cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tongbrekkerssechje
Foarbylden fan Trijfel
Der wie gjin snipskries dy 't dat die
Sidney Paget
Biografy
Op 1 juny 1893 troude Sidney Paget mei Edith Hounsfield (berne yn 1865), dochter fan lânbouwer William Hounsfield. It pear krige fjouwer dochters en twa soannen: Leslie Robert (1894); Winifred (1896); Edith Muriel (1897); Evelyn Mereoah (1899); Beryl May (1902) en John L. Paget.
Sidney Paget ferstoar yn Margate, mar 47 jier âld, nei't er de lêste jierren fan syn libben lêst hân hie fan pynlike boarstklachten. Neffens syn deasertifikaat 'Mediastinale tumor, 3 jier, útputting'. Mediastinale tumoaren binne swolms dy't yn 'e midden fan 'e boarstkas ûntsteane; neigeraden dat se groeie, ferkringe se de longen hieltyd mear. De oandwaning is seldsum, mei ûnbekende oarsaken, en late yn it begjin fan de tweintichste iuw ta in pynlike en wisse dea.
Tongbrekkerssechje
Foarbylden fan Trijfel
Dy 't spek mei de bek fan 't spit ôfsnie
of as fariaasje:
Sidney Paget
Biografy
Paget waard beïerdige op East Finchley Cemetery yn Noard-Londen. Twa bruorren, H.M. (Henry Marriott) Paget (1856-1936) en Wal (Walter Stanley) Paget (1863-1935) wiene ek suksesfolle portrettisten en yllustratoaren.
Tongbrekkerssechje
Foarbylden fan Trijfel
Op it Snitser skip, dêr siet in krie
Dy 't mei de bek it spek fan 't spit ôfsnie
Fierders wie der skip noch krie
Dy 't him dat neidie.
Sidney Paget
Yllustraasjes yn The Strand
Paget wurdt jin it meast yn't sin brocht as de skepper fan it populêre byld fan Sherlock Holmes út de oarspronklike publikaasje fan Conan Doyles ferhalen yn The Strand Magazine. Hy waard oarspronklik ynhierd om The Adventures of Sherlock Holmes te yllustrearjen, in rige fan tolve koarte ferhalen dy't fan july 1891 oant juny 1892 publisearre waard.
Yn 1893 yllustrearre Paget The Memoirs of Sherlock Holmes, dy't publisearre waarden yn "The Strand" as fierdere ôfleveringen fan de The Adventures of Sherlock Holmes. Doe't [[Sir Arthur Conan Doyle de Sherlock Holmes-rige nij libben ynblaasde mei The Hound of the Baskervilles, dy 't yn 1901 -02 yn The Strand publisearre waard, frege er Paget as yllustrator. Paget makke ek noch de plaatsjes by in koarte ferhalerige The Return of Sherlock Holmes yn 1903-04. Yn totaal yllustrearre er ien Holmes-roman en 37 Holmes-ferhalen. Syn yllustraasjes hawwe fan ynfloed west op de ynterpretaasje fan de detektive yn fiksje, film en drama.
Tongbrekkerssechje
Foarbylden fan Trijfel
''Dy snie mei de bek it spek fan 't spit fan’t Snitser skip.
''Der wie gjin snip noch skries dy dat nog die,
Sidney Paget
Yllustraasjes yn The Strand
"The Strand" waard ien fan de ferneamdste fiksjetydskriften fan Grut-Brittannië, mei de Holmes-searje as populêrste ûnderdiel. Neigeraden dat de populariteit fan Holmes groeide, waarden Pagets yllustraasjes grutter en wiidweidiger. Fan The Adventure of the Final Problem ôf oan yn 1893 befette hast elk Holmes-ferhaal yn The Strand in paginagrutte yllustraasje en protte lytsere.
Tongbrekkerssechje
Foarbylden fan Trijfel
''Dy mei de bek it spek fan 't spit fan’t Snitser skip ôfsnie.
Bydwaan troch C. Klompstra''
Noch in rychje:
Mei ik mei jo jojo jojoë?
Sidney Paget
Yllustraasjes yn The Strand
Yn totaal hat Paget sa'n 356 tekeningen foar de Sherlock Holmes-searje publisearre. Syn ôfbyldingen fan Holmes waarden ikoanysk en oare yllustratoaren fielden har twongen om syn styl te nei te dwaan yn harren eigen ôfbyldingen fan Holmes.
Tongbrekkerssechje
Foarbylden fan Trijfel
Jojo jo mar mei jo eigen jojo.
Ha jo jo jojo wol by jo?
De Terkaplester klok klipt trijeris, Trijeris klipt de Terkaplester klok
Sân stringen bloedreade bloedkralen
Njoggen en njoggentich
Dokkumer Vlaggen Centrale
right|180px right|180px| De Dokkumer Vlaggen Centrale, ôfkoarte as DVC, is in bedriuw yn Dokkum dat flaggen en oare tindoeken makket. Fierwei de measte omset wurdt helle út logoflaggen foar bedriuwen.
De DVC stammet út 1936. Doe kaam de famylje Demes op it idee om wuifflachjes te meitsjen foar it houlik fan prinses Juliana mei har ferloofde Bernhard. Oant yn de jierren sechtich makke DVC allinnich nasjonale flaggen. Letter waard it útwreide ta alle nasjonale flaggen. Dat binne mear as 200. Ambassades fan Nederlân nimme dêrby geregeld flaggen of. Jierliks makket it bedriuw 100.000 Nederlânske trijekleuren. De omset is bot relatearrre oan barrens om it keningshûs en benammen it fuotbaljen fan EK's en WK's hinne. Nederlân heart ta de fiif grutste flaggekeapers. Under de namme 'Flag and Sign' hat de DVC ek showrooms yn Amsterdam, Rotterdam en Utert. De Dokkumer Vlaggencentrale is yn 2004 winner wurden fan de ferkiezing Fryske ûndernimming fan it jier. DVC hearde yn 2008 ta de 50 'Best Managed Companies' selektearre troch Deloitte.
Neist flaggen levert it bedriuw ek oare bedrukte stoffen as banieren, spandoeken, findels. Ek grutte formaten as steigerdoeken, middensirkel-, poadium- en framedoeken. Doek wurdt ek brûkt foar beweiwizering en oanprizings yn supermerken, op stasjons en bedriuwsterreinen, mar ek musea, flachjes op konferinsjetafels, start- en finishdoeken by sportwedstriden. Sa waard foar Univé as sponsor fan SK It Hearrenfean in enoarm fuotbalshirt makke. De mooglikheden binne tige tanomd troch de nije digitale techniken. Flaggen fan lannen en provinsjes kinne ek hierd wurde. Ek kinne klanten sels in flagge ûntwerpe en meitsje litte. It bedriuw hat in spesjaal team dat flaggemêsten del set.
Tongbrekkerssechje
Westfryske tongbrekker
Der is ek in Westfryske tongbrekker:
Moin veers vreet liever reeuwe riepe as rooie kool met ruipe (Frysk:"Myn rier fret leavver rauwe rapen as reade koal mei rûpen")
Dizze rier komt ek foar yn in oare Fryske tongbrekker: Rearikke rierreljirre
Sidney Paget
Yllustraasjes yn The Strand
In komplete set útjeften fan The Strand mei de yllustrearre Sherlock Holmes-ferhalen is ien fan de seldsumste en djoerste sammelobjekten yn de útjouwersskiednis. Pagets orizjinele tekening Holmes and Moriarty in Mortal Combat at the Edge of the Reichenbach Falls waard op 16 novimber 2004 troch Sotheby's yn New York foar 220.800 dollar ferkocht.
Jancke fan Osinga
thumb|Grêfsark yn de [[tsjerke fan Skettens fan Janke Osinga en Tjemk van Humalda Print út: S.n. Friesche oudheden. Afbeeldingen van merkwaardige voorwerpen van wetenschap en kunst gevonden in de archieven, kerken, kasteelen, terpen enz. van Friesland. Ljouwert: Kuipers, H., 1875. ]] Jancke fan Osinga wie de soan fan Searp fan Osinga en Jel Hermana, waard op 22 novimber 1580 as grytman fan Wûnseradiel oansteld, en krige syn kommisje út namme fan de kening fan Spanje, wylst de gritenij fakant wie troch moedwillige ôfstân fan Goslick fan Herema.
Yn 1579 hearde hy ta de deputearren, waans beneaming troch de steedhâlder Rennenberg goedkard waard. Hy hearde ta de ûndertekeners fan it ferbûn fan stêden en dielen, nei it ôfskodzjen fan it Spaanske jok en siet yn dy ûnrêstige tiden yn ferskate steatskommisjes. Hy boaske earst mei Ebel, widdo fan Popke Wijbes Fokkema, dy't him in soan skonk, doe mei Tjemk Mada (fan Humalda), dochter fan Frans Aebinga fan Blya, dy't de namme fan Humalda by syn eigen oannaam, en Anna van Feitsma, dêr't hy trije bern by hie. Treddens boaske er Ted Haersma sûnder bern. Syn soan Sybrand fan Osinga waard letter dykgraaf en grytman.
Sint-Martinustsjerke (Wergea)
Beskriuwing
De tsjerke út 1862 waard boud nei ûntwerp fan Hendricus Johannes Wennekers. De in beukige krústsjerke is in ryksmonumint. De liedklok (1694) is getten troch Petrus Overney. It oargel út 1911 is makke troch Adema. It heechaltaar en it sydaltaar binne makke troch atelier Cuypers-Stoltzenberg.
Nicolaas Pierson
thumb|Nicolaas Gerard Pierson
Nicolaas Gerard Pierson (Amsterdam, 7 febrewaris 1839 — Heemstede, 24 desimber 1909) wie in Nederlânsk bankier, ekonoom en liberaal politikus.
Famylje-eftergrûn
Nicolaas Pierson wie de jongste fan de seis bern fan keapman Jan Lodewijk Gregory Pierson en de skriuwster Ida Oyens. Hy wie in broer fan de predikanten Allard en Hendrik Pierson. Pierson troude yn 1862 mei Catharina Rutgera Waller, it pear krige gjin bern.
Politikus
Pierson wie in finansjeel en ekonomysk saakkundige dy't as minister mei in soad gesach spruts. Hy wie ûnderoaren heechlearaar en direkteur fan De Nederlandsche Bank. Pierson brocht as minister fan Finânsjes yn it Kabinet-Van Tienhoven in wichtige belestinferoaring ta stân. Fan 1897 oant 1901 joech er lieding oan it nei him neamde kabinet-Pierson dat bekend waard as it 'kabinet fan sosjale rjochtfeardigens'. Dêrnei hat er noch fjouwer jier yn de Twadde Keamer sitten foar it distrikt Gorinchem.
Ferskaat
Pierson stie teffens mei H.B. Wiardi Beckman oan it haad fan de firma Beckman en Pierson, dy't hannele yn katoen en koloniale waren (fan 1861-1864).
Pierson's wichtichste twa ekonomyske publikaasje binne Grondbeginselen der Staathuiskunde en Leerboek der Staathuiskunde; it lêste is ek yn it Ingelsk en Italjaansk oerset.
Hy wie ien fan de grûnlizzer fan it Sintraal Buro foar de Statistyk.
Pierson Peinje
Ta eare fan Pierson waard in stichting oprjochte ta befoardering en it útdragen fan syn wittenskiplike ynteresses. De Stichting ken eltse trije jier de Pierson Penning ta oan in tige fertsjintstlik ekonomist mei de Nederlânske nasjonaliteit, dy't der út rint troch de kwaliteit en de djipgong fan syn publikaasjes.
De Pierson Penning waard ûnder oaren takend oan de ekonomen Willem Buiter, Cornelis Goedhart, Arnold Heertje, Geldolph Adriaan Kessler, Theodorus Cornelis Michael Josephus van de Klundert, Johannes Jacobus Klant, Jan Pen, Rick van der Ploeg, Theodorus Aloysius Stevers en Jan Tinbergen.
Jacob Nieweg
thumb|Jakob Nieweg; portret fan [[Just Havelaar, 1913]]
Jacob Nieweg, letter ek Jaap Nieweg (Hegebeintum, 26 maaie 1877 - Amersfoart, 4 augustus 1955) wie in dûmny dy't nei 1914 keunstskilder waard.
As âldste fan fjouwer bern folge hy earst de famyljetradysje en waard dûmny. Mei op oanrieden fan de bekende keunstpedagooch H.P. Bremmer út Grins wijde er him hielendal oan de keunst. Om 1914 jout Nieweg it predikantwêzen yn Winsum en letter Bellingweer oer.
It sfearfolle realisme fan syn skilderijen is in utering fan de weromkommend omtinken foar de waarnimbere wurklikheid dy't yn de twadde helte fan de jierren ’20 yn de Nederlânske byldzjende keunst opkaam. Underwerpen binne lânskippen, stillibbens en blommen.
Jacob Nieweg wie lid en oprjochter fan De Brug, bestjoerslid fan it Amersfoorts Kunstenaars Genootschap (AKG) en  bestjoerslid fan de Vereniging Vrije Kunstenaars. Elisabeth Catharina Bergsma wie in learlinge fan him.
Max Weber
thumb|Max Weber yn 1894 Maximilian Carl Emil (Max) Weber (Erfurt, 21 april 1864 – München, 14 juny 1920) wie in Dútske ekonoom, skiedkundige, rjochtsgelearde en sosjolooch. Hy jildt as ien fan de grûnlizzers fan de sosjology.
Max Weber wie de soan fan in begoedige en konservatief politikus. Hy studeare rjochten en waard letter ta rjochter beneamd yn Berlyn. Syn grutte belangstelling foor sosjale herfoarmingen blykte út syn boek oer arbeid op it plattelân. Dit boek waard yn East-Dútslân sa goed ûntfongen dat hy ta heechlearaar beneamd waard oan de universiteit fan Freiburg.
Yn 1897 waard hy beneamd oan de universiteit fan Heidelberch en yn 1918 fan dy fan München. Syn oandacht ferlei him fan ekonomy nei sosjology. It bekendste wurk fan Weber is "Die protestantische Ethik und der Geist des Kapitalismus", wêryn hy op wittenskiplike wize de ynfloed fan de godstsjinst op it kapitalisme beskreau.
Keppelings om utens
മാക്സ് വെബര്‍
Emingastate (Hijum)
De Emingastate wie in state by Hijum, gemeente Ljouwerteradiel (Noard). Fan de state is neat werom te finen. De bewenners binne ûnbekend en der binne gjin ôfbylden fan de state bewarre bleaun.
De state is foar 1786 ôfbrutsen, want de "Tegenwoordige Staat van Friesland" seit: "Ook liggen hier de overblyfzels van het sterke Slot van Eminga, niet ver van Aebinga State. Weleer werden deeze Staten door twee haatdraagende zusters bewoond, welke een geweldigen kryg in deezen hoek veroorzaakten". Mooglik wie dat de oarsaak fan it ferdwinen fan Emingastate.
Piets Althuis
150px|thumb|right|Frou yn de wyn 150px|thumb|right|Frije fûgels Piets Althuis (Warkum, 1942) is in byldzjend keunstner út Warkum. Se folge earst in oplieding oan de kweekskoalle yn Snits en letter helle se de akte LU-Tekenjen. Op har fjirtichste gie se nei de Frije Akademy yn Nunspeet. Earst foar in skilderoplieding, mar dat waard letter byldhouwen. Se hat sa'n 40 jier by Swol wenne en kaam doe werom nei Warkum. Dêr hat se ek in eigen atelier.
Benelúks
200px|right
Piets Althuis
Wurden út gedichten, ferhalen en ferskes binne faak it begjin fan har bylden. De bylden (fan brûns) krije dan ek faak in namme mei. Yn 2006 fierde Piets dat se 25 jier keunstner wie. Dêrby ferskynde it boek 'Vogelvrije gedachten in brons' en waard it byld 'Moeting op it plein' ûntwurpen. It bestiet út fiif minsken, - twa folwoeksenen en trije bern- op it Warkumer plein. It byld symbolisearret alle moetings dy't de keunstneresse alle jierren hân hat mei opdrachtjouwers en galerygasten.
Almenum (buorskip)
De buorskip leit oan de Harnzer Strjitwei en bestiet út sa’n 28 adressen. De buorskip leit oan it Fan Harinksmakanaal.
Namme
De buorskip hat de namme krigen fan it alde doarp Almenum. De buorskip lei eartiids ek yn de himrik fan Almenum.
Benelúks
Benelúks (Frânsk: Bénélux) is sûnt 1944 in ekonoamyske uny yn West-Jeropa wêryn't trije buorlannen, Belgje, Nederlân, en Lúksemboarch sitte. De namme is foarme troch de earste letters fan de lannen te bonneljen. De uny hat ta doel; iepen grinzen, mar mei de komst fan 'e Jeropeeske Uny is dat net mear fan tapassing.
De Benelúks is 74.102 km² grut, mei 27,2 miljoen ynwenners. Fan 2010 ôf, mei de yngong fan it nije ferdrach (Benelux), sil de Benelúks net mear allinnich op ekonomysk gebiet optrede mar ek by duorseme ûntjouwing, justysje en binnenlânske saken. De offisjele benamming sil dan yn Benelúks Uny feroarje.
Taal
Yn de Benelúks binne 5 offisjele talen, it Frysk, Dútsk, Frânsk, Lúksemboarchsk en Nederlânsk. Foar de Benelúksynstituten binne allinne it Frânsk en Nederlânsk in offisjele taal. Fan de 27,2 miljoen minsken praat 83 prosint Nederlânsk (22,5 miljoen), en binne der 4,7 miljoen Frânsk-taligen.
Rilland
Rilland is in doarp yn de gemeente Reimerswaal, yn de Nederlânske provinsje Seelân. It doarp hie yn 2008, 3,009 ynwenners. Rilland is it meast eastlike doarp yn de "sturt" fan Súd-Bevelân en leit net fier fan it Skelde-Rynkanaal en de provinsjegrins mei Noard-Brabân.
Piets Althuis
Doel is altyd om de bylden licht lykje te litten. Alle bylden steane dan ek rjochtop en binne fan alle kanten te besjen. Har motto is dan ek: "Opgeande linen symbolisearje de frijheid". Hja hat in soad mei ljocht en de loft. As bern rûn se al altyd omheech te sjen. De widens fan de loft, de fûgels meitsje dat se har frij fielt as keunstner. Se fergeliket keunst ek wol mei leafde en freonskip.
Wurk fan Piets Althuis is oankocht troch de gemeenten Skarsterlân en Nijefurd. Har wurk wurdt ek as priis brûkt om wurdearring blike te litten oan minsken dy't dat fertsjinje, bygelyks troch de provinsjes Gelderlân en Drinte en de stêd Ljouwert. Eksposysjes fan har wurk binne hâlden yn Itaalje, Amsterdam, Utert, Kampen en Ljouwert en op de Amelanner keunstrûte.
Emingastate (Goutum)
De state soe om 1400 boud wêze troch Ids Wiarda, in broer fan Sjoerd Wiarda dy't op Wiardastate flakby de tsjerke wenne. Ids naam de famyljenamme fan syn mem oan omdat dy famyljenamme hast útstoarn wie en neamde him Eminga. Neffens de oerlevering spuiden dizze bruorren der net yn, want de states Burmania, Wiarda en Eminga waarden yn dizze folchoarder ek wol Putsma, Skinkynsma en Drinkútsma State neamd. Sa komme se sels foar op lânkaarten. Sels Wopke Eekhoff fermeldt op syn kaart út 1847 noch de nammen Putsma en Drinkútsma ynstee fan Burmania en Eminga.
De state hat iuwenlang eigendom west fan de famylje Van Eminga. Al yn 1698 it eigendom fan Ruerd Juckema fan Burmania, troud mei Elisabeth Wiglina fan Eminga. Ruerd wie ûndermear ek eigener fan de oanbuorjende Burmaniastate. Neffens dr. Abma hat Ruerd yn 1720 Putsmastate ôfbrekke litten en in pleats sette litten. Dat moat lykwols Emingastate west hawwe, want it floreenkohier fan it jier 1700 skriuwt “Drinckuitsma en ’t hornleger van Putsma-state”. Burmania/Putsma wie de dus al ôfbrutsen. De yn 1720 boude pleats waard op syn beurt yn 1850 ferfongen troch in nije pleats “Het Bos”. Yn 1947 moast dy op 't lêst romte meitsje foar it Van Harinxmakanaal.
De Wynberch (Snits)
thumb|De Wynberch yn 1923 De Wynberch is in histoarysk hotel-restaurant oan de Merkstrjitte yn de binnenstêd fan Snits.
It hotel iepene as herberch yn 1651 de doarren. Op it plak fan it eastlike diel hie Hajo Eelkes Napjus in kearsenmakkerij, hy wie de soan fan kronykskriuwer Eelco Napjus dy't earder ek yn dit pân wenne. It gebou hie oant yn de achttjinde iuw in trepgevel en waard yn 1786 bewenne troch stedsassistint Johannes Schaaf. Yn 1842 hat it gebou syn hjoeddeiske foarm krigen. It hjoeddeiske pân bestiet út twa feriene gebouwen ûnder in dwers sealdak. Under it gebou sit in wynkelder.
Op 11 maaie 1940 waard yn it hotel de oerjefte fan de stêd oan de Dútsers tekene. Nei de Twadde Wrâldoarloch waard it hotel roch de Kanadeeske befrijers tydlik omdoopt yn Windsor Hotel. It hotel waard brûkt as offisiersmess. Op 30 july 1947 wie Prins Bernhard hjir oanwêzich, hy iet doe mei de Snitser gemeenterie.
Yn 1974 waard it gebou beskerme as ryksmonumint.
Oostdijk (Reimerswaal)
Oostdijk is in doarp yn de gemeente Reimerswaal yn de Nederlânske provinsje Seelân. It doarp hie yn (2008) sa’n 500 ynwenners en leit tusken Kruiningen en Krabbendijke.
Oant de gemeentlike weryndieling fan 1970 wie Oostdijk ferdield tusken dizze twa eardere gemeenten.
Willem Olivier
Willem Olivier (Snits, 13 jannewaris 1739 - dêre, 10 augustus 1826) wie in Nederlânsk politikus en boargemaster fan Snits.
Pommeren (betsjuttingsside)
"Pommeren" (Dútsk: Pommern) hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Willem Olivier
Olivier waard berne as soan fan Louis Olivier en Antje Sijbes. Meidat hy lid fan it stedsbestjoer fan Snits wurden wie waard hy yn 1813 oansteld as maire. Fan 2 jannewaris 1814 oant april 1824 wie hy presidint-boargemaster fan dy stêd, hy waard opfolge troch Izaak Vlink. Hy dielde it boargemasterskip mei Vlink, Heronimus Beck en Berend Airing. Foar it departemint Fryslân wie hy op 29 en 30 maart 1814 oanwêzich by de Gearkomst fan Pommeranten. Op 19 septimber 1814 trede hy foar Snits op yn de Provinsjale Steaten fan Fryslân. Hy wie hjiryn oant 1823 aktyf. Yn april 1824 waard hy boppedat wethâlder fan Snits, hy soe dit amt oant syn dea dwaan bliuwe.
Goslar
Goslar kin slaan op it Dútske:
Ida Oyens
Ida Oyens (Amsterdam, 9 jannewaris 1808 – Utert, 26 desimber 1860) wie in Nederlâns skriuwster.
Ida Oyens, dochter fan de bankier Hendrik Oyens en Petronella Adriana de Marez van Zuylen, troude yn 1829 mei de keapman en kommisjonêr yn effekten Jan Lodewijk Gregory Pierson. It pear sleat him oan by It Réveil en gie nei gearkomsten fan Isaäc da Costa en Nicolaas Beets. Harren hûs waard in wichtich moetingsplak foar geastbesibben. Ida Oyens ûntjoech har ta in skriuwster fan meast stichtlike boeken.
Ida Oyens en Jan Lodewijk Gregory Pierson wiene de âlden fan de politikus Nicolaas Pierson en de predikanten Allard en Hendrik Pierson
Waarde (Reimerswaal)
Waarde is in doarp yn de gemeente Reimerswaal, yn de Nederlânske provinsje Seelân. It doarp hie yn 212 1.221 ynwenners.
Doc Holliday
Doc Holliday (eins: John Henry Holliday; Griffin (Georgia), 14 augustus 1851 – Glenwood Springs (Kolorado), 8 novimber 1887) wie in Amerikaansk toskedokter, dy't as gokker en revolverman aktyf wie yn 'e tiid fan it Wylde Westen. Hy is benammen bekend wurden om syn freonskip mei de revolverman en plysjeman Wyatt Earp en syn dielname oan 'e kant fan 'e bruorren Earp oan 'e beruchte Sjitpartij by de O.K.-Kraal yn Tombstone (Arizona) yn 1881. Sûnt 1873 litte Holliday oan tuberkuloaze, in sykte dêr't er mei 36 jier oan beswiek.
Jonkheid en komôf
Holliday waard yn 1851 berne yn Griffin, yn 'e Amerikaanske steat Georgia, as de soan fan Henry Burroughs Holliday, in feteraan út 'e Meksikaansk-Amerikaanske Oarloch, en dy syn frou Alice Jane McKey. Syn biografe en fiere famyljelid Karen Holliday Tanner skreau yn 1998 yn it boek Doc Holliday: A Family Portrait, dat útkaam by de útjouwerij fan 'e Universiteit fan Oklahoma, dat Holliday berne waard mei in hazzelippe, dêr't er twa moannen nei syn berte oan operearre waard troch syn omke, dokter J.S. Holliday, en in neef, de ferneamde dokter Crawford Long. Neffens har soe Holliday as bern eltse dei oerenlang spraakterapy fan syn mem krigen hawwe. In oare biograaf fan Holiday, Gary L. Roberts, loek yn 2011 yn syn boek Doc Holliday: The Life and Legend it ferhaal oer de hazzelippe yn twifel. Neffens him waard doedestiden wachte oant bern in jier as twa wiene foar't sa'n oandwaning operearre waard, en soe in operaasje twa moannen nei de berte sa revolúsjonêr west hawwe dat dêr perfoarst melding fan makke wie yn 'e pleatslike of sels de lanlike media.
Holliday waard presbyteriaansk (kalvinistysk) grutbrocht, en wie in oantroude neef fan Margaret Mitchell, de (lettere) skriuwster fan 'e roman Gone with the Wind. Yn 1864, doe't Holliday trettjin jier wie, ferfear de húshâlding nei Valdosta (Georgia), dêr't syn mem op 16 septimber 1866 oan tuberkuloaze kaam te ferstjerren, doe't hysels fyftjin jier wie. In fearnsjier letter wertroude syn heit mei in Rachel Martin.
Oplieding en wurk
Yn Valdosta genoat Holliday ûnderwiis oant it Valdosta Ynstitút, dêr't er in drege klassike grûnslach krige, besteande út retoryk, grammatika en wiskunde. Hy learde der ek frjemde talen, yn 't foarste plak Latyn, mar ek Frânsk en wat Aldgryksk. Yn 1870, doe't er njoggentjin jier wie, gie Holliday út 'e hûs om yn Philadelphia, yn Pennsylvania, in oplieding ta toskedokter te folgjen oan it Pennsylvaansk Kolleezje foar Toskhielkundige Sjirurzjy (dat letter opgean soe yn 'e Skoalle foar Toskhielkunde fan 'e Universiteit fan Pennsylvania). Hy studearre ôf yn maart 1872, fiif moannen foar syn ienentweintichste jierdei, wat problematysk wie yn 'e sin dat er mearderjierrich (yn dy tiid 21 jier) wêze moast om yn syn thússteat Georgia as toskedokter oan it wurk te kinnen.
Wierskynlik om dy reden gie Holliday nei syn ôfstudearjen net nei hûs. Ynstee wurke er in skoft yn St. Louis as assistint yn 'e praktyk fan in klasgenoat, in A. Jameson Fuches jr. Tsjin ein july kearde er werom nei Georgia, dêr't er ynloek by in omke fan sines yn Atlanta wylst er dêr in wurkpaad as toskedokter begûn. Hy fûn datoangeande in baan as ferfanger fan 'e foaroansteande toskedokter Arthur C. Ford, dêr't er lykwols mar oant desimber fan dat jier wurke. Holliday begûn dêrnei in eigen toskedokterspraktyk, mar begjin 1873 gied er foar hoastjen dat mar net ophâlde woe, nei in dokter dy't by him tuberkuloaze fêststelde. Der waard him oansein dat er noch mar in pear moannen te libjen hie, mar Holliday ornearre dat er dy perioade oprekke koe as er nei it Súdwesten ferfear, mei't de drûgere lucht dêre it ferrin fan 'e sykte fertraagje kinne soe.
Iere jierren as gokker en revolverman
Yn septimber 1873 ferfear Holliday nei Teksas, dêr't er mei in oare jonge toskedokter út Georgia, in John A. Seegar, in praktyk oprjochte yn Dallas. Hy begûn dêr te gokken, benammen troch poker te spyljen mei ynset fan jild, en murk al rillegau dat soks him in stabilere boarne fan ynkomsten joech as syn toskedokterspraktyk, mei't pasjinten der in in hekel oan hiene om by him te kommen omreden fan syn hoastjen. (Pas yn 1885 waard bekend dat tuberkuloaze in besmetlike sykte is, en foartiid waarden der sadwaande gjin foarsoarchsmaatregels nommen om fersprieding foar te kommen.) Op 12 maaie 1874 waard Holliday yn Dallas mei tolve oaren oanklage foar yllegaal gokken, en yn jannewaris 1875 waard er arrestearre om't er yn in sjitpartij mei in saloonútbater behelle rekke wie. By dat lêste ynsidint wie aldergeloks nimmen ferwûne rekke en Holliday waard derfan frijsprutsen. Hy ferpleatste syn praktyk nei Denison (Teksas), mar nei't er dêre skuldich befûn wie oan yllegaal gokken en dêrfoar beboete waard, besleat er Teksas te ferlitten.
Dat, Holliday sette ôf en reizge mei de postkoets nei Denver ta, yn Kolorado, wêrby't er ûnderweis oernachte yn ferskate forten fan it Amerikaanske Leger, dêr't er syn feardichheden mei pokerspyljen fierder opskerpje koe. Yn 'e simmer fan 1875 sette er him yn Denver nei wenjen ûnder de skûlnamme Tom Mackey. Hy wurke as krûpier yn in horekagelegenheid dy't Theatre Comique hiet en eigendom wie fan in John A. Babb. Dêr waard Holliday fan 'e kliïntêle gewaar dat der goud ûntdutsen wie yn Wyoming, dat op 5 febrewaris 1876 ferfear er nei Cheyenne (Wyoming), dêr't er oan it wurk koe as krûpier foar Babb syn sakepartner Thomas Mills, yn in saloon dy't de Bella Union hiet. Mills ferhuze yn 'e hjerst fan dat jier de hiele saloon nei Deadwood (Súd-Dakota), dêr't er hope te profitearjen fan 'e Goudkoarts fan 'e Black Hills, en Holliday gie mei.
Yn 1877 kearde Holliday fia Cheyenne werom nei Denver, dêr't er wei trochreizge om yn Kansas in muoike fan sines te besykjen. Ut Kansas wei kearde er werom yn Teksas, dêr't er him as gokker nei wenjen sette yn Breckenridge. Dêre rekke er op 4 july 1877 behelle yn in konfrontaasje mei in oare gokker, in Henry Kahn, dy't fan Holliday ferskate kearen mei de gongelstôk op 'e hûd krige. Beide mannen waarden arrestearre en beboete, mar letter dy deis kaam Kahn Holliday oer it mad en skeat him del, wêrby't er him slim ferwûne. Holliday helle it by de dea om 't ôf en de krante de Dallas Weekly Herald rapportearre op 7 july al syn ferstjerren, mar dat wie in fersin. Holliday syn neef George Henry Holliday kaam oer út Georgia om him te ferpleegjen, en ûnder dy syn fersoarging bettere er wer hielendal op.
Neitiid ferfear Holliday nei Fort Griffin, ek yn Teksas, dêr't er Big Nose Kate mette (eins Mary Katharine Horony, 1849-1940), in prostituee fan Hongaarsk komôf mei wa't er in langjierrige relaasje begûn. Yn Fort Griffin waard Holliday troch in mienskiplike freon, John Shanssey, ek yn 'e kunde brocht mei de revolverman Wyatt Earp, dy't neitiid syn bêste freon waard. Doe't Earp yn 1878 út Teksas wei ôfsette nei Dodge City (Kansas), dêr't er helpmarshal wurde koe ûnder Charlie Bassett, gie Holliday mei. Harren bân waard foargoed bestindige doe't Holliday, letter dat jiers yn Dodge, Earp yn in saloon ferdigene tsjin in groep cowboys dy't him dea hawwe woene en dêrmei, sa joech Earp sels grif ta, syn libben rêde. Tsjin dy tiid fertsjinne Holliday syn libbensûnderhâld as gokker, wylst syn toskedokterij mar in lytse byfertsjinste wurden wie.
Hoewol't Holliday de reputaasje hie in deadlike revolverman te wêzen, hat modern ûndersyk net folle gefallen opdolle kinnen wêrby't er immen delskeat. De konfrontaasje mei de lulke kliber cowboys dy't efter Earp oansiet yn Dodge City yn 1878 wie ien sa'n gefal. In oar soksoartich barren foel foar op 19 july 1879, doe't Holliday mei in oare revolverman, John Joshua Webb, oanstiek yn in saloon yn Las Vegas (Nij-Meksiko). In eardere ferkenner foar it Amerikaanske Leger, in Mike Gordon, besocht ien fan 'e servearsters, mei wa't er earder in relaasje hân hie, safier te krijen dat se mei him útnaaie soe. Doe't se him ôfstegere, stoarme Gordon breinroer nei bûten ta. Neffens ien ferslach fan it barren loek er doe syn revolver en begûn de saloon te besjitten. Neffens in oar ferslach skeat er op Holliday doe't dy him nei bûten ta folge. Yn elts gefal loek Holliday syn eigen fjoerwapen en skeat Gordon del. Doe't dy de deis dêrop stoar, naam Holliday it wisse foar it ûnwisse en joech him ôf út Las Vegas.
Tombstone en de Sjitpartij by de O.K.-Kraal
Yn septimber 1880 bedarre Holliday troch syn freonskip mei Wyatt Earp yn Tombstone (Arizona), in plakje dat grut wurden wie nei't der sulver fûn wie. Wyatt Earp wie dêr yn 1879 arrivearre en wie neitiid helpsheriff fan Pima County wurden ûnder sheriff Charlie Shibell, wylst syn âldere broer Virgil Earp de pleatslike marshal wie. De bruorren Earp rekken dêr út 'e hoedanichheid fan harren funksjes behelle yn in oangeande fete mei in binde dy't The Cowboys neamd waard. Neffens guon ferzjes fan it ferhaal frege Wyatt Earp, doe't er foar it ferstân krige dat er yn 'e swierrichheden siet, Holliday mei sin om nei Tombstone te kommen om in ekstra man oan syn kant te hawwen dy't er fertrouwe koe. Yn elts gefal rekke Holliday yn Tombstone troch syn freonskip mei de Earps al rillegau behelle yn 'e pleatslike polityk en it oanboazjende geweld dat úteinlik kulminearre yn 'e ferneamde Sjitpartij yn 'e O.K.-Kraal.
Dy fûn plak op woansdei 26 oktober 1881, doe't in groepke fan The Cowboys yn Tombstone gearkaam by in feekraal oan Fremont Street dy't de O.K.-Kraal hiet. Virgil Earp hearde dêrfan, en besleat yn syn hoedanichheid as stedsmarshal dat de mannen ûntwapene wurde moasten. Hy frege syn bruorren Wyatt en Morgan en Doc Holliday om him dêrby te helpen. Wyatt wie op dat stuit tydlik assistint-U.S. marshal, Morgan wie helpstedsmarshal, en Virgil swarde Holliday spesjaal foar dy gelegenheid ek yn as helpstedsmarshal. Holliday bewapene himsels mei in ôfseage jachtgewear sa't byriders fan postkoetslinen dy doedestiden by har hiene. Hy ferburch it wapen ûnder in lange jas. Virgil Earp naam de gongelstôk fan him oer, en troch net oerdúdlik bewapene te wêzen, besocht er de boargers fan Tombstone gerêst te stellen en de konfrontaasje mei de Cowboys freedsum te hâlden.
Middeis omtrint 15.00 oere setten se fjouweresom nei de O.K.-Kraal ta. Dêr troffen se fiif leden fan The Cowboys oan. Doe't Virgil oanjoech dat se harren wapens opjaan moasten, briek der in sjitpartij út. Ike Clanton en Billy Claiborne naaiden út, mar Frank McLaury, syn broer Tom McLaury en Billy Clanton waarden deasketten. Morgan rûn in skampskot oer de skouderblêden en de wringe op, Virgil waard troch it kût sketten en Holliday krige in skampskot. Wyatt wie de iennichste dy't alhiel ûnskansearre út it gefjocht kaam.
By in formeel ûndersyk en in harksitting waard neitiid fêststeld dat de bruorren Earp en Holliday gjin wetten oertrêde hiene by de sjitpartij. De Cowboys leine har dêr net by del, en de sitewaasje boaze al rillegau oan. Virgil Earp waard yn desimber 1881 yn in mûklaach lokke en rekke permanint ynfalide, en yn maart 1882 waard Morgan Earp fermoarde. Dêrnei namen Virgil Earp en syn húshâlding en oare leden fan 'e Earp-famylje de wyk nei feiliger oarden.
De Earp Vendetta Ride
Wyatt Earp, dy't noch altyd assistint-U.S. marshal wie, stalde in eigen posse gear, besteande út syn bruorren James en Warren, Doc Holliday, Sherman McMaster, Jack "Turkey Creek" Johnson, Hairlip Charlie Smith, Dan Tipton en Texas Jack Vermillion. Mei't de doetiidske sheriff fan Pima County, Johnny Behan, by The Cowboys belutsen wie en se dêrom fûnen dat se net mear op 'e autoriteiten fertrouwe koene, namen dy mannen de wet yn eigen hân en sette se útein mei in wraakkampanje dy't bekend kaam te stean as de Earp Vendetta Ride.
Wylst Holliday en Wyatt en Warren Earp Virgil en syn frou Addie yn Tucson op 'e trein nei Kalifornje setten, krigen se Frank Stilwell en Ike Clanton, twa leden fan The Cowboys, yn it each, fan wa't se oannamen dat se derop út wiene om 'e put ôf te meitsjen en Virgil dochs noch te deadzjen. Op moandei 20 maart 1882 waard it mei kûgels trochsingele lyk fan Stilwell njonken de spoarline weromfûn. Wyatt en fiif oaren, ûnder wa Holliday, waarden beskuldige fan 'e moard op Stilwell, en rjochter Charles Meyer feardige arrestaasjebefellen tsjin harren út.
Op 21 maart kearden de mannen eefkes werom yn Tombstone, wêrnei't se har nei in houtsjerskamp yn it Dragoonberchtme bejoegen. Dêr troffen se ien fan The Cowboys oan, in Florentino Cruz, byneamd Indian Charlie, dy't se deamakken. Twa dagen letter waard by in sjitpartij mei in stikmannich Cowboys yn 'e neite fan Iron Springs, yn it Whetstoneberchme, Curly Bill Brocius deasketten. Teminsten twa oare bindeleden dy't Earp en Holliday-en-dy derfan fertochten dat se by de moard op Morgan Earp belutsen west hiene, ferwûnen se. Mei sheriff Behan op 'e hakken besleaten de mannen om foarearst út Arizona wei te gean. Mei Wyatt en Warren Earp, Turkey Creek Johnson, Texas Jack Vermillion en Sherman McMaster teach Holliday nei Nij-Meksiko, dêr't se útinoar giene. Holliday reizge fierder en kaam mids april 1882 yn Kolorado oan.
Opkearde útlevering
Op 15 maaie 1882 waard Holliday yn Denver arrestearre foar de moard op Frank Stilwell. Wyatt Earp, dy't fan miening wie dat syn freon yn Arizona net in earlike berjochting krije soe, frege in oare freon fan sines, Bat Masterson, dy't op dat stuit kommissaris fan plysje yn Trinidad (Kolorado) wie, om help om Holliday frij te krijen. De harksitting oangeande de útlevering fan Holliday oan Arizona waard belein foar 30 maaie. Op 'e jûn fan 29 maaie frege Masterson de ynfloedrike sjoernalist E.D. Cowen fan 'e Denver Tribune om help om in ôfspraak mei gûverneur Frederick Walker Pitkin te krijen. Cowen skreau letter dat Masterson him bewiismateriaal oerlei dat Holliday fermoarde wurde soe sadree't er nei Tombstone oerbrocht wie. Dat Cowen regele let op 'e jûn in moeting tusken Masterson en Pitkin, wêrby't dy lêste ek oertsjûge rekke troch hokfoar bewiis it dan ek mar wie dat Masterson him sjen liet.
De oare deis wegere gûverneur Pitkin oan it útleveringsfersyk fan Arizona te foldwaan. Hy berôp him op foarmflaters yn 'e tekst fan it fersyk, en wiisde der boppedat op dat der al in arrestaasjebefel tsjin Holliday yn Kolorado útfurdige wie. Dat wie in arrestaasjebefel omreden fan optochte beskuldigings, dat Masterson yn Pueblo (Kolorado) yninoar flânze hie. Fan gefolgen waard Holliday troch Masterson meinommen nei Pueblo, dêr't er fjirtjin dagen nei syn arrestaasje op boarchtocht frijkaam.
Dea fan Johnny Ringo
Op 14 july 1882 waard Johnny Ringo, ien fan The Cowboys, dea oantroffen yn 'e strampel fan in grutte beam yn 'e West Turkey Creek-delling, yn 'e neite fan 'e Chiricahua Peak yn it Territoarium Arizona. Hy hie in skotwûne yn syn rjochtersliep, wylst der in revolver oan 'e finger fan syn rjochterhân hong. De lykskôger hold it op selsmoard.
Yn it boek I Married Wyatt Earp, in yn 1976 publisearre 'autobiografy' dy't sabeare skreaun wie troch Josephine Marcus Earp, de widdo fan Wyatt Earp, waard lykwols útholden dat Earp en Doc Holliday temûk nei Arizona weromkeard wiene om mei Ringo ôf te weven. Doc Holliday soe dyselde mei in skot út in gewear fan op ôfstân deamakke hawwe, ek al wie de lykskôger derfan oertsjûge dat Ringo omkommen wie troch in skot út in revolver fan deunby. I Married Wyatt Earp waard lykwols eins skreaun troch Glenn Boyer, de besoarger fan it boek, en wurdt tsjintwurdich beskôge as bedroch en in hoax, dêr't men net fan op oan kin. Boyer joech letter sels ta dat er gjin inkeld bewiis oandrage koe foar syn teory oer de dea fan Ringo.
Offisjele argyfstikken fan 'e rjochtbank yn Pueblo County bewize dat Holliday dêr op 11, 14 en 18 july 1882 oanwêzich wie. Karen Holliday Tanner, de skriuwster fan Doc Holliday: A Family Portrait, spekulearret lykwols dat it mooglik is dat Holliday dêr op dy data net fysyk oanwêzich is, en dat de argyfstikken standertformulearrings befetsje dy't doedestiden foar alle rjochtsaken brûkt waarden, oft de persoan yn kwestje no oanwêzich wie of net. It mist lykwols net dat Holliday op 7 july (6 dagen foar de dea fan Ringo) yn Salida (Kolorado) arrivearre, mei't dêr melding fan makke waard yn 'e pleatslike krante. Salida leit 800 km fan 'e West Turkey Creek-delling ôf, en it liket dêrom tige ûnwierskynlik dat Holliday, mei syn swakke sûnens, dy reis sa fluch meitsje kinnen hat.
Lêste jierren
Holliday brocht de rest fan syn libben troch yn Kolorado. Hy gie nei Leadville, mar moast dêrwei doe't er oanhelle rekke mei hichtesykte. Wat langer wat mear stipe er op alkohol en it ferdôvingsmiddel laudanum om 'e symptomen fan syn tuberkuloaze del te bêdzjen. Syn sûnens en syn fermogen om troch gokken oan 'e kost te kommen, rekken almar fierder yn it neigean.
Yn 1887, doe't er foar syn tiid griis hier krigen hie en bot yn 'e minnichte rekke wie, reizge Holliday nei Glenwood Springs, in kueroard dêr't waarmwetterboarnen wiene. Hy ferbleau dêr yn it Hotel Glenwood en net yn it sanatoarium, sa't gauris sein wurdt, mei't dat sanatoarium pas lang nei syn dea boud waard. Holliday hie de hope dat de waarmwetterboarnen, dy't in hieljende wurking hawwe soene, him helpe koene, mar it hat der in protte fan wei dat de sweveldampen de tastân fan syn dochs al slim oantaaste longen noch oanboaze hawwe, en dêrmei syn ferstjerren ferflugge.
Ferstjerren
Doc Holliday ferstoar om tsien oere moarns op 8 novimber 1887 yn syn keamer yn it Glenwood Hotel yn Glenwood Springs yn Kolorado, yn 'e âlderdom fan noch mar 36 jier. It sizzen is dat fanwegen syn riskante libbensstyl nimmen ea tocht hie dat hy op bêd sûnder learzens oan stjerre soe, dat op syn stjerbêd soed er nei syn fuotten sjoen hawwe, dêr't gjin learzens oan sieten, wêrnei't syn lêste wurden wiene: "Ferdomd, dit is grappich."
Gary L. Roberts, in resinte biograaf fan Holliday, wiist derop dat er doe al suver twa moannen net fan bêd ôf west hie, en dat it dêrom ûnwierskynlik is dat er tsjin dy tiid noch prate kinnen hat, lit stean op koherinte wize. Neffens de leginde dy't neitiid ûntstie, wie Wyatt Earp by de dea fan syn freon oanwêzich, mar dat is net wier en it nijs fan it ferstjerren fan Holliday berikte him pas twa moannen letter. Ek soe Big Nose Kate Holliday yn syn lêste dagen ferpleegd hawwe, mar ek har oanwêzigens by syn dea is twifelich.
Mary Poppins (film)
Mary Poppins is in Amerikaanske histoaryske fantasykomeedzjefilm, filmmusical en famyljefilm yn Technicolor út 1964. De film stie ûnder rezjy fan Robert Stevenson en hie yn 'e haadrollen Julie Andrews en Dick Van Dyke. De titel ferwiist nei de haadpersoan. De film waard basearre op 'e romansearje mei deselde namme fan skriuwster P.L. Travers. It ferhaal giet oer in rike, mar net-funksjonearjende Ingelske húshâlding mei twa jonge bern yn it Londen fan 1910, dêr't regaad makke wurdt troch Mary Poppins, in gûvernante dy't tsjoene kin. Mei har magyske krêften ferbetteret hja de dynamyk yn it gesin, om dêrnei like hommels wer ôf te setten as hja kommen is.
Doc Holliday
Reputaasje
Doc Holliday stie by syn libben al bekend as ien fan 'e gefaarlikste revolverlju fan it Wylde Westen, dy't gâns lju ombrocht hawwe soe. Yngeander ûndersyk jout lykwols in oar byld. By de Sjitpartij by de O.K.-Kraal yn Tombstone skeat er nei alle gedachten Tom McLaury dea. It hat ek wol kâns dat hy de kûgel ôffjurre dy't Frank McLaury deade (dy't rekke waard troch twa kûgels út twa ferskillende fjoerwapens). Holliday wie ek oanwêzich by de dea fan Frank Stilwell yn Tucson en by de dea fan trije oare Cowboys ûnder de Earp Vendetta Ride. It is ûnbekend oft er dêrby persoanlik immen deamakke. Los fan 'e striid yn Tombstone is mar fan ien man dokumintearre dat er troch Doc Holliday deasketten waard, en dat wie Mike Gordon, yn Las Vegas (Nij-Meksiko) yn 1879.
Mary Poppins (film)
Mary Poppins waard tige goed ûntfongen troch de filmkritisy en wie yn 'e bioskopen in grut kommersjeel súkses as de meast opbringende film fan 1964. De film waard bekroane mei 5 Oscars, in Golden Globe, twa Grammy Awards en in BAFTA. Julie Andrews wûn mei har aktearprestaasje yn 'e titelrol in BAFTA en sawol de Oscar as de Golden Globe yn 'e kategory bêste aktrise. Yn 2013 waard Mary Poppins foar preservearring foar de ivichheid opnommen yn it Amerikaanske Nasjonaal Film Register. Datselde jiers waard de film Saving Mr. Banks útbrocht, in biografysk drama oer de tastânkomming fan Mary Poppins. In ferfolchfilm, Mary Poppins Returns, kaam út yn 2018.
Doc Holliday
Reputaasje
Yn ferskate revolvergefjochten ferwûne Holliday syn tsjinstanner allinne mar. Sa skeat er in Billy Allen yn 'e earm en skampte syn kûgel de skalp fan in Charles White. By in oar gefjocht, mei de kastlein Charles Austin, miste Holliday folslein. In duël mei Johnny Ringo waard foarkomd doe't sawol Holliday as Ringo foartiid troch de sterke earm der wet yn 'e sel goaid waarden. Yn 1880, koart nei't er yn Tombstone arrivearre wie, skeat in dronken Holliday by in rûzje yn in pleatslike saloon de útbater, Milt Joyce, yn 'e hân, en barkeeper Parker yn 'e tean. Dat wiene fersinnen, want gjin fan beiden wie de man dêr't Holliday spul mei krigen hie.
Mary Poppins (film)
Plot
Yn Londen yn 'e maityd fan 1910 keart bankmeiwurker George Banks oan 'e ein fan 'e dei werom nei hûs. Fan syn frou Winifred, dy't aktyf is by de suffrazjettes, heart er dat de gûvernante fan harren bern Jane en Michael ûntslach nommen hat om't de bern net te hanthavenjen binne. Hjoed is no al de fjirde kear yn in wike dat se útnaaid binne. As Banks de plysje skillet om 'e bern as fermist op te jaan, wurde se krekt thúsbrocht troch plysje Jones, dy't harren allinne oan 'e fierste kant fan it park oantroffen hat. It docht bliken dat se safier ôfdwaald wiene om't se by it draakjefleanen efter in losslein draakje oan sieten. De bern freegje Banks om harren te helpen en ûntwerp in better draakje, mar dat stegeret er ôf om't er wol wichtiger dingen oan 'e holle hat.
Doc Holliday
Reputaasje
Foar de rest hawwe Holliday syn moderne biografen gjin bewizen weromfine kinnen foar it grutte tal mannen dat er fermoarde hawwe soe by sjitpartijen en by messegefjochten. Sa fertelde Wyatt Earp fan in foarfal wêrby't Holliday in Ed Bailey, dy't falskspile by in potsje poker, yn Fort Griffin, mei in mês yn it boarst stutsen hawwe soe, dat er it bestoar. Dêrfoar soed er letter oppakt wêze troch de pleatslike marshal, mar syn minneresse Big Nose Kate soe him út 'e sel útbrutsen hawwe. Big Nose Kate fûn dat ferhaal letter healwiis, en histoarisy hawwe der alhiel gjin bewiis foar fine kinnen. Guon saakkundigen hâlde it der sadwaande op dat Holliday syn reputaasje mei opsetsin oanboaze, mooglik om potinsjele fijannen bang te meitsjen. It soe sels mooglik wêze kinne dat er yn syn hiele libben nimmen fermoarde hat.
Mary Poppins (film)
Plot
Om't it mei it lêste espel gûvernantes dat Winifred oannommen hat, hieltyd op deselde wize ôftriedde is, nimt Banks it op him om diskear sels in nije gûvernante te sykjen. Jane en Michael komme op 'e lapen mei in selsopstelde fakatuere foar in sympatikere, leavere gûvernante, mar dat fynt Banks grutte flauwekul, dat hy ferskuort harren bryfke en smyt de snipels yn 'e iepen hurd (dy't net oan is). Ynstee pleatst er in advertinsje yn The Times foar in strange gûvernante, dy't gjin rare fratsen duldet. Underwilens sûcht lykwols in sterke wynfleach de snipels fan it bryfke fan 'e bern omheech troch de skoarstien, wêrnei't se fuortdwarrelje troch de loft.
Doc Holliday
Yn 'e popkultuer
Doc Holliday makket no ûnderdiel út fan 'e Amerikaanske folkloare. Syn libbensferhaal, en benammen syn rol yn 'e foarfallen yn Tombstone, hawwe withoefaak it ûnderwerp west fan romans, films en tillefyzjeprogramma's. It bekendst is yn dy kontekt de klassike westernfilm Gunfight at the O.K. Corral, út 1957, ûnder rezjy fan John Huston en mei Kirk Douglas yn 'e rol fan Doc Holliday. Oare bekende films oer Holliday binne Tombstone, út 1993, mei Val Kilmer as Doc Holliday, en Wyatt Earp, út 1994, mei Dennis Quaid as Holliday. De rol fan Holliday is ek spile troch û.o. Walter Huston (yn The Outlaw, út 1943); Jason Robards (yn Hour of the Gun, út 1967); Dennis Hopper (yn Wild Times, út 1980); Willie Nelson (yn Stagecoach, út 1986); en Randy Quaid (yn Purgatory, út 1999).
Mary Poppins (film)
Plot
De oare moarns stiet der in hiele rige âldere, soersjende gûvernantes by de Banks' foar de doar om op sollisitaasjepetear. Ear't Banks lykwols ree is om oan húshâldster Ellen opdracht te jaan en lit se ien foar ien yn, stekt der in sterke wyn op, dy't de hiele kliber fan 'e sokken blaast en fuortwaait. Dat foarfal binne lykwols inkeld Jane en Michael tsjûge fan, en Andrew, it hûntsje fan juffer Lark, de buorfrou fan 'e famylje Banks. Datselde jildt ek foar wat dêrnei bart: in jonge, tsjeppe frou komt út 'e loft oansaaien, hingjend oan har paraplu, en lânet lichtfuottich op 'e stoepe fan 'e filla fan 'e famylje Banks. As Ellen har ynlit, docht bliken dat dizze Mary Poppins George Banks maklik mei wurden oer kin. Hja presintearret kalmkes de wer hiele, troch de bern opstelde fakatuere oan 'e feralterearre Banks, wêrnei't se harsels oannimt as gûvernante en him oanpraat dat dat syn idee wie.
De oare deis sille Mary en de bern om boadskippen, mar Mary, dy't blykber mei bisten prate kin, wurdt troch it hûntsje Andrew warskôge dat it wer safier is mei Bert syn omke Albert. Dat, se nimt de bern mei dêrhinne. Omke Albert blykt in eksintryk âldman te wêzen dy't, trochdat er net mear ophâlde kin fan laitsjen, omheech sweeft is nei it plafon fan syn wente. Mary, Bert en de bern jouwe harren dêr by him om te teedrinken, wêrby't se in protte grappen fertelle. As George Banks de ferhalen fan Jane en Michael heart oer hynsteriden op draaimolehynders en teedrinken by it plafon, rekket er opsternaat om't it no krekt de bedoeling wie dat de nije gûvernante de bern ôfleart sokke ûnsinpraatsjes te ferkeapjen, yn pleats dat se it harren bybringt. Hy ropt Mary Poppins by him en drigemintet mei ûntslach, mar sy manipulearret him om deryn ta te stimmen dat er de bern de oare deis meinimt nei syn wurk.
Dy jûns fertelt Mary de bern oer it âldwyfke dat op 'e treppens foar de Sint-Pauluskatedraal sit en de minsken oanfiteret om 'e dowen te fuorjen dy't om har hinne fladderje. No wol it tafal dat de bank dêr't George Banks wurket, fuort foar de Sint-Pauluskatedraal oer stiet, dat wannear't Banks de oare deis de bern meinimt nei de bank, sjocht Michael it âldwyfke sitten. Hy hat in munt, in tuppence, en dy wol er besteegje oan foer om 'e fûgels te fuorjen, sa't it âldwyfke graach wol. Banks leit dêr fluch it near op en skuort him mei nei de bank. Syn baas, de âlde hear Dawes jr., wol witte wat dy bern hjir moatte, dat Banks seit it earste dat yn him opkomt: Michael hat in tuppence en wol in bankrekken iepenje. As de eigner fan 'e bank, de tige âlde hear Dawes sr., dat heart, fiteret er Michael op agressive wize oan om syn tuppence by syn bank te ynvestearjen. Uteinlik roppet er it jonkje de munt sels út 'e hân wei. Dêrop easket Michael mei útset lûd syn jild werom, wêrmei't er by fersin in bankrun feroarsaket as oare klanten bang reitsje dat de Dawes Bank harren jild ek net weromjaan wol.