cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marijetsjerke (Ruinen)
Skiednis
De Marijetsjerke waard oarspronklik om 1140 hinne boud en wijd oan Us-Leaffrou as ûnderdiel fan it alderearste kleaster yn Drinte, de benediktynske abdij fan Ruinen. Ynearsten wennen der allinne muontsen yn it kleaster, mar yn de rin fan de tiid waard it in dûbelkleaster en wennen der ek nonnen. Fanwegen de tanimmende drokte yn Ruinen waard besletten it kleaster te ferhûzjen nei De Wyk op it lângoed Dickninge. Tenei tsjinne de kleastertsjerke fan de abdij yn Ruinen as parochytsjerke foar it tsjerkefolk. Fan it doedestiidske romaanske kleaster is in oerwulfde romte ûnder de pastory bewarre bleaun. Yn de 14e iuw waard súdeastlik fan de tsjerke in oan Katarina wijde kapel oanboud. Tagelyk mei de bou fan in toer waard sûnt 1423 de oarspronklik romaanske tsjerke ferfongen troch in gebou mei in goatysk oansjen. Grutte dielen fan de muorren hawwe lykwols noch dowestien, it foar romaanske tsjerken karakteristike boumaterjaal. Nei de reformaasje bleau de namme fan de tsjerke itselde. De 15e-iuwske toer hie ynearsten in spits, mar by in stoarm yn 1661 rekke de spits sa bot skeind, dat de toer letter in lantearne as bekroaning krige.
Nei de lêste restauraasje binne nei argeologysk ûndersyk de omtrekken fan it ôfbrutsen koer en de Katarinakapel en Marijekapel markearre. Ek is de omjouwing fan de tsjerke is opknapt en op it plak fan súdlike Katarinakapel stiet tsjintwurdich in model fan it eardere tsjerkegebou.
Ynterieur
Yn de tsjerke stiet in iken preekstoel mei doophek út 1660. Yn de dooptún lizze noch in pear âlde grêfsarken. Fierders steane der fjouwer hearebanken yn de tsjerke út de 17e iuw. Ut de tiid fan foar de reformaasje is in fresko fan de Ferkundiging bewarre bleaun.
Yn de toer hingje twa klokken. Ien dêrfan datearret út 1496 en waard getten troch Geart fan Wou. De klok waard yn de 19e iuw kocht fan de Herfoarme tsjerke fan Noardwâlde. De twadde klok is in moderne klok, dy't yn 1960 in yn de Twadde Wrâldkriich foardere klok út 1737 ferfong.
Oargel
It ienmanualige oargel mei oanhongen pedaal yn in neogoatyske oargelkas datearret út 1901 en waard boud troch Jan Doornbos.
Donatius en Rogatius
Donatius en Rogatius (Frânsk: Donatien et Rogatien), ek bekend ûnder les Enfants Nantais, binne twa hilligen, dy't yn Frankryk fereare wurde. Hja wiene twa bruorren, dy't yn de tiid fan de romeinske keizer Maksimianus de martlerdea ferstoaren om't hja wegeren harren leauwe op te jaan. Harren feestdei falt op 24 maaie.
Libben
It 5e-iuwsk dokumint "De Passy fan de Bern fan Nantes" tsjûget fan it fan it libben fan de twa bruorren en foarmet de basis foar al de lettere ferhalen, dy't oare ynformaasje oan de hagiografy tafoegje, lykas de tradysje dat de twa bruorren út in ferneamde Armoarikaanske famylje stamden. Oannommen wurdt dat Donatius en Rogatius soannen wiene fan de earste magistraat fan Nantes. De jongste soan, Donatius, waard mooglik doopt troch Similien, de tredde biskop fan Nantes. Hy soarge der foar dat ek syn âldere broer Rogatius him bekearde ta it kristendom. Harren âldershûs, in gallo-romeinske filla, stie op it plak fan de hjoeddeiske Donatius- en Rogatiusbasilyk. Neffens it gebrûk waarden de beide bruorren op dat plak begroeven.
Nei't ûntdutsen wie dat de beide bruorren it kristlike leauwe oanhongen waarden hja arrestearre en moasten hja ferskine foar de keizerlike prefekt. Sa't dat faker barde moasten de arrestanten offerje foar romeinske goaden, mar sawol Donatius as Rogatius wegere op it fersyk yn te gean. Der folge in lijenswei en dy nacht fertelde Rogatius syn broer dat it him slim yn 'e wei wie dat er ferstjerre soe sûnder doopt te wêzen. Donatius stelde syn broer gerêst en ûnthiet him dat it bloed fan syn martlerskip it sakramint fan de doop ferfange soe.
Yn 'e moarn fan 24 maaie 289 of 304 waarden Donatius en Rogatius troch in romeinske tsjinder ûnthalze. Neffens it ferhaal wie dat op it plak bûten de stedsmuorren, op it tsjintwurdige adres 63 rue Dufour oan de âlde dyk nei Parys, net fier fan de oan de twa bruorren weide basilyk.
Ferearing
Donatius en Rogatius wurde fral fereare yn it westlike streamgebiet fan de Loire oant de stêd Orléans ta. Sintra binne Orléans, Plougastel-Daoulas, Ambleville, Laval, Angers, Tours, Chartres en (troch misjonarissen út Nantes) plakken yn Kanada enn Oseaanje. Doe't de kristenferfolgings foarby wiene waarden de omskotten fan Donatius en Rogatius opgroeven en yn in moarmeren tombe lein, dy't bewarre is en ek tsjintwurdich yn de basilyk fan Nantes in sintraal plak ynnimt.
Fanwegen de ynfallen fan de Wytsings ferhûzen de reliken fan de bruorren eartiids fan Nantes nei Orléans. Doe wreide de ferearing fan de bruorren him út nei it eastliker lizzende streamgebiet fan de Loire. Ek tsjintwurdich hat Orléans noch in oan Donatius wijde tsjerke. Yn 1092 ferhûzen de reliken nei de katedraal fan Nantes en waarden se yn in relykhâlder fan goud en sulver bewarre, dy't nei de Frânske Revolúsje ferfongen waard troch in houten relikwarium.
It plak oan de Rue Dufour, dêr't Donatius en Rogatius yn Nantes eksekutearre binne, wurdt hjoed-de-dei mei in monumint fan twa krusen betocht.
Alina Li
Alina Li, echte namme: Chichi Zhou (Sjanghai, 8 septimber 1993), is rêstend in Sineesk-Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan etnysk Sineesk komôf. Neffens har offisjele opjefte is se 1.65 m lang, mei in gewicht fan 50 kg en in natuerlike kupmaat 34B.
Libben en karriêre
Alina Li waard yn 1993 berne yn Sjanghai, yn Sina, mar groeide grutdiels op yn 'e Feriene Steaten. Mei't har âlden skieden doe't hja trije jier wie, waard se fierhinne grutbrocht troch in ferskaat oan famyljeleden, wêrûnder har pake en beppe en ferskillende omkes en muoikes. Mei tweintich jier, twa moanne nei't se slagge wie foar har middelbere-skoaleksamen, makke Li yn 2013 har debút yn in pornografyske film.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat hja sûnt yn krapoan 90 pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande Amerikaanske labels as New Sensations, Evil Angel, Digital Sin, Wicked Pictures, Digital Playground en Jules Jordan Video. Ek hat se wurke foar de Frânske studio Vidéo Marc Dorcel. Dêrnjonken hat Li ek in protte yn 't spier west foar pornosites op it ynternet, lykas BangBros, Reality Kings en Brazzers.
Ynternasjonale titel
In ynternasjonale titel is in alternative titel yn in oare taal as de orizjinele titel. Soks is wat dat benammen yn 'e filmyndustry foarkomt. Ynternasjonale titels binne hast altyd yn it Ingelsk. Filmprodusinten út net-Ingelsktalige lannen en territoaria jouwe dêrby harren films foar de binnenlânske merk in titel yn 'e eigen taal en foar de bûtenlânske merk in twadde titel yn it Ingelsk, mei as riddenearring dat yn it bûtenlân de orizjinele taal fan 'e film net sprutsen wurdt en de orizjinele titel dêrom ûnbegryplik is. Foarbylden binne Nederlânske films as Michiel de Ruyter en Bloedlink, dy't om utens Admiral, resp. Reckless hjitte. In oar foarbyld is de winner fan 'e Oscar foar Bêste Ynternasjonale Film fan 2019, dy't rûnom bekend stiet ûnder de ynternasjonale titel Parasite, mar dy't eins (yn it Koreaansk) Gisaengchung hjit.
Lockheed P-38 Lightning
thumb|260px|Ferkennings P-38 mei ynvaazjestreken yn de Normandjekampanje De Lockheed P-38 Lightning wie in Amerikaanske swiere jachtfleanmasine yn de Twadde Wrâldkriich. It tastel wie fluch, sterk en betrouber en ferfolde tal fan rollen yn de striid om de Grutte Oseaan, Noard-Afrika en yn Jeropa. Oarspronklik wienen hja ornearre as eskorte- en ûnderskeppingsjager, mar yn dy rol foldiene hja net yn Europa.
De P-38 Lightning waard dêrom oanpast om op te treden as ferkenningsfleanmasine, (jacht-)bommesmiter en nachtjager.
Op 27 jannewaris 1939 fleach it earste prototype en op 11 febrewaris 1939 waard mei dat tastel in trans-kontinintaal faasjerekord festige troch yn 7 oere en 2 minuten fan Kalifornje nei New York te fleanen.
Farianten
XP-38, YP-38, 322F, 322B, XP-38A, P-38D, P-38E, P-38F, F-4, P-38G, P-38H, P-38J, P-38K, P-38L (measten fan boud, 3923), F-5B, F-5E, F-5F, F-5G, TP-38L, P-38M, 822
List fan planetoïden 82901-83000
Dit is in list fan planetoïden 82901-83000.
Mûzen en jerboä's
De mûzen en jerboä's (wittenskiplike namme: Myomorpha) foarmje in ûnderskift fan 'e klasse fan de sûchdieren (Mammalia) en it skift fan de kjifdieren (Rodentia), dêr't hast 1.400 soarten ta hearre. Dat komt del op hast in fearn fan alle sûchdieresoarten. Alle mûzen en jerboä'shawwe gemien dat se yn 'e regel nachtdieren binne. Se libje op alle kontininten útsein Antarktika. It ûnderskift kin opdield wurde yn twa boppefamyljes, te witten dy fan 'e jerboä's (Dipodoidea), en dy fan 'e mûzen en rotten (Muroidea). De grutste en teffens bekendste famyljes dy't ta dit ûnderskift hearre, binne dy fan 'e mûseftigen en de wrotmûseftigen, mei tige algemiene soarten as de hûsmûs, de brune rôt, de fjildmûs en de muskusrôt.
Jan Voerman jr.
thumb|Jan Voerman jr. Jan Voerman jr. (Hattem, 23 jannewaris 1890 - Blaricum, 13 juny 1976) wie in Nederlânske tekener, keunstskilder, yllustrator en litograaf.
Libben en wurk
Jan Voerman wie in soan fan de skilder Jan Voerman sr (1857-1941). Syn earste ûnderjocht yn it skilderjen krige er fan syn heit. Yn 1905 krige Voerman jr. syn earste offisjele opdracht fan syn pake Verkade, fan it koekefabryk mei deselde namme, om tekeningen foar in natueralbum te meitsjen. Hy arbeide dêrby op mei de skriuwer Jac. P. Thijsse en mei ûnder oaren de byldzjende keunstners Ludwig Wenckebach, Jan van Oort en Henricus Rol oan 27 Verkade-albums. Troch it útbrekken fan de Twadde Wrâldoarloch kaam dêr in ein oan.
Voerman jr. folge opliedingen oan de Ryksakademy fan byldzjende keunsten yn Amsterdam en oan de Keninklike Akademy fan Byldzjende Keunsten yn De Haach. Yn 1923 troude er mei Hetty Mansholt en ferhuze nei Overveen dêr't er bekend wurden is as litograaf. Yn 1932 sette er him nei wenjen yn Blaricum. Voerman waard yn 1975 beneamd ta Ridder yn de Oarder fan Oranje-Nassau. Hy stoar yn juny 1976 yn de âldens fan 86 jier.
Ferskate wurken fan him hearre ta de kolleksje fan it Voerman Museum Hattem.
Mabton (Washington)
Mabton is in plak (city) yn Yakima County, yn de steat Washington, Feriene Steaten. It hat neffens de folkstelling fan 2010 in ynwennertal fan 2286. It leit sa'n 60 km súdeastlik fan Yakima en leit oan 'e eastrâne fan it Yakama Yndianereservaat.
Skiednis
Mabton's earste bewenners wiene de Yakama yndianen. Hja waarden twongen yn in reservaat yn 1855. Yn 1884 wie it begjin fan Mabton. It Noard Pasifysk Spoar (Northern Pacific Railway) boude hjir it spoar lâns en op it plak fan Mabton waard in wettertoer en in stasjontsje boud. Yn 1892 kaam Sam P. Flower en boude in winkel en warehûs. Hy waard de earste postrinner. In Sweedske spoararbeider, Charlie Sandburg hat de namme oan it plak jûn. Hy neamde it earst Mabletown, mar it waard letter feroare ta Mabton. Yn 1895 wiene der yn Mabton al ferskate winkels, in hotel, in spoaropslachskuorre en in skoalle. De plattegrûn waard ûntwurpen yn 1902 en yn 1904 wiene der al mear as 10 saken en in krante. Ek bordelen wiene yn it plak te finen. Op 7 novimber 1905 waard de gemeente foarme en Mabton waard in town. In grutte brân hat letter in protte yn it stedsje ferwoaste. Hjoed-de-dei bestiet it grutste part fan de befolking út emigranten fan Meksikaansk komôf dy't benammen wurksum binne yn 'e lânbou. Foaral hop en drúven waakse yn de omkriten fan Mabton.
Op 23 desimber 2003 wie it earste BSE-gefal yn de Feriene Steaten op in molkfee bedriuw tichteby Mabton. It wie letter fêstlein dat de ko út Kanada ynfiert wie nei de FS.
Jachtgewear
In jachtgewear of hagelgewear is in soarte fan glêdloops fjoerwapen dat, alteast yn West-Jeropa, benammen foar de jacht brûkt wurdt. Dêrby giet it almeast om 'e jacht op fûgels of op lyts wyld. Ek foar de sport klaaidosjitten wurdt gebrûk makke fan jachtgewearen. Mei sokke wapens wurde yn 'e regel hagelpatroanen ôfsketten, patroanen dy't laden binne mei in grut tal lytse rûne metalene baltsjes dy't oantsjut wurde as hagel. Foar oare tapassings kin in jachtgewear ek laden wurde mei glêdlooppatroanen (slugs) mei in kûgel. Jachtgewearen binne ornaris ûntwurpen om fan it skouder ôfsketten te wurden. Histoarysk binne jachtgewearen wol as oarlochswapens brûkt, en benammen yn 'e Feriene Steaten wurde se ek rûnom ynset foar bewekkings- en ferdigeningsdoelen en by it dwaan fan misdriuwen.
Skiednis
Eardere glêdloops fjoerwapens, lykas it musket, wiene yn 'e achttjinde iuw rûnom yn gebrûk by Jeropeeske legers. De direkte foarrinner fan it jachtgewear wie de tongerbus, dy't yn in grut ferskaat fan omstannichheden brûkt waard, fan selsferdigening oant it ûnderdrukken fan oproeren. As wapen foar de jacht hie it jachtgewear ek in foarrinner yn it guozzeroer, in glêdloops fjoerwapen mei in ekstreem lange loop dat benammen ynset waard om op fûgelt lykas einen en guozzen te sjitten.
Rjochtbankdrama
Foarbylden fan rjochtbankdrama's binne:
Jachtgewear
Skiednis
Behalven foar de jacht bleaune jachtgewearen neitiid ek yn gebrûk by bewekkers en by guon plysjetsjinsten. Yn 'e tiid fan it Wylde Westen wiene fierders koetsiers en byriders op postkoetsen faak mei sokke wapens tarist. De militêre wearde fan jachtgewearen waard werûntdutsen yn 'e Earste Wrâldoarloch, doe't Amerikaanske soldaten mei grut effekt pompjachtgewearen ynsetten yn man-tsjin-mangefjochten yn 'e rinfuorgen oan it Westfront.
De fierdere ûntwikkeling fan trokken-loops fjoerwapens (lykas mitrailleurs) hat der neitiid lykwols foar soarge dat it jachtgewear troch kriichsmachten net mear as standertwapen brûkt wurdt. Nettsjinsteande dat wurde jachtgewearen ek hjoed de dei noch sporadysk yn militêre konflikten ynset. Benammen yn 'e Feriene Steaten wurde se ek rûnom brûkt foar bewekkings- en ferdigeningsdoelen en by it begean fan misdriuwen. Kriminelen meitsje gauris gebrûkt fan in (yllegaal) ôfseage jachtgewear (in jachtgewear wêrfan't de loop healwei ôfseage is), mei't dat lichter en makliker te ferbergjen is en by it sjitten de munysje mear oer it doelgebiet ferspriedt.
Omskriuwing
In jachtgewear is fan oarsprong in glêdloops fjoerwapen, wat betsjut dat de binnenkant fan 'e loop glêd is en gjin trekken en fjilden hat, lykas trokken fjoerwapens. Der binne letter lykwols jachtgewearen op 'e merk brocht dy't wol deeglik in trokken loop hawwe. Jachtgewearen besteane yn in grut ferskaat oan mjitten, en rinne datoangeande útinoar fan in loopdiameter (kaliber) fan 5,5 mm (0,22 inch) oant 5 sm (2,0 inch). Se komme fierders foar mei in breed skala fan meganismen om te werladen of troch te laden (sjoch: § Soarten jachtgewearen).
As in jachtgewear ôfsketten wurdt, folget de hagel by it ferlitten fan 'e loop net ien rjochte baan, mar spriedt him ynstee út. Wat fierder oft it doel fan 'e skutter ôf stiet, wat grutter de kâns dus is dat it alteast troch guon hagelkûgeltsjes rekke wurdt, sels al hat de skutter net goed rjochte. In jachtgewear is sadwaande in gefaarlik wapen, dat sels brûkt wurde kin troch lju dy't hielendal net mei fjoerwapens oefene binne. Oan 'e oare kant is it sa dat de fjoerkrêft fan in jachtgewear (as dat laden is mei hagel) net konsintrearre is efter ien kûgel, mar efter in grut tal lytse hagelkûgeltsjes. Dat betsjut dat de enerzjy fan elts hagelkûgeltsje frij beheind is. Sadwaande is in jachtgewear laden mei hagel ek net geskikt foar it jeien op grut wyld. It 'sproeien' mei in grut tal projektilen tagelyk makket in jachtgewear wer wol geskikt foar man-tsjin-mangefjochten yn in militêre sitewaasje.
Hagel
Hagelpatroanen wurde yn Nederlân ornaris brûkt foar de jacht op fûgelt en lyts wyld en teffens foar klaaidosjitten. Se meie tsjintwurdich gjin lead mear befetsje. Alternativen foar leadhagel binne stielhagel en bismûthagel. De effektive dracht fan it hagelpatroan (d.w.s. oant hoefier nei it ôffjurjen de kûgeltsjes noch effekt hawwe) leit trochinoar om 'e 30 m. De hagel falt op dy ôfstân net del, mar is dêrnei foar lyts wyld net mear deadlik. De ôfstân yn meters dy't hagelkûgeltsjes ôflizze kinne sûnder wat de reitsjen, kin rûsd wurde troch de hageldiameter yn mm te fermannichfâldigjen mei 100. Der jildt dan wol dat der ûnder in hoeke fan 45 graden sketten wurde moat. Hage mei in diameter fan 2,5 mm sil dan dus 2,5 × 100 = 250 m fier komme kinne.
Artik
Artik (Armeensk: Արթիկ) is in stêd yn de Armeenske provinsje Sjirak. Artik leit 105 km. noardwestlik fan de haadstêd Jerevan op de noardwestlike helling fan de Aragats.
De stêd is ferneamd om de roze dowestien. It is in wichtich sintrum fan de produksje fan dowestien en travertyn yn Armeenje.
Yn 'e stêd steane in pear tige âlde tsjerken. Om de stêd hinne lizze in tal belangrike Armeenske monuminten lykas de 7e iuwske Stefanustsjerke.
Demografy
In soad ynwenners fan Artik stamme oarspronklik út West-Armeenje fan famyljes, dy't yn de jierren 1829–1830 de stêden Kars en Karin ferlieten om harren yn Artik nei wenjen te setten. It ynwennertal naam foars ta yn de jierren 1960 doe't it in yndustrieel sintrum fan Sovjet-Armeenje waard. Sûnt de ûnôfhinklikens fan Armeenje nimt it tal ynwenners wer stadichoan ôf.
Jachtgewear
Slugs
Foar de jacht op grut wyld moat men in jachtgewear lade mei saneamde slugs (slug is it Ingelske wurd foar in "klompke" metaal). Sokke slugs binne glêdlooppatroanen wêrfan't de hagellading ferfongen is troch ien inkele kûgel. Troch harren gruttere gewicht, en troch it feit dat de hiele fjoerkrêft fan it jachtgewear yn dit gefal op ien kûgel konsintrearre wurdt, is dit soarte munysje ek op langere ôfstân noch effektyf, hoewol't in kûgel yn in jachtgewear lang net sa sekuer ôfsketten wurde kin as yn in trokken gewear. Ynstee fan in leaden (of stielen) kûgel, kin ek keazen wurde foar it laden fan in rubberkûgel. Dy munysje wurdt faak brûkt troch de plysje foar oproerbestriding. Troch it gebrûk fan rubberkûgels bliuwe ferwûnings oer it algemien beheind ta kniezings en blauwe plakken (of it moat wêze dat in kwetsber plak rekke wurdt, lykas it each).
Oare munysje
Der bestiet in grut ferskaat oan alternative munysjesoarten foar jachtgewearen, mei elts har eigen funksje: ljochtkûgels, triengasgranaten, eksplodearjende ladings, elektrokutearjende ladings, fjoerwurk, skerpe pylkjes, losse flodders, slotbrekkers, ensfh. In beanbag is in nylon pûdsje folle mei sân of in oare swiere substânsje, dat net as doel hat om penetrearjende ferwûnings te feroarsaakjen, mar om 'e tsjinstanner in flinke opstopper te jaan en him of har dêrmei bûten gefjocht te stellen.
Bewarjen fan munysje
De munysje fan in baskulearjend jachtgewear, sa't faak foar de jacht brûkt wurdt, bewarret men yn 'e regel gewoan los yn 'e bûse. By in pompjachtgewear wurdt de munysje yn it buismagazyn ûnder de loop bewarre. It werladen fan it wapen bart dan troch de patroanen ien foar ien yn it buismagazyn te skowen troch in iepening foar de trekkerbûgel. Der binne ek jachtgewearen dy't in losse patroanhâlder hawwe. Dy wurde almeast foar semy-automatyske en soms foar folautomatyske jachtgewearen brûkt.
Kaliber
It kaliber fan in jachtgewear wurdt oantsjut mei in hiel getal dat de loopdiameter beskriuwt. It getal jout oan hoefolle (sekuer yn in loop mei dy diameter passende) rûne kûgels út in Ingelsk pûn lead helle wurde kinne. Yn in loop fan kaliber 12 past bygelyks in rûne kûgel dy't 1/12 part is fan in Ingelsk pûn lead. Dus wat leger it getal, wat grutter it patroan. It kaliber fan in jachtgewear is yn 'e regel frij grut. Yn Nederlân binne foar de jacht de kalibers 12, 16, 20 en 24 tastien. It gebrûklikste kaliber is lykwols (yn Nederlân en dêrbûten) kaliber 12. Yn it Ingelsk wurdt in jachtgewear mei dat kaliber oantsjut as in 12-gauge shotgun. By dat kaliber 12 hat it loopgat in diameter fan 18,5 mm.
Soarten jachtgewearen
Der besteane ferskillende soarten jachtgewearen.
Fabrikanten
Bekende fabrikanten fan jachtgewearen binne Benelli Armi SpA, Fabbrica d'Armi Pietro Beretta, de Browning Arms Company, Franchi SpA, O.F. Mossberg & Sons, Remington Arms en de Winchester Repeating Arms Company.
Henny Meijer
(Paramaribo, 17 febrewaris 1962) is in eardere Surinaamsk-Nederlânsk fuotballer. Earder spile foar Telstar, Volendam, Roda, Ajax, Groningen, Verdy Kawasaki, Cambuur, Heerenveen, De Graafschap en Veendam.
Meijer spile nei syn fuotbalkarriêre fan 1998 oant 2000 op amateurbasis foar ONS Snits.
Brandemar
was een waterschap in de Nederlandse gemeente Lemsterland in de provincie Friesland. Het waterschap was een zelfstandig bestuursorgaan van 1941 tot 1969.
Carrie Fisher
Jonkheid en oplieding
Carrie Fisher waard yn 1956 berne yn Beverly Hills, yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje, as de dochter fan sjonger Eddie Fisher (1928-2010) en aktrise Debbie Reynolds (1932-2016). Har pake en beppe oan heitekant wiene Joadske ymmigranten út Ruslân, wylst har mem fan Ingelsk en Ulstersk (d.w.s. Noardiersk-protestantsk) komôf wie. Doe't Fisher twa jier wie, skieden har âlden nei't har heit in relaasje begûn wie mei aktrise Elizabeth Taylor, in goede freondinne fan Fisher har mem, dy't sels de widdo wie fan har heit syn bêste freon Mike Todd. It jiers dêrop wertroude Fisher har mem mei Henry Karl, de eigner fan in keatling skuonwinkels, dy't temûk al Reynolds har sparjild ferpankoekbakte.
Karriêre
Fisher makke har debút as filmaktrise yn 1975 yn 'e komeedzje Shampoo, mei û.o. Warren Beatty, Julie Christie en Goldie Hawn, yn 'e rol fan in ierripe ferliedster. Yn 1977 krige se ien fan 'e haadrollen, as prinsesse Leia, yn 'e science fiction-film Star Wars, fan regisseur George Lucas, dy't letter omneamd waard ta Star Wars: Episode IV – A New Hope. Dêrby hie se as tsjinspilers Mark Hamill en Harrison Ford. Fisher fûn it senario fantastysk, mar ferwachte net dat in protte minsken dat mei har iens wêze soene. Doe't de film útkaam, waard it lykwols in trochslaand súkses, wêrmei't har aktearkarriêre yn ien kear fêstige wie. Neitiid spile Fisher yn 1978 mei Ringo Starr yn 'e tillefyzjefilm Ringo, mei John Ritter yn 'e tillefyzjefilm Leave Yesterday Behind, en mei Laurence Olivier yn 'e tillefyzje-adaptaasje fan it toanielstik Come Back, Little Sheba, fan William Inge. Yn novimber 1978 wie se ek as prinsesse Leia te sjen yn 'e Star Wars Holiday Special, wêrby't se yn 'e lêste sêne song.
Yn 1980 hie Fisher in lyts roltsje yn 'e film The Blues Brothers, as Jake syn wraaksuchtige eks-minneresse (op 'e ôftiteling stiet se fermeld as Mystery Woman). Wylst se yn Chicago wie om dy film op te nimmen, waard Fisher har libben rêden troch de Kanadeeske akteur Dan Aykroyd, dy't de Heimlich-maneuver by har útfierde doe't se har ûnder it iten ferslokte yn in sprútsje en suver kaam te stikken. Ek yn 1980 wie Fisher wer op Broadway te sjen yn it stik Censored Scenes from King Kong, en datselde jiers naam se rol fan prinsesse Leia wer op foar it twadde diel fan 'e earste Star Wars-trilogy, Star Wars: Episode V – The Empire Strikes Back. Yn 1982 spile se yn 'e Broadway-produksje fan Agnes of God, en yn 1983 fertolke se fannijs de rol fan prinsesse Leia yn Star Wars: Episode VI – Return of the Jedi, it slútstik fan 'e earste Star Wars-trilogy. Dêrby wie Fisher te sjen yn 'e metalene bikiny fan prinsesse Leia, wêryn't se ek posearre foar de filmposter en letter foar de omslach fan it tydskrift Rolling Stone. Hja waard legindarysk yn dat ikoanyske stik klean, en ûntjoech har dêrmei tsjin wil en tank ta in sekssymboal.
Fisher spile yn 1986 mei û.m. Barbara Hershey en Mia Farrow yn 'e film Hannah and Her Sisters, fan regisseur Woody Allen. It jiers dêrop publisearre se har earste roman, it semy-autobiografyske Postcards from the Edge, wêryn't se wierbarde saken fiksjonalisearre en satirisearre, lykas har relaasje mei har mem en har eigen drugsferslaving oan 'e ein fan 'e 1970-er jierren. It boek waard in bestseller, dêr't Fisher de Los Angeles Pen Award mei wûn, yn 'e kategory bêste debútroman. Trije jier letter, yn 1990, kaam de ferfilming fan Postcards from the Edge út, wêrfoar't Fisher sels it senario skreaun hie, mei yn 'e haadrollen Mery Streep, Shirley MacLaine en Dennis Quaid.
Yn 'e tuskentiid spile Fisher yn 1987 yn 'e Australyske film The Time Guardian. Yn 1989 hie se in byrol yn When Harry Met Sally... as de bêste freondinne fan it personaazje fan Meg Ryan, en spile se mei Tom Hanks yn The 'Burbs. Yn 'e 1990-er jierren wie Fisher te sjen yn films as Drop Dead Fred (1991), This Is My Life (1992) en Austin Powers: International Man of Mystery (1997). Yn datselde desennium skreau se ek de romans Surrender the Pink (1990) en Delusions of Grandma (1993). Fierders waard se fan 'e njoggentiger jierren ôf beskôge as ien fan 'e bêste 'skriptdokters' fan Hollywood: ien dy't senario's fan oare skriuwers byskaafde of omwurke ta in foarm dêr't de filmprodusinten wat yn seagen. Sa wie se belutsen by de tastânkomming fan 'e senario's fan 'e films Lethal Weapons 3 (wêryn't se in diel fan 'e dialooch fan Rene Russo skreau), Outbreak, The Wedding Singer en de ûnderskate dielen fan 'e Star Wars-prequeltrilogy, mar ek fan 'e tillefyzjesearje The Young Indiana Jones Chronicles.
Yn 2000 wie Fisher yn 'e horrorfilm Scream 3 te sjen yn 'e rol fan in âld-aktrise, en datselde jiers hie se in gastrol yn in ôflevering fan 'e tillefyzjesearje Sex and the City. Yn 2001 spile se in non yn 'e komeedzje Jay and Silent Bob Strike Back en yn 2003 hie se in cameo as mem-oerste yn 'e aksjekomeedzje Charlie's Angels: Full Throttle. Ek wurke se mei oan it senario fan 'e tillefyzjefilm These Old Broads (2001), wêryn't de haadrollen spile waarden troch har mem Debbie Reynolds, Elizabeth Taylor, Joan Collins en Shirley MacLaine. Yn 2004 publisearre se it boek The Best Awful There Is, in ferfolch op Postcards from the Edge. Fan 2005 oant 2016 wie Fisher as stimaktrise belutsen by de tekenfilmsearje Family Guy, wêryn't se yn tweintich ôfleverings Angela spile, de baas fan haadpersoan Peter Griffin. Fierders wie se sûnt 2007 as kommentatrise behelle yn 'e filmrubryk The Essentials, fan presintator Robert Osborne, dy't op 'e sneontejûnen op 'e tillefyzjestjoerder Turner Classic Movies útstjoerd waard.
Dêrnjonken skreau Fisher it toanielstik Wishful Drinking, mei mar ien rol, dy't se sels fan novimber 2006 oant jannewaris 2007 spile by opfierings yn Los Angeles. Neitiid stie se dêr ek mei op 'e planken yn û.m. San Jose, Boston, Seattle en New York. Yn 2008 skreau se in autobiografy, dy't ek de titel Wishful Drinking krige, en dy't foar in part basearre wie op it toanielstik. Yn 2009 waard de audioboekferzje fan Wishing Drinking nominearre foar in Grammy Award. Yn 2007 fertolke Fisher in gastrol yn 'e ôflevering Rosemary's Baby, fan 'e tillefyzjesearje 30 Rock, wêrfoar't se nominearre waard foar in Emmy Award. Yn 2008 die se mei oan 'e kwis Deal or No Deal, en hie se in cameoroltsje yn 'e om Star Wars draaiende komeedzje Fanboys.
De stjoerder Comedy Central stjoerde yn 2012 de roast fan aktrise Roseanne Barr út, wêrby't Fisher as komediënne ien fan 'e lju wie dy't Barr op 'e hak namen. Presintatrise Jane Lynch grapte dat Fisher oanwêzich wie om perspektyf te jaan oan Barr har wrakseling mei obesitas en drugs. Wayne Brady, ien fan 'e oare roasters, besloech Fisher har karriêre mei de gek troch har foar te hâlden dat se de iennichste Hollywood-aktrise wie wa har action figure mear wurdich wie as sysels. Yn 2013 siet Fisher yn 'e faksjuery fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje, en yn 2015 hie se ien fan 'e haadrollen yn 'e Britske minysearje Catastrophe.
Datselde jiers kaam krekt foar de kryst it langferwachte earste diel fan 'e Star Wars-ferfolchtrilogy út, Star Wars: Episode VII – The Force Awakens, wêryn't Fisher op 'e nij prinsesse Leia spile, en wêrfoar't se weriene waard mei Mark Hamill, Harrison Ford, Peter Mayhew, Anthony Daniels en de rest fan 'e cast fan 'e oarspronklike trilogy. Foar dy rol waard se yn 2016 nominearre foar in Saturn Award yn 'e kategory bêste byrol fan in aktrise. Se publisearre yn novimber 2016 in twadde autobiografy, mei as titel The Princess Diarist, dy't basearre wie op 'e deiboeken dy't se byholden hie ûnder de produksje fan 'e oarspronklike trije Star Wars-films. Omtrint dyselde tiid foltôge Fisher de opnamen foar Star Wars: Episode VIII – The Last Jedi. Yn 'e Star Wars-film Rogue One, dy't oan 'e ein fan dat jier útkaam, wie in jonge prinsesse Leia te sjen, mei't dy film in prequel fan 'e oarspronklike Star Wars''-films is. Fisher hie oan 'e produksje part noch diel, mei't dizze prinsesse Leia poere kompjûteranimaasje is. Fanwegen Fisher har hommels ferstjerren, koarte tiid letter, waarden fraachtekens pleatst by de rol fan prinsesse Leia yn Star Wars: Episode IX – The Rise of Skywalker, wêrfan't de opnamen doe noch net úteinset wiene. De makkers fan dy film besleaten om net brûkte opnamen foar Star Wars: Episode VIII – The Last Jedi te brûken om Fisher postúm dochs in lyts roltsje te jaan.
Leafdeslibben
Nei har skieding hie Fisher fan 1991 ôf in jierrenlange relaasje mei ympressario Bryan Lourd, de direkteur fan it Creative Artists Agency. Mei him krige hja in dochter, Billie Catherine Lourd, dy't berne waard op 17 july 1992. Hoewol't Fisher Lourd omskreau as har 'twadde man', wie der nea sprake fan in formeel houlik. Uteinlik ferliet Lourd har om in relaasje mei in man te begjinnen. Yn 2003, doe't Fisher nau gearwurke mei de Britske sjonger James Blunt oan in album fan dyselde mei as titel Back to Bedlam, waard der yn 'e rabbersparse oer spekulearre dat sy beiden in ferhâlding hawwe soene, eat dat Fisher ûntstried.
Op 6 febrewaris 2005 waard de lobbyist R. Gregory Stevens dea by Fisher thús oantroffen. By de lykskôging waard fêststeld dat de man ferstoarn wie oan gebrûk fan kokaïne en medisinen yn kombinaasje mei in net-fêststelde hertkrupsje. Yn 'e media waard sprutsen fan in "oerdoazis", mar dat wurd kaam net foar yn it offisjele lykskôgingsrapport. De dea fan Stevens griep Fisher slim oan, en letter sei se yn in fraachpetear dat se leaude dat de geast fan Stevens yn har filla omspûke. Troch de stress dy't dat opsmiet, ferfoel se wer ta drugsgebrûk.
Manysk-depressiviteit en drugsferslaving
Yn lettere jierren spriek Fisher ferskate kearen frij-út en yn it iepenbier oer har manysk-depressiviteit en har drugsferslaving, eat dêr't se rûnom lof foar taweaun krige. Sa wie se te sjen yn in ôflevering fan 'e praatprogramma 20/20, op 'e Amerikaanske tillefyzjestjoerder ABC, en teffens wurke se mei oan 'e dokumintêresearje The Secret Life of the Manic Depressive, fan 'e Britske presintator, akteur en komyk Stephen Fry, dy't sels ek mei manysk-depressyf is. Fisher lei yn dy programma's út dat har misbrûk fan drugs en medisinen in foarm fan selsmedikaasje wie om 'e skerpe kantsjes fan it manyske aspekt fan har krupsje ôf te heljen. Deselde ûnderwerpen kamen ek oan bod yn har autobiografy Wishful Drinking, út 2008.
Yn 2008 sei Fisher yn it praatprogramma Today, op 'e stjoerder NBC, tsjin presintator Matt Lauer dat se de rol fan prinsesse Leia ôfslein hawwe soe, as se foar it ferstân hân hie dat se dêrtroch krekt like ferneamd wurde soe as har âlden, wylst se sjoen hie hoe dreech oft dat harren libbens makke. Itselde jiers ferskynde se ek yn The Late Show, dêr't iepenhertich fertelde oer de elektroshockterapy dy't se yn dy snuorje om 'e seis wiken ûndergie om "it semint yn myn harsens op te blazen". Yn in oar fraachpetear bychte se op dat se ûnder de opnamen fan Star Trek: Episode V – The Empire Strikes Back oan 'e kokaïne wie. "Stadichoan," sa sei se, "begûn ik te beseffen dat ik wat langer wat mear drugs brûkte as oare lju en dat ik myn frije kar om al of net te brûken oan it ferliezen wie." Yn 1985, doe't se moannenlang net brûkt hie, naam se by fersin in oerdoazis troch foarskreaune medisinen mei slieptabletten te kombinearjen. Fisher waard doe mei de ambulânse nei it sikehûs ôffierd, en de neisleep fan dat foarfal foarme fierhinne de basis foar har roman Postcards from the Edge. Doe't har letter frege waard wêrom't se sels yn 'e ferfilming fan dat boek net de rol fan 'e haadpersoan Suzanne spile hie, antwurde se: "Ik hie Suzanne alris spile."
Ferstjerren
Op 23 desimber 2016 kaam Fisher werom fan in toernee troch it Feriene Keninkryk om har nijste boek, The Princess Diarist, oan te priizgjen, doe't se oan board fan in ferkearsfleantúch fan United Airlines ûnderweis fan Londen nei Los Angeles in kertier foar de lâning in hertoanfal krige. De passazjier dy't njonken har siet, murk dat se ophold mei sykheljen en warskôge it kabinepersoniel. In oare passazjier tsjinne hertmassaazje en mûle-op-mûlebeäzeming ta oant it fleantúch lâne wie en ambulânsepersoniel arrivearre om 'e behanneling oer te nimmen. Fisher waard ôffierd nei it Ronald Reagan UCLA Medical Center, in akademysk sikehûs, dêr't se oan in beäzemingsapparaat lein waard.
Mei't Fisher gjin eigen stjer hie op 'e Hollywood Walk of Fame, makken har fans in eigen tinkteken troch in blanko-stjer te brûken. (Yn juny 2021 waard oankundige dat Fisher yn 'e rin fan 2022 dochs noch in eigen stjer op 'e Walk of Fame krije soe). Yn har autobiografy Wishful Drinking hie Fisher skreaun dat se woe dat yn har nekrology skreaun waard dat se "ferdronken wie yn 'e moanneskyn, smoard troch myn eigen beha," en sadwaande ferskynde dy omskriuwing yn ferskate stjerberjochten. Op 5 jannewaris 2017 waard foar Fisher en Reynolds yn besletten fermidden in miensiplike routsjinst holden. Fisher har stoflik omskot waard kremearre, wêrnei't in diel fan 'e jiske yn it grêf fan har mem pleatst waard op it Forest Lawn Memorial Park yn Hollywood. De rest hawwe har djipdrôven op 'e noed en wurdt neffens de berjochten bewarre yn in urne yn 'e foarm fan in reuseftige Prozac-antydepressivapil.
Tsjerke fan Sint-Gajane
De Tsjerke fan Sint-Gajane (Armeensk: Սուրբ Գայանե եկեղեցի; Sûrb Gajane) is in 7e iuwske tsjerke yn de stêd Etsjmiadzin, it religieuze sintrum fan Armeenje. De tsjerke stiet tichteby de katedraal út 301.
De Sint-Gajane-tsjerke waard yn opdracht fan katolikos Ezra I yn it jier 630 boud. Nettsjinsteande renovaasjes fan de koepel en it ferwulft yn 1652 bleau it ûntwerp fan de tsjerke yn de rin fan de tiid ûnferoare.
Gajane wie in troch de Armeensk-Apostoalyske Tsjerke hillich ferklearre abdis, dy't tegearre mei oare nonnnen yn it jier 301 troch kening Tiridates III fanwegen har kristlike leauwe fermoarde waard.
Chesten Marchant
Chesten Marchant of Cheston Marchant, dy't 1676 yn Gwithian, Cornwall, stoar, wurdt fan tocht dat hja de lêste wie it Kornysk as iennichste taal hie, oars as Kornysksprekkers lykas Dolly Pentreath dy't ek Ingelsk prate koene.
Omkearwurdboek fan de Fryske taal
It Omkearwurdboek fan de Fryske taal is in omkeard wurdboek fan Fryske wurden. Yn in omkearwurdboek steane wurden yn de alfabetyske folchoarder fan de einichste letters. De wurden fan de wurdlist binne dus alfabetisearre fan efterút, ek wol 'retrograde wurdlist' neamd. Sa steane bygelyks alle wurden dy't op -um einigje, ûnder elkoar.
Doel
It boek is ornearre as helpmiddel by it bestudearjen fan de morfology fan it Frysk. Sa kin bygelyks neigien wurde watfoar gearstallingen der binne mei -hûs as twadde lid of hokker ôfliedingen mei -ich of -heid der binne, of hokker wurden bygelyks einigje op -keunst of -sân. Retrograde wurdboeken kinne ek brûkt wurde as rymwurdboek of as puzelwurdboek by taalpuzels. Sa kin om in oplossingswurd socht wurde dêr’t allinnich de lêste letter fan bekend is. It Omkearwurdboek fan de Fryske taal waard makke op basis fan 58.170 lemmata fan it Frysk Wurdboek diel 1 fan J.W. Zantema. De lemmata binne oanfold mei plaknammen en gemeentenammen. Oars as by it gewoane wurdboeke wurde yn it Omkearwurdboek lettertekens mei diakrityske tekens beskôge as aparte karakters. Sa folgje nei ..-tún-bazún bygelyks ûn-bûn-... It boek fan 194 siden waard gearstald troch leksikograaf Anne Dykstra en Jogchum Dykstra fan de ôfdieling Taaldatabank fan de Fryske Akademy. Yn 1992 folge in útwreide werprintinge fan 470 siden.
John van Loen
(4 febrewaris 1965) is in eardere Nederlânsk fuotballer en hjoeddeisk fuotbaltrener. Earder spile foar Utrecht, Roda, Anderlecht, Ajax, Feyenoord, Sanfrecce Hiroshima en APOEL.
Referindaris (Nederlân)
In referindaris wie yn it Nederlân fan de njoggentjinde iuw in haadamtner dy't lieding joech oan in ôfdieling fan in ministearje.
Yn 'e tweintichste iuw is de titel stadichoan devaluearre en úteinlik yn ûnbrûk rekke. In referendaris yn 'e njoggentjinde iuw kin lyksteld wurde oan in direkteur-generaal tsjintwurdich. By it ôfskaffen fan de titel referindaris yn de tweintichste iuw gie it om beliedsamtners en haden fan betreklik lytse ôfdielingen, ferlykber mei amtners dy't no neffens it Bezoldigingsbesluit Burgerlijke Rijksambtenaren yndield binne yn skaal 11 (gegevens 2010). In referindaris koe net allinnich wurkje by in ministearje, mar ek by in gemeente of by in provinsje en wie yn rang heger as in (haad)kommys.
Grutte Priis Formule 1 fan Portegal 1984
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Portegal 1984 yn Estoril op 21 oktober 1984. It wie de sechstjinde race fan 16 races fan de Formule 1 yn 1984. Hy waard op de Autódromo do Estoril hâlden. De race waard hâlden oer 70 omgongen, op it 4,4 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 304,5 kilometer.
Gerald Vanenburg
200px|right (Utert, 5 maart 1964) is in eardere Nederlânsk fuotballer. Earder spile foar Ajax, PSV Eindhoven, Júbilo Iwata, Utrecht, Cannes en 1860 München.
Valley Stream (New York)
De incorporated Village of Valley Stream leit yn it súdwestlik part fan de stêd Hempstead, oan de grins mei de wyk Queens. It plak hat stasjons oan de Long Island Rail Road.
Yn 1640, 14 jier nei de komst fan de Nederlanners yn Manhattan, waard it gebiet dêr't Valley Stream no leit kocht troch de Westyndyske Kompanjy fan de yndianen. De folgjende twa iuwen waard it lân net fierder ûntwikkele. Yn 1840 wennen der sa'n 20 húshâldings, meast bewenners fan grutte pleatsen.
Herfoarme PKN-tsjerke (Elim)
De Herfoarme PKN-tsjerke yn Elim is in tsjerkegebou mei in opfallende toer yn it Drintske doarp Elim. Sûnt 1997 is de tsjerke in ryksmonumint.
Elim is in relatyf jong doarp dat yn it lêste fearn fan de 19e iuw ûnstie. Yn 1915 waard de Herfoarme gemeente stifte, dy't mei help fan in skinking in eigen tsjerke bouwe litte koe.
De tsjerke is in sealtsjerke fan fiif traveeën en de portaalútbou foarmet it begjin fan in achtsidige toer dy't nei boppe ta smeller wurdt en ôfsletten wurdt troch in spits.
It oargel fan de tsjerke waard yn 1932 boud troch Bakker & Timmenga út Ljouwert.
Beek (gemeente)
Beek (Limburchsk: Baek) is in plak en gemeente  yn de Nederlânske provinsje Limburch mei 16.268 ynwenners op slach fan 2014. De ynwenners fan de gemeente Beek binne ferdield oer de doarpen Beek, Spaubeek, Neerbeek, Genhout, Geverik en Kelmond. Beek hat in oerflakte fan 21,03 km². De hjoeddeistige gemeente ûntstie yn 1982, doe't de eardere gemeente Beek fúzjearre mei de doetiidske gemeente Spaubeek.
Doarpen en utbuorren
Ynwenners 1 jannewaris 2005:
Buorskip
Buorskippen fan Beek binne:
Van Harinxma thoe Slooten
Famyljeleden
Jhr. mr. Albertius van Harinxma thoe Slooten (1765-1816), lid Provinsjale Steaten fan Fryslân, frederjochter fan Holwert
Helen Allingham
Helen Allingham (berne as Helen Mary Elizabeth Paterson, Swadlincote, Derbyshire, 26 septimber 1848 – 28 septimber 1926) wie in Ingelsk byldzjend keunstnares, akwarellist en yllustrator yn it Fiktoriaansk tiidrek.
Libben en wurk
Helen Paterson wie in dochter fan plattelânsdokter Alexander Henry Patterson en de âldste fan de sân bern yn it gesin. Al gau nei har berte ferhuze de famylje nei Altrincham yn Cheshire. Yn 1862 ferlear se har heit en in trijejierrige suster oan diftery, wêrnei't de húshâlding nei Birmingham ferhuze dêr't famylje fan har heit wenne.
Helen har tekentalint die al bliken yn har jonge jierren, faaks ek ynspirearre troch it wurk fan har beppe Sarah Smith Herford en har muoike Laura Herford. Se skreau har yn by de Birmingham School of Design en letter by de "Female School of Art", dy't ûnderdiel wurde soe fan de Londenske Royal College of Art. Yn 1867 waard hja talitten ta de oplieding oan de Royal Academy of Arts yn neifolging fan har muoike Laura, dy't yn 1864 de earste frou wie dy't dêr talitten waard. Se joech har stúdzje lykwols op om, ta stipe fan har mem, en wurk te sykjen as yllustrator. Dat slagge en hja makke mei súkses yllustraasjes foar berneboeken en feuilletons. Hja krige in folsleine goedbetelle baan by it blêd The Graphic. Har wurk ferskynde ek yn it literêre tydskrift The Cornhill Magazine. Yn 1874 krige se de prestizjeuze opdracht om de yllustraasjes te fersoargjen by de searje te publisearjen nije roman fan Thomas Hardys, Far from the Madding Crowd. Se skreau har yn foar jûnslessen by de Slade School of Fine Art, dêr't hja yn de kunde kaam mei de skriuwster en yllustratrise Kate Greenaway, mei wa't se har hiele libben lang freonen bliuwe soe. Troch alle nije kontakten, dy't se opdie yn de keunstwrâld moete se de Ierske dichter William Allingham (1824-1889), dy't redakteur fan wie fan Fraser's Magazine en nau befreone wie mei ûnder mear Thomas Carlyle. Hy wie hast twa kear sa âld as har, mar se troude mei him yn 1874. Nei har trouwen hâlde se op mei it meitsjen fan yllustraasjes en rjochte se har, mei sukses, folslein op it akwarellearjen. It pear wenne sân jier lang yn it Londenske Chelsea en krige trije bern, twa jonges en in famke, dy't hja ek yn har wurk feriuwige. Yn dy perioade eksposearre se mear as hûndert wurken.
Yn 1881 ferhuze it gesin nei Witley yn it greefskip Surrey, dêr't hja ynspiraasje fûn yn it lânskip en de gebouwen fan har nije omjouwing, sawol yn Surrey sels as yn de omlizzende greefskippen en op it eilân Wight. It smiet har meast bekende en meast favorite wurken op, dêr't in protte sleet yn siet. Ek makke se wurk yn Feneetsje en makke se ferskate portretten.
Neilittenskip
Yn 2000 waard de Helen Allingham Society stichte.
It museum Burgh House yn Hampstead, hat it grutste argyf en de grutste samling fan har wurk.
Nasjonaal wâld (Feriene Steaten)
In nasjonaal wâld (Ingelsk: national forest) is yn 'e Feriene Steaten in soarte fan beskerme natoergebiet dat eigendom is fan 'e federale oerheid. De beskerme status is leger as by in nasjonaal park, en ferlykber mei dy fan in nasjonaal gerslân. Nasjonale wâlden besteane grutdiels út beboske kriten, dy't brûkt wurde foar duorsume boskbou en rekreaasje. Se ûntstiene troch de Lânferoaringswet fan 1891 (Land Revision Act of 1891), dy't fan krêft waard ûnder it presidintskip fan Benjamin Harrison. Dy wet wie it geastlik bern fan in groep foaroansteande sakelju út 'e krite fan Los Angeles, oanfierd troch Abbot Kinney en houtfêster Theodore Lukens, dy't yn noed sieten oer de skea dy't feeboeren en mynwurkers tabrochten oan it San Gabrielberchtme.
Vagharsjapat
Vagharsjapat (Armeensk: Վաղարշապատ), is ien fan de grutste stêden fan Armeenje en neffens ynwennertal de grutste gemeente fan de provinsje Armavir. De stêd leit likernôch 18 kilometer westlik fan de haadstêd Jerevan en 10 kilometer noardlik fan de troch it regear yn Ankara sletten Turkske grins.
De stêd is it religieuze sintrum fan it lân en benammen bekend fanwegen de katedraal fan Edzjmiatsin. It wie ien fan de belangrike stêden fan it eartiidske Grut-Armeenje. Oan it begjin fan de 20e iuw stelde de stêd net in soad mear foar, mar yn de Sovjet-tiid naam it ynwennertal fan Edzjmiatsin as foarstêd fan Jerevan bot ta.
Richard Witschge
(20 septimber 1969) is in eardere Nederlânsk fuotballer. Earder spile foar Ajax, Barcelona, Girondins Bordeaux, Blackburn Rovers, Deportivo Alavés en Oita Trinita.
Stomme letter
In stomme letter is yn alfabetyske skriften in letter dy't wol skreaun mar net útsprutsen wurdt. (De namme is in ferwizing nei dôfstomheid.) Stomme letters binne yn 'e measte talen frij seldsum, en hawwe krekt as alle oare letters in fêste posysje yn in beskaat wurd. It komt foar dat in stomme letter, hoewol't er sels net útsprutsen wurdt, wol ynfloed útoefenet op 'e oare letters fan in wurd. Sa is de r yn it Fryske wurd ferzen (útspr.: "fêzen") stom, mar as dy r net yn it wurd stie, soe dat útsputsen wurde as "fezen". Yn fonetyske transkripsjes kinne stomme letters net werjûn wurde, om't fonetyk inkeld de útspraak werjout en stomme letters no ienris net útsprutsen wurde. Om oan te jaan dat sa'n letter net ienfâldichwei fergetten is, wurdt yn fonetyske transkripsjes yn it plak fan in stomme letter wol it symboal ∅ ("zero") tafoege (net te betiizjen mei Ø, de haadletter ø).
Frysk
It Frysk hat ferskate stomme letters:
Yn oare talen
Yn it Ingelsk komme stomme letters bygelyks foar yn wurden as ans w er ("antwurd"), dam n  ("doeme"),  h onor ("eare"), i s land ("eilân") en phle g m ("slym"). It Dútsk hat net in soad stomme letters, mar wol de h dy't brûkt wurdt om 'e útspraak fan in lange fokaal oan te jaan: ma h len ("fervje"), Stu h l ("stoel"), ze h n ("tsien"), ensfh. Yn it Frânsk is bygelyks de wurdinisjale h frijwol altyd stom, en itselde jildt foar in soad letters oan 'e ein fan wurden:  h arp e  ("harpe"),  h ive r  ("winter"),  h ôtel ("hotel"), ensfh.
Iverski-kleaster (Rostov oan de Don)
It Iverski-kleaster of Fedorovski-kleaster (Russysk: Иверский монастырь; Федоровский монастырь) is in kleaster foar nonnen ta eare fan it Ibearyske Ikoan fan de Mem Gods yn Rostov oan de Don, Ruslân. It is it iennige kleaster yn it bisdom Rostov.
Stifting
thumb|left|250px| It kleaster tusken 1900-1917. De skiednis fan it kleaster begûn yn 1903 doe't de Hillige Synoade tastimming joech om in kleaster op te rjochtsjen by Nachitsjevan oan de Don, in eartiids yn 1779 troch Armenen stifte selsstannige stêd mar tsjintwurdich in stedsdiel fan Rostov oan de Don. Op it lân dêr't it kleaster komme soe wie in boarne, dy't letter ferneamd waard fanwege de genêzende eigenskippen dy't oan it wetter taskreaun waarden. Beskermhear fan it kleaster waard de keapman Samuel Fedorov út Rostov en it kleaster waard dan ek al gau yn de folksmûle nei de keapman ferneamd.
Fedorov joech yn 1905 oan de arsjitekt Nikolai Sokolova de opdracht om in lytse kleastertsjerke te bouwen, dy't yn 1908 wijd waard oan it Ibearyske Ikoan fan de Mem Gods.
Neffens de verhalen fan âlde bewenners fan Rostov kaam yn de lette simmer fan 1914 in keninklik gefolch werom fan it Kaukasyske kueroardgebiet. It gefolch teach nei it kleaster, dêr't tsaar Nikolaas II en tsarevitsj Aleksej de kleastertsjerke besochten om dêr te bidden by it Ibearyske Ikoan fan de Mem Gods. Yn de Earste Wrâldkriich namen de likernôch fyftich nonnen yn it kleaster de soarch op fan bern sûnder âlden út it besette Poalen.
Delgong
thumb|250px|left| De restaurearre kleastertsjerke fan it Ibearyske Ikoan fan de Mem Gods út 1905-1908.