cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guangxi
thumb|right|250px|Lizzing Guangsi yn Sina Guangxi is in "autonome" regio yn it suden fan Sina, dy't stifte is yn 1958. It gebiet omfiemet 236.300 km². De haadstêd fan Guangsy is Nanning.
In grut part fan de befolking binne Zhuang, dêrnei folgje de Miao en Han-Sinezen yn oantal.
Katinka van Haren
Nei har ôfstudearjen behearde se mei in groep keunstners in galery en eksposearre sels ek. Yn 2000 krige se in eigen kleurrike galery Voilà oan de Voorstraat yn Dordrecht dat se ek as atelier brûkt. Neist galerys eksposearre hja by projektûntwikkelders, warenhuzen en kantoaren.
Wurk
Har kollaazjes en tekeningen makket se leafst op houten panielen. De trijediminsjonale wurken wurde ynliste wêrtroch't se op harsels komme te stean. De skilderingen hawwe ferskate formaten en ek de sydkanten wurde beskildere. Meast wurdt farve op wetterbasis brûkt, de wurken wurde ôfwurke mei in laklaach. Boppedat makket hja keramyske objekten.
Yllustraasjes
Yn 2010 makke Katinka yllustraasjes foar it keunstboek "Gorgelrijmen en Gorgelwezens", in hommaazje oan de goargelwêzens út de fantasij fan Cees Buddingh (1918-1985) dat yn april 2011 ferskine sil. Hjirfoar wurke se mei ferskillende materialen en brûkte tekenpotleaden, grafyt, kroantsjespinne en kleure inkten mids fyn útwurke dessins. De wurdwetterfallen oer de Blaubilgoargel, de Simmelot, de Inketpôtfisk of in prakkesearjende Rattelsnoek ynspirearren Van Haren ta de kleurrike potlead- en pinnetekeningen. Yn it wurk binne stikjes fytskeatling, ik kloske jern of in knope tou werom te finen.
Opdrachten
Opdrachten wienen der ûnder mear foar partikulieren, skoallen, toskedokterspraktiken, wenningstichtingen en bedriuwen as KPMG Rotterdam en Siemens Nederlân.
Strjitten yn Mantgum
De Strjitten yn Mantgum:
Gymnastyk op de Olympyske Simmerspullen 1912
200px|thumb|right|It Olympysk stadion fan Stokholm 1912 De Olympyske Simmerspullen 1912, ek wol de Ve Olympiade neamd waarden yn 1912 yn Stokholm, Sweden hâlden. De gymnastyk waard hâlden yn de Stockholm Olympic Stadium.
Stockholm Olympic Stadium
It Stockholm Olympic Stadium waard boud yn 1912 en hie doe plak foar 20.000 taskôgers. Nei de Spullen is der in laach fan de noardeast tribune ôfhelle en no is der noch plak foar 14,500 taskôgers.
Brilsliepmûs
De brilsliepmûs of namtap (Latynske namme: Graphiurus ocularis) is in sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e sliepmûzen (Gliridae) en it skaai fan 'e Afrikaanske sliepmûzen (Graphiurus), dat lânseigen is yn Súd-Afrika. It is ien fan fjouwer sliepmûzesoarten dy't inkeld en allinnich yn dat lân foarkomme. Dizze soarte waard foar it earst yn 1829 wittenskiplik beskreaun troch de Skotske soölooch Andrew Smith.
Biotoop en libbenswize
De brilsliepmûs is yn syn fersprieding beheind ta it westlik diel fan Súd-Afrika, dêr't er benammen foarkomt yn rotsige biotopen, mar ek wol yn wâldgebiet, wylst er him soms nei wenjen set yn hokken of bygebouwen fan minsklike wenten. Brilsliepmûzen binne nachtdieren en betûfte klimmers. Se libje yn haadsaak fan sieden, oar plantaardich materiaal en lyts wrimelt, lykas ynsekten en oare lidpoatigen en wjirms.
Uterlike skaaimerken
De brilsliepmûs hat in stompige snút, lytse earen (foar in sliepmûs), en in sêfte pels. Op 'e rêch is dy dûnkergriis, en op 'e bealch, kiel en poaten wyt. De kop is griis, útsein wite plakken by de earen en op 'e noas. Ek de siden fan 'e hals hawwe wite plakken. De sturt is dûnkergriis mei langere wite hierren dertrochhinne en in wite punt.
Status
De brilsliepmûs hat de IUCN-status fan "net bedrige", mei't er yn syn ferspriedingsgebiet noch rûnom foarkomt en om't de populaasje stabyl liket te wêzen.
Foarnamme
In foarnamme is it earste part fan 'e folsleine namme fan in minske. Dizze foarm fan 'e namme wurdt yn ynformele fermiddens brûkt, tusken famyljeleden, freonen en goekunde. Yn kristlike fermiddens waard eartiids (en inkeld noch wol) de oantsjutting doopnamme brûkt foar 'foarnamme'. Mei foarnammen wurde fierders lju útinoar holden dy't deselde efternamme hawwe. Lykwols kin it foarkomme dat minsken sawol deselde efternamme as deselde foarnamme hawwe, fral as it dêrby giet om nammen dy't in protte foarkomme ("Jan de Jong", "Piet Visser", "Klaas Dijkstra") of as it leden fan deselde famylje binne. Faak wurdt de foarnamme ôfkoarte ta in inisjaal, in inkele letter mei in punt derefter ("J. de Jong").
Mear foarnammen
It komt foar dat persoanen mear as ien foarnamme hawwe. Dêrby steane de foarnammen yn in fêste folchoarde. It hawwen fan twa foarnammen komt in protte foar, en dy wurde wol oaninoar ferbûn mei in keppelstreekje, bgl. Gert-Jan Segers, mar faak ek net, bgl. Allard Jan van der Scheer. As se ferbûn wurde troch in streekje, wurde se faak as ien namme behannele en ek as sadanich brûkt. Wurde se net op dy wize ferbûn, dan wurdt ornaris inkeld de earste foarnamme brûkt en de twadde weilitten: Allard van der Scheer. Soms wurdt ien fan beide foarnammen (meastal de twadde) dan ôfkoarte ta in inisjaal, bgl. Albert H. Friedlander, hoewol't de foarm wêrby't de earste foarnamme ôfkoarte wurdt ta in inisjaal, bgl. G. Willem Abma, hiel inkeld ek foarkomt.
Yn 'e Feriene Steaten neamt men in twadde foarnamme in middelnamme, mar dy oantsjutting komt yn Nederlân eins net foar. Wol kin it wêze dat persoanen mear as twa foarnammen hawwe, in gebrûk dat fral mank de adel en yn roomske fermiddens oanwaakse kin ta fjouwer of noch mear foarnammen (bgl. jhr. Tjaard Anne Marius Albert van Humalda van Eysinga). Prins Bernhard, de man fan keninginne Juliana, hie sels njoggen foarnammen: Bernhard Leopold Frederik Everhard Julius Coert Karel Godfried Pieter prins fan Lippe-Biesterfeld.
Under protestantske en sekuliere Friezen komt (of kaam foarhinne) it hawwen fan twadde foarnammen net in soad foar. Om lju mei deselde foar- en efternammen fan inoar te ûnderskieden waard dêrom gebrûk makke fan patronimen, de foarnamme fan 'e heit foarsjoen fan in genityfútgong op -s, dy't as middelnamme tafoege waard, bgl. Piter Sjoerds Gerbrandy, Piter Jelles Troelstra, Jouke Annes Bakker, Sjirk Frânses van der Burg. Dit wie in oerbliuwsel fan 'e Fryske nammen fan foar de tiid dat der efternammen oannommen waarden, doe't de folsleine namme útslutend bestie út in foarnamme en in patronym, bgl. Minne Simens.
Pleatsing
De term 'foarnamme' jout it gebrûk fan dit soarte persoansnammen yn 'e Westerske wrâld wer; yn 'e sinosfear (Sina, Koreä, Japan, Taiwan, Fjetnam en Kambodja), mar ek mank de Sineeske diaspoara en de Samen, op Madagaskar en yn Hongarije, is de 'foarnamme' nammentlik it lêste diel fan 'e namme, dat efter de 'efternamme' pleatst wurdt (de ferneamde Hongaarske dichter en revolúsjonêr Sándor Petőfi, om in foarbyld te jaan, hiet dus eins Petőfi Sándor).
Ropnammen
Yn ynformele fermiddens wurde foarnammen faak ferkoarte, sadat der in ropnamme ûntstiet. Jehannes wurdt dan bygelyks Jan, Willem wurdt Wim, Thomas wurdt Tom, Elizabeth wurdt Lys of Lysbeth, Teresa wurdt Trees, ensfh. Dêrby moat oantekene wurde dat in namme as Jan ek selsstannich foarkomt sûnder dat it in ferkoarte foarm is. Soms wurde folute namme ferkoarte ta ropnammefoarmen dy't mar amper op 'e oarspronklike foarm lykje; sa wurdt yn it Ingelsk William ferkoarte ta Bill.
Sana'a
thumb|260px|Lizzing Sana'a yn Jemen Sana'a of Sanaa (Arabysk:صنعاء, aş-Şana`ā, ek wol Sana) is de haadstêd fan Jemen. De stêd Sanaa bestiet al sûnt de 3e iuw, mar der wurdt tocht dat op dat stee al âldere delsettingen west hawwe. De leginde wol hawwe dat de stêd troch Noäch syn soan Sem stifte is.
Sana'a wie de haadstêd fan de Himjariten (sûnt 520) en yn de 6e iuw waard om de kontrei fochten troch Perzje en Abessynje (Etioopje). Doe't de Abessynjers de macht hienen, waard mei help fan keizer Justinianus I in grutte katedraal set, de grutste besuden de Middellânske See.
Yn 628 waard Jemen troch it Arabyske Ryk fan Mohammed ferovere. Mohammed soe sels de bou fan de earste moskee begelaat hawwe.
Yn 1517 waard Sanaa in selsstannich sultanaat, fan fierrens kontrolearre troch it Ottomaanske Ryk. Earst oan 'e ein fan 'e 19e iuw kaam der direkt Ottomaansk bestjoer, dat in modernisearringsprogramma op tou  sette. Fan 1904 oant 1948 waard it de stêd fan imam Yahya bin Mohammed, mei in beskate graad fan autonomy. Syn soan Ahmed ibn Yahya regearre fan 1948 oant 1962.
Nei Ahmed ibn Yahya syn ferstjerren, skiede it noarden fan Jemen him ôf wat in boargeroarloch fan gefolgen hie. De stêd rekke dêrnei swier skansearre.
It âlde sintrum fan Sanaa is fanwege de UNESCO yn 1988 ferklearre ta Wrâlderfgoed.
Fakânsje
In fakânsje (fan it Latynske vacatio(nis), "ferlof") is in meardeiske perioade wêryn't minsken ophâlde mei harren gewoanlike deistige aktiviteiten. Men giet dan net nei skoalle, leit jins stúdzje stil en docht gjin betelle wurk. De dêrtroch frijkommen tiid wurdt ornaris folle mei rekreaasje of toerisme. Ek bringt men tiid troch mei famylje en/of freonen. Fierders wurdt fakânsje ek wol oangrepen om putsjes te dwaan dêr't men oars net oan takomt, lykas in it fervjen fan jins hûs, in lytse ferbouwing binnendoar of it op 'e nij bestrjitsjen fan 'e oprit. In langere perioade fan it ûnderbrekken fan 'e gewoanlike aktiviteiten wurdt wol in sabbatical neamd.
Brêgewachtershûs (Dokkum)
thumb|280px|It brêgewachtershûs op de hoeke fan it Suderbolwurk en de Keppelstrjitte yn Dokkum It brêgewachtershûs is in monumintaal pân oan it Suderbolwurk yn Dokkum. thumb|left|120px|Gevelstien mei jiertal en wapen fan Dokkum It neoklassisistyske pân op de hoeke fan de Keppelstrjitte en it Suderbolwurk yn Dokkum waard yn 1834 boud. Yn de foargevel sit in gevelstien mei it boujier, it wapen fan Dokkum en de letters SPQD. Dy letters betsjutte Senatus Populus Que Doccumensis ('Regear en folk fan Dokkum').
Fakânsje
Histoarysk ûntstie fakânsje yn 'e moderne sin fan it wurd pas omtrint 1850, en kaam it fuort út 'e saneamde Grand Tour, dy't de riken fan it Feriene Keninkryk by plakken út 'e Klassike Aldheid yn Itaalje en Grikelân lâns makken. Letter soargen it krewearjen fan ûnderwiisherfoarmers en de opkomst fan it sosjalisme derfoar dat der fakânsje foar hast eltsenien kaam. Yn 'e rin 'e jierren waarden sadwaande regels ynfierd dy't de lingte fan fakânsjes bepaalden foar learlingen, studinten, wurknimmers, amtners en beskate groepen selsstannigen. Likernôch fan 1960 ôf makke it ferskynsel 'fakânsje' in sterke groei troch. Fan dy tiid ôf waard it ek normaal (want foar hast eltsenien betelber) dat men yn 'e fakânsje fan hûs gie.
Brêgewachtershûs (Dokkum)
It lege pân mei skylddak hat twa hoekskoarstiens en twa dakkapellen mei frontons. De wenning waard brûkt as brêgewachtershûs. It pân is in ryksmonumint.
Foar it brêgewachtershûs oer, op de oare hoeke fan de Keppelstrjitte en it Suderbolwurk, leit in oar monumintaal pân, it Kollumer Fearhûs.
Fakânsje
Wat dat oangiet, besteane der ferskate manearen om 'e fakânsje troch te bringen: Yn it lêste gefal giet it simmerdeis faak om in saneamde strânfakânsje nei in waarm baaiplak (bgl. Benidorm, Torremolinos of Lloret de Mar) of eilân (bgl. Majorka, Korfû of Kreta), dêr't men de tiid trochbringt mei sinnebaaien, swimmen yn see en feestfieren. By 't winter giet men lykwols ornaris op wintersportfakânsje nei kâlde lannen (lykas Switserlân of Eastenryk), om te skyen en te feestfieren yn 'e après-ski.
Yn Nederlân besteane (of bestiene) de folgjende skoalfakânsjes: Utsein de krystfakânsje en de maaiefakânsje is Nederlân foar de skoalfakânsjes opdield yn trije regio's: Noard, Midden en Súd; Fryslân heart by de regio Noard. It begjin (en dêrtroch ek de ein) fan 'e fakânsjes ferskilt yn dy regio's om 'e trochstream op 'e wegen te befoarderjen (fan minsken dy't op fakânsje geane of derfan weromkomme).
Strjitten yn Marrum
De Strjitten yn Marrum:
Exegol
Exegol is in fiktive planeet út 'e Star Wars-franchise, dy't yntrodusearre waard yn 'e film Star Wars: Episode IX – The Rise of Skywalker (2019), it ôfslutende diel fan 'e Star Wars-ferfolchtrilogy. Exegol makket diel út fan it planetestelsel mei deselde namme, yn 'e krite fan it Stjerrestelsel dy't bekend stiet as de Unbekende Regioanen. It is in terrestryske planeet mei in diameter fan 13.650 km, mar sûnder moannen. It oerflak bestiet út drûge flakten en rotsige berchtmen, trochsnien troch ûnbidige kleauwen en spjalten dy't djip yn 'e ûndergrûn trochkringe. De atmosfear is sykhelber foar de measte libbensfoarmen. Exegol wurdt omjûn troch de restanten fan yn 'e romte libjende megafauna, besteande út in wolk fan read gas dy't in barriêre foar navigaasje foarmet. De planeet is sadwaande tige dreech te berikken.
Neffens de oerâlde geskriften fan 'e Jedi Oarder wie Exegol ea in fruchtber plak mei in grut bioferskaat, oant de Sith har der fêstigen en de wrâld opsetlik ferrinnewearren, krekt sa't se diene mei oare bolwurken fan harren oarder, lykas Moraband, Ziost en Asog. De Sith leine op Exegol reuseftige ûndergrûnske skipswerven oan, en teffens de Sith-Sitadel, dy't brûkt waard foar rituelen en topmoetings. Omreden fan 'e ôfhandige lokaasje, de drege berikberens en it feit dat de planeet ûnbekend wie by sels de leardste histoarisy en astronomen, fan wa't guon wol bekend wiene mei Moraband en oare Sith-wrâlden, waard Exegol útkeazen as it fêstigingsplak foar de kultus fan 'e Ivige Sith, dy't wijd wie oan 'e ferearing fan 'e Sith-master.
Yn Star Wars: Episode IX – The Rise of Skywalker is Exegol de planeet dêr't de boasaardige, út 'e dea opstiene keizer Palpatine troch de Ivige Sith in reuseftige nije float fan stjerreslachskippen bouwe litten hat. It docht bliken dat hy de foarfallen yn it widere Stjerrestelsel al jierrenlang manipulearret troch opperste lieder Snoke, de oprjochter fan 'e faksistoïde Earste Oarder, dy't in skepping fan Palpatine is en gjin eigen identiteit hat. Exegol is yn 'e film ek de lokaasje fan 'e klimaktyske slach tusken de de float fan Palpatine, dy't er de Lêste Oarder neamt, en it Ferset. Op 't langelêst einiget dat treffen yn in klinkende oerwinning foar it Ferset, wylst Palpatine sels op 'e nij, en diskear foargoed, deamakke wurdt troch de jonge Jedi-ridder Rey, dy't dêrfoar stipe kriget fan alle Jedi-masters út it ferline.
De Krêft
De Krêft (Ingelsk: the Force) is yn 'e Star Wars-franchise in fiktive metafysyske en rûnombywêzige enerzjy. It is in mystyk ferskynsel, dat in protte wei hat fan in godheid, mar mar skynber apersoneel is. It begryp waard yn 1976 yntrodusearre yn 'e ferboeking fan 'e film Star Wars: Episode IV – A New Hope. Yn dy film, dy't yn 1977 útkaam, wurdt de Krêft omskreaun as "in enerzjyfjild skepen troch alle libbene wêzens […, dat] it Stjerrestelsel gearbynt."
De Krêft kin manipulearre wurde kin troch lju dy't 'Krêft-gefoelich' binne. Der wurdt datoangeande ek wol fan immen sein dat dy persoan 'sterk yn 'e Krêft' is. Dat wol sizze dat hy of sy talint hat foar it manipulearjen fan 'e Krêft. Troch training en meditaasje kinne dyjingen dy't dêrta bejeftige binne, fermogens bemachtigje dy't boppenatuerlik lykje, wêrûnder telekineze, telepaty, foarkennis en de manipulaasje fan fysike enerzjy. Guon lju mei sokke fermogens kinne har ek nei harren ferstjerren noch manifestearje as in geast yn 'e Krêft, en op dy wize ynteraksje hawwe mei de libbenen.
Brûkers fan 'e Krêft binne mar tige minmachtich yn ferhâlding ta de folsleine befolking. De Krêft is it wichtichste ark èn wapen fan twa ridderoarders dy't sûnt minskewitten mei-inoar yn konflikt binne. Dat binne de Jedi, dy't fungearje as bewekkers fan 'e frede yn 'e Galaktyske Republyk en de ljochte kant fan 'e Krêft brûke foar selsferdigening en arbitraazje, en de Sith, dy't de tsjustere kant fan 'e Krêft ynsette foar harren persoanlike doelen en it fersprieden fan eangstme en agresje.
De Krêft is wol ferlike mei eleminten út echte religyen, wêrby't de klam ornaris lein wurdt op it skerpe ûnderskie tusken goed en kwea. Saakkundigen hawwe fêststeld dat it datoangeande in protte liket op dualistyske religyen lykas it soroästrisme en ek op it prinsipe fan yin en yang út it Sineesk universalisme en it taoïsme. De grutte populariteit fan 'e Star Wars-franchise hat makke dat 'de Krêft', almeast yn 'e Ingelsktalige foarm the Force, wrâldwiid in bekend begryp wurden is. De groet út 'e Star Wars-films "Mei de Krêft mei dy wêze" (May the Force be with you) is tsjintwurdich ûnderdiel fan 'e popkultuer en, benammen yn it Ingelsk, ek fan 'e sprektaal.
List fan Drachtsters
Dizze list fan Drachtsters betreft bekende persoanen dy't yn Drachten berne binne, wenje of wenne hawwe.
Burgumer Folksdounsploech
De Burgumer Folksdounsploech is in folksdûnsploech út Burgum yn de gemeente Tytsjerksteradiel. De ploech waard yn 1953 oprjochte. Se hawwe kontakt mei in folksdûnsploech út It Sealterlân, de Seelter Dons- un Drachtenkoppel út Skäddel. Sy hawwe ek al by elkoar op besite west.
Strjitten yn Sint-Jabik
De Strjitten yn Sint-Jabik:
thumb|Aldebildtdyk 833'' thumb|Aldebildtdyk 835'' thumb|Aldebildtdyk 976'' thumb|Aldebildtdyk 1059'' thumb|Aldebildtdyk 1115'' thumb|Aldebildtdyk 1222'' thumb|Oosteinde 11 thumb|Oosteinde 38 thumb|Oosteinde 106 thumb|Kadal 2 - thumb|Koudeweg 40
Tennis op de Olympyske Simmerspullen 2016
200px|thumb|right|200px|It Olympyske Tennis stadion fan Rio 2016
De Olympyske Simmerspullen 2016 fan de XXXIe Olympiade waarden fan 6 oant en mei 14 augustus 2016 hâlden yn Rio de Janeiro, de haadstêd fan Brazylje.
Rhoon
rjochts|thumb|Lizzing yn Albrandswaard
Rhoon is in plak yn de gemeente Albrandswaard en in eardere gemeente yn de Nederlânskse provinsje Súd-Hollân. It doarp hat 16.270 ynwenners (2021).
Rhoon en Poortugaal binne de ienige twa doarpen yn de gemeente Albrandswaard. Poortugaal is it haadplak.
Wat's Dyke
Wat's Dyke (Frysk: de dyk fan Wat; Welsk: Clawdd Wat) is in 64 km lange lineêre ierden lânwar dy't troch de noardlike Welsh Marches rint fan Basingwurk Abbey ôf oan de mûning fan de rivier de Dee, eastlik fan Oswestry en fierder nei Maesbury yn Shropshire, yn Ingelân. De dyk rint oer it algemien parallel oan Offa's Dyke, soms op in pear meter ôfstân, mar nea fierder as 5 km. It hat no net folle mear te betsjutten, is op plakken hast net mear te sjen ûnder it gewaaks; de greppel is al lang opfolle en de wâlskant fuortploege, mar oarspronklik wie it in mânske konstruksje, dy 't beskôge waard as strategysk mear avansearre as Offa's Dyke. De datum fan oanlis binne saakkundigen it net oer iens, dy fariearret fan post-Romeinsk (5e iuw) oant it begjin fan de njoggende iuw.
Bou en lokaasje
De dyk bestiet út de gebrûklike wâlskant en greppel fan in âlde dyk, mei de greppel oan de westkant. Dat betsjut dat de dyk nei Wales rjochte is en dus sjoen wurde kin as in beskerming fan it Ingelske lân yn it easten tsjin de Welske folken. De pleatsing fan de dyk yn it terrein lit ek sjen dat der foar soarge waard dat der dúdlik sicht nei it westen wie en dat lokale lânskipseleminten optimaal brûkt waarden foar de ferdigening.
Wat's Dyke Way
De skatte rin fan de dyk wurdt folge troch de Wat's Dyke Way, in langeôfstânspaad fan 98 km fan Llanymynech yn Powys nei Basingwurk Abbey oan de rivier de Dee by Holywell. It paad waard iepene yn 2007.
Poortugaal
rjochts|thumb|Lizzing yn Albrandswaard
Poortugaal is it haadplak fan de gemeente Albrandswaard en in eardere gemeente yn de Nederlânskse provinsje Súd-Hollân. It doarp hat 9.490 ynwenners (2021).
Poortugaal en Rhoon binne de ienige twa doarpen yn de gemeente Albrandswaard.
Regear
thumb|300px|It Nederlânske regear yn 1971; De ministers fan [[Kabinet-Biesheuvel I mei Keninginne Juliana.]] In regear of reagering is in orgaan fan de steatkundige organisaasje, belêste mei de útfierende macht foar in bepaald grûngebiet. It regear hat it foech om de wetjouwing ta útfiering te bringen binnen de grinzen fan it grûngebiet dêr't er it foech oer hat.
Yn Nederlân wurdt it regear ek wolris "kabinet" neamd nei de namme fan de minister-presidint, omdat in kabinet de groep is fan persoanlike meiwurkers fan heechpleatste peroanen (bygelyks de kening of de ministers).
Yn hast alle demokratyske lannen wurde ferkiezings hâlden foar de wetjouwende organen, en foarmet de sterkste politike partij it regear (mearderheidssystemen lykas Frankryk of Grut-Brittanje) of noadiget de sterkste partij dan guon oare partijen út foar it foarmjen fan in koalysjeregear (bygelyks Nederlân en Belgje).
Gearstalling
It Nederlânske regear bestiet út de keninginne en de ministers. De ministers foarmje de ministerried, dy't foarsitten wurdt troch de minister-presidint. Tegearre mei de ministers foarmje de steatssekretarissen it Nederlânsk kabinet.
De meiwurkers fan de keninginne hearre ta it Kabinet fan de Keninginne.
Moandei
Moandei is neffens de Gregoriaanske kalinder de twadde dei fan de wike. De moandei is ferneamd nei de moanne en folget op de Snein.
Bancopolder
De Bancopolder leit yn de Brekkenpolder by De Lemmer, tusken de Dorawei en de Koaiwei, yn de gemeente Lemsterlân.
De 21 hektare grutte polder bestiet út petgatten, setwâlen en reidfjilden. It Fryske Gea beheart hjir grûn fan de Ottema-Kingma Stichting. It noardlike diel is eigendom fan Steatsboskbehear. Dizze wiete polder is allinnich op oanfraach tagonklik.
De Bancopolder is in leechlizzzende polder, it wetter wurdt fêsthâlden troch de kaai der omhinne. It troch reiden omseame wetter jout beskûl oan wetterfûgels. De measte petgatten binne sterk ferlannne, mar der binne ek grutte driuwtillen. De reiden wurde ien kear jiers (foar it briedseizoen) ôfsnien. It rûge terrein yn de flakke polder jout ek dekking oan de ree.
Sportgala
It Sportgala is sûnt 1951 in jierliks evenemint yn Nederlân, bekend yn de sportwrâld.
De ferkiezing wie in inisjatyf fan de AVRO, yn de persoan fan sportsjoernalist Tom Schreurs. De winner waard yn it earstoan bepaald yn in ferkiezing troch sportsjoernalisten. Yn de earste jierren waard dy ûnderskaat mei de Tom Schreurs-herinneringsbeker. Sûnt 1972 ûntfangt de winner in brûnzen byldsje fan de hân fan Jits Bakker: de Jaap Eden, neamt nei de Nederlânske sporter Jaap Eden. Fan 1997 ôf wurdt de ferkiezing organisearre troch de NOS. Sportsjoernalisten nominearje in tal kandidaten en dêrút wurdt in winner keazen troch Nederlânske topsporters.
Fan 1951 oant 1958 wie der noch gjin ûnderskied tusken Sportman en Sportfrou fan it jier. Mar sûnt 1959 wurdt dit ûnderskied al makke om manlju en froulju likense kânsen te jaan sporter fan it jier te wurden. Yn de rin fan de jierren binne dêr noch fiif kategoryen by kaam. Dat wiene yn 1968 Sportploech fan it jier, yn 1973 talint fan it jier, yn 2002 folgen de kategoryen Paralympyske sporter fan it jier (Sporters mei in lichaamlike beheining sûnder ûnderskied tusken manlju en froulju), en Coach fan it jier. En yn 2005 waard de Fanny-Blankers-Koen-Troffee tafoege oan it sportgala, in oeuvrepriis bedoeld foar sporters mei bûtengewoane fertsjinsten foar de Nederlânske sport.
Yn 2020 wie der gjin sportgala, omdat hast alle sporteveneminten skrast wurde moasten fanwegen de koroanapandemy dy 't dat jier útbruts mei as gefolch dat de measte sporters harren sport net beoefenje koene. Dêrtroch koene de ûndersteande prizen dat jier net útrikt wurde. Yn 2021 hie it gala wol plak mar sûnder publyk.
Talint fan it jier
Yn 1973 is úteinset mei de Tom Schreursprijs foar jonge Nederlânske sporttalinten. fan 1999 oant en mei 2009 hie de priis de namme de Junior. Yn 2010 waard dit de Young Talent Award. De priis is net alle jierren útrikt.
Fanny-Blankers-Koen-Troffee
By de earste útrikking hat de organisaasje fuortendaliks fiif eks-sporters tagelyk de priis takend. Sûnt dy tiid wurdt der hieltyd ien sporter keazen. De sjuery wurdt foarme troch de fiif sporters dy 't de ûnderskieding it lêst krigen hawwe. Nei alle jierren wurdt de âldste ferfongen troch de nijste winner. Yn 2005 bestie de sjuery út fiif eardere Chef's de misson, wêrûnder foarsitter Wim Cornelis.
Rambo: Last Blood
Rambo: Last Blood, yn guon lannen en territoaria útbrocht as Rambo V of as Rambo V: Last Blood, is in Amerikaanske aksjefilm út 2019 ûnder rezjy fan Adrian Grünberg, mei yn 'e haadrollen Sylvester Stallone en Yvette Monreal. De film is it fyfde diel út 'e Rambo-filmsearje en folget as sadanich op 'e film Rambo út 2008. De titel betsjut "Rambo: Lêste Bloed", en ferwiist nei de earste film út 'e rige, dy't First Blood ("Earste Bloed") hjit. It ferhaal folget John Rambo, in âld-kommando út it Amerikaanske Leger en in feteraan út 'e Fjetnamoarloch, as er yn Meksiko op 'e siik giet nei de fermiste beppesizzer fan syn húshâldster. It docht bliken dat it fanke ûntfierd is om as as prostituee tewurksteld te wurden. Rambo: Last Blood krige oer it algemien negative resinsjes fan 'e filmkritisy, mar wie in beskieden kommersjeel súkses yn 'e bioskopen.
Plot
Alve jier nei de foarfallen yn Birma hâldt John Rambo, in âld-kommando út it Amerikaanske Leger en in traumatisearre feteraan út 'e Fjetnamoarloch, wer ta yn syn berteplak Bowie, yn 'e Amerikaanske steat Arizona. Hy bewennet dêr de hynsteranch fan syn heit silger, yn 'e mande mei María Beltrán, syn heite húshâldster, dy't fan Meksikaansk komôf is, en María har beppesizzer Gabriela, in teenagefamke dat noch op 'e middelbere skoalle sit.
Rambo bedript himsels mei it belearen fan hynders. Hy is ek as frijwilliger belutsen by rêdingsaksjes yn 'e bergen fan súdlik Arizona. By swiere rein en hurde wyn spoart er dêr trije ferdwaald rekke kuierders op. Ien fan beide froulju is al dea, mar har man wegeret dat te akseptearjen. Allebeide wurde se fuortspield as in beekje troch alle delslach oerstreamt. De trêde kuierder, in famke, wit Rambo wol te rêden, mar neitiid piniget er himsels om't er harren net alle trije libben en wol fan 'e berch bringe kinnen hat, wylst ek syn posttraumatysk stress-syndroom wer opspilet.
Gabriela har mem, María har dochter, is in stikmannich jierren lyn ferstoarn oan kanker. Har heit hat syn húshâlding om dyselde tiid hinne yn 'e steek litten. Fia Gizelle, in freondinne wa har famylje nei Meksiko ferhuze is, wit Gabriela har heit Manuel op te spoaren. Se wol nei him ta om him te freegjen wêrom't er útnaaid is, in fraach dêr't se bot mei ompakt. Rambo fertelt har dat Manuel gewoan in aaklik stik fretten wie dat nearne ta doogde. Hy besiket en ûntpraat har it plan om har heit op te sykjen. Gabriela liket har dêrûnder del te jaan, mar de oare deis bringt se itselde idee wer op 't aljemint, diskear yn in petear mei har beppe. María wol dêr alhielendal neat fan witte. Se seit tsjin Gabriela dat Manuel har mem mishannele en dat er har net ien kear yn it sikehûs besocht hat doe't se siik waard. Op 'e nij leit Gabriela har del by it opjaan fan har plannen. As se letter dy deis yn 'e auto nei in skoalfreondinne sil, betinkt se har lykwols, keart de auto en riidt nei Meksiko.
Se besiket Gizelle, dat neffens har beppe ek ien is dy't net doge wol. Gizelle nimt har mei nei it adres fan Manuel. As Gabriela lykwols by syn appartemint oankloppet en him befreget oer it ferline, seit er kâldwei tsjin har dat er fûn dat er syn tiid ferdie mei har mem en har en dat er neat mei har te krijen hawwe wol. Alhiel oerstjoer komt Gabriela dêrwei. It rint no tsjin 'e jûn, en Gizelle seit dat se yn dizze steat net efter it stjoer krûpe moat. Ynstee kin se wol by har útfanhûzje. Om Gabriela op te fleurjen, stelt se foar om út te dûnsjen te gean yn in nachtklub. Ienris yn 'e klub wurdt Gabriela oansprutsen troch in opsichtich klaaide man, dy't efter har rêch om wat yn har drankje docht. Neitiid wurdt se troch him meinommen en trochferkocht. Se bedarret yn in bordeel dêr't in hiele groep jonge prostituees fêstholden wurdt om 'traind' te wurden. Harren earste klanten binne in groep Meksikaanske plysjes dy't de famkes foar de earste kear ferkrêftsje.
De oare deis skillet Gizelle María op mei it berjocht dat Gabriela ferdwûn is. Rambo set hookstrooks ôf nei Meksiko, dêr't er earst by Manuel oan 'e doar komt, dy't him ken en deabenaud fan him is. As er seit dat er neat mei de ferdwining út te stean hat, leaut Rambo him, hoewol't er tsjin him seit dat it allegear syn skuld is en dat er him alve jier lyn al smoare moatten hie. Neitiid siket er Gizelle op, dy't him in grutte bek jout oant er syn mânske mês foar 't ljocht hellet en har bedriget. Dan jout se ta dat se Gabriela mei opsetsin meinommen hat nei dy spesifike nachtklub en dat se dêrfoar betelle krigen hat. Rambo twingt har om mei te gean nei de nachtklub en dêr de man oan te wizen dy't Gabriela drogearre en ûntfierd hat. Dat is in frouljushanneler dy't El Flaco neamd wurdt. Rambo folget El Flaco nei it parkearterrein fan 'e klub, hoewol't er der gjin erch yn hat dat er sels folge wurdt troch in mysterieuze frou. Op it parkearterrein oermasteret er El Flaco en tramtearret er de man sa dat dy him it paad wiist nei de kriminelen oan wa't er Gabriela trochferkocht hat.
As Rambo dêr op ûndersyk útgiet, wurdt er besingele troch de bruorren Hugo en Victor Martínez en inkele tsientallen fan harren mannen. Se slane him hielendal yninoar, en pakke dêrnei syn rydbewiis ôf. Oan 'e hân dêrfan komme se te witten wêr't er wennet. As se yn syn bûse ek in foto fan Gabriela oantreffe, begripe se wat er wol. De gewelddiedige Victor wol him daliks deameitsje, mar de sadistyske Hugo leit dêr it near op. Hy fertelt Rambo dat de famkes dy't hy en syn broer eksploitearje, hielendal neat foar harren betsjutte en gjin minsken mar dingen binne. Hy hie dêrom nea omsjoen nei Gabriela, mar no sil er in foarbyld fan har meitsje. Hy lit Rambo libje sadat er de rest fan syn libben witte sil dat er mei syn eigen dieden it lot fan Gabriela besegele hat. Nei't de bruorren Martínez en harren trewanten ôfset binne, wurdt Rambo oerein holpen troch de mysterieuze frou dy't him al fan 'e nachtklub ôf folge is. Hja nimt him mei nei hûs en lit him temûk behannelje troch in befreone dokter.
Wylst Rambo de folgjende dagen stadichoan opbetteret fan û.m. in harsensskodding, kriget Gabriela fan Victor Ramírez heroïne tatsjinne, wêrnei't se troch klanten oan ien wei troch ferkrêfte wurdt. As Rambo op in stuit syn ferwûnings te boppe komt, is er raar gesteld as er heard dat er fjouwer dagen út 'e tiid west hat. De frou dy't him ferpleegd hat, stelt har foar as Carmen Delgado. Se neamt harsels in 'ûnôfhinklik sjoernaliste' dy't ûndersyk docht nei de bruorren Martínez en harren organisaasje, mar eins giet it har earne oars om: har jongere suster is troch de Martínez' ûntfierd en fermoarde. It is foar Rambo sadwaande net dreech om har te bepraten en fertel him wêr't Gabriela nei alle gedachten fêstholden wurdt. Inkeld bewapene mei in hammer kringt Rambo yn it bordeel binnen en slacht yn in hommelse geweldseksploazje fiif man dea. De jonge prostituees wegerje lykwols út te naaien, om't se deabenaud binne fan wat de bruorren Martínez mei harren dwaan sille as se har wer te pakken krije. Rambo ferlit dêrom it bordeel mei inkeld de dwyljende Gabriela by him. Underweis nei hûs komt it famke te ferstjerren oan in oerdoazis drugs dy't har tatsjinne is.
Rambo en María, dy't stikken is fan fertriet, begrave Gabriela op in heuvel ûnder it skaad fan in beam, njonken de grêven fan Rambo syn âldelju. Neitiid ferhuzet María fan 'e ranch om by har suster yn te lûken. Rambo bliuwt allinne efter en begjint tariedings te treffen foar in konfrontaasje troch oeral om 'e ranch falstrikken te pleatsen, mar fral yn it tunnelstelsel dat er sûnt syn thúskomst yn 2008 ûnder it hiem groeven hat. As alles ree is, keart er werom nei Meksiko, dêr't er Carmen freget om him te fertellen wêr't Victor Martínez wennet. Se besiket him syn plannen te ûntpraten troch te sizzen dat wat bard is, west hat. Rambo seit dat er it ferline net loslitte kin, al soed er it wolle, en dat er op wraak út is. Dêr heakket er oan ta dat sy neffens him ek wraak nimme wol. Carmen jout ta en wiist him de wei. Under dekking fan it nachtlik tsjuster docht Rambo in wraam op 'e filla fan Victor Ramírez, dêr't er al dy syn liifwachten deaslacht en dan de man sels te liif giet wylst er ûnder de dûs stiet.
De oare deis treft Hugo it stoflik omskot fan syn broer ûnthalze oan, mei deselde foto fan Gabriela mei in mês oan 't lewant neile, sadat dúdlik is wa't hjirefter sit. Hugo Ramírez stalt in legerke fan syn trewanten gear en riidt dêrmei nei de ranch yn Bowie ta, dêr't Rambo harren efter him oanlokket de tunnels yn. Dêr set er útein mei it systematysk ombringen fan 'e hiele binde, oant Hugo sels op 't lêst noch mar allinne oer is. Hoewol't Rambo tsjin dy tiid sels ferwûne rekke is, jaget er Hugo de tunnels út nei de skuorre ta, dêr't er him mei pylk-en-bôge oan 'e skuordoar fêstneilet mei fjouwer pylken troch syn beide skouders en boppeskonken. Dêrnei skuort er him letterlik it hert út it liif.
In ferswakke Rambo giet dêrnei op 'e weranda fan 'e ranch yn syn heite skommelstoel sitten, wylst er yn in voice-over swart dat er de neitins oan dejingen fan wa't er holden hat libben hâlde sil. Under de ôftiteling wurde flashbacks nei alle fiif Rambo-films toand, wylst Rambo syn hynder sealet en fuortriidt, de ûndergeande sinne yn 'e mjitte.
Produksje
It idee foar de plot fan Rambo: Last Blood kaam al op 't aljemint doe't Sylvester Stallone yn 2006-2007 nei in ferhaal socht foar Rambo, de foargeande film yn 'e Rambo-rige. Op dat stuit fûn er it net gaadlik, om't er net betinke koe hoe't er John Rambo fan 'e ein fan Rambo III (1988) nei it útgongspunt fan Rambo: Last Blood bringe koe. De film Rambo, út 2008, foarme dat brechje. Fan 2009 ôf kamen der om 'e safolle tiid berjochten oer de preproduksje fan 'e fyfde Rambo-film nei bûten ta. Yn 2016 waard bekendmakke dat de film langer net mear yn produksje wie, mar yn maaie 2018 waard de produksje fannijs oankundige.
Rambo: Last Blood waard regissearre troch Adrian Grünberg nei in senario fan Matthew Cirulnick en Sylvester Stallone. As produsinten wiene Avi Lerner, Kevin King Templeton, Yariv Lerner en Les Weldon by it projekt belutsen foar de filmstudio's Millennium Films (fia Nu Image), Balboa Productions en Templeton Media. Foar de film wie in budget beskikber fan $50 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Brendan Galvin, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Brian Tyler.
Opnamen
De opnamen foar Rambo: Last Blood setten op 2 oktober 2018 útein en duorren oant 4 desimber fan dat jier, mei dêropta reshoots oan 'e ein fan maaie 2019. De film waard foar it meastepart opnommen yn Bulgarije. Inkele sênes waarden filme yn 'e omkriten fan Shreveport yn 'e Amerikaanske steat Louisiana, en op Teneryf, yn 'e Kanaryske Eilannen.
Distribúsje
De distribúsje fan Rambo: Last Blood waard fersoarge troch Lionsgate Films. De film gie op 20 septimber 2019 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde op 20 septimber by platemaatskippij Lakeshore Records. Rambo: Last Blood kaam op 3 desimber 2019 beskikber as digitale download en waard op 17 desimber útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Rambo: Last Blood oer it algemien negative resinsjes. In útsûndering wie Kenneth Turan fan 'e Los Angeles Times, dy't de film 3 fan 4 stjerren joech. Hy neamde it ferhaal in "ferrassend somber ûndersyk" nei John Rambo. Dêroer skreau er: "Fansels leauwe je dat it him mienen is as Rambo úteinlik rotsakken begjint te fermoardzjen […], mar der is ek in beskate brekberens dy't je yn noed sitte lit dat oaren him ek wolris goed gnjirdzje kinne soene." Yn it tydskrift Variety fûn Peter Debruge dat Rambo "in fet fol tsjinstellings" wie, "oan 'e iene kant de permaninte skea fertsjintwurdigjend dy't militêre tsjinst jins siel tabringe kin, wylst er tagelyk suggestyf is foar hoe't de ideäle soldaat derút sjocht."
Fré Meis
Frederik (Fré) Meis (Oude Pekela, 17 novimber 1921 - Grins, 15 desimber 1992 wie in Nederlânsk politikus fan de CPN en in fakbûnslieder. Hy tsjinne fan1949 oant 1958 en 1960 oant 1978 as gemeenteriedslid yn Grins, fan 1962 oant 1978 as lid fan de Provinsjale Steaten fan Grinslân en fan 1971 oant 1978 as lid fan de Twadde Keamer. Meis waard nasjonaal bekend as lieder fan de stakings yn 1969 yn Oude Pekela en yn 1970 yn de Haven fan Rotterdam.
Rambo: Last Blood
Untfangst
Debruge omskreau fierder it geweld yn Rambo: Last Blood as "in ôfgryslike, mislik meitsjende slachting om oan te sjen". Yn Uproxx skreau Vince Mancini: "It is sa wierlik ferskriklik dat ik derfan oertsjûge bin dat der echte fideo's fan 'e drugskartels binne fan 'e marteling fan rivalen, dy't minder bluodderich binne." Nettsjinsteande dat rette er de film oan as ien dy't men sjen moàst. Johnny Oleksinski fan 'e New York Post neamde Rambo: Last Blood ek "mei gemak de gewelddiedichste film fan it jier." Dêr heakke er oan ta: "It is geweldich." Hy fûn lykwols dat de plot, de dramatyk en it ôfseage eftergrûnferhaal der wol útknipt wurde kinnen hiene. In protte filmkritisy fûnen dat de plot fan Rambo: Last Blood fierhinne stellen wie fan Taken (2008), mei Liam Neeson, mar de foaroansteande Amerikaanske resinsint James Berardinelli seach mear oerienkomsten tusken Rambo: Last Blood en Death Wish (1974), mei Charles Bronson. Hy parte de film 1 fan 4 stjerren ta.
In heikel punt wie de ôfskildering fan Meksiko yn Rambo: Last Blood as in broeinêst fan kriminaliteit en korrupsje. Dat late ta beskuldigings dat de film rasistysk en ksenofobysk wie en/of dat er besocht oansluting te finen by de oanhingers fan 'e Amerikaanske presidint Donald Trump, dy't ymmigranten út Meksiko ferskate kearen omskreaun hie as "moardners en ferkrêfters". Yn 'e Britske krante The Guardian neamde Peter Bradshaw de film "in ûnbidich fergrutte prostaat fan in film, [dy't] je inkeld yninoar krimpe litte kin mei syn min aktearre […] ekstreem geweld, syn trumpistyske fantasijen fan Meksikaanske ferkrêfters en in bespotlik ûn(der)befeilige Amerikaanske grins, en mei syn krúe entûsjasme foar ferkrêftingswraakoanfallen."
Fré Meis
Jonkheid en iere karriêre
Fuortendaliks nei de befrijing fan Nederlân, waard er lid fan de Kommunistyske Partij (CPN) út bewûndering foar de warberens yn it ferset fan dy partij, en ek skeau er yn it kommunistyske krantsje De Waarheid. Yn july fan 1946 wie er kandidaat foar de Provinsjale Ferkiezings yn Grinslân, mar waard net keazen. Deselde moanne waard er kandidaat foar gemeenteriedslid fan Wynskoat dêr't er al foar keazen waard.
Rambo: Last Blood
Untfangst
De Meksikaanske filmkritikus Gerardo Valero hie op 'e webside RogerEbert.com fral muoite mei de ynset fan Spaanske akteurs om 'e Meksikaanske personaazjes te spyljen. Hy skreau dat it "ûnmooglik wie om serieus te bliuwen as je hearre hoe't dizze groep Spaanske akteurs besiket om Meksikaansk te klinken troch yn in nuveraardich aksint om it wurd in krêftterm falle te litten." Dêr foege er oan ta: "As de film net sa dom wie, soe ik my wierskynlik troch dit alles misledige field hawwe."
Fré Meis
Jonkheid en iere karriêre
Yn 1948 krige er dien fan syn wurk en dêrnei hie er it dreech om wurk te finen omreden dat er kommunist wie. Doe ferhuze er nei Grins, dêr't er op 22 juny 1949 as lid fan de gemeenterie keazen waard. Hy tsjinne as gemeenteriedslid oant 28 maaie 1958 en waard op 31 oktober 1960 fannijs keazen as gemeenteriedslid yn dy gemeente. Op 6 juny 1962 waard er as lid fan de Provinsjale Steaten fan Grinslân keazen.
Rambo: Last Blood
Untfangst
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Rambo: Last Blood in leech goedkarringspersintaazje fan 26%, basearre op 171 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Krekt as de eardere ferfolchfilms, is [dizze film] tefreden mei it tajaan oan bluodderich geweld yn it neidiel fan it ienris oangripende ferhaal fan 'e haadpersoan." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Rambo: Last Blood in goedkarringspersintaazje fan 26%, basearre op 31 resinsjes.
Fré Meis
Fakbûnslieder
Njonken de polityk wie er yn de 1950-er en 1960-er jierren warber yn de Ienheids Faksintrale (Eenheids Vakcentrale, EVC) en as fakbûnsbestjoerder. Hy late ferskate stakings yn de havens fan Rotterdam en Amsterdam. Yn 1968 lei er him ta op eastlik Grinslân en late er stakings by striekartonfabriken De Vrijheid yn Feandam en De Union yn Oude Pekela. Op moandei 22 septimber 1969 staakten arbeiders fan De Union en easken se itselde salaris as harren kollega's yn it westen fan Nederlân. Meis ferfear nei Oude Pekela en organisearre de staking dêre. De staking fersprate him ek nei oare fabriken yn de omkriten en fan 27 oktober ôf staakten der alle moandeis 23.000 wurklju. De parse ferwiisde nei dy stakings as "reade moandeis".
Op 15 desimber dat jiers, ropten 30 froulju fan de sigarefabryk Champ Clark yn Nieuwe Pekela op ta de earste frouljusstaking yn Nederlân foar likense leanen as harren manlike kollega's. Champ Clark drige de froulju dien te jaan, mar de froulju ropten de help fan Meis yn dy't de fakbûnen derby behelle. De stakings hiene súkses. Regionale ferskillen yn beleanings wiene net langer akseptabel en manlju en froulju krigen deselde leanen.
Ymperialisme
Ymperialisme is it proses dêr 't lannen harren macht yn oare dielen fan de wrâld by útwreidzje wolle troch gebieten te feroverjen en te behearskjen.
Fré Meis
Fakbûnslieder
By de Provinsjale ferkiezings fan 1970 helle de CPN 14% fan de stimmen yn Grinslân. De kranten neamden it it "Meis-effekt". Yn augustus 1970 waard der in staking oankundige yn de Haven fan Rotterdam. Meis late ek dy staking en oan alle easken waarden tajûn.
Lettere libben
Op 11 maaie 1971 waard Meis keazen ta lid fan de Twadde Keamer en tsjinne dêr oant 8 juny 1978. Op 1 novimber hold er, omreden fan sûnensklachten, op mei de polityk. Yn 1987 brocht er syn autobiografy 40 jaar actie út.
Oan de ein fan de 1980-er jierren fersmiet de CPN syn marksistysk-leninistyske grûnslach en doe sleat Meis him oan by it Horizontaal Oerlis fan Kommunisten (VCN, Partij van Communisten in Nederland), dochs bleau er noch wol lid fan de CPN. Doe't de CPN yn 1990 opgie yn de nije partij GrienLinks wie er listlûker fan dy partij by de provinsjale ferkiezings fan 1991 yn Grinslân. Hy koe him dochs net fine by dy partij en stapte it jier dêrnei út de partij.
Sûnt 1969 sleat er houliken as gemeentefunksjonaris by de gemeente Grins. Op oantrunen fan syn dokter sleat er syn lêste houlik op 14 desimber 1992.
Meis ferstoar oan in hertstilstân op 15 desimber 1992 yn Grins, yn de âldens fan 71 jier.
Strjitten yn Minnertsgea
thumb|right|200px|Meinardswei De Strjitten yn Minnertsgea:
Fré Meis
Persoanlik
Meis boaske yn 1943 mei Christina Bakker. Hja krigen ien soan.
Ymperialisme
Sûnt ein 15e iuw wienen Europeeske lannen al dwaande mei ekspânsje. Foar dy tiid wie der noch sprake fan in oantal lykweardige grutte wrâldbeskavings. Dêrnei naam Jeropa troch har technyske, militêre en ekonomyske oerwicht mear en mear de lieding. Mei troch wikseljende kombinaasjes fan ekonomyske, wittenskiplike en religieuze motiven begûn de Europeeske macht rûnom op ierde fielber te wurden. Oant 1870 wie de Europeeske ynfloed yn Aazje en Afrika noch frij lyts. Europeanen beperkten har ta it stiftsjen fan hannelskoloanjes yn kustgebieten. Se grypten net yn yn de besteande produksjewizen, se dreaunen hannel yn produkten dy't de besteande ynlânske ekonomy fuortbrocht. Ek de politike struktueren lieten se yntakt. Yn de rin fan de 19e iuw wreiden de Europeeske koloanjes har stadichoan út.
Fré Meis
Nijsgjirrich
Yn 2002 waard in stânbyld fan Fré Meis, makke troch Christine Chiffrun, yn Oude Pekela ûntbleate.
Westerwald
It Westerwald is in berchtme yn de Dútske dielsteaten Noardryn-Westfalen, Rynlân-Palts en Hessen. Likernôch 40% fan it berchtme is oerdutsen mei bosk en it heechste punt is de 656 meter hege Fuchskaute.
Albrandswaard
Albrandswaard is in gemeente yn de Nederlânske provinsje Súd-Hollân. Yn 2022 hat de gemeente neffens it CBS likernôch 26.000 ynwenners.
Westerwald
Geografy
It Westerwald is ûnder te ferdielen yn trije lânskippen:
De heechste top fan it Westerwald leit yn it Hohe Westerwald. It berchtme is dêr 450 oant 657,5 meter heech en ek de Fuchskaute, de heechste berch fan it Westerwald, leit dêr. Ek it plak dêr't de dielsteaten Noardryn-Westfalen, Rynlân-Palts en Hessen in trijelannepunt foarmje leit yn dat diel. Karakteristyk foar it lânskip wiene de iepen plakken tusken de bosken, faak heidefjilden. In soad heide is ferdwûn en it lêste heidefjild leit by Westernohe.
It Oberwesterwald is foar in part fulkanysk heuvellân mei gruttere basaltôfsettings, fral yn it gebiet fan de Westerwälder Seenplatte (de marrekrite fan it Westerwald) op in hichte fan likernôch 350 oant 500 m. Yn it suden giet it gebiet as ûnderdiel fan de Lahn-delte oer yn it heuvellân fan it Limburchske bekken. thumb|left|Lânskip by Ollmersch In oare namme fan it Niederwesterwald is it Unterwesterwald, dat grinzget oan de deltes fan de Ryn en de Lahn. Dat diel leit yn it westen en súdwesten fan it Westerwald. It gebiet is 200 oant 400 meter heech. Legere dielen lykas de Dierdorfer Senke en de Montabaurer Senke steane bekend om de klaaiôfsettings en de dêr ûntwikkele pottebakkerskultuer (Kannenbäckerland). De Montabaurerhöhe op sa'n seis kilometer westlik fan Montabaur en 12 kilometer noardeastlik fan Koblenz is in heuvelrêch fan 10 oant 15 kilometer lang mei in soad bosk en in hichte fan maksimaal 542,5 m. It yn it noardwesten oangrinzgjende Siebengebirge by Bonn (oant 460,7 m) leit al by it Middenryngebiet.
Bewenning
Om it jier 800 hinne hie it Westerwald mear delsettings as oare Dútske middelberchtmes. Dat hie te krijen mei it feit dat âlde ferskearsrûtes troch it gebiet rûnen, mar ek it foarkommen fan izererts, it ienfâldich te bewurkjen lân en it grutte tal wetterboarnen soargen foar goede betingsten om jin doe dêr nei wenjen te setten. Tusken 1000 oant 1200 waarden noch mear delsettings stifte. Ek al ferdwûnen letter wer in soad delsettings, karakteristyk foar it Westerwald bleau it grutte tal lytse doarpen, dy't nea fier fan inoar ûnstiene.
Ofhinklik wer't de grinzen fan it gebiet lutsen wurde, wenje yn it Westerwald likernôch 400.000 minsken yn sa'n 400 plakken. Mar 16 plakken hawwe mear as 5.000 ynwenners en dan binne dy gruttere plakken fakentiden ek noch by weryndielings ûnstien troch ferskillende lytsere plakjes byinoar te foegjen.
De grutste plakken binne Montabaur, Hadamar, Höhr-Grenzhausen, Dornburg en Ransbach-Baumbach. thumb|800px|center| Lanskip yn it sintrum fan it Westerwald
Albrandswaard
Albrandswaard leit op it eilân Iselmûn en grinzet oan de gemeenten Rotterdam, Barendrecht, Hoekske Waard en Nissewaard, en oan de rivier de Alde Maas.
Poortugaal en Rhoon binne de ienige twa doarpen yn de gemeente; dat wiene oarspronklik selstannige gemeenten, mar yn 1985 binne se fusearre ta Albrandwaard.
Untwikkeling ynwennertal
Befolkingsûntwikkeling sûnt 1996:
Rambo: Last Blood
Opbringst
Rambo: Last Blood brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $44,8 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $46,7 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $91,4 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $50 miljoen betsjut dat in winst fan $41,4 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Skalpearjen
thumb|right|Robert McGee, dy't as bern yn [[1864 troch Sû-haadman Lytse Skylpod skalpearre wie.]] Skalpearjen is it ôfsnijen fan 'e skalp, de hollehûd mei it hier, dat foarhinne as brûkme yn Noard-Amearika foarkaam. Fan oarsprong ferfolle de skalp by Yndianen, dy't natoerreligys oanhongen, deselde rol as de ôfhoude holle by it kopjen. De hollehûd wie de sit fan 'e geast, siel of libbenskrêft fan in persoan, dy't dejinge dy't de skalp nommen hie ta foardiel fan him persoanlik of fan syn hiele mienskip manipulearre wurde koe.