cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bomoanslach
Bomoanslaggen binne in middel dat faak brûkt wurdt troch terroristyske organisaasjes om in beskaat doel te beävensearjen. Faak wurde symboalyske plakken of gebouwen útsocht om in oanslach op te dwaan. Ek komt it foar dat mei opsetsin in plak útkeazen wurdt dêr't in protte minsken gearkomme, lykas in moskee op 'e tiid fan it freedsgebed, in tsjerke as der in earetsjinst holden wurdt, of in winkelsintrum as der in protte klanten binne, bgl. yn 'e oanrin nei de kryst. In bomoanslach kin ek de foarm hawwe fan in moardoanslach; dan is de oanslach rjochte op ien of inkele spesifike persoanen en net op willekeurige oanwêzigen.
Aftermath (novelle)
Ynhâld
Harry Dresden, tsjoender en privee-detektive te Chicago, is dea (sjoch: Changes). Syn goede freondinne, resjersjeur Karrin Murphy, de lêste dy't him yn libben sjoen hat, kin it noch mar amper befetsje. Se hat lykwols de hoop noch net hielendal opjûn, mei't der inkeld bloed (in protte bloed) fûn is, mar gjin stoflik omskot. Underwilens hat se ek har eigen problemen. Har âlde fijân, Barry Rudolph fan Ynterne Saken, hat einlings en te'n lêsten beävensearre dat se ûntslein wurde sil. Nei't se troch har eardere plysjepartner John Stallings, dy't no oan it haad stiet fan 'e Spesjale Undersyksienheid fan it Chicago Police Department, oantrune is om it plak delikt te ferlitten, giet Murphy nei hûs om by te sliepen nei har lêste aventoer mei Dresden yn Jûkatan, dêr't it Dresden slagge is om it foltallige Reade Hôf fan 'e fampieren út te rûgjen (sjoch: Changes).
Yn it appartemint stelt se fêst dat de foardoar ynwâde is en dat der op dat stuit twa minsken yn it appartemint oanwêzich wiene. Will fermoedet dat de oare ien fan harren freonen Andi en Marcy wie, dy't ek ta de wearwolveridel hearre. Om't se fierders gjin oanwizings oer de dieder of dieders fan 'e ûntfiering hat, giet Murphy yn it appartemintegebou fan Will en Georgia by de doarren lâns om te freegjen oft de lju ek wat sjoen of heard hawwe. Al rillegau kriget se te hearren dat der op it oangrinzgjende parkearplak oan drugshannel dien wurdt, mar fierder smyt it neat op. As se steech trochgiet mei de oanbuorjende flatgebouwen, treft Murphy yn it foaroerlizzende gebou in bange frou, Maria, dy't dúdlik wat sjoen hat mar it net sizze wol. De konsjerzje fan dat gebou is in grouwe bruier dy't him mei de saak bemuoit en Murphy fuortstjoere wol. De sitewaasje eskalearret ta slaanderij, wêrby't Murphy, dy't in ekspêr op it mêd fan ferskate fjochtsporten is, nettsjinsteande har koarte lingte en behindige lichemsbou koarte metten makket mei de grouwe fint.
Om't Marcy ûnderwilens kontakt mei Will opnommen hat, is no dúdlik dat it Andi is dy't tegearre mei Georgia ûntfierd is. Murphy is der wis fan dat de ynternetadvertinsje ynsjoch jout yn wat Georgia en Andi oerkommen is. Neifraach fia it Paranet, in organisaasje fan licht paranormaal bejeftige lju dy't Dresden jierren lyn mei opset hat, leart dat der yn Chicago teminsten noch seis oaren op soartgelikense wize ferdwûn binne. Murphy riddenearret dat de opromming fan it Reade Hôf in machtsfakuum efterlitten hat yn 'e boppenatuerlike wrâld, en dat immen dat besiket op te foljen. It hâldt sûnder mis ek ferbân mei de dea fan Dresden, mei't dy soks yn syn eigen stêd nea gewurde litten hie.
Om't de ynternetadvertinsje it iennichste oanknopingspunt is dat se hawwe, nimt Murphy kontakt op mei dejingen dy't de advertinsje pleatst hawwe, wêrby't se beart dat se Will en Marcy ferkeapje wol. Dat slagget, en se folget de keapers nei in ferfallen pakhûs yn 'e haven fan Chicago, dêr't se ûntdekt dat de Fomoaren efter de ferdwinings sitte. It pakhûs stiet fol mei koaien mei boppenatuerlik bejeftige minsken deryn, dy't betsjoend binne om harren rêstich te hâlden. Lykme-allinne oerwint Murphy har eangst om betsjoend te wurden, wat har alris earder oerkommen is (sjoch: Grave Peril), en kringt it pakhûs binnen. Dêr deadet se in hear fan 'e Fomoaren en skeakelet se yn in lang gefjocht, mei help fan Will en Marcy, de heal-minsklike tsjinners fan 'e Fomoar út. Neitiid helje se alle slachtoffers út 'e koaien en lizze se bûtendoar op 'e kade, want Murphy hat fan Dresden leard dat de sinne-opgong de measte betsjoenings opheft en alle oaren slim ferswakket.
Op dat stuit komt Gard opdaagjen, dy't befêstiget dat it mei de betsjoeningsslachtoffers wer goedkomme sil. Se fertelt Murphy dat dit de twadde kear is dat de Fomoaren in wraam op Chicago dien hawwe; de earste kear waard de oanfal troch Marcone-en-dy ôfslein (sjoch: Even Hand). Se biedt Murphy in baan yn Marcone syn organisaasje oan, wat Murphy ôfslacht. Dan biedt se Murphy oan dat Marcone derfoar soargje kin dat se har baan by de plysje behâldt. Dat is in stik dreger, mar ek dat slacht Murphy ôf. Ta einbeslút seit Gard dat har baas Donar Vatterung (dy't eins de god Odin is) har miskien wolris opskilje wol om har in baan yn syn organisaasje oan te bieden, en Murphy reägearret troch te sizzen dat se yn in frij lân libje en dat er mar dwaan moat wat er net litte kin. Foar't se wer ôfset, lit Gard Murphy yn bedutsen termen noch witte dat se har gjin soargen hoecht te meitsjen oer de ravaazje en de liken yn it pakhûs, mei't Marcone goede 'skjinmakkers' yn 'e tsjinst hat. Murphy en Will Borden prate ôf om Chicago tsjin fierdere boppenatuerlike oanfallen te beskermjen oant Harry Dresden weromkeart.
The Dresden Files short fiction
Maui (betsjuttingsside)
"Maui" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
List fan planetoïden 88001-88100
Dit is in list fan planetoïden 88001-88100.
Mouna Goeman Borgesius
Mouna Goeman Borgesius (Grins, 6 april 1961) is in Nederlânsk toaniel- en tf-aktrise.
Goeman Borgesius waard by it gruttere publyk fral bekend fan har rol as Zus Stokvis-Mollema út Emmer-Compascuum, de Drintske frou van Simon Stokvis yn de koartswillige searje Toen was geluk heel gewoon. Yn 1999 wûn hja mei dat programma de Gouden Televizier-Ring. Borgesius is in dochter fan byldzjend keunstnares Mia Kam en sjoernalist en lettere direkteur fan De Telegraaf mr. Henry Goeman Borgesius.
Toaniel
Goeman Borgesius spile ûnder oaren by it toanielelskip Orkater, yn û.o. De Nietsfabriek, en Mugmetdegoudentand wêrmei't hja Tegen de tachtig op de planken brocht.
Film en telefyzje
Yn 1990 debutearre Goeman Borgesius yn de film Romeo, mei in byrol neist Monique van de Ven en Johan Leysen. Yn 1993 waard se caste foar de komedysearje Toen was geluk heel gewoon; dêryn spilet se njonken Sjoerd Pleijsier, Gerard Cox en Joke Bruijs. Teffens hie hja in rol yn ôfleverings fan de rigen Baantjer en TV7. De tv-rige Hertenkamp hie hja in gastrol yn en ek rollen yn de film Afblijven (út 2006) en Timboektoe dy't basearre is op it boek fan Carry Slee.
Maaie 2012 spile Goeman Borgesius psychologe Paula Christensen yn de RTL-soap Goede tijden, slechte tijden. Teffens wie hja te sjen as barfaam Toos yn de tf-rige Aaf.
Natoergebiet De Fluezen
Natoergebiet De Fluezen is in natoergebiet en Natura 2000-gebiet yn de omjouwing fan De Fluezen en de Aldegeaster Brekken. It gebiet hat in oerflak fan 3077 bunder en wurdt beheard troch It Fryske Gea en Steatsboskbehear. It natoergebiet bestiet neist stikken fan De Fluezen út de dielgebieten Fûgelhoeke, de polder Lânsein, Bûtlân, Koudumerboskje, Fûgeleilân en De Oarden mei de Sânkop.
Harmanus Oneïdes
Harmanus Oneïdes (Skearnegoutum, 1726 - Eksmoarre, ?) wie in soan fan dûmny Oneus Oneïdes en Trijntje Stapert. Wie faandrich ûnder luitenant-generaal E. van Glinstra, en troud mei Trijntje Kok Jacobsdr. (*Harns - † Eksmoarre).
Natoergebiet De Fluezen
Fûgelhoeke
De 50 bunder grutte Fûgelhoeke bestiet foar it meastepart út wetter fan De Moarre. De Fûgelhoeke waard oankocht yn 1976. It gebiet rekke los fan de Moarre troch de oanlis fan in fytspaad. It konstant holden waterpeil yn de Fûgelhoeke is ûnôfhinklik fan de boezem. It behear is rjochte op it hanthavenjen fan de rêst yn de fûgelgebieten en op de ûntwikkeling fan (feanmoas)reidlannen. De reiden wurde snien en ôffierd.
De begroeide Fangdyk tusken De Moarre en de Fûgelhoeke foarmet in dúdlike ôfskieding mei it iepen wetter fan De Moarre. Yn de wylgen groeit de fergiftige ‘gifsumak’ dy't by oanreitsjen hûdreäksjes jaan kin. De plant waard hjir om 1919 oanplante om ôfslach fan de Fangdyk foar te kommen. De ouwers fan it wetter besteane út feanmoasreidlân. Yn it gebiet groeie fearsoarten as sompefear, kaamfear en brede rintfear. Yn it feanmoasreidlân steane grutte horsten mei sompesigge. Yn de reidseamen groeie tuorrebout en sompetiksel.
It hiele gebiet is ryk oan reid- en wetterfûgels dy't der in briedplak fine. Yn it strewelleguod bylâns de Fangdyk briede boppedat túnsjonger en de grutte giele hôfsjonger. Yn it reidlân oan de Fangdyk briede hoannebiters en in protte hjerringslynders. De mar wurdt bûten de briedtiid troch smjunten en topeinen brûkt om te rêsten en te fretten.
Lânsein
De polder Lânsein grinzet oan De Fluezen. It healân fan dizze polder stiet simmerdeis fol bloeiende gêrzen en wurdt jierliks meand. Der komme planten foar as weetgers, keale jonker en de rinkelbel. Yn de reidseam steane tieneblom, senuwkrûd en giele rút. Yn it boskje groeie ferskate fearsoarten, wêrûnder de mantsjefear. Yn de reidseam bylâns de grûnberging groeie ferskate sompeplanten. Yn de maitiid briede hjir in soad greidefûgels.
Bûtlân
It Bûtlan leit bûten de dyk fan de Grutte Noardwâlderpolder oan De Fluezen. It gebiet stiet winterdeis foar in grut part ûnder wetter. Om it boezemlânsysteem en de briedkoloanjes te behâlden wurdt de fegetaasje koart holden. Trochdat it wetter op it lege diel lang stean bliuwt ûntsteane der simmerdeis slikige fjildsjes. It bûtendykse gebiet wurdt as it heal kin sa mooglik alle jierren haaid.
Op de slikige fjildsjes groeie planten as wetterreadskonk, sulverskier, sparjerusk, foksesturtsje en lânfoarmen fan stjerrekroas. Yn de healantsjes groeie kraneblom, blaublomke, hintsjes-en-hoantsjes en wettermunt. Neist dizze slykfjildsjes binne der grutte stikken mei reid- en rûchtekrûden lykas reidgers, flotliezen en de grutte rottesturt. Oan de marswâl ûntstie in seamfegetaasje mei in soad tieneblom, barchjeblom en sompetiksel. Yn it krûdenrike reidlân groeie sompefear, tieneblom, bûnt hantsjekrûd en kraneblom. Yn de lytse stikken soer feanmoasreidlân groeie tusken it feanmoas kaamfear, galleblêd, sompesigge en feanrûkersgers.
De Oarden en de Sânkop
De Sânkop is in ferrûge eilân yn De Fluezen oan de kant fan Koudum. It eilân wurdt net aktyf beheard.
Op de Sânkop briede einesoarten as kareinen en east-einen. Ek it burdmantsje en de hoanskrobber brûke it as briedplak. Op de Sânkop briede grutte koloanjes kobben, mei dêrtusken briedende wytstirns.
Fûgeleilân
Flak foar de boezemlannen fan De Moarre leit it Fûgeleilân mei dêrop in grutte koloanje kobben. Ek bûten de briedtiid binne de boezemlannen wichtich foar fûgels. Gauris wurde frettende leppelguozzen sjoen, ielguozzen fiskje op de mar en yn de hjerst en winter sitte yn it boezemlân grutte kloften einen en guozzen. De rûge reidlannen binne wichtich foar it fuortbestean fan de seldsum wurdende Noarske wrotmûs.
Koudumerboskje
Ta de bewenners fan it Koudumerboskje hearre briedfûgels as houtdo,gersmosk,túnsjonger, lytse hôfsjonger, tome. Yn de reidseam briedet de hoanskrobber.
Ted Kennedy
Ted Kennedy (folút: Edward Moore Kennedy; Boston, 22 febrewaris 1932 – Hyannis Port (Massachusetts), 25 augustus 2009), wie in Amerikaansk jurist en politikus fan roomsk Iersk komôf. Hy wie de jongere broer fan 'e Amerikaanske presidint John F. Kennedy en fan minister fan Justysje Robert Kennedy, dy't allebeide, yn 1963 resp. 1968 by in moardoanslach omkamen. Ted Kennedy siet hast 47 jier lang, fan 1962 oant 2009, foar de steat Massachusetts yn 'e Amerikaanske Senaat, al hie syn politike karriêre slim te lijen fan it saneamde Chappaquiddick-ynsidint, in auto-ûngemak yn 1969, dat resultearre yn 'e dea fan syn passazjier, Mary Jo Kopechne. Kennedy stie bekend om syn feardichheden as sprekker, en teffens om syn frijsinnige politike gedachteguod, dat him op 'e lofterfleugel fan 'e Demokratyske Partij pleatste. Hy stoar yn 2009, yn 'e âlderdom fan 77 jier, oan in harsenstumor.
Jonkheid en oplieding
Ted Kennedy waard yn 1932 berne yn Boston, yn 'e steat Massachusetts, as it jongste fan njoggen bern yn it gesin fan sakeman en politikus Joe Kennedy (1888-1969) en filantrope Rose Elizabeth Fitzgerald (1890-1995). Hy hie trije bruorren en fiif susters. Syn âldste broer Joe Kennedy kaam om yn 'e Twadde Wrâldoarloch, syn twadde broer wie John F. Kennedy, de lettere presidint dy't yn 1963 fermoarde waard, en syn trêde broer wie Robert Kennedy, dy't minister fan Justysje waard en yn 1968 krektlyk by in oanslach it libben liet.
Sadwaande naam Kennedy doe earst tsjinst yn it Amerikaanske Leger (dêr't er him opjoech foar in perioade fan in opsjonele fjouwer jier, dat ferkoarte waard ta de minimale twa jier nei tuskenkomst fan syn heit). Yn it leger tsjinne er by de militêre plysje, fan juny 1952 ôf op it NATO-haadkertier yn Parys. Syn heite ynfloed kaam foar dat er yn 'e Koreä-oarloch hoegde te fjochtsjen. Wylst er Jeropa wie, reizge er yn syn wykeinen en ferloftiid gâns in protte, en beklom er û.o. de berch de Matterhorn. Nei't er yn maart 1953 earfal ôfswaaid wie, waard er op 'e nij ta Harvard talitten, dêr't er diskear better syn bêst die en yn 1956 ôfstudearre mei in bachelorstitel yn skiednis en bestjoer. Fan 1956 oant 1959 studearre er oan 'e rjochteskoalle fan 'e Universiteit fan Firginia, yn Charlottesville, dêr't er ôfstudearre as in master yn de rjochten.
Politike karriêre
right|thumb|300px|Ted Kennedy by syn kampanje foar de Senaatsferkiezings fan [[1962.]]
Iere politike karriêre
Yn 1960, doe't syn broer John F. Kennedy meidie oan 'e Amerikaanske presidintsferkiezings, runde Ted Kennedy de kampanje yn 'e westlike steaten. Yn 1962 stelde er him mei de minimumâldens fan tritich jier kandidaat foar de senaatssit foar Massachusetts, dy't syn broer John opjaan moatten hie doe't er presidint waard, en dy't yn 'e tuskenlizzende twa jier foar him waarmholden wie troch Ben Smith, in freon fan 'e Kennedy-famylje. Yn 'e Demokratyske foarferkiezing fersloech er earst Edward J. McCormack jr., de steatsminister fan Justysje fan Massachusetts, dy't it grutste part fan 'e partijlieding oan syn kant hie en oan 'e kiezers fertelde dat syn rivaal dan Edward Moore Kennedy hjitte mocht, mar dat dat net betsjutte dat der nei in Kennedy as presidint en ien as minister fan Justysje noch "mear" (Moore) Kennedys by moasten. By de eigentlike ferkiezings, yn novimber, fersloech Kennedy de Republikeinske kandidaat George Cabot Lodge II, in lid fan in oare ferneamde Massachusettser famylje fan politisy. Kennedy soe de senaatssit foar Massachusetts krapoan 47 jier yn besit hâlde, oan syn ferstjerren yn 2009 ta.
As senator ûntjoech Kennedy him rillegau ta in progressyf en frijsinnich politikus, dy't it grutste part fan syn karriêre op 'e lofterfleugel fan 'e Demokratyske Partij operearre. Hy wie ek in begenedige iepenbier sprekker, dy't datoangeande freze waard troch syn fijannen. Al rillegau nei de moard op syn broer John F. Kennedy die bliken dat er net mei dy syn opfolger, Lyndon B. Johnson, troch ien doar koe. Nei't yn 1968 syn broer Robert Kennedy fermoarde wie nei't dy him kandidaat steld hie foar de Demokratyske nominaasje foar it presidintskip (wêrmei't er it tsjin 'e sittende Demokratyske presidint Johnson yn 'e kant sette), waard der fan alle kanten druk útoefene op Ted Kennedy om him yn Robert syn plak kandidaat te stellen. Hy fielde der lykwols neat foar om inkeld as ferfanger foar syn deade broer te fungearjen, en wegere. Doe't de Republikeinske kandidaat Richard Nixon de ferkiezings fan Johnson syn fise-presidint Hubert Humphrey wûn, wie de algemiene ferwachting dat Ted Kennedy mei fjouwer jier, yn 1972, de wichtichste Demokratyske kandidaat wêze soe. Mar dat rûn oars. left|thumb|120px|[[Mary Jo Kopechne.]]
It Chappaquiddick-ynsidint
Op 'e jûn fan 18 july 1969 joech Kennedy op it eilantsje Chappaquiddick, fuortby it fakânsje-eilân Martha's Vineyard, foar de kust fan Massachusetts, in feestje foar de saneamde Boiler Room Girls, de jonge froulju dy't it jiers tefoaren oan Robert Kennedy syn ferkiezingskampanje meiwurke hiene. De troude Ted Kennedy ferliet it feest op in stuit yn syn auto mei ien fan 'e froulju, de 28-jierrige Mary Jo Kopechne, by him. Underweis ried er lykwols by de Dike Bridge troch, de kreek de Poucha Pond yn. De auto kaam op 'e kop yn it wetter telâne en Kennedy wist as iennichste út it fiertúch te ûntsnappen. Nei eigen sizzen doek er sân of acht kear om Kopechne út 'e auto te befrijen, oant er úteinlik ta de konklúzje kaam dat se al dea wêze moast, om't se nea sa lang sûnder lucht kinnen hie. Dêrop swom er nei de kant en gie nei hûs ta sûnder it ûngelok by de autoriteiten te melden of fierdere help te sykjen.
De oare moarns skille er de plysje, mar doe wie it wrak mei Kopechne har stoflik omskot deryn al ûntdutsen. By de dêropfolgjende rjochtsaak, op 25 july, bekende Kennedy skuld oan it ferlitten fan it plak fan in ûngelok en krige er twa moanne finzenisstraf mei betingst. Hy ûntstried lykwols dat er dronken west hie of dat der yntimiteiten tusken him en Kopechne foarfallen wiene. Hy frege de befolking fan Massachusetts oft er oanbliuwe of opstappe moast as senator; doe't de reäksjes dy't er krige yn mearderheid posityf wiene, kundige er oan dat er senator bliuwe soe en him it folgjende jiers wer ferkiesber stelle soe. It Chappaquiddick-ynsidint, sa't it barren kaam te hjitten, lei lykwols foargoed it near op syn plannen om mei te dwaan oan 'e presidintsferkiezings. De iennichste kears dat er dat dochs besocht, yn 1980, waard er yn 'e Demokratyske foarferkiezings mei in romme marzje ferslein troch de sittende presidint Jimmy Carter.
Lettere politike karriêre
Yn 'e santiger jierren kante Kennedy him fûleindich oan tsjin 'e polityk dy't it regear fan presidint Nixon oangeande de Fjetnamoarloch fierde, en teffens stelde er him op it mêd fan 'e Boargeroarloch yn Noard-Ierlân wisberet op oan 'e kant fan 'e republikeinen (d.w.s. de roomske Noardieren dy't oansluting by Ierlân beävensearje woene), wêrby't er in langjierrige gearwurking oangie mei de Social Democratic and Labour Party fan 'e lettere Nobelpriiswinner John Hume. Fierders sette er him yn foar it opheffen fan 'e rasseskieding yn 'e skoalbussen yn Massachusetts, wat him yn 1974 op in konfrontaasje mei poerlulke blanke âldelju kaam te stean, wêrby't er sels licht mishannele waard. Dochs waard er yn 1976 werkeazen as senator mei 69% fan 'e stimmen. right|thumb|300px|Ted Kennedy mei presidint [[Jimmy Carter (1977).]]
De jierren ûnder it regear fan Jimmy Carter wiene dreech foar Kennedy, want al wiene se allebeide Demokraten, dochs koene se net rjocht mei-inoar oer de wei. De jierren tachtich, doe't de Republikeinen sawol it presidintskip as de mearderheid yn it Amerikaanske Kongres yn 'e hannen hiene, wiene wat dat oangie eins makliker, mei't er him doe net mear hoegde yn te hâlden. Under it regear fan 'e aartskonservative Ronald Reagan ûntpopte Kennedy him ta in foarfjochter fan frouljus- en homorjochten en nukleêre ûntwapening. Ek knope er relaasjes oan mei ferskate Republikeinske senators om Reagan safolle mooglik yn 'e tsjillen te riden. left|thumb|200px|Ted Kennedy mei senator [[Dianne Feinstein en presidint George W. Bush, yn 2002.]]
Yn 'e njoggentiger jierren wie Kennedy in trou bûnsmaat fan Bill Clinton. Syn earste serieuze útdaging by de Senaatsferkiezings kaam yn 1994, doe't er it tsjin in jonge Mitt Romney opnimme moast en it nei in lang ûnwis bleaune útkomst úteinlik mei 58% fan 'e stimmen wûn. Under it Lewinsky-skandaal wied er Clinton in hiele stipe, en ûnder de lang omstriden útkomst fan 'e Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2000 yn Floarida stied er pal efter de Demokratyske kandidaat Al Gore. Nei't de striid úteinlik yn it foardiel fan 'e Republikein George W. Bush besljochte wie, wurke Kennedy mei dyselde gear by in herfoarming fan it ûnderwiis, al rekke er datoangeande letter desyllúzjonearre en beskuldige er Bush der yn 2003 fan dat dy syn wurd net holden hie. Nei de oanslaggen op it World Trade Center en it Pentagon, op 11 septimber 2001, stipe Kennedy de oarloch tsjin it Taliban-rezjym yn Afganistan, mar hy wie in fûleindich tsjinstanner fan de Twadde Golfoarloch tsjin Irak.
Fleantúchûngelok
Op 19 juny 1964 wie Kennedy in passazjier yn in priveefleantúch dat mei min waar fan Washington, D.C. nei Massachusetts fleach. It stoarte koart foar de lâning del yn in apelwyngerd yn Southampton, yn westlik Massachusetts. De piloat en Edward Moss, ien fan Kennedy syn assistinten, kamen dêrby om. Kennedy sels waard troch syn mei-senator Birch Bayh út it fleantúchwrak skuord en brocht moannen yn it sikehûs troch fanwegen in slimme rêchferwûning, in trochboarre long, brutsen ribben en ynterne bliedings. Hy hold der de rest fan libben groanyske pinerêch oan oer.
Earste houlik
Wylst er noch rjochten studearre, mette Kennedy by in taspraak dy't er yn oktober 1957 joech oan it Manhattanville College te Purchase, yn New York, Joan Bennett, dy't dêr studearre. Hja wie in model en hie ferskate skientmewedstriden wûn, mar hie gjin weet fan wat der omgie yn 'e polityk. Nei't se har ferloofd hiene, waard sy senuweftich en woe se tebekklauwe, mar ûnder druk fan Kennedy syn heit waard it houlik trochset, en it pear troude op 29 novimber 1958 yn 'e Sint-Joazeftsjerke yn Bronxville, yn 'e steat New York. Se krigen trije bern: Kara Kennedy (1960-2011), Ted Kennedy jr. (1961) en Patrick J. Kennedy (1967). Nei de dea fan syn bruorren naam Ted Kennedy ek de rol fan pleatsferfangend heit op him foar de beide bern fan John F. Kennedy en de alve bern fan Robert. Neffens guon berjochten stelde er yn 1968 ek foar Jackie Kennedy dy har houlikskontrakt op mei har twadde man Aristoteles Onassis.
Mids sechtiger jierren wie Kennedy syn houlik yn swierwaar rekke fanwegen syn eigen oanhâldende skeanskermjen en Joan har oanboazjende alkoholisme. Yn 1973 waard by Kennedy syn soan Ted, dy't doe tolve jier wie, kreakbienkanker fêststeld. Ien fan syn skonken waard amputearre en de jonge ûndergie in lange, drege, twa jier duorjende eksperimintele behanneling. In healjier nei ôfrin dêrfan stied er wer op 'e skys. Kennedy syn oare soan Patrick litte oan swiere astma-oanfallen. De sûnensswierrichheden fan har bern makken it der net makliker op foar de dochs al fragile Joan, dy't ferskate kearen yntsjekte yn ôfkickkliniken foar alkoholisten, en teffens in kear arrestearre waard nei in auto-ûngemak om't se dronken efter it stjoer sitten hie. Kennedy en de frou skieden yn 1977 fan tafel en bêd, al ferskynden se noch wol tegearre yn it iepenbier. Yn 1982 skieden se ek foar de wet; oer it algemien ferrûn dat sûnder slimme rûzje, en Joan ûntfong by de skikking $4 miljoen. right|thumb|250px|Ted Kennedy by in besyk oan it marineskip de USS Theodore Roosevelt ([[1987).]]
De wylde jierren tachtich
Nei de skieding fan syn earste frou libbe Kennedy der mar wat hinne. Syn gewicht jojode op en del, bytiden dronk er as wie der gjin nee te keap (hoewol net as dat ynfloed hawwe koe op syn optreden yn 'e Senaat), en hy krige readige plakken op syn pofferige wangen. Op syn dronkemanseksploaten waard er gauris beselskippe troch senator Chris Dodd. Teffens siet er allegeduerigen efter de froulju oan. Twaris yn 1985 wie der sprake fan dronkene ynsidinten yn restaurants yn Washington, D.C. dêr't froulju by belutsen wiene. Ien fan dy beide kearen gie it om ûnwinske yntimiteiten mei in servearster. Yn 1987 waarden Kennedy en in jonge lobbyiste yn in efterkeamer fan in restaurant trappearre wylst se beide heal ûntklaaid wiene. Yn dy snuorje begûn Kennedy syn priveelibben mear belangstelling te lûken as syn politike karriêre. Yn 1989, doe't er op fakânsje yn Jeropa wie, waard er dêr oeral hjitfolge troch de paparazzy, dy't him fotografearren wylst er seksuële omgong hie op in motorboatsje.
De saak-Smith
Under it Peaske-wykein fan 1991, dat Kennedy mei de rest fan Kennedy-clan trochbrocht yn it fakânsjehûs fan 'e famylje yn Palm Beach, yn Floarida, gied er mei syn soan Patrick en syn omkesizzer William Kennedy Smith nei in pleatslik kafee ta. De beide jongemannen pikten dêr twa froulju fan harren jierren op, Michelle Cassone en Patricia Bowman. Cassone en Patrick Kennedy brochten de nacht yn it Kennedy-hûs troch, mar Smith en Bowman giene it strân op, dêr't se seksuële omgong hiene wêrfan't Smith sei dat it mei mienskiplike ynstimming barde, wylst Bowman úthold dat hja ferkrêfte wie. De pleatslike plysje woe de saak pas ûndersykje doe't de media der lucht fan krigen; rillegau begûnen boarnen dy't bannen hiene mei de Kennedys negative ynformaasje te fersprieden oer Bowman har eftergrûn. It kaam ta in op 'e tillefyzje útstjoerde rjochtsaak dêr't in elk wol in miening oer hie, en úteinlik waard Smith frijsprutsen fan ferkrêfting. left|thumb|250px|Kennedy mei [[Barack Obama op kampanje yn Konnetikut (4 febrewaris 2008).]]
Hoewol't Ted Kennedy mar sydlings by dizze saak belutsen wie, die it syn imago hoegenamt gjin goed, en waard er nei oanlieding derfan ûnderskate kearen ûnmeilydsum op 'e hak nommen yn tillefyzjeprogramma's as The Tonight Show en yn tydskriften as Time en Newsweek. Yn septimber 1991 besocht it Republikeinske regear fan presidint George H.W. Bush de beneaming fan Clarence Thomas as lid fan it Amerikaansk Heechgerjochtshôf dertroch te drukken. In moanne letter kaam oan it ljocht dat Thomas de juriste Anita Hill lestich fallen hie mei ûnwinske ymtimiteiten. Dêrop waard de man fan alle kanten oanfallen, mar Ted Kennedy koe dêr neat ta dwaan fanwegen syn eigen reputaasje op dat mêd, en troch de saak-Smith. In protte fan syn oanhingers beskôgen syn swijen yn dizze kwestje as syn grutste politike falen.
Twadde houlik
Underwilens hie Kennedy by in formeel diner op 17 juny 1991 de 22 jier jongere Victoria Anne Reggie met, in skieden mem mei twa bern, dy't in dochter wie fan Edmund Reggie, in rjochter út Louisiana dy't in âlde bûnsgenoat fan 'e Kennedys wie. Hja begûnen mei-inoar om te gean, ferloofden har yn maart 1992, en trouden op 3 july fan dat jier yn McLean, yn Firginia. Mei Vicki har help wist Kennedy net inkeld syn priveelibben, mar ek syn politike karriêre te stabilisearjen. Hja bleaune byinoar oant syn ferstjerren, santjin jier letter.
Ferstjerren
By de Demokratyske foarferkiezings foar it presidintskip, yn 2008, stipe Kennedy Barack Obama. Mar noch foar't it pleit besljochte wie, krige er op 17 maaie in oerhaal en ûnderweis nei it sikehûs noch ien. By ûndersyk die neitiid bliken dat er in kwea-aardige harsenstumor hie, dêr't er net oan operearre wurde koe. Kennedy liet him dochs operearje om safolle mooglik fan 'e tumor fuorthelje te litten as mooglik wie, mar dat, noch gemoterapy, noch in strielingsbehanneling mocht bate. Op 25 augustus spriek er de Demokratyske Nasjonale Konvinsje, dêr't Obama as presidintskandidaat foar de Demokratyske Partij oantsjutten waard, ta mei in fideoboadskip.
Nei noch in oerhaal en fierdere behannelings wied er op 20 jannewaris 2009 noch oanwêzich by Obama syn presidinsjele ynauguraasje, mar tsjin 'e maityd fan dat jier joegen de dokters ta dat er ûngenêslik siik wie, al waard dat yn 't earstoan noch geheim holden foar de media. Ein july waard him de Presidinsjele Frijheidsmedalje, de heechste Amerikaanske ûnderskieding, takend. Tsjin dy tiid wie it eltsenien dúdlik dat it mei him in ôfrinnende saak wie. Ted Kennedy stoar op tiisdei 25 augustus 2009 yn 'e âlderdom fan 77 jier yn syn hûs te Hyannis Port, yn Massachusetts. Hy waard begroeven op it Nasjonaal Begraafplak Arlington, fuort bûten Washington, D.C., yn Firginia, deunby syn bruorren John F. Kennedy en Robert Kennedy.
Esteban Ocon
Esteban José Jean-Pierre Ocon-Khelfane (Évreux, 17 septimber 1996) is in Frânsk koereur. Ocon makke yn 2016 syn debút yn de Formule 1 foar Manor. Foar it seizoen 2019 wist Esteban gjin kontrakt te krijen yn de Formule 1. Yn 2021 wûn er syn earste Grutte Priis.
Cornelis Speelman
Jonkhear Mr. Cornelis Jacob Speelman (It Hearrenfean, 17 desimber 1817 - Ljouwert, 7 maart 1891) wie rjochtbankpresidint en steatelid. Soan fan jonkhear Abraham Florentius Speelman en Sophia Baltina Stoop. Liet him 2 juny 1836 ynskriuwe as studint oan de hegeskoalle fan Leien. Yn 1842 studearre er ôf as Master yn de Rjochten op in proefskrift Commentatio ad Frisiae statutorum titulum XVII libri primi de successione ab intestato. Troude yn Haarlim op 21 augustus 1846 mei Elisabeth Woltera Sandrina Enschedé (Ynskedee, 20 desimber 1821 - Ljouwert, 30 jannewaris 1873.
Hy wie presidint fan de arrondissemintsrjochtbank yn Ljouwert en lid fan de Steaten fan Fryslân.
't Skoar
It Skoar of  't Skoar is in buorskip dy’t yn de gemeente Noardeast-Fryslân leit. It Skoar leit noardeastlik fan Ternaard, súdwestlik fan Wierum en oan de Waadseedyk. It Skoar heart ta de himrikken fan Ternaard en Wierum.
Sûnt 2019 leit It Skoar yn de gemeente Noardeast-Fryslân, dêfoar lei it yn de gemeente Dongeradiel en foar 1984 lei it buorskip yn West-Dongeradiel.
De bebouwing fan de buorskip leit oan de dyk 't Skoar, mei in fertichting yn de rjochting fan de feart dy't It Skoar skiedt fan de eardere buorskip Koaterhuzen. It Ternaarder diel telt sa’n 15 adressen en it Wierumer diel  6.
Bûtendyks by 't Skoar leit in gebiet mei de namme Skoarsterpôlen. Dêr leit in lege simmerdyk omhinne, mar by heech wetter en stoarm strûpt it gebiet faak ûnder.
Skiednis
De buorskip is ûntstien oan de Waadseekust, oan de âlde 16e-iuwske seedyk. De namme ferwiist mooglik nei de steilte fan de doetiidske kustline.
Yn 1664 waard 't Skoar fernijd as Schoor, yn 1718 as t Schoor, yn 1848 as Schoor en yn 1850 as Het Schoor.
August von Mackensen
August von Mackensen (folút: Anton Ludwig Friedrich August von Mackensen; Dahlenberg, 6 desimber 1849 – Habighorst, 8 novimber 1945) wie in Dútsk militêr út 'e militaristyske tradysje fan Prusen. Hy focht as jong ofsier mei yn 'e Frânsk-Dútske Oarloch en klom neitiid op ta de rang fan fjildmaarskalk. Yn 'e Earste Wrâldoarloch fierde er mei grut súkses it befel. Hy wie belutsen by de striid oan it Eastfront tsjin 'e Russen, foltôge oan it Balkanfront de ferovering fan Servje, en spile dêrnei in krúsjale rol by it útskeakeljen fan Roemeenje as militêre macht fan betsjutting ûnder de Roemeenske Fjildtocht. Oan 'e ein fan 'e oarloch brocht Mackensen in jier yn kriichsfinzenskip troch, wêrnei't er yn 1920 ôfswaaide út aktive tsjinst. Under it nazy-rezjym bleau Mackensen in oertsjûge monargist en ferskynde er út en troch by offisjele gelegenheden klaaid yn syn militêr unifoarm fan it Dútske Keizerlike Leger. Hy waard fertocht fan ûntrou oan it Trêde Ryk, mar der wie gjin bewiis tsjin him en de nazylieding liet him gewurde.
Jonkheid en oplieding
Mackensen waard yn 1849 berne as August Mackensen (sûnder it aadlike von) yn Haus Leipnitz, by it doarp Dahlenberg (no in diel fan Trossin), yn 'e Prusyske provinsje Saksen, it hjoeddeistige Saksen-Anhalt. Hy wie de soan fan Louis en Marie-Louise Mackensen, dy't lutheraanske protestanten wiene en lid fan 'e Evangelyske Tsjerke fan Prusen. Syn heit wie de rintmaster fan in lângoed mei tafersjoch oer de lânbou-aktiviteiten dêre. Mackensen waard yn 1865 nei it gymnasium yn Halle ta stjoerd, mei't syn heit blykber de hope hie dat syn er him opfolgje soe.
Iere jierren fan syn militêre karriêre
Dat hie de jonge Mackensen lykwols net yn 'e kop, en ynstee melde er him yn 1869 as frijwilliger oan by it Prusyske 2e Liifhuzarerezjimint, dêr't er as sljochtwei soldaat begûn. Yn 'e Frânsk-Dútske Oarloch fan 1870-1871 waard er befoardere ta twadde luitenant en wûn er it Izeren Krús twadde klasse nei't er in kavalery-oanfal oanfierd hie doe't er benoarden Orléans op patrûlje wie. Nei de oarloch ferliet er it Prusysk Leger tydlik om in oplieding te folgjen oan 'e Martin Luther Universiteit fan Halle-Wittenberg, mar yn 1873, nei't er syn stúdzje ôfrûne hie, naam er wer tsjinst by itselde rezjimint.
Mackensen troude yn 1879 mei Doris (eins Dorothea) von Horn, de suster fan in kammeraat dy't yn 'e striid sneuvele wie. Har heit, Karl von Horn, wie de ynfloedrike Oberpräsident fan East-Prusen, dat it houlik hie gjin ferkearde útwurking foar de militêre karriêre fan Mackensen. Yn 1891 waard er oerpleatst nei de generale stêf yn Berlyn sûnder dat dêr yn syn gefal de wenstige trije jier tarieding oan 'e militêre akademy foar nedich wie. De stêfsjef, Helmuth von Moltke de Aldere, omskreau him yn dy tiid as in "ynnimlik figuer". Under de folgjende stêfsjef, Alfred von Schlieffen, tsjinne Mackensen as persoanlik adjudant. Hy beskôge Schlieffen as syn grutte learmaster op it mêd fan it oanfieren fan grutte legermachten.
Mackensen makke ek in goede yndruk op keizer Willem II fan Dútslân, dy't mids 1893 oardere dat er it befel krije moast oer it 1e Liifhuzarerezjimint. Nei't er yn 1898 by dy ienheid wei oerpleatst waard nei in hegere posysje, behold Mackensen in earelidmaatskip fan it rezjimint, en neitiid droech er sadwaande noch geregeldwei it opfallende swarte militêr unifoarm mei de Totenkopf, in deadskopembleem, op 'e bearemûtse. Syn folgjende funksje wie dy fan adjudant fan Willem II sels, wat foar Mackensen as in ferrassing kaam om't dy posysje noch nea troch immen ferfolle wie dy't net fan adel wie. Fan 1898 oant 1901 gied er oeral dêr't de keizer gie, en ferkearde er sadwaande yn 'e alderheechste fermiddens fan Jeropa en it Heine Easten. Op 'e fjirtichste jierdei fan 'e keizer, dy't foel op 27 jannewaris 1899, waard Mackensen yn 'e adelstân ferheft en waard sadwaande it tuskenheaksel von oan syn namme tafoege.
Fan 1901 oant 1903 hied er it befel oer de nij oprjochte Liifhuzarebrigade, en fan 1903 oant 1908 wied er kommandant fan 'e 36e Difyzje, dy't legere wie yn Danzig. Doe't Schlieffen yn 1906 mei pinsjoen gie, waard Mackensen neamd as ien fan syn mooglike opfolgers as stêfsjef. Dy funksje gie lykwols úteinlik nei Helmuth von Moltke de Jongere. Yn 1908 krige Mackensen it befel oer it Dútske XVIIe Legerkorps, wêrfan't it haadkertier ek yn Danzig fêstige wie. Yn dy hoedanichheid hied er Willem, kroanprins fan Dútslân as ûnderhearrige, en de keizer frege him persoanlik om syn soan yn it each te hâlden en derfoar te soargjen dat er noris goed hynsteriden learde.
Oan it Eastfront
By it útbrekken fan 'e Earste Wrâldoarloch, yn july 1914, wie Mackensen al 65 jier. Syn XVIIe Legerkorps waard doe opnommen yn it Dútske 8e Leger yn East-Prusen, dat earst ûnder befel stie fan generaal Maximilian von Prittwitz, mar in foege moanne letter generaal Paul von Hindenburg as kommandant tawiisd krige. Binnen fyftich minuten nei't er dêrta oarders ûntfongen hie, wie Mackensen op 19 augustus mei it XVIIe Legerkorps op mars nei de rivier de Rominte (no de Krasnaja). Under de Russyske ynfal yn East-Prusen fierde Mackensen syn legerkorps oan yn 'e Slach by Gumbinnen, de Slach by Tannenberg en de Earste Slach by de Mazoeryske Marren. Dat wiene klinkende Dútske oerwinnings, wêrmei't de Russen weromdreaun waarden oer harren eigen grins hinne.
Op 2 novimber 1914 naam Mackensen it befel oer it Dútske 9e Leger oer fan Hindenburg, dy't doe de Dútske opperbefelhawwer oan it Eastfront waard. Op 27 novimber waard oan Mackensen Pour le Mérite takend, de heechste militêre ûnderskieding fan Prusen, foar syn súksesfolle aksjes yn it ramt fan 'e ferovering fan Łódź en Warsjau.
Hoewol't de Dútsers de Russen fier weromsmiten hiene, wisten de Russen yn it súdlike part fan it Eastfront oansjenlik súksessen te boeken yn 'e striid tsjin Eastenryk-Hongarije, dat in bûnsgenoat fan Dútslân wie. Tsjin april 1915 hiene se hiel Galysje (no yn súdlik Poalen, de krite om Krakau hinne) op 'e Eastenrikers ferovere. Yn reäksje op 'e wanhopige rop om help fan Eastenrykske side, besleat de Dútske algemien militêr opperbefelhawwer Erich von Falkenhayn dat der in mienskiplik Dútsk-Eastenryksk offinsyf komme moast tsjin 'e Russyske flank, dat út it noarden wei dwers troch Galysje nei Hongarije gean soe. It betingst fan Falkenhayn wie wol dat in Dútser it kommando krije moast oer dy oanfal. Mei tsjinnichheid stimde de Eastenryksk-Hongaarske legerlieding dermei yn dat Mackensen de bêste kar wie om it koälysjeleger oan te fieren.
Sa ûntstie de earste Legergroep Mackensen (Heeresgruppe Mackensen), dy't bestie út it nij gearstalde Dútske 11e Leger, dêr't Mackensen ek it direkte befel oer fierde, en it Eastenryksk-Hongaarske 4e Leger. As stêfsjef waard him Hans von Seeckt tawiisd. Mackensen, dy't op 'e Russen in oerweldigjende oermacht oan artillery hie, teplettere de Russyske linys yn it saneamde Gorlice-Tarnów-offinsyf en dreau de fijân almar fierder nei it easten, wêrby't er derfoar soarge dat er syn tsjinstanners nea de tiid joech om in effektive ferdigeningsliny op te setten. Op dy wize werovere er yn koarte tiid frijwol hiel eastlik Galysje, de wichtige stêden Przemyśl en Lemberch (no Lvóv) ynbegrepen. De mienskiplike operaasje wie sadwaande in grut súkses foar de Sintralen, dy't harren linys 310 km nei foarren ta opskood hiene. Koarte tiid letter loeken de Russen harren hielendal út Poalen werom, om in sterkere liny yn harren efterlân yn te nimmen.
Mackensen waard foar syn offinsyf op 3 juny 1915 ûnderskaat mei it ikeleaf by syn Pour le Mérite. Op 22 juny fan dat jier waard er boppedat befoardere ta fjildmaarskalk. Hy waard ek dekorearre mei de Oarder fan de Swarte Earn, de heechste Prusyske ridderoarder, en mei soartgelikense ûnderskiedings út oare dielen fan Dútslân, lykas it grutkrús fan 'e Militêre Oarder fan Maks Joazef, de heechste militêre ûnderskieding fan it Keninkryk Beieren. Eastenryk-Hongarije kende him it grutkrús fan 'e Oarder fan Sint Steffen fan Hongarije ta.
Oan it Balkanfront
Yn 'e hjerst fan 1915 waard út it Dútske 11e Leger, it Eastenryksk-Hongaarske 3e Leger en it Bulgaarske 1e Leger in nije Legergroep Mackensen gearstald, dy't oan it Balkanfront de fêstrûne Eastenryksk-Hongaarske ferovering fan Servje foltôgje moast. De Eastenrikers hiene yn it lêste jier trije kear besocht om it lytse Keninkryk Servje derûnder te krijen, mar eltse kear wiene se op beskamjende wize en mei swiere ferliezen weromkrongen.
Mackensen fersomme lykwols om alle Servyske troepen te ferneatigjen. Likernôch de helte fan harren leger flechte ein novimber mei kening, kroanprins, regear en in grut tal boargerflechtlingen dwers troch de ûnherberchsume en winterske bergen fan 'e Balkan nei Albaanje, dêr't se oan 'e kust oppikt waarden troch Alliëarde marineskippen dy't harren nei it Grykske eilân Korfû ta brochten. Dêr koene se bekomme en nei't se fan nije útrissings foarsjoen wiene, waarden se yn 'e rin fan 1916 oerbrocht nei it Masedoanyske Front om in wichtige rol te spyljen yn 'e befrijing fan harren lân fan 'e Dútsk-Eastenryksk-Bulgaarske besetting.
Nettsjinsteande dat reizge Mackensen nei syn súksesfolle offinsyf as in grut oarlochsheld nei de Eastenrykske haadstêd Wenen, dêr't er in persoanlike audiïnsje hie mei keizer Frâns Joazef. Hy waard ûnderskaat mei it Eastenrykske Militêr Krús fan Fertsjinste earste klasse mei diamanten, wat noch nea in bûtenlanner oerkommen wie.
Roemeenske Fjildtocht
Nei't Roemeenje op 15 augustus 1916 oan 'e kant fan 'e Alliëarden begûn mei te fjochtsjen yn 'e Earste Wrâldoarloch, krige Mackensen it befel oer in trêde Legergroep Mackensen, dy't bestie út Dútske, Eastenryksk-Hongaarske, Bulgaarske en Osmaanske troepen. As stêfsjef krige er generaal Emil von Hell tawiisd. Hy sammele syn legermacht yn noardlik Bulgarije, en teach doe op nei de Súd-Dobroedsja, in gebiet oan 'e Swarte See dat de Bulgaren oan 'e ein fan 'e Twadde Balkanoarloch, yn 1913, oan Roemeenje ôfstean moatten hiene. Tsjin 8 septimber hied er twa wichtige Roemeenske fêstings oan 'e súdlike igge fan 'e Donau ferovere.
Om dyselde tiid hinne briek in twadde Dútske en Eastenryksk-Hongaarske legergroep ûnder Falkenhayn yn Transsylvaanje troch de berchpassen yn 'e Karpaten, wylst Mackensen mei syn troepen fia in pontonbrêge de Donau oerstiek en djipper Roemeenje ynkrong. It Roemeenske leger en syn Russyske bûnsgenoaten rekken yn 'e knipe tusken de opmars fan Falkenhayn út it noarden en dy fan Mackensen út it suden. Mackensen joech lieding oan 'e Slach om Boekarest, de Roemeenske haadstêd, en dy foel op 6 desimber, syn 67e jierdei, yn syn hannen. Hy ried dy deis op in wyt hynder de stêd binnen en naam syn yntrek yn it keninklik paleis. Oan 'e ein fan desimber litten de Roemenen in nije nederlaach yn 'e Slach by Râmnicu Sărat. De Roemeenske ferdigening stoarte dêrnei yn, sadat de Sintralen it hiele lân ûnder de foet rinne koene.
Foar syn oandiel yn 'e Roemeenske Fjildtocht waard Mackensen op 9 jannewaris 1917 it Grutkrús fan it Izeren Krús takend, dat yn 'e hiele Earste Wrâldoarloch mar fiif kear útrikt waard. Om't er no alle militêre ûnderskiedings fan Prusen wûn hie, besleat keizer Willem II in slachkruser nei him te ferneamen, de SMS Mackensen, dy't op 21 april 1917 te wetter litten waard. It wie it earste skip fan in nije klasse, de slachkrusers fan de Mackensen-klasse. Mackensen sels wie ûnderwilens beneamd ta militêr gûverneur fan in grut diel fan it besette Roemeenje, foar it meastepart besteande út Walachije. Hy stelde út om in Dútske foarst oan te stellen as kening fan Roemeenje, mar dat inisjatyf rûn op 'e non.
De lêste militêre kampanje dêr't Mackensen by belutsen wie, kaam del op in besykjen om foargoed ôf te weven mei it Roemeenske Leger, dat him nei it Russyske Kerensky-offinsyf wergroepearre hie. Yn 'e Slach by Mărăşeşti litten beide kanten swiere ferliezen, mar de oerwinning gie nei de Roemenen, hoewol't Mackensen dat oars seach. Hy hold fol dat er nea ferslein wie en dat er de meast konsekwint súksesfolle legeroanfierder fan 'e hiele oarloch wie. Tsjin desimber 1917 wie it Russyske Leger útinoar fallen fanwegen de Oktoberrevolúsje, mei as gefolch dat de Roemenen gjin bûnsgenoaten mear hiene oan it Eastfront. Se wiene dêrom twongen om mei de Sintrale Machten it Bestân fan Focşani te sluten, yn 1918 folge troch de Frede fan Boekarest.
Yn 'e Weimarrepublyk
Under de Weimarrepublyk, dy't yn Dútslân oprjochte waard nei't keizer Willem II by de Dútske Revolúsje ôfset wie, tsjinne Mackensen noch in jier yn 'e Reichswehr. Yn 1920, doe't er ûnderwilens 71 jier wie, swaaide er earfol ôf út militêre tsjinst. Hoewol't er poer tsjin wie op 'e Frede fan Versailles en it nije systeem fan parlemintêre demokrasy dat yn 'e Weimarrepublyk ynfierd wie, hold er him de earste jierren stil.
Omtrint 1924 betocht er him lykwols en begûn er syn status as oarlochsheld te brûken by it stypjen fan rjochtse monargistyske en nasjonalistyske groepearrings. Hy ferskynde geregeldwei yn syn âlde huzare-unifoarm (wat him de bynamme 'de Lêste Huzaar') opsmiet, en waard tige aktyf yn militaristyske konservative organisaasjes lykas Stahlhelm, Bund der Frontsoldaten. Dêrby wurke er mei oan it popularisearjen fan 'e dolkstjit-yn-de-rêchmyte, en teffens spriek er iepentlik syn goedkarring út oer de moard op minister Matthias Erzberger, yn 1921. Under de Dútske presidintsferkiezings fan 1932 stipe Mackensen syn âlde kommandant Paul von Hindenburg tsjin Adolf Hitler, al hied er bewûndering foar Hitler syn politike feardichheden.
Yn nazy-Dútslân
Nei't Hitler ein jannewaris 1933 rykskânselier waard, ûntjoech Mackensen him ta in sichtbere, sij it symboalyske, oanhinger fan it nazy-rezjym. Dat feroare net nei it ferstjerren fan Hindenburg yn augustus 1934, doe't Hitler alle macht nei himsels ta loek. It wie Mackensen syn ferskining yn syn swarte huzare-unifoarm mei bearemûts mei Totenkopf-embleem dat der oanlieding ta joech dat twa organisaasjes út it Trêde Ryk datselde deadskopsymboal oernamen: de Panzerwaffe, dy't himsels as opfolger fan 'e keizerlike kavalery seach, en Hitler syn eigen liifgarde, de SS. Yn oktober 1935 krige Mackensen by wize fan tank foar syn stipe fan it nazy-rezjym it lângoed Brüssow, yn 'e provinsje Brandenburch.
De relaasje tusken Mackensen en de nazylieding bleau lykwols dûbelsinnich. Hy ferskynde op ferskate iepenbiere eveneminten dy't organisearre wiene troch de oerheid fan nazy-Dútslân of troch de NSDAP, lykas de Dei fan Potsdam, op 21 maart 1933, wêrby't er yn syn swarte unifoarm de Prusyske militaristyske tradysjes belicheme dy't it nije rezjym him ta-eigene hie. Oan 'e oare kant protestearre er iepentlik tsjin it ombringen fan 'e generaals Ferdinand von Bredow en Kurt von Schleicher yn 'e Nacht fan de Lange Messen yn july 1934. Ek hied er krityk op 'e ferfolging fan 'e lutheraanske Bekennende Kirche yn it ramt fan Hitler syn Kirchenkampf. En ein 1939 stjoerde er in protestbrief nei de Dútske stêfsjef, fjildmaarskalk Walther von Brauchitsch, oangeande de oarlochsmisdieden dy't troch de Dútsers begien wiene tsjin 'e boargerbefolking ûnder de Dútske ynfal yn Poalen. Tsjin begjin 1940, dus al ier yn 'e Twadde Wrâldoarloch, fertochten Hitler en syn minister fan propaganda Joseph Goebbels Mackensen fan ûntrou. Om't der gjin bewiis wie en fanwegen syn status as oarlochsheld besleaten se lykwols gjin aksje te ûndernimmen.
Mackensen bleau oant op it lêst in oertsjûge monargist, en wenne yn july 1941 yn fol keizerlik unifoarm de begraffenis fan keizer Willem II by yn dy syn ballingsoard Doorn, yn beset Nederlân. Yn 1944 feroardiele er publyklik de mislearre moardoanslach op Hitler fan in groep Dútske ofsieren ûnder lieding fan greve Claus Schenk von Stauffenberg. Mids april 1945 waard Mackensen yn syn wenplak yn it hjoeddeistige Nedersaksen in lyts skoftke kriichsfinzen holden, doe't dy krite ferovere waard troch soldaten fan it Britske 2e Leger. Neffens it offisjele ferslach soed er, doe't de Britten syn hûs binnenfoelen, gjin oarlochssuchtige útspraken útslein hawwe, sa't miskien fan him ferwachte wurde koene, mar inkeld it fersyk dien hawwe dat de soldaten tsjinkeare soene dat de krekt befrijde bûtenlânske twangarbeiders noch mear fan syn hinnen stielen.
Ferstjerren
In healjier letter kaam August von Mackensen op 8 novimber 1945 yn 'e hege âlderdom 95 jier te ferstjerren yn Halbighorst, yn 'e provinsje Hannover, yn it troch de Alliëarden besette Dútslân. Hy waard begroeven op it tsjerkhôf fan Celle.
Houliken en bern
Mackensen troude yn novimber 1879 mei Dorothea ("Doris") von Horn (1854-1905). Mei har krige er fiif bern: Yn 1905 waard Mackensen widner nei it ferstjerren fan syn earste frou. Hy wertroude yn 1908 mei Leonie von der Osten (1878-1963), dy't 22 jier jonger wie as hy. Ut syn twadde houlik kamen gjin bern fuort.
Lea Ackermann
Lea Ackermann (Völklingen, Saarlân op 2 febrewaris 1937) is in Dútske suster fan de Susters Misjonarissen fan ús Leaffrou fan Afrika. Hja is benammen yn Dútslân ferneamd as immen dy't har tige ynset tsjin it seksueel útrûpeljen fan froulju en is de stiftster fan de ynternasjonale helporganisaasje SOLWODI.