cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
To Guard Against the Dark
Ynhâld
Underwilens hat Morgan him by Bowman en har adjudanten, Russell Terk en Twa-Leeljes Finelle, jûn. Op 'e planeet Auord ûnderskeppe se in stasiskiste mei ûnbekende ynhâld dy't Yihtor di Caraat blykt te befetsjen. Hy is der min oan ta, nei't syn lichem sa lang yn stasis bewarre is, mar wit Morgan-en-dy op it spoar te setten fan Rael, dy't Morgan as syn skoansuster beskôget. Nei't Morgan har rêden hat, mient er dat it echt Rael is, en Sira, dy't wit dat se him úteinlik wer efterlitte moatte sil, lit him yn dy waan. Mar se ferriedt har mei har trant fan praten en har manear fan bewegen, sadat Morgan nei in pear dagen begjint te beseffen wa't er wier foar him hat. It wersjen yn 'e wittenskip dat it mar tydlik is, makket it der foar de beide leafsten net makliker op.
Morgan en Sira wiene fan doel om nei Snosbor IV ta, mei't se beriddenearje dat de restearjende leden fan 'e Clan har dêr ophâlde moatte, mar troch yngripen fan Bowman en Terk wurde se omlaat nei it ûnbidige romtestasjon Supermerk Plexis. Yihtor set allinnich ôf nei Snosbor IV, dêr't er sûnder folle swierrichheden mei syn mem en har trewanten ôfweve kin om dêrnei werom te kearen nei it Al-wat-is. Op Plexis reitsje Morgan en Sira ûnderwilens behelle yn hiel oare saken. De leden fan it Earste hawwe it romtestasjon útkeazen om harren tsjin minsken rjochte gifgas te testen, mar harren operaasje rint mei in skamper ôf as bliken docht dat in twadde geheime organisaasje, de Korporaasje, harren plannen dwerseide hat.
De lieding fan 'e Korporaasje is yn 'e hannen in groep froulike Carasianen, in ras dat nei bûten ta altyd útholden hie dat de wyfkes moardmasines wiene dy't mar kwealk selsbewust wiene. It tsjinstelde blykt wier te wêzen: froulike Carasianen binne guon fan 'e yntelliginste wêzens dy't der besteane, en om't hja troch de mantsje-Carasianen let en set wurde, besteegje se hast al har tiid oan tinken, plannen meitsjen, reserverplannen meitsjen en reserveplannen foar reserveplannen meisjen. Dat brekt it Earste no op, want de Korporaasje hat foar alle setten dy't sy betinke al in antwurd ree. Sa waarden de op minsken lykjende Gearstallers dy't de pakketten mei gifgas oer it romtestasjon ferspraten, folge troch in oare soarte, beameftige gearstallers, dy't lid binne fan 'e Korporaasje, en dy't pakketsjes like fluch wer fuorthellen. De konfrontaasje op Plexis komt ta in klimaks as de Korporaasje in fideogearkomste mei de Ried fan Bestjoer fan it Hannelspakt belein blykt te hawwen, wêroan't se al it bewiismateriaal foarlizze dat se sammele hawwe. De lieders fan 'e Brill en de Omacrons wurde dêrnei oppakt troch Bowman-en-dy, en de Omacrons, dy't efter de skermen de wiere oanstifters fan alle leed wiene, wurde út it Hannelspakt set.
Dan restearje noch de swierrichheden dy't feroarsake wurde troch de Rugheranen, want dy blike ferantwurdlik te wêzen foar de skea oan it Tuskenyn, trochdat se besykje om harren wrâld, dy't 'Wyt' hjit, yn syn hiele hear en fear oer te bringen fan it fysike hielal nei it Tuskenyn. Harren doel is om dêrmei trochbrekke te kinnen nei it Al-wat-is, dêr't se in nij jachtterritoarium hoopje te finen. De Rugheranen lykje wol mysterieus en ûnbehelpsum, mar Sira hat harren yn har wiere foarm sjoen op 'e planeet Cersi, dêr't se rúmn neamd waarden (sjoch: This Gulf of Time and Stars), en doe hat se ûntdutsen dat it eins geduchte rôvers binne. Troch gearwurking tusken Sira, Morgan en it heal-bewuste mystike wêzen dat de planeet Wyt is, kinne de plannen fan 'e Rugheranen lykwols foarkomd wurde, en dêrmei wurdt ek de skea oan it Tuskenyn reparearre.
Sira hat no alles dien dêr't se foar weromkeard wie nei it Neat-echt, en dêropta in stikmannich dingen dy't se net fan doel wie. No is it foar har tiid en nim ôfskie fan Morgan, om werom nei it Al-wat-is. Morgan sels is wisberet om net in twadde kear allinnich efter te bliuwen, en risselwearret temûk om himsels tekoart te dwaan. Mar Sira kin gjin ôfskie nimme en talmet oanhâldend, oant de oare Sjongers begripe dat it nea wer goedkomme sil mei har as se Morgan ferlitte moat. Mei't Sira har allinnich bewust bliuwe kin fan wat se eins is trochdat oare Sjongers har yn it Tuskenyn oanhâldend tasjonge en sa in mystike bân yn stân hâlde, beslute se om in lyts part fan harren suver ûneinige libben te besteegjen oan dat tasjongen fan har, sadat Sira en Morgan harren libben yn it fysike hielal tegearre útlibje kinne. Sira hat harren ommers allegear rêden; no is it harren beurt om har te rêden.
Grandview (Washington)
Yn 2010 wennen der 10.862 minsken en 2996 hûshâldings, dêrfan 55,2% blanken, 0,9% swarten, 0,6% yndianen, 0,5% Aziaten, 0,1% pasifyske eilanners en 38,8% latino's. Der wiene 3163 wenten. It trochsneed hûshâldynkommen yn 2000 wie $32.588 en 20,3% fan de befolking libbe ûnder de earmoedegrins.
It plak leit oan de Interstate 82.
Fiter (plant)
Mei Fiter wurde de woarteltsjes fan Fitergers (Elytrigia repens) of oare plantsjes (benammen ûnkrûd) op ikker en grientetún oantsjutten. De fiter moat út 'e grûn wei foardat it sied fan griente opkweekt wurde kin. Sa lang as de fiter yn de grûn sitten bliuwt komt it gers en ûnkrûd hieltyd werom.
Nélson Luís Kerchner
, bynnamme Nelsinho (31 desimber 1962) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar São Paulo, Flamengo, Corinthians en Kashiwa Reysol.
North Vancouver (distriktgemeente)
It distrikt North Vancouver is in distriktgemeente yn it súdwestlike diel fan 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia. It makket diel út fan 'e stêdekloft fan Vancouver en omjout de stêd North Vancouver oan trije kanten. It distrikt kin karakterisearre wurde as in rike en stille foarstêd sûnder folle heechbou. Yn 2016 wie it distrikt North Vancouver de op ien nei rykste gemeente fan Kanada, nei it oanbuorjende West Vancouver. It distrikt hie yn 2016 goed 85.000 ynwenners. It hat syn eigen brânwacht, mar op it mêd fan 'e plysje heart it ta de foechgebiet fan 'e federale Royal Canadian Mounted Police.
Geografy
It distrikt North Vancouver leit yn it noardlike part fan Metro Vancouver, it regionale distrikt fan 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia dat de stêdekloft fan Vancouver omfiemet. It wurdt fan Vancouver sels skaat troch de Burrard-ynham, in fjord dy't fan 'e Strjitte fan Georgia út djip yn it fêstelân fan 'e provinsje op snijt. It distrikt North Vancouver hat in oerflak fan 160,8 km², en omjout de folle lytsere stêd North Vancouver, dy't ek oan 'e Burrard-ynham leit, oan alle trije oare kanten. Yn it westen foarmet de rivier de Capilano de grins fan it distrikt North Vancouver mei de stêd West Vancouver, dy't it distrikt fan 'e kust skiedt. Mei syn trijen steane de trije gemeenten West Vancouver, de stêd North Vancouver en it distrikt North Vancouver ek wol bekend as de North Shore ("Noardkust").
Yn it noarden grinzget it distrikt North Vancouver oan Squamish. Yn it easten wurdt it distrikt begrinzge troch de Indian Arm, in yn noardlike rjochting útstykjende sydfjord fan 'e Burrard-ynham. Oare kant dat wetter lizze Anmore, Belcarra en Port Moody. It distrikt North Vancouver bestiet út in ridlik flakke stripe lân oan 'e igge fan 'e Burrard-ynham, mar wurdt wat langer wat bercheftiger neigeraden dat men fierder noardlik komt. It noardlikste diel fan it distrikt makket ûnderdiel út fan it Kustberchtme. It hichteferskil yn it distrikt rint fan seenivo oan 'e igge fan 'e Burrard-ynham oant 1.449 m boppe seenivo oan 'e noardgrins.
It beboude diel fan it distrikt wreidet him yn in east-westrjochting út by de igge fan 'e Burrard-ynham lâns en oer it heuvelige foarlân fan 'e bergen. Hoewol't der gjin dúdlik stedssintrum bestiet, binne der wol ferskate wyksintra oan te wizen op basis fan in gearklûntering fan detailhannel. Fan west nei east binne dat: Edgemont Village, Upper Lonsdale, Lynn Valley, Main Street, Parkgate en Deep Cove. Yn it distrikt lizze ek inkele lytse Yndianereservaten, wêrûnder it Burrard Inlet Reservaat 3 fan 'e Tsleil-Wautût Naasje en it Capilano Reservaat 5 fan 'e Skwamisj Naasje.
It distrikt North Vancouver stiet mei Vancouver yn ferbining troch twa brêgen oer de Burrard-ynham: de First Narrows Bridge, better bekend as de Lions' Gate Bridge, en de Ironworkers Memorial Second Narrows Crossing. Der is ek in spoarbrêge, de Second Narrows Bridge, en fierders fart der in fearpont fan SeaBus oer de fjord, dy't lykwols gjin fiertugen meinimt. It distrikt North Vancouver hat oars as de stêd mei deselde namme net folle heechbou. De stêd hat dan ek in oansjenlik hegere befolkingstichtens as it distrikt. Maatskiplik hat it distrikt North Vancouver folle mear gemien mei West Vancouver as mei de stêd North Vancouver, dy't yn trochsneed folle earmer, of alteast minder ryk, is. Bewenners fan Vancouver sels meitsje lykwols hast nea ûnderskie tusken wat se "de beide North Vans" neame.
Skiednis
It lân fan it distrikt North Vancouver wurdt al tûzenen jierren lang bewenne troch de Skwamisj (Squamish) en Tsleil-Wautût (Tsleil-Waututh), dat Kust-Salisjaanske folken binne. It ierste kontakt dat dy Yndianen mei Jeropeänen hiene, fûn mooglik plak yn 1579, doe't de Ingelske kaper en ûntdekkingsreizger sir Francis Drake de kust oandie fan wat letter Britsk-Kolumbia wurde soe. Yn elts gefal stiet fêst dat der yn 1791 kontakt wie mei de Spaanske ekspedysje fan Juan Carrasco en José María Narváez. Yn 1792 waard de kust fan 'e Burrard-ynham better ferkend troch de Spanjert Dionisio Alcalá Galiano. Datselde jiers arrivearre ek de earste Britske ekspedysje yn it gebiet, dy't ûnder lieding stie fan George Vancouver.
Yn 1846 setten de earste blanke kolonisten dy't oer lân nei it westen ta reizge wiene, harren oan 'e Burrard-ynham nei wenjen. It duorre lykwols noch oant 1862 ear't men úteinsette mei it kapjen fan 'e bosken oan 'e noardigge fan 'e ynham. Dêrta waard dat jiers Pioneer Mills yn it gebiet fêstige, in houtseagerij dy't de earste foarm fan yndustry yn 'e krite wie. Dat barren wurdt gauris as it begjin fan it distrikt North Vancouver beskôge, want om 'e seagerij hinne groeide al rillegau it stedsje Moodyville, dat de iennichste wenkearn tusken de Burrard-ynham en it Kustberchtme bleau oant de houtseagerij yn 1901 tichtgie. Tsjin dy tiid wie yn it gebiet yn 1891 de earste gemeente oprjochte, ûnder de namme District of North Vancouver.
Yn 'e iere tweintichste iuw fûn yn North Vancouver in wiere ûnreplik goed-boom plak, dy't spekulanten fan withoefier oanloek, ûnder wa de Ingelske skriuwer Rudyard Kipling. Yn dyselde snuorje begûn North Vancouver him te ûntjaan ta de foarm dy't it no hat. It distrikt krige yn 1902 syn earste hotel, yn 1905 syn earst bank en datselde jiers waard ek de earste pleatslike krante oprjochte. De yndustry wie yn dy tiid benammen rjochte op 'e skipsbou. De grutste wurkjouwer yn it distrikt waard Wallace Shipyards (letter Burrard Dry Dock), dy't him yn 1906 oan 'e noarderigge fan 'e Burrard-ynham fêstige. Troch groeiende wolfeart en ekonomyske foarútgong skate de stêd North Vancouver him yn 1907 fan it distrikt ôf, en West Vancouver yn 1912. Yn 1915 kaam Moodyville, dat oarspronklik bûten it distrikt bleaun wie, derby te hearren. Fan dat stuit ôf binne de grinzen itselde bleaun.
Mei't de ferbining mei Vancouver fan it heechste belang wie foar de ekonomy fan it distrikt, waard al yn 1866 in 'feartsjinst' mei in roeiboat ynsteld. In profesjonele fearpont naam de tsjinst yn 1867 oer en bleau oant 1958 aktyf. Yn 1914 waard it distrikt North Vancouver fanút it easten oer lân oansletten op it Kanadeeske spoarweinetwurk. Tsjin dy tiid wie it dien mei de ekonomyske heechtijdagen en wie der in wrâldwide resesje geande, dy't noch oanboaze waard troch it útbrekken fan 'e Earste Wrâldoarloch. Yn 'e Krisisjierren gie it noch helte minder mei it distrikt, dat te meitsjen krige mei reuseftige begruttingstekoarten doe't de pylders fan 'e Lions' Gate Bridge, wêrfan't de oanlis troch de Grutte Depresje fertraging oprûn, raamd waard troch ferskate skippen. Mei dêrom waarden sawol it distrikt as de stêd North Vancouver yn 1933 ûnder kuratêle fan it provinsjaal bestjoer pleatst.
Uteinlik kaam de Lions' Gate Bridge, dy't de earste lânferbining mei Vancouver foarme, yn 1938 ree. De fraach nei befoarrieding fan 'e Alliëarde troepen late ûnder de Twadde Wrâldoarloch ta in weropbloei fan 'e ekonomy fan it distrikt. In protte oarlochsskippen foar de Keninklike Kanadeeske Marine waarden troch Burrard Dry Dock boud. Nei de oarloch waard yn 1960 de Ironworkers Memorial Second Narrows Crossing oanlein, yn 1969 folge troch in spoarbrêge, de Second Narrows Bridge. Yn 1977 waard fierders op 'e nij in feartsjinst ynsteld troch SeaBus.
It distrikt North Vancouver hjoed de dei
Hoewol't it de swiere yndustry wie (benammen skipsbou), dy't de ekonomy fan it distrikt North Vancouver it grutste part fan 'e tweintichste iuw behearske en geande holden hat, fiere tsjintwurdich lichte yndustry en de tsjinstesektor de boppetoan. In soad bedriuwen yn it distrikt meitsje no high-techprodukten of dogge dêr marketing foar. Fierders hat it distrikt no ek in libbene filmyndustry yn it ramt fan Hollywood North, sa't de film- en tillefyzjesektor fan 'e stêdekloft fan Vancouver neamd wurdt.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e Kanadeeske folkstelling fan 2016 hie it distrikt North Vancouver dat jiers in befolking fan 85.395 minsken. De befolkingstichtens bedroech dêrmei 531,1 minsken de km². De hiele stêdekloft fan Vancouver telde yn 2011 goed 2,3 miljoen ynwenners. It distrikt North Vancouver wie yn 2016 de gemeente mei de op ien nei rykste befolking fan Kanada, nei dy fan 'e oanbuorjende gemeente West Vancouver.
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking fan it distrikt North Vancouver oangiet, dy wie yn 2016 sa: 70,9% blanken; 10,3% Eastaziaten; 6,5% Westaziaten (benammen etnyske Perzen); 3,6% Súdaziaten; 2,7% Súdeastaziaten; 1,7% Yndianen; 0,9% Latino's; 0,8% Mety (Métis); 0,6% swarten; 0,3% Arabieren; 0,9% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Op taalkundich mêd waard fêststeld dat yn it distrikt North Vancouver yn 2016 74,4% fan 'e befolking it Ingelsk as memmetaal spriek. De op ien nei grutste memmetaal yn it distrikt, mei 5,2%, wie it Perzysk. Dêrnei folgen it Dútsk (2,1%), it Koreaansk (1,9%), it Spaansk (1,4%), it Kantoneesk (1,4%) en it Frânsk (1,2%). Fan 'e oarspronklike, Salisjaanske talen fan it distrikt wurdt it Halkomelem, fan 'e Tsleil-Wautût en in grut tal oare lytse Kust-Salisjaanske folken, noch mar troch in pear hûndert minsken sprutsen, wylst it it Skwamisj mei noch 7 sprekkers op stjerren nei dea is.
Klimaat
It distrikt North Vancouver hat in seeklimaat, mei oangenaam waarme simmers en mylde winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis omtrint 22 °C, en yn desimber, de kâldste moanne, is dat omtrint 6 °C. It distrikt kriget jiers trochinoar 1.831 mm delslach, mei dêrûnder 1.806 mm rein en oer it hiele winterhealjier ferdield 24,9 sm snie. Der binne jiers trochinoar 173,5 dagen dat it reint, en 6,2 dagen dat it snijt.
Kampus
In kampus (meartal: kampussen; fan it Latynske campus, "fjild") is it terrein dêr't in universiteit of hegeskoalle fêstige is. In moderne kampus is in samling gebouwen dêr't de kolleezjesealen, bibleteken, kantoaren en laboratoaria fan sa'n ûnderwiisynstelling steane, mar ek wenten en oare foarsjennings foar sawol studinten as dosinten, faak mei noch in oansjenlik stik iepen grûn derby of dertuskenyn, dêr't yn in parkeftige setting rekreëarre wurde kin.
It konsept fan 'e kampus, wêrby't alle gebouwen dy't ta in universiteit of hegeskoalle hearre, byinoar op ien, foar bûtensteanders net tagonklik terrein boud wurde, ûntstie yn 'e Feriene Steaten. Dêr waarden nije, partikuliere universiteiten almeast op in skonken stik grûn bûten de stêd boud. Yn Jeropa, dêr't universiteiten fan âlds midden yn 'e beboude kom fan in stêd stiene, wie soks net mooglik. De term 'kampus' waard foar it earst yn 'e 1770-er jierren brûkt yn ferbân mei it terrein fan 'e Universiteit fan Princeton, yn Nij-Jersey. Sûnt dy tiid hawwe alle Amerikaanske universiteiten in eigen kampus krigen, soms mear as ien. Guon fan sokke kampussen binne neitiid folslein omjûn rekke troch groeiende stêden, lykas it gefal is mei de Columbia Universiteit yn New York.
Yn Nederlân binne de measte âldere universiteiten noch altyd yn it sintrum fan in stêd fêstige, dêr't se faak fersnippere binne oer in oansjenlik tal fersprate gebouwen. Soms is der oan 'e râne fan 'e stêd in kampus boud foar in beskaat stúdzjerjochting. Sa hat de Ryksuniversiteit Grins oan 'e noardkant fan 'e stêd it Zernickekompleks bouwe litten, dêr't de eksakte stúdzjerjochtings fêstige binne. Stúdzjerjochtings as skiednis, ekonomy en de ferskate taalkundige rjochtings binne lykwols noch altyd yn in rige gebouwen fêstige dy't oer it hiele sintrum fan Grins ferspraat steane. De iennichste 'echte' kampusuniversiteiten fan Nederlân binne, net tafallich, ek de jongste universiteiten: de Technyske Universiteit Eindhoven, oprjochte yn 1956, en de Universiteit Twinte, oprjochte yn 1961.
Sint-Nikolaaskatedraal (Kazan)
De Sint-Nikolaaskatedraal (Russysk: Никольский собор) is in tsjerkekompleks fan it bisdom Kazan-Tatrastan fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke yn Kazan, Ruslân. Sûnt 1946 is it de katedraal fan it bisdom.
It kompleks bestiet út de Nikolaas- en Foarbeatsjerke, dy't by de alterromte meiïnoar ferbûn binne, in frijsteande klokketoer, kapellen en in pear bestjoersgebouwen. It gehiel fan de Nikolaaskatedraal falt ûnder it kultureel erfgoed fan de Russyske Federaasje en is in toeristyske attraksje fan de stêd.
Skiednis
It is bekend dat op it plak yn 1565 al in houten Nikolaastsjerke stie. Tsjin it ein fan de 17e iuw waard op dat plak in stiennen tsjerke mei ien koepel boud. Tusken 1696 en 1703 waard njonken de Nikolaastsjerke in simmertsjerke boud, dy't as Foarbeatsjerke wijd waard, in stiennen tsjerke mei seis pylders en trije apsissen. It kin lykwols wêze dat dy tsjerke âlder is en de bekende jiertallen (1696 en 1703) op in restauraasje fan in besteande tsjerke slaan. thumb|left|250px|Nikolaaskatedraal Tusken 1720 en 1730 waard oan de Foarbeatsjerke in fiif ferdjippings hege klokketoer boud. De slanke toer einiget mei in sipel fan kermanyske, donkergriene skobben. Yn it 18e-iuwske Kazan waarden sa in soad dakken en sipels fan tsjerken fersierd. De sipel fan de toer is hjoed-de-dei de iennige dy't mei dy dekoraasje bewarre bleaun is. Fjouwer fan de fiif koepels fan de Foarbeatsjerke datearje nei alle gedachten fan in renovaasje yn 1892.
De âlde Nikolaastsjerke waard yn 1883 ôfbrutsen om plak te meitsjen foar in ienkoepelige nijbou yn elektyske styl mei neoklassisistyske eleminten en in tige dekorative gevel. De Nikolaas wie foar dy tiid tige modern en wie ien fan de earste tsjerken yn it bisdom dy't in oansluting hie op it elektrisiteitsnet.
Lykas in soad tsjerken yn Ruslân waard ek de Nikolaastsjerke yn 1930 sletten troch anty-religieuze Sovjet-oerheid. Yn 1944 waard de tsjerke lykwols wer op 'e nij iepene. Twa jier letter krige de aartsbiskop tastimming om fan de tsjerke de katedraal fan it bisdom te meitsjen. De lytse tsjerke bleau ek neitiid de katedraal, ek al binne sûnt de fal fan it kommunisme de belangrykste tsjerken fan de stêd, de Ferkundigingskatedraal en de Petrus- en Pauluskatedraal, wer op 'e nij iepene.
Marisa Papen
Marisa Papen (Limburch, 30 april 1992) is in Belgysk model.
Twisted Sister
Twisted Sister is in Amerikaanske metalband dy’t yn 1972 oprjochte waard yn Ho-Ho-Kus, New Jersey. Harren bekendste nûmers binne "We 're Not Gonna Take It" en "I Wanna Rock".
Skiednis
Twisted Sister is fuortkaam út in band mei de namme “Silver Star”, en hat ferskate besettingswikselingen hân foardat yn 1982 de klassike line-up ûntstie besteande út Jay Jay French (gitaar), Fingers (gitaar), Dee Snider (sang), The Animal (bas) en A.J. Pero (drums), dy 't fjouwer fan de earste fiif albums fan de band opnaam. It debútalbum fan Twisted Sister, “ Under the Blade ” kaam yn 1982 út waard folge troch noch fjouwer studio-albums. Twisted Sister gie yn 1988 útelkoar. De band die yn lette jierren 90 inkelde reünyoptredens foardat se yn 2003 mear permanint herfoarme waarden. De band brocht noch ien studio-album út, it krystalbum, “A Twisted Christmas” yn 2006. Nei de dea fan Pero yn 2015 begûn de band oan in ôfskiedstoernee en gie dêrnei útinoar.
Marcussen & Søn
Marcussen & Søn is in Deenske oargelmakkerij dat syn sit yn Aabenraa hat. It bedriuw hat njonken oargels yn Denemark ek ynstruminten boud yn Dútslân, Sweden, Finlân, Grut-Brittanje, Súd-Afrika, Japan, de Feriene Steaten en Nederlân.
Skiednis
It bedriuw waard yn 1806 troch Jürgen Marcussen (1781-1860) stifte. Sûnt 1826 makke syn Dútske gesel en kammeraat Andreas Reuter ek diel út fan it bedriuw, dat doe de namme Marcussen & Reuter droech. De namme fan it bedriuw feroare yn 1848 yn Marcussen & Søn, doe't Jürgens soan Jürgen Andreas him by it bedriuw foege. Nei de dea fan de stifter fan it bedriuw yn 1860 waard Jürgen Andreas Marcussen allinne eigner fan de ûndernimming. Tusken 1902 en 1922 hie Johannes Lassen Zachariassen (1864–1922), in beppesizzer fan de dochter fan de stifter, de lieding oer it bedriuw.
It bedriuw wurke noch oant likernôch 1900 yn de oargeltradysje fan de barok, mar gyng doe lykas hast alle oare oargelbouwers oer op pneumatyske en elektryske traktuer. Dat duorre net lang, want Marcussen wie ien fan de earste oargelbouwers fan de saneamde Orgelbewegung en gyng werom op it lûd, de struktuer en technyk fan it Noard-Europeeske barokoargel. De persoan efter de feroaring wie Sybrand Zachariassen (1900–1960), dy'yn 1922 yn de âldens fan 21 de lieding oer de firma oernaam. Yn in lytse twintich jier krigen de oargels fan Marcussen in ynternasjonale reputaasje, dy't bekend waard foar it leverjen fan modellen fan it mechanyske oargel, it type dat yn de twadde helte fan de 20e iuw op 'e nij de basis waard foar de Europeeske oargelbou. Sybrand Jürgen Zachariassen (1931-2012) waard yn 1960 direkteur fan it bedriuw. Yn 1994-1995 waard it in famylje bedriuw mei beheinde oanspraaklikens, doe't Claudia Zachariassen (berne 26 maaie 1969 yn Sønderborg, de 7e generaaasje fan de Marcussen-Zachariassen famylje) by de firma kaam. Sûnt 2002 is hja algemien direkteur.
Gilberto Carlos Nascimento
(byneamd Betinho; 14 juny 1966) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Juventus, Cruzeiro, Palmeiras, Bellmare Hiratuska, Kawasaki Frontale, Internacional, Guarani, São José, Gama, Santo André, Ipatinga en Francana.
Walburgatsjerke (Droegeham)
De Walburgatsjerke is de eardere herfoarme en tsjintwurdich ien fan de twa PKN-tsjerken yn Droegeham. It tsjerkegebou is in ryksmonumint.
Skiednis
De earste tsjerke fan Droegeham datearre út it begjin fan de 13e iuw. It wie in romaansk bouwurk mei in healrûn sletten koer en smelle rûnbôgeramen. De tsjerke ûndergyng nei alle gedachten oan it begjin fan de 14e iuw in ferbouwing yn romano-gotyske styl. Letter krige de súdlike kant fan it skip gruttere finsters. De tsjerke rekke yn de 19e iuw slim yn ferfal en mocht ôfbrutsen wurde, ûnder it betingst dat de tsjerke op 'e nij boud waard yn de oarspronklike styl. Dêr wie it tsjerkefolk ynearsten mar min oer te sprekken, want de lytsere romaanske ramen fan de nijbou lieten net in soad deiljocht troch. De earste stienlizzing fan de nijbou fûn plak op 12 juny 1876.
Op 1 febrewaris 1983 raasde in swiere stoarm oer it lân en in grut part fan de bûtenmuorre fan de toer stoartte doe yn. Tusken 1984 en 1985 wie de restauraasje.
Nei in skieding fan 175 jier fusearre de grifformearde en de herfoarme gemeente op 12 desimber 2010 ta de Protestanske Gemeente Droegeham. Droegeham wie ien fan de earste gemeenten dy't meigong yn de ôfskieding fan 1834.
De Hamster Walburga-Tsjerke is de iennige tsjerke yn Fryslân dy't oan de hillige Walburga wijd is.
Toer
De fan giele en reade stien boude toer is romaansk en stammet út it begjin fan de 13e iuw. De 19,20 meter hege sealtektoer is oan de eastlike en westlike kant fan de dakrâne dekorearre mei rûnbôgefriezen en hat smelle romaanske kloksgatten. Boppe op de toer is in wynwizer mei in hynderke ynstee fan de wênstige hoanne. De klok waard yn 1943 troch de Dútsers foardere en kaam net werom. Doarpsbelang soarge nei de Twadde Wrâldkriich foar in nije klok yn de toer.
Oargel
It oargel waard yn 1921 boud troch A.S.J. Dekker fan Goes. Foar de bou waarden ûnderdielen fan in âlder oargel brûkt.
Bad Schwalbach
Bad Schwalbach (oant 1904: Bad Langenschwalbach) is in stêd en gemeente yn de Rheingau-Taunus-Kreis yn Dútske dielsteat Hessen.De stêd is ien fan de âldste hessyske kuerplakken.
Geografy
Bad Schwalbach is in kuerplak op sa'n 20 kilometer noardwestlik fan Wiesbaden. De stêd Bad Schwalbach leit op in hichte fan 289 oant 465 meter yn de westlike Hintertaunus. De stêd is in langrekt plak yn de delte fan de Nesselbach. Mear as 56% fan de gemeente bestiet út bosk.
Stedsyndieling
De gemeente bestiet njonken Bad Schwalbach ek út de plakken Adolfseck, Bad Schwalbach, Fischbach, Heimbach, Hettenhain, Langenseifen, Lindschied en Ramschied.
Skiednis
Bad Schwalbach waard foar it earst yn 1352 neamd en is sûnt 1364 as parochy bekend. De mineraalboarnen fan Bad Schwalbach binne yn alle gefallen al sûnt 1568 bekend. Mar it duorre noch oant de ferbettering fan de diken dat yn it begjin fan de 19e iuw it kueren in grutte flecht naam. Nei't Francis B. Head yn 1834 Bubbles from the Brunnens of Nassau publisearre, reizgen in soad Britten nei de Taunus. Foarsten en oare pommeranten besochten net allinne de baden, mar ek it kasino. Nei de Earste Wrâldkriich feroaren de klanten. De adel waard ynwiksele foar it grutte publyk en it lúkse kuerplak ferlear dêrmei alluere en feroare stadichoan yn in foar elkenien tagonklik kuerplak mei de foarsjennings dy't dêr by hearre.
Oranjehotel
thumb|De tagongspoarte
Oranjehotel wie de bynamme fan de Deutsches Untersuchungs- und Strafgefängnis yn it Hûs fan Bewarring yn Skeveningen yn de Twadde Wrâldoarloch. De koarstwillich bedoelde namme ferwiisde nei it yndertiid fierderop lizzende Oranje Hotel oan de Skeveningske kust.
Fan 1919 oant 1940 tsjinne de Skeveningske finzenis as hûs fan bewarring foar lytse kriminelen. Ny de Dútske ynfal fan 10 maaie 1940 waarden der Dútske kriichsfinzenen fêstholden. Nei de kapitulaasje fan Nederlân namen de Dútsers de finzenis oer.
1940 - 1945
In protte fan fersetsaktiviteiten fertochte Nederlanners waarden yn it Oranjehotel fêstholden yn ôfwachting fan harre proses foar de nazi-rjochtbanken. Ek waarden der wol Joadske Hagenaars fêstset dy't op transport nei Dútslân steld waarden.
Yn totaal hawwe ûnder de besetting sa'n 25.000 minsken fêstsitten yn it Oranjehotel. Sy waarden arrestearre troch de Dútsers om ferskaat fan redenen fan ferset of Deutschfeindlichkeit, fan it harkjen nei Radio Oranje oant it dwaan fan oanslaggen tsjin de Dútsers en harren hantlangers. Nei behanneling fan harren saak waarden guon frijlitten, mar tûzenen waarden feroardield ta de Dútske kampen of tichthuzen. 215 ta de dea feroardielden binne út it Oranjehotel wei mei in frachtwein nei de Waalsdorperflakte brocht om dêr deasketten te wurden.
Maaie 1945 kaam Oranjehotel wer yn Nederlânske hannen en waard E.P. Weber de nije kommandant fan de finzenis. In protte NSB'ers, ek Anton Mussert, en oare Nederlanners dy't fertocht waarden fan oarlochsmisdieden, waarden yn 1945 opsluten yn Skeveningen. Ek SS-Untersturmführer Ernst Knorr bedarre dêr, no net as ferhearder en beul, mar as finzene.
Jierlikske betinking
Sûnt 1946 wurdt alle jierren op de lêste sneon fan septimber of de earste sneon fan oktober in betinking holden. Der wurdt dan in betinkingsrede útsprutsen troch in foaroansteand Nederlanner en de finzenen fan it Oranjehotel wurde eare by in Stille Gong by Deadesel 601 lâns.
Rowohlt Verlag
Rowohlt Verlag is in Dútske útjouwerij, dy't yn 1908 yn Leipzig oprjochte waard troch útjouwer Ernst Rowohlt. Sûnt de Twadde Wrâldoarloch is it bedriuw fêstige yn Reinbek, yn it suden fan 'e dielsteat Sleeswyk-Holstein, ûnder de reek fan Hamburch. Rowohlt hat njonkenfêstigings yn Hamburch en Berlyn. Yn 1982 waard Rowohlt oernommen troch it grutte útjouwersconcern Verlagsgruppe Georg von Holtzbrinck GmbH.
Nádson Rodrigues de Souza
(30 jannewaris 1982) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Vitória, Suwon Samsung Bluewings, Corinthians, Vegalta Sendai, Bahia en Sport Recife.
Panama City Beach (Floarida)
Panama City Beach is in stêd yn Bay County, yn it noardwesten fan 'e Amerikaanske steat Floarida, dêr't it yn 'e Florida Panhandle oan 'e saneamde Smaragdkust (Emerald Coast) fan 'e Golf fan Meksiko leit. Panama City Beach is in baaiplak en in populêre fakânsjebestimming. Fanwegen syn 14 km oan unike hagelwite strannen fiert de stêd as biedwurd the World's Most Beautiful Beaches ("Wrâlds Moaiste Strannen"). Oars as dat gauris tocht wurdt, is Panama City Beach net in ûnderdiel fan it gruttere en âldere Panama City, mar in selsstannige gemeente. Panama City Beach hie neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 doe sa'n 12.000 ynwenners. It heart ta de stêdekloft fan Panama City-Lynn Haven, dy't in befolking hat fan krapoan 170.000 minsken.
Skiednis
Sûnt de iere jierren tachtich hat Panama City Beach him ûntwikkele ta in populêre fakânsjebestimming. Dat is benammen it gefal ûnder de beruchte spring break, de foarjiersfakânsje fan 'e Amerikaanske universiteiten. Doe't yn 1985 de autoriteiten yn Fort Lauderdale, dat oant doe ta de populêrste spring break-bestimming wie, dêr it near op leine fanwegen de oerlêst dêr't jonge feestfierende toeristen foar soargen, wie Panama City Beach ien fan 'e baaiplakken dy't yn it gat sprongen. Sûnt is it ien fan 'e wichtichste spring break-bestimmings fan 'e Feriene Steaten wurden, mei yn maart/april jiers mear as 100.000 toeristen.
Fan 2000 oant 2005 fûn der yn Panama City Beach in bou-boom plak, wêrby't âldere huzen en motels wike moasten foar hege hotels en apparteminteflats en lúksueuze wenten. Fan gefolgen is ûnreplik goed mei frij útsicht op it strân no seldsum wurden, en sadwaande binne huzen oan it strân sûnt de milenniumwiksel ferfjouwerfâldige yn priis.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Panama City Beach 15,5% âlder as 65 jier en 18,0% jonger as 18 jier. Fierders bestie 40,8% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst neffens gegevens út 2000 5,0% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe.
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 83,7% blanken; 5,8% Latino's; 2,7% Aziaten; 2,3% swarten; 0,6% Yndianen; 4,9% oaren of fan mingd etnysk komôf. Fan 'e blanken wie fierders 17,7% fan Ingelsk komôf, 17,4% fan Dútsk komôf, 14,8% fan Iersk komôf, 11,1% fan Angelsaksysk Amerikaansk komôf, 3,6% fan Italjaansk komôf en 3,1% fan Frânsk komôf.
Klimaat
Panama City Beach hat in fochtich subtropysk klimaat, mei lange, hjitte en neare simmers en koarte, mylde winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 32,3 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 17,4 °C. Panama City Beach kriget jiers trochinoar 1.552 mm delslach. De stêd leit yn 'e gefaresône foar orkanen; de lêste dy't deunby kaam wie de orkaan Earl, yn 1998.
Dorchester (Oxfordshire)
Dorchester-on-Thames is in plak en civil parish yn it distrikt Súd Oxfordshire, yn it Ingelske greefskip Oxfordshire. Dorchester leit sa'n 3 km noardwestlik fan Wallingford en 8 km súdeast fan Oxford. Nettsjinsteande de namme leit Dorchester net oan de Teems, mar sa'n 500 meter dêr fan ôf.
Skiednis
De krite is teminsten sûnt de Nije Stientiid bewenne. Yn it noarden fan it karspel wie yn de prehistoarje in hillich plak, no foar it grutste part fernield troch it winnen fan gravel. Teffens binne der yn de omkriten oerbliuwsels fan delsettings út de Brûnstiid en de Izertiid fûn en noch binne resten fan in festing op in hichte út de Izertiid te sjen (Dyke Hill).
Dorchesters plak tichtby de dêr noch befarbere Teems hat altyd fan strategysk belang west. De Romeinen bouden der in vicus en leine in dyk oan dy't de stêd mei in militêr kamp yn Alchester (Latyn: Ælia Castra), 25 km nei it noarden. Beda woe hawwe dat it kamp Dorcic hiet.
Yn 634 stjoerde paus Honorius I biskop Birinus nei de delling fan de Teems om de Saksen dêre te bekearen ta it kristendom. Kening Cynegils fan Wesseks joech Dorchester oan Birinus as sit fan it nije Diosee fan Dorchester. It wie in ûnbidich grut diosee dat it grutste part fan Wesseks en Mercia besloech. Sadwaande wie Dorchester de facto  haadstêd fan Wesseks. Letter waard Winchester haadstêd en troch Offa, kening fan Mercia ferôvere.
Yn 1072 waard de biskopssit fan Dorchester nei Lincoln ferlein. thumb|Dorchester Abbey, de toer is út 1602 thumb|Normandysk doopfet út de eardere abdijtsjerke mei ôfbylden fan de tolve [[apostels]]
Yn de 12e iuw festigen de Augustinen har dêr en waard de abdijtsjerke fergrutte mei om de pylgerstream nei de skryn fan de hillige Birinus oan te kinnen. Kening Hindrik VIII hefte de abdij op yn 1536 en de skryn waard ferneatige. Sawaande bleau lyts plak mei in mânske tsjerke benefter.
De kleastergebouwen en de tsjerke waarden yn 1554 troch Richard Beauforest fan Dorchester opkocht; sûnt is it in Anglikaanske tsjerke.
It besjen wurdich
De abdij fan Dorchester Abbey is de tsjerke fan it plak en ek syn wichtichste toeristyske attraksje. Der is in museum yn de abdij.
Fan de leafst tsien herbergen en útspannings binne twa oerbleaun, The George en The White Hart.
Edwert III fan Ingelân
Edwert III (Ingelsk: Edward III; Kastiel fan Windsor (Ingelân), 13 novimber 1312 – Londen, 21 juny 1377) wie kening fan Ingelân fan 1327 oant 1377. Hy stiet bekend om syn súksessen op it slachfjild en teffens om syn politike feardichheden. Nei it jammerdearlik ferrûne regear fan syn heit Edwert II wûn hy it foar in grut part ferlern giene keninklik gesach werom. Under syn regear ûntjoech it Keninkryk Ingelân him ta ien fan 'e sterkste militêre machten fan Jeropa, mar tagelyk koed er de Skotten net de baas yn 'e Twadde Skotske Unôfhinklikheidsoarloch, en stoarte er syn lân út dynastike abysjes yn 'e Hûndertjierrige Oarloch mei Frankryk, dy't nei syn eigen dea noch lang fuortslepe soe. Edwert III regearre fyftich jier, wêryn't û.m. it Ingelske parlemint wichtige ûntwikkelings trochmakke en Ingelân troffen waard troch de pest.
Jonge jierren
Edwert III waard yn 1312 berne yn it Kastiel fan Windsor, yn it Ingelske greefskip Berkshire, en waard sadwaande yn syn jonge jierren gauris oantsjut as Edwert fan Windsor. Hy wie de soan fan kening Edwert II fan Ingelân en dy syn frou Isabella fan Frankryk. It regear fan syn heit waard allegeduerigen pleage troch swierrichheden, dy't Edwert II foar in grut diel oer himsels ôfrôp troch syn ynaktiviteit op mêden lykas de oangeande oarloch mei Skotlân, en troch syn oanhâldende foarlûken fan favoriten. De berte fan in manlike erfgenamt stabilisearre syn regear in hoartsje, en om it prestiizje fan 'e jonge kroanprins noch te fergrutsjen, liet Edwert II him tolve dagen nei syn berte ferheffe ta paltsgreve fan Chester.
Yn 1325 easke de Frânske kening Karel IV dat Edwert II him hulde dwaan soe, om't de kening fan Ingelân tagelyk ek hartoch fan Akwitaanje, yn súdwestlik Frankryk wie, en yn dy hoedanichheid in lienman fan 'e Frânske Kroan. Edwert doarst op dat stuit lykwols syn lân net te ferlitten om't syn befoardieling fan Hugo Despenser de Jongere him wer op raamkoerts mei de Ingelske adel brocht hie, dat sadwaande skode er de titel fan hartoch fan Akwitaanje troch nei syn doe trettjinjierrige soan Edwert III, en stjoerde er dy nei Frankryk ta om Karel IV hulde te dwaan.
De jonge prins waard beselskippe troch syn mem Isabella, dy't de suster fan 'e Frânske kening wie, en dy't foar Edwert II in fredesakkoart mei har broer útûnderhannelje moast. Edwert II hie him tsjin dy tiid lykwols ek fan syn frou witten te ferfrjemdzjen, en doe't se ienris yn Frankryk wie, wegere Isabella noch werom te kommen nei Ingelân. Ynstee sleat se in ferbûn mei de Ingelske balling Roger fan Mortimer, 1e greve fan March, dy't earder troch har man yn it tichthûs smiten wie, mar út 'e Toer fan Londen witten hie te ûntsnappen. Om diplomatike en militêre stipe foar har ûndernimming te winnen, fersei Isabella har soan oan 'e doe tolve jier âlde Filippa fan Henegouwen.
It duorre net lang ear't it nije rezjym yn swierwaar rekke troch de sintrale posysje oan it Ingelske Hof dy't Roger fan Mortimer no ynnaam. Mortimer oefene feitliks de macht fan in regint út, en brûkte syn ynfloed om lânerijen en titels te fergarjen. Syn ympopulariteit woeks allinne mar oan troch de fernederjende nederlaach dy't it Ingelske leger tsjin 'e Skotten litte yn 'e Slach by Stanhope Park en de dêropfolgjende Frede fan Edinburch-Northampton, fan 1328, wêrby't it Keninkryk Skotlân syn ûnôfhinklikheid foar trijehûndert jier weromwûn. Los fan sokke steatssaken rekke Edwert III ek op it persoanlike flak mei Mortimer deilis, mei't dyselde wist dat syn posysje prekêr wie, en himsels mear oansjen besocht te jaan troch de jonge kening te misledigjen. It spul kaam ta in klimaks nei't Edwert en Filippa, dy't op 24 jannewaris 1328 troud wiene, op 15 juny 1330 in soan krigen, Edwert, dy't letter bekend komme soe te stean as 'de Swarte Prins'. Uteinlik besleat Edwert III om mei help fan syn selskipsman Willem fan Montagu, greve fan Salisbury en ferskate oare fertroulingen aksje te ûndernimmen. Se kamen Mortimer op 19 oktober 1330 yn it Kastiel fan Nottingham oer it mad, wêrnei't Edwert III him op 29 novimber terjochtstelle liet.
Oarloch mei Skotlân
Edwert III wie djip ûntefreden oer de frede dy't mei Skotlân sletten wie, en besleat dêrom de saneamde 'Unterfden' te stypjen, sij it yn 't earstoan yn it geheim. De Unterfden wiene in groep Skotske eallju dy't ferballe en ûnteigene wiene om't se it yn 'e Earste Skotske Unôfhinklikheidsoarloch mei de Ingelsen holden hiene. In pikant detail wie dat harren lieder Edwert fan Balliol wie, de soan fan Jan fan Balliol, de kening fan Skotlân dy't yn 1296 troch Edwert III syn pake Edwert I ôfset wie. Mei in leger fan ballingen en hierlingen lâne Balliol yn 1332 op 'e Skotske eastkust, wêrnei't er ferrassend it Skotske regearingsleger in slimmen nederlaach wist ta te bringen yn 'e Slach by Dupplin Moor. Doe't er lykwols besocht en meitsje himsels kening fan Skotlân yn it plak fan 'e jonge David II, waard er rillegau it lân útdreaun.
Yn maart 1333 kearde Balliol mei in wergroepearre striidmacht werom nei Skotlân, dêr't er de grinsstêd Berwick-upon-Tweed belegere. Doe't de Skotten in tsjinoanfal útfierden, naam Edwert III dat as in ferlechje oan om him mei Ingelske troepen yn 'e oarloch te mingen. Op 19 july 1333 troffen de Ingelske en Skotske legers inoar yn 'e Slach by Halidon Hill, in pear kilometer bewesten Berwick, dêr't de Skotten in swiere nederlaach litten. Balliol krige dêrnei it regear oer in oansjenlik diel fan Skotlân yn 'e hannen, en stie yn july 1334 by it Ferdrach fan Newcastle in grut part fan Súd-Skotlân oan Ingelân ôf, wêrûnder it hiele Súdskotsk Berchlân en in grutte stripe fan it leechlân, de stêden Edinburch, Roxburgh, Peebles, Dumfries, Linlithgow en Haddington ynbegrepen. Edwert III hold de Skotske wetjouwing yn dy gebieten yn stân, mar stelde der wol syn eigen bestjoerders oan. De iere oerwinnings blieken lykwols dreech te konsolidearjen tsjin it koppige ferset fan 'e Skotten yn, en geandewei de folgjende jierren gie it grutste part fan it ferovere gebiet wer ferlern. Yn 1338 wie Edwert III sels twongen en slut in wapenstilstân mei de Skotten.
Oarloch mei Frankryk
De reden foar it kearen fan it tij yn Skotlân wie dat Frankryk, troch de Auld Alliance in langjierrige bûnsgenoat fan Skotlân, him yn 1337 yn 'e striid mongen hie. Lettere soe bliken dwaan dat dat it begjin fan 'e Hûndertjierrige Oarloch wie. Frânske oarlochsskippen fierden oanfallen út op Ingelske havenstêden, en siedden sa panyk oer in Frânske ynfaazje fan Ingelân, dy't lykwols nea kaam. Dochs wie Edwert III twongen om troepen út Skotlân werom te lûken foar it gefal dàt. Hoewol't de Twadde Skotske Unôfhinklikheidsoarloch in wichtige katalysator wie foar de oarloch tusken Frankryk en Ingelân, wie it net de oarsaak. Dat wie de noch altyd problematyske feodale relaasje tusken de Ingelske en de Frânske kening. Om't Edwert III him noch altyd gjin hulde dien hie as hartoch fan Akwitaanje en greve fan Pontelân (Ponthieu, yn noardlik Frankryk), lei de Frânske kening Filips VI yn 1337 beslach op dy beide gebieten. Ynstee dat Edwert III belies joech en de lienrelaasje formalisearre, sa't syn heit dien hie, reägearre er troch it keningskip fan Frankryk op te easkjen as pakesizzer (fia syn mem) fan 'e Frânske kening Filips IV. Yn Frankryk wie lykwols de Salyske wet fan krêft, dy't erfopfolging fia de froulike line útsleat. Sadwaande wie Filips VI, in omkesizzer fan Filips IV, de rjochtmjittige troanopfolger.
Yn 't earstoan besocht Edwert III en slút anty-Frânske bûnsgenoatskippen mei oare foarsten, lykas keizer Loadewyk IV fan it Hillige Roomske Ryk. Dat smiet lykwols net folle resultaten op. Underwilens soarge de finansjele druk dy't feroarsake waard troch Edwert syn oarloggen foar ûntefredenens oan it thúsfront. It bestjoer fan Ingelân rûn fêst troch de heech oprinnende nasjonale skuld, wylst de kening en syn generaals har op it fêstelân fan Jeropa lulk makken oer it falen fan it regear om mei jild foar de oarloch oer de brêge te kommen. Uteinlik reizge Edwert ein 1340 werom nei Londen dêr't er regaad makke troch it regear te suverjen fan in grut tal ministers en oare hege funksjonarissen. Ynstee dat er dêrmei in stabyl bestjoer skoep, brocht dat him yn botsing mei Jan fan Stratford, de aartsbiskop fan Canterbury, doe't er dy syn famyljeleden Robert fan Stratford, biskop fan Chichester, syn titels ôfnaam en Hindrik fan Stratford yn it tichthûs smite liet. Yn april 1341 waard der in beskate fermoedsoening berikt yn it parlemint, wêrby't de kening strange beheinings oangeande syn finansjeel en bestjoerlik foech akseptearje moast yn ruil foar in belestingbea. Yn oktober fan dat jier werrôp Edwert dy oerienkomst lykwols nei't er aartsbiskop Stratford polityk isolearre hie.
Ferfetting fan 'e oarloch
Likegoed koe pas yn 'e midden fan 'e 1350-er jierren de oarloch op grutte skaal ferfette wurde. Yn 1356 boekte Edwert syn soan, de Swarte Prins, in grutte oerwinning yn 'e Slach by Poitiers, wêrby't de Frânske kening Jan de Goede en dy syn jongste soan Filips de Stoute, de hartoch fan Boergonje, kriichsfinzen nommen waarden.
Nei in opienfolging fan oerwinnings hiene de Ingelsen doe in grut diel fan Frankryk yn 'e hannen, en mei it ferlies fan 'e kening stoarte it Frânske regear suver yn. Skiedkundigen binne it der noch altyd net oer iens oft Edwert syn oarspronklike oanspraak op 'e Frânske troan no echt wie, of dat it taktyk wie om 'e Frânsen ûnder druk te setten. Mar nettsjinsteande syn oarspronklike bedoeling, it Frânske keningskip liek no suver ûnder hânberik. Yn 1359 einige in fjildtocht dy't de Frânsen de genedeklap jaan moast lykwols ûnbeslist. Dêrfandinne dat Edwert III yn 1360 it Ferdrach fan Brétigny akseptearre, wêrby't er syn oanspraken op 'e Frânske troan opjoech, mar folslein soeverein waard yn 'e Frânske gebieten dy't er ferovere hie.
Oan it noardfront joech Edwert fan Balliol nei de lêste mislearre ynfal yn Skotlân úteinlik yn 1356 syn oanspraken op 'e Skotske troan op. Dat makke de wei frij foar wiere fredesûnderhannelings, dy't yn 1357 ta de Frede fan Berwick laten. Under de betingsten fan dat ferdrach waard David II fan Skotlân frijlitten yn ruil foar in ûnbidich grutte lospriis fan 100.000 Skotske marken (ien Skotske mark wie ⅔ fan in Britsk pûn). Fierders bleau de stêd Berwick-upon-Tweed yn Ingelske hannen.
Lettere jierren en dea
Wylst Edwert syn iere regear fol enezjy en súksessen west hie, waarden syn lettere jierren karakterisearre troch fuortsetting fan âlde patroanen, nederlagen op it slachfjild en politike strideraasjes. It deistich bestjoer fan it lân lokke him folle minder ta as it útfieren fan militêre fjildtochten, en dêrom betroude Edwert III yn 'e 1360-er jierren almar mear op fertroulingen om it rêdwurk fan 'e steat geande te hâlden. De wichtichtste dêrfan wie Willem fan Wykeham, in man fan nederich komôf dy't in bliksemkarriêre makke om yn 1363 oansteld te wurden as segelwarder en yn 1367 sels as kânselier. Fanwegen politike swierrichheden dy't ferbân holden mei syn brekme oan ûnderfining waard dyselde yn 1371 troch it Ingelske parlemint twongen om syn kanselierskip del te lizzen.
De problemen fan 'e kening waarden noch minder makke troch it ôfstjerren fan fertroulingen fan syn eigen generaasje, wêrûnder guon doe't de pest yn 1361-1362 op 'e nij tasloech. Willem fan Montagu, greve fan Salisbury, Edwert syn selskipsman út syn jonkheid, wie al yn 1344 stoarn, en Willem fan Clinton, greve fan Huntingdon, dy't ek oanwêzich west hie by it ôfsetten fan Mortimer, stoar yn 1354. Willem fan Bohun, greve fan Northampton liet it libben yn 1360, en it jiers dêrop beswiek it militêr sjeny Hindrik fan Grosmont, hartoch fan Lancaster oan wat nei alle gedachten de pest west hat. Troch de dea fan safolle eallju fan syn eigen jierren wie Edwert III wat langer wat mear twongen en ferlit him op 'e jongerein, dy't mear mei syn soannen op hie as mei himsels.
Hieltyd mear liet Edwert yn dy jierren ek militêre operaasjes oan syn soannen oer. Syn twadde soan, Lionel fan Antwerpen, hartoch fan Clarence, besocht de fierhinne selsbestjoerende Anglo-Ierske eallju yn Ierlân te ûnderwerpen, mar dat mislearre en de iennichste duorjende neitlittenskip fan Clarence yn Ierlân wiene de ûnderdrukkende Statuten fan Kilkenny, út 1366. Underwilens rûn yn Frankryk it fredige desennium ôf dat folge wie op it sluten fan it Ferdrach fan Brétigny. Yn 1364 wie nammentlik Jan de Goede fan Frankryk yn Ingelske finzenskip stoarn nei't er om 'e nocht besocht hie om syn eigen lospriis byinoar te bringen. Hy waard opfolge troch de enerzjike Karel V, dy't yn 1369 it Ferdrach fan Brétigny opsei en de oarloch ferfette. Edwert syn soan Jan fan Gint waard nei it fêstelân ta stjoerd om mei de Frânsen ôf te weven, mar dat mislearre jammerdearlik, en doe't yn 1375 it Ferdrach fan Brugge sletten waard, wiene fan 'e ûnbidige Ingelske besittings yn Frankryk inkeld noch de havenstêden Kalês, Bordeaux en Bayonne oer.