cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Italyske talen
Taalbesibskip
De Romaanske talen, dy't har fan it begjin fan 'e Midsiuwen ôf út it Latyn ûntjûn hawwe, binne de iennichste Italyske talen dy't tsjintwurdich noch memmetaalsprekkers hawwe. De wichtichste talen út dy kloft binne it Spaansk, Portegeesk, Frânsk, Italjaansk en Roemeensk. Mei mear as 800 miljoen sprekkers foarmje de Romaanske talen no de op ien meast sprutsen subgroep fan 'e Yndo-Jeropeeske taalfamylje, nei de Yndo-Iraanske talen (mei û.o. it Hindy, Oerdû en Perzysk). As men it oer 'de Italyske talen' hat, wurdt dêrmei lykwols sawol yn 'e folksmûle as yn 'e wittenskip oer it algemien ferwiisd nei de útstoarne talen út 'e Aldheid, en net nei de noch libbene Romaanske talen.
Skiednis
Taalkundigen geane der oer it algemien fan út dat de skriftlik oerlevere Italyske talen út it earste milennium f.Kr. ôfstammen fan talen dy't earne yn it twadde milennium f.Kr. troch Yndo-Jeropeeske kolonisten nei it Italjaanske Skiereilân ta oerbrocht wiene. Dat moat nei alle gedachten yn 'e twadde helte fan dat milennium bard wêze. Wêr't dy kolonisten krekt weikamen en wêrom't se nei Itaalje teagen, is noch altyd in iepen fraach. Taalkundich bewiismateriaal fan iere kontakten mei sprekkers fan Keltyske en Germaanske talen wiist derop dat de sprekkers fan 'e Italyske talen wierskynlik in skoft yn Midden-Jeropa omhúsmanne hiene foar't se nei it skiereilân ta ôfsakken. Hoewol't it argeologysk en taalkundich bewiismateriaal net alhiel oerienkomt, wurde de Itaaljers út dy tiid ornaris assosjearre mei de Terramare-kultuer (1700-1150 f.Kr.) en de Proto-Villanova-kultuer (1200-900 f.Kr.).
Hoe't de Italyske talen har krekt ûntwikkelen, is noch altyd in striidkwestje. De ûnienichheid mank taalkundigen spitst him yn 't bysûnder ta op 'e fraach oft de oertaal, it Proto-Italysk, dêr't alle Italyske talen fan ôfstammen, troch de kolonisten nei it Italjaanske Skiereilân ta oerbrocht waard en dêr meitiid útinoar foel yn ferskate talen, of dat it Proto-Italysk al yn teminsten twa, mar miskien sels mear talen útinoar fallen wie doe't de kolonisten har yn Itaalje nei wenjen setten.
Om 700 f.Kr. hinne fêstigen Grykske kolonisten út Euboea har yn koloanjes by de kust fan súdlik Itaalje lâns. Dyselden brochten dêr harren skriftfoarm, dy't al rillegau oernommen en oanpast waard troch de Etrusken en dêrnei, fia dy tuskenstap, ek troch de sprekkers fan 'e Italyske talen. Sa ûntstiene de Alditalyske skriften, dêr't de ierst bekende Italyske talen yn oerlevere binne. Ut it op dy manear bewarre bleaune taalkundich bewiismateriaal kin opmakke wurde dat it Etruskysk gjin Yndo-Jeropeeske taal wie. Oer de oarsprong fan 'e Etrusken en harren taal bestiet noch altyd net iens it begjin fan in idee. Lange tiid waard it Etruskysk as in isolearre taal beskôge, mar yn 'e 1990-er jierren ûntstie de (noch altyd net folslein akseptearre) teory dat de taal mei it Retysk út 'e Alpen en it Lemnysk út 'e Egeyske See de Tyrreenske talen foarmje soe.
Taalhistoarisy binne yn it ferline oer it algemien ta de konklúzje kommen dat alle Yndo-Jeropeeske talen út 'e Aldheid fan Itaalje, ynsafier't dy net dúdlik ta in oare Yndo-Jeropeeske taalkloft hearden, mei-inoar de Italyske talen foarmen. De geastlike heit fan dy teory is Antoine Meillet (1866-1936). Dy saneamde unitaryske teory rôp krityk op fan oare saakkundigen, lykas Alois Walde (1869-1924), Vittore Pisani (1899-1990) en Giacomo Devoto (1897-1974), dy't it idee oppenearren dat de Oskysk-Umbryske talen en de Latynsk-Faliskyske talen twa aparte subgroepen fan 'e Yndo-Jeropeeske taalfamylje foarmen en dat der dus nea in Italyske taalienheid bestien hawwe soe. Yn 'e tweintichste iuw krige dy teory mear byfal, mar de unitaryske teory hat noch altyd de measte oanhing.
It taheakjen fan in trêde groep, de Fenetyske talen, oan 'e Italyske talen, is noch in stik kontroversjeler. Guon taalkundigen beskôgje de Fenetyske talen as nauwer besibbe oan 'e Oskysk-Umbryske talen as dat dy talen oan 'e Latynsk-Faliskyske talen besibbe wiene, mar de measten sjogge de Fenetyske talen op basis fan harren ôfwikende tiidwurdesysteem as òf in iere ôfspjalting fan 'e Italyske talen (it Proto-Fenetysk soe dan in sustertaal fan it Proto-Italysk west hawwe kinne), òf as in selsstannige subgroep fan 'e Yndo-Jeropeeske talen. Ek kontroversjeel, mar minder as de tafoeging fan 'e Fenetyske talen, is it taheakjen fan twa isolearre talen oan 'e Italyske taalgroep. Dêrby giet it om it Siselsk, út it binnenlân fan Sisylje, en it Lusitanysk, út it westen fan it Ibearysk Skiereilân.
Taalferliking
*) = rekonstruëarre m/f = manlik/froulik û = ûnsidich
Sa't yn 'e boppesteande tabel by guon wurden sjoen wurde kin, wiene de Italyske talen, krekt as de Keltyske talen, te ferdielen yn in P- en in Q-groep, ôfhinklik fan it behâld of de ferskowing yn klank fan 'e Proto-Yndo-Jeropeeske *kʷ (kw fan "kwartsje"). Yn 'e talen fan 'e Oskysk-Umbryske groep wie dy klank feroare yn in p, wylst yn 'e Latynsk-Faliskyske talen de oarspronlike útspraak beholden wie.
Alpineskyen op de Olympyske Winterspullen 1968
200px|thumb|right|200px|De Olympyske alpinesky lokaasje fan Grenoble 1968
De Olympyske Winterspullen 1968, ek wol de Xe Olympiade neamd, waarden yn 1968 yn Grenoble, Frankryk hâlden. Dat wie fan 6 oant en mei 18 febrewaris. It alpineskyen hie plak op de Chamrousse.
Medaljespegel
De top-4 fan lannen dy't by it alpineskyen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 1968.
Kamala Harris
Kamala Harris (útspr.: [ˈkɑːmələ ˈhæɹɪs], likernôch: " kaa -muh-luh her -ris"; folút: Kamala Devi Harris; Oakland, 20 oktober 1964) is in Amerikaansk abbekate en politika, dy't yn 2021 de earste froulike, earste Afro-Amerikaanske en earste Súdaziatyske fise-presidint fan 'e Feriene Steaten waard. Se is fan mingd Jamaikaansk-Yndiaask komôf en wie earder ofsier fan justysje fan San Francisco en prokureur-generaal fan Kalifornje. Yn 2017 waard se yn 'e Amerikaanske Senaat keazen. By de foarferkiezings fan 'e Demokratyske Partij foar de Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2020 stelde Harris harsels yn 2019 kandidaat foar it presidintskip. Dêrmei wûn se bekendheid, mar se moast lykwols al rillegau ôfheakje om't se net folle fan 'e Demokratyske kiezers efter har wist te krijen. Yn augustus 2020 makke de Demokratyske presidintskandidaat Joe Biden bekend dat er Harris frege hie syn running mate (fise-presidintskandidaat) te wurden. By de ferkiezings fan 3 novimber bliek nei in neiltsjebitend spannende pear dagen om 'e stimmen te tellen, dat Biden en Harris de sittende presidint Donald Trump en syn fise-presidint Mike Pence mei oermacht ferslein hiene.
Jonkheid en oplieding
Harris waard yn 1964 berne yn Oakland, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje, as de dochter fan Donald J. Harris, in studint ekonomy dy't yn 1961 út Jamaika nei de Feriene Steaten ta emigrearre wie, en dy syn frou Shyamala Gopalan, in studinte endokrinology dy't yn 1960 oerkommen wie út Yndia. Har âlden metten inoar doe't se beiden studearren oan 'e Universiteit fan Kalifornje, Berkeley yn Berkeley. Har heit is anno 2020 in emeritus-heechlearaar ekonomy oan 'e Universiteit fan Stanford, en har mem is in foaroansteand boarstkankerspesjaliste. Harris is oan har heitekant fan etnysk Jamaikaansk-Kreoalsk komôf, en oan har memmekant fan etnysk Tamylsk komôf. Se identifisearret as sawol Afro-Amerikaansk as Súdaziatysk. Se hat in jongere suster, Maya Harris.
Harris waard grutbrocht yn Berkeley, yn in buert yn 'e wyk West Berkeley mei in fierhinne swarte befolking. Doe't se foar it earst nei de beukerskoalle gie, waard se yn 'e bus nei in skoalle yn in oare wyk brocht yn it ramt fan 'e bestriding fan rasseskieding yn it ûnderwiis. Yn religieus opsjoch waard se sawol grutbrocht as lid fan in Afro-Amerikaanske baptistyske tsjerke, as fan in hindoetimpel. Yn 'e hûs waard inkeld Ingelsk sprutsen, en fan gefolgen ferstiet Harris de memmetaal fan har mem, it Tamylsk, mar in bytsje. Har âldelju skieden yn 1971, doe't se sân jier wie. Neitiid wennen Harris en har jongere suster by harren mem yn, en besochten se yn 'e wykeinen harren heit, dy't him nei wenjen sette yn Palo Alto. De bern fan 'e buorlju dêre mochten net mei harren boartsje om't Harris en har suster swart wiene.
Yn 1976, doe't Harris tolve jier wie, ferfearen sy en Maya mei harren mem nei Montreal, yn 'e Kanadeeske provinsje Kebek, dêr't Shyamala Gopalan in baan oannaam as ûndersykster by it Joadsk Algemien Sikehûs, wylst se ek les joech oan 'e McGill Universiteit. Harris folge sadwaande fuortset ûnderwiis oan 'e Westmount High School yn Westmount (Kebek), dêr't se yn 1981 slagge foar har eineksamens. Se learde dêrnei fierder oan 'e Howard Universiteit, in histoarysk swarte universiteit yn Washington, D.C. Yn dy tiid rûn se staazje as meiwurkster op 'e postkeamer foar Alan Cranston, in senator út Kalifornje. Yn 1986 studearre se ôf mei in dûbele bachelortitel yn politikology en ekonomy. Dêrnei studearre se rjochten oan 'e Universiteit fan Kalifornje, Hastings Kolleezje fan Rjochten en behelle yn 1989 har masterskip yn 'e rjochten, wêrnei't se yn juny 1990 talitten waard ta de Kalifornyske Oarder fan Abbekaten.
Ofsier fan justysje
Fuort neitiid waard Harris oannommen troch it Iepenbier Ministearje yn Alameda County as pleatsferfangend ofsier fan justysje. Yn 1994 gie se dêr mei ferlof om te tsjinjen as lid fan 'e Kalifornyske Beropskommisje Wurkleazensfersekering en letter ek fan 'e Kalifornysk Kommisje oangeande Medyske Help. Yn dy beide posysjes waard se beneamd troch Willie Brown, de foarsitter fan 'e Steatsassimblee (it Hûs fan Offurdigen fan Kalifornje), mei wa't se op dat stuit in romantyske relaasje hie.
Yn febrewaris 1998 waard Harris troch Terrence Hallinan, de ofsier fan justysje fan it distrikt San Francisco, oannommen as assistint-ofsier fan justysje. Se krige foech oer strafsaken en wie persoanlik belutsen by de ferfolging fan fertochten fan dieverij, ynbraak, ferkrêfting en moard. Begjin 2000 kaam Harris yn konflikt mei Hallinan syn assistint Darrell Salomon, de betinker fan it saneamd Foarstel 21, dat ynhold dat minderjierrige fertochten tenei as mearderjierrigen berjochte wurde moasten. Fan gefolgen krige Harris oar wurk taparte, wat delkaam op in de facto weromsetting yn rang. Dêrop naam se ûntslach. Yn augustus 2000 waard se oannommen troch de ofsier fan justysje fan 'e stêd San Francisco, Louise Renne, as haad fan 'e Difyzje Gesins- en Bernetsjinsten. Yn dy funksje joech Harris lieding oan 'e ferfolging fan fertochten fan bernemishanneling, bernemisbrûk en berneferwaarleazging.
Yn 2002 fette Harris it plan op om har by de ferkiezings yn San Francisco fan 2003 kandidaat te stellen foar de funksje fan ofsier fan justysje (dat yn 'e Feriene Steaten in keazen amt is), en sa har âlde baas Hallinan ûnder fuotten te heljen. Dêrta begûn se op systematyske wize stipe op te bouwen en jild yn te sammeljen. Se wist fan it Sintraal Komitee fan 'e Demokratyske Partij yn Kalifornje (dêr't û.o. senator Dianne Feinstein en de fraksjefoarsitter yn it Amerikaanske Hûs fan Offurdigen Nancy Pelosi lid fan wiene) dien te krijen dat dat net syn stipe útsprekke soe foar de sittende ofsier fan justysje Hallinan.
Nettsjinsteande it feit dat Harris troch de Kommisje oangeande Etyk beboete waard om't se oer it maksimumbedrach hinne gien wie dat se oan har kampanje útjaan mocht, en Hallinan politike skea oprûn troch in heechoprinnend konflikt mei it San Francisco Police Department, behellen se allebeide genôch stimmen om troch te gean nei de twadde omgong fan 'e ferkiezings. Yn 'e ferkiezingskampanje foel Hallinan benammen Harris as persoan oan, wylst sy har oanfallen talei op syn (neffens har ûndermjitske) prestaasjes as ofsier fan justysje. Ek woe se hawwe dat er yn syn organisaasje lju befoardere sûnder dêrby út te gean fan fertsjinste, en dat er beskuldigings fan misdragings fan ofsieren fan justysje yn 'e dôfpot stoppe hie. Uteinlik wûn se de ferkiezings mei 56% fan 'e stimmen.
As ofsier fan justysje fan San Francisco urf Harris it feroardielingspersintaazje fan Hallinan, doe't se it amt yn 2004 fan him oernaam, dat 50% bedroech. Under har bewâld gie dat stadich omheech nei 76% yn 2009. Under har kampanje hie Harris ûnthjitten dat se as ofsier fan justysje nea de deastraf easkje soe. Yn april 2004 waard plysjeman Isaac Espinoza deasketten by de útoefening fan syn wurk. It plysjefakbûn fan San Francisco woe dêrnei dat Harris dochs de deastraf easkje soe foar syn moardner, en Harris har wegering soarge foar in protte lulkens. Op Espinoza syn begraffenis stie senator Dianne Feinstein der yn in taspraak by Harris, dy't op 'e earste rige siet, op oan om 'e deastraf te easkjen foar Espinoza syn moardner, wat har in steande ovaasje opsmiet fan 'e twatûzen oanwêzige plysjeminsken. Nettsjinsteande druk fan alle kanten hold Harris lykwols foet by stik. Ut opinypeilings die bliken dat 70% fan 'e kiezers it mei har iens wie en 22% net.
Harris rjochte ek in spesjale ienheid op foar de ferfolging fan fertochten fan haatmisdriuwen, dy't him yn it bysûnder talizze moast op it oanpakken fan haatmisdriuwen tsjin homoseksuele, lesbyske, biseksuele en transseksuele bern en jongerein yn ûnderwiisynstellings. Yn 2007 wie se mei û.o. steatsôffurdige Mark Leno, plysjekommissaris Heather Fong en boargemaster Gavin Newsom belutsen by it ferbieden fan wapenshows yn San Francisco, dy't neffens harren direkt bydroegen oan it oanboazjende probleem fan fjoerwapenrelatearre misdriuwen yn 'e stêd. Datselde jiers waard se werkeazen by ferkiezings sûnder tsjinkandidaat.
Prokureur-generaal
Op 12 novimber 2008 stelde Harris har kandidaat foar it amt fan prokureur-generaal fan Kalifornje. (Yn it Amerikaanske politike systeem is dat in funksje dy't oerienkomt mei dy fan minister fan Justysje yn oare lannen.) Dêrfoar krige se stipe fan 'e beide senators fan Kalifornje, Dianne Feinstein en Barbara Boxer, foarsitter fan it Amerikaanske Hûs fan Offurdigen Nancy Pelosi en de boargemasters fan ferskate grutte stêden yn Kalifornje. Yn 'e foarferkiezing fan 'e Demokratyske Partij, op 8 juny 2010 fersloech se twa oare kandidaten, Alberto Torrico en Chris Kelly.
Yn 'e algemiene ferkiezing, op 2 novimber, naam se it op tsjin 'e Republikein Steve Cooley, de ofsier fan justysje fan Los Angeles County. Dy jûns rôp Cooley de oerwinning al út, mar de stimbiljetten dy't oer de post ynstjoerd wiene, moasten doe nocht teld wurde. Dat wie in lang proses, en doe't Harris op 24 novimber in foarsprong opboud hie fan goed 55.000 stimmen, moast Cooley belies jaan. Op 3 jannewaris 2011 waard Harris ynsward as de earste frou fan Afro-Amerikaansk komôf en de earste frou fan Súdaziatysk komôf dy't prokureur-generaal fan Kalifornje waard. By de ferkiezings fan 4 novimber 2014 wûn Harris mei 57,5% fan 'e stimmen tsjin 42,5% foar har Republikeinske tsjinstanner Ronald Gold in twadde termyn as prokureur-generaal.
As prokureur-generaal stelde Harris yn Kalifornje strange bestraffings yn foar âldelju mei bern fan skoalgeande leeftyd dy't oanhâldend skoaltsjeskûlen, as dy âldelju net meiwurkje woene oan it wer op skoalle krijen fan harren bern. Op it mêd fan 'e wetshanthavening krewearre Harris om behalven rasisme ek ymplisite foaroardielen dy't by de plysje libben tsjin leden fan etnyske minderheden út te bannen. Yn 2015 makke se fan Kalifornje de earste Amerikaanske steat dêr't alle plysjeminsken ferplichte in filmjende bodycam by har drage moasten ûnder it wurk. Yn 2016 stelde se in offisjeel ûndersyk yn nei de praktiken by it Bakersfield Police Department en it Kern County Sheriff's Department, twa plysjekorpsen dy't hieltyd wer yn it nijs kamen omreden fan plysjegeweld.
Nei't it Amerikaansk Heechgerjochtshôf yn juny 2013 in wet nei de foddekoer ferwiisd hie dy't yn novimber 2008 troch de Kalifornyske kiezers oannommen wie om it homohoulik yn 'e steat ûnmooglik te meitsjen, ferklearre Harris de deis dêrop, 27 juny, dat alle countys yn 'e steat fan doe ôf oan ek homo's en lesbiënnes yn it houlik ferbine moasten. Op 28 juny fierde se sels as trou-amtner it houlik út fan Kristin Perry en Sandra Stier, de lesbiënnes dy't de saak by de rjochter oanbrocht hiene.
Harris krige krityk op har beleid om't se, neffens heechlearaar rjochten Lara Bazelon "de letter fan 'e wet ta wapen makke om ûnskuldich feroardiele persoanen efter de traaljes te hâlden ynstee fan harren nije rjochtsaken ta te stean." Yn 2014 ferklearre rjochter Cormac J. Carney de deastraf yn Kalifornje ûngrûnwettich op basis fan it ferbod (fêstlein yn it Achtste Amendemint oan 'e Amerikaanske Grûnwet) op "wrede en ûngewoane behanneling" dêr't de deastraf sûnder útsûndering mei mank gean soe troch (neffens Carney) "systematyske fertraging en dysfunksje". Harris, sels gjin foarstanner fan 'e deastraf, tekene dêr lykwols heger berop tsjin oan by in federale rjochtbank, dy't it mei har iens wie en de útspraak fan Carney weromdraaide.
Yn 2015 en 2016 beävensearre Harris skikkings fan oaljemaatskippijen Chevron, BP, ARCO, Phillips 66 en ConocoPhillips mei de steat Kalifornje dy't yn 'e tsientallen miljoenen dollars rûnen, omreden fan it fersaakjen fan harren plicht om better om oaljelekken te tinken. Yn 'e simmer fan 2016 gie autoprodusint Folkswein akkoart mei bedrach fan $14,7 miljard om skeaclaims foar it sjoemelsoftwareskandaal mei de steat Kalifornje te skikken.
Senator
Doe't senator Barbara Boxer, nei 24 jier de steat Kalifornje yn 'e Amerikaanske Senaat fertsjintwurdige te hawwen, oankundige dat se oan 'e ein fan har rinnende termyn, yn 2016, ophâlde soe, makke Harris op 13 jannewaris 2015 bekend dat sy har kandidaat stelde foar de senaatssit fan Boxer. Yn febrewaris 2016 krige se de stipe fan 'e Demokratyske Partij fan Kalifornje en in fearnsjier letter ek fan gûverneur Jerry Brown. Yn 'e foarferkiezings, op 7 juny, behelle Harris it earste plak mei 40% fan 'e stimmen. Yn 'e algemiene ferkiezings naam se it op tsjin in oare Demokrate, Loretta Sanchez (it wie de earste kear sûnt 1914 dat der gjin Republikein meidie). Harris fersloech har rivale mei in oertsjûgjende 60% fan 'e stimmen.
As senator spriek Harris har út tsjin it dekreet fan 'e Republikeinske presidint Donald Trump om boargers fan in stikmannich islamityske lannen de tagong ta de Feriene Steaten te ûntsizzen. Se hie krityk op 'e oanstellings fan Betsy DeVos as minister fan Underwiis en Jeff Sessions as minister fan Justysje en stimde tsjin 'e befêstigings fan rjochters Neil Gorsuch (yn 2017), Brett Kavanaugh (yn 2018) en Amy Coney Barret (yn 2020) as nije leden fan it Amerikaansk Heechgerjochtshôf. Har eftergrûn as ofsier fan justysje bliek út har skerpe ûnderfreging fan Rod Rosenstein, de ûnderminister fan Justysje, en letter ek fan Sessions sels, oer harren rol yn it ûntslach troch Trump fan FBI-direkteur James Comey.
Yn jannewaris 2018 waard Harris oansteld as lid fan 'e Senaatskommisje foar Juridyske Saken nei't har amtsgenoat Al Franken omreden fan syn ymplikaasje yn it MeToo-skandaal opstappe moatten hie. Letter dyselde moanne kaam se yn it nijs doe't se minister fan Thúslânbefeiliging Kristjen Nielsen befrege oer de befoardieling, troch it regear-Trump, fan ymmigranten út Noarwegen, en Nielsen har bewearing dat se net wist dat Noarwegen in lân mei in yn grutte mearderheid blanke befolking is. Yn april en maaie wie Harris belutsen by de ûnderfreging fan Facebook-oprjochter Mark Zuckerberg oer it Facebook-Cambridge Analytica-dataskandaal, wêrby't de privacy fan 87 miljoen Facebook-brûkers geweld oandien wie.
Yn maaie 2018 die him ek in nije konfrontaasje foar tusken Harris en minister Nielsen oer it famyljeskiedingsbelied fan it regear-Trump, wêrby't minderjierrige bern fan asylsikers by de âlden weihelle en ûnder minne omstannichheden yn koaien opsletten waarden. Nei't se yn juny in detinsjesintrum yn San Diego besocht hie dêr't sokke bern fêstholden waarden, easke Harris it ûntslach fan Nielsen. Yn oktober 2018 wie Harris ien fan 'e doelwiten fan 'e net-ôfgiene bombrieven dy't doe nei ferskate politike tsjinstanners fan Trump ferstjoerd waarden. Yn maaie 2019 easke Harris it ôftreden fan minister fan Jusysje Bill Barr, nei't dy besocht hie it Mueller-raport oer it Oekraïneskandaal sa te behimmeljen dat presidint Trump der it geunstichst út sprong. Yn jannewaris 2020 stimde Harris foar de ôfsetting fan Donald Trump as presidint fan 'e Feriene Steaten omreden fan syn korrupsje dy't bliken die út it ûndersyk troch spesjale oanklager Robert Mueller nei it Oekraïneskandaal.
Presidintsferkiezings 2020
Foarôfgeande oan 'e foarferkiezings foar de Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2020 waard Harris beskôge as ien fan 'e wichtichste gadingmakkers om 'e presidintskandidaat foar de Demokratyske Partij te wurden. It wie dan ek gjin ferrassing doe't se har op 21 jannewaris 2019 kandidaat stelde. Yn it earste ferkiezingsdebat fan 'e Demokratyske Partij soarge Harris foar opsjen doe't se in oare kandidaat, de eardere fise-presidint Joe Biden, oanfoel om't dy yn it ferline in tsjinstanner west hie fan 'e ferplichte desegregaasje fan it ûnderwiis troch learlingen mei bussen nei skoallen yn oare wiken te ferfieren. Harris makke bekend dat sysels ien fan 'e bern west hie dy't op deistige basis yn sa'n bus siet. Sels waard Harris oanfallen troch ferskate oare Demokratyske kandidaten oangeande har ferline as ofsier fan justysje. Fral har ferdigening fan 'e deastraf yn it Kalifornyske rjochtssysteem yn 2014 loek in protte krityk. Doe't se moannen lang net fierder kaam as in pear persint oanhing ûnder Demokratyske kiezers, loek Harris har op 3 desimber 2019 fanwegen in tekoart oan kampanjefinansiering werom as kandidaat, noch foar't der yn 'e foarferkiezings ek mar ien stim útbrocht wie.
Uteinlik waarden de Demokratyske foarferkiezings wûn troch Joe Biden, waans súkses ein febrewaris 2020 begûn mei in ferpletterjende oerwinning yn 'e foarferkiezing yn Súd-Karolina. Op 11 augustus 2020 makke Biden bekend dat er Kamala Harris frege hie om syn running mate te wurden en dêrmei de Demokratyske kandidate foar it fise-presidintskip fan 'e Feriene Steaten. By de algemiene ferkiezings op 3 novimber fersloegen Biden en Harris de sitten Republikeinske presidint Donald Trump en fise-presidint Mike Pence mei in romme marzje fan mear as 7 miljoen stimmen en 70 kiesmannen yn it Elektoraal Kolleezje.
De ferkiezing wie lykwols neiltsjebitende spannend om't de útslach mar sa tergjende stadich binnenkaam. Fanwegen de wrâldwide pandemy fan it koroanafirus hiene in útsûnderlike protte minsken harren stim oer de post útbrocht, en om't Trump syn oanhingers dat ûntpraat hie, wiene dy stimmen yn oergrutte mearderheid útbrocht troch Demokraten. Sadwaande liek it op 'e ferkiezingsjûn, doe't earst de stimmen teld waarden dy't dy deis yn persoan útbrocht wiene, wol as oft Trump en Pence wûn hiene, mar neigeraden dat men úteinsette mei it tellen fan 'e poststimmen, rûnen Biden en Harris it ferskil gau yn. Se wisten de mearderheid fan 'e stimmen te winnen yn fiif steaten dêr't Trump yn 2016 noch wûn hie: Arizona, Georgia, Michigan, Pennsylvania en Wisconsin.
Hoewol't Trump en syn oanhingers wegeren om harren ferlies ta te jaan en nei ferrin fan tiid op hieltyd minder demokratyske wize besochten de útslach fan 'e ferkiezings te feroarjen, stimde it Elektoraal Kolleezje op 14 desimber persiis sa't de útslach west hie, mei 232 stimmen foar Trump en Pence, en 302 foar Biden en Harris. Dêrmei wie de útslach definityf. Mei syn praat oer stimbusfraude ûndergroef Trump moedwillich it fertrouwen fan it Amerikaanske elektoraat yn it ferkiezingssysteem; dat kaam de Republikeinen djoer te stean doe't it mei late ta de Demokratyske oerwinning yn 'e ferkiezings foar de Amerikaanske Senaat dy't op 5 jannewaris 2021 yn 'e steat Georgia holden waarden. De Demokraten krigen dêrtroch in nipte mearderheid yn 'e Senaat yn 'e hannen, fan 50 sitten tsjin 50 sitten, wêrby't Harris, dy't as fise-presidinte ek foarsitter fan 'e Senaat waard, de 51e en beslissende stim hie.
Op 20 jannewaris waarden Biden en Harris ynaugurearre as presidint en fise-presidint fan 'e Feriene Steaten by in seremoanje dy't plakfûn yn it skaad fan 'e Bestoarming fan it Amerikaanske Kapitoal. Dêrby wie op 6 jannewaris in breinroere kliber Trump-oanhingers dy't troch de presidint sels opstokele wie, it Amerikaanske Kapitoal binnenkrongen op 'e siik nei "ferrieders", yn wat neitiid algemien omskreaun waard as in gefal fan terrorisme. Trump wegere de ynauguraasje fan syn opfolger by te wenjen, dat it útgeande regear waard by de plechtichheid fertsjintwurdige troch Harris har foargonger, fise-presidint Mike Pence. Mei har ynswarring waard Harris de earste froulike, de earste Afro-Amerikaanske en de earste Súdaziatyske fise-presidint yn 'e skiednis fan 'e Feriene Steaten.
Priveelibben
Harris troude op 22 augustus 2014 yn Santa Barbara mei abbekaat Douglas Emhoff. Dêrmei waard se op slach styfmem fan 'e beide bern fan Emhoff út in earder houlik. Anno 2019 waard it fermogen fan Harris en Emhoff rûsd op sa'n $5,8 miljoen.
De jongere suster fan Harris, Maya, is anno 2020 polityk analiste foar de tillefyzjestjoerder MSNBC. Hja is troud mei de foaroansteande abbekaat Tony West. Har dochter (Harris har muoikesizzer) Meena Harris is de oprjochtster fan 'e Phenomenal Women Action Campaign.
Harris is in lid fan 'e Third Baptist Church of San Francisco, in gemeente fan 'e Amerikaanske Baptistyske Tsjerken FSA. Se hat in boek oer it Amerikaanske rjochtssysteem skreaun (Smart of Crime: A Career Prosecutor's Plan to Make Us Safer, 2009), in autobiografy (The Truths We Hold: An American Journey, 2019) en in berneboek (Superheroes Are Everywhere, 2019).
Hamilton Ricard
(12 jannewaris 1974) is in eardere Kolombiaansk fuotballer. Earder spile foar Deportivo Cali, Middlesbrough, CSKA Sofia, Shonan Bellmare, Cortuluá, Emelec, APOEL, Numancia, Danubio, Shanghai Shenhua, Concepción en Deportes Quindío.
Charles Leclerc (1997)
Charles Marc Hervé Perceval Leclerc (Monte Carlo, 16 oktober 1997) is in koereur út Monako. No (2021) ridend yn de Formule 1 foar Ferrari. Leclerc wûn yn 2016 it GP3 kampioenskip en de FIA Formule 2 Kampioenskip yn 2017.
Oersjoch Formule 1-karriêre
* Seizoen noch dwaande.
Skaal fan Saffir-Simpson
De skaal fan Saffir-Simpson of de Saffir-Simpson Hurricane Scale, ôfkoarte ta SSHS, is in klassifikaasjesysteem dat yn 'e meteorology hantearre wurdt om orkanen (yn wittenskiplike terminology: tropyske sykloanen) nei harren krêft yn te dielen. Dit systeem wurdt brûkt om ûnderskie te meitsjen tusken orkanen dy't net mear as krêftich binne en guons dy't wier alles op har paad ferwuostgje. It is yn 1969 opsteld troch twa Amerikanen: Herbert Saffir, in saakkundige op it mêd fan stoarmskea oan gebouwen, en Bob Simpson, de direkteur fan it National Hurricane Centre.
De skaal fan Saffir-Simpson wurdt brûkt om in ynskatting te meitsjen fan mooglike skea as in orkaan de kust berikt. Dêrby wurdt de te ferwachtsjen skea kombinearre mei wynkrêft en stoarmfloed om in orkaan te beoardieljen. It systeem bestiet út fiif kategoryen, wêrfan't kategory 1 it lichtste is en kategory 5 it swierste. Hjirby moat oantekene wurde dat der gjin ferbân bestiet tusken de omfang fan in orkaan en de krêft dy't er hat, en dus likemin tusken de omfang en de skea dy't er oanrjochtsje kin. Guon tige grutte orkanen kinne nammentlik relatyf ûnskeadlik wêze, wylst guon lytsen tige ferwuostgjend wêze kinne.
Tsjerke fan Jehannes de Evangelist ûnder de Yp (Moskou)
De Tsjerke fan Jehannes de Evangelist ûnder de Yp (Russysk: Храм Апостола Иоанна Богослова под Вязом) is in otterdokske tsjerke yn de Russyske haadstêd Moskou. De tsjerke falt ûnder it Iverski-dekanaat yn it Moskouse stedsbisdom en wie fan 1934 oant 2011 in dependâns fan it Skiednismuseum fan Moskou.
Skiednis
De skiednis fan de tsjerke giet werom oant 1493, doe't in earste houten tsjerke boud waard. Letter waard de tsjerke ferfongen troch in stiennen tsjerke, dy't hieltyd wer op 'e nij boud waard. De hjoeddeiske tsjerke datearret út de tiid 1825-1837. De tafoeging ûnder de Yp hat te krijen mei de ûnbidich grutte yp dy't hjir oant yn de dagen fan Katarina de Grutte stien hat.
De Jehannestsjerke waard tidens de Sovjet-tiid yn 1925 foar de earetsjinst sletten en sûnt 1934 oerdroegen oan it stedsmuseum. Fan de koepel waard de sipel mei it krús ferwidere en de klokketoer ferlear de spitse bekroaning. Yn de tsjerke waarden ferdjippings oanbrocht en it oarspronklike ynterieur gyng útsein fragminten fan stúkwurk folslein ferlern.
Fan ôf 2011 is it gebou wer oerdroegen oan de Russysk-Otterdokske Tsjerke. Fanôf dy tiid siert op de koepel fan de tsjerke ek wer in sipel mei in krús. De Jehannestsjerke is de hûstsjerke fan de Russysk-Otterdokske Universiteit.
Swart-wyt
Swart-wyt is yn 'e byldzjende keunst (fotografy, film) en de grafyske technyk in oantsjutting foar monogrome bylden dy't fariëarje yn helderheid, mar net yn kleurtint. Swart-wytbylden besteane dêrtroch ornaris út swart, wyt en de tuskenlizende griiswearden yn in trochrinnend spektrum. Oare tinten binne ek mooglik, mar wurde selden brûkt, útsein sepia, in soarte fan brún, en dàt inkeld yn 'e fotografy. De skiednis fan ferskate soarten fisuële media begûn oarspronklik mei swart-wyt, en pas doe't de technology ferbettere waard, kamen se yn kleur beskikber.
Fotografy
Doe't fotografy yn 'e earste helte fan 'e njoggentjinde iuw útfûn waard, koene de bylden (foto's) inkeld yn swart-wyt of sepia werjûn wurde. Sokke monogrome fotografy bleau de hiele njoggentjinde iuw troch de noarm, hoewol't út en troch persoanlike of kommersjele foto's mei de hân ynkleure waarden. Kleurefotografy wie, doe't it oan 'e ein fan 'e iuw útfûn waard, earst noch seldsum en tige kostber en befette boppedat faak noch misse kleuren troch fouten yn it fotografysk proses. Pas om 'e midden fan 'e tweintichste iuw hinne waard kleurefotografy gongberder. It duorre lykwols noch oant de 1960-er en 1970-er jierren ear't it 'gewoan' waard.
Lykwols bleau swart-wytfotografy ek dêrnei in populêr medium foar keunstfotografy. Dat kin de foarm oannimme fan fotografearjen mei swart-wytfilm of fan kleurefotografy dy't neitiid digitaal omset wurdt ta swart, wyt en griiswearden, mei opsjonele digitale byldediting dêr't de resultaten mei manipulearre wurde kinne om se te ferbetterjen. Foar gebrûk troch amateurfotografen brochten beskate bedriuwen, lykas Kodak, oant 2009 fuortsmytkamera's mei swart-wytfilm op 'e merk. Tsjintwurdich wurde noch beskate films produsearre dy't swart-wytbylden jouwe op basis fan it rûnom brûkte C41-kleurproses.
Druktechnyk
Drukken is in oerâlde keunst, en it ôfdrukken fan kleuren wie op beskate manearen al mooglik sûnt kleureinketen foar it earst produsearre waarden. Yn 'e moderne tiid wie lykwols om finansjele en praktyske redens hast de hiele tweintichste iuw troch swart-wytprintsjen de noarm. Mei de technology dy't oan it begjin fan 'e ienentweintichste iuw beskikber kaam, lykas kleureprinters foar thúsgebrûk dy't betelber en ienfâldich yn ûnderhâld wiene, kin no eltsenien thús kleurefoto's en oare kleureplaatsjes ôfprintsje.
De measte kranten printen foto's by harren artikels yn swart-wyt ôf oant de ein fan 'e 1980-er of it begjin fan 'e 1990-er jierren. De ierste kranten dy't op kleurefoto's oerstapten, wiene guon Amerikaanske deiblêden yn 'e iere 1980-er jierren, lykas USA Today. Kwaliteitskranten as The New York Times en The Washington Post giene lykwols oant yn 'e 1990-er jierren troch mei it brûken fan swart-wytfoto's. Yn Jeropa waarden kleurefoto's yn 'e kranten pas foar it earst yn 'e midden fan 'e 1980-er jierren yntrodusearre. Sels tsjintwurdich noch beheine in soad kranten kleurefoto's ta de foarside en oare promininte siden, mei't massaproduksje fan swart-wytfoto's noch altyd in hiel stik goedkeaper is as massaproduksje fan kleurefoto's.
Films
De measte iere films wiene swart-wyt, hoewol't fan it begjin fan it tiidrek fan 'e film ôf oan eksperimintearre waard mei guon iere kleureprossen, lykas hânkleurjen. Sokke prosessen wiene lykwols tige bewurklik en dêrtroch djoer. Yn 'e 1920-er jierren kaam it yn 'e moade om beskate soarten films yn te kleurjen, mar om't it lange tiid net mooglik wie om dêrfoar reälistyske kleuren te brûken, gie it dêrby yn 't earstoan benammen om tekenfilms en letter ek om musicals en histoaryske films. It kleureproses dat sûnt 1922 benammen foar ynkleurjen brûkt waard, wie Technicolor.
Tillefyzje
De ierste tillefyzje-útstjoerings waarden de eter ynstjoerd yn swart-wytbylden en ûntfongen om ôfspile te wurden op swart-wyttillefyzjes. De Skotske útfiner John Logie Baird demonstrearre wrâlds earste kleuretillefyzje-útstjoering op 3 july 1928.
De earste reguliere tillefyzje-útstjoerings yn kleur fûnen plak yn 'e Feriene Steaten, dêr't de Federal Communications Commission (FCC) yn 1953 in kleurestandert fêststelde en dêr't de tillefyzjestjoerder NBC yn jannewaris 1954 as earste mei beheinde útstjoerings yn kleur begûn. Kleuretillefyzje-útstjoerings rekken yn 'e Feriene Steaten ynboargere yn 'e 1960-er jierren doe't ek de oare beide grutte tillefyzjestjoerders, CBS (yn 1963) en ABC (yn 1967) derta oergiene. Nettsjinsteande dat wiene der oant de lette 1980-er en iere 1990-er jierren noch lytse oant middelgrutte Amerikaanske tillefyzjestjoerders dy't inkeld yn swart-wyt útstjoerden.
Adalardus fan Corbie
Adalardus fan Corbie (Latyn: Adalhardus Corbeiensis), Huise, 751 - 2 jannewaris 827 wie in soan fan Bearn, in ûnwettige soan fan Karel Martel en syn frijster Ruodhaid en healbroer fan Pepyn de Koarte. Adalardus wie in neef fan Karel de Grutte.
Libbensrin
Adalardus krige syn ûnderrjocht op de skoalle oan it hof fan Karel de Grutte op de Keningspalts yn Aken. Doe't er noch hiel jong wie, waard er al paltsgreve. Doe't er tweintich jier âld wie, waard er muonts oan de Abdij fan Corbie yn Pikardje, dy't yn 657 troch keninginne Batilde stifte waard. Dêr waard er ynearsten tûnker. Om't er mear rêst en stiltme hawwe woe, gie er nei de Abdij fan Monte Cassino yn Itaalje. Op oantrûnjen fan Karel de Grutte kearde er werom nei Corbie, dêr't er ta abt keazen waard. Yn deselde tiid waard er troch Karel de Grutte as earste minister fan Karel syn soan, kening Pepyn fan Itaalje. Nei it ferstjerren fan Pepyn yn 810 waard Adalardus regint en learmaster fan Pepyn syn jonge en ûnwettige soan, Bearn fan Itaalje, dy't doe noch tolve jier âld wie. Nei it ferstjerren fan Karel de Grutte yn 814 rekken Adalardus en syn broer Wala as slachtoffer fan jaloerskens en waarden beskuldige fan it gearspannen mei Bearn, dy't de keizerstitel hawwe woe. De nije keizer Loadewyk de Fromme ferballe him nei it eilân Hermoutier, dat it hjoeddeiske Noirmoutier is. Adalardus syn broer Wala waard twongen muonts yn Corbie te wurden. Bearn bleau tsjin de keizer yn ferwar, mar waard yn 818 finzennaam en ferstoar justjes letter troch ferwûnings nei't syn eagen útpjukt waarden. Nei ferrin fan tiid krige de keizer bekrûping fan syn dieden en spruts Adalardus frij en kearde er werom nei Corbie. Hy waard sels as ien fan de keizer syn wichtichste riejouwers beneamd. Hy stifte ferskate sikehûzen. Yn 822 stifte er tegearre mei syn broer Wala de Abdij fan Corvey ("nij-Corbie") by Höxter yn Westfalen. Hy liet ferskate lânboukoloanjes ûntjaan. Corvey waard in keizerlike abdij, mei in gebiet dat fan it bisdom Paderborn ta it hartochdom Brunswyk berykte. Syn abt wie ien fan de alve abten dy't mei 21 abten oan de Ryksdei yn Regensburch sieten. Adalardus waard abt fan beide abdijen en dat frege in soad fan syn lea. Doe't er fan Corvey nei Corbie reizge trije dagen foar krysttiid yn 826, waard er siik. Hy ferstoar op 2 jannewaris 827 om trije oere middeis. Hy waard yn 1026 troch paus Jehannes XIX hillich ferklearre. Hy is de patroanhillige fan túnkers en ferskate plakken en tsjerken yn Frankryk en lâns de Underryn.
Lando Norris
Lando Norris (Bristol, 13 novimber 1999) is in Ingelsk koereur. Norris makke yn 2019 syn debút yn de Formule 1 foar McLaren.
Oersjoch Formule 1-karriêre
* Seizoen noch dwaande.
Wala fan Corbie
Wala fan Corbie (755 - Bobbio, 31 augustus 836 wie ien fan de wichtichste riejouwers fan syn neef kening/keizer Karel de Grutte, syn soan Loadewyk de Fromme en dy syn soan Lotarius I.
Iere libben
Wala fan Corbie wie de soan fan Bearn, in ûnwettige soan fan Karel Martel, en in Saksyske frou. Wala krige syn ûnderrjocht op de skoalle oan it hof fan Karel de Grutte yn de Keningspalts fan Aken mei syn broer Adalardus. Wala hie noch in oare broer: Bearn, en twa susters: Gundrada en Teodrada. It skynt dat Wala yn 791 meidie oan de rebûlje fan Karel de Grutte syn broer Pepyn mei de Bult. Hy rekke yn ûngeunst by Karel en waard ferballe. Wala boaske mei Roslinde (Rothlindis), in dochter fan Willem fan Akwitaanje. Dy wie hartoch fan Akwitaanje en greve fan Toulouse. Mar al gau mocht Wala weromkomme oan it hof fan Karel de Grutte en syn rol waard nei de keizerskroaning fan Karel yn 800 noch grutter. Hy fersloech de Saksen en Sarasenen. Hy waard beneamd te greve fan Saksen en yn 811 waard er beneamd ta paltsgreve. Yn 812 waard er troch Karel tegearre mei syn broer Adalardus nei Itaalje stjoerd om riejouwer fan Karel syn soan, ûnderkening Bearn fan Itaalje, te wurden.
Under Loadewyk de Fromme
Nei it ferstjerren fan syn frou Roslinde en as part fan it suverjen fan it paleis fan tsjinstanners waard er yn 814, nei it ferstjerren fan Karel de Grutte, troch syn opfolger Loadewyk de Fromme twongen nei de Abdij fan Corbie te gean. Yn 816 krige er mei syn broer Adalardus de ferantwurdlikens oer it bestjoer en it hâlden fan it kleaster fan Herford, dat koartlyn oergien wie, neffens in beslissing fan de Rie fan Aken, yn hannen fan Loadewyk de Fromme. Wala waard in grut tsjinstanner fan keninklik/keizerlik foech oer it tsjerklik benefisium. Loadewyk de Fromme krige spyt fan syn eardere dieden en nûge Wala en Adalardus út en kom werom op it keizerlik hof. Hja fermoedsoenen dêrnei en Wala waard yn 822 beneamd ta riejouwer.
New American Library
De New American Library (NAL), in namme dy't oerset wurde kin as de "Nije Amerikaanske Bibleteek", is in Amerikaanske útjouwerij dy't oprjochte is yn 1948 en fêstige is yn New York. Dit bedriuw leit him benammen ta op 'e publikaasje fan betelbere paperback-werprintings fan literêre klassiken en wittenskiplike útjeften, hoewol't it ek wol populêre lektuer en net-wittenskiplike non-fiksje op 'e merk bringt.
Skiednis
De NAL waard yn 1948 oprjochte troch de Amerikaanske útjouwers Victor Weybright en Kurt Enoch, yn 't earstoan ûnder de namme fan American Library of World Literature ("Amerikaanske Bibleteek fan Wrâldliteratuer"). Fan it begjin ôf oan wie it in autonome Amerikaanske difyzje fan 'e Britske útjouwerij Penguin Books. By de NAL kamen wurken út fan skriuwers as James Joyce en William Faulkner, en hoewol't de ferkeap yn 'e Feriene Steaten sels de wichtichste merk foarme, eksportearre de NAL ek in protte nei it bûtenlân. Dêr kaam noch by dat it Amerikaanske Peace Corps, in helporganisaasje dy't jonge Amerikanen útstjoerde nei ûntwikkelingslannen, op in stuit 150.000 eksimplaren fan 52 NAL-titels bestelde om wei te jaan oan 'e frijwilligers.
Mei dêrtroch wie de NAL tige súksesfol en hie de útjouwerij tsjin 1965 fan 'e útjeften fan syn wichtichste ymprints, Mentor en Signet, mear as 50 miljoen eksimplaren ferkocht. Sels gie de NAL trije kear oer yn oare hannen. Yn 1960 waard it bedriuw oankocht troch Times Mirror fan Los Angeles, al behold it ûnder it nije bewâld syn autonomy. Yn 1983 kochten Odyssey Partners en Ira J. Hechler de NAL foar in bedrach fan mear as $50 miljoen fan Times Mirror. Fjouwer jier letter, yn 1987, waard de útjouwerij lykwols wer yntegrearre yn syn oarspronklike memme-ûndernimming, doe't de NAL oankocht waard troch de Penguin Group. Sûnt dy tiid is de NAL in difyzje fan Penguin bleaun.
Arley Dinas
(16 maaie 1974) is in eardere Kolombiaansk fuotballer. Earder spile foar América de Cali, Deportes Tolima, Deportivo Cali, Shonan Bellmare, Millonarios en Boca Juniors.
De Helper (Haren)
De achtkante mûne waard yn 1863 súdlik fan de stêd Grins oan de eastlike kant fan it Noard-Willemskanaal boud foar it bemeallen fan de polder Helpman. Yn de jierren 1950 rekke de mûne bûten gebrûk en yn ferfal. Yn 1955 folge de ûnttakeling en bleau de mûne as romp stean.
Estiven Vélez
(9 febrewaris 1982) is in eardere Kolombiaansk fuotballer. Earder spile foar Deportes Quindío, Deportivo Pereira, Atlético Nacional, Ulsan Hyundai, Vissel Kobe, Jeju United en Tokushima Vortis.
Diny de Neef
thumb|De Neef (lofts) en [[Sigrid Koetse (1959)]] Alberdine "Diny" de Neef (Amsterdam, 23 desimber 1926 - Drachten, 28 juny 1978) wie in Nederlânsk aktrise. Sy wie fan 1947 oant 1975 aktyf as aktrise.
De Neef folge in oplieding oan de Amsterdamske Toanielskoalle en debutearre yn 1947 by it Amsterdamsch Toneelgezelschap. Oare toanielgroepen dêr't se by spile wienen Toanielgroep Test, it Nieuw Jeugdtoneel en de Noorder Compagnie. Ek trede se op yn it kabaret fan Wim Sonneveld en by de kabaretgroep Tingel Tangel. Teffens wie hja te sjen yn in stikmannich telefyzjesearjes lykas De Avonturen van Okkie Trooy en Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer?. De Neef wie boaske oan Robert Sobels.
Diny de Neef stoar yn de âldens fan 51 jier yn Drachten.
The Walt Disney Studios (difyzje)
The Walt Disney Studios foarmje de difyzje fan The Walt Disney Company wêrby't de eigentlik filmstudio's fan Disney ûnderbrocht binne. Dit ûnselsstannige bedriuw is fêstige yn Burbank (Kalifornje), yn it fysike studiokompleks dat ek The Walt Disney Studios hjit, en dêr't it net mei betize wurde moat. The Walt Disney Studios wiene foarhinne yndield by it gruttere bedriuwssegmint Walt Disney Studio Entertainment, mar by in reorganisaasje yn maart 2018 binne The Walt Disney Studios as iennichste ûnderdiel fan dat bedriuwssegmint oerbleaun. Sadwaande kinne Walt Disney Studio Entertainment en The Walt Disney Studios no lykslein wurde, hoewol't se formeel noch apart faninoar besteane. The Walt Disney Studios binne lid fan 'e Motion Picture Association of America (MPAA).
Underdielen
Ta The Walt Disney Studios hearre de folgjende dochterûndernimmings:
Sifers
Yn 2017 behellen The Walt Disney Studios in omset fan $8.379.000.000, mei de produksje fan films, muzykopnamen en toanielfoarstellings. Dêrmei waard in winst fan $2.355.000.000 makke.
The Privilege of Peace
The Privilege of Peace is in science fiction-roman fan 'e hân fan 'e Kanadeeske skriuwster Tanya Huff. De titel betsjut: "It Privileezje fan Frede". It boek foarmet it trêde diel fan Huff har Peacekeeper-searje, dy't ta de gruttere Confederation-searje heart. Haadpersoan is Torin Kerr, in froulike ûnderofsier by it marinierskorps fan 'e takomstige Konfederaasje fan 'e minskheid mei bûtenierdske rassen. The Privilege of Peace is skreaun yn it personele perspektyf en kin los fan 'e oare dielen fan 'e rige lêzen wurde. It boek waard yn 2018 publisearre troch de Amerikaanske útjouwerij DAW Books, mei in omslach dy't makke wie troch Paul Youll. Dy publikaasje waard hast daliks folge troch in werútjefte by de Britske útjouwerij Titan Books.
Eftergrûn
De Confederation-boeken fan Tanya Huff spylje yn in takomst wêryn't de minskheid him oansletten hat by de Konfederaasje, in ûnbidich grut steatsferbân mei alderhanne bûtenierdske rassen. De stifters fan 'e Konfederaasje binne de saneamde Aldere Rassen, dy't in nivo fan beskaving berikt hawwe dêr't geweld, om lykfol hokker reden, as ûntalitber beskôge wurdt. Sterker noch, hja grize fan geweld en kinne harsels der net iens mear ta bringe om geweld te begean. Nei de oprjochting waarden by de tiid lâns stadichoan oare rassen ta de Konfederaasje talitten, de saneamde Middelrassen, sadree't dy itselde nivo fan beskaving berikt hiene. Doe't de Konfederaasje lykwols fiifhûndert jier lyn oanfallen waard troch in oar grut steatsferbân, de Primasy, sieten de Aldere Rassen mei de hannen yn 't hier om't de pasifistyske Konfederaasje net oer in leger of in float beskikte. Harren oplossing wie om 'e minder beskaafde Minsken, Taykan en Krai (de saneamde Jongere Rassen) yn 'e Konfederaasje op te nimmen, dy't gjin swierrichheden hiene om har oan te passen fan planetêre ta ynterstellêre oarlochfiering.
Yn 'e Confederation-searje waard ferteld hoe't Torin Kerr, in ûnderofsier fan it marinierskorps fan 'e Konfederaasje, nei generaasjes fan striid mei de Primasy frijwol eigenhandich in ein oan 'e oarloch makke. Hja ûntdiek dat it hiele konflikt by wize fan sosjaal eksperimint útlokke wie troch selsbewuste polynûmerike molekulêre polyhydrokside alkoholiden, oftewol in soarte fan hyperyntelligint, fan foarm feroarjend, bûtenierdsk plestik. Neitiid waarden der fredesbesprekkings mei de Primasy iepene. Torin gie út it korps wei en joech har by har freon Craig Ryder, in boarger dy't him talein hie op 'e berging fan 'e wrakken fan troch oarlochfiering ferrinnewearre romteskippen fan 'e Konfederearre en Primatyske floaten. It slagge har lykwols net om har bûten saken te hâlden dy't har neat oangiene, en nei ferrin fan tiid waarden Craig en Torin en ferskate oare feteranen troch it Konfederearre Ministearje fan Justysje as eksterne ekspêrs yn 'e earm nommen om ôf te weven mei gewelddiedige kriminelen. Uteinlik krigen se in formele status en waarden se oansteld as Strike Team Alpha, in mobile ienheid fan 'e 'warders', de plysje fan 'e Konfederaasje.
Ynhâld
Op 'e eftergrûn wurdt yn 'e sektorparleminten en it haadparlemint fan 'e Konfederaasje debattearre oer de fraach oft de Jongere Rassen net te gefaarlik binne om los omrinne te litten. No't de oarloch ôfrûn is, is der nammentlik gjin ferlet mear fan harren, en in diel fan 'e Aldere Rassen en de Middelrassen soe harren it leafst isolearje yn 'e planetestelsels dêr't se wei komme. De Minsken, Taykan en Krai soene dat fansels nea gewurde litte; it soe in boargeroarloch yn 'e Konfederaasje feroarsaakje. Sadwaande boazje de spannings almar fierder oan. Dat is foar Presit a Tur durValintrisy krekt ien fan 'e redens om yn 'e polityk te gean, en nettsjinsteande har yrritante persoanlikheid stiet Presit yn dizze kwestje fjouwerkant oan 'e side fan 'e Jongere Rassen.
Kitaj-Gorod
Kitaj-Gorod is in histoaryske wyk yn Moskou en wurdt troch it Reade Plein skieden fan it kremlyn. It gebiet waard fan ôf de tolfte iuw ûntwikkele troch keaplju en hannelslju, dy't yn tsjinst wiene fan de tsaar. De buert hie oarspronklik allegear lytse strjitsjes en wie ommuorre mei oant seis meter dikke muorren en tal fan tuorren en poarten. Tidens de Sovjet-tiid feroare dat en hûzen, muorren en tsjerken en kleasters waarden yn de jierren 1930, 1940 en 1960 ôfbrutsen om it gebiet yn te rjochtsjen foar partij- en bestjoersynstellings. Ek kaam der in metro-stasjon.