cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katedraal fan Gloucester
Monuminten
It monumint dat it neamen it meast wurdich is, is de skryn fan Edward II, dy't fermoarde waard by it Berkeley Castle. Yn in sydkapel stiet in monumint foar Robert Curthose, de âldste soan fan Willem de Oermasterer, dy't in soad foar de abdij betsjutten hat en dêr begroeven waard. Ek de monuminten foar biskop William Warburton en de fysikus Edward Jenner binne it besjen tige wurdich.
Miserikordes
De katedraal hat 46 14e-iuwske miserikordes en tolve 19e-iuwske ferfangings fan George Gilbert Scott. Beide groepen hawwe in grut ferskaat oan ûnderwerpen besteande út mytology, deistige saken, religieus symbolisme en folkloare.
Oargel
It oargel waard oarspronlik yn 1666 troch Thomas Harris boud en hat it iennige 17e-iuwske oargelfront fan it lân. In soad ferneamde oargelbouwers fan it Feriene Keninkryk fergrutten en feroaren it ynstrumint, ynklusyf Henry Willis, dy't yn 1847 oan it oargel wurke en it yn de jierren 1888-1889 wer opboude. Yn 1920 waard it oargel nochris op 'e nij boud troch Harrison & Harrison.
Yn 1971 waard it oargel troch Hill, Norman en Beard op 'e nij ûntwurpen en yn 1999 waard it troch Nicholson & Co revisearre en renovearre. Yn 2010 foege Nicholson ek in Trompette Harmonique ta.
It oargel hat 61 registers op fjouwer manualen en pedaal; de traktueren binne elektropneumatysk.
Trivia
De katedraal waard brûkt as lokaasje foar de opnames fan de earste, twadde en sechde film fan de Harry Potter-rige.
Opfieding
Opfieding is in proses wêrby't in persoan (meastal in bern) oantrune en ûnderstipe wurdt ta lichaamlike, emosjonele, sosjale, finansjele en yntellektuële ûntwikkeling, mei as eindoel syn of har selsstannigens as folweardich lid fan in kultuer en maatskippij. By bern wurdt de opfieding ek wol it grutbringen of opbringen neamd en omfiemet it ek algemiene fersoarging troch it bieden fan iten en drinken, klean en ûnderdak. It grutbringen wurdt ornaris dien troch de âlden, en duorret fan 'e berte ôf oant de folwoeksenens berikt is, yn 'e regel rûchwei achttjin jier.
As it goed is, wurdt it bern yn dy perioade foarme nei de algemien jildende noarmen en wearden fan syn of har kultuer, en sosjalisearre sadat hy of sy produktyf mei oare leden fan 'e maatskippij fan dy kultuer omgean kin. It krekte aard fan 'e opfieding ferskilt lykwols fan kultuer ta kultuer, en dêrnjonken besteane der binnen ien kultuer ek grutte ferskillen as men histoaryske tiidrekken mei-inoar ferliket, om't de filosofy fan de opfieding troch de iuwen hinne oanhâldend bleatsteld west hat oan feroaring. De wittenskipsdissipline dy't him dwaande hâldt mei de stúdzje fan opfieding hjit opfiedkunde of pedagogyk.
De opfieding kin beskôge wurde as in soarte fan oplieding foar it libben. Njonken de âlden drage in grut tal oaren oan 'e opfieding fan ien bern by, wêrûnder pakes en beppes, omkes en muoikes, babysitters, meiwurkers fan 'e kres of it pjutteboartersplak, ûnderwizers op 'e basisskoalle, leararen op 'e middelbere skoalle, dosinten en perfesters yn it heger ûnderwiis, ensfh., mar ek jeugdfreonen en âldere bern dy't as foarbyld tsjinje. It primêre fermidden fan 'e opfieding is foar de measte bern it gesin, en dêrbinnen nimme soms âldere bruorren of susters in diel fan 'e opfieding fan 'e jongere bern op har.
As in folwoeksene him net oan 'e algemien aktseptearre omgong mei oaren hâldt, en om dy reden in nije opfieding kriget, wurdt oer it algemien sprutsen fan weropfieding. Soks bart ornaris yn 'e finzenis of in oare strafynrjochting dêr't sokke persoanen tsjin harren wil fêstholden wurde. Hoewol't yn Nederlân en de measte oare lannen de finzenisstraffen dy't oplein wurde kinne, benammen rjochte binne op ferjilding, binne ornaris beslist ek weropfiedingseleminten yn 'e straffen bemjukse. Yn Nederlân hat men dêrfoar de eufemistyske oantsjutting 'tarieding op 'e weromkear yn 'e maatskippij' betocht. De term 'weropfieding' wurdt ek wol yn ûneigentlike sin brûkt foar yndoktrinaasje fan dissidinten yn diktatueren, wêrfoar't dyselden dan fêstholden wurde yn penitinsjêre weropfiedingsynstellings.
Foarbeakatedraal (Vitebsk)
De Katedraal fan de Beskerming fan de Mem Gods is in otterdoks tsjerkegebou yn Vitebsk yn Wyt-Ruslân. De katedraal is in monumint fan ier 19e-iuwske arsjitektuer.
Skiednis
De tsjerke waard yn 1814 foar de roomsk-katolike Oarder fan de Allerhilligste Trije-ienheid yn de styl fan it klassisisme boud. De stiennen tsjerke ferfong de houten tsjerke fan it trinitaryske kleaster, dat yn 1758 stifte wie. Nei't Vitebsk by it Russyske Ryk foege waard, kaam der yn 1831 in ein oan it kleaster en waarden de muontsen ferballe. It twa ferdjippings hege kleastergebou waard ynearsten in weeshûs, letter in finzenis foar froulju. De tsjerke bleau ûndertusken leech stean oant yn 1847 it gebou oan de otterdokse mienskip oerdroegen waard, dy't it ynterieur yn de jierren 1858-1862 feroarje liet om it gebou geskikt te meitsjen foar de otterdokse ritus. De tsjerke waard doe op 'e wijd as de Foarbeatsjerke.
Yn it ramt fan it 300-jierrich jubileum fan de Romanovs waard de tsjerke yn 1913 ferboud. De tuorren krigen sipels en de tsjerke in koepel. It klassisistyske trijehoekige fronton waard by dy renovaasje healrûn.
De Sovjet-autoriteiten lieten yn 1930 de tsjerke slute, mar yn de Twadde Wrâldkriich mocht de tsjerke fan de Dútsers wer iepen en de klokken wer let wurde. Yn de kriich rûnen letter it dak en de tuorren fan de tsjerke grutte skea op. Nei de kriich waard der gjin muoite dien it gebou wer yn oarder te meitsjen. Stadichoan ferfoel de ruïne jimmeroan mear en yn 1980 soe de tsjerke sloopt wurde, mar de boargers fan Vitebsk kamen yn aksje en ferdigenen it gebou.
Yn 1986 naam de oerheid it beslút de tsjerke te restaurearjen; yn 1990 waard der foar it earst sûnt jierren wer in tsjinst holden en yn 1992 wie de restauraasje fan de katedraal foltôge.
Bokke R.S. Pollema
Bokke R.S. Pollema (folút: Bokke Reinder Simens Pollema; Makkum, 2 juny 1883 – Drylts, 21 septimber 1948) wie in Frysk skriuwer en dichter.
Libben en karriêre
Pollema waard yn 1883 berne yn Makkum en wurke letter as sjoernalist. Hy wie yn 1915 ien fan 'e oprjochters fan 'e Jongfryske Mienskip. Dêrnjonken wie Pollema aktyf as skriuwer fan koarte ferhalen en gedichten. Ut syn ferhalen, dy't folle mear wurdearre waarden as syn poëzij, sprekt faak in beskate ûnfrede oer de deistige sleur fan it bestean, mar mei de personaazjes dy't besykje en brek út dat rûtinemjittich libben wei, rint it almeast ferkeard ôf. Fierders skopte Pollema graach tsjin hillige húskes oan. Sa koe it dat op ien fan syn ferhalen fûleindige krityk kaam fanwegen de 'seedlike moraal'. Pollema kaam yn 1948 yn 'e âlderdom fan 65 jier yn Drylts te ferstjerren.
De Waag (tydskrift)
De Waag wie in Nederlânsk algemien polityk en ekonomysk tydskrift, dat tusken jannewaris 1937 en april 1945 ferskynde.
By de oprjochting wie Th.B.F. Hoyer de haadredakteur en dr. ir. Marius Dirk Dijt de ekonomysk redakteur. De finansier fan De Waag wie Henri Deterding, by wa't Dijt as sekretaris tsjinne. Hoewol't it tydskrift net oan in partij bûn wie, wie de toan fan'e miet ôf oan autoritêr, anty-ynternasjonaal, antyparlemintêr, bot konservatyf, hieltyd mear pro-Dútsk en neffens Lou de Jong antysemitysk. Yn 1938 waard De Waag in stichting mei as ûndertekeners B. Wigersma, J. Hessing en Cornelius Winkler-Prins. C.C. Küpfer wie doe haadredakteur; dy soe yn 1940 by it Nationaal Front bedarje. Dy struktuerwiziging wie de oanset fan in protte redaksjewikselingen, oant De Waag mids 1942 de kant fan de Nederlandsche SS keas. De finansiering fan it tydskrift wie doe yn hannen kommen fan Meinoud Rost van Tonningen. Op 25 april 1945 ferskynde it foar it lêst.
Foar 1941 wie De Waach in bûnt en yntellektueel tydskrift. It karakter wie semy-wittenskiplik en by tiden polemysk fan aard, wêrby't it in beskate mjitte fan yntellektuele standing wist te bewarjen. Yn alle gefallen nei de wikseling fan de wacht yn de simmer fan 1942 ferlear it tydskrift oan útstrieling, om't it konsekwint en iensidich mei de SS-rjochting ynstimde.
Milan van Weelden
Milan Vincent van Weelden (Zoetermeer, 12 desimber 1980) is in Nederlânske sjonger, (musical)akteur en ûnderwizer dy't yn 2009 foar syn earste rol yn in profesjonele musicalproduksje, Man fan La Mancha, in John Kraaijkamp Musical Award wûn hat.
Biografy
De belangstelling fan Van Weelden foar it teäterfak ûntstie doe 't hy begjin jierren njoggentich de musical ‘’The Phantom of the Opera’’ seach. Hy naam sjonglessen en spile in soad rollen by de Zoetermeerske teäterprodusint Greg & Baud Productions. Nei de middelbere skoalle waard hy talitten tot it basisjier fan de MusicAllFactory yn Tilburg. Hy krige dêr sjonglessen fan Edward Hoepelman. Dêrnei waard hy oannomd oan it Rotterdamsk Konservatoarium Codarts foar de foaroplieding Klassike Sang. Nei dat jier krige hy sjonglessen yn de rjochting Muzykteäter fan Alberto ter Doest. Uteinlik is hy oerstapt nei de oplieding HBO Musical fan de Hegeskoalle Inholland yn Alkmar dêr't hy yn 2009 ôfstudearre. Yn syn lêste jier rûn hy staazje yn de profesjonele produksje Man fan La Mancha. Yn de wike fan syn diploma-útrikking koe hy fuortdaliks oan de slach yn de Efteling yn de rol fan Willem de Houtkapper yn Sprookjesboom de Musical.
Yn maaie 2010 spile hy ûnder oaren mei Jon van Eerd, Martine Sandifort en Paul Groot yn A Funny Thing Happened on the Way to the Forum, in ûnderdiel fan it Sondheim-Festival fan it M-lab en regisearre troch Daniel Cohen.
Hy wie fan augustus 2010 oant heal febrewaris te sjen yn Crazy Shopping the Musical as 'Stief' en hy wie understudy foar de haadrol.
Fan juny 2011 ôf wurke Van Weelden mei oan De Engel van Amsterdam, in ûnderdiel fan it 50 jier musical yn Nederlân-festival. De foarstelling, mei ûnder oaren Niels van der Laan, Cystine Carreon en Suzan Seegers, wie fan 29 juny oant 4 july te sjen yn it M-lab; de rezjy fan dizze produksje wie yn hannen fan Thomas van Luyn. Nei in foarstelling fan De Engel waard hy benadere om in stimtest te dwaan by Wim Pel Productions. Nei oanlieding fan dizze test krige hy syn earste neisyngronisaasjerol yn in rige en sûnttiids sprekt hy gauris ferkate personaazjes yn rigen, games en films. Syn grutste rol wie die fan de panda Po yn Kung Fu Panda: Ferhalen fol Superheid, de rige dy't op Nickelodeon te sjen wie.
Yn oktober 2011 jûch hy foar it earst stal oan 'Professor Mortis' by de Halloween Fright Nights yn Walibi Holland, in rol dy't hy yn 2012 nochris spile.
Yn de simmer fan 2012 wie Van Weelden belutsen by Bonifatius de Musical dy't yn Dokkum spile waard yn de Bonifatiuskapel. De tolve útfierings wiene sa goes as útferkocht. Yn juny 2014 waard der op in reprise fan dizze produksje spile op itselde plak mei fierhinne deselde spilers.
Yn july 2012 waard Van Weelden troch in ynternasjonaal team fan creatives útkeazen om Captain Hook te spyljen yn de megaproduksje Peter Pan; the Never Ending Story - World Arena Tour. Hy spile dizze rol yn arena's yn û.o. Brussel, Amsterdam, Londen, Glasgow, Newcastle en yn it World Trade Center yn Dubai en is dêrneist ek op it orizjinele cast-album te hearren.
Yn july 2014 hat Van Weelden de stim fan de Pryster fan Ubbergen fertolke yn de produksje HEX: Het Verdwenen Dorp yn it Zoetermeerske Buytenpark. Foar dizze produksje naam hy ek de vocal coaching foar syn rekken. It ferhaal is skreaun troch Thomas Olde Heuvelt en is in prolooch op syn bestseller HEX. Fan 2014 oant 2015 wie Van Weelden te sjen yn it AFAS Circustheater as 'Big Davey' yn de musical Billy Elliot.
Ein 2019 waard bekend dat Van Weelden de haadrol krijt yn it Fryske filmprojekt Grutte Pier fan Steven de Jong.
Carroll O'Connor
Carroll O'Connor (folút: John Carroll O'Connor; New York, 2 augustus 1924 – Culver City (Kalifornje), 21 juny 2001), wie in Amerikaansk akteur, komyk, regisseur, tillefyzjeprodusint en senarioskriuwer fan etnysk Iersk komôf. Hy waard fral bekend troch syn rol as de aartskonservative en tsjin alles befoaroardielde Archie Bunker, yn 'e komeedzjesearje All in the Family, út 'e jierren santich. Oan it begjin fan 'e jierren tachtich fertolke er dy rol op 'e nij yn 'e ferfolchsearje Archie Bunker's Place. De earste helte fan 'e njoggentiger jierren wied er te sjen yn syn oare grutte rol, dy fan Bill Gillespie, in plysjekomsaris yn in lyts stedsje yn it Amerikaanske Suden, yn 'e misdie/dramarige In the Heat of the Night. O'Connor wûn ûnder syn aktearkarriêre fiif kear in prestizjeuze Emmy Award (de wichtichste Amerikaansk tillefyzjepriis), en dêropta ek nochris trije kear in Golden Globe.
Jonkheid en oplieding
O'Connor waard yn 1924 berne yn 'e New Yorkske wyk Manhattan, yn in roomsk gesin fan Iersk komôf. Syn heit wie Edward Joseph O'Connor, in abbekaat, en syn mem, Elise Patricia O'Connor, wie húsfrou. Hy groeide fierhinne op yn 'e buerten Elmhurst en Forest Hills, yn 'e wyk Queens, dêr't letter ek syn bekendste alter ego Archie Bunker wenje soe. Hy hie twa bruorren, Hugh, in dokter, dy't yn 1961 omkaam by in motorûngelok, en Robert, in psychiater yn New York.
O'Connor begûn yn 1941 in stúdzje oan 'e Wake Forest University, yn 'e steat Noard-Karolina, mar hold dermei op doe't de Feriene Steaten yn desimber fan dat jier behelle rekken yn 'e Twadde Wrâldoarloch. Om't er ôfkard waard foar de Amerikaanske Marine, meunstere er oan by de keapfardijfloat. Nei de oarloch studearre er Ingelske taal- en letterkunde oan 'e Universiteit fan Montana, yn Missoula, dêr't er mei syn lettere frou Nancy yn 'e kunde kaam. Op 'e nij briek er lykwols syn stúdzje ôf, diskear om nei Ierlân ta, om syn jongere broer Hugh te helpen en wurdt dêr talitten ta in oplieding genêskunde. Sels makke er yn Ierlân syn stúdzje ôf oan it University College Dublin.
Karriêre
Syn aktearkarriêre begûn O'Connor yn 'e Ierske haadstêd Dublin, mei ferskate rollen yn toanielstikken. Nei't er oan it begjin fan 'e fyftiger jierren weromkeard wie yn New York, sette er dêr ek útein as teäterakteur. Syn earste gruttere rol (hoewol net de haadrol) krige er yn in Broadway-adaptaasje fan James Joyce syn ferneamde roman Ulysses, regissearre troch Burgess Meredith, mei wa't er syn libben lang befreone bleau. Yn 1960 spile er foar it earst op 'e tillefyzje, yn it programma Shirley Temple's Storybook. Dat late ta roltsjes yn oare searjes, lykas The Americans, Gunsmoke, Bonanza, The Fugitive, The Man from U.N.C.L.E. en withoefolle oaren.
Yn 1968 wenne O'Connor yn Itaalje, doe't er frege waard foar de rol Archie Justice, yn in nije searje foar de stjoerder ABC, dy't Justice for All hjitte moast. O'Connor stimde dêryn ta, mei't er der net folle fan ferwachte, en tocht dat er mei gauwens wer weromgean koe nei Jeropa. Uteinlik waard ABC ferwiksele foar CBS, de namme fan 'e searje waard feroare yn All in the Family, en O'Connor syn personaazje kaam Archie Bunker te hjitten. Yn 'e rol fan dy kontroversjele en dochs ynnimlike lêstpost briek O'Connor troch, net inkeld yn Amearika, mar ynternasjonaal. Dat súkses wie foar in part ta te skriuwen oan it feit dat O'Connor, dy't sels frijsinnige politike ideeën hie, de man spile mei net inkeld bombastysk gebear, mar ek mei humor, wylst er út en troch wat kwetsberens trochskine liet. In oare wichtige faktor yn it súkses fan 'e searje wie de opmerklike gearwurking fan O'Connor mei aktrise Jean Stapleton, dy't yn All in the Family Archie Bunker syn beklaachlike mar tawijde frou Edith spile. De searje rûn fan 1971 oant 1979, en fan 1979 oant 1983 waard der noch in (minder súksesfolle) ferfolchsearje op makke, mei as titel Archie Bunker's Place. Dat dy rige yn 1983 sûnder omhaal stopset waard, soarge foar in heech oprinnende deilisskip tusken O'Connor en CBS. Foar de rol fan Archie Bunker wûn O'Connor fjouwer kear (1972, 1977, 1978 en 1979) in Emmy Award (de heechste Amerikaanske tillefyzjepriis), wylst er der nochris fjouwer kear foar nominearre waard, en der yn 1972 in Golden Globe foar wûn.
Yn 1988 begûn O'Connor mei syn oare langrinnende rol, dy't fan Bill Gillespie, in plysjekomsaris yn it stedsje Sparta, yn 'e súdlike steat Mississippy, yn 'e misdie/dramarige In the Heat of the Night. Dy searje, dy't oant 1994 rûn, wie basearre op 'e film mei deselde namme út 1967, mei Sidney Poitier yn 'e haadrol, dy't giet oer rasisme yn it Amerikaanske Suden. Yn In the Heat of the Night waarden fierhinne deselde tema's behannele as yn All in the Family, mar op earnstiger toan en fan in oare kant ôf besjoen. Rasisme wie, fral yn 'e earste pear seizoenen, in iderkear wer weromkearend ûnderwerp. Oan it begjin fan 'e searje komt de earste swarte resjersjeur, Virgil Tibbs (spile troch Howard Rollins) yn Sparta te wurkjen, dy't ferskate kearen yn oanfarring komt mei de behâldende Gillespie, net iens sasear fanwegen syn hûdskleur, mar fral om syn moderne ideeën oer plysjewurk, dy't de fêstroastke Gillespie rau op it dak komme. Ek wie der in ôflevering wêryn't Tibbs syn frou Althea (spile troch Anne-Marie Johnson) ferkrêfte wurdt, en dy't yngiet op 'e gefolgen fan sa'n oantaasting foar it slachtoffer en har neisten. Yn 'e lêste seizoenen kamen rasisme en foaroardielen wer om 'e hoeke kypjen, as Gillespie op syn âlde dei in mingde relaasje begjint mei it swarte gemeenteriedslid Harriet DeLong (Denise Nicholas). Foar syn rol as Bill Gillespie wûn O'Connor ien kear in Emmy (1989) en twaris in Golden Globe (1989 en 1990).
Nei 1994 wie O'Connor noch te sjen yn in stikmannich tillefyzjefilms, en hied er gastrollen yn ferskate searjes, wêrûnder Party of Five. Fan 1996 oant 1999 spile er de heit fan Jamie Buchman (Helen Hunt) yn 'e komeedzjesearje Mad About You. Yn 2000 krige er syn eigen stjer op 'e Hollywood Walk of Fame. Njonken syn aktearkarriêre joech O'Connor fan 1997 ek les yn it skriuwen fan senario's oan 'e Universtiteit fan Montana.
Priveelibben
O'Connor krige kunde oan Nancy Fields doe't sy studearren oan 'e Universiteit fan Montana, yn Missoula, en se ferloofden har foar't O'Connor ôfsette nei Ierlân. Nei't hja yn 1951 titels yn toaniel en Ingelske taal- en letterkunde behelle hie, reizge Fields him efternei en op 28 juny 1951 trouden se yn Dublin. Se krigen gjin bern, mar yn 1962, wylst O'Connor yn Rome wie foar de opnamen fan 'e film Cleopatra, namen se in seis dagen âld jonkje oan, dat se fan Hugh neamden, nei O'Connor syn jongere broer dy't it foargeande jiers ferûngelokke wie. Hugh O'Connor (1962-1995), dy't yn In the Heat of the Night plysje Lonnie Jamison spile, die himsels yn 1995 tekoart nei in tsienjierrige wrakseling mei drugsferslaving.
Ferstjerren
O'Connor wie syn hiele libben in fûleindich sigaresmoker. Yn 1989 waard er mei hertproblemen fan 'e set fan In the Heat of the Night ôffierd en moast er in iepenhertoperaasje ûndergean. Yn 1998 moast er fannijs op 'e operaasjetafel, diskear om in hertier te ûntstopjen, om sa syn kâns op in oerhaal te ferminderjen. O'Connor stoar op 21 juny 2001 te Culver City, yn Kalifornje, oan 'e gefolgen fan in hertoanfal dy't mei feroarsake west hawwe sil troch syn âlderdomssûkersykte. Syn begraffenis waard holden yn Westwood, yn Los Angeles, yn oanwêzigens fan in grut tal Amerikaanske film- en tillefyzjestjerren, wêrûnder de oerlibjende leden fan 'e cast fan All in the Family en In the Heat of the Night, en akteur Larry Hagman, ien fan O'Connor syn bêste freonen. De grêfrede waard holden troch akteur Martin Sheen. O'Connor waard begroeven op it Westwood Village Memorial Park Cemetery yn Los Angeles.
Aquaman (film)
Aquaman is in Amerikaanske superheldefilm út 2018 ûnder rezjy fan James Wan, mei yn 'e haadrollen Jason Momoa en Amber Heard. De titel fewiist nei de superheld Aquaman, út 'e strips fan DC Comics. Dyselde is de oerwûne soan fan 'e keninginne fan it ûnderseeske ryk Atlantis en in fjoertoerwachter. Hy moat nei it lân fan syn mem gean om syn healbroer, kening Orm, tsjin te hâlden, dy't in allesferneatigjende oarloch tsjin 'e boppeseeske wrâld begjinne wol. Aquaman wie de sechsde film yn 'e rige fan it DC Extended Universe; hy folge as sadanich op Justice League, út 2017, en gie foarôf oan Shazam!, út 2019. In direkt ferfolch op 'e film, Aquaman and the Lost Kingdom, wurdt ferwachte yn desimber 2022. Aquaman ûntfong fan 'e filmkritisy mingde oant positive resinsjes, en woeks yn 'e bioskopen út ta in reuseftich kommersjeel súkses.
Plot
Yn 1985 rêdt Tom Curry, in fjoertoerwachter oan 'e kust fan 'e Amerikaanske steat Maine, ûnder in stoarm it libben fan Atlanna, de keninginne fan it ûnderseeske ryk Atlantis, dy't oan 'e foet fan syn fjoertoer oanspielt. Se reitsje fereale opinoar en meitiid krije se in soan dy't se Arthur neame. Al fan bern ôf oan docht bliken dat Arthur de boppenatuerlike krêften fan syn mem urven hat; sa kin er bygelyks mei seebisten kommunisearje en yn it tsjuster sjen.
Atlanna is har wetterige heitelân ûntflechte om't se úthylke wurde soe oan kening Orvax, in man dy't se ferfijde. Mar as Atlantyske soldaten de fjoertoer binnenfalle op 'e syk nei har, beseft se dat se Tom en Arthur ferlitte moat om harren te beskermjen. Se keart werom nei Atlantis en draacht dêr har trouwe adviseur Nuidis Vulko op om Arthur te learen hoe't er mei syn krêften omgean moat. Dyselde hâldt him oan syn ûnthjit, ek nei't Orvax yn in fleach fan jaloerskens, nei't er fan it bestean fan Arthur heard hat, Atlanna offeret oan 'e Trôch, in troch meunsters bewenne part fan 'e Atlantyske Oseaan. Arthur lit him ûnderwize troch Vulko, mar as dy him úteinlings oer it lot fan syn mem fertelt, keart er him yn walging ôf fan Atlantis. Hy beslút syn boppeminsklike krêften inkeld noch yn te setten om oaren te helpen en nimt de namme Aquaman oan.
Yn 2018 wurdt in Russyske dûkboat kaapt troch in groepke moardsuchtige Amerikaanske seerôvers ûnder lieding fan 'e negroïde djipseedûker Jesse Kane. Aquaman grypt yn, befrijt it oerlibjende diel fan 'e Russyske bemanning en weeft ôf mei de seerôvers. Dêrby komt Jesse Kane troch eigen skuld om it libben. Syn soan David Kane wyt de dea fan syn heit lykwols op yrrasjonele wize oan Aquaman en swart wraak. Kening Orm fan Atlantis, de healbroer fan Aquaman, brûkt de troch Kane yn opdracht fan himsels bútmakke dûkboat om kening Nereus fan it ûnderseeske keninkryk Xebel oan te fallen, om him der op bedraachlike wize fan te oertsjûgjen dat de lânbewenners in bedriging foar alle seebewenners ynhâlde. Dat slagget: Nereus slút in bûnsgenoatskip mei Orm, dy't no noch twa ûnderseeske riken efter him sjen moat te krijen om himsels 'oseaanmaster' neame te meien, wat him ûnbeheinde macht jaan soe. Hy is fan doel om dy macht te brûken om alle libben op lân út te rûgjen.
Prinsesse Mera, de dochter fan Nereus, dy't úthylke wurde sil oan Orm om it bûnsgenoatskip fan Atlantis en Xebel te bekrêftigjen, wegeret har heit en oansteande brêgeman te helpen by harren plannen. Ynstee reizget se nei it drûge om Aquaman om help te freegjen. Se wol dat hy as âldste soan fan Atlanna oanspraak makket op 'e troan fan Atlantis om sa de plannen fan Orm tsjin te kearen. Aquaman betanket foar de ear, mar hy betinkt him as syn heit Tom op in hier nei omkomt by in tsûnamy dy't feroarsake wurdt troch Orm. Mei tsjinnichheid reizget er mei Mera nei Atlantis foar in geheime moeting mei Vulko, dy't ûnderwilens opklommen is ta Orm syn fizier. De kening wurdt de oanwêzigens fan Aquaman yn Atlantis lykwols gewaar en syn kommando's ûnderbrekke de moeting. Vulko en Meera witte fuort te kommen sûnder dat se identifisearre wurde kinne, mar Aquaman wurdt finzennommen.
Fêstset mei boeiens wurdt Aquaman foar Orm brocht, dy't him en yn it ferlingde fan him alle lânbewenners de skuld jout fan 'e dea fan Atlanna. Hy biedt Aquaman de kâns om libben en wol fuort te gean en nea wer werom te kommen, mar Aquaman daget him ynstee út ta in duël. Dat wurdt útfochten neffens de tradysjes fan Atlantis, yn 'e midden fan in ring fan ûnderwetterlava. Orm, dy't it fjochtsjen ûnderwetter mear wend is as Aquaman, wit op 't langelêst de boppehân te krijen, mar ear't er Aquaman deadzje kin, wurdt dyselde rêden troch Mera, dy't mei him útnaait. Hja nimt him mei nei ien fan 'e oarspronklike sân ûnderseeske riken, dat fan 'e útstoarne 'Woastiners', dat ferburgen en útdrûge ûnder it sân fan 'e Sahara leit. Mera wol dat Aquaman de legindaryske trijetine fan Atlan, de earste kening fan Atlantis, siket, dy't him macht jaan sil oer alle libbene wêzens yn 'e oseänen. Yn it ryk fan 'e Woastiners ûntdekke se it plak dêr't dy trijetine yn in fier ferline smeid is. Ek witte se der in boadskip fan Atlan te ûntsluten dat harren nei Sisylje ta liedt, dêr't se troch Atlan syn oanwizings te folgjen de geografyske koördinaten fan 'e trijetine ûntdekke.
De koördinaten fan 'e trijetine fan Atlan blike yn 'e Trôch te lizzen, in ûnderseesk ryk wêrfan't de oarspronklik minsklike bewenners degenerearre binne ta in kliber amfibyske meunsters. Aquaman en Mera, dy't ûnderwilens yn in romantyske relaasje krigen hawwe, fjochtsje har in paad troch de Trôch oant se útkomme by in wjirmgat, dat harren útspuit yn 'e Ferburgen See yn it mulpunt fan 'e Ierde. Dêr treffe se keninginne Atlanna oan, dy't dochs net dea blykt te wêzen, mar krekt as harren it wjirmgat middenyn de Trôch witten hat te berikken. Sy fertelt harren lykwols dat it wjirmgat mar ien kant út giet en dat se hjir al tweintich jier finzen sit. De iennichste mooglikheid om wer nei it ierdoerflak te kommen, is troch de trijetine fan Atlan te brûken, dy't him hjir ek befynt. Dy wurdt lykwols bewekke troch de Karathen, in skriklik seemeunster dat nimmen oerwinne kin.
Aquaman nimt it op tsjin 'e Karathen, en blykt de earste siker nei de trijetine te wêzen sûnt Atlan sels dy't it wêzen ferstean kin. Hy fertelt dat er de trijetine net hawwe wol om't er sa graach hearsker oer de oseänen wurde wol, want dat wol er krekt net. Mar om't er in oarloch tsjinkeare moat dy't de hiele wrâld ferwoastgje soe, nimt er de hearskippij op 'e keap ta. Dat is blykber it antwurd dat de Karathen hearre woe, want it wêzen lit him troch en Aquaman nimt de trijetine út 'e hân fan it stoflik omskot fan 'e lang deade kening Atlan.
De Fiskerslju rinne oer nei Aquaman, en op Mera har oanstean docht kening Nereus fan Xebel itselde. Aquaman en Orm fjochtsje in twadde duël út boppe wetter, dêr't Aquaman yn it foardiel is. Dêrby tebrizelet Aquaman mei de trijetine fan Atlan it wapen fan Orm. Dyselde wol dat syn healbroer him dêrnei daliks terjochtsteld, mar dat sinniget Aquaman net. Atlanna ferskynt op it toaniel, en Orm, dy't har deawaand hie, bekomt wat fan syn dwylsin. De frijlitten Vulko lit Orm finzennimme, wêrnei't Aquaman tsjin him seit dat se prate sille sadree't Orm dêr ree foar is. Aquaman is mei de stipe fan 'e Trôch, it Pikelkeninkryk, de Fiskerslju en Xebel de oseaanmaster, en wurdt troch de Atlanten erkend as harren kening foar Orm yn 't plak, mei Mera oan syn side as syn keninginne. Atlanna keart nei tritich jier werom nei Maine, dêr't se weriene wurdt mei har grutte leafde Tom.
Yn in sêne dy't healwei de ôftiteling te sjen is, wurdt Kane, dy't net dea is, rêden troch de marine biolooch Stephen Shin, dy't obsedearre is troch Atlantis. Kane stimt deryn ta om Shin dêrhinne te bringen yn ruil foar de help fan 'e biolooch by syn wraak op Aquaman.
Produksje
Aquaman is basearre op 'e strips fan 'e superheld Aquaman fan útjouwerij DC Comics. De film waard regissearre troch de Maleizysk-Australyske filmmakker James Wan nei in senario fan David Leslie Johnson-McGoldrick en Will Beall nei in ferhaal dat betocht wie troch Wan, Beall en Geoff Johns. Beall en Kurt Johnstad wiene yn augustus 2014 oannommen om rivalisearjende senario's te skriuwen, en de produsinten hiene besletten om dat fan Beall te ferfilmjen, nei't it wat byskaafd wie troch Johnson-McGoldrick. As produsinten wiene Peter Safran en Rob Cowan by it projekt belutsen foar de filmstudio's Warner Bros., DC Films, Cruel and Unusual Films, The Safran Company, Mad Ghost Productions en RatPac Entertainment. Der wie foar Aquaman in budget beskikber fan nei skatting $160 oant 200 miljoen, wêrfan't it meastepart útjûn waard oan special effects en oan 'e salarissen fan 'e cast.
De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Don Burgess en de filmmontaazje waard fersoarge troch Kirk Morri. De filmmuzyk wie fan komponist Rupert Gregson-Williams. De opnamen setten op 2 maaie 2017 útein yn Austraalje ûnder de mei opsetsin ferrifeljende wurktitel Ahab. It grutste part fan 'e film waard opnomen yn 'e Village Roadshow Studios yn Gold Coast, yn 'e Australyske steat Queenslân. Dêrnjonken waard ek filme op oare lokaasjes yn Queenslân en yn Nijfûnlân, Sisylje, Marokko en Nij-Súd-Wales. De opnamen waarden beëinige op 21 oktober 2017.
Distribúsje
De distribúsje fan Aquaman waard fersoarge troch Warner Bros. De film gie op 26 novimber 2018 yn Londen yn premiêre en iepene dêrnei op 21 desimber fan dat jier yn 'e Amerikaanske bioskopen. Foartiid wied er al yn 'e bioskoop útkommen yn Sina (7 desimber), it Feriene Keninkryk (12 desimber), Argentynje, Brazylje en Ruslân (13 desimber) en Yndia (14 desimber). It byhearrende soundtrackalbum Aquaman waard op 14 desimber 2018 útbrocht troch platemaatskippij WaterTower Music. De film kaam op 5 maart 2019 beskikber as digitale download en ferskynde op 19 maart fan dat jier op dvd en blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Aquaman oer it algemien mingde oant positive resinsjes. Der wie lof foar de special effects, it produksje-ûntwerp, de toan, de aksjesênes, de rezjy fan Wan en it aktearjen fan Momoa, mar in protte resinsinten hie krityk op 'e plot, it senario en de spyldoer. Matt Zoller Seitz fan 'e webside RogerEbert.com joech Aquaman 31/2 fan 4 stjerren, hoewol't er de film ferliek mei de bernetekenfilmsearje SpongeBob SquarePants omreden fan it gebrek oan wittenskiplike akkuratens. Hy konkludearre, mei lof foar it aktearjen fan Momoa en Amber Heard: "Der is feardichheid foar nedich om sa healwiis te wêzen as dizze film […]."
Yn it tydskrift Rolling Stone parte Peter Travers Aquaman 21/2 fan 4 stjerren ta. Hy priizge de rezjy fan Wan en it aktearjen fan Momoa, mar hie krityk op 'e plot en de dialooch, en skreau: "[De film] is in rommeltsje fan botsende toanen en skamteleaze flauwekul, mar komt dochs as in ferromming nei de resinte superheldesomberheid fan [dizze] franchise." Michael Phillips, dy't foar de Chicago Tribune skreau, joech Aquaman lykwols mar 11/2 fan 4 stjerren en hie net folle goeds oer de film te sizzen.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Aquaman in goedkarringspersintaazje fan 65%, basearre op 406 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] swimt mei op syn eigen fermaaklik healwize tij, en biedt in mei special effects ôfmakke superheldespektakel dat enerzjike aksje ôfleveret mei de klam op goede âlderwetske wille." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Aquaman in goedkarringspersintaazje fan 55%, basearre op 50 resinsjes.
Opbringst
Aquaman brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $335,1 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $812,6 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $1.147,7 miljoen, oftewol goed $1,1 miljard. Ofset tsjin it budget fan nei skatting $160 oant 200 miljoen betsjut dat in winst fan teminsten $947,7 miljoen, hoewol't dêr de foar dizze film mânske marketingkosten noch wol ôf moatte. It Amerikaanske tydskrift Deadline Hollywood berekkene de skjinne wist foar Aquaman op $260,5 miljoen. Aquaman wie de op fjouwer nei meast opbringende film fan 2018 (nei Avengers: Infinity War, Black Panther, Jurassic World: Fallen Kingdom en Incredibles 2), en de op 19 nei meast opbringende film aller tiden.
Prizen
Aquaman waard yn 2019 nominearre foar seis Saturn Awards, in Australyske AACTA Award, in MTV Movie Award, fjouwer Teen Choice Awards, en trije Kids' Choice Awards, mar wûn net ien fan dy prizen.
Ferfolchfilm
Yn desimber 2018 makke filmstudio Warner Bros. bekend dat der in ferfolch op Aquaman yn produksje nommen wie. Dy film, Aquaman and the Lost Kingdom, sil nei ferwachting yn desimber 2022 yn 'e bioskopen komme. Jason Momoa krûpt dêrfoar op 'e nij yn 'e hûd fan 'e haadpersoan. It idee foar it ferhaal is betocht troch Momoa sels. In horror-spin-off mei as titel The Trench, oer de meunsters dy't Aquaman en Meera yn Aquaman befochten, waard yn febrewaris 2019 oankundige mei James Wan as produsint, mar yn april 2021 waard bekendmakke dat Warner Bros. fan dat projekt ôfseach.
Laag-Keppel
Laag-keppel krige yn 1404 stedsrjochten en leit noardlik fan it doarp Hummelo. Noardwestlik lizze de doarpen Hoog-Keppel, Voor-Drempt en Achter-Drempt en súdwestlik it buorskip Eldrik. Mei Laag-Keppel foarmen dy doarpen en it buorskip fan 1825 oan 2005 de eardere gemeente Hummelo en Keppel, dy't mei oare plakken yn de omkriten gearfoege waard ta de gemeente Bronckhorst.
It besjen wurdich
Oan de âlde Doarpsstrjitte steane in grut tal ryksmonuminten. Oan it súdlike ein fan de Doarpsstrjitte stiet de wettermûne. Sûnt 1969 stiet dêr de spinnekopmûne 'De Follegea Mûne', dy't ferneamd waard nei Follegea, dêr't mûne yn 1857 boud waard.
Op in eilân yn de Alde Isel stiet it midsiuwske kastiel Keppel. It ynterieur en it park is 19e-iuwsk. Yn de Alde Isel leit op de hichte fan de eardere Keppelsche IJzergieterij in restaurearre slûs út 1895. It is de iennige slûs yn in rige fan fiif, dy't sûnt 1890 yn de Alde Isel boud waarden.
Winiastate (Jouswier)
thumb|De kop-romp-pleats op it stee Winiastate yn 2010 Winistate (ek 't Heech, Marhiem ) stie oan Winia's Reed op de himrik fan Jouswier. Dêr leine teffens twa ferhege stinsterreinen dy't tusken de 13e en 16e iuw datearre wurde. Beide terreinen waarden yn 1975 oanmerke foar ryksmonuminten. De Winia State wie ynearsten yn besit fan deselde eigeners as de Eernsmastate. It goed foel út elkoar doe't Tieth fan Meckema's oare soan, Julius, de state Winia erft. Hy wie boaske oan Auck Sickesdr fan Tjessens fan Holwert. Yn 1640 wie Winia besit fan Willem thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg, in neef fan Fan Meckema. Yn 1728 wie Allard fan Boerum de eigener, grytman fan Ferwerderadiel. De state waard yn 1758 troch Wilhelmus Bergsma kocht, dy't yn 1728 ek Eernsmastate yn hannen krige hie.
Hjoed-de-dei stiet der in kop-romp-pleats út de 19e iuw op it stee.
Filmfestival fan de Swarte Nachten
It Filmfestival fan de Swarte Nachten (Estysk: Pimedate Ööde Filmifestival), ôfkoarte ta PÖFF en ek bekend as it Filmfestival fan Tallinn of it Ynternasjonaal Filmfestival fan Tallinn, is in filmfestival dat elts jier ein novimber en/of begjin desimber holden wurdt yn 'e Estyske haadstêd Tallinn. It evenemint bestiet sûnt 1997. Yn it represintative jier 2018 loek it mear as 80.000 belangstellenden dy't mear as 250 lange films en likefolle koarte films en tekenfilms út likernôch 80 ûnderskate lannen seagen.
Lourens van den Akker
Lourens van den Akker (Apeldoorn, 8 maart 1989) is in Nederlânske akteur en producer.
Filmfestival fan de Swarte Nachten
Besibbe eveneminten
Njonken it haadprogramma fan it festival, dat út lange live action-films bestiet, fine twa parallelle subfestivals plak: Just Film, dat wijd is oan bernefilms, en PÖFF Shorts, dat him taleit op koarte films en tekenfilms. Deselde organisaasje dy't ek ferantwurdlik is foar it Filmfestival fan 'e Swarte Nachten, organisearret dêropta ek noch twa oare, lytsere filmfestivals yn Estlân: it Horror- en Fantasyfilmfestival fan Haapsalu (yn april) en it Leafdesfilmfestival fan Tartu (yn augustus).
Yn 'e marzjes fan it Filmfestival fan 'e Swarte Nachten fynt fierders it barren Industry@Tallinn plak, in fakbeurs fan 'e Jeropeeske filmyndustry dy't as platfoarm fungearret om ynternasjonale gearwurking op it mêd fan 'e sinematografy oan te fiterjen. Op Industry@Tallinn komme elts jier mear as 700 regisseurs en filmprodusinten ôf.
Prizen
Op it Filmfestival fan 'e Swarte Nachten wurde de folgjende prizen útrikt:
Lourens van den Akker
Lourens van den Akker is fan Fryske komôf en groeide op yn Oerterp. Nei de hafû oan it Drachtster Lyceum begûn Van den Akker yn 2006 oan in stúdzje Boukunde oan de NHL Hegeskoalle. Fan 2007 oant 2011 studearre hy oan de Toanielakademy Maastricht. Nei syn stúdzje spile hy by Tryater.
Op de toanielskoalle learde hy Jeek ten Velden kennen. Mei Ten Velden rjochte hy letter it teäterkollektyf Akkersenvelden op. Van den Akker rjochtet him op cross-overproduksjes dêr’t hy fideokeunst, teäter en poëzij mei elkoar ferbynt.
Neist it teäterwurk is hy te sjen yn telefyzje- en filmproduksjes. Yn 2019 waard bekend dat Van den Akker meispilet yn it filmprojekt Grutte Pier fan Steven de Jong.
Luitenant-fjildmaarskalk
In luitenant-fjildmaarskalk (Dútsk: Feldmarschalleutnant) wie in opperofsier fan hege rang yn 'e kriichsmacht fan it eardere Eastenryk-Hongarije. Dizze rang wie rûchwei ekwivalint mei de rangen fan generaal-majoar of brigadegeneraal.
Cas Jansen
Casper Jansen (Badhoevedorp, 24 juny 1977) is in Nederlânske akteur, benammen bekend troch syn rol as Julian Verduyn yn de RTL 4-soap Goede Tijden, Slechte Tijden.
Luitenant-fjildmaarskalk
Skiednis
Doe't yn 1920 de Bûnsrepublyk Eastenryk it systeem fan militêre rangen oernaam dat yn Dútslân yn gebrûk wie, waard de wat tipelsinnige rang fan luitenant-fjildmaarskalk ôfskaft. Yn 1933, lykwols, waard yn Eastenryk it âlde rangestelsel fan 'e Dûbelmonargy wer ynfierd, mei as gefolch dat de luitenant-fjildmaarskalk wer weromkearde. Nei de Anschluss fan Eastenryk by nazy-Dútslân, yn 1938, ferdwûn dizze rang op 'e nij, en no foargoed út it Eastenrykske leger. Yn Hongarije bleau de rang fan luitenant-fjildmaarskalk (Hongaarsk: altábornagy) noch oant 1945 yn gebrûk.
Cas Jansen
Jonge jierren
Doe't er 11 jier wie spile Jansen by it Amsterdamske Jeugdtheater De Krakeling yn Gestrand (in Nederlânske oersetting fan Lord of the Flies fan William Golding). Ek wie hy op toaniel te sjen yn Ubu Roi (1993) en Kening Lear (1995).
Karriêre
Fierder spile Jansen yn ferskate telefyzjerigen, wêrûnder Fort Alpha (1996–1997), en yn de telefyzjesoap Goede tijden, slechte tijden, as Julian Verduyn. Dêrnei krige hy in roltsje yn de film Karakter (1997) en wie hy te sjen yn de telefyzjerige All Stars as de ivich blowende Nemo. De rige is basearre op de lykneamde film út 1997; dêryn is Jansen lykwols in tel te sjen as syn karakter út GTST. Ungefear tagelyk spile hy de plysje Eddy Dolstra yn de film Lek (2000). In jier letter fertolke hy twa seizoenen lang de rol fan resjersjeur Chris Luifel yn de telefyzjerige Luifel & Luifel op SBS6. Yn dizze rige lost hy tegearre mei syn heit (Ebenezer Luifel) moardsaken op. Jansen spile dêrnei ûnder mear yn Volle maan (2002) en De dominee (2004), basearre op it libben fan drugsbaron Klaas Bruinsma, en yn Vet Hard (2005). Dêrneist die hy telefyzjewurk.
Yn desimber 2005 spruts Jansen tegearre mei Tygo Gernandt de haadrollen fan de kompjûteranimaasjefilm Elephants Dream yn.
Jansen is sûnt 5 jannewaris 2006 te sjen as Timo de Brauw yn de AVRO-rige Spoorloos verdwenen, wêrfan ein 2008 it tredde en tagelyk lêste seizoen útstjoerd waard.
Yn de simmer fan 2006 makke Jansen syn debút as radio-dj by de stjoerder Arrow Caz. Hy ferfong mei syn presintaasje fan Cas op Caz trije wiken lang it programma Timur Open Air fan Timur Perlin. Yn 2009 fertolke Jansen ien fan 'e haadrollen yn 'e histoaryske film De Hel van '63, oer de Tolfde Alvestêdetocht fan 1963.
Yn 2010 spile hy ek yn de gangsteropera PIMP fan teätergroep ZEP yn teäter de Veste. Hy spile dêryn mei ûnder oaren Nadja Hüpscher. Ek waard hy dat jier de stim fan de telefyzjestjoerder Veronica TV.
Yn 2017 wie hy te sjen yn de rige Vaders & Moeders. De rige bestiet út tolve ôfleverings dy’t elk seis oant acht minuten duorje. De rige waard makke foar on-demandplatform Videoland.
Yn 2019 kaam Jansen nei 20 jier ôfwêzichheid werom yn de RTL 4-soap Goede tijden, slechte tijden as it personaazje Julian Verduyn. Hy kaam werom doe't meardere personaazjes om de famylje Verduyn yntrodusearre waarden.
Yn 2019 waard bekend dat Cas Jansen in rol krige yn it Fryske filmprojekt Grutte Pier fan regisseur Steven de Jong.
Privee
Jansen is troud mei aktrise Annelieke Bouwers en hat mei har in dochter en in soan.
Taekwondo op de Olympyske Simmerspullen 2000
De Olympyske Simmerspullen 2000, ek wol de XXVIIe Olympiade neamd, waarden yn 2000 hâlden yn de Australyske stêd Sydney. It taekwondo waard hâlden yn it State Sports Centre. It wie de earste kear dat it taekwondo op it Olympyske programma stie.
Medaljespegel
De top sân fan lannen dy't by it Teakwondo medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen 2004.
Ada Sanchez
Ada Sanchez, echte namme ûnbekend (Miami, 28 desimber 1994), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan etnysk Kubaansk komôf. Hja sette yn 2014 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn in stikmannich films.
Libben en karriêre
Sanchez waard yn 1994 berne yn Miami, yn 'e Amerikaanske steat Floarida. Yn 2014, doe't se tweintich jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Sûnt hat Sanchez neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn in sechstjintal films spile, benammen foar pornowebsiden op it ynternet, lykas BangBros, Reality Kings en Brazzers. Dêrby hat se gearwurke mei û.o. Diamond Kitty en Sean Lawless. Njonken har aktearwurk is Sanchez ek aktyf as neakenmodel.
Lichemsskaaimerken
Ada Sancheiz is in Latina fan blank ras, mei brune eagen en swart hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.63 m lang, mei in gewicht fan 61 kg, en in natuerlike kupmaat 32C. Behalven troch har earlellen hat se gjin piercings, en likemin hat se tatoeaazjes.
Fred Claus
Fred Claus is in Amerikaanske krystfantasykomeedzjefilm út 2007 ûnder rezjy fan David Dobkin, mei yn 'e haadrollen Vince Vaughn en Paul Giamatti. It ferhaal giet oer Fred Claus, de broer fan 'e krystman (Nicholas "Santa" Claus), dy't fan dyselde ferfrjemde rekke is. De krystman besiket de bannen wer oan te heljen, mar Fred hat sa syn eigen ideeën oer hoe't it krystfeest beävensearre wurde moat, en riidt dêrmei syn broer yn 'e tsjillen. De film waard loskes basearre op it gedicht A Legend of Santa en His Brother Fred fan Donald Henkel. Fred Claus krige fan 'e filmkritisy oer it algemien negative resinsjes, mar wie in beskieden kommersjeel súkses yn 'e bioskopen.
Plot
Lang lyn en fier fuort groeide Fred Claus as bern op yn it skaad fan syn jongere broer Nicholas, dy't sa alderraarste ûnbaatsuchtich, goederjousk en gewoanwei goed wie, dat alles wat Fred die der ûngeunstich by ôfstiek. Harren mem makke der gjin geheim fan dat Nicholas har leaflingssoan wie, en se frege Fred geregeldwei wêrom't er net mear as syn broer wie. Meitiid begûn Fred wrok tsjin syn broer te koesterjen, en nei't Nicholas (mei de bêste bedoelings) Fred syn leaflingsbeam omseage, sadat er dêr tenei binnendoar fan genietsje kinne soe, kaam it nea wer goed tusken de bruorren. Nicholas wie sa goed, dat er meitiid in hillige waard, en sa't bekend is, stoppet de tiid foar hilligen en harren oarehelten en neiste famyljeleden, wat ynhold dat net inkeld Nicholas, mar ek Fred en harren âlden ûnstjerlik waarden.
Yn 'e moderne tiid is Nicholas Claus de krystman wurden, dy't op 'e Noardpoal wennet mei syn frou Annette en de heallange krystelfkes dy't boartersguod foar him meitsje. Dat jout Nicholas mei de kryst wei oan alle bern op 'e wrâld, alteast ynsafier't dy it ôfrûne jier net mear stout as goed west hawwe. Fred wennet no yn Chicago, dêr't er doarwarder is, en hat amper noch kontakt mei syn broer, útsein út en troch ris oer de tillefoan. Syn iennichste freonen binne de swarte weesjonge Slam Gibbons, dy't yn it appartemint boppe sines wennet, en syn faam Wanda Blinkowski, in Ingelse dy't as parkearwachter wurket.
Fred hat it plan opfet om in kasino te iepenjen yn in gebou fuort foar de effektebeurs fan Chicago oer, sadat er klandyzje lokje kin dy't dochs al net fiis is fan in gokje. Om 'e oanbetelling op it pân te dwaan dat er dêrfoar op it each hat, is er $50.000 nedich dêr't er net oer beskikt. As er ferskate manlju ferklaait as de krystman oan it kollektearjen sjocht foar it Leger des Heils, kriget er in helder idee en beslút er fan 'e goederjouske kryststimming fan 'e ynwenners fan Chicago te profiteajen troch it jild dêr't er ferlet fan hat yn te sammeljen mei in kollekte dy't sabeare foar it goede doel is. De kollektearjende krystmannen hawwe it der net op stean dat Fred mei syn flotte babbel harren donateurs ynpikt, en as bliken docht dat jin in fergunning nedich binne om kollektearje te meien, moat Fred mei syn ammerke jild ûnder de earm flechtsje. Nei in lange efterfolging wurdt er yn in boartersguodwinkel troch in stik as tweintich krystmannen ynsletten en yninoar slein foar't er yn 'e sel einiget foar oplichting om't er net foar it goede doel oan it kollektearjen wie, mar foar himsels.
Ut it plysjeburo wei skillet Fred Wanda op, mei wa't er dy jûns op in ôfspraakje soe om't it har jierdei is. Sy sit yn in rumoerich restaurant op him te wachtsjen en heart har mobile tillefoan net. Dêrop hat Fred gjin oare kar as om syn broer Nicholas te skiljen mei de fraach oft dy $5.000 ynlizze wol sadat hy op boarchtocht frijkomme kin. No't er syn broer dochs te wurd is, freget er mei-iens ek om in liening fan $50.000 dy't er mei in pear wiken as $60.000 werombetelje sil, dus eins docht er syn broer in geunst, want hy skinkt him $10.000. Nicholas lit him net troch it geëamel fan Fred fan 'e wize bringe, mar seit ta it jild jaan te sillen as Fred dyselde jûns noch delkomt op 'e Noardpoal om dêr yn 'e oanrin nei de kryst foar it jild te wurkjen.
DJ Donnie, de radio-discjockey fan 'e krystelven, draait de hiele dei hieltyd itselde liet, (it fiktive) Here Comes Santa Claus, oant Fred wol by de muorren opfleane kin. Hy slút Donnie op yn in kast en set de radio op in muzykstjoerder om wat fariaasje te krijen. Dat liedt ta in grut feest yn it boartersguodfabryk fan 'e krystman, dêr't alle krystelven, oanfitere troch Fred, begjinne te dûnsjen. As Northcutt dat sjocht, ynterpretearret er it as soe de krystman syn eigen wurknimmers net yn 'e macht hawwe. It giet yn 'e boeken as de earste misse set.
Dy jûns docht bliken dat de âlden fan Nicholas en Fred ek op 'e Noardpoal binne, en dat Nicholas, ta ôfgriis fan Fred, ferwachtet dat se allegear mei-inoar in harmonieus famyljediner hawwe sille. De oanhâldende lof foar Nicholas en krityk op Fred dy't ûnder iten troch harren mem op 't aljemint brocht wurdt, wurket Fred op 't lêst sa op 'e senuwen, dat er lulk fuortrint. Northcutt, dy't tsjûge west hat fan 'e minne famyljedynamyk, sprekt Fred letter bûtendoar oan en stokelet noch wat mear. Dy nachts kringt er Fred syn kantoar binnen en hellet dêr in steapel brieven mei ferlanglistkes fan bern troch de papierfersnipeler, wittend dat Fred de skuld krije sil fan it ferdwinen fan dy brieven. Sels beskrobbet er Nicholas letter om't der gjin kopyen fan 'e ferlanglistkes makke binne foar as der wat mis giet, in fersom dat er notearret as de twadde misse set.