cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Religy
Boedisme
It teravadaboedisme (theravāda betsjut: "de wei fan 'e âldsten") of hinayana (hīnayāna betsjut: "it lytse fiertúch"), ek wol oantsjut as súdlik boedisme, is de dominante godstsjinst yn Sry Lanka, Birma, Tailân, Kambodja en Laos. It is basearre op in grutte samling hillige teksten dy't de Paly-kanon neamd wurde, en it wurdt troch syn oanhingers beskôge as de otterdokse, rjochtsinnige foarm fan it boedisme. De kearn fan 'e lear fan it teravadaboedisme is dat men inkeld troch de foarskriften fan 'e Boeda te folgjen, it nirvana berikke kin. Boppedat is dat útslutend in saak fan jinssels; nimmen kin jin dêrby helpe of tsjinwurkje (dêrfandinne "it lytse fiertúch", dat oarspronklik in soarte fan skelnamme wie).
It mahayanaboedisme (mahāyāna betsjut: it "grutte fiertúch") is de foarm fan it boedisme dy't beliden wurdt yn Sina, Fjetnam, Taiwan, Hongkong, Makau, Koreä en Japan. It wurdt ek wol oantsjut as it eastlik boedisme. It is folle minder in ienheid as it teravadaboedisme, en falt útinoar yn myriaden learen en streamings, dêr't zen, tendai en nichiren guon fan 'e bekendsten fan binne. It is dizze foarm fan it boedisme dy't ornaris troch Westerlingen oanhongen wurdt dy't har ta boedisme bekeard hawwe. It wichtichste skeel fan it mahayanaboedisme mei it teravadaboedisme is de manear dêr't de leauwenden it nirvana op berikke tinke te sillen. Mahayanaboedisten hoopje ntl. nei talleaze libbens weromkeare te sillen as in bodhisattva, dy't op 'e drompel fan it nirvana (en dus fan it eigen sieleheil) hohâldt om oaren te helpen by it berikken fan harren sieleheil. Sa'n bodhisattva offeret dus de eigen ferlossing op foar dy fan 'e wrâld (dêrfandinne "it grutte fiertúch").
In trêde haadstreaming fan it boedisme is it vajrayanaboedisme (vajrayāna betsjut: "it Diamanten Fiertúch"). De namme ferwiist nei de vajra, de diamanten, wjerljochtstjoerende skepter fan 'e (hindoeïstyske) tongergod Indra, dy't sels ûnbrekber is, mar fierders alles brekke kin. Yn oerdrachtlike sin kin de oantsjutting ek ferwize nei in fallus. It vajrayanaboedisme komt fuort út it mahayanaboedisme, mar is fier fan dy oarsprong ôf rekke. It is de dominante foarm fan it boedisme yn Tibet, Bûtan, Mongoalje en de Himalayaregio, hoewol't it ek yn Sina en Japan foarkomt. It wurdt ek wol oantsjut as it noardlik boedisme. It vajrayanaboedisme falt ek wer útinoar yn in grut tal streamings, mar de bekendsten binne it boedistysk tantrisme en it lamaïsme of Tibetaansk boedisme, dat foar master opslacht yn Tibet, Bûtan en Mongoalje. Vajrayanaboedisten hingje itselde leauwen yn 'it grutte fiertúch' oan as mahayanaboedisten, mar se binne derfan oertsjûge dat harren metoaden om it nirvana te berikken folle effisjinter binne, sadat de sielsferlossing binnen ien minskelibben berikt wurde kin.
In oare, nijere streaming binnen it boedisme, dy't (fierhinne) los stiet fan 'e trije haadstreamings, is it navayana (navayāna betsjut: "it nije fiertúch"). Dat is in foarm fan boedisme dy't yn 'e tweintichste iuw yn Yndia ûntstie ûnder de dalits, de kasteleaze hindoes, dy't harren massaal ta it boedisme bekearden út protest tsjin 'e oanhâldende diskriminaasje fan harren as paria's.
Jaïnisme
It jaïnisme is in Spiltiidreligy dy't mar justjes jonger is as it boedisme en fan 'e ein fan 'e sechsde iuw f.Kr. datearret. It is basearre op 'e lear fan 'e profeet Mahavira (Mahāvīra, "Grutte Held"), dy't trije grûnprinsipes omfettet: ahiṃsā (geweldleazens), anekantavāda (non-absolutisme) en aparigraha (it net-hechtsjen oan materiële dingen). It wurdt ek yn hege mjitte karakterisearre troch asketisisme. Oanhingers fan it jaïnisme binne jaïna's, in namme dy't etymologysk fuortkomt út it Sanskrityske wurd jina (útspr.: "dzjina"), dat "oerwinner" betsjut en ferwiist nei "it paad fan 'e oerwinning", ntl. it jaïnisme. Jaïna's moatte fiif grutte eden swarre: ahiṃsā (geweldleazens), satya (wierheid), asteya (rjochtskepenens, letterlik: "net-stellen"), brahmacharya (keinens of selibaat of alteast it bedimjen fan seksuele oandriuw) en aparigraha (ôfsjen fan it opgarjen fan rykdommen). Dy útgongspunten hawwe in grutte ynfloed op 'e libbensstyl fan 'e jaïna's, dy't bgl. foar it meastepart fegetarysk is om bisten en harren libbenssykly gjin kwea te dwaan. It biedwurd fan it jaïnisme is Parasparopagraho Jivanam: "de funksje fan sielen is om inoar te helpen". Der wiene yn 2010 wrâldwiid 4 oant 5 miljoen jaïna's.
Sikhisme
It sikhisme is in panenteïstyske monoteïstyske religy dy't yn 'e fyftjinde iuw yn 'e Pûndjaab, yn it it noardwesten fan it Yndysk subkontinint, stifte waard op basis fan in synkretisme fan hindoeïstyske en islamityske leauwenseleminten. De stifter wie goeroe Nānak, dy't as lieder fan 'e sikhistyske religieuze mienskip opfolge waard troch in rige fan njoggen oare goeroes. Fan in yn 't earstoan iepene en fierhinne pasifistyske leauwensmienskip radikalisearren de sikhs troch de leauwensferfolging, dêr't se troch de Mogol-keizers oan bleatsteld waarden, ta in nei binnen ta kearde, kriichshaftige nije oarder, dy't altyd ree is om himsels mei de wapens te ferdigenjen.
Sikhs wurde achte om 'e kwaliteiten fan in sant-sipāhī, in hillige soldaat, te belichemjen, om selsbehearsking te hawwe oer harren ynderlike ûndeugden, en om allegeduerigen ree te wêzen om ûnderdompele te wurden yn 'e deugden dy't beskreaun steane yn harren hillige tekst, de Granth Sāhib. De wichtichste begjinsels fan 'e sikhistyske godstsjinst binne it leauwe yn 'e yn alles trochwurkjende God (Waheguru), dat symbolisearre wurdt troch de útspraak ik ōaṅkār, dat "ien God" betsjut, en tagelyk ek yn in religieuze praktyk wêrby't sikhs oanfitere wurde om maatskiplike herfoarming nei te stribjen troch har yn te setten foar rjochtfeardichheid foar eltsenien. Anno 2012 wiene der wrâldwiid likernôch 30 miljoen sikhs.
Oare Yndyske religyen
Ferskate oare religyen, dy't ek ta de nije religieuze bewegings rekkene wurde, kinne foar Yndyske religyen oanmurken wurde. Men kin dan tinke oan ayyavazhi, eckankar, it rajneeshisme (de religy fan 'e Bhagwan) en transendinte meditaasje.
Eastaziatyske religyen
De Eastaziatyske religyen ûntstiene yn East-Aazje, benammen yn Sina en Japan. Se ferskille bot fan 'e Yndyske religyen, hoewol't beide groepen faak op ien bulte smiten wurde as de Easterske religyen.
Sineesk universalisme
It Sineesk universalisme is in organysk woeksen en evoluëarre leauwe, sûnder oanwiisbere grûnlizzer, dat teminsten like âld is as it hindoeïsme. It hat him ûntjûn út 'e natoerreligy fan 'e âlde Sinezen, dy't nei alle gedachten tige liek op 'e hjoeddeistige natoerreligyen dy't noch altyd troch oare folken yn East-Aazje beliden wurde, wêrûnder in grut tal etnyske minderheden yn Sina. Troch de iuwen hinne hat it him ûntwikkele ta in tige yngewikkeld systeem fan leauwensoertsjûgings, dat net alinne selsstannich foarkomt, mar ek as grûnslach fungearret foar in synkretisme mei it taoïsme, it konfusianisme en it boedisme sa't dat yn Sina beliden wurdt.
Wichtige ûnderdielen fan it Sineesk universalisme binne: As religieuze tekst hat it Sineesk universalisme it orakelboek de I Ching. Der wiene yn 2010 950 miljoen oanhingers fan it Sineesk universalisme, hoewol't dêr in oansjenlike oerlaping by sit fan lju dy't ek oanhinger wiene fan it taoïsme, it konfusianisme en/of it boedisme.
Konfusianisme
It konfusianisme is de non-teïstyske lear fan 'e Sineeske filosoof Konfusius, datearjend út 'e Spiltiid, fan omtrint 500 f.Kr. It is hast mear in filosofy as in religy, en as it al foar in godstsjinst oanmurken wurde kin, is it in tige humanistyske en rasjonalistysken-ien. De moderne foarm fan it konfusianisme is eins it neo-konfusianisme, dat him yn 'e twadde helte fan it earste milennium ûntjoech yn reäksje op 'e groeiende ynfloed fan it boedisme en taoïsme yn Sina. Yn 2015 waard yn Sina de Hillige Konfusiaanske Tsjerke oprjochte om alle ûnderskate konfusiaanske organisaasjes te ferienjen. Der wiene yn 2020 wrâldwiid likernôch 6 miljoen konfusianen.
It konfusianisme leit de klam op famyljeferplichtings en maatskiplike harmony, ynstee fan op in boarne fan spirituele noarmen en wearden dy't ôfkomstich wêze soe fan in hegere macht. It leart dat de gewoane, aldendeiske aktiviteiten yn in minskelibben, en yn it bysûnder oangeande ynterpersoanlike relaasjes, in manifestaasje fan it hillige foarmje, om't se útdrukking jouwe oan it morele aard (xìng) fan 'e minskheid, dat in transendinte ferankering yn 'e Himel (Tiān) hat. Hoewol't it konfusiaanske begryp 'Himel' in beskate oerlaping hat mei it konsept 'godheid' yn oare religyen, is it yn earste ynstânsje in ympersoanlik absolút prinsipe, lykas de Tao yn it taoïsme of it brachman yn it hindoeïsme. De bemuoienis fan it konfusianisme mei dizze wrâld stipet op it útgongspunt dat minsken fûneminteel goed binne en boppedat ûnderwiisber en ferbetterber sadat se perfeksjonearre wurde kinne troch persoanlike en mienskiplike metoaden, benammen selskultivearring en selsskepping. It idee is om jinsels ta deugdsumens te bringen yn in moreel organisearre wrâld.
Sjintoïsme
It sjintoïsme (fan shindō, "de wei fan 'e goaden") is de tradisjonele godstsjinst fan Japan, dy't him rjochtet op it iverich en soarchfâldich útfieren fan rituelen om in bân te fêstigjen tusken de hjoeddeistige tiid en it fiere ferline. It omfettet in eigen mytology en in grut tal iepenbier tagonklike hillichdommen dy't tawijd binne oan 'e ferearing fan myriaden goaden (kami). Sokke kami libje net yn in eigen, himelske wrâld, mar diele dizze wrâld mei de minsken. Om't kami yn it Japansk sawol inkeltal as meartal wêze kin, wurdt mei itselde wurd ek ferwiisd nei in ûnpersoanlike, hillige krêft, dy't himsels manifestearje kin yn 'e foarm fan stiennen, beammen, rivieren, plakken, bisten en sels minsken. It sjintoïsme komt ta útdrukking troch standerdisearre klaaiïng en religieuze seremoanjes, dy't weromgeane oant de perioade fan 'e achtste oant de tolfde iuw. De ierste oerlevering fan it wurd shindō datearret fan 'e sechsde iuw. Wol 80% fan 'e Japanske befolking nimt út en troch diel oan sjintoïstyske rituelen of oare praktiken, mar net mear as 3 oant 4% identifisearret him- of harsels as sjintoïst, wat delkomt op sa'n 4 miljoen minsken.
Oare Eastaziatyske religyen
Oare godstsjinsten dy't wol ta de Eastaziatyske religyen rekkene wurde, binne it Koreaansk sjamanisme (of mûisme), it Fjetnameeske folksleauwe, it Taisk-Laotiaanske folksleauwe en de Rjûkjûaanske religy fan 'e Rjûkjû-eilannen, dy't allegear ek wol ta de natoerreligyen rekkene wurde. Fierders binne der noch de nije religieuze bewegings dy't út 'e Eastaziatyske religyen fuortkommen binnen, lykas shugendō en de nije religyen fan Japan, chen tao, falun gong en yiguando yn Sina, tsjondoïsme en jeung san do yn Koreä en cao đài en hòa hảo yn Fjetnam.
Lânseigen religyen
Lânseigen religyen foarmje in brede kategory fan lytsere, tradisjonele, kultuerspesifike, almeast etnysk bepaalde godstsjinsten, dy't útinoar falt yn twa grutte kloften: ● heidenske religyen ● natoerreligyen
Heidendom
Heidenske religyen binne de godstsjinsten dy't beliden waarden yn Jeropa, it Midden-Easten en Noard-Afrika foar't dy gebieten dominearre rekken troch de abrahamityske religyen, benammen it kristendom en de islaam. Sokke prekristlike en pre-islamityske godstsjinsten binne tsjintwurdich benammen bekend as mytologyen. Wichtige foarmen fan it heidendom yn it Midden-Easten en Noard-Afrika wiene it Egyptyske heidendom, it Berberske heidendom, it Sûmearyske heidendom, it Assyro-Babyloanyske heidendom, it Kanaänityske heidendom, it Arabyske heidendom, it Aldiraanske heidendom, it Hettityske heidendom, it Hoerrityske heidendom, it Armeenske heidendom en it Turkske heidendom. Wichtige foarmen fan it heidendom yn Jeropa wiene: it Grykske heidendom, it Skytyske heidendom, it Romeinske heidendom, it Keltyske heidendom, it Germaanske heidendom (wêrûnder it Fryske heidendom en mei as lette foarm it Noardske heidendom), it Baltyske heidendom, it Slavyske heidendom, it Baskyske heidendom, it Finske heidendom en it Hongaarske heidendom.
Soms wurdt de term 'heidendom' ek brûkt foar heechûntwikkele natoerreligyen fan bûten Jeropa en it Midden-Easten, lykas de Maya-religy en it leauwe fan 'e Azteken fan Meso-Amearika. Ornaris wurdt dat lykwols net dien, om't mei de term 'heidendom' ferwiisd wurdt nei in foarm fan godstsjinst dy't net mear beliden wurdt. Nettsjinsteande dat binne yn 'e tweintichste iuw nije foarmen fan frijwol alle heidenske religyen ûntstien. Dy wurde yn 'e mande mei guon nije religieuze bewegings dy't net kultuerspesifyk binne, beflapt ûnder de term modern heidendom.
Natoerreligyen
Natoerreligyen binne de godstsjinsten dy't beliden wurde en waarden troch natoerfolken yn Afrika, Sibearje, noardlik Jeropeesk-Ruslân, noardlik Skandinaavje, Súd-, Súdeast- en East-Aazje, Austraalje, Oseaanje en Noard- en Súd-Amearika. It binne de âldste religyen fan 'e wrâld, dy't oer it algemien karakterisearre wurde troch sjamanisme, animisme en/of foarâldenferearing. Sokke godstsjinsten hawwe gjin stifter, gjin profeten, gjin hillige tekst, en gjin fêste lear útsein ferhalen (myten) dy't fan âlder op âlder mûnling oerlevere wurde. Natoerreligyen geane werom op it religieuze yn 'e minske sels, syn ferlet om troch godstsjinst betsjutting te jaan oan it bestean yn it algemien en oan syn eigen libben yn it bysûnder.
Der binne wrâldwiid likernôch 2.500 ûnderskate natoerreligyen, dy't omtrint it jier 2000 beliden waarden troch teminsten 325 miljoen minsken. De nije synkretistyske religyen fan 'e ôfstammelingen fan Afrikaanske negerslaven yn 'e Amearika's, wêryn't Afrikaanske natoerreligyen fermongen binne mei eleminten fan it roomsk-katolisisme, wurde soms ta de natoerreligyen rekkene, mar teminsten likefaak ta de nije religieuze bewegings (sjoch hjirre).
Nije religieuze bewegings
Nije religieuze bewegings binne almeast lytsere religyen dy't resint (rûchwei sûnt de ein fan 'e njoggentjinde iuw) ûntstien binne. Se komme foar yn in breed ferskaat oan foarmen. Guon hawwe har ûntwikkele út of ôfspjalten fan wrâldreligyen, wylst oaren hielendal op eigen manneboet ûntstien binne.
Nije religyen fan Japan
De nije religyen fan Japan binne ek bekend ûnder de oantsjutting shinshūkyō. Dizze religyen binne fan 'e njoggentjinde iuw ôf stifte en hawwe faak as grûnslach in synkretisme fan sjintoïsme en boedisme, of fan boedisme en taoïsme en/of Sineesk universalisme, of fan boedisme of sjintoïsme en it kristendom. Der binne hûnderten fan sokke groepen, dy't neat gemien hawwe útsein dat se allegearre út Japan komme en dêrom yn 'e Japanske kultuer woartele binne. Guon hawwe har ek bûten Japan ferspraat. Fierwei de grutste is sōka gakkai, dat mear as 12 miljoen leauwenden yn 192 lannen hat.
Oare wichtige nije religyen fan Japan binne rissho kosei-kai (3,2 miljoen oanhingers), reiyū-kai (1,4 miljoen), bussho gonenkai kyōdan (1,3 miljoen), tenrikyō (1,2 miljoen), de Tsjerke fan it Wrâldmessianisme (800.000), seichō-no-ie (620.000) en konkōkyō (450.000). Shugendō is in nuvere ein yn 't byt om't it al yn sânde iuw ûntstie út in ferraning fan it sjintoïsme en it boedisme. Bekende healwize lytse rânegroepearrings binne bgl. Happy Science, de kultus dy't yn 2020 yn it nijs kaam troch de bewearing dat se besmetting mei it koroanafirus COVID-19 genêze koene, en aum shinrikyō, de sekte dy't yn 1995 ferantwurdlik wie foar de gifgasoanfal op 'e metro fan Tokio, dêr't 12 minsken by omkamen.
Nije religieuze bewegings op boedistyske grûnslach
Nije religieuze bewegings op boedistyske grûnslach komme behalven yn Japan ek yn oare dielen fan East-Aazje foar. Ien fan 'e grutsten is yiguando, dat út Sina komt. It hat ek oanhing yn Taiwan, Hongkong, Makau, Singapoer, Tailân, Súd-Koreä en Japan. Der binne teminsten 13 miljoen leauwenden. Oare nije religyen út Sina binne û.o. chen tao, dat behalven út it boedisme benammen ek eleminten út it taoïsme helle hat; t'ai chi chuan, dat weromgrypt op t'ai chi, it âlde Sineeske systeem fan lichemsoefening; en falun gong, in religy dy't yn 'e 2000-er jierren yn 'e Folksrepublyk Sina jierrenlang bleatstie oan slimme leauwensferfolgings.
Modern heidendom
Modern heidendom of Westersk heidendom, ek wol neopaganisme neamd, is in oerkoepeljende term foar alle ûnderskate hjoeddeistige godstsjinsten yn 'e Westerske wrâld dy't weromgripe (of sizze werom te gripen) op 'e prekristlike, heidenske leauwensoertsjûgings fan Jeropa, it Heine Easten en in grut part fan 'e eardere Sovjet-Uny. Dy religyen foarmje in grut ferskaat en komme inkeld yn 'e meast algemiene sin mei-inoar oerien. It modern heidendom is wol omskreaun as "in synteze fan histoaryske ynspiraasje en hjoeddeistige kreätiviteit", en de oanhingers fan 'e religyen dy't derta rekkene wurde, stypje yn ferskillende mjitte op prekristlike folkloristyske en etnografyske boarnen. Der wiene yn 2015 wrâldwiid sa'n 5,4 miljoen minsken dy't in foarm fan it moderne heidendom oanhongen.
Foarbylden fan universele modern heidenske religyen binne it adonisme, de goadinnebeweging, it neodruïdisme, thelema en wicca.
Adonisme
It adonisme is in anty-kristlike polyteïstyske religy dy't draait om it leauwen yn fiif grutte goaden, dêr't Adonis de wichtichste fan is. Hy is in goedaardich figuer, dat troch Franz Sättler, de stifter fan it adonisme, lykslein waard mei Satan út 'e kristlike mytology. Yn tsjinstelling dêrta is Molchos, dy't lykslein wurdt mei de kristlike God, tige kweadaardich en ferantwurdlik foar it ta slaaf meitsjen fan 'e minskheid troch it oplizzen fan monoteïstyske godstsjinsten lykas it joadendom, it kristendom en de islaam.
Goadinnebeweging
De goadinnebeweging is in koepelbeneaming foar nije religieuze bewegings yn 'e Westerske wrâld dy't weromgripe op 'e heidenske tradysjes om utering te jaan oan it froulike godlike. Sokke religyen ûntstiene ûnder de Twadde Feministyske Weach yn 'e 1960-er jierren yn reäksje op 'e dominante posysje fan it kristendom yn it Westen, in religy dy't it leauwen yn in monoteïstyske manlike God ferkundige. It idee dat God "fansels" manlik wie, kaam neffens feministen fuort út 'e patriargale maatskippij dêr't men yn it Westen yn libbe. De goadinnebeweging stelde dêrfoaroer in Goadinne en in matriargale maatskippij. In bekende foarm fan 'e goadinnebeweging is it dianisme, dat oer it algemien beskôge wurdt as in fariant fan wicca.
Neodruïdisme
Neo-druïdisme, of koartwei druïdisme, is in foarm fan spiritualiteit of religy dy't harmony en ferbûnens mei en ferearing fan 'e natoergeasten foarstiet. Dy line wurdt ornaris trochlutsen nei respekt foar alle libbenen wêzens, de wrâld sels ynbegrepen. It neo-druïdisme grypt dêrfoar werom op 'e (ûnderstelde) religy fan 'e Keltyske druïden (of natoerpreesters). In protte foarmen fan it moderne druïdisme hearre ta it moderne heidendom, hoewol't oaren filosofyen binne dy't net foar religy oanmurken wurde kinne. It neo-druïdisme kaam yn 'e achttjinde iuw yn Grut-Brittanje op en wie oarspronklik in kulturele beweging, dy't geandewei de njoggentjinde iuw religieuze konnotaasjes krige.
Thelema
Thelema is in okkulte religy of filosofy dy't yn 'e 1900-er jierren ûntwikkele waard troch de Ingelske skriuwer en mystikus Aleister Crowley. Dyselde beskôge himsels as in profeet fan in nij tiidrek, de Eon fan Hoarus, basearre op in spirituele ûnderfining dy't hy en syn frou Rose Edith Kelly yn 1904 yn Egypte hiene. Dêrby soe neffens Crowley in mooglik non-korporeel wêzen dat himsels Aiwass neamde, kontakt mei him opnommen hawwe fia Kelly, om 'e tekst te diktearjen fan The Book of the Law ("It Boek fan 'e Wet"), dêr't de grûnbegjinsels fan 'e thelema yn fêstlein waarden. De namme 'thelema' komt fan it Grykske wurd θέλημα, dat "wil" betsjut. De kearn fan 'e thelema is de útspraak "doch wat jo wolle", wêrmei't bedoeld wurdt dat thelemisten it paad yn it libben sykje moatte dêr't se foar foarbestimd binne, en har dêr net troch oare omtinkens of praktyske beswieren fan ôfbringe litte moatte.
Wicca
Wicca is de wichtichste foarm fan 'e saneamde moderne hekserij (oare farianten binne û.m. cochranisme, de feri-tradysje, hagehekserij en stregheria). De namme komt fan it Aldingelske wicca, dat "heks" betsjutte. Wicca kaam ta ûntwikkeling yn Ingelân yn 'e earste helte fan 'e tweintichste iuw, doe't dêr noch in wetlik ferbod op hekserij bestie, dat pas yn 1951 opheft waard. Neitiid waard wicca yn 1954 iepenbier makke troch de publikaasje fan it boek Witchcraft Today, dat skreaun wie troch Gerald Gardner, in pinsjonearre amtner.
As religy bringt wicca tige ferskate eleminten gear út it âlde heidendom en de tweintichste-iuwske esotery. It is in dualistyske godstsjinst dy't útgiet fan it bestean fan twa goaden: de Trijefâld Goadinne (Faam, Mem, Aldwiif) en de Hoarnde God, dy't tegearre de seksuele polariteit fan it manlike en it froulike begjinsel belichemje, de saneamde logos en eros, dy't ek yn guon oare godstsjinsten foarkomme (bygelyks yn it Sineeske universalisme as de yin-yang-symbolyk). Wicca falt útinoar yn in grut tal ûnderskate streamings dy't 'tradysjes' neamt wurde. De wichtichsten dêrfan binne de gardneriaanske wicca, de aleksandryske wicca, de Britske tradisjonele wicca en de georgiaanske wicca. Neffens in skatting út 2012 wiene der doe wrâldwiid 800.000 wicca-oanhingers.
Westerske mystyk
De Westerske mystyk is in oerkoepeljende beneaming foar in grut tal mystike bewegings, filosofyen en religyen dy't har yn 'e Westerske wrâld as oanfolling op of ferfanging fan it kristendom ûntwikkele hawwe. Dêrby giet it om 'e frijmitselderij en besibbe streamings lykas de odd fellows, de roazekrusers en de Oarder fan 'e Stjer yn it Easten, en fierders om teosofy, antroposofy, de graalsbeweging, de wite bruorskip en de Association for Research and Enlightenment (ARE).
Afrikaanske synkretistyske religyen fan 'e Amearika's
Afrikaansk synkretisme yn 'e Amearika's omfiemet de religyen fan 'e ôfstammelingen fan 'e negerslaven dy't fan 'e sechstjinde oant en mei de njoggentjinde iuw út Afrika wei nei Noard- en Súd-Amearika brocht waarden om op 'e plantaazjes te wurkjen. Dy lju namen harren eigen natoerreligyen út West-Afrika en de westkust fan Súdlik Afrika mei. Yn Amearika rekke harren leauwe synkretisearre mei eleminten út it kristendom, benammen út it roomsk-katolisisme. Om akseptabel te wêzen foar harren blanke eigners waarden bgl. de goaden dy't de slaven oanbeaen identifisearre mei kristlike hilligen.
Foarbylden fan Afrikaanske synkretistyske religyen yn 'e Amearika's binne: candomblé en umbanda yn Brazylje; santería en vodú op Kuba; voodoo (of vodou) yn Haïty; vudú yn 'e Dominikaanske Republyk; Louisiaansk voodoo yn New Orleans; hoodoo yn it Djippe Suden fan 'e Feriene Steaten; convince, kromanti, kumina, myal en obeah op Jamaika; winti yn Suriname; de kultus fan María Lionza yn Fenezuëla; shango yn Trinidad en Tobago; kélé op Sint-Lusia en de big drum dance-religy op Carriacou yn Sint-Finsint en de Grenadinen. De grutsten fan dizze godstsjinsten binne Haïtiaansk voodoo (teminsten 6 miljoen leauwenden), candombé (2 miljoen), santería (minimaal 900.000) en umbanda (400.000).
Yndiaanske synkretistyske religyen fan 'e Amearika's
De Yndiaanske synkretistyske religyen hawwe op deselde wize harren foarâlderlike godstsjinsten, dat natoerreligyen wiene, synkretisearre mei it kristendom. Foarbylden fan sokke religyen binne de kultus fan 'e Faam fan Guadalupe Hidalgo yn Meksiko, de kultus fan 'e Faam fan Coromoto yn Fenezuëla, de ûnderskate Andeaanske berchkulten yn Perû, en de peyote-kultus (feriene yn 'e Native American Church), de geastedûnsreligy en de langhûsreligy yn 'e Feriene Steaten.
Frachtreligyen
Benammen it eilân Tanna, yn Fanûatû, is tige fruchtbere grûn bleken foar frachtreligyen. Ek hjoed de dei noch binne dêr teminsten trije fan sokke religyen aktyf, wêrûnder de John Frum-kultus, de bekendste en langst besteande fan alle frachtkulten. De oare beide binne de Tom Navy-kultus en de prins Philip-beweging. De John Frum-kultus en de Tom Navy-kultus ferearje in net neier oantsjutte blanke Westerling (John Frum, resp. Tom Navy) as god. De prins Philip-beweging hat prins Philip, hartoch fan Edinburgh, de man fan 'e Britske keninginne Elizabeth II fergoade.
UFO-religyen
UFO-religyen binne godstsjinsten mei in leauwensstelsel wêryn't it bestean fan bûtenierdske wêzens in rol spilet, dy't ûnidentifisearre fleanende objekten (UFO's) bestjoere soene. Ornaris leauwe de oanhingers fan sokke religyen dat de oanbelangjende bûtenierdske wêzens begien binne mei it wolwêzen fan 'e minskheid, dy't al diel útmakket fan in ynterstellêre beskaving of dêr letter yn opnommen wurde sil. It komt ek foar dat bûtenierdske wêzens yn in mear boppenatuerlike libbensbeskôging opnommen wurde, wêrby't oan harren de skaaimerken fan ingels takend wurde. Ek kin it wêze dat it ûnderskie tusken dy beide foarmen fan UFO-religy ferdizene rekket. UFO-religyen komme fuort út science fiction-literatuer, út ufology en de subkultuer fan UFO-waarnimmings, en út ferhalen oer ûntfierings troch bûtenierdske wêzens.
Raëlisme
Ien fan 'e bekendste en wierskynlik ek de grutste UFO-religy is it raëlisme, dat yn 1974 stifte waard troch de Frânske sjoernalist Claude Vorilhon, dy't himsels neitiid Raël neamde. Mei dyselde soe yn desimber 1973 kontakt opnommen wêze troch in besiker fan in oare planeet, dy't him in rige boadskippen tabetroude oer de oarsprong fan it libben op 'e Ierde, en him frege om in Ierdske ambassade foar syn folk te bouwen. It raëlisme telde yn 2018 likernôch 100.000 oanhingers.
Scientology
In noch bekendere UFO-religy is it omstriden scientology, dat syn oanhingers leart dat se ûnstjerlike wêzens binne dy't harren wiere aard fergetten binne. It stiet bot yn 'e belangstelling om't ferskate ferneamde akteurs út 'e filmyndustry fan Hollywood derta hearre, ûnder wa John Travolta en Tom Cruise. Scientology wurdt yn ferskate lannen lykwols net sjoen as in religy, mar as in kweadaardige sekte. Yn bgl. Frankryk en Dútslân is it ek as sadanich wetlik klassifisearre. Yn guon oare lannen wurdt it ynstee fan as in religy sjoen as in bedriuw mei winsteachmerk. Scientology beweart wrâldwiid wol 8 oant 15 miljoen leden te hawwen, mar reälistysker skattings hâlde it op 40.000 oant 80.000.
Oare UFO-religyen
Foarbylden fan oare UFO-religyen binne it Aetherius Genoatskip, de Tsjerke fan it SubSjeny en de Universele Yndustriële Tsjerke fan de Nije Wrâldtreaster.
Oare religyen
Der binne noch ferskate oare religyen dy't net by ien fan 'e boppesteande kategoryen ûnderbrocht wurde kinne.
Mazdaznan
Mazdaznan is in synkretistyske, neo-soroästryske religy op mazdakistyske grûnslach, dy't oan 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw stifte waard troch Otoman Zar-Adusht Ha'nish (berne Otto Hanisch). Mazdaznan leart dat fan 'e Ierde wer in Hôf fan Eden makke wurde moat, dêr't de minske gearwurkje en petearje kin mei God. Oanhingers folgje in fegetarysk dieet en dogge sykhellingsoefenings.
Kedjawèn
Kedjawèn, ek wol javanisme of de Javaanske religy neamd, is in Javaanske foarm fan synkretisme dy't bestiet út in ferraning fan animistyske, boedistyske, hindoeïstyske en islamityske eleminten en teosofy, dat yn 'e koloniale tiid troch de Nederlânske oerhearskers nei Java brocht waard. De godstsjinst hat syn woartels yn 'e skiednis en tradisjonele religiositeit fan Java, en omfettet it leauwen yn it bestean fan geasten, goaden en magy. Oanhingers fiere by wichtige foarfallen, lykas berten, stjergefallen of it ynheljen fan 'e rispinge, komplekse rituelen út. Kedjawèn wurdt op delsjoen troch de islaam, dy't yn Yndoneezje in dominante posysje ynnimt, mar op it plattelân fan Java hat it noch altyd miljoenen folgelingen.
Subud
Subud, in ôfkoarting fan susila buddhi dharma (Yndonezysk foar "korrekt geastlik hâlden en dragen") is in monoteïstyske religy dy't fuortkommen is út it kedjawèn. De stifter wie de profeet Muhammad Subuh Sumohadiwidjojo, dy't nei eigen sizzen al fan bern ôf oan heldersjend west hawwe soe. Subud ûntstie yn 1924, doe't Sumohadiwidjojo in religieuze iepenbiering krige, dy't er neitiid begûn út te dragen. It jier 1947 wurdt faak oanholden foar de stifting fan subud om't it yn dat jier yn Yndoneezje wetlik registrearre waard. It doel fan subud is om 'e leauwenden troch just hâlden en dragen en geregelde godstsjinstige oefenings ta godlike ferljochting te bringen. Yn 1999 wiene der wrâldwiid nei skatting 10.000 oant 15.000 oanhingers.
Satanisme
It satanisme is in oerkoepeljende beneaming foar alle religieuze, ideologyske en filosofyske ideeën dy't basearre binne op of útgeane fan Satan, dy't yn 'e kristlike mytology sjoen wurdt as in fallen ingel dy't de duvel wurden is, de ferpersoanliking fan it kwea. Histoarysk wie satanisme, yn 'e sin fan de oanbidding fan Satan, in beskuldiging dy't troch de kristlike autoriteiten, benammen de Roomsk-Katolike Tsjerke, utere waard tsjin hast eltse groep dy't net om sizzen jaan woe, lykas de timpeliers, de kataren, de protestanten en de foarstanners fan 'e Frânske Revolúsje. It wie ornaris ek ien fan 'e wichtichste beskuldigings tsjin heksen ûnder de troch de tsjerklike autoriteiten orkestrearre hekseferfolgings. Oarsom sjogge beskate strange protestanten de Roomsk-Katolike Tsjerke as in satanistyske organisaasje en de paus fan Rome as de Antykrist.
It hjoeddeistige religieus satanisme omfiemet in breed skala oan leauwensoertsjûgings, wêrby't bgl. Satan as in god fereare wurdt (teïstysk satanisme) of Satan brûkt wurdt as symboal foar lichaamlikheid en ierdske wearden (laveyaansk satanisme). Sok religieus satanisme is benammentlik in Amerikaansk ferskynsel, hoewol't de ideeën troch globalisearring en de opkomst fan it ynternet fan 'e ein fan 'e tweintichste iuw ôf nei oare dielen fan 'e wrâld ferspraat binne. Sa berikte it satanisme yn 'e 1990-er jierren East-Jeropa, dêr't it fruchtbere grûn fûn yn strang roomsk-katolike lannen as Poalen en Litouwen. Moderne satanisten binne yn oerweldigjende mearderheid jonge manlju.
Spiritisme
It spiritisme is in leauwe, benammen yn 'e Westerske wrâld, dat stelt dat de minske nei syn ferstjerren as geast fuortbestiet, en dan by steat is om mei oare, noch libbene minsken te kommunisearjen as dêrta troch de libbenen de juste rituelen útfierd wurde. Soks fynt almeast plak troch tuskenkomst fan in medium, bgl. by in seânse. It spiritisme giet derfan út dat de dea gjin wêzentlike feroaring yn 'e geast fan 'e minske feroarsaket. Troch it ferstjerren skiede de wegen fan lichem en geast, mar wylst it lichem efterbliuwt en neitiid troch ferrotting weiwurdt, libbet de geast fierder. De grûnlizzer fan it spiritisme wie de njoggentjinde-iuwske Frânske ûnderwizer Hippolyte Léon Denizard Rivail, dy't ûnder it pseudonym Allan Kardec ferskate tige ynfloedrike boeken oer dit ûnderwerp skreau. It spiritisme is oer it algemien net sasear in religy op himsels, mar faker in oanfolling op it kristendom, hoewol't it net rjocht oanslút by de kristlike opfettings oer wat der nei it ferstjerren mei de geast fan 'e ferstoarne bart. It hie de measte oanhing yn 'e perioade fan 'e 1890-er jierren oant en mei de 1930-er jierren.
Unifikaasjebeweging
De unifikaasjebeweging, ek bekend as de Unifikaasjetsjerke, is in nije religieuze beweging dy't yn 1954 yn Seoel, yn Súd-Koreä, op kristlike grûnslach stifte waard troch Sun Myung Moon. De leden fan 'e beweging wurde nei de stifter ek wol "moonies" neamd, en de beweging sels stiet benammen bekend om syn massahouliksseremoanjes. De oanhingers fan 'e unifikaasjebeweging leauwe, oars as kristenen, dat de krusiging fan Jezus ûntidich wie, en foarkaam dat Jezus Kristus in gesin stiftsje koe. Dat wie nedich foar him om as messias it nije gesinshaad fan it minsklik ras te wurden, sadat er de minsken ferlosse koe. Om't er syn rol troch de krusiging net ferfolje koe, stjoerde God neitiid in nije messias yn 'e persoan fan Moon.
In oar ferskil mei it kristendom is de yntroduksje, yn 'e teology fan 'e unifikaasjebeweging, fan it begryp "skeafergoeding"; de fallen minskheid moat in beskate skea oan God fergoedzje ear't God him ta syn âlde, ûnfallen steat werombringe kin. Oare ûnderdielen fan 'e lear fan 'e unifikaasjebeweging binne in útsprutsen antykommunisme en stipe oan 'e weriening fan Koreä. Troch guon bûtensteanders wurdt de unifikaasjebeweging beskôge as in gefaarlike sekte. Der binne wrâldwiid 1 oant 2 miljoen leden.
Unitarysk universalisme
It unitarysk universalisme is in frijsinnige religy dy't karakterisearre wurdt troch in frije en ferantwurdlike syktocht nei wierheid en de betsjutting fan it libben. De oanhingers hingje gjin dogmatyske lear oan, mar kinne der ynstee ateïstyske, agnostyske, humanistyske, eatistyske, panteïstyske, panenteïstyske, deïstyske, polyteïstyske, monoteïstyske, synkretistyske of omnistyske tinkbylden op nei hâlde. Unitaryske universalisten wurde inkeld feriene troch harren sykjen nei en krewearjen foar spirituele ûntwikkeling, wêrby't se har liede litte troch in dynamyske 'libbene tradysje'. Dy is fêstlein yn 'e Seis Boarnen en Sân Begjinsels fan it unitarysk universalisme, dy't troch alle gemeenten ûnderskreaun wurde moatte. De oantsjutting 'libben' wol dêrby sizze dat de tekst fan dy dokuminten sa nedich altyd feroare of oanfolle wurde kin.
It unitarysk universalisme ûntstie yn 'e tweintichste iuw yn 'e Feriene Steaten út it frijsinnich kristendom, spesifyk it unitarisme, dat de Trije-ienheid fan God net erkent, en it kristlik universalisme, dat leart dat troch Jezus Kristus alle minsken ferlost wurde sille, ek as se ûnleauwich binne of in oare godstsjinst as it kristendom oanhingje. Neffens unitaryske universalisten hawwe se út dy beide tradysjes in djippe earbied foar yntellektuele frijheid en ynklusive leafde oernommen. Gemeenten en yndividuele leden stiet it sadwaande frij om ynspiraasje te sykjen by oare religyen, lykas kristendom, joadendom, islaam, bahaïsme, hindoeïsme, sikhisme, boedisme, taoïsme, modern heidendom, ensfh. Yn 2013 wiene der wrâldwiid 800.000 unitaryske universalisten.
Westerske astrology
Astrology is in pseudowittenskip dy't beweart dat godlike ynformaasje oer minsklike saken en ierdske foarfallen ôflaat wurde kin út 'e stân fan himellichems, mei't it hielal in manifestaasje fan 'e godlike wil wêze soe. Yn oare dielen fan 'e wrâld makket astrology almeast diel út fan in religy; sa is de Sineeske astrology in yntegraal ûnderdiel fan it Sineesk universalisme. Yn 'e Westerske wrâld stiet it lykwols folslein los fan it kristendom, dat tsjintwurdich oer it algemien (hoewol histoarysk net altyd) in tige ôfwizende opstelling hat foar wat yn 'e Bibel "stjerrewikkerij" neamd wurdt. Westerske astrology is sadwaande in lossteand leauwensstelsel wurden, dat troch yndividuën as oanfolling op it kristendom of in oare godstsjinst oannommen wurde kin, hoewol't it ek njonken it ateïsme foarkomt. Foar beskate minsken nimt astrology in sintraal plak yn it libben yn, benammen troch it lêzen en/of eigenhannich gearstallen fan horoskopen (foarsizzings oer persoanlike saken op 'e koarte termyn).
Ateïsme
Ateïsme is, yn 'e breedste sin, yrreligy, oftewol de ôfwizing fan eltse foarm fan religy. Yn ingere sin is it eins de ôfwizing fan it bestean fan goaden. It is it tsjinstelde fan teïsme, dat it leauwen yn it bestean fan teminsten ien god omfettet. Hoewol't de oantsjutting 'ateïst' al sûnt de Aldheid bestiet en yn it ferline ornaris brûkt waard as in delbûgende term fan otterdokse teïsten foar alle lju dy't harren spesifike religieuze ideeën net dielden, ûntstie it begryp 'ateïsme' yn 'e moderne sin fan it wurd pas yn 'e achttjinde iuw, ûnder de Ferljochting. In protte ateïsten jouwe de foarkar oan 'e term 'frijtinkers' (d.w.s. frij fan 'e bannen fan religy), en oan harren libbensbeskôging as 'frijtinkerij'.
Arguminten dy't faak oandroegen wurde foar ateïstyske stânpunten binne it gebrek oan empirysk (d.w.s. proefûnderfynlik) bewiis foar religy, it fraachstik fan it kwea (as God de almachtige skepper is, wêrom is der dan kwea yn 'e wrâld?), it argumint útgeande fan ynkonsistinte iepenbierings (religyen sprekke inoar tsjin), de ûntkenning dat beskate religieuze konsepten net ferfalske wurde kinne, en it argumint útgeande fan ûnleauwe (as God bestiet en almachtich is, hoe kin it dan dat der minsken besteane dy't net yn him leauwe?).
Neffens in ynternasjonale opinypeiling fan Gallup International út 2015 soe sa'n 11% fan 'e wrâldbefolking út ateïsten bestean. Yn absolute sifers kaam dat dat jiers del op krapoan 812 miljoen minsken. De alve lannen mei it heechste persintaazje ateïsten yn 'e befolking wiene neffens dat ûndersyk: Sina (47%), Japan (31%), Tsjechje (30%), Frankryk (29%), Dútslân en Súd-Koreä (beide 15%), Nederlân (14%), Austraalje, Eastenryk, Ierlân en Iislân (allegearre 10%). In Jeropeeske opinypeiling út 2010 fan Eurobarometer stelde lykwols hegere persintaazjes fêst: Frankryk 40%, Tsjechje 37%, Sweden 34%, Nederlân 30%, Estlân 29%, Dútslân en Belgje beide 27% en it Feriene Keninkryk 25%. Ek rekkene de opinypeiling fan Gallup International Noard-Koreä (71%) net mei.
Agnostisisme
Agnostisisme is in filosofyske posysje dy't befêstigjende noch ûntkennende útspraken docht oer it bestean fan God, goaden of oare boppenatuerlike ferskynsels, en dêrmei ek net oer de efterlizzende wierheid fan religy. De term 'agnostisisme', dy't yn 1869 betocht waard troch de Ingelske biolooch Thomas Henry Huxley, komt fan it Grykske wurd γνώσης, gnosis, "kennis", mei it foarheaksel a- ("net" of "ûn-"), dus de betsjutting is letterlik "ûnkunde". In oanhinger fan it agnostisisme is in agnost: ien dy't seit gjin kennis te hawwen oer goaden of religy. In protte fan sokke agnosten beklamje de ûnmooglikheid om ideeën oer religy en it bestean fan goaden te bewizen of ûntkrêftsjen mei empirysk (proefûnderfynlik) wittenskiplik ûndersyk. Dat makket sokke ideeën neffens harren ûnbekend of ûnwitber. Yn ferhâlding ta it ateïsme, dat sels ûnbewiisbere bewearings makket, is it agnostisisme in folle rasjonelere en wittenskiplik mear ferantwurde libbensbeskôging.
Underskate foarmen fan agnostisme binne: ● apateïsme, it leauwen dat de fraach oft goaden besteane of oft religy op wierheid berêst ûnynteressant of yrrelevant is; ● eatisme, it leauwen dat der 'eat' wêze moat (wêrby't mei 'eat' doeld wurdt op in hegere macht), mar wêrby't it ûnmooglik achte wurdt te witten wat dat 'eat' krekt is.
Neffens in ûndersyk út 2010, dat publisearre waard yn 'e renommearre Encyclopædia Brittannica, soe 9,6% fan 'e wrâldbefolking (oftewol krapoan 668 miljoen minsken) út agnosten bestean.
Humanisme
Humanisme is in filosofyske posysje dy't de wearde en frije wil fan 'e minske beklammet, sawol yndividueel as kollektyf. De betsjutting fan 'e term 'humanisme' (ôflaat fan it Latynske humanitas, "minsklike natuer") is troch de iuwen hinne ferskood mei de opinoar folgjende yntellektuele bewegings dy't harrensels dermei identifisearre hawwe. Oer it algemien, lykwols, is mei 'humanisme' altyd ferwiisd nei in perspektyf dat it idee fan minsklike frijheid en foarútgong befêstiget. Dêrby wurde minsken sjoen as de iennichsten dy't ferantwurdlik binne foar harren ûntwikkeling as yndividuën of as mienskip, en teffens wurdt dêrby de soarch fan en foar minsken yn ferhâlding ta harren natuerlik fermidden beklamme.
Foarhinne, bgl. yn 'e Renêssânse, doe't it humanisme mei figueren as Erasmus en Thomas More heechtijdagen belibbe, wie it in filosofy dy't oansleat op it kristendom. Tsjintwurdich is humanisme ornaris in sekuliere (d.w.s. yrreligieuze of alteast non-teïstyske) libbensbeskôging, dy't om 'e wrâld te begripen útgiet fan 'e wittenskip ynstee fan in iepenbiering út in boppenatuerlike boarne.
Religy en etyk
In protte religyen omfetsje in ramtwurk fan noarmen en wearden dêr't harren oanhingers har oan hearre te hâlden. Sokke ramtwurken binne yn earste ynstânsje bedoeld om 'e leauwenden te helpen by it ûnderskieden fan goed en kwea. Foarbylden fan sokke ramtwurken binne de Tsien Geboaden fan it joadendom en it kristendom, de halacha fan it joadendom, de Kanonnike Wet fan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke, de sharia fan 'e islaam, de Trijefâld Juwiellen fan it jaïnisme, it Achtfâld Paad fan it boedisme en it konsept fan goede tinzen, goede wurden en goede dieden yn it soroästrisme.
Sokke ramtwurken fan noarmen en wearden binne basearre op 'e ynterne etyk fan in religy. Etyk en religy binne lykwols net synonym, mei't etyk gjin religy nedich is om te bestean. Religieuze noarmen en wearden komme ornaris alteast foar in part oerien mei maatskiplike noarmen en wearden dy't yn 'e wrâld rûnom erkend wurde. Sa ferbiede de measte godstsjinsten harren oanhingers om in oare minske te deadzjen, of it moat wêze dat soks út selsferdigening dien wurdt of om in oar te ferdigenjen. Ek oare misdriuwen, lykas ferkrêfting, ûntfiering en dieverij, wurdt yn 'e regel fanút religy it near op lein. It gearfallen fan religieuze en maatskiplike noarmen en wearden wurdt twifelich as it giet om ambifalinte sosjale ferskynsels, lykas oerhoer. Noch mear problematysk wurdt it, as it giet om saken as dronkenskip, gokken, it besjen fan pornografyske ôfbyldings of films, masturbaasje, seks foar it houlik, ûntroud gearwenjen, homoseksualiteit, abortus en eutanasy. In protte religyen wize alle of in diel fan 'e neamde saken ôf, ek yn lannen dêr't soks maatskiplik sjoen frij algemien akseptearre is.
Behalven ferboaden omfetsje religieuze ramtwurken fan noarmen en wearden ornaris ek geboaden. Men kin dan tinke oan it jaan fan jelmissen oan minderbedielden, mar ek oan itensfoarskriften (kosjer, halal), it regelmjittich besykjen fan godshuzen om diel te nimmen oan 'e earetsjinst of it bidden fan in ritueel gebed (bgl. it islamitysk gebed).
Religy en polityk
Religy hat yn in protte lannen en territoaria in oansjenlike ynfloed op 'e polityk, benammen as ien beskate religy de steatsgodstsjinst is. Dat betsjut dat de steat dy iene religy ûnderstipet, en derfan útgiet dat alteast de mearderheid fan 'e befolking út oanhingers fan dy iene religy bestiet. Foarbylden fan lannen dêr't ien religy de steatsgodstsjinst is, binne Iraan (sjiïtyske islaam), Afganistan, Maleizje, Mauretaanje, Pakistan en Saûdy-Araabje (soennityske islaam), Israel (joadendom), Ingelân, Grikelân, Monako, Denemark en Noarwegen (kristendom), Bûtan en Kambodja (boedisme). Soks hoecht net problematysk te wêzen, mar dat wurdt it wol as de noarmen en wearden fan 'e steatsgodstsjinst troch de oerheid ek oan 'e leauwenden fan oare godstsjinsten oplein wurde. Soks kin ta leauwensferfolging fan religieuze minderheden liede. Ofskaffing fan 'e steatsgodstsjinst, in ferskynsel dat skieding fan tsjerke en steat neamd wurdt (ek as it om in oare religy as it kristendom giet), is dêrom ien fan 'e wichtichste betingsten foar in demokratysk steatsbestel. Sûnder in skieding tusken tsjerke en steat kin in lân nea in wiere demokrasy wêze.
Ek yn lannen dy't gjin steatsgodstsjinst hawwe, oefenet it ferskynsel religy grutte ynfloed út op it politike systeem. Yn in protte Jeropeeske lannen, wêrûnder Nederlân, komme bgl. politike partijen foar dy't harrensels definiëarje op basis fan religy; men sprekt dan fan in partij 'op konfesjonele grûnslach'. Meastal is dy religy it kristendom, en sokke partijen foarmje de kristen-demokrasy, in religieus oanstjoerde foarm fan konservatisme. Yn Nederlân binne it CDA, de KristenUny en de SGP partijen dy't har yn harren politike stânpunten yn hegere of mindere mjitte liede litte troch kristlike noarmen en wearden; yn Dútslân is sa'n partij de CDU en yn Flaanderen CD&V. Nettsjinsteande dat is de ynfloed fan it kristendom op 'e Jeropeeske polityk yn 'e measte lannen beheind, om't sekuliere partijen mei-inoar mear oanhing hawwe as de kristen-demokratyske partijen, en ek om't de ferskillende kristen-demokratyske partijen it op guon punten ûnderling ûniens binne.
Yn 'e Feriene Steaten, dêr't yn begjinsel net sokke konfesjonele partijen besteane, binne de beide grutte politike partijen, de Republikeinske en de Demokratyske Partij, winliken konservativer en kristliker as in protte Jeropeeske kristen-demokratyske partijen. Dat komt fuort út it feit dat de Feriene Steaten in tige religieus lân foarmje, mei in befolking dy't tige konservatyf en yn grutte mearderheid kristlik is. Neffens in ûndersyk út 2016 achte fan 'e Amerikaanske kiezers 51% it minder wierskynlik dat se op in presidintskandidaat stimme soene dy't net yn God leaude, wylst mar 6% it wierskynliker achte. Anno 2019 bestie fan 'e leden fan it Amerikaanske Kongres 92% út kristenen (ferlike mei 71% fan 'e Amerikaanske befolking yn 2014), wylst mar ien Kongreslid (0,2%), Kyrsten Sinema, in Demokraat út Arizona, iepentlik sei dat se gjin religy hie.
Yn oare dielen fan 'e wrâld fariëarret de ynfloed fan religy op polityk. Yndia is bgl. ien fan 'e meast religieuze lannen fan 'e wrâld. De BJP, in hindoe-nasjonalistyske partij dy't yn 2014 oan 'e macht kaam, wol fan Yndia in hindoeïstysk lân meitsje, dêr't gjin romte is foar religieuze minderheden. De oerheid fan Yndia hat dêrom sûnt in ferskaat oan maatregels nommen dy't bedoeld binne om moslims en kristenen te treffen. Yn beskate oare Aziatyske lannen, lykas Sina, Fjetnam en Japan, spilet religy yn 'e polityk amper in rol om't dy lannen fierhinne sekulier binne.
Religy en ekonomy
Religy hat ek ynfloed op ekonomy, alteast op lokaal nivo, bgl. troch pylgers dy't op beafeart geane, lykas roomsen nei Lourdes en Rome, kristenen nei plakken yn Israel, moslims yn it ramt fan 'e hadj nei Mekka, en hindoes yn it ramt fan 'e kumbh mela nei Allahabad, Nasik, Ujjain en Haridwar.
De Dútske sosjolooch en polityk ekonoom Max Weber hat riddenearre dat lannen mei in foar it meastepart protestantske befolking riker binne fanwegen it protestantske arbeidsetos.
Religieus geweld
Religieus geweld is geweld dat brûkt wurdt troch oanhingers fan in beskate religy tsjin oanhingers fan in oare religy of oare religyen mei as doel om 'e eigen religy dominant te meitsjen of oarstinkenden te ûnderdrukken. Soks komt oer it algemien fuort út fûnemintalisme, in ynboude yntolerânsje dy't benammen foarkomt yn monoteïstyske godstsjinsten, hoewol ek wol dêrbûten. Fûnemintalisme betsjut letterlik: it weromkearen nei it fûnemint fan 'e oangeande religy. It is in ynherint eksklusive tinkwize, dy't eltsenien útslút dy't der net persiis deselde tinkbylden op neihâldt.
It iroanyske is dat soks krekt anty-monoteïstysk en sels idolatrysk is, om't dêrby net mear God sintraal stiet, mar fergoade tinkbylden, lykas it Hillige Lân (by joadsk fûnemintalisme), de Bibel en "gesinswearden" (by kristlik fûnemintalisme), de histoaryske islaam (by islamitysk fûnemintalisme) of de Gouden Timpel fan Amritsar (by sikh-fûnemintalisme). Sok fûnemintalisme kin liede ta misdieden tsjin 'e minsklikheid, lykas yn it gefal fan 'e genoside wêrmei't de bibelske ynbesitname fan it lân Kanaän troch de âlde Israeliten mei mank gie, de Krústochten wêrmei't de kristenen yn 'e Midsiuwen it Hillige Lân besochten te 'befrijen', en 9/11 en oare terroristyske oanslaggen wêrmei't ekstremistyske islamisten fan 'e 1990-er jierren ôf besocht hawwe om 'e Westerske ynfloeden op 'e islaam tsjin te kearen.
Neffens kritisy fan religy, lykas Hector Avalos, Regina Schwartz, Christopher Hitchens en Richard Dawkins, binne religyen ynherint gewelddiedich en dêrom skealik foar de minsklike maatskippij, om't se geweld brûke om 'e eigen doelen te berikken op manearen dy't troch religieuze lieders oanfitere en foar eigen gewin brûkt wurde. Antropolooch Jack David Eller hat dêr tsjinynlein dat hoewol't religy en geweld oerdúdlik feriene wurde kinne, de beide konsepten net identyk binne. Neffens him is geweld noch wichtich foar religy, noch wurdt it eksklusyf troch religyen brûkt. Boppedat hat nei syn miening frijwol eltse foarm fan religieus geweld net-religieuze bybedoelings.