cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elektoraat
Histoarysk mochten yn Nederlân, bygelyks, inkeld manlju stimme dy't in beskate mjitte oan belesting betellen. Yn 'e praktyk kaam dat systeem del op útsluting fan it elektoraat fan alle froulju, mar ek fan alle manlju dy't net ta de maatskiplike boppeklasse hearden. Mei de ynfiering fan it algemien manljuskiesrjocht yn 1917 waard it elektoraat útwreide ta alle manlju, mar pas yn 1919 mocht troch de ynfiering fan it algemien frouljuskiesrjocht de hiele mearderjierrige Nederlânske befolking by ferkiezings syn stim útbringe. Yn 'e Feriene Steaten waarden yn 'e njoggentjinde iuw net inkeld froulju, mar ek slaven fan it elektoraat útsletten, wat sjoen wurde kin as in útsluting op basis fan maatskiplike klasse, mar om't de slaven allegear swart wiene ek as in útsluting op basis fan ras. Tsjintwurdich is it yn in protte Amerikaanske steaten noch altyd sa dat lju dy't foar in swier misdriuw feroardiele wurde, harren kiesrjocht foargoed ferlieze.
Paranormal romance
Paranormal romance, wat oerset wurde kin as "boppenatuerlike romantyk", is in literêr en filmysk subsjenre dat romantyske fiksje kombinearret mei ien of mear sjenres dêr't boppenatuerlike (of bûtenierdske) eleminten yn foarkomme, lykas fantasy, horror of science fiction. Dêrby is it wichtich dat foar de opbou fan it ferhaal de klam lein wurdt op it romantyske elemint, wylst it boppenatuerlike elemint fral fan belang is foar de eftergrûn fan it ferhaal. Hoewol't mear tradisjonele fantasy-, horror- en science fiction-ferhalen mei in romantyske subplot soms ek wol oanmurken wurde foar paranormal romance, is dat eins net wat it sjenre echt ynhâldt.
Yn 'e regel giet it by paranormal romance om in romantyske relaasje tusken in minske en in fampier, in wearwolf, in geast of in oar, soartgelikens boppenatuerlik wêzen, al wurde der ek romantyske relaasjes ta rekkene mei bûtenierdske wêzens of mei oare minsken út histoaryske tiidrekken dy't troch tiidreizgjen berikt wurde. Minder faak foarkommend binne romantyske relaasjes mei minsken dy't boppenatuerlike krêften hawwe, lykas telepaty of telekineze.
Paranormal romance is in sjenre dat syn woartels hat yn in oar literêr sjenre, dat fan 'e Goatyske roman, de direkte foarrinner fan 'e hjoeddeiske horror. Hoewol't paranormal romance yn syn moderne foarm al teminsten sûnt de 1930-er jierren bestiet, is de grutte populariteit derfan in relatyf resint ferskynsel, dat om it jier 2000 hinne fasilitearre waard troch de groei fan it ynternet en de ûntwikkeling fan it elektroanysk útjaan fan teksten. Tusken 2002 en 2004 allinnich al waard it tal útjûne paranormal romance-titels yn 'e Feriene Steaten ferdûbele oant 170 per jier. Fan in populêr boek fan dit sjenre kinne yn Amearika allinnich al maklik 500.000 eksimplaren ferkocht wurde. Anno 2015 is paranormal romance noch altyd ien fan 'e fluchst groeiende romantyksjenres.
Auteurs dy't harren yn it paranormal romance-sjenre spesjalisearre hawwe, binne bygelyks Stephenie Meyer (bekend fan 'e ferfilme Twilight-rige), Dani Harper, Richelle Mead, Kerrelyn Sparks, Jessica Bird, Kresley Cole, Christine Feehan en Kelley Armstrong. Neffens statistiken dy't yn 2013 troch de Amerikaanske fantasy- en science fiction-útjouwerij Tor Books frijjûn waarden, binne fan 'e skriuwers fan pararnormal romance 57% froulju en 43% manlju, wylst yn oare subsjenres fan fantasy en science fiction de auteurs foar likernôch 67% manlju en 33% froulju binne.
Boffert
thumb| In boffert of trompkoeke is in Frysk bakkersprodukt. It wie waarm iten foar earmelju en waard iten mei op elk plak bûter en sûker, of sjerp. It is in soarte keek en waard ek wol iten mei waarme fanyljsaus. Bofferts waarden makke fan moal, molke, krinten, aaien en gist. Letter kamen der ek moderne resepten.
Fanâlds waarden bofferts as kreamkadootsje jûn troch de neiste buorlju. By de berte fan in jonge waard in krinteboffert jûn, en by in famke in sûkerboffert.
Boffertspanne
Der wienen eartiids spesjale boffertspannen. Sa’n spanne sjocht der út as in smelle tulbânfoarm mei in lid der op. Wa’t gjin boffertpanne hat, kin ek in tulbânfoarm brûke, mar dan moat de boffert yn de ûne bakt wurde. Ferwaarmje dan de ûne foar op 180 graden, en bak de boffert yn ûngefear in oere gear.
Toxopeus (famylje)
thumb|175px|Wapenschild van het geslacht Toxopeus Toxopeus is de namme fan in Nederlânsk laach.
Aldst bekende nammedrager
De âldste bekende persoan mei de namme Toxopeus yn Noardwest Europa wie in Lubbertus Toxopeus (1576-1661) út it greefskip Bentheim dy't nei de reformaasje yn Burgsteinfurt yn de Dútse streek Westfalen oplaat waard ta dûmny. Hy waard yn 1600 beroppen yn Larrelt by Emden yn East-Fryslân. Dy syn soan, ds. Johannes Toxopeus (1606-1666) waard dûmny yn Oterdum by Delfsyl. Hy is de stamheit fan it laach Toxopeus yn de Nederlannen.
Ferklearring fan de namme en famyljewapen
Oer de betsjutting fan de skaainamme Toxopeus bestiet gjin oerienstimming ûnder de genealogen. De útspraak is 'toksopéjus'. Kenners fan de klassike talen bringe de namme yn ferbân mei bôgemakker, oaren mei bôgesjitter. Yn alle gefallen is it wis dat it Grykske wurd 'toxon' ('bôge') yn de namme opnommen is.
De Nederlânske famylje Toxopeus hat in hânbôge yn syn wapen. It wapen fan Edzo Toxopeus (1918-2009) is yn glês yn lead oanbrocht yn in rút yn de seal fan de Deputearre Steaten yn it provinsjehûs fan Grinslân.
Bekende leden
Under oaren:
Little, Brown and Company
Little, Brown and Company (of Little, Brown & Co.) is in Amerikaanske útjouwerij, dy't oprjochte waard yn 1837 en fêstige is yn New York. Sûnt 2006 is it bedriuw eigendom fan 'e Hachette Book Group. Little, Brown and Company moat net betize wurde mei de Little, Brown Book Group, dat oarspronklik de Britske difyzje wie, mar dat sûnt 2006, as ûnderdiel fan Hachette UK, lykwols los fan Little, Brown and Company operearret.
Skiednis
Little, Brown and Company waard yn 1837 oprjochte troch de útjouwers Charles Coffin Little en James Brown. It bedriuw lei him yn 't earstoan ta op 'e publikaasje fan juridyske traktaten en bûtenlânske (fral Britske) titels op it mêd fan non-fiksje. Desennialang wie it de wichtichste Amerikaanske útjouwerij fan juridyske en algemiene neislachwurken fan 'e Feriene Steaten, wêrûnder de Encyclopædia Brittannica. Fan 1845 oant 1874, doe't it Government Printing Office oprjochte waard, wie Little, Brown and Company boppedat ûnder in mienskiplike resolúsje fan beide huzen fan it Amerikaanske Kongres de offisjele útjouwer fan Amerikaanske wetsteksten.
Benammen fan 'e 1850-er jierren ôf begûn Little, Brown and Company ek fiksje en poëzij út te jaan, mei as hichtepunten in 96 dielen tellende rige oer it wurk fan Ingelske dichters fan Chaucer oant en mei Wordsworth, yn 1853-1858, en de Ingelske oersetting fan 'e roman Quo Vadis?, fan Henryk Sienkiewicz, yn 1896. Fan 1925 oant 1985 wurke Little, Brown and Company gear mei de Atlantic Monthley by de publikaasje fan û.m. All Quiet on the Western Front, fan Erich Maria Remarque, Mutiny on the Bounty, fan James Norman Hall, en The Catcher in the Rye, fan J.D. Salinger. Oare hichtepunten út 'e tweintichste iuw wiene de roman Little Women, fan Louisa May Alcott, en de poëzij fan Emily Dickinson. Ek skriuwers as de Dalai Lama, C.S. Forester, Henry Kissinger, Norman Mailer, Nelson Mandela, Stephenie Meyer, George Stephanopoulos, Gore Vidal en Herman Wouk lieten har wurk by Little, Brown and Company útjaan.
Yn 1968 waard de útjouwerij oernommen troch Time Inc., en nei de fúzje tusken Time en Warner Communications waard Little, Brown and Company yn 1989 ûnderbrocht by de Time Warner Book Group. Yn 1992 wreide Little, Brown and Company syn wurkterrein út nei Grut-Brittanje, troch de oankeap fan MacDonald Futura fan Maxwell Communications. Yn 1993 rjochte Little, Brown and Company fierders in nije ymprint foar paperbacks op, mei as namme Back Bay Books. Yn 1996 ferkocht Time Warner de non-fiksjedifyzje fan Little, Brown oan 'e Nederlânske útjouwerij Wolters Kluwer, dy't him ferdielde oer syn ymprints Aspen Publishers en Lippincott-Raven.
Yn 2006 ferkocht Time Warner syn útjouwersdifyzje oan 'e Frânske útjouwerij Hachette Livre, dy't ûnderdiel is fan 'e Lagardère Group. Hachette Livre neamde de Time Warner Book Group om ta de Hachette Book Group, dêr't sawol Little, Brown and Company as it dêr los fan steande Little, Brown Books for Young Readers ta hearre. Yn 2011 rjochte Little, Brown de ymprint Mulholland Books op foar de útjefte fan misdie- en detektiveromans.
The Dresden Files (romansearje)
The Dresden Files is in fantasy-romansearje fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwer Jim Butcher, dy't ta it subsjenre fan 'e urban fantasy heart. De titel betsjut: "De Dresden-dossiers". De rige, dy't yn it ik-perspektyf skreaun is, giet oer de ûndersiken yn 'e wrâld fan it boppenatuerlike troch de tsjoender en privee-detektive Harry Dresden út Chicago. De earste roman, Storm Front, waard yn 2000 publisearre by de Amerikaanske útjouwerij Roc Books, dat de oarspronklike útjouwer fan 'e rige is. Anno 2019 bestie de searje út fyftjin romans en trije ferhalebondels. Dielen fan 'e rige binne adaptearre ta grafyske romans, en yn 2007 waard op basis fan 'e earste romans in tillefyzjesearje makke, dy't ek The Dresden Files hiet.
Oersjoch
Yn 'e wrâld fan The Dresden Files besteane alderhanne boppenatuerlike dingen, lykas tsjoenderij, fampieren, demoanen, spûken, ierdgeasten, wearwolven, ingels, ensfh. De oergrutte mearderheid fan 'e minsken hat der lykwols alhiel gjin aan fan wat yn 'e skaden fan 'e maatskippij om en ta giet. Tsjoenders, lykas Harry Dresden, binne feriene yn 'e Wite Ried fan Tsjoenderij, dy't behalven boppenatuerlike ek in oansjenlik ekonomyske macht útoefenet. Wat oarsoartige wêzens oanbelanget, dy hawwe harren eigen sosjale regels en politike organisaasjes. Sa kinne ierdgeasten behearre ta it Simmerhôf of ta it Winterhôf of ta net ien fan beiden, wylst der fjouwer ûnderskate soarten fampieren besteane, dy't allegear in eigen hierargy hawwe en dêropta fjouwer ferskillende soarten wearwolven.
Harry Dresden, dy't yn Chicago wennet, wurket as wrâlds iennichste 'riejaande tsjoender' en akseptearret yn dy hoedanichheid it ûndersyk nei boppenatuerlike saken fan sawol minsklike as net-minsklike klanten. Ek wurket er frij geregeldwei gear mei de Spesjale Undersyksienheid fan 'e Plysje fan Chicago. Geandewei de romanrige rekket Dresden yn almar wichtiger saken behelle, mei as gefolch dat er in hieltyd foaroansteander plak yn 'e boppenatuerlike wrâld komt yn te nimmen. Om't hege beammen no ienris in protte wyn fange, liedt dat der oanhâldend ta dat der noch wer gruttere swierrichheden op syn paad komme. Dêrtroch wurdt it hieltyd dreger om as wurkjend tsjoender en privee-detektive syn brea te fertsjinjen, wylst it ek almar nuodliker gefolgen hat foar syn freonen en famyljeleden.
Publikaasjeskiednis
It boek, mei as oarspronklike wurktitel Semiautomagic (in wurdboarterij op semiautomatic ("semy-automatysk gewear") en magic ("tsjoenderij"), wie neffens Chester it útjaan wurdich. Sadwaande begûn Butcher om te sjen nei in útjouwer. De earste trije jier woe dat lykwols net slagje, en yn dy snuorje skreau er it twadde diel yn 'e rige, Fool Moon, en rekke er al in aardich ein op slach mei diel trije, Grave Peril. Hy besleat úteinlings om him te konsintrearjen op it oanskriuwen fan literêr aginten dy't al earder urban fantasy-romans publisearre krigen hiene. Sadwaande rjochte er him as earste op Ricia Mainhardt, de aginte fan Laurell Hamilton. Hy stjoerde har it manuskript fan Storm Front ta, mar dat waard ôfwiisd. Butcher joech it net op en socht op in fantasykonvinsje kontakt mei Hamilton, dy't him útnûge foar in lunch mei Mainhardt en in twadde literêr aginte, Jennifer Jackson. Under dy moeting wist Butcher Mainhardt te bepraten, sadat se deryn tastimde om him te fertsjintwurdigjen. In healjier letter waard The Dresden Files oankocht troch Roc Books, in ymprint fan Penguin.
It earste diel fan The Dresden Files, Storm Front, waard op 1 april 2000 publisearre as paperback. De beide folgjende dielen, Fool Moon en Grave Peril, kamen koarte tiid letter út, yn jannewaris, resp. septimber 2001, ek yn paperbackfoarm. Lettere dielen waarden publisearre mei tuskenskoften fan likernôch in jier. Fanôf diel sân, Dead Beat, ferskynden de boeken earst as hardcoveredysje. Diel fyftjin, Skin Game, dat nominearre waard foar de prestizjeuze Hugo Award foar bêste roman, kaam út yn 2014, wêrnei't Butcher in stikmannich jierren lins naam foar oare projekten. Anno 2018 waard bekendmakke dat Butcher plannen hat om The Dresden Files noch út te wreidzjen mei likernôch tweintich boeken, mei dêropta in "grutte apokalyptyske trilogy" as klimaks.
Yn 2005 kocht útjouwerij Orbit Books The Dresden Files oan foar in Jeropeeske (Britske) útjefte. Dêrnei joech Orbit twa boeken de moanne út oant se Butcher byhelle hiene. De earste njoggen dielen fan 'e romanrige waarden fan 2005 oant 2008 ek yn fjouwer omnibusedysjes útjûn troch de Science Fiction Book Club. Fan 'e earste trije dielen ferskynden Nederlânsktalige oersettings by De Vliegende Hollander.
Fierders binne alle dielen fan The Dresden Files, ynkl. de ferhalebondel Side Jobs, útbrocht as lústerboek. De lústerboekedysjes fan 'e earste fjouwer dielen waarden produsearre troch Buzzy Multimedia Publishing, mar fanôf it fyfde diel, Death Masks, binne it útjeften fan Penguin Audio. Alle lústerboeken útsein diel trettjin, Ghost Story, waarden ynsprutsen troch James Marsters. Dyselde moast yn 2011 lykwols by Ghost Story ferstek gean litte om't er oare ferplichtings hie. Sadwaande waard it lústerboek fan dat diel ynsprutsen troch John Glover. Neitiid waard der yn april 2015 likegoed noch in lústerboekferzje fan Ghost Story ynsprutsen troch Marsters.
Tillefyzjesearje
Yn 2006 waard The Dresden Files adaptearre ta in tillefyzjesearje, dy't ek The Dresden Files hiet. Dêrfan waard op 21 jannewaris 2007 de earste ôflevering útstjoerd op it Amerikaanske Sci Fi Channel. De rol fan Harry Dresden waard spile troch akteur Paul Blackthorne. Foar de tillefyzjesearje wie de eftergrûn fan Harry op ferskate manearen oanpast. Om't de sjochsifers ôffoelen, waard de searje yn augustus 2007 stopset. Fans krewearren noch jierrenlang om 'e searje werom op 'e tillefyzje te bringen.
Grafyske romans
Nei Welcome to the Jungle ferskynden as grafyske romans: Storm Front (yn 2 dielen), Fool Moon (yn 2 dielen) en dêrnei in oantal oarspronklike grafyske ferhalen: Ghoul, Goblin, War Cry, Down Town, Wild Card en Dog Men. Tusken it earste en twadde diel fan Storm Front yn gie de rige oer yn oare hannen, fan Dabel Brothers op Dynamite Entertainment. Dat soarge foar in gat fan twa jier tusken dy beide albums yn. Ardian Syaf gie by it projekt wei om foar DC Comics te wurkjen, en Brett Booth makke Storm Front ôf. Neitiid wiene ferskate striptekeners by it projekt belutsen.
Roleplaying game
Fan The Dresden Files is ek in roleplaying game útjûn, yn 'e foarm fan in boerdspul, mei as namme The Dresden Files Roleplaying Game. It spul waard ûntwikkele troch Evil Hat Productions yn gearwurking mei Jim Butcher, en kaam yn juny 2010 op 'e merk. It is in boerdspul wêrby't de spilers in wiid ferskaat oan personaazjes út The Dresden Files spylje kinne, fan tsjoender Harry Dresden sels, syn learlinge Molly Carpenter en syn healbroer, de wite fampier Thomas Raith, oant plysje Karrin Murphy en gangster "Gentleman Johnny" Marcone. Dêrfoar moat men earst wol trije boeken troch: Volume One: Your Story, dêr't de spulregels yn steane, Volume Two: Our World, dêr't in yngeande eftergrûn fan 'e wrâld fan The Dresden Files yn jûn wurdt, en Volume Three: Paranet Papers, dat fierder útwreidet oer sawol de regels as de wrâld, yn 't bysûnder oangeande de ferzje fan Las Vegas yn The Dresden Files. De roleplaying game waard tige goed ûntfongen en wûn prizen by de Origins Awards, de Golden Geek Awards en de ENnies. Evil Hat Productions hat ek besocht in live action roleplaying game fan The Dresden Files te ûntwikkeljen, mar dêr besleat men yn 'e testfaze fan ôf te sjen.
Bookspan
Bookspan, offisjeel Bookspan LLC, is in Amerikaanske online-boekhannel dy't fêstige is yn New York.
Skiednis
It bedriuw waard oprjochte yn 2000, as in joint venture tusken Bertelsmann en Time Warner. Yn 2007 naam Bertelsmann it belang fan Time Warner oer, sadat Bookspan in folsleine dochterûndernimming fan dat Dútske concern waard. In jier letter, yn 2008, ferkocht Bertelsmann Bookspan oan Najafi Companies, in ynvestearringsbedriuw út 'e Amerikaanske steat Arizona. Najafi Companies brocht Bookspan ûnder by syn eigen dochterûndernimming Direct Brands, dêr't ek plateklub Columbia House diel fan útmakke. Yn 2013 waard Direct Brands troch Najafi ferkocht oan Pride Tree Holdings, in holding út New York op it mêd fan media en konsumintetechnology, dy't yn 2012 oprjochte wie.
Underdielen
Bookspan omfiemet in stikmannich boekeklubs en koartingprogramma's, wêrfan't guon ek eigen publikaasjes (benammen omnibusedysjes fan romansearjes) op 'e merk bringe. Anno 2017 binne dat:
Creedence Clearwater Revival
Creedence Clearwater Revival (CCR) wie in Amerikaanske rockband, dy't de hichte fan syn karriêre hie yn de jierren 1967 oant 1972. De besetting bestie út sjonger, gitarist, songwriter John Fogerty (1945), syn broer Tom Fogerty (1941-1990; gitaar), Stu Cook (1945; bas) en Doug Clifford (1945; drums). De groep spile in karakteristike swamp blues ('sompe-blues'), in mjuks fan country, blues en rock n' roll.
Hûndieren
De hûndieren ûnderskiede har fan 'e katdieren troch de foarm fan 'e bulla tympanica, in bolfoarmige romte dy't it middenear omfettet. By hûndieren bestiet de bulla tympanica mar út ien romte, wylst er by katdieren út twa keamers bestiet. Op basis fan dit evolúsjonêre gegeven is fêststeld dat de hyena's, dy't uterlik mear fan hûneftigen wei hawwe, eins nauwer besibbe binne oan 'e kateftigen.
Alpineskyen op de Olympyske Winterspullen 1960
200px|thumb|right|200px|De Olympyske alpinesky-lokaasje fan Squaw Valley 1960
De Olympyske Winterspullen 1960, ek wol de VIIIe Olympiade neamd, waarden yn 1960 yn Squaw Valley, de Feriene Steaten hâlden. Dat wie fan 18 oant en mei 28 febrewaris. It alpineskyen wie yn de Squaw Valley Ski Resort.
Medaljespegel
De top-7 fan lannen dy't by it alpineskyen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 1960.
Sean Hannity
Sean Hannity hat ferskate boeken skreaun en wie ien fan de earste oanhingers fan it presidintskip fan Donald Trump. Hy hat ferskate gearspanningsteoryen de loft yn smiten. Hy is ien fan de meast beharke en besjoene radio-en tillefyzjepersoanlikheden, foar yn part troch't er goed befreone is mei Trump.
Jonkheid en oplieding
Sean Hannity waard berne yn New York (New York) as de soan fan Hugh en Lillian (famkesnamme: Flynn) Hannity. Syn heit wie in feteraan fan de Twadde Wrâldkriich en wurke yn de finzenis fan de county. Syn mem wurke as in stenograaf en wie in agint yn de finzenis fan de county. Hy wie de jongste fan de bern fan syn âlden en de iennichste jonge. Syn paken en beppen fan beide kanten emigrearren fan Ierlân nei de Feriene Steaten. Hy woeks op yn Franklin Square op Long Island.
Yn syn jonkheid wurke er as in krantejonge. Syn âlden wiene ynearsten oanhingers fan presidint John F. Kennedy, mar waarden stadichoan mear republikeinsk yn harren stânpunten, mar se bestegen net al tefolle omtinken oan polityk. Hja wiene roomsk-katolyk.
Sean Hannity gie nei de Sacred Heart Seminary yn Hampstead (New York) en St. Pius X Preparatory Seminary yn Uniondale (New York). Dêrnei gie er nei New York University en Adelphi University, mar hat se allebeide net dienmakke.
Karriêre
thumb|left|Sean Hannity ynterviewt [[fise-presidint Dick Cheney yn 2006]] thumb|left|Sean Hannity ynterviewt fise-presidint [[Mike Pence yn 2020]] Yn 1982 sette er útein mei in hûsskildersaak en in pear jier letter wurke er as in konstruksje-oannimmer yn Santa Barbara (Kalifornje). Hy presintearre syn earste praatprogramma foar KCSB-FM, de radiostjoerder fan UC Santa Barbara, wylst er noch as in oannimmer wurke. It programma stjoerde 40 oeren út. Oangeande syn earste programma sei er oer himsels: :Ik wie der net goed yn. Ik wie striemin".
Syn programma dêre waard nei krapoan in jier skrast, om't er kontroverjele útspraken oer rjochten fan homo's en lesbiënnen die. It bestjoer fan de universiteit kaam letter op dy beslissing werom, nei't de American Civil Liberties Union harren der op wiisd hie dat er yn syn rjocht op mieningsutering neffens it Earste Amindemint fan de Amerikaanske grûnwet stie. Hannity easke fan it bestjoer in iepenbiere ferûntskuldiging en mear stjoertiid, mar hja giene dêr net op yn. Hannity besleat net wer nei de stjoerder werom te kommen.
Dêrnei gie er op 'e syk nei oare radiostjoerders en waard oannommen by WVNN yn Athens (Alabama), dêr't er in middeispraatprogramma presintearre. Yn 1992 gie er nei WGST yn Atlanta. Yn septimber 1996, doe't er noch net hiel bekend wie, waard er troch Roger Ailes, de algemien direkteur fan de nije nijsstjoerder op keabeltillefyzje Fox News, oannommen om in tillefyzjeprogramma te presintearjen dat ynearsten ûnder de namme Hannity and LTBD ("liberal to be determined", betsjut: "liberaal noch bekend te meitsjen") stie. Alan Colmes waard oannommen om mei Hannity Hannity & Colmes te presintearjen. Hannity presintearre it konservative stânpunt en Alan Colmes it progressive.
Op 10 septimber 2001 sette er útein mei syn nasjonale radioprogramma The Sean Hannity Show, dy't op mear as 500 radiostjoerders yn de Feriene Steaten te beharkjen wie.
Wylst Hannity syn stânpunten almeast polityk en sosjaal konservatyf fan aard binne, hat er him foar it brûken foar foarbehoedmiddels útsprutsen, itjinge tsjin syn katolike leauwen yn gie.
Hannity wie fan 2003 oant 2010 ek warber mei de Freedom Concerts, dat in rige country muzykoptredens wie dêr't er jild ophelle foar famyljes fan soldaten dy't yn de krigen yn Afganistan en Irak sneuvele wiene. Kritisy lykas de Citizens for Responsibility and Ethics in Washington (CREW) seine lykwols dat der mar in lyts persintaazje fan dat sammele jild nei it doel, Freedom Alliance, gie, en dat Hannity it ferkearde idee joech dat al it jild nei it goede doel gie, en se beklagen harren by de Federal Trade Commission en de Internal Revenue Service (IRS, de Amerikaanske belestingtsjinst). De optredens holden om dy tiid hinne ek op.
Donald Trump
thumb|Sean Hannity mei Donald Trump Doe't Donald Trump foar presidint rûn, wie Hannity ien fan syn earste oanhingers en brûkte er syn programma as sprekbuis foar Trump syn kampanje en letter foar syn regear. Ek ferdigene Hannity Trump nei't in lûdsopname fan him oan it ljocht kaam dêr't er denigrearjende útspraken foar froulju oer die, en ek wer doe't Trump falsk bewearde dat er it grutste publyk hie by syn ynauguraasje.
Hannity waard bekritisearre om't er te geunstich foar Trump syn kandidatuer oer stie en him mear stjoertiid joech as de oare kandidaten. Der waard sels oppenearre dat Hannity net allinnich geunstich foar Trump oer wie, mar ek syn net-offisjele adviseur wie. Hannity krige ek krityk fan in soad oare konservative kommentators, dy't tsjin Trump wiene.
Hillary Clinton
By de presidintsferkiezings fan 2016 smiet Hannity gauris gearspanningsteoryen oer Hillary Clinton yn de rûnte. Hannity sei dat Clinton earnstige sûnensproblemen hie, en dat de media dat ferbergje liet. Hy krige syn "ynformaasje" gauris fan de nepnijswebstee The Gateway Pundit. Yn maaie 2017 spruts er de gearspanningsteory dat Hillary Clinton en de Demokratyske Partij in meiwurker, Seth Rich, fermoardzje liet. Hy krige dêrby in soad krityk fan lofts en rjochts. Yn maart 2018 spanden de âlden fan Seth Rich in rjochtsaak oan tsjin Fox News, om't dy gearspanningsteoryen oangeande harren soan syn dea de loft yn smieten foar politike redens. Op 12 oktober 2020 bea Fox News harren miljoenen dollars oan foar skeafergoeding.
WikiLeaks
Yn 2010 sei Hannity dat de stifter fan WikiLeaks, Julian Assange, op kriichspaad wie tsjin de Feriene Steaten, en dat WikiLeaks Amerikaanske libbens oer de wrâld hinne yn gefaar brocht hie. Hy bekritisearre it regear fan Obama derfan dat dy Assange net oppakke koe. Yn 2016, doe't WikiLeaks emails fan de Demokratyske Nasjonale Kommitee útlekte, priizge er Assange dat er sjen litten hie "hoe korrupt, ûnearlik en ferrifele ús oerheid is". Yn in ynterview mei Assange yn septimber 2016 sei er tsjin him: "Ik hoopje dat jo werris frijkomme meie. Ik winskje jo it allerbêste". Yn febrewaris 2017 die Hannity fannijs in tweet fan WikiLeaks dy't keppele wie oan in ferhaal fan The Gateway Pundit dat John McCain in "globalistyske kriichskrimineel" wie. In wurdfierder fan McCain easke Hannity de "wierheid te fertellen" en Hannity wiske dy tweet.
Djippe steat
thumb|Sean Hannity doe't er it [[Conservative Political Action Conference taspriek]] Hannity hat ferskate kearen pleite foar de QAnon- en de djippe steat-gearspanningsteoryen. De djippe steat is neffens him in "skaadregear" fan oerheidsamtners en meiwurkers fan it regear fan Obama dy't it regear fan presidint Trump dwersbongelje en omsmite woene. In artikel skreaun troch konservative kommentator Bret Stephens yn The Wall Street Journal fersmiet dy teoryen fan Hannity.
Homoseksualiteit
Yn 1989, doe't er noch by KCSB yn Santa Barbara wurke, die Hannity anty-homo-útspraken. Hy neamde AIDS in "homosykte" en sei dat de media ynformaasje foar it publyk oan it ferbergjen wie. Hy sei dat AIDS ferspraat waard om't homo's harren trochgong ynnamen, dat homoseksualiteit in "leger foarm fan gedrach" wie en dat geslachtsmienskip fan homo's "boartsjen yn húskeguod" is. Ek sei er dat "eltsenien dy't nei dit programma harket en tinkt dat homoseksulateit normaal is, is harsenspield". Hannity krige troch dy útspraken dien fan de radiostjoerder, mar de American Civil Liberties Union wiisde it bestjoer derop dat Hannity yn syn rjocht fan mieningsutering neffens it Earste Amindemint fan de Amerikaanske grûnwet stie. It bestjoer naam Hannity werom, mar dy easke in publike ferûntskuldiging en twa kear safolle stjoertiid, mar dy giene dêr net yn mei. Hannity kearde dêrnei net werom.
Yn 2017 tsjûge Hannity syn spyt oer dy útspraken en sei dat se "ûnkundich en beskamsum" wiene.
Emigraasje
Hannity is tsjin op amnesty foar yllegale emigranten, mar yn 2012 wie er dêroer fan gedachten feroare en wie foar in "paad ta boargerskip". Letter wie er der wer op tsjin en yn 2018 waard er troch CNN, The Washington Post en it tydskrift New York omskreaun as in hardliner oangeande yllegale emigraasje. Yn augustus 2018 advisearre er Trump dat hy de federale oerheid slute moast om it Kongres der ta te twingen om finansiering fan de muorre mei de grins mei Meksiko rûn te krijen.
Islaam
Hannity hat der foar warskôge dat sharia-wet nei de Feriene Steaten oan it kommen is. Yn 2006 wie er tsjin de ferkiezing fan Keith Ellison, de earste moslim ta it Amerikaansk Kongres keazen, en bekritisearre er him doe't dy syn eed op de koraan die.
Klimaatferoaring
Hannity fersmyt de wiitenskip oer it opwaarmjen fan de ierde. Yn 2001 omskreau er it as "ferrifele wittenskip fan polityk lofts". Yn 2004 bewearde er falsk dat wittenskippers der net oer iens wiene oft de opwaarming fan de ierde in "wittenskiplik feit of fiksje" wie. Hannity nûget gauris klimaatskeptisy út yn syn programma.
Koroanafirus
Yn febrewaris 2020, doe't it koroanafirus him yn de Feriene Steaten oan it sprieden wie, sei Hannity dat "in soad fan lofts wolle dat koroana gaos skept yn de Feriene Steaten. Wêrom? Om goedkeape ôfwearzige politike punten te winnen". Yn maart 2020 neamde er it firus in hoax en sei dat de koroanafirus in fraude wie dy't troch de djippe steat dien waard. Letter yn maart fan dat jier, doe't it firus yn in pandemy feroare wie en Trump de needtastân útroppen hie, begûn Hannity it firus mear serieus te nimmen. Hannity sei letter dat syn programma de koroanapandemy altyd al serieus nommen hie.
Houlik en famylje
Sean Hannity moete Jill Rhodes yn 1991 doe't er foar WVNN yn Huntsville (Alabama) wurke. Hja wie doe in kollumnist foar de Huntsville Times. Hja trouden yn 1993.
Hannity hat twa bern út syn houlik mei Rhodes; in soan Patrick, berne yn 1998 en in dochter Merri, berne yn 2001.
Yn juny 2020 hie it pear buorkundich makke dat se it foargeande jier skaat wiene, mar al jierren earder útinoar wiene. Hannity begûn dêrnei út te gean mei Ainsley Earhardt in meiwurker fan Fox News.
Yn 2018 rûsde Forbes dat Hannity syn jierlikse ynkommen $36 miljoen wie. Yn 2014 sei er dat hy in wapen droech "mear as de helte fan myn folwoeksen libben".
Neffens Hannity, hat er in brûne bân yn fjochtkeunst en oefenet fjouwer dagen yn de wike.
Leauwe
Hannity ferliet de roomsk-katolike tsjerke yn 2019 om't er fûn dat der "tefolle ynstitusjonele korrupsje" geande wie. Hy sei dat syn kristlike leauwe lykwols grutter wurden wie en dat er God yn syn libben hawwe wol nedich hat.
Sint-Martinustsjerke (Medemblik)
De Sint-Martinustsjerke is de oan Sint-Marten wijde roomske tsjerke fan de Noard-Hollânske stêd Medemblik.
Skiednis
Yn 1904 waard de trijeskippige krústsjerke boud neffens in ûntwerp fan T. Slinger, in learling fan Pierre Cuypers. De tsjerke waard yn neogoatyske styl mei neoromaanske eleminten boud, werfan't de hiele spits fan hout boud waard.
Yn de Twadde Wrâldkriich waarden by de befrijing de dakruter en de toer troch de Dútsers stikken sketten, wêrby't de spits yn 'e brân fleach. Yn 1948 waard de hiele toer ferboud, wêrby de Marienkirche fan Lübeck it foarbyld wie. De 65 meter hege toer stiet súdeastlik fan de tsjerke en krige yn 1949 in nije klok fan Eijsbouts, nei't de eardere klok yn de oarloch foardere en omraand wie.
Ynterieur
Yn it ramt fan de liturgyske fernijings fan de jierren 1960 waard it oarspronklike ynterieur wat feroare. It heechalter mei bibelske foarstellings en oan wjerskanten de bylden fan Martinus en Willibrord en de preekstoel bleaune lykwols beholden. De krúswei is yn de jierren 1920 skildere troch J. Windhausen út Roermond. De Noard-Hollânske keunstskilder Jan Dunselman brocht de muorrebeskildering fan de fjouwer evangelisten boppe it presbyterium oan.
Oargels
It oargel fan de tsjerke is yn 1905 boud troch Jos Vermeulen út Alkmar. Yn 1909 waard it oargel útwreide mei in twadde manuaal. Yn 1974 folge nochris in útwreiding en in feroaring fan de disposysje. Sûnt 2015 besit de parochy ek in koeroargel fan de bruorren Van Vulpen út 1957.
Spoar fan Grins nei de Eemshaven
thumb|Spoar Grins - Eemshaven It spoar fan Grins nei de Eemshaven is in spoarwei yn Grinslân, en is eins in sydttakke fan it spoar nei Delfsyl fanôf Sauwerd de sydtakke hat in lingte fan 26,9 km. De spoarwei oant en mei Roodeschool wie ree yn 1893 en waard yn 2018 ferlinge oant en mei de Eemshaven. Arriva docht it treinferkear. Yn 1980 barde op dit trajekt de Treinramp by Winsum. Derop is yn 1981 de CRVL ôfskaft en is it trajekt foarsjoen fan ljochtseinen. Ein 2007 krige de spoarline it treinbeynfloedingssysteem ATB Nije Generaasje.
Buorkje foar begjinners
Buorkje foar begjinners wie in Fryske telefyzjerige út dy't troch Omrop Fryslân. De tsien ôfleveringen waarden útstjoerd tusken 3 oktober 2018 en 5 juny 2019. It programma waard makke yn gearwurking mei Provinsje Fryslân, mei as doel om de ‘mienskip’ en de boeren tichterby elkoar te bringen.
Yn it programma makket Emiel Stoffers, bekend as sjonger fan De Hûnekop, tsien kear dwers troch Fryslân om bekend te reitsjen mei it boerelibben. Yn it programma kaam hy as net-boer yn oanrekking mei ikkerbou, feehâlderij, skiep en geiten. In ôflevering fan Buorkje foar begjinners duorre tsien minuten. De rezjy wie yn hannen fan Janko Krist
Johann Palisa
thumb|Johann Palisa (om 1900) Johann Palisa (Opava, 6 desimber 1848 - Wenen, 2 maaie 1925) wie in Eastenryksk astronoom.
De planetoïde (914) Palisana en de krater Palisa op de Moanne binne nei him ferneamd.
Wurkpaad
Palisa studearre fan 1866 oant 1870 wiskunde en astronomy oan de Universiteit fan Wenen; earst yn 1884 studearre er ôf. Yn 1870 wie er assisint oan it observatoarium fan de universiteit en in jier letter krige er iin plak oan it observatoarium yn Genêve. Yn 1872 waard er direkteur fan it Eastenrykske marine-observatoarium yn Pula (Kroaasje). Dêr ûntduts er 18 maart 1874 syn earste planetoïde, (136) Austria. Hy ûntduts totaal 122 planetoïdes. Hy brûkte in lytse refraktor foar syn ûndersyk.
Voortrekker (organisaasje)
De Voortrekkers (Afrikaansk foar 'paadsljochters') is in Súd-Afrikaanske jongereinferiening, oprjochte yn Bloemfontein (Súd-Afrika) yn 1931 as nasjonaal alternatyf foar it ‘Ingelske’ skouting. Hjoed de dei is de feriening in nasjonale feriening mei ek leden yn Namybje. De Voortrekkers binne ferneamd nei de paadsljochters dy’t mei okseweinen troch Súd-Afrika lutsen, wat wer werom slacht op it nasjonalistyske karakter fan de feriening.
De Voortrekkers ha in eigen identiteit ûntwikkele om wat sy as it ABC fan harren organisaasje nimme hinne; Afrikanerskap (Afrikanerskip), Burgerskap (boargerskip) en Christernskap (kristenskip). It doel fan de Voortrekker feriening is “goeie en sûne wille” mei as útgongspunt om “moderne Afrikaners, positive boargers en konsekwinte Kristenen” te wêzen.
Soetelief
Soetelief is in Fryske reepkoekesoarte. Der binne in soad reepkoekeresepten en meardere Fryske bakkers brûke itselde resept mar troch de behanneling en de ûnesoarte hat dochs elkenien syn eigen koeke. De measte recepten begjinne mei kôkdaai.
Grûndaai (basisdaai)
Soetelief wurdt makke fan grûndaai (ek wol basisdaai neamd) en oare grûnstoffen. It grûndaai is in griemmank fan roggeblom en in siedende sûkerfloeistof. De eintemperatuer fan dit mingsel moat 65° C wêze. Mei ôfkuoljen moat it minimaal 24 oeren lizze.
Koekeswiet
Koekeswiet is in swietmingsel dat yn haadsaak bestiet út inkelfâldige sûker, glukoaze en fruktoaze. It wurdt brûkt as ferfanging fan it eartiidse ynvertsûker en boarstehuningmassee. Ynstee fan eartiids 100 gram ynvertsûker en 100 gram massee wurdt tsjintwurdich 200 gram koekeswiet brûkt.
It setten fan in goede grûndaai is by it koekebakken tige wichtich, want it wurdt direkt oan it grûndaai tafoege. De konstante soergraad fan koekeswiet en de krekte gearstalling fan de sûkers soarget foar in komstante kwaliteit fan de koeke. Troch koekeswiet te ferfangen troch huningswiet, kin de koeke ferkocht wurde as huningkoeke.
It bakken fan koeke
Koeke kin bakt wurde as snijkoeke en as oanleine koeke.
Snijkoeke
By snijkoeke wurdt it daai fuortdaliks op de plaat drukt, strutsen mei olle kofjemolke en nei it bakken snien. Dit wurdt dien by koekesoarten sûnder fulling dy’t tsjin de sydkant sit, lykas bôlekoeke, âlde wivekoeke en oare snijkoeke lykas nutekoeke dêr ’t alllinnich nuten der boppe-op.
Oanleine koeke
By oanleine koeke wurdt in opsteande râne tusken de koeken lein of wurdt der mei in kwastke oalje op de sydkanten oansmard sadat se net oan elkoar oan bakke. Dit bart by koeke dy ’t oanset is mei bepaalde folling lykas gimberkoeke, resinekoeke of sukadekoeke.
Ani
Ani (Armeensk: Անի) is in ruïnestêd yn it uterste easten fan Turkije oan de grins mei Armeenje. It wie eartiids in Armeenske haadstêd. De lêste ynwenners ferlieten de stêd al mear as trije iuwen lyn.
Skiednis
Ani giet yn alle gefallen werom op de fyfte iuw, doe't it in Armeenske fêsting wie. Yn 763 kaam it plak yn it besit fan de Bagratiden en yn de 10e iuw ûntwikkele de lokaasje him ta in wichtige stêd, Kening Asjot III Bagratuni (951–977) makke fan Ani de haadstêd fan syn ryk. Doe't kening Gagik II yn 1045 syn keninkryk oan de Byzantinen oerjoech wie de stêd oan de noardlike kant fan de Siderûte bekend ûnder de namme "Stêd fan 1001 tsjerken". Yn dy tiid telde de stêd mear as 100.000 ynwenners. De grutste tsjerke wie de tusken 989 en 1001 troch de arsjitekt Trdat boude Katedraal fan de Hillige Jongfaam.
Sûnt in ierdskodding yn it jier 1319 sakke it ynwennertal stadichoan. Yn dy tiid foel Ani ûnder wikseljend islamitysk bewâld en yn 1380 waard de stêd troch Timoer Lenk ferovere.
Nei 1535 foarme Ani ûnderdiel fan it Osmaanske Ryk en tusken 1878 en 1917 fan it Russyske Keizerryk. Under lieding fan de Russyske oriïntalist Nikolai Jakovlevitsj Marr fûn tusken 1892-1893 en 1904-1917 wiidweidich argeologysk ûndersyk plak. Tsjin it ein fan de Earste Wrâldkriich waarden yn april 1918 sa'n 6.000 argeologyske objekten fan Ani nei Jerevan oerbrocht om se foar it optsjende Osmaanske leger te behoedzjen.
Ani foel yn oktober 1918 nei de kapitulaasje fan it Osmaanske Ryk oan it nije Armeenje ta, mar nei de Turksk-Armeenske Kriich fan 1920 waard Ani wer by Turkije foege
Ani tsjintwurdich
Tsjintwurdich is Ani allinne noch bekend fanwegen de noch besteande resten fan Armeenske arsjitektuer. De iennige "bewenners" binne Turkske grinssoldaten, in pear toeristen en ynwenners fan it tichtebylizzende Turkske doarp Ocaklı.
De lokaasje wurdt foar de takomst bedrige troch kultuerfandalisme, ierdskoddings en resint ek troch ûntploffings yn in stiengroeve op Armeensk gebiet.
Dielen fan de dûbele stedsmuorre, de katedraal (foltôge yn 1001 of 1010), in pear tsjerken en kapellen, de sitadel en fan it paleis bleaune bewarre. De Armeenske oarsprong en it Armeenske ferline fan de stêd wurdt fan offisjele kant yn Turkije stilholden. Op in boerd wurdt allinne ferwiisd nei de "kristlike erfenis fan it Osmaanske Ryk".
Yn it ferline wie de tagong ta de stêd allinne mei in fergunning mooglik, om't it foar lange tiid in militêr ôfsletten gebiet wie. Fanwegen de lokaasje oan de Armeenske grins wie it boppedat ferbean te fotografearjen. Tsjintwurdich is yn it ramt fan de toeristyske ûntsluting it grutste part fan de stêd frij tagonklik. Alline foar de sitadel (Turksk: Iç Kale) en de direkte grins foarmet foar toeristen noch in ferbean gebiet.
De styl fan Ani fan de 11e iuw stie model foar meardere kleasters om Ani hinne en yn de Armeenske provinsje Sjirak. Dêrûnder hearden û.o. Chtskonk', Marmasjen en Horomos.
Yn 2016 waard de ruïnestêd ynskreaun yn de list fan it wrâlderfgoed fan UNESCO.
Marmasjen Vank
It Kleaster Marmasjen (Armeensk: Մարմաշենի վանք) is in 10e-iuwsk kleasterkompleks by it doarp Marmasjen yn de provinsje Sjirak yn Armeenje. De gebouwen fan it kleaster hawwe wat styl oanbelanget in soad oerienkomsten mei it eartiidske Chtskonk'-kleaster.
Skiednis
Tusken 1220 en 1403 waard it kleaster 15 kear oerfallen troch de Mongoalen. Fierders hie it te lijen fan Koerdyske kriichshearen, Seltsjoeken en dêrnei Osmanen, mar ek fan de ierdskoddings yn de jierren 1139, 1275, 1668 en 1926. Op de ferwoastigings folgen gjin grutte restauraasjes of renovaasjes mear. Pas tsjin it ein fan de 19e iuw wie der in earste besykjen om de gebouwen foar de takomst te bewarjen. De ynname fan Aleksandropol (it tsjintwurdige Gjûmri) troch de Turken liede ta fierdere plondering fan it kleaster.
Yn de Sovjet-tiid nei 1945 waarden der in pear restauraasjes útfierd. De skea fan de grutte ierdskodding yn 1988 foel ta en waard troch in Italjaansk restauraasjeteam ferholpen.
Tsjerken
It tsjintwurdige kompleks bestiet út de Stefanuskatedraal (Sûrp Stepanos), dêr't eartiids in 13e iuwske gavit oan de westlike kant op oansleat, en de súdlik dêrfan lizzende, folle lytsere Petrustsjerke (Sûrp Petros). De yn it noarden oan de haadtsjerke grinzgjende Tsjerke fan de Mem Gods (Sûrp Astvatsatsin) is foar in part ruïneus. In fjirde tsjerke stie westlik en hie in rûn grûnplan. Fan dy tsjerke bleau allinne it fûnemint bewarre. Likernôch 150 meter noardlik fan dy tsjerken stiet noch in muorrediel fan in fyfte tsjerke.
Yn de jierren 1950 waarden dielen fan de ferdigeningsmuorren bleatlein, dy't ea it kompleks omklammen.
Edzo Toxopeus
thumb|Edzo Toxopeus in 1966 Edzo Hendrik Toxopeus (Amersfoort, 19 febrewaris 1918 – Oegstgeest, 23 augustus 2009) wie in Nederlânske jurist en politikus fan de Volkspartij voor Vrijheid en Democratie (VVD).
Toxopeus wurke as advokaat fan 1945 oant 1959. Hy wie Twadde Keamerlid fan 1956 oant 1959 doe't er minister fan Ynlânske Saken waard yn it Kabinet-De Quay, in funksje dy't er ek dêrnei hie yn it Kabinet-Marijnen. Yn 1963 waard er Polityk lieder fan de VVD en tsjinne er as fraksjefoarsitter yn de Twadde Keamer yn 1963 en letter fan 1966 oant 1969. Dêrnei wied er fan 1970 oant 1980 kommissaris fan de Keninginne yn Grinslân en fan 1980 oant 1988 wie er lid fan de Ried fan Steat. Yn 1985 waard er beneamd ta Minister fan steat.
As minister fan Binnenlânske Saken fierde Toxopeus ferskate wichtige herfoarmingen yn it amtnersapparaat troch, ûnder oaren in grutte ferheging fan de salarissen en ferbetterings fan de arbeidsbetingsten en de frije sneon waard yn 1961 ynfierd.
Persoanlik
Edzo Toxopeus wie troud en hie twa bern. Hy hearde by de Evangelysk-Lutherske Tsjerke, mar gie yn 1997 oer nei de Doperske Tsjerke. Hy stoar yn de âldens fan 91 jier.
Blazhe Ilijoski
(9 july 1984) is in Masedoanysk fuotballer. Earder spile foar Rabotnički, Incheon United, Metalurg Skopje, Gangwon, Braşov, Rapid Bucureşti, FC Gifu en Kelantan.
Opkomst
De opkomst is it tal minsken dat earne foar opdaagjen komt. Yn 'e kontekst fan ferkiezings, dêr't it almeast foar brûkt wurdt, ferwiist it spesifyk nei it persintaazje fan 'e stimberjochtige kiezers dat syn stim útbringt. Nei't de opkomst yn 'e measte lannen geandewei de tweintichste iuw almar oanwoeksen wie, begûn it yn Westerske demokrasyen fan 'e 1980-er jierren ôf stadichoan fierder werom te sakjen. Oer it algemien wurdt in lege opkomst witen oan ûnferskillichheid, sinleasheid (it idee dat jins stim gjin ferskil meitsje kin) en/of in brekme oan fertrouwen yn 'e polityk. Nettsjinsteande it feit dat der in protte ûndersyk dien is nei dy ôfname fan 'e opkomst, binne wittenskippers it net iens oer de oarsaak. Dêrfoar komt nammentlik in breed ferskaat oan ekonomyske, demografyske, kulturele, technologyske en ynstitúsjonele faktoaren yn oanmerking. Ek min waar op ferkiezingsdei hat in negative ynfloed op 'e opkomst, mar dat is in ynsidintele faktor ynstee fan in strukturelen-ien.
Neffens ûndersikers Adam Bonica en Michael McFaul fan 'e Universiteit fan Stanford, yn Kalifornje, bestiet der yn 'e politikology, de tûke fan 'e wittenskip dy't him dwaande hâldt mei it bestudearjen fan 'e polityk, in konsensus dat demokrasyen better wurkje as mear minsken stimme. In lege opkomst by ferkiezings wurdt dêrom yn 'e regel beskôge as wat ûnwinskliks, en sadwaande besteegje politisy frijwat tiid, oandacht en enerzjy oan it oanfiterjen fan minsken om nei de stimbus te kommen en sa diel te nimmen oan it politike proses. In maatregel dy't helpe kin om minsken stimme te litten is in opkomstplicht, d.w.s. in ferplichting om te stimmen, wêrby't foar it oan jins lears laapjen fan dy ferplichting in boete útskreaun wurdt. Soks bestie yn Nederlân oant 1970, en yn Belgje bestiet it noch altyd. It probleem is dat ûnder sokke omstannichheden ûnwillige kiezers derta oerhingje sille om in blanko stim út te bringen of op in protestpartij te stimmen, wat it politike systeem ek gjin goed docht.
In oar begryp dat besibbe is oan opkomst is in opkomstdrompel. Dat is in minimale opkomst dy't fereaske is om in ferkiezing jildich te meitsjen. Yn sokke gefallen giet it ornaris om in referindum oer ien of inkele ûnderwerpen.
Ferdrach fan Mendota
It Ferdrach fan Mendota, soms ek oantsjut as it (trêde) Ferdrach fan St. Peters, wie in ferdrach dat op 5 augustus 1851 yn Mendota, yn 'e Amerikaanske steat Minnesota, sletten waard tusken fertsjintwurdigers fan 'e Amerikaanske oerheid en de opperhaden fan 'e Mdewakanton- en Wahpekûte-stammen fan 'e Eastlike Dakota-Yndianen. De ûndertekening fûn plak te Pilot Knob, oan 'e súdlike igge fan 'e rivier de Minnesota, yn it sicht fan Fort Snelling, in basis fan it Amerikaanske Leger. Yn 'e tekst fan it ferdrach stie dat Mdewakanton en Wahpekûte harren tradisjonele wengebiet ôfstean soene oan 'e Feriene Steaten en teffens har oanspraken op in oansjenlik diel fan 'e rest fan súdlik Minnesota opjaan soene. Yn ruil foar $1.410.000 soene se har nei wenjen sette yn it Neder-Sû Yndianereservaat, oan 'e igge fan 'e Minnesota, deunby it hjoeddeiske plak Morton.
Kagney Linn Karter
Kagney Linn Karter, echte namme: Kagney Linn Necessary (Houston (Teksas), 28 maart 1987), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise, wa har artystenamme oft geregeldwei op ferskate manearen ferhaspele wurdt, ta Kagney Karter, Kagney Lynn Karter, Kagney Lyn Karter, Kagney Lin Karter en sels ta Kagney Lynn Karlen. Hja sette yn 2008 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn frijwat films. Karter waard tige populêr, stie yn juny 2009 as Penthouse Pet yn it neakenblêd Penthouse en wûn troch de jierren hinne trije AVN Awards (de wichtichtste priis fan 'e Amerikaanske pornoyndustry), wêrûnder yn 2010 dy yn 'e kategory bêste nije stjer.
Jonge jierren
Karter waard yn 1987 berne yn Houston, yn 'e Amerikaanske steat Teksas, mar groeide op yn St. Joseph, yn 'e steat Missoury, en yn Ridgeway, yn Pennsylvania. Se kaam oan har aparte foarnamme trochdat har heit in grut fan wie fan akteur James Cagney. Op 'e middelbere skoalle die se oan hurddraven en wie se lid fan it cheerleaderstiim. Dêrnjonken wurke se as servearster yn in Meksikaansk restaurant en as winkelbetsjinde yn in kantoarboekhannel. Nei't se mearderjierrich wurden wie, sette Karter útein mei in wurkpaad as stripper yn Missoury, en yn 2007 waard se troch it bedriuw Déjà Vu beneamd ta Missouriaansk 'showgirl fan it jier'.
Karriêre as pornoaktrise
Datselde jiers noch ferfear se nei Los Angeles, yn súdlik Kalifornje, om te besykjen en begjin in karriêre as mainstream-aktrise en sjongster. Se krige lykwols spul mei har agint doe't dy ûntdiek dat se yn Missoury as stripper wurke hie. Neitiid begûn Karter ek yn Kalifornje wer te wurkjen as stripper, en dêrnjonken sette se útein mei wurk as neakenmodel. Karter sleat in kontrakt ôf mei LA Direct Models, ien fan 'e ynfloedrykste ympressariaten fan 'e Amerikaanske pornoyndustry, wêrnei't se yn septimber 2008, doe't se 21 jier wie, har debút as pornoaktrise makke yn in sêne mei Johnny Sins foar de webside Naughty America. Yn 2010 tekene se in eksklusyf kontrakt mei de studio Zero Tolerance Entertainment.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hie Karter begjin 2016 yn krapoan 400 pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Penthouse, Diabolic Video, Zero Tolerance, Jules Jordan Video, Elegant Angel, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Digital Playground, New Sensations, Evil Angel, Hustler Video, Adam & Eve, Devil's Film, Red Light District, Sin City, Anabolic Video, Digital Sin en Shane's World.