cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sevenwaters (romansearje)
Son of the Shadows
Yn 'e folgjende dielen fan 'e searje folget Marillier de neiteam fan Sorcha troch de jierren hinne. Son of the Shadows giet oer Sorcha har dochter Liadan, dy't har memme talinten urven hat. Hja wurdt finzen nommen troch de beruchte en ferspijde hierlingelieder dy't bekendstiet as de Beskildere Man. Stadichoan ûnttizet se syn skiednis, dy't ûnskiedber ferbûn blykt te wêzen mei de histoarje fan har eigen famylje. As har ferbeane leafde foar dizze man him ûntjout, moat Liadan kieze tusken him en de ferfolling fan in oerâlde profesije, dy't hawwe wol dat doem útstoart wurde sil oer har famylje as se yn dizze saak har hert folget.
Child of Prophecy
Yn Child of the Prophecy is Sorcha har beppesizzer Fainne de haadrolspylster. Dat is in yn isolaasje grutbrochte jongfaam mei boppenatuerlike krêften, dy't troch har oare beppe Oonagh, deselde boaze tsjoenster mei wa't Sorcha yn Daughter of the Forest de striid oanbûn, twongen wurdt om mei te wurkjen oan 'e ferneatiging fan Sevenwaters. As de langferwachte ferfolling fan 'e profesije einlings wurklikheid wurde sil, moat hja de ultime kar meitsje tusken goed en kwea.
Heir to Sevenwaters
Heir to Sevenwaters fertelt it ferhaal fan Clodagh, in oare beppesizzer fan Sorcha, dy't fereale rekket op 'e ûnfatsoenlike jonge ealman Cathall. As har broer Finbar, in poppe, ûntfierd wurdt en der in wikselbern fan twigen en blêden foar him yn 't plak efterlitten wurdt, moat se de Oare Wrâld yngean om mei de elven te ûnderhanneljen oer de weromjefte fan 'e poppe.
Seer of Sevenwaters
Seer of Sevenwaters hat as haadpersoan Clodagh har suster Sibeal, dy't har lêste simmer op it eilân Inis Eala trochbringt foar't se ta druïde wijd wurde sil om 'e rest fan har libben in bestean fan iensumens en meditaasje yn it wâld fan Sevenwaters te lieden. Wat in fredich besyk oan it eilân wie, feroaret al rillegau yn hiel wat oars as trije oerlibbenen fan in skipbrek op 'e kust oanspile, wêrûnder in mysterieuze man dy't oan ûnthâldsferlies lijt. It libben fan Sibeal, dy't him fersoarget, feroaret alhiel as se mei him op in reis fan selsûntdekking ôfset, dy't harren fier fuort mar tichter byinoar bringe sil.
Joo Min Lee
Joo Min Lee, echte namme ûnbekend (20 juny 1973), is in rêstend Frânsk pornografysk aktrise fan etnysk Japansk komôf, dy't ek wol gebrûk makke fan 'e artystenamme Cleo. Hja wurke yn 1995 in skoft yn 'e Jeropeeske pornoyndustry en foel op troch har útsûnderlike natuerlike skientme.
Sevenwaters (romansearje)
Twixt Firelight and Water
Yn it koarte ferhaal Twixt Firelight and Water giet it oer Conri, in soan fan 'e tsjoenster Oonagh. Foar it rêden fan syn healbroer Ciarán (de heit fan Fainne) feroaret syn mem him yn in raven oant er in frou fan it skaai fan Sevenwaters fynt dy't mei him trouwe wol. Nei desennia as de hûsgeast fan Ciarán trochbrocht te hawwen, wit er de leafde te winnen fan Aisha, de dochter fan Padriac, de jongste broer fan Sorcha. As Ciarán harren houlik follûkt, wurdt de flok ferbrutsen en kriget Conri syn minsklik stal werom.
Joo Min Lee
Libben en karriêre
Joo Min Lee waard yn 1973 earne yn Frankryk berne. Yn 1995 waard hja ûntdutsen troch de Frânske regisseur Pierre Woodman, doe't dy audysjes hold, op 'e siik nei nije pornoaktrises. Datselde jiers makke Joo Min Lee mei 22 jier har debút yn ien fan Woodman syn pornografyske films, dat in produksje fan it Sweedske Private-label wie. Dêrby gie it om 'e film The Tower 2, wêryn't se in masturbaasjesêne die.
Sevenwaters (romansearje)
Flame of Sevenwaters
Yn Flame of Sevenwaters wurdt Maeve folge, de jongere suster fan Clodagh en Sibeal, dy't nei tsien jier yn Kumbria weromkeard nei Sevenwaters. Om't hja as bern by in brân skriklik skeind rekke is, hat hja har betinkings om werom te gean nei in plak mei safolle drege oantinkens en ferwachtings. Mar as se der ienris is, wurdt se it mulpunt fan in aparte striid dy't, lykas alles yn Sevenwaters, te krijen hat mei de Oare Wrâld. En inkeld Maeve en har broer Finbar beskikke oer it fermogen om harren famylje, Sevenwaters sels en miskien wol hiele Ierlân te rêden.
Harwich
Harwich is net in grutte stêd en foar in soad Nederlanners allinnich bekend fan de fearferbinings mei Hoek van Holland, Rotterdam (Stena Line) en Esbjerg (DFDS Seaways).
Joo Min Lee
Libben en karriêre
Neitiid spile Joo Min Lee yn it ferfolch The Tower 3, dat krektlyk troch Woodman regissearre waard. Dêryn spile se yn in sêne wêryn't se orale en anale seks hie mei akteur Frank Versace. Teffens posearre se foar in fotoreportaazje mei trije manlike tsjinspilers, wêrûnder Richard Langin, wêryn't se ek dûbele penetraasje bedreau. Dy reportaazje waard publisearre yn it pornoblêd Private Magazine. Fierders spile Lee noch yn fjouwer films fan 'e Frânske studio Nanou, wêrûnder Belles à Jouir 7. Hja beëinige har pornokarriêre oan 'e ein fan 1995.
Harwich
Fan it ynternasjonale treinstasjon fan Harwich ôf is der in rjochtstreekse treinferbining mei Londen en Cambridge.
Sailing to Sarantium
Boek
Fyftjin jier letter regearret Petrus yn Sarantium as opfolger fan syn omke ûnder de namme fan Valerius II (basearre op Justinianus I). Hy is troud mei syn eardere mêtresse, de tsien jier jongere dûnseresse (en, sa wurdt suggerearre, koertisane) Aliana, dy't sadwaande keizerinne wurden is ûnder de namme Alixana (basearre op Teodoara). Nei't in belestingferheging twa jier earder ta in grutte opskuor yn 'e stêd laat hie, wêrby't it grutte hillichdom fan Jad (God) ôfbaarnd is, hat Valerius II it nije Hillichdom fan 'e Godlike Wiisheid fan Jad (basearre op 'e Aya Sofia) bouwe litten. Om dat gebou foechsum te fersieren, wurde hantwurkslju út alle wynstreken oanlutsen. Mank dyselden is ek Martinian fan Varena, in ferneamd mozayklizzer, dy't helpe moat om 'e binnenkant fan 'e ûnbidich grutte koepel fan it hillichdom te fersieren.
It keizerlik fersyk (eins in befel) wurdt ferstjoerd fia de Keizerlike Post, mar it treft sa dat de koerier dy't dermei belêstge wurdt in Pronobius Tilliticus is, dy't gjin hast makket en himsels ûnderweis oerjout oan alderhanne plezierkes. Dat liedt ta wer oar opûnthâld (wêrûnder in behanneling foar in geslachtssykte), mei as gefolch dat de ôflevering fan it keizerlik brief in wikenlange fertraging oprint. As Tilliticus úteinlik Varena (basearre op Ravenna) berikt, yn it fiere Batiara (Itaalje), fart der wat tige ûnkarakteristyks yn 'e âlde Martinian, dat de man derta bringt om te ûntkennen dat er himsels is en Tilliticus ynstee troch te wizen nei syn jongere freon en kollega Caius Crispus. Om syn freon Martinian net yn ferlegenheid te bringen, nimt Crispus, dy't Crispin neamd wurdt, publyklik it brief yn ûntfangst.
Crispin fielt der neat foar om yn it plak fan Martinian nei Sarantium ta, mei't er alle nocht yn it libben kwytrekke is doe't twa jier earder syn frou en beide jonge dochterkes omkommen binne by in útbraak fan de pest. Syn mem en freonen miene lykwols dat sa'n fiere reis krekt is wêr't er ferlet fan hat om syn ferlies te boppe te kommen. Uteinlik lit er him troch harren beprate. Dêrop stjoert Martinian him nei kunde fan him ta, in Zoticus, dy't yn syn jonkheid in protte reizge hat, mei as bedoeling dat dy man him rie jaan sil oer syn reis. It docht lykwols bliken dat Zoticus in algemist is, dy't it geheim ûntdutsen hat hoe't er syn meganyske fûgels bejeftigje kin mei in minsklike siel dêr't er telepatysk mei kommunisearje kin. As Crispin oanjout dat er de stim fan ien fan 'e fûgels yn syn holle hearre kin, jout Zoticus him dy fûgel mei, dy't Linon hjit. Teffens jout er him de namme mei fan Shirin, in dochter fan him dy't yn Sarantium wennet.
De jûns foar't er ôfsette sil, wurdt Crispin mei geweld ûntfierd en nei it keninklik paleis yn Varena brocht. Dêr residearret Gisel (basearre op Amalasunta), de keninginne fan 'e barbaarske Antae (basearre op 'e Ostrogoaten), dy't trije generaasjes earder Batiara oerweldige hawwe. Gisel hat twa jier earder har heit, kening Hildric, oan 'e pest ferlern, en sûnt hat se har troan inkeld witten te behâlden om't de oare, manlike, troanpretendinten allegear bang binne om inoar yn 'e kaart te spyljen as se it besteande, wiffe machtslykwicht ferbrekke. Gisel har libben hinget lykwols oan in rottich toutsje, en dêr is se har goed fan bewust. No't se heard hat dat Crispin nei Sarantium ta sil, sjocht se har kâns skoan om him temûk in boadskip mei te jaan dat er oerbringe moat fan Valerius II. Mei't hja wit dat Valerius derfan dreamt om Batiara by it Sarantynske Ryk te foegjen, biedt se him har hân oan yn in houlik, eat dat har libben rêde en Batiara in nije oarloch besparje soe. Dêrfoar soe de keizer fansels wol earst syn dûnseresse Alixana oan 'e kant sette moatte.
De oare deis set Crispin einlings ôf. Troch Tilliticus syn tadwaan is de hjerst no te fier hinne om noch nei Sarantium farre te kinnen, dat hy sil it hiele ein rinne moatte. By de grins mei it Sarantynske Ryk hiert er in tsjinstfeint yn, in Vargos, om him te begelieden troch de noch heal-barbaarske Sarantynske provinsje Sauradia (likernôch Illyrje). Zoticus hie him warskôge foar de saneamde Dei fan 'e Deaden yn Sauradia, en hie him sterk oanret om dan net te reizgjen, mar in rêstdei yn in herberge te hâlden. De jûns foar dy dei arrivearje Crispin en Vargos yn 'e herberge fan Morax, dêr't lykwols de wanhopige jonge slavinne Kasia him om help freget.
Kasia is fan berte in Inici, dat in heidenske stamme út it noarden fan Sauradia is. Nei't twa jier lyn by de pestepidemy har heit en broer omkommen binne, stie har mem oan it begjin fan 'e ôfrûne winter foar de kar om mei har beide dochters te ferhongerjen of om ien fan beiden as slavinne te ferkeapjen. Om't Kasia it fernimstichst is, en dus better yn steat achte waard om harsels te rêden as har suster, wie sy it dy't ferkocht waard. De slavekeaplju ferkochten har troch oan Morax, yn waans herberge oft se no krapoan in jier swier wurk docht en as hoer oan 'e gasten ferkocht wurdt. Mar op 'e Dei fan 'e Deaden wurdt yn Sauradia in jonge frou as minske-offer oan 'e heidenske god Ludan fan it Wâld offere, en Kasia hat útfigelearre dat Morax en de doarpsbewenners fan doel binne om dit jier har te offerjen. Hja hat de ôfrûne dagen al ferskate herberchgasten om help frege, mar waard útlake of fuorthúnd, dat se hat der net mear folle fidúsje yn as se Crispin freget har te helpen.
Crispin, lykwols, betinkt in yngewikkeld plan dat Morax twingt om Kasia dyselde jûns noch oan him te ferkeapjen. Om't sy net yn 'e herberge bliuwe kin, set er de oare moarns, op 'e Dei fan 'e Deaden, mei har ôf. Vargos, dy't fan berte ek in Inici is, mar dy't him oars as de measten fan syn folk út oertsjûging (ynstee fan út praktyske omtinkens) ta it jaddisme (basearre op it kristendom) bekeard hat, beslút om harren te helpen. Trijeresom reizgje se yn tichte mist fierder, dêrby efterneisitten troch de doarpelingen, dy't Kasia weromhawwe wolle foar it offer. As se ynsletten wurde en op it punt steane om finzen nommen of deade te wurden, ferskynt ynienen de zubir, de manifestaasje fan Ludan fan it Wâld yn 'e foarm fan in reuseftige bizon, dy't de lieder fan 'e efterfolgers deadet en de rest sa de stupen op it liif jaget dat se útnaaie. Dêrnei liedt de zubir Crispin, Kasia en Vargos nei it plak yn it wâld ta dêr't it minske-offer dien wurdt. Dan docht bliken dat de sielen dêr't Zoticus syn meganyske fûgels mei bejeftige hat, de sielen fan fammen binne dy't oan Ludan fan it Wâld offere binne, en dat de god dy weromhawwe wol. Mei tsjinnichheid lit Crispin him dan troch Linon beprate om har op dat plak efter te litten, sadat de god himsels, Kasia en Vargos gean litte sil.
Koarte tiid letter berikke Crispin-en-dy in âld hillichdom fan 'e Oarder fan de Sliepeleazen, dêr't Crispin in ymposant mozayk bewûnderet as dêr in ôfdieling Sarantynske kavalery arrivearret dy't útstjoerd is om in langferwachte mozayklizzer út Varena te sykjen. De lieder fan 'e soldaten is Carullus, de tribún fan it Fjirde Sauradyske Kavaleryrezjimint, mei wa't Crispin frijwol daliks in skelpartij begjint dy't einiget mei himsels bewusteleas op 'e flier. Nei dat net gâns ûnthjittende begjin docht lykwols bliken dat Carullus bêst in sympatike keardel is, en meitiid reitsje hy en Crispin sels befreone. Carullus begeliedt Crispin en Kasia, op wa't er fereale rekket, nei Sarantium ta, sadat it fierdere ferrin fan 'e reis troch de ynset fan hynders folle flugger giet. Om't Vargos troch syn help oan Crispin en Kasia syn skippen yn Sauradia efter him ferbaarnd hat, beslút ek hy om mei te kommen nei de stêd.
Yn Sarantium arrivearre, bringt Carullus Crispin en Vargos yn 'e kunde mei it weinmennen, in sport dy't dêre frijwol alle fasetten fan it iepenbiere libben behearsket. Der binne fjouwer partijen: Blau, Grien, Read en Wyt, mar dy beide lêste kleuren spylje in ûnderhearrige rol, en de wiere striid giet altyd tusken de Blauwen en Grienen. De deis nei syn oankomst yn 'e stêd sjocht Crispin yn it stadion it Hippodrome hoe't de grutte weinmenner Scortius, dy't foarhinne foar de Grienen ried, mar koartby oerstapt is nei de Blauwen, nettsjinsteande in tige ûngeunstige startposysje tsjin alle ferwachtings yn dochs in wedstryd wint. As er tsjin 'e jûn weromkomt by syn herberge, wurdt Crispin dêr opwachte troch boadskippers fan kânselier Gesius, dy't him fertelle dat hy, Martinian, oan it Keizerlik Hôf ûntbean wurdt.
By dy privee-audiïnsje stiet Alixana der by Crispin op oan dat dy in mozayk mei ketterske eleminten meitsje sil yn har priveefertrekken, wêrmei't hja him danich yn it nau bringt. Hy wurdt rêden troch de oankomst fan 'e keizer, wêrnei't oan it ljocht komt dat de keizer en keizerinne al op 'e hichte binne fan it geheime boadskip dat Crispin foar keninginne Gisel oerbringe moat. It wurdt Crispin dúdlik dat Gisel op alle mêd (ûnderfining, subtiliteit, ynljochtings) hopeleas oertroffen wurdt troch it keizerspear, en dat der yn 'e fierste fierte gjin kâns bestiet dat Valerius Alixana oan 'e kant dwaan sil om mei Gisel te trouwen. De keizer fertelt Crispin dat er al in útnûging ferstjoerd hat oan 'e jonge keninginne om nei Sarantium te kommen. Hy is der nammentlik wis fan dat yn har ôfwêzichheid de troan fan it Antae-keninkryk grypt wurde sil troch in usurpator, wat it Sarantynske Ryk in ferlechje jaan sil om 'út namme fan 'e rjochtlike keninginne' Batiara te 'befrijen'. De privee-audiïnsje einiget dermei dat Crispin troch Valerius nei it nije Hillichdom fan 'e Godlike Wiisheid fan Jad brocht wurdt, dêr't Crispin yn 'e kunde komt mei Artibasos, de keizerlike boumaster, en foar it earst de koepel beächtsje kin dy't er fersiere moat.
Underweis fan it Hillichdom nei syn herberge wurdt Crispin oanfallen troch in seistal hiermoardners, mar hy oerlibbet it troch de help fan Carullus, dy't troch de keizer oansteld is as liifwacht fan 'e nije keizerlike mozayklizzer, en troch de tuskenkomst fan 'e ferneamde weinmenner Scortius. Dyselde hiene se deunby it Hillichdom troffen doe't er ûnderweis nei hûs wie nei in nachtlike românse mei in heechpleatste dame (nei't letter bliken docht Thenaïs Bonosa, de frou fan Plautus Bonosus, de master fan 'e Senaat). Hoewol't twa fan Carullus syn soldaten omkomme, wurde de hiermoardners sels allegear deade as Scortius syn selskipslju nei it gebouwekompeks fan 'e Blauwe partij liedt, dy't gjin ynkringers op 'e eigen gerjochtichheid duldet. Tsjin 'e moarntyd keart Crispin einlings werom nei syn herberge, dêr't er Styliane Daleina yn syn keamer ûntdekt. Hja wol him hawwe, mar fynt it fermaaklik as er har avânses ôfwiisd. Underwilens wurdt Kasia, dy't fereale op Crispin is, der troch de froulike stim yn syn keamer fan wjerholden om op syn keamersdoar oan te klopjen. Ynstee giet se dan nei Carullus ta, dy't by it gefjocht mei de hiermoardners ferwûne rekke is, mei as gefolch dat dy beiden in relaasje oangeane as Kasia foar it ferstân kriget dat Carullus fereale op har is.
Underwilens giet Vargos, dy't him skuldich fielt dat er feilich op ien ear lei wylst syn freonen de ôfrûne nacht foar har libben fochten, op ûndersyk út om derefter te kommen wa't de hiermoardners op Crispin ôfstjoerd hat. Uteinlik ûntdekt er dat Pronobius Tilliticus dêrfoar ferantwurdlik wie. Troch de lette oankomst fan Crispin yn Sarantium wie nammentlik oan it ljocht kommen wat Tilliticus ûnderweis nei Varena allegear útheefd hie, mei as gefolch dat er út 'e koerierstsjinst ûntslein wie. Ynstee fan te beseffen dat er dat allegear oan himsels te witen hie, joech er Crispin der de skuld fan en besocht er dy skuld te fereffenjen troch hiermoardners op syn 'fijân' ôf te stjoeren. Neitiid wurdt Tilliticus in each útstutsen en de noas ôfsnien en út Sarantium ferballe. Hy rekket dêrnei sljochtsinnich, dwaalt nei de provinsje Soriyya (Syrje) en hâldt dêr't desennialang as klúzner op in rotspylder yn 'e woastyn ta. Meitiid wurdt er beskôge as in profeet, sadat er nei syn dea hillich ferklearre wurdt.
Yn Batiara hat keninginne Gisel ûnderwilens mei de help fan 'e algemist Zoticus temûk fuort witten te glûpen, en se is no ûnderweis nei Sarantium sûnder dat har fijannen dêr weet fan hawwe. Pardos, in eardere learling fan Crispin, is oanwêzich yn it hillichdom fan Varena as dêr troch in espel eallju fan 'e Antae in oanslach op Gisel dien wurdt. De frou dy't dêr fermoarde wurdt, blykt lykwols Gisel har âlde minne te wêzen, dy't mei in wale foar bearde dat se de keninginne wie. Zoticus hat yn 'e tuskentiid in brief fan Crispin ûntfongen wêryn't dy út 'e doeken die wat der mei Linon bard is. De âldman beseft dan dat er mis west hat mei syn besieljen fan fûgels, en nei't er Gisel op wei holpen hat, set er mei al syn meganyske fûgels útsein ien dy't er oan syn dochter Shirin jûn hat, ôf nei Sauradia, dêr't er de sielen weromjout oan 'e wâldgod en by wize fan bestraffing syn eigen dea fan 'e zubir akseptearret.
Yn Sarantium fynt Crispin in nije reden om te libjen troch syn wurk oan 'e koepel fan it Hillichdom fan 'e Godlike Wiisheid fan Jad, dat er komt te sjen as syn kâns op ûnstjerlikens. Hy hat in ûntwerp makke wêryn't de stêd Sarantium en de ruïnes fan Rhodias (basearre op Rome) foarkomme. Boppe Sarantium foeget er in ôfbylding fan Jad Sels ta. Mei't it leauwe yn Heladikos, de soan fan Jad, ta ketterij ferklearre is, lit er de loft boppe Rhodias leech, in foarm fan missend lykwicht dêr't men dochs Heladikos yn sjen kin (de tsjerklike autoriteiten merke dat net op). Op it sintrale diel fan 'e koepel makket Crispin in ôfbylding fan 'e skepping fan Jad, mei alderhanne bisten. It sintrale plak wurdt dêrby ynnommen troch in ôfbylding fan in reuseftige bizon... Sailing to Sarantium einiget as Crispin fan syn steger ôf fier ûnder him in frommeske stean sjocht ta wa't er him ûnwjersteanber oanlutsen fielt. (Yn Sailing to Sarantium wurdt yn 'e midden litten wa't dat is, mar yn it ferfolch, Lord of Emperors, docht bliken dat it de keizerinne Alixana wie.)
The Sarantine Mosaic
Skieding (houlik)
In skieding is de beëiniging fan in houlik, en kin sawol slaan op 'e beëiniging fan in boargerlik houlik as op dy fan in religieus houlik; faak omfiemet it beide begripen tagelyk. Skiedings binne net yn alle lannen tastien. Dêr't dat wol sa is, kin elts fan 'e beide houlikspartners, as hy of sy dat wol, neitiid op 'e nij mei immen in boargerlik houlik oangean. Op it mêd fan religieuze houliken leit dat oars; sa erkend bgl. de Roomsk-Katolike Tsjerke allinnich it earste houlik (al bestiet dêrby yn beskate gefallen wol wer de mooglikheid om in mislearre houlik neatich te ferklearjen). Faak begjint in skieding mei in perioade wêryn't de beide houlikspartners net mear yn itselde hûs wenje, mar foar de wet noch wol troud binne; sa'n sitewaasje wurdt in skieding fan tafel en bêd neamd.
De wetjouwing oangeande skiedings ferskilt sterk fan lân ta lân. Yn Nederlân kin in skieding sûnder swierrichheden oanfrege wurde troch te stellen dat de it oangeande houlik foargoed út 'e foegen skuord is, en wurdt dêrby gjin skuldfraach op 't aljemint brocht. Yn Belgje moat bygelyks wol oanjûn wurde wa syn skuld oft it is dat it houlik mislearre is. As dêrby immen de Swarte Pyt taspile kriget en it der net mei iens is, kin dy persoan in ferwarskrift opstelle. Fierdere juridyske kwestjes yn it ramt fan skiedings kinne gean oer it beteljen fan alimintaasje troch de iene eardere houlikspartner oan 'e oare; de fâdij oer de bern; besykrjocht fan 'e bern; de ferdieling fan replik guod en ûnreplik goed; ensfh.
Der binne hjoed oan 'e dei noch mar twa lannen yn 'e wrâld dy't hielendal gjin mooglikheid ta skieding kenne: de Filipinen en Fatikaanstêd. Lannen dy't frij resint foar it earst de mooglikheid ta skieding yn 'e wet opnommen hawwe, binne: Itaalje (1970), Portegal (1975), Brazylje (1977), Spanje (1981), Argentynje (1987), Paraguay (1991), Kolombia (1991), Andorra (1995), Ierlân (1996), Sily (2004) en Malta (2011). Yn 'e measte lannen is monogamy yn it ramt fan it oangean fan boargerlike houliken ferplichte; as men twa fan sokke houliken tagelyk oangiet, is der sprake fan bigamy, wat in misdriuw is dêr't finzenisstraf op stiet. Yn guon, benammen islamityske lannen is polygyny (it trouwen fan 'e manlike houlikspartner mei mear as ien frou) tastien, mar polyandry (it trouwen fan 'e froulike houlikspartner mei mear as ien man) net. Yn sokke lannen jout it skiedingsrjocht froulju lykwols de mooglikheid om in houliksbân te beëinigjen en mei in oare man te trouwen.
Oostendam
thumb|Lizzing yn Ridderkerk
Oostendam is in plak yn de gemeente Ridderkerk, Nederlânske provinsje Súd-Hollân. It doarp hat 615 ynwenners (2021).
Doughnut
In doughnut (Ingelsk foar "daainút", in 'nút' fan daai) of donut (in fonetyske stavering dy't men tsjintwurdich yn it Amerikaansk-Ingelsk in protte tsjinkomt) is in soarte fan swiet banket dat út 'e Feriene Steaten en Kanada komt. Hoewol't it him oer in grut part fan 'e wrâld ferspraat hat, wurdt it noch gauris assosjearre mei Noard-Amearika, en yn 't bysûnder mei de Feriene Steaten. Doughnuts wurde ferkocht yn bakkerijen, supermerken, itenskreammen, de horeka en yn Noard-Amearika ek troch spesjalisearre doughnut shops. De doughnut giet eins werom op 'e oaljekoeken fan 'e santjinde-iuwske Nederlânske kolonisten yn Nij-Nederlân.
Doughnuts besteane ornaris út frituerde daai. It wichtichste yngrediïnt fan it daai is yn 'e regel wytmoal, mar it is ek mooglik om oare foarmen fan daai te brûken. Oare yngrediïnten kinne wêze: aaien, molke, sûker, oalje, wetter, soerdaai, bakfet en ferskate smaak- en kleurmiddels. Doughnuts wurde nei it fritueren foarsjoen fan in ferskaat oan tafoegings, lykas in glazuer fan sûker, sûkelarje of eskdoarnsjerp, of in laachje poeiersûker, kaniel of fruchtenhagelslach (sprinkles). By saneamde filled doughnuts wurdt it binnenste fan 'e doughnet nei it fritueren ynjektearre mei in folling, lykas slachrjemme, fanyljefla, in fruchtesaus of in oare swiete lekkernij.
Doughnuts hawwe tradisjoneel de foarm fan in rûntsje mei in gat yn 'e midden, mar men sjocht se ek wol yn oare foarmen, lykas skiiffoarmich, rjochthoekich of fjouwerkant sûnder gat. Dy lêste foarmen komme benammen foar by filled doughnuts, om't it mear romte jout foar de folling. Lytse, bolfoarmige doughnuts steane bekend as doughnut holes ("doughnutgatten"). Yn Noard-Amearika is it wenst om doughnuts by de kofje te iten, bgl. yn in kafetaria, restaurant, fastfoodrestaurant of benzinestasjon. Yn 'e Feriene Steaten wurde doughnuts yn 'e folkskultuer sterk assosjearre mei de plysje, mei't plysjeminsken altyd doughnuts sitte soene te fretten.
Oan de Romeinen
Oan de Romeinen (sa neamd om betizing mei it kanonike Brief oan de Romeinen foar te kommen) is in algemien as apokryf beskôge kristlike religieuze tekst, besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel. It is ien fan 'e brieven fan 'e tsjerkfaar Ignatius fan Antiochië, en waard wierskynlik skreaun tusken 105 en 117, oan 'e kristlike gemeente te Rome. Nei't er yn Syrje oppakt wie, reizge Ignatius troch withoefolle stêden ear't er yn Rome oankaam om dêr terjochtsteld te wurden. Oan de Romeinen is foar 't neist skreaun doe't er yn Smyrna ferbleau (it tsjintwurdige Izmir), oan 'e westkust fan Lyts-Aazje. Yn syn brief giet Ignatius benammen wiidweidich yn op syn ideeën oer martelderskip.
List fan planetoïden 24501-24600
Dit is in list fan planetoïden 24501-24600.
Uit Friesland's Volksleven
thumb|left|150px|Waling Dykstra yn [[1871.]] Uit Friesland's Volksleven (folút: Uit Friesland's Volksleven van Vroeger en Later: Volksoverleveringen, Volksgebruiken, Volksvertellingen, Volksbegrippen) is it masterlike sammelwurk fan 'e Fryske skriuwer Waling Dykstra, dêr't er in skat oan ynformaasje foar it neigeslacht yn fêstlei oangeande folksferhalen en folkswiisheden út alle hoeken en hernen fan Fryslân.
Dit wurk kaam yn desimber 1895 yn twa dielen út by Uitgeverij M.A. van Seijen te Ljouwert. De earste bân omfettet de ûnderferdielings Volksoverleveringen en Volksgebruiken, en de twadde Volksvertellingen en Volksbegrippen. Neffens Dykstra syn eigen Voorbericht hat er der acht jier oan wurke en hied er gâns help fan freonen en kunde út hiele Fryslân.
Bastiaan Willem Plooij
Bastiaan Willem Plooij (Baarn, 17 maaie 1890 - Amersfoort, 3 april 1967) wie in Nederlânsk arsjitekt.
Plooij wurke yn Amersfoart en is foaral bekend wurden fan de bou fan grifformearde tsjerken, bygelyks de Krústsjerke yn Amstelhoek (1925), de grifformearde tsjerke yn Ommen (1932), de grifformearde tsjerke te Maarssen (1932), de Pylgerstsjerke yn Zoetermeer (1932), de Eastertsjerke yn Seist (1936) en de Maranathatsjerke yn Werkendam (1956).
Keppeling om utens
Wiidweidige list mei ûntwerpen
Keninkryk Kastylje
It Keninkryk Kastylje (Spaansk: Reino de Castilla; Latyn: Regnum Castellae) wie yn 'e Midsiuwen in grut en machtich lân op it Ibearysk Skiereilân. De namme bestjutte letterlik "Lân fan Kastielen", en wie ûntliend oan it feit dat der sa'n protte kastielen yn it gebiet oanlein wiene. Kastylje ûntjoech him út in eastlik greefskip fan it âldere Keninkryk Leön, dat yn 1065 in selsstannich keninkryk waard. Neitiid diene ferskate Kastyljaanske keningen efterinoar oansjenlike feroverings yn it suden, yn it ramt fan 'e Reconquista tsjin 'e islamityske Moaren. Tusken 1072 en 1157 bestie der in personele uny tusken Kastylje en Leön, en yn 1230 krige de bân tusken de beide lannen in permanint karakter en giene de beide keninkriken op yn in nij steatsferbân, dat de namme krige fan de Kroan fan Kastylje.
Geografy
It Keninkryk Kastylje besloech it eastlike diel fan 'e hjoeddeiske Spaanske autonome mienskip Kastylje en Leön, mei dêropta de regio Madrid, Kantaabrje, La Riocha en westlik Baskelân. It waard yn it noarden begrinzge troch de Golf fan Biskaje, yn it westen troch it Keninkryk Leön, yn it suden en súdeasten troch it Moarske kalifaat fan 'e Almohaden, yn it easten troch it Keninkryk Aragon en yn it noardeasten troch it Keninkryk Navarra.
Skiednis
De namme fan Kastylje, dat eins "Lân fan Kastielen" betsjut, ferwiisd nei de oarsprong fan it gebiet as in swierbewekke grinskrite yn it easten fan it âlde Keninkryk Astuerje, yn 'e Iere Midsiuwen. Nei't it gebiet oan it begjin fan 'e Reconquista, it iuwenlange proses fan 'e werovering fan it Ibearysk Skiereilân troch de kristenen op 'e moslims, fêst yn kristlike hannen kommen wie, waard it ta it Greefskip Kastylje makke, dat yn it suden begrinzge waard it Toledoberchtme. Dat gebiet waard nei de ferdriuwing fan 'e eardere islamityske ynwenners werbefolke mei lju út Kantaabrje, Astuerje en Spaansk-Baskelân, sadat der in befolking ûntstie dy't fan mingd etnysk komôf wie, mei Ibearo-Romaanske, Fisigoatyske, Baskyske en Mozarabyske woartels. Meitiid ûntjoech it Greefskip Kastylje syn eigen Romaanske dialekt en syn eigen gewoanterjocht.
Robert Vaughn
Robert Vaughn (útspr.: ['ɹɔbǝɹt vɔ:n], likernôch: "ròbbert wôn"; folút: Robert Francis Vaughn; New York, 22 novimber 1932 – Ridgefield (Konettikut), 11 novimber 2016) wie in Amerikaansk toaniel-, film- en tillefyzjeakteur. Hy wie it bekendst fan syn rol as Napoleon Solo yn 'e tillefyzjesearje The Man from U.N.C.L.E., út 'e 1960-er jierren. Oare bekende rollen hied er yn 'e films The Magnificent Seven, The Bridge at Remagen en The Young Philadelphians. Foar syn optreden yn dy lêste film waard er yn 1960 nominearre foar in Oscar yn 'e kategory bêste byrol fan in akteur.
Keninkryk Kastylje
Skiednis
De earste greve fan Kastylje wie Roaderik, dy't fan omtrint 850 ôf regearre as in fazal fan earst kening Ordoño I fan Astuerje en letter Alfûns III fan Astuerje. Roaderik wreide Kastylje nei it suden ta út oant en mei de stêd Amaya. Neitiid waard it greefskip opdield yn fiif parten, mar yn 931 waard it weriene ûnder greve Fernán González, dy't in rebûlje oanfierde tsjin it Keninkryk Leön (dêr't Astuerje yn opgien wie) en foar Kastylje in semy-autonome status wist te winnen. Yn it ferfolch waard it greefskip fia erfopfolging trochjûn fan heit op soan ynstee fan 'e eardere sitewaasje, wêrby't de kening fan Leön eltse kear in nije greve oanwiisd hie út it fermidden fan syn fertroulingen.
Doe't oan it begjin fan 'e alfde iuw de minderjierrige García Sánchez greve fan Kastylje waard, late dat ta in regintskip troch kening Sancho III fan Navarra, dy't mei de âldere suster fan 'e jonge greve troud wie. García Sánchez fan Kastylje waard yn 1028 fermoarde wylst er yn Leön wie om te trouwen mei Sancha fan Leön, de suster fan kening Bermudo III fan Leön. Dêrop stelde Sancho III fan Navarra syn twadde soan Ferdinand I (in omkesizzer fan García Sánchez) oan as de nije greve fan Kastylje, en liet him trouwe mei de frou dy't earder oan syn omke fersein west hie, prinsesse Sancha fan Leön.
Robert Vaughn
Jonkheid en oplieding
Vaughn waard yn 1932 berne yn New York, as de soan fan harkspulakteur Gerald Walter Vaughn en dy syn frou Marcella Frances Gaudel, dy't toanielaktrise wie. Oan syn heite kant wied er fan mingd Iersk en Dútsk etnysk komôf, wylst syn mem fan Frânske ôfstamming wie. Syn âlden skieden doe't Vaughn noch hiel lyts wie, en om't syn mem foar har wurk it hiele lân troch reizge, waard er fierhinne grutbrocht troch syn pake en beppe, dy't yn Minneapolis wennen, yn 'e Amerikaanske steat Minnesota.
Nei't er dêr de middelbere skoalle trochrûn hie, skreau Vaughn him yn oan 'e Universiteit fan Minnesota, dêr't er in jier sjoernalistyk studearre foar't er syn oplieding ôfbriek. Neitiid ferfear er mei syn mem nei Los Angeles, dêr't er trochlearde yn aktearjen en teäter oan it Stedskolleezje fan Los Angeles (LACC) en letter oan it Steatskolleezje fan Los Angeles foar Tapaste Keunsten en Wittenskippen (LASCAAS). Vaughn sleat syn stúdzje ôf mei it beheljen fan in mastergraad.
Keninkryk Kastylje
Skiednis
Nei it ferstjerren fan Sancho fan Navarra yn 1035 wûn Leön op papier it bewâld oer Kastylje werom, mar greve Ferdinand hold it mei syn âldere broer, García Sánchez III fan Navarra, en tegearre fersloegen se syn sweager Bermudo yn 1037 yn 'e Slach by Tamarón. Trochdat Bermudo gjin bern hie, stelde dat Ferdinand by steat en lis beslach op 'e troan fan Leön, dy't er bestige mei de titel 'kening fan Leön en Kastylje', wat de earste kear wie dat de keningstitel assosjearre waard mei Kastylje. Nei Ferdinand syn dea yn 1065 waarden syn lannen ferdield ûnder syn trije soannen: Alfûns VI waard kening fan Leön, García waard kening fan Galysje en Sancho II waard kening fan Kastylje, dat doe sadwaande in ûnôfhinklik lân waard.
Robert Vaughn
Jonkheid en oplieding
Letter soed er dy yn 1970 omsette yn in doktoraat oan 'e Universiteit fan Súdlik Kalifornje, mei in proefskrift dat de titel hie: Only Victims: A Study of Show Business Blacklisting ("Inkeld Slachtoffers: In Stúdzje fan Blacklisting yn 'e Showbusiness"). Dêryn gie Vaughn djipdollend yn op it ferskynsel blacklisting yn 'e Amerikaanske entertainmentyndustry, wat ynhâldt dat der in swarte list oanmakke en byholden wurdt fan lju dy't fanwegen har politike opfettings útsluten wurde fan wurk. Yn 1972 publisearre Vaugh dy dissertaasje.
Keninkryk Kastylje
Skiednis
Under it regear fan Alfûns fûn der in neieroankommen plak ta oare Jeropeeske lannen, yn 't bysûnder ta it Keninkryk Frankryk en it Hartochdom Boergonje. Nei Alfûns syn ferstjerren, yn 1109, waard er opfolge troch syn dochter Urraka, dat in widdo wie dy't in nij houlik sleat mei kening Alfûns I fan Aragon. Hja krigen lykwols frijwols daliks al spul, en Alfûns fan Aragon besocht sels en feroverje Urraka har keninkriken mei geweld ear't er har yn 1114 as frou oan 'e kant sette. Nei har dea, yn 1126, waard Urraka opfolge troch Alfûns VII, dat har soan út har earste houlik mei Raymond fan Boergonje wie. Dyselde wist ûnder syn regear dielen fan 'e swakkere keninkriken Navarra en Aragon te anneksearjen.
Robert Vaughn
Aktearkarriêre
Vaughn makke syn debút as akteur op 21 novimber 1955 yn 'e ôflevering Black Friday fan 'e tillefyzjesearje Medic. Letter dat jiers stied er foar it earst op 'e planken as Judas Iskariot yn it toanielstik The Pilgrimage Play. En yn 1956 wied er foar it earst op it wite doek te sjen, yn 'e film The Ten Commandments, hoewol't dy rol sa lyts wie dat er der net iens foar neamd waard by de begjintitels. Syn earste gruttere filmrol hie Vaughn yn 'e western Hell's Crossroads, út 1957, as Bob Ford, de moardner fan 'e ferneamde histoaryske bandyt Jesse James. Nei't er mei Burt Lancaster yn it toanielstik End as a Man spile hie, bea dyselde him in fêst kontrakt oan by syn filmstudio. It wie lykwols krekt doe, dat Vaughn oproppen waard foar syn tsjinstplicht yn it Amerikaanske Leger. Hy tsjinne twa jier en brocht it ta sersjant-ynstrukteur, belêstge mei training fan nije manskippen.
Ienlingsbern
In ienlingsbern, iennichst bern of iennich bern is in persoan dy't gjin bruorren of susters hat, oft dy no biologysk binne of adoptearre. Besibbe begripen binne ienlingssoan en ienlingsdochter, mar sokken kinne noch wol susters, resp. bruorren hawwe, mei't yn dat gefal it prefiks "ienling-" inkeld slacht op 'e oantsjutting fan 'e sekse yn it twadde diel fan it wurd. Yn in gesin mei mear as ien bern kin it âldste bern as ienlingsbern beskôge wurde oant syn of har jongere broer/bruorren of suster(s) berne wurde, mar ornaris wurdt de beneaming 'ienlingsbern' allinnich mar brûkt foar persoanen dy't nea in broer of suster hân hawwe.
Keninkryk Kastylje
Skiednis
Alfûns hold de tradysje yn eare om syn keninkriken ûnder syn bern te ferdielen. Sadwaande waard nei syn ferstjerren, yn 1157, de personele uny tusken Kastylje en Leön ferbrutsen: Sancho III waard kening fan Kastylje, en syn broer Ferdinand II waard kening fan Leön. Dat late ta nije rivaliteit tusken de beide keninkriken, dy't oanhold oant Ferdinand III fan Kastylje yn 1230 Leön urf fan syn heit Alfûns IX fan Leön, wylst er earder al kening fan Kastylje wurden wie as opfolger fan syn mem Berengaria fan Kasylje. De dêropfolgjende fúzje fan 'e hofhâldings fan Leön en Kastylje wurdt beskôge as it begjin fan in nije, feriene steat dy't de namme krige fan 'e Kroan fan Kastylje. Op papier bleaune lykwols de keninkriken Kastylje, Leön en ek Gallysje noch bestean oant fier yn 'e achttjinde iuw.
Robert Vaughn
Aktearkarriêre
Vaughn syn trochbraak kaam yn 1959, doe't er foar syn rol yn 'e film The Young Philadelphians nominearre waard foar in Oscar yn 'e kategory bêste byrol fan in akteur, en teffens foar in Golden Globe yn deselde kategory. Yn 1960 folge ien fan syn bekendste filmrollen, as de traumatisearre revolverman Lee yn 'e western The Magnificent Seven, mei û.o. Yul Brynner, Steve McQueen, Charles Bronson en Eli Wallach. Tweintich jier letter soed er frijwol deselde rol nochris ferfolje yn 'e science fiction-film Battle Beyond the Stars (1980), dy't krekt as The Magnificent Seven basearre wie op 'e Japanske film Shichinin no Samurai ("Sân Samoerai"), fan regisseur Akira Kurosawa.
Ienlingsbern
Aldelju kinne derfoar kieze om mar ien bern te nimmen om't se dêr om persoanlike redens de foarkar oan jouwe, fanwegen redens fan gesinsplanning, út finansjele omtinkens, om't de sûnens fan 'e mem yn gefaar brocht wurdt troch swierwêzen of befalling, om't der swierrichheden yn 'e relasjonele sfear ûntstien binne of om't men skieden is, fanwegen edukative foardielen, fanwegen in let houlik, fanwegen ûnfruchtberens of fermindere fruchtberens, fanwegen brekme oan tiid of enerzjy, of om't ien fan beide âlden siik of stoarn is.
Keninkryk Kastylje
Bestjoer
Kastylje wie in feodale monargy ûnder it bewâld fan in autokratysk kening. De keningen fan Kastylje wiene:
Ienlingsbern
Men wol wol hawwe dat ienlingsbern mear bedoarn wurde as bern mei bruorren en susters. Ek wurdt wol beweard dat ienlingsbern, om't se mear tiid mei folwoeksenen trochbringe, foarliker binne op skoalle, en har faker iensum fiele. Soms kompinsearje se dy iensumens troch har mear op harsels te rjochtsjen of troch in riker fantasijlibben te ûntwikkeljen dat it bestean fan betochte freontsjes omfiemje kin. Ek bern fan wa't de iennichste bruorren en/of susters folle âlder binne as sysels sizze har soms krekt in ienlingsbern te fielen. Eat dat ienlingsbern foar hawwe boppe bern mei bruorren en susters, is dat se net te krijen hawwe mei rivaliteit tusken bruorren en susters.
Sandra Dark
Sandra Dark, echte namme ûnbekend (22 maart 1975), is in rêstend Litousk neakenmodel en pornografysk aktrise, dy't ek wol wurke hat ûnder de namme Sandra.
Libben en karriêre
Woodman caste Dark yn ferskate films foar it Sweedske Private-label, wêrfan't de bekendsten The Pyramid 1, út 1996, en Tatiana 2, út 1998, binne. Yn totaal spile Dark neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn in njoggental pornofilms, wêrûnder ek fjouwer dielen fan 'e Private Triple X-rige, ien diel fan 'e Private Triple X Files en twa dielen fan Private Castings X. Fan dy lêste beide films waard Private Castings X 30 (mei earder opnommen materiaal) pas yn 2001 útbrocht, hoewol't Sandra Dark har al yn 1998 út 'e pornoyndustry weromlutsen hie.
Robert Vaughn
Aktearkarriêre
Yn 1963 en 1964 fertolke Vaughn yn 'e tillefyzjesearje The Lieutenant de rol fan kaptein Raymond Rambridge. Hy wie ûntefreden oer dat frijwat beheinde personaazje, en nei't er sadwaande frege hie om 'e rol wat út te wreidzjen, besleat men him ynstee syn eigen searje oan te bieden. Dat waard de spionaazjesearje The Man from U.N.C.L.E., wêryn't Vaughn fan 1964 oant 1968 te sjen wie as Napoleon Solo. Yn dy rol krige er sels efter it Izeren Gerdyn bekendheid. Letter spile Vaughn de ambisjeuze Kalifornyske politikus Walter Chalmers yn 'e film Bullitt (1968), in rol wêrfoar't er nominearre waard foar in BAFTA, de wichtichste Britske filmpriis. Yn 1969 hie Vaughn as majoar Paul Kreuger yn 'e oarlochsfilm The Bridge at Remagen wer ien fan syn bekendere rollen.
Yn 'e 1970-er jierren spile Vaughn foar it meastepart yn B-films, mar dêrnjonken died er ek mei oan twa seizoenen fan 'e Britske detektivesearje The Protectors. Yn 1978 wûn er in Emmy Award, de wichtichste Amerikaanske tillefyzjepriis, foar syn rol as Frank Flaherty yn 'e seisdielige minysearje Washington: Behind Closed Doors. Fierders wied er begjin 1980-er jierren mei syn freon George Peppard te sjen yn it lêste seizoen fan 'e aksjesearje The A-Team, as de formidabele generaal Hunt Stockwell. Oare rollen út 'e tachtiger jierren hie Vaughn yn 'e film Superman III, as de smjunteftige miljonêr Ross Webster, yn trije ôfleverings fan 'e detektivesearje Murder, She Wrote as gastakteur, en op 'e nij as Napoleon Solo yn 'e tillefyzjefilm Return of the Man from U.N.C.L.E. (1983).
Vaughn wurke yn 1993 ferskate kearen yn in cameo mei oan it praatprogramma Late Night with Conan O'Brien, wêryn't er as sabeare lid fan it publyk presintator Conan O'Brien en syn gasten it leksum lies, altyd begjinnend mei de wurden "You people make me sick!" ('Ik wurd mislik fan lju as jim!"). Fierders hied er yn dy snuorje gastrollen yn searjes as Diagnosis Murder, The Nanny, Walker, Texas Ranger en Law & Order. Letter soed er, yn 2006 en 2015, ek meiwurkje oan twa ôfleverings fan Law & Order: Special Victims Unit. Teffens wie Vaughn yn 1992 te sjen yn in ôflevering fan 'e Dútske Krimi-rige Tatort. Fan 2004 oant 2012 hied er in fêste rol yn 'e Britske dramarige Hustle, as de kaartspiler en oplichter Albert Stroller. Yn jannewaris en febrewaris 2012 spile er, ek yn Grut-Brittanje, yn in stikmannich ôfleverings fan 'e soapsearje Coronation Street.
Priveelibben
Vaughn wie in langjierrich lid fan 'e Demokratyske Partij. Hy wie ek de earste bekende akteur dy't him ûnder de Fjetnamoarloch iepentlik oansleat by de anty-oarlochsprotesten. Hy troude yn 1974 mei de aktrise Linda Staab, mei wa't er it jiers tefoaren op 'e set fan 'e Britske searje The Protectors yn 'e kunde kommen wie. Hja adoptearren twa bern, Cassidy (berne yn 1976) en Caitlin (berne yn 1981).
Jierrenlang waard oannommen (ek troch Vaughn sels) dat Vaughn de biologyske heit wie fan 'e Ingelske regisseur en filmprodusint Matthew Vaughn, dy't berne wie doe't Vaughn yn 'e iere 1970-er jierren in relaasje hie mei de Ingelske societystjer Kathy Ceaton. DNA-ûndersyk wiisde yn 2002 lykwols út dat de biologyske heit ynstee in George de Vere Drummond wie, in Ingelske aristokraat en de peetsoan fan kening George VI fan it Feriene Keninkryk. Yn 2009 publisearre Vaughn syn autobiografy, mei as titel: A Fortunate Life ("In Fortúnlik Libben").
Ferstjerren
Robert Vaughn kaam op 11 novimber 2016 oan akute leukemy te ferstjerren yn syn hûs yn Ridgefield yn 'e Amerikaanske steat Konettikut. Dat barde alve dagen foar syn 84e jierdei.
Nicolas Japikse
Libben
Nicolas wie in soan fan Jacobus Japikse, haad fan de Frânske skoalle op De Jouwer, en Geerts Berber. Hy boaske 26 augustus 1900 mei Cornelia Japikse. Ut it houlik waarden twa jonges en in famke berne.
Nicolas Japikse gie nei de HBS en it gymnasium en studearre skiednis fan 1893 oant 1900 yn Leien by de heechleararen R.J. Fruin, P.L. Muller en P.J. Blok. By Prof. Dr. Blok promovearre er yn 1900 op in proefskrift mei de titel "De verwikkelingen tusschen de Republiek en Engeland van 1660-1665".
Yn 1918 waard er direkteur fan it Buro fan de Commissie voor 's Rijks Geschiedkundige Publicatiën en yn 1928 waard er ek direkteur fan it Keninklik Hûsargyf. Japikse hie nauwe bannen mei it hof, de striidkrêften en konservative politikussen. Hy wie tsjin it besunigjen op leger en float. As learling fan Blok wiisde er de Grut-Nederlânske opfettings fan Prof. Dr. P.C.A. Geyl ôf.
It slagge dr. Japikse net om in learstoel yn Leien of oare plakken te krijen. Wol hie er in tal oare funksjes by de oerheid en yn redaksjes. Yn 1938 publisearre er syn grutste wurk, in twadielige "De geschiedenis van het Huis Oranje-Nassau".
Dr. Japikse hat him ek wiidweidich dwaande holden mei Bismarck, de Dútske ienwurding en de Dútske skuldfraach by it ûntstean fan de Earste Wrâldkriich. Syn pro-Dútske opfettings yn dy politike en historyske kwestjes wiene bekend.
Nei de oarloch waard er beskuldige fan "pro-Dútsk"-wêzen. Hy hat him yn alle gefallen net dúdlik oppenearre tsjin wittenskiplike stellingen op grûn fan in nasjonalistyske of nasjonaal-sosjalistische ideology. Wol moat sein wurde dat Dr. Japikse ek yn de kriich op de wenstige wittenskiplike wize redenearre en debattearre.
Han van der Horst
Han van der Horst (folút: Johannes J. van der Horst; Skiedam, 1949) is in Nederlânsk histoarikus. Hy hat ferskate publikaasjes oer histoaryske ûnderwerpen op syn namme stean, en is dêrnjonken aktyf as blogger op 'e opinywebside Joop.nl.
Libben en karriêre
Van der Horst waard yn 1949 berne yn it Súdhollânske Skiedam. Hy wurke fan 1978 oant syn pinsjonearring yn 2012 by de Nuffic, in Nederlânske organisaasje foar ynternasjonale gearwurking yn it heger ûnderwiis. Fierders wied er in stikmannich jierren efterinoar boekbesprekker by it VPRO-radioprogramma OVT, dat yn it teken stie fan 'e skiednis. Sels publisearre er ek boeken oer histoaryske ûnderwerpen, dy't skreaun binne op populêr-wittenskiplike toan foar in breed publyk. Utjeften fan him ferskynden û.m. by de útjouwerijen Scriptum, Prometheus en Polak & Van Gennep. Ek is Van der Horst foarsitter fan it Comité Open Monumentendagen Schiedam.
Tautenburg
Tautenburg is (sûnt 1920) in gemeente in de Dútske dielsteat Turingen en is part fan de Saale-Holzland-Kreis. Tautenburg hat 282 (2015) ynwenners.
Yn Tautenburg stiet ek in stjerrewacht, it Karl Schwarzschild-observatoarium.
List fan planetoïden 72201-72300
Dit is in list fan planetoïden 72201-72300.
List fan Nederlânske ministearjes
Dit is in list fan Nederlânske ministearjes. Nei in kabinetsformaasje feroaret meastentiids de taakomskriuwing fan ministearjes en wurde somtiden programmaministers taheakke (feitlik ministers sûnder takepakket).
It kabinet Rutte III (2017 - 2022) en IV (2022 - no)
It kabinet-Rutte III hat tolve ministearjes en noch fjouwer ministers sûnder takeparket:
Minister sûnder takeparket:
Kabinet-Rutte II
Ministers sûnder takepakket:
Joe Gibbs (produsint)
Joe Gibbs berne as Joel A. Gibson (Jamaika, 1943 – Kingston (Jamaika), 21 febrewaris 2008), wie in Jamaikaansk reggaeprodusint.
List fan planetoïden 64601-64700
Dit is in list fan planetoïden 64601-64700.
Taalpuzel
In taalpuzel is in sammelnamme foar puzels dy't direkt of yndirekt te krijen hawwe mei taal. Doel by it puzeljen is it finen fan wurden of sinnen. De namme wurdpuzel wurdt ek brûkt foar de puzelsoarte wurdsiker ofwol speurpuzels.
Yndieling
Der besteane in soad fariaasjes dy't rûchwei yn te dielen binne nei puzels dêr't mei losse letters, dielen fan wurden of heule wurden de oplossing fûn wurde moat. De yndieling leit net hielendal fêst, sa kin in hynstesprong bygelyks yn meardere kategoryen falle.
Transfiguraasjetsjerke (Kovalevo, Novgorod Oblast)
De Tsjerke fan de Transfiguraasje yn Kovalevo (Russysk: Церковь Спаса на Ковалёве) yn it distrikt Novgorodsky yn de oblast Novgorod (Ruslân) waard om it jier 1345 hinne boud. De tsjerke wie benammen bekend fanwegen de 14e iuwske fresko's, mar de tsjerke waard yn de Twadde Wrâldkriich ferneatige. Yn 1970 fûn de weropbou plak en sûnt binne ek fragminten fan de fresko's rekonstruearre.
De tsjerke leit likernôch fjouwer kilometer eastlik fan de stêd Veliki Novgorod op de rjochter kant fan de Mali Volchovets-rivier.
Skiednis
thumb|150px|left|Kalkstiennen krús yn de muorre De tsjerke waard yn 1345 boud as de katolikon fan in lyts kleaster yn opdracht fan de bojaar Ontsifor Zjabin. De súdlike tafoeging wie nei alle gedachten ornearre foar de famylje om dêr begroeven te wurden. Yn 1380 waard de tsjerke foarsjoen fan fresko's.
Tusken 1941 en 1943 waard de tsjerke ferwoastge. De resten waarden nei de kriich feilichsteld en yn 1960 waarden fragminten fan de fresko's restaurearre. Alhoewol't mar 16 m² skilderwurk it kriichgeweld oerlibbe, slaggen de restaurateurs ûnder lieding fan Aleksander Grekov en Valentina Grekova der yn om út it pún 160 m² op te heljen. De tsjerke waard yn 1970 neffens in ûntwerp fan Leonid Krasnoretjsev rekonstruearre.
Fresko's
De 14e iuwske fresko's bedutsen oarspronklik de apsis, de koepel, de súdlike en noardlike muorren, guon pylders en it ynterieur fan de westlike kapel. Nei alle gedachten waarden se oanbrocht troch in groep skilders út Servje. De styl fan de fresko's toane gjin oerienkomsten mei oare fresko's yn Novgorod út dy tiid, mar der binne eigenskippen dy't ferwize nei de âldere Byzantynske tradysje. Oarspronklik besiet de tsjerke 450 m² oan fresko's.