cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amerikaanske marter
Fretten
Amerikaanske marters binne opportunistyske rôfdieren, dy't ferlet hawwe fan sa'n 80 kaloryen deis. Harren dieet bestiet foar in grut part út wrotmûzen, hoewol't se ek wol gruttere proaien pakke, oant de Amerikaanske hazze (Lepus americanus) oan ta. De gongberste proaiesoarten binne foar de Amerikaanske marter lykwols reade wrotmûzen (Myodes) en fjildmûzen (Microtus). De hartemûs (Peromyscus maniculatus) wurdt lykwols wer folle minder iten as dat men op basis fan 'e grutte fersprieding ferwachtsje soe. It tinken is dat yn kustgebieten wierskynlik ek fisken in wichtich plak ynnimme op it menu fan 'e Amerikaanske marter. Yn 'e simmer is syn dieet folle ferskater as by 't winter. Sa frette er simmerdeis ek fruchten en oare fegetaasje en ynsekten.
Natuerlike fijannen
Amerikaanske marters binne kwetsber foar predaasje troch rôffûgels, lykas de keningsearn (Aquila chrysaetos), de see-earn (Haliaeetus leucocephalus) en de Amerikaanske oehoe (Bubo virginianus), wat nei alle gedachten de reden is dat se iepen plakken mije en safolle mooglik ûnder de beskutting fan beammen bliuwe. Oare natuerlike fijannen fan 'e Amerikaanske marter binne de reade lynks (Lynx rufus), de Kanadeeske lynks (Lynx canadensis), de poema (Puma concolor), de Amerikaanske swarte bear (Ursus americanus), de grizzlybear (Ursus arctos horribilis), de grize wolf (Canis lupus), de prêrjewolf (Canis latrans), de foks (Vulpes vulpes) en de fiskmarter (Pekania pennanti).
Status
De Amerikaanske marter hat de IUCN-status fan "net bedrige", mei't er yn syn ferspriedingsgebiet noch rûnom foarkomt en om't de populaasje stabyl liket te wêzen. Hoewol't de populaasje troch bejaging (foar de tichte en sidesêft oanfielende pels) en it kapjen fan bosken ôfnommen is, komt de Amerikaanske marter noch altyd folle mear foar as de fiskmarter. De Nijfûnlânske beamotter, de Nijfûnlânske ûndersoarte fan 'e Amerikaanske marter, wurdt lykwols beskôge as bedrige.
Undersoarten
Der binne seis (stân fan saken anno 2023) erkende ûndersoarten fan 'e Amerikaanske marter (Martes americana): In eardere ûndersoarte, de Pasifyske marter (Martes caurina, foarhinne Martes americana caurina), wurdt no op basis fan nij DNA-ûndersyk erkend as selsstannige soarte. Ferskate oare eardere ûndersoarten fan 'e Amerikaanske marter wurde no as ûndersoarten fan 'e Pasifyske marter beskôge.
Greefskip Drinte
It greefskip Drinte wie in gebiet yn de Nederlannen, dat de hjoeddestige provinsje Drinte (útsein Coevorden), de Stellingwerven en it Goarjocht mei de stêd Grins besloech.
Nei alle gedachten is in greefskip in fuortsetting fan it Germaanske Treanth (goa), dêr't al sûnt 820 oer skreaun wurdt. It greefskip sels wurdt foar it earst neamd yn 1024, it jier dat it oan Adelbold II, de biskop fan Utert skonken waard, nei dy syn oerwinning op greve Balderik. Yn 1046 waard dat befestige troch keizer Hindrik III. Sadwaande waard it greefskip part fan it Sticht Utert. Tegearre mei wat letter Oerisel wurde soe, wie Drinte doe it noardlik diel fan it Sticht, it saneamde Oersticht. It Gorecht, dat dúdlik Drintsk oandocht, kaam op 'en doer hielendal ûnder ynfloed fan Grins en waard doe net mear ta Drinte rekkene. De Stellingwerven skiede har yn de 13e iuw fan Drinte ôf en wurde part fan de hearlikheid Fryslân. De krekte reden dêrfan is net bekend.
It Oersticht waard 1528 opdield; de hearlikheid Oerisel waard oan de Habsburchske Nederlannen tafoege. Einlings en te'n lêsten waard Drinte 1536 oermastere troch de Habsburgers nei de Slach by Hilligerlee. Tenei waard it lânskip Drinte neamd.
Colt .45 (revolver)
De Colt .45 (de punt stiet foar "kaliber"), offisjeel de Colt Single Action Army (SAA) of de M1873, en byneamd de Peacemaker ("Fredesstifter"), is in ienskots-revolver fan Amerikaanske makkelei, mei in draaiende sylinder dy't seis metalene patroanen tagelyk befetsje kin. Dit wapen waard ûntwurpen troch William Mason en Charles Brinckerhoff Richards foar de Colt's Manufacturing Company fan Samuel Colt, nei't it oktroai op trochboarre revolversylinders foar metalene patroanen fan Smith & Wesson yn 1869 ferrûn wie. De Colt .45 hat in gewicht fan 1.048 g, en in lingte fan 27,9 sm (it model mei de loop fan 5½ inch) of 31,8 sm (it model mei de loop fan 7½ inch). Yn 1872 waard dit ûntwerp fan 'e Colt .45 by oktroai fêstlein, wêrnei't yn 1873 mei massaproduksje úteinset waard. De Colt .45 waard tige by tige populêr en ûntjoech him ta in symboal fan it Wylde Westen.
Skiednis
De Colt .45 waard op 'e merk brocht ta ferfanging fan 'e âlde Colt .44 (offisjeel Colt 1860 Army Percussion Revolver), in bombidiger model mei in opfallend langere loop, wêrby't de keamers fan 'e sylinder fanôf de foarkant laden wurde moasten yn in frijwat langduorjend proses. De wichtichste konkurrint fan 'e Colt .45 wie de Smith & Wesson Model 3 "Schofield"-revolver, dy't it foar de Colt oer lykwols net hâlde koe. Tsjin ein 1874 wie foar it nije wapen searjenûmer 16.000 al berikt. Dêrfan wiene doe 12.500 oan it leger levere, wylst 3.500 troch partikulieren oanskaft wiene.
De Colt .45 waard produsearre fan 1873 oant 1941, dêrnei nochris fan 1956 oant 1974 (de saneamde "Twadde Generaasje Colt .45"), en doe wer fan 1976 oant hjoed (de saneamde "Trêde Generaasje Colt .45"). It alderearste eksimplaar, mei searjenûmer 1, waard nei de ferkeap lange tiid ferlern waand, oant it koart nei 1900 weromfûn waard yn in skuorre yn Nashua, yn 'e Amerikaanske steat Nij-Hampshire. Troch de jierren hinne is de Colt .45 yn mear as 30 ferskillende modellen makke, mei in ferskaat oan looplingten. Lykwols is it totaalbyld fan dit wapen sûnt 1873 itselde bleaun. De measte tsjintwurdich produsearre eksimplaren wurde ferkocht oan wapensamlers en lju dy't histoaryske foarfallen neispylje. It ûntwerp fan 'e Colt .45 hat in grutte ynfloed hân op lettere hânfjoerwapens.
Somby
In somby of dead(e)ling is in mytysk wêzen dat oarspronklik út 'e folkloare fan Haïty komt en tsjintwurdich gauris opfierd wurdt yn fiksje fan it horror- en fantasysjenre. It is it lyk fan in minske dat op 'e iene of oare wize wer ta libben (of eins ta in ûndeade steat) brocht is. Ornaris wurdt dat dien troch tsjoenderij, mar yn 'e moderne literattuer komme ek oare manearen wol foar, lykas radio-aktive strieling, sljochtsinnigens, firussen en oare patogenen, wittenskiplike ûngemakken, ensfh.
De term 'somby' komt fan it Ingelske zombie, dat weromgiet op it Haïtiaansk-Frânske zombi en it Haïtiaansk-Kreoalske zonbi. It tinken is dat it úteinlik in ferbastering is fan it wurd nzambi ("god"), út 'e Afrikaanske Kongo-taal, of fan nzumbi ("siel") út it nau oan it Kongo besibbe Kimbûndû. It konsept fan 'e somby makke syn yntree yn 'e Westerske kultuer troch it boek The Magic Island, fan W.B. Seabrook, út 1929. Dat is in sinsasjonalisearre ferslach fan in ferteller dy't op Haïty yn oanrekking komt mei de voodoo-kultus en de yn dat ramt ta somby makke liken.
Yn 'e foarm wêryn't se ornaris yn 'e Westerske literatuer beskreaun wurde, hawwe sombys in yngewikkelde ôfstamming, mei't it gongbere Westerske byld sterk ôfwykt fan 'e Haïtiaanske tradysje. Op Haïty, dêr't it leauwe yn it bestean fan sombys noch altyd wiidferspraat is, wurdt in somby nammentlik sjoen as in soarte fan slaaf of tsjinner, dy't gjin eigen wil hat en dêrom sûnder problemen alderhanne drege, gefaarlike of saaie putsjes foar syn of har eigner opknappe kin. Dy eigner is in bokor, in tsjoender of heks, en sokke sombys wurde troch de bokor makke mei nekromânsje (deadetsjoenderij). Yn 'e Westerske kultuer, oan 'e oare kant, is de somby fermongen rekke mei eleminten fan 'e ûndeaden út 'e folkloare fan Jeropa, lykas fampieren en Mary Shelley har beskriuwing fan it meunster fan Frankenstein.
Yn 1932 makke Victor Halperin de horrorfilm White Zombie, mei yn 'e haadrol Bela Lugosi. Dêryn waarden sombys, op basis fan 'e Haïtiaanske tradysje, noch ôfskildere as de ferstânleaze trewanten fan in boasaardige tsjoender. Hoewol't sombys yn 't earstoan net folle foarkamen yn 'e Westerske sinema, waarden der fan 'e 1930-er jierren oant de 1960-er jierren dochs sporadysk films oer harren makke, lykas I Walked with a Zombie, út 1943, en Plan 9 from Outer Space, út 1959.
Tábor
Tábor (ek: Tabor) is in stêd yn de Tsjechyske regio Súd-Bohemen. De namme fan de stêd ferwiist nei de berch Tabor yn Israel, dêr't neffens it Nije Testamint de transfiguraasje fan Kristus plakfûn hie. Yn 1420 flechten hussiten nei it hjoeddeiske Tábor en stiften dêr in militêr kamp, it lettere Tábor. Troch de skildereftige stêd rint de rivier Lužnice.
Skiednis
Nei de dea fan Jan Hus loek in radikale groep fan de hussiten út de stêd Sezimovo Ústí him op in tichtebylizzende berch werom, dêr't de boarch Klotnov stie. Hja ferneamden it plak nei de bibelske berch Tabor yn Galiléa en stiften in mienskip neffens it foarbyld fan de earste kristenen. Dy saneamde taboriten bouden oan in egalitêre mienskip sûnder besit en brûkten harren bolwurk om tsjin de katoliken te striidzjen. Yn 1437 krige Tábor de status fan in frije keninklike stêd mei privileezjes. Dêrmei ferlear Tábor it karakter fan in revolúsjonêr bolwurk en waard de stêd yntegrearre yn it doe besteande systeem. De stêd waard yn 1452 oernommen troch George fan Podiebrad en fanôf dy tiid krigen de mear skaplike útrakwisten fet op tsjerke en bestjoer fan de stêd. De hannelsrûte fan Linz oer České Budějovice nei Praach brocht de stêd yn de 16e iuw wolstân.
Yn de Tritichjierrige Kriich yn de tiid fan de kontrareformaasje fan Bohemen waard de stêd yn 1621 en 1648 belegere en foar in diel ferneatige. De bewenners waarden der yn dy tiid ta oanset om massaal werom te kearen nei it roomske leauwe. Sa net, dan moasten hja de stêd ferlitte. De beafeartstskerle Klokot datearret fan dy tiid en waard boud op in plak dêr't yn de tiid fan hussiten de saneamde adamiten, in sekte wêrfan't de oanhingers lykas Adam en Eva neaken omrûnen, in weinboarch hiene.
Tábor wie fanôf de 19e iuw in wichtich sintrum fan de nasjonale weroplibbing fan de Tsjechyske kultuer, taal en identiteit. Yn 1862 waard û.o. in tsjechysktalich gymnasium iepene. Earder fûn dy hegere oplieding, dy't tagong bea ta in stúdzje oan de universiteit, yn it Latyn plak. Yn syn syklus Má Vlast (Myn Heitelân) wijde de komponist Bedřich Smetana in symfoanysk gedicht oan Tábor.
Nei de Earste Wrâldkriich waard Eastenryk-Hongarije opdield en Tábor tawiisd oan de nije steat Tsjechoslowakije. Nei de besetting fan it lân troch Nazy-Dútslân yn 1939-1945 waard de dútsktalige mienskip troch de Beneš-dekreten ûnteigene en it lân útset. De measte Dútsktalige bewenners reizgen nei Opper-Eastenryk.
De stêd ferearme yn de tiid fan it kommunistyske regear en de histoaryske bebouwing rekke yn ferfal. Pas nei de Flewielen Revolúsje, de stifting fan Tsjechje yn 1993 en it iepenjen fan de grinzen ûntstie der wer ekonomyske foarútgong en de stêd profitearre sûnt fan in tanimmend tal toeristen.
Gefoelstemperatuer
Gefoelstemperatuer is in term foar it gefoel fan kjeld of waarmte dat in minske ûnderfynt by kâld waar mei wyn of by waarm, blakstil waar as it o sa near is. Under sokke omstannichheden wykt de minsklike persepsje fan 'e temperatuer ôf fan wat de reële temperatuer is. D.w.s. dat it kâlder, resp. waarmer oanfielt as it eins is. Wat hurder it waait by kâld waar, wat kâlder it oanfielt. By near waarm waar jildt: wat minder it waait, wat waarmer it oanfielt. As men it oer it ferskynsel 'gefoelstemperatuer' hat, giet it lykwols yn 'e measte gefallen om kjeld. Gefoelstemperatueren kinne echte, ornaris negative gefolgen hawwe. By ekstreme waarsomstannichheden binne yn Fryslân gefoelstemperatueren fan –28 °C foarkommen (14 jannewaris 1987).
Wurking
Hoewol't by gefoeltstemperatuer de persepsje ôfwykt fan 'e reäliteit is dit ferskynsel gjin klearebare ferbylding, mar kin it echte, faak negative gefolgen hawwe, fral by kjeld. As it bgl. –2 °C is, mar troch in snijende wyn oanfielt as –10 °C, rekket men folle flugger jins lichemswaarmte kwyt en kinne men nei inkele oeren ûnderkuolle reitsje. By gefoelstemperatueren ûnder de –15 °C kin dat al nei ien oere barre en by gefoelstemperatueren fan ûnder de –20 °C bestiet nei in healoere ek by goed ôftichtsjende winterklean al in kâns op befriezingsferskynsels.
Utlis
As de lucht om 'e minsklike hûd hinne kâlder is as de lichemstemperatuer, stiet de hûd waarmte ôf oan 'e lucht. De luchtlaach direkt om 'e hûd hinne waarmet dêrtroch op, sadat dy minder kâld oanfielt. Boppedat stiet de hûd nei dy opwaarming minder waarmte mear ôf oan 'e omjaande lucht, om't dy net sa kâld mear is as earder. As dy opwaarme luchtlaach lykwols fuortendaliks wer fuortblaasd wurdt troch de wyn, komt dêr wer kâldere lucht foar yn it plak. De hûd stiet dan wer mear waarmte ôf om dy lucht op te waarmjen, mar de wyn blaast ek dy lucht daliks wer fuort, sadat de hûd mar trochgiet mei it ôfstean fan waarmte, sûnder dat men dêr ienich profyt fan ûnderfynt. By in oanboazjende wynfaasje wurdt de opwaarme lucht hieltyd flugger en folsleiner fuortblaasd, mei as gefolch dat it hieltyd kâlder oanfielt.
Berekkening
Foar de berekkening fan 'e gefoelstemperatuer binne yn it ferline ferskate metoaden brûkt. De term 'gefoelstemperatuer' waard eins betocht troch meteorolooch Robert Steadman, dy't der yn 1984 in ynfloedryk ûndersyk oer publisearre. Dat wie basearre op syn poalekspedysje út 1971, wêrby't er in metoade foar de berekkening fan gefoelstemperatuer ûntwikkele, dy't basearre wie op 'e hoemannichte (ekstra) klean dy't in minske drage moat ta beskerming tsjin 'e kjeld. Om't dat net foar alle minsken gelyk is, kinne der út dy tiid ferskillende sifers yn 'e media bestean oangeande de hichte fan 'e gefoelstemperatuer.
It Keninklik Nederlânsk Meteorologysk Ynstitút (KNMI) makket sûnt 2009 foar de berekkening fan gefoelstemperatueren gebrûk fan in sekuerdere formule, dy't ek yn û.m. Kanada, de Feriene Steaten, it Feriene Keninkryk en Iislân hantearre wurdt. Dy waard yn 2000-2001 ûntwikkele troch de saneamde Joint Action Group on Weather Indices en hjit de JAG/TI-metoade. Neffens dy metoade wurdt de gefoelstemperatuer berekkene op basis fan in kombinaasje fan 'e reële temperatuer en de trochsneed wynfaasje. De gefoelstemperatuer neffens de JAG/TI-metoade jildt foar in sûne folwoeksene fan trochsneed lingte dy't him yn it skaad befynt en sels waarmte produsearret dy't gelyk is oan it kuierjen mei in faasje fan 4,8 km/h:
De wiskundige formule foar de berekkening fan 'e gefoelstemperatuer neffens de JAG/TI-metoade is:
wêrby't G de gefoelstemperatuer is, T de reële temperatuer en W de wynfaasje.
Hidemaro Watanabe
(24 septimber 1924 - 12 oktober 2011) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Chugoku Electric Power.
Yasukazu Tanaka
(15 juny 1933) is in eardere Japansk fuotballer.
Ruri Saijo
Ruri Saijo (Japansk: 西條るり, Saijo Ruri; útspr.: [ru'ri: sai̭'ʤo], likernôch: "roery saidzjo"; Tokio, 1 maart 1990), is in Japansk neakenmodel en pornografysk aktrise. Har namme wurdt ek wol transliterearre as Ruri Saijou. Hja sette yn 2010 útein mei in wurkpaad yn 'e Japanske pornoyndustry en spile yn in grut tal films. Saijo stiet benammen bekend om har grutte natuerlike boarsten.
Libben en karriêre
Saijo waard yn 1990 berne yn 'e Japanske haadstêd Tokio. Nei't se yn 2008 mearderjierrich wurden wie, spile se yn twa eroatyske films (saneamde gravueres). Dêrnjonken posearre se ek neaken foar ferskate manljusblêden. Mei tweintich jier begûn Saijo yn 2010 oan in wurkpaad yn 'e Japanske pornoyndustry. Dêrby kaam hja benammen bekend te stean om har grutte natuerlik boarsten.
Lichemsskaaimerken
Ruri Saijo is fan mongoloïde ras, mei brune eagen en swart hier dat se gauris brún fervet. Neffens har offisjele opjefte is se 1.55 m lang, mei in natuerlike kupmaat 43F (of M yn it metrike stelsel). Har maten binne (yn sintimeters) 111-57-85. Se hat behalven troch har earlellen gjin piercings, en likemin hat se tatoeaazjes.
Keppelings om utens
● Biografyske gegevens en filmografy fan Ruri Saijo yn 'e Internet Adult Film Database (IAFD) ● Biografyske gegevens fan Ruri Saijo op FreeOnes
Bluodderich Mês
Bluodderich Mês (Arikara: Nes I Ri Pat; Lakota: Tamina Wewe; Ingelske oersetting: Bloody Knife; yn 'e Dakota's, ±1838 – oan 'e rivier de Little Bighorn (Montana), 25 juny 1876) wie in Yndiaan fan mingd etnysk komôf dy't as ferkenner yn it Amerikaanske Leger tsjinne. Hy wie ferbûn oan it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint en wie de favorite ferkenner fan 'e bekende en kontroversjele luitenant-kolonel George Armstrong Custer. Bluodderich Mês is wol de meast ferneamde Yndiaanske ferkenner neamd dy't ea yn it Amerikaanske Leger tsjinne hat. Hy kaam yn 1876 om yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn.
Jonkheid
Bluodderich Mês waard earne tusken 1837 en 1840 berne yn 'e Dakota's. Syn heit hearde ta de Hûnkpapa-substamme fan 'e Lakota, wylst syn mem in Arikara wie. Mei ferskate bruorren en mooglik ien suster groeide er op mank syn heite folk, dêr't er lykwols min behannele waard fanwegen de etnisiteit fan syn mem, want de Lakota en de Arikara wiene fan âlds swarde fijannen. Benammen mei Gal, in jonge fan syn eigen jierren dy't letter in foaroansteand opperhaad fan 'e Hûnkpapa wurde soe, boude Bluodderich Mês in libbenslange fete op. Meitiid begûn er alle Lakota te haatsjen, en doe't syn mem om 1856 hinne har man ferliet om werom te kearen nei har eigen folk, giene Bluodderich Mês en syn bruorren mei.
Hja setten har nei wenjen yn 'e neite fan Fort Clark, oan 'e bopperin fan 'e rivier de Missoury, yn wat no Noard-Dakota is. Dat wie in hannelspost fan 'e Amerikaanske Bûntmaatskippij, en as jongfeint fan tusken de fyftjin en tweintich jier naam Bluodderich Mês dêr de taak op him om 'e post te besoargjen by oare delsettings oan 'e Missoury en yn Fort Totten, yn it noardeasten fan 'e Dakota's. Hoewol't it gefaarlik wurk wie om allinnich op paad en wegen te wêzen yn in tiid dat der oanhâldend oarloch fierd waard tusken de Yndianen en de blanken en mear noch tusken de Yndianen ûnderling, kaam him by dat wurk nea wat oer. Mar doe't er ris syn heit besykje woe, waard er troch Gal en ferskate oer Hûnkpapa's nettsjinsteande it tradisjonele gasterjocht slim mishannele mei fûsten en laadstokken fan musketten, útklaaid, bespuid en fernedere. Yn 'e hjerst fan 1862 waarden syn bruorren oerfallen troch in oarlochstroep fan 'e Lakota ûnder lieding fan Gal, en dêrby deade en skalpearre.
Iere jierren as ferkenner
Yn 1865 naam Bluodderich Mês in oanbod fan 'e Amerikaanske brigadegeneraal Alfred Sully oan om as ferkenner te tsjinjen by de operaasjes fan it Amerikaanske Leger tsjin 'e Lakota. Syn earste put as ferkenner wie om in groep saneamde 'Galvanisearre Yankees' by te stean. Dat wiene kriichsfinzenen út it leger fan 'e Konfederearre Steaten fan Amearika, dy't derfoar keazen hiene om foar it Noarden oan 'e Amerikaanske frontier te tsjinjen ynstee fan fuort te rotsjen yn in kriichsfinzenekamp. Fierders wie Bluodderich Mês ek aktyf as boadskipper, wêrby't er de kommunikaasje tusken Amerikaanske legerûnderdielen fasilitearre yn in gebiet dat doedestiden noch fierhinne behearske waard troch de Lakota.
Der bestiet in mooglik apokryf ferhaal dat Bluodderich Mês ein 1865 besocht om Gal arrestearre dan wol dea te krijen troch der mei in patrûlje soldaten op út te tsjen doe't Gal him yn Fort Berthold befûn. Neffens dat ferhaal waard Gal doe't er him tsjin syn oanhâlding fersette, twaris djip mei de bajonet stutsen troch de soldaten, mar doe't Bluodderich Mês him dêrnei troch de holle sjitte woe, hold de befelfierend ofsier him tsjin, mei't Gal neffens him al dea wie. Mar dat wie sa net, en nei't de soldaten en Bluodderich Mês fuortgien wiene, soed er troch syn folk fersoarge wêze oant er wer opbettere.
Nei't presidint Andrew Johnson yn 1866 de formele opname fan Yndiaanske ferkenners yn it Amerikaanske Leger mooglik makke hie troch de Wet op de Tsjinstname fan Yndiaanske Ferkenners te ûndertekenjen, wie Bluodderich Mês ien fan 'e earsten dy't dêrfan gebrûk makke, troch yn maaie 1866 tsjinst te nimmen mei de rang fan korporaal. Yn syn iere tsjinstjierren kampte er mei oanboazjend alkoholisme, wat de reden west hawwe kin dat er yn septimber 1868 sûnder tastimming syn post ferliet.
Freonskip mei Custer
Yn 1873 kaam Bluodderich Mês yn Fort Rice yn 'e kunde mei de dryste luitenant-kolonel George Armstrong Custer, de fjildkommandant fan it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint. Custer bewûndere Bluodderich Mês syn feardichheden as gids en ferkenner, en fûn syn respektleas hâlden en dragen fermaaklik, dat hja bouden in aparte foarm fan freonskip op. Yn 1873 makke Bluodderich Mês diel út fan 'e Yellowstone-ekspedysje, en yn 1874 fan Custer syn geologyske Ekspedysje nei de Black Hills, dy't yn it Grutte Sû Reservaat fan 'e Lakota en de Westlike Dakota leine. Bluodderich Mês, dy't doe krekt syn soan ferlern hie by in oerfal fan 'e Lakota, sinde sadwaande op wraak. Custer lei dêr lykwols it near op, om't er der net op siet te wachtsjen om by de ûnderlinge fetes fan 'e Yndianen belutsen te wurden.
Under de Black Hills-ekspedysje holpen kaptein William Ludlow en Bluodderich Mês Custer by it sjitten fan syn earste grizzlybear, in âld mantsje dat wol 360 kg weage en ûnder de groeden siet. Neffens in biografy fan Custer út 2002, titele The Custer Companion, waard it bist eins deade troch Bluodderich Mês. By in oar ynsidint dat ûnder de ekspedysje foarfoel, rekken ferskate weinen fêst yn in dridzige riviersigge. Doe't in lulke Custer witte woe wa syn skuld oft dat wie, antwurde de ferkenner Charley Reynolds dat it oan Bluodderich Mês te witen wie. Dêrop loek Custer syn revolver en skeat ferskate kearen op 'e beide ferkenners dy't fuortdoeken efter in pear beammen. Neitiid soe Bluodderich Mês tsjin Custer sein hawwe: "It is net in goed ding dat jo my oandien hawwe; as ik krekt as jo yn 'e gryp fan gekte west hie, hiene jo nea wer in oare dei sjoen." Custer soe doe antwurde hawwe: "Myn broer, it wie de gekte fan it momint dy't my soks dwaan liet, mar dy is no wer belune. Litte we de hannen skodzje en wer freonen wêze." Bluodderich Mês stimde dêryn ta en skodde Custer de hân.
Los fan sokke healwize opstigings hie Bluodderich Mês oars in bêsten oan Custer, dy't him út en troch geskinken joech, lykas in sulveren medalje mei de namme fan 'e ferkenner deryn gravearre, dat er hielendal út Washington, D.C. komme litten hie. Boppedat regele de luitenant-kolonel dat Bluodderich Mês $75 yn 'e moanne oan soldij betelle krige (yn hjoeddeisk jild $1.600), wylst de oare ferkenners (en soldaten) mar $13 yn 'e moanne krigen. Oan 'e ein fan 'e Ekspedysje nei de Black Hills waard Bluodderich Mês fierders noch $150 ekstra taparte foar "help fan ûnskatbere wearde".
De Slach oan de Little Bighorn
Under de Grutte Sû-Oarloch naam Bluodderich Mês diel oan 'e simmerkampanje fan 1876, wêrby't de Krieske ferkenners fan it 7e Kavaleryrezjimint in grut doarp fan 'e Lakota en de Noardlike Sjajinnen oan 'e igge fan 'e rivier de Little Bighorn yn súdlik Montana ûntdieken. Bluodderich Mês besocht Custer ferskate kearen oan it ferstân te bringen dat der tefolle Yndianen wiene om 'e striid mei oan te gean, mar de koppige ofsier woe fan gjin wiken witte. Mei de oare Arikara- en Krieske ferkenners waard Bluodderich Mês tafoege oan it detasjemint fan majoar Marcus Reno, dat it doarp fan it suden ôf oanfalle moast, wylst Custer sels mei fiif kompanjyen omried om út it noarden wei oan te fallen.
Yn 'e Slach oan de Little Bighorn, sa't it treffen op 25 en 26 juny bekend kaam te stean, die al rillegau bliken dat Bluodderich Mês gelyk hân hie. Doe't Reno syn trije kompanjyen de rivier oerstieken en de súdlike ein fan it doarp oanfoelen, flechten de Yndianen net fuort, sa't de Amerikanen ferwachte hiene, mar streamden de krigers krekt ta it doarp út om 'e oanfal ôf te slaan. Reno oardere syn troepen om ôf te stiigjen en har yn in skermutselingsliny op te stellen, wêrby't syn rjochterflank feilichsteld waard troch it tichte strewelleguod dat by in bocht yn 'e rivier lâns groeide. De Arikara en Krieën, wêrûnder Bluodderich Mês, moasten de kwetsbere lofterflank fan 'e troepen beskermje. Troch de nûmerike oermacht fan 'e fijân wie der lykwols gjin hâlden oan, en moast Reno al rillegau in weromtocht yn it strewelleguod oarderje.
Dêr rôp er Bluodderich Mês by him om 'e ferkenner te befreegjen oer wat de Lakota en Sjajinnen no dwaan soene. Wylst se njonken inoar op it hynder sieten, waard Bluodderich Mês yn 'e holle troffen troch in kûgel, wêrby't er nei alle gedachten op slach dea wie. It bloed en de stikjes harsens spatten Reno yn it gesicht, en mooglik wied er dêrfan noch yn shock doe't er syn mannen yn in gaoatyske flecht de rivier oer late en by it steile klif oare kant de rivier op. Dêrby ferlear Reno 3 ofsieren en 29 soldaten, wylst likernôch 20 oaren oan 'e ferkearde kant fan 'e rivier fêst kamen te sitten. Under de deaden wiene ek twa oare Arikara-ferkenners, Lytse Kriger (of Beareprint) en Koartsturtbolle. Hoewol't Reno en syn mannen nei in belegering fan oardel dei op harren klif de striid oerlibben, kamen Custer en syn fiif kompanjyen oan 'e lêste man ta om.
Neisleep
Nei syn dea waard it lichem fan Bluodderich Mês troch de Lakota ûnthalze. Neffens ien ferhaal (wêrfan't net dúdlik is oft it wier is) fûnen de dochters fan Bluodderich Mês syn suster it lichem fan harren omke op it slachfjild, en wiene sy it dy't him de holle ôfhouden, mei't se him net wer koene. Hja namen syn holle mei werom nei it Hûnkpapa-kamp yn it doarp, dêr't se him op in lange stôk speetsten. Doe't harren mem, Bluodderich Mês syn suster, de holle seach en wer koe as dy fan har broer, wie se raar gesteld. Nei't se op 27 juny de troepen fan majoar Reno ûntset hiene, fûnen de manskippen fan kolonel John Gibbon de skalp fan Bluodderich Mês yn in lege, efterbleaune tipy. Syn skalp waard dêrnei mei syn lichem op it slachfjild begroeven. Letter waard er werbegroeven op it ferkennersbegraafplak by White Shield, yn Noard-Dakota.
Bluodderich Mês syn frou, Jonge Ule, makke op 14 april 1879 yn Fort Berthold oanspraak op 'e efterstallige soldij fan har man. Yn 1881 ûntfong se datoangeande $91,66 fan 'e Amerikaanske autoriteiten. Bluodderich Mês syn dieden waarden neitiid besongen troch de Arikara, en troch syn freonskip mei Custer, dy't ta in nasjonale held ferklearre waard, krige er ek ûnder de blanke Amerikanen grutte bekendheid.
Nadia Ali (aktrise)
Nadia Ali, echte namme: Onaza Malik (yn Nij-Jersey, 22 july 1991), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper en rêstend pornografysk aktrise fan Pakistaansk komôf. Hja hat yn it ferline ek wol gebrûk makke fan 'e skûlnammen Nadia M. en Heena. Yn 2013 sette se útein mei in wurkpaad as stripper, en fan 2015 oant 2016 wie se dêrnjonken ek aktyf as pornoaktrise.
Libben en karriêre
Nadia Ali waard yn 1991 berne yn 'e Amerikaanske steat Nij-Jersey, yn in húshâlding fan Pakistaanske ymmigranten fan 'e earste generaasje. Hja wie it twadde bern yn it gesin fan har âlden. Hoewol't se nea in hidjaab droech, waard se op konservatyf islamityske wize grutbrocht. Yn in fraachpetear fertelde se letter dat se har dêrtroch har hiele jonkheid isolearre field hie fan 'e rest fan 'e Amerikaanske maatskippij. Ek fertelde Ali dat se nettsjinsteande it feit dat se mei har famylje brutsen hat, noch altyd in praktisearjend moslima is en tusken har wurk troch twa oant trije kear deis de salah, it rituële gebed yn 'e rjochting fan Mekka, útfierd.
Nei't se de middelbere skoalle trochrûn hie, ferfear Ali nei San Francisco, yn 'e steat Kalifornje, dêr't se in eigen skientmesalon begûn mei as spesjalisme it epilearjen fan wynbrauwen. Yn 2013 helle in freondinne har oer om ris in optreden yn in stripklub te prebearjen. Doe't se op ien jûn $500 fertsjinne, besleat Ali om in wurkpaad as profesjoneel stripper te begjinnen.
Yn 2015, doe't se 24 jier wie, makke Ali har debút as aktrise yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile se neitiid yn achttjin pornofilms, û.m. foar bekende filmstudio's as Girlfriends Films, BangBros en Dogfart. Dêrfoar wurke hja gear mei manlike tsjinspilers as J-Mac, Jon Jon en Mike Adriano. Ali waard oanfitere om yn 'e rollen dy't se spile in hidjaab te dragen of oare klean dy't tradisjoneel assosjearre wurde mei islamityske froulju, lykas yn har bekendste film, Women of the Middle East.
Se sei letter dat se net wiis wie mei in soad rollen dy't se oanbean krige, en dat se it leafst lesbyske en masturbaasjesênes die, om 'e seksualiteit sjen te litten fan froulju út Súd-Aazje, fan wa't de measten soks net toane kinne om't se finzen sitte yn in tige patriargale maatskippij. Dêr wie neffens Ali lykwols net de religy, mar de kultuer debet oan. Ut Pakistan krige Ali tige negative reäksjes op har wurk as pornoaktrise. Sa waard se troch de oerheid fan dat lân formeel ta persona non grata ferklearre om't se yn in pornofilm in hidjaab droegen hie, wat yn it heitelân fan har âlden opfet waard as it te skande meitsjen fan 'e islaam. Ek krige se fia de sosjale media in soad deadsbedrigings.
Yn 2016 waard Ali frege foar in film wêryn't se seksuële omgong hawwe moast mei in akteur dy't útkeazen wie om't er sterk op 'e Amerikaanske presidint Donald Trump liek, dy't him, benammen ûnder syn presidintskampanje, mar ek dêrnei noch, tige negatyf oer moslims útlitten hat. Ali fûn it oanbod fan dy rol fernederjend en tsjûgjen fan minachting foar moslima's oer. Se besleat dêrom en breide in ein oan har karriêre as pornoaktrise. Neitiid lei se har ta op har wurk as stripper. Yn in fraachpetear sei se dat yn 'e takomst wer in skientmesalon ferwachte te iepenjen.
Lichemsskaaimerken
Nadia Ali is blank fan Súdaziatysk komôf, mei brune eagen en swart hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.60 m lang, mei in gewicht fan 59 kg, en in natuerlike kupmaat 32C. Njonken de wenstige gatsjes yn 'e earlellen hat ek in piercing troch har lofternoaswjuk en in nâlpiercing. Tatoeaazjes hat se lykwols net.
Turku
Turku (Sweedsk: Åbo) is in stêd yn it súdwesten fan Finlân, en leit oan de mûning fan de rivier de Aura yn de Eastsee; it is de haadstêd fan de regio Varsinais-Suomi. Turku fierde yn 1979 syn 750-jierrich bestean. Mei likernôch 180.000 ynwenners is Turku op fjouwer nei de grutste gemeente fan it lân, mar it stedsgebiet jildt nei Helsinky en Tampere as op twa nei it wichtichste fan it lân.
Turku is in twatalige gemeente mei Finsk as mearderheidstaal (± 89%) en Sweedsk as minderheidstaal.
Yn 2011 wie de unversiteitsstêd Turku tegearre mei Tallinn de kulturele haadstêd fan Europa.
Underwiis
Turku hat twa universiteiten: de Finsktalige Universiteit fan Turku, oprjochte yn 1920, en de iennige Sweedsktalige universiteit fan it lân, Åbo Akademi, oprjochte yn 1918. Njonken dat hat de stêd in tal hegeskoallen (wêr't de grutste fan Finlân by sit) en de Turku School of Economics and Business Administration.
Shunichiro Okano
(28 augustus 1931 - 2 febrewaris 2017) wie in Japansk fuotballer.
Caitriona Balfe
Caitriona Balfe (Dublin, 4 oktober 1979) is in Iersk model en aktrise, dy't bûten har heitelân benammen bekend is as mannekên en troch har fertolking fan 'e rol fan Claire Beauchamp yn 'e searje Outlander.
Jonkheid en oplieding
Balfe waard yn 1979 berne yn 'e Ierske haadstêd Dublin, mar groeide op yn in gesin mei sân bern op it Ierske plattelân, yn it doarp Tydavnet, deunby Monaghan. Nei de middelbere skoalle folge se in aktearoplieding oan it Dublin Institute of Technology, mar nei't se "ûntdutsen" waard troch in agint fan in modelleburo wylst se jild ynsammele foar in goed doel yn in pleatslik winkelsintrum, sette se ynstee útein mei in karriêre as mannekên en fotomodel.
Karriêre as model
Balfe waard al rillegau frege foar putten yn it bûtenlân, en sa wurke se û.m. yn Londen, Parys, Milaan en New York. Se rûn de catwalk del om klean te showen foar û.o. Dolce & Gabbana, Chanel, Marc Jacobs, Armani en Louis Vuitton, en wurke mei oan reklamekampanjes foar û.o. Calvin Klein, Levi's en Victoria's Secret. Fierders stie se op 'e cover fan glossys as Vogue, Harper's Bazaar en ELLE. Op it hichtepunt fan har modellekarriêre waard Balfe beskôge as behearrend ta de top 20 fan 'e súksesfolste modellen fan 'e wrâld. Se is noch altyd it bekendste en meast súksesfolle Ierske model ea.
Foar har wurk yn Milaan yn 2002 en 2003 fertsjinne Balfe omtrint $300.000, mar nei't har Italjaanske modelleburo, Paolo Tomei, bankrot gie, waarden sy en de oare modellen dy't dêr ynskreaun stiene, nea útbetelle. Doe't se yn 2009 foar it bedriuw BCBG wurke, die him dêr in soartgelikense sitewaasje foar, wêrby't it bedriuw wegere om 'e modellen te beteljen (sabeare fanwegen finansjele swierrichheden), mar ûnderwilens wol trochgie mei harren fia harren modelleburo's te boeken (wêrby't it de buro's stilwei derfan bewissige dat it wol klear komme soe mei it jild). Balfe hie lykwols fan har eardere problemen leard, en sloech de rie fan har management om gewoan troch te wurkjen yn 'e wyn. Ynstee boykotte se BCBG oant it bedriuw mei har efterstallich lean oer de brêge kaam. Balfe sei dêroer yn in fraachpetear: "Modellewurk wie nea in passy foar my, dat troch sok gedoch krige ik der hiel gau myn nocht fan."
Karriêre as aktrise
Mei dêrom leit Balfe har sûnt 2006 almar mear ta op aktearwurk. Se figurearre yn bekend films as The Devil Wears Prada, mei Meryl Streep, Now You See Me, mei Michael Cain, en Escape Plan, mei Sylvester Stallone. Ek spile se yn 'e tillefyzjesearje The Beauty Inside en wurke se mei oan ferskate fideoklips, wêrûnder ien fan 'e Frânske band Phoenix, dy't regisseare waard troch Sofia Coppola (de dochter fan Hollywood-regisseur Francis Ford Coppola). Yn 'e websearje H+: The Digital Series wie Balfe in fêst lid fan 'e cast.
Katedraal fan Lincoln
De Katedraal fan Lincoln (Ingelsk: Lincoln Cathedral) of de Katedrale Tsjerke fan de Hillige Marije fan Lincoln (Cathedral Church of the Blessed Virgin Mary of Lincoln) yn Lincoln, Ingelân, is de sit fan de biskop fan it anglikaanske bisdom Lincoln.
De bou fan de katedraal sette yn 1072 útein en gyng yn ferskate fazen troch yn it midsiuwske tiidrek. It wie 238 jier lang (1311-1548) it heechste bouwurk fan de wrâld en it earste gebou dy't dy titel krige nei de Piramide fan Cheops. De spits fan de fieringstoer stoartte yn 1548 yn en waard neitiid net mear op 'e nij boud.
De katedraal is mei in oerflak fan likernôch 5.000 m² op twa nei de grutste katedraal fan Ingelân. Allinne de St Paul's Cathedral yn Londen en de katedraal fan York binne grutter.
Earste katedraal
De earste biskop fan Lincoln wie Remigius fan Fécamp en hy ferhûze earne tusken 1072 en 1092 de cathedra of biskopstroan fan de abdij fan Dorchester nei Lincoln. De biskop wie in Normandjer en it is goed mooglik dat er foar de bou fan de earste katedraal boulju út syn lân meinommen hat om de bou te lieden. De biskop ferstoar yn 1092 en soe de konsekraasje fan de tsjerke sels net mear meimeitsje. Remigius boude de earste katedraal op de hjoeddeiske lokaasje, foltôge de katedraal yn 1092 en ferstoar op 7 maaie yn itselde jier, twa dagen foar de fiering fan de konsekraasje. Yn 1124 waard it houten dak ferneatige troch in brân.
Twadde katedraal
Under biskop Aleksander (1123-1148) waard de katedraal wer opboud en fergrutte, mar yn 1185 ferneatige in ierdskodding it bouwurk. It wie mei mear as 5 op de Skaal fan Richter ien fan de swierste ierdskoddings dy't ea yn it lân field is, mar guon wolle ek ha dat de skea oan de katedraal mear feroarsake waard troch de minne konstruksje dan troch it natoergeweld. De skea wie grut en fan dy twadde katedraal bleau allinne it legere diel fan it westlike ein mei de twa tuorren yn de tsjintwurdige katedraal bewarre.
Hjoeddeiske katedraal
De nije biskop Hugo fan Lincoln (Hugh of Lincoln), berne yn Saint-Maximin (Isère), begûn mei de weropbou fan de katedraal. It earst ferriisden it koer (it saneamde St Hugh's Choir) en de eastlike transepten tusken 1192 en 1210. It sintrale skip waard dêrnei boud yn de styl fan de iere Ingelske gotyk. Fanôf 1220 waard de kleastergong mei it tsienhoekige kapittelhûs (iergoatysk) oan de noardlike kant boud. It kapittelhûs wurdt sûnt de 14e iuw mei in krâns fan loftbôgen en steunbearen op it plak holden. Al gau nei it boubegjin folge de katedraal de nije moade yn de arsjitektuer: spitse bôgen, loftbôgen en ferwulft|ribferwulften waarden tapast. De nije boutechnyk makke ek de ynbou fan gruttere finsters mooglik.
It roasfinster yn it noardlike transept mei de namme Dean's Eye stamt út de tiid fan de weropbou fan 1192 oant 1235 troch Hugo fan Lincoln, wylst it oare roasfinster yn it súdlike transept, it saneamde Bishop's Eye pas in iuw letter yn 1330 ynbrocht waard.
Earder waarden de manuskripten yn in kast of kiste bewarre, mar yn 1422 waard ek útein set mei de bou fan de bibleteek. Dy kaam boppe it eastlike diel fan de kleastergong, grinzgjend oan it kapittelhûs. De boeken krigen no in plak yn in kast en waarden mei kettings fêstlein oan de boekekast. Trije midsiuwske lêsbanken en ien bankje bleaune bewarre yn de bibleteek, dy't boud waard foar likernôch 100 manuskripten.
Oan de noardlike kant fan it koer waard yn 1484 in kapel oanboud, dy't Fleming's Chantry neamd waard. Letter oan de súdlike kant fûn de oanbou fan de Russel’s Chantry (1494) en de Longland’s Chantry (1521–30) plak. It âlde koerportaal fan 1270 mei yn it fjild boppe de tagong mei in foarstelling fan it Jongste Gerjocht bleau dêrtusken stean. De kapellen neist it Angel Choir binne boud yn Perpendicular-styl, mei de klam op sterke fertikale linen, dy't hjoed-de-dei bewarre bleaun binne yn it maaswurk en lambrisearring. By de it belis fan Lincoln yn de Ingelske Boargerkriich brochten de troepen fan Oliver Cromwell skea oan de katedraal.
Extreme Associates
Extreme Associates, earder ek wol bekend ûnder de nammen Extreme en Extreme 2.0, wie in Amerikaanske pornografyske filmstudio dy't fêstige wie yn North Hollywood, in wyk fan Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje. It bedriuw lei him sûnt 2007 hielendal ta op it fersprieden fan pornografyske films fia it ynternet. It wie ien fan 'e lytsere spilers yn 'e Amerikaanske pornoyndustry, mar kaam oates en toates yn it nijs troch syn kontroversjele publikaasjes en troch p.r.-oarloggen mei gruttere studio's.
Katedraal fan Lincoln
Hjoeddeiske katedraal
De kleastergong waard yn de 17e iuw foar in diel ôfbrutsen om plak te meitsjen foar de Wren-bibleteek. Yn de bibleteek wurdt in kolleksje fan likernôch 10.000 wurken bewarre. Dêrûnder binne 260 manuskripten, lykas teologyske wurken en wurken oer tsjerklik rjocht.e
Magna Carta
Hugo fan Wells, biskop fan Lincoln, wie ien fan de ûndertekeners fan de Magna Carta en iuwenlang bewarre de katedraal ien fan de fjouwer noch besteande kopieën fan it orizjineel. Tsjintwurdich wurdt it foar de feiligens bewarre yn it kastiel fan Lincoln. Der binne noch trije oare kopieën, twa yn de British Library en ien yn de katedraal fan Salisbury.
Extreme Associates
Skiednis
Extreme Associates wie de kreaasje fan pornoprodusint Rob Zicari (ek wol bekend as Rob Black). It bedriuw ûntjoech him út Zicari syn eardere Extreme Video, in ymprint fan it gruttere label Elegant Angel. Yn 1997 ferlieten Zicari en de regisseurs Tom Byron en Van Damage Elegant Angel om har eigen studio op te rjochtsjen. Dat waard Extreme Associates. Byron en Damage giene nei in stik as wat jierren by de studio wei, en it bedriuw waard eigendom fan Zicari en syn frou Janet Romano. Harren relaasje begûn yn 1998, doe't Romano ûnder de artystenamme Lizzy Borden earst yn 'e films fan Extreme Associates spile, en letter sels films foar it label begûn te regissearjen.
Katedraal fan Lincoln
Little Saint Hugh
Nei de ynfiering fan de reformaasje ferlear de skryn it monumintale karakter fan it grêf. Yn 1790 waard yn it ramt fan in nije flier de tombe iepene. Yn it grêf lei it bonkerak fan in jonkje fan hast in meter grut. Sûnt 1955 wurdt der by de skryn ynformearre oer de optochte ferhalen fan rituele moarden op kristlike jonges troch joadske mienskippen.
Oargel
It oargel waard yn de jierren 1893 oant 1898 troch Henry Father Willis boud op it âlde doksaal. It ferfong in ynstrumint fan William Allen út 1826, dat yn in front fan de arsjitekt E.J. Wilson boud wie. Yn it oargel waarden pipen fan it Allen-oargel op 'e nij brûkt. Yn ferbân mei in gruttere disposysje moast it front út 1826 fergrutte wurde. Dielen fan it oargel (it swelwurk, de wynfoarsjenning en de grutste pedaalregisters) moasten û.o. yn it noardlike triforium ûnderbrocht wurde. Mei de foltôging yn 1898 wie it nije oargel it earste katedraaloargel fan Ingelân, dêr't de wynfoarsjenning fan elektrysk oandreaun waard. It is it lêste oargel dat Henry Willis persoanlik boude.
Yn 1960 waard it oargel troch de oargelbouwers Harrison & Harrison reorganisearre. It pipenbestân út 1898 bleau bewarre en yn de histoaryske yntonaasje beholden. Fernijd waarden de wynkanalen, de mechanyk en de spyltafel. Boppedat waard in ynstrumint mei seis registers fergrutte. It oargel hat tsjintwurdich 64 registers ferdield oer fjouwer manualen en pedaal. De traktueren binne elektropneumatysk.
Doopfont
It doopfont is fan swarte stien en is fan it Doornikse type. Lang waard tocht dat biskop Aleksander it foar syn dea yn 1148 besteld hie. Tsjintwurdich wurdt der fan útgien dat it ûnder syn opfolger yn de jierren 1150 makke waard.
Extreme Associates
Skiednis
De films dy't Extreme Associates produsearre, wiene kontroversjeel fanwegen de rûge seks en om't der gauris seksuële fernedering yn foarkaam. In foarbyld dêrfan wie it troch Romano regissearre Forced Entry ("Forsearre Binnenkomst"), in term dy't yn it Ingelsk normaal op ynbraak slacht, mar hjir dûbelsinnich bedoeld wie, mei't der ferskate yn sêne sette ferkrêftings yn foarkamen. Dêrfandinne dat it bedriuw yn 2003 troch it Amerikaanske Iepenbier Ministearje yn steat fan beskuldiging steld waard foar it fersprieden fan obseniteit. Zicari en Romano koene dêrfoar maksimaal in finzenisstraf fan fyftich jier krije, of in boete fan $2,5 miljoen, of beide. De rjochter spriek harren yn 2005 lykwols frij. Doe't de iepenbier oanklager yn heger berop gie, waard der yn 2009 in skikking troffen, wêrby't Zicari en Romano foar in diel skuld bekenden yn ruil foar in lege straf en in ein oan 'e rjochtsaak. Dêrby waard de studio effektyf opdoekt en de webside opheft.
Katedraal fan Lincoln
Oars
De katedraal moast yn 2007 ek tsjinje as Westminster Abbey foar de film "Young Victoria" en yn 2018 foar de film "The King".
Keppeling om utens
Side Freonen fan de Katedraal fan Lincoln
Chattanooga (Tennessee)
Chattanooga (útspr.: [ʧætn̩ˈuːɡɑ], likernôch: "tsjet-tn- ûû -ga") is de op trije nei grutste stêd fan 'e Amerikaanske steat Tennessee (nei Memphis, Nashville en Knoxville). It leit yn it súdeasten fan 'e steat, deunby de grins mei Georgia, oan 'e iggen fan 'e Chickamaugamar en de Nickajackmar, dy't beide ûnderdiel útmeitsje fan 'e rivier de Tennessee. De offisjele bynamme fan Chattanooga is the Scenic City ("de Skildereftige Stêd"), en dat slacht op 'e omlizzende berchkrite, dy't de oergong foarmet fan 'e Appalachen nei it Cumberlandplato. De stêd hat ek ferskate offisjeuze bynammen, lykas River City, Nooga, Chattown en Gig City (dat lêste slacht op de bewearings fan Chattanooga dat it de fluchste ynternetferbining fan it Westlik Healrûn hat.
Neffens in offisjele skatting út 2013 hie de stêd doe goed 171.000 ynwenners, wylst de befolking fan Chattanooga as stêdekloft, wêrby't alle foarstêden en de omlizzende heal ferstedske plattelânskrite meirekkene wurde, útkomt op 528.000 minsken (neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2010). Ynternasjonale bekendheid hat de stêd krigen troch it liet Chattanooga Choo Choo, út 1941, dat popularisearre waard troch Glenn Miller en syn orkest. Yn beskate fermiddens is Chattanooga fierders bekend trochdat de sleepauto der yn 1916 útfûn is troch Ernest Holmes sr.
Skiednis
De earste bewenners fan Chattanoga wiene fansels lânseigen Yndiaanske folken. Tusken 900 en 1650 wie it gebiet yn 'e hannen fan Muskogeaanske folken, dy't Chattanooga syn namme joegen. Datoangeande komt "chatta" fan it Muskogeaanske wurd cvto (útspr.: [ʧʌto:], likernôch: "tsjattoo"), dat "rots" of "stien" betsjut, wylst "nooga" wierskynlik in ferbastering is fan it dialektyske efterheaksel -nunga, dat "wente" of "wenplak" betsjut. Om likernôch 1650 hinne waard de krite fan Chattanooga mei in grut part fan 'e rest fan Tennessee, en teffens fan 'e oangrinzgjende steaten Noard- en Súd-Karolina, Georgia en Alabama, yn besit nommen troch de Irokeeske Sjeroky.
Yn 1816 stifte John Ross, dy't letter it oerste opperhaad fan 'e Sjeroky wurde soe, op it plak dêr't no Chattanooga leit in delsetting dy't de namme fan Ross's Landing krige. Dat wurdt beskôge as it alderierste oanbegjin fan Chattanooga. Al rillegau ûntjoech Ross's Landing him ta ien fan 'e wichtichste Sjeroky-delsettings, mar yn 1838 waarden de Sjeroky, yn 'e mande mei de oare fjouwer fan 'e saneamde Fiif Beskaafde Stammen troch it Amerikaanske regear ûnder driging mei geweld deportearre nei it Yndiaanske Territoarium (it tsjintwurdige Oklahoma). Dy deportaasje fol ûntbearings út har heitelân, wêrby't tûzenen Yndianen omkamen, stiet bekend as it Spoar fan Triennen (Trail of Tears). Al harren lân beëasten de Mississippy waard troch it regear yn Washington ûnteigene en frijjûn foar kolonisaasje troch de blanken.
It jiers nei de deportaasje fan 'e Sjeroky krige Ross's Landing ûnder de nije namme fan Chattanooga offisjeel de status fan stêd. De delsetting begûn dêrnei, troch syn foardielige lizzing oan 'e rivier de Tennessee, al rillegau te groeien, en doe't it spoar der yn 1850 bylâns oanlein waard, gie dat noch helte flugger. Chattanooga kaam bekend te stean as it plak "dêr't katoen en nôt inoar moetsje", wat sloech op 'e lizzing yn 'e oergongssône tusken it leechlân fan it Amerikaanske Suden, mei syn katoenplantaazjes, en de súdlike Appalachen, dêr't fral nôt ferboud waard.
Under de Amerikaanske Boargeroarloch wie de krite om Chattanooga hinne yn it neijier fan 1863 it toaniel fan fûleindige gefjochten tusken de Noardliken en de Súdliken. Op 9 septimber waard de stêd ferovere troch de Noardliken. Nei't dy troch de Súdliken ferslein wiene yn 'e Slach by Chickamauga, waarden se yn Chattanooga troch de Súdliken belegere oant der oer de rivier fersterkings kamen ûnder it befel fan 'e lettere Amerikaanske presidint Ullysses S. Grant. Op 24 novimber briek dy yn 'e Slach by Lookout Mountain troch de Súdlike besingeling hinne, wêrnei't er op 25 novimber de Súdliken yn dizze krite foargoed fersloech yn 'e Slach by Missionary Ridge. Yn 'e maityd fan 1864 wie Chattanooga de basis dêr't de Noardlike generaal William Tecumseh Sherman syn opmars nei Atlanta wei begûn.