cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bachelortitel
Profesjonele bacheloropliedings duorje yn Nederlân fjouwer jier, en akademyske bacheloropliedings trije jier. Yn it bûtenlân kinne se oanmerklik langer duorje, oant sân jier. Foar ferskillende bacheloropliedings besteane ûnderskate ôfkoartings, dy't soms, nei Angelsaksysk foarbyld, efter de namme pleatst wurde. Foarbylden fan sokke ôfkoartings binne: B.A. (Bachelor of Arts: bachelor yn 'e keunsten oftewol geasteswittenskippen); B.Sc. (Bachelor of Science: bachelor yn 'e tapaste, eksakte en sosjale wittenskippen); B. Ed. (Bachelor of Education: bachelor yn 'e ûnderwiiskunde); en LL.B. (Bachelor of Laws: bachelor yn 'e rjochten).
Sligachan
Sligachan (Skotsk-Gaelysk: Sligeachan) is in doarp op it eilân Skye, yn 'e Binnenste Hebriden, foar de noardwestkust fan Skotlân. It leit oan it krúspunt fan wegen dy't nei Portree, Dunvegan en Broadford liede. It doarp stiet benammen bekend om syn pittoreske âlde brêge, dy't oer de rivier de Sligachan liedt. Tichteby Sligachan leit it Cuillin-berchtme en men hat út it doarp wei in goed útsjoch op 'e Black Cuillin.
Skiednis
Neffens de oerlevering soe de Hear fan 'e Eilannen (de haadman fan 'e Clan Donald) it eilân Skye yn 1395 oanfallen hawwe. Mar William MacLeod, de haadman fan 'e Clan MacLeod, mette de MacDonalds by Sligachan en sloech harren tebek nei Loch Ainort, dêr't se oan lân kommen wiene. Dêr oankommen, ûntdieken de ynfallers dat harren boaten der net mear leine, mei't dy troch MacAskills de see opfearn wiene. Alle MacDonalds dy't oan 'e wraam op Skye dielnommen hiene, fûnen de dea doe't de MacLeods harren op it strân oer it mad kamen.
De oarlochsbút waard neitiid troch de MacLeods ferdield op in plak dat Creggan ni Feavigh ("Bútrots") of Creag an Fhannaidh ("Rots fan it Strûpen") neamd wêze soe. Dat wurdt wol identifisearre as de saneamde Bloody Stone yn Harta Corrie, ûnder de hichten fan Sgurr nan Gillean.
Foarsjennings
Yn 1830 waard der in hotel boud yn Sligachan. Dat hie twa redens. Yn it foarste plak leit it doarp op in wichtich krúspunt fan wegen op Skye. En dêrby kaam dat in protte berchbeklimmers yn 'e neite fan it doarp ûnderdak sochten om't se dêrwei de Cuillin beklimme woene. Hjoed de dei is der by it hotel ek in kampearterrein. Fierders is der yn Sligachan in mikrobrouwerij, dy't fêstige is yn itselde gebou as it hotel.
Demografy
Neffens de Britske folkstelling fan 2011 hie Sligachan doe in befolking fan 75 minsken.
Keppelings om utens
● Offisjele webside fan it Sligachan Hotel
Mark Norman
Mark Norman is in Nederlânske producer- en diskjockey-duo dat meast trancemuzyk makket en oer de hiele wrâld yn clubs en op eveneminten optredet.
Biografy
Yn 1995 kamen Mark de Jong en Norman Lenden mei elkoar yn de kunde op de middelbere skoalle yn Zoetermeer. Dêrnei ferfear Norman Lenden om syn stúdzje nei Fryslân. De Jong studearre yn 2002 ôf as kommersjeel yngenieur oan de HTS yn De Haach, wylst Lenden ôfstudearre oan de HBO foar Leisure Management yn Ljouwert. Norman organisearre ek grutte feesten yn Ljouwert.
Yn 2003 tekenen de beide producers in platekontrakt by platemaatskippij Black Hole Recordings, mei oprjochte troch DJ Tiesto, en brochtene se harren earste plaat út, mei de titel Stream, op it platelabel Magik Muzik. Ek dy plaat helle de nûmer 1 posysje yn de dancecharts, krektas Rush, Touchdown en T 34. Yn datselde jier waarden se beneamd ta oanstoarmjend talint by de Dutch DJ Awards.
Dan doe ôf besleaten de twa om harren neist it produsearjen te rjochtsjen op it dj'en. Norman Lenden naam dy taak op him en waard mear it oansjen fan Mark Norman, wylst Mark de Jong him mear rjochte op de produksjes. Yn 2004 wûn Mark Norman de Fryske Poppriis, makken se in remjoks fan Tiesto syn hit Love comes again en brochten se harren súksesfolle clubplaat Phantom Manor út. Boppedat mjokse Mark Norman yn 2004 de súksesfolle In Trance we Trust 009 kompilaasje. Yn 2005 krige de Haachske dj alle moannen in residinsje yn club Eau en waard hy residint dj by GoodGreef yn it Feriene Keninkryk. Teffens startten hja in gearwurking mei it orkest Basic XL. Yn 2005 treden se tegearre op yn Stedsskouboarch De Harmony yn Ljouwert.
Synchronicity wie it debútalbum fan Mark Norman en kaam yn 2005 út. Yn 2006 gie hy tachtich dagen de wrâld oer mei 24 optredens yn 23 lannen. Yn 2007 kaam it twadde album út, titele Colours. Neist eigen produksjes hie Norman ferskate artysten remjokse, lykas Tiesto, Paul Oakenfold, Blank & Jones, Signum en in soad oaren.
Yn 2008 mjokse Mark Norman in mjokskompilaasje Mark Norman - Live in Dubai foar it platelabel Daxar Music út Dubai. Yn 2010 wurke Norman gear mei koreograaf Uri Eugenio foar it Holland Dance Festival. Tegearre fersoargen se de muzyk en koreografy foar in dûnsfideo útfierd troch amateurdûnsers. Yn 2013 trof Mark Norman Mike Schmid, de toetsenist fan Miley Cyrus. Tegearre namen se de plaat en muzykfideo Locked Inside op.
Mark Norman draaide yn foaroansteande clubs as Tomorrowland, Mystery Land en Dance Valley.
Muzykkafee De Gloppe
Muzykkafee De Gloppe stie oan de Poststrjitte 21 yn de binnenstêd fan Ljouwert. It muzykkafee mei boppeseal hie romte foar 250 besikers.
Yn 1999 wûn De Gloppe de Fryske Poppriis.
It muzykkafee gie yn 2015 ticht, neidat it yn 2014 noch ferboud wie en yn dat jier noch twa nije programmeurs beneamd wiene.
Hear Gawain en de Griene Ridder
Hear Gawain en de Griene Ridder, yn it oarspronklike Midingelsk Sir Gawayne and the Grene Knyght, is in let fjirtjinde-iuwske Arthurleginde en ridderroman yn 'e foarm fan in epysk gedicht yn alliterative fersen, skreaun troch in ûnbekende auteur. It komt fuort út 'e eardere Welske, Ierske en Ingelske literêre tradysjes en jout benammen omtinken oan 'e wichtigens fan ear en ridderlikens. Oant hjoed de dei ta hat it yn 'e Ingelsktalige wrâld in beskate populêrens beholden yn 'e moderne werjeften fan û.m. J.R.R. Tolkien en Simon Armitage. De Fryske oersetting fan Klaas Bruinsma waard útjûn yn 2001.
Ynhâld
It ferhaal begjint mei in koarte ynlieding oer de stifting fan Brittanje, folge troch ienige útlis oer it hof fan kening Arthur te Camelot. Op Nijjiersdei arrivearret dêr in reuseftige griene ridder, dy't net inkeld griene klean, mar ek in griene hûd en grien hier hat. Sels syn hynder is grien. Hy daget de oanwêzigen út om him mei syn eigen bile in slach ta te bringen yn ruil foar it rjocht om oer in jier en in dei weromslaan te meien. Hear Gawain nimt de útdaging oan en slacht de griene ridder daliks de holle ôf. Mar dyselde kriget syn holle op en hjit Gawain om him oer in jier en in dei by de Griene Kapel te moetsjen, sadat er dêr dan weromslaan kinne sil. Dêrmei stiget er op en riidt er fuort. thumb|left|220px|Hear Gawain en de Griene Ridder (Midsiuwske yllústraasje).
De deis nei Alderheljen giet Gawain dan op 'en paad, op 'e syk nei de Griene Kapel. Einlings komt er by in kastiel, dêr't er gastfrij ûnthelle wurdt. Hy fernimt fan 'e kastielhear dat de kapel dêr fuort by is en beslút, op oantrúnjen fan 'e hear, dy't him freget syn frou op te fleurjen, trije dagen op it kastiel troch te bringen. Dan stelt de kastielhear in ruil foar: hysels sil deis op jacht gean en Gawain jûns jaan wat er sketten hat; Gawain sil dan oan him jaan wat er dy deis op it kastiel krigen hat. De earste deis jout de boarchhear Gawain in stikmannich harten, en Gawain jout him in tút. De twadde deis komt de hear mei in grut everswyn oansetten, en Gawain jout him twa tuten. Op 'e moarns fan 'e trêde dei jout de frou fan 'e kastielhear Gawain trije tuten en in griensidene gurle, dy't de drager ûnkwetsber makket. Hy moat har dêrby wol ûnthjitte om nimmen oer de gurle te fertellen. Dy jûns komt de kastielhear thús mei in foks, dêr't Gawain him trije tuten foar jout; mar oer de gurle hâldt er him stil.
Neitiid fynt Gawain de griene ridder by de kapel en biedt him syn nekke oan. Twaris risselwearret de griene ridder om ta te slaan, mar hâldt er him yn. De trêde slach skampet Gawain syn nekke, mar ferwûnet him mar kwealk. Dêrop fertelt de griene ridder dat er nimmen oars is as de kastielhear, en dat er syn frou stjoerd hat om Gawain te hifkjen: Gawain hat net tajûn oan syn begear, mar troch de gurle te hâlden hat er dochs ek min ofte mear faald. Dêrom hat de griene ridder him by de trêde slach licht ferwûne.
De Swarte Kat (koart ferhaal fan Edgar Allan Poe)
De Swarte Kat, yn it oarspronklike Ingelsk: The Black Cat, is in koart ferhaal fan 'e hân fan 'e ferneamde Amerikaanske skriuwer, dichter, redakteur en literatuerkritikus Edgar Allan Poe (1809-1849). It is wol typearre as in stúdzje nei de psychology fan skuldgefoelens, en wurdt sadwaande gauris op ien sike neamd mei in oar koart ferhaal fan Poe, The Tell-Tale Heart. Beide ferhalen geane oer in moardner dy't syn misdie besiket te fertsjustermoanjen, mar úteinlik, fanwegen skuldgefoelens dy't him oermânsk wurde, it spul sels útbringt. The Black Cat, dat skreaun is yn it ik-perspektyf, waard foar it earst publisearre yn 'e krante The Saturday Evening Post, yn augustus 1843. De Fryske oersetting fan Inne de Jong datearret fan 1949.
The Dreamblood
Eftergrûn
Gujaareh is in stêd oan 'e rivier de Goadinnebloed, dêr't Hananja, de goadinne fan dreamen, fereare wurdt. De stêd foarmet in ûnôfhinklike stêdsteat, dy't regearre wurdt troch de prins. Dyselde wurdt beskôge as de avataar fan Hananja op 'e ierde. Pas nei syn dea, as er him by de goadinne jûn hie as har oarehelte, krige er de titel fan kening taparte. De preesters fan Hananja operearje fanút it ûnbidich grutte timpelkompleks yn it sintrum fan 'e stêd, dat de Hetawa hjit. Hja besteane út fjouwer 'paden': Skyldwachten, Learaars, Dielers en Sammelders. De Skyldwachten befeiligje de timpels en beskermje de oare preesters. De Learaars fersoargje de oplieding fan 'e oare preesters en foarsjogge dêropta ek it miene folk fan ûnderwiis. De Dielers en de Sammelders, lykwols, meitsje gebrûk fan narkomânsje (slieptsjoenderij). De Dielers kinne siken en ferwûnen genêze troch de pasjint in magyske ynfúzje te jaan mei dreamgalle, dreamlymfe, dreamsied of dreambloed. Hja komme oan dy dreamfloeistoffen troch de saneamde 'tsienden' yn te nimmen út 'e dreamen fan leauwenden dy't spesjaal foar dat doel yn 'e timpel komme.
Potlatch
In potlatch (Ingelske útspr.: [pɔt'læʧ], likernôch: "pot- letsj ") is in feestlik ritueel, wêrby't troch de gasthear en/of gastfrou geskinken weijûn wurde. It komt foar yn 'e kultueren fan 'e Yndiaanske folken fan 'e Pasifyske kusten fan it Amerikaanske Noardwesten, Britsk-Kolumbia en Súdeast-Alaska. Tradisjoneel wie it it wichtichste ekonomyske systeem fan dy folken. Yn ôfswakke foarm en ûntdien fan 'e ekonomyske aspekten komt de potlatch ek foar by folken dy't mear yn it binnenlân libje. De potlatch waard fan 1884 ôf desennia lang ferbean troch de oerheden fan Kanada en de Feriene Steaten, mar gie yn dy tiid klandestyn troch. Sûnt de opheffing fan it ferbod is de seremoanje yn in soad mienskippen wer oplibbe.
The Dreamblood
Eftergrûn
Foar dreamgalle en dreamlymfe folstiet dat. Dreamsied wurdt foar it meastepart ynsammele troch de Susters fan Hananja, yn it giel klaaide preesteressen, dy't de leauwenden wiete dreamen besoargje. Sy wurde troch bûtenlanners as hoeren beskôge, hoewol't der oan harren dwaan feitlik gjin seksuële mienskip te pas komt. De krapste en kostberste dreamfloeistof, dreambloed, wurdt ynsammele troch de Sammelders, wêrfan't der nea mear as fjouwer binne. Hja geane nachts op 'en paad yn 'e stêd en besykje terminaal siken en stjerrenden, dy't se eutanasy biede troch harren nei in dreamparadys te lieden dêr't harren siel foar ivich bliuwe kin, om dêrnei de bân tusken harren siel en lichem te ferbrekken. Dêrby komt in grutte hoemannichte dreambloed frij, dy't de Sammelders ynnimme en letter yn 'e Hetawa foar it grutste part wer ôfsteane oan 'e Dielers. Behalven lju dy't yn 't stjerren lizze, besykje de Sammelders lykwols ek lju dy't as korrupt beoardiele binne. Sokken krije tsjin harren wil eutanasy tatsjinne, in foarm fan 'e deastraf dus, wat de Sammelders sawol hielmasters as boalen makket. Sadwaande wurde se troch in grut diel fan 'e befolking sawol freze as fereare. In oar gefolch is dat der binnen de muorren fan Gujaareh suver gjin misdie foarkomt, want nimmen wol as korrupt beskôge wurde en nachts in Sammelder op besite krije.
De Swarte Kat (koart ferhaal fan Edgar Allan Poe)
Ynhâld
De ik-persoan makket de lêzer wiis dat er fan bern ôf oan al in bisteman west hat. Hy en syn frou hiene withoefolle húsdieren, wêrûnder in grutte swarte hûskat dy't fan Pluto hiet. Hy wie sljocht mei dat bist, en de kat wie ek tige wiis mei him, oant er oan 'e drank rekke. Op in jûn doe't er dronken thúskaam, hied er it gefoel dat Pluto him ûntrûn. Doe't er it bist pakte, rekke it sa yn panyk dat it him biet. Alhiel opsternaat loek de ferteller syn pinnemeske en stiek it bist in each út.
Potlatch
Etymology
It wurd potlatch is troch it Ingelsk ûntliend oan it Sjinnûk Jargon, dat fan âlds in lingua franca yn it Amerikaanske Noardwesten en it suden fan Britsk-Kolumbia wie. Yn dy taal betsjutte it wurd safolle as "weijaan" of "geskink". It Sjinnûk Jargon hie it wurd oarspronklik út it Nûtka, fan paɬaˑč, dat betsjut "in seremonieel geskink weijaan yn it ramt fan in potlatch-ritueel".
Beskriuwing
Oarspronklik wie de potlatch it wichtichste ekonomyske systeem fan 'e Bella Bella (Bella Bella of Heiltsuk), Bella Kûla (Bella Coola of Nuxalk), Haida (Haida), Kwakiûtl (Kwakiutl of Kwakwaka’wakw), Makah (Makah), Nûtka (Nootka of Nuu-chah-nulth), Tlingit (Tlingit), Tsimsjian (Tsimshian) en de ûnderskate Kust-Salisjaanske folken. De krekte tradysjes oangeande de potlatch ferskille, soms sterk, ôfhinklik fan 'e etnyske groep, delsetting of sels clan. De Tlingit hâlde bygelyks potlatch-seremoanjes ta gelegenheid fan begraffenissen en erfenissen (d.w.s. de oerdracht fan tribale titels en lân fan 'e iene persoan op 'e oare). De Kwakiûtl, oan 'e oare kant, hâlde potlatch-seremoanjes ta gelegenheid fan brulloften, adopsjes en berten (d.w.s. it opnimmen fan nije leden yn 'e stamme). De term "potlatch" is eins in hiel algemiene oerkoepeljende oantsjutting, mei't de folken dy't de potlatch kenne, yn 'e regel ferskillende nammen hawwe foar potlatch-seremoanjes dy't foar ferskillende gelegenheden holden wurde. Hjirûnder wurdt fierder de potlatch fan 'e Kwakiûtl beskreaun.
De potlatch waard oer it algemien mear yn 'e winter holden as yn it simmerhealjier, mei't dat bestimd wie om rykdommen te sammeljen troch jacht, fiskerij, beisykjen en hannel. It winterhealjier waard mei-inoar trochbrocht yn langhuzen, en dan wie der alle tiid foar it hâlden fan seremoanjes. In potlatch waard by de Kwakiûtl organisearre troch in numaym of 'hûs', in yngewikkelde besibskipsgroep, dêr't ornaris aristokraten lieding oan joegen, mar dy't ek sljochtwei folk en soms slaven omfieme. In numaym hie likernôch hûndert leden, en ferskaten foarmen mei-inoar in stamme. De numaym ûntliende syn identiteit oan syn foarâlderlike stifter: yn 'e regel in mytysk bist dat út 'e himel nei de ierde delkommen wie en syn bistemasker ôfnommen hie, sadat er in minske wurden wie. It masker waard dêrnei in erfstik dat fan heit op soan troch de lieders fan 'e numaym trochjûn waard, tegearre mei de namme fan 'e stifter sels. De lieder waard dêrtroch as de ynkarnaasje fan 'e stifter beskôge.
Inkeld de riken koene in potlatch hâlde. Tribale slaven mochten hielendal net oan in potlatch dielnimme as gasthear of gast. It koe foarkomme dat der ferskate gasthearen of gastfrouwen tagelyk wiene, mar dat wie seldsum, en yn sokke gefallen gie it altyd om nau besibbe famyljeleden. As in lid fan 'e stamme ferwûne rekke of misledige wie of om 'e iene of oare reden bleat kommen wie te stean oan kwealaster of hún, koe it hâlden fan in potlatch helpe om syn of har besmodzge reputaasje te behimmeljen. De seremoanjes giene mank mei it hâlden fan taspraken, en ek mei sang en dûns.
De potlatch waard ek brûkt as gelegenheid om titels dy't ferbûn wiene oan maskers en oare foarwerpen troch te jaan oan nije dragers. Dêrby gie it om twa soarten titels. Yn it foarste plak omfieme eltse numaym in stikmannich posysjes fan mei rang beklaaide sitten dy't binnen de numaym trochjûn waarden. Dêroan wiene rjochten ferbûn oangeande jacht, fiskerij en beirispjen. Eltse persoan koe mear as ien sit hawwe, wêrby't de oan sa'n sit ferbûne maatskiplike posysje kumulatyf wurke. Hokker en hoefolle sitten men hie, bepaalde sa jins plak by in potlatch. Oard wiene der in stikmannich titels dy't fan 'e iene op 'e oare numaym oerdroegen waarden, yn 'e regel oan skoanfamylje, lykas feestnammen dy't rjocht joegen op it spyljen fan in rol yn 'e prestizjeuze Winterseremoanje. Aristokraten hiene der gjin beswier tsjin om sokke titels wei te jaan oan 'e bern fan harren úthylke dochters, om't dy dochters en harren bern neitiid weriene waarden mei de foarâlderlike numaym, sadat de titels altyd weromkamen.
Skiednis
It systeem fan 'e potlatch wie der mei debet oan dat mank de Yndiaanske kultueren fan 'e Noardwestkust materiële besittings wichtiger achte waarden as hast alle oare dingen yn it libben. Nettsjinsteande dat wurke it ekonomyske systeem prima oant oan 'e ein fan 'e achttjinde iuw de earste blanken it gebiet besochten. Dyselden yntrodusearren dêr ferskate sykten dêr't de Yndianen gjin ferwar tsjin hiene. Epidemyen, benammen fan 'e pokken, soargen foar in ûnbidige weromrin fan 'e befolking. De striid om it fêststeande oantal by de potlatch trochjûne titels naam doe ta om't ek it tal aristokraten tebekrûn, mei as gefolch dat foar it earst yn 'e skiednis sljochtwei lju oanspraak op 'e titels begûnen te meitsjen troch sels potlatch-seremoanjes te organisearjen. De oerbleaune aristokraten reägearren troch te besykjen de titels te behâlden troch by harren potlatches almar mear wei te jaan en te ferneatigjen, oant se harsels bytiden bankrot sloegen. De ekonomy fan 'e potlatch-fierende folken krige doe te lijen fan it ferskynsel hyperynflaasje, dat mei mooglik makke waard troch de yntroduksje troch blanke keaplju fan massaprodusearre guod, lykas de earder neamde Hudsonbaaitekkens.
It wie de distribúsje fan grutte oantallen Hudsonbaaitekkens en de ferneatiging fan weardefolle koperen foarwerpen dy't de potlatch, alteast yn 'e eagen fan 'e blanken, in negatyf oansjen joech. Benammen kristlike misjonarissen beskôgen de potlatch as in skealik en ûnproduktyf gebrûk, dat rjocht yngie tsjin 'beskaafde' noarmen en wearden. Sa skreau de misjonaris William Duncan yn 1875 dat de potlatch "fierwei it meast formidabele obstakel op it paad fan 'e Yndianen [wie] om kristenen te wurden, of sels mar beskaafd." Op oantrúnjen fan sokken ferbea de oerheid fan Kanada yn 1884 de potlatch, en in pear jier letter lei ek it regear fan 'e Feriene Steaten der it near op. Under de Kanadeeske Indian Act stie op it hâlden fan 'e potlatch, sawol as op it oanfiterjen ta it hâlden fan 'e potlatch in finzenisstraf fan minimaal twa en maksimaal seis moannen.
It Kwakiûtl-opperhaad O’wax̱a̱laga̱lis sei oer it potlatch-ferbod tsjin antropolooch Franz Boas: "'Wy sille dûnsje as ús wetten ús oarderje te dûnsjen en wy sille feestfiere as ús herten langje om te feestfieren. Freegje wy de blanken soms: 'Doch sa't de Yndianen dogge'? Nee, dat dogge wy net. Wêrom freegje jimme ús dan: 'Doch sa't de blanken dogge'? It is in strange wet dy't ús hjit te dûnsjen. It is in strange wet dy't ús hjit ús eigendommen mank ús freonen en buorlju te ferdielen. It in goede wet. Lit de blanken harren wetten neilibje; wy sille uzes neilibje. En no, as jo komme om ús te ferbieden om te dûnsjen, jou jo ôf; binne jo om in oare reden kommen, wês dan wolkom te uzes.'" Boas skreau letter, yn 1888, dat it potlatch-ferbod folslein mislearre wie: "'De twadde reden foar de ûnfrede mank de Yndianen is in wet dy't in skoft lyn fan krêft wurden is, dy't it fieren fan feesten ferbiedt. De saneamde potlatch fan al dy stammen komt foar dat de rykdom yn inkele famyljes gearkloftsje kin. It is in winsk dy't elts opperhaad en sels eltse sljochtwei man nei oan it hert leit om in grutte hoemannichte besittings te garjen en dy dêrnei wei te jaan by in grutte potlatch, in feest wêrby't alles ferdield wurdt ûnder syn freonen, en, sa mooglik, ûnder de oanbuorjende stammen. Dy feesten binne sa nau ferbûn mei de religieuze ideeën fan 'e lânseigen befolking, en se regulearje harren libbens yn sa'n hege mjitte, dat sels de kristlike stammen yn 'e neite fan Victoria se net opjûn hawwe. Elts geskink ûntfongen op in potlatch moat weromjûn wurde op in oare potlatch, en in man dy't syn feest net op 'e tiid hâlde wol, soe beskôge wurde as immen dy't syn skulden net betellet. De wet is dêrom gjin goede wet, en kin net ôftwongen wurde sûnder algemiene ûnfrede te feroarsaakjen. It regear is boppedat net by steat om neilibbing ôf te twingen. Der binne safolle delsettings en de Yndiaanske agintskippen binne sa grut, dat der nimmen is om 'e Yndianen in striebreed yn 'e wei te lizzen by wat se mar dwaan wolle.'"
Nei ferrin fan tiid waard it potlatchferbod oanpast om mear alomfetsjend te wêzen en foarmflaters foar te kommen dy't earder laat hiene ta frijspraak fan rjochtsferfolging. Fan dy tiid ôf wie it ek strafber om as gast op in potlatch oanwêzich te wêzen. Alle Yndiaanske folken fan 'e Noardwestkust blieken lykwols te manmachtich om ûnder de tomme te hâlden op in mêd wêrop se net tajaan woene, en neilibbing fan 'e wet koe dêrom net ôftwongen wurde. De dichter Duncan Campbell Scott, dy't fan 1913 oant 1932 oan it haad stie fan it Kanadeeske Departemint fan Yndiaanske Saken, beprate dêrom it Parlemint fan Kanada om it ferbod te feroarjen fan in misdriuw yn in oertrêding, sadat de troch de oerheid oanstelde Yndiaanske aginten gefallen berjochtsje en straffen útdiele koene. Behalven yn inkele lytse kriten bleaune de Yndianen lykwols fijannich foar de wet oer stean, dy't se wreed en ûnakseptabel fûnen. Sels de Yndiaanske aginten, dy't foar in wichtich part oansteld wiene om derfoar te soargjen dat de Yndianen har oan 'e wetten fan 'e blanken ûnderwurpen, fûnen it almeast ûnnedich en kontraproduktyf om lju te ferfolgjen dy't dielnamen oan in potlatch, mei't se derfan oertsjûge wiene dat it gebrûk út himsels wol útstjerre soe as jongere Yndianen, dy't better ûnderwiis genoaten hiene, it bestjoer oer de stammen oernamen fan in âlderein dy't oan 'e âlde tradysjes fêsthâlde woe.
Yn 'e Feriene Steaten waard it ferbod op 'e potlatch ôfskaft yn 1934, doe't as ûnderdiel fan 'e New Deal fan Franklin D. Roosevelt de Wet op de Yndiaanske Reorganisaasje oannommen waard. Yn Kanada bleau it ferbod noch fan krêft oant 1951. Sûnt hat der in beskate oplibbing fan 'e potlatch plakfûn, wêrby't troch de jierren hinne faker en mear seremoanjes organisearre waarden, dy't no wer iepentlik plakfine koene. Dat is benammen it gefal sûnt oan 'e ein fan 'e 1960-er jierren en it begjin fan 'e 1970-er jierren in algemiene oplibbing fan 'e Yndiaanske kultueren yn Noard-Amearika ûntstie. De antropolooch Sergei Kan waard tusken 1980 en 1987 troch de Tlingit fan Súdeast-Alaska útnûge om ferskate potlatch-seremoanjes by te wenjen. Hy stelde op grûn fan syn ûnderfinings fêst dat der in taalkleau gappe tusken de âlderein en de jongere stammeleden (fan ûnder de fyftich jier), mei't dy lêste groep oer it algemien de Tlingit-taal net mear machtich wie. Fierders murk er ek op dat de hjoeddeistige rituëlen, oars as de tradisjonele potlatch-seremoanjes, gjin ferplichte karakter mear hawwe, mei as gefolch dat net mear as 30% fan 'e folwoeksen stammeleden deroan dielnaam. Los fan dy ferskillen stelde Kan dat neffens syn ynskatting it meastepart fan 'e essinsjele eleminten en de geast fan 'e tradisjonele potlatch noch altyd fuortbesteane yn 'e moderne seremoanjes fan 'e Tlingit.
De Swarte Kat (koart ferhaal fan Edgar Allan Poe)
Ynhâld
Neitiid wie de kat fansels alhielendal net mear te besjitten. Yn 't earstoan hie de ferteller berou fan syn wrede die, mar it berou feroare al rillegau yn argewaasje. Hy rekke úteinlings sa nidich op 'e kat dat er it bist op in moarn mei de tún ynnaam en deamakke troch it op te hingjen oan in beam. Dyseldichste nacht gie it hûs fan 'e ferteller yn flammen op, en hysels, syn frou en harren tsjinstfeint wisten mar kwealk op 'e tiid bûten te kommen. De oare deis, doe't er de ruïnes trochsocht, fûn er op 'e iene muorre dy't noch stie de byltenis ynskroeid fan in baas kat dy't oan in tou om syn hals hong.
Earst wied er dêr deabenaud fan, mar sa njonkelytsen oertsjûge er him fan in logyske útlis: ien fan 'e buorlju hie fansels de flammen sjoen en de deade kat troch it rút nei binnen ta smiten om him wekker te krijen. Dêrop begûn er Pluto sels te missen, en doe't er in hoartsje letter in selde soarte kat tsjinkaam, dy't sels ek in each miste, naam er it bist mei nei hûs. It iennichste ferskil tusken Pluto en de nije kat is in grutte wite bef op 'e strôt en it boarst fan it nije bist.
It duorret lykwols net lang ear't de ferteller de nije kat begjint te haatsjen en úteinlik wurdt er sels benaud fan it bist. De bef feroaret yn syn eagen yn 'e foarm fan in galge. Op in dei, as de ferteller en de frou yn 'e kelder fan harren nije hûs binne, fljocht de kat him tusken de fuotten troch, sadat er hàst by de treppen delknoffelet. De ferteller rekket wer hielendal breinroer en sil de kat mei in bile te liif, en as syn frou him tsjin besiket te hâlden, makket er har ynstee fan kant. Om 'e moard geheim te hâlden, mitselet er har lyk yn yn in loaze romte tusken de muorren fan it hûs. As in pear dagen letter de plysje delkomt om 'e ferdwining fan syn frou te ûndersykjen, kinne se neat fine, sadat de ferteller frijút giet. Underwilens is de kat weirekke.
Op 'e lêste dei fan it plysje-ûndersyk beselskippet de ferteller de plysje nei de kelder ta. Dêr kinne se likemin wat fine, en mei't er folslein oertsjûge is fan syn eigen feilichheid, makket de ferteller dan in opmerking oer de deeglikheid fan it mitselwurk, wêrby't er op 'e muorre kloppet dêr't it lyk fan syn frou efter leit. Hy hat de muorre noch net oanrekke of in alderûnhuerichst gejank klinkt troch de kelder. De kjel wurden plysjes brekke de muorre iepen, en dan wurdt it lyk fan 'e frou fûn, mei de weirekke kat dy't al jankend op 'e holle fan it stoflik omskot sit.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan The Black Cat waard yn 1949 publisearre yn it Frysk literêr tydskrift De Tsjerne. De fertaling wie fan 'e hân fan Inne de Jong (1894-1975).
The Dreamblood
Haadpersoanen
¹) allinnich yn The Killing Moon ²) allinnich yn The Shadowed Sun
Utlis fan 'e auteur
Yn in fraachpetear mei harsels, dat efteryn The Killing Moon tafoege is, fertelt Jemisin dat se Gujaareh basearre hat op it âlde Egypte, en Kisua op it âlde Núbje. De wrâld dêr't se dy beide riken op pleatst hat, is eins de moanne fan in gasreus; dy gasreus wurdt yn it boek oantsjut as de Dreamende Moanne. De oare (folle lytsere) moanne, oantsjut as de Untwekjende Moanne, is in oare moanne fan deselde gasreus. De dreamtsjoenderij fan 'e preesters fan Gujaareh basearre Jemisin op in ferminging fan 'e kosmology fan 'e âlde Egyptners mei de psychodymamyske teoryen fan 'e psychologen Sigmund Freud en Carl Gustav Jung. Yn in neiwurd by The Shadowed Sun fertelt Jemisin fierder dat Merik-ren-aferu, de griene delling yn 'e woastyn, basearre is op 'e Canyon de Chelly, yn Chinle (Arizona), yn it Navaho Yndianereservaat. It doarp fan 'e Banbarra yn Merik-ren-aferu is eins in beskriuwing fan ruïnes yn 'e Canyon de Chelly dy't efterlitten binne troch de Yndiaanske beskaving fan 'e Anasazy.
Hiddensee
Hiddensee is in Dútsk eilân yn de Eastsee. It leit bewesten lâns it eilân Rugen dat stikken grutter is. Om't de foarm op dy fan in seehynderke liket, wurdt dat bistke as 'poppenamme' en yn it wapen brûkt. It eilân Hiddensee leit yn de dielsteat Meklenburch-Foarpommeren en heart ta de Landkreis Foarpommeren-Rugen.
Op Hiddensee binne de Dútske skriuwers Gerhart Hauptmann en Walter Felsenstein beïerdige.
Namme
De namme Hedinsey komt al foar yn de Edda en mannich âlde boarne. Hy betsjut eat as Eilân fan Hedin. Dy legindaryske Noarske kening Hedin moat dêr fochten hawwe om in frou of miskien wiene goud en jild krekt wichtiger. Under it Deenske bewâld waard offisjeel de namme Hedins-Oe brûkt. Oant 1880 ta hiet it eilân op Dútske kaarten ek Hiddensjö; yn 1929 hiene Dútske reisgidsen it noch oer Hiddensöe. It omneamen nei de Dútske foarm Hiddensee is dus betreklik jong.
Geografy
It eilân is ûngefear 16,8 km lang, op it smelste punt sa'n 250 m en op it breedste punt sa'n 3,7 km breed. Hiddensee is fral bekend om syn sânstrannen en grutte natuergebieten.
Ferfier
Hiddensee is foar motorferkear sletten, útsein foar publike tsjinsten en lânbou. Dat it eilân is feitlik autofrij. Toeristen kinne mei de bus, fyts of hynder en wein. It eilân is middels feartsjinsten ferbûn mei Schaprode op Rügen en mei Stralsund op it fêstelân. Ek binne der farferbiningen tusken Neuendorf, Vitten en Kloster op it eilân sels. Grieben hat gjin ferbining oer it wetter.
The Tiger Who Came to Tea
The Tiger Who Came to Tea is in ferneamd Britsk berneboek fan 'e hân fan 'e Ingelske skriuwster Judith Kerr (1923-2019). De titel betsjut: "De Tiger Dy't op 'e Tee Kaam". It hat de foarm fan in koart ferhaal en ferhellet oer in tiger dy't ûnferwachts by it famke Sophie en har mem op 'e tee komt. The Tiger Who Came to Tea waard foar it earst publisearre troch útjouwerij HarperCollins yn 1968. It boek is fyftich jier nei de earste ferskining yn it Feriene Keninkryk noch altyd ekstreem populêr, en it is adapearre ta in musical en in tillefyzjeproduksje. De oarspronklike yllustraasjes by it ferhaal, dy't ek troch Kerr makke waarden, binne op 'e noed fan Seven Stories, it Britske berneliteratuersintrum yn Newcastle upon Tyne.
Ynhâld
It lytse famke Sophie drinkt middeis tee mei har mem oan 'e itenstafel by harren thús. As de doarbel giet, en Sophie docht iepen, blykt it in tiger te wêzen, dy't by harren op 'e tee komt. Hy drinkt alle tee op, yt alle iten yn 'e hûs op en drinkt dan ek noch alle drinken op, oant it wetter yn 'e kraan oan ta. Dêrnei jout er him wer ôf. As Sophie har heit dy jûns thús komt fan syn wurk, en der is neat te iten of te drinken, nimt er Sophie en har mem mei foar in feestlik miel yn in pleatslik kafee. De oare deis geane Sophie en har mem om boadskippen, en behalven iten en drinken foar harsels keapje se ek in grutte bus mei tigerfoer. Mar de tiger komt nea wer.
Ynspiraasje
Kerr sels, lykwols, hat ris sein dat de tiger neat oars fertsjintwurdiget as in tiger, en dat er neat mei de nazys te krijen hie. Se betocht it ferhaal nei't se mei har doe trije jier âlde dochter Tacy Kneale nei de dieretún west hie, en fertelde it withoefolle kearen oan 'e bern ear't se it útein opskreau. It skriuwen en yllustrearjen fan it boekje koste har in jier.
Status en oersettings
The Tiger Who Came to Tea ûntjoech him yn it Feriene Keninkryk ta ien fan 'e bêst ferkeapjende berneboeken aller tiden. It waard foar it earst yn 1968 publisearre troch útjouwerij HarperCollins en is fyftich jier nei dato noch altyd ekstreem populêr. It boek is beskikber yn braille en it is oerset yn it Dútsk (Ein Tiger kommt zum Tee), it Welsk (Y Teigr a Ddaeth i De) en it Japansk (おちゃのじかんにきたとら; Ocha no Jikan ni Kita Tora).
Adaptaasjes
Fan The Tiger Who Came to Tea is in musical makke troch David Wood. Yn 'e oarspronklike produksje waarden de trije haadrollen ferfolle troch Devon Black, Alan Atkins en Abbey Norman. Yn 2019 waard ek in tillefyzje-adaptaasje makke, dy't mei de kryst fan dat jier foar it earst útstjoerd waard op Channel 4.
Wilhelmina Bladergroen
Wilhelmina Johanna Bladergroen (Amsterdam, 12 july 1908 - Glimmen, 25 desimber 1983) wie in Nederlânsk heechlearaar yn de ortopedagogyk.
Libben en wurk
Wilhelmina Bladergroen wie in dochter fan kantoarboekhanneler Willem Frederik Bladergroen en Hendrika Maria Bruchner. Sy studearre nei it Barlaeus Gymnasium yn Amsterdam, MO-lichaamlike opfieding. Neist har wurk as dosinte sette hja yn 1932 út ein mei in stúdzje psychology.
Yn de Twadde Wrâldoarloch siet Wilhelmina Bladergroen in skoft fêst yn kamp Vught fanwege har help by de ûnderdûk fan Joadske bern.
Nei de oarloch ûntjoech se har ta in autoriteit op it mêd fan de ortopedagogyk. Hoewol't hja net promovearre wie waard se efter elkoar ta lektor en gewoan heechlearaar beneamd oan de Ryksuniversiteit Grins. Se wie de oprjochtster fan it Psychologysk Pedagogysk Ynstitút yn Amsterdam en fan de Stichting Ynstitút foar Remedial Teaching yn Grins. Beide ynstituten rjochten harren op bern mei swierrichheden by it learen en opbringen. Bladergroen har stribjen wie hieltyd om teöry en praktyk by elkoar te bringen. Kritisy fan har wurk wiene lykwols fan betinken dat har ideeën net genôch wittenskiplik ûnderboud wiene.
Wilhelmina Bladergroen stoar yn de âldens fan 75 jier yn Glimmen.
Bibliografy
In kar:
Yby Potlatch
thumb|175px|Selsportret Yby Potlatch (Drachten, 11 april 1976) is in Frysk autodidaktysk keunstneresse. Sy wennet anno 2022 yn Wehe-den Hoorn.
Biografy
Yby Potlatch wenne yn in dykhúske by Westhoek oan de Aldebiltdyk. Neist har keunstsinnige beuzichheden set se har tige yn foar it miljeu. Yn 2004 is hja begûn mei it projekt 'Natuurlijk Leven', dêr’t se omtinken frege foar duorsumheid. It mûndershûske dat se doedestiids bewenne wie in foarbyld fan miljeufreonlik libjen en bouwen. It wie net oansluten op nutsfoarsjennings en liet sjen dat minsken noch altiten selsfoarsjennend libje kinne. Yn 2007 en septimber 2012 kaam se yn it nijs doe’t hja al it wurk dat se sûnt dy tiid makke hie oan belangstellenden weijoech. It gie yn 2012 om mear as 300 doeken dêr’t in soad belangstelling foar wie. thumb|left|Our blossoms fairytale life
Yby fynt har ynspiraasje yn de kultueren fan natuerfolken en yn it Sjintoïsme; yn de 'emoasjes fan minsken en bisten, planten en beammen'. Yn har wurk sitte in soad abstrakte en figurative bistefigueren, mar ek frouljusfigueren en universele wêzens. Leafde, hertstocht en emoasjes by bisten dy’t oproppen wurde troch it minsklik hanneljen.
Yby bewûnderet it wurk fan ûnder oaren Jean-Michel Basquiat, Amadeo Mogdigliani, Andy Warhol, Frida Kahlo en Vincent van Gogh. Yby is oanhelle mei it Syndroom fan Asperger en is fan betinken dat dy oandwaning te meitsjen hat mei har talinten.
Se sinjearret mei de opfallend grut skildere namme YBY.
Necessity
Necessity is in Ingelsktalige roman fan 'e hân fan 'e Welsk-Kanadeeske skriuwster Jo Walton (1964), dy't sawol ta it fantasy- as ta it science fiction-sjenre rekkene wurde kin. De titel betsjut "Needsaak". As ferfolch op The Philosopher Kings foarmet it it slútstik fan 'e Thessaly-trilogy, wêryn't Walton op ûnderhâldende wize ferhellet oer in bizar eksperimint om 'e 'Rjochtfeardige Stêd' út 'e Politeia fan 'e Aldgrykske wiisgear Plato yn 'e praktyk te bringen. Necessity waard foar it earst mids 2016 publisearre by útjouwerij Tor Books út New York.
Opbou
Krekt as yn 'e foargeande dielen fan 'e Thessaly-trilogy is Necessity skreaun yn it ik-perspektyf. It ferhaal wurdt om bar ferteld út fjouwer ûnderskate eachpunten: dy fan 'e god Apollo; syn styfpakesizzer Marsilia; de fisker Jason; en de selsbewuste robot Crocus. Dizze fjouwer eachpunten binne oersichtlik faninoar skaat yn ferskillende haadstikken, dy't behalven in nûmer inkeld de namme fan 'e oangeande ik-persoan drage. Oan 'e ein fan it boek binne fierders ynsidintele bydragen ferteld troch oare personaazjes tafoege.
Wat foarôf gie
Yn it foargeande beide dielen diel fan 'e trilogy, The Just City en The Philosopher Kings, waard ferteld hoe't de tiidreizgjende Grykske goadinne Pallas Atene by wize fan eksperimint besocht de 'Rjochtfeardige Stêd' út 'e Politeia fan 'e Aldgrykske wiisgear Plato ta wurklikheid te bringen. Hja naam 300 filosofen en goed 10.000 tsienjierrige slavebern mei werom troch de tiid nei de iere Aldheid, ferskate generaasjes foarôfgeande oan 'e Trojaanske Oarloch. Dêr bouden hja mei in grut tal handige robots dy't de goadinne út 'e takomst helle, de Stêd op it diel fan it eilân Teara (of Santorini), dat letter troch in swiere fulkaanútbarsting yn 'e see ferdwûn en dêrmei de leginde fan Atlantis feroarsake. It idee fan Pallas Atene wie dat hja dêrtroch mei har eksperimint gjin ynfloed útoefenje soe op 'e rest fan 'e skiednis fan 'e wrâld, mei't alle bewizen foar it bestean fan 'e Stêd troch de fulkaanútbarsting ferneatige wurde soene. Ien fan 'e bern dy't yn 'e Stêd grutbrocht waard, wie de god Apollo, dy't syn macht dellein hie om himsels ta minske ynkarnearje te litten. Hy hope troch as minske te libjen, antwurden te finen op guon fraachstikken dy't him as god altyd ûntgien wiene.
Doe't de oanwizings fan Plato yn 'e praktyk brocht waarden, die bliken dat de man perfoarst in earsten tinker west hie, mar net folle ferstân hie fan 'e minsklike natuer. Syn ferhefte ideälen en goedbedoelde sosjale oanpassings waarden sadwaande al rillegau ynhelle troch de wjerstribbige praktyk, en úteinlik stoarte syn ideäle maatskippij as in kaartehûs yninoar. In debat tusken Pallas Atene en de wiisgear Sokrates, dy't sysels nei de Stêd ta helle hie, einige dermei dat de goadinne Sokrates yn in brims feroare, har hannen fan 'e Stêd ôfloek en doe sels ferdwûn. De gearkomste fan 'e masters en de ûnderwilens folwoeksen wurden bern foel dêrnei tsierend yn ferskate kampen útinoar, wylst in groep dy't oanfierd waard troch Apollo syn fijân Kebes daliks neitiid ien fan 'e beide sylskippen stiel en fuortfear.
The Philosopher Kings spile fyftjin jier nei't wat tsjin dy tiid 'it Lêste Debat' neamd waard. Underwilens wiene der op Teara fjouwer nije, mei de oarspronklike Stêd rivalisearjende stêden stifte troch groepen platonisten dy't allegear mienden dat hàrren útlis fan Plato syn bedoelings de juste wie. Doe't Apollo mei guon oaren ôfsette op in ûntdekkingsreis om syn âlde fijân te sykjen, fan wa't al dy tiid neat mear fernommen wie, die bliken dat de groep fan Kebes troch it opnimmen fan Grykske oarlochsflechtlingen út Lyts-Aazje op it eilân Lesbos en ferskate oanbuorjende eilannen acht nije stêden stifte hie, dêr't net inkeld it platonisme, mar benammen ek it kristendom preke waard. Nei in wapene konfrontaasje en de dea fan Kebes wist Apollo frede te bewurkmasterjen, net allinnich tusken de oanhingers fan Kebes en syn eigen folk, mar ek tusken de fiif stêden op Teara sels.
De yntroduksje fan it kristendom yn 'e Grykske Brûnstiid wie lykwols hopeleas anagronistysk en in bedriging foar de hiele fierdere skiednis. Sadwaande makke dat it yngripen fan 'e oppergod Seus needsaaklik, de heit fan Apollo en Pallas Atene, dy't alle trettjin platoanyske stêden ferpleatste út 'e Aldheid nei de seisentweintichste iuw, en fan Grikelân nei in fiere ûnbewenne planeet, krekt foarôfgeande oan 'e tiid dat de Ierde troch de ûntwikkeling fan flugger-as-ljochtreizgjen wer yn kontakt kaam mei in grut tal minsklike koloanjes op oare planeten dy't dêr stifte wiene yn it tiidrek dat romtereizen noch stadiger as ljocht giene. In protte fan dy koloanjes hiene har tsjin dy tiid yn hiel aparte rjochtings ûntjûn, en de platoanyske beskaving koe maklik foar sa'nent trochgean.
Necessity
Necessity iepenet fjirtich jier nei wat de 'Relokaasje' kommen is te hjitten fan 'e platoanyske stêden nei de planeet dy't (hoe soe it ek oars) Plato neamd is. Op ien en deselde deis komt de âlde Pytheas, de minsklike ynkarnaasje fan 'e god Apollo, te ferstjerren (wêrnei't Apollo syn godlike macht wer opnimt), en makket dêrnjonken it earste minsklike romteskip kontakt mei de platoanyske beskaving. Tsjin dy tiid binne de bewenners fan Plato djip behelle rekke yn in hannelsrelaasje de bûtenierdske Amarathi, wylst se mei de Saeli, in oar bûtenierdsk ras, in soarte fan konfederaasje oangien binne. De Saeli steane tige iepen foar de platoanyske filosofy, en in protte fan harren hawwe har (yn har tradisjonele houliksgroepen fan fiif persoanen) op Plato mank de minsken nei wenjen set.
De tiidreizgjende goaden, dy't yn en út 'e tiid en fan en nei spesifike punten yn 'e tiid stappe kinne sa't in gewoane minske troch in doar stapt, binne inkeld bûn troch it feit dat se net twaris yn deselde tiid libje kinne en troch needsaak: as se de resultaten fan harren eigen aktiviteiten út har persoanlike takomst gewaarwurde, binne se twongen om 'e aksjes te ûndernimmen dêr't dy resultaten it gefolch fan binne. Nei't er syn godlike macht wer hat, ferbliuwt Apollo earst lang bûten de tiid, oant er beseft dat er Pallas Atene nearne mear fernimme kin. Hy keart dêrop werom nei de Oarspronklike Stêd op Plato, in pear oeren nei't er dêr as Pytheas stoarn is. Dêr komt er oan 'e weet fan 'e Saeli-godheid Jathery, dy't sawol in trickster as god fan 'e wiisheid is, dat Pallas Atene har, op 'e siik nei kennis, yn 'e Oergaos bejûn hat dy't foarôfgeande en nei ôfrin fan 'e tiid bestiet. Dat is in alderferskuorrendst gefaarlik dwaan, sels foar in goadinne, en Apollo is dan ek poerlulk op syn suster.
Om Pallas Atene te rêden moat Apollo witte wat hja krekt dien hat om yn 'e Oergaos troch te kringen. Dy gefaarlike kennis hat syn suster lykwols yn fjouwer dielen troch de tiid fersille en yn bewarring jûn by beskate persoanen, te witten: ien diel by Kebes, yn 'e tiid nei it Lêste Debat, mar foarôfgeande oan 'e ûntdekkingsreis fan Apollo-en-dy; it twadde by Fila, de dochter fan Antipater, ien fan 'e legeroersten fan Aleksander de Grutte, yn 'e Klassike Aldheid; it trêde by de ûnderwilens heal fergoade Giovanni Pico della Mirandola (dy't ien fan 'e oarspronklike 'masters' fan 'e Rjochtfeardige Stêd wie, sjoch: The Just City), yn it Bologna fan 1506; en it lêste diel by Florent-Claude, markys fan Châtelet, de widner fan 'e filosofe Émilie du Châtelet, yn it Frankryk fan 1750.
Jathery wit mei help fan Marsilia de earste beide dielen werom te krijen fan Kebes en Fila. Om de meiwurking fan Kebes te krijen, biedt Jathery him oan om in jier op Mars yn 'e takomst troch te bringen, sadat er glêsmeitsjen en de begjinsels fan elektrisiteit leare kin. Kebes keart dêrwei nei syn eigen tiid werom (in pear minuten nei't er ôfset is) mei in panfluit dêr't er de meldij fan Summertime, fan George Gershwin, op leard hat te spyljen. Letter sil er besykje om Pytheas-Apollo dêrmei by in muzykwedstryd te ferslaan (sjoch: The Philosopher Kings). Underwilens hellet Apollo sels it diel fan 'e útlis fan Pallas Atene op dat yn bewarring wie by Pico della Mirandola. Dyselde komt mei werom, en op syn oanwizings fynt Apollo ek it plak en de tiid, yn it geologyske tiidrek fan it Sjuera, dêr't Pallas Atene de filosoof Sokrates nei it Lêste Debat yn 'e foarm fan in brims efterlitten hat. Mei Pico della Mirandola en de weromferoare Sokrates reizget Apollo neitiid troch nei de Ferljochting foar it lêste part fan Pallas Atene har útlis, wêrnei't se trijeresom weromkeare nei de Oarspronklike Stêd op Plato, dêr't de lju bûten harsels binne om 'e fergoade Pico en de deawaande Sokrates werom te sjen.
Two Night Stand
Plot
Megan Pagano is wurkleas en har ferloofde hat it koartby mei har útmakke. Se bringt har hiele dei suver troch mei tillefyzjesjen en ynternetsurfen op 'e bank yn it appartemint dat se dielt mei har hûsgenoate en bêste freondinne Faiza. Op in jûn nûget Faiza har út om mei har en har swarte freon Cedric nei in feestje dat holden wurdt yn in nachtklub. Faiza fynt dat Megan har libben wer op 'e rails krije moat en it liket har in goed idee dat se dêrmei úteinset troch mei in oare jonge op bêd te gean. De útsmiter by de nachtklub keart Megan lykwols om't inkeld lju dy't mearderjierrich binne deryn meie en om't sy gjin identiteitsbewiis by har hat. As har eks-ferloofde Chris en syn nije freondinne Becca opdaagjen komme en wól nei binnen meie, hoecht it foar Megan al net mear en giet se nei hûs.
Necessity
Necessity
As de fjouwer dielen fan Pallas Atene har yn in ûnbegryplik skrift skreaune útlis byinoar lein wurde, kin Apollo syn dochter Arete, dy't as healgoadinne bejeftige is mei it begripen fan frjemde talen, de tekst lêze. Apollo beslút om tegearre mei Jathery in rêding fan syn suster te besykjen, wêrby't hja har yn 'e Oergaos weromfine kinne troch har mystike bân mei har 'anker' Hilfa, en dêrwei weromkeare kinne om't Jathery ûnderwilens in gefolch fan syn takomstige dieden tsjinkommen is, en de needsaak him sadwaande twingt om werom te kommen, sadat er dy dieden folbringe kin. Nei de dizenich beskreaune, mar súksesfolle rêding en it ôflizzen fan ferantwurding oer harren eigenmachtich optreden foar Seus oer, keare de goaden werom nei de Oarspronklike Stêd.
Two Night Stand
Plot
Earder dy deis hie Megan, mear út ferfeling as dat se der no wier wat mei fan doel wie, in profyl oanmakke op in datingsite. De moeting mei Chris jout har it triuwke dêr't se ferlet fan hat, en se leit fia de site kontakt mei in jonge fan har leeftyd, dy't Alec hjit. Megan jout oan dat se mei koarten út har appartemint ferballe wurde sil om't Faiza en Cedric de nacht mei-inoar trochbringe wolle sille, dat se freget Alec oft er belangstelling hat foar in onenightstand. Dat hoecht se gjin twa kear te freegjen, en hy jout fuortendaliks syn adres. Megan betinget dat se earst byldbelje, sadat se yn 't foar syn appartemint sjen kin om fêst te stellen dat it fertroud is. Alec stimt dêr sûnder swierrichheden mei yn. Neitiid nimt Megan in taksy nei syn adres en bringe se tegearre de nacht troch.
Necessity
Necessity
Dêr liket Jathery it diel fan syn macht dat er yn 'e kreaasje fan Hilfa stoppe hat, weromeaskje te wollen no't de jongeling syn taak folbrocht hat. De tuskenkomst fan Jason, Marsilia en Sokrates om Hilfa te rêden liedt ta de foarming fan 'e earste fiifpersoans houliksgroep (nei de Saeli-tradysje) tusken minsken en Saeli, mei as leden Hilfa, Jason, Marsilia, dy har suster Thetis en Sokrates. Yn in riedselige konfrontaasje wit Marsilia boppedat alle Saeli dy't har op Plato nei wenjen sette, frij te keapjen fan 'e ynfloed fan 'e bemuoisuchtige Saeli-goaden troch Jathery dêrfoar te beteljen mei jild dat er sels earder oan Marsilia jûn hie. Mar Jathery is dan ek net foar neat god fan 'e wiisheid, grappen, frijheid en riedsels, en it liket derop dat de frijheid fan 'e Saeli en harren kontakt mei de platoanyske filosofy altyd al syn doel west hat. Neitiid soarget de yntroduksje fan ferjongingstechnology troch it nije kontakt mei de minskheid derfoar dat de minsken op Plato yn it ferfolch twahûndert jier wurde kinne. Ek Sokrates makket fan dy technology gebrûk, dy't fan him wer in man fan 35 jier makket. En hy en syn houlikspartners libje noch lang en lokkich.
Two Night Stand
Plot
No't se twongen binne om mear tiid mei-inoar troch te bringen, besykje Megan en Alec inoar wat fatsoenliker te bejegenjen. Se reitsje oan 'e praat en sette harren stadichoan, mei help fan it smoken fan marihûana, oer de konfrontaasje fan dy moarn hinne. As se nei it húske giet, sjocht Megan yn in tydskrift dat dêr leit in artikel stean oer hoe't "skansearre famkes" wer oan it daten komme kinne. Dat docht sear om't sy sa'n famke is, en se wurdt dêr sa opsternaat fan dat se de bledside út it tydskrift skuort en trochspielt. Dêrmei makket se harren swierrichheden noch grutter om't de wc dêrfan ferstoppe rekket, en dêr is neat oan te dwaan mei't Alec syn ûntstopper útliend hat. As Megan ferskate oeren letter hege need kriget, klimme sy en Alec út it rút, by de brântrep op nei it dak fan it gebou en dan oan 'e oare kant wer nei ûnderen om by Alec syn oerbuorlju, dy't op fakânsje binne, by it rút nei binnen ta. As dat rút fêstferzen blykt te sitten, slacht Megan it yn.