente yn Antochje wie optein doe't de brief oan har foarlêzen waard en Judas en Silas bleaune noch in skoftke ear't hja werom reizgen.
Koart nei't de Konsylje fan Jeruzalim byinoar wie kaam der troch in bittere striid in ein oan de gearwurking tusken Paulus en Barnabas. Paulus beskuldige Barnabas der fan dat hy him beynfloedzje liet troch de joadsk-kristlike delegaasje fan Jeruzalim (Galatiërs 2:13). Paulus woe boppedat mei Barnabas op 'e nij alle stêden oandwaan, wêr't de beide apostels earder it bliid boadskip ferkundige hiene. Barnabas woe dan ek Jehannes Markus, dy't oan him besibbe wie, meinimme, mar dat wie Paulus min nei't sin om't dy harren earder yn Pamfylje yn 'e steek litten hie. De twa krigen hjir spul oer en lang om let gyngen hja elk in eigen wei. Barnabas gyng mei Jehannes Markus nei Syprus, wylst Paulus tegearre mei Silas troch Syrje en Sylysje teagen.
De dea fan Barnabas
Neffens de tsjerklike tradysje ferstoar Barnabas yn it jier 61 op Syprus. Hy waard begroeven yn it antike Salamis, tsjintwurdich in ruïnestêd noardlik fan Famagusta yn it troch de Turken besette diel fan eilân. De oanwêzichheid fan it grêf ferliende de legitimiteit foar in selsstannige posysje fan de Sypriotyske Tsjerke. Tidens it Konsylje fan Efeze yn 431 waard nei in lange striid tusken de tsjerkelieding fan Syprus en de patriarchen fan Antiochje om dizze selsstannigens yn it foardiel fan de tsjerke fan Syprus keazen.
Yn it jier 477 soe Barnabas foar aartsbiskop Anthemios fan Syprus ferskynd wêze en him it plak fan syn grêf wiisd ha. Dêr fûnen se de oerbliuwsels fan de apostel mei op syn boarst in eigen skreaun ôfskrift fan it Mattéus-evangeelje. Njonken it lege grêf fan de apostel is in boarne, wêrfan't men seit dat it wetter heilsum is en benammen genêzend wurket foar hûdsykten en ûnfruchtberens.
Nei't it grêf ûntdutsen wie, soene de oerbliuwsels fan de apostel yn opdracht fan keizer Zeno krekt as it ôfskrift fan it Mattéus-evangeelje meinommen wêze nei de Barbaratsjerke fan Konstantinopel.
Boppe it lege grêf waard yn 1953 in kapel boud. Op in hûndert meter ôfstân fan it grêf stiet it Barnabaskleaster. Nei de etnyske suveringen yn 1974 as gefolch fan de Turkske ynfal yn Syprus ferlieten yn 1976 de trije lêste muontsen it kleaster, om harren âlde dei yn it Grykske diel fan it eilân troch te bringen. Tsjintwurdich is der in ikoanenmuseum yn de tsjerke fêstige.
Martelderskip
De apostel waard neffens de oerlevering troch oergeunstige joaden tidens nei in dispút yn in synagoge nei bûten sleept. Dêr waard Barnabas martele en kaam er troch stienniging oan syn ein. Jehannes Markus makke dit allegear fan tichteby mei en begroef Barnabas dêrnei. Ek binne der ferhalen dat Barnabas nog wurke hat yn Grikelân en Rome en dat hy biskop west hat fan Milaan.
Beskermhillige
Barnabas is de patroanhillige fan it eilân Syprus en fan de stêden Florence, Milaan en Logroño. It is ek de beskermhillige fan de kûpers en wevers. Feest 4 (oosterse kerk) & 11 januari & 11 april (oosterse kerk) & 11 juni & 17 december.
Ikonografy
Barnabas wurdt fakentiden ôfbylde mei in stien (in ferwizing nei de stienniging) of it evangeeljeboek fan Mattéus dat yn syn grêf fûn waard. Somtiden wurdt Barnabas as biskop foarsteld, dit hat te meitsjen mei de oerlevering dat Barnabas biskop west hat fan Milaan.
Ahtanum (Washington)
Ahtanum is in plak sûnder gemeente (unincorporated) yn Yakima County yn de steat Washington, Feriene Steaten. It leit 7 km besuden Yakima en is part fan de stêdekloft fan Grutter Yakima. It hie in ynwennertal fan 3601 neffens de folkstelling fan 2010.
Tieton (Washington)
Yn de lêste jierren is it plak rekke troch in ekonomyske tebekset, mei it sluten fan in stikmannich fruitware- en pakhûzen. Sûnt 2007 hat in abbekaat en it haad fan in keunstútjouwerij út Seattle yn it plak ynvestearre en besykje om it plak te refitalisearjen mei it projekt Mighty Tieton.
It plak leit oan it rivierke de Tieton dy't tichtby útkomt yn de rivier de Naches.
Lorne Cardinal
Lorne Cardinal (Sucker Creek (Alberta), 6 jannewaris 1964) is in Kanadeesk akteur.
Beb Mulder
Lambertus Johannes Marie (Beb) Mulder (Huzum, 18 febrewaris 1939) is in Nederlânsk byldhouwer, grafysk ûntwerper en keunstskilder.
Libben en wurk
Mulder waard berne út Grinslanner âlden oan de Nieuwe Schrans yn Huzum. Mulder syn heit wie sjef ekspedysje by Vroom en Dreesmann. Hy learde tekenjen op de legere skoalle fan byldhouwer M.B. Hoffer, learde oan de ôfdieling skilderjen oan de ambachtsskoalle en wurke dêrnei mei ûnder oaren Jan Stroosma en Auke de Vries op de dekoraasjeôfdieling fan V&D. In pear jier letter waard er selsstannich etaleur/dekorateur en besocht er de Akademy Vredeman de Vries yn de jûnsoeren. Hy joech sels les oan de Academie Voor Expressie en Communicatie. Mulder is lid fan it Boun fan Fryske keunstners en hat in galery yn Ljouwert. Hy wurket as skilder ekspresjonistysk-abstrakt.
Wurk
In kar:
Ella Enchanted (film)
Ella Enchanted, yn guon lannen en territoaria útbrocht as Princess Ella, is in Amerikaansk-Britsk-Ierske romantyske fantasykomeedzjefilm en famyljefilm út 2004. De film waard regissearre troch Tommy O'Haver, en de haadrollen wurde fertolke troch Anne Hathaway en Hugh Dancy. Ella Enchanted is loskes basearre op it bekroande berneboek mei deselde namme út 1997 fan Gail Carson Levine. De titel betsjut "Ella Betsjoend". It ferhaal parodiëarret it mearkesjenre troch de jongfaam Ella te folgjen, dy't ûnder in betsjoening ferkeart om altyd dwaan te moatten wat har opdroegen wurdt. Hja giet op 'e siik nei de fee dy't har mei dat "geskink" bejeftige hat, mar moetet ynstee in prins. Fan 'e filmkritisy ûntfong Ella Enchanted mingde resinsjes, en de film flopte yn 'e bioskopen.
Plot
Hattie is de foarsitter fan 'e fanklub fan prins Char, de troanopfolger fan Lamia. Dat is in feriening fan fammen dy't allegear smoarfereale op 'e knappe prins binne en derfan dreame om ienris mei him te trouwen. As de prins op in dei in besyk oan Frell bringt, ûnderbrekke Ella en har bêste freondinne Areida syn taspraak mei in lûdkiels protest tsjin 'e behanneling fan 'e ogers yn Lamia ûnder it regear fan Char syn omke, prins-regint Edgar. Hattie oarderet Ella om nei hûs te gean, mar ûnderweis dêrhinne komt Ella prins Char tsjin, dy't oan 'e efterfolging troch de leden fan syn eigen fanklub besiket te ûntkommen. Hja reitsje oan 'e praat, en de prins is yntrigearre troch in famke dat him beskrobbet om 'e mistannen yn it keninkryk ynstee fan dat se yn 'e swym falt om't se sa smoarfereale op him is.
As Hattie merkt dat prins Char mear belangstelling foar Ella hat as foar harsels, draacht se Ella út jaloerskens op om winkeldieverij te begean en net ien te fertellen wêrom't se it dien hat. As Ella pakt wurdt, kin se dus net fertelle hoe't it komt. Frouwe Olga is raar gesteld om in dievegge yn 'e famylje te hawwen. Mandy oppenearret dat Ella soks nea út harsels dien hawwe kin, en Hattie falt har by, wylst se Ella yn it ear flústeret om te sizzen dat Areida it har dwaan litten hat.
De útlânske Areida, dy't in protte fan diskriminaasje en rasisme te lijen hat, is al sûnt har bernetiid Ella har bêste freondinne. Se wrakselet dêrom tsjin 'e betsjoening, mar hat gjin oare kar as om te sizzen dat Areida efter de dieverij sit. Dêrop ferbiedt Olga Ella om ea noch gedoente mei Areida te hawwe. As Areida fuort dêrnei oan 'e doar komt, oarderet Olga Ella om tsjin har te sizzen dat se har nea wer sjen wol. En Hattie foeget dêroan ta dat se ek sizze moat dat se dochs nea freonen wêze koe mei ien fan Areida har soarte. Twongen troch de flok kin Ella net oars as mei triennen yn 'e eagen en it skamread op 'e kaken te dwaan wat har opdroegen is.
Neitiid is Ella der beroerd fan wat de betsjoening har dwaan litten hat. Se beslút dat se Lucinda sykje moat om dyselde te freegjen har te ûnttsjoenen. Mandy lient har foar dy kweeste har feint út, Benny, dy't se by fersin omtsjoend hat ta in magysk boek. As se in fraach stelt en dan it boek iepenslacht, sil se faak (mar net altyd, want hy is gjin ensyklopedy) it antwurd fine. As Ella freget wêr't se Lucinda fine kin, docht bliken dat de fee op in brulloft fan in pear reuzen is. Dyselde jûns noch set Ella ôf dêrhinne.
Underweis, as se troch in wâld tsjocht, rêdt Ella de elf Slannen fan Pym, dy't tramtearre wurdt troch in pear strûkrôvers. (Hy ropt har ta dat se ien fan 'e rôvers yninoar slaan moat, wat se dêrnei dwaan moat, ek al wist se sels net iens dat se it yn har hie.) Slannen is in tige ûntefreden elf, mei't elven ûnder de nije wetten dy't troch prins-regint Edgar ynfierd binne, allinne noch artysten wêze meie, wylst Slannen no krekt abbekaat wurde wol. Hy jout him by Ella en wurdt mei har finzen nommen troch in trijetal ogers, dy't harren opite wolle. De lieder fan it trio, Nish, seit tsjin har dat se har net bewege moat as er har yn 'e itenspôt sakje lit, dat Ella is folslein warleas. Hja wurdt lykwols rêden troch de hommelse oankomst fan prins Char. Hy en syn maten jouwe de ogers in wan bruien. Char hat it net op ogers stean om't dy syn heit, kening Florian, fermoarde hawwe. Under ynfloed fan Ella lit er Nish-en-dy lykwols gean.
Neitiid beslút Char Ella te begelieden op har reis nei de reuzebrulloft. Underweis iepenet sy him de eagen foar de ûnderdrukking fan elven, reuzen, ogers en oare mytyske wêzens troch de wetten fan prins-regint Edgar. As se einlings de brulloft berikke, ûntdekke se dat Lucinda alwer fuort is. Benny kin inkeld plaatsjes fan har sjen litte, mar dêrút blykt net wêr't se har no befynt. Underwilens bepraat Char mei Koopooduk, de lieder fan 'e fredeleavjende reuzen, de tastân yn it keninkryk en ûnthjit ferbetterings yn 'e behanneling fan 'e reuzen sadree't er kening wurdt, wat mei koarten barre sil. Ella wol daliks wer fuort om efter Lucinda oan, mar Char ropt har op om te bliuwen, wat de flok yn wurking stelt. As er dêrnei syn wurden fersêftet mei de tafoeging dat se it net dwaan moat as se it net sels wol, begjint Ella foar it earst in swak foar him te krijen. Slannen wol net foar de reuzen optrede, dat dan ropt Koopooduk Ella op om te sjongen, wat har gjin oare kar lit. Se sjongt mei grut súkses Somebody to Love (fan Queen) foar de brulloftsgasten en bedarret oan 'e ein fan it liet yn 'e earms fan Char. Underwilens kriget Slannen, dy't sels foar in elf koart fan stik is, sjans mei de reuzinne Brumhilda.
De oare moarns sette prins Char, Ella en Slannen ôf nei it keninklik kastiel yn 'e haadstêd, dêr't Ella neffens Char yn it keninklik argyf folle makliker Lucinda opspoare kin. Yn 'e haadstêd binne de risselwaasjes foar de kroaning fan prins Char yn folle gong. Gasten arrivearje fan hein en fier, en ûnder harren binne ek Ella har styfmem en styfsusters, mei hûsfee Mandy by harren. As Hattie Ella mei prins Char sjocht, ferklapt se oan prins-regint Edgar (yn ruil foar in ûnthjit dat se mei Char trouwe mei) dat Ella alles dwaan moat dat har opdroegen wurdt. Underwilens hat Char oan syn omke tabetroud dat er fan doel is om Ella op it grutte bal de jûns foar de kroaning fansiden te nimmen sadat er har freegje kin mei him te trouwen. Dêrop sykje Edgar en syn riedshear Heston, in grutte griene slange, Ella op yn it argyf, dêr't Edgar har in dagge tastoppet en har opdracht jout om dy prins Char troch it hert te ramen as er har om tawurd freget. Ella is skokt en ferbjustere en freget him wêrom't er syn eigen omkesizzer dea hawwe wolle soe. Edgar antwurdet dat er sels kening wurde wol, en dat er dêrom ek syn broer Florian, Char syn heit, ombrocht hat en neitiid de ogers de skuld op 'e lea skood hat. Hy seit ek dat se alles dat er tsjin har sein hat, geheim hâlde moat, wêrnei't er har fuortstjoert.
Ella skriuwt Char in brief wêryn't se oanjout dat se fuort moat en him nea wer sjen kin, mar net útleit wêrom, sadat Char yn betizing efterbliuwt. Se naait út en lit Slannen har bûten de stêd mei keatlings oan in grouwe beam fêstsette. Dêrnei stjoert se him derop út om elven en reuzen gear te bringen dy't prins Char beskermje moatte. Nei tsjuster komt de lang sochte Lucinda by tafal yn itselde fjild del dêr't Ella oan 'e beam fêstklonken stiet. Ella smeekt har om har 'geskink' fan hearrigens werom te nimmen, mar Lucinda reägearret misledige en seit dat se sels mar sjen moat dat se derfan ôf komt, as se it net hawwe wol. Mar om sjen te litten dat se gjin wrok koesteret, befrijt se Ella fan 'e keatlings en tsjoent har klean om ta in prachtige wite baljurk. Ella is alhiel feralterearre fan ôfgriis, mei't der no neat mear is dat de betsjoening fan prins-regint Edgar syn wurden tsjinkeart.
Se is twongen om werom te gean nei it kastiel, dêr't se it bal yn strompelet dat al lang oan 'e gong is. Char skuort har mei nei in geheime seal mei spegels oan alle wanden, dêr't er har freget om mei him te trouwen. Hy freget har om earlik te antwurdzjen, sadat Ella him tawurd jaan moat. As er har dêrnei omearmet, hellet Ella de dagge foar 't ljocht en set him dy tsjin 'e rêch oan. Op it momint dat se tastekke sil, sjocht se harsels yn 'e spegels en oarderet se harsels om net mear hearrich oan oaren te wêzen. De flok wurdt dêrmei ferbrutsen, mar Char merkt ynienen de dagge op en kriget foar it ferstân dat Ella him deadwaan woe. Hy triuwt har by him wei en ûntkomt, wêrnei't Edgar Ella finzen nimme en yn 'e tsjerkers smite lit foar't se de kâns hat om wat út te lizzen.
De kroaningsseremoanje is ûnderwilens al oan 'e gong, dat Ella en de oaren kringe daliks de troanseal binnen om 'e moard foar te kommen. Edgar stjoert syn soldaten derop ôf, mar dêr meitsje de ogers en de reuzen koarte metten mei. Mandy besiket op 'e nij om Benny werom te tsjoenen ta in man, sadat hy ek meifjochtsje kin, wat einlings slagget. Ella rekket ek yn it gefjocht behelle, en Char komt tuskenbeiden om har te rêden. Sy sprekt har leafde foar him út en bringt it komplot fan syn omke oan it ljocht om him te fermoardzjen. Ek fertelt se dat it net de ogers wiene, mar Edgar dy't kening Florian deadien hat. Edgar ûntkent alles stielhurd, mar syn riejouwer Heston jout prins Char op in hier nei in deadlike byt. Ella skopt him lykwols krekt op 'e tiid fuort, wêrnei't er lyncht wurdt troch de leden fan 'e prins syn fanklub. Char beskôget de oanfal fan Heston as befêstiging dat syn omke skuldich is. Edgar rekket dan alhiel breinroer, falt út tsjin Char en ropt himsels ta kening út troch de kroan op syn eigen holle te pleatsen. Dêrby ferjit er lykwols eefkes it gif, en dat blykt in fatale flater.
Net folle letter fynt de brulloft fan kening Char en Ella plak, ta grut fertriet fan Hattie en de oare leden fan 'e fanklub fan prins Char, mar ta blydskip fan 'e rest fan it keninkryk. Char kundiget in nij tiidrek fan rjochtfeardigens en lykweardigens oan fan al syn ûnderdienen. It breidspear en de brulloftgasten fiere mei sang en dûns it liet op Don't Go Breaking My Heart (fan Elton John en Kiki Dee), foar't Char en Ella ôfsette op harren houliksreis.
Produksje
Ella Enchanted waard regissearre troch Tommy O'Haver nei in senario fan Laurie Craig, Karen McCullah Lutz, Kirsten Smith, Jennifer Heath en Michelle J. Wolff. It wie hiel loskes basearre op it Amerikaanske berneboek Ella Enchanted fan Gail Carson Levine, dat bekroand waard mei in Newbery Honor.
Film en boek ferskille lykwols safolle faninoar dat se, neffens Levine "eins net te ferlykjen binne." Sa komme prins-regint Edgar en syn slange Heston yn it boek net foar, binne yn it boek de âlden fan prins Char noch yn libben en ek folget it boek it mearke Jiskepûster folle trouwer en sûnder dat it in parody is. Anne Hathaway, dy't it boek goed koe om't se it al lêzen hie doe't se sechstjin jier wie, sei letter yn in fraachpetear dat der in earder skript west hie dat it boek folle sekuerder folge, mar dat it ferhaal sa't it wie net wurke foar in film. Dêr heakke se oan ta dat se de foarkar jout oan 'e film boppe it boek, om't de film de gek mei himsels as mearke hat.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Ella Enchanted mingde resinsjes, hoewol't Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times de film 31/2 fan 4 stjerren joech en (op 9 april 2004) omskreau as "de bêste famyljefilm fan it jier oant no ta." Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Ella Enchanted in midsmjittich goedkarringspersintaazje fan 50%, basearre op 115 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Hathaway is in sjarmante heldinne, mar de ienfâldige ferhaalline strûpt derûnder troch de tafoeging fan flauwe trúkjes." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Ella Enchanted in goedkarringspersintaazje fan 53%, basearre op 30 resinsjes.
Resultaat
Ella Enchanted brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $22,9 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $4,5 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $27,4 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $31 miljoen betsjut dat in ferlies fan $3,6 miljoen, dêr't de marketingkosten noch by komme.
Tonnema
Tonnema & Co. is in pipermuntfabryk yn Snits yn de Nederlânske gemeente Súdwest-Fryslân (Fryslân) dy 't oprjochte waard yn 1902 en hjoed-de-dei in breder produksjepakket hat.
Skiednis
It bedriuw waard yn 1902 oprjochte troch de Nicolaas de Vries, dy 't it fak learde by de Friesche Suikerwerk en Pepermuntfabriek, yn de folksmûle 'Klontsjefabryk' neamd. De namme Tonnema hat it bedriuw te tankjen oan Gerrit Tonnema, in pleatslike winkelman, dy't foar it startkapitaal soarge en De Vries by steat stelde him fan masterfeint ta fabrikant te ûntwikkeljen. Oare fennoaten wiene de hearen Zandstra en Wip.
It wichtichste merk wie King, in merknamme dy't betocht wêze soe by in kuier troch Ingelân. Dat merk waard yn 1922 registrearre. King soe de ôfkoarting wêze fan 'Kwaliteit in Niets Geëvenaard'. Yn 1926 waard it dropmerk Italiano yntrodusearre destiids noch yn pûdsjes fan 100 gram. It waard oanpriizge as medisyn foar ferkâldenheid.
It fabryk wie fêstige oan de Gedempte Pol, hoeke Prins Hendrikkade, en ferhuze yn 1905 nei it Lytssân. Yn 1924 kocht De Vries de lêste fennoat (Anne Zandstra) út en kaam it bedriuw hielendal yn hannen fan de famylje De Vries. Om 1935 hinne droech De Vries de sizzenskip oer oan syn trije soannen. Yn datselde jier yntrodusearre Tonnema it sûkeladesnoepke Rocco. Yn 1956 waard it suetsje Rang yntrodusearre yn in frucht- en mentholfariant.
Yn 1988 waard Tonnema oernaam troch Van Nelle dat op syn beurt yn 1989 oernaam waard troch Sara Lee/Douwe Egberts. Yn 1990 waard Tonnema oernaam troch de Centrale Suiker Maatschappij. Yn 2005 is it in ûnderdiel fan Leaf Holland wurden en nei de fúzje fan Leaf mei Cloetta, yn 2012, (in Sweedske produsint fan suertsjes) is King yn hannen fan Cloetta. Yn 2002 waard de produksje fan kaugom út Amsterdam wei nei in fernijde fabryk yn Snits ferpleatst.
Yn it fabryk, oan de Oude Oppenhuizerweg, wurdt snobbersguod, sûkerhagel en kaugom produsearre. It Tonnemafabryk út 1955 is in yndustrieel monumint (mei de wetlike status fan ryksmonumint) as in wichtich foarbyld fan weropbouarsjitektuer. De âlde fabryksgebouwen oan it Lytssân binne sloopt en hawwe plak makke foar it appartemintekompleks De Eerste Rang.
Kevin Whately
Kevin Whately (Humshaugh ûnder Hexham, Northumberland, 6 febrewaris 1951) is in Ingelsk akteur. Hy is benammen bekend wurden fan syn rol as Robbie Lewis yn de detectiverige Inspector Morse, syn rol as Neville "Neville" Hoop yn de Britske telefyzjekomeedzje Auf Wiedersehen, Pet, en syn rol as Jack Kerruish yn de dramasearje Peak Practice, hoewol't er ek tal fan oare rollen spile hat.
Nei de dea fan John Thaw dy't de rol fan Inspector Morse spile, hat Kevin Whately syn eigen telefyzjerige krigen, de spin-off mei de titel Lewis. It lêste en njoggende jier fan dy searje is yn de simmer fan 2015 útstjoerd yn it Feriene Keninkryk. Yn totaal binne der 33 ôfleveringen makke. Robbie Lewis is yn de rige Detective-Inspector en hat in nije Detective-Sergeant as assistint: James Hathaway (spile troch Laurence Fox (1978). Yn 2015 is de rige opholden en nei hast 30 jier Lewis spile te hawwen (fan 1986 oant 2015) hat Kevin Whately witte litten dat er him talizze wol op nij aktearwurk.