cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Babewatch
Produksje
It idee foar Babewatch kaam by senarioskriuwer Marc Cushman op doe't er in moanne earder it skript skreau foar in pornofilm mei de titel Jiggly Queens II. Dêr siet in sêne yn wêryn't twa manlike personaazjes masturbearren wylst se nei in 'brâning-en-bikiny'-searje op 'e tillefyzje sieten te sjen. Hoewol't dy ferwizing nei de doedestiden tige populêre searje Baywatch bedoeld wie as grap, betocht Cushman letter dat er oer dat ûnderwerp skoan in parody fan filmlingte meitsje koe. By súkses soe dat sels útgroeie kinne ta in filmsearje.
Scotty Fox, de regisseur fan Jiggly Queens II, dy't oanhâldend de troch Cushman skreaune senario's oankocht, wiisde dit skript lykwols ôf. Hy fûn it gjin goed idee om in pornofilm op it strân op te nimmen, dêr't it waar en tafallige foarbygongers samar in opname bedjerre koene, wylst it sân sûnder mis foar problemen soargje soe troch yn 'e kamera's troch te kringen. Cushman oppenearre syn idee doe by regisseur Buck Adams, dy't yn 'e Amerikaanske pornoyndustry bekend stie as in risikonimmer.
Adams seach fuortendaliks de mooglikheden fan in parody op Baywatch yn, mar hy woe der in serieus ferhaal fan meitsje, of alteast, sa serieus as Baywatch sels ek wie, wylst Cushman de tillefyzjesearje de gek oanstekke woe. As regisseur hie Adams it lêste wurd, mar om't er sels gjin ynspiraasje fielde foar de rjochting dy't Adams út woe, helle Cushman syn kollega Frank Bukkwyd derby om te helpen mei it omwurkjen fan it senario. It skript fan Babewatch hat sadwaande twa skriuwers. Cushman liet himsels op 'e ôftiteling fermelde ûnder syn skûlnamme Cash Markman. De film waard útbrocht troch de filmstudio Sin City.
Resultaten
Babewatch waard nominearre foar in prestizjeuze AVN Award (de Oscar fan 'e pornoyndustry) yn 'e kategory bêste sekssêne mei in pearke (fideo), foar de sêne fan Rebecca Wild mei Buck Adams.
Laurent-Charles Maréchal
thumb|Selsportret Laurent-Charles Maréchal (Metz, 27 jannewaris 1801 – Bar-le-Duc, 17 jannewaris 1887) wie in Frânsk keunstskilder.
Biografy
Charles-Laurent Maréchal kaam út in earme húshâlding yn Metz. Hy learde foar sealmakker, mar syn hert lei by de keunst en rillegau reizge er nei Parys, dêr't er ferskate jierren learling fan Jean-Baptiste Regnault wie. Yn 1825 gie er werom nei Metz en it jier dêrop die er mei oan de Eksposysje fan it Departemint fan de Maas; it skilderij 'Job' smiet him de earste klasse sulveren medalje op.
Yn 1831 besocht er kening Louis Philippe I yn Metz en liet him syn skilderij 'Gebed' sjen, dat in earfolle fermelding krige yn de 'salon' fan dat jier. Under syn oare oaljeverven binne 'Masaccio as jonge,' 'De rispinge' en de 'Apoteösis fan St. Katherine' dy't er yn 1842 foar de Katedraal fan Metz skildere. Hy gie lykwols úteinlik fan oaljeverve oar op pastel, in gaadliker medium foar syn frije, sketseftige styl. Mei dat medium makke er in grut tal wurken, lykas 'Sisters of Misery,' 'Hongaarske houthakkers' (1840), La Petite Gitana (1841), 'Frije tiid,' 'Need,' 'De learlingen,' &c., wêrfoar't er efter elkoar medaljes fan de tredde, twadde en earste klasse ûntfong.
Wichtiger as dit wurk wie lykwols it bedriuw dat er yn syn berteplak stichte, it meitsjen fan brânskildere glês. Datsoarte wurk, útstald op de Grutte Eksposysje fan 1851, krige er in medalje earste klasse foar; en de twa grutte hemicycles, dy't er útfierde foar it Palais de l'Industris fan Parys yn 1855, leveren him de ûnderskieding ofsier fan it Légion d'Honneur yn 1846 op. Sûnt Charles-Laurent Maréchal dekorearre in grut tal fan de foarneamste tsjerken yn Frankryk mei brânskildere ramen; yn Parys, St. Vincent de Paul, St. Clotilda, St. Valere; de katedralen fan Troyes, Metz, Cambray, Limoges en in mannichte parochytsjerken, te folle om op te neamen. Charles-Laurent Maréchal stoar yn Bar-le-Duc yn 1887.
Charles-Raphaël Maréchal (1818 Metz -1886 Parys), syn soan wie in knap sjenreskilder. Syn 'Simom,' Halt at Evening, en 'De skipbreklingen' waarden útstald yn 1853 en 1857.
Bernkastel-Wittlich
De lânkring Bernkastel-Wittlich is in bestjoerlik distrikt yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts dat yn 1969 ûntstie út 'e eardere lânkringen Bernkastel en Wittlich. It haadplak is de stêd Wittlich, dat wat ynwennertal oanbelanget ek it grutste plak is. De lânkring is wat oerflak oanbelanget de op Bitburg-Prüm nei de grutste lânkring fan Rynlân-Palts.
Geografy
De lânkring leit oan beide kanten fan de Mûzel, dy't út it súdwesten nei it noardeasten fan de lânkring streamt. Yn it noarden slút it lânskip oan de Eifel oan, yn it suden oan de Hunsrück. Hielendal yn it suden leit de heechste berch fan de Hunsrück en tagelyk fan Rynlân-Palts, de Erbeskopf mei in hichte fan 816 meter.
De lânkring grinzget (mei de klok mei) yn it noarden oan de lânkringen Vulkaneifel, Cochem-Zell, Rhein-Hunsrück-Kreis, Birkenfeld, Trier-Saarburg en de Eifelkring Bitburg-Prüm.
Jan de Vries (taalkundige)
thumb|Jan de Vries (1932) Jan Pieter Marie Laurens de Vries (Amsterdam, 11 febrewaris 1890 - Utert, 23 july 1964) wie in Nederlânsk germanist en folkekundige.
Libben
Jan de Vries wie in soan fan haadûnderwizer Laurens de Vries en Anthonetta Christina Vermast. Op 19 oktober 1915 boaske er mei Maria Machteld Vogel. Fan 1926 oant 1946 wie er heechlearaar oan de Ryksuniversiteit Leien. Dy posysje rekke er kwyt fanwege kollaboraasje mei de Dútske besetter yn de Twadde Wrâldoarloch. Fan 1948 oant 1955 wie De Vries learaar Nederlânsk yn Oostburg, Siuwsk-Flaanderen. In publikaasjeferbod koe er ûntwike troch syn boeken yn Dútslân út te jaan.
Wurken
De Vries syn ynteresse gie út nei Germaanske mytology, etymology en folksetymology en plaknammekunde.
De Vries is yn breder fermidden bekend wurden mei syn Etymologisch Woordenboek (1958), dat oars mar in foarset wie ta it grutte Nederlands etymologisch woordenboek, dat fan 1963 oant 1971 yn ôfleverings ferskynde en wêr't er yn syn lêste jierren oan wurke. It wurk waard nei syn ferstjerren dien makke troch F. de Tollenaere neffens oantekeningen dy't De Vries neilitten hie.
Bibliografy
Karút syn publikaasjes:
Maria Kotarba
Nei de Dútske ynvaazje fan Poalen yn septimber 1939, wie de Katolike Maria Kotarba tsjûge fan it útrûgjen fan har Joadske buorlju by Gorlice, dêr't sy doe wenne, en swarde dat sy eltse Joad helpe soe dy't dat nedich hie. By oankomst yn Auschwitz yn de winter fan 1943 krige hja finzennûmer 2799. Nei in ferskaat oan kampbaantsjes hân te hawwen, waard hja mids 1943 tawiisd oan Kommando Gartnerei, de finzennegroep foar túnkjen. Sy moast wurkje yn konfiskearre tunen yn it doarp Rajsko, net fier fan it kamp. Dêr wie hja dwaande mei de bou fan griente en besibbe putsjes. Tsjin simmer 1943 wie de fersetsbeweging yn it kamp goed organisearre en Kotarba sleat har der by oan. Har reputaaasje as betûft koerierster wie yn it kamp bekend. Maria wie belutsen by it smokkeljen fan iten, medisinen en boadskippen fan fersetsgroepen fan bûten it kamp yn.
Freonskippen
Yn it kamp moete Kotarba Lena Mankowska (berne Bankier) deportearre út it getto fan Białystok. Lena wie by fersin regisrearre as Poalsk polityk finzene meidat hja gjin Joadsk úterlik hie. Beide froulju waarden dikke freonen. Kotarba wie har tige bewust fan de libbensgefaarlike sitewaasje fan de oare froulju en die wat se koe om harren te helpen, lykas ek har suster Guta die, dy't yn Auschwitz kaam út it konsintraasjekamp yn Lublin-Majdanek wie, mei har freondinne Henia Trysk. Lena Mankowska ferwiisde nei Kotarba as de "Mem fan Auschwitz" (Poalsk: Mateczka). Kotarba soarge foar medisinen foar finzene dokters en helle as koerierster ek oare dingen yn dy't se meiïoar dielden. As lid fan de fersetsgroep koe se soargje foar lichter wurk en sop foar Lena Mankowska doe't dy siik waard.
Januewaris 1945 evakuearre de SS it kamp oer Birkenau fierder Nazy-Dútslân yn. De twa froulju kamen apart fan elkoar yn Ravensbrück oan yn iepen stienkoalwagons. Kotarba fûn har Joadske freondinne benei dea yn de snie en brocht har nei har eigen barrak. Febrewaris 1945 brocht de SS de finzenen oer nei it subkamp Neustadt-Glewe, dat maaie 1945 troch it Reade Leger befrijd waard. Nei de befrijding giene de freondinnen út elkoar. Maria Kotarba gie werom nei har thús yn Poalen, troude net en stoar yn 1956, yn de âldens fan 49 jier; har sûnens fan foar de oarloch hie se nea werom krige. Sy waard beïerdige yn Owczary.
Lena Mankowska troude en emigrearre nei Grut Brittanje. Yn 1997 besocht Lena fergees om Maria, har "Ingel fan Auschwitz", erkend te krijen as Rjochtfeardige ûnder de Folken troch Yad Vashem yn Jeruzalem. Acht jier letter tsjinne James Foucar har ferklearring op 'en nij yn en doe waard dy wol goedkard troch Yad Vashem op 8 desimber 2005.
Interpol
Interpol is de bynamme fan in ynternasjonale plysjetsjinst dy't him taleit op it bestriden fan ynternasjonale misdie troch it befoarderjen fan 'e gearwurking tusken nasjonale, regionale en pleatslike plysjekorpsen út ferskillende lannen. De wiere namme fan 'e organisaasje is Ynternasjonale Resjerzje Organisaasje (Ingelsk: International Criminal Police Organisation, ôfkoarte ta ICPO; Frânsk: Organisation Internationale de Police Criminelle, ôfkoarte ta OIPC). De oantsjutting 'Interpol' waard troch de organisaasje yn 1946 oannommen as tillegrafysk adres en yn 1956 as gebrûksnamme.
Skiednis
Oan it begjin fan 'e tweintichste iuw waard ferskate kearen besocht om 'e ynternasjonale gearwurking fan plysjetsjinsten te formalisearjen, mar dat rûn yn 't earstoan hieltyd op 'e non. Sa mislearre it Earste Ynternasjonale Resjerzje Kongress fan Monako yn 1914, om't it organisearre wie troch rjochtsgelearden ynstee fan plysjeminsken, wylst de Ynternasjonale Plysje Konferinsje yn New York, yn 1922, te min ynternasjonale belangstelling loek.
Yn 1923 slagge in nij inisjatyf op it Ynternasjonale Resjerzje Kongres yn Wenen wol. Dêrút resultearre nammentlik de oprjochting, datselde jiers, fan 'e Ynternasjonale Resjerzje Kommisje (International Criminal Police Commission, ICPC), de direkte foargonger fan wat letter Interpol wurde soe. Oprjochtsjende lidsteaten fan 'e ICPC wiene: Belgje, Dútslân, Eastenryk, Egypte, Frankryk, Grikelân, Hongarije, Itaalje, Joegoslaavje, Nederlân, Poalen, Roemeenje, Sina, Sweden en Switserlân. It Feriene Keninkryk sleat him yn 1928 by de organisaasje oan, en de Feriene Steaten diene datselde yn 1938, hoewol't se al nei it kongres fan 1923 in waarnimmer ôffurdige hiene.
Om't de ICPC yn Wenen fêstige wie, kaam de organisaasje nei de Anschluß fan Eastenryk by nazy-Dútslân yn 1938 ûnder de kontrôle fan 'e nazys. Fan gefolgen loeken de measte lidsteaten har yn 'e folgjende jierren út 'e organisaasje werom. Fan 1938 oant en mei de simmer fan 1945 wiene efterinoar Otto Steinhäusl, Reinhard Heydrich, Arthur Nebe en Ernst Kaltenbrunner presidint fan 'e ICPC. Alle fjouwer wiene dat generaals fan 'e SS. Heydrich waard yn 1942 troch it Tsjechyske ferset by in moardoanslach út 'e wei romme. Kaltenbrunner wie de heechste SS-ofsier dy't nei ôfrin fan 'e Twadde Wrâldoarloch by de Prosessen fan Neurenberch ta de deastraf feroardiele waard.
Yn it neijier fan 1945 waard de ICPC troch Belgje, Denemark, it Feriene Keninkryk, Frankryk, Noarwegen en Sweden weroprjochte as de Ynternasjonale Resjerzje Organisaasje (ICPO). It haadkertier kaam yn 'e Frânske haadstêd Parys te stean. Neitiid waard it yn 1967 ferpleatst nei de Paryske foarstêd Saint-Cloud, en yn 1989 waard in nij haadkertier yn Lyon yn gebrûk nommen. Yn 1946 naam de ICPO de oantsjutting 'Interpol' oan as tillegrafysk adres, en yn 1956 ek as gebrûksnamme.
Yn jannewaris 2008 tsjinne de Súdafrikaanske presidint fan Interpol, Jackie Selebi, syn ûntslach yn doe't er yn beskuldiging steld waard foar korrupsje. Hy waard yn july 2010 troch in gerjochtshôf yn Johannesburch feroardiele foar it oannimmen fan in omkeapsom ter wearde fan €156.000 fan in drugssmokkelder. It amt fan presidint fan Interpol waard nei Selebi syn ûntslach tydlik waarnommen troch de Sileen Arturo Herrera Verdugo, oant yn oktober 2008 de Singapoerees Khoo Boon Hui as Selebi syn opfolger oansteld wurde koe. Yn 2012 waard de Fransêze Mireille Ballestrazzi oansteld as de earste froulike presidint fan Interpol.
Yn novimber 2016 waard Meng Hongwei, in politikus út 'e Folksrepublyk Sina, keazen ta presidint fan Interpol. Tagelyk waard Aleksander Prokoptsjûk, in Rus, beneamd ta fise-presidint fan Interpol foar de Jeropeeske Sône. Yn 'e Westerske wrâld late dat ta de frees dat Interpol brûkt wurde soe as ferlingstik fan 'e diktatoriale regearings yn 'e heitelannen fan Meng en Prokoptsjûk, nammentlik troch polityk motivearre ynternasjonale arrestaasjebefellen út te furdigjen tsjin dissidinten en oare politike tsjinstanners.
It wie de bedoeling dat Meng oant en mei 2020 presidint fan Interpol bliuwe soe, mar ein septimber 2018 ferdwûn er ûnder, yn 't earstoan, mysterieuze omstannichheden by in besyk oan famylje yn Sina. De Sineeske plysje brocht letter út dat Meng oppakt wie op beskuldiging fan omkeaping, as ûnderdiel fan in grutskalige korrupsjebestridingskampanje. Op 7 oktober 2018 makke Interpol bekend dat Meng syn amt mei direkte yngong dellein hie, en dat it bestjoer oer de organisaasje tydlik waarnommen wurde soe troch Kim Jong Yang út Súd-Koreä, de fise-presidint foar de Aziatyske Sône. Op 21 novimber keas de algemiene gearkomste fan Interpol Kim om it restant fan Meng syn termyn út te tsjinjen, by in ûnlijige sitting wêryn't beskuldigings oan it adres fan 'e tsjinkandidaat, de Rus Prokoptsjûk, utere waarden dat dy Interpol inkeld brûkt hie om 'e fijannen fan it Russyske regear it libben soer te meitsjen.
Doel
Interpol hat as primêre taak om 'e ûnderlinge gearwurking te fasilitearjen tusken plysjetsjinsten út ferskillende lannen. As útfloeisel fan dy doelstelling hâldt de organisaasje him dwaande mei de bestriding fan misdriuwen as misdieden tsjin 'e minsklikheid, oarlochsmisdieden, genoside, terrorisme, minskehannel, minskesmokkel, drugshannel, drugssmokkel, bernepornografy, berneprostitúsje, wapensmokkel, yllegale keunsthannel, miljeumisdriuwen, cybercrime, it wytwaskjen fan swart jild, korrupsje, bankfraude en ynbrek op auteursrjochten. Ek bestriidt Interpol de organisearre misdie yn bredere sin, en helpt de organisaasje by it opspoaren fan fermiste persoanen en de identifikaasje fan bûtenlânske slachtoffers fan ûngelokken sawol as misdriuwen.
Om 'e politike neutraliteit fan Interpol te garandearjen is yn it hânfêst fan 'e organisaasje in strang ferbod opnommen oangeande bemuoienis mei kwestjes op it mêd fan polityk, militêre oangelegenheden, religy of rasiale saken. Likemin mei Interpol partij wurde yn in skeel dat mei sokke kwestjes fan dwaan hat. Dat ferbod waard foarhinne sa serieus nommen dat Interpol oant yn 'e 1980-er jierren net helpe woe by de opspoaring en ferfolging fan nazy-oarlochsmisdiedigers, mei't dat as in 'politike' saak sjoen waard.
Wurkwize
Behalven troch as tuskenpersoan te fungearjen, ûnderstipet Interpol ynternasjonale plysje-ûndersiken ek troch it oanlizzen en byhâlden fan databases dy't de bewegings fan fertochten en sochte kriminelen oer de hiele wrâld yn kaart bringe troch it sammeljen fan fingerôfdrukken, foto's, bylden fan bewekkingskamera's en DNA-meunsters. Ek stelt Interpol listen op fan sochte persoan en oare saken. De Interpol-list fan ferlerne en stellen paspoarten en oare reisdokuminten allinnich al telt mear as 12 miljoen lemma's. Soksoarte ynformaasje wurdt op it haadkertier fan Interpol, yn Lyon, ek brûkt om trends oangeande misdie te analysearjen. Troch in kodearre kompjûternetwurk dat bekendstiet as I-24/7 hawwe Interpol-aginten oer de hiele wrâld fjouwerentweintich oeren deis tagong ta de databases fan 'e organisaasje.
As der in ynternasjonale ramp, terroristyske oanslach of moard plakfynt, kin Interpol in saneamd Incident Response Team (IRT) stjoere, dat in breed skala oan kennis en teffens tagong ta de databases fan 'e organisaasje biedt. Soks kin helpe by de identifikaasje fan 'e slachtoffers, de identifikaasje fan 'e mooglike dieders en it trochjaan fan relevante ynformaasje oan bûtenlânske plysjetsjinsten dy't dêr belang by hawwe. Yn 2013 waard acht kear san IRT ynset.
Lidsteaten
Anno 2019 binne 181 ûnderskate lannen lid fan Interpol. Dat is frijwol de hiele wrâld. As lêste lân waard yn septimber 2017 de Salomonseilannen talitten, tagelyk mei Palestina, dat in steat mei beheinde ynternasjonale erkenning is. Ferskate ôfhinklike territoaria hawwe fierders de status fan 'sub-buro', wat betsjut dat se falle ûnder in nasjonaal buro fan Interpol yn ien fan 'e lidsteaten. Gebieten mei sa'n sub-burostatus binne: Amerikaansk-Samoä, Anguilla, Bermuda, de Britske Famme-eilannen, Gibraltar, Hongkong, de Kaaimaneilannen, Makau, Montserrat, Porto Riko en de Turks- en Kaikoseilannen.
Fêstigings
It haadkantoar fan Interpol is sûnt 1989 fêstige yn Lyon, yn Frankryk, dat tagelyk funksjonearret as regionaal buro foar Jeropa. Dêropta ûnderhâldt de organisaasje sân oare regionale buro's, yn Buenos Aires, San Salvador, Yaoundé, Abidjan, Nairobi, Harare en Bangkok. It oarspronklike Kommando- en Koördinaasjesintrum fan Interpol is ek fêstige yn it haadkantoar yn Lyon, mar yn 2011 waard in twadde iepene yn Buenos Aires, en yn 2014 folge in trêde yn Singapoer. Fierders hat Interpol in ferbiningskantoar yn De Haach foar gearwurking mei it dêr fêstige Europol, in soartgelikense organisaasje dy't liëarre is oan 'e Jeropeeske Uny. Yn 2004 waard fierders in spesjale fertsjintwurdiging iepene by de Feriene Naasjes yn New York, en yn 2009 folge in twadde spesjale fertsjintwurdiging by de Jeropeeske Uny yn Brussel.
Budget en personiel
Interpol hat in jierliks budget fan omtrint €113 miljoen (anno 2017), dat foar it meastepart gearbrocht wurdt út 'e kontribúsjebetellings fan 'e 181 lidsteaten. De rest (yn 2013 26%) komt fan skinkings troch stiftings en bedriuwen. Yn 2013 hie it haadkantoar fan Interpol yn Lyon in stêf fan 756 minsken, dy't ôfkomstich wiene út hûndert ferskillende lidsteaten.
Krityk
Nettsjinsteande it feit dat de politike neutraliteit fan Interpol fêstlein is yn it hânfêst fan 'e organisaasje, kriget Interpol noch gauris krityk fanwegen it fasilitearjen fan politik motivearre arrestaasjebefellen. De lannen dy't dêrfoar it meast misbrûk fan Interpol meitsje, binne: Sina, Ruslân, de Feriene Arabyske Emiraten, Bachrein, Iraan, Turkije, Kazachstan en Wyt-Ruslân.
Yn 2008 wiisde de Hege Kommisariaat foar de Flechtlingen, dat ûnderdiel útmakket fan 'e Feriene Naasjes, op gefallen wêrby't erkende flechtlingen en asylsikers arrestearre wiene op fersyk fan Interpol, op basis fan arrestaasjebefellen dy't yntsjinne wiene troch harren heitelân omreden fan politike aktiviteiten. Ek de Parlemintêre Assimblee fan 'e Organisaasje foar Feilichheid en Gearwurking yn Jeropa (OSCE) klage dêroer op 'e sittings fan 2010, 2012, 2013 en 2014. Yn sokke gefallen gie it bgl. om 'e Russyske aktivist Petr Silajev, de Amerikaanske sakeman Bill Browder (in lûdroftich tsjinstanner fan 'e Russyske presidint Vladimir Pûtin), de Wytrussyske politikus Ales Michalevitsj en de Oekraynske politikus Bohdan Danylysjyn.
Yn 2015 analysearre de Open Dialogue Foundation, in non-profitorganisaasje dy't him ynset foar de minskerjochten, 44 polityk motivearre arrestaasjebefellen dy't fia Interpol ferspraat wiene. Dêrút kaam nei foarren dat ferskate persoanen dy't polityk asyl krigen hiene yn lannen yn Jeropa of Noard-Amearika, om't se yn harren heitelân ûnrjochtlik ferfolge waarden, noch altyd op 'e opspoaringslist stiene. Foarbylden wiene de Russyske sakeman Andrej Borodin, de Tsjetsjeenske aktivist Arbi Bûgajev, de Kazachske opposysjelieders Mûchtar Abljazov en Artoer Trofimov, en de Srylankaanske sjoernalist Chandima Withana. Guon erkende flechtlingen bliuwe sels op 'e Interpol-list stean nei't rjochtbanken yn 'e lannen dêr't se ferbliuwe, wegere hawwe om harren út te leverjen oan 'e diktatueren dêr't se wei komme, lykas Pavel Zabelin, in tsjûge yn it proses fan 'e Russyske sakeman Michail Chodorkovsky, en Aleksander Pavlov, de earder liifwacht fan 'e Kazachske opposysjelieder Mûchtar Abljazov.
Turnhout
Turnhout is in stêd yn it noarden fan België yn de provinsje Antwerpen en it haadplak fan it arrondissemint Turnhout en it gelijknamige kies- en gerjochtlik kanton. De stêd hie sa'n 43.000 ynwenners op 1 jannewaris 2016.
Skiednis
Turnhout ûntstie op it krúspunt fan twa grutte hannelsrûtes en ûnder de beskerming fan it jachtkastiel fan de hartoggen fan Brabân dat al foar 1110 bestean hawwe soe. Dat jachtferline wurdt no noch wjerspelige yn it wapen fan de stêd. Om 1212 krige de lytse delsetting stedsrjochten fan hartoch Hindrik I fan Brabân. Yn 1338 mocht de stêd in sneonsmerk hâlde, in tradysje dy't ek no noch yn eare hâlden wurdt. Yn 1466 beskreau in reizger de goedboude huzen fan de stêd en telde er fiif tsjerken.
Tsjin de 16e iuw wie Turnhout in ryk hannelssintrum wurden, mar de ein fan dy iuw brocht oarloch, brân, konfiskaasjes en epidemyen. Fanwegen ûnderdrukking en de Ynkwisysje flechten in protte progressiven nei Nederlân, sadat it goa om Turnhout ferearme rekke. De stêd en omkriten wiene ferskate kearen it toaniel fan striderij; twa fjildslaggen binne nei Turnhout ferneamd: ien yn 1597 en ien yn 1789. Beide wurde de Slach by Turnhout neamd.
Yn 1830 waard België ûnôfhinklik en Turnhout foel krekt besuden de nije grins mei Nederlân. Yn de fredestiid tusken 1831 en 1914 waarden it Kanaal Dessel-Turnhout-Schoten (1844-1846) en it spoar oanlein (1855).
Op 1 jannewaris 1859 ferlear Turnhout in part fan syn himrik oan Ald-Turnhout dy't fan doe ôf oan in selsstannige gemeente wie. It plan om Turnhout by de fúzje fan gemeenten fan 1 jannewaris 1977 ôf by Vosselaar, Ald-Turnhout en Beerse te bringen gie úteinlik net troch.
Ekonomy
Yn de lette midsiuwen wie Turnhout in bekend sintrum foar it weven fan bêdlinnen en de hannel in linnen. Yn de iere 19e iuw waarden dy yndustryen ferkrongen troch dy grûnfêste op papier. Philippus Jacobus Brepols wurdt beskôge as de stichter fan dy yndustry, dy't oant hjoed de dei behâlden bleaun is mei ferskate grafyske en logistike bedriuwen lykas Cartamundi, de wrâldlieder fan spylkaarten. Oare bekende bedriuwen mei in haadsit yn Turnhout binne Soudal en Miko. Yn 2011-2012 waard de yndustrysône útwreide om plak te meitsjen foar nije bedriuwen.
Geografy
De stêd hat likernôch 43.000 ynwenners, dêrfan 1448 ynwenners (3,36%) mei Nederlânske nasjonaliteit. Turnhout is dêrmei de op twa nei grutste stêd fan de provinsje en ien fan de 13 Flaamske sintrumstêden.
Kearnen
Turnhout hat in tal buorskippen, ûnder oare Schorvoort, Parkwyk en Zevendonk. Turnhout grinzet oan de gemeenten: Ravels, Ald-Turnhout, Kasterlee (dielgemeenten Tielen en Lichtaart), Vosselaar, Beerse, Merksplas, Baarle-Hertog (doarp Zondereigen) en over een kleine afstand ook aan de Nederlânske gemeente Baarle-Nassau.
Der Is Gjin Dêr, Dêre
Der Is Gjin Dêr, Dêre is in koart ferhaal fan 'e hân fan 'e Nederlânske skriuwer, publisist, kollumnist, senarioskriuwer en presintator Ronald Giphart (1965). It ferhaal is skreaun fanút it ik-perspektyf en fertelt koartsein oer in famkesskouwe jonge dy't by in brulloft yn Wâldsein troch in frije en swiere jongfaam oer syn skrutenens hinne holpen wurdt. It boekje fan 44 siden waard yn 2003 yn Fryske oersetting útjûn troch Steven Sterk, te Utert, en ferskynde nea yn it Nederlânsk.
Ynhâld
De ik-persoan, dy't himsels foarsteld as "in echte bûtenstanner, in leek, in taskôger, koartsein in skriuwer", belânet mei frijwat tsjinnichheid op in brulloft fan in âld maat fan sines te Wâldsein. Hy hat ea wat in trauma oprûn yn 'e omgong mei froulju, en wit sadwaande net hoe't er it mei de oare sekse oanlizze moat, mar Teaske, in flirtsjend fanke dat seis moanne hinne is, wit him yn in sylboat en de Sleattemer Mar op te loadsjen, dêr't se oerenlang yngeand mei-inoar petearje. As bliken docht dat se it paad werom net mear fine kinne, bedarje se yn it hûske op in (fiktyf) eilân yn 'e mar, dêr't se de tegearre de nacht trochbringe en de leafde bedriuwe.
Tinker Bell and the Legend of the NeverBeast
Tinker Bell and the Legend of the NeverBeast, ek wol koartwei The Legend of the NeverBeast neamd en yn Nederlân en Flaanderen útbrocht ûnder de namme Tinker Bell en de Legende van het NooitgedachtBeest, is in Amerikaanske lange kompjûteranimearre tekenfilm fan Disney út 2015. De film, dy't regissearre waard troch Steve Loter, is basearre op it personaazje fan it elfke Tinker Bell, út it berneboek Peter and Wendy fan J.M. Barrie. De titel betsjut: "Tinker Bell en de Leginde fan it NeatochtBist". De haadrollen waarden ynsprutsen troch Ginnifer Goodman, Mae Whitman en Rosario Dawson. It ferhaal giet oer it elfke Fawn, dat in affiniteit foar it omgean mei bisten hat. As se in gefaarlik nij bist ûntdekt, dat neffens de leginde Pixie Hollow, it wenplak fan 'e elfkes, ferneatigje sil, moat se kieze tusken har holle en har hert. Tinker Bell and the Legend of the NeverBeast krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy.
Plot
In komeet dy't in grienich ljocht útsmyt, fljocht yn 'e nacht oer Pixie Hollow hinne, dêr't de elfkes wenje. Yn in hoale djip ûnder de grûn, yn 'e wyldernis krekt bûten Pixie Hollow, wurdt in ûnbeskaat wêzen wekker fan it griene ljocht.
Der Is Gjin Dêr, Dêre
Fryske oersetting
Der Is Gjin Dêr, Dêre waard yn 2003 troch útjouwer Steven Sterk te Utert, útbrocht as de Fryske oersetting fan in wurk fan Ronald Giphart. (De reden dêrfoar skynt in weddenskip tusken Giphart en Sterk west te hawwen, dy't Sterk wûn hie.) De skriuwer ferplichte him doedestiden om mei de publikaasje fan it Nederlânsktalige orizjineel in beskate perioade te wachtsjen, om 'e ferkeap fan 'e Fryske ferzje net yn 'e tsjillen te riden, mar dy Nederlânske útjefte kaam der nea fan, en it boekje is oant hjoed de dei ta (mids 2015) inkeld yn it Frysk te krijen.
Mei dêrtroch, nei't men oannimme mei, rûn de ferkeap fan 'e Fryske oersetting as in trein, sasear sels, dat útjouwerij Bornmeer (dêr't Steven Sterk, Utjouwer tsjin dy tiid yn opgien wie) úteinlik in twadde printinge op 'e merk brocht. De oersetting is fan 'e hân fan Steven Sterk sels, wylst Eeltsje Hettinga de einredaksje oer it projekt hie. De mannen hawwe fan Giphart syn noveltsje, dat wierskynlik gewoan yn 'e Nederlânske sprektaal skreaun wie, in tekst yn prachtich geef Frysk makke, sels wat de útspraken fan 'e personaazjes oanbelanget. Sjoch foar in útinoarsetting oer de "wûnderlike" njonkeninoarpleatsing fan 'e "superhjoeddeiske Giphart" en "it âlderwetsk oandwaande geeffrysk" de resinsje fan Jetske Bilker hjirûnder by de boarnefernijing.
Tinker Bell and the Legend of the NeverBeast
Plot
Fawn is in biste-elfke (d.w.s. in elfke mei in affiniteit foar it omgean mei bisten). Hja stiet derom bekend, sels mank oare biste-elfkes, dat se gauris bisten yn need helpt, ek as it om gefaarlike bisten giet. As se in haukepyk mei in brutsen bonke fynt, fersoarget se it bistke oant it opbettere is, ek al ite hauken elfkes. Se hâldt de pyk ferskûle en ronselet letter har kammeraatske Tinker Bell om har te helpen by it temûk werombringen fan 'e pyk nei de bosk, dêr't it bistke frijlitten wurde kin. As har oare freondinnen Silvermist, Iridessa, Rosetta en Vidia harren dermei bemuoie, komt de moard út. De rop fan 'e pyk lûkt oare hauken oan, dy't de elfkes oanfalle, en inkeld it yngripen fan 'e moedige ferkenner-elfkes ûnder lieding fan Nyx kin in bloedbad foarkomme. Neitiid wurdt Fawn beskrobbe troch keninginne Clarion, dy't har ûnthjitte lit om tenei te harkjen nei har holle ynstee fan nei har hert.
Dyseldichste deis noch heart Fawn in har ûnbekend brullen djip yn it wâld. Se is yntrigearre om't se net fuort sizze kin hokker bist oft sa'n lûd makket, dat se giet op ûndersyk út en ûntdekt yn in hoale ûnder de grûn in nuver wêzen, ter grutte fan in das, mar mei in hiel oare tekening, de lodearen fan in baarch en de sturt fan in rôt. It bist hat in stikel yn ien fan syn foarpoaten. It bestiet net dat Fawn dat gewurde litte kin, mar as se besiket de stikel los te skuorren, jout it bist sa'n boalderjende brul, dat it yn hiel Pixie Hollow te hearren is en de ferkenner-elfkes alarmearret. Fawn, dy't har net út it fjild slaan lit, besiket it letter in twadde kear, en dan slagget it har de stikel los te krijen.
Befrijd fan 'e boarne fan syn pine, begjint it bist him wer mei syn eigen saken te bemuoien. Fawn sjocht fernuvere ta hoe't er stiennen byinoar bringt en mei syn plakkerige flibe oaninoar limet yn in steapel. It binne net willekeurige stiennen, mar inkeld guons dy't in readbrunige kleur hawwe. It bist negearret Fawn yn 't earstoan, mar as se begjint te eksperimintearjen, wurdt it twongen om notysje fan har te nimmen. As se in gewoane stien op syn steapel leit, stompt er dy derôf. As se him in readbrunige stien taskoot, nimt er dy oan. Om't er har humeurich foarkomt, neamt se him Gruff ("Noartsk"). It bist bout troch oant syn steapel stiennen in lytse kromme toer fan in meter as fiif heech wurden is. Dan giet er nei in oar diel fan Pixie Hollow, dêr't mei in nei steapel begjint. Fawn beseft dat se eins keninginne Clarion of de ferkenner-elfkes oer Gruff fertelle moatte soe, mar hy docht nimmen kwea en se is bang dat Nyx en har ferkenners him fuortjeie of miskien sels wol deadzje sille. Boppedat hat se noch net útfigelearre wêr't er no eins mei dwaande is.
Underwilens besiket Nyx út te finen hokker bist sa'n alderferskuorrendste brul jaan kin as hiel Pixie Hollow heard hat. Sy en de oare ferkenner-elfkes geane op ûndersyk út yn 'e bosk, mar Fawn sjocht se oankommen en liedt Gruff nei feilichheid. Nyx, dy't inkeld it efterein fan Gruff sjoen hat, is har ûnbewust fan 'e belutsenens fan Fawn by de saak. Se befreget de biste-elfkes nei it ûnbekende bist, mar dy ferwize har lykwols allegearre troch nei Fawn, harren ekspêr op it mêd fan alle frjemde wêzens. As se Fawn deroer ûnderstiet, ûntwykt dy har fragen.
Underwilens makket Fawn har kammeraatskes Tinker Bell, Silvermist, Iridessa, Rosetta en Vidia bekend mei it bestean fan Gruff. Se leit harren út dat er net gefaarlik is, mar just hiel freonlik. Mei-inoar bestruie se Gruff mei elfkestof, sadat er fleane kin, wêrnei't se him meinimme nei it paleis fan keninginne Clarion om har mei Gruff yn 'e kunde te bringen. As Fawn dêr arrivearret, blykt Nyx har lykwols foar te wêzen. Dy hat de keninginne der al fan oertsjûge dat Gruff ferskriklike gefaarlik is, en dat der sa fluch mooglik mei him ôfweefd wurde moat. Fawn beslút gau-gau de ôftocht te blazen en wit mei help fan har freondinnen de oanwêzigens fan Gruff foar de keninginne en Nyx geheim te hâlden. De leginde fan it NeatochtBist ferfollet har fan ôfgriis, mar se is derfan oertsjûge dat it neat oars as in fabeltsje is. Keninginne Clarion trunet Fawn en Nyx oan om gear te wurkjen en 'it goede te dwaan'. Dat befel wurdt troch beiden folslein tsjinsteld ynterpretearre: Fawn wol bewize dat Gruff ûngefaarlik is en set prikken yn it wurk om him oant dy tiid tsjin 'e ferkenner-elfkes te beskermjen, wylst Nyx wisberet is om Gruff op te spoaren en mei him ôf te weven.
De oare deis ferdwynt Gruff. Fawn en Tinker Bell geane nei him op 'e siik, mei't se wol foar it ferstân hawwe dat se him fine moatte foar't Nyx en de ferkenner-elfkes dat dogge. Underwilens is it swurk fan griene wolkens tichtlutsen en stekt der swierwaar op. Tinker Bell fynt Gruff werom yn it lân fan 'e winterelfkes, dêr't er krekt syn fjirde toer boud hat. Hy liket Tinker Bell net te werkennen en sprút hoarnen en wjukken, krekt sa't de leginde foarsei. Fawn arrivearret krekt op 'e tiid om te sjen hoe't Gruff Tinker Bell in flinke reis mei syn sturt ferkeapet, dat se alhiel út 'e tiid rekket. Dan reälisearret Fawn har dat Nyx it by it rjochte ein hie oer Gruff. Nei't se har derfan bewissige hat dat it mei Tinker Bell wer goedkomme sil, helpt se de ferkenner-elfkes om Gruff troch it gebrûk fan bedwelmjend hûnebeistof te fangen en mei in grut net fêst te setten oan 'e grûn.
As Tinker Bell wer wekker wurdt, leit dy Fawn lykwols út dat de wjerljocht ynsloech yn in beam njonken har, dy't grif boppe-op har fallen wie as Gruff har net mei syn sturt út 'e wei reage hie. Fawn beseft dat se it hiele foarfal misbegrepen hat. Mei harren kammeraatskes sette sy en Tinker Bell ôf om Gruff te befrijen. Troch in allergyske reäksje op it hûnebeistof is Gruff lykwols tydlik sa goed as blyn wurden. Hy wol nei de fjouwer tuorren ta dy't er boud hat, mar kin se net weromfine. As Fawn trochkriget dat er de opljochtsjende glinstering fan har elfkestof wol sjen kin, beslút se Gruff nei syn bestimmings ta te lieden. It docht bliken dat de fjouwer tuorren fan izerhâldende stien Pixie Hollow beskermje, trochdat se as wjerljochtgelieders wurkje. By elts fan 'e tuorren fangt Gruff de wjerljocht op syn hoarnen op, wêrnei't de tuorren útinoar falle. De lêste toer wurdt lykwols troch Nyx ferneatige ear't Fawn en Gruff him berikke kinne.
Nyx mient dat se Pixie Hollow foar de ferwoastging beskerme hat, mar sûnder wjerljochtgelieders begjint de wjerljocht op willekeurige plakken yn Pixie Hollow yn te slaan en dêrby brannen te ûntstekken en grutte skea oan te rjochtsjen. Ynstee dat Nyx Pixie Hollow rêden hat, blykt se it bleatjûn te hawwen oan 'e ferneatiging. As Nyx sels troch de wjerljocht rekke driget te wurden, fangt Gruff dy op syn hoarnen op en rêdt sa har libben. Dan komt se einlings ta it besef dat se fan it begjin ôf oan mis west hat, en dat Gruff kommen is om Pixie Hollow te rêden ynstee fan it te ferwoastgjen.
Mei't der gjin tiid is om 'e tuorren te werbouwen, komt Fawn mei in oar idee op 'e lapen. Fleanend liedt se Gruff heech de loft yn, dêr't er alle wjerljochtslaggen by de boarne absorbearje kin yn syn hoarnen. As se it mulpunt fan it swierwaar berikke, einiget dat mei in alderdusdanichsten knal. Gruff en Fawn falle bewegingsleas út 'e loft en de elfkes hastigje harren om se op te fangen ear't se op 'e grûn tepletter falle kinne. Gruff is inkeld eefkes út 'e tiid rekke, hoewol't syn hoarnen ôfbrutsen en syn wjukken ôfbaarnd binne. Fawn is lykwols dea. Mar as Gruff har mei de snút oantriuwt, kriget se in elektryske skok fan 'e statyske elektrisiteit út syn hier, dy't har hert wer op gong bringt.
Produksje
Tinker Bell and the Legend of the NeverBeast wie it sechsde en lêste diel út 'e Tinker Bell-filmsearje fan 'e Disneytoon Studios (in dochterûndernimming fan The Walt Disney Company). De filmrige is basearre op it personaazje Tinker Bell, dat oarspronklik ferkynde yn Peter and Wendy, fan 'e Skotske auteur J.M. Barrie. Tinker Bell and the Legend of the NeverBeast waard regissearre troch Steve Loter nei in senario dat skreaun wie troch Kate Kondell, Mark McCorkle, Tom Rogers en Robert Schooley. Makul Wigert hie as filmprodusint de lieding oer it projekt. It is ûnbekend hokfoar budget foar de produksje fan Tinker Bell and the Legend of the NeverBeast beskikber wie. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Navneet Verma, wylst de filmmuzyk fersoarge waard troch Joel McNeely.
Distribúsje
De distribúsje fan Tinker Bell and the Legend of the NeverBeast waard fersoarge troch Walt Disney Studios Home Entertainment. De film gie op 12 desimber 2014 yn in beheind tal bioskopen yn it Feriene Keninkryk yn premiêre, en wie yn 'e Feriene Steaten inkeld te sjen yn it El Capitan Theatre yn Hollywood, fan 30 jannewaris oant en mei 11 febrewaris 2015. Foar de rest waard Tinker Bell and the Legend of the NeverBeast yn 'e Feriene Steaten direkt-op-fideo útbrocht op 3 maart 2015.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Tinker Bell and the Legend of the NeverBeast oer it algemien positive resinsjes. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat de film in goedkarringspersintaazje fan 74%, basearre op 19 ûnderskate resinsjes. Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Tinker Bell and the Legend of the NeverBeast in goedkarringspersintaazje fan 52%, basearre op 5 resinsjes.
Net makke ferfolch
Oarspronklik wie it de bedoeling dat der teminsten noch ien bykommende film yn 'e rige oer Tinker Bell en har kammeraatskes makke wurde soe, mar dy sânde film waard, neffens in artikel yn The Hollywood Reporter út 2014, skrast omreden fan ûnevenredichheden mei de ferhaalline. Mei't Tinker Bell and the Legend of the NeverBeast de lêste film wie dy't troch de Disneytoon Studios produsearre waard foar't it bedriuw yn 2018 opheft waard, kin wol mei wissichheid steld wurde dat der yn 'e filmrige gjin nije dielen mear ferskine sille.
Steatsen
De term steatsen, ek wol de steatsksinnigen of de Steatske partij neamd, ferwiist nei trije ferskynsels yn 'e Nederlânske skiednis. Yn 'e earste beide gefallen is de beneaming ôflaat fan 'e Steaten-Generaal.
Steatsen as nasjonaliteit
De âldste betsjutting fan it begryp omfette de opstannelingen, dy't it yn 'e Tachtichjierrige Oarloch opnamen tsjin it gesach fan 'e Spaanske Kroan yn 'e Nederlannen (en dêrby oanfierd waarden troch de Steaten-Generaal fan de Nederlannen). Yn dy tiid beslacht it begryp steatsen:
Steatsen as politike streaming
In nijere betsjutting foar it begryp 'steatsen' of 'steatsksinnigen' ûntstie yn 'e Republyk fan 'e Feriene Nederlannen foar de politike streaming dy't op 'e hân wie fan 'e Steaten-Generaal, yn tsjinstelling ta de oranjesinnigen of prinselju dy't op 'e hân wie fan 'e steedhâlders út it Hûs Oranje-Nassau. Dy steedhâlders wreiden nammentlik geandewei harren macht hieltyd fierder út yn it neidiel fan 'e Steaten-Generaal. Dat proses late ferskate kearen ta gewelddiedige botsings tusken oanhingers fan 'e beide partijen, lykas yn 1672, doe't Johan en Cornelis de Witt, lieders fan 'e steatsksinnige partij, lyncht waarden troch in oranjesinnige kliber. Uteinlik kamen oan 'e ein fan 'e achttjinde iuw út 'e steatsksinnigen de Patriotten fuort.
Steatsen yn 'e skoalstriid
In trêde betsjutting fan it begryp 'steatsen' hie te krijen mei de skoalstriid. Yn dat ferbân wie de term synonym mei 'iepenbier'. Iepenbiere legere skoallen waarden, alteast yn Fryslân, oant fier yn 'e tweintichste iuw oantsjut as 'steatsskoallen', en de skoalbern dy't nei dy skoallen giene, wiene 'de steatsen'.
Recording Industry Association of America
De Recording Industry Association of America (RIAA) is in organisaasje dy't de Amerikaanske muzykyndustry fertsjintwurdiget. De leden binne platemaatskippijen en distributeurs fan muzykprodukten dy't neffens de RIAA sels 85% fan alle legaal ferkochte muzyk yn 'e Feriene Steaten produsearje, distribuëarje en ferhannelje.
De RIAA waard yn 1952 oprjochte en is fêstige yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C. It oarspronklike doel fan 'e organisaasje wie om 'e auteursrjochten fan 'e produsearre muzyk te behearen, om út namme fan 'e oansletten platemaatskippijen mei de fakbûnen te ûnderhanneljen, en om ûndersyk te dwaan dat ferbân hold mei de muzykyndustry en de oerheidsregels dy't dêrop fan tapassing wiene. Teffens waard der troch de RIAA in standerdisaasje fan lûdsdragers trochfierd, dy't resultearre yn 'e stereofoanyske plategroef en trije formaten grammofoanplaten: fan 33⅓, 45 en 78 toeren.
Tsjintwurdich is it doel fan 'e RIAA: Oangeande dat lêste punt hat de RIAA sûnt 2001 elts jier tusken $2 miljoen en $6 miljoen útjûn om te lobbyen by de Amerikaanske polityk.
De RIAA is oansletten by de Ynternasjonale Federaasje fan de Fonografyske Yndustry (IFPI), en is as sadanich yn 'e Feriene Steaten ferantwurdlik foar de sertifisearring fan goudene en platina singles en albums.
List fan planetoïden 75601-75700
Dit is in list fan planetoïden 75601-75700.
Grutte Priis Formule 1 fan Ruslân 2021
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Ruslân 2021 yn Sotsji op 26 septimber 2021. It wie de Fyftjinde race fan 22 races fan de Formule 1 yn 2021. Hy waard op it Sochi Autodrom hâlden. De race waard hâlden oer 53 omgongen, op it 5,8 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 309,7 kilometer.
Olena Tokar
Olena Tokar (21 juny 1987) is in Oekraynsk operasjongster. Hja is in sopraan. Sûnt 2010 is se ensemblelid fan de Opera fan Leipzig. Se hat meidien oan ferskate opera's yn Europa wêrûnder La bohème op it Verbier Festival, Faust yn Vilnius, La traviata yn Trondheim en Romeo en Julia yn Grange Park. Se naam in oantal keunstlieten op fan froulike komponisten, dêr't Clara Schumann en Vítězslava Kaprálová by wiene, mei pianist Igor Gryshyn.
Seksuele oriïntaasje
Seksuele oriïntaasje is in oanberne en yn prinsipe net te feroarjen ûnderdiel fan 'e minsklike persoanlikheid. It is dy persoanlike kwaliteit dy't minsken in seksuele oantrekking foar oare persoanen oer fiele lit, faak yn kombinaasje mei in gefoel fan romantyk. Oer it algemien kin steld wurde dat der trije seksuele oriïntaasjes besteane: heteroseksualiteit, homoseksualiteit en biseksualiteit, wêrby't men jin oanlutsen fielt troch resp. lju fan it tsjinstelde geslacht, lju fan itselde geslacht of lju fan beide geslachten. As fjirde kategory wurdt soms noch aseksualiteit tafoege, dat it brekme fan it fielen fan seksuele oantrekking ynhâldt. By eltse minske sil ien fan dizze fjouwer kategoryen in wichtich diel fan syn of har seksuele identiteit útmeitsje. Oare oantsjuttings op dit mêd, lykas panseksualiteit of polyseksualiteit, binne eins nije yndielings foar âlde begripen.
Der bestiet in grutte oerlaping fan seksuele oriïntaasje mei it begryp seksuele foarkar, mar yn psychologysk ûndersyk wurdt ornaris ûnderskie tusken dy beide termen makke: immen dy't him- of harsels sjocht as biseksueel, kin dêrby noch wol in foarkar hawwe foar persoanen fan it iene geslacht boppe dy fan it oare geslacht. Seksuele foarkar ymplisearret fierders in beskate mjitte fan frijwillige kar, wylst de wittenskip it deroer iens is dat der oan seksuele oriïntaasje neat frijwillichs is. It is lykwols noch ûndúdlik wêrom't of hoe't minsken oan 'e iene of de oare seksuele oriïntaasje komme; saakkundigen binne fan miening dat de antwurden op sokke fragen socht wurde moatte yn biologyske faktoaren of de iere ûntwikkeling fan 'e foetus yn 'e limoer, of mooglik in kombinaasje fan beide. Oars as dat wol tocht wurdt, bestiet der gjin inkeld bewiis dat suggerearret dat seksuele oriïntaasje beynfloede wurdt of wurde kin troch jonkheidsûnderfinings of de manear wêrop't immen grutbrocht is. Wol hat wittenskiplik ûndersyk oantoand dat de minsklike seksualiteit net bestiet út isolearre hetero-, homo- en biseksuele hokjes, mar út in trochgeande bôge mei folsleine heteroseksualiteit oan 'e iene útein, folsleine homoseksualiteit oan 'e oare útein, en lykwichtige biseksualiteit yn 'e midden. Dy tinkbyldige bôge wurdt it heteroseksueel-homoseksuele kontinuum neamd.
Douglas DC-3
De RAF neamde it tastel Dakota; de Amerikanen praten fan Gooney Bird. De Amerikaanske striidmacht brûkte ferskate typen: C-47 Skytrain, C-49, C-50, C-52, C-53 (Skytrooper), C-68, C-84, C-117; by de Amerikaanske marine waard it tastel oantsjut mei R4D.
Skiednis
De DC-3 waard ûntwikkele út de DC-2. Yn de FSA wie ferlet fan in tastel wêr't pazzajiers yn sliepe koene, sadat transkontinintale flechten mooglik waarden. Yn 't earstoan hie it tastel dêrom sliepbanken. It waard doe mei DST oantsjut (Douglas Sleeper Transport). Lettere ferzjes hiene lykwols gewoane stuollen; earst 28 en letter 35 stiks. Sy krigen de typenamme DC-3.
De DC-3 makke op 17 desimber 1935 syn earste flecht. It robúste en betroubere tastel waard yn en nei de Twadde Wrâldoarloch brûkt as passazjiersfleantúch, transportfleantúch, sleper (ûnder mear foar de Horsa-sweeffleanmasines dy't by de Slach om Arnhim brûkt waarden) en foar troepetransport en ferwûneferfier.
Nei de oarloch waard in diel fan de militêre DC-3's oan boargerloftfeartmaatskippijen ferkocht, ek oan de KLM. Sadwaane spile de DC-3 in wichtige rol yn it him ûntjaan fan de boargerloftfeart. In part fan de militêre float bleau lykwols aktyf. Militêre DC-3's waarden ynset by de loftbrêge nei Berlyn yn 1948 en 1949. Ek yn de Fietnamoarloch waarden noch DC-3's brûkt, as troepeferfierder, mar guonts ek as gunship. De DC-3 waard dan útrisd mei masinegewearen en masinekanonnen. Dy tastellen krigen de type-oantsjutting AC-47.
De DC-3 wurdt ek yn de 21e iuw noch foar kommersjele flechten brûkt, al as net útrist mei turboprops. Dêrneist hawwe ferskate fleanklups en guon partikulieren in DC-3 dy't fleanree is.
De Suid-Afrikaanse Lugmag is hjoed de dei de iennichste yn de wrâld wêr't DC-3/C-47 Dakota noch in militêre rol hat. It tastel tsjinnet dêr foar ferfier en as platfoarm foar elektroanyske oarlochsfiering.
Dutch Dakota Association
De Dutch Dakota Association (DDA) hâldt twa DC-3's fleanree, en makket dêrmei flechten foar donateurs en oaren. It earste tastel fan de Association, de PH-DDA, ferûngemakke by sa'n flecht boppe de westlike Waadsee op 25 septimber 1996; alle 32 ynsittenden ferlearen it libben. Dy fleanramp, bekend as de Dakotaramp, late ta strangere Nederlânske regels foar it fleanen mei histoaryske fleantugen.
Op 27- en 28 maaie 2006 wie der in fly-in foar DC-3's yn Lelystêd fan it Aviodrome.
Seksuele identiteit
Mei jins seksuele identiteit wurdt bedoeld hoe't men oer jinsels tinkt mei it each op seksuele oantrekking en romantyske foarkar. De seksuele identiteit is nau besibbe oan geslachtsidentiteit en seksuele oriïntaasje, mar is net itselde; geslachtsidentiteit is it (subjektive) gefoel dat men hat oer jins eigen geslacht en hoe't men dat persoanlik belibbet, wylst seksuele oriïntaasje de (objektive) oantrekking ta seksuele partners ynhâldt.
Jins seksuele identiteit hoecht net oerien te kommen mei jins seksuele oriïntaasje. Yn slim homofobe maatskippijen of subkultueren ûnderdrukke homoseksuele, lesbyske en biseksuele persoanen harren aard faak sasear, dat se der sels foar harsels oer net foar útkomme of foar doare út te kommen. Yn sa'n sitewaasje is de seksuele identiteit fan sokke lju heteroseksueel, wylst harren seksuele oriïntaasje dat net is.
In seksuele identiteit kin geandewei it libben ek feroarje, wylst dat mei in seksuele oriïntaasje net sa is. Dit ferklearret dan ek de manlju en froulju dy't fan harsels miene dat se heteroseksueel binne, faak yn 'e iere folwoeksenens al trouwe en in gesin stiftsje, mar jierren letter "ynienen" homoseksueel of lesbysk "wurde", skiede fan harren partner, en in relaasje begjinne mei in nije partner fan itselde geslacht. Sokke lju hawwe fansels altiten al homoseksueel of lesbysk west, mar troch omstannichheden dy't fan alderlei soarte wêze kinne, hiene se it earder net beseft, of hiene se it ûnderdrukt.
Yasmine Bleeth
Yasmine Bleeth (folút: Yasmine Amanda Bleeth; New York, 14 juny 1968) is in Amerikaansk rêstend aktrise en model. Hja wie as bern al aktyf as aktrise, û.m. yn reklamespotsjes en de soapsearje Ryan's Hope. Bleeth waard bekend mei de rollen fan LeeAnn Demerest yn 'e soapsearje One Life to Live en fan strânwacht Caroline Holden yn 'e aksjesearje Baywatch. Letter spile se yn tillefyzjesearjes as Nash Bridges en Titans, foar't se har yn 2003 út 'e publike belangstelling weromloek fanwegen in oanhâldende drugsferslaving.