cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
An Inspector Calls (film út 1954)
Plot
Ynspekteur Poole leit út dat Eva nei in skoft wurkleas west te hawwen, in nije baan fûn as winkelbetsjinde yn in pleatslik warehûs. Dêr krige se lykwols al nei twa moannen dien, nei't der troch in klant oer har hâlden en dragen klage wie. It wurdt dúdlik dat dy klant Sheila Birling wie. Yn in twadde flashback wurdt sjen litten hoe't Sheila yn it warehûs komt om mei har mem in nije hoed te keapjen. Se beskuldiget Eva derfan dat se ûnfatsoenlik is as it fanke har glimkjen net betwinge kin wylst Sheila mei de hoed wrakselet. Sheila stapt nei Eva har baas ta en easket dat dy har ûntslacht. Werom yn 'e hjoeddeistige tiid leit Sheila út dat se jaloersk wie om't Eva tsjepper wie as sysels.
Leppeltsjedief
De Leppeltsjedief (Capsella bursa-pastoris) heart ta de koalfamylje. It is in rjochtopsteande plant mei wite blommen en bochtich takkelige blêden yn in woartelrozet. De leppeltsjedief is in tige algemiene wylde plant, dy't sawol yn tunen as op ruderale grûnen foarkomt,en yn bjirmen, strjitrânen, muorren, ensfh. fûn wurde kin.
An Inspector Calls (film út 1954)
Plot
Poole fertelt dat Eva nei dat foarfal har namme feroare; se neamde har doe Daisy Renton. As er dy namme heart, wurdt Gerald Croft sichtber kjel. Hy bychtet oan syn oansteande breid Sheila op dat er in seksuele affêre mei Eva hân hat, dy't yn maart 1911 begûn. Hy mette har yn in bar dy't derom bekendstie dat dêr prostituees te finen wiene. Yn in nije flashback hâldt Gerald de man dêr't Eva mei fuort soe, foar it lapke en poeieret him ôf, wêrnei't er syn plak ynnimt. Hy giet mei har út te iten en as er foar it ferstân kriget dat se dakleas is, lit er har syn twadde hûs yn 'e stêd bewenje en jout er har jild om fan te libjen. Hja wurdt al rillegau syn mêtresse, mar hy wol yn it iepenbier net mei har sjoen wurde fanwegen it ferskil yn harren sosjale eftergrûn. Dat wurdt meitiid in grut striidpunt tusken har beiden en úteinlik ferbrekt Eva dêrom harren relaasje. Arthur en Sibyl Birling binne ûntsteld troch dizze ûntboezemings, en al wurdearret Sheila de earlikheid fan Gerald, dochs jout se him de ferlovingsring werom dy't se earder dy jûns fan him oannommen hie. Gerald ferlit dêrnei it hûs om him in eintsje te fertrêdzjen.
Leppeltsjedief
Oare Fryske nammen
De namme komt fan de hertfoarmige 6 oant 9 mm lange haukes, dy't it model hawwe fan de tas dy't earder troch skepers en boeren brûkt waard. Yn de folksmûle stiet de leppeltsjedief ek bekend as leppeltjeblom, dûbeltsjedief, einepoat en foarkjes-en-leppeltsjes.
An Inspector Calls (film út 1954)
Plot
It wurdt troch Poole útbrocht dat Sibyl Birling, Sheila har mem, ek gedoente mei Eva hân hat. Hja hat nammentlik tsjinkeard dat Eva help ûntfong fan it pleatslike goeddiedichheidskomitee. De reden dêrfoar wie dat Eva swier rekke wie, en dat se bewearde dat har man, dy't har ferlitten hie, Birling hiet. Dat bringt oan it ljocht dat Eva, nei't se by Gerald wei rekke wie, yn 'e tram yn 'e kunde kaam mei Eric Birling. Se hiene in koarte affêre, en sy rekke swier. Yn in flashback is te sjen dat se him dat fertelt. Dêrop stelt er jild om har te ûnderhâlden, mar sy wegeret it oan te nimmen. Op dat punt yn har libben kloppet se foar help oan by it goeddiedichheidskomitee, dat har op inisjatyf fan Eric syn mem ôfstegeret. Gearfetsjend stelt ynspekteur Poole dat elts fan 'e leden fan 'e famylje foar in diel ferantwurdlik is foar it ta selsmoard driuwen fan Eva.
Leppeltsjedief
Uterlik
De oant 60 sm hege plant is ien- of twajierrich, en bloeit fan maart oant septimber. Rûnom de spoelfoarmige woartel steane de woartelblêden yn in rozet; de wite blommen steane yn in strús groepearre. De leppeltsjedief is in winterfêste plant. Se freget in goed wettertrochlittende, wat sânige, stikstofhâldende grûn yn sinne of healskaad. De blommen hawwe fjouwer oant 3 mm lange wite kroanbledsjes. De tsjelkblêden binne oant heal sa lang as de kroanblêden.
De pinfoarmige woartel is faak ferhoute. De blommen binne strúsfoarmich by inoar.
An Inspector Calls (film út 1954)
Plot
Op 'e strjitte fernimt Gerald ûnderwilens by in patrûljearjende plysjeman nei ynspekteur Poole, en heart ta syn ferheardens dat der by de pleatslike plysje nimmen wurket dy't sa hjit. Hy giet werom en komt der wer yn krekt as Poole syn betooch beëinige hat, wêrnei't er syn ûntdekking op 't aljemint bringt. Arthur Birling freget Poole om eefkes te wachtsjen yn 'e bibleteek wylst de húshâlding de ymplikaasjes fan Gerald syn nijs bepraat. Arthur Birling en de frou en Gerald Croft hawwe no it gefoel dat der in lêst fan harren ôffallen is, om't se har no ommers net mear skuldich hoege te fielen. Se beslute dat sy hjirre de wiere slachtoffers binne, mei't "ynspekteur Poole" in wrede hoax útfierd hat. Sheila en Eric Birling, lykwols, fiele har noch altyd skuldich oer harren eardere hâlden en dragen. Gerald skillet it sikehûs op om te sjen oft der wier in fanke harsels fergiftige hat, mar der wurdt him ferteld dat dêr de ôfrûne dagen nimmen stoarn is. Hy konkludearret dat it allegearre mar in nuveraardich bedroch is. Hy en Arthur Birling en de frou skodzje alles fan har ôf en beslute troch te libjen sa't se altyd dien hawwe, mar Sheila en Eric binne permanint feroare.
Leppeltsjedief
Fersprieding
De plant komt yn de hiele wrâld foar mei útsûndering fan Polyneezje, fan Yslân yn it noarden oant yn de Alpen en de Pyreneeën op 3000 meter hichte. Hoewol't de plant troch in soad ynsekten opsocht wurdt, komt der relatyf mar in bytsje krúsbestowing foar. Der is wol faak sprake fan selsbestowing, dêrtroch binne der in soad fêst ferervjende farianten.
De plant komt wierskynlik fan oarspring út it gebiet fan de Middellânske See.
An Inspector Calls (film út 1954)
Plot
Dan giet de tillefoan. Birling nimt op en him wurdt meidield dat der no krekt yn it pleatslike sikehûs in jonge frou stoarn is oan wat nei alle gedachten selsmoard troch fergiftiging is. Hja hat in deiboek efterlitten wêryn't de nammen fan 'e Birlings neamd wurde, dat in ynspekteur fan 'e plysje is ûnderweis om 'e húshâlding oer de saak te ûnderfreegjen. De gesinsleden hastigje har nei de bibleteek, dêr't "ynspekteur Poole" sûnder in spoar nei te litten ferdwûn is. Hoe't dat kin, begypt nimmen, want de doar fan 'e keamer hat net iepen west. Wol dúdlik is dat alles dat Poole harren ferteld hat, wier is, en dat publike skande mei koarten oer de Birlings en Gerald Croft komme sil.
Oer toanielstik en film
An Inspector Calls is basearre op it toanielstik An Inspector Calls út 1945, fan J.B. Priestley. Dat is yn it Feriene Keninkryk in tige ferneamd wurk, dat withoe faak opfierd is en dat op in protte middelbere skoallen in ferplichte ûnderdiel fan 'e lêslist literatuer fan it fak Ingelsk is. Hoewol't noch yn it toanielstik, noch yn 'e film útlein wurdt wa't "ynspekteur Poole" no eins wie, geane toanielkritisy en gewoane lêzers en taskôgers der oer it algemien fan út dat er in boppenatuerlik wêzen is, in soarte fan wraakingel. Priestley ferwurke foar dy konklúzjes hints yn syn stik, lykas it feit dat Poole alles liket te witten en om't syn namme yn it toanielstik net Poole, mar Goole is, dat itselde klinkt as it wurd ghoul, de namme foar in beskate soarte mytyske wêzens. Yn it toanielstik wurdt er ek net ynlitten troch de tsjinstfaam, lykas yn 'e film, mar stiet er ynienen yn it fermidden fan 'e dinearkeamer sûnder dat immen him deryn kommen sjoen hat.
Leppeltsjedief
Ekology
De leppeltsjedief wurdt faak oantaasten troch de skimmel Cystopus candidans. Soks docht û.o. bliken út pleatslike ferdikkings en in wite oanslach.
An Inspector Calls (film út 1954)
Distribúsje
De distribúsje fan An Inspector Calls waard fersoarge troch British Lion Films. De film gie op 11 maart 1954 yn Londen yn premiêre.
Leppeltsjedief
Brûken
It krûd wurdt yn ferskate produkten ferwurke. Yn de folksgenêskunde waard / wurde ôftreksels brûkt tsjin bliedings, ûntstekkings fan de urinewegen, en as kompres op iepen bliedzjende wûnen.
Jonge (foar de bloei) rozetbledsjes kinne brûkt wurde yn salades, of smoard yn it sopsoarten.
An Inspector Calls (film út 1954)
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige An Inspector Calls oer it algemien positive resinsjes. Sa rikkemandearre C.A. Lejeune fan 'e krante The Observer de film oan as ta neitinken oansettend. Tagelyk hie se wol krityk op it stadige tempo, de banale dialooch en it brekme oan heechsteande technyske ôfwurking.
Noch Rotten Tomatoes, noch Metacritic, beiden websiden dy't resinsjes sammelje, hawwe anno 2023 in beoardieling fan An Inspector Calls.
Autoritarisme
It begryp Autoritarisme wurdt brûkt yn twa domeinen:
Femme Gaastra
Femme Simon Gaastra (Ljouwert, 23 july 1945) is in Nederlânsk histoarikus en eardere professor maritime skiednis oan de Universiteit Leien.
Oplieding
Gaastra folge de middelbere skoalle oan it Ryks Lyseum yn It Hearrenfean, wêrnei’t hy fan 1965 oant 1972 skiednis studearre oan de Universiteit Leien.
Akademyske karriêre
Yn 1972-73 begûn hy as ûndersiker by de Nederlânske Organisaasje foar Sver Wittenskiplik Undersyk, mei de Nederlânsk-Aziatyske skipfeartbetrekkingen as Ûndersyksgebiet. Yn 1973-'74 joech hy skiednis yn Haarlim en yn maart 1974 stelde de Universiteit Leien him oan as universitêr dosint. Yn 1989 promovearre hy op in ûndersyk nei it belied fan de VOC. Yn 2004 folge hy Jaap Bruijn op as professor maritime skiednis. Hy jildt ynternasjonaal as ien fan de grutste kenners fan de skiednis fan de VOC. Op 11 juny 2010 is Gaastra mei emeritaat gien, hy is opfolge troch Henk den Heijer, spesjalist yn de skiednis fan de WIC, dy’t al oan de Universiteit Leien ferbûn wie.
Strjitten yn Akkrum
thumb|right|200px|Buorren thumb|right|200px|Dringelstrjitte thumb|right|200px|Heechein thumb|right|200px|Wide Stege De Strjitten yn Akkrum:
Kloosterzande
Kloosterzande is in doarp yn de gemeente Hulst yn de Nederlânske provinsje Seelân. Oant de gemeentelike weryndieling fan 1 jannewaris 2003 wie Kloosterzande it bestjoerlik sintrum fan de gemeente Hontenisse. Kleastersân hat 3.279 ynwenners (2010).
Antiparlemintarisme
Antiparlemintarisme kin omskreaun wurde as de politike opiny dy't him rjochtet tsjin de represintative, parlemintêre demokrasy.
De krityk tsjin dit systeem kin út ferskillende hoeken komme:
Sa is der it ferwyt dat de parlemintêre demokrasy gjin echte, suvere demokrasy is, want it folk regeart net echt. It folk kin allinnich om de safolle jier in beperkte kar meitsje oer wa't de folgjende jierren it lân regeare mei.
Mar guons binne ek anty-parlemintêr omdat se dêryn in tefolle oan demokrasy sjogge. Winliken is dit rjocht anty-parlemintarisme earder anty-demokratysk.
Churchill (film)
Churchill is in Britske histoarysk biografysk oarlochsdrama út 2017 ûnder rezjy fan Jonathan Teplitzky, mei yn 'e haadrollen Brian Cox en Miranda Richardson. De titel ferwiist nei de haadpersoan, de Britske premier Winston Churchill. It ferhaal folget Churchill in wike lang yn ein maaie en begjin juny 1944, as de lâningsoperaasjes op 'e Normandyske kust op D-Day oansteande binne. Hy hat in trauma oprûn troch de soartgelikense Gallipoli-kampanje út 'e Earste Wrâldoarloch, dêr't hy doe as minister fan Marine ferantwurdlik foar wie, en dy't útrûn ramp. Hy hat dêrom gjin fertrouwen yn 'e operaasje en besiket út alle macht, mar om 'e nocht, om D-Day tsjin te hâlden. Churchill krige fan 'e filmkritisy tuskenbeiden resinsjes, hoewol't de aktearprestaasje fan Cox rûnom priizge waard. De film flopte lykwols yn 'e bioskopen.
Plot
It binne de lêste dagen fan maaie 1944. De tariedings foar de lâningsoperaasjes op 'e Normandyske kust op D-Day binne yn folle gong. Winston Churchill, de premier dy't it Feriene Keninkryk troch de earste nuodlike jierren fan 'e Twadde Wrâldoarloch hinne skuord hat, ûntbrekt it lykwols oan fertrouwen yn 'e plannen. Dy komme him nammentlik mar al te bekend foar, mei't er sels krapoan tritich jier earder, as minister fan Marine yn 'e Earste Wrâldoarloch, de hân hie yn in soartgelikense lâningsoperaasje. Dy fûn plak yn april 1915 op 'e Turkske kust fan it skiereilân Gallipoli, mar de saneamde Gallipoli-kampanje einige foar de Alliëarden yn in ramp doe't harren troepen yn har brêgehaden op it strân fêst kamen te sitten troch it stege ferset fan 'e Turken. Nei hast in jier fan nutteleas bloedferjitten waarden de Alliëarde troepen út Gallipoli evakuëarre; tsjin dy tiid wiene der yn 'e striid 113.000 deaden fallen. Dat barren pakt Churchill noch altyd o sa mei om en it hat him in psychologysk trauma besoarge, mei't er him foar al dy deaden ferantwurdlik fielt.
Yn in gearkomste mei de Amerikaanske generaal Dwight Eisenhower, dy't de Alliëarde opperbefelhawwer is, en mei de Britske fjildmaarskalk Bernard Montgomery en oare hege Alliëarde ofsieren, dêr't ek kening George VI fan it Feriene Keninkryk by oanwêzich is, oppenearret Churchill syn wjerstân tsjin 'e D-Day-operaasje, ta argewaasje fan Eisenhower en Montgomery. Yn in lettere gearkomste, sûnder de kening, stiet er der by de generaals op oan om net alles op ien kaart te setten, mar ynstee de Dútsers op 'e doele te bringen mei lyktidige oanfallen yn 'e Egeyske See, de Lears fan Itaalje, by Bordeaux en yn Noarwegen. Eisenhower en Montgomery lizze Churchill út dat se dêr simpelwei net genôch troepen foar hawwe, en dat de plannen foar D-Day boppedat al sa fier foardere binne dat se net mear op sa'n yngeande wize feroare wurde kinne.
Churchill, dy't amper noch sliep kriget en himsels geande hâldt mei whisky en sigaren, bliuwt lykwols tige op 'e lâningsplannen tsjin. Syn freon, de Súdafrikaanske premier Jan Smuts, besiket om 'e nocht de deilisskip mei de Alliëarde legerlieding glêd te striken. Underwilens hat Churchill ek spul mei syn eigen frou Clementine, "Clemmie", dy't har ferwaarleazge en ûnwurdearre fielt en ek noch ôfsnaud wurdt as se har man besiket te helpen. Se hat der suver in deitaak oan om 'e typistes en sekretaresses, lykas de jonge Helen Garrett, tsjin har man yn beskerming te nimmen, mei't der op 't heden mar kwealk wat foar nedich is om Churchill op ien ein te krijen.
As er úteinlik ûnder eagen sjen moat dat er D-Day net mear tsjinhâlde kin, beslút Churchill dat er dan de gefaren fan 'e sljochtwei soldaten mar diele moat, troch de lâningsoperaasjes op 'e kust fan Normanje fan deunby te observearjen fan it Britske marineskip de HMS Belfast ôf. Hy bepraat kening George om mei, en presintearret dat idee oan Eisenhower as in foldongen feit. De Amerikaanske generaal, dy't it al mear as drok genôch hat sûnder hieltyd mei Churchill syn nuvere opstigings omgean te moatten, skillet Clemmie op om har man op oare gedachten te bringen. Om't se rûzje hawwe, wit se lykwols dat Churchill no net nei har harkje wol, dat ynstee freget se de iennichste persoan op 'e wrâld om help nei wa't Churchill wol harkje móát: Syn Majesteit kening George.
Dyselde komt by Churchill thús op besite en leit op dimmene, mar wisberette wize út dat er earder foar syn beurt sprutsen hat, doe't er tastimde om mei op 'e HMS Belfast. Hy soe it noch altyd wol graach wolle, mar it soe in ramp foar it lân en dêrmei foar de oarlochsynset wêze as himsels wat oerkaam, dat hy moat spitigernôch ôfsizze. Hy hat alle begryp foar Churchill syn gefoelens, mar Churchill kin likemin nei it front, om't syn dea ek in ramp wêze soe. Los dêrfan wol de kening Churchill ek om persoanlike redens net kwyt. Churchill leit him del by de wil fan 'e kening, wat betsjut dat er net mear út te farren kin op 'e HMS Belfast. As er lykwols letter foar it ferstân kriget dat it Clemmie wie, dy't de kening yn 'e saak behelle hat, beskôget er dat as in foarm fan ferrie en boazet it inkeld noch mar oan mei harren houliksswierrichheden.
Churchill rekket wei yn in suver katatoanyske steat fan depresje en reägearret net mear op oaren. Soks hat er alris earder hân, mar dan skreau syn dokter him in pear wiken rêst yn syn bûtenpleats op it plattelân foar. No komt it wol slim ûngelegen, want as it mei D-Day no goed of min beteart, Churchill sil hoe dan ek in wichtige taspraak oer de radio jaan moatte. Clemmie sit mei de hannen yn it hier, mar Smuts nimt typiste Helen Garrett mei nei Churchill syn sliepkeamer en begjint dêr yn oanwêzigens fan Churchill sels in taspraak te diktearjen. De opbou dêrfan en Smuts syn wurdkar sinnigje de premier sa min, dat er himsels út syn ûnoansprekbere steat omheech klaut om it diktearjen oer te nimmen. Hy en Smuts begjinne te redendielen en einlings jout Churchill utering oan syn oertsjûging dat D-Day in twadde Gallipoli wurde sil: in Alliëarde nederlaach mei tsientûzenen deaden op ien inkele dei. It is Helen Garrett dy't him it swijen opleit as se syn wurden net mear ferdrage kin. It docht bliken dat har ferloofde Arthur Clayton ien fan 'e soldaten is dy't op D-Day yn Normanje oan lân gean sil. Syn begrutsjen mei har makket dat Churchill foar it earst yn dagen syn lulkens farre lit.
Neitiid jout de premier syn aktive tsjinwurking tsjin D-Day op, al hat er noch altyd gjin inkeld fertrouwen yn 'e lâningsoperaasje. As op 'e fêststelde datum bliken docht dat it waar te min is en dat de boel útsteld wurde moat, is er bot optein. Dy jûns bidt Churchill foar it earst yn jierren oan God dat de stoarm oanhâlde mei, mar de oare moarns ier docht bliken dat it waar safierhinne opklearre is, dat it wurde kin mei de lânings. De hiele dei piniget Churchill himsels mei foarstellings fan hoe't it misbeteare kin en is er net te geniten. As de earste berjochten út Normanje bemoedigjend binne, is dat in grutte ferromming foar him. Hy fermoedsoenet him mei Clemmie, wêrby't er tajout dat er te min each hat foar wêr't sy ferlet fan hat, en ek dat er eins net begrypt wêrom't se by him bliuwt. Sy bewissiget him derfan dat er har wis wol gelokkich makke hat, by fleagen, allinne de lêste jierren net. Dat is wat dêr't se tegearre oan wurkje moatte. Om seis oere jûns hâldt Churchill syn taspraak oer de radio, wêryn't er it Britske folk fertelt dat de lânings in súkses binne. Hy einiget mei it ûnthjit dat er nea ophâlde sil mei fjochtsjen foar't de oerwinning behelle is.
Produksje
Churchill waard regissearre troch Jonathan Teplitzky nei in senario fan Alex von Tunzelmann. As produsinten wiene Nick Taussig, Paul Van Carter, Piers Tempest en Claudia Bluemhuber by it projekt belutsen foar de filmstudio's Silver Reel, Salon Pictures en Embankment Films. Foar de film wie in budget beskikber fan $10 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan David Higgs, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Lorne Balfe. De opnamen foar Churchill setten op 24 maaie 2016 útein. Der waard filme yn Edinburgh en Glasgow, en it lânhûs Arniston House, yn it Skotske greefskip Midlothian, die tsjinst as it haadkertier fan generaal Eisenhower.
Distribúsje
De distribúsje fan Churchill waard fersoarge troch Lionsgate Films. De film gie op 25 april 2017 yn Barcelona yn premiêre, en iepene dêrnei op 16 juny yn 'e Amerikaanske bioskopen.
Troch filmkritisy
Fan 'e filmkritisy krige Churchill oer it algemien tuskenbeiden resinsjes. Yn The Daily Telegraph joech Robbie Collin de film 4 fan 5 stjerren. Hy skreau dat Brian Cox it publyk "tûzelsinnich makket yn in fjoerskerpe, aktuele les yn polityk liederskip." Oer it aktearjen fan Cox wiene de resinsinten frijwol ienriedich loovjend. Sa skreau Gary Goldstein yn 'e Los Angeles Times: "De boppe alles útstekkende aktearprestaasje fan Brian Cox is de grutte man sels weardich." Yn 'e Radio Times skreau Alan Jones dat Cox "in treflik optreden weijout as de garismatyske politikus dy't Grut-Brittanje ynspirearre om it tsjin Adolf Hitler yn 'e kant te setten." Tim Huddleston fan Time Out fûn "Cox yn syn ûnfatsoen geweldich." Dêr heakke er oan ta: "Hy wit net inkeld de koppigens fan 'e man te fangen, mar ek de seurende selstwifel yn syn ynderlik." En Peter Travers fan Rolling Stone skreau dat Cox syn aktearprestaasje "sûnder lek of brek is. It is in kursus yn aktearjen foar lju dy't al aktearje kinne." Hy parte de film 3 fan 4 stjerren ta.
De Britske krante The Independent joech de film 3 fan 5 stjerren en murk op: "Der sitte eleminten fan sawol kening Lear as fan kolonel Blimp yn Cox syn Churchill. Krekt as Blimp er er in man bûten syn eigen tiid, dy't derfan beskuldige wurdt dat er in moderne oarloch fiere wol mei in mentale ynstelling dy't fêstsit yn it ferline. Krekt as Lear is er in âldman, dy't himsels oerjout oan razernij tsjin 'e eleminten." Yn The Guardian priizge Peter Bradshaw it aktearjen fan Miranda Richardson, dy't "op slûchslimme wize Churchill syn frou Clemmie spilet: arrogant en yrritearre, mei in eachloaits dy't oeral trochhinne boarret."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Churchill in midsmjittich goedkarringspersintaazje fan 49%, basearre op 116 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] befettet poerbêst wurk fan Brian Cox yn 'e haadrol, mar dat is net genôch om dizze gaoatyske en by einsluten ûnsúksesfolle ynfalshoeke op in bûtengewoan wierbard ferhaal goed te meitsjen." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Churchill in goedkarringspersintaazje fan 44%, basearre op 25 resinsjes.
Troch histoarisy
De Britske histoarikus Andrew Roberts, baron Roberts of Belgravia, in ferneamd biograaf fan Winston Churchill, hie lof foar it aktearjen, de kamerarezjy en de filmmuzyk fan Churchill. Mar foar it senario hied er gjin goed wurd foar oer. Neffens him siet dat grôtfol mei domme flaters, mei as gefolch dat Churchill yn 'e film op grouwélige wize miskarakterisearre wurdt. Sa wiisde er derop dat Churchill hielendal net tsjin 'e lâningsoperaasjes fan D-Day wie, en dat er nea houliksprobemen mei syn frou hie yn 'e mjitte dy't yn 'e film foarkomme.
Resultaat
Churchill hie yn 'e bioskopen wrâldwiid in opbringst fan $5,4 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $10 miljoen betsjut dat in ferlies fan $4,6 miljoen, dêr't de marketingkosten noch by opteld wurde moatte.
Aksje Sulverdin
De Aksje Sulverdin (Silbertanne Aktion) wie in searje moardoanslaggen dy't troch Nederlânske SS'ers en Nederlânske Eastfrontfeteranen dien waarden tusken septimber 1943 en septimber 1944. Yn ien jier waarden mear as fyftich anty-Dútske Nederlanners ferwûne of fermoarde. Guon Nederlânske oarlochsmisdiedigers dy't hjir oan meidiene binne: Heinrich Boere, Maarten Kuiper, Sander Borgers, Klaas Carel Faber, syn broer Pieter Johan Faber, Daniel Bernard en Lambertus van Gog.
It moardzjen begûn yn Meppel en Staphorst yn it neijier fan 1943. De slachtoffers wiene persoanen dêr't bekend fan wie dat hja foar Oranje wienen, Deutschfeindlich wienen. Sûnder watfoar foarm fan proses ek waarden sy deasketten foar harren wente of gewoan by de dyk.
Anton Mussert, lieder fan de NSB wie tsjin dizze moardkommando's. Doe't SS-Brigadeführer Eberhard Schöngarth fan dizze gewelddieden hearde, makke hy der yn septimber 1944 in ein oan. Hanns Albin Rauter is mei foar dizze aksjes feroardiele ta de dea.
Ien fan de bekendste slachtoffers fan de Silbertanne moarden is de skriuwer A.M. de Jong en yn Fryslân is master Lok fan Ravenswâld in bekend slachtoffer fan de Sulverdinmoarden.
De Sulverdin-list
In list fan slachtoffers, foar safier dy bekend binne, fan it geheime projekt Sulverdin is yn 2010 publisearre yn it deiblêd Trouw. Op dizze list steane de nammen fan 47 likwidearre Nederlanners. Fiif persoanen rekken ferwûne, mar oerlibben. By de lêste twa persoanen is it net wis at it om Silbertanne-moarden gong.
Lamswaarde
Lamswaarde is in doarp in Siuwsk-Flaanderen yn Nederlân. it doarp hat 820 ynwenners (2010). Sûnt de gemeentelike weryndieling fan 1 jannewaris 2003 makket it doarp diel út fan de gemeente Hulst.
Stienbergen (Smellingerlân)
Stienbergen (Nederlânsk: Steenbergen) wie in lytse delsetting besuden Koartehimmen yn de gemeente Smellingerlân, dy't werjûn waard op 'e lânkaart fan Wopke Eekhoff út 1848. De Schotanuskaart fan 1718 jout de namme 'Steenbuir'. Yn de 20e iuw hawwe de Woodbrookers dêr lange jierren festige west.
Ek by Aldemardum lei eartiids in Stienbergen; dat hjit no Spitsbergen.
Star Wars: Episode I – The Phantom Menace
Star Wars: Episode I – The Phantom Menace is in Amerikaanske science fiction-film út 1999 mei eleminten fan fantasy, oarlochsfiksje en aventoerefiksje. It is it earste diel fan 'e Star Wars-prequeltrilogy en it fjirde diel fan 'e Skywalker Saga-filmsearje. De film heart as sadanich ta de Star Wars-mediafranchise en is it ferfolch op 'e trije dielen fan 'e oarspronklike Star Wars-trilogy (1977-1983). Star Wars: Episode I – The Phantom Menace waard regissearre troch George Lucas mei yn 'e haadrollen Liam Neeson, Ewan McGregor en Natalie Portman. De titel betsjut "Stjerre-oarloggen: Oflevering I – De Ungrypbere Bedriging".
De film spilet 32 jier foàr de foarfallen yn 'e earste Star Wars-film, Star Wars: Episode IV – A New Hope (1977). De plot folget de Jedi-master Qui-Gon Jinn en syn padawan Obi-Wan Kenobi as hja troch kânselier Finis Valorum nei de planeet Naboo stjoerd wurde om in konflikt mei de machtige en korrupte Hannelsfederaasje út te praten. Wat se net witte, is dat de krisis mei opsetsin beävensearre is troch de boasaardige Darth Sidious, yn waans opdracht de lieders fan 'e Hannelsfederaasje hannelje. Ynstee fan in diplomatike oplossing te finen, binne se twongen om mei Padmé Amidala, de fjirtjinjierrige keninginne fan Naboo, de wyk te nimmen nei Coruscant, dêr't de haadstêd fan 'e Galaktyske Republyk fêstige is. By in tuskenstop op 'e woastynplaneet Tatooine komme se yn 'e kunde mei Anakin Skywalker, in njoggenjierrige slavejonge dy't ûnnatuerlike sterk yn de Krêft is, en krije se teffens te stellen mei de mysterieuze weromkear fan 'e âlde aartsfijannen fan 'e Jedi, de Sith.
John William Polidori
thumb|John William Polidori, skildere troch F.G. Gainsford John William Polidori (Londen, 7 septimber 1795 – dêre, 24 augustus 1821) wie in Ingelsk skriuwer en dokter fan Italjaansk komôf.
Hy wurdt faak beskôge as de inysjator fan it fampierferhaalsjênre yn de literatuer. Syn meast ferneamde wurk is The Vampyre (1819), in koart ferhaal yn de tradysje fan de 'gothic novel' dat er skreau doe't er mei Percy en Mary Shelley op besite wie by Lord Byron yn in filla oan de Mar fan Sjenêve.
Star Wars: Episode I – The Phantom Menace
Plot
De machtige en korrupte Hannelsfederaasje, in ynterstellêre koepelorganisaasje fan rike ûndernimmings, stelt yn protest tsjin 'e ferheging fan tol op wichtige hannelsrûtes yn 'e Galaktyske Republyk in blokkade yn fan 'e planeet Naboo. Kânselier Finis Valorum stjoert, yn in besykjen om 'e him ôftekenjende krisis yn 'e kym te smoaren, twa persoanlike gesanten nei Naboo ta, om it skeel op te lossen troch diplomasy. De gesanten binne de Jedi-master Qui-Gon Jinn en syn hast follearde padawan Obi-Wan Kenobi. Qui-Gon ferwachtet Nute Gunray, de ûnderkening fan 'e troch de Neimoïden dominearre Hannelsfederaasje, maklik mei wurden oer te kinnen, sadat de problemen ienfâldich út 'e wrâld te helpen binne.
Wat hy lykwols net wit, is dat de aksjes fan 'e Hannelsfederaasje oanstjoerd wurde troch de skimige Darth Sidious, in master fan 'e boasaardige Sith, de âlde aartsfijanen fan 'e Jedi, dy't lang lyn útrûge west hawwe soene. As Gunray, syn plakferfanger Rune Haako en de kaptein fan syn flaggeskip Daultay Dofine kontakt opnimme mei Sidious, oarderet dy harren om 'e beide Jedi fuortendaliks te fermoardzjen. Dêrnei moatte se úteinsette mei de ynvaazje fan Naboo mei harren legermacht fan oarlochsandroïden, de Nabooaanske haadstêd Theed ynnimme en de Nabooaanske keninginne Padmé Amidala twinge en ûndertekenje in ferdrach dat de besetting fan Naboo troch de Hannelsfederaasje legitimearret.
De Jedi litte har lykwols net sa maklik út 'e wei romje, en hoewol't se inkeld mei syn beiden binne, witte se op in hier nei troch te kringen op 'e brêge fan it flaggeskip om mei Gunray-en-dy ôf te weven. Op it lêste momint moatte se lykwols de wyk nimme foar ferneatigingsandroïden dy't tarist binne mei plofferkanonnen en enerzjyskylden. Se reizgje as fersteklingen mei oan board fan 'e lâningsskippen fan 'e Hannelsfederaasje, dy't op in plak yn 'e wyldernis fan Naboo harren androïdeleger oan 'e grûn sette. Wylst de ynvaazje yn folle gong is, rêdt Qui-Gon it libben fan 'e ynboarling Jar Jar Binks. Dat is in lid fan it op Naboo lânseigen amfibyske ras fan bûtenierdske wêzens fan 'e Gunganen. Hy is sa knoffelich dat er omreden fan syn ûnopsetlike fernielsucht út syn wenplak ferballe is. Qui-Gon bepraat him der lykwols fan dat it feiliger is om him en Obi-Wan nei syn ferburgen thús te lieden as om ôf te wachtsjen wat de oarlochsandroïden fan 'e Hannelsfederaasje mei him dwaan sille as se him te pakken krije.
Sadwaande nimt Jar Jar syn beide nije selskipslju mei nei Otoh Gunga, in stêd dy't ûnder wetter boud is op 'e boaiem fan 'e Paongamar. By in audiïnsje by de Gungaanske lieder, baas Nass, slagget it Qui-Gon net en oertsjûgje dyselde fan it gefaar dat de ynvaazje troch de Hannelsgeneraasje foar de Gunganen ynhâldt. Baas Nass beskôget de oarloch as in konflikt tusken de Hannelsfederaasje en de minsklike Nabooanen, dêr't de Gunganen part noch diel oan hawwe. Troch gebrûk te meitsjen fan 'e magyske 'ferstânstrúk' dy't Jedi ynsette om lju meiwurkje te litten, kriget Qui-Gon de Gungaanske lieder wol safier dat dy him en Obi-Wan in lytse ûnderseeboat lient, wêrmei't se troch de fan grotten trochsingele kearn fan 'e planeet nei Theed reizgje kinne. Op syn fersyk draacht baas Nass fierders Jar Jar oan him oer om as gids te tsjinjen.
Nei in reis troch de djipten wêrby't in kear de oandriuwing fan 'e ûnderseeboat útfallen is, en de reizgers twaris op in hier nei troch in reuseftige rôffisk ferslynd binne, arrivearje de beide Jedi mei Jar Jar yn Theed, dêr't se ûntdekke dat de stêd al yn 'e hannen fan 'e Hannelsfederaasje fallen is. De fjirtjinjierrige keninginne Padmé Amidala, gûverneur Sio Bibble, de kommandant fan har paleiswacht Quarsh Panaka en de jonge hofdames Sabé, Rabé, Saché, Eirtaé en Yané binnen finzen nommen. Gunray en Haako hawwe har yntrek yn it keninklik paleis nommen. Mei't de keninginne (eins Sabé dy't út feilichheidsomtinkens mei Padmé fan plak wiksele is), wegeret harren ferdrach te ûndertekenjen, stjoere se har mei har gefolch nei in finzenekamp. Se binne derfan oertsjûge dat de keninginne meitiid fan gedachten feroarje sil troch it lijen fan har ûnderdienen.
As Padmé en har gefolch troch de stêd ûnderweis binne nei it finzenekamp, wurde se lykwols rêden troch Qui-Gon en Obi-Wan, dy't handich ôfweve mei de oarlochsandroïden dy't it selskip bewekje. Wylst Bibble en de hofdames Saché en Yané op Naboo efterbliuwe om te besykjen in fersetsbeweging op te rjochtsjen, sette Padmé, Panaka en de oare trije hofdames ûnder beskerming fan 'e beide Jedi ôf yn it keninklik romteskip om help te sykjen. Ek Jar Jar Binks jout him by dy groep. It plan is om nei de haadstêd fan 'e Galaktyske Republyk op 'e planeet Coruscant te reizgjen, dêr't Padmé har saak foarlizze wol oan 'e Galaktyske Senaat en oan kânselier Valorum.
By it trochbrekken fan 'e blokkade fan 'e Hannelsfederaasje rekket it romteskip lykwols slim skansearre. Hoewol't ien fernimstige en moedige astromeganiênrobot, R2-D2, mei in provisoaryske oplossing de ûntsnapping fan it romteskip yn 'e hyperromte mooglik makket, kinne se Coruscant net berikke om't de hyperoandriuwing foar flugger-as-ljochtreizgjen stikken is. Qui-Gon stelt in tuskenstop foar op 'e tinbefolke woastynplaneet Tatooine, dy't bûten de ynfloedssfear fan 'e Hannelsfederaasje leit om't de misdiesyndikaten fan 'e Hutts der foar master opslane, en dy duldzje gjin konkurrinsje fan oaren. Underwilens nimt Gunray kontakt op mei Darth Sidious om te bekennen dat keninginne Padmé Amidala him troch de fingers glûpt is. Sidious kundiget oan dat er syn learling Darth Maul stjoere sil om 'e keninginne op te spoaren. Dyselde ûntdekt al rillegau dat de keninginne en har gefolch útwykt binne nei Tatooine.
By him thús lit Anakin oan Padmé en R2-D2 de protokolandroïde sjen dy't er eigenhandich út losse ûnderdielen boud hat, C-3PO. Anakin blykt ek in talintearre piloat te wêzen, dy't foar Watto ferskate kearen meidien hat oan saneamde podraces troch de woastyn. Qui-Gon wurdt yn 'e jonge in sterke oanwêzigens fan de Krêft gewaar en test temûk syn bloed. It docht bliken dat Anakin syn nivo fan 'midi-glorianen', in mjitte fan Krêftpontinsjeel, it heechste is dat ea metten is. As Shmi him fertelt dat se fan Anakin yn ferwachting rekke is sûnder dat se seksuele omgong mei in man hân hie, rekket Qui-Gon derfan oertsjûge dat de jonge nimmen oars is as de 'Utkarde' dy't de Krêft yn lykwicht bringe sil, immen dêr't yn 'e âlde profesijen fan 'e Jedi gewach fan makke wurdt. As Anakin heart oer de swierrichheden fan syn nije freonen om oan it juste ûnderdiel te kommen om harren romteskip mei te reparearjen, biedt er oan om foar harren mei te dwaan oan in race, sadat se mei de gokferslaafde Watto in weddenskip ôfslute kinne op 'e útkomst. Shmi giet dêr mei tsjinnichheid mei akkoart, want se is wis dat de podraces Anakin syn dea nochris wurde sille.
De oare deis manipulearret Qui-Gon Watto ta it oannimmen fan 'e weddenskip: as Anakin de podrace fan dy deis wint, kriget Qui-Gon de T14-hyperoandriuwing fergees. Mar as er him ferliest, kriget Watto it hiele romteskip fan 'e keninginne. Qui-Gon riddenearret dat it romteskip foar harren gjin wearde hat sûnder it missende ûnderdiel; Padmé wiist derop dat de keninginne it dêr net mei iens wêze sil, mar Qui-Gon antwurdet dat de keninginne, dy't hjir net is, him har fertrouwen jûn hat. Hy past syn weddenskip mei Watto oan troch ek de frijheid fan Anakin deryn te beheljen. Watto is der wis fan dat Anakin de race ferlieze sil om't de Dug Sebulba meidocht, de bêste podracer dy't der is. De snoade Sebulba sabotearret foarôfgeande oan 'e wedstryd de podracer fan Anakin, mar nettsjinsteande dat wit Anakin him op 't langelêst te ferslaan. Watto is opsternaat en fermoedet dat Qui-Gon him op 'e iene of oare manear bedragen hat, al wit er net hoe. Hy bynt lykwols gau yn as de Jedi-master foarstelt om harren skeel foar te lizzen oan Jabba de Hutt en syn rivale Gardulla de Hutt, gangsters dy't oan it haad steane fan 'e pleatslike misdiesyndikaten.
Neitiid lit Qui-Gon de ferfangende hyperoandriuwing yn it romteskip ynstallearje wylst Anakin mei tsjinnichheid ôfskie nimt fan syn mem. Qui-Gon hat besocht ek Shmi yn syn weddenskip mei Watto te beheljen, mar dêr trape de winkelman net yn, dat hja bliuwt yn slavernij op Tatooine efter. Se is lykwols bliid dat Anakin frij is en nei in plak giet dêr't er feilich wêze sil. Qui-Gon ûnthjit har dat er derfoar soargje sil dat har soan oplaat wurdt ta in Jedi. Underweis nei it romteskip komt Darth Maul it selskip oer it mad. Nei in koart gefjocht mei de ljochtsabels tusken Qui-Gon en dizze foar him mysterieuze oanfaller, witte de Jedi en harren selskipslju yn it reparearre romteskip te ûntkommen.
Se ferfolgje harren reis nei Coruscant. Dêr oankommen wurde keninginne Padmé Amidala en har gefolch gastfrij ûnthelle troch kânselier Valorum en Sheev Palpatine, de senator foar Naboo. Underwilens rapportearje Qui-Gon en Obi-Wan harren befinings oan 'e Hege Jedi Ried, dy't ûnder lieding stiet fan master Mace Windu en grutmaster Yoda. De konklúzje fan Qui-Gon dat syn mysterieuze oanfaller op Tatooine ien fan 'e al in milennium lyn útrûge waande Sith wêze moat, wol harren suver net oan, mar wa útsein Jedi en Sith fjochtet der mei in ljochtsabel? Qui-Gon bringt ek it fersyk foar de Ried om Anakin ta Jedi op te lieden, hoewol't er dêr mei njoggen jier eins fiersten te âld foar is. De Ried stimt deryn ta om dat fersyk yn omtinken te nimmen, mar as Anakin letter foar de Ried ferskynt, wurde Yoda en master Ki-Adi-Mundi gâns eangstme yn him gewaar, dy't ferbân hâldt mei syn yn noed sitten om syn mem. Yoda wiist derop dat út eangst lulkens fuortkomt, wat ta hate liedt en sa úteinlik ta lijen. Op syn oanrieden beslút de Ried en wiis Qui-Gon syn fersyk ôf. Dêrom nimt dyselde him foar om Anakin sels op te lieden, sadree't Obi-Wan ta Jedi-ridder beneamd is.
Underwilens leit senator Palpatine oan Padmé út dat kânselier Valorum troch burokratyske regels oan hannen en fuotten bûn is en Naboo net helpe kin, likemin as de korrupte en oant op it bien ferdielde Galaktyske Senaat. It bêste soe it noch wêze, sa skúnt er har yn, om yn 'e Senaat in moasje fan wantrouwen tsjin Valorum yn stimming te bringen, sadat der in nije, kompetintere kânselier keazen wurde kin. As de sitewaasje mei Valorum krekt sa blykt te wêzen as Palpatine sein hat, en de kânselier troch de tsjinwurking fan Lott Dod, de senator foar de Hannelsfederaasje, inkeld oanbiede kin om in kommisje yn te stellen dy't de beskuldigings fan Naboo tsjin 'e Hannelsfederaasje ûndersykje moat, beslút Padmé te dwaan wat Palpatine foarslein hat. Hja bringt in moasje fan wantrouwen yn stimming, wêrby't Valorum ûnder fuotten helle wurdt. Mei't it noch moannen duorje sil ear't de nije kânselier keazen is, wol Padmé dêr net op wachtsje. Ynstee beslút se werom te gean nei Naboo om, sa't se seit, it lot fan har folk te dielen. De Hege Jedi Ried hjit Qui-Gon en Obi-Wan mei har te gean om it bestean fan 'e Sith te ûndersykjen, dy't op Tatooine dúdlik efter de keninginne oan siet. Ek Anakin, dy't Qui-Gon by him hâldt, giet wer mei.
Op Naboo hawwe de Gunganen út Otoh Gunga har ûnderwilens weromlutsen op in hillich plak dat djip ferburgen yn 'e sompen leit. Qui-Gon hat nammentlik gelyk krigen: de Hannelsfederaasje wegeret ûnderskie te meitsjen tusken minsklike Nabooanen en Gunganen, dat it androïdeleger hat ek de ûnderwetterstêden fan 'e Gunganen beset. De keninginne en har gefolch wurde troch Jar Jar Binks nei it hillige plak ta laat, dêr't se baas Nass en de oare Gungaanske lieders treffe. Nei milennia fan wantrouwen oer en wer tusken harren folken freget de keninginne fan Naboo (eins op 'e nij de hofdame Sabé) no de Gunganen om help. Midden ûnder de moeting komt Padmé nei foarren en makket harsels (ta in beskate alteraasje fan Qui-Gon en Obi-Wan) bekend as de wiere keninginne, in die fan fertrouwen dêr't se de goedgeunstigens fan 'e Gunganen mei wint. De Nabooanen en Gunganen slute in militêr bûnsgenoatskip tsjin 'e Hannelsfederaasje, en baas Nass stelt Jar Jar, om him te earjen foar de rol dy't er dêrby spile hat, oan ta generaal.
Neitiid tsjogge de Gunganen, dy't oars as de Nabooanen oer in steand leger beskikke, út 'e sompen wei op yn 'e rjochting fan Theed. Dêrmei lokje se fierwei it meastepart fan 'e oarlochsandroïden fan 'e Hannelsfederaasje út 'e haadstêd wei. Op 'e flakten fan Naboo geane de Gunganen in iepen fjildslach oan mei de androïden, dy't letter bekend komme sil te stean as de Slach op 'e Gerzige Fjilden. Dêrby wurdt Jar Jar, dy't yn namme it befel oer it Gungaanske leger fiert, bystien troch kaptein Roos Tarpals, dy't ferstân hat fan oarlochfiering. Underwilens ynfiltrearje Padmé en har gefolch Theed, oanfolle mei leden fan 'e Nabooaanske fersetsbeweging dy't ûnder har ôfwêzigens staljûn is. In fierdere ôfliedingsmaneuver fan in oare groep makket it foar harren mooglik om it keninklik paleis binnen te kringen. It doel is om Nute Gunray kriichsfinzen te nimmen, dy't syn haadkertier op Naboo yn 'e troanseal fêstige hat.
Qui-Gon seit tsjin Anakin dat er in feilich plak sykje moat en him dêr beskûl hâlde. Padmé-en-dy berikke de keninklike hangaar, dêr't se de piloaten fan it Nabooaanske Stjerrejagerskorps befrije. Dyselden bejouwe har daliks nei harren tastellen en sette ôf om it flaggeskip fan 'e Hannelsfederaasje oan te fallen, yn 'e hope dat se troch de ferneatiging dêrfan it androïdeleger deäktivearje kinne. Anakin docht wat Qui-Gon him hjitten hat, troch mei R2-D2 wei te krûpen yn 'e cockpit fan in stjerrejager wêrfan't de piloat troch in oarlochsandroïde deasketten is. Sabé en in diel fan 'e groep geane út 'e hangaar wei de iene kant út, en Padmé en de oaren sille in oare kant út. Se wurde lykwols opwachte troch Darth Maul. Qui-Gonn en Obi-Wan begjinne in gefjocht mei de ljochtsabels mei de Sith en de groep fan Padmé komt yn 'e hangaar fêst te sitten troch de oankomst fan inkele ferneatigingsandroïden.
Anakin besiket de knop te finen fan 'e plofferkanonnen fan syn stjerrejager, om dêrmei de ferneatigingsandroïden út te skeakeljen, wat him úteinlik slagget. Tsjin dy tiid hat er troch syn gedruk op knopkes lykwols de autopiloat aktivearre, mei as gefolch dat syn tastel út himsels fan it plak komt, opstiget en de romte yngiet. R2-D2 wit de autopiloat út te skeakeljen, sadat Anakin de stjerrejager sels bestjoere kin. Syn ûnderfining as piloat by de podraces op Tatooine komt him goed fan pas yn it gefjocht mei de androïdejagers fan 'e Hannelsfederaasje. Hy bedarret lykwols by fersin yn 'e hangaar fan it flaggeskip fan 'e Hannelsfederaasje, dêr't er de raketwerpers fan syn tastel brûkt om 'e androïden út te skeakeljen dy't him tenei komme wolle. Dy wapens binne lykwols sa swier dat se oeral trochhinne batse en de reäktorkearn fan it skip reitsje. Der ûntstiet in keatlingreäksje dy't ta de totale ferneatiging fan it flaggeskip liedt. Op 'e flakten fan Naboo, dêr't de moedige Gunganen krekt de ûngelikense striid tsjin it androïdeleger opjaan moatten hawwe, falle alle androïden ynienen út.
Underwilens lokket Darth Maul de beide Jedi mei nei de enerzjyreäktor ûnder it keninklik paleis, dêr't er op slûchslimme wize Qui-Gon fan Obi-Wan wit te skieden. Yn in gefjocht fan ien tsjin ien wit er Qui-Gon deadlik te ferwûnjen. In breinroere Obi-Wan hout dêrnei op him yn, mar Darth Maul wit him yn in reäktorskacht falle te litten. Obi-Wan rekket syn ljochtsabel kwyt, mar hy brûkt de Krêft om út 'e skacht te springen en tagelyk de fallen ljochtsabel fan Qui-Gon nei him ta fleane te litten. Hy komt Darth Maul oer it mad en slacht him yn ien floeiende beweging by de mul midstwa, wêrnei't de Sith yn twa dielen yn 'e reäktorskacht kneppelet. Obi-Wan hastiget him nei syn master Qui-Gon ta, dy't him mei syn lêste siken freget om te ûnthjitten dat er Anakin opliede sil ta Jedi. Obi-Wan ûnthjit him dat, wêrnei't Qui-Gon yn syn earms ferstjert.
Padmé en kaptein Panaka en harren groep kringe djipper it paleis yn, mar reitsje besingele troch oarlochsandroïden. Se wurde finzen nommen en nei de troanseal brocht, dêr't Nute Gunray en Rune Haako harren opwachtsje. As Sabé en har groep by de doarren fan 'e troanseal lâns drave, mient Gunray dat sy de wiere keninginne is en Padmé mar in hofdame dy't by wize fan ôfliedingsmaneuver as de keninginne ferklaaid is. Hy stjoert dêrom it meastepart fan 'e oarlochsandroïden dy't yn 'e troanseal oanwêzich binne, efter de groep fan Sabé oan. Padmé makket fan 'e it algemiene trelit gebrûk troch nei de troan ta te glûpen, in geheim kompartimint yn 'e earmlining te iepenjen en twa ploffers foar 't ljocht te heljen. Tegearre mei Panaka skeakelet se dêrmei fluch de oerbleaune oarlochsandroïden út, wêrnei't se Gunray en Haako finzen nommen wurde kinne.
Nei ôfrin fan 'e Slach om Naboo arrivearret Palpatine op 'e planeet, dy't ûnderwilens troch de Senaat keazen is ta de nije kânselier fan 'e Galaktyske Republyk. Gunray en Haako wurde oerdroegen oan autoriteiten fan 'e Republyk, om berjochte te wurden op Coruscant. Master Yoda, dy't mei Palpatine kommen is, befoarderet Obi-Wan ta Jedi-ridder en akseptearret mei tsjinnichheid Obi-Wan syn foarnimmen om Anakin as syn padawan te trainen. Der wurdt in plechtige kremaasjeplechtichheid foar Qui-Gon holden. Yoda en Mace Windu, dy't ek oanwêzich is, beriddenearje dêre dat der noch in Sith wêze moat, om't der altyd twa binne: in master en in learling. Mar, sa freegje se har ôf, hokker fan beiden is troch Obi-Wan deade: de master of de learling? De deis nei de kremaasje wurdt der in oerwinningsparade holden, wêrby't it Gungaanske leger troch de strjitten fan Theed marsjearret en lûd tajûchheid wurdt troch in útsinnige mannichte Nabooanen. Foar it keninklik paleis langet keninginne Padmé de Fredesglobe oer oan baas Nass, ta teken fan duorjende freonskip tusken de Nabooanen en de Gunganen.
Rolferdieling
¹) assistearre troch Kathy Smee, Don Austen en David Greenaway ²) dochter fan George Lucas, op 'e ôftiteling fermeld ûnder de skûlnamme Jenna Green
Foarskiednis
Doe't er yn 'e 1970-er jierren oan it senario foar de earste Star Wars-film wurke, kaam George Lucas al rillegau ta de konklúzje dat er fiersten tefolle materiaal hie foar ien film. Uteinlik krige er it idee om in "trilogy fan trilogyen" te produsearjen. Dat makke er yn 1978 by in fraachpetear mei it tydskrift Time bekend, en yn 1981, nei't de twadde film, Star Wars: Episode V – The Empire Strikes Back, yn 'e bioskopen kommen wie, befêstige er dat er yn grutte halen it ferhaal foar noch sân oare films klear hie.
Produksje
Star Wars: Episode I – The Phantom Menace waard regissearre troch George Lucas sels nei in senario dat er ek hielendal eigenhandich skreaun hie. It wie eins de bedoeling fan Lucas om, sa't er ek dien hie mei de beide lêste films fan 'e oarspronklike Star Wars-trilogy, sels as útfierend produsint it tafersjoch oer de hiele produksje te hâlden, wylst er de rezjy oan in oar oerliet. Yn novimber 2015 befêstige Ron Howard dat Lucas him, Robert Zemeckis en Steven Spielberg dêr mids 1990-er jierren foar frege hie. Neffens Howard hiene se alle trije tsjin Lucas sein dat er de film sels regissearje moast.
As produsint wie Rick McCallum by it projekt belutsen foar Lucas syn filmstudio Lucasfilm. Foar Star Wars: Episode I – The Phantom Menace wie in budget beskikber fan $115 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan David Tattersall, en de filmmuzyk waard fersoarge troch John Williams, dy't ek de soundtracks foar de trije films fan 'e oarspronklike Star Wars-trilogy makke hie.
Casting
Foar de rol fan Jedi-master Qui-Gon Jinn woe regisseur George Lucas eins in Amerikaanske akteur hawwe, mar doe't Liam Neeson, in Noardier, audysje die, besleat er fan syn eardere foarnimmen ôf te stappen. Lucas omskreau Neeson as in "masterlik akteur, dêr't oare akteurs nei opsjogge". Foar de rol fan Obi-Wan Kenobi waard in Britske akteur socht dy't wol wat wei hie fan in jonge Alec Guinness. Mei't dyselde de rol fan Obi-Wan fertolke hie yn 'e oarspronklike Star Wars-trilogy, moast de jongere Obi-Wan op him lykje om it spul oannimlik te hâlden. Ewan McGregor waard keazen út in shortlist mei fyftich nammen. Hy waard traind troch in logopedist om syn eigen stimlûd en útspraak sa ticht mooglik by dy fan Guinness te bringen. Ek bestudearre er it aktearjen fan Guinness, sawol út syn iere wurk as yn Star Wars: Episode IV – A New Hope (1977).