cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fleringastate
Fleringastate of Galemastate is in eardere state súdwestlik fan Menaam, gemeente Menameradiel, oan de Ljochtmisdyk 45. Op it steed fan de state stiet no in pleats. thumb|Pleats Fleringastate (2008) It boujier is net bekend. De namme Flaringa of Fleringa waard neamd yn 1501. Yn 1618 wurdt Gale fan Galema neamd en yn 1640 is it eigendom fan Joris Camp en yn gebrûk by Jan Yges Tiesma. Yn 1700 is it besit fan jonker Hector fan Glinstra, “oud Grietman over Tzietzerksteradeel” en is dan 80 pûnsmiet grut.
De pleats leit op in fanâlds tige grutte terp dêr't it meastepart fan oan it begjin fan de 20e iuw ôfgroeven is. Soks is yn it lânskip noch goed te sjen.
List fan planetoïden 1-1000
Dit is in list fan planetoïden 1-1000.
CIOS
In CIOS-diploma liedt op ta wurkjen yn tal fan fakgebieten. Bygelyks by bûtensportûndernimmings, handikapten- en âlderensoarch, definsje of by reisorganisaasjes.
Dûsjanbe
Dûsjanbe is de haadstêd fan it Sintraal-Aziatyske Tadzjikistan en fan de Regio ûnderoardere oan de republyk. De stêd leit yn de Hisordelling en hie yn 2000 562.000 ynwenners. Dûsjanbe leit op it plak dêr't de rivieren Varzob en Kofarnihon byelkoar komme.
Skiednis
Hoewol't dêr archeologyske fynsten út de 5e iuw f.Kr. yn de omkriten dien binne, binne der fierders gjin oanwizingen dat Dûsjanbe oant begjin 20e iuw ea mear as in lyts doarp west hat. Yn 1920 skûle de lêste emyr fan Bûkara in skoft yn Doesjanbe nei't er troch de Bolsjewistyske revolúsje ôfset wie.
Doesjanbe waard fan 1924 planmjittich boud op it plak dêr't it Reade Leger it doarp Doesjanbe-bozor (Perzysk: de 'moandeismerk') ferwoastge hie. Letter waard dy namme ferkoarte ta Dûsjanbe ('moandei'). De stêd waard útboud ta de haadstêd fan Tadzjikistan, dat fan oktober 1924 ôf in autonome republyk yn de Sosjalistyske Sovjetrepublyk Oezbekistan wie. Op 15 oktober 1929 waard de Sovjetrepublyk Tadzjikistan foarme, de republyk dy't op 9 septimber 1991 in ûnôfhinklik lân waard. Fan 1929 oant 1961 hjitte de stêd Stalinabad.
Dûsjanbe is in wichtich sintrum fan de katoenyndustry. Fierders wurdt dêr side, masines, elektryske apparaten, klean, lear en trekkerûnderdielen produsearre. De stêd is rom opset, mei in protte beammen. fontinen en brede strjitten.
It besjen wurdich binne ûnder oaren:
Tema (betsjuttingsside)
"Tema" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Palo Alto (Kalifornje)
Palo Alto is in stêd yn Santa Clara County, oan 'e súdpunt fan 'e Baai fan San Fransisko, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. De stêd is ferneamd nei "El Palo Alto", in 33 m hege beam. Dy namme is Spaansk en betsjut letterlik "hege beam" (palo betsjut "stôk"; alto is "heech"). El Palo Alto is in kustmammoetbeam (Sequoia sempervirens), en hat de status fan offisjeel histoarysk monumint fan Kalifornje. De stêd Palo Alto foarmet ûnderdiel fan 'e ynformaasjetechnologykrite Silicon Valley, en in protte wrâldferneamde high-techbedriuwen hawwe der harren haadkantoaren (bgl. Hewlett-Packard), wylst oaren der stifte en grut wurden binne foar't se earne oars hinne ferhuze binne (bgl. Facebook). Ek de ferneamde Universiteit fan Stanford is foar in diel yn Palo Alto festige. Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie de stêd doe goed 64.000 ynwenners. Palo Alto makket ûnderdiel út fan 'e stêdekloft fan it deunby leine San Jose, dy't neffens in offisjele skatting út 2013 doe in befolking fan krapoan 2 miljoen minsken hie.
Skiednis
De earste Jeropeaan dy't Palo Alto oandie, wie de ûntdekkingsreizger Gaspar de Portolà, dy't yn 1769 op dat plak in delsetting fan 'e Ohlone-Yndianen oantrof. Tsjin 'e ein fan achttjinde iuw waard it gebiet kolonisearre troch Spanjerts dy't ôfkomstich wiene út 'e koloanje Nij-Spanje (it lettere Meksiko). Dy stiften yn 'e krite grutte haciendas (hearebuorkerijen) dêr't se feehâlderij bedreaune. Yn 1855, doe't Palo Alto noch mar in útbuorren wie, waard súdlik dêrfan it stedsje Mayfield stifte. Dat groeide Palo Alto al gaueftich foarby.
Yn 1876 kocht de yndustrieel Leland Stanford sr. grûn oan fuortby Palo Alto, dat er yn 1882 fergrutte mei de oankeap fan noch mear lân. Yn 1891 stifte er dêre de Universiteit fan Stanford, dy't er wijde oan 'e oantins fan syn soan, dy't yn 1884 yn 'e âldens fan 15 jier stoarn wie oan tyfus. Stanford rekke lykwols yn konflikt mei it stedsbestjoer fan Mayfield om't er poer op drank tsjin wie, wylst it stedsbestjoer fanwegen de fiif lukrative saloons yn Mayfield wegere om it stedsje drûch te lizzen. Sadwaande rjochte Stanford doe syn pylken op Palo Alto, dat op syn oanstean yn 1894, itselde jiers dat it offisjeel de status fan stêd krige, yndie drûchlein waard. Stanford soarge derfoar dat Palo Alto in spoarstasjon krige deunby syn universiteit, en dat Palo Alto ynstee fan Mayfield de fruchten plôke fan wat him al rillegau ûntjoech ta ien fan 'e meast prestizjeuze ynstellings foar heger ûnderwiis oan 'e Amerikaanske westkust. Sadwaande woeks Palo Alto no Mayfield wer foarby, en yn 1925 anneksearre it Mayfield sels. Dat ferklearret ek wêrom't Palo Alto twa stedskearnen hat, ien yn it noarden fan 'e stêd, oan University Avenue, en ien yn it suden (it âlde Mayfield), oan California Avenue.
Palo Alto hjoed de dei
Krekt as de omlizzende krite, dy't bekend stiet as Silicon Valley, stipet de ekonomy fan Palo Alto benammen op ynformaasjetechnology: kompjûters, ynternet, mobile tillefoans, enfsh. Under de high-techbedriuwen dy't harren haadkantoar yn 'e stêd hawwe, binne Hewlett-Packard (HP), Skype, Tesla Motors en Palantir Technologies. Fan in protte oare soksoarte bedriuwen stie de widze yn Palo Alto, lykas Apple Inc., Google, Facebook, Logitech, Sun Microsystems en PayPal. It hûs mei de garaazje dêr't Bill Hewlett en Dave Packard úteinsetten mei harren bedriuw, stiet noch altyd oan Addison Avenue, en is koartby troch Hewlett-Packard restaurearre, al is it net tagonklik foar it publyk. Ek de eardere direkteur fan Apple, Steve Jobs, wenne yn Palo Alto.
Troch syn iere spilfunksje yn 'e yndustry fan Silicon Valley is Palo Alto, nettsjinsteande dat it in frij lyts stedsje is, noch altyd in ekonomysk sintrum fan belang. Der binne mear 7.000 bedriuwen fêstige, dy't mei-inoar mear as 98.000 minsken yn tsjinst hawwe. In protte foaroansteande technologybedriuwen binne gearklofte op it Stanford Research Park fan 'e Universiteit fan Stanford. Dy universiteit is de oare grutte pylder fan 'e pleatslike ekonomy, en is mei goed 10.000 banen de grutste wurkjouwer fan 'e stêd. Kwa berikberhied wurdt Palo Alto tsjinne troch it Palo Alto Airport of Santa Clara County, dat ien fan 'e drokste fleanfjilden fan 'e Feriene Steaten is dy't mar ien lâningsbaan hawwe.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Palo Alto 17,1% âlder as 65 jier en 23,4% jonger as 18 jier. Fierders bestie 42,5% fan 'e húshâldings út ien persoan. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 60,6% blanken; 27,1% Aziaten; 6,2% Latino's; 1,9% swarten; 0,2% Yndianen; 4,0% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Klimaat
Palo Alto hat in Mediterraansk klimaat, mei waarme drûge simmers en koele wiete winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 26,4 °C, en yn desimber, de kâldste moanne, is dat 14,6 °C. Rekôrtemperatueren wiene 42 °C op 15 juny 1961 en –9 °C op 17 novimber 2003. Palo Alto kriget jiers net mear as trochinoar 410,2 mm delslach, om't it yn it reinskaad fan it Santa Cruzberchtme, bewesten de stêd, leit. Mjitbere hoemannichte snie falle yn Palo Alto mar komselden; de lêste kear wie op 21 jannewaris 1962, doe't der 3,8 sm foel.
Johan Polak
thumb|250px|Johan Polak yn 1987 Johan Bertus Wouter Polak (12 novimber 1928 – 25 maaie 1992) wie in Nederlânsk útjouwer, essayist, bibliofyl, oersetter en mesenas. Yn 1962 rjochte hy mei Rob van Gennep te Amsterdam de útjouwerij Polak & Van Gennep op.
Hielke van der Heide
Biografy
thumb|175px|[[Stroffelstien foar Hielke van der Heide yn Bitgummole]] Van der Heide wurke by de Keninklike Maresjesee en wenne yn Bedum. Yn oktober 1942 krige er de opdracht om tegearre mei kollega en húsgenoat Willem Homoet de joadske kowekeapman Jozef Willem Meijer en syn frou Regina Meijer-Cohen op te pakken. Beide manlju wegeren en warskôgen it joadske pear, dat dêrnei ûnderdûkte. Hja waarden letter yn de oarloch lykwols noch oanhâlden en op 27 augustus 1943 yn Auschwitz om it libben brocht.
Homoet en Van der Heide dûkten ûnder yn Hekkum by de lânbouwer Meindert Veldman. Van der Heide hie de skûlnamme Piet van der Helst. Se kamen yn kontakt mei de fersetsman Marten Jacob van Til út Middelstum dy't harren wer yn kontakt brocht mei fersetsploech 't Zwaantje yn Delfsyl.
Beide maresjesees sieten efter de likwidaasje fan Derk Klavers, ôfdielingskommandant fan de maresjesee yn Súdhorn en lid fan de NSB. Sy skeaten him op 'e moarn fan 22 septimber 1943 del yn Súdhorn; jûns deselde dei ferstoar er yn it sikehûs yn Grins oan syn ferwûningen.
Van der Heide krige yn maaie 1944 kunde oan Geessien Bleeker. Hja wurke by it distribúsjekantoar yn Grins en wie yn in pensjon dêr't Van der Heide en Bleeker gauris kamen om twa oare dûkte maresjesees, dy't dêr sieten op te sykjen. Fia Bleeker krige Van der Heide itensbonnen en segels foar persoansbewizen, dy't se achterhold op it distribúsjekantoar. Hy frege har om him as help oan te sluten by de Knokploech Westhoeke/Hunsigo, dêr't er lid fan wie. Hy wist net dat Bleeker in ferhâlding hie mei de SD-er Adolf Becker.
Op 27 july 1944 diene de SD-ers Pieter Johan Faber, Jacobus van der Sluis en Alphonse Schoonheyt in oerfal op it postadres fan 'e knokploech, Turfsingel 51A yn Grins. Oft Bleeker achter dit ferrie siet is nea dúdlik wurden. Fan dat stuit ôf rûn lykwols wol alles mis. Bleeker wie ien fan de earste minsken dy't it adres besocht en waard oanhâlden. Hja fertelde Faber daliks dat der in krante foar it rút set waard as der ien oankaam. Dat hie fan gefolch dat yn de rin fan de dei mear leden fan de groep oanhâlden wurde koene.
Homoet en Van der Heide gienen yn de rin fan de dei ek nei de Turfsingel 51 A. It rûn út op in fjoergefjocht mei Faber en Van der Sluis. Van der Heide waard yn de búk rekke en letter yn in ankel doe't er besocht út te naaien. Ek Homoet waard oanhâlden. Van der Heide koe troch syn ferwûningen net ûnderfrege wurde en waard daliks oerbrocht nei Kamp Vught.
Homoet en de oare arrestanten waarden oerbrocht nei it beruchte Scholtenhûs yn Grins. Bleeker gong foar de Dútsers wurkjen. As koerierster wist sy in protte adressen, dêr't dêrnei ynfallen dien waarden. Yn de lêste moannen fan de oarloch makke hja yn Drinte ek in soad slachtoffers. Se waard ferantwurdlik holden foar de dea fan op syn minst 13 persoanen. Nei de oarloch waard se ta de dea feroardiele, wat yn in letter stadium omset waard yn in libbenslange finzenisstraf.
Op 6 septimber 1944 kamen de Alliearden tichteby Vught. De measte efterbleaune finzenen waarden al gau op transport set nei de konsintraasjekampen yn Dútslân. Van der Heide koe troch syn ferwûnings net reizgje en waard dêrom eksekutearre. Wim Homoet ferstoar yn febrewaris 1945 yn Bergen-Belsen.
Ropster Herne
De Ropster Herne is in wetter yn de gemeente Snits. It is in diel fan de Snitser Mar by de jachthaven fan rekreaasjegebiet De Potten.
De namme Ropster Herne jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Ropsterhorne.
Kabbeljau
Kabbeljau (Gadus morhua) is in fisksoarte dy't foarkomt yn de Atlantyske Oseaan. Hy hat in lingte oant 150 sm, mar is trochstrings 80 oant 90 sm. De kabbeljau hat in oliifgriene en rêch mei brune plakken, in wite búk en in lange kintried.
Foarkommen
De grutste fangplakken binne Newfoundlandbank, de Lofoten en de Doggersbank. De fisksoarte libbet op djipten fan 20 - 600 meter ticht by de boaiem. De kabbeljau yt bynammen kreeftkes, kraben, grenaten, fisken en moksels.
Lytse kabbeljau hjit gul of gatsje. Drûge kabbeljau wurdt ek stokfisk neamd en frituerde stikken kabeljau wurde wol kibbeling neamd. Skrei is de namme dy't er krijt yn de perioade tusken desimber en april at er fanút de Barentssee nei it noardwesten fan Noarwegen migrearet om te ridzjen. De namme skrei is ôflieden fan it Wytsingewurd "skrida", wat eat as "reizgjen" betsjut.
Reahel (De Fryske Marren)
Reahel (ek Roode-Hel of Nijegea) is in doarp yn de gemeente De Fryske Marren, oan de noardeastkant fan de Tsjûkemar. It doarp hat likernôch 230 ynwenners (2004). De buorren fan it doarp binne yn de rin fan de tiid foar it meastepart weislein troch de mar. Sa is it doarp ek de tsjerke mei klokkehûs en hôf kwytrekke. De ynwenners wenje no ferspraat oer in grut gebiet, sûnder in oanwiisbere beboude kom.
De namme komt fan de grûn dy't hjir wat reader is as op oare plakken yn de omkriten; "hel" soe ferwize nei "hichte", of krekt nei "hol", leechte. In oare ferklearring hâldt ferbân mei in leginde oer it ûntstean fan de Tsjûkemar, hjir soe ea in bosk stien hawwe dat ôfbaarnd is. De fjoergloede fan it baarnende fean (en de bosk) soe de namme "reade hel" ferklearje.
Nei de oarloch waard der in fuotbalferiening oprjochte en der waard spile flakby it kamp, der waarden ek in soad bewenners fan it "Amboneze-kamp" lid fan dy fuotbalferiening. De namme fan dy fuotbalferiening is noch altiten "De Wite Peal", mar sit wyls yn Sint Jansgea.
Rollemersfeart
De Rollemersfeart is in feart yn de gemeente Súdwest-Fryslân. De feart rint fan Gau (by Snits) nei de Alde Ryd en de Gaustersyl by de Gauster Hoppen oan de Snitser Mar.
Teodoasyske dynasty
De Teodoasyske of Teodosjaanke dynasty wie in Romeinsk laach dat op de ein fan de 4e en begjin 5e iuw in foaroansteande rol tabedield krige yn it Romeinske Ryk. De famylje levere seis keizers.
Rollemersfeart
De namme Rollemersfeart jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Rollemervaart.
Teodoasyske dynasty
Skiednis
Grûnlizzer fan de dynasty wie Teodosius de Aldere, in betûft generaal dy't as Comes Britanniarum (greve fan de provinsje Britanje it militêr bewâld oer dat part fan it Ryk hie. Hy foel it ûngenede by de keizer en waard yn 376 eksekuteare. Syn soan Teodoasius I waard lykwols nei de foar de Romeinen rampsillige ferrûne Slach by Adrianopel yn 379 keizer fan it East-Romeinske Ryk. Flak foar syn dea slagge Teodosius deryn it Romeinske Ryk te ferienigen doe't hy de upsurpator Eugenius fersloech. Teodosius I waard opfolge troch syn soannen Honorius yn it westen en Arkadius yn it easten fan it Ryk.
Troch it houlik fan Teodosius I mei Galla, in dochter fan Falentinianus I, wie de dynasty ek ferbûn mei de foarige Falentinjaanske dynasty. Ut dat houlik waard Galla Plasidia berne. De lêste keizer yn it west fan it laach wie de soan fan Galla Plasidia Falentinianus III. Afststammelingen fan de Teodojaanske dynasty hawwe oant de ein fan de 6e iuw noch part útmakke fan de Eastromeinske eallju yn Konstantinopel.
Reahel (De Fryske Marren)
Eartiids hat Reahel in tsjerke mei tsjerkhôf hân, mar dy is yn de Tsjûkemar ferdwûn. Men kin de grêfstiennen noch wol fiele op de boaiem fan de mar.
Strjitten
De Bongerd, De Vriehof, Fjouwerhûsterwei, Frank en Vrijhof, Kwekerijwei, Marwei, Tsjerkewei, Wredehof.
Skrappingea
Skrappingea is in buorskip benoarden Easterwâlde yn de gemeente Eaststellingwerf.
Skrappingea falt offisjeel ûnder Easterwâlde. Mei Bentemaden, Jardingea en Weper leit Schrappingea op in sânrêch tusken de Boppe Tsjonger en it Grutdjip. Yn 1622 waard it al neamd as Schrappinga. Yn 1644 wurdt de Stellingwerfske namme Schrappinge brûkt troch Schotanus.
De plaknamme soe ôflaat wêze kinne fan in pleats mei de namme dy't dêr stien hat fan de famylje Schrap. Mooglik hat it ek te krijen mei it feit dat dêrút in delsetting (in gea) ûntstien is.
GNU Emacs
GNU Emacs (ek wol simpelwei: Emacs) is in tekstbewurker dy't ûntwikkele wurdt ûnder it GNU-projekt. It is skreaun yn de programmeartalen C en Emacs Lisp, in taal út de Lisp-famylje. It stiet benammen bekend om syn útwreidberens mei Emacs Lisp-koade.
Grutte of Sint-Gertrudistsjerke
De Grutte of Sint-Gertrudistsjerke yn Warkum is de grutste krústsjerke fan Fryslân.
Dizze goatyske tsjerke ûntstie ein 15e iuw troch útwreiding fan in foargonger wêr't fierder gjin dielen fan oerbleaun binne. It âldste diel fan de hjoeddeiske tsjerke is de koer, dy't om 1480 ferriisde. Koart hjinei folgen transept en toer. Yn de 16e iuw waard it âlde ienbeukige skip ferfongen troch it hjoeddeiske trijebeukige halleskip, dat ûnfoltôge bleau en oant 1946 ôfsluten wie mei in houten westgevel. Yn 2010 is begûn mei de restauraasje.
De frijsteande tsjerketoer waard begjin 17e iuw oanpast, mar bleau ûnfoltôge. Yn de toer hingje twa klokken. Yn 2007 bruts fan ien fan dizze klokken de getten izeren bingel ôf.
It besjen wurdich binne inkele gildebieren. Der binne ek acht monumintale lykbieren.
thumb|left|360px|De efterside fan de Gertrudistsjerke yn 2014
Moarnsstjer (wapen)
thumb|Moarnsstjer De moarnsstjer wie in midsiuwske striidgnodze mei metalen punten.
Rotstergaast
thumb|left|175px|Klokkestoel Rotstergaast, earder ek Lytse Gaast, is in doarp yn it súdeasten fan de gemeente De Fryske Marren. It doarp hat likernôch 215 ynwenners yn 2004 en 190 yn 2018.
Yn de namme ferwiist gaast nei "hichte" en ferwiist Rotster nei Rottum. Yn de midsiuwen waard it Rutnergast neamd. It westlike diel hiet eartiids Westergaast. Tusken Rotstergaast en Nijskoat lei Heechhout.
Yn 1315 hie Rotstergaast twa kapellen, ien dêrfan waaard parochytsjerke. It tsjerkhôf mei ien fan de Klokkestuollen yn Fryslân leit op in hichte efter it tsjerkje. Dat tsjerkje wurdt ek as doarpshûs brûkt.
Piet Broos
Petrus Jozef Broos (Zevenbergen, 16 desimber 1910 – Weert, 9 july 1964) wie in Nederlânsk skriuwer en yllustrator fan jeugdliteratuer en striptekener. Hy publisearre ûnder ferskate skûlnammen: Peebee, Oom Piet, Peter Buskin, Peter Fragilis, Pietro, Pivanz en Piet(er) van Zevenbergen.
Libben en wurk
Pyt Broos waard op 16 desimber 1910 berne yn it Brabânske Zevenbergen. Yn 1923 gie er nei it gymnasium yn Sittard en nei syn eineksamen yn 1929 kaam er werom by syn âlden yn De Haach, dêr't er syn earste baantsje krige by de boekhannel Govers. Hy folge jûnslessen op de Keninklike Akademy fan Byldzjende Keunsten yn De Haach en die de skriftlike Paryske ABC tekenkursus. Yn 1940 troude Piter mei Toos Uijttenhout. Se krigen njoggen bern. Yn 1942 ferhuze de famylje nei Weert, dêr't Pyt op 9 july 1964 yn de âldens fan 53 jier stoar.
Rotstergaast
It hat gjin skoalle mear, de bern geane yn Sint Jansgea nei skoalle. Yn de âlde skoalle fan Rotstergaast wennet keunstner Allard Elout. Earder waard dit agraryske gebiet bewenne troch fiskers dy't De Tsjonger befearen.
Piet Broos
Libben en wurk
Piet Broos skreau en yllustrearre withoefolle berne- en jeugdboeken, wêrûnder printeboeken, kleurboeken, foarlêsboeken en avontoereboeken. Syn earste jongereinboeken waarden útjûn troch Utjouwerij Helmond yn 1938 - 1939 as populêre "kwartjesboeken". Utjouwerij H. Meulenhoff yn Amsterdam joech ferskate boeken út fan Piet Broos yn meardere talen as Dútsk (foar Switserlân), Sweedsk, Noarsk en Slowaaks. Utjouwer Mulder en Soan út Amsterdam publisearre ferskillende printeboeken, mei titels as Hobbeltje Langneus en Juffrouw Spits op reis. Dy waarden oerset yn it Ingelsk, Frânsk en Spaansk. Fan 1949 ôf skreau en yllustrearre Piet Broos in 18-dielige searje oer hilligelibbens, mei de titel Kleine boeken van grote heiligen. Ein fyftiger jierren ferskynden acht titels fan syn hân yn 'e 'Toverfluitserie' en trije titels yn de rige Fetse Kwik fan Utjouwerij Helmond.
Rotstergaast
Tsjerke
Kapel fan Rotstergaast. Sûnt 1986 bûten gebrûk. It tsjerklike oansjen fan it gebou bleau bewarre. Tsjintwurdige funksje: doarpshûs.
Piet Broos
Libben en wurk
Broos makke ek yllustraasjes by wurk fan oare auteurs. Sa yllustrearre er tolve dielen fan de Pietje Prik-rige, skreaun troch Lea Smulders, en de 24-dielige Bijbel voor de jeugd, fan de hân fan Alphons Timmermans. Hy wurke geregeldwei mei oan útjeften foar it katolike ûnderwiis, lykas lêsmetoaden, ierdrykskunde- en biologyboeken en bibels foar de útjouwerijen R.K.Jongensweeshuis, letter Zwijsen yn Tilburch en Malmberg yn De Bosk mei titels as De Meiboom, Luister eens!, Nieuwe keurlessen, Een nieuwe wereld, Lezen en nadenken en Kabouter Pim op verkenning door het land van de mensen.
Bibliografy
Stripferhalen:
Boeken mei syn yllustraasjes:
In grut part fan Piet Broos’ erfskip is te finen yn it Nederlânsk Letterkundich Museum, De Haach en de Keninklike Bibleteek yn De Haach.
Reichenbachwetterfal
De Reichenbachwetterfal (Dútsk: Reichenbachfälle; Frânsk: Chutes du Reichenbach) is in hûnderten meters hege wetterfal yn it Berner Boppelân fan Switserlân. De wetterfal is benammen bekend wurden as lokaasje fan 'e klimaktyske konfrontaasje tusken de ferneamde fiktive privee-detektive Sherlock Holmes en syn aartsrivaal, professor Moriarty.
Geografy
De Reichenbachwetterfal is sitewearre yn it Berner Boppelân, in regio fan 'e Alpen dy't bestjoerlik ta it Switserske kanton Bern heart. De wetterfal wurdt fet troch in beek, de Reichenbach of Rychenbach, in sydstream fan 'e Aare, dy't troch de dernei ferneamde Reichenbachdelling streamt. Op it plak dêr't it wetter fan 'e beek del stoart nei de folle leger leine Haslidelling wurdt troch it hommelse hichteferskil op 11/2 km besuden it doarp Meiringen en 25 km eastlik fan 'e stêd Interlaken in wetterfal foarme.
Bekendheid
Hoewol't de Reichenbachwetterfal in ymposant gesicht is, hat de wetterfal neat dat tsientallen oare wetterfallen yn 'e Alpen net ek hawwe. Syn ferneamdheid tanket de Reichenbachwetterfal dan ek net sasear oan syn oansjen, mar oan it feit dat er troch de ferneamde Britske skriuwer sir Arthur Conan Doyle brûkt waard as setting yn syn koarte ferhaal The Final Problem, dat ferskynde yn 1893. Yn it ferhaal fynt de klimaktyske konfrontaasje tusken privee-detektive Sherlock Holmes en syn aartsrivaal, de ûnmeilydsume krimineel professor Moriarty, plak oan 'e top fan 'e Reichenbachwetterfal. De wrakseling fan 'e beide mannen einiget dermei dat se tegearre oer de râne kneppelje en, sa wurdt oannommen, te pletter falle of ferdrinke. (Hoewol't Holmes jierren letter de fal oerlibbe blykt te hawwen.)
Tagonklikheid
De Reichenbachwetterfal is tagonklik fia de Reichenbachfall-Bahn (RfB), in keabelspoar dat spesjaal oanlein is om it oandwaan fan 'e wetterfal foar toeristen te fasilitearjen. It spoar datearret fan 1899 en waard yn 1999 werboud nei it oarspronklike ûntwerp. It begjinstasjon leit op 20 minuten rinnen ôfstân, of in busrit fan 6 minuten, fan it Spoarstasjon Meiringen ôf, oan it Brünigspoar fan Interlaken nei Lucerne.
Gerrit Jacob Boekenoogen
Oant syn ferstjerren wie Boekenoogen redakteur by it Woordenboek der Nederlandsche Taal. Fierders wie er dwaande mei mearkes, rimelderij en folksferhalen. Teffens wie meidogger oan de Nederlandse Volksboeken fan de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde.
Syngroanswimmen op de Olympyske Simmerspullen 2000
200px|thumb|right|It Olympyske Swimbad fan Sydney De Olympyske Simmerspullen 2000, ek wol de XXVIIe Olympiade neamd, waarden yn 2000 hâlden yn de Australyske stêd Sydney. It syngroanswimmen waard hâlden yn it Sydney International Aquatic Centre. Ek it duet swimmen stie dizze Spullen wer op it programma.
6 septimber
Ferstoarn
100px|thumb|right|Selsportret fan [[Pier Pander (1918).]]
Wettertoer fan Coevorden
thumb|Wettertoer fan Coevorden De Wettertoer fan Coevorden, dy't ûntwurpen waard troch de arsjitekt J.P. Hazeu, waard boud yn 1914 troch it boubedriuw MABEG. De wettertoer stiet oan it Van Heutszpark en hat in hichte fan 32,20 meter en in wetterreservoir fan 150 m³. Op it dak fan de toer stiet in wynwizer.
Yn 2004 is de wettertoer yngreven restaurearre. De gemeente Coevorden hat de wettertoer de status ryksmonumint jûn. Wetterliedingmaatskippij Drinte is eigener fan de toer.
Roptafeart
De Roptafeart is in feart op de grins fan de gemeenten Harns en De Waadhoeke. De feart is it sydfeart fan lêste stik fan de Seisbierrumer Feart dy't benoarden Winaam nei Harns ôfbûcht. De Roptafeart rint by Roptastate lâns nei de Waadsee.
Wettertoer fan Coevorden
Yn 2008 is de wettertoer ôfbylde op in postsegelfeltsje fan "Mooi Nederland Coevorden".
Roptafeart
De namme Roptafeart jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Roptavaart.
Oeriselske Fecht
thumb|Rin fan de Oeriselske Fecht De Oeriselske Fecht (Nedersaksysk: Vechte) is in rivier yn Dútslân en Nederlân, mei in lingte fan 167 kilometer dêr't 60 km fan troch Nederlân rint. Har oarsprong leit yn it Münsterlân en sy mûnet út by Swol yn it Swarte Wetter mei in debyt fan 45 oant 83 kub de sekonde. It streamgebiet fan de Fecht beslacht 3780 kante kilometer.
Yn Dútslân hjit de rivier Vechte. De earste skriftlike fernijing fan de Overijsselsche Vecht yn de Quedam Narracio stamt út likernôch 1232.
Obe Postma
thumb|left|260px|Pleats by Koarnwert dêr't Postma berne is Obe Piters Postma (Koarnwert 29 maart 1868 - Ljouwert, 26 juny 1963) wie in Fryske dichter, wis- en natuerkundige (learaar) en amateur-histoarikus. Hy wurdt beskôge as ien fan de grutste 20e-iuwske Fryske dichters, ek bûten Fryslân.
Libben en wurk
Postma, hikke en tein op de pleats fan syn âlden, Pieter Obes Postma en Sijbrigje Tjeerds Rinia, gie nei it Stedelijk Gymnasium yn Snits en studearre fan 1886 ôf wis- en natuerkunde yn Amsterdam. Hy wurke as dosint wiskunde yn Tiel en Tilburch en nei 1894 oan de Ryks-HBS yn Grins. Hy promovearre yn 1895. Syn debút as dichter makke er yn 1902 yn it tydskrift Forjit my net.
Nei syn pensjoen yn 1933 ferfear er nei Ljouwert, dêr't er in protte skreau oer it Fryske lân en har bewenners troch alle tiden, nei ynbannich ûndersyk yn it doetiidske Ryksargyf yn de Kânselarij te Ljouwert. Neist skiednis hie er ek in soad niget oan natuer en fral lânbou.
Postma hat him as earste yn Fryslân weage oan it saneamde 'frije fers' wêryn't rym en fêst metrum loslitten wurde.
Postma wie tige befreone mei professer Tsjitse de Boer. Yn in pear gedichten oan him wijd liket der sprake te wêzen fan in homo-eroatysk fielen. Postma hat net troud west. Kaaiwurden yn syn wurk: freon, freonskip, mienskip.
Yn 1984 is troch Deputearre Steaten in literatuerpriis foar oersetters ynsteld, dy't nei him neamd is, de Dr. Obe Postmapriis.
Banier
thumb|120px|Foarbyld fan in banier: flagge fan [[Lissabon]] In banier is in flagge of oar stik stof dat in symboal, logo, slogan of oare boadskip toant. Yn de feksillology en heraldyk wurdt de term 'banier' benammen brûkt foar in wapenbanier, in flagge dy't allinnich in wapen ôfbyldet of allinnich mar de eleminten út in wapenskyld toant, wêrby't allinnich de foarm fan it wapen ferfongen is troch de foarm fan de flagge.
Peter Johann Nepomuk Geiger
thumb|right|Peter Johann Nepomuk Geiger, litografy fon [[Josef Kriehuber, 1852]] Peter Johann Nepomuk Geiger (Wenen, 11 jannewaris 1805 - dêre, 29 oktober 1880) wie in Eastenryksk tekener en keunstskilder.
Geiger kaam út in famylje fan byldhouwers. Hy woe yn 't earstoan ek dy tradysje fuortsette en byldhouwer wurde, mar rillegau die bliken dat er mei tekenjen en skilderjen yn syn elemint wie. Hy makke yllustraasjes by Anton Ziegler syn Vaterländischen Immortellen fan 1839-40. Oant 1848 makke er talleaze yllustraasjes by histoarysk wurk en poëzij, mar ek oaljeferve skilderijen foar de Eastenrykske keninklike famylje.
Doe't er yn 1850 weromkaam fan in reis nei de Oriïnt mei prins Ferdinand Maximilian Joseph wie dat it begjin fan in tige kreative perioade. Yn 1853 waard er learaar oan de Weenske keunstakademy. Foar de keninklike famylje hat er in soad wurk makke, ek yllustraasjes by wurk fan Goethe, Friedrich von Schiller en William Shakespeare. Teffens makke er foar aartshartoch Karl Ludwig fan Eastenryk ferskate sjênreskilderijen fan it Easterske libben.
Geiger kriget tsjintswurdich fral omtinken út reden fan syn eroatyske tekeningen, dy't er nei alle gedachten net yn syn funksje fan hofskilder makke hat.
Wurk
In kar:
Heine Andries Timmerman
Heine Andries Timmerman (Munnikebuorren, 20 augustus 1806 - Wolvegea, 15 jannewaris 1894) wie foarsitter fan it polderbestjoer fan de Grutte Feanpolder yn de gemeente Weststellingwerf en lid fan de tsjerkfâdij yn Munnikebuorren. Ek hat hy as wethâlder en loko-boargemaster wurke yn de gemeente Weststellingwerf.
Heine Andries Timmerman wie troud mei Grietje Johannes Samplonius (1807-1874).
Willem Frederik Hermans
Willem Frederik Hermans (Amsterdam, 1 septimber 1921 - Utert, 27 april 1995) wie in Nederlânsk skriuwer en fysysk geograaf.
Libben en wurk
Yn syn bernejierren hie Willem Frederik Hermans in muoisume relaasje mei syn âlden en benammen syn âldere suster Corry, yn waans skaad hy stie. Doe't hja yn 1940 selsmoard plege, feroare dat syn wrâldbyld, hy soe dêr't yn lettere boeken nei ferwize ('Ik heb altijd gelijk' en 'Herinneringen van een-Engelbewaarder'). Op oantrunen fan syn heit, begûn er yn 1940 oan in stúdzje Sosjale Geografy oan de Universiteit fan Amsterdam. In jier letter stapte hy oer op Fysyske Geografy. Doe't hy wegere de ferklearring fan loyaliteit oan de Dútske besetters te ûndertekenjen, moast er ophâlde mei de stúdzje. Yn de Twadde Wrâldoarloch begûn Hermans te skriuwen. Nei de oarloch wurke Hermans foar ferskate literêre tydskriften. Doe't dat ek as ûnderdiel fan syn earste romans publisearre waarden, joech dat in soad alteraasje. Op 4 july 1950, troude hy mei de Surinaamske Emmy Meurs, mei wa't hy in soan krige yn 1955. Yn 1953 waard hy beneamd as heechlearaar oan de Ryksuniversiteit Grins, earst as assistint en letter as dosint yn de Fysyske geografy. Op 6 july 1955, krige hy syn doktoraat. Bysûndere oandacht luts hy yn de lette jierren 1960, doe't hy de joadske fersetsheld Friedrich Weinreb yn meardere krêftich formulearre artikels útmakke foar in oplichter. Neffens eigen sizzen fan Hermans, stoppe hy dêr sa'n soad enerzjy yn dat it skriuwen fan in oantal romans der by bleau. Yn 1973 ferliet hy de Universiteit fan Grins om in soad tsjinstridichheden en tocht yn it lettere wurk mei har en fan de stêd Grins. Yn itselde jier gie hy yn ballingskip yn Parys. Yn 1977 wûn hy de Priis fan de Nederlânske Letteren. Foar Hermans, wie dit de grutste ear foar syn wurk. Yn 1990 krige hy in earedoktoraat fan de Universiteit fan Luik en de Universiteit fan Pretoria.
Syn hobby's wiene fotografy en benammen de dêrop folgjende filmûntwikkeling. Hy sammele ek âlde skriuwmasines dy't nei syn dea nei it Scryption Museum fan Tilburg giene. Hy publisearre in grut tal romans, essays, gedichten, koarte ferhalen en drama's. Hoewol't hy bekroand waard mei in soad literêre prizen, wegere hy de measte dêrfan. Tegearre mei Harry Mulisch en Gerard Reve is hy ien fan de grutte trije fan de Nederlânske nei-oarlochske literatuer.
Rotster Sleat
De Rotster Sleat is in sleat yn de gemeente De Fryske Marren. De sleat rint fan de Alde Postwei by Rottum nei it súdeasten troch de Grutte Sint-Jânsgeaster Feanpolder. De feart komt út yn De Tsjonger foar de Schipsloot nei Wolvegea oer.
De namme Rotster Sleat jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Rotstersloot.
Evergrey
Evergrey  ("Jimmergriis", in wurdboarterij op 'e kleur griis en it Ingelske wurd evergreen, "jimmergrien") is in Sweedske metalband oprjochte yn 1995 yn Goateboarch. De band brocht yn 1998 syn debútalbum The Dark Discovery út. De teksten fan de band gean benammen oer eangst, it tsjustere, paranoia, betizing en religy. Evergrey hat tretjin studio-albums en twa live-albums útbrocht.
Patriotten
thumb|right|200px|steedhâlder Willem V thumb|right|200px|Coert Lambertus fan Beyma, gravuere Patriotten wienen de gearwurkjende demokraten en anti-steedhâlderlike reginten yn 1785. De demokraten wienen de opfolgers fan de teloarstelde Doelisten (Sjoch Oligargyske troebelen). Trochdat de prins him fan de herfoarmingen ôfkeard hie, stienen se no foar him oer, wêrtroch't hja de steun fan it legere folk misten; eigentlik wienen de boargerlike demokraten allinnich in roerige minderheid tusken de hearen, benammen de premiers en it "gemeen".
Spanning
Teoretysk boarten se bytiden mei de gedachten as folksoevereiniteit, mar se easken allinnich it ôfskaffen fan misbrûken en ynfloed fan it folk, neat nijs dus. Harren aristokratyske bûnsgenoaten woenen de premiers fuorthawwe, mar allinnich om sels yn alle rêst te regearen. Yn de Amerikaanske Frijheidsoarloch rôp de ynskiklikens fan Willem V en de Fryske Steaten foar Ingelân oer de ûntefredenheid fan de hanneldriuwende reginten. Doe't de oarloch in ramp waard en ek keizer Joseph begûn te driigjen, rûn de spanning op. Sûnt 1781 koenen de Patriotten rekkenje op Eastergoa en Westergoa; se waarden lieden troch in geheim kommitee (ûnder oaren Court Lambertus fan Beyma en Johannes Casparus Bergsma; sûnt 1782 gienen hja nei lanlike gearkomsten ta yn Amsterdam.
Rûgesleat
De Rûgesleat (ek: Nije Sleat) is in feart yn de gemeente It Hearrenfean. De feart rint fan de Prikwei west fan Poppenhuzen troch Polder Jinswâlde nei de Soarremoarster Mar.
Patriotten
Súksessen
thumb|right|It [[eksersysjegenoatskip fan Snits, troch H. van de Velde, ca. 1786]]
Rûgesleat
De namme Rûgesleat jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Ruige Sloot.
Patriotten
Súksessen
Harren earste súkses wie de erkenning fan de ûnôfhinklikheid fan de Feriene Steaten op 26 febrewaris 1782; teffens pleite Fan Beyma ek, mar omdôch, foar boargerbewapening. De Steaten besochten al op syn foarstel de kwoata te ferleegjen fan 11,66% nei 8,66% (12 maart 1784). Dêrnei iepenen de patriotten de oanfal op de premiers, earst yn Dokkum. Fan Beyma brocht dêr in ferbûn fan seis stêden ta stân (Boalsert, Snits, Sleat, Drylts en Hylpen (27 juny 1783)). Ljouwert slute him ek al gau oan. Dizzen ûntlutsen har oan de prins, dat is te sizzen oan de premiers, it jaan fan op de stêden fallende ambulatware amten. It fersyk om legere kwoata hie by de generaliteit gjin súkses; de Steaten drigen op 25 july 1783 sels om troepen te stjoeren.
De Prins
No akseptearren de steaten boargerbewapening. Yn Ljouwert en Dokkum waarden fuortendaliks frijkorpsen foarme neist de âlde skutterijen. De ferstânhâlding ûnder de Fryske patriotten waard der net beter op. Nei de frede mei Ingelân, doe't de steaten in ûndersykskommisje nei de kwoata ynstelden (4 maaie 1784) foel it geheim kommitee útien, al bleau de ynsidintele gearwurking. De demokraten treden no selsstannich op. 3 desimber 1784 fregen Ljouwerter boargers frije magistraatkeuze. 12 jannewaris 1785 fergaderen ôffurdigen fan de frijkorpsen yn it Swart Krús. Men trof elkoar yn boargersoasjeteiten. De Fryske Patriot begûn te ferskinen. Fan 6 oktober - 5 novimber 1785 wie de prins yn Fryslân. Hy wenne trou de gearkomsten fan de deputearren by en ta syn gelok stienen de koppen fan de patriotten foar elkoar oer yn de striid om it grytmansamt fan Frjentsjeradiel, dy't J.C. Bergsma wûn. Tenei late hy de prinsgesinden. Oan de boargers fan Ljouwert beloofde hy in nij reglemint op it stedsbestjoer, wêrby't de prins de ferkiezing fan de magistraat hâlde soe (20 oktober 1785). Hjirtsjin protestearre Hermannus Borgrink, by de eedôflizzing wegeren ferskillenden (24 maart 1786).
Steatsgreep
Doe't de Steaten mienden dat Hollân de gefolgen fan Goejanverwellesluis allinnich drage moast, wiisde de minderheid op de Uny fan Utert (26 july 1787) en gie yn Amsterdam yn berie. De Steaten hjitten gerjochtlik ûndersyk fan dizze hâlding (11 augustus 1787). Hjirnei fêstigen Fan Beyma en syn folgelingen har yn Frjentsjer en rieden mei manskippen en wapens in steatsgreep ta. Dêrtsjin stelde de Steaten in Kommisje fan definsje yn op 30 augustus 1787 dy't de frijkorpsen ophefte (4 septimber 1787). De 12 folmachten yn Frjentsjer ferklearren har ta de ienige wiere en beskôgen dy yn Ljouwert as fan harren amt ferfallen. De tsjinregearing koe ûnder oare steune op de frijkorpsen fan Frjentsjerteradiel, Barradiel en It Bilt, Ferwert, Stiens, Grou, It Hearrenfean, Arum en de besettingen fan Boalsert en Makkum. De Patriotten besetten fierder Warkum, Starum, Snits en De Lemmer (11 septimber 1787) en hellen safolle mooglik belestingjild op. Se krigen help út Hollân; De Steaten krigen troepen fan de prins. De batterij fan de Patriotten yn Stiens waard troch Steatetroepen oermastere op 20 septimber 1787.
Untknoping
thumb|right|Ien fan de trije ôfbylden fan de symboalyske eksekúsje fan Cornelis van den Burg op 16 maaie 1789 yn Ljouwert
De ûntknoping kaam troch de ynfal fan de Prusen op 20 septimber 1787. De Patriotten flechten út Frjentsjer (23 septimber) troch de Súdwesthoek nei Amsterdam. It kaam hjir en dêr ta plondering en fernieling. Om de twist by te lizzen hâlde men yn Balk in "fredesdrinkgelach" dêr't de pastoar en de learaar it wurd fierden. Nei werstel fan de oarder kundigen de Steaten in amnesty ôf, mar wol mei in soad útsûnderingen. Der folgen banfûnnissen en boetes;  Frjentsjer moast syn poartedoarren misse. De kopstikken fan de Patriotten wykten út nei Frankryk, dêr't se al gau ûnderrjochte waarden yn revolúsje meitsjen. De boargemaster fan Bolwart, Cornelis van den Burg, war op 16 maaie 1789 yn Ljouwert symboalysk eksekútjierre, ien fan de swierste straffen, utsprutsen yn de Republyk yn de patriottentiid.
Ryptsjerkster Feart
De Ryptsjerkster Feart is in feart yn de gemeente Tytsjerksteradiel. De feart rint fan de slûs by de Ponderosa, east fan Ryptsjerk, troch Ryptsjerk hinne njonken de Slachtedyk nei it westen en rint út yn de Grutte Wielen.
Clément Ader
thumb|Clément Ader, 1922 thumb|Éole III Clément Ader (Muret, 2 april 1841 – Toulouse, 5 maart 1925) wie in iere Frânsk fleanmasinebouwer en útfiner.
Ryptsjerkster Feart
De namme 'Rypstjerkster Feart' jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Rijperkerkstervaart.
Clément Ader
Ader is fral ferneamd wurden fanwege syn pionierswurk yn de loftfearttechnyk.
De yngenieur Clément Ader makke yn Frankryk sekuer stúdzje fan de lichemsbou fan de Fleanende Foks (Pteropus giganteus), in grutte soarte flearmûs. Hy boude in mechanyske reuzeflearmûs oandreaun troch in stoommotor: de Eole. De wjukken wienen makke fan in rekber seil dat tusken houten latten spand wie; sy koenen fâlde wurde. Op 9 oktober 1890 fleach er mei it tastel op in hichte fan in pear sintimeter fan de grûn in 50 meter. Dêrnei crashte it tastel en dêrtroch waard er net ferneamd as de earste fleander (it wie 13 jier foar de Bruorren Wright har' earste flecht).
De namme fan in letter model fan Clément Ader, de Avion, kaam yn it Frânsk yn it plak fan aéroplane, dat oant dan ta it wurd foar 'fleanmasine' wie.
Ader wie ek pionier op it mêd fan de telefony.
Fierders boude Ader auto's en motoaren.
L'Aviation Militaire
Clément Ader wie in warber foarstanner fan de ûntjouwing fan de fleanderij. Yn 1909 brocht er it tige populêre boek L'Aviation Militaire út, dat yn fiif jier tsienris werprinte waard. It boek is opmerklik fanwege syn fyzje op loftoarlogjen en it foarsizzen fan it moderne fleandekskip mei alles dêrop en dêroan (plat fleandek, liften, hangardekken, ensafuorthinne). Syn idee foar in fleandekskip waard foarlein oan de Marine-attasjee fan de Feriene Steaten yn Parys.
Lûkayanen
De Lukayanen wienen in Arawaksk folk dy't de Bahama's befolken yn de tiid dat Kristoffel Kolumbus dêr arrivearre (12 oktober 1492). Oarspronklik kamen de Lukayanen út Súd-Amearika, en sy setten harren benammen op eilannen Grand Bahama en New Providence te wenjen. Archeologyske fynsten fan Lukayanen delsettings binne ek fûn op Andros, Abakos, en oare lytse eilannen. Der wurdt fan útgien dat sy de earste Yndianen folk wienen dêr't de Spanjerts mei yn oanrekking kamen.
Foardat Kolumbus arrivearre wennen der om-ende-by 20.000 Lukayanen, mar troch slavernij, sykten en oar lijen brocht mei de komst fan de Jeropeanen, wienen sy by 1517, al útstoarn.
Sint Marinus
thumb|De hillige Marinus fan Rimini
De hillige Marinus fan Rimini († 360) wie neffens de leginde de stifter fan de âldste, no noch besteande, republyk fan de wrâld San Marino, op 3 septimber 301. Syn namme betsjut 'man fan de see' en syn nammedei wurdt fierd op 3 septimber of 4 septimber.
Neffens de tradysje wie Marinus in stienhouwer kommend út it Dalmatyske eilân Rab yn de Adriatyske See. Hy stifte de kristlike steat San Marino wylst hy op de flecht wie foar de kristenfervolgingen fan de Romeinske keizer. Marinus boude in kapel op de Monte Titano en stifte in kristlike mienskip, dy't eltsenien beskerming en frijheid fan leauwe biede. Sa begûn San Marino's reputaasje as in plak foar asyl. Syn steat waard lykwols net daliks erkend. Dochs wist it lân te oerlibjen en yn 1291 erkende Paus Nicolaas IV dizze al lang besteande republyk.
Troch de bewenners fan San Marino wurdt hy no noch fereare as 'Libertatis fundator' en 'Skinker fan de Frijheid'. Mei dêrtroch stiet hy ek op ien fan de euromunten út San Marino. De Republyk San Marino stelde yn 1860 in Oarder fan Sint-Marinus yn.
Polyura
thumb|right|300px| [[Polyura agraria]] thumb|right|300px| [[Polyura athamas]] thumb|right|300px| [[Polyura pyrrhus]]
Toskboarstel
thumb|right|130px|hântoskboarstels thumb|right|130px|elektryske toskboarstel In toskboartel (ek wol toskeboarstel of toskbjinderke) is in lytse boarstel om tegearre mei toskpoetsersguod de tosken skjin te meitsjen. Der binne twa typen toskboarstels, te witten: hântoskboarstels en elektryske toskboarstels.
Rypster Feart
De Rypster Feart is in feart yn de gemeente Ferwerderadiel. De feart rint fan buorskip De Ryp oan de Ljouwerterdyk by Jansmastate nei it súdliker lizzende Hegebeintum. Hy wetteret dêr út op de Ferwerter Feart. Efkes benoarden Hegebeintum is in sydfeart dy't nei de east lizzende Blijer Feart rint.
De namme Rypster Feart jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Rijpstervaart.
Toskboarstel
Ut wittenskiplik ûndersyk docht bliken dat elektryske toskboarstels mear plaque ferwiderje as gewoane hântoskboarstels. It jout in skjinner gebit en in fermindere kâns op kariës.
De earste toskboarstels waarden om 1750 hinne fan bistehierren makke. Tsjintwurdich wurdt foar de boarstel keunststof brûkt.
Striidfleil
thumb|150px|Typyske Europeeske striidfleil thumb|150px|left|Striidfleil De striidfleil is in midsiuwsk wapentype dat bestiet út on stâle mei oan it útein in koarde of keatling. Oan de keatling siet yn it generaal in metalen stôk of metalen bol, dy't faak metalen punten hie. Skaaimerk fan de striidfleil is dat dy in tsjinstanner dy't him ferdigene mei in skyld dochs reitsje koe.
De striidfleil soe ôflaat wêze kinne fan de fleil dy't by it teskjen brûkt waard, mar dat is lang net yn alle gefallen wis. Wol is bekend dat by rebûlje en by de mobilisaasje fan boerelegers de fleil as ymprovisatoarysk wapen brûkt waard.
Bears (fisk)
De bears libbet ferspraat oer hast hiel Jeropa en Noard-Aazje yn marren, plassen, sompen, rivieren en brakwetter. De fisken ridzje fan maart oant juny yn tige ûndjip wetter; se lizze bytiden wol 200.000 aaikes yn lange netfoarmige linten. De jonge rôffisk swimt faak yn skoallen en siket syn proai, dy't er opsûget mei syn útstulpbere mûle, lâns de wetterside of by de boaiem. At de bears âlder wurdt komt er faker allinnich foar yn djipper wetter.
De bears is ek ien fan de earste fisken dy't nei oanleine wetters kolonisearret. Yn fiedselearme wetters (heidemarkes en sânôfgravings) is de bears tegearre mei de blankfoarn de dominante fisksoarte. De bears is in sichtjager en hat dus helder wetter nedich. Hy libbet oer it algemien yn skoallen fan inkele tsientallen bisten fan ûngefear likense grutte. Yn dizze skoallen kin in enoarme fiedingsniid ûntstean, wêrby't in proai troch de hiele skoalle tagelyk bejage wurdt.
Oan it begjin fan de foarige iuw wie de bears noch in stik wichtiger yn it ekosysteem. By Woerden wie it gewoan dat fiskers yn inkele oeren 40 oant 50 pûn bearzen fongen mei in gewicht fan trochstrings ûngefear in kilo. Yn it ûnfesteurde ekosysteem, sa as dat ek op Ierske marren beneikomd wurdt dominearje de bears en snoek en binne brazems en foarns folle minder algemien. Nettsjinsteande syn stikels is de bears in populêre proai foar de snoek. Bearzen steane lykas snoeken bekend om harren kannibalisme. Yn de simmer komme faak tige grutte skoallen mei jonge bears foar dy't foar har wat âldere soartgenoaten in populêre proai foarmje. Ek dan jaget de bears faak groepsgewiis op de opjage fiskjes.
De bears is in tige smaaklike fisk. Yn de fyftiger en sechstiger jierren fan de tweintichste iuw waard yn de Iselmar in soad bears troch beropsfiskers en angelsporters fongen. Ek yn it bûtenlân is de baars in wurdearre konsumpsjefisk. Bears meinimme om sels op te iten is bûten de grutte rivieren en de Iselmar net echt oan te rieden, om't er frij traach waakst en der nei it filearen mar in bytsje fisk oerbliuwt.
Bentemaden
Bentemaden (Stellingwerfsk: Bentemoaden) is in buorskip twa kilometer noard fan Easterwâlde yn de gemeente Eaststellingwerf.
It is neamd nei in leech lizzend stik lân wêr’t bint op groeit.
Feilichheidsregio Fryslân
400px|right|Regio Fryslân (status per 2009) yndieling fan gemeenten en ympresje fan it lânskip De Feilichheidsregio Fryslân falt geografysk gear mei de provinsje Fryslân. In feilichheidsregio is in gearwurkingsferbân fan de helpferlieningstsjinsten op basis fan de Wet Mienskiplike Regelingen en de konseptwet Feilichheidsregio's, foar fysike feilichheid.
Regio-ûntwikkeling
It Feilichheidsbestjoer en it Regionaal Kolleezje hawwe in mienskiplike bestjoerskommisje. Formeel besjoen bestiet de feilichheidsregio út in konvenant tusken de Helpferlieningstsjinst Fryslân en de Regioplysje Fryslân. It konvenant stimt de beslútfoarming oer feilichheid, rampebehearsking en iepenbiere sûnens op elkoar ôf. De tsjinsten oerlizze bestjoerlik mienskiplik yn in bestjoerskommisje.
Jan van Wijhe
Jan Hendrik Gerrit van Wijhe (Kampen, 24 maaie 1910 – 8 july 1987) wie in Nederlânsk politikus fan de ARP.
Hy waard berne as soan fan sigaremakker Evert van Wijhe (1886-1941) en Dirkje van den Brink. Hy troude yn 1937 mei Bertha Jacoba Schakel; in dochter fan Dirk Leendert Schakel dy't ien fan de oprjochters fan it (motor)fytsfabryk Sparta wie. Jan van Wijhe wie finansjeel-ekonomysk adviseur fan bedriuwen ear't er yn septimber 1964 beneamd waard ta boargemaster fan Eastdongeradiel as opfolger fan Frans Sijtsma. Ein 1972 gie er mei sykteferlof en yn 1973 waard er ôfkard en gie er mei betiid pensjoen. Van Wijhe stoar yn 1987, hy waard 77 jier.
Hy waard as boargemaster fan Eastdongeraiel opfolge troch R.W. Dijktsra.
Ellebooch
Ellebooch (Stellingwerfsk: Elleboge) is in buorskip ym de gemeente Eaststellingwerf. Hy leit súd fan it doarp Haulerwyk yn in knik fan de Haulerwykster Feart.
De buorskip leit oan de súdeastrâne fan Haulerwyk, dêr't it offisjeel ûnder falt. Ellebooch leit oan de knik yn de Haulerwykster Feart. Dat part fan dy feart wurdt ek wol de Krûme Elleboochfeart neamd.
By de buorskip heart in part fan de bewenning oan de Slottemakker de Bruïnewei foar de bocht dêr't er oergiet yn de Slinke en oan de oare kant fan de feart de bewenning de Elleboochfeart.
Sulveren Skries
thumb|right|200px| Sulveren Skries