cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
De Eendracht (Gieterveen)
Skiednis
De mûne waard oarspronklik yn 1877 boud as achtkante boppekruier. Dêrby waard materjaal brûkt fan in ôfbrutsen mûne út Nij-Buinen. Nei in brân yn 1904 waard de eardere achtkante houten boppebou ferfongen troch in rûne boppebou. Sûnt 1905 wie de mûne eigendom fan de famylje Mulder, dy't de mûne noch lang yn gebrûk hold.
Nei de iuwwikseling rekke de mûne yn it neigean en nei syn dea yn 2004 liet Johannes Mulder de mûne nei oan de Mûnestifting Drinte, dy't de mûne yn 2005 restaurearre en mealfeardich makke. Yn 2007 fûn in gruttere restauraasje plak en waard de stiennen ûnderbou fernijd en it binnenwurk en de kape renovearre. By de restauraasje krige ien fan de roeden selsswichting; de oare roede hat in âld-hollânsk wjuksysteem. Yn 2008 wie de restauraasje foltôge.
Sûnt de restauraasje is it Drintske Gea eigner fan de mûne en ek de byhearrende gebouwen binne harren eigendoma. Frijwillige mounders hâlde De Eendracht draaiend.
Wynmûnepark
thumb|Wynmûnepark Middelgrunden yn de Sont. De ôfstân tusken de turbinen bedraacht 180 meter thumb|Roscoe Wind Farm yn it westen fan Teksas In wynmûnepark, wynmolepark of wynpark (yn it Ingelsk: Wind farm) is in samling fan trije of mear wynturbinen ornearre om wynenerzjy op te wekjen. Wynmûneparken kinne yn grutte ferskille. Sa binne der parken mei in stikmannich wynmûnen en parken mei hûnderten wynmûnen. Der wurdt in grut ûnderskie makke tusken wynmûneparken op lân (onshore) en wynmûneparken op see (offshore).
Wynmûneparken komme in soad foar yn de Feriene Steaten, Jeropa, Sina en Yndia. It grutste wynmûnepark op lân is de Gansu Wynmûnepark yn Sina mei in fermogen fan likernôch 8.000 megawatt, mei de bedoeling om 20.000 megawatt te berikken yn 2020. Yn desimber 2020 wie de Hornsea Wind Farm yn it Feriene Keninkryk mei in fermogen fan 1.218 megawatt it grutste wynmûnepark op see. De grutte fan de yndividuele wynturbinen nimt stadichoan ta om mear enerzjy op te wekjen. Dêrtroch binne der minder wynturbinen nedich om itselde fermogen op te wekjen.
Om't wynmûneparken gjin branje nedich binne, hawwe se minder ynfloed op it miljeu as oare foarmen fan it opwekjen fan enerzjy. Der is lykwols genôch krityk op bygelyks harren ynfloed op it lânskip en op it útsicht - hoarizonfersmoarging. Om goed te funksjonearjen moatte wynturbinen fier genôch faninoar ôf stean en dêrmei steane se dus suver ferspraat oer it plattelân, itjinge liede kin ta "yndustrialisaasje fan it plattelân", gefolgen foar de habitat fan bisten en it ôfnimmen fan it toerisme. Guon tinke sels dat wynmûnen ynfloed hawwe op de sûnens fan de minske; lykwols, de measte ûndersikers wize dat ôf en neame soks pseudowittenskip - wynturbinesyndroom.
Untwerp en lokaasje
thumb|Wynmûneparken yn Dútslân thumb|Wynatlas fan de Feriene Steaten thumb|In bûgde line by Kopehagen De lokaasje fan in wynmûnepark komt noch al krekt om in sa goed mooglik rendemint te heljen. Fan belang binne: plak mei in soad wyn, tagong ta it elektrysk net, tagong ta it park sels en pleatslike stroomprizen.
Mei in hurde trochsneed wynfaasje sil in wynturbine mear enerzjy opwekje, dus plakken mei yn trochsneed in soad wyn binne gaadlik foar ûntjouwings fan wynmûneparken. Dêr stiet foaroer dat by sterke wynpûsters en turbulinsje sterkere, en dus djoerdere, wynturbinen nedich binne. Dêrom wurdt der dan ek wol de foarkar oan jûn en sykje plakken mei in konstante wyn mei lege turbulinsje.
Om in plak mei konstante wyn te sykjen is in plak nedich mei min mooglik behinderings, sa as bergen, beammen, gebouwen, ensfth. Flak lân is dêr dus gaadlik foar. De wynfaasje is lykwols heger op hegere plakken. Op hûnderten meters boppe seenivo nimt de wynkrêft lykwols ôf omreden de tinnere luchtdruk.
Berchpassen waarden gauris brûkt foar it oanlizzen fan wynmûneparken, benammen yn de Feriene Steaten. De bergen foarmje in lijte foar de wyn dy't oer de berchpassen en troch dellings en kleauwen hinne sûgd wurdt. Dêrom is der gauris hurde wyn op dy plakken en binne dus gaadlik foar wynmûneparken. Yn de 1980-er jierren binne der yn de Feriene Steaten, benammen yn Kalifornje, in soad parken mei hûnderten wynturbinen op berchpassen boud. Fan dy wynmûneparken hawwe ûntwikkelers in soad oer de effekten fan turbulinsje en de ôfstân tusken de turbinen leard, dy't earder noch net ûndersocht waarden.
Hjoed-de-dei wurde plakken fûn troch middel fan in wynatlas, dêr't plakken fûn wurde kinne mei yn trochsneed in soad wyn. Op de lokaasje dy't fûn wurdt, wurde de wynfaasje en rjochtings metten mei anenometers en wynwizers. It sammeljen fan de ynformaasje fan in spesifyk plak duorret likernôch in jier en is fan krúsjaal belang om te bepalen om in projekt te finansierjen.
Wichtich yn it ûntwerp fan in wynmûnepark is de ôfstân tusken de turbinen. Hoe tichter se byinoar stean, hoe mear se in behindering fan inoar foarmje. Derfoaroer stiet dat mei de gruttere ôfstannen tusken de turbinen, mear lân, paden en kabels nedich binne. Dêrtroch ferskille de grutte fan de wynmûnen it park. Oer it algemien wurdt der foar in ôfstân fan seis kear de rotordiameter fan in turbine tusken de turbinen oanrekomandearre. By in rotordiameter fan 80 meter is de ôfstân tusken twa wynturbinen dus 480 meter.
Troch skaalfergrutting en oantal falle wynmûnen hieltyd mear op yn it lânskip. Yn Nederlân stie yn de 1970-er en 1980-er jierren hjir en dêr in wynmûne, almeast by in pleats. De hichte foel doe noch net sa op en waard suver as in part fan it lânskip sjoen. Fan 1975 ôf is de trochsneed mêsthichte tanommen fan likernôch tweintich meter oant fan guon wol hast twahûndert meter, dus heger as de Avérotoer yn Ljouwert.
Mei it heger wurden fan de turbinen wurdt erkend dat wynnmûneparken selsstanige lânskiplike eleminten binne, dy't dus ek yn it lânskip ynpast wurde moatte. Plannen foar wynmûneparken, dy't it lânskip fan in streek dominearje sille, krije dan ek wol in soad tsjinstân fan pleatslike bewenners.
Foarbylden fan patroanen om turbinen del te setten binne:
Finansiering
Wynmûneparken wurde finansiere troch inkelde grutte ynvestearders of troch in projektfinansiering, dêr't troch it stiftsjen fan in closed-end fund de ynvestearders as oandielhâlders mei eigen kapitaal, dy't almeast mei in bankliening garandearre wurdt, finansiere. Ynvestearders besteane út gewoane boargers, dy't gauris yn in BV as oandielhâlders yn in wynpark ynvestearje en grutte ynvestearders sa as banken en ynternasjonale konserns dy't yn wynparken op see ynvestearje.
Op lân
thumb|Gansu Wynmûpark yn Sina is it grutste wynpark yn de wrâld mei in fermogen fan krapoan 8.000 MW thumb|Alta Wind Energy Center yn Kalifornje thumb|Shepherd Flats Wind Farm boppe de kleau fan de rivier de [[Kolumbia (rivier)|Kolumbia yn Oregon]] thumb|Fântânele-Cogealac yn Roemeenje It earste wynmûnepark yn de wrâld waard yn desimber 1980 yn it suden fan de Amerikaanske steat New Hampshire boud en bestie út tweintich turbinen mei in totaal fermogen fan 0,6 megawatt.
Fan wynmûneparken op lân yn heuvel- en bercheftige geaen wurde de turbinen ornaris op heuvel- of berchrêgen trije kilometer fan de kust ôf pleatst. Dat wurdt dien om de measte wyn op te fangen, om't dy oer in heuvel- of berchrêch tanimt. Dêrtroch kin der mear enerzjy opwekke wurde. De pleatsing fan de turbinen komt tige krekt, want in ferskil yn 30 meter kin de opbringst ferdûbelje. Dat krekte pleatsen wurdt wol micro-siting neamd.
Op see
thumb|Thorntonbank foar de kust fan Belgje Jeropa stiet boppe-oan wat wynenerzjy op see oanbelanget. It earste wynmûnepark op wetter, wie Vindeby yn Denemark dy't yn 1991 boud waard. Yn 2010 wiene der 39 wynmûneparken yn it wetter foar de kusten fan Belgje, Denemark, Dútslân, Feriene Keninkryk, Finlân, Ierlân, Nederlân, Noarwegen en Sweden mei in totaal fermogen fan 2.396 megawatt. Yn 2020 wie de Hornsea Wind Farm yn it Feriene Keninkryk it grutste wynmûnepark op see yn de wrâld mei in fermogen fan 1.218 megawatt. Walney Wind Farm, ek yn it FK, is de twadde mei in fermogen fan 659 megawatt. Projekten op see yn Jeropa, dy't mear as 100 gigawatt leverje moatte, binne foarsteld of yn ûntwikkeling. De European Wind Energy Association hat it doel en meitsje 40 gigawatt dien yn 2020 en 150 gigawatt yn 2030.
Om't der op see gjin behinderings foar de wyn binne sa as op it lân, is de trochsneed wynfaasje ornaris heger op it wetter as op it lân. Dêrmei is it fermogen fan wynmûneparken op see ek heger as dy op lân.
Yn Fryslân
Wynpark Gemini leit yn de Noardsee en bestiet út twa parten. It iene part leit boppe It Amelân en it oare part likernôch 55 km noardlik fan Skiermuontseach.
Bisdom Grins-Ljouwert
It bisdom Grins-Ljouwert (Latyn: Dioecesis Groningensis-Leovardiensis) is ien fan de sân roomske bisdommen yn de Nederlânske tsjerkeprovinsje.
Skiednis
Om de ynfloed fan de reformaasje yn te dykjen, fûn der yn 1559 in weryndieling fan bisdommen plak. Sa ûnstiene foar it earst de bisdommen Ljouwert en Grins. Dy bisdommen ûntstiene út eardere dielen fan de bisdommen Utert, Münster en Osnabrück. As katedraal foar it bisdom Ljouwert tsjinne de Sint-Fituskatedraal en foar Grins de Martinytsjerke.
It bisdom Grins bestie oant Maurits fan Oranje de stêd Grins op 22 july 1594 oermastere. Twa dagen letter waarden al de bylden en alters yn de Martinytsjerke ferwidere. It bisdom waard troch de nije kalvinistyske oerheid opheft, op de fiering fan de roomske misse waard it near lein en de geastliken waarden ferballe of twongen oer te gean op de nije leare. De roomske Tsjerke gyng fan dat stuit ôf ûndergrûnsk en rûnreizgjende preesters fersoargen temûk it geastlike gerak fan minsken dy't trou bleaune oan Rome.
Mei de nije grûnwet fan it Keninkryk fan de Nederlannen fan 11 oktober 1848 krige de Roomsk-Katolike Tsjerke it rjocht om de tsjerklike hiërargy wer yn te rjochtsjen. Der ûnstiene doe fiif bisdommen. It gebiet wat tsjintwurdich ûnder it bisdom Grins-Ljouwert foel waard ynearsten by it aartsbisdom Utert foege.
Pas op 16 july 1955 waard it bisdom Grins stifte út in diel fan it aartsbisdom Utert. De nije katedraal waard Sint-Joazefkatedraal. Ek hat der praat west om it katolike Twente by it nije bisdom te foegjen, mar kardinaal Alfrink hat dat tsjinholden.
Op 26 novimber 2005 waard Ljouwert oan de namme fan it bisdom tafoege. As ko-katedraal tsjinnet de Ljouwerter Sint-Bonifatiustsjerke.
Agabus
Agabus reizge mei in groep profeten fan Jeruzalim nei de earste heidenske kristengemeente yn Antiochië. Dêr foarsei er dat der oer de hiele wrâld in swiere hongersneed komme soe. Under de gemeente waard doe in ynsammeling organisearre, om guod te stjoeren nei harren bruorren en susters yn Judéa. Under it fjirde jier fan it bewâld fan Klaudius briek dy hongersneed yndied út (45 jier nei Kristus). Suëtoanius, Tasitus en Eusebius neame dy hongersneed en yn Jeruzalim sloech de hongersneed sa bot ta, dat neffens Flavius Josephus mannichien de hongerdea stoar.
In twadde foarsizzing die Agabus trettjin jier letter (58 nei Kristus). As Paulus yn Sesaréa tahâld kriget er besite fan Agabus. Dy Agabus krige Paulus syn mulriem ôf en bûn himsels de hannen en fuotten mei de riem wylst er sei: "Dit seit de hillige Geast: de man fan wa't dizze riem is, sille de joaden yn Jeruzalim krektsa bine en him oan de heidenen útleverje." Nei't guon joaden letter it folk yn Jeruzalim foarholden dat Paulus de timpel ûntwijd hie, der in opskuor ûntstie en Paulus de timpel útsleept waard om bûten deaslein te wurden, kamen romeinske soldaten op it trelit ôf en arrestearren Paulus en sleagen him yn de boeiens.
Grêf
Agabus ferstoar yn Antiochië, it tsjintwurdige Turkske Antakya. Oer syn grêf waard in tsjerke boud, mar nei't Umar ibn al-Chattab Antiochië op it Byzantynske Ryk ferovere, feroaren de moslims de tsjerke yn in moskee. Yn de rin fan de tiid wie it wikseljend in tsjerke of moskee, oant yn 1268 de Egyptyske Mamluk Baibars yn 1268 Antiochië definityf ûnder islamitysk bestjoer pleatste en de kristlike befolking ôfslachte. Agabus wurdt yn de islaam fereare as Habib Neccar en de moskee, Habib-i Neccar-moskee, is nei him ferneamd.
Bisdom Haarlim-Amsterdam
It bisdom Haarlim-Amsterdam (Latynsk: Dioecesis Harlemensis-Amstelodamens) is ien fan de sân roomske bisdommen yn de Nederlânske tsjerkeprovinsje.
Twadde stifting
Op 16 july 1955 waard it bisdom Haarlim opdield. It súdlike diel komt oerien mei de provinsjegrinzen fan Súd-Hollân mei in pear gemeentes fan Utert en is it doe stifte bisdom Rotterdam, wylst de provinsje Noard-Hollân en it súdlike diel fan Flevolân ûnder it bisdom Haarlim falle.
Sûnt 2008 hat it bisdom de namme Haarlim-Amsterdam.
Katedraal
De katedraal fan it bisdom is de katedrale Bavobasilyk yn Haarlim.
Boppemarder Tsjippewa
De Boppemarder Tsjippewa (Ingelsk: Lake Superior Chippewa; Odjibwe: Gichigamiwininiwag) foarmje in histoarysk folksdiel fan 'e Odjibwe (Ingelsk: Ojibwe), dy't ek wol Tsjippewa (Chippewa) neamd wurde, in grut Algonkwynsktalich Yndiaansk folk út it gebiet fan 'e Grutte Marren yn 'e Feriene Steaten en Kanada. De Boppemarder Tsjippewa ûntliene harren namme oan 'e Boppemar (Lake Superior), oan 'e súdkust wêrfan't se wenje yn Opper-Michigan, noardlik Wiskonsin en noardwestlik Minnesota.
Skiednis
Oarspronklik wennen de Boppemarder Tsjippewa yn wat no Opper-Michigan is, mar fanwegen tanimmende befolkingsdruk, begearte nei in grutter oandiel yn 'e lukrative pelshannel mei de Frânsen, en ferdieldheid feroarsake troch it preekjen fan it kristendom mank harren troch Frânske jezuïten begûn in oansjenlik diel fan harren yn 1737 yn westlike rjochting fuort te tsjen, it binnenlân yn fan wat no Wiskonsin is. Dat gebiet waard doedestiden bewenne troch de Eastlike Dakota en de Foks.
Foartiid hiene de Boppemarder Tsjippewa in skoft lang in bûnsgenoatskip mei de Eastlike Dakota ûnderholden, mar no rekken se yn oarloch. De Foks waarden al rillegau nei it suden ta ferdreaun, en omtrint 1745 moasten ek de Eastlike Dakota harren nei it westen ta weromlûke, dêr't se har nei wenjen setten yn wat no súdlik Minnesota is. Dêrtroch kamen noardlik Wiskonsin en noardwestlik Minnesota foar de Boppemarder Tsjippewa iepen te lizzen. Hja hiene in tige desintralisearre struktuer, mei as gefolch dat yn dat gebiet teminsten tolve troepen taholden, dy't trochstrings net in protte kontakt mei-inoar hiene.
Yn 1842 sleaten fertsjintwurdigers fan 'e ûnderskate Boppemarder Tsjippewa-troepen mei folmachten fan 'e Amerikaanske oerheid it earste Ferdrach fan La Pointe. Nettsjinsteande dat fette de Amerikaanske presidint Zachary Taylor yn 'e winter fan 1850 op 1851 it plan op om alle Boppemarder Tsjippewa en Mississippy-Tsjippewa út harren heitelân te deportearjen nei oare kant de Mississippy, sa't doe al dien wie mei ferskate oare Yndiaanske folken, wêrûnder de Foks. Dêrta waard it plak dêr't de jierjilden (yn natuera) útkeard waarden, ferpleatst fan La Pointe, yn Wiskonsin, nei Sandy Lake, yn Minnesota, om 'e Yndianen safier te krijen dat se fierder nei it westen ta ferfarre soene. Fjouwertûzen Odjibwe giene dat út op 'e jierjilden op te heljen, mar fan 'e ferwachte fertsjintwurdigers fan 'e Amerikaanske oerheid wie gjin spoar. Nei twa moannen yn oanboazjende waarsomstannichheden wachte te hawwen, wêrby't 170 lju kommen wiene te ferstjerren, waarden einlings de jierjilden brocht. Dêrnei fûnen op 'e weromreis nei har heitelân nochris 230 Yndianen de dea, wêrûnder ek froulju en bern. Dizze keatling fan foarfallen kaam bekend te stean as de Trageedzje fan Sandy Lake.
Neitiid reizge Bizon (Kechewaishke), it opperhaad fan 'e La Pointe-troep, nei Washington, D.C. ta om 'e saak fan syn folk te bepleitsjen. De nije presidint Millard Fillmore waard doe mei troch de publike opiny twongen om fan syn plan ôf te sjen. Sadwaande waard yn 1854 it twadde Ferdrach fan La Pointe sletten, wêrby't de Boppemarder Tsjippewa in stikmannich reservaten yn harren heitelân tawiisd krigen. Dêrûnder wiene de Lac Vieux Desert, L'Anse en Ontonagon Yndianereservaten yn westlik Opper-Michigan; de Bad River, Lac Courte Oreilles, Lac du Flambeau en Red Cliff Yndianereservaten yn noardlik Wiskonsin; en de Fond du Lac en Grand Portage Yndianereservaten yn noardwestlik Minnesota.
Menorah (Drachten)
Skiednis
Yn de jierren 60 wreide Drachten him eastlik fan de Noarder- en Suderdwersfeart bot út. Yn 1963 waarden de earste wenten yn De Wiken en De Venen boud en yn 1967 wennen dêr al sa'n achthûndert grifformearden dy't oanwiisd wiene op de Sudertsjerke, de Noard-Easttsjerke (in houten needtsjerke oan de Klokhuislaan) en de Noardertsjerke.
Boppemarder Tsjippewa
Skiednis
De St. Croix- en Mole Lake-troepen, dy't net by de ûndertekening fan it twadde Ferdrach fan La Pointe oanwêzich wiene, misten de boat. Pas nei de oanname fan 'e Wet op de Yndiaanske Reorganisaasje, yn 1934 krigen de Mole Lake-troep en it eastlike part fan 'e St. Croix-troep (yn Wiskonsin) dochs noch erkenning. De westlike helte fan 'e St. Croix-troep (yn Minnesota) mist lykwols oant hjoed de dei ta federale erkenning en wurdt formeel beskôge as in ûnderdiel fan 'e Mille Lacs Troep fan Odjibwe. De Lake Vermillion-troep fan noardlik Minnesota sleat as ûnderdiel fan 'e gruttere Bois Forte-troep op eigen manneboet ferdraggen mei de Amerikaanske oerheid, en beëinige dêrmei feitliks syn bannen mei de Boppemarder Tsjippewa as politike ienheid.
Hjoeddeiske stammen
Hjoed de dei wurde de Boppemarder Tsjippewa yn 'e Feriene Steaten fertsjintwurdige troch tolve federaal erkende stamme-organisaasjes:
Menorah (Drachten)
Skiednis
De earste plannen foar in nije wyktsjerke stamme út 1965. Ynearsten wie it de bedoeling dat der in tsjerkegebou foar Noard-East-Drachten komme soe oan de eastkant fan de Noarderdwersfeart, mar nei it wizigjen fan de wykyndieling en de plannen waard letter in gaadlik terrein op de hoeke Langewyk-Dwarswyk fûn.
De yn desimber 1966 oprjochte wyktsjerkeried 'East' fan de Grifformearde Tsjerke yn Drachten besleat faasje te setten efter de winsk om de tsjerketsjinsten yndie yn Drachten-East te hâlden. Ynearsten waard de aula fan de Kristelike LTS oan de Splitting hierd, de earste tsjinst dêr wie op 2 april 1967.
Underwilens waard de bou fan in tsjerke oan de Dwarswyk taret. Arsjitekt J. van der Tas fan Drachten makke de bouplannen, dy't útfierd waarden troch it Drachtster Boubedriuw R. Paulusma. Op 4 maart 1970 waard de Menorah offisjeel oerdroegen en yn gebrûk nommen. Der wiene op dat stuit al 1.600 leden yn de wiken De Venen en De Wiken. Yn't earstoan wie de Menorah yn Drachten in skoft de iennichste tskerke yn Nederlân mei dy namme; letter kamen der ek yn oare plakken tsjerken Menorah te hjitten. De tsjerkerie hie in priisfraach útskreaun en ien fan de útstellen foar de namme kaam fan in pear dat ferskate reizen nei Israël makke hie en sadwaande it idee krige om de Joadske kandler, de menorah, as namme foar de tsjerke op te jaan.
It kompleks op de hoeke Langewyk-Dwarswyk krige de foarm fan in stilearre kop-hals-romppleats. It tsjerkoargel waard yn 1970 boud troch Pels & Van Leeuwen en hat 14 stimmen en 900 pipen, lykas ek dat yn de Fonteintsjerke. It is ek it ienige oargel yn Drachten dat in boarstwurk hat.
De toanielseal dy't by de tsjerkeseal lutsen wurde koe meirekkene, wie it flieroerflak 574 m². Yn de tsjerkseal wie plak foar 490 persoanen en koe noch mei fyftich plakken útwreide wurde. It doopfont wie in geskink fan de arsjitekt, de oannimmers en ûnderoannimmers. Het jûnsmielsstel waard troch de wykgemeente skonken. De tsjerketoer stiet los fan de tsjerke en is 19½ meter heech. De toanhichte fan de liedklok is de C.
Yn 2019 besleat de Protestantske Gemeente Drachten (PGD) te sykjen nei keapers foar harren tsjerken De Arke en de Menorah. De Oase en de Sudertsjerke soene fan de PGD bliuwe, dat gou ek foar de Grutte Tsjerke en De Schakel. Yn de tsjerketsjinst fan 8 maart 2020 waard yn de Menorah omtinken jûn by it fyftichjierrich bestean fan it tsjerkegebou en op 27 juny 2021 wie dêr de lêste tsjinst. Yn maart 2023 waard de tsjerke sloopt. Op it stee sil in appartemintegebou komme.
European X Award
De European X Awards binne in groep Jeropeeske filmprizen dy't ienris yn it jier takend wurde foar de bêste pornografyske films op it Ynternasjonaal Erotyk Festival fan Brussel. Dat is in fak- en publyksbeurs foar de Jeropeeske pornoyndustry dy't eltse febrewaris yn 'e Belgyske haadstêd Brussel holden wurdt. De útrikking fan 'e European X Awards foarmet dêrfan de wichtichste seremoanje.
It festival waard foar it earst organisearre yn 1993, wylst de prizen foar it earst yn 1995 útrikt waarden. De European X Awards binne ferdield oer in stikmannich kategoryen, lykas bêste Jeropeeske film, regisseur, akteur en aktrise, dy't dan faak wer ûnderferdield wurde oer ôfsûnderlike lannen of groepen fan lytsere lannen, sadat der bygelyks ek prizen útrikt wurde foar de bêste aktrise út Frankryk, Spanje, Dútslân, Itaalje, Hongarije, de Benelúks en Skandinaavje. Sa wûn Rita Faltoyano yn 2004 de European X Award foar bêste aktrise (Hongarije) en Katsuni dy foar bêste aktrise (Frankryk), wylst de Nederlânske Bobbi Eden yn 2007 de priis foar bêste aktrise (Benelúks) wûn.
Erotic Film Award
De Erotic Film Awards, better bekend as de AFAA Awards wiene in groep Amerikaanske filmprizen dy't fan 1977 oant 1986 ienris yn it jier takend waarden foar de bêste pornografyske films. De prizen waarden yn santjin fêste kategoryen útrikt troch de Adult Film Association of America ("Pornografyske Filmferiening fan Amearika", AFAA), dy't yn 1969 yn Kansas City oprjochte wie, mei as doel om 'e sinsuer tsjin te gean en de Amerikaanske pornoyndustry te beskermjen tsjin gerjochtlike ferfolging foar obseniteit. De útrikkingsseremoanje waard holden yn Los Angeles, en de Erotic Film Awards wiene tsien jier lang de wichtichste prizen fan 'e Amerikaanske pornoyndustry, ferlykber mei de status fan 'e Oscars yn 'e mainstream-filmyndustry.
Oarspronklik waarden de winners fan 'e Erotic Film Awards fêststeld troch de mear as 700 leden fan 'e feriening (produsinten, distributeurs en pornobioskoopeigners) stimme te litten. Nei ferrin fan jierren begûn lykwols de yndruk te ûntstean dat in lytse kliber fan produsinten dy't ôfkomstich wiene fan 'e Amerikaanske westkust ûnderinoar bepaalden wa't de AFAA-prizen krije soe, yn it bysûnder doe't de film Amanda By Night yn 1981 de Erotic Film Award foar bêste film ûntholden waard. Sadwaande stalde de AFAA fan 1982 ôf in ûnôfhinklike sjuery gear om 'e winners oan te wizen. De krityk hold lykwols oan, en doe't yn 1984 de priis foar bêste eroatyske sêne nei de film Virginia gie, late dat ta in spjalting yn 'e organisaasje, wêrby't it diel fan 'e leden dat opstapte de X-Rated Critics Organization oprjochte en syn eigen XRCO Awards begûn út te rikken.
Doe't fideobannen de echte pornofilms dy't fertoand waarden yn spesjale bioskopen begûnen te ferkringen, feroare de AFAA yn 1986 syn namme yn Adult Film and Video Association of America (AFVAA) en waard de kategory bêste pornografyske fideo tafoege. Tsjin dy tiid wie it mei de Erotic Film Awards lykwols al yn it neigean rekke, en as wichtichste Amerikaanske pornografypriis wiene se harren plak kwytrekke oan 'e yn 'e 1984 oprjochte AVN Awards. It jiers dêrop, 1987, besleat de organisaasje mei de Erotic Film Awards op te hâlden, en waard de namme fannijs feroare, diskear ta Adult Video Association (AVA). Yn 1987 waarden der sadwaande hielendal gjin prizen útrikt, mar fanôf 1988 sette de AVA útein mei de útrikking fan oeuvreprizen op in jierliks gala dat benammentlik bedoeld wie om jild byinoar te bringen foar it anty-sinsueraktivisme fan 'e organisaasje. Uteinlik gie de AVA yn 1992 op yn 'e Free Speech Coalition.
Winchester (Firginia)
Ut de skiednis
Under de Amerikaanske Boargeroarloch wie Winchester en omkriten it tafreel fan tal fan fjildslaggen, meidat de troepen fan de Konfederaasje en de Uny alle war diene en krij dat diel fan de Shenandoah Delling ûnder kontrôle. Der binne sân grutte slachfjilden yn de oarspronklike Frederick County.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Roemeenje
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Roemeenje.
Anthony J. Cecce
Anthony J. Cecce (1958?) is in Amerikaansk astronoom en ûntdekker fan asteroïden.
Hy ûntduts tusken 2000 en 2001 totaal 17 asteroïden.
Frjentsjer (gemeente)
Frjentsjer (Nederlânsk en offisjeel: Franeker) is in eardere gemeente yn it noardwesten fan Fryslân, dy't inkeld de histoaryske stêd Frjentsjer en syn klokslach omfieme. De gemeente hie op 1 jannewaris 1981 12.657 ynwenners, en besloech in oerflak fan 17,24 km². Frjentsjer waard by de gemeentlike weryndieling fan 1984 opheft as selsstannige bestjoerlike ienheid en gearfoege mei it âlde Frjentsjerteradiel en it grutste part fan Barradiel ta it nije Frjentsjerteradiel.
Tagedienens
thumb|Tagedienens Tagedienens of affeksje (fan it Latynske ad en facere, "eat mei immen dwaan") is in gemoedstastân dy't fuortkomt út it erkenning skinken oan in oar. Hoewol't it yn 'e folksmûle as frijwol synonym brûkt wurdt mei freonskip of leafde, is it eins eat dat de midden tusken dy beide begripen hâldt, mei't it sterker is as freonskip, mar swakker as leafde. It konsept 'tagedienens' is ûnderwerp fan ûndersyk foar ferskate tûken fan 'e filosofy en de psychology, wêrby't ferbân lein wurdt mei bgl. emoasje en de ynfloed fan sykte. Guon psychologen beskôgje tagedienens as it tsjinstelde fan hertstocht yn 'e sin dat by tagedienens de seksuële komponint fan it gefoel ûntbrekt, wylst dy by hertstocht krekt oerhearskjend oanwêzich is.
Frjentsjer (gemeente)
Geografy
De gemeente Frjentsjer lei yn it noardwestlike part fan 'e Nederlânske provinsje Fryslân en waard ynklamme tusken de beide trimdielen fan it âlde Frjentsjerteradiel: it Noardertrimdiel mei û.m. de doarpen Doanjum, Sweins, Peins en Skalsum yn it noarden en noardeasten, en it Sudertrimdiel mei û.m. de doarpen Achlum, Hitsum, Tsjom en Hjerbeam yn it suden en westen. Yn it noardwesten hie Frjentsjer in koarte grins mei de gemeente Barradiel, en yn it easten grinzge it oan 'e noardpunt fan Hinnaarderadiel (mei it doarp Wjelsryp). Yn totaal hie de gemeente Frjentsjer in oerflak fan 1.724 ha. De iennichste offisjele wenkearn yn 'e gemeente wie de stêd Frjentsjer, mar dêrnjonken leine der ek in stikmannich buorskippen binnen de gemeentegrinzen, wêrûnder Kie, Lankum en Lytselollum.
Universiteit Utert
De Universiteit Utert (UU) is in Nederlânske universiteit dy't festige is yn de stêd Utert. Oant healweis de jierren jaren 90 wie de namme Ryksuniversiteit Utert (RUU). Mei goed 30.000 studinten (en alle jierren in ynstream fan 6.500 nije studinten) is de UU de op ien nei grutste universiteit fan Nederlân. De universiteit hat sa'n 8.000 meiwurkers, wêr't 640 fan heechlearaar binne. De universiteit biedt bacheloropliedingen, minors en masteropliedings oan en teffens promoasjetrajekten. De UU hat sân fakulteiten en hat in jierbudget fan likernôch 650 miljoen euro.
Skiednis
Utert bloeide yn de 17e iuw op, nettsjinsteande de konkurrinsje fan de âldere universiteiten fan Leien (1575), Frjentsjer (1585) en Grins (1614) en fan de yllústere skoallen fan Hurderwyk (1599, universiteit fanôf 1648) en Amsterdam (1632). Fral Leien wie in konkurrint dêr't rekkening mei hâlden wurde moast. Dêrom moasten de nedige ynvestearring dien wurde. De stedsbibleteek yn de Janstsjerke krige de funksje fan universiteitsbibleteek. It Catharijnegasthûs waard yn 1636 in akademysk sikehûs foar de medyske fakulteit. In medyske krûdetún waard yn 1639 op it bolwerk Sonnenborgh oanlein. Trije jier letter waard in stjerrewacht op de Smeetoer ynrjocht, dy't letter ek brûkt wurde soe foar waarkundige waarnimmings. Teffens waard yn dy begjinjierren de Maliebaan iepene dêr't it malyspul spile wurde koe.
De universiteit luts in protten studinten út it bûtenlân oan, benammen Dútsers, Ingelsken en Skotten. Sy wienen tsjûgen fan de yntellektuele en teologyske striid tusken de oanhingers fan de nije filosofy (René Descartes wenne in skoft yn Utert) en de oanhingers fan de otterdokske teolooch Voetius, de earste heechlearaar fan de universiteit.
De Frânske besetter degradearre yn 1810 de Utertske universiteit ta 'école secondaire' (middelbere skoalle), mar nei de stichting fan it Keninkryk fan de Nederlannen yn 1813 krige de universiteit har âlde rjochten werom. Yn 1817 waarden Leiden, Grins en Utert de trije Ryksuniversiteiten (saneamde 'hege skoallen') fan it Noardelik diel fan de nije steat. Leien krige de titel fan 'earste' hege skoalle. Utert spile in foaroansteande rol yn de opbloei fan de Nederlânske natuerwittenskip. Om 1850 ûntjoech him de saneamde 'Utertske skoalle' yn de natuerwittenskippen, mei kopstikken as de heechleararen Harting, Mulder, Buys Ballot en Donders. Sy yntrodusearren yn Nederlân it ûnderwiislaboratorium, in oefenplak foar harren studinten. De Ryks Feeartsenijskoalle waard yn 1918 in hegeskoalle en yn 1925 de fakulteit Diergenêskunde fan de universiteit.
Mei it út ein setten fan de Twadde Wrâldkriich bleau de universiteit iepen. Joadske heechleararen waarden al yn it earst jier útsletten lykas ek Joadske studinten. Ein 1942 easke de Dútske besetter de nammeregisters op fanwege it ferplicht oan it wurk setten fan studinten (Arbeidseisatz). De universiteit wegere dat. In tal studinten stuts doe de studinte-administraasje yn de brân. Guon studinten soargen foar ûnderdak foar joadske bern oer it Bernekomitee en de kresj Kindjeshaven. Truus van Lier gie oer ta wapene ferset en skeat yn 1943 de Utertske NSB-haadkommissaris fan polysje G.J. Kerlen dea.
Fakulteiten
thumb|270px|It Willem C. van Unnikgebou (earder Transitorium II) De gebouwen fan de Universiteit Uter biine ferspraat oer de stêd. De measte fakulteiten binne festige yn de Uithof, in stedsdiel jusjes beëasten de stêd en besuden De Bilt. In grutte fakulteit (Rjocht, Ekonomy, Bestjoer en Organisaasje) en in grutte subfakulteit (Letteren) húsmanje yn de binnenstêd.
De sân fakulteiten fan de UU binne:
Njonken de fakulteiten hat de UU noch trije ûnderwiisorganisaasjes:
Frjentsjer (gemeente)
Skiednis
As delsetting datearret Frjentsjer teminsten út 'e alfde iuw en miskien wol fan noch earder tiid. Omtrint 1200 waarden de earste stedswâlen om it plak hinne opsmiten, en yn 1374 krige Frjentsjer stedsrjochten, wat sjoen wurde kin as it begjin fan it gemeentlik bestjoer. It wie it sintrum fan 'e saneamde Frjentsjerter Fiifdielen, en hearde ta it kertier Westergoa, krektlyk as de stêden Boalsert, Drylts, Harns, Hylpen, Snits, Starum en Warkum. De nije stêd waard lange tiid fierhinne bestjoerd troch de haadlingegeslachten fan 'e Sjaerdema's en de Hottinga's.
Yn 'e oarloggen dy't Westergoa troch de iuwen hinne teheisteren, spile Frjentsjer faak in wichtige rol. Sa wie it ûnder de partijskippen tusken de Skieringers en de Fetkeapers in bolwurk fan 'e Skieringers. Yn 1496 waard in oanfal fan 'e Fetkeapers en de stêd Grins ôfslein. Yn 'e Saksetiid foarme Frjentsjer jierrenlang it bestjoerssintrum fan Westerlauwersk Fryslân, dêr't Hindrik de Fromme en Joaris mei it Burd, de soannen fan Albrecht fan Saksen, wei regearren. As beleanning foar stânfêstige stipe oan 'e Saksers ûnder de opstannen fan 1500 en 1512 krige Frjentsjer û.m. in wykmerk en twa jiermerken.
Under de Tachtichjierrige Oarloch gie Frjentsjer yn 1572 even oer nei de Opstân yn de Nederlannen, ear't it wer inkele jierren yn Spaanske hannen weromfoel. Doe't Willem Loadewyk fan Nassau-Dillenburg yn 1584 as steedhâlder fan Fryslân keazen wie, makke de stêd lykwols in nije perioade fan bloei troch. Yn 1585 waard de Universiteit fan Frjentsjer stifte, dy't oant yn 'e achttjinde iuw in wichtich sintrum fan heger ûnderwiis bliuwe soe. Uteinlik waard it ynstitút yn 1811 op oarder fan Napoleon sletten. Dêrfoar yn 't plak krige Frjentsjer doe in ryksateneum, dat bestie fan 1815 oant 1843.
Yn 'e tweintichste iuw wreide de stêd Frjentsjer him foar it earst oant bûten de âlde stedswâlen út en kamen inkele buorskippen (wêrûnder Fiifhuzen) binnen de stedsgrinzen te lizzen, dêr't se beboud waarden en har eigen identiteit folslein ferlearen. Foar ferkear fan Harns nei Ljouwert en oarsom waard der in rûnwei om 'e stêd hinne oanlein, wat it oansjen fan 'e âlde Akademystêd sterk feroare, hoewol't de histoaryske binnenstêd, mei û.m. it stedhûs fan Frjentsjer en it Planetarium fan Eise Eisinga, ûnoantaaste bleau.
By de grutte gemeentlike weryndieling fan 1984 waard Frjentsjer as gemeente opheft en mei de âlde gemeente Frjentsjerteradiel en it grutste part fan Barradiel gearfoege ta de nije gemeente Frjentsjerteradiel. By in nije gemeentlike weryndieling waard it nije Frjentsjerteradiel op 1 jannewaris 2018 ek opheft om mei de gemeenten It Bilt en Menameradiel en fjouwer doarpen út noardlik Littenseradiel op te gean yn 'e nije fúzjegemeente De Waadhoeke.
Demografy
Op 1 jannewaris 1981 hie de gemeente Frjentsjer in befolking fan 12.657 minsken. De befolkingstichtens bedroech doe 734,2 minsken de km².
Op it mêd fan 'e godstsjinst wie yn 1971 27,5% fan 'e befolking fan Frjentsjer herfoarme, 21,0% grifformeard en 12,0% roomsk. It persintaazje fan 31,5% ateïsten en agnosten lei fier boppe it Fryske gemiddelde.
Wat de polityk oangie, holden it CDA en de PvdA inoar yn Frjentsjer yn lykwicht. By de ferkiezings foar de Provinsjale Steaten fan Fryslân fan 1978 krigen de CHU, ARP en KVP (dy't yn 1980 fúzjearje soene ta it CDA) mei-inoar 38,6% fan 'e stimmen; de PvdA 35,7%; de VVD 12,2%; D66 4,5%; en de FNP 4,3%.
Yn 1971 wie fan 'e befolking fan 'e gemeente Frjentsjer 3,4% wurksum yn 'e lânbou; 35,1% yn 'e yndustry; en 55,2% yn 'e tsjinstesektor. It wurkleasheidspersintaazje bedroech yn 1981 foar manlju 6,3% en foar froulju 8,2%.
Tagedienens
It belibjen fan in gefoel fan tagedienens foar in oar giet faak mank mei gefoelens fan freonskip en/of leafde. Yn 'e regel fielt men benammen affeksje foar oarehelten of oarsoartige libbenspartners en foar jins neiste famylje, lykas âlden, bern, bernsbern en bruorren en susters. It is lykwols ek mooglik om affeksje te fielen foar goede freonen. It útdrukking jaan oan tagedienens kin foar beide partijen, dus sawol foar de jouwer as de ûnfanger, positive en negeative emoasjes oproppe, lykas blydskip en leafde, mar ek ûnnoflikens, it gefoel opsletten te sitten en sels eangstme.
Sitadel (bouwurk)
In sitadel (fan it Frânske citadelle, dat komt fan it Italjaanske cittadella, in ferlytsingsfoarm fan città ("stêd"), fan it Latynske civitas) is in faak stjerfoarmige fersterking dy't in festingstêd dominearret en selsstannich te ferdigenjen is. In sitadel kin twa funksjes hawwe: It wurd stammet nei alle wierskyn fan it Frânske citadelle, ôflaat fan it Italjaanske cittadelle, in ferlytsingswurd fan città, dat 'stêd' betsjut.
Bekende sitadels binne dy fan De Bosk, fan Namen en fan Karkassonne.
Hûsfredebrek
Hûsfredebrek (ek húsfredebrek) is in misdriuw dat bestiet út it ûnútnûge binnenkringen fan in wente of hiem, of it wegerjen om in wente of hiem te ferlitten as de eigner of brûker jin fuorthawwe wol. Yn it Ingelsk hat dit fergryp de mear omskriuwende namme home invasion ("hûsynvaazje"). Yn Nederlân is hûsfredebrek strafber steld yn it Wetboek fan Strafrjocht (Sr) ûnder kêst 138. It falt ûnder in spesifike kategory fan misdriuwen, yn 'e mande mei lokaalfredebrek, wêrby't it net om in wente giet, mar om bgl. in winkel, kafee of restaurant (kêst 139) en, sûnt 1993, ek kompjûterfredebrek (kêst 138ab).
By it kreakjen fan in wente is faak sprake fan hûsfredebrek, mar net altyd. Op basis fan kêst 429 út it Wetboek fan Strafrjocht kin it gjin hûsfredebrek wêze as in hûs al mear as in jier leechstiet. Kreakers kinne soms ek oanspraak meitsje op beskerming lykas fêstlein yn kêst 12 fan 'e Nederlânske Grûnwet en kêst 2 fan 'e Algemiene Wet op it Yngien (AWBi), salang't harren ferbliuw oanmurken wurde kin as in foarm fan bewenning op himsels. Allinne de wil fan immen om earne te wenjen is lykwols ûntarikkend om sa'nent yn 'e wetlike sin as 'bewenner' oan te tsjutten.
Yn guon dielen fan 'e wrâld kin hûsfredebrek, oars as yn Nederlân, oanlieding wêze om 'e bewenner fan rjochtsferfolging te ûntslaan by mishanneling fan en/of moard op dejinge dy't syn wente binnenkrongen is of besiket binnen te kringen. Beskate Amerikaanske steaten, lykas Floarida, Georgia en Louisiana, steane dêr bgl. om bekend. Men sprekt yn sa'n gefal fan 'e 'kastieldoktrine' (castle doctrine, fan 'e âlde Ingelske wetstekst "a man's home is his castle"). Yn gebieten dêr't soks jildt, is it foar de bewenner net nedich is om geweld sa mooglik út 'e wei te gean. De bewenner mei dêr tsjin in hûsfredebrekker dêrom safolle geweld brûke as er nedich achtet, sûnder dat dêrfoar sprake hoecht te wêzen fan needwar.
List fan planetoïden 81701-81800
Dit is in list fan planetoïden 81701-81800.
RogReviews Fan Faves Award
De RogReviews Fan Faves Awards binne in groep Amerikaanske publyksprizen (fan faves, in ôfkoarting fan fan favorites), dy't ienris yn it jier takend wurde foar de bêste pornografyske films. Se besteane sûnt 2010 en wurde útrikt troch de webside RogReviews.com, in blôch oer de Amerikaanske pornoyndustry troch pornografykritikus Roger T. Pipe. Dy skriuwt al sûnt 1995 resinsjes (reviews) oer pornofilms, en sette yn 1998 útein mei syn eigen webside. Fia dy webside kinne fans op harren leaflingsfilms stimme (foarsafier't dy troch Pipe besprutsen binne, fansels). Der is gjin útrikkingsseremoanje; de prizen wurde de winners tastjoerd.
Poarte (pleats)
In soad pleatsen hiene eartiids in poarte as tagong ta it hiem yn stee fan in homeie. Om it hiem lei dan fakentiden in dûbele grêft. Dy poarte en greft bleaune oer nei't de state of stins op it stee ôfbrutsen wie. Pleatsen mei sa'n poarte waarden faak poartepleatsen neamd. Inkele oerbliuwsels binne der noch by:
Skotske Nasjonale Partij
De Skotske Nasjonale Partij of SNP (Ingelsk: Scottish National Party; Skotsk: Scots Naitional Pairtie; Skotsk-Gaelysk: Pàrtaidh Nàiseanta na h-Alba) is in politike partij dy't aktyf is yn it Skotske diel fan Grut-Brittanje. Mei rom 115.000 leden is it de grutste partij fan Skotlân en, nei de Labourpartij en de Konservative Partij, de trêde partij fan it Feriene Keninkryk. De ideology fan 'e SNP kombinearret Skotsk nasjonalisme mei sosjaal-demokrasy, en de partij stribbet nei folsleine ûnôfhinklikheid foar Skotlân. Sûnt 2007 foarmet de SNP it regionale regear fan Skotlân.
Skiednis
De SNP kaam yn 1934 ta wêzen troch de fúzje fan 'e Nasjonale Partij fan Skotlân (National Party of Scotland) en de Skotske Partij (Scottish Party), mei Robert Bontine Cunninghame Graham as earste partijfoarsitter. Perfester Douglas Young, dy't de partij fan 1942 oant 1945 late, fierde ûnder de Twadde Wrâldoarloch fûleindich kampanje tsjin 'e tsjinstplicht, en belâne as tsjinstwegerder yn it tichthûs om't syn aktiviteiten de Britske oarlochsynset tsjin Nazy-Dútslân ûndermine hawwe soene.
Yn 1945 wûn de SNP foar it earst in sit yn it Britske Legerhûs by de tuskentiidske ferkiezing yn it kiesdistrikt Motherwell. Dr. Robert McIntyre, it earste SNP-parlemintslid, ferlear syn sit in fearnsjier letter lykwols alwer, doe't der lanlike ferkiezings holden waarden. Pas yn 1967 wist de SNP wer in sit te bemachtigjen, doe't Winnie Ewing by in tuskentiidske ferkiezing ferrassend de Labourpartij it kiesdistrikt Hamilton wist te ûntnaderjen. Troch dy oerwinning kaam de SNP foar it earst lanlik yn 'e belangstelling te stean en om 'e nasjonalisten de wyn út 'e seilen te nimmen, besleat it Britske regear doe ta de oprjochting fan 'e Kommisje-Kilbrandon, dy't him oer de Britske grûnwet bûge moast om te sjen oft Skotlân ek mear sizzenskip oer eigen saken krije koe.
Likegoed wist de SNP by de nasjonale Britske ferkiezings fan 1974 hast in trêdepart fan alle stimmen yn Skotlân te winnen, sadat de partij mei alve parlemintariërs yn it Legerhûs kaam. By de ferkiezings fan 1979 litte de SNP lykwols in grutte nederlaach, folge troch in noch fierdere weromgong by de ferkiezings yn 1983. Iroanysk genôch wie it de konservative premier Margaret Thatcher, dy't mei har anty-Skotske en anty-arbeidersbelied de SNP fan 'e folsleine ûndergong rêde, en derfoar soarge dat der yn twadde helte fan 'e jierren tachtich wer in stadige groei fan leden en kiezers plakfûn.
Exxxotica Fan Choice Award
De orizjinele en wichtichste ferzje fan 'e Exxxotica, yn Súd-Floarida, waard elts jier fan 2006 oant 2012 yn Miami Beach holden, mar ferhuze yn 2013 nei Fort Lauderdale. Fan 2008 ôf wurdt der ek in fariant (op in oare tiid fan 't jier) holden yn 'e steat Nij-Jersey, al wurdt dêrfoar yn 'e regel de ynkorrekte namme Exxxotica NY brûkt (mei't it deunby, mar net ýn New York is). Yn 2010 en 2011 waard der ek in ferzje fan 'e beurs holden yn Los Angeles, mar dat wie gjin súkses. Sûnt 2011 bestiet der wol wer in Exxxotica yn Chicago, sadat it evenemint op 't heden op trije plakken holden wurdt (Súd-Floarida, Nij-Jersey en Chicago).
Skotske Nasjonale Partij
Skiednis
By it Skotske ûnôfhinklikheidsreferindum fan 19 septimber 2014 die lykwols bliken dat de Skotske befolking (noch) net ree wie om it lân fan 'e rest fan it Feriene Keninkryk los te meitsjen. Dêrby moat oantekene wurde dat in goed jier fan tefoaren, doe't Salmond it referindum útskreau, net ien fan 'e trije grutte lanlike Britske partijen (Labour, de Konservativen en de Liberaal-Demokraten) de kâns mooglik achte dat de Skotten foar selsstannigens kieze soene. Wat tichter oft de folksriedplachting by kaam, wat mear oft de beide siden inoar yn 'e opinypeilings yn lykwicht holden, en wat senuweftiger oft de tsjinstanners fan Skotske ûnôfhinklikheid waarden. Uteinlik namen hja har taflecht ta bangmakkerij en yntimidaasje, en op 'e lêste dei foar it referindum ûnthiet de Britske premier David Cameron de Skotten ynienen gouden bergen as se mar nee stimme soene. Uteinlik stimden dochs noch 45% fan 'e Skotten foar ûnôfhinklikheid, mar de nederlaach wie in swiere klap foar de SNP, en premier en partijlieder Alex Salmond besleat om 'e ferantwurdlikheid op him te nimmen en it fjild te romjen. Hy waard opfolge troch Nicola Sturgeon, dy't yn beide funksjes de earste froulike amtsdrager wie. In grut pluspunt yn dizze saak wie dat it referindum it debat oer ûnôfhinklikheid yn Skotlân foargoed út 'e taboesfear loek.
Exxxotica Fan Choice Award
Keppelings om utens
● Offisjele webside fan 'e Exxxotica
Skotske Nasjonale Partij
Skiednis
Nei't it nee-kamp it referindum wûn hie, klonken der út Londen ynienen hiel oare lûden as de deis tefoaren, en meitiid begûn it der sterk op te lykjen dat in protte Skotten har bedragen fielden. Op 18 septimber hie de SNP 25.642 leden, mar dat oantal woeks yn in moanne tiid oan ta 92.187 (op 22 novimber). Yn maaie 2015 wie de partij fierder groeid nei rom 115.000 leden, wêrmei't de Liberaal-Demokraten foarbystribbe wiene as trêde partij fan Grut-Brittanje. Boppedat wûn de SNP by de Britske lanlike ferkiezings fan 7 maaie 2015 in meunsteroerwinning troch 56 fan 'e 59 Skotske sitten yn it Legerhûs te winnen, wylst de Skotske nasjonalisten dêrfan tefoaren mar 6 beset hiene. De trije "grutte" partijen holden yn Skotlân elk mar ien sit oer – de Liberaal-Demokraten op 'e etnysk net Skotske mar Noardgermaanske Orkney- en Sjetlâneilannen; de Konservativen yn in kiesdistrikt oan 'e Ingelske grins, en Labour yn in wyk fan 'e Skotske haadstêd Edinburch.
By de Skotske regionale ferkiezings fan 2016 wûn de SNP licht yn it absolute tal stimmen (1,1%), mar ferlear likegoed seis sitten yn it Skotske Parlemint. Dêrmei rekke de partij ek de absolute mearderheid kwyt, mar nettsjinsteande dat koe Sturgeon oanbliuwe as premier oan it haad fan in minderheidsregear. By de Britske nasjonale parlemintsferkiezings fan 2017, dy't troch de Britske Konservative premier Theresa May betider útroppen wiene fanwegen de Brexitproblematyk, ferlear de SNP ûnferwachts 21 sitten yn it Legerhûs. Dat ferlies waard troch de measte waarnimmers taskreaun oan 'e dúdlik útsprutsen bedoeling fan Sturgeon om by in oerwinning in twadde ûnôfhinklikheidsreferindum út te skriuwen. Nettsjinsteande dat behold de SNP dochs noch in romme mearderheid fan 'e Skotske sitten yn it Legerhûs (35 fan 59). Doe't de nije Britske Konservative premier Boris Johnson ein 2019 op 'e nij nasjonale ferkiezings hâlde liet (op 'e nij omreden fan 'e slepende Brexitkwestje), fierde de SNP ûnder Sturgeon wer kampanje foar in nij ûnôfhinklikheidsreferindum. Diskear wiene de Skotten, dy't (yn tsjinstelling ta de Ingelsen en de Welsen) yn grutte mearderheid lid fan 'e Jeropeeske Uny bliuwe woene, dêr minder bekstallich fan. De SNP wûn foars, helle 13 ekstra sitten binnen, en krige sa 48 fan 'e 59 Skotske sitten yn it Legerhûs yn 'e hannen.
Organisaasje
De SNP wurdt bestjoerd troch de Nasjonale Ried (National Council), dy't binende beslissings nimme kin. Inkeld de ienris yn it jier gearkommende Nasjonale Konferinsje (National Conference), in ledegearkomste, kin sokke besluten weromdraaie. De partij hat in aktive jongereinorganisaasje, de Young Scots for Independence ("Jonge Skotten foar Unôfhinklikheid"), en der bestiet ek in studinteferiening, de Federation of Young Nationalists ("Federaasje fan Jonge Nasjonalisten").
Fierders hat de SNP ek in oan 'e partij liëarre fakbûn, de SNP Trade Union Group ("SNP-Fakbûnsgroep"). It moanneblêd The Scots Independent, dat gjin formele bannen mei de SNP ûnderhâldt, is lykwols tige op 'e hân fan 'e partij. Op Jeropeesk nivo is de SNP oansletten by en ien fan 'e aktyfste lidorganisaasjes fan 'e Jeropeeske Frije Alliânsje, dêr't ek de FNP ta heart. Yn it Jeropeesk Parlemint binne de SNP-europarlemintariërs lid fan 'e fraksje fan 'e Grienen/Jeropeeske Frije Alliânsje.
Stânpunten
Ofsjoen fan it wolbekende stribjen nei ûnôfhinklikheid foar Skotlân kin de SNP fierhinne yn 'e Jeropeeske sosjaal-demokratyske tradysje thúsbrocht wurde. Guon fan 'e wichtichste stânpunten fan 'e partij binne: gelykberjochtiging foar homo's en lesbiënnes (ynkl. it homohoulik); it werombringen fan 'e minimumâldens om te stimmen nei 16 jier; in unilaterale nukleêre ûntwapening troch itsij in ûnôfhinklik Skotlân, itsij Grut-Brittanje as gehiel; belestingnivellearing; it útrûgjen fan earmoede; it ferskaffen fan betelbere sosjale wenningbou en fergees heger ûnderwiis; ynvestearring yn griene enerzjyfoarmen; en it tsjinhâlden fan 'e bou fan nije kearnsintrales.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Ruslân
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Ruslân.
Humberlito Borges
(5 oktober 1980) is in Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Arapongas, Internacional-Bebedouro, Jataiense, São Caetano, Paysandu, União São João, Paraná, Vegalta Sendai, São Paulo, Grêmio, Santos, Cruzeiro, Ponte Preta en América Mineiro.
Slachtetille
De Slachtetille is in ferbining foar fuotgongers, dy't noard fan Frjentsjer de rykswei A31 fan Ljouwert nei Harns oerspant. Dêrby ferbynt dizze brêge (eins in lyts fiadukt) ter hichte fan 'e buorskip Getswertersyl twa kuierpaden dy't diel útmeitsje fan 'e rûte fan 'e Slachtemaraton.
Skiednis
By de earste beide edysjes fan 'e Slachtemaraton, yn 2000 en 2004, moasten de dielnimmers boppe Frjentsjer omrinne om 'e A31 oerstekke te kinnen. Foar de edysje fan 2008 krige de Grouster arsjitekt Rein Hofstra fan 'e doetiidske gemeente Frjentsjerteradiel opdracht om in brêge oer de rykswei te ûntwerpen, sadat de kuierders de eksakte rûte fan 'e âlde Slachtedyk tusken Easterbierrum en Easterwierrum folgje koene.