cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ferdrach fan Lutatius
thumb|Rome en Kartago oan it begjin fan de Earste Punyske Oarloch (264 f.Kr.) thumb|Gebieten dy't Kartago oan Rome ôfstie nei it Ferdrach fan Lutatius (238 f.Kr.) yn rôze Mei it Ferdrach fan Lutatius kaam offisjeel in ein oan de Earste Punyske Oarloch. De namme fan it ferdrach komt fan Gaius Lutatius Katulus, de Romeinske konsul dy't de beslissende Slach by de Egadyske Eilannen yn 241 f.Kr. fan Kartago wûn hie. Hy ûnderhannele mei de Kartaachske generaal Hamilkar Barka en neffens skriuwer Polybius wiene de betingsten fan de oerienkomst:
Ynearsten waard it troch it Romeinske folk fersmiten, mar dy betingsten waarden lang om let mei in pear feroarings oannommen troch Kwintus Lutatius Serko, de broer fan Gaius Lutatius Kalutus. Yn de oanpaste oerienkomst waard besletten dat Kartago mar tsien jier tiid hie om in skeafergoeding fan 3200 talinten (96 ton) werom te beteljen en dat it de eilannen tusken Sisylje en Itaalje, Ustika en de Eolyske Eilannen, en de Egadyske Eilannen, oan de westkust fan Sisylje, ek ôfstean moatte.
Boarne
J.F. Lazenby, First Punic War: A Military History. Stanford University Press, 1996.
Lauri Pihkala
Jonkheid
Pihkala waard yn 1888 berne yn it doarp Pihtipudas, yn it sintrale diel fan it doetiidske Gruthartochdom Finlân. Hy stamme út in laach mei de efternamme Gummerus, dat etnysk Sweedske woartels hie. Krekt as in soad oare Finnen mei sa'n eftergrûn, naam er oan it begjin fan 'e tweintichste iuw in nije, Finsktalige efternamme oan. Yn syn gefal wie dat 'Pihkala'.
Karriêre
Pihkala die as opslûpen jonge al oan atletyk, en hy makke diel út fan 'e selsstannige Finske Olympyske ploech dy't dielnaam oan 'e Olympyske Simmerspullen fan 1908, yn Londen, en oan 'e Olympyske Simmerspullen fan 1912, yn Stokholm (hoewol't it Gruthartochdom Finlân doe noch ta it Keizerryk Ruslân hearde) Yn 1908 behelle er dêrby it 16e plak by it heechspringen. Ek died er dat jiers mei oan it diskuswerpen, mar syn resultaat by dat ûnderdiel is net oerlevere. Yn 1912 naam er diel oan 'e 800 m hurdrinnen, mar dêrby foel er yn 'e earste omrin al ôf.
Neitiid ûntjoech Pihkala him yn 'e 1910-er jierren ta de earste profesjonele Finske trainer op it mêd fan atletyk. Teffens wurke er, nei't Finlân yn 1917 ûnôfhinklik wurden wie, as learaar lichaamlike oefening foar it Finske Leger. Under de Finske Boargeroarloch (jannewaris-maaie 1918), tusken de konservativen ('Witen') en de kommunisten ('Readen'), naam Pihkala tsjinst by de Wite Garde. Dêr waard er yndield by de saneamde 'Duvels fan Kuhmoinen', in loftmachtienheid ûnder befel fan majoar Hans Kalm. Pihkala wie yn dy ienheid belêstge mei it meitsjen fan propaganda. Yn maart 1918 hied er de lieding oer in oanfal op it doarp Harmoinen, wêrby't yn in 'Read' fjildhospitaal pasjinten en ferpleechsters fermoarde waarden.
Nei de Boargeroarloch kearde Pihkala werom yn 'e sport. Hy wie syn hiele libben in grut sportfan. Yn 1920 fûn er pesäpallo út, ek wol Finsk honkbal neamd, in balspul dat him neitiid ûntjoech ta de nasjonale sport fan Finlân. Njonken syn belutsenens by de sport bleau Pihkala ek aktyf as polityk aktivist, wêrby't er lange tiid it faksisme it neist wie. Sa wied er in fjurrich oanhinger fan eugenetika as in middel om 'e militêre slachkrêft fan it Finske folk te fergrutsjen. Nettsjinsteande dat wied er yn 1969 ien fan 'e earste Finnen dy't in earedoktoraat yn sportwittenskip ûntfong fan 'e Universiteit fan Jyväskylä, yn 'e mande mei presidint Urho Kekkonen en perfester Kaarina Kari.
Ferstjerren en neitins
Lauri Pihkala kaam yn 1981 yn 'e Finske haadstêd Helsinki te ferstjerren, yn 'e âlderdom fan 93 jier. Ta syn neitins waard yn 1988 oan 'e súdkant fan it Olympysk Stadion yn Helsinki in stânbyld ûntbleate dat makke wie troch byldhouster Nina Sailo. Datselde jiers stie Pihkala syn byltenis ek op in Finske postsegel fan 1,80 Finske mark.
Getto fan Lemberg
It Getto fan Lemberg wie yn de Twadde Wrâldkriich it troch de nazy's fêststelde en ôffrede wengebiet fan de joaden yn de stêd Lemberg, it hjoeddeiske Lviv yn de Oekraïne. It getto moat net betiizge wurde mei it foar twangarbeid ynrjochte kamp Janovska, dat yn de moannen oktober en novimber fan it jier 1941 iepene waard.
It getto waard yn juny 1943 opheven. De lêste bewenners fan it getto waarden nei it ferneatigingskamp Belzec of foar twangarbeid yn it konsintraasjekamp Janovska opsletten.
Eftergrûn
Yn syn skiednis hearde Lemberg û.o. by Eastenryk-Hongarije en Poalen. Op 17 septimber 1939 besette Stalin neffens it Molotov-Ribbentroppakt, dat er mei Hitler sletten hie, it eastlike diel fan Poalen. Earder wiene, doe't de Dútsers Poalen ynfoelen, út it westlike diel fan Poalen al in soad joaden nei it eastlike diel flechte. Nei de besetting fan it eastlike diel fan Poalen troch it Reade Leger waard Lemberg yndield by de Oekraynske Sovjetrepublyk. Nei de Dútske besetting yn it ramt fan de Operaasje Barbarossa foarme de sted in diel fan it troch de nazy's stifte Generaal-gûvernemint.
De Dútske besetting fan Lemberg begûn op 30 juny 1941 en betsjutte it deafonnis foar de joadske mienskip. Krekt foar it weromlûken út Lviv liet de NKVD de politike finzenen massaal fermoardzje. Fuort nei de oermastering fan de stêd joegen de Dútsers opdracht jûn de NKVD-finzenissen te iepenjen en al gau kamen de grutskalige Sovjet-moarden oan it ljocht. Joaden krigen opdracht om de yn ûntbining ferkearende liken út de sellen te heljen en se yn de binnenhôf te lizzen. Der waarden likernôch 7.000 oant 10.000 lichems fan slachtoffers fan de kommunististyske terreur fûn. Yn guon sellen wiene de hopen liken sa heech dat se oan de plafonds takamen, sadat de Dútsers stopten mei de registraasje en de romtes ôfsleaten troch se ticht te mitseljen.
Pogroms
De Dútske propaganda lei de skuld fan de moarden del by joadske kommissarissen en trune de Oekraïners oan om wraak te sykjen. It fan Oekraïners gearstalde Bataillon Nachtigall kollaborearre mei de nazy's en de pogroms dy't folgen op de Dútske ynfal en útfierd waard troch leden fan dy Oekraynske nasjonalisten koste sa'n 4.000 minsken it libben.
In twadde grutte pogrom fûn plak yn it lêst fan july 1941. Dy pogrom wie organisearre troch de nazy's, mar waard útfierd troch de Oekraïners en soe de opmjitte wurde nei de folsleine ferneatiging fan de joadske mienskip fan Lviv. Tûzenen joaden waarden mishannele en mear as 2.000 fermoarde. Dêrnjonken skeaten SS-ers yn it stadion fan Lemberg sa'n 3.000 minsken, meastentiids joaden, dea.
Sûnt 8 july waard foar de joaden it dragen fan de stjer ynfierd. Op 22 july 1941 waard in Joadske Ried mei sân leden beneamd. Josef Parnes, in eardere advokaat, waard foarsitter fan de ried. Yn novimber skeaten de Dútsers him lykwols dea om't er wegere joaden oan te leverjen foar twangarbeid. Op 2 oktober 1941 waarden de earste 500 joadske manlju útsocht om yn it deunby lizzende konsintraasjekamp Janovska te wurken yn de Deutsche Ausrüstungswerke (DAW).
Getto
De stifting fan it getto, it Jüdische Wohnbezirk folge op 8 novimber 1941 yn opdracht fan Gruppenführer Fritz Katzmann. De joaden fan Lemberg krigen oant 15 desimber de tiid om te ferhûzjen nei it getto yn it noardlik diel fan de stêd, ien fan de earmste dielen fan de stêd. Om plak te meitsjen foar de joaden moasten de net-joadske ynwenners fan it nije getto harren hûzen ferlitte. Underweis nei it getto waarden hast 5.000 âldere en sike joaden deasketten, doe't se ûnder de spoarbrêge fan de Pełtewna-strjitte oerstieken nei de poarte fan it getto. In troch de Dútsers ynstelde joadske plysje (Jüdischer Ordnungsdienst) moast foar oarder soargje yn it oerfolle getto. Se droegen poalske unifoarms fan foar de Earste Wrâldkriich, wêrfan't de poalske symboalen ferfongen wiene troch stjerren. De likernôch 500 oant 750 man sterke plysjemacht foel ûnder de Joadske Ried, dy't ferfolgens wer oan de Gestapo ferantwurdlikens ôf lizze moast. Yn it getto waarden oant likernôch 110.000 oant 120.000 minsken finzen set. Oare boarnen hawwe it oer 160.000.
Deportaasjes
It getto fan Lemberg wie ien fan de earste getto's wêrfan't joaden yn it ramt fan de Aktion Reinhard foar transporten nei de deadenkampen selektearre waarden. Tusken 16 maart en 1 april 1942 waarden likernôch 15.000 joaden nei it treinstasjon Kleparów brocht en fan dêrwei nei it ferneatigingskamp Belzec deportearre. Nei dy deportaasjes en slachtoffers fan sykte en eigenmachtige sjitpartijen wennen der noch likernôch 86.000 joaden yn it getto, in tal dat folle grutter wie troch't in soad net registrearre joaden yn it getto ferbleaune. Yn dy tiid waarden ek in soad joaden twongen te wurken foar de Dútsers, benammen yn it kamp Janovska. Op 24 en 25 juny waarden 2.000 joaden nei it kamp brocht, mar se koene dêr mar 120 brûke en de rest waard deasketten.
Werse
De Werse is in 67 km lange sydrivier fan de Iems yn Münsterlân, Noardryn-Westfalen. It ôfwetteringsgebiet fan de Werse beslachtis 762.47 km².
Rin
De Werse ûntstiet yn de Beckumhichten ûnder Beckum út trije haadstreamen: de Lippbach, Kollenbach en Siechenbach. De namme Werse wurdt brûkt fanôf de Osttor en boppe de Kollenbach. Fan Beckum ôf rint de Werse nei it westen. Koart stik foar Ahlen draait er nei it noardwesten en by Drensteinfurt en dêrnei oer Albersloh rint er nei it noarden. By Münster-Gelmer mûnet er út yn de Iems. It wetterpeil wurdt mei ferskate keardamen regele.
Mr. T
Mr. T (útspr. ['mɪstəɹ ti:], likernôch: "mister tii"; wiere namme: Laurence Tureaud; Chicago, 21 maaie 1952) is in Amerikaansk akteur en presintator fan Afro-Amerikaansk etnysk komôf. Hy waard ferneamd yn 'e rollen fan hierling B.A. Baracus yn 'e tillefyzjesearje The A-Team en as bokser Clubber Lang yn 'e film Rocky III. Dêrnjonken hat er ek aktyf west as Amerikaansk wrakselder en as presintator fan û.m. de realityshow I Pity the Fool. Hy stiet fral bekend om syn Mandinka-krigerskapsel, syn gouden juwiellen en syn imago as stoere keardel.
Werse
Sport en toerisme
De Werse is de thúsrivier fan de kanoklups Albersloher Kanu Club 1989, Paddelsport Münster von 1923, Kanuverein Münster 1922 Teffens binne der in soad boathuzen fan studinteferienings oan de rivier. Fral yn de simmer wurdt de rivier in protte brûkt troch boatsjeminsken, dy't ek in boat hiere kinne by ien fan de protte ferhierbedriuwen.
Getto fan Lemberg
Likwidaasje
Oan it begjin fan de juny 1943 namen de nazy's it beslút om it getto te likwidearjen. De nazy's foelen it getto yn en alhoewol't der op guon plakken ferset wie, wêrby't ek in pear SS-ers ferwûne of deade waarden, besochten de measte joaden harren foar de Dútsers skûl te hâlden. Mei it yn 'e brân stekken fan benzine rikken de Dútsers de lêste joaden út harren skûlplakken. De troch de nazy's oppakte joaden waarden by it noardlik fan Belzec lizzende Piaski-ravyn fermoarde. Guon slaggen der lykwols yn om troch it rioel út te piken.
Mr. T
Jonkheid en oplieding
Mr. T waard yn 1952 berne yn Chicago, yn 'e Amerikaanske steat Illinois, as de jongste soan yn in gesin mei tolve bern. Syn heit, Nathaniel Tureaud sr., wie in predikant. Mr. T groeide op mei syn fjouwer susters en sân bruorren yn in trijekeamerappartemint yn in min boud en ûnderholden flatgebou yn in tige earme buert, de Robert Taylor Homes, dêr't in soad miljeufersmoarging wie. As bern, en letter as tiner, wied er geregeldwei tsjûge fan moard, ferkrêfting en oare misdriuwen. Nei eigen sizzen tanket er syn oerlibjen en syn lettere súkses oan 'e wisberettens fan syn heit om it goede te dwaan en oan 'e leafde fan syn mem.
Werse
Sport en toerisme
April 2007 waard de Werseradweg, in fytsrûte, iepene. Dy begjint yn Rheda-Wiedenbrück en rint 122 km de Werse bylâns en troch de omkriten fan it wetter. It fytspaad einiget by de mûning yn de Iems by Münster-Gelmer.
Mr. T
Jonkheid en oplieding
Yn syn tinerjierren gie Mr. T nei de Dunbar Vocational High School, dêr't er lid wie fan it Amerikaansk fuotbaltiim en fan it wrakseltiim, en dêr't him boppedat de begjinsels fan 'e fjochtsport bybrocht waarden. Yn dy tiid wied er twa jier efterinoar yn syn leeftydskategory de kampioen wrakseljen fan hiel Chicago. Dêrmei wûn Mr. T in stúdzjebeurs foar de Prairie View A&M Universiteit yn Prairie View (Teksas), dêr't er wiskunde studearre, mar al nei ien jier fan skoalle stjoerd waard.
Iere jierren
Dêrop naam Mr. T tsjinst yn it Amerikaanske Leger, dêr't er yndield waard by it Korps Militêre Plysje. Yn novimber 1975 krige er in brief fan oanrikkemandaasje fan syn sersjant-ynstrukteur om't er as bêste rekrút nei foarren kommen wie út in syklus fan 6.000 man. Mei waard er ta lieder fan syn seksje beneamd. Yn july 1976, doe't er wat misdien hie, bestrafte de sersjant fan syn peloton Mr. T troch him de opdracht te jaan om beammen om te kapjen. Hy hie der lykwols net by sein hoefolle, dat Mr. T kappe tusken healwei sânen en tsien oere moarns mear as santich beammen om, oant in skokte majoar him fertelde dat it sa wol ta koe.
Nei't er ôfswaaid wie út it leger, besocht Mr. T en wurdt profesjoneel spiler fan Amerikaansk fuotbal. Hy die audysje foar de Green Bay Packers, in tiim út Green Bay (Wiskonsin) dat yn 'e National Football League (NFL) útkaam, mar waard ôfwiisd fanwegen in blessearre knibbel. Dêrop naam Mr. T in baan oan as útsmiter by in nachtklub. It wie yn dy tiid dat er it personaazje fan Mr. T kreëarre dêr't er letter ferneamd mei wurde soe, troch syn burd groeie te litten en syn hier yn it kapsel fan in Westafrikaanske Mandinka-kriger te dragen, mei de sydkanten fan syn holle kealskeard en in rjochtopsteande kaam fan hier yn 'e midden dy't fan syn foarholle oant syn efterholle rûn. Hy hie dy hierstyl foar it earst sjoen yn it tydskrift National Geographic, en it liek him in moai earbetoan oan syn Afrikaanske foarâlden.
Getto fan Lemberg
Likwidaasje
Nazy-jager Simon Wiesenthal wie ien fan de bekendste ynwenners fan it getto fan Lemberg. Tegearre mei noch in goede fyftich oare joaden soed er yn it ramt fan de jierdei fan Adolf Hitler yn Janovska eksekutearre wurde, mar hy waard holpen troch syn Dútske opsichter Adolf Kohlrautz, alhoewol't er letter dochs noch nei it konsintraasjekamp Mauthausen deportearre waard.
Mr. T
Iere jierren
Nei ferrin fan tiid wist Mr. T syn baan as útsmiter om te setten yn in karriêre as liifwacht, dy't hast tsien jier duorre. Yn dy snuorje beskerme er û.o. 16 prostituees, 10 leararen, 9 útkearingsberjochtigen, 5 predikanten en 4 winkellju. Neigeraden dat syn reputaasje oanwoeks, krige er in almar better beteljende kliïntêle, wêrûnder 8 bankiers, 7 moadeûnwerpers, 7 rjochters, 6 topsporters, 5 modellen, 3 politisy en, úteinlik, 42 miljonêrs. Bekende klanten fan sines wiene boksers Muhammad Ali en Joe Frazier, sjongers Diana Ross en Michael Jackson en akteur Steve McQueen. Foar sokke klanten rekkene er $3.000 oant maksimaal $7.000 deis, ôfhinklik fan it risiko dat er rûn en de lokaasje dêr't er hinne reizgje moast. In protte fan dat jild gie op oan 'e oankeap fan nije juwiellen, en tsjin it begjin fan 'e jierren tachtich rûn Mr. T om mei halskeatlings, earmbannen, ringen en earbellen ter wearde fan $300.000, dêr't er moarns in oere mei oan 'e gong wie om it om te dwaan, en de measte jûnen noch langer om it skjin te meitsjen en op te poetsen.
Behalven it 'normale' befeiligingswurk waard Mr. T ek ferskate kearen frege foar aparte putsjes, lykas it opspoaren fan bern dy't fan hûs fuortrûn wiene en oare fermiste persoanen en it ynjen fan skulden, sa nedich mei geweld. Ien kear waard him frege yn ruil foar $75.000 immen te fermoardzjen. Dat wegere er, en nei eigen sizzen besocht er it doelwyt fan 'e hiermoard te warskôgjen, mar de man kaam om by in ferkearsûngemak ear't er him opspoare koe.
Getto fan Lemberg
Likwidaasje
Doe't it Reade Leger op 26 july 1944 Lemberg oermastere wiene der noch mar in pear hûndert joaden oer.
Mr. T
Aktearkarriêre
Hoewol't Mr. T syn rol yn Rocky III oarspronklik mar in pear regels tekst omfetsje soe, waard er úteinlik cast yn 'e rol fan Clubber Lang, de wichtichste antagonist, dy't it as bokser opnimt tsjin 'e haadpersoan Rocky Balboa (spile troch Sylvester Stallone). Neitiid die Mr. T audysje foar de rol fan 'e mentor fan 'e haadpersoan yn 'e fantasyfilm The Beastmaster, dy't er lykwols net krige om't dy nei John Amos gie. Wol hied er in rol yn in twadde boksfilm, Penitentiary 2, en yn in ôflevering fan 'e Kanadeeske sketchkomeedzjesearje Bizarre, wêryn't er it opnaam tsjin Super Dave Osborne, dy't er fersloech en doe opiet.
Getto fan Lemberg
Rjochtfeardigen
Guon ynwenners besochten de joaden te helpen en harren in skûlplak te bieden. De Poalske Kazimiera Nazarewicz joech ûnderdak oan de dochter fan in joadske famylje en brocht de yn it getto wenjende âlders iten. Nazarewicz krige nei de kriich de titel "Rjochtfeardige ûnder de Folken". Leopold Socha en Stefan Wróblewski wurken oan it ûnderhâld fan de rioelen fan Lemberg en soargen foar skûlplakken foar 21 joaden, dy't de likiwdaasje fan it getto oerlibbe hiene. Tsien fan dy joaden makken de befrijing mei. Socha, Wróblewski en harren froulju krigen ek de titel fan rjochtfeardige. Mei help fan bekenden wist de "rjochtfeardige" Miroslav Kravtsjûk syn eks-frou, in joadinne, en guon fan har famyljeleden en bekenden te helpen. Om 't de Gestapo him fertocht fan help oan joaden krige er seis moanne finzenis, mar hy oerlibbe de straf.
Mr. T
Aktearkarriêre
Yn 1983 akseptearre Mr. T de rol fan sersjant B.A. Baracus, in geniale monteur mei fleaneangst, yn 'e aksjesearje The A-Team. Dy searje gie oer in groepke âld-kommando's út it Amerikaanske Leger dy't falsk beskuldige wiene fan ûndúdlike misdieden en sûnt op 'e flecht wiene foar de autoriteiten. Om de kost te fertsjinjen, wurken se as hierlingen, wêrby't se it stiiffêst opnamen foar de swakkeren yn 'e maatskippij. Mr. T syn fêste tsjinspilers yn 'e searje wiene George Peppard, Dirk Benedict en Dwight Schultz. B.A. Baracus wie de bekendste rol fan Mr. T, mei't The A-Team in ûnbidich populêre searje wie, dy't rûn oant en mei 1987. Tsjin 'e ein fan dy perioade soed er wyks $80.000 oan salaris foar aktearwurk en $15.000 oan bykommende ynkomsten fertsjinne hawwe.
Troch de rom dy't The A-Team him joech, waard Mr. T frege foar in gastrol yn 'e komeedzjesearje Diff'rent Strokes, en teffens late it ta de opname fan 'e tekenfilmsearje Mister T, wêryn't er syn stim liende oan syn eigen personaazje, de eigner fan in sportskoalle dy't syn learlingen helpt by it oplossen fan misdieden. De film DC Cab (1983), mei û.o. Gary Busey, waard hielendal om Mr. T hinne gearstald en gie oer in krap by kas sittend taksybedriuw yn Washington, D.C. Yn 1984 naam Mr. T in motivaasjefideo op mei de titel Be Somebody... or Be Somebody's Fool! Dêryn joech er advizen oan bern, lykas hoe't se har modieus klaaie koene sûnder dat se djoere merkklean hoegden te keapjen en hoe't se har lulkens behearskje moasten, wylst er ferskate ferskes song en rapte. De raps wiene skreaun troch Ice-T.
List fan planetoïden 72501-72600
Dit is in list fan planetoïden 72501-72600.
Mr. T
Aktearkarriêre
Yn 1985 begûn Mr. T yn it ferlingde fan syn aktearwurk oan in karriêre yn it Amerikaansk wrakseljen. Dêrby naam er as partner fan 'e bekende Hulk Hogan diel oan it earste WrestleMania-evenemint fan 'e World Wrestling Federation (WWF), dy't sy wûnen. Neffens Hogan syn autobiografy wegere de befeiliging by dy gelegenheid om Mr T. syn entoeraazje yn it gebou te litten. Dêrop woe Mr. T sels ek wer nei hûs oant Hogan him oerhelle om dochs oan it evenemint mei te dwaan. Roddy Piper, better bekend ûnder syn artystenamme Rowdy, ien fan 'e tsjinstanners fan Mr. T en Hulk Hogan op WrestleMania I, ferklearre letter dat hy en oare Amerikaansk wrakselders Mr. T net lije mochten om't er in akteur wie en gjin echte wrakselder. Dat wie wol wat in aparte útspraak, yn oanmerking nommen dat Amerikaansk wrakseljen gjin echte sport is, mar in kabareteske foarstelling fan goreografearre gefjochten. Mr. T bleau oant 1986 by de WWF belutsen. Letter joech er him by it World Class Championship Wrestling (WCW), dêr't er û.m. skiedsrjochter wie by de wedstryd fan Hogan tsjin Ric Flair yn 1994.
Yn 1988, nei't The A-Team stopset wie, spile Mr. T mei aktrise Alex Amini yn 'e Kanadeeske searje T. and T. Letter spile er noch yn ferskate oare searjes en tillefyzjefilms, benammen yn gastrollen en kameo's. Der waard him ek in kameoroltsje oanbean yn 'e filmadaptaasje fan The A-Team, mar dat oanbod sloech er ôf, hoewol't Dirk Benedict en Dwight Schultz der wol op yngiene (George Peppard wie yn 1994 stoarn). Tsjin 'e ein fan 'e jierren njoggentich ferskynde Mr. T lykwols inkeld noch út en troch ris yn reklamespotsjes, wat te witen wie oan sûnensswierrichheden. Nei 2000 wied er benammen aktyf as stimakteur, en yn 2006 presintearre er de realityshow I Pity the Fool, wêrfan't de titel basearre wie op syn útspraak as Clubber Lang. Yn juny 2011 died er fierders de presintaasje fan it tillefyzjeprogramma World's Craziest Fools, op 'e BBC, dêr't er humoristysk kommentaar joech by home video's en filmkes fan bewekkingskamera's fan misrûne dingen.
Sjongkarriêre
Yn 1984 brocht Mr. T in album út mei as titel Mr. T's Commandments, mei ferskes wêryn't er bern oanrette om fan drugs ôf te bliuwen. Datselde jiers ferskynde noch in twadde album, Mr. T's Be Somebody... or Be Somebody's Fool!, mei muzyk út syn film mei deselde namme. Yn 2002 wurke Mr. T mei oan 'e fideoklip fan it nûmer Pas the Courvoisier, Part II fan Busta Rhymes mei P. Diddy en Pharell Williams, wêryn't er in barkeeper spile.
Priveelibben
Mr. T is in werberne kristen. Yn 1987 ûntstie der in lyts skandaal doe't er de oare ynwenners fan Lake Forest, in foarstêd fan Chicago, tsjin him yn it harnas jage om't er mear as hûndert ikebeammen op syn hiem omseage hie. Dat ynsidint wurdt no it Lake Forest Chain Saw Massacre neamd. Yn 1995 waard by Mr. T T-cellymfoom fêststeld, in foarm fan kanker oan 'e lymfeklieren. Nei't er yn 2005 nei New Orleans west hie om 'e slachtoffers fan 'e orkaan Katrina te helpen, hold er op mei it dragen fan al syn goud, mei't er it gekoanstekkerich en dekadint fûn nei't er mei minsken omgien wie dy't alles kwytrekke wiene.
Jeddah Corniche Circuit
It Jeddah Corniche Circuit is in strjittesirkwy yn Jeddah Saûdy-Araabje.
It 6 km lange sirkwy waard iepene yn 2021; foar de Formule 1. Ien dei foar it earste Grutte Priis barren losgie waard it sirkwy pas goedkart troch de FIA. It 6,174 km lange sirkwy is ûtwurpen troch Carsten Tilke soan fan Hermann Tilke dy't meardere sirkwy's ûntwurpen hat.
Reims
Reims (Frânske útspraak: [ʁɛ̃s]; likernôch: "rêns") is in stêd en gemeente yn noardlik Frankryk dy't diel útmakket fan 'e regio fan it Grutte Easten, it departemint Marne en it arondissemint Reims. It plak waard yn 'e lêste iuw f.Kr. stifte troch de Gallyske Kelten en ûntjoech him yn 'e Romeinske Tiid ta in grutte stêd. Under it Keninkryk Frankryk hie Reims in wichtige funksje as it plak dêr't de Frânske keningen tradisjoneel kroane waarden. De stêd, dy't midstwa spjalte wurdt troch de rivier de Vesle, telde yn 2014 krapoan 183.000 ynwenners.
Aldheid
Reims waard omtrint 80 f.Kr. stifte troch de doetiidske Keltyske bewennrs fan 'e krite, foarôfgeande oan 'e Romeinske ferovering fan noardlik Galje. It hie doe de namme *Durocorteron, dat yn it Gallysk "rûne fêsting" betsjut hawwe soe (troch taalkundigen weromfoarme út 'e Latynske ferbastering Durocortorum). It tsjinne as it oppidum (haadplak) fan 'e Keltyske stamme fan 'e Remy, nei wa't de stêd letter neamd wurde soe. Under de ferovering fan Galje troch Julius Caesar sleaten de Remy in bûnsgenoatskip mei de Romeinen, en troch harren trou oan 'e Romeinske saak wisten se in foarkarsposysje te bemachtigjen binnen it Romeinske Ryk. Dat stelde harren haadplak by steat om út te groeien ta in wichtich regionaal knooppunt en hannelssintrum, mei in befolking dy't neffens behâldende rûzings tusken de 30.000 en 50.000 lei, mar neffens oare skattings om 'e 100.000 hinne.
Tsjin 260 wie it kristendom yn Reims stevich fêstige, en waard der it bisdom Reims stifte troch de hillige Sikstus fan Reims. De konsul Jovinus, in ynfloedryk oanhinger fan it nije leauwe, sloech oanfallen fan 'e Germaanske Alamannen ôf, dy't de Sjampanje yn 336 binnenfoelen, mar yn 406 waard de stêd ynnommen troch in oar Germaansk folk, de Fandalen, dy't biskop Nikasius deadiene. In heale iuw letter, yn 451 waard Reims fannijs ynnommen en plondere, diskear troch de Hunnen ûnder lieding fan harren kening Attila.
Yn 496, tsien jier nei't Klovis, de kening fan 'e Salyske Franken, de oerwinning behelle yn 'e Slach by Soissons, waard er doopt troch biskop Remigius fan Reims, wêrmei't ek al syn ûnderdienen ta it kristendom brocht waarden. De oalje dy't dêrby brûkt waard, wie de biskop, sa hiet it, troch in do út 'e himel brocht en waard dêrnei bewarre yn 'e Abdij fan Sint-Remy. Noch iuwenlang waard it ferhaal oer de doop en dêropfolgjende kroaning fan Klovis troch de Frânske monargy brûkt om in godlik rjocht op 'e hearskippij op te easkjen.
Groei yn wichtigens
Yn Reims fûnen wichtige moetings plak tusken paus Steffen II (752-757) en de Frankyske hofmeier Pepyn de Koarte, en tusken paus Leo III en Karel de Grutte. It wie ek dêre dat paus Steffen IV yn 816 Loadewyk de Fromme kroane ta keizer oer it Frankyske Ryk. Yn 940 skonk Loadewyk IV fan Frankryk it greefskip fan Reims oan 'e pleatslike aartsbiskop Artaldus, wêrmei't Reims in prinsbisdom ûnder de Frânske Kroan waard. Earne tusken 1176 en 1180 ferhefte Loadewyk VII fan Frankryk de doetiidske aartsbiskop fan Reims, Willem fan de Wite Hannen, ta de aadlike rang fan hartoch. Neitiid prevalearren de aartsbiskoppen fan Reims oant de Frânske Revolúsje fan 1789 boppe alle oare Frânske geastliken.
Tsjin 'e tsiende iuw wie Reims in wichtich Jeropeesk kultureel sintrum wurden. Aartsbiskop Adalberon (reg. 969-988), dêrby stipe troch de mûnts Gerbert, dy't letter fan 999 oant 1003 paus wêze soe ûnder de namme Silvester II, stifte yn 'e stêd skoallen dêr't de klassike skiene keunsten ûnderrjochte waarden. Dêrnjonken spile Adalberon ek in wichtige rol yn 'e dynastike revolúsje dy't it Kapetingers yn it plak fan 'e Karolingen op 'e Frânske troan brocht.
De aartsbiskoppen fan Reims holden stevich fêst oan harren privileezje om 'e keningen fan Frankryk kroanje te meien, wat se mei mar in pear útsûnderings diene fanôf Filips II Augustus, yn 1179, oant Karel X, yn 1825. Loadewyk VII skonk Reims yn 1139 offisjele stedsrjochten, hoewol't it plak foar dy tiid al iuwen as stêd funksjonearre hie.
Reims yn oarloggen
Yn 1420 waard Reims ûnder de Hûndertjierrige Oarloch mei it Keninkryk Ingelân by it Ferdrach fan Troyes oan 'e Ingelsen ôfstien, mar dyselden waarden yn 1429 troch de ynwenners de stêd útjage doe't in Frânsk leger ûnder lieding fan Jeanne d'Arc nei Reims opmarsjearre. Dêrtroch waard de kroaning yn Reims fan Karel VII, letter dat jier, mooglik. Yn 1461 lei Loadewyk XI op wrede wize it near op in opskuor yn Reims, dat útbrutsen wie fanwegen in nije belesting op sâlt.
Under de Frânske Godstsjinstoarloggen keas Reims yn 1585 de kant fan 'e Katolike Liga, mar nei de Slach by Ivry, yn 1590, joech de stêd him oer oan kening Hindrik IV. Yn 'e njoggentjinde iuw waard Reims trijeris ynnommen: twaris troch de Alliëarden oan 'e ein fan 'e Napoleontyske Oarloggen, yn 1814, en ienris ûnder de Frânsk-Dútske Oarloch fan 1870-1871 troch de Prusen, dy't it ta de sit fan in gûverneur-generaal makken en dy't de stêd yn 'e earmoede stoarten mei grutskalige ûnteigenings.
Tweintichste iuw
Yn augustus 1909 waard yn Reims de earste ynternasjonale konferinsje op it mêd fan 'e loftfeart holden, de Grande Semaine d'Aviation de la Champagne. Dêr wiene loftfeartpioniers lykas Glenn Curtiss, Louis Blériot en Louis Paulhan oanwêzich.
Yn 'e Earste Wrâldoarloch (1914-1918) rûn Reims grutte skea op. Sa waard de katedraal yn 1914 troch de Dútsers bombardearre, wêrnei't it gebou troch brân ta in ruïne ferwaard. De ferrinnewearre Notre-Dame fan Reims waard ien fan 'e sintrale bylden fan 'e anty-Dútske propaganda dy't ûnder de Earste Wrâldoarloch yn Frankryk produsearre waard. Yn 'e mande mei bylden fan 'e ferrinnewearre Lekkenhal yn Iper en de yn 'e jiske leine Universiteitsbibleteek fan Leuven waard it as bewiis oanfierd dat de Dútsers barbaren wiene, dy't mei opsetsin it kultureel erfgoed fan oare folken ferneatigen. Nei ôfrin fan 'e oarloch wie Reims it toaniel fan in ynternasjonaal projekt om 'e katedraal en oare gebouwen fan grutte kultuerhistoaryske wearde yn 'e stêd (lykas it Paleis fan Tau, de Sint-Jakobustsjerke en de Abdij fan Sint-Remy) wer op te bouwen of te reparearjen.
Under de Twadde Wrâldoarloch (1939-1945) rûn Reims op 'e nij skea op, mar op 7 maaie 1945, om 2.41 yn 'e moarn, fûn yn 'e stêd ek de oerjefte sûnder betingsten plak fan 'e Dútske Wehrmacht (yn 'e persoan fan generaal Alfred Jodl) oan 'e Alliëarden (ûnder lieding fan generaal Dwight Eisenhower).
Reims hjoed de dei
Reims is no bestjoerlik in subprefektuer fan it departemint Marne, yn 'e regio fan it Grutte Easten. Hoewol't Reims fierwei it grutste plak yn it departemint is, falt it ûnder de prefektuer Châlons-en-Champagne.
Stêdebân
Reims ûnderhâldt in stêdebân mei:
Demografy
De stêd Reims telde yn 2014 krapoan 183.000 ynwenners. As stêdekloft, mei alle foarstêden meirekkene, hie Reims yn datselde jier hast 320.000 ynwenners.
Klimaat
Reims hat in seeklimaat, mei waarme simmers en mylde winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 23,8 °C (nachts: 12,0 °C), en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 4,9 °C (nachts –0,4 °C). By útsûndering kinne de temperatueren simmerdeis oprinne oant goed 37 °C yn july en augustus, wylst se by 't winter oant –22 °C sakje kinne yn jannewaris en desimber. Reims kriget jiers trochinoar 604,1 mm delslach. Winterdeis binne der trochinoar 21 dagen dat der snie leit. De stêd kriget op jierbasis trochinoar 1.729 oeren sinneskyn.
Alexander Wienerberger
Libben en wurk
Alexander Wienerberger waard berne yn 1891 (oare boarnen jouwe by fersin 1898) yn Wenen, yn in famylje fan mingde oarsprong. Nettsjinsteande it feit dat syn heit joadsk en syn mem Tsjechysk wie, beskôge Alexander himsels, neffens syn dochter, as in Eastenriker en in ateïst.
Fan 1910 oant 1914 studearre er oan de Fakulteit fan de Filosofy oan de Universiteit fan Wenen.
Yn de Earste Wrâldoarloch waard er mobilisearre yn it Eastenryksk-Hongaarske leger. Hy die mei oan fjildslaggen tsjin it Russyske leger en waard finzennomen yn 1915.
Yn 1917 mocht er nei Moskou ferhúzje, dêr't er mei maten in gemysk laboratoarium oprjochte. Yn de hjerst fan 1919 besocht er troch sabeare-dokuminten kwyt út Sovjet-Ruslân te ûntkommen nei Eastenryk oer Estlân, mar dat mislearre: yn Pskov waard er oanhâlden troch de Cheka. Wienerberger waard feroardiele foar spionaazje. Hy brocht in grut part fan de jierren 1920 troch yn de Loebjanka-finzenis yn Moskou. Yn de finzenis waarden syn feardichheden as gemikus wurdearre troch it Sovjetregear, dy't finzenen fan bûtenlânsk komôf syn yn syn produksje-ynstallaasjes brûkte. Wienerberger waard oansteld as yngenieur foar de produksje fan fernis en ferve en letter stie er yn fabriken foar de produksje fan eksplosiven.
Yn 1927 roan it houlik mei Josefine Rönimois, in Baltyske Dútser, op 'e non. Sy bleau mei dochter Annemarie en soan Alexander yn Estlân (letter ferfear Annemarie nei Eastenryk).
Yn 1928 besocht Wienerberger foar it earst nei syn finzenskip syn famylje yn Wenen en die in nij houlik mei Lilly Zimmermann, de dochter fan in fabrikant fan Schwechat. Werom yn Moskou waarden beheiningen fan him opheft, sadat syn frou nei de Sovjet-Unie ferhúzje koe. Yn 1931 mocht syn frou koart weromkomme nei Wenen, dêr't se harren dochter Margot krige.
Yn it begjin fan de jierren tritich wenne de famylje Wienerberger yn Moskou, dêr't Alexander in funksje hie by in gemyske fabryk. Yn 1932 waard er nei Ljoeboetsjany stjoerd (Oblast Moskou) as technys direkteur fan in plestikfabryk en yn 1933 oerbrocht nei in gelikense posysje yn Cherson.
Fotografysk bewiis fan de hongersneed yn 1932-1933
By syn ferbliuw yn Charkov makke Alexander Wienerberger yn it geheim sa'n 100 foto's fan de stêd ûnder de Holodomor. Syn foto's toane wachtrijen fan hongerige minsken yn supermerken, úthongere bern, lichems fan minsken dy't stoaren fan de honger yn 'e strjitten fan Charkoverson, en massagrêven fan slachtoffers fan de honger. De yngenieur makke syn foto's mei in Dútske Leica- kamera, dy't him nei alle gedachten oerbrocht waard troch freonen út it bûtenlân.
Wienerberger gie yn 1934 nei Eastenryk en stjoerde negativen oer diplomatike post mei help fan de Eastenrykske ambassade. Eastenrykske diplomaten stiene dêr op oan, omdat der in grutte kâns wie op it sykjen nei persoanlike besittings oan de grins en úteinlike ûntdekking fan de foto's wat syn libben bedriigje kinne soe. By it weromkommen yn Wenen oerhandige Wienerberger de foto's oan kardinaal Theodor Innitzer, dy't se yn 'e mande mei de sekretaris-generaal fan it Ynternasjonaal Komitee fan Nasjonale Minderheden Ewald Ammende oan it Folkebûn presintearre.
Yn 1934 brocht it Vaterländische Front yn Eastenryk de foto's fan Wienerberger út yn in lytse brosjuere mei de titel "Russland, wie es wirklich is" ('Ruslân, sa as it wier is', mar sûnder dat it oan him taskreaun waard). De foto's fan Wienerberger waarden foar it earst beskikber steld oan it publyk yn 1935 mei de publikaasje yn it boek, 'Moat Ruslân ferhongerje?' (Muss Russland Hungern) fan Ewald Ammende; de foto's binne net kreditearre fanwegen noed oer de feilichheid fan harren makker. Yn 1939 publisearre Alexander Wienerberger yn Eastenryk syn eigen boek mei memoires oer it libben yn de Sovjet-Uny, dêr't twa haadstikken yn wijd binne oan de Holodomor. Foto's waarden ek opnommen yn syn memoires dy't yn 1942 publisearre waarden.
Yn 1944 tsjinne Wienerberger as ferbiningsofsier fan it Russyske Befrijdingsleger. Nei de oarloch slagge it him en foarkom syn de oerdracht oan de Sovjet-troepen en bedarre er yn de Amerikaanske besettingssône yn Salzburg, dêr't er ek stoar yn 1955.
Hjoed-de-dei binne de foto's fan Wienerberger op 'e nij publisearre yn in protte oare wurken en wurde se benammen útstald yn it Museum foar minskerjochten yn Winnipeg.
Jikke de Haan
Jikke de Haan (19??) is in Frysk toanielregisseur en oersetster. Hja wie jierrenlang belutsen by it Iepenloftspul Jelsum-Britsum-Koarnjum, wêrfoar't se in fjirtjintal stikken út Nederlânsk, Ingelsk, Frânsk en Dútsk nei it Frysk ta oersette.
Noardereachsân
Sûnt ein jierren njoggentich nimt de mannichte sân ta en wurdt sels grutte dúnfoarming merkbiten. Sa ûntstiet der in nij eilân. Yn 2012 hiene de dunen al in hichte fan fjouwer meter berikt. It oerflak fan it eilân wurdt skat op 34 hektare. Der binne al 50 ferskate plantesoarten teld, ek komme der in soad seefûgels.
Redûte
thumb|Yllustraasje út 1614 fan de Devonshire-redûte yn Bermuda In redûte is in lytse sletten fjildskâns dy't mei útspringende hoeken boud waard. In redûte is gauris in út ierde opwurpen fersterking, mar kin ek wol fan stien makke wêze. De foarm fan in redûte kin in fjouwerkant mei fjouwer hoeken, in mearhoeke, of in rûne fêsting wêze. As in permaninte of tydlike fersterking hat er fan de sechtjinde oant de njoggentjinde iuw part west fan de militêre fêstingbou. In redûte waard ornaris bûten in fêsting boud om de bûtenste line fan de ferdigening te foarmjen en te beskermjen. Ek waarden redûten oan de kust boud om oanfallende troepen tsjin te hêlden of op syn minst op te hâlden. It ûntjaan fan moderne wapens, makke it brûken fan redûten yn de tweintichste iuw oerstallich.
It wurd redûte komt fan it Frânske redoute, dat op it Italjaanske ridotte weromgiet, dy't wer fan it Latynske reducta (fan reducere) komt, itjinge "weromlûke" betsjut.
European League follybal froulju 2010
De European League follybal froulju 2010 wie de twadde edysje fan it jierliks European League follybal. Der dogge acht Europeeske lannen mei. De earste omloop waard spile fan 5 juny oant en mei 18 july 2010, de finale waard yn Ankara, Turkije hâlden op 24 en 25 july. Yn de earste omloop waard der spile yn 6 ferskate omlopen. Yn totaal spile elts lân twaris tsjin itselde lân. De beide winners fan de groepen, de bêste nûmer 2 en it gastlân pleatsten har foar de finaleomloop. Yn dit gefal wie Turkije it gastlân, dus Turkije wie al pleatst foar de finaleomloop, mar wie ek nûmer ien yn groep B. Dêrtroch giene nêst Turkije, Servje (winner fan groep A), Bulgarije en Israel nei de finaleomloop. It evenemint wurdt organisearre troch it CEV, it Europeeske follybalbûn.
Kwalifisearre lannen
De folgjende teams binne kwalifisearre foar de finales:
Leslie Iwerks
Leslie Iwerks (útspr.: ['lɛzli 'aiwœrks], likernôch "lezly aiwurks"; Los Angeles, 20 april 1970) is in Amerikaansk dokumintêremakster, filmprodusinte en kamerafrou fan Eastfrysk etnysk komôf. Hja is de dochter fan kameraman en útfiner Don Iwerks en de pakesizzer fan 'e legindaryske Disney-animator Ub Iwerks. Hja waard bekend troch har dokumintêre The Hand Behind the Mouse: The Ub Iwerks Story, út 1999, oer har pake, en hat sûnt noch ferskate oare heech oanskreaune dokumintêres makke. Leslie Iwerks ûnderhâldt nauwe bannen mei de Walt Disney Company, it bedriuw dêr't sawol har pake as har heit tsientallen jierren lang foar wurken.
Libben en karriêre
Leslie Iwerks waard yn 1970 berne yn Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje, as de dochter fan kameratechnikus, útfiner en ûndernimmer Don Iwerks. Hja behelle in bachelorstitel oan 'e Universiteit fan Súdlik Kalifornje. Yn 1999 brocht se by Walt Disney Pictures har earste lange dokumintêre út, mei as titel The Hand Behind the Mouse: The Ub Iwerks Story. Dat wie in biografy fan har pake Ub Iwerks, de legindaryske Disney-animator dy't û.m. tegearre mei Walt Disney it wrâldferneamde tekenfilmpersonaazje Mickey Mouse betocht en ûntwurp.
Yn 2000 sette Iwerks útein mei it meitsjen fan in stikmannich koarte etnografyske dokumintêres oer de befolking fan Gûatemala, in projekt dêr't yn 2006 de dokumintêre Recycled Life út fuortkaam, dy't nominearre waard foar in Oscar yn 'e kategory koarte dokumintêre. Yn Recycled Life beljochte Iwerks it libben fan 'e Gûatemalteken dy't libje en wurkje op 'e jiskebulte fan Gûatemala-Stêd.
Iwerks har dokumintêre The Pixar Story, út 2007, oer de Pixar Animation Studios (sûnt 2006 in ûnderdiel fan 'e Walt Disney Company), waard nominearre foar in Emmy Award yn 'e kategory treflike non-fiksje-special. Yn 2010 brocht Iwerks de dokumintêre Industrial Light & Magic: Creating the Impossible út, wêryn't se de opkomst en ûntwikkeling fan George Lucas syn special effects-bedriuw Industrial Light & Magic beskriuwt. De voice-over waard dêrby dien troch Hollywood-stjer Tom Cruise, wylst der fraachpetearen yn ferwurke waarden mei George Lucas sels, en fierders û.o. mei regisseur Steven Spielberg, produsint Jerry Bruckheimer en akteurs Samuel L. Jackson en Seth Green.
Yn 2011 gie Iwerks har dokumintêre Pipe Dreams yn premiêre, dy't giet oer de kontroverse oer de Keystone XL-oaljepiipline, en dêr't aktrise Daryl Hannah de voice-over foar die. Pipe Dreams wûn de priis foar bêste koarte dokumintêre op it Unôfhinklik Filmfestival fan Ashland. Iwerks har dokumintêre Citizen Hearst, in biografy fan 'e Amerikaanske mediamagnaat William Randolph Hearst, waard yn 2012 útbrocht. Dêrfoar waard de voice-over dien troch akteur William H. Macy, en fierde Iwerks fraachpetearen mei leden fan 'e Hearst-famylje, presintatrise Oprah Winfrey, nijslêzer Dan Rather, moadeûntwerper Ralph Lauren, sakeman Bob Iger, model Heidi Klum en oaren.
Yn 2013 waard oan Iwerks op it Ynternasjonaal Filmfestival fan San Luis Obispo de Spotlight Award takend. Op 't heden is hja dwaande mei it meitsjen fan in dokumintêre oer Walt Disney Imagineering, de difyzje fan 'e Walt Disney Company dy't ferantwurdlik is foar de ûntwikkeling fan 'e ferdivedaasjeparken fan Disney en de attraksjes dêr't dy út besteane.
Vignette (koart ferhaal)
Vignette is in koart ferhaal fan it fantasysjenre, skreaun troch de Amerikaanske auteur Jim Butcher. De titel betsjut: "Wurdskildering". It is skreaun yn it ik-perspektyf, en makket diel út fan 'e searje The Dresden Files, dy't ta it subsjenre fan 'e urban fantasy heart. Yn 'e ynterne gronology fan dy rige spilet Vignette tusken de romans Death Masks en Blood Rites yn.
Eftergrûn
Vignette is in tige koart ferhaal dat Butcher skreau op fersyk fan syn redaktrise by útjouwerij Roc Books, Jennifer Heddle, dy't it nedich hie as promoasjemateriaal foar The Dresden Files, om fergees wei te jaan op konvinsjes en sa. Yn it foarwurd by it ferhaal skriuwt Butcher dat er dy ôfspraak glêd fergetten wie en dat it him de jûns foar de deadline pas tebinnen skeat, en net om in oere as acht, mar om twa oere nachts. It ferhaal wie neffens him sadwaande fierhinne skreaun troch in koälysje fan kaffeïnemolekulen en senuwen.
Publikaasjeskiednis
Butcher publisearre it ferhaal letter ûnder de titel Publicity and Advertising ("Publisiteit en Reklame") op syn eigen webside, www.jim-butcher.com. Yn 2010 makke it ûnder de nije titel Vignette ûnderdiel út fan Butcher syn ferhalebondel Side Jobs, dy't ferskynde by de New Yorkske útjouwerij Ace Books.
Ynhâld
Bob fynt dy advertinsje saai en ûnynteressant, mar Harry wiist de aparte opstigings dêr't Bob mei oankomt ôf, om't er dy ferrifeljend en ûnoannimlik fynt. Uteinlik betinkt Bob in tekst dy't, ferwizend nei Harry syn eardere aventoeren, inkeld poere wierheid is, hoewol foar de measte lju noch altyd ûnoannimlik. Harry lit it yn him omgean, mar beslút úteinlik dat in feroaring him tefolle kostje soe om't Bob syn omskriuwing tefolle letters telt.
The Dresden Files short fiction
Sudereachsân
thumb|right|220px|[[NASA-satellyt byld mei rjochts boppeyn Sudereachsân]] Sudereachsân (Noardfrysk: Saruug Söön) is in ûnbewenne Noardfryk eilân. It leit súdwestlik fan Sudereach en Pälweerm en noardwestlik fan Westerhever yn Eiderstedt. It wurdt in it noarden troch Rummelloch fan Noardereachsân skieden, wurdt yn it suden begrinzge troch Heverstrom en is 7 kilometer lang (noard-súd) en hat in maksimale breedte fan 4 kilometer. It eilân hat in oerflak fan sawat 15 km². Troch sânferstowing skowt it eilân ta 30 sintimeter it jier op nei it easten.
Omar Sharif
Omar Sharif (Arabysk: عمر الشريـف‎, sekuerdere transliteraasje: ‘Umar Eš-Šarīf; útspr.: [ˈʕumɑɾˤ ɛʃɪˈɾiːf]; berne as: Michel Demitri Chalhoub; Aleksanderje, 10 april 1932 – Kaïro, 10 july 2015) wie in Egyptysk akteur fan kristlik Syrysk komôf. Hy sette syn karriêre yn 'e fyftiger jierren yn syn eigen lân útein, en wûn dêrby ek bekendheid troch syn houlik mei de ikoanyske Egyptyske aktrise Faten Hamama, wêrfoar't er him ta de islaam bekearde. Yn 'e sechstiger jierren briek er ynternasjonaal troch mei rollen yn klassike Ingelsktalige films as Lawrence of Arabia, Doctor Zhivago en Funny Girl. Hy waard nominearre foar in Oscar en wûn trije Golden Globes, en wie behalven yn Amerikaanske en Britske films ek te sjen yn Frânske, Italjaanske, Spaanske, Grykske en Arabyske produksjes. Njonken syn aktearkarriêre wie Sharif ek in libbenslange entûsjast fan it kaartspul bridge (dêr't er ferskate boeken oer publisearre), en teffens wied er grut leafhawwer fan hynstekoersen.
Jonkheid en oplieding
Omar Sharif waard yn 1932 berne yn 'e Egyptyske havenstêd Aleksanderje, as Michel Demitri Chalhoub, yn in melkitysk Gryksk-katolike húshâlding fan Syrysk komôf. Syn heit, Joseph Chalhoub, wie in foaroansteand keapman yn djoere houtsoarten dy't oarspronklik út Zahlé, yn Libanon, kaam en koart nei de iuwwiksel nei Egypte emigrearre wie. Syn heite famylje kaam oarspronklik fan Damaskus, yn Syrje. Doe't Sharif fjouwer jier wie, ferhuze it gesin nei de Egyptyske haadstêd Kaïro, dêr't er fierder opgroeide. Syn mem, Claire Sa'ada, waard dêr in bekend gastfrou foar de hegerein, en kening Farûk kaam oant syn ôfsetting yn 1952 geregeldwei by de Chalhoubs oer de flier.
Sharif learde oan it Fiktoariakolleezje yn Aleksanderje, dêr't syn talint foar talen oan it ljocht kaam, en letter oan 'e Universiteit fan Kaïro, dêr't er ôfstudearre yn wis- en natuerkunde. Dêrnei wurke er ferskate jierren foar syn heite ûndernimming, oant dy yn 1952 yn 'e swierrichheden kaam troch nasjonalisaasjes en oare beheinings fan 'e frije hannel doe't yn Egypte de republyk útroppen waard en Gamal Abdel Nasser oan it bewâld kaam. Sharif teach dêrop nei Londen, dêr't er in aktearoplieding folge oan 'e Royal Academy of Dramatic Art (RADA). Hy feroare yn namme yn "Omar Sharif" doe't er him yn 1955 ta de islaam bekearde om mei aktrise Faten Hamama trouwe te kinnen.
Aktearkarriêre
Yn 1954 sette Sharif yn Egypte útein mei syn aktearkarriêre, mei in rol yn 'e film Shaytan Al-Sahra ("Duvel fan 'e Woastyn"). Datselde jiers noch spile er ek mei yn Sira‘ Fi al-Wadi ("Striid yn 'e Delling"). Hy rekke al gau ferneamd, en spile neitiid mei yn grutte Egyptyske produksjes as La Anam ("Sliepleas"; 1958), Sayyidat al-Qasr ("Frouwe fan it Paleis"; 1959) en Nahr el Hub ("De Rivier fan 'e Leafde"; 1961), in adaptaasje fan 'e roman Anna Karenina fan Lev Tolstoj.
Syn earste Ingelsktalige rol betsjutte foar Sharif ek daliks syn ynternasjonale trochbraak, en yn 'e folgjende pear jier spile er yn ferskate oare Westerske films. Dêrby profitearre er folop fan syn ûndúdlike etnisiteit, mei't er behalven foar in Arabier likegoed trochgean koe foar in Spanjert, in Italjaan, in Gryk, in Turk, in Armeen, in Joegoslaaf, in Rus, in Meksikaan, in Kubaan of sels in wat dûnker útfallen Middenjeropeaan. Dêrby spriek er behalven Arabysk en Ingelsk ek floeiend Frânsk, Spaansk, Italjaansk en Gryksk, neffens himsels "[...] mei in aksint dat my by steat stelde en spylje de rol fan in frjemdling sûnder dat wa ek krekt wist wêr't ik wei kaam [...]" Dêr makke Sharif gebrûk fan troch behalven yn Arabyske en Ingelsktalige films ek oan Frânske, Italjaanske, Spaanske en Grykske produksjes mei te wurkjen.
Yn it histoarysk epos The Fall of the Roman Empire (1964) spile Sharif de man fan 'e Romeinske prinsesse Lusilla, in rol fan Sophia Loren. In protte lof krige er foar syn rol as de preester Francisco yn 'e Spaanske Boargeroarloch, yn 'e film Behold a Pale Horse (1964). Ek spile Sharif in Joegoslavyske partizaan yn The Yellow Rolls-Royce (1964), de Mongoalske feroverder Dzjengis Khan yn Genghis Khan (1965), in Dútsk militêr yn The Night of the Generals (1967), Rudolf, kroanprins fan Eastenryk yn Mayerling (1968) en de Argentynske revolúsjonêr Che Guevara yn Che! (1969). Syn bekendste rol njonken dy fan sjaryf Ali yn Lawrence of Arabia hie Sharif lykwols yn David Lean syn epyske leafdesferhaal Doctor Zhivago (1965), in adaptaasje fan 'e roman mei deselde namme út 1957 fan 'e Russyske skriuwer Boris Pasternak. Yn dy film, dy't ûnder de Earste Wrâldoarloch, de Russyske Revolúsje en de Russyske Boargeroarloch spilet, fertolke Sharif de titelrol fan 'e dokter en dichter Joeri Zjivago. Sawol it boek as de film wiene yn 'e Sovjet-Uny tritich jier lang ferbean. Foar dizze rol wûn Sharif in Golden Globe foar bêste manlike akteur yn in dramafilm.