cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Academy of Country Music Award
Oant en mei 2002 waard de útrikking fan 'e ACM Awards altyd yn Los Angeles holden, mar fanôf 2003 ferhuze er nei Las Vegas. De seremoanje wurdt yn 'e regel yn april of maaie holden, en de prizen beslane de perioade fan 1 jannewaris oant 31 desimber fan it foargeande jier. De meast prestizjeuze prizen binne dy foar artyst fan it desennium en artyst fan it jier. Artysten fan it desennium wiene: Marty Robbins (60-er jierren); Loretta Lynn (70-er jierren), Alabama (80-er jierren), Garth Brooks (90-er jierren) en George Strait (2000-er jierren). Oare wichtige kategoryen binne: sjonger fan it jier, sjongster fan it jier en liet fan it jier. Alle ACM Award-winners steane fernijd op dizze side, op 'e Ingelske Wikipedy.
Kategoryen
Yn totaal binne der 12 kategoryen:
Country Music Association Award
Kategoryen
De CMA Awards wurde útrikt op grûn fan in stimming ûnder de leden fan 'e Country Music Association. Der binne 13 ûnderskate kategoryen foar artysten:
Fierders binne der njoggen kategoryen foar discjockeys en presintators fan countrymuzykprogramma's:
Alle CMA Award-winners steane fernijd op dizze side, op 'e Ingelske Wikipedy.
Little Traverse Bay Yndianereservaat
It Little Traverse Bay Yndianereservaat (Ingelsk: Little Traverse Bay Indian Reservation) is it reservaat fan 'e federaal erkende Little Traverse Bay Troepen fan Odawa Yndianen (Little Traverse Bay Bands of Odawa Indians). Dat is ien fan fjouwer federaal erkende stamme-organisaasjes yn 'e Feriene Steaten dy't de Ottawa-Yndianen fertsjintwurdigje. (De namme fan dy etnyske groep wurdt ek wol stavere as Odawa, benammen om betizing mei de nei dit folk ferneamde haadstêd fan Kanada foar te kommen.) It reservaat, dat yn it noarden fan 'e Amerikaanske steat Michigan leit, waard weroprjochte yn 1994. It haadkertier is fêstige yn Harbor Springs, dat bûten it eigentlike reservaat leit.
Geografy
It Little Traverse Bay Yndianereservaat leit oan 'e noardkust fan Neder-Michigan, oan 'e igge fan 'e Little Traversebaai. It bestiet út guon fersprate perselen lân yn Charlevoix County en it oangrinzgjende Emmet County. Der binne gjin gegevens beskikber oangeande it mienskiplike oerflak fan dy perselen, mar mei't de Little Traverse Bay Troepen pas mids 1990-er jierren úteinset binne mei it oankeapjen fan lân, kin it net botte grut wêze. It haadplak fan it reservaat is de stêd Harbor Springs, dy't bûten it eigentlike reservaat leit.
Skiednis
It oarspronklike Little Traverse Bay Reservaat waard ûnder de betingsten fan it Ferdrach fan Washington, fan 1836, en it Ferdrach fan Detroit, fan 1855, foar de Ottawa fan 'e Little Taverse Bay Troepen stifte. It besloech sa'n 870 km², en omfieme dêrmei suver de hiele kust fan 'e Little Traversebaai, ynklusyf de hjoeddeistige stêden Harbor Springs en Petoskey.
Dit reservaat waard lykwols yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw troch it Amerikaanske regear opheft. Nei in lange wrakseling mei de Amerikaanske oerheidsburokrasy wisten de Little Traverse Bay Troepen yn 1994 einlings har erkenning werom te winnen. Sadwaande waard op 21 septimber 1994 troch it Amerikaansk Ministearje fan Binnenlânske Saken foar de stamme it eigen Little Traverse Bay Yndianereservaat oprjochte.
Ekonomy en foarsjennings
Mei de oerienkomst fan 1998 yn 'e hân, setten de Little Traverse Bay Troepen yn harren reservaat lykwols útein mei de bou fan in eigen kasino, it Victories Casino, dat yn 1999 iepengie. Neitiid waard dat ferskate kearen útwreide, oant it yn 2007 hielendal ferfongen waard troch it folle gruttere Odawa Casino Resort yn Petoskey, dat in flieroerflak fan goed 4.600 m² hat. It kompleks omfiemet net inkeld in kasino mei 1.200 gokautomaten en 36 rûlette- en blackjack-tafels, mar ek in sirkelfoarmige bar yn 'e midden fan it kasino en fierders in ôfsûnderlike pokerkeamer mei seis spyltafels, ferskate restaurants, in konserthal, in nachtklub (O-Zone), winkels en in lúks hotel mei 137 keamers.
Tei
De tei, it teien of it teiwaar is de waarstastân as de temperatuer nei in perioade fan froast wer boppe it friespunt útkomt. It friest dan dus net mear en alle iis en eventueel snie, as dy fallen is, begjint dan fuort te ranen ta wetter. As dat bart, seit men yn it Frysk ek wol: "it is op 'e tei". Meteorologysk wurdt it begryp 'tei' inkeld brûkt foar likernôch ien etmiel nei de ein fan 'e froast. Eventueel kin de deis dêrop noch sprutsen wurde fan 'oanhâldende tei' of 'trochsettende tei'. Yn 'e folksmûle wurdt de term lykwols brûkt foar de hiele perioade oant alle iis en snie fuortraand is, wat soms wiken duorje kin. As de temperatuer net heger komt as 4 °C, sprekt men yn 'e meteorology fan lichte tei; wurdt it waarmer, dan giet it om swiere tei.
Yn it oergongsgebiet mei de sêftere (waarmere) lucht kin him by teiwaar in delslachgebiet foarmje en ôfhinklik fan 'e faasje dêr't de tei mei ynset, kin der dan earst snie falle, dy't nei ferrin fan tiid oergiet yn rein, mei as eventueel tuskenstadium wiete snie (mei grouwere, klibjende flokken). As de tei net trochset, kin de rein letter wer oergean yn snie. By in flugge ynfal fan it teiwaar begjint it faak fuortendaliks te reinen, wêrby't de reindrippen yn 'e noch kâlde frieslucht of op 'e beferzen grûn befrieze ta iis; dat waarsferskynsel hjit izel. Tei sûnder delslach wurdt in drûge tei neamd.
As de sêftere lucht oer it kâldere ierdoerflak streamt wylst dat noch bestiet út in stadichoan fuortranende iis- of snielaach, foarmet him troch de ôfkuolling fan 'e lucht mist. By ynfallend teiwaar wurdt sadwaande it sicht minder en kin tichte oant tige tichte mist mei in sicht fan minder as 50 m ûntstean. Sokke teimist komt inkeld op by de oanfier fan sêfte lucht; dat betsjut dat it by dizze foarm fan mist ek flink waaie kin, hoewol't mist normaal inkeld by (fierhinne) wynstil waar foarkomt. By de iggen fan gruttere beferzen oerflaktewetters lâns (lykas yn 'e Nederlânske kontekst de Iselmar), dêr't de lucht oanfierd wurdt oer in iisflakte hinne, kin it noch dagen nei de ein fan 'e froastperioade mistich wêze. Ek bliuwt op sokke plakken de temperatuer noch in hiel skoft leger as op oare plakken. As it hurd waait, kin boppedat it iis dêr begjinne te kruien.
Nei de ein fan in froastperioade sit de froast noch in skoft yn 'e grûn. It gefolch dêrfan is dat it oan 'e grûn by helder waar nachts al wer rillegau begjint te friezen. Dat kin in ferriedlike foarm fan glêdens opsmite, dy't tige hommels foarkomme kin en opfriezing neamd wurdt. Ek troch it mooglik foarkommen fan izel is teiwaar yn potinsje tige gefaarlik foar it ferkear.
Primaatskapel
Skiednis
De kapel stiet neffens de tradysje op it plak, dêr't Jezus nei de opstanning foar de tredde kear foar de dissipels ferskynde en mei harren oan de mar fisk en bôle iet. Op dat plak droech Jezus Petrus op om oer Syn skiep te weidzjen (Jehannes 21), neffens de katolike tradysje de folmacht om de Tsjerke fan Kristus te lieden (it primaat). Yn de 9e iuw waard de tsjerke it "Plak fan de Koalen" neamd. Dy namme ferwiisde nei it houtskoalfjoer dat Jezus makke foar it tarieden fan it iten foar de apostels (Jehannes 21:9). Yn deselde iuw waarden ek de "Tolve Troanen"" neamd, in tal hertfoarmige stiennen dy't by de kant fan de mar dellein waarden om de tolve apostels te betinken.
De tsjerke bleau langer dan oare tsjerken yn de kontrijen stean, oant it gebou yn 1263 lang om let ferneatige waard. De moderne tsjerke waard yn 1933 boud. Fan de 4e iuwske tsjerke binne tsjintwurdich oan de westlike kant oan de basis fan de tsjerke noch de resten te sjen.
De hjoeddeiske Fransiskaanske kapel út 1933 waard opnommen yn de pausreizen fan Paulus VI en Jehannes Paulus II doe't se Israel yn resp. 1964 en 2000 besochten.
Mensa Christi
Yn de tsjerke leit foar it alter in stik rots dat fereare wurdt as de Mensa Christi, Latynsk foar de "Tafel fan de Heare". Neffens de oerlevering soe dat it plak wêze dêr't Jezus nei de wûnderlike fiskfangst mei de apostels bôle en fisk iet en Petrus de opdracht joech om oer Syn skiep te weidzjen foar de apostels (Jehannes 21: 1-24).
It is net wis oft it no dizze tafel wie of dy fan de oanbuorjende "Tsjerke fan de Fermannichfâldiging fan de Bôle" dy't de pylger Egeria yn har 4e iuwske ferslach oer it Hillige Lân neamde. Ek de Mensa-Christi-tsjerke fan Nazaret hat noch in "Tafel fan de Heare".
Inheritor (roman fan C.J. Cherryh)
Inheritor is it trêde diel fan 'e Foreigner-searje fan 'e Amerikaanske skriuwster C.J. Cherryh. De titel betsjut: "Erfgenamt". It is in science fiction-roman dy't skreaun is yn it personele perspektyf. Inheritor ferhellet oer de tolk Bren Cameron, dy't belêstge is mei it ûnderhâlden fan 'e kontakten tusken de bûtenierdske atevi en de minsklike koloanje dy't him om histoaryske redens op 'e wrâld fan 'e atevi fêstige hat. It boek waard foar it earst publisearre yn 1996, troch de New Yorkske útjouwerij DAW Books, mei in omslach makke troch Dorian Vallejo. Inheritor wie, krektlyk as Foreigner en Invader, de beide foargeande dielen yn 'e searje, tige súksesfol.
Ynhâld
Inheritor spilet in healjier nei't it minsklike romteskip de Phoenix, nei krapoan twahûndert jier fan ôfwêzigens, ynienen wer weromkearde by de Ierde fan 'e atevi, wat de haadpersoan Bren Cameron djip yn 'e swierrichheden brocht om't de atevi in gearspanning fermoeden tusken it skip en it regear fan it eilân Mospheira, de minsklike koloanje op it planeetoerflak. Bren is de paidhi (tolk), in minsklike oerheidsfunksjonaris dy't as iennichste op it fêstelân ferbliuwe en kontakt mei de atevi hawwe mei, nei't eardere frije kontakten troch kulturele en biologyske misferstannen ta in oarloch tusken minsken en atevi laten dy't op in hier nei einige mei de útrûging fan alle minsken op 'e planeet.
In healjier nei alle rebûlje is it libben fan Bren Cameron noch altyd net wer like kalm en noflik as dat it foar de oankomst fan 'e Phoenix wie, en Bren beseft no dat it dat wierskynlik ek nea wer wurde sil. Om it ferdrach en it dêryn fêstleine lykwicht tusken minsken en atevi te behâlden, hat er tsjin 'e wil fan it regear fan Mospheira yn stappen ûndernimme moatten om 'e atevi yn kontakt te bringen mei de Phoenix, en harren te beheljen yn it romtefeartprogramma. Troch in oansjenlik diel fan 'e befolking fan Mospheira wurdt er dêrom no beskôge as in ferrieder, benammen troch de oanhing fan 'e Feriening foar Minsklik Erfskip fan Gaylord Hanks, dy't der radikale anty-atevi tinkbylden op nei hâldt. Hampton Durant, de hjoeddeistige presidint fan Mospheira, is lykwols krekt troch de stipe fan dy organisaasje oan 'e macht kommen, en sadwaande beskikt de Feriening oer grutte ynfloed oer it Mospheiryske regear. Bren is dêrtroch no frijwol hielendal isolearre rekke fan syn eigen oerheid; inkeld syn direkte baas, de minister fan Bûtenlânske Saken Shawn Tyers, stipet him noch, mar troch sabotaazje fan 'e tillefoanferbinings troch tsjinstanners hat er mei Tyers ek gjin kontakt mear.
Om't Bren feilich yn Shejidan sit, de haadstêd fan 'e Westlike Assosjaasje, de grutste en wichtichste atevi-steat fan 'e wrâld, kinne syn (minsklike) fijannen him dêr net berikke, mar foar syn neisten op Mospheira is dat in oar ferhaal. Syn mem, syn broer Toby en dy syn gesin, en syn eardere ferloofde Barb Letterman wurde allegearre stalkt mei nachtlike tillefoantsjes en bedrigings troch lju dy't de plysje mar net te pakken krije skynt te kinnen. Dat wie foar in part debet oan Barb har beslút om mei in oare man te trouwen. Bren is him fan dy sitewaasje bewust en fielt him der skuldich oer, mar as syn broer Toby op in stuit troch de tillefoanblokkade hinne wit te brekken om him te berikken, fertelt dy him dat harren mem mei hertproblemen yn it sikehûs leit. Neitiid kin Bren nimmen op Mospheira mear berikke, oant er yn wanhope in âlde flam fan him opskillet, in Sandra Johnson, fan wa't er heart dat it appartemintegebou fan syn mem mei ferve besmodzge wurden is, wylst it gebou fan it Ministearje fan Bûtenlânske Saken sels besketten is. Hy beseft dan dat de sitewaasje op Mospheira in stik fierder út 'e hân rûn is as dat er foar mooglik holden hie, en reälisearret him ek dat er mei syn tillefoantsje Sandra Johnson har libben yn gefaar brocht hat. Ear't de ferbining ferbrutsen wurdt, stiet er der tige by har op oan dat se daliks nei Shawn Tyers ta giet, mei't dat de iennichste is dy't har mooglik beskermje kin.
Underwilens binne der oare kant de smelle seestrjitte op it fêstelân ek genôch swierrichheden. Hoewol't it romtefeartprogramma fan 'e atevi foarleit op skema trochdat Bren de stipe witten hat te winnen fan 'e progressive en wittenskiplik ûnderleine hear Geigi (sjoch: Invader), bestiet der mank guon lagen fan 'e atevi-befolking noch altyd grutte wjerstân tsjin 'e minsklike ynfloed yn it algemien en tsjin Bren sels yn it bysûnder. Dêrby giet it om deselde partij dy't ek de lâning fan 'e beide skips-paidhiin besocht te fersteuren, en dy't ûnder lieding stiet fan Direiso, de frouwe fan 'e Kadigidi-clan, en Saigimi, de hear fan 'e súdlike Taisigin Marid. Bren hat it hast in healjier sûnder syn fertroude liifwachten Banichi en Jago stelle moatten, en hoewol't Algini en Tano, syn oare beide liifwachten, him ek bêst binne, is er dochs opluchte as Banichi en Jago wer yn syn tsjinst weromkeare. Dat bart fuort nei't hear Saigimi likwidearre is, en it wurdt al fluch dúdlik dat Banichi en Jago dat putsje opknapt hawwe yn opdracht fan Tabini, de aiji (hearsker) fan 'e Westlike Assosjaasje.
Ek yn syn eigen húshâlding kriget Bren gjin rêst. Jase Graham, de jonge skips-paidhi dy't (úteinlik) as in soarte fan ambassadeur fan 'e Phoenix mank de atevi funksjonearje moat, hat grutte swierrichheden om him oan te passen oan sawol de kultuer fan 'e atevi as oan it libben op it planeetoerflak. Sinneljocht, rein, wyn, tonger en wjerljocht, in iepen loft boppe syn holle en in bolle hoarizon binne allegear nij foar Jase, dy't opgroeid is op in romteskip dêr't gjin waar of dei en nacht bestie en dêr't it ljocht altyd deselde sterkte hie en yn lange gongen de hoarizon, as men dêr al fan sprekke kin, hol wie ynstee fan bol. Dêrby komt noch dat er de drege taal fan 'e atevi oanleare moat om him yn harren kultuer steande hâlde te kinnen. Fan it begjin ôf oan wie dúdlik dat Jase Bren net alhiel fertroude, en in healjier fan wat feitliks delkomt op finzenskip yn Bren syn appartemint (om't Jase te kwetsber en te weardefol is om bleat te stellen oan eventuële oanfallen fan fijannen fan Tabini) hat dat neat better makke. Dy sitewaasje boazet noch oan as Jase fia Yolanda Mercheson berjocht kriget dat syn heit yn 'e Phoenix omkommen is by in ûngemak. Bren en syn liifwachten brekke harren de holle oer de fraach wêrom't de autoriteiten fan it skip Jase dêr net sels oer berjochte hawwe, mar Jase syn dwerse hâlding wurdt der wol troch ferklearre.
Bren is twongen om Jase syn meiwurking foar de moeting mei Tatiseigi feilich te stellen mei it ûnthjit fan in fakânsje oan 'e kust, mei't Jase it him om 'e iene of oare reden ynienen yn 'e holle helle hat dat er de see sjen wol. Under de feestlike besichtiging fan it appartemint en de restaurearre brea-itenskeamer ferrint de moeting tusken Tatiseigi en de beide paidhiin stroef, hoewol't de âldman neitiid yn in fraachpetear foar de útnûge tillefyzjeploech liket te suggerearjen dat in mooglik takomstich houlik tusken syn âldomkesizzer Damiri en syn politike rivaal Tabini syn seine hat – wat in wiere ierdferskowing is yn 'e polityk fan 'e Westlike Assosjaasje. Oan 'e aiji-dûairiêre Ilisidi, de beppe fan Tabini, dy't dy jûns ek oanwêzich is, freget Bren help om syn ûnthjit foar in fakânsje oan see te ferwurklikjen, en Ilisidi seit dy help ta.
Sadwaande sette Bren en Jase in pear dagen letter mei Banichi, Jago, Tano en Algini ôf nei de kust, dêr't Ilisidi in ferbliuw yn it âlde kastiel fan Saduri regele hat. By oankomst docht bliken dat dat noch in moai eintsje fan 'e see ôf leit, mei as gefolch in lulke Jase. Boppedat mei it kastiel dan in monumint wêze, mar it is ek frijwol in ruïne, mei iepen finsters en sûnder ferwaarming, elektrisiteit of wetterlieding. Doe't Bren koartby mei it fleantúch fan 'e aiji nei Shejidan weromkearde fan in ynspeksjetocht by de ûnderskate fabriken fan 'e him ûntjouwenjde romtefeartyndustry fan 'e atevi lâns, feroarsake in ûnbedreaune jonge piloat yn in propellorfleantúch suver in botsing. Sûnt hat dy jongeman, de soan fan 'e hear fan Dur, dat in eilân foar de westkust fan it kontinint is, oanhâldend en op it ferfeelsume ôf besocht om mei Bren yn kontakt te kommen om syn ûntskuldigings oan te bieden. As dizze Rejiri no te Saduri opdûkt, begrypt eltsenien (behalven Jase) dat der mear oan 'e hân is as immen dy't allinne mar "it spyt my" sizze wol.
By de ûnderfreging fan Rejiri troch de aiji-dûairiêre komt Bren ta de ûntdekking dat neat is wat it liket. Deana Hanks, de reserve-paidhi en as sadanich Bren syn formele pleatsferfangster, dy't in healjier lyn ek al foar grutte swierrichheden mank de atevi soarge (sjoch: Invader) hat fia radiokommunikaasje fan Mospheira ôf de kustkriten yn grutte ûnstjoer brocht. Hanks is de dochter fan Gaylord Hanks, de lieder fan 'e Feriening foar Minsklik Erfskip, dy't efter de swierrichheden op Mospheira sit. Sy en har meistanners, mei harren radikale anty-atevi stânpunten, hawwe no in bûnsgenoatskip sletten mei harren wjerbyld mank de atevi, de anty-minsklike faksje om Direiso fan 'e Kadigidi hinne. Hanks skynt fan doel te wêzen om 'e seestrjitte oer te stekken en har by Direiso te jaan, om sa as alternatyf foar Tabini en Bren in twadde aiji-paidhi-kombinaasje te foarmjen. Bren beseft no dat Tabini en Ilisidi him en Jase tastien hawwe om nei de kust te gean sadat se as lokies tsjinje kinne foar de fijannen fan 'e aiji. Teffens fertrout Ilisidi him ta dat se it better achte om harren bûten it berik fan Tatiseigi te bringen, mei't se de oprjochtens fan 'e âldman net al tefolle op 'e proef stelle woe.
Op mecheiti, de tradisjonele ryddieren fan 'e atevi, set it selskip ôf út Saduri yn 'e rjochting fan Mogari-nai, it grutte kommunikaasjesintrum dat alle berjochten fan en nei sawol Mospheira as de Phoenix fersoarget. Mogari-nai wurdt rund troch it Koeriersgilde fan 'e atevi, en der binne no al ferskate kearen wichtige berjochten net of te let trochjûn. As der ûnderweis troch te kampearjen oernachte wurde moat, bringe Bren en syn froulike atevi-liifwacht Jago nei der moannenlang tsjinoan skytskoarre te hawwen, einlings en te'n lêsten harren gefoelens foarinoar yn 'e praktyk. Oankommen yn Mogari-nai makket Ilisidi dêr regaad, al hawwe de leden fan it Koeriersgilde dy't aktyf op 'e hân fan Direiso fan 'e Kadigidi wiene, tsjin dy tiid al sa ferstannich west om fan ruten te spyljen. Te Mogari-nai leit ek in steapel persoanlike post op Bren te wachtsjen, wêrûnder in berjocht fan syn broer dat harren mem in hertoperaasje ûndergien hat mar no wer oan 'e betterjende hân is.
It is op dat stuit dat Jase Graham einlings út 'e rie komt en beslút om Bren te fertrouwen. Hy bychtet dan op dat der neat mei syn heit is; it ferstjerren fan in nei famyljelid wie in yn 't foar ôfsprutsen koade foar it gefal dat hy of Yolanda ornearje soene dat de sitewaasje ûnwurksum waard en dat dyjinge besykje soe om 'e seestrjitte oer te stekken om him of har by de oare te jaan. Jase jout ta dat se tocht hiene dat às soks foarfalle soe, hý dejinge wêze soe dy't útpike moatte soe nei Mospheira, mar blykber wie de druk fan Hanks-en-dy op Yolanda se tanommen, dat sy it ûntferantwurde achte om noch langer op it eilân te bliuwen. Dat wie fansels ek de reden foar Jase syn heapsteapse belangstelling foar de see; hy woe dêrhinne om Yolanda op te wachtsjen. Dêropta bringt Jase no einlings en te'n lêsten oan it ljocht wêrom't Stani Ramirez en de oare kapteins fan 'e Phoenix sa mei oandriuw ynsette op 'e ûntwikkeling fan in romtefeartprogramma foar sawol Mospheira as de atevi: ûnder syn lange ôfwêzigens hat de Phoenix it oan 'e stôk krigen mei in oare soarte bûtenierdske wêzens, en Ramirez-en-dy binne bang dat dy harren nei de Ierde fan 'e atevi ta folgje sille.
Net ien dy't bliid is om dat stikje skokkend nijs te fernimmen, mar it hat gjin ynfloed op 'e swierrichheden dêr't men op it stuit mei ôfweve moat. Ilisidi stjoert de jonge Rejiri mei Nawari, ien fan har liifwachten, nei hûs, om syn heit, de hear fan Dur, fan 'e problemen mei Hanks en Direiso op 'e hichte te stellen. Teffens moat der útsjoen wurde nei Yolanda Mercheson, dy't, sa is de frees, wolris besykje kinne soe om yn in lyts boatsje de smelle, mar fanwegen de sterke seestreaming tige gefaarlike seestrjitte tusken Mospheira en it fêstelân yn oer te stekken. De barrens komme yn in streamfersnelling as Ilisidi, Bren en Jase har mei harren respektivelike liifwachten op mecheiti nei it stedsje Saduri bejouwe en ûnderweis besketten wurde troch oanhingers fan Direiso. De befolking fan Saduri, dy't bestiet út etnyske Gan, is lykwols op 'e hân fan Tabini en de aiji-dûairiêre, en as Ilisidi bekendmeitsje lit wat der geande is, sette pleatslike fiskers en de rûnfeartboaten fan Misteilân Toers nettsjinsteande it minne waar ôf út 'e haven om 'e see ôf te sykjen nei Hanks en Mercheson.
Sels geane Ilisidi, Bren en Jase oan board fan it jacht fan hear Geigi, dy't oan 'e súdkant fan 'e Onondisibaai in bûtenpleats hat en dêrwei oerfearn is mei ferskaten fan syn buorlju dy't oer soartgelikense jachten beskikke. Se sette ôf nei in strân deunby Saduri dêr't, sa't eltsenien oan 'e kust wit, troch de sterke streaming alles oanspielt dat op Mospheira yn 'e see smiten is. Ear't se dêr oankomme, wurde se fan it lân ôf ûnder fjoer nommen troch Direiso-en-dy, mei as gefolch dat Geigi syn roerman it sinkende jacht oan 'e grûn sette moat en de opfarrenden in nuodlike lâning op it strân meitsje moatte wylst harren fijannen fan 'e kliffen ôf sjitte en harren bûnsgenoaten op 'e oare jachten en de fiskersboaten fierder op 'e see it fjoer beäntwurdzje. It docht bliken dat Hanks krekt op itselde strân oankommen is, en dat Direiso-en-dy dêrom harren hiele legermacht dêr konsintrearre hawwe. By it folgjende fjoergefjocht op it strân wurde Bren en Ilisidi-en-dy fêstset efter lege rotsen dy't mar kwealk beskûl biede, oant de Dur-eilânske fearboat himsels fêstraamt yn it strân en de jonge Rejiri ôfset, dy't weromkeard is mei syn heit, de hear fan Dur, en in grut tal swierbewapene ûnderhearrigen. As Direiso en Hanks besykje en meitsje harren út 'e fuotten mei in frachtwein, rinne se by Saduri yn in mûklaach fan 'e liifwachten fan omke Tatiseigi, wêrby't se allebeide omkomme.
As it ljocht wurdt, eaget Bren it strân oer, dêr't wol in fjildslach útfochten wêze koe, mei liken hjir en dêr en twa healsonken jachten foar de kust. Grut is syn ferheardens as dêr it syljacht fan syn broer Toby tuskentroch glidet, dat as opfarrenden net allinnich syn broer en dy syn gesin blykt te hawwen, mar ek Shawn Tyers en syn gesin, Sandra Johnson en Yolanda Mercheson. Inheritor einiget mei in epilooch dy't in pear wike letter spilet. De rêst is werkeard op 'e Ierde fan 'e atevi. De rebûlje mank de atevi-opposysje is dan nei it sneuveljen fan Direiso en it oerrinnen fan Tatiseigi in stille dea stoarn, wylst op Mospheira de ynfloed fan 'e Feriening foar Minsklik Erfskip in stik beheind is en oanhâldend fierder belunet. De minsklike befolking fan it eilân is net sjarmearre fan it idee dat it ûnferantwurde hâlden en dragen fan 'e Feriening suver in oarloch feroarsake hat, en boppedat hat de aiji no ynset op nauwere ekonomyske gearwurking, mei as gefolch dat in protte gewoane lju op Mospheira tenei yn har beurs rekke wurde sille as de ideeën fan 'e Feriening wer oanhing krije. It romtefeartprogramma giet ûnderwilens fluch foarút. It bestean fan 'e bûtenierdsen dêr't de Phoenix deilis mei rekke is, wurdt geheim holden foar sawol de befolking fan Mospheira as foar de gewoane atevi. Inkeld yn 'e fermiddens fan 'e lieders fan 'e planeet is bekend wêrom't it falen fan it romtefeartprogramma no gjin opsje mear is.
American Music Award
De American Music Awards of AMA's binne in groep Amerikaanske prizen dy't ienris yn it jier by in seremoanje yn 'e twadde helte fan novimber yn Los Angeles útrikt wurde foar de bêste muzikale wurken fan it foargeande jier. Oant 2003 waarden se yn novimber fan itselde jier útrikt. De American Music Awards waarden yn 1973 ynsteld troch presintator en tillefyzjeprodusint Dick Clark (1929-2012) foar de stjoerder ABC, nei't dy de útrikkingsseremoanje fan de wichtichste Amerikaanske muzykprizen, de Grammy Awards, ferlern hie oan konkurrint CBS.
Kategoryen
Ophefte kategoryen binne:
Kenzo Yokoyama
(21 jannewaris 1943) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Mitsubishi Motors. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1964 en it Olympyske Simmerspullen 1968.
Back to the Future (franchise)
Back to the Future is in populêre Amerikaanske mediafranchise, dy't yn 1985 úteinsette mei de komyske science fiction-aventoerefilm Back to the Future. Troch it súkses fan 'e earst film ferskynden neitiid noch twa ferfolchfilms en in dêrop basearre tekenfilmsearje. Ek binne der ferskate boeken, strips, fideospultsjes en in musical op Back to the Future basearre. De franchise is eigendom fan filmstudio's Universal Pictures en Amblin Entertainment, en giet oer Marty McFly, in learling oan 'e middelbere skoalle, dy't mei de eksintrike útfiner Doc Brown yn dy syn DeLorean-tiidmasine nei ferskillende bestimmings reizget yn it ferline en de takomst fan syn wenplak Hill Valley yn Kalifornje.
Back to the Future (film)
Yn Back to the Future reizget teenager Marty McFly (Michael J. Fox) by fersin werom yn 'e tiid nei 1955 yn 'e DeLorean-tiidmasine fan syn freon, de eksintrike útfiner Doc Brown (Christopher Lloyd). Finzen yn it ferline komt Marty sûnder erch foar dat syn âldelju inoar moetsje, mei as gefolch dat syn eigen bestean, dat ôfhinget fan dy moeting, faai komt te stean. Hy moat sadwaande net inkeld sjen dat er nei syn eigen tiid weromkeart, mar foartiid ek de skea dy't er oan it ferline tabrocht hat, reparearje.
Back to the Future waard regissearre troch Robert Zemeckis nei in senario fan Zemeckis en Bob Gale. De film gie op 3 july 1985 yn premiêre, en brocht $381,1 miljoen op tsjin in budget fan $19 miljoen. Back to the Future wûn yn 1986 de Oscar foar bêste lûdsmontaazje en trije Saturn Awards, en waard nominearre foar nochris trije Oscars, fjouwer Golden Globes en fiif BAFTA's.
Back to the Future Part II
Yn Back to the Future Part II reizgje Marty McFly (Michael J. Fox), syn faam Jennifer Parker (Elisabeth Shue) en syn freon Doc Brown (Christopher Lloyd) fan 1985 nei 2015 om foar te kommen dat de soan fan Marty en Jennifer, Marty jr. (ek Michael J. Fox), de takomst fan it gesin McFly sabotearje kin. As harren aartsfijân Biff Tannen (Thomas F. Wilson) de DeLorean-tiidmasine stelt om dy foar syn eigen snoade doelen te brûken, moatte Marty en Doc werom nei 1955 om 'e feroarings dy't Biff yn it ferline oanbrocht hat, werom te draaien. Dêrby wurdt Doc mei de DeLorean noch fierder it ferline yn sûgd, nei 1885.
Back to the Future Part II waard op 'e nij regissearre troch Robert Zemeckis nei in senario fan Bob Gale. De film gie op 22 novimber 1989 yn premiêre, en brocht $336 miljoen op tsjin in budget fan $40 miljoen. De film einiget min ofte mear mei in cliffhanger, wat komt om't de dielen II en III efterinoar opnommen waarden en eins ien lange ferhaalline foarmje.
Back to the Future Part III
Yn Back to the Future Part III brûke Marty (Michael J. Fox) en de jonge Doc Brown (Christopher Lloyd) út 1955 de ynformaasje dy't de Doc Brown út 1985 (ek Christopher Lloyd) harren tastjoerd hat yn in santich jier âld brief, mei't er fêst kommen is te sitten yn 1885. Sa fine se de DeLorean-tiidmasine en reparearje dy, wêrnei't Marty dermei nei 1885 reizget om Doc te rêden foar't er deade wurde kin troch Buford "Mad Dog" Tannen (Thomas F. Wilson), de oerpake fan harren aartsfijân Biff Tannen (ek Thomas F. Wilson). De saak wurdt lykwols noch yngewikkelder as Doc yn 1885 fereale rekket op 'e skoaljuffer Clara Clayton (Mary Steenburgen), dy't er it libben rêdt, mei as gefolch dat de oarspronklike tiidline ûntsjinkearber feroare wurdt.
Back to the Future Part III waard ek wer regissearre troch Robert Zemeckis nei in senario fan Bob Gale. De film gie op 25 maaie 1990 yn premiêre, en brocht $246,1 miljoen op tsjin in budget fan $40 miljoen.
Doc Brown Saves the World
Yn Doc Brown Saves the World nimt Doc Brown (Christopher Lloyd) yn 2015 in fideoboadskip op foar syn freon Marty McFly. Dêryn leit er út dat er ûntdutsen hat dat de wrâld yn 2045 in kearnramp ûndergean sil dy't liede sil ta in nukleêre holokaust. De oarsaken dêrfan hat er weromfolge nei de útfinings fan fjouwer dingen: de itenshydrateur, selsstrusende skuon, de hoverboard en de Mr. Fusion-thúsenerzjyreäktor (tafalligerwize krekt de fjouwer dingen dy't Marty yn Back to the Future Part II yn 2015 oantrof dy't yn it echt yn dat jier net bestiene). Wylst er de kamera trochrinne lit, reizget Doc nei in ûnbekende tiid om foar te kommen dat dy fjouwer dingen ea útfûn wurde sille.
As er weromkomt, fertelt er dat it goed beteard is, hoewol't it dreger wie as er ferwachte hie. As Doc yn syn bûse fielt, merkt er lykwols dat er de Quantum Mind Jar noch by him hat, wêrfan't er miende dat er dy yn 2075 efterlitten hie. De keunstmjittige yntelliginsje fan 'e Quantum Mind Jar trunet him oan om werom nei de takomst te gean om it rjocht te setten, mar Doc wegeret, om't noch mear tiidreizgjen sûnder mis ta nije swierrichheden liede sil. Dan arrivearret der in twadde Doc Brown mei in twadde Quantum Mind Jar, dy't ek ferklearret dat de misje goed beteard is, hoewol't it dreger wie as er ferwachte hie. Beide ferzjes fan Doc binne skokt as se foar it ferstân krije dat der no twa ferzjes fan Doc Brown besteane.
Doc Brown Saves the World is in koarte film dy't regissearre waard troch Robert Zemeckis nei in senario fan Zemeckis sels en Bob Gale. De film waard op 20 oktober 2015 direkt-op-fideo útbrocht as tajefte op 'e jubileum-dvd en -blu-ray fan 'e Back to the Future-trilogy dy't doe ferskynde. De koarte film stekt de draak mei de ûnder fans fan 'e franchise follebesprutsen ferskillen tusken hoe't de filmmakkers har de takomst yn 1989 foarstelden en hoe't 2015 der echt útseach, troch Doc Brown mei tiidreizgjen de ferskillen 'fuortpoetse' te litten.
Back to the Future (tillefyzjesearje)
Back to the Future wie in Frânsk-Amerikaanske tekenfilmsearje basearre op 'e filmtrilogy, dy't fan septimber 1991 oant desimber 1992 twa seizoenen lang útstjoerd waard troch it Amerikaanske tillefyzjenetwurk CBS. Yn totaal waarden der 26 ôfleverings fan makke troch de Universal Cartoon Studios y.g.m. inkele produksjemaatskippijen. De personaazjes fan Marty en Doc waarden ynsprutsen troch David Kaufman, resp. Dan Castellaneta, hoewol't Clara Clayton en Biff Tannen wol ynsprutsen waarden troch de oarspronklike akteurs Mary Steenburgen en Thomas F. Wilson.
Muzyk
Yn it ramt fan Back to the Future ferskynden de folgjende sountrackalbums:
Toaniel
Back to the Future: The Musical is in musical op basis fan 'e earste film, dy't op 20 febrewaris 2020 yn premiêre gie yn it Manchester Opera House yn Manchester. De muzyk foar it stik wie skreaun troch Alan Silvestri en Glen Ballard, wylst der ek hits út 'e oarspronklike soundtrack fan 'e film yn ferwurke waarden, lykas The Power of Love en Johnny B. Goode. Olly Dobson fertolke de rol fan Marty McFly en Tony Award-winner Roger Bart spile Doc Brown.
Romans
Fan eltse film fan 'e Back to the Future-trilogy ferskynde in 'ferboeking' wêryn't it ferhaal fan 'e film útwreide waard mei ekstra sênes, personaazjes en dialooch, dy't faak út eardere ferzjes fan it oangeande senario fuortsnien wiene.
Guy Scott
Guy Scott (folút: Guy Lindsay Scott; Livingstone, 1 juny 1944) is in blank Sambiaansk politikus en ûndernimmer fan mingd Skotsk-Ingelsk etnysk komôf. Hy tsjinne fan 2011 oant 2014 as fise-presidint, en nei it ferstjerren fan presidint Michael Sata fan 2014 oant 2015 as ynterim-presidint fan Sambia. Dêrmei wied er de earste blanke Afrikaanske presidint sûnt Frederik Willem de Klerk, it lêste Súdafrikaanske steatshaad út it tiidrek fan 'e apartheid.
Back to the Future (franchise)
Strips
Yn 1992 waard in sândielige stripsearje útjûn troch Harvey Comics, wêryn't de fierdere aventoeren fan Marty McFly en Doc Brown beljochte waarden. Yn oktober 2015 publisearre IDW Publishing it earste diel fan 'e fiifdielige stripsearje Back to the Future: Untold Tales and Alternate Timelines, wêrfan't de teksten skreaun wiene troch Back to the Future-senarioskriuwer Bob Gale. It ferhaal gie û.m. yn op 'e earste moeting fan Marty en Doc. By deselde útjouwer ferskynden neitiid ek stripsearjes ûnder de titels Back to the Future: Tales from the Time Train, Back to the Future: Citizen Brown en Biff to the Future.
Guy Scott
Komôf, jonkheid en oplieding
Scott waard yn 1944 berne yn Livingstone, yn 'e doetiidske Britske koloanje Noard-Rodeezje, dêr't letter de republyk Sambia út ûntstean soe. Syn heit, Alec Scott, wie yn 1927 út Skotlân wei nei Noard-Rodeezje emigrearre, wylst syn mem Grace har yn 1940 út Ingelân wei yn 'e koloanje nei wenjen sette. Syn heit wie yn 'e koloniale tiid polityk aktyf as bûnsgenoat fan 'e lânseigen befolking. Teffens rjochte er in krante op dy't tsjin it koloniale rezjym agearre. Yn 'e fyftiger jierren wie Alec Scott foar it kiesdistrikt Lusaka lid fan it Federale Parlemint fan Rodeezje en Nyasalân. Guy Scott trochrûn de middelbere skoalle yn Peterhouse yn it doetiidske Súd-Rodeezje (no Simbabwe), studearre doe yn Ingelân oan 'e Universiteit fan Cambridge, dêr't er in bachelorstitel yn ekonomy behelle, en dêrnei oan 'e Universiteit fan Susseks, dêr't er promovearre yn kognitive wittenskippen.
Iere karriêre
Nei syn weromkear út Ingelân, yn 1965, fûn Scott wurk as planner op it Sambiaanske Ministearje fan Finânsjes. Dêrnjonken wied er yn dy snuorje ek wurksum as pleatsferfangend haadredakteur fan it tydskrift The Business and Economy of East and Central Africa. Yn 1970 rjochte Scott Walkover Estates op, in lânboubedriuw dat him talei op it ferbouwen fan heechweardige gewaaksen lykas yrrigearre weet, ierdbeien en in ferskaat oan grienten bûten it seizoen. Yn 'e tachtiger jierren gie er werom nei Ingelân, om 'e oan 'e Universiteit fan Oxford robotika te studearjen. Yn 1986 foltôge er syn stúdzje op it mêd fan keunstmjittige yntelliginsje oan 'e Universiteit fan Susseks mei in twadde doktoraat.
Yn 'e polityk
Yn 1990 gie Scott de Sambiaanske polityk yn, as lid fan 'e Movement for Multi-Party Democracy (MMD). Op 'e earste konvinsje fan dy partij waard er keazen ta foarsitter fan lânboukommisje. Yn 1991 waard er foar de MMD yn 'e Nasjonale Assimblee fan Sambia keazen, dêr't er it kiesdistrikt Mpika fertsjintwurdige. Doe't de MMD neitiid in regear foarme, waard Scott beneamd ta minister fan Lânbou, Itensfoarsjenning en Fiskerij. Yn dy hoedanichheid fierde er in stikmannich herfoarmings troch en wied er fierhinne ferantwurdlik foar it regearingsbelied ûnder de saneamde "Drûchte fan 'e Iuw", yn jannewaris en febrewaris 1992. Om't der gjin maïsfoarrieden oanlein wiene en de buorlannen krektlyk ûnder de drûchte te lijen hiene, moast Scott derfoar soargje dat der maïs oanfierd waard út oare parten fan 'e wrâld, en dat it oer wrakke spoarwegen en gatterige autodiken nei it troch lân omsletten Sambia ferfierd waard. Neitiid hied er ek it tafersjoch oer it ferpartsjen fan 'e súksesfolle rispinge fan 1992-1993.
Scott stapte yn 1996 út 'e MMD en it parlemint, om mei Ben Kapita, de foarman fan 'e Zambian National Farmers' Union (ZNFU) de nije Limapartij op te rjochtsjen. Neitiid wied er belutsen by de fúzje mei de ZADECO-partij fan Dean Mungomba en ferskate oare partijen, dêr't de ZAP út ûntstie. Yn 2001 joech er him lykwols by it Patriotic Front (PF), wêrnei't er by de ferkiezings fan 2006 yn it Sambiaanske parlemint weromkearde as fertsjintwurdiger fan it kiesdistrikt Lusaka Central.
By de presidintsferkiezings fan 23 septimber 2011 waard Rupiah Banda, de kandidaat fan 'e MMD, mei oermacht ferslein troch de kandidaat fan it PF, Michael Sata. Doe't dy lêste op 29 septimber ynsward waard as presidint, waard de blanke Scott tagelyk ynsward as fise-presidint. Scott sei letter yn in fraachpetear mei de Britske krante The Guardian: "Ik miende al langere tiid dat Sambia him ûntjout fan in post-koloniale ta in kosmopolityske maatskippij. De minsken tinke langer oars: se sitte net mear te wrokjen oer wat der mis wie mei it kolonialisme." Scott syn hûdskleur late ta in pynlike sitewaasje doe't er yn 2012 foarsteld waard oan 'e eardere Amerikaanske presidint George W. Bush, dy't earst net leauwe woe dat hy wurklik de fise-presidint fan in Afrikaansk lân wie.
Nei't presidint Michael Sata op 28 oktober 2014 stoarn wie, waard Scott waarnimmend presidint oant der nije ferkiezings holden wurde koene, wat neffens de Sambiaanske grûnwet binne 90 dagen neitiid barre moast. Scott wie doe de earste blanke Afrikaanske presidint sûnt Frederik Willem de Klerk, it lêste Súdafrikaanske steatshaad út it tiidrek fan 'e apartheid. Mei't de grûnwet fan Sambia foar presidinten fan it lân as betingst stelt dat harren beide âlden "Sambianen nei berte en komôf" wêze moatte, koe Scott him dus net kandidaat stelle. (Hjirby moat trouwens oantekene wurde dat dy eask net bedoeld wie om blanken út te sluten, mar oan 'e grûnwet tafoege waard troch Frederick Chiluba, de earste demokratysk keazen presidint fan Sambia, om in weromkear fan diktator Kenneth Kaunda, waans heit berne wie yn wat letter Malawy wurden is, ûnmooglik te meitsjen.) Yn in soartgelikense saak (Lewanika et al. fersus Chiluba) hie it Sambiaanske Heechgerjochtshôf trouwens yn 1998 de easker yn it gelyk steld, dat as er echt wollen hie, soe it foar Scott wierskynlik wol mooglik west hawwe om ûnder de grûnwetlike útsluting út te kommen, mar hy besleat lykwols om it dêr net op oankomme te litten.
Under syn waarnimmend presidintskip kaam Scott yn oanfarring mei Edgar Lungu, de siktaris-generaal fan it PF, dy't er op 3 novimber 2014 út syn amt sette. In dei letter wied er lykwols troch grutskalige demonstraasjes yn 'e Sambiaanske haadstêd Lusaka twongen om syn aksje ûngedien te meitsjen. De rûzje binnen de regearjende partij rûn sa heech op dat guon ministers Scott op 17 desimber oprôpen om ôf te treden as presidint, in oprop dy't er njonken him del lei. Lungu, dy't foar it PF him kandidaat steld hie foar it presidintskip, wûn begjin 2015 de ferkiezings, en op 25 jannewaris droech Scott de macht oan him oer.
Toan (taalkunde)
Mei toan wurdt yn 'e kontekst fan taalkunde ferwiisd nei it gebrûk fan toanhichte om yn in taal leksikale of grammatikale betsjuttings út te drukken. Alle ferbale talen brûke toanhichte om emosjonele en oare paralinguïstyske ynformaasje troch te jaan en om klam, kontrast en besibbe ferskynsels wer te jaan dy't beflapt wurde kinne ûnder de term yntonaasje. Lang net alle talen brûke lykwols toanhichte om ûnderskie te meitsjen tusken wurden dy't oars homonimen wêze soene. Talen dy't dat wol dogge, wurde tonale talen neamd. Sokke talen brûke toanhichte krekt sa't se ek konsonanten en fokalen brûke, d.w.s. om in wurd út op te bouwen. De toanpatroanen dy't tonale talen fan oare talen ûnderskiede, wurde tonemen (inkeltal: toneem) neamd. Yn East- en Súdeast-Aazje en yn Afrika binne tonale talen tige algemien. Der wurdt rûsd dat mear as 70% fan alle talen yn 'e wrâld tonaal is.
Soarten toanen
Yn in protte tonale talen út Afrika, lykas de measte Bantoetalen, wurde toanen faninoar ûnderskaat troch de relative toanhichte yn ferhâlding mei oare toanen. Alle toanen hawwe dêrby dus ien fêste toanhichte. Sa'n tonaal systeem wurdt in registersysteem neamd. Yn wurden dy't besteane út mear as ien wurdlid draacht it hiele wurd dan faak ien toan ynstee dat elts wurdlid in eigen toan hat. Gauris wurdt grammatikale ynformaasje, lykas it ferskil tusken doetiid en notiid, of tusken de earste persoan inkeltal ("ik") en de twadde persoan inkeltal ("do"), of tusken wol en net, poer oerbrocht troch de toan.
Yn it Mandarynsk, de meast sprutsen foarm fan Sineesk, wurde toanen lykwols faninoar ûnderskaat troch harren ynterne foarm. Sa hat it Mandarynsk in hege toan, in opgeande toan, in toan dy't earst omleech en dan omheech giet (de delgeand-opgeande toan), in delgeande toan en in neutrale toan. Sa'n tonaal systeem wurdt in kontoersysteem neamd. Yn in wurd fan mear as ien wurdlid draacht yn it Mandarynsk elts wurdlid syn eigen toan. Foar in soad wurden, benammen as se út ien wurdlid besteane, is de toan op leksikaal mêd betsjuttingsûnderskiedend, wylst de toan yn it Mandarynsk, oars as yn 'e Bantoetalen, amper in rol spilet yn 'e grammatika.
Oer it algemien kin steld wurde dat kontoersystemen karakteristyk binne foar de tonale talen fan East-Aazje en it fêstelân fan Súdeast-Aazje, wêrûnder de Tai-Kadai-talen, it Fjetnameesk en de Sino-Tibetaanske talen, wylst registersystemen dominearje yn Afrika, mank de Afro-Aziatyske talen, de Koisantalen, de Niger-Kongoleeske talen en de Nilo-Saharaanske talen. Guon talen kombinearje in kontoersysteem mei in registersysteem, lykas it Kantoneesk fan súdlik Sina en Hongkong, dat in Sinityske taal is, en de Omoatyske talen fan 'e Hoarn fan Afrika.
In soad oare talen binne net suver tonaal, mar brûke toanhichte op in beheindere wize. Sa hat yn it Japansk minder as de helte fan alle wurden in fallende toan. Dêrby kontrastearje wurden ôfhinklik fan hokker wurdlid oft dy toanfal ûndergiet. Ek guon Yndo-Jeropeeske talen hawwe sokke kwaliteiten, te witten: it Noarsk, Sweedsk, Skotsk en Limburchsk (Germaanske talen), it Servo-Kroätysk en Sloveensk (Slavyske talen) en it Litousk en Letsk (Baltyske talen). Yn 'e measten fan dy talen komme toanen inkeld foar yn wurden fan mear as ien wurdlid, mar yn it Limburchsk komme se ek foar yn inkelwurdliddige wurden. Sa ferskilt de betsjutting fan dáág ("dei") en dáàg ("dagen") ôfhinklik fan 'e toan. It Limburchsk hat wat dit oangiet in twatoanich systeem mei in lykmjittich hege toan en in delgeande toan. Talen mei sokke minimale systemen wurde oer it algemien net as tonale talen beskôge. Ynstee wurdt dan sein dat se in pitch accent hawwe, ek wol bekend as in muzikaal aksint.
Foarbyld
Hjirûnder by wize fan foarbyld it toansysteem fan it Mandarynsk, de grutste en bekendste tonale taal. Al dy wurden mei ferskillende toanen kinne kombinearre wurde yn in sin as: Kwa betsjutting is dat fansels nochal fiersocht, mar grammatikaal sjoen is der neat op oan te merken.
Soartgelikense sinnen besteane ek yn oare tonale talen, lykas it Taisk:
En yn it Fjetnameesk:
Tsjerke fan Zweeloo
De tsjerke fan Zweeloo is in tsjerkegebou fan de herfoarme gemeente fan it Drintske doarp Zweeloo yn de gemeente Coevorden. It waard boud yn de twadde helte fan de trettjinde iuw.
Skiednis
De tsjerke waard boud op it fûnemint fan in houten tsjerkje út de tolfde iuw. It gebou lit de skaaimerken sjen fan it oergongstiidrek tusken de romaanske en goatyske boustyl. De tsjerke stiet oan de súdeastkant fan it doarp Zweeloo oan de râne fan 'e beboude kom. De tsjerke soe, faaks fanwegen it besit fan de fjirtjinde iuwske Marijeklok, dy't yn 'e dakruter hinget, oan Marije wijd wêze kinne. Op de klok stiet de tekst: "UTILIS.AD.VARIA.FUNGOR.VOCOR.CLCD.MARIA", troch Warmolts oersetten as: "ik doch tsjinst by ferskate gelegenheden, men hat my yn 1500 Marije neamd". De klok bleau yn de Twadde Wrâldkriich, om syn grutte histoaryske wearde, besparre. De ruten binne spitsbôge-eftich mei romanogoatyske skaaimerken, mar net allegear oarspronklik. Yn 1929 en 1930 waard de tsjerke alhiel restaurearre, dêr't der nije finsters oan taheake waarden.
Yn it ynterieur binne guon eleminten dy't opfalle: it romaanske doopfont fan Bentheimer sânstien út de trettjinde iuw, de goatyske wijwetterbak út de fyftjinde iuw en de preekstoel mei houtsnijwurk út 1709. It doopfont waard nei de reformaasje út de tsjerke weihelle en waard doe brûkt as drinktrôch foar fee en as slypstien foar knyften. It Drintsk Museum hat it doopfont werom fûn en dêrnei werom setten yn de tsjerke fan Zweeloo. It museum hat noch hieltyd in âlde kollektebus út de santjinde iuw, dy't fan de tsjerke fan Zweeloo komt. Dy kollektebus waard om 1892 hinne troch de tsjerkfâden ôfstien oan it museum op fersyk fan it doetiidske bestjoerslid Van den Biesheuvel Schiffer.
Nijsgjirrich
Op it tsjerkhôf om de tsjerke hinne leit de skriuwer en dûmny Alexander Lodewijk Lesturgeon begroeven. Hy wie ien fan de trije podagristen en stie oan de widze fan de Drintske literatuer. Lesturgeon wie fan 1864 oant syn ferstjerren yn 1878 dûmny fan Zweeloo.
Doe't Vincent van Gogh yn Drinte útfanhûs wie, makke er in skets fan de tsjerke.
Vonne van der Meer
Vonne van der Meer (Eindhoven, 15 desimber 1952) is in Nederlânske skriuwster fan toanielstikken en romans.
Wurkpaad
Fan der Mear wie de jongste bern yn in húshâlding fan trije. Nei har eineksamen gie se in jier nei de Feriene Steaten, dêr't har leafde foar it toaniel fersterke waard troch de aktearlessen dy't se folge.
Van der Meer folge de rezjyoplieding oan de Amsterdamske Teäterskoalle. Yn 1976 waard har monolooch De Behandeling troch Toanielgroep Centrum útfierd. Yn 1978 waard Van der Meer rezjyassistint fan Franz Marijnen by it RO Theater dêr't se sels ek stikken regissearjen soe, ûnder oaren fan Goethe, Osborne, Frisch en in bewurking fan Plato's Sympoasium. Dêrnei regissearre hja krapoan tsien jier by ûnderskate selskippen lykas Baal, Centrum, De Haachske Komeedzje en it RO Theater. By dat lêste selskip gie yn 1996 ek har toanielstik Weiger nooit een dans yn premjêre.
Yn 1985 ferskynde har earste ferhalebondel, Het limonadegevoel en andere verhalen, wêrnei't se hast alle twa jierren in boek útbrocht. De roman Eilandgasten, besteande út seis ferhalen, mei as ferbinend elemint in fakânsjehûske op Flylân, wurdt as har trochbrek beskôge. It waard it earste diel fan in súksesfolle trilogy mei dat basisgegeven; letter folgen De avondboot en Laatste seizoen. De earste twa dielen waarden ferfilme troch Karim Traïdia.
Sûnt (yn alle gefallen) septimber 2017 is Van der Meer foarsitter fan PEN Nederland, ûnderdiel fan PEN International, in skriuwersorganisaasje dy 't him ynset foar de frijheid fan mieningsutering.
Persoanlik
Vonne van der Meer bekearde har yn 1994 ta it katolike leauwe. Har man, skriuwer Willem Jan Otten, bekearde him in skoft letter ek.
Van der Meer wie fan novimber 2016 in pear jier lid fan it Komitee fan oanrekommandaasje fan VBOK, in feriening dy't Siriz stipet, in stichting dy't help, foarljochting en opfang biedt by net-winske swierwêzen.
Grutte Priis Formule 1 fan Jeropa 2001
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Jeropa 2001 yn Nürburg op 24 juny 2001. It wie de njoggende fan 17 races fan de Formule 1 yn 2001. Hy waard op de Nürburgring hâlden. De race waard hâlden oer 67 omgongen, op it 4,5 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 305,2 kilometer.