cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Precursor (roman)
Ynhâld
As Bren nei tritich dagen nei it oanlisplak fan it romtefear ta giet om te soargjen dat der net knoeid wurdt mei de nije itensfoarrieden dy't er ferwachtet, wurdt er rare kjel as blykt dat Tabini de ynset ferhege hat troch tritich leden fan it Slûpmoardnersgilde te stjoeren, ûnder lieding fan syn âlde beppe, de net stikken te krijen aiji-dûairiêre Ilisidi. It wurdt dúdlik dat Tabini de triuw, dy't de kapteins útdield hawwe, beäntwurde hat mei triuw werom. De sitewaasje wurdt noch mear prekêr as Ilisidi Bren fertelt dat hear Geigi, de progressive atevi-aristokraat dy't it tafersjoch oer it romtefeartprogramma fan 'e atevi hat, yn it romtefear wachtet mei nochris fyftich leden fan it Slûpmoardnersgilde. Sy sille dêr bliuwe oant se oan board fan it stasjon nûge wurde, of oant se oer in pear oeren net mear yn it no fluch ôfkuoljende romtefear bliuwe kinne. Dan sille se it stasjon wapenderhân ynnimme. Bren hat sadwaande fjouwer oeren om 'e krisis op te lossen.
Hy beseft dan dat it dêrtroch nei alle gedachten Tamun syn prioriteit wurdt om 'e Phoenix yn 'e hannen te krijen, en sadwaande bejout er him mei Jase, Banichi en Jago, en mei Cenedi, it haad fan 'e liifwacht fan 'e aiji-dûairiêre en in flink tal fan dy syn ûnderhearrigen nei it oanlisplak fan it stasjon, dêr't behalven it romtefear ek de tagong ta de Phoenix is. Bren-en-dy arrivearje dêr frijwol tagelyk mei Tamun en syn fertroulingen, en der folget in fjoergefjocht wêrby't Bren persoanlik, mei syn pistoal dat er as de paidhi eins net heart te hawwen, in man delsjit dy't Jago ûnder fjoer nimme wol. Neitiid docht bliken dat Bren dêrmei Tamun sels útskeakele hat. De oankomst fan hear Geigi en dy syn mannen út it romtefear makket dat Tamun syn mannen de striid opjouwe. Ramirez sil sadree't er fan syn ferwûnings bekommen is, op 'e nij earste kaptein wurde. Sa lang sille Ogun en Sabin it spul waarnimme, mei Jase Graham as ynterim-kaptein yn 'e fjirde sit. Mei harren kordate optreden hawwe Bren en Ilisidi grutte yndruk makke op 'e skipsbemanning. Benammen de aiji-dûairiêre, dy't mank de atevi respektearre mar freze wurdt, hat harsels dêrmei iroanysk genôch ûnder in minsklike populaasje tige populêr makke en komt op it skip bekend te stean as "Beppe ’Sidi".
Alfred von Schlieffen
thumb|Alfred von Schlieffen yn 1890 Alfred Graf von Schlieffen (Berlyn, 28 febrewaris 1833 – dêre, 4 jannewaris 1913) wie in Dútsk militêr, it lêst fjildmaarskalk.
Hy wie in soan fan in Prusysk generaal-majoar, út in âld aadlik laach. Hy studearre rjochten oan de Universiteit fan Berlyn en sette earst letter út ein mei in militêre karriêre. As stêfoffisier die er mei oan was de Prusysk-Eastenrykske Oarloch fan 1866 en de Frânsk-Prusyske Oarloch fan 1870. Hy tsjinne totaal 53 jier. In 1868 boaske er mei syn nicht grevinne Anna Schlieffen. Sy krigen ien sûn bern, mar nei de berte fan harren twadee stoar Anna. Dêrnei lei er him folslein ta op it militêr-wêzen.
Schlieffen wie haad fan de Dútske Generale Stêf tusken 1891 en 1905. Yn dy perioade waard earst it Frânsk-Russyske ferdrach sletten yn in 1894 en tsien jier letter de Entente cordiale tusken Frankryk en Grut-Brittanje. Dútslân wie bang om ynsletten te wurden fan fijannige steaten (Einkreisung).
Schlieffen krige sadwaande opdracht om in oanfalsplan te ûntwerpen, wêrmei't Frankryk yn op syn meast seis wiken útskeakele wurde koe. Dat wie nammentlik de tiid dy't Ruslân nedich hie om it leger te mobilisearjen. Yn 't earstoan woe Schlieffen Frankryk de Fogezen oanfalle, mar letter betocht er dat it better wie om dat oer it neutrale Belgje te dwaan.
It Von Schlieffenplan wie klear yn 1905 en waard de basis fan de Dútske strategy by ít útbrekken fan de Earste Wrâldkriich.
Yn 1911 waard Schlieffen beneamd ta fjildmaarskalk.
Augustinitsjerke (Stynsgea)
Skiednis
De oarspronklik oan Augustinus wijde tsjerke waard likernôch healwei de 15e iuw boud oan in âldere toer út de 13e iuw. It wiene nei alle gedachten de muontsen fan it kleaster Jeruzalim út Gerkeskleaster dy't de tsjerke bouden. Letter fûn der in ferheging fan it skip plak, itjinge te sjen is oan it feit dat de nok fan it tsjerkedak oant de kloksgatten fan de toer rikt. It gotyske gebou hat spitsbôgeramen en steunberen en wurdt eastlik ôfsletten troch in rjocht koer mei trije ramen, wêrfan't de twa bûtenste ramen ticht sitte. Yn de geveltop fan it koer sitte nochris trije bline nissen. Oant 1895 hie de toer in sealtek, dy't doe ferfongen waard troch in ynsnoerde spits.
Ynterieur
In soad Fryske tsjerke ferlearen yn de rin fan de tiid it ferwulft, mar yn de tsjerke fan Stynsgea bleaune de krúsgewelven bewarre. Doe't de tsjerke yn de jierren 1954-1957 restaurearre waarde, waarden de banken ferwidere en ferfongen troch stuollen. De preekstoel út likernôch 1650 stie foar de restauraasje yn de jierren 1950 oan de súdlike muorre, mar krige dêrnei in plak oan de noardlike muorre. It eardere klankboerd en it doophek binne mei de ferhûzing net werom kommen. De kûp fan de kânsel is op de hoeken fersierd mei draaide pylders mei Korintyske kapitelen. Op de foarkant fan de kûp binne de wapens oanbrocht fan Harckama en Coyters. Oan de preekstoel is in lessener út 1778 mei in wapen fan Haersma befêstige. Allinnich de ikebeam is noch op it wapen te sjen, de seispuntige stjer en de leelje binne der ôf hakt.
It wapen fan Haersma is noch wol folslein te sjen op it rêchskot fan de hearebank út 1650. Under twa helmen binne de wapens oanbrocht fan de famyljes Harckama en Coyters (lofts) en Haersma en Fan Scheltinga (rjochts). Twa banken dy't foar de restauraasje fan de jierren 1950 foar de preekstoel oer oan de noardlike muorre stiene, krigen in plak oan de wand ûnder it oargel en datearje út de 18e iuw. De koperen kroanen stamme út de 17e iuw. Yn it koer lizze sarken út de 17e en 18e iuw. In restant út de katolike tiid is de goed bewarre piscina oan de eastlike muorre.
Yn de toer hinget in klok út 1617, dy't troch Hans Falck út Neurenberg yn Ljouwert waard getten. De klok is fersierd mei de nammen en wapens fan dyjingen, dy't it jitten fan de klok mooglik makken.
Fresko's
Mei de restauraasje fan de tsjerke yn de jierren 1950 waarden der meardere fragminten fan midsiuwske fresko's ûntdutsen. Boppe de noardlike útgong is it fresko te sjen fan de hillige Kristoffel. Yn de kap fan it twadde travee binne fragminten fan twa ingels te sjen, wylst achter it oargel op de westlike muorre noch in skyld mei ferskate soarten reau waard bleatlein.
Oargel
It oargel is fan Dútske makkelei en waard boud troch Friedrich Leichel út Düsseldorf. It oargel waard op 16 augustus 1883 yn gebrûk nommen. In restauraasje fan it ynstrumint yn 2006 troch Bakker & Timmenga brocht it oargel wer werom yn de âlde steat.
Hollow (koart ferhaal)
Hollow is in koart ferhaal fan it fantasysjenre, skreaun troch de Amerikaanske auteur Patricia Briggs. De titel betsjut: "Hol" of "Holte". It ferhaal heart ta de Mercy Thompson-rige en spilet yn 'e krite fan 'e Tri-Cities, yn 'e Amerikaanske steat Washington. Yn Hollow wurdt Mercy Thompson har help frege as in man fjirtjin jier de nei de dea fan syn frou noch altyd hjitfolge wurdt troch har geast. Briggs skreau dit ferhaal spesifyk foar de ferhalebondel Shifting Shadows, dy't publisearre waard yn 2014. It is it iennichste ferhaal yn dy bondel dat Mercy Thompson sels as haadpersoan hat, mei't alle njoggen oare ferhalen oer byfigueren út 'e Mercy Thompson-rige geane. De foarfallen yn Hollow fine plak nei ôfrin fan dy yn 'e roman Night Broken.
Ynhâld
Mercy Thompson hat har aventoer mei de Kanaryske fulkaangod mar nauwerneed oerlibbe (sjoch: Night Broken), en har garaazje is frijwol hielendal ferrinnewearre. As se safierhinne opbettere is dat se wer op eigen krêft op 'en paad kin, bringt se in besyk oan 'e ruïne, dêr't, sa stelt se fêst, yndie net folle mear oan te rêden falt. Se fynt it dreech om ôfskie te nimmen fan wat jierrenlang fierhinne har libben west hat, mar om it spul wer op te bouwen soe, sels mei it jild dat de fersekering útkeart, mear kostje as dat se yn jierren mei har bedriuw fertsjinje kin. It is dus rasjoneel sjoen ferstanniger om 'e boel mar hielendal plat te goaien, de grûn te ferkeapjen en earne oars wurk as monteur te sykjen.
Wylst Mercy dêr sa oer stiet te prakkesearjen, wurdt se oansprutsen troch de bestjoerster fan in passearjende auto, dy't har freget oft se Mercy Thompson is. Op har befêstigjende antwurd stelt de frou harsels foar as Lisa Simon. Se fertelt dat se Mercy har namme trochspile krigen hat om't in freon fan har problemen mei in spûk hat. Mercy fielt der ynearsten neat foar om har dêrmei te bemuoien, want de iennichste oare kear dat se op spûkejacht gie, is dat net sa bêst beteard (sjoch: Bone Crossed). Mar it blykt de Yndiaanske stalwikselder Hank Owens te wêzen dy't Lisa Mercy har namme jûn hat, en se is Hank noch wat skuldich. Dat sadwaande sizze Mercy en de wearwolf Zack Drummond, dy't meikommen wie om 'e garaazje te besjen, ta om mei Lisa nei Prosser te gean, dêr't Lisa har freon wennet.
Dy freon blykt de eksintrike miljardêr Rick Albright te wêzen, dy't trettjin jier lyn yn in opsjochjaande rjochtsaak frijsprutsen is fan 'e moard op syn frou Nicole. Hy wennet hielendal allinne, sûnder personiel, yn in ûnbidich grutte filla op in perseel lân yn in holte tusken de rivier de Columbia en in rotsheuvel yn. Lisa ken him om't se in eigen bedriuw hat dat tunen fan partikulieren byhâldt. De ôfrûne acht jier docht se dat twaris yn 'e wike by Rick, en hy komt gauris bûtendoar om har te helpen. Fjouwer jier lyn besefte se dat se hopeleas fereale op him rekke wie, net dat se him dêr ea wat fan merke litten hat. In pear dagen lyn, doe't se wer by him oan it wurk wie, bliek it húske yn 'e bygebouwen stikken te wêzen. Foar it earst yn acht jier kaam se doe by Rick binnendoar, en doe't se fan 't húske kaam, seach se dêr in yn stikken sniene frou yn in see fan bloed lizzen, mei in ôfhoude holle dy't tsjin har sei: "It is syn skuld."
Rick kaam op har gjalp fan skrik ôf, hoewol't Lisa tsjin 'e tiid dat hy arrivearre al begrepen hie dat wat se seach net echt wêze koe. Se fermoede in hiel minne en sadistyske grap, mar Rick fertelde har dat it in spûk wie, de geast fan syn fermoarde frou Nicole, dy't him al fjirtjin jier efterfolge. Hy wie eins de wrâld te ryk dat immen oars as hysels har noris sjoen hie, want dat wie noch nea bard, en hy begûn himsels sa stadichoan ôf te freegjen oft er wol doogde. Rick liek te tinken dat it wat wie dêr't er mar gewoan mei leare moast te libjen, mar Lisa liet it der net by sitte en gie foar him op 'e siik nei help. Dy syktocht hie har nei Mercy ta laat. Om't se sels net folle ûnderfining mei it fuortstjoeren fan geasten hat, skillet Mercy Gary Laughingdog op, har Yndiaanske healbroer, dy't no yn Montana wennet om't er noch socht wurdt yn Washington, dêr't er útbrutsen is út 'e finzenis (sjoch: Night Broken). Gary fertelt har dat se útsykje moat wat it is dat de geast yn 'e fysike wrâld hâldt, dat se dat, wat dat dan ek wêze mei, oplosse of ferwiderje moat en dan de geast derfan sjen moat te oertsjûgjen dat er dea is en nei it hjirneimels gean moat.
Oankommen by de wente fan Rick Albright, moat Lisa, dy't Mercy op eigen manneboet by it spul behelle hat, him earst noch oerhelje om harren yn 'e hûs te litten. Rick is der earst neat te happich op om poerfrjemden by syn priveesaken te belûken, mar Lisa wit him al rillegau te bepraten. Mercy har skerpe noas fertelt har daliks dat hy like fereale is op har as sy op him. Om te begjinnen wol Mercy fan Rick witte oft er syn frou fermoarde hat. Hy antwurdet dwers dat er dat yndie dien hat en dat er inkeld frijsprutsen is om't er de bêste abbekaten fan it lân betelje koe. Mercy har noas fertelt har dat syn bekentenis fan 'e moard in leagen is, mar it part oer de abbekaten de hurde wierheid. Se wol him freegje om harren rûn te lieden troch syn hûs, yn 'e hope dat de geast fan Nicole ferskine sil, mar op dat stuit is de geast der al, hoewol't Mercy har as iennichste sjen en hearre kin. It iennichste dat Nicole har fertelle kin, is: "Ik kin hjir net wei" en "It is syn skuld." Der liket net genôch fan har oer te wêzen om it spûkjen te ferklearjen.
As de rook fan swiete kaugom de keamer follet, fielt Mercy dat se yn 'e oanwêzigens fan wat wier kweadaardichs binne. Se oarderet eltsenien nei bûten ta, dêr't se Rick deroer ûnderstiet wat dat west hawwe kin. Sadree't se de rook fan kaugom neamt, moat Rick oan syn mem Gina tinke, dy't it healbloedbern wie fan in ierdgeast en in minsklike frou. Hja hie psychyske problemen en die twa dagen nei de moard op Nicole selsmoard. Rick hat him gauris ôffrege oft it soms syn mem wie dy't Nicole fermoarde hat, want se wie der gek genôch foar. Mercy skillet har pleechbroer Samuel Cornick op, dy't mei syn frou Ariana op houliksreis is yn Ierlân. Ariana is sels in oerâlde ierdgeast, en Mercy wol fan har witte oft in ierdgeast nei syn dea omspûkjen bliuwe kin. Ariana fertelt har dat dat allinnich mooglik is as de ierdgeast in foarwerp yn syn eigen dea behurdzje litten hat, sa't in wapensmid in swurd yn oalje behurdzje lit.
As Mercy dat oan Rick fertelt, wit dy daliks hokker foarwerp oft it om giet: in hinger fan jade, dy't er in jier nei de dea fan Nicole en syn mem by it spul fan syn heit fûn, nei't dy omkommen wie by in ferkearsûngemak. De hinger leit yn syn sliepkeamer, dat Mercy en Zack geane wer yn 'e hûs, mei as doel om 'e jadestien stikken te slaan. Sadree't se Rick syn sliepkeamer ynkomme, wurde se bekûgele mei alderhanne foarwerpen dy't út eigen wil, sa liket it hast wol, fan har plak komme en op harren ôf begjinne te fleanen. Nettsjinsteande dat wit Mercy úteinlik de jadestien stikken te slaan. Dêrmei ferliest de geast fan Gina, dy't efter it spûkjen sit, de mooglikheid om oant yn ivichheid bestean te bliuwen, mar hy is noch net fuort. Dêrfoar lient Mercy fia har mystike partnerbân mei Adam de magyske autoriteit fan in alfa fan in wearwolveridel, en hjit de geast om op te hâlden. De geast kin neat oars dwaan as oan dat befel gehoar jaan, en ferdwynt al skellend en tsjinakseljend yn it neat.
As Mercy en Zack weromkeare nei de Tri-Cities, dêrby de fereale Rick en Lisa as in pearke efterlittend, heart se dat de lêste auto dy't se yn har garaazje opknapt hat, op in feiling foar $19.000 ferkocht is. Boppedat binne der trije nije opdrachten binnenkommen fan lju dy't op dy feiling njonken har auto grypt hawwe. Mercy feroaret dêrtroch fan gedachten en beslút har garaazje wer op te bouwen.
Michio Yasuda
(10 novimber 1949) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Nippon Steel.
Raddus
Raddus is in fiktyf personaazje út 'e Star Wars-franchise. Hy waard yn 2016 yntrodusearre yn 'e film Rogue One: A Star Wars Story. De geastlike heit fan it personaazje wie de oarspronklike senarioskriuwer fan dy film, Chris Weitz. Raddus is in bûtenierdsk wêzen fan it ras fan 'e Mon Calamari en in admiraal fan it Rebelleferbûn. Hy waard spile troch akteur Paul Kasey. Yn guon sênes waard in animatroanyske replika brûkt, bestjoerd troch Patrick Comerford. De dialooch fan Raddus waard ynsprutsen troch stimakteur Stephen Stanton.
Eftergrûn
Admiraal Raddus is yn Rogue One: A Star Wars Story in tige sterk personaazje. Spedial effects-technikus Neal Scanlan sei oer bûtenierdske wêzens yn Star Wars: "We hawwe altyd besocht om in foarbyld út 'e echte wrâld te hawwen foar wa't dy wêzens wêze meie, en yn dit gefal brûkten we Churchill. […] We hawwe [Churchill] net inkeld brûkt as in fisueel sjabloan foar de lichemsfoarm, mar ek as foarbyld om 'e rol te spyljen en ta útdrukking te bringen fia de akteur." Stephen Stanton, de stimakteur dy't de dialooch fan Raddus ynspriek, sei dat er him foar it betinken fan 'e karakteristike stim fan 'e admiraal ynspirearje litten hie troch Churchill, mar ek troch de fertolking troch akteur George C. Scott fan 'e Amerikaanske generaal George S. Patton yn 'e biografyske film Patton (1970).
Foarôfgeande oan Rogue One
Raddus wurdt yn it jier 65 f.Sl.Y. berne yn 'e poalstreken fan 'e oseaanwrâld Mon Cala, as ien fan 'e Mon Calamari, in amfibysk ras fan bûtenierdske wêzens. Hy is tige yntelligint en klimt op ta de posysje fan boargemaster fan 'e stêd Nystullum. Letter jout er him by de kriichsmacht fan Mon Cala en beklaait er in funksje by de planetêre ferdigening. Yn 'e Kloane-oarloggen fjochtet Raddus op syn thúswrâld tsjin 'e besetting troch de separatistyske Konfederaasje fan Unôfhinklike Stelsels. Nei de steatsgreep troch kânselier Palpatine en de fêstiging fan it Galaktysk Keizerryk hat Raddus de lieding oer de ferdigening fan Mon Cala tsjin 'e ynvaazje fan Keizerlike stoarmtroepers ûnder lieding fan grut-moff Wilhuff Tarkin. Wannear't alle ferset op 'e planeet de kop yndrukt wurdt, is Raddus ien fan 'e earste Mon Calamari dy't him by it Rebelleferbûn jout om 'e striid tsjin it Keizerryk fuort te setten.
Yn Rogue One
Yn 'e film Rogue One: A Star Wars Story (2016) wurdt admiraal Raddus yntrodusearre as de haadpersoanen, de krimineel Jyn Erso en de rebel Cassian Andor, fan harren misje nei Jedha en Eadu weromkeare yn it haadkertier fan it Rebelleferbûn op 'e moanne Yavin-IV mei nijs oer de Deadsstjer. Dat is in nij massaferneatigingswapen fan it diktatoriale Galaktysk Keizerryk yn 'e foarm fan in bolfoarmich romtestasjon ter grutte fan in lytse moanne. It hat in superlaserkanon dat sa krêftich is, dat der yn ien skot hiele planeten mei ferdylge wurde kinne. Jyn har heit, de briljante wittenskipper Galen Erso, dy't ûnder twang meiwurke hat oan 'e ûntwikkeling fan 'e Deadsstjer, hat har foar syn dea in holografysk boadskip stjoerd, wêryn't er út 'e doeken dien hat dat er mei opsetsin in swak plak yn 'e Deadsstjer ynboud hat dat de rebellen brûke kinne om it romtestasjon te ferneatigjen. Hy hat Jyn opdracht jûn om dêrta de blaudrukken fan 'e Deadsstjer, dy't opslein binne yn it Keizerlik Argyfkompleks op 'e planeet Scarif, te stellen en oan it Rebelleferbûn troch te spyljen.
Sadwaande besiket Jyn de lieders fan 'e rebellen oer te heljen ta in wraam mei de rebellefloat op Scarif. Hja kriget dêrfoar stipe fan 'e stânhêfte Raddus, dy't wegeret en gean in gefjocht út 'e wei, sels as de kâns op súkses lyts is. De measte oare rebellelieders ornearje lykwols dat in oanfal op it swier ferdigene Scarif sinleas is, en dat harren mei de foltôging fan 'e Deadsstjer inkeld noch de kar rêst tusken oerjefte en flecht. Mon Mothma, de polityk liedster fan it Rebelleferbûn, stelt fêst dat der net genôch stipe is foar de misje nei Scarif. Dêrop stalle Jyn en Cassian Andor op eigen manneboet in misje gear en sette ôf nei Scarif. Wylst harren selskipslju dêr by wize fan ôfliedingsmaneuver in oanfal op it Keizerlik garnizoen útfiere, ynfiltrearje Jyn en Cassian de argyfklûs.
As de rebellen op Yavin-IV kommunikaasje tusken Keizerlike troepen opfange dêr't yn sprutsen wurdt fan in rebelle-oanfal op Scarif, beslút Mon Mothma dat se foar in foldongen feit steld binne, en dat se no wol fjochtsje moatte. Admiraal Raddus is op dat stuit al oan board fan syn kruser om 'e float te risselwearjen foar in wraam op Scarif. De oankomst fan 'e rebellefloat by Scarif hat lykwols ta gefolch dat de Keizerlike troepen de poarte slute yn it planetêre enerzjyskyld dat de hiele planeet omjout. Dat hâldt ek de ferstjoering fan grutte hoemannichten data tsjin, en Raddus ûntfangt berjocht fan 'e planeet dat er hoe dan ek de poarte yn it enerzjyskyld sjen moat iepen te brekken, sadat Jyn en Cassian him de stellen blaudrukken tastjoere kinne. Raddus set dêrop in hammerkopkorvet yn, dy't in fijannich stjerreslachskip raamt en fansiden triuwt by in oar stjerreslachskip op. De fertize skipswrakken swalkje fan koers en botse op 'e generatorfasiliteit dy't it enerzjyskyld om 'e planeet hinne opwekket. It skyld wurdt dêrtroch deäktivearre, krekt op 'e tiid om 'e troch Jyn ferstjoerde blaudrukken fan 'e Deadsstjer te ûntfangen.
Wylst de Deadsstjer arrivearret en alle libben op Scarif ferdylget, de groep rebellen op it planeetoerflak ynbegrepen, besiket de rebellefloat mei de blaudrukken te ûntkommen. It arrivearjen fan in Keizerlike float ûnder befel fan Darth Vader komt dat lykwols foar. It flaggeskip fan Raddus en ferskate oare rebelleskippen wurde dêrtroch opheind, wêrby't de admiraal omkomt. Vader interet sels de kruser fan Raddus, dêr't er mei syn ljochtsabel in bloedbad oanrjochtet ûnder de bemanning. De ynformaasjedrager mei de blaudrukken fan 'e Deadsstjer wurdt lykwols fan hân ta hân trochjûn oant er in lytser romteskip berikt, de korvet Tantive IV, dy't him út 'e búk fan 'e kruser losmakket en ûntkomt. Neitiid wurdt it plak fan Raddus yn it Rebelleferbûn ynnommen troch in oare Mon Calamari, admiraal Ackbar.
Keppelings om utens
List of Star Wars characters
U2 (band)
Yn 1984 waard it album “The Unforgettable Fire” útbrocht en yn 1987 “The Joshua Tree”. Dat album wurdt troch in soad leafhawwers as it hichtepunt fan harren oeuvre sjoen mei de hits “Where the Streets have no Name”, “I still haven’t found what I’m looking for” en “With or without you”. Dy lieten binne sterk en opswypkjend, mar der steane ek hiel rêstige lieten op it album. Yn 1988 kaam “Rattle and Hum”, in oade oan de Amerikaanske muzyk, mei sawol konsert- as studio-opnames. Op it liet “Desire” docht de bluessjonger en –gitarist B.B. King mei. De band stie sa bot yn de belangstelling dat se wol in stapke werom dwaan moasten en sy ferfearen foar in skoft nei Berlyn, dêr't hja ynspiraasje opdiene foar it nije album “Achtung Baby” (1991) mei it bekende liet “One”, dat noch altyd heech yn de Top 2000 stiet. De band socht dúdlik in oare styl, dizze muzyk wie folle eksperimenteler. Dat wie noch mear sa op de albums “Zoropa” (1993) en “Pop” (1997). Dat lêste album hie safolle súkses net.
Mei de albums “All that you can’t leave behind” (2000) en “How to Dismantle an Atomic Bomb" (2004) sloech de band wer it âlde, fertroude rock paad yn. De lieten “Beautiful Day” en “Elevation” waarden in grut sukses. Yn 2009 folge “No Line on the Horizon.” Bij de tournee yn it ramt fan dit nije album wurke U2 mei in rûn poadium, sadat se it publyk om harren hinne hiene. Yn 2015 kaam it lêste album oant no ta út, “Songs of Innocence”.
De band hat altyd in soad oan woldiedichheid dien, sawol yn de teksten as yn de konserten. Se diene ûnder oaren mei oan Live Aid yn 1985 (wêrfan’t de opbringst nei de hongersneed yn Ethiopie gong) en in tournee foar Amnesty International yn 1986. Bono set him ek persoanlik yn foar projekten yn Afrika.
Diskografy
Sjoch ek: Diskografy fan U2
Onyks (rivier)
thumb|De Onyks (rj.) komt út yn de Vandamar thumb|left|Plak fan de Onyks De Onyks is in 32 km lange rivier op Antarktika, dy't fuorre wurdt troch raanwetter fan gletsjers en dêrom allinne yn de koarte Antarktyske simmers streamt.
Der libje gjin fisken yn de Onyks, mar wol mikro-organismes, algen en bistkes lyas rûnwjirms, Tardigrada en Rotifera.
Koertsjerke (Middelburch)
Skiednis
Nei in brân yn 1568 waard it doedestiidske houten tonferwulft ferfongen troch in stiennen netferwulft. De tsjerke waard by it bombardemint fan 17 maaie 1940 foar in part ferneatige, mar sûnt 1942 rekonstruearre. It netferwulft falt op troch de bewurke slútstiennen. De mei koalblêd en wynranken fersierde kapitelen binne skaaimerken fan de brabânske gotyk.
Ynterieur
It ynterieur fan de tsjerke waard nei de Twadde Wrâldkriich oanfolle mei saken út oare tsjerken. Yn de eastlike ôfsluting stiet in preekstoel út 1621, dy't ôfkomstich is út de Sudertsjerke fan Amsterdam. De achtsidige kûp stiet op in stiennen foet en wurdt oerkape troch in grut klankboerd. By de noardlike muorre ûnder it Gerritsz-oargel leit in grêfstien dy't earder noch yn de Westmonstertsjerke lein hat, in tsjerke dy't yn 1575 ôfbrutsen waard. By de súdlike muorre leit noch in 17e-iuwske grêfstien. Efter it hek oan de súdlike muorre leit it lêste rêstplak fan de roomske kening Willem II fan Hollân òf dat fan syn broer, Floaris de Fâd.
Oargels
By it bombardemint yn 1940 gyng ek it 19e-iuwske oargel fan de oargelmakker Kam ferlern, dat krekt foar dy tiid fan de westlike kant ferhûze wie nei in plak boppe de preekstoel yn it eastlike diel. It Ryksmuseum fan Amsterdam hie doe noch in kas fan in ynstrumint fan Peter Gerritsz lizzen, dy't sûnt 1456 in oargelmakkerij yn Utert hie en dêr yn 1479 in oargel boude foar de Nikolaitsjerke. It hie oant 1885 tsjinst dien, mar ôfbrutsen waard om't it net mear te bespyljen wie en fanwegen it histoarysk belang oerbrocht waard nei it Ryksmyseum. Yn 1952 (1956) waard dy kas troch it Ryksmuseum yn brûklien ôfstien oan de Koertsjerke en oan de noardlike muorre ophongen. It wie ynearsten it doel om it oargel te rekonstruëarjen, mar it die bliken dat soks net mear mooglik wie.
De oargelkommisje fan de herfoarme gemeente hat doe opdracht jûn oan de oargelbouwer Van Vulpen om in hiel nij oargel op it westlike doksaal te bouwen. It besit in haadwurk, boarstwurk en pedaal en 15 registers. It ynstrumint waard op 20 juny 1969 yn gebrûk nommen.
Gebrûk
De Koertsjerke wurdt brûkt troch de frijsinnich protestantske gemeente Middelburch en de Remonstrantske gemeente Midden-Seelân.
Entûsjasme
Entûsjasme, ek besieling of fjoer, is in gemoedstastân wêrby't men jin drok en útskroeven hâldt en draacht en in protte genietet of grutte blydskip, belangstelling of goedkarring foar eat of immen fielt. As wurd komt 'entûsjasme' oarspronklik út it Aldgryksk, fan ἐνθουσιασμός, enthousiasmos, in gearstalling fan ἐν, en, θεός, theos, en οὐσία, oisia, mei de etymologyske betsjutting "beset troch de geast fan in god". Dy term waard histoarysk troch de Alde Griken brûkt foar it yn ferfiering reitsjen fan folgelingen fan Apollo of fan Dionysus. Dêrnjonken waard it wurd ek yn oerdrachtlike sin brûkt, om grutte útskroevenens en blydskip fan immen mei it iene of oare út te drukken. Yn 'e letterlike sin wie de betsjutting lykwols beheind ta religieuze ekstaze. De filosoof Sokrates learde dat de ynspiraasje fan dichters in foarm fan entûsjasme (d.w.s. ynjûn troch de goaden) is.
Ut dyselde betsjutting wei waard in fjirde-iuwske kristlike streaming yn Syrje de Entûsjasten neamd. Hja leauden nammentlik dat se troch oanhâldend gebed, asketyske praktiken en kontemplaasje ynspirearre reitsje koene troch de Hillige Geast, ek al wiene se troch de sûndefal bejeftige wurden in kweadaardige (minsklike) geast. Om't se sa yn 'e wurking fan it gebed leauden, waarden se ek wol de euchiten neamd. Ferskate protestantske sekten út 'e sechstjinde en santjinde iuw waarden ek 'entûsjast' neamd. Yn 'e tiid nei de Glorieuze Revolúsje fan 1688 wie de oantsjutting 'entûsjasme' yn it Keninkryk Ingelân in delbûgende term foar it iepentlik en fol fjoer oanhingjen fan in politike of religieuze saak, d.w.s. in synonym fan fanatisme. Om 1700 hinne waard sok 'entûsjasme' yn Ingelân nammentlik sjoen as de oarsaak fan 'e Ingelske Boargeroarloch út 'e 1640-er jierren.
Gerardus Johannes Berenschot
Gerardus Johannes Berenschot (Solok, 24 july 1887 – Batavia, 13 oktober 1941) wie in Nederlânsk luitenant-generaal en kommandant fan it Keninklik Nederlânsk-Yndysk Leger. Hy wie yn it Nederlânsk-Yndyske leger de twadde kommandant fan Yndo-Europeesk komôf, ek wol (Yndyske) Nederlanner neamd, nei G.C.E. (Frits) fan Daalen. Krekt foardat oan Japan de oarloch ferklearre waard, kaam er om yn in fleantúchûngemak.
Oarlochsskip
In oarlochsskip of marineskip is in militêr skip dat yn gebrûk is by de marine of de kustwacht, en dat boud is foar oarlochfiering te wetter. Sokke skippen wike troch bou en doel ôf fan boargerskippen. Sa binne se folle skeabestindiger, en teffens binne se yn 'e regel bewapene mei geskut en/of mei swiere masinegewearen en oare wapensystemen. Njonken oarlochsskippen hat de marine ek skippen yn gebrûk dy't net foar oarlochfiering bedoeld binne, lykas transportskippen en hospitaalskippen.
Skiednis
De ierste fermeldings fan oarlochsskippen yn histoaryske boarnen geane oer galeien út 'e Aldheid, dy't troch alle seefarrende lannen út it Middellânske-Seegebiet brûkt waarden en har fuortbeweegden troch mankrêft yn 'e foarm fan roeiers. Sa beskikten de âlde Griken oer biremen en triremen, galeien mei twa, resp. trije dekken fan roeiers ûnderinoar, wêrfan't de boech tarist wie mei in stoarmraam om 'e skippen fan 'e fijân mei ta sinken te bringen. De galei hold oant djip yn 'e Midsiuwen stân, al waard de foarm meitiid wol modernisearre.
Nei de útfining fan it buskrûd yn Jeropa waarden oarlochsskippen foar it earst tarist mei kanonnen. Dêrtroch feroare de oarlochfiering op see yngripend. Nei de Midsiuwen makken seefarrende naasjes as it Keninkryk Portegal, it Keninkryk Spanje, it Keninkryk Frankryk, it Keninkryk Ingelân, it Osmaanske Ryk, de Republyk Feneesje en de Republyk fan de Sân Feriene Nederlannen earst bewapene keapfardijskippen foar harren float. Letter waarden mear spesjalisearre oarlochsskippen boud. Yn 'e njoggentjinde iuw en iere tweintichste iuw folge in nije modernisearrings troch de útfining fan steamskippen en letter motorskippen.
Oan 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw en it begjin fan 'e tweintichste iuw hiene lannen as de Feriene Steaten, it Feriene Keninkryk, Dútslân en Frankryk oarlochsskipstypes as de dûkboat, de torpedoboatjager, de kruser en it slachskip yn 'e tsjinst. It hichtepunt fan it bestean fan it slachskip, it grutste soarte oarlochsskip fan syn tiid, wie de Slach by Jutlân yn 'e Earste Wrâldoarloch tusken de Britske Keninklike Marine en de Dútske Keizerlike Marine.
Yn it Ynterbellum feroare der in protte foar de oarlochfiering op see troch it yn gebrûk nimmen fan 'e jachtfleanmasine en de bommesmiter troch de marine. Dêrtroch waard nammentlik de yntroduksje fan it fleandekskip needsaaklik, dêr't sokke fleantugen fan opstiigje en op lânje koene. Under de Twadde Wrâldoarloch die bliken hoe totaal oars oft seeslaggen dêrtroch waarden, bgl. yn 'e ferneamde Slach by Midway, dêr't de Japanske Keizerlike Marine in krúsjale nederlaach tabrocht waard troch fleantugen fan fleandekskippen fan 'e Amerikaanske Marine. Tsjintwurdich is it fleandekskip noch altyd it grutste oarlochsfartúch dat der bestiet. De measte fleandekskippen hawwe, krektlyk as de gruttere moderne dûkboat, in oandriuwing dy't basearre is op in kearnreäktor. De grutere fleandekskippen hawwe in bemanning fan mear as 5.000 koppen oan board.
Eed fan Straasburch
250px|thumb|Tekst fan de Eed fan Straasburch De Eed fan Straasburch (Latyn: Sacramenta Argentariae; Frânsk: Les Serments de Strasbourg; Dútsk: Die Straßburger Eide) wie in plechtige alliânsje tusken de healbruorren Loadewyk de Dútser, kening fan East-Frânsje, en Karel de Keale, kening fan West-Frânsje tsjin harren (heal)broer Lotarius I, kening fan Midden-Frânsje en hâlder fan de keizerstitel fan it Frankyske Ryk. De Eed waard tekene op 14 febrewaris 842. Hja binne skreaun yn trije ferskillende talen: Midsiuwsk Latyn, Galloromaansk en Aldheechdútsk allegear yn Karolingyske minuskel. It Romaanske diel is oer it algemien bepaald dat dat ien fan de earste teksten is yn in taal dy't him ûnderskiedt yn in Galloromaanske. De tekst is opsteld troch Nithard.
Eftergrûn
De oarsprong fan it konflikt wie by keizer Loadewyk de Fromme, de heit fan de trije striidzjende bruorren. Loadewyk woe de ienheid fan it ryk wis wêze, dat net gebrûklik wie neffens Frankyske gewoanten, dêr't eltse soan rjocht hie op in part fan de eigendom fan harren heit. Yn 817 stelde Loadewyk de Ordinatio Imperii op dy't de oplossing fan dat probleem wêze moast. Hy bepaalde dêryn dat Lotarius I, de âldste soan, de keizerstitel en opperkening wêze soe, mei syn twa bruorren Loadewyk de Dútser en Pepyn I fan Akwitaanje as ûnderkeningen. Doe't yn 823 in fjirde soan út syn twadde houlik, Karel de Keale berne waard, woe Loadewyk him ek yn de erfenis opnimme. Loadewyk de Dútser en Pepyn wiene al net wiis dat hja mar ûnderkeningen wurde soene en waarden brûkel dat hja mei in fjirde erfgenamt noch minder krije soene.
Yn 838 ferstoar Pepyn lykwols, twa jier foar't Loadewyk de Fromme ferstoar. Dêrmei waard it tal erfgenamten werombrocht ta trije. De trije bruorren smieten de Ordinatio Imperii fuort en kamen op 30 maaie 839 yn Worms ta in nije regeling. Elts soe syn eigen keninkryk krije. Nei't Loadewyk de Fromme yn 840 ferstoar easke Lotarius nettsjinsteande de útfiering fan de Ordinatio Imperii. De oaren wegeren en ferklearren him de kriich. Yn 841 fersloegen hja Lotarius yn de Slach by Fontenoy yn Boergonje. It bleau lykwols gefaarlik foar de oerwinners Loadewyk de Dútser en Karel de Keale en op 14 febrewaris 842 yn Straasburch dêr't hja foar harren ferienige legers plechtich in eed ûnthieten en taseine inoar stypje te bliuwen. Dat tasizzen waard ferneamd as de Eed fan Straasburch.
Tatsuhiko Seta
(15 jannewaris 1952) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Hitachi.
Eed fan Straasburch
Eftergrûn
De Eed fan Straasburch late streekrjocht ta it Ferdrach fan Ferdun yn 843, dêr't it Karolingyske Ryk ferparte waard yn trije keninkriken: it West-, Mid- en Eastfrankyske Ryk
De eed
De eed waard dus skreaun troch Nithard, in pakesizzer fan Karel de Grutte. De boarne fan de eed is yn syn De dissensiobus filiorum Hludovici pii libri quatuor en waarden weromfûn yn in kopy fan syn kronyk (18 folia) dat yn de tsiende of alfde iuw skreaun is, dus hast twa iuwen letter as de oarspronklike. Nithard wie wierskynlik sels oanwêzich by it ôflizzen fan de eed. Nithard spruts oer in eed yn de Romana lingua (Galloromaansk) en ien yn de Teudisca lingua (Dútsk of Germaansk). It diel dat yn it Romaansk skreaun wie, wie wierskynlik in dialekt dat yn it noarden fan West-Frânsje sprutsen waard en kin as in foarrinner fan it Aldfrânsk sjoen wurde. Troch de tekst kin sjoen wurde dat it Galloromaansk him ûnderskiedt fan it Latyn en oare Romaanske talen. It Dútske diel wie stellich in Aldheechdútsk of Rynfrankysk dialekt en waard sprutsen yn de omkriten fan Straasburch. Karel en Loadewyk wiene beide Frankysk, dus hja sprutsen wierskynlik in Frankysk/Dútsk dialekt en harren legers sprutsen Frankysk en Galloromaansk (it lêste benammen yn West-Frânsje). Loadewyk de Dútser, de âldste fan beide bruorren, spruts syn leger ta yn it Teudisca om harren it byld te jaan en Karel die itselde yn it Romana nei syn leger. Dêrnei spruts Loadewyk, kening fan East-Frânsje (it hjoeddeiske Dútslân), him út yn it Romana en meitsje himsels dúdlik oan de manlju fan syn healbroer Karel de Keale, kening fan West-Frânsje (it hjoeddeiske Frankryk). Karel die itselde yn it Teudisca oan de manlju fan Loadewyk. Dêrnei leine beide legers in eed ôf yn harren eigen taal om it tasizzen fan harren lieder te befêstigjen.
Tekst
De transkripsjes binne oanpasse. De ôfkoartings binne útwurke en lêstekens tafoege.
It folgjende is it part fan it oarspronklike manuskript yn de Romaanske lânstaal sûnder bewurkings:
Twee Gebroeders (Langwar)
De Twee Gebroeders (sylteken: in swan) is it skûtsje wêrmei‘t Langwar meidocht oan de kampioenskippen fan de SKS. Dit skûtsje is boud yn 1914 troch Skipwerf Wildschut yn De Gaastmar yn opdracht fan Rienk Ulbesz Zwaga.
Syn soan Ulbe Rienksz Zwaga hat mei dit skip syn earste kampioenskippen helle tusken 1946 en 1950. Hoewol ’t yn dy tiid noch net foar doarpen syld waard beskôgen de Langwarders dit skûtsje dochs as fan harren. Yn 1965 is de Stichting skûtsjes Doniawerstal oprjochte, dy ’t it skûtsje (dat ek wol “de Grutte Griene” neamd waard) yn eigendom krige. Hja hoopten dat de suksessen fan Ulbe Zwaga trochset wurde soenen.
Twa soannen fan Ulbe Zwaga slaggen der yn om mei dit skip kampioen te wurden, Rienk Ulbesz Zwaga yn 1969 en Lammert Ulbesz Zwaga yn 1980. Dêrnei foelen de resultaten wat ôf. Yn harren stribjen nei sukses hawwe de Langwarders mei ferskate skippers en skûtsjes fearn.
Sûnt 2015 sylt Langwar wer mei de “Twee Gebroeders”. Dat jier waarden sy twadde yn it einklassemint mei 0,2 punten efterstân op de kampioen de Jouwer. Troch de nije sylformule moast Langwar yn 2017 mei ekstra ballast sile. Dêrtroch wienen hja net by steat om mei te kommen yn de float en hawwe sy fierder net meidien yn de kompetysje.
Marie Kessels
Marie Kessels (Nederweert, 11 desimber 1954) is in Nederlânsk skriuwster fan poëzy en proaza. Se debutearre yn 1988 mei gedichten yn it tydskrift Raster. Yn 1991 wie har romandebút mei Boa.
Death Masks
Ynhâld
Harry Dresden, praktisearjend tsjoender en privee-detektive te Chicago, docht mei oan in praatprogramma op in lokale tillefyzjestjoerder, mei as ûnderwerp it boppenatuerlike. Syn dielname oan it programma fan Larry Fowler is de iennichste manear dat er mei it medium Mortimer Lindquist prate kin, in âlde bekende fan Harry dy't op it stuit net mei him sjoen wurde wol. Harry hat nammentlik yn 'e boppenatuerlike wrâld in oarloch feroarsake tusken it Reade Hôf fan 'e fampieren en de Wite Ried fan Tsjoenderij (sjoch: Grave Peril), en Lindquist wol dêr út noch yn net by belutsen reitsje. Dat doe't Harry him frege om in geunst, stelde Lindquist foar dat se tegearre oan it praatprogramma meidwaan soene; net ien dy't it lju ommers kwea-ôf nimme kin as se in pear wurden wikselje wylst se beide yn sa'n programma te gast binne. Yn in reklameblok fertelt Lindquist dat er oangeande Harry syn fraach syn ljocht opstutsen hat by lju dêr't er kunde oan hat, en hy kin him dit fertelle: Susan Rodriguez libbet noch en befynt har yn Perû.
Susan Rodriguez is in sjoernaliste foar de Arcane, in sensaasjeblêd dat publisearret oer it boppenatuerlike, lykas waarnimmings fan in sasquatch en besiken fan bûtenierdske wêzens. Se krige jierren lyn belangstelling foar Harry doe't dy yn Chicago syn detektiveburo iepene, wêrby't er yn in advertinsje yn 'e Gouden Gids fermelde dat er tsjoender wie. Nei ferrin fan tiid krigen se in relaasje (sjoch: Storm Front), mar in oardel jier dêrnei sloech Susan al Harry syn warskôgings yn 'e wyn en folge se him nei in feestlike gearkomste fan it Reade Hôf, dy't útrûn op in konfrontaasje tusken Harry en syn freonen en de fampieren (sjoch: Grave Peril). Susan foel dêrby yn 'e hannen fan 'e fampieren fan it Reade Hôf, dy't har heal feroaren yn in fampier. De metamorfoaze soe foltôge wurde as se it bloed fan in minske dronk oant dy it bestoar. Harry befrijde Susan út har finzenskip (en begûn om dat te berikken in oarloch tusken de reade fampieren en de tsjoenders), mar neitiid beëinige Susan har relaasje mei him. Se fielde doe nammentlik oanhâldend in gnaujende honger nei bloed, dêr't se beslist net oan tajaan mocht. Om't se sa fan him hold, koe se wat him oangie de ferskillende soarten hongers net útinoar hâlde, en soe it mar in kwestje fan tiid wêze foar't se him deade. Sûnt hat Harry om 'e nocht besocht en fyn in genêswize foar Susan, wylst er har yn 'e rekken hold fia har kollumn yn 'e Arcane. Fjirtjin dagen foar syn dielname oan it praatprogramma fan Larry Fowler waard Harry opskille troch de haadredaktrise fan it krantsje, dy't sei dat se al in skoft neat mear fan har heard hie en frege oft Harry ek wist hoe't se mei har yn kontakt komme moast. It antwurd wie 'nee', mar Harry waard dêr sa ûngerêst fan dat er de help fan Mortimer Lindquist ynrôp.
Nei't Harry en Lindquist yn it praatprogramma har sechje dien hawwe, makket presintator Larry Fowler bekend dat er noch twa oare gasten útnûge hat om 'e oare kant fan 'e saak te beljochtsjen. Dat binne de preester Vittorio Vincent, in fertsjintwurdiger fan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke dy't hielendal oerkommen is út it Fatikaan, en Paolo Ortega, in bekend ûndersiker en ûntkrêfter fan boppenatuerlike ferskynsels, fan wa't Harry wit dat er eins in fampier is en ien fan 'e eallju fan it Reade Hôf. No binne tsjoenderij en technyk net te kombinearjen, dat om oan it praatprogramma meidwaan te kinnen hat Harry himsels in betsjoening oplizze moatten dy't syn magy ûnderdrukt. De ferskining fan Ortega makket him sa kjel, dat er de behearsking fan dy betsjoening suver ferliest. Wylst Fowler en syn crew de stikkene kamera's ferfange dy't dêr it gefolch fan binne, fertelt Ortega Harry glêdsjes dat er allinnich mar oan it programma meidocht om mei Harry prate te kinnen. Hy wol dat de oarloch tusken de reade fampieren en de tsjoenders besljochte wurdt mei in duël oant de dea tusken himsels en Harry. As Harry dêr net mei ynstimt, sille de reade fampieren Harry al syn freonen en kliïnten oanfalle en ombringe. Dat lit Harry fansels net folle kar, dat hy giet akkoart mei in duël. It idee dat de fampieren syn freonen tenei komme, makket dat er syn selsbehearsking hielendal ferliest, wat desastreuze gefolgen foar de tillefyzjestudio hat, dêr't alle apparatuer it ôfwitte lit, en dy't evakuëarre wurde moat as der ek noch brân útbrekt.
Bûtendoar sprekt preester Vincent Harry oan, en fertelt him dat er net foar de show fan Larry Fowler alhiel út it Fatikaan oerkommen is, mar dat er inkeld oan it programma meidie om mei Harry te praten. De Roomsk-Katolike Tsjerke wol nammentlik in privee-detektive mei kennis fan it boppenatuerlike yn 'e earm nimme, en pastoar Anthony Forthill fan 'e Tsjerke fan 'e Hillige Marije fan 'e Ingels, in bekende fan Harry, hat Vincent oanret om Harry dêrfoar te freegjen. Foar't se fierder prate kinne, wurde se yn 'e parkearkelder oanfallen troch in slûpmoardner dy't it op Harry foarsjoen hat. Se witte te ûntkommen, mar Harry ken by de yngong fan 'e parkearkelder Hendricks werom, de liifwacht fan "Gentleman Johnny" Marcone, de maffiabaas fan Chicago. It is him ûndúdlik wêrom't dy him dea hawwe wolle soe.
Oankommen yn Vincent syn motel, prate hy en Harry fierder oer it putsje dêr't de Tsjerke Harry foar ynhiere wol. Der is in foarwerp stellen út 'e Katedraal fan 'e Hillige Jehannes de Doper yn noardlik Itaalje, dat de Roomsk-Katolike Tsjerke weromhawwe wol. Interpol hat útfûn dat in binde dy't bekendstiet as 'de Tsjerkemûzen' efter de dieverij sit. Ien fan 'e bindeleden, in Gaston LaRouche, is weromfûn mei djippe snijwûnen yn syn gesicht en hals, wylst twa oaren, Anna Valmont en Francisca García, noch op frije fuotten binne. LaRouche hie ferfalske papierren by him dy't derop wiisden dat er nei de Feriene Steaten flechtsje woe, en Valmont is neitiid sjoen op 'e Ynternasjonale Lofthaven O'Hare, yn Chicago. It tinken is dat Valmont en García LaRouche út 'e ljochten holpen hawwe en dêrnei mei de bút útpykt binne. De Tsjerke wol no dat Harry de restearjende Tsjerkemûzen opspoart en it stellen foarwerp weromhellet. De plysje fan Chicago sit ek op 'e saak, mar de Tsjerke hat, sa seit Vincent, troch skea en skande leard om nea alles op ien kaart te setten. Harry stelt, oan 'e hân fan 'e foto's fan it plak delikt dy't Vincent him jout, daliks fêst dat LaRouche net fermoarde is op it plak dêr't er fûn is, om't dêr simpelwei te min bloed leit. Hy betwifelet oft Valmont en García derefter sitte, mei't it neffens him in profesjonele moard wie. Mei de dokuminten dy't yn it besit fan 'e man oantroffen binne, liket it him ta dat immen graach wol de ûndersikers leauwe dat LaRouche de wyk nimme soe nei Chicago. Nettsjinsteande dat nimt Harry de saak oan. Restearret allinnich noch om te freegjen hokker foarwerp oft stellen is. Dat blykt it Lykklaad fan Turyn te wêzen.
As Harry letter thúskomt, stiet him noch in grutte ferrassing te wachtsjen: hy wurdt opwachte troch Susan Rodriguez. Se wikselje in tút út dy't hàst ta mear as dat liedt, mar trochdat se steurd wurde troch Harry syn kat Mister komt dat der net fan. Susan fertelt Harry dat se weromkommen is nei Chicago om ûntslach te nimmen by de Arcane. Wat se no fierder sil, docht se frijwat geheimsinnich oer. Mar se hat Harry opsocht om him te warskôgjen foar Ortega. Se fertelt him dat se ûndersyk dien hat nei it Reade Hôf en leit him út dat Ortega de lieder fan in faksje binnen it Reade Hôf is dy't de oarloch mei de Wite Ried fan Tsjoenderij beëinigje wol. Om't de Wite Ried tsjin wil en tank troch Harry syn dieden yn 'e oarloch behelle rekke is, giet Ortega derfan út dat der frede sletten wurde kin as hy Harry ferslacht en deadet yn in duël. Der bestiet lykwols in ynfloedrikere faksje binnen it Reade Hôf dy't de oarloch oan 'e gong hâlde wol om foar iens en foar altyd mei de Wite Ried ôf te weven. Susan fermoedet sterk dat dy faksje yn it duël yngripe sil om't der, salang't Harry yn libben is, in reden bestiet om 'e oarloch mei de Wite Ried troch te setten. Nei't se har warskôging oerbrocht hat, wurdt Susan by Harry syn foardoar ôfhelle troch in ûnbekende man dy't se Martin neamd. Harry bliuwt yn ûnwissichheid efter oer wat de relaasje tusken Susan en dy Martin krekt is, en ek oer wat de relaasje tusken himsels en Susan krekt is.
As Harry letter op bêd sil, wurdt er opskille troch Karrin Murphy, it haad fan 'e Spesjale Undersyksienheid fan 'e Plysje fan Chicago en in freondinne fan him. Se freget him om ris nei in lyk te sjen dat yn it mortuarium leit. As er dêr arrivearret, stelt Murphy him foar oan Waldo Butters, in krigele lytse patolooch-anatoom mei in foarleafde foar polkamuzyk, dy't him it oangeande lyk sjen lit. It is it stoflik omskot fan in ûnbekende man, dat mei djippe snijwûnen oerdutsen is en sawol de hannen as de holle mist. Dat is lykwols it nuverste noch net, sa fertelt Butters, want de snijwûnen wiene net slim genôch om oan dea te gean en it ôfhakjen fan hannen en holle is pas nei de dea dien. De reden dat Murphy Harry derby roppen hat, is dat de man stoarn is oan in kombinaasje fan alderhanne sykten, fan 'e pest en de pokken oant seare kiel, dy't allegear hommels en tagelyk by him opkamen en him binnen in pear oeren fataal wurden binne. De kâns dat soks natuerlik foarkomt, is nul. Harry freget en kriget in foto fan in tatoeaazje dy't op it lyk oantroffen wurdt. De snijwûnen bringe him daliks tebinnen wat er op 'e foto fan it lyk fan Gaston LaRouche sjoen hat, mar om't Vincent him in geheimhâldingsklausule ûndertekenje litten hat, kin er dêr neat oer sizze. Likegoed jout er Murphy de net sa subtile hint om ris by Interpol te ynformearjen nei in LaRouche.
Underweis werom fan it mortuarium nei syn auto wurdt Harry oanfallen troch in wêzen mei it uterlik fan in reuseftige, seispoatige, fjouwereagige bear. Syn tsjoenderij hellet tsjin dat wêzen net folle út. Hy wurdt rêden troch syn freon Michael Carpenter, in timmerman út Chicago dy't ien fan 'e trije Ridders fan it Krús is en ien fan 'e trije swurden draacht wêryn't in spiker ferwurke is dy't brûkt is by de krusiging fan Jezus Kristus. Michael wurdt holpen troch de beide oare Ridders fan it Krús, mei wa't Harry dan foar it earst yn 'e kunde komt. It binne Sanya, in jonge, negroïde Rus, en Shiro Yoshimo, in âldman dy't in ôfstammeling fan 'e keningen fan 'e Rjûkjû-eilannen is. It wêzen dat se deade hawwe, sa lizze se Harry neitiid út, is Ursiël, in fallen ingel. Sokke wêzens binne bûn oan beskate ûnbrekbere regels, lykas dat se minsken gjin kwea dwaan meie, mar Ursiël is ien fan in groep fallene ingels dy't dêr wat op fûn hawwe: se ferliede libbene minsken derta om harsels troch de fallene ingels besette te litten, en nei ferrin fan tiid hat de minsklike 'drager' fan sa'n fallene ingel dan neat mear yn te bringen en moat dwaan wat him of har ynjûn wurdt. It kwea dat de fallene ingels oare minsken dogge, wurdt dan eins dien troch harren minsklike drager.