cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fier!
Yngeandere beskriuwing
In protte pasjinten fan Fier! binne yn slimmere of lichtere mjitte traumatisearre en faak bestiet der tsjin harren ek in (yn guon gefallen tige earnstich) drigingsnivo dat útgiet fan 'e dieder(s). Dêrfandinne wurket Fier! nau gear mei de plysje en it Iepenbier Ministearje en genietet it de tsjinsten fan spesjalisearre befeiligers. Fierders besiket Fier!, ynstee fan ynsidinten te bestriden, mei in strukturele oanpak fan swierrichheden just direkt en dynamysk yn te spyljen op ûntjouwings en fraachstikken yn 'e Nederlânske maatskippij. Dêrta biedt Fier! net inkeld behanneling oan slachtoffers fan geweld en tsjûgen (yn 'e regel bern), mar ek oan dieders.
Willy Sluiter
Biografy
Sluiter wenne en wurke yn Zwijndrecht, Doardt en Rotterdam oant 1894. Dêrnei fan 1894 oant 1897 yn Skeveningen en fan 1901-1910 yn Katwyk. Yn 1910 sette er him nei wenjen yn Laren en bleau dêr oant 1916 doe't er nei De Haach ferfear.
Sluiter skildere faak taferelen út it strân- en fiskerslibben, mar waard ek faak frege as portretskilder yn de 'hegere rûnten'. Hy skildere mear as ien kear it Folendamske model Hille Butter. Sluiter waard ek ferneamd fan in oantal politike printen en affysjes.
Yn it Dordrechts Museum yn Doardt wie yn 1999 in útstalling oer de affysjes fan Willy Sluiter by gelegenheid fan syn 50ste stjerdei. Yn it Katwijks Museum wie fan 1 oktober 2013 oant en mei 11 jannewaris 2014 in tentoanstelling fan syn wurk te sjen.
Seendrjocht
It seendrjocht, of ek wol seend, is in term út de Midsiuwen út de tsjerklike rjochtsskiednis. It seendrjocht (ôflaat fan synoade) wie in tsjerklik gerjocht dêr't geastliken, meastentiids aartsdiakens út namme fan de biskop, yn it bywêzen fan de skelta of skout, seksueel misbrûk, oerhoer, sûnden en ketterij fan de parochianen behannelen en hja dêrfoar beskrobben.
Skiednis
De term "seend" giet tebek op it wurd "synoade" en tsjut de geastlike rjochtsittings oan, dy't gauris yn de Midsiuwen en de Iere Nije Tiid plakfûnen. It seendrjocht ûntstie yn de njoggende iuw út de besites dy't de biskoppen oan in gebiet diene. As rjochtsboek tsjinnen twa boeken fan Regino fan Prüm mei de titel De causis synodalibus et ecclesiasticis disciplinis. De meast foarkommende gefallen dy't behannele waarden wiene flokken, godslastering, ûnfetsoenlik gedrach, ketterij, oerhoer en misbrûk fan de sneinsrêst.
Straffen
Oer de ynstelde straffen fan it seendrjocht is út de iere tiid net in soad oerlevere. Meastentiids wiene warskôgings en it beskrobjen fan de beskuldigen goed genôch, mar bytiden waarden beskuldigen yn it iepenbier oan 'e skandepeal setten. Swiere oertrêdings en misdriuwen waarden as saneamde grimmitige saken net troch it seendrjocht, mar troch bygelyks de lânfâd behannele.
Nei de Reformaasje is der mear bekend oer de straffen fan it seendrjocht. Lichtere oertrêdings waarden ûnder fjouwer eagen beskrobbe, swierdere oertrêdings waarden troch jildstraffen betinge, dy't ornaris as ielmis betelle waard. Dêrnjonken koene de beskuldigen fan de nachtmiel en tsjerklike amten útsletten wurde en wiene de beskuldigen ek net as peetâlden by it dopen talitten.
Wurkwize
Der waard earst in gewoane tsjerketsjinst holden, dy't almeast foar in krúsalter, it folksalter, plakfûn. Wannear't it net yn in saneamde seendtsjerke plakfûn, dan gie men mei in prosesje nei de seendtsjerke. Dêr stie foar de seendstoel in tafel mei in wyt en swart kleed bedutsen, as teken foar goed en kwea. Dêrop stie in krús mei kersen, mei dêrfoar in stôk, in stien, in papieren blêd en in skjirre, dat as bewiis tsjinne fan de jurisdiksje.
Auke Bloembergen
thumb|Auke Bloembergen (1838-1901) '''Auke Ez. Bloembergen''' (Ljouwert, 1839 - dêre, 20 maaie 1901) wie rjochtsgelearde, deputearre en keamerlid. Hy wie troud mei J.E. Singels.
Op 18 septimber 1856 waard hy oan de hegeskoalle yn Leien ynskreaun as studint yn de Rjochten. Yn 1861 folge promoasje op it proefskrift Over papier aan toonder. Hy waard yn 1887 lid fan Provinsjale Steaten fan Fryslân, yn 1888 lid fan Deputearre Steaten, en letter lid fan de Earste Keamer. In soad jierren wie hy lid fan de frijmitselderslôzje ‘De Friesche Trouw’, en ek yn it haadbestjoer fan de Nederlânske Frijmitselderij hie er in foaroansteand plak. Hy joech mei oaren de oansetten ta oprjochting fan in ambachtsskoalle yn Ljouwert. Yn it 15-jierrich tinkboek fan de skoalle stiet syn portret. Hy besoarge de útjefte fan J. van der Veen, Memorie van eisch in hooger beroep, yntsjinne by it gerjochtshof yn Ljouwert, troch tsjerkefouden fan de Nederlânsk-herfoarme gemeente yn Oosterend (Ljouwert, selde jier); wurke mei oan it Rapport oangeande it Toynbeewerk fanwege it Nut; en yn 1892 ferskynde syn ynliedend wurd op it iuwfeest fan it Nutsdepartemint Ljouwert.
List fan planetoïden 86001-86100
Dit is in list fan planetoïden 86001-86100.
Boot Hill
Boot Hill (soms stavere as Boothill) is in oantsjutting foar in begraafplak yn it Wylde Westen, yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw yn 'e westlike helte fan 'e Feriene Steaten. Op sokke plakken waarden feroardiele kriminelen begroeven, en fierders revolverlju en oaren dy't "mei de learzens oan" stoarn wiene (d.w.s.: op gewelddiedige wize). Fan dy siswize is de namme ek ôfkomstich, mei't boot hill yn it Ingelsk "learzensheuvel" betsjut. Ek lju dy't net kristlik wiene, lykas Joaden en Sinezen, krigen op Boot Hill ornaris har lêste rêstplak. It earste begraafplak dat oantsjut waard as Boot Hill, wie dat fan Hays, yn Kansas, dat yn 1867 oanlein waard. Neitiid waard de namme Boot Hill yn it Wylde Westen húsriem. De bekendste Boot Hills binne dy fan Dodge City (Kansas), Tombstone (Arizona) en Deadwood (Súd-Dakota).
Shropshire
thumb|100px|Wapenthumb|Lizzing Shropshire yn Ingelân Shropshire (somtiids ôfkoarte ta Shrops) of Salop is in greefskip yn de Ingelske regio West Midlands, en bestiet nei alle gedachten al sûnt de 10e iuw. It hat 283.173 ynwenners en it oerflak berint 3197,3 km². Greefskipshaadstêd is Shrewsbury.
Shropshire grinzet oan Cheshire, Staffordshire, Worcestershire, Herefordshire en de Welske greefskippen Powys en Clwyd.
Demografy
Fan de befolking is 18,1 % âlder as 65 jier. De wurkleazens is 2,5 % fan de beropsbefolking (sifers folkstelling 2001).
It oantal ynwenners naam ta fan likernôch 268.700 yn 1991 nei 283.173 yn 2001.
Yndustriële revolúsje
thumb|The Iron Brige yn Ironbridge Fan Shropshire wurdt wol sein dat dêr de widze fan de Yndustriële Revolúsje stie, omdat dêr paadsljochtsjende ûntjouwings op dat mêd plak fûn hawwe yn de 18e iuw. Shropshire hat in grut ferskaat oan geologyske formaasjes mei sawat alle stiensoarten dy't der yn Noard-Europa te finen binne. Der wurdt stienkoal, laai, koper en izererts fûn. Teffens koe de ekonomy profitearje fan de rivier Severn, dy't in natuerlike transportwei foar de mynbouprodukten foarme.
Bysûndere bouwurken yn Shropshire binne de Iron Bridge ( ±1780) en de Ditherington Flax Mill (± 1800).
Gemeenten fan Sweden
200px|thumb|De gemeenten fan Sweden De gemeenten fan Sweden (Sweedsk: Sveriges kommuner) foarmje de ûnderste bestjoerslaach fan it lân. Der binne yn totaal 290 gemeenten dy't ferantwurdlik binne foar in protte lokale saken lykas skoallen, helptsjinsten en romtlike oardening.
De gemeenten fan Sweden beslaan it folsleine grûngebiet fan it lân. Yn it tinbefolke noarden binne de gemeenten wat oerflak oanbelanget grutter as yn it suden.
Libben
Libben is in fysiko-gemysk systeem, dat troch de útwikseling fan enerzjy en matearje mei syn om-en-by, en tanksij in ynwindich metabolisme, by steat is om himsels yn stân te hâlden, te groeien, him fuort te plantsjen en him oan te passen oan feroaring yn syn om-en-by, sawol op 'e koarte termyn, troch gedrach, as op 'e lange termyn, troch genetyske evolúsje. Libben is in skaaimerk dêr't fysike entiteiten dy't biologyske prosessen hawwe (lykas in bist, plant, skimmel, baktearje of protist) har mei ûnderskiede fan fysike entiteiten dy't sokke prosessen net hawwe (lykas in stien, klute grûn, wetterplasse, ôffallene tûke of kadaver). Firussen en oansibben foarmje datoangeande grinsgefallen, en ek oangeande keunstmjittich libben binne de neamde kritearia twifelich, sadat net folslein dúdlik is oft dy ferskynsels ta it libben rekkene wurde kinne. Der binne ferskate oare en/of spesifikere definysjes fan libben yn omrin, mar net ien is slutend of algemien akseptearre.
In libben wêzen is in organisme. De tûke fan wittenskip dy't him taleit op it ûndersyk nei it libben is de biology. In wittenskipper dy't him dêrmei dwaande hâldt is in biolooch. De wittenskiplike kategorisaasje fan al it libben op 'e Ierde yn groepen fan besibbe soarten is de taksonomy. De Aldgrykske wiisgear Aristoteles wie de earste dy't dêrmei úteinsette, mar it systeem fan twafâldige wittenskiplike nammen dat hjirfoar no yn gebrûk is, waard yn 'e achttjinde iuw ûntwikkele troch de Sweedske biolooch Carolus Linnaeus.
Hoewol't men libben oant no ta inkeld op 'e Ierde mei wissichheid fêststeld hat, giet men derfan út dat der ek bûtenierdsk libben bestean moat, wêrby't men net yn it foarste plak tinkt oan heechûntwikkele beskavings fan yntelliginte wêzens, mar earder oan ienfâldige organismen, lykas baktearjes of skimmels. Keunstmjittich libben is in kompjûtertechnologyske simulaasje fan wier libben. It tsjinstelde fan it libben is de dea, dat omskreaun wurde kin as de ôfwêzichheid fan alle biologyske prosessen. Dêrby binne der anorganyske dingen, dy't altyd dea west hawwe, mar ek dingen dy't libben wiene, mar deagien binne troch it proses fan ferstjerren, dat in ein makket oan it libben. Utstjerren is it proses wêrby't in hiele soarte of in groep besibbe soarten wêzens ophâldt te libjen. Deade oerbliuwsels fan libbene organismen wurde kadavers of yn it gefal fan minsken, liken of stoflike omskotten neamd. In Fossyl is it ûndergrûnsk ferstienne en dêrtroch preservearre kadaver (of alteast it skelet fan it kadaver) fan in organisme út it ferline.
It libben op 'e Ierde kaam tusken 3,8 en 4,1 miljard jier lyn ta stân. Foarhinne leaude men dat libben geregeldwei troch it proses fan spontane generaasje fuortkaam út anorgane materialen, mar dy (no folslein ûntkrêfte) teory wie basearre op byleauwe en breklik ûndersyk. De moderne wittenskip is fan betinken dat it libben op 'e Ierde oarspronklik wol deeglik fuortkommen is út libbenleas materiaal, yn in proses dat abiogeneze neamd wurdt. Dat soe lykwols in proses west hawwe dat mar ien kear foarkommen is en wêrby't organyske stoffen har yn it oersop oer ferrin fan miljoenen en miljoenen jierren ûntwikkele hawwe soene ta primitive sellen. Molekulen as DNA en RNA soene by abiogeneze in wichtige rol spile hawwe. Neitiid soene dy earste sellen har troch in proses fan evolúsje stadichoan ûntjûn hawwe ta al it libben op 'e Ierde sa't dat no bestiet. Yn july 2016 makken ûndersikers bekend dat se in byinoarhearrende groep fan 355 genen identifisearre hiene fan 'e lêste universele mienskiplike foarâlder (last universal common ancester, LUCA) fan alle organismen op 'e Ierde.
Grim Oak Press
Grim Oak Press is in Amerikaanske útjouwerij fan fantasy- en science fiction-literatuer. It bedriuw is fêstige yn Seattle, yn 'e Amerikaanske steat Washington, en waard oprjochte yn 2013.
Skiednis
Yn 2011 waard by fantasyskriuwer Shawn Speakman non-hodgkinlymfoom (in foarm fan kanker oan 'e lymfeklieren) fêststeld. Nei in lange behanneling waard er wer sûn ferklearre, mar lykas in protte Amerikanen hied er gjin syktekostefersekering, yn syn gefal om't er dy net krije koe fanwegen in foarôf-besteande sykte. Dat betsjutte dat er mei in skuld fan mear as $200.000 oan sikehûskosten sitten bleau.
Om dy skuld ôf te beteljen, stalde er de ferhalebondel Unfettered gear, dêr't mear as tweintich fan syn kollega-auteurs (ûnder wa grutte nammen as Jacqueline Carey, Tad Williams, Naomi Novik en Brandon Sanderson) gehiel belangeleas koarte ferhalen foar oanleveren. Ek omslachkeunstner Todd Lockwood wurke belangeleas oan 'e útjefte mei.
De publikaasje fan Unfettered, yn 2013, wie it begjin fan Grim Oak Press. De útjouwerij set him sûnt yn om oare skriuwers en omslachkeunstners yn finansjele swierrichheden by te stean, û.m. mei de útjefte fan 'e ferhalebondels Unfettered II yn 2016 en Unfettered III yn 2019. Dêrnjonken publisearre Grim Oak Press ek beheinde oplagen fan boeken fan Terry Brooks, Naomi Novik, Jacqueline Carey, Stephen R. Donaldson, Raymond E. Feist en Janny Wurts.
Golf op de Olympyske Simmerspullen 1900
De Olympyske Simmerspullen 1900, ek wol de IIe Olympiade neamd waarden yn 1900 yn Parys, Frankryk hâlden. It Golf waard hâlden op de golfbaan yn  Compiègne. sa'n tachtich km fan Parys. It wie de earste kear dat it golf op it programma stie.
Manlju
De manlju spillen twa omlopen mei in totaal fan 36 holes.
Froulju
De froulju spilen in heale omloop fan 9 holes.
Medaljespegel
De top-9 fan lannen dy't by it skermjen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen 2012.
Kalmars län
Kalmar län (letterlik: "Provinsje Kalmar") is in provinsje fan Sweden yn it easten fan it lânsdiel Götaland. De provinsje beslacht it eastlike part fan it lânskip Småland en it folsleine lânskip Öland. Yn it suden grinzget Kalmar län oan Blekinge län, yn it westen oan Kronobergs län en Jönköpings län, en yn it noarden oan Östergötlands län. It provinsjebestjoer is fêstige yn Kalmar. Op 31 desimber 2017 hie de provinsje 243.536 ynwenners.
Gemeenten
Kalmar län bestiet sûnt de gemeentlike weryndieling fan 1971 út 12 gemeenten:
Plakken
Yn 2010 wienen neffens Statistiska centralbyrån (Frysk: it Sintraal buro foar de statistyk) de tsien grutste plakken fan de provinsje:
Bankdrukken op de Paralympyske Simmerspullen 1984
De VIIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1984 hâlden yn Stoke Mandeville (Grut-Brittanje) en New York, (Feriene Steaten).
De Paralympyske Simmerspullen fan 1984 waarden yn twa ferskillende lannen organisearre. Dit wie foaral te witen oan de Amerikaanske handikaptensport Organisaasjes en de wize fan Fûnsenwinnen. Mei namme de Amerikaanske Rolstoelsport Organisaasje woe sa’n soad ynfloed ha en sporters op de Spullen, dat it foar de oare Organisaasjes (Blinen, Spastisy en Amputearden) net te akseptearjen wie. Dizze trije nasjonale organisaasjes besletten dêrop mei ynstimming fan de 3 ynternasjonale Organisaasjes: IBSA (Blinnen), CP-ISRA (Spastysksi) en ISOD (Amputearden) om de Paralympyske Spullen yn New York, de Feriene Steaten te hâlden fan 16 juny oant 30 juny 1984, sûnder de rôlstoelsporters. Dy krigen in Spullen fan 23 july 1984 oant 1 augustus 1984 yn Stoke Mandeville.
Subtraktive kleurminging
Subtraktive kleurminging is in proses foar it mingen fan ferskillende kleuren. Dizze soarte fan kleurminging ûntstie troch selektive absorpsje fan it wite ljocht troch ien of mear ferskillende kleurstoffen. Dy kleurstoffen kinne as lytse dieltsjes trochinoar mongen wêze, lykas by ferve of inket, of se kinne yn opinoar folgjende transparante lagen sitte, lykas by filters foar bygelyks teäterbeljochting.
De term 'subtraktyf' komt út it Latyn: subtrahere betsjut "ôflûken". By subtraktive kleurminging wurdt begûn mei wyt, en dêr wurde primêre kleuren ôfhelle. Dat is krekt it tsjinstelde proses fan additive kleurminging, wêrby't ljocht fan ferskillende kleuren mongen wurdt troch mei neat (swart) te begjinnen en dêrby op te tellen.
Primêre kleuren by subtraktive kleurminging
De mingkleur is by subtraktive kleurminging altyd dûnkerder as de dûnkerste boarnekleur om't ljocht ferlern giet. De útsûndering op dy regel is partitive kleurminging, wêrby't as ûndergrûn rutense stof of mozayk brûkt wurdt. By gewoane subtraktive kleurminging begjint men mei in wite ûndergrûn dy't dus wyt ljocht wjerkeatst. Dat wite ljocht is in mingsel fan ljocht fan alle weachlingten fan it sichtber spektrum, mei dêrûnder ek de ljochtprimêren read, grien en blau, dy't de trije types kleurreseptive kegeltsjes yn it minsklik each prikelje.
As dan op 'e wite ûndergrûn ien fan 'e trije subtraktive primêre kleuren syaan, maginta of giel oanbrocht wurdt, resultearret dat deryn dat de komplemintêre kleur fan dy primêre kleur absorbearre wurdt. Foar syaan, maginta en giel binne de komplemintêre kleuren read, grien, resp. blau. Wurde syaan en giel oerinoar hinne oanbrocht, dan wurde dus read en blau aborbearre en bliuwt grien oer. By syaan en maginta wurde read en grien absorbearre en bliuwt blau oer. En by giel en maginta wurde grien en blau absorbearre en bliuwt read oer. De oerbliuwende kleur is de kleur dy't it minsklik each sjocht.
Fjouwerkleuredruk
As alle trije primêre kleuren oanbrocht wurde, dan wurdt alle ljocht absorbearre en is it resultaat yn prinsipe swart. Om't de inketen dêr't mei wurke wurdt net ideaal binne, is yn 'e praktyk fan 'e druktechnyk it resultaat lykwols net swart, mar in ûnoannimlike brunich grize kleur. Om dan swart te krijen, wurdt apart swarte inket ôfdrukt, wat it kleurkontrast ferheget en dêrmei ek de trochtekening. Dêrfandinne sprekt men wol fan 'fjouwerkleuredruk'. Foar dy foarm fan druktechnyk wurdt gebrûk makke fan it CMYK-kleursysteem, dat in ôfkoarting is fan Cyan ("syaan"), Magenta ("maginta"), Yellow ("giel") en Key Plate ("drukplaat"). Dy lêste oantsjutting ferwiist nei de wichtichste drukplaat yn in drukparse, dy't mei swarte inket detail en kontrast tafoeget oan in ôfdruk, en dêr't de oare drukplaten op útline wurde.
Sekundêre subtraktive kleuren
wyt – maginta – giel = read wyt – syaan – giel = grien wyt – syaan – maginta = blau
FC Emmen
FC Emmen is in Nederlânske fuotbalferiening út Emmen, dy't op 21 augustus 1925 oprjochte waard. It is de iennige profesjonele fuotbalferiening yn de provinsje Drinte. De klup spilet sûnt 1985 proffuotbal en spile sûnt dy tiid 33 seizoenen op rige yn de Earste difyzje. Yn it seizoen 2017/18 promovearre de klup foar it earst kear nei de Earedifyzje.
It tradisjonele kluptenu fan Emmen bestiet út in read shirt mei in fertikale brede wite bân yn 'e midden, wite broek en wite sokken mei reade stripen. Thúswedstriden wurde spile yn it stadion De Oude Meerdijk.
Skiednis
De klup waard oprjochte op 21 augustus 1925 troch Ginus Groothuis en William Swallow, ûnder de namme Noordbarge Emmen Combinatie (NEC). De reden wie it ferdwinen fan alle trije lokale fuotbalferienings, in pear moanne earder. In jier nei de oprjochting gie de klup fierder ûnder de namme VV Emmen. Yn 1926 waard it Drentse Voetbalbond (dy't letter diel fan it KNVB waard) oprjochte. De Noordbarge Emmen Combinatie wie dêr ien fan 'e inisjatyfnimmers fan. De amateurklup wûn oant 1988 ferskate titels. It hichtepunt wie it winnen fan it lanlik kampioenskip fan de sneinsamateurs.
It betelle fuotbal yn
Yn 1955, in jier nei de ynfiering fan it betlle fuotbal, hie Emmen al de gelegenheid by de profs te kommen. By in gearkomste fan leden waard lykwols besletten dat net te dwaan. Nei't SC Drente yn 1971 út it betelle fuotbal wei sanearre waard, bleau der ferlet fan betelle fuotbal yn Drinte. Yn 1985 besleat Emmen, om de stap nei de Earste divyzje te meitsjen.
De earste trije jier bleau Emmen in feriening, mar yn 1988 waard in skieding makke tusken amateur- en profesjoneel fuotbal, wêrnei't it earste team fan VV Emmen yn de fjirde klasse yndield waard. De profesjonele klup hjitte fan dat momint ôf Stichting Betaald Voetbal Emmen. Yn maaie 2005 waard de namme feroare yn FC Emmen.
Stabiliteit
Yn de Earste Difyzje ûntwikkele Emmen him nei inkele jierren ta in sportyf stabile ploech, dy't de neikompetysje geregeld helle. Yn it fyfde seizoen slagge dat foar it earst en Emmen kaam direkt tichteby promoasje. Yn de finale tsjin SC Hearrenfean en dêrnei yn de werkânsing tsjin NEC ferlear Emmen lykwols.
Sûnt Emmen it betelle fuotbal yn gie, drige ferskate kearen in fallisemint. Yn 1987, 1992, 2005 en 2012 wie it spannend, mar Emmen oerlibbe altyd.
Promoasje nei de Earedifyzje
Yn 2017/18 promovearre Emmen foar it earst nei de Earedifyzje. Yn de play-offs wûn Emmen earst fan NEC en dêrnei yn de finale fan Sparta Rotterdam. It is foar it earst dat in klup út Drinte yn de Earedifyzje spilet.
Emmen wûn syn debútwedstriid yn de Earedifyzje. Op besite by ADO De Haach wûnen se mei 1-2. Glenn Bijl makke de earste goal foar FC Emmen yn de Earedifyzje.
Sibbel fan De Ryp
Sibbel fan De Ryp is in gedicht en folksferske fan 'e hân fan 'e Fryske skriuwer en dichter Joast Hiddes Halbertsma (1789-1869). It waard foar it earst publisearre yn 1829, as ûnderdiel fan 'e lytse ferhale- en dichtbondel De Lapekoer fan Gabe Skroar, dy't letter, yn 1871, mei it oare wurk fan 'e bruorren Halbertsma útgroeie soe ta de ferneamde samling Rimen en Teltsjes. Sibbel fan De Ryp ferhellet oer in kreaze jongfaam fan De Ryp (in âlde beneaming foar Dronryp), dy't út te reedriden giet. Elts wol wol mei har, mar hja hat har hert al ferjûn, dat it kin neat mear wurde.
Luitenant-op-see
Luitenant-op-see is in militêre rang yn 'e marine fan in protte lannen. Sa komt dizze rang foar by de Nederlânske Keninklike Marine en by de Marinekomponint fan 'e kriichsmacht fan Belgje. Yn 'e Nederlânske Striidkrêften hat de rang fan luitenant-op-see fjouwer gradaasjes, wêrfan't de heechste in haadofsier is de oare trije subalterne ofsieren. Dy gradaasjes binne:
Shorttrack op de Olympyske Winterspullen 2022
It Shorttrack op 'e Olympyske Winterspullen 2022 wurdt fan 5 oant en mei 16 febrewaris hâlden yn Peking, Sina yn de Capital Indoor Stadium.
Capital Indoor Stadium
De Capital Indoor Stadiume waard yn 1968 boud foar tafeltennistoernoaien. Tidens de Olympyske Simmerspullen fan 2008 waard hjir it Follybal toernoai hâlden.
Medaljespegel
De top-8 fan lannen dy't by it keunstriden medaljes wûn hawwe by de Olympyske Winterspullen fan 2022.
Weryntree
In weryntree, yn it Frânsk rentrée (útspr.: [ʀɔ̃'tʀe:]; likernôch "rôntree") of yn it Ingelsk comeback (útspr. ['kʰɒmbæk], likernôch "kambek"), is de weromkear fan in persoan yn 'e útoefening fan in beskaat berop of it weromkommen as sadanich op in beskaat, earder helle peil. Men sprekt benammen fan in weryntree as it giet om in artyst, bygelyks in akteur út 'e filmyndustry of de toanielwrâld, in teätermakker lykas in kabaretier, in tillefyzjepersoanlikheid of in sjonger of oare persoan dy't wurksum is yn 'e muzykyndustry.
Nana Appiah
Nana Appiah (trounamme: Nana Piguillet-Appiah; Rotterdam, 1982) is in Nederlânsk presintatrise, dûnseresse, model, eftergrûnsjongster, toanielaktrise, goreografe en earder fjochtsportster fan Ganeesk komôf. Hja waard bekend trochdat se in finaleplak behelle yn 'e talintejacht Dancing Queen, en presintearre neitiid û.m. it moadeprogramma Fashionscene TV, op Net 5, en it lifestyle-programma LifestyleXperience, op RTL4.
Libben en karriêre
Appiah waard yn 1982 berne yn Rotterdam. Mei trije jier gie hja al op dûnsles, en koarte tiid letter begûn hja ek mei toaniel en sjongles. Doe't se seis jier wie, kaam dêr noch de fjochtsport taekwondo by, wêryn't se by it by de junioaren brocht ta Nederlânsk, Jeropeesk en wrâldkampioen, wylst se der mei fjirtjin jier de swarte bân yn helle. Doe't it hieltyd dreger waard om dûns, taekwondo en skoalle mei-inoar te kombinearjen, besleat Appiah lykwols om op te hâlden mei fjochtsport en har safolle mooglik ta te lizzen op dûnsjen. Hja folge in HBO-oplieding oan 'e Codarts Hegeskoalle foar de Keunsten Rotterdam, dy't se ôfrûne mei in bachelorstitel yn dûns en goreografy. Dêrnjonken wie se ek aktyf as toanielaktrise, en wurke se mei oan produksjes fan ferskate selskippen, wêrûnder it Onafhankelijk Toneel, DOX, DWA en SKVR. Nei it beheljen fan har diploma wie se ek wurksum as dosinte goreografy en dûns.
Yn 2008 die Appiah mei oan 'e dûnstalintejacht Dancing Queen, op 'e tillefyzjestjoerder SBS6. Dêryn helle se de finale, en hoewol't se net op it earste plak einige, iepene de bekendheid dy't se dermei krige, dochs in protte doarren foar har. Sa wurke se yn 'e folgjende jierren as eftergrûndûnseresse by live-optredens en yn fideoklips foar ferskate artysten, wêrûnder Diana Ross, Hind, Frans Bauer, Gordon en Gerard Joling. Ek wie se as model belutsen by reklamekampanjes foar ferskillende bedriuwen, mei as bekendste de skuonfabrikant Nike (2009-2013).
Yn 2010 waard Appiah frege as ko-presintatrise fan Johnny de Mol, yn it spulprogramma Beat de Mol, fan Veronica. Neitiid presintearre se fan 2011 oant 2012 it moadeprogramma Fashionscene TV op Net 5, wylst se yn dyselde perioade ek de presintaasje fan it lifestyle-programma WEG die, op 'e regionale stjoerder RTV Rijnmond. Fierders presintearret Appiah fan 2013 oant no it lifestyle-programma Lekker Leuk Leven, op SBS6, en fanôf 2014 ek it lyksoartige programma LifestyleXperience op RTL4. Dêrnjonken docht se tegearre mei Benten Wijnen fanôf 2014 ek de presintaasje fan it YouTubekanaal fan it ferdivedaasjepark De Efteling, dêr't se har dwaande hâldt mei it beäntwurdzjen fan sjoggersfragen oer it park.
Onstwedde
thumb|300px|Nikolaastsjerke mei de juffertoer thumb|Onstwedde op in topografyske kaart út 1933 Onstwedde is in doarp yn de gemeente Stedskanaal, yn de regio Westerwâlde yn de provinsje Grinslân. Yn 2019 hie it doarpsgebiet 2.900 ynwenners dêr't der 1.945 yn de buorren fan Ostwedde wennen.
Eartiids wie Onstwedde in selsstannige gemeente, doe't yn 1969 it mei in part fan de gemeente Wildervank gearfoege waard ta de nije gemeente Stedskanaal. It wapen fan de gemeente Onstwedde waard de wapen fan de gemeente Stedskanaal. It gemeentehûs stie ynearsten ek yn Onstwedde, mar ferhuze yn de njoggentjinde iuw al nei Stedskanaal. It âlde gemeentehûs stiet oan De Brink en is hjoed-de-dei in monumint.
Namme
Onstwedde waard foar it earst neamd oan de ein fan de njoggende iuw, yn dokuminten fan de Abdij Werden oan de Ruhr as Uneswido in Westerwalda. It efterheaksel wido, dat letter ferbastere waard ta wedde, betsjut "bosk". It earste part Une komt nei alle gedachten fan in persoansnamme. Yn 1150 komt de namme Unsvede foar op in list fan de Abdij fan Corvey.
Skiednis
Onstwedde is in âld iesdoarp. Der moast yn de njoggende of tsiende iuw al in delsetting west hawwe. It doarp leit oan de Mussel Aa, justjes benefter de gearrin mei it Pagediep. Onstwedde hat in dûbele brink, dêr't de earste brink oan de súdkant fan it doarp leit, tichteby de Nederlânsk-Herfoarme tsjerke by de krusing fan de Hardingstraat mei de Dorpsstraat en hat ek de namme Brink. Dat part fan it doarp waard eartiids Loug neamd. De oare brink leit by de krusing fan de Dorpstraat mei de Jabbingelaan en dat part fan it doarp waard Wold neamd.
De Nikolaastsjerke waard om 1500 hinne boud. De Juffertoer is wol goed in oardel jier âlder. Om 1150 hinne moast der al in tsjerke stien hawwe, want doe waard de tsjerke fan Unsvede, dat doe de iennige tsjerke yn Westerwâlde wie, neamd yn in list fan de Abdij fan Corvey. It doarp hearde, lykas de rêst fan Westerwâlde, tsjerklik ta it Bisdom Osnabrück, wylst it wrâldlik gesach ûnder bewâld fan de biskop fan Múnster wie. De pastoar waard troch de abt fan Corvey beneamd, wylst dy dat wynliken oan de parochianen oerliet. De tsjerke foarme it sintrum fan it seendrjocht yn it aartsdiakonaat Fryslân, dêr't ek grutte parten fan it Iemslân by hearden.
Yn de fyftjinde iuw hiene de pastoars gauris spul mei de famylje Addinga, dy't Westerwâlde út namme fan de biskop fan Múnster en de abt fan Corvey bestjoerde. Yn 1474 waard de nij keazen pastoar en syn plakferfanger yn opdracht fan Haye Addinga fermoarde. It folk fan Westerwâlde ferjagen de Addinga's mei stipe fan de stêd Grins, dy't it bestjoer oer Westerwâlde oernaam.
De oergong nei it protestantisme yn de omkriten ferrûn yn 1594 frij rêstich. De pastoars wiene al sûnt de mid-sechtjinde iuw Lutherskgesind. Yn Dútslân hiene de Luthersken oer it algemien net in soad problemen mei katolike oerbliuwsels yn de tsjerke en dat gou ek foar de ynwenners fan Onstwedde, ta argewaasje fan de strange kalvinisten.
Yn 1916 krige Onstwedde yn it ramt fan it plan fan de Vereniging ter bevordering van de kanalisatie van Westerwolde in haven oan de eastkant fan it doarp. Dy haven foarme de útein fan in ôfspjalting fan it Mussel-Aa-kanaal. Dy haven waard benammen brûkt foar it yn- en útfieren fan lânbouprodukten. Nei de Twadde Wrâldkriich naam de skipfeart ôf en waard it kanaal sletten foar de skipfeart. Yn 1977 waard it 1100-jierrich bestean fan it doarp fierd.
Eardere gemeente
thumb|Kaart fan de gemeente Onstwedde yn 1877 De gemeente Onstwedde is in eardere gemeente, dy't yn 1811 ûntstie troch it ôfspjalten fan de doetiidske gemeente Bourtange. It feangebiet besúdwesten Onstwedde wie doe noch net oanmakke. Yn de iere njoggentjinde iuw ûntstie by it nij groeven Stedskanaal del lintbebouwing. It noardwestlike part fan dy bebouwing lei yn de gemeente Wildervank en it súdeastlike part lei yn de gemeente Onstwedde. It feankoloniale part fan de gemeente waard yn de rin fan de njoggentjinde iuw hieltyd wichtiger as it agraryske part om Onstwedde hinne. Der giene doe al stimmen op en meistje fan it feankoloniale part by it Stedskanaal del in selsstannige gemeente, mar dy ferskate kearen fan besykjen mislearren. Wol ferhuze it bestjoerlik sintrum fan de gemeente fan Onstwedde nei Stedskanaal. Yn 1863 waard besletten en ferhúzje it gemeentehûs nei Stedskanaal, dêr't yn 1882 in nij gemeentehûs boud waard. De gemeente bleau lykwols al Onstwedde hjitten. Yn de rin fan de tweintichste iuw mei it kommen fan Philips nei Stedskanaal, waard dat plak ekonomysk hieltyd wichtiger. Yn de sechtiger jierren waard besletten en hef de gemeente Wildervank op. Op 1 jannewaris 1969 waard in part by Feandam foege en it oerbliuwende part waard mei Onstwedde foege en dy krige de namme Stedskanaal. Dêrmei kaam foargoed in ein oan it bestean fan de gemeente Onstwedde.
Gea
Tichteby it doarp lizze in pear hichten dy't om tsien meter hinne boppe NAP binne: de Onstwedder Holte en de ies by Veenhuizen. Dy heuvels binne morenen út it Saalien, de ien nei lêste Iistiid. Benoarden it doarp leit op de sydkant fan de Onstwedder Holte it Dr. Hommesbosk, dat in natuergebiet is yn behear fan it Grinslanner Lânskip.
Ek binne der by Onstwedde in stikmannich sâltkoepels ûnder de grûn.
Oan de eastkant fan it doarp is in gea, dêr't it âlde hoevegea troch Steatsboskbehear fannijs opboud wurdt. Dat gebiet wurdt skaaimerke troch rivierdunen, lytse bosken, iesen en leech lizzend grûn by de beken Mussel Aa en Ruiten Aa del.
Ferfier
thumb|De Grifformearde Tsjerke fan Onstwedde Troch it doarp hinne rint de N365. Fierder hat it doarp in busferbining, dy't betsjinne wurdt troch Qbuzz, mei Stedskanaal en Wynskoat.
Hantsjebakken
Hantsjebakken is in foarm fan ûnderhanneljen yn 'e hannel dy't eartiids in protte dien waard. Tsjintwurdich is it frijwol allinne noch bekend fan 'e keaplju op 'e feemerk.
De term 'hantsjebakken' wurdt yn it deistich spraakgebrûk fral yn oerdrachtlike sin brûkt. Dêrby ferwiist men oer it algemien nei in wat temûke foarm fan ôfspraken meitsjen, dêr't foar bûtensteanders dreech grip op te krijen is.
The Best Little Whorehouse in Texas (film)
Plot
Yn it (fiktive) plakje Gilbert, yn 'e Amerikaanske steat Teksas, hat sheriff Ed Earl Dodd in relaasje mei de eigneresse fan it pleatslike bordeel, Mona Stangley, better bekend as Miss Mona. Har bordeel, de Chicken Ranch, bestiet al sûnt minskewitten. Hoewol't it yllegaal is, lit Ed Earl it gewurde salang't Mona derfoar soarget dat der gjin problemen ûntsteane. Net eltsenien yn Gilbert is wiis mei dy regeling, mar Miss Mona is ien dy't mei ferdrach operearret, en se jout geregeldwei oansjenlike jeften oan pleatslike goeddiedichheid. Hja is fatsoenlik en hâldt har oan 'e wet yn alle opsichten behalven har wurk.
As in tillefyzjepersoanlikheid út 'e grutte stêd, Melvin P. Thorpe, in stikje oer Gilbert yn syn programma opnimme sil, reizget Ed Earl nei stêd ta, dêr't er himsels oan Thorpe foarsteld en tige waarm ûnthelle wurdt. Hy mei by de útstjoering fan it live-programma wêze, en is dan skokt as er sjocht en heart dat Thorpe foar in tillefyzjepublyk út 'e hiele steat ferkundiget dat er ûntdutsen hat dat "der in bordeel yn Teksas is!"
De Chicken Ranch is in wier ynstitút yn Teksas, dêr't it winnende team fan 'e Amerikaansk fuotbalwedstryd tusken de universiteiten Texas A & M en de Universiteit fan Teksas tradisjoneel hinne brocht wurdt om 'e oerwinning te fieren. Fanwegen de negative publisiteit dy't Thorpe syn reportaazje oproppen hat, ûnthjit Miss Mona oan Ed Earl dat se har saak tydlik tichtdwaan sil oant alle kommoasje oer it bestean fan in yllegaal bordeel oerwaaid is. Mona hâldt wurd en docht har saak ticht, mar fynt it sneu dat de Amerikaansk fuotbalspilers dat jiers gjin feest krije, dat dat lit se trochgean. Midden yn 'e nacht kringt Melvin P. Thorpe, beselskippe fan in kameraploech, it bordeel yn en filmt wat dêr geande is.
Ed Earl makket it spul noch minder troch Thorp op in plein oan te sprekken op syn hâlden en dragen, him te misledigjen en him in terwinkel te ferkeapjen, allegear foar de rinnende kamera en útstjoerd op 'e tillefyzje. Neitiid meitsje de sheriff en Miss Mona inoar bittere ferwiten, krije rûzje en beëinigje harren relaasje, wêrby't Ed Earl Mona foar "hoer" útmakket.
De gûverneur fan Teksas, dy't nea gjin beslissing oer lykfol hokker ûnderwerp nimme kin oant er sjoen hat wat de kiezers deroer sizze yn 'e opinypeilings, harket nei Ed Earl syn pleidoai om 'e Chicken Ranch iepen te hâlden, mar komt op dat beslút werom as de útkomsten fan 'e opinypeilings it bordeel ticht hawwe wolle. De Chicken Ranch wurdt dan foargoed sletten, en de prostituees ferlitte it gebou. Miss Mona is ûntreastber, oant se ûntdekt dat Ed Earl nettsjinsteande harren rûzje by de gûverneur yn 't pleit west hat foar it fuortbestean fan it bordeel.
As Miss Mona sels ek de Chicken Ranch farwol seit, hâldt Ed Earl har oan ear't se fuort kin, en freget har om mei him te trouwen. Mona wiist him ôf, om't se wit dat it syn dream is om yn 'e polityk te gean, en as er in frou hat dy't yn prostitúsje wurke hat, soe dat frijwol ûnmooglik wurde. Mar de sheriff hâldt oan dat er mei har trouwe wol en dat it him neat skele kin wat oare lju dêrfan tinke of sizze. De film einiget mei in voice-over fan helpsheriff Fred, dy't ferteld dat Ed Earl en Miss Mona yndie troud binne en dat Ed Earl himsels lykwols mei súkses kandidaat steld hat foar it Parlemint fan Teksas. Fred sels is Ed Earl opfolge as sheriff fan Gilbert.
Produksje
The Best Little Whorehouse in Teksas waard regissearre troch Colin Higgins op basis fan in senario fan himsels, Larry L. King en Peter Masterson. Tegearre mei Robert L. Boyett wie Higgins ek as filmprodusint by de film belutsen, foar de Amerikaanske filmstudio's Miller-Boyett Productions en RKO Pictures. De distribúsje waard dien troch Universal Pictures. William A. Fraker wie ferantwurdlik foar de kamerarezjy, en de muzyk wie fan 'e hân fan Carol Hall en Patrick Williams.
Oarspronklik wie it de bedoeling dat senarioskriuwer Peter Masterson en Tommy Tune, de toanielregisseur fan 'e Broadway-musical dêr't de film op basearre is, tegearre The Best Little Whorehouse in Teksas regissearje soene. Larry L. King, mei wa't Masterson it oarspronklike skript skreau, rette Shirley Maclaine, Dyan Cannon, Cari Glynn of Jill Clayburgh oan foar de froulike haadrol, mar de filmstudio wie fan miening dat dy net in grutternôch bioskooppublyk lûke soene. Doe't de kar úteinlik op countrysjongster Dolly Parton foel, rette King sjonger Willie Nelson oan foar de rol fan sheriff Ed Earl Dodd. Fertsjintwurdigers fan 'e filmstudio giene mei Nelson om 'e tafel, mar casten úteinlik akteur Burt Reynolds foar de rol.
Fan it totale budget fan $20,5 miljoen gie $3,5 miljoen op oan it salaris fan Reynolds en $1,5 miljoen oan dat fan Parton. Boppedat betong Reynolds ferskate senariowizigings en woed er yn 'e film sels ek sjonge. De studiobazen waarden dêr senuweftich fan, en besleaten om Colin Higgins, dy't mear ûnderfining hie as Masterton en Tune, oan te stellen as regisseur. Wylst de film makke waard, giene der geroften dat Reynolds en Parton in relaasje krigen hiene, mar dat wie net wier. Krektoarsom, Parton soe har ûnderfinings op 'e set mei Reynolds letter omskriuwe as "in nachtmerje", wylst Reynolds har omskreau as "hiel beskieden... yn it iepenbier."
It senario fan 'e oarspronklike musical waard foar it meastepart oernommen, mei ien grutte útsûndering. Yn 'e musical hawwe Ed Earl en Miss Mona fyftjin jier earder ris ien inkele one-night-stand hân, mar yn 'e film hawwe se al jierren in oangeande relaasje. Dêrút kaam ek de sêne mei de rûzje tusken harren beiden fuort, en it úteinlike happy end fan 'e film. In soad fan 'e oarspronklike lieten út 'e musical fan Carol Hall makken diel út fan 'e film, mei útsûndering fan Good Old Girl, The Bus from Amarillo, 24 Hours of Lovin’, No Lies en Doatsie Mae. Yn it plak dêrfan waarden twa komposysjes fan Parton tafoege: Sneakin’ Around, songen troch Parton en Reynolds, en in twa fersen tellende útfiering fan I Will Always Love You, songen troch Parton. Twa oare lieten, A Gamble Either Way en Where Stallions Run, waarden ek troch Parton foar de film skreaun, mar by de montaazje fuortknipt. Where Stallions Run waard wer tafoege foar de tillefyzjeferzje dy't troch ABC útstjoerd waard, nei't de film troch sinsuer te koart wurden wie foar de beskikbere stjoertiid.
De marketing fan The Best Little Whorehouse in Teksas smiet foar distributeur Universal Pictures nochal wat hollebrekken op, mei't yn 1982 it wurd whorehouse (letterlik: "hoerehûs") yn beskate dielen fan 'e Feriene Steaten as obseen beskôge waard. Sadwaande waarden advertinsjes op guon plakken troch de pleatslike oerheid ferbean of wie de studio twongen om 'e namme oan te passen ta The Best Little Cathouse in Teksas, wylst Dolly Parton yn guon ynterviews spriek oer The Best Little Chicken House in Teksas.
Untfangst
De film krige tuskenbeiden kritiken. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat The Best Little Whorehouse in Teksas in goedkarringspersintaazje fan 56%, basearre op njoggen ûnderskate resinsjes. De foaroansteande filmkritikus Roger Ebert, fan 'e krante de Chicago Sun-Times, joech de film twa fan fjouwer stjerren. Hy tekene oan: "As se Dolly ea de frije leie jouwe, en ophâlde om har op sa'n antyseptyske manier te ferpakken, soe se geweldich wêze kinne."
Resultaat
Charles Durning waard foar syn rol fan 'e achterbakse gûverneur nominearre foar in Oscar yn 'e kategory bêste manlike byrol. The Best Little Whorehouse in Teksas waard sels nominearre foar de Golden Globe foar bêste spylfilm (komeedzje of musical), en Dolly Parton krige in nominaasje foar de Golden Globe yn 'e kategory bêste aktrise yn in spylfilm (komeedzje of musical). The Best Little Whorehouse in Teksas wie de op trije nei meast opbringende live-action-filmmusical út 'e 1980-er jierren. Yn febrewaris 2010 makke Universal bekend dat men dwaande wie mei in remake fan 'e film, mar fan dat projekt is sûnt net folle op 'e hispel kommen.
Unfettered III
Unfettered III is in blomlêzing yn 'e foarm fan in ferhalebondel, gearstald troch de Amerikaanske redakteur Shawn Speakman. It wie syn trêde bondel, nei Unfettered en Unfettered II. De opbringst wie bestimd foar it goede doel. Unfettered III omfettet 28 koarte ferhalen fan it fantasysjenre, skreaun troch foaroansteande auteurs as Kevin J. Anderson, Terry Brooks, Robin Hobbs, Tad Williams, Naomi Novik, Robert Jordan en Brandon Sanderson. Alle ferhalen út Unfettered III waarden yn dizze bondel foar it earst publisearre. Unfettered III waard yn 2019 publisearre troch de Amerikaanske útjouwerij Grim Oak Press, mei in omslach makke troch Todd Lockwood.
Hunter Bryce
Hunter Bryce, echte namme: Kathryn Sue Johnston (Pittsburgh, 9 oktober 1980 – Los Angeles, 12 april 2011), wie in Amerikaansk letterkundige, fitnesstrener, neakenmodel, fetysjmodel, stripper en pornografysk aktrise fan mingd Italjaansk-Ulstersk etnysk komôf. Neffens har offisjele opjefte wie se 1.73 m lang, mei in gewicht fan 55 kg en kupmaat 34D, dy't krigen hie troch in boarstfergruttingsoperaasje te ûndergean.
Libben en karriêre
Neitiid wurke Bryce yn 'e detailhannel, by in makelerdij, yn 'e marketingsektor, as persoanlik fitnesstrener en as stripper, foar't se yn 2007 yn Floarida yn neifolging fan har idoal Briana Banks har debút makke yn in pornografyske film. Koarte tiid letter ferfear se nei de Kalifornje, dêr't se har nei wenjen sette yn Los Angeles. De foarnamme fan har skûlnamme Hunter Bryce naam se oan by wize fan earbetoan oan Hunter S. Thompson, ien fan har favorite skriuwers. As pornoaktrise kaam hja bekend te stean as in squirter.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Bryce yn totaal yn 74 pornofilms, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Penthouse, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Pure Play Media, New Sensations, Evil Angel, Third Degree Films, Hustler Video, Devil's Film, Digital Sin, Zero Tolerance en Diabolic Video. Ek wurke se in protte foar pornosites o it ynternet, lykas BangBros, Reality Kings, Brazzers en Naughty America. Yn 2010 waard Bryce nominearre foar in AVN Award (de Oskar fan 'e pornoyndustry), yn 'e category milf/cougar fan it jier.
Njonken har aktearwurk posearre Bryce ek in soad as neakenmodel foar ûnderskate manljusblêden. Op woansdei 13 april 2011 waard se dea oantroffen yn har hûs yn 'e San Fernando Valley-krite fan Los Angeles. De lykskôging wiisde út dat se de deis tefoaren beswykt wie oan komplikaasjes fan alkoholisme. Hunter Bryce waard tritich jier.
Komplemintêre kleur
In komplemintêre kleur is in kleur dy't rjocht foar in beskate oare kleur oer stiet yn 'e kleuresirkel. Dy beide kleuren wurde yn 'e natuerkunde dan omskreaun as 'komplemintêre kleuren', wat letterlik betsjut dat se inoar oanfolje. By additive kleurminging fan kleurd ljocht liedt de ferminging fan komplemintêre kleuren ta it ûntstean fan wyt. By subtraktive kleurminging, mei transparante kleurde lagen oerinoarhinne, liedt de ferminging fan komplemintêre kleuren ta it ûntstean fan swart. En by partitive kleurminging, ta einbeslút, mei dekkende ferve op rutense stof, liedt it mingen fan komplemintêre kleuren ta it ûntstean fan griis.
By additive kleurminging
By additive kleurminging hâlde komplemintêre kleuren ferbân mei-inoar yn 'e sin dat as in kleure foarwerp beskynd wurdt mei wyt ljocht, de kleur wjerkeatst en de komplemintêre kleur absorbearre wurdt. As in kleur en syn komplemintêre kleur byinoar opteld wurde, leveret dat wyt ljocht op.
By subtraktive kleurminging
By subtraktive kleurminging fan bgl. inket of ferve wurdt ek gebrûk makke fan komplemintêre kleuren. Yn it net-wittenskiplike tradisjonele kleursysteem dat bgl. troch keunstskilders hantearre wurdt, binne de meast foarkommende komplemintêre kleuren: Guon lju hechtsje oan dy yndieling om't se de neamde tradisjonele komplemintêre kleurepearen as harmonysker beskôgje as dy dy't yn 'e wittenskip brûkt wurdt. Dêrom wurde de boppeneamde kleurepearen ek wol oantsjut as 'harmonyske kleurepearen'.
Yn it wittenskiplik en natuerkundich korrekte kleursysteem binne de komplemintêre kleurepearen lykwols:
Hurddraversdyk (De Jouwer)
thumb|Hurddraversdyk De Hurddraversdyk is in strjitte op De Jouwer. De ien kilometer lange dyk rint fan de Midstrjitte en Heremastate nei it westen en komt út op de rotonde Sewei-Pasteurwei-Tramwei. De Hurddraversdyk is ûntstien as ûnderdiel fan de grutte polderdyk út 1716 om De Jouwer, Westermar en Haskerhoarne hinne. De dyk wie begjin tweintichste iuw al in ferhurde strjitwei. De namme is sûnt 1797 al bekend en krige syn namme trochdat der hurddraverijen fan hynders hâlden waarden. De dyk wie doe noch in sânpaad, dêr't de hynders fan Valerius Lodewijk Vegelin van Claerbergen treend waarden. Valerius wie de âldste soan fan grytman P.B.J.Vegelin van Claerbergen (1808-1879). Oan de dyk leit de Nutsbaan dêr't sûnt 1928 hurddraverijen foar hynders hâlden wurde troch Hurddraverij en Rinferiening De Jouwer.
Fan 1886 oant 1921 rûnen bylâns de dyk de reels fan de tramline tusken De Jouwer en Snits. De lêste tram ried op 25 febrewaris 1921 troch de Midstrjitte en dan oer de Hege Simmerdyk. It spoar lei oan de lofter kant fan de Hurddraversdyk, oan de oare kant fan de dyk wie in feart.
Oan de Hurddraversdyk stiene eartiids de Iepenbiere MULO út 1919, en de grifformearde tsjerke (1922) en Busûndernimming Slof.
Barnaûl
Skiednis
Barnaûl heart by de âldere stêden fan Sibearje. De stêd waard yn 1730 stifte as in kozakkefort.
Offisjeel wurdt it jier 1730 beskôge as it stiftingsjier fan de stêd, mar it jier 1739 is dokumintearre dat de ûndernimmer Akinfi Demidov in koperranerij oan de mûning fan de Barnaûlka yn de Ob bouwe liet, dêr't de stêd omhinne groeide. De koperranerij stie tichteby de rivier sadat it transport fan de masines en it ferfier fan it koper makkelik wie. Dêrnjonken wie tichteby ek bosk dat brânstof levere. Sa ûnstie it earste yndustriële sintrum fan Sibearje. thumb|left|250px|Koperranerij Barnaûl, healwei de 19e iuw Doe't in pear jier letter sulvererts yn it Altaiberchtme fûn waard, ûnstie yn Barnaûl in ranerij foar sulver. Yn dy tiid levere de regio 90% fan al it sulver yn Ruslân. Op 1 maaie liet Katarina de Grutte de yndustry fan Barnaûl ûnteigenje en hja nasjonalisearre de stêd as sulversintrum fan it ryk.
Sûnt 1771 wie de stêd de twadde mynstêd fan Ruslân. De stêd hie dêrmei spesjale privileezjes, lykas it rjocht om sels jild út te jaan. De ôfskaffing fan it liifeigendom en it útputten fan de natuerlike helpboarnen laten yn 1893 ta it sluten fan de sulverranerij.
Sûnt it begjin fan de 20e iuw ûtwikkele de stêd him as kommersjeel sintrum. Yn 1902 waard foar de hannel in ferbining troch it Altaiberchtme nei Mongoalje iepene. De ekonomy krige in fiedere oantrún troch de oansluting op it spoar Turkestan-Sibearje.
In grutte stedsbrân ferneatige de stêd yn 1917. De weropbou, dy't troch de Russyske boargerkriich net eine, fûn plak as in túnstêd mei in soad grien. thumb|250px|left|Stedsdûma fan Barnaûl Yn de jierren 1920-1940 ûntwikkele Barnaûl him neffens de prosessen fan yndustrialisaasje en kollektivaasje. In soad ynwenners fan doarpen ferhûzen nei de stêd, dy't in sintrum waard fan de agro-yndustry. Yn 1932 waard de grutste tekstylfabryk fan West-Sibearje yn Bernaûl boud. Doe't de kraj Altai yn 1937 stifte waard, waard Barnaûl oanwiisd as de haadstêd fan it distrikt.
Nei de Dútske ynvaazje yn 1941 ferhûzen likernôch 100 bedriuwen út Moskou, Leningrad, Odessa, Charkov en oare troch de Dútsers bedrige stêden nei de Barnaûl. Likernôch de helte fan de patroanen dy't it Reade Leger brûkte, waard yn in masinefabryk yn Barnaûl produsearre.
Nei de kriich groeide de stêd fierder en yn noardlike en noardwestlike rjochting waarden nije stedswiken oanlein. Healwei de jierren 1990 waard ek Barnaûl slim rekke troch de ekonomyske tebekslach. Fan in yndustriëel sintrum ûntwikkele de stêd him nei sektoren as de hannel, tsjinsten, bou en foedselyndustry.