cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pippi Langhoas
Ynhâld
Pippi (folsleine namme yn it Sweedsk: Pippilotta Viktualia Rullgardina Krusmynta Efraimsdotter Långstrump) is in eigenaardich famke dat tegearre mei har aapke Hear Nilsson (Herr Nilsson) en hynder Lyts Keardel (Lilla Gubben) en sûnder âlden yn Filla Keakelbûnt (Villa Villekulla) wennet. Mei har freonen Tommy en Anika belibbet se in protte aventoeren. De mienskip fan it stedsje fynt it mar neat, om't men fynt dat in bern net allinnich opgroeie moat, ek al wol hja sels net oars. Pippi hat bulten jild en moat dêrom gauris ferkearde minsken fan har ôfslaan. Dat giet har aardich goed ôf, want se is o sa sterk. De mem fan Pippi wennet yn de himel en har heit, Efraim, is foarman op in pirateskip en kening fan it eilân Taka-Tûkalân. Hy hat ek in protte jild en is hast like sterk as syn dochter.
Fryske oersetting
Yn novimber ferskynde in Fryske ferzje fan de aventoeren fan Pippi Langhoas oerset troch Martsje de Jong. It boek hat de dielen Pippi Langkous, Pippi Langkous giet oan board en Pippi Langkous yn Taka-Tukalân.
Director's cut
In director's cut is in oanpaste ferzje fan in film dy't de film werjout sa't de regisseur him hawwe wollen hie as er frij west hie fan 'e beheinings dy't de filmstudio, it budget en/of de technyske mooglikheden fan dat momint him opleine. Soks hoecht net spesifyk om in film te gean, mar kin ek foarkomme by in ôflevering út in tillefyzjesearje, in fideoklip, in reklamespotsje of in fideospultsje. De term komt út it Ingelsk en betsjut letterlik "sneed fan 'e regisseur" (oftewol "montaazje fan 'e regisseur"). Ornaris komt in director's cut del op in langer gehiel troch it tafoegjen fan sênes dy't foar de oarspronklike ferzje weismiten wiene en/of it ynpassen fan in alternative ein.
Yn 'e ynternasjonale filmyndustry is it wizânsje dat de úteinlike ferzje fan in film yninoarset wurdt troch de filmeditor by in proses dat filmmontaazje hjit. Dat bart normaliter ûnder tafersjoch fan 'e regisseur. De film dy't op dy wize makke wurdt, kin lykwols ôfwiisd wurde troch de produsint en/of in testpublyk. Dêrfoar kinne ferskate redens wêze, mei as faakst foarkommenden in te yngewikkeld ferhaal of in te kontroversjeel barren (lykas de dea fan in populêre haadpersoan oan 'e ein fan 'e film). Mei't de produsint oer de finansiering fan it filmprojekt giet, hat dy ek de úteinlike sizzenskip oer hoe't de film derút komme moat te sjen. Hy kin dêrom de regisseur twinge om feroarings oan te bringen dêr't de regisseur it sels eins net mei iens is. As de útbrochte ferzje fan 'e film oanslacht, wurdt letter faak dochs ek noch de director's cut publisearre, sadat der dan twa ferzjes fan 'e film njonkeninoar besteane.
It kin lykwols ek wêze dat de publikaasje fan in director's cut dien wurdt sûnder dat de regisseur en de produsint it ea ûniens west hawwe. Yn sokke gefallen tsjinnet it útbringen fan 'e director's cut útslutend as in middel om mear jild binnen te swyljen troch in ekstra kommersjeel produkt op 'e merk te bringen. Sokke director's cuts binne ornaris inkeld langere ferzjes fan 'e besteande film mei materiaal tafoege dat by de oarspronklike montaazje fuortsnien wie. In earliker namme foar sokke filmferzjes is extended cut ("útwreide ferzje") of special edition ("spesjale edysje").
Ronnie Venema
Ronny Venema (Meppel, 16 oktober 1974) is in Nederlânsk âld-fuotballer en manager.
Ronny Venema begûn te fuotbaljen by Old Forward yn Wilhelminaoord, it plak dêr't hy ek opgoeide. By Old Forward sette hy in soad goals. Nei in koart útstapke nei Havelte, kaam hy by it Noardwâldster Olyphia, omdat hy sûnt 1987 nei de Mafû yn Noardwâlde gie.
Venema waard ûntdekt troch SK It Hearrenfean en makke de oerstap nei de jeugdoplieding fan de club út it Fryske Haachje. Dêrfoar hie hy by Olyphia, ûnder lieding fan trainer Arie Flobbe, al syn debút yn it earste alvetal makke. Flobbe wie as âld-fuotballer fan de grien-witen ek as trainer súksesfol as opfolger fan Jan Vrind út Wolvegea, dy't mei Olyphiadegradearre wie en yn syn twadde jier hast wer degradearre. Venema wie oars net de ienichste spiler dy't fan Olyphia naar de Hearrenfeanske jeugdoplieding gie, want syn klasgenoat en goede freon Johnny Jansen út Noardwâlde gie mei him mei.
Sûnt 1999 spile Venema as fêste rjochtsback mei by It Hearrenfean. Yn syn debútseizoen nei syn weromkommen waard It Hearrenfean yn 2000 fuort twadde, en mocht it meidwaan oan de Champions League. Yn in poule mei Olympique Lyonnais, Olympiakos Piraeus en Valencia CF kaam Heerenveen tekoart, al hie it Champions League-avontoer foar Venema wol in plesierige ôfrin, want yn it lêste duel yn Valencia skeat hy mei in ôfstânsskot SK It Hearrenfean neist de Spaanske topploech, en by dy 1-1 bleau it.
Ynfantery
De ynfantery (fan it Frânske infanterie), foarhinne ek wol it fuotfolk neamd, is in ûnderdiel fan 'e lânmacht fan 'e legers fan alle lannen. It omskriuwt dy legerûnderdielen wêrfan't de soldaten te foet fjochtsje. De ynfantery hat it op it slachfjild yn 'e regel it swierst te ferduorjen en lijt ornaris de grutste ferliezen yn 'e striid.
De ynfantery ûnderskiedt him fan 'e oare beide tradisjonele lânmachtûnderdielen, de artillery (it swiere geskut) en de kavalery (foarhinne it hynstefolk, no de tanks en loftmobile troepen). Histoarysk sjoen is de ynfantery de âldste fan dy trije ûnderdielen, en ek hjoed de dei noch is de ynfantery foar in leger fan grutte wearde, mei't soldaten har geandefoets yn gebieten en op terreinen bejaan kinne dy't ûntagonklik binne foar ridend materieel (bergen, sompen, oerwâlden, ensfh.).
Moderne ynfantery beweecht him meastal net mear geandefoets fuort fan it iene slachfjild nei it oare, mar wurdt oer lân ferfierd mei meganisearre transport (legerfrachtweinen), oer wetter mei amfibyske lâningsfartugen, of troch de loft yn helikopters.
Soarten ynfantery
Histoarysk wiene der ferskate soarten ynfantery:
Freark fan Roarda (1615-1665)
Freark fan Roarda, ek Frederick van Roarda (1615 - Heech, 29 july 1665) wie in grytman fan Lemsterlân. Freark wie soan fan Poppe fan Roarda en Elisabeth Dircksdr fan Baerdt (1593-1638). Freark wie grytman fan Lemsterlân fan 1641-1665.
Blacks on Blondes
Skiednis
Blacks on Blondes waard yn 1996 oprjochte troch de pornografyske filmstudio Dogfart as ien fan 'e earste websiden op it ynternet dy't him eksklusyf talei op it meitsjen fan ynterrasiale pornografy. Dêrmei waard foldien yn in fraach dêr't oant doe ta noch net yn foarsjoen wie. De webside waard al rillegau tige populêr. Inkele jierren letter lansearre Dogfart in susterwebside fan Blacks on Blondes, mei as namme Gloryhole.com. Ek dy site lei him ta op ynterrasiale pornografy, mar dan mei gloryholes. Tsjintwurdich runt Dogfart in netwurk fan yn totaal 21 ynterrasiale pornowebsiden, wêrfan't Blacks on Blondes fierwei de bekendste is. Fans kinne troch lid te wurden fan ien fan dy websiden op alle 21 telâne.
De Blauwe Vaan
De Blauwe Vaan wie it wykblêd fan de Nederlandsche Vereeniging tot Afschaffing van Alcoholhoudende Dranken.
Neo Rauch
Neo Rauch (Leipzig, 18 april 1960) is in Dútsk keunstskilder. Hy jildt as paadsljochter fan de saneamde Neue Leipziger Schule.
Libben en wurk
Rauchs âlders ferlearen it libben by in treinûngelok doe't er fjouwer wike wie. Heit Hanno Rauch wie 21 en syn mem Helga Wand 19 jier. Beide studearren op dat stuit keunst oan de Hochschule für Grafik und Buchkunst Leipzig. Rauch studearre skilderkeunst oan deselde skoalle fan 1981 oant 1986 by Arno Rink, dêr't er fan 1986 oant 1990 syn oplieding dien makke by Bernard Heisig. Fan 1993 oant 1998 assistearre er Arno Rink oan de Akademy fan Leipzig, om yn 2005 sels ta heechlearaar beneamd te wurden.
Rauch hat in skoftke abstrakt skildere, mar gie rillegau wer oer op figuratyf skilderjen. Yn syn wurk is de ynfloed fan it Sosjalistysk-realistyske keunst yn de DDR te fernimmen. It wurk hat ek surrealistyske eleminten, mar Rauch wifellet sels at er yn ferbân mei surrealism brocht wurdt.
Rauchs earste útstalling, dêr't er bot opfoel, wie de groepstentoanstelling Junge Künstler im Bezirk Leipzig fan 1986 yn it Lindenau-Museum yn Altenburg. In oantal oare eksposysjes wiene yn Leipzig: 1997 yn it Museum der bildende Künste (keunstpriis fan de Leipziger Volkszeitung) en 2000 yn de Galerie für Zeitgenössische Kunst; Wolfsburg: 2006 yn it Kunstmuseum Wolfsburg (retrospektive tentoanstelling); New York: 2007 yn it Metropolitan Museum of Art (de eksposysje para).
Yn 2002 wûn die de The Vincent van Gogh Biennal Award for Contemporary Art in Europe.
Artikel (publikaasje)
In artikel is in koarte of relatyf koarte non-fiksjetekst mei in spesifyk ûnderwerp dy't publisearre wurdt yn in krante, tydskrift, nijsbrief, ensyklopedy of op in webside. Ek lemma's yn wurdboeken wurde wol artikels neamd. Yn artikels kin de miening werjûn wurde fan ien of mear as ien auteur, of it kin in ferslach wêze fan in wittenskiplik ûndersyk, de werjefte fan in beskaat barren of de omskriuwing fan in foarwerp. Artikels kinne objektyf of subjektyf skreaun wêze, en hawwe yn 'e regel in yndieling dy't yn elts gefal bestiet út in ynlieding en in neiere beskriuwing, mei faak in konklúzje ta beslút.
Jan Dekker (1858-1929)
Jan Dekker (Andyk, 3 novimber 1858 - De Haach, 1 augustus 1929) wie in grifformeard predikant.
Dekker stie fan 1896 oant 1925 yn Kollum. Hy publisearre in tal lytse teologyske wurken en in pear bondels gedichten. Foar de Fryske Wâlden hat er betsjutting hân om reden dat er 25 jier lang it haadartikel skreau yn it AR-wykblêd De Vrije Fries (útjûn yn Drachten).
Nôtfink
De nôtfink (Emberiza hortulana; Nederlânsk: ortolaan) is lid fan de famylje goarsfûgels (Emberizidae). Yn West-Europa wurdt de fûgel allinne yn de simmer sjoen, omdat er besuden de Sahara oerwintert. De fûgel mei graach oer it lytsskalige agraryske lânskip sa't dat yn Nederlân net mear bestiet, mar noch wol yn Mids- en Súd-Europa.
Yn Nederlân
De nôtfink is suver útstoarn yn Nederlân. Trekfûgels út Sweden wurde fral yn it neijier, mar ek yn april en maaie, noch wol sjoen troch betûfte fûgeltsjeminsken.
Begjin 20e iuw kaam de nôtfink noch rûnom yn Nederlân foar. Om 1950 hinne wiene der noch 1200-1700 pearkes. Yn 1975 waard it bestân rûsd op 190-225 pear en om 1990 wiene der noch mar 30. It oantal briedpearen nei 2000 giet hinne en wer tusken de 0 (yn 2001, 2005 en 2006) en 2. De soart stiet (noch) as 'feilich' op de ynternasjonale IUCN-reade list. De soarte is earst yn 2004 as tige bedrige op de Nederlânske reade list set. Sûnt 2016 jildt de nôtfink as ferdwûn.
Beskerming yn de Europeeske Uny
Sûnt septimber 2007 is it fangen fan nôtfinken yn Frankryk ferbean. De nôtfink stiet yn de bylage III fan de Konvinsje fan Bern.
Juggs
Njonken fotoreportaazjes omfiemet Juggs ek artikels, moppen en spotprinten. Ferskate grutte-boarstemodellen skriuwe kollumns foar it blêd, wêrûnder Heather Hooters sûnt 1994, Candy Samples fan 1986 oant 2007 en Kelly Madison sûnt 2002. Ek cartoonist Bill Ward droech yn it ferline geregeldwei artikels en yllústraasjes by.
It blêd waard yn 1981 oprjochte. Fan 1986 oant 2001 wie Dian Hanson de haadredakteur fan Juggs, en ûnder har bewâld ûntjoech it blêd him ta ien fan 'e liedende neakenblêden fan it grutte-boarstesjenre yn 'e Feriene Steaten. Syn heechtijdagen belibbe Juggs yn 'e 1990-er jierren, doe't it yn 1996 in oplaach berikte fan mar leafst 150.000 eksimplaren.
Yn in fraachpetear hat Hanson sein dat froulju Juggs oer it algemien as minder bedriigjend ûnderfine as blêden lykas de Playboy en Penthouse, om't de neakenmodellen yn Juggs folle minder oan it moderne Westerske ideaalbyld fan 'e frou foldogge. Dêrom soene se folle gauwer ree wêze om foar Juggs te posearjen as foar oare neakenblêden.
Juggs wurdt publisearre troch M M Publications Ltd., in dochterûndernimming fan 'e Mavety Media Group. De distribúsje fan Juggs wurdt fersoarge troch Larry Flynt Publications. De lêzersdoelgroep bestiet foar it meastepart út leger oplate manlju út it Amerikaanske Suden en Midwesten.
Dark and Stormy Knights
Dark and Stormy Knights is in blomlêzing yn 'e foarm fan in ferhalebondel, gearstald troch de Amerikaanske redakteur en auteur P.N. Elrod. It boek omfettet njoggen koarte ferhalen fan it fantasysjenre. De titel betsjut letterlik "Tsjustere en Stoarmeftige Ridders" (in wurd dat yn it Ingelsk al gau de byklank fan 'ridder op it wite hynder' hat). It is lykwols in wurdboarterij, mei't de k fan knight stom is, sadat de titel itselde útsprutsen wurdt (en dêrom klinkt) as Dark and Stormy Nights ("Tsjustere en Stoarmeftige Nachten").
De ferhalen yn 'e bondel binne skreaun troch foaroansteande auteurs as Ilona Andrews, Jim Butcher en P.N. Elrod sels. Alle ferhalen út Dark and Stormy Knights waarden yn dizze bondel foar it earst útjûn, hoewol't de measten neitiid troch de respektivelike skriuwers op 'e nij útjûn binne yn eigen ferhalebondels. Dark and Stormy Knights waard yn 2010 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij St. Martin's Griffin.
Saecke Fockens (1634-1669)
Saecke Fockens ek Saco Fockens (1634 - 13 desimber 1665) wie siktaris fan Opsterlân, folmacht op de Fryske lândei (1659-1665). Yn 1665 waard hy grytman fan Lemsterlân en deputearre fan Fryslân. Fan 1659-1661 wie hy kommitearre foar Fryslân yn de Ried fan Steat. Dêrnei waard er lid fan de Generaliteitsrekkenkeamer foar Fryslân. Yn 1665 waard er foar Sânwâlden en Opsterlân lid fan de Fryske Deputearre Steaten, mar ferstoar yn desimber fan datselde jier op de leeftyd fan 31 jier.
Hy wie de soan fan Saecke Fockens (1565-1635) en Lucia Siccama (1602-1652). Saecke Fockens troude op 29 april 1663 mei Antsje fan Andringa. Syn widdo ferstoar yn 1718, neidat se earst noch troud west hie mei Tarquinius fan Boelens, grytman fan Achtkarspelen, en dêrnei mei Lubertus Lijcklama à Nijeholt, grytman fan Eaststellingwerf.
Henry Wadsworth Longfellow
Komôf en jonkheid
Henry Wadsworth Longfellow waard berne op 27 febrewaris 1807 yn Portland, yn 'e tsjintwurdige steat Maine, al wie dat doe noch in distrikt fan 'e steat Massachusetts. Hy wie de twadde yn it gesin fan acht bern fan 'e abbekaat Stephen Longfellow en dy syn frou Zilpah Wadsworth, de dochter fan Peleg Wadsworth, in generaal út 'e Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch en in lid fan it Amerikaanske Kongres. Longfellow waard ferneamd nei syn omke Henry Wadsworth, in marineluitenant dy't trije jier tefoaren yn Noard-Afrika sneuvele wie yn 'e Twadde Slach om Tripoly, in obskuer militêr treffen tusken de Feriene Steaten en it Osmaanske Ryk fanwegen de piraterij fan 'e Barbarijske seerôvers.
Longfellow krige syn earste ûnderwiis doe't er trije jier wie, en doe't er seis wie, waard er ynskreaun oan 'e Portland Academy, dêr't er bleau oant syn fjirtjinde. Hy hie dêr de namme tige goed leare te kinnen, en spriek op 't lêst floeiend Latyn. Syn mem fitere him oan yn syn entûsjasme foar lêzen en learen troch him yn 'e kunde te bringen mei û.m. Robinson Crusoe en Don Quichot. Syn earste gedicht, it histoaryske The Battle of Lovell's Pond, publisearre Longfellow yn 1820, doe't er fjirtjin jier wie, yn 'e Portland Gazette, de pleatslike krante. Yn 1822, sette er op syn fyftjinde útein mei syn stúdzje oan it Bowdoin College yn Brunswick, yn Maine, dat syn pake mei-oprjochte hie. Doe't er dêr yn 1825 cum laude ôfstudearre, hied al hast fjirtich gedichten yn in ferskaat oan kranten en tydskriften publisearre.
Reis nei Jeropa en perfesterskip oan it Bowdoin College
Yn maaie 1826 sette Longfellow ôf foar in rûnreis troch Jeropa, wêrby't er Frankryk, Spanje, Portegal en Dútslân oandie en Frânsk, Spaansk, Portegeesk en Dútsk learde. Syn reis duorre úteinlik trije jier, en koste syn heit goed $2.600, wat yn dy tiid in kaptaal wie. Doe't Longfellow yn 1829 yn Amearika weromkearde, die Bowdoin College him op 'e nij it oanbod fan in perfesterskip, dat se him foàr syn reis ek al dien hiene. Longfellow betanke derfoar, mei't er it salaris fan $600 te leech fûn yn ferhâlding ta al it wurk dat der fan him ferwachte wurde soe. Dêrop waard it lean daliks ferhege ta $800, op betingst dat er njonken syn heechlearaarskip ek as bibletekaris fungearje soe. Longfellow naam de posysje doe oan. Under syn jierren oan it Bowdoin College sette er ferskate skoalboeken oer út it Frânsk, Italjaansk en Spaansk.
It earste boek dat Longfellow publisearre, wie in fertaling fan it wurk fan 'e Midsiuwske Spaanske dichter Jorge Manrique. Hy brocht ek in reisferhaal út, Outre-Mer: A Pilgrimage Beyond the Sea, basearre op syn eigen besyk oan Jeropa. Op 14 desimber 1831 boaske er oan Mary Storer Potter, in frommeske út Portland dat er al fan berns ôf oan koe. Se setten harren nei wenjen yn Brunswick, mar dêr wie it Mary net nei 't sin. Nei't it skynt, wie Longfellow oan it Bowdoin College ek net botte tefreden; hy skreau: "Ik kin pinne, inket en papier net mear sjen of luchtsje. [...] Ik wegerje te leauwen dat ik berne bin foar sa'n lot. Ik haw my heger rjochte as dit."
Harvard en earste widnerskip
Ein 1834 krige Longfellow in oanbod fan 'e Universiteit fan Harvard om dêr perfester moderne talen te wurden, op betingst dat er earst in jier om utens reizgje soe. Hy griep dy kâns mei beide hannen oan, en helle yn 1835, ûnder in nije reis nei Jeropa, net inkeld syn Dútsk op, mar studearre ek Nederlânsk, Deensk, Sweedsk, Iislânsk en Finsk. Yn oktober 1835 krige Mary yn Rotterdam in miskream doe't se likernôch seis moanne hinne wie. Se bettere net wer op, en stoar op 29 novimber 1835, doe't se noch mar 22 jier wie. Longfellow liet har lichem balsemje en nei Amearika ferfiere, dêr't se te Cambridge, ûnder de reek fan Boston, begroeven waard. Hy wie djip rekke, en skreau: "Ien tins mealt my dei en nacht yn 'e holle om... Se is dea — Se is dea! Ik bin de hiele dei wurch en tryst." Trije jier letter pas koed er safolle ôfstân fan it barren nimme dat er it gedicht Footsteps of Angels oer Mary skriuwe koe.
Doe't er yn 1836 nei de Feriene Steaten weromkearde, naam er it heechlearaarskip oan 'e Universiteit fan Harvard oan. Om't er deunby de kampus wenje moast, hierde er yn 'e maityd fan 1837 keamers yn it Craigie House, in âld haadkertier út 'e Amerikaanske Unôfhinklikheidssoarloch fan George Washington, de earste Amerikaanske presidint. Tsjintwurdich is dat gebou in beskerme monumint mei as namme it Longfellow House-Washington's Headquarters National Historic Site. As perfester mochten de measten Longfellow graach lije, en hy kaam te Harvard yn 'e kunde mei û.o. de lettere senator Charles Sumner, dy't syn bêste freon waard. Yn 1839 publisearre Longfellow syn earste dichtbondel, Voices of Night. In pear jier letter, yn 1841, folge Ballads and Other Poems, dêr't û.m. de gedichten The Village Blacksmith en The Wreck of the Hesperus ta hearden, dy't fuortendaliks populêr waarden.
It stykjen om Fanny Appleton
Wylst er lesjoech te Harvard begûn Longfellow te stykjen om Frances "Fanny" Appleton, de dochter fan 'e rike Bostonster yndustrialist Nathan Appleton en de suster fan 'e skriuwer en keunstner Thomas Gold Appleton. Yn 't earstoan seach hja Longfellow net stean, mar hy hold oan as kâld wetter. Yn july 1839 skreau er oan in freon: "de oerwinning liket twifelich. De dame seit fan nee! Ik sis dat se fan ja sizze sil! It is net grutskens, mar hertstochtlike sljochtsinnigens." De hofmakkerij soe úteinlik sân jier duorje. Tusken de bedriuwen troch publisearre Longfellow ein 1839 syn earste proazawurk, de roman Hyperion, dy't ynspirearre wie troch syn reizen om utens en Fanny Appleton har ôfhâldichheid. Teffens naam er in healjier lins om yn in Dútsk kueroard fan oerspandheid te bekommen. Doe't er wer thúskaam, publisearre er it toanielstik The Spanish Student, dat basearre wie op syn oantinkens oan syn eigen tiid yn Spanje yn 'e 1820-er jierren. Yn 1842 brocht er fierders syn dichtbondel Poems on Slavery út, wêryn't er him foar it earst tsjin it ynstitút fan 'e slavernij kearde en it abolisjonisme ûnderstipe. Der waard lykwols sein dat syn gedichten "sa myld [wiene], dat sels in slavehâlder se lêze koe sûnder syn sin oan iten te ferliezen", en ek waard de bondel betitele as "it tinste fan al mynh. Longfellow syn tinne boekjes." Oan 'e oare kant wie de New England Anti-Slavery Association der tefredenernôch oer om in werprintinge út te bringen.
thumb|250px|Longfellow mei syn twadde frou Fanny Appleton en harren bern ([[1849).]] Op 10 maaie 1845, nei't er sân jier wurk fan har makke hie, ûntfong Longfellow einlings it brief fan Fanny Appleton wêryn't se him tawurd joech. Longfellow wie sa oerémis, dat er him, ynstee fan in rydtúch te nimmen, yn oardel oere geandefoets nei har hûs bejoech. It pear troude koarte tiid letter. Longfellow wie alhiel fan syn Fanny besleifere, en droech ferskate gedichten oan har op, wêrûnder it sonnet The Evening Star (1845). Hy en Fanny krige seis bern: Charles Appleton (1844-1893), Ernest Wadsworth (1845-1921), Fanny (1847-1848), Alice Mary (1850-1928), Edith (1853-1915) en Anne Allegra (1855-1934).
Underwilens publisearre Longfellow ein 1847 syn epyske gedicht Evangeline, oer de grouwélige deportaasje troch de Britske koloniale machthawwers fan 'e Akadiërs, de iere Frânske kolonisten, út 'e Kanadeeske provinsjes Nij-Skotlân en Nij-Breunswyk. Syn ynkommen út syn litêre publikaasjes naam stadichoan ta: yn 1840 fertsjinne er der $219 mei; yn 1850 wie dat $1.900 wurden. Yn 1854 ferliet Longfellow úteinlik Harvard om him folslein op syn skriuwerij ta te lizzen. Yn 1859 ûntfong er fan Harvard noch in earedoktoraat.
Twadde widnerskip
Op 9 july 1861, doe't Fanny in kefert besocht te fersegeljen mei hjitte waaks, wylst Longfellow eefkes in slûchje die, kaam se blykber te ticht mei har klean by de kjers dêr't se de waaks mei rane liet, en fleach har jûpe ynienen yn 'e brân. In heale iuw letter fertelde Longfellow syn jongste dochter Annie it ferhaal oars. Neffens har wie der kefert, noch waaks, noch kjers, mar begûn it fjoer ynstee troch in selsûntbrânende lúsjefer, dy't oer de flier fallen wie. Hoe dan ek, Longfellow, dy't wekker waard fan Fanny har gjalpen, hastige him om har te helpen en besocht de flammen mei in tapyt te smoaren. Dat tapyt wie lykwols te lyts, dat wêr't it fjoer der ûnderút kaam, brûkte er syn eigen lichem om it te dôvjen. Hy krige de flammen út, mar tsjin dy tiid wie Fanny al swier ferwûne. Nettsjinsteande medyske soarch wie se de hiele nacht by hoartsjes bewusteleas en by besleur, oant se de oare moarns koart nei tsienen ferstoar. Longfellow hie sels sokke slimme brânwûnen oprûn dat er har begraffenis net bywenje koe. Fanwegen de groeden yn syn gesicht hold er neitiid op fan skearen, sadat er it grutte burd krige dêr't er om bekend kaam te stean.
Longfellow wie alhiel fan 'e wrâld troch Fanny har dea. Hy kaam der nea folslein oerhinne, en naam út en troch syn taflecht ta laudanum en eter om mei syn fertriet omgean te kinnen. Hy siet der bytiden oer yn noed dat er gek wurde soe, frege dan syn neisten om him net yn in gesticht te stopjen en sei dat er "fan binnenút deablette". Achttjin jier letter joech er útdrukking oan syn fertriet yn it sonnet The Cross of Snow (1879), dat noch altyd in protte lêzen wurdt.
Letter libben en dea
Nei de dea fan syn twadde frou foel dichtsjen en skriuwen him swier, en rjochte Longfellow him sadwaande in skoft fral op oersetten. Ferskate jierren bestege er oan syn fertaling fan it dichterlik masterwurk fan Dante Alighieri, De Godlike Komeedzje, út it Italjaansk. Dêrby frege er stipe oan in groepke fan syn freonen, dy't har de Dante Club neamden, en dy't fan 1864 ôf eltse woansdei gearkamen. De oersetting kaam yn 'e maityd fan 1867 yn trije dielen út, al gie Longfellow troch mei der ferbetterings yn oan te bringen. It wie de earste fertaling fan De Godlike Komeedzje troch in Amerikaan, en it wurk waard yn it earste jier al trije kear werprinte. Syn lêste jierren wurke Longfellow oan 'e oersetting fan 'e poëzij fan Michelangelo. Hoewol't er it sels by syn dea noch net ôf fûn, waard der yn 1883 in postume edysje fan útjûn.
Wurdearring
Op it mêd fan syn oersettings moat Longfellow neijûn wurde dat er in protte Jeropeeske poëzij foar Amerikanen tagonklik makke hat. Oarsom binne trouwens Longfellow syn tema's en figueren út 'e Amerikaanske folkloare troch Jeropeeske skriuwers oernommen en sa diskant de oseaan buorkundich makke. Sa hat bygelyks de Flaamske dichter Guido Gezelle in bewurking fan Hiawatha makke.
Priuwke
Ien fan Longfellow syn bekendste gedichten (fral yn Amearika) is Paul Revere's Ride, dat giet oer de Amerikaanske kolonist Paul Revere, dy't yn 'e tiid fan 'e Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch in nuodlike nachtlike rit ûndernaam om 'e Amerikanen te warskôgjen foar in op hannen wêzende Britske oanfal.
Listen my children and you shall hear
Of the midnight ride of Paul Revere
On the eighteenth of April, in Seventy-five
Hardly a man is now alive
Who remembers that famous day and year
He said to his friend, "If the British march
By land or sea from the town to-night
Hang a lantern aloft in the belfry arch
One if by land, and two if by sea
And I on the opposite shore will be
Ready to ride and spread the alarm
Through every Middlesex village and farm
For the country folk to be up and to arm.
In the hour of darkness and peril and need,
The people will waken and listen to hear
The hurrying hoof-beats of that steed,
And the midnight message of Paul Revere.
Popcaan
thumbnail|Popcaan, Summerjam Festival 2013 Popcaan (Saint Thomas, 15 july 1989) is in Jamaikaansk discjockey, lietsjeskriuwer, sjonger en dancehall-artyst.
Kavalery
De kavalery (fan it Frânske cavalerie, dat wer ôflaat wie fan cheval, "hynder"), foarhinne ek wol it hynstefolk of de ruterij neamd, is in ûnderdiel fan 'e lânmacht fan 'e striidkrêften fan 'e measte lannen. Foarhinne gie it dêrby om troepen dy't op hynders rieden, mar tsjintwurdich is it in oantsjutting foar de tanks en loftmobile troepen.
Skiednis
Fan de ierste tiden ôf hie de kavalery it foardiel fan mobiliteit boppe de gewoane ynfantery. Boppedat hie immen dy't fan 'e rêch fan in hynder ôf focht it foardiel fan hichte boppe ien dy't op 'e grûn stie. En dêropta waarden striidhynders faak treend om 'e fijân fan 'e berider te skoppen en te biten. In neidiel wie lykwols dat de kavalery yn 'e regel lichter bewapene wie as de ynfantery. Mei lju dy't net treend wiene om it tsjin hynstefolk op te nimmen of formaasjes dy't útinoarfallen wiene, makke de kavalery sadwaande ornaris koarte metten, mar in wisberette kloft ynfanteristen dy't in oaniensletten formaasje behold en oer wapens beskikte (lykas spearen of gewearen) wêrmei't men de kavaleristen fan in ôfstân te liif koe, koe him de kavalery oer it algemien goed fan it liif hâlde. Om't de beide ûnderdielen ferskillende funksjes ferfollen, beskikten frijwol alle legers oer sawol kavalery as ynfantery.
Yn de Midsiuwen waard de kavalery foarme troch ridders, dy't swier pânsere (yn harnas) de striid mei-inoar of mei it fuotfolk oangiene. Yn dy tiid bewapene it fuotfolk him mei saneamde helleburden, lange stokken mei dêroan bileblêden, spearpunten en heakken, dêr't se de ridders mei berikke en út it seal skuorre koene. Nei't de swiere bepânsering syn wearde ferlear om't fjoerwapens yn 'e moade kamen dy't troch de measte harnassen hinne skeaten, joech de kavalery geandewei de Renêssânse de bepânsering op, al bleaune boarstkurassen, dy't inkeld it boarst bedutsen en in beskate beskerming beaen tsjin lânsen en sabels, oant yn de njoggentjinde iuw foar in diel fan de kavalery yn 'e moade.
Yn it Ynterbellum waarden yn de measte legers de kavalery-ienheden omfoarme ta motorisearre ynfantery, meganisearre ynfantery of tankienheden. Lykwols tsjinne der noch altyd wier hynstefolk yn 'e Twadde Wrâldoarloch (1939-1945), benammen yn 'e legers fan Poalen, de Sovjet-Uny, Mongoalje en Itaalje. Yn oare legers ferfolle ruterij faak spesjalisearre funksjes, lykas de Finske kavalery, dy't ynset waard yn tichtbeboske gebieten dêr't moderne ferfiersmiddels net praktysk wiene. Tsjin 1950 wie foar gefjochtstroepen kavalery op hynders lykwols yn hast alle legers ôfskaft. Tsjintwurdich tsjinnet wier hynstefolk yn it leger inkeld noch in seremonieel doel.
Soarten histoaryske kavalery
Histoarysk bestiene der ferskate soarten kavalery. Oan it begjin fan 'e njoggentjinde iuw wie de kavalery yn 'e measte Jeropeeske legers sa yndield:
Nederlânske Tsjerke fan Londen
De Nederlânske Tsjerke fan Londen (Ingelsk: Dutch Church) is de tsjerke fan de âldste Nederlânsktalige protestantske gemeente fan 'e wrâld. De tsjerke stiet yn it histoaryske hert fan Londen oan de Austin Friars. Op it plak stie lang lyn in Augustynsk kleaster (Augustinian friary) út de 13e iuw, dat yn it Ingelsk oantsjut wurdt mei de gearfoeging Austin Friars. De tsjerke, dy't al yn gebrûk wie as protestantske tsjerke doe't de reformaasje noch net yn Nederlân ynfierd wie, wurdt beskôge as de memmetsjerke fan de Protestantske Tsjerke yn Nederlân.
Yn de Twadde Wrâldkriich waard de tsjerke by in Dútske loftoanfal ferneatige. De weropbou fan de tsjerke folge yn de jierren 1950-1954 yn in modernere foarm. Tsjintwurdich is de tsjerke njonken in religieus sintrum ek in kultureel moetingsplak foar de Nederlânske mienskip yn Londen.
Skiednis
Op it plak fan de hjoeddeiske tsjerke wenne ea in Augustynske kleastermienskip. De priorij wie in stifting út 1253. Nei de brek mei Rome liet Hindrik VIII beslach lizze op de katolike besittings en yn it ramt dêrfan waard ek de priorij opheven. Nei't de Stêd om 'e nocht it tsjerkegebou fan de Kroan besocht oer te nimmen, waard de tsjerke yn 1550 oan "Dútsers en oare frjemdlingen" oerdroegen foar de fiering fan de tsjinst neffens eigen rite. De rest fan it gebou waard brûkt foar opslach. It koer, de transepten en de toer waarden yn 1600 ôfbrutsen.
It tsjerkeskip waard ûnder de Poal Jehannes Lasko (yn Poalen bekend as Jan Łaski) de earste offisjele non-konformistyske kapel fan Ingelân. Jehannes Lasko hie in plak fûn om te preekjen foar in groep protestantske flechtlingen dy't benammen út de (noch) katolike Nederlannen kamen. De Nederlânsk- en Frânsktalige frjemdlingen waarden op 24 july 1550 in keninklik hânfêst ferliend, dat harren tastie in tsjerke foar frjemdlingen te stiftsjen. De tsjerke krige de namme Temple of the Lord Jesus en hie fjouwer dûmny's, twa Nederlânsktalige en twa Frânsktalige. De lêstneamden ferhûzen fanôf 1580 nei in oare kapel yn de Threadneedle Street.
Yn 1570 foarmen migranten út de Nederlannen mei likernôch 5.000 de grutste groep frjemdlingen fan de stêd, dy't doe likernôch 100.000 ynwenners telde. De helte dêrfan wienen Nederlanners, dy't nei Londen útpykten om ûnder de ferfolgings fan keizer Karel V wei te kommen. De oare helte bestie út ambachtsfolk, dat ferhûze fanwegen ekonomyske motiven. Ien fan dy lju wie bygelyks Martin Droeshout, dy't benammen ferneamd waard fanwegen syn yn 1623 skildere portret fan William Shakespeare.
20e iuw
Oant de ferneatiging fan de tsjerke gyng keninginne Wilhelmina nei har flecht út Nederlân yn 1940 lykas in soad oare flechtlingen út Nederlân regelmjittich nei de tsjerke. Wilhelmina krige by har komst in psalmboekje, dat hja nei de kriich mei in tankwurd oan de tsjerke werom joech.
Yn de nacht fan 15 op 16 oktober 1940 gyng de midsiuwske tsjerke troch Dútske bombardeminten op de stêd folslein ferlern. Ien dei earder wie noch in seldsume kolleksje boeken, wêrûnder bibels, atlassen en ensyklopedia, foar de wissichheid út de tsjerke helle en bûten de stêd opslein. De kolleksje is hjoeddedei yn de bibleteek fan de tsjerke ûnderbrocht. De samling boeken mei û.o. in meartalige bibel út 1569 fan de printerij Plantijn út Antwerpen en in atlas mei alle stêden fan de Lege Lannen út 1649 fan de kartograaf Willem Blaeu wurdt hjoeddedei yn de bibleteek fan de tsjerke bewarre. De manuskriptensamling en it orizjinele hânfest fan kening Edward VI, dy't de frjemdlingen tastimming joech in eigen tsjerke te stiftsjen, is hjoeddedei ûnderbrocht yn London Metropolitan Archives.
Prinses Irene lei doe't hja 10 jier wie op 23 july 1950 de earste stie foar de weropbou fan de tsjerke. It gebou is in ûntwerp fan Arthur Bailey en waard foltôge yn 1954. Yn dat jier waarden in tal ramen set dy't neffens in ûntwerp fan Max Nauta makke binne yn it atelier Liefkes. Op ien dêrfan stiet prinses Irene mei in troffel in har hân. It oargel waard boud troch de oargelbouwer W. van Leeuwen en yn 1995 restaurearre troch Flentrop. It hat 25 registers, ferdield oer twa manualen en in frij pedaal.
21e iuw
Yn it jier 2000 fierde de tsjerke it 450-jierrich jubileum. Ek no wurde der noch alle wiken Nederlânsktalige tsjerketsjinsten holden. Ek jout de tsjerke romte oan Nederlânske goeddiedichheidsynstellings, lykas it Kening Willem Fûns. Op 24 april wie prinses Beatrix earegaste yn de tsjerke yn it ramt fan it 150-jierrich jubileum fan dat fûns. Tagelyk waard der by de tsjerke in Nederlânsk Sintrum iepene.
Yn april 2014 liet de remonstranske dûmny Joost Röselaers witte dat Nederlânske Tsjerke ek homohouliken ynsegenet. ''Glês yn leadramen, fan lofts nei rjochts: Maria II fan Ingelân, prinses Irene, Willem III fan Oranje
The Water Diviner
The Water Diviner is in Australysk-Amerikaanske histoaryske romantyske dramafilm en anty-oarlochsfilm út 2014 ûnder rezjy fan 'e Australyske akteur Russel Crowe, mei yn 'e haadrollen Crowe sels en de Oekraynske aktrise Olga Kurylenko. De titel betsjut: "De Wettersiker" (d.w.s. ien dy't mei in wichelroede rint om wetter te finen). It ferhaal, folget in Australyske heit waans trije soannen yn 'e Earste Wrâldoarloch oan it front yn Jeropa fjochtsje. As se net weromkeare, reizget er sels de heale wrâld rûn om harren te sykjen. De film is loskes basearre op 'e roman mei deselde namme fan Andrew Anastasios en dr. Meaghan Wilson-Anastasios. Dat boek wie wer basearre op ien regel út in brief fan in Alliëarde ofsier. The Water Diviner krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy, wêrby't de measte krityk útgie nei it feit dat de Armeenske Genoside en de Pontysk-Grykske Genoside der net ien kear yn neamd wurde.
Plot
Yn 1919, oan 'e ein fan 'e Earste Wrâldoarloch, is Joshua Connor in boer en wettersiker yn 'e outback fan Austraalje. Syn trije soannen Arthur, Edward en Henry binne fjouwer jier lyn as soldaten oersee gien mei it ANZAC, it Australian and New Zealand Army Corps ("Legerkorps fan Austraalje en Nij-Seelân") en hawwe oan it front fochten yn 'e Gallipoli-kampanje tsjin it Osmaanske Ryk, op it skiereilân Gallipoli, oan 'e Dardanellen, by Konstantinopel (Istanbûl). Hja binne alle trije op deselde dei fermist rekke en wurde troch it Britske Leger as sneuvele beskôge. As Connor syn frou Eliza út fertriet om it ferlies fan har soannen selsmoard docht, ûnthjit Connor har by har grêf om 'e jonges te sykjen en se njonken har te begraven.
Nei't Connor in fearnsjier lang mei it skip ûnderweis west hat, arrivearret er yn Konstantinopel, dat nei de nederlaach fan it Osmaanske Ryk yn 'e Earste Wrâldoarloch beset gebiet is dat bestjoerd wurdt troch de Britten. Troch it fernimstige jonkje Orhan, de iennichste dy't Connor tsjintkomt dy't Ingelsk sprekt, wurdt er nei it hotel laat dat eksploitearre wurdt troch Orhan syn mem Ayşe. Dyselde is alhiel net wiis mei Connor syn komst, mei't se de Australiërs as fijannen sjocht. Har man Turgut hat nammentlik ek by Gallipoli fochten, en is dêr krekt as Connor syn soannen fermist rekke. Har sweager Omer twingt har lykwols om Connor as gast yn it hotel ta te litten.
Om't Gallipoli oanmurken is foar oarlochsgebiet, moat Connor tastimming fan 'e Britske militêre autoriteiten hawwe om dêrhinne reizgje te kinnen. Hy wurdt lykwols op alle mooglike manearen tsjinwurke. As Ayşe mear oer him en it doel fan syn reis te witten komt, kriget se begrutsjen mei him. Se riedt him dan oan om 'e Bosporus oer te stekken nei it Aziatyske diel fan Konstantinopel, en dêrwei de trein te nimmen nei it súdwesten. Oan 'e kust fan 'e Dardanellen kin er dan in fisker betelje om him oer te setten nei Gallipoli; sa hat er gjin ferlet fan Britske tastimming om dêrhinne reizgje te kinnen. Tankber folget Connor har rie op.
Connor set syn feardichheid om ûndergrûnske wetterboarnen te finen no yn om it plak te finen dêr't syn soannen lizze, en as der groeven wurdt op it plak dat er oanwiist, fine Hughes-en-dy dêr yndie de stoflik omskotten fan Edward en Henry. Connor wol harren mei weromnimme nei Austraalje, om se njonken harren mem te begraven, mar Hughes ûntpraat him dat ûnpraktyske idee, en de beide jonges wurde werbegroeven op it nije earefjild fan Gallipoli. Sawol Hughes as Conner geane derfan út dat Arthur, Connor syn âldste soan, ek al hawwe se syn lyk net fûn, dochs ek op itselde plak omkommen wêze moat, om't er syn bruorren nea efterlitte soe. Mar Hasan jout Connor in list mei nammen fan Alliëarde soldaten dy't op Gallipoli kriichsfinzen nommen binne troch de Osmanen, dêr't ek in Arthur Connor op stiet.
Werom yn Konstantinopel nimt Connor op 'e nij syn yntrek yn it hotel fan Ayşe. Mei troch tadwaan fan 'e lytse Orhan groeie hy en Ayşe stadichoan mear nei inoar ta. Se fertelt him op in stuit dat yn Turkije alles mei kofje besletten wurdt. Sels houliken. As der in houlik regele wurdt, komme de brêgeman en syn âlden by de famylje fan 'e breid op besite. De breid tsjinnet kofje op; as dy bitter is, betsjut it dat se neat fan it houlik witte wol, mar as der sûker trochhinne sit, sjocht se de brêgeman wol sitten. Wat swieter de kofje, wat grutter har leafde.
Underwilens besiket Connor te efterheljen nei hokker kriichsfinzenekamp de Arthur Connor fan 'e list stjoerd is, mar by de Britske militêre autoriteiten rint er oan tsjin deselde ûnwil om him te helpen as earder, wylst oan 'e Osmaanske kant in protte papierwurk ferlern gien is, as it al ea bestien hat. Hy besiket help te krijen fan majoar Hasan en sersjant Cemal, dy't ek nei Konstantinopel weromkeard binne, mar dy beiden hawwe harren eigen besonjes. Se binne oan kop en earen ta behelle yn 'e nasjonalistyske Turkske beweging fan Mustafa Kemal, en risselwearje om mei oare frijwilligers nei it binnenlân fan Anatoalje te reizgjen om dêr yn 'e oangeande Gryksk-Turkske Oarloch tsjin 'e Griken te fjochtsjen.
Underwilens wurdt Ayşe troch har sweager Omer ûnder druk set om einlings en te'n lêsten te akseptearjen dat har man Turgut net weromkomme sil. Hy wol dat se mei him trouwe sil, as twadde frou njonken syn earste frou Fatma. As se dêr op in stuit rûzje oer meitsje dy't sa heech oprint dat der klappen falle, komt Connor tuskenbeiden, wêrmei't er him de haat fan Omer op 'e hals hellet. Boppedat falt Ayşe nei him út en beskuldiget him derfan dat er it spul inkeld minder makke hat. Se freget Connor om har hotel te ferlitten, mar as er dat docht wurdt er opwachte troch Omer en trije fan syn freonen, dy't him mei stokken in wan bruien jaan wolle. Connor wurdt lykwols rêden troch Cemal, dy't krekt op dat stuit by it hotel arrivearret om him by Hasan te bringen.
Hasan fertelt Connor dat er útsocht hat dat de Arthur Connor fan 'e list nei it kriichsfinzenekamp yn Afion, yn Anatoalje, brocht is. Ek fertelt er dat hy en Cemal en harren mannen mei koarten nei Anatoalje reizgje sille om harren by it leger fan Mustafa Kemal te jaan, dat de Griken befjochtet. Harren reis sil harren by Afion lâns fiere, en hy seit ta dêr nei Arthur Connor ynformearje te sillen. Hy ornearret lykwols dat der net folle kâns is dat Connor syn soan noch libbet, want de kriichsfinzenekampen binne al lang opheft en de kriichsfinzenen frijlitten. As Arthur noch libbe, wêrom is der dan net thúskommen? Hasan fertelt Connor ek hoe't er foar it earst in Australiër fan gesicht ta gesicht mette. It wie yn Gallipoli, dêr't in Australyske soldaat mei in wite flagge weau en doe bretaalwei troch it nimmenslân tusken de rinfuorgen yn nei de Osmaanske linys rûn, wylst der twatûzen gewearen op him rjochte wiene. Hy brocht in ferwûne Osmaanske soldaat by Hasan, dy't dêrnei út tankberens in sigaret mei him dielde. Nei't de Australiër weromgien wie nei de Alliëarde liny murk Hasan dat er syn pakje sigaretten en syn oanstekker kwyt wie.
Neitiid keart Connor werom nei it hotel om syn tas op te heljen dy't dêr efterbleaun is troch de oanfal fan Omer-en-dy. Ayşe ûntskuldiget har foar har eardere hurde wurden, en se bringe oerenlang pratend oan 'e kokentafel troch. As Connor let op bêd rekket, dreamt er dat Arthur noch libbet. De oare moarns, as de dage noch mar kwealk oan 'e loft is, steane in Britske ofsier en in stikmannich soldaten by it hotel foar de doar om Connor nei de haven te eskortearjen, sadat se der wis fan binne dat er oan board giet fan in skip dat him fia Kalkutta werombringe sil nei Austraalje. Om syn dream kin Connor syn syktocht no net opjaan, dat mei help fan Ayşe ûntkomt er oer de dakken en jout er him by Hasan en Cemal, dy't er smeket om him mei te nimmen nei Anatoalje.
Sa komt Connor middenmank in Turkske militêre ienheid op in trein dy't him djip Anatoalje yn bringt. Underweis hellet Cemal in cricketkneppel foar it ljocht dy't er yn 'e Alliëarde rinfuorgen fûn hat, en freget him wêr't dat ding foar is. Connor besiket de Turken dan yn in treinwagon de basisregels fan cricket by te bringen. De wille wurdt rou fersteurd as de trein ta stilstân twongen wurdt troch in obstakel oer de rails, wêrnei't de wagons fan 'e omlizzende heuvels ôf ûnder fjoer nommen wurde troch ûngeregelde Grykske troepen. Alle soldaten komme dêrby om, en Hasan en Cemal wurde finzennommen. As steatsboarger fan in neutraal lân litte de Griken Connor foarearst gewurde. As de Grykske kommandant Hasan en Cemal mei harren eigen pistoalen stânrjochtlik eksekutearje wol, slacht Connor him lykwols mei de cricketkneppel fan efteren del. Hasan en Cemal brekke dêrnei frij, mar Cemal komt om as er in feech oer de hals kriget mei in sabel. Connor en Hasan stelle de hynders fan 'e Griken en naaie tegearre út.
Underwilens set Omer yn Konstantinopel Ayşe ûnder druk om mei him te trouwen. Hja besiket útstel te krijen troch yn rou te gean foar har man Turgut. Connor en Hasan berikke Afion krekt op it stuit dat it doarp troch de Griken oanfallen wurdt. As Connor dêr in wynmotor stean sjocht sa't se dy ek yn Austraalje bouwe, is er wis dat Arthur noch libbet. Hy fynt syn soan werom yn it pleatslike tsjerkegebou, dêr't er ûnderhâld docht. Arthur is lichaamlik sûn, mar geastlik traumatisearre. Hy fertelt Connor dat er by in oanfal ferwûne yn it nimmenslân tusken de rinfuorgen efterbleau. Hoewol't er harren taraasde by him wei te bliuwen, kamen Edward en Henry werom om him te rêden. Beiden waarden se trochsingele mei kûgels út in Osmaansk masinegewear. Henry wie op slach dea, mar Edward lei oerenlang te kermjen wylst er stadich deablette. Uteinlik frege er Arthur om him dea te sjitten, en dat die Arthur. Om't syn bruorren net mear nei hûs koene, fûn er dat er sels ek net fertsjinne hie om nei hûs, dat nei't er frijlitten wie út it kriichfinzenekamp bleau er yn Afion hingjen.
Tsjin 'e tiid dat Arthur syn ferhaal dien hat, kringe de Griken it doarp binnen. Hasan moat sjen dat er fuortkomt. Hy nimt ôfskie troch tsjin Connor te sizzen dat syn soan him noch in pakje sigaretten en in oanstekker skuldich is. Arthur liedt syn heit nei in rivier ta, dy't him, as er deryn springt, by de Grykske troepen lâns nei de kust ta spiele sil. Connor makket Arthur dúdlik dat er neat hat om nei werom te gean, dat as Arthur net meikomt, bliuwt er sels ek dêr't er is. Tegearre springe se dan yn 'e rivier. Wiken letter berikke se Konstantinopel, dêr't se nei it hotel fan Ayşe geane. Dy hat ûnderwilens ôfsjoen fan it houlik mei Omer en alle bannen mei de famylje fan har man silger ferbrutsen. As Connor wer yn it hotel komt, servearret se him in kop kofje dêr't mear sûker as focht yn sit.
Produksje
The Water Diviner is loskes basearre op 'e roman mei deselde namme fan Andrew Anastasios en dr. Meaghan Wilson-Anastasios. It ferhaal foar dat boek giet werom op ien inkele regel út in brief skreaun troch de Australyske luitenant-kolonel Cyril Hughes, dy't op it skieleilân Gallipoli foar de Imperial War Graves-ienheid wurke, in legerôfdieling dy't belêstge wie mei it werbegraven fan sneuvele Alliëarde militêren. Hy skreau ienfâldichwei: "Ien keardel slagge it sels om hielendal oer te kommen út Austraalje op 'e siik nei it grêf fan syn soan." Nei in jier fan ûndersyk wiene Anastasios en Wilson-Anastasios net by steat om te efterheljen wa't dy heit en soan wiene, wat harren de frijheid joech om it ferhaal dat letter ferfilme wurde soe, sels fierder yn te foljen.
The Water Diviner wie it debút as regisseur fan 'e Australyske akteur Russell Crowe. Hy wurke dêrby op basis fan in senario fan Andrew Anastasios en Andrew Knight. As produsinten wiene by it projekt belutsen: Troy Lum, Andrew Mason en Keith Rodger foar de filmstudio's RatPac Entertainment, Icon Productions, Hopscotch Features en Fear of God Films. Der wie in budget fan US$22,5 miljoen foar de film beskikber. De kamerarezjy waard fersoarge troch Andrew Lesnie, wylst de filmmuzyk makke waard troch David Hirschfelder.
De opnamen fan The Water Diviner giene op 2 desimber 2013 fan start. De film waard opnommen op lokaasje yn Austraalje en Turkije, en der waard sawol Ingelsk as Turksk yn sprutsen. De distribúsje waard yn Austraalje fersoarge troch Entertainment One Films yn gearwurking mei Universal Pictures Australia, yn 'e Feriene Steaten troch Warner Bros., en yn Jeropa en Kanada troch Entertainment One Films allinnich.
De wrâldpremiêre fan The Water Diviner fûn plak op 2 desimber 2014 yn it State Theatre yn Sydney, wêrnei't er yn Austraalje, Nij-Seelân en Turkije yn 'e bioskopen iepene op 26 desimber. Yn 'e Feriene Steaten wie de film yn in beheind tal bioskopen te sjen fan 24 april 2015 ôf. Op 20 april 2015, op 'e hûndertste betinking fan ANZAC Day, waard The Water Diviner foar it earst op 'e Australyske tillefyzje útstjoerd troch it Seven Network, dat yn 'e film ynvestearre hie.
Untfangst
The Water Diviner waard troch de filmkritisy mei mingde resinsjes ûntfongen. Dêrby wie de measte krityk rjochte op it feit dat yn 'e film net ien kear de Armeenske Genoside, de Pontysk-Grykske Genoside of de Assyryske Genoside neamd wurde, dy't yn it tiidrek dat de film beskriuwt, begien waarden troch it Osmaanske Ryk. The Sydney Morning Herald omskreau The Water Diviner om dy reden as "in ferdraaiïng fan 'e skiednis dy't inkeld tsjinnet om Turkije en syn oanhâldende aginda fan genoside-ûntkenning tefreden te stellen." Anthony McAdam fan The Spectator skreau: "As men estetyske omtinkens gewurde lit, benimt it gebrek oan histoaryske kontekst yn 'e film jin feitliks de siken."