cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dionysus
Jonkheid
Neffens Nonnus joech Seus de poppe Dionysus oer oan 'e soargen fan syn soan Hermes, de boadskipper fan 'e goaden en de god fan hannel en dieverij. Dy bestege de soarch foar Dionysus út oan 'e lamiden, de dochter fan Lamos, dy't riviernimfen wiene. Mar Heara dreau de lamiden ta sljochtsinnigens, en makke dat se de jonge Dionysus oanfoelen. Hy waard rêden troch Hermes, dy't him neitiid op 'e noed fan keninginne Ino fan Boeoasje pleatste, sadat er fersoarge wurde koe troch har tsjinstfaam Mystis. Dyselde wijde Dionysus yn yn 'e rituelen fan 'e mystearjes. Yn it pseudepigrafyske earste-iuwske geskrift Bibliotheka, fan Pseudo-Apollodoarus, jout Hermes oan Ino opdracht om Dionysus as famke grut te bringen, om him sa foar Heara te ferbergjen. Dochs wit Heara him te finen, en se ferwoastget it hûs dêr't er grutbrocht wurdt mei in oerstreaming. Hermes rêdt de jonge Dionysus op 'e nij en bringt him dan nei de bergen fan Lydje, dêr't de goadinne Reä him grutbringt oant er foar himsels soargje kin.
Yn in oare ferzje fan it ferhaal wurdt Dionysus grutbrocht troch syn neef Makris op it eilân Euboea. En yn wer in oare ferzje wurdt er oerdroegen oan 'e reinnimfen fan Nysa, dy't foar him soargje oant er folwoeksen is. Seus beleannet harren dan troch harren as de Hyades mank de stjerren oan it firmamint te pleatsen. De berch Nysa is in mytologysk plak, mar it wurdt yn 'e Grykske myten altyd omskreaun as earne fier yn it easten of it suden. Homearus pleatst it "fier fan Fenysje, by de Egyptyske stream". Oare boarnen hawwe it oer Anatoalje, Lybje, Etioopje (Herodoatus) of Araabje (Diodoarus Sikulus). Neffens guon boarnen soe de jonge Dionysus ek ien fan 'e learlingen west hawwe fan 'e sintraur Chiron.
Reizen en de útfining fan wyn
Doe't Dionysus opgroeid wie, ûntdiek er hoe't men druveplanten ferbouwe koe om fan druvesop wyn te meitsjen. Mar Heara sloech him mei gekte, dat Dionysus ferliet Grikelân om as in sljochtsinnige swalker oer de Ierde te doarmjen. Yn Frygje waard er lykwols genêzen troch Sybêle, dy't mank de Griken bekendstie as Reä. Neitiid reizge Dionysus fierder om oeral yn 'e wrâld syn útfining fan it wynmeitsjen te fersprieden. Syn omdoarmings yn Ynje allinnich al namen ferskate jierren yn beslach. Neffens Diodoarus hiene de ekspedysjes fan Dionysus it karakter fan feroveringstochten, en brocht er de hiele wrâld ûnder syn bewâld útsein Etioopje en Brittanje.
Op syn omdoarmings rekke Dionysus, neffens Nonnus, befreone mei de sater Ampelos, mei wa't er neffens guon ferzjes fan it ferhaal sels in seksuele relaasje hie. Neffens Ovidius joech Dionysus him in druveplant dy't om in ipebeam hinne slingere, om fan 'e fruchten wyn te meitsjen. Mar de rimpene Ampelos klom heech yn 'e yp om 'e druven te rispjen, ferlear syn lykwicht en kaam te fallen dat er it bestoar. Dionysus droech de jongeling nei de stjerren, dêr't er it stjerrebyld Vindemitor waard, de "druveplôker". Nonnus fertelt in oare ferzje fan it ferhaal, wêrby't Ampelos omkomt as er in bolle beriidt en der ôf falt. De bolle wurdt stutsen troch in brims dy't stjoerd is troch Ate, de goadinne fan 'e dwaasheid, en giet dêrtroch op 'e rin. De skikgoadinnen skinke Ampelos dan in twadde libben as wynrank, dêr't Dionysus de earste wyn út parset.
Weromkear yn Grikelân
Doe't Dionysus nei syn reizen om utens weromkearde yn Grikelân, kanten ferskate hearskers harren oan tsjin syn kultus, omreden fan 'e sljochtsinnigens en maatskiplike ûntregeling dy't dermei mank gie. Yn ien myte, dy't werferteld wurd yn it toanielstik De Bachai, fan Euripides, keart Dionysus werom nei Tebe, it plak fan syn berte, dêr't syn neef Penteus oer hearsket. Penteus, dy syn mem Agave en syn muoikes Ino en Autonoë wolle net leauwe dat Dionysus in god is. Nettsjinsteande de warskôgings fan 'e bline profeet Tiresias ferbiedt Penteus yn syn stêd sels de ferearing fan Dionysus.
Dêrop lokket Dionysus Penteus nei de wyldernis bûten de stêd ta, om 'e ekstatyske rituelen fan 'e mainaden te bespionearjen. De strúnjeier Penteus, dy't hopet in seksuele orgy te sjen, ferstoppet himsels yn in beam, mar de mainaden ûntdekke him, en ta gekte dreaun troch Dionysus hâlde se him foar in liuw. Se falle mei de bleate hân op him oan en skuorre him útinoar. Under harren binne ek Penteus syn muoikes en syn eigen mem Agave, dy't him eigenhandich de holle ôfskuord en dy op in piik set en as in trofee mei weromnimt nei har heit Kadmus. As de gekte oerbetteret, ûntdekt se wat se dien hat. Dionysus arrivearret, ferballet Agave en har susters út Tebe, en feroaret Kadmus en syn frou Harmonia yn slangen. Inkeld Tiresias wurdt sparre.
Yn 'e Ilias fan Homearus wurdt in oare myte oer Dionysus ferteld. As kening Lykurgus fan Traasje der lucht fan kriget dat Dionysus syn keninkryk besocht hat, lit er de mainaden, de folgelingen fan 'e god, opslute. Dionysus lit dan in slimme en oanhâldende drûchte oer hiel it lân komme, dy't de befolking oanset ta opstân. Ek slacht er kening Lykurgus mei gekte, sadat er syn eigen soan oan stikken houd mei in bile om't er mient dat de jonge in klimmerblêdplant is dy't hillich is foar Dionysus. As in orakel dan de profesije docht dat it lân drûch en ûnfruchtber bliuwe sil salang't Lykurgus libbet, wurdt de kening troch syn eigen folk grypt en fearne. Dêrop heft Dionysus de flok fan drûchte op. Yn in alternative ferzje fan dit ferhaal, dy't soms yn 'e keunst ôfbylde wurdt, besiket Lykurgus Ambroasia, in mainade, te deadzjen, dy't dan troch tadwaan fan Dionysus feroare wurdt yn in wynrank. De plant slingeret him om 'e razene kening hinne en wjirget him stadich oant er it bestjert.
Finzenskip en ûntsnapping
Homearus fertelt ek hoe't Dionysus, as er ris oan it strân sit, sjoen wurdt troch guon seelju, dy't him foar in prins hâlde. Se besykje him te ûntfieren en mei him fuort te silen om him foar losjild frijkeapje te litten of him as slaaf te ferkeapjen. Gjin tou kin him lykwols bine, en ynstee feroaret de god yn in liuw en dêrnei yn in bear, dy't alle opfarrenden deadzje útsein dejingen dy't op 'e tiid oerboard springe en yn dolfinen feroare wurde. Inkeld de roerman, Akoites, dy't de god wer koe en syn maten fan it begjin ôf oan besocht hie tsjin te hâlden, wurdt sparre.
Yn in soartgelikens ferhaal hiert Dionysus in galei fan Tyrreenske seerôvers yn om him fan Ikaria nei Naksos te bringen. As er ienris oan board is, sile de seerôvers net nei Naksos, mar nei Lyts-Aazje, dêr't se Dionysus as slaaf ferkeapje wolle. Diskear feroaret de god de mêst en de roeirimen yn slangen, en hy follet it skip mei klimmerblêd en it lûd fan fluitmuzyk sadat de seerôvers der gek fan wurde en oerboard springe, dêr't se op 'e nij yn dolfinen feroare wurde. Yn 'e Feroarings fan Stal fan Ovidius begjint Dionysus dit ferhaal as in jong bern, mar feroaret er oan board fan it seerôversskip yn in folwoeksen god.
In soad fan 'e dionysyske myten draaie om it ferdigenjen en bewizen troch de god fan syn godlikens oan skeptisy. Godstsjinstûndersiker Malcolm Bull murk op dat "it de foar twadderlei útlis fetbere posysje fan Bachus yn 'e klassike mytology werjout dat er, oars as de oare Olympyske goaden, ferlet hat fan in boat om nei […] eilannen te reizgjen dêr't er mei assosjearre wurdt." Paola Corrente murk op dat yn in soad boarnen it ynsidint mei de seerôvers oan 'e ein fan Dionysus syn tiid mank de minsken op 'e Ierde pleatst is. Yn dy sin tsjinnet dit ferhaal as definityf bewiis fan syn godlikheid, en wurdt it gauris folge troch syn delgong nei de ûnderwrâld om syn mem op te heljen, wêrnei't hja beiden opgean kinne nei de himel om har by de oare Olympyske goaden te jaan.
Delgong nei de ûnderwrâld
Yn boek II fan syn Beskriuwing fan Grikelân neamt de geograaf Pausanias twa ferskillende tradysjes oer Dionysus syn katabasis (oftewol delgong nei de ûnderwrâld). Beide ferhalen beskriuwe hoe't Dionysus delgiet nei Hades om syn mem Semele te rêden. Dêrfoar moat er foarby de hellehûn Serberus sjen te kommen, dy't op syn fersyk fêstholden wurdt troch syn healbroer, de healgod Hearakles. In sterk oanpaste fariant fan dizze myte foarme ek de basis foar de komeedzje Kikkerts, fan Aristofanes. (Dêryn reizget Dionysus as de patroangod fan 'e Ateenske Dionysia op 'e nij ôf nei Hades om ien fan 'e grutte trageedzjeskriuwers wer ta libben te bringen. Nei't Aiskylos en Euripides inoar mei in rige misledigings yn dichtfoarm bespot hawwe, falt de kar fan 'e god op Aiskylos.)
Nei't er Semele ophelle hat, komt Dionysus neffens in pleatslike tradysje mei har út 'e ûnderwrâld te foarskyn yn 'e ûnfiembere wetters fan in lagune oan 'e kust fan Argolis, deunby it prehistoaryske plak Lerna. Dat mystike barren waard dêr yn 'e Aldheid elts jier betocht mei in nachtlik ritueel, wêrfan't de details geheim holden waarden. Neffens Corrente kin it letterlike opdûken fan Dionysus en Semele út it wetter fan 'e lagune foar harren beiden sjoen wurde as in symboalyske werberte.
Neffens de kristlike auteur Klemens fan Aleksanderje waard Dionysus op syn reis nei de ûnderwrâld bystien troch in Prosymnus of Polymnus, dy't it paad wist. Dyselde easke as beleanning foar syn help om 'e minner fan 'e god wêze te meien. Hy stoar lykwols ear't Dionysus oan dat ûnthjit foldwaan koe, en om 'e skym fan Prosymnus tefreden te stellen makke de god doe in fallus fan in oliiftûke, dêr't er by it grêf fan Prosymnus op sitten gie. Dat ferhaal is inkeld út kristlike boarnen bekend, wêryn't it bedoeld wie om it heidendom yn diskredyt te bringen, mar it liket ek tsjinne te hawwen om 'e oarsprong fan geheime objekten út te lizzen, dy't brûkt waarden yn 'e dionysyske mystearjes.
De gouden oanrekking fan Midas
Yn in bekende myte wêryn't Dionysus in byrol spilet, rekket syn âlde mentor en pleechheit Silenus fermist. De âldman is dronken rekke en fuortknoffele, en wurdt troch boeren oantroffen wylst er syn roes útsliept en nei kening Midas fan Frygje brocht. Yn in alternative ferzje fan it ferhaal is er bewusteleas rekke yn 'e roazetún fan Midas. Yn elts gefal ken de kening him wer, en hy hat de âldman tsien dagen en nachten te gast en behannelet him mei alle égards, wylst Silenus syn hof fermakket mei ferhalen en lieten. Op 'e alfde dei bringt Midas Silenus by Dionysus, dy't de kening in beleanning nei kar oanbiedt foar syn goede die.
Midas freget de god om it sa te meitsjen dat alles dat er oanrekket, tenei yn goud feroarje sil. Dionysus seit dat it him spyt dat Midas gjin bettere kar makke hat, mar hy jout him syn sin. Midas is de wrâld te ryk, en hastiget him om syn krêften út te prebearjen. Yndie feroarje in iketûke en in stien dy't er oppakt yn goud, mar syn blydskip ferdwynt as ek syn iten en drinken yn goud feroarje, en sels syn eigen dochter, as se him oankrûpt. De skokte kening wol dan wol gau wer fan 'e Oanrekking fan Midas ôf, en hy bidt Dionysus om him te rêden fan 'e útdrûging en ferhongering. De god jout him op 'e nij syn sin, en hjit Midas om him te waskjen yn 'e rivier de Paktolus. As der dat docht wurde syn goudmeitsjende krêften fuortwosken troch it wetter, en it sân fan it rivierbêd feroaret yn goud.
Oare myten
As Teseus de sliepende Ariadne op it eilân Naksos efterlit, fynt Dionysus har en trout mei har. Yn in alternative ferzje fan 'e myte sjocht Dionysus Ariadne as Teseus har oan board fan syn skip bringt, en rekket er op slach fereale, wêrnei't er Teseus twingt om har op Naksos efter te litten. Yn elts gefal skinkt Ariadne him in soan dy't Oinopion hjit en dy't letter selsmoard docht of ombrocht wurdt troch Perseus. Yn guon ferzjes fan it ferhaal pleatst Dionysus de kroan fan Ariadne yn 'e himel as it stjerrebyld Corona. Yn oare ferzjes reizget er nei har dea nei de ûnderwrâld om har wer ta libben te bringen.
Yn in oare myte besiket de nimf Psalakanta de leafde fan Dionysus te winnen oer syn leafde foar Ariadne. Dat slagget har lykwols net, en se wurdt feroare yn in plant.
Kallirroë is in frou út Kalydon dy't Koresus, in preester fan Dionysus ôfwiist. Dêrop driget Dionysus alle Kalydoanske froulju sljochtsinnich te meitsjen, en jout Koresus opdracht om Kallirroë as minskeoffer om te bringen. De preester wegeret lykwols en slacht ynstee de hân oan himsels. Kallirroë smyt harsels dan yn in djippe saad, dy't letter nei har ferneamd wurdt.
Rollen en oantsjuttings
Krek as de measte Olympyske goaden hie Dionysus in ferskaat oan bynammen of titels. De wichtichsten dêrfan wiene: Yn it Grykske panteön naam Dionysus, tegearre mei Seus, de rol fan 'e Trasysk/Frygyske godheid Sabazios oer. Yn it Romeinske panteön waard Sabazius in alternative namme foar Bachus/Dionysus.
Identifikaasje mei oare goaden
Behalven mei Liber út 'e Romeinske mytology en Fûflûns út 'e Etruskyske mytology waard Dionysus ek gauris lykslein mei oare goaden. Sa waard de Frygyske god Sabazios soms mei Seus, mar faker noch mei Dionysus identifisearre. Ek bestie yn 'e wrâld fan 'e Aldheid rûnom it leauwe dat de God fan 'e Joaden eins deselde wie as de Sabazios fan 'e Frygjers, en dêrmei dus ek deselde as Dionysus.
Mei Osiris
Yn 'e Grykske ynterpretaasje fan it Egyptyske panteön waard Dionysus fierders faak identifisearre mei Osiris, mei't de myten oer de ûntlidding fan Osiris en syn wergearstalling en weropstanning troch tadwaan fan Isis sterk lykje op 'e ferhalen oer it útinoarskuorren Dionysus troch de titanen en syn werberte as soan fan Semele. Neffens Diodoarus Sikulus wiene de beide goaden al yn 'e fyfde iuw f.Kr. ferraand ta in synkretistyske godheid dy't bekend stie as Dionysus-Osiris. Dyselde wie yn 't bysûnder populêr yn it Ptolemayske Egypte, mei't de dynasty fan 'e Ptolemeeën as Griken bewearden ôf te stamjen fan Dionysus, wylst se as farao's rjochten jilde litte koene op ôfstamming fan Osiris. Sa koe it dat Markus Antonius en Kleopatra fergoade waarden as Dionysus-Osiris, resp. Isis-Afrodite. Ek mei oare Egyptyske goaden waard Dionysus wol lykslein, wêrûnder Serapis en Hermanûbis.
Mei Hades en Seus
Fierders ferklearre yn 'e fyfde iuw f.Kr. de filosoof Heraklitus, dy't tsjinstelden ferienje woe, dat Hades, de Grykske god fan 'e dea, en Dionysus, dy't er omskreau as de "essinsje fan ûnferwoastber libben" ien en deselde god wiene. Bewiis foar it histoarysk bestean fan in kultus om in inkele godheid Hades-Dionysus hinne is hiel breed, benammen mank de Grykske koloanjes yn Súd-Itaalje, as men útgiet fan 'e sterke oanwêzigens fan 'e symbolyk fan 'e dea yn 'e ferearing fan Dionysus. Sawol Hades as Dionysus waard fierders yn in trijefâldige godheid assosjearre mei Seus. Krekt as Dionysus hie Seus bannen mei de ûnderwrâld, en waard er sterk identifisearre mei Hades, sa sterk sels dat se út en troch as twa tsjinstelde gesichten fan deselde god beskôge waarden. De feriening fan Hades, Seus en Dionysus ta ien god waard brûkt om berte, dea en weropstanning te symbolisearjen en himel, ierde en hel mei-inoar te ferbinen.
Mei Jezus Kristus
Yn 'e moderne tiid hawwe in protte teologen en oare godstsjinstûndersikers de oerienkomsten opmurken tusken de myten oer Dionysus en de ferhalen yn it Nije Testamint fan 'e Bibel oer Jezus Kristus. Sa kinne se allebeide identifisearre wurde as foarbylden fan it mytologysk archetype fan 'e stjerrende-en-ferrizende god, ek al binne de details omtrint de dea en werberte fan Dionysus hiel oars as dy oangeande de dea en weropstanning fan Jezus. In oare dúdlike parallel is de berjochting fan beide: yn De Bachai ferskynt Dionysus foar kening Penteus fan Tebe om't er beweart godlik te wêzen, wat net leaud wurdt. Yn it Nije Testamint wurdt Jezus Kristus foar de joadske hegepreesters Annas en Kajafas en letter foar de Romeinske lânfâd Pontius Pilatus brocht om't er beskuldige wurdt fan 'e bewearing godlik te wêzen, wat er ûntstriidt. Nettsjinsteande oare paralellen, lykas it roomske idee fan 'e transsubstansjaasje fan 'e hosty, dy't yn hast persiis deselde foarm foarkaam yn 'e dionysyske mystearjes, binne de measte saakkundigen ta de konklúzje kommen dat de ferhalen oer Dionysus en Jezus hjir en dêr reitsflakken hawwe, mar eins folslein ferskillend binne.
Jakobstsjerke (Roanerwâlde)
De Jakobstsjerke (ek: Jabikstsjerke, Nederlânsk: Jacobskerk) is in yn 1831 boude sealtsjerke in it Drintske doarp Roanerwâlde. De tsjerke is in gebou fan de PKN-gemeente Roan-Roanerwâlde en sûnt 1965 in ryksmonumint.
Skiednis
De Jakobstsjerke fan Roanerwâlde waard yn 1831 boud en ferfong doe de âlde tsjerke, dy't oan de Pastoryleane stien hat op it plak fan it noch besteande tsjerkhôf. Oarspronklik lei it sintrum fan it doarp dêr. Yn de rin ferskode de bebouwing nei it suden om't de grûn ynklonk en it grûnwetter swierrichheden joech.
By de bou fan de hjoeddeiske neoklassistyske tsjerke waard is it ôfbraakmaterjaal fan de âlde tsjerke op 'e nij brûkt.
Ynrjochting
Ut de âlde tsjerke is noch it 15e-iuwske sânstiennen doopfont ôfkomstich. Ek de yn 1634 troch Nicolas Sickmans getten lûdklok hat yn de toer fan de âlde tsjerke hongen.
Oargel
Bakker & Timmenga boude yn 1911 it oargel, in ienmanualich ynstrumint mei acht registers en in oanhongen pedaal. Yn 2002-2003 restaurearre Mense Ruiter it oargel. It ynstrumint is sûnder feroarings bewarre bleaun.
Grytz
Grytz (Murns, 19 septimber 1987) is de artystenamme fan sjongeres Grytsje Melchers út Aldemardum.
Yn har oplieding Sosjaal Pedagogysk Wurk keas hja foar de rjochting fan ûnderwiisassistinte. Nei it mbo gie se nei de NHL-Pabo yn Ljouwert en wurke nei har lio-staazje oan de basisskoalle fan Warns. Op de muzykskoalle fan Koudum krige se gitaarles. Ek folge hja sjongles en song ek yn bandsjes fan de muzykskoalle. Ien fan dy bandsjes wie in fammeband, dy’t wat 'punky-eftige muzyk' spile.
Grytz en Grize
Neidat de gitarist fan D’ouwe Rockers har optreden sjoen hie by Rock & Loll yn Warkum waard se yn 2010 de sjongeres fan dy band. It bandsje wie neamd nei Douwe van der Werff. Van der Werff hie dêrfoar spile mei artysten as Piter Wilkens yn Okke Hel, ien fan de earste Fryske popgroepen). Grytz spile mei De Rockers noch op Aaipop mei eigen wurk, mar dat optreden waard net echt in sukses. Grytz en Van der Werff giene doe fierder as 'Grytz & Grize'.
Grytz en Grize makken in tal cd’s mei eigen, Frysk wurk. Op feesten en brulloften spilen se Ingelstalige popklassikers, mar ek soul en rock & Roll. By dy feestoptredens brûkten se gauris in draaiend red mei de namme 'De Grisel'. It duo spile dan it nûmer dêr’t it De Grisel by stoppe. Nei harren ‘Tsjerketoer’ yn 2014 folge yn 2016 in muzikale Alvestêdetocht mei alve hûskeamerkonserten. It duo die yn de fakânsjetiid ek alle jierren optredens op Frânske kempings as in soarte 'Tour de France'.
Yn maaie 2013 wûnen Grytz & Grize mei it nûmer Bliuw by my de publykspriis fan it sjongfestival Liet. Yn 2016 hiene se it muzikale teäterprogramma Mei Grytz & Grize it skip yn. Dat programma waard makke mei help fan sellist Carel van Leeuwen en fioelist Vincent van Dam. Ek wiene der optredens mei oare artysten. Sa spilen se mei Bokke Rypma (gitaar) en Jan Hoekstra (bas) in grut ferskaat oan eigen Frysktalich wurk. Yn 2017 binne Gytsje Melchers en Douwe van der Werff troud.
Boudewijn de Groot
Yn 2019 wurke Grytz mei oan it projekt Boudewijn de Groot yn it Frysk. Grytz sjongde op it album trije nûmers: Fersopen protter ('Verdronken vlinder'), Tip fan de sluier en Moarntiid ('Avond'). Yn it bywêzen fan Boudewijn de Groot sels mocht Grytz de lietsjes live sjonge yn it Omrop Fryslân televyzjeprogramma 'Noardewyn'.
Foar it projekt Reizger Yn Fryslan yn 2021 sjongde Grytz de Fryske tekst fan twa fan de fjirtjin de nûmers: Fersopen Protter en Ik beloof. Ik beloof is in oersetting fan De Groot syn bekende Nederlânske nûmer 'Avond'. Fersopen Protter is de Fryske oersetting fan 'Verdronken 'Vlinder.
Tolsteeg en Rotsoord
Tolsteeg en Rotsoord is in buert yn de wenwyk Súd, ûnderwyk Oud Hoograven/Tolsteeg, yn de Nederlânske stêd Utert.
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 1968
200px|thumb|right|200px|De Olympyske skâns fan Grenoble 1968
De Olympyske Winterspullen 1968, ek wol de Xe Olympiade neamd, waarden yn 1968 yn Grenoble, Frankryk hâlden. Dat wie fan 6 oant en mei 18 febrewaris. It skânsspringen hie plak op de Dauphine Grutte delgong en op de Le Claret, de gewoane delgong.
Dauphine
De Dauphine waard boud yn 1967 foar de Olympyske Winterspullen fan 1968. Der wie plak foar 50,000 taskôgers en it K-punt lei op 90 meter. Nei de spullen waard de skâns oant 1981 allinne nog mar brûkt foar ynternasjonale wedstriden. Nei 1981 rekke de skâns yn ferfal en fanôf 2011 meie der gjin minsken mear by de skâns yn 'e buurt komme yn ferbân mei ynstoartings gefaar.
Tolsteeg en Rotsoord
Geografy
De buert leit tusken de Vaartse Rijn yn it westen, Watervogelbuurt yn it noarden, Waterlinieweg yn it easten en Hoograven yn it suden. Tolsteeg hat in ferbining mei de A12/Ring Utert oer de ôfslach Hoograven.
Skiednis
Doe't Utert yn 1122 stedsrjochten krige waarden der grêften, wâlen en muorren om de stêd hinne boud. Tagongspoarten beane tenei de tagong ta de stêd. Fuortendaliks bûten de súdlike stedspoarte, Tolsteegpoarte, ûntjoech him in lytse foarstêd, Tolsteeg. It stedsje krige in spesjale rjochtsstatus yn de foarm fan in bûtengerjocht yn de stedsfrijheid. en mocht sels ek in muorre om it plak hinne bouwe. Tolsteeg lei geunstich oan it wetterknoopunt fan de Stedsbûtengrêft, Aldegrêft, Krûme Ryn en Vaartse Rijn. Yn Tolsteeg fêstige him in ierdewurkyndustry. Oare nammen fan it gerjocht wiene Tollesteeg, Stolsteeg en oant 1830 Kovelswade.
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 1968
Grutte delgong
Dauphine K-punt 90 meter
Gewoane delgong
Le Claret K-punt 70 meter
Tolsteeg en Rotsoord
Skiednis
Yn 1818 waard de gemeente Tolsteeg foarme, dy't njonken it eardere gerjocht Tolsteeg ek de gerjochten Soestbergen, Oostraven (Hoograven en Laagraven) en Westraven bestie. Yn 1823 waard de gemeente al wer ferdield, dêr't Tolsteeg en Soestbergen by Utert kamen, wylst Oostraven en Westraven fannijs by Jutphaas yndield waarden.
Nei de Twadde Wrâldkriich waard der grutskalich boud yn Tolsteeg dat doe in ûnderwyk waard. De wyk leit yn it eardere bûtengerjocht, mar wie dochs folle lytser is it oerflak fan it gerjocht. De wentebou yn de wyk bestie benammen út midhege flatbou sûnder lift, dy't skaaimerkjend foar de wyk wie.
Untsliepeniskatedraal (Kolomna)
De Katedraal fan de Untsliepenis fan de Mem Gods (Russysk: Успенский собор; Uspenski sobor) is in russysk-otterdokse katedraal yn it kremlyn fan Kolomna, Ruslân.
Keninkryksseal (Surhústerfean)
De Keningkryksseal oan de Nije Jirden yn Surhústerfean is it gebou dêr't de Jehova's tsjûgen by inoar komme. De seal waard yn 1995 boud.
Untsliepeniskatedraal (Kolomna)
Skiednis
De earste trijekoepelige katedraal waard yn 1379 boud yn opdracht fan Dmitri Donskoj, nei de earste oerwinning fan de Russen op it leger fan de Gouden Horde yn de Slach oan de Vozja-rivier. De earnstich fertutearzge katedraal waard yn 1672 ôfbrutsen. Yn tsien jier tiid liet Meletij Aleksjev de hjoeddeiske katedraal bouwe. De katedraal krige yn 1804 nije muorreskilderings.
Tolsteeg en Rotsoord
Rotsoord
Rotsoord is in âld yndustryterrein dy't oan de Vaartse Rijn lei. De wettertoer Heuveloord is tekenjend foar de lytse buert. De buert bestiet út in ferskaat oan wentetypen lykas arbeiderswenten, nije flatgebouwen, ferskate bedriuwen, poppoadium Tivoli de Helling en in bernebuorkerij mei fûgelopfang.
Untsliepeniskatedraal (Kolomna)
Skiednis
De tsjerke waard yn 1929 plondere troch de bolsjewiken en de grêven fan de biskoppen fernield. Noch itselde jier moast de katedraal slute foar de earetsjinst.
Yn 1989 waard de katedraal werom jûn oan de Russyske-Otterdokse Tsjerke, dy't dêrnei fuort útein sette mei in grutte restauraasje.
Tolsteeg en Rotsoord
Rotsoord
De buert is neamd nei de eardere bûtenpleats Rotsoord.
Manga
Manga (Japansk kanji: 漫画; Japansk hiragana: まんが; Japansk katakana: マンガ; útspr.: ['maŋɡa], likernôch: " mang -ga") is de beneaming foar strips en grafyske romans dy't makke binne yn Japan en/of yn 'e Japanske taal. Se meitsje gebrûk fan in styl dy't oan 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw yn Japan ûntwikkele waard, en dy't in lange en yngewikkelde foarskiednis yn 'e Japanske keunst hat. It earste mangatydskrift ûntstie yn 1874. De term 'manga' wurdt yn it Japansk almeast skreaun yn it kanji-skrift, as 漫画. Dat wurd bestiet út twa karakters: 漫, man, dat "boartlik" of "sûnder tarieding" betsjut, en 画, ga, dat "plaatsjes" betsjut. It wurd is besibbe oan it Koreaanske wurd foar strips, manhwa, en it Sineeske wurd foar strips, manhua.
Yn Japan wurde manga lêzen troch minsken fan alle leeftiden. Se foarmje in medium dat in breed ferskaat oan sjenres omfiemet: aksje, aventoer, detektiveferhalen, erotyk (hentai), fantasy, hannel en kommersje, histoarysk, horror, komeedzje, misdie, romantyk, science fiction, skrillers, sport, ensfh. Sûnt de 1950-er jierren hawwe manga har ûntjûn ta in wichtich ûnderdiel fan 'e Japanske útjouwerijsektor. Yn 1995 waard der yn Japan op jierbasis ¥586,4 miljard (oftewol $6 oant 7 miljard) oan 'e ferkeap fan manga fertsjinne. Dêrby giene jiers 1,9 miljard mangatydskriften oer de toanbank, wat delkaam op 15 foar eltse ynwenner fan Japan.
Ek bûten Japan hawwe manga grutte populariteit krigen, en in protte manga wurde sadwaande oerset yn oare talen. Yn 2008 waarden der yn 'e Feriene Steaten en Kanada foar $175 miljoen oan mangatydskriften ferkocht, en yn Frankryk makken manga's yn 2005 38% út fan alle strips dy't ferkocht waarden, mei in wearde fan €460 miljoen (ta ferliking: $569 miljoen).
Manga's wurde ornaris printe yn swart-wyt. Redens dêrfoar binne de tiid dy't it nimme soe om alle plaatsjes yn te kleurjen, de ekstra kosten dy't dat opsmite soe foar it printsjen, en artistike omtinkens, mei't in soad mangatekeners fan miening binne dat swart-wytplaatsjes mear impact hawwe op 'e lêzer. Nettsjinsteande dat besteane der ek wol inkele mangatydskriften yn kleur. Yn Japan wurde manga oer it algemien as fúljetons publisearre yn in mangatydskrift, dat wol oant tsien fan sokke fúljetons tagelyk rinnen hawwe kin. Neitiid komme in soad manga dan út as tankōbon, dat wol sizze mei alle ôfleverings fan it fúljeton sammele yn in paperback. Mangatekeners (Japansk: mangaka) wurkje ornaris mei in pear assistinten yn in lytse studio. Yn 'e regel ûnderhâlde sokken in kontraktueel fêstleine bân mei in útjouwerij. As in mangarige genôch populariteit hat, wurdt der gauris in anime (tekenfilmsearje) op basearre.
Barlowpaad
300px|thumb|right|Barlowpaad is yn 't read, guonts tinke dat it giele stik fanôf The Dalles der ek by heart 300px|thumb|right|It Barlowpaad by de krusing mei Oregon Route 35 300px|thumb|right|Barlowpaad yn septimber 2008 It Barlowpaad (Ingelsk: Barlow Road), earst Mount Hoodpaad (Ingelsk: Mount Hood Road) neamd is in histoaryske dyk yn wat no de Amerikaanske steat Oregon is. It waard oanlein yn 1846 troch Sam Barlow en Philip Foster, mei tastimming fan it bestjoer fan it doetiidske Oregon Country. It tsjinne as it lêste part fan de Oregon Trail. Dit paad joech de mooglikheid om mei kapweinen it Cascadesberchtme oer te stekken en de Delling fan de Willamette te berikken, wat foarhinne praktysk ûnmooglik wie. It paad mei syn 160 km wie lykwols it dreechste diel fan de 3200 km lange Oregon Trail.
Foar it iepenjen fan it Barlowpaad moasten reizgers, dy't oer it lân fanút it easten wei kamen, by de Wascopam Missy, wat no The Dalles is, oer it wetter fan de rivier de Kolumbia mei de boat om yn Fort Vancouver te kommen. Dat wie ek in drege en gefaarlike reis. It wie lykwols mooglik fee te driuwen fia Lolo Pas oan de noardkant fan Mount Hood, mar dat paad wie net gaadlik foar weinen.
It Barlowpaad begjint by The Dalles en rint súdlik nei Tygh Valley. Guon tinke dat it paad by Tygh Valley begjint. Dêrwei bûcht it paad nei it westen en rint parallel mei de White River, earst noardlik en dan westlik. It krúst de súdlike helling fan Mount Hood op Barlow Pas en folget dêrnei Camp Creek en de rivier de Sandy foar in stik en ta einbeslút einiget it yn Oregon City.
Grutte Priis Formule 1 fan de Feriene Steaten 2001
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan de Feriene Steaten 2001 yn Indianapolis op 30 septimber 2001. It wie de sechstjinde fan 17 races fan de Formule 1 yn 2001. Hy waard op de Indianapolis Motor Speedway hâlden. De race waard hâlden oer 73 omgongen, op it 4,1 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306 kilometer.
Skyy Jolie
Skyy Jolie (25 septimber 1975) is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn steat Iowa. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 1998.
Planet Hell
Planet Hell is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Nightwish tusken 2003 en 2004 en útbrocht op it fiifde album fan Nightwish Once út 2004. Planet Hell wie it fjirde nûmer op it album.
Oer it nûmer
Planet Hell waard skreaun troch Tuomas Holopainen. en songen troch Marko Hietala. It nûmer giet oer it tema dat de ierde op wei is om ferneatige te wurden, en dat de minskheid dêr allinnich de skuld fan hat. Hoewol 't it symfoanyske metal is, hat it nûmer ek in soad reitsflakken mei gothic metal fanwege de fûle ritmes en de skerpe manlike fokalen.
Meike de Vlas
Meike de Vlas (It Amelân, 6 septimber 1942 - Oslo, 8 oktober 2022 ) is in earder Nederlânsk roeister dy't in sulveren medalje wûn yn de klasse ienpersoansboat (Skiff) by de Europeeske Kampioenskippen fan 1964. Har oarehelte Hadriaan van Nes en dochter Eeke van Nes (1969) wiene winners fan Olympyske medaljes by it roeien.
Meike de Vlas ferstoar oan kanker yn de âldens fan 80 jier.
Kristlike grifformearde tsjerke (Feanwâlden)
De Kristlike grifformearde tsjerke oan de Stasjonswei yn is in tsjerkegebou fan de kristlik-grifformearde gemeente yn Feanwâlden.
Skiednis
De tsjerke waard boud yn 1973 foar de kristlik-grifformearde gemeente fan Feanwâlden. Arsjitekt wie H. van der Kwast. Oarspronklik stie op it plak Hotel Schoonoord, dêr't de kristlik-grifformearden noch in skofke yn tsjerken ear't hja ta nijbou oergyngen.
Sûnt 2012 wurkje de Feanwâldster kristlik-grifformearden gear mei de frijmakke grifformearden fan Noardburgum.
Oargel
It oargel waard oarspronklik foar de Fonteintsjerke yn Bûtenpost boud troch de oargelmakkerij Pels & Soannen en yn 1997 oernommen troch de kristlik-grifformearde gemeente.
Bourne (filmsearje)
Bourne is in Amerikaanske filmsearje fan spionaazje-aksjeskrillers basearre op it personaazje Jason Bourne út 'e boeken fan skriuwer Robert Ludlum. Bourne is in slûpmoardner yn 'e tsjinst fan 'e CIA, dy't oan ûnthâldsferlies lijt en útsykje moat wa't er is. Anno 2021 binne der fiif films yn dizze filmsearje makke, wêrfan fjouwer mei Matt Damon yn 'e rol fan Jason Bourne. De fjirde film, The Bourne Legacy, giet oer Aaron Cross, spile troch Jeremy Renner, dy't troch de dieden fan Bourne yn 'e trije foargeande films yn 'e swierrichheden komt. De earste trije Bourne-films krigen oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy en allegear wiene se kommersjeel súksesfol yn 'e bioskopen.
The Bourne Identity
Yn The Bourne Identity wurdt in ûnbekende, ferwûne man (Matt Damon) út 'e Middellânske See fiske. Hy blykt oan ûnthâldsferlies te lieden en syn iennichste oanwizing foar syn identiteit is it nûmer fan in Switsersk bankklúske dêr't er in paspoart yn fynt ûnder de namme 'Jason Bourne'. De film folget him as er besiket út te finen wa't er is, wêrby't er oanhâldend yn gefaarlike sitewaasjes belânet. Uteinlik ûntdekt er dat er in slûpmoardner yn 'e tsjinst fan 'e CIA is, dy't no troch dy ynljochtingetsjinst as in gefaar beskôge wurdt dat eliminearre wurde moat.
The Bourne Identity waard regissearre troch Doug Liman nei in senario fan Tony Gilroy en William Blake Herron. De film gie op 14 juny 2002 yn premiêre, en brocht $214,0 miljoen op tsjin in budget fan $60 miljoen. It wie de twadde film dy't op 'e roman mei deselde namme fan Robert Ludlum basearre wie, nei The Bourne Identity, in tillefyzjefilm út 1988 mei yn 'e haadrol Richard Chamberlain, dy't ornaris net ta de Bourne-filmsearje rekkene wurdt.
The Bourne Supremacy
Yn The Bourne Supremacy wurdt Jason Bourne (Matt Damon), likernôch twa jier nei't er syn wiere identiteit ûntdutsen en syn bannen mei de CIA ferbrutsen hat, ta sûndebok makke foar in misdriuw dêr't er neat mei te krijen hat. Fan gefolgen wurdt besocht him út 'e wei te romjen. Bourne, dy't mient dat de CIA it wer op him foarsjoen hat, giet op 'e nij op ûndersyk út en ûntdekt dat it net de CIA is dy't op him jaget, mar lju dy't op eigen manneboet operearje. Om syn persoanlike feilichheid te garandearjen, moat er mei harren ôfweve. The Bourne Supremacy waard regissearre troch Paul Greengrass nei in senario fan Tony Gilroy. De film gie op 23 july 2004 yn premiêre, en brocht $288,5 miljoen op tsjin in budget fan $75 miljoen. The Bourne Supremacy wûn de Empire Award foar bêste film.
The Bourne Ultimatum
Yn The Bourne Ultimatum kriget Jason Bourne (Matt Damon) fannijs swierrichheden mei de CIA as in Britske sjoernalist (Paddy Considine) syn ferline begjint te ûndersykjen en dêrby op saken stjit dy't de CIA net buorkundich hawwe wol. Om't men mient dat it ûndersyk fan Bourne útgiet en dat er op wraak út is, wurdt in operaasje optuge om Bourne út 'e wei te romjen ear't er alderhanne geheimen oan 'e sjoernalist útbringe kin. Yn reäksje op 'e hannelingswize fan syn eardere wurkjouwers giet Bourne sels yn 'e oanfal, en sa komt er foar it earst each yn each te stean mei de dejinge dy't it tafersjoch oer syn gedrachsmodifikaasje hie doe't er noch as slûpmoardner foar de CIA wurke.
The Bourne Ultimatum waard op 'e nij regissearre troch Paul Greengrass, nei in senario fan Tony Gilroy, Scott Z. Burns en George Nolfi. De film gie op 3 augustus 2007 yn premiêre, en brocht $442,8 miljoen op tsjin in budget fan $110 miljoen. The Bourne Ultimatum wûn trije Oscars, foar bêste filmmontaazje, bêste lûdsmixing en bêste lûdsmontaazje. De film wûn ek de Empire Award foar bêste film.
The Bourne Legacy
Yn The Bourne Legacy komt Aaron Cross (Jeremy Renner), in slûpmoardner yn 'e tsjinst fan it Amerikaanske Ministearje fan Definsje, yn it nau as syn oerhearrigen beslute it programma dêr't er diel fan útmakket, te eliminearjen om't Bourne it bestean fan soartgelikense operaasjes by de CIA útbrocht hat oan 'e media. Mei 'eliminearjen' wurdt letterlik it ombringen fan alle belutsenen bedoeld. Cross moat sjen te oerlibjen en tagelyk tagong sjen te krijen ta de gemikaliën dêr't er ferlet fan hat om syn ferhege fysike en mentale fermogens yn stân te hâlden. The Bourne Legacy waard regissearre troch Tony Gilroy nei in senario fan himsels en syn broer Dan Gilroy. De film gie op 10 augustus 2012 yn premiêre, en brocht $276,1 miljoen op tsjin in budget fan $125 miljoen.
Jason Bourne
Yn Jason Bourne kriget Bourne syn bûnsgenoate Nicky Parsons (Julia Stiles) tagong ta gefoelige CIA-dossiers, wêryn't se ynformaasje oantreft oer it persoanlik ferline fan Bourne. Sa wurdt Bourne gewaar dat syn heit (Gregg Henry), dy't sels ek foar de CIA wurke, troch de CIA út 'e wei romme is om't er net woe dat syn soan omfoarme wurde soe ta in moardmasine. Robert Dewey (Tommy Lee Jones), de direkteur fan 'e CIA, besiket Bourne en Parsons op te spoaren en te likwidearjen om't se no fiersten tefolle witte, wylst Bourne plannen makket om wraak te nimmen op Dewey. Jason Bourne waard wer regissearre troch Paul Greengrass, nei in senario fan himsels en Christopher Rouse. De film gie op 29 july 2016 yn premiêre, en brocht $415,5 miljoen op tsjin in budget fan $120 miljoen.
Sechsde film
Yn oktober 2019 befêstige Ben Smith, dy't as filmprodusint by de franchise belutsen west hat, dat in sechsde Bourne-film yn preproduksje nommen wie.
Treadstone
Yn april 2018 bestelde it USA Network in pilotôflevering foar in tillefyzjesearje mei de titel Treadstone, nei de geheime CIA-operaasje dêr't Bourne oarspronklik diel fan útmakke. De searje, dy't skreaun waard troch Tim Kring, soe fierder yngean op 'e oarsprong fan dy operaasje. Yn augustus 2018 waard bekendmakke dat Treadstone it meitsjen fan in pilotôflevering oerslaan soe om ynstee fuortendaliks op 'e tillefyzje te kommen. Dat barde yn oktober 2019. Yn maaie 2020 waard de searje lykwols al nei ien seizoen stopset omreden fan ôffallende sjochsifers.
Der Verdingbub
De Verdingbub (yn Ingelsktalige lannen: The Foster Boy) is in film fan de Switserske regisseur Markus Imboden. De film kaam yn it jier 2011 út; spilet yn it begjin fan de jierren 1950 en klaget it Switserske adopsjesysteem oan, sa't dat noch lang yn de 20e iuw funksjonearre. De premjêre wie op 25 oktober 2011 yn Bern en mei 200.000 besikers yn njoggen wiken waard de film ien fan de meast súksesfolle films fan it lân.
Eftergrûn
Oant yn de jierren 1970 waard de soarch fan Switserske bern út gesinsferfangende hûzen, fakentiden wezen, oerdroegen oan boeren. De bern kamen dêr yn de kost en moasten yn ruil dêrfoar wurkje yn it boerebedriuw. Misbrûk as slaaf en mishanneling fan de bern kamen regelmjittich foar.
Ferhaal
Om it minste kriget Max in draai om de earen en oars wit de riem fan de boer him wol te finen. Jakob, de âldere soan fan de boer en boerinne, is net in hier better as syn âlden en mishannelet Max ek. It duorret net lang ear't de skoaljuf fernimt dat it net yn oarder is op de pleats. Hja besiket fergees help te sykjen by de boargemaster en de dûmny, mar it draait der op út dat it foar Max allinne mar slimmer wurdt. As Max op in dei in Argentynske tango op de radio by de skoaljuf heart begjint er te dreamen fan in reis nei Argentynje. Dêr soe hy faaks jild fertsjinje kinne mei syn harmonika en hy besiket Bertile oer te heljen om mei him mei te gean. Mar it rint oars want Jakob kin syn hannen net fan Berteli ôfhâlde en komt nachts regelmjittich by har op de keamer.
Hendrik Jakob Lever sr.
Hendrik Jakob (Henk) Lever sr. (Grins, 16 juny 1891 - Dachau, 8 maart 1945) wie in Nederlânske fersetsstrider yn de Twadde Wrâldoarloch.
David Crowchild
David Crowchild (Tsuu T'ina (Alberta), 12 april 1899 – dêre, 10 april 1982) wie in Kanadeesk boer, rodeocowboy en politikus fan etnysk Yndiaansk komôf. Hy tsjinne sân jier lang as opperhaad fan de Sarsy Naasje en die yn dy tiid in protte om 'e libbensomstannichheden yn it Sarsy Yndianereservaat by Calgary te ferbetterjen. Teffens wied er lid fan ferskate kommisjes en organisaasjes dy't har ynsetten foar lykberjochtiging fan 'e Yndianen yn Kanada en foar ferbettering fan 'e relaasjes tusken Yndianen en blanke Kanadezen. Yn 1971 waard de autosnelwei it Crowchild Trail nei him ferneamd.
Hendrik Jakob Lever sr.
Lever en de frou krigen trije bern: Jan, Henk en Meta. As jonge jonge wurke Lever yn de boekhannel fan syn heit. Yn 1931 ferfear de hûshâlding mei pake Lever nei Snits, dêr't de heit fan Henk sr. yn 1934 stoar.
David Crowchild
Libben
Crowchild waard yn 1899 berne yn it Sarsy Yndianereservaat, ûnder de reek fan 'e stêd Calgary, yn 'e Kanadeeske provinsje Alberta. Hy wie de soan fan Mark Crowchild en Sarah Big Plume, dat beiden folbloed Sarsy-Yndianen wiene. In foarfaar fan him wie it opperhaad Bollekop, dy't yn 1877 te Blackfoot Crossing mei fertsjintwurdigers fan it Britske koloniale bestjoer yn Kanada foar de Sarsy it Ferdrach Nû. 7 sleat. Crowchild genoat ûnderwiis oan 'e anglikaanske kostskoalle St. Barnabas oant er santjin jier wie.
De Regenboog (Surhústerfean)
De Regenboog (De Reinbôge) is de namme fan de tsjerke fan de kristlike grifformearde frijmakke gemeente yn Surhústerfean.
Hendrik Jakob Lever sr.
Yn de oarloch fersette de húshâlding him tsjin de Dútske besetter. Harren hûs oan it Kleinzand wie it haadkertier fan de Groep Lever, dêr't hast alle gesinsleden part fan wiene.
David Crowchild
Libben
Neitiid sette er him wer nei wenjen yn it reservaat fan syn folk, dêr't er himsels ûnderhold mei it fokken fan hynders en it ferbouwen fan gewaaksen. Dêrnjonken naam er nei 1923 mear as tweintich jier lang yn it rodeosirkwy diel oan it wyldhynsteriden en it chuckwagonracen (mei chuckwagons, in soart fan kapweinen). Dêrmei wied er fral op de Calgary Stampede aktyf. Yn 1929 troude Crowchild mei in Daisy Dawn, mei wa't er fiif bern krige, wêrfan't lykwols twa al jong kamen te ferstjerren oan harsensfluesûntstekking. De oerlibjende bern waarden troch de Kanadeeske oerheid nei kostskoallen ta stjoerd, sa't doedestiden wizânsje wie foar Yndiaanske bern, dy't yn 'e blanke kultuer 'assimilearre' wurde moasten.
Hendrik Jakob Lever sr.
Yn 1942 waarden Lever sr. en syn soannen arrestearre troch de besetter. Sy sieten in moanne fêst yn de Euterpestraat yn Amsterdam. Nei harren frijlitting setten se harren striid fuort, ûnder mear troch it dwaan fan oerfallen en it fersprieden fan fersetskranten. Ek soargen se foar ûnderdûkadressen foar Joadske flechtelingen.
De Regenboog (Surhústerfean)
Skiednis kristlike grifformearde gemeente frijmakke
Yn 2012 fusearren yn Surhústerfean de kristlike grifformearden mei de frijmakke grifformearden. Dat late ta de foarming fan de kristlike grifformearde frijmakke gemeente.
It earste tsjerkegebou fan de frijmakke gemeente datearre út 1951 en wie fan hout. Op it plak fan de earste tsjerke waard oan De Dellen neffens in ûntwerp fan it arsjitektenburo De Vries yn 1980 "De Ark" boud. Dy tsjerke is ferkocht oan de njonkenlizzende RABO-bank.
Hendrik Jakob Lever sr.
Yn de nacht fan 16 op 17 novimber 1943 foel de SD it hûs fan de famylje yn. Lever sr., syn dochter en in ûnderdûkster, Rosa IJzerman, waarden arrestearre. De oaren fan de Groep Lever flechten. Se waarden nei de Blokhûspoarte yn Ljouwert brocht. Dochter Meta kaam nei in pear dagen frij, Lever sr. waard op transport set nei Kamp Vught. Dêrwei waard er nei Dachau transportearre, dêr't er op 8 maart 1945 fan útputting stoar.
David Crowchild
Libben
Crowchild waard yn 1946 keazen ta opperhaad fan 'e Sarsy Naasje, in funksje dy't er sân jier útoefene, oant 1953. Yn dy tiid soarge er dat der in skoalle yn it reservaat boud waard, sadat oerheidsynstânsjes brekme oan ûnderwiisfasiliteiten neitiid net mear brûke koene as in argumint om 'e Yndiaanske bern oan it âlderlik gesach te ûntskuorren. Fierders liet Crowchild ek de wegen reparearje en rjochte er in koöperative pleats op yn it reservaat, mei in keppel kij dy't eigendom fan 'e hiele stamme wie. Hy wie in garismatysk persoan, dy't in protte die om it byld te ferbetterjen dat de blanke ynwenners fan Calgary fan Yndianen hiene. Lykwols wegere er en jou de eigen kultuer op, en as er formele gearkomsten yn 'e stêd bywenne, soarge er altyd dat er tradisjonele Yndiaanske dracht oan hie, fearretoai ynbegrepen. Mei dy pronk oan waard er as fertsjintwurdiger fan 'e Sarsy yn 1951 ek yn 'e kunde brocht mei de Britske keninginne Elizabeth II en har prins-gemaal, de hartoch fan Edinburch, doe't dy Kanada besochten.
Hendrik Jakob Lever sr.
Yn oktober 2020 waard in unyk kleurefilmke út 1939 ûntdutsen fan Hendrik Lever. Hy is dêr te sjen as frijwilliger fan de loftwacht fan Snits.
David Crowchild
Libben
Ek nei't er syn termyn as opperhaad úttsjinne hie, bleau Crowchild belutsen by de polityk. Hy wie lid fan guon kommisjes en siet yn it bestjoer fan ferskate organisaasjes, lykas de Calgary Pioneers and Old Timers Association, de Kanadeeske Ried fan Kristenen en Joaden en de Calgariaanske ôfdieling fan 'e Kanadeeske Boargerskipsried. Al yn 1945 wied er ta foarsitter keazen fan 'e Yndiaanske Feriening fan Alberta (IAA), en by dy feriening bleau er de rest fan syn libben belutsen. Hy gie sels in pear kear as fertsjintwurdiger fan 'e Albertaanske Yndianen nei de Kanadeeske federale haadstêd Ottawa ta. Tagelyk wie syn frou Daisy belutsen by in grut tal frouljusorganisaasjes.
De Regenboog (Surhústerfean)
Skiednis kristlike grifformearde gemeente frijmakke
De Feanster kistlik-grifformearden hiene sûnt 1980 in eigen gemeente. Foar dy tiid hearden hja by de gemeenten fan Droegeham of Kornhorn. Nei de foarming fan in eigen gemeente tsjerkten hja yn de herfoarme tsjerke. Yn 1996 waard de eardere húshâldskoalle oan De Dellen oankocht, dy't mei help fan gemeenteleden ta de Ichtustsjerke ferboud waard.
Regenboog
Yn maart 2011 kamen de beide gemeenten oerien om tegearre fierder te gean. Besletten waard om yn it ramt fan de gearfoeging fan de gemeenten "De Ark" te ferkeapjen, wylst de "Ichtustsjerke" ferboud wurde soe. Tidens dizze ferbouwing krige de tsjerke in folslein nij oansjen en ek in nije namme.
It logo fan de tsjerke is in gearstalling fan in ichtusfisk en in arke (dy't referearje oan de âlde tsjerken) en in reinbôge.
David Crowchild
Libben
Yn 1971 besleat de gemeente Calgary om noch by syn libben it Crowchild Trail nei Crowchild te ferneamen. Dat is in autosnelwei dy't oer in ôfstân fan rom 22 km út noardwestlike rjochting nei Calgary ta liedt. Hjoed de dei is it ien fan 'e wichtichste ferkearsieren fan 'e stêd. Crowchild hie de eare om 'e dyk eigenhandich te iepenjen. Dêrby spriek er de wurden: "Lit dit linte dat ik hjir trochknip in symboal wêze foar it trochsnijen fan alle barriêres tusken alle folken oant yn ivichheid. Dat in elk dy't it Crowchild Trail brûkt yn beide rjochtings feilich en mei weardichheid reizgje mei en yn freonskip mei eltsenien." David Crowchild ferstoar op 10 april 1982 yn it Sarsy Reservaat ûnder Calgary, twa dagen foar syn 83e jierdei.
Chief David Crowchild Memorial Award
De Chief David Crowchild Memorial Award is in nei Crowchild ferneamde ûnderskieding dy't sûnt 1986 op jierlikse basis útrikt wurdt troch de gemeente Calgary oan in persoan, groep of organisaasje dy't krewearre hat foar ynterkultureel begryp tusken de lânseigen en net-lânseigen kultueren yn Calgary, dy't besocht hat om 'e Kanadeeske maatskippij yn it algemien de wearde en unykheid fan 'e lânseigen kultueren by te bringen, en dy't Yndianen en leden fan oare lânseigen groepen oanfitere en/of ûnderstipe hat op it mêd fan ûnderwiis, wurk en oplieding.
Kolomna
Kolomna is in stêd yn de oblast Moskou yn Ruslân. It is ien fan de âldste stêden fan de oblast, in yndustrieel sintrum en ferkearsknooppunt en in rivierhaven oan de Oka. Neffens resinte stúdzjes waard de stêd tusken de jierren 1140-1160 stifte. De stêd is ryk oan bouwurken dy't it besjen wurdich binne. Dêrûnder it kremlyn fan Kolomna, in seldsum goed bewarre monumint fan de âlde russyske ferdigeningsarsjitektuer.
Geografy
Kolomna leit sintraal yn it Europeeske diel fan Ruslân op it plak dêr't de rivieren de Moskva en de Oka gearrinne, likernôch tusken de stêden Moskou en Rjazan. De ôfstân fan Moskou nei Kolomna is 100 kilometer oer de wei en 117 kilometer oer it spoar.