cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jan fan Strathbogie, greve fan Atholl
Libben
Sadwaande briek yn 1296 de Earste Skotske Unôfhinklikheidsoarloch út. Yn maart fan dat jier focht Atholl mei yn 'e Slach by Dunbar, dêr't it Skotske legertroch Edwert fan Ingelân ferslein en hysels kriichsfinzen nommen waard. Nei't er in jier yn 'e Toer fan Londen finzen holden wie, waard er frijlitten op betingst dat er Edwert tsjinje soe by dy syn fjildtocht fan 1297 tsjin 'e Frânsen yn Flaanderen.
Stefanustsjerke (Beilen)
Beskriuwing
Yn de twadde helte fan de jieren 1930 waard de tsjerke restaurearre. Yn dy tiid krige de tsjerke in nije preekstoel en nije banken. De preekstoel bleau by de lêste restauraasje op it plak en de measte banken binne sûnt weibrutsen. It oerwurk fan de toer datearret fan 1937. De oarspronklike klok waard yn de Twadde Wrâldkriich foardere en omraand en is letter ferfongen troch in moderne liedklok.
Jan fan Strathbogie, greve fan Atholl
Libben
Yn 1305 brocht Atholl Edwert I hulde foar syn lânerijen te Lesnes, yn Kent, mar neitiid kearde er werom nei Skotlân. Dêr joech er him begjin 1306 by syn sweager Robert fan Bruce, greve fan Carrick, nei't dy op 10 febrewaris 1306 yn 'e Greyfriars Kirk yn Dumfries syn foarnaamste rivaal Jan III fan Comyn, hear fan Badenoch, fermoarde hie. Op 25 maart wie Atholl te Scone oanwêzich by en wurke er boppedat aktyf mei oan 'e kroaning fan Bruce ta kening Robert I fan Skotlân. Dêrnei waarden syn lânerijen troch de Ingelske Kroan konfiskearre.
Neitiid bleau Atholl oant de simmer yn it gefolch fan 'e nije kening. Yn juny 1306 waard Robert lykwols troch de Ingelsen ferslein yn 'e Slach by Methven, en yn augustus kaam de fijân him oer it mad te Strathfillan, dêr't er beskûl socht hie, en moast er halje-trawalje flechtsje. Dêrnei gie er mei syn meast fertroude folgelingen ûndergrûnsk. De froulju en bern dy't diel útmakken fan syn selskip stjoerde Robert doe ûnder beskerming fan syn broer Neil en Atholl nei it Kastiel fan Kildrummy. Dêrûnder wiene Robert syn frou Elizabeth fan Burgh, syn jonge dochter Marjorie, syn susters Marije en Kristina en Isabella MacDuff, grevinne fan Buchan.
Stefanustsjerke (Beilen)
Oargel
It ienmanualige oargel waard yn 1829 boud troch Johannes Wilhelmus Timpe en stie eartiids yn de yn 1895 ôfbrutsen Broertsjerke fan Grins. It ferhûze yn 1840 nei de Stefanustsjerke en waard dêr opboud troch B. Kerkhoff, werby't de oargelkas fergrutte waard. Petrus van Oeckelen ferboude it oargel yn de jierren. Hy fernijde û.o. al it piipwurk.
Tagelyk mei de fernijing fan it ynterieur fan de tsjerke ûndergyng ek it oargel in restauraasje. De restauraasje waard mooglik nei't in gemeentelid EUR 300.000 neiliet mei as doel de twa oargels fan de protestantske gemeente te renovearjen.
Jan fan Strathbogie, greve fan Atholl
Libben
Hja waarden lykwols yn Kildrummy belegere, en Atholl waard nei de fal fan it Kastiel fan Kildrummy kriichsfinzen nommen, al wolle guon boarnen hawwe dat dat al yn 'e Slach by Methven bard wie. Yn elts gefal waard er as finzene nei Londen ta oerbrocht. Dêr waard er op 7 novimber 1306 ophongen oan in galge dy't tritich foet heger wie as gebrûklik. Dat wie om Atholl syn hegere status as syn mei-finzenen oan te tsjutten, mei't it de earste kear yn 230 jier wie dat der yn Ingelân in greve eksekutearre wie. Nei syn dea waard Atholl syn lichem ferbaarnd (in teken fan minachting yn in tiid dat men leaude dat foar de weropstanning út 'e dea oan 'e Ein fan de Tiden in fysyk lichem nedich wie). Syn holle waard op in speetse setten op 'e Brêge fan Londen.
Sanaksarkleaster
Skiednis
In iuw nei de stifting rêde it kleaster it net mear; it ferlear de selsstannigens en waard tawiisd oan it Sarov-kleaster. Under de starets Fjodor (1718–1791), in omke fan de ferneamde marine-kommandant Fjodor Usjakov (1744-1817), waard it kleaster wer op boud en makke it in nije bloeiperioade troch. De houten gebouwen waarden ferfongentroch stiennen gebouwe en it Sanaksarkleaster ûnjoech him mei Sarov ta in wichtich spiritueel sintrum fan it Keizerryk. thumb|left|220px|De Katedraal fan de Berte fan de Mem Gods Fjodor (boargelike namme Ivan Ignatjewitsj Usjakov) en syn omkesizzer Fjodor Usjakov binne yn it kleaster byset en beide troch de Tsjerke hillich ferklearre. Ek tsjintwurdich wurde harren reliken noch altiten fereare yn it kleaster.
Nei de Oktoberrevolúsje moast it kleaster yn oktober 1929 de poarten slute.
Tsjerken
De gebouwen fan it kleaster datearje út de twadde helte fan de 18e iuw. De haadyngong fan it troch muorren en gebouwen omsletten kleaster wurdt foarme troch de 52 meter hege, oan de Transfiguraasje wijde, poartetsjerke (1774-1776). Yn it súdeastlike diel stiet de ienkoepelige Vladimirtsjerke (1780-1782). De gastenferbliuwen lizze oan de westlike kant fan it kompleks. Sintraal op it terrein stiet de monumintale katedraal (1765-1773), dy't wijd is oan de berte fan de Mem Gods en boud wurde koe mei donaasjes fan Katarina de Grutte. It fiifkoepelige gebou yn de styl fan de barok en rokoko bestiet út in boppe- en benedentsjerke en is sawol oan de binnen- as bûtenkant ryk dekorearre.
In pear hûndert meter bûten it kompleks leit it ommuorre tsjerkhôf mei de klassisistyske Ferrizenistsjerke 1805-1810.
Saran Dunmore
Saran Dunmore (Chicago, april 1975) is in Amerikaansk fitnesstrener, tillefyzjepersoanlikheid en iepenbier sprekster fan Afro-Amerikaansk komôf. Hja wie earder ek wurksum as ferslachjouster, nijslêzeresse en Amerikaansk football-spylster.
Jonkheid en oplieding
Dunmore is hikke en tein yn Chicago, yn 'e steat Illinois. Hja begûn foar it earst mei fitnesstrening doe't se fjouwer jier wie en har heit har en har beide âldere susters oanfitere om mei te dwaan oan syn oefenings. Doe't se alve jier wie, skreau har mem har yn foar in atletykprogramma op 'e middelbere skoalle. Dunmore waard nei eigen sizzen fereale op hurddraven, en treende ûnder ferskate coachen.
Mei har sportive talinten wist se in stúdzjebeurs te bemachtigjen foar de Universiteit fan Missoury yn Kansas City (UMKC) dêr't se ferskate kampioenskippen wûn. Letter liet se har oerpleatse nei de Steatsuniversiteit fan Midden-Tennessee (MTSU), om ûnder de ferneamde coach Dean Hayes trene te kinnen. Mei dy syn stipe slagge it Dunmore om twaris kampioene fan 'e eastlike Feriene Steaten te wurden op it ûnderdiel 400 m horden. Yn dyselde snuorje waard Dunmore yn 1998 ek útkard ta Miss Midden-Tennessee.
Karriêre
Uteinlik besefte se lykwols dat se by de tillefyzje har aai net rjocht kwyt koe, dat doe waard se fitnessmanager by in lanlike keatling fan sportskoallen. As diplomearre fitnesstrener wie Dunmore folle better teplak, en doe't se neitiid ûntdiek dat se har passy foar fitness kombinearje koe mei har belangstelling foar tillefyzje, wie it hieleldal klear. Yn 2005 waard se nammentlik frege om in wykliks fitness-segmint te dwaan foar it moarnsprogramma NBC5 News Today, fan presintators Dick Johnson en Ellee Pai Hong.
Njonken har fitnesswurk wie Dunmore yn 2009 en 2010 ek aktyf as Amerikaansk fuotbalspylster yn 'e Lingerie Football League (LFL), in kompetysje mei frouljustiims dy't eins net yn linzjery spylje, mar wol yn lytse broekjes en topkes. Se spile dêrby mei rêchnûmer 10 foar it tiim Chicago Bliss, yn 'e posysje fan running back, en waard yn 2010 útkeazen ta offisive spylster fan it jier fan 'e LFL. Fierders docht Dunmore by wize fan leafhawwerij as model mei oan fitnesswedstiden. Fanwegen har alsidigens en enerzjy is se gauris frege as presintatrise fan in ferskaat oan eveneminten, wêrûnder de útrikking fan 'e Chicago Music Awards.
Priveelibben
Dunmore is troud en hat yn april 2015 in bern krigen.
1349 (band)
1349 is in Noarske blackmetal band oprjochte yn 1997 yn Oslo. De namme fan de band is in ferwizing nei it jier dat de Swarte Dea Noarwegen berikte. Yn 2003 waard it earste studio-album útbrocht, Liberation. De teksten fan 1349 binne anty-religieus, apokalyptysk en tsjuster. 1349 hat sûnt 2003 sân studio-albums útbrocht.
The Spirit Ring
The Spirit Ring is in fantasy-roman fan 'e hân fan 'e súksesfolle en mannichfâld bekroande Amerikaanske skriuwster Lois McMaster Bujold. It is in op himsels steand ferhaal, dat foar it earst útjûn waard yn 1992. It is ûnderwilens oerset yn acht talen.
Eftergrûn
Begjin jierren njoggentich, nei't se sân romans en trije novellen yn it science fiction-sjenre útbrocht hie, besleat Lois McMaster Bujold om ek yn it fantasy-sjenre troch te brekken. Dêrta skreau hja The Spirit Ring, sûnder dêr yn 't foar in útjouwer foar socht te hawwen. Nei't se it boek ôf hie en om in útjouwer omsjoen hie, mar net in protte oanbiedings fûn hie, kearde se werom nei har fêste útjouwerij Baen Books, dêr't útjouwer Jim Baen The Spirit Ring foar in ridlike priis opkocht op betingst dat Bujold har neitiid wer oan science fiction wije soe, yn 'e foarm fan fierdere dielen fan har populêre Vorkosigan-kroniken. Yn 'e mande mei de hertlauwe ûntfangst troch resensinten en de midsmjittige ferkeapsifers fan The Spirit Ring neamde Bujold dizze ûnderfining "tige edukatyf".
The Spirit Ring, dat oerset wurde kin as "De Geastering", wie trouwens wol Bujold har earste boek dat yn in hardcover-edysje ferskynde. It boek is skreaun yn it personele perspektyf en waard foar it earst útjûn troch Baen Books yn novimber 1992. De earste paperback-edysje kaam út yn oktober 1993; de twadde yn oktober 1996; en de trêde yn maaie 2000. Yn maart 2002 ferskynde The Spirit Ring as e-boek en yn febrewaris 2012 as audioboek. Op 't heden (febrewaris 2013) is it allinne noch te besetten as e-boek of yn 'e Spaanske oersetting.
The Spirit Ring spilet yn in fantasy-ferzje fan it Noarditaljaanske Piëmont, dêr't tsjoenderij in fêststeand feit is en in normaal ûnderdiel fan beskate ambachten. It ferhaal is loskes basearre op ûnderskate boarnen. Ien dêrfan is De Re Metallica, fan Georgius Agricola (1494-1555), in tekst dy't postúm útjûn waard yn 1556 en 180 jier lang it lêste wurd op it mêd fan mynbou en smelterij bleau. In oaren is de autobiografy fan 'e Italjaanske goudsmid, byldhouwer, keunstskilder, soldaat en musikus Benvenuto Cellini (1500-1571).
Plot
De haadpersoan fan The Spirit Ring is de fyftjinjierrige Fiametta, de dochter fan 'e mastersmid en tsjoender Prospero Beneforte, dy't libbet yn 'e fiksjonele stêdsteat Montefoglia. Master Beneforte bedjert Fiametta, dy't syn ienlingsbern is, en hat har leard om betsjoenende metaalbewurking te ferrjochtsjen, ek al wurdt soks yn 'e regel net beskôge as foechsum foar in famke. Fiametta is yn it bysûnder bedreaun yn pyrokineze, it skeppen en behearskjen fan fjoer mei jins geast, en yn 'e iepeningssêne fan it boek is hja dwaande mei it jitten fan in liuwekopring dêr't se in leafdestsjoen oerhinne leit. Mar it docht bliken dat de betsjoening inkeld in 'oprjocht hert' identifisearret, ynstee fan sa'n hert te fangen, en Fiametta hat de straal yn as it hert dat de ring útsiket, dat is fan 'e jonge Switserske mynwurker Thur Ochs, dy't nei Montefoglia ta kommen is yn 'e hope dat syn broer Uri, dy't yn 'e paleisgarde fan hartoch Sandrino fan Montefoglia tsjinnet, him in baantsje op it hartochlik kastiel besoargje kin.
Mar Uri Ochs komt om yn 'e striid as in ambisjeuze hierlingelieder, hear Ferrante, yn Montefoglia in bloedige steatsgreep útfierd en de troan grypt. Ferrante syn kweawillige tsjoender, Vitelli, makket Uri syn lichem yn om it goed te hâlden foar letter gebrûk by it meitsjen fan in ring fan macht — de geastering út 'e titel. Fiametta en har heit, dy't tafalligerwize yn it kastiel oanwêzich wiene doe't it gefjocht útbriek, slagje deryn te ûntkommen, mar wurde efterfolge troch Ferrante syn trewanten. Master Beneforte stjert oan in hertoanfal wylst er de efterfolgers tsjinkeart sadat Fiametta útnaaie kin, en syn lichem wurdt einlings by dat fan Uri foege as helpboarne foar it meitsjen fan 'e ring.
Neitiid ûntdekke Fiametta, Thur Ochs en de pleatslike abt, faar Monreale, wat de snoade plannen fan Ferrante binne. Om dy te dwerseidzjen, smeie se in mear as libbensgrut brûnzen Perseus-byld (in masterwurk fan master Beneforte dat er fanwegen syn hommelse dea nea ôfmeitsje kinnen hat), dat út frije wil beset wurdt troch de geast fan Uri Ochs. Dy ûnoerwinlike soldaat is by steat en liedt in soadsje ûngeregeld fan stedsjers by in oanfal op it kastiel. Nei't er yn it kastiel trochkrongen is, deadet er hear Ferrante krekt foar't er ôfkuollet ta ûnbeweechlikens. Faar Monreale jout de geasten fan alle omkommen slachtoffers fan hear Ferrante absolúsje en Fiametta slagget deryn om 'e geastering teneate te dwaan, wylst master Beneforte yn geastene foarm helpt om 'e tsjoender Vitelli ûnder fuotten te heljen. It ferhaal einiget mei it houlik fan Fiametta en Thur Ochs.
Night Shift (ferhalebondel út 2014)
Night Shift is in blomlêzing yn 'e foarm fan in ferhalebondel. De titel betsjut "Nachtploech" (yn 'e sin fan 'e nachtploech fan in ploegetsjinst). It boek omfettet fjouwer novelles, dy't, neffens de tekst op 'e omslach, "in ljocht skine litte oer wat der nei tsjuster barre kin." Se binne spesjaal foar Night Shift skreaun troch Nalini Singh, Ilona Andrews, Lisa Shearin en Milla Vane. De novelles fan Singh en Andrews hearre ta it subsjenre fan 'e urban fantasy, wylst Shearin en Vane paranormal romance skriuwe. Night Shift waard yn 2014 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij Berkley Books.
Mazar-e-Sharif
Mazar-i-Sharif (Perzysk: مزار ش ریف) of ek wol Mazar-e Sharíf is in stêd yn it noarden fan Afganistan, net fier fan de grins mei Oezbekistan. De stêd is itselde as it distrikt Mazar-i-Sharif en is de haadstêd fan de provinsje Balch.
Religieusk erfgoed
Yn Mazar-i-Sharif stiet de 15e-iuwske Blauwe moskee, in moskee mei kobaltblauwe en turkoaizen koepels en minaretten. Der komme in protte pylgers nei de moskee.
De moskee wurdt troch de sjiïtyske moslims ferearre as de grêftombe fan Imam Ali, de skoansoan fan de profeet Mohammed. Oaren wolle hawwe dat Imam Ali syn grêftombe yn de Iraakske stêd Najaf is, yn de Imam Alimoskee. Under de ynvaazje troch de Sovjet-Uny en de dêrnei folgjende boargeroarloch is de moskee swier skansearre rekke, ek mei't de moskee net sa hillich is foar in protte soennieten.
Militêr NAFO-kamp
By Mazar-i-Sharif leit in ynternasjonaal NAFO-kamp. Dêr út wei begûn op 1 jannewaris 2015 de NAFO-missy Resolute Support yn de regio Noard fan Afganistan. By it kamp leit it Mazar-e Sharif International Airport.
Nikolo-Pesjnosjki kleaster
It Nikolo-Pesjnosjki kleaster (Russysk: Николо-Пешношский монастырь) is in otterdoksk kleaster yn de delsetting Lûgovoj (Dmitrovski rajon) yn it noarden fan de oblast Moskou yn Ruslân. It is ien fan de âldste noch besteande kleasters yn de oblast en it waard yn 1361 stifte troch de hillige muonts Methodius († 1392), in learling fan Sergius fan Radonezj.
Skiednis
In nije ramp foar it kleaster drige yn 1812, doe't de troepen fan Napoleon it kleaster aaklik tichteby kamen. It kleaster waard foar in part ûntromme en weardefolle saken waarden gaueftich yn feiligens brocht, mar de lokaasje fan it kleaster yn de moerassen soarge der foar dat de Frânsen it kleaster net benei doarsten te kommen en it mei rêst lieten.
Nei de revolúsje
De grutste ramp yn de hiele skiednis fan it monastike libben fan it Nikolo-Pesjnosjki kleaster fûn plak yn de 20e iuw. Nei de revolúsje fan 1917 waarden in tal kleastergebouwen oerdroegen oan it Skiedkundich Museum fan Dmitrov. Yn 1927 (of 1928) folge de opheffing fan it kleaster, de tsjerken waarden fersegele en de weardefolle saken yn beslach nommen en ferkocht. It kleaster mocht gjin museum bliuwe en de gebouwen kamen yn hannen fan in organisaasje foar beheinde minsken.
It kleaster hie ek in soad te lijen yn 1941, doe't der net fier fan it eardere kleaster fochten waard en de gebouwen troch besjittings en bombardeminten fierder skansearren.
Mar it slimst foar de arsjitektuer fan de gebouwen barde yn de jierren 1960, doe't it kompleks troch in psycho-neurologysk ynternaat oernommen waard. Al yn 1975 wiene der útstellen om it ynternaat wer te ferhûzjen nei in oar plak, mar it soe noch desinnia lang yn de kleastermuorren bliuwe. Yn de jierren 1960-1970 fûnen der ek foar it earst wer wat restauraasjes fan inkelde ferfallen gebouwen plak. thumb|left|250px|Fan lofts nei rjochts de katedraal, de Sergiustsjerke en de Epifanytsjerke ûnder restauraasje yn 2007
Revival fan it kleaster
Mei it werom jaan fan it kleaster oan de Russysk-Otterdokske Tsjerke sette in echte revival fan it kleaster útein. Yn 2007 waard troch de Hillige Synoade it beslút nommen om it kleaster wer te iepenjen. De Tsjerke begûn de gebouwen wer te renovearjen en op 17 juny 2008 waard de Sergius fan Radonezjtsjerke as earste konsekrearre.
Yn desimber 2013 wie de nijbou foar it ynternaat foltôge en ferliet it ynstitút lang om let it kleasterterrein. Nei de restauraasje waard op 24 augustus 2014 it hiele gebiet fan it kleastererrein mei in feestlike tsjinst wer yn gebrûk nommen. In grut tal gasten en pylgers wennen de plechtichheid by.
Tsjerken
thumb|250px|In tsjinst yn 2007 yn it ramt fan de weriepening fan it kleaster yn de noch net restaurearre Sergiustsjerke Op it terrein binne seis tsjerken :
Katedraal fan de hillige Nikolaas
De Niklaaskatedraal waard tsjin it ein fan de 15e en it begjin fan de 16e iuw boud. Yn de jierren 1680 waard der in feranda om hinne boud en krige de tsjerke in dak mei fiif koepels. Yn de jierren 1920 waard de tsjerke sletten foar de earetsjinst; yn de jierren 1964-1965 folge in restauraasje fan de tsjerke yn de foarmen fan de 16e iuw. Yn de tiid doe't it ynternaat gebrûk makke fan it kleasterterrein waard de tsjerke brûkt as ytseal. Nei de weromjefte waard de tsjerke waard en yn 2011 op 'e nij ynwijd.
Sergiustsjerke
De Sergiustsjerke datearret fan 1732 en waard op it plak fan in foargonger oer it grêf fan de muonts Methodius boud. Oant de jierren 1980 tsjinne de tsjerke as stookromte.
Demetriustsjerke
De Tsjerke fan Demetrius is in ienkoepelich gebou yn Empirestyl en waard boud tusken 1811 en 1829. Yn de jierren 1920 waard de tsjerke sletten en brûkt foar húsfêsting. De tsjerke is restaurearre en op 8 augustus 2014 wer ynwijd.
Epifanytsjerke
De Epifany- of Trijekeningentsjerke stamt út it begjin fan de 16e iuw en is op de earste ferdjipping fan de achthoekige klokketoer ûnderbrocht. Yn de jierren 1960 waard de toer renovearre en yn 2007 fûn nochris in renovaasje plak en waard de tsjerke op 'e nij ynrjochte foar de earetsjinst.
Transfiguraasjetsjerke
Underdiel fan de westlike fersterking fan it kleaster foarmet de Transfiguraasjesjerke. De tsjerke is yn 1689 boppe de poarte boud. Yn de Sovjet-tiid waard de tsjerke bewenne, mar yn 2012 folge in restauraasje.
Presintaasjetsjerke
De Tsjerke fan de Presintaasje fan de Hear of Sretenskytsjerke stamt oarspronklik út de earste helte fan de 16e iuw, mar waard yn de jierren 1812-1815 op 'e nij opboud.
Nejc Pečnik
(3 jannewaris 1986) is in Sloveensk fuotballer. Earder spile foar Celje, Sparta Praga, Nacional, Krylia Sovetov Samara, Sheffield Wednesday, Red Star Belgrade, JEF United Chiba en Omiya Ardija.
Italo-Keltyske talen
De Italo-Keltyske talen binne in foarstelde klassifikaasje fan talen binnen de Yndo-Jeropeeske supertaalfamylje, dêr't de Italyske talen en de Keltyske talen by ûnderbrocht wurde moatte soene. As basis foar dy teory wurdt oanfierd dat dy beide taalgroepen beskate taalkundige skaaimerken diele soene dy't net by de oare tûken fan 'e Yndo-Jeropeeske talen foarkomme. De jildigens fan 'e Italo-Keltyske yndieling is tige kontroversjeel, mei't de measte taalkundigen fan betinken binne dat de mienskiplike taalskaaimerken fan 'e beide groepen itsij lettere parallelle ynnovaasjes binne, itsij oerbliuwsels út 'e Proto-Yndo-Jeropeeske oertaal dy't yn alle oare dêrút ûntwikkele taalgroepen ferdwûn binne.
Beskriuwing
Derfan útgeande dat de Italo-Keltyske talen in jildige yndieling foarmje, omfettet de taalkloft likernôch 85 ûnderskate talen, útstoarne talen ynbegrepen. De hjoeddeistige talen út 'e groep binne de seis noch libbene Keltyske talen, dy't troch lytse oant tige lytse oantallen sprekkers sprutsen wurde yn dielen fan 'e Britske Eilannen en op it Frânske skiereilân Bretanje, en de tsientallen Romaanske talen, dy't folle mear sprekkers hawwe en wêrfan't it Spaansk, Portegeesk en Frânsk har oer grutte dielen fan 'e wrâld ferspraat hawwe. De Romaanske talen komme ntl. fuort út it Latyn, dat de lêste noch libbene fan 'e Italyske talen wie, dy't yn 'e Aldheid yn Itaalje sprutsen waarden.
Ynterpretaasjes
De tradisjonele ynterpretaasje fan 'e beskikbere taalkundige gegevens oangeande de Keltyske en Italyske subgroepen fan 'e Yndo-Jeropeeske talen is dat dy beide groepen nauwer mei-inoar besibbe binne as mei de oare Yndo-Jeropeeske subgroepen (lykas de Germaanske talen, de Slavyske talen en de Yndo-Iraanske talen). Dat soe betsjutte kinne dat de Keltyske en Italyske talen ôfstamje fan in mienskiplike oertaal, it Proto-Italo-Keltysk, dy't krekt as oare oertalen foar in diel rekonstruëarre wurde kin troch ferlykjende taalkunde ta te passen. Dy taalkundigen dy't fan betinken binne dat it Proto-Italo-Keltysk in identifisearbere histoaryske taal wie, rûze dat it sprutsen wêze moat yn it trêde of twadde milennium f.Kr., op 'e Pontysk-Kaspyske Steppe en letter mooglik op 'e Balkan en yn it suden fan Midden-Jeropa.
De Italo-Keltyske hypoteze rekke lykwols de measte oanhing kwyt nei't Calvert Watkins der yn 1966 yngeand ûndersyk nei dien hie en ta de konklúzje kaam dat in oarspronklike Italo-Keltyske taalienheid ûnwierskynlik wie. Guon taalkundigen, lykas Frederik Kortlandt, holden lykwols fêst oan 'e âldere opfettings. Yn 2002 brûkten Don Ringe, Tandy Warnow en Ann Taylor in kompjûterprogramma as oanfolling op 'e tradisjonele taalkundige klassifikaasjemetoaden, en de útkomsten dêrfan wiisden derop dat it Italo-Keltysk wol deeglik in jildige yndieling wie. Yn 2007 besocht Kortlandt om ta in rekonstruksje fan it Proto-Italo-Keltysk te kommen.
De gongberste alternative ynterpretaasje fan 'e taalkundige oerienkomsten tusken de Keltyske en de Italyske talen is dat de langduorjende geografyske neite ta-inoar fan 'e gebieten dêr't it Proto-Keltysk en it Proto-Italysk sprutsen waarden, in ûntwikkeling fan parallelle taalfoarmen befoardere kinnen hawwe soe. Der soe yn dat gefal dus gjin sprake wêze fan in mienskiplike oertaal, mar fan twa oertalen dy't in saneamde Sprachbund foarmen, wêrby't se inoar oer en wer beynfloeden. It tiidrek wêryn't sok taalkontakt plakfûn soe dan letter west hawwe kinne, yn 'e twadde helte fan it twadde milennium f.Kr. en mooglik in hiel ein yn it earste milennium f.Kr. op.
It is lykwols ek mooglik dat de mienskiplike taalfoarmen fan 'e Keltyske en de Italyske talen gjin lettere ûntwikkeling fertsjintwurdigje, mar argayske restanten binne dy't beholden binne út 'e Yndo-Jeropeeske oertaal, it Proto-Yndo-Jeropeesk, wylst se yn oare Yndo-Jeropeeske taalgroepen ferlern gien binne. Dat liket de ienfâldichste ferklearring te wêzen, dêr't mienskiplik oertaalstadium, noch ier taalkontakt oan te pas komt. De Keltyske en Italyske talen diele ntl. ek beskate skaaimerken mei twa oare (no útstoarne) Yndo-Jeropeeske subgroepen: de Anatoalyske talen fan Lyts-Aazje (lykas it Hettitysk) en de Tochaarske talen fan Sintraal-Aazje. Dy oerienkomsten berêste sûnder mis op 'e oerlevering fan argaïsmen.
Taalkundige foarmen
De wichtichste Italo-Keltyske taalfoarmen binne: Njonken dy systematyske oerienkomsten tusken de Italyske en de Keltyske talen komme der ek ynsidintele oerienkomsten foar. In foarbyld is dat de wurden foar metalen lykas goud, sulver en tin yn 'e beide taalgroepen oerienkomsten fertoane, wylst de wurden dêrfoar yn oare Yndo-Jeropeeske subgroepen hiel oars binne, bgl. Latyn: argentum, en Iersk: airgead (fan Proto-Keltysk: argantom) foar "sulver".
Alpineskyen op de Olympyske Winterspullen 1992
200px|thumb|right|200px|De Olympyske alpineskylokaasje fan Tignes-Albertville 1992
De Olympyske Winterspullen 1992, ek wol de XVIe Olympiade neamd, waarden yn 1992 hâlden yn it Frânske Tignes-Albertville fan 8 oant en mei 23 febrewaris. It alpineskyen hie plak op de Val-d'Isère en Les Ménuires.
Medaljespegel
De top-10 fan lannen dy't by it alpineskyen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 1992.
Westwurk
thumb|It westwurk fan de [[Abdij fan Corvey]] It westwurk, ek wol westbou of westkoer neamd, is in monumintaal bouwurk oan de westkant fan in tsjerke, dy't út it Karolingyske, Ottoanske en Romaanske tiidrek komt.
Skaaimerken
It westwurk ferfangt de narteks mei westtoer, dy't ornaris boud waard. By de âldste westwurken is fan bûten in ferdieling tusken de middenromte en de treptuorren tekenjend. De foarhal ûntbrekt almeast, want dy is op in oar plak, bygelyks gauris oan de súdkant. It westwurk is fan binnen ferdield yn ferdjippings en hat op de grûnflier in ekstra koer, it westkoer. Bytiden is der ek in kapel op ien fan de ferdjippings. By gruttere westwurken binne om in atrium hinne nei it skip rjochte galeryen. Westwurken waarden benammen boud yn de Iere en Lette Midsiuwen. It westwurk waard benammen brûkt by katedralen en kapitteltsjerken, dêr't gauris ferlet wie fan in ekstra koer en in skieding fan romten ornearre foar parochy en kapittel. As in tsjerke in bân mei in kening of keizer hie, wie der gauris in priveekapel yn it westwurk ynrjochte.
Foarbylden
Wichtige westwurken yn Nederlân dy't no noch bestean, binne ûnder oaren dy fan de Abdij Rolduc, de Sint-Amelbergabasilyk yn Susteren en de Us Leaffroubasilyk en de Sint-Servaasbasilyk yn Maastricht. De earstneamde tsjerke fan Maastricht hat in massyf fertikaal westwurk mei twa smelle tuorren oan wjerskanten. De lêstneamde dêre hat in útsûnderlik swier westwurk, dy't like heech as breed is, mei in westkoer, in atrium mei galeryen dêr omhinne en in saneamde keizersferbliuw en fierder op de boppeferdjippings in proastekapel en de Keizerseal. It westwurk fan de Sint-Servaasbasilyk is benammen ferneamd om syn wichtige bouskulptuer. Yn Dútslân binne de wichtichste westwurken dy fan de Abdij fan Corvey, dat nei alle gedachten it âldst bewarre westwurk is, de dom fan Minden, de Meunstertsjerke fan Essen, de Dom fan Aken en de Sint-Pantaleontsjerke yn Keulen. Yn Belgje hawwe bygelyks de Sint-Bartolomeüstsjerke fan Luik en de Sint-Oda-en-Sint-Joaristsjerke fan Amay wichtige westwurken. It westwurk fan de Sint-Gertrudistsjerke fan Nijvel is foar it grutste part in weropbou. Yn Sweden hat de tsjerke fan Husaby, by Lidköping, in ûntsachlik westwurk. Yn Frankryk hat de Abdij fan Saint-Riquier, yn it noarden fan Frankryk, in bysûndere narteks mei foarhôf, dy't ek wol as westwurk sjoen wurde kin. Fan de ferwoastge katedraal fan Mâcon stiet it skansearre westwurk foar it grutste part noch oerein, lykas it westwurk fan de ruïne fan de abdij fan Jumièges.
Redusearre westwurk
Redusearre westwurk is in ferienfâldige foarm fan westwurk, mei in ynboude toer, dêr't in kapel ynboud is. Dy foarm fan westwurk komt benammen yn de Fryske lannen foar. In tal foarbylden binne: Jehannestsjerke yn Britsum, Michaeltsjerke yn Eanjum, Niklaastsjerke yn Hijum , Petrustsjerke yn Lichtaard en Marijetsjerke yn Wierum yn Fryslân en de Sint-Fitustsjerke yn Doezum yn Grinslân.
Sjongfûgels
De beneaming "sjongfûgels" hat ferskate betsjuttings.
Jenny Poussin
Libben en karriêre
Poussin waard yn 1989 berne yn 'e metropoal Montreal, yn 'e Frânsktalige Kanadeeske provinsje Kebek. (Ien boarne, de Internet Movie Database, jout sawol 1982 as 1985 as har bertejier, mar dat liket in fersin te wêzen, mei't alle oare boarnen 1989 oanhâlde.) Sûnt 2006, doe't se 17 jier wie, is Poussin aktyf as glamourmodel en letter ek as fitnessmodel en bikinymodel.
Yn novimber 2011 stie Poussin as Playmate yn 'e ynternasjonale edysje fan it neakenblêd Playboy, en se hat ek te bewûnderjen west yn oare neaken- en glamourblêden, wêrûnder American Curves, Planet Muscle, Summum, EasyRiders, Picture Australia, Esquire, Maxim, FHM en de jierlikse baaikleanedysje fan it sporttydskrift Sports Illustrated. Fierders is Poussin it offisjele model foar de Naughty Sexxy-linzjeryline fan it merk Bodyzone Apparel.
Njonken har modellewurk hat Poussin ek ferskate lytse roltsjes as mainstream-aktrise hân, yn 'e film Recon 23: The Gauda Prime Conspiracy (2009), in ôflevering fan 'e tillefyzjesearje E-Rotic fan 'e stjoerder Playboy TV (2009), en de film Pathfinder (2016). Fierders wie se ek neaken te sjen yn 'e fideo Actiongirls.com, Volume 5 (2008). Poussin hat ek pornografysk wurk dien foar fotoreportaazjes, al hat hja dat oant safier beheind ta masturbaasje en lesbyske sêfte pornografy.
Nakajima B5N
thumb|left|250px|In Kate giet de loft yn fanôf fleandekskip [[Akagi]] De Nakajima B5N Kate (alliearde koadenamme: Kate) wie in Japanske torpedobommesmiter yn tsjinst fan de Japanske Keizerlike Marineloftmacht. It wie tusken 1940 en 1944 de standert torpedobommesmiter fan Japan yn de Twadde Wrâldkriich yn de Stille Oseaan. Op 7 desimber 1941 hie it type súkses by de oanfal op Pearl Harbor en letter ek Slach yn de Koraalsee, Midway en Slach by de Santa Cruzeilannen.
It tastel wie feitlik yn 1941 al wat ferâldere, mar bleau de hiele oarloch troch yn gebrûk. Yn 1944 wie it lykwols absolút net mear opwoeksen tsjin de moderne alliearde jagers. Der waarden totaal 1149 fan makke.
Protestantske tsjerke fan Hegersmilde
De Protestantske tsjerke fan Hegersmilde is de eardere Herfoarme tsjerke en hjoeddedei de tsjerke fan de PKN-gemeente. De as wettersteatstsjerke boude tsjerke is sûnt 1995 in ryksmonumint.
Gemeente
De PKN-gemeente Hegersmilde is ûntstien út in fúzje fan de Herfoarme gemeente en de Grifformearde tsjerke. De fúzjeakte waard op 7 desimber 2008 tekene. Yn it ramt fan de fúzje waard oan de efterkant fan de tsjerke it moderne tsjerklike sintrum 'De Schakel' oanboud.
Beskriuwing
It ynterieur wurdt oerkape troch in houten tonferwulft.
Oargel
It hjoeddeiske oargel waard yn 1913 boud troch M. Vermeulen foar de Grifformearde tsjerke fan Mearum. Yn 1961 ferhûze it oargel nei de Grifformearde tsjerke fan Hegersmilde. Om't de PKN-gemeente wol mei ien gebou ta koe waard de Grifformearde tsjerke te keap set, mar it oargel waard yn 2012 troch Mense Ruiter restaurearre en wer opboud yn de eardere Herfoarme tsjerke. It âlde oargel fan de Herfoarme tsjerke wie in ynstrumint út 1964 fan de firma H.J. Vierdag, dat yn 1970 troch dy oargelbouwer yn Hegersmilde opboud waard en yn 2012 trochferkocht waard oan de Nij-Apostoalyske tsjerke fan Arnhim.
6e milennium f.Kr.
|-
It 6e milennium f.Kr. of sechsde milennium foar Kristus rûn fan 1 jannewaris 6000 oant 31 desimber 5001.
Steande Mêstrûte
thumb|De Steande Mêstrûte De Steande Mêstrûte is in rûte foar sylskippen mei in mêst fan maksimaal tritich meter fan de Siuwsk-Súd-Hollânske delta oer de Iselmar nei de Iems yn de provinsje Grinslân.
It súdlik part giet fan it Hollânsk Djip oer Doardt, Gouda en Alfen oan de Ryn nei Amsterdam. Troch Amsterdam wurdt yn konvoai fearn. It noardlik part fan de rûte giet fan de Iselmar oer De Lemmer, Ljouwert, Dokkum de Lauwersmar en Grins nei Delfsyl.
Herman Pleij
Herman Pleij (Hilfertsom, 24 febrewaris 1943) is in emeritus heechlearaar histoaryske Nederlânske letterkunde, spesjalisearre in de Midsiuwske literatuer.
Wurkpaad
Yn 1979 promovearre Pleij op it proefskrift Het Gilde van De Blauwe Schuit: Literatuur, volksfeest en burgermoraal in de late middeleeuwen oer ûnder mear âlde karnavalsteksten. Yn 1981 waard er heechlearaar oan de Universiteit fan Amsterdam. Fan 1992 oant 1994 wie die dekaan fan de Fakulteit fan de Letteren. Op 29 febrewaris 2008 gie er mei emeritaat. Sûnt publisearret er in protte oer kultuerhistoaryske ûnderwerpen, lykas it fraachstik fan de nasjonale identiteit. Pleij syn niget oan it maatskiplik debat docht bliken út syn frekwinte meidwaan oan praatprogramma's op de Nederlânske telefyzje.
Von Bernstorff
thumb|300px|Hûs Bernstorf yn neo-Nederlânske renaissânsestyl (1879-1882) Von Bernstorff is in oeraadlik laach fan Meklenburch dat eigner fan it stamslot mei deselde namme, Bernstorf, wie oant yn de 20e iuw.
Skiednis
De stamrige dy't bewiisd wurde kin set útein mei Johann Bernstorp dy't tusken 1411 en 1423 as knape van Bernstorff neamd wurdt. Neisieten waarden adele troch ferskate Dútske foarstendommen, Eastenryk en Denemarken. Yn 1716 wie de erkenning as Reichsfreiherr, yn 1719 de erkenning yn Hannover en 1767 de ferheffing ta Deensk greve (mei de rang fan lehnsgraf). Oare tûken behearre by de adel sûnder titel en hawwe it adelspredikaat "von".
De familie hâldt sûnt 1726 ûnder tafersjoch fan de famyljestichting alle twa jierren in famyljedei, op it slot Gartow dat sûnt 1694 yn de famylje sit.
De tûke Bernstorff-Wehningen waard yn Nederlân bekend troch it keapjen fan de hearlikheid Skiermûntseach yn 1893 troch Berthold greve von Bernstorff (1842-1917). De famylje is ek mei Nederlân ferbûn troch it houlik yn 1920 van Sinemie van Braam (1890-1951), lid fan de famylje Van Braam, mei Werner Friedrich Bechtold Eberhard Hartwich Hermann greve von Bernstorff (1891-1992), planter op Java, waans dochter Josine grevinne von Bernstorff (1922) yn Nederlân wennet.
Republyk Artsach
De Republyk Artsach (Armeensk: Արցախի Հանրապետություն, Artsakhi Hanrapetût'jûn), tusken 1991 en 2017 Republyk Nagorno-Karabach (Armeensk: Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն, Lernajin Gharabaghi Hanrapetût'jûn), is in feitlik ûnôfhinklike republyk yn de súdlike Kaukasus fan Euraazje. De republyk is útroppen nei de positive útslach fan in referindum oer de ûnôfhinklikens fan it gebiet en wurdt (noch) net erkend troch de ynternasjonale mienskip. Artsach kontrolearret it grutste part fan de doedestiidske oblast Nagorno-Karabach. Haadstêd is Stepanakert. Artsach dielt grinzen mei Armeenje yn it westen, Iran yn it suden en Azerbeidzjan yn it noarden en easten.
Von Bernstorff
Skiednis
De famylje waard bekend fan in sosjologyske stúdzje fan adelskundige Eckart Conze oer de skiednis fan de Dútske adel yn de 20e iuw.
Republyk Artsach
Histoaryske en politike achtergrûn
De bewenners binne foar de haadsaak etnyske Armeenske kristenen. De streek wie al yn 1918 in striidkwestje tusken Armeenje en Azerbeidzjan, dy't doe krekt ûnôfhinklik woarn wiene fan Ruslân. Nei't de Sovjet-Uny it gebiet wer ûnder kontrôle krige, waard yn 1923 it autonome oblast Nagorno-Karabach stifte, dat bestjoerlik by de Azerbeidzjaanske Sosjalistyske Sovjetrepublyk yndield waard.
Yn 'e neidagen fan de Sovjet-Uny lôge it konflikt oer it gebiet wer op tusken de Armeenjers en Azerbeidzjanen. It waard it begjin fan de Nagorno-Karabach-kriich, dy't fan 1991 oant 1994 duorre en likernôch 30.000 slachtoffers easke.
Op 10 desimber 1991 waard yn Nagorno-Karabach en it oanbuorjende gewest Sjahûmian in referindum oer de ûnôfhinklikens holden. De Armeenske ynwenners (80% fan de befolking) stimden massaal foar, wylst de Azerbeidzjaanske mienskip (20% fan de befolking) it referindum boycotte. Op de útslach fan it referindum (99% fan de stimmen keas foar ûnôfhinklikens) folge de ûnôfhinklikheidsferklearring. It liede lykwols net ta erkenning fan de ynternasjonale mienskip.
Sûnt de wapenstilstân fan 1994 stiet it grutste part fan Artsach en in tal oangrinzgjende Azerbeidzjaanske gebieten ûnder it mienskiplike militêre behear fan it Armeenske leger en dy fan Artsach. Fertsjintwurdigers fan it Armeenske en it Azerbeidzjaanske regear meitsje sûnt diel út fan fredesûnderhannelings ûnder foarsitterskip fan de Minsk-Groep fan de Organisaasje foar Feiligens en Gearwurking yn Europa. De Armeenske ûnderhannelers binne ek de wurdfierders út namme fan de Republyk Artsach.
Artsach ûnderhâldt nauwe ekonomyske en politike relaasjes mei Armeenje. Wetten dy't troch it Armeenske parlemint yn Jerevan ôfkundige wurde, wurde yn 'e regel ek troch Artsach oernommen. De Armeense dram is ek it wetlike betelmiddel fan Artsach.
Yn april 2016 lôge de striid nei Azerbeidzjaanske bombardeminten op it lân op 'e nij op. Neffens de Armeenske presidint Sarksjan wiene it de swierste gefjochten sûnt de wapenstilstân fan 1994. De Feriene Naasjes, Ruslân, de Feriene Steaten en de Europeeske Uny rôpen de partijen op in ein te meitsjen oan it geweld dat opfolge waard troch Azerbeidzjan mei in iensidige wapenstilstân.
Geografy en klimaat
Artsach is bercheftich en hat hichtes lykas de Mrav (3.540 meter bolle seenivo) en Kirs (2.725 m). De trochsnit hichte fan it lân is 1.097 meter boppe seenivo. In grut part fan it lân bestiet út in plato mei hellings yn it easten en it súdeasten. Yn 1976 waard de Sarsang-daam iepene, dy't de grutste wetterfoarried fan it lân foarmet en oanlein is om it lân te yrrigearjen.
Artsach hat in droech en subtropysk klimaat mei in trochsnit temperatuer fan 11 °C. Jannewaris is it kâldst mei in gemiddelde fan -1 °C, wylst july op in gemiddelde sit fan 22 °C. De heechste simmertemperatuer wurdt yn de legere dielen fan Martûni en Martakert metten. Yn guon dielen fan it lân reint it alle jierren mear as 700 mm, mar yn droegere kontrijen lykas op de flaktes kin it minder as 500 mm. wêze. De measte rein falt tusken maaie en juny. It lân giet mear as 100 dagen ûnder dize skûl en oeral is berchwyn, mar swiere stoarms komme net yn de maaitiid en de simmer foar.
Mear as in tredde diel fan it lân bestiet út bosk en it hat mear as 2.000 plantesoarten, mei in fariëteit fan healwoastyn-soarten op de steppen oant Alpine- en tûndraplanten boppe de beamgrins yn de bergen.
Ekonomy en ynfrastruktuer
De Sarsang-wetterkrêftsintrale mei in kapasiteit fan 50 MW is de wichtichste enerzjyboarne fan de republyk. Alle jierren wurde der tusken de 90 en 100 miljoen kilowattoeren opwekt.
Troch't de lokale wetterfoarried genôch is, kinne lytse wetterkrêftsintrales yn alle regio's fan de republyk boud wurde. Der rint in programma foar de bou fan achttjin lytsere wetterkrêftsintrales. Sadree't dy foltôge binne kin it lân elektrisiteit nei it bûtelân útfiere.
Txiki Begiristain
(wiere namme: Aitor Begiristain Mujika; 12 augustus 1964) is in eardere Spaansk fuotballer. Earder spile foar Real Sociedad, Barcelona, Deportivo La Coruña en Urawa Reds.
Tsjerke fan Jehannes de Evangelist (Smolensk)
De Tsjerke fan Jehannes de Evangelist (Russysk: Церковь Иоанна Богослова) is in otterdokske tsjerke út de 12e iuw yn de Russyske stêd Smolensk. It is ien fan de trije 12e-iuwske tsjerken fan Smolensk.
Skiednis
De Jehannestsjerke fan Smolensk waard yn 1173 yn opdracht fan prins Roman Rostislavitsj boud. Neffens de bewarre kroniken wie de tsjerke fersierd mei goud en emaille en alhiel fan binnen beskildere. De tsjerke bleau yn de oarspronklike foarm oant 1611 bewarre, doe't Smolensk nei in lang belis ynnaam waard troch it Poalske leger ûnder oanfiering fan kening Sigismund III. thumb|left|300px|De tsjerke foar 1917, hjir noch mei it refektoarium en de klokketoer Yn de jierren dêrnei waard de tsjerke ferboud ta in katolike tsjerke, mar nei't Smolensk wer by it Russyske Ryk foege waard, waard de tsjerke wer otterdoksk.
De Jehannestsjerke waard yn de 18e iuw diels ferboud. De koepel fan de tsjerke krige in achthoekige tamboer en der waard in klokketoer en in reketoarium tafoege oan de tsjerke.
Tidens de ferdriuwing fan it Frânske leger yn 1812 rekke de tsjerke slim skansearre, mar al gau wie it bouwurk hersteld en wer ree foar it fieren fan tsjerketsjinsten. Yn 1917 bleau de tsjerke ynearsten noch iepen. mar yn 1933 waard de tsjerke sletten en oerdroegen oan it museum en de biblioteek. De slimste skea waard lykwols feroarsake tidens de Twadde Wrâldkriich, doe't it westlike part fan de tsjerke ferwoastge waard en de 18e iuwske klokketoer en refektoarium yn pún lei.
Net earder dan yn de jierren 1970 folge in restauraasje fan de tsjerke.
It gebou waard yn 1993 oerdroegen oan it bisdom fan Smolensk yn in steat dy't alhiel net geskikt wie foar it fieren fan de tsjerketsjinst. Sûnt waard de tsjerke restaurearre.
Sjoch ek
De oare twa 12e-iuwske monuminten fan de Smolensk binne:
Jan Belonje
Mr. dr. Johan (Jan) Belonje (Alkmaar, 17 juny 1899 – Leien, 22 novimber 1996) wie in Nederlânsk bestjoerder, bankier en histoarikus.
Biografy
Belonje wie in soan fan Johannes Lieve Gijsbertus Belonje, learaar Ingelsk oan it gymnasium fan Alkmar, en Alida Geertruida Bosman, dochter fan in sâltsieder en eigener fan de Alkmaar Packet dy't feartsjinsten tusken Alkmaar en de Waadeilannen fersoarge. Op de legere skoalle helle er in de lêste klasse in 10 foar skiednis. Dêrnei gie er nei it gymnasium en slagge yn 1919 foar it eineksamen. Yn 1918 hie er him al oanmeld as "adspirant-vaandrig" om him yn te setten yn de Earste Wrâldoarloch, mar pas nei it heljen fan syn diploma kaam er yn 1920 echt ûnder tsjinst, folge in militêre oplieding en waard yn 1921 as reserve-ofsier op grut ferlof set; úteinlik waard er yn 1934 as reserve-1e-luitenant ûntslein.
Belonje studearre rjochten yn Leien dêr't er yn 1926 ôfstudearre. Hy sette dêr út ein mei syn promoasjeûndersyk, mar waard ynearsten abbekaat yn Alkmaar yn 1928. Earst yn 1933 promovearre er yn Leien mei: ''De Zijpe en Hazepolder. De ontwikkeling van een waterschap in Holland's Noorderkwartier''. Mei om reden fan syn kennis fan it wetterskipsrjocht waard die yn 1930 beneamd ta sekretaris fan it wetterskip de Schermeer. Wilens wie er beneamd ta learaar hannelsrjocht, letter ek steatsrjocht, oan de pleatslike Hannelsskoalle.
Yn 1947 waard er beneamd ta agint De Nederlandsche Bank wat er oant syn pinsjoenearring yn 1962 bliuwe soe. Hy folge de ferstoarne agint mr. P. Langeveld op waans plakferfanger er al wie. De direksje fan de bank easke dat er syn measte (betelle) njonkenfunksjes oerjaan moast, lyks syn learaarwêzen en dy fan wetterskipssekretaris. Hy holde wol tal fan net-betelle njonkenfunksjes yn genealogyske en histoaryske ferienings, dy't faak oan Alkmaar ferbûn wiene.
Yn 1931 boaske er oant Eline Maria Verfaille (1908-2001), dochter fan de dykgreve fan it Koegras (dêr't er yn 1926 'De bedijking van het Koegras' oer publisearre hie) en heechheemried. It pear krige twa dochters. Hy stoar op hege âldens yn Leien. Op 13 en 14 maaie 1997 waard syn mânske bibleteek feile yn Leien.
Publikaasjes
Belonje hat sa'n 1000 publikaasjes op syn namme brocht. Dy geane fral oer genealogy, heraldyk, tsjerke- en lokale skiednis, wetterskips- en polderskiednis en rjochtsskiednis. Teffens skreau er oer kastielen, havezaten en aadllike huzen, grêfstiennen en grêfsarken, en oer festingwurken. Syn earste publikaasje wie: 'Iets uit de eerste jaren der bedijkte Schermer', yn 1926 yn De Navorscher, in tydskrift dêr't er letter redakteur fan wurde soe. Belonje syn earste grutte publikaasje wie: Genealogische en heraldische gedenkwaardigheden in en uit de kerken der provincie Noord-Holland, in wurk yn fiif dielen dat er tegearre mei mr. P.C. Bloys van Treslong Prins skreau. Yn it jier dat er promovearre kaam ek syn skiednisboek De Schermeer 1633-1933 út, fanwege de haadingelanden fan it wetterskip dêr't er sels de sekretaris fan wie. Yn 1945 folge Het hoogheemraadschap van de uitwaterende sluizen in Kennemerland en West-Friesland, 1544-1944. Yn 1956 liet er De twee Nijenburgen bij Alkmaar it ljocht sjen. De lêste publikaasjes dy't wiene Een illuster grachtenhuis út 1989, oer in grêftehûs yn syn berteplak, en De confraterniteit van St. Cunera te Rhenen út 1992.
Yn 1982 ferskynde by gelegenheid fan syn 70-jierrich argyfbesykjen de wiidweidige publikaasje, ''Mr. Dr. Johan Belonje. Zeventig jaar archiefbezoeker'', dêr't al syn oant doe ta ferskynde publikaasje yn opnaam wiene, en in biografyske skets.
List fan planetoïden 82801-82900
Dit is in list fan planetoïden 82801-82900.
Bamboo Airways
thumb|250px|De earste [[Airbus A321neo fan Bamboo Airways.]] Bamboo Airways is in private, mar yn 2017 ynearsten as steatsbedriuw oprjochte, Fjetnameeske loftfeartmaatskippij dy't sawol sjarter- as linefljochten útfiert, benammen nei fakânsjebestimmings. It hat syn thúsbasis op Qui Nhon, de grutste lofthaven fan Fjetnam.
Bamboo Airways is fan de FLC Group, in ûndernimming op it mêd fan ûnder oare ûnreplik goed-ûntwikkeling, finânsjes en mynbou.
Keppelings om utens
Bamboo Airways
Oezzia fan Juda
Oezzia (Hebriuwsk: עוזיהו; ek (yn it bibelboek 2 Keningen 15) Azarja neamd) wie kening fan it keninkryk Juda fan ±811 f.Kr. oant 759 f.Kr.
Oezzia waard yn de âldens fan sechtjin jier kening fan it ryk en regearre likernôch 52 jier. De profeet Sekarja hie grutte ynfloed op de kening en sa lang't de profeet libbe die de kening "sa't de Heare it hawwe woe". Kening Oezzia hie in soad oansjen, hy ûnderhold in goede relaasje mei kening Jerobeam II, wûn oarloggen tsjin de Filistinen, Arabieren en Meûniten en wist syn lân sterk te meitsjen troch it ferbetterjen fan de muorren om Jeruzalim hinne en de bou fan wachttuorren yn de woastyn. Ek modernisearre de kening it leger, dat er útriste mei wapens. Foar de tuorren fan Jeruzalim liet Oezzia fernimstige masjines ûntwerpe, om oer grutte ôfstân pylken en stiennen fuort te slingerjen. Kening Oezzia boude Elat wer op en foege it plak wer by syn ryk. De kening seach it belang yn fan it boerebedriuw en liet ferskate foarsjennings oanlizze om de lânbou te ferbetterjen.
De macht en it oansjen brochten lykwols heechmoed en dêrmei de fal fan de kening. Ienris waard er de timpel útjage troch wol tachtich prysters, doe't er tsjin de regels yn hannelingen yn de timpel die, dy't allinnich foar prysters tastien wiene. Neffens de Skrift waard syn heechmoed straft mei in akute foarm fan melaatskens. De kening mocht nea wer yn de timpel komme en hy moast oant syn dea yn in apart hûs bûten de stêd ferbliuwe.
Syn soan Jotam naam it bestjoer fan it lân tidens de sykte fan de kening waar en folge him nei syn dea op as kening. Om't de kening melaatsk wie waard hy net lykas wenst yn de Davidstêd begroeven, mar op in stikje grûn dat fan it Hûs fan David wie.
Stien fan Oezzia
De Israelyske professor Eleasar Sukenik fan de Hebriuwske Universiteit fan Jeruzalim ûntdiek yn 1931 yn in Russysk-otterdoksk kleaster op de Oliveberch in stien, dy't no bekend stiet ûnder de namme Oezzia-stien en in plak krige hat yn it Israel-Museum yn Jeruzalim. De ynskripsje fan de stien is skreaun yn de Arameeske styl fan likernôch sânhûndert jier nei it ferstjerren fan kening Oezzia fan Juda. Oerset wol de ynskripsje sizze: "Hjirhinne binne de bonken fan Oezzia brocht, kening fan Juda. Net iepenje". It is net dúdlik oft de stien yndied in diel wie fan de tombe fan kening Oezzia of dat de stien letter makke is. Mooglik waard de kening yn de tiid fan de Twadde Timpel op 'e nij begroeven.