cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Callie Thorne
Aktearkarriêre
Fan 2004 oant 2012 hie Thorne fierders in fêste rol as Sheila Keefe yn 'e searje Rescue Me. Har trochbraak folge lykwols pas yn 2011, doe't se úteinsette mei har fertolking fan 'e rol fan sportpsychologe Dani Santino yn 'e searje Necessary Roughness, oer it wol en wee fan 'e organisaasje efter in Amerikaansk fuotbaltiim. Foar dy rol waard se nominearre foar in Golden Globe yn 'e kategory bêste aktrise, en yn 2012 wûn se der in Gracie Allen Award foar yn 'e kategory 'treflike aktrise yn in haadrol yn in dramasearje'. Yn 2015 en 2016 hie Thorne fierders in fêste rol yn it twadde seizoen fan 'e plysjesearje The Mysteries of Laura.
Thorne hat ek op 'e planken stien, bygelyks yn 1999 yn it off-Broadway-toanielstik The Country Club. Yn 2005 spile se mei Eric Bogosian en Sam Rockwell yn it stik The Last Days of Judas Iscariot, dat regissearre waard troch Philip Seymour Hoffman.
Trije-ienheidskleaster (Moerom)
It Trije-ienheidskleaster (Russysk: Троицкий монастырь; Troitski Monastyr) is in kleaster fan it bisdom Moerom fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke. It stiet yn de stêd Moerom, Ruslân en is bekend fanwegen it bewarjen fan de reliken fan de hilligen Peter en Fevronia, dy't yn Ruslân fereare wurde as de patroanhilligen fan it houlik en it hûsgesin.
Skiednis
thumb|left|250px| It kleaster yn 1889 It kleaster waard yn it twadde fearn fan de 17e iuw stifte (1643) troch de keapman Tarasijem Tsvetnov. Neffens in pear lokale histoarisi stiet it kleaster op it plak, dêr't prins Konstantyn, dy't de heidenen fan Moerom ta it kristendom bekearde, in oan de hilligen Boris en Gleb wijde houten tsjerke bouwe liet.
Tarasijem Tsvetnov liet yn de jierren 1642–1643 op it plak fan de Boris en Gleb-tsjerke de stiennen Trije-ienheidskatedraal bouwe, dy't der ek no noch altiten stiet. Yn 1643 frege de keapman oan de biskop fan Rjazan en Moerom tastimming om in kleaster oan de tsjerke te ferbinen. De tsjerke is fersierd mei fergulde krusen en benammen de dekoraasje mei tegels ûnderskiedt de Trije-ienheidskatedraal fan oare tsjerken yn Moerom.
Wat letter waard yn de jierren 1648-1652 op it súdlike diel fan it kleaster in oan de Ikoan fan de Mem Gods fan Kazan wijde tsjerke boud. De poartetsjerke hat ien tintfoarmige toer en in oangrinzgjende klokketoer fan meardere ferdjippings.
It kleaster waard op befel fan de Sovjet-autoriteiten yn 1923 sletten. Yn 1975 waard de houten Sergius fan Radonezj-tsjerke út it doarp Krasnov oerbrocht nei it kleasterterrein, dat in monumint fan de houten arsjitektuer út de 18e iuw is.
Arthur Wellesley, hartoch fan Wellington
thumb|Arthur Wellesley, 1e hartoch fan Wellington, troch [[Francisco Goya]] Arthur Wellesley, 1e hertog fan Wellington (Mornington House, Dublin, 1 maaie 1769 – Walmer Castle by Dover, 14 septimber 1852), mei de bynamme Izeren Hartoch, wie in Britsk-Iersk militêr oanfierder en letter steatsman fan it Feriene Keninkryk fan Grut-Brittanje en Ierlân. Hy fersloech Napoleon yn de Slach by Waterloo (1815).
Wellesley, burggreve (1809), greve (febrewaris 1812), markys (oktober 1812) en sûnt 1814 hartoch fan Wellington, wie befelhawwer fan de Britske troepen yn de Spaanske Unôfhinklikensoarloch (1808 – 1814). Hy tsjinne ek as premier fan it Feriene Keninkryk fan 1828 oant 1830.
Under mear waard de haadstêd fan Nij-Seelân, Wellington, nei him ferneamd. Teffens krige it gerjocht Beef Wellington syn namme en ek de Wellington boots ("Wellies"), de Ingelske oantsjutting foar rubberlearzens.
Go Oiwa
(23 juny 1972) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Nagoya Grampus Eight, Júbilo Iwata en Kashima Antlers.
Helmstedt (Landkreis)
De Landkreis Helmstedt is in lânkring yn it easten fan it Dútske bûnslân Nedersaksen.
Kazuyoshi Miura
(26 febrewaris 1967) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Yokohama FC. Earder spile foar Juventus, Santos, Matsubara, Brasil, XV Novembro-Jaú, Coritiba, Verdy Kawasaki, Genoa, Croatia Zagreb, Kyoto Purple Sanga, Vissel Kobe en Sydney. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 1992, it Aziatysk kampioenskip 1996 en it King Fahd Cup 1995.
Helmstedt (Landkreis)
Geografy
De lânkring leit tusken it foarlân fan it Harzberchtme en it begjin fan de Noard-Dútske Leechflakte.
Oanbuorjende lânkringen binnen fanôf it noardeasten mei de klok mei de lânkringen Börde en Harz (beide yn Saksen-Anhalt) en de lânkring Wolfenbüttel, oan de kringfrije stêddie Braunschweig, oan de lânkring Gifhorn en oan de kringfrije stêd Wolfsburg (allegear yn Nedersaksen).
Wolfenbüttel (Landkreis)
De lânkring Wolfenbüttel is in distrikt yn it easten fan de Dútske dielsteat Nedersaksen.
Geografy
De lânkring grinzget mei de klok mei, begjinnend yn it noarden, oan de lânkring Helmstedt (yn Nedersaksen), oan de lânkring Harz (yn Saksen-Anhalt) en oan de lânkring Goslar en de kringfrije stêden Salzgitter en Braunschweig (allegear ek yn Nedersaksen).
De net by de lânkringen hearrende stêd Salzgitter sneit de lânkring Wolfenbüttel midstwa. Eastlik fan Salzgitter leit it gruttere diel mei de haadstêd Wolfenbüttel. It folle lytsere westlike diel oan de oare kant fan Salzgitter bestiet mar út ien Samtgemeinde: Baddeckenstedt. De Samtgemeinde Baddeckenstedt dielt de eastlike grins mei Salzgitter en grinzget dêrnjonken noch oan de lânkringen Goslar en Hildesheim.
Yn it westlike part fan de lânkring lizze de middelberchtmes Hain en Salzgitter. It lânskip fan it eastlike part wurdt foarme troch it middelberchtme de Elm, dêr foarmet de Eilumer Horn it heechste punt 323 meter boppe seenivo is. Nei it suden ta begjinne de útrinner fan it Harzberchtme.
Gemeenten
Ienheidsgemeenten
Samtgemeinden mei de dêrûnder fallende plakken
* Sit fan it bestjoer fan de Samtgemeinde
Fu Works
Fu Works is in Nederlânske filmstudio dy't yn 1995 oprjochte waard troch San Fu Maltha. Anno 2018 is it bedriuw útwoeksen ta ien fan 'e meast toanoanjaande filmproduksjemaatskippijen fan it Nederlânske taalgebiet. De studio, dy't fêstige is yn Amsterdam, produsearret behalven spylfilms ek dokumintêres en tillefyzjesearjes.
Skiednis
San Fu Maltha is in Nederlanner fan etnysk Sineesk komôf, waans famylje lang yn Nederlânsk-Ynje libbe en mids tweintichste iuw oerkaam nei Nederlân. Hy begûn yn 'e filmyndustry mei it fersoargjen fan 'e distribúsje foar bedriuwen as Warner Bros. Holland, Columbia Tri Star Holland, Polygram Benelux, RCV en Pathé UK. Yn 'e mande mei twa sakepartners rjochte er A-Film op, dat him al rillegau ûntjoech ta de meast toanoanjaande ûnôfhinklike distributeur fan Nederlân. Yn 1995 begûn Maltha in eigen filmstudio mei Fu Works. Yn 2005 ferkocht er syn oandielen yn A-Film om him tenei folslein op it meitsjen fan films en tillefyzjeprogramma's ta te lizzen.
Fu Works produsearre en ko-produsearre ferskate spylfilms, wêrûnder bekroande projekten as Süskind, Tirza, Oorlogswinter, Alles Is Liefde en Zwartboek, en oare bekende films as Costa!, Kenau en Phileine Zegt Sorry. Dokumintêres fan Fu Works wiene û.m. Parradox, Made in Korea en 4 Elements. Foar de tillefyzje produsearre Fu Works û.m. searjes as Costa!, Majesteit en Shouf Shouf de Serie. Njonken filmproduksje is de studio ek aktyf op it mêd fan 'e distribúsje fan films. Datoangeande rjochte Fu Works yn 2015 yn gearwurking mei de filmstudio Submarine it distribúsjebedriuw Periscoop op. Periscoop fersoarget de distribúsje yn 'e Benelúks foar projekten fan trêde partijen, dy't Fu Works en Submarine ek sels graach meitsje wollen hiene, lykas topfilms en grutte ynternasjonale dokumintêres.
Katalogus
De fûnskatalogus fan Fu Works omfettet (ein 2018) de folgjende projekten:
Pimen I fan Moskou
Patriarch Pimen I (Russysk: Патриарх Пимен I), berne as Sergej Michajlovitsj Izvekov (Russysk: Сергей Михайлович Извеков) yn Bogorodsk, 23 july ( Juliaanske kalinder 10 july ) 1910, ferstoarn op 3 maaie 1990 yn it Danilov-kleaster yn Moskou, wie fan 1971 oan syn dea yn 1990 de patriarch fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke.
Libben
Sergej Michajlovitsj Izvekov waard yn Bogorodsk (tsjintwurdich Noginsk), likernôch 50 km. eastlik fan Moskou, berne as soan fan in monteur. Doe't er 15 wie gyng er yn it kleaster en yn 1927 naam er de monastike namme Pimen oan. Yn 1931 waard er diakenmuonts en 1932 preestermuonts.
De biografy fan Pimen yn de jierren 1930 en de iere jierren 1940 is mar foar in part bekend. Neffens sizzen soed er as lid fan in ynformaasje-ienheid yn it Reade Leger tsjinne ha. Hy moast yn in tiid fan slimme kristenferfolging syn monastike eftergrûn stilhâlde, mar waard dochs arrestearre doe't se dat yn 'e rekken krigen. Nei 1946 wied er muonts yn ferskate russyske kleasters en hied er op meardere plakken ferskillende funksjes yn de Russysk-Otterdokse Tsjerke. Fanôf 1949 wied er argymandryt fan it Grottekleaster by Pskov, yn it westen fan Ruslân, fanôf 1954 it Trije-ienheid-Sergius Lavra, dat yn dy tiid noch Sagorsk hiet. Op 17 novimber 1957 waard er ta biskop wijd en yn 1960 ta aartsbiskop en tagelyk lid fan de Hillige Synoade. De beneaming ta metropolyt fan Leningrad en Ladoga folge yn 1961 en fanôf 1963 liede er as metropolyt fan Krûtitsy en Kolomna it Moskouse bisdom. Nei de dea fan patriarch Aleksius I waard er op 2 juny 1971 keazen ta patriarch fan Moskou en hiel Ruslân. Patriarch Aleksi I wie al yn 1970 ferstoarn, mar om't yn dat jier it iuwfeest fan Lenin's bertejier fierd waard, woene de autoriteiten fan de Sovjet-Uny net in synoade tastean om yn dat, foar de kommunisten hillige jier, in nije patriarch te kiezen.
By de plechtigheden fan it 400-jierrich jubileum fan it Moskouse Patriarchaat waard op 13 oktober 1989 sels in routsjinst foar de ferstoarne patriargen yn de Uspenskikatedraal fan it Moskouse kremlyn tastien. Dat wie de earste tsjerklike plechtichheid yn it kremlyn sûnt 1918. Pimen I wie yn dy tiid al slim siik en koe de tsjinst sels net liede, mar joech foar de katedraal nei de tsjinst bûten syn segen oan de grutte kliber folk.
Al foar de jubiliea hie Pimen I yn 1982 de autoriteiten frege ien fan de ûnteigene kleasters oan de Tsjerke werom te jaan om dêr it adminstrative sintrum fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke ûnder te bringen. Der waard tastimming ferliend en de Tsjerke mocht sels útsykje hokker kleaster se werom ha woe. It waard it Danilov-kleaster, dat fuortendaliks restaurearre wurde moast. De nije ynwijing fan it restaurearre kleaster foel gear mei it 1000-jierrich jubileum.
Pimen hie yn syn lêste libbensfaze te lijen fan swiere diabetes en krige op it lêst dêr ek noch kanker oerhinne. Nettsjinsteande dat it him tige dreech foel besocht er dochs syn plichten nei te kommen. De ferstoarne patriarch waard yn de krypte fan de Uspenskikatedraal fan it Trije-ienheid-Sergius Lavra fan Sergiev Posad byset. Imen waard opfolge troch Aleksi II.
Boris en Gleb
Libben
Neffen in 11-iuwske biografy oer de hilligen wiene Boris en Gleb bern fan Vladimir de Grutte en hiene se in Bulgaarske mem. Vladimir hold mear fan Boris en Gleb dan fan syn oare soannen. Unbekend is wannear't hja berne binne, mooglik earne om 986 en 987 hinne. Om 995 (of 1010?) waard Boris foarst fan Rostov en Gleb foarst fan Moerom. Mear ynformaasje oer harren libben is der net oerlevere.
Beide jongens waarden yn de striid om de erfopfolging yn 1015-1019 fermoarde troch harren heidenske healbroer Svjatopolk. Boris wie ferwûne doe't er fan in syktocht nei de Petsjenegen werom kaam dy't in oanfal útfierd hiene. Hy waard mei in lâns om it libben brocht, wylst Gleb de kiel trochsnien waard troch in tsjinder doe't er nei syn stjerrende heit ôfreizge.
Ferearing
De ferearing fan de beide bruorren sette al om 1050 hinne yn en soe letter yn it religieuze en politike libben fan Ruslân in grutte rol spylje. De beide bruorren hearden ta de populêrste âldrussyske hilligen. Se waarden as de earste east-slavyske minsken hillich ferklearre, nei alle gedachten yn 1071 (of 1072) yn it ramt fan it oerbringen fan de omskotten fan Boris en Gleb yn de nei harren ferneamde tsjerke fan Vysjhorod by Kiëv.
Meardere tsjerken en kleasters binne nei de twa hilligen ferneamd. Se wurde as beskermhilligen fan Ruslân en Moskou beskôge. Yn de ikonografy wurde de twa bruorren hast altiten tegearre ôfbylde. Somtiden sitte se op it hynder. Hja hawwe yn 'e regel mei bûnt ôfsette mûtsen op 'e holle en drage faak in swurd of in krús. Yn 1704 waard de russyske stêd Borisoglebsk nei harren ferneamd.
Roomsk-Katolike Tsjerke
Paus Benediktus XIII ferklearre Boris en Gleb yn 1724 ek foar de Roomsk-Katolike Tsjerke hillich.
Feestdagen
Boris en Gleb wurde op 24 july betocht (otterdoksy, roomsk-katolisisme). Oare betinkingsdagen binne 2 maaie (it oerbringen fan de reliken) en 5 septimber (betinking fan de moard). De Armeenske Tsjerke hat dêrnjonken noch 5 maaie as betinkingsdei.
Explorer (roman)
Explorer is it sechsde diel fan 'e Foreigner-searje fan 'e Amerikaanske skriuwster C.J. Cherryh. De titel betsjut: "Untdekkingsreizger" of "Ferkenner". It is in science fiction-roman dy't skreaun is yn it personele perspektyf. Explorer ferhellet oer de tolk Bren Cameron, dy't belêstge is mei it ûnderhâlden fan 'e kontakten tusken de bûtenierdske atevi en de minsklike koloanje dy't him om histoaryske redens op 'e wrâld fan 'e atevi fêstige hat. It boek waard foar it earst publisearre yn 2003, troch de New Yorkske útjouwerij DAW Books, mei in omslach makke troch Michael Whelan. Krekt as de oare dielen fan 'e Foreigner-rige wie Explorer tige súksesfol en krige it loovjende kritiken fan 'e resinsinten.
Wat foarôf gie
Explorer spilet likernôch alve jier nei de ûnferwachtse weromkear fan it minsklike romteskip de Phoenix by de Ierde fan 'e atevi, dêr't de minsklike koloanje op it eilân Mospheira, dy't dêr twahûndert jier earder troch it skip plante wie, ûnderwilens in stabyl lykwicht ûntjûn hie mei de wrâldseigen atevi-befolking. Dat lykwicht wie lykwols berikt nei't eardere frije kontakten troch kulturele en biologyske misferstannen tusken harren ta in oarloch laat hiene dy't op in hier nei einige mei de útrûging fan alle minsken op 'e planeet. Neitiid rint alle kontakt fia ien persoan, de paidhi (tolk), in funksje dy't no beklaaid wurdt troch Bren Cameron.
Sûnt de weromkear fan 'e Phoenix hawwe de minsken fan Mospheira op in nea earder fertoande wize gearwurke mei de atevi om in romtefeartprogramma te ûntwikkeljen, en dêrnei om it yn ferfal rekke, want al twahûndert jier ûnbemanne romtestasjon op te kallefaterjen en de Phoenix fan nije brânstof te foarsjen. De driuwende krêft efter al dat wurk wie it nijs dat de Phoenix it ûnder syn ôfwêzichheid oan 'e stôk krigen hie mei in oar ras fan bûtenierdske wêzens, dy't Reunion, it twadde romtestasjon dat it skip omfierrens boud hie, by in oanfal ferwuostge hawwe soene.
Yn Defender, it foargeande diel fan 'e rige, kaam nei it hommels ferstjerren fan Stani Ramirez, de heechste fan 'e fjouwer kapteins fan 'e Phoenix, lykwols oan it ljocht dat der by de ôfreis fan 'e Phoenix by Reunion wei, tsien jier lyn, noch minsken yn libben oan board fan it stasjon wiene. Ramirez soe der doe by de stasjonslieding op oanstien hawwe dat alle lju út it stasjon wei evakuëarre waarden, mar dat waard ôfwiisd; de net útsprutsen ymplikaasje dêrfan is dat de lieding fan Reunion in heger gesach fertsjintwurdige as Ramirez, wat derop wiisd dat it om it âlde saneamde Gilde fan Piloaten giet, dat ek ferantwurdlik wie foar de fersykte relaasje tusken de skipsbemanning en de oarspronklike kolonisten-passazjiers fan 'e Phoenix, fan wa't de minsken op Mospheira ôfstamje. Op Mospheira is der sadwaande gjin slimmer hate organisaasje te betinken as it Gilde fan Piloaten.
Mar hoe dan ek, it is no dúdlik dat der minsken efterbleaun binne op Reunion, in feit dat Ramirez tsien jier lang foar hast eltsenien geheim holden hat, net yn it lêste plak foar syn eigen bemanning. Bûten de offisjele tolk Bren om hie Ramirez dizze ynformaasje lykwols àl dield mei Tabini, de aiji (hearsker) fan 'e atevi, en mei Shawn Tyers, de presidint fan Mospheira. Ramirez syn ferstjerren kaam wat dat oangie op in gelegen stuit, mei't it skip fan nije brânstof foarsjoen wie en de regearings fan 'e atevi en Mospheira al tarist wiene op dielname oan in ekspedysje nei Reunion. Troch it útlekken fan 'e ynformaasje oer de tastân dêre, mei as gefolch dat de bemanning fan 'e Phoenix suver yn opstân kaam, wie in ôfreis dêrhinne net mear tsjin te kearen.
Besletten waard dat de Phoenix de reis meitsje soe ûnder befel fan 'e trêde en fjirde kapteins, de noartske Josefa Sabin en de jonge en ûnbelearde Jase Graham. De twadde kaptein, Jules Ogun, bleau mei in lyts kontingint fan 'e bemanning efter op Alpha, it romtestasjon yn in baan om 'e Ierde fan 'e atevi. Op 'e reis giene ek Bren Cameron en syn liifwachten en tsjinstfolk mei en de atevi waarden fertsjintwurdige troch de aiji-dûairiêre Ilisidi, de âlde beppe fan Tabini, en troch Tabini syn seisjierrige soan Cajeiri, beselskippe fan mear liifwachten en tsjinstfolk. Mospheira levere in groep technisy, oanfierd troch de kundige Ginny Kroger, in goede bekende fan Bren. De reis soe twa jier duorje: in jier hinne en in jier werom.
Explorer
Explorer iepenet krapoan in jier nei de foarfallen dy't beskreaun binne yn Defender, as de Phoenix op it punt stiet om te arrivearjen yn it sinnestelsel dêr't it romtestasjon Reunion yn in baan om in gasreus draait. Bren en de oare opfarrenden hoopje dêr neat nuvers oan te treffen, de brânstof yn te nimmen dy't it stasjon yn 'e tsien jier ôfwêzichheid fan 'e Phoenix sammele hat, de stasjonbewenners te evakuëarjen en it stasjon sels te ferneatigjen, sadat gjin inkele gefoelige ynformaasje oer minsken of atevi yn 'e hannen falle kin fan 'e bûtenierdske fijân. Underwilens besykje Bren en Jase Graham noch altyd ynformaasje los te krijen út 'e taktleaze kaptein Sabin, mar dat giet mei likefolle muoite en pine mank as it lûken fan tosken.
Flak foar't de Phoenix it sinnestelsel fan Reunion berikt, komt Sabin einlings en te'n lêsten oer de brêge mei oare gegevens út it argyf, nammentlik fan Ramirez syn aktiviteiten foarôfgeande oan 'e bûtenierdske oanfal op Reunion. De haadkaptein silger liket socht te hawwen nei in bewenbere planeet, mooglik om in eigen koloanje te stiftsjen, bûten de sizzenskip fan it Gilde fan Piloaten om, dat sa goed as wis op Reunion noch altyd de tsjinst útmakket. By syn omgesneup state Ramirez op in sinnestelsel mei in griene planeet, dy't lykwols al troch in yntelliginte en romtefarrende soarte bûtenierdske wêzens bewenne waard. In bûtenierdsk romteskip murk him op en knippere mei de ljochten nei him, mar Ramirez liet de Phoenix net reägearje, en keas der doe foar om it kontakt ôf te brekken en fuort te glûpen yn in oare rjochting as Reunion. Dêrmei hold er lykwols net ien foar de gek, want doe't er fia in omwei by it stasjon weromkaam, wie dat oanfallen en heal ferrinnewearre. Ramirez syn aksjes meie miskien ridlik lykje foar minsken, mar as Bren syn atevi-liifwachten Banichi en Jago nei harren miening freget, sizze dy dat it dúdlik liek as besocht Ramirez de bûtenierdsen yn in mûklaach te lokjen.
As de Phoenix it sinnestelsel fan Reunion ynkomt, binne Bren, de aiji-dûairiêre en Cajeiri mei harren liifwachten as waarnimmers oanwêzich op 'e brêge, krektlyk as Ginny Kroger, de fertsjintwurdiger fan Mospheira. Ear't it skip Reunion berikke kin, wurdt it in bûtenierdsk romteskip gewaar, dat stilwei op wacht liket te stean. It stasjon, dêr't tsjin dy tiid radiokontakt mei makke is, hâldt fol dat it giet om in roboatyske waarnimmer, mar dat blykt al gau net wier te wêzen as de Phoenix op advys fan Bren kontakt makket, troch mei de ljochten te knipperjen, en dan mei hege en lege lûdtoanen. Se wurkje in kommunikaasjemetoade út wêrby't hege toanen foar wyt en lege toanen foar swart steane, wêrnei't mei 48 piksels op in rige yn in fjild fan 48 rigen swart-wytbylden útwiksele wurde kinne. Dan kin der kommunisearre wurde yn piktogrammen. As de Phoenix yn in rige fan sokke piktogrammen de gong fan saken út minsklik eachpunt oerbringt, makket it bûtenierdske skip yn in eigen rige piktogrammen dúdlik dat se nei de lêste ôfreis fan 'e Phoenix noch besocht hawwe kontakt te meitsjen mei Reunion. Se sjoerden in bemanne sonde, dy't troch it stasjon lykwols opblaasd waard. De Phoenix jout oan, de bewenners fan Reunion evakuëarje en it stasjon ferneatigje te wollen; it bûtenierdske skip jout oan dêr net oer prate te wollen oant se it stoflik omskot fan harren sondepiloat weromkrigen hawwe.
By it stasjon oankommen docht bliken dat it Gilde fan Piloaten it dêr yndie noch altyd foar it sizzen hat, en der net oer tinkt om it eigen gesach op te jaan. Krektoarsom, de gildemaster Louis Baines Braddock mient dat er befellen jaan kin oan 'e kapteins fan 'e Phoenix. It liket derop dat der yndie in lading brânstof klearstiet, mar de oanfier is fersegele mei eksplosiven, mei yn skipstaal in buordsje derop dat alle brânstof de romte yn spuite wurde sil as der mei it fersegelingsmeganisme omprutst wurdt. Braddock easket dat kaptein Sabin har nei syn kantoar bejaan sil om har kwalifikaasjes te bewizen, en Sabin beslút dêroan ta jaan, en nimt alle befeiligingspersoneel fan it skip mei, útsein de liifwachten fan Jase Graham, mar ynklusyf de troch Bren as ûnbetrouber beskôge Jenrette. Tagelyk komt in groepke gilde-ynspekteurs fan it stasjon oan board fan 'e Phoenix, dêr't it fan it grutste belang is dat se gjin lucht krije fan 'e oanwêzigens fan atevi yn it skip. Bren docht him foar as in ûnnoazele koksmaat en jout ien fan 'e swierbewapene ynspekteurs in rûnlieding op it bemanningsdek. Werom op 'e brêge docht bliken dat it radiokontakt mei Sabin-en-dy ferlern gien is; dêrop wurde de fjouwer ynspekteurs oermastere, ûntwapene en opsletten troch Jase syn liifwachten en oare bemanningsleden.
By ûnderfregings troch Jase litte de ynspekteurs neat los, dat op in stuit draacht Jase de mannen oer oan Bren, om te sjen oft dy se oan it praten krije kin. Mei help fan Ilisidi en Cajeiri slagget dat Bren yndie, en dan komt út dat de piloat fan 'e bûtenierdske sonde noch yn libben is, en al seis jier lang yn it stasjon finzen holden wurdt. Yn oerlis mei Jase en Ilisidi beslút Bren dat it fan it heechste belang is om dizze finzene sa gau mooglik yn 'e hannen te krijen, foar't Braddock him yn wanhope of út wraak wat oandwaan kin. Mei syn liifwachten Banichi en Jago, de Mospheiryske technikus Barnhart en trije fan Ilisidi har 'jongemannen', sa't de aiji-dûairiêre har befeiligingspersoneel neamt, kringt Bren it stasjon binnen. De Reunioners miene dat se it diel fan it stasjon dêr't de finzene fêstholden wurdt, goed befeilige hawwe, mar as harren idee fan hege befeiliging yn oanrekking komt mei de metoaden fan it Slûpmoardnersgilde fan 'e atevi, blykt it net folle foar te stellen. De ferdwaasde finzene kin sûnder folle swierrichheden rêden wurde, en wurdt mei weromnommen nei de Phoenix. Om't it om in tige sterk wêzen giet, liket it Bren de baas om him mank de atevi te húsfêstjen, dy't him by need oermasterje kinne, wylst dat minsken yn in fysike konfrontaasje net slagje sil.
Sa wurdt dizze persoan, dy't Prakuyo an Tep blykt te hjitten, in gast fan 'e aiji-dûairiêre. Nei seis jier yn finzenskip holden te wêzen troch lju dy't der likernôch sa útsjogge as Bren, hinget er der begryplikernôch net botte nei oer om daliks te dwaan wat Bren wol, nammentlik: kontakt lizze. Mar it respekt dêr't de atevi-tsjinners fan Bren en Ilisidi him mei behannelje, troch him goed iten en drinken te jaan, him nije klean oan te mjitten en him ynstee fan in sel in kreas fertrek ta te partsjen (te witten, dat fan Narani, Bren syn majordomo), stekt skril ôf tsjin syn finzenskip op it stasjon. As Prakuyo boppedat sjocht dat minsken en atevi op it skip gearwurkje, en as er sawol de âlde Ilisidi moetet as Cajeiri, dy't dúdlik noch in bern is, begjint er by te draaien, en kin Bren úteinsette mei in wurdlist oan te lizzen yn 'e taal fan Prakuyo syn folk, de kyo. Dat is it earste begjin fan 'e ûnderhannelings dy't er letter mei de kyo hopet te fieren.
Bren syn wurk mei Prakuyo wurdt lykwols ûnderbrutsen troch in nije krisis. Jenrette is fan it stasjon weromkommen nei de Phoenix, mei it befel fan Sabin foar Jase Graham om 'e Phoenix oer te dragen oan it gesach fan it Gilde fan Piloaten. Jase en Bren leauwe dêr neat fan, mei't se al langere tiid fermoeden dat Jenrette sels eins ta dat Gilde hearde. Bren tinkt no dat Jenrette ek de hân hân hawwe moat yn 'e rebûlje fan 'e fjirde kaptein Pratap Tamun, acht jier earder (sjoch: Precursor) en yn it útlekken fan 'e geheimen oangeande Reunion doe't Ramirez stoar. Jase jout Jenrette dêrom in ultimatum: hy moat werom nei it stasjon, en mei pas wer op it skip as er kaptein Sabin en har liifwachten meibringt; sa net, dan komt er net wer oan board.
Underwilens is it nijs oer de evakuaasje fan Reunion ûnder de stasjonsbewenners trochkrongen, en de earsten melde harren by de Phoenix. Mar gildemaster Braddock wurket noch hieltyd net mei en hâldt de brânstof, dêr't it skip wanhopich ferlet fan hat, noch altyd yn gizeling. Kaptein Jase Graham is twongen om op 'e nij werom te fallen op 'e tsjinsten fan Bren en it atevi-befeiligingspersoneel om Braddock syn haadkertier út te skeakeljen, it argyf te ferrinnewearjen (sadat dat net yn 'e hannen fan de kyo falle kin) en de brânstof te 'befrijen'. Sadwaande bejout Bren him op 'e nij mei Banichi, Jago, Barnhart en trije fan Ilisidi har jongemannen yn it stasjon, dêr't se sûnder folle muoite Braddock syn haadkertier ynnimme en it argyf en de stasjonskommunikaasje útskeakelje. De brânstof blykt minder maklik te berikken, mei't dêr al in fjoergefjocht geande is tusken Braddock syn befeilingspersoneel en Sabin-en-dy, dy't, sa blykt no, nea nei Braddock syn kantoar gien binne, mar harren ynstee in paad klearre hawwe nei de brânstof. Ek Jenrette dûkt hjir wer op, nei eigen sizzen om't er besiket kaptein Sabin te rêden, mei wa't er noch gjin kontakt meitsje kinnen hat.
H.J. van den Broek
thumb|H.J. van den Broek Hendrik Johannes van den Broek (Rotterdam, 10 maart 1901 – Hilversum, 15 juny 1959) wie in Nederlânsk sjoernalist.
Fan 1933 ôf oan wie er korrespondint yn Parys foar it deiblêd De Maasbode en letter foar de Telegraaf. Nei de Dútske ynfal yn Nederlân rjochte er de radio-omrop Radio Vrij Nederland op, dy't de harkers yn Nederlân moed ynsprekke woe. Na de Frânske kapitulaasje flechte er mei syn húshâlding oer Portegal nei Londen.
Explorer (roman)
Explorer
Wylst Gin Kroger ûnderwilens oan 'e skipskant in nuodlike ûntwapening fan 'e eksplosiven ûndernimt dêr't de brânstof mei beskoattele is, folget der oan 'e stasjonskant in fjoergefjocht wêrby't Banichi en Jago de wjerstân fan Braddock syn befeiligingspersoneel útskeakelje. As dat syn beslach krigen hat, komme Sabin en har liifwachten út harren dekking foar 't ljocht. Op grûn fan in ynjouwing wit Bren har krekt op 'e tiid te warskôgjen om har oan in moardoanslach troch Jenrette ûntsnappe te litten. Jenrette sels wurdt dêrop deasketten troch Banichi. Bren lit it probleem fan 'e brânstof fierders oer oan Sabin en Gin Kroger, en bejout him wer nei de Phoenix. Dêr oankommen docht bliken dat Ilisidi-en-dy yn 'e tuskentiid foarderings makke hawwe yn 'e kommunikaasje mei Prakuyo, foar wa't it blykber makliker is om Ragi, de atevi-taal, te learen as de minsklike taal.
It kyo-skip, dat it wachtsjen wurch wurden is, hat him ûnderwilens stadichoan yn 'e rjochting fan it stasjon bejûn. Bren bewurkmasteret dat Prakuyo mei syn skip prate kin, en bewissiget him derfan dat er werom kin nei syn eigen folk sadree't de beide skippen in ferbining oanlein hawwe. Dat liedt ta in útnûging oan Bren, Ilisidi en Cajeiri om in besyk te bringen oan it kyo-skip. Hoewol't dat om Bren wol oergean meien hie, sjocht er gjin mooglikheid om der mei goed fatsoen ûnderút te kommen. Dat sadwaande bejouwe Bren, Ilisidi en Cajeiri har mei har respektivelike liifwachten en mei Prakuyo nei it kyo-skip, dêr't Prakuyo syn folk der nei't it skynt fan wit te oertsjûgjen om freedsume betrekkings mei de minsken en atevi oan te knoopjen. Wylst yn 'e folgjende wiken alle rom 4.000 stasjonsbewenners (en úteinlik ek Braddock) oan board fan 'e Phoenix geane en it skip de befrijde brânstof ynnimt, fiert Bren ûnderhannelings mei de kyo. Dy resultearje deryn dat it lege stasjon oan 'e kyo oerdroegen wurdt, en dat de Phoenix frij ôfreizgje mei nei de Ierde fan 'e atevi. De kyo, dy't oanjouwe dat se oan harren fierste grins yn oarloch binne mei noch wer in oar ras fan bûtenierdske wêzens, hawwe lykwols de noasje dat eat dat ienris ferbûn is, yn kontakt bliuwe moat. Sadwaande einiget it boek as de Phoenix op hûs oangiet mei in ûntrêstigjende ûnthjit fan 'e kyo dat se yn 'e takomst in besyk bringe sille oan 'e Ierde fan 'e atevi.
H.J. van den Broek
Nei de befrijding fan it suden fan Nederlân yn 1944 gie er werom nei it heitelân. Yn Eindhoven joech er lieding oan Radio Herrijzend Nederland. Van den Broek hat syn ûnderfinings yn de oarloch beskreaun yn it boek "Hier Radio Oranje. Vijf jaar radio in oorlogstijd." (Amsterdam, 1947)
Nei de oarloch wie er jierrenlang direkteur fan Radio Nederland Wereldomroep. Hy wie de heit fan politikus Hans van den Broek.
List fan planetoïden 79101-79200
Dit is in list fan planetoïden 79101-79200.
Vellage
Vellage is in Ortsteil fan de stêd Weener yn it Eastfryske Reiderlân (Nedersaksen). Yn it plak wennen op 31 desimber 2017 207 ynwenners.
Geografy
Vellage leit likernôch seis kilometer fan Papenburg ôf oan de râne fan de oerstreamdelte fan de Iems. It plak ûntstie oan in bocht fan de rivier op de noardeastlike kant fan in lytse geast.
Skiednis
In grut tal fynsten út de romeinske tiid wize op in iere oanwêzigens fan minsken. Mear fynsten datearje út de midsiuwen.
Foar it earst waard Vellage om it jier 900 hinne as Veldagi neamd. Út in register fan de 10e iuw is de oantsjutting Ueldlagi oerlevere. De plaknamme wol safolle as in "frije fjildflakte" sizze.
Vellage waard út Aschendorf wei stifte en foel derom earst ûnder it rjochtsfoech fan de biskop fan Osnabrück. Letter waard Vellage by it Reiderlân yndield.
Op 1 jannewaris 1973 waard Vellage by de stêd Weener yndield.
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 1994
200px|thumb|right|200px|De Olympyske skânsen fan Lillehammer 1994
De Olympyske Winterspullen 1994, ek wol de XVIIe Olympiade neamd, waarden yn 1994 hâlden yn it Noarske plak Lillehammer fan 12 oant en mei 27 febrewaris. It skânsspringen wie op de Lysgårdsbakkene
Lysgårdsbakkene
De Lysgårdsbakkene waard boud yn 1992 foar de Olympyske Winterspullen fan 1994, op it plak fan in eardere ski-piste. De grutte delgong hie in K-punt fan 120 meter en de gewoane delgong hie in K-punt fan 90 meter. Der wie plak foar 40.000 taskôgers. De skânsen waarden ferneamd nei in âlde skâns út 1903 en dy't yn 1966 ôfbrútsen waard. De eardere Lysgårdbakken lei yn de buurt fan Kanthaugen.
Grutte delgong
K-punt 120 meter
Gewoane delgong
K-punt 90 meter
Lannen
Grutte delgong K-punt 120 meter
Oestrich-Winkel
Oestrich-Winkel is in stêd yn de Rheingau-Taunus-Kreis yn de Dútske dielsteat Hessen. It stedsbestjoer fan de stêd hat syn sit yn it stedsdiel Oestrich.
Geografy
De stêd leit oan de Ryn, sa'n 20 kilometer westlik fan Wiesbaden. It snijpunt fan de 50e noardlike breedtegraad mei de 8e eastlike lingtegraad leit yn it stedsdiel Winkel.
Yndieling
It stedsgebiet fan Oestrich-Winkel bestiet út de stedsdielen Hallgarten, Mittelheim, Oestrich en Winkel. Winkel, Mittelheim en Oestrich binne oan inoar fêstgroeid en lizze oan de Ryn, wylst Hallgarten 2 kilometer noardeastlik leit.
It besjen wurdich
De 18e-iuwske kraan fan Oestrich is it symboal fan de stêd en tsjinne om û.o. om wyn yn de skippen te laden. De kraan waard yn 1745 yn gebrûk nommen en wurke oant 1926.
De Sint-Martinustsjerke fan Oestrich (Markt) en de Sint-Egidiusbasilyk fan Mittelheim (An der Basilika) hearre ta de âldste tsjerken fan it Ryngoa. Yn de parochytsjerke Marije-Himelfeart fan Hallgarten (Zangerstraße 3) stiet de ferneamde Madonna fan Hallgarten, in 15e-iuwsk byld. Ek de moderne protestantske tsjerke fan Mittelheim (Rheingaustraße) út 1956 falt ûnder monumintesoarch. Midden yn it sintrum fan Winkel stiet fuort oan de Hauptstraße foar it âlde riedshûs oer de barokke parochytsjerke Sint-Walburga.
Jan Lourens Thalen
thumb|J.L. Thalen (1952) Jan Lourens Thalen (Beilen, 25 febrewaris 1909 - Drachten, 24 desimber 1960) wie in Nederlânsk bestjoerder en auteur.
Oestrich-Winkel
It besjen wurdich
Oan de noardeastlike gemeentegrins by Hattenheim stiet it Slot Reichartshausen (stifte yn de 12e iuw). De ruïne dy't om de bedriuwsgebouwen stiet is in folly út likernôch 1900. Tsjintwurdich wurdt it gebou brûkt troch de EBS Business School fan de EBS Universität für Wirtschaft und Recht.
Jan Lourens Thalen
Biografy
Thalen wie in soan fan Hilbert Thalen, gemeentesekretaris fan Beilen. Hy helle yn 1926 syn HBS-diploma yn Assen en kaam in jier letter yn tsjinst as foluntêr op de sekretary fan de gemeente Beilen. Dêrnei wie er amtner yn Dwingeloo, Zeist en Beilen. Hy waard lang om let sjef fan de ôfdieling finânsjen.
Oestrich-Winkel
It besjen wurdich
Yn Winkel stiet it "Graue Haus" (Graugasse 10), ien fan de âldste stiennen hûzen fan Dútslân. Lange tiid waard oannommen dat Rabanus Maurus dêr wenne en yn 856 ferstoar.
Twa kilometer noardlik fan Winkel stiet it Slot Vollrad mei de âlde wettertoer. It Brentanohûs yn it sintrum fan Winkel wie fan de bankiersfamylje Brentano. Yn 1814 hat Goethe dêr in skoft útfanhûze.
Jan Lourens Thalen
Biografy
Yn de Twadde Wrâldoarloch wurke Thalen as korrespondint foar ferskate kranten. Yn 1944 dûkte er tegearre mei syn heit ûnder. Hy waard oppakt troch de SD en siet it oerbliuwend part fan de oarloch yn ferskate Dútske konsintraasjekampen. Nei de oarloch gie er werom nei Beilen dêr't er febrewaris 1946 syn heit opfolge as gemeentesekretaris.
In july 1946 waard Thalen beneamd ta boargemaster fan Utingeradiel. Tsien jier letter folge syn beneaming yn Smellingerlân. Fierders hie Thalen ferskate bestjoerlike njonkenfunksjes.
Thalen stoar yn de âldens fan 51 jier oan in hertoanfal. Hy waard beïerdige op it Suderbegraafplak yn Drachten. Yn Drachten waard it Thalenpark nei him ferneamd.
Kizji
thumb|260px|''It eilân mei op de foargrûn de [[Houten Tsjerken fan Kizji Pogost|houten tsjerken fan Kizji Pogost]]
Kizji (Russysk: Кижи) is in eilân yn de Mar fan Onega yn Ruslân. De houten tsjerken op it eilân hearre sûnt 1990 ta it wrâlderfskip fan UNESCO. Opfierd binne likernôch tachtich bouwurken fan Karelyske houtboukeunst.
It eilân is likernôch 7 kilometer lang en 0,5 kilometer breed en leit tusken in grut tal meastentiids lytsere eilannen.
Yn de 17e iuw foarme it eilân in skeakel yn de ferdigening fan it lân tsjin de Sweedske en Poalske ynkringers. Tusken 1769 en 1771 fûnen hjir ûnder it regear fan Katarina de Grutte inkelde grutte opstannen plak.
Yn de jierren 1950 ferdwûne de measte doarpen fan it eilân en tsjintwurdich wenje der noch ûngefear 100 persoanen ferdield oer twa doarpen. Foarhinne libben de minsken hjir benammen fan de fiskerij, hjoeddedei is it foaral it toerisme.
Hjoeddedei komme alle jierren ± 160.000 toeristen út de hiele wrâld nei it eilân.
It iepenloftmuseum
It eilân is benammen bekend fanwegen it iepenloftmuseum dat hjir yn 1960 iepene waard, dêr't de besiker yn de kunde komme kin mei de houten Karelyske arsjitektuer. Under de bouwurken binne tsjerken, hûzen, skuorren en in wynmûne. De 37 meter hege Transfiguraasjetsjerke (Преображенская церковь) waard foltôge yn 1714 en is in simmertsjerke, dy't mei in piramide fan 22 lytse sipels bekroand wurdt. Allinnich de houten laaien op de sipels binne mei in izeren spiker befêstige, de rest fan de tsjerke is sûnder izeren spikers boud.
De Tsjerke fan de Foarbea (Покровская церковь) kaam yn 1764 ree en is de wintertsjerke (d.w.s. de tsjerke is te ferwaarmjen en wurdt winterdeis brûkt). De ikonostaze fan dy tsjerke bestiet út 102 18e-iuwske ikoanen. De wintertsjerke hat op it flakke dak mar acht sipels, dy't om in sintrale sipel hinne groepearre binne. De beide tsjerken diele in klokketoer út 1863-1872 en hawwe in mienskiplike ôfreding. It gebiet binnen de ôffreding wurdt Kizji Pogost neamd. In tredde tsjerke is de Lazarustsjerke (Лазаревская церковь). Yn de Sovjet-tiid wiene de tsjerken fan 1937 oant 1994 sletten. Fierder binne der meardere kapellen en boerehûzen mei bygebouwen út oare Karelyske doarpen nei it iepenloftmuseum helle.
Rüdesheim am Rhein
Rüdesheim am Rhein is in stêd en gemeente yn de Hessyske Rheingau-Taunus-Kreis, Dútslân. De stêd leit foar Bingen am Rhein oer oan de súdlike poarte fan de Midden-Ryndelte. Rüdesheim falt mei de rest fan de Midden-Ryndelte ûnder it UNESCO-wrâlderfgoed. Op de hellings om de stêd hinne wurdt in soad oan wynbou dien. Dêrnjonken foarmet it toerisme in wichtige boarne fan ynkommen.
Skiednis
Rüdesheim wie al ier in delsetting fan Kelten, Ubii, Mattiacii, Romeinen, Alemannen en Franken. Nei alle gedachten waard al yn de Romeinske tiid oan wynbou dien. Troch in Feroneeske skinking ferstevigen de aartsbiskoppen fan Mainz harren posysje yn it Ryngoa. Hja wisten de ynfloed fan de Ryngreven werom te kringen en sa hiene de aartsbiskoppen it op 't lêst allinne foar it sizzen. Under aartsbiskop Bardo (1031-1051) waard de wynbou yn it Ryngoa, fral yn Rüdesheim, foar it earst planmjittich oantrune, dy't op fersyk fan de befolking foar dat doel it rûge lân by Rüdesheim en Eibingen oanmeitsje liet. Aartsbiskop Siegfried I wreide it aréaal sûnt 1074 fierder út troch bosken te kapjen. Yn de 150 jier dêrnei waard it hiele Ryngoa foar wynbou geskikt makke en dêrmei wie de basis lein foar de rykdom yn de tiid dy't folge.
Yn 'e 15 en 16e iuw bleau it Ryngoa mei troch de beskerming fan de lânwar oan de kant fan de Ryn frij fan kriichsgeweld. Meardere tuorren en in ringmuorre moasten de stêd foar oanfallen oer it lân behoedzje. Fan dy tuorren is allinne de "Adlerturm" ôerbleaun. Ek it skipferkear droech by oan de wolstân fan de stêd. Om't it paad yn Rüdesheim troch de steile helling fan de Ryn einige, moasten reizgers nei plakken as Lorch en Assmannshausen of noch fierder yn Rüdesheim wachtsje op in skip. Dat makke in grut tal herbergen yn Rüdesheim needsaaklik. Mei de Reichsdeputationshauptschluss kaam in ein oan de macht fan de aartsbiskoppen fan Mainz en waard it gebiet oerdroegen oan it Hartochdom Nassau. Rüdesheim krige op 1 jannewaris 1818 stedsrjochten.
Yn 1877 lei keizer Wilhelm I de earste stien foar it "Niederwalddenkmal", dat yn 1883 foltôge waard. It nasjonale monumint brocht in soad toeristen nei Rüdesheim, ynearsten op ezels mar sûnt 1885 mei in kabelbaan, dy't yn 1954 modernisearre waard.
De oant dan selstannige gemeente Eibingen waard tsjin it sin fan de bewenners yn 1939 troch Rüdesheimer nasjonaalsosjalisten by Rüdesheim yndield.
Op 25 novimber 1944, op de dei dat neffens de hilligenkalinder Katarina fan Aleksandrje betocht wurdt, lei in swier allieard bombardemint de omjouwing fan de katolike en protestantske tsjerke yn 'e jiske. By de oanfal op Rüdesheim kamen mear as 200 minsken om. Sûnt wurde op "Katharinentag" yn Rüdesheim de deaden betocht. Om romte te meitsjen foar de út it easten ferdreaune Dútsers ûnstiene yn Rüdesheim en Eibingen bûten de grinzen fan de bebouwing nijbougebieten: yn 1953 Windeck, yn 1970 Trift en yn 1977 Rüdesheim-East.
De âldste gebouwen fan de binnenstêd bleaune by it bombardemint op Rüdesheim sparre en al gau nei de weropbou wie Rüdesheim wer in toeristysk sintrum.
Stedsyndieling
Njonken de kearn Rüdesheim hearre sûnt 1939 it stedsdiel Eibingen mei it nei de Twadde Wrâldkriich boude Windeck en Trift en sûnt 1977 ek Assmannshausen, Aulhausen en Presberg ta de gemeente Rüdesheim am Rhein. De gemeente is ûnderferdield yn Ortsbezirke, dy't in eigen keazen ried hawwe. Rüdesheim en Eibingen foarmje tegearre it Ortsbezirk Alt-Rüdesheim.
Toerisme
De bekendste strjitte fan Rüdesheim is de Drosselgasse, in trije meter brede en 144 meter lange strjitte mei restaurants, bierhallen en winkels om oantinkens te keapjen. De stêd hat in kabelbaanstasjon, dy't toeristen oer de wynfjilden nei it Niederwalddenkmal transportearret.
De lizzing fan de stêd oan de Ryn soarget foar in soad libben yn 'e stêd. Der is in promenade mei hotels en restaurants dy't it útsjoch op de river hawwe. Toeristyske boaten farre regelmjittich mei fêste fartiden nei Rüdesheim en fan dêr nei oare plakken. Dêrnjonken hat de stêd in oersetferbining mei Bingen oan de oare kant fan de Ryn.
Minysearje
In minysearje is in tillefyzjesearje dy't mar út in beheind tal ôfleverings bestiet (soms 4 of 5, mar soms ek 12 of 16). Dy ôfleverings hawwe dan gauris de lingte fan in spylfilm (oardel oere), ynstee fan 'e 40 minuten oant in oere dy't normaal is foar gewoane tillefyzjesearjes.
In dúdlik ferskil tusken minysearjes en gewoane searjes is dat de personaazjes yn langrinnende tillefyzjeriges, lykas soapsearjes, plysjesearjes of komeedzjesearjes, gjin of amper karakterûntwikkeling trochmeitsje, om't se noch jierren mei moatte. Yn minysearjes, lykwols, dêr't it hiele ferhaal yn 't foar fêstleit, fynt yn 'e regel wol deeglik karakterûntwikkeling plak. Noch dúdliker is it ferskil op it mêd fan 'e ferhaallinen. Minysearjes fertelle ornaris mar ien grut trochrinnend ferhaal, wylst soapsearjes almar wer nije ferwikkelings op 't aljemint bringe, en by plysje- en komeedzjesearjes eltse ôflevering meastal in ôfrûne ferhaal omfiemet.
Daijiro Takakuwa
(10 augustus 1973) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Yokohama Marinos, Kashima Antlers, Tokyo Verdy, Vegalta Sendai en Tokushima Vortis. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 2000.
Odsherred (gemeente)
Odsherred is in gemeente op it Deenske eilân Sjælland. De gemeente ûntstie op 1 jannewaris 2007 yn it ramt fan de lanlike gemeentlike weryndieling troch de gearfoeging fan de trije eardere gemeenten op it skiereilân: Dragsholm, Nykøbing-Rørvig en Trundholm.
De gemeentlike tsjinsten binne ferspraat oer de trije eardere gemeenten yn Fårevejle Stationsby, Nykøbing Sjælland en Højby. It riedshûs stiet oan de Nyvej 22 yn Højby.
It skiereilân wurdt westlik begrinzge troch de Sejerø Bugt, noardlik troch it Kattegat en eastlik troch de Isefjord.
Tolkien Genoatskip Unquendor
It Tolkien Genoatskip "Unquendor" (Nederlânsk: Tolkien Genootschap "Unquendor") is in Nederlânske feriening dy't fêstige is yn Utert. De organisaasje waard op 22 septimber 1981 yn Foarburch oprjochte, mei as doel om it wurk fan 'e ferneamde Ingelske fantasy-skriuwer J.R.R. Tolkien yn Nederlân te promoatsjen en te fersprieden. In sekundêre doelstelling is om Nederlânske fans fan it wurk fan Tolkien in plak te bieden dêr't se mei-inoar sosjalisearje kinne.
Unquendor, dat him ynsprirearje liet troch de Britske Tolkien Society, ûntlient syn namme oan 'e troch Tolkien sels ûntwurpen elvetaal Quenya, wêryn't unque "holte" betsjut, en ndor "lân": "Hol(te)lân". It genoatskip telde by de oprjochting acht leden, mar groeide troch de jierren hinne stadich oan. Koart nei 2000, doe't de ferfilmings troch regisseur Peter Jackson fan Tolkien syn Lord of the Rings-trilogy útkamen, krige Unquendor goed 300 leden, mar neitiid belune dat wer. Sûnt likernôch 2010 is it ledetal stabyl bleaun om 'e 200 hinne. Unquendor jout fiif kear yn 't jier in eigen (papierren) blêd út, mei as titel Lembas.
Hoewol't Unquendor fan oarsprong in literêr genoatskip is, ûntstie der benammen sûnt de milenniumwiksel ek oandacht foar oare ferskynsels dy't mei it wurk fan Tolkien te krijen hawwe, lykas films, muzyk, yllustraasjes, klean, kompjûterspultsjes, boerdspullen, ensfh. Dêrmei is Unquendor net mear spesifyk in organisaasje fan boekelêzers, mar fan Tolkien-fans yn it algemien. Yn 2016 stipe Unquendor de útjefte fan dû. Liuwe H. Westra syn Fryske oersetting fan it twadde diel fan 'e Lord of the Rings-trilogy, De Twa Tuorren.
Abdij fan Riddagshausen
De abdij Riddagshausen wie in sistersiïnzerabdij ûnder Braunschweig yn de dielsteat Nedersaksen yn Dútslân.
It kleaster Riddagshausen waard stichte fan Ludolf fan Wenden en yn 1145 befolke út it Kleaster Amelungsborn wei (dat wer út it earste Dútske sistersiïnzerkleaster, Kleaster Kamp stichte wie). Al yn 1146 waard it kleasterbesit fergrutte troch Hindrik de Liuw mei it doarp Ritdageshusen en en yn de iuwen dêrnei wreide it besit him fierder út.
Abt Johannes Lorbeer (stoarn 1586) fierde yn 1569 foarfêst de Reformaasje yn. Fan 1625 ôf oan wie de earste teolooch fan it lân Brunswyk teffens abt fan Riddagshausen. Sûnt 1690 húsmanne dêr ek in foarneam Lutersk seminarium foar predikanten, de earste fan Dútslân. It seminarium en de kleaster mienskip waarden 1809 opheft. Yn 1776 kaam de abdij noch foar yn in list fan de Nederrynsk-Westfaalske Kreits.
It kleasterdomein wie fan 1822 oant 1934 in selsstannige gemeente.
De kleastergebouwen dy't de tiid trochstien hawwe binne de abdijtsjerke en it poartegebou, dêr't no it 'Sistersiïnzer Museum' yn sit.
Scream Award
De Scream Awards wiene in groep Amerikaanske prizen op it mêd fan film dy't útrikt waarden troch de tillefyzjestjoerder Spike TV, dy't ek de útrikkingsseremoanje útstjoerde. De prizen stiene dêrom ek wol bekend as de Spike TV Scream Awards. De prizen leine har ta op films fan 'e sjenres science fiction, sjenre en horror. De earste útrikking fan 'e Scream Awards fûn plak yn 2006. Nei de útrikkingsseremoanje fan 2011 waarden de prizen om net bekend makke redens ôfskaft.
Devin DeRay
Komôf
Fanwegen ûndúdlike en inoar tsjinsprekkende boarnen is DeRay har komôf net alhiel wis, mar wierskynlik waard hja berne yn Brazylje en as poppe oannommen troch itsij in Amerikaansk, itsij in Kanadeesk gesin. Neffens guon boarnen soe se opgroeid wêze yn Vancouver, yn 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia, wylst oare boarnen úthâlde dat se grutbrocht is yn Avilla, in stedsje yn 'e Amerikaanske steat Indiana. DeRay sels liet op har (ûnderwilens opdoekte) webside witte dat se net wist wat har etnysk komôf wie, en dat it har ek neat skele koe. Under har pornokarriêre koe se fanwegen har hûdskleur en oare uterlike eigenskippen lykwols muoiteleas trochgean foar sawol swart as Latina, en sels foar Hawajaansk.
Pornokarriêre
DeRay, dy't as bern oan turnjen, ballet en dressuer dien hie, ûndergie op har njoggentjinde in boarstfergruttingsoperaasje, wêrnei't se yn 1992 úteinsette mei in karriêre as stripper yn in ferskaat oan stripklubs yn hiel Noard-Amearika. Dêrnjonken posearre se ek as neakenmodel foar in grut tal neakenblêden, wêrûnder Score en Busty Beauties. Yn 1994 krige se bredere bekendheid doe't se meidie oan it New Year's Rotten Eve Pageant, in parody op in missferkiezing dy't útstjoerd waard op 'e Amerikaanske beteltillefyzje, en dy't betocht wie en presintearre waard troch de beruchte radiopresintator Howard Stern.