cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
My Big Fat Greek Wedding
Untwikkeling en preproduksje
My Big Fat Greek Wedding begûn as in ienmanstoanielstik, dat skreaun en spile waard troch Nia Vardalos, in Kanadese fan etnysk Gryksk komôf út Winnipeg yn Manitoba. Dat waard yn 'e simmer fan 1997 seis wiken efterinoar opfierd yn it Hudson Backstage Theatre yn Los Angeles. It stik wie basearre op Vardalos har eigen famylje en har ûnderfinings doe't se mei in net-Grykske man troude (te witten: akteur Ian Gomez, dy't yn 'e film de rol spile fan Mike, de bêste freon fan Ian). It toanielstik wie populêr en hast alle foarstellings wiene útferkocht, wat benammen te tankjen wie oan Vardalos har strategy om der reklame foar te meitsjen yn 'e Gryksk-otterdokse tsjerken yn Los Angeles. In stikmannich filmprodusinten en oare heechpleatste persoanen út 'e filmyndustry fan Hollywood seach it stik ek, ûnder wa aktrise Rita Wilson, dy't sels fan Gryksk komôf is. Hja beprate har man, de ferneamde akteur Tom Hanks, om der ek hinne te gean.
Neitiid hie Vardalos ferskate moetings mei filmprodusinten dy't belangstelling hiene om in film op basis fan har toanielstik te meitsjen. Dêrta sette se sels útein mei it skriuwen fan in senario. Mar de moetings smieten neat op om't de produsinten sûnder útsûndering dingen oan it ferhaal feroarje woene dy't Vardalos essinsjeel achte. Sa woene se de plot nei eigen smaak oanpasse en de etnisiteit fan 'e famylje feroarje fan Gryksk yn Latino. Ek woene se Vardalos sels net yn 'e haadrol caste, mar in bekende aktrise, lykas Marisa Tomei. Vardalos woe dêr neat fan witte, dat it liek derop dat der gjin film komme soe, oant se twa moannen nei ôfrin fan 'e opfierings fan it toanielstik opskille waard troch Playtone, de filmstudio fan Hanks. Dy stimde net inkeld yn mei it soarte film dat Vardalos meitsje woe, mar brocht har toanielstik begjin 1998 ek op 'e nij op 'e planken yn Los Angeles, diskear yn it folle gruttere Globe Theatre.
Yn 2000, doe't se yn Toronto mei de preproduksje fan My Big Fat Greek Wedding dwaande wiene, giene Vardalos en Playtone-produsint Gary Goetzman op in stuit nei in bar ta. Dêr hearden se akteur John Corbett, dy't yn Toronto wie foar de opnamen fan 'e film Serendipity, tsjin in freon kleien oer it feit dat er it skript fan My Big Fat Greek Wedding lêzen hie, mar troch it drokke filmskema gjin tiid fine kinnen hie om foar dy film audysje te dwaan. Dêrop sprieken Vardalos en Goetzman him oan en beaen him doe en dêr de rol fan Ian Miller oan, dy't er oannaam. De regisseur fan 'e film waard de ûnbekende Joel Zwick, wylst behalven Goetzman en Tom Hanks ek Rita Wilson as filmprodusint yn it projekt behelle waard, foar de filmstudio's Playtone, Gold Circle Films, HBO Films en MPH Entertainment. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Jeffrey Jur, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Alexander Janko en Chris Wilson. Foar de film wie in budget fan $5 miljoen beskikber.
Opnamen
Hoewol't it ferhaal fan Vardalos eins oer de Grykske mienskip yn Winnipeg gie, waard it foar de film ferpleatst nei Chicago om in Amerikaansk filmpublyk mear oan te sprekken. De opnamen fûnen op lokaasje yn Chicago en Toronto plak. De Ryerson Universiteit en de etnysk Grykske wyk Greektown, beide yn Toronto, komme prominint yn 'e film foar. It hûs fan 'e Portokalos-famylje, dat yn it echt ek foarsjoen is fan 'e stânbylden en oare fersiering, stiet yn East York, in oare wyk fan Toronto.
Distribúsje
De distribúsje fan My Big Fat Greek Wedding waard fersoarge troch IFC Films. Nei in earste fertoaning yn febrewaris 2002 iepene de film op 19 april fan dat jier yn in beheind tal Amerikaanske bioskopen. Geandewei de simmer, neigeraden dat de film mear súkses krige, waard dat oantal hieltyd fierder útwreide. Fan 16 augustus 2002 ôf draaide er ek yn 'e Kanadeeske bioskopen. Yn 2012 waard My Big Fat Greek Wedding ta gelegenheid fan it tsienjierrich bestean útbrocht op dvd en blu-ray, mei as bonusmateriaal ferskate net yn 'e úteinlike film opnommen sênes en in tritich minuten duorjend retrospektyf fan Vardalos en Corbett.
Untfangst
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat My Big Fat Greek Wedding in frij heech goedkarringspersintaazje fan 76%, basearre op 129 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Hoewol't er soms oanfielt as in ôflevering út in komeedzjesearje, is [dizze film] goedhertich, ynnimmend en hearlik eksintryk, mei in skerp senario en optreden fan Nia Vardalos." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle My Big Fat Greek Wedding in goedkarringspersintaazje fan 62%, basearre op 29 resinsjes.
Opbringst
My Big Fat Greek Wedding die it net sa geweldich fuort nei't er yn 'e bioskopen iepene wie, mar dat feroare geandewei. Uteinlik ûntjoech de film him ta in trochslaand súkses, dat yn 'e Feriene Steaten en Kanada $241,4 miljoen opbrocht en yn alle oare lannen en territoaria $127,3 miljoen. Wrâldwiid kaam de totale opbringst dêrmei út op $368,7 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $5 miljoen betsjut dat in winst fan krapoan $364 miljoen, al moasten dêr de marketingkosten noch fan ôf. De film wie dêrmei de meast opbringende romantyske komeedzje aller tiden. Yn Noard-Amearika wie My Big Fat Greek Wedding fierders de meast opbringende film ea dy't nea de bêst besochte film west hie dy't yn 'e bioskopen draaide, oant dat rekôr yn 2016 ferbrutsen waard troch Sing. (Oanpast foar ynflaasje bliuwt My Big Fat Greek Wedding lykwols Sing op dat punt noch altyd foar.) My Big Fat Greek Wedding wie ien fan 'e meast winstjaande films aller tiden, mei in winstsaldo fan 6150% yn ferhâlding ta de produksje- en marketingkosten.
Prizen en nominaasjes
My Big Fat Greek Wedding wûn yn 2002 de Satellite Award foar bêste film (musical of komeedzje), en ek de People's Choice Award foar favorite komeedzjefilm. De film waard fierders nominearre foar de Golden Globe foar bêste film (musical of komeedzje) en de People's Choice Award foar favorite film. De cast waard nominearre foar de Screen Actors Guild Award en de Critics' Choice Award foar bêste cast. Nia Vardalos waard nominearre foar de Oscar foar bêste orizjinele senario, de Critics' Choice Award foar bêste senarioskriuwer, de Golden Globe foar bêste aktrise yn in musical of komeedzje en de MTV Movie Award foar bêste trochbraak fan in aktrise.
Kontroverse
De cast fan My Big Fat Greek Wedding (útsein Nia Vardalos, dy't as senarioskriuwster-haadrolspylster in apart kontrakt hie) en filmstudio Playtone spanden neitiid in rjochtsaak oan tsjin produksjebedriuw Gold Circle Films foar harren oandiel yn 'e winst. Se bewearden dat Gold Circle "Hollywood-boekhâldmetoaden" brûkte om sa min mooglik fan 'e winst útkeare te hoegen.
Franchise
It súkses fan My Big Fat Greek Wedding late ta it ûntstean fan 'e My Big Fat Greek Wedding-mediafranchise. Yn 2003 kaam der op basis fan 'e film in searje op 'e tillefyzje, mei as titel My Big Fat Greek Life. Dêryn waard troch it meastepart fan 'e akteurs deselde rollen spile. John Corbett wie net yn 'e searje te sjen, mar waard ferfongen troch Steven Eckholdt, mei't Corbet al oare ferplichtings oangien wie. De searje die it net goed en waard troch resinsinten bekritisearre om 'e serieuze toan, dy't net oansleat by de komyske ferwikkelings yn 'e film. Der waarden sadwaande mar sân ôfleverings makke.
Yn 2014 waard úteinset mei de preproduksje fan in ferfolchfilm, wêryn't Vardalos en Corbett beide wer fan 'e partij wêze soene. Dy film kaam yn maart 2016 yn 'e bioskopen ûnder de titel My Big Fat Greek Wedding 2. Kwa resultaat koe it de earste film net belykje, mar dochs waard it in beskieden súkses.
Hertzsprung-Russelldiagram
It Hertzsprung-Russeldiagram is in spriedingsdiagram dy't de absolute magnituden of luminositeit fan stjerren ôfset tsjin de effektive temperaturen of stellêre klassifikaasje fan harren. It is in wichtige mjitte fan stellêre evolúsje en kin in soad emerginte eigenskippen fan stjerformaasjes bleat lizze, lykas de âldens en ynterne struktuer. Dit diagram waard yn 1910 betocht troch Ejnar Hertzsprung en Henry Norris Russell.
Margareta fan Bruce (bastertdochter fan Robert I)
Margareta fan Bruce (Ingelsk: Magaret Bruce; Normandysk-Frânsk: Marguerite de Brus; yn Skotlân, 1308 – Fife, nei 29 febrewaris 1364) wie in oerwûne dochter fan 'e ferneamde Skotske frijheidsstrider en kening Robert de Bruce.
Libben
Margareta fan Bruce waard yn 1308 berne as de oerwûne dochter fan 'e Skotske kening Robert I en in ûnbekende mem. Oer har is fierders suver neat bekend. Hja libbe yn 'e krite Fife, oan 'e eastkust fan Skotlân, en troude mei in Robert fan Glen, mei wa't hja fjouwer bern krige: It is ûnbekend wannear't Margareta stoar, mar se libbe yn elts gefal noch op 29 febrewaris 1364, doe't se omtrint 56 jier wie.
Michihiro Ozawa
(25 desimber 1932) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Toyo Industries. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1956.
Takao Nishiyama
(7 jannewaris 1942) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Toyoda Automatic Loom Works.
List fan planetoïden 76001-77000
Dit is in list fan planetoïden 76001-77000.
Roadeljen op de Olympyske Winterspullen 2014
De XXIIe Olympyske Winterspullen waarden fan 7 oant en mei 23 febrewaris 2014 hâlden yn Sotsji, yn Ruslân. It roadeljen hie plak op de Sliding Center Sanki.
Medaljespegel
De top-5 fan lannen dy't by it roadeljen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 2010.
Ynternasjonaal Fantasyfilmfestival fan Kataloanje
It Ynternasjonaal Fantasyfilmfestival fan Kataloanje (Spaansk: Festival Internacional de Cine Fantástico de Cataluña; Katalaansk: Festival Internacional de Cinema Fantàstic de Catalunya), ôfkoarte ta FICFC, is in filmfestival dat elts jier oan it begjin fan 'e moanne oktober organisearre wurdt yn 'e Spaanske stêd Sitges, yn 'e autonome mienskip Kataloanje. It festival wurdt dêrom ek wol it Filmfestival fan Sitges of it Ynternasjonaal Filmfestival fan Sitges neamd. It evenemint bestiet sûnt 1967 en jout, sa't de namme al oantsjut, benammen (mar net útslutend) omtinken oan fantasyfilms.
Beskriuwing
It Ynternasjonaal Fantasyfilmfestival fan Kataloanje waard yn 1967 oprjochte, en de earste edysje waard it jiers dêrop holden, yn 1968. De lokaasje fan it evenemint is it baaiplak Sitges, dat 34 km besuden Barcelona oan 'e kust fan 'e Middellânske See leit, en dat fan Barcelona út maklik berikber is mei it spoar. De wichtichste lokaasje fan it festival it Auditori ("Auditoarium") yn it Hotel Melià Sitges, in filmseal dy't in publyk fan 1.384 persoanen hâlde kin. It Ynternasjonaal Fantasyfilmfestival fan Kataloanje makket dêrnjonken gebrûk fan noch acht oare filmsealen, ferspraat oer Sitges.
Prizen
De Gorilla's binne de offisjele prizen fan it Ynternasjonaal Fantasyfilmfestival fan Kataloanje. Op it festival wurde de folgjende prizen útrikt:
Drinken
Drinken (as haadwurd) is eltse floeibere substânsje dy't organismen troch konsumpsje fan focht foarsjocht. Dêrby giet it ornaris om wetter of om floeistoffen op basis fan wetter. In likernôch synonym foar drinken is drank, hoewol't dêrmei ek faak spesifyk ferwiisd wurdt nei alkohoalyske soarten drinken, lykas bier en sterke drank. Drinken (as tiidwurd) kin ek ferwize nei it proses fan it opnimmen fan in floeistof troch in organisme. As bisten of minsken te lang net drinke, liedt dat ta in gefoel fan toarst, dat oanset ta drinken. As der der lykwols gjin drinken beskikber is, ûntstiet der in steat fan útdrûging (of dehydraasje), dy't nei ferrin fan tiid liedt ta de dea. In minske kin likernôch trije dagen sûnder drinken foar't er stjert.
Soarten drinken
Behalven om wetter giet it by drinken ek faak om dranken dy't troch de minske makke wurde op basis fan wetter, lykas tee, kofje, bier of frisdrinken. Fruchtesop is de natuerlike floeistof dy't yn fruchten sit en dy't foar it meastepart út wetter bestiet. In oare natuerlike foarm fan drinken is molke, dat troch sûchdieren yn it lichem produsearre wurdt om harren jongen mei te fuorjen. Ek molke bestiet lykwols fierhinne út wetter.
In protte soarten drinken dy't troch de minske makke wurde, befetsje yn hegere of mindere mjitte alkohol, lykas bier (fan wetter en nôt), wyn (fan wetter en druven of oare fruchten) en mea (fan wetter en hunich). In grut tal oare alkohoalyske dranken mei hegere alkoholgehalten wurde ornaris beflapt ûnder de oerkoepeljende term sterke drank (lykas whiskey, wodka, jenever, bearenburch, gin, rum, mezcal en tequila). Bewiis foar it bestean fan alkohoalyske dranken giet teminsten werom oant 4000 f.Kr. It drinken fan alkohoalyske dranken liedt ta dronkenskip en by oermjittich en oanhâldend gebrûk ta alkoholisme en sûnensswierrichheden as hege bloeddruk, leversirroaze, gastritis, pankreatitis, jicht en beskate foarmen fan kanker.
By minsken
Minsken drinke troch floeistof yn 'e iepene mûle te dwaan en troch te slokken. It slokken bringt de peristaltyske beweging yn 'e slokterm op gong, dy't de floeistof omleech nei de mage bringt, dêrby holpen troch de swiertekrêft. Hoe't de floeistof yn 'e mûle arrivearret, kin ferskille. Sa kin it yn 'e mûle getten wurde nei't it oppakt of opfongen is yn 'e hannen, mar ek kin it mei de lippen út 'e hannen opsûgd wurde. Faak wurdt lykwols in kop, mok, beker, glês of oare foarm fan drinkreau brûkt, dêr't de floeistof út wei yn 'e mûle getten wurdt, of mei in sûchreidsje út opsûgd wurdt. Poppen brûke ek in sûchmetoade om by boarstfieding de tatemolke út it memmeboarst te krijen.
By wetterdieren
Amfibyen en fisken en beskate oare wetterdieren dy't yn swietwetter libje, hoege hielendal net te drinken. Ynstee nimme se wetter op troch de hûd troch in proses fan osmoaze. Fisken dy't yn 'e see libje, lykwols, drinke ûnder it swimmen troch de mûle, en fiere it oerstallige sâlt út it seewetter ôf fia de kiuwen.
By lândieren
Lândieren yn finzenskip leare om wetter te drinken, mar de measte yn it wyld libjende lândieren nimme genôch focht op út har iten. As omstannichheden (bgl. drûchte of in hjit klimaat) harren twinge om te drinken út oerflaktewetters, ferskille de manearen dy't se hawwe om dat te dwaan sterk fan soarte ta soarte.
Kateftigen, hûneftigen, evenhoevigen en ûnevenhoevigen dogge allegear de hals omleech om it wetter op te slikjen mei harren krêftige tongen. Kateftigen hawwe sa'n rouwe tonge dat it wetter efter de ronfels hingjen bliuwt. Hûneftigen foarmje harren tonge ta in soarte fan leppel om it wetter nei binnen te krijen. Evenhoevigen, ûnevenhoevigen en de measte oare herbivoaren dippe de punt fan 'e tonge ûnder wetter en sûge it wetter dan nei binnen ta
Oaljefanten litte de útein fan harren lange slurf (dat eins harren noas is) yn it wetter sakje, sûge dan de slurf fol wetter, stopje de útein yn harren bek en spuitsje it wetter wer út 'e slurf. De measte fûgels drinke troch wetter op te skeppen of op te sûgen yn har snaffels, wêrnei't se de kop efteroer dogge sadat it wetter út 'e snaffel nei de kiel rint. In ûtsûndering is de do, dy't wetter yn ien kear nei de kiel ta opsûge kin.
Hydraasje en dehydraasje
Frijwol alle libbensfoarmen hawwe ferlet fan wetter foar de hydraasje fan weefsels. De minske, bygelyks, bestiet foar likernôch 68% út wetter (ôfhinklik fan leeftyd en geslacht). Brekme oan hydraasje feroarsaket toarst, wat yn prinsipe in oanstriid ta drinken is dy't regulearre wurdt troch de hypotalamus yn reäksje op subtile feroarings yn 'e elektrolytnivo's fan it lichem en de fermindering fan it folume fan it trochjûne bloed. In weromrin yn it totale lichemswetter hjit útdrûging (of dehydraasje), en liedt úteinlik, as der net op reägearre wurdt, ta de dea troch hypernatriëmy. Behannelings fan útdrûgingsferskynsels binne û.o. assistearre drinken en orale rehydraasjeterapy. Oan 'e oare kant fan it spektrum kin in oerkonsumpje fan wetter liede ta wetterfergiftiging, dat de konsintraasje fan sâlten yn it lichem gefaarlik fertinje kin.
Ynname fan focht
Foar it minsklik lichem is in deistige opname fan ½ oant 1 liter wetter fereaske foar normaal fysiologysk funksjonearjen. Dêrta wurdt net inkeld drinken rekkene, mar ek floeistof dy't yn iten sit (lykas yn brij). It Fiedingssintrum, in Nederlânske oerheidsynstânsje, riedt oan om deis 1½ oant 2 liter focht op te nimmen. It Amerikaansk Ministearje fan Lânbou (USDA) riedt foar folwoeksen manlju oan om yn totaal deis 3,7 liter focht op te nimmen, en foar folwoeksen froulju 2,7 liter. Guon boarnen wolle lykwols hawwe dat in hege ynname fan drinkwetter, los fan 'e ynname fan oare foarmen fan focht, nedich is foar in goede sûnens. Sa riede in protte fiedingskundigen oan om deis 1,8 liter wetter te drinken ferdield oer acht drinkbeurten. Dêr bestiet lykwols gjin wittenskiplike ûnderbouwing foar en oare boarnen beweare dat it iennichste resultaat dêrfan is dan men faker nei it húske moat om te pisjen.
Rol by sykte
In oermjittige of fermindere opname fan wetter en oare foarmen fan focht wurdt assosjearre mei sûnensswierrichheden. Oerhydraasje komt soms foar by sporters en lju dy't by hjit waar swier wurk bûtendoar dogge, lykas lânarbeiders. It struktureel oermjittich konsumearjen fan drinken hjit polydipsy en is in symptoom fan ferskate oandwanings, lykas de sûkersykten diabetes mellitus en diabetes insipidus. Ek kin it in teken wêze dat de hypotalamus net (mear) nei behearren funksjonearret. Polydipsy giet faak mank mei polyuery of oermjittige koartmielligens.
In soad besmetlike sykten wurde oerdroegen fia fersmoarge drinkwetter. Dat komt benammen foar yn sitewaasjes wêrby't in protte minsken deun opinoar libje yn primitive omstannichheden, lykas flechtlingekampen of sloppewiken. In kwea ferneamde sykte dy't op dy wize oerdroegen wurdt, is bygelyks goalera.
It's My Birthday, Too
It's My Birthday, Too is in koart ferhaal fan it fantasysjenre, skreaun troch de Amerikaanske auteur Jim Butcher. De titel betsjut: "it is ek myn jierdei". It ferhaal is skreaun yn it ik-perspektyf, en makket diel út fan 'e urban fantasyrige The Dresden Files. Yn 'e ynterne gronology fan dy searje spilet it tusken de foarfallen yn 'e romans White Night en Small Favor. Yn It's My Birthday, Too giet tsjoender en privee-detektive Harry Dresden op jierdeisbesite by syn healbroer Thomas Raith, dy't dy deis dielnimt oan in live action role-playing game (LARP) mei in fampieretema. Dan dûkt der in wiere fampier op. Butcher skreau It's My Birthday, Too foar de blomlêzing Many Bloody Returns, dêr't ek ferhalen fan oare fantasy-auteurs yn stiene. Dat boek waard yn 2007 ûnder redaksje fan Charlaine Harris en Toni L.P. Kelner útjûn troch de New Yorkske útjouwerij Ace Books. Yn 2010 waard It's My Birthday, Too werpublisearre yn Butcher syn ferhalebondel Side Jobs, dy't ek ferskynde by Ace Books.
Ynhâld
As Harry Dresden, praktisearjend tsjoender en privee-detektive te Chicago, nei in drege put thúskomt mei syn jonge learlinge Molly Carpenter, beseft er dat er de jierdei fan Thomas Raith fergetten is. (Thomas is syn healbroer en in fampier fan it Wite Hôf, wat betsjut dat er eins mear in ynkubus is ynstee fan in 'tradisjonele' fampier, mei't er him fiedt mei gefoelens fan lust ynstee fan bloed.) Dat se sette ôf nei Thomas syn appartemint, mar hy blykt net thús te wêzen. As Harry him opskillet, fertelt Thomas dat er foar in evenemint yn 'e Woodfield Mall is, yn Schaumburg (Illinois), in foarstêd fan Chicago. Hy docht lykwols geheimsinnich oer hokfoar evenemint oft it om giet. Harry, dy't no wisberet is om Thomas it jierdeiskado te jaan dat er foar him kocht hat, set mei Molly ôf nei Schaumburg. As se dêr oankomme, docht bliken dat Thomas nei slutingstiid yn it mânske winkelsintrum behelle is yn in live action role-playing game (LARP) wêrby't de dielnimmers har foardogge as fampieren.
Harry fynt it hilarysk: in fampier dy't spilet dat er in fampier is, en hy pleaget Thomas dermei. Noch ear't er syn broer it kado jaan kin, ferskynt der yn it winkelsintrum lykwols in echte fampier fan it Swarte Hôf (in 'tradisjonele' bloedsûger à la greve Dracula). It docht bliken dat it om in Constance Bushnell giet, better bekend ûnder har fampierenamme Drulinda, dy't foarhinne diel útmakke fan 'e LARP-groep, mar in jier lyn op 'e siik gien is nei echte fampieren en dy ek fûn hat. Om't se har altyd bûtensletten field hat troch de oare leden fan 'e LARP-groep, en om't it hjoed har jierdei is, hat se besletten harsels de hiele LARP-groep as jierdeiskado te jaan, sa makket se oer de lûdsynstallaasje fan it winkelsintrum bekend. Se hat in oare fampier meinommen dy't de iennichste tagonklike út- en yngong fan 'e Woodfield Mall yn 'e rekken hâldt, en dêropta hat se de beide befeiligingsminsken, dy't tsjinst hiene yn it winkelsintrum, biten en ta fampier makke.
Godfrey Kneller
thumb|Selsportret Godfrey Kneller, berne as Gottfried Kniller, (Lübeck, 8 augustus 1646 – Londen, 19 oktober 1723) wie in Dútsk portretskilder dy't yn Ingelân arbeide yn de lette 17e iuw en iere 18e iuw. Hy wie de portretskilder fan it Britske keningshûs en skildere in soad pommeranten fan syn tiid.
Libben
Kneller waard berne yn Lübeck as soan fan de portretskilder Zacharias Kniller. Hy studearre yn Leieen en waard in learling fan Ferdinand Bol en Rembrandt van Rijn yn Amsterdam. Yn de iere jierren santich reizge er mei syn broer Johannes Zacharias Kneller, in sierskilder, nei Rome en Feneetsje dêr't er ûnder oaren histoaryske ûnderwerpen en portretten skildere yn de studio fan Carlo Maratti. Dêrnei ferhuze er nei Hamburg en fan 1674 ôf oan wenne er yn Ingelân.
Hy wûn dêr it beskermhearskip fan de hartoch fan Monmouth. Hy waard foarsteld oan kening Karel II fan Ingelân en skilderde dy syn portret. Kneller waard erkend as portretskilder dy't de toan oanjoech yn Ingelân. Doe't Peter Lely yn 1680 stoar, waard Kneller ta earste hofskilder fan Karel II beneamd. Hy waard lid fan de Kit-Cat Club. Kneller waard riddere troch Willem III en ta baronet makke troch George I op 24 maaie 1715. Hy wie teffens haad fan de Kneller Akademy foar skilderjen en tekenjen 1711 -1716 dy't ferstige wie yn de Great Queen Street yn Londen en dy't keunstners as Thomas Gibson yn it bestjoer hie. Kneller syn skilderijen waarden priizge troch de Whig partijleden lykas John Dryden, Joseph Addison, Richard Steele en Alexander Pope.
It's My Birthday, Too
Ynhâld
Binnendoar kiest Thomas dat momint út, as Drulinda en har lêste trewant ôflaat binne, om oan te fallen. Hy smyt de trêde fampier út it gebou, dêr't Harry it wêzen mei fjoer besiket te ferdylgjen. Mar om't er toverstêf noch toverroede by him hat, kin er it fjoer net genôch konsintrearje, mei as gefolch dat er de fampier inkeld yn 'e brân stekt (en it winkelsintrum ek). Yn it gefjocht dat folget, rekket Harry ferwûne, mar Thomas komt him te help en weeft mei de trêde fampier ôf. Dan is allinnich Drulinda noch oer, dy't Thomas bûten gefjocht stelt. Se nimt ien fan 'e larpers yn gizeling en twingt Harry om him oer te jaan, mar as se deunby komt, blykt dat er himsels de mûle folstoppe hat mei knyflok, dat er dan yn har eagen spuit. Dêrnei is it in kâld keunstke om deun genôch by de no bline fampier te kommen om syn fjoerbetsjoening genôch te konsintrearjen.
The Dresden Files short fiction
Godfrey Kneller
Wurk
Kneller rjochte him yn Ingelân fral op portretskilderjen. Syn atelier makke op hast yndustriële skaal portretten, basearre op in rûge skets fan it antlit mei tafoeging fan gegevens fan in stereotyp model, in wurkwize dy't profitearre fan de wenstige moade foar manlju om prûken te dragen. Dy metoade waard letter neifolge oant William Hogarth en Joshua Reynolds ta.
Hy skildere in protte leden fan de Kit-Cat Club, wêr't er sels ek by wie. Fierders skildere er tsien kreaze dames fan it hof fan Willem III (Hampton Court Palace), lykas syn foargonger as hofskilder Peter Lely earder dien hie oan it hof van Karel II (Windsor Castle). Syn wichtichste wurken binne The Chinese Convert (1687; Royal Collection, Londen), in rige fan fljouwer Isaac Newton, op ferskillende mominten fan dy syn libben, en in rige fan tsien regearjende Jeropeeske monarchen, wêr't û.o. kening Loadewyk XIV fan Frankryk by siet.
Quill Award
De Quill Awards ("Guozzefearprizen") wiene in groep Amerikaanske literatuerprizen dy't fan 2005 oant en mei 2007 trije jier lang yn tweintich ûnderskate kategoryen útrikt waarden mei as doel om it lêzen fan boeken te befoarderjen. De organisaasje efter dizze prizen wie de Quill Foundation, in gearwurkingsferbân fan in stikmannich foaroansteande Amerikaanske mediakorporaasjes, wêrûnder Reed Business Information, Parade Magazine, de Borders Group, Barnes & Noble en de American Booksellers Association.
De winners fan 'e Quill Awards waarden fêststeld troch in twatriems proses, wêrby't earst troch ekspêrs út 'e útjouwersbrâns guon kandidaten nominearre waarden, wêrnei't it publyk troch in stimming de winner útkieze koe. It lêste jiers (2007) wie dat inkeld it gefal yn 'e wichtichste kategory fan boek fan it jier sa, wylst de winners yn alle oare kategoryen doe troch boekferkeapers en bibletekarissen keazen waarden. Under de winners wiene grutte nammen, lykas Al Gore, Tyler Perry, Diana Gabaldon, Jim Henson, J.K. Rowling, Jon Stewart, Bob Dylan en Stephen King. (Foar in folsleine list mei alle winners yn alle kategoryen, sjoch op dizze side, op 'e Ingelske Wikipedy.) Doe't de útrikking fan 'e Quill Awards nei trije jier gjin oanwiisber effekt op 'e ferkeapsifers fan boeken hie, waarden de prizen opdoekt.
John W. Campbell Award for Best New Writer
De John W. Campbell Award for Best New Writer ("John W. Campbellpriis foar de Bêste Nije Skriuwer"), ek wol koartwei de Campbell Award neamd, is in Amerikaanske priis dy't ienris yn 't jier útrikt wurdt oan 'e as bêste beoardiele nije skriuwer waans earste profesjonele wurk op it mêd fan science fiction of fantasy publisearre is yn ien fan 'e beide foargeande kalinderjierren. De priis is ferneamd nei John W. Campbell (1910-1971), dy't desennialang njonken syn skriuwerskip ek haadredakteur wie fan it ynfloedrike tydskrift Analog Science Fiction and Fact, en wurdt sponsore troch Dell Magazines, de útjouwer fan Analog. De Campbell Award moat net betize wurde mei de John W. Campbell Memorial Award for Best Science Fiction Novel (oftewol de Campbell Memorial Award), wat in hiele oare priis is dy't útrikt wurdt troch in oare organisaasje.
Eleanor Tomlinson
Eleanor May Tomlinson (Londen, 19 maaie 1992) is in Ingelske aktrise en model. Se waard benammen ferneamd troch har rol fan prinsesse Isabelle yn de film Jack the Giant Slayer út 2013 en as Demelza Poldark yn de telefyzjerige Poldark út 2015.
Libben en wurkpaad
Tomlinson waard berne yn Londen. Op jonge leeftyd ferhuze se mei har âlden nei Beverley, East Riding of Yorkshire, en gie dêr nei de Beverley High School. Se is in dochter fan sjongster Judith Hibbert en akteur Malcolm Tomlinson. Har broer Ross Tomlinson is ekk akteur.
Tomlinson ferskynde yn de film The Illusionist (2006) as de jonge Sophie. Yn de tsienerfilm Angus, Thongs and Perfect Snogging spile se Jas. Yn de ynternasjonale produksje Hepzibah - Sie holt dich im Schlaf fan de Dútsk kommersjele stjoerder ProSieben hie se de rol fan Kirsten njonken David Bamber, ûnder de rezjy fan Robert Sigl. Yn 2009 spile hja Eve, in alien, yn The Mad Woman in the Attic, ôfleveringen trije en fjouwer fan it tredde seizoen fan The Sarah Jane Adventures en wie Fiona Chataway yn de film Alice in Wonderland út 2010. Yn 2013 spile se Xenya yn de film Educazione Siberiana fan Gabriele Salvatores, en nei lang sykjen waard hja selektearre foar de rol fan prinsesse Isabelle yn de film Jack the Giant Slayer, dy't regisearre waard troch Bryan Singer. Ek docht se mei yn de BBC-searje The White Queen as Lady Isabel Neville en yn de BBC-searje Poldark as Demelza.
Persoanlik
Tomlinson hie in ferhâlding mei stuntman Ben Atkinson fan ier 2015 oant juny 2017. Se hat fan harsels blûn hier, mar ferve har hier read foar yn de telefyzjerige Poldark mei't se tocht dat dat better by har rol paste.
E-boek
In e-boek (ek stavere as eboek, eBoek, e-book, ebook of eBook) en útsprutsen as "iibûk", is in publikaasje fan boeklingte yn digitale foarm, dy't bestiet út tekst of ôfbylden of in kombinaasje fan beide. De term is fan oarsprong in ôfkoarting fan it Ingelske electronic book ("elektroanysk boek"). Hoewol't e-boeken gauris omskreaun wurde as "de elektroanyske ferzje fan in printe boek", besteane der withoefolle e-boeken dêr't nea gjin printe fariant fan útjûn wurden is.
E-boeken binne ornaris bedoeld om lêzen te wurden op saneamde e-readers ("e-lêzers"), dy't spesjaal foar dat doel ûntwurpen binne en wêrfan't de byldskermen (oars as kompjûters) yn 'e regel sels gjin ljocht ôfsmite, sadat it lêzen nofliker oan 'e eagen is. It is lykwols mooglik om e-boeken te lêzen op hast elts apparaat mei in bewurkber byldskerm, wêrûnder kompjûters, tablets, snoadfoanen en oare elektroanika.
Skiednis
It idee fan it e-boek waard foar it earst beskreaun troch Bob Brown yn syn roman The Readies, út 1930. Oer wa't de eigentlike útfiner fan it e-boek is, rinne de mienings útinoar. Guon kandidaten binne: It soe lykwols noch fjirtich jier duorje ear't it mei it e-boek fan 'e grûn kaam. Yn 'e Feriene Steaten hie yn 2013 fan 'e folwoeksenen 30% in spesjalisearre e-reader, wylst 23% alris in e-boek lêzen hie; in jier letter, yn 2014 hie 50% in e-reader, en hie 28% alris in e-boek lêzen. Yn Nederlân bestie yn 2013 4,1% fan 'e totale omset fan 'e ferkeap fan boeken út e-boeken.
Foar- en neidielen
E-boeken hawwe sawol foar- as neidielen. Foardielen dy't faak neamd wurde en foar in protte e-boeklêzers oanlieding binne om oer te stappen fan printe boeken, binne dat e-boeken in stik minder romte ynnimme (feitliks hast gjin inkele, útsein de e-reader), en dat se minder swier binne. Fierders beskikke e-boeken gauris oer bykommende elektroanyske foardielen, lykas direkte links nei wurdboeken foar wurden dy't men net ken, de mooglikheid om it lettertype te fergrutsjen of te ferlytsjen, en der kin sels text-to-speech software op oansletten wurde dy't de tekst lûdop foarlêze kin foar blinen en min-sjenden, âlderein en wurdblinen. Ek is lêzen mei in e-reader anonimer as út in printe boek (in protte froulju soene bgl. út skamte in boek as de bondaazje- en SM-roman Fifty Shades of Grey net yn 'e trein lêze wolle, wylst soks mei in e-boekferzje gjin beswier hoecht te wêzen). Dêrnjonken besparje e-boeken in protte papier (en dus beammen) en binne se sadwaande miljeufreonliker as printe boeken (mar net folslein miljeufreonlik, want e-readers binne apparaten dy't op elektrisiteit wurkje en dy elektrisiteit moat ek op 'e iene of oare manear opwekke wurde).
Oan 'e oare kant is in grut neidiel fan e-boeken dat útjouwers der beheinings yn ynbouwe kinne, dy't it bgl. ûnmooglik meitsje kinne om in âld e-boek troch jaan of troch te ferkeapjen oan in twadde eigner (eat dat mei gewoane boeken de normaalste saak fan 'e wrâld is). Ek is it mooglik dat e-boeken om 'e safolle tiid fia elektroanyske middelen "nei hûs belje" om 'e lêsgewoanten en oare ynformaasje oer harren eigner troch te jaan, sadat de produsint dêrop ynspylje kin. (Fia syn Kindle-model e-reader wit Amazon.com bgl. persiis hoelang't de lêzer oer it boek docht, hoelang't er oan eltse side besteget, hoe faak en hoe lang efterinoar oft er deryn lêst, en hokker oantekenings oft er der eventueel oan tafoege hat.) Ek moatte e-readers om 'e safolle tiid opladen wurde, wat problematysk wêze kin by in lange kampearfakânsje of trektocht. Auteurs kinne in e-boek net synjearje. Mar it wichtichste en meast hearde beswier tsjin e-boeken is dat de lêzer it gefoel en de rook fan in papierren boek mist, en dat men e-boeken net kreas op in rychje op in boekeplanke te pronk sette kin.
Sieger Baukema
thumb|Sieger Baukema, 80 jier Sieger Jan Baukema (Aldemardum, 3 april 1852 - Arnhim, 10 septimber 1936) wie in keunstskilder.
Baukema wie yn 't earstoan ûnderwizer. Dêrnei gie er nei de Akademy Minerva yn Grins en helle de MO-akte tekenjen yn Delft oan de Polytechnyske Skoalle. Hy hat yn Aldemardum, Grins, Delft, Dimter (1882-1884), Arnhim (1884), Heelsum (1884-1899) en nochris Arnhim (1899-1936) wurke; yn Arnhim wie er lange tiid direkteur-learaar oan de tekenskoalle.
Hy skildere potretten en lânskippen yn ympresjonistyske styl. Hy krige ûnderrjocht fan Théophile de Bock, Adolf le Comte, Johannes Hinderikus Egenberger en Paul Tetar van Elven
Baukema wie troud mei Maria Johanna Philipse (troud yn 1887).
List fan planetoïden 77001-78000
Dit is in list fan planetoïden 77001-78000.
Iistiid (betsjuttingsside)
"Iistiid" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Nobuyuki Oishi
(12 septimber 1939) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Nippon Steel.
Keunstriden op de Olympyske Winterspullen
100px|right
Keunstriden is in sport dy't al fan de earste edysje fan de Olympyske Winterspullen ôf op it Olympysk programma stiet.
Skiednis
It Keunstriden op de Olympyske Winterspullen wie der al op de earste edysje fan de Olympyske Winterspullen. Keunstriden is ien fan de wintersporten dy't op it programma fan de Simmerspullen stien hat. Yn 1976 stie it iisdûnsjen foar it earst op it programma as in Olympysk ûnderdiel fan it keunstriden.
Medaljespegel
De top tsien fan lannen dy't by it Keunstriden medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen. bywurke yn 2014
Glasiaal (betsjuttingsside)
"Glasiaal" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Illinois (betsjuttingsside)
"Illinois" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
En fjouwer rivieren yn de Feriene Staeten:
Lichtenegg
thumb|300px|Lichtenegg Lichtenegg is in gemeente en plak yn it distrikt Wiener Neustadt-Land yn de Eastenrykske dielsteat Leech-Eastenryk.
Geografy
Lichtenegg hat in oerflak fan 35,39 km². De gemeente leit yn it easten fan it lân, besuden de haadstêd Wenen. De gemeente hat om de 1100 ynwenners.
Gemeente
De gemeente hat 20 wenkearnen (ynwennertal op 1 jannewaris 2017 ):
Aukje de Vries
thumb|Aukje de Vries, 2019 Aukje de Vries (Ljouwert, 21 oktober 1964) is in Nederlânsk politikus.
Fan 2002-2011 wie hja lid fan de gemeenteried Ljouwert en yn 2011-2012 lid fan de Provinsjale Steaten fan Fryslân. Se wie fan 8 novimber 2012 oant 10 jannewaris 2022 lid fan de Twadde Keamer út namme fan de VVD. Fan 2006 oant 2010 wie De Vries ek lid fan de kommissy wurk en ynkommen fan de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG).
Sûnt 10 jannewaris 2022 is se steatssekretaris fan Finânsjes yn it kabinet-Rutte IV.
Mongol Derby
De Mongol Derby is in hynstesportevenemint dat sûnt 2009 elts jier yn Mongoalje holden wurdt. It is in úthâldingsrace fan 1.000 km oer it Mongoalsk-Mantsjoerijske Greidlân, in ûnderdiel fan 'e Jeraziatyske Steppe, wêrby't de dielnimmers om 'e 36 oant 40 km fan hynder wikselje moatte. De ryddieren wurde beskikber steld troch nomadyske Mongoalske feehâlders. De race beart it systeem fan boadskippers te pearde nei dat de Mongoalske hearsker Djengis Khan yn 1224 ûntwikkele. Yn 2010 waard de Mongol Derby yn it Guinness Book of World Records opnommen as langste race op mear as ien hynder yn 'e wrâld.
Ferrin
It krekte trajekt fan 'e Mongol Derby ferskilt elts jier, en wurdt oant de start fan 'e race geheim holden. De dielnimmers moatte in lânskip trochkruse dat net inkeld út flakten bestiet, mar ek út berchpassen, dellingen, gloaiende en mei bosken begroeide heuvels, sompen, sândunen, furden troch rivieren en drûge streambêden.
By de halteplakken wurde de ynruile hynders ek ûndersocht troch bistedokters, dy't tiidstraffen útdiele meie as der net goed genôch foar de bisten soarge is. De tiidslimyt foar it ôflizzen fan it hiele trajekt fan 1.000 km is tsien dagen. De ruters bringe trochinoar 13 oant 14 oeren deis yn it seal troch. De hynders binne noch heal-wyld, en wegerje soms om te dwaan wat de ruter wol, wat in ekstra útdaging oan 'e race tafoeget.
Dielnimmers
Yn 2018 ried de 28-jierrige Friezinne Hinke van der Werf út Dearsum, in dosinte ferpleechkunde oan 'e Hânzehegeskoalle yn Grins, de Mongol Derby yn sân dagen út, trije dagen foar de tiidslimyt. Fan it 44e en lêste plak op 'e earste dei ried hja nei in finish op it 7e plak ta. Boppedat waard har de Vets' Choice Award takend, in priis dy't útrikt wurdt troch de oan it evenemint ferbûne bistedokters, om't se fan alle dielnimmers it bêst om har hynders tocht hie. Mei har dielname oan 'e Mongol Derby helle Van der Werf €3.300 oan sponsorjild op foar it goede doel Dokters sûnder Grinzen (MSF).
Katerine fan Bruce
Katerine fan Bruce (Ingelsk: Katherine Bruce; Normandysk-Frânsk: Catherine de Brus; 13?? – nei 1342) wie in oerwûne dochter fan 'e ferneamde Skotske frijheidsstrider en kening Robert de Bruce.
Libben
Katerine fan Bruce waard yn it earste fearn fan 'e fjirtjinde iuw berne as de oerwûne dochter fan 'e Skotske kening Robert I en in ûnbekende mem. Oer har is fierders suver neat bekend. Hja wie troud mei in David Lindsay of David Lindsy, mei wa't hja ien dochter krige, Marjorie Lyndsay, dy't letter troude mei in Willem Douglas. It is ûnbekend wannear't Katerine stoar, mar se libbe yn elts gefal noch yn 1342.
Kastiel
In kastiel of kasteel is in beskaat type fêstingwurk dat yn 'e Midsiuwen benammen yn Jeropa en it Heine Easten in protte boud waard troch de adel. De beneaming komt fan it Latynske castellum, in ferlytsingsfoarm fan castrum, dat "fersterke plak" betsjut. Oer de krekte definysje fan it begryp 'kastiel' binne de saakkundigen it net alhiel iens, mar ornaris bedoelt men der in fortifisearre priveewente fan in ealman mei. Dêrfan útgeande moat in kastiel ûnderskaat wurde fan in paleis, dat net fortifisearre is, fan in fort, dat net (altyd) in wente is, en fan in fortifisearre delsetting, dy't boud waard foar in mienskip en net foar in priveepersoan. Nettsjinsteande dat kin ûnder de term 'kastiel' dochs noch in wiid ferskaat oan bouwurken beflapt wurde, fan houten heuvelforten oant ta ferdigening ynrjochte lânhuzen. Kastielen waarden oer in perioade fan likernôch 900 jier boud en namen yn dy tiid tige útinoar rinnende foarmen oan. Dêr kaam noch by dat der yn letter tiid noch imitaasjekastielen set waarden. Synonimen foar 'kastiel' binne boarch en slot. In Frânsk kastiel neamt men ek bûten Frankryk faak château. In typysk Fryske foarm fan it kastiel is de stins.
Untwikkeling
Kastielen wiene doedestiden sawol definsive as offinsive bouwurken, mei't se net inkeld in feilich plak wiene dêr't men jin yn weromlûke koe, mar ek in útfalsbasis dêr't oanfallen wei útfierd wurde koene op it gebiet fan 'e fijân. Hoewol't yn ûndersyk nei kastielen faak de klam lein wurdt op 'e militêre oarsprong en doelen, tsjinnen kastielen yn 'e Midsiuwen ek as sintra foar bestjoer en as symboalen fan macht. Stedskastielen waarden brûkt om 'e pleatslike befolking te oerhearskjen en wichtige hannelsrûtes te befeiligjen, wylst kastielen op it plattelân faak boud waarden yn 'e neite fan dingen dy't wichtich wiene foar de wolfeart fan 'e mienskip, lykas moles, fruchtbere grûn of in wetterboarne.
In protte kastielen waarden oarspronklik boud mei ferdigeningswurken fan hout en ierde, lykas palissades en ierdwâlen. Letter waarden dy ûnderdielen ferfongen troch muorren fan stien. Iere kastielen, dy't de lettere ynnovaasjes misten, makken foar de ferdigening fan needs gebrûk fan lânskipseleminten. Sa koe in kastiel op in eilantsje yn in mar boud wurde of op in hege rots, om it minder goed berikber te meitsjen en dêrmei ek dreger yn te nimmen. Sokke kastielen bestiene faak ek mar út ien inkele toer, in donzjon (lykas de Fryske stins).
Fan 'e ein fan 'e tolfde iuw ôf begûn men kastielbou op in wittenskiplike manear oan te pakken. Dat late ta folle gruttere gebouwen mei withoefolle tuorren, wêrby't op it mêd fan 'e ferdigening de klam lei op it mooglik meitsjen om 'e fijân yn 'e flank oan te fallen, troch de tuorren foarútstykje te litten út 'e ringmuorre. In soad fan dy nije kastielen hiene in rjuhoekige foarm of ferskate konsintryske muorren mei tuorren. Dy frij hommels opkommende fernijings binne taskreaun oan ynspiraasje op grûn fan 'e Romeinske forten út 'e Aldheid yn kombinaasje mei de ûntwikkeling fan nije kennis en technology yn it tiidrek fan 'e Krústochten. Net alle eleminten fan kastielarsjitektuer wiene trouwens militêr fan aard. Sa ûntjoech de âlde slotgrêft him fan in poer definsive oarsprong ta in symboal fan macht.
Hoewol't buskrûd yn Jeropa yn 'e fjirtjinde iuw yntrodusearre waard, hie dat gjin ynfloed op 'e bou fan kastielen oant artillery yn 'e fyftjinde iuw krêftich genôch waard om troch stiennene muorren hinne te brekken. Hoewol't men dêrnei noch trochgie mei it bouwen fan kastielen oant yn 'e sechstjinde iuw, soargen nije techniken op it mêd fan artillery derfoar dat it plakken waarden dêr't men net graach mear wenje woe. Fan gefolgen rekke it mei kastielen yn it neigean. Ynstee begûn men oan 'e iene kant bunkereftige artilleryforten te bouwen sûnder wenbestimming en sûnder rol yn it boargerlik bestjoer, en oan 'e oare kant lânhuzen dy't net te ferdigenjen wiene.
Hertel (Wiskonsin)
Hertel is in gemeentefrij doarp (unincorporated community) yn it noardwestlike part fan 'e Amerikaanske steat Wiskonsin. It leit yn 'e county Burnett en makket bestjoerlik ûnderdiel út fan it stedsje (town) La Follette. Hertel leit oan 'e snelwei Wisconsin Highway 70, westlik fan Spooner. It hie in eigen postkantoar, mar dat gie op 13 septimber 1997 ticht. Yn 'e útbuorren Sandy Lake, dy't ûnder Hertel falt, is it haadkertier fêstige fan 'e federaal erkende St. Croix Tsjippewa Yndianen fan Wiskonsin.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2010 hie Hertel doe 140 ynwenners. Dêrfan wie 21% âlder as 65 jier en 15% jonger as 18 jier.
Klimaat
Hertel hat in lânklimaat, mei waarme simmers en kâlde, snieïge winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 26,9 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is de trochsneed temperatuer nachts –17,5 °C. Hertel kriget jiers trochinoar 810 mm delslach, mei dêrûnder oer it hiele winterhealjier ferdield 132 sm snie.
Kommando
Taken
De taken fan kommando's binne: Kommando's kinne faak weromkend wurde oan harren griene baret; kommandotroepen wurde dêrom ynformeel ek wol de 'Griene Baretten' neamd.
Skiednis
Oarspronklik waard ûnder 'in kommando' in soarte fan gefjochtsienheid fan 'e lichte ynfantery ferstien, ynstee fan in yndividueel lid fan sa'n ienheid. It wurd komt út it Afrikaansk, en waard yn 'e tiid fan 'e Twadde Boere-oarloch (1899-1902) brûkt foar mobile ynfantery-ienheden fan 'e Súdafrikaanske Republyk en de Oranje Frijsteat, dy't in guerrilja-oarloch fierden tsjin 'e Britten. It liket wierskynlik dat it Afrikaansk it wurd oernommen hat fan it Portegeesk, dat yn 'e oan 'e Súdafrikaanske Republyk grinzgjende Portegeeske koloanje Mozambyk sprutsen waard. Minder foar de hân lizzend, mar ek mooglik is dat it Afrikaansk it wurd oernommen hat út it Dútsk, dat sprutsen waard yn it oan 'e Kaapkoloanje grinzgjende Dútsk-Súdwest-Afrika (no Namybje). Neffens dy teory soe it Dútsk it dan yn 'e santjinde iuw wer oan it Italjaansk ûntliend hawwe.
Kommandokorpsen
Nederlân beskikt oer ien kommando-ienheid: it Korps Kommandotroepen (KCT). Oare foarbylden fan kommando-ienheden binne de British Commandos en de Special Air Service (SAS) út it Feriene Keninkryk en de Kommando Spezialkräfte (KSK) fan Dútslân. De Feriene Steaten hawwe gjin kommando-ienheden dy't as sadanich beneamd wurde, mar de Army Rangers fan it Amerikaanske Leger, de Marine Raiders fan it Amerikaanske Marinierskorps en de Navy SEALs fan 'e Amerikaanske Marine kinne as kommando-ienheden beskôge wurde.
Oerwurkmakker
In oerwurkmakker ûntwerpt, bout, makket en restaurearret oerwurken. Dat kinne ferskate soarten oerwurken en oare meganiken wêze: horloazjes, elektryske of meganyske klokken, mar ek bygelyks barometers, sinnewizers en astronomyske wizerplaten. It begryp oerwurkmakker is dêrmei rommer as wurden lykas horloazjemakker of klokmakker. Benammen foar de makker fan (grutte) toeroerwurken past de namme 'horloazjemakker' net. In horloazemakker is meastentiids ien dy’t lytse meganyske oerwurken makket of reparearret.
Fryske klokmakkers
Yn de 18e iuw bloeide de klokmakkerij yn Fryslân en benammen op De Jouwer. Dat sette troch yn de 19e iuw. De famyljes Aleva en Bouma wiene bekende klokmakkers op ’e Jouwer. Wiebe Luitzens Aleva wie de bekendste oerwurkmakker, syn famyljebedriuw makke yn 1857 wol 1500 klokken. De grutste kolleksje Fryske klokken fan de wrâld is te sjen yn museumseal It Sael fan Museum De Jouwer.
Oplieding
Guon opliedingen binne spesifyk rjochte op it fak fan oerwurkmakker of op spesjalisaasjes binnen dat fak: yn Nederlân bygelyks yn in Schoonhoven en Rotterdam. Begjinnende oerwurkmakkers folgje soms in fuortsette oplieding yn Switserlân.
Grut-Baarda
Grut-Baarda, ek: Bauwerda steenhuys en Baarda, is in stins dy't op Bawert stie besuden Holwert yn de gemeente Dongeradiel. It terrein is beboud. Oan in diel fan de grêft en hege beammen om it terrein is it noch werkenber.
Yn 1830 stie op it terrein in pleats; by twa en in heale side fan it rjochthoekige hoarnleger lâns lei in brede grêft. De terp is beskerme. Fan in stins of aadlike behuzing is yn de Nije Tiid gjin sprake mear.
Jan Popkema
Jan Popkema (yn Fryslân, 1949) is in Frysk learaar, oersetter en publisist.
Libben en karriêre
Popkema is in learaar Nederlânsk en Frysk, dy't yn it ferline û.m. lesjûn hat oan 'e learare-oplieding yn Ljouwert. Ek wied er aktyf as publisist fan Fryske learmiddels en as oersetter fan literêr wurk fan bgl. Gysbert Japiks.
Shozo Tsugitani
(25 juny 1940 - 2 juny 1978) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Mitsubishi Motors. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1964.
Robbie Collin
Robbie Collin (folút: Robert Collin) is in Britsk sjoernalist en filmkritikus dy't wurket foar de krante The Daily Telegraph.
Libben en karriêre
Collin komt út Skotlân, dêr't er estetyk en filmfilosofy studearre oan 'e Universiteit fan St Andrews. Yn syn studintetiid wied er redakteur fan 'e universiteitskrante, The Saint.
Fan 2007 oant 2011 skreau Collin in wyklikse kollumn foar de krante News of the World, oant dy opdoekt waard omreden fan in ôflústerskandaal. Yn 2011 waard Collin nominearre foar de priis foar kritikus fan it jier by de British Press Awards.
Fan 2011 ôf wurket Collin as de haadfilmkritikus by de foaroansteande krante The Daily Telegraph. Dêrnjonken ferskynt er út en troch yn tillefyzjeprogramma's en radioprogramma's om films te besprekken, lykas yn 'e Vue Film Show op Channel 4, mei Edith Bowman, en yn 'e Arts Show op BBC Radio 2, mei Claudia Winkleman. Yn augustus 2013 wied er gastpresintator fan 'e filmrubryk út BBC Radio 4, en teffens hat er gastpresintator west fan Kermode and Mayo's Film Review op 'e BBC-radio.
Yn 2017 waard Collin foar de twadde kear nominearre foar de priis foar kritikus fan it jier fan 'e British Press Awards, diskear mei in loovjende oanrikkemandearring fan 'e sjuery. Yn 2018 stalde er foar The Daily Telegraph in list gear fan wat neffens him de hûndert bêste films aller tiden wiene, wêrby't er Singin' in the Rain (1952) it earste plak taparte.
Keunstriden op de Olympyske Winterspullen 1924
Pearriden
{| width=100%
Medaljespegel
De top-5 fan lannen dy't by it keunstriden medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen fan 1924.