cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Skalpearjen
Oarspronklik kaam skalpearjen allinne foar by guon folken yn it noardeasten, foaral by de Mohâk en nau oan har besibbe Irokeeske stammen. De Nederlanners fan Nij-Amsterdam, dat letter New York wurde soe, wienen de earsten dy't dêr gebrûk fan makken, troch in preemje út te beteljen foar eltse ynlevere skalp en sa Yndianen tsjin Yndianen út te spyljen. De Ingelsen en de Frânsen namen dat fan harren oer en begûnen sels ek te skalpearjen. Uteinlik ferspraten se it brûkme oer it hiele kontinint. Allinne de Nez Persé, út 'e Amerikaanske steaten Idaho en Montana, woenen der neat fan witte.
Offerritueel
Yn it algemien tsjint in offerritueel foar it dwaan fan in jefte oan in godheid mei as doel om 'e ferhâldings fan 'e minske mei dy godheid en úteinlik syn selshanthavening foar dy godheid oer te regeljen. It offer foarmet sa in pleatsferfanger foar de minske sels.
Rambo: Last Blood
Prizen
Rambo: Last Blood waard nominearre foar acht kategoryen fan 'e Golden Raspberry Awards, de 'prizen' foar de minste prestaasjes op filmgebiet, wêrûnder dy foar minste film, minste regisseur en minste akteur (Sylvester Stallone). De film 'wûn' de Golden Raspberry Award foar minste prequel, ferfolch of remake en dy foar 'minste domdryste ferûntachtsuming fan minsklik libben en iepenbier eigendom'.
Fierdere ferfolchfilms
Yn 2019 sei Sylvester Stallone op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes dat er op 'e nij yn 'e hûd fan John Rambo krûpe sil as Rambo: Last Blood in kommersjeel súkses wie. Yn juny 2020 fertelde Stallone dat er mei it idee boarte om Rambo yn in sechsde film weromkeare te litten nei it Yndianereservaat dêr't syn mem wei kaam. Regisseur Adrian Grünberg beskôge Rambo: Last Blood lykwols as it ôfslutende diel fan 'e searje. Yn elts gefal besteane der al fierfoardere plannen foar in prequel fan 'e Rambo-filmsearje, om út te finen wa't Rambo wie foar't de Fjetnamoarloch him sa tatakele. Fansels kin Stallone omreden fan syn leeftyd yn sa'n film net de titelrol spylje.
Offerritueel
Offer
De minsk kin in offer bringe om dêrtrocht syn skuld te ûntlêstgen, krêft te krijen of syn tankberens bliken te litten. Dêrmei korrespondearjend wurde der ornaris trije soarten offers ûnderskaat: it skuldoffer, it kommunyoffer en it tankoffer. It doel fan it tankoffer is dúdlik, en by de oare beide typen hinget it der fanôf at de útfierder foar of nei de útfiering ferbining hat mei it offer. Yn it earste gefal wurdt syn skuld ûntlêstge; yn it oare gefal, bygelyks by in offermiel, wurdt him troch it offer krêft jûn.
Natoerreligys
Yn natoerreligys is it ûnderskie tusken de boppeneamde trije kategoryen net altyd like dúdlik. Yn it foarste plak binne offerrituëlen bedoeld om 'e goaden, natoergeasten of foarâlden geunstich te stimmen, sadat se foar lok en foarspoed foar harren ferearders soargje sille. Dat hâldt faak in kombinaasje fan tank- en skuldoffers yn. Op it súdlike Yndonezyske eilân Flores, dat offisjeel fierhinne kristlik is, wurde bygelyks by eltse wichtige gelegenheid, útinoarrinnend fan berte, houliksfollûking en ferstjerren, oant 'e jierlikse rispinge of it bouwen fan in nij hûs, de âlde offerriten noch altyd yn acht nommen. Sels heechoplate, ferwesterske Florinezen offerje noch wolris in hin of in baarch oan 'e goaden en geasten. In dúdlik foarbyld fan kommunyoffers kin fûn wurde op it tichteby Flores leine Súdyndonezyske eilân Sabu, dêr't tusken augustus en oktober op in ritueel offerplak by Namata biste-offers brocht wurde. It fleis fan 'e bisten wurdt oan 'e ein fan 'e offerrite ferparte ûnder de minsken en opiten.
Mar offerjen giet lang net altyd mank mei it slachtsjen fan bisten. Sa wurde op Java elts jier noch grutte rysoffers brocht oan 'e seegoadinne Nyai Loro Kidul. In noch better foarbyld fan in bloedleas offerritueel is it oeral foarkommen fan Ovo's yn Mongoalje.
Ymperialisme
Tusken 1870 en 1914 feroare dy efterhâldenheid radikaal. It tempo fan de Europeeske ekspânsje gie dramatysk omheech. Hast heul Afrika, Oseaanje en grutte dielen fan Aazje waarden ûnder Europeesk bestjoer brocht. De Europeanen begûnen harren koloanjes systematysk te eksploitearjen. Se begûnen it meitsjen fan produkten op in moderne ekonomysk manier oan te pakken. Sa ynvestearren se yn de mynbou en plantaazjekultueren as tabak, rubber, sûker, tee en kofje en ferbetteren se de ynfrastruktuer om de produkten makliker te ferhanneljen troch de oanlis fan spoarwegen en havens. Der waarden banken en fersekeringsmaatsjkippijne opsetten en de hoareka ûntwikkele him om Europeanen temjitte te kommen.
Mei it hieltiten groeiende Europeesk koloniaal gebiet waarden de Europeeske ideeën ek hieltiten fierder ferspriede, as earste it Kristendom en it Europeeske rjochtssysteem en op de lange duer fersprieden it humanisme, kommunisme en benammen nasjonalisme har yn de koloanjes.
Skalpearjen
Om't de blanken allinne it brûkme sels ferspraten, gou de betsjutting fan it skalpearjen foar oare stammen net. Lykwols waard it brûkme by bygelyks de flaktestammen al opnaam yn de kultuer. Mar de religieuse ferplichtings dy't der oan ferbûn waarden, wienen net om macht oer de geast fan de skalpearrene te krijen, mar om de skalpearder tsjin dy geast te beskermjen. Sa moasten krigers fan guon stammen har, nei it nimmen fan in skalp, in skoft hâlde oan beskate itensfoarskriften of moasten se in snuorje fan seksuële ûnthâlding trochrinne fan soms wol seis moannen. As men jin net oan sokke geboaden hold, koe men troch de geast fan 'e skalpearre fijân mei tsjoenderij om hals brocht wurde.
Skalpearje wie trouwens net altiten deadlik; der binne ferskate goed dokumintearre gefallen bekend fan blanke slachtoffers dy't it oerlibben.
Literatuer
Escalpelamento
Offerritueel
Natoerreligys
Der besteane lykwols ek mear makabere offerrituëlen. Sa kamen yn it prekristlike Fidzjy ûnderskate ritueel skeinende rou-offers (in foarm fan skuldoffers) foar, dêr't men fan leaude dat se easke waarden troch de goaden. Sokke rou-offers koenen de amputaasje fan fingerkoatsjes en it jin tabringen fan brânwûnen omfetsje.
Albrandswaard
Boargemasters
Boargemasters sûnt 1985:
Gemeenteried
De gemeenteried sûnt 1985:
¹ 1985: CU = RPF, 1994-1998: CU = GPV
left|thumb|Kastiel fan Rhoon left|thumb|Natoer in Albrandswaard
Typecasting
Typecasting is in ferskynsel yn film, tillefyzje en toaniel wêrby't in beskate akteur of aktrise (te) sterk identifisearre rekket mei in beskaat type rol of mei in beskate rol. It is in Ingelske term dy't it wurd 'type' kombinearret mei 'casting', dat safolle betsjut as 'útkieze foar in rol as akteur'. As it by typecasting om ien beskate rol giet, sprekt men yn it Nederlânsk wol fan it Swiebertje-effect, mei't Joop Doderer, dy't de lânrinner Swiebertje spile yn 'e bernesearje mei deselde namme, dêr yn Nederlân in treflik foarbyld fan is. Akteurs wolle oer it algemien tsjin eltse priis foarkomme dat se typecast wurde, mei't soks tige neidielige gefolgen foar harren fierdere karriêre hawwe kin. It kin bygelyks wêze dat sokke akteurs nea mear foar in oarsoartige rol frege wurde, of sels dat se hielendal gjin wurk mear fine kinne.
Guon fan 'e akteurs dy't yn 'e 1980-er jierren yn 'e ferfolchsearje Star Trek: The Next Generation spilen, waarden ek typecast. Patrick Stewart ('kaptein Jean-Luc Picard') fertelde yn 2010 yn in fraachpetear dat er ris audysje die foar in film, en dat "in foaroansteande Hollywood-regisseur […] tsjin my sei 'Wêrom soe ik kaptein Picard yn myn film hawwe wolle?' Dat die sear." Syn meast promininte rol yn films en op 'e tillefyzje nei Star Trek wie dy fan Professor X yn 'e X-Men-superheldefilms, dy't kwa karakter en hâlden en dragen sterk op Picard liket. Oarsoartige rollen spilet Stewart benammen op 'e planken, as de Shakespeare-akteur dy't er ek al wie ear't er foar Star Trek: The Next Generation frege waard. Oan 'e oare kant wie it sa dat Star Trek: The Next Generation ien fan 'e grutste budgetten fan tillefyzjesearjes út dy tiid hie, en dat de cast tige ryk waard fan harren rollen. Jonathan Frakes ('earste ofsier William T. Riker') sei yn 2001 yn in fraachpetear: "it is better om typecast te wurden as om hielendal net cast te wurden."
Oare foarbylden fan akteurs dy't (faak) typecast wurde of waarden, binne Woody Allen, dy't hast allinnich mar neuroatyske yntellektuële mantsjes spilet; Louis de Funès, dy't inkeld opljeppende driftkikkerts spile; Al Pacino, waans oeuvre foar in grut diel bestiet út driftige, lûd pratende gangsters; en Hugh Grant, dy't al withoefolle kearen te sjen wie as in knoffelige en dêrtroch sjarmante ferlieder. Der binne lykwols ek akteurs dy't it op faak mirakuleaze wize slagge is om oan typecasting te ûntkommen. Men kin dan tinke oan Harrison Ford, dy't witten hat foar te kommen dat it filmpublyk him útslutend as Han Solo (út 'e Star Wars-rige) of Indiana Jones (út 'e Indiana Jones-searje) begûn is te sjen. In oar foarbyld is Sean Connery, dy't sterk identifisearre wurdt mei de rol fan geheim agint James Bond (út 'e lyknammige filmrige), mar dy't dêr dochs nea troch behindere is om ek in breed ferskaat oan oare rollen te spyljen.
Strjitten yn Noardburgum
De Strjitten yn Noardburgum:
S
thumb|235px|Stateheide
Tsjûkotka
"Tsjûkotka" of "Tsjoekotka" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Tiisdei
Tiisdei is neffens de Gregoriaanske kalinder de tredde dei fan de wike. De tiisdei is neamd nei de Germaanske god Tiwaz en folget op de Moandei.
D-O
D-O is in fiktyf personaazje fan minder belang út 'e Star Wars-franchise. Hy waard yntrodusearre yn Star Wars: Episode IX – The Rise of Skywalker, it ôfslutende diel fan 'e Star Wars-ferfolchtrilogy. It personaazje waard betocht troch de senarioskriuwers fan dy film, J.J. Abrams en Chris Terrio. D-O is in robot bedoeld foar data-opslach, dy't lang eigendom west hat fan 'e Sith-agint Ochi fan Bestoon, mar no by it Ferset bedarret.
Uterlik en spraak
D-O is in lyts robotsje mei in hichte fan 46 sm, dat griis kleure is mei hjir en dêr inkele dûnkergriene stikjes. It bestiet út in tsjil mei dêrboppe in soartemint nei ûnderen ta taps tarinnende toeter mei in griene útein dat wol in snút liket en swarte skreven dy't wol wat weihawwe fan eagen. Oan 'e wide kant fan 'e 'toeter' stykje antennes skean nei boppen ta út. Oars as in protte oare robots yn Star Wars (lykas R2-D2 en BB-8) is D-O by steat om yn Basaalsk, de lingua franca fan it Stjerrestelsel, te sprekken, hoewol't syn wurdskat frij beheind is en syn útspraken faak ferknoeid binne, mei in dúdlik stammerjen.
Eftergrûn en fertolking
It personaazje D-O waard betocht troch J.J. Abrams en Chris Terrio, de senarioskriuwers fan Star Wars: Episode IX – The Rise of Skywalker, en basearre op George, de hûn fan Terrio, dy't er rêden hie fan in eardere eigner dy't it bist mishannele. It personaazje waard hielendal makke mei special effects, en de dialooch waard ynsprutsen troch regisseur en senarioskriuwer J.J. Abrams sels. Oarspronklik wie dat bedoeld as in tydlike oplossing, mar nei't Terrio in pear opnamen mei de stim fan Abrams sjoen/heard hie, fûn er de eangstige beleefdheid dy't dêrút spriek, perfekt passend foar D-O en beprate er Abrams om it sa te hâlden.
Eftergrûn
Neffens it companionboek Ultimate Star Wars: New Edition soe D-O makke wêze troch de robotsmid Babu Frik fan Kijimi, mar yn 'e film The Rise of Skywalker is dat dúdlik net sa. Yn it companionboek fan dy film, Star Wars: The Rise of Skywalker: The Visual Dictionary, stiet dat D-O makke wie troch in ûnbekende robotsmid dy't fermoarde waard troch Ochi fan Bestoon. It idee dat D-O fan Babu Frik wie, kaam út in iere ferzje fan it filmsenario, wêryn't BB-8 de stikkene D-O yn it wurkplak fan Babu Frik oantreffe en reparearje soe, wêrnei't de lytsere robot as in soarte fan einepyk ymprintsje soe op BB-8 om dyselde tenei oeral te folgjen.
Yn The Rise of Skywalker
Yn Star Wars: Episode IX – The Rise of Skywalker (2019) wurdt D-O yntrodusearre as in team fan it Ferset, besteande út Poe Dameron, Finn, Rey, de Wookiee Chewbacca en de robots C-3PO en BB-8 yn 'e woastyn op 'e planeet Pasaana it al jierren ferlitten romteskip yngeane fan Ochi fan Bestoon. Dyselde wie in spion en hiermoardner yn 'e emploai fan 'e Sith, dy't it team earder dea oantroffen hat yn in ûndergrûnsk gongestelsel. BB-8 fynt yn it skip de de-aktivearre D-O, laadt syn akku op en re-aktivearret him.
It docht bliken dat D-O hiel min behannele is troch Ochi, en dêrom no tige skruten is foar minsken oer. Rey, dy't it om it robotsje begruttet, besiket him derfan te bewissigjen dat er no by harren heart en dat nimmen him noch kweadwaan sil. D-O bliuwt fan dat punt ôf hieltyd yn 'e neite fan BB-8, dy't syn gids yn in fernuverjende wrâld wurdt. Hy reizget mei nei de planeet Kijimi, dêr't it ûnthâld fan C-3PO tydlik wiske wurdt troch de robotsmid Babu Frik, sadat er in ynskripsje yn 'e taal fan 'e Sith oersette kin, wat syn programmatuer him oars ferbiedt. Dy ynskripsje hawwe Rey-en-dy fûn op in artefakt dat se by it bonkerak fan Ochi oantroffen hawwe.
Neitiid is D-O belutsen by de ynfiltraasje fan in stjerreslachskip fan 'e faksistoïde Earste Oarder om 'e finzen nommen Chewbacca te befrijen, en teffens by de misje nei Kef Bir, dat neffens de ynskripsje de lokaasje is fan 'e 'weifiner' dy't it Ferset siket. Dy weifiner is in apparaat dat it paad wiist nei de ferburgen Sith-wrâld Exegol, dêr't de boasaardige, út 'e dea opstiene keizer Palpatine in reuseftige float stjerreslachskippen bouwe litten hat troch syn tawijde folgelingen fan 'e kultus fan 'e Ivige Sith. Op Kef Bir docht bliken dat D-O beskikt oer alle ynformaasje dy't Ochi sammele hie oer Exegol en de Ivige Sith. It robotsje is mear as ree om alles dat er wit mei syn nije freonen te dielen, wat it Ferset by steat stelt om in strategy te bepalen foar de oanfal op Exegol.
Keppelings om utens
Droid (Star Wars)
Woansdei
Woansdei is neffens de Gregoriaanske kalinder de fjirde dei fan de wike. De woansdei is neamd nei de Germaanske god Woadan en folget op de Tiisdei.
Minske-offer
thumb|Minskeoffer by de [[Azteken]] In minske-offer is in offerritueel dêr't in minske, of ferskate minsken, by offere wurde.
Foarkommen
Offerrituëlen komme yn prinsipe yn alle kultueren fan 'e wrâld foar en by guon natoerreligys spile, of spilet, selsskeining dêrby in rol, bygelyks yn 'e prekristlike godstsjinst fan Fidzjy. De minske-offers, dy't yn it ferline ek by in grut tal folken foarkamen, gongen hjiryn noch in stap fierder.
Dêr't it bringen fan minske-offers foar de hjoeddeiske Westerling walchlik en ûnbegryplik wêze kin, bestie der yn 'e natoerreligys fan 'e folken dy't deroan dienen in slutend systeem fan logika dat minske-offers folslein begryplik en akseptabel makke; minsken waarden offere út in beskate tinkwize, net samar of út poere wreedheid.
Azteken
Under de ferskillende offers hienen minske-offers it measte oansjen en de preferearre metoade derfoar wie it útskuorren fan it noch klopjende hert. Om sa offere te wurden, waard sjoen as in ear dy't talitting ta de himel wis makke. Dêrom lieten guon lju harren frijwillich offerje; de measte offere minsken wienen lykwols kriichsfinzen fijannen, wylst oan 'e reingod Tláloc benammen bern offere waarden. Nei it útfieren fan it offerritueel waard de holle fan 'e offere persoan ôfhoud en op in dêrfoar bestimd bordes fan 'e timpel lein. It lichem waard fan it offerplatfoarm treaun en yn in ritueel kannibalistysk miel, dêr't ek it gewoane folk oan dielnaam, opiten. De reden wêrom't fral de Azteken mei minske-offers assosjearre wurde, wylst dy ek troch in protte oare folken brocht waarden, leit poer yn 'e ferbjusterjende skaal dêr't de Azteken se op útfierden. Sa waarden by de ynwijing fan 'e Grutte Timpel, yn 1487, troch de Azteekske keizer Ahuizotl 20.000 kriichsfinzenen offere.
Maya's
De klassike Maya's, fan Belize, Gûatemala en súdlik Meksiko, brochten ek minske-offers, mar fierden se nei alle gedachten ornaris mar op lytse skaal út. Mear waard dien oan ierlitten út 'e earen, tonge en penis, út wûnen dy't tabrocht waarden mei de stikel fan in roch.
By de postklassike Maya's kamen minske-offers, faaks ûnder Azteekske ynfloed, folle mear foar. De meast brûkte metoade derfoar wie wierskynlik ûntholling, mar útskuorren fan it hert, trochboarjen fan it lichem en strûpen waard ek dien. En yn Chichén Itzá waarden de slachtoffers yn in djippe cenote, in natoerlike kalkstiennen rotspoel, smiten om foar rein te soargjen. Guon goaden hienen boppedat beskate foarkarren; sa hold de reingod Chac fan berne-offers. It eale bloed, by de offers sekuer opfongen, waard op it hichtepunt fan 'e earetsjinst by it ritueel fan 'e p'a chi (letterlik "de mûle iependwaan") om 'e mûle fan it goadebyld wreaun. De minske-offers en fral ek it ierlitten wie bedoeld om 'e minsken te ferbinen mei de rest fan 'e Maya-kosmos, benammen mei de njoggen lagen fan Xibalba, de ûnderwrâld.
Inka's
thumb|right|Undersyk fan in mummy fan in minskeoffer By de Inka's fan Súd-Amearika kamen minske-offers ek foar. It leafst waarden bern fan tsien jier offere, dy't útkeazen waarden om har lichaamlike en morele folsleinens. It waard foar harren sjoen as in bysûnder grutte ear om streekrjocht nei de goaden stjoerd te wurden, want dat wie in privileezje dat ornaris foarbeholden wie oan eallju. It offerjen fan folwoeksenen kaam by de Inka's lykwols net in protte foar. As it al barde, gong it meastal om 'e sûnste en krêftichste kriichsfinzenen. By spesjale gelegenheden wienen minske-offers bedoeld as kommunikaasjemiddel. Der waard dan meastal in faam op 'e top fan in hillige berch offere, of, sa't de Inka's leauden, nei de stjerren stjoerd mei in boadskip foar de goaden, lykas in smeekbea om rein te stjoeren nei in lange tiid fan drûchte.
Freed
Freed is neffens de Gregoriaanske kalinder de sechste dei fan de wike. De dei is ferneamd nei de Germaanske goadin Frija en folget op de Tongersdei.
Freed is de lêste dei foar it wykein yn in soad gebieten mei in fiifdeiske wurkwike.
Betsjutting
Dizze dei fan de wike hat foar guon kristenen in minne namme, omdat de krusiging fan Kristus op in freed barde (sjoch: Goedfreed). Freed de trettjinde is foar guon in ûngeloksdei.
Foar de moslims is freed de wichtichste dei fan oanbidding.
Tongersdei
Tongersdei is neffens de Gregoriaanske kalinder de fiifde dei fan de wike. De tongersdei is ferneamd nei de Germaanske god Tonger en folget op de woansdei.
Himelfeartsdei falt elk jier op de seisde tongersdei nei Peaske. Telt men fan de Earste Peaskedei ôf, dan is dat de fjirtichste dei. Earste Pinksterdei is dan de fyftichste dei.
De earste tongersdei fan in jier sit yn wike 1 fan dat jier.
Griene Line (Israel)
thumb|150px|De Griene Line yn grien. It tsjokke gebiet is de demilitêre sône De Griene Line is de demarkaasjeline tusken Israel en de Palestynske kriten neffens de grinzen dy't yn de wapenskoft fan 1949 oerienkommen binne nei de Arabysk-Israelyske Kriich fan 1948 tusken Israel en syn buorlannen Egypte, Jordaanje, Libanon en Syrje. De Griene Line tsjinne as de facto grinzen fan de steat Israel oant 1967.
De Griene Line waard ynearsten ornearre as in demarkaasjeline en net as in permaninte grins, sa't dat dúdlik yn de wapenskoft fan 1949, op oantrunen fan de Arabieren, oerienkommen waard. De namme komt fan it griene stift dy't brûkt waard by de wapenskoftûnderhannelings om de line op de kaart oan te jaan. De Griene Line bleau de grins oant de Seisdeiskekriich yn 1967 doe't Israel gebieten besette bûten de Griene Line, lykas de Gazastripe, de Golanhichte, it Sinaï-skiereilân, East-Jeruzalim en it Westjordaanlân.
Skiednis
thumb|left|Stikeltried op de skieding tusken West- en East-Jeruzalim Doe't it Britske mandaat oer Palestina yn 1948 ôfrinne soe, waard it Mandaatgebiet Palestina yn 1947 neffens Resolúsje 181 fan de Feriene Steaten ferparte yn in Joadske steat en in Arabyske steat. Jeruzalim en omkriten soe as ien enklave ûnder ynternasjonaal bestjoer komme. De Arabieren fersmieten it plan en doe't Sionistyske Joaden iensidich de ûnôfhinklikens fan Israel yn 1948 útropten, bruts de Arabysk-Israelyske Kriich fan 1948 út. Dêrop besetten Transjordaanje it Westjordaanlân, mei East-Jeruzalim mei de Alde Stêd en Egypte de Gazastripe. Israel besette guon gebieten dy't ynearsten foar de Arabyske steat ornearre waarden. Doe't Israel en de Arabyske buorlannen de wapenskoft yn 1949 oerienkamen, waard de Griene Line fêststeld neffens it militêre front tusken beide kanten. Dêrop waard Jeruzalim ferdield; West-Jeruzalim kaam ûnder Israelysk bestjoer en East-Jeruzalim ûnder Jordaansk bestjoer. It begryp Griene Line waard almeast brûkt foar de demarkaasjeline yn Jeruzalim en tusken Israel en it Westjordaanlân.
Yn de Seisdeiske Kriich yn 1967 besette Israel de Golanhichte, it Westjordaanlân mei East-Jeruzalim, de Gazastripe en it Sinaï-skiereilân. Dêrtroch hie de demarkaasjeline op militêr mêd net folle mear te betsjutten en wie de status dêrfan net wis mear.
Alhoewol't Israel formeel altyd oanjûn hie dat de Griene Line gjin wetlike betsjutting hat, bleau de line fan polityk, wetlik en bestjoerlik belang. Israel beskôge it gebiet oan de bûtenkant fan de Griene Line, yn tsjinstelling ta it gebiet binnen de Griene Line, as beset gebiet en waarden net yn it Israelyske politike en bestjoerliek systeem ynboargere. It gebiet bûten de Griene Line kaam ûnder Israelysk militêr bestjoer en letter ûnder it bestjoer fan de Palestynske Autoriteit. Boargerskip op it mêd fan residinsje waard bepaald troch de Griene Line, allyksa as mei de status fan flechtlingen.
It ferlizzen fan de gemeentegrins fan Jeruzalim yn 1980 wie in útsûndering op dat mêd. Alhoewol't Jeruzalim part wie fan it gebiet bûten de Griene Line, dy't oant 1967 troch Jordaanje bestjoerd waard, ferklearre Israel dat Jeruzalim "folslein en feriene" as haadstêd fan Israel tsjinje soe neffens de Jeruzalimwet fan 1980. Dat waard lykwols troch net ien lân en de Feriene Naasjes erkend. In fiktive Griene Line ferpartet Jeruzalim noch hieltyd oan de grins tusken East- en West-Jeruzalim.
De Golanhichte is in oare útsûndering. Dy is yn 1981 neffens de Golanhichtewet troch Israel formeel yn Israel ynboargere. De Feiligensrie fan de Feriene Naasjes ferklearre dat ûnwettich neffens ynternasjonaal rjocht.
Fredesferdraggen
thumb|Stikeltried as part fan de Israelyske barriêre op de skieding tusken Israel en de Palestynske kriten Nei de besetting fan de gebieten troch Israel nei de Seisdeiskekriich sette Israel útein mei it bouwen fan Israelyske delsettings dêre. Dat boaze it Israelysk-Palestynsk konflikt oan en wurdt troch de ynternasjonale mienskip as yllegaal beskôge, itjinge Israel bestriidt. Yn 1982 waard it fredesferdrach tusken Egypte en Israel tekene oangeande it Sinaï-skiereilân, dêr't Israel by oerienkaam om dêrút werom te lûken. Yn 1993 waard by de Oslo-akkoarten troch de lieder fan de Palestynske Befrijingsorganisaasje (PLO), Jasser Arafat en de Israelyske premier Yitzchak Rabin ûnder bemiddeljen fan de Amerikaanske presidint Bill Clinton dat Israel it bestjoer oer de Palestynske gebieten, de Gazastripe en it Westjordaanlân yn fiif jier oerdrage soe oan de Palestynske Autoriteit. Jeruzalim waard ynearsten bûten beskôging litten. Dat kaam mar tige stadichoan fan de grûn en de ûntefredenens oan beide kanten begûn te waaksen. Dêrop brieken grutte Palestynske rebûljes út, dy't as de Twadde Palestynske Intifada bekend kaam te stean. Selsmoardoanslaggen en oare terroristyske aksjes út it Westjordaanlân wei yn Israel setten it Israelysk regear ta foar it bouwen fan de Israelyske barriêre yn 2002. Dy barriêre waard oan de Palestynske kant by de Griene Line del boud. Ek waard in part fan dy barriêre yn it Westjordaanlân boud dêr't de Israelyske delsettings oan de Israelyske kant fan dy barriêre kamen te lizzen. Dêrby waarden Palestynske mienskippen mei 25.000 Palestinen ôfsnien fan oare Palestynske gebieten.
Snein
thumb|300px|Kaart mei snein yn de Jeropeeske talen Snein (yn Aldfrysk ek: Sunndei) is neffens de Gregoriaanske kalinder de earste dei fan de wike. De snein is ferneamd nei de sinne en folget op de sneon.
Tennis op de Olympyske Simmerspullen 2020
200px|thumb|right|200px|It Olympyske Tennis stadion fan Tokio 2020
De Olympyske Simmerspullen 2020 fan de XXXIIe Olympiade waarden fan 24 july oant en mei 1 augustus 2021 hâlden yn Tokio, de haadstêd fan Japan.
It tennis toernoai hie plak yn it Tennispark Ariakes.
Medaljespegel
De top-6 fan lannen dy't by it tennis medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen 2020.
Ben Saunders (sjonger)
Ben Saunders (Londen, 9 july 1983) is in Ingelsk Nederlânsk Sjonger. Saunders docht al fan 1998 ôf mei oan ferskate talintejachten ear't er yn 2011 The Voice of Holland wint. Oan dit programma hâld er de nr 1 hit Kill For a Broken Heart oer.
Priveelibben
Ben Saunders waard yn 1983 berne yn Ingelân as twadde yn in gesin fan trije, mar ferhuze yn 1986 op trijejierrige leeftiid nei Nederlân. Njonken sjonger is Saunders ek aktyf as tattoo-artyst en hat syn eigen tattoo-shop. Ben Saunders is in oantal kear troch de rjochter feroardiele foar saken dy't it deiljocht net ferneare kinne.
Strjitten op De Pein
De Strjitten yn De Pein:
Happy New Year (liet)
Oer it nûmer
Happy New Year waard skreaun troch Benny Andersson en Björn Ulvaeus. It ferneamde nûmmer fan ABBA waard mar yn in lyts oantal lannen útbrocht op single, en is letter ek nochris in tal kear útbrocht.
Kopperij
Kopperij wie, en is, it brûkme by guon natoerfolken om minsken te oerfallen en te ûnholjen, en de holle dan as in trofee mei te fieren. Ornaris wienen de slachtoffers leden fan oare etnyske groepen, mar kopperij binnen it eigen folk bestie ek, benammen as foarm fan bloedwraak. Hoewol't it hjoed de dei mar amper mear foarkomt, hat it foarhinne in grut ferspriedingsgebiet hân, fral op it fêstelân fan Súdeast-Aazje en yn Yndoneezje, de Filipinen, Nij-Guinea en parten fan it gebiet fan 'e Stille Súdsee, mar ek yn beskate streken fan Súd-Amearika. It kopjen bea jonge manlju de kâns om harren te ûnderskieden yn 'e striid, mar it fûn lang net altyd plak yn it ramt fan iepenlike oarlochfiering. Slûpmoard kaam like faak foar en ek froulju en bern waarden dêrby net altyd ûntsjoen.
Manipulearjen fan libbenskrêft
De wichtichste reden foar kopperij wie eins altyd in religieuzenien: men seach de holle as in enerzjyboarne, de essinsje fan jins wêzen, dêr't de geast, siel of libbenskrêft syn sit hat. Troch in holle ôf te houwen en te preservearjen, kaam dy geast, siel of libbenskêft finzen te sitten yn 'e holle en koe dy sa manipulearre wurde dat er de kopper persoanlik of dy syn mienskip as gehiel lok of foarspoed brocht.
Sa wie by de Apajo, út 'e noardlike Filipinen, de hiele godstsjinst om it ynstitút fan it kopjen hinne boud; harren heechste en wichtichste god wie bygelyks Anglabbang, de god fan 'e koppers, dêr't se fan leauden dat dy harren aktyf beskermje soe salang't se de rituëlen fan it kopjen útfierden. By de Jivaro, fan eastlik Ekwador, waarden de koppen achte in boppenatoerlike krêft oan 'e besitter te jaan. Om't dy krêft meitiid ôfnaam, moast de kopperij hieltyd werhelle wurde. By de Dajaks fan Borneo wie it kopjen in magysk ritueel, dat needsaaklik wie foar it wolwêzen fan 'e bewenners fan in langhûs. Yn it ferline mocht in man by de Dayaks dan ek net trouwe, foar't er koppe hie.
Oare redenen
Mar der wienen ek folken dy't har eigen spesifike redenen hienen. Sa koppen de Marind-Anim, fan sintraal West-Papoea, om nammen foar harren bern te krijen. It lêste wurd fan it slachtoffer waard dan de namme fan 'e poppe. De Mentawaiers brûkten ek koppen by de ynwijing fan in nij doarp en as part fan in breidsskat. De Asmat, fan súdlik West-Papoea, leauwe dat nimmen, útsein tige âlde minsken en lytse poppen, stjerre kin troch wat oars as oarlochfiering of tsjoenderij. Dêrom moat eltse dea fan in famyljelid wreke wurde foar't syn of har geast it paad nei de geastewrâld, it safan, fine kin. Foarhinne waarden dy wrekings útfierd troch kopperij, mar tsjintwurdich lit men it by in seremoanje dy't it kopjen útbyldet.
Preservearring fan ’e koppen
De Shuar fan Ekwador ûntdienen de koppen sekuer fan 'e skedelbonken en brochten se troch in drûchproses ta in trêde fan 'e oarspronklike grutte werom; dêrby waarden de persoanlike antlitstrekken lykwols beholden. Fierders waard de mûle tichtbûn, sadat de wraaksuchtige geast fan 'e deade, de emuisak, net ûntsnappe koe.
Lykwols gong it net altyd om it uterlik. De Dajak-folken fan Borneo ûntdienen de koppen fan hûd, hier en fleis en bewarren allinne de skjinmakke skedels.
Hjoed de dei
Ta wearze fan 'e Westerske wrâld komt ek tsjintwurdich kopperij noch wol yn alle iepenheid foar. Op Borneo, dêr't de Dajaks derom bekendstienen, waard it fan it begjin fan 'e 20e iuw ôf mei ridlik grut súkses troch de eardere koloniale machthawwers, de Britten en de Nederlanners, besocht út te rûgjen. Mar doe't it koloniale bewâld yn 'e Twadde Wrâldkriich de grip op it gebiet ferlear, libbe de âlde tradysje wer op. In soad fan 'e ûnderwilens swarte skedels, dy't oan 'e langhuzen fan 'e Dajaks hingje, binne dan ek ôfkomstich fan Japanske militêren, dêr't de Dajaks net in soad mei op hienen.
In oar, folle minder bekend ynsidint oangeande kopperij die him oan 'e ein fan 'e tachtiger jierren fan 'e tweintichste iuw foar yn 'e bergen fan it noardlike Filipynske eilân Luzon, dêr't de Ifugao noch altyd de reputaasje hawwe koppers te wêzen. Ek hjoed de dei noch wurdt it kopjen troch harren beskôge as in legitime manear fan tribale rjochtspraak. Harren rjochtssysteem easket in libben of passende skeafergoeding yn ruil foar in begiene misdie. Doe't der guon Ifugao omkamen by in ferkearsûngemak by Banaue, dat feroarsake waard troch in bussjauffeur, easken de Ifugao fan 'e wurkjouwer fan 'e sjauffeur dan ek finansjele kompinsaasje. Mar de busmaatskippij wegere de ferantwurdlikens foar it ûngelok op him te nimmen. As reäksje joegen de stamhaden fan 'e Ifugao harren krigers tastimming om op har eigen manear har rjocht te heljen. Dêrnei woe gjin bussjauffeur mear troch Ifugao-gebiet ride út eangst letterlik de holle te ferliezen. Oant 'e folle skeafergoeding betelle wie, moast de busmaatskippij de lêste fyftich km fan Manila nei Banaue yn 'e hannen jaan fan pleatslike taksiriders.
List fan planetoïden 11601-11700
Dit is in list fan planetoïden 11601-11700.
Strjitten yn Seisbierrum
De Strjitten yn Seisbierrum:
Bangkok
Bangkok (Taisk: กรุงเทพมหานคร, Krung Thep) is de haadstêd en teffens grutste stêd fan Tailân. De befolking fan de hiele agglomeraasje wurdt rûsd op sa'n 13-15 miljoen ynwenners. De stêd leit op de eastlike ouwer fan de Menam (Chao Phraya-rivier), ticht by de Golf fan Tailân.
Langste plaknamme
De folsleine seremoanjele namme fan Krung Thep is: Krung Thep Mahanakhon Amon Rattanakosin Mahinthara Ayuthaya Mahadilok Phop Noppharat Ratchathani Burirom Udomratchaniwet Mahasathan Amon Piman Awatan Sathit Sakkathattiya Witsanukam Prasit, Wat Phra Kaew
Dat betsjut:
Krung Thep hat it wrâldrekord langste plaknamme.
Eveneminten
Oan 'e ein fan 'e hjerst wurdt yn Bangkok elts jier it Ynternasjonaal Filmfestival fan Bangkok holden.
Abdij fan Bath
De Abdijtsjerke fan Sint-Petrus en Sint-Paulus, yn 'e regel gewoan Bath Abbey, wie oarspronklik de tsjerke fan in benediktynsk kleaster en is hjoed-de-dei in Anglikaanske parochytsjerke fan it Ingelske plak Bath. De tsjerke is registrearre as in Grade-I-gebou, in monumint fan bûtengewoan belang.
Skiednis
De abdij waard yn 'e 7e iuw stifte en yn 'e 10e iuw reorganisearre. Tusken de 12e en 16e iuw waard de abdij op 'e nij boud, nei't Bath nei de dea fan Willem de Oermasterer yn 1087 by in machtsstriid tusken syn soannen ferneatige waard. De abdijtsjerke tsjinne ek foar in skoft as katedraal foar it bisdom Bath en Wells.
De grutte romaanske tsjerke wermei oan it begjin fan de 12e iuw útein set waard, rekke yn 'e 15e iuw yn ferfal. Yn 1485 telde de priorij 22 muontsen. Doe't Oliver King, biskop fan Bath en Wells (1495–1503), yn Bath wie skrok er doe't er seach hoe slim as de katedraal der oan ta wie. Hy beskreau ek it brek oan dissipline en loaiens fan de muontsen, dy't mar al te graach foar de ferliedings fan it fleis belies joegen. De biskop stjoerde in jier letter in brief oan de prior fan Bath weryn er skreau dat in grut part fan it ynkommen fan de priorij bestege wurde moast oan de weropbou fan de katedraal. thumb|left|Ynterieur Robert en William Vertue, de mitselders fan de kening, krigen de opdracht om de katedraal wer op te bouwen en ûnthieten it moaiste ferwulft fan Ingelân te bouwen en dat der nea wer in moaier ferwulft boud wurde soe yn Ingelân noch yn Frankryk. Yn harren ûntwerp waard der noch in diel fan wat der oerbleaun wie fan de Normandyske bou yntegrearre yn de nijbou. Al yn 'e maitiid fan it jier dêrnei sette it wurk útein. Biskop Oliver King soe sels it resultaat nea meimeitsje, mar de restauraasje fan de katedraal wie noch mar krekt foltôge doe't in pear jier letter alle kleasters yn 1539 ûntbûn waarden.
Arsjitektuer
thumb|left|Westlike gevel De tsjerke hat in krúsfoarmich grûnplan en hat plak foar 1200 minsken. It gebou is ien fan de grutste fertsjintwurdigers fan de foar Ingelân typyske perpendicular-styl yn Súdwest-Ingelân.
De abdijtsjerke stiet bekend om syn ferwulften. Der binne ferskillende oarlochsmonuminten en monuminten foar minsken dy't in grutte rol yn de stêd spile ha yn 'e foarm fan epitafen, sarken en brânskildere ramen.
It gebou telt 52 ramen, dy't meiïnoar 80% fan de muorren yn beslach nimme.
Yn de tsjerke steane twa oargels en der hingje 10 klokken yn de toer. Oan de westlike gevel is in foarstelling fan ingels dy't op twa leiders nei de himel klimme, in ferwiziging nei de leider fan Jakob.
Haadoargel
Yn 1997 waard mei gebrûk fan histoaryske registers fan de firma Johannes Klais út Bonn in nij haadoargel boud, dat yn it noardlike dwersskip stiet. De 62 registers fan it oargel binne ferdield oer fjouwer manualen en pedaal. De spyltraktuer is mechanysk, de registertraktuer elektrysk. .
Rambo (film út 2008)
Titel
De offisjele titel fan 'e film is Rambo. De wurktitel wie lange tiid John Rambo, mar Sylvester Stallone wie fan miening dat dy namme assosjaasjes oprôp mei syn film út 2006 Rockey Balboa, dy't ek de hiele namme fan 'e haadpersoan brûkte. Mei't Rocky Balboa bedoeld wie as de lêste film oer Rocky, of alteast de lêste film oer Rocky wêryn't er sels bokste, fûn er de titel John Rambo misliedend, om't it personaazje John Rambo neffens him bêst noch ien of mear films yn deselde hoedanichheid mei koe. Nettsjinsteande dat wurdt yn in protte lannen en territoaria, wêrûnder Dútslân, Frankryk, Itaalje, Poalen, Hongarije en Grikelân, de titel John Rambo oanholden om't de earste film út 'e Rambo-filmrige, First Blood, dêr al útbrocht wie as Rambo. Ek yn 'e begjintitels dy't de film yn guon oare lannen oanhâldt, wêrûnder de Feriene Steaten en Nederlân, wurdt de filmtitel jûn as John Rambo.
Yn guon lannen, wêrûnder Servje, Ruslân, de Oekraïne, Turkije en Maleizje, hjit Rambo ynstee Rambo IV (soms skreaun as Rambo 4). Dat is ek om ûnderskie te meitsjen mei de earste film. Noch wer in oare alternative titel, dy't lykwols mar selden brûkt wurdt, is Rambo: The Fight Continues. Filmdistributeur Lionsgate Films makke yn oktober 2007 bekend dat de film Rambo: To Hell and Back komme soe te hjitten, mar nei negative reäksjes fan fans fan 'e filmrige, waard it bedriuw weromfluite troch Stallone.
Plot
Yn 2007 brekt yn Birma de Saffraanrevolúsje út, in beweging fan freedsume demonstraasjes fan 'e boargerbefolking, oanfierd troch boedistyske mûntsen, dy't troch de militêre diktatuer lykwols op ûnmeilydsume wize yn bloed smoard wurdt. Tagelyk is yn 'e grinsgebieten fan Birma al mear as sechstich jier de Birmeeske Boargeroarloch oan 'e gong, in oanhâldende guerrilja-oarloch fan 'e leden fan ûnderdrukte etnyske minderheden tsjin it Birmeeske Leger, dat himsels de Steatsried foar Frede en Untwikkeling neamd. Yn eastlik Birma, deunby de grins mei Tailân, fiert de sadistyske majoar Pa Tee Tint in wier skrikbewâld troch de doarpen fan 'e etnyske Karen te oerfallen en plat te brânen. Lytse bern, folwoeksen manlju en de âlderein wurde dêrby fermoarde, froulju en famkes ferkrêfte en opslûpen jonges ûntfierd om ronsele te wurden as nije soldaten.
Underwilens libbet John Rambo, in âld-kommando út it Amerikaanske Leger en in traumatisearre feteraan út 'e Fjetnamoarloch, tweintich jier nei de foarfallen yn Afganistan noch altyd yn Tailân. Deunby de Birmeeske grins fertsjinnet er de kost troch yn it oerwâld slangen te fangen dêr't Taiske artysten foarstellings mei fersoargje om Westerske toeristen mei te fermeitsjen. Dêrnjonken hat er in boat dêr't er groepen toeristen mei de rivier op nimt.
Op in dei wurdt Rambo opsocht troch Michael Burnett, de foaroanman fan in tsienmannich sindelingen en dokters út 'e Amerikaanske steat Colorado. Dyselde freget Rambo om harren de rivier de Salween op te farren en sa de Birmeeske grins oer te smokkeljen. Hja binne op in humanitêre misje nei in Karensk doarp dêr't harren tsjerke gedoente mei hat en se wolle dêr medyske foarrieden besoargje. Rambo fielt dêr neat foar en stegeret it fersyk fan 'e ûnsympatike fint ôf. Burnett, dy't dúdlik delsjocht op sa'nent as Rambo, konkludearret dat Rambo inkeld om himsels jout. De iennichste frou yn 'e groep, Sarah Miller, dy't de ferloofde fan Burnett is, wol it lykwols noch net opjaan. Hja praat ferskate kearen op Rambo yn, oant se úteinlik foar it ferstân kriget dat Rambo wol deeglik om oare minsken jout, safolle sels, dat er maklik fertsjinne jild ôfstegeret om lju lykas Burnett-en-dy tsjin harsels yn beskerming te nimmen. Rambo seit tsjin har dat se de wrâld akseptearje moat sa't er is, om't er dochs net feroare wurde kin. Sarah wegeret har dêrby del te lizzen. Op 't langelêst seit Rambo ta harren nei Birma te bringen, mar hy wol der neat foar hawwe.
Underweis begjint Sarah in petear mei Rambo, dy't se freget wêr't er wei komt. Rambo antwurdet dat er opgroeid is yn Bowie, in plakje yn Arizona, dêr't syn heit hynders fokte. As se witte wol wêrom't er dêr nei de Fjetnamoarloch nea wer weromkeard is, seit er dat der wat wêze moat om nei werom te gean. Letter komme Rambo en de sindelingen by in basis fan Birmeeske rivierpiraten lâns. Rambo besiket der ûnder dekking fan it nachtlik tsjuster foarby te glûpen, mar de piraten krije it boatsje yn 'e gaten en fjouwer fan harren hâlde Rambo-en-dy oan. As se foar it ferstân krije dat der in frou mank de groep is, easkje se Sarah op as tol, sadat se har ferkrêftsje kinne. Rambo, dy't sjocht dat er harren net op oare gedachten bringe kin, hellet ynienen in fjoerwapen foar it ljocht en sjit fan it iene momint op it oare de fjouwer piraten dea.
Sa'n útbarsting fan 'sinleas geweld' befêstiget alle foaroardielen dy't Burnett oer Rambo hat. Mei't er sels in reedlik persoan is, kin er net akseptearje dat oaren dat net wêze kinne. Hy makket himsels wiis dat as er inkeld mar mei de piraten prate kinnen hie, hy harren wol op oare gedachten brocht hawwe koe. Tige oerstjoer oer de dieden fan 'e Rambo stjoert er dyselde fuort sadree't se har bestimming berikt hawwe. Hy seit dat se wol in oare manear sykje sille om Birma wer út te kommen. Fan 'e hiele groep sindelingen kin inkeld Sarah begryp en tankberens opbringe foar wat Rambo dien hat. By wize fan ôfskie jout se him it krúske dat se om 'e hals draacht.
Wylst Rambo weromfart en op it plak fan 'e konfrontaasje mei de rivierpiraten alle spoaren fan it treffen útwisket, wurde de sindelingen mei blydskip en gastfrijens wolkom hjitten yn it Karenske doarp. Burnett en inkele oaren mei genêskudige training begjinne daliks mei de behanneling fan 'e siken en ferwûnen, wylst oaren it evangeelje útdrage. De freedsume gong fan saken wurdt rou fersteurd as sûnder warskôging Birmeeske troepen ûnder majoar Pa Tee Tint it doarp mei mortieren begjinne te bombardearjen. As it hiele doarp yn gaos feroare is, kringe soldaten der binnen en moardzje de bewenners sûnder ûnderskie te meitsjen út. De sindelingen binne dêr tsjûge fan, mar kinne neat dwaan. Ferskaten fan harren komme om, mar in stik as fiif, ûnder wa Burnett en Sarah, wurde finzen nommen en mei weromsleept nei de Birmeeske legerbasis. Dêr wurdt Sarah yn in koai bûten de wente fan 'e majoar opsletten, wylst se tasjen moat hoe't har manlike selskipslju ien foar ien libben oan 'e bargen opfuorre wurde.
Wiken nei't er de groep yn Birma ôfset hat, kriget Rambo nachts besite fan in Amerikaan dy't himsels foarstelt as Arthur Marsh. Hy is de predikant fan 'e Kristustsjerke fan Colorado, it tsjerkegenoatskip dêr't de humanitêre misje fan útgie. Marsh seit dat der al fierstente lang gjin kontakt mear west hat mei de groep fan Burnett, en dat syn tsjerke fia-fia fan 'e rebellen fan it Karensk Nasjonaal Befrijingsleger (KNLA) te hearren krigen hat dat de sindelingen finzen nommen binne troch it Birmeeske Leger. De rebellen hawwe in gids beskikber steld en Marsh syn tsjerke hat in groepke hierlingen ynhierd om in rêdingsaksje te prebearjen. No hawwe se ferlet fan Rambo syn help oan om 'e hierlingen sekuer nei it plak te bringen dêr't er de sindelingen oan lân set hat. Rambo seit syn meiwurking ta.
Der binne fiif hierlingen, dy't oanfierd wurde troch Lewis, in Britske âld-kommando fan 'e Special Air Service (SAS). By it plak dêr't Rambo de sindelingen ôfset hat, wurde se opwachte troch de Karenske gids Myint, dy't goed bekend is mei de krite. Rambo biedt oan om mei te gean, mar Lewis wol dêr neat fan witte. Hy sjocht Rambo as in ûntrainde boargerman en wol dêrnjonken dat der in blankenien by de boat bliuwt, om't er de ynboarlingen mar heal fertrout. De hierlingen sette mei Myint ôf, dy't harren nei de ruïnes fan it Karenske doarp liedt. Dêrby komme se yn it tropysk reinwâld by in âlde Britske swiere Tallboy-bom út 'e Twadde Wrâldoarloch lâns dy't net ôfgien is. Yn it doarp binne de stoflike omskotten fan 'e eardere bewenners ûnderwilens yn in fiergeande steat fan ûntbining rekke. Wylst se it doarp oereagje en redendiele oer de fraach oft it noch sin hat om te sykjen nei oerlibbenen, arrivearret der in frachtwein fan it Birmeeske Leger. Myint en de hierlingen sykje dekking.
De frachtwein blykt in stik as fjouwer soldaten te befetsjen en teffens in groepke finzenen. De soldaten binne út op it spyljen fan in spultsje mei de finzenen, dy't eardere bewenners fan it doarp binne. Wylst de finzenen mei de rêch nei in sawa ta sitte, smyt ien fan 'e soldaten op ferskate plakken lânminen yn it wetter, wêrnei't de finzenen twongen wurde om troch it wetter fan 'e iene kant fan 'e sawa nei de oare te draven yn 'e hope dat ien of mear fan harren opblaasd wurde sille as se op in myn traapje. De hierlingen sjogge helpeleas ta en oerlizze flústerjend oer de fraach oft se wol alle soldaten deadzje kinne as se yngripe soene, en sa ja, hoe lang't it duorje sil foar't de soldaten mist wurde en oft de rêdingsmisje dêrtroch yn 'e knipe komme sil. Underwilens ferskynt ynienen Rambo op it toaniel, dy't de hierlingen en harren gids temûk folge is, en sjit mei pylk-en-bôge alle soldaten dea foar't dyselden begripe wat der bart.
Lewis wol de rêdingsmisje ôfblaze, mei't er net ynsjocht hoe't se dy no noch ta in goede ein bringe kinne, mar troch in konfrontaasje mei Rambo, dy't him tabyt dat er "nearne foar libje of earne foar stjerre" kin, betinkt er him. Sânresom geane se yn 'e frachtwein fierder nei de Birmeeske legerbasis, dêr't se nei it fallen fan it tsjuster oankomme. De Britske slûpskutter mei de bynamme School Boy skeakelet in skyldwacht yn in wachttoer út en nimt syn plak yn. De oaren ynfiltrearje de basis troch efteryn de frachtwein plak te nimmen, dy't troch Myint ferklaaid yn in Birmeesk legerûnifoarm nei by de kontrôlepost lâns riden wurdt. Under dekking fan it tsjuster befrije se temûk Burnett en de iennichste oare oerbleaune manlike sindeling, mei dêropta in trijetal Karenske famkes. Sarah is lykwols dreech te finen en as Rambo har úteinlik opspoart, is it al foarby de tiid dy't ôfsprutsen wie om fuort. Lewis wegeret te wachtsjen en set mei Myint, de hierlingen En-Joo, Diaz en Reese en de befrijde finzenen ôf. As Rambo Sarah befrijd hat, wurde se by de yngong fan it kamp oanholden troch twa soldaten, dy't lykwols deasketten wurde troch School Boy, dy't op harren wachte hat. Mei't se gjin gids hawwe, kinne se trijeresom allinne mar itselde paad weromgean dat se kommen binne.
De oare moarns, as it ljocht wurdt, flechtsje de beide groepen noch altyd troch it oerwâld. Lewis stapt op in âlde lânmyn en rekket swierferwûne oan 'e skonk. Burnett behannelet him mei de krappe middels dy't foar hannen binne. De oare hierlingen meitsje gau-gau in brankaar fan in pear beamstamkes en in tekken en drage him mei. Underwilens wurdt Rambo gewaar dat hy, School Boy en Sarah efterfolge wurde troch soldaten mei speurhûnen. Hy skuort in stik fan Sarah har blûze ôf en bynt dat om syn skoech hinne. Wylst School Boy en Sarah tegearre fierder geane, lokket Rambo de speurhûnen en dêrmei de soldaten efter him oan en liedt harren nei de Tallboy-bom ta, dêr't er in Claymore-myn ferstoppet, omwuolle mei it stik blûze fan Sarah. As de speurhûnen dêre hohâlde en de soldaten it stik stof oppakke, giet de myn ôf, en dy lytse ûntploffing lit de Tallboy ôfgean, wat in folle, folle gruttere ûntploffing ta gefolch hat, dy't de hiele ôfdieling soldaten yn ien kear útrûget.
School Boy en Sarah witte úteinlik it plak te berikken dêr't Rambo syn boat leit, mar fan in hichte ôf sjogge se hoe't Lewis en Burnett-en-dy, dy't dêr earder arrivearre binne, yn in mûklaach fan majoar Pa Tee Tint rûn en finzen nommen binne. It is dúdlik út 'e meneuvels dat Tint risselwearret om 'e hierlingen stânrjochtlik te eksekutearjen, mar de Birmezen binne mei safolle, dat as School Boy wat docht, dat inkeld meitsje sil dat hy en Sarah ek dea reitsje. Ut it neat komt lykwols Rambo wer oansetten, dy't de soldaten yn in pânserfiertúch op 'e hichte ombringt en dêrnei mei it swiere M2 Browing-masinegewear fan 'e pânserwein de soldaten by de riviersigge ûnder fjoer nimt. School Boy begjint dan ek te sjitten en de finzen hierlingen brekke frij en witte wapen te bemachtigjen om harsels mei te ferdigenjen.
In ûnbeskate tiid letter rint Rambo oer in ferlitten wei yn it Súdwesten fan 'e Feriene Steaten, dêr't er by in reed it lân yn lâns komt. Op in ferware brievebus stiet de namme 'Rambo'.
Produksje
Rambo is it fjirde diel fan 'e Rambo-filmsearje, dat tweintich jier nei it foargeande diel folge, Rambo III út 1988. Yn 'e twa desennia tusken 1988 en 2008 wie Carolco Pictures, de oarspronklike filmstudio efter de Rambo-rige, fallyt gien. De rjochten op 'e mediafranchise kamen yn 1997 yn 'e hannen fan Miramax Films, dat yn 1998 fia syn dochterûndernimming Dimension Films in nije film yn 'e rige meitsje sillen hie, mar dat rûn op 'e non troch it dwerslizzen fan haadrolspiler Sylvester Stallone, dy't doe besletten hie dat er gjin aksjefilms mear meitsje woe. Yn 2005 ferkocht Miramax de rjochten op Rambo oan Milennium Films en Nu Image.