cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Krúsferheffingstsjerke (Irkûtsk)
Skiednis
Ek nei de oktoberrevolúsje erkende de Sovjet-oerheid de monumintale wearde fan de tsjerke. Yn 1925 waard de tsjerke registrearre op de list fan monuminten fan de heechste kategory. Tidens de ferfolging fan religy yn it Sovjet-tiidrek funksjonearre de tsjerke nei de sluting fan de Kazankatedraal fan 1929 oant 1936 en fan 1948 oant 1991 as katedraal fan it bisdom. Mar yn de midden fan de jierren 1930 moast ek de Krúsferheffingstsjerke de doarren foar earetsjinst slute om romte te meitsjen foar in Museum fan it Ateïsme. Fanút oare tsjerken yn Irkûtsk dy't troch de autoriteiten sletten of ôfbrutsen waarden kamen weardefolle saken nei de Krúsferheffingstsjerke om dêr opslein te wurden. Tal fan ikoanen waarden hjir opslein, de measten út de 18e iuw mar ek guon âldere. Yn tsjinstelling ta oare tsjerken bleau yn de Krúsferheffingstsjerke sels de barokke ikonostaze bewarre en de Krúsferhefingstsjerke fan Irkûtsk is de iennige tsjerke fan hiel Sibearje mei in noch yntakt 18e iuwsk ynterieur. De autoriteiten stiene fan ôf 1943 wer earetsjinsten yn de tsjerke ta.
Beskriuwing
thumb|left|200px|Portaal De tsjerke foarmet in typysk foarbyld fan de arsjitektuer fan de Sibearyske barok. It gebou bestiet út trije aparte dielen en is tige ryk dekorearre. De dekoraasjes binne foar in part ûntliend oan de Sibearyske folkskeunst en benammen it súdlike portaal is útsûnderlik orizjineel. Yn de tsjerke binne trije ikonostases, de belangrykste ikonostse is 18e iuwsk. De tsjerke hie foar lange tiid in wite kleur, mar by in resinte restauraasje waard de oarspronklike reade kleur wer wertafoege.
Trivia
De Russyske kosmonaut Anatoli Ivanisjin troude yn de Krúsferheffingstsjerke fan Irkûtsk.
Geert Stapenséa
Geert Stapenséa (Menaam, 13 novimber 1877 - Haarlim, om 31 desimber 1948 ) wie in arsjitekt dy't fral yn Fryslân aktyf wie. Stapenséa syn ûntwerpen binne beynfloede troch de Amsterdamske Skoalle en het Nije Bouwen. Syn kantoar wie efter elkoar festige yn Snits en yn Heemstede. Yn Ljouwert wie er dosint oan de middelbere technyske skoalle (mts); hy joech dêr les yn boukunde en stêdebou.
Koelesyrje
Koelesyrje of Selesyrje (Aldgryksk: Κοίλη Συρία, Koílē Syría, 'It Holle Syrje'; Latyn: Cœlē Syria of Cava Syria) wie in gea yn Syrje yn de Klassike Aldheid. It wurd komt nei alle gedachten fan it Arameeske wurd foar "hiel-Syrje", mar it waard almeast brûkt foar de Bekadelling tusken de berchtmen fan de Libanon en Anty-Libanon yn. It gea is part fan it hjoeddeistige Libanon en Syrje.
Juelz Ventura
Juelz Ventura, echte namme: Shayna Lefèvre (Brasilia, 31 july 1987), is in Brazyljaansk-Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan mingd etnysk komôf, dy't berne waard yn Brazylje, mar opgroeide yn 'e Feriene Steaten. Hja hat yn it ferline ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Layna Laurel en Shayne St. Lucia. Ventura sette yn 2008 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile sûnt yn frijwat films. Dêrby hat se grutte populariteit krigen ûnder de fans, en yn 2011 wûn se twa AVN Awards (de Oscars fan 'e pornoyndustry).
Koelesyrje
Namme
De term "Koele" (Cœle) komt nei alle gedachten fan it Arameeske kul dat "alles/hiel" betsjut en mei "Koelesyrje" waard oarspronklik hiel Syrje mei oantsjutten. Yn it Aldgryksk it wurd "Koele" betsjut "hol", en dêr waard fan tocht dat it om de "holle" Bekadelling, tusken de berchtmen fan de Libanon en Anty-Libanon, gie. Lykwols de oantsjutting "Koelesyrje" waard ek wol brûkt foar "Hiel-Syrje" of "Syrje sûnder Fenysje", neffens de skriuwers Plinius de Aldere, Arrianus en Ptoleméus. Diodoros fan Sisylje tinkt dat Koelesyrje oant Joppa rûn en Polybios tinkt dat de grins tusken Koelesyrje en Ptolemeesk Egypte likernôch by de hjoeddeistige grins fan Egypte lei.
De earste en iennige offisjele gebrûk fan de nammen wie yn it tiidrek fan de hearskippij fan it gea fan it Seleusidyske Ryk tusken om 200 f.Kr. hinne oant 64 f.Kr. Yn dy tiid waarden de oantsjuttings "Koelesyrje en Fenysje" of "Koelesyrje" yn in nauwer ferbân brûkt as ferwizing nei it gebiet dat earder ûnder Ptolemeesk hearskippij wie, mar letter oergie nei it Seleusidyske Ryk. Dat wie it gebiet besuden de rivier de Eleuterus, sa't dat troch Strabo en de Boeken fan de Makkabeeërs neamd waard. Grykske skriuwers brûkten lykwols de namme Palestina foar it gebiet yn dy tiid. Dy oantsjutting waard troch Herodotus om 450 f.Kr. hinne brûkt. Letter yn de Romeinske tiid, om 350 n.Kr. hinne, skreau Eunapius dat de Seleusidyske stêd Antiochje, benoarden de Eleuterus, de haadstêd fan Koelesyrje (Coele Syria) wie.
Skiednis
It is mooglik dat Koelesyrje en Fenysje as ien satrapy foarme binne sûnt de hearskippij fan de Ptolemeeërs. It feit dat Ptolemeüs I dêrfoar keas en keppelje de namme Koelesyrje oan Fenysje, wylst dat mar in lyts part fan Syrje omfieme, soe bewize kinne dat er fan doel wie en anneksearje it gebiet. Yn de Fyfde Syryske Kriich, dy't troch Antiochus III de Grutte wûn waard, kaam gâns Syrje ûnder Seleusidysk bewâld. De nije oermastere gebieten nammen offisjeel de nammen "Koelesyrje en Fenysje" oan om ûnder it gesach fan in strategos pleatst te wurden.
Juelz Ventura
Libben en karriêre
Ventura waard yn 1987 berne yn 'e Brazyljaanske haadstêd Brasilia, mar groeide op yn it plak Oak Creek, yn 'e Amerikaanske steat Wiskonsin. Hja is fan mingd Brazyljaansk, Joadsk, Libaneesk en Sisyljaansk etnysk komôf. Ventura wie fan 2007 oant 2009 troud mei Bill Hall, in profesjoneel honkballer foar de Milwaukee Brewers. Se besleat om in karriêre yn 'e Amerikaanske pornoyndustry te begjinnen as in foarm fan wraak op har man, nei't se op syn kompjûter foto's fûn hie dêr't er har op bedreach mei in ferskaat oan willekeurige sportgroupies.
Sadwaande makke Ventura yn 2008, doe't se 21 jier wie, har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat se sûnt yn mear as 260 pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Hustler Video, New Sensations, Evil Angel, Penthouse, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Zero Tolerance, Jules Jordan Video, Elegant Angel, Digital Sin, Adam & Eve, Shane's World, ClubJenna en Diabolic Video,
Dêrnjonken hat se ek wol yn 't spier west foar minder bekende studio's, lykas West Coast Productions, Metro, Mike Adriano Media, Pure Play Media, Third Degree Films, Girlfriends Films en Mile High Media. Fierders hat se ek in protte wurke foar pornosites op it ynternet, wêrûnder BangBros, Naughty America, Brazzers en BlacksOnBlondes. Ventura spile yn ferskate grutte produksjes dy't mainstream-films en -tillefyzje parodiëarren, lykas This Ain't Avatar XXX (2010), Captain America XXX (2011), Xena XXX (2012), Avengers XXX 2 (2013) en This Ain't Terminator XXX (2013).
Yn 2012 wûn Ventura yn 'e mande mei har kollega Brooklyn Lee en pornoakteur Mike Adriano twa AVN Awards (de Oscars fan 'e pornowrâld) foar har optreden yn 'e film American Cocksucking Sluts, yn 'e kategoryen bêste orale sekssêne en skandalichste sekssêne. Teffens hat se noch fjouwer oare kearen foar in AVN Award nominearre west. Njonken har aktearwurk posearret Ventura ek as neakenmodel foar neakenblêden. Yn 2010 stie se as Penthouse Pet yn en op 'e omslach fan 'e apriledysje fan 'e Penthouse.
Yn 2013 hie Ventura fierders in kameoroltsje yn 'e fideoklip fan it nûmer Killing You fan 'e hardrockband Asking Alexandria. Oan dyselde klip wurken ek har kollega's Ash Hollywood, Bailey Blue, Andy San Dimas en Cadence St. John mei, yn 'e mande mei mainstream-aktrise Jessica Booker.
Lichemsskaaimerken
Juelz Ventura is blank, mei griene eagen en brún hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.65 m lang, mei in gewicht fan 52 kg, en kupmaat 32DD. Dêrfoar hat hja twa boarstfergruttingsoperaasjes ûndergien: fan kup A nei kup C yn july 2008, en fan kup C nei kup D op 11 jannewaris 2012. Tagelyk mei dy lêste yngreep liet Ventura ek har lippen fergrutsje. Fierders hat se piercings troch har nâle, har klitoris en har lofternoaswjuk en in Madonnapiercing troch har boppelippe.
Dêrnjonken hat Ventura ek in grut tal ûnderskate tatoeaazjes: it wurd "Latina" yn har nekke; in healmouwe om har rjochterboppe-earm; in ingel op har rjochterûnderearm; de teksten "C.A.B." en "03.12.83" mei in Aldegyptysk anch-symboal oan 'e binnenkant fan har lofterûnderearm; "TCB" op har loftermulfinger; in floral op har lofterheup; in lytse tribal op har ûnderrêch; stjerren boppe har rjochterstút, in skedel en hert mei de tekst "Love Dies Hard" oan 'e binnenkant fan har lofterankel; ferskate Koreaanske lettertekens op har rjochterkût; en in stjer op har rjochterfoet.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Etioopje
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Etioopje.
Kazantsjerke (Irkûtsk)
De Tsjerke fan Us Leaffrou fan Kazan (Russysk: Церковь Иконы Божией Матери Казанская; Kazanskaja tsjerkov) is in tsjerke fan it otterdokse bisdom Irkûtsk yn de Sibearyske stêd Irkûtsk, Ruslân. De tsjerke leit bûten it histoaryske sintrum fan de stêd yn in arbeidersbuert oan de noardlike kant fan de rivier Usjakovka.
Skiednis
Mei de bou fan de tsjerke waard op 27 july 1885 útein set, en it gebou kaam yn 1892 ree. It godshûs soe ynearsten oan Nikolaas fan Myra wijd wurde, mar letter waar besletten de tsjerke te wijden oan it Ikoan fan Us Leaffrou fan Kazan. De tsjerke waard yn de russysk-byzantynske styl boud, in populêre boustyl yn it Ruslân fan de 19e iuw.
Yn 1988 namen de lokale autoriteiten it beslút om de tsjerke te renovearjen. De restaurearre tsjerke waard yn 1994 weromjûn oan de Russysk-Otterdokse Tsjerke.
Palech
Palech (Russysk: Палех) is in plak yn it suden fan de oblast Ivanovo yn it Europeeske diel fan Ruslân. De stêd is it bestjoerlike sintrum fan it rajon mei deselde namme. Palech is ien fan de plakken dy't ta de Gouden Ring fan Ruslân rekkene wurde.
Geografy en ynfrastruktuer
Palech leit yn it suden fan de oblast Ivanovo, 64 kilometer fan de oblasthaadstêd Ivanovo en 30 kilometer fan de oanbuorjende stêd Sjûja. Palech is it bestjoerssintrum fan it rajon mei deselde namme. Troch it plak rint it rivierke de Palesjka. Oer de strjitwei hat Palech in ferbining mei Ivanovo en Nizjni Novgorod, mar it hat net in eigen spoarferbining. It tichtsbylizzende spoarstasjon is yn Sjûja.
Skiednis
thumb||left|220px| Allegoaryske foarstelling fan de 3e Ynternasjonale (Ivan Golikov) Palech ûntstie neffens de annalen op syn lêst yn de 15e iuw as doarp en bleau dat oant yn de 20 iuw. De namme is fan oarsprong Finsk-ûgrysk, sadat it plak nei alle gedachten al foar de 12e iuw bewenne west hat. Yn de 15e iuw wie it doarp fan in soan fan Ivan de Ferskriklike, tsjin it ein fan dy iuw waard der foar it earst in houten tsjerke boud, de foargonger fan de hjoeddeiske Krúsferhegingstsjerke.
Nei de Oktoberrevolúsje fan 1917 rekke troch de anty-religieuze hâlding fan de kommunisten it skilderjen fan ikoanen yn it neigean en foar in skoft waard it ambacht hielendal net mear útoefene. Yn 1924 ûnstie op inisjatyf fan Ivan Ivanovitsj Golikov in koöperatyf ferbân fan keunstners, dy't harren taleine op it beskilderjen fan hout en lakminiatueren. Dat ambacht bestiet noch altiten, mar nei de fal fan de Sovjet-Uny waard ek de tradysje fan it skilderjen fan ikoanen wer oppakt.
Yn 1947 krige Palech wer de status fan in stêd.
Ekonomy
Foar Palech is benammen it hantwurk en it toerisme wichtich. Der is in keunstskoalle en der binne meardere skilderateliers. De tekstylfabriken en oare yndustry út de tiid fan de Sovjet-Uny binne sûnt de jierren 1990 bûten bedriuw steld.
Tsjerke fan Sumar
De Tsjerke fan Sumar is in protestantske doarpstsjerke yn Sumar yn de gemeente Tytsjerksteradiel. De tsjerke is in ryksmonumint.
Skiednis
De tsjerke fan Sumar waard yn 1769 boud. Dêr tsjûget de gevelstien boppe de noardlike doar fan, dy't it wapen draacht fan de doedestiidske grytman Henricus Wiardus fan Altena fan Tytsjerksteradiel en de tekst Ons In en Uitgaan Zij O Heer, Voor Ons Tot Zeegen, U Tot Eer. De nijbou fûn plak op de fûneminten fan in âldere foargonger út it ein fan de 12e iuw/it begjin fan de 13e iuw. Neffens de tekener Jacobus Stellingwerf wie dit in typysk Fryske tsjerke mei in sealtektoer fan romaanske oarsprong mei letter ynbrochte goatyske ramen. Tidens de ôfbraak bestie de bou noch foar in grut part út tufstien.
Mei de fúzje fan de grifformearde en de herfoarme tsjerke ta de protestantske tsjerke moast de gemeente fan Sumar kieze tusken twa tsjerken. Foardiel foar de herfoarme tsjerke wie dat dy yn it doarp stiet, wylst de grifformearde Rehobothtsjerke bûten de doarpskom stie. Ek om't de herfoarme tsjerke in monumintaal gebou is foel de kar op de herfoarme tsjerke en waard de grifformearde tsjerke ferkocht.
Beskriuwing
De tsjerke is in ienfâldich ienbeukich bouwurk mei in ynboude westlike toer. De iken kânsel datearret neffens de foarmen út 1750. It jier 1796 tsjut op in restauraasje. Opmerklik binne de sniene mearminnen oan wjerskanten de rêch fan de preekstoel. Fierder stiet der noch in 18e iuwske hearebank. It gebou wurdt ferljochte troch brânskildere ruten, dy't út 1770 stamme en ûntwurpen binne troch de Snitser glêsskilder Ype Staak. Yn 1795 waarden de ruten troch de patriotten fernield. Seis ruten binne yn de jierren 1930 restaurearre en foar in grut part rekonstruearre. Fan in sânde rút wie te min oarspronklik glês oerbleaun om in rekonstruksje meitsje te kinnen. De frouljusferiening 'Priscilla' hie it jild foar de restauraasje sammele en om dit te betinken waard op it sânde rút ûntliend oan de Bibelske persoan Prissilla.
Oargel
It oargel waard boud troch de Ljouwerter oargelmakker Bakker & Timmenga en op 7 maart 1907 yn gebrûk nommen. It ynstrumint waard yn 1982 restaurearre.
Wear (rivier)
thumb|250px|Noard-Ingelân mei de rin fan de Wear De Wear is in rivier yn it noardeasten fan Ingelân. De Wear ûntspringt yn de omkriten fan Wearhead yn de gemeente Stanhope yn it Penninysk berchtme yn it greefskip County Durham. De Wear rint troch de Weardelling (Weardale) oer de stêd Durham nei it easten om nei 107 km by Sunderland yn de Noardsee út te mûnjen.
Understreams fan Chester-le-Street is de Wear in tijerivier.
Hege kening
De iennichste hege kening is tsjintwurdich de yang di-pertuan agong, yn it deistich taalgebrûk de kening fan Maleizje neamd. Dyselde hearsket oer ferskate mindere foarsten, wêrûnder sân sultans, dy't lykslein wurde kinne mei keningen. Foarbylden fan histoaryske hege keningen binne:
Bobslydzjen op de Olympyske Winterspullen 2002
200px|thumb|right|200px|De Olympyske bobbaan fan Salt Lake City 2002
De Olympyske Winterspullen 2002, ek wol de XIXe Olympiade neamd, waarden yn 2002 hâlden yn de Amerikaanske stêd Salt Lake City fan 8 oant en mei 24 febrewaris. It bobslydzjen wie yn de Utah Olympic Park Track. It wie de earste kear dat it bobslydzjen foar froulju op it programma stie.
Utah Olympic Park Track
De Utah Olympic Park Track waard yn 1997 iepene en wie oanlein foar de Olympyske Winterspullen fan 2002. De baan hie in lingte 1.335 m, in ferfal fan 103.5 meter en de baan hat fyftjin bochten. Der wie plak foar 15.000 taskôgers.
Roelof Schuiling
Roelof Schuiling (Annen, 27 maaie 1854 – Dimter, 21 juny 1936) wie in Nederlânsk learaar ierdrykskunde. Hy wie, mei Hendrik Blink en Willem Bouwmeester, in pionier fan de histoarysk-geografyske stúdzje fan it Nederlânsk sângebiet.
Libben en wurk
Schuiling waard yn 1854 yn it Drintske Annen berne as soan fan de lânbouwer Jan Warners Schuiling en Hinderkien Houwing. Op it doarpsskoaltsje fan Annen, waard er bespeure troch Hendrik Jan Nassau, skoalopsjenner fan it leger ûnderwiis yn Drinte. Dy stimulearre him om troch te learen en holp him oan in ryksbeurs. Dêrtroch koe er de normaalskoalle yn Meppel folgje. Nei it beheljen fan syn eineksamen yn 1872 waard er ûnderwizer yn Meppel. Letter stie er ûnder mear oan skoallen yn Oldeboorn en Wildervank. Yn 1879 ferhuze er nei Dimter, dêr't er les joech oan de rykskweeksskoalle, de MMS, HBS en it Steedlik Gymnasium.
Hy publisearre yn 1884 Aardrijkskunde van Nederland, in wurk dat mear as ien kear werprinte waard en beskôge wurdt as in wichtich standertwurk foar de oplieding fan geografen yn de perioade foar de Twadde Wrâldoarloch. Nij wie dat syn behanneling fan Nederlân yndield waard op basis van de natuurlijke gesteldheid. Schuiling sie dêroer: "De aard van den bodem is de diepstliggende oorzaak van het verschillend voorkomen der afzonderlijke landschappen van ons vaderland".
Hoewol't Schuiling nea sels yn Nederlânsk-Ynje west hie waard er dochs beskôge as in Ynjesaakkundige. Yn Schoolkaart van Insulinde fan syn hân liet er syn geografysk witten fan dy arsjipel sjen.
Schuiling boaske op 17 augustus 1878 yn Grins oan Johanna Rodenburg. Ut dat houlik waard ûnder oaren Dirk Schuiling berne. Hy stoar yn juny 1936 yn de âldens fan 82 jier yn syn wenplak Dimter.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Fenezuëla
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Fenezuëla.
Max van Weezel
Max Hans van Weezel (Amsterdam, 9 july 1951 - dêre, 11 april 2019) wie in Nederlânsk sjoernalist en politikolooch. Hy wie polityk kommintator by it opinyblêd Vrij Nederland.
Libben en wurk
Van Weezel is ien fan de twa soannen fan Carry Blitz en Richard van Weezel. Yn 1969 die er eineksamen op it Stedsgymnasium Leien en studearre dêrnei politike en sosjale wittenskippen oan de Universiteit fan Amsterdam. Van Weezel wie aktyf yn de ASVA, de Algemene Studentenvereniging Amsterdam; ûnder oare as sekretaris ûnderwiis.
Sjoernalist
Tusken 1972 en 1976 wie Van Weezel lid fan de CPN. Yn 'e mande mei syn frou, de sjoernaliste Anet Bleich, skreau er it boek Ga dan zelf naar Siberië! (1978).
Yn 1976 waard er sjoernalist by Vrij Nederland. Hy skreau ynearsten de rabbelerijrubryk Het Wereldje. Yn 1981 waard er dêr polityk redakteur. Dat bleau er oant 1998; doe waard er sjef opinyside fan dat wykblêd. Yn 2000 waard er adjunkt-haadredakteur fan Vrij Nederland en yn 2004 fêste polityk kommintator. Dêrnjonken wie er fan 2007 oant 2011 foarsitter fan it Ynternasjonaal Perssintrum Nieuwspoort. Hy wûn de Anne Vondelingpriis twa kear, yn 1983 mei Joop van Tijn en yn 1994 mei sjoernalist Leonard Ornstein. Yn maart 2019 waard de Frans Banninck Cocq Peinje fan de gemeente Amsterdam oan him takend. Sûnt 1995 wie Van Weezel presintator fan it Radio 1-programma Met het Oog op Morgen; dat die er op 16 maart 2019 foar it lêst. Ek presintearre er Argos. Earder presintearre er by de VARA de radioprogramma's Spijkers met koppen mei Jack Spijkerman en In de Rooie haan, by de VPRO Het Gebouw en by de NOS it sjoernaal op Radio 1. Teffens die er geregeld tf-ynterviews op de stjoerder Het Gesprek. Fan febrewaris 2017 oant 22 maart 2019 makke er yn 'e mande mei Joost Vullings alle wiken de podcast De stemming van Vullings en van Weezel.
Max van Weezel stoar yn de âldens fan 67 jier oan de gefolgen fan alfleisklierkanker.
Famylje
Van Weezel hat in Joadske eftergrûn. Hy wie troud mei sjoernaliste Anet Bleich. Sy hawwe dochter, Natascha van Weezel, dy't filmmakker en skriuwster is.
Pink Floyd
Pink Floyd wie in Ingelske rockband dy’t ferneamd waard troch symfoanyske, psychedelyske, avant-gardistyske muzyk en filsofyske teksten. De band is neamd nei twa bluesmuzikanten Pink Anderson en Floyd Council. Bekende albums fan Pink Floyd binne “Dark Side of the Moon”, ‘Wish You Were Here” en “The Wall”.
Skiednis
Pink Floyd waard oprjochte troch Syd Barrett (sang en gitaar), Roger Waters (basgitaar), Nick Mason (drums) en Richard Wright (toetsynstruminten). Yn it begjin spile de band rhytm and blues, mar hja skeakelen al gau oer op saneamde “ûnderground” muzyk mei lange ymprofisaasjes, in protte maatwikselingen en psychedelyske effekten, dy ’t meastentiids skreaun waarden troch Syd Barrett. In maart 1967 waard de earste singel “Arnold Layne” útbrocht en yn juny 1967 “See Emily Play”. Yn augustus 1967 namen hja it earste album “The Piper at the Gates of Dawn” op, dat sawol troch it publyk as de kritisy goed ûntfong waard. Bekinde nûmers op dit earste album binne “Astronomy Domine” en ”Instellar Overdrive”. Yn de begjinperioade wie Syd Barrett de lieder fan de band, mar hy rekke hieltyd mear betiisd ûnder ynfloed fan LSD. Uteinlik wie er net mear te hanthavenjen. De band waard útwreide mei de gitarist en sjonger David Gilmour dy’t nei ferrin fan tiid it plak oernaam fan Syd Barrett. Op it twadde album fan Pink Floyd “A Saucerful of Secrets” (1968) stie noch mar ien nûmer fan Syd Barrett. Hy ferstoar in 2006.
It tredde album “More” wie de soundtrack fan in film dy ’t útkaam yn 1969. Yn dat selde jier ferskynde ek it dubelalbum “Ummagumma”. Dat album begjint mei in tal live opnames, wêrnei ‘t alle fjouwer leden fan de band in lange solo spylje mei in soad lûdseffekten. It folgjende album “Atom Heart Mother” (1970) begjint mei de symfoanyske titelsong dy’t 23 minuten duorret  en dêr’t in koperseksje, in klassyk sangkoar en in sello meispylje. Dêrnei spylje David Gilmour, Roger Waters en Richard Wright alle trije in lang nûmer. It album wurdt ôfsletten mei lûden fan in man dy ’t syn moarnsiten klearmakket en opyt. Op it folgjende album “Meddle” (1971) steane sawol komplisearre nûmers, as ienfâldiger, maklik yn it gehoar lizzende ferskes, mar wol mei lûdseffekten, sa as jankende hûnen, sjongende fuotbalsupporters en pratende minsken. De band wie fan doel en meitsje in film fan in optreden sûnder publyk yn Pompeii, mar troch technyske swierrichheden slagge it mar om twa nûmers op te nimmen. De oare nûmers binne letter opnaam yn in studio yn Parys. It album “Obscured by Clouds” wie wer in soundtrack, ditkear fan de Frânske film “La Valléé”.
It album “Dark Side of the Moon”is ien fan de masterstikken út het wurk fan Pink Floyd. It is ien fan de bêst ferkofte platen yn de skiednis fan de popmuzyk. Tekstueel hie it in pear swiere temas: dea,tiid, kriich, jild en psichyske delgong. Fan dit album komt ek de single “Money”. It folgjende album wie “Wish You Were Here” út 1975. De bekindste nûmers fan dit album binne de titelsong “Wish You Were Here” en “Shine On You Crazy Diamond” dy opdroegen binne oan Syd Barrett. De âld gitarist en sjonger kaam ûnferwachts del doe’t de band yn de studio oan’t wurk wie. It album begjint mei “Shine On You Crazy Diamond (Parts I-V)” en einigt mei “Shine On You Crazy Diamond (Parts VI-IX)”. thumb|250px|Pink Floyd, 1973
It album “Animals” (1977) giet oer in mienskip fan bargen, hûnen en skiep. De nûmers binne skreaun troch Roger Waters, it nûmer “Dogs” hat er tegearre skreaun mei David Gilmour. “The Wall” is suver hielendal skreaun troch Roger Waters, “Comfortably Numb” en “Run Like Hell” skreau er tegearre mei David Gilmour. It album giet oer in rocksjonger Pink, dy’t in muorre om him hinne bout om him ôf te skermjen fan de bûtenwrâld. De teksten binne foar in grut part autobiografysk en geane oer de grutte, massale optredens en dat de band gjin kontakt mear hat mei it publyk. “Another Brick in The Wall (part two)”waard as single útbrocht en hat in soad sukses. Yn Súd Afrika waard it liet sjoen as in protest tsjin de apartheid en waard it troch it regear ferbean.
Nei “The Wall” waard de rol fan Roger Waters hieltyd grutter. Op it album “The Final Cut” út 1983 stiet Waters neamd as de komponist en de oare bandleden as útfierder. Toetsenspiler Richard Wright wie al earder troch Waters út de band set en die alinne noch mar mei as “ynhierde” meiwurker. Hjirnei stoppe Roger Waters as bandlid. Hy hat juridysk oanfochten dat de oaren trochgongen ûnder de namme Pink Floyd, mar dat hat er ferlern. David Gilmour, Richard Wright en Nick Mason brochten yn 1987 it album “A Momentary Laps of Reason” út, dat folslein skreaun wie troch David Gilmour, somtiden yn gearwurking mei net-bandleden. Op it album “Division Bell” út 1994 hat Richard Wright meiskreaun oan fiif fan de alve nûmers.
It “Live 8” konsert yn 2005 wie de earste kear dat de fjouwer bandleden wer meielkoar spilen. Dêrnei hawwe hja wol apart fan elkoar albums útbrocht, maar der kaam gjin nije gearwurking fan alle fjouwer bandleden. Richard Wright is yn 2008 stoarn. Yn 2014 waard in nij album útbrocht “The Endless River” mei muzyk fan Richard Wright, dat by eardere sesjes opnaam wie en dêr’t David Gilmour en Nick Mason nije muzyk om hinne spilen. It album bestiet út fjouwer lange, meast ynstrumintale stikken.
Jan fan Graham
Jan fan Graham (Ingelsk: John de Graham; Dundaff, 12?? – Falkirk, 22 july 1298) wie in Midsiuwsk Skotsk ridder, dy't yn 'e Skotske Unôfhinklikheidsoarloggen tsjin 'e Ingelsen focht. Hy wie in meistanner fan 'e ferneamde Skotske frijheidsstrider William Wallace, en sneuvele yn 'e Slach by Falkirk.
Libben
Graham waard yn 'e earste helte fan 'e trettjinde iuw berne by Dundaff, yn it greefskip Ayrshire, yn súdwestlik Skotlân. Under de Earste Skotske Unôfhinklikheidsoarloch, dy't yn 1296 útbriek, wied er in meistanner fan 'e ferneamde Skotske frijheidsstrider William Wallace. Op 22 july 1298 sneuvele er yn 'e Slach by Falkirk tsjin it leger fan kening Edwert I fan Ingelân, dy't útrûn op in swiere nederlaach foar de Skotten. Hoewol't Wallace by dy gelegenheid sels oan dea en kriichsfinzenskip ûntkomme koe, rekke Skotlân dy deis ferskaten fan 'e meast foaroansteande oarlochslieders kwyt, wêrûnder Graham en Jan Stewart fan Bonkyll.
Graham leit begroeven yn 'e Alde Parochytsjerke fan Falkirk, yn 'e mande mei oare sneuvele frijheidsstriders. Dêr leit noch altyd syn grêfsark, mei dêrop de Skotsktalige tekst:
Here lyes Sir John the Grame, baith wight and wise, Ane of the chiefs who rescewit Scotland thrise, Ane better knight not to the world was lent, Nor was gude Graham of truth and hardiment
"Hjir leit de ridder Jan fan Graham, sawol wichtich as wiis," "Ien fan 'e foaroanlju dy't Skotlân trijeris rêden hawwe," "In bettere ridder hat de wrâld nea sjoen," "Noch dy goede Graham syn oprjochtens en stoutmoedigens"
Neiteam
Graham hie in soan dy't ek Jan fan Graham hiet. Dy troude nei 1355 mei Marije II, grevinne fan Menteith suo jure, de dochter fan Alan II, greve fan Menteith. Hja krigen in dochter, Margareta, dy't neitiid de titel 'grevinne fan Menteith' ervje soe.
Autonome distrikten fan Ruslân
De Russyske Federaasje is ûnderferdield yn 85 dielgebieten (bestjoerlike ienheden). Fjouwer fan dy dielgebieten binne autonome distrikten. Trije fan dy distrikten meitsje wer diel út fan in oblast; op in kaartsje mei oblasten kinne dy mei of sûnder it autonome distrikt werjûn wurde. Sûnt 2000 is dêrboppe in oerkoepeljende bestjoerlike laach ynsteld, yn 'e foarm fan federale distrikten.
Kaart
300px
Op dit stuit hat Ruslân de neikommende autonome distrikten:
Nadja Bender
Nadja Sofie Bender Knudsen (Kopenhagen, 3 juny 1990) is in Deensk model.
Bender hat op de catwalk rûn foar Yves Saint Laurent, Calvin Klein, Chanel, Diane von Furstenberg, Proenza Schouler, Burberry, Versace, Gucci, Fendi, Balenciaga, Tom Ford, Dolce & Gabbana, Christian Dior, Michael Kors en oaren.
Jeropeeske nerts
De nerts (Latynske namme: Mustela lutreola), om betizing mei de Amerikaanske nerts foar te kommen ornaris Jeropeeske nerts neamd, is in sûchdier út it skift fan 'e rôfdieren (Carnivora), de famylje fan 'e martereftigen (Mustelidae), it skaai fan 'e lytse marters (Mustela) en it monotypyske (út ien soarte besteande) ûnderskaai fan 'e Jeropeeske nertsen (Lutreola), dat slim yn syn fuortbestean bedrige wurdt. Yn Nederlân komt er net foar. De nerts wurdt yn it Frysk ek wol lytse otter of lytse fiskotter neamd, wat in ferrifeljende oantsjutting is, mei't de nerts taksonomysk sjoen net ta de otters heart.
Fersprieding
Yn 'e njoggentjinde iuw wie it gebiet dêr't de Jeropeeske nerts libbe noch withoe grut en striek it him út fan noardlik Spanje yn it westen oant de rivier de Ob yn westlik Sibearje, en fan Archangelsk yn it noarden oant de Kaukasus yn it suden. Yn 'e lêste oardel iuw hawwe in stikmannich faktoaren lykwols gearspand om dat gebiet mei suver 90% te ferlytsjen. It earst stoar de nerts út yn Switserlân en westlik en súdlik Dútslân. Yn Finlân, Kareelje, Tsjechje, Slowakije, de eardere DDR, Eastenryk en Bulgarije wist er him noch oant healwei de tweintichste iuw te hanthavenjen en koartby is er ek út Hongarije, Moldaavje en Poalen ferdwûn.
It is dreech om te sizzen hoe grut oft syn areaal hjoed de dei noch is, mei't er in skruten bist is dat maklik betize wurdt mei de Amerikaanske nerts, mar oer it algemien giet men der fanút dat er fierhinne beheind is ta guon kontreien yn sintraal en fral noardlik Ruslân, mei lytsere, isolearre populaasjes ferspraat oer Estlân, Wyt-Ruslân, de Oekraïne en Roemeenje. Sporadysk soed er ek noch foarkomme yn Letlân en Litouwen. Yn West-Jeropa besteane noch restpopulaasjes yn Spaansk Baskelân, Gaskonje en Bretanje. Tusken 1981 en 1989 waarden der 388 Jeropeeske nertsen útset op twa fan 'e Koerilen, eilannen benoarden Japan yn it Russyske Fiere Easten, mar yn 'e njoggentiger jierren die bliken dat ynstee fan him te fermannichfâldigjen de populaasje dêre derop efterút gien wie.
Biotoop
Jeropeeske nertsen hâlde har benammen op yn wâldrike kontreien mei genôch beskûl, dêr't se by de iggen fan rêstich fuortskolferjende beken en rivieren lâns libje. Fierders komme se ek wol foar yn kustgebieten, somplân en reidfjilden.
Hâlden en dragen
Kwa libbenswize hat de Jeropeeske nerts in protte wei fan 'e otter, mei't er krekt as dy fiere sibbe in semy-akwatysk libben liedt en like thús is yn it wetter as op 'e wâl. De nerts hat in territoarium fan mar 15-20 ha, dat yn in útrutsen line by in beek of rivier lâns rint. Syn hoalen graaft er ornaris yn 'e wâl, gauris ferskûle ûnder beamwoartels. Ek set er him wol nei wenjen yn rotte- of muskesrottehoalen. Njonken streuptochten yn 'e neie omkriten fan syn hoale ûndernimt de Jeropeeske nerts soms ek langere reizen troch de omlizzende gebieten, fral as by swiere froast syn beek of rivier tichtferzen is.
De nerts is in nachtdier dat deis net in soad op 'en paad is. Krekt as oare martereftigen, bgl. de murd, hat er anaalklieren dêr't er in tige stjonkende floeistof út spuitsje kin as er benaud of lulk is. De peartiid falt tusken jannewaris en april, en nei in draachtiid fan 5-10 wiken wurde der dan yn 'e regel 5 of 6 (2-7 komt foar) jongen smiten, dy't oan 'e ein fan 'e simmer selsstannich binne. Natuerlike fijannen fan 'e Jeropeeske nerts binne de gruttere rôffûgels en ûlen, de foks, de murd en, wat de jongen oanbelanget, nei gedachten ek de brune rôt. Nertsen kinne oant 12 jier wurde, mar helje dat mar komselden.
Fretten
De Jeropeeske nerts siket syn kostje byinoar yn en oan riviersiggen, en it bestiet dan ek foar in grut part út fisken, kreeften, kikkerts, salamanders, slakken, ynsekten en fûgelaaien. Ek lytse sûchdieren as wrotmûzen en jonge muskesrotten steane soms op it menu.
Status
De Jeropeeske nerts hat de IUCN-status fan "slim bedrige" en it hat wol kâns dat er fan alle sûchdieresoarten yn Jeropa der it minst foar stiet. Hy is yn it neigean rekke troch in kombinaasje fan faktoaren, lykas oerbejaging, it drûchlizzen fan sompen en oar wietlân dêr't er fan ôfhinklik is, it minder foarkommen fan rivierkreeften yn noardlik Jeropa troch in sykte, en ferkringing út syn habitat troch de Amerikaanske nerts nei't dy yn 'e tweintiger en tritiger jierren fan 'e tweintichste iuw yn Jeropa yntrodusearre wie troch ûntsnappings út pelsdierfokkerijen. De Amerikaanske nerts is in frijwat robúster bist dat folle minder ôfhinklik is fan wetter en dochs deselde biologyske nys ferfollet as de Jeropeeske nerts. Hjoed de dei hat de Jeropeeske nerts boppedat slim te lijen fan wetterfersmoarging.
Opsomming fan ûndersoarten
Der binne 7 (stân fan saken yn 2005) erkende ûndersoarten fan 'e Jeropeeske nerts:
Octavio Paz
Octavio Paz (Spaanske útspr.: [okˈtaβjo pas], folút: Octavio Paz Lozano; Meksiko-Stêd, 31 maart 1914 – dêre, 19 april 1998) wie in ferneamd Meksikaansk dichter, essayist, diplomaat, oersetter en toanielskriuwer. Syn wurken hearre fierhinne ta de streamings fan it surreälisme en it eksistinsjalisme, en fertoane ynfloeden fan it marksisme, it hindoeïsme en it boedisme. Syn bekendste gedicht is it masterwurk Piedra de Sol (De Sinnestien), út 1949. Yn 'e jierren fyftich en sechstich tsjinne er syn lân as diplomaat, en wied û.m. abassadeur yn Yndia. Ut protest tsjin it bloedich delslaan fan studinteprotesten troch it Meksikaanske regear joech er dat amt der yn 1968 oan. Yn 1990, acht jier foar syn dea oan kanker, waard him de Nobelpriis foar de Literatuer takend.
Jonkheid
Octavio Paz waard berne as de soan fan Octavio Paz Solórzano en Josefina Lozano. Syn heit wie yn 'e Meksikaanske Boargeroarloch (1910-1920) in aktyf tsjinstanner fan presidint Porfirio Díaz. Paz waard yn in begoedige fermidden grutbrocht yn it doarp Mixcoac, dat no opslokt is troch Meksiko-Stêd, troch syn mem, wa har âldelju oft út Spanje wei nei Meksiko ta emigrearre wiene, syn muoike Amalia Paz en syn pake oan heitekant Ireneo Paz, in liberale yntellektueel, romanskriuwer, útjouwer en eardere oanhinger fan presidint Díaz. Op syn fyfde brocht Paz in jier mei syn famylje troch yn it Amerikaanske Los Angeles. Letter studearre er yn Meksiko-Stêd oan it Colegio Williams.
Paz kaam al ier yn 'e kunde mei literatuer troch de bibleteek fan syn pake, dy't folstie mei Meksikaanske en Jeropeeske klassiken. Yn 'e tweintiger jierren lies er sadwaande al Spaanske dichters, lykas Gerardo Diego, Juan Ramón Jiménez en Antonio Machado, dy't in grutte ynfloed útoefenen op syn iere wurk. As tiner, yn 1931, doe't er sterk beynfloede waard troch de Ingelske dichter en skriuwer D.H. Lawrence, publisearre Paz syn earste gedichten, wêrûnder Cabellera. Twa jier letter, yn 1933, doe't er njoggentjin jier wie, brocht er syn earste dichtbondel út, ûnder de titel Luna Silvestre ("Wylde Moanne"). It jiers tefoaren hied er doe mei guon freonen al syn earste literêre tydskrift, Barandal, oprjochte.
Iere karriêre
Yn 1937 joech Paz syn rjochtestúdzje deroan en sette er ôf nei Yukatan, om op in skoalle te Mérida te wurkjen mank de soannen fan gerniers en lânarbeiders. Dêr begûn er oan it earste fan syn lange, ambisjeuze gedichten, Entre la Piedra y la Flor ("Tusken de Stien en de Blom yn"), dat er foltôgje soe yn 1941 (en op 'e nij beseach yn 1976). Yn dat dichtwurk beskreau er ûnder ynfloed fan it wurk fan 'e modernistyske dichter T.S. Eliot de maatskiplike sitewaasje fan 'e earme Meksikaanske plattelânsbefolking, dy't útrûpele waard troch de gjirrige lânhearren.
Yn datselde jier (1937) waard Paz útnûge op it Twadde Ynternasjonale Skriuwerskongres ta Ferdigening fan 'e Kultuer yn Spanje, dêr't er, ûnder de Spaanske Boargeroarloch, syn solidariteit betoande mei de republikeinen tsjin it faksisme fan generaal Franco. Nei syn weromkear yn Meksiko wie Paz yn 1938 belutsen by de oprjochting fan in nij literêr tydskrift, Taller ("Wurkplak"), dêr't er oant 1941 yn publisearre. Ek yn 1937 troude er mei Elena Garro, dy't er twa jier earder kennen leard hie en dy't tsjintwurdich beskôge wurdt as ien fan 'e bêste auteurs fan Meksiko. Hja krigen ien dochter, Helena, mar it houlik einige yn 1959 yn in skieding.
Yn 1943 sette Paz útein mei in stúdzje oan 'e Amerikaanske Univeriteit fan Kalifornje te Berkeley (University of California at Berkeley), en twa jier letter waard er opnommen yn 'e Meksikaanske diplomatike tsjinst. Yn dy hoedanichheid wurke er earst in hoart yn New York, en waard er yn 1945 nei Parys ta stjoerd, dêr't er El Laberinto de la Soledad ("It Labyrint fan Iensumens") skreau, in rûnom priizge essay fan 'e lingte fan in boek oer de Meksikaanske identiteit, en ek de dichtbondel Libertad bajo Palabra ("Frijheid ûnder Ede"), dêr't syn bekendste gedicht en masterwurk Piedra de Sol ("Sinnestien"), letter oan tafoege wurde soe. Yn 1952 reizge er foar de earste kear nei Yndia ta en datselde jiers waard er in skoft stasjonearre yn 'e Japanske haadstêd Tokio, en letter yn it Switserske Sjenêve. Paz kearde yn 1954 werom nei Meksiko-Stêd. Yn 1959, it jier fan syn skieding, waard er fannijs nei Parys ta stjoerd, wat him goed útkaam mei't syn minneresse, de Italjaanske skilderesse Bona Tibertelli de Pisis, dêr ek krekt hinne ferfearn wie.
Lettere karriêre
Yn 1962 waard Paz beneamd ta de Meksikaanske ambassadeur yn Yndia. Dêre skreau er ferskate wurken, wêrûnder El Mono Gramático ("De Aap Dy't Grammatika Underwiisde"), dat yn it Spaansk pas yn 1974 útjûn wurde soe, en Ladera Este ("Eastlike Skeante"). Yn 1965, nei't er syn relaasje mei Tibertelli de Pisis beëinige hie, troude er mei Marie-José Tramini, dy't oan syn dea ta by him bliuwe soe. Paz joech syn diplomatike oanstelling op yn oktober 1968, nei it bloedbad dat it Meksikaanske regear oanrjochtsje litten hie ûnder demonstrearjende studinten op it Plaza de las Tres Culturas yn 'e wyk Tlatelolco fan Meksiko-Stêd. Neitiid ferbleau er hoartsje yn Parys, en yn 1969 kearde er werom nei Meksiko, dêr't er yn 1970 mei in groepke lykstimde yntellektuëlen it tydskrift Plural oprjochte.
It lêste part fan Paz syn libben waard oerskade fan in heechoprinnende deilisskip mei syn eardere freon, de foaroansteande Meksikaanske skriuwer en histoarikus Carlos Fuentes. It brekpunt waard foarme troch it sandinistyske regear fan Nikaragûa, dat Paz bestried en Fuentes stipe. Yn 1988 printe Paz yn syn tydskrift Vuelta in oanfal op Fuentes ôf troch de essayist en histoarikus Enrique Krauze, wêryn't dy Fuentes syn Meksikaanske identiteit yn 'e kiif stelde. Dêrtroch boaze in ûnienichheid oan ta in wiere fete, dy't oanhold oant Paz syn ferstjerren oan kanker op 19 april 1998.
Paz yn it Frysk
Teminsten twa gedichten fan Octavio Paz binne nei it Frysk ta oerbrocht troch klassyk oersetter Klaas Bruinsma, dy't benammen bekend is troch syn ferfrysking fan Homêros syn Ilias en Odyssee en in hiele rige Aldgrykske toanielstikken fan skriuwers as Sofokles, Aiskylos, Euripides en Aristofanes. De fertalings fan Año Nuevo en Piedra de Sol hat Bruinsma ûnder de titels Nijjiersdei, resp. De Sinnestien yn 1983 en 1984 publisearre yn ûnderskate nûmers fan it tydskrift HJIR.
Regel fan de Gemeente
De Regel fan de Gemeente is in sektaryske joadske tekst dy't yn 'e midden fan 'e tweintichste iuw te Qumran, yn it Westjordaanlân, ûntdutsen waard as ûnderdiel fan 'e skat oan âlde geskriften dy't bekend kommen is te stean as de Deade-Seerôlen. It manuskript, dat fûn waard yn Grot 1, stiet bekend as 1QSa, en makket diel út fan deselde boekrôle dy't ek twa oare geskriften omfettet, te witten: de Mienskipsregel (1QS) en de Regel fan de seiniging (1QSb). De boekrôle mei Regel fan de Gemeente en de beide oare teksten datearret fan it earste fearn fan 'e earste iuw f.Kr. (100-75 f.Kr.), al sil dat in kopy wêze en geane de teksten as sadanich werom oant de twadde iuw f.Kr.
De Regel fan de Gemeente jout in beskriuwing fan in mienskip út 'e Eintiid, besteande út manlju, froulju en bern, dy't har oan it ferbûn mei God holden hawwe en boete dien hawwe foar de dieden fan ferkearde lju. Der folget in foarsizzing dat der yn 'e lêste dagen in grutte oarloch komme sil mei de heidenfolken, en dat hiel it Joadske folk him dan by dizze mienskip jaan sil om te fjochtsjen. Fierders wurdt der yn 'e Regel fan de Gemeente op ferskate plakken omtinken jûn oan 'e regels en wetten fan 'e mienskip, wêrby't saken as de plichten dy't elts lid oplein wurde, it bestjoer fan 'e gemeente en it preesterskip op 't aljemint komme. Teffens wurdt der foarsein dat der ien of mear manlju (dat is ûndúdlik) komme sil/sille dy't "de Messias fan Aäron en David" neamd wurdt/wurde, en hoe't de mienskip dan feestfiere sil.
Wezelingen fan de Nije Wrâld
De wezelingen fan 'e Nije Wrâld (wittenskiplike namme: Neogale) foarmje in skaai fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e rôfdieren (Carnivora), de famylje fan 'e martereftigen (Mustelidae) en de ûnderfamylje fan 'e lytse marters (Mustelinae). Ta dit skaai hearre fjouwer libbene en ien útstoarne soarte. De leden fan dit skaai wiene lange tiid ferdield oer de skaaien fan 'e lytse marters (Mustela) en de Amerikaanske nertsen (Neovison), mar yn 2021 waard troch nij ûndersyk definityf bewiisd dat dizze fjouwer soarten nauwer mei-inoar besibbe binne as mei oare martersoarten.
Mat '24
Materieel '24 wie in searje elektrysk spoarweimaterieel fan de Nederlandse Spoorwegen. Nei de komst fan it elektryske stroomlinematerieel sûnt 1935 waard de beneaming fan dit materieel Blokkedoazen, nei it hoekige model. Guon NS-ers en spoarweibelangstellenden sprutsen steefêst oer " (elektrysk) buffermaterieel ", as ûnderskieding fan de streamline, bufferleaze elektryske treinstellen fan de types Mat '35, Mat '36 en Mat '40. By it ûntwerp fan dit materieel yn 1924 waard gebrûk makke fan de ûnderfiningen dy't opdien wiene mei it earste elektryske materieel yn Nederlân, it 'ZHESM-materieel út 1908 dat brûkt waard op de spoarline Rotterdam Hofplein - Skeveningen (Hofpleinline).
Skiednis
It Mat '24 materieel is elektrysk buffermaterieel en bestie út in grut tal soarten fan motorrydtugen en folgrydtugen. It totaal oantal produsearre Mat '24 rydtugen komt op 259 stiks.
Ferbouwingen jierren tritich
Yn de jierren tritich waarden inkelde ferbouwingen oan Mat '24 útfierd, sadat it materieel better foldie oan it aktuele ferfiersferlet. De wyt-griene kleurstelling fan de treinen waard wizige yn grien, omdat dat minder besmetlik wie foar smoargens.
Ferbouwing oant lutsen rydtúgen en losse tsjinstweinen
Nei 't yn 1959 de lêste Mat '24 as elektrysk buffermaterieel ynset waarden, wie de rol fan de ferskate (motor)rydtugen noch net útspile op it spoarnet. Stadichoan waard yn 'e fyftiger jierren in grut part fan it materieel blau skildere en ynset as lutsen rydtúgen. Dêrby waarden fan de motorrydtúgen de motoaren en stroomôfnimmers fuorthelle. Ynset fûn hjirby plak yn ferskate reizgerstreinen. Dêrneist waarden de rydtugen ynset yn militêre ferlofgongerstreinen.
Neist de ferbouwingen fan in grut tal rydtúgen en in part fan de motorrydtugen oant lutsen rydtugen, waard in part fan de motorrydtugen mei bagaazjeromte ferboud ta tsjinstweinen foar de NS (mDW) en de PTT (Motorposten). De tsjinstrydtúgen waarden ûnder oare brûkt foar it oplieden fan masinisten, ATB-mjitrydtûch en as railslypwein. Mei de yntsjinststelling fan 35 nije Motorposten yn 1965 waarden de Blokkendoas-motorposten bûten tsjinst steld.
Ynset
Nei 't yn de midden fan de jierren fyftich nij materieel fan it type Mat '54 en lutsen rydtugen Plan E ôflevere waard, waard tusken 1955 en 1960] it grutste part fan de motorrydtugen ta lutsen rydtugen ferboud, wêrby't de traksjemotors en de stroomnimmers fuorthelle waarden. Yn 1959 rieden de lêste elektryske Blokkedoastreinen foar reizgersferfier. De lêste lutsen Blokkedoasrydtugen rieden yn 1972 yn reizgerstreinen. Neitiid binne ferskate rydtugen ferkocht oan museumspoarlinen, ûnder oare de Veluwsche Stoomtrein Maatschappij, de Stoomtrein Goes-Borsele en de ZLSM.
Skiednis fan de Rekabiten
De Skiednis fan de Rekabiten is in algemien as apokryf beskôge religieuze tekst, besibbe oan it Alde Testamint fan 'e Bibel. It fertelt it ferhaal oer in eilânsteat, dy't laat wurdt troch Jonadab, de soan fan Rekab, wat basearre liket te wêzen op in koarte passaazje út it bibelboek Jeremia. De oarspronklike taal wie nei alle gedachten in Semitysken-ien, wierskynlik Hebriuwsk of Arameesk. It geskrift datearret fan foàr de ferwuostging fan 'e Timpel fan Jeruzalim troch de Romeinen, yn it jier 70.
De Skiednis fan de Rekabiten lit in grutte Grykske ynfloed sjen, en de opbou fan it ferhaal bringt de lêzer de âlde Grykske myten yn 't sin. It begjint mei de klúzner Zosimus, dy't God oan ien wei troch smeket om him it lân fan 'e Rekabiten sjen te litten, oant God úteinlik tajout en in ingel stjoert om him dêrhinne te lieden. De Rekabiten wurde beskreaun as geregeldwei beselskippe fan ingels, mei in asketyske libbenswize, en in dieet dat allinnich út 'e wielderige fruchten dy't op harren eilân groeie bestiet. Ek binne se sa ûnskuldich dat se de hiele dei neaken omrinne.
P.N. Elrod
P.N. Elrod (folút: Patricia Nead Elrod; yn Teksas, 1954) is in Amerikaansk skriuwster dy't romans en koarte ferhalen op har namme stean hat fan 'e literêre sjenres fantasy, horror, romantyk, misdiefiksje en histoaryske fiksje. Se hat har lykwols benammen talein op it subsjenre fan 'e urban fantasy, mei romansearjes as de Vampire Files en Jonathan Barrett, Gentleman Vampire. Elrod hat ek wurke as redaktrise. Utjouwerijen as Ace, DAW en St. Martin's Griffin hawwe ferskate blomlêzings mei koarte ferhalen fan oare auteurs útjûn dy't sy gearstald hie.
Libben en karriêre
P.N. Elrod waard yn 1954 berne yn 'e Amerikaanske steat Teksas. Hja sette har karriêre as auteur útein by TSR mei it skriuwen fan modules foar kaartspullen, boerdspullen en live action role-playing games. Yn 1990 publisearre se har earste roman, Bloodlist, dat ek it earste diel wie fan 'e romansearje Vampire Files. Dy rige spilet yn it Chicago fan 'e 1930-er jierren, dêr't privee-detektive Jack Fleming, syn partner Charles Escott en syn faam Bobbi Smythe misdriuwen behannelje. De earste saak dy't Jack oplosse moat (yn Bloodlist) is syn eigen moard. Op Bloodlist folgen oant 2009 alve ferfolchromans, plus de novelle The Devil You Know, dy't Elrod yn eigen behear yn in beheinde, synjearre oplaach útbrocht by har útjouwerij Vampwriter Books (yn Fort Worth, oprjochte yn 2009).
Yn 1993 ferskynde fierders Red Death, it earste diel fan in oare romansearje fan 'e hân fan Elrod: Jonathan Barrett, Gentleman Vampire. Dat is in rige histoaryske urban fantasyboeken, dy't spylje tsjin 'e eftergrûn fan 'e Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch. It twadde diel, Death and the Maiden, kaam yn 1994 út, in jier letter folge troch Death Masque. It lêste diel fan 'e tetralogy, Dance of Death, waard publisearre yn 1996. BenBella Books joech de hiele searje yn 2004 op 'e nij út, oanfolle mei nij materiaal dat net yn 'e oarspronklike útjeften opnommen wie. De draai dy't Elrod oan it ferhaal fan Jonathan Barrett, Gentleman Vampire jout, is dat Barret en syn famylje de hiele oarloch troch oan 'e kant fan 'e Britten steane, wat in (foar Amerikanen) frij unyk perspektyf op 'e histoaryske perioade fan 'e Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch biedt.
Tusken 1997 en 2004 skreau Elrod ek de trije romans fan 'e rige Lord Richard, Vampire, yn 'e mande mei akteur Nigel Bennett. Dy boeken waarden útjûn troch Baen Books. Hoewol't dizze trilogy net yn itselde universum spilet as de Vampire Files en Jonathan Barrett, Gentleman Vampire (dy't deselde wrâld diele), is ek yn Lord Richard, Vampire de protagonist in goedmienende fampier dy't it opnimme moat tsjin fampieren mei minder goede bedoelings. De haadpersoan, Lord Richard, is wol omskreaun as "James Bond mei lange hoektosken".
Yn 'e op himsels steande roman Quincey Morris, Vampire, út 2001, linkte Elrod har eigen wrâld fan 'e Vampire Files en Jonathan Barrett, Gentleman Vampire oan 'e wrâld dy't Bram Stoker skoep mei syn ferneamde roman Dracula, út 1897. Oan 'e ein fan dat boek gie it personaazje Quincey Morris dea by de lêste konfrontaasje mei greve Dracula; yn Elrod har boek ûntwekket er wer út 'e dea as fampier (hoewol net as in boasaardige fampier lykas de greve). Yn 2015 ferskynde fan Elrod fierders The Hanged Man, it earste diel fan 'e trilogy On Her Majesty's Phychic Service, dy't ta it subsjenre fan 'e steampunk heart.