cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leusden
Skiednis
De gemeente krige yn 1951 syn wapen. Yn 1969 fusearre er mei buorgemeente Stoutenburg, dêr't doe ek it doarp Achterveld ûnder foel. Dêrmei krige de gemeente syn hjoeddeistige foarm. De eardere gemeente Leusden bestie út de twa lytse doarpen Leusbroek en Hamersveld, dy't yn de 1960-er jierren en de 1970-er jierren reedlik fluch woeksen en dy waarden doe omneamd ta Leusden-Súd en Leusden-Sintrum. It wie pas yn dy snuorje dat it hjoeddeistige Leusden foar it earst op de kaart ferskynde. Nei't yn 1959 de earste grutte útwreidings kamen, begûn de gemeente stadichoan mear te waaksen. Hoewol't de provinsje beswier hie tsjin it bouwen fan wenten eastlik fan it Falleikanaal, kaam der yn 1968 in bysteld struktuerplan, dêr't fan út gien waard mei in ynwennertal om 46.000 om it jier 2000 hinne. Dy útwreidings krigen sûnt de santiger jierren hieltyd mear krityk. Pleatslike aksjegroepen seagen in urbanisaasje fan de gemeente net sitten. De gemeente luts dêrtroch syn struktuerplan yn 1973 werom, nei't de protesten nasjonaal omtinken krigen hiene. Neffens it nije bestimmingsplan soe de gemeente útgroeie ta krapoan 20.000 ynwenners yn 1985.
Ek it bouwen fan nijbouwyk de Tabaksteeg yn 2006 wie net sûnder tsjinstân. De provinsje woe dy plannen ynearsten lykwols net, dochs waard dy wyk yn it gebiet by Leusden-Súd boud. Doe't dat lang om let goedkard waard, waard ynearsten troch it gemeentebestjoer ynset op in omstriden maksimum fan 800 wenten. Nei in soad oerlizzen waarden it der 905, dêr't 30% sosjale wentebou fan is.
Leusden fierde op 8 juny 1977 syn 1200 jierrich bestean. Leusden waard yn 2017 útkeazen ta bêste wannelgemeente fan Nederlân fan it jier.
Oare kearnen
Njonken it plak Leusden sels, bestiet de gemeente Leusden út de doarpen Achterveld, Leusden-Súd en Stoutenburg, en in tal buorskipen: Oud-Leusden, De Ruif, Den Treek, Jannendorp, Snorrenhoef, Musschendorp en Asschat.
It plak Leusden hat likernôch 29.200 ynwenners. Leusden-Súd wie ynearsten in selsstannich doarp, mar troch de bou fan de wyk Tabaksteeg, is it doarp hast folslein oan Leusden fêstwoeksen. Leusdn foldocht oan de statistyske kritearia fan in lytse stêd.
Geografy
De gemeente Leusden grinzget yn it noarden oan Amersfoart, dêr't er troch de A28 fan skaat wurdt, yn it easten oan Barneveld, yn it suden oan Woudenberg en yn it westen oan Seist.
Leusden leit foar in part yn de Gelderske Fallei en part op de Utertske Heuvelrêch. Dat lêste omfiemet de Leusderheide, dy't foar in grut part út militêr oefenterrein bestiet, en it lângoed Den Treek.
Oan de eastkant fan Leusden leit de Grebbelinydyk by it Falleikanaal del. Dêr binne noch bunkers fan de Twadde Wrâldkriich oer. Tekenjend foar Leusden is de KPN-telefyzjemêst oan de Lockhorsterweg dy't in hichte fan 127,4 meter hat.
Lânguod en natoergebieten
Oan de rânen fan Leusden leit lânguod mei gruttere lânhuzen dy't almeast yn gebrûk binne as kantoaren. Foarbylden binne it Stoutenburg, Den Treek-Henschoten, Leusderend, Lockhorst (dêr't tagelyk ek it Lockhorsterbosk is), De Boom en Heiligenberg.
De natoergebieten binne Bloeidaal, de Schammer, Leusderheide en Groot Zandbrink. It ekoduct Treeker Wissel ferbynt de Leusderheide mei it lângoed Den Treek-Henschoten.
Stalt
thumb|Bjinstap yn Terherne troch [[Arthur Marshall (arsjitekt)|Arthur Marshall]] In stalt of bjinstap is in plak oan de wâl om eat skjin te meitsjen yn it wetter fan in feart as sleat.
Yn de 19e iuw wurde stalten benammen brûkt om de wask te spielen. Yn drûge simmers, at de reinwetterput drûchfoel waard it ek wol brûkt om drinkwetter te heljen. Yn dy tiid wienen der noch gjin moderne toiletten, as de húsketûne fol wie waard dy lege yn de sleat efter hûs en dan noch efkes neispield by it stalt. Ein 19e iuw waarden de húsketûntsjes mei hynder en wein ophelle oant ein jierren sechtich fan de tweintichste iuw. It stalt makke diel út fan it deistich libben. De ruften waarden der útspield krektas de dweil en amers. Fierders ek klompen, learzen en ark. Alles wat smoarch wie gie mei nei it stalt. Fierders waard it brûkt om te fiskjen en te swimmen.
Settela Steinbach
thumb|250px|Settela Steinbach Still út in film fan [[Rudolf Breslauer]] Anna Maria (Settela) Steinbach (Buchten (Limboarch), 23 desimber 1934 – Auschwitz, 31 july 1944) wie in Nederlânsk famke dat yn Auschwitz fergast waard. Sy hat lange tiid in ikoan foar de Nederlânske Joadeferfolging west, mar 1994 waard dúdlik dat hja net Joadsk wie, sa't altyd tocht wie, mar dat hja ta de Sinty-famylje fan de Roma (sigeuners) hearde.
Biografy
Steinbach wie in dochter fan keapman en fioelist Heinrich (Moeselman) Steinbach en Emilia (Toetela) Steinbach. Op 16 maaie 1944 waard yn hiel Nederlân in razzia tsjin Roma holden. Settela waard yn Eindhoven oppakt. Deselde deis kaam se mei noch 577 oaren yn kamp Westerbork oan. Yn Westerbork waard Settela preventyf kealskeard tsjin hollelús. Lykas ek de oare Romafroulju dy't harren skammen foar in keale holle krige hja in ôfskuord stik lekken om de holle.
Op 19 maaie waard hja mei 244 oare Sinty op transport set nei Auschwitz-Birkenau. Krekt foar't de doarren fan de frachtwagon sletten waarden seach sy noch efkes nei bûten, nei in hûn dy't dêr rûn. Dat byld waard fêstlein troch Rudolf Breslauer, in Joadsk finzene yn Westerbork, dy't fanwege kampkommandant Gemmeker in film oer it kamp oan it meitsjen wie. Har mem sei "Settela ga bij die deur weg, straks komt je kop er nog tussen". Sa kaam Crasa Wagner dy't efter har stie te witten dat hja Settela hiet.
Op 21 maaie kamen de Nederlânske Sinty, ek Settela, yn Auschwitz-Birkenau oan. Sy waarden nei registraasje nei de Romaôfdieling brocht. Doe't simmer 1944 in heal miljoen Joaden út Hongarije yn Auschwitz-Birkenau oankamen ûntstie romtekrapte yn it kamp. De Roma makken rebûlje dy't lykwols mislearre troch ferried. Roma dy't noch wurkje koene waarden dêrnei nei múnysjefabriken yn Dútslân brocht. Fan ein july oant 3 augustus waarden de oerbliuwende 3000 fergast, dêr't ek 213 Nederlânske Sinty. by wiene Settela en har mem, twa broerkes, twa suskes, har muoike, twa neefkes en in nichtsje sieten ek yn dy groep, dat de datum fan har ferstjerren is net wis. Fan de famylje oerlibbe allinne de heit fan Settela de Twadde Wrâldoarloch. Hy stoar 1946 en kaam te hôf yn Maastricht.
Sykje nei in namme
Nei de oarloch waard it fragmint út Rudolf Breslauer syn film faak brûkt yn dokumintêres. Ien byld út de film waard in ikoan foar de Joadeferfolging. Omdat de namme fan it famke net witten wie, waard sy 'it famke mei de holledoek'. Meidat kamp Westerbork fral in trochfierkamp foar Joaden wie, waard ynearsten oannaam dat it om in jooadsk famke gie. De sjoernalist Aad Wagenaar ûntduts dat der yn de filme trein twa wagons wiene dy't Nederlânske Sinty ferfierden. Op 7 febrewaris 1994 hearde Wagenaar op in wenweinkamp yn Spijkenisse fan Crasa Wagner de namme fan it famke. Letter fûn er út dat hja mei har mem, fjouwer broerkes en suskes en noch fjouwer oare famyljeleden yn Auschwitz fergast wie.
Publikaasjes
Cherry Duyns makke de dokumintêre Settela, gezicht van het verleden (1994). Sjoernalist Aad Wagenaar socht nei har ydintiteit en publisearre it boek Settela; het meisje heeft haar naam terug (ISBN 90-295-5612-9).
Jules Jordan Video
Jules Jordan Video is in Amerikaanske pornografyske filmstudio dy't fêstige is yn Van Nuys, in wyk fan Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje. Hy waard yn 2006 oprjochte troch Jules Jordan (echte namme: Ashley Gasper), en wurket nau gear mei de gruttere studio Evil Angel.
Oarspronklik wurke Jordan (sûnt 1999) as regisseur foar Evil Angel, mar begjin 2006 sette er syn eigen produksjestudio en distribúsjebedriuw op. De offisjele webside fan it bedriuw waard lansearre yn augustus 2007. Jordan en Evil Angel-baas John Stagliano hawwe sein dat se op it mêd fan skeining fan harren copyright in nultolerânsjebelied fiere, en se hawwe al mannich in rjochtsaak oanspand tsjin lju dy't sy as piraten beskôgen. Yn 2007 waard yn ien sa'n piraterijsaak oan Jules Jordan Video en Evil Angel $17½ miljoen takend (wêrfan $5,3 miljoen oan Jules Jordan Video), wat de grutste skeafergoeding wie dy't ea yn sa'n saak oplein wie (hoewol't it bedrach úteinlik, yn heger berop, leger útfoel).
Keppelings om utens
● Offisjele webside fan Jules Jordan Video
Agamemnon (toanielstik)
Ynhâld
Wylst Agamemnon, de kening fan Mysene, út te oarlogjen wie tsjin 'e Trojanen, hat er syn frou Klytemnêstra yn Mysene efterlitten. As er einlings en te'n lêsten thúskomt, bringt er de Trojaanske prinsesse Kassandra mei, dy't er as syn oanpart yn 'e oarlochsbút ta bysliep nommen hat. Klytemnêstra, dy't fan Agamemnon syn komst op 'e hichte brocht wurdt troch in wachter dy't se op in heuveltop stasjonearre hie om nei him út te sjen, hjit him wolkom as in leafhawwende en trouwe oarehelte. Hja besiket Agamemnon oer in poarperne loper it paleis yn gean te litten, sa't it in feroverder fan syn statuer past, mar hy skytskoarret der tsjinoan. It probleem is dat sok hâlden en dragen útlein wurde kinne soe as heechmoedich, en sa de goaden tsjin him yn it harnas jeie. Uteinlik lit er him (om redens dy't noch altiten ûndúdlik binne en ûnder saakkundingen ta ferheftige diskusjes liede) dochs oerhelje en giet er oer de loper yn 'e hûs.
Wylst Agamemnon en Klytemnêstra ôfgeane, wurdt Kassandra, dy't behalven in Trojaanske prinsesse ek in preesteresse fan Apollo is, ynienen beset troch har god. Earst slacht se wartaal út, mar stadichoan begjint har ûngearhingjend dwyljen te feroarjen yn in foarsizzend fizioen. Hja fertelt it koar, dat yn dit stik foarme wurdt troch in groep âldsten út 'e stêd, dat Agamemnon op it punt stiet om fermoarde te wurden, en dat sysels ek fermoarde wurde sil as hja him nei binnen ta folget. Hja giet mei it koar yn diskusje oer wat har te dwaan stiet, mar giet úteinlik dochs yn 'e hûs, om't dat no ienris har lot is. It koar bliuwt feralterearre en benaud efter, oant de deadsgjalp fan Agamemnon klinkt, en de koarleden panikerich begjinne te oerlizzen wat se no moatte.
De Hertstochtlike Pylger
De Hertstochtlike Pylger, yn it Ingelsk: The Passionate Pilgrim, is in samling fan tweintich gedichten dy't yn 1599 publisearre waard troch William Jaggard. Op 'e foarside wurdt de hiele ynhâld taskreaun oan 'e wiidferneamde Ingelske skriuwer en dichter William Shakespeare, ek al waard de bondel útjûn sûnder dy syn tastimming.
Agamemnon (toanielstik)
Ynhâld
Op in platfoarm wurde dan de ôfslachte lichems fan Agamemnon en Kassandra nei bûten ta rôle. Klytemnêstra, mei de bluodderige bile noch yn 'e hân, leit útdaagjend út wêrom't se har man fermoarde hat: oan 'e foarjûn fan syn ôfreis nei Troaje hie Agamemnon, om 'e goedgeunstigens fan 'e goaden oer syn ûndernimming ôf te smeekjen, harren dochter Ifigeneia offere; no is hysels op deselde manear deadien, mei trije bileslaggen, de lêste mank geand mei in gebed oan 'e goaden. Klytemnêstra kriget selskip fan Agamemnon syn neef Aigisthos, dy't ûnder de tsienjierrige ôfwêzigens fan Agamemnon har minner wurden is. Aigisthos is no de nije kening en hy stapt grutsk hinne en wer en sprekt it koar sa heechkroppich ta dat de koarleden suver slaande deilis reitsje mei him en syn liifwachten. Klytemnêstra leit lykwols it near op dy rûzje, mei te sizzen: "Der is al pine genôch. Litte wy no net bluodderich wurde." It stik einiget wylst it koar de beide usurpators yn 't sin bringt dat Orestês, de soan fan Agamemnon, sûnder mis mei gauwens weromkeare sil om wraak te nimmen.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan Agamemnōn ferskynde yn 1993 ûnder de titel Oresteia Diel I: Agamemnon fan 'e hân fan klassyk oersetter Klaas Bruinsma, dy't letter ek ferantwurdlik wie foar de Fryske fertaling fan Homêros syn Ilias en Odyssee. Bruinsma brocht it toanielstik yn in boekje fan 35 siden yn eigen behear út. It is op te freegjen by Tresoar ûnder oanfraachnû. 10862 fr folio.
De Hertstochtlike Pylger
Fierders kinne fiif gedichten mei wissichheid taskreaun wurde oan oare dichters: twa oan Richard Barnfield; ien oan Bartholomew Griffin; ien oan Thomas Deloney en de fyfde is in ferminging fan twa ûnderskate gedichten fan Christopher Marlowe en sir Walter Raleigh. Fan 'e oerbliuwende tsien gedichten wiene der twa earder anonym ferskynd yn oare bondels, wylst de oare acht op grûn fan skriuwstyl en taaleigen dreech taskreaun wurde kinne oan Shakespeare (al is dat fansels net foar hûndert persint ûnmooglik).
Jaggard brocht noch itselde jiers in twadde printinge op 'e merk, dy't er oanfolle hie mei gedichten dêr't er fan wist dat se fan Thomas Heywood wiene.
Koriolanus
Koriolanus, yn it oarspronklike Ingelsk: Coriolanus (folút eins: The Tragedy of Coriolanus), is ien fan 'e minder bekende toanielstikken fan 'e wiidferneamde Ingelske skriuwer en dichter William Shakespeare. It is in trageedzje dy't basearre is op it libben fan 'e legindaryske Romeinske lieder Gajus Marsius Koriolanus, en dy't nei alle gedachten skreaun is tusken 1605 en 1608. Koriolanus waard foar it earst útjûn yn 'e First Folio, yn 1623. De Fryske oersetting fan Douwe Kalma ferskynde yn 1976.
Ynhâld
Korolianus iepenet yn Rome, koart nei't yn 509 f.Kr. de lêste Romeinske kening, Lusius Tarkwinius Superbus, ferdreaun is en de stêd in republyk wurden is. (Yn dy tiid wie Rome noch net it mulpunt fan in wrâldryk mar ien fan 'e withoefolle Italyske stêdsteaten.) Der is in opskuor ûnder it miene folk nei't yn in tiid fan krapte harren de nôtfoarrieden fan 'e stêd ûntsein binne. De publike lulkens rjochtet him benammen op Gajus Marsius (Shakespeare staveret syn namme "Caius Martius"), in geniale legeroanfierder, dy't men ferantwurdlik hâldt foar it fuortkroadzjen fan it nôt. De oproerlingen wurde tsjinholden troch de senator Menenius Agrippa en Gajus Marsius sels. Wylst Menenius it spul besiket del te bêdzjen, lit Marsius iepentlik syn minachting foar it gewoane folk blike en seit dat de plebejers it nôt net wurdich wiene om't se net yn it leger tsjinje. Twa tribunen fan Rome, Sisinius Felutus en Junius Brutus, sprekke temûk skande fan Marsius syn hâlden en dragen. Dan arrivearret it berjocht dat de Folsken, in folk dat súdeastlik fan Rome wennet, in leger op 'e foet brocht hat dat yn 'e rjochting fan Rome opmarsjearret. Marsius set daliks ôf nei it front.
It Romeinske leger wurdt oanfierd troch Kominius, dy't Marsius as syn ûnderbefelfierder oanstelt. Wylst Kominius mei de Romeinske haadmacht it opmarsjearjende Folskyske leger yn 'e mjitte giet, liedt Marsius in oanfal op 'e Folskyske stêd Korioles. Hoewol't it belis yn 't earstoan fan tebeksetters oaninoar hinget, wit Marsius op 't lêst troch de poarten fan 'e stêd te brekken, wêrnei't de Romeinen Korioles feroverje. Hoewol't hy en syn mannen dan eins al skjin ynein binne, hastigje se har dochs werom nei Kominius en nimme se diel oan 'e oerwinning op it Folskyske leger. Dêrby reitsje Marsius en syn âlde fijân, de Folskyske legeroerste Tullus Aufidius, mei-inoar yn in twagefjocht ferwikkele dat pas einiget as Aufidius syn ûnderhearrigen him tsjin syn wil fuortskuorre.
Ta erkenning fan syn grutte dieden jout Kominius oan Marsius nei ôfrin fan 'e slach de agnomen of offisjele bynamme "Koriolanus" (dy't ferwiist nei syn oerwinning te Korioles). As hja weromkeare yn Rome, trunet Koriolanus syn mem Folumnia him oan om him ferkiesber te stellen foar it amt fan konsul. Hoewol't er sels syn twifels oer dy set hat, lit er him troch syn mem oerhelje. It slagget him sûnder swierrichheden om 'e Romeinske senaat efter him te krijen, en earst liket it derop dat er ek op 'e stipe fan it miene folk rekkenje kin. Mar Sisinius en Brutus yntrigearje tsjin him en lokje in nij opskuor tsjin him út. As er mei dy tsjinstân te meitsjen kriget, wurdt Koriolanus alhiel breinroer en hâldt er in tirade tsjin 'e demokrasy. Syn fijannen feroardielje him op grûn fan syn eigen útspraken as in ferrieder en ferbalje him út Rome, mar Koriolanus antwurdet dat hysels Rome út syn om-en-by ferballet.
Koriolanus giet yn ballingskip yn 'e Folskyske haadstêd Antium, dêr't er syn fijân Aufidius freget him dea te dwaan om 'e stêd dy't him ferballe hat in leske te learen. Ynstee hellet Aufidius him oer om in nij Folskysk leger oan te fieren by in oanfal op Rome. As men dêr yn Rome lucht fan kriget, brekt der panyk út yn 'e stêd. Kominius noch Menenius, dy't de iene nei de oare útstjoerd wurde om him te bepraten, kinne Koriolanus op oare gedachten bringe. Uteinlik wurdt syn mem Folumnia mei Koriolanus syn frou Firgilia en syn bern nei him ta stjoerd. Dan wol er einlings en te'n lêsten wol omlyk, en ynstee fan Rome te feroverjen, bringt er in fredesferdrach tusken de Romeinen en de Folsken ta stân. Dat wurdt troch de Folsken lykwols opfet as ferrie, en as er neitiid weromkeart nei Antium, wurdt er dêr troch Aufidius en dy syn meistanners fermoarde.
Fryske oersetting
Coriolanus waard ûnder deselde titel yn it Frysk oerset troch Douwe Kalma. Yn 1976 waard it publisearre troch de Fryske Shakespeare Stifting te Drachten, as ûnderdiel fan harren omnibusútjefte Shakespeare's Wurk Dl. VIII, yn 'e mande mei in pear oare minder bekende stikken fan Shakespeare (Symbelinus en Perikles, Prins fan Tyrus) en mei it grutste part fan syn poëzij (de Sonnetten, Fenus en Adoanis en De Rôf fan Lukresia).
Matriside
Matriside of memmemoard is de moard op jins eigen mem. Skiedkundige foarbylden fan matriside binne: de Egyptyske keninginne Kleopatra III, dy't yn 101 f.Kr. op befel fan har soan, Ptoleméus X, fermoarde waard; Agrippina de Jongere, dy't yn it jier 59 wierskynlik op befel fan har soan, de Romeinske keizer Nearo, fermoarde waard; en de Parker-Hulme-moard, yn it Nij-Seelânske Christchurch, yn 1954, dêr't troch regisseur Peter Jackson yn 1994 de film Heavenly Creatures oer makke is. Yn 'e literatuer is nei alle gedachten it bekendste gefal fan matriside de moard troch Orestês op syn mem Klytemnêstra, om syn heit Agamemnon te wreekjen, in ferhaal dat fêstlein is troch alle trije grutte Ateenske toanielskriuwers út 'e Aldheid: troch Aiskylos yn De Offerplingsters, it middelste diel fan syn Oresteia-trilogy; troch Sofoklês yn Elektra; en troch Euripides yn dy syn Elektra.
A. Marja
thumb|A. Marja (1962) A. Marja, pseudonym fan Arend Theodoor Mooij (Alde Leie, 8 maart 1917 – De Haach, 10 jannewaris 1964) wie in Nederlânsk dichter en skriuwer. De skûlnamme ûntliende er oan de foarnamme fan syn mem.
Libben
Mooij waard berne yn de pastorij fan Alde Leie dêr't syn heit Marinus Mooij dûmny wie foar de Frije Evangelyske Gemeente. Yn 1924 ferfear de húshâlding Mooij nei Wynskoat, dêr't Marja fan 1930 tot 1936 nei de kristlike hbs gie. Yn 1934 moete er de oankommend dichter Koos Schuur, mei wa't er oant syn dea nau befreone bliuwe soe. Under ynfloed fan in learaar Dútsk publisearre Marja, noch ûnder eigen namme, in gedicht yn Volk en Vaderland (2 febrewaris 1935). Doe't syn heit yn Yerseke beroppen waard, gong Marja op keamers yn Grins. Yn it lêste jier op de HBS rekke er fereale op Geerdina Aaltje Kuiper. Marja soe yn 1944 mei har trouwe en hat in tal leafdesferzen oan har opdroegen.
A. Marja debútearre 1937 mei de dichtbondel Stalen op zicht. Syn iennichste roman Snippers op de rivier makke fiif werprintingen mei en hie goede kritiken: ''Het boek is frisch geschreven en vooral de «ontknooping» vind ik gezond en boeiend. Met een diepe en oprechte toewijding voor de personen geschreven. (H.M. van Randwijk) en Een debuut, dat niet zonder betekenis is.'' (B. van Noort).
Marja wurdt troch guon ta de Grinzer Skoalle rekkene. Marja makke ek namme mei syn practical jokes, rigoereuze grappen dy't er mei kollega-dichters en skriuwers úthelle; dat waard him wolris kwea-ôf naam. Marja syn libbenspaad wie net sûnder tûkelteamen: hy koe net fan de skriuwerij libje, hie muoite mei it behâlden fan in fêste baan, troude twaris op 'en nij en krige al betiid lêst fan syn hert en fan sûkersykte.
Oktober 2008 soarge in werútjefte fan Snippers op de rivier, in karlêzing út de gedichten fan A. Marja en in spesjale ôflevering fan it literêre tydskrift Tzum foar nij omtinken foar Marja.
Bibliografy
Poëzy
Skeppend proaza
Beskôgjend proaza
Oersettingen
Karlêzingen
Toaniel
Evil Angel (filmstudio)
Evil Angel of Evil Angel Productions, foarhinne wol gekjeiend The Evil Empire neamd, is in Amerikaanske pornografyske filmstudio dy't fêstige is yn Van Nuys, in wyk fan Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje.
Skiednis
Evil Angel waard yn 1989 oprjochte troch pornoregisseur en -akteur John Stagliano, byneamd Buttman. Evil Angel stie oan 'e widze fan 'e gonzo-pornografy, it út 'e losse hân filme reality-subsjenre fan 'e porno, dat folle goedkeaper te meitsjen is as it subsjenre fan feature films, de eigentlike films. Mei gonzo fêstigen John Stagliano en Evil Angel al hiel gau harren namme en wûnen se withoefolle prizen. Der waarden ferneamde regisseurs en pornoaktrises oanlutsen, wat makke dat Evil Angel fluch grutter groeide. Ek op 't heden hat Evil Angel noch ferneamde regisseurs yn tsjinst, lykas Joey Silvera, Rocco Siffredi, Nacho Vidal, Mike Adriano en Belladonna.
Yn 1997 die út in ûndersyk fan it blêd U.S. News and World Report bliken dat Evil Angel de meast winstjaande pornografyske filmstudio fan 'e Feriene Steaten wie. Sûnt 'e midden fan 'e njoggentiger jierren hat it label him ûntjûn ta ien fan 'e grutste pornostudio's, en yn 2006 waard it troch it parseburo Reuters omskreaun as ien fan it hantsjefol studio's dat de Amerikaanske pornoyndustry dominearret.
Gearwurking mei oare labels
Yn 1990 rjochten Stagliano en Patrick Collins tegearre de studio Elegant Angel op, dat de seis jier dêrnei as in dochterûndernimming fan Evil Angel operearre. Yn 1996 makke Collins Elegant Angel ta in selsstannich bedriuw, en yn 1998 snie er alle bannen mei Evil Angel troch. De breuk tusken him en Stagliano is omskreaun as "net bepaald freonlik". Jules Jordan, dy't yn 1999 as regisseur by Evil Angel kaam te wurkjen, rjochte yn 2006 syn eigen bedriuw op, Jules Jordan Video, dat noch altiten nau gearwurket mei Evil Angel.
Striid tsjin piraterij
Evil Angel-baas John Stagliano en Jules Jordan hawwe sein dat se op it mêd fan skeining fan harren copyright in nultolerânsjebelied fiere, en se hawwe al mannich in rjochtsaak oanspand tsjin lju dy't sy as piraten beskôgen. Yn 2007 waard yn ien sa'n piraterijsaak oan Evil Angel en Jules Jordan Video $17½ miljoen takend (wêrfan $12,2 miljoen oan Evil Angel), wat de grutste skeafergoeding wie dy't ea yn sa'n saak oplein wie (hoewol't it bedrach úteinlik, yn heger berop, leger útfoel).
Sharon Robinson
Sharon Robinson (San Francisco, 1958) is in Amerikaanske ferskeskriuwer, plateprodusint en sjongster. Sy is meast bekend as skriuwster foar Leonard Cohen, mar sy hat ek ferzen skreaun foar tal oare artysten, sa as Aaron Neville, Diana Ross, Don Henley, Randy Crawford, Roberta Flack, The Temptations en oaren.
She krige in Grammy Award yn 1985 foar it liet "New Attitude" (soundtrack fan Beverly Hills Cop), opnaam troch Patti LaBelle.
Follybal op de Olympyske Simmerspullen 2000/Sealfollybal
200px|thumb|right|The Dome Sealfollybal is ien fan de twa dissiplines fan it follybal dy't spile waard op de Olympyske Simmerspullen 2000 yn Sydney. De oare dissipline wie it strânfollybal. De wedstriden foar it sealfollybal waarden spile yn it Sydney Entertainment Centre en yn The Dome and Exhibition Complex, beide yn Sydney. De wedstriden setten op 16 septimber 2000 útein en einigen op 1 oktober 2000.
ADO De Haach
ADO De Haach is in Nederlânske fuotbalklup út De Haach en is op 1 febrewaris 1905 oprjochte. De klup komt foar it tredde jier efterinoar út yn de earedifyzje. Ado spilet syn thúswedstriden yn it Kyocera Stadion en sy spylje yn it grien en giel, de kleuren fan de stêd De Haach. ADO De Haach hie twa kear de earedifyzje wûn en twa kear de KNFB Beker. De klup is ferneamd om it Haachsk kertier, de lêste 15 minuten fan in wedstriid dêr't de oanhang de ploech ekstra yn oanmoediget.
Follybal op de Olympyske Simmerspullen 2000/Sealfollybal
Nije regel
By dizze Olympyske Spullen waarden nije regels ynfierd. Dat hie fral te krijen mei de puntentelling; de set einige no by 25 punten yn stee fan 15 punten, sa't it earst wie. Der moast wol twa punten ferskil tusken sitte. Fierder waard oan elts team in libero taheakke.
Manlju
De 12 dielnimmende lannen wiene ferdield yn 2 groepen.
Groep A
Froulju
De 12 dielnimmende lannen wiene ferdield yn 2 groepen.
Groep A
Groep B
De earste fjouwer lannen fan eltse groep giene nei de kwartfinales. De ferliezers fan de kwartfinales spilen om de plakken fiif oant en mei acht. By de froulju waard Kuba Olympysk kampioen troch Ruslân yn de finale mei 3-2 te ferslaan. Brazylje krige de brûnzen medalje troch te winnen fan de Feriene Steaten mei 3-0.
Foarwedstriden
Yn groep A giene de folgjende lannen nei de kwartfinales: Brazylje, de Feriene Steaten, Kroaasje en Sina. Yn groep B wiene dat Ruslân, Kuba, Súd-Korea en Dútslân.
Wicked Pictures
Wicked Pictures, soms ôfkoarte ta Wicked of WP, is in Amerikaanske pornografyske filmstudio dy't fêstige is yn Canoga Park, yn 'e steat Kalifornje. Sûnt syn oprjochting yn 1993, troch Steve Orenstein, mei help fan Brad en Cynthia Willis, hat dy him ûntjûn ta ien fan 'e grutste pornostudio's, en yn 2006 waard it troch it parseburo Reuters omskreaun as fan ien it hantsjefol studio's dat de Amerikaanske pornoyndustry dominearret.
Wicked Pictures (letterlik: "Boasaardige Films") begûn lyts, mar wist al rillegau in eigen plak yn 'e Amerikaanske pornoyndustry te feroverjen. Yn it earste jier wûn it label al in prestizjeuze AVN Award yn 'e kategory bêste fideo-útjefte, foar de film Haunted Nights. Yn 1995 tekene de doe noch frij ûnbekende Jenna Jameson in fiifjierrich kontrakt by Wicked. Al hiel gau dêrnei waard sy withoe populêr en de ûnbidige groei fan 'e studio yn 'e jierren tusken 1995 en 2000 wie foar in grut part oan har te tankjen. Wicked is de iennichste heteroseksuële pornostudio dy't (sûnt 2004) in belied fierd dat it gebrûk fan kondooms troch syn akteurs ferplichte steld. Likegoed moast de studio yn oktober 2010 de produksje stillizze doe't ien fan 'e akteurs HIV-posityf bliek te wêzen. Yn desimber fan dat jier sleat Wicked in oerienkomst mei de yn Lúksemboarch fêstige porno-mulitnational MindGeek (foarhinne Manwin), wêrby't fêstlein waard dat dy tenei de websiden fan Wicked runne soe.
Keppelings om utens
● Offisjele webside fan Wicked Pictures
In Begraffenistreurdicht
In Begraffenistreurdicht, yn it Ingelsk: A Funeral Elegy (eins folút: A Funeral Elegy for Master William Peter), is in lang gedicht út it begjin fan 'e santjinde iuw dêr't fan tocht wurdt dat it miskien skreaun is troch de wiidferneamde Ingelske skriuwer en dichter William Shakespeare. Sadwaande wurdt it ta de saneamde Shakespeariaanske apokrifa rekkene. In Begraffenistreurdicht, dat bestiet út 578 dichtregels en likernôch 4600 wurden, waard yn 1612 te Londen útjûn ûnder de titel A Funerall Elegye in Memory of the Late Vertuous Maister William Peeter, en is, sa't de namme al oanjout, in treurdicht dat skreaun is ta gelegenheid fan 'e begraffenis fan in William Peter, dy't in goede freon fan 'e skriuwer wie, sa docht bliken út it byhearrend berjocht oan John Peter, út Bowhay yn Devon, in broer fan 'e ferstoarne.
De skriuwer neamt himsels inkeld "W.S.", mar yn 1989 skreau de forinsysk taalkundige Donald Foster it gedicht op grûn fan in stylometryske kompjûteranalyze, wêrby't de grammatikale patroanen en it idiosynkratysk taaleigen analysearre waarden, ta oan Shakespeare. Foster syn ûndersyk en de útkomst derfan krige in ûnbidich protte omtinken yn The New York Times en oare kranten. Letter ûndersyk troch de wittenskippers Gilles Monsarrat en Brian Vickers toande lykwols oan dat Foster syn taskriuwing fan In Begraffenistreurdicht oan Shakespeare foarbarich wie. Harren analyze wiisde nammentlik út dat it wierskynliker is dat de auteur John Ford wie. Yn 2002 joech Foster per e-mail oan Monsarrat ta dat er bêst ris mis west hawwe koe.
Keppeling om utens
Shakespeare Apocrypha
Grutte Tsjerke (Emden)
De Grutte Tsjerke (Dútsk: Große Kirche) yn Emden is in wichtich gebou yn de East-Fryske skiednis. De tsjerke is de memmetsjerke fan de Nederdútsk Grifformearde Tsjerke yn Noard-Dútslân en Nederlân. Sûnt de ferneatiging fan de tsjerke yn de Twadde Wrâldkriich wurde der gjin tsjinsten mear holden. Foar de tsjerklike gemeente waard njonken de Grutte Tsjerke de saneamde Switserske Tsjerke boud. Yn de restaurearre Grutte Tsjerke is hjoeddedei de teologyske Jehannes a Lasco-bibleteek ûnderbrocht.
Skiednis bou
De bou fan de oarspronklike tsjerke stiet yn gearhing mei de 9e-iuwske stifting fan in Fryske hannelsdelsetting op in oant seis meter hege terp. De delsetting ûntstie op de rjochter kant fan de Iems, tichteby de mûning fan in wetterke. Ut dy delsetting groeide it lettere Emden. Sûnt it begjin fan de stifting fan de delsetting stie der op in aparte terp in houten tsjerke mei in begraafplak. Mei it tanimmen fan it ynwennertal waard om likernôch it jier 966 in nije houten tsjerke boud. Om 1200 hinne setten de ynwenners útein mei de bou fan in oan Kosmas en Damianus wijde romaanske sealtsjerke. De tsjerke waard yn de 13e en 14e iuw ferboud en noch foar de slimme floed op 15 novimber 1403 wie in begjin makke oan de fergrutting fan de tsjerke ta in trijeskippige halletsjerke. Oant 1453 moast der wurke wurde om de skea fan de floed te reparearjen. De westlike toer waard yn dy tiid ôfbrutsen en ferfongen troch in nije toer oan de noardlike kant. Ek waarden it eastlike koer mei twa traveeën langer makke en de sydkapellen fergrutte. Oan it begjin fan de 16e iuw waard der wurke oan de útwreiding fan it koer ta in nachtmielskoer en waard in sakristy boud. De sydkapellen waarden yn de jierren 1516-1517 mei dekoratyf maaswurk fan sânstien fan it koer skieden.
De Grutte Tsjerke waard op 11 desimber 1943 by in swier bombardemint op de stêd ferneatige. Op in diel fan de fûneminten waard mei help fan protestantske tsjerken út Switserlân fan 1948 oant 1949 in nije tsjerke boud. Dat gebou wurdt dêrom yn de folksmûle Schweizer Kirche neamd. De toer waard yn de jierren 1965-1966 op 'e nij boud en krige in nije klokkestoel mei in hegere, smellere spits. It grutste diel fan de tsjerke bleau as ruïne stean. It duorre oant de jierren 1980 dat de ruïne in provisoarysk dak krige. Sûnt 1992 waard útein set mei de bou fan de Jehannes a Lasco-bibleteek. Meiïnoar kostte de bou en de restauraasje, dy't op 22 novimber 1995 ôfsletten waard, hast 8 miljoen euro.
De tsjerke yn de East-Fryske skiednis
Yn de reformaasje spile de Grutte Tsjerke in wichtige rol. Yn dy tiid stie Emden bekend om syn religieuze ferdraachsumens en de Grutte Tsjerke wie faak it toaniel fan wichtige evenminten yn de East-Fryske skiednis.
Greve Edzard helle yn 1520 de teolooch Georg Aportanus út Wildeshausen nei Emden en beneamde him ta fikaris fan de Grutte Tsjerke om syn beide soannen Enno en Jehan te foarmjen. Aportanus wie yn Swol foarme by de Bruorren fan it Miene Libben en rekke yn Emden ûnder ynfloed fan it fjoer fan Maarten Luther, dêr't er sûnt 1524 iepenlik oer preke. Hy fersette him tsjin de praktyk yn de Roomsk-Katolike Tsjerke en rôp dêrmei it ferset fan de geastliken fan de âlde lear op. Aportanus hie de stipe fan de greve, mar de geastliken soargen der foar dat er net mear preke mocht yn harren tsjerken. De teolooch wie dêrmei net it swijen oplein want hy ferhûze nei de stedspoarten fan Emden en preke dêr fierder. De ynwenners fan Emden wisten it mei súkses foar inoar te krijen dat Aportanus wer op de kânsel fan de Grutte Tsjerke stean koe. Yn 1530 lei Melchior Hofmann mei it doopjen fan 300 folwoeksenen yn in portaal fan de Grutte Tsjerke de basis foar de werdopers yn it noardwesten fan Dútslân en Nederlân.
De Poalsk teolooch-reformator Jehannes a Lasco wurke fan 1542 oant 1549 as superintendint yn de Grutte Tsjerke. Hy die mei oan de debatten mei muontsen en werdopers en focht foar de ferwidering fan de bylden yn de tsjerken. In folgeling fan Lasco wie de Nederlanner Albertus Risaeus, dy't de earste dûmny fan de Grutte Tsjerke waard. Hy skreau in tal teologyske skriften en bleau oant syn dea yn de Grutte Tsjerke foargean, dêr't er ek begroeven waard. Syn opfolger wie de yn Eelde berne Menso Alting. Under syn lieding waard it kalvinisme de iennige lear yn Emden. As wapen tsjin de kontrareformaasje woe Alting in protestantske uny. Dat brocht him yn konflikt mei de absolutistyske en lutherkse greven Edzard II en Enno III. It liede lang om let ta opskuor yn Emden en brocht de stêd Emden in spesjale status.
Gebou
Mei hast 3.000 plakken waard de tsjerke ien fan de grutste yn East-Fryslân. De tsjerke stiet oan it súdwestlike ein fan it histoaryske sintrum en is mei de 65 meter hege toer in belangryk gebou foar it oansjen fan de stêd. De haadyngong wie eartiids oan de eastlike kant, mar is tsjintwurdich ferfongen troch in sydyngong.
De yn de jierren 1992-1995 troch Jochen Bunse ûntwurpen nijbou foar de Jehannes a Lasco-bibleteek stiet statysk los fan de ruïne. Allinne is dak ferbynt de âlde bou mei de nijbou. It noch besteande trijeskippige koer fan de eardere Grutte Tsjerke wurdt oan de westlike kant troch in nij dwersskip ôfsletten.
Bibleteek
De bibleteek ûntstie út it argyf en de sûnt 1559 troch de tsjerke opboude samling fan teologyske boeken. Letter waard de bibleteek mei nije samlings oanfolle. Yn de Twadde Wrâldkriich waard de bibleteek op 'e tiid yn feiligens brocht en sûnt 1974 is de bibleteek wer tagongklik makke foar publyk. Mei de nijbou oan de tsjerke krige de bibleteek mei likernôch 100.000 wurken wer in plak yn de Grutte Tsjerke. It is ien fan de grutste teologyske bibleteken fan it lân.
Schepken Christy
Yn de tiid fan de reformaasje joech de stêd ûnderdak oan in soad flechtlings út de Nederlannen. Neiteam fan dy flechtlings skonken yn 1660 út tankberens in reliëf foar it eastlike portaal, dat it "Schepken Christy" ôfbyldet en it ynskrift "Godts kerck, vervolgt, verdreven, heft Godt hyr trost gegeven" draacht. It portaal oerlibbe de ferneatiging yn 1943 en it sylskip mei it ynskrift tsjinnet hjoeddedei as logo fan de protestantsk-grifformearde tsjerke fan Emden.
Grêfmonumint Enno II
Rjochts fan de yngong stiet it monumintale renêssânse grêfmonnumint fan Enno II (1505-1540). Syn widdofrou grevinne Anna joech opdracht om it yn de jierren 1540-1548 te bouwen. Nei't yn 1561 de residinsje nei Auwerk ferhûze, waard it omskot fan de greve meinommen en byset yn de Lambertustsjerke dêre. It monumint waard yn 1943 net slim skeind, mar neitiid wol bleatsteld oan it waar. Mei de bou fan de tsjerke waard ek it monumint restaurearre. De oantinkens fan de bommen en it waar binne mei opsetsin sichtber holden.
Oargel
Sûnt 1480 hie de tsjerke in oargel. Oant de bou fan it fjirde en lêste oargel hie de tsjerke in ynstrumint fan Johann Friedrich Wenthin út 1779. It yn 1927 troch Friedrich Klassmeier boude oargel wie mei 51 registers noch grutter as it oargel fan de Ludgerustsjerke fan Norden. Dat oargel waard mei it bombardemint op de stêd yn 1943 ferneatige. Sûnt 1997 hat der noch in jier of wat in oargelposityf fan Bartelt Immer yn de bibleteek stien. Dat oargel hie fjouwer registers en stiet tsjintwurdich yn Tokio.
Switserske Tsjerke
Protestantsk-grifformearde gemeenten yn Switserlân sammelen nei de ferneatiging fan de Grutte Tsjerke jild yn foar de bou fan in needtsjerke neffens ûntwerp fan de arsjitekt Otto Bartning. De yn eleminten boude tsjerke fûn plak op in diel fan de fûneminten fan de Grutte Tsjerke en dêrtroch wie in folsleine weropbou ûnmooglik woarn. Op 24 maaie 1949 waarden de foltôge boudielen yn fiif treinwagons brocht. De âlde stiennen fan de ruïne waarden bewurke en foar de nijbou op 'e nij brûkt. Op 16 oktober 1949 waard de tsjerke ynwijd.
Yn de tsjerke stiet in oargel fan Ahrend & Brunzema, dy't yn 1962 mit twa manualen boud waard en yn 1985 troch Jürgen Ahrend mei in selsstannich pedaal útwreide waard. It barokke ynstrumint besit 14 registers.
Nederlanners
Nederlanners binne in West-Europeeske folksgroep fan Germaanske komôf. De folksgroep falt gear mei de ynwenners fan Nederlân dy't deselde taal, kultuer en skiednis diele. It Nederlânsk is de mienskiplike taal fan de Nederlanners en dat makket de Flamingen yn Belgje ta it naust besibbe folk.
Nederlânske diaspora
De grutste groepen Nederlanners om utens wenje yn de Feriene Steaten (± 5.000.000), Súd-Afrika (± 5.000.000), Kanada (± 900.000), Austraalje (± 265.000), Dútslân (± 200.000), Belgje (± 135.000), Noarwegen (± 100.000), Frankryk (± 100.000) en Nij-Seelân (± 50.000). Oer de hiele wrâld wenje sa likernôch ± 25.000.000 miljoen minsken fan Nederlânske komôf.
Minnisten
thumb|right|Minne Simens. De minnisten of menisten of doopsgesinden binne de âldste noch besteande doperske tsjerke. De minnisten binne neamd nei de Fryske pryster Minne Simens fan Wytmarsum, om 1540. Hy wie in katolyk pryster oant er seach dat in anabaptist delslein waard om syn leauwe. Sûnt dy tiid waard hy in foaroansteand foarfjochter fan de doperske streaming. Minnisten binne lykas alle oare (noch besteande) doperske tsjerken pasifistysk. Dizze kristlike streaming hat him oer in grut gebiet ferspraat. Yn 2004 wiene der wrâldwiid ûngefear 1 miljoen minnisten.
De minnistesekte dy 't oer de hiele wrâld it measte bekend is, binne de amish.
Philip Bloemendal
thumb|200px|In Polygoonsjoernaal út de earste jierren fan Bloemendal, 1948: De Noordam bringt it earste Marshallguod thumb|left|200px|Bloemendaal ferslacht interland Nederlân-Belgje te Haarlim yn 1950
Philippus (Philip) Bloemendal (Scheveningen, gemeente De Haach, 25 juny 1918 - Amersfoart, 22 febrewaris 1999) wie in Nederlânsk nijslêzer. Hy is meast bekend as presintator fan it Polygoon-sjoernaal tusken 1946 en 1986. Syn karakteristike stimlûd en syn koartswilligens wurde noch altyd troch in soad minsken weromkend.
Biografy
Nei de oarloch sollisitearre Bloemendal op oanrieden fan syn frou by Radio Herrijzend Nederland. In jier letter, yn 1946, kaam er yn tsjinst fan Polygoon, dêr 't er redakteur-kommentator waard by it bioskoopjsjoernaal. Yn 1952 waard er dêr haadredakteur fan. Yn 1981 waard er ek direkteur fan Polygoon. Syn oare taken bleau er dwaan. It bioskoopsjoernaal hold yn 1986 op. Underwilens wie Bloemendal opnommen yn it Guinness Book of Records as 'langstsittende kommentator by filmsjoernaals'.
Bloemendal wie by Polygoon in all-round nijslêzer en redakteur: hy sette sels byld en lûd yn elkoar, skreau de teksten en lies dy sels foar. Teffens wie er ferantwurdlik foar it personielsbelied en it hanthavenjen fan it produksjepeil.
De stim fan Bloemendal ('de stim fan Nederlân' neamd) is yn de jierren njoggentich brûkt troch de Technyske Universiteit Eindhoven en TNO by ûndersyk nei de ideale kompjûterstim. Ek wie syn stim gâns jierren te hearren as halte-omropper op alle doetiidske linen yn de Amsterdamske metro.
Hy ferstoar yn 1999 yn syn wenplak Amersfoart en leit begroeven yn Leusden op Begraafplak Rusthof.
Philip Bloemendal Priis
Sûnt 2002 rikt de Philip Bloemendal Stichting eltse twa jier de Philip Bloemendal Priis út oan in jong talint op radio en telefyzje dat nijsberjochten en/of aktualiteiten op in heldere, persoanlike wize presintearret, mei de klam op in goede útspraak en goed gebrûk fan de Nederlânske taal. De priis bestiet út in jildbedrach fan 3.500 euro, dat bestege wurde moat oan in oplieding binnen it mêd.
Wrotmûzen
De wrotmûzen (wittenskiplike namme: Arvicolinae) foarmje in ûnderfamylje fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia) en de famylje fan 'e wrotmûseftigen (Cricetidae), dêr't û.o. de fjildmûs, de wetterrôt en de muskusrôt ta hearre. Se binne nau besibbe oan 'e oare ûnderfamyljes fan 'e wrotmûseftigen, de hamsters (Cricetinae) en trije groepen dy't mei-inoar beflapt wurde ûnder de oantsjutting mûzen en rotten fan de Nije Wrâld. Sommige saakkundigen wolle de wrotmûzen lykwols ynstee yn 'e famylje mûseftigen (Muridae) pleatst hawwe. De wrotmûzen binne de meast foarkommende groep kjifdieren op it noardlik healrûn. Fossilen út dizze ûnderfamylje binne yn Noard-Amearika en Jeropa sa algemien dat se brûkt wurde foar biostratigrafyske datearring fan archeologyske fynplakken.
Vivid Entertainment
Vivid Entertainment, of: de Vivid Entertainment Group, gauris ôfkoarte ta Vivid, is in Amerikaanske pornografyske filmstudio dy't fêstige is yn Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje. De studio waard yn 1984 oprjochte troch Steven Hirsch en David James. Hoewol't de begjinjierren fan Vivid dreech wiene, waard it label yn 2006 troch it parseburo Reuters omskreaun as ien fan it hantsjefol studio's dat de Amerikaanske pornoyndustry dominearret. Hjoed de dei hat Vivid mear AVN Awards (de Oskars fan 'e pornoyndustry) binnenhelle as lykfol hokker oare studio.
Skiednis
De bloei fan Vivid Entertainment (dat letterlik "Libben Fermaak" betsjut) begûn yn 'e jierren njoggentich, doe't de studio in stikmannich tige populêre pornoaktrises ûnder kontrakt krige, lykas Janine Lindemulder, de te jong stoarne Savannah, Racquel Darrian (de "brúnhierrige goadinne fan 'e porno") en Kobe Tai. Nei 2000 kamen dêr noch oare grutte nammen by, wêrûnder Jenna Jameson en Tera Patrick. Vivid wie ek de earste studio dy't, ûnder de namme Vivid Celeb, sekstapes fan ferneamde lju útbrocht (en dêr kaptalen mei fertsjinne), lykas Pamela Anderson & Tommy Lee: Hardcore & Uncensored, Janine & Vince Neil: Hardcore & Uncensored en Kim Kardashian Superstar.
Utwreiding nei oarsoartige merken
De merknamme Vivid is goud wurdich, en sadwaande binne der no (produsearre troch de Vivid Entertainment Group sels of yn gearwurking mei oare bedriuwen) ek Vivid-wodka, Vivid-kondooms, Vivid-snowboards, Vivid-skateboards, Vivid-T-shirts, Vivid-spylkaarten, Vivid-kalinders en Vivid-stripboeken op 'e merk. It boek How to Have a XXX Sex Life: The Ultimate Vivid Guide, dat mei-skreaun waard troch ûnderskate Vivid-kontraktstjerren en ferskynde by de renommearre útjouwerij HarperCollins Publishers, waard fuortendaliks in bestseller. Vivid hat ek in eigen útjouwerij, dy't ûnder de ymprint Vivid Ed bgl. ûnderrjochtsjende útjeften op it mêd fan geslachtsferkear publisearret, lykas The Expert Guide To Anal Sex, The Expert Guide to Oral Sex, Part 1: Cunnilingus, The Expert Guide to Oral Sex, Part 2: Fellatio en The Expert Guide to the G-Spot.
Fjildmûzen (tûke)
De fjildmûzen (wittenskiplike namme: Arvicolini) foarmje in tûke fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e wrotmûseftigen (Cricetidae) en de ûnderfamylje fan 'e wrotmûzen (Arvicolinae), dêr't û.o. de fjildmûs en de muskusrôt ta hearre. Dizze taksonomyske ôfdieling moat net betize wurde mei it bekendere skaai fan 'e fjildmûzen (Microtus).
Markus Antonius
Markus Antonius (14 jannewaris 83 f.Kr. – 1 augustus 30 f.Kr.) wie Romeinsk steats- en kriichsman. Nei de dea fan Julius Caesar naam er de leie yn hannen yn it Romeinske Ryk. Hy kaam al gau yn konflikt mei de Romeinske Senaat dy't stipe op Caesar syn efterneef, adoptyfsoan en erfgenamt Oktavianus (de lettere keizer Augustus). Yn in koarte boargerkriich waard Antonius ferslein, dêrnei fersoene sy har. Mei Aemelius Lepidus foarmje sy it saneamde Twadde Trijemanskip. Yn 40 ferdiele sy it ryk ûnder elkoar, Antonius krige it easten te bestjoeren, Oktavianus it westen, Lepidus Afrika.
Lepidus waard yn 36 út it Trijemanskip set en tusken Antonius en Oktavianius kaam it ta in ferwidering. Alhoewol't er boaske wie mei de suster fan Oktavianus, Oktavia, rekket hy folslein ûnder de ynfloed fan de Egyptyske keninginne Kleopatra. Uteinlik trout er mei har yn 32 en Oktavianus ferklearret him en Kleopatra de oarloch. Yn 31 waard har float en dy fan him by Aktium beslissend ferslein. Antonius en Kleopatra begienen selsmoard.
Grutte Priis Formule 1 fan Japan 2009
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Japan 2009 yn Oyama op 4 oktober 2009. It wie de fyftjinde race fan 17 races fan de Formule 1 yn 2009. Hy waard op it sirkwy fan Suzuka hâlden. De race waard hâlden oer 53 omgongen, op it 5,8 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 307,5 kilometer.
Stadjer
Stadjer (as stadjeder) is in namme foar in bewenner fan de stêd Grins; sy wurde ek Grinzer neamd.
Bewenners fan de provinsje Grinslân wurde ek wol oantsjut mei ûnder mear Ommelaander, Hogelandster (ien fan it Hegelân), Knoalster (ien út de omkriten fan Stadskanaal) of Westerkwartierder (ien út it Westerkertier).
Greppel
In greppel is in lange fuorge yn greidlân of by wize fan ôffreding tusken perselen grûn.
Greppels wurde brûkt om oerstallich wetter ôf te fieren nei in sleat, sadat de ûndergrûn minder wiet wurdt. Planten dy't oars ferrotsje en beskimmele reitsje soene, kinne troch dy ôfwettering (of drainaazje) better groeie. Greppels binne fral yn klaaigrûn fan belang, mei't klaai min wetter trochlit.
Stadjer
It wurd stadjer is feitlik de genityf fan stad, dat it betsjut: (immen) 'fan de stêd'.
It wurd wurdt ek faak brûkt om ferskil te meitsjen tusken studinten en net-studinten (of studinten dy't fan oarspron fan bûten de stêd komme).
Stadjers hawwe de bynamme: mollebonen.
Potez 25
De Potez 25 wie in ienmotorige, twasits, dûbeldekker fan de Frânske fabrikant Potez út de jierren tweintich fan de 20e iuw. It type wie it fleantúch mei it measte súkses fan Henry Potez. Der waarden 3.500 yn leafst 87 ferzjes fan boud. It grutste part fan dy fleamasines tsjinnen by tal fan loftmachten, meast by dy fan Frankryk en Poalen, mar ek by teminsten 20 oaren.
Spesifikaasjes
In tal fan dit fleantúchtype binne te sjen yn it Musée de l’air et de l’espace.
Romeinske Senaat
thumb|right|300px|Skilderij fan [[Cesare Maccari (1840-1919), Cicero klaget Catiline oan]]
De Romeinske senaat (Latyn: senatus, dat betsjut 'ried fan de âldsten') wie yn Rome in kolleezje fan 100 oant 900 senatoaren, dy't as taak hienen it steatshaad te assistearjen by it bestjoer fan it lân en dy't meastentiids magistraten wienen. De senatoaren waarden earst keazen troch de konsuls, en letter troch de sensoren. It Latynske wurd foar senaat, Senatus is ôflaat fan senex, dat 'âlde man' ynhâld.
De senaat stammet út de tiid fan de Romeinske monargy doe't it fungeare as advysorgaan foar de keningen en is nei it ferdriuwen fan de keningen yn de 5e iuw f.Kr. bestean bleaun oant sels de ein fan it Romeinske Imperium. Yn de Republyk hie de senaat net formeel, mar wol feitlik de lieding fan de Romeinske steat. Yn de keizerstiid wie de Senaat allinnich noch in sprekbuis fan de keizer.
Nicolas Verrien
Nicolas Verrien ek Nicolas Verien (1685-1750) wie in Frânsk ûntwerper fan monogrammen. Hy wurke tusken 1685 en 1724. Verrien syn monogrammen waarden brûkt troch ambachtslju en keunstners, fan goudsmidden en slotmakkers oant byldhouwers en keunstskilders. De keunstner Gérard Edelinck makke in portret fan Verrien. Wurk fan Verrien sit yn de samling fan it Cooper–Hewitt, National Design Museum yn Manhattan, New York.