cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marijetsjerke (Bûtenpost)
Skiednis
By de tagong fan de tsjerke is in gevelstien dy't út de tiid fan de bou stamt. Op de stien steande de wurden IHS (Iesus hominum salvator, Jezus redder fan de minsken) en Maria. Under dizze stien is noch in stien út 1594 ynmitsele, mei in tekst dy't ferslach docht fan de brân tidens de Spaanske ynkertiering.
It ûnderste diel fan de toer is romaansk datearret út likernôch 1200. Yn de 16e iuw fûn ferheging fan de toer plak en yn 1886 waard de toer oan de westlike en súdlike kant ommantele mei lytse stien. Op 18 maaie 1956 sloech de bliksem op de toer yn. Ynearsten like der neat oan de hân te wêzen, mar it smeulende hout feroarsake letter op 'e jûn in earnstige brân. Alhoewol't toer en tsjerke sparre bleaune, gyng it hiele tintdak ferlern en de klok moast op 'e nij getten wurde. Healwei 1957 hie de toer wer in nije fjouwersidige spits.
Yn de toer hong in klok fan Hans Falck út 1690, dy't yn 1883 op 'e nij getten wie. De brûnzen klok waard yn de Twadde Wrâldkriich troch de besetter foardere en omsmolten. In nije klok waard yn 1949 getten, mar dy skuorde mei de brân fan 1956 en waard yn 1957 op 'e nij getten.
Ynterieur
thumb|left|250px|Marijetsjerke, Bûtenpost thumb|260px|It monumintale Van Dam-oargel Yn de tsjerke stiet in doopfont út de midsiuwen. It goatyske doopfont is dekorearre mei foarstellings fan Petrus, Paulus, it Laam Gods en de pelikaan, it kristlike symboal foar de selsopoffering fan Jezus. Oan de foet binne koppen fan demoanen oanbrocht. It âlde stiennen alterblêd stiet njonken de preekstoel en hat fiif ynbeitele krúskes, dy't steane foar de fiif wûnen fan Jezus.
De preekstoel mei it klankboerd en it doophek is fan 1769 en is makke troch Egbert van der Hoek. De letters F en R yn de koperen lessener ferwize nei dûmny Franciskus Rondaan, dy't tidens de bou fan de preekstoel yn it amt wie.
Oargel
Yn de tsjerke stiet in oargel fan L. van Dam út Ljouwert. It oargel út 1870 telde 18 registers ferdield oer in haad- en boppewurk. De restauraasje yn de jierren 1970 draaide in pear feroarings oan de registers út de jierren 1930 tebek en foege in selsstannich pedaal mei fjouwer stimmen ta. Yn 2016 waard it ynstrumint renovearre en skjin makke troch it Ljouwerter oargelbedriuw Bakker & Timmenga. Noch ear't de restauraasje fan it oargel útein sette waard it boek "De Mariakerk te Buitenpost" oer de skiednis fan de tsjerke en it oargel fan de hân fan de oarganist Garmt Bouwman presintearre.
Keninginne Sjarlotte-eilannen
De Keninginne Sjarlotte-eilannen (Haida: X̱aayda Gwaay; Ingelsk: Queen Charlotte Islands; Frânsk: Îles des Reine Charlotte) binne in arsjipel yn 'e Stille Oseaan, dy't in eintsje út 'e westkust fan Kanada leit en ta de provinsje Britsk-Kolumbia heart. Sûnt 2010 is de lânseigen namme fan 'e Haida-Yndianen, stavere as Haida Gwaii (dat "Eilannen fan 'e Haida" betsjut), de offisjele namme fan 'e eilannen. Op 'e arsjipel hearsket in seeklimaat dat tige liket op it klimaat oan 'e westkust fan Skotlân.
Geografy
De Keninginne Sjarlotte-eilannen binne ferneamd nei Sjarlotte fan Meklenboarch-Strelitz, de frou fan 'e Britske kening George III. Guon fan 'e eilannen hawwe tsjintwurdich in beskerme status as it Nasjonaal Parkreservaat Gwaii Haanas en it Provinsjaal Park Naikoon. Der libbet in oerfloed oan fauna op 'e eilannen, wêrûnder de Keninginne-Sjarlotte-eilânske swarte bear (Ursus americanus carlottae), de grutste ûndersoarte fan 'e Amerikaanske swarte bear, en de Keninginne-Sjarlotte-eilânske harmeling (Mustela erminea haidarum), in ûndersoarte fan 'e harmeling. It swartsturthart en de waskbear binne eksoaten dy't tsjintwurdich ek rûnom op 'e arsjipel foarkomme.
Demografy en skiednis
Neffens gegevens út 2008 hiene de Keninginne Sjarlotte-eilannen doe krapoan 4.800 ynwenners, wat in befolkingstichtens opsmiet fan 0,5 minsken de km². Likernôch 70% fan 'e befolking bestiet út 'e lânseigen Haida, dy't de eilannen ek al bewennen foar de komst fan 'e earste Jeropeänen. Dat wiene de leden fan 'e ekspedysje fan 'e Spaanske ûntdekkingsreizger Juan Pérez, yn 1774. De earste Brit dy't op 'e eilannen foet oan lân sette, wie James Cook, yn 1778. De Haida lieten doedestiden net mei har spotte, en yn 1794 kaapten se twa Jeropeeske skippen, de Ino en de Resolution, dy't se neitiid ta sinken brochten. Harren befolking op 'e eilannen waard doedestiden rûze op sa'n 10.000, mar yn 'e njoggentjinde iuw waarden se slim troffen troch ferskate grutte epidemyen fan 'e pokken en oare útlânske sykten, dêr't se gjin ymmuniteit tsjin hiene, sadat se slim yn oantal belunen.
Stuntman
In stuntman of stuntfrou is immen dy't foar syn berop gefaarlike stunts úthellet, faak yn konneksje mei de filmyndustry. In heechdravender beneaming foar stuntman is kaskadeur.
It bekendste soarte stuntlju binne de saneamde stunt doubles, dy't yn it stee fan bekende akteurs de gefaarlikste stikjes fan beskate film- of tillefyzjerollen foar har rekken nimme. Mar der besteane ek stuntlju dy't op eigen manneboet optrede as entertainer, troch foar in live-publyk gefaarlike huzarestikjes op te fieren. Wer oare stuntlju wurkje (ek) as stuntkoördinator, wêrby't se dus de stunts yn in film of tillefyzjeprogramma betinke, plenne en koördinearje.
Guon bekende stuntlju binne Evel Knievel, in Amerikaan dy't ferneamd waard troch de lange-ôfstânssprongen dy't er makke mei motors; de Hongaarsk-Amerikaanske boeienskening Harry Houdini, dy't wrâldferneamd waard troch syn gefaarlike ûntsnappingsacts; en de Hongkongske topakteur Jackie Chan, dy't syn karriêre begûn as stuntman.
Maatskiplike klasse
In maatskiplike klasse of sosjale klasse is in groepearring fan persoanen yn in beskate maatskippij op basis fan harren gelikense ekonomyske posysje en de dêrút fuortkommende libbenskânsen. It begryp 'maatskiplike klasse' is oarspronklik ôfkomstich út 'e ekonomy, mar is sûnt de njoggentjinde iuw fral ûnderwerp fan ûndersyk yn 'e sosjology, hoewol't it ek reitsflakken hat mei de politikology, antropology en maatskippijskiednis. In maatskiplike klasse makket diel út fan in hierargyske foarm fan maatskiplike stratifikaasje, dy't foarkomt yn in klassemaatskippij. Dat is in maatskippij wêryn't alle minsken by sa'n soarte klasse yndield binne. De libbenskânsen fan 'e leden fan in beskate klasse wurde net inkeld bepaald troch besit, mar ek troch persoanlike prestaasjes, en op dat punt ûnderskiede in maatskiplike klasse en in klassemaatskippij harren fan in stân en in stannemaatskippij, dêr't libbenskânsen inkeld troch besit en komôf bepaald wurde.
De meast foarkommende maatskiplike klassen dêr't in klassemaatskippij yn ferdield wurdt, binne de boppeklasse, de middenklasse en de ûnderklasse. De boppeklasse, ek wol de elite of hegerein neamd, bestie fan âlds út 'e adel, geastlikheid, sakelju en yndustriëlen, koartsein: de riken. Ta de middenklasse hearre fan âlds winkellju, ambachtslju en boeren. En de ûnderklasse of arbeidersklasse omfette dat diel fan 'e beropsbefolking dat yn leantsjinst wurke. Yn âldere maatskippijen siet dêr dan noch de klasse fan 'e slaven ûnder. Dizze ferdieling yn trije (of fjouwer) grutte klassen kin fierder opdield wurde yn in grut ferskaat oan lytsere klassen. Sa bestie yn Ingelân lange tiid in systeem mei njoggen ûnderskate klassen (upper upper class, middle upper class, lower upper class, upper middle class, middle middle class, lower middle class, upper lower class, middle lower class en lower lower class). Ek tsjintwurdich noch komt men yn Ingelân, dat in folle klassebewustere maatskippij is as bgl. Nederlân, dy oantsjuttings noch geregeldwei tsjin. Hjoed de dei besteane der troch it almar tanimmen fan 'e maatskiplike mobiliteit yn in lân as Nederlân lykwols amper noch maatskiplike klassen. Yn it algemien spraakgebrûk is de term 'maatskiplike klasse' no synonym wurden mei 'sosjaal-ekonomyske klasse', in begryp dat omskreaun wurde kin as in groepearring fan minsken mei deselde maatskiplike, ekonomyske, kulturele, politike en edukative eftergrûn. Eins binne dat lykwols ferskillende termen, mei't 'maatskiplike klasse' ferwiist nei de relatyf stabile sosjaal-kulturele eftergrûn fan in persoan, wylst it by sosjaal-ekonomyske klasse giet om in momintopname fan 'e sosjale en ekonomyske sitewaasje fan in persoan, dy't meitiid sterk feroarje kin.
In namme dy't ûnferbreklik ferbûn is mei it begyp 'maatskiplike klasse', is dy fan 'e Dútske ekonoom en filosoof Karl Marx, dy't fan miening wie dat it begyp 'klasse' te krijen hie mei jins relaasje ta produksjemiddels. Hy seach de kapitalistyske maatskippij simpel sein as besteande út twa klassen: de elite of boergeoisy, dy't tagong hat ta produksjemiddels, en de arbeidersklasse of it proletariaat, dat dêr gjin tagong ta hat en inkeld de eigen arbeid ferkeapje kin om te oerlibjen. De útrûpeling fan it proletariaat troch de boergeoisy late neffens Marx ûntsjinkearber ta in klasse-oarloch. Ut syn ideeën kamen letter ferskate politike streamings fuort, mei as wichtichsten it sosjalisme, dat tagong ta de produksjemiddels earliker ferdiele wol, en it kommunisme dat de boergeoisy útrûgje en alle produksjemiddels ûnder kontrôle fan it proletariaat bringe wol.
Refrein (werhelling)
In refrein (fan it Frânske refrain, fan it Aldfrânske refraindre, fan it Latynske refringere, dat "werhelje" betsjut) is in diel fan in gedicht of liet dat ferskate kearen werhelle wurdt. De rest fan in gedicht of liet wurdt foarme troch de kûpletten. Ornaris wurdt in refrein eltse kear tusken twa kûpletten yn werhelle, mar it kin ek wêze dat it om 'e twa kûpletten werhelle wurdt. Soms bestiet it refrein mar út ien of twa tekstregels, wylst it by oare gedichten of lieten sa grut is dat de kûpletten amper noch opfalle. It refrein as stylmiddel moat net betize wurde mei it refrein as fersfoarm.
Konsesje (kontrakt)
In konsesje is it ferlienen fan rjochten troch de oerheid (nasjonaal en pleatslik) oan in korporaasje, persoanen of in oare wetlike ynstelling. Sa'n ferliening hat de foarm fan in juridysk binend kontrakt dat oaren fan de ferliende rjochten útslút.
Iepenbiere tsjinsten, lykas bygelyks de wetterlieding, kinne as in konsesje útfierd wurde. Dyjinge dy't de konsesje krijt, de "konsesjehâlder", is gauris in priveebedriuw dy't yn in kontrakt mei de oerheid it rjocht krijt it útfieren, ûnderhâlden en en it útdragen fan in ynvestearring yn in nutsbedriuw foar in yn it kontrakt fêststelde tiid. In oare foarm fan kontrakten tusken iepenbiere en privee-ynstellings is bygelyks pacht. By in pacht hat it bedriuw dy't de pacht krijt, de "pachter", it rjocht om it nutsbedriuw út te fieren en te ûnderhâlden, dochs de ynvestearring bliuwt ûnder de ferantwurdlikens fan de oerheid.
In gemeente kin bygelyks in konsesje ferliene oan in eigener fan in kafee by in swimbad, of de steat kin in konsesje ferliene oan in bedriuw foar it winnen fan mineralen. Ek kin in konsesje troch de oerheid jûn wurde as it troch de oerheid winsklik is om it iepenbier belang te ûnderstypjen. In konsesjehâlder kin bytiden sels subsydzje foar de konsesje krije, sa as bygelyks de eksploitaasje fan de spoarwegen. Sa hat Arriva de konsesje foar de treintsjinsten op de Fryske spoarwegen.
Heinz-Harald Frentzen
Heinz-Harald Frentzen (Mönchengladbach, 18 maaie 1967 is in earder Dútsk Formule 1 koereur. Frentzen makke yn 1994 syn Formule 1 debút. Yn 1997 wûn Frentzen de Grutte Priis fan San Marino. Frentzen had yn syn karriêre foar fiif teams riden mar begûn en einige syn Formule 1-karriêre by it team fan Sauber.
Sainte-Mère-Église
Gemeenteyndieling
De hjoeddeiske gemeente Sainte-Mère-Église ûntstie op 1 jannewaris 2016 troch it gearfoegjen fan de eardere gemeenten Sainte-Mère-Église, Beuzeville-au-Plain, Chef-du-Pont, Écoquenéauville en Foucarville. Sûnt 1 jannewaris 2019 binne ek de gemeenten Carquebut en Ravenoville by de gemeente Sainte-Mère-Église yndield.
Simmearjers
De Simmearjers of Kimmearjers (ek stavere as Simmeariërs of Kimmeariërs), fan it Grykske Κιμμέριοι, Kimmérioi, wiene in nomadysk Yndo-Jeropeesk folk, dat om 1000 f.Kr. hinne foar it earst yn 'e Aldheid opdoek. Se wurde neamd yn sawol Assyryske as Aldgrykske teksten, mar lieten sels gjin skriftlike boarnen nei. De Simmearjers wiene nei gedachten ôfkomstich fan 'e Pontysk-Kaspyske Steppe, dêr't se ferdreaun waarden troch de oankomst fan 'e Skyten. Se stieken dêrop de Kaukasus oer, wylst in diel fan harren mooglik nei it westen ta flechte en yn East-Jeropa bedarre. Dêroer is fierders neat mei wissichheid bekend, mar dejingen dy't de Kaukasus oerstieken, foelen yn Transkaukaazje it keninkryk Oerartû oan, en letter ek ferskate riken yn Anatoalje, wêrûnder Frygje en Lydje. Nei likernôch 620 f.Kr. ferdwine de Simmearjers út alle histoaryske boarnen. Skiedkundigen achtsje it wierskynlik dat se harren yn Kappadoasje nei wenjen setten hawwe en dêr meitiid troch in proses fan assimilaasje opgien binne yn oare etnyske groepen.
Oarsprong
De oarsprong fan 'e Simmearjers is ûndúdlik. Yn 'e Odyssee fan Homearus, dy't datearret út 'e lette achtste iuw f.Kr., wurdt (yn 11:14) gewach makke fan 'e Kimmerioi, dy't oarekant de oseaan yn in lân fan dize en tsjuster wenje soene, oan 'e râne fan 'e wrâld, deunby de yngong fan 'e ûnderwrâld Hades.
Los fan sokke mytologisearring stiet fêst dat de Simmearjers in Yndo-Jeropeesk folk wiene. Ornaris wurdt oannommen dat se òf ta de Iraanske folken hearden, òf ta de Trasyske folken. Harren ierst bekende wengebiet wie neffens de skiedskriuwer Herodoatus de Pontysk-Kaspyske Steppe yn wat no súdlik Jeropeesk-Ruslân en de Oekraïne is, noardlik fan 'e Kaukasus, de Swarte See en de Kaspyske See. Dat gebiet rint fan 'e mûning fan 'e Donau yn it westen oant de rivier de Oeral yn it easten. De Simmearjers hawwe oant no ta lykwols net identifisearre wurde kinnen mei in spesifike argeologyske beskaving yn dat gebiet. It is ek net dúdlik oft se dêr oarspronklik weikamen of dat se har dêr op in earder stuit út it easten wei nei wenjen set hiene.
Ferdriuwing troch de Skyten
Yn 'e njoggende en achtste iuw f.Kr. waarden de Simmearjers fan 'e Pontysk-Kaspyske Steppe ferdreaun troch de ekspânsje fan 'e Skyten, dy't in Iraansk folk wiene. De ferdriuwing en de dêropfolgjende Simmearyske ynvaazje fan Transkaukaazje en Anatoalje wurde sjoen as in ûnderdielen fan 'e ynstoarting fan it ynternasjonaal stelsel oan 'e ein fan 'e Brûnstiid. Hoewol't de Simmearjers troch harren tiidgenoaten gauris omskreaun waarden as kultureel 'Skytysk', moatte se oerdúdlik dochs etnysk ûnderskaat west hawwe fan 'e eigentlike Skyten. Oer harren ferdriuwing is net folle mei wissichheid te sizzen.
Simon Pegg
thumb|Simon Pegg Simon Pegg (Brockworth, Gloucestershire, 14 febrewaris 1970) is in Britsk akteur, komyk, skriuwer, filmprodusint en regisseur.
Simmearjers
Ferdriuwing troch de Skyten
Neffens Herodoatus lei it heitelân fan 'e Simmearjers tusken de rivier de Tyras (Dnjestr) en de Tanais (Don) yn. Hy skreau ek dat se harren fûleindich oankanten tsjin 'e ferdriuwing, mar belies jaan moasten foar de nûmerike mearderheid fan 'e Skyten oer. De manlike leden fan it Simmearyske keningshûs woene lykwols bewissigje dat se yn 'e grûn fan harren heitelân begroeven waarden. Dêrom ferdielden se harsels yn twa groepen en befochten inoar oant de dea. It miene folk begroef harren neitiid oan 'e Tyras en ûntflechte doe fia twa rûtes it Simmearyske heitelân: oer de Tyras nei it westen ta, East-Jeropa yn, en oer de Tanais nei it súdeasten ta, troch de Koeban en oer de Kaukasus nei Transkaukaazje en Anatoalje.
Simon Pegg
Hy is bekend fan syn rol yn ûnder oaren Shaun of the Dead, Hot Fuzz, de komedyrige Spaced en syn rol as Montgomery 'Scotty' Scott yn de film Star Trek út 2009. Pegg arbeidet faak op mei de akteurs Nick Frost, Jessica Hynes, Dylan Moran en Edgar Wright.
Hy is in soan fan John Henry Beckingham, dy't yn muzykynstruminten hannele.
Simmearjers
Argeologyske fynsten
De ûnderstelde oarsprong fan 'e Simmearjers, noardlik fan 'e Kaukasus oan 'e ein fan 'e Brûnstiid, komt loskes oerien mei de argeologyske fynsten fan in iere beskaving dy't bekend stiet as de Kobankultuer (tolfde oant fjirde iuw f.Kr.), mar der is gjin oertsjûgjende reden om dy beskaving spesifyk mei de Simmearjers te assosjearjen.
Der bestiet yn 'e argeology wol in tradysje om 'e term 'Simmearysk' te brûken foar argeologyske fynsten fan 'e ierste kultuer fan 'e Izertiid yn it streamgebiet fan 'e Donau en op ferskate lokaasjes yn Midden-Jeropa en noardlik Itaalje. Dy fynsten wurde ek yn ferbân brocht mei de fynsten út it gebiet tusken de Donau en de Wolga fan 'e Tsjernogorovka-kultuer út 'e njoggende en achtste iuw f.Kr. en de Novotsjerkask-kultuer út 'e achtste en sânde iuw f.Kr.
It betiteljen fan dy fynsten as 'Simmearysk' is kontroversjeel, of op syn bêst in ynsliten gewoante dy't net beskôge wurde moat as in letterlike bewearing dat de spesifike artefakten wat te krijen hawwe mei de Simmearjers dy't neamd wurde yn 'e Grykske en Assyryske boarnen. It gebrûk fan 'e namme 'Simmearysk' yn dizze kontekst giet werom op it wurk fan Paul Reinecke, dy't yn 1925 in "Noardtrasysk-Simmearyske kulturele sfear" foarstelde, dy't oerlaapje soe mei de jongere Hallstatt-kultuer yn 'e eastlike Alpen.
Simon Pegg
Op 23 july 2005 boaske Pegg oan Maureen McCann yn Glasgow, Skotlân. Pegg is de peetomke fan Apple Blythe Alison Martin, de dochter fan Gwyneth Paltrow en Chris Martin.
Simmearjers
Argeologyske fynsten
De besibbe term 'Trako-Simmearysk' waard yn 'e 1930-er jierren yntrodusearre troch de Roemeenske argeolooch Ion Nestor. Dy woe dêrmei suggerearje dat der oan it begjin fan 'e Izertiid in histoaryske migraasje west hie fan Simmearjers út it gebiet fan 'e eardere Srûbnaja-kultuer nei East-Jeropa, mooglik feroarsake troch de Skytyske ekspânsje. Yn 'e 1980-er en 1990-er jierren waarden stelselmjittiger stúdzjes fan 'e opdobbe artefakten útfierd, dy't wiisden op in stadiger ûntwikkeling oer in perioade dy't de njoggende oant en mei de sânde iuw f.Kr. besloech. De term 'Trako-Simmearysk' wurdt tsjintwurdich sadwaande inkeld noch út gewoante brûkt en ymplisearret gjin direkte bân mear mei itsij de Traasjers, itsij de Simmearjers.
Ynvaazje fan Transkaukaazje
Hoewol't fan 'e Simmearjers dy't nei de ferdriuwing út harren heitelân nei it westen flechte wêze soene, dus fierders neat bekend is, leit dat oars foar dejingen dy't fia de Koeban de Kaukasus oerstieken en op dy manear Transkaukaazje en Anatoalje berikten. Under de ûntdekkings dy't de Ingelske argeolooch Austen Henry Layard yn 'e keninklike argiven fan it Assyryske Ryk yn Ninevee en Kalah die, wiene beskriuwings fan in Simmearyske ynvaazje. Dêryn wurdt it Simmearyske thúslân, Gamir of Oeisjdisj, lykwols súdlik fan 'e Kaukasus pleatst, binnen de grinzen fan 'e buffersteat Mannai, oan 'e súdwestkust fan 'e Kaspyske See, yn wat no Azerbeidzjan is. Histoarisy binne ornaris fan tinken dat soks op in misbegryp fan 'e Assyrjers berêste moat. Itselde jildt foar de lettere geograaf Ptoleméus, dy't de Simmearyske stêd 'Gomara' yn dy krite hawwe woe.
Kastiel fan Kildrummy
It Kastiel fan Kildrummy (Ingelsk: Kildrummy Castle) is âlde fêsting yn it greefskip Aberdeenshire, yn it noardeasten fan Skotlân. Yn dy kontrei is it ien fan 'e bêst bewarre bleaune trettjinde-iuwske kastielen, nettsjinsteande dat it in ruïne is. Foarhinne wie it de sit fan 'e greven fan Mar. Tsjintwurdich is it eigendom fan Historic Environment Scotland, de Skotske rykstsjinst foar it behear fan monuminten, en kin it besichtige wurde troch it publyk.
Simmearjers
Ynvaazje fan Transkaukaazje
De ierste fermelding fan 'e Simmearjers yn 'e Assyryske annalen datearret fan 714 f.Kr., doe't guon krigers fan in folk dat de Gimirri neamd waard, it leger fan 'e Assyryske kening Sargon II holpen om it keninkryk Oerartû te ferslaan. Nei dy nederlaach sloech de Oerarteeske kening Rûsas I de hân oan himsels. Neitiid waard Oerartû in fazalsteat fan it Nijassyryske Ryk. Doe't de Simmearjers neitiid fannijs Oerartû binnenfoelen, fûnen se sadwaande it Assyryske leger op harren paad. Yn 705 f.Kr. waarden se ferslein en út Transkaukaazje ferdreaun troch Sargon II, hoewol't dyselde by dy fjildtocht kaam te sneuveljen.
Ynvaazje fan Anatoalje
Neitiid krongen de Simmearjers Anatoalje binnen, dêr't se yn 696 en 695 f.Kr. it keninkryk Frygje feroveren. By dy gelegenheid naam de Frygyske kening Midas fergif yn om foar te kommen dat er kriichsfinzen nommen wurde soe. Yn 679 f.Kr. foelen de Simmearjers út 'Hûbûsjna' (Kappadoasje?) wei de Assyryske koloanjes yn Silysje en Tabal oan, wêrby't se ûnder lieding stiene fan in kening Teûsjpa. Se waarden lykwols beslissend ferslein troch de Assyryske kening Esarhaddon. Fan 676 oant 674 f.Kr. foelen de Simmearjers Frygje wer binnen, dat se alhiel ferwoastgen. Se krongen doe nei it westen troch oant Paflagoanje.
Kastiel fan Kildrummy
Skiednis
It Kastiel fan Kildrummy waard mids trettjinde iuw boud yn opdracht fan Gilbert fan Moray, de letter hillich ferklearre biskop fan Caithness. It tinken is dat it fêstingwurk op dit plak set is, om in rûte troch it Grampian-berchtme te behearskjen.
Simmearjers
Ynvaazje fan Anatoalje
Tsjin 'e midden fan 'e sânde iuw f.Kr. wiene de Simmearjers op it hichtepunt fan harren macht. Yn 654 f.Kr. of 652 f.Kr. (de krekte datearring is ûnwis) fierden se in ynvaazje fan it keninkryk Lydje út, wêrby't de Lydyske kening Gyges sneuvele en de Lydyske haadstêd Sardis plondere en fierhinne ferwoastge waard. De fal fan Sardis wie in grutte skok foar de omlizzende lannen. De Aldgrykske dichters Kallinus en Archilochus leine yn harren wurk de eangst fêst dy't him nei it hearren fan it nijs master makke fan 'e bewenners fan 'e Grykske koloanjes yn Ioanje. Guon dêrfan waarden neitiid ek wurklik oanfallen troch de Simmearjers en in mei harren ferbûne Trasyske stamme, de Trearen.
Om dyselde tiid hinne, yn 653 f.Kr., setten de Simmearjers ûnder lieding fan Tûkdammê útein mei in ynvaazje fan it Assyryske Ryk. Tûkdammê waard yn 641 f.Kr. of 640 f.Kr. ferslein en deade, hoewol't net dúdlik is troch wa. Ornaris wurdt oannommen dat de Assyryske kening Asjoerbanipal dêr ferantwurdlik foar wie, mar de skiedskriuwer Strabo suggerearret dat it ynstee de Skytyske kening Madys wie.
Yn 644 f.Kr., foelen de Simmearjers Lydje fannijs binnen, ûnder it regear fan Ardys fan Lydje, de soan fan Gyges. Se namen jitris Sardis yn, mar diskear útsein de keninklike sitadel. De Simmearyske besetting wie fan koarte doer, mooglik fanwegen it útbrekken fan in besmetlike sykte. Tusken 637 f.Kr. en 626 f.Kr. waarden de Simmearjers weromkrongen en definityf ferslein troch Aljattes fan Lydje, de opfolger fan Ardys. Dy nederlaach markearre de effektive ein fan 'e Simmearyske hegemony yn Anatoalje. Nei 619 f.Kr. binne der gjin berjochten mear oer de Simmearjers. Histoarisy achtsje it wierskynlik dat se harren nei wenjen setten yn Kappadoasje, dat yn it Armeensk bekend stiet as Գամիրք, Gamir-k’, sa't neffens Assyryske boarnen ek it Simmearyske thúslân hiet. Yn Kappadoasje soene se meitiid troch assimilaasje opgien wêze yn oare etnyske groepen.
Yn 'e Babyloanyske Behistûn-ynskripsje, dy't datearret fan omtrint 515 f.Kr., waard de term Gimirri noch ien kear neamd, mar dy waard dêr by fersin lykslein mei de Iraanske Saka, in Skytyske stamme.
Kastiel fan Kildrummy
Skiednis
Om it Kastiel fan Kildrummy is yn 'e skiednis ferskate kearen fochten. Sa waard it yn 1306, ûnder de Earste Skotske Unôfhinklikheidsoarloch, belegere troch de Ingelsen, doe't de famylje fan 'e Skotske kening Robert I der beskûl socht hie. By dy gelegenheid waard it Skotske garnizoen oanfierd troch Robert syn jongere broer Neil fan Bruce, dy't him úteinlik oerjaan moast, wêrnei't er yn opdracht fan 'e Ingelske kening Edwert I terjochtsteld waard yn Berwick-upon-Tweed. Yn 1335, ûnder de Twadde Skotske Unôfhinklikheidsoarloch, waard it Kastiel fan Kildrummy fannijs belegere, diskear troch de troepen fan David III fan Strathbogie, in Skotske ealman dy't it mei de Ingelsen hold. It kastiel waard doe ferdigene troch Kristina fan Bruce, in suster fan Robert I, dy't it úthold oant har man Andréas fan Murray har ûntsette.
Yn 1374 waard de erfgenamte fan it Kastiel fan Kildrummy, Isabella Douglas, grevinne fan Mar, ûntfierd en ta trouwen twongen troch de ealman Aleksander Stewart, dy't him neitiid it kastiel en de titel 'greve fan Mar' ta-eigene. Yn 1435 kaam it kastiel yn 'e hannen fan kening Jakobus I fan Skotlân, wêrnei't it in keninklike residinsje waard oant it yn 1507 oan Alexander Elphinstone jûn waard. Neitiid wie it Kastiel fan Kildrummy yn it besit fan 'e Clan Elphinstone en letter fan 'e Clan Erskine, foar't it yn 1716 leech kaam te stean nei de Jakobityske Opstân fan 1715. Yn 1951 waard it kastiel oerdroegen oant Britske Ministearje fan Publike Wurken, wêrfan't it Skotske diel yn 1991 omfoarme waard ta Historic Environment Scotland.
List fan planetoïden 66701-66800
Dit is in list fan planetoïden 66701-66800.
Grafyske foarmjouwing
Grafyske foarmjouwing is it fisueel foarmjaan fan ideeën yn ferskate media, mei as doel minsken wat witte te litten. Dat fereasket de ynset fan sawol artistike as technyske kunde. By grafyske foarmjouwing wurdt sawol fisuele ekspresje as kreativiteit neistribbe yn de presintaasje fan tekst en ôfbyldings.
De praktyk fan de grafyske foarmjouwing omfiemet hjoeddedei it tradisjonele printwurk oan de moderne kompjûter, de ynteraktive media en de multymediale foarmjouwing dêrfan. Grafyske foarmjouwing hat sa syn tapassing yn bygelyks:
It primêre ‘ark’ yn de grafyske foarmjouwing bliuwt de kreative geast. Kritysk, objektivearjend en analitysk tinken binne fereaske yn de mannichte oan foarmen fan it ûntwerp en de rendering.
Skiednis
It begryp grafyske foarmjouwing is foar it earst beneamd troch de Amerikaan William Addison Dwiggins (1880-1956) yn 1922. Yn syn tiid wiene printer, typograaf, skriuwer, grafikus en ûntwerper gauris noch ien en deselde persoan. Yn de 20e iuw ha al dy beroppen har ûntjûn ta in spesjalisme.
Animaasje
Animaasje is de yllúzje fan beweging troch it nei elkoar ôfspyljen fan ferskate stilsteande bylden, saneamdee frames. Dat komt yn it deistich libben it measte foar op it ynternet, yn tekenfilms en tekenfilmsearjes en animaasjefilms. Grafyske kompjûterformaten lykas GIF, MNG, SVG en Flash soargje foar de animaasjes op kompjûters en it ynternet.
Boekbânûntwerpen
In ’boekbânûntwerper’ is immen dy’t in boekbân, omslach of in stofomslach foar boeken ûntwerpt. Yn it tiidrek 1890-1940 waarden yn Nederlân boekbannen makke dy’t o sa tekenjend wiene yn har omjouwing. Om 1890 hinne ûntstie yn Jeropa in keunststreaming; yn Frankryk Art Nouveau, yn Dútslân Jugendstil, yn Grut-Brittanje Arts and Crafts en yn Fryslân Nije Keunst neamd, hoewol’t hjir de namme Art Nouveau en Jugendstil likegoed ynboargere binne.
Guon útjouwers kamen yn it neamde tiidrek bekende keunstners op de lije side oan en joegen ha opdrachten foar bân- en omslachûntwerpen foar útjeften fan útienrinnende aard en ek foar omslaggen fan tydskriften, blêdmuzyk en brosjueres. Bysûnder by de tydskriften binne de 116 omslaggen foar Wendingen, maandblad voor bouwen en sieren van 'Architectura et Amicitia'  (1918-1931), dy’t troch in pear fan de yn Nederlân bekendste keunsners ûntwurpen binne.
Kommunikaasje
Kommunikaasje is in proses dêr’t yn besocht wurdt in beskaat begryp oer te dragen út it iene foarstellingsramt (de stjoerder of de boarne dêr’t dy yn makke wurdt) nei in oar (de ûntfanger) troch ynformaasje dy’t nei dat begryp ferwiist. Kommunikaasje giet troch tekensystemen en oare útdrukkingsfoarmen. Giet de kommuniaasje troch bylden, dan hjit dy foarm fisualisaasje; tink oan diagrammen, piktogrammen en kaarten.
Datafisualisaasje
Datafisualisaasje, ek wol wittenskiplike fisualisaasje, is it fakgebiet binnen de ynformatika dat him dwaande hâldt mei it fisueel werjaan fan gegevens. It doel fan in datafisualisaasje is om gegevens ynsichtlik te meitsjen mei help fan ôfbyldings. In ienfâldich foarbyld is in grafyk fan in metten temperatuer op beskate stuiten fan de dei. Utwrydsker foarbylden binne CT-skens of MRI-skens dy’t dien wurde yn sikehuzen om fan in pasjint beskate sykteferskynsels detektearje te kinnen en diagnoazes te meitsjen. Datafisualisaasje is relatearre oan de fisualisaasje yn it algemien. Dat giet om it ta stân kommen fan útdrukkingsfoarmen en de (fisualisaasje)modellen (en klassifikaasje) dy’t dêr in rol by spylje kinne by ûntwerper en ûntfanger fan it boadskip.
Letterûntwerpen
In lettertype is in searje tekens dy’t letters útbyldzje. In soad tekstferwurkers jouwe de brûker de kar út ferskate lettertypes te kiezen, lykas Times New Roman, Helvetica, Arial of Courier. Der binne ferskate systemen betocht om lettertypes yn te dielen. Ien sa’n systeem is de gronologyske folchoarder. Yn de 20e iuw allinnich al binne safolle lettertypes makke, dat dat systeem net foldocht. De klassifikaasje fan Vox kloppet net altyd mar omdat it wat oarder skept is it noch altyd de meast brûkte klassifikaasje.
Desktoppublishing
Desktoppublishing, of DTP, is it bewurkjen en opmeitsjen fan dokuminten foar printwurk, en dy’t dus meast bestimd binne foar publiaasje, lykas boeken, tydskriften, brosjueres, en soksoarte, mei it brûken fan in persoanlike kompjûter. Desktoppublishing software, lykas QuarkXPress of Adobe InDesign is dêr apart foar makke. Oer it generaal ferfange dy programma’s de tekstferwurkers en grafyske programma’s net, mar wurde se brûkt om de ynhâld dy’t mei dy oare programma’s makke is te sammeljen en te ferwurkjen: tekst, rasterôfbyldings (lykas ôfbyldings dy’t bewurke binne mei Adobe Photoshop en fektorôfbyldings (lykas tekeningen/yllustraasjes dy’t makke binne mei Adobe Illustrator, of CorelDraw. As it materiaal klear is foar publikaasje, kin DTP-software dy útfiere as Postscript of Adobe PDF, dy’t dêrnei troch kommersjele printers brûkt wurde kinne om drukplaten te meitsjen.
Yllustraasje
In ’yllustraasje’ is in (meastentiids) fisuele taljochting by in ferhaal of in bewearing. Meastentiids is in yllustraasje in tekening of in tapaslike foto by in skreaun ferhaal. De yllustraasje byldet dan in fragmint út sadat de ferhaalline sichtber wurdt foar de lêzer of de sfear fan it ferhaal better útkomme lit. In yllustraasje is dan in fisuele útlis of ferdúdliking. Benammen berneboeken en wittenskiplike ferhanlings wurde gauris mei yllustraasjes ferluftige.
Ai Tominaga
Ai Tominaga (Sagamihara, prefektuer Kanagawa, 1 augustus 1982) is in Japansk model en aktrise.
Karriêre
Sy ferkynde op de omslach fan Vogue yn har heitelân en op de catwalk foar ûnder oaren John Galliano, Vivienne Tam, Anna Sui, Christian Dior, Karl Lagerfeld, Gucci, Michael Kors, Ralph Lauren, Dolce and Gabbana, Givenchy, Elie Saab, Alexander McQueen en Valentino. Tominaga hat yn tal fan moadeblêden te sjen west, lykas Vogue (yn Amearka, Frankryk, Grut-Brittanje, Japan, Ruslân en Dútslân), Harper's Bazaar, i-D en waard fotogravearre troch fotograven mei in protte ynfloed sa as Annie Leibovitz, Nick Knight, Steven Meisel, Ellen von Unwerth, Mert and Marcus en Peter Lindbergh. Earder hie se al in grutte rol yn reklamekampanjes foar Yves Saint Laurent (mei topmodellen Jacquetta Wheeler, Carmen Kass en Caroline Ribeiro), Gucci, Hermès, Tag Heuer, Banana Republic, en se is no it gesicht fan Moschino. Yn 2004 stie hja op de Pirelli-kalinder.
Persoanlik
Ai boaske yn 2004 oan in Japanske sjef-kok en krige in soan yn 2005. It pear gie út elkoar yn 2009.
Grafyske foarmjouwing
Yllustraasje
Globaal kinne jo ferskate soarten yllustraasjes ûnderskiede: In bysûndere foarm fan yllustrearjen is it tapassen fan ylluminaasjes.
In yllustraasje kin yn oerdrachtlike sin ek in útlis wêze by in oar ferhaal of by in presintaasje. Dêrby is de yllustraasje sels ek wer in ferhaal, dy’t lykwols as in foarbyld tsjinje kin ta ferdúdliking fan it petearûnderwerp.
Fotografy
Fotografy is it mei help fan ljocht en oare foarmen fan strieling meitsjen fan ôfbyldings fan foarwerpen en ferskynsels. It wurd is ôflaat fan it Gryksk en betsjut letterlik skriuwe mei ljocht. Immen dy’t (fan berop) fotografy docht neame jo in fotograaf. Foar it meitsjen fan in foto meitsje jo gebrûk fan in fotokamera. In ôfdruk fan in foarwerp dat daliks op ljochtgefoelich materiaal lein is en dêrnei beljochte, is in fotogram.
Grafyk (keunstfoarm)
Grafyk, ek gravearkeunst en printkeunst, is in foarm fan byldzjende keunst, wêrby’t de keunstner allerhande druktechniken brûkt. Ek de ôfbyldings dy’t op dy wize makke wurde (de wurken) wurde grafyk (ek: gravueres op printen) neamd.
It brûken fan dy grafyske techniken troch in keunstner kin ferskate redenen hawwe, bygelyks:
It tekenteltsje is in op grutte skaal foarkommende foarm fan grafyk en wurdt meastentiids drukt yn flakdruk lykas offset fjouwerkleuredruk (transparante swartfilm mei tekenwurk en tekst en in 3-kleureskildering op in blaudruk).
Kalligrafy
Kalligrafy is de keunst fan it moaiskriuwen. Yn Sina en Japan wurdt kalligrafy noch altyd heech wurdearre, en yn Islamityske kultueren besteane gâns kalligrafearre ferzjes fan de Koran en wurde kalligrafearre spreuken út de Koran faak yn kleden ferwurke of oan it lewant hongen.
Yn Jeropa wurdt it kalligrafearjen yn ’t earstoan dien troch slaven Romeinske Ryk, letter nei it trochbrekken fan it kristendom troch muontsen yn kleasters. Yn de lettere midsiuwen ûntstiene gilden foar kalligrafen en ferluftigers (hja makken fersierings by it letterwurk). Der binne ferskate stylsoarten yn de kalligrafy: Goatysk, Romaansk, Karolysk, Beneventaansk ensfh.
Reklame
Reklame is in troch in betrokkene autorisearre oanbefelling, soms yn in medium fan in tredde, mar ek streekrjocht, fia reklameprintwurk. It is ek promoatsjen fan in produkt, tsjinst, bedriuw of idee troch in meastentiids sponsere boadskip.
By it ûntstean fan de moderne yndustriële maatskippij wurdt in flotte ôfset fan grutte tallen likense produkten, njonken in deeglike identifikaasje fan de winsken fan konsumintn, hieltyd nediger achte. Reklame, yn in breder ferbân marketing, foldie oan dy needsaak. Dêrmei fersterke se net in lyts bytsje de fierdere groei fan de yndustriële maatskippij, en late neffens mannichien ta it ûntstean fan konsumintisme: it sinleas befredigjen fan net echte winsken fan de yndustry oanpraat.
Tekenteltsjetekenjen
It ’tekenteltsje’ (ek ’byldferhaal’ of ’strip’ neamd) is ien fan de âldste foarmen fan literatuer. In tekenteltsje wurdt foarme troch in searje fan ôfbyldings dy’t in ferhaal foarmje. In tekenteltsje wurdt makke troch in striptekener en in senarist. Bytiden skriuwt de tekener ek it senario, bytiden wurkje mear persoanen oan it tekenwurk (sketse, inktsje, letterje) of oan it ferhaal. Yn it Amerikaansk hjit in tekenteltsje in comic, yn it Japansk in manga.
Typografy
Typografy giet om it setten, printsjen en foarmjaan fan teksten, sawol foar funksjonele as estetyske doelen. Om dy doelen te heljen spylje de opmaak fan de tekstblokken, de blêdspegel en ek de kar fan lettertypes, fette en kursive farianten, wytromte en ynterpunksje in wichtige rol.
Oarspronklik wie it wichtichte medium foar de typografy it boek. Oars as foar boeken is typografy hjoeddedei net wei te tinken fan formulieren, Webside-ûntwerp}websiden, ynteraktive cd-roms, reklameteksten of warskôgingsbuorden. Typografy moat rekken hâlde mei it medium en doel fan de skreaune teksten. Dy stelle ferskillende easken foar lêsberens en yn it each springen.
Webdesign
Webdesign is it foarmjaan fan alle aspekten fan in webside. Op ynternet binne folle mear dingen mooglik as yn âlderwetsk printwurk; dúdlike foarbylden derfan binne bewegende eleminten, ynteraksjemooglikheden, audio en fideo. Troch de technyske aspekten is in ûntwerper op it web net allinnich foarmjouwer, mar ek noch programmeur.
Yn ‘e regel is it de bedoeling dat de besiker fan in webside ynformaasje flot en maklik fine kin en him goed oriïntearje kin op de webside. Dêrom sil de struktuer logysk yninoar stekke moatte. In wize om oriïntaasje yn in hiërargyske webside te jaan is navigaasje, wêrby’t it troch de brûker keazen paad yn in beamstruktuer fan de webside op alle siden oanjûn is.
Grafysk ûntwerper en grafysk foarmjouwer
Yn tsjinstelling ta wat faak sein wurdt is der tsjintwurdich gjin of alteast amper ferskil tusken in grafysk foarmjouwer en in grafysk ûntwerper. Grafysk ûntwerper is yn wêzen krekt deselde oplieding as dy fan grafysk foarmjouwer, mar dan fersoarge troch universiteiten. Yn de praktyk komme der sels mear súksesfolle grafysk foarmjouwers/ûntwerpers fan de ferskate grafyske lyseums as dat der fan de universitêre tsjinhinger komme, wat mei te krijen hat mei it feit dat grafyske lyseums desennia mear ûnderfining ha op dit mêd as de universiteit.
Faak wurdt sein dat in grafysk foarmjouwer allinnich de grafyske foarmjouwing docht en dat it berop net betize wurde mei mei in grafysk ûntwerper. Ek wurdt steld dat in grafysk foarmjouwer mear dwaande is mei de technyk en de behearsking dêrfan as in designer artdirector of ûntwerper. Sa besiket er/se safolle mooglik te witten fan programmatuer as Adobe of QuarkXPress. Yn earder tiden wie dat fansels mear mei de film of noch earder mei leadletters. Wat kennis fan saken op dit mêd leart dat it lêste benammen binnen it takepakket fan in DTP’er (Desktoppublisher) falt wat in oplieding op himsels is.
Stúdzje fan de grafyske foarmjouwing
Jo kinne de grafyske foarmjouwing studearje oan:
Nederlân:
België:
Vancouvereilân
Vancouvereilân (Ingelsk: Vancouver Island; Frânsk: Île de Vancouver) is in grut eilân foar de kust fan westlik Noard-Amearika, dat ta de Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia heart. It is it grutste eilân yn 'e Stille Oseaan eastlik fan Nij-Seelân. Oarspronklik hiet it fan Quadra and Vancouver Island, nei twa ûnderskate achttjinde-iuwske ûntdekkingsreizgers, de Spanjert Juan Francisco de la Bodega y Quadra en Brit George Vancouver, mar de namme waard úteinlik ynkoarte ta Vancouver Island. It klimaat fan it eilân is it myldste fan Kanada, en sels yn jannewaris is it der hast altyd boppe it friespunt, sels nachts.
Geografy
Vancouvereilân leit yn it uterste súdwesten fan 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia, en wurdt alhiel omjûn troch de Stille Oseaan. Yn it easten wurdt it fan it Kanadeeske fêstelân skaat troch de smelle Strjitte fan Johnstone, wylst yn it noarden de See-ingte fan Keninginne Sjarlotte in folle bredere skieding foarmet mei de Keninginne Sjarlotte-eilannen. Yn it súdeasten en suden foarmje de Georgiastrjitte en de Strjitte fan Juan de Fuca de grins mei de Amerikaanske steat Washington. Dy beide see-ingten meitsje diel út fan 'e Salisjaanske See. Oan 'e westkant wurdt it eilân beswette troch de iepen oseaan.
Vancouvereilân hat in lânoerflak fan 31.285 km², mei in rûge fjordekust en withoefolle rivieren en ek marren yn it binnenlân. It eilân wurdt rûchwei midstwa spjalte troch it Vancouvereilânberchtme, dat as in soarte fan rêchbonke troch de midden fan it eilân rint, fan it noarden nei it suden. It heechste punt fan dy bergen is de Gouden Hine, mei in hichte fan 2.195 m. Bewesten de bergen leit in tige tinbefolke, reinich gebiet dat fierhinne begroeid is mei suver ûntrochkringber reinwâld. De eastkant fan it eilân, dêr't fierwei de measte ynwenners libje, is folle drûger. De grutste stêd en it haadplak is Victoria, dat teffens de haadstêd fan 'e hiele provinsje Britsk-Kolumbia is.
Skiednis
De earste Jeropeeske ferkenning fan Vancouvereilân fûn plak yn 'e twadde helte fan 'e achttjinde iuw, doe't geroften dat de Russen út Alaska wei by de westkust delsakken it regear fan 'e Spaanske koloanje Nij-Spanje (it tsjintwurdige Meksiko), derta brocht om ferskate ekspedysjes efterinoar by de kust lâns nei it noarden te stjoeren. De earste wie dy fan Juan Pérez, yn 1774, in jier letter folge troch dy fan Juan Francisco de la Bodega y Quadra, dy't Vancouvereilân en hiele Britsk-Kolumbia yn besit namen foar de Spaanske Kroan. Koarte tiid letter weagen de Britten har lykwols ek yn it gebiet, mei de ekspedysjes fan James Cook, yn 1778, en George Vancouver, yn 1792-1793. Yn 1794 wiene it úteinlik de Britten dy't oan it langste ein loeken.
De earste blanken dy't op Vancouvereilân foet oan lân setten, wiene de leden fan 'e ekspedysje fan James Cook, dy't yn 1778 in moanne trochbrochten by Nootka Sound, oan 'e westkust. It eilân waard yn 1789 yngeander ferkend troch de Spanjert Esteban José Martínez, dy't de delsetting Yuquot stifte, de iennichste Spaanske delsetting ea yn hiel it gebiet dat úteinlik Kanada komme soe te foarmjen.
Fanôf 1818 hearde Vancouvereilân ta it Distrikt fan de Kolumbia, yn 'e mande mei it fêstelân fan Britsk-Kolumbia en wat letter de Amerikaanske steaten Washington, Idaho en Oregon wurde soene. Dat gebiet wie in Britsk-Amerikaanske kondominium, oant it yn 1846 einlings opdield waard yn in noardlik Britsk en in súdlik Amerikaansk diel. De earste Britske delsetting op it eilân wie Fort Camosack, in hannelspost fan 'e Hudsonbaaikompanjy, dy't letter omneamd waard ta Fort Victoria en noch letter, yn 1862, ta Victoria. Yn 1849 makken de Britten fan Vancouvereilân in aparte koloanje, dy't op himsels bleau, sels doe't it fêstelân fan Britsk-Kolumbia yn 1858 ek de status fan koloanje krigen hie. Pas yn 1866 waarden de beide koloanjes fanwegen ekonomyske swierrichheden gearfoege, wêrby't Vancouvereilân de sit fan 'e mienskiplike haadstêd taparte krige.
Demografy
Neffens de Kanadeeske folkstelling fan 2011 hie Vancouvereilân doe krapoan 760.000 ynwenners, wat delkomt op 17,3% fan 'e befolking fan Britsk-Kolumbia, al makket it eilân mar sa'n 3,3% fan it provinsjaal grûngebiet út. It grutste part fan 'e ynwenners is fan Ingelsk, Skotsk of Iersk komôf. De lânseigen Yndiaanske befolking falt útinoar yn trije kloften. Op it noardlike part fan Vancouvereilân (en de oangrinzgjende dielen fan it fêstelân fan Britsk-Kolumbia) libje de Kwakiûtl (Kwakiutl) of Kwakwaka’wakw, dy't ta de Wakasjaanske folken hearre. De westkust fan it eilân is it domein fan 'e Nûtka (Nootka) of Nuu-chah-nulth, dy't fan Salisjaanske oarsprong binne en foarhinne de reputaasje hiene ferfrettende krigers te wêzen. De súdpunt fan it eilân wurdt bewenne troch ferskate lytse etnyske groepen dy't ta de Kustsalisjaanske folken hearre, wêrûnder de Komoks (Comox), de Kouwitsjan (Cowichan), de Eskimâlt (Esquimalt) en de Songy (Songhee).
Robert fan Bruce, 6e hear fan Annandale
Robert fan Bruce, 6e hear fan Annandale, troch syn houlik greve fan Carrick (Ingelsk: Robert Bruce, Normandysk-Frânsk: Robert de Brus; wierskynlik yn Writtle (Ingelân), july 1243 – Abdij fan Holm Cultram (Ingelân), koart foàr 4 maart 1304), wie in Skotsk ealman fan Normandysk (en foar in diel Iersk) komôf. Hy besiet lân yn sawol Skotlân as Ingelân, en wie sadwaande by politike ûntwikkelings yn beide keninkriken belutsen. Hy wie de heit fan 'e Robert fan Bruce dy't yn 1306 kening fan Skotlân waard.
Jonkheid en komôf
Annandale waard yn july 1243 berne, wierskynlik yn Writtle, in hearlikheid yn it Ingelske greefskip Esseks dy't yn it besit fan syn famylje wie. Hy wie de âldste soan en erfgenamt fan Robert fan Bruce, 5e hear fan Annandale en Isabella fan Clare, grevinne fan Gloucester en Hertford. Fia syn beppe oan heitekant Isabella fan Huntingdon wied er in oer-oer-oerpakesizzer fan 'e Skotske kening David I. Oare foarâlden fan sines wiene de ferneamde Anglo-Normandyske aventoersman Richard fan Clare, 2e greve fan Pembroke, byneamd 'Sterkbôge'; Dermot MacMurrough, de Ierske kening fan Leinster; en kening Hindrik I fan Ingelân. Behalven hear fan Annandale, yn Skotlân, wied er ek hear fan Hartlepool (ek wol bekend as Hartness), yn it Noardingelske greefskip Durham, en fan Writtle en Hatfield Broad Oak yn it Súdingelske Esseks.
Iere jierren
Under de Twadde Baronne-oarloch, in opstân ûnder lieding fan Simon fan Montfort, 6e greve fan Leicester, tsjin kening Hindrik III troch in oansjenlik diel fan 'e Ingelske adel, waard Annandale syn heit ûnder de Slach by Lewes, yn 1264, troch de opstannelingen kriichsfinzen makke. Neitiid ûnderhannele er mei syn omke Bernard en syn neef Gilbert fan Clare, 7e greve fan Gloucester, dy't har by de opstân oansletten hiene, oer de lospriis foar syn heit. Nei de úteinlike nederlaach fan 'e rebellen yn 'e Slach by Evesham, yn 1265, profitearren sawol Annandale as syn heit fan 'e ynbeslachname fan 'e besittings fan 'e rebellen, doe't kening Hindrik III harren trou beleanne troch guon fan 'e lânerijen oan harren ta te partsjen. Derby krige Annandale lân yn 'e greefskippen Yorkshire, Noardumberlân en Bedfordshire yn 'e hannen.
Yn 'e mande mei syn heit en syn jongere broer Richard naam Annandale yn 1270 diel oan 'e Njoggende Krústocht nei it Hillige Lân. Neffens it ferhaal soe Annandale, doe't datselde jiers noch ien fan wapenbruorren, Adam fan Kilconquhar, yn 'e striid sneuvele, himsels ferplichte field hawwe en reizgje werom nei Skotlân om 'e deatynge oer te bringen oan Kilconquhar syn widdo, Marjorie, grevinne fan Carrick. Dy soe doe lykwols sa fereale rekke wêze op 'e kreaze boadskipper, dat se him op har kastiel finzen hold oant er der yn 1271 mei ynstimde om mei har te trouwen. Lykwols lâne de Njoggende Krústocht pas yn maaie 1271 by Akre en setten de gefjochtshannelings pas yn juny útein, dat dit ferhaal wurdt yn 'e regel as apokryf beskôge. Oan 'e oare kant is der in dokumint oerlevere dat de jonge Annandale al yn oktober 1271 wer yn Esseks pleatst.
Neffens offisjele stikken troude Annandale yn 1272 mei Marjorie fan Carrick, sûnder dat foar dat houlik de tastimming fan 'e Skotske Kroan socht wie. Fan gefolgen ferlear Marjorie tydlik har kastiel en lânerijen yn Ayrshire en Dumfriesshire, oant der in foarse boete foldien wie. Om dyselde tiid hinne moat Annandale syn mem kommen wêze te ferstjerren, want syn heit wertroude yn 1273 mei Kristina fan Ireby. It liket der sterk op dat Annandale en syn styfmem net mei-inoar koene, mei't hy har nei syn heite dea, yn 1295, de lânerijen besocht te ûnthâlden dy't har breidsskat foarme hiene. Dy antypaty soe ek ferklearje kinne wêrom't Annandale syn heit neitiid eigenhandich de noardlike famyljebesittings bestjoerde, wylst er de súdlike lânerijen oan syn soannen oerliet.
Yn dy snuorje brocht Annandale in soad tiid troch oan it hof fan kening Edwert I fan Ingelân, dêr't er ynformeel funksjonearre liket te hawwen as wurdfierder foar de Skotske kening Aleksander III. Yn 1281 makke er diel út fan in Skotsk gesantskip oan Gwijde fan Dampierre, de greve fan Flaanderen. Yn 1282 naam er yn it ramt fan Edwert syn Welske Oarloggen diel oan 'e Ingelske ferovering fan Wales.