cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Niagarawetterfal
Bridal Veil Falls
Yn de American Falls leit in eilantsje, Luna Island, sadat dy wetterfal út twa parten bestiet: rjochts de eigentlike American Falls en lofts de lytste fan trije wetterfallen, Bridal Veil Falls. Lykas de American Falls leit dy wetterfal hielendal op it grûngebiet fan de Feriene Steaten, tusken Luna Island en Goat Island. De breedte oan de top fan de Bridal Veil Falls is mar 17 meter. It ferfal fan Bridal Veil Falls is 24 m, metten oant de rotsblokken ûnderoan de wetterfallen. Oan de foet fan de wetterfallen leit, 31 meter ûnder de top, de Maid of the Mist Pool. It totale ferfal is 55 meter.
In fuotgongersbrêge boppe de wetterfal ferbynt Goat Island mei Luna Island.
Galery
700px|center|thumb| Panoramafoto fan de Horseshoe Wetterfal, sjoen fan de boppekant ôf
Larry Titus van Wieren
Larry Titus van Wieren, ek Larry van Wieren, (bynamme De Snor) (Boalsert, 3 maaie 1951) is in Nederlânsk-Kanadeesk iishockeyer, dy't 9 jier spile foar iishockeyklup It Hearrenfean, 102 kear spile foar de Nederlânske iishockeyploech en dêryn 29 kear (59 assists) skoarde.
De oanfaller emigrearre op jonge leeftiid mei syn âlden nei Edmonton, Kanada, mar kaam begjin jierren santich werom nei Fryslân, benammen om syn pake en beppe te sjen. Van Wieren kaam yn kontakt mei it Nederlânske iishockey en spile efterinoar foar De Haach (3 jier), Utert (1 jier) en It Hearrenfean (9 jier).
Van Wieren stie oan de basis fan de promoasje yn 1979 nei de A-poule, en de dêrmei gearhingjende dielname oan de Olympyske Winterspullen fan Lake Placid (1980), dêr't de Nederlânske iishockeyploech as njoggende einige. Hy besluet syn aktive iishockeykarriêre nei ôfrin fan it seizoen 1984-1985, gie werom nei Kanada, oant de destiidske foarsitter fan it Nederlânske Iishockey Bûn (NIJB), Sjoerd Feenstra, him twa jier letter oerhelle yn tsjinst te kommen by it bûn.
Uteinlik wie Van Wieren seis jier (1988-1994) ferbûn oan it bûn, earst as technysk manager en letter as bûnscoach. Hy naam ôfskied mei it seisde plak by it wrâldkampioenskip iishockey foar B-lannen yn Denemark. Yn Kanada wurket Van Wieren tsjintwurdich as projektûntwikkeler.
De Larry van Wieren Cup is nei him ferneamd. Dat toernoai is in Nederlânske iishockeykompetysje organisearre troch it nasjonale iishockeybûn NIJB. It toernoai wurdt spile troch earedifyzjeklups dy't útskeakele binne foar de play-offs om it lânskampioenskip en de bêste teams út de earste difyzje.
Kees van der Staaij
200px|rechts|thumb|Kees van der Staaij (2011)
Cornelis Gerrit (Kees) van der Staaij (Flaardingen, 12 septimber 1968) is in Nederlânske jurist en politikus. Hy is lid fan de Steatkundich Grifformearde Partij (SGP). Sûnt 19 maaie 1998 sit hy yn de Twadde Keamer, sûnt 27 maart 2010 is hy partijlieder en sûnt 10 maaie 2010 is hy ook fraksjefoarsitter.
Kees van der Staaij studearre rjochten oan de Universiteit Leien (steatsrjocht en bestjoersrjocht). Hy is troud en hat twa adoptearre bern. Hy is lid fan de Ald Grifformearde Gemeenten yn Nederlân en wennet yn Benthuizen.
Gregoarius fan Utert
Gregoarius fan Utert (±700-±775) wie in roomsk sindeling, abt en hillige, dy't tweintich jier lang de biskopssit fan Utert op 'e noed hie en dêrom ek wolris biskop fan Utert neamd wurdt, al ûndergied er feitlik nea de biskopswijinge.
Libben
Gregoarius waard earne yn 'e jierren 700-705 berne as telch út in aadlik Frankysk laach yn it Dútske Trier. Syn heit Alberik wie de soan fan Addula, dy't as widdo abdisse waard fan it kleaster Pfalzel (of yn it Latyn Palatiolum) deunby Trier. Troch de gelikensens fan 'e nammen en teffens troch in neitiid ferfalske testamint is Addula gauris betize mei de hillige Adela fan Pfalzel, de dochter fan Dagobert II fan Austraazje, sadat Gregoarius wol by fersin in lid fan it keningshûs fan 'e Merovingen tocht is.
Brolgakraan
thumb| Grus rubicunda
Gregoarius fan Utert
Libben
Yn 744 wie Willibrord, de earste biskop fan Utert, ferstoarn sûnder in opfolger oan te wizen. Bonifatius hie dêrop Eoban oansteld om as in soarte fan steedhâlder it bisdom te bestjoeren. Yn 754 gie Bonifatius, beselskippe troch û.o. Eoban, op syn lêste sindingsreis nei Fryslân, wêrby't se allebeide yn 'e neite fan Dokkum omkamen. Dit wie ien fan 'e pear reizen wêrop't Gregoarius net mei syn master gie; mooglik wied er yn Utert efterbleaun om it bisdom net alhielendal sûnder tafersjoch te litten. Nei de dea fan sawol Bonifatius as Eoban oarderen paus Stefanus II en de Frankyske hofmeier Pepyn de Jongere Gregoarius om 'e biskopssit fan Utert te noedzjen. Hy wegere lykwols om ta biskop wijd te wurden, mei't er fûn dat er te min wie foar sa'n heech amt. Likegoed wurdt er gauris oantsjut as biskop fan Utert.
Brolgakraan
De Brolgakraan (Grus rubicunda), ek wol Australyske Kraan neamd, is in fûgel út de famylje fan de Kraanfûgels. De fûgel waard yn 1810 foar it earst wittenskiplik beskreaun en waard doe yn it skaai fan de reagers set. Dat is letter feroare. De fûgel hie fanôf 1865 de namme "Australyske Kraan". Yn 1926 is de namme troch de Royal Australasian Ornithologists Union feroare yn "Brolga". Dizze namme komt út de taal fan de Aboriginals.
Foarkommen
De Brolgakraan wurdt sa'n 125 sm grut. Syn fearren is binne griiseftich. Syn wjukken hawwe in spanwiidte fan 1,7-2,4 meter. Op har kop hawwe de folwoeksen fûgels fan de Brolga in opfallende brede reade bân. De fûgels wage tusken de 6 en 7 kilogram. De Brolgakraan kin maklik betiisd wurde mei de Sarus Kraan dy't ek wol yn Austraalje foarkomt. By de Sarys Kraan is lykwols de hiele hals read.
Gregoarius fan Utert
Libben
De kleasterskoalle fan it Martensstift, Gregoarius syn abdij, woeks út ta in soarte fan seminaarje foar sindelingen fan alderlei komôf. Der wiene Franken, Friezen, Saksen en sels Beieren en Swaben. Ek út it Angelsaksyske Ingelân wei kamen learlingen, hoewol't dat lân sels oer poerbêste skoallen beskikte. De bekendste ûnder de dissipels fan Gregoarius wie de Fries Liudger, dy't neitiid de earste biskop fan Múnster waard. Dyselde waard letter ek de auteur fan 'e Vita Gregorii Abbatis Traiectensis (It Libben fan Gregoarius, Abt fan Utert), in hilligelibben oer Gregoarius.
Brolgakraan
Fersprieding
De Brolgakranen komme yn grutte tallen foar yn Noard- en Noard-east Austraalje, foaral it noard-easten fan Queensland, en komme ek mear nei it suden foar oant Victoria ta. Se komme ek foar yn it suden fan Nij Guinea en inkelde eksimplearren op Nij Seelân. It binne gjin trekfûgels mar ôfhinklik fan it rein-seizoen wolle se wol is nei in oar gebiet lúke.
Gregoarius fan Utert
Libben
In jier as trije foar syn dea krige Gregoarius te lijen fan in ferlamming fan syn lofterside, mooglik as gefolch fan in oerhaal, dy't him stadichoan oer syn hiele lichem fersprate. Doe't er, yn 775 of dêromtrint, syn dea neieroan kommen fielde, liet er him nei tsjerke ta drage, dat er yn it hûs fan God stjerre mocht. Letter waard it meastepart fan syn holle oerbrocht nei it Limburchske Susteren, dêr't noch altyd de foarnaamste skryn stiet dy't oan 'e hillige Gregoarius fan Utert wijd is.
Brolgakraan
Iten
De Brolgakranen ite meast sompe- en wetterplanten en ek ynsekten en oare lytse dieren sa as kikkerts.
Fuortplanting
Lykas de oare Kraanfûgels hat de Brolgakraan in opfallende balts. It nêst wurdt troch beide âlden makke fan plantemateriaal lykas gers op in lytse ferheging yn de sompen. It wyfke leit meastentiids twa aaien dy't troch beide âlden útbret wurde. De jonge fûgels kinne it nêst fuortendaliks ferlitte en bliuwe noch op syn minst 11 moannen by de âlden foardat se harren sels rêde kinne.
Nanning Hendrik Bulthuis-museum
Museum Nanning Hendrik Bulthuis wie oant desimber 2003 in museum yn it doarp Huzum. De dochter fan Bulthuis, Mien Bulthuis, hie dit museum yn de âlde doarpsstrjitte. Nanning Hendrik Bulthuis (1885 - 1977) wie skipsbouwer yn Huzum. It bouwen en restauraasje fan boaten die hy efter syn hûs oan in feart dy't útkaam yn de Wurdumer Feart/De Potmarge. Hy hie benammen nocht oan it houtfykwurk oan skeargongen, bedelbalken en roerlatten fan in rûnboaiem. Neist syn wurk snien hy ek bylden. Meastentiids waarden de bylden makke nei oanlieding fan foarfallen yn de maatskippij. De bylden binne dan ek in werjefte fan in lytse iuw sosjaal-kulturele skiednis. De eardere Stifting N.H. Bulthuis hat de kolleksje beskreaun, bewarre en gearstald yn it museum. Yn in skiphûs efter it museum lei de âldste tsjotter fan Nederlân 'De Stêdsflecht'. It skip is boud yn 1840 troch Auke van der Zee. De tsjotter krige in plakje yn it lytste skipfeartmuseum fan Nederlân yn de Nije Ljouwerter Jachthaven. Yn it nij te bouwen havenkantoar komt in eksposysjeromte mei û.o. in oantal skipsmodellen. De kolleksje houtfykwurk fan Nanning Hendrik Bulthuis krige in plakje yn it restaurearre Museum foar Tsjerklike Keunst yn de Warkumer Werendfridustsjerke. It werfark gie nei it museum Oold Ark yn de Makkingeaster mole.
Hanns Eisler
Hanns Eisler (Leipzig 6 july 1898 – (East-)Berlyn, 6 septimber 1962) wie in Dútsk en Eastenryksk komponist. Hy is foaral bekend as komponist fan it folksliet fan East-Dútslân, fan syn lange artistike gearwurking mei Bertolt Brecht en fan de partitoeren dy 't er skreau foar films. De Hochschule für Musik Hanns Eisler Berlin is nei him ferneamd.
Wytnekkraan
De Wytnekkraan (Grus vipio) is in fûgel út de famylje fan de kraanfûgels dy't yn it Easten fan Aazje foarkomt.
Foarkommen
De wytnekkraan is in 130 sm grutte fûgel mei in gewicht fan sa'n 5,6 kilogram. Hy sit hast hielendal griis yn de fearren. Allinnich op 'e skedel en fierder oer de nekke oant de rêch hat er wite fearren. Op syn gesicht hat er swart mei in reade râne om syn eagen. Fierder hat der opfallend rôze poaten.
Fersprieding
De wytnekkraan briedt yn it noardeasten fan Mongoalje, it noardeasten fan Sina en oangrinzjende gebieten yn súdeast Ruslân. De fûgels oerwinterje súdliker yn Sina, Korea of op it eilân Kyushu yn Japan.
Iten
Lykas de measte Kranen ite dizze fûgels meast sompe- en wetterplanten en ek ynsekten en oare lytse dieren.
Fuortplanting
De fûgels meitsje in nêst fan plantemateriaal op in drûch plak yn de sompen. It wyfke leit twa aaien dy't troch de beide âlden yn sa'n 28-32 dagen útbred wurde. De jongen komme foar it earst op de wjukken nei sa'n 70-75 dagen.
Siegfried Lenz
Lenz wie in soan fan in dûanier. Mei 13 jier kaam er by de Hitlerjugend. Yn 1943 waard er soldaat yn de marine. Koart foar de ein fan oarloch wegere er in obstinate oare soldaat dea te sjitten en desertearre yn Denemark. Nei't er fan de Britten kriichsfinzene makke wie yn Sleeswyk-Holstein, gie er as tolk oan 't wurk. Koart skoft letter waard er frijlitten troch de Britten.
Nei de oarloch studearre Lenz Ingelsk, literatuerwittenskip en filosofy yn Hamboarch. Yn 1948 kaam er by de krante Die Welt. Doe't 1951 syn earste roman Es waren Habichte in der Luft ferskynd wie, naam er ûntslach by de krante en besleat er om mei de skriuwerij syn brea te fertsjinjen. Lykas ek skriuwer Günter Grass fielde Siegfried Lenz him bot ferbûn mei de politike partij SPD en stipe er de Ostpolitik fan Willy Brandt.
Siegfried Lenz krige tal fan literêre prizen. Yn 1988 waard er ûnderskieden mei de Fredespriis fan de Dútske Boekhannel (Friedenspreis des Deutschen Buchhandels).
Siegfried Lenz-priis
De Siegfried Lenz-priis is in literêre priis dy't om de twa jier yn Hamburch útrikt wirdt troch de Siegfried Lenz-Stichting. De priis wurdt takend oan "ynternasjonale skriuwers dy't erkenning krigen hawwe mei harren ferheljend wurk en waans skeppend wurk ticht by de geast fan Siegfried Lenz stiet". In sjuery fan fiif, beneamd troch de Stichting, selektearret de winners. Der is in jildbedrach fan 50.000 euro oan de priis ferbûn en dêrmei is de priis ien fan de heechste literatuerprizen yn Dútslân. Siegfried Lenz wie sels de inisjator fan de priis yn 2014, foar syn ferstjerren yn oktober fan dat jier.
Dries van Agt
220px|rechts|thumb|Dries van Agt
Andreas Antonius Maria (Dries) van Agt (Geldrop, 2 febrewaris 1931) is in Nederlânske rjochtsgelearde, politikus en diplomaat. Hy wie fan 1977 oant 1982 minister-presidint fan Nederlân en dêrfoar minister fan Justysje. Hy wie lid fan de KVP, dy ‘t letter diel útmeitsjen gong fan it CDA. Fan dy nije partij waard hy de earste listluker.
Biografy
Van Agt is in soan fan tekstylfabrikant Franciscus Antonius Petrus Maria (Frans) van Agt (1899-1974) fan Eindhoven en Anna Godefrida Wilhelmina Sophia (Annie) Frencken (1902-1978), út Princenhage. Van Agt wie de âldste fan fiif bern en waard nei syn pake fan heitekant ferneamd. Godefridus Marcelis Frencken wie syn oerpake, dy't goed 60 jier boargemaster fan Asten wie tusken 1843 en 1904.
Nei it heljen fan syn diploma gymnasium-A studearre er rjochten oan de Katolike Universiteit fan Nijmegen. Hy helle syn doktoraaleksamen cum laude yn 1955. Oant 1957 wurke hy as abbekaat yn Eindhoven, dêrnei wie er amtner op in pear ministerjes. Fan 1968 oant 1971 wie er heechlearaar strafrjocht en strafprosesrjocht yn Nijmegen. Yn 1969 waard er frege foar de kommisje dy’t it ferkiezingsprogram fan de KVP gearstalle soe.
Fan 1971 oant 1973 wie hy minister fan Justysje yn de sintrum rjochtse kabinetten Biesheuvel I en II. Der ûntstie opskuor doe’t Van Agt yn 1972 trije oarlochsmisdiedigers dy’t harren libben lang opsletten sieten yn de finzenis fan Breda (de saneamde “Drie van Breda”) frij litte woe. Nei fûle en emosjonele debatten waard er troch in moasje fan de Twadde Keamer twongen om dit útstel yn te luken.
Nei de Twadde Keamerferkiezings fan 1973 waard der in sintrum links kabinet foarme, mei de lieder fan de PvdA, Joop den Uyl, as minister-presidint. Dries van Agt waard beneamd ta minister fan Justysje en fise-premier. Hy koe net sa goed oerwei mei Joop den Uyl. Beide mannen ferskilden nochal bot, sawol wat karakter as politike fisy oanbelanget.
Van Agt stribbe nei herstel fan de kristlike etyk, it saneamde “Ethisch Reveil”, wat bygelyks abortus en pornografy oanbelanget. Hy krige in soad krityk doe‘t er de abortusklinyk Bloemenhove slute woe en doe’t er pornofilms alinne mar tastean woe at der minder as 50 minsken yn de seal sieten. Hy krige ek in protte krityk by de mislearre arrestaasje fan de feroardielde oarlochsmisdiediger Pieter Menten. Troch de krityk dy‘t er krige, rûn de relaasje tusken PvdA en (takomstige) CDA in soad skea op. Yn maaie 1977, doe ‘t it kabinet al fallen wie, wienen der in treinkaping by De Punt en de gizeling fan in skoalle yn Bovensmilde troch Súdmolukkers. As demisjonêr minister fan Justysje spile Dries van Agt dêrby in wichtige rol. Nei wiken fan ûnderhanneljen keas er foar hurd yngripen.
By de Twadde Keamerferkiezings fan 1977 kamen de trije konfessjonele partijen (ARP, KVP en CHU) foar it earst mei in mienskiplike list út, mei Dries van Agt as listluker. De PvdA waard de grutste partij en in nij kabinet fan PvdA en de konfesjonele partijen lei foar de hân mar nei in lange, drege formaasje foarme it CDA in kabinet mei de VVD fan Hans Wiegel. Dat kabinet Van Agt I siet de folseine termyn út. By de Keamerferkiezings yn 1981 ferlearen CDA, PvdA en VVD alle trije. It wie net mooglik om troch te gean mei in kabinet fan CDA en VVD en der waard in kabinet foarme fan CDA, PvdA en D66. Dries van Agt waard premier en Joop den Uyl minister fan Sosjale Saken en Wurkgelegenheid. Dat gong net lang goed; it kabinet foel al nei sawat njoggen moannen. CDA en D66 gongen troch sûnder PvdA oant de nije ferkiezings. Nei dy ferkiezings hie Dries Van Agt gjin nocht mear om noch langer troch te gean yn de polityk en hy luts him werom as kandidaat minister-presidint. Hy waard opfolge troch Ruud Lubbers.
Sportferiening De Houtigehage
Sportferiening De Houtigehage is oprjochte op 1 april 1929 en spilet op de akkomodaasje oan de Dúnoardswei yn De Houtigehage.
Dries van Agt
Biografy
Hy falt ek op troch syn taalgebrûk. Hy sprekt faak yn komplisearre sinnen, mei argayske wurden as “gij”, “mijn waarde” en “sapristi” (betsjut: “mijn hemel” of soksawat). Ek is er in grut leafhawwer fan hurdfytsen. Hy waard alle jierren útnoege om by de Tour de France te sjen en wie ek ferskate kearen yn hurdfytsersklean op televysje te sjen. Yn 1979 hat er meidien mei de Fytsalvestêdetocht. Yn de strip Appie Happie fan Dick Bruijnestein waard er opfierd as “Dries met de fiets”.
Sportferiening De Houtigehage
It klupblêd hjit sûnt 1953 Contact.
Noardein
Noardein is in buorskip yn de gemeente Ljouwert, yn 'e himrik fan Wytgaard. Noardein leit tusken Reduzum en Wytgaard yn de Reitsmapolder. Hy is neamd nei de lizzing noard fan it wetterke de Jokse dat de grins mei Reduzum foarmet.
De namme komt ek foar as Noordend en Noord End
Shania Twain
thumb|Shania Twain nimt in [[Juno Award yn ûntfangst, yn maart 2011.]] Shania Twain, skûlnamme fan Eilleen Regina Edwards, (Windsor, Ontario, Kanada, 28 augustus 1965) is in Kanadeesk countrysjongster en skriuwster. Waard bekend yn midden njoggentiger jierren mei har album The Woman in Me (1995), en krige wrâldwiid súkses yn 1997 mei Come On Over, dat op de list kaam mei best ferkeapjende froulike countrysjongster ea.
Wûn fiif kear in Grammy Award winner, en makke namme as songwriter mei 27 prizen. Yn maaie 2011 krige hja in eigen rige ''Why Not? with Shania Twain'' en krige in stjer op de Hollywood Walk yn juny 2011.
Boek
Yn 'e maitiid fan 2011 joech útjouwer Atria Books in biografy oer Twain út. Under oaren har drege jonkheid, har trochbrekken yn de myzykyndustry en de skieding fan har man wurde dêryn behannele.
Tafelbaai
thumb|right|200px|Satellytfoto fan Kaapstêd, de Tafelbaai leit rjochts. Ek Robbeneilân is te sjen.
De Tafelbaai is in natuerlike ynham fan de Atlantyske Oseaan by Kaapstêd by it noardlike puntsje fan it Kaapske skiereilân. De namme komt fan de Tafelberch en de flakke boppekant dêrfan.
Bartolomeus Dias wie yn 1486 de earste Jeropeaan dy’t de regio ferkende. Nettsjinsteande dat de baai al iuwen bekend is as in feilige haven foar skippen, is de baai bleatsteld oan de wyn fan it noardwesten oant it súdeasten. In soad sylboaten dy’t beskerming sochten tsjin it waar yn de 17e en 18e iuw dreaunen fan lân.
Yn 1652 kaam Jan van Riebeeck yn opdracht fan de Feriene Eastyndyske Kompanjy nei it gebiet om der in ferfarskingsstasjon foar de Nederlânske skippen dy't tusken Nederlâns-Ynje en Nederlân farden te bouwen. De kar foar dizze lokaasje waard makke omdat natuerlike havens oan dizze kustline der hast net binne en de oare alternativen, Simons Baai en Saldanha Baai, hast gjin farsk wetter hienen. Uteinlik waard in haven boud yn de Tafelbaai troch in proses fan lânwinning en it beskermjen fan de boaten troch weachbrekkers. It âldere part fan it bouwurk wurdt wol de Viktoria Werf neamd. It nijere part is de Duncan Werf.
Robbeneilân, it eilân dêr’t Nelson Mandela jierrenlang fêstsitten hat leit ek yn de baai.
Nijbuorren
Nijbuorren is in buorskip yn de gemeente Súdwest-Fryslân. Nijbuorren leit eastlik fan Himmelum en besuden Galamadammen.
Arjan Hut
Arjan Hut (Drachten, 19 jannewaris 1976, opgroeid yn Surhústerfean) is in Fryske skriuwer/dichter. Hy publisearre ûnder oare yn De Moanne en Hjir. Yn 2004 ferskynde syn dichtbondel Nachtswimmers. Syn wurk wurdt omskreaun as donker-romantysk, surrealistysk, dreamerich en ek wol okkult. Hut wie fan 2003 oant 2006 de sintrale figuer by it ynternettiidskrift Doar. Fan de webstee Doar ferskynde begjin 2006 by útjouwerij Venus 'Doar Boek'. Nei Doar stapte Hut yn de redaksje fan in oar ynternetpoadium, Go-gol.
Stedsdichter
Op Dichtersdei 2005 waard Hut út 35 kandidaten keazen ta stedsdichter fan Ljouwert. Fjouwer fan syn stêdsgedichten waarden opnaam yn de earste nasjonale stedsdichtersbondel De stad en ik. Ien wike foar de útferkiezing wie Hut al yn tsjinst komd as ien fan de fêste radiokollumnisten fan Omrop Fryslân.
As stedsdichter hat Hut Ljouwert fertsjinwurdige op de earste nasjonale stedsdichterdei yn Lelystêd, op 30 oktober 2005. Mei Adriaan Jaeggi, stedsdichter fan Amsterdam, iepene hy yn 2006 mei in gedicht de Nationale Week van de Poëzie. De bekendste stêdsgedichten fan Hut binne Under de Toer, dat ûnder oaren yn it Ljouwerter stêdhûs syn plak fûn hat, It Unfolsleine Spoar  en it lange foardrachtsfers Fjoertoer de Aldehou, in poëtyske selfevaluaasje mei in politike ynslach, opdroegen oan de Wolf, dêr 't op syn minst kollega-skriuwer Henk Wolf mei bedoeld wurdt. Foar de liettekst Mata Hari krige Hut yn 2005 de Steven Sterkpriis. It lêste stêdsgedicht wie Onder de klokslag, skreaun op fersyk fan Adriaan Jaeggi foar in lyts stedsdichterstreffen yn it Parool theater te Amsterdam, desimber 2007. Twa moanne letter loste Derwent Christmas him as Ljouwerter stedsdichter ôf.
Nei syn stedsdichterskip hat Hut noch ien kear as 'dichter yn tsjinst' west. Fan Falentynsdei 2009 oant Maaie 2009 wie er húsdichter fan jongereinwebside Fynst. Foar Fynst waard der in klip makke by it gedicht De Fermisten, en ek in animaasje fan it fers Krisis Gedicht. Krisis Gedicht waard jûns live fan it Gûverneursplein ôf op in sydmuorre fan it Ljouwerter stêdhûs projektearre.
Tsjerketour
Yn de simmer fan 2007 wie Hut mei dichter Eeltsje Hettinga en de bands Ljoubjr en Novelle ûnder de namme Tsjerketour op toernee troch Fryslân. Optredens wiene der ûnder oaren yn de midsiuwske tsjerken fan Sânfurd, Ketlik, Eastrum, Bears en Boksum.
Poster
Septimber 2008 ferskynde de nije rymposter fan de berneboeketiid, mei in gedicht fan Hut. It gedicht hjit fan "Streken", skilderesse Misja Sirag fersoarge de yllustraasje.
Tin
De bondel Tin is yn oktober 2010 ferskynd by de Afûk. Krekt as Nachtswimmers, is Tin wer in folslein Frysktalige bondel, mei útsûndering fan it fers Alle Vogels, dat oer taal giet. Tagelyk mei it ferskinen fan de bondel, is in spesjaal webstee lansearre, dêr't ûnder oaren foardrachten fan it nije wurk te hearren binne.
Reaksjes op Tin: "Wat wol Hut no útdrukke? Ik ha der net folle hâldfêst oan, en kin ek gjin djippe gedachten of emoasjes ûntdekke. Lykwols, Hut kin wier wol dichtsje! Rigels as 'in fikse fisker op de skaal fan richter' of 'sy swimt yn de tatoeaazje fan in hert' befetsje sterke, troch assosjaasje ûntstiene bylden" (Cornelis van der Wal, It tsjil op 'e nij útfûn, Friesch Dagblad, feb 2010)
"Hut schrijft in Tin fascinerende gedichten, nu eens bloedserieus, dan weer grillig, soms speels, en vaak in gedreven beeldende taal. Geregeld roepen die gedichten meer vragen op dan dat ze antwoorden geven. Maar is dat niet ook de taak van poëzie?" (Jelle van der Meulen, Friese Literatuersite)
Hjoed de dei
Op 23 desimber 2016 ferskynt Aurora Bossa Nova. Dichter Syds Wiersma neamt de bondel op syn Facebookside 'wûnderlik moai' en de measte fersen 'in lust om te lêzen.' Hy hellet dêrby it gedicht Flam as foarbyld oan. Jelle van der Meulen skriuwt op syn site:
"Hut gaat de menselijke misère niet uit de weg, maar biedt meestal wel een uitweg daaruit. Daarbij maakt hij gebruik van aangename, tegelijk eenvoudige en poëtische zinnen als “Simmer falt op in freed fan ’t jier”, de beginregel van het gedicht ‘Hotpants’. Ook schakelt Hut moeiteloos tussen beeldspraak – mooi gevonden, sobere personificaties vaak – of tussen beschrijvingen van wat je om je heen kan zien en diepzinnige overpeinzingen."
Yn 2017 krige Hut foar it fers Opgean in Rely Jorritsmapriis. Anno 2020 is Hut al in pear jier Wâlddichter foar de gemeente Achtkarpelen. Yn dy funksje skriuwt er by spesjale gelegenheden in gedicht. In tal dêrfan ferskynden yn de bondel Fjoertoer yn it Wâld.
List fan keningen fan de Nabateeërs
De Nabateeërs wienen in folk út it Heine Easten. Hja foarmen in selsstannich keninkryk oant de Romeinske keizer Trajanus yn 106 dêr in ein oan makke. De neifolgjende keningen binne bekend:
Max Blokzijl
thumb|In jonge Max Blokzijl (1907) thumb Marius Hugh Louis Wilhelm (Max) Blokzijl (Ljouwert, 20 desimber 1884 – De Haach, 16 maart 1946) wie in Nederlânske sjonger en sjoernalist. Yn de Twadde Wrâldkriich wie er in bekend kollaborateur. Nei de befrijing waard er feroardiele ta de dea en wie er de earste kollaborateur dy't fusillearre waard.
Macbeth
Macbeth, nei it stik mei deselde namme yn it oarspronklike Ingelsk (folút: The Tragedy of Macbeth, "De Trageedzje fan Macbeth"), is in toanielstik fan 'e hân fan 'e wiidferneamde Ingelske skriuwer en dichter William Shakespeare. It wurdt beskôge as ien fan syn grutte trageedzjes en it is teffens syn koartste. Macbeth fertelt it ferhaal fan 'e Skotske legeroerste mei deselde namme, oan wa't foarsein wurdt dat er ienris kening fan Skotlân wurde sil. Op oantrún fan syn frou en syn eigen withoegrutte ambysje fermoardet er dan de kening om 'e profesije útkomme te litten. Syn regear wurdt lykwols oerskade troch syn skuldgefoelens, dy't al mei gauwens oanboazje ta in wiere efterfolgingswaansin. Hy ûntpopt him ta in tiran dy't almar mear bloed ferjitte moat om oan 'e macht te bliuwen, oant er úteinlik ynhelle wurdt troch syn eigen misdieden en tragysk oan syn ein komt.
De rol fan frouwe Macbeth wurdt sjoen as ien fan 'e meast útdaagjende rollen foar aktrises yn Shakespeare syn oeuvre. Under toanielakteurs giet trouwens wrâldwiid it byleauwe om dat der in flok op dit toanielstik rêst, en dat it ûngelok bringt as men de titel lûdop útsprekt. Dêrfandinne dat it yn sokke fermiddens yn 'e regel oantsjut wurdt as "it Skotske stik". Shakespeare basearre Macbeth op in ferhaal dat er út Holinshed's Chronicles hie, in skiednis fan 'e Britske Eilannen út 1587. Der moat opmurken wurde dat it toanielstik hiel oars is as it libben en regear fan 'e echte, histoaryske kening Macbeth fan Skotlân. Macbeth is skreaun tusken 1603 en 1607, en wurdt ornaris datearre yn 1606. De ierst bekende opfiering wie yn april 1611 en it waard foar it earst útjûn yn 'e First Folio, yn 1623. De Fryske oersetting, fan Douwe Kalma, datearret fan 1932. thumb|left|200px|Reklame foar in toanielútfiering yn 'e [[Feriene Steaten (± 1884)]]
Ynhâld
Macbeth, de thane (in âlde Angelsaksyske aadlike titel likernôch ekwifalint mei greve) fan Glamis, dy't as famyljelid fan kening Duncan it Skotske leger oanfiert, hat krekt in Noarsk-Iersk leger ferslein, en teffens guon opstannige Skotske eallju dy't har dêrby oansletten hiene, wêrûnder de thane fan Cawdor. Hy is mei syn ûnderbefelhawwer Banquo ûnderweis werom nei de kening, as dy beiden by swierwaar midden op 'e heide in trijetal heksen treffe. Dy neame Macbeth net inkeld thane fan Glamis, mar ek fan Cawdor, en foarsizze dat er kening fan Skotlân wurde sil. As Banquo oer syn eigen foarlân freget, foarsizze se dat hy de stamheit fan in laach fan kenings wurde sil, mar sels net op 'e troan komme sil. Fuort dêrnei ferdwine de heksen en dan komt in oare ealman, Ross, oanriden, dy't fertelt dat de kening Macbeth de titel fan thane fan Cawdor taparte hat, mei't de âlde thane fan Cawdor terjochtsteld wurde sil foar heechferrie. As dêrmei it earste part fan 'e foarsizzing útkommen is, begjint daliks Macbeth syn ambysje op te spyljen, dat hy begjint te longerjen op it keningskip, al is er noch ûnwis hoe't er de saken oanpakke moat.
Kening Duncan priizget Macbeth en Banquo foar it ôfslaan fan 'e ynfaazje en kundiget oan dat er oernachtsje sil yn Macbeth syn kastiel te Inverness. As frouwe Macbeth fan 'e foarsizzing heart, is sy like ambisjeus as har man, mar hat se neat fan syn ûnwissichheid. Se stiet der by him op oan om 'e kening dyselde nachts noch dea te dwaan. Dat Macbeth stekt Duncan yn syn sliep dea, mar is dêrnei sa skokt oer wat er dien hat, dat syn frou it hêft yn 'e hannen nimme moat. Hja pleatst beblette daggen yn it besit fan twa dronkenfierde keamerlingen. As de oare moarns de trouwe Macduff, de thane fan Fife, arrivearret en ta de kening syn fertrekken talitten wurdt, ûntdekt dy de moard. De bluodderige moardwapens wurde by de keamerlingen fûn, en dan beart Macbeth dat er út lulkens oer de lêfe moard syn selsbehearsking ferliest; hy slacht de beide jongfeinten dea. Syn wiere reden is lykwols om foar te kommen dat se harren ûnskuld bewize kinne. Mei dizze die wekket er fuortendaliks Macduff syn erchtinkendheid op, mar dy hâldt dat foar him. As de moard op 'e kening bekend wurdt, ûntflechtsje dy syn soannen Malcolm en Donalbain, dy't dan foar harren eigen libbens freezje, it lân, de iene nei Ingelân, de oare nei Ierlân. Harren flecht, lykwols, makket dat se fertocht wurde fan 'e moard, en sadwaande net mear yn oanmerking komme foar de troan. Dêrop wurdt Macbeth, as famyljelid fan Duncan, ta kening útroppen.
Max Blokzijl
Libbensrin
Nei de bsetting kaam Blokzijl iepentlik foar syn nasjonaalsosjalistyske ideeën út. Fan febrewaris 1941 ôf hold er wykliks in radiopraatsje foar de Nederlandsche Omroep. As haad fan de ôfdieling parse fan it nasjonaalsosjalistyske Departemint fan Folksfoarljochting en Keunsten wurke er oan de nazifisearring fan de Nederlânske parse.
Sjongkarriêre
Tegearre mei de sjoernalist Jean-Louis Pisuisse reizge er yn 1907, út koartswiligens, ferklaaid as Italjaanske strjitmuzikant, troch Nederlân. Hja skreaunen in boekje oer harren ûnderfinings: Avonturen als straatmuzikant. It boekje ferkocht tige dat hja koenen harren sjongkarriêre fierder útbouwe. Hja reizgen fan 1908 oant 1913 troch Jeropa, Nederlânsk-Ynje, Sina, Japan, Sibearje en Ruslân. Hja betochten de namme libbensliet foar harren op it Frânske chanson ynspirearre repertwaar.
Proses en eksekúsje
Nei de kriich waard de ferneamde Blokzijl tige hastich foar de rjochter brocht. Hy waard mar fan ien ding beskuldige: de dat er yn de besetting mei opsetsin, yn it iepenbier, nazipropagandist west hie, bedoeld om it geastlik ferset fan it folk te brekken en har yn te nimmen foar it Dútsk bewâld. Inkeld út reden fan fragminten út syn radiopraatsjes waard er 25 septimber 1945 ta de dea feroardiele. Heger berop waard fersmiten en graasje woe keninginne Wilhelmina net jaan. Fergelike mei oare nasjonaalsosjalistyske propagandisten waard Blokzijl wol tige swier straft. Fermoedlik is er fral it bokje wurden omdat er as earste bekende kollaborateur foar de rjochter kaam en ek dat er as de stem van het Nederlandse nationaalsocialisme sjoen waard sil sines der ta dien hawwe. Hy waard dea dien op de Waalsdorpervlakte en letter yn it geheim bedobbe yn in massagrêf op it Algemiene Begraafplak fan De Haach dêr't earder ek Robert van Genechten en letter Meinoud Rost van Tonningen en Mussert bedobbe waarden. Syn frou hat nea te hearren krigen wêr't syn lichem krekt lei. De autoriteiten wienen nammentlik benaud foar fersteuring fan de iepenbiere oarder.
Macbeth
Ynhâld
Hoewol't de profesije no útkommen is, bliuwt Macbeth ûntefreden, mei't de foarsizzing oan Banquo him gjin rêst lit. Hy beseft dat er nea noflik wêze sil foar't er makke hat dat Banquo gjin neiteam hawwe sil, dat hy hiert in pear moardners yn en stjoert dy op Banquo en dy syn soan Fleance ôf. It slagget harren en doch Banquo dea, mar Fleance wit te ûntkommen. As er letter mei syn eallju oan it jimmet sit, sjocht Macbeth de geast fan Banquo en jaget er syn gasten de stupen op it liif troch in tirade te hâlden tsjin in lege stoel (mei't hy de iennichste is dy't de geast sjen kin).
Macbeth is no syn rie te'n ein, dat hy giet werom nei de heksen en freget harren om 'e wierheid fan harren profesijen oan him te iepenbierjen. Ta beskie warskôgje se him om op te passen foar Macduff, en foarsizze se dat nimmen him kwea dwaan kinne sil dy't út in frou berne is, en dat syn regear fêststean sil oant de Grutte Bosk fan Birnam nei syn kastiel op 'e Heuvel fan Dunsinane opmarsjearje sil. Dat stelt Macbeth gerêst, want hy wit dat alleman út in frou berne is en dat in bosk nea marsjearje sil. Mar hy freget ek oft Banquo syn neiteam ea yn Skotlân regearje sil, en by wize fan antwurd toane de heksen him in rige fan acht keningen, wêrfan't de lêste in spegel yn 'e hân hâldt dy't noch folle mear keningen wjerspegelet. Macbeth beseft dat acht fan Banquo syn neikommelingen yn Skotlân op 'e troan komme sille, wylst withoefolle oaren om utens regearje sille. As er koarte tiid letter berjocht kriget dat Macduff nei Ingelân ta flechte is, ferjit Macbeth lykwols it alderearste part fan 'e nije foarsizzing, en jout er opdracht om Macduff syn kastiel yn Fife yn te nimmen en eltsenien dêryn ôf te slachtsjen, Macduff syn frou en jonge bern ynbegrepen.
Underwilens hat frouwe Macbeth lêst krigen fan har gewisse. Uteinlik wurdt hja alhiel sljochtsinnich. Se mient mar dat har hannen ûnder it bloed sitte en besiket se allegeduerigen skjin te waskjen, mar dat wol mar net slagje. Dit is in iroanyske omdraaiïng fan har eardere bewearing tsjin Macbeth dat "[in] bytsje wetter [...] ús fan dizze die [skjinwasket]." Uteinlik slacht se de hân oan harsels, wat Macbeth ta in djippe depressivens en wanhope bringt.
Yn Ingelân is Macduff wilens berjochte oer de dea fan syn frou en bern. Hy hat wraak sward en him oansletten by prins Malcolm, Duncan syn âldste soan, dy't in leger byinoar brocht hat fan útwykte Skotske eallju en Ingelske bûnsgenoaten, oanfierd troch de Ingelske grever fan Northumberland. Hja falle Skotlân binnen en tsjogge op nei Inverness. Wylst se yn 'e Bosk fan Birnam bivakkearje, snije de soldaten fan it leger tûken fan 'e beammen ôf om har mei te kamûflearjen. Sa geane se op it Kastiel fan Dunsinane ta, en Macbeth beseft dan dat de bosk yndie tsjin him opmarsjearret, en dat de lêste foarsizzing fan 'e heksen al heal útkommen is. De slach fynt plak en berikt syn hichtepunt as Macduff foar Macbeth oer komt te stean. Macbeth swetst dat gjin man dy't út in frou berne is, him kwea dwaan kin, mar dan fertelt Macduff him dat hy net berne is, mar troch in keizersneed te wrâld kommen is. Macbeth beseft te let dat er de wurden fan 'e heksen misbegrepen hat, en Macduff slacht him de holle ôf. Neitiid wurdt Malcolm, en net Banquo syn soan Fleance, sa't Macbeth freze hie, kening fan Skotlân (mar Shakespeare syn ier santjinde-iuwske publyk wist dat Jakobus VI fan Skotlân, ek bekend as Jakobus I fan Ingelân, neffens de leginde fan Banquo ôfstamme).
Fryske oersetting
Macbeth waard yn 1932 oerset yn it Frysk troch Douwe Kalma en útjûn (ûnder de misstavere titel MacBeth) troch útjouwerij Brandenburgh & Co. te Snits, as diel 27 fan De Fryske Bibleteek. Yn 1969 makke dizze fertaling ûnderdiel út fan 'e omnibus Shakespeare's Wurk Dl. VII, in útjefte fan 'e Fryske Shakespeare Stifting te Drachten.
Keninkryk Wesseks
thumb|Keninkriken yn Brittanje ±800 It Keninkryk Wesseks wie ien fan de sân Angelsaksyske keninkriken (ek bekend as de heptargy) dy't foarôf gienen oan it feriene keninkryk Ingelân. It lei yn it suden en súdwesten fan it lân. De namme is ûntliend oan de ynwenners, de West-Saksen. It waard in saneamd earldom (de Ingelske tsjinhinger fan in greefskip) nei Knud de Grutte syn bemasteringstochten yn 1016, en fan 1020 oant 1066. Nei de Normandyske ynvaazje fan 1066 ferdwûnen de Ingelske earldoms en waard Wesseks ferparte ûnder de neifolgers fan Willem de Oermasterder.
Skiednis
Wesseks bestie fan de 6e iuw ôf oant it ûntstean fan de Ingelske steat yn de 9e iuw. Neffens it histoaryske wurk fan namme, de Angel-Saksyske Kronyk (ASK), waard Wesseks stichte troch de keningen Cerdic en syn soan Cynric, hoewol't it bewiis dêrfoar ûntbrekt.
"495. Der kamen twa ealmannen nei Brittanje, Cerdic en Cynric syn soan, mei fiif skippen, nei in plak mei de namme Cerdicesora, deselde deis fjochten hja tsjin de Welsken."
It histoaryske Wesseks begjint mei Ceawlin (560-591?), neffens de tradysje de soan fan Cynric. Syn machtsbasis lei yn de westlike Teemsdelling, mei Dorchester yn Oxfordshire as haadplak. Hy wreide it ryk nei alle kanten út, benammen nei it westen ta. Hy jildt as de twadde Bretwalda (hege kening).
De namme Wesseks waard doe oars noch net brûkt. Earst nei it regear fan Ine (± 700) waard sprutsen oer de 'West Saksen', en noch wer letter waard it gebiet as Wesseks oantsjut. Earder hjitte it Gewisse of Gewissae. Dizze benamming waard wol ferbûn mei de mytologyske 'Gewis', de pake fan Cerdic, mar it is nei alle gedachten earder in âld Saksysk wurd dat 'bûnsgenoaten' betsjut. De lettere útwreiding fan Wesseks mei it Devon en Cornwall fan no, die de macht fan de keningen tanimmen. Dit kaam ek foar dat Ingelân út it suden wei troch de Wytsingen ferovere wurde koe. Ien fan de wichtichste West-Saksyske delsettingen wie Winchester, dat yn 871 troch Alfred de Grutte haadstêd makke waard.
It keninskip yn Wesseks wie net suver erflik. De sterkste gadingmakker út foaroansteande famyljes waard keazen of naam sels de macht oer. De ynterne striid dy't dat fan gefolgen hie, sil it keninkryk bytiden ferswakke hawwe. Faak wie der somtiden gjin wiere kening omdat der gjin ûnderkening útkypte.
Nei de dea fan kening Offa fan Mersia, kaam Wesseks op de foargrûn, earst ûnder Egbert (802-839), dy't troch Noardumbrje en Mersia erkend waard as Bretwalda (hearsker fan hiel Brittanje), dêrnei ûnder syn soan Ethelbald (839-859). Under it regear fan Ethelbald boazen de oanfallen fan de Wytsingen oan en doe't Alfred de Grutte (870-899) op de troan kaam, hienen de Noarmannen of Denen hiel East Anglia en de eastlike Midlands beset. Troch it winnen fan de slach by Edington yn 878 wist Alfred de ûnôfhinklikens fan Wesseks te hanthavenjen. Yn 886 sluet er in ferdrach mei de Deenske kening Guthrum dêr't in part fan Ingelân by ôfstien waard oan de Skandinayske ynfallers, letter waard dat gebiet de Danelaw neamd.
De lêste kening fan Wesseks wie Atelstan, dy't regearre fan 924 oant 927, doe't er de earste kening fan it feriene Keninkryk Ingelân waard.
De namme Wesseks kaam fannijs ta libben yn de romans fan de 19e iuwske skriuwer en dichter Thomas Hardy, mar libbet ek hjoeddeis fierder yn de nammen fan tal ferienings, skoallen en ynstellingen.
Keningen fan Wesseks
De list is de tradisjonele list fan keningen fan Wesseks, mei feiten sa't de keningslisten fan Wesseks dy jouwe. De Angelsaksyske Kronyk jout oare feiten: (Cerdic 519-534, Cynric 534-560, Ceawlin 560-591). Dy datums binne faak mei opset sin betider mei as doel: thumb|Alfred de Grutte
Aldheidkeamer Lemster Fiifgea
De Aldheidkeamer Lemster Fiifgea is sûnt 1967 in museum oan de Nijbuorren op De Lemmer. De kolleksje jout in oersjoch fan it eardere libben op De Lemmer:
Fierders binne der wikseljende eksposysjes.
Bridget Fonda
Yn 1988 hie hja har earste grutte filmrol yn You Can't Hurry Love. It jier dêrnei spile se yn films as Shag en Strapless. Sy foel earst goed op yn Scandal út 1989, dêr't hja in wier besteande Britske call-girl Mandy Rice-Davies yn spile. Dy film levere har in Golden Globe-nominaasje op. Yn 1990 hie se in lytse rol as sjoernaliste yn The Godfather Part III.
Yn 1992 folge it grutte trochbrekken mei haadrollen yn twa súksesfolle films, Singles en Single White Female. Yn de jierren dêrnei hie Fonda grutte rollen yn Point of No Return, Bodies, Rest, and Motion (beide 1993) en It Could Happen to You (1994). Yn 1997 spile hja in atypyske rol yn Jackie Brown fan Quentin Tarantino, as in beach babe ('strânmokkel') ûnder ynfloed fan himp. In jier letter koene wy har sjen as swiere frou fan Bill Paxton yn Sam Raimi syn film A Simple Plan.
Op 29 novimber 2003 troude se mei filmkomponist Danny Elfman. Sy hawwe in soan, berne yn 2005.
Impala (atletykferiening)
Atletykferiening Impala út Drachten (AV Impala) hat har akkomodaasje oan de Sportleane yn Drachten.
Impala (antilope)
thumb|right|300px|Impala of roaibok thumb|right|300px|Leefgebiet impala De impala of roaibok (Aepyceros melampus) is ien fan de meast algemiene antilopesoarten yn Afrika súdlik fan de Sahara. Hy is de iennige soarte út de ûnderfamylje Aepycerotinae en it skaai Aepyceros, hoewol't er bytiden ek ta oare ûnderfamyljes rekkene wurdt, lykas de Alcelaphinae of de Antilopinae.
Kenmerken
De impala is in slanke, middelgrutte antilope mei in lange nekke. De facht is readbrún of gielbrún fan kleur, ljochter op de skouders, de nekke en de kop en it ljochtst op it ûnderste diel fan de skoften. De ûnderside is wyt fan kleur, lykas de kiel, kin, boppelippe, wynbrauwen en it binnenste fan de earen. De top fan de earen is swart, krektas de noas. Ek rint der in fertikale streek fan de sturt oer it efterste, en in streek oer de boppeside fan de sturt. Op de efterpoaten, boppe de hakke, sit in plom fan lang, swart hier. Der besteane ek swarte impala's, mar dy binne tige seldsum en wurde net folle yn it wyld sjoen.
Impala (atletykferiening)
Skiednis
Yn 1963 benadere de destiidske gemeentesekretaris Nauta de famylje Van der Kade, Gerda van der Kade-Koudijs hie meirûn yn de 4 x 100 m. estafette mei û.o. Fanny Blankers-Koen en dêrmei goud wûn. Foar skoallen yn Drachten waard in kennismakkingstrening organisearre op sneon 14 desimber 1963 yn de gymnastykseal oan de Gielgoarsstrjitte mei in trening troch de hear Naber, bûnstrener fan de KNAU. In lytse 40 man waard dêrnei lid fan de nije atletykklup. De namme waard Impala, ien fan de sierlikste Afrikaanske antilopen. De impala hâldt meast ta yn licht beboske terrein, kin hurd drave en fier springe. De earste treners wienen Gerda v.d. Kade-Koudijs en de hear Thalens. Bestjoersleden wienen de hear Van de Graaf en Van der Kade. Omdat beide echtpearen oarspronklik út Rotterdam kamen en sawol Feijenoord as Sparta read/wyt yn de klean hiene, waarden dat ek de klupkleuren fan AV Impala.
Op de eardere hurddraversbaan, dêr't it middenterrein winterdeis fan brûkt waard as iisbaan, waard troch de leden fan Impala in fierspringbak en in heechspringbak útgroeven. It needsaaklike sân waard beskikber steld troch de gemeente. Jild om diskussen, kûgels en heechspringstanderts oan te tugen waard op in orizjinele wize fertsjinne. Yn dy tiid moast elke atleet keurd wurde. Van de Graaf hie as bedriuwsarts genôch ûnderfining mei keurings. Troch sels de keurings te dwaan koe er syn fergoeding ten goede komme litte oan de klupkas. Sa koe it barre dat op in jûn op de medyske ôfdieling fan Philips alle leden fan it jonge Impala keurd waarden troch de bestjoersleden fan datselde Impala. Omdat fierwei de measte leden jeugdleden wienen, wie de oanskaf fân kûgels en diskussen earst allinnich mar foar dy groep bestimd.
Impala (antilope)
Kenmerken
Allinnich it mantsje hat hoarnen. Dy hoarnen binne slank, lierefoarmich en swier ringe, en kinne mear as 90 sm lang wurde. Wyfkes hawwe gjin hoarnen. Se binne ek lytser as de mantsjes. De âlderdom fan de manlike impala kin oant op 5 jier presys fan ôfstân oan de foarm fan syn hoarnen ôflêzen wurde. By de bronst wurdt de nekke fan it mantsje tsjokker en syn facht donkerder troch in fetlike ôfskieding.
De impala hat in kop-romplingte fan 120 - 160 sintimeter, in skouderhichte fan 75 - 85 sintimeter en in sturtlingte fan 30 - 45 sintimeter. Wyfkes wage 40-60 kilogram, mantsjes 45-80 kilogram.
Fersprieding en leefgebiet
left|300px|thumb|Springende Impala, juny 1999, Kenia. De impala libbet op iepen flakten en yn licht beboske gebieten, tichtby wetter. Sy hawwe in foarkar foar it grinsgebiet tusken greiden en Akasiabosk, mei genôch fretten, drinkensplakken, en skûlplakken. It soarte libbet yn it reinseizoen mear yn iepen gebiet, en yn it drûge seizoen mear yn bosken. Hy komt foar fan Kenia, Uganda en Rwanda súdoan oant de Transfaal, Botswana en East-Angola, mei in isolearre populaasje yn Súdwest-Angola en Namybje.
Impala (atletykferiening)
Skiednis
It Rinbaanterrein wie net ideaal om te trenen. Yn de winter en de maitiid wie it middenfjild net te brûken foar de technyske nûmers en yn de simmermoannen hie men ek nochris lêst fan de kompetysje foar bedriuwsfuotbal. Dêrom gie de feriening yn 1968 oer nei de Sportleane. Impala krige dêr in gersbaan fan 400 meter ta foldwaan. De toplaach bestie út Rubcord, in mingsel fan rubber, koark en asfalt. Dêrmei hie Drachten de earste keunststofbaan fan de Benelux en mocht Impala yn 1971 daliks de organisaasje fan de Nederlânske Kampioenskippen op him nimme. It rubcord rûn wol goed, mar sliet wol hurd. Goed 10 jier letter waard dêrom de boppelaach der ôfhelle en waard der Sportelast foar yn it plak lein. Letter is de baan fannijs renovearre ta de tredde keunststofbaan.
Impala (antilope)
Leefwize
Hy libbet benammen fan koart gers, mar syn fretten kin ek út blêden bestean, wêrtroch't dizze soarte him ûnder ferskillende kondysjes goed hanthavenje kin. Benammen yn it drûge seizoen binne blêden fan strewellen en beammen, neist siedden, pûlen en krûden, in wichtich ûnderdiel fan it dieet. Hy moat wol deisk drinke. De impala fiedet him benammen yn it skimertsjuster, mar ek betiid yn de jûn en nachts. Oerdei besteget er in grut part fan de dei mei wjerkôgjen en rêsten op in skadich plak.
De impala hat in treflik gehoar en rooksin, wêrtroch't er fijannen al fan fier fernimt. It sicht is lykwols net sa goed ûntwikkele. By gefaar kinne se hiel hurd flechtsje en sprongen meitsje fan alve meter lang en trije meter heech.
thumb|left|250px|Impala's De impala libbet yn lytse kudden fan minstens 6 bisten, besteande út ien of twa dominante mantsjes en harren harem fan oant 30 wyfkes en harren jongen. Wyfkes bliuwe har hiele libben by deselde kudde, mantsjes ferlitte de kudde as se folgroeid binne. Gruttere kudden, besteande út mear as fyftich bisten, binne net ûngewoan, benammen yn it drûge seizoen, at der minder greide is. De rest fan de mantsjes libbet yn frijfeintegroepen. Bisten hâlde kontakt mei elkoar trochdat se mei klieren yn de hakke in rookspoar efterlitte. In mantsje is meastentiids 4 - 6 jier âld eardat hy sterk genôch is om in territoarium en in harem ûnderhâlde te kinnen. Benammen yn de brûnstiid wurdt der swier fochten mei oare mantsjes. Yn de brûnstiid dekt de haremlieder in oantal wyfkes, mar de bewaking fan de harem en de pearing kostje it mantsje safolle enerzjy dat hy nei in oantal dagen opjout en in oar mantsje út de frijfeintegroep syn liedende rol oernimme kin.
Impala (atletykferiening)
Skiednis
Bekende leden fan Impala wienen: Janneke Roona-Bosma, Jan Benus, Afien Benus, Arjen Visserman, Henk Arends, Henk van Heuveln, José van der Veen, Remko Bosgraaf, Margriet Rota, Hennie Zantinga, Greta Jansen, Bea Wiarda, Krista Aukema en Titia Visser. Allegear atleten dy't lanlik oansprekkende prestaasjes leveren. Ut dit rychje binne Bea Wiarda en Krista Aukema de ienigen dy't wylst se Impala-lid wienen in nasjonale titel by de senioaren hellen. Hennie Zantinga, Titia Visser en Janneke Roona-Bosma dienen itselde by de feteranen. Ald-Impalezen as Arjen Visserman en Marijke van de Graaf hellen nasjonale titels by oare ferienings. En as ienige âld-Impalees helle Marijke van de Graaf teffens de Olympyske Simmerspullen 1972 yn München, dêr't se de 1500 m rûn foar Switserlân. Lettere bekende Olympyers wienen atlete en wrâldrekordhâldster Tollien Schuurman en Sybren Jansma dy't meidie oan it bobslydzjen op de Olympyske Winterspullen fan 2010 yn Fankoever.
De feriening hie op in stuit mear as 400 leden en wie doe fierwei de grutste fan it Noarden.
Impala (antilope)
Leefwize
At it reinseizoen begjint, wurde alle jongen hast tagelyk smiten. Dit is in foarm fan ferdigening fan it soarte tsjin de liuwen en oare rôfdieren: trochdat it oanbod sa grut is, kin in grut diel fan de jongen de sa gefaarlike earste moannen oerlibje. De helte fan alle jongen sil yn de earste wiken pakt wurde troch in rôfdier. Nei in draachtiid fan ûngefear twahûndert dagen smyt it wyfke ien jong, op in goed ferstoppe plak. Se bliuwt by it gerskjen yn de buert fan har jong. Se siket it lykwols allinnich op om it drinke te litten. Nei inkele dagen folget it jong syn mem, mar sil skûlje by it minste alaarm. In wyfke is nei achttjin moannen geslachtsryp. De impala wurdt oant fyftjin jier âld.