cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leafde's Lêst Al Leanne
Teoryen
Shakespearesaakkundigen hawwe ûnderskate teoryen oer it stik. De earste dêrfan is dat Leafde's Lêst Al Leanne in ferfolch wie op Leafde's Lêst Net Leanne, dat wat ûnbefredigjend einiget foar in komeedzje, mei fjouwer houliken (fan 'e kening fan Navarra en fan dy syn trije hôvelingen Berowne, Dumaine en Longaville) dy't by wize fan proeftiid in jier en in dei útsteld wurde.
In oare al lang besteande teory wie dat Leafde's Lêst Al Leanne in alternative namme wie foar it stik dat hjoed de dei bekend is ûnder de namme De Fekke Nuet, dat ferskate jierren foàr 1598 skreaun wie en dat opfallendernôch ûntbrekt yn Meres syn opsomming. Yn 1953 ûntdiek de Londenske antikêr Solomon Pottesman lykwols in list út augustus 1603 fan 'e toanielkatalogusbyhâlder Christopher Hunt, wêryn't dy opneamt as printe op kwartformaat: "marchant of vennis, taming of a shrew, [...], loves labor lost, loves labor won." Dy fynst ferskafte it earste bewiis dat De Fekke Nuet (The Taming of the Shrew) en Leafde's Lêst Al Leanne (Love's Labour's Won) twa ferskillende toanielstikken wiene.
Wer in oare mooglikheid is dat Leafde's Lêst Al Leanne in alternative titel wie foar in oare Shakespeariaanske komeedzje dy't net yn Meres syn opsomming opnommen is, lykas Folle Spul om Neat, wêrfan't men mient dat it ek om 1598 hinne skreaun is. Ek wurdt wol spekulearre dat Leafde's Lêst Al Leanne in iere titel wie fan 'e trageedzje Troilus en Kressida, al liket dat aardich fiersocht, mei't yn dat stik krekt in leafde ferlern giet (saakkundige Kenneth Palmer bekritisearre dizze teory dan ek om't it in "forsearre ynterpretaasje" fan Troilus en Kressida fereaske); boppedat is Troilus en Kressida foar 't neist skreaun omtrint 1602.
Abdij Maria Laach
It heechmidsiuwske kleasterkompleks leit oan de súdwestlike kant fan de Laacher See, fjouwer kilometer noardlik fan Mendig yn de Fulkaaneifel. De abdij waard as in stifting fan Hindrik II en syn frou Adelheid as Abbatia ad Lacum (Abdij oan de Mar) tusken 1093 en 1216 boud; de hjoeddeiske namme datearret fan 1863.
Stifting
thumb|250px|left|Grêftombe fan de stifter Hindrik II Om't hja gjin bern hiene ûnthiet Hindrik II fan Laach foar it sieleheil fan him en syn frou in kleaster te bouwen, dêr't hja ek begroeven wurde soene. Hindrik II wenne oan de eastlike kant fan de Laacher See op syn boarch. Foar it kleaster keas er fanwegen de Beller Bach, dy't foar farsk wetter soarge, en de goede tagonklikens in plak foar de boarch oer oan de westlike kant fan de Laacher See. It stiftingsjier fan it ûnder it patroanaazje fan Marije en Nikolaas sette kleaster is 1093. thumb|left|250px|De romaanske Kleastertsjerke De earste muontsen kamen út it Maksiminuskleaster by Trier en setten al yn 1093 útein mei it oanlizzen fan de fûneminten fan de tsjerke, it letter tafoege paradys bestie noch net yn de oarspronklike plannen. Doe't Hindrik op 23 oktober 1095 op syn kastiel Laach ferstoar wiene de muorren al trije meter heech. It eastlike koer wie al fierder en al sân meter heech. Grevinne Adelheid wurke fierder oan de bou, mar nei har dea yn maart 1100 stûke it wurk. Op dat stuit tsjinne it eastlike dwersskip as tsjerke, dat noch gjin stiennen ferwulft hie en mei in flak dak ofsletten wie. thumb|250px|left|Paradys thumb|Mozaïek grêfplaat fan abt Gilbert (2e helte 12e iuw), tsjinitwurdich Rheinisches Landesmuseum Bonn.''
Hindrik's opfolger paltsgreve Siegfried fan Ballenstedt pakte de bou wer op en joech it kleaster as priorij oan de abdij fan Affligem yn it doetiidske lângreveskip Brabân, dêr't it earder al sûnt it begjin as priorij by hearde. Affligem en Maria Laach wiene nammentlik alletwa paltsgrefelike stiftings. Yn 1138 waard Maria Laach in selstannich kleaster; earste abt waard de eardere prior Gilbert fan Affligem, dy't yn 1152 ferstoar en yn de krypte fan de kleastertsjerke byset waard. De tsjerke wie doe al in hiel ein hinne klear en op 24 augustus 1156 waard de tsjerke troch de aartsbiskop fan Trier ynwijd. Yn dy tiid naam ek it grûnbesit fan it kleaster oan de Ryn, de Mûzel en yn de Eifel ta. thumb|left|250px|De Nikolaaskapel Under de abten Albert (1199–1216) en Gregor (1216–1235) waard it westlike diel foltôge. Tusken 1220 en 1230 waard de noch jimmeroan besteande Nikolaaskapel boud en fierder waard as nij plan it paradys oan de westlike gevel boud. It paradys foarmet mei de westlike muorre fan de tsjerke as in atriumeftige, iepen omfieme fjouwerhoekige romte.
Nei in drege tiid tusken 1247 en 1256 (trije abten dy't ôftreden) makke it kleaster ûnder de alfte abt Diedrich II fan Lehmen ferskillende ferbouwings yn goatyske styl mei. Ek waarden yn it kleasterlibben fernijings trochfierd, sadat lettere skiedkundigen Diedrich II ek wol as twadde kleasterstifter oantsjutten. Abt Diedrich tsjinne it kleaster hast fjouwer dessinia. Under syn opfolger Kuno fan Lösnich (1295-1328) ûndergyng it kleaster in geastlike groei en dêrnei soe it kleaster hast 150 jier in bloeitiid yn 'e mjitte gean.
Yn de tiid nei it Konsylje fan Konstanz waarden de benediktyske herfoarmingsbewegingen jimmeroan sterker útrold. De aartsbiskop fan Trier joech de Benediktynske kleasters opdracht harren by de herfoarmingssinnige Kongregaasje fan Bursfeld oan de sluten en stjoerde yn 1469 de prior Johann Fart fan Deidesheim út de ryksabdij Sint-Maksiminus yn Trier as herfoarmingsabt nei Laach. Under dy abt joech de abdij him lang om let yn 1474 lang ek by de Kongregaasje fan Bursfeld. Under syn opfolgers waard it kleaster mei de yntusken tige útwrydske bibleteek in sintrum fan it monastike humanisme.
De abdijtsjerke besiet yn de 16e iuw 16 oan ferskillende hilligen wijde alters.
Nije tiid
thumb|It barokke heechalter, tsjintwurdich yn de tsjerke fan Kesseling Tsjin it ein fan de 17e iuw waard fral ûnder de 33e abt Placidus Kessenich (1662–1698) de barok yn it kleaster yntrodusearre. De tsjerke krige in nij barok heechalter (1695), nije alters en in nije preekstoel. Oan it begjin fan de 18e iuw waard it âlde koerstuolte troch nije koerbanken ferfongen. De romaanske finsters waarden fergrutte, mar binne yn de 20e iuw wer yn romaanske foarmen werombrocht. Ek de bibleteek waard barokkisearre. It kleastergebou, it refektoarium en it folsleine skip fan de Nikolaaskapel waard ferfongen troch in nij skip.
Op 6 augustus 1802 waard de abdij yn it ramt fan de sekularisaasje troch it Frânske bestjoer opheft. Al op 27 septimber 1801 wie it besit fan de abdij ûnteigene. Op 10 juny 1802 ferstoar de lêste, noch net wijde mar wol oanwiisde abt fan Maria Laach. Op de dei dat it stjoerleaze kleaster ofheft waard hie it 709 jier âlde kleaster noch mar 17 muontsen. It ûnreplik guod fan de abdij waard oerdroegen oan de Frânske steat en al it replike guod waard yn de kapittelseal en it refektoarium by inoar sammele en op tige krekt byholden listen registrearre. It lân en it replike guod waarden yn de jierren dêrnei yn Koblenz feild; in diel gyng yn it besit fan de steat oer, wylst in oar diel yn partikulier besit oergyng. It Frânske bestjoer struts dêrmei in soad jild op, dêr't fral de heechweardige lânbougrûn fan it kleaster en de wynbergen oan de Mûzel in soad oan bydroegen. It kleasterkompleks soe neffens de plannen fan de Frânsen tenei as finzenis tsjinje. De hingjende proseduere oangeande it lot fan de abdij hat de abdij lang om let foar de ôfbraak behoede. Yn 1815 waard de abdij fanwegen it Kongres fan Wenen prusysk steatseigendom.
Dêrnei waard ferskillende kearen besocht de gebouwen te privatisearjen, mar pas nei't Prusen de kleastertsjerke út de ferkeap helle slagge de feiling fan de gebouwen. Foar 24.900 Prusyske daalders waarden de eardere kleastergebouwen, de mar en it lân ferkocht oan Daniel Heinrich Delius, in hege amtner. Nei syn dea bleau it oant jannewaris 1863 yn it besit fan syn bern, dy't dêr mei harren hûshâldings sa lang wennen. Nei in earnstige brân fan de prelatuer yn 1855 lieten hja de eastlike fleugel troch de Keulse domarsjitekt Ernst Friedrich Zwirner yn neogoatyske werbouwe. Yn 1863 kochten Dútske jezuïeten Maria Laach oan en stiften dêr harren Collegium Maximum. Hja bouden de bibleteek wer op en joegen dêr in soad katolike publikaasjes út. Sûnt dy tiid hat it kleasterkompleks de namme Maria Laach en net mear de sûnt de midsiuwen wenstige namme Laach. Mei de Kulturkampf moast it collegium yn 1892 wer slute en de Jezuïeten beaën doe de abdij oan de Benediktynske oarder oan. thumb|250px|left|It kleaster yn de 19e iuw Prior Willibrord Benzler fan de aartsabdij Beuron naam it oanbod mei beide hannen oan en krige op 30 augustus 1892 fan keizer Wilhelm II de tastimming foar de oername. Al op 28 novimber 1892 ferhûze er as prior mei in pear muontsen nei Maria Laach en op 1 oktober 1893 waard it kleaster nei 737 ûnder de nije namme Maria Laach foar de twadde kear as abdij konsekrearre. Tagelyk waard prior Willibrord Benzler ta de 42e abt fan de abdij wijd. De benediktinen mochten de kleastertsjerke, dy't pas yn 1923 troch Prusen oan de abdij oerdroegen waard, allinne brûke nei't hja akseptearren dat ek de Protestantske Tsjerke fan de âldprusyske Uny de kleastertsjerke brûke mocht. Yn 'e praktyk wie dat lêste lykwols sûnder betjutting.
Yn it jier 1933 flechte de troch de nasjonaalsosjalisten ôfsette boargemaster en lettere bûnskânsler Konrad Adenauer nei it kleaster, dat yn dy tiid troch syn skoalkammeraad Ildefons Herwegen laat waard, en libbe dêr as bruder Konrad. Yn 1934 wie de kleastermienskip mei in ledetal fan 182 op syn grutst. Yn dy tiid ûnstie ek de printerij ars liturgica fan it kleaster. Under abt Ildefons Herwegen begûn it kleaster him yngeand mei liturgysk ûndersyk dwaande te hâlden en yn 1948 folge de stifting fan in eigen ynstitút foar dat teologyske fakgebiet.
Midden-Limburch
Midden-Limburch is in gebiet dat, sa't de namme al seit, de midden of it sintrale part fan 'e Nederlânske provinsje Limburch beslacht. De grutste stêden yn dizze streek binne Roermond en Weert. Fierders bestiet Midden-Limburch út 7 ûnderskate gemeenten:
Abdij Maria Laach
Kleastertsjerke
De abdijtsjerke is ien fan de bêst bewarre en moaiste romaanske bouwurken fan Dútslân en stiet yn de tradysje fan de grutte Rynlânske keizerdomtsjerken fan Speyer, Mainz en Worms. Dat komt fral om't de abdijtsjerke praktysk gjin grutte feroarings ûndergyng. Goatyske (spitsen) en barokke (grutte finsters yn de sydskippen) feroarings oan it gebou binne by de 20e-iuwske restauraasjes werom draaid. Nettsjintsteande de lange boutiid foarmet de kleastertsjerke in tige harmonysk gehiel. As boumateriaal tsjinne de brúngiele tufstien út de eigen krite, wite kalkstien út Loataringen, reade sânstien út de omkriten fan Kyll en letter ek grize dowestien út Weibern en basaltlava fan de Veitskopf en Niedermendig. Wylst de daken eartiids mei koper oerdutsen wiene, hawwe dy sûnt de 19e iuw tradisjonele laaien. thumb|left|250px|Mozaïek apsis De kleastertsjerke hat in dûbel koer en is trijeskippich mei twa transepten. De tsjerke besit seis tuorren. Beide transepten hawwe in toer, in krusingstoer op it eastlike transept en in middentoer op it westlike transept. Beide transepttuorren wurde flankearre fan twa smellere tuorren. De bûtenmuorren binne mei lisenen fersierd. Bysûnder is it letter (1225-1235) oanboude paradys.
Yn de iere 13e iuw waard in stiennen ferwulft oanbrocht, dat it oarspronklik flakke balkenplafond fan it haadskip ferfong. Yn it eastlike koer bleau in 13e iuwsk siboarium bewarre. De 11e abt Theodoric II fan Lehmen (1256-1295, † 1307) skafte it oan foar de nije tombe fan de stifter, dy't earder yn de kleastergong begroeven waard om't de tsjerke noch net foltôge wie. It heechgrêf stie yn it eastlike diel fan it middenskip, mar ferhûze mei it siboarium yn de barokke tiid nei it westlike koer, dat krekt earder ferlege wie. Sûnt 1947 stiet it siboarium yn it eastlike koer oer it alter hinne.
As kening fan Prusen en beskermhear fan de tsjerke skonk Wilhelm II yn 1898 in nij heechalter neffens ûntwerp fan de bekende ske arsjitekt Max Spitta. Dat alter makke nei 1945 plak foar it siboariumalter. Ek droech er sûnt 1905 by oan it oanbringen fan mozaïeken yn de tsjerke. It wie ek syn opdracht om neffens it foarbyld fan de apsis fan de katedraal fan Monreale yn de koepel fan de haadapsis in mozaïek fan Kristus Pantokrator oan te bringen
Yn 1902 waarden de barokke finsters werom brocht yn romaanske finsters. By de restauraasje fan de jierren 1930 waarden alle letgoatyske en barokke eleminten yn de tsjerke ferwidere. De Liuweboarne yn de binnenhôf fan it paradys waard doe troch P. Radbod Commandeur tafoege.
Peel
De Peel is in no grutdiels ferdwûn heechfeangebiet dat him earder útwreide oer hast it hiele grinsgebiet fan wat no de Nederlânske provinsjes Noard-Brabân en Limburch binne. Ienris rûn it alhiel fan Weart yn it suden oant Grave yn it noarden. Iuwenlang isolearre it Brabân en Limburch faninoar, wat hjoed de dei noch te merken is oan 'e dialekten dy't oan wjerskanten fan 'e Peel sprutsen wurde (dy't alhiel net opinoar lykje). Healwei de njoggentjinde iuw, doe't der fanwegen de Yndustriële Revolúsje yn Nederlân in grut ferlet fan branje ûntstie, waard mei de ferfeanting fan it gebiet úteinset. Troch de grutskalige winning fan turf, dy't mei tuskenskoften oant 1984 trochgie, kromp de Peel as heechfeangebiet úteinlik yn ta in pear tûzen ha.
Loire (rivier)
thumb|Rin fan de Loire thumb|De boarne fan de Loire
De Loire is de langste rivier fan Frankryk. De rivier is sawat 1000 km lang en ûntspringt yn Cévennes en mûnet út yn de Atlantyske Oseaan. De wurking fan it tij is oant 60 km it lân yn te fernimmen.
It streamgebiet fan de Loire fan 117.000 km² beslacht in fyfde part fan Frankryk.
Madison Parker
Madison Parker, echte namme: Zsannett Fröschl (Boedapest, 21 juny 1989), is in rêstend Hongaarsk neakenmodel en pornografysk aktrise fan etnysk Dútsk komôf, dy't ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenammen Madison, Medison, Zsannett en (op websiden) Barbara Bonita. Neffens har offisjele opjefte is se 1.60 m, mei in gewicht fan 51 kg.
Libben
Madison Parker is hikke en tein yn 'e Hongaarske haadstêd Boedapest. Yn 2007, doe't se achttjin jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Sûnt spile se neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn hast 160 pornofilms. Yn 2008 ferfear se nei de Feriene Steaten, dêr't se har nei wenjen sette yn Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje. Dêr wurke se û.m. foar sokke foaroansteande labels as Evil Angel, New Sensations, Wicked Pictures, Jules Jordan Video, Zero Tolerance, Diabolic Video en Digital Playground.
Ek wurke Parker in protte foar pornowebsiden, lykas Twistys en Pure18.com. Hja sleepte trije nominaasjes yn 'e wacht foar in AVN Award (de Oskar fan 'e pornowrâld), en ien foar in Hot d'Or, de wichtichste Jeropeeske pornografypriis. Yn 2012 loek se har werom út 'e pornoyndustry.
Loire (rivier)
De wichtichste sydrivieren fan de Loire binne:
Nachtdier
In nachtdier is in bist dat nachts aktyf is en de dei sliepend trochbringt. It byhearrende eigenskipswurd is nokturnaal.
Beskriuwing
Nachtdieren hawwe oer it algemien in heech ûntwikkele gesichtsfermogen, mar om't de funksjonaliteit dêrfan yn it nachtlik tsjuster beheind is, hawwe se faak ta kompinsaasje ek sterke oare sintugen evoluëarre, lykas gehoar en rooksin. Guon nachtdieren, lykas katten en fretten, hawwe eagen dy't har oanpasse kinne oan sawol lege as hege ljochtnivo's, wat har by steat steld om ek by ljochtskyndei op 'e lapen te kommen. Oaren, lykas galago's (in famylje fan healapen dy't miskien better bekend is ûnder de Ingelske namme bushbabies) en guon flearmûzen, kinne allinne mar nachts sjen en kinne deis sadwaande net funksjonearje. In soad nachtdieren, lykas ûlen, hawwe tige grutte eagen yn ferhâlding ta har lichemsgrutte, om 'e legere ljochtnivo's by nacht te kompinsearjen.
Ewoks (telefyzjesearje)
Ewoks is in Amerikaansk-Kanadeeske tekenfilmsearje foar bern út 1985 dy't ûnderdiel útmakket fan 'e Star Wars-franchise. De searje, dy't ta de sjenres fan science fiction, fantasy en aventoerefiksje heart, waard basearre op 'e Ewoks, in ras fan bûtenierdske wêzens dat yntrodusearre wie yn 'e film Star Wars: Episode VI – Return of the Jedi (1983), it ôfslutende diel fan 'e oarspronklike Star Wars-trilogy. De searje folget de aventoeren fan in groepke jonge Ewoks, ûnder wa Wicket, in personaazje dat earder te sjen wie yn Return of the Jedi. Yn 'e ynterne gronology fan Star Wars moat Ewoks pleatst wurde foarôfgeande oan 'e tillefyzjefilms Caravan of Courage: An Ewok Adventure (1984) en Ewoks: The Battle for Endor (1985). Yn totaal waarden der 26 ôfleverings fan elts 22 minuten spyltiid makke, ferdield oer twa tillefyzjeseizoenen.
Nachtdier
Beskriuwing
It tsjinstelde fan in nachtdier is in deidier, dat net nokturnaal is mar diurnaal, en dus inkeld by ljochtskyndei aktyf. Dêrta hearre bygelyks iikhoarntsjes en sjongfûgels. Dan binne der noch de saneamde skimerdieren, dy't skimeraktyf of krepuskulêr binne, wat sizze wol dat se de foarkar jouwe oan 'e tuskenbeiden perioade fan 'e moarns- en de jûnsskimer. Foarbylden fan dizze groep binne kninen, stjonkdieren en hyena's. Ta ein beslút binne der de saneamde metaturnale bisten, lykas liuwen, dy't it hiele etmiel rûn aktyf wêze kinne. Minsken binne fan natuere diurnaal, al ûntwikkelje party nokturnale gewoanten neigeraden dat se âlder wurde.
Ewoks (telefyzjesearje)
Untstean
De Ewoks, in ras fan bûtenierdske wêzens fan 'e Boskmoanne Endor dy't der útsjogge as mulhege teddybearen, waarden nei harren yntroduksje yn 'e film Star Wars: Episode VI – Return of the Jedi (1983) tige populêr, benammen mank bern. Star Wars-betinker George Lucas en syn neiste meiwurkers by syn filmstudio Lucasfilm besleaten dêrop yn te spyljen troch los fan 'e haadfilmsearje fan Star Wars, dy't bekend stiet as de Skywalker Saga, ferskate produksjes te meitsjen dy't om 'e Ewoks draaie. De earsten dêrfan wiene de tillefyzjefilms Caravan of Courage: An Ewok Adventure en Ewoks: The Battle for Endor, dy't yn 1984, resp. 1985 op 'e Amerikaanske tillefyzje útstjoerd waarden ta gelegenheid fan it Thanksgivingwykein. Yn 1985 waard fierder besletten om ek in tekenfilmsearje oer de Ewoks op 'e tillefyzje te bringen.
Produksje
As tekenfilmsearje wie Ewoks in gearwurkingsprojekt fan Lucasfilm mei tillefyzjestudio 20th Century Fox Telesivion. Foar de eigentlike produksje fan 'e searje waard de Kanadeeske tekenfilmstudio Nelvana, út Toronto, ynhierd. Dy hie ek it tekenfilmsegmint The Faithful Wookiee produsearre foar de Star Wars Holiday Special út 1978, en wie tagelyk dwaande mei in oare tekenfilmsearje fan Star Wars, te witten: Star Wars: Droids. It bewurklike tekenwurk foar de searje waard troch Nelvana foar in part útbestege oan 'e Taiwaneeske tekenfilmstudio Wang Film Productions. As produsinten wiene Paul Dini en Bob Carrau by Ewoks belutsen, wylst Miki Herman as útfierend produsint it tafersjoch oer de hiele produksje hie, foar wat seizoen 1 oanbelange. Yn it twadde seizoen namen Cliff Ruby en Elana Lesser dat wurk oer. Ken Stephenson, Raymond Jafelice en Dale Schott wiene de regisseurs. De titelmuzyk fan seizoen 1 waard fersoarge troch Taj en Inshirah Mahal, en dy fan seizoen 2 troch Patrick Gleeson.
Utgongspunt fan 'e plot
Ewoks draait om 'e aventoeren dy't de jonge Ewok Wicket en syn freonen Teebo, Paploo, Latara en prinsesse Kneesaa a Jari Kintaka belibje op 'e Boskmoanne Endor. Ek Kneesaa har heit, haadman Chirpa, en Teebo syn mentor, de medisynman Logray, spylje wichtige rollen yn 'e ferhalen. Oars as yn Star Wars: Episode VI – Return of the Jedi en de beide Ewoks-tillefyzjefilms sprekke de Ewoks yn 'e searje Ingelsk ynstee fan it fiktive Ewokeesk (hoewol't Ewokeeske frazen en ferskes soms noch wol brûkt wurde). De wichtichste weromkearende antagonisten binne de hekse Morag, dy't in persoanlike wrok koesteret tsjin Logray, en har folk, de Duloks, in rivalisearjend ras fan bûtenierdske wêzens dat ek lânseigen is op Endor, en dat mei de Ewoks in mienskiplike oarsprong dielt.
De op ien nei lêste ôflevering fan Ewoks, mei as titel Battle for the Sunstar (letter by werhellings útstjoerd as de searjefinale), lit sjen hoe't de Ewok-protagonisten it oerflak fan 'e Boskmoanne ferlitte om oan board te gean fan in stjerreslachskip fan it Galaktysk Keizerryk. De Keizerlike wittenskipper dr. Raygar besiket de Sinnestjer te brûken om in steatsgreep tsjin keizer Palpatine út te fieren, mar wurdt úteinlik tsjinkeard troch admiraal Kazz. Battle for the Sunstar foarmet in direkte bân tusken Ewoks en de foarfallen út 'e film Return of the Jedi, wêryn't it Keizerryk Endor brûkt as thúsbasis foar de twadde Deadsstjer.
Thúsmedia
Alle ôfleverings fan Ewoks, op twa nei (The Three Lessons út seizoen 1 en Prow Beaten / Baga's Rival út seizoen 2) waarden yn 'e 1980-er en 1990-er jierren útbrocht op VHS-keapfideo. Yn 'e snuorje dat de Star Wars-prequeltrilogy makke waard, hie de produsint dêrfan, Rick McCallum, it tafersjoch oer twa direkt-op-fideo útbrochte kompilaasjefilms, dy't allebeide gearstald wiene út fjouwer ôfleverings fan Ewoks. De earste, mei as titel The Haunted Village ("It Doarp dêr't it Spûket"), kaam yn 1997 út op VHS en dvd en bestie út The Haunted Village, The Cries of the Trees, Rampage of the Phlogs en Sunstar vs. Shadowstone. De twadde, Tales from the Endor Woods ("Ferhalen út it Wâld fan Endor"), besteande út Wicket's Wagon, The Traveling Jindas, To Save Deej en Asha, ferskynde yn 2004 inkeld op dvd. Dy dvd omfette ek in werútjefte fan The Haunted Village, en hie dêrom in eigen titel: Star Wars: Animated Adventures – Ewoks. Fierders wie oan 'e dvd út 2004 ek in voice-over tafoege troch de folwoeksen Wicket, ynsprutsen troch Alex Lindsay.
Untfangst
Neffens David Perlmutter, dy't de searje yn 2018 beskreau yn The Encyclopedia of American Animated Television Shows, wie Ewoks "sawol technysk as kreätyf ûnopmerklik." Oan 'e oare kant fûn er de searje better ûntwikkele as de sustersearje Star Wars: Droids. Yn 2016 skreau tillefyzjekritikus Liam Ross op 'e webside Screen Rant dat Ewoks makke waard yn in perioade doe't "de bazen by de tillefyzjestudio's gjin idee hiene wat in goede tekenfilmsearje foar bern" wie. Yn syn artikel ferliek er Ewoks datoangeande mei oare tekenfilmsearjes út dy tiid, lykas De Smurfen, Snorks en Care Bears, dy't er krektlyk ûntarikkend fûn. Op SyFy Wire skreau Phil Pirello yn 2021 dat Ewoks "mear in marketingset [wie] foar Lucasfilm as in útwreiding fan 'e mediafranchise dy't op himsels de muoite wurdich wie […]".
Plak bûten de Star Wars-kanon
Nei't The Walt Disney Company yn 2012 de filmstudio Lucasfilm oernommen hie, waard yn 2014 besletten om it almar úttynjende Star Wars-hielal danich by te snoeien, troch alle romans dy't der troch de jierren oer útkommen wiene, út 'e kanon te skrassen, en teffens alle tekenfilmsearjes fan foar 2008. Dat betsjut dat de foarfallen út Ewoks no net mear ta de Star Wars-kanon rekkene wurde, mar ynstee ta de apokrife Star Wars Legends hearre. Guon eleminten út 'e searje waarden lykwols letter reyntrodusearre yn 'e Star Wars-kanon.
Bordeaux
Bordeaux (Frânske útspraak: /bɔʁdo/; Oksitaansk: Bordèu, /burˈðɛw/) in stêd yn it súdwesten fan Frankryk; de haadstêd fan it departemint Gironde en de regio Nij-Akwitaanje. It is de histoaryske haadstêd fan de regio Gascogne. De agglomeraasje is organisearre yn in ferbân fan gemeentes, de Communauté Urbaine de Bordeaux.
Bordeaux is wrâldferneamd om de winen dy't út de omkriten komme. Sûnt jun 2007 stiet in diel fan de stêd, de Port de la Lune, op de UNESCO-Wrâlderfgoedlist.
Tanner Mayes
Tanner Mayes, echte namme: Jillian Courtney Glover (Adrian (Michigan), 31 maaie 1989), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel, pornografysk aktrise en kollumniste fan Kostarikaansk komôf, dy't ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenammen Tanner Mays, Tanner Maze, Tanner Mayberry, Evangeline en Tanja. Neffens har offisjele opjefte is se 1.68 m, mei in gewicht fan 52 kg.
Libben en karriêre
Tanner Mayes waard berne yn it plakje Adrian yn 'e steat Michigan, mar de middelbere skoalle folge se yn Fort Lauderdale, yn súdlik Floarida. Nei't se fan skoalle kommen wie, wurke se as in juridysk assistinte op in abbekatekantoar, foar't se yn 2008 mei de pornoyndustry yn 'e kunde brocht waard troch kollega-pornoaktrise Missy Mae.
Datselde jiers noch, koart foar har njoggentjinde jierdei, makke se har debút yn in pornografyske film. Sûnt spile se neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn likernôch 175 pornofilms, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Hustler, Diabolic Video, Zero Tolerance, New Sensations, Evil Angel en Pure Play Media. Mayes waard ûnder har fjouwerjierrige karriêre nominearre foar net minder as acht AVN Awards (de Oskars fan 'e pornowrâld). Ein novimber 2009 sette se útein mei it skriuwen fan in searje artikels foar it tydskrift ''Wack! Magazine, ûnder de titel Tanner Mayes' aDICKtion Issues''. Yn 2012 loek se har werom út 'e pornoyndustry.
Poitiers
thumb|left|Plak fan Poitiers yn Frankryk Poitiers is in stêd en gemeente yn it Frânske departemint Vienne (regio Poitou-Charentes) mei 87.961 ynwenners (2016). It plak heart ta it arrondissement Poitiers.
Stêd en omkriten
It sintrum fan Poitiers leit op in hichte tusken de gearrin fan de rivieren de Clain en de Boivre.
De stêd hat in âld sintrum, in protte tsjerken en in ferskaat oan dingen dy't it besjen wurdich binne, in universiteit en in (lyts) fleanfjild. Dêr stopje TGV's fan de spoarlinen Parys - Bordeaux en La Rochelle oan it stasjon. It plan is dat der ôftakke nei Poitiers fan de LGV Atlantique komt. Teffens leit de stêd oan de sneldyk A10 tusken Parys en Bordeaux.
Skiednis
Al foar de Romeinske ynvaazje fan Galje wie op it plak fan Poitiers in delsetting, dy't waakste ta de Romeinske stêd Lemonum (of Limonum), dêr't termen, in akwadukt en ien fan de grutste amfiteaters fan Frankryk boud waarden (it Amfiteater fan Poitiers).
Faaks hat it by dizze stêd west dat Karel Martel yn 732 de Sarasenen fersloech en sadwaande harren opmars nei Noard-Europa opkearde. Poitiers wie de haadstêd fan de Frânske provinsje Poitou en it waard in bloeiende stêd, net yn 't lêste plak meidat it in sammelpunt foar pylgers ûnderweis nei Santiago de Compostela út noardwest-Jeropa waard. Der waard skitterende romaanske tsjerken set. Der kaam in ein oan de bloei doe't kening Filips Augustus de stêd yn 1208 oermastere. Yn de 14e iuw wie it betstjoer fan de stêd in skoft yn hannen fan Jean de Berry (bekend fan de Très Riches Heures du Duc de Berry, ferluchtige fan de bruorren Van Limburg). Hy liet in belfort sette, mei in klok, dy't it fyfde iepenbiere oewurk fan Frankryk wie.
Yn de Hûndertjierrige Oarloch moasten de Frânsen yn de slach by Poitiers (1356) belies jaan oan de Ingelsken.
Doe't de Ingelsken 1418 Parys ynnamen, flechte kroanprins Karel earst nei Bourges en letter nei Poitiers. De stêd bloeide op; der waarden mûnen boud en der waard 1431 in universiteit stichte.
Birgitta Jónsdóttir
thumb|Birgitta Jónsdóttir (2015) Birgitta Jónsdóttir (Reykjavik, 17 april 1967) is in Yslânsk keunstnares, dichteresse, skriuwster, ynternetpionier, aktiviste en lid fan de Alþing (parlemint fan Yslân) foar de Boargerbeweging dêre. Jónsdóttir treedt ek faak op as wurdfierster fan WikiLeaks, de webside foar klokkelieders.
Birgitta Jónsdóttir wenne yn Denemark, Sweden, Noarwegen, Ingelân, Feriene Steaten, Austraalje en Nederlân en is no wer werom yn Yslân. Yn 1989 waard har earste gedichtebondel publisearre. Har poëzy is yn tolve talen oerset. Har keunst waard útstald yn ûnder de Feriene Steaten, Aazje en Europa.
Birgitta organisearre mei in tal oare keunstners en dichters fan Yslân de manifestaasje Keunst tsjin oarloch dêr't sy mei protestearren tsjin de kriich yn Irak. Yn 1996 rjochte hja de earste online keunstgalery fan Yslân op.
Yn 2010 wie sy belutsen by it projekt Icelandic Modern Media Initiative, dat it inysjatyf naam foar de wet mei deselde namme, dy't de frijheid fan ynformaasje, frije mieningsutering en frijheid fan ekspresje beskermje wol.
Troilus en Kressida
Troilus en Kressida, yn it oarspronklike Ingelsk: Troilus and Cressida (folút eins: The Famous History of Troilus and Cressida, "De Ferneamde Skiednis fan Troilus en Kressida"), is in toanielstik fan 'e hân fan 'e wiidferneamde Ingelske skriuwer en dichter William Shakespeare. It is in trageedzje dy't weromgrypt op 'e Trojaanske Oarloch sa't dy troch Homêros beskreaun waard yn syn Ilias, en ferhellet oer de tragyske leafde tusken de Trojaanske prins Troilus en de preestersdochter Kressida, wylst op 'e eftergrûn de oangeande kriich tusken de Griken en de Trojanen behannele wurdt. It stik einiget tige nearzich mei de dea fan 'e Trojaanske prins en held Hektor en de ein fan 'e leafde tusken de beide haadrolspilers. Troilus en Kressida is fier fan in tradisjonele trageedzje; it is ynstee in dreech stik, mei in toansetting dy't allegeduerigen wyld hinne en wer slacht fan skabeljeuze grapmakkerij nei swiersettige tragyk en werom. Dat hat derta laat dat lêzers en teäterbesikers gauris net krekt witte wat se mei de personaazjes oan moatte. Yn syn oanhâldende befreging fan wearden lykas maatskiplike hierargy, eare en leafde is it stik lykwols opmerklik modern. Troilus en Kressida is nei alle gedachten skreaun yn of omtrint 1602. It waard foar it earst útjûn yn 1609. De Fryske oersetting fan Douwe Kalma ferskynde yn 1966.
Ynhâld
Yn it sânde jier fan 'e Trojaanske Oarloch rekket de Trojaanske prins Troilus fereale op Kressida, de dochter fan Kalchas, in Trojaanske preester dy't oerrûn is nei de Griken. By syn stykjen nei har wurdt Troilus holpen troch Pandarus, in omke fan Kressida. Underwilens freget yn it Grykske kamp Agamemnon, de kening fan Mysene en de oanfierder fan 'e Griken, him ôf wêrom't syn ûnderhearrigen sa somber binne. De snoade Ulysses, de kening fan Itaka, fertelt him dat dat komt om't de held en foarfjochter Achilles mei syn ûnfoech hâlden en dragen it leger op 'e doele bringt. Achilles wegeret nammentlik te fjochtsjen en sit ynstee de hiele dei yn syn tinte mei syn maat Patroklus op 'e oare legeroersten ôf te jaan. As koart dêrnei in útdaging ta in twagefjocht arrivearret fan 'e Trojaanske prins en held Hektor, beslút Ulysses dat Hektor syn tsjinstanner net Achilles wêze sil, mar de koppige dwaas Ajaks, de kening fan Salamis. Dêrmei hopet er Achilles sa op it sear te kommen dat dy wer meidwaan sil oan 'e oarloch.
Yn Troaje diskusjearje ûnderwilens de soannen fan kening Priamos deroer oft it noch wol eigenskip hat en set de oarloch troch. Hektor is fan tinken dat it better wêze soe om der in ein oan te breidzjen troch Helena oan 'e Griken werom te jaan, mar hy lit him beprate troch de hertstochtlike Troilus, dy't fan gjin opjaan witte wol. Wylst dy jûns yn it Grykske kamp Tersites, de ûnearbiedige slaaf fan Ajaks, eltsenien ôfsnút dy't op syn paad komt, beävensearret Pandarus yn Troaje dat Troilus en Kressida inoar moetsje kinne om 'e leafde te bedriuwen nei't se inoar ivige trou tasein hawwe. Mar op datselde stuit fersiket de oerrûne preester Kalchas de lieders fan 'e Griken om syn dochter út te wikseljen foar in Trojaanske kriichsfinzene, dat er mei har weriene wurde sil. De Griken stimme dêryn ta, de ruil wurdt bewurkmastere, en de oare moarns arrivearret, ta ôfgriis fan Troilus, Diomedes, de soan fan 'e Grykske kening fan Argos, yn Troaje om Kressida op te heljen.
De middeis fan dy dei fynt it twagefjocht tusken Ajaks en Hektor plak, mar it duël einiget yn gelykspul. Neitiid wikselje de beide foarfjochters misledigings út, en dêrnei nimt Troilus, beskerme troch in tydlike wapenstilstân, yn it Grykske kamp diel oan it jûnsmiel. Nei iten nimt Ulysses him mei nei de tinte fan Kalchas, dêr't er der fan in sideplak ôf tsjûge fan is hoe't Kressida tastimd om 'e minneresse fan Diomedes te wurden.
De oare deis giet Hektor yn 'e oanfal, en slacht dêrby de faaie foartekens dy't syn frou, suster en heit hân hawwe, yn 'e wyn. Troilus, waans hert brutsen is troch it ferrie fan Kressida, beselskippet him. De Trojanen driuwe de Griken werom nei harren tintekamp, en dêrby komt Patroklus om. Dat bringt in wraaksuchtige Achilles derta om him einlings wer yn 'e striid te stoarten. Hy kin Hektor yn in earlik gefjocht net oer, mar letter komt er de Trojaanske prins oer it mad as dy ûnbewapene is, en slacht him dan dea, holpen troch in stikmannich oare Grykske krigers. Dêrop sleept Achilles it lichem fan Hektor oan syn striidwein om 'e muorren fan Troaje hinne, en it toanielstik einiget as de Trojanen har weromlûke yn har stêd om harren fallene held te beroujen.
Fryske oersetting
Troilus and Cressida waard yn it Frysk oerset troch Douwe Kalma, ûnder de titel Troilus en Cressida. Yn 1966 waard it publisearre troch de Fryske Shakespeare Stifting te Drachten, as ûnderdiel fan harren omnibusútjefte Shakespeare's Wurk Dl. VI, yn 'e mande mei de fertalings fan guon oare trageedzjes, lykas Hamlet, Romeo en Julia en Julius Caesar.
Olympyske Simmerspullen 2000
De Olympyske Simmerspullen 2000, ek wol de XXVIIe Olympiade neamd, waarden yn 2000 hâlden yn de Australyske stêd Sydney.
Doping en leeftydsferfalsking
De Amerikaanske atlete Marion Jones wûn trije gouden en twa brûnzen medaljes sawol op yndividuele ûnderdielen as op estafettes. Dy binne troch it YOK fan har, en har team, ôfnommen neidat sy bekende dy medaljes net earlik wûn te hawwen om't se doping brûkte by dizze Spullen. Ek it 4x400 meter estafetteteam moast syn medaljes ynleverje nei dopinggebrûk.
Begjin 2010 waard bekend dat Sina in medalje foar it team ûnderdiel Gymnastyk by de froulju ynleverje moast omdat sy in gymnaste ynset hie dy't noch net âld genôch wie om mei te dwaan oan de Spullen.
Dielnimmende lannen
200px|thumb|Dielnimmende Lannen Olympyske Simmerspullen 2000 199 lannen diene mei oan de Spullen. Dêr nêst diene der fjouwer sporters út East-Timor mei ûnder de namme Yndividuele Olympyske Atleten mei de Kode "IOA".
Gryksk-Otterdokse Tsjerke fan Antiochië
De Gryksk-Otterdokse Tsjerke fan Antiochië is in autosefale (selsbestjoerende) kristlike tsjerke fan eastersk-otterdokse synjatuer, dy't teffens bekend is as it Gryksk-Otterdokse Patriargaat fan Antiochië, it Gryksk-Otterdokse Patriargaat fan Antiochië en Hiel it Easten en de Antiocheensk-Otterdokse Tsjerke (offisjeel, Gryksk: Πατριαρχεῖον Ἀντιοχείας, Patriarcheion Antiocheias, "Patriargaat fan Antiochië"; yn it Arabysk ûnder de namme: بطريركية أنطاكية وسائر المشرق لل روم الأرثوذكس, Baṭrīarkīyyaẗ Anṭākiyyaẗ wa-Sā’ir al-Mašriq li’l-Rūm al-Ūrṯūḏuks, "Patriargaat fan Antiochië en Hiel it Easten foar de Gryksk-Otterdoksen"). Dizze tsjerke ferkeart yn kommuny mei de oare eastersk-otterdokse tsjerken en stiet ûnder it bewâld fan 'e (Gryksk-otterdokse) patriarch fan Antiochië en Hiel it Easten (in titel dy't it haad fan 'e Syrysk-Otterdokse Tsjerke ek draacht). It is it âldste fan 'e fjouwer histoaryske patriargaten fan 'e Gryksk-Otterdokse Tsjerke, al erkent it it nominale oekumenyske gesach fan 'e patriarch fan Konstantinopel. De tsjerke brûkt it Hellenistysk Gryksk, de taal fan it Nije Testamint, as tsjerketaal, en hat likernôch twa miljoen leden.
Skiednis
Sa't de namme fan 'e tsjerke al oanjout, wie de sit fan 'e patriarch fan âlds yn Antiochië (it hjoeddeiske Antakya, yn Turkije), mar yn 'e fjirtjinde iuw waard dy nei de ferovering fan Antiochië troch de Osmaanske Turken oerbrocht nei de hjoeddeiske Syryske haadstêd Damaskus, dêr't er noch altiten fêstige is. De tsjintwurdige patriarch is Jehannes X, dy't op 17 desimber 2012 de ferstoarne Ignatius IV opfolge.
Oanhing en fersprieding
It tradisjonele grûngebiet fan 'e Gryksk-Otterdokse Tsjerke fan Antiochië omfettet Syrje, Libanon, Irak, Iraan, it hiele Arabysk Skiereilân en it súdeastlike fearn fan it Turkske Anatoalje. Ek Syprus hearde derta, oant de Tsjerke fan Syprus yn it jier 431 selsstannich waard. Sawol de Gryksk-Otterdokse Tsjerke fan Antiochië as de Tsjerke fan Syprus binne lid fan 'e Middeneastlike Rie fan Tsjerken. De Gryksk-Otterdokse Tsjerke fan Antiochië hat op 't heden ien autonome tsjerke ûnder syn gesach: it yn 1975 oprjochte Antiocheensk-Otterdoks Kristlike Aartsbisdom fan Noard-Amearika, mei syn sit yn New York, yn 'e Feriene Steaten, dat stifte is foar Middeneastlike Gryksk-otterdokse emigranten dêre.
Hoewol't der gjin offisjele ledetellings beskiber binne, wurdt rûsd dat de Gryksk-Otterdokse Tsjerke fan Antiochië omtrint twa miljoen leden hat, wêrfan't de grutte mearderheid, likernôch 1,1 miljoen, alteast foar't yn 2012 de Syryske Boargeroarloch útbriek, yn Syrje wenne. Yn Libanon libje sa'n 460.000 Gryksk-otterdoksen, wylst yn 'e rest fan it Midden-Easten miskien noch in 100.000 tahâlde. De rest wennet om utens, benammentlik yn Noard-Amearika, West-Jeropa en Austraalje. It Antiocheensk-Otterdoks Kristlike Aartsbisdom fan Noard-Amearika hat likernôch 75.000 leden.
Kamp Amersfoart
thumb|Kamp Amersfoart
Kamp Amersfoort (Polizeiliches Durchgangslager Amersfoort; PDA) wie ien fan de konsintraasjekampen yn Nederlân yn de Twadde Wrâldkriich. It kamp lei yn oan de súdrâne fan Amersfoart, op de grins mei Leusden.
Foar de oarloch
It terrein waard yn 1939 yn gebrûk naam as kazernekompleks foar Nederlânske demobilisearre militêren, dy't ynset waarden by de oanlis en ferbettering fan de Grebbeliny en de ferdigeningswurken om Amersfoart hinne.
Durchgangslager en Polizeigefängnis
Fan 1941 ôf die it kamp tsjinst as Polizeiliches Durchgangslager Amersfoort (PDA) foar de Dútske besetter. It wie in trochgongskamp foar útstjoering nei Dútslân, mar it foldie seker ek oan de kriteriums foar wurkkamp of strafkamp. Op 18 augustus 1941 kamen de earste finzenen, in groep fan hast 200 kommunisten, út kamp Skoarl. It wiene oars net allinne politike tsjinstanners fan it nazyrezjym dy't yn de oarlochsjeirren yn it PDA bedarren. De grutste groep bestie út oppakte ûnderdûkers, meast jongens en manlju dy't oan de Arbeitseinsatz ûntkomme wolle hiene en no yn Amersfoort 'tared' waarden op arbeidzjen yn Dútslân. Ek lju dy't skuldich wiene oan ekonomyske fergripen, lykas swarthannelers en yllegale slachters, kamen yn it kamp telâne.
Yn 1943 waard hast de hiele kampbefolking oerbrocht nei Kamp Vught. Dat wie om in ferbouwing en fergrutting fan Kamp Amersfoart ta Erweitertes Polizeigefängnis Amersfoort mooglik te meitsjen.
Amersfoart wie in wreed ferneamd kamp. Kampbeulen as de SS'er Kotälla wiene der de baas en harren wrede hâlden en dragen waard gjin strie foar de fuotten lein. Der bestie it wenstige systeem mei kapo's – finzenen dy't lieding joegen oan oare finzenen, mar faak wreed foar harren oer wiene. De finzenen moasten swiere arbeid út 'e wei sette hoewol't se mar in bytsje iten krigen.
Befolking
Yn de jierren 1941 oant 1945 hawwe dêr goed 35.000 minsken fêstsitten. Dêrfan waarden sa'n 14.000 trochstjoerd nei (meast Dútske) wurkkampen, en sa'n 5.000 waarden oerbrocht nei oare kampen. Goed 15.000 finzenen binne frijlitten, flechte, deasketten of fan lijen en brekme omkaam. Totaal 650 minsken stoaren troch Dútsk en Nederlânsk geweld.
Under de finzenen wiene ûnder oaren:
Yn 1943 waard de befolking fan it kamp hast hielendal oerbrocht nei Kamp Vught. Dat om reden fan in ferbouwing en útwreiding fan kamp Amersfoart dwaan te kinnen.
Leafwâld
In leafwâld of leafbosk, of, om wat sekuerder te wêzen, in tuskenbeiden leafwâld of tuskenbeiden leafferliezend wâld, is in wâldsoarte dy't hielendal of fierhinne bestiet út leafbeammen en leafstrûken, dy't hjerstmis har blêden ferlieze.
Leafwâlden komm fral foar yn gebieten dêr't in dúdlike seizoenswikseling bestiet, sûnder ektreme temperatueren (dus gjin smoarhjitte simmers of iiskâlde winters). Wol moat der frijwol it hiele jier troch rein falle. Oangeande lânoerflak meitsje leafwâlden sa'n 5% fan 'e wrâld út. Se komme benammentlik foar op it noardlik healrûn, yn Noardwest-, Midden- en East-Jeropa, it Fiere Easten fan Ruslân, Koreä, noardlik Sina, Japan en de eastlike Feriene Steaten. Op it súdlik healrûn bestiet tuskenbeiden leafferliezend wâld inkeld yn súdlik Sily.
In leafwâld hat in groeiseizoen fan 4 oant 6 moannen. Yn 'e beammen libje fral fûgels, ynsekten en kjifdieren, wylst de wâldboaiem ek gaadlik is foar gruttere sûchdieren, sawol plante-iters as rôfdieren. Op iepen plakken yn it wâld groeit net inkeld leafferliezend strewelleguod, mar ek lytsere planten, lykas gerzen, krûden en blommen. Mei't dy ljocht brek binne dat yn it wâld sels troch it blêdetek fan 'e beammen tsjinholden wurdt, sille dy op 'e eigentlike wâldboaiem allinnich oan 'e ein fan 'e winter en yn 'e iere maityd foarkomme, as de beammen noch gjin blêdt hawwe. De grûn fan in leafwâld bestiet út in fiedingsrike humuslaach, dy't ûntstiet troch it ferrottingsproses fan 'e blêden dy't dêr hjerstmis delfalle.
Corrie ten Boommuseum
It Corrie ten Boom Museum of Corrie ten Boommuseum (korrekte stavering), yn Haarlim, is sûnt 1987 in museum ta oantins fan Corrie ten Boom.
Skiednis
De wente fan de horloazjery oan de Barteljorisstrjitte 19 yn Haarlim, út 1837, waard earst yn 1983 oankocht en renovearre troch de stichting Corrie ten Boom Fonds en sûnt is it in museum, dat fral troch Amerikanen besocht wurdt. De sionistyske Amerikaanske auteur en sjoernalist Michael David Evans (1947), oprjochter fan ferskate konservative kristlike organisaasjes en skriuwer fan tsientallen boeken, is foarsitter fan it bestjoer. Corrie ten Boom hat ek tal fan boeken skreaun, dy't in protte fan har ûnderfinings yn de Twadde Wrâldkriich behannelje.
Anna fan Saksen (betsjuttingsside)
"Anna fan Saksen" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Iona
IONA kin wêze:
List fan portmerken
De folgjende portmerken binne huzen/hannelers leveransiers fan port:
Follybal op de Olympyske Simmerspullen 2004/Strânfollybal
200px|thumb|right|It Olympyske Strânfollybal stadion fan Atene 2004
Dielnimmende lannen
Hjirûnder is in oersjoch te finen fan de dielnimmende lannen. Tusken skrabkes steane it oantal duo's dat fan dat lân meidiene.
Manlju
Der diene 24 duo's mei oan dizze Olympyske Simmerspullen, dy wiene ferdield oer seis groepen mei elts fjouwer duo's. De twa bêste duo's fan eltse groep pleatsten harren foar de achtste finales, dy 12 duo's waarden oanfolle mei fjouwer duo's dy't as bêste nûmer trije yn harren groep einige wiene.
Groep A
Einstân Groep A
Mokkebankfestival
It Mokkebankfestival is in jierliks muzykfestival yn Bakhuzen. It wurdt yn novimber hâlden yn de sporthal fan De Gearte.
Popmuzyk, fanfare, trûbadoers en koaren moetsje elkoar, folje elkoar oan en hawwe mienskiplike optredens. It festival foeget ferskate muzyksjenres gear en biedt in poadium foar regionale en Fryske artysten. Yn it ferline treden hjir al atrysten op as fanfare Euphonia, Geartsje de Boer en Piter Wilkens.
Follybal op de Olympyske Simmerspullen 2004/Strânfollybal
Groep B
Einstân Groep B
Groep C
Einstân Groep C
Groep D
Einstân Groep D
Groep E
Einstân Groep E
Groep F
De Griken Pavlos Beligratis en Athanasios Michalopoulos lutsen harren troch in blessuere werom foar de tredde wedstriid, yn de stân wurdt dat rekkene as in 2-0 ferlies.
Einstân Groep F
Keppeling om utens
Beachvolleyboll vid olympiska sommarspelen 2004
Hawker Tornado
De Hawker Tornado wie in Britske jachtfleanmasine út begjin Twadde Wrâldkriich foar de Royal Air Force ûntwurpen as de ferfanger fan de Hawker Hurricane. De plannen foar de produksje fan de Tornados waarden ferlitten doe't bliken die dat de Rolls-Royce Vulture—motor tige ûnbetrouber wie. In fergelykbere konstruksje mei in Napier Sabre-motor waard wol yn produksje naam as de Hawker Typhoon.
In skoftke nei de earste flecht op 29 augustus 1941 mei de produksjeferzje waard stoppe mei Vulture programma en koart dêrnei waard de Tornado-oarder fan krapoan 2000 tastellen de RAF ek ôfsein. Op dat stuit hie de Avro-fabryk yn Yeadon, West Yorkshire fjouwer tastellen op priemmen te stean dy't nea ôfboud binne.
WikiLeaks
150px|thumb|It logo fan WikiLeaks. WikiLeaks is in yn 2006 opsetten webside dy't bedoeld is om klokkelieders út oerheidsynstellingen en bedriuwen in plak te jaan dêr't se anonym dokuminten pleatse kinne om misstannen oan de kaak te stellen. WikiLeaks soe opsetten wêze troch wittenskippers, sjoernalisten en dissidenten út de Feriene Steaten, Europa, Súd Afrika en Taiwan, al binne dêroer gjin details bekend. Wikileaks is gjin ûnderdiel fan Wikipedia of de Wikimedia Foundation.
Wurkwize en wurdfierders
WikiLeaks garandearret dat elts dy't dokuminten op de webside pleatst net te trasearjen is. Dat jild ek foar de inisjatyfnimmers. Bekend is dat it Amerikaanske bedriuw Dynadot de webside fasilitearre. Yn novimber 2007 stiene der 1,2 miljoen dokuminten op WikiLeaks. Op de fraach wa't der efter WikiLeaks sitte, kaam as antwurd dat it in projekt is fan The Sunshine Press. Sunshine slacht yn dit gefal nei alle gedachten op Queensland yn Austraalje dat ek wol The Sunshine State neamd wurdt. De wurdfierder fan WikiLeaks Julian Asange is dêr berne. Tsjintwurdich steane de WikiLeaks argiven op de servers fan it Sweedske bedriuw Bahnhof. As efterfang binne der in grut tal spegelsites yn de loft.
Wikileaks.org brûkt it ynhâldferwurkingssysteem MediaWiki. Yn earste opset wie WikiLeaks ynklaaid as in wikisite dêr't besikers siden oanpasse en harren kommentaar by pleatse koenen. Dy opset is letter loslitten. It is net langer mooglik om siden oan te passen, wat betsjut dat WikiLeaks, nettsjinsteande de namme, gjin wiki mear is.
Skernehuzen
Skernehuzen is in buorskip yn de gemeente Noardeast-Fryslân yn de himrik fan Boerum. Hy leit oan de âlde Fryskestrjitwei besuden Boerum en bewesten Fiskflyt. Wat eastliker leit de pleats Vrouwenklooster tichtby it steed fan it kleaster Galilea. De buorskip bestiet út inkele ferspraat steande pleatsen, dêr't de pleats Scharnehuizen fan de meast eastlike is.
Eartiids waard miend dat om 1249 in dyk (dêr't gjin skreaune boarnen fan binne) oanlein waard tusken Skarnehuizen en Fiskflyt, mar tsjintwurdich wurdt tocht dat dit letter bard wêze moat. De namme Skarnehuizen komt foar it earst foar yn in dokumint út 1479, doe't in sate dêr oerdroegen waard fan it mienskiplike lân fan de kleasters Jeruzalim (út Gerkeskleaster) en Galilea nei de lêste. Yn 1543 waard de namme stavere as Schernhuysen. Yn 1580 waarden it kleastergoed konfiskearre troch de Steaten fan Fryslân, dy't se yn 1644 ferkochten. Yn 2009 krige de buorskip nammebuordsjes.