cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lânwurk
Ynhâld
In wichtich motyf fan it twadde boek is de lânbou as foarbyld fan 'e wrakseling fan 'e minske mei in fijannige natoer. Krekt as Boek I begjint it mei in oanropping fan 'e goaden dy't geane oer de saken dy't besprutsen wurde sille: wynbou, fruittylt, boskbou en oliven. Yn 'e folgjende hûndert regels behannelet Fergilius bosk- en fruchtebeammen, wêrfan't fuortplanting en groei oant yn detail beskreaun wurde. Hy jout dêrby yn it bysûnder omtinken oan it ferskil tusken natuerlike ûntjouwing en metoaden dy't tapast wurde troch de minske. In hastich opneamde katalogus fan 'e beammesoarten fan 'e wrâld beslút dit diel. Wat faaks de meast ferneamde passaazje út it gedicht is, de Laudes Italiae ("Lof fan Itaalje"), wurdt oan 'e lêzer yntrodusearre troch in opsomming fan útlânske wûnders: nettsjinsteande dy is der gjin oar lân dat sa priizge wurde moat as Itaalje. Dan wurdt de fersoarging fan wynranken beskreaun, dy't kulminearret yn 'e oangripende sêne fan harren ferdylging troch fjoer. Fergilius giet fierder mei rie oer wannear't men druveplanten plantsje moat en komt sa út by in oare ferneamde passaazje, de "Lof fan 'e Maityd". Dêryn beskriuwt er de groei en skientme dy't mank geande mei it kommen fan 'e maityd. Dêrnei wurdt de olivebeam derby helle om in kontrast mei de druveranken te skeppen: olivebeammen hat in boer net folle wurk fan. Dan komme oare soarten beammen, sawol fruchtdragende as dy't brûkber hout leverje. De ein fan Boek II wurdt alhiel bestege oan it besjongen fan 'e deugden fan it plattelân boppe de ferrotting fan 'e stêd.
Walrus
Fuortplanting
Der wurdt hieltyd mar ien jong berne dat by de berte sawat in meter lang is en 60 kilogram swier. Hy kin fuortendaliks swimme. Twillingen binne seldsum, mar komme foar. As de mem swimme sil, hâldt it jong him fêst oan de nekke. Ek hâldt de mem it jong fêst tusken de foarpoaten.
Nei twa jier wurdt it jong ôfwend, mar it bliuwt noch ien oant trije jier by de mem. De wyfkes bliuwe meastentiids by de wyfkes, mantsjes slute har oan by oare jonge mantsjes.
Lânwurk
Ynhâld
Boek III giet foar it meastepart oer feehâlderij. It kin rûchwei opdield wurde yn twa parten: de earste helte is wijd oan it fokken fan hynders en kij, wylst de twadde helte de fersoarging en beskerming fan keppels skiep en geiten behannelet. Beide dielen hawwe in koarte prolooch wêryn't sawol Grykske as Romeinske goaden oanroppen wurde, en dy't yngeane op 'e dichterlike aspiraasjes fan Fergilius sels en de dreechheid fan syn keazen ûnderwerp.
Walrus
Fuortplanting
Wyfkes binne meastal geslachtsryp at se fiif oant seis jier binne, de mantsjes mei njoggen jierop njoggenjier. Mantsjes sille harren meastentiids pas fuortplantsje as se 14 oant 16 jier âld binne.
In walrus kin fjirtich jier âld wurde.
Lânwurk
Ynhâld
It fjirde boek is ek wer opdield yn twa parten. De earste helte behannelet it libben en de gewoanten fan bijen, dy't oanhelle wurde as foarbyld foar de minske. Hjirby toant Fergilius de ûnkunde fan 'e Romeinen oer dy ynsekten, mei't er úthâldt dat bijen in kening hawwe, krekt as minsken, en dat de koloanje, as dy útstjert, spontaan werberne wurdt út it kadaver fan in okse. Yn 'e twadde helte fan it boek feroaret de toan fan didaktysk yn epysk, en fertelt Fergilius it ferhaal fan Aristaeus, dy't, nei't er syn bijen kwytrekke is, himel en ierde beweecht om se wer te krijen.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan 'e Georgica waard yn 2002 ûnder de titel Lânwurk útjûn troch Steven Sterk, doe noch te Utert. De Fryske fertaling wie fan 'e hân fan Klaas Bruinsma, dy't ek ferantwurdlik is foar it oersetten yn it Frysk fan oare grutte klassike wurken, lykas Homêros syn Ilias en Odyssee, en Feroarings fan Stal fan Ovidius. Mei û.m. syn fertaling fan Lânwurk wûn Bruinsma yn 2005 de dr. Obe Postmapriis foar de bêste Fryske oersetting.
Johannes Albertus Boer
Johannes Albertus (Jo) Boer (Grins, 22 febrewaris 1895 - dêre, 12 febrewaris 1971), yn fakliteratuer meast J.A. Boer neamd, wie in Nederlânsk arsjitekt.
Libben en wurk
thumb|220px|Noarderbad, Grins Jo Boer wenne en arbeide syn hiele libben in de stêd Grins, dêr't er tusken 1926 en 1956 in grut tal gebouwen ûntwurp. Bygelyks ferskate grutte wenningkompleksen, fral yn de Korrewegwijk. Ta de bekendste dêrfan wurde rekkene de wenten om it Bernouilliplein hinne (1926). Ek it Pythagorascomplex (1930) yn de Oranjewyk is fan syn hân. Fierder ûntwurp Boer yn Grins it Noarderbad (1933) en teater De Beurs (1938) oan it Akerkhof. Syn eigen wen-wurkhûs (1939) oan de Hereweg wie ek fan syn hân. Ek bûten Grins wie Boer acktyf: hy tekene ûnder mear lânhuzen en filla's yn Haren en Snits. Yn Snits ûntwurp er ek it fabryk fan snobbersguodfabrikant Tonnema (1954).
Boer liet him fral ynspirearje troch de Amsterdamske Skoalle en de Nije Saaklikheid. Guon fan syn bouwurken binne oanwiisd as ryksmonumint, ferskate oare stean op de monumintelist fan de gemeente Grins.
Op 12 febrewaris 1971 bedarren Boer en de frou mei de auto yn it Ferbiningskanaal tsjinoer it haadstasjon fan Grins nei in útwykmanoeuvre. It slagge omstanners en de brânwar net om harren te rêden: beide ferlearen it libben.
Graz
Graz is in stêd yn Eastenryk en de haadstêd fan de dielsteat Stiermarken. Graz, de op ien nei grutste stêd fan it lân, is ferneamd fanwegen de histoaryske binnenstêd. Yn 1999 waard de binnenstêd byskreaun op de list fan it wrâlderfgoed fan UNESCO. Yn 2003 wie de stêd Kulturele Haadstêd fan Europa.
Skiednis
Oarspronklik stie op de lokaasje fan de stêd in romeinsk fort. De Slovenen bouden letter in lyts kastiel, dat letter in delsetting waard dat goed ferdigene wurde koe. It wurd Gradec, dêr't Graz de namme oan tanket, betsjut yn it Sloveensk letterlik "lyts kastiel". De Dútske namme Graz waard yn 1128 foar it earst brûkt. Under it bewâld fan it Hûs Babenberg feroaren de hartogen de stêd ta in wichtich hannelssintrum. Letter foel de stêd yn 'e hannen fan de Habsburgers. Kening Rudolf I ferliende Graz yn 1281 spesjale privileezjes.
De stêd waard yn de 14e iuw de residinsje fan de Habsburgers. De Schlossberg (Grazer Burg) tichteby de domtsjerke wie de residinsje en fan dêr út waarden Stiermarken, Karinsje en dielen fan it tsjintwurdige Itaalje en Sloveenje bestjoerd. Yn de jierren 1520 waard de stêd in protestantsk bolwurk. De Habsburgers diene lykwols alle war om de stêd wer katolyk te meitsjen en noegen yn 1572 de jezuïeten út om de kontrareformaasje te begelieden. Yn 1585 waard de universteit fan Graz stifte en noch jimmeroan is de stêd in universiteitsstêd. Yn dy tiid setten italjaanske keunstners en boumasters it stimpel op de stêd. Ien fan de meast bekende gebouwen is it yn renêssânse styl boude Landhaus fan Domenico dell'Allio, dêr't it stedsbestjoer sit hat.
Graz is hjoeddedei in wichtich ekonomysk sintrum foar de regio en hat him ûntwikkele ta in universiteitstêd mei likernôch 60.000 studinten (2 jannewaris 2017). Sûnt 1999 falt de binnenstêd fan Graz ûnder it UNESCO-wrâlderfgoed, sûnt 2010 falt ek it Schloss Eggenberg ûnder it wrâlderfgoed. Yn 2003 wie de têd Kulturele Haadstêd fan Europa.
Befolkingsûntwikkeling
Fan de befolking hie yn 2015 in lytse 84% de Eastenrykske nasjonaliteit. Grutte allochtoane mienskippen wurde foarme troch minsken út Bosnje, Dútslân, Kroaasje, Turkije, Roemeenje, Hongarije, Ruslân en Itaalje.
Brêgen yn Snits
Der binne ferskate Brêgen yn Snits. Van der Aa skreau yn de 19e iuw al oer de brêgen de stêd Snits yn en it "hiel protte houten brêgen" binnen de stêd. Sûnt, binne der guon brêgen ferdwûn, mei't der grêften yn Snits demme waarden, en it meastepart fan de brêgen dy't oerbleaunen waard ferfongen troch brêgen fan oar materiaal. Mei de útwreidings fan de stêd en it stêdgebiet binne der ek oare brêgen by kaam.
List
Dit is in list fan brêgen dy't yn Snits lizze of lein hawwe.
Snowboarden op de Olympyske Winterspullen 1998
De Olympyske Winterspullen 1998, ek wol de XVIIIe Olympiade neamd, waarden yn 1998 hâlden yn de Japanske stêd Nagano fan 7 oant en mei 22 febrewaris. It snowboarden hie plak yn it Kanbayashi Snowboard Park. It wie de iennichste kear dat de reuzeslalom op it Olympyske Snowboardprogramma stie.
Medaljespegel
De top-8 fan lannen dy't by it Snowboarden medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 2010.
Frou
In frou, ynformeel ek frommes, frommeske of, noch wat ûnfatsoenliker, wiif, is in minske fan it froulik geslacht. Yn it deistich spraakgebrûk wurdt de oantsjutting 'frou' lykwols útslutend brûkt foar in folwoeksen minske fan it froulik geslacht; ûnfolwoeksen froulju wurdt famkes of bern neamd. Oan 'e oare kant wurdt yn gearstallings as 'frouljus-wc' gjin ûnderskie nei âldens makke. It minske fan it tsjinstelde geslacht is in man.
Geslachtsskaaimerken
Krekt as by oare froulike sûchdieren ervet it genoom fan in frou yn prinsipe in X-gromosoom fan 'e mem en in twadde X-gromosoom fan 'e heit. De froulike foetus produsearret gruttere hoemannichten estrogeen en lytsere hoemannichten androgeen as de manlike foetus. Dat ûnderskie yn 'e ûnderlinge ferhâlding fan dy geslachtssteroïden is fierhinne ferantwurdlik foar de fysiologyske ferskillen tusken froulju en manlju. Yn 'e earste jierren omfiemje dy ferskillen de primêre geslachtsskaaimerken, wat foar froulju (famkes) delkomt op it hawwen in fagina mei skamlippen en in klitoaris, dy't manlju (jonges) net hawwe.
Under de puberteit wurdt de produksje fan estrogeen stimulearre troch beskate hormoanen, mei as gefolch de ûntjouwing fan 'e sekundêre geslachtsskaaimerken. Sadwaande nimme de ferskillen tusken de beide seksen dan noch ekstra ta. Dêrop binne lykwols útsûnderings oangeande ynterseksuële en transseksuële froulju. Ornaris omfiemje de sekundêre geslachtsskaaimerken by froulju:
Fuortplanting
It grutste ferskil tusken froulju en manlju is lykwols de rol by de fuortplanting. Froulju hawwe aaistokken dy't aaisellen produsearje. Dy kinne by geslachtsmienskip befruchte wurde troch de siedsellen fan 'e man, wêrnei't sa'n befruchte aaisel him yn it limoer nêstelet en fia in embryo en in foetus útgroeid ta in poppe. Nei in draachtiid fan njoggen moanne, it saneamde swierwêzen, wurdt de poppe berne by in proses dat de befalling neamd wurdt, wêrby't er fia de fagina út it lichem fan 'e mem parse wurdt. Nei de befalling produsearret in frou tate (molke) mei molkklieren yn har boarsten, en kin se sa de poppe iten jaan troch dy oan har spiennen sûge te litten (dêrfandinne de beneaming 'sûchdier').
Maatskiplike posysje
Yn 'e Westerske maatskippij feroare dat geandewei de tweintichste iuw troch ferskowende ferhâldings op 'e arbeidsmerk. Tsjintwurdich wurde manlju en froulju yn 'e Westerske kultuer ornearre inoars folsleine gelikensen te wêzen. Dat is lykwols net sa, mei't der bgl. yn in protte Westerske lannen noch altyd in salariskleau is tusken wat manlju en froulju foar itselde wurk fertsjinje. It stribjen nei lykberjochtiging foar froulju hjit emansipaasje, en de lju dy't dêrfoar krewearje, binne feministen. Bûten de Westerske wrâld is it mei de lykberjochtiging fan froulju faak noch tryst steld, benammen yn lannen dy't de ûnderhearrige posysje fan 'e frou oan 'e man ferbine oan religieuze omtinkens, sa't yn guon islamityske lannen bard, mar ek wol yn it hindoeïstyske Yndia. Datselde barde trouwens foarhinne ek yn it Westen, dêr't bgl. de Roomsk-Katolike Tsjerke him der hast twatûzen jier lang skuldich oan makke hat.
Maatskiplik ûnderdrukking fan froulju kin liede ta in ferskaat oan misstannen en misdriuwen, wêrûnder seksuële yntimidaasje, ûnwinske yntimiteiten, seksueel misbrûk yn bredere sin, seksuële oantaasting, date rape, ferkrêfting, húslik geweld, earwraak, twongen houliken, ferkrêfting binnen it houlik, twongen prostitúsje, frouljushannel, seksuële slavernij, oarlochsferkrêfting, finzenisferkrêfting, victim blaming, ferkrêfting yn it leger, frouljusbesnijenis, fuotbinen, soersmiten, breidsskatgeweld, sûttiïsme (widdoferbrâning), ûnthâlding fan ûnderwiis, ynfantiside, hekseferfolgings en hekseferbrânings, stienniging op beskuldiging fan oerhoer, ensfh. Aktivisten foar frouljusrjochten binne dêrom noch altyd wrâldwiid yn 't spier om de sitewaasje foar alle froulju te ferbetterjen.
Groeneveldpriis
De Groeneveldpriis is in priis fan de stichting Groeneveld dy't sûnt 2000 alle jierren útrikt wurdt oan in persoan of organisaasje dy't him tige ynset hat foar it debat oer natuer en lânskip yn Nederlân. De priis bestiet út in jildbedrach fan 5000 euro. De ûntfanger hâldt teffens de jierlikske Groeneveldlêzing.
Lisa Schwarzbaum
Lisa Schwarzbaum (New York, 5 july 1952) is in Amerikaansk sjoernaliste en publisiste. Hja waard benammen bekend troch har wurk as filmkritika foar it tydskrift Entertainment Weekly.
Libben en karriêre
Schwarzbaum waard yn 1952 berne yn 'e New Yorkske borough Queens. Hja is fan etnysk Joadsk komôf.
Nei't se yn 'e 1970-er jierren har stúdzje ôfrûne hie, fûn Schwarzbaum wurk as sjoernaliste by The Real Paper, in krante yn Boston, dêr't se resinsjes skreau oer klassike muzyk. Se droech ek artikels by oan The Bosten Globe. Letter skreau Schwarzbaum foar de New York Daily News, The New York Times Magazine, Vogue en Redbook. Yn dy tiid wurke se as teaterkritikus en as tillefyzjekritikus.
Yn 1991 kaam Schwarzbaum te wurkjen by it tydskrift Entertainment Weekly, dêr't se yn 1993 filmkritika waard. Yn dy hoedanichheid krige se bekendheid by in breder publyk, û.m. om't se sa ek ferskynde yn tillefyzjeprogramma's, lykas de filmrubryk fan har kollega's Roger Ebert en Gene Siskel. Hja behold har funksje by Entertainment Weekly njoggentjin jier, oant har pinsjonearring yn febrewaris 2013. Schwarzbaum is lid fan it Amerikaanske Nasjonaal Genoatskip fan Filmkritisy (NSFC).
Nei eigen sizzen ûntfong Schwarzbaum ris in e-mailberjocht fan akteur Josh Brolin, dy't har komplimintearre mei har skriuwstyl en ûnthiet yn har film spylje te sillen as se ea in senario skriuwe woe. Yn har lêste artikel foar Entertainment Weekly makke se lykwols bekend dat se plannen hie om in boek te skriuwen, eat op it ynternet te dwaan, lêzings te jaan en in hûn te keapjen, mar net om senariste te wurden.
Koergan (grêfhichte)
In koergan (Russysk: курга́н) is Russysk foar grêfheuvel. De earsten fan dit soart heuvels waarden makke troch minsken fan de Samarakultuer yn Ruslân. Koergans waarden boud yn de kopertiid, brûnstiid en izertiid.
In tal kultueren en folkeren brûkten de koergans, ûnder oaren de Sroebnakultuuer, de Jamnakultuer, de Skyten, de Sarmaten, de Hunnen en de Koemanen. Trochdat al dy kultueren en folkeren deselde grêfheuvels brûkten, basearre de Litouws-Amerikaanske argeologe Marija Gimbutas yn 1956 har koerganhypotese. Neffens dy hypotese stamje alle Yndo-Jeropeeske folken fan ien sintraal folk út it hjoeddeiske Súd-Ruslân.
Boppe of by in koergan wurdt meastentiids koerganstêles oantroffen.
Tsjerke fan de Foarbea fan ús Mem Gods yn Jasenevo
De Tsjerke fan de Foarbea fan de Mem Gods (Russysk: Храм Покрова Пресвятой Богородицы в Ясеневе) is in otterdokske tsjerke yn Moskou, Ruslân. De tsjerke stiet yn it distrikt Jasenevo fan it súdwestlike okrûg. It jild foar de bou fan dizze tsjerke mei in útsûnderlike rike ynrjochting fan mozaiken waard byinoar sammele troch likernôch 800.000 gewoane minsken en organisaasjes. Bysûnder is ek dat de measte mozaiken net troch profesjonele keunstners makke binne, mar troch frijwilligers.
Skiednis
thumb|250px|left|De bou fan de tsjerk yn 2010 thumb|left|250px|Kristus Pantokrator Jasenevo is ien fan de meast befolke gebieten fan Moskou en oant koartlyn wiene der mar twa lytse otterdokske tsjerken. De histoaryske tsjerken fan Petrus- en Paulus en Us Leaffrou fan Kazan koene net alle leauwenden plak jaan en dêrom waard it yn 2001 needsaaklik achte om in grutte otterdokske tsjerke te bouwen.
De tsjerke moast ek in monumint wurde om de militêre beskerming fan de haadstêd te betinken. Dêrta waard in plan makke om de muorren fan de tsjerke te fersieren mei grutte stiennen krusen, dy't steane foar de fjildslagen om Moskou hinne. It Russyske leger rekke oandien fan it plan en in soad soldaten begûnen jild te offerjen foar de noch te bouwen tsjerke. It naam sân jier om de bougrûn te krijen, de nedige fergunnings fan de oerheid en in ûntwerp te krijen en nei't al earder in tydlike tsjerke boud wie, waard op 30 juny 2009 in plechtige rite op it plak fan de stifting fan de tsjerke holden en troch patriarch Kirill de earste stien lein.
Beskriuwing
De arsjitektuer fan de tsjerke ferwiist nei byzantynske en russyske boutradysjes. De tsjerke hat as oerflak in krúsfoarm en wurdt bekroand mei fiif koepels. De fergulde haadkoepel stiet symboal stiet foar Kristus en de fjouwer lytsere koepels, symboalen foar de fjouwer evangelisten, binne blau ferve en dekorearre mei gouden stjerren. Binnen is de tsjerke útsûnderlik ryk fersierd mei mozaiken yn de styl fan de Sisyljaanske katedralen. De Foarbeatsjerke is ien fan de tsjerken mei it grutste oerflak oan mozaiken fan 'e wrâld. Boppe it haadalter is in mozayk fan in ûnbidich grutte Kristus Pantokrator oanbrocht. De benedentsjerke is wijd oan de Aartsingel Michael en tsjinnet as dooptsjerke. Yn it midden fan de benedentsjerke stiet it doopfont fan wyt marmer. Dêrnjonken binne yn de benedentsjerke tal fan krekte rekonstruksjes te finen fan pylgerplakken út it Hillige Lân.
Fieders meitsje in sneinskoalle, in boekhannel en in konferinsjeseal diel út fan de bou.
Wolvendaalske tsjerke
De Wolvendaalske tsjerke (Ingelsk: Wolvendaal church, Nederlânsk: Wolvendaalse kerk) is in protestantsk tsjerkegebou yn Pettah, in stedsdiel fan Kolombo, Sry Lanka. De tsjerke is ien fan de belangrykste gebouwen út de Nederlânske koloaniale tiid fan Sry Lanka en is ien fan de âldste protestantske noch altiten besteande gebouwen yn it lân.
Skiednis
De fûneminten foar de tsjerke waard yn 1749 lein en der wiene acht jier nedich om it gebou te foltôgjen. Op 6 maart 1757 waard de tsjerke troch dûmny Matthias Wirmelskircher yn gebrûk nommen.
Fanôf it yn gebrûk nimmen fan de tsjerke oant it ein fan de Nederlânske oanwêzigens op it eilân bleau de Wolvendaalske tsjerke de belangrykste tsjerke fan it eilân. De Kastieltsjerke yn it fort bleau lykwols de tsjerke foar de jeropeeske en lokale fertsjintwurdigers fan de VOC. Dy tsjerke waard yn 1813 ôfbrutsen.
Ynterieur
De tsjerke hat de foarm fan in gryksk krús en it measte tsjerkemeubilêr datearret noch út de 17e en 18e iuw. De preekstoel is karakteristyk foar in herfoarme tsjerke. Foar de Nederlânske gûverneur waard in hearebank delset. it doopfont stamt út 1667.
Oan de muorren fan de tsjerke hingje in soad roubuorden en plakettes. Oan de bûtenmuorren fan de tsjerke binne tal fan grêfsarken ynmitsele.
Yn de tsjerke lizze fiif Nederlânske gûverneurs begroeven. Dêrûnder ek de lêste gûverneur, Johan Gerard van Angelbeek, dy't yn 1799 trije jier nei de Britske besetting fan it eilân ferstoar.
Gebrûk
De tsjerke wurdt tsjintwurdich brûkt troch de Kristlik-Herfoarme Tsjerke fan Sry Lanka. De lytse kalvinistyske mienskip hat ferskate tsjerken yn Kolombo, mar de Wolvendaalske tsjerke is de iennige fan oarsprong Nederlânske tsjerke op it eilân dy't altiten yn gebrûk west hat. De tsjerketsjinsten fine yn it Ingelsk, Tamyl en Singaleesk plak. In soartgelikense herfoarme tsjerke is de Groote kerk yn Galle.
Kevin Sorbo
Kevin Sorbo (folút: Kevin David Sorbo; Mound (Minnesota), 24 septimber 1958), is in Amerikaansk akteur, regisseur, film- en tillefyzjeprodusint en autobiografysk skriuwer, dy't benammentlik bekend wurden is troch syn titelrol yn 'e fantasytillefyzjesearje Hercules: The Legendary Journeys en troch syn rol as kaptein Dylan Hunt yn 'e science fiction-tillefyzjesearje Andromeda.
Jonkheid en oplieding
Sorbo waard yn 1958 berne yn Mound, yn 'e Amerikaanske steat Minnesota, as de soan fan Ardis Sorbo, in ferpleechkundige, en dy syn frou Lynn, in wiskunde- en biologyleararesse. Syn famylje is fan Noarsk komôf, mei dêropta noch wat Ingelsk, Dútsk en Skotsk bloed, en hy is luthersk grutbrocht.
Aktearkarriêre
Sorbo wie gadingmakker foar de rol fan Superman yn 'e tillefyzjesearje Lois and Clark: The New Adventures of Superman, dy't úteinlik nei Dean Cain gie, en ek foar de rol fan Fox Mulder yn The X Files, wêrfoar't úteinlik David Duchovny oannommen waard. Mar yn 1994 krige er bekendheid mei in fiiftal súksesfolle tillefyzjefilms wêryn't er de held en healgod Herkules (of Hearakles) út 'e Grykske mytology spile: Hercules and the Amazon Women, Hercules and the Lost Kingdom, Hercules and the Circle of Fire, Hercules in the Underworld en Hercules in the Maze of the Minotaur.
Dy fiif tillefyzjefilms tsjinnen as pilotôfleverings foar de fantasytillefyzjesearje Hercules: The Legendary Journeys, dy't fan 1995 oant 1999 rûn, en dêr't Sorbo withoe populêr mei waard. Hy spile Herkules ek ferskate kearen yn in gastrol yn 'e spin-off-searje Xena: Warrior Princess, mei de Nijseelânske aktrise Lucy Lawless yn 'e titelrol. Yn 1998 wurken Sorbo en Lawless beiden as stimakteurs mei oan 'e direkt-op-fideo útbrochte animaasjefilm Hercules and Xena – The Animated Movie: The Battle for Mount Olympus. Behalven as akteur wie Sorbo by inkele ôfleverings fan Hercules: The Legendary Journeys ek belutsen as regisseur.
Yn 1997 hie Sorbo de haadrol yn 'e fantasyfilm Kull the Conqueror, nei de ferhalen oer de held Kull fan Atlantis út it wurk fan Robert E. Howard. Fan 2000 oant 2005 spile er fierders kaptein Dylan Hunt yn 'e science fiction-tillefyzjesearje Andromeda, dêr't er ek útfierend produsint fan wie. Hy hie gastrollen yn 'e komeedzjesearjes Just Shoot Me!, Dharma & Greg, According to Jim en Two and a Half Men en in weromkearende rol yn 'e dramasearje The O.C. Ek wie Sorbo te sjen as Nick Prescott yn 'e film Walking Tall: The Payback, út 2007, dy't it ferfolch wie op Walking Tall út 2004. Hy spile deselde rol jitris yn Walking Tall: Lone Justice, ek út 2007. Dat jiers wied er ek te sjen as de predikant yn 'e tillefyzjefilm Avenging Angel.
Yn 2008 hie Sorbo in lyts roltsje yn 'e filmparody Meet the Spartans, en yn 2010 spile er yn 'e science fiction-fampierefilm Tales of an Ancient Empire. Yn 2012 wied er foar it earst as útfierend produsint belutsen by in filmproduksje, te witten Abel's Field, dêr't er ek de titelrol yn spile. Datselde jiers die Sorbo mei oan in ôflevering fan 'e searje Celebrity Ghost Stories, wêryn't er fertelde dat hy en syn doetiidske faam koart nei syn ôfstudearjen yn Minnesota it spûk fan 'e Breid fan White Rock Lake sjoen hiene, in frou dy't neffens de pleatslike folkloare op har houliksdei fermoarde wie troch in eardere minner.
Yn 2013 wiene Sorbo en syn frou Sam allebeide as stimakteurs belutsen by it fideospultsje Cloudberry Kingdom. Yn 2014 spile er yn 'e film God's Not Dead in ateïstyske heechlearaar dy't syn eigen opfettings oan syn studinten besiket op te kringen. Datselde jiers wie Sorbo foar it earst yn 'e rol fan 'e tsjoender Gojun Pye te sjen yn 'e fantasyfilm Mythica: A Quest for Heroes. Dyselde rol fertolke er noch fjouwer kear, yn Mythica: The Darkspore (2015), Mythica: The Necromancer (2015), Mythica: The Iron Crown (2016) en Mythica: The Godslayer (2016). Yn 2017 spile Sorbo de rol fan kening Lar Gand fan Daxam yn 'e searje Supergirl, mei as tsjinspylster Teri Hatcher as keninginne Rhea. De earste film dy't Sorbo sels regissearre, it kristlike drama Let There Be Light, kaam ek yn 2017 út.
Priveelibben
Sûnt 5 jannewaris 1998 is Sorbo troud mei aktrise Sam Jenkins, dy't er in jier earder met hie doe't se in gastrol yn Hercules: The Legendary Journeys hie. Mei har hat er trije bern: Braedon Cooper Sorbo (2001), Shane Haaken Sorbo (2004) en Octavia Flynn Sorbo (2005).
Yn 1997 ûntwikkele Sorbo in aneurisma yn syn skouder, dêr't er trije oerhalen efterinoar fan krige. Fan gefolgen wie syn sûnens de earstfolgjende jierren swak, mar dat hold er geheim foar it publyk. Dit wie ek de reden dat yn 'e beide lêste seizoenen fan Hercules: The Legendary Journeys (1998 en 1999), om Sorbo te ûntsjen, de rol fan Herkules wat belytse waard en der mear en gruttere gastrollen tafoege waarden. De oerhalen waarden nei alle gedachten feroarsake troch it loslitten fan bloedpropkes út it aneurisma, doe't Sorbo sûnder euvelmoed foar in sear skouder nei de fysioterapeut gie. Se makken dat er foargoed 10% fan syn gesichtsfermogen ferlear, him lange tiid slop fielde en lykwichtssteurings en migrênes hie. Yn syn autobiografy True Strength, dy't yn 2011 útkaam, brocht Sorbo dit allegear foar it earst út, en dêryn fertelde er ek hoe't syn nije frou Sam him holpen hie om wer op te betterjen.
Yn 2013 krige Sorbo de Public Leadership in Neurology Award fan 'e Amerikaanske Akademy foar Neurology en de Amerikaanske Harsensstifting foar syn krewearjen om it algemien bewustwêzen oangeande oerhalen te ferbetterjen. Datselde jiers ûntfong er ek de Inspiration Honors Award fan 'e Feriening foar Unsichtbere Beheinings.
Op polityk mêd wie Sorbo foarhinne moderaat, mei't er sei dat er sawol op 'e Republikein Ronald Reagan as op 'e Demokraat Bill Clinton stimd hie. Yn 'e 2010-er jierren oppenearre er him lykwols as in oanhinger fan Donald Trump en in fersprieder fan 'e ûntkrêfte gearspanningsteory dat de Bestoarming fan it Amerikaanske Kapitoal troch Trump-oanhingers, op 6 jannewaris 2021, útfierd wie troch progressiven om Trump en syn efterban te belasterjen.
Baai
In baai is in oerflaktewetter dat ûnderdiel útmakket fan in see of oseaan, en dat oan trije kanten omjûn wurdt troch lân. Grutte baaien wurde faak golf, see of bocht neamd, wylst lytse baaien wol bekendsteane as ynham of ynholte. In spesifyk soarte fan baai is in fjord, dat eins in djip yn it lân opgeande, tige smelle baai is, foarme troch in gletsjer.
Baaien kinne de mûnings fan rivieren omfiemje, lykas dat it gefal is by de mûning fan 'e Amazône, oan 'e kust fan Brazylje. It is ek mooglik dat har yn grutte baaien lytsere baaien befine, sa't de Jamesbaai bgl. diel útmakket fan 'e gruttere Hudsonbaai. Guon tige grutte baaien, lykas de Golf fan Bingalen, de Hudsonbaai en de Golf fan Meksiko, hawwe in tige ferskate geology en biology.
Mei't de kustline om in baai hinne faak beskerming biede kin tsjin hege weagen en smoute tsjin 'e wyn, wiene baaien histoarysk wichtich foar minsklike kolonisaasje om't se in feilich plak beaen foar fiskerij. Letter spielen se in grutte rol by de ûntwikkeling fan hannel oer see en skipfeart yn it algemien trochdat se feilige ankerplakken beaen by stoarmen en om't der faak havenstêden oan baaien fêstige waarden.
Flamingo- en dûkereftigen
De flamingo- en dûkereftigen (Latynske namme: Mirandornithes of ek wol Phoenicopterimorphae) foarmje in noch rangleaze taksonomyske groep fan 'e klasse fan 'e fûgels (Aves), de ûnderklasse fan 'e moderne fûgels (Neornithes), de tuskenklasse fan 'e nijkakigen (Neognathae), it boppeskift fan 'e nije fûgels (Neoaves) en de rangleaze groep fan 'e hegere fûgels (Metaves). Ta dizze groep hearre 2 skiften fûgels, nammentlik de flamingo-eftigen (Phoenicopteriformes), lykas de (gewoane) flamingo, en de dûkereftigen (Podicipediformes), lykas de hjerringslynder.
De definiëarring fan dizze groep wie problematysk, mei't de fûgelsoarten yn 'e beide skiften alhiel net opinoar lykje. De flamingo-eftigen waarden sadwaande lange tiid by de eiberteftigen (Ciconiiformes) pleatst, dy't ek lange poaten hawwe, wylst de dûkereftigen lang op ien bulte smiten waarden mei de seedûkereftigen (Gaviiformes). Resint genetysk ûndersyk hat lykwols útwiisd dat de flamingo-eftigen en de dûkereftigen nau besibbe sustertaksons binne.
The Penguins of Madagascar
The Penguins of Madagascar (yn Nederlân útstjoerd as De Pinguïns van Madagascar) wie in súksesfolle Amerikaanske tekenfilmsearje dy't trije seizoenen rûn, fan 2008 oant 2012, mei noch wat lettere bykommende ôfleverings útsmaard oant 2015. De searje heart ta de mediafranchise Madagascar en is yn in grut tal lannen en territoaria (wêrûnder Nederlân) útstjoerd troch Nickelodeon. It is in fantasy-aventoeresearje dy't draait om 'e fjouwer lichtlik psychopatyske pinguïns Skipper, Kowalski, Rico en Private (yn 'e Nederlânsktalige ferzje 'Junior') út 'e dieretún Central Park Zoo yn New York. The Penguins of Madagascar krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e tillefyzjekritisy en wûn in grut tal prizen, wêrûnder alve Emmy Awards.
Untstean
The Penguins of Madagascar tanke syn bestean oan it súkses fan 'e lange animaasjefilm Madagascar út 2005, dat de grûnslach foar de Madagascar-franchise lei. Mids 2006 kundigen DreamWork Animation, de produsint fan 'e film, en tillefyzjenetwurk Nickelodeon oan dat se gearwurkje soene oan in tekenfilmsearje op basis fan Madagascar. Yn novimber 2007 waard bekend dat de searje gean soe oer de lichtlik psychopatyske pinguïns, dy't yn 'e film in byrol ferfolje.
Produksje
Fuortborduerjend op it wurk fan Tom McGrath en Eric Darnell, de betinkers fan alle personaazjes yn 'e Madagascar-franchise, waard The Penguins of Madagascar ûntwikkele troch Mark McCorkle en Bob Schooley, dy't ek de útfierende produsinten wiene. Hja wurken yn opdracht fan DreamWork Animation Television, de tillefyzjedifyzje fan DreamWorks Animation, de eigner fan 'e franchise, en de Nickelodeon Animation Studio, de tekenfilmstudio fan bernetillefyzjenetwurk Nickelodeon.
De haadpersonaazjes út 'e film Madagascar (Alex de liuw, Marty de sebra, Melman de sjiraffe en Gloria it nylhoars), komme yn The Penguins of Madagascar net foar. Ynstee binne de fjouwer pinguïns dy't yn 'e film mar byrollen ferfollen, no de haadpersoanen. Om't de pinguïns yn 'e Central Park Zoo yn New York sitte, liket de searje in prequel fan 'e film te wêzen, mar yn 'e searje binne ek kening Julien, Maurice en Mort bewenners fan 'e dieretún, wylst dy yn 'e film yn it wyld op Madagaskar libje. Harren oanwêzigens yn 'e Central Park Zoo wurdt nea rjocht ferklearre. Neffens McGrath spilet de searje "net spesifyk foar of nei de film; ik woe se gewoan allegear […] yn 'e dieretún hawwe. Ik sjoch it as […] in parallel universum."
Fan 2014 oant 2017 waard in oare tekenfilmsearje yn it ramt fan 'e Madagascar-franchise makke, mei as titel All Hail King Julien. Dat is eins in prequel fan 'e franchise, dy't yn Madagaskar spilet foarôfgeande oan 'e foarfallen yn 'e film Madagascar. Yn All Hail King Julien is kening Julien de haadpersoan en komme de pinguïns net foar.
Utgongspunt fan 'e plot
The Penguins of Madagascar folget de aventoeren fan 'e fjouwer pratende, lichtlik psychopatyske pinguïns yn 'e Central Park Zoo yn New York. Hja geane nammentlik geregeldwei op geheime misjess. De lieder fan 'e groep is de paranoïde, opljeppende Skipper, dy't de taktyk tepaalt en de oarders jout. Kowalski is in briljante tinker, dy't mei hieltyd nije bizarre, ûnferwachtse en gefaarlike útfinings op 'e lapen komt. Rico, dy't kommunisearret troch in rige piip- en bromlûden, is de sloopekspêr fan it team, dy't ek foar eltse sitewaasje wol in brûkber stik ark en reau opkoarje kin. Private (yn 'e Nederlânsktalige neisyngronisearring 'Junior') is in nije rekrút en it grientsje fan 'e groep. Nettsjinsteande dat hat hy ornaris de meast logyske ideeën en opfettings, dy't lykwols stiiffêst troch Skipper en de oaren negearre wurde.
Kening Julien XIII is in waanwize, loaie, narsistyske, ûnfolwoeksen ringsturtmaky dy't fan wille meitsjen hâldt en derfan oertsjûge is dat de wrâld om him draait. Hy hat it foar de moade om wurden ferkeard te brûken en sprekwurden en siswizen ferkeard op te fetsjen. Fierders hâldt er nea gjin rekken mei in oar. Maurice it fingerdier is de folle pleage hofmaster fan kening Julien, waans deistige taak it is om syn master wat yn 'e stringen te hâlden. Dêrby wurdt er net holpen troch Mort de mûsmaky, dy't de grutste fan fan kening Julien is, ek al behannelet dyselde him oanhâldend mei ferachting. Fierders yntrodusearret de searje ek in nij personaazje, Marlene. Hja is in ferstannige froulike otter dy't nei de Central Park Zoo oerpleatst is út it Monterey Bay Aquarium. Se is goed befreone mei Skipper en heakket gauris oan by de aventoeren fan 'e pinguïns. Dêrby besiket se Skipper yn 'e regel wat sûn ferstân by te bringen en biedt sa as froulike stim fan 'e rede tsjinwicht oan syn manlike macho-eftige kluchten.
Untfangst en resultaat
Fan 'e tillefyzjekritisy krige The Penguins of Madagascar oer it algemien positive resinsjes. Sa priizge Mary McNamara yn 'e krante de Los Angeles Times de aksjesênes en de komyske timing. Yn 'e San Francisco Chronicle stelde Tim Goodman fêst dat de tekenfilmsearje net inkeld leuk wie foar bern, de primêre doelgroep, mar ek grappen befette dy't folwoeksenen oansprekke soene. Brian Lowry fan it tydskrift Variety omskreau de tekenfilmsearje as "lûdroftich, útskroeven en kleurryk". Hy hie lof foar de kwaliteit fan 'e animaasje, mar fûn de grappen net botte fermaaklik en wie fan miening dat it de makkers mear om merchandising foar de Madagascar-franchise te dwaan wie as dat se in goed produkt ôfleverje woene.
The Penguins of Madagascar waard yn totaal 26 kear nominearre foar in Emmy Award, de wichtichste Amerikaanske tillefyzjepriis. De searje wûn 11 kear in Emmy. Sa waard yn 2010 wûn yn 'e kategory treflik animearre tillefyzjeprogramma fan 'e bûtenklasse (dield 1e plak mei SpongeBob SquarePants). Yn 2011 waarden de prizen yn 'e folgjende kategoryen wûn: treflik animearre berneprogramma, treflike stimakteur yn in animearre programma (Danny Jacobs as kening Julien), treflik senarioskriuwen foar in animearre programma (Brandon Sawyer, Bill Motz en Bob Roth), treflik dirigearjen en komponearjen fan tillefyzjemuzyk (Adam Berry), treflike lûdsmontaazje (James Lifton e.o.), en treflike casting (Meredith Layne). En yn 2012 waarden de Emmy's wûn foar treflik animearre berneprogramma, treflik animearre programma (de ôflevering The Return of the Revenge of Dr. Blowhole), treflike rezjy fan in animearre programma (David Knott, Shaun Cashman, Christo Stamboliev, Steve Loter en Lisa Schaffer), en treflik orizjineel liet foar in berneprogramma en/of animearre programma (In the Happy Little Land of Hoboken Surprise fan Adam Berry en Brandon Sawyer).
Fierders wûn The Penguins of Madagascar twa Britske BAFTA's: yn 2009 en yn 2010, beide kearen foar bêste ynternasjonale berneprogramma. De searje waard ek 12 kear nominearre foar in Annie Award, de wichtichste Amerikaanske priis foar animaasjefilms en -searjes. Dy priis waard fjouwer kear wûn, yn 2010 yn 'e kategoryen bêste animearre tillefyzjeproduksje foar bern en bêste rezjy yn in tillefyzjeproduksje (Bret Haaland foar de ôflevering Launchtime), en yn 2012 foar bêste stimakteur yn in tillefyzjeproduksje (Jeff Bennett as Kowalski) en bêste montaazje fan in tillefyzjeproduksje. The Penguins of Madagascar waard ek twaris (yn 2010 en 2011) nominearre foar de Nickelodeon Kids' Choice Award foar favorite tekenfilmsearje.
Rosenheim (stêd)
Rosenheim is in stedsdistrikt (kreisfreie Stadt) yn Opper-Beieren, in regio yn 'e Dútske dielsteat Beieren. Mei mear as 60.000 ynwenners is Rosenheim nei München en Ingolstadt de tredgrutste stêd fan Opper-Beieren.
Presidium (Moskou)
It Presidium yn it Kremlyn (Russysk: Административный корпус Кремля), dat ek bekend stie ûnder Gebou 14 (Russysk: 14-й корпус), wie in bouwurk yn it kremlyn fan Moskou, Ruslân. It waard yn de jierren 1932-1934 boud foar it Reade Leger. Fanôf 1938 tsjinne it gebou foar de Opperste-Sovjet, it heegste bestjoersorgaan fan de Sovjet-Uny. Nei de ûntbining fan de Sovjet-Uny wiene yn it gebou de presidinsjele kantoaren ûnderbrocht. It Presidium is yn 2016 ôfbrutsen.
Skiednis
It Presidium waard tusken 1932 en 1934 neffens in ûntwerp fan Ivan Ivanovitsj Rerberg op it plak fan it yn 1929 sloopte Tsjûdovkleaster út 1365, it Himelfeartkleaster en it Lytse Nikolaaspaleis boud. Josef Stalin liet dy gebouwen yn 1929 ôfbrekke as ûnderdiel fan de ateïstyske steatskampanje, dy't in weach fan ferneatiging fan tsjerklike gebouwen ta gefolch hie.
Twa jier nei de dea fan de arsjitekt waard it Presidium foltôge. Ynearsten die it gebou tsjinst as de Militêre Akademy foar ofsieren fan it Reade Leger. De Akademy ferhûze yn 1935 en sûnt 1938 waard it gebou ornearre foar de kantoaren fan it Presidium fan de Opperste-Sovjet.
Fan 1958 oant en mei 1961 die in diel fan it gebou tsjinst as it Kremlyn-teater mei in auditorium mei 1.200 sitplakken. De lokaasje wie lykwols ûngelokkich útsocht en it teater ferhûze yn 1961 nei it nij boude Steatspaleis fan ut Kremlyn.
Ofbraak
De earste renovaasjes fan it Presidium waarden yn 2001 útfierd. Nei't de kantoaren yn 2011 ferhûzen nei Staraje Plosjad (Alde Plein) waard in begjin makke mei de grutskalige renovaasje, dy't neffens plan oant 2015 duorje soe. Alhoewo't der al in soad wurk ferset wie, dat troch guon as jildfergrimerij fan mienskipsjild bekritisearre waard, kamen der yn de rin fan de tiid oare útstellen foar it gebou.
Yn it midden fan novimber 2015 waard it beslút nommen it Presidium te slopen. Tagelyk waard ek ynformaasje bekend makke foar de ûntwikkeling fan it projekt om de kleasters en it paleis te rekonstruearjen. In definityf beslút sil letter folgje. It Presidium waard yn de maaitiid fan 2016 ôfbrutsen. Op it frijkommen gebiet binne paden, lantearns en grien oanlein.
Tweintich Leafdesdichten en in Liet fan Wanhoop
Tweintich Leafdesdichten en in Liet fan Wanhoop yn it oarspronklike Spaansk Veinte Poemas de Amor y Una Canción Desesperada, is in samling romantyske gedichten fan 'e hân fan 'e grutte Sileenske dichter en winner fan 'e Nobelpriis foar de Literatuer Pablo Neruda (1904-1973). It wie syn twadde publikaasje en kaam foar it earst út yn 1924, doe't er njoggentjin jier wie.
Algemiene beskôging
Hoewol't Neruda der syn namme as dichter mei dizze dichtbondel fêstige en it noch altyd sjoen wurdt as ien fan syn wichtichste wurken, joech it doedestiden gâns opskuor fanwegen de eroatyske byldspraak, nammenste mear mei it each op 'e jonkheid (yn dy tiid sels noch minderjierrigens) fan 'e auteur. Troch de jierren hinne hat Veinte Poemas de Amor y Una Canción Desesperada him ûntjûn ta Neruda syn bekendste wurk, dêr't mear as in miljoen eksimplaren fan ferkocht binne. Dêrnjonken is it oerset yn withoefolle talen, wêrûnder it Frysk.
Leilani Vega
Libben en karriêre
Vega waard yn 1988 berne yn 'e Feriene Steaten, as de dochter fan Filipynske ymmigranten. Yn 2014, doe't se 26 jier wie, makke se har debút yn 'e Amerikaanske pornoyndustry. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat se yn ien pornografyske film spile, te witten Buttsex Nymphos 3 (2014), fan 'e foaroansteande studio Evil Angel. Dêryn spile hja in sêne mei akteur Mike Adriano. Njonken har filmwurk hat Vega yn 't spier west foar ferskate pornosites op it ynternet, en teffens hat se posearre foar ferskillende neakenblêden.
Lichemsskaaimerken
Neffens har offisjele opjefte is Leilani Vega 1.62 m lang, mei in gewicht fan 50 kg en in (natuerlike) kupmaat 34A. Hja hat in piercing troch har nâle, en ferskate tattoeaazjes. It meast opfallend is de tekst Asian Persuasion, dy't yn koweletters boppe har boarsten tattoeëarre is. Oare, mear keunstsinnige tattoeaazjes hat hja op har lofterskouder en har bopperêch, mei op har ûnderbúk oan beide kanten in stjer.
Tweintich Leafdesdichten en in Liet fan Wanhoop
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan Veinte Poemas de Amor y Una Canción Desesperada ferskynde yn 2005 ûnder de titel Tweintich Leafdesdichten en in Liet fan Wanhoop. De Fryske fertaling wie fan 'e hân fan Klaas Bruinsma en it 71 siden tellende boekje waard yn in beheinde oplaach fan 42 nûmere en 42 net nûmere eksimplaren útjûn troch útjouwer Steven Sterk, te Grins, by wize fan fiering dat Bruinsma foar de twadde kear de dr. Obe Postmapriis wûn hie. Teminsten ien gedicht út dizze bondel, O Wiidte fan Dinnen (Ah Vastedad de Pinos), wie earder yn 'e Fryske oersetting fan Bruinsma publisearre, te witten yn 2002 yn it tydskrift Kistwurk (fol. 2 (2002), ôfl. 8 (des.), s. 72-73).
Bedriuwsnamme Bornmeer
Doe't Utjouwerij Steven Sterk en Utjouwerij Bornmeer yn 2006 de lapen gearsmieten, waard it nije bedriuw by de Keamer fan Keaphannel ynskreaun ûnder in "sneinske namme" (sa't Sterk it sels neamt yn syn foarwurd by Ovidius syn Feroarings fan Stal, in oare oersetting fan Klaas Bruinsma). Dy namme wie: Tweintich leafdesdichten en in liet fan wanhoop B.V. Hoewol't de namme Bornmeer folle mear brûkt wurdt, is dat eins de wichtichste ymprint fan Tweintich leafdesdichten en in liet fan wanhoop B.V..
Jo Boer (skriuwster)
Johanna Maria (Jo) Boer (Soerabaja (Nederlânsk-Ynje) 4 desimber 1907 – Capelle aan den IJssel, 14 april 1993) wie in Nederlânsk romanskriuwster. Sy wenne it grutste part fan har libben mei har freondinne yn Parys.
Boer hie in avontuerlik libben. Mei har fêste freondinne Joffer Roelofswaert wenne hja ek alve jier yn Noard-Afrika, ûnder mear fiif jier yn de stêd Bou Saâda yn Algerije. Yn de oarloch tsjinne se by de Royal Navy en nei de oarloch wurke Boer op de Nederlânske ambassade yn Parys. Boer skreau har literêre wurk yn de jierren fjirtich. Yn ddy jierren ferskynden ek har fertalingen fan skriuwers as Vercors, D.H. Lawrence, Sartre en Gore Vidal. Yn 1948 krige Jo Boer de Fiverberchpriis foar har boek Kruis of munt. Bordewijk, dy't yn de sjuery siet, wie tige te sprekken oer dy roman.
The Madagascar Penguins in a Christmas Caper
The Madagascar Penguins in a Christmas Caper is in Amerikaanske koarte kompjûteranimearre komeedzjefilm út 2005 ûnder rezjy fan Gary Trousdale, mei yn 'e haadrollen de stimmen fan Tom McGrath, Christopher Knights, Chris Miller en John DiMaggio. De titel betsjut "De Pinguïns fan Madagaskar yn in Krystkaprioal". De film, dy't in spyldoer fan 12 minuten hat, makket diel út fan 'e Madagascar-franchise en is in prequel fan 'e oarspronklike film Madagascar. It ferhaal folget de fjouwer psychopatyske pinguïns by in befrijingsoperaasje nei't de jongste fan harren, Private, mei de kryst yn 'e swierrichheden rekket.
Plot
It is kryst yn 'e Central Park Zoo yn New York en de fjouwer pinguïns Skipper, Kowalski, Rico en Private risselwearje foar in gesellige fiering ûnderinoar. Private, de nijste rekrút fan it kwartet, kriget der aan fan dat alle bisten yn 'e dieretún bliid en gelokkich binne, útsein Ted de iisbear, dy't nimmen hat om 'e kryst mei te fieren. Dat fynt er sa sneu, dat it him net los lit, ek al kriget er fan Skipper befel om der fierder net mear oer te tinken. Op krystjûn glûpt Private fuort om in krystkado foar Ted te sykjen, sadat er him wat opfleurje kin.
It duorret in hoart ear't Skipper, Kowalski en Rico foar it ferstân krije dat Private mist, mar dan sette se ek daliks de efterfolging yn. Sa binne se der tsjûge fan hoe't Private, dy't yn in kiosk op 'e strjitte nei in gaadlik kado omsjocht, oansjoen wurdt foar in plúsjen pinguïn. Hy wurdt oankocht troch de sjegrinige dame op jierren Nana, dy't him meinimt nei har appartemint om him de oare deis oan har lytse kefferke Mr. Chew te jaan. Dat liket in alderaardichst lyts hûntsje, mar sadree't Nana har omdraaid hat, docht bliken dat er in falske lytse rotsak is. Skipper, Kowalski en Rico kringe op ûnwierskynlike wize it appartemintekompleks binnen, wêrnei't se ynbrekke yn Nana har appartemint. Se komme krekt op 'e tiid om 'e mei in read lint omwuolle Private te rêden fan Mr. Chew. Wylst de staffe Nana foar de tillefyzje sit en neat oars heart, eskalearret efter har rêch om de konfrontaasje tusken Mr. Chew en de pinguïns ta gaos, wêrby't net inkeld de krystbeam deroan giet, mar ek it meastepart fan 'e ynboel. Nei't it kefferke op 't langelêst ferslein is, klearje de pinguïns harsels mei in steaf dynamyt dy't troch Rico ophoaste is, in wei út it appartemint. Nana, dy't troch dy knal einlings merkt dat der wat loas is, jout neitiid Mr. Chew de skuld fan 'e hiele ravaazje.
De pinguïns keare fjouweresom werom nei de Central Park Zoo, dêr't se op oanstean fan Private Ted de iisbear útnûgje om 'e kryst mei harren te fieren. Ta argewaasje fan Skipper nûget Ted op syn beurt alle oare bisten út 'e dieretún út, sadat it pinguïnferbliuw it toaniel fan in grut feest wurdt. Mei syn allen sjonge de bisten in parody op it bekende krystferske Jingle Bells.
Produksje
The Madagascar Penguins in a Christmas Caper waard regissearre troch Gary Trousdale, dy't ek û.o. de Disney-tekenfilms Beauty and the Beast en The Hunchback of Notre Dame makke hie. Hy wurke op basis fan in senario dat skreaun wie troch Michael Lachance. As produsinte wie Teresa Cheng by it projekt belutsen foar de filmstudio's DreamWorks Animation en PDI. Komponist James Dooley waard frege foar it meitsjen fan 'e filmmuzyk fan it filmke, mei't er ek alle muzyk foar de pinguïns skreaun hie yn 'e lange film Madagascar, dy't earder datselde jiers útkommen wie.
Distribúsje
De distribúsje fan The Madagascar Penguins in a Christmas Caper waard fersoarge troch DreamWorks Pictures. De film gie op 7 oktober 2005 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre, as foarfilm fan 'e lange tekenfilm Wallace & Gromit: The Curse of the Were-Rabbit. Letter waard The Madagascar Penguins in a Christmas Caper ek as bonusfilmke tafoege oan dvd-edysjes fan Madagascar, Shrek en Shrek 2, dy't allegearre op 15 novimber 2005 útkamen. Op blu-ray waard The Madagascar Penguins in a Christmas Caper foar it earst útbrocht op 23 septimber 2008 as bosusfilmke fan Madagascar.
St Paul's Cathedral (Londen)
De Pauluskatedraal is in drokke tsjerke mei alle dagen wol fjouwer oant fiif tsjerketsjinsten. Dêrnjonken wurde der in soad bysûndere tsjinsten fierd, dy't yn ferbân stean mei de City en syn ferienings en organisaasjes. De katedraal is de grutste tsjerke fan Londen en jout ek ûnderdak foar de fiering fan saken dy't de steat oangeane, lykas bygelyks de doedestiidske fiering fan it diamanten jubileum fan keninginne Elizabeth. Fierder is de katedraal alle dagen iepen foar toeristen en wurde der regelmjittich oargelkonserten holden.
Iere skiednis
Neffens in 12e-iuwske list fan de sistersjinzer muonts Jocelyn fan Furness oer sechtjin Londense aartsbiskoppen soe de kristlike mienskip fan Londen yn de 2e iuw stifte wêze ûnder de legindaryske kening Lucius en syn hillige misjonarissen Faganus, Deruvianus, Elvanus en Medwinus. Dat wol tsjintwurdich in soad skiedkundigen lykwols net oan. Dêrfoaroer is de bewarre tekst problematysk, want ien fan de biskoppen dy't oanwêzich wie op it konsylje fan Arles yn 314, of biskop Restitutus of biskop Adelfius, soe ôfkomstich west ha út Londinium. De lokaasje fan de oarspronklike katedraal fan Londinium is net bekend.
Beda skriuwt yn syn Historia ecclesiastica gentis Anglorum dat Augustinus fan Canterbury yn augustus 604 Mellitus as earste biskop ynwijde fan it Angelsaksyske keninkryk fan de Eastsaksen. De omke fan kening Sæberht, Æthelberht, kening fan Kent, boude foar de nije biskop in nije tsjerke yn Londen, dy't oan de apostel Paulus wijd waard. Der wurdt oannommen, al wurdt dat net mei bewiis ûnderboud, dat dy earste Angelsaksyske katedraal op itselde plak stien hat as de lettere midsiuwske en hjoeddeiske katedraal.