cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anton Constandse
Libben en wurk
Fierder hat er noch wurke foar it Humanistysk Ferbûn, De Vrije Gedachte, De Gids, De AS, De Vrijdenker, Verstandig Ouderschap, it tydskrift fan de NVSH en Mens en Wereld. Yn de lêste jierren fan syn libben wie syn kreakjende stim hast alle wiken te hearren yn de radio-útstjoering Het Gebouw fan de VPRO, wêryn't er him yn syn kommintaren hieltyd op en nij fûleinich fersetten bleau tsjin oarloch, kapitalisme, kolonialisme, ymperialisme en fral de bûtenlânske polityk fan de Feriene Steaten. Nei de fan de Feriene Steaten late coup en delfal yn 1973 fan de regearing Salvador Allende fan Sily dôve syn fjoer en waarden syn kommintaren synysker en pessimistysker.
Constandse skreau totaal 5000 artikelen, hold 2750 lêzingen en skreau 40 boeken, wêrfan't it lêste postúm yn 1985 ferskynde ûnder de titel Een ongewenste gast, dat rjochte wie tsjin de besite fan de doetiidske paus oan Nederlân.
Fraters fan Tilburch
Skiednis
De kongregaasje waard yn 1844 oprjochte yn 's-Hertogenbosch troch Mgr. Joannes Zwijsen (1794-1877) fan it bisdom 's-Hertogenbosch. De kongregaasje hâldt him dwaande mei ûnderwiis en opfieding fan dôven, blinen, wezen en ferlitten bern, en fierder mei ferpleging en missywurk.
Betsjutting foar it ûnderwiis
De Fraters fan Tilburch hawwe har tige ynset foar it katolyk ûnderwiis yn Nederlân. Yn Nederlân fêstigen se har op tsientallen plakken, spesjaal yn Noard-Brabân, ûnder mear yn de lette njoggentjinde iuw yn Deurne oan de Visser, dêr't se in skoalle foar katolyk ûnderwiis oan jonges stiften. Mar ek stiften se in skoalle op De Jouwer. Net allinnich stiften se in soad skoallen, mar se ûntwikkelen ek sels ûnderwiismetoades. Generaasjes skoalbern learden lêzen en skriuwen mei de metoade Veilig leren lezen fan frater Caesarius Mommers, de lêsheit fan Nederlân. De beskikking oer in eigen drukkerij en letter útjouwerij spile dêrby in grutte rol. It fûns fan dy útjouwerij is oergien yn de ferselsstannige Utjouwerij Zwijsen. De samling foarwerpen oer de skiednis fan it skrift dy't ien fan de fraters byelkoar brocht foarme de basis fan it Tilburchske museum Scryption.
De fraters hawwe in soad betsjutten yn it ûnderwiis, de dovensoarch en de missy yn Suriname en de Nederlânske Antillen. Yn it argyf fan it fraterhûs oan de Gasthûsring yn Tilburch is in soad materiaal oer dy aktiviteiten, ûnder oaren in doktoraalskripsje oan de universiteit fan Utert oer it ûnderwiis yn Suriname. Dêrút blykt dat de Fraters neist de oriïntaasje op Nederlân en oan hiemkunde diene. Dêrfoar ûntwikkelen se eigen metoades ûnder oare op it mêd fan ierdrykskunde, biology en skiednis. Yn Suriname hawwe de lêste fraters yn 1982 it ûnderwiis ferlitten. Ald-presidint Ronald Venetiaan hat by de Fraters op skoalle sitten, lykas Stuart Robles de Medina, de makker fan it byld fan premier Pengel, Anton de Kom, Desi Bouterse en Lou Lichtveld, skriuwer en politikus.
Miami (Oklahoma)
Miami is in stêd yn 'e uterste noardeasten fan 'e Amerikaanske steat Oklahoma. It is it haadplak fan it omlizzende Ottawa County en it beslacht in oerflak fan 25,4 km². Neffens in offisjele skatting út 2013 hie Miami doe krapoan 14.000 ynwenners. De stêd is ferneamd nei de Majêmy (Miami), in Yndiaansk folk út it gebiet fan 'e Grutte Marren, dat yn 'e njoggentjinde iuw nei dizze hoeke fan Oklahoma ta deportearre waard. Yn Miami steane de haadkertieren fan ferskate federaal erkende Yndianestammen.
Skiednis
Oars as de measte oare plakken yn it Yndiaanske Territoarium (it lettere Oklahoma), groeide Miami net op 'organyske' wize, mar waard it sekuer planearre. De ûndernimmer W.C. Lykins wie dêr de driuwende krêft efter. Hy fersocht it Amerikaanske Kongres op 3 maart 1891 om in wet oan te nimmen dy't it stiftsjen fan in stêd yn 'e noareasthoeke fan it Yndiaanske Territoarium mooglik meitsje soe.
It slagge him en helje Thomas F. Richardville, it opperhaad fan 'e Majêmy dy't har yn 'e krite nei wenjen set hiene, oer om syn plannen te stypjen. Richardville oertsjûge Manford Pooler, it opperhaad fan 'e Ottawa, om him by harren te jaan. Trijeresom wisten se doe it Kongres safier te krijen dat dat it Amerikaanske Ministearje fan Binnenlânske Saken tastimming joech en kar de oankeap fan it lân goed dêr't de nije stêd op komme moast te stean. Sadwaande wurde Lykins, Richardville en Pooler tsjintwurdich oantsjut as de 'Heiten fan Miami'.
It bedriuw fan Lykins, de Miami Town Company, kocht 588 acres (238 ha) op fan 'e Ottawa foar $10 de acre. Op 25 en 26 juny 1891 waard der in iepenbiere feiling holden, wêrby't de perselen lân yn it nije stedsje by opbod ferkocht waarden. Tsjin 'e tiid dat Miami yn 1895 stedsrjochten krige, hie it mear as 800 ynwenners. Yn dy snuorje waarden der grutte foarrieden lead en sink ûntdutsen ûnder it lân fan 'e Kwapou, in pear kilometer benoarden Miami. Dy ûntdekking soarge foar grutte ekonomyske bloei. Doe't Oklahoma yn 1907 as steat yn 'e Amerikaanske Uny opnommen waard, hie Miami 1.900 ynwenners. Yn 1920 wie dat tal oanwoeksen ta 6.800.
Demografy
Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Miami yn 2013 in befolking fan 13.758 minsken. De befolkingstichtens bedroech 530 minsken de km². Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Miami 18,2% âlder as 65 jier en 24,7% jonger as 18 jier. Fierders bestie 36,2% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 19,2% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe.
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 64,1% blanken; 17,1% Yndianen; 4,8% Latino's; 2,0% Polyneziërs, Melaneziërs en Mikroneziërs; 1,3% swarten; 0,5% Aziaten; 10,2% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Klimaat
Miami hat in fochtich lânklimaat, mei hjitte, drûge simmers en koele oant kâlde winters. Yn augustus, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 33,3 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 8,3 °C. Miami kriget jiers trochinoar 1.120 mm delslach, mei dêrûnder oer it hiele winterhealjier ferdield 15,2 sm snie.
Trijekeningen
Trijekeningen, Epifany of de Ferskining fan de Hear (Latynsk: Solemnitas Epiphaniae Domini) is in kristlik heechfeest dat alle jierren op 6 jannewaris wurdt betocht. It feest giet werom op it bibelske ferhaal yn Mattéus 2:1-18 oer de wizen út it easten, dy't sochten nei de "Kening fan de Joaden" en troch in stjer nei Betlehem brocht waarden om dêr Jezus te finen en Him dêr mirre, goud en weireek offeren.
Mei de ferskining wurdt de iepenbiering fan de minsklike oanwêzigens fan God yn de persoan Jezus Kristus bedoeld. Dêrby wurdt tocht oan de Berte fan Jezus út de jongfaam Marije, de ferearing fan de hoeders, de oanbidding fan de wizen oant de doop yn de Jordaan en it earste wûnder fan Jezus op de brulloft yn Kana (Jehannes 2:1-11).
Fanwegen it optreden fan Jezus by de brulloft fan Kana, dêr't Jezus foar it earst in wûnder die, wurdt dat feest krekt lykas de oanbidding as in "Keningsfeest" beskôge. Dy gedachte joech oan paus Pius XI de ynspiraasje om it tema yn 1925 ta in selsstannich feest op de roomske kalinder yn te fieren, it Kristus Keningfeest.
Oarsprong
It Feest fan de Ferskining fan de Hear waard foar it earst yn Egypte op útskroeven wize mei in oktaaf fierd. De datum seis jannewaris bleau yn de Easterske Tsjerke it feest fan de Komst fan Kristus en tagelyk fiere Easterske kristenen dan ek de doop fan Jezus. By de doop die ommers op 'e nij de godlikens fan Jezus bliken: de himel kuorde iepen, in do striek boppe Jezus del en in stim fan boppen befêstige dat Jezus de Messias wie (Mattéus 3:16-17). De Tsjerke fan it Jûnslân, dy't de berte fan Jezus al op 25 desimber fierde, naam it feest fan de Ferskining fan de Hear letter oer en betinkt op 6 jannewaris de oanbidding fan de keningen (of wizen), de doop fan Jezus yn de Jordaan en de brulloft yn Kana, mar de klam leit op de oanbidding troch de wizen. De doop fan Jezus stiet sintraal op de snein nei Epifany.
Tradysje
Alhoewol't it Mattéus-evangeelje it allinne hâldt op wize manlju út it easten dy't Jezus yn Betlehem fûnen en der fierder nearne in oantal neamd wurdt, waarden de wizen yn ús tradysje letter trije keningen mei de nammen Kaspar, Balthasar en Melchior. Yn in soad roomske lannen en inkelde protestanske lannen is Trijekeningen in frije dei en wurdt it feest altiten op de dei sels fierd.
Yn de folkloare binne der allinne noch yn guon plakken yn it suden fan Nederlân restanten fan it feest oanwêzich. Eartiids gyngen bern yn katolike gebieten mei in lampion by de streek del, mar dat is gruttendiels yn ûnbrûk rekke. De stêden Maastricht en De Bosk hâlde yn it ramt fan it feest dêrfoar oer noch alle jierren in grutte optocht troch de strjitten. Yn katolike lannen is it feest noch jimmeroan sterk ferankere yn de folkloare. It saneamde stjerresjongen is in gebrûk dat oant de 19e iuw ek yn guon dielen fan ús lân praktisearre waard, mar noch yn in soad katolike lannen yn ferskate farianten bestiet. Bern geane dan as ferklaaide keningen mei in stjer by de streek del om snobberij yn te sammeljen. Yn Dútsktalige lannen sammelje bern jild yn foar in goed doel en skriuwe hja op de doarren fan de minsken dy't de doar iepenje de earste letters fan de keningen (C+M+B), dat tagelyk Christus Mansionem Benedicat ("Kristus segenet dit hûs") betsjut. Ek yn lannen mei in luthersk en anglikaansk stimpel bestiet it stjerresjongen.
Yn Spanje en guon dielen fan Meksiko fynt tradisjoneel op de jûn fan 5 jannewaris de Cabalgata de Reyes Magos plak. Op fersierde weinen ride dan de trije keningen troch de strjitten en harren tsjinsfolk smite de bern dan snobberij ta. It Feest fan de Trije Keningen hat yn Spanje in soad fan ús tradisjonele Sinterklaasfeest: foar it op bêd gean poetse de bern de skuon en sette dy op. De oare moarns op 6 jannewaris lizze dan yn de skuon kado's fan de hillige trije keningen, mar as de bern ûndogensk west ha lizze der in ynstee fan kado's swarte koaltsjes.
Sêftguodlisinsje
Soarten
Ofhinklik fan de libbenshâlding fan de programmeurs kin sêftguod gâns ferskate lisinsjes hawwe. Oan de iene kant beskriuwe dy lisinsjes de betingsten foar it fierders fersprieden fan it sêftguod, oan de oare kant de tsjinprestaasje foar it brûken.
Maryland (betsjuttingsside)
"Maryland" of "Marylân" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Normaal (band)
Skiednis
Normaal is oprjochte troch sjonger/gitarist Bennie Jolink ('Buizen Berend') en drummer Jan Manschot ('Brekken Jan Schampschot'). Nei in tal wikselingen kamen gitarist Ferry Joly ('Frederik Puntdroad') en bassist Willem Terhorst ('Wimken fan Diene') by de band. Terhorst wie de ienige echte boeresoan. It earste grutte optreden fan de band wie yn 1975 op it jierlikse Popfestival yn Lochem. De earste single “Hels as in jagthond” waard útbrocht yn 1976. Yn 1977 krigen hja sukses yn it hiele lân mei “Oerend hard” Sy joegen in protte optredens, meastentiids yn feesttinten. It smiten mei bier wie ien fan de fêste rituelen tidens de optredens. It rûge feestfieren waard ek wol høken neamd. Normaal hat 39 jier lang alle jierren spile op it Feanhoopfestival en foarme dêr ien fan de hichtepunten.
Yn de rin fan de jierren hawwe der in soad persoanswikselingen yn de band west. Bennie Jolink wie net alinne it gesicht en de gongmakker fan de band, hy wie ek de ienigste dy’t der fan begjin oant ein by west hat en skreau ek de measte ferskes. Doe’t er âlder waard,krige er hieltyd mear te krijen mei syn sûnens en waard it swierder foar him om op te treden. Doe’t er der mei stoppe wie er sawat sântich jier. Yn desimber 2015 hat Normaal in ôfskiedskonsert jûn yn de Gelredome yn Arnhem. Der is in dvd en blu-ray útbrocht fan dat konsert, mei de namme “Ajuu, de mazzel”.
Sydrivier
In sydrivier is in rivier dy't net útmûnet yn 'e see, mar yn in gruttere rivier (in saneamde haadrivier) of yn in mar. In bekend foarbyld fan in sydrivier is de Moezel, dy't in sydrivier is fan 'e Ryn.
In sydrivier hat faak sels ek wer sydrivieren, dy't dan yndirekte sydrivieren fan 'e haadrivier binne. Sydrivieren en haadrivier fersoargje mei-inoar de ôfwettering fan grûnwetter en oerflaktewetter fan harren streamgebiet of ôfwetteringsgebiet. It plak dêr't in sydrivier útmûnet yn in haadrivier of yn in oare sydrivier wurdt de gearfloeiïng, gearrin of gearstreaming neamd.
By sydrivieren wurdt ûnderskie makke tusken rjochter- en loftersydrivieren, rekkene fanôf de boarne fan 'e haadrivier. Sa is de Ruhr in rjochtersydrivier fan 'e Ryn, wylst de Moezel in loftersydrivier is. Opsommings fan sydrivieren fan in haadrivier wurde ornaris dien yn 'e orografyske folchoarder, fan 'e boarne nei de mûning.
Gronology fan de Aldheid yn it Midden-Easten
De gronology fan 'e Aldheid yn it Midden-Easten is in ramt foar datearrings fan histoaryske foarfallen út 'e Aldheid fan it Midden-Easten, yn 't bysûnder foar wat Mesopotaamje, de Levant en Anatoalje oangiet. De krekte jierren foar alle histoaryske foarfallen fan foàr de ynstoarting fan it ynternasjonaal stelsel oan 'e ein fan 'e Brûnstiid, om 1200 f.Kr. hinne, binne yn dat diel fan 'e wrâld nammentlik ûnwis. Histoaryske ynskripsjes jouwe foarfallen ornaris wer yn termen fan it bewâld fan in hearsker: "yn it safolste jier fan it regear fan kening dy-en-dy fan huppeldepup barde dat-en-dat". Om alle op dy wize oerlevere puzelstikjes gear te passen ta in relative gronology is botte dreech.
Herfoarme tsjerke (Westergeast)
Skiednis
De tsjerke waard om 1150 hinne stifte troch de muontsen út de Bonifatiusabdij fan Dokkum. Foar't der mei de bou fan de tsjintwurdige tsjerke útein set waard, hat der mooglik earst noch in tufstiennen tsjerkje stien.
Gronology fan de Aldheid yn it Midden-Easten
Fierdere útlis
Foar it earste milennium f.Kr. kin men foar it gearstallen fan in relative gronology stypje op 'e identifikaasje fan wichtige astronomyske foarfallen mei eigentlike kalinderdata. Sa ferwiist in ynskripsje út it tsiende jier fan it regear fan 'e Assyryske kening Asjoer-Dan III nei in sinnefertsjustering, dy't men troch astronomyske berekkenings fêststelle kinnen hat op 15 juny 763 f.Kr. Oare ferwizings nei astronomyske foarfallen befêstigje dy datearring, sadat der in wisse, absolute gronology ûntstiet dy't de relative gronology ferbynt mei de moderne kalinder.
Herfoarme tsjerke (Westergeast)
Skiednis
De foarse romaanske tsjerke hat in foar in part ynboude westlike toer en in wat fersmelle, healrûn eastlik koer. De gotyske ramen binne nei alle gedachten yn de 13e iuw ynbrocht. Yn de 19e iuw waard de oant dan hegere toer ferlege en it sealtek ferfongen troch in beskieden ynsnuorre spits.
De tsjerke waard foar it lêst yn 2012 restaurearre.
Gronology fan de Aldheid yn it Midden-Easten
Fierdere útlis
Foar it twadde en it trêde milennium f.Kr. is sa'n ferbân folle minder maklik te lizzen. In wichtich dokumint is yn dy kontekst it Fenustablet fan Ammisadûka, in tekst yn spikerskrift op in klaaitablet dêr't de astronomyske waarnimmings fan 'e planeet Fenus ûnder it regear fan 'e Babyloanyske kening Ammisadûka yn fêstlein binne. Fan Ammisadûka is bekend dat er yn 'e relative gronology de fjirde kening nei Hammoerabi wie. It Fenustablet jout de konjunksje (gearstân) fan Fenus mei de nije moanne as referinsjepunt, of eins trije referinsjepunten, want sa'n konjunksje komt om 'e safolle jier foar. De identifikaasje fan in konjunksje út it regear fan Ammisadûka mei in weromberekkene astronomyske konjunksje jout dêrom trije mooglike begjinjierren foar bgl. it regear fan Hammoerabi: 1848 f.Kr., 1792 f.Kr. of 1736 f.Kr.
De absolute gronology dy't útgiet fan 1848 f.Kr. as it begjin fan it regear fan Hammoerabi, wurdt de Lange Gronology neamd; dy dy't útgiet fan 1792 f.Kr. is de Middellange Gronology; en dy dy't útgiet fan 1736 f.Kr. hjit de Koarte Gronology. Dêrnjonken besteane ek noch de Ultralange Gronology en de Ultrakoarte Gronology. Dy lêste beide farianten, en ek de Lange Gronology, wurde selden brûkt. De Middellange Gronology is it gongberst, en mei dindrogronologysk ûndersyk (fan beamringen) en nije ûndersiken op basis fan koalstofdatearring fan argeologyske artefakten is sûnt 2000 yn prinsipe bewiisd dat de Middellange Gronology yndie de juste is. Nettsjinsteande dat komt men yn histoaryske wurken noch geregeldwei de Koarte Gronology tsjin.
Herfoarme tsjerke (Westergeast)
Ynterieur
De seissidige iken preekstoel is ienfâldich en stamt út de 19e iuw. Mooglik hat in muonts fan de Norbertynske úthôf Westerbuorren yn de 14e iuw de tsjerke beskildere mei fresko's. De resten dêrfan waarden yn 1895 ûntdutsen, mar binne doe wer oerkalke en pas mei de restauraasje fan 1957 bleatlein. Der wurdt fan útgien dat se it lijen fan Kristus, de ferballing út it Paradys en it Jongste Gerjocht (of it Lêste Jûnsmiel) útbyldzje. Ek oan de noardlike muorre waard noch in fresko fûn, dat in fragmint fan in foarstelling fan de hillige Kristoffel liket te wêzen. Oan de bôge fan it koer binne florale dekoraasjes oanbrocht. Ek yn it koer binne de resten fan in sakramintshúske en in piscina te sjen. Yn de flier fan de apsis en ûnder de preekstoel lizze ferskate sarken fan reade en grize sânstien.
Oargel
It oargel stamt út 1891 en is boud troch Bakker & Timmenga.
Afra Red
Afra Red (10 oktober 1984) is in rêstend Kubaanske pornografysk aktrise fan Afro-Kubaansk en Spaansk komôf, dy't berne is yn Santiago de Kuba. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2007. Neffens har offisjele opjefte is se 1.71 m lang, mei in gewicht fan 52 kg en kupmaat 36C.
Bobslydzjen op de Olympyske Winterspullen 1932
De Olympyske Winterspullen 1932, ek wol de IIIe Olympiade neamd, waarden yn 1932 yn Lake Placid, de Feriene Steaten hâlden. Dat wie fan 4 febrewaris oant en mei 15 febrewaris. It bobslydzjen wie yn de Mt. Van Hoevenberg Bobslydzjen baan. It wie de earste kear dat de 2-mansbob en de 4-mansbob op it programma stiene.
Mt. Van Hoevenberg Bobslydzjen baan
De Mt. Van Hoevenberg Bobslydzjen baan waard yn 1930 boud foar de Olympyske Winterspullen fan 1932, De baan hie yn 1932 in lingte fan 2.366 m in ferfal fan 228 meter en seisentweintich bochten. De bobbaan wie in natoerbaan en der wie plak foar 11.000 taskôgers. Foar de Spullen fan 1980 waard de baan yngrêven oanpast en nei de Spullen is de baan ek noch meardere kearen oanpast.
Maatskippij ta Nut fan 't Algemien
thumb|350px|Gearkomst fan de Maatkippij ta Nut fan 't Algemien yn de Alde Luterske Tsjerke yn Amsterdam, 1791 De Maatskippij ta Nut fan 't Algemien (koartwei  ' t Nut) is in lanlike feriening mei pleatslike ôfdielings ("departeminten"), oprjochte yn 1784, dy't har as doel stelt it wolwêzen, yn de romste betsjutting, fan yndividu en mienskip te befoarderjen. De feriening stribbet nei yndividuele en maatskiplike ûntjouwing mei in sa heech mooglik kultureel gehalte. De Maatskippij hold en hâldt har dwaande mei saken dy't it algemien belang tsjinje, lykas ûnderwiis, ûntwikkeling en maatskiplike diskusje. Hy hat dêrmei in bydrage levere oan de demokratisearring fan Nederlân.
Fan begjin ôf oan hat de Maatskippij harsels sjoen as in ynstelling foar folksûntwikkeling, en dat betsjutte - wol 150 jier lang - foar ûntwikkeling fan it "legere folk", de efterstelden.
Skiednis
It biedwurd fan  ' t Nut is: "Kennis is de weg naar persoonlijke en maatschappelijke ontwikkeling". Ynearsten organisearre de Maatskippij priisfragen oer ûnderwiiskundige en opfiedkundige kwestjes. Letter waard 't Nut, mei in grut tal pleatslike ôfdielings, de grûnlizzer fan de Nutssparbank (1818, letter ûnderdiel fan Fortis), de Nutsfersekering, de Nutslêssealen en Nutsskoallen (Nutsûnderwiis) en Nuts-Folksuniversiteiten. Yn 1795 waard de earste Kweekskoalle foar ûnderwizers fan Nederlân oprjochte troch 't Nut (folge troch kweekskoallen yn Amsterdam (1796), Grins (1797) en Leien). Yn de 20e iuw waarden de measte fan dy taken oernomd troch de oerheid of it bedriuwslibben.
Yn 1984 waard de Nutslearstoel yn de Skiednis fan it Underwiis oan de Universiteit Utert ynsteld. De earste besetter fan dy learstoel wie de ûnderwiishistoarikus prof. Nan Dodde. Bekende foarsitters waarden Johanna ter Meulen, Anthony Modderman en Pieter Johannes Veth.
De Maatskippij is aktyf oant hjoed de dei (2018). Yn Nederlân besteane sa'n 85 Nutsdeparteminten: selsstannige ferienings ûnder lieding fan in lanlik maatskippijbestjoer dat it behâld fan it gedachtegoed fan de Maatskippij beweitst.
It lanlik sekretariaat fan de Maatskippij siet sûnt 1981 wer yn Edam, it plak dêr't It Nut yn 1784 syn earste gearkomst hie. Wyls binne de wurksumheden fan it sekretariaat oernomd troch meiwurkers dy't net mear fanút it kantoar yn Edam wurkje.
Katia De Lys
Katia De Lys (25 desimber 1984) is in rêstend Kubaansk pornografysk aktrise fan Afro-Kubaansk komôf, dy't berne is yn Havana. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2010. Neffens har offisjele opjefte is se 1.70 m lang, mei in gewicht fan 50 kg en kupmaat 33D.
Snip en Snap
thumb|Snip en Snap ôfbyld yn Avrobode 1937 Snip en Snap wie in komysk duo besteande út Willy Walden (Snap) en Piet Muijselaar (Snip). Mei harren eigen revu lutsen se yn de perioade fan 1937 oant 1977 folle sealen.
Skiednis
Snip en Snap waard betocht troch Jacques van Tol, dy't it foar in grut part ôfsjoen hie fan in act fan it duo Lion Solser en Piet Hesse: "Wip en Snip". Walden en Muijselaar wiene foar it earst Snip en Snap yn 1937 yn in útsjoering fan it AVRO-radioprogramma De bonte dinsdagavondtrein. It duo hie yn 't earstoan gjin nocht oan it yn frouljusklean útwikseljen fan brike grapkes, mar oanstean fan teäterprodusint René Sleeswijk woene se yn in radioútstjoering foar ien kear wol in útsûndering meitsje. It optreden wie it publyk sa entûsjast oer, dat de AVRO in promoasjetoernee by Sleeswijk bestelde dêr't Snip en Snap yn as publykslûkers fungearje moasten. Nei in jier ferfette Sleeswijk de toernee los fan de AVRO ûnder de titel De Snip & Snap Revue; sadwaande soe de útsûndering foar ien kear fjirtich jier oanhâlde. Fan 1950 ôf stie de revu alle jierren in oantal moannen yn Teäter Carré.
Willy Walden sei yn in fraachpetear: "Ik was zelf helemaal niet dol op die jurken. We vonden het eigenlijk allebei vreselijk. Maar ja, het hoorde erbij. De mensen bleven erom vragen. En dan doe je die jurk toch maar weer aan."
Liet
Juffer Snip en juffer Snap makken ûnder oare furoare mei it grappich lietsje:
Telefyzje
Fan 1961 ôf oan wie it duo Snip en Snap ek op telefyzje te sjen. By de protte bekende artysten dy't yn de Snip & Snap Revu optreden hearden Corry Brokken, Donald Jones, Teddy Scholten en Mieke Telkamp. In protte teksten waarden skreaun troch Max Tailleur en Jacques van Tol, en de shows waarden regissearre troch Ger Lugtenburg.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Eastenryk
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Eastenryk.
Claudy Jongstra
thumb|Detail fan de wandbeklaaiing yn de Iepenbiere Bibleteek Amsterdam Claudy Jongstra (Roermond, 6 febrewaris 1963) is in Nederlânske keunstneresse-tekstylûntwerper, harderinne, boerinne en aktiviste.
Wurkpaad
Claudy Jongstra hat moadefoarmjouwing studearre oan de Hegeskoalle foar de Keunsten yn Utert (1982-1989). In skaaimerk fan har wurk is it brûken fan wol dy't op ambachtlike wize ferfilte wurdt. Hja hat it hiele produksjeproses al sûnt de jierren '90 yn eigen hân en hat it sa ticht mooglik by hûs hâlde wold. De kymkrêft fan de boaiem foarmet de ynspiraasje en kearn fan har wurk. Har duorsume lytsskalige produksjeproses stiet foarop, se wol sa min mooglik ekologyske fuotprinten efterlitte, mei respekt foar de natoer en op basis fan lokale produkten en tradisjonele ambachten. Jongstra hat ynteresse yn ambachtlike produksjemetoades, yn griene materialen en duorsume wurkwizen en omtinken foar leefberheid, bioferskaat en lytse mienskippen. Troch werom te gean nei de oarsprong fan wol, weevjen en kleur, lit Jongstra har publyk neitinke oer de wikselwurking tusken minsk en natoer. Sa komt de wol fan in eigen kudde fan 200 Drintske heideskiep yn het Fryske Spannum, en foar de plantaardige kleurstoffen is in hiemtún opsetten. Troch it ferkeapjen fan har eigenbakte bôle krijt se in bân mei de Spannumers. Foar projekten as de produksje fan eigen parfum of fan spikerbroeken freget se de boeren om de rânen fan de ikkers yn te siedzjen mei sinneblommen.
In grutte opdracht oan it begjin fan har karriêre wiene de stoffen foar de Jedi yn de Star Wars Episoade I. Jongstra hat dêrneist stoffen makke foar Alexander van Slobbe, Maarten Baas, Hella Jongerius, John Galliano, moadeûntwerper Christian Lacroix en Donna Karan. Letter hat Jongstra har talein op wandfoljende autonome keunstwurken foar de oanklaaiing fan gebouwen, lykas it Frysk Museum, it Provinsjehûs yn Ljouwert, de Iepenbiere Bibleteek Amsterdam en yn de neiste takomst it Museum of Modern Arts yn San Francisco.
It wurk fan Claudy Jongstra is opnomd yn ferskate kolleksjes, ûnder oare it Steedlik Museum Amsterdam, it Ryksmuseum Amsterdam, it Victoria & Albert Museum yn Londen en it Museum of Modern Art yn New York.
Claudy Jongstra waard keazen ta Keunstner fan it Jier 2019.
Den Ham (Westerwâlde)
Den Ham is in útbuorren yn de gemeente Westerwâlde yn de provinsje Grinslân en falt ûnder it doarpsgebiet fan Bellingwolde. It leit rjocht benoarden Bellingwolde oan de Hamsterweg, dy't parallel mei de Dútske grins en it B.L. Tijdenskanaal.
Namme
De namme komt fan ham, dat "hoeke", lântonge", "finne" betsjut.
Skiednis
It doarp ûntstie nei alle gedachten yn de fyftjinde iuw oan de râne fan it eardere heechfean. Troch it ûntstean fan de Doalert moasten bewenners fan de leger lizzende gebieten, by de Westerwâldske Aa del, ferfarre nei hegere gebieten. Yn 1498 waard it doarp Upham neamd, en letter waard it ek den Ham, Nye Ham of Bellingwolderham neamd, ta ûnderskieding fan Houwingaham of Utham. Den Ham hearde fanâlds by it karspel Bellingwolde, yn tsjinstelling ta Hamdyk, dat in oerbliuwsel fan it eardere karspel Houwingaham is. Dêrnjonken waard ek it eardere doarp Wynedaham (Nieuw-Beerta) ynearsten as Den Ham of Beertsterham neamd.
Fan de âldste Doalertdyk ôf waard it úttynjen fan de Doalert stoppe en waard yn de iuwen dêrnei it opslike lân fannijs ynpoldere. De pleatsen stiene ynearsten ferspraat yn de saneamde Bovenlanden mooglik benefter in binnendyk, de lettere Hamsterwei. By dy dyk del waard yn 1657 it Hamsterdjip groeven as de nije ôfwettering fan Bellingwolde. De measte pleatsen ferhuzen dêrnei nei de Hamsterwei, en in lytse tal bleau efter yn de útbuorren Lutje Ham. Oare pleatsen waarden yn de achttjinde iuw nei Koudehoek ferpleatst. De langhalige kavels fan Den Ham en Koudehoek leine trochinoar hinne en wikselen inoar ôf.
Om 1800 hinne hiene Den Ham, Koudehoek en Hamdyk harren eigen buertgilde.
De Hamsterwei dy't troch Den Ham hinne rint, waard foar in part yn 1892 en yn 1913 folslein ferhurde.
Kana (Libanon)
Kana, in oare talen ek wol Qana, is in Súd-Libaneesk doarp fan sa'n 10.000 ynwenners, dat op goed tsien kilometer súdeastlik fan de kuststêd Tyrus en ek sa'n tsien kilometer benoarden de Israelyske grins leit. De befolking is foar it meastepart sjiïtysk en hat in lytse kristlike minderheid.
Neist trije plakken yn Israel, is Kana ien fan de plakken dy't oanwiisd wurde as it plak Kana yn it Nije Testamint, benammen troch Libaneeske kristenen. Kana soe ik it plak wêze kinne dêr't Jezus Kristus syn earste wûnder dwaan hawwe soe: neffens de bibel feroare Er by de Brulloft yn Kana wetter yn wyn.
It doarp waard yn 1996 (mei ek in UNIFIL-post) en 2000 troch Israelyske artillery besketten mei deade boargers fan gefolgen.
Sunny Boy (bolle)
Libben
Wichtiger wie dat Sunny Boy syn dochters in protte molke produsearren mei in treflike fet-aaiwytferhâlding. Teffens wiene se fruchtber, hiene se trochinoar in noflik karakter en ûntwikkelen se goede skonken, jaren en oeren. Tsjin dy tiid wie Sunny Boy eigendom fan it bedriuw Zuid-Oost Genetics (letter Holland Genetics), dat in flinke foarrie fan syn sperma oanlei foar't dat yn oktober 1989 frijjûn waard foar de ferkeap om fia keunstmjittige ynseminaasje by kij fan oer de hiele wrâld ynbrocht te wurden.
Doe't bekend waard dat de dochters fan Sunny Boy op alle punten útsûnderlik skoarden, ûntstie der fanôf 1990 in run op syn sperma. Zuid-Oost Genetics sette doe útein om net inkeld de foarrie beferzen sperma te ferkeapjen, mar ek farsk sperma, wat doedestiden in unikum yn 'e kowefokkerij wie. Yn 'e earste helte fan 'e jierren njoggentich hie Sunny Boy 1,2 miljoen doazes sperma produsearre, in abslút rekôr, dat oant dy tiid op namme stie fan in Amerikaanske bolle. Sadwaande kaam er sels op 'e Amerikaanske stjoerder CNN yn it nijs. Op syn tsiende jierdei, yn 1995, wie Sunny Boy syn produksje oprûn oant 1,8 miljoen doazes, à ƒ30 it stik. Dêrmei hied er foar syn eigners ƒ54 miljoen fertsjinne. Tsjin dy tiid rûnen der oer de hiele wrâld ferspraat nei skatting in miljoen soannen en dochters fan Sunny Boy om.
Neilittenskip
Noch altyd hat Sunny Boy it wrâldrekôr yn 'e hannen de meast brûkte fokbolle ea te wêzen. Uteinlik produsearre er mear as 2 miljoen doazes sperma. De genetyske ynfloed fan Sunny Boy op 'e molkfeehâlderij wie ûnbidige grut, net inkeld troch syn dochters, mar ek troch syn soannen. Dêrfan waarden nammentlik 77 gaadlik befûn om ek yn produksje nommen te wurden as fokbollen, mei as bekendste Eastland Cash, dêr't wrâldwiid mear as 1,3 miljoen doazes sperma fan ferkocht waarden. Sunny Boy syn pakesizzer, de ferneamde readbûnte bolle Kian stie yn 2008 op it earste plak op 'e ranglist fan (doe libbene) fokbollen, mei 1 miljoen doazes sperma.
Kop fan Sunny Boy
Nei syn dea waard de kop fan Sunny Boy bewarre en útstald yn it Nasjonaal Feetylt Museum yn Beers (Noard-Brabân). Doe't it gebou fan dat museum, in âld K.I.-stasjon, yn 2020 ferkocht waard, gie de hiele kolleksje oer yn 'e hannen fan it Frysk Lânboumuseum yn Ljouwert. Sa kaam de kop fan Sunny Boy werom yn Fryslân. Sûnt 2 july 2021 waard de kop fan 'e bolle yn it Frysk Lânboumuseum tentoansteld.
Stânbyld
Der waard yn 1998 ek in stânbyld fan Sunny Boy makke. Dat stie oarspronklik by it regiokantoar fan CRV Noard op It Hearrenfean. Yn 2007 waard it ferpleatst nei in plak njonken de haadyngong fan it haadkantoar fan 'e Keninklike Coöperatie Rundveeverbetering (CRV), yn Arnhim. Doe't de CRV yn 2022 ferhuze nei in nij gebou, wie dêr gjin romte foar it stânbyld fan 'e ferneamde bolle. Sadwaande kearde it werom nei Fryslân en krige it op 17 novimber fan dat jier in nij plak yn it Dairy Breeding Center yn Wurdum.
WK Frysk damjen 2020
Der wiene mear as tritich dielnimmers út Fryslân, Nederlân, Belgje, Itaalje, Litouwen, de Oekraïne, Ruslân, Tsjechje en Wyt-Ruslân, ûnder wa ek nije talinten fan jonger as tweintich jier. De lotting waard holden yn kafee De Bogt fen Guné, wylst de wedstriden spile waarden yn Skouboarch De Koornbeurs, op tallships oan 'e Suderkade en yn it Keninklik Eise Eisinga Planetarium.
De finale fan it WK Frysk damjen 2020 waard op 7 maart spile yn it Stedhûs fan Frjentsjer, dêr't Folkert Groenveld út Jutryp as wrâldkampioen út 'e bus kaam. It twadde plak wie foar de Rus Aleksander Georgijev út Sint-Petersburch. De prizen waarden útrikt troch kommissaris fan 'e kening Arno Brok.
WK Frysk! 2020
Njonken it haadtoernoai om 'e wrâldtitel yn it Frysk damjen waard op it WK Frysk damjen 2020 ek in sydtoarnoai holden yn it ûnderdiel Frysk! (Wêrby't eltse dielnimmer net tweintich, mar fiif houtsjes hat.) Op dat ûnderdiel waard Jelle Wiersma fan Wommels kampioen troch Marten Walinga fan Waaksens te ferslaan.
De Babbersmûne
De Babbersmûne is in poldermûne yn Skiedam yn de provinsje Súd-Hollân. Jierrenlang stie de âldste stiennen poldermûne fan it lân der by as in suterige romp, mar yn de jierren 2012-2013 is de mûne restaurearre en foar in part rekonstruearre. De Babbersmûne waard yn 1710 boud en folge doe in midsiuwske mûne op syn fûneminten op. It oanlizzen fan it spoar fan Skiedam nei Hoek fan Hollân yn 1888 beheinde de mûne yn 'e wynfang. De oplossing waard fûn yn it ferheegjen fan de romp mei trije meter. Foar it bestsjinjen fan de mûne wie ek it bouwen fan in stelling nedich. Sûnt 1924 waard de mûne oandreaun troch in Deutz-motor. De stelling, kape, wjukken en sturt waarden dêrmei oerstallich en ôfbrutsen. Oant dy tiid wenne de mounder noch yn de mûne, mar foar him en syn hûshâlding waard doe in nij hûs njonken de mûne boud en hy moast om oar wurk sjen.
Healwei de jierren 1950 wie it hielendal dien mei de Babbersmûne. In elektrysk gemaal op in oar plan naam de wetterhûshâlding oer en de romp fertutearzgje jimmeroan mear. Sûnt 1979 makke de fûgelopfang gebrûk fan de romp. Eigner wie doe de gemeente Skiedam, dy't der yn slagge de romp yn 2003 as ryksmonumint yn te skriuwen. Yn dat jier kocht de stifting 'De Schiedamse Molens' de mûne fan de gemeente oer. De stifting wie fan doel om fan de mûne wer in folslein wurkjen mûne te meitsjen sa't dy der foar 1924 útseach.
Ein 2011 wûn de stifting in priis fan € 10.000,00 fan de provinsje Súd-Hollân foar it bêste Mûnebiotoopferbetterplan. Om de mûne better ta syn rjocht te bringen waard de omjouwing fan de mûne oanpast. Yn febrewaris folge de bou fan in stelling en in diel fan it geande wurk waard wer opboud. Sûnt novimber fan dat jier waard de mûne ek wer draaifeardich. Tsjin it ein fan 2013 koe de restauraasje ôfsletten wurde.
Mad Max 2
Mad Max 2, ek wol bekend as Mad Max 2: The Road Warrior (en oarspronklik yn 'e Feriene Steaten útbrocht as The Road Warrior), is in Australyske dystopyske, post-apokalyptyske science fiction-aksjefilm en neo-western út 1981 ûnder rezjy fan George Miller, mei yn 'e haadrollen Mel Gibson en Bruce Spence. De titel betsjut "Mâle Max 2: De Snelweikriger". It is it twadde diel fan 'e Mad Max-searje, nei Mad Max út 1979. It ferhaal fan 'e film giet oer âld-plysjeman Max Rockatansky, dy't nei de maatskiplike ynstoarting fan 'e Westerske kultuer allinnich omdoarmet yn 'e Australyske woastyn. Hy moetet in groep kolonisten dy't oer ierdoalje beskikke en dêrom belegere wurde troch in kliber ûnmeilydsume banditen. Troch omstannichheden dreaun, jout Max him by harren en helpt harren oan 'e fijân te ûntkommen. Mad Max 2 waard yn 1981 rûnom priizge troch filmkritisy, berikte al rillegau de status fan cultklassiker en wurdt tsjintwurdich beskôge as ien fan 'e bêste aksjefilms en ien fan 'e bêste ferfolchfilms ea makke. De film wie ek kommersjeel súksesfol yn 'e bioskopen en wûn in Saturn Award en fiif AACTA Awards. In trêde diel yn deselde searje, Mad Max Beyond Thunderdome, kaam út yn 1985.
Plot
Yn "de neie takomst" binne de brânstoffoarrieden frijwol útput nei't in grutte enerzjykrisis en in wrâldwide kearnoarloch de maatskiplike ynstoarting fan 'e Westerske kultuer feroarsake hawwe. Ald-plysjeman Max Rockatansky doarmet troch de ûntfolke en treasteleaze woastyn fan Austraalje yn syn swarte Pursuit Special-auto mei supercharger. Hy is slim traumatisearre rekke nei de moard op syn frou en jonge soan troch in motorbinde (sjoch: Mad Max), en syn iennichste selskip is in Australyske feedriuwershûn. Max beskikt oer in seldsum funksjonearjend fjoerwapen (in ôfseage jachtgewear), wêrfoar't suver gjin munysje mear te finen is.
Wylst er besiket te ûntkommen oan in stikmannich leden fan in binde banditen, oanfierd troch in geastlik steurde motorrider mei in read ferve mohawkkaam dy't Wez hjit, slagget it Max om twa fan 'e fiertugen fan 'e bindeleden ferûngelokje te litten, wêrnei't Wez ynbynt en útnaait. Max stelt de benzine út ien fan 'e ferûngelokke fiertugen, dy't yn botsing kommen is mei in op 'e wei efterlitten Mack-truck. Letter, as er syn einleaze reis ferfette hat, sjocht er net fier fan 'e wei in autogyro stean (in soarte fan minimalistyske helikopter). As er it ding ûndersiket om te sjen oft der brânstof yn sit dy't er brûke kin, blykt it in mûklaach te wêzen en wurdt er finzen nommen troch de piloat, dy't sels ek út is op brânstofdieverij. Max wit de man lykwols al rillegau oermânsk te wurden en de rollen om te draaien.
Max praat mei Nathan ôf dat er benzine foar syn auto krije sil, mar ienris yn it pompstasjon oankommen, beswykt Nathan oan syn ferwûnings ear't er Pappagallo, de lieder fan 'e kolonisten, oer dy ôfspraak fertelle kin. Pappagallo stelt dat, as der sa'n ôfspraak west hat, dy mei Nathan ferstoarn is. De kolonisten fermoedzje dat Max ien fan 'e banditen is, dy't as spion nei it pompstasjon ta stjoerd is. Dat hy wurdt finzenset en syn auto wurdt yn beslach nommen. Ear't se beslute kinne wat se mei him dwaan sille, arrivearret de lieder fan 'e banditen by it pompstasjon, dy't himsels de Hear Humungus neamt (fan it Ingelske wurd humongous, dat "ûnbidich" betsjut). De banditen hawwe de kolonisten dy't yn 'e oare beide fiertugen troch de besingeling hinne besochten te brekken, finzennommen, en Humungus jout de lju yn it pompstasjon noch ien kâns: se moatte oppakke en fuortgean en alle benzine en it pompstasjon oan him oerdrage. As se dat dogge, dan sil er harren libje litte en troch syn domein reizgje litte.
Ien fan 'e kolonisten, in bern fan in jier as acht, njoggen, dat net praat en inkeld bekend stiet as de 'ferwyldere jonge', deadet Wez syn frijer troch in fjoerskerpe boemerang te goaien. Wez rekket alhiel breinroer en wol fuortendaliks it pompstasjon bestoarmje, mar Humungus hâldt him stiif fêst oant er ophâldt mei tsjinakseljen en flústeret him yn it ear dat er net de minste bedoeling hat om 'e kolonisten libben gean te litten.
Neitiid reitsje de kolonisten ferdield. Guon fan harren wolle it oerjaan en op it oanbod fan Humungus yngean. Oaren binne ta razernij dreaun troch it lot fan harren finzennommen maten en wolle oan 'e bittere ein ta trochfjochtsje. Pappagallo heart ta de lêste groep. It giet der net om dat de kolonisten hjir sa graach bliuwe wolle, want se wiene altyd al fan doel om 'e wûne benzine te brûken om in ôfstân fan 2.000 myl nei de kust ôf te lizzen, dêr't noch restanten fan 'e beskaving besteane. De twaspjalt spitst him ta op it probleem dat de kolonisten gjin fiertúch hawwe dat de grutte tankwein mei benzine lûke kin. Dat wie ek wêr't de útbraak om gie, de trije duo's kolonisten dy't yn ferskillende rjochtings útpykten, moasten sa'n fiertúch sjen te finen. As Max dat foar it ferstân kriget, fertelt er dat er in pear dagen earder noch in truck foarbykommen is. Hy biedt Pappagallo in oerienkomst oan: de kolonisten litte him gean en jouwe him syn auto werom mei in folle tank benzine en safolle benzine yn jerrycans as er tille kin, en yn ruil dêrfoar giet hy der geandefoets mei in pear jerrycans disel op út om 'e truck op te heljen.
De kolonisten geane akkoart, en as it tsjuster wurden is, set Max mei de disel ôf. Mei help fan 'e ferwyldere jonge, dy't in skyldwacht fan 'e banditen ôfliedt, glûpt er troch de besingeling hinne. Hy spoart de gyropiloat op, dy't ûnderwilens útpykt is mei de deade beamstam efter him oan te slepen dêr't Max him mei keatling en hingslot oan fêstset hie. Dyselde lit er de disel nei de autogyro drage, wêrnei't se tegearre nei de truck ta fleane. Nei't er de truck oan 'e praat krigen hat, lit Max de gyropiloat frij en riidt werom nei it pompstasjon, wêrby't er dwers troch it kamp fan 'e banditen stoarmet. Mei help út 'e loft fan 'e gyropiloat wit er it pompstasjon te berikken. Neitiid wolle Pappagallo en de oare kolonisten dat Max de truck bestjoere sil by harren grutte útbraak, mar dêr wol Max neat fan hearre, want dat wie de ôfspraak net. Hy kiest derfoar om 'e benzine te ûntfangen dy't er fertsjinne hat en fuort te riden yn syn auto.
Underwilens leit de gyropiloat it oan mei in tsjeppe jonge frou yn it pompstasjon, dy't er besiket oer te heljen om mei him yn syn autogyro út te piken. As sy dêr op it lêste momint fan ôfsjocht, om't se de oare kolonisten as har famylje beskôget, beslút de gyropiloat dat der neat oars op sit as om him by de kolonisten te jaan.
Max syn eigen besykjen om troch de besingeling hinne te brekken, mislearret as Wez de efterfolging ynset yn 'e auto fan Humungus, dy't tarist is mei in helpmotor dy't op gniisgas rint. Hy riidt Max fan 'e wei ôf, dat de auto fan Max ferskate kearen oer de kop slacht en yn in bedelte njonken de berm belânet. Max syn hûn is ûnskansearre, mar as er in heal út 'e tiid rekke Max besiket te ferdigenjen, wurdt it bist deamakke troch de banditen. As de banditen de brânstof út 'e auto besykje te stellen, giet der in springstoflading ôf dy't Max op syn benzinetank oanbrocht hie, sadat alle banditen útsein Wez, dy't fan 'e wei ôf taseach, omkomme en it wrak fan 'e auto folslein fernield rekket. Wez keart werom nei it kamp fan 'e banditen. Max wit by it brânende wrak wei te krûpen, dêr't de reekwolken fan yn it pompstasjon te sjen binne. De gyropiloat giet op ûndersyk út en bringt Max werom yn it pompstasjon.
No't er net folle oare kar mear hat, beslút de lichtlik skansearre Max de lapen mei de kolonisten gear te smiten. Hy werpt him op as sjauffeur fan 'e truck mei de swier bepânsere tankwein, dêr't inkele kolonisten ûnder lieding fan in fûleindige kriichster op meiride sille. De frachtwein sil begelaat wurde troch Pappagallo yn syn auto en de gyropiloat yn 'e loft, wylst de oare kolonisten yn in stikmannich buskes in oare kant út spatte, yn 'e hope dat de banditen de tankwein folgje sille. Se prate ôf inoar op in pear hûndert myl ôfstân wer te treffen. As Max it pompstasjon útriidt, giet de ferwyldere jonge as ferstekling mei op 'e truck. Sa't Pappagallo al hope hie, sette Humungus, Wez en de measte oare banditen daliks efter de truck mei de tankwein oan, wylst inkele oaren it ferlitten pompstasjon sels feilichstelle. Dêr hawwe de kolonisten lykwols de jaknikker en raffinaazje-ynstallaasjes fan bommen foarsjoen, en as dy ôfgeane, nimme se it hiele pompstasjon, ynklusyf de krekt arrivearre banditen, mei de loft yn. De karafaan fan rynkranke buskes en auto's, dy't yn 'e tsjinstelde rjochting giet as de tankwein, wurdt net efterfolge.
Axel Rodrigues de Arruda
(9 jannewaris 1970) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Santos, São Paulo, Sevilla, Bahia, Atlético Mineiro, Sport Recife, Botafogo, Cerezo Osaka, Paraná en Figueirense.
Mad Max 2
Plot
By in lange efterfolging komme de kriichster en de oare ferdigeners fan 'e tankwein om, krekt as Pappagallo en in grut tal banditen. De gyropiloat wurdt delsketten. Max en de ferwyldere jonge bliuwe allinne efter, wylst in grut tal banditen harren noch neisitte. It slagget Wez om oan board fan 'e tankwein te kommen en dêrwei de truck te berikken, mar as Max truck en tankwein keart en op 'e efterfolgjende banditen ynriidt, komme sawol Wez, dy't op dat stuit oan 'e motorkap fan 'e truck hinget, as Humungus om by in frontale botsing tusken de truck en it fiertúch fan Humungus, dêr't troch de klap frijwol neat fan oerbliuwt. De truck is ridlik ûnskansearre, mar troch de botsing ferliest Max de behearsking oer it stjoer, sadat truck en tankwein fan 'e wei ôf reitsje en omrôlje.
As de ferwûne Max de bewusteleaze ferwyldere jonge út 'e kabine fan 'e truck sleept hat, sjocht er dat út 'e stikkene tankwein gjin benzine lekt, mar moude. De no liederleaze banditen sjogge dat ek en jouwe har teloarsteld ôf. It docht bliken dat de slûchslimme kolonisten de echte benzine yn oaljefetten yn harren autobuskes opslein hiene en dat de truck en tankwein mar in ôfliedingsmaneuver foarmen dy't bedoeld wie om it meastepart fan harren de mooglikheid te jaan en pyk út. De gyropiloat komt oanriden op syn autogyro, dy't net mear fleane kin.
Deselde ferteller, in âldman, dy't de film ek fan in ynlieding foarseach, docht no út 'e doeken hoe't it fierder gie. De gyropiloat joech him mei de ferwyldere jonge by de oare kolonisten, fan wa't er, no't Pappagallo dea wie, de nije foaroanman waard. Under syn lieding leine hja de grutte reis nei de kust ôf, wêrby't se bûten it berik kamen fan 'e bindes yn it binnenlân. Op harren bestimming rjochten se de Grutte Noardlike Stamme op, oer wa't earst de gyropiloat en nei dy syn dea de ferwyldere jonge regearre. It docht bliken dat de ferteller eins de ferwyldere jonge is as er heech op jierren rekke is en oantinkens ophellet oan syn iere jonkheid. Max, sa fertelt er, joech him net by de kolonisten, mar sette syn omdoarmjend bestean yn 'e woastenij fan it binnenlân fuort. No is er inkeld noch in oantins út in lang ferfleine tiid.
Foarskiednis en preproduksje
Nei it súkses fan Mad Max, út 1979, ûntfong de Australyske regisseur George Miller ferskate oanbiedings om films te regissearjen foar grutte filmstudio's yn Hollywood, wêrûnder First Blood (better bekend as Rambo). Miller besleat lykwols in film oer rock and rollmuzyk te meitsjen ûnder de wurktitel Roxanne. Nei't er mei skriuwer Terry Hayes gearwurke hie oan 'e 'ferboeking' fan Mad Max, frege er dyselde ek om mei te wurkjen oan it senario fan Roxanne. De produksje fan dy film waard lykwols op 'e lange baan skood en fan útstel kaam úteinlik ôfstel.
Meitiid krige Miller belangstelling foar it meitsjen fan in ferfolch op Mad Max, dêr't er fan alle kanten ta oanfitere waard. Syn eigen oanstriid dêrta waard grutter doe't er besefte dat er in folle bettere film meitsje koe mei it folle gruttere budget dat er no ta syn beskikking hie. Hy liet him ynspirearje troch it non-fiksjeboek oer helden yn 'e mytology The Hero with a Thousand Faces, fan Joseph Campbell, en de films fan 'e Japanske regisseur Akira Kurosawa, en rekrutearre op 'e nij Hayes om him te helpen in senario te skriuwen. Briant Hannant rekke yn 'e preproduksje by it projekt belutsen as trêde senarioskriuwer en assistint-regisseur.
Produksje
As produsinten wiene Miller syn âlde partner Byron Kennedy by it projekt belutsen foar de filmstudio Kennedy Miller Productions (no Kennedy Miller Mitchell). Foar Mad Max 2 wie in budget beskikber fan 4,5 miljoen Australyske dollar, dat doedestiden omrekkene 6,7 miljoen Amerikaanske dollar wie. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Dean Semler, en de filmmuzyk waard fersoarge troch de Australyske komponist Brian May (net te betiizjen mei de lyknammige Britske muzikant fan 'e band Queen).
De opnamen fan Mad Max 2 fûnen yn tolve wiken yn 'e winter fan 1981 plak (d.w.s. doe't it simmer wie op it noardlik healrûn), yn 'e Australyske woastyn yn 'e neite fan it stedsje Broken Hill, yn 'e outback fan Nij-Súd-Wales. De sênes mei it oaljepompstasjon fan 'e kolonisten waarden opnommen op in plak dat Pinnacles hiet. De sêne wêryn't Max fan 'e wei riden wurdt en syn auto omrôlet en total loss rekket, waard filme op 'e Menindee Road troch de Mundi Mundi-flakte, fuort bûten Broken Hill.
Sensuer
De oarspronklike montaazje fan Mad Max 2 wie folle gewelddiediger en bloediger, mar de Australyske sensuer snie hiele sênes fuort of montearre se hielendal op 'e nij. Doe't de film yn 'e Feriene Steaten útkaam, waarden nochris twa sênes ferkoarte om't se te skokkend wêze soene: Wez dy't in pylk út syn eigen earm lûkt en in close-up fan Wez dy't de boemerang fan 'e ferwyldere jonge út 'e foarholle fan syn deade frijer lûkt. Hoewol't der noch in ferzje fan 'e film bestiet sûnder dy lêste feroarings troch de Amerikaanske MPAA, is de oarspronklike ferzje fan 'e film, fan foar't de Australyske sensuer deroer gear west hie, ferlern gien.
Distribúsje
De distribúsje fan Mad Max 2 waard fersoarge troch Warner Bros. De film gie op 24 desimber 1981 yn 'e Australyske bioskopen yn premiêre. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde yn 1982 by platemaatskippij Varèse Sarabande. Yn 'e Feriene Steaten en Kanada waard Mad Max 2 útbrocht ûnder de titel The Road Warrior.