cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Opstanning fan Jezus
It barren neffens it Nije Testamint
Neffens it Evangeelje fan Mattéus ferskynde der in ingel oan Marije Magdalena by de lege grêftombe dy't tsjin har sei dat Jezus der net wie, want hy wie ferriisd. Hy sei fierder noch tsjin har om it de oaren te fertellen en nei Galiléa te gean om Jezus dêre te moetsjen. Dêrnei ferskynde Jezus oan Marije Magdalena en "de oare Marije" doe't hja ûnderweis wiene en doe "foelen se op 'e knibbels en omklammen earbiedich Syn fuotten". Dêrnei, neffens Markus 16:7, ferskynde Jezus oan alle dissipels op in berch yn Galiléa, dêr't Jezus harren de Grutte Opdracht joech en hy sei harren hiet: "Wa't leaut en doopt is sil behâlden wurde, mar dy't net leaut sil feroardiele wurde". (Markus 16:16)
Neffens it Evangeelje fan Lukas giene "de froulju dy't mei Him út Galiléa kommen wiene" nei de tombe dêr't se ûntdutsen dat dy leech wie. Doe ynienen stiene der "twa mannen yn blinkend wite klean by harren" en seine dat Jezus der net wie en dat er ferriisd wie. Jezus ferskynde doe oan twa folgelingen dy't op 'en paad wiene nei Emmaüs (de saneamde Emmaüsgongers), dy't it de oerbleaune alve dissipels fertelden. Dy ferklearren dat Jezus oan Petrus ferskynd hie. Wylst se it barren beskreaune, ferskynde Jezus ynienen yn harren fermidden en liet harren sjen dat syn lichem noch hieltyd út fleis en bien bestie. Hy lei harren út dat de Messias ferriisd wie fan de dea en dat "yn syn namme, te begjinnen yn Jeruzalim, ferkundige wurde moat, dat se har bekeare en dat har sûnden ferjûn wurde" (Lukas 24:37-47). Neffens it Evangeelje fan Lukas en de Hannelingen fan de Apostels, dy't beide troch deselde skriuwer skreaun waarden, fear er dêrnei op nei de himel.
Neffens it Evangeelje fan Jehannes kaam Marije Magdalena by de tombe en seach se dat dy leech wie; se gie doe nei Petrus om it him te fertellen. Doe ferskynden der twa ingels oan har en dêrnei ferkynde Jezus sels oan har. Dy jûns ferskynde Jezus oan de oare folgelingen, en in wike letter ferskynde er wer in kear (Jehannes 20:1-29). Letter ferskynde er yn Galiléa oan Petrus, Tomas en de twa oare folgelingen. Hy joech Petrus in nije opdracht en hiet Tomas om syn hân en syn side oan te reitsjen om't dyselde sein hie dat er net leauwe soe dat Jezus ferriisd wie oant er syn wûnen fan 'e krusiging betaaste koe (Jehannes 21:1-27).
Nettsjinsteande Paulus, dy't sei dat it opstiene lichem allinnich mar "geastlik" wêze koe, en dat fleis en bien net yn it Keninkryk fan God komme kinne, ferwize de fjouwer evangeeljes gauris nei de fysike steat fan it lichem fan de opstiene Jezus. Sa seit er yn it Evangeelje fan Lukas dat syn lichem noch hieltyd út fleis en bien bestiet (Lukas 24:37). Dat soe komme kinne fan de tradisjonele Grykske ferwachtings dat sawol it lichem as de siel yn it ivige libben ynbegrepen binne.
Neffens it boek Hannelingen fan de Apostels ferskynde Jezus oan de dissipels fjirtich dagen lang en hiet harren yn Jeruzalim te bliuwen nei't hysels nei de himel opfearn wie. De Hillige Geast soe dan by harren komme op Pinkster en dêrnei waard úteinsetten mei it sindingswurk fan de iere tsjerke.
Peaske
thumb|Keizer [[Konstantyn de Grutte en de biskoppen mei de Leauwensbelidenis fan Niseä fan 381]]
Peaske, benammen Peaskesnein, is de wichtichste kristlike hjeldei, dêr't de opstanning fan Jezus fierd op wurdt. It wie ek de earste kristlike hjeldei. Peaske is ferbûn mei it Pesach en de Uttocht út Egypte út it Alde Testamint. Jezus joech Pesach in nije betsjutting troch by it Lêste Nachtmiel yn de boppeseal syn dissipels en himsels ree te meitsjen foar syn dea. By it ferdielen fan it ûnsuorre brea en de wyn sei er dat mei gauwens syn lichem opoffere wurde soe en syn bloed fergriemd wurde soe.
It leauwen yn de opstanning fan Jezus fan syn iere folgelingen late ta it oprjochtsjen fan de earste tsjerken (ekklēsia) en in netwurk dat mei geskriften in ympuls oan de bedêstens en ferhearliking fan Jezus joech. Jezus syn dea waard útlein as in part fan it plan fan God foar it ferjaan fan de sûnden fan de minsken. De ferskinings fan Jezus laten ta it sindingswurk fan Jezus syn learlingen, dêr't Petrus in liedersrol by krige yn de earste ekklēsia.
It belang foar it Kristendom
Yn de kristlike teology binne de dea, de opstanning en de ferhearliking fan Jezus tige wichtige foarfallen, en it fûnemint fan it kristlike leauwe. De Leauwensbelidenis fan Niseä seit: "Op de tredde dei ferriisde er neffens de geskriften". De opstanning fan Jezus wie part fan it plan fan God foar de ferlossing fan de sûnden fan de minsken. De wichtichste fraach foar kristlike teologen bliuwt oft Jezus werklik út de dea wei opstien wie. De kategismus fan de Roomsk-Katolike tsjerke seit it folgjende:
Foar in soad kristenen, en guon teologen, is it uterst wichtich te leauwen dat ek Paulus leaude yn in lichaamlik opstean, wylst Paulus sels oantrune op in geastlik opstean en it ûntkennen fan in takomst foar fleis en bien. Dat leauwen fan Paulus hie te krijen mei de filosofy fan de fariseeërs, dy't ek leauden dat it natuerlike lichem nei de dea fergean sil. Neffens de Britske teolooch N.T. Wright syn boek The Resurrection of the Son of God ("De opstanning fan de Soan fan God") kin der gjin twifel oer mooglik wêze, dat Paulus wiswier leaude yn in lichaamlike opstanning. Ek oare teologen sprekke harren foarkar út foar de lichaamlike opstanning fan Jezus.
Histoarysk-krityske útlis
Foar de Ferljochting waard it Nije Testamint leaud as de wiere skiednis, mar neitiid waard twifele oan guon eleminten dêryn. Om't sekuliere boarnen lykas Flavius Josefus en Tasitus it feroardieljen en it krusigjen fan Jezus neame, kin mei wissichheid fêststeld wurde dat dy foarfallen bard binne, al is der fierders neat bekend oer hoe en wat. Jezus syn opstanning bliuwt boppedat in kwestje fan leauwen ynstee fan in histoarysk foarfal, lykas de oare wûnders yn it Nije Testamint.
Hoewol't neffens measte kristenen de lege grêftombe in grut bewiis is dat Jezus wol út de dea wei opstien is, hawwe ûndersikers troch de iuwen hinne alternative ûnderstellings oppenearre oer wat der mei it lichem fan Jezus bard wêze koe dêr't natuerwetten net by oertrêde west hoege te hawwen. Dy ûnderstellings binne ûnder oaren:
Hynstefleismars
De Hynstefleismars (Ingelsk: Horsemeat March), soms ek wol de Drekmars (Mud March) of de Hongermars (Starvation March) neamd, wie in militêre ekspedysje dy't yn 'e simmer fan 1876 yn it ramt fan 'e Grutte Sû-Oarloch ûndernommen waard troch it Amerikaanske Leger yn súdlik Montana en it westen fan wat letter Súd-Dakota wurde soe. Dizze fjildtocht stie ûnder befel fan brigadegeneraal George Crook, en hie ta doel om nei de foar de Amerikanen desastreus ferrûne Slach oan de Little Bighorn de Lakota en de Noardlike Sjajinnen te straffen. Mei't de ekspedysje min tarist wie en behindere waard troch drekkige omstannichheden, rekken de rantsoenen foartidich op en wiene de soldaten twongen om har eigen hynders op te iten. De Hynstefleismars einige mei de Slach by Slim Buttes.
Foarskiednis
Under de simmerkampanje Grutte Sû-Oarloch fan 1876 besocht it Amerikaanske Leger om 'e opstannige Lakota, en harren bûnsgenoaten, de Noardlike Sjajinnen en de Noardlike Arapaho, fan trije kanten ôf yn 'e skjirre te nimmen. Ut it noarden kaam de Montana-kolonne, ûnder befel fan kolonel John Gibbon, dy't op 30 maart ôfsette út Fort Ellis. Ut it easten wei kaam brigadegeneraal Alfred Terry mei de Dakota-kolonne út Fort Abraham Lincoln, dy't op 17 maaie ôfsette. En út it suden teach op 29 maaie brigadegeneraal George Crook op, mei de Wyoming-kolonne út Fort Fetterman.
Op 17 juny waarden de troepen fan Crook lykwols tsjinkeard yn 'e Slach oan de Rosebud, wêrnei't dy in skoft op dat plak stilhâlde moasten en effektyf útskeakele wiene. Dat liet romte foar de ferpletterjende nederlaach dy't de Yndianen op 25 juny yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn tabrochten oan it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer, dat it meastepart fan Terry syn troepemacht omfieme. Pas nei't er fersterkings en nije foarrieden ûntfongen hie, koe Crook yn begjin augustus syn opmars fuortsette, mar tsjin dy tiid hiene de Yndianen har al yn lytse troepkes opspjalten en wiene se alle kanten útspatten.
De fjildtocht
It wie Crook syn opdracht en bedoeling om 'e Lakota en de Noardlike Sjajinnen dy't ferantwurdlik wiene foar de pynlike Amerikaanske nederlaach yn 'e Slach oan de Little Bighorn, op te spoaren en mei har ôf te weven. De Yndianen wiene lykwols nearne te bekennen, en doe't Crook by min waar mei swiere reinfal út súdlik Montana wei opteach nei it easten, yn 'e rjochting fan 'e Black Hills fan 'e Dakota's, koene syn troepen mar stadich foarút komme fanwegen de drekkige omstannichheden. Troch de breklike tarissing en de opmars dy't folle stadiger gie as ferwachte, rekken de rantsoenen op, en wiene de soldaten úteinlik twongen om harren eigen hynders op te iten om net te ferhongerjen.
Oan 'e ein fan 'e earste wike fan septimber hie Crook syn troepemacht einlings en te'n lêsten de Black Hills berikt, dêr't er in ôfdieling kavalery nei it goudsikersstedsje Deadwood ta stjoerde om om iten te biddeljen. Underweis dêrhinne state dizze ôfdieling kavalery, ûnder kaptein Anson Mills, by tafal op in Yndiaansk kamp, te witten it doarp fan it Lakota-opperhaad Amerikaansk Hynder de Aldere. By moarnsdage op 9 desimber foelen Mills en syn manskippen dat kamp oan, ek al lei it binnen de grinzen fan it Grutte Sû Reservaat. Dat late ta de Slach by Slim Buttes, wêrby't it Yndiaanske kamp ferovere waard. Letter dyselde deis arrivearre Crook mei syn haadmacht op it slachfjild. De hongerige soldaten plonderen de winterfoarrieden fan 'e Yndianen en stillen sa har slimste honger. De Hynstefleismars einige op 13 septimber, doe't Crook einlings en te'n lêsten kontakt makke mei syn bagaazjetrein.
Praachoffinsyf
It Praachoffinsyf wie de lêste grutte militêre operaasje fan it Reade Leger oan it Jeropeeske eastfront yn de Twadde Wrâldkriich. De slach duorre fan 6 oant en mei 11 maaie 1945, wylst Dútslân op 8 maaie al kapitulearre.
De slach
Nei de fal fan Berlyn op 2 maaie 1945 begûn op 5 maaie de opstân fan de Praachske befolking tsjin de Dútske besetter. Yn de nacht fan 5 op 6 maaie frege hja om help fan de alliearden, en dy kaam as earste fan it 1ste Oekraynske Leger, dat op 7 maaie it Ertsberchtme berikte en in dei letter de stêd Dresden folslein yn hannen hie.
Yn de nacht fan 8 op 9 maaie binne ienheden fan it 1ste Oekraynske Leger 80 kilometer fierder kommen en dy koenen moarns mei help fan partisanen de Tsjechoslowakyske haadstêd besette. Dêrmei waarden de wichtichste Dútske striidkrêften benoarden Praach ynsletten. Op 10 en 11 maaie jûgen de Dútsers harren oer en gongen hja yn kriichsfinzenskip.
It Reade Leger en de Amerikanen koenen op 10 maaie by Chemnitz en op 11 maaie by Budweis eltsoar de hân jaan.
Window Maker
Window Maker is in finsterbehearder foar X11, geskikt foar gebrûk oer netwurk-ferbiningen of op âldere kompjûters. Mar ek op nije kompjûters kin it stabiliteit en snelheid ferbetterje. De oarspronklike ferzje is fan 1997.
Oersetting nei it Frysk
Foar Window Maker 0.95.6 en heger, is der yn 2015 in Fryske oersetting makke. Mei de kommando-opsje '--locale fy' kin de Fryske oersetting opstart wurde (wannear't dy ynstallearre is).
Erongo (regio)
thumb|De Erongo Regio yn Namybje
Erongo is in regio yn Namybje. It leit yn it westen fan it lân. De regio hat 150.400 ynwenners. De haadstêd is Swakopmund.
Middelsee (Ljouwert)
Oan de eastkant stiet in pleats út 1908 dêr't it Frysk Lânboumuseum yn fêstige is.
Nijbou
Yn it plan foar de nije wyk moatte 2.800 nije wenten boud wurde. De wyk wurdt begrinzge yn it noarden oan it Van Harinxmakanaal, yn it easten oan de Oeriselskeleane, yn it suden oan De Werp, dy't it gebiet wurdt om de nij te bouwen Stasjon Ljouwert-Werpsterhoeke wurdt, en yn it westen oan it spoar Ljouwert-Swol. Middelsee krijt, ta tsjinstelling fan de wyk De Súdlannen, dêr't de buerten fan in doarpsk karakter hawwe, in stedsk karakter.
Fase 1 fan it plan is it bouwen fan de twa buerten Havenstêd en Wetterstêd mei 750 wenten, dy't op de Fryske stêden lykje moatte. Havenstêd komt oan it Van Harinxmakanaal om in nij oan te lizzen haven te lizzen. De buert sil bestean út apparteminteblokken dy't op pakhuzen lykje moatte. Ek komt der njonken wenten ek romte foar hoareka, winkels en detailhannel. Yn Wetterstêd komme huzeblokken mei grêften en singels, en wurdt der romte makke foar wenskippen en oar wenjen oan it wetter. Ek komt dêr plak foar wuinkels en hoareka.
Fan ein 2020 ôf waard úteinset mei it bouwen fan de earste huzen.
Dêrnei wurdt it gebiet fierder ûntwikkele. Yntinsive bebouwing komt yn Havenstêd, Wetterstêd, by de Oeriselskeleane del en Werpsterhoeke. De rêst wurdt ynfold mei bebouwing, in soad griene romte en wurdt der ek omtinken jûn oan de argeologyske wearden yn it gebiet.
In moasje fan de PvdA om njonken keap- en frije merk-hierwenten ek sosjale wentebou te meitsjen hat it net helle.
Kretinzyske See
De Kretinzyske See (Gryksk: Κρητικό Πέλαγος, Kritiko Pelagos), is dat part fan 'e Egeyske See en de Middellânske See, dat benoarden it Grykske eilân Kreta leit. De Kretinzyske See wurdt yn it suden begrinzge troch de noardkust fan Kreta; yn it westen troch de eilannen Kythira en Antikythira en troch de kust fan 'e Súdpeloponnezyske lânstreek Lakoanje; yn it noarden troch de eilannegroep fan 'e Sykladen; en yn it easten troch de eilannen Kassos, Karpatos en Roados. De grutste havenstêd oan 'e Kretinzyske See is Heraklion, op Kreta.
Katedraal fan Us Leaffrouwe Opname te'n Himel en fan de Hillige Nikolaas (Galway)
De Katedraal fan Us Leaffrou Opname yn de Himel en de hillige Nikolaas (Iersk: Ard-Eaglais Mhaighdean na Deastógála agus Naomh Nioclás; Ingelsk: Cathedral of Our Lady Assumed into Heaven and St Nicholas), better bekend ûnder de namme Katedraal fan Galway (Galway Cathedral), is in roomsk-katolike katedraal yn Galway, Ierlân. It is ien fan de grutste en ek meast yndrukwekkende bouwurken fan de stêd. Mei de bou fan de katedraal waard yn 1958 útein set en yn 1965 fûn de wijing plak oan de Opname fan Marije yn de Himel en Nikolaas fan Myra.
Arsjitektuer
Arsjitekt fan de katedraal wie John J. Robinson, dy't earder al de ûntwerpen foar in soad tsjerken yn Dublin en oare plakken yn it lân levere. De styl fan de katedraal ferriedt in soad ynfloeden. De koepel en de pylders wjerspegelje de renêssânse; oare karakteristiken lykas de roasfinsters en mozaïken fertsjintwurdigje in brede tradysje fan kristlike keunst. De tsjerke hat in maksimale hichte fan 44,2 meter.
Oargel
It tsjerke-oargel waard oarspronklik yn 1966 boud troch Rushworth & Dreaper út Liverpool. Tusken 2006 en 2007 waard it renovearre en fergrutte troch de Ierske oargelbouwer Trevor Crowe. It besit trije manualen en 59 registers en wurdt net allinnich brûkt tidens de tsjinsten, mar ek yn de simmerkonserten dy't alle jierren plakfine. Yn de katedraal stiet ek noch in lytser oargel mei yn manuaal en fjouwer registers.
The Son of Hickory Holler's Tramp
Tekst
De ik-persoan, dy't himsels bekendmakket as "de soan fan 'e hoer fan Hickory Holler", fertelt hoe't, doe't er noch in lyts jonkje wie, syn heit oan 'e drank rekke, doe mei in oare frou begûn om te slaan en úteinlik mei har útnaaide en wiif en bern sitte liet. Syn mem gûlde eefkes út en beswarde doe har fjirtjin bern dat se nea honger lije soene. Doe't syn mem in reade lampe by de foardoar ophong en har goede namme opjoech, begûnen de buorlju te rabjen. Mar doe't de húshâlding ta behoeftigens ferfoel, wie der net ien fan harren dy't oanbea om ek mar in hân út te stekken. Dat wat se tochten fan wat syn mem besleat te dwaan, kin de ik-persoan neat skele. It wichtichste wie dat hy en syn bruorren en susters nea in dei gjin iten hiene en mei leafde grutbrocht waarden. Ferline jier kaam syn mem te ferstjerren, en eltse snein sette har tankbere bern in boeket fan fjirtjin roazen op har grêf.
Skiednis
De ferzje fan O.C. Smith waard in hit dy't yn it Feriene Keninkryk fan juny oant augustus 1968 fyftjin wiken yn 'e UK Singles Chart stie, wêrfan trije wiken op nû. 2. Deselde single die it yn 'e Feriene Steaten folle minder en kaam yn 'e Hot Country Singles-list net fierder as it 40e plak.
De trêde coverferzje út 1968 wie dy fan Merle Haggard, dy't útbrocht waard op it album Sing Me Back Home.
Hardap (regio)
thumb|De Hardap Regio yn Namybje
Hardap is in regio yn Namybje. It leit yn it suden fan it lân. De regio hat 79.000 ynwenners. De haadstêd is Mariental.
Nijlân-De Swette
Nijlân-De Swette is in wyk oan de westkant fan de stêd Ljouwert en hat ynwenners (, boarne: CBS).
Troch it gebiet hinne streamt De Swette en it Van Harinxmakanaal,mei it Margaretha Zelle Akwadukt. De Heak om Ljouwert, as part fan de Rykswei 31, allyk de trije spoarlinen Ljouwert-Swol, Ljouwert-Harns en Ljouwert-Starum, rinne der trochhinne. Oan de súdkant fan de wyk leit knooppunt Werpsterhoeke
Yn 2018 waarden de wiken Nijlân en Bedriuweterrein-West gearfoege yn de wyk Nijlân-De Swette. Dy wyk bestiet út tsien buerten:
Gods ryk
It ryk fan God (neffens it Evangeelje fan Matteüs ek wol it himelske ryk neamd) is in wichtich begryp yn sawol it Joadske as kristlike leauwen. It ferwiist nei de kontrôle of heechste gesach dy't God hat oer alle dingen, en is fan in folslein oare oarde as wrâldske machthawwers dat hawwe.
Yn it joadendom
De joadske Tenach befiemet in protte ferwizings nei it ryk fan God (sjoch bygelyks Daniël 4:3). It is ferbûn mei de joadske oertsjûging dat God tuskenbeide komme sil om it keninkryk fan Israel te herstellen.
Yn it kristendom
De idee fan it ryk fan God wurdt it helderst werjûn yn it Nije Testamint en dan benammen yn de saneamde synoptyske evangeeljes.
Matteüs brûkt meastentiids de term "himelske ryk" om it begryp wer te jaan, wylst Lukas skriuwt oer it "ryk fan God". As reden dêrfoar wurdt sein dat it Matteüsevangeelje yn it foarste plak foar it Joadske publyk bedoeld wie dêr't men net gewoan wie streekrjocht de namme fan God te brûken. Lukas hat lykwols syn evangeelje rjochtsje op in oar publyk, net joadsk publyk, dy't net mei de term "himelske ryk" bekend wienen.
De histoarikus H.G. Wells skreaut yn (A Short History of the World, 1922): "„It idee fan in himelsk ryk, dat it wichtichste part fan Jezus syn boadskip foarmet en mar in lytse rol yn de kristlike leauwensbelidenis spilet, is wiswier ien fan de meast revolúsjonêre ideeën dy't de minsklike tinzen ea stjoerd hat.“"
It kristlike begryp fan it ryk fan God is foar meardere útlis fetber.
Yn de moderne teology wurdt mear gewicht jûn oan it begryp ryk fan God (ek wol fertaald as "Hearskippij fan God") as de fersy fan Matteüs ("Himelsk ryk). By de earste fersy is it makliker om in ferbân te lizzen mei de ynderlike mystike ûnderfining fan it begryp, wylst de fersy fan "Himelsk ryk" dúdlik mear "nei bûten projektearre" is.
De evangeeljes beskriuwe dat Jezus it ryk ôfkundige as eat dat op it punt stie te gebeuren, en net as wat dat yn de takomst komme sil (sjoch Markus 1:15). De ferhalen oer Jezus dy't siken better makket, demonen ferdriuwt, les joech yn in nije libbensetyk waarden as in demonstraasje sjoen fan dat ryk.
Yn roomsk-katolike teology kin it ryk fan God ek nei de Tsjerke ferwize. Protestanten lykwols leauwe dat de Tsjerke it ynstrumint is dat it ryk Gods sjen lit, mar dat net dêroan lyk hoecht te wêzen.
Das Lied der Deutschen
Das Lied der Deutschen (Frysk: It Liet fan de Dútsers), ek bekend as it Deutschlandlied (Dútslânliet), is sûnt 1922 it folksliet fan Dútslân. Fan 1952 ôf waard lykwols allinnich noch it tredde kûplet songen, en sûnt 1991 is offisjeel allinnich dit kûplet it folksliet.
Skiednis
De troch Joseph Haydn komponearre melody waard yn earste ynstânsje foar Keizer Frâns II songen as de Kaiserhymne. Ek brûkte Haydn de melody foar it twadde part fan syn Kaiserquartett.
De tekst waard yn 1841 skreaun troch germanist en dichter August Heinrich Hoffmann von Fallersleben doe't er op fakânsje wie op it doetiidsk Britske Noardsee-eilân Helgolân. It Lied der Deutschen kin sjoen wurde as in protest tsjin de Frânske eask om de Ryn de grins fan Frankryk te meitsjen. Dochs komt it wurd Rhein net yn it liet foar.
Folksliet sûnt 1922
De sosjaaldemokratyske rykspresidint Friedrich Ebert besleat yn 1922 om it Lied der Deutschen it offisjele folksliet te meitsjen. De nasjonaalsosjalisten (1933-1945) lieten it folksliet bestean, mar songen allinnich it earste kûplet. Dêrop moast it earste kûplet fan it Horst Wessellied folgje, it liet fan de nasjonaalsosjalistyske partij NSDAP.
Tekst
<poem style="font-style:italic; margin-left:2em;"> Das Lied der Deutschen
Deutschland, Deutschland über alles, Über alles in der Welt, Wenn es stets zu Schutz und Trutze Brüderlich zusammenhält, Von der Maas bis an die Memel, Von der Etsch bis an den Belt – Deutschland, Deutschland über alles, Über alles in der Welt!
Deutsche Frauen, deutsche Treue, Deutscher Wein und deutscher Sang Sollen in der Welt behalten Ihren alten schönen Klang, Uns zu edler Tat begeistern Unser ganzes Leben lang – Deutsche Frauen, deutsche Treue, Deutscher Wein und deutscher Sang!
Einigkeit und Recht und Freiheit Für das deutsche Vaterland! Danach lasst uns alle streben Brüderlich mit Herz und Hand! Einigkeit und Recht und Freiheit Sind des Glückes Unterpfand Blüh im Glanze dieses Glückes, Blühe, deutsches Vaterland!
Son of the Shadows
Son of the Shadows is in fantasy-roman fan 'e hân fan 'e Nijseelânske skriuwster Juliet Marillier, dy't ta it subsjenre fan 'e histoaryske fantasy heart. De titel betsjut: "Soan fan 'e Skaden". It boek fertelt it ferhaal fan 'e Ierske ealfrouwe Liadan, dy't ûntfierd wurdt troch de beruchte en ferspijde hierlingelieder dy't bekendstiet as de 'Beskildere Man'. Son of the Shadows is it twadde diel fan 'e Sevenwaters-trilogy, en makket as sadanich diel út fan 'e gruttere Sevenwaters-searje. It is it ferfolch op Daughter of the Forest, wêryn't Liadan har mem Sorcha de haadrol spile. Son of the Shadows waard yn 2000 publisearre troch de Australyske difyzje fan útjouwerij Pan Macmillan. It boek wûn yn 2000 de Aurealis Award yn de kategory bêste fantasyroman. It waard yn 2001 yn it Nederlânsk oerset troch Pauline Moody en ûnder de titel Zoon van de Schaduwen publisearre troch Utjouwerij Luitingh-Sijthoff.
Ynhâld
Liadan groeit op yn it wâld fan Sevenwaters, yn it Ierlân fan 'e Iere Midsiuwen. Hja is de dochter Sorcha, dy't de suster is fan Liam, de hear fan Sevenwaters, en Sorcha har man Iubdan, dy't yn in earder libben de Angelsaksyske ealman Hugh fan Harrowfield wie. As genêzeresse folget Liadan yn har memme fuotleasten. Hja hat in twillingbroer, Sean, mei wa't se in telepatyske bân hat, en in âldere suster, Niamh (útspr.: "Niiv"), dy't bekend stiet om har skientme. Eltsenien ferwachtet dat Niamh mei Eamonn fan Sídhe Dubh trouwe sil, in jonge ealman út in oanswettende hearlikheid. Eamonn sjocht dat lykwols oars en freget ynstee Liadan om mei him te trouwen, dy't antwurdet dat se him mei in jier útslútsel jaan sil.
Wylst er te Sevenwaters ferbliuwt, fertelt Eamonn oer in oanfal op him en syn kriichslju troch in groep hierlingen dy't oanfierd wurde troch de freze en ferspijde 'Beskildere Man' (sa neamd om't er ûnder de tatoeaazjes sit). De hierlingen brochten Eamonn dêrby in slimme nederlaach ta, en hy swart dat er de Beskildere Man deadzje sil al is dat it lêste dat er docht. Under de Keltyske heidenske hjeldei Imbolc bringt de druïde Conor, in omke fan Liadan, syn learling Ciarán (útspr. "Kieren") mei nei Sevenwaters. Dyselde rekket fereale op Niamh en sy op him, en al rillegau sette se útein mei in geheime leafdesrelaasje.
As Liadan harren yn it wâld trapearret, lêst har broer Sean dat neitiid ôf út har gedachten, en dêrmei komt de moard út. Liadan har âlden en omkes wolle neat witte fan in houlik tusken Niamh en Ciarán, al wegerje se om Niamh dêrfoar redens te jaan. (Letter docht bliken dat Ciarán de soan is fan Colum en dy syn twadde frou, de boaze tsjoenster Oonagh, en dêrmei in healbroer fan Sorcha, Liam en Conor en in healomke fan Liadan en Niamh. De relaasje tusken Niamh en him wurdt sadwaande beskôge as in foarm fan ynsest.) Neitiid ferlit Ciarán, dy't de wierheid àl te hearren krigen hat, Sevenwaters mei ûnbekende bestimming. Foar Niamh wurdt fluch-fluch in houlik beävensearre mei Fionn, de haadman fan 'e noardlike Uí Néill-clan, fan wa't ferwachte wurdt dat er in weardefolle bûnsgenoat wêze sil yn 'e generaasjeslange striid fan Sevenwaters om trije hillige elantsjes werom te winnen dy't troch de Angelsaksen beset holden wurde. As de wanhopige Niamh mei har nije man nei dy syn domein yn it noarden ôfset, reizget Liadan in ein mei har suster op.
Op 'e weromweis nei Sevenwaters wurdt se lykwols ûntfierd troch guon leden fan 'e troep fan 'e Beskildere Man, dy't heard hawwe fan har talinten as genêzeresse. Ien fan harren, de smid Evan, is nammentlik slim ferwûne rekke by in ûngemak. Liadan nimt de taak op har om it libben fan 'e man te rêden. De Beskildere Man, dy't mei in diel fan syn ûnderhearrigen in skoft ôfwêzich west hat, is net bliid as er yn it kamp weromkomt en sjocht wat de efterlitten mannen dien hawwe. Hoewol't hy en Liadan yn 't earstoan ferskate oanfarrings hawwe, rekket hja úteinlik fereale op dizze man, dy't se de namme Bran jout om't er har net fertelle wol hoe't er wier hjit. Uteinlik mei alle help foar Evan net bate, en komt de smid te ferstjerren. Neitiid sykje Liadan en Bran stipe byinoar en bedriuwe de leafde. As Bran lykwols foar it ferstân kriget dat hja de dochter fan Hugh fan Harrowfield is, stjoert er har nei hûs ta.
Werom yn Sevenwaters ûntdekt Liadan dat se swier is. De Tuatha Dé Danann, de boppenatuerlike geasten fan it wâld fan Sevenwaters, easkje fan har dat sy en har soan tenei it wâld nei wer ferlitte sille, mar Liadan wegeret dat te ûnthjitten. Mei de help fan har omke Finbar, in mystikus dy't as klúzner yn it wâld libbet, komt se ta it besef dat se it fermogen hat om oare minsken mei psychyske problemen telepatysk te genêzen. Underwilens hat Sean, Liadan har broer dy't de erfgenamt fan Sevenwaters is, it idee opfetten om 'e Beskildere Man en syn hierlingen yn te setten yn 'e striid tsjin 'e Angelsaksen, sûnder dat er weet hat fan 'e relaasje tusken dy man en Liadan.
As der oan it hof fan 'e hege kening te Tara in konferinsje plakfynt fan alle wichtige haadlju, bringt Fionn fan 'e Uí Néill Liadan har suster Niamh wer mei nei it suden. Liadan en Niamh bringe dan in stikmannich dagen troch yn Eamonn syn kastiel te Sídhe Dubh, mei Eamonn syn suster Aisling, dy't oan Liadan har broer Sean fersein is. Hoewol't Niamh it geheim besiket te hâlden, ûntdekt Liadan dat Fionn har mishannelet en ferkrêftet, en se besiket har suster te helpen mei har nij-fûne geastlike fermogens. Teffens makket se plannen om Niamh yn it geheim troch Bran en syn mannen út Sídhe Dubh 'ûntfiere' te litten, om har nei in kristlik nonnekleaster te bringen dêr't se feilich wêze sil foar Fionn. Op it stuit fan 'e ûntsnapping keare Eamonn en Fionn lykwols werom yn Sídhe Dubh, en falle Bran en syn maat Gull oan wylst dy mei Niamh troch de omlizzende sompen útnaaie. Eamonn keart letter werom mei it ferhaal dat Niamh yn 'e sompe ferdronken wêze moat, mar de priis foar Bran syn meiwurking oan dit plan wie Liadan har fertrouwen, en dêr hâldt sy har oan fêst.
Nei't se yn Sevenwaters weromkeard is, bringt Liadan in sûne soan te wrâld, en as Sorcha de poppe sjocht, beseft se dat de heit (dat wol sizze Bran) de soan fan John en Margery wêze moat, dat famyljeleden wiene fan Iubdan doe't dy noch hear fan Harrowfield wie. Liadan neamt it bern dan Johnny, nei sawol syn heit as syn pake. Koarte tiid letter komt Sorcha te ferstjerren oan wat nei alle gedachten in foarm fan kanker is. Op har stjerbêd fertelt Liadan einlings en te'n lêsten it ferhaal fan Niamh, hoe't har man har mishannele en wat Liadan dêroan besocht hat te dwaan, al kin se gjin útslútsel jaan oer hoe't it beteard is.
Op 'e begraffenis ferskynt lykwols Ciarán yn 'e momkape fan in nomadyske tsjettellapper om Liadan te fertellen dat Niamh libben en feilich is op in skûlplak yn súdlik Ierlân. As tank foar har help by de rêding fan Niamh, lit er by Liadan in mysterieuze raven efter dy't se Fiacha neamt. Dat is gjin echte fûgel, mar in boppenatuerlike boadskipper fia wa't se Ciarán berikke kin as se syn help nedich is. Nei it ferstjerren fan syn frou set Iubdan ôf nei Harrowfield om te ûntdekken wat der bard is mei de soan fan John en Margery. Koarte tiid letter berikt it berjocht Sevenwaters dat Fionn fan 'e Uí Néill yn syn tinte yn in nachtlik kamp wjirge is. Fan 'e dieder ûntbrekt elts spoar.
As Bran yn Sevenwaters komt om mei Sean te ûnderhanneljen oer syn tsjinsten, fertelt Liadan him dat er in soan hat. Bran is mei stomheid slein, mar beseft dat yn in libben as sines gjin gesin past, en drukt Liadan op it hert en bliuw yn Sevenwaters. Hy nimt Sean syn opdracht oan om op 'e besette hillige eilantsjes foar him te spionearjen. Neitiid kriget Liadan in fizioen wêryn't har omke Liam deade wurdt en noch ien wêryn't Eamonn syn suster Aisling ferbiedt om mei Sean te trouwen, mei as gefolch dat hja de hân oan harsels slacht. Om't se ûnwis is oer de wierheid fan 'e fizioenen, hâldt Liadan har stil, mar as Liam yndie om it libben komt, oertsjûget Sean, dy't om Aisling yn noed sit, mar sels, as erfgenamt fan Liam, no yn Sevenwaters net mist wurde kin, har om nei Sídhe Dubh ta.
Oankommen yn Sídhe Dubh docht bliken dat Eamonn it op in akkoartsje goaid hat mei de Angelsaksen, dy't him Bran yn 'e hannen spile hawwe yn ruil foar ynljochtings oer wêr't Liam lâns komme soe. Bran wurdt no yn 'e tsjerkers ûnder it kastiel finzen holden en troch Eamonn tramtearre. Liadan slút dêrop in oerienkomst mei Eamonn: Aisling moat fuortendaliks nei Sevenwaters ôfreizgje om mei Sean te trouwen, en sels kin se mei Bran en Gull it kastiel ûntflechtsje as se harren foar de jûnsskimer fine kin. Yn ruil dêrfoar sil sy Eamonn syn belutsenens by de dea fan har omke Liam geheim hâlde. It slagget har om 'e beide finzenen te finen, en troch Fiacha om help nei Ciarán te stjoeren, witte Liadan en de slim tramtearre Gull de bewusteleaze Bran troch de sompen te krijen en oan 'e efterfolging fan Eamonn syn mannen te ûntkommen.
As se it kamp fan 'e hierlingen berikt hawwe, fjochtet Liadan dêr in nacht lang om Bran syn libben te rêden. Har heit Iubdan, dy't ûnderweis werom nei Sevenwaters wie, wurdt troch de hierlingen ek dêrhinne laat, en fertelt har wat er ûntdutsen hat oer Bran syn geheime jonkheid. It docht bliken dat it reisselskip dêr't hy en syn mem Margery diel fan útmakken, by in oerfal alhiel útmoarde is, en dat hy as pjut de iennichste wie dy't dat oerlibbe. Neitiid waard er grutbrocht troch in man dy't him jierrenlang mishannele, oant er himsels mei njoggen jier ta folwoeksene ferklearre en de man deadie, om dêrnei syn eigen paad yn 'e wrâld te sykjen. Troch har telepatyske fermogens wit Liadan Bran fierhinne te genêzen, en neitiid makket se plannen om mei him en har soan nei Harrowfield. Dêr sit Iubdan syn broer Simon nammentlik om in erfgenamt ferlegen sit, en Bran kin troch syn famyljebân mei Iubdan en Simon oanspraak op Harrowfield meitsje. Bran syn mannen meitsje ûnderwilens plannen om op in eilân foar de Ierske noardkust in skoalle foar kriichslju te begjinnen.
Hekserij (betsjuttingsside)
"Hekserij" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Trasyske See
De Trasyske See (Gryksk: Θρακικό Πέλαγος, Thrakiko Pelagos; Turksk: Trakya Denizi), is it uterste noarden fan 'e Egeyske See. De Trasyske See (neamd nei de âlde lânstreek Traasje) wurdt yn it noarden begrinzge troch de Trasyske kust (sawol fan it Grykske West-Traasje as it Turkske East-Traasje); yn it westen troch de eastkust fan it skiereilân Atos, de meast eastlike fan 'e trije "fingers" fan it gruttere skiereilân Chalkidike; yn it easten troch de westkust fan it (Turkske) skiereilân Gallipoly; en yn it suden troch in tinkbyldige line dy't fan 'e útein fan Gallipoly nei de útein fan Atos rint. De Grykske eilannen Thasos en Samothraki lizze yn 'e Trasyske See, wylst it Turkske eilân Gökçeada (Gryksk: Imbros) oan 'e súdlike râne leit. De grutste havenstêden oan 'e Trasyske See binne Alexandroupolis en Kavala, beide yn Grikelân.
Pasjint
It medysk jargon ûnderskiedt ferskate foarmen fan pasjinten: Fierders waard foarhinne wol de term 'residint' brûkt foar pasjinten dy't langere tiid yn soarchynstellings ferbliuwe moasten. Dy oantsjutting is lykwols út 'e moade rekke en foar it meastepart ferkrongen troch 'kliïnt' en 'bewenner'. Yn it amtlik jargon wurdt fierders ek faak de term 'soarchfreger' brûkt, foar alle soarten pasjinten, wêrby't dy oantsjutting kontrastearret mei de termen 'soarchferliener' foar alle medysk, paramedysk en ferpleegjend personiel, 'soarchferstrekker' foar sikehuzen en alle oare soarchynstellings, en 'soarchbemiddelder' foar soarchfersekeringsmaatskippijen.
Rocco Siffredi
Rocco Siffredi, echte namme: Rocco Antonio Tano (Ortona, 4 maaie 1964), is in Italjaansk model, neakenmodel, pornografysk akteur, pornoregisseur, pornografyprodusint en mainstream-akteur, waans namme ek wol (mis)stavere wurdt as Rocco Siffedi, Rocco Sifferdi, Rocco Sifredi, Rocky Siffreddy en Roco Siffredi, en dy't yn it ferline ek wol gebrûk makke hat fan 'e skûlnammen Robbo Siffredi of Beverley, Rocco Lorenz, Ginger Rocco en Dario. Hy ûntliende syn artystenamme oan it personaazje Roch Siffredi, dat spile waard troch de akteur Alain Delon, yn 'e Frânske misdiefilm Borsalino (1970). Syn bynamme is The Italian Stallion (de "Italjaanske Dekhynst").
Jonkheid
Siffredi waard yn 1964 berne yn it Italjaanske Ortona, yn 'e regio Abrúzzen. Mei santjin jier joech er syn oplieding oan in technyske hegeskoalle deroan, en ferfear er nei de Frânske haadstêd Parys, dêr't er as ober yn it restaurant fan syn broer wurke. Hy rekke foar it earst by de pornoyndustry belutsen doe't er yn 1984 yn in Paryske seksklub Gabriel Pontello mette, de haadredakteur fan it pornoblêd Supersex Magazine. Dyselde brocht him yn 'e kunde mei de Frânske pornoprodusint Marc Dorcel en pornoregisseur Michel Ricaud, dy't Siffredi yn 1987 syn earste rol yn in pornografyske film joegen, yn Attention, Fillettes... ("Attinsje, famkes..."). Dêrnei seid er de pornoyndustry foarearst farwol, en wurke er twa jier as model.
Pornokarriêre
Yn 1989 kearde Siffredi mei help fan 'e Poalsk-Dútske pornoaktrise Teresa Orlowski werom yn 'e pornoyndustry. Neitiid spile er sawol yn pornofilms mei in plot (feature films) as út 'e losse hân wei filme, "spontane", reality-eftige produksjes (gonzo), wêryn't er seks bedreau dy't útinoar rûn fan gewoantsjes oant ekstreem. Fanwegen syn atletyske uterlik en syn grutte penis krige er al rillegau in grutte kliber fans. In grut diel fan dy fans bestie (en bestiet noch) út homo's, ek al hat Siffredi nea meiwurke oan homoseksuële pornografy. Wol posearre er yn desimber 1990 foar it neakenblêd Playgirl, dat him foar in grut part op it homoseksuële segmint fan 'e merk rjochtet.
Troch himsels kwetsber op te stellen, kriget er syn tsjinspylsters fierder mei as wannear't er sels de dominante posysje ynnommen hie. De Amerikaanske aktrise Bobbi Starr sei dêroer: "Elts fanke yn 'e yndustry dat mei him wurke hat [...], sil sizze dat se mei him dingen dien hat, dy't se nea mei in oar dien hawwe soe." Ien fan Siffredi syn meast beruchte sênes wie dy mei Sidony Lamour, yn Sandy Insatiable, út 1995, wêrby't er har holle yn in trochspielende wc treau wylst er anale seks mei har bedreau. Yn Rocco Ravishes L.A., út 2009, helle Siffredi oantinkens op oer de produksje fan dy sêne, dy't neffens him sawol spontaan as mei ûnderling goedfinen plakfûn, wêrnei't er him nochris oerdie mei in optwingerige Bobbi Starr.
Njonken syn ferneamde gonzo-films is Siffredi ek bekend wurden mei de feature film út 1995 Tarzan X: Shame of Jane (oarspronklik titele Jungle Heat). Dêryn spile er de rol fan Tarzan njonken in Jane dy't fertolke waard troch syn frou Rosa Caracciolo, en liet er sjen dat er ek echt aktearje kin. Siffredi stiet fierders bekend om ferskate langjierrige gearwurkings, lykas syn rige fan teskroeiende sênes mei de Britske aktrise Kelly Stafford, syn globetrotterij en mienskiplike produksjes mei John Stagliano, en syn bân mei de Spaanske akteur Nacho Vidal, foar wa't er de mentor spile.
Yn juny 2004 kundige Siffredi oan dat er tenei allinne noch mar as regisseur en produsint wurkje soe. As reden dêrfoar joech er dat syn soannen grutter waarden, en no sa stadichoan gjin genoegen mear namen mei "Heit giet nei syn wurk ta," mar persiis witte woene hoe en wat. Kollega-regisseur Axel Braun sei oer Siffredi syn karriêre: "It probleem is dat er al jierren besiket om ien te finen dy't him "opfolgje" kin, mar dat is noch net sa maklik. Hy miende dat er dy opfolger fûn hie yn Nacho Vidal, mar doe socht Nacho syn eigen wei." Nei fiif jier fan frustraasje en teloarstelling oer de manlike akteurs dêr't er mei wurkje moast, makke Siffredi yn 2009, mei 45 jier, in comeback as pornoakteur.
Mainstream-karriêre
Yn 1999 spile Siffredi mei yn 'e kontroversjele Frânske mainstream-film Romance X, fan regisseur Catherine Breillat. Fjouwer jier letter, yn 2003, wurke er nochris mei oan ien fan har films, Anatomie de l'Enfer. Dêryn fertolke er in rol dy't Breillat spesjaal foar him skreaun hie, nammentlik dy fan in homoseksuële man dy't yn in heteroseksuële relaasje behelle rekket. Beide films omfetsje seksuële sênes dy't net simulearre binne, al wurdt fansels lang net alles sjen litten, mei't it gjin porno is. It is in striidkwestje oft Siffredi yn Romance X wiere mienskip hie mei syn tsjinspylster, maintstream-aktrise Caroline Ducey (sy seit fan nee, Sifredi seit fan ja).
Fierders is Siffredi ek ferskate kearen op 'e Italjaanske tillefyzje kommen yn net-pornografyske rollen. Sa hat er in reklamespotsje opnommen foar Amica Chips, in snack, wêroer't grutte kontroverse ûntstie. En mei syn frou Rosa Caracciolo ferskynde er yn in spotsje foar 48248, in sms-tsjinst. Fierders naam er sûnder erch diel oan in ôflevering fan it ferburgen-kameraprogramma Scherzi a Parte, wêryn't er it slachtoffer fan in grap waard.
Priveelibben
Yn 1993 mette Siffredi yn it Frânske Cannes de Hongaarske pornoaktrise Rosa Caracciolo (echte namme: Rózsa Tassi), mei wa't er datselde jiers noch troude. Yn 1995 spile er mei har yn 'e film Tarzan X: Shame of Jane. Hja hawwe twa soannen, Lorenzo (1996) en Leonardo (1999). Om syn bern naam er yn 2004 it beslút om op te hâlden mei te wurkjen as pornoakteur. Doe't er dêr yn 2009 wer op 'e nij mei begûn, fertelde er: "Ik haw it der mei de frou oer hân, en sy seit dat it inkeld myn probleem is, it giet har en de jonges neat oan. En se sei: 'Do hast sels besletten om op te hâlden, dat ha wy nea fan dy frege. Dus ast wer begjinne wolst, doch dat dan.' "
Kavango-East
thumb|De Kavango-East Regio yn Namybje
De Kavango-East is in regio yn Namybje. It leit yn it noardeasten fan it lân. De regio hat 115.447 ynwenners. De haadstêd is Rundu. De regio ûntstie yn 2013, doe't de eardere regio Kavango yn twaen spjalte waard. (De oare helte waard Kavango-West.)
Anchnjam Ragtsjaagiin
Ragtsjaagiin waard yn 2015 ynternasjonaal bekend troch har rol as Gasma yn 'e mannichfâld bekroande Sineeske dramafilm Wolf Totem, ek wol bekend as The Last Wolf of yn it Frânsk as Le Dernier Loup, dy't regissearre waard troch de Frânske regisseur Jean-Jacque Annaud. Op 'e ôftiteling fan dy film waard Ragtsjaagiin fermeld as Ankhnyam Ragchaa.
Ragtsjaagiin troude op 7 maart 2009 mei in Bajarsaichan Gotov, mei wa't se trije bern hat.
Boargerlike steat
De Nederlânske grûnwet ferbiedt diskriminaasje op grûn fan boargerlike steat (art. 1) by de arbeid en it útoefenjen fan in berop, it oanbieden fan dingen en tsjinsten by it advisearjen oer skoalle- en beropskar. Direkt ûnderskied meitsje nei boargerlike steat is altyd ferbean útsein de wet sels in útsondering makket. Yndirekt ûnderskied op grûn fan boargerlike steat kin objektyf rjochtlik wêze.
De measte gegevens fan boargerlike steat wurde byholden troch de boargerlike stân.
Ommelânske Seedyk
De Ommelânske Seedyk (Ommelanderzeedijk) is de namme fan de seedyk de Noard-Grinslanner kust by lâns. thumb|Kilometerpeal 67 fan 'e Ommelânske Seedyk De namme ferwiist nei de Ommelannen, it gebiet dat troch de dyk beskerme wurdt. It gebiet is part fan dykring 6. De dyk rint fan de Nije Steatesyl oant Lauwerseach ta en is yn de jierren 80 op deltahichte brocht.
Meidat Grinslân mar ien seedyk hat, is der yn de deistige praktyk einegentlik gjin ferlet fan in eigen namme, dêrfandinne dat de namme hast net bekend is.
Der rint in 90 kilometer lang fyts- en kuierpaad lâns de dyk. Op ferskate plakken is in Toeristysk Oerstappunt makke. Oan it paad lizze ûnder mear Noardpoldersyl en de Noardkaap.
Wetterskip
De Ommelânske Seedyk (Waterschap Ommelanderzeedijk) is ek de namme fan it eardere dykwetterskip, oprjochte yn 1967, dat yn 1994 opgien is yn de wetterskippen Noardersylfest en Hunze en Aa's.
Trije-ienheidskatedraal (Izjevsk)
De Trije-ienheidskatedraal (Russysk: Троицкий собор; Troitski sobor) is in otterdokse tsjerke yn Izjevsk, Ruslân. De tsjerke waard yn de jierren 1812 oant 1814 neffens plannen fan de arsjitekt Simjon Dûdin boud. It is de âldste katedraal fan de stêd.
Skiednis
De skiednis fan de katedraal giet yn de argiven werom op 20 maart 1782, doe't in houten kapel boud waard. Yn 1810 baarnde de houten kapel ôf en op it plak dêrfan waard yn 1812 útein set mei de bou fan in nije stiennen tsjerke. Op 2 novimber 1814 fûn de wijing fan de nijbou plak.
Tusken 1852 en 1857 waard oan de tsjerke in lege klokketoer boud, dy't yn de jierren 1912-1914 troch in trije ferdjippings hege klokketoer neffens in plan fan de arsjitekt Ivan Tsjarûsjin ferfongen waard.
Kavango-West
thumb|De Kavango-West Regio yn Namybje
De Kavango-West Regio is in regio yn Namybje. It leit yn it noardeasten fan it lân. De regio hat 107.505 ynwenners. De haadstêd is Nkurenkuru. De regio ûntstie yn 2013, doe't de eardere regio Kavango yn twaen spjalte waard. (De oare helte waard Kavango-East.)
List fan planetoïden 65301-65400
Dit is in list fan planetoïden 60201-60300.
Albert Wiersema
Albert Wiersema (Bedum, 28 augustus 1895 - dêre, 13 desimber 1966), yn fakliteratuer faak A. Wiersema, wie in Nederlânsk arsjitekt, dy't foaral yn it noarden fan it lân arbeide, benammen yn de provinsje Grinslân.
Libben en wurk
Albert Wiersema waard opbrocht yn Fraamklap, in buorskip justjes súdlik fan Middelstum. Hy waard timmerman en yn de jûnsoeren folge er lessen oan de Akademy Minerva yn Grins. Yn 1924 boude er syn eigen hûs anneks arsjitekteburo yn Bedum. Dêrneist wie er brânskeataksateur foar in fersekeringsbedriuw. Wiersema wie grifformeard en lid fan de ARP (letter fan it GPV), wat somtiids betsjutte dat er opdrachten misrûn. Yn 1963 moast er om medyske redenen mei arsjitektewurk ophâlde. Hy is yn desimber 1966 yn de âldens fan 71 jier yn Bedum ferstoarn.
Wiersema ûntwikkele in eigen fariant fan de styl fan de Amsterdamske Skoalle, mar nei de oarloch waarden syn ûntwerpen tradisjoneler en krige se mear skaaimerken fan de Delftse Skoalle. Soms arbeide er op mei syn doarpsgenoat en kollega Karst Zevenberg (1893-1960). It measte fan Wiersema's wurk - foaral wenningen en tsjerkegebouwen - binne yn Bedum en omkriten te finen. Ferskate dêrfan binne oanwiisd as ryksmonumint.
Goree
Goree (faak: Gorée) is in eilantsje op fjouwer kilometer fan Dakar, foar de kust fan Senegal. It eilân is mar 900m by 300m grut. It waard yn de 15e iuw ûntdutsen troch de Portugeeske ûntdekkingsreizger Bartolomeus Diaz.
De befolking op 31 jannewaris 2005 waard offisjeel rûsd op 1.056 ynwenners, dat betsjut 5.802 ynwenners de km², sa'n bytsje e helte fan de befolkingstichtens fan Dakar. Gorée is de lytste fan de 19 communes d'arrondissement fan Dakar.
Goree is ferneamd as reisoel fan minsken dy't ynteresse hawwe yn de Atlantyske slavehannel, mar der binne dêrwei relatyf in bytsje slaven op transport set. De wichtige plakken foar de slavehannel leine yn it noarden, yn Saint- Louis, of súdliker yn Gambia, oan de mûningen fan grutte rivieren. It eilân stiet op de list fan it wrâlderfgoed fan UNESCO.
Skiednis
It eilân Gorée wie ien fan de earste plakken yn Afrika dêr't de Jeropeanen harren festigen, dat barde foar it earst yn 1444 troch de Portegezen. It waard troch de Feriene Nederlannen ferovere yn 1588, dêrnei wer troch de Portegezen en doe nochris troch de Nederlanners yn 1617. Sy kochten it eilân foar in habbekrats fan in lokaal opperhaad en ferneamden it nei it Súdhollânske eilân Goeree.
Goree wie in skoft yn it besit fan de West-Yndyske Kompanjy. De WIC boude twa forten op it eilantsje: fort Nassau op de Hichte en fort Oranje. It eilantsje wie fan de 16e oant de 19e iuw ien fan de sintrums fan de Trans-Atlantyske slavehannel, mar der waard ek hannele yn bijewaaks, hûden en nôtan. De Nederlanners ferlearen it eilân earst oan Ingelân yn 1664 ûnder Robert Holmes. It jier dêrop ferovere Michiel de Ruyter it fannijs. Yn 1677 kaam it eilantsje yn Frânske hannen. Yn 1758 waard it wer Ingelsk. Letter kamen de Frânsken wer dy't it by harren koloanje Senegal foegen, oant de ûnôfhinklikens fan Senegal yn 1960.
Troch de ynfloeden fan al dy ferskillende oerhearskers (Portugezen, Hollanners, Ingelsken en Frânsken) hat it eilân in bysûnder karakter krigen. De felkleurde huzen jouwe it in mediteraan oansjen, de arsjitektuer hat ek Arabyske skaaimerken. Op it eilân wenje anno 2010 sa'n 1200 minsken dêr't 800 fan moslim en 400 kristenen binne; der stiet sawol in moskee as in tskerke.
Eerste Nederlandsche Vliegvereeniging
Eerste Nederlandsche Vliegvereeniging (ENV), Earste Nederlânske Fleanferiening, wie de earste fleanskoalle fan Nederlân. De skoalle hie as ienige it foech om fleanbrevetten út te jaan. Der waard flein fan de Molenheide (no fleanbasis Gilze-Rijen) wei. De fleanskoalle is ek bekend as Vliegschool- of Vliegkamp Molenheide. 400px|thumb|De heer Adr. Mulder, aviateur aan de vliegschool te Rijen (N.-Br.), in zijn vliegmachine tijdens de goedgeslaagde landing en vol plané; het toestel is geheel in de werkplaats van de 1ste Ned-Vliegvereeniging te Rijen vervaardigd.
De skoalle waard op 8 febrewaris 1910 oprjochte troch in tal pommeranten út de regio Breda; Heerma van Voss wie ien fan harren. Op 28 augustus waard it fleanfjild offisjeel yn gebrûk naam. De Ingelskman Ernest Archer waard direkteur. Hy waard lykwols rillegau ferfongen troch H.F. Lütge. De ENV sluet him oan by de Fakôfdieling fan de Aviatyk fan de NVvL. Sadwande wie er ek oansletten by it Fédération Aéronautique Internationale en hiene jin as earste fleanskoalle fan Nederlân it foech om fleanbrevetten út te jaan.