cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Keizerlike Japanske Marine
Untwikkelings yn 'e 19e iuw
Yn 1894 en 1895 kaam it einlings ta in iepen oarloch tusken Japan en Sina. Dy Earste Sineesk-Japanske Oarloch waard lykwols foar it meastepart útfochten yn Koreä. Hoewol't de striid fierhinne op lân plakfûn, spile de Keizerlike Japanske Marine in wichtige rol troch de Sineeske Float fan 'e Noardlike Seeën te ferneatigjen yn 'e Slach op 'e Yalu (útfochten op 'e rivier de Yalu). De beide grutte, yn Dútslân makke, izerbeklaaide Sineeske slachskippen Dingyuan en Zhenyuan blieken lykwols fierhinne ûnkwetsber foar de Japanners, wat op 'e needsaak wiisde foar de oanskaf fan gruttere, swierder bewapene skippen. As resultaat fan 'e oerwinning kaam Koreä foargoed yn 'e Japanske ynfloedssfear, wylst Sina by it Ferdrach fan Shimonoseki fan april 1895 ek Formosa (no Taiwan) en de Peskadoares (in lytse arsjipel tusken Formosa en it Sineeske fêstelân) oan Japan ôfstean moast. De Keizerlike Japanske Marine naam besit fan Formosa en drukte dêr tusken maart en oktober 1895 alle wjerstân tsjin 'e anneksaasje bloedich de kop yn.
Sina moast ek it Liaodongskiereilân oan Japan ôfstean, mar troch de Triple Yntervinsje fan Dútslân en Frankryk ûnder lieding fan it Keizerryk Ruslân wie it twongen dat gebiet werom te jaan, wêrnei't Ruslân it koarte tiid letter sels yn besit naam. Fan 1895 ôf rekke men der dêrom yn Japan fan oertsjûge dat in oarloch mei Ruslân net oan te ûntkommen wie, en begûn men de kriichsmacht op te bouwen yn tarieding op sa'n konflikt.
Untwikkelings yn 'e 20e iuw
Yn 1900 waard Japan foar de earste kear min ofte mear as in gelikense partner akseptearre troch de Westerske grutmachten, doe't it dielnaam oan it delslaan fan 'e anty-Westerske Bokseropstân yn Sina. Dêrfoar levere it lân 20.840 soldaten en matroazen fan in totale Alliëarde troepemacht fan 54.000 man. Yn 1902 gie Japan in militêr bûnsgenoatskip oan mei it Feriene Keninkryk. Yn it ferdrach stie dat as Japan yn oarloch rekke en in trêde lân tsjin Japan fanwegen kaam, it Feriene Keninkryk Japan militêr te help komme soe. Dat wie spesifyk bedoeld om foar te kommen dat Frankryk of Dútslân militêr yngripe soene yn in konflikt tusken Japan en Ruslân.
De langferwachte Russysk-Japanske Oarloch briek úteinlik yn 1904 út. Wylst it Japanske Leger de Russen yn Koreä en Mantsjoerije fersloech, weefde de Keizerlike Japanske Marine ûnder lieding fan admiraal Heihachirō Tōgō yn 'e Slach by Port Arthur fuort oan it begjin fan 'e oarloch al ôf mei de Russyske Float fan it Fiere Easten. Doe't nei in lange, muoisume reis fan 33.000 km de Russyske Eastseefloat op it oarlochstoaniel arrivearre, waard dy frijwol folslein ferneatige yn 'e Slach by Tsushima. Ruslân wie neitiid twongen om by it Ferdrach fan Portsmouth in fernederjende frede mei Japan te sluten.
Yngripen fan it Feriene Keninkryk yn 'e striid hie net nedich west, mar doe't it Feriene Keninkryk sels yn 1914 mei it Keizerryk Dútslân en Eastenryk-Hongarije yn oarloch rekke, ferfolle Japan syn ferdrachsferplichtings troch oan 'e Britske kant mei te fjochtsjen yn 'e Earste Wrâldoarloch. De Japanske ynset bleau fierhinne beheind ta it feroverjen fan ferskate Dútske koloanjes yn 'e Stille Súdsee (de Noardlike Marianen en de Karolinen) en fan Tsingtao, de Dútske konsesje oan 'e kust fan Sina. De Keizerlike Japanske Marine naam diel oant it Belis fan Tsingtao en jage it Dútske Eastaziatyske Eskader út 'e Stille Oseaan wei, dat útnaaide nei de súdlike Atlantyske Oseaan en dêr troch de Britten ferdylge waard by de Falklâneilannen. De rest fan 'e oarloch focht Japan net aktyf mei, hoewol't de Keizerlike Japanske Marine op Britsk fersyk konfoaien keapfardijskippen troch de Yndyske Oseaan begelate om se te beskermjen tsjin Dútske dûkboatoanfallen. Foar datselde doel waard yn 1917 in Japansk eskader nei de Middellânske See stjoerd, dat dêr operearre út 'e Britske koloanje Malta wei, en grut súkses hie by it ôfwarren fan Dútske oanfallen op 'e keapfardij. Op Malta stiet noch altyd in monumint foar de 72 Japanske matroazen dy't by de konfoaibeskerming yn 'e Middellânske See omkamen.
Nei ôfrin fan 'e Earste Wrâldoarloch ûntstie der in wapenwedrin op see tusken it Feriene Keninkryk, de Feriene Steaten en Japan. As gefolch dêrfan joech Japan tsjin 1921 likernôch 32% fan syn oerheidsbegrutting út oan 'e marine. Yn 1922 waard it Marineferdrach fan Washington sletten, dat de wapenwedrin oan bannen lei troch beheinings op te lizzen oangeande de hoemannichte slachskippen en krusers dy't elts lân yn aktive tsjinst hawwe mocht. Dêrtroch giene fral Japan en de Feriene Steaten neitiid oer op 'e bou fan fleandekskippen, hoewol't dy noch altyd as minder wichtich as slachskippen sjoen waarden. Tsjin 1941 beskikte de Keizerlike Japanske Marine oer 10 slachskippen, 10 fleandekskippen, 38 krusers, 112 torpedoboatjagers, 65 dûkboaten en in grut ferskaat oan ûnderstypjende skippen, mei in totaal deplassemint fan 180.000 ton. (Ta ferliking: alle skippen fan 'e Amerikaanske Marine hiene yn 1941 mei-inoar in deplassemint fan 130.000 ton.)
Twadde Wrâldoarloch
Fan 1937 ôf, doe't de Twadde Sineesk-Japanske Oarloch útbriek, wie de Keizerlike Japanske Marine yngeand behelle yn 'e militêre operaasjes tsjin 'e Sinezen. Fan ein 1941 ôf moast it Keizerlike Japanske Leger him dêr lykwols sels rêde, mei't de marine doe yn it ramt fan 'e Twadde Wrâldoarloch yn 'e Stille Súdsee en Súdeast-Aazje ynset waard. Dat begûn op 7 desimber 1941 mei de Oanfal op Pearl Harbor, wêrby't in taakgroep fan 'e Kombinearre Float fan admiraal Isoroku Yamamoto ûnder befel fan fise-admiraal Chūichi Nagumo in ferrassingsbombardemint útfierde op it Marinestasjon Pearl Harbor yn Hawaï, mei as doel de útskeakeling fan 'e Amerikaanske Pasifyske Float. Dat waard nammentlik nedich achte sadat Japan de hannen frij hawwe soe om 'e Amerikaanske, Britske en Nederlânske koloanjes yn Súdeast-Aazje te feroverjen, dy't ûnmisber foar de Japanske oarlochsynset wiene omreden fan 'e foarrieden ierdoalje en oare dylchstoffen dêre.
De oanfal wie mar foar in diel súksesfol. De slachskippen fan 'e Amerikaanske Pasifyske Float waarden foar in perioade fan in inkele jierren útskeakele, mar de fleandekskippen ûntkamen oan it bombardemint om't se op dat stuit net yn Pearl Harbor oanwêzich wiene. Boppedat fersommen de Japanners, mei't se oertsjûge wiene fan harren fermogen om yn in koarte oarloch harren doelen te beheljen, om 'e ierdoaljedepots, de dûkboatbasis en de marineskipswerf fan Pearl Harbor oan te fallen. Nettsjinsteande dat wie de Oanfal op Pearl Harbor foar de koarte termyn in reuseftige oerwinning foar Japan. Dêrop folgen ferskate oare súksessen, wêrûnder it ta sinken bringen fan 'e Prince of Wales en de Repulse, twa Britske slachskippen, foar de kust fan Malakka, en de maklike oerwinning yn 'e Slach yn 'e Javasee, dy't de wei iepenlei foar de Japanske ynfal fan Nederlânsk-Ynje. Yn april 1942 waard de Britske Keninklike Marine troch de Oanfal op Seylon (no Sry Lanka) hielendal út Súdeast-Aazje ferdreaun.
Dêrnei lei de Keizerlike Japanske Marine him ta op 'e eliminaasje en neutralisaasje fan strategyske punten dêr't de Alliëarden tsjinoffinsiven wei begjinne koene. Underwilens wiene de Amerikanen troch de útskeakeling fan harren slachskippen twongen om folslein te fertrouwen op fleandekskippen en dûkboaten. Geandewei de oarloch soe bliken dwaan dat Japan fierstente min ynvestearre hie yn antydûkboatoarlochfiering, mei as gefolch dat de Amerikanen fan 1943 ôf it transport fan oalje en metalen út Súdeast-Aazje nei Japan troch de ynset fan dûkboaten foar in grut part stillizze koene. Tagelyk die ek bliken dat slachskippen al folslein efterhelle wiene, en dat fleandekskippen de takomst fan 'e oarlochfiering op see wiene. Yn 'e Slach yn 'e Koraalsee yn maaie 1942, waard de Keizerlike Japanske Marine twongen en jou syn krewearjen op om Austraalje en Nij-Seelân te isolearjen fan 'e Feriene Steaten en Kanada. Yn juny 1942 waard de Japanske ekspânsje yn 'e midden fan 'e Stille Oseaan tsjinkeard yn 'e Slach by Midway. De swierste nederlaach, fan Japansk eachpunt út besjoen, wie lykwols de Slach om Guadalcanal yn 'e Salomonseilannen, fan augustus 1942 oant febrewaris 1943, wêrby't de Keizerlike Japanske Marine de útputtingsoarloch ferlear trochdat it net slagge om genôch troepen en materieel fluch genôch yn te setten.
Tsjin 1943 begûn de folle gruttere Amerikaanske yndustry en befolking mei te tellen, dy't makke dat de Alliëarden gewoan folle flugger nij materieel en nije manskippen yn 'e striid smite koene. Fan gefolgen begûn de Keizerlike Japanske Marine him der doe op ta te lizzen om 'e eardere feroverings te ferdigenjen ynstee fan nije feroverings te dwaan. De Amerikanen setten útein mei de strategy fan it eilânspringen, wêrby't se in eilân brûkten as basis om in folgjend eilân te feroverjen, en dat wer brûkten as basis om folgjend eilân te feroverjen, ensfh. Yn Mikroneezje (Gilberteilannen, Marshalleilannen, Karolinen en Marianen) waard fûleindich fochten yn û.m. de Slach om Kwajalein (jannewaris 1944), de Slach om Saipan (juny oant july 1944) en de Slach om Peleliu (septimber oant novimber 1944). Mar al hoe't de Japanners harren warden, de Alliëarden krongen almar fierder op. De nederlaach yn 'e Slach yn 'e Filipinensee, yn juny 1944, wie in ramp foar de Keizerlike Japanske Marine, en de Slach yn 'e Golf fan Leyte, yn oktober 1944, late ta de ferneatiging fan in grut part fan 'e Japanske float.
Neitiid krongen de Amerikanen troch op it eigen grûngebiet fan Japan yn 'e Slach om Iwo Jima (febrewaris oant maart 1945) en de Slach om Okinawa (maart oant july 1945). Yn dy faze fan 'e oarloch naam de Keizerlike Japanske Marine syn taflecht ta ferskate wanhopige maatregels, wêrûnder de ynset fan 'e saneamde 'Spesjale Oanfalsienheden', dy't better bekend waarden as kamikazes. Tsjin maaie 1945 wie it grutste part fan 'e Japanske float ta sinken brocht. Tsjin july fan dat jier wie it slachskip de Nagato it iennichste kapitale skip dat de Keizerlike Japanske Marine noch oer hie. Uteinlik kaam op 15 augustus 1945 mei de kapitulaasje fan Japan in ein oan 'e oarloch.
Neisleep
Under de Besetting fan Japan, dy't dêrnei úteinsette, waard de Keizerlike Japanske Marine op lêst fan 'e Alliëarden opheft. Yn 1947 krige Japan in nije grûnwet, wêrfan't kêst 9 seit: "It Japanske folk swart foar ivich oarlochfiering ôf as in soeverein rjocht fan 'e naasje, en de driging en it gebrûk fan geweld as in middel om ynternasjonale skelen te besljochtsjen." Guon Amerikanen en ek Japanners woene fan Japan in lân sûnder lykfol hokker kriichsmacht meitsje, mar yn in tiid dat de Kâlde Oarloch fluch oanboaze en dat Japan te krijen hie mei agressive kommunistyske buorlannen as de Sovjet-Uny, Noard-Koreä en de Folksrepublyk Sina, wie dat net in helbere kaart. Sadwaande waard yn 1952 in Kustbefeilingsmacht oprjochte, dêr't yn 1954 de hjoeddeistige Japanske marine út fuortkaam, de Japanske Maritime Selsferdigeningmacht.
List fan konflikten
Yn syn skiednis naam de Keizerlike Japanske Marine diel oan de folgjende konflikten:
Boris en Glebtsjerke yn Plotniki (Veliki Novgorod)
De Boris- en Glebtsjerke yn Plotniki (Russysk: Церковь Бориса и Глеба в Плотниках) is in otterdokske tsjerke yn Veliki Novgorod, Ruslân. De tsjerke stiet yn it noardeastlike diel fan de stêd oan de lofter kant fan de Volchov, tusken de saneamde Hannelskant en de eardere wyk fan de timmerlju. De tsjerke waard yn 1536 boud mei fiif koepels op it plak fan in houten tsjerke mei mar ien koepel.
Skiednis
De tsjerke waard yn 1536 troch de ynwenners boud, mei finansjele stipe fan de keaplju út Moskou en Novgorod. Yn de kroniken stiet beskreaun dat de bou yn fiif moannen foltôge wie. Likernôch twintich boumasters mei namme út Novgorod soargen foar de lieding fan de bou, dêr't hja elk 53 rûbel foar barden. Foar de bou waarden de âlde fûnenminten fan de foargonger op 'e nij brûkt. thumb|left|De tsjerke yn it begjin fan de 20e iuw Wat de struktuer oanbelanget is de tsjerke te fergelykjen mei de 14e iuwske tsjerken fan Novogrod. Oan de oare kant sleat de nije tsjerke hielendal oan op de nij moade yn de arsjitektuer fan it Novgorod fan de 16e iuw. Dêrfan tsjûgje de fiif koepels op it dak, in ûngewoan oantal yn de lokale tsjerke-arsjitektuer fan de 13e oant 15e iuw. Dat jildt ek foar de oarspronklik kylfoarmige sakomary (tsjintwurdich rjocht en flak), de mearfâldige gevels oan alle kanten fan it gebou en de dekorative friezen mei fiifhoekige nissen om de tamboeren en ûnder de dakrâne fan de apsis.
Lykas oare tsjerken yn Novgorod út dy tiid waard ek de Boris en Glebtsjerke boud fan bakstien. thumb|left|Monumint Alekander Nevsky De tsjerke waard yn april 1937 troch de ateïstyske oerheid sletten. Yn de Twadde Wrâldkriich ûndergyng de tsjerke net in soad skea. Om 1955 hinne folge in restauraasje neffens in plan fan de arsjitekt Z.I. Vasiljev. Yn dy tiid wie de klokketoer noch yn in ridlike steat. Yn de jierren 1960 begûn de stedsuntwikkeling lâns de kant fan de Volchov fan de Boris en Glebtsjerke oant de Aleksander Nevskybrêge. In tsjerketoer past neffens de plannemakkers net yn de nije skyline fan dat part fan de stêd en dus waard de toer ôfbrutsen.
Letter waard de tsjerke brûkt as pakhûs. Yn de jierren 1980 en 1990 bestudearre de arsjitekt V.A. Popov it monumint foar in folgjende restauraasje, dy't yn 1991 foltôge waard. De tsjerke waard in jier letter werom jûn oan it bisdom Novgorod fan de Russysk-Otterdokske Tsjerke. Tichteby de tsjerke stiet in monumint fan Aleksander Nevsky fan de byldhouwer Jûry Tsjernov. Likernôch 160 meter noardlik stiet de Tsjerke fan Jehannes de Teoloog yn Vitka.
Opperofsier
Ta de opperofsieren hearre de folgjende rangen:
Star Trek VI: The Undiscovered Country
Star Trek VI: The Undiscovered Country is in Amerikaanske science fiction-aventoerefilm út 1991 ûnder rezjy fan Nicholas Meyer, mei yn 'e haadrollen William Shatner, Leonard Nimoy en DeForest Kelley. De ûndertitel betsjut "It Unûntdutsen Lân", in sitaat út Hamlet fan Shakespeare, dat ferwiist nei de takomst. It ferhaal folget kaptein Kirk, Spock, dokter McCoy en de oare bemanningsleden fan it romteskip de USS Enterprise as se in fearnsjier foar harren pinsjonearring útstjoerd wurde yn tarieding op fredesûnderhannelings mei de Klingons, in bûtenierdsk ras dêr't se mear as fjirtich jier tsjin fochten hawwe. Star Trek VI: The Undiscovered Country wie de sechsde en lêste film yn 'e Star Trek-filmrige dy't basearre wie op 'e tillefyzjesearje Star Trek: The Original Series, út 'e 1960-er jierren. De film krige fan 'e filmkritisy oer it algemien positive resinsjes en wie kommersjeel súksesfol yn 'e bioskopen.
Plot
As de USS Excelsior, in romteskip fan 'e Stjerrefloat fan 'e Feriene Federaasje fan Planeten, dat ûnder lieding stiet fan kaptein Hikaru Sulu, nei in trijejierrige ûntdekkingsreis troch it hielal ûnderweis werom is nei de Ierde, wurdt it skip ûnferhoeds troffen troch in reuseftige skokweach. De Excelsior ûntdekt dat de weach feroarsake is troch de ûntploffing fan Praxis, in moanne fan 'e planeet Kronos, de thúswrâld fan 'e bûtenierdske Klingons, mei wa't de Federaasje al desennia lang yn oarloch is. De moanne blykt troch de ûntploffing fierhinne ferpulvere te wêzen.
Inkele moannen letter wurde kaptein James T. Kirk en de brêgebemanning fan 'e USS Enterprise, in fearnsjier foar harren pinsjonearring, by in yn it geheim beleine gearkomste roppen yn it haadkertier fan 'e Stjerrefloat yn San Francisco. Harren freon Spock, in Vulcaanske Stjerrefloatofsier, blykt beneamd te wêzen ta spesjale gesant fan 'e Federaasje yn it Klingon-Ryk. Hy leit de oare oanwêzigen út dat troch de ûntploffing fan Praxis, dy't feroarsake waard troch te folle mynbou en te min feilichheidsmaatregels, de ozonlaach fan Kronos oantaaste is. Der wurdt rûsd dat de soerstofatmosfear fan 'e planeet oer fyftich jier fuortlekt wêze sil. Troch de oerhege begrutting foar oarlochsútjeften kin de Klingon-ekonomy de kosten net drage, dy't de oanpak fan dy ekologyske ramp fergje sil. Fan gefolgen hawwe de Klingons gjin oare kar as om 'e Federaasje te fersykjen om fredesûnderhannelings te begjinnen.
Spock hat, ta ûntsteltenis fan Kirk, de bemanning fan 'e USS Enterprise oanmelden as frijwilligers om Gorkon, de kânselier fan 'e Hege Ried fan it Klingon-Ryk, te moetsjen en nei de Ierde ta te eskortearjen foar it begjin fan 'e ûnderhannelings. De riddenearring fan Spock, en ek fan 'e generale stêf fan 'e Stjerrefloat, dy't mei syn foarstel ynstimd hat, is dat de âlde izerfretters fan 'e USS Enterprise, nei mear as fjirtich jier tsjin 'e Klingons fochten te hawwen, har neat troch de Klingon-delegaasje op 'e mouwe spjeldzje litte sille. Kirk is it lykwols hielendal net mei de fredesplannen iens. Hy fynt ynstee dat no, no't de Klingons yn 'e lytse loege sitte, in moaie tiid is om in nij offinsyf te begjinnen om 'e oarloch einlings en te'n lêsten yn it foardiel fan 'e Federaasje te besljochtsjen. Hy hatet de Klingons, mei't er it harren net ferjaan kin dat ien fan harren syn soan David ombrocht hat (sjoch: Star Trek III: The Search for Spock). Sadwaande nimt er it Spock tige kwea-ôf dat dy him yn dizze saak behelle hat.
De USS Enterprise moetet de Klingon-slachkruser Kronos 1, dy't kânselier Gorkon ferfiert, by de neutrale sône tusken de Federaasje en it Klingon-Ryk. Kirk, dy't syn opdracht serieus nimt, ek al stiet dy him bot tsjin, nûget de kânselier út oan board fan 'e Enterprise foar in diner. Ta syn skrik nimt Gorkon it oanbod oan en lit him mei syn dochter Azetbur, syn stêfsjef generaal Chang en oare leden fan syn entoeraazje oerstrielje nei de Enterprise. Der folget in miel dat stiif stiet fan 'e spannings. Kirk en Chang toane iepentlik harren fijannigens. Boppedat stjonke de Klingons, hawwe se noch nea heard fan tafelmanearen en sitearje se oant op it ferfeelsume ôf út it wurk fan Shakespeare, dy't se as it iennichste bewûnderensweardige oan 'e minsklike kultuer beskôgje.
Nei't Gorkon en syn delegaasje harren wer ôfjûn hawwe nei harren eigen skip, wurde der twa fotontorpedo's op 'e Kronos 1 ôffjurre, dy't ôfkomstich lykje te wêzen fan 'e USS Enterprise. Troch de beide foltreffers wurdt de keunstmjittige swiertekrêft oan board fan it skip tydlik útskeakele, mei as gefolch dat alles en eltsenien begjint te sweven. Yn 'e gaos dy't dat feroarsaket, strielje twa figueren yn romtepakken fan 'e Stjerrefloat oer nei de Kronos 1, dy't har as iennichsten normaal fuortbewege kinne om't se magnetyske learzens drage. Se sjitte alle leden fan 'e Klingon-befeiliging dea dy't se tsjinkomme, en kringe troch yn 'e hut fan kânselier Gorkon, dy't se fataal ferwûnje. Neitiid strielje se harrensels wer fan it skip ôf. As generaal Chang de wapens fan 'e Kronos 1 oplaadt om as ferjilding foar dit ferrie fan 'e Federaasje de Enterprise oan te fallen, docht Kirk wat dat nimmen ferwachte hie: hy jout him oer.
Neitiid bejout Kirk him mei dokter Leonard McCoy nei de Kronos 1, dêr't McCoy syn bêst docht om it libben fan Gorkon te rêden. Syn krewearjen is lykwols om 'e nocht; de kânselier ferstjert nei't er Kirk op it hert drukt hat om "it sa net einigje te litten". Chang lit Kirk en McCoy arrestearje foar moard. De beide Stjerrefloatofsieren wurde nei Kronos brocht foar in showproses wêrby't se feroardiele wurdt ta libbenslange finzenisstraf mei twangarbeid yn 'e dilytiumminen fan 'e strafkoloanje op 'e beferzen asteroïde Rura Penthe. Gorkon wurdt as kânselier opfolge troch syn dochter Azetbur, dy't ynstimt mei nije fredesûnderhannelings mei de Federaasje, op betingst dat de Federaasje him dellizze sil by it fûnis fan Kirk en McCoy. Omreden fan befeiliging wurde de nije ûnderhannelings belein op in geheime, neutrale lokaasje.
Yn 'e minen fan Rura Penthe reitsje Kirk en McCoy befreone mei Martia, in bûtenierdsk wêzen dat it fermogen ta stalferwikseling besit. Dy fertelt harren dat se in manear wit om út 'e minen te ûntkommen nei in plak dat net ôfdutsen wurdt troch it anty-teleportaasjeskyld. Se hat lykwols ferlet fan 'e help fan Kirk en McCoy om dêrnei fan 'e asteroïde ôf te kommen. Nei harren ûntsnapping út 'e minen docht lykwols bliken dat it in falstrik foar de beide Stjerrefloatofsieren is. Op in ôfhandich plak op 'e gletsjers dy't Rura Penthe oerdekke, wurde se opwachte troch de sipiers, dy't opdracht krigen hawwe om harren om te bringen op sa'n manear dat it liket as binne Kirk en McCoy deasketten wylst se besochten te ûntsnappen. Ear't dat syn beslach krije kin, wurde se lykwols opstriele troch de USS Enterprise, dy't ûnder befel fan Spock yn 'e buert fan Rura Penthe omhingjen bleaun wie, tsjin 'e direkte befellen fan 'e Stjerrefloatlieding yn.
De slûchslimme Kirk lit dejinge dy't efter de moarden sit, deryn rinne troch oer de lûdsprekker in griffier nei de sikeboech te roppen om 'e tsjûgeferklearrings fan 'e beide fermoarde bemanningsleden op te nimmen. Dêrmei wurdt ymplisearre dat se it besykjen om harren út 'e wei te romjen, oerlibbe hawwe. Dy nachts kringt harren moardner de sikeboech yn om foargoed mei harren ôf te weven, mar wurdt dêr opwachte troch Kirk, Spock en McCoy. It blykt Spock syn beskermelinge te wêzen, de Vulcaanske luitenant Valeris. Om 'e identiteit fan har meistanners te ûntdekken forsearret Spock in Vulcaanske ferstânsferraning mei har, en sa ûntbleatsje Kirk-en-dy in gearspanning besteande út 'e oarlochspartij yn it Klingon-Ryk, ûnder oanfiering fan generaal Chang, mei de oarlochspartij binnen de Stjerrefloat, ûnder lieding fan admiraal Cartwright, dêr't ek de Romulaanske ambassadeur by belutsen is, mei't it Romulaanske Stjerreryk der alhiel gjin belang by hat dat de Federaasje en it Klingon-Ryk frede slute soene. It skip dat de torpedo's ôffjurre, wie yndie in Klingon-skip dat fuort ûnder de Enterprise hong, en dat in nij prototype wie dat sjitte koe sûnder syn kamûflaazjeskylden sakje te litten.
Kirk nimt kontakt op mei syn eardere bemanningslid Sulu, dy't no kaptein fan 'e USS Excelsior is. Sulu bringt út dat de geheime lokaasje fan 'e fredesbesprekkings Kamp Khitomer is, oan 'e grins fan 'e Romulaanske neutrale sône. Sawol de Enterprise as de Excelsior sette dêr mei tûzen hasten hinne, mei't de gearspanners sûnder mis fannijs besykje sille om frede ûnmooglik te meitsjen. As de USS Enterprise by de planeet arrivearret dêr't de ûnderhannelings holden wurde, komt it skip ûnder oanfal fan it kamûflearre oarlochsskip fan generaal Chang. Kirk-en-dy kinne de posysje fan it fijannige skip net fêststelle, wat betsjut dat Chang de Enterprise straffeleas besjitte kin sûnder sels gefaar te rinnen. As úteinlik de USS Excelsior arrivearret, falt Chang ek dat skip oan, wat de druk op 'e Enterprise wat ferlichtet. Op in suggestje fan luitenant Uhura passe Spock en McCoy in fotontorpedo oan troch tafoeging fan ûndersyksapparatuer nei gasreuzen, mei't it Klingon-skip sels yn kamûflearre steat beskate útlaatgassen útstjitte moat. As de torpedo ôfsketten wurdt, swalket er hinne en wer as in dronkeman, mar giet dan rjocht op it skip fan Chang ôf om in foltreffer te wurden. No't se de lokaasje fan 'e fijân witte, iepenje de Enterprise en de Excelsior it fjoer en ferneatigje it Klingon-skip.
Neitiid strielje bemanningsleden fan beide skippen harrensels omleech nei de fredeskonferinsje op it oerflak fan 'e planeet, dêr't Kirk it libben fan 'e presidint fan 'e Federaasje rêdt fan in Klingon-skerpskutter, dy't letter deasketten wurdt troch Scott. Admiraal Cartwright, de Romulaanske ambassadeur Nanclus en ferskate Klingon- en Stjerrefloatofsieren wurde yn 'e hechten nommen. Kirk hâldt in ympulsive taspraak, dêr't er yn pleitet foar frede. Hy en kânselier Azetbur fermoedsoenje harren mei-inoar. De fredesûnderhannelings geane troch en de USS Enterprise kriget befel om werom te kearen nei de Ierde, dêr't it skip út 'e feart helle en de bemanning mei pinsjoen stjoerd wurde sil. Kirk en de bemanning beslute lykwols dat der neat is dat harren driuwt, dat se beslute in omwei nei hûs te nimmen. As de Enterprise op "de twadde stjer fan rjochts" tagiet, ferklearret Kirk yn in voice-over dat dit de lêste reis fan 'e Enterprise ûnder syn befel wêze mei, mar dat der oaren binne dy't harren reizen fuortsette sille.
Preproduksje
De foargeande film, Star Trek V: The Final Frontier, hie minne resinsjes fan 'e filmkritisy krigen en boppedat teloarstellend prestearre yn 'e bioskopen. In ferfolch moast dat mislearjen goedmeitsje en teffens op 'e tiid klear wêze foar 1991, it jier dat it 25 jier lyn wie dat Star Trek: The Original Series foar it earst yn 'e Feriene Steaten op 'e tillefyzje kaam. De sechsde film yn 'e Star Trek-searje soe oarspronklik in prequel mei de titel The Academy Years wurde moatten hawwe, wêryn't jongere akteurs de (lettere) bemanning fan 'e USS Enterprise spylje soene doe't se noch op 'e militêre akademy fan 'e Stjerrefloat sieten. Dat idee waard lykwols nei de foddekoer ferwiisd omreden fan negative reäksjes fan 'e oarspronklike cast en fan 'e fans. Frank Mancuso sr., de algemien direkteur fan Paramount Pictures, liet neitiid produsint Harve Bennett, út waans koker it plan kommen wie, ûntslaan.
Ferskate oare ideeën pasearren dêrnei de revu. Sa skreau akteur Walter Koenig (dy't de rol fan Pavel Chekov spile), de kladferzje fan in senario mei as wurktitel In Flanders Fields, wêryn't úteinlik de hiele bemanning fan 'e Enterprise útsein Spock en McCoy omkaam. Dat wie lykwols in fierstente ekstreme ein foar de studio en de fans. Leonard Nimoy (dy't de rol fan Spock spile), Mark Rosenthal en Lawrence Konner suggerearren in film wêryn't kaptein Kirk syn opfolger fan hûndert jier letter kaptein Jean-Luc Picard (út 'e tillefyzjesearje Star Trek: The Next Generation) treffe soe, mar de produsinten fan dy searje fielden dêr neat foar. Nei't Nicholas Meyer, dy't earder it súksesfolle Star Trek II: The Wrath of Khan makke hie, as senarioskriuwer foar it nije projekt oannommen wie, hie men eins noch gjin idee wêr't de sechsde film oer gean soe.
It wie Leonard Nimoy dy't úteinlik, ynspiraasje puttend út 'e aktualiteit, foarstelde om 'e ein fan 'e Kâlde Oarloch oer te pleatsen nei it hielal fan Star Trek. Dat soe betsjutte dat der frede komme moast tusken de Feriene Federaasje fan Planeten, in soarte fan Feriene Steaten fan 'e takomst, mei't de Klingons, dy't eins altyd al symboal stien hiene foar de Sovjet-Uny. Sadree't Nimoy dat idee oppenearre hie, wie Meyer entûsjast en wist er dat er de film begjinne woe mei "in ynterstellêr Tsjernobyl". Op dat stuit wie noch hielendal net dúdlik wa't de film regissearje soe, en it wie Meyer syn frou dy't de earste wie om him oan te trúnjen om it senario dat er tegearre mei Denny Martin Flinn skreau, sels te ferfilmjen. De lieding oer it projekt hiene produsinten Ralph Winter en Steven-Charles Jaffe fan Paramount. Nimoy krige njonken syn rol ek de funksje fan útfierend produsint taparte. Der wie in budget fan $27 miljoen beskikber foar Star Trek VI: The Undiscovered Country.
Opnamen en postproduksje
De opnamen foar de film fûnen plak fan april oant septimber 1991. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Hiro Narita. Fanwegen in gebrek oan studioromte op it terrein fan Paramount waarden in grut tal sênes hjir en dêr ferspraat oer Hollywood opnommen wêr't ek mar romte beskikber wie. Produsint Jaffe late in twadde opname-ienheid nei in gletsjer beëasten Anchorage yn Alaska om 'e sênes op Rura Penthe op te nimmen. De filmmuzyk fan Cliff Eidelman wie mei opsetsin somberder as dy fan 'e eardere Star Trek-films.
Oare foarfallen ûnder de produksje
It Amerikaanske tydskrift Cinefantastique makke it nijs buorkundich dat Kim Cattrall, de aktrise dy't de rol fan 'e Vulcaanske luitenant Valeris spile, ûnder de opnamen op in fierders lege filmset fan 'e brêge fan 'e USS Enterprise, dielnommen hie oan in fotoreportaazje wêrby't se neat oars oan hân hie as har Vulcaanske puntearen. Neffens it ferhaal soe Leonard Nimoy, doe't er dêr efter kaam, persoanlik alle resultearjende foto's yn beslach nommen en oan snipels skuord hawwe, mei't er bang wie foar de skea oan 'e Star Trek-franchise as sokke bylden ea nei bûten kamen.
Star Trek-betinker Gene Roddenberry ferstoar yn it neijier fan 1991, koart foar de premiêre fan Star Trek VI: The Undiscovered Country, en inkele dagen nei't er de film yn besletten fermidden sjoen hie.
Distribúsje
De distribúsje fan Star Trek VI: The Undiscovered Country waard fersoarge troch Paramount Pictures. De film gie op 6 desimber 1991 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. Yn juny 1992 kaam de film út as VHS-keapfideo. De earste dvd-ferzje waard yn 1999 útbrocht, en de earste blu-rayferzje yn maaie 2009. Yn 2004 ferskynde ek in spesjale dvd-edysje, mei in director's cut fan 'e film, dêr't Meyer inkele lytse feroarings yn oanbrocht hie.
Untfangst
Star Trek VI: The Undiscovered Country krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy, wêrby't de measte lof útgie nei it lichthertich aktearjen fan 'e cast en de mylde humor yn 'e film. Neffens Janet Maslin fan The New York Times kaam in grut diel fan 'e 'kleur' fan Star Trek VI: The Undiscovered Country fan 'e dialooch, "dy't soms fermaaklik blomryk út 'e hoeke komme kin." Yn it tydskrift Variety skreau Brian Lowry lykwols dat regisseur Nicholas Meyer safolle oandacht oan 'e teksten fan 'e akteurs bestege, dat it de spanning yn 'e film negatyf beynfloede. Dat wie in punt fan krityk dat ek John Hartl fan 'e Seattle Times neamde.
Yn 'e krante USA Today skreau Susan Wloszczyna lykwols dat Meyer neffens har yn "dizze lêste misje frijwol alles goed [docht], fan it knikje yn 'e rjochting nei betinker Gene Roddenberry silger, oant de inside jokes oer Kirk syn reputaasje as in magneet foar kreaze bûtenierdske froulju." Rob Salem fan 'e Toronto Star fûn, lykas in protte oare resinsinten, dat de fêste cast fan Star Trek eins te âld wie foar harren rollen, sadat de sênes dy't se spilen der út en troch wat nuver útseagen. Hy heakke dêroan ta dat se dat neidiel ta in foardiel makke hiene: "neigeraden dat harren fermogen foar aksje belune is, binne harren komyske talinten ta bloei kommen […] se binne allegear masters wurden fan selsspottende selsparody."
De allegory fan 'e Kâlde Oarloch en it detektiveferhaal fan 'e syktocht nei de dieders fan 'e oanslach wiene aspekten fan 'e film dy't troch guon resinsinten better wurdearre waarden as troch oaren. Mary Boson fan 'e Sydney Morning Herald beskôge de ferwizings nei de aktualiteit as "moai fan pas kommend", en priizge de plot fan Star Trek VI: The Undiscovered Country foar it ferkennen fan 'e reäksjes op 'e komst fan frede by dejingen dy't harrensels ynvestearre hawwe yn in bestean fan oarlochfiering. David Sterritt fan The Christian Science Monitor fûn lykwols dat it ferhaal him geandewei de film by it yntrigearjende Kâlde-Oarlochsútgongspunt wei beweegde, mei ûnbefredigjende resultaten. Yn The Washington Times murk Gary Arnold op dat de sydferhaalline oer Rura Penthe "in skildereftige ôflieding [bea] sûnder in bydrage fan betsjutting te leverjen oan 'e krisis omtrint it moardmystearje."
De special effects yn 'e film rôpen ek ferskillende reäksjes op. Wloszczyna fan USA Today neamde se "net mear as adekwaat", hoewol't se de sêne mei de oanslach op kânselier Gorkon omskreau as "betsjoenend", mei "foksiakleurich bloed dat fuortpuozzet yn dalí-eske klodders." Yn The Washington Post skreau Desson Howe dat it "ferpuozze Klingon-bloed troch de lucht sweeft yn grizelich moaie pearzige boltsjes; it is Sam Peckinpah út 'e romtefearttiid."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Star Trek VI: The Undiscovered Country in heech goedkarringspersintaazje fan 83%, basearre op 48 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] foarmet in sterk sinematysk ôfsie fan 'e oarspronklike Star Trek-bemanning, mei in stikmannich opmerklike fisuele effekten en in yntrigearjende, troch karakterûntwikkeling oandreaune detektiveplot." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Star Trek VI: The Undiscovered Country in goedkarringspersintaazje fan 65%, basearre op 18 resinsjes.
Opbringst
Star Trek VI: The Undiscovered Country brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $74,9 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $22,0 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $96,9 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $27 miljoen betsjut dat in winst fan $69 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Star Trek VI: The Undiscovered Country wie ien fan 'e grutte filmsúksessen fan 1991, in jier dat op it mêd fan film oer it algemien karakterisearre waard troch kommersjele teloarstellingen. De ferboeking fan 'e film, skreaun troch J.M. Dillard, wie ek súksesfol en berikte de bestsellerlist foar paperbacks fan Publishers Weekly.
Prizen
Yn 1992 waard Star Trek VI: The Undiscovered Country nominearre foar twa Oscars, yn 'e kategoryen bêste fisazjy en bêste lûdseffekten. It wie fierders de iennichste Star Trek-film ea dy't de Saturn Award foar bêste science fiction-film wûn.
Grutte Pier (film)
Grutte Pier is in mearjierrich filmprojekt oer Grutte Pier fan filmprodusint Steven de Jong. De film wurdt yn 2022 ferwachte yn de bioskoop.
Fertelline
Yn it ferhaal krige Grutte Pier de opdracht fan in geast út de ierde om him net ûnderhearrich meitsje te litten troch in folk fan fier. Pier Gerlofs fan Doania is sa sterk as in dyk, op syn minst 2 meter 10 lang en mei hier oant syn skouders en ynderlik bejeftige mei in mânsk gefoel foar rjochtfeardigens. Grutte Pier libbe yn in rûge, dizenige tiid doe ’t op elke opstân it near lein waard troch hiersoldaten fan alwer in nije polityk lieder. Se berôven de ûnderdrukte boargers foar in bonus op harren wedde. Sa waard ek de pleats fan Pier útkeazen om plondere te wurden en dêr ’t de brân yn moast. Dea en ferdjer wie it gefolch. Pier hie altiten syn ferskuorrende krêft en drift bedimje kind. De leafde foar syn frou Rintsje (Elske DeWall), syn bern, syn Fryslan makken dat hy de rêst yn syn kop bewarje koe nettsjinsteande hieltiten mear stimmen yn syn holle.. Mar at Hollanners ienkear dizze smoarge oanslach leveren op alles wat him dierber wie. It bloed waard him sûpe en wâle by Pier omheech, sels út de Fryske grûn. Dan ropt de geast him op om wraak te nimmen. Dan gripe eleminten fan it Fryske lân him beet en beslút hy om syn lân te befrijen fan alles dat mar tinkt de baas spylje te kinnen. Fûleindige wraak soe tenei it doel fan syn libben wêze. Hy foarme dan syn eigen leger, dat op de Sudersee Hollânske skippen plondere.
Grutte Pier is in epysk ferhaal dat ferteld wurdt troch de eagen fan in opgroeiend bern. Oer hoe ’t elke foarm fan sinneljocht en fleurigens ferdwine kin as it tsjuster fan de siel oansprutsen wurdt. It fertelt hoe ’t in djipwoartele langstme nei frijheid en ûnôfhinklikheid in mins ek herteleas en sûnder betingsten meitsje kin. De krêft fan de grûn, de krêft fan de geast, de krêft fan bloed gearbrocht yn in mytysk epos. Grutte Pier is in oade oan Fryslân dat foar frijheid focht en syn minskesiel oansprekke moast foar in better libben.
Projekt
De sênes wurde ek allegear yn it Ingelsk draaid, om letter te brûken foar in Ingelske ferzje fan de film foar de ynternasjonale merk. Troch de koroanamaatregelen yn maart 2020 moasten de opnames stillein wurde. Yn dy tiid skreau Steven de Jong mei komponist Ronald Schilperoort de titelsong van Grutte Pier en makke De Jong waard in cover foar noch mear muzyk.
It senario fan Grutte Pier film 1 is fan Dick van den Heuvel en Steven de Jong. Meindert Bijlsma hat de âlde Fryske taal hifke en histoarikus Josse Pietersma hat de histoaryske feiten mei foarm jûn. De earste film is losjes basearre op dy feiten. It is benammen fiksje neffens de makkers en de histoaryske feiten foarmje allinnich de ynspiraasjeboarne. De Jong waard earder bekend as makker fan films as De Hel van '63, De Kameleon, De Fûke en Baas Boppe Baas.
Troch de corona epidemy waard de produksje produksje fertrage en krige it projekt finansjele klappen. Bram van der Vlugt, dy't de Gwijde fan Flaanderen yn de film speilet ferstoar hommels oan corona. De measte sênes wiene inkele moannen foar syn dea noch draaid yn Epemastate en Furdgum. It waard dêrmei syn lêste rol yn in ymposante karriêre.
Spilers
Pier wie yn de oerlevering 'in beam fan in keardel, donker fan antlit en breedskoudere' en jage mei syn 'eangstoanjagende, donkere eagen, as koalen sa grut' makke er de fijân kjel. Grutte Pier wurdt spile troch Milan van Weelden, in man fan 2.10 meter lang mei skuonmaat 53, út Zoetermeer. Van Weelden wie earder te sjen yn de musical Soof en spile earder yn it bûtelân yn de musical The Phantom of the Opera. De frou fan Grutte Pier wurdt spile troch sjongeres Elske DeWall.
It plan om Aart Staartjes in rol te jaan is der net fan komd.
Do bist myn lân is de titelsong by de film en wurdt songen as duet troch haadrolspilers Milan van Weelden en Elske DeWall. De earste single fan it projekt Grutte Pier wie it liet Skriem om my, sjongt troch Carla de Bruine. It is in Fryske cover fan it Finske Nightwish.
Fâdij
Fâdij is yn it famyljerjocht de relaasje tusken in (foar de wet) hannelingsûnbekwame minderjierrige en in hannelingsbekwame persoan of rjochtspersoan (de fâd) dy't foar him of har en syn of har hanneljen en besittings ynstiet. Ornaris hawwe de âlden de fâdij oer harren bern; âlderlike fâdij hjit yn Nederlân wetlik (en is dus synonym mei) it âlderlik gesach.
As âlden skiede, wurdt it âlderlik gesach oer de bern faak ta striidkwestje makke. Yn 'e media en it deistich spraakgebrûk wurdt dêrby ornaris fan 'fâdij' sprutsen, mar dat is wetlik sjoen net de juste term. Yn sokke gefallen beslist meastal de rjochter (of komme de âlden ûnderling ta oerienstimming) om it âlderlik gesach te dielen, wêrby't lykwols de bern by ien fan 'e âlders har haadferbliuw hawwe. Yn útsûnderlike gefallen, bgl. as der sprake is fan bernemishanneling of bernemisbrûk, kin ien fan 'e âlden (of beide) út it âlderlik gesach set wurde.
By adopsje giet it âlderlik gesach oer op 'e adopsje-âlden. As de âlden of oare primêre fersoargers fan in bern lykwols komme te ferstjerren, of as der sadanich grutte swierrichheden binnen in gesin ûntsteane dat in bern út 'e hûs pleatst wurde moat of foar de âlden net mear yn 'e hân te hâlden is, kin der troch de rjochter in oare fâd oansteld wêze, dat yn 'e regel immen is dy't beropsmjittich ferbûn is oan in ynstelling op it mêd fan 'e jongereinsoarch. Ek foar mearderjierrigen besteane der wetlike regelings dy't min ofte mear delkomme op fâdij, nammentlik kuratêle, ûnderbewâldstelling en mentorskip.
Diez (Verbandsgemeinde)
De Verbandsgemeinde Diez is in bestjoersienheid yn de lânkring Rhein-Lahn-Kreis yn Rynlân-Palts, Dútslân. It haadplak fan de ferbânsgemeente is Diez.
Yndieling fan de ferbânsgemeente
De ferbânsgemeente bestiet út ien stêd en 22 Ortsgemeinden:
Calw (stêd)
Calw is in plak en gemeente yn de Dútske dielsteat Baden-Württemberg. It is de Kreisstadt fan it Landkreis Calw.
Calw leit yn it súdwesten fan Dútslân in it noarden fan it Swarte Wâld.
De Twa Eallju fan Verona
De Twa Eallju fan Verona, yn it oarspronklike Ingelsk: The Two Gentlemen of Verona, is in toanielstik fan 'e hân fan 'e wiidferneamde Ingelske skriuwer en dichter William Shakespeare. It is in komeedzje, dy't nei gedachten skreaun is yn 1590 of 1591, en foar it earst publisearre waard yn 1623, as ûnderdiel fan 'e saneamd First Folio. De measte saakkundigen beskôgje it as Shakespeare syn earste stik en it befettet eleminten dy't de grutte toanielskriuwer letter yn grutter detail útwurkje soe, lykas it harsels ferklaaien as in jonge troch de heldinne. It wurdt dan ornaris ek sjoen as ien fan syn swakkere stikken. The Two Gentlemen of Verona giet oer twa jonge eallju út Verona, dy't nei it hof fan 'e hartoch yn Milaan geane en dêr beide fereale reitsje op 'e hartoch syn dochter, en oer hokfoar nuvere setten oft se dogge om inoar de loef ôf te stekken en it tsjeppe fanke foar harsels te winnen. De Fryske oersetting fan Douwe Kalma is út 1956.
Eftergrûn
De earste dy't úthold dat The Two Gentlemen of Verona Shakespeare syn earste toanielstik wie, wie Edward Malone yn 1778. Sûnt liket syn teory frij algemien akseptearre te wurden, mei't yn 'e edysjes fan it toanoanjaande The Oxford Shakespeare: The Complete Works fan 1986 en 2005 The Two Gentlemen of Verona hielendal foaroan stiet. Behalven dat it nei alle gedachten Shakespeare syn ierste stik wie, wie it ek ien fan syn swakste en hat it it lytste oantal rollen fan al syn wurken. Fral de kwaliteit derfan is op himsels ek al wer in argumint foar Malone syn teory. It brekme oan ûnderfining fan 'e skriuwer uteret him ek yn guon aparte en forsearre draaien yn it ferhaal.
Ynhâld
It toanielstik iepenet as de jonge ealman Valentine op it punt stiet om te ferfarren nei Milaan. Hy freget syn freon Proteus om mei, mar dy wol yn Verona bliuwe, om't er fereale is op Julia. Valentine set dan allinnich ôf. Mar Proteus syn heit hat kedize dat er dochs nei Milaan moat en sa wurdt er de oare deis twongen ta in mei triennen mank geand ôfskie fan Julia. Se wikselje ringen út en swarre inoar trou te bliuwen.
Yn Milaan oankommen, wurdt Proteus lykwols daliks smoarfereale op Silvia, de dochter fan 'e Milaneeske hartoch, dêr't Valentine ek al besleifere fan is. Valentine, dy't him ûnbewust is fan 'e gefoelens dy't syn freon foar Silvia hat, fertelt Proteus fan syn eigen leafde foar it fanke. Om't de hartoch fermoedet dat syn dochter en Valentine fereale opinoar binne en hy hawwe wol dat se mei de rike Thurio trout, slút er Silvia nachts op yn in hege toer, dêr't inkeld hy de kaai fan hat. Valentine hat lykwols it plan opfet om har mei in touljedder te befrijen en har dan te skaken. Proteus giet daliks nei de hartoch ta en ferriedt syn freon; de hartoch ferballet Valentine dêrop út Milaan. Om utens wurdt Valentine it slachtoffer fan in binde strûkrôvers, dy't allegear úthâlde eallju yn ballingskip te wêzen. Valentine kin harren mei wurden wol oer en wurdt frijwol daliks ta har oanfierder keazen.
Underwilens hat yn Verona Julia besletten om har by har frijer Proteus yn Milaan te jaan. Hja ferklaait har as in jonge en reizget dêrhinne, mar as se der arrivearret, ûntdekt se al mei gauwens dat Proteus har fergetten is en no oan nimmen oars mear tinkt as Silvia. Julia wit te beävensearjen dat Proteus har ûnder de namme Sebastian yn 'e tsjinst nimt as syn paazje. Yn dy hoedanichheid stjoert Proteus har nei Silvia ta mei as geskink deseldichste ring dy't er earder fan Julia krigen hat. Lykwols, Julia ûntdekt dat Silvia neat fan Proteus witte wol. Ynstee dêrfan rouwet hja om Valentine, fan wa't men seit dat er dea is, sa hat Proteus har ynflústere.
Silvia wegeret dy geroften te leauwen en risselwearret om Milaan út te glûpen om Valentine te sykjen. Se ûntsnapt nei it wâld bûten de stêd, mar wurdt finzen nommen troch de strûkrôvers, dy't har meinimme nei harren lieder (Valentine). Underweis komme se lykwols Proteus en Julia (yn 'e momkape fan Sebastian) tsjin. Proteus rêdt Silvia fan 'e rôvers en besiket har dan om 'e nocht fan syn leafde foar har te oertsjûgjen. Dêrby wurde se temûk merkslein troch Valentine. Alhiel breinroer troch de ôfwizing suggerearret Proteus dan dat er har ferkrêftsje sil as se him goedskiks net hawwe wol ("I'll force thee yield to my desire").
Op dat stuit grypt Valentine yn en hâldt er Proteus tsjin. Fertard troch selswearze bewissiget Proteus Valentine derfan dat de hate dy't dy no foar him field yn it neat falt njonken de hate dy't er foar himsels fielt. Valentine is derfan oertsjûge dat Proteus syn berou oprjocht is; hy ferjout him en liket him Silvia ta hawwe te wollen. Dan wurdt it Julia tefolle en falt se derhinne, sadat de moard útkomt en elkenien ûntdekt wa't "Sebastian" eigentlik is. As er har sjocht, komt Proteus syn eardere leafde foar har wer yn 't sin en swart er har no ivich trou te bliuwen. De hartoch en Thurio jouwe har dan by it selskip en Thurio wol hawwe dat Silvia mei him trouwe sil, mar nei in drigemint fan Valentine bynt er fluch yn. De hartoch is ûnder de yndruk fan Valentine syn fanwegen kommen en jout tastimming oan Silvia om mei him te trouwen. De beide pearkes wurde dan fer- en weriene, de hartoch skinkt alle rôvers amnesty en it hiele spul keart werom nei Milaan foar in dûbele brulloft.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan The Two Gentlemen of Verona, fan Douwe Kalma, ferskynde yn 1956 as ûnderdiel fan Shakespeare's Wurk Dl. I, ien fan de omnibusútjeften fan 'e Fryske Shakespeare Stifting te Drachten, ûnder de titel De Twa Eallju fan Verona. Nei't er omstavere en by de tiid brocht wie troch Eric Hoekstra, waard dyseldichste tekst yn 2007 werútjûn troch Utjouwerij Bornmeer yn gearwurking mei de Stifting Elektroanyske Letteren Fryslân en mei stipe fan 'e provinsje Fryslân en de Douwe Kalma Stifting, yn ien kaft mei twa oare komeedzjes fan Shakespeare, In Komeedzje Fol Fersinnen en Leafde's Lêst Net Leanne, ûnder de titel fan Trije Komeedzjes.
Katedraal fan Catania
De Cattedrale di Catania of Cattedrale di Sant'Agata (Katedraal fan Catania; Sint-Agatakatedraal) is in oan de hillige Agata wijde katedraal fan it aartsbisdom Catania oan it Piazza del Duomo yn de Sisyljaanske stêd Catania, Itaalje.
Skiednis
Oarspronklik waard de katedraal yn de jierren 1078-1093 boud oer de ruïnes fan de antike Romeinske termen fan Achilles. Dat barde yn opdracht fan Rogier I fan Sisylje, dy't de stêd op it Islamityske emiraat fan Sisylje werom ferovere hie. De tsjerke hie yn dy tiid de foarm fan in wartsjerke (ecclesia munita).
In ierdskodding yn 1169 soarge foar de ferneatiging fan dat Normandyske bouwurk; allinne it diel om de apsis bleau bewarre. Fierdere skea waard feroarsake troch in brân yn 1169, mar it grutste ûnheil kaam fan de ierdskodding fan 1693, dy't de tsjerke op 'e nij yn in púnbult feroare. De weropbou fan de tsjerke fûn plak yn barokke styl.
Hjoeddedei binne de resten fan it Normandyske bouwurk, gearstald fan grutte lavastiennen, te finen yn it transept, de twa tuorren en de trije healrûne apsiden. Dy dielen binne werom te kennen oan de tapassing fan grutte lavastiennen.