cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Good, the Bad and the Ugly
Premiêre yn 'e bioskoop en release op fideo
The Good, the Bad and the Ugly waard yn Itaalje distribuëarre troch Produzioni Europee Associati (PEA) en yn 'e Feriene Steaten en it Feriene Keninkryk troch United Artists (UA). De film gie op 23 desimber 1966 yn 'e Italjaanske bioskopen yn premiêre. Yn 'e Feriene Steaten iepene The Good, the Bad and the Ugly op 29 desimber 1967 yn 'e bioskopen. De film waard yn 1980 foar it earst útbrocht op VHS, wêrnei't nije ferzjes yn itselde formaat folgen yn 1981, 1983 en 1990. Yn 1998 ferskynde The Good, the Bad and the Ugly foar it earst op dvd by MGM Home Entertainment. Dat joech him yn 2004 op 'e nij út as ûnderdiel fan 'e dvd-box Sergio Leone Anthology, dêr't ek A Fistful of Dollars, For a Few Dollars More en Duck, You Sucker! diel fan útmakken. Yn 2009 en op 'e nij yn 2014 waard The Good, the Bad and the Ugly publisearre op blu-ray.
Untfangst
Doe't The Good, the Bad and the Ugly útkaam yn 'e bioskopen, krige de film in protte krityk fanwegen it útwrydske geweld. Leone lei letter út dat er it geweld yn syn spagettywesterns mei sin oerdreaun hie, om't er in satire meitsje woe op 'e gongbere Hollywoodwestern. Nettsjinsteande dy útlis liigden guon fan 'e resinsjes dy't de film krige der net om. Yn The New York Times skreau filmkritika Renata Adler: "The Good, the Bad and the Ugly moat wol de djoerste, skynhillichste en walchlikste film wêze yn 'e skiednis fan syn nuvere sjenre." Har kollega Charles Champlin skreau yn 'e Los Angeles Times dat de "ferlieding" foar him "ûnwjersteanber" wie "om The Good, the Bad and the Ugly [...] The Bad, the Dull and the Interminable ["De Minne, de Saaie en de Langtrieddige"] te neamen om gjin oare reden as om't de film dat is."
Roger Ebert, ien fan 'e meast foaroansteande filmkritisy fan 'e Feriene Steaten, skreau in lauwe resinsje oer The Good, the Bad and the Ugly. Jierren letter joech er ta dat er de film ferkeard beoardiele hie, "miskien wol," sa joech er ta, "om't it in spagettywestern wie en dêrom gjin keunst wêze koe." De foaroardielen oer spagettywesterns, dy't yn 'e 1960-er jierren yn 'e Feriene Steaten net serieus nommen waarden, spilen mear Amerikaanske filmkritisy parten. Ebert wie teminsten sa earlik dat er syn eigen falen letter tajoech, syn oardiel bystelde en The Good, the Bad and the Ugly sels opnaam yn syn list fan bêste films.
Hjoed de dei wurdt The Good, the Bad and the Ugly rûnom beskôge as ien fan 'e bêste westerns dy't ea makke is, en teffens faak as de alderbêste Jeropeeske western dy't ea makke is. De film stiet yn 'e top 100 fan bêste films fan 'e tweintichste iuw fan it Amerikaanske tydskrift Time, dy't gearstald waard troch filmkritisy Richard Corliss en Richard Schickel. In oar Amerikaansk blêd, Variety, sette The Good, the Bad and the Ugly op it 49e plak yn 'e top 50 fan bêste films aller tiden. De ferneamde Amerikaanske filmregisseur Quentin Tarantino hat The Good, the Bad and the Ugly omskreaun as "de bêst regissearre film aller tiden" en "de grutste prestaasje út 'e filmskiednis". Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't filmresinsjes sammelet, hat de film it tige hege goedkarringspersintaazje fan 97%. Yn 'e top 100 fan bêste films aller tiden partet Rotten Tomatoes The Good, the Bad and the Ugly it 78e plak ta.
Resultaat
Yn Itaalje brocht The Good, the Bad and the Ugly $6,3 miljoen op. Yn 'e rest fan 'e wrâld waard oan 'e film nochris $18,8 miljoen fertsjinne. Dêrmei kaam de totale opbringst út op $25,1 miljoen. Ofset tsjin in budget fan $1,2 miljoen betsjut dat in skjinne winst fan $23,9 miljoen.
Dollars Trilogy
The Good, the Bad and the Ugly waard letter mei weromwurkjende krêft yn in filmsearje pleatst dy't bekendstiet as de Dollars Trilogy of de Man with No Name Trilogy. De oare beide dielen fan dy trilogy binne A Fistful of Dollars, út 1964, en For a Few Dollars More, út 1965. Alle trije films waarden regissearre troch Sergio Leone, en yn alle trije films spile Clint Eastwood (ien fan) de haadrol(len) as de Man sûnder Namme. Ek komponist Ennio Morricone wurke mei oan alle trije films. Mei't de beide earder makke films allebeide nei ôfrin fan 'e Amerikaanske Boargeroarloch spilen, kin The Good, the Bad and the Ugly as in soarte fan prequel beskôge wurde.
Ferfolch
The Good, the Bad and the Ugly is de lêste film fan 'e Dollars Trilogy en hat gjin ferfolch. Neitiid makke Leone noch twa oare westernfilms (Once Upon a Time in the West en Duck, You Sucker!) en teffens wied er belutsen by de produksje fan twa spagettywesterns dy't er net sels regissearre (My Name Is Nobody en A Genius, Two Partners and a Dupe). Mar net ien fan dy films hie wat te krijen mei de Dollars Trilogy.
Lykwols fertelde senarioskriuwer Luciano Vincenzoni letter by ferskate gelegenheden dat er in kladferzje skreaun hie foar it senario fan in ferfolch op The Good, the Bad and the Ugly, dat er de wurktitel The Good, the Bad and the Ugly 2 jûn hie. Neffens sawol Vincenzoni as Eli Wallach soe dy film tweintich jier nei The Good, the Bad and the Ugly spile hawwe moatten, wêrby't Ramírez efter de pakesizzer fan 'e Man sûnder Namme oan sitten hawwe soe om 'e rest fan it goud te bemachtigjen. Neffens de geroften wie Clint Eastwood ree om 'e voice-over fan 'e film te fersoargjen, en wie Joe Dante hifke foar de posysje fan regisseur. Leone, lykwols, dy't it ferfolch produsearje sillen hie, besleat úteinlik om der it near op te lizzen, om't er net woe dat de oarspronklike film oan krêft ynboetsje soe trochdat de titel en de personaazjes op 'e nij brûkt waarden.
Philip Ernst Vegilin fan Claerbergen (1613-1693)
Philip Ernst Vegilin van Claerbergen (Neustadt an der Haardt, 12 oktober 1613 - Ljouwert, 6 febrewaris 1693) wie in ealman út de Palts yn Dútslân. Fan 1641 ôf wie hy siktaris, ried en hofmaster oan it Fryske steedhâlderlike hof (1641-1664), ealman oan it hof fan de karfoarst fan de Palts, drost fan Liesveld, en yn 1658 kaptein fan in kompanjy Frânsken ta repartysje fan Fryslân.
Biografy
Hy hjitte krektas syn heit, dy 't troud wie mei Brigitta Hantes. Fanâlds kaam it laach út it Dútske Konstanz. De âldst bekende foarfaar waard berne yn 1425. Dy syn pakesizzer krige yn 1507 in wapenbrief fan keizer Maximiliaan I sadat hy it wapen fiere mocht fan Geisterendorff, syn memmekant. Yn 1641 kaam Philip Ernst nei Fryslân, wat it begjin wurde soe fan in perioade fan trije iuwen Fryske bestjoerders út it laach Vegilin van Claerbergen. Syn lêste bestjoerlike neisiet wie de boargemaster fan Haskerlân jhr. Pieter Bejamin Johan dy 't yn 1942 ferstoar.
Hy ferstoar yn 1693 yn Ljouwert en waard begroeven yn Akkrum. Hy hie sels de list mei útnoegings foar de routsjinst makke en de útfeart tot yn detail regele.
Houliken en bern
Hy troude yn 1643 yn Ljouwert mei Fokje fan Sminia (1615-1658), widdo fan de riedshear fan Hillema († 1640), telch út in rike famylje. Hja hie in dochter, Aurelia (1636-1707) dy 't mei Egbert fan Baerdt trouwe soe. Philip Ernst en Fokje krigen fiif soannen en in dochter. Allinnich de jongste soan soe him oerlibje:
Hy wertroude yn 1660 yn De Bilt mei Josina Ruijsch (± 1633-1700), dochter fan de Utertske boargemaster Frederik van Den Engh. Philip Ernst en Josina krigen fiif soannen en twa dochters. De beide âldste soannen ferstoaren al jong.
Hy bewenne yn Ljouwert ûnder oare it Eysingahûs oan de Turfmerk en it Sirksmahûs. Yn de tiid dat hy drost wie, fanôf 1661, wnne hy ek op it kastiel fan de barony Liesveld dêr 't syn jongste soan berne waard. Mei syn twadde frou kocht hy yn 1663 in hûs bûten de stêd yn it Fjouwerhûs oan de Dokkumer Ie, dat de bern nei it ferstjerren fan Josina ferkochten.
Meartal
Meartal (ôfkoarte as mt.), mearfâld of pluralis (út it Latyn) is in begryp út 'e grammatika wêrby't in utering fan taal yn ferskate eksimplaren foarkomt. Meartal is nei inkeltal de meast algemien foarkommende foarm fan it taalkundige getal. Om't dingen yn 'e measte talen útdrukt wurde troch it gebrûk fan haadwurden, is it meartal in ferskynsel dat yn it foarste plak yn 'e foarm en/of betsjutting fan sokke haadwurden ta útdrukking komt. Yn it Frysk binne haadwurden as 'minsken', 'doarpen' en 'radio's' bgl. yn it meartal steld.
Dêrnjonken wurde meartalsfoarmen ek oantroffen yn wurden dy't har nei sa'n haadwurd rjochtsje (eigenskipswurden: 'de moaie doarpen') en yn wurden dy't yn it plak fan it haadwurd komme (foarnamwurden: ' jimme sitte dêr'). Sadwaande wurde hiele sinsdielen yn it meartal ferbûgd as it byhearrende haadwurd in meartalsfoarm hat. Dat ferskynsel, dat yn grut tal talen foarkomt, hjit oerienkomst yn getal, en it uteret him benammen yn 'e ferbûging fan tiidwurden ('de stjerren binne moai').
Lykwols kenne net alle talen it taalkundige getal, en kin dus net oeral fan meartal sprutsen wurde. De measte talen dy't it taalkundich getal wól hawwe, omfetsje, lykas it Frysk, allinnich meartal en inkeltal. Dêrby is it inkeltal de ûnmarkearre oftewol de 'gewoane' foarm, en is it meartal in ferbûging fan it inkeltal. Guon talen hawwe njonken dizze beide foarmen noch it dûbeltal en/of ferskate mear omstriden getalsfoarmen.
Yn it Frysk wurdt by haadwurden de meartalsfoarm yn 'e regel werjûn troch de tafoeging fan in suffiks of efterheaksel. De meast foarkommende dêrfan binne -en en -s of -'s: Yn lienwurden út bûtenlânske talen komme noch ferskate oare foarmen foar, lykas as: Dit binne yn prinsipe allegear regelmjittige meartalsfoarmen, mei't der in systeem yn sit. Sa krije alle haadwurden dy't einigje op '-kus' de meartalfoarm op '-sy', en alle haadwurden dy't einige op '-sis' de foarm op '-ses'. Dêrnjonken binne der lykwols ek guon ûnregelmjittige meartalsfoarmen, lykas:
Yn it Frysk en oanbesibbe talen hawwe persoanlike foarnamwurden en tiidwurden yn 'e meartalsfoarm trije persoanen: Ek de hoflikheidsfoarm ('jo') is yn it Frysk yn 'e meartalsfoarm steld ('jo leare' – 'jo learden'), krekt sa't dat yn it Dútsk it gefal is (Sie lernen – Sie lernten). Yn it Nederlânsk, lykwols, is de hoflikheidsfoarm yn it inkeltal (u leert – u leerde). In spesjale meartalfoarm is it keninklik meartal (pluraris majestatis), it gebrûk dat in regearjend monarch nei him of harsels ferwiist mei de earste persoan meartal ('wy') ynstee fan mei de earste persoan inkeltal ('ik'). Oare bysûndere meartalfoarmen binne it beskiedenheidsmeartal (pluralis modestiae), en de plurale tantum, in wurd dat allinnich mar in meartalfoarm hat en gjin inkeltalsfoarm, lykas yn it Frysk 'bleuten', 'ynhouten', 'kilekanen', 'sânjes' en 'tilingen'.
Josefine Frida Pettersen
Josefine Frida Pettersen (Sigdal, Noarwegen, 18 maaie 1996) is in Noarsk aktrise.
Se makke har telefyzjedebút yn de TV Norge-searje Next Summer, mar se hat bekendheid krigen mei de rol fan Noora Amalie Saetre yn de telefyzjerige Skam, wêrmei 't se nominearre waard foar de Gullramen Awards 2016 yn de kategory Publykspriis.
Circuit Zandvoort
CM.com Circuit Zandvoort (foarhinne Circuit Park Zandvoort en Circuit Zandvoort) is in sirkwy foar foaral autosport dat yn de dunen oan de noardrâne fan Zandvoort leit, flak by de Noardsee. Tusken 1952 en 1985 wie it sirkwy regelmjittich de lokaasje fan de Grutte Priis Formule 1 fan Nederlân. De earstfolgjende Grutte Priis sil nei ôfwezigens fan mear as tritich jier yn 2021 organisearre wurde.
Boarnen, noaten en/as referinsjes:
Willem II fan de Nederlannen
Willem II (folút: Willem Freark George Loadewyk; (De Haach, 6 desimber 1792 – Tilburch, 17 maart 1849) wie fan 1840 oant syn ferstjerren yn 1849 kening fan Nederlân, gruthartoch fan Lúksemboarch en hartoch fan Limburch.
Libben
Willem brocht syn jonkheid yn 'e Frânske Tiid fierhinne yn ballingskip troch yn Dútslân, dêr't er opgroeide oan it Prusyske Hof. Tsjin 'e ein fan 'e Napoleontyske Oarloggen tsjinne er earst yn it Prusyske leger, en letter ûnder de hartoch fan Wellington yn it Britske leger yn Spanje. Under de Hûndert Dagen fan Napoleon spile er in wichtige en faak miskende rol troch mei syn Nederlânske en Belgyske troepen de opmars fan it Frânske leger oan 'e foarjûn fan 'e Slach by Waterloo tsjin te kearen by Quartre-Bras. By Waterloo sels rekke er ferwûne oan it skouder. Neitiid hawwe Britske skiedkundigen Willem II en de Nederlânske troepen frijwol alles dat dy deis oan 'e Alliëarde kant misrûn, op 'e hûd skood, yn in besykjen om 'e echte ferantwurdlike, Wellington, skjin te praten. Dêrtroch hat Willem II yn Grut-Brittanje in tige minne namme krigen.
Yn 1813 en 1814 wie der sprake fan dat Willem trouwe soe mei de Britske prinsesse Sjarlotte Augusta, mar dat rûn troch de tsjinnichheid fan 'e breid op 'e non. Yn febrewaris 1816 troude Willem sadwaande ynstee mei Anna Paulovna fan Ruslân, de dochter fan tsaar Paul. Ut dat houlik waarden fiif bern berne, wêrfan't ien al yn 'e widze kaam te ferstjerren. De oaren wiene: de lettere kening Willem III; de ûntroud bleaune Aleksander; Hindrik, dy't fanwegen syn lange maritime wurkpaad wol Hindrik de Seefarder neamd waard; en Sofy, dy't úthylke waard oan gruthartoch Karel Aleksander fan Saksen-Weimar-Eisenach.
Lina Haag
Lina Haag (Schwäbisch Gmünd, 18 jannewaris 1907 – München, 18 juny 2012) wie yn de Twadde Wrâldkriich in Dútske fersetsstriidster en finzene yn it frouljuskonsintraasjekamp by Moringen en Lichtenburg by Wittenberch. Op har hûndertste, yn 2007, krige se de Dachau-priis foar boargermoed. .
Biografy
Lina Haag, doe noch Lina Jäger, waard berne yn Schwäbisch Gmünd in Württemberg. Yn 1920 krige se kunde oan Alfred Haag. Se kamen beide út ienfâldige húshâldingen, en sletten harren oan by de jongereinbeweging fan de KPD, de Dútske kommunistyske partij.
Yn nazy-Dútslân waard se yn ferskate finzenissen en kampen fêsthoâlden en tramtearre. De ta de dea feroardielde Liselotte Herrmann krige nei it fonnis acht pinestillers dy't se foar harsels opsparre hie. Nei't se frij litten wie waard se ferienige mei har dochter. Dêrnei gie se hast alle dagen nei it haadkertier fan de SS om de frijlitting fan har man te bepleitsjen. Lang om let waard har in petear mei Heinrich Himmler tastien; se frege him nochris om har man Alfred frij te litten. Himmler soarge yndie foar syn ûntslach út it konsintraasjekamp Mauthausen. Alfred wie dêr en yn Dachau martele. Hy waard al rillegau oproppen foar tsjinst oan it eastfront. Harren hûs yn Berlyn wie bombardearre. Lina moast oan 't wurk yn in sikehûs yn Garmisch-Partenkirchen. Dêr skreau hja in brief oer har ûndefiningen oan Alfred, wylst se net wist oft se him ea noch sjen soe. Dy brief is publisearre yn it boekje Eine Hand voll Staub – Widerstand einer Frau 1933 bis 1945.
Yn 1948 komt Alfred frij út in kriichsfinzenekamp fan it Reade leger fan de Sovjet-Uny. Oant syn dea yn 1982 libben Alfred en Lina Haag byinoar. Lina is al har libben pasifiste bleaun en wenne oant har dea yn München. Sy waard 105 jier âld.
Redbad Klijnstra-Komarnicki
thumb|250px|Festyn O Holender! 2010 Redbad Klijnstra-Komarnicki (29 novimber 1969 yn Amsterdam) is in Poalsk akteur fan Frysk en Nederlânsk komôf.
Libben en wurk
Klijnstra-Komarnicki waard berne as soan fan in Nederlânske heit fan Frysk komôf en in Poalske mem. Hy die it gymnasium yn Amsterdam, mar folge yn Warsjau in toanielopleiding. Hy studearre dêr ôf yn 1994 en bleau dêrnei yn Poalen.
Hy spile yn ferskaat oan Poalske films, telefyzjerigen en teäters, mar ek yn de Dútsktalige film Feuerreiter (1998), in ynternasjonale koproduksje en yn in ôflevering fan de Nederlânske tf-rige De zeven deugden (1999). Yn de Poalske telefyzjerige Na dobre i na złe ('Yn goede en minne tiden') spilet er sûnt 2007 de Nederlânske dokter Ruud van der Graaf.
Klijnstra-Komarnicki wennet op 't heden yn Warsjau. Hy hat in kafee en is artistyk lieder fan it teäter Centralny Basen Artystyczny yn Warsjau.
Klijnstra-Komarnicki is ek de inisjatyfnimmer fan Festyn O Holender!, in strjitfeest yn de geast fan de Nederlânske keningsdei dat sûnt 2008 alle jierren yn maaie organisearre wurdt foar syn kafee oer.
Yn 2012 spile er de rol fan de Poalske Stenjek yn de Nederlânske skriller De verbouwing.
Filmografy
Unfolslein:;
Louw de Graaf
thumb|230px|Louw de Graaf in 1979 Louw de Graaf (De Koaten/Koatstertille, 12 april 1930 - It Hearrenfean, 15 july 2020) wie in kristen-demokratysk politikus.
Hy wie in soan fan winkelman Menze de Graaf en Janna Kuperus. Hy gie nei de mulo yn Bûtenpost (oant 1946) en nei de hbs, mar makke dy lêste skoalle net ôf.
Hy 'groeide op' yn de ARJOS (Anti-Revolutionaire JOngeren Studieclubs) en it CNV. As steatssekretaris fan Sosjale Saken yn it earste kabinet-Van Agt paste er de bernetaslachregelingen oan. Yn de kabinetten-Lubbers (I en II) fierde er, nettsjinsteande syn fakbûnsferline, in strang besunigingsbelied, wêrtroch't de sosjale sekerheid bot soberder waard. Yn 'e mande mei minister De Koning (CDA) brocht er de stelselwersjenning sosjale sekerheid ta stân. Hy wie twaris in skoftke minister. Yn 'e mande mei minister Elco Brinkman skafte er de BKR (Byldzjende Keunstnersregeling 1949-1987/1992) ôf.
Nei syn ôfgean yn 1989 waard er foarsitter fan de Sikefûnsried en fan it Kolleezje foar Soarchfersekeringen (CVZ). De Graaf behearde ta de Grifformearde Tsjerken yn Nederlân, dy't yn 2004 opgien binne yn de Protestantske Tsjerke yn Nederlân. Letter waard er ateïst.
De Graaf stoar yn de âldens fan 90 jier. Hy waard beïerdige yn Jistrum.
Ulrikke Falch
Ulrikke Falch (Oslo, Noarwegen, 17 july 1996) is in Noarske aktrise. Sy waard grutbrocht yn Oslo, mar wennet no yn Trondheim. Sy spile de rol fan Vilde Lien Hellerud yn de dramasearje SKAM, dy't útstjoerd wurdt troch de Norsk Rikskringkasting (NRK, Noarske Ryksomrop). Falch hat in twillingsuster, Emilie Sogn Falch.
Willem III fan de Nederlannen
Willem III (folút: Willem Aleksander Paul Freark Loadewyk; (Brussel, 19 febrewaris 1817 – Apeldoarn, 23 novimber 1890) wie fan 1849 oant syn ferstjerren yn 1890 kening fan Nederlân, gruthartoch fan Lúksemboarch en hartoch fan Limburch.
Akwadukt Van Harinxmakanaal
thumb|Akwadukt Van Harinxmakanaal Akwadukt Van Harinxmakanaal is in 80 meter lang akwadukt oan de eastside fan de stêd Harns yn de Nederlânske provinsje Fryslân.
It akwadukt yn de Waadseewei (N31) waard fan 2014 ôf oan boud en op 7 novimber 2017 iepensteld. It Van Harinxmakanaal rint oer it akwadukt. Der binne totaal fjouwer akwadukten ûnder it Van Harinxmakanaal oanlein. Mei de komst fan it akwadukt is de Keningsbrêge renovearre.
Willem III fan de Nederlannen
Libben
Willem III wie de soan fan kening Willem II en Anna Paulovna fan Ruslân, de dochter fan tsaar Paul. Hy stie bekend om syn opljeppendheid, en sawol dat as syn mânske postuer waarden oan syn Russysk komôf taskreaun. Willem III hie gjin goede relaasje mei syn heit; benammen wied er tige bitter oer de Grûnwetswiziging fan 1848 dêr't Willem II mei ynstimd hie, en dy't de macht fan 'e foarst yn Nederlannen sterk oan bannen lei. Nei syn troansbestiging, yn 1849, fersette er him dan ek geregeldwei tsjin 'e grutdiels symboalyske rol dy't him taparte waard.
Willem III troude twaris. De earste kear wie yn 1839, doe't er oan syn folle nicht Sofy fan Wuertemberch boaske. Ut dat tige ûngelokkige houlik waarden trije soannen berne: Willem, Maurits en Aleksander. Behalven mei syn earste frou hie Willem III ek mei syn âldste soan (dy't him úteinlik weromloek yn selsopleine ballingskip yn Parys) in strieminne relaasje. Nei de dea fan syn earste frou, en doe't syn trije soannen allegear foàr him stoaren, besleat Willem III om jitris yn it houliksboatsje te stappen, diskear mei de jonge Emma fan Waldeck-Pyrmont, mei wa't er mear as fjirtich jier skeelde. Ut dat yn 1879 sletten twadde houlik waard de lettere keninginne Wilhelmina berne. Willem III stoar yn 1890 oan in niersykte, wêrnei't syn frou Emma oant 1898 keninginne-regintesse foar de jonge Wilhelmina yn 't plak waard.
Storm Cursed
Eftergrûn fan 'e searje
Mercedes "Mercy" Thompson is in jonge frou dy't it fermogen om harsels yn in prêrjewolf (coyote) te feroarjen urven hat fan in Yndiaanske heit dy't in ynkarnaasje fan 'e godheid en trickster Coyote wie. Hja hie yn 'e Tri-Cities (Richland-Kennewick-Pasco), yn 'e Amerikaanske steat Washington, as monteur en eigneresse fan in garaazje in relatyf normaal bestean opboud oant se yn 'e foargeande dielen fan 'e searje almar djipper behelle rekke yn 'e oangelegenheden fan 'e pleatslike boppenatuerlike mienskip. Boppedat is se ûnderwilens troud mei har eardere buorman Adam Hauptman, in skieden heit mei in tinerdochter, dy't ek de alfa (lieder) fan 'e pleatslike Columbia-ridel fan wearwolven is.
Ynhâld
Yn Storm Cursed rekket Adam djip behelle yn 'e ûnderhannelings tusken it regear fan 'e Feriene Steaten en de Grize Hearen, dy't mei hurde hân oer de ierdgeasten hearskje. Om't it territoarium fan 'e wearwolven fan 'e Columbia-ridel sjoen wurdt as neutraal terrein, wolle de beide partijen dy ûnderhannelings yn 'e Tri-Cities hâlde. Adam hat der de hannen oan fol, wat betsjut dat it hanthavenjen fan 'e oarder yn it territoarium fan 'e ridel oan Mercy tafalt. Sy en guon oare leden fan 'e ridel binne dêr wakker drok mei. Earst oppenearret him in eardske dy't op 'e flecht is foar de minsklike autoriteiten sûnt er yn Los Angeles in plysjeman ombrocht hat. Mercy weeft mei him ôf mei help fan 'e wearwolven Ben en Mary Jo en fan Larry Sethaway, dy't him nei bûten ta profilearret as de 'kening fan 'e eardsken', hoewol't er ferteld hat dat de eardsken eins syn liedersposysje net op dy wize omskriuwe. Mercy-en-dy hawwe de troch Larry ôfsleine holle fan 'e eardske noch net by de plysje ôflevere, of se wurde by in apart gefal roppen fan in keppel geitsjes dy't deamakke en dêrnei ta in ûndeade steat as sombys brocht binne.
Elizaveta Arkadjevna Vysjnevetskaja, de (fan oarsprong Russyske) hekse dy't de ridel út en troch mei rie en die bystiet yn saken fan tsjoenderij, is noch yn Jeropa, dêr't se mei Adam hinne reizge wie om Mercy te rêden fan Iacopo Bonarata, in fampier dy't himsels de 'Hear fan 'e Nacht' neamt en dy't Mercy koartby ûntfierd hie (sjoch: Silence Fallen). Hja wennet lykwols yn 'e Tri-Cities mei har hiele famylje (allegear heksen) yn in grut hûs, en Mercy ornearret dat se fan ien fan 'e oare heksen wol advys krije kin oer wat se mei de sombygeitsjes oan moat. As se opskillet, wurdt der lykwols oannommen troch in frou mei in Súdlik Amerikaansk-Ingelsk aksint. Mercy fertrout it spul net en stjoert guon fan 'e wearwolven om poalshichte te nimmen. Hja treffe it hûs ferlitten en de hiele famylje fan Elizaveta dea oan; de measten binne martele. Boppedat treffe se ek bewizen oan dat Elizaveta en har famylje oan swarte magy diene, lykas koaien mei tramtearre bisten yn 'e kelder en de spûken fan ferskate fermiste (en blykber fermoarde) persoanen. De bisten binne allegear dea, op ien lyts swier mishannele jongkatsje nei. Adam en Mercy wisten wol dat Eliveta har dwaande hold mei skimerige saakjes, mar har belutsenens by swarte magy, dat planút kwea is, hat se foar harren ferburgen witten te hâlden.
As Adam en Mercy wer thúskomme, wurde se yn 'e kelder fan harren wente oanfallen troch in somby-wearwolf. Se hawwe Sherwood Post by harren, in lid fan 'e wearwolveridel dy't oan ûnthâldsferlies lijt. Hy is inkele jierren lyn befrijd út 'e finzenskip fan in groep heksen yn Seattle en hy mist in skonk, wat frjemd is foar in wearwolf, mei't wearwolven ornaris ferlerne lichemsdielen regenerearje. Sherwood hat syn namme krigen fan Bran Cornick, de marrok, dy oer alle wearwolven yn Noard-Amearika hearsket (en Mercy hat pleechheit is). De marrok is ek dejinge dy't him yn 'e ridel fan Adam en Mercy pleatst hat. As de somby-wearwolf harren oermânsk driget te wurden, nimt Sherwood syn wolf, dy't gjin lêst hat fan ûnthâldsferlies, de kontrôle oer syn lichem oer, en brûkt magy om mei it wêzen ôf te weven. Dêrmei makket er ek dat it hûs fan Adam en Mercy foar in skoftke ûntagonklik is foar heksen en oaren dy't swarte magy brûke.
As Adam en syn direkte ûnderhearrigen yn 'e ridel, Darryl Zao en Warren Smith, dy jûns wer fêstsitte yn besprekkings mei fertsjintwurdigers fan it Amerikaanske regear oer de oansteande ûnderhannelings mei de ierdgeasten, giet Mercy te rie by har freon Stefan Uccello, dy't in fampier is. It is har dan einlings tebinnen kommen wêrom't de rook fan 'e hekse dy't de geitsjes ta sombys makke, har sa bekend foarkaam: se rûkt krekt as William Frost. Dat wie in fampier dy't ek tsjoene koe, en dy't ferline hjerst besocht hat om Marsilia, de hearskeresse fan 'e pleatslike fampieretroep fan 'e troan te stjitten en teffens om Adam te twingen en fermoardzje de konservative senator Jake Campbell, dy't bot anty-wearwolf is (deselde dy't no lieding jout oan 'e oerheidsdelegaasje dy't mei de ierdgeasten ûnderhannelje sil). Troch yngripen fan Mercy binne al syn snoade plannen lykwols op 'e non rûn (sjoch: Frost Burned). De hekse dy't de geitsjes ta sombys makke hat, rûkt lykwols as earstegraads besibskip ta Frost. Mercy freget no Stefan om mear oer Frost oan 'e weet te kommen, en Stefan seit syn help ta.
As Arnoldo Salas, de eigner fan 'e sombygeitsjes, opskillet mei it boadskip dat der in auto op fertochte wize by him en syn húshâlding foar de ruten hinne en wer riidt, giet Mercy op ûndersyk út en Stefan komt mei. By Salas op it hiem treffe se de hekse, dy't harren kâldwei ferteld dat sy en har famylje de pleatslike heksen ôfmakke hawwe en dat se harren plak no ynnimme sille. Mercy-en-dy wurdt hjitten de nije heksen net foar de fuotten te rinnen, en Stefan moat in berjocht oerbringe oan Marsilia dat der mei koarten kontakt mei har opnommen wurde sil. En fierders sille de heksen derfoar soargje dat der gjin ûnderhannelings tusken de oerheid en de ierdgeasten plakfine, en moatte Mercy en de wearwolveridel harren dêr fierders net mei bemuoie. Mercy har sizzen dat de heksen opsokkebalje moatte, makket gjin yndruk.
De deis dêrop is Mercy yn har garaazje oan it wurk, dy't noch mar krekt werboud is nei't er ferwoastge wie troch in mâle fulkaangod (sjoch: Night Broken), as se in aparte oranje substânsje yn it luchtfilter fan in Folkswein tsjinkomt. Wannear't har freon en wurknimmer, de heal-ierdgeast Tad, der oan fielt, begjinne syn hannen te blierjen en ôf te stjerren. Troch fluch en trochtaastend yngripen fan syn heit Zee, Mercy har eardere baas, dy't ek noch gauris yn 'e garaazje ompielt, bliuwt it ûnheil beheind ta in pear seare hannen. (Zee, eins Siebold Adelbertsmiter, is in oerâlde metaalbewurkjende ierdgeast dy't earder bekend stie as de Dûnkere Smid fan Drontheim.) Hy mei himsels graach foardwaan as in humeurige âldman, mar hy hat safolle macht dat sels de Grize Hearen op teannen om him hinne rinne. Neitiid stelt Elizaveta fêst dat it in flok fan 'e Hardesty-heksen wie.
Mercy beslút om senator Campbell tillefoanysk yn te ljochtsjen oer it gefaar dat de heksen opsmite foar de ûnderhannelings. Dat liedt ta in útnûging om 'e oare deis mei Adam in besyk oan 'e senator te bringen, sadat se tête-à-tête prate kinne. By it petear komt Mercy yn 'e kunde mei Ruth Gillman, de assistinte fan Campbell, en teffens beseft se dat Campbell fan 'e Yndiaanske godheid Hauk ôfstammet sa't sysels fan Coyote ôfstammet, mar hy liket him der folslein ûnbewust fan te wêzen. Se beslút him mar neat wizer te meitsjen.
Dy nachts, as se wekker leit om't se net sliepe kin, riddenearret Mercy einlings út wat William Frost no eins yn it sin hie. Sy en Adam wisten al dat er besocht de wearwolven yn konflikt te bringen mei de Amerikaanske oerheid troch te Adam te twingen en meitsje in senator fan kant, en ek wisten se dat er it bestean fan 'e fampieren oan 'e minsken bekendmeitsje woe, krekt sa't de ierdgeasten en de wearwolven harren bestean earder bekendmakke hiene. Mar Mercy wie der oant no ta fan útgien dat er hannele fanút syn fampier-wêzen. No beseft se ynienen dat foar Frost syn fampieresteat in bykomstichheid wie, en dat er yn it foarste plak in hekse wie. Net inkeld besocht er de wearwolven yn in kwea deiljocht te stellen troch in konflikt tusken harren en de minsklike autoriteiten te feroarsaakjen, mar hy woe ek de fampieren útrûgje troch de minsken tsjin harren op te setten.
As se einlings yn 'e sliep falt, kriget Mercy in dream fan Coyote, dy't har ferteld dat er ynformaasje foar har hat, en har geast dan yn it lichem pleatst fan it mishannele jongkatsje dat de iennichste oerlibbene is fan it bloedbad yn it hûs fan Elizaveta. Mei it jongkatsje ûndergiet Mercy dêr dagenlang de folterings troch de beide Hardesty-heksen, wêrfan't de iene Magda hjit, wylst de oare harsels "de Dea" neamt. Ut harren praat komt Mercy te witten wa't se binne en wat se wolle. Uteinlik lit "de Dea" alle libbene wêzens yn 'e wente yn ien kear stjerre, útsein it jongkatsje, want troch Mercy har oanwêzigens en de macht fan Coyote, dy't in god fan feroaring (en dus ek fan 'e dea) is, kriget har tsjoenderij gjin fet op bistke. Neitiid bringt Coyote Mercy, noch altyd yn 'e dream, wer ta harsels. As se wer wat bekommen is, seit se him it mannewaar op. Hy leit lykwols út dat er wol dat se de Hardesty-heksen deamakket, eat dat er sels net dwaan kin om't se "ienris-stjerlike wêzens" binne, út in oar lân, dy't net ta syn domein hearre. Se hawwe lykwols op 'e iene of oare manear sa stom west om harren de grime fan Coyote op 'e hals te heljen (hoewol't er dizenich bliuwt oer hoe't se dat krekt oprêden hawwe), en dy kin harren wol deeglik reitsje troch de hân fan syn minsklike bern, c.q. Mercy.
De oare deis sit Adam wer de hiele dei fêst yn besprekkings, wylst Mercy, dy't wit dat se in dream hân hat mar harsels net mear tebinnenbringe kin wêr't dy oer gie, oan it wurk giet yn har garaazje. Middeis hat se in ôfspraak mei Ruth Gillman, dy't se meinimt nei it restaurant fan 'Omke Mike', in ierdgeast dy't befreone is mei Zee. Mei him hat Mercy al jierrenlang gedoente, en hy is oer it algemien te fertrouwen. It is har bedoeling om him foar Ruth as foarbyld tsjinje te litten fan hoe't it ek kin. Nei't it tsjuster wurden is, kriget Mercy thús tillefoan fan Marsilia, by wa't Stefan te rie gien is oer William Frost. Marsilia fertelt dat se oer dyselde kontakt opnommen hat mei Bonarata. Se binne ta de konklúzje kommen dat nimmen krekt wit hokker fampier oft Frost ta fampier makke hat, mar se hawwe fêststeld dat dat tritich oant fjirtich jier lyn bard wêze moat. Dêrnei hat Marsilia kontakt opnommen mei oare fampieremasters yn 'e Feriene Steaten mei wa't se on speaking terms is. It hat bliken dien dat der noch trije oare fampieren fan deselde âlderdom en in ûnbekende makker wiene, dy't ek Hardestys wiene. Dy ûntdekking hat laat ta in syktocht by alle fampieretroepen yn Noard-Amearika, wêrby't alle ynfiltranten, want sa wurde se troch de fampieren sjoen, ôfmakke wurde. Marsilia hat ek in rymke út Tennessee opdûkele oer de Hardesty-heksen en harren "stoarm fan ferflokkings".
Koart nei't se mei Marsilia sprutsen hat, wurdt Mercy opskille troch Omke Mike, dy't har fertelt dat in behekste Ruth Gillman weromkommen is nei syn restaurant. Mei't Adam noch altyd ûnberikber is, giet Mercy mei Sherwood Post op ûndersyk út. It docht bliken dat Ruth der mei in athame, in magysk mês, op útstjoerd is om Mercy te deadzjen, mar dat se har genôch tsjin 'e opleine betsjoening fersette dat se ynstee fan nei it hûs fan Mercy en Adam nei it restaurant fan Omke Mike riden is. Dyselde hat har ûntwapene en derfoar soarge dat se harsels neat oandie. Oan Mercy fertelt Ruth dat de heksen alle tsien befeiligingslju fan senator Campbell deamakke en de senator sels ûntfierd hawwe. Mercy ropt de wolf fan Sherwood nei foarren ta, dy't in magyske sirkel makket en de betsjoening fan Ruth Gillman opheft. Dêrnei brekt er de athame op sa'n wize dat it de makker fan mês, nei't men oannimme mei ien fan 'e heksen, likefolle ferwûnet as dat se Ruth (geastlik) ferwûne hat.
Underweis nei hûs beharket Mercy op har mobile tillefoan in berjocht fan Adam dat se mist hat. Elizaveta hat him frege om mei te gean nei har hûs om it ien of oar op te heljen. Fuort dêrnei wurdt Mercy opskille troch har healbroer Gary Laughingdog, in oarenien fan 'e bern fan Coyote. Hy fertelt har dat Coyote him frege hat har te beljen en te freegjen oft se "har dreamen al ferwêzentlike" hat. Op dat stuit wit Mercy fan it iene momint op it oare momint wer wêr't se dy nachts fan dreamd hat. Se beseft dan ek dat se Sherwood net yn in konfrontaasje mei de heksen behelje kin, mei't it weromfangen fan him ien fan 'e wichtichste doelen fan 'e Hardestys is. Dêrom lit se har by har garaazje ôfsette, wêrnei't se lykme-allinne yn 'e foarm fan in prêrjewolf op ferkenning útgiet by de wente fan Elizaveta. Oan 'e râne fan it hiem komt se Adam al tsjin yn wolvefoarm, dy't de Hardesty-heksen ûnder harren macht brocht hawwe. Hy moat patrûljearje en harren warskôgje as er wat nuvers sjocht, mar der is yn 'e Tri-Cities neat nuvers oan in prêrjewolf, dat hy rint Mercy straal foarby.
Mercy giet werom nei har auto en nimt kontakt op mei Zee en mei Marsilia. Zee, dy't earder al oanbean hie om har te helpen, bringt Tad mei. Marsilia lient har de tsjinsten fan Wulfe, in sljochtsinnige en ûnberekkenbere fampier dy't tagelyk ek in tsjoender is, en foar wa't Mercy eins deabenaud is. Fjouweresom sette se op 'e nij nei it hûs fan Elizaveta, dêr't se in leger fan sa'n twahûndert sombys, foar it meastepart minsken, mar ek guon bisten en sels inkele ierdgeasten, oantreffe. Senator Campbell is fêstbûn oan in stoel op 'e weranda oan 'e efterkant fan it hûs, dêr't Adam ek is, mei dêropta de somby fan in jong draakje, dy't Mercy ferfollet mei drôvens. Se hawwe útsicht op it plak yn 'e eftertún dêr't Magda, "de Dea" en in trêde hekse, Tory Abbott, dy't yn 'e stêf fan Campbell ynfiltrearre wie, Elizaveta oan it folterjen binne. It is harren bedoeling om 'e âlde hekse safier te krijen dat se har by de Hardestys oanslút. De Hardestys besykje nammentlik in coven te bouwen, in hekserûnte fan trettjin machtige heksen út trettjin ferskillende hekselagen. Soks hat sûnt de hekseferfolgings fan 'e Midsiuwen net mear bestien, en de Hardestys omfetsje op dit stuit heksen út tsien ferskillende geslachten. Elizaveta liket lykwols net fan doel en jou oan harren easken ta.
Wylst Zee en Tad de heksen ôfliede troch de sombys oan te fallen, befrijt Mercy Adam mei har oanrekking fan 'e beheksing dêr't er ûnder ferkeart. Ek snijt se senator Campbell los. Underwilens befrijt Wulfe Elizabeta, wêrnei't er de konfrontaasje oangiet mei Magda en "de Dea" (dy't eins Patience hjit). Dan docht bliken dat er behalven tsjoender (wat Mercy al wist) ek hekse is, mar hy makket gebrûk fan wite magy, wat betsjut dat er noch nea in oar foar syn hekserij opoffere hat (eat dat Mercy nea betinke kinnen hie). Wulfe liket de heksen oermânsk te wurden, mar as dy beseffe dat er behalven hekse ek fampier is, jout dat Abbott op 'e iene of oare manear it fermogen om him yn 'e macht te krijen. Elizaveta hat yn 'e tuskentiid in trochsichtige muorre oprjochte dy't de sombys tsjinhâldt. As it sombydraakje dêrûndertroch graaft, rekket Mercy it yn in ympuls oan en hjit it, mei de macht fan Coyote, om rêst te finen. As dat de somby alle libben ûntnimt, wit Mercy wat har te dwaan stiet. Se siket alle triedden fan magy byinoar dy't fan 'e heksen nei de sombys rinne, mei as doel om itselde mei alle sombys te dwaan. Abbott jout Wulfe, dy't it tichtst by har stiet, opdracht om har tsjin te hâlden, en Wulfe leit krekt syn hân op Mercy har earm as se de sombys hjit om rêst te finen. Alle sombys falle folslein libbenleas del, en ek Wulfe sakket yninoar.
Elizaveta hat dêr op wachte. "De Dea", of Patience, hat in nuvere flater begien troch har deadsflok yn Elizaveta har hûs út sprekken (doe't se Elizaveta har famylje ombrocht). Dat betsjut nammentlik dat Elizaveta no dy betsjoening ek ken. Hja hjit Magda Fischer, Patience Ramsey en Tory Abbott om dea te gean, en de oare heksen hawwe dêr gjin ferwar tsjin en stjerre. Al harren macht streamt nei Elizaveta ta, wa har wûnen genêze en dy't op slach feroaret fan in âldfrommes fan yn 'e santich yn in jonge tsjeppe frou fan 'e yn 'e tweintich. Se feroaret mei har tsjoenderij Adam fan wolf yn man en wylst se harsels noch koesteret yn 'e gloede fan har triomf, pakt se Adam fêst om wat te dwaan dat se altyd al dwaan wollen hat (sa't se seit), nammentlik om him te tútsjen. Adam slacht syn earms om har hinne en brekt har de nekke ear't se der aan fan hat dat se yn gefaar ferkeart.
Neitiid lit Zee de liken fan 'e sombys djip yn 'e grûn ferdwine, wylst de stoflike omskotten fan Elizaveta en de heksen yn 'e hûs brocht wurde. It hûs wurdt neitiid oan 'e fûneminten ta platbaarnd om alle spoaren fan swarte magy mei ierde en oer út te rûgjen. Wulfe blykt dochs noch net 'beëinige' te wêzen (want dea wied er al), mar hy fertelt Mercy dat er nea wer deselde wêze sil, eat dêr't er net rouwich om liket te wêzen. De ûnderhannelings tusken it regear en de ierdgeasten ferrinne sûnder fierdere swierrichheden, en de útkomst is hoopjaand. It jongkatsje dat as iennichste libben út Elizaveta har hûs kommen is, oerlibbet syn ferwûnings. Sherwood nimt it bistke oan as húsdier en neamt it Piraat, fanwegen de fideospultsjes oer seerôvers dy't de leden fan 'e ridel spylje. Mercy hâldt nachtmerjes oer oan it aventoer mei de heksen, en as se op in kear wer midden yn 'e nacht wekkerskrikt, lit se har troch Adam nei it plak ride dêr't earder Elizaveta har hûs stie, om harsels derfan te oertsjûgjen dat de heksen wier dea binne. Coyote treft harren dêre. Mercy hat ûnderwilens útriddenearre dat it Coyote om 'e ferlossing fan 'e sombydraak gie, en hy glimket har ta en befêstiget dat. Mar tsjin Adam seit er: "Soms, ast de smjunten sels net earder deadest, deadzje se dy," wêrmei't er liket te suggerearjen dat de heksen Mercy ombrocht hawwe soene as er har net tsjin 'e heksen ophyst hie.
Mercy Thompson
List fan planetoïden 67801-67900
Dit is in list fan planetoïden 67801-67900.
Tydskrift
In tydskrift of blêd (de Ingelske beneaming magazine komt ek foar) is in periodyk ferskinende publikaasje dy't per oplaach bestiet út in samling artikels en in ferskaat oan begeliedend of op himsels steand fotomateriaal. Yn 'e regel befetsje tydskriften dêrnjonken tsjintwurdich ek (faak in grut tal) betelle advertinsjes. Yn 'e gefallen dat dat net sa is (wat foarhinne faker foarkaam as no), wurdt it oangeande tydskrift folslein finansierd troch de ferkeappriis. Ek is it mooglik dat it funksjonearret as in kommunikaasjemiddel fan in organisaasje mei syn leden en/of donateurs; yn sokke gefallen wurdt it bekoste út 'e kontribúsje en/of de donaasjes. De measte tydskriften besteane lykwols fan in mingde finansiering op basis fan advertinsjes en ferkeap.
Tradisjoneel wurde tydskriften op papier drukt, mar der besteane hjoed de dei ek tydskriften dy't inkeld yn digitale foarm ferskine. Tydskriften ûnderskiede har fan kranten troch de frekwinsje fan ferskinen, mar fral ek troch it hawwen fan in omslach en in ynhâldlike tematyk dy't faak wol ferbân hâldt mei it nijs fan 'e dei, mar dêr net mei lykslein wurde kin. Wat de frekwinsje fan ferskinen oangiet, besteane der rûchwei trije soarten tydskriften: it wykblêd, dat ienris yn 'e wike útkomt; it moanneblêd, dat ienris yn 'e moanne publisearre wurdt; en tydskriften dy't noch minder faak publisearre wurde, bygelyks ienris yn it fearnsjier (fearnsjierblêd), ienris yn 'e fjouwer moannen of ienris yn it jier (jierboek). Tydskriften kinne oan alderhanne ûnderwerpen wijd wêze, fan 'e aktualiteit (opinyblêden) oant lifestyle (glossys), en fan religy (tsjerkebledsjes) oant neakenfotografy (neakenblêden) en pornografy (pornoblêden). In tige behyplik tydskrift dat faak mar út ien of twa siden bestiet, neamt men ek wol in nijsbrief.
Roadmovie
In roadmovie is de algemiene namme foar in filmsjenre dêr’t de haadpersoanen in reis yn meitsje. Dy reis stiet de hiele film troch sintraal. Faak ûndergeane de haadpersonaazjes ek in mintale reis.
It sjenre hat syn woartels yn âlde ferhalen oer epyske reizen en tochten lykas de Odyssee.
Begjin
De film begjint faak mei in situaasje dy’t de protagonisten der ta oansette harren reis te meitsjen. Dat kin wêze dat se op ‘e syk wol nei de frijheid. It paad en de reis binne dan in metafoar foar dy frijheid. Oare redenen kinne wêze dat de protagonist op syk moat nei eat of immen dy’t fier fuort is, of op de flecht is en in nij thús siket.
Ferrin
In fêst tema fan roadmovies is dat de reis de protagonisten feroaret. Sa kinne se fysyk of mintaal groeie, wize libbenslessen opdwaan, of harren âlde flaters begjinne yn te sjen.
Roadmovies binne faak ek opdield yn meardere episoades, dêr’t de protagonisten hieltyd in oare tûkelteam yn tsjinkomme dy’t oerwûn wurde moat as se fierder wolle mei harren reis.
De ein
De roadmovies einigje meast op ien fan de folgjende fiif wizen:
Grand Traverse Troep fan Ottawa en Tsjippewa Yndianen fan Michigan
De Grand Traverse Troep fan Ottawa en Tsjippewa Yndianen fan Michigan (Ingelsk: Grand Traverse Band of Ottawa and Chippewa Indians of Michigan) is in federaal erkende Yndiaanske stamme-organisaasje yn 'e Feriene Steaten, mei in eigen reservaat yn 'e steat Michigan. Dizze stamme omfiemet leden fan twa etnyske groepen, de Ottawa en de Odjibwe (Ojibwe). De Grand Traverse Troep krige yn 1980 erkenning, en is fêstige oan 'e kust fan 'e Grand Traversebaai, yn it noardwesten fan Neder-Michigan. It haadkertier stiet yn it doarp Peshawbestown.
Skiednis
Histoarysk sjoen binne de leden fan 'e Grand Traverse Troep sawol yn genetysk as polityk opsjoch ôfstammelingen fan 'e Ottawa- en Odjibwe-troepen út it sintrale part fan Neder-Michigan, dy't yn 1836 it Ferdrach fan Washington, en yn 1855 it Ferdrach fan Detroit tekenen mei de Feriene Steaten. It oarspronklike wengebiet fan 'e Grand Traverse Troep sprate him foar 1836 út fan 'e Grand River yn it suden oant de rivier de Alpena yn it noarden, en fanôf de rivier de Chocolay rjocht nei it easten. Yn 1855 waard der foar harren in reservaat skepen yn it Grand Traverse-gebiet, mar dat waard oan 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw troch it Amerikaanske regear opheft.
Demografy
De Grand Traverse Troep hie yn 2015 krapoan 4.000 leden, dy't hearre ta twa etnyske groepen, nammentlik de Ottawa en de Odjibwe (Ojibwe), dy't ek wol Tsjippewa (Chippewa) neamd wurde. Beide folken sprekke nau besibbe Algonkwynske talen, en wiene foar de kolonisaasje fan harren wengebiet troch de blanken al lange tiid bûnsgenoaten. De ferdieling fan 'e leden yn aparte kategoryen 'Ottawa' en 'Odjibwe' is dreech, mei't der de lêste iuw oanhâldend yninoar omtroud is, en de measte leden dus sawol Ottawa- as Odjibwe-bloed hawwe. De oarspronklike ferhâlding tusken de etnyske groepen yn acht nommen, soe men sizze kinne dat de ferhâlding likernôch 65 om 35% is yn it foardiel fan 'e Ottawa.
Reservaat
De Grand Traverse Troep beskikt oer in eigen reservaat, it Grand Traverse Yndianereservaat. Dat leit yn it noardwesten fan Neder-Michigan, oan 'e kust fan Michiganmar en de Grand Traversebaai, en bestiet út it net oanienslutende eigentlike reservaat yn Leelanau County en ferskate perselen bûtenreservaatsk beheargebiet yn oangrinzgjende countys. Mei-inoar hat al it grûngebiet fan 'e stamme in oerflak fan 4,5 km². Neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2000 bedroech de befolking fan it reservaat doe 545 minsken, mei dêrûnder 436 Yndianen. Dat betsjut dat 9,1% fan 'e leden fan 'e stamme yn it eigen reservaat wenje.
De stamme hat syn haadkertier yn Peshawbestown, yn Suttons Bay Township, op it grûngebiet fan it reservaat. It tsjinstgebiet fan 'e Grand Traverse Troep beslacht tsjintwurdich in gebiet fan seis countys: Antrim, Benzie, Charlevoix, Grand Traverse, Leelanau en Manistee County. Yn dy countys wennen yn 2015 1.610 leden fan 'e Grand Traverse Troep (ynkl. de ynwenners fan it reservaat). Dêrmei kaam it persintaazje leden dat yn of deunby it eigen reservaat wenne, út op 40,4%.
Bestjoer
It regear fan 'e Grand Traverse Troep bestiet út in stammepresidint en seis oare leden fan 'e bestjoersrie, dy't by mei geregelde tuskenskoften holden ferkiezings keazen wurde troch de mearderjierrige leden fan 'e troep. De stammepresidint fan 2008 oant 2012 wie Derek Bailey; sûnt 2012 beklaait Alvin Pedwaydon dat amt. Hjoed oan 'e dei hat de stammerie sawol in bestjoersfunksje oangeande de stamme-organisaasje en it reservaat, as fiskale autoriteit. De stammerie beneamt ek eigen rjochters, dy't yn in tribaal gerjochtshôf strafsaken, private saken en famyljerjochtsaken behannelje.
Circuit de Spa-Francorchamps
Circuit Spa-Francorchamps is is sirkwy yn de gemeente Stavelot, provinsje Luik yn Belgje. It sirkwy is faak de lokaasje fan de Grutte Priis Formule 1 fan Belgje
Alexandre de Rhodes
Alexandre de Rhodes (Avignon, 15 jannewaris 1591 - Isfahan, 5 novimber 1660) wie in jezuyt, misjonaris en leksikograaf yn de 17e iuw. Hy wie de makker fan Dictionarium Annamiticum Lusitanum et Latinum, it earste trijetalige Fjetnameesk-Portugeesk-Latynsk wurdboek, dat yn 1651 yn Rome publisearre waard.
Libben en wurk
Alexandre de Rhodes waard berne yn Avignon, no yn Frankryk. Hy sluet him as novise oan by Jezuïten yn Rome op 24 april 1612 om syn libben te wijen oan de missy. Om 1619 hinne kaam er oan yn Yndosina. Yn 1615 wie der in Jezuïtyske missypost stichte yn Hanoi; Rhodes kaam dêr yn 1620 oan. Hy libbe tsien jier yn rûnten om- en oan it hof yn Hanoi ûnder it bewâld fan Trịnh Tùng en Trịnh Tráng. Rhodes studearre tolve jier by de Jezuït Francisco de Pina yn Fjetnam. Yn 1624 waard er nei East-Ynje stjoerd; hy arrivearre yn Cochin-Sina op in boat mei kollega Jezuït Girolamo Maiorica. Yn 1627 ferfear er nei Tongking yn Fjetnam dêr't er oant 1630 wurke oant er twongen waard om fuort te gean. Hy waard ferballe út Fjetnam yn 1630 mei 't Trịnh Tráng yn noed siet oer it fersprieden fan it katolisisme yn syn ryk. Rhodes hat sein dat er mear as 6.000 Fjetnamezen bekearde.
Fan Fjetnam gie Rhodes nei Makau, dêr't er tsien jier tahold. Dêrnei gie er werom nei Fjetnam en sette him nei wenjen yn it lân fan de Hearen fan Nguyễn om Huế hinne. He wie seis jier yn dat part fan it lân oant er yn ûngenede foel fan de hear Nguyễn Phúc Lan en er ta de dea feroardield waard.
Dat fonnis waard lykwols omset yn ferballing en Rhodes wie werom yn Rome yn 1649. Hy pleite dêr foar mear jild foar katolike missys nei Fjetnam en om dat klear te krije oerdreau er de ferhalen oer de natuerlike rikens dy't dêr te finen wêze soe. Alexandre de Rhodes syn pleidoai late letter ta it stichtsjen fan de Paryske Feriening foar Bûtenlânske Missys yn 1659. Doe't sawol de Portugezen as de paus gjin ynteresse foar it projekt sjen lieten slagge it Alexandre de Rhodes, mei tastimming fan Paus Aleksander III en fyn de sekuliere geastliken François Pallu en Pierre Lambert de la Motte út Parys ree om as apostolysk fikarissen nei it Fiere Easten útstjoerd te wurden; sy wiene de earste leden fan de Paryske Feriening foar Bûtenlânske Missys.
Alexandre de Rhodes sels waard nei Perzië stjoerd, ynstee fan nei Fjetnam. Rhodes stoar yn de âldens fan Isfahan, Perzje yn 1660.
Idaho (betsjuttingsside)
"Idaho" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings: