cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Abû Bakr al-Bagdadi
Islamityske Steat in Irak en Syrje
Op 29 juny 2014 kundige ISIS de oprjochting fan in wrâldwiid kalifaat ôf, wêrby't Al-Bagdadi ta kalyf útroppen waard. ISIS stie fan dy tiid ôf bekend as de Islamityske Steat (IS), mei't dy net mear ta Irak en Syrje beheind wie. Dy beslissing krige út 'e hiele Arabyske wrâld in protte krityk, mei't neffens islamityske rjochtslearden in kalyf inkeld troch de hiele islamityske leauwensmienskip (ûmma) oanwiisd wurde koe, en net troch in lyts groepke ekstremisten. Dêr loek Al-Bagdadi him neat fan oan; ynstee liet er in ferklearring útgean wêryn't er oankundige dat er opmarsjearje soe nei "Rome" (ornaris ynterpretearre as pars pro toto-oantsjutting foar it Westen, mei't Rome as de sit fan 'e paus fan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke yn 'e belibbing fan in protte moslims it sintrum fan 'e Westerske wrâld is). Op 5 novimber stjoerde er ek in boadskip oan Al-Zawahiri, fan wa't er easke dat dy trou swarre soe oan him as kalyf. Al-Zawahiri die dat net.
Begjin augustus late de opmars fan IS yn noardlik Irak ta de Jezidyske Genoside, wêrby't Al-Bagdadi ferantwurdlik wie en nei alle gedachten opdracht joech ta de útrûging fan 'e etnysk-religieuze Jezidyske minderheid. Allinnich al by it Bloedbad fan Sindjar foelen fan 3 oant 13 augustus likernôch 3.500 deaden doe't IS de Jezidyske eklave by de stêd Sindjar oanfoel. Dêrnjonken waarden 4.200 oant 10.800 Jezidyske froulju en famkes troch IS ûntfierd om as seksslavinnen brûkt en ferhannele te wurden. Nochris 50.000 Jezidys sochten beskûl yn it Sindjarberchtme, dêr't se sûnder iten en drinken fêst kammen te sitten doe't IS-striders harren dêre belegeren. Amerikaanske bombardeminten en in offinsyf troch Koerdyske pesjmerga's fan 'e PKK en de YPG brieken lang om let troch de besingeling hinne en sadat it meastepart fan 'e flechtlingen fia in feilige korridor rêden wurde koe.
De bomoanslach yn Suruç, yn Turkije, yn july 2015, late ta Turkske bombardeminten fan IS-posysjes yn Syrje, en yn septimber fan dat jier ynterveniëarre Ruslân oan 'e kant fan 'e diktatuer fan Basjir al-Assad yn 'e Syryske Boargeroarloch en sette útein mei bombardeminten fan û.o. IS. Tsjin 2017 wiene de kânsen keard en moast IS almar mear terrein priisjaan tsjin in meunsterferbûn fan Irak, Iraan, de Koerdyske pesjmerga's, it regear fan Syrje dat stipe waard troch de Russen, en de Westerske koälysje. Op 10 july fan dat jier waard Mosûl befrijd, op 17 oktober Rakka, de haadstêd fan it kalifaat, en op 3 novimber folgen Deir ez-Zor yn Syrje en Al-Kaïm yn Irak. Dêrmei hie IS de striid op it slachfjild ferlern. Mar Al-Bagdadi wie al foar de fal fan Rakka ûnderdûkt en joech de folgjende beide jierren út syn skûlplak wei lieding oan IS-terroristen, dy't oanhâldend oanslaggen begiene yn sawol it Midden-Easten as yn Jeropa en Noard- en West-Afrika. Ferskate kearen brochten de media it nijs dat Al-Bagdadi deade wie, mar hiderkear bliek dat op falske berjochten of op in misferstân te berêsten.
Dea
Fan 2011 ôf stie der in preemje fan $10 miljoen op 'e holle fan Al-Bagdadi, útlove troch it Amerikaanske Mininstearje fan Bûtenlânske Saken foar in tip dy't ta syn oanhâlding (libben of dea) liede soe. Yn 2017 waard dat bedrach ferhege ta $25 miljoen. Op 27 oktober 2019 fierden Amerikaanske kommando's fan it 75e Ranger Rezjimint de saneamde oanfal op Barisja út, in geheime operaasje by Barisja, yn 'e Syryske provinsje Idlib, deunby de grins mei Turkije, dy't ta de oanhâlding fan Al-Bagdadi liede moast. Dêrfoar waarden se assistearre troch de Syryske Koerden en krigen se tastimming fan Ruslân en Turkije om troch loftrom te fleanen dat troch dy beide lannen behearske waard.
By de oanfal flechte Al-Bagdadi, dy't yndie op dat plak oanwêzich bliek te wêzen, mei twa bern fan wa't er nei alle gedachten de heit wie, de tunnels ûnder syn wente yn, dêr't yn it nau dreaun waard. Dêrop brocht er himsels en de bern om troch in bomfest ta ûntploffing te bringen. Oan syn stoflik omskot waard letter in seemansgrêf jûn om foar te kommen dat syn grêf in beafeartsoard wurde soe foar syn oanhingers. Op 31 oktober 2019 befêstige IS dat Al-Bagdadi dea wie en makke tagelyk bekend dat syn opfolger Abû Ibrahim al-Hasjimi al-Koeraisji wie.
Flip van Doorn
Flip van Doorn (Zeist, 30 oktober 1967) is in Nederlânske sjoernalist en skriuwer fan reisferhalen. Nei syn vwo-oplieiding yn 1986 oan it Comenius College yn Hilfertsom waard Van Doorn reisbegelieder by Sindbad Reizen, in pionierjende reisorganisaasje op wannelmêd. Ek wie er einredakteur fan SMM en redakteur fan Z-Magazine, de dakleazekrante fan Amsterdam.
As wanneler en fytser die Van Doorn ferslach fan syn ûntdekkings op syn reizen troch de wrâld. Sûnt 2002 leit er him as skriuwer fan reisferhalen ta op Nederlân as toeristyske bestimming. Van Doorn skriuwt foar kranten as it Algemeen Dagblad (Reiswereld) en Trouw. Yn Trouw droech er by oan de wyklikse rubryk Het Mooiste Nederland oer wannel- en fytstochten. Ek publisearre er yn De Standaard en tydskriften as Plus Magazine, FietsActief, De Kleine Aarde en Toeractief (ANWB).
Wannelje, fytse en reizgje
Yn 2005 ferskynde Nederland – 1000 Plekken die je echt gezien moet hebben. De gids mei 1000 Plakken wie it Nederlânske antwurd op de wrâldomfiemjende reisgids fan Patricia Schultz. Letter wurke Van Doorn mei oan dielgidsen mei twahûndert plakken op de Veluwe, Amsterdam, Fryslân, Súd-Limburch en Drinte. DYn it twadielige Fietsen Rond de Wereld in Nederland dat er makke yn de mande mei Piet Hermans komme fytsers op ûnferwachte plakken yn Nederlân. Sa komt de reizger op 'wrâldplakken' dy’t ek yn it bûtelân te finen binne mei nammen fan plakken, doarpen, buorskippen en natoergebieten as Bethlehem, Spitsbergen, de Sahara, De Tafelberg en Zurich.
As skriuwer fan non-fiksje debutearre er yn 2017 mei De eerste wandelaar – In de voetsporen van een wandelende dominee en beskreau dêryn de opkomst fan it wanneltoerisme. Van Doorn gie dêrmei yn 'e fuotleasten fan syn fiere âldomke Jacobus Craandijk, dy ’t oan de ein fan de 19e ieu syn tsientallen fuotreizen troch Nederlân beskreau. Yn 2018 ferskynde Een verzonnen koninkrijk - Het verhaal van onze nationale mythe, de delslach fan tsientallen reizen dy ’t Flip van Doorn kriskras troch Nederlân makke, op 'e siik nei de wierheid efter ferhalen dy’t de skiednis fan Nederlân kleurje. Yn 2021 waard syn boek De Friezen – Een geschiedenis troch de resinsinten fan it VPRO-skiednisprogramma OVT keazen ta ‘Boek fan de Moanne’. Yn de foarm fan in persoanlike syktocht giet Van Doorn werom nei syn woartels yn Frysân en de Fryske identiteit. Syn pake moast om syn wurk út Fryslân wei ferhúzje, wylst van Doorn krekt oarsom fan utens kaam en him letter as eigen kar yn Drylst ta wenjen sette.
Woldzigt (Roanerwâlde)
Skiednis
Neffens de gevelstien oan it gebou is Woldzigt yn opdracht fan de lânbouwers S.J. Datema en E.F. Aukema as nôt- en oaljemûne boud yn 1852. Yn it noarden en it easten fan ús lân wiene de oaljemûnen in kominearre bedriuw. Der waard allinne fan septimber oant maaie oaljeslein, yn maaie gong it fee it lân wer yn en dan wiene de lynkoeken net mear nedich. Nei't yn 1941 it oaljeslaan ophold, wurke de mûne oant 1951 noch regelmjittich as nôtmûne troch.
Yn de rin fan de tiid ferwiksele de mûne fan eigner. Yn 1959 waard de mûne restaurearre en op 3 desimber yn itselde jier wer feestlik yn gebrûk nommen. De doedestiidske gemeente Roan naam yn 1970 de mûne oer en in nije restauraasje folge, net allinne fan de mûne, mar ek fan de hiele ûnderbou. De yn 1998 stifte gemeente Noardenfjild droech de mûne yn 2016 tegearre mei De Hoop út Noarch en de Paiser Meul fan Peize oer oan it Drintske Gea.
It brede front fan de mûne tsjinne eartiids as wennings foar de mûnder en arbeiders. Sûnt 1974 is yn de lofter fleugel it Nederlands Graansmuseum ûnderbrocht.
Beskriuwing
De mûne stiet op in mitsele ûnderbou fan 37 meter breed. Noch ûnder stelling giet de mûne fan in fjouwerkant oer op in achtkant. De mûne hat in skoft selsswichting hân, mar nei de restauraasje fan de jierren 1970 krige de mûne wer seilroeden. De mûne is mealfeardich en der wurdt regelmjitting oalje slein.
Foar de mûne oer leit oan de oare kant fan de wei in haventsje, dat yn 2007 rekonstruearre is. It lynsied waard út Grins oanfierd en de lynoalje foar de farve- en sjippeyndustry yn de stêd fûn oer it wetter plak.
Jan Lewicki
Jan Nepomucen Lewicki (Warsjau, 1795 — Parys, 31 maaie 1871) wie in Poalske skilder; hy die mei oan de Poalske Novimberopstân fan 1830-1831.
Libben en wurk
Nei't dy opstân mislearre wie emigrearre er yn 1843 nei Frankryk en sette him nei wenjen yn Parys. Dêrnei late er tusken 1853 en 1859 in skoalle foar fotografy en kartografy yn Lissabon.
Yn 1860 wie er werom yn Warsjau en waard dêr keunstredakteur fan it yllustrearre wykblêd Tygodnik Ilustrowany en mei-eigener fan in fotostudio.
Om 1865 kaam er werom nei Parys en wurke er oan utilitêre grafyk (stedsgesichten en portretten fan markante histoaryske en eigentiidske persoanen, sjenretafrelen, Poalske histoaryske klaaing, satiryske tekeningen). Hy skildere it bloedbad fan Galysje, yllustrearre de memoires fan Jan Chryzostom Pasek en De kostuums van het Poolse volk fan Leon Zienkowicz (om 1636–1701).
Satoru Yamagishi
(3 maaie 1983) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar JEF United Chiba, Kawasaki Frontale, Sanfrecce Hiroshima en Oita Trinita. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 2007.
Sergiev Posad
Sergiev Posad (Russysk: Сергиев Посад; fan 1930 oant 1991 Zagorsk) is in stêd yn de oblast Moskou yn Ruslân. De stêd is benammen bekend fanwegen it stauropegiale kleaster fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke, it Trije-ienheid-Sergius Lavra, dat opnommen is yn it wrâlderfgoed fan UNESCO. De stêd makket sûnt 1969 as iennige stêd fan de oblast Moskou diel fan de Gouden Ring fan Ruslân.
Jan Lewicki
Libben en wurk
Hy wenne mei syn frou Catarine Janiriska yn Parys oan de Rue Crillon. Hy waard deasketten by in hússiking ûnder de Paryske Kommune (1871), allinne mar omdat er in Poalske namme hie.
Sergiev Posad
Geografy
Sergiev Posad leit yn it Europeeske part fan Ruslân yn it Sintraal-Russyske Heechlân yn it noardeastlike diel fan it oblast Moskou, op 52 kilometer fan Moskou en 200 kilometer fan Jaroslavl.
Troch de stêd rint de 12 kilometer lange Kontsjoera-rivier. It gebiet is heuvelich en it klimaat sêft kontinentaal.
Namme
Op 22 maart 1782 ûndertekene Katarina II it dekreet dat de doarpen en delsettings yn de omkriten fan it lavra ferienige ta ien plak. De namme komt fan de hillige muonts Sergius fan Radonezj, dy't it Trije-ienheid-Sergius-kleaster stifte hie en wer omhinne letter in posad ûntstie. De stifting fan Sergiev Posad fûn tagelyk plak mei in provinsjale herfoarming fan it Russyske Ryk.
In 1919 waard Sergiev Posad omneamd ta de stêd Sergiev.
It Presidium fan it Sintraal Utfierend Komitee naam op 6 maart 1930 in resolúsje oan om it plak Zagorsk (Загорск) te neamen om dêrmei de revolúsjonêr Vladimir Zagorski te earen, dy't yn 1919 ferstoarn wie.
Zagorsk krige op 23 septimber 1991 de histoaryske namme Sergiev Posad werom. By de eastlike muorre fan it lavra waard yn 2000 troch patriarch Aleksi II in brûnzen monumint foar Sergius fan Radonezj ûntbleate, in wurk fan de byldhouwer Valentin Tsjûcharkin. .
Trije-ienheid-Sergius Lavra
It Trije-ienheid-Sergius Lavra (Троице-Сергиева Лавра) is ien fan de wichtigste religieuse sintra fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke en bestiet út mear as 50 gebouwen. Yn it kleaster skildere Andrej Rûbljov de ikoan fan de Trije-ienheid. Binnen de muorren fan it kleaster waarden eartiids de troanopfolgers doopt. Yn de tiid fan de Streltsy-opskuor yn 1682 socht de doe noch jonge Peter I syn taflecht yn it kleaster.
Ferlosser-Bethaniëkleaster
Oarspronklik wie it Ferlosser-Bethaniëkleaster (Спасо-Вифанский монастырь) in úthôf fan it lavra, dêr't de bruorren begroeven waarden. Yn it kleaster waard de Transfiguraasjekatedraal boud. It kleaster hie ek in seminaarje. Yn de Sovjet-tiid wie it kleaster sletten en in soad fan syn gebouwen waarden ferboud of hielendal sloopt. Op it stuit (2020) binne se dwaande mei de restauraasje fan it kleaster.
Getsemané Tsjernigovski Skit
De Getsemané Tsjernigovski Skit (Гефсиманский Черниговский cкит) is in hermitaazje fan it lavra en leit 3 kilometer eastlik dêrfan.
Aalborg (gemeente)
Aalborg of Ålborg is in gemeente yn de regio Noard-Jutlân (Deensk: Nordjylland) yn it noarden fan Denemark. It is de op twa nei grutste gemeente fan it lân wat it ynwennertal en de op fiif nei grutste gemeente wat it oerflak oanbelanget (2018). Geografysk leit de gemeente eastlik oan de Limfjord, it wetter dat de Noardsee mei it Kattegat ferbynt en dat Himmerland fan Den Nørrejyske Ø skiedt. Der binne trije fêste ferbinings oer de Limfjord en eastlik in feartsjinst tusken Hals en Egense.
De gemeente ûntstie yn syn hjoeddeiske foarm mei de lanlike gemeentlike weryndieling yn 2007. De gemeenten Hals, Nibe en Sejlflod binne doe gearfoege mei de gemeente Aalborg.
De gemeente Aalborg hat in oerflak fan 1,143.99 km², in befolking fan 213.558 (2018) en heart ta de Regio Nordjylland.
Aalborg is ek de namme fan de haadstêd fan de gemeente dêr it riedshûs stiet en de namme fan de seehaven.
Keita Suzuki
(8 july 1981) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Urawa Reds. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 2007.
Autódromo Internacional do Algarve
De Autódromo Internacional do Algarve is in sirkwy foar autosport en motorsport yn Portimão, Portegal. Yn 2020 waard op dit sirkwy de Grutte Priis fan Portegal hâlden.
Shuhei Terada
(23 juny 1975) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Kawasaki Frontale.
Oergongskalinder foar 1583 (Luik)
Dit is de oergongskalinder foar 1583 fan Luik.
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 2010
200px|thumb|right|200px|De Olympyske skânsen fan Vancouver 2010
De XXIe Olympyske Spullen waarden fan 12 oant en mei 28 febrewaris 2010 hâlden yn Vancouver, yn Kanada. It skânsspringen wie op de Whistler Olympic Park Ski Jump
Whistler Olympic Park Ski Jump
De Whistler Olympic Park Ski Jump waarden boud yn 2007 foar de Olympyske Winterspullen fan 2010, as ûnderdiel fan it Whistler Olympic Park. De grutte delgong hie in K-punt fan 125 meter en de gewoane delgong hie in K-punt fan 95 meter. Der wie plak foar 6.000 taskôgers.
Grutte delgong
K-punt 125 meter
Gewoane delgong
K-punt 95 meter
Lannen
Grutte delgong K-punt 125 meter
Curse
"Curse" of "Curses" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Gregory J. Bonann
Gregory J. Bonann (Santa Monica, 28 juny 1952) is in Amerikaansk strânwacht, filmprodusint, regisseur en senarioskriuwer, dy't it bekendst wurden is as ko-produsint fan 'e populêre aksjesearje Baywatch út 'e 1990-er jierren. Letter wied er ek belutsen by searjes as She Spies en SAF3.
Jonkheid en oplieding
Bonann waard yn 1952 berne yn Santa Monica, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Syn heit, Louis John Bonann, wie in dokter en in feteraan út 'e Twadde Wrâldoarloch, wylst syn mem, Regina Caput, in bankbetsjinde wie. Bonann waard grutbrocht yn Los Angeles, yn in roomske húshâlding mei twa susters: Kathleen en Deborah. As bern hied er yn hege mjitte te lijen ûnder astma en allergyen. Boppedat kaam er te wrâld mei klompfuotten en slimme fisuële beheinings. Foar't er twa jier wie, helle er it twaris by de dea om 't ôf.
Fan 1967 oant 1970 folge Bonann fuortset ûnderwiis oan 'e Palisades High School yn 'e Los Angelynske wyk Pacific Palisades. Om't syn allergyen it meidwaan oan bûtendoarsport ûnmooglik makken, joech er him by it swimteam fan 'e skoalle, mei as spesjaliteit de rêchslach. Tsjin dy tiid beskikte er oer kontaktlinzen om syn gesichtsfermogen te korrizjearjen, mar dêr koed er net mei swimme om't se dan fuortspielden. Sadwaande hied er ferlet fan in spesjale swimbril op sterkte om yn it wetter sjen te kinnen.
Nei't er slagge wie foar syn eineksamens, learde Bonann yn 'e hjerst fan 1970 fierder oan 'e Steatsuniversiteit fan Washington (WSU) yn Pullman, dêr't er foar in diel in stúdzjebeurs foar wûn hie op basis fan syn fermogens as swimmer. Hy waard útkeazen troch it Amerikaansk Olympysk Komitee (USOC) om yn training te gean foar dielname oan 'e moderne fiifkamp. Hoewol't er him net kwalifisearre foar de Olympyske Simmerspullen fan 1972, reizge er al ôf nei München om syn teamgenoaten oan te moedigjen. Doe't de WSU it manljusswimmen út it universitêr sportprogramma skraste, liet Bonann him oerpleatse nei de Steatsuniversiteit fan Kalifornje, Long Beach yn Long Beach, ûnder de reek fan Los Angeles. Dêr gied er troch mei swimmen oant er yn 1974 ôfstudearre mei in bachelorgraad yn sjoernalistyk.
Wurkpaad as strânwacht
Bonann sette yn 1970 útein mei wurk as strânwacht yn Los Angeles. Nei't er de foaroplieding mei súkses trochrûn hie, mocht er sels in post útsykje; hy keas doe de strânwachttoer nû. 18, op it Will Rogers Steatsstrân, fuortby it hûs fan syn âlden. Yn 1975 kaam er as strânwacht yn 'e tsjinst fan Los Angeles County, doe't de selsstannige strânwachttsjinst fan 'e stêd Los Angeles opgie yn 'e Los Angeles County Lifeguards fan 'e county. Fan dy tiid ôf wurke er op 'e strannen fan 'e Sintrale Seksje, wêrûnder it Will Rogers Steatsstrân, it Steatspark Topanga, Santa Monica Beach, Venice Beach en Playa Del Rey.
Yn 'e simmer fan 1977, doe't er op it Will Rogers Steatsstrân patrûljearre, fierde Bonann in frij rûtinemjittige rêdingsaksje út foar guon bern dy't troch de ûnderstreaming nei see spield drigen te wurden. De heit fan 'e bern wie Stu Erwin jr., in funksjonaris by MTM Enterprises; dat wie de tillefyzjestudio fan Grant Tinker, dy't letter algemien direkteur fan it Amerikaanske nasjonale tillefyzjenetwurk NBC wurde soe. Sa bea it tafal oan Bonann de kâns om syn idee foar in tillefyzjesearje oer strânwachten foar te lizzen oan Erwin en Tinker, dy't him mear as tsien jier letter helpe soene om wat úteinlik Baywatch wurde soe, by NBC op 'e tillefyzje te bringen.
Yn 1989, doe't Bonann mei Douglas Schwartz en Michael Berk, de oare filmprodusinten fan Baywatch, en ferskate oare meiwurkers by Venice Beach lokaasjes oan it ferkennen wie foar de searje, waard Bonann troch in tinerjonge om help frege dy't syn maat yn 'e weagen kwytrekke wie. Bonann sprong daliks de see yn en wist nei trije lange dûken de fermiste jonge werom te finen. Dy hie doe al ferskate minuten ûnder wetter west, mar Bonann wist him mei mûle-op-mûlebeäzeming te reänimearjen wylst er noch oan it wettertraapjen wie. De jonge waard nei it sikehûs brocht en kaam der wer hielendal boppe-op. Bonann ûntfong foar dizze rêdingsaksje yn 1989 de Medal of Valor (Dapperheidsmedalje) fan Los Angeles County.
Yn 1994 waarden de Los Angeles County Lifeguards in ûnderdiel fan it Los Angeles County Fire Department, de brânwacht fan 'e county. Yn 2001 waard Bonann in strânwacht yn Honolulu, op Hawaï. Yn 2013 liet er him oerpleatse nei de Noardlike Seksje fan Los Angeles County, mei û.m. Zuma Beach en it Steatsstrân Malibu Lagoon. Op Zuma Beach waard er strânwachtynstrukteur. Yn 2019 begûn er oan syn fyftichste tsjinstjier as strânwacht. Yn 1996 waard Bonann troch de International Life Saving Federation, de ynternasjonale organisaasje fan strânwachten, ûnderskaat as ridder yn 'e Oarder fan it Rêden fan Libbens. Yn 2000 waard er opnommen yn 'e International Swimming Hall of Fame.
Karriêre yn 'e tillefyzje- en filmyndustry
Syn karriêre yn 'e tillefyzje- en filmyndustry begûn Bonann yn 1978, doe't er yn 'e tsjinst nommen waard troch John J. Hennessy, de eigner fan 'e lytse filmstudio JJH Productions. Dyselde produsearre films foar it Amerikaansk Olympysk Komitee (USOC), en Bonann kaam mei de man yn 'e kunde om't er noch altyd konneksjes mei it USOC ûnderhold. Hennessy naam Bonann ûnder syn hoede en learde him hoe't men dokumintêres filmje, regissearje en produsearje moast. Bonann syn earste grutte projekt op it mêd fan film wie Fire and Ice, de offisjele film fan it USOC foar de Olympyske Winterspullen fan 1980 yn Lake Placid, dêr't er ferskate prizen mei wûn. Yn dy film waard it ferhaal ferteld fan 'e oerwinning fan it Amerikaanske manljusiishockeyteam op dat fan 'e Sovjet-Uny en de fiif gouden medaljes dy't Eric Heiden yn it hurdriden behelle hie.
Doe't Hennessy yn 1983 kaam te ferstjerren, naam Bonann JJH Productions oer. Hy produsearre mei dy studio noch mear as tweintich films, wêrûnder twa oare offisjele films fan it USOC. Dat wiene Frozen in Time, oer de Olympyske Winterspullen fan 1984, yn Sarajevo, en Elements of Gold, oer de Olympyske Simmerspullen fan datselde jier, dy't yn Los Angeles holden waarden. Beide films waarden mei ferskate prizen bekroand. Yn 1987 rjochte Bonann syn eigen produksjebedriuw op, dat er Tower 18 Productions neamde, nei syn oarspronklike strânwachttoer op it Will Rogers Steatsstrân. Syn earste projekt foar dy nije studio wie noch wer in offisjele film foar it USOC, City of Gold, oer de Olympyske Winterspullen fan 1988 yn Calgary.
Sûnt de midden fan 'e 1970-er jierren hie Bonann al it idee om in tillefyzjesearje oer strânwachten te meitsjen. Nei't er yn 1977 mei Stu Erwin jr. en Grant Tinker fan MTM Enterprises yn 'e kunde kommen wie, hied er harren dat plan foarlein, dat doe de titel ACES hie, frij fertaald "toppers", in backronym foar Aquatic Corps of Emergency Service. De beide mannen seagen der op dat stuit net folle yn, mar Erwin fitere Bonann oan om syn idee fierder te ûntwikkeljen. Yn 1981, doe't Bonann ûnderwilens foar JHH Productions wurke, feroare er de namme yn 'Baywatch' ("Baaiwacht"), en besocht er it op 'e nij oan man te bringen. Dêr hied er lykwols jierrenlang gjin súkses mei.
Mids 1980-er jierren kaam Bonann yn 'e kunde mei tillefyzjeprodusinten en senarioskriuwers Douglas Schwartz en Michael Berk, doe't Schwartz himsels ferloofde mei Bonann syn suster Deborah. De beide mannen stimden deryn ta om Bonann mei syn projekt te helpen. Nei't se it fierder ûntwikkele hiene, giene se der op 'e nij mei nei Stu Erwin jr., dy't noch altyd foar Tinker wurke, no by dy syn nije studio GTG Entertainment. Yn 1988 namen Tinker en Erwin Baywatch op yn harren list fan te ferwêzentlikjen projekten. Fanwegen de staking fan it Writers Guild of America, it fakbûn fan senarioskriuwers, fan dat jier, koe GTG gjin skreaun skript brûke om Baywatch foar te lizzen oan 'e nasjonale tillefyzjenetwurken, dat sadwaande frege Tinker oan Bonann om in fideopresintaasje gear te stallen. Bonann brûkte doe de filmcrew fan Tower 18 Productions om in filmke op te nimmen, mei syn eigen strânwachtkollega's yn 'e haadrol. Op basis dêrfan kocht Brandon Tartikoff, de algemien direkteur fan NBC, de pilotôflevering fan 'e searje oan. Nei't de pilot makke wie pikte NBC Baywatch op foar it earste seizoen.
Nei ien seizoen sette NBC de searje lykwols stop. Dat hie te krijen mei ôffallende sjochsifers yn kombinaasje mei it opdoeken fan GTG Entertainment. Tinker ferkocht dêrop de rjochten op Baywatch foar $10 werom oan Bonann. Om't se fûnen dat de searje in ûnoanboarre potinsjeel foar súkses hie, besleaten hy, Schwartz, Berk en haadrolspiler David Hasselhoff om út eigen middels de opnamen foar in twadde seizoen te finansieren. Dêrta rjochten se The Baywatch Company op. It twadde seizoen waard yn syndikaasje op 'e Amerikaanske tillefyzje brocht, en waard sa'n súkses dat der noch njoggen seizoenen makke waarden. De lêste twa seizoenen spile de searje omreden fan kostebesunigings net mear yn Kalifornje, mar yn Hawaï, en hiet dêrom doe Baywatch: Hawaii. Der waarden ek trije tillefyzjefilms makke: Baywatch: Forbidden Paradise (1995), Baywatch: White Thunder at Glacier Bay (1998) en Baywatch: Hawaiian Wedding (2003). Fierders kaam der fan 1995 oant en mei 1997 ek noch in spin-offrige op 'e Amerikaanske tillefyzje, Baywatch Nights.
Troch syn status as jierrenlang lid fan 'e Los Angeles County Lifeguards krige Bonann tastimming om in funksjonearjende filmset te bouwen boppe-op it eigentlike haadkertier fan 'e strânwachten op it Will Rogers Steatsstrân. Baywatch waard wrâldwiid yn 145 lannen en territoaria útstjoerd. De searje waard yn 2001 yn it Guiness Book of World Records opnommen as de meast (be)sjoene tillefyzjesearje yn 'e wrâld, mei eltse wike in publyk fan trochinoar 1,1 miljard minsken. Tsjin 2001, doe't de searje einlings op syn ein rûn, hie Bonann 289 ôfleverings produsearre fan Baywatch, Baywatch: Hawaii en Baywatch Nights. Ek hied er 75 ôfleverings regissearre en 400 fan syn opfallende muzykmontaazjes foar de searjes makke. Yn 2017 wiene Bonann, Schwartz en Berk ek as produsinten belutsen by de film Baywatch, dy't loskes op 'e searje basearre wie.
Njonken syn wurk oan Baywatch produsearre Bonann ferskate pilotôfleverings, tillefyzjesearjes en tillefyzjefilms, wêrûnder Steel Chariots (1997), Avalon: Beyond the Abyss (1999) en it Hulk Hogan-fehikel Thunder in Paradise (1994). Yn 2002 brochten netwurk NBC en studio MGM Television de nije searje She Spies op 'e tillefyzje, mei yn 'e haadrol Natasha Henstridge. Nei fjouwer ôfleverings rûnen de produksjekosten sa op, dat it hiele projekt stillein wurde moast. NBC helle Bonann derby om 'e swierrichheden op te lossen, wêrnei't de produksje fierder gie en de searje twa hiele seizoenen fan yn totaal fjirtich ôfleverings rûn.
Yn 2008 setten Bonann en syn partner Tai Collins, dy't ek as senarioskriuwer by Baywatch belutsen west hie, útein mei de ûntwikkeling fan in nije aksjedramasearje oer de rêdingstsjinsten op see en yn 'e loft en de brânwacht yn it Kalifornyske Malibu (hoewol't de searje opnommen waard yn Súd-Afrika om't dat goedkeaper wie). Yn 't earstoan soe dy Rescue 3 komme te hjitten, mar nei't se in kontrakt sletten hiene mei Emmet/Furla/Oasis Films waard de searje omneamd ta SAF3 (S fan Sea, A fan Air en F fan Fire Department, "brânwacht"). De opnamen begûnen yn 2013 yn Kaapstêd, mei Dolph Lundgren en J.R. Martinez yn 'e haadrollen. De searje waard yn syndikaasje útbrocht en waard ferkocht oan 66 lannen en territoaria.
Goeddiedichheid
Yn 1992 rjochten Bonann en Tai Collins in non-profitorganisaasje op dy't se The Camp Baywatch Foundation neamden. It wie in stifting dy't dakleaze bern en bern út hege-risikohúshâldings út 'e binnenstêd fan Los Angeles op simmerkamp stjoerde op 'e kampus fan 'e Pepperdine Universiteit by Malibu, dêr't harren swimmen leard waard en oare saken dy't te krijen hiene mei feilichheid en wetter. Troch syn konneksjes helle Bonann dêr strânwachten, Olympyske swimmers en akteurs út Baywatch hinne om 'e lessen te fersoargjen. Letter waard it projekt útwreide ta in programma dat it hiele jier rûn trochgie, mei meiwurking fan it Los Angeles Unified School District, it Los Angeles Fire Department, it Los Angeles Police Department, de Housing Authority of the City of Los Angeles en it Los Angeles Department of Recreation and Parks. Doe't Baywatch yn 2001 einige, waard de namme fan 'e stifting feroare yn de A Chance for Children Foundation.
Yn 2013, doe't se yn Súd-Afrika SAF3 opnamen, rjochten Bonann en Collins in nije tûke fan A Chance for Children op yn Kaapstêd. Dêrby leine se har ta op it beskikber meitsjen fan ûnderwiis foar bern út 'e swarte townships Langa, Gugulethu en Khayelitsha.
Hobbe Baerdt fan Sminia (1655-1721)
Hobbe Baerdt fan Sminia (22 augustus 1655 - Ljouwert, 23 oktober 1721) wie riedshear en presidint-riedshear fan it gerjochtshof fan Fryslân yn Ljouwert.
Fan Sminia wie in soan fan de riedshear Jetze fan Sminia en fan Anna Maria fan Baerdt. Hy wie sekretaris fan de gritenij Stellingwerf-Westein. Yn 1679 waard hy troch it goa Sânwâlden keazen ta riedshear yn it Hof fan Fryslân. Undanks protesten út Eastergoa bleau syn beneaming hanthavene. Hy die dit amt hast 42 jier. De lêste seis jier wie hy teffens presidint fan it.
Fan Sminia hat trije kear troud west. Op 2 jannewaris 1678 boaske hy yn Frjentsjer mei Tetje Gerroltsma. Op 17 april 1692 boaske hy yn Aldegea mei Catharina fan Haersma. Syn tredde houlik sluet hy op 3 april 1701 yn Ryptsjerk mei Ida Margaretha fan Rhala. Hy hie yn totaal njoggen bern. Fan Sminia wie yn 1697 de ien nei rykste Fries mei in rûsd fermogen fan 450.000 gûne. Yn 1706 kocht hy it grytmanskip fan Hinnaarderadiel foar 38.000 gûne fan Edzard fan Grovestins foar syn soan Idzard út syn earste houlik.
Fan Sminia kocht yn 1681 de stins De Klinze, ek oppe Clincke neamd, yn Aldtsjerk. Oant 1966 hawwwe syn neisieten dizze stins bewenne.
Hero Galama
Hero Galama (? - 1680) wie boekdrukker fan de Admiraliteit en de stêd Harns fan 1660 oant 1678.
Doe't yn 1657 de twadde útjefte fan de dichtbondel Klioos Kraam ferskynde, wie hy noch net sa âld, omt de dichter Jacob Lescaille (1611–1679) him dêryn noch in jongeling neamt. Hy wie in Frysk ealman, kommend út in âld laach, mar hy hantearre it ridderswurd fan syn foarâlden sa leaf net as de parse. As drukker makke hy him fertsjinstlik troch de folsleine útjefte yn 4o fan Jan de Brune de Jonge syn Wetsteen der vernuften yn 1672, neidat hy al trije eardere mar minder folsleine útjeften (1661 yn 8o, 1665 yn 4o, 1668 yn 4o) besoarge hie.
Gysbert Japiks fan Boalsert neamde him syn freon. En hy is faaks de ienige, dy't Gysbert yn it iepenbier lof taswaaid hat, nammentlik yn in fers, dat te finen is yn Uytgelesene Engelsche Boetpredikatien (Boalsert 1661) III. Hy waard beïerige foar de toer yn Harns, dêr't as grêfskrift te lêzen stie: ''De drukker Galama tot rust koos deze sté. Hij minde vrijheid, kunst, gerechtigheid en vré''.
Eltville am Rhein
Eltville am Rhein (fanút it latyn: Alta Villa, "heger hôf, heger lizzende stêd" en ferbastere ta Eldeville, Elfeld en letter ta Eltville) is de grutste stêd fan it Ryngoa en leit yn de Rheingau-Taunus-Kreis yn Hessen, Dútslân.
Yndieling
De stêd bestiet út fiif Ortsbezirke, mei elts in eigen Ortbeirat en ien dy't dy ried foarsit, in Ortsvorsteher:
Sûnt 1 july 1972 waard de earder selsstannige gemeente Hattenheim by Eltville yndield. Erbach, Martinsthal en Rauenthal waarden op 1 jannewaris 1977 by Eltville foege.
Skiednis
De earste spoaren fan bewenning yn it stedsgebiet geane werom op de jonge stientiid. Ut de romeinske tiid binne resten fan in lânhûs fûn. In Frankysk grêffjild westlik fan Eltville út it ein fan de 4e iuw wiist op bewenning nei de Romeinen. In Frankysk keningshôf bekend ûnder Altavilla stie oan it begjin fan de ûntwikkeling fan it hjoeddeiske plak. Letter kaam it keningshôf yn hannen fan it aartsstift Mainz. De parochytsjerke bestie nei alle gedachten al ûnder aartsbiskop Friedrich tusken 937 en 954.
Yn 1313 hie it doarp al in muorre en yn 1329 waard útein set mei de bou fan de aartsbiskoplike boarch en de bou fan in stedsmuorre. Keizer Loadewyk de Beier ferliende op fersyk fan de aartsbiskop stedsrjochten oan Eltville. Sûnt de foltôging fan de boarch yn 1347 bleau Eltville oant 1480 de residinsje fan de Mainzer aartsbiskoppen. Dêrmei foarme de stêd ferskillende kearen it toaniel fan de striid tusken de paus en de keizer oer de besetting fan de biskoplike troan. Nei it fuortgean fan de aartsbiskoppen bleau Eltville haadstêd fan it Ryngoa.
Sarah Hyland
Sarah Hyland (folút: Sarah Jane Hyland; New York, 24 novimber 1990) is in Amerikaansk tillefyzje-, film-, musical- en stimaktrise en sjongster. Hja waard bekend as Haley, de âldste, wat dommige dochter fan it gesin Dunphy yn 'e komeedzjesearje Modern Family. Foar dy rol wûn se ferskate prizen.
Jonkheid en oplieding
Hyland waard yn 1990 berne yn New York, as de dochter fan Edward James Hyland en Melissa Canaday, dy't beide ek as akteurs aktyf binne. Hja hat in jongere broer, Ian. Hyland studearre oan 'e Professional Performing Arts School yn Manhattan.
Aktearkarriêre
Hyland is al oan it aktearjen sûnt se fiif jier wie. Yn har earste filmrol spile se de dochter fan radiopresintator Howard Stern, yn dy syn autobiografyske film Private Parts, út 1997. Yn 1999 spile se Molly yn 'e tillefyzje-remake fan 'e ferneamde musical Annie, en neitiid hie se ferskate gastrollen yn plysjesearjes lykas Law & Order, Law & Order: Special Victims Unit en Law & Order: Trial by Jury. Fan 2008 oant 2009 hie Hyland in weromkearende rol as Maddy Healy yn 'e tillefyzjesearje Lipstick Jungle. Underwilens spile se yn 2006 op Broadway yn it toanielstik Grey Gardens de jonge Jackie Kennedy.
Yn 2009 briek Hyland troch mei de rol fan Haley Dunphy, de wat dommige âldste dochter yn 'e húshâlding fan 'e dochter en skoansoan yn 'e komeedzjesearje Modern Family. Dy searje wie tige súksesfol en rûn oant yn 2020. Mei de rest fan 'e akteurs yn Modern Family wûn Hyland yn 2011, 2012, 2013 en 2014 fjouwer jier op rige de Screen Actors Guild Award yn 'e kategory treflike prestaasje fan in cast yn in komeedzjesearje. Ek sleepte se foar de rol fan Haley Dunphy ferskate nominaasjes yn 'e wacht.
Yn 2014 hie Hyland in gastrol yn in ôflevering fan 'e komeedzjesearje Hot in Cleveland. Yn 2017 spile se âldere suster Lisa Houseman yn 'e tillefyzje-remake fan Dirty Dancing. Dêrnjonken wie Hyland op it wite doek te sjen yn û.m. de coming-of-age-komeedzjedramafilm Struck by Lightning (2012), de horrorkomeedzje Scary Movie 5 (2013) en de jeugdfantasyfilm Vampire Academy (2014). Se die yn 2017 mei oan it tillefyzjeprogramma Lip Sync Battle, wêryn't se it al playbackend opnaam tsjin DeAndre Jordan.
Priveelibben
Yn har bernetiid waard by Hyland nierdysplasy fêststeld. Yn april 2012 ûndergie se in niertransplantaasje, wêrby't har heit as donor fungearre. Nei ferskate jierren state har lichem har heite nier lykwols ôf, sadat se in nije niertransplantaasje ûndergean moast, diskear mei har jongere broer Ian as donor. Yn totaal hie se tsjin 2018 sûnt har berte al sechstjin operaasjes ûndergien. Fanwegen de medisinen dy't se ynnimme moat om in nije ôfstjitting foar te kommen hat Hyland muoite om gewicht en spiermassa te behâlden. Dêrom is har troch de jierren hinne ferskate kearen bêdrêst foarskreaun. Yn desimber 2018 bekende Hyland yn in fraachpetear mei it tydskrift Self dat se op in stuit selsmoard yn omtinken nommen hie om't se it gefoel hie in lêst foar har famylje te wêzen en om't se har skamme dat har lichem har heite nier ôfstaat hie.
Tsjerke fan Ingelum
De Tsjerke fan Ingelum is in tsjerkegebou fan de protestanske gemeente, dêr't ek de gemeenten fan Bitgum, Bitgummole en Marsum ûnder falle. De tsjerke is in ryksmonumint.
Skiednis
thumb|left|Grêfstien by de toer De yn de 13e iuw boude midsiuwske tsjerke wie oarspronklik oan de hillige Kristoffel wijd en waard yn 1584 in protestanske tsjerke. Tsjerklik waard Ingelum doe fanwegen brek oan dûmny's by Bitgum foege. Dy gearfoeging hat duorre oant 1674. Fan dy midsiuwske tsjerke stamt nei alle gedachten noch it binnenste diel fan de toer, dy't yn de 19e iuw ommitsele waard. Oant de fernijing fan de toer tsjin it ein fan de 19e iuw hie de toer noch in sealtek ynstee fan in spits. It midsiuwske skip fan de tsjerke waard yn de twadde helte fan de 18e iuw ôfbrutsen en ferfongen en yn 1887 tagelyk mei de toer nochris fernijd.
Op 4 maaie 1975 baarnde de tsjerke foar in grut part út. De tsjerke waard oant 1980 wer restaurearre.
Sûnt 14 desimber 2003 foarmen de herfoarme gemeente fan Marsum, de herfoarme gemeente fan Bitgum en Ingelum en de grifformearde gemeente fan Bitgummole in Samen op Weg-federaasje. Dat rûn op 17 febrewaris 2013 út op in fúzje fan de gemeenten.
Om't it foar de protestanske gemeente jimmeroan dreger waard de fjouwer monumintale tsjerkegebouwen te ûnderhâlden, waard de Ingelumer tsjerke yn 2013 mei dy fan Bitgum en Marsum oerdroegen oan stiftingen. De Ingelumer tsjerke falt tegearre mei de Bitgumer tsjerke ûnder de Stifting Tsjerken Bitgum & Ingelum. Dy stifting hat as doel de tsjerke foar de takomst te behâlden. De protestanske gemeente bliuwt it gebou brûken foar spesjale tsjerketsjinsten.
Ynrjochting
It ynterieur wurdt oerkape troch in houten tonferwulft. De 17e iuwske preekstoel yn it trijesidige koer is fan ryk fykwurk fersjoen. Yn de tsjerke binne de bewenners fan de yn ± 1800 ôfbrutsen Sirtemastins te rêste lein. Under de flier leit in grutte sark fan Grovestins-Asscheberg XVII. thumb|left|Oargel
Oargel
By de brân fan 1975 gyng ek it Van Dam-oargel fan de tsjerke ferlern. It hjoeddeiske oargel is boud troch it oargelbedriuw Mense Ruiter. By de bou makke Mense Ruiter gebrûk fan in front en in tal pipen út 1890 fan in ynstrumint fan J.F. Kruse, dat oarspronklik foar de kristlik-grifformearde tsjerke yn Dokkum boud wie en foar de ferfanging fan in nij oargel fan Mense Ruiter ôfbrutsen wie. Foarbyld fan it nije oargel wie it Van Dam-oargel út Warten, dat yn 1874 boud is.
Krusiging
Krusiging is in metoade om ien dea te dwaan; it slachtoffer wurdt fêstbûn of fêstspikere oan in krús en bliuwt hingjen oant de dea troch fersmoaring en of útdrûgjen folget.
Yn it Romeinske ryk waarden benammentlik net-Romeinen en opstannige slaven krusige, bygelyks de tûzenen oanhingers fan Spartakus en Jezus fan Nazaret dy't sels ek krusige waard.
Krusigingen no
Krusigingen binne hjoeddeisk seldsum. Nearne yn de wrâld is it noch in offisjele straf. Somtiids wurdt krusiging yn in oarloch tapast. Yn Kambodja binne finzenen krusige ûnder it bewâld fan de Reade Khmer tusken 1975 en 1979.
Op de Filipinen krusigje guon katoliken harren frijwillich (symboalysk) op Goed Freed, om it lijen fan Jezus Kristus te ûnderfinen.
Yn Syrië en Irak wurde tsjinstanners fan de IS wol krusige.
Kazumichi Takagi
(21 novimber 1980) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Shimizu S-Pulse, Vissel Kobe, Gamba Osaka, Oita Trinita, FC Gifu en Júbilo Iwata.
Paula Patricio
Ana Paula da Silva Patricio Gomes (Lissabon, 20 jannewaris 1958) is in Portegeesk-Nederlânsk presintatrise. Nei in stúdzje Frânsk sette se út ein as aktrise.
Biografy
Patricio wie foar it earst op de Nederlânske telefyzje te sjen yn in gastrol yn de doedestiids tige populêre comedyrige Zeg 'ns Aaa. Dêrnei waard hja omropster by de VARA. Ek presintearre se ferskate programma's foar de VARA, lykas it TV-Werkjournaal en VARA's Belastingshow.
Yn 1993 gie Paula Patricio by de VARA wei. Se presintearre in kursus Portugeesk foar Teleac en wurke by de KRO. Paula Patricio presintearre yn it tf-seizoen 1999/2000 foar de KRO de filmkwis Voor een briefkaart op de eerste rang. Tegearre mei har eartydske freon Henk Temming skreau se in tal songteksten, ûnder mear foar De Kast, Paul de Leeuw en Kinderen voor Kinderen. Yn 2009 skreau se in stikmannich nûmer foar it album Chords of Life fan Jan Keizer.
Yn 2000 presintearre Paula Patricio foar de lêste kear in programma foar de publike omrop. Hjoed de dei jout se ûnder oaren presintaasjekursussen.
Kyle Larson
Kyle Miyata Larson (Sacramento (Kalifornje), 31 july 1992) is in Amerikaansk NASCAR-koereur. Yn 2020 rydt hy foar it Hendrick Motorsports-team.
Dracula (roman)
Dracula is in klassike horrorroman fan 'e hân fan 'e Ierske skriuwer Bram Stoker (1847-1912). It boek ferhellet oer de fampier greve Dracula en dy syn besykjen om út syn heitelân Transsylvaanje wei nei Ingelân te emigrearjen, mei as bedoeling om nij bloed te finen en syn ûndeade flok te fersprieden. Dat wurdt lykwols tsjinkeard troch in lytse kloft manlju en froulju dy't har tsjin 'e fampier oankantsje, ûnder lieding fan perfester Abraham van Helsing. Dracula behannelet tema's lykas de rol fan froulju en seksuële syd en plige yn it Fiktoriaanske Tiidrek, ymmigraasje en kolonialisme. Hoewol't Stoker net de betinker wie fan 'e fampier, geat er dat mytysk wêzen mei syn tige ynfloedrike roman wol yn 'e moderne foarm. Dracula waard yn 1897 publisearre troch de Skotske útjouwerij Constable & Co., en waard neitiid withoefolle kearen ta oare media adaptearre, lykas toanielstikken, films en tillefyzjesearjes.
Autodromo Enzo e Dino Ferrari
It Autodromo Enzo e Dino Ferrari is in sirkwy foar de autosport yn Imola, Itaalje.
Design Museum Holon
Design Museum Holon (מוזיאון העיצוב חולון - Untwerp Museum Holon) is it earste museum yn Israel wijd oan ûntwerpen. It gebou fan it museum waard pland en ûntwurpen troch de Israelyske arsjitekt en yndustrieel ûntwerper Ron Arad yn gearwurking mei Bruno Asa. It museum stiet yn it eastlik part fan it nije kultuergebiet fan Holon dat ek de Médiathèque (sintrale bibleteek, teäter, bioskoop hat. Tichtby is de fakulteit fan ûntwerp yn it Holon Institute of Technology.
It museum waard iepene op 3 maart 2010. Dat is it earste gebou dat ûntwurpen waard troch Ron Arad.
Dracula (roman)
Ynhâld
De roman iepenet as Jonathan Harker, in jonge Ingelske abbekaat, troch syn wurkjouwer nei it ôfhandige, troch etnyske Roemenen en Hongaren bewenne Transsylvaanje ta stjoerd wurdt, dat diel útmakket fan 'e Eastenryksk-Hongaarske Dûbeldmonargy. Dêr, djip yn 'e Karpaten, op 'e grins fan Transsylvaanje mei de Bûkovina en (de Roemeenske lânstreek) Moldaavje (net te betiizjen mei de it moderne lân Moldaavje, dat eastliker leit), berikt Harker it kastiel fan in greve Dracula, mei wa't er út namme fan yn wurkjouwer in oerienkomst op it mêd fan ûnreplik goed slute moat. Yn 't earstoan is de jonge abbekaat ûnder de yndruk fan 'e goede manieren fan syn gasthear, mar al rillegau beseft er dat er yn it kastiel in finzene is. As er tsjin 'e warskôging fan Dracula yn it grutte ferlaat op ferkenning út giet, moetet er trije tsjeppe froulju, "de susters", dy't fampieren blike te wêzen. Hy wurdt fan harren attinsjes (en in wisse dea) rêden troch Dracula, mar nei't alle risselwaasjes omtrint ûnreplik goed ree binne, set dyselde ôf en lit er Harker yn it kastiel oer oan 'e susters. Harker wit mar nauwerneed it faaie liif derôf te rêden en út it kastiel te ûntsnappen.
Design Museum Holon
It museum waard troch reisblêd Conde Nast Traveler  as ien fan 'e nije wrâldwûnders neamd.
Dracula (roman)
Ynhâld
Koarte tiid letter rint in Russysk skip, de Demeter, dat syn reis begûn is yn 'e haven fan Varna, oan 'e Swarte See, oan 'e grûn by Whitby, oan 'e eastkust fan Ingelân. De lading bestiet út kisten mei grûn út Transsylvaanje. Yn it lochboek hat de kaptein optekene hoe't ûnderweis ien foar ien de leden fan syn bemanning op mysterieuze wize ferdwûn binne, oant inkeld hysels noch oer wie. Hy hie him fêstbûn oan it roer om it skip op koerts te hâlden, en seach in bist dat liek op "in grutte hûn" oan lân springen doe't it skip op 'e kust rûn.
Yn Ingelân wurde de ferloofde fan Harker, Wilhelmina "Mina" Murray, en har freondinne Lucy Westenra net folle letter stalkt troch Dracula. Lucy hat trije houliksoansiken krigen, fan 'e psychiater John Seward, de Amerikaanske cowboy en aventoersman Quincey Morris en de rju earwearde Arthur Holmwood, in Ingelske ealman dy't letter de titel Lord Goldalming ervet. Se jout Holmwood har tawurd en wiist Seward en Morris ôf, mar sy en Holmwood bliuwe lykwols goed befreone mei de beide oare mannen. Underwilens kommunisearret Dracula mei Renfield, in sljochtsinnige dy't in pasjint is fan Seward. Troch dy kommunikaasje kriget Renfield it yn 'e holle dat er ynsekten, spinnen, fûgels en rotten ite wol, om harren "libbenskrêft" ta him te nimmen, krekt sa't Dracula dat docht troch it bloed fan syn slachtoffers te drinken. Troch de mystike bân tusken Dracula en Renfield is dy lêste by steat om dizenige oanwizings te jaan oer wat der geande is.
Design Museum Holon
Keppeling om utens
Design Museum Holon מוזיאון העיצוב חולון
Het Drentse Landschap
thumb|Nuilerveld Stichting Het Drentse Landschap (It Drintske Lânskip) is it Provinsjale Lânskip yn Drinte dy't te'n doel hat om it Drintske lânskip en kultuerhistoarje, lykas pleatsen en oare karakteristike gebouwen, te behâlden. De stichting waard yn 1934 opjochte.
Dracula (roman)
Ynhâld
As Lucy op fertochte wize begjint wei te kwinen, freget Seward syn âlde learaar, perfester Abraham van Helsing, om rie. Dyselde stelt fuortendaliks fêst wat de oarsaak fan Lucy har tastân is, mar wegeret om dêr oan 'e oaren útslútsel oer te jaan. As de beide dokters ôfwêzich binne, wurde Lucy en har mem oanfallen troch in wolf; frou Westenra, dy't it oan it hert hat, bestjert it fan eangst, en Lucy komt koarte tiid letter ek te ferstjerren. Nei har dea ferskine der ferslaggen yn 'e kranten fan bern dy't nei tsjuster efternei sitten wurde troch in kreaze dame. Van Helsing, dy't begrypt dat Lucy in fampier wurden is, nimt dan einlings Seward, Morris en Lord Godalming yn fertrouwen. Yn 'e mande mei de trije frijers spoart Van Helsing har op, en nei in konfrontaasje huffe se har in staak troch it hert, slane har de holle ôf en stopje har mûle fol mei knyflok.
Het Drentse Landschap
De stichting behertigt ek de belangen fan Stichting Drentse Boerderijen, Stichting Oude Drentse Kerken, ''Stichting drs. A.V.J. den Hartogh Fonds en it Fonds Onrendabele Gebouwen''. It Drintske Lânskip is oansletten by de oerkoepeljende stichting LandschappenNL.
Dracula (roman)
Ynhâld
Om dyselde tiid hinne arrivearret Jonathan Harker út Boedapest, dêr't Mina nei syn ûntsnapping mei him troud is. Hy en Mina jouwe har by it ferbûn tsjin Dracula. De greve hat lykwols ûnderwilens lucht krigen fan it plan fan Van Helsing om him te deadzjen. De âld fampier oerfalt Mina by trije ferskillende gelegenheden, en fuorret har syn eigen bloed om har har frije wil ôf te nimmen. Under syn ynfloed beweecht Mina hinne en wer tusken bewustwêzen en in steat fan semy-trâns wêryn't se Dracula en syn dieden en om-en-by gewaarwurde kin. Nei't de bûnsgenoaten alle skûlplakken fan 'e fampier yn Londen sterilisearre hawwe troch ferkrommele wijde hostys yn eltse kiste mei Transsylvaanske ierde te dwaan, flechtet Dracula werom nei syn heitelân.
Hy wurdt dêrby lykwols op 'e hakken sitten troch Van Helsing en de oaren, dy't him folgje kinne troch Mina har gewaarwurdings. Yn Transsylvaanje slacht Van Helsing in oanfal fan 'e susters ôf, wêrnei't er harren letter ferdylget. As hy en de oaren ûntdekke dat Dracula werom nei syn kastiel ferfierd wurdt troch Sigeuners, oerfalle se it konfoai. Harker snijt de fampier de kiel troch mei in kukri, wylst in dan al deadlik ferwûne Quincey Morris him troch it hert stekt mei syn Bowiemês. It lichem fan Dracula falt dêrop útinoar yn jiske en Mina wint neitiid har sûnens werom. It boek einiget mei in notysje oer it houlikslibben fan Harker en Mina en de berte fan harren soan, dy't se ferneame nei Van Helsing, Seward, Morris en Lord Godalming, mar oansprekke as 'Quincey'.