cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katarinakatedraal (Pûsjkin)
Sovjettiid
Fiif dagen nei it bestoarmjen fan it Winterpaleis waard de preester fan de katedraal, Ivan Коtsjûrov, fermoarde troch de bolsjewiken. Hy waard yn de dagen dat der slim fochten waard om Pûsjkin by in prossesje foar de frede arrestearre en dêrnei deasketten. As earste nije martler waard er op fersyk fan de parochianen yn de katedraal begroeven. Yn 1994 waard de preester hillich ferklearre. Yn it ramt fan de konfiskaasje fan tsjerklik besit yn 1922 waard der beslach lein op de besittings fan de tsjerke.
Op 1 juny 1938 tsjinne de distriksried fan Pûsjkin in fersyk yn by it presidium yn Sint-Petersburch om de katedraal te slopen. De katedraal hie neffens it fersyk fierder dochs gjin kulturele wearde. De tastimming waard ferliend en op 11 july waard de katedraal sletten. Moarnsier 10 juny 1939 waard de katedraal opblaasd en fuort dêrnei waarden ferskate plannen presintearre foar de werynrjochting fan it gebiet, maar fan dy plannen kaam net folle telâne.
Op 22 april 1960, op it hichtepunt fan in weach fan nije ferfolgings, waard op it âlde plak fan de katedraal in monumint foar Vladimir Lenin ûntbleate. Nei de fal fan de Sovjet-Uny waard dat monumint troch fandalen fernield.
Nei de fal fan de Sovjet-Uny
Yn it ramt fan de hillichferklearing fan Ivan Kоtsjûrov op 4 desimber 1994 waard in pear moanne letter in sân meter heech krús op it eardere katedraalplein oprjochte. It krús moast op straffe fan in boete wer ferwidere wurde. De otterdokse mienskip liet dêrop witte ree te wêzen alle kosten foar it ferwiderjen fan it Lenin-momumint betelje te wollen en wat letter liet in gemeentlike kommisje witte fan doel te wêzen it Lenin-monumint te ferwiderjen mar it soe yn de nacht fan 5 op 6 april 2004 troch ûnbekenden fan de sokkel helle en fernield wurde.
Yn it jier 2000 foltôge de haadarsjitekt fan it Tsarskoje Selo-museum Kedrinski in ûntwerp foar de rekonstruksje fan it sintrale plein. It plan gyng út fan in weropbou fan de Katerinakatedraal yn twa fazen. Yn 2001 folge it delsetten fan in nij houten krús op it plak fan de eardere katedraal, dat makke wie troch in muonts op de Solovetski-eilannen. Op 20 july 2006 waard in karitatyf fûns stifte foar de rekonstruksje fan de Katarinakatedraal yn Tsarskoje Selo.
Fanôf 2007 waard mei help fan âlde tekenings útein set mei de weropbou fan de Katarinakatedraal. Op 27 juni 2010 fûn troch patriarch Kirill it ritueel fan de grutte wijing plak fan de foltôge Katarinakatedraal. Dat barde tagelyk mei de festiviteiten fan it 300-jierrich bestean fan Tsarskoje Selo.
De katedraal is 53 meter heech en hat fiif koepels. Der is plak yn de tsjerke foar 2.000 minsken.
Palliduvanen
Palliduvanen binne in fiktyf ras fan bûtenierdske wêzens út 'e Star Wars-franchise, dy't yntrodusearre waarden yn 'e film Star Wars: Episode I – The Phantom Menace. Hja hawwe in benei minsklik uterlik. De wichtichste ferskillen binne in kalkwite hûdskleur, in griene of reade eachkleur, in lang, meager lichemsstal en ekstreem lange, bonkige fingers mei klau-eftige neilen dy't as wapens brûkt wurde kinne. De eagen lizze djip yn it gesicht, en dêromhinne is de hûdskleur dûnkerder, útinoar rinnend fan ljochtgriis oant dûnkergriis.
De bekendste Palliduvaan yn it Star Wars-hielal, de froulike preemjejagerinne en hiermoardneresse Aurra Sing, hat fierders inkeld hier op 'e krún fan har holle, mar dat is mooglik in persoanlike kar.
Joächaz fan Juda
Joächaz (Hebriuwsk יְהוֹאָחָז, * om 631 f.Kr. hinne; † nei 609 f. Kr.) wie de soan en opfolger fan de Judeeske kening Josjía.
Doe't Joächaz troch de lânadel fan Juda keazen waard as opfolger fan syn heit wied er 23 jier âld. Joächaz bleau mar in fearnsjier kening en waard troch farao Neko II ôfset en yn Ribla yn it lân Haman finzen set. De farao lei Juda in tribút op fan 100 talinten sulver en ien talint goud. As opfolger wiisde de farao Joächaz' broer Eljakim oan en hy joech him de namme Jojakim.
Joächaz waard troch de farao mei nei Egypte naam en stoar dêr.
Yn it bibelboek Jeremía wurdt Joächaz Sjallûm neamd.
Henk Bleker
Hinderk (Henk) Bleker (Onstwedde, 26 july 1953) is in Nederlânsk politikus foar it CDA. Fan 14 oktober 2010 oant 5 novimber 2012 wie er steatssekretaris fan Ekonomyske Saken, Lânbou en Ynnovaasje yn it Kabinet-Rutte I.
Libbensrin
Yn 1975 en 1976 wie er beliedsmeiwurker op it Ministearje fan Binnenlânske Saken en Keninkryksrelaasjes. Hy wie fan 1976 oant 1984 ûndersyksmeiwurker by de juridyske fakulteit fan de Ryksuniversiteit Grins en fan 1984 oant 1999 selsstannich organisaasje-adviseur. Fan 1999 oant 2009 wie er deputearre fan de provinsje Grinslân en fan 1 maaie 2009 oant oktober 2010 wie er direkteur fan RTV Noord yn Grins.
Polityk
Nei it ferfarren fan Peter van Heeswijk út it partijbestjoer fan it CDA nei't de Twadde Keamerferkiezings fan 2010 min foar dy partij ferrûn wiene, waard Bleker ta foarriedich foarsitter beneamd. Op 2 oktober 2010 siet er it partijkongres fan it CDA yn Arnhim foar, dêr't de leden harren útsprutsen foar it regearakkoard fan de koälysje fan CDA en VVD mei ynskewiele stipe fan de PVV.
Henk Bleker waard op 14 oktober 2010 steatssekretaris fan Ekonomyske Saken, Lânbou en Ynnovaasje yn it Kabinet-Rutte I. As steatssekretaris fierde er it plan Programma Oanpak Stikstof (PAS) yn, dêr't de oerbelêsting fan stikstof yn Natura 2000-gebieten mei weromkrongen wurde moast, dat plan yn 2009 oansetten troch Twadde Keamerleden Diederik Samson en Ger Koopmans, dy't troch twa miljeuklups oanfochten waard, waard yn 2019 troch de Rie fan Steat net jildich ferklearre en dat late yn 2019 ta de stikstofkrisis.
Yn 2012 tsjinne er it wetsfoarstel yn foar it feroarjen fan de Wet Ynrjochting Lanlik Gebiet, dêr't it ynvestearringsbegrutting yn desintralisearre waard.
Hy makke de Wet Bisten dien; dêrmei kaam der in wetlik ramt foar it gedrach fan minsken foar bisten oer, it behearskjen fan risiko's dy't bisten of produkten fan bisten bringe kinne foar minsken en oare bisten.
Op 14 desimber 2011 oerlibbe Bleker in moasje fan mistrouwen, dy't yntsjinne waard troch de Partij foar de Dieren, nei oanlieding fan syn hanneljen fan de Q-koarts.
Bleker wie yn 2011 ek ferantwurdlik en kies en alternatyf foar it ûnderwetter setten fan de Hedwigepolder yn Siuwsk-Flaanderen yn it ramt foar it ferdjipjen fan de Westerskelde, dêr't de natuer wer fergoede wurdt moast.
Hy wie kandidaat by de it ferkiezen fan de listoanfierder fan it CDA foar de Twadde Keamerferkiezings, mar krige mar 7,3% fan de stimmen. Sybrand van Haersma Buma waard ta listoanfierder keazen.
Nei de polityk
Yn 2014 waard er foarsitter fan de Rie fan Tafersjoch fan it Seehûnesintrum Piterbuorren. Sûnt 1 maart 2014 waard er ek foarsitter fan Vee&Logistiek Nederland. Ek is er mei-eigener fan in bedriuw mei 250 molkkij yn Mongoalje.
Sûnt maart 2019 is Bleker algemien direkteur fan PowerField Realisatie en Exploitatie Nederland B.V.. Fan desimber 2017 oant maart 2019 wie er dêr lid fan de Rie fan Advys.
Persoanlik
Hen Bleker boaske op 13 juny 2015 mei sjoernaliste Barbara Rijlaarsdam. Tegearre hawwe se in famke. Bleker hat twa soannen en in dochter út in earder houlik. Yn july 2019 waard bekend dat Bleker in oardel wike yn it sikehûs lei, mooglik om in aneurysma.
Willem de Vries
Willem de Vries trede al jong op as deejay mei house en trancemuzyk. Yn 1992 begûn hy oan in stúdzje Nederlânske Letterkunde oan de NHL. Hy presintearre sûnt 1992 alve jier it muzykprogramma Popskuor en joech tegearre mei presintator Eric Ennema in soad bands in poadium. Geregeldwei waarden der live-opnames útsjoerd fanôf festivals as Wâldrock. Willem de vries hie Wâldrock yn 1980 opsetten mei Rinto Bekkema en Kees Koudstaal. Yn 2007 waard hy programmamakker/producer en presintator fan it muzykprogramma Noardewyn en Noardewyn Live. Ek yn Noardewyn krigen jonge, talintfolle acts in kâns en krigen nije lokale inisjativen in poadium. By live-útstjoerings op radio én telefyzje waard hy ynspirearre troch de programma’s fan de Britske presintator en muzikant Jools Holland. As popsjoernalist makke hy namme en hy ynterviewde geregeldwei gutte nammen as Black Sabbath, Chi Coltrane, Dubliners, Boudewijn de Groot en Kim Wilde.
It stypjen fan de lokale popkultuer bleau lykwols it wichtichst foar him. It levere him yn 2013 de Fryske Poppriis op. De Vries krige de priis útrikt yn poppoadium Romein. Hy waard troch de sjuery wurdearre om it entûsjaste presintearjen.
Hamidyske moardpartijen
De Hamidyske moardpartijen fûnen tusken 1894 en 1896 yn it Osmaanske Ryk plak, doe't benammen Armeenske kristenen dêr op grutte skaal ferfolge en fermoarde waarden. De slachtingen barden ûnder it regear fan sultan Abdülhamit II, dy't yn Jeropa de bynamme de reade sultan hie. Dy bynamme krige de sultan fanwegen it bloed dat oan syn hannen kleefde, om't hy dejinge wie dy't ta it moardzjen opdracht jûn hie. Om de delgong fan syn ryk te kearen stribbe de sultan nei it pan-islamisme as ideology fan syn ryk. De massale moardpartijen troffen benammen de Armeenske befolking, mar ek Assyryske kristenen waarden it slachtoffer fan de pogroms. Allinnich al yn de stêd Diyarbakır waarden 25.000 kristenen fermoarde. De ferfolging sette yn 1894 útein en naam yn de jierren 1895-1896 yn fûleindigens ta. Ynternasjonale presje soarge yn 1897 foar in stadich ôfnimmen fan it tal moarden.
Ta hoefolle slachtoffers de Hamidyske moardpartijen laat hawwe is net krekt fêst te stellen, mar rûzings rinne útien fan teminsten 80.000 oant maksimaal 300.000.
De moarden wurde fakentiden beskôge as it foarspul fan de Armeenske genoside yn 1915.
Provinsjale wei
300px|thumb|Kaart fan Nederlân mei diken dy't ûnder behear fan de provinsjes falle yn't grien In provinsjale wei is in dyk yn Nederlân dy't oanlein, ûnderholden en beheard wurdt yn opdracht fan de provinsje. In soad provinsjale wegen yn de beboude kom wurde beheard troch de gemeente. De provinsje betellet de oanbelangjende gemeente in bydrage foar it behear.
In provinsjale wei kin yn in foarm fan in autogongwei of autowei boud wurde. De measte provinsjale diken hawwe lykwols in inkelde rydbaan, wylst guon in dûbele rydbaan hawwe. Yn Nederlân wie der yn 2004 totaal 6.713 km oan provinsjale wegen.
Provinsjale wegen yn Fryslân
Yn Fryslân binne de neikommende diken provinsjale wegen:
De measte fan dy diken binne útfierd as inkelde rydbaan, dus mei twa rydstripen. In part fan de N356 fan Dokkum nei Nijegea (de Sintrale As), in part fan de N355 fan Ljouwert nei Hurdegaryp en in part fan de N381 fan it knooppunt Drachten nei Easterwâlde binne útfierd mei in dûbele rydbaan (2x2).
Hamidyske moardpartijen
Eftergrûn
Sûnt de jierren 1860 begûnen de as twadderangsboargers behannele Armeenjers te stribjen nei emansipaasje. De Armeenske jongerein, dy't somtiden studearre oan Jeropeeske universteiten, hie earder al mei nije bewegings mei emansipatoire tinkbylden kennis makke. De Armeenske Mienskipsrie hie yn it begjin fan de jierren 1870 in lange list fan klachten opsteld en as in rapport oan it regear oanbean. It ryk lykwols seach yn dit stribjen nei lykberjochtiging fan kristenen in bedriging foar de islaam en de islamityske identiteit fan it ryk. Der waard fan alles tasein oan de Armeenjers, mar fan dat al kaam hieltyd nea wat telâne. De Russyske oerwinning yn de oarloch fan 1877-1878 wakkere by de Armeenjers de hope op in befrijing fierder oan. It Kongres fan Wenen makke lykwols út dat de gebieten, dêr't de Armeenjers de mearderheid faDoe't de Jeropeeske machten it Osmaanske Ryk moannen om de ôfspraken mei de Armeenjes nei te kommen, waarden de herfoarmings nochris formulearre. Mar yn stee fan de herfoarmings om te setten yn belied folge der jimmeroan mear ûnderdrukking. Yn 1880 waard it brûken fan de namme Armeenje ferbean, der kaam in ferbod op Armeensk ûnderwiis, it yn besit hawwen fan Armeenske geskriften waard strafber steld en yn dielen fan it ryk dêr't de Armeenjers de mearheid fan de befolking foarmen, waarden allinnich noch otterdokse moslims yn amtlike funksjes beneamd. Dernjonken moasten in islamityske migraasjepolityk en bestjoerlike weryndielingen de Armeenjers fan in mearderheid yn in minderheid fan in gebiet meitsje. In grut tal spionnen moasten it neilibjen fan de maatregels kontrolearje en tsientûzenen Armeenjers waarden finzennommen, tamtearre en/of fermoarde.
Sason
De tannimmende ûnderdrukking fuortsterke ek it nasjonalisme ûnder de Armeenjers. Yn 1894 kaam it yn it distrikt Sason yn de profinsje Batman ta wapene ferset fan betsjutting. Armeenske lieders lykas Mihran Damadian en Hampartsoum Boyadjian trunen it ferset oan om wjerstân te bieden tsjin ferdrukking en de dûbele heffing fan belestings. Njonken gewoane belesting moasten de Armeenjen ek beskermingsbelesting oan de Koerden betelje). De Armeenske Revolúsjonêre Federaasje begûn de befolking yn de regio te bewapenjen, mar de ûngelikense striid en it Turkske ûnthjit dat de Armeenske striders amnesty krigen diene de fersetslju de wapens dellizzen. Folslein neffens de Osmaanske tradysjes waarden ek dizze kear de tasizzings oan de kristenen net neikomd en yn stee dêrfan waard de Armeenske mienskip fan Sason útmoarde.
Nei it barren yn Sason hyste ek de gûverneur fan Muş de moslims tsjin de Armeenjers op. Neffens de histoarikus lord Kinross setten sokke moardpartijen fakentiden útein mei in gearkomste yn de pleatslike moskee. Dêr waarden de moslims wiismakke dat de Armeenjers fan doel wiene om de islaam oan te fallen. Faak begûn it moardzjen nei in earste teken nei it freedsgebed en in twadde teken joech oan dat it moardzjen stoppe wurde moast. Nei Sason waaierde it geweld tsjin kristenen al gau út nei hast alle stêden mei grutte Armeenske mienskippen yn it Osmaanske Ryk. Nei de moard op de tûzenen Armeenjers yn it distrikt Muş ferklearren de Turken dat in tal Armeenske banditen en in opstannige binde Koerden brân stifte hiene en islamityske doarpen plonderden. Sa waarden fan de slachtoffers dieders makke en de Osmaanske troepen dienen neat oars as de oarder bewarje en herstelle.
De slachtingen
Yn oktober 1895 twongen Ruslân, Frankryk en it Feriene Keninkryk de sultan in tal herfoarmings te ûnderskriuwen. Mar ek fan dizze herfoarmings kamen neat telâne. Op 1 oktober 1895 demonstrearre in mannichte fan 2.000 Armeenjers yn de strjitten fan Konstantinopel om mear hastigens by de ynfiering fan herfoarmings. Osmaanske plysjes dreaune de demonstranten mei geweld útinoar. Fuortendaliks barsten dêrnei nije pogroms út, dy't harren útwreiden nei oare provinsjes mei grutte Armeenske mienskippen: Bitlis, Diyarbakir, Erzurum, Elazığ, Sivas, Trabzon en Van. Tûzenen waarden deade troch de islamityske buorlju of troepen fan it regear en mannichien stoar fan lijen en ellinde yn de kâlde winter fan 1895-1896. De Frânske fice-konsul fan Diyarbakır, Gustave Meyrier, fertelde oan de diplomaat Paul Cambon oer Armeenske froulju en bern dy't mishannele en fermoarde waarden en beskreau de oanfallers as wreed en laf: hja wegeren oan te fallen as men swier ferset ferwachte en yn stee dêrfan rjochten hja har op distrikten dêr't gjin ferset te ferwachtsjen wie. Yn fan de measte wrede moardpartijen fûn plak yn de stêd Urfa. Dêr stieken de troepen fan de sultan de Armeenske katedraal yn 'e brân mei dêryn 3.000 Armeenske bewenners. Op elkenien dy't besocht te ûntkommen waard sketten. De moarden gyngen troch oant 1897, doe't de sultan de "Armeenske kwesje' foar oplost ferklearre. Alle Armeenske revolúsjonêren wie doe al dea of útpykt nei Ruslân. It Osmaanske ûntbûn de Armeenske ferienings en lei beheiningen op oan de Armeenske politike bewegings. Njonken Armeenjers wiene ek oare kristlike groepen slachtoffer fan pogroms. Hamidiye-ienheden fermoarden ek Assyryske kristenen yni Dyarbakir, Hasankeyf, Sivas en andere plaatsen in Anatoalje.
Slachtoffers
Krekte sifers oer it tal slachtoffers binne net te jaan. Skiedkundigen rûzje it tal deadlike slachtoffers tusken de 80.000 en 300.000.
Nei alle gedachten binne sifers fan de neutrale partijen it meast betrouber. De Dútske preester Johannes Lepsius sammele detaillearre gegevens oer de ferneatiging. Neffens syn berekkeningen waarden 88.243 Armeenjers fermoade, likernôch 546.000 kristenen waarden troch rôf en plondering ta earmoede feroardield, 2.493 Armeenske doarpen waarden fan de kaart fage en yn 456 moasten de bewenners har ûnder twang ta de islaam bekeare. De preester telde 649 tsjerken en kleasters dy't ûnthillige wiene, dêrfan joech de oerheid 328 de funksje fan moskee. As gefolch fan de honger en sykte nei de pogroms stoaren der nochris 100.000 oant 200.000 Armeenjers.
De ambassadeur fan it Feriene Keninkryk miende yn desimber 1895 dat der ûnder de Armeenjers al 100.000 deaden te betreurjen wiene, wylst de moardpartijen doe ek noch yn it jier dêrnei trochgyngen.
It Dútske Ministearje fan Bûtenlânske Saken en de sjoernalist Ernst Jäckh ferklearren dat der 200.000 Armeenjers wiene fermoarde, 50.000 Armeenjer ferband wiene en fan nochris 1.000.000 Armeenjers de eigendommen ôfnommen wiene. De Frânske histoarikus Pierre Renouvin neamde deselde oantallen en basearre him dêrby op autentyke dokuminten út syn tsjinstjierren.
It tal fermoarde Assyryske kristenen wurdt rûzd op 25.000.
Ynternasjonale réaksjes
De pogroms tsjin de kristenen yn Turkije feroarsaken yn Jeropa en de Feriene Steaten in protte lilkens. Tank oan moderne kommunikaasjemiddelen waarden de pogroms al rillegau bekend en breed útmetten yn de parse. De Frânske ambassadeur beskreau Turkije as in lân dat yn fjoer en flam stie mei oeral moardnerij dêr't kristenen sûnder ûnderskie waarden ôfslachte. De Frânske fise-konsul ferklearre dat it Osmaanske Ryk dwaande wie mei in stadige eliminaasje fan it kristlike folksdiel troch de Koerdyske lieders in carte blanche te jaan om te dwaan wat hja woene en om harren sels ta skea fan de kristenen te feriken
De New York Times die op 10 septimber 1895 fan it nijs tynge ûnder de kop Armenian holocaust, wylst it katolike tiidskrift Catholic World skreau: Net alle Arabyske parfum kinne de hannen fan Turkije skjin genôch waskje om it noch langer te fernearjen te kinnen dat it lân de leien fan de macht hâlde kin oer ek mar ien sintimeter kristelike grûn.
Nettsjinsteande al it Jeropeeske en Amerikaanske meilibjen en de grutte sympaty foar de Armeenske saak folge der fan de kant fan beide wrâlddielen gjin aksje om yn te gripen.
Hosni Mûbarak
Hosni Mûbarak (folút: Mohammed Hosni Saïd Mûbarak, Arabysk: محمد حسني سيد مبارك, sekuere transliteraasje: Muḥammad Ḥusnī Sa‘īd Mubārak; útspr.: [mu'ħam:ad 'ħusni: sa'ʕi:d mu'ba:rak], likernôch: "mû- ham mad hûs -nii sa- iid mû- baa -rak"; Kafr el Meselha, 4 maaie 1928 – Kaïro, 25 febrewaris 2020) wie fan 1981 oant 2011 de fjirde presidint fan Egypte. Hy sette syn karriêre útein as gefjochtspiloat by de Egyptyske Loftmacht, wêrfan't er fan 1972 oant 1975 kommandant wie. Yn 1975 klom er op ta fise-presidint, en nei de moard op Anwar Sadat naam er yn 1981 de macht yn Egypte oer. Mûbarak regearre as in diktator en dulde net folle opposysje. De ferkiezings dy't er ûnder druk fan 'e Westerske wrâld organisearre, wiene skynfoarstellings dy't neat mei demokrasy te krijen hiene.
Mûbarak bleau úteinlik tritich jier oan 'e macht, en wie dêrmei de langst regearjende Egyptyske hearsker sûnt de Osmaanske ûnderkening Mohammed Ali, dy't yn 'e earste helte fan 'e njoggentjinde iuw 43 jier regearre. Massale demonstraasjes yn it ramt fan 'e Arabyske Maityd laten begjin 2011 ta de Egyptyske Revolúsje, wêrby't Mûbarak ôfset waard. Neitiid waard er yn 2012 ta libbenslange finzenisstraf feroardiele foar de willensmoedse moard op withoefolle freedsume demonstranten. Nei't de prille demokrasy yn Egypte ûnder fuotten helle wie en der in nije militêre diktatuer ynsteld wie ûnder maarskalk Abdel Fatta al-Sisi, waard de feroardieling fan Mûbarak yn 2015 weromdraaid, wêrnei't er yn 2017 frijkaam. Nei syn ferstjerren yn 2020 krige er in militêre begraffenis.
Jonkheid en karriêre yn 'e loftmacht
Mûbarak waard yn 1928 berne yn Kafr el Meselha, in plak yn it Egyptyske gûvernemint Monûfia. Nei de middelbere skoalle learde er fierder oan 'e militêre akademy, mar yn febrewaris 1949 stapte er oer nei de Egyptyske Loftmachtakademy. Hy behelle dêr syn fleanbrevet, ûntfong in bachelortitel yn loftfeartwittenskippen, en waard yn maart 1950 as fleander-ofsier opnommen yn 'e Egyptyske Loftmacht. As ofsier tsjinne Mûbarak by ferskate ienheden. Sa wied er twa jier lang piloat by in squadron dat mei Spitfires fleach, en mids 1950-er jierren kearde er werom nei de Loftmachtakademy, dêr't er oant 1959 as ynstrukteur wurke.
Fan febrewaris 1959 oant juny 1961 folge Mûbarak fierdere training yn 'e Sovjet-Uny, dêr't er learde oan in fleanskoalle yn Moskou en oan in oarenien op 'e Loftbasis Kant by Bisjkek (doe Frûnze), yn wat no Kirgyzje is. Hy learde dêr te fleanen yn strielbommesmiters fan 'e types Iljûsjin Il-28 en Tûpolev Tû-16. Yn 1964 wûn Mûbarak in plak oan 'e Frûnze Militêre Akademy yn Moskou.
Nasjonaal Holokaust Museum
thumb|250px|Nasjonaal Holokaust Museum, Plantage Middenlaan 27, [[Amsterdam]]
It Nasjonaal Holokaust Museum is in Nederlânsk museum oer de Holokaust. It museum is festige yn de eardere kweekskoalle foar it Joadsk monumint de Hollandsche Schouwburg oer yn Amsterdam. It museum falt organisatoarysk ûnder it Joadsk Kultuereel Kertier.
Hosni Mûbarak
Jonkheid en karriêre yn 'e loftmacht
Nei't er yn 1965 weromkeard wie yn Egypte, tsjinne Mûbarak earst as luitenant-kolonel mei ferskate squadrons gefjochtsfleantugen ûnder syn befel, en letter, yn oktober 1966, as kommandant fan 'e Loftmachtbasis Kaïro West. Ek wied er koarte tiid kommandant fan 'e Loftmachtbasis Beni Sûef. Yn novimber 1967 waard er oansteld as direkteur fan 'e Egyptyske Loftmachtakademy. Yn dy funksje wist er it tal Egyptyske loftmachtpiloaten binnen inkele jierren te ferdûbeljen as ûnderdiel fan 'e tarieding op 'e Jom Kippoeroarloch. Yn juny 1969 waard Mûbarak stêfsjef fan 'e Egyptyske Loftmacht, en yn april 1972 waard er promovearre ta kommandant fan 'e loftmacht en ûnderminister fan Definsje.
Nasjonaal Holokaust Museum
Under de Joadeferfolging yn de Twadde Wrâldoarloch waarden fia dit gebou, dat doe as ferbliuw foar Joadske bern dy't deportearre wurde soenen brûkt waard, mei help fan it ferset hûnderten bern nei feilige plakken brocht.
Hosni Mûbarak
Jonkheid en karriêre yn 'e loftmacht
Op 6 oktober 1973, by it útbrekken fan 'e Jom Kippoeroarloch tusken Egypte en Syrje oan 'e iene kant en Israel oan 'e oare kant, fierde de Egyptyske Loftmacht in ferrassingsoanfal út op 'e Israelyske troepen dy't sûnt de Seisdeiske Oarloch fan 1967 de eastigge fan it Suëzkanaal beset holden. Dêrby rekken de Egyptyske piloaten 90% fan harren doelen, wat fan Mûbarak in nasjonale held makke. Hoewol't Egypte en Syrje de oarloch úteinlik ferlearen, waard Mûbarak foar syn oandiel yn 'e striid yn 1974 befoardere ta loftmaarskalk.
Mûbarak syn rol yn 'e oarloch waard letter lykwols yn twifel lutsen troch Sjachdan el-Sjazli, de dochter fan Saäd el-Sjazli, dy't ûnder de Jom Kippoeroarloch sjef fan 'e Generale Stêf fan 'e Egyptyske Striidkrêften wie. Neffens har oerdreau Mûbarak syn eigen rol yn 'e oarloch, en yn in fraachpetear mei de krante Al-Masry Al-Ajûm, op 26 febrewaris 2011, hold se út dat er letter sels dokuminten ferfalskje litten hie om 'e eare op te striken fan 'e iere Egyptyske oerwinnings yn 'e oarloch. Dêrby soe de namme fan har heit troch Mûbarak syn eigen namme ferfongen wêze. Ek soene neffens har offisjele foto's út dy tiid mei digitale fotobewurkingstechniken oanpast wêze om it byltenis fan har heit te wiskjen en yn it plak dêrfan Mûbarak sels yn 'e foto op te nimmen.
Iere jierren
Op basis fan 'e reputaasje dy't er yn 'e Jom Kippoeroarloch wûn hie, stelde de Egyptyske presidint Anwar Sadat Mûbarak yn april 1975 oan ta fise-presidint. Yn dy hoedanichheid wie Mûbarak belutsen by it oerlis fan 'e leden fan it Egyptyske regear oer de takomstige oplossing fan 'e oarlochssitewaasje mei Israel. Yn septimber 1975 gied er op misje nei Ar-Riaad en Damaskus om 'e regearings fan Saûdy-Araabje en Syrje oer te heljen en gean akkoart mei de oerienkomst mei Israel (Sinaï II) dy't úteinlik ta frede liede moast. Hy wist in duorjende freonskip te sluten mei de machtige Saûdyske kroanprins Fachd (mei wa't Sadat net troch ien doar koe), mar yn Damaskus waard him in moeting mei de Syryske presidint Hafez al-Assad wegere.
Nasjonaal Holokaust Museum
Yn ferbân mei in ferbouwing sil it museum nei alle gedachten oant septimber 2022 sletten wêze.
Hosni Mûbarak
Iere jierren
Yn deselde snuorje wist Mûbarak ek goede relaasjes te smeien mei oare lieders yn 'e Arabyske wrâld, ûnder wa sultan Kabûs fan Omaan, kening Hassan II fan Marokko en presidint Djaafar Nimeiry fan Sûdaan. Sadat furdige Mûbarak ek ôf nei withoefolle topmoetings mei lieders fan bûten de Arabyske wrâld, en hy droech syn presidinsjele macht sels oan Mûbarak oer as er sels mei fakânsje gie. Dat woe net sizze dat Sadat en Mûbarak it oeral oer iens wiene. Mûbarak stipe wol Sadat syn krewearjen om it troch Israel besette Sinaï-skiereilân wer ûnder Egyptysk bewâld werom te bringen, mar hy wie in tsjinstanner fan 'e Camp David-akkoarten dy't Sadat yn 1978 ûnder bemiddeling fan 'e Amerikaanske presidint Jimmy Carter mei de Israelyske premier Menachem Begin sleat. Troch dat ferdrach mocht dan wol de Israelyske besetting fan it Sinaï-skiereilân opheft wurde, mar der waard yn foarbygien oan hast alle oare aspekten fan it Arabysk-Israelyske konflikt.
Ynswarring as presidint
Op 12 oktober 1981 waard Anwar Sadat fermoarde by in oanslach troch Egyptyske soldaten ûnder oanfiering fan luitenant Chalid Islaambûli. De oanslach fûn plak ûnder in militêre parade, dêr't Mûbarak ek by oanwêzich wie. Hy rekke lichtferwûne. Nei de dea fan Sadat waard Sûfi Abû Taleb waarnimmend presidint, oant Mûbarak nei in presidinsjeel referindum foar him yn 't plak beneamd waard as de fjirde presidint fan Egypte. As syn fise-presidint stelde er Omar Sûleiman oan.
Weropname fan Egypte yn 'e Arabyske Liga
Under it regear fan Anwar Sadat wie Egypte yn 1979 skorst as lid fan 'e Arabyske Liga, om't it de Arabyske saak ferret hawwe soe troch de Camp David-akkoarten mei aartsfijân Israel te sluten. Egypte wie it earste lân dat sa troch de Liga teplak set waard, en ek it iennichste oant Lybje oan it begjin fan 'e Earste Libyske Boargeroarloch yn 2011 itselde oerkaam. Sadree't Mûbarak, fan wa't bekend wie dat hy gjin foarstanner fan it ferdrach mei Israel west hie, presidint waard, wie syn wichtichste politike doel om syn lân wer yn 'e Arabyske Liga opnommen te krijen. Dêrta hied er yn juny 1982 in moeting mei kening Fachd fan Saûdy-Araabje, dy't it begjin markearre fan in stadich opbetterjende relaasje tusken Egypte en Saûdy-Araabje. Mei't Egypte it Arabyske lân mei de grutste befolking en de grutste kulturele ynfloed wie, en Saûdy-Araabje it rykste, wie de as tusken Kaïro en Ar-Riaad in wichtich bûnsgenoatskip yn 'e Arabyske wrâld.
Filmkrityk
Filmkrityk is de analyze en evaluaasje fan films en fan it medium film as gehiel. It konsept wurdt yn 'e regel as synonym beskôge mei filmresinsjes. Mar filmresinsjes binne bedoeld om bioskoopbesikers te advisearjen oer it filmoanbod fan dat stuit, en net alle filmkrityk foldocht oan dy omskriuwing. Oer it algemien kin filmkrityk opdield wurde yn twa kategoryen: sjoernalistike filmkrityk, dy't frijwol lykslein wurde kin mei filmresinsjes, en akademyske filmkrityk, dy't bedoeld is om in beskate film te analysearjen en yn 'e kontekst fan in sjenre en de filmhistoarje as gehiel te pleatsen sûnder dêrby in oardiel te jaan oer de fraach oft de film 'goed' of 'min' is.
Hosni Mûbarak
Weropname fan Egypte yn 'e Arabyske Liga
In ynsidint dat fan grutte ynfloed wie op it oansjen fan Egypte yn 'e Arabyske wrâld foel foar doe't yn oktober 1985 in fleantúch fan loftfeartmaatskippij EgyptAir troch strieljagers fan 'e Amerikaanske Loftmacht ûnder bedriging mei delsjitten twongen waard om yn Itaalje te lânjen. It ferkearsfleantúch hie de dieders oan board fan 'e kaping fan 'e Achille Lauro, wêrby't de 69-jierrige ynfalide Joadske Amerikaan Leon Klinghoffer fermoarde wie. De ôfspraak hie west dat de kapers yn ruil foar de frijlitting fan 'e gizelders nei Tuneezje ôfreizgje mochten, mar de Feriene Steaten kamen dêr neitiid op werom. It ynsidint soarge foar izige relaasjes tusken Egypte en de Feriene Steaten, en Mûbarak liet witte dat er him "kwetst" fielde. Al mei al hie Egypte tsjin 'e ein fan 'e 1980-er jierren de sintrale posysje dy't it oant 1979 yn 'e Arabyske wrâld ynnommen hie, wer weromwûn. It lân waard yn 1989 wer as in folweardich lid yn 'e Arabyske Liga opnommen.
Binnenlânsk belied
Mûbarak soarge der yn 'e 1980-er jierren foar dat der mear betelbere húsfêsting en klean yn Egypte beskiber kaam, en ek dat de sûnenssoarch ferbettere waard. De oerheid bleau ûnder syn bewâld fierwei de grutste wurkjouwer fan it lân, mei 8 miljoen wurknimmers op in befolking fan 75 miljoen.
Filmkrityk
Skiednis
Yn 'e 1930-er jierren ûntjoech de filmyndustry him grutdiels ta syn hjoeddeistige foarm, mei ferneamde akteurs en aktrises dy't 'stjerren' waarden en dêrmei idoalen fan miljoenen fans. Troch dy tanimmende obsesje fan it publyk mei films en alle dêrmei mank geande omballingen groeide ek de wichtigens en it oansjen fan 'e filmkrityk. Troch dy tanommen belangstelling fan 'e grutte mannichte ûntwikkele de filmkrityk yn 'e 1940-er jierren in nije styl dy't de massa oanspriek. De filmkritisy begûnen doe gebrûk te meitsjen fan in werkenbere styl troch mei ûnderhâldend skreaune stikjes te besykjen om 'e lêzers fan harren oardiel oer in film te oertsjûgjen. Sa ûntstie de hjoeddeistige filmresinsje.
Hosni Mûbarak
Binnenlânsk belied
Tagelyk wreide Mûbarak ek de organisaasje en it foech út fan 'e Steatsfeilichheidsûndersykstsjinst (Mabahith Amn ad-Dâla), de Egyptyske geheime plysje, en itselde gou foar de Sintrale Feilichheidskrêften, de Egyptyske oproerplysje. Troch de hiele 1980-er, 1990-er en 2000-er jierren hinne wiene minskerjochteskeinings troch de Egyptyske plysje en oare oerheidstsjinsten neffens Amnesty International "stelselmjittich". Neffens in rapportaazje fan dy minskerjochte-organisaasje út 2007 wie it foar de Egyptyske feilichheidstsjinst rûtine om arrestanten yninoar te slaan en se te ûnderwerpen oan deadsbedrigings, elektryske skokken, lang oanholden ophinging oan 'e polzen en ankels yn ferwrongen lichemshâldings en seksueel misbrûk. Politike dissidinten en jonge aktivisten waarden sûnder berjochting finzenset. Ek waarden der yllegale, geheime finzenissen fêstige, dêr't opposanten fan Mûbarak syn rezjym yn weiwaarden.
Filmkrityk
Sjoernalistike filmkrityk
Tsjintwurdich ferskine filmresinsjes yn kranten, tydskriften, op tillefyzje en radio en op it ynternet. Se behannelje oer it algemien nij útbrochte films, hoewol't, fral op it ynternet, ek wolris âldere films sintraal steane. It wichtichste doel fan sokke filmkrityk is om 'e lêzer te ynformearjen oer de film en oan te jaan oft de film it besjen wurdich is. In resinsje is ornaris opboud út in koarte plotbeskriuwing, wêrby't de ôfrin net ferklapt wurdt, folge troch it mei arguminten ûnderboude oardiel fan 'e kritikus. De útkomst wurdt faak noch even gearfette troch in systeem mei piktogrammen, lykas in skaal mei fiif stjerren, dêr't in hiel minne film dan ien of in heale stjer fan kriget en in hiel goedenien fiif stjerren. Op it ynternet binne fierders ferskate websiden, lykas Rotten Tomatoes en Metacritic, dy't sokke resinsjes sammelje en op basis fan safolle mooglik resinsjes in trochsneed skoare oan 'e behannele film jouwe. Fierders hat de mooglikheid om sels in blôch te begjinnen soarge foar in weach fan websiden fan amateur-filmkritisy.
Hosni Mûbarak
Binnenlânsk belied
Benammen om't er him tsjin it islamityske fûnemintalisme kearde, wie Mûbarak ûnder syn presidintskip it doelwyt fan (neffens in ûndersyk troch de BBC) seis feridele moardoanslaggen. Sa soe de Egyptyske Islamityske Djihaad yn juny 1995 in oanslach mei gifgas op Mûbarak útfiere wollen hawwe doe't er yn Etioopje te gast wie op in konferinsje fan 'e Organisaasje fan 'e Afrikaanske Ienheid. Ek soed er yn septimber 1999 in oanslach fan in mei in mês bewapene oanfaller yn Port Saïd oerlibbe hawwe.
Filmkrityk
Akademyske filmkrityk
Akademyske filmkrityk, ek wol bekend as filmteory of filmwittenskippen, is in wittenskiplik fjild dat him taleit op 'e analyze fan films mei as doel om se yn 'e kontekst te pleatsen fan 'e filmhistoarje. Dêrby is it net wichtich oft it publyk de film 'goed' of 'moai' fynt of net, mar hokfoar effekt oft de film hat op it publyk (en troch harren op 'e maatskippij as gehiel) en wat de regisseur mei syn film berikke wollen hat. De filmkritiken dy't troch sokke wittenskippers skreaun wurde, binne dan ek net bedoeld foar de gewoane man, mar inkeld foar kollega-wittenskippers. Se wurde ôfprinte yn wittenskiplike tydskriften en oare teksten dy't almeast útjûn wurde troch universiteitsútjouwerijen. Akademyske filmkrityk omfiemet yn 'e regel in folsleine beskriuwing fan 'e filmplot, de ôfrin ynbegrepen. Dêrnei folget in útinoarsetting omtrint de kulturele kontekst, it plak fan 'e film yn syn sjenre, de wichtichste tema's en de maatskiplike ynfloed fan 'e film.
Hosni Mûbarak
Binnenlânsk belied
Mûbarak waard yn 1987, 1993 en 1999 werkeazen ta presidint foar in nije termyn fan seis jier by 'ferkiezings' dy't dy namme eins net hawwe mochten om't hy de iennichste kandidaat wie. Syn wurkwize wie dêrby om himsels troch it parlemint, dat er folstâle hie mei jaknikkers, nominearje te litten ta kandidaat foar it presidintskip foar de Nasjonale Demokratyske Partij, en dy nominaasje dêrnei by in soarte fan skynreferindum befêstigje te litten troch it Egyptyske elektoraat. Under druk fan syn bûnsgenoaten yn 'e Westerske wrâld (benammen de Feriene Steaten) wie Mûbarak yn 2005 twongen om foar it earst mear kandidaten oan 'e ferkiezings meidwaan te litten. Om't er lykwols it hiele steatsapparaat, alle elektorale ynstânsjes ynbegrepen, folslein behearske, hoegde er net bot yn te sitten oer de útkomst, en by de ferkiezings op 7 septimber wûn er dan ek mei in romme mearderheid. Egyptyske minskerjochte-aktivisten en bûtenlânske waarnimmers setten it hiele ferkiezingsproses wei as in skynfertoaning. Mûbarak sels makke dat noch slimmer troch neitiid syn wichtichste rivaal, Ayman Noer, de lieder fan 'e El Gad Partij ("Partij fan Moarn"), oppakke te litten by in iepentlik blykjaan fan politike ûnderdrukking. Noer waard foar 'ferfalsking' feroardiele ta fiif jier twangarbeid.
Under it bewâld fan Mûbarak wie der yn 'e Egyptyske oerheid yn it algemien, mar yn it Ministearje fan Binnenlânske Saken yn it bysûnder, in dramatysk oanboazjen fan 'e korrupsje waar te nimmen. Der waarden withoefolle nije burokratyske regels, registraasjebetingsten en oare foarmen fan kontrôle ynfierd dy't de befolking ôfhinklik makke fan amtners en sa romte joegen foar mear korrupsje. Yn 2010 stie Egypte op it 98e plak fan in ranglist oangeande korrupsje yn 178 lannen. Mûbarak sels striek ûnder syn presidintskip ek moai wat op oan 'e sitewaasje dy't er sels skepen hie. Yn febrewaris 2011 rûsden saakkundigen syn persoanlik fermogen en dat fan syn neiste famylje op tusken de $40 en $70 miljard. Neffens de Britske krante The Guardian hie Mûbarak al at jild gearfandele troch in kombinaasje fan korrupsje, omkeaping en legitime hannelsaktiviteiten.
Relaasje mei Israel
Tsjin 'e tiid dat er presidint waard, wie Mûbarak ien fan 'e mar in pear oerbleaune hege funksjonarissen yn it regear fan Egypte dy't wegeren om Israel te besykjen en dy't net bepaald entûsjast foar de normalisearring fan 'e ynternasjonale betrekkings tusken Egypte en Israel oer stiene. Under syn bewâld ûntjoech der him in relaasje tusken de beide lannen dy't troch Israelyske sjoernalisten gauris omskreaun waard as in 'kâlde frede' (in wurdboarterij op kâlde oarloch). Ien fan 'e wichtichste Israelyske klachten wie dat Joaden ûnder it regear fan Mûbarak yn artikels, boeken en oare publikaasjes, offisjele oerheidsferklearrings, radio- en tillefyzjeprogramma's en cartoons op in sa min mooglik wize ôfskildere waarden. Dat brocht de Israelyske histoarikus Efraim Karsh der yn 2006 ta om Mûbarak te beskuldigjen fan it persoanlik oanhingjen fan antysemityske tinkbylden.
Yn 'e ynternasjonale polityk wie it de hope fan Mûbarak dat Amerikaanske druk Israel twinge soe om ta in fredesakkoart mei de Palestinen te kommen. Hy hold him oan 'e letter fan 'e Camp David-akkoarten út 1978, en spile út en troch gasthear foar ûnderhannelings tusken delegaasjes fan Israel en de Palestinen. Sa waard der yn oktober 2000 in needtop holden yn it baaiplak Sjarm el-Sjeich, oan 'e súdkust fan it Sinaï-skiereilân, dêr't behalven Mûbarak, premier Ehud Barak fan Israel en de Palestynske lieder Jasser Arafat ek kening Abdûlla II fan Jordaanje, de Amerikaanske presidint Bill Clinton, sekretaris-generaal fan 'e Feriene Naasjes Kofi Annan en sekretaris-generaal fan 'e NATO Javier Solana by oanwêzich wiene.
Binnen de Arabyske Liga stipe Mûbarak plannen foar in duorjende frede yn it Midden-Easten, lykas it Arabysk Fredesinisjatyf, dat út 'e koker fan 'e Saûdys kaam en dat ein maart 2002 op 'e Top fan Beirût presintearre waard. Under de Libaneeske Oarloch fan 2006 feroardiele er de Israelyske oanfal op Libanon, mar utere er ek krityk op 'e sjiïtyske Hezbollah-milysje, dy't neffens him mei de besjittings fan Israelysk grûngebiet út it suden fan Libanon wei de Arabyske belangen skea tabrocht. Yn juny 2007 organisearre Mûbarak in nije topmoeting yn Sjarm el-Sjeich, dêr't er kening Adûlla fan Jordaanje, de Israelyske premier Ehud Olmert en de Palestynske presidint Machmûd Abbas foar útnûge. Op 19 juny 2008 gie der in ûnder bemiddeling fan Mûbarak ta stân kommen sjitferbod yn tusken Israel en de militante Palestynske organisaasje Hamas, dy't de Gazastripe behearske.
Golfoarloggen
Under de Earste Golfoarloch fan 1991, wêrby't in troch de Feriene Steaten oanfierde ynternasjonale koälysje in ein makke oan 'e Iraakske besetting fan Koeweit, wie it Egypte fan Mûbarak nei Saûdy-Araabje de wichtichste Arabyske bûnsgenoat fan 'e Amerikanen. Egyptyske ynfantery-ienheden wiene yn 1990 guon fan 'e earste alliëarde legerûnderdielen dy't yn Saûdy-Araabje oan lân giene om in fierdere agresje fan Irak tsjin te kearen. Egyptyske troepen namen yn 1991 ek diel oan 'e eigentlike striid tsjin it Iraakske leger, wêrmei't Mûbarak de sintrale posysje fan syn lân yn 'e Arabyske wrâld konsolidearre. Dielname oan 'e Earste Golfoarloch brocht it lân dêrnjonken ek oansjenlike finansjele foardielen, mei't de Arabyske Golfsteaten, de Feriene Steaten en de Jeropeeske leden fan 'e NATO nei ôfrin fan 'e oarloch Egyptyske skulden kwytskelden ter wearde fan $20 miljard.
Doe't yn 2003 de Twadde Golfoarloch útbriek mei de Amerikaanske ynvaazje fan Irak, makke Mûbarak dúdlik dat er de Feriene Steaten diskear net stipe. Hy fûn dat it Israelysk-Palestynske konflikt earst oplost wurde moatten hie. Ek riddenearre er dat de oarloch "hûndert Bin Ladens" skeppe soe. Nei't de Amerikanen harren sin trochset hiene, wie Mûbarak lykwols tsjin in direkte weromlûking fan alle Amerikaanske troepen út Irak, om't er bang wie dat soks ta gaos liede soe.
Revolúsje en ôfsetting
Nei't yn jannewaris 2011 yn Tuneezje de Arabyske Maitiid útbrutsen wie, in rige folksprotesten tsjin diktatuer en foar demokratisearring dy't as in floedweach oer de hiele Arabyske wrâld spielde, begûnen der om 25 jannewaris hinne ek yn Egypte massale demonstraasjes te kommen. Dy wiene konsintrearre op it Tachrir-plein yn Kaïro en blieken letter it begjin fan 'e Egyptyske Revolúsje te wêzen. Op 1 febrewaris wie de druk op Mûbarak al sa heech oprûn dat er bekendmakke dat er him net mear ferkiesber stelle soe foar de presidintsferkiezings fan septimber dat jier. Ek ûnthiet er grûnwetlike herfoarmings. Dêrmei koed er de demonstranten lykwols net tefredenstelle, mei't dy woene dat er fuortendaliks opstappe soe as presidint.
Doe't de demonstraasjes oanholden, fûnen der op 2 febrewaris gewelddiedige botsings plak tusken de demonstranten en oanhingers fan Mûbarak. Ek de oproerplysje griep ferskate kearen hurd yn, wêrby't 846 deaden ûnder de demonstranten foelen. Op 10 febrewaris sei Mûbarak yn in taspraak dat er, oars as dat de geroften it hawwe woene, net ôftrede soe oant de ferkiezings fan septimber, hoewol't er guon fan ferantwurdlikheden oerdrage soe oan syn fise-presidint Omar Sûleiman. De deis dêrop makke Sûleiman bekend dat Mûbarak ôftreden wie en dat de macht yn it lân foarearst oan 'e Egyptyske Striidkrêften oerdroegen wie. Dat berjocht soarge foar in folksfeest yn 'e strjitten fan ferskate Egyptyske stêden.
Nei syn ôftreden, dat nei alle gedachten ta stân kaam ûnder druk fan 'e striidkrêften, ferskynde Mûbarak net wer yn 'e media. Usein syn famylje en in lyts groepke assistinten wegere er mei wa dan ek te praten. Pas op 11 maaie 2013 joech er syn earste fraachpetear nei syn ôftreden oan 'e krante El-Watan, wêryn't er sei: "De skiednis sil oer my oardielje, en ik bin der wis fan dat de kommende generaasjes in geunstich byld fan my hawwe sille."
Finzenskip en berjochting
Op 28 febrewaris 2011 waard troch it Egyptyske Iepenbier Ministearje in útreisferbod tsjin Mûbarak en syn famylje útfeardige. Hy waard mei syn neiste famyljeleden ûnder hûsarrest pleatst yn syn bûtenhûs yn Sjarm el-Sjeich. Op 13 april waarden Mûbarak en syn soannen Alaä en Gamal foar fyftjin dagen finzenset en ûnderfrege oer beskuldigings fan machtsmisbrûk en korrupsje. Op 24 maaie 2011 waard bekendmakke dat Mûbarak terjochtstean soe foar willensmoedse moard op 846 freedsume demonstranten ûnder de Egyptyske Revolúsje earder dat jier, en dat er, as er feroardiele waard, de deastraf krije koe. Fjouwer dagen letter, op 28 maaie, waard Mûbarak troch in Egyptyske rjochtbank skuldich ferklearre oan 'e earste oanklacht tsjin him, ntl. dat er de Egyptyske ekonomy skea tabrocht hie trochdat er ûnder de revolúsje de tagong ta it ynternet en ta mobile tillefoantsjinsten ôfslute litten hie. Der waard him in boete oplein fan 200 miljoen Egyptyske pûnen (likernôch $33,6 miljoen), dêr't er út syn persoanlik fermogen oan foldwaan moast.
De rjochtsaak foar moard op 'e demonstranten tsjin Mûbarak, syn soannen Alaä en Gamal, de eardere minister fan Binnenlânske Saken Habib el-Adly en seis eardere hege plysjefunksjonarissen sette op 3 augustus 2011 útein. De earste sitting waard live op 'e Egyptyske tillefyzje útstjoerd. Mûbarak, dy't sûnt syn ôftreden slim yn 'e minnichte rekke wêze soe, waard yn in sikehûsbêd de rjochtseal ynriden en dêr yn in koai finzenset. Hy sei ûnskuldich te wêzen. Uteinlik duorre de rjochtsaak oant yn jannewaris 2012. De strategy fan 'e abbekaten fan Mûbarak wie om út te hâlden dat it ôftreden fan Mûbarak ôftwongen wie, wat it foar de wet neatich makke. Dat soe betsjutte dat er noch altyd de wettige presidint fan Egypte wie, en dat er dêrom ymmuniteit hie tsjin rjochtsferfolging. Op 2 juny 2012 die it gerjochtshôf útspraak: Mûbarak waard skuldich ferklearre oan it net tsjinhâlden fan 'e moard op demonstranten troch Egyptyske feilichheidstroepen, en dêrfoar waard er feroardiele ta libbenslange finzenisstraf. Alle oare oanklachten tsjin him, wêrûnder dy foar korrupsje en fraude, waarden nei de foddekoer ferwiisd, wylst syn beide soannen, Habib el-Adly en de seis plysjefunksjonarissen hielendal frijsprutsen waarden omreden fan gebrek oan bewiis. Tûzenen demonstranten kamen gear op it Tachrir-plein en oare plakken yn Egyptyske stêden om tsjin dy útspraak te protestearjen.
Yn jannewaris 2013 waard de feroardieling fan Mûbarak ta libbenslang yn heger berop ferneatige. Ek waard beslist dat de rjochtsaak tsjin him oerdien wurde moast. Mûbarak bleau yn finzenskip en kearde op 11 maaie 2013 werom nei de rjochtseal foar de nije rjochtsaak oer de moard op 'e demonstranten. Op 21 augustus fan dat jier waard er op fersyk fan syn abbekaat op boarchtocht frijlitten en ûnder hûsarrest pleatst. Wylst de nije rjochtsaak noch geande wie, waarden Mûbarak en syn beide soannen op 21 maaie 2014 feroardiele foar it fertsjustermoanjen fan oerheidsjild ter wearde fan $17,6 miljoen. Se waarden elts feroardiele ta trije jier finzenisstraf en moasten ek it stellen jild werombetelje mei dêroerhinne noch in boete fan $2,9 miljoen.
Yn novimber 2014 waard de oanklacht foar moard tsjin Mûbarak omreden fan in foarmflater troch it gerjochtshôf fan Kaïro ôfwiisd. Ek de oanklachten foar korrupsje waard er op 'e nij fan frijsprutsen. Op 13 jannewaris 2015 waard boppedat troch it Hof fan Kassaasje de feroardieling ferneatige foar it fertsjustermoanjen fan oerheidsjild troch him en syn soannen. It oerdwaan fan dy rjochtsaak late ta yn maaie 2015 ta de útspraak fan trije jier finzenisstraf foar Mûbarak en fjouwer foar syn beide soannen. Om't se tsjin dy tiid al sa lang fêstsieten, hiene se dy straffen eins al útsitten. Ek de werombetelling fan fertsjustermoanne jild en de boete dy't harren oplein waard, feroare neat om't dat jild al nei de foargeande rjochtsaak betelle wie. Op 2 maart 2017 waard Mûbarak troch it Hof fan Kassaasje definityf frijsprutsen fan ferantwurdikens foar de dea fan protestanten ûnder de Egyptyske Revolúsje fan 2011. Hy waard dêrnei frijlitten op 24 maart fan dat jier.
Sûnensswierrichheden
De earste berjochten oer de sûnensswierrichheden fan 'e doe 82-jierrige Mûbarak ferskynden yn july 2010 yn 'e Egyptyske media. Der waard oer spekulearre oft er sloktermkanker, maachkanker of alfleisklierkanker hie, wat allegear troch de Egyptyske autoriteiten mei klam tsjinsprutsen waard. Nei syn ôfsetting rekke Mûbarak fierder yn 'e minnichte. Neffens de berjochten hied er lêst fan depressiviteit, wegere er syn medisinen yn te nimmen en wied er dan wer helder en dan wer net. Op 12 april 2011 waard bekendmakke dat er yn it sikehûs opnommen wie nei't er ûnder in ûnderfreging oer korrupsje in hertoanfal krigen hie.
Syn abbekaat, Farid el-Diib, joech yn juny 2011 ta dat Mûbarak maachkanker hie en ek litte oan in ûnregelmjittige hertslach. Yn july 2011 soed er tydlik yn koma rekke wêze. Der wiene berjochten oer in nije hertoanfal doe't er op 2 juny 2012 nei de rjochtseal oerbrocht waard. Op 27 desimber 2012 waard Mûbarak út it tichthûs nei in militêr hospitaal brocht nei't er delknoffele wie en ien fan syn ribben brutsen hie. Op 19 juny 2014 glied er út yn 'e badkeamer fan it militêr hospitaal yn Kaïro, dêr't der doe fêstholden waard, en briek er syn lofterboppeskonk. Hy moast in operaasje ûndergean om 'e bonke wer rjocht te krijen.
Priveelibben
Mûbarak troude yn 1959 mei Suzanne Tabet. Harren houlik duorre oant syn dea yn 2020. Mei syn frou hie Mûbarak twa soannen krigen, Alaä en Gamal. Fia Alaä en dy syn frou Heidi Rasech hied er fierders twa manlike pakesizzers, Mohammed en Omar, en fia Gamal en syn frou Chadiga Gamal in froulike pakesizzer, Farida. Mohammed stoar yn 2009 oan in harsensblieding.
Ferstjerren
Hosni Mûbarak kaam op 25 febrewaris 2020 yn 'e âlderdom fan 91 jier te ferstjerren yn in militêr hospitaal yn 'e Egyptyske haadstêd Kaïro, dêr't er opnommen wie omreden fan syn oanboazjende sûnensswierrichheden.