cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Voyager in Night
Voyager in Night is in koarte science fiction-roman fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwster C.J. Cherryh. De titel kin oerset wurde as: "Reizger yn 'e Nacht". It boek fertelt it ferhaal fan 'e trijekoppige bemanning fan it romteskip de Lindy, dy't ûntfierd wurdt troch in folle grutter bûtenierdsk romteskip. Voyager in Night wurdt, yn 'e mande mei Port Eternity en Cuckoo's Egg, gauris oantsjut as diel fan Age of Exploration, in trijetal op harsels steande romans binnen de rige fan Cherryh har Alliance-Union Universe-boeken, dy't yn in mienskiplike foarm fan 'e takomst spylje. Voyager in Night waard yn 1984 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij DAW Books. Yn 2000 waard it werútjûn yn 'e omnibusedysje Alternate Realities, yn 'e mande mei Port Eternity en Wave Without a Shore. Hoewol't it oerdúdlik in science fiction-roman is, omfiemet Voyager in Night ek eleminten fan it horrorsjenre. It boek, dat skreaun is yn it personele perspektyf, wie yn 1984 in finalist foar de Philip K. Dick Award.
Ynhâld
It ferhaal fan Voyager in Night fynt plak yn it hielal fan Cherryh har Alliance-Union Universe-rige yn it jier 2356, yn 'e romte fan 'e Uny, by it nij oanleine romtestasjon Endeavor Station. De Lindy is in stokâld romteskip dat yn oare planetestelsels al lang foar skroat ferkocht wêze soe, mar dat oan 'e foargrins fan 'e kolonisaasje, by it nije Endeavor Station, noch wearde hat. De trijekoppige bemanning bestiet út Rafe Murray, syn suster Jillan en har man Paul Gaines, dy't tagelyk ek Rafe syn bêste freon is.
Rafe en Jillan binne de lêste telgen út in slachte fan keapfarders, dy't troch in ûngelok harren skip kwytrekke binne doe't se noch lyts wiene. By datselde ûngelok kamen ek harren mem en omke om, wêrnei't sy beiden as wezen efterbleaune. Se binne opgroeid yn 'e marzje fan 'e maatskippij op Fargone Station, dêr't se allegeduerigen oppasse moasten foar lju fan 'e wolwêzenssoarch, dy't harren dan wol goed fersoarge hawwe soene, mar harren tagelyk eltse kâns ûntnommen hiene om ea wer in eigen romteskip te bemachtigjen. Paul Gaines is ek in wees, hoewol't hy al in tsiener wie doe't er allinnich efterbleau. Hy groeide mei Rafe en Jillan op yn 'e havenfasiliteiten fan Fargone.
Mei it oandiel yn it romtestasjon Fargone dat Paul syn mem him neilitten hat, en mei alle jild dat Rafe en Jillan mei legale en yllegale aktiviteiten gearskraabje koene, hawwe sy trijen úteinlik de Lindy kocht en út Fargone oerbringe litten nei Endeavor. By Endeavor is harren âlde en lytse romteskip noch fan wearde, om't se dermei op plakken yn 'e asteroïdegurle komme kinne, dêr't gruttere skippen net by kinne. Se winne dêr metaalerts en markearje asteroïden dy't gaadlik binne om eksploitearre te wurden mar te grut foar de Lindy binne. Dêrmei hoopje se yn in stikmannich jierren genôch te fertsjinjen om in nijer (en minder gefaarlik) skip te keapjen.
Underwilens kringt in reuseftich bûtenierdsk romteskip de romte fan 'e Uny binnen. It is in skip dat al mear as hûnderttûzen jier ûnderweis is, en gjin oare missy hat as om te ûntdekken en te ûndersykjen. It wurdt behearske troch in wêzen dat Trishanamarandu-kepta hjit en nei himsels ferwiist as <>. It komt in minsklik romteskip op it spoar, de John Liles, dat nei Endeavor flechtet. It bûtenierdske skip folget, en as by Endeavor de minsklike skippen yn panyk alle kanten út spatte, is de Lindy te stadich om te ûntkommen. It bûtenierdske skip sleept de Lindy mei as it út it planetestelsel fan Edeavor fuortspringt.
It bûtenierdske skip en de Lindy bedarje earne yn it ûnmjitlike tsjuster tusken de stjerren, dêr't Rafe, Jillan en Paul troch <> oan board fan syn skip nommen wurde. Se binne alle trije ferwûne rekke by de ûnferwachtse sprong troch de hyperromte, dêr't de Lindy, in binnenstelselskip, hielendal net foar boud is. As <> mei harren begjint te eksperimintearjen, beswike Paul en Jillan oan harren ferwûnings. De iennichste dy't it oerlibbet is Rafe. As dy wekker wurdt, fynt er al rillegau Paul en Jillan werom. Mei't er lykwols ek himsels tsjinkomt, ûntdekt er dat it net om wiere persoanen giet, mar om holografyske kopyen fan sjabloanen dy't <> daliks nei't er harren it oan board nommen hie, fan harren makke hat. De lichems fan 'e kopyen besteane inkeld út in ienfâldige ljochtprojeksjes, mar harren persoanlikheid is folslein bewarre bleaun.
De orizjinele Rafe neamt syn holografyske kopy Rafe Twa. Dyselde en Jillan kinne ridlik omgean mei de nije sitewaasje, mar de holografyske Paul wegeret syn eigen dea te akseptearjen en flechtet fuort nei in úthoeke fan it skip, dêr't er yn 'e hannen falt fan ien fan 'e passazjiers, </>, in rivaal fan <>. Dêrop makket <> fan it Paul-sjabloan gewoan in nije holografyske kopy oan, dy't de oaren Paul Twa neame. Om't Rafe Twa en Jillan der diskear binne om syn ynwijing yn 'e nije sitewaasje te begelieden, kin Paul Twa syn dea better akseptearje. Underwilens ferwringt </> Paul Ien en in eardere kopy fan Rafe, dy't er ek yn 'e hannen krigen hat, ta ien meunsterlik wêzen.
Rafe en syn trije holografyske freonen beseffe dat se folslein oerlevere binne oan 'e macht fan <>. Dy kin nei beleavjen de hologrammen oan- en útsette, en docht dat ek as er ien fan harren allinnich treffe wol. Op punten dy't <> as wichtich beskôget yn harren ûntwikkeling, makket er in nij sjabloan oan, sawol fan Rafe sels as fan 'e trije hologrammen. Dat is in barren dat foar it slachtoffer mank giet mei freeslike pine. Rafe en de oaren brekke har der de holle oer hoe't in libben wêzen in oar libben wêzen soks oandwaan kin, oant hja ûntdekke dat de bemanning fan it bûtenierdske skip al tsientûzenen jierren dea is, en it skip bestjoerd en geande holden wurdt troch kompjûters. <> is in holografyske kopy fan 'e oarspronklike kaptein, en de passazjiers binne ek allegear holografyske kopyen fan wêzens dy't op in selde soarte wize as de bemanning fan 'e Lindy troch <> ûntfierd en kopiëarre binne. De measten fan harren binne troch harren traumatyske ûnderfinings, mar fral troch harren holografyske ûnstjerlikens, ta de iene of oare foarm fan sljochtsinnigens brocht.
Sa ek </>, dy't in kopy fan <> sels blykt te wêzen. Mei help fan it Paul-Rafe-wêzen en ferskate passazjiers besiket </> de macht oan board fan it skip oer te nimmen fan <>. Troch de ûnberekkenberheid fan it Paul-Rafe-wêzen makket er foar it earst yn withoelang kâns om yn dy opset te slagjen. <> makket dêrop jitris in setsje kopyen fan Rafe, Paul en Jillan oan (Rafe Trije, Paul Trije en Jillan Twa), sadat dy yn elts gefal bewarre bliuwe sille, en freget dan om help tsjin syn fijân. Paul Twa, Rafe Trije en Jillan Twa geane de striid mei it Paul-Rafe-wêzen oan, en krije dêrby help út ûnferwachte hoeke fan 'e sljochtsinnige passazjier (()), dy't Paul Twa op basis fan syn (reuseftige) uterlik de namme Wjirm jout. De libbene Rafe bliuwt mei Rafe Twa, Jillan Ien en Paul Twa efter ûnder de hoede fan <^>, de iennichste passazjier dy't de kant fan <> kiest yn it konflikt mei </>. <^> blykt trouwens ek in kopy fan <> te wêzen, en op ien nei âldste passazjier op it skip, nei <> sels.
Paul Twa, Rafe Trije en Jillan Twa foegje harrensels gear ta ien wêzen, en troch de tafoeging fan in foarm fan Jillan binne se it Paul-Rafe wêze dan oermânsk. Mar </> is fernimstiger as <> foar it ferstân hie, en wit foar te kommen dat it Paul-Rafe-wêzen ferneatige wurdt. </> nimt it Paul-Rafe-wêzen yn himsels op en sil dan mei Paul-Rafe-Jillan ôfweve, mar ear't dat barre kin, ferskynt <^> op it toaniel, dy't troch de libbene Rafe bepraat is om aktyf oan 'e striid diel te nimmen. <^> hat Rafe Twa, Jillan Ien en Paul Twa yn him opnommen, en nimt no ek Paul-Rafe-Jillan en Wjirm op. Mei-inoar binne se like sterk as </> en it Paul-Rafe-wêzen. As <> dat sjocht, brekt er syn ferdigening fan 'e sintrale kompjûter fan it skip, dêr't er him op konsintrearre hie, ôf, en jout er himsels by syn bûnsgenoaten. <> ferraant mei </> en <^>, en absorbearret syn kopyen folslein. De mei-inoar fergroeide foarmen fan Rafe, Paul en Jillan binne net te rêden en wurde útskeakele, wêrnei't <> nije holografyske kopyen fan harren oanmakket dy't net misgroeid binne. (()) hat ûnderwilens in lyts stikje fan 'e Rafe út it Paul-Rafe-wêzen yn him opnommen, en wint dêrtroch mei de namme Wjirm ek syn sûn ferstân werom.
Wiho I
Wiho I, ek wol Wito I, (Ljouwert, 772 – Osnabrück, 20 april 804 of 805) wie de earste biskop fan it nije bisdom Osnabrück. Nei syn ferstjerren waard Wiho hillich ferklearre. De namme fan Wiho betsjut 'strider'.
Wiho waard berne yn Ljouwert en krige syn edukative foarming yn Utert. Karel de Grutte beneamde him as earste biskop fan Osnabrück. Dat wie nei alle gedachten yn 893. De oprjochting fan it bisdom Osnabrück barde al om it jier 780 hinne, mar Karel de Grutte bestimde Osnabrück pas yn it jier 800 ta biskopsstêd.
Voyager in Night
Ynhâld
Neitiid biedt <> oan 'e oarspronklike Rafe oan om him yn in kapsule mei in needsynjaal ôf te setten yn it troch minsken bewenne planetestelsel fan Paradise. Rafe kiest der lykwols foar om by syn freonen te bliuwen, en smeket <> om him ek ta hologram te meitsjen. Oan 'e ein fan it boek docht it bûtenierdske skip de stjer Vega oan. Rafe, Rafe Twa, Paul en Jillan sjogge harren eagen út en begjinne wier fan 'e reis te genietsjen. Harren hâlden en dragen hat in geunstige ynfloed op 'e rest fan 'e passazjiers, wêrfan't guon harren sljochtsinnigens ôfskodzje en oaren te foarskyn komme út harren selskeazen isolemint. Rafe hopet mar dat <> him net bedragen hat, en dat er syn lichem eutanasearre hat ynstee fan it libben yn in romtekapsule by Paradise efter te litten. Dat is lykwols wat dat er nea mei wissichheid witte kinne sil. It boek einiget as earne yn 'e fiere takomst it minsklike romteskip de Hammon in oerâld lyts romteskipke ûntdekt, dat omdriuwkelet yn it tsjuster tusken de stjerren mei in trijekoppige bemanning dy't al iuwen dea is.
Alternate Realities (Cherryh)
Wiho I
Syn roomsk-katolike tinkdei is 20 april, de dei dat hy ferstar. De hillige wurdt útbylde as in biskop mei miter en yn syn hân in model fan de tsjerke fan Osnabrück, soms yn de mande mei Karel de Grutte.
Maine (betsjuttingsside)
"Maine" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Gilman (famylje)
De âlde NH-tsjerke fan Peazens hat sûn 1908 in oargel fan J.T. Gilman, oerbrocht út de Laurentiustsjerke fan Haarlim.
Twa telgen út de famylje binne hjir fan belang:
Laurent Gilman
thumb|Oargel fan Johann Theodor en Antonius Gilman yn de Grutte of Sint-Gudulatsjerke te [Lochem Laurent Gilman (? - 1740) wie in learling fan Jacob Brammerts en boaske as widner yn 1714 oan de dochter fan syn wurkjouwer, dat it wie syn twadde houlik. Hy arbeide op mei Brammerts en krige letter de lieding fan it atelier. Se krigen 13 bern, ûnder oaren Johann Theodor Gilman en Antonius Adam Wilhelm Gilman, dy't beide ek ferneamde oargelmakkers wurde soene.
Johann Theodor en Antonius Gilman
Johann Theodor Gilman (1714-1790) en Antonius Gilman wiene oargelbouwers út Kornelimünster en soannen fan Laurent.
Stifting Fryske Tolkien
De Stifting Fryske Tolkien is in Fryske organisaasje dy't yn 2016 oprjochte is om 'e oersetting fan it wurk fan 'e ferneamde Ingelske fantasyskriuwer John Ronald Reuel Tolkien nei it Frysk te ûnderstypjen. In kaaifiguer binnen de stifting is dû. Liuwe H. Westra, predikant en universitêr meiwurker te Lollum, dy't ferantwurdlik is foar sawol It Selskip fan de Ring (2011) as De Twa Tuorren (2016), it earste en twadde diel fan 'e Fryske oersetting fan Tolkien syn trilogy The Lord of the Rings.
Neffens de webside fan 'e Stifting Fryske Tolkien binne de doelen fan 'e organisaasje trijeliddich:
Oergongskalinder foar 1704 (Sweden)
Dit is de oergongskalinder foar 1704 fan Sweden (ynkl. Finlân).
Erwinia
Erwinia is in skaai fan Enterobacteriaceae-baktearjes dy’t meast plantaardige patogene soarten hawwe, dy’t neamd waarden nei de ferneamde plantepatolooch Erwin Frink Smith. It hat Gram-negative baktearjes relatearre oan Escherichia coli, Shigella, Salmonella, en Yersinia. It binne yn haadsaak staaffoarmige baktearjes.
In soad ynfektearje houtige planten. In bekend lid út dit skaai is de soarte E. amylovora, dy’t brânread op appels, parren en oare Rosaceae-gewaaksen feroarsaket; Lykwols, E. tracheiphila feroarsaket bakteariële wylt by cucurbits. Oare bekende soarten, lykas E. carotovora (oare wichtige oarsaak fan plantesykten), steane fierder fan de readfjoerbaktearje ôf en binne ferhuze nei de skaaien Brenneria, Dickeya, en Pectobacterium.
Soarten
Soarten dy’t oerbliuwe yn Erwinia binne:
Dom fan Keningsbergen
De Dom fan Keningsbergen (Russysk: Кафедральный собор Кёнигсберга; Dútsk: Königsberger Dom) is in tsjerkegebou yn 'e hjoeddeisk Russyske stêd Kaliningrad. It wie de haadtsjerke fan de Dútske stêd, dy't oant it ein fan de Twadde Wrâldkriich offisjeel Königsberg hiet en ûnderdiel foarme fan East-Prusen. De yn de bakstiengotyk boude tsjerke is nei grutskalige ferneatigings yn de Twadde Wrâldkriich it meast wichtige histoaryske bouwurk fan de stêd nei de en de weropbou yn de tiid fan de Sovjet-Uny.
De tsjerke wie de biskopstsjerke fan it bisdom Samland yn de krite mei deselde namme. De tsjerke stiet op it eilân (Dominsel) fan de eardere stêd Kneiphof, dy't sûnt 1726 by de stêd Keningsbergen foege waard.
Skiednis
De foargonger fan de hjoeddeiske domtsjerke wie in lytse katedraal yn it súdeasten fan de âlde stêd Keningsbergen. Dy domtsjerke waard tusken 1297 en 1302 boud. Under biskop Johann Clare waard it beslút nommen ta de bou fan in nije, gruttere katedraal. Werner fan Orseln, grutmaster fan de Dútske Oarder, woe de katedraal op in lyts stik grûn oan it eastlike ein fan it eilân Kneiphof yn de rivier de Pregel bouwe, dêr't om 1330 hinne mei útein set waard. De tsjerke soe ynearste mei dikke muorren en ferdigeningswurken boud wurde, mar dat stjitte op ferset fan de Dútske Oarder om dy by harren boarch gjin nije fêsting ha woene. Op 13 septimber 1333 tekene de biskop de oerienkomst tusken Oarder en Tsjerke, sadat der fierder wurke koe oan de bou fan de tsjerke sûnder ferdigingsfunksje. Dy datum wurdt offisjeel as it boubegjin fan de dom beskôge. Ear't de bou begjinne koe moasten de bouwers fanwegen de boaiem earst hûnderten iken peallen de grûn yn slaan. By de bou brûkten de bouwers dielen fan de âlde domtsjerke op 'e nij. Foar dat doel moasten der ynfrastrukturele oanpassings plakfine, lykas de oanlis fan in brêge, de Dombrücke, en de bou fan in nije poarte, de Domtor. De brêge waard nei de foltôging fan it wurk wer ôfbrutsen, mar de poarte soe noch seis iuwen stean bliuwe.
Yn 1380 wie de domtsjerke foltôge, mar oan de fresko's yn de tsjerke waard noch trochwurke oant it ein fan de 14e iuw. De oan Marije en Sint-Adalbert wijde tsjerke waard yn 1440 al ferboud. Oan wjerskanten fan de foargevel steane twa tuorren, dy't yn 1544 ôfbaarnden. Nei de brân waard allinne de súdlike toer mei in tolvehoekige opbou wer opboud. De noardlike toer waard ôfsletten mei in sealtek.
Op 27 septimber 1523 hold Johann Briesmann de earste lutherske preek yn de dom. De tsjerke krige yn 1695 in nij oargel.
Yn 1883 en tusken 1901 en 1907 waard de domtsjerke restaurearre.
Ferneatiging
Britske bombardeminten op de stêd ferneatigen yn augustus 1944 de hiele histoaryske binnenstêd fan Keningsbergen. Fan de domtsjerke gyng it hiele tek, it ynterieur en it noch besteande diel fan de Bibleteek fan Wallenrodt ferlern. Ek wichtige grêfmonuminten koene net sparre wurde. Under it kommunisme waarden de grêfmonuminten Nei it ein fan de Twadde Wrâldkriich waard it noardlike diel fan East-Prusen troch de Sovjet-Uny anneksearre. Foar in restauraasje hiene de kommunisten gjin jild oer. Mar de ruïne fan de dom bleau stean, fral ek tanksij it monumint fan Immanuel Kant. Yn 1960 waard de kulturele status fan de tsjerke erkend, al waard der fierder net in soad ûndernommen om it bouwurk foar fierder ferfal te behoedzjen. Foar it earst waard der wat yn de jierren 1970 yn it ramt fan de betinking fan it 250-jierrich jubileum fan de berte fan Immanuel Kant dien oan it opromjen fan pún. Ek de muorren waarden yn de rin fan de tiid konservearre. Spitigernôch waarden by de konservearing ek dekorative eleminten ferneatige.
Nei de fal fan it kommunisme koe der wer praat wurde oer de rekonstruksje fan de Keningsberger Dom. Sûnt 1992 sette de firma „Kafedralny Sobor“ ("De Katedraal") ûnder lieding fan Igor Odintsov útein mei in restauraasje. De lieding fan it projekt wurke gear mei it Zentrum für Handwerk und Denkmalpflege yn Fulda, dat in soad ûnderfining hie mei de restauraasje fan oare Europeeske gebouwen.
Gebrûk
De tsjerke wurdt as kultureel-religieus sintrum restaurearre. Yn de domtsjerke is in protestantske en in otterdokse kapel, in doopkapel, it Dommuseum, it Kantmuseum en Stedsmuseum en de romtes fan de Wallenrodtsch bibleteek. Regelmjittich wurde der tsjerketsjinsten fierd. Op 7 maaie 1995 wie der foar it earst in oekumenyske tsjinst mei protestanten, katoliken en otterdoksen. Ek wurdt de domtsjerke foar konserten brûkt.
Oargel
It yn 1944 ferneatige oargel waard tusken 1928 en 1929 boud troch de firma P. Furtwängler & Hammer. It wie in trijemanualich ynstrumint mei 64 registers en pneumatyke traktueren efter de oargelkas fan it barokke oargel út it begjin fan de 18e iuw. By de restauraasje fan de dom hie in rekonstruksje fan it oargel ynearsten gjin prioriteit. Pas nei't Vladimir Pûtin yn 2005 in besite brocht oan Kaliningrad, dêr't syn frou Ljûdmila berne waard, slagge it de finansiering fan de oargelbou op poaten te setten. De opdracht waard jûn oan de Dútske oargelbouwer Alexander Schuke. De tsjerke krige twa oargels, it grutte haadoargel dat op 12 en 13 jannewaris 2008 mei in feestlik konsert yn gebrûk nommen waard en in koeroargel, dat earder yn 2006 ynwijd waard. De Russyske oerheid stipe it oargelprojekt mei 4 miljoen euro. De trije chamade-registers litten harren oan alle manualen en it pedaal frij oankoppelje. De houten pipen waarden levere troch de firma Vogtländischer Orgelbau Thomas Wolf.
De mei 17 houten bylden en seis bewegende bylden fersierde oargelkas waard neffens ôfbylden fan de barokke oargelkas fan it oargel fan Johann Josua Mosengel út 1721 rekonstruearre. Der binne in pear ferskillen mei de âlde oargelkas: sa waard de Prusyske adler net op 'e nij oanbrocht mar ferfongen troch in Feniks, as symboal foar de weropbou fan de tsjerke nei de ferneatiging. Op it plak fan kening David, dy't y de tradysje fan de otterdoksy gjin bysûndere betsjutting hat, waard in Madonna opsteld. De rêchpositiven stiene eartiids yn it midden fan it oargel en ferhûzen by de rekonstruksje nei de boarstwarring tusken smei-izeren hekken sûnder histoaryske foarbylden.
It lytsere koeroargel op in sydgalerij datearret fan 2006. It hat twa manualen mei pedaal en 32 registers en in modern front.
Meike de Jong
Meike de Jong (Tilburch, 23 maart 1979) is in Nederlânsk sjoernaliste, nijslêzeresse, ferslachjouster en presintatrise. Hja is benammen bekend fan it RTL Nieuws.
Libben en karriêre
Yn 2011 stapte De Jong oer nei RTL Nederlân, dêr't se begûn as redaktrise foar it moarnsbulletên fan it RTL Nieuws. Ek die se geregeldwei de voice-over by nijsreportaazjes. Yn juny 2013 presintearre De Jong twaris it RTL Ontbijtnieuws om't beide fêste nijslêzers doe mei ferlof wiene. Fan dy tiid ôf is se de fêste ynfalster foar Jan de Hoop en Sanne Staarink. Sûnt 2014 falt De Jong ek geregeldwei yn by it oerdeiske nijsbulletên fan RTL Z en op sneins by it lette nijs.
Yn 'e simmer fan 2015 waard De Jong fierders oansteld as fêste ynfalster foar de jûnsútstjoerings, dêr't se dan Merel Westrik of Daphne Lammers ferfangt. Los fan har wurk foar RTL is De Jong ek aktyf as deifoarsitter by wiid útinoar rinnende eveneminten.
Matthias Schweighöfer
Matthias Schweighöfer (berne yn Anklam, 11 maart 1981) is in Dútske akteur, in filmregisseur en in producer.
Libben
Schweighöfer waard berne yn it Westpommerske Anklam en besocht de Hochschule für Schauspielkunst Ernst Busch yn Berlyn, mar makke syn stúdzje net ôf. Hy komt út in famylje mei mear akteurtalint, syn pake, syn omkes en syn heit en mem wiene resp. binne aktyf as akteur en sa rekke Matthias Schweighöfer ek al gau bekend mei it toaniel.
Wurkpaad
Syn earste rol wie yn de tillefyzjefilm Raus aus der Haut (1997) fan regisseur Andreas Dresen. Yn de jierren dêrnei folgen mear films lykas Der Rote Baron. Syn rol yn de film Valkyrie (mei û.o. Tom Cruise) iepene foar him de wei om Ingelsktalige rollen te spyljen.
Tegearre mei presentator Joko Winterscheidt rjochte Schweighöfer yn 2009 it moademerk "German Garment" op. Syn debút as filmregisseur folge mei de romantyske komedy What a Man. Yn 2017 regisearre, produsearre en spile Schweighöfer de haadrol yn de film You are wanted, de earste net Ingelsktalige tillefyzjesearje fan Amazon Studios.
Nicolette Shea
Nicolette Shea (Las Vegas, 18 novimber 1986) is in Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise. Hja sette yn 2011 útein mei in wurkpaad as neakenmodel, begûn letter ek te wurkjen as stripper en makke yn 2017 har debút as pornoaktrise.
Libben en karriêre
left|thumb|Nicolette Shea by in fraachpetear foar de Bikini Contest yn 2020 Shea waard yn 1986 berne yn Las Vegas, yn 'e Amerikaanske steat Nevada. Hja krige bekendheid as neakenmodel doe't hja yn oktober 2011 de Playboy Cyber Girl of the Month wie. Neitiid bleau Shea aktyf as neakenmodel en posearre se noch ferskate kearen foar de Playboy en foar oare neakenblêden. Nei ferrin fan tiid begûn se ek as stripper te wurkjen, wêrby't se as feature dancer foar optredens by stripklubs yn 'e hiele Feriene Steaten lâns reizget.
Op 'e tillefyzje wurke Shea mei oan 'e searje Playboy Plus' Pretty in Pink Vol. 2, op 'e stjoerder Playboy TV. Yn 2017 makke se de oerstap nei de Amerikaanske pornoyndustry, dêr't se in sekssêne die yn 'e film Flixxx: Angela and Nicolette Get Wet, fan 'e studio Digital Playground. Letter datselde jiers spile se mei pornoakteur Keiran Lee yn 'e film Don't Bring Your Sister Around Me, fan it Brazzers Network.
Lichemsskaaimerken
Nicolette Shea is blank, mei griene eagen en blûn hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.81 m lang, mei in gewicht fan 61 kg, en kupmaat 36D, dêr't se in boarstfergruttingsoperaasje foar ûndergien hat. Behalven de wenstige piercings troch har earlellen hat se ek in nâlpiercing. Shea hat lykwols gjin tatoeaazjes.
Tsjerke fan Blesdike
De Tsjerke fan Blesdike is in tsjerkegebou yn it Weststellingwerfske doarp Blesdike. De tsjerke funksjonearret as doarpssintrum en njonken rou-, trou- en tsjerketsjinsten wurde der ek kulturele en oare aktiviteiten organisearre. Eigner is de stifting Et Karkien Blesdieke.
Skiednis
thumb|left|De yn 1722 troch Jacobus Stellingwerf tekene Nikolaastsjerke De oarspronklik oan Nikolaas wijde tsjerke waard yn de 18e iuw troch Jacobus Stellingwerf en Abraham de Haen tekene as in goatyske tsjerke mei in foarse sealtektoer en in koer dat smeller wie as it skip en mei steunbearen stabyl holden waard.
Nei't dy tsjerke fanwegen brekfalligens yn 1836 ynstoarte, waard de tsjerke ôfbrutsen en yn 1843 ferfongen troch de hjoeddeiske tsjerke. De tsjintwurdige tsjerke is lytser as de eardere tsjerke en ynstee fan in toer krige de tsjerke in houten geveltuorke.
Yn 1991 waard de hast 150 jier âlde tsjerke restaurearre.
De herfoarme gemeenten fan Blesdike-Pepergea en Willemsoard binne yn 2010 in PKN-gemeente woarn. De tsjerke yn Willemsoard wurdt alle sneinen brûkt en de tsjerke fan Blesdike in pear kear yn it jier foar bysûndere tsjinsten. It tsjerkegebou fan Blesdike is oerdroegen oan de stifting Et Kaarkien Blesdieke.
Ynterieur
De tsjerkebanken binne net mear oanwêzich en ferfongen troch stuollen. Yn it koer stiet in ienfâldige preekstoel sûnder fierdere fersiering. De griene kleuren fan de preekstoel en de oargelgalerij binne oerfarve yn reade kleuren.
Oargel
De tsjerke makket gebrûk fan in harmoanium, dat op de galerij skûl giet achter in skynfront.
Slûs (betsjuttingsside)
De namme Slûs hat mear betsjuttings:
Keningstsjintsjilla
De keningstsjintsjilla (Latynske namme: Chinchilla chinchilla, foarhinne C. brevicaudata) is in sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e wolmûzen (Chinchillidae) en it skaai fan 'e tsjintsjilla's (Chinchilla). Dit bist is lânseigen yn it Andesberchtme, mar wurdt fanwegen syn lúksueuze pels ek in protte yn 'e wrâldwide pelsdierfokkerij holden. Yn it wyld is de keningstsjintsjilla (sa goed as) útstoarn.
Fersprieding
Oarspronklik kaam de keningstsjintsjilla foar yn it sintrale diel fan it Súdamerikaanske Andesberchtme, yn noardeastlik Sily, noardwestlik Argentynje, súdwestlik Bolivia en súdeastlik Perû. De kommersjele jacht op dit bist sette yn 1829 útein, en fan dy tiid ôf waarden der jiers sa'n 500.000 fan 'e bisten ôfsketten foar har pels, dêr't benammen yn 'e Feriene Steaten en Jeropa grutte fraach nei bestie. Dy oanhâldende yntinse foarm fan bejaging foel foar de keningstsjintsjilla net by te hâlden, en sadwaande rekke it mei de soarte al rillegau yn it neigean. Lykwols gie de jacht gewoan troch oant de keningstsjintsjilla yn 1917 "ekonomysk útstoarn" ferklearre waard. Pas yn 1929 krige it dier de status fan beskerme bistesoarte, en it neilibjen fan dy wet waard pas yn 1983 foar it earst ôftwongen. Ynsafier bekend waard yn 1953 de lêste keningstsjintsjilla yn it wyld waarnommen.
Uterlike skaaimerken
De keningstsjintsjilla hat trochinoar in totale lichemslingte fan 28-49 sm, mei in gewicht fan likernôch 510 g foar mantsjes en sa'n 795 g foar wyfkes. De foarpoaten binne koart, mar de efterpoaten binne lang en krêftich, sadat se goed springe en klimme kinne. Keningstsjintsjilla's hawwe in grouwere hals en bredere skouders as gewoane tsjintsjilla's.
Hâlden en dragen
Yn it wyld meitsje keningstsjintsjilla's hoalen ûnder rotsen of yn 'e grûn. Se libje foar it meastepart yn kriten mei in kâld berchklimaat, dêr't se mei har tichte pels goed foar tarist binne. It binne fierhinne herbivoaren, dy't benammen fan toarre gerzen en krûden besteane. Keningstsjintsjilla's binne sosjale bisten, dy't yn groepkes libje. De wyfkes smite yn 'e maityd (oktober-desimber) nêsten fan 1-2 jongen.
Status
De keningstsjintsjilla hat de IUCN-status fan "krityk", mei't er yn it wyld sa seldsum is dat er al sûnt 1953 net mear waarnommen is. Mooglik is er sels al útstoarn yn it wyld, mar dat is noch net offisjeel fêststeld. De earste konservaasjemaatregels om dit bist te rêden, waarden yn 'e 1890-er jierren yn Sily nommen, mar net by wet fêstlein. Yn 1910 waard der in ferdrach sletten tusken Sily, Argentynje, Bolivia en Perû wêrby't foar it earst ynternasjonaal beheinings oplein waarden oan 'e jacht op keningstsjintsjilla's.
Spitigernôch late dat ta krapte oangeande tsjintsjillapelzen, en dêrtroch skeaten de prizen dy't derfoar betelle waarden omheech. Sadwaande naam de jacht ta ynstee fan ôf, en krigen de populaasjerestanten it noch slimmer te ferduorjen. Pas yn 1929 waard yn Sily it earste totale jachtferbod op 'e keningstsjintsjilla ôfkundige, mar der waard neat dien om derfoar te soargjen dat dat ek neilibbe waard. Letter mislearre it ferskate kearen om 'e keningstsjintsjilla wer op 'e nij yn it wyld út te setten. Lokkigernôch driget der troch de oansjenlike populaasjes keningstsjintsjilla's dy't yn 'e pelsdierfokkerij holden wurde, gjin folslein útstjerren foar dizze soarte.
Fantasyfilm
Definysje fan fantasyfilm
In dúdlike omskriuwing fan in fantasyfilm is hast net te jaan, mar almeast wurdt in film in fantasyfilm neamd wannear't in fantastysk elemint de boppetoan fiert, dus wannear't der eat bart dat ferbân hâldt mei it boppenatuerlike en dat yn werklikheid net kin. It fantasysjenre hat in soad oerienkomsten mei (benammen) science fiction, mar ek mei horror. In besibbe sjenre dat almeast net ta fantasy rekkene wurde, is de kung fu-film. Filmsjenres dy't meast wol as fantasy sjoen wurde binne de mearkefilm en de superheldefilm.
Fantasyfilms wurde faak ûnderferdield yn klassike en moderne fantasyfilms.
Klassike fantasyfilm
De klassike fantasyfilm spilet him meast ôf yn in op it Midsiuwske Jeropa basearre wrâld of in fiktive wrâld mei in ferlykber ûntwikkelingsnivo. Meast binne der noch gjin masines of fjoerwapens. Dêrfoar yn it plak wurdt faak tsjoenderij brûkt. De wrâld wurdt faak befolke troch typyske fantasywêzens as elven, feeën, dwergen, trollen en draken.
Foarbylden:
Moderne fantasyfilm
Moderne fantasyfilms binne ferbûn mei it literêre subsjenre fan urban fantasy en spylje har sawat yn de tiid fan no ôf, mar hawwe wol typyske fantasyskaaimerken lykas tsoenderij en mytyske wêzens.
Foarbylden:
Oare yndielings
Njonken dizze haadferdieling besteane der ek in soad subsjenres fan de fantasyfilm, en in protte fermingings mei oare filmsjenres, lykas de fantasy-aventoerefilm, de fantasy-detektivefilm, de fantasykomeedzjefilm, en de romantyske fantasyfilm.
Tsjintsjilla
De tsjintsjilla (Latynske namme: Chinchilla lanigera), ek wol gewoane tsjintsjilla, lytse tsjintsjilla of Sileenske tsjintsjilla neamd ta ûnderskie fan syn neie sibbe de keningstsjintsjilla (Chinchilla chinchilla), is in sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e wolmûzen (Chinchillidae) en it skaai fan 'e tsjintsjilla's (Chinchilla). Fan oarsprong komt dit bist foar yn Sily, mar fanwegen har tichte pels binne tsjintsjilla's troch de minske oer de hiele wrâld ferspraat foar de pelsdierfokkerij.
Fersprieding
De tsjintsjilla is lânseigen yn it heuvelige foarlân fan 'e Andes, yn 'e Súdamerikaanske lannen Sily en Perû. Yn 'e santjinde iuw ûntdieken de Spaanske kolonisten dit bist mei syn bysûndere pels. Fan dy tiid ôf waarden tsjintsjilla's fûleindich bejage, en waarden de pelzen massaal nei Jeropa skipe. Yn 'e njoggentjinde iuw wiene tsjintsjillapelzen mei kofje it wichtichste útfierprodukt fan Súd-Amearika. Troch oerbejaging kaam de tsjintsjilla healwei de njoggentjinde iuw net mear foar besuden de rivier de Choapa, en om 1910 hinne wied er yn it wyld sa goed as útstoarn. Yn Perû komme se dan ek net mear foar. Allinnich yn Sily libje noch ferskate wylde populaasjes, yn it Reserva Nacional las Chinchillas, te Aucó, by Illapel, yn Regio IV, en yn La Higuera, sa'n 100 km benoarden Coquimbo.
Uterlike skaaimerken
De tsjintsjilla hat trochinoar in kop-romplingte fan 22-26 sm, mei in sturtlingte fan likernôch 13 sm en in gewicht fan 370-495 g by mantsjes en 380-450 g by wyfkes. Dit bist ferskilt fan syn syn sibbe, de keningstsjintsjilla (Chinchilla chinchilla), trochdat er lytser fan stal is en in langere sturt hat. Yn finzenskip binne tsjintsjilla's boppegemiddeld grut mei in dúdliker seksuële dimorfy: finzen mantsjes kinne in gewicht fan 600 g berikke, mar wyfkes kinne wol 800 g weagje. Tsjintsjilla's binne fan natuere op 'e kiel en de bealch wyt, en hawwe fierders oer it hiele lichem hier fan ljochter of dûnkerder tinten griis of blauwich sulver, hoewol't yn finzenskip ek bisten foarkomme dy't bêze, brún of swart binne. It hier op 'e sturt stiet bytiden sa út, dat it suver wol in plomsturt hjitte mei. Tsjintsjilla's hawwe lange snorhierren fan 10-13 sm lang. De eagen binne grut en swart, en de earen oant 4½ sm lang en rûnich fan foarm.
De wittenskiplike namme fan 'e tsjintsjilla, lanigera, betsjut safolle as "mei in wollene jas oan". Dat doocht net alhiel, mei't tsjintsjilla's gjin pels fan wol hawwe, mar fan hier. Yndividuële hierkes binne 2-4 sm lang, mei grize, wite en swarte bannen, en sitte stevich fêst oan 'e hûd. Dizze pels is hiel sêft en tige by tige ticht: der kinne wol 75 hierkes út ien hiersekje groeie. Tsjintsjilla's fersoargje harren pels troch op deistige basis in sânbad te nimmen, wat smoargens en fet út har hier ferwideret.
Biotoop
It natuerlike biotoop fan 'e tsjintsjilla is it heuvelige foarlân fan it Andesberchtme. Dêr is it by 't simmer oerdeis oant 30° C, mar nachts mar sa'n 7° C, wylst it der winterdeis faak friest. Dêrfandinne dat tsjintsjilla's sa'n tichte pels brek binne.
Hâlden en dragen
Tsjintsjilla's binne tige sosjale bisten, en it hâlden fan in inkeld eksimplaar is dan ek ôf te rieden. It binne linige klimmers, by wa't brutsen bonken opmerklike fluch genêze. Se komme ornaris yn 'e jûnsskimer en de moarnsdage foar 't ljocht en binne ek wol nachts aktyf, wêrby't se gebrûk meitsje fan harren lange snorhierren om op 'e taast har paad te finen. Dy snorhierren binne sa lang dat tsjintsjilla's dêroan merke kinne oft in trochgong tusken de rotsen breed genôch foar har is om troch te passen: as de snorhierren net bûge, is der genôch romte.
De tsjintsjilla is by steat om ferskate lûden te meitsjen. Yn 'e deistige omgong piipje se súntsjes of gnoarje se, wat bedoeld is om 'e sosjale bannen yn 'e groep te ûnderhâlden. As der gefaar driget, litte se har alaarmrop hearre, dy't wol wat wei hat fan blaffen of keffen. As in tsjintsjilla lulk wurdt, ferheft er him op 'e efterpoaten, wêrby't er in grommeljend lûd fuortbringt, en as dat net helpt om 'e bedriger te ferdriuwen, brûkt er urine om 'e bedriger te besproeien.
Yn it wyld falt by tsjintsjilla's de peartiid tusken oktober en desimber, wat op it súdlik healrûn de maityd is. Hoewol't in protte boarnen beweare dat tsjintsjilla's monogaam binne, is dêr net in soad bewiis foar. As in wyfke jachtich is, kinne mantsjes dat rûke. Nei de pearing folget in draachtiid fan likernôch 111 dagen. De heit helpt it wyfke by it grutbringen fan 'e jongen, dy't op syn gaust mei 8 wiken ôfwûn wurde en as dat nedich is mei 12 wiken selsstannich oerlibje kinne. De mem kin yn prinsipe fuort nei it smiten op 'e nij jachtich wurde en pearje. Fan 'e jongen binne de wyfkes mei 5 moannen foar it earst jachtich, al wurde se yn finzenskip pas mei 9-12 moannen as fokryp beskôge.
Fretten
Tsjintsjilla's binne herbivoaren, dy't benammen toarre gerzen, krûden en blêden fan strewelleguod frette. Se kinne net oer sûker, fet of fochtige itensdielen, mei't har spiisfertarringsstelsel dêrtroch fan slach rekket. Oars as de measte kjifdieren is de tsjintsjilla ek gjin siede-iter. Yn finzenskip bestiet it menu fan tsjintsjilla's foar 60% út hea. Krekt as oare kjifdieren en kninen ite tsjintsjilla's tydlingswei har eigen kjitte op. Dat dogge se om't der by de spiisfertarring yn 'e terms fitamine B12 ûntstiet; troch har eigen kjitte te fretten, krije se dy fitamine binnen. Om't har fretten drûch is, kinne tsjintsjilla's net sûnder wetter.
Status
De tsjintsjilla hat de IUCN-status fan "krityk", mei't er yn it wyld sterk yn syn fuortbestean bedrige is. Yn Sily hat dizze soarte de op ien nei heechste konservaasjeprioriteit fan it lân. Lokkigernôch bestiet der troch de grutte populaasjes dy't yn finzenskip holden wurde, gjin gefaar fan útstjerren.
Miny-Israel
Miny-Israel (Hebriuwsk: מיני ישראל) is in miniatuerpark yn de omkriten fan Latrun, sa'n 15 km bewesten Jeruzalim, Israel. De plattegrûn fan it park hat de foarm fan in Davidsstjer. It park hat 385 makettes fan gebouwen en monuminten yn Israel, de measten op in skaal fan 1:25, 30.000 modellen fan minsken, 500 bisten, planten, 15.000 echte beammen (bonsais), 4700 auto’s, 230 frachtweinen, 100 motorfytsen, 14 treinen, 3 helikopters, 32 fleanmasines en 175 skippen. Teffens is der in lyts winkelsintrum. It park iepene yn 2002, hoewol't de offisjele iepeningsseremoanje plakfûn op 7 april 2003.
Amnesty International
thumb|right|300px|Aksje fan Amnesty, [[Rotterdam, 1990.]] Amnesty International is sûnt 1961 in organisaasje dy't opkomt foar de minskerjochten. Yn 1977 waard oan Amnesty International de Nobelpriis foar de Frede takend foar syn krewearjen tsjin marteling.
Inne Jans Rinkes
Inne Jans Rinkes (De Jouwer, 19 febrewaris 1818 – dêre, 4 jannewaris 1892) wie in Nederlânsk politikus. Fan 1871-1892 wie hy boargemaster fan Haskerlân.
Inne wie de soan fan moalkeapman en wethâlder Jan Jans Rinkes (1781-1867) en Antje Innes Wielinga (1783-1852). Op 5 april 1840 waard hy foarsitter-tsjerkefoud fan de meniste tsjerke. In jier letter troude hy mei Femke Douwes Douma en krige mei har seis bern. Hy wie winkelman en keapman op De Jouwer en waard yn 1853 lid fan de gemeenterie. Fan 1854 oant syn lettere boargemasterskip wie hy lid fan it dykbestjoer fan it wetterskip. Fan 1873 oant syn ferstjerren wie hy boargemaster fan Haskerlân. Hy waard begroeven yn Westermar.
Gabriël fan Białystok
De hillige Gabriël fan Białystok (Poalsk: St. Gabriel Białostocki, Russysk: Гавриил Белостокский - Gavriil Belostokski) of Gabriël fan Zabłudów (Poalsk: Gabriel Zabłudowski), berne op 2 april 1684 - ferstoarn op 20 april 1690, is in hillige fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke. Gabriël kaam troch moard om it libben en al gau waard in lokale joadske pachter fan de moard beskuldige, dy't letter frijsprutsen waard. Yn lettere ferhalen en publikaasjes oer it libben fan Gabriël bleau lykwols de oertsjûging oerein dat de joad in ein makke hie oan it jonge libben fan Gabriël en dat Gabriël it slachtoffer woarn wie fan in troch joaden úfierde rituele moard. Gabriël wurdt betocht op 3 maaie (20 april juliaanske kalinder).
De moard
Neffens dokuminten fan it doedestiidske Trijeienheidskleaster yn Slûtsk (Wyt-Ruslân) waard Gabriël yn 1684 berne yn it doarpke Zwierki yn de omkriten fan de stêd Zabłudów, yn wat doe it Poalsk-Litouske Mienebest wie. Neffens de tradysje waard Gabriël troch in joad, in pachter út dat doarp, ûntfierd nei Białystok. Dêr waard de jonge bewurke mei skerpe punten om him sa njoggen dagen lang dea bliede te litten. Neffens it bloedmearke hawwe joaden it bloed nedich om dêr de peaskebôle yn te bakken. Gabriël waard nei dy njoggen dagen foar de wylde fûgels yn in fjild by Zwierki efterlitten en troch syn otterdokse âlders werom fûn, dy't him begroeven yn syn berteplak. Neffens de hagiografy hiene hûnen op it lichem fan de jonge past, dy't de pikkende rôffûgels fuortjoegen. Der folge in ûndersyk nei de tadracht fan de moard en as belangrykse fertochte waard de joadske pachter Zjid Sjûtko oppakt, mar dy waard fan de oanklacht frijsprutsen.
Yn 1720 hearske yn it gebiet in epidemy en in soad bern ferstoaren oan de sykte. Doe't by ien fan de begraffenissen by ûngelok it grêf fan Gabriël iepene waard, ûntdieken se dat it lichem noch jimmeroan yntakt wie. Dat makke grutte yndruk en droech by oan in fierdere fersprieding fan de ferearing fan Gabriël yn de kontrijen. It lichem fan Gabriël ferhûze nei de krypte fan de tsjerke yn Zwierki. Dy tsjerke baarnde yn 1746 ôf, mar it omskot fan it bern waard by dy brân net ferneatige. Neffens de hilligenbeskriuwing wie allinne de hân fan de jonge oantaast en op wûnderlike wize genêsde dy wer nei't it lichem nei it kleaster yn Zabłudów oerbrocht waard.
Yn 1820, doe't de tradysje fan de ferearing al hûndert jier bestie, waard Gabriël offisjeel hillich ferklearre troch Gregoarius V fan it Oekumenysk Patriargaat fan Konstantinopel. Yn 1885 ferskynde fan de metropolyt fan Tsjernihiv in samling fan beskriuwings fan russysk-otterdokse hilligen. Under de hilligen wie ek in beskriuwing fan Gabriël en by de tekst waard in ôfbyld printe fan in krusige Gabriël.
Nei 1918 rekke de ferearing fan Gabriël wat yn it neigean. De reliken fan Gabriël yn de rin fan de tiid nei Minsk (Museum fan Ateisme), nei Grodno en Moskou en yn de jierren 1990 kamen se werom yn Białystok, dêr't se tsjintwurdich noch altiten binne.
De kultus libbe oan it ein fan de 20e iuw wer op troch it krewearjen fan de biskop fan it otterdokse bisdom Białystok-Gdańsk. De belangrykste sintra fan ferearing binne Białystok, dêr't sunt 1992 syn reliken yn de Nikolaaskatedraal lizze, en it Marije-Bertekleaster yn Zwierki.
Strideraasje
De ferearing fan Gabriël wurdt benammen yn Wyt-Ruslân belibbe; neffens in soad Wyt-Russyske histoarisy is Białystok etnysk besibbe oan Wyt-Ruslân. De namme Gabriël komt dêrom altiten op alle listen fan Wyt-Russyske hilligen foar.
Op 27 july 1997 stjoerde de Wyt-Russyske tillevyzje in dokumintêre út mei de strekking dat Gabriël troch in rituele moard om it libben brocht wie. Dat waard yn rapporten fan it Amerikaanske kongres oer antysemitisme it skeinen fan religieuze frijheden neamd. Dy rapporten waarden oerdroegen oan de UNHCR. Leonid Stonov, foarsitter fan de Amearikaanske Organisaasje fan Joaden fan de eardere Sovjet-Uny, skreau in brief oan presidint Aleksandr Lûkasjenko en de direkteur fan de Wyt-Russyske omrop om syn soargen út te drukken oer de fijannige hâlding fan joaden oer en neamde de kultus fan Gabriël absurd.
Sluis (gemeente)
thumb|Lizzing fan Slûs
Gabriël fan Białystok
Strideraasje
In stúdzje oer Gabriël yn deselde tiid makke oan de oare kant dúdlik dat it grutste diel fan de joadske befolking net op de hichte is mei de kultus fan Gabriël fan Białystok. By it hearren derfan neame de joadske ynterviewers it in manifestaasje fan antysemitisme, mar tagelyk ferklearren alle joadske dielnimmers nea lest hân te hawwen fan diskriminaasje op basis fan de ferearing fan Gabriël fan Białystok. Ut it ûndersyk die ek bliken dat in grut diel fan de otterdokse befolking net wist fan it bestean fan sa'n hillige. Guon hiene der wol wat oer heard, mar ûntholden it ferhaal fierder net. De measten dy't in miening joegen, beskôgen de moard op Gabriël as fiksje of as in unike, op himsels steande saak. Gjinien fan de ûnderfrege otterdokse minsken seine te leauwen yn it bestean fan rituele moarden yn it joadendom.
Sluis (gemeente)
Sluis (Siuwsk: Sluus) is in gemeente yn it súdwesten fan de provinsje Seelân, yn 'e lânstreek Siuwsk-Flaanderen.
Gabriël fan Białystok
Strideraasje
Op de offisjele side fan de Wyt-Russysk otterdokse tsjerke wurdt in artikel oer Gabriël wijd. De otterdokse tsjerke heakket dêr oan ta dat er him bewust is fan it feit dat bloedsmaad al lang in oanlieding west hat foar politike yntriges en spekulaasjes om oanhingers fan it joadske leauwe te ferfolgjen. Op de side stiet ek dat foar joaden, dy't de wetten fan Moazes strikt folgje, bloed ritueel like ûnrein is as foar kristenen. De moard op Gabriël wurdt neffens de side ek net taskreaun oan de joaden yn it algemien, mar oan in joadske sekte fan fanatike fanatisy.
Ikonografy
Der is tsjintwurdich in frij grut tal ikoanen fan Gabriël fan Białystok bekend. Op ikoanen wurdt Gabriël yn 'e regel ôfbylde mei de hannen kruslings oer it krús of mei in krús yn syn hannen. Hy is yn ienfâldige, wite klean klaaid, omgurde mei in koarde en draacht gjin skuon. Somtiden wurdt er lykwols ek ôfbylde op de wize werop't Gabriël neffens de tradysje fermoarde is: hingjend oan in krús, mei oan syn fuotten in foerbak om it bloed op te fangen en it reau dêr't er mei tamtearre is.
Sluis (gemeente)
De gemeente hie 23.525 ynwenners op 31-05-2018 (boarne: CBS) en hat in oerflakte fan 307,16 km² (wêrfan 27,49 km² wetter).
Jason (bibelsk persoan)
Jason (ek: Jazon, Jason fan Tarsus, Jason fan Korinte, Jason fan Tessalonika; betsjutting: "dy't genêst") wie in man út Tessalonika, dy't yn de bibelboeken Hannelingen 17:5-9 en Romeinen 16:21 neamd wurdt.
Sluis (gemeente)
De gemeente is ferneamd nei it histoaryske stedsje Sluis, mar it gemeentehûs stiet yn Oostburg.
Jason (bibelsk persoan)
Doe't de apostel Paulus Tessalonika oandie, prate hy dêr yn de synagoge mei Joaden oer Kristus. Guon Joaden lieten harren troch Paulus oertsjûgje, lykas ek in mannich Griken. De joadske bekearling Jason joech neffens Hannelingen yn dy tiid ûnderdak oan de apostels Paulus en Silas. Joaden dy't neat mei Paulus' boadskip ophiene feroarsaken mei help fan rosmos in opskuor yn de strjitten fan de stêd. Hja kamen by it hûs fan Jason om Paulus en Silas foar in folksgerjocht te bringen, mar doe't hja Paulus en Silas net oantroffen namen hja Jason mei in pear oare kristenen mei. De opskuor makke dat it stedsbestjoer net rjocht wist wat der mei oan en pas nei it beteljen fan in boarch lieten hja Jason en de oaren wer gean.
Yn Romeinen 16:21 ferwiist Paulus tegearre mei Lucius en Sosípater nei Jason en syn lânslju. Nei alle gedachten giet it hjir om deselde Jason.
Yn it Acta Sanctorum fan Jean Bollandus wurdt skreaun dat Jason besibbe wie oan Paulus. Neffens in leginde soe Jason letter mei Sosípater op it eilân Korfû wurke ha. Yn de otterdokske tradysje wurdt Jason fereare as de biskop fan Tarsus. Ek soe Jason ien fan de twaensantich man west ha, dy't Jezus yn Lukas 10:1 ûnderweis nei Jeruzalim foar him útstjoerde.
Marinus Laurens van de Woestijne Voerman
Marinus Laurens van de Woestijne Voerman (Zierikzee, 25 oktober 1810 – Lochem, 5 oktober 1882) wie in Nederlânsk politikus.
Hy wie flankeur by de frijwillige flankeurskompanjy Grinzer en Frjentsjerter Studinten en wie earelid fan de ôfdieling Snits fan de Feriening Het Metalen Kruis. Hy die as Jouster mei oan de Tsiendeiske Fjildtocht.
Van de Woestijne Voerman troude yn 1852 mei Jacoba Geertruida Slothouwer (1806-1882) út Ljouwert.
Fan 1852-1858 boargemaster fan Doanjewerstâl en fan 1857 - 1871 boargemaster fan Haskerlân. Yn syn tiid as boargemaster ferkocht syn gemeente Haskerlân stikken grûn en wetter by de Hearesleat oan Anjewier foar de oanlis fan it treinstasjon op It Hearrenfean. Fan 1 july 1856 - 4 july 1871 wie hy lid fan Provinsjale Steaten foar de stêd Snits.
Alvestêderider
De Alvestêderider is in stânbyld yn Ljouwert en wurdt ek wol Iisfretter neamd.
Eftergrûn
Sûnt 1909 wurdt, as it iis it talit, de Alvestêdetocht ferriden. Dy tocht oer natoeriis giet lâns de alve Fryske stêden. Yn septimber 1963 krige mr. A.A.M. van der Meulen, boargemaster fan Ljouwert in skealmodel oanbean fan in byld fan in Alvestêderider. It wie in geskink fan de Koöperative Kondinsfabryk Fryslân (CCF), dy 't syn 50-jierrich bestean fierde. It oerlangjen wie yn de Prinsetún, dêr 't tagelyk in eksposysje iepene waard fan de byldhouwers Auke Hettema en Auke de Vries. Hettema makke it byld, dêr 't Reinier Paping, winner fan de Alvestêdetocht fan 1963, model foar stie.
De plastyk waard yn brûns getten by brûnsjitterij Binder en Schmidt. Nei in suggestje fan de hear Hoogland, foarsitter fan de Keninklike Feriening De Fryske Alve Stêden waarden op de sokkel de nammen fan de winners byskreaun. It byld waard op 12 desimber 1966 ûntbleate troch Reinier Paping, yn oanwêzigens fan ûnder oaren ferskate âld-winners, lokoboargemaster Tiekstra en ôffurdigen fan de CCF en de Friesche Elf Steden. It byld kaam by de Fryslânhal te stean mar krige dêrnei meardere kearen in oar plak. Sûnt augustus 2015 stiet it op it Fryslânplein by de Alvestêdehal. In foarstúdzje fan it byld heart ta de kolleksje fan it museum 'Bylden oan See'.
Beskriuwing
It brûnzen stânbyld toant in manljusfiguer ta fuotten út. De man is ridend ôfbylde, mei syn lichem nei foaren ta bûgd, de hannen op de rêch en mei de redens ûnder.
Op de sokkel fan Italjaansk natoerstien steane ûnderoan de nammen fan de Fryske alve stêden: Ljouwert, Snits, Drylts, Sleat, Starum, Hynljippen, Warkum, Boalsert, Harns, Frjentsjer en Dokkum.