cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Geologysk monumint Wolterholten
Stiennen
De stiennen komme út de balstienliem fan de driuwwâl dy't yn de op ien nei lêste iistiid ûntstie. Yn it liem sieten net allinne balstiennen, mar ek oare stiennen yn grutte ferskillend fan grint oant swerfstiennen. In tal stienblokken bedarren by partikulieren yn de tún. Ek binne der stiennen brûkt om de grins fan Fryslân mei Oerisel te markearjen en foar in keunstwurk dat de fjouwer seozoenen útbylde. Totaal 143 swerfstiennen hawwe har' plak fûn yn it geologysk monumint.
Ferskate stttttietnnen hawwe gletsjerskrassen. De stiennen krigen nûmers en boerden dy't oanjouwe hokker stiensoarten it binne.
Katy (Teksas)
Katy is in plak (city) yn de Amerikaanske steat Teksas, en heart bestjoerlik ûnder Fort Bend County en Harris County en Waller County.
Juanita Growing Thunder Fogarty
Juanita Growing Thunder Fogarty (Castro Valley (Kalifornje), 1969) is in Amerikaansk ambachtsfrou en keunstneresse fan etnysk Yndiaansk komôf. Hja hat har fan bern ôf oan bekwaamd yn 'e tradisjonele wize fan kleanmakkerij fan har folk, de Assiniboin, en de oare stammen fan 'e noardlike Grutte Flakten. Dêrby leit se har yn 't bysûnder ta op fersiermetoaden lykas kraleriuwen en borduerjen.
Jonkheid en komôf
Fogarty waard yn 1969 berne yn Castro Valley, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Har âlden kamen lykwols út it Fort Peck Yndianereservaat fan noardlik Montana, dêr't Fogarty sadwaande in grut part fan har jonkheid trochbrocht. Sawol sysels as har âlden binne etnyske Assiniboin en leden fan 'e federaal erkende stamme fan 'e Assiniboin en Sû fan it Fort Peck Yndianereservaat fan Montana.
Fogarty komt út in lange line fan Yndiaanske kraleriuwsters. Har mem, Joyce Growing Thunder, is ek in foaroansteand kraleriuwster en borduerster, en hja is boppedat de iennichste keunstneresse dy't trije kear de haadpriis wûn hat op 'e Santa Fe Indian Market yn Santa Fe. Fogarty sels learde sadwaande al ier har memme ambacht, en is dwaande mei kraleriuwen sûnt hja trije jier wie.
Karriêre
It krale- en stikelwurk sa't Fogarty dat docht is tige arbeidsyntinsyf. Se sammelet har eigen stikels, dy't se ôfnimt fan farsk deade oerzons, en dy't se neitiid wasket en fervet. Dêrfoar brûkt se sawol syntetyske as natuerlike ferve, dy't se makket út û.m. Kanadeeske bloedwoartel (Sanguinaria canadensis), toarnbeien en wolfsmoas (Letharia vulpina). It sortearjen fan 'e stikels nei kleur en lingte is it meast tiidrôvende putsje fan it hiele proses. Dêrnei wurde stikels sêft makke troch se yn waarm wetter weakje te litten, sadat Fogarty se platknipe kin mei har eigen tosken. Dan kin se de stikels taheakje oan of ynrôlje yn lear fan elande- of wapityhûd, wêrmei't se komplekse patroanen makket.
De klean dy't Fogarty makket, is bedoeld as keunst, en net om droegen te wurden, útsein by tige útsûnderlike gelegenheden. Har ûntwerpen binne abstrakt of reälistysk. Yn it lêste gefal binne se basearre op 'e natoer en/of it deistich libben en de mytology fan 'e Flakte-Yndianen. Fogarty har wurk is op 'e Santa Fe Indian Market fjouwer kear útornearre as bêste fan syn klasse. Njonken har keunstwurk treedt Fogarty op powwows ek op as dûnseresse fan tradisjonele Yndiaanske dûnsen. Dêrfoar draacht hja selsûntwurpen tradisjonele klean dêr't sy, har mem en guon oare famyljeleden sân jier lang oan wurke hawwe. Fogarty wennet tsjintwurdich yn North San Juan, yn Kalifornje.
Rush Limbaugh
Rush Hudson Limbaugh III (Cape Girardeau (Missoery), 12 jannewaris 1951 - Palm Beach (Floarida) 17 febrewaris 2021 wie in Amerikaanske radio-persoanlikheid, konservatyf polityk kommentator, skriuwer en tillefyzjepresintator. Hy wie benammen ferneamd as presintator fan The Rush Limbaugh Show, dy't op AM en FM radiostjoerders oer it gânse lân hinne útstjoerd waard.
Rush Limbaugh wie ien fan de measte beharke radio-persoanlikheden yn de Feriene Steaten. Yn 2018 waard syn ynkommen op de list fan Forbes $84,5 miljoen steld. Yn desimber 2019 rûsde Talkers Magazine dat er sa'n 15,5 miljoen harkers yn de wike oanluts, en dat syn show de meast beharke show op de radio wie. Limbaugh hat ek sân boeken skreaun, wêrûnder de earste twa The Way Things Ought to Be (1992) en See'I Told You So (1993), dy't op de New York Times-bestsellerlist ferskynden.
Rush Limbaugh waard yn de 1990-er jierren ien fan de foarnaamste bekendheden yn de konservative beweging yn de Feriene Steaten, nei't de Fairness Doctrine yn 1987 opheft waard. Hy waard ferneamd om syn streekrjochte, delbêdzjende (fan benammen progressive politisy) spraakgebrûk en kritisy beskuldigen him derfan de poltike twaspjalt yn it lân fergrutte te hawwen. Limbaugh die gauris kontroversjele útspraken oangeande rassen, it homohoulik, feminisme en seksisme. Hy oppenearre dat de opwaarming fan de ierde net wier is en wie in grut foarstanner fan de Amerikaanske ynminging yn it Midden-Easten.
Yn de State of the Union taspraak fan 2020 krige er fan presidint Donald Trump de Presidential Medal of Freedom (de presidintlike frijheidsmedalje).
Jonkheid en oplieding
Rush Limbaugh waard berne op 12 jannewaris 1951 yn Cape Girardeau (Missoery) as soan fan Rush Hudson Limbaugh II en Mildred Carolyn Limbaugh (famkesnamme: Armstrong). Syn famylje fan syn heitekant wie fan Dútsk komôf en wie in foaroansteande famylje yn it súdeasten fan Missoery. Syn broer David Limbaugh is ek in konservatyf polityk kommentator; syn heit wie in abbekaat en wie in gefjochtspiloat yn de Twadde Wrâldkriich; syn pake, Rush Limbaugh Sr., wie in oanklager, en letter rjochter yn it rjochtsysteem fan Missoery en wie lid fan it Hûs fan Offurdigen yn de steat Missoery yn de 1930-er jierren; syn omke, Stephen N. Limbaugh Sr., wie in federale rjochter foar it Federale Distrikt fan eastlik Missoery; syn neef Stephen N. Limbaugh Jr., waard troch presidint George W. Bush oan deselde rjochtbank as rjochter oansteld. Syn mem kaam út Searcy (Arkansas)
Yn 1969 slagge er fan Cape Girardeau Central High School, dêr't er Amerikaansk fuotbal spile. Doe't er 16 jier âld wie wurke er foar in pleatslike radiostjoerder. Hy brûkte de namme Rusty Sharpe, om't er "Sharpe" yn in tillefoanboek fûn hie. Limbaugh sei letter dat de dj Larry Lujack fan Chicago in soad ynfloed op him hie. Rush Limbaugh syn mem sie dat radio it iennichste wie dat him ynteresearre; alle oare dingen koe him neat skele. In grut part fan syn libben besocht er syn heit tefreden te meitsjen en by him yn de geunst te kommen.
Iere karriêre
Yn febrewaris 1971 heake er fan kolleezje ôf en begûn er as dj foar de Top 40-radiostjoerder WIXZ yn McKeesport (Pennsylvania). Hy brûkte dêr de bynamme "Bachelor Jeff" Christie. Yn 1973, nei achttjin moanne, krige Limbaugh dien, om't er net mei syn baas oer de wei koe. Hy sette dêrnei út ein by radiostjoerder KQV yn Pittsburgh, dêr't er yn ein 1974 dien krige. Nei't er de iennige oanbieding fan doe yn Neenah (Wiskonsin) ôfsloech, gie er werom nei syn heit en mem yn Cape Girardeau. Yn dy snuorje waard er foar de rêst fan syn libben in fan fan de Amerikaanske fuotbalklup, de Pittsburgh Steelers.
Yn 1975 sette er út ein mei in middeisprogramma op de Top 40-radiostjoerder KUDL yn Kansas City (Missoery). Hy waard al rillegau de programmammakker fan in programma dy't moarns yn it wykein útstjoerde, dêr't er stadichoan syn kontroversjele ideeën op it aljemint brocht. Yn 1977 krige er lykwols al wer dien en begûn yn Kansas City mei in jûnsprogramma by KFIX. Nei in pear wike krige er spul mei it behear fan de radiostjoerder en krige er fannijs dien. Limbaugh begûn syn selsbetrouwen as radio-persoanlikheid te ferliezen en tocht dat er miskien in oare rjochting op sykje moast. Hy socht in dieltiids baan by de honkbalklup Kansas City Royals en waard letter in foltiids meiwurker. Hy waard yn dy snuorje goede freonen mei spiler George Brett. Limbaugh sei letter dat sakereizen nei Jeropa en Aazje syn konservative ideeën foarmjoegen, om't der yn dy lannen in legere libbensstandert as yn de Feriene Steaten wie.
Yn novimber 1983 kearde Limbaugh werom nei de radio by AM-stjoerder KMBZ yn Kansas City. Dêr besleat er tenei syn eigen namme te brûken. Hy krige dêr dien en begûn stikmannich wiken letter by KFBK yn Sacramento (Kalifornje), dêr't er Morton Downey Jr. ferfong. Syn programma sette op 14 oktober 1984 út ein. Op 5 augustus 1987 waard de Fairness Doctrine, dêr't stjoerders ferplichte waard beide kanten fan in kontroversjeel ûnderwerp ta te ljochtsjen, opheft. Dêrnei koene stjoerders kontroversjele ûnderwerpen behannelje sûnder om nei de oare kant te sjen. Daniel Henninger skreau in opinystik yn de Wall Street Journal en skreau: "Ronald Reagan bruts dizze muorre ôf (de fairness doctrine) yn 1987.... Rush Limbaugh wie de earste man dy't himsels as befrijd fan it East-Dútslân fan de oerhearskjende liberale media útrôp".
Trochbraak
thumb|Logo fan The Rush Limbaugh Show Yn july 1988, nei syn sukses yn Sacramento, krige er it omtinken fan de direkteur fan ABC Radio, Edward McLaughlin, en sette Limbaugh út ein mei in nij programma, the Rush Limbaugh Show, op WABC (AM) yn New York, dy't ornearre wie foar praatprogramma's. Dy stjoerder waard de haadstjoerder, dêr't ferskate selsstannige stjoerders (de saneamde affiliates) oan ferbûn wiene, en bleau dat sels nei't Limbaugh nei West Palm Beach (Floarida) ferhuze wie. Op 1 jannewaris 2014 ferhuze Rush Limbaugh syn programma nei WOR (AM), ek yn New York.
Yn 1990 makke Limbaugh in stikmannich presintaasjes troch it lân hinne en makke dêrmei, nei in rûzing, sa'n $360.000. Yn desimber fan dat jier skreau sjoernalist Lewis Grossberger yn de New York Times dat Limbaugh mear harkers hie as oare praatprogramma's. Syn programma waard oer 650 radiostjoerders útstjoerd.
Nei't Bill Clinton yn 1992 de presidintsferkiezings wûn hie, stuts Limbaugh gauris de gek mei it belied fan Clinton en syn frou, Hillary Clinton, allyk as mei oaren fan de Demokratyske Partij. Nei't de Republikeinen de midtermynsferkiezings fan 1994 wûnen, yn beide de Senaat en it Hûs fan Offurdigen, dat de saneamde Republikeinske Revolúsje neamd waard, laat troch Newt Gingrich, krige Rush Limbaugh de earelidmaatskip troch harren oanbean, om't se fûnen dat hy in grutte rôl yn harren sukses spile hie.
Yn 2001 krige er problemen mei syn gehoar en neffens syn sizzen waard er hast folslein dôf, mar hy gie noch wol troch mei syn programma. Hy krige syn gehoar foar in grut part werom mei help fan in kochleêr ymplanaat.
Yn 2003 waard er foar in koart skoftke kommentator foar Amerikaansk fuotbal op stjoerder ESPN. Hy moast al nei in pear wike, nei't it seizoen fan de NFL begûn wie, dien nimme, nei't er delbêdzjende útspraken die oer de Afro-Amerikaanske quarterback Donovan McNabb, en dêrtroch beskuldige waard fan rasisme.
Lettere ûntwikkelings
thumb|Rush Limbaugh yn de útstjoering fan syn programma Yn 2003 makke Limbaugh buorkundich dat er ferslave wie oan pynpillen, en dat er behanneling dêrfoar oan it sykjen wie. Yn 2006 joech er himsels by de plysje fan West Palm Beach oan, nei't der in arrestaasjebefel tsjin him útfeardige wie foar fraude mei it foarskriuwen fan medisinen. Syn strafblêd waard letter skrast.
Yn 2013 waard der ferslach troch ferskate nijsrûnten dien dat Cumulus Media, dy't in soad radiostjoerders behearde dy't de programma's fan Rush Limbaugh útstjoerden yn guon grutte merken lykas New York, Chicago, Dallas, Washington D.C. en Detroit, oerwage, wannear't it kontrakt mei Limbaugh oan de ein fan it jier ôfrûn, net mear fernije te litten út noed oer it weromlûken fan grutte advertearders nei kontroversjele útspraken fan Limbaugh. Neffens Limbaugh wiene dy ferslaggen oerdreaun en wie it neffens him in gefal fan "rûtine dollars en sinten ûnderhannelings" tusken Cumulus en syn netwurksyndikaatpartner Premiere Networks. De twa partijen kamen lang om let ta in oerienkomst dat der ta late dat Limbaugh syn programma fan WABC, dy't troch Cumulus beheard waard, nei WOR, dy't troch Clear Channel Radio beheard waard, ferhuze op 1 jannewaris 2014. Limbaugh syn programma waard noch wol op Cumulus-stjoerders útstjoerd op oare merken.
Opfettings
Yn syn earste New York Times bestseller, beskreau Limbaugh himsels as in konservatyf, en utere er krityk op omroppers dy't bewearden dat se objektyf wiene. Hy trúnde oan op it oannimmen fan uterst konservative ideeën, om't dat neffens him de wissichheid wie foar it oerlibjen fan de Republikeinske Partij. Hy wie in foarstanner fan it Amerikaansk eksepsionalisme en bêde politisy del, dy't it neffens him net sa seagen, as "anty-amerikaansk".
Minderheden
Limbaugh wie bekend om syn rasistyske útspraken oangeande Afro-Amerikanen. Hy hie ris oppenearre dat alle krantefoto's foar kriminelen, dy't socht waarden, op Jesse Jackson liken. Ek sei er ris dat de NFL te faak op in spul tusken de Bloods en Crips, twa Afro-Amerikaanske kriminele binden yn Los Angeles dy't fijannich foarinoar oer stiene, liken sûnder wapens. Yn 2008 sei er dat Afro-Amerikanen, ta tsjinstelling fan oare minderheden, yn in sosjale efterstân sieten, om't se fan jongs ôf oan leard binne om de Feriene Steaten te haatsjen.
Limbaugh beskuldige progressive politisy gauris dêrfan dat hja de oanset joegen foar yllegale ymmigraasje, mar harren tagelyk mismoedigje om harren oan te passen yn de Amerikaanske maatskippij, sa't der rasse-ûngelikens bliuwt en dat dat ta foardiel fan de Demokraten wêze soe. Dat soe neffens Limbaugh it yninoar sakjen fan de demokrasy en de regel fan de wet yn de Feriene Steaten feroarsaakje.
Ek hie er de gek mei de genoside fan de Yndianen en sei: "Holokaust 90 miljoen yndianen? Allinnich noch mar 4 miljoen oer? Hja hawwe allegear kasino's, wat is dêr no oer te kleien?"
Homoseksualiteit
Limbaugh die gauris homofobe útspraken en seach homoseksualiteit is eat "ûnhygiënysk". Hy krêke de HIV/AIDS-besmettings ôf en oppenearre dat it troch polityk lofts oerdreaun waard. Ek bewearde er dat AIDS net oerdroegen waard oan heteroseksuëlen. Ek die er yn de iere 1990-er jierren syn saneamde AIDS Update, dêr't er de gek hie mei homoseksuëlen dy't oan AIDS ferstoarn waarden. Letter sei Limbaugh dêroer dat it "meast spitige ding dat ik ea dien hie". Yn 2013 neamde er it homohoulik in ferlerne saak. Yn febrewaris 2020 foarsei Limbaugh dat Pete Buttigieg, dy't in presidintskandidaat fan de Demokraten wie, de ferkiezings net winne koe, om't er homofyl is.
Drugs
Limbaugh wie der fûl op tsjin op it wetlik tastean fan drugs. Hy trúnde derop oan om drugsbrûkers swierdere straffen te jaan. Kritisy fan him neamden syn útspraken skynhillich en ferwiisden nei syn eigen ferslaving oan pynpillen.
Miljeu
Limbaugh hie in soad krityk op de miljeubeskerming en klimaatwittenskip, en fersmiet it ferbân tusken GFK's en it tinner wurden fan de ozonlaach, en miende er dat wittenskiplik bewiis dy teory tsjinsprekt. Hy miende dat it opwaarmjen fan de ierde in "hoax" wie en dat it "in nustje wittenskippers om in politike beweging hinne organisearre" is. Hy neamde miljeubeskermers dy't lofts oriïntearre wiene "miljeugekken". Limbaugh skreau dat der hjoed-de-dei sels mear bunder boskgebiet yn de Feriene Steaten is as doe't Kolumbus Amearika ûntduts yn 1492. Der is lykwols 75% minder bosk as dat der yn 1630 wie.
Feminisme
Limbaugh utere in soad krityk op it feminisme en sei dat it ta foardiel fan progressiven wie en net foar froulju yn it algemien. Hy brûkte gauris it begryp "feminazi", foar foaroansteande froulju dy't opkamen foar frouljusrjochten. Yn 1992 sei er dat it foar guon feministen wichtich is safolle mooglik abortussen te plachtsjen. Hy neamde de Frouljusmars yn 2017 nei Washington D.C. as protest tsjin presidint Donald Trump de "steurde feminazi-mars"
Midden-Easten
Limbaugh wie foar de kriich yn Irak, en rekommandearre yn 2002 der op oan en bombadearje Irak as wraakaksje foar de oanslaggen op 11 septimber 2001. Sels nei't der gjin massaferneatigingswapens yn Irak fûn waarden, oppenearre er dat se al bestien hawwe. Hy tocht dat de Abu Ghraibmartelskandaal net sa erch wie en fûn dat de Demokraten harren dêr te drok om makken en de kriichsynspanning dêrmei ferswakten.
Yn 2018 spekulearre er dat de bewiis foar massaferneatigingswapens troch de Amerikaanske ynljochtingetsjinsten optocht wie om presidint George W. Bush foar gek te setten.
Hannel
Yn 1993 wie Limbaugh foar de Noardamerikaanske Frijhannelsoerienkomst (NAFTA) en makke in grap dêroer dat der wolris in ynvaazje fan ûnderfûnene wurklju nei Meksiko plakfine koe, dêr't er winliken de gek stuts mei it feit dat in soad Meksikanen wurk sykje yn de Feriene Steaten. Letter stie er mear kritysk foar NAFTA oer en sei dat it de Amerikaanske sûvereiniteit beheind hie, en de Feriene Steaten ûnderhearrich makke hie oan "wrâldtribunalen" lykas de WHO en it Ynternasjonaal Gerjochtshôf. Limbaugh wie foar de hannelskriich mei Sina en de tariven dy't troch presidint Trump oplein waarden.
Barack Obama
Rush Limbaugh wie fûl op presidint Barack Obama tsjin yn de presidintsferkiezings fan 2008 en sprate falske teoryen dat Obama net yn de Feriene Steaten berne wêze soe. Limbaugh foarsei dat Obama de ferkiezings net winne koe en doe't Obama dy al wûn hie, sei er yn jannewaris 2009: "Ik hoopje dat er faalt". Limbaugh neamde it regear fan Obama gauris "it rezjym" of "it Obama-rezjym" of sels de junta. Nettsjinsteande dat sei er oer Obama: "Hy is myn presidint, hy is in minske, en syn ideeën en belied binne fan belang foar my". Limbaugh mismoedige sels it besykjen fan guon Republikeinen om Obama ôf te setten en neamde dat ûnrealistysk.
Limbaugh beskuldige Obama derfan dat er ras brûkte om krityk fan syn belied tefoaren te kommen om it dan as rasisme op te merken.
Limbaugh utere krityk op it bûtenlânsk belied fan Obama, sa as it weromlûken fan Amerikaanske striidkrêften út Irak wei, sa't de Islamityske Steat yn Irak en de Levant frij paad hawwe soe. Ek smiet er de gearspanningsteory yn de rûnte dat de terroristyske oanslach yn Bengazy yn Lybje yn 2012 barde nei't der in temûke wapenhannel mei de Syryske opposysje plakfûn hie en dat Obama dy bekrêftige hawwe soe. Hy spekulearre dat troch it útlekken fan emails fan it Demokratysk Nasjonaal Kommitee dat allegear oan it ljocht komme soe.
Doe't de Westafrikaanske Ebolafirus-epidemy him yn 2014 yn de Feriene Steaten fersprate, beskuldige er Obama, de media en de oerheid derfan de symptomen mei sin te bagatellisearjen.
Donald Trump
thumb|Rush Limbaugh mei Donald Trump op it Trump International Golf Club Limbaugh wie in folsleine foarstanner fan de kandidatuer fan Donald Trump foar de presidintsferkiezings fan 2016, alhoewol't er ynearsten Ted Cruz stipe hie. Hy wie it der net mei iens hoe't Trump Cruz behannele. Letter utere Limbaugh krityk op Cruz doe't dy wegere Trump te stypjen nei syn nominaasje by de Republikeinske Nasjonale Konvinsje. Nei de ferkiezings waard er in oanhinger fan de djippe steatgearspanningsteoryen, wêrby't er oppenearre dat de Feriene Steaten yn in steat fan in Kâlde Boargerkriich bedarre wie. Dêrby soe de Demokratyske Partij temûk oan it tarieden wêze om ûnwetlik de ferkiezingsútslaggen omsmite te wollen, itjinge se by it fannijs tellen fan de stimmen yn Floarida by de presidintsferkiezings fan 2000 mei úteinsetten om ta einbeslút de frije ferkiezings yn de Feriene Steaten fuort te dwaan.
Yn desimber 2018 utere er krityk op Trump, om't dy mei in resolúsje mei gie dy't de oerheid oant 8 febrewaris 2019 finansierje soe en in sluting fan de oerheid tefoaren komme soe. Yn dy resolúsje wie der gjin jild ornearre foar it bouwen fan de muorre op de grins mei Meksiko. Trump skille him dêrnei gauris yn syn programma útstjoering dêr't er ferkundige dat er in feto oer de resolúsje útsprekke soe, wêrby't de federale oerheid foar in bepaalde tiid sletten waard. Limbaugh wie in oanhinger fan dy sluting dêr't er by ferkundige dat de presidint syn beloften lofts en rjochts wiermakket. Limbaugh trúnde der sels op oan om de grins mei Meksiko alhiel te sluten.
Limbaugh fersmiet it idee dat der in keppeling wie tusken de kampanje fan Trump mei Russyske offisjelen. Hy miende dat it ûndersyk fan de FBI ûnder lieding fan Robert Mueller op Michael Flynn en Paul Manafort troch Obama en de Demokratyske Partij hjitten waard om it presidintskip fan Trump te ferswakjen.
Limbaugh wie in oanhinger fan de gearspanningsteory dat Trump de mearderheidsstimmen yn de ferkiezings fan 2016 ferlear, om't der yllegale ymmigranten stimd hawwe soene.
Covid 19
Mei de Covid-19 pandemy yn de Feriene Steaten oppenearre Limbaugh dat de firus mar in gewoane ferkâldenheid wie. Yn syn radioprogramma sei er op 24 febrewaris 2020: "Ik ha tige gelyk. De koroanafirus is in gewoane ferkâldenheid, minsken", en beskuldige er dat it firus brûkt waard om Trump del te heljen. De Amerikaanske sûnensdepartemint fan de oerheid, Centers for Disease Control and Prevention sei dat it firus net itselde as oare koroanafirussen, dy't ferkâldenheid feroarsaakje, wie. Hja neamden Limbaugh syn útspraak "tige ûnferantwurdlik".
Krityk
Yn de útjefte fan july-augustus 1994 fan Extra!, in publikaasje fan Fairness and Accuracy in Reporting, waarden 50 ferskate ûnwiere of ferdraaide útspraken waarnommen yn Limbaugh syn kommentaar. Fan Limbaugh syn kontroversjele útspraken en beskuldigingen, kaam feitehifker Politifact der efter dat 84% dêrfan "meast falsk" of "folslein falsk" wie, en mar 5% "meast wier" en 0% "folslein wier" wie. Oare útspraken fan Limbaugh dy't bewiisd waarden dat se falsk wiene, wiene: dat it bestean fan gorilla's de evolúsjeteory ôfwize soe; dat Ted Kennedy in brief oan Sovjetlieder Andropov stjoerd hie om presidint Ronald Reagan te ferswakjen; dat in fermindering fan it oantal orkanen de teory fan klimaatferoaring ôfwiisd; en dat presidint Obama besnijenis fan jonges ferplichtsje woe.
Yn 2006 beskuldige er akteur Michael J. Fox, dy't de Sykte fan Parkinson hat, falsk derfan dat er de symptomen fan syn sykte oerdreau doe't er in promoasjefilmke foar it ûndersykjen fan stamsellen makke. Fox neamde de útspraken fan Limbaugh "njidzjen".
Priveelibben
thumb|Rush Limbaugh by de State of the Union krekt nei't er de Presidential Medal of Freedom ûntfongen hie Rush Limbaugh hat fjouwer kear troud west, wêrfan't der trije einigen yn in skieding. Hy hie gjin bern. Hy boaske foar de earste kear Roxy Maxine McNeely, in ferkeapsekretaris fan radiostjoerder WHB yn Kansas City, doe't er 26 jier âld wie, op 24 septimber 1977. McNeely frege foar in skieding oan yn maart 1980.
Yn 1983 boaske er Michelle Sixta, in kolleezjestudint, dêr't er yn 1990 fan skate.
Op 27 maaie 1994 boaske er Marta Fitzgerald, in 35 jier âlde aerobics ynstrukteur. It pear gie yn juny 2004 útinoar, en de skieding wie yn desimber 2004 wiermakke, dy't er op de radio buorkundich makke hie. Yn septimber 2004 begûn er in relaasje mei CNN nijslêzer Daryn Kagan, en yn febrewaris 2006 einige dy relaasje wer.
Hy begûn in relaasje mei Kathryn Rogers, in feestplanner, en it pear troude op 5 juny 2010.
Sykte en dea
Limbaugh, dy't in swiere sigaresmoker west hat, krige op 20 jannewaris 2020 te hearren, nei't er op 12 jannewaris problemen krige mei it sykheljen, dat er longkanker hie en dat it al ferspraat wie. Hy makke dat buorkundich op syn radioprogramma op 3 febrewaris. Op 20 oktober makke er buorkundich dat behannelings net mear holpen en dat er net lang mear te libjen hie. Yn desimber die er syn programma foar de lêste ear en op 17 febrewaris 2021 kaam er te ferstjerren oan de gefolgen fan longkanker. Syn frou makke it dy deis op syn radioprogramma buorkundich.
De Republikeinske gûverneur fan Floarida, Ron DeSantis oardere dat op de dei fan syn begraffenis de flaggen healstôk hingje moatte.
Underskieding
Op 4 febrewaris 2020, in dei nei't er syn sykte buorkundich makke hie, wie er in gast fan Donald Trump by syn State of the Union. Dêrby joech Trump Limbaugh de Presidential Medal of Freedom, ta argewaasje fan Trump syn tsjinstanners.
Shojiro Sugimura
(4 april 1905 - 15 jannewaris 1975) wie in Japansk fuotballer.
Mainade
In mainade of maenade (Aldgryksk: μαϊνάδες, mainades) binne yn 'e Grykske mytology de tsjinstfammen fan Dionysus, de god fan wyn, dronkenskip en ekstatyske ferfiering. Dêrby kin ferwiisd wurde nei de nimfen dy't de wichtichste leden fan 'e entoeraazje fan 'e god foarmen, mar ek nei syn minsklike (froulike) oanhingers. De term 'mainaden' kin letterlik oerset wurde as "dwyljenden" of "wartaal útslaanden". Yn 'e Romeinske mytology stiene de mainaden bekend as bachanten of bacchae, de folgelingen fan Dionysus syn Romeinske wjergader Bachus. Se waarden dêr ek bassariden neamd, nei de gewoante fan Bachus om in bassaris of foksehûd te dragen.
Yn 'e myten út 'e Grykske Aldheid wurde mainaden gauris ôfskildere as nimfen of froulju dy't troch Dionysus ynspirearre wurde ta in steat fan ekstatyske ferfiering troch in kombinaasje fan dronkenskip en wylde dûnsen. Under dy rituëlen, dy't ornaris nachts op in ôfhandich plak yn 'e wyldernis plakfûnen, soene mainaden harren klaaie yn hûden fan hartejongen en in tyrsus by har drage, in lange stôk bewikkele yn klimmerblêd of druveblêden, mei oan 'e útein in dinne-apel. Ek soene se krânsen fan klimmerblêd op 'e holle drage of oars in helm yn 'e foarm fan in bollekop ta eare fan harren god. Fierders soene gauris slangen by har hawwe of oanreitsje.
It soe skoan kinne dat der yn 'e Aldheid wier sa'n soarte kultus om Dionysus hinne bestie, en dat de froulju dy't dêroan meidiene letter mytologisearre waarden as de "sljochtsinnige froulju" dy't yn it mytyske Nysa de minnen fan Dionysus wiene. Yn it toanielstik De Bachanten fan Euripides leit kening Penteus fan Tebe it near op 'e ferearing fan Dionysus, dy't syn folle neef is. As er dêrnei troch Dionysus it wâld yn lokke wurdt, falle de mainaden yn harren ekstatyske steat op him oan en skuorre him mei de bleate hân útinoar. It lyk fan Penteus wurdt dêrnei skeind troch syn eigen mem, Agave, dy't him de holle ôfskuort om't se mient dat it de kop fan in liuw is. Yn in oar ferhaal oer mainaden skuorre se Orfeus útinoar yn in orgy fan geweld, nei't dy wegeret om seks mei harren te hawwen.
Shigeyoshi Suzuki
(13 oktober 1902 - 20 desimber 1971) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Waseda WMW.
Jan Nicolaas Bakhuizen van den Brink
Oplieding
Bakhuizen van den Brink waard berne as soan fan de Nederlânsk-herfoarme dûmny Ludolf Willem Bakhuizen van den Brink (sûnt 1914 siktaris fan de Algemiene Synoade fan de Nederlânske Herfoarme Tsjerke, en as pakesizzer fan de bekende histoarikus en Algemiene Ryksargivaris Reinier Cornelis Bakhuizen van den Brink. Hy folge it Kristlik gymnasium yn Utert en studearre fan 1914 oant 1919 teology oan de Ryksuniversiteit Leien. Hy promovearre yn 1923 op it proefskrift De oud-christelijke monumenten van Ephesus ûnder heechlearaar Fredrik Pijper. Hjirfoar wenne Bakhuizen van den Brink in pear moanne yn Parys om him oan de 'Ecole Pratique des Hautes Etudes' te bekwamen yn de Grykske epigrafy. Neist Eugène Faye, de kenner fan Klemens en Origenes, wie it benammen de argeolooch Bernard Haussoullier dy 't him de epigrafy learde.
Karriêre
Bakhuizen van den Brink waard yn 1920 beroppen as Nederlânsk-herfoarme predikant yn Nij-Dordrecht, dêrnei yn Winterswyk (1924) en op it lêst yn Rotterdam Kralingen (1929). Yn dizze tiid begûn er in soad omtinken te jaan oan liturgyske fraachstikken. Hy die ek mei oan wurksumheden fan it Liturgysk ferbân, in benei avantgardistyske, destiids noch besletten teologyske wurkgroep, dy't him fernijing fan it liturgysk bestel en werstel fan de earetsjinst binnen de Nederlânske Herfoarme Tsjerke as doel stelde. Yn it troch dizze wurkgroep gearstalde Handboek voor den eeredienst in de Nederlandsche Hervormde kerk (1934) stiene twa artikels fan syn hân. Yn Winterswyk lei hy de grûnslach foar syn, yn gearwurking mei Bernard Stegeman skreaune, Het ambt Breedevoort tijdens het Anholter pandschap, 1562-1612 (1933). Yn syn jierren yn Rotterdam stalde hy in grutte stúdzje gear oer De Romeinske katakomben en har' fresco's, dêr't er mei, fuortbouwend op de ûndersikingen fan benammen De Rossi en Wilpert, in breder publyk de wrâld fan de katakomben ynliede.
Bakhuizen van den Brink rjochte yn 1946 it "Kerkhistorisch Gezelschap" op, dêr't hy de earste foarsitter fan waard. Yn datselde jier begûn hy, mei W.F. Dankbaar, it Nederlands Theologisch Tijdschrift, as orgaan fan de fjouwer iepenbiere teologyske fakulteiten yn Nederlân. Fierder wie hy nau belutsen by de oprjochting fan it tydskrift Kerk en Eredienst, dêr't hy nei de dea fan G. van der Leeuw (1950) haadredakteur fan waard en dêr't er in soad bydragen oanlevere. Dêrneist sette hy him bot yn, wittenskiplik en praktysk, foar de fernijing fan de, mei de liturgy gearhingjende, tsjerklike arsjitektuer yn Nederlân. Yn it boek Protestantse kerkbouw (1946) levere hy trije haadstikken. Yn de jierren fyftich wijde hy in tal stúdzjes oan it fraachstik fan de ferhâlding fan Skrift en tradysje. Yn 1955 waard hy lid fan de rie fan ZWO, fiif jier letter folge hy Wagenvoort op as foarsitter. Syn fertsjinsten fûnen erkenning yn syn beneaming ta Kommandeur yn de Oarder fan Oranje-Nassau (1970), earder wie hy al beneamd ta Ridder yn de Oarder fan de Nederlânske Liuw (1957). Yn datselde jier dat hy de lieding fan ZWO oernaam waard hy ek beneamd as foarsitter fan de "Commission Internationale d'Histoire Ecclésiastique Comparée (CIHEC), dêr't hy foarrhinne al in soad jierren ponghâlder fan west hie. Bakhuizen van den Brink wie doctor honoris causa by de universiteit fan St. Andrews (1955) en fan Münster. Hy trede 23 kear as promotor op.
NPO Radio 1
NPO Radio 1 is in nasjonale radiostjoerder fan 'e Nederlânske Publike Omrop mei benammen nijs, sport en eftergrûnnen. Fan 1947 oant 1 desimber 1985 hiet de stjoerder Hilftersom 2 en dêrnei Radio 1. Fan 19 augustus 2014 ôf steane de letters NPO foar Radio 1.
Skiednis
Oant 1995 hienen de omroppen harren eigen aktualiteiteprogramma's. Dit soarge foar in protte oerlapping en jildfersmiterij. Sûnt septimber 1995 wurkje de omroppen dêrom ûnder de NOS gear yn it Radio 1 Journaal. Dit gong yn 2005 op yn 'e ôfdieling NOS Nijs, de nijsorganisaasje fan 'e NOS.
Joy Wielkens
Joy Wielkens (Amsterdam, 14 july 1980) is in Nederlânsk aktrise en kabaretiêre fan mingd Surinaamsk-Arûbaansk komôf. Hja is benammen bekend wurden troch har rol as resjersjeur Leona Savonet, yn 'e plysjesearje Van Speijk.
Libben en karriêre
Wielkens groeide op yn Amsterdam-Osdorp as de dochter fan in Surinaamsk-Kreoalske mem en in Arûbaanske heit. Hja trochrûn fan 1992 oant 1998 it Montessori-Lyseum yn Amsterdam. Neitiid waard se talitten ta de Amsterdamske Lytskeunst Akademy, dêr't se fjouwer jier lytskeunst en ien jier toanielskoalle folge, en yn 2003 mei goed gefolch ôfstudearre. Yn har lêste jier oan 'e akademy rûn hja staazje by it Amsterdamsk Lytskeunst Festival yn 'e foarstelling 't Schaep met de Vijf Pooten. Teffens spile se yn 'e musical Die Sieben Todsunden en makke se mei de oare studinten fan har jiergong de ôfstudearfoarstelling Carmen.
Fan 2003 ôf spile se earst yn 'e bernefoarstelling De Huilende Koningin, het Dienstmeisje en het Meisje van Ree, en fertolke doe oardel jier lang de rol fan 'e hyena Shenzi yn 'e Broadway-musical The Lion King, yn it Dútske Hamburch. Fierders spile hja Cassandra yn 'e toanielfoarstelling Beest, en wie hja yn 'e simmer fan 2005 op Oerol te sjen yn 'e musical Phylaca.
Har tillefyzjedebút makke Wielkens yn septimber 2005, doe't se cast waard yn 'e rol fan 'e ûnferfearde froulike resjersjeur Leona Savonet, yn 'e plysjesearge Van Speijk. Dat personaazje spile se twa seizoenen, dy't yn 2006 en 2007 útstjoerd waarden. De simmers fan dat lêste jier stie Wielkens wer op Oerol, mei it stik Mahagonny, en fanôf 2008 gie se op toernee mei har earste soloteäterprogramma Sneeuw. Letter hie hja ek ferskate rollen yn films, û.m. yn Alles Is Familie (2012) en Toscaanse Bruiloft (2014). Op it stuit lit Wielkens yn har omgean oft se mei in eigen muzykalbum ek in sjongkarriêre neistribje wol. In stikmannich koarte fragminten fan har demo kinne beharke wurde op 'e "muzyk"-side (ûnder it tabblêd "media") fan har webstee.
NPO Radio 4
NPO Radio 4 is in nasjonale radiostjoerder fan 'e Nederlânske Publike Omrop mei klassike muzyk. Oerdeis wurde meastentiids fragminten fan ferneamde klassike muzykstikken útstjoerd; jûns is dat faak in folslein konsert en sneontejûns gauris in streekrjochte útstjoering fan in opera.
Martin Brand
Martin Brand (Utrecht, 12 maaie 1980) is in kristlike Nederlânsk sjonger, skriuwer en sprekker.
Libben en wurk
Yn 2009 gie Brand by OM-Nederlân wei (mar is der noch wol ambassadeur fan) en gie selsstannich fierder yn Martin Brand Producties.
Brand hat sân Nederlânsktalige albums en in album yn it Ingelsk útbrocht, mei fral gospels dy't er sels skreau. Ek krige er omtinken by in toenee fan de Amerikaansk sjonger/songwriter Keith Green. Hy wie fierders dirigint, workshoplieder, skoallieder/dosint op de HQ-keunstskoalle en radiopresintator by Groot Nieuws Radio. Sûnt 2010 wie er de inisjatyfnimmer fan Praise United-eveneminten wêrby't mear as hûndert koarleden út in hele provinsje byelkoar komme en meiïoar ien "megakoar" foarmje dat dêrnei mei in profesjonele band in oanbiddingskonsert jout.
Hertstilstân
Brand krige 3 juny 2012 in hertstilstân, waard troch syn frou reänimearre en waard opnaam yn it sikehûs. Ein juny 2012 mocht er wer nei hûs. Dêrnei krige Brand noch fiif kear in hertstilstân.
W. Richard West sr.
W. Richard West sr. (folút: Walter Richard West sr.; ropnamme: Dick; Darlington Agintskip (Oklahoma), 8 septimber 1912 – ? (Feriene Steaten), 3 maaie 1996) wie in Amerikaansk keunstner en ûnderwizer fan etnysk Sjajinsk komôf. Hy wurke as keunstskilder en teffens as byldhouwer en wurdt beskôge as ien 'e ynfloedrykste Yndiaanske keunstners fan 'e tweintichste iuw. West wie de heit fan abbekaat en museumdirekteur W. Richard West jr.
Jonkheid en oplieding
West waard yn 1912 berne yn in tipy by it Darlington Agintskip, yn it westen fan 'e steat Oklahoma, as de soan fan Lightfoot West en Rena Flying Coyote (ek wol bekend as Emily Black Wolf). Syn âlden hearden beiden ta it folk fan 'e Súdlike Sjajinnen. West syn Sjajinske namme wie Wapa Na’a, dat "lichtfuottich draver" betsjut. As bern waard er nei de Yndiaanske Kostskoalle fan Concho yn Concho (Oklahoma) stjoerd, en letter folge er de middelbere skoalle oan it Haskell Ynstitút yn Lawrence, yn 'e oanbuorjende steat Kansas, dêr't er yn 1935 syn diploma helle.
Yn dy snuorje wied er in learling fan 'e Sweedske keunstner Oscar Jacobson, dy't ek it saneamde Kajowa-Fiiftal begelate. Letter soe West sizze dat de aktive stipe fan Jacobson foar him fan krúsjaal belang wie as tsjinwicht foar it rûnombywêzige rasisme dat doedestiden oan 'e universiteit hearske. Yn 1941 en 1942 hold West yn Phoenix ta, yn 'e súdwestlike steat Arizona, dêr't er fresko's learde te skilderjen fan Olle Nordmark. Neitiid studearre er fierder oan 'e Noardeastlike Steatsuniversiteit, de Universiteit fan Tulsa en it Redlands Kolleezje.
Karriêre
Yn 1941 sette West mei syn earste baan as dosint útein oan 'e Yndiaanske Skoalle fan Phoenix, mar fan 1942 oant 1946 ûnderbriek er syn karriêre om tsjinst te nimmen by de Amerikaanske Marine. As matroas focht er yn 'e Twadde Wrâldoarloch yn Jeropa. Nei't er ôfswaaid wie, ferfette er syn learaarsfunksje oan 'e Yndiaanske Skoalle fan Phoenix, wêrnei't er fan 1947 oant 1970 foarsitter wie fan 'e keunstfakulteit fan it Bacone Kolleezje. Fan 1970 oant 1977 joech er les oan it Yndiaanske Juniorkolleezje fan Haskell. Fan 1979 oant 1980 wied er as emearitus-perfester noch belutsen by it Bacone Kolleezje. Mei syn keunstûnderrjocht beynfloede West tûzenen keunstners, wêrfan't in grut diel fan Yndiaansk komôf wie. Guon fan syn learlingen dy't letter sels ferneamd waarden, wiene Joan Hill, Enoch Kelly Haney, Johnnie Tiger, Sharron Ahtone Harjo en Virginia Stroud.
Njonken syn ferskate funksjes yn it ûnderwiis wie West sels ek allegeduerigen yn 't spier as keunstner. Hy wie in master fan it tradisjonele Yndiaanske flat style-skilderjen, dat weromgiet op 'e piktografyske en ferheljende aspekten fan 'e iere hûdskilderings fan 'e Yndiaanske folken fan 'e Grutte Flakten. Flat style-skilderings wurde faak brûkt om lânseigen dûnsen en seremoanjes en de Yndiaanske skiednis wer te jaan. Sadwaande foarme de Sjajinske kultuer ien fan 'e wichtichste ûnderwerpen fan West syn wurk.
Fan in folslein oare styl en foarm wie syn Indian Christ-rige, dy't bestie út wielderige, allegoaryske oaljeferveskilderijen fan ferhalen út it Nije Testamint fan 'e Bibel, mar dan mei Yndiaanske personaazjes en it lânskip fan 'e Súdlike Flakten as eftergrûn. Nei eigen sizzen woe West mei dy skilderings de universaliteit fan it kristendom útdrukke. Dêrnjonken makke er ek abstrakte en yn hege mjitte stylearre keunstwurken fan oaljeferve, wetterferve, tempera en gouache. Hy yllustrearre fjouwer boeken en wie ek aktyf as byldhouwer, wêrby't er mei sawol hout as metaal wurke.
Yn 1941 waard West troch it Amerikaanske Ministearje fan Publike Wurken frege om in muorreskildering te meitsjen op it postkantoar fan Okemah. Hy wûn twa grutte prizen fan it Philbrook Museum of Art, en yn 1964 waard him troch deselde ynstelling de Waite Phillips Outstanding Indian Artist Award takend. Yn 1962 krige West in earedoktoraat fan it Eastlik Baptistekolleezje yn St. David's (Pennsylvania), en yn 1976 krige er noch ien fan 'e Baker Universiteit yn Baldwin City (Kansas). Fan 1979 oant 1980 hie West in sit yn 'e Ried foar Yndiaanske Keunsten en Ambachten. Wurk fan West is opnommen yn 'e kolleksjes fan û.o. it Bacone Kolleezje, it Buro fan Yndiaanske Saken, it Denver Art Museum, it Museum fan Noardlik Arizona, it Philbrook Museum of Art en de bibleteek fan 'e Universiteit fan Oklahoma.
Priveelibben
Yn 1940 troude West mei de blanke Maribelle McCrea, dy't fan Skotsk komôf wie. Mei syn twadde frou, Rene Wagoner, troude er yn 1970. West krige twa soannen, de lettere abbekaat en museumdirekteur W. Richard West jr. en James Lee West.
Ferstjerren
W. Richard West sr. stoar op 3 maaie 1996, yn 'e âlderom fan 85 jier.
Junji Nishikawa
(29 juny 1907 - ?) wie in Japansk fuotballer.
NPO Radio 2
NPO Radio 2 is in nasjonale radiostjoerder fan 'e Nederlânske Publike Omrop. It stasjon rjochtet him mei muzyk út 'e jierren '80 en '90, oanfold mei sawol resintere ferskes as âldere platen út 'e jierren '60 en '70, yn earste ynstânsje op harkers fan 35 oant en mei 54 jier. Dochs berikt de stjoerder ek genôch jonger publyk.
Misao Tamai
(16 desimber 1903 - 23 desimber 1978) wie in Japansk fuotballer.
NPO Radio 2
De folgjende omroppen stjoere út op Radio 2: AVROTROS, BNN-VARA, EO, KRO-NCRV, NTR, VPRO en WNL.
Shigeru Takahashi
wie in Japansk fuotballer.
Klemenstsjerke (Havelte)
De Klemenstsjerke yn it Drintske Havelte is in tsjerkegebou fan de PKN-gemeente Havelte. De eardere herfoarme tsjerke stiet eastlik fan it doarp en hat in skiednis dy't werom giet op de 12e-13e iuw. De tsjerke is in ryksmonumint.
Skiednis
De earste kapel waard nei it kristenjen fan de omkriten om 1200 hinne boud op it plak fan in heidensk hillichdom. It boumaterjaal foar de kapel wiene fjildstiennen en kleastermoppen. Yn 1309 joech biskop Guido fan Utert yn in tiid dat Havelte noch net bestie tastimming om de tsjerke te bouwen. De bou sette yn 1310 útein: de muorren waarden ferhege en de tsjerke waard langer makke. By it ynwijen fan de tsjerke wiene der twa alters, in oan de hillige Klemens wijd alter en ien foar de Jongfaam Marije. De wijingskrusen oan de noardlike en súdlike muorre binne noch jimmeroan oanwêzich. Oan de binnenmuorren fan de hjoeddeiske tsjerke is te sjen hoe't de romaanske tsjerke der ûngefear útsjoen hat. Mei de bou fan de westlike toer waard yn 1410 útein set. Om 1450 hinne waard de tsjerke ferhege mei in goatyske boppebou. It trijesidige koer krige in nij stiennen ferwulft, wylst tusken it koer en it skip in triomfbôge mitsele waard. Letter krige ek de rest fan de tsjerke stiennen gewelven.
Oan de noardlike kant waard yn ús tiid de 'Nije Wheeme', it tsjerklike sintrum, oanboud.
Ynrjochting
Ut de roomske tiid datearret in alterstien út 1310, dy't tsjintwurdich njonken de preekstoel as blêd fan de nachtmielstafel brûkt wurd. Ek is der noch in wijwetterbekken út de tiid doe't it in roomsk gebou wie. Yn it koer fan de tsjerke stiet in hearebank fan de famylje Lintman Homan út it tredde fearn fan de 17e iuw.
De 1666 kg. swiere lûdklok 'Sanctus Johannes' yn de toer waard yn 1516 troch Geart fan Wou getten.
Oargel
Petrus van Oeckelen út Grins boude yn 1819 it oargel yn de tsjerke. It wie it earste oargel fan Van Oeckelen, dat er oarspronklik makke foar de Kleastertsjerke yn Assen. Likernôch healwei de 19e iuw ferhûze it oargelnei de Joazeftsjerke. It waard yn 1897 troch Van Dam út Ljouwert yn de tsjerke fan Havelte boud.
Yn trije fazes waard it oargel fan 1984 oant 2013 troch de Bruorren van Vulpen en Mense Ruiter restaurearre.
Chamadron
Cees Roubos boude yn 1988 yn de toer it chamadron, in unyk oargel fan 50 koperen pipen. Yn juny oant healwei septimber op saterdeitemiddeis tusken 16:00 en 17:00 skowe de pipen troch galmgatten fan de toer en wurdt it ynstrumint bespile. It konsert bywenje kostet neat.
NPO Radio 5
NPO Radio 5 is in nasjonale radiostjoerder fan 'e Nederlânske Publike Omrop mei lichte muzyk, ynformaasje, spultsjes en tsjinsten. Wykeins kinne hja fan 19:00 ôf harkje nei inkelde programma's mei in libbensskôgjend tema.
Transliteraasje
Transliteraasje (fia it Frânske transliteration út it Latyn) is it letter foar letter (of karakter foar karakter) oersetten fan in wurd of tekst fan it iene skrift nei it oare. De term betsjut letterlik: "oerlettering". Transliteraasje is in foarm fan transkripsje. Faak besteane der foar transliteraasje offisjele systemen dêr't men gebrûk fan meitsje kin, lykas pinyin en Wade-Giles, dat systemen binne dêr't men Sineeske karakters mei transliterearje kin nei it Latynske skrift.
Filippo Baldinucci
Filippo Baldinucci (Florâns, 1624 - dêre, 1 jannewaris 1697) wie in Italjaansk keunsthistoarikus en keunstskilder út de 17e iuw dy't beskôge wurdt as de wichtichste - Florantynske - biograaf fan keunstners út de barokperioade.
Biografy
Filippo kaam út in grutte Florentynske famylje en krige ûnderrjocht fan de jezuïeten mei de bedoeling geastlike te wurden. Hy sette dy stúdzjes lykwols net troch om yn 1664 bibletekaris te wurden by de famylje de Medici, benammen kardinaal Leopold de Médici, broer fan de gruthartoch. De kardinaal wie ek mesenas en Baldinucci advisearre him dêrby. Nei de dea fan de kardinaal waard die konservator fan de gruthartochlike keunstkolleksje.
Hy wie in baas tekener, kopiearre faak religieuze wurken en makke portretten fan sibben. Hy woe lykwols it leafst skriuwer wurde. Hy hie de ambysje om de nije Giorgio Vasari te wurden troch it ferfangen en ferbetterjen fan de biografyen fan keunstners en it oanfoljen mei Frânske en Flaamske keunstners dy't troch Vasari oer de holle sjoen wiene. Baldinucci's wichtichste wurk wie Notizie de' professori del disegno da Cimabue in qua.
Baldinucci makke him in namme as ien fan de meast wichtige keunstkenners fan Italië en lei ek sels in mânske samling oan. Hy katalogisearre de 'kolleksje de Medicis' fannijs en heakke der tekeningen en skilderijen oan ta. Hy brûkte nije organisaasjetechniken mei it doel der de modernste keunstkolleksje - fan dy tiid - fan te meitsjen.
Syn eigen kolleksje fan ûngefear tûzen tekeningen ferfoel oan de famylje Strozzi en waard yn 1806 oankocht troch it Louvre.
Wurk
thumb|175px|Frontside fan in bân fan de Notizie In kar:
Hank Adams
Hank Adams (folút: Henry Lyle Adams; Wolf Point (Montana), 16 maaie 1943) is in Amerikaansk minskerjochte-aktivist fan etnysk Assiniboin-komôf. Sûnt 1964 hat er krewearre foar lykberjochtiging fan 'e Yndianen yn 'e Feriene Steaten. Sa wied er belutsen by de striid foar Yndiaanske fiskrjochten yn 'e steat Washington en teffens wied er as lid fan 'e Amerikaanske Yndiaanske Beweging oanwêzich by de besetting fan it haadkantoar fan it Buro fan Yndiaanske Saken en de besetting fan Wounded Knee. Adams stiet derom bekend dat er altyd nei in freedsume oplossing siket, mar likegoed wit er fan gjin ophâlden yn syn krewearjen foar Yndiaanske soevereiniteit. Yn 2006 waard him troch it tydskrift Indian Country Today de American Indian Visionary Award takend.
Jonkheid en oplieding
Adams waard yn 1943 berne yn Wolf Point, yn it Fort Peck Yndianereservaat fan 'e Amerikaanske steat Montana. Syn âlden wiene allebeide Assiniboin-Yndianen. In jier nei syn berte, yn 1944, ferfear it gesin nei Grays Harbor County, op it Olympysk Skiereilân yn 'e steat Washington, in eintsje besuden it Kwinôlt Yndianereservaat. Dêr groeide Adams op, wêrby't er as bern en tiner byfertsjinne as fruitplôker en grienterisper op lânboubedriuwen yn dy omkriten. Yn 1961 slagge er foar it eineksamen fan 'e middelbere skoalle oan 'e Moclips-Aloha High School yn Moclips. As learling hied er dêr redakteur fan 'e skoalkrante west, en teffens wied er lid fan it Amerikaansk fuotbaltiim fan 'e skoalle.
Neitiid wurke Adams in skoft op in houtseagerij yn it Kwinôlt Reservaat, ear't er gie te studearjen yn Walla Walla. Under syn stúdzje wied er yn 'e wykeinen en de fakânsjes noch aktyf yn it Kwinôlt Reservaat, dêr't er belutsen wie by in kommisje dy't it hege tal selsmoarden yn it Yndianereservaat besocht tsjin te gean. Yn 1964 krige Adams foar it earst belangstelling foar polityk en holp er by it organisearjen fan in protestmars yn 'e steatshaadstêd Olympia tsjin 'e ynbrek op Yndiaanske fiskrjochten troch de steat Washington. Koarte tiid letter briek Adams syn stúdzje nei twa jier ôf om him foltiids ta te lizzen op it krewearjen foar lykberjochtiging foar de Yndianen yn 'e Feriene Steaten.
Iere karriêre
Adams sette syn wurkpaad as aktivist útein mei in hege funksje yn 'e Nasjonale Yndiaanske Jeugdried (NIYC), ien fan 'e radikaalste Yndiaanske aksjegroepen út dy tiid. Doe't er yn april 1964 oproppen waard foar de tsjinstplicht, kaam er foar it earst yn 'e belangstelling fan 'e media te stean om't er wegere yn it leger te gean oant it Amerikaanske regear alle ôfspraken mei de Yndianen dy't yn ferdraggen fêstlein wiene, neikomme soe. Dat draaide út op in rjochtsaak wêryn't de rjochter Adams syn beswieren oan kant reage, mei as gefolch dat er dochs syn tsjinstplicht ferfolje moast, wêrby't er útstjoerd waard nei Súdeast-Aazje om yn 'e Fjetnamoarloch te fjochtsjen.