cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Greve Dracula
Swakten
In grutte swakte is fierders dat fampieren (ynkl. Dracula) oerdeis by rêst faak in 'deadssliep' sliepe, dy't harren ferlammet en dêr't se net út wekker wurde kinne ek al hawwe se de eagen wiid iepen. Om rêste te kinnen, moat Dracula trouwens yn 'e neite fan Transsylvaanske grûn wêze of yn syn deakiste yn Transsylvaanje lizze. As men in twiich fan in wylde roas boppe-op syn deakiste pleatst, kin er der net mear út. Om him te deadzjen, moat men him in houten staak troch it hert huffe en him de holle ôfslaan.
Lettere ûntwikkeling
Greve Dracula is ien fan 'e meast ferneamde personaazjes út 'e Westerske popkultuer. Hy is spile troch mear akteurs en yn mear fisuële adaptaasjes fan 'e roman fan Bram Stoker as lykfol hokker oar horrorpersonaazje. Anno 2019 bestiene der allinnich al 217 films dêr't greve Dracula in wichtige rol yn spile, wêrmei't er as fiktyf personaazje inkeld ûnderdie foar privee-detektive Sherlock Holmes (223 films). Krúsjaal foar hoe't it moderne publyk him sjocht, wiene de rollen fan Max Schreck yn Nosferatu (1922), Bela Lugosi yn Dracula (1931), Christopher Lee yn Dracula (1958) en Gary Oldman yn Bram Stoker's Dracula (1992). Guon oare akteurs dy't de rol spile hawwe, binne: Denholm Elliott, Rutger Hauer, Klaus Kinski, Leslie Nielsen, David Niven en Gerard Butler. It personaazje fan greve Dracula is sa djip trochkrongen yn 'e Westerske kultuer dat der yn it berneprogramma Sesame Street (yn it Nederlânsk Sesamstraat) in bernfreonlike ferzje fan him bestiet yn 'e foarm fan 'e Count von Count (Nederlânsk: Graaf Tel), dy't basearre is op 'e Draculafertolking fan Bela Lugosi út 1931.
Breugemans-iik
Namme
De beam wurdt sa neamd fan wegen de earste trouwerij ûnder syn tûken. Op 2 juny 1891 trouden de dochter fan boskwachter Ohrt, de Dodauer Oberforstmeister, en de sûkelarjefabrikant Schütte-Felsche ûnder de iik. De heit fan de breid wie earst tsjin dizze relaasje en ferbea it kontakt, dêrom wikselen beide fereale minsken stikem brieven oer in holte yn de beam. Doe't de boskwachter wol seach dat er de leafde net keare koe, joech er belies en makke dernei de trouwerij ûnder de iik mooglik.
Slacht-Twa
Slacht-Twa (Lakota: Nomkápa; Ingelske oersetting: Two Strike(s); oan 'e Wite Rivier (Nebraska), 1831 – yn it Rosebud Yndianereservaat (Súd-Dakota), 1915) wie in opperhaad fan 'e Lakota-Sû (Lakota-Sioux), in lânseigen Yndiaansk folk fan de Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Hy hearde ta de substamme fan de Brulee, en wie behelle yn ferskate konfrontaasjes mei de Amerikanen.
Libben
Slacht-Twa waard yn 1831 berne oan 'e igge fan 'e Wite Rivier, yn wat no it noardwesten fan 'e Amerikaanske steat Nebraska is. Hy wûn syn krigersnamme, Nomkápa, mei de letterlike betsjutting "Slacht der Twa ôf", as jongeman yn in wapene treffen mei de Jût (Ute), wêrby't er nei't it skynt mei yn klap fan syn tomahawk twa Jût-krigers fan it hynder sloech. Under de Oarloch fan Reade Wolk (1866-1868) focht er yn 'e krite fan 'e Powderrivier yn súdlik Montana en noardlik Wyoming mei de Brulee-haadman Kriehûn en it Oglala-opperhaad Mâl Hynder tsjin it Amerikaanske Leger.
Op 11 july 1869 wie Slacht-Twa oanwêzich by de Slach by Summit Springs, yn 'e neite fan it hjoeddeiske Sterling, yn Kolorado, dêr't er mei de Hûnskrigers fan 'e Súdlike Sjajinnen ûnder Lange Bolle tsjin it Amerikaanske 5e Kavaleryrezjimint en de Pâny-ferkenners fan it leger focht. By dy ferrassingsoanfal op harren kamp waarden de Hûnskrigers as militêre macht fan betsjutting frijwol útrûge. Oars as Lange Bolle, dy't by dat treffen sneuvele, wist Slacht-Twa te ûntkommen om letter de striid fuort te setten, al rekke er al syn besittings kwyt doe't de Amerikaanske soldaten nei de fjildslach it Yndiaanske kamp platbaarnden.
Slacht-Twa naam wraak op 'e Pâny, doe't er yn 1873 dielnaam oan yn 'e Slach by Massacre Canyon, yn Nebraska, dêr't de Lakota ûnder opperhaad John Grass koarte metten makken mei in jachtpartij fan 'e Pâny (Pawnee). Dat wie ien fan 'e lêste grutte slaggen tusken Yndiaanske folken yn Noard-Amearika ûnderling, wêrby't mear as santich Pâny de dea fûnen. (Tsjintwurdich stiet op it plak fan dizze slach in tinkteken mei op 'e iene kant it gesicht fan John Grass, en op 'e oare kant dat fan Regearjend-oer-Syn-Soan, de Pâny-lieder yn dy slach.) Letter naam Slacht-Twa ek ûnder de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 diel oan 'e striid tsjin 'e Amerikanen.
Under de Geastedûnsoarloch fierde Slacht-Twa op 30 desimber 1890 de Brulee oan dy't yn it saneamde Gefjocht by Drexel Mission it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan kolonel James W. Forsyth befochten. De Amerikaanske troepen teagen nei it Bloedbad fan Wounded Knee, in dei earder, op nei in roomske missypost yn it Pine Ridge Yndianereservaat fan Súd-Dakota, nei't se berjocht krigen hiene dat de gebouwen dêre troch de Lakota yn 'e brân stutsen wiene. Doe't se troch in bedelte rieden, kamen se ûnder fjoer te lizzen fan Slacht-Twa en syn krigers. De 7e Kavalery waard dêrtroch raar yn 'e pine set en koe foar- noch efterút, en moast ûntset wurde troch majoar Guy V. Henry en in ôfdieling fan it 9e Kavaleryrezjimint, dat folslein út Afro-Amerikanen (saneamde buffalo soldiers) bestie.
Slacht-Twa kaam yn 1915 yn 'e âlderdom fan 84 jier te ferstjerren yn it Rosebud Yndianereservaat, yn it súdlike part fan Súd-Dakota.
Hindrik fan Brederode (1531-1568)
Libben
Hendrik fan Brederode, hear fan Brederode, Vianen en boarchgreve fan Utert, wie de âldste soan fan Reinoud III fan Brederode en Philippote fan der Marck. Hy bekearde him ta de reformaasje en keas de side fan Willem fan Oranje en de greve fan Egmont yn harren ferset tsjin de Spaanske Inkwisysje en it Spaanske despotisme. Yn 1557 boaske er mei Amelia fan Nieuwenaar-Alpen yn Vianen. Sy krigen gjin bern.
Hy waard yn 1565 lid fan it Ferbûn fan de Eallju en bea op 5 april 1566 it earste Smeekskrift oan Margareta fan Parma oan. Fan Brederode rop yn Sint-Truiden de gearkomst (14 july 1566) en behearde ta it Kompromis fan Breda (1567).
Hy organisearre troepen yn Antwerpen, brocht in part dêrfan mei it skip nei Vianen, wylst syn kommandant Bombergen De Bosk ferovere. Hindrik besocht fergees om Utert en Amsterdam yn te nimmen, mar it fan him byïnoar brocht legerke by Antwerpen, laat fan Jan fan Marnix waard op 13 maart 1567 yn de slach by Oosterweel fan generaal Beauvoir ferslein wylst de steun fan de Antwerpske kalvinisten troch Willem fan Oranje persoanlik opkeard waard.
Brederode waard maart fan dat jier ta kaptein-generaal fan Amsterdam beneamd. Tegearre mei syn freon en adjudant Lenaert Jansz de Graeff, krige Brederode yn april fan de Spaanske fjildhear Filips fan Noircarmes dien.
Doe't nei de delfal fan Valencijn it ferset yninoar skromfele, ferlieten syn troepen Vianen en giene nei Dútslân. Nei't Hendrik fan Brederode fergees besocht hie wer by Margareta fan Parma yn de geunst te kommen, wykte er sels op 27 april 1567 út nei Emden.
Op 28 maaie 1568 waar er fan de Ried fan Beroerten by ôfwêzichheid feroardiele, mar hy wie doe al op 15 febrewaris 1568 yn ballingskip op kastiel Horneburg ûnder Recklinghausen ferstoarn.
Johannes Belksma
Johannes "Hans" Belksma (Tsjom, 19 oktober 1884 - Tana Toraja, 3 maart 1942) wie in Nederlânsk sindeling fan Frysk komôf. Hy waard nei Nederlânsk-Ynje útsjoerd troch it Grifformeard Sindingsbûn (Gereformeerde Zendingsbond, GZB) yn Utert.
Belksma kaam yn maaie 1916 oan yn it regintskip Tana Toraja, Súd-Sulawesi yn Ynje. It Grifformeard Sindingsbûn stelde út om dêr in kweekskoalle te bouwen. Belksma sette dêrnei út ein mei in normaalkursus yn Tana Toraja. Oant 1942 late er hûnderten ûnderwizers en evangelisten op. Belksma sette ek lieten, psalmen en gesangen oer yn de Torajataal.
Syn soan Abraham Belksma wie fan 1928 oant 1945 ûnderwizer en sindeling foar de GZB.
Pekel A
thumb|De Pekel A besuden Wynskoat thumb|Bopperin fan de Pekel A op in topografyske kaart út 1933 thumb|Underrin fan de Pekel A op in topografyske kaart út 1933 De Pekel A, of Pekel Aa is in lytse rivier tusken Alde Pekela en De Bult beëasten Wynskoat dêr't it yn de Westerwâldske Aa útmûnet.
De nammen fan de doarpen Alde Pekela, Nije Pekela en Boppe Pekela krigen harren namme fan de Pekel A. It part dat troch de Pekela's rint wie eartiids in part fan de bopperin. De boarne fan de feanrivier lei yn de Hoetmansmar bewesten it hjoeddeiske Boppe Pekela. Yn de fyftjinde iuw boude de stêd Grins by Suderfean de Pekelboarch.
De namme Pekel A komt nei alle gedachten fan it wurd pekel (pikel, mei sâlt sêde wetter) en A ferwiist nei in wetterrin, dus de Pekel A betsjut "sâlte wetterstream". Troch it ûnderstrûpen fan it lân troch it wetter fan de Doalert waard de mûning fan it rivierke, dat fan de heechfean yn see rûn, sâltich. Neffens in oerlevering fan de sechtjinde iuw wie yn 1418 it tijferskil tusken Wynskoat en Blijham te sjen. Yn 1427 wie de rivier de skieding tusken Westerwâlde, mei Blijham en Bellingwolde en it westlikste part fan de Fryske goa Reiderlân, dat letter by de goa it Aldamt foege wurde soe. Yn 1566 waard de rivier foar it earst Pekell Ae neamd, wylst de Pekelboarch al yn 1482 neamd waard.
De oarspronklike namme koe de Reider Ae west hawwe, want in kaart út 1616/1617 neamt de namme Olde Reijder Ae alias Olde Pekel Ae. Oare dokuminten stelle de Pekel A lyk oan de Rydt of Rensel, dy't de grins tusken Wynskoat en Blijham foarme. Dy grins rûn fierder súdlik yn de foarm fan in ferdwûne sydstream. Letter kaam de Veensloot of Veenkensloot (1562) dêrfoar yn 't plak, dy't him ôfspjalte fan de Pekel A en dêrnei súdliker rûn.
Yn it begjin fan de sechtjinde iuw hie de Doalert syn wiidste omfieming en doe ferdwûn suver de ûnderrin fan de rivier oant likernôch it hjoeddeiske doarp Alde Pekela ta. Yn de twadde helte fan de sechtjinde iuw foel it lân om de âlde ûnderrin hinne wer drûch troch it opslykjen en doe ûntstie der in nije wetterrin, dy't de namme Pekel A krige. Ynearsten lei der in slûs by Wynskoaterhegebrêge, dy't by nije ynpolderings ferskate kearen ferpleatst waard. Om 1590 hinne ûntstie de delsetting Wynskoatersyl.
Oarspronklik rûn de Pekel A bewesten it eilân fan Ulsda en mûne justjes fierderop út yn de Westerwâldske Aa. By Wynskoat ferienige er mei de Rensel, in lytse feanrivier dy't by Westerlee ûntsprong. Yn 1596 waard der in nije trochbraak nei de Westerwâldske Aa makke by De Bult, dy't de "Nije Rensel" neamd waard. It ôfdamme part waard Heerensloot of Olde Rensel neamd. Dy wie wichtich benammen as grinssleat tusken Beerta en it besit fan de stêd Grins op it eardere eilân Ulsda. Inkelde meänders fan de rivier waarden om 1600 hinne rjochtlutsen en oare stikken waarden ôfsnien. It nije kanaal krige de namme Clocks Nieuwe Diep, wylst de kringeljende âlde rin tenei Olde Aa neamd waard.
Yn 1728 waard de Pekel A kanalisearre en krige doe de namme Pekelder(hoofd)diep. Dy kanalisaasje wie nedich fanwegen de feanterij. By it kanaal del ûntstiene dêrnei de doarpen Alde, Nije en Boppe Pekela.
De 8 fan Grou
De 8 fan Grou is in fytstocht fan Grou út, dêr't de rûte fan oarspronklik de foarm fan it sifer 8 hie. De earste kear dat dit evenimint holden waard, wie yn 1995. Tsjintwurdich binne der lykwols trije lussen, nei it noarden, easten en suden. Troch te kiezen foar ien of mear lussen, en faak foar in lytsere of gruttere foarm fan de lus, kin de tocht oanpast wurde fan in lytse rûte (32 km.) nei gruttere rûtes (mear as 100 km.). Om't de tocht yn lussen opboud is kinder njonken yn Grou fansels ek op oare plakken begûn wurde. Njonken Grou binne ek Akkrum, Earnewâld, De Feanhoop, Terherne, Warten en Ljouwert begjinpunten fan de tocht.
De 8 stie ek for de acht pontsjes yn de rûte. Lykwols binne der mei it útwreidsjen ferskate pontsjes by kaam, dat yn 2017 wienen der tolve pontsjes yn 'e rûte.
Ierdgasfjild fan Slochteren
thumb|Ierdgasfjilden yn Nederlân, útsein de measten op see thumb|Bioskoopsjoernaal oer de oprjochting yn 1963 fan de [[Nederlânske Gasuny]] De ierdgasbel of it ierdgasfjild fan Slochteren is in ûnbidich grutte hoemannichte ierdgas ûnder mids-Grinslân, om it plak Slochteren hinne dat fan de NAM eksploitearre wurdt. It Grinzerfjild beslacht sa'n 900 km2; it leit op in djipte fan 3.000 meter en de dikte fan de gashâldende laach is likernôch 100 meter.
Grûnfersakking
De winning gan it gas hat fan gefolgen dat de grûn fersakket en de regio oanhelle is mei lichte ierdskoddings. Dat hat laat ta skea oan fûneminten en gebouwen en in hegere wetterstân makket soms nije slûzen en diken nedich. De ierdskoddings binne yn de rin fan de jierren sterker wurden en sûnt 2012 binne der ferskate skoddings fan 3.0 op de skaal fan Richter metten. De NAM, dy't it ierdgas wint, fergoedet sokke skea yn prinsipe fia de Commissie Bodemdaling.
Hayuma Tanaka
(31 july 1982) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Matsumoto Yamaga FC. Earder spile foar Yokohama F. Marinos, Tokyo Verdy en Nagoya Grampus.
Saidnaya
Saidnaya (Arabysk: صيدنايا, Arameesk: ܣܝܕܢܝܐ) is in plak yn it Syryske gûvernemint Rif Dimaschq. It plak leit likernôch 30 kilometer noardlik fan Damaskus yn it Qalamun-geberchte op sa'n 1.500 meter hichte.
De stêd wurdt al sûnt de 6e iuw bewenne doe't it bekend stie ûnder de Arameeske namme Danaba.
Al foar't de Romeinske Ryk it kristendom as de offisjele religy oannaam wie de stêd in wichtich kristlik sintrum en ek hjoed-de-dei is de stêd noch altiten in sintrum fan kristlike beafeart.
Saydnaya besiet yn de rin fan de tiid in grutte godstsjintfrijheid, wat net yn it lêste plak te tankjen is oan de troch bergen omsletten lokaasje. Yn de stêd waarden in soad katolike, eastersk-otterdokske, syrysk-otterdokske en syrysk-katolike tsjerken en kleasters boud. Ek tsjintwurdich hat de stêd noch in grut tal kleasters fan ferskillende denominaasjes.
Grutte Priis Formule 1 fan Turkije 2010
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Turkije 2010 yn Istanbûl op 30 maaie. It wie de sande race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2010. Hy waard op İstanbul Park hâlden. De race waard hâlden oer 58 omgongen, op it 5,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 309,3 kilometer.
James DiGiorgio
James DiGiorgio (yn 'e Feriene Steaten, 1950), is in Amerikaansk rêstend regisseur, produsint en senarioskriuwer fan pornografyske films. Hy sette yn 1987 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en makke mear as hûndert films. Yn 2010 beëinige er syn karriêre.
Libben en karriêre
DiGiorgio waard yn 1950 berne earne yn 'e Feriene Steaten. Hy is fan Italjaansk etnysk komôf. Hy sette yn 1987, doe't er 37 jier wie, útein mei in karriêre as regisseur yn 'e Amerikaanske pornoyndustry. Dêrby fungearre er ek wolris as filmprodusint, en skreau er faak syn eigen senario's. Hy wurke foar filmstudio's as VCA Pictures, Vivid Entertainment, Sin City, Red Light District, Hustler Video, Shane's World en Legend Video.
Ien fan 'e bekendste films fan DiGiorgio wie Boobwatch, út 1996, in parody fan it grutte-boarstesjenre op 'e aksjesearje Baywatch, dy't yn 'e 1990-er jierren tige populêr wie. Foar Broken, út 2008, waard er nominearre foar in prestizjeuze AVN Award (de Oscar fan 'e pornoyndustry) yn 'e kategory bêste fideografy. Yn totaal makke DiGiorgio neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) 113 pornofilms.
De Internet Movie Database (IMDb) telt fierders 39 films wêrby't er as kameraman belutsen wie, 15 films wêrfoar't er de montaazje die, 8 films dêr't er it senario foar skreau, 8 films dêr't er de kamerarezjy foar fersoarge, 4 films dy't er produsearre, 3 films wêrfoar't er de produksjemanager wie, en 1 film dêr't er as artdirector yn behelle wie. DiGiorgio spile ek wol as akteur yn syn eigen films, mar altyd yn net-seksuële figuranteroltsjes. Yn 2010 breide er in ein oan syn wurkpaad yn 'e pornoyndustry.
Tatsuhiko Kubo
(18 juny 1976) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Sanfrecce Hiroshima, Yokohama F. Marinos, Yokohama FC en Zweigen Kanazawa. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 2000 en it Confederations Cup 2001.
Weeffek
Op in weeffek kinne bestjoerders ynride op de trochgeande haadrydbaan en ek útride fan dyselde rydbaan ôf. Om't bestjoerders tagelyk fan rydstripe wikselje, en dêr romte foar nedich hawwe, is it ferkearsfermogen fan in weeffek beheind.
Ranzjearbaan
Om it trochfierfermogen te fergrutsjen, wurdt der gauris in ranzjearbaan oanlein dêr't it ferkear fan de ynrydstripe ôf en it ferkear fan de haadrydbaan ôf fan stripe wikselje kinne. Oan de ein fan de ranzjearbaan kin it ferkear fan de ynrydstripe ôf de haadrydbaan opride, of kin it ferkear fan de haadrydbaan de autodyk ôf. Dêrtroch wurdt it ferkear yn de trochgeande rjochting net fersteurd.
It measte ferkear op de ranzjearbaan sil fan de lofterstripe nei de rjochterstripe, en oarsom, wikselje. Pleatslik ferkear dat ien ôfslach fierder ride wol, bliuwt op de rjochterstripe riden. Bestjoerders dy't by fersin ôfslaan soene, of in stik file mije wolle, ride op de lofterstripe. Ranzjearbanen wurde gaurus oanlein op knooppunten yn de foarm fan in klaverblêd.
Skûltsjerke
In skûltsjerke is in tsjerkegebou dat oan de bûtenkant net as sadanich te werkennen is.
Skûltsjerken ûnstiene nei't de skerpste kantsjes fan de reformaasje der wat ôf gie en wiene yn de Republyk fan de Sân Feriene Nederlannen fan tapassing op ferskillende denominaasjes, lykas katoliken, lutheranen, de sûnt 1618 útsletten remonstranten, mennisten en sûnt 1723 ek âld-katoliken. Yn dy tiid wiene allinne de tsjerken fan de lear fan de Nederdútsk Grifformearde Tsjerke offisjeel tastien. Minsken fan oare tsjerklike rjochtings mochten yn 'e regel ûnder betingsten gearkomme, mar harren gebouwen moasten ûnopfallend wêze, mochten net it oansjen fan in tsjerke ha en likemin oerlêst jaan. Om't de katolike skûltsjerken yn in missygebiet leine sûnder tsjerklike hiërargy, waarden de katolike skûltsjerken ek wol staasjes neamd.
Mei de Frânske tiid kaam der in ein oan de dominânsje fan de Nederdútsk Grifformearde Tsjerke en de efterstelling fan oare tsjerklike rjochtings. De Nederdútske Grifformearde Tsjerke krige yn 1816 fan kening Willem I in nij reglemint en de namme Nederlânsk Herfoarme Tsjerke, mar it duorre noch oant 1848 doe't mei Thorbecke's grûnwet alle godstsinsten sels kedize koene oer de bou fan harren tsjerken. Sûnt dy tiid bouden de katoliken hin soad nije monumintale neogoatyske tsjerken. De mennisten bleaune faker yn harren âlde tsjerken.
Slach by Mole Lake
Ferrin
Neffens de mûnlinge oerlevering fan 'e Sokaogon Tsjippewa Mienskip, de federaal erkende Yndiaanske stamme-organisaasje dy't fuortkomt út 'e Mole Lake-Tsjippewa, wie it earste opperhaad fan 'e troep in Gitshee Ki-ji-wa-be-she-shi, dat "Grutte Marter" betsjut. Eltse simmer kaam de troep by de Mole-mar om te fiskjen en te jeien, en hjerstmis rispe men de wylde rys dy't yn 'e sompen om 'e mar hinne groeide. Neitiid folgen se de keppels harten nei de rivier de Peshtigo om dêr de winter troch te bringen.
Yn 1806 kamen ferskate troepen Dakota út it noarden en westen wei del en besochten om it gebiet om 'e mar hinne te feroverjen. It wie harren te dwaan om 'e rysfjilden en de fêste itensfoarrie dy't dy fertsjintwurdigen. De Odjibwe beaen fûleindich ferset mei pylk-en-bôge en mei de tomahawk, sadat der in lange, drege fjildslach ûntstie dêr't oan wjerskanten hûnderten krigers oan meidiene. Mear as 500 Odjibwe en Dakota sneuvelen yn dat treffen, en waarden nei de slach begroeven yn ien mienskiplike grêfheuvel. Uteinlik behellen de Odjibwe de oerwinning. Foar de Dakota wie it in djoere en pynlike nederlaach; hja loeken har werom nei it westen ta, yn wat no súdlik Minnesota is, en kamen nea werom yn Wiskonsin.
Yn 1962 rjochte de Sokaogon Tsjippewa Mienskip in tinkteken foar de Slach by Mole Lake op. Dat stiet yn 'e berm fan 'e snelwei Wisconsin Highway 55, by it doarp Mole Lake, yn it Mole Lake Yndianereservaat.
Luitzen Johannes Oosterhoff
Nei de Twadde Wrâldoarloch siet Oosterhoff yn de fêste stêf fan it Amsterdamske Shell-laboratoarium. Hy promovearre yn 1949 by Kramers op in proefskrift mei de titel Restricted free rotation and cyclic molecules.
Ek doe't er yn 1967 beneamd waard ta gewoan heechlearaar yn Leien, bleau er oant 1971 adviseur by de Shell. Yn1963 waard er beneamd ta lid fan de ôfdieling natuerkunde fan de Keninklike Nederlânske Akademy fan Wittenskippen en yn 1974 krige er in earedoktoraat fan de Universiteit fan Zürich.
European League follybal manlju 2008
De European League follybal manlju 2008 is de fyfde edysje fan it jierlikse European League follybal. Der dogge njoggen Europeeske lannen mei. De earste omloop waard spile fan 13 juny oant en mei 13 july, de finale waard yn Turkije hâlden op 19 en 20 july. Yn de earste omloop wiene de njoggen lannen ûnderferdield yn twa groepen, groep A hie fiif lannen en groep B hie der fjouwer. Yn de earste omloop yn groep A waard der spile yn 5 ferskate omlopen. Yn totaal spile elts lân trijeris tsjin itselde lân. Yn de earste omloop yn groep B waard der spile yn 4 ferskate omlopen. Yn totaal spile elts lân fjouwerris tsjin itselde lân. De beide winners fan de groepen, de bêste nûmer 2 en it gastlân pleatsten har foar de finaleomloop. Yn dit gefal wie Turkije it gastlân, Turkije wie al pleatst foar de finaleomloop, mar wie ek nûmer twa yn groep B. Dêrtroch giene nêst Turkije, Nederlân (winner fan groep A), Dútslân (winner fan groep B) en Slowakije (twadde yn groep A) ek troch nei de finaleomloop. It evenemint wurdt organisearre troch it CEV, it Europeeske follybalbûn.
Kwalifisearre lannen
De folgjende teams binne kwalifisearre foar de finales:
Stjerrende ierde (subsjenre)
De stjerrende ierde is in subsjenre fan 'e fantasy- en science fiction-literatuer, wêrby't it ferhaal plakfynt yn 'e fiere takomst, by de ein fan it libben op 'e Ierde of oan 'e Ein fan de Tiden. Yn 'e regel wurdt dat foarsteld as in tiid dat sels de wetten fan 'e natuerkunde it ôfwitte litte. De tematyk fan sokke ferhalen draait faak om wrâldwurgens, ûnskuld, ideälisme, ferfal ta gaos, de permaninte útputting fan 'e measte of alle natuerlike helpboarnen (lykas de fiedingsstoffen yn 'e grûn) en de hope op fernijing.
In hast like bekend, mar folle moderner foarbyld is it boek Dying of the Light fan 'e Amerikaanske skriuwer George R.R. Martin, út 1977. Hoewol't dat net oer de Ierde giet, beskriuwt de auteur dêryn op yngeande wize de stjerrende wrâld Worlorn, dy't los fan alle sinnestelsels troch it hielal kûgelet. De koerts fan dy planeet makket dat er foar koarte tiid opwaarmet troch in sinne, en ferskate minsklike koloanjes gripe dat oan om op Worlorn in festival te hâlden dat in pear desennia duorret. Tsjin 'e tiid fan Martin syn ferhaal is dat lykwols al efter de rêch en ferliest de planeet stadichoan al syn waarmte wer. Al it plante- en bistelibben dat de minsken op Worlorn yntrodusearre hawwe, is doemd te stjerren, en de pear minsken dy't noch op 'e planeet efterbleaun binne, hâlde ta mank de ûnbidich grutte mar no spûkeftich lege gebouwen dy't foar it festival boud wiene.
Bodiggo
Bodiggo is in hamlet yn Kornwal, Ingelân. It plakje leit sa'n 64 km beëasten Penzance en acht km noardeastlik fan St Austell. Bodiggo waard al beskreaun yn it Domesday Book.
Hood River County (Oregon)
300px|thumb|left|Rjochtbank fan Hood River County yn Hood River Hood River County is in county yn it noarden fan de steat Oregon yn de Feriene Steaten. Neffens de folkstelling fan 2010 hie de county 22.346 ynwenners. It totaal oerflak is 1380 km², wêrfan 1352 km² lân en 28 km² wetter is. De county ûntstie op 23 juny 1908 nei in ôfsplitsing fan Wasco County. It haadplak is Hood River en de county allyk it haadplak binne neamd nei de rivier de Hood, dat in sydrivier fan de rivier de Kolumbia. De Kolumbia foarmet de noardgrins fan de county en is tagelyk ek de grins tusken de steaten Oregon en Washington. De county wurdt begrinzge troch Wasco County yn it easten en it suden, Clackamas County yn it súdwesten, Multnomah County yn it westen en oan de oare kant fan de Kolumbia oan de Washingtonkant troch Skamania County yn it noardwesten en Klickitat County yn it noardeasten.
De delling fan de Hood River hat in ferskaat oan hôven fan apels, parren en kjersen. De ferneamde Fruit Loop is in rûte dat by ferskate buorkerijen, wynhôven en fruitferkeapplakken lânsrint. De county leit tuskende berch Mount Hood en de rivier de Kolumbia, wêr't it yn de Kleau fan de Kolumbia leit en is in populêre bestimming foar surfers, mountain bikers, kuierders, skyers, kayakkers en noch folle mear.
Skiednis
300px|thumb|right|Kaart fan Hood River County 300px|thumb|right|Sicht op Mount Hood De omkriten waarden earst bewenne troch yndianen. De earste blanke bewenners kamen yn dizze omkriten mei de Donation Land Claim yn 1854. De earste skoalle wie yn 1863 boud. Yn 1867 wie in dyk oanlein fanút The Dalles wei. Yn 1880 wennen der 17 famyljes yn de delling fan de Hood River. Letter yn de njoggentjinde iuw kamen der boeren fan Japanske, Finske, Dútske en Frânske komôf. Yn it begjin fan de tweintichste iuw wie de by de ynwenners fan de omkriten fan Hood River yn de noardwestlike hoeke fan doetiidske Wasco County de winsk en wurd in eigen politike ienheid. Op 23 juny 1908 waard Hood River County de 34e county yn Oregon. De Columbia River Highway fan Portland nei The Dalles wie reemakke yn 1922 en de ferbining tuske dizze plakken as ek mei Hood River waard in ein ferbettere.
It leechste punt is 18 meter boppe seenivo by Cascade Locks en it heechste punt is de top fan Mount Hood op 3424 meter hichte.
Demografy
Neffens de folkstelling fan 2010 wennen der 22.346 minsken, 8173 hûshâldings en 5659 famyljes, wêrûnder 83,1% blanken, 0,5% swarten, 0,8% yndianen, 1,4% Aziaten, ),0,2% Pasifyske eilanners en 29,5% fan de befolking wie latino. Fan etnyske oarsprong wie 16,7% Dútsk, 10,6% Ingelsk, 9,8% Iersk en 3,8% Amerikaansk. Der wiene 9271 wenten yn de county. De trochsneed âldens wie 38 jier. It trochsneed hûshâldynkommen wie $51.307 en 9,5% libbe ûnder de earmoedegrins.
Ferkear
300px|thumb|right|Mount Hood Railroad De Interstate 84 rint troch it noarden fan de county by de rivier de Kolumbia lâns. Ek Oregon Route 35 is in wichtige dyk dat fan noard-súd troch de county rint tusken Hood River en Government Camp oan de helling fan Mount Hood. De Mount Hood Railrood is in 35 km lange spoarwei, oanlein yn 1909, dat Parkdale mei Hood River ferbynt. Frachttreinen ride noch oer it spoar, mar ek ekskursjetreinen.
Trifoarium
In trifoarium is in heechlizzende gong yn de muorre fan let-romaanske en benammen goatyske basiliken, dy't oan de kant fan it middenskip iepene is. It foarmet in ferdjipping tusken de arkades op de grûn en de ljochtbeuk, it diel fan it middenskip dêr't de ramen sitte. In trifoarium hoecht net perfoarst sa onlein te wêzen dat der oer hinne rûn wurde kin. Somtiden is in trifoarium ek allinne mar foar de sier oanlein. Yn dat gefal is it in blyn trifoarium. Trifoaria hawwe faak allinne mar in dekorative funksje.
Betsjutting
Fakentiden wurdt ornearre dat it begryp fan it Latyn stamt. Tri (trije) en foris (iepening) ferwize dan nei in trijefâldige iepening. Nei alle gedachten is dat net sa, om't it begryp foar it earst troch de midsiuwske muonts Gervasius by de weropbou fan de katedraal fan Canterbury brûkt waard en it dêr om in gong sûnder trije iepenings giet. Dêrom is it oannimmeliker dat it in ôflieding is fan it midsiuwske anglolatynske wurd foar trochbrutsen ambachtlike wurksumheden of it Ingelsk-Latynske keunstwurd thoroughfarum (trochgong). Yn alle gefallen is it wurd net allinnich bûn oan in foarkommen mei trije iepeningen.
Skiednis
In earste oanset fan it trifoarium ûntstie yn 1140 by de bou fan de katedraal fan Sens yn Frankryk. Likernôch tsjien jier letter ûntstie foar it earst in echt trifoarium by de bou fan de katedraal fan Noyon. Sûnt it begjin fan de bou fan it nije skip foar de katedraal fan Chartres waard yn 1190 foar it earst de lettere tradisjonele goatyske muorreyndieling tapast: earst in arkadesône, dan it trifoarium en dêrnei de ljochtbeuk.
Stevns (gemeente)
Stevns is ien fan de santjin gemeenten op it Deenske eilân Sjælland. De gemeente foarmet de súdlike ein fan de baai fan Køge en hat in oerflak fan 249.5 km².
Stevns leit súdlik fan Kopenhagen en beslacht it grutste part fan it skiereilân Stevns. It bestjoersintrum is Store Heddinge.
It flakke lânskip fan de gemeente wurdt ôfwiksele troch doarpen en bosk. In bysûnder lânskip foarmje de 17 kilometer lange oant 40 meter hege krytkliffen mei de namme Stevns Klint. Stevns Klint is as natoermonumint sûnt 2014 tafoege oan it wrâlderfskip fan UNESCO.
Michel Noë
Michel Noë (Orleans, Frankryk) wie nei 1650 foarsjonger yn de Waalske tsjerke te Ljouwert; ek wie er graveur en dichter yn it Frânsk. Hy waard as boarger fan Ljouwert ynskreaun yn 1665.
Sierra Santos
Libben en karriêre
Santos waard yn 1995 berne yn 'e súdeastlike Amerikaanske steat Floarida. Hja makke yn novimber 2013, doe't se achttjin jier wie, har debút yn in pornografyske film. Sûnt hat se fral yn 't spier west foar pornosites op it ynternet, wêrûnder Bang Bros, Brazzers en GF Revenge.
Njonken har aktearwurk wurket Santos ek as model troch te posearjen foar neakenblêden. Dêrby giet it benammentlik om útjeften dy't har talizze op it grutte-boarstesjenre, mei't Santos natuerlike grutte boarsten hat. Neffens har offisjele opjefte is se 1.62 m, mei in gewicht fan 55 kg en kupmaat 36DD.
Ried fan Trije Fjurren
De Ried fan Trije Fjurren (Ingelsk: Council of Three Fires; Odjibwe: Niswi-mishkodewin) wie in langjierrige politike konfederaasje en in militêr bûnsgenoatskip tusken de Odjibwe, de Ottawa en de Potawatomy, trije nau besibbe Yndiaanske folken út it gebiet fan 'e Grutte Marren fan Noard-Amearika. Ek tsjintwurdich wurdt hjirfan noch wol sprutsen. Foarhinne gie it om in formele alliânsje; tsjintwurdich binne de ûnderlinge bannen ynformeel.
Skiednis
De Odjibwe of Tsjippewa (Ojibwe of Chippewa), de Ottawa (Ottawa of Odawa) en de Potawatomy (Potawatomi) foarmen fan oarsprong nei alle gedachten ien etnyske groep, dy't him wierskynlik tusken 500 en 1000 yn it gebiet fan 'e Grutte Marren nei wenjen sette út in earder heitelân oan 'e Atlantyske kust wei. De trije ûnderskate etnyske identiteiten moatte neitiid ûntstien wêze. Oan 'e hân fan 'e mei piktogrammen beskreaune bastrôlen fan it Midewiwin-genoatskip (fan medisynlju) datearre de Potawatomy-âldste Shup-Shewana de formaasje fan 'e Ried fan Trije Fjurren yn it jier 796, te Michilimackinac oan 'e Strjitte fan Mackinac tusken Opper- en Neder-Michigan.
Yn 'e organisaasje fan 'e Ried fan Trije Fjurren fierden de Odjibwe de oantsjutting of titel fan 'âldste broer', wylst de Ottawa de 'middelste broer' wiene en de Potawatomy de 'jongste broer'. Fan gefolgen is it sa dat altyd as der fan 'e 'Odjibwe, Ottawa en Potawatomy' (yn dy folchoarder) sprutsen wurdt, der ymplisyt ferwiisd wurdt nei de Ried fan Trije Fjurren. Fierders wiene de Odjibwe de 'warders fan it leauwe', de Ottawa de 'warders fan 'e hannel' en de Potawatomy de 'warders fan it fjoer'. By de Potawatomy waard dy oantsjutting de grûnslach foar harren nasjonale identiteit, mei't harren etnonym, Boodewaadamii (yn it Odjibwe) of Bodéwadmi (yn it Potawatomy) ôflaat is fan it wurd foar "fjoer", boodawaadam.
Hoewol't de Ried fan Trije Fjurren ferskate moetingsplakken hiene, begûn men meitiid de foarkar te jaan oan Michilimackinac, fanwegen de sintrale lokaasje. Ynsafier't de ôfstannen en it aard fan 'e yndividuële krigers en opperhaden dat talieten, fierde de Ried fan Trije Fjurren in mienskiplik polityk en militêr belied foar de oanbuorjende folken oer. Dêrby gie it benammen om 'e Sôk, Foks, Menominy, Winnebago, Irokezen, Huroanen en Sû, en letter ek de Frânsen, Britten en Amerikanen.
Troch it oanmoedigjen fan hannel hie de Ried fan Trije Fjurren yn 'e regel freedsume relaasjes mei de buorfolken, hoewol't skelen oer it oandiel yn 'e lukrative pelshannel ferskate kearen ta oarloch laten mei de Irokeeske Konfederaasje yn it easten en de Grutte Sû Naasje yn it westen. Under de Frânske en Yndiaanske Oarloch (1754-1763) focht de Ried fan Trije Fjurren oan 'e kant fan 'e Frânsen tsjin 'e Britten, wêrby't se ta de ferliezende partij hearden.
Nei't yn 1776 de Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch útbrutsen wie, ûntjoech de Ried fan Trije Fjurren him ta it wichtichste ûnderdiel fan 'e Yndiaanske Konfederaasje fan de Grutte Marren, dy't fierdere kolonisaasje fan Yndiaansk lân troch de Amerikanen tsjinkeare woe. Under de Noardwestlike Yndiaanske Oarloch (1785-1795) en de Oarloch fan 1812 (1812-1815) focht de Ried fan Trije Fjurren mei de Britten tsjin 'e Feriene Steaten. De ferskate nederlagen tsjin 'e Amerikanen, dy't nettsjinsteande alle krewearjen dochs de kolonisaasje fan it gebiet fan 'e Grutte Marren ta gefolch hiene, betsjutte de ein fan 'e Ried fan Trije Fjurren as in polityk-militêre organisaasje. As der tsjintwurdich noch fan 'e Ried sprutsen wurdt, bedoelt men dat yn in ynformele, etnografyske sin.
Daisuke Sakata
(16 jannewaris 1983) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Avispa Fukuoka. Earder spile foar Yokohama F. Marinos, Aris Thessaloniki en FC Tokyo.
Daigo Kobayashi
(19 febrewaris 1983) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar New England Revolution. Earder spile foar Tokyo Verdy, Omiya Ardija, Stabæk, Iraklis Thessaloniki, Shimizu S-Pulse en Vancouver Whitecaps.
Yuto Sato
(12 maart 1982) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar JEF United Chiba. Earder spile foar Kyoto Sanga FC.
Mole Lake Yndianereservaat
It Mole Lake Yndianereservaat (Ingelsk: Mole Lake Indian Reservation) is it reservaat fan 'e federaal erkende Sokaogon Tsjippewa Mienskip (Sokaogon Chippewa Community). It leit yn it noardeasten fan 'e Amerikaanske steat Wiskonsin, en bestiet út in stikmannich net opinoar oanslutende perselen. Yn it reservaat stiet û.m. it monumintale Dinesen Log House en teffens it eigen kasino fan 'e Sokaogon Tsjippewa Mienskip, it Mole Lake Casino and Bingo.
Skiednis
Yn wat no it Mole Lake Yndianereservaat is, fûn yn 1806 de Slach by Mole Lake plak tusken de Odjibwe en de Dakota, wêrby't mear as fiifhûndert krigers it libben lieten. Hjoed de dei stiet op it plak fan dy fjildslach, deunby it doarp Mole Lake, in tinkteken yn 'e berm fan 'e snelwei Highway 55.
De Mole Lake-Tsjippewa binne in histoarysk folksdiel fan 'e Odjibwe. Hja hearden ta de ûndertekeners fan it earste Ferdrach fan La Pointe, dat yn 1842 troch guon Odjibwe-troepen mei fertsjintwurdigers fan it regear fan 'e Feriene Steaten sletten waard. Yn 1854 ferlearen de Mole Lake-troep en de St. Croix-troep lykwols harren rjocht op federale erkenning om't se by it twadde Ferdrach fan La Pointe net fertsjintwurdige west hiene. Boppedat gie de akte fan besit fan it eardere Yndianereservaat fan 'e Mole Lake-troep ferlern by in skipbrek op 'e Boppemar.
Pas ûnder de Wet op de Yndiaanske Reorganisaasje, fan 1934, wisten de Mole Lake-troep en de eastlike helte fan 'e St. Croix-troep harren te reorganisearjen. Yn 1937 slagge it de Mole Lake Troep fan Boppemarder Tsjippewa, sa't de stamme doe hiet, lang om let en win ûnder lieding fan it opperhaad Willard Ackley syn federale status en reservaat werom.
Oan 'e ein fan 'e 1960-er jierren waard der deunby it Mole Lake Yndianereservaat sink- en kopererts yn 'e grûn oantroffen. Neitiid waard fêststeld dat it dêrby om ien fan 'e rykste fynsten op dat mêd yn 'e skiednis fan Noard-Amearika gie. It plan om der in myn te fêstigjen (de saneamde Crandon-myn) om 'e erts te eksploitearjen, mette lykwols fûleindige wjerstân fan miljeu-aktivisten, de Sokaogon Tsjippewa Mienskip en de oanbuorjende Forest County Potawatomy Naasje. Dêrtroch ûntstie in kontroversjele ympasse dy't goed tritich jier oanhold, oant de beide stammen yn 2002 in rjochtsaak foar it Amerikaansk Heechgerjochtshôf wûnen dy't eksploitaasje fan 'e Crandon-myn ekonomysk ûnoantreklik makke. Dêrnei koene se de myn yn 2003 opkeapje foar $16,5 miljoen oan jild dat se fertsjinne hiene mei harren respektivelike kasino's, sadat plannen foar eksploitaasje fan 'e myn foargoed tsjinholden waarden.
Geografy
It Mole Lake Yndianereservaat leit op 45°29′52″ noarderbreedte by 88°59′20″ westerlingte yn it noardeastlike part fan 'e Amerikaanske steat Wiskonsin. It bestiet út in stikmannich net opinoar oanslutende lytse perselen grûn yn Forest County, oan 'e iggen fan 'e Mole-mar, de Rice-mar en de Bishop-mar. Yn totaal hat it reservaat in oerflak fan 19,9 km² (of 1.984,7 ha). It haadkertier fan 'e Sokaogon Tsjippewa Mienskip is fêstige yn it doarp Mole Lake, dat ta de gemeente Nashville heart en foar in diel yn it reservaat leit.
Demografy
It Mole Lake Reservaat is it Yndianereservaat fan 'e federaal erkende Sokaogon Tsjippewa Mienskip. Dat is ien fan 'e 22 ûnderskate stamme-organisaasjes dy't yn 'e Feriene Steaten de Odjibwe (Ojibwe), ek wol Tsjippewa (Chippewa) neamd, fertsjintwurdigje, in Algonkwynsk folk dat yn it gebiet fan 'e Grutte Marren sawol yn 'e Feriene Steaten as yn Kanada libbet. Neffens gegevens út 2015 wennen der doe likernôch 500 minsken yn it Mole Lake Reservaat. De befolkingstichtens bedroech yn 25,2 minsken de km².
Ekonomy en foarsjennings
Dyselde neamde de hutte Frydenlund ("Freugdebosk") en hold der 14 moannen ta ear't er nei Denemark weromkearde. Yn 'e tiid dat er mank de Odjibwe tahold, sloech Dinesen om mei in pleatslike frou dy't foar him itensea en de húshâlding berêde, en nei syn ôfreis skonk dy it libben oan in dochter, Emma, wa har neiteam oft noch altyd mank de Sokaogon Tsjippewa Mienskip libbet. It Dinesen Log House is tsjintwurdich in wichtige toeristyske attraksje dy't elts jier yn augustus it sintrum is fan in feestlik evenenmint wêrby't skiednis, taal, folksmuzyk en de tradisjonele gerjochten, keunsten en ambachten fan 'e pleatslike Odjibwe beljochte wurde.
In oare wichtige attraksje yn it Mole Lake Reservaat is it Mole Lake Casino and Bingo, it kasino fan 'e Sokaogon Tsjippewa Mienskip, dy't op reservaatlân net bûn is oan it steatsferbod op gokken dat yn Wiskonsin fan krêft is. Dit kasino stiet 11 km besuden de stêd Crandon en 48 km eastlik fan Rhinelander oan 'e snelwei Highway 55. It omfettet in restaurant, in kafee, in jildautomaat, tafels foar it spyljen fan ienentweintigjen en mear as fjouwerhûndert fruitautomaten. It kasino is alle dagen iepen. Deunby is ek in tankstasjon fêstige mei in lytse supermerk dêr't libbensmiddels, sigaretten, wylde rys en Yndiaanske ambachtlike produkten te keap binne.
Biltske Beweging
Fan âlds hawwe de Bilkerts in dúdlik ûnderskiedbere eigen identiteit, dy't troch de iuwen hinne in fruchtbere fiedingsboaiem bliek foar politike streamings fan alderlei mêd, lykas patriottisme, liberalisme, sosjalisme en anargisme. De njoggentjinde-iuwske Fryske skriuwer Waling Dykstra, dy't sels fan berte in Bilkert wie, spile as ien fan 'e earsten yn op 'e Biltske eigenheid troch ferskate boekjes oer aktuële fraachstikken yn it Biltsk út te bringen. Yn 'e tweintichste iuw wiene it Hartman Sannes en Hotze Sytses Buwalda dy't grûnlizzende publikaasjes skreaune oer de Biltske taal en skiednis. As medium tsjinne faak de Bildtse Courant en nei de Twadde Wrâldoarloch de Bildtse Post.
Sûnt 1980 rekke de Biltske Beweging yn in streamfersnelling, wat feroarsake waard troch de dat jiers ynfierde ferplichting fan ûnderwiis yn it Frysk. Op it Bilt joech dat in protte trelit, en waard de Stichting Ons Bildt oprjochte om it 'Fryske ymperialisme' te kearen. Nei in krêftmjitting krigen de net-Frysktalige dielen fan Fryslân de mooglikheid om ûntheffing fan 'e ferplichting oan te freegjen. Dêrfoaroer stie dat der dan wol lesjûn wurde moast yn 'e eigen taal, kultuer en/of skiednis. Om foar Biltsktalich lesmateriaal te soargjen, waard doe de Kemissy Bildts yn it libben roppen, dy't him yn 1999 ûntjaan soe ta de Kemissy Meertalighyd. It Bildts Dokumintasysintrum, dat sûnt 1990 bestiet, sammelet al it âlde foto- en filmmateriaal oer it Bilt en makket it digitaal beskikber. Yn 1999 ûntstie de Aerden Plaats, in kultureel besikerssintrum dat him njonken it ferskaffen fan toeristyske ynformaasje taleit op skiednis, kultuer en keunst. Sûnt 2015 binne alle neamde organisaasjes feriene yn 'e Stichting Bildts Aigene,
Eutin
Eutin is in stêd en gemeente yn de Dútske dielsteat Sleeswyk-Holstein. It is de kreisstadt fan de Kreis East-Holstein. Eutin leit oan de Großer Eutiner See yn it Natuerpark Holsteins Switserlân. It is in erkend kueroarde. Om reden fan de kultuerele bloeiperioade 1776-1829 krige it plak de bynamme "Weimar fan it Noarden". De Breugemansiik is in bekende attraksje yn de kontrei.
Geografy
Eutin wurdt omjûn troch in tal marren yn de boskige omkriten, de Grutte Eutinermar, Lytse Eutinermar, Kellermar en Ukleimar. De marren binne populêr by boatsjeminsken, fiskers en by swimmers.
Sleeswyk-Holstein, benammentlik by Eutin, is bekend fan syn protte koalsiedfjilden, dat brûkt wurdt foar it produsearjen fan alternative enerzjy. De regio hat ek in soad wyntubines.
It besjen wurdich
In kar:
Lytse Tsjerke (Follenhove)
De Lytse of Us-Leaffrouwe tsjerke is ien fan de twa midsiuwske tsjerken yn Follenhove yn de provinsje Oerisel. De tsjerke wurdt brûkt troch de 'grifformearde' PKN-gemeente fan Follenhove.
Skiednis
Oant 1976 brûkte de herfoarme gemeente de Lytse Tsjerke. Yn 1978 kocht de gemeente de toer oan en waard it oerwurk restaurearre. De grifformearden fan Follenhove kochten yn 1981 de tsjerke oan en lieten de brekfallige banken ferfange troch iken banken út de Klemenstsjerke fan Stienwyk. De reade estrikken ûnder de banken binne nei it gongpaad en om de preekstoel hinne ferlein en de tsjerke krige flierferwaarming. Ek binne der doe trije kroanluchters ophongen.
Yn de tsjerke stiet in âlde iken preekstoel, oarspronklik ôfkomstich út de tsjerke fan it eardere turfdoarp Beulake, dat yn 1776 troch it hieltiten grutter wurdende wetter ferdwûn. De kânselbibel is yn 1702 printe troch Hendrik-Jacob en Pieter Keur út Doardt. De oarspronklike klokken út 1458 binne nei alle gedachten yn de Frânske tiid omraand foar kanonnen. De ferfangende klok skuorde yn 1862 en waard doe ferfongen troch in klok fan Petit & Fritsen út Aarle Rixtel, dy't yn 1943 foardere waard. De hjoeddeiske klok waard yn 1958 getten.
Oargel
De Westfaalske oargelkas fan it oargel is 18e iuwsk en waard oarspronklik foar de katolike skûltsjerke fan Oldenzaal boud. Yn 1911 waard dy kas foar it sûnt 1849 yn de tsjerke oanwêzige hûsoargel set. It hûsoargel waard yn 1918 ferfongen troch it haadwurk fan it Garrels-oargel fan de âld-katolike tsjerke fan De Haach. Doe't de grifformearde tsjerke de Marijetsjerke yn 1981 oankocht, naam it harren eigen oargel út de eardere tsjerke mei, dat troch R. Kamp yn 1962 boud wie as twamanualich ynstrumint mei 19e iuws piipwurk. It Garrels-ynstrumint ferhûze wer nei de âld-katolike tsjerke fan De Haach.
Yn 2012 fûn in grutte restauraasje en reorganisaasje fan it ynstrumint plak troch A. Nijsse út Oud-Sabbinge, werby't it oargel in nije traktuer, in nije wynfoarsjenning en in nije spyltafel krige. Ek feroare de disposysje troch tafoeging fan oare registers, wêrûnder de fagot fan it oargel út de grifformearde tsjerke fan Rinsumageast en in tal registers fan C.F.A. Naber út 1854 fan it âlde oargel fan de Moriatsjerke yn Emmeloard. It oargel waard op 19 oktober 2012 wer yn gebrûk nommen.
Tsukasa Umesaki
(23 febrewaris 1987) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Urawa Reds. Earder spile foar Oita Trinita en Grenoble.
Tekstskriuwer
In tekstskriuwer, of ek wol copywriter, is yn 'e brede sin fan it wurd immen dy't teksten fan alderlei soarte skriuwt, mar yn 'e regel wurdt der in persoan mei bedoeld dy't ferantwurdlik is foar it opstellen fan 'e proazatekst fan teäter- en kabaretfoarstellings of fan uterings fan reklame of foarljochting.
Lju dy't fiksje skriuwe foar film, tillefyzje en toaniel neamt men senarioskriuwers ynstee fan tekstskriuwers, en lju dy't poëtyske teksten meitsje wurde tekstdichters of lietsjeskriuwers neamd.
Seo Jae-pil
Hy wie ien fan de organisearderders fan de Gapsinkûp yn 1884 en fan de boargerrjochtebewegeing fan 1896 oant 1898 en oaren dy't krewearren foar it kiesrjocht. Doe't de Gapsinkûp mislearre, flechte er nei de Feriene Steaten dêr't er dokter waard. Hy wie de earste Koreäan dy't Amerikaansk steatsboarger waard. Fan 1895 oant 1898 wie er yn Koreä adviseur fan it Joseondynasty-regear en fan 1945 oan 1948 wie er haadadviseur fan de Amerikaanske besettingsmacht yn it suden. Hy skreau ûnder de skûlnamme N.H. Osia.
Sokaogon Tsjippewa Mienskip
De Sokaogon Tsjippewa Mienskip (Ingelsk: Sokaogon Chippewa Community) is in federaal erkende Yndiaanske stamme-organisaasje yn 'e Feriene Steaten. Dizze stamme stie foarhinne ek wol bekend as de Mole Lake Troep fan Boppemarder Tsjippewa (Mole Lake Band of Lake Superior Chippewa). De leden binne etnyske Odjibwe (ek wol Tsjippewa neamd). De Sokaogon Tsjippewa Mienskip beskikt oer in eigen Yndianereservaat yn it noardeasten fan 'e steat Wiskonsin. It haadkertier fan 'e stamme is fêstige yn it doarp Mole Lake.
Skiednis
De namme 'Sokaogon', dat "Peal yn 'e Mar" betsjut, giet werom op in peal (Ingelsk: post), mooglik in ferstienne beam, dy't yn earder tiid yn 'e deunby leine Post-mar stie. Yn 'e krite dy't troch de Sokaogon Tsjippewa Mienskip bewenne wurdt, fûn yn 1806 de Slach by Mole Lake plak tusken de Odjibwe en de Dakota, wêrby't mear as fiifhûndert krigers it libben lieten. Hjoed de dei stiet op it plak fan dy fjildslach, deunby it doarp Mole Lake, in tinkteken yn 'e berm fan 'e snelwei Highway 55.
Pas ûnder de Wet op de Yndiaanske Reorganisaasje, fan 1934, wisten de Mole Lake-troep en de eastlike helte fan 'e St. Croix-troep harren te reorganisearjen. Yn 1937 slagge it de Mole Lake Troep fan Boppemarder Tsjippewa, sa't de stamme doe hiet, lang om let en win ûnder lieding fan it opperhaad Willard Ackley syn federale status en reservaat werom.
De leden fan 'e Sokaogon Tsjippewa Mienskip binne aktyf yn it rispjen fan wylde rys yn 'e moerassige kriten yn en bûten harren reservaat. It rjocht fan 'e Yndiaanske stammen fan noardlik Wiskonsin om dat ek te dwaan yn 'e wyldernis, bûten harren eigen gerjochtichheid, waard yn 1983 fêstlein yn it fûnis yn 'e rjochtsaak Lac Courte Oreilles Band of Lake Superior Chippewa Indians v. Lester B. Voigt.
Oan 'e ein fan 'e 1960-er jierren waard der deunby it Mole Lake Yndianereservaat fan 'e Sokaogon Tsjippewa Mienskip sink- en kopererts yn 'e grûn oantroffen. Neitiid waard fêststeld dat it dêrby om ien fan 'e rykste fynsten op dat mêd yn 'e skiednis fan Noard-Amearika gie. It plan om der in myn te fêstigjen (de saneamde Crandon-myn) om 'e erts te eksploitearjen, mette lykwols fûleindige wjerstân fan miljeu-aktivisten, de Sokaogon Tsjippewa Mienskip en de oanbuorjende Forest County Potawatomy Naasje. Dêrtroch ûntstie in kontroversjele ympasse dy't goed tritich jier oanhold, oant de beide stammen yn 2002 in rjochtsaak foar it Amerikaansk Heechgerjochtshôf wûnen dy't eksploitaasje fan 'e Crandon-myn ekonomysk ûnoantreklik makke. Dêrnei koene se de myn yn 2003 opkeapje foar $16,5 miljoen oan jild dat se fertsjinne hiene mei harren respektivelike kasino's, sadat plannen foar eksploitaasje fan 'e myn foargoed tsjinholden waarden.