cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sacra di San Michele
Skiednis
It kleaster rekke op it lêst yn ferfal oant it yn 1622 troch paus Gregorius XV sletten waard. Nei twa iuwen ferfal waard it kleaster yn 1836 op ynisjatyf fan kening Carlo Alberto ûnder paus Gregorius XVI oan de rosminianen oerdroegen. Sûnt libbet en wurket dy kongregaasje yn it kleaster.
Yn de jûn fan 24 jannewaris 2018 rekke in diel fan it dak fan it kleaster mooglik troch koartsluting yn 'e brân. De brânwar slagge der yn it fjoer te behearskjen en de skea te beheinen. By de brân waard nimmen ferwûne.
Tsjerke en Scalone dei Morti
thumb|left|Scalone dei Morti De tsjerke stiet boppe in steile rots en behearsket it lânskip boppe de delte. Nei de tsjerke rint in brede treppen, de Scalone dei Morti ("Trep fan de Deaden"), flankearre mei bôgen en nissen. Yn de sintrale nis leine en stiene oant 1936 de skeletten fan in tal deade muontsen, dy't de trep de namme joegen. De grutte hal wie ienris yn gebrûk om de abten en lju fan kwizekwânsje by te setten yn tombes. Fan dy tombes binne fiif bewarre bleaun. Oan de ein fan de 243 treden is de moarmeren Porta dello Zodiaco (1128-1130), in masterwurk fan 12e-iuwske byldhoukeunst mei ryk fersierde kapitelen.
De tagong ta de tsjerke sels giet troch in romaansk portaal fan grize en griene stien, boud yn it begjin fan de 11e iuw. De tsjerke hat in haadskip en twa sydskepen en fertsjintwurdiget romaanske en goatyske arsjitektuer. Op de lofter muorre is in grut fresko te sjen fan de Ferkundiging (1505), wylst yn it âlde koer in retabel stiet fan Defendente Ferrari.
Under it kompleks falle ek de resten fan it 12e oant 15e iuwske kleaster, dat út fiif ferdjippings bestie en einiget mei de Torre della Bell'Alda ("Toer fan de kreaze Alda"). Troch oarlogen, ierdskoddings en ferwaarloazing rekken de gebouwen yn ferfal.
Henk Mouwe
thumb|230px|Henk Mouwe Henk Mouwe (Snits, 15 april 1952) is in Nederlânsk presintator op telefyzje en radio.
Sacra di San Michele
Ferskaat
It kleaster is sûnt 1994 it symboal fan de regio Piëmond. Foar de film In the Name of the Rose fan Umberto Eco's roman mei deselde titel tsjinne de Sacra di San Michele as dekôr dêr't it ferhaal him ôfspilet.
Henk Mouwe
Wurkpaad
Doe't er fiif jier wie ferhuze Mouwe mei heit en men fan Snits nei it Gelderske Heerde. Letter gong er nei de pedagogyske akademy, mar hy keas úteinlik foar radio en telefyzje.
Fan 1982 ôf oan is er, njonken op radio, ek geregeldwei op telefyzje te sjen by de NCRV. Op telefyzje brocht er It's All in the Game, Stedenspel, Verre Vrienden en Boggle. Teffens die er it programma Woordroof. Yn totaal wurke Henk Mouwe 23 jier by de NCRV. Yn 1996 ferliet er de omrop fanwege skeel oer syn represintative rol as presintator en omropper.
Dêrnei giet er oan 't wurk as radio- en telefyzjepresintator by Omrop Gelderlân. Dêr presintearre er it TF-programma De Zomereditie en sûnt 2000 alle dagen tusken 14 en 17 oere it radioprogramma De muziekmiddag. Sûnt 2006 is er presintator by omrop MAX by Radio 5 Nostalgia fan it radioprogramma Wekker-Wakker! yn 'e mande mei Martine van Os, fan oktober 2008 ôf mei Léonie Sazias en fan ein 2012 ôf mei Myrna Goossen.
Greefskip Bentheim (Landkreis)
Greefskip Bentheim (Dútsk: Grafschaft Bentheim) is in lânkring yn 'e Dútske dielsteat Nedersaksen. De lânkring grinzget oan de Nederlânske provinsjes Oerisel en Drinte. De lânkring is ferdield yn de regio's Niedergrafschaft, Nordhorn en Obergrafschaft. De lânkring Greefskip Bentheim is ferneamd nei it histoaryske Greefskip Bentheim, dat bestie fan 1228 oant 1806
Geografy
De Greefskip Bentheim leit fuort oan de Dútsk-Nederlânske grins. De Niedergrafschaft wurdt foar in grut part omklamme troch Nederlân. It ortsteil Vennebrügge yn de gemeente Wielen is it meast westlike plak ôp it Nedersaksyske fêstelân. Oan de oare kant fan de grins yn Nederlân leit Hardenberg.
De lânkring Greefskip Bentheim grinzget mei de klok mei fan it noarden ôf oan de lânkring Iemslân (Nedersaksen) en oan de kringen Steinfurt en Borken (Noardryn-Westfalen). Súdwestlik fan de lânkring leit Oerisel en noardwestlik Drinte.
Kultuer
De Grafschaft wykt kultureel ôf fan de rest fan Dútslân. Dat hat te krijen mei de iuwenlange bân fan it gebiet mei en ynfloed fan de Republyk fan de Sân Feriene Nederlannen, sawol wat de taal as de godstsjinst oanbelanget.
Religy
Sûnt de reformaasje hat de protestantske tsjerke de measte oanhing. Om't de greve fan Bentheim yn 1588 oergyng op it kalvinisme is de streek lykas Nederlân kalvinistysk woarn. Yn 1668 bekearde greve Ernst Wilhelm him ûnder druk fan de Múnsterske biskop Bearend fan Galen ta it katolisisme. Dat soarge foar rebûlje, dy't mei it Ferdrach fan De Haach yn 1701 offisjeel einige. Oars as de rest fan Dútslân bleau it greefskip lang in kalvinistysk bolwurk. Tsjin it ein fan de Twadde Wrâldkriich kaam dêr mei de ferdriuwing fan miljoenen Dútsers út East-Europa feroaring yn. In soad fan dy flechtlingen wiene fral luthersk of katolyk en kamen yn it Greefskip Bentheim telâne, itjinge fan gefolgen hie dat it persintaazje kalvinisten sakke en it persintaazje luthersken en katoliken foars omheech gyng.
Memphis (Tennessee)
Memphis (útspr.: ['mɛmfɪs], likernôch: "memfis") is de grutste stêd fan 'e súdlike Amerikaanske steat Tennessee en teffens de grutste stêd oan 'e rivier de Mississippy. Fierders is it it haadplak fan Shelby County en nimt it op 'e ranglist fan 'e grutste stêden fan 'e Feriene Steaten it tweintichste plak yn. Memphis leit yn 'e uterste súdwesthoeke fan Tennessee, dêr't dat yn it suden grinzget oan 'e steat Mississippy. Yn it westen foarmet de rivier de Mississippy de grins mei Arkansas. Neffens in offisjele skatting út 2012 hie Memphis doe goed 655.000 ynwenners. As alle foarstêden meirekkene wurde, dy yn 'e steat Mississippy ynbegrepen, dan komt de stêdekloft mei Memphis as sintrum út op in befolking fan mear as 1,3 miljoen minsken. Memphis stiet fral bekend om't Graceland der stiet, it hûs fan rock n' roll-leginde Elvis Presley, en om't it de stêd is dêr't yn 1968 de swarte boargerrjochte-aktivist dû. Martin Luther King deasketten waard.
Skiednis
Om't it in aardich grut klif oan 'e Mississippy beslacht, wurdt it plak dêr't Memphis no leit al tûzenen jierren bewenne. Yn it foarrige milennium wie der earst in delsetting fan 'e Mississippiaanske Kultuer, wylst de krite letter yn 'e hannen kaam fan 'e Tsjikkesôf-Yndianen. De earste Jeropeaan dy't it gebiet oandie, wie de Spaanske ûntdekkingsreizger Hernando de Soto, yn 1541. Yn 1795 kocht Manuel Gayoso de Lemos, de gûverneur fan 'e Spaanske koloanje Louisiana, op 'e eastigge fan 'e Mississippy lân oan fan 'e Tsjikkesôf, en liet op it plak fan Memphis it Fort San Fernando de las Barrancas oanlizze. Twa jier letter, yn 1797, moasten de Spanjerts dat alwer opjaan, doe't neffens it Pinckney-Ferdrach de Mississippy oanwiisd waard as de grins tusken de Feriene Steaten en Spaansk Louisiana. Yn 1796, doe't Tennessee tatrede ta de Amerikaanske Uny, hie de kolonisaasje de westpunt fan 'e nije steat noch net berikt.
Greefskip Bentheim (Landkreis)
Taal
De taal dy't tradisjoneel praat wurdt is it Groafschupper Platt, in algemiene namme foar de ûnderskate Nedersaksyske dialekten dy't der yn it greefskip praat wurde. It Dútsk hat it Groafschupper Platt beynfloede mar ek foar in grut part ferkrongen. It dialekt is besibbe oan de oangrinzgjende Nedersaksyske dialekten yn Nederlân en Dútslân, fral oan it Sallânsk yn de Oeriselske Fechtdelte, dat grinzget oan Niedergrafschaft en it Twintsk yn Twinte (dat grinzget oan Obergrafschaft). It Groafschupper Platt hat ek oerienkomsten mei it Nederlânsk, wylst it Heechdúsk fierder fan it Groafschupper Platt ôf stiet.
Memphis (Tennessee)
Skiednis
Memphis waard yn 1819 stifte troch John Overton, James Winchester en de lettere Amerikaanske presidint Andrew Jackson. De delsetting waard ferneamd nei Memfis, in stêd oan 'e Nyl, dy't yn 'e Aldheid de haadstêd fan Egypte west hie. Yn 1826 krige Memphis yn Tennessee de status fan stêd. Geandewei de njoggentjinde iuw ûntjoech Memphis him ta in oerslachplak foar hannelswaar, fanwegen syn oerstreamingsfrije lokaasje op in klif heech boppe de Mississippy. Dêrnjonken wie de stêd ek wichtich foar de hannel yn 'e negerslaven dêr't it Amerikaanske Suden ferlet fan hie om syn katoenekonomy draaiende te hâlden. Yn 1857 waard it spoar fan Memphis nei Charleston, oan 'e kust fan Súd-Karolina, foltôge. Dat wie de iennichste east-westspoarferbining yn it Suden foar de Boargeroarloch.
Greefskip Bentheim (Landkreis)
Taal
Troch de godstsjinstige bannen mei Nederlân waard oant tsjin it ein fan de 19e iuw ek in soad Nederlânks praat. De oerheid brûkte iuwenlang is Nederlânsk as amtlike taal. Dêr kaam yn 1805 feroaring yn, doe't de Dútske oerheid it brûken fan it Heechdútsk befoardere. It Nederlânsk waard yn 1853 op de skoallen ôfskaft en tsjin it ein fan de iuw ek yn it offisjele ferkear.
Yn de tsjerke bleau it Nederlânsk lykwols syn posysje langer hâlden as op de skoallen. Yn de kalvinistyske tsjerken waard it Nederlânsk yn de 17e iuw as taal ynfierd en dat bleau sa oant it ein fan de 19e iuw. De Bentheimer Tsjerke-oarder fan 1709 is yn it Nederlânsk skreaun en waard pas yn 1965 ferfongen.
Memphis (Tennessee)
Skiednis
Doe't de Amerikaanske Boargeroarloch yn 1861 útbriek, skate Tennessee him mei tsien oare steaten ôf om 'e Konfederearre Steaten fan Amearika te foarmjen. Memphis wie koarte tiid in Konfederearre bolwurk, oant it yn juny 1862 fan 'e Mississippy ôf ferovere waard troch Noardlike kanonnearboaten. Dêrnei bleau de stêd de rest fan 'e oarloch, oant 1865, beset gebiet. De Noardliken leine der in wapendepo oan. De Súdlike generaal Nathan Bedford Forrest streupte de omkriten fan 'e stêd ôf en lokke sa fûleindige gefjochten mei de besetters út. Memphis rekke sadwaande oer lân isolearre, mar mei't it oer de rivier befoarriede wurde koe, skeaten de Súdliken dêr neat mei op.
Nei de Boargeroarloch hie de befolking fan Memphis yn 'e 1870-er jierrren slim te lijen ûnder in rige útbraken fan 'e giele koarts. Yn 1878, doe't de epidemy op syn slimst wie, rekke de stêd suver ûntfolke, mei't trije fearn fan 'e ynwenners stoar of flechte. Dêrtroch sakken de ynkomsten út 'e ûnreplikgoedbelesting alhiel yn, en dat makke dat de stêd net mear oan syn skulden foldwaan koe. Fan gefolgen ferlear Memphis dat jiers syn stedsrjochten, dy't it pas yn 1893 weromkrige.
Greefskip Bentheim (Landkreis)
Taal
De altreformierte (grifformearde) tsjerken bleaune, nettsjinsteande it ferdútskjen fan it offisjele ferkear, fêsthâlden oan it Nederlânsk. It wiene de nazys dy't fan de iene op de oare dei it Nederlânks ferbeanen, om't hja oars min kontrolearje koene wat der yn de tsjerken skreaun of sein waard. Nei de Twadde Wrâldkriich fierden guon tsjerken it Nederlânsk op 'e nij yn, mar doe wiene de kontakten mei Nederlân troch de kriich minder woarn. Om 1970 hinne waard oeral it Dútsk ynfierd, ek al binne der somtiden noch jimmeroan Nederlânstalige tsjinsten. Ek wurde der tsjinsten yn it Nedersaksysk holden, somtiden yn 'e mande mei Twintske tsjerken.
Ek guon plaknammen, strjitnammen en famyljenammen ferriede ynfloed fan it Nederlânsk op it gebiet.
Memphis (Tennessee)
Skiednis
Yn 'e tweintichste iuw waard Memphis tusken de 1910-er en 1950-er jierren regearre troch in korrupte politike kliber dy't laat waard troch E.H. Crump, better bekend as "Boss" Crump. Lykwols waard der yn dy perioade wol wat berikt. Sa liet it stedsbestjoer, dat wisberet wie dat de stêd nea wer it slachtoffer wurde soe fan in epidemy, in rigoereus rioel- en ôffiersysteem ûntwikkelje. Fierders fûn der hiel wat renovaasje plak, wêrby't bygelyks in hiel netwurk fan parken en oare publike wurken oanlein waarden.
Greefskip Bentheim (Landkreis)
Gemeenten
Ienheidsgemeenten
Memphis (Tennessee)
Skiednis
Nei de Twadde Wrâldoarloch kaam Memphis bekend te stean om syn muzyk. Ferskate muzyksjenres ûntstiene yn Memphis of waarden sterk troch de stêd beynfloede, lykas soul, blues, gospel, rock n' roll, crunk en country en western. Sjongers en muzikanten as Jerry Lee Lewis, Johnny Cash, Elvis Presley, Roy Orbison, Otis Redding, Muddy Waters en B.B. King makken allegear yn 'e fyftiger en sechtiger jierren karriêre yn Memphis. Elvis Presley stoar der ek (of net, as men guon fan syn leafhawwers leauwe moat), en syn filla Graceland waard ta in soarte fan beafeartsoard foar syn fans.
Greefskip Bentheim (Landkreis)
Gemeenten
* Sit fan it bestjoer fan de Samtgemeinde
Memphis (Tennessee)
Skiednis
Yn 'e sechstiger jierren waard Memphis ien fan 'e plakken dêr't de striid fan 'e Swarte Boargerrjochtebeweging him konsintrearre, lykas by de Rioelwurkersstaking fan Memphis. Op 4 april 1968 waard de lieder fan 'e beweging, dû. Martin Luther King, op it balkon fan it Lorraine Motel yn Memphis deasketten, in dei nei't er yn 'e Mason Temple-tsjerke yn 'e stêd syn profetyske taspraak I've Been to the Mountaintop jûn hie. Neffens de offisjele lêzing wie de dieder James Earl Ray, dy't ek foar de moard feroardiele is en syn fierdere libben yn 'e finzenis trochbrocht, mar dêr besteane oant op 'e dei fan hjoed twifels oer, sels by King syn famylje.
Memphis hjoed de dei
Hjoed de dei hat Memphis mei it Memphis International Airport de op ien nei drokste frachtlofthaven fan 'e wrâld (nei Hongkong). Foar in grut part is dat te ferklearjen trochdat yn Memphis it bedriuw FedEx Express fêstige is, de grutste pakketteferfierder fan 'e Feriene Steaten. Wat besjensweardichheden yn 'e stêd oangiet, springe trije dingen derút. Yn it foarste plak is der fansels Graceland, it eardere hûs fan Elvis Presley. Dat is ien fan 'e meast besochte huzen yn Amearika, wêrby't it inkeld it Wite Hûs foar him dulde moat. Jiers komme dêr 600.000 minsken oer de flier, en dy kinne behalven Presley syn hûs ek syn beide fleantugen en syn grutte auto- en motorsamling besichtigje. Oard is der it National Civil Rights Museum ("Nasjonaal Boargerrjochtemuseum"), dat fêstige is yn it eardere Lorraine Motel, dêr't Martin Luther King yn 1968 fermoarde waard. Besikers kinne dêr net inkeld mear oan 'e weet komme oer King sels en syn ferstjerren, mar teffens oer de hiele Swarte Boargerrjochtebeweging. En trêd is der dan noch it Memphis Brooks Museum of Art, oprjochte yn 1916, dat de grutste keunstkolleksje fan hiele Tennessee hat, mei de klam op wurken út 'e Italjaanske Renêssânse en Barok, fan Britske en Frânske ympresjonisten, en fan tweintichste-iuwske keunstners.
Demografy
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking fan Memphis oangiet, wie dy neffens de gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 sa: 61,4% swarten; 32,2% blanken; 3,0% Latino's; 1,5% Aziaten; 0,2% Yndianen; 1,7% oaren of fan mingd etnysk komôf. It trochsneed ynkommen fan in húshâlding yn Memphis wie $32.285 jiers, en it trochsneed ynkommen fan in gesin $37.767. Likernôch 20,6% fan 'e totale befolking, 15,4% fan 'e lju boppe de 65, en 30,1% fan 'e jongerein ûnder de 18 libbe ûnder de earmoedegrins. It Amerikaanske Folkstellingsburo beskôge Memphis as de earmste stêd yn 'e Feriene Steaten.
Klimaat
Memphis hat in subtropysk klimaat, mei fjouwer dúdlik ûnderskate jiertiden. Winterdeis komt it waar om bar út it noarden, fan 'e Grutte Flakten ôf, of út it suden, boppe de Golf fan Meksiko wei, wat hommelse en drastyske waarsferoarings ta gefolch hat. By 't simmer is it waar minder wif, mei't it dan út Teksas oandriuwen komt (tige hjit en near), of wer fan 'e Golf ôf komt (tige near en hjit). De waarmste moanne fan it jier, july, hat in trochsneed deitemperatuer fan 33,1 °C, wylst dat yn 'e kâldste moanne, jannewaris, 9,9 °C is. Snie falt by 't winter mar sporadysk, mei yn trochsneed oer it hiele seizoen mar 9,9 sm. Izel komt mear foar en is folle gefaarliker. Ferheftich swierwaar en stoarmen kinne it hiele jier troch foarkomme, mei soms in tornado derby. De trochsneed jierlikse hoemannichte rein is 1.360 mm. Rekôrtemperatueren wiene 42 °C op 13 july 1980 en –25 °C op 24 desimber 1963.
Takumi Horiike
(6 septimber 1965) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Yomiuri, Shimizu S-Pulse en Cerezo Osaka. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 1988 en it Aziatysk kampioenskip 1992.
Comes a Time (album)
Comes a Time is it njoggende studio-album fan Neil Young, opnaam yn 1978. It is ek de titel fan de single dy’t fan dit album ôfkomstich is. Op dit album keart Neil Young nei seis en in heal jier werom nei de country- en folkrock fan syn grutste sukses "Harvest". De titelsong is op single útbrocht en wie de earste top 10 hit nei “Harvest”. It wie earst it doel dat it album “Gone with the wind” hjitte soe en der binne noch seldsume eksimplaren mei dy namme der op. Neil Young wie fan doel en meitsje der in solo album fan, mar de platemaatskippij frege him oft er begelieding taheakje woe.
Syn begeliedingsband Crazy Horse spilet mei op de ferskes “Look out for my love” en “Lotta love”. “Human highway” wie skreaun foar Crosby, Stills, Nash, en Young, mar dy hawwe der nea wat mei dien. Op in tal ferskes sjongt Nicolette Larson mei, meastentiids twadde stim en op “Motorcycle mama” dielt sy de earste stim mei Neil Young. It album slút ôf mei “Four strong winds” dat skreaun is troch Ian Tyson. Op sommige ferskes spilet it “Gone with the wind Orchestra” mei, besteande út gitaren en fioelen.
Tracklist
It album bestiet út de folgjende lieten.
De stjerren jouwe de beoardieling oan fan de lieten troch “The Ultimate Music Guide: Neil Young”. Op de hiemside “All Music Guide “ wurde de albums fan in bepaalde artyst beoardiele. Beide beoardielingen rinne fan ien stjer (“striemin” ) oant fiif stjerren (“poerbêst)”. Dit album hat fjouwer en in heale stjer krigen.
Kolding (gemeente)
Kolding is in Deenske gemeente yn it easten fan Jutlân. De hjoeddeiske gemeente ûntstie op 1 jannewaris 2007 troch de gemeentlike weryndieling yn Denemark. De âlde gemeente Kolding waard mei de doedestiidske gemeenten Lunderskov, Vamdrup, in part fan Christiansfeld en it kerspel Vester Nebel fan de eardere gemeente Egtved gearfoege.
De gemeente Kolding hat in befolking fan 92.515 ynwenners (01.01.2018) en in oerflak fan 604,40 km². De gemeente makket diel út fan de regio Syddanmark. It bestjoerlik sintrum is Kolding. De gemeente wurket yn de regio Trekantområdet tegearre mei fiif oanbuorjende gemeenten.
Junkers Ju 87
De Junkers Ju 87 wie in ienmotorige taktyske dûkbommesmiter fan de Dútske Luftwaffe sûnt 1933 en bekend wurden yn de Twadde Wrâldoarloch. Hy is fral bekend as Stuka, offisjeel de ôfkoarting fan it Dútske wurd Sturzkampfflugzeug, mar dat waard de eigennamme fan de Ju 87. Hy waard ûntwurpen troch Hermann Pohlmann en boud troch de firma Junkers.
De Stuka fleach foar it earst yn 1935 en hie syn fjoerdoop yn 1936 yn de Spaanske Boargerkriich by it Kondor Legioen fan de Luftwaffe.
De Ju 87 waard teffens brûkt troch de Italjaanske loftmacht en hie dêr de bynamme Picchiatello. Ek de Hongaarske, Roemeenske en Bulgaarske loftmachten hawwe de Stuka ta foldwaan hân.
Toshihiro Yamaguchi
(19 novimber 1971) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Gamba Osaka, Kyoto Purple Sanga en Sanfrecce Hiroshima. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it King Fahd Cup 1995.
Monstrâns
In monstrâns of ostensorium (fan it Latynske monstrare en ostendere; "sjen litte") heart ta it liturgysk reau fan de Roomsk-Katolike Tsjerke, de Anglikaanske Tsjerke en de Aldkatolike Tsjerke.
Beskriuwing en gebrûk
De monstrâns is in weardefol sulveren of gouden objekt, fakentiden keunstsinnich bewurke en mei ealstiennen belein. Yn in monstrâns sit in glêzen silinder, wêryn't in konsekrearre hosty ta ferearing plechtich toant wurde kin oan de leauwenden. Der binne ferskillende soarten monstrânsen, ôfhinklik fan it tiidrek wêryn't se makke binne. Goatyske toermonstrânzen hawwe faak de foarm fan in toer, wylst de barokke sinnemonstrânzen fakentiden in stralenkrâns om it glês hawwe.
Eltse konsekrearre hosty kin yn in monstrâns toant wurde, mar yn 'e regel binne it hiele grutte hosty's.
De preester of in diaken hâldt út earbied de monstrâns nea mei bleate hannen fêst. Foar it dragen fan de monstrâns hâldt er de hannen ûnder it skoudervelum. De monstrâns wurdt by it dragen heech holden, sadat de minsken it hillich sakramint allegear sjen kinne. Foar it jaan fan de eugaristyske segen wurdt it Tantum ergo songen.
Skiednis
It gebrûk fan de monstrâns giet werom op Sakramintsdei, dat paus Urbanus IV yn 1264 as ferplicht heechfeest foar de hiele Tsjerke ynfierde en letter troch it Konsylje fan Vienne (1311-1312) befêstige waard. Yn dy tiid wie de monstrâns noch in ienfâldich glêzen objekt mei dêrop in krús. Yn de twadde helte fan de 14e iuw ûnstiene gruttere, toereftige monstrânsen yn goatyske styl. De monstrânsen út de 16e iuw krigen de foarm fan in sinne, sa't dat oant de 19e iuw wenst bleau.
Mei it tanimmen fan de Sakramintsprosesjes yn de 14e iuw en it yn de 15e iuw ûnstiene gebrûk fan it opstellen fan it Alderhillichste op it alter, waard de monstrâns ien fan de meast brûkte liturgyske sierfoarwurpen.
Skyrinnen op de Olympyske Winterspullen 1988
De Olympyske Winterspullen 1988, ek wol de XVe Olympiade neamd, waarden yn 1988 hâlden yn it Kanadeeske Calgary fan 13 oant en mei 28 febrewaris. It skyrinnen hie plak yn it Canmore Nordic Centre Provincial Park.
Canmore Nordic Centre Provincial Park
It park hat oan 60 kilometer oan loipes, wêrfan in part brûkt is foar de Olympyske Winterspullen fan 1988.
Medaljespegel
De top-6 fan lannen dy't by it Skyrinnen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 1988.
Ludwig Bölkow
Wurkpaad
Bölkow waard berne yn Schwerin as soan fan Ludwig Bölkow sr. (1886–1952), foarman by it fleantúchfabryk Fokker. Nei't er oplaat wie ta loftfeartyngenieur yn Berlyn kaam er yn 1939 yn tsjinst by Messerschmitt. Dêr wie er belutsen by de bou fan de Bf 109 G, de Me 210 en de strieljager Messerschmitt Me 262, dy't noch ûnder de Twadde Wrâldoarloch troch Nazy-Dútslân ynset waard. Yn 1958 rjochte Bölkow ûnder eigen namme in fleantúchfabryk op yn Ottobrunn. Bölkow GmbH gie letter op yn it yn München festige bedriuw Messerschmitt-Bölkow-Blohm, (MBB). Sûnt 2000 is MBB diel fan it Jeropeeske loft- en romtefeartkonsortium EADS, dat 80 persint fan Airbus besit.
Hungaroring
De Hungaroring is in sirkwy yn de buert fan de Hongaarske stêd Mogyoród, sûnt 1986 wurdt dêr de Grutte Priis fan Hongarije hâlden. As earste sirkwy foar de formule 1 efter it Izeren Gerdyn.
Klara fan Assisi
Klara fan Assisi (Assisi, 1193 of 1194 - dêre, 11 augustus 1253 yn it kleaster San Damiano) wie de stiftster fan de kontemplative oarder fan de Klarissen.
Libben
Klara (Italjaansk: Chiara) wie in dochter fan de aadlike Favarone di Offreduccio di Bernadino en waard berne yn 1193 of 1194. Hja hearde Fransiskus yn de domtsjerke preken en waard sa beynfloede, dat hja yn de nacht nei Palmsnein yn 1212 har âlderhûs ferliet en yn de lytse kapel Portiunkula it ûnthjit die, om har oan God te wijen en in libben fan earmoed, keiens en hearrigens te lieden. Fransiskus snie Klara it hier ôf en joech har in earmoedich habyt. Tenei libbe Klara neffens Kristus' foarbyld yn folsleine earmoed. Ynearsten brocht Fransiskus har by de benediktinen ûnder. Har suster Agnes, dy't letter ek hillich ferklearre waard, folge Klara sechtjin dagen letter yn har kar foar it kleasterlibben. Nei't Fransiskus de kapel fan San Damiano renovearre hie en dêr ek in ûnderkommen boud hie, ferhûzen Klara en har suster dêrhinne. Al gau foegen mear froulju harren by Klara en Agnes. Dêrûnder wiene susters, freondinnen, in muoike en ek harren mem dy't widdo woarn wie.
Klara makke mei har moed en Godsbetrouwen in soad yndruk op de minsken fan har tiid. By in oerfal fan de moslims yn it jier 1240 kaam hja de ynfallers mei in monstrâns yn 'e mjitte. Itselde die hja nochris doe't Assisi in jier letter troch it keizerlike leger belegere waard. Dêrom is de monstrâns fakentiden (of somtiden in kelk) oanwêzich by in ôfbyld fan de hillige,
Trinity St. Clair
Trinity St. Clair, echte namme ûnbekend (Redding (Kalifornje), 3 febrewaris 1990), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan etnysk Italjaansk komôf, dy't yn it ferline ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenamme Taylor Jean, en wa har namme oft ek wol (mis)stavere wurdt as Trinity St. Claire. Neffens har offisjele opjefte is se 1.55 m, mei in gewicht fan 43 kg.
Klara fan Assisi
Libben
Oant it ein fan har libben bleau Klara yn de klausuer fan it kleaster fan San Damiano, dêr't hja neffens de yn 1216-1217 troch harsels skreaune kleasterregel libbe. Dy regel wie neffens har sizzen ynhâldlik neat oars as "gewoan it evangeelje fan ús Heare Jezus Kristus nei te libbjen". Hja moast oant har dea striidzje foar de erkenning fan "it privileezje fan earmoed"; de paus wie nammentlik fan betinken dat Klara's kleasterregel te streng en net fol te hâlden wie. Pas op 9 augustus 1253, koart foar't Klara ferstoar, joech paus Innocentius IV de erkenning fan de oarder. De bul Solet annuere, wêrmei't de paus de oarderregel befêstige, waard op 10 augustus oan Klara oerlange. In dei letter ferstoar hja.
Ferearing
De oarderregel fan de klarissen wie de earste oarderregel yn de skiednis, dy't troch in frou foar froulju skreaun hie. De kleasterregel wie foar dy tiid opfallend demokratysk en lei fral de klam op de eigen ferantwurdlikens fan eltse yndividuele non. Foar in soad froulju yn hiel Europa wie dy regel oantreklik en oeral ûnstiene nije kleasters fan de oarder. De klarissen foarmje njonken de karmelitessen-sûnder-skuon tsjintwurdich de grutste frouljusoarder yn de Roomsk-Katolike Tsjerke.
Trinity St. Clair
Libben en karriêre
Se wie fan doel en spesjalisearje har yn 'e bernepsychology, mar yn 2010 rekke se belutsen by de pornoyndustry en datselde jiers noch makke se har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat se sûnt yn krapoan hûndert pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Adam & Eve, Evil Angel, Wicked Pictures, Digital Sin, New Sensations, Zero Tolerance, West Coast Productions, Pure Play Media, Devil's Film, Diabolic Video en Jules Jordan Video.
Klara fan Assisi
Ferearing
Twa jier nei har dea op 15 augustus 1266 spriek paus Aleksander IV Klara fan Assisi hillich. Paus Pius XII beneamde Klara op 17 febrewaris 1958 yn in apostoalyske brief ta beskermhillige fan de tillevyzje. Dat ferwiist nei de leginde dat hja ienris fanwegen sykte de nachtmisse net bywenje koe en yn in fisioen yn har sel de hiele tsjinst folgje koe.
Klara wurdt op 11 augustus yn de Roomsk-Katolike Tsjerke, de Anglikaanske Tsjerke en in pear oare protestantske tsjerken betocht. It omskot fan Klara wurd yn de krypte fan de basilika Santa Chiara yn Assisi fereare. Hja wurdt oanroppen foar eachsyktes en koarts.
Trinity St. Clair
Libben en karriêre
Yn april 2012 tekene St. Clair in kontrakt mei OC Modeling, in foaroansteand ympressarioburo yn 'e Amerikaanske pornoyndustry. Se hat ûnderwilens twaris nominearre west foar in AVN Award (de Oskar fan 'e pornowrâld).
Tsjerke fan Tsjerkgaast
Skiednis
Yn it ramt fan it 300-jierrich jubileum is der yn 2003 in boekje útbrocht oer de skiednis fan de tsjerklike gemeente mei de titel "Kerken rondom de toren". Yn de publikaasje wurdt ek omtinken jûn oan de katolike, herfoarme en grifformearde tsjerken fan Sint-Nyk en Jiskenhuzen en de net mear besteande tsjerken fan Dunegea en Legemar.
De sarkofaach by de tsjerke is yn 1946 fûn. Op de sarkofaach út de 12e of 13e iuw binne in krús en kromstêven te sjen.
Ynrjochting
De tsjerke besit in 17e iuwske iken preekstoel mei doophek. Oer de flier yn it koer lizze in tal sarken mei wapens út de 17e en 18e iuw. De tsjerke hat fjouwer finsters mei brânskildere ramen. Yn de toer hinget in 1,577 ton swiere klok út de âlde sealtektoer, dy't yn 1577 getten waard troch Willem Wegewaert.
Oargel
It oargel datearret út 1922 en is boud troch de firma Bakker & Timmenga út Ljouwert. By de bou makke it bedriuw gebrûk fan âldere dielen.
Flearmuzen
Under it tsjerkedak huzet simmerdeis in koloanje marflearmuzen. Winterdeis oerwinterje de beestjes yn de grotten fan Súd-Limboarch.
Bildts Dokumintasysintrum
It Bildts Dokumintasysintrum (Frysk: "Biltsk Dokumintaasjesintrum"), soms ôfkoarte ta BDS, is in organisaasje yn Fryslân dy't diel útmakket fan 'e Biltske Beweging. It is in feriening, dy't yn 1990 oprjochte is fanút de âldere Stichting Ons Bildt. It Bildts Dokumintasysintrum is fêstige yn 'e Iepenbiere Bibleteek fan Sint-Anne en leit him benammen ta op it sammeljen en digitaal beskikber meitsjen fan fotomateriaal oangeande it Bilt.
Yn april 2016 hie it Bildts Dokumintasysintrum likernôch 9.800 foto's digitalisearre, dy't fia de webside fan 'e organisaasje yn te sjen wiene. Tagelyk leine der doe noch 6.000 oare foto's te wachtsjen om ynscand te wurden. Belangstellenden kinne foto's opfreegje mei in oanfraachformulier op 'e webside. Njonken fotomateriaal hat it Bildts Dokumintasysintrum ek oare saken op 'e noed, lykas films en fysike foarwerpen dy't mei it Bilt te krijen hawwe.
It Bildts Dokumintasysintrum is oansletten by de Stichting Bildts Aigene, in yn 2015 oprjochte koepelorganisaasje foar it behâld fan 'e Biltske taal en kultuer. Fia dy wei ûnderhâldt it sintrum nauwe bannen mei ferskate oare Biltske kulturele organisaasjes, lykas de Stichting Ons Bildt. Sûnt 2012 wurket it Bildts Dokumintasysintrum op it mêd fan films ek gear mei it Frysk Film Argyf te Ljouwert.
Minnistetsjerke (Warkum)
De minnistetsjerke (of fermanje) fan Warkum is in tsjerkegebou yn de gemeente Súdwest-Fryslân, provinsje Fryslân.
Skiednis
thumb|left|De fermanje fan Warkum op in print út 1694, it jier fan de bou De meniste ideeën fûnen yn Warkum en omkriten al betiid yn de 16e iuw wjerklank. Der ûntstie yn de rin fan de 16e iuw yn Warkum in grutte meniste mienskip, dy't oant 1650 ferdield wie yn twa groepearringen en dy't apart fan inoar tsjerketsjinsten holden. Fan 1650 ôf waard de ferdieldheid oerwûn. In âlde sâltkeet waard as tsjerke ynrjochte. Yn 1694 waard de hjoeddeiske tsjerke boud, in ienfâldige skuorretsjerke op in fjouwerkant grûnplan. Dy skûltsjerke waard net direkt oan de Noard, mar mear efter de roailine boud. Fan 1744 ôf krige de Warkumer mienskip de beskikking oer in eigen predikant. Foar de tsjerke waard yn 1780 in kosterswent mei in klokgevel boud. Mei sketten waard de tsjerke yn dy perioade fan de strjitkant ôf fierder oan it each ûntlutsen. Om genôch sitromte te krijen waarden der trije dûbele kreaken yn de tsjerke oanbrocht. De tsjerke waard yn de jierren 1956/1957 restaurearre.
It tsjerkegebou en de kosterswenning binne erkend as ryksmonumint sûnt 1968.
It ienklaviers tsjerkoargel mei alve registers en oanhingjend pedaal is yn 1912 boud troch de Ljouwerter oargelbouwers L. van Dam & Zn. Yn 2004 waard it oargel restaurearre troch Bakker & Timmenga.
Atletyk op de Paralympyske Simmerspullen 2020
200px|thumb|right|200px| Tokyo National Stadium
It Atletyk tidens de  XVIe Paralympyske Simmerspullen hie plak fan 27 augustus oant en mei 5 septimber 2021 yn it Tokyo National Stadium.
Medaljespegel
De top-10 fan lannen dy't by it atletyk medaljes wûn ha tidens de Paralympyske Simmerspullen fan 2012.
Herman Dijkstra (keunstner)
Dijkstra wie learaar fan ûnder oaren Jan Frearks van der Bij, Jenny Das, Sjoerd Huizinga, Klaas Koopmans en Jaap Rusticus.
Dove Cameron
Dove Olivia Cameron (berne as: Chloe Celeste Hosterman; Seattle, Washington, 15 jannewaris 1996) is in Amerikaansk tillefyzje- en filmaktrise. Hja is benammen bekend wurden mei har rol as Liv en Maddie yn 'e Disney-komeedzjesearje Liv and Maddie.
J.K. Rowling
thumb|Joanne Rowling yn 2010 thumb|Joanne Rowling, 2006 Joanne "Jo" Rowling (Yate, ûnder Bristol, 31 july 1965) is de Ingelske skriuwster fan de boekerige oer tsjoender Harry Potter. As skriuwster brûkt se de namme J. K. Rowling, mei de namme Kathleen ("K.") ekstra, de namme fan har beppe. Yn werklikheid hat se gjin twadde namme. Tsjintwurdich is Rowling in rikeling en fan alle froulju yn Ingelân hat hja it measte jild, nei 400 miljoen boeken ferkoft te hawwen fan de rige Harry Potter, dy't yn 65 talen oerset binne, ûnder oaren yn it Frânsk, Dútsk, Frysk en yn it Aldgryksk.
Beskriuwing fan har libben
Yn 1986 studearre Rowling ôf oan de Universiteit yn Exeter yn Frânsk en Klassike Kultuer, en hat doe ferskate kantoarbanen hân. Yn 1991 sette hja har yn Portegal te wenjen, dêr't hja leksums Ingelsk joech. Dêr kaam hja ek tillefyzje-sjoernalist Jorge Arantes tsjin, mei wa't hja boaske. Fan him krige hja har earste bern, Jessica neamd (berne yn 1993). It houlik is lykwols nei in pear jier wer ûntbûn en Rowling sette har mei har dochter wer yn Grut-Brittanje te wenjen, no yn Edinboarch. Der skreau hja twa boeken foar folwoeksenen, mar dy fûn hja net goed genôch om nei in útjouwer te stjoeren. Yn 2003 krigen Rowling en har twadde man, Neil Michael Murray, in soantsje, David Gordon neamd. Twa jier letter, yn 2005, kaam der noch in famke by: Mackenzie.
Harry Potter
Yn 1990 betocht Rowling in ferhaal oer in tsjoendersbern, reizgjend mei in fjouwer-oere-fertrage trein fan Manchester nei Londen. Yn de folgjende fiif jier wurke hja it ferhaal út oant der in sândielige rige wie. It earste diel is troch ferskate útjouwers weromstjoerd, wêrtroch it earst yn 1997 publisearre is troch de útjouwerij Bloomsbury Publishing. Har literêr agint, Christopher Little, ferkoft it boek letter oan de Amearikaanske útjouwerij Scholastic, dêr't hja sa likernôch 105.000 euro foar krige.
Nei in bytsje in wifeljend begjin kamen de boeken, dêr't der trije fan útkomd wiene, yn 1999 op de earste trije plakken fan de boeken-Top 10, yn de Feriene Steaten èn yn Ingelân. De lêste fjouwer boeken yn de rige binne lykwols de rapst ferkeapjende boeken yn de histoarje wurden. Wrâldwiid binne der al mear as 400.000.000 eksemplaren ferkoft.
Nei it ferskinen fan it sânde en lêste Potter-boek, Harry Potter and the Deathly Hallows, binne der gjin boeken mear útkomd yn de rige en hat Rowling in hoartsje rêst nommen. Dochs kaam yn 2008 it Harry Potter-mearkesboek 'The Tales of Beedle the Bard' út. Rowling hat har fans ek in Harry Potter-ensyklopedy tasein, mei nea publisearre êftergrûnynformaasje. Mar hja hat ek sein dat dy noch in tige lange tiid op him wachtsje litte soe, nei gedachte tsien jier.
Bibliografy
Boeken fan 'e Potter-rige:
Dêrnjonken hat hja ek noch boeken mei eftergrûnynformaasje skreaun:
Filmferzjes fan boeken
(* Dizze is yn twa stikken brutsen, mei as argumint dat it ferhaal te lang wie foar ien film. Dat der mear jild fertsjinne wurde kin mei twa films yn stee fan ien, kin lykwols ek in rol spylje.
Woudrichem
Woudrichem (Brabânsk: Woerkem of Woerkum) is in âlde fêstingstêd oan de Merwede yn de provinsje Noard-Brabân yn it Lân fan Heusden en Altena. Eartiids wie Woudrichem in selsstannige gemeente, mar sûnt 2019 foarmet Woudrichem ûnderdiel fan de gemeente Altena.
Skiednis
Woudrichem ûntstie yn de 9e iuw as merkplak op it plak dêr't no de Hoogstraat en de Molenstraat lizze. Om it jier 1000 hinne ûntstiene fral noardlik fan de Alm in tal delsettings, dy't rjochte wiene op Woudrichem. Strategysk lei Woudrichem geunstich oan it gearrinnen fan Maas en Waal. Yn 1322 waard it Lân fan Altena by it Greefskip Hollân foege, oant it yn 1815 wer by de doe nije provinsje Noard-Brabân yndield waard.
Yn de 14e iuw ferliende Willem VII fan Horne Woudrichem stedsrjochten. Dy stedsrjochten, de tolheffing foar de rivier (ek yn 1356 ferliend) en oare foarrjochten lykas it fiskrjocht út 1362 brochten de stêd wolfeart. Yn dy tiid waard ek de Sint-Martinustsjerke boud. Yn 1386 folge de bou fan stedsmuorren om de stêd.
Doe't de tol yn 1420 nei Gorkum ferhûze en yn 1421 de Sint-Elisabetfloed it lân oerspielde en dêrnjonken ek nochris fochten waard om de stêd, rekke Woudrichem ekonomysk yn it neigean.
Yn 1572 keas Woudrichem de kant fan Willem fan Oranje. Om't de wettergeuzen mienden dat de stêd net te ferdigenjen wie stieken hja Woudrichem yn 'e brân. Tusken 1583 en 1588 waarden om de stêd wâlen en bolwurken lein, dy't lykwols in lytser oerflak omfiemen as de eardere stedsmuorren. Woudrichem waard mei help fan de oanbuorjende plakken wer opboud, mar de ekonomyske sitewaasje bleau min en yn 1700 krige de stêd dêrom frijstelling fan belesting. Yn 1814 waard Woudrichem opnommen yn de Nije Hollânske Wetterliny. Yn de omkriten mocht tenei net mear boud wurde en yn 1815 waard yn de dyk in slús boud, sadat it omlizzende lân ûnder wetter set wurde koe. It duorre oant 1926 dat der wer wat mear mooglik waard en pas yn 1955 waard de fêsting opheven. Einlings koe der wer bûten de stedswâlen boud wurde. Sûnt 1971 is de restauraasje fan de histoaryske stêd ûnder hannen nommen. It sintrum hat de status fan beskerme stedsgesicht.
Woudrichem fierde yn 2006 it 650 jier bestean fan de stedsrjochten. Oant jannewaris 2019 bleau Woudrichem it haadplak fan de selsstannige gemeente mei deselde namme. Yn dat jier gyng de gemeente mei Aalburg en Werkendam op yn de nije gemeente Altena.
Ekonomy
De twa salmen yn it wapen fan de stêd ferwize nei it belang fan de rivierfiskerij. Troch de fersmoarging fan it rivierwetter ferdwûn de fiskerij yn de jierren 1950. Ek lânbou, túnbou en it feebedriuw foarmen tradisjoneel sterke pylders fan de ekonomy fan Woudrichem. Tsjintwurdich foarmet it toerisme in wichtige boarne fan ynkomsten.
It besjen wurdich
It histoaryske sintrum fan de stêd is yn syn gehiel it besjen wurdich en erkend as beskerme stedsgebiet. De wichtichste monuminten binne:
Svendborg (gemeente)
Svendborg is een Deenske gemeente yn it súdeasten fan it eilân Fún. De gemeente ûntstie op 1 jannewaris 2007 yn it ramt fan de gemeentlike weryndieling troch de âlde gemeente Svendborg mei de eardere gemeenten Egebjerg en Gudme gear te foegjen.
Red Bull Ring
thumb|Keunstwurk fan in reade bolle op it syrkwy De Red Bull Ring is in Eastenryksk sirkwy foar sawol autosport as motorsport yn Spielberg, Stiermarken.
It sirkwy waard yn 1969 boud en krige as namme de Österreichring. Fanôf 1970 oant en mei 1987 waard de Grutte Priis fan Eastenryk hjir hâlden. Yn 1995, waard it sirkwy ferboud en ynkoarte en krige de nij namme: A1 Ring. En fan 1997 oant 2003 waarden der wer Formule 1 wedstriden hâlden op it sirkwy. Mar nei 2003 waard it sirkwy sletten en foar in diel sloopt. Dietrich Mateschitz, ien fan de eigners fan Red Bull, kocht it sirkwy op en yn 2011 waard it dochs wer iepene en krige it syn hjoeddeiske namme Red Bull Ring.
Kleaster fan de Berte fan Us Leaffrou (Zadonsk)
It Kleaster fan de Berte fan Us Leaffrou fan Zadonsk (Задонский Рождество-Богородицкий монастырь; Zadonski Pozjdestvo-Bogoroditski monastir) is in otterdoks kleaster foar manlju, dat yn it begjin fan de 17e iuw stifte waard yn Zadonsk, in stêd yn de Lipetsk, Ruslân.
Skiednis
Yn 1610 kamen twa fromme muontsen Gerazim en Syril fan it Stretenski-kleaster út Moskou nei it hjoeddeiske Zadonsk mei in ikoan fan Us Leaffrou fan Vladimir om op dit plak oan de kant fan de Don in kleaster op te stiftsjen. Hja bouden hjir yn 1630 in oan de Jongfaam Marije wijde tsjerke, itjinge it begjin markearre fan in kleaster dat him ta ien fan de meast wichtige kleasters fan it lân ûntjaan soe. By it kleaster ûntstie de delsetting Tesjtsjevka, dat yn 1799 omdoopt waard yn Zadonsk.
In brân yn 1692 ferneatige it kleaster folslein. Allinnich it ikoan bleau fan it kleaster oer en dat krige dêrmei de namme wûnderdiedich te wêzen. Al gau kamen der pylgers nei it ikoan en mei it jild dat de pylgers meibrochten koe it kleaster wer op 'e nij boud wurde. thumb|left|200px|Byld fan de Hillige Tichon foar de Vladimirkatedraal It kleaster krige noch mear namme troch't biskop Tichon hjir oant syn dea yn 1753 wenne. De biskop hie in reputaasje foar syn bysûndere jeften en wie in geweldich preker. It belang fan it kleaster naam fierder ta, doe't der yn de jierren 1830-1831 yn 'e omkriten fan Zadonsk in goalera-epidemy hearske, sûnder dat der in ynwenner fan it kleaster siik waard.
Yn 1839 foel it beslút om de âlde houten katedraal fan it kleaster te ferfangen troch in nije Vladimirkatedraal (Собор Сретения Иконы Божией Матери Владимирская). Konstantin Thon (dy't ek tekene foar de Kristus de Ferlosserkatedraal yn Moskou) liet yn de jierren 1845-1853 de hjoeddeiske Vladimirkatedraal bouwe. De trije ferdjippings tellende tsjerke krige trije tagongen, in sintrale koepel en fjouwer tamboeren dy't krusen droegen fan diels suver goud. It beslach fan it wûnderdiedige Vladimir-ikoan krige in dekoraasje fan goud en sulver mei parels en djoere stiennen. Neffens de tradysje yn it otterdokske leauwe bleau Zadonsk yn juny 1861 en augustus 1869 foar in allesferneatigjende brân bewarre, nei't it ikoan nei de brânkearn brocht waard en dêr by in gebedstjinst it fjoer dôve.
Under de ôfbraak fan de âlde houten Vladimirtsjerke waard it grêf fan biskop Tichon iepene. It die bliken dat it lichem fan de muonts nei 63 jier yn in dampige romte net fergien wie. It lichem waard oerbrocht nei in oar grêf en it foarfal waard rapportearre oan de Hillige Synoade. Mei in dekreet fan tsaar Nikolaas I waard it kleaster klassifisearre yn de heechste rangoarde fan Russyske kleasters. Op 13 augustus 1861 folge de hillichferklearing fan Tichon, in feest dat hûnderttûzenen pylgers luts. → Oan it begjin fan de 20e iuw hie it kleaster fan Zadonsk him ûntwikkele ta hast in stêd mei seis tsjerken, klokketuorren, in sikehûs, in apoteek, twa fabriken foar de produksje fan bakstiennen, in kjersefabryk en in skoalle.
It kleaster yn de Sovjet-tiid
Nei de Oktoberrevolúsje hie it kleaster slim te lijen ûnder de ferfolging fan de ateïsten. Yn it ramt fan de nasjonale ûnthilliging en plonderling fan de reliken fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke waard it kleaster yn maart 1919 twongen de skryn mei de reliken fan Tichon te iepenjen en oer te dragen oan de bolsjewistyske autoriteiten, dy't de reliken earst oan in lokaal museum oerdroech en letter nei Jelets resp. Orjol oerbrochten. Yn 1929 waarden muontsen arrestearre en deportearre, oaren waarden út it kleaster ferballe en it kleaster alhiel sluten. De eigners dy't it kleaster dêrnei besetten makken dat de gebouwen letter hast net mear te werom te kennen wiene. De gebouwen diene tsjinst as in ferpleechynrjochting, in weeshûs en letter yn de jierren 1960-1970 as konservenfabryk.
De renêssânse fan it kleaster
De renêssânse fan it kleaster sette yn 1988 útein mei de renovaasje fan de Vladimirkatedraal. Yn 1990 krigen de earste bewenners fan it takomstige kleaster in pear romten. Ek de katedraal waard oan de Tsjerke werom jûn. It hiele kompleks is sûnt 2003 wer yn besit fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke.
Trivia
De Bank fan Ruslân joech op 1 septimber 2008 in sulveren munt út mei de ôfbylding fan de katedraal fan it kleaster.
Slach by Beecher Island
De Slach by Beecher Island, ek wol bekend as de Slach by Arikaree Fork, wie in wapene treffen tusken in ôfdieling blanke ferkenners fan it Amerikaanske Leger en in grutte troep Yndiaanske krigers yn it ramt fan 'e Komantsjekampanje. De fjildslach fûn fan 17 oant 25 septimber 1868 plak by Beecher Island, yn 'e rivier de Arikaree, yn it noardeastlike part fan 'e Amerikaanske steat Kolorado, net fier fan 'e grins mei Kansas, en deunby it hjoeddeistige plak Wray. De Amerikanen waarden op it eilantsje belegere troch Sjajinnen, Lakota en Arapaho, mar koene krekt op 'e tiid troch fersterkings ûntset wurde, sadat dizze krêftmjitting einige yn in Amerikaanske oerwinning. It eilantsje, eins net folle mear as in sânbank, krige pas letter de namme Beecher Island, mei't it ferneamd is nei luitenant Frederick H. Beecher, dy't yn dizze slach omkaam.
Foarskiednis
By oanhâldende oerfallen fan 'e Súdlike Sjajinnen en de Súdlike Arapaho op blanke delsettings yn Kolorado kamen yn 'e simmer fan 1868 79 kolonisten om. De Súdlike Sjajinnen en de Súdlike Arapaho waarden by dy oanfallen stipe troch harren bûnsgenoaten, de Noardlike Sjajinnen, de Noardlike Arapaho en de Lakota, en fan 'e Sjajinnen wiene benammen de militante Hûnskrigers derby aktyf. Generaal Philip Sheridan, de kommandant fan it militêre Departemint fan 'e Missoury, kaam troepen te koart om alle mooglike doelwiten te beskermjen, en joech dêrom syn adjudant, majoar George A. Forsyth, in feteraan út 'e Amerikaanske Boargeroarloch, befel om in ienheid fan behurde frontierslju gear te stallen, dy't as ferkenners ynset wurde koene tsjin 'e Yndianen. Forsyth keas behalven syn ûnderbefelhawwer, luitenant Frederik H. Beecher, sels 48 manskippen út yn Fort Harker en Fort Hays, en ried mei harren nei Fort Wallace, yn westlik Kansas, dêr't se yn 'e nacht fan 5 septimber oankamen sûnder ea in Yndiaan sjoen te hawwen.
De slach
Op 'e moarn fan 10 septimber berikte it berjocht Fort Wallace dat der 21 km mear nei it westen ta in karafaan kapweinen oerfallen wie. Majoar Forsyth sette daliks ôf mei syn ferkenners, en folge it spoar fan 'e oerfallers werom nei wat no Yuma County is, yn Kolorado. Nettsjinsteande it feit dat de spoaren suggerearren dat de groep krigers dy't er efternei siet in flink stik machtiger wie as syn eigen ienheid, sette Forsyth de efterfolging fuort. Tsjin it fallen fan 'e nacht op 16 septimber berikten de ferkenners de "drûge ôftakking fan 'e rivier de Republican", dy't doe de Delaware Creek neamd waard (no de Arikaree), dêr't se har kamp opsloegen op 'e súdlike igge. Sûnder dat se it wisten wie dat net mear as 19 km streamôf fan in grut kamp besteande út twa Lakota-troepen, ien troep Sjajinske Hûnskrigers en ferskate Arapaho-tipys.
By moarnsdage op 17 septimber besochten de Yndianen, dy't har, oars as de Amerikanen, wol bewust wiene fan 'e oanwêzigens fan 'e fijân, en beslûp it kamp fan 'e ferkenners. Dy oanfal, dy't oanfierd waard troch de grutte Sjajinske kriger Kromme Noas, mislearre doe't ien fan 'e krigers opmurken waard troch in wachtpost. Fan 'e oantallen krigers dy't it tsjin 'e 50 ferkenners opnamen, binne útinoar rinnende skattings, fan 200, 600 en sels 1.000, al liket 600 oan 'e hege kant en 1.000 in oerdriuwing. Doe't Forsyth foar it ferstân krige dat syn kamp besingele wie, joech er syn mannen befel om harren hynders nei in mei gers begroeide sânbank (it lettere Beecher Island) yn 'e midden fan 'e ûndjippe rivier te lieden. De earste bestoarming fan 'e Yndianen koe weromslein wurde trochdat de ferkenners tarist wiene mei fluchfjurjende Spencer-repeteargewearen.