cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baywatch: Hawaiian Wedding
Plot
Underwilens hat Mitch syn eks-kollega en eks-frou Neely lucht krigen fan syn plannen om wer te trouwen. Se beseft dat se noch altyd gefoelens foar Mitch hat, en wol tsjin eltse priis it houlik foarkomme. Dêrta siket se Caroline Holden op, in fierd aktrise dy't jierren lyn ek strânwacht west hat, en dy't boppedat de jongere suster fan 'e ferstoarne Stephanie is. Neely kriget Caroline safier dat se har helpe wol om Mitch fan "de Stephanie-kloan" te rêden, en twaresom reizgje de beide froulju ôf nei Hawaï. Dêr wit de sympatike Allison ûnderwilens al Mitch syn freonen foar har te winnen. As Neely mei Caroline yn it resort fan C.J. ferskynt, wurdt Caroline wol eefkes kjel, sà liket Allison op har suster, mar al rillegau binne se de bêste freondinnen. Allinnich Neely mei Allison net lije, en troch har tadwaan krije de beide froulju sa'n slaanderij dat se troch Mitch-en-dy útinoar helle wurde moatte.
Sûnder dat Mitch en de oaren it yn 'e gaten hawwe, wurdt it hiele selskip yn Hawaï observearre troch in stik as wat mannen dy't tarist binne mei fototastellen mei telelinzen. Underwilens krije Cort en Lani in relaasje, en teffens lizze Eddie en Caroline it mei-inoar oan. Mei Hobie en Summer en Mitch en Allison binne der sa fjouwer pearkes ûntstien. Inkeld Neely en C.J. hâlde har ôfsidich; Neely om't se Mitch weromhawwe wol, en C.J. om't se "manlju ôfsward" hat. Op it ferlovingsfeest fan Mitch en Allison binne ek ferskate pleatslike Hawaïaanske strânwachten útnûge dêr't Mitch kunde oan hat: de pearkes Kekoa en Jason, en Leigh en J.D. Foarhinne hiene Kekoa en J.D. in relaasje, en Leigh en Jason ek, en se hawwe allegear noch altyd gefoelens foarinoar, sadat der in tipelsinnige fjouwerhoeksrelaasje ûntstiet, wêrby't de beide manlju en de beide froulju it allegeduerigen by alles faninoar besykje te winnen om't se it gefoel hawwe dat se wat te bewizen hawwe.
Neely, dy't har snoade plannen noch net opjûn hat, set Jason ûnder druk om in medaljon dat se om 'e hals draacht en dat Allison har ûnder harren fjochtpartij ôfskuord hat, troch te spyljen oan syn broer, dy't by de plysje wurket. Se wol dat dy de fingerôfdrukken fan Allison neilûkt. Jason lit him troch har beprate en seit ta dat er dwaan sil wat se wol. Op 'e dei fan 'e trouwerij hiere Mitch en Allison in jacht mei bemanning en al, en farre mei Hobie, Summer, Cort, Lani, Eddie, Caroline, J.D., Leigh en Neely nei it eilantsje Haiku. It plan is dat Mitch en Allison inoar dêre, steand op 'e râne fan 'e fulkaan, by sinne-ûndergong it jawurd jaan sille. Om't se der oan it begjin fan 'e middei arrivearje, hawwe se noch wat tiid lins, en de pearkes sûnderje har ôf om allinnich mei-inoar te wêzen.
Dan docht bliken dat de bemanning fan it jacht bestiet út deselde lju dy't it selskip op Hawaï al fan it begjin ôf oan yn it each hâlde. It binne mannen dy't foar Sato wurkje, in krimineel dy't troch tadwaan fan Mitch jierren earder foar tolve jier yn 'e finzenis kommen is, en dy't no út is op wraak. Syn mannen oermasterje de pearkes ien foar ien. Se sette Lani en Cort mei elts in stielene keabel oan in ankel fêst oan 'e seeboaiem foar de kust fan it eilân, dêr't ûnder wetter fulkanyske lava opboarrelet, sadat it wetter der gleonhjit is. Eddie en Caroline sette se mei hânboeiens fêst yn in dûkersklok op 'e seeboaiem, dêr't de lucht stadich út ûntsnapt. En Hobie en Summer wurde op it strân fêstset ûnder in mei peallen djip yn it sân ferankere fisknet, op in plak dat derûnder strûpe sil as it floed wurdt.
Mitch kriget lykwols help fan Neely, Leigh en J.D. Leigh ûntdekt al rillegau wêr't Cort en Lani fêstsitte, wylst J.D. de dûkersklok wit te finen. Sûnder ark om 'e stielen keabel of de hânboeiens troch te knippen, kinne se lykwols net folle dwaan. Mitch en Neely berikke it plak dêr't Hobie en Summer ûnder it net fêstsitte krekt op it stuit dat dat plak ûnder wetter rekket. Se witte it net los te krijen en Hobie en Summer derwei te skuorren, mar Hobie sykhellet net mear. Underwilens binne Jason en Kekoa mei in rêdingshelikopter fan 'e Hawaïaanske strânwacht ûnderweis nei Haiku. Kekoa springt der by de dûkersklok út, en Jason docht itselde op it plak dêr't de lava opboarrelet. It ark fan 'e strânwacht makket koart wurk fan 'e stielkeabel en de hânboeiens, en Cort, Lani, Eddie en Caroline kinne rêden wurde. Mitch en Neely reänimearje Hobie, dy't op 't lange lêst wer teken fan libben jout.
Willem II fan Oranje-Nassau
Willem II fan Oranje-Nassau (De Haach, 27 maaie 1626 – dêre, 6 novimber 1650), prins fan Oranje en greve fan Oranje-Nassau, wie fan 1647 oant 1650 steedhâlder fan Hollân, Seelân, Utert, Gelderlân, Oerisel, Grinslân en Drinte. Hy wie de soan fan Freark Hindrik fan Oranje-Nassau en Amalia fan Solms. Hy troude yn 1640, doe't er fjirtjin jier wie, mei de (noch jongere) Ingelske prinsesse Maria Henriëtte Stuart, dy't him yn 1650 syn ienlingssoan Willem III skonk. Willem II is fral bekend wurde troch syn balstjurrich fanwegen kommen tsjin 'e grutste stêd Amsterdam, dêr't er yn july 1650 besocht om "de wet te fersetten", sa't dat yn dy tiid neamd waard (in steatsgreep te dwaan, yn modern taalgebrûk). Dy aksje mislearre lykwols jammerdearlik doe't syn troepen by nacht en min waar yn it Goai paadbjuster rekken, en de Amsterdammers sadwaande de tiid hiene om warskôge te wurden en har ta te rieden. Letter datselde jiers kaam Willem II mei 24 jier oan de pokken te ferstjerren.
Baywatch: Hawaiian Wedding
Plot
C.J. wol harren lykwols net nei hûs gean litte sûnder in brulloft bywenne te hawwen. Hoewol't se manlju ôfsward hie om't se ferkeard foar har binne, beslút se hommels en trou sels mei Lorenzo, in ober yn har resort dêr't se al in skoftke in eachje op hie. Neffens Mitch sil de jonge gelok hawwe as er de houliksnacht oerlibbet. Op 'e brulloft binne alle pearkes oanwêzich: Lani en Cort, Caroline en Eddie, en Summer en Hobie, wylst Kekoa en Leigh en Jason en J.D. besletten hawwe wer fan partner te wikseljen, wat harren folle better foldocht. Sadwaande is Kekoa no mei J.D. en Leigh mei Jason. Boppedat blike Mitch en Neely, dy't fan boaze genius ynienen in heldinne wurde is, ek wer byinoar te wêzen.
Produksje
Baywatch: Hawaiian Wedding waard regissearre troch Douglas Schwartz nei in senario fan himsels en Michael Berk. Produsinten wiene Francis J. Conway en David W. Hagar foar de Fox Television Studios. As útfierend produsinten wiene Michael Berk, Douglas Schwartz en David Hasselhoff by de film belutsen. Stuart Asbjornsen die de kamerarezjy, en John D'Andrea en Cory Lerios fersoargjen de filmmuzyk.
Baywatch: Hawaiian Wedding waard op 28 febrewaris 2003 yn 'e Feriene Steaten direkt-op-fideo útbrocht as in langspylfilm mei in spyldoer fan 100 minuten. De filmdistribúsje waard fersoarge troch 20th Century Fox. Op 'e Amerikaanske tillefyzje waard de film dyselde deis útstjoerd op it tillefyzjenetwurk fan Fox. Baywatch: Hawaiian Wedding wie de lêste fan trije tillefyzjefilms dy't diel útmakken fan 'e tillefyzjesearje Baywatch. De oare beiden wiene Baywatch: Forbidden Paradise, út 1995, dy't ek op Hawaï spile, en Baywatch: White Thunder at Glacier Bay, út 1998.
Batthyany's Dea
Batthyany's Dea is in gedicht fan 'e hân fan 'e Fryske skriuwer en dichter Eeltsje Hiddes Halbertsma (1797-1858). It waard foar it earst los publisearre yn 1849, mar letter, yn 1871, mei it oare wurk fan 'e bruorren Halbertsma gearfoege ta de ferneamde samling Rimen en Teltsjes. Batthyany's Dea is tagelyk in treurdicht foar Lajos Batthyány, de earste premier fan Hongarije, dy't nei de Hongaarske Opstân fan 1848 terjochtsteld waard, en in protestliet oer dy gong fan saken. It is dúdlik út 'e tekst dat Halbertsma him tige oer dizze kwestje opwûn; net inkeld beklaget er him yn dit fers oer de dea fan Batthyany, mar hy driget ek de ferantwurdliken mei ferjilding. It gedicht hat as ûndertitel Ut de Oarloch fan Eastenryk jin Hongarije, en is datearre "Grou, 2 novimber 1849" (krapoan in moanne nei de eksekúsje fan Batthyány op 6 oktober fan dat jier).
Tekst
Utlis: it 'Ongerslân' (klam it earste wurdlid) is in âlde beneaming foar Hongarije; in 'Ongersman' is dan in Hongaar, en it 'Ongersfolk' binne de Hongaren. Yn 'e Hongaarske Opstân fan 1848 kaam it Keninkryk Hongarije yn opstân tsjin 'e oerhearsking troch it Keizerryk Eastenryk. It Keninkryk Kroaasje, in diel fan Hongarije, focht oan 'e Eastenrykske kant (dêrfandinne "Eastenryk syn rôfkroäten"). Doe't de Hongaren it lieken te winnen, waarden se yn 'e rêch oanfallen troch de Russen ("No kaam Ruslân mei syn benden / Ut it hege noarden op"). Dêrnei wie it gau dien mei de opstân. Guon Hongaarske lieders wisten op 'e tiid nei it Osmaanske Ryk te ûntkommen, dêr't se polityk asyl krigen ("Mar de sultan fan Turkije / Toande jit in minsklik hert").
Filmmusical
De filmmusical, musicalfilm of muzykfilm is in filmsjenre dêr’t in mingsel fan dûns en songen lieten (dy’t troch de personaazjes songen wurde) yn it ferhaal mongen wurde (soarte fan sjongspul). De ferskes wurde brûkt om de plot foarút te helpen of om de ûntjouwing fan de karakters te ferdúdlikjen. In subsjenre fan de musicalfilm is de musicalkomeedje, dy’t in sterk humoristysk elemint oan it ferhaal tafoeget.
Oarsprong
De musicalfilm wie in natuerlike útrinner fan it musicalteater. It grutste ferskil tusken film en teater is it brûken fan in soad dekôrs en ferskillende lokaasjes, wat yn in teater net handich oant ûnmooglik wêze soe. De musicalfilms hawwe meast wol oerienkomsten mei teater: de akteurs sjonge meast harren liet en dûns as soe der in publyk wêze. Yn sekere sin wurdt by film de sjogger it oanwêzige publyk, sjoen dat de akteur geregeldwei streekrjocht yn de kamera sjocht om syn gefoelens te uterjen wylst er/se sjongt. It liket wol oft it publyk in soarte fan geheime ‘freon’ is oan wa’t de spiler syn gefoelens kwyt kin.
Skiednis
Yn de earste lûdsfilm The Jazz Singer (1927) mei Al Jolson wurdt foar it earst wurke mei songen muzyk, der wurdt nammentlik yn fjouwer sekwinsjes songen. Yn 1928 joegen de Warner Brothers de release út fan in folslein sprutsen film Lights of New York fan Bryan Foy, dêr’t in muzikale sekwinsje fan in nachtklub yn siet. It entûsjasme fan it publyk wie sa grut dat yn minder as in jier tiid alle wichtige studio’s allinnich noch mar films mei lûd makken. De earste film dy’t as filmmusical omskreaun wurde kin wie The Broadway Melody fan Harry Beaumont, dy’t daliks ek in tophit waard en de Academy Award foar Bêste Film wûn yn 1929.
Tsjin de ein fan de fjirtiger jierren en yn de fyftiger jierren makke de och sa wichtige producer Arther Freed de oergong fan de âlderwetske ientoanige musicalfilms ta hiel wat nijs. Freed selektearre syn eigen akteurs en wie der ferantwurdlik foar dat in soad stjerakteurs harren hichtepunt belibben. Inkelde foarbylden binne: The Wizard of Oz (1939), Meet Me in St. Louis (1944), Singin' in the Rain (1952).
Sûnt de jierren fyftich is de populariteit fan filmmusicals tebek rûn. As oarsaak wurdt benammen de opkomst fan de rock-’n-roll jûn, wêrby’t konsertfilms, films mei in bekende popgroep of sanger yn de haadrol of mei popmuzyk as eftergrûnmuzyk folle mear súkses hiene. Dochs waarden der neitiid noch inkelde ferneamde musicals makke, al binne dat meast ferfilmings fan al populêre teatermusicals, lykas bygelyks The Sound of Music (1965), Grease (1978) en A Chorus Line (1985). Dochs duorre it noch oant de jierren 2000 foar’t de musicalfilm wer wat weromkomt mei nije wurken lykas Moulin Rouge! (2001), Chicago (2002) en The Phantom of the Opera (2004). En in grut tal langspylanimaasjefilms binne noch hieltyd musicals, ûnder oare de films fan Disney.
Hillich Grêftsjerke
De Tsjerke fan it Hillich Grêf, koartwei de Hillich Grêftsjerke, is in tsjerkegebou yn de histoaryske binnenstêd fan Jeruzalim, Israel. De tsjerke is ien fan de hilligste plakken fan it Kristendom en stiet op it plak dêr't, neffens tradysjes dy't yn alle gefallen op de fjirde iuw werom geane, de krusiging fan Jezus fan Nazaret plakfûn en it lege grêf, dêr't Jezus begroeven waard en opstien is. It grêf is troch in Aedicula, in 19e iuwsk hillichdom, omsletten. Yn de tsjerke binne de lêste fjouwer (of neffens guon beskriuwings fiif) staasjes fan de Via Dolorosa, dy't de lêste episoades fan it lijen fan Jezus ferstsjintwurdigje. Sûnt de oprjochting yn de fjirde iuw is de tsjerke in wichtich beafeartsplak, dêr't ek de opstanning fan Jezus plak fûn hawwe soe. Yn de eastersk-otterdokske tjerken wurdt it hillichdom dêrom ek mei Tsjerke fan de Opstanning oantsjut.
Hjoeddedei tsjinnet it gruttere kompleks om de Grêftsjerke ek as de sit fan de gryksk-otterdokske patriarch fan Jeruzalim, wylst it behear fan de tsjerke dield wurdt troch ferskillende kristlike denominaasjes yn komplekse oerienkomsten regele is, dy't al sûnt 160 jier gjin feroarings ûndergien hawwe en guon dêrfan noch folle âlder binne. De roomsk-katolike, gryksk-otterdokske en armeenske-apostolyske tsjerken binne de wichtichste denominaasjes dy't eigendommen yn 'e tsjerke hawwe, yn mindere mate ek de koptyske, Syryske en Etiopyske otterdokske tsjerken. Protestanten binne yn de tsjerke net fertsjintwurdige.
Al iuwenlang binne de kaaien fan de tsjerke yn behear by twa islamityske famyljes: de famylje Joudeh bewarret de kaaien en de famylje Nusseibeh iepenet moarns de doar en slút dy jûns wer.
Skiednis
Rillegau nei de krúsdea fan Jezus waarden Golgotha en Syn grêf foar de earste kristenen wichtige plakken fan ferearing. Yn it jier 70 nei Kristus ferneatige keizer Titus Jeruzalim. Doe't keizer Hadrianus op de âlde stêd Jeruzalim yn 131 de romeinske koloanje Aelia Capitolina stifte, liede dat ta de Bar Kochba-opstân (132-136). Nei it mislearjen fan dy opstân joech keizer Hadrianus opdracht om oer de kristlike hillichdommen in grutte heidenske timpel del te setten. Dat died er mei sin om sa alle oantinkens oan Kristus te ferneatigjen.
Bou
Nei't keizer Konstantyn in fizioen fan in krús oan de himel krige, bekearde er him ta it kristendom en tekene er it Edikt fan Milaan, wêrmei't de kristlike religy legalisearre waard. Hy stjoerde syn mem Helena nei Jeruzalim om dêr te sykjen nei it grêf fan Kristus. Mei de help fan de biskop Eusebius fan Cecerea en biskop Makarius fan Jeruzalim fûnen se trije krusen by in grêf, itjinge der ta liede dat de Romeinen tochten dat se Golgotha ûndutsen hiene. Konstantyn joech yn 326 opdracht om de dêr steande timpel fan Jupiter ôf te brekken. Nei it ferwiderjen fan de lêste resten waard de grûn yn de grot ferwidere en in tombe bleatlein, dy't Helena en Makarius idintifisearren as it plak dêr't Jezus begroeven wie. Yn 327 joegen Konstantyn en Helena opdracht ta de bou fan de Bertetsjerke yn Betlehem ta oantinken fan de berte fan Jezus.
De Grêftsjerke waard as ferskate konstruksjes oer de twa hillige plakken boud: op it oarspronklike plak dêr't Jezus de krúsdea stoar in basilika en oan de oare kant fan in binnenhôf, op it plak dêr't Jezus begroeven waard, in rotunda, dy't de namme Anastasis (Opstanning) krige.
De tsjerke waard op 13 septimber 335 ynwijd. Alle jierren wurdt yn de Eastersk-Otterdokske Tsjerke it jubileum fan dy wijing fierd.
Skea en ferneatiging
It gebou waard troch brân yn 614 ferneatige doe't de Sassaniden Jeruzalim binnenfoelen en it Wiere Krús yn besit krigen. Nei't keizer Heraklius yn 630 Jeruzalim werom ferovere liet er de tsjerke wen opbouwe. Doe't de Arabieren de stêd feroveren, bleau it gebou in kristlike tsjerke. De earste islamityske hearskers beskermen de kristlike hillige plakken yn Jeruzalim en se ferbeane it om de plakken yn wenten om te setten.
Neffens in oerlevere ferhaal soe kalyf Umar ibn al-Khattab de tsjerke besocht ha om dêr te bidden. Mar op it momint doe't it tiid wie om te bidden ferliet er de tsjerke om bûten te bidden. Hy wy benaud dat oars oare generaasjes dêryn de legitimaasje seagen om de tsjerke yn in moskee te feroarjen. Eutychius foege ta dat Umar in dekreet skreau dat moslims ferbea om yn de tsjerke te bidden.
Yn it jier 746 rekke de tsjerke slim skeind troch in ierdskodding. In oare ierdskodding yn de 9e iuw skansearre de koepel fan de Anastasis. De brân fan 841 skansearre it ynterieur fan de basilyk en nadere hast de rotunda. Doe't islamityske legers in Syrje ferslein waarden ûntstie der opstân. By de wraakaksjes fan de moslims waard patriarch Jehannes VII fermoarde en de tsjerke yn 'e brân stutsen.
Op 18 okober 1009 joech kalyf Al-Hakim bi-Amr Allah fan it kalifaat fan de Fatimiden (ek bekend ûnder de namme "De Nero fan de Islaam") opdracht om de tsjerke, troch moslims spottend de "tsjerke fan de rûchskerne" neamd, te ferneatigjen. Dat barde yn it ramt fan in grutte kampanje om Palestina en Egypte fan alle kristlike hillichdommen te suverjen. Op in pear muorredielen nei waard de hiele tsjerke mei de grûn lyk makke. Yn kristlik Europa wie de skok op de oanfallen op it hillichste plak ûnbidich. It makke de tiid ryp foar de oanset ta it ûnstean fan de lettere krústochten.
Weropbou
Underhannelings tusken de Fatimiden en it Byzantynske Ryk yn 1027-1028 lieden ta de tastimming fan de nije kalyf Ali az-Zahir (de soan fan Al-Hakim) om de tsjerke wer op te bouwen. De foltôging dêrfan fûn plak yn 1048. It wie in kostbere operaasje, dy't troch keizer Konstantyn IX Monomachos en patriarch Nicephorus fan Konstantinopel betelle waard. As konsesje foar de weropbou fan de Grêftsjerke moast de moskee yn Konstantinopel wer iepene wurde en de Khutbah-preken moasten tenei útsprutsen wurde yn az-Zahir's namme. Islamityske boarnen wolle ha dat in soad minsken wer it kristlike leauwe oannamen nei't se earder ûnder de ferfolgings fan Al-Hakim twongen wiene harren te bekearen ta de islaam. Foar it frijlitten fan 5.000 islamityske finzenen fregen de Byzantinen ek de tastimming om it patriargaat yn Jeruzalim te herstellen en oare tsjerken op te bouwen dy't ûnder Al-Hakim ferneatige wiene.
Hjoeddeiske boarnen neame it in fertsjinste fan de keizer dat er nei de oerienkomst mei az-Zahir ûnbidige bedraggen útjoech om de weropbou fan de Grêftsjerke mooglik te meitsjen, itjinge it beskikbere jild fier te boppe gyng. It omtinken fan de nijbou gyng út nei de rotunda, wylst de grutte basilyk yn púnbult bleau. De nije tsjerke bestie út in iepen hôf mei oanslutend fiif kapellen eastlik fan de Opstanningshôf, dêr't de muorre fan de grutte tsjerke earder stie. De kapellen betochten de ferskate episoades út it lijen fan Kristus, lykas it finzen nimmen fan Kristus en de giseling dêrnei. Om't op it plak fan de grutte basilyk fierder neat barde waarden de kapellen wol omskreaun as in soarte fan Via Dolorosa yn it lyts. Kristenen út Europa dy't yn de 10e iuw op beafeart nei Jeruzalim gyngen, fûnen in soad fan harren hillige plak yn ferfal. De kontrole oer Jeruzalim en dus ek de Grêftsjerke wiksele ferskate kearen tusken de Fatimiden en de Seltsjûken, oant de krúsfarders yn 1099 harren oantsjinnen.
Krústochten
Sawol de grutte soargen fan paus Urbanus II oer de Turkske ynfaazje yn Lyts-Aazje en de dêr fanútgeande driging foar Konstantinopel as de posysje fan Jeruzalim en de Grêftsjerke lieden ta it oproppen fan de earste krústocht. Doe't de krústocht ienris oan de gong wie, waard de befrijing fan Jeruzalim fral it doel fan de tocht. Op 15 july 1099 feroveren de ridders fan de earste krústocht de tsjerke op de Fatimiden.
De earste krústocht waard beskôge as in wapene pylgerreis en foar gjin ien krúsfearder wie dy tocht kompleet sûnder in besite oan de hillige Grêftsjerke om dêr te bidden. Prins Godfryd fan Bouillon, de earste krúsfearderskening fan Jeruzalim, woe himsels by libben net de titel fan kening jaan en liet him "Advocatus Sancti Sepulchri" (ferdigener fan de Hillige Grêftsjerke) neame. Yn dat tiidrek gyng it praat dat de sisterne ûnder de eardere basilyk de lokaasje west hie, dêr't Helena it Wiere Krús fûn hie en sa krige de sisterne letter de namme "Kapel fan de Untdekking fan it Krús", alhoewol't in bewiis ûntbrek.
Willem fan Tyrus, kronykskriuwer fan it krúsfearderskeninkryk Jeruzalim, docht ferslach fan in renovaasje fan de tsjerke yn it midden fan de 12e iuw. De krúsfearders lieten de eastlike ruïnes fan de lokaasje ûndersykje en by it útgraven fan it pún om by de sisterne te kommen ûntdieken se in diel fan de oarspronklike flier fan de timpel fan Hadrianus. Dy romte lieten hja wije ta de kapel fan Sint-Helena. De tsjerke waard yn romaanske styl ferboud en ek waard der in klokketoer tafoege.
Ottomaanske Ryk
Nei de renovaasje fan 1555 wiksele it behear fan de tsjerke tusken de Fransiskanen en de otterdoksken. It wie mar krekt hokker mienskip op in stuit yn 'e geunst stie by de Ottomaanske oeheid. Fakentiden moast der mei jild skood wurde en gewelddiedige botsings wiene net ûngewoan. Se koene it oer dy saak mar net iens wurde, ek al waard it op it aljemint brocht yn 1699 by de ûnderhannelings oer it Ferdrach fan Karlowitz. Om in ein oan de tsjierderij tusken de mienskippen te meitsjen joech de Porte yn 1767 in dekreet út dy't de tsjerke ûnder de easkers ferdielde, wêrby't de katoliken der bekaaid fan ôfkamen. In earnstige brân yn 1808 makke yn de jierren 1809-1810 in weropbou fan de koepel fan de Rotunda en de Aedicule needsaaklik. Dat barde neffens it plan fan de arsjitekt Nikolaos Ch. Komnenos út it Grykske Mytilini yn de doedestiidske Ottomaanske barokke styl. Ek de skryn om de tombe hinne waard ferfongen. It ynterieur fan de foarkeamer, no bekend ûnder de "Kapel fan de Ingel", waard foar in part wer opboud ta in fjouwerkant grûnplan yn stee fan de eartiidske westlike healrûne ôfsluting. In oar dekreet fan 1863 fan de sultan befêstige nochris de al besteande ferdieling fan de tsjerke ûnder de mienskippen en dat de tsjerke yn deselde steat bliuwe moast. Dat lêste feroarsake wer skeel oer ek mar de lytste feroarings. Yllustratyf is de saneamde "ûnferweechlike leider" ûnder ien fan de ramen. Dy leider stiet útsein twa mominten fan in tydlike ferwidering al sûnt 1757 yn deselde posysje op it selde plak. Op syn pylgerreis nei it Hillige Lân omskreau Paus Paulus VI de leider as in sichtber symboal fan de ferdieldens ûnder de Kristenheid.
Kalvary
Krekt by de yngong fan de tsjerke liedt in trep nei Golgotha (Kalvary), dat tradisjoneel holden wurdt foar it plak dêr't Jezus krusige waard. It is it meast fersierde diel fan de tsjerke. De útgong is oer in oare trep, dy't nei de koaromgong liedt. Golgotha en syn kapellen lizze krekt súdlik fan it haadalter fan de Catholicon.
Golgotha wurdt ferdield yn twa kapellen, in gryksk-otterdokske en in katolike, elts mei in eigen alter. Oan de lofter kant (de noardlike kant) stiet it alter fan de gryksk-otterdokske kapel op de rots fan Golgotha (12e staasje: Jezus stjert oan it krús), dy't mei de hân oanrekke wurde kin troch in gat yn de flier ûnder it alter. De rots wurdt troch beskermjend glês oan beide kanten fan it alter sichtber makke. Doe't de tsjerke boud waard is de sêftere stien dêromhinne weihelle. De roomske (Fransiskaanske) "Kapel fan de Krusiging" (11e staasje: Jezus wurdt oan it krús slein) leit oan de súdlike kant. Tusken it katolike en it otterdokske alter markearret in byld van Marije neffens de katolike tradysje de 13e staasje (Jezus wurdt fan it krús ôfnommen) fan de krúswei.
Stien fan de Salving
De Stien fan de Salving leit fuort by de yngong fan de tsjerke en is it plak dêr't neffens de tradysje it lichem fan Jezus nei de krúsôfname taret waard om bysetten te wurden yn it grêf fan Joazef fan Arimathea. Oft it werklik de lokaasje west hat is net wis. De tradysje waard pas yn de tiid fan de krúsfarders fêststeld en de hjoeddeiske stien datearret fan de restauraasje yn 1810.
Op de eftergrûn is in modern trijedielich mozaïek dat sintraal de salving fan Jezus útbyldet. De oare twa foarstellings litte de krúsôfname (rjochts) en it bysetten fan Jezus yn de grot (lofst) sjen. Ek de Stien fan de Salving (njonken wurdt njonken it Marijebyld) wurdt wol as 13e staasje fan de krúswei beskôge.
Rotunda en Aedicula
De rotunda is it gebou ûnder de 50 meter hege koepel oan de meast westlike kant fan it kompleks. Yn it midden fan de rotunda is de grêfkapel; yn it Latynsk Aedicula neamd (yn it Gryksk: Kouvouklion). Dy kapel, it wichtichste plak foar kristenen, omslút it Hillich Grêf en bestiet út twa romten. Boppe it portaal fan de kapel hingje in grut tal lampen. De earste romte is de Kapel fan de Ingel; yn dy romte leit in diel fan de stien dêr't Jezus grêf mei ôfsletten waard. In smelle gong liedt nei de twadde romte, de grêfkeamer, dy't 2,07 meter lang by 1,93 meter breed is. Om tefoarren te kommen dat pylgers it grêf oanrekken en ynklauwerige pylgers orizjinele stikjes fan de stien as oantinken meinamen waard yn de 14e iuw oer it grêf om fierdere skea te beheinen in moarmeren plaat lein. It is de 14e staasje fan de krúswei.
De otterdokske, katolike en armeenske tsjerken hawwe allegear rjochten op it gebrûk fan de tombe en alle trije mienskippen fiere dêr alle dagen neffens de eigen liturgy in earetsjinst.
Oan de achterkant fan de Aedicula leit in kapel mei izeren traaljewurk. It alter dêr wurdt brûkte troch de Koptysk-Otterdokske Tsjerke. ] Westlik fan de Aedicule is yn de apsis fan de rotunda de Kapel fan de Jakobiten mei it grêf fan Joazef fan Arimatéa, in kapel fan Syrysk-Otterdokske mienskip. Rjochts fan it grêf oan de noardwestlike râne fan de rotunda leit de "Kapel fan de Ferskining". De kapel is ornearre foar katolyk gebrûk en wijd oan de moeting fan de opstiene Kristus mei syn mem Marije.
Katholikon
Eastlik fan de grutte rotunda leit de tsjerke út de krúsfarderstiid. Yn de tsjerke, tsjintwurdich de Gryksk-Otterdokske katholikon, is it haadalter ûnderbrocht. De koepel hat in diameter fan 19,8 meter. Sûnt 1996 wurdt de koepel bekroand mei it monumintale Golgotha-krús, dat troch de Grykske patriarch Diodoros I fan Jeruzalim ynwijd waard. Under de koepel yn it midden fan de krusing fan it koer stiet in omphalos (Gryksk foar "nâle"), op it plak dat eartiids as it sintrum fan 'e wrâld beskôge waard ("de nâle fan 'e wrâld). Eastlik dêrfan is in grutte ikonostase te sjen.
Koeromgong
Neffens de Fransiskanen waard Jezus fêstset op it plak dêr't tsjintwurdich de Finzenis fan Kristus is. Gryksk-otterdoksen wolle lykwols ha dat yn harren Kleaster fan it Paetorium it echte plak leit dêr't Jezus eartiids fêstholden waard. It kleaster stiet by de Tsjerke fan Ecce Homo tusken de twadde en tredde staasje fan de Via Dolorosa. Dêrfoar oer beskôgje de Armeniërs in ôfsûndere romte yn it Kleaster fan de Giseling oan de twadde staasje fan de Via Dolorosa as de finzenis fan Kristus. Ek wurdt in sisterne tusken de ruïnes ûnder de Tsjerke fan Sint-Petrus yn Gallicantu op de berch Sion wol foar de finzenis fan Kristus holden. Om de ferskate tradysjes by inoar te bringen binne der ek guon dy't miene dat Jezus op alle trije plakken fêstholden waard. Doe't Jezus foar de hegepreester ferskine moast waard Er op de berch Sion fêstholden, yn ferbân mei de rjochtsaak by de romeinske gûverneur Pilatus waard Jezus yn it Praetorium finzen holden en flak foar de krusiging op in plak by Golgotha.
Sint-Helenakapel
Tusken de "Kapel fan it Ferdielen fan de Klean" en de Grykske "Kapel fan de Bespotting" leit in trep dy't nei de Sint-Helena-kapel liedt. Fan dêr wei liede 22 trêden nei de katolike "Kapel fan it finen fan it Krús", it plak wêrfan't oannommen wurdt dat Helena dêr it Wiere Krús fûn hat. En fanút de Sint-Helenakapel is it op fersyk mooglik om troch in smei-izeren nei in platfoarm te gean dat útsicht biedt op it stiengat en de tagong jout nei de "Kapel fan Sint-Vardan". Yn dy kapel binne argeologyske resten te sjen fan Hadrianus' timpel en de basilyk fan Konstantyn.
Oargels
De grêftsjerke hat trije oargels dy't foar de katolike liturgy brûkt wurde. De oare denominaasjes brûke gjin oargelmuzyk yn harren tsjinsten. Alle trije oargels binne makke troch Rieger Orgelbou út Eastenryk.
It haadoargel stiet yn it westlike diel fan de rotunda op in galeri. It yn 1981-1982 boude haadoargel hat 39 registers op twa manualen en pedaal en waard op 29 april 1982 ynwijd. Troch it oargel wat fansiden sadat it dreech te sjen is.
It saneamde Magdalena-oargel stiet westlik fan it Marije Madalena-alter en njonken de kapel fan de Fransiskanen. It yn 2014 boude koeroargel ferfong in âlder ynstrumint op itselde plak. It oargel is yn in haadwurk en in boppewurk ferdield. It hat 15 registers op twa manualen en pedaal.
Op 21 oktober 2016 waard it Golgotha-oargel ynwijd, dat in kistoargel út it midden fan de jierren 1970 ferfong. Dat oargel hat 5 registers op twa manualen. De manualen binne makke út stobben fan ôfstoarne olivebeammen út de Hôf fan Getsemane. It wapen fan de Kustoady fan it Hillige Lân op it midden fan de noatenlessener is yn Bethlehem fan parlemoer makke, dêr't de Fransiskanen de technyk fan it bewurkjen fan it parlemoer yn de 17e iuw ynfierden.
Lokaasje
It wie eartiids wênst om deaden bûten de stedsmuorren te begraven en ek it Nije Testamint ferhellet dat it grêf fan Jezus bûten de muorren fan Jeruzalim lei. Tsjintwurdich leit de tsjerke binnen de hjoeddeiske muorren fan de âlde stêd Jeruzalim, mar it is goed troch argeologen ûnderboud en dokumintearre dat yn de tiid fan Jezus de bemuorre stêd lytser wie en dat de muorre eastlik fan de tsjerke lei. Mei oare wurden: de stêd wie yn Jezus' tiid folle lytser en it plak fan de hjoeddeiske tsjerke lei doe bûten de stedsmuorren.
It gebiet súdlik en eastlik fan de Grêftsjerke wie in stiengat, dat de earste fiif iuwen bûten de stêd lei lykas opgravings ûnder de Lutherske Ferlossertsjerke oan de oare kant fan de stritte útwiisd hawwe.
Ambassadeur
In ambassadeur (froulike foarm: ambassadrise) is in offisjele gesant, yn 't bysûnder de diplomaat mei de heechste rang dy't it regear of de soeverein fan 'e iene steat fertsjintwurdiget yn it regearingssintrum fan 'e oare steat, en foar de belangen fan syn thússteat en de boargers fan syn thússteat opkomt. Ek de heechse gesanten by wichtige ynternasjonale organisaasjes, lykas de Feriene Naasjes, wurde ambassadeurs neamd. Bûten diplomatike fermiddens om wurdt de term ek wol ynformeel brûkt om lju oan te tsjutten dy't harren berop, sport of oare aktiviteit yn 'e media fertsjintwurdigje sûnder dat se yn dy posysje oansteld binne.
Etymology
'Ambassadeur' is in lienwurd út it Frânsk, dat it ûntliende oan it Alditaljaanske ambassatore of ambassadore, dat fan it Aldprovansaalske ambaisador ‎kaam. Dat wie in ferbûging fan ambaissa, dat "tsjinst", "missy" of "boadskip" betsjutte, dat wer ûntliend wie oan it Goatyske 𐌰𐌽𐌳𐌱𐌰𐌷𐍄𐌹, andbahti ("tsjinst", "funksje"), fan it Proto-Germaanske *ambahtiją ‎("tsjinst", "hoedanichheid"), in ôflieding fan it Proto-Germaanske *ambahtaz ‎("tsjinstfeint"). Dat wie wer ûntliend oan it Gallyske ambaxtos, fan it Proto-Keltyske *ambaxtos ‎("tsjinstfeint"). Uteinlik giet it wurd 'ambassadeur' sa werom op it Proto-Yndo-Jeropeeske *h₂mbʰi-h₂eǵ- ‎("omhinne driuwe"), fan *h₂mbʰi- ‎("omhinne") en *h₂eǵ- ‎("driuwe").
Diplomasy
It meast wurdt de namme 'ambassadeur' lykwols noch altyd brûkt foar de fertsjintwurdiger fan it iene lân yn 'e haadstêd fan it oare lân, dy't dêr as syn residinsje in beskaat stikje grûngebiet fan 'e gaststeat hat, besteande út in gebou mei mooglik noch wat grûn deromhinne. Dat wurdt de ambassade neamd. It grûngebiet fan 'e ambassade wurdt troch de gaststeat offisjeel ôfstien, foar de tiid dat de ambassade dêr fêstige is, oan it lân dat troch de ambassadeur fertsjintwurdige wurdt. Net inkeld it grûngebiet fan 'e ambassade, mar ek de wurknimmers en fiertugen dêrfan hawwe yn 'e regel diplomatike ymmuniteit, wat sizze wol dat op it grûngebiet fan 'e ambassade de wetten fan 'e gaststeat net jilde, en dat de wurknimmers fan 'e ambassade net ferfolge wurde kinne ûnder de wetten fan 'e gaststeat.
De lidsteaten fan it Britske Gemienbêst wikselje ûnderinoar hege kommissarissen út, dy't op 'e titel nei fierders yn alle opsichten ekwifalint binne oan ambassadeurs. De titel foar ambassadeurs fan 'e Hillige Stoel is pauslike nunsius.
Hoewol't gesanten fan it iene lân nei it oare fansels al sa lang foarkomme as der diplomasy bestiet, waard de funksje fan ambassadeur mei syn rjochten en plichten foar it earst fêstlein troch it Kongres fan Wenen, fan 1815. Dêrby waard der oarspronklik fan útgien dat ambassadeurs de persoanlike fertsjintwurdigers fan 'e útfierende macht (oftewol de monarch) wiene, ynstee fan dat se it hiele lân fertsjintwurdigen. Harren rang joech ambassadeurs doedestiden it rjocht om fan persoan ta persoan mei de monarch fan it gastlân ûnderhanneljen. Fral yn 'e njoggentjinde iuw bestie der noch in rangoarder ûnder de ambassadeurs, wêrby't de fertsjintwurdigers fan grutte, machtige lannen mei folle mear égards behannele waarden (en der ek op stiene om sadanich behannele te wurden) as de fertsjintwurdigers fan lytsere of earmere lannen. Sûnt 1945 wurde alle ambassadeurs lykwols erkend as inoars gelikensen. Foar't de moderne kommunikaasjemetoaden ûntwikkele waarden, waard fanneeds faak folle mear macht oan ambassadeurs tabetroud as dat tsjintwurdich it gefal is.
Lilimar Hernandez
Lilimar Hernandez (Isla Margarita, 2 juny 2000) is in Fenezolaansk-Amerikaansk aktrise fan etnysk Kubaansk komôf. Se stiet ek wol bekend ûnder inkeld har foarnamme Lilimar. Se hat benammen bekendheid krigen mei rollen yn bernesearjes op 'e tillefyzjestjoerder Nickelodeon.
Jonkheid en komôf
Lilimar waard yn 2000 berne op it bekende fakânsje-eilân Isla Margarita, yn Fenezuëla. Dat wie wêr't har âlden, dy't beiden fan Kubaansk komôf binne, doe wennen. Yn 2006, doe't se seis jier âld wie, emigrearre se mei har famylje nei de Feriene Steaten, dêr't se harren nei wenjen setten yn Miami, yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Floarida. Mei njoggen jier krige Lilmar har earste aktearlessen.
Karriêre
Lilimar sette yn 2013 útein mei in karriêre as aktrise. Se wie doe trettjin jier. Har earste rol op 'e tillefyzje wie in gastrol yn 'e searje Rosario. Datselde jiers wurke se as stimaktrise mei oan 'e tekenfilm The Little Ghost. Utsein rollen yn twa koarte films yn 2014 en in rol yn 'e websearje Life after First Failure yn 2017 hat Lilimar sûnt allinnich mar foar de tillefyzje wurke. Dêrby wie se benammen te sjen yn bernesearjes fan 'e Amerikaanske tillefyzjestjoerder Nickelodeon.
Yn 2014 spile se yn 'e tillefyzjefilm Smart Alec, dy't oarspronklik bedoeld wie as pilotôflevering fan in (ûnferkochte) tillefyzjesearje. Yn 2015 en 2016 hie Lilimar har earste haadrol en teffens ien fan har bekendste rollen, as Sophie yn 'e rige Bella and the Bulldogs. Dêrfoar krige se yn 2015 de Imagen Award yn 'e kategory 'bêste jonge aktrise (tillefyzje)'. In oare rol, dêr't se noch bekender mei waard, hie Lilimar fan 2018 ôf yn 'e bernesearje Knight Squad, as de grommelige Sage. Yn 2018 wurke se fierders ek mei oan fiif ôfleverings fan 'e tekenfilmrige Spirit Riding Free, wêrfoar't se har stim liende oan it personaazje Solana.
Priveelibben
Anno 2018 wenne Lilimar mei har mem Mayte en har beppe yn Los Angeles, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Hja wie dêrhinne yn 2015 út Miami wei ferhuze, doe't hja de rol yn Bella and the Bulldogs krige. Lilimar hat de heterogromy, wat betsjut dat har eagen ferskillende kleuren hawwe: har loftereach is brún en har rjochtereach is grien.
Landsberg oan de Lech (stêd)
Landsberg oan de Lech (Landsberg am Lech, meast allinne Landsberg neamd) is in plak yn de Dútske dielsteat Beieren dat oan de rivier de Lech leit. It is de Kreisstadt fan it Landkreis Landsberg am Lech. Landsberg hat in goed bewarre bleaun stedssintrum, mei in barok riedhûs oan it âlde merkplein. Mei de goed bewarre midsiuwske bemuorring hat de stêd in pitoresk karakter.
It sintrum leit op de eastigge fan de Lech tsjin in hichte oan. Op 't heden leit Landsberg op beide iggen fan de Lech.
Landsberg waard bekend meidat Hitler dêr fêst siet nei syn mislearre putsch. Yn de finzenis fan Landsberg skreau er Mein Kampf. Under Landsberg wie yn de Twadde Wrâldoarloch in konsintraasjekamp dat troch de Amerikanen bevrijd waard. Dat barren waard yn de telefyzjesearje Band of Brothers sjen litten.
Landsberg leit oan de Romantische Straße. Krekt foar't de Lech Landsberg yn komt, is in keardaam boud; sadwaande hat de Lech streamop mear fan in mar as fan in rivier. Yn Landsberg sels hat de Lech wer de breedte fan in rivier. Op 'e hichte fan it sintrum leit in wetterfal yn de Lech.
thumb|center|800px
Jordan McKnight
Jordan McKnight, echte namme ûnbekend (yn 'e Feriene Steaten, 7 april 1974), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan etnysk Afro-Amerikaansk komôf. Hja sette yn 1994 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn frijwat films. Yn 1998 beëinige McKnight har karriêre as pornoaktrise nei't hja HIV oprûn hie.
Libben en karriêre
McKnight waard yn 1974 berne earne yn 'e Feriene Steaten berne. Yn 1994, doe't se tweintich jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile se neitiid yn likernôch santich films, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Wicked Pictures, Evil Angel, Devil's Film en Anabolic Video. Fierders wurke se ek wol foar minder bekende studio's, lykas Seymore Butts Home Movies, Metro en Leisure Time Entertainment.
Njonken har aktearwurk wie McKnight ek aktyf as neakenmodel en posearre se as sadanich yn ferskate neakenblêden. Yn 1994 regissearre se sels ien pornofilm, mei as titel Pumps 'n Da Rump, foar de lytse filmstudio Heatwave. Yn 1998 waard McKnight troch har manlike kollega Marc Wallace besmet mei it HIV-firus. Fan gefolgen moast hja har doe út 'e Amerikaanske pornoyndustry weromlûke, al besocht se om 'e nocht noch in skoftke om aktyf te bliuwen yn pornofilms yn net-pornografyske rollen.
Lichemsskaaimerken
Jordan McKnight is swart, mei brune eagen en swart hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.60 m lang, mei (alteast ûnder har pornokarriêre) in gewicht fan 55 kg, en natuerlike kupmaat 36D. Behalven troch har earlellen hat se gjin piercings en likemin hat se tatoeaazjes.
List fan planetoïden 67701-67800
Dit is in list fan planetoïden 67701-67800.
Marijekatedraal (Killarney)
De Marijekatedraal fan Killarney is in roomsk-katolike katedraal yn Killarney yn it Ierske greefskip Kerry. It is de biskopstsjerke fan it bisdom Kerry.
Skiednis
Foar de bou fan de neogoatyske katedraal waarden de missen yn in lytse kapel fierd. It inisjatyf foar de bou fan in katedraal kaam fan Joseph O’Sullivan, in preester út Dingle en hy wist biskop Cornelius Egan en in ealman foar syn plan te ynteressearjen. Yn 1828 waard it boukomitee stifte en yn 1840 makke de arsjitekt Augustus Welby Northmore Pugin de tekeningen foar de katedraal. Twa jier letter, yn de simmer fan 1828, waard de earste stien lein foar de nijbou. De grutte hongersneed yn Ierlân makke yn maaie 1848 lykwols in ein oan de bou.
Oan it begjin fan 1853 waarden de wurksumheden wer oppakt. Op 22 augustus 1855 fûn de wijing fan de tsjerke oan de himelfeart fan de Jongfaam Marije plak.
De katedraal is de op twa nij grutste katedraal fan it lân. De toer is 85,8 meter heech.
Gerardus Majella
Gerardus Majella (berne op 6 april 1726 yn Muro Lucano, Itaalje; ferstoarn op 16 oktober 1755 yn Caposele, Italjaansk: Gerardo Majella) is in roomsk-katolike hillige. As lekenbroeder hearde er by de Kongregaasje fan de Alderhilligste Ferlosser (redemtoristen). Hy is patroanhillige fan memmen en harren berne en net berne bern.
libben
Gerardus Majella waard yn 1726 yn in Súd-Italjaansk doarpke berne. As jonkje wied er al tige from. Doe't er tolve wie ferstoar syn heit. Gerardus wie in goede wurker, mar waard troch syn baas net goed behannele. Hy wie der lykwols fan oertsjûge dat God alles sa foar him ornearre hie en hannele dêr ek neffens, dat hy liet alles mar oer him hinne komme.
Om syn libben oan God te wijen woed er graach by de kapusinen, mar dy wiisden him fanwegen syn swakke sûnens ôf. Doe't de redemptoristen yn 1749 nei Muro kamen om dêr in missy te stiftsjen wie it him fuortendaliks klear dat er him dêr ek graach by jaan woe. Mar ek dêr waard er troch de lieder fan de missy ôfwiisd. Nei't de noch jonge Gerardus de missylieder sa'n 20 kilometer op syn tebekreis folge hie, liet dy him oerhelje om Gerardus dochs as broer op te nimmen. Sa tsjinne er God tenei as lekebroer. Yn it kleaster yn Caposele wied er krigel en warber yn 'e tún en as naaier fan klean, portier, kok en timmerman.
Yn it jier 1754 folge in swiere test foar Gerardus: hy waard derfan beskuldige de heit te wêzen fan in noch net berne bern. Hy keas der foar him net foar syn meardere te ferdigenjen om't er miende dat ek dat neffens Gods wil wie. Hy hie slim te lijen ûnder de straf dy't him oplein waard, mar letter folge de bekentenis dat de beskuldigings op leugens basearre wie.
Syn libben lang hold Gerardus in swakke sûnens. Yn de nacht fan 15 op 16 oktober 1755 ferstoar er oan tuberkuloaze, noch mar 29 jier âld.
Wûnders
De minsken wiene tige wiis mei de ienfâldige en goederjouwske Gerardus en al yn syn libben waard Gerardus troch it folk in hillige (il santo) neamd. Njonken syn apostoalyske wurk stie Gerardus bekend om de boppenatuerlike jeften dy't him taskreaun waarden. Sa soed er yn ekstaze boppe de grûn sweve. Hy waard tagelyk op ferskillende plakken sjoen (bilokaasje) en rôp in ferûngelokke jonkje werom ta libben. Ek koed er minsken yn de siele sjen en trune er minsken mei wat op 'e lever oan te bychten. Gerardus soe ek saken foarsein ha en yn in tiid fan hongersneed soed er der foar soarge ha dat earme minsken mei tige earmoedige foarrieden it útholden oant de folgjende rispinge. Ien fan syn ferneamste wûnders fûn plak by Napels, dêr't yn in swiere stoarm in skip mei wanhopige seelju drige te fergean. By it oanroppen rûn de swakke Gerardus oer it wetter en sleepte mei ien hân it skip sûnder sichtbere ynspanning oan lân.
Ferearing
Ek nei syn dea waard der noch in soad tynge dien fan wûnders. Paus Leo XIII ferklearre Gerardus yn 1893 dêrom sillich en paus Pius X ferklearre Gerardus op 11 desimber 1904 hillich.
Yn Itaalje is Gerardus ek tsjintwurdich ien fan de meast populêre hilligen. De ferearing is dêr noch tige libben en neffens rûzings bringe alle jierren sa'n miljoen minsken in besite oan syn grêf yn de Santuario San Gerardo Maiella fan Piedimonte Etneo. Froulju dy't swier fan in bern binne freegje him by it grêf om foarspraak. In soad sikehûzen ferneamden harren kreamôfdielings nei de hillige en yn de kream drage memmen medailles fan de hillige. Ek katolike skoallen krigen faak de namme fan Gerardus. Guon âlders ferneame harren bern nei Gerardus om't hja tinke dat it oanroppen fan de hillige Gerardus holpen hat by de befalling fan in sûn bern.
Foar Nederlân stiet it redemptoristenkleaster Wittem bekend as beafeartsplak fan de hillige Gerardus. Yn it Twintske Overdinkel wurdt alle jierren op 16 oktober, of de earste snein dêrnei, in plechtige prosesje troch it fersierde doarp holden.
Feestdei
De feestdei fan Sint-Gerardus is op 16 oktober. Benammen yn it suden fan Itaalje is Gerardus ien fan de meast populêre hilligen.
Ikonografy
Sint-Gerardus wurdt yn 'e regel as in hiele jonge man yn in swarte sûtane ôfbylde. Hy draacht yn syn lofter hân in krúsifiks.
VEONN
right|thumb|300x300px|Bus 9390 fan 'e VEONN te [[Grins (stêd)|Grins]] right|thumb|300x300px|VEONN bus yn eigen hûsstyl yn [[Swol]] VEONN (Vervoersoderneming Noord-Nederland) wie in Noard-Nederlânsk iepenbier ferfierbedriuw dat op 1 jannewaris 1996 ûntstie troch in fúzje tusken de FRAM út Fryslân en de DVM/NWH út Drinte en de Noardeastpolder/Noardwest-Oerisel. De oarspronklike namme foar it fúzjebedriuw soe 'Noardnet' wurde (mei in -t oan 'e ein), mar troch in rjochtenprobleem ferdwûn dy namme en waard foar VEONN keazen. It bedriuw hat noch gjin trije jier bestien, want it waard op 30 septimber 1998 oernomd troch Arriva. Dat joech Arriva direkt in sterke posysje yn it noarden fan Nederlân. De bussen rieden lykwols pas op 22 april 1999 mei it Arriva-logo.
Materieel
Yn de tiid fan de VEONN waarden in beheind tal bussen besteld by de bedriuwen fan Den Oudsten en Berkhof. Dizze bussen waarden levere yn in wite hûsstyl mei ljocht/donkerblauwe skuonplaten. Alle bussen binne yn 1999 mei oergien nei de nije ferfierder Arriva. De measte bussen hawwe no de Arrivakleuren.
Unifoarm
De sjauffeurs fan de VEONN krigen in unifoarm mei in blauwe jas en broek en in rôze bûsgroentsje.
Opsplitsing
Op 30 septimber 1998 waard de VEONN ferkocht oan it Britske Arriva. De konsesje fan de Noard- en Súdwest-Fryslân gie fierder ûnder de namme NoordNed, in dochterûndernimming fan Arriva en NS. Dat betsjutte dat fan dy tiid ôf de provinsje Fryslân ferdield waard oer twa busbedriuwen.
Haskerfeanpolder
thumb|Nije sleatten grave thumb|Oan de skeppe thumb|Untginning, grûnbewurking, egalisearjen en besânjen fan de Haskerfeanpolder thumb|Gemaal yn oanbou thumb|Bou nije pleats, 1960 thumb|Lange rjochte diken thumb|Grevensmole De Haskerfeanpolder is in polder fan 4550 hektare yn de trijehoek De Jouwer, It Hearrenfean en Akkrum op it krúspunt fan trije Fryske lânskippen: It Marregebiet, it Leechfeangebiet en Gaasterlân. De Haskerfeanpolder waard troch de Rykstsjinst foar it Kultureel Erfgoed (RCE) oanwiisd as ien fan de tritich Nederlânske 'gebieten fan nasjonaal belang'. It tige iepen feangreidegebiet mei syn konvergearjende stripeferkaveling is typysk foar de tiid fan de weropbou yn Nederlân tusken 1940 en 1965. Dizze ferkaveling wurdt noch fuorsterke troch de dwers op kavels rinnende nije ûntslutingsdiken mei jonge pleatsen en de rjochte grienstruktueren, in einekoai, dykjes en fearten.
Skiednis
De Haskerfeanpolder hat in hichteferskil fan ûngefear trije-en-in-heale meter en hat trije ferskillende boaiemsônes.
It noarden fan de polder bestiet út klaai-op-feangrûnen, mei in ûnregelmjittige en blokfoarmige ferkaveling.
It middenstik bestiet út feangrûnen. It fean waard hjir yn de midsiuwen ûntgûn. Om dy reden waarden doe systematysk lykstrekige greppels en sleatten groeven. Sa ûntstie in waaierfoarmich patroan fan nei it noarden op in punt tarinnende stikken lân. Troch de tanommen turfgraverij wie ein achttjinde iuw in grut diel fan de polder ‘fersûpt’. Yn 1717 liet grutgrûnbesitter Vegelin van Claerbergen in diel fan it gebiet ynpolderje. Benoarden De Jouwer liet hy inkele monumintale beplantingsstripen oanlizze. Dy stikken grûn wiene rjochte op tsjerketuorren yn de fierte en aksintuearren de konvergearjende ferkaveling. It middenstik fan de polder bleau wiet en sompich oant de Grutte Hoarnstermar. It fersûpte diel fan de polder waard tusken 1855 en 1950 droechmeald mei it steamgemaal Stobbegat en yn kultuer brocht as lânbougrûn.