cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katedraal fan Lichfield
Fiktoriaanske restauraasje
Yn de Fiktoriaanske tiid waard de gevel troch George Gilbert Scott restaurearre. De bylden stelle kenings, keninginnen en hilligen foar en binne foar in diel orizjineel en immitaasjes en tafoegings as de orizjinelen net mear oanwêzich wiene. Wyatt hie foar it doksaal midsiuwsk stienwurk brûkt, dat Scott op syn bar brûkte om stuollen te meitsjen foar de geastliken op it alter. It stiennen doksaal waard ferfongen torch in nij, troch Scott ûntwurpen, metalen koerhek en is in hichtepunt fan Fiktoriaanske keunst, lykas ek de tegels oer de flier dy't ynfloeden hawwe fan de midsiuwske tegels dy't yn it koer fûn binne en yn de bibleteek bewarre wurde.
Oargel
Eardere oargels (Robert Dallam (1639), Thomas Schwarbrick (1740) en Samuel Green (1790)) fan de katedraal stiene op it stiennen doksaal dat troch George Gilbert Scott yn 1856 ôfbrutsen waard. De tsjerke krige yn 1861 yn de earm fan it noardlik transept in nij trijemanualich oargel fan George Holdich mei in opmerklik Pedaal Oargel fan tsien registers. Yn 1884 waard op deselde lokaasje in nij oargel boud troch Hill & Son. It ynstrumint ferhûze yn 1908 nei it plak yn de romten boppe it koer, dêr't it yn twa fronten yn it koer en it transept troch J. Oldrid Scott wer opboud waard. Scott brûkte by de weropbou âlder piipwurk fan Holdich en ek in grut part fan it Pedaal Oargel waard op 'e nij brûkt.
Yn 1974 krige it oargel û.o. in nije spyltafel en elektro-pneumatyske traktueren fan Hill Norman & Beard. Yn it ramt fan de fiering fan it 1300-jierrich jubileum fan de earste Sint-Chadtsjerke waard de disposysje fan it oargel yn it koer troch Harrison & Harrison wer yn de sitewaasje fan 1908 werombrocht. It krige nije elektro-pneumatyske traktueren en de spyltafel waard op 'e nij ûntwurpen. In nije seksje fan 13 registers waard yn it noardlike trifoarium tafoege.
Ljurkfûgels
De ljurken of ljurkfûgels (Alaudidae) foarmje in famylje yn it skift fan de moskeftigen. Der binne sa'n 100 soarten yn 21 skaaien. Yn Amerika en yn Austraalje komt elk mar ien soarte foar (Strânljurk of Hoarnljurk resp. Easterske strûkljurk), de oare komme foar yn Jeropa, Aazje en de meastepart yn Afrika. It binne lytse sjongers (12-38 cm).
Foarâlden
Foarâlden of foarâlders (meastal wurdt de meartalsfoarm oanholden) binne de minsken fan wa't men ôfstammet. Dêrta hearre jins âlden, pake en beppe, oerpake en -beppe en betoerpake en -beppe, mar yn 'e regel wurdt der mei dizze oantsjutting ferwiisd nei in ûnbeskaat tal generaasjes yn it (fiere) ferline fan jins famylje. It begryp dat tsjinsteld is oan foarâlden is neiteam, dat alle ôfstammelingen omfiemet. De famyljebân tusken foarâlden en harren neiteam is altyd lineêr, sûnder sydsprongen; in neef fan jins heit of in omke kin dus net jins foarâlder wêze, of it moat wêze dat sa'nent, bygelyks troch in houlik of oare seksuële relaasje mei jins mem ek jins heit is.
Neiteam
It begryp dat tsjinsteld is oan neiteam is foarâlden: Willem fan Oranje is ien fan 'e foarâlden fan kening Willem-Alexander. De famyljebân tusken foarâlden en neiteam is altyd lineêr en ferrint dus fan pake en beppe op âlden op bern op bernsbern ensfh. en net fia omkes en muoikes of neven en nichten. Wol kin dizze bân sawol yn 'e manlike line rekkene wurde, dus fia de famylje fan 'e heit, wat yn 'e Westerske maatskippij 'de rjochte line' hjit te wêzen, as yn 'e froulike line, fia de famylje fan 'e mem. Willem-Alexander stammet bygelyks net yn 'e rjochte line ôf fan Willem fan Oranje, mar fan dy syn jongere broer Jan de Alde; Willem-Alexander syn ôfstamming fan Willem fan Oranje rint yn 'e froulike line, fia Albertine Agnes fan Oranje-Nassau, in dochter fan Willem fan Oranje syn soan Freark Hindrik, dy't mei har folle neef Willem Freark fan Nassau-Dietz troude, dat wer in pakesizzer fan Jan de Alde wie.
Foarâlden
Men is in bloedsibbe fan in oare persoan as men mei him of har in mienskiplike foarâlder hat. Dat jildt net inkeld foar minsken, mar ek foar bisten. De evolúsjeteory is derop basearre dat ferskillende bistesoarten weromgeane op in mienskiplike foarâldersoarte, en dat frijwol alle libben op 'e Ierde (útsein beskate baktearjes) úteinlik weromgiet op ien oanbegjin. As men derfan útgiet dat elts fan jins foarâlden op mar ien inkele manear oan jin besibbe is, ferdûbelet it tal fan jins foarâlden mei eltse generaasje: men hat 2 âlden, 4 pakes en beppes, 8 oerpakes en -beppes, 16 betoerpakes en -beppes, en sa fierder. Yn 'e praktyk is lykwols dúdlik dat de grutte mearderheid fan 'e foarâlden mearfâldich oan jin besibbe binne, bygelyks om't in oeroeroerâldomke oan heitekant ek yn 'e famylje fan jins mem yntroud is. Wat fierder oft men yn it ferline weromgiet, wat mear oft men sokke 'krúsferbinings' tsjinkomme sil.
Yn guon kultueren leaut men dat jins foarâlden út it hjirneimels wei harren ôfstammelingen hoedzje en noedzje. Dat idee hat yn dy kultueren ornaris oanlieding jûn ta in aspekt fan natoerreligyen dat foarâldenferearing neamd wurdt, wêrby't de foarâlden njonken de goaden fereare en oanbean wurde en offerjeften ûntfange, of sels it plak fan 'e goaden hielendal oernommen hawwe. Foarâldenferearing is sadwaande in foarm fan fergoading fan minsklike persoanen. Dit ferskynsel komt bygelyks sterk foar yn guon lannen yn Súdeast- en East-Aazje, lykas Fjetnam en Sina, al hat it kommunistyske rezjym fan 'e Folksrepublyk Sina war dien om 'e praktyk út te rûgjen. Ek by in grut tal tradisjonele lânseigen Afrikaanske en Yndiaanske kultueren nimt foarâldenferearing in wichtich plak yn.
List fan planetoïden 85201-85300
Dit is in list fan planetoïden 85201-85300.
Kollegiale tsjerke (Neuchâtel)
De Kollegiale tsjerke (Frânsk:Collégiale de Neuchâtel) is in protestantske tsjerke yn de Switserske stêd Neuchâtel. De tsjerke is boud as in trijeskepige basilika mei twillingstuorren en wie foar de reformaasje in stiftstsjerke dy't oan Us-Leaffrou (Notre Dame) wijd wie. It dak is mei patroanen fan kleurrike tegels belein. De tsjerke stiet njonken it Slot Neuenburg.
Skiednis
Mei de bou fan de tsjerke waard yn 1190 útein set. Ynearsten wie dat noch yn romaanske styl, wylst de hegere dielen en de krúsgong al oergyngen yn de gotyk. De tuorren waarden letter tafoege: de súdlike toer yn de twadde helte fan de 13e iuw en de noardlike toer folle letter by in restauraasje tusken 1867 en 1870.
Typyske goatyske boueleminten lykas krabben, fialen en wimpergen binne by de bou net of mar in hiel lyts bytsje tapast.
Sûnt de bou yn de midsiuwen ûndergyng de tsjerke ferskate restauraasjes. De lêste grutte restauraasje fûn plak yn de twadde helte fan de 19e iuw ûnder lieding fan de tsjerkarsjitekt Ferdinand Stadler. Dêrnei hawwe der gjin grutte feroarings mear west.
Op it tsjerkhôf stiet in stânbyld fan de reformator Guillaume Farel, dy't de stêd wist oer te heljen foar de ynfiering fan de grifformearde lear yn Neuchâtel. Mei de reformaasje rekke de tsjerke in grut part fan it katolike ynterieur kwyt. Yn in lêste anty-katolike opwâling yn de 17e iuw liet de stedsried fan Neuchatêl ek nochris de fresko's oerkalkje en de âlde portaalbylden ferwiderje. Yn de tsjerke stiet in byldenryk 14e-iuwsk senotaaf ta eare fan hertoch Loadewyk fan Neuchâtel.
Oargels
Yn de tsjerke binne twa oargels.
Walcker-oargel
It âldste oargel is in ynstrumint fan de oargelbouwer Eberhard Friedrich Walcker út 1870. It sleeplaad-ynstrumint wurdt op it stuit net brûkt en hat 45 registers op trij manualen en pedaal.
St.-Martin-oargel
It haadoargel waard neffens in ûntwerp fan Guy Bovet yn 1996 troch Manufacture d’orgues St.-Martin boud. It hat 41 registers op fjouwer manualen en pedaal. De spyl- en registertraktueren binne mechanysk. It oargel hat in hichte fan 11 meter en in gewicht fan likernôch 11 ton en is troch loftkessens mobyl makke.
Wind (rivier yn Wyoming)
De rivier de Wind (útspr.: [wɪnd]; Arapaho: Hóteiniicíe, útspr.: [hɔteini:ʧie]) is in 298 km lang diel fan 'e bopperin fan 'e rivier de Bighorn, yn it westen fan 'e Amerikaanske steat Wyoming. De hiele rivier stiet ek wol bekend as de Wind/Bighorn. De rivier de Wind ûntwetteret in gebiet fan 20.000 km².
De Wind ûntspringt yn it Wind River Lake yn 'e Rocky Mountains, deunby it heechste punt fan 'e Togwoteepas (útspr.: [to: u 'ɡo: u ti:]), en wurdt dêrnjonken fet troch ferskate sydstreamen dy't út 'e noardeastkant fan 'e Windrivierbergen fan westlik sintraal Wyoming komme. De rivier streamt dêrwei yn súdeastlike rjochting troch de Dobbe fan 'e Windrivier en it Wind River Yndianereservaat hinne, en waakst noch oan troch de gearfloeiïng mei de Lytse Wind, yn 'e neite fan Riverton. Streamop fan dat punt wurdt er troch de pleatslike befolking yn 'e regel de Grutte Wind neamd.
Dêrwei streamt de Wind noardoan, troch in kleau yn 'e Owl Creekbergen, dêr't er oergiet yn 'e Bighorn. Yn 'e Owl Creekbergen is er ôfdame, en foarmet er in kearmar dy't de Boysen-kearmar hjit. De Wind feroaret offisjeel yn 'e Bighorn op it punt dat "Wedding of the Waters" neamd wurdt, oan 'e noardkant fan 'e berchkleau.
Grosset & Dunlap
Grosset & Dunlap is in Amerikaanske útjouwerij dy't fêstige is yn New York. It bedriuw jout likernôch 170 nije titels jiers út, benammen fiksje en berneboeken, mar ek wol non-fiksje. Grosset & Dunlap is tsjintwurdich in ymprint fan 'e Penguin Group.
Skiednis
Yn 1974 kaam de útjouwerij yn 'e hannen fan Filmways, en doe't dat yn 1982 oernommen waard troch Orion Pictures, waard Grosset & Dunlap trochferkocht oan G.P. Putnam's Sons. Yn 1996 waard Putnam oernommen troch de Penguin Group, sadat Grosset en Dunlap doe in ymprint fan dy grutte Britske útjouwerij waard. Sûnt 2013 falt it ûnder Penguin Random House, in joint venture fan 'e Penguin Group mei it Amerikaanske Random House.
Byzantynsk Manljuskoar Fryslân
It Byzantynsk Manljuskoar Fryslân (Nederlânsk en offisjeel: Byzantijns Mannenkoor Friesland) is in Frysk koar út Drachten. It waard yn 2004 oprjochte en telt anno 2019 24 leden, ôfkomstich út Fryslân, Grinslân en Drinte. Sûnt 2007 stiet it koar ûnder lieding fan diriginte Nana Tchikhinashvili, dy't hikke en tein is yn 'e Georgyske haadstêd Tbilisi en sûnt 1995 yn Nederlân wennet.
It rippertwaar fan it Byzantynsk Manljuskoar Fryslân bestiet foar it meastepart út liturgyske gesangen út 'e Eastersk-otterdokse tradysje, benammen dy fan 'e Russysk-Otterdokse Tsjerke. Dêropta bringt it koar ek folksferskes út East-Jeropa te'n gehoare. It Byzantynsk Manljuskoar Fryslân sjongt altyd à capella, om't neffens de Eastersk-otterdokse tradysje de lieten dy't songen wurde ûnder de earetsjinst in wjerklang wêze moatte fan it sjongen fan 'e ingels yn 'e himel (dy't gjin muzykynstruminten brûke). Foar de folksferskes giet soks net op, mar dêrfoar makket it koar likemin gebrûk fan ynstrumintele begelieding.
Parallelle wrâld
In parallelle wrâld, in parallel universum of in alternative reälititeit is in hypotetyske, op himsels steande reäliteit dy't tagelyk bestiet mei jins eigen reäliteit (de 'gewoane wrâld'). Dit konsept wurdt gauris brûkt yn beskate foarmen fan fiksje, lykas myten en moderne fantasy- en science fiction-literatuer. De bekendste foarmen fan parallelle wrâlden binne de himel en de hel, ynsafier't dat reäliteiten binne dy't troch libbenen besocht wurde kinne lykas yn in protte ferhalen út bygelyks de Grykske mytology bart. Yn 'e mearwrâlde-ynterpretaasje, in wittenskiplike hypoteze dy't diel útmakket fan 'e kwantummeganika, wurde 'parallelle universa' omskreaun as 'universa dy't faninoar skaat wrude troch in inkel kwantumbarren'.
In spesifike groep fan parallelle universa wurdt in multyversum neamd. Mei deselde term kinne ek alle mooglike parallelle universa oantsjut wurde dy't mei-inoar neffens guon wittenskiplike teoryen de algemiene reäliteit foarmje. Hoewol't 'parallel universum' en 'alternative reäliteit' yn 'e measte gefallen synonimen binne, kin 'alternative reäliteit' in bykommende konnotaasje hawwe dy't suggerearret dat sa'n reäliteit in fariaasje is op jins eigen reältiteit. De term 'parallel universum' is algemiener, sûnder de ymplikaasje fan sa'n ferbân. 'Parallelle wrâld' komt oerien mei 'parallel universum', mar is beheind ta ien wrâld ynstee fan it hielal te omfetsjen.
It fantasysjenre hat it gebrûk fan parallelle wrâlden oernommen út 'e mytology. In ier foarbyld komt foar yn it Perzyske mearke De Aventoeren fan Bûlûkija, út Tûzen-en-ien Nacht, wêryn't de protagonist Bûlûkija ûntdekt dat der alternative wrâlden of universa besteane dy't op sines lykje, mar der dochs fan ferskille. In resinter en bekender foarbyld wurdt foarme troch de romansearje The Chronicles of Narnia, fan C.S. Lewis, wêryn't inkele Ingelske bern troch in geheime trochgong efteryn in kleankast nei de parallelle wrâld Narnia reizgje.
Powder (rivier)
De term "Powder (rivier)", "Powderrivier" of "Powder River" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Súdfûgels
De súdfûgels (Latynske namme: Australaves) foarmje in pas yn 2012 definiëarre en dêrom noch rangleaze taksonomyske groep fan 'e klasse fan 'e fûgels (Aves), de ûnderklasse fan 'e moderne fûgels (Neornithes), de tuskenklasse fan 'e nijkakigen (Neognathae), it boppeskift fan 'e nije fûgels (Neoaves) en de rangleaze groep fan 'e lânfûgels (Telluraves).
Ta dizze groep hearre 4 skiften fûgels, wêrûnder de falkeftigen (Falconiformes), de moskeftigen (Passeriformes) en de pappegaai-eftigen (Psittaciformes). De falkeftigen binne resint, op basis fan genetysk ûndersyk, losmakke fan 'e rôffûgels (Accipitriformes). Ta de moskeftigen heart 60% fan alle libbene fûgelsoarten. Dêrmei is dat skift mear as twa kear sa grut as it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia) en likernôch fiif kear sa ferskaat as dat fan 'e flearmûzen (Chiroptera), de beide grutste sûchdiereskiften.
Strange Brew (ferhalebondel)
Strange Brew is in blomlêzing yn 'e foarm fan in ferhalebondel, gearstald troch de Amerikaanske redaktrise en skriuwster P.N. Elrod. It boek omfettet njoggen koarte ferhalen fan it fantasysjenre, dy't allegearre ta it subsjenre fan 'e urban fantasy hearre. De titel fan 'e bondel betsjut letterlik "Frjemd Brousel". De ferhalen yn Strange Brew binne skreaun troch foaroansteande auteurs as Patricia Briggs, Jim Butcher, Charlaine Harris en Elrod sels.
Alle ferhalen út 'e bondel waarden yn Strange Brew foar it earst útjûn, hoewol't de measten neitiid troch de respektivelike skriuwers op 'e nij útjûn binne yn eigen ferhalebondels. Strange Brew waard yn 2009 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij St. Martin's Griffin. De bondel wûn datselde jiers in earfolle fermelding yn 'e kategory bêste blomlêzing fan 'e PEARL Awards.
Vegelinsdyk
thumb|Vegelinsdyk De Vegelinsdyk of Vegelinswei is in âlde ferbining en wetterkearing tusken De Jouwer en Akkrum. De dyk is ek de grins fan de wenwyk Skipsleat. Oan it stik dyk op De Jouwer steane oan beide siden fabryksgebouwen.
De 7 kilometer lange dyk waard yn 1723 oanlein op inisjatyf fan grytman Philip Frederik Vegelin fan Claerbergen, yn gearwurking mei Johan Vegelin fan Claerbergen, grytman fan Doanjewerstâl, en Regnerus van Andringa, grytman fan Lemsterlân. Neist ferbining mei Akkrum wie de dyk ek wichtich as wetterkearing. De dyk wie in flugge ferbining fan De Jouwer mei Ljouwert. De famylje Vegelin rjochte ek in stik dyk by de delsetting Haskerdiken dat de ferbining waard tusken Akkrum en It Hearrenfean. By Akkrum wie in fearpont oer It Deel, dat oersetplk krige de namme Nijeskou. Fanôf de oare kant fan Nijskou en fan It Deel wie in oansluting op de dyk fan Akkrum nei Ljouwert. De boer dy't de pont betsjinje moast, wenne oan it Nije Deel op in pleats fan de famylje Vegelin. Omdat der destiids noch gjin direkte ferbining wie tusken De Jouwer en Terherne, groeide de pontferbining út ta de wichtichste út dy tiid.
Doe't der tichtby de dyk ynpolderingen dien waarden, kaam de dyk yn eigendom fan de Haskerfeanpolder. Dy polder waard doe ek ûnderhâldsplichtich. Se namen ek de haden fan it fear oer, mar wiene net rjochtige en ferplichte om it fear te betsjinjen. It iningsrjocht hearde by de pleats en de skouboer. De polder ferhurde de dyk en doe't dat ienkear in goede ferkearsdyk wie waard it eigendom, ûnderhâld en behear yn 1947 oernomd troch de gemeente Haskerlân.
2Cellos
2Cellos is in Kroätysk selloduo, dat bestiet út Šulić Luka en Stjepan Hauser. Sûnt 2011 binne der meardere albums troch Sony Masterworks mei harren wurk útjûn. Hja binne benammen bekend fanwegen harren ynstrumintale arranzjeminten fan ferneamde pop- en rocknûmers, klassike muzyk en filmmuzyk.
Karriêre
Šulić Luka en Stjepan Hauser hawwe in klassike oplieding folge en kenne inoar fan de Muzykakadeemje yn Zagreb. Mei fyftjin jier wie Šulić yn dy tiid de jongste muzykstudint yn de skiednis fan de Muzykakadeemje yn Zagreb. Letter studearre Luka yn Wenen en beide studearren hja yn it Feriene Keninkryk (Šulić oan de London's Royal Academy of Music en Hauser oan it Trinity College of Music, no Trinity Laban Conservatoire of Music yn London en dêrnei oan de Royal Northern College of Music yn Manchester.
2Cellos krige ynternasjonaal namme troch selsmakke video's op YouTube, lykas Michael Jackson's "Smooth Criminal". It earste album waard yn 2011 útbrocht mei dêr op covers fan U2, Nirvana, Coldplay en Sting. Der folgen optredens oer de hiele wrâld op festivals en konserten en ek in tour tegearre mei Elton John. Ek wiene hja regelmjittich te sjen yn Amearikaanske tillefyzjeprogramma's lykas de Amearikaanske tillefyzjesearje Glee en yn de Ellen DeGeneres Show. Yn 2013 folge in twadde album (In2ition) en yn 2015 in tredde (Celloverse).
Fâd (betsjuttingsside)
"Fâd" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Bocholt
De stêd Bocholt (Nederdútsk: Bokelt) leit yn it Westmünsterland yn it noardwestlik diel fan de Dútske dielsteat Noardryn-Westfalen. It is de grutste stêd fan de kreis Borken yn it Regierungsbezirk Münster. De stêd leit oan de Nederlânske grins en is nei Münster en Rheine de grutste stêd yn it Münsterland.
Skiednis
Bocholt krige yn 1228 stedsrjochten en soe in ferbastering wêze fan it wurd "boekehout". Op midsiuwske segels fan de stêd is in beam te sjen en op it segel fan 1302 is dat dúdlik in boekebeam. It ferlienen fan de status fan stêd hie as doel om de posysje fan de macht fan de karfoarsten yn it westen fan it bisdom Münster feilich te stellen. Yn de 14e iuw waard it fersterke stedsgebiet fierder útwreide en waard in twadde tsjerke boud. Yn de 15e iuw waard de belangrykste tsjerke fan de stêd, de St. Georg (Sint-Joaris) op 'e nij as in goatyske halletsjerke boud. Ek waarden der yn dy tiid trije kleasters stifte. Fanôf likernôch 1500 wie it dien mei de opgong fan de stêd. Fanwegen de lokaasje op de grins hie de ekonomy fan de stêd te lijen fan de Tachtichjierrige Kriich. Spaanske troepen brochten Bocholt in moannenlange besetting yn de winter fan 1598/1599. De wolstân naam letter wer wat ta en de bou fan in nij riedhûs yn 1618-1624 tsjûget dêr ek tsjintwurdich noch fan. De Tritichjierrige Kriich brocht dêrnei op 'e nij delgong: de plonderings en inbesetting troch Hessyske troepen fan 1635-1650 ferearme Bocholt. Dêroerhinne kamen ek noch útbraken fan de pest en njonken de ekonomyske delgong fûn der ek noch in politike delgong plak. Om't de stêd sûnt it midden fan de 16e iuw nei it protestantisme hong en ferset bea oan fersiken fan de lânshearen om it katolisisme wer yn te fieren, ferlear de stêd yn 1627 ek de stedske selsstannigens. Pas nei't de kontrareformaasje mei súskses trochfierd waard krige de stêd de âlde rjochten mei beheinings werom. Ek tsjintwurdich (2020) is de stêd noch yn mearderheid in katolike stêd..
Yn it midden fan de 16e iuw brochten flechtlings út Brabân de kennis mei fan it katoenweevjen. Mei de stifting fan in katoengild yn 1569 waard de tekstylbewurking út katoen yn de rin fan de tiid in wichtige ekonomyske faktor yn Bocholt. De stêd wie dêrby wol ôfhinklik fan de katoenymport oer Nederlân, dy't yn de 18e en begjin 19e iuw, fral yn de Sânjierrige Kriich en ûnder it bewâld fan Napoleon, swierrichheden ûnderfûn.
Troch de Frede fan Lunéville (1801), it ein fan it prinsbisdom Münster (1802) en it Reichsdeputationshauptschluss (1803) foel Bocholt ûnder it bewâld fan de hearen fan Salm-Salm en Salm-Kyrburg, dy't mei oare gebieten it foarstendom Salm stiften. Yn 1811 waard it foarstendom Salm mei oare Dútske lannen troch Frankryk anneksearre, yn 1813 troch Prusen beset en wat letter troch it Kongres fan Wenen yn 1815 oan it keninkryk Prusen tawiisd. Prusen dielde Bocholt by de kreis Borken, it Regierungsbezirk Münster en de provinsje Westfalen yn. De yndustrialisaasje soarge wer foar in soad ekonomyske opgong; oant 1914 waarden der teminsten 114 nije tekstylfirma's stifte, itjinge as in katalisator wurke foar it tal ynwenners en de fierdere ûntjouwing fan de ynfrastruktuer.
De weropbou fan de stêd waard nei de kriich mei faasje oppakt. Ynearsten profitearre ek de tekstylyndustry wer fan de bettere tiden, mar lang om let koe dy net op tsjin de konkurrinsje fan it bûtenlân. Ynstee dêrfan brocht de metal- en elektroyndustry nije wurkgelegenheid, sektoaren dy't ek hjoeddedei noch in stimpel sette op de ekonomy fan Bocholt.
Sûnt 1975 is Bocholt net mear in selsstannich kreis en foarmet de stêd in ûnderdiel fan it de kreis Borken. Troch de opheffing fan 10 lytsere gemeentes om Bocholt hinne naam lykwols sawol it grûngebiet as it ynwennertal fan it stedsgebiet fierder ta.
Foar de Achterhoeke foarmet de stêd in populêr plak om boadskippen te dwaan.
Yndieling
Sûnt 1975 is de gemeente Bocholt te ferdielen yn alve saneamde ortsteile: Barlo, Biemenhorst, Bocholt, Hemden, Holtwick, Liedern, Lowick, Mussum, Spork, Stenern en Suderwick. De grinzen fan de ortsteile komme likernôch oerien mei de âlde gemeentegrinzen fan foar de weryndieling.
Katedraal fan Noto
De Cattedrale di San Nicolò (Sint-Nikolaaskatedraal) is de katedraal fan it yn 1844 stifte bisdom Noto yn de Italjaanske tsjerkeregio Sisylje. De oan Nikolaas fan Myra wijde katedraal waard nei de ierdskodding fan 1693 yn de jierren 1694 oant 1776 op it nije plak fan de stêd as haadparochytsjerke (chese madre) fan Noto boud. Sûnt 2012 is de katedraal in basilica minor. De katedraal makket diel út fan it wrâlderfgoed fan de letbarokke stêden fan it Val di Noto.
Beskriuwing en skiednis
De lange boutiid fan de neffens it ûntwerp fan Rosario Gagliardi boude en ûnder tafersjoch fan Bernardo Labisi foltôge tsjerke ferklearret it somtiden ûntbrekken fan gearhing yn de arsjitektuer en de yntroduksje fan neoklassisistyske eleminten. Foar de katedraal leit in brede trep. Karakteristyk binne de twillingtuorren, de pylderrike gevel en in portaal mei sênes út it libben fan de benammen op Sisylje fereare hillige Corrado Confalonieri, dy't de patroanhillige fan de stêd is. Yn in kapel yn it rjochter sydskip wurde de reliken fan Corrado Confalonieri yn in sulveren skryn bewarre.
Op 13 maart 1996 stoartte in grut part fan de tsjerke yn. De skea wie grut: fjouwer pylders fan it súdlike diel fan it skip, ien fan de fjouwer pylders fan de koepel, it hiele dak en ferwulft fan it skip, trijefearnspart fan de tamboer mei de koepel de grutte koepel, it dak fan de súdlike earm fan it transept en in grut part fan it rjochter sydskip. Oarsaak wie eroazje, materjaalwargens en it net altiten goed útfieren fan reparaasjes.
Bedriging (misdriuw)
In bedriging yn 'e strafrjochtlike sin fan it wurd omfiemet almeast it driigjen mei lichaamlik geweld tsjin in persoan, syn neisten of syn besittings. As der drige wurdt mei geweld oant de dea derop folget, sprekt men fan in deadsbedriging. Bedrigings kinne op in grut tal ûnderskate manearen utere wurde, fan direkte mûnlinge kommunikaasje oant yn in tillefoanpetear, fia de e-mail (haatmail) of yn in brief (in driichbrief of kûgelbrief). Guon bedrigings binne tige subtyl, wylst oaren dat beslist net binne. Bedrigings kinne fuortkomme út in winsk om beskate konkrete belangen te ferwêzentlikjen, út 'e ferdigening fan besteande rjochten, út wraak of út emosjonele útbarstings. Oerlaping tusken dizze fjouwer kategoryen komt in soad foar.
Bedriging is yn it Nederlânske strafrjocht strafber ûnder kêst 285 fan it Wetboek fan Strafrjocht. Dêryn wurdt spesifyk neamd: bedriging fan ynternasjonaal beskerme persoanen (lykas steatshaden, regearingslieders en oare heechpleatste funksjonarissen); bedriging mei geweld yn it algemien; en bedriging mei moard, ferkrêfting, seksuële oantaasting, gizeling (misdriuw),, swiere mishanneling of brânstifting. Hjirop stiet in finzenisstraf fan maksimaal twa jier of in jildboete fan 'e fjirde kategory. Skriftlike bedrigings yn dit ramt wurde de dieder slimmer oanrekkene en kinne bestraft wurde mei maksimaal fjouwer jier finzenisstraf of in jildboete fan de fjirde kategory. Op bedriging mei in terroristysk eachmerk stiet seis jier finzenisstraf of in jildboete fan de fjirde kategory, en as de bedriging dien wurdt om in oar terroristysk misdriuw mooglik te meitsjen, kin de straf noch in trêdepart ferhege wurde.
Gauke Kootstra
thumb|175px|Gauke Kootstra Gauke Kootstra (De Koaten, 9 july 1874 – Grins, 27 novimber 1942 ) wie in Nederlânsk bestjoerder fan Frysk komôf.
Kootstra wie in soan fan in pelmûnder yn De Koaten. Hy krige in oplieding op it gemeentehûs yn Bûtenpost en waard amtner oan de sekretary yn Dantumadiel; yn 1904 waard er gemeentesekretaris fan Eaststellingwerf. Fan 1913 ôf wie er ûnôfhinklik frijsinnich boargemaster fan, efterelkoar yn Eaststellingwerf (1913-1917), Emmen (1917-1927) en Gorinchem. Yn Emmen kaam er telâne yn in rûzige perioade; de gemeente wie hast fallyt en der wie slimme earmoed ûnder de befolking. Hy wie dêr belutsen by de emigraasje fan hûnderten gesinnen, dy't op syn minst út fiif persoanen bestienen, nei Twinte (benammen nei de Drentse buurt yn de Enskedeeske wyk Pathmos) dy't dêr kâns op in better bestean yn de tekstylyndustry hawwe moatte soene.
Yn 1936 waard Kootstra beneamd ta offisier oarder fan Oranje Nassau.
Paulina Seikola
Paulina Seikola, echte namme ûnbekend (yn Ruslân, 7 oktober 1989), is in rêstend Russysk neakenmodel en pornografysk aktrise fan mingd Russysk-Mongoalsk etnysk komôf. Hja makke ek wol gebrûk fan 'e artystenammen Yasmine, Verunka en Irenka, en, yn mindere mjitte, fan Alba, Abigail, Danielka, Sandra, Valeska en Vera. Hja sette yn 2008 útein mei in wurkpaad yn 'e pornoyndustry en spile yn frijwat films. Yn 2012 beëinige Seikola har karriêre as pornoaktrise.
Libben en karriêre
Seikola waard yn 1989 earne yn Ruslân berne. Yn 2008, doe't se 19 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile se neitiid yn in stik as tritich pornofilms, wêrby't se sawol yn 'e Jeropeeske as yn 'e Amerikaanske pornoyndustry wurksum wie. Seikola lei har benammen ta op it sjenre fan 'e lolitapornografy, en gie dêrby ek anale seks en dûbele penetraasjes net út 'e wei.
Lichemsskaaimerken
Paulina Seikola is fan mingd blank en mongoloïde ras, mei brune eagen en swart hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.60 m lang, mei in gewicht fan 50 kg, en in natuerlike kupmaat 34C. Hja hat gjin piercings en likemin tatoeaazjes.
Jean Stapleton
Jean Stapleton, echte namme: Jeanne Murray (New York, 19 jannewaris 1923 – dêre, 31 maaie 2013), wie in Amerikaansk aktrise, dy't yn 'e jierren santich bekendheid krige troch har rol as Edith, de beklaachlike mar tawijde frou fan Archie Bunker (spile troch Carroll O'Connor), yn 'e tillefyzjekomeedzjesearje All in the Family.
Libben en karriêre
Stapleton wie hikke en tein yn New York. Har heit wie Joseph E. Murray, in reklameman, en har mem Marie Stapleton, in operasjongster. Se studearre oan it Hunter College yn Manhattan en sette yn 'e simmer fan 1941 útein mei har aktearkarriêre. Se spile op Broadway yn ferskate súksesfolle musikals, lykas Damn Yankees, Funny Girl, Bells Are Ringing en Juno, en hie gastrollen yn withoefolle tillefyzjesearjes. Yn 1971 briek se troch mei har rol yn All in the Family (1971-1979); foar har fertolking fan Edith Bunker wûn se trije Emmy Awards (de heechste Amerikaanske tillefyzjepriis) en twa Golden Globes. Se spile Edith Bunker ek yn it begjin fan 'e ferfolchrige Archie Bunker's Place, mar om't se har nocht hie fan 'e rol, liet se har oan 'e ein fan it earste seizoen út 'e searje skriuwe.
Yn 1982 spile Stapleton in folle serieuzere rol as Eleanor Roosevelt, yn in tillefyzjeproduksje oer dy har lettere libben. Neitiid gie se mei dy rol, adaptearre ta in ienfrousshow, op toernee by de Amerikaanske teäters lâns. Teffens hie se mei Whoopi Goldberg ien fan 'e haadrollen yn 'e tillefyzjesearje Bagdad Café. Yn 1984 sloech se de haadrol ôf yn 'e detektivesearje Murder, She Wrote, dy't dêrnei nei Angela Lansbury gie. Yn 'e njoggentiger jierren hie se byrollen yn films as Michael, mei John Travolta, en You've Got Mail, mei Tom Hanks en Meg Ryan, en gastrollen yn searjes as Everybody Loves Raymond en Murphy Brown. Yn 2001, doe't se 78 jier wie, hold se op fan aktearjen.
Priveelibben
Stapleton wie fan 1956 oant syn dea yn 1983 troud mei toanielregisseur William Putch. Hja krigen twa bern, akteur, skriuwer en tillefyzjeregisseur John Putch en tillefyzjeprodusinte Pamela Putch. Stapleton wie in aktyf lid fan 'e Christian Science-tsjerke. Hja stoar op 31 maaie 2013 te New York, yn 'e âlderdom fan 90 jier. Op 5 juny waarden de neönljochten fan Broadway ta har oantins in minút lang útset.
Keppelings om utens
● Folsleine filmografy fan Jean Stapleton yn 'e Internet Movie Database
Stadspolder
Stadspolder is in polder en in earder wetterskip yn de gemeente Aldamt yn it easten fan de provinsje Grinslân.
De polder waard yn 1740 oanlein en leit benoarden Drieborg. De polder wurdt omjûn troch de Stadspolderdijk yn it noarden en easten, dêr't er by de Westerwâldske Aa del rint, de Middendijk yn it suden en de Vleugeldijk yn it westen. De mûne fan de polder stie yn de noardeastlike hoeke, likernôch ien kilometer besuden Nieuwe Statenzijl, en dy pompte it wetter yn de Westerwâldske Aa. De polder wurdt hjoed-de-dei beheard troch wetterskip Hunze en Aa's.
De Stadspolder is ien fan de Doalertpolders. De boaiem bestiet út seeklaai en de grûn is tige gaadlik foar ikkerbou.
Reiderwolderpolder
Yn 1874 waard benoarden de Stadspolder it twadde part fan de Reiderwolderpolder oanlein. Ek dy wie alhiel yn eigendom fan de stêd Grins, en bestjoerlik foel it der net ûnder, dochs waard it al as in part fan de Stadspolder sjoen.
Namme
De namme ferwiist nei de stêd Grins, dy't yn 1740 úteinsette mei it yndykjen fan de polder. Yn 1874 folge in twadde ynpoldering.
Earder rêdingsboathûs
It earder rêdingsboathûs oan de Duinkersoord op Flylân stiet benoarden East-Flylân en waard yn 1894 boud foar de Noord- en Zuid-Hollandsche Redding-Maatschappij. Yn 1999 waard de loads yn it Monuminteregister ynskreaun. It bouwurk is sûnt 2001 yn eigendom fan Vereniging Hendrick de Keyser.
Skiednis
Foardat it rêdingboathûs yn 1894 boud waard, waard der sûnt 1825 in loads yn it doarp East-Flylân brûkt foar it stâljen fan de boat en de hynders. Omdat it ferpleatsen fan de boat nei it Noardseestrân te lang duorre, waard it nije boathûs noardlik fan it doarp boud, krekt achter de lêste dúnrige. It waard boud fan bakstiennen en dêrom is it it iennige, geef bewarre, stiennen boatehûs dat bekend is oan de Fryske kust. In oantal ûnderdielen binne nei alle gedachten net orizjineel en oare ûnderdielen, sa as in flaggemêst en de rails foar de slide, binne ferdwûn. Nei restauraasje troch Hendrick de Keyser waard der in keunstnerswenning en -atelier yn fêstige.
Beskriuwing
Om de boat maklik yn - en út lade te kinnen krigen de foar- en eftergevel fan it rjochthoekige gebou dûbele doarren. De ûntlêstingsbôge boppe de doarren binne útfierd yn giele en brune bakstiennen. Neist de doarren binne der sparfjilden mei trapen ôfrûne hoeken en ôfrune ûnderrânen. Dêrtroch binne se foarmjûn as bline nissen. Yn de foargevel is boppe de ûntlêstingsbôge in keunststiennen balke oanbrocht mei dêrop it gevelopskrift 'N. Z. HOLL. REDD. MAATSKAPPY'. Boppe it opskrift is in achthoekich roasfinster set, lyk oan it finster yn 'e eftergevel. Beide roasfinsters binne omjûn troch in râne mei dêryn giele bakstiennen. Yn de earste stien stiet oanjûn dat K. Reedeker de earste stien lein hat. Reedeker wie boargemaster en foarsitter fan de pleatslike kommisje fan de N.Z.H.R.M. De muorren fan it boathûs binne fierder opboud yn bakstien. De sydgevels binne ferparte yn fjouwer sparfjilden mei dêrtusken trije muorredammen. De rjochter sydgevel hat noch in tredde, inkelde doar. It bouwurk hat in fier oerstekkend sealtek dat dutsen is mei weagjende Fryske pannen. Rûnom hat de daklist in seachtoskmotyf.
It ynterieur bestiet út ien grutte romte. Wol is der in lyts part ôfskieden, mei houten sketten, sadat der in klaairomte en in húske pleatst wurde koene. Boppe in part fan de romte is in souderke foar de opslach fan materialen. It ynterieur is net beskerme, omdat der gjin monumint-weardige ûnderdielen yn binne.
Julianna Vega
Julianna Vega, echte namme ûnbekend (yn Kuba, 5 july 1981), is in Kubaansk-Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise. Hja sette yn 2014 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn in stikmannich films. Ein 2014 krige Vega bredere bekendheid troch har rol yn 'e film Mia Khalifa Is Cumming for Dinner, dy't foar in soad opskuor soarge.
Libben en karriêre
Vega waard omtrint 1987 berne op Kuba, mar groeide op yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Floarida. Yn 2014, doe't se likernôch 27 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Vega neitiid yn teminsten acht films, wêrby't it yn hast alle gefallen om produksjes fan 'e pornowebside BangBros gie. Dêropta spile se yn ien film fan 'e lytse studio Airerose Entertainment. Njonken har aktearwurk is Vega ek aktyf as neakenmodel.
Vega krige in beskate bekendheid troch har rol yn 'e film Mia Khalifa Is Cumming for Dinner, út it neijier fan 2014. Dêryn hie se in trioke mei akteur Sean Lawless en de Libaneesk-Amerikaanske pornostjer Mia Khalifa. It feit dat Vega en Khalifa dêrby hidjaabs droegen, in stik klean dat ornaris assosjearre wurdt mei islamityske froulju, soarge yn it Midden-Easten en benammen Khalifa har bertelân Libanon foar in protte krityk, dy't yn Khalifa har gefal sels útrûn op deadsbedrigings. Dat nettsjinsteande it feit dat Khalifa it grutste part fan har libben yn 'e Feriene Steaten trochbrocht hie en fan hûs út net islamitysk mar eastersk-katolyk is. Vega ûntkaam troch har Kubaanske eftergrûn fierhinne oan soksoarte eksessen. Troch alle trelit waard Mia Khalifa Is Cumming for Dinner ien fan 'e populêrste pornofilms dy't BangBros ea makke hat.
Lichemsskaaimerken
Julianna Vega is in Latina mei in blanke en yndiaansk hûdskleur, brune eagen en brún hier. Gegevens oer har lingte en gewicht binne net foarhâns, mar se hat kupmaat 34E, wêrfoar't se in boarstfergruttingsoperaasje ûndergien hat. Se hat, behalven troch har earlellen, gjin piercings, mar wol hat se in tribal-tatoeaazje yn 'e foarm fan in bân om har rjochterboppe-earm hinne.
Siligo
thumb|left|200px|Sicht op Siligo Siligo is in stêd en gemeente yn de provinsje Sassari, regio Sardynje yn Itaalje mei 964 ynwenners (31-12-2010) en in oerflakte fan 43,6 km².
Demografy
Siligo hat likernôch 378 húshâldens. It ynwennertal sakke yn de perioade 1991-2001 mei 11,4% neffens sifers fan folkstellingen fan ISTAT.
Geografy
Siligo ginzet oan de folgjende gemeenten: Ardara, Banari, Bessude, Bonnanaro, Codrongianos, Florinas, Mores, Ploaghe.
De Jouwer fan A-Z
De Jouwer fan A oant Z fan op Wikipedy oanwêzige siden dy 't te krijen hawwe mei de flekke De Jouwer.
A
Agraryske Skou - Apollo Trio - Avéna
C
Laurens ten Cate - City Teäter - Concordia - Con Spirito - CSC (gymnastykferiening)
D
Eddy Dykstra - Lenie Dijkstra - Theo Dobbe - dokter J.G. Driessen - Drolshagen - It Duet - Dûnsje
E
thumb|Eeltsjebaes Earmeskoalle - Earmhûs - Douwe Egberts - Douwe Egberts (persoan) - Egbert Douwes - Frâns Julius Johan fan Eysinga - Skelte Hessel Roorda fan Eysinga - The Evergreens - Ulbe Everts
F
De Famberhorst - Femke Faber - De Ferbining - Fermanje - Fersetsmonumint - Flagge fan De Jouwer‎ - Flekke - Flying Boetoe - Follybalkombinaasje De Jouwer - Frânske skoalle - Fryske Krite De Jouwer - De Fryske Marren - Friso
G
thumb|De Gieljitter Gasfabryk - Geakundich Wurkferbân Skarsterlân - Gemeentehûs fan Haskerlân - Gieljitterij Keverling - Karel F. Gildemacher - Arend Glas - Goudhaantje - Douwe Gorter - Gravepuoltsje - De Griene Mole - Grifformearde tsjerke - Charles Groenhuijsen - Grutte Fryske Wei - It Grutte Gesicht - Gudsekop (skûtsje)
H
Pieter Willem ter Haar - Dirk Haasdijk - Kees Hanje - Haskerfeanpolder - Haskerlân - De Helling - Heremastate - Johannes Hesselhûs - Johannes Hillarius van der Heide - Hoarnstermar - Hobbe Durks fan Baerdt - Hobbe fan Baerdt Tsjerke - Wytse Hoekstra - Hoitemastins - Benny Holtrop - Eeltsje Holtrop van der Zee - Auke Holtrop van der Zee - Ambrosius Gellius fan Hylckama - Jelle Broers Hylckama - It Huneskip - Hurddraverij en Rinferiening - Hurddraversdyk - Hurdspytsje
I
Iisklup 'Vlecke Joure' - 8501Indie
J
thumb|Jachtwerf De Jong Maarten Jamin - Jitterijgebou fan Keverling - Nicolas Japikse - Joets - Henk de Jong - Hessel de Jong - Jan de Jong - Cees de Jong - Johannes Hessels de Jong - Steven de Jong - Jacob Jongbloed - Jonkerslân - Jonkersleat - Jouster Krante - Jouster Kuierke - Jouster Merke - Jouster opfearten - Jouster Slûs - Jouster Sylroede - Jouster Toer - JWS - SC De Jouwer
K
De Kanoniers - Kaskade - Keallepoat - De Keallepoaten - Geert Knol - Knooppunt De Jouwer - De Kolk - Fuotbalferiening De Kooi - De Koperjitter - Roland Kortenhorst
L
Latynske Skoalle - Fierljepferiening De Lege Wâlden - De Libra - List fan boeken oer De Jouwer - List fan grytmannen fan Haskerlân - List fan Gritenijsekretarissen fan Haskerlân - List fan Jousters - List fan ryksmonuminten op De Jouwer - List fan strjitten op De Jouwer
M
thumb|Midstrjitte De Marsekreammer - Matteüstsjerke - Mennohûs - Tony van der Meulen - Midstrjitte - Midstrjitte 32 - Midstrjitte 73 - Midstrjitte 81 - Midstrjitte 91 - Midstrjitte 98 - Midstrjitte 99 - Mole fan Borger - Mosken - Iepenbiere MULO - kristlike MULO - Bernhard Munniks - Wynoldus Munniks - Museum De Jouwer
N
Danny Noppert - Nijjiersrevu fan De Jouwer - Nutsdepartemint De Jouwer
O
Oaljeslaggerij E.A. de Boer - Oaters - Thijsje Oenema - Oeral Thús - Oskar Radio & TV - Roel Otter - Ovengebou en sliperij fan Keverling - ‎Anton Oud thumb|Penninga's mole
P
Park Heremastate - Park Ter Huivra - d' Alde Pastorij - Penninga's Mole - De Poarten fan Sinnebuorren - Pontsje oer de Skarster Rien - Alde Postkantoar - Jan Prakje - It Puoltsje - Puzelmuseum
R
Freark Ringnalda - Inne Jans Rinkes - Rjochtdei - Roelof ten Napel - Jelle ten Rouwelaar - Ruterwille & Jong út Ein
S
thumb|Skipsleat It Sael - It Sân 4 - It Sân 6 - Heije Schaper - Loes Schellekens - Johan Schuurman - The Serenes - Sewei - It Syl - Skarsterlân - Skiednis fan De Jouwer yn jiertallen - Skien - Skip mei lading - Skippekertier - Skipsleat - Skipsleat (wenwyk) - Slachtedyk - Slof Tours - Ronald Smink - Spanninga Metaal - Janke Spanninga-Posthuma - Reitse Spanninga - Sjoerd Spanninga - De Stampers - Spic en Span - Stegen fan de Midstrjitte - Kafee 'De Ster' - De Stiennen Flier - Stix - Floris Stoffelsma - Durk Stoker - Suderfjild - Sûkereifabryk 'Het Paard' - Duo Sunrise - Swipedei
T
Taconistún - Jan Tseards Tadema - Sipcke Tadema - Gerrit Tasma - tennisferiening Joure - Jantsje Aberg-Terpstra - Hotel Van Terwisga - Theresiahûs - Anne Tjerkstra - Toerstrjitte - It Tolhûs - Tramstasjon - De Trije Toeristen - Tsjerketoer fan Westermar - Tjerk Terpstra - Tramwei De Jouwer - De Lemmer - Arjen Tuiten - De Twigen
U
Uilke Boonstra - Douwe Uninga fan Hoytema
V
George Valkema - Bert Jan van der Veen - Veenstra's Banketbakkerijen - Vegelinsdyk - Arent Johan Vegelin van Claerbergen- Joachim Karel Vegelin van Claerbergen - Petrus Johannes Vegelin van Claerbergen - Philip Vegelin fan Claerbergen - Pieter Benjamin Johan Vegelin van Claerbergen - Valerius Lodewijk Vegelin van Claerbergen - Vegelinshof - Henk van der Velde - Herman Verbeek - Vermaningsband - Jacob Sjoukes Visser - VKH - meubelfabryk De Vrij - meubelfabryk Van der Veer - Feitze de Vries - In de Vrijloop thumb|Toer fan Westermar
W
Waach - Westermar - Wapen fan De Jouwer - Johannes Westers - Wetterskip Boarn en Klif - Wettertoer - Cornelis Wielsma - Sjoerd Wiersma - Wyldehoarne - De Witte Os - M.L. van de Woestijne Voerman - WK Solexrace - Geart Aeilco Wumkes
Z
Firma Zandstra - Piet Rigter van der Zee - Sjoerd Zeldenthuis - Auke Zijlstra - Zijlstra's Meubelfabryk - Henk Zoetendal
Falkfoarmigen
De falkfoarmigen (Latynske namme: Eufalconimorphae) foarmje in pas yn 2011 definiëarre en dêrom noch rangleaze taksonomyske groep fan 'e klasse fan 'e fûgels (Aves), de ûnderklasse fan 'e moderne fûgels (Neornithes), de tuskenklasse fan 'e nijkakigen (Neognathae), it boppeskift fan 'e nije fûgels (Neoaves) en de rangleaze groepen fan 'e lânfûgels (Telluraves) en de súdfûgels (Australaves).
Ta dizze groep hearre 3 skiften fûgels, nammentlik de falkeftigen (Falconiformes), de moskeftigen (Passeriformes) en de pappegaai-eftigen (Psittaciformes). Ut resint genetysk ûndersyk hat bliken dien dat de falkeftigen, dy't foarhinne altyd yndield wiene by de rôffûgels (Accipitriformes), eins selsstannich ta har hjoeddeiske foarm evoluëarre binne, en dat hja eins it naust besibbe binne oan 'e mosk- en pappegaai-eftigen.
Oostwolderpolder
De buorskip bestiet it in tal grutte pleatsen by de Polderweg del en in tal huzen dy't byïnoar stean tichteby in lytse slûs yn de Oude Geut.
Oostwolderpolder hie fan 1865 oant 1960 in eigen skoalle. Dy waard ynearsten stifte troch de Herfoarme tsjerke, mar waard sûnt 1880 oernaam troch de gemeenten Midwolda en Finsterwolde.
Wetterskip
Yn 1863 waard it wetterskip oprjochte, dat de wetterôffier behearde.
It wetter streamde ornaris troch de kearslûs yn de Oude Geut. By oerlêst waard earst gebrûk makke fan in mûne, mar letter fan in gemaal. It wetter kaam oer de Finsterwolderpolder terjochte yn it kanaal foar it ôfwetterjen fan it wetterskip Vereeniging, dêr't it troch in slûs by Fiemel yn de Iems útsmiten waard. Dat kanaal en de slûs waarden troch in oar wetterskip, de Vereeniging neamd, beheard.
De polder behearde dêrnjonken noch fjouwer diken. Hjoed-de-dei falt it gebiet wettersteatkundich sjoen ûnder it wetterskip Hunze en Aa's.
Nelufar Hedayat
Nelufar Hedayat (Kabul, 1 jannewaris 1988) is in Britsk sjoernaliste, presintatrise en dokumintêremakster fan Afgaansk komôf. Hja wurket foar it Amerikaanske kommersjele tillefyzjestasjon Fusion TV en hat dokumintêres makke, presintearre en ko-produsearre foar sawol tillefyzje as radio. Hedayat hat ek trije jier lang de aktualiteiterubryk Newsround presintearre.
Jonkheid
Hedayat waard yn 1988 berne yn 'e Afgaanske haadstêd Kabul. Yn 1994, doe't se seis jier âld wie, kaam se mei har âlden as oarlochsflechtling oan yn it Feriene Keninkryk, dêr't se fierder opgroeide. Se waard yn noardlik Londen grutbrocht as moslima, mar net op strange wize.
Karriêre
Hedayat folge in sjoernalistike oplieding en waard yn 2009 oannommen troch de BBC, dêr't se foar de tillefyzjestjoerder BBC Three wurke. Yn 2011 waard se presintatrise fan Newsround, de live útstjoerde aktualiteiterubryk fan 'e BBC. Dy funksje ferfolle se trije jier lang, oant se yn 2014 by de BBC wei gie en as algemien ferslachjouster oan it wurk gie by it nijsprogramma Channel 4 News, op 'e ûnôfhinklike tillefyzjestjoerder Channel 4. Ein 2016 joech se har by it nijsteam fan it Amerikaanske kommersjele tillefyzjestasjon Fusion TV, dêr't se sûnt as presintatrise wurket.
Njonken har wurk as presintatrise hat Hedayat in stikmannich dokumintêres makke. Yn Women, Weddings, War and Me, út 2010, kearde se foar it earst werom nei har heitelân Afganistan, dêr't se yn byld brocht hoe't it libben fan froulju feroare wie sûnt de fal fan it Taliban-rezjym yn 2001. De dokumintêre waard útstjoerd op BBC Three en krige foar it meastepart loovjende kritiken. Neffens de sjochsifers waard it programma sjoen troch mear minsken as dat yn it Feriene Keninkryk ea earder nei in dokumintêre sjoen hiene. Women, Weddings, War and Me wûn de Broadcast Digital Award yn 'e kategory bêste aktualiteiteprogramma.
Nei't se yn 2013 oer sinleas geweld de dokumintêre Shot for Going to School makke hie, folge yn 2014 Vietnam's Dog Snatchers, wêrfoar't Hedayat nei Fjetnam reizge. Dêr gie se op ferkenning yn 'e geheime wrâld fan 'e hannel yn hûnefleis, wêrfoar't elts jier miljoenen hûnen slachte wurde. In grut diel dêrfan bestiet út húsdieren dy't fan harren baaskes stellen wurde. Hedayat stelde fêst dat de plysje dêrfoar inkeld boetes útdielt, dy't de hûnedieven maklik betelje kinne om't de fraach nei hûnefleis sa grut is. Se besocht ek in doarp dêr't de ynwenners it rjocht yn eigen hân nommen hiene en inkele hûnedieven fermoarde hiene.
Fan 2016 oant 2018 makke Hedayat de dokumintêresearjes The Traffickers en Food Exposed. Yn The Traffickers ûndersocht se de praktiken fan minskesmokkelders dy't flechtlingen en asylsikers útrûpelje ûnderweis nei Jeropa. Yn Food Exposed die se û.m. ûndersyk nei de eksploitative wurkwize fan grutte palmoaljebedriuwen yn Libearia en nei de yntinsive bargefokkerij yn 'e Feriene Steaten en Sina, dêr't safolle antybiotika foar brûkt wurdt, dat baktearjes der ymmún foar wurde, wat op in wrâldwide ramp driget út te rinnen.
Trivia
Yn desimber 2012 die Hedayat mei oan 'e BBC-kwis Celebrity Mastermind, mei as spesjaliteitsûnderwerp Harry Potter. Se behelle it trêde plak (fan fiif dielnimmers).
Paul Le Guen
Paul Le Guen (Frânske útspr.: [pɔl lə ɡwɛn], likernôch: "pol luh gwen"; Bretonske útspr.: [pawl lø ɡwɛnː], likernôch: "paul leu gwen"; Pencran, 1 maart 1964) is in Frânsk fuotballer en fuotbaltrainer fan etnysk Bretonsk komôf. Hy sette yn 1983 útein mei syn profesjonele sportkarriêre en spile û.m. by Paris Saint-Germain. Ek kaam er santjin kear út foar it Frânske nasjonale alvetal. Nei't er yn 1998 opholden wie as fuotballer, begûn Le Guen in twadde wurkpaad as trainer, wêrby't er ek bûnscoach fan Kameroen en Omaan wie.
Jonkheid en oplieding
Le Guen waard yn 1964 berne yn Pencran, op it skiereilân Bretanje.
Karriêre as fuotballer
Le Guen sette syn profesjonele karriêre as ferdigener yn it fuotbal yn 1983 útein by de klub Stade Brest 29 út Brest. Dêr spile er seis jier lang en waard er ynset by 154 wedstriden. Yn dy tiid skoarde er seis goals. Yn 1989 ferhuze er nei FC Nantes Atlantique út Nantes, dêr't er yn twa jier tiid 76 kear foar útkaam en ien goal skoarde. Yn 1991 kaam Le Guen te spyljen foar Paris Saint-Germain út Parys, dêr't er oant de ein fan syn karriêre, yn 1998, bliuwe soe. Foar PSG spile er yn dy sân jier 344 kear en skoarde 24 doelpunten.