cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Registrearre partnerskip
Fersprieding
Lannen en territoaria dy't in foarm fan it registrearre partnerskip hawwe, wiene mids 2017: Andorra (2005), Argentynje (2015), Arûba (2016), Belgje (2000), Brazylje (2002), Dútslân (2001), Eastenryk (2010), Ekwador (2008), Estlân (2016), it Feriene Keninkryk (2005), Frankryk (1999), Frânsk-Sint-Marten (1999; ynkl. de oerseeske Frânske departeminten Frânsk-Guyana, Guadelûp, Majot, Martinyk en Réunion), Gibraltar (2014), Grikelân (2008), Hongarije (2009), Iislân (1996), Itaalje (2016), Jersey (2012), Kolombia (2009), Kosta Rika (1995), Kroaasje (2014), Lychtenstein (2010), Lúksemboarch (2004), Malta (2014), Man (2011), Nederlân (1998) en Karibysk Nederlân (2012), Nij-Kaledoanje (2009), Nij-Seelân (2005), Oerûguay (2008), Sily (2015), Sint-Bartelemy (1999), Sint-Pierre en Miquelon (1999), Syprus (2015), Sloveenje (2006),  Spanje (2010), Súd-Afrika (2006), Switserlân (2007), Tsjechje (2006), en Wallis en Fûtûna (2009),
Fierders bestiet it registrearre partnerskip ek yn 'e Amerikaanske steaten Hawaï (1997), Illinois (2011), Kalifornje (1999), Kolorado (2009), Maine (2004), Marylân (2008), Nevada (2009), Nij-Jersey (2004), Oregon (2008), Washington (2007), Wiskonsin (2009), it Distrikt Kolumbia (2002) en de stêd New York (1998); yn 'e Kanadeeske provinsjes Alberta (2003), Kebek (2002), Manitoba (2001) en Nij-Skotlân (2001); yn 'e Meksikaanske steaten Campeche (2013), Coahuila (2007), Jalisco (2013) en Meksiko-Stêd (2007); en yn 'e Australyske steaten Fiktoaria (2008), Nij-Súd-Wales (2010), Queenslân (2012), Súd-Austraalje (2017), Tasmaanje (2004) en it Australysk Haadstedsk Territoarium (2008).
Sitewaasje yn Nederlân
Yn Nederlân is it registrearre partnerskip ynfierd op 1 jannewaris 1998. It is wetlik fêstlein yn 'e kêsten 77a en 80a oant en mei 80g fan Boek 1 (oangeande famyljerjocht) fan it Boargerlik Wetboek. Yn Nederlân stiet in registrearre partnerskip frijwol gelyk oan in houlik. Sûnt 1 april 2014 wurde de man en de frou út in registrearre partnerskip automatysk foar de wet âlder fan 'e bern dy't nei it sluten fan dat partnerskip út harren relaasje berne wurde. As it om twa partners fan itselde geslacht giet, moat de partner dy't net de biologyske âlder fan in bern is, dat bern adoptearje om âlderlike rjochten te krijen.
Op in registrearre partnerskip binne yn Nederlân frijwol alle rjochten en ferplichtings fan tapassing dy't ek foar in houlik jilde, lykas de bepalings oer mienskip fan goed en houlikse betingsten mei útsûndering fan wat der oangeande skieding fan tafel en bêd fêstlein is. Ek foar de ûntbining fan in registrearre partnerskip, in saneamde partnerskipsskieding, jilde tsjintwurdich frijwol deselde regels as by in houlikse skieding. De Keninklike Notariële Beropsorganisaasje (KNB), wêryn't de notarissen yn Nederlân feriene binne, hat foarsteld om it registrearre partnerskip ôf te skaffen, mei't it hast net mear te ûnderskieden is fan in houlik.
Nettsjinsteande dat wurdt it almar populêrder as relaasjefoarm. Yn augustus 2017 rapportearre it Sintraal Buro foar de Statistyk dat yn Fryslân hieltyd mear pearkes in registrearre partnerskip oangeane ynstee fan yn it houliksboatsje te stappen. De gemeente Ferwerderadiel spande datoangeande de kroan, dêr't 51% fan 'e stellen foar in partnerskip ynstee fan in houlik keas. Ek op It Bilt en op Skylge wie it registrearre partnerskip tige populêr, wylst it op Flylân fan alle Fryske gemeenten it leechst skoarde. Lanlik synjalearre it CBS fierder de trent dat der op it plattelân folle mear fan it partnerskip gebrûk makke waard as yn 'e stêden, wat ferklearre waard trochdat yn 'e stêden in soad allochtoanen wenje, dy't konneksjes mei it bûtenlân ûnderhâlde dêr't in partnerskipsrelaasje net altyd as wetlik jildich beskôge wurdt. Behalven yn 'e stêden waard ek yn strang kristlike kriten lykas dielen fan noardlik Oerisel (Staphorst), de Feluwe, de Alblasserwaard en oare dielen fan eastlik Súd-Hollân, Toalen en Siuwsk-Flaanderen net folle gebrûk makke fan it registrearre partnerskip.
Mya Mason
Mya Mason, wiere namme: Kristina Enard (4 novimber 1984) is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn Denver, yn 'e steat Kolorado. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2003. Neffens har offisjele opjefte is se 1.56 m lang, mei in gewicht fan 50 kg en kupmaat 34D. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Maya Madison, Mya Johnson, Maya Mason, China, Mya en Mya Manson.
Franz Ferdinand (band)
thumb|225px|right|Franz Ferdinand yn 2004, mei Nick McCarthy op de foargrûn Franz Ferdinand is in Skotske rockband, oprjochte yn 2001 yn Glasgow. Nei in pear wikselingen hat de band in oantal jierren bestien út Alex Kapranos, (sjonger/gitarist), Nick McCarthy (gitarist), Bob Hardy (bassist) en Paul Thomson (drummer). Franz Ferdinand makket melodieuze, enerzjike gitaarrock dêr’t je goed op dûnsje kinne en is neamd nei de kroanprins fan Eastenryk-Hongarije dy’t yn 1914 fermoarde is. Dat wie eartiids de oanlieding foar de Earste Wrâldoarloch.
De band hat yn 2015 in album opnaam mei de Sparks, dy’t bekend binne fan de jierren santich hit “This town ain’t big enough fort the both of us”. It album waard FFS neamd wat stiet foar “Franz Ferdinand Sparks”. Yn 2016 hat gitarist Nick McCarthy de band ferlitten, om’t er mear tiid hawwe wol foar syn frou en bern. Hy is opfolge troch Dino Bardot (gitaar) en Julian Corrie (keyboards en gitaar). It nije album “Always Ascending” sil útbrocht wurde op 9 febrewaris 2018.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Panama
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Panama.
Gabriella Paltrova
Gabriella Paltrova, echte namme ûnbekend (Chicago, 22 juny 1991), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan mingd Syrysk-Armeensk, Angelsaksysk Amerikaansk en Russysk etnysk komôf, mei, nei eigen sizzen, mooglik noch in dripke Joadsk bloed dêropta. Hja hat yn it ferline ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Gabriella en Gabriella Roxxx. Neffens har offisjele opjefte is se 1.52 m, mei in gewicht fan 46 kg en kupmaat 32B.
Libben en karriêre
Gabriella Paltrova is hikke en tein yn Chicago, dêr't se opgroeide as lid fan 'e grutte Armeenske befolkingsgroep, yn in strang kristlik gesin. Neffens eigen sizzen wie se as famke tige bleu. Har ûnderwiis folge se foar in grut part oan priveeskoallen, wêrby't se op 'e middelbere skoalle slim narre waard. Yn 2010, doe't se achttjin jier wie, sette se útein mei wurk as stripper yn ferskate stripklubs yn Chicago. Yn in fraachpetear hat Paltrova útlein dat it strippen har selsfertrouwen joech, om't it har in beskate macht oer de tasjende manlju ferskafte.
Fia webcamwurk en fotoreportaazjes yn neakenblêden rekke Paltrova úteinlik by de Amerikaanske pornoyndustry behelle. Se ferfear nei Kalifornje, dêr't se har nei wenjen sette yn Los Angeles. Yn 2011, doe't se tweintich jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat Paltrova sûnt yn mear as 85 films spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Pure Play Media, Jules Jordan Video, Evil Angel, Hustler Video, Digital Sin, Devil's Film en Elegant Angel. Ek hat se in protte wurke foar pornosites as Reality Kings en Brazzers. Paltrova wennet op 't heden yn Las Vegas.
Olympysk Stadion
Stadions
Under oaren de neikommende stadions binne brûkt as it Olympysk Stadion.
Baltazar Maria de Morais Júnior
(17 juny 1959) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Grêmio, Flamengo, Palmeiras, Botafogo, Celta Vigo, Atlético Madrid, Porto, Stade Rennais, Goiás en Kyoto Purple Sanga.
Mimban
Mimban is in fiktive planeet út 'e Star Wars-franchise, dy't yntrodusearre waard yn 'e roman Splinter of the Mind's Eye, fan Alan Dean Foster, út 1978. De planeet waard ek neamd yn Rookies, ôflevering 5 út seizoen 1 fan 'e tekenfilmsearje Star Wars: The Clone Wars (2008). Op it wite doek wie Mimban foar it earst te sjen yn 'e film Solo: A Star Wars Story (2018). De sênes op Mimban waarden opnommen yn 'e Pinewood Studios yn Buckinghamshire.
Yn it Star Wars-hielal makket Mimban diel út fan it planetestelsel Circarpous yn 'e sektor mei deselde namme fan 'e krite fan it Stjerrestelsel dy't de Ekspânsjeregio neamd wurdt. It is in terrestryske planeet mei ien moanne. Mimban hat in tige fochtich klimaat en wurdt oerdutsen troch reinwâlden en sompen. Op 'e planeet hat him in lânseigen floara en fauna ûntjûn, mei ferskate eigen soarten yntelliginte bûtenierdske wêzens, wêrfan't de Mimbanezen de talryksten en wichtichsten binne. Mimban is fan belang omreden fan syn rykdom oan dylchstoffen en syn neite ta de Nanth'ri-hannelsrûte.
Yn 'e Kloane-oarloggen fjochtsje de Mimbanezen oan 'e kant fan 'e Galaktyske Republyk tsjin 'e Konfederaasje fan Unôfhinklike Stelsels. Yn Solo: A Star Wars Story foarmet de ynvaazje fan Mimban troch de striidkrêften fan it diktatoriale Galaktysk Keizerryk en de dridzige rinfuorgestriid dêr't dy ynfal mei mank giet, de eftergrûn foar de desersje út 'e Keizerlike ynfantery fan 'e haadpersoan Han Solo. Hy besiket de krimineel Tobias Beckett te sjantearjen om him mei te nimmen, mar Beckett jout him oan, wêrnei't in pear sadistyske soldaten him yn in soartemint tsjerker smite, dêr't in Wookiee finzen holden wurdt, mei as bedoeling dat de Wookiee him opfrette sil.
No wol it tafal dat Han Shyriiwook, de taal fan 'e Wookiees, ferstiet en sels in bytsje sprekke kin, en dêrmei wit er de Wookiee, dy't Chewbacca hjit, te bepraten om tegearre te ûntsnappen. Se sette nei de romtehaven ta, dêr't Beckett en syn binde dwaande binne om in militêr transportskip te stellen, dêr't se ferlet fan hawwe foar in oare misje. Beckett komt op syn eardere beslút werom en nimt harren mei, om't er beseft dat de ûnbidige lichemskrêft fan 'e Wookiee noch wolris fan pas komme kin.
Olympysk Stadion (Amsterdam)
It Olympysk Stadion fan Amsterdam waard boud yn 1928, foar de Spullen fan de IXe Olympiade, neffens in ûntwerp fan de arsjitekt Jan Wils. It hie doe plak foar 31.600 taskôgers. It stadion hat ek in toer, de Maratontoer, fan 42,195 meter heech. Op dy toer stiet in fjoerskeal dêr't yn 1928 foar it earst it Olympysk Fjoer yn baarne.
Nei de Spullen
Yn 1987 wie de gemeente Amsterdam fan doel en brek it stadion ôf. Dat waard lykwols noch krekt opkeard troch Monumintesoarch. Tusken 1996 en 2000 waard it stadion, dat yn de tuskentiid slim fertuteaze wie, yngreven opknapt. Dêrby is âl it felodroom weihelle. Hjoed de dei wurdt it stadion wer brûkt foar lytse en gruttere eveneminten, faak mei in Olympysk sportkarakter en der húsmanje sa'n tritich selsstannige ûndernimmingen. Fan 2005 oant 2014 wie der ek in sportmuseum, de Olympic Experience Amsterdam.
Sintraal Komitee 1945
It Sintraal Komitee 1945 (Nederlânsk en offisjeel: Centraal Comité 1945) wie in stifting yn 'e Fryske stêd Harns dy't fuort nei de befrijing fan Fryslân oan 'e ein fan 'e Twadde Wrâldoarloch oprjochte waard mei as earste doel om in befrijingsfeest te organisearjen. Foar de inisjatyfnimmers fan 'e organisaasje wie it Sintraal Komitee ek in manear om in frisse start te meitsjen los fan 'e foaroarlochske sitewaasje, doe't eltse Harnzer wyk en eltse maatskiplike pylder yn 'e stêd eigen feestorganisaasjes hie.
Njonken de organisaasje fan in befrijingsfeest foar ien kear woe it Sintraal Komitee ek fêste feest- en tinkdagen organisearje en kulturele aktiviteiten yn Harns befoarderje dy't it wenjen en wurkjen yn 'e stêd oanfiteren. Yn lettere jierren wie de stifting sadwaande belutsen by de Harnzer fierings fan Befrijingsdei en Deadebetinking, de feestwike yn juny, de yntocht fan Sinteklaas en withoefolle oare weromkearende eveneminten of feesten foar ien kear. Fierders ekploitearre it Sintraal Komitee tweintich jier lang, fan 1971 oant 1991, it sosjaal en kultureel sintrum Trebol (dat yn 2020 sloopt waard om romte te meitsjen foar nije wenningbou).
Begjin 2020 makke it Sintraal Komitee bekend dat it ornearre dat syn doelstellings nei 75 jier folslein berikt wiene. It wie de bedoeling om mei de organisaasje fan 'e festiviteiten yn it ramt fan Befrijingsdei, op 5 maaie 2020, in ein oan it wurk fan 'e stifting te breidzjen, mar dat moast troch de pandemy fan it koronafirus spitigernôch oergean. Wol organisearre it Sintraal Komitee yn novimber 2020 noch ien kear de útrikking fan 'e Anton Wachterpriis, in oanfiteringspriis foar debutearjende skriuwers.
Ta gelegenheid fan 'e opheffing fan it Sintraal Komitee waard troch de stifting, y.g.m. Flevomedia en de Feriening Ald Harns, in livich boek útbrocht mei as titel De Bevrijding van Harlingen/75 Jaar Centraal Comité 1945. Dat boekwurk bestie út twa dielen; yn it earste part waard beheind ferslach dien fan 'e Twadde Wrâldoarloch yn Harns (dêr't al earder wiidweidiger oer ferteld wie yn 'e boeken fan histoarikus Jan Norg), wylst yn it twadde diel de skiednis fan it Sintraal Komitee sels beskreaun waard. It wurd foarôf fan it boek wie fan 'e hân fan boargemaster Roel Sluiter.
Olympysk Stadion (Antwerpen)
It Olympysk Stadion fan Antwerpen waard boud yn 1920 en hie doe plak foar 12.771 taskôgers. It wurdt 't Kiel neamd, nei dy wyk dêr't it stiet. By de Olympyske Simmerspullen 1920 waarden yn it stadion atletyk, fiifkamp, fuotbal, hynstesport, hokky, korfbal, rugby, toulûken, turnen en wichtheven dien.
Tsjerke fan Offenwier
De Tsjerke fan Offenwier (ek: Herfoarme tsjerke of Nikolaastsjerke) is in oarspronklik oan Nikolaas fan Myra wijde tsjerke oan de Fiifgeawei yn Offenwier.
Skiednis
Doe't der yn 1984 troch it fersakjen fan de súdlike muorre fan de tsjerke stikken fan it plafond delkamen en der in ûndersyk folge nei de steat fan it gebou, die bliken dat efter de 19e iuwske muorren noch it âlde tsjerkegebou út 1335 oanwêzich is. Dêrmei waard it ienfâldige tsjerkje fuort it âldste gebou fan de gemeente Snits.
Healwei de 19e iuw waard it midsiuwske sealtsjerkje mei nije bakstiennen ommitsele. Ek krige it om dy tiid hinne in plafond fan stúkwurk. De bou fan it houten tuorke folge yn 1882.
Yn de Twadde Wrâldkriich waard de klok út 1637 troch de Dútsers foardere. De hjoeddeiske liedklok waard yn 1948 ferfongen en draacht de tekst: 1943 / Geveld door Duitsch geweld / Door burgerij en Kerkvoogdij hersteld 1948 / Luiden wil ik voor de dooden / Levenden ter Kerke nooden.
Oargel
It oargel waard yn 1907 troch Bakker & Timmenga út Ljouwert boud en is op 8 jannewaris 1908 yn gebrûk nommen.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Perû
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Perû.
Adílson Batista
(16 maart 1968) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Atlético Paranaense, Cruzeiro, Internacional, Atlético Mineiro, Grêmio, Júbilo Iwata en Corinthians.
Grutte Priis Formule 1 fan Kanada 1984
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Kanada 1984 yn Montreal op 17 juny 1984. It wie de sechsde race fan 16 races fan de Formule 1 yn 1984 en waard op it Sirkwy Gilles Villeneuve hâlden. De race waard hâlden oer 70 omgongen, op it 4,10 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 308,700 km kilometer.
Jaimie Alexander
Jaimie Alexander (Greenville (Súd-Karolina), 12 maart 1984) is in Amerikaansk film- en tillefyzje-aktrise. Hja is benammen bekend wurden troch har rollen yn 'e tillefyzjesearjes Kyle XY en Agents of S.H.I.E.L.D. en yn 'e films Thor, it ferfolch dêrop Thor: The Dark World, en The Last Stand.
Jonkheid en oplieding
Alexander waard yn 1984 berne yn Greenville, yn 'e Súdlike Amerikaanske steat Súd-Karolina, mar se groeide op yn it Teksaanske Grapevine, dêr't har âldelju hinne ferhuzen doe't se fjouwer jier wie. Hja wie it iennichste famke yn in húshâlding mei fiif bern.
Op 'e legere skoalle sette Alexander foar it earst útein mei aktearjen, mar op 'e middelbere skoalle waard se út 'e teäterklub set om't se net sjonge koe. Sadwaande lei hja har yn dy tiid benammen ta op sport. Mei santjin jier naam se it plak fan in freon yn by in ôfspraak mei in talintescout, en sa kaam se yn 'e kunde mei har lettere manager Randy James, dy't har in pear senario's tastjoerde. Nei't se slagge wie foar har middelbere-skoaleksamen, ferfear se nei Los Angeles om in aktearkarriêre nei te stribjen.
Karriêre
Yn 2003 kaam dy karriêre fan 'e grûn, doe't Alexander cast waard yn 'e haadrol fan Hanna Thompson yn 'e lowbudgetfilm The Other Side, dy't útkaam yn 2006 en ferskate prizen wûn. Neitiid ferfolle se lytsere rollen en gastrollen yn oare films en yn ferskate tillefyzjesearjes, lykas de komeedzjesearje It's Always Sunny in Philadelphia en de plysjesearjes Bones en CSI: Miami. Yn 2006-2007 fertolke Alexander de fêste rol fan Caitlin Porter yn 'e rige Watch over Me. Teffens hie se de haadrol yn 'e horrorfilms Rest Stop (2006) en Hallowed Ground (2007).
Har trochbraak kaam foar Alexander mei har rol fan Jessi yn 'e tillefyzjesearje Kyle XY, dy't se fan 2007 oant 2009 fertolke. Dêryn spile se in boppeminsklik bejeftige mar emosjoneel betize famke, dat besiket har wei yn 'e wrâld te finen. In oare fêste rol hie Alexander fan 2015 oant 2020 yn 'e aksjesearje Blindspot. Om utens krige Alexander yn 2011 bekendheid mei har rol as Sif, de Germaanske goadinne fan nôt en wyn, yn 'e superheldefilm Thor fan 'e Marvel Studios. In oare bekende rol fan Alexander wie dy fan helpsheriff Sarah Torrance yn 'e aksjefilm The Last Stand, út 2013, mei Arnold Schwarzenegger yn 'e haadrol.
Njonken har aktearwurk is Jaimie Alexander ek belutsen by oare projekten. Sa wurke se yn 2009 mei oan 'e fideoklip fan it nûmer Save You, fan Matthew Perryman Jones. Ek hat se yn 'e sjuery sitten fan it realitytillefyzjeprogramma Project Runway.
Priveelibben
Yn 2012 rûn Alexander slimme ferwûnings oan 'e rêchbonke op doe't se op in reinige moarn op 'e set fan Thor útglied op in metalen trep en op 'e rêch op 'e triemmen delkaam. Dat smiet har in hernia op en teffens rekke har lofterskouder út it potsje. It duorre in moanne ear't se safierhinne opbettere wie dat se de opnamen fan 'e film ferfetsje koe.
Yn 2012 begûn Alexander in relaasje mei de akteur Peter Facinelli, nei't hja op 'e filmset fan Loosies mei-inoar yn 'e kunde kommen wiene. Yn maart 2015 ferseine se har oaninoar, mar yn febrewaris 2016 ferbrieken se de ferloving.
By de opnamen fan 'e aksjesearje Blindspot (2015-2020) rûn Alexander in grut tal ferwûnings op, wêrûnder nije hernia's oan 'e rêch, in brutsen noas, it rjochterskouder út it potsje, in brutsen rjochterwiisfinger, in brutsen lofterfoet, in brutsen rjochterfoet, trije kear brutsen teannen oan 'e lofterfoet, ien kear brutsen teannen oan 'e rjochterfoet, de ûnderkaak út it potsje en ferskate oare ferwûnings dy't se omreden fan har kontrakt net iepenbier meitsje mocht.
Yn maart 2018 waard Alexander yn it sikehûs opnommen foar in operaasje om har barsten blineterm te ferwiderjen.
Marije Cornelissen
Marije Cornelissen (Stiens, 9 maart 1974) is in Nederlânsk politika út namme fan GrienLinks. Sûnt july 2009 is hja lid fan it Europeesk Parlemint.
Libben
Cornelissen waard grutbrocht yn in links en feministysk oriïntearre hûshâlding. Al mei hiel jonge jierren die hja mei oan allerhanne politike demonstraasjes, ûnder oare de demonstraasjes tsjin de oanwêzigens fan kearnwapens yn Nederlân. Sy gie nei in katolike basisskoalle en wie dêr de iennichste ateïstyske learling. Cornelissen studearre letter ynternasjonale betrekkingen oan de Universiteit Utert en spesjalisearre har yn konfliktstúdzjes.
As opsketten fanke waard Cornelissen aktyf yn GrienLinks. Tusken 1996 en 1997 wie se beliedsmeiwurker frouljusrjochten by Europeesk Parlemintariër Nel van Dijk. Dêrneis is hja aktyf yn it Feministysk Netwurk fan GrienLinks, dêr't hja foarsitten fan is tusken 1996 en 2001. Ek yn de Europeeske Griene Partij ward hja har. Tusken 1997 en 1999 koördinearrett se de dialooch tusken Grienen út East en West-Europa en fan 1999 oant 2006 is hja ôffurdige fan GrienLinks by de Europeeske Griene Partij. Tusken 1997 en 1999 wurket hja by it partijburo fan GrienLinks en 2001-2005 is se lid fan it partijbestjoer fan dy partij. Tusken 2002 en 2003 is hja ad interim as ynternasjonaal sekretaris, dêr't sy benammen dwaande wie mei it organisearjen fan opposysje tsjin de Oarloch yn Irak. Sadwaande wie hja GrienLinks-ôffurdige by it platfoarm tsjin de nije oarlocht en de International Coalition against the War in Iraq. Yn 2004 stie hja op it achste plak fan de list fan GrienLinks foar it Europarlemint, te leech om keazen te wurden.
Oant 2009 wurke Cornelissen as direkteur fan it Buro Antidiskriminaasjesaken fan Noard-Hollân Noard. Njonkendat is sy sûnt 2006 lid fan de stedsdielried Zuideramstel dêr't hja foarsitter fan is. By GrienLinks is sy lid fan de partijried sûnt 2008; dat wie hja ek yn 2005-2006.
Polityk
As kandidaat foar it Europeesk Parlemint yn 2009 profilearre hja har op it mêd fan sosjale saken, emansipaasje en anti-diskriminaasje. Sy pleite foar in sterke soldêrens tusken de Europeeske lidsteaten. It partijkongres sette har op in ûnferkiesber achte plak op de list. GrienLinks krige lykwols in tredde sit, restsit, en doe waard hja dochs noch keazen. Sûnt 14 july 2009 siet hja yn it Europeesk Parlemint. Cornelissen wie lid fan de kommissy Sosjale Saken en Wurkgelegenheid en plakferfanger foar de kommisje Bûtenlânske Saken. Teffens wie sy ien fan de ficefoarsitters fan de griene fraksje. By de Europeeske Parlemintsferkiezingen fan 2014 koe Cornelissen net op 'e nij keazen wurde. Nei de polityk waard Cornelissen direkteur fan de Nederlânske tûke fan UN Women.
List fan planetoïden 81601-81700
Dit is in list fan planetoïden 81601-81700.
Reginald fan Crawford
Libben
Oer Crawford is net sa'n protte bekend. Hy moat yn 'e twadde helte fan 'e trettjinde iuw yn Skotlân berne wêze. It is mooglik dat er besibbe wie oan de Ronald fan Crawford dy't troch de Ingelsen ophongen waard yn 'e Skuorren fan Ayr, mar dy eventuële famyljebân is ferdizene troch brekme oan gegevens en lettere legindefoarming.
Doe't Skotlân nei de nederlaach fan it Skotske leger yn 'e Slach by Dunbar yn 1296 ûnder Ingelsk bestjoer kaam te stean, waard Crawford oansteld as sheriff fan Ayr. Yn juny 1297 wied er ien fan ferskate Skotske eallju dy't troch de Ingelsen frijlitten waarden yn ruil foar in ûnthjit dat se tsjin 'e opstanneling Andréas fan Moray stride soene. Dat suggerearret dat Crawford him yn maaie 1297 by de rebûlje fan William Wallace oansletten hie, mar dat er him op 7 july, yn 'e mande mei û.m. Jakobus Stewart, 5e grutsteedhâlder fan Skotlân, Robert Wishart, biskop fan Glasgow, en Robert fan Bruce, greve fan Carrick, by de saneamde Kapitulaasje fan Irvine, oerjûn hie oan 'e Ingelsen.
Nei't de greve fan Carrick him ein maart 1306 te Scone ta kening Robert I fan Skotlân kroane litten hie, ûntjoech Crawford him ta ien fan syn oanhingers. Yn febrewaris 1307, doe't hiel Skotlân suver noch troch de Ingelsen behearske waard, diene de nije kening en syn folgelingen yn twa groepkes in ynfal yn it súdwesten. Ien legerke, ûnder lieding fan himsels en syn broer Edwert, gie oan lân by it Kastiel fan Turnberry en sette yn Galloway útein mei in guerrilja-oarloch.
It oare legerke, besteande út 'e bemanningen fan achttjin galeien, yn totaal sa'n 1.000 man, kaam in ein súdliker oan lân, by Stranraer. Oan it haad fan dizze kloft stiene de beide jongere bruorren Aleksander en Tomas fan Bruce, Crawford en Malcolm MacQuillan, hear fan Kintyre. Hja waarden lykwols al rillegau ynsletten en nei de Slach by Loch Ryan, op 9 en 10 febrewaris, ta oerjefte twongen troch pleatslike troepen ûnder Duncan MacDowall, in oanhinger fan Jan fan Comyn, greve fan Buchan, de aartsrivaal fan Robert fan Bruce.
Krekt as Aleksander en Tomas fan Bruce waard Crawford oerbrocht nei Carlisle, yn noardlik Ingelân, dêr't er mids febrewaris 1307 troch ophinging eksekutearre waard.
Richard Evelyn Byrd
thumb|Monumint ta oantins fan Byrd op basis McMurdo Richard Evelyn Byrd, (Winchester, 25 oktober 1888 – Boston, 11 maart 1957) wie in Amerikaansk ûntdekkingsreizger, loftfeartpionier en rear admiral, dy't ferneamd waard fan syn tochten nei de Noard- en Súdpoal. Der wurdt lykwols twifele oer syn sizzen dat er de Noardpoal berikt hat.
Biografy
Byrd kaam út ien fan de meast begoedige en machtichste famyljes fan Firginia, dy't ek ien fan earste Jeropeeske famyljes wie dit harren yn dy steat festigen. Ta syn foarâlden hearden Ingelske kolonist John Rolfe en dy syn ferneamde Yndiaanske frou Pocahontas. De broer fan Byrd wie senator yn Firginia. Byrd woe karriêre meitsje de marine. Doe't er tweintich begûn er oan de oplieding en tsjinne dêrnei op ferskate marineskippen. Neidat er syn ankel ferbrizele yn 1916 oan board fan de Dolphin koe dat net mear en krige er funksjes by marineynstellingen oan 'e wâl.
Dêrnei ambiearre Byrd in karriêre as fleander. Hy hie fral niget oan de technology fan fleantugen. Dy wie nij, want de fleanderij stie noch yn de berneskuon. Fan jongs ôf oan wie Byrd al nijsgjirrich nei de poalgebieten. Hy wie fêst fan doel dy te ûndersykjen. Syn earste ûndernimming op dat mêd wie in fleanreis oer Grienlân yn 1925, tegearre mei Donald MacMillan.
Flecht nei de Noardpoal yn 1926
Byrd finansierre sels in ekspedysje nei Arktika, de Noardpoal. Op 9 maaie 1926 soe it heve. Dy dei gie Byrd mei Floyd Bennett, dy it fleantúch bestjoerde, út Ny-Ålesund op Spitsbergen wei op reis nei de poal. Dêrmei skreaune se skiednis. Der wie nammentlik noch nea ien oer de Noarpoal flein. Doe't Byrd en Bennett werom kamen waarden se as helden ynhelle en ûnderskieden. Letter waard op grûn fan ûndersyk fan harren lochboeken lykwols twifele oft hja wier boppe de Noardpoal west hawwe
Fierdere ûndernimmingen
Koart skoft nei de tocht oer de Noardpoal, makke Byrd foar it earst yn de skiednis in fleantocht mei in fleantúch mei mear as ien motors oer de Atlantyske Oseaan op 28 en 29 juny 1927 yn in Ford AT-5 Trimotor (Charles Lindbergh wie de earste yn in ienmotorich tastel op 21 maaie fan dat jier). De oare bemanningsleden op dy flecht wiene Bernt Balchen, Bert Acosta en luitenant George Noville. Werom yn de Feriene Steaten waarden Byrd and Noville ûnderskieden mei it Distinguished Flying Cross. Acosta en Balchen koene dy ûnderskieding net krije meidat sy boargers wiene.
Dêrnei rjochte Byrd him op Antarktika en de Súdpoal. Hy soe totaal fiif ekspedysjes nei dat kontinint ûndernimme (1928-30 / 1933-35 / 1939-40 / 1946-47 / 1955-56). Meidat er wilens ferneamd wie, hoechde er him net mear om it jild foar dy reizen te bekroadzjen.
By de earste ekspedysje fleach er op 28 en 29 novimber 1929 as earste oer de Súdpoal. Byrd boude letter dêr in basis dy't de namme Little America ('Lyts Amearika') krige, útrisd mei trije fleanmasines, trije hûneteams, fotografen en radiotechnisy, mei it doel de Súdpoal te ûndersykjen. Mei de lettere ekspedysjes hat Byrd in wichtige bydrage levere foar de geografy fan dy kontreien, mei fan gefolch dat syn heitelân, de Feriene Steaten, it ferkende gebiet as eigendom opeaskje koe.
Grutte Priis Formule 1 fan Kanada 2002
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Kanada 2002 yn Montreal op 9 juny 2002. It wie de achtste fan 17 races fan de Formule 1 yn 2002. Hy waard op it Circuit Gilles Villeneuve hâlden. De race waard hâlden oer 	70 omgongen, op it 4,4 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 305 kilometer.
Ashley Fox (pornografysk aktrise)
Ashley Fox (30 novimber 1985) is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn steat Louisiana. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2002. Neffens har offisjele opjefte is se 1.75 m lang, mei in gewicht fan 59 kg en kupmaat 32C. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Ashley Foxxx, Ashley en Pearl.
McKenzie Lee
McKenzie Lee, echte namme: Paula McQuone (Leicester, 16 maaie 1979), is in rêstend Britsk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan etnysk Ingelsk komôf. Neffens har offisjele opjefte is se 1.63 m, mei in gewicht fan 48 kg en kupmaat 32DD, dy't se krigen hat troch in boarstfergruttingsoperaasje te ûndergean. Lee hat sein dat se harsels beskôget as biseksueel. Hja hat twa dochters.
Libben en karriêre
McKenzie Lee is hikke en tein yn 'e stêd Leicester, yn it Ingelske greefskip Leicestershire. Yn fraachpetearen hat se oanjûn dat har mem nymfomane trekjes fertoande, en dat se fanôf in jier as fiif fierhinne troch har heit grutbrocht is. Se wie in hoart cheerleader foar de fuotbalklub Leicester City F.C., foar't se úteinlik in karriêre as stripper begûn yn in ferskaat oan Ingelske stripklubs, earst yn Birmingham en letter yn Londen. Yn totaal wurke se seis jier as stripper foar't se yn 2003, doe't se 24 jier wie, har debút makke yn in pornografyske film.
Yn 'e jierren dêrnei wurke Lee û.m. foar it Sweedske Private-label en mei hast de hiele Britske pornoyndustry. Se stie as neakenmodel yn 'e Britske edysje fan 'e Playboy en presintearre op 'e Britske beteltillefyzje de programma's Night Callers en Babe Cast. Ein 2004 ferfear Lee nei de Feriene Steaten, dêr't se foar it earst op Playboy TV ferskynde yn it programma Night Calls, op âldjiersjûn 2004, om dêrnei yn 2005 as ynterviewster foar Playboy de útrikking fan 'e AVN Awards te ferslaan. Dy jûns kaam se foar it earst yn 'e kunde mei pornostjer Jenna Jameson. Op 22 maart 2005 tekene Lee in kontrakt by Jameson har studio ClubJenna; dat wie trije wiken nei't se yn Amearika úteinset wie mei wurkjen.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat Lee yn totaal yn 133 pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as ClubJenna, Private, Digital Playground, New Sensations, Evil Angel, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Penthouse, West Coast Productions, Zero Tolerance, Jules Jordan Video, Adam & Eve, Third Degree Films, Sin City, Hustler Video, Pure Play Media, Diabolic Video, Shane's World, Digital Sin, Devil's Film en Red Light District. Ek hat se in protte wurke foar pornosites as Brazzers, Naughty America en Reality Kings. Lee hat ienris, yn 2006, in AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld) wûn, en troch de jierren hinne hat hja der nochris sân nominaasjes foar yn 'e wacht sleept.
Bellingwolde
thumb|Topografyske kaart fan Bellingwolde út 1933 thumb|Magnustsjerke fan Bellingwolde thumb|It âlde rjochthûs thumb|Ien fan de kapitale pleatsen oan de Hoofdweg thumb|De remise fan de O.G. oan de Oudeschanskerweg Bellingwolde (Grinslânsk: Ben(ne)wolle of Bennewold) is in doarp yn de gemeente Westerwâlde yn de provinsje Grinslân. It doarpsgebiet omfiemet ek de útbuorrens Den Ham, Rhederbrug en Rhederveld en hie yn 2019 3265 ynwenners. It doarp hat it karakter fan in streekdoarp en hat in lingte fan wol 4 kilometer. It is in beskerme doarpsgesicht. Fan 1811 oant 1968 wie Bellingwolde in selsstannige gemeente, doe't it opgie yn de gemeente Bellingwedde. Dy gemeente gie op 1 jannewaris 2018 op yn de nije gemeente Westerwâlde.
Yndieling
Bellingwolde hie om 1800 hinne tsien buorskippen, dy't elts haren eigen buertgilde hiene. Fan noard nei súd: Koudehoek, Hamdijk, Den Ham, De Lethe, Hof, Kerk, Middel, Loug, Overeind en Bovenstreek. Loug, dat Grinslânsk foar "doarp" betsjut, is it sintrum fan it doarp.
Namme
De namme komt fan wold (sompich bosk) fan it laach Billinga, in ôflieding mei it taheaksel -ing fan de persoansnamme Bille.
De namme kaam foar as Hues to Billinge (1482), Billinghewolde (1498), Byllynckwolt (1517), Bellinckwolt (1536) en Bellingewolde'' (1840).
Skiednis
Bellingwolde ûntstie yn de Midsiuwen as in feanterijdoarp fan de rivier de Westerwâldske Aa ôf. It hearde ynearsten by de âlde Fryske goa it Reiderlân, mar troch de oerstreamings fan de Doalert bedarre in grut part fan dy goa yn de see. Bellingwolde en Blijham waarden by Westerwâlde foege, wylst Wynskoat, Hilligerlee, Westerlee en Beerta by it Aldamt kamen. Ek it ferdronken Doalertdoarp Houwingaham mei de delsettings Hamdijk en Den Ham of Nye Ham kamen by it karspel Bellingwolde. De kearn fan it doarp ferhuze nei in hegere sânrêch oan 'e râne fan it heechfean dat part fan it Boertanger Fean wie.
It doarpslint skate dêrnei suver de klaaigrûn fan de Doalert fan de efterlizzende feangrûn, dat fanút Bellingwolde oanmakke waard. Dêr ûntstiene dochterdelsettings lykas De Lethe, Veendijk en Rhederbrug. It langhalige ferkavelingspatroan om it doarp hinne is tsjûge dêrfan. Ek waard fanút Bellingwolde lân fan de Doalert werom wûn.
De hearlikheid Bellingwolde en Blijham cum annexis kaam yn 1530 tegearre mei Westerwâlde yn hannen fan hege amtners en harren neisiet. De neisiet fan steedhâlder Jan fan Arenberch ferkochten it gânse gebiet yn 1617 oan de menniste keapman Willem van Hove, dy't fan doel wie en bedykje de grutte kwelders. Om't Van Hove oan deselde kant as Johan van Oldenbarnevelt wie, moast er nei it bûtenlân flechtsje, want de ynwenners wegeren him as lânshear te erkennen. De stêd Grins kocht Westerwâlde en Bellingwolde yn 1619, ek om nije polders te bedijen. Yn de nije polders kamen de fêstings Boneskâns (1589), Aldeskâns (1593) en Lange-ikkerskâns (1628), dat wynliken op Eastfrysk grûngebiet lei.
Tsjerklik foelen Bellingwolde en Blijham ûnder it Bisdom Osnabrück, mar de befolking waard yn de sechtjinde iuw foar it grutste part protestantsk. Nei de Reduksje fan Grins yn 1594, waarden de twa doarpen oan de klassis Aldamt taheake. De hearlikheid hie hast gjin religieuze minderheden, mar der kamen nettsjinsteande yn de achttjinde iuw in katolike en in luterske tsjerke yn Wynskoatersyl, dy't benammen troch leauwigen út Wynskoat besocht waarden.
Sûnt de njoggentjinde iuw wurdt Bellingwolde ek wol ta it Aldamt rekkene, om't de grutte klaaipleatsen en de tsjinstellings tusken de grutboeren en de lânwurklju. De goede klaaigrûn soarge foar goede opbringsten en dus in woltierige boerestân. De grutte ikkerboubedriuwen diene it tige goed troch de hege nôtprizen tusken 1850 en 1875. Grutte en moaie pleatsen komme ek fan dy tiid. Yn dyselde tiid woeks it doarp nei it suden. Foar de woltierige boerestân (foar in part) oer stiene de ferearme lânwurklju en lytse boeren. Dy spannings tusken de beide groepen laten ta rebûlje yn 1892 dy't mei help fan plysjetroepen delslein waard. Yn de tiid tusken de beide wrâldkrigen kaam it twaris ta lange stakings.
Nei de Twadde Wrâldkriich naam it belang fan de lânbou ôf. Troch meganisaasje yn de lânbou ferfearen der in soad lânwurklju. Troch de ruilferkavelings yn de sechtiger en de santiger jieren fan de tweintichste iuw ferdwûn de langhalige feankavels foar it grutste part. It doarp ûntjoech him mear as in forinzedoarp en ek it toerisme waard fan grutter belang.
Ferfier
Yn 1900 iepene trammaatskippij Wynskoat-Bellingwolde syn hynstetramline tusken de twa plakken. Yn 1912 waard dy maatskippij oernaam troch de nij oprjochte Stoomtramweg-Maatschappij Oost-Groningen, dy't de line omboude ta in stoomtramline en yn 1917 ried de earste stoomtram. Yn 1948 waard it tramferfier opheft. De remise dêrfan stiet noch hieltyd oan de dyk nei Aldeskâns.
It Veendiep ferbynt Súd-Bellinwolde mei de Westerwâldske Aa. Yn 1911 waard it B.L. Tijdenskanaal groeven dêr't by Rhederbrug yn it uterste noarden fan it doarp plakken om te lossen kamen. Beide kanalen wurde hjoed-de-dei brûkt foar de plezierfeart.
Meagan Reed
Meagan Reed (4 septimber 1973) is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 1997. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Meagan, Meagan Read, Meagen Reed, Megan Reed en Nila.
Gasselternijveen
Gasselternijfean (Gasselternijveen) is in doarp yn de Drintske gemeente Aa en Hunze. It doarp leit oan de eastlike kant fan it rivierke de Hunze.
Skiednis
Offisjeel waard it doarp yn 1662 stifte, mar al earder wiene fral ynwenners út Gasselte begûn mei it ferfeantsjen fan it gebiet. It gebiet wie foar it measte fan boeren út de marke Gasselte en hja ferkochten in grut diel fan it gebiet oan de sekretaris fan it Lânskip Drinte mei twa kompanjons. Nei't dy de Hunze better befarber makke, waard der útein set mei it graven fan in kanaal foar it ôffieren fan de turf. Yn de rin fan de tiid ûnstiene Gasselternijfean en Gasselterboerfean.
Nei't it winnen fan turf yn it neagean rekke, farden de skippers mei oare fracht fierder nei lannen oan de Eastsee en Noardsee. Mei't de skippen grutter waarden, koene de skippen fansels net mear yn it doarp oanlizze, mar bleaune se yn havens oan see. En sa koe it dat Gasselternijfean yn 1912 wat it tal registrearre skippen oanbelanget noch it fjirde plak fan Nederlân wie. Nei 1920 rekke de skipfeart yn it neigean. De wynwizers fan de Protestantske tsjerke fan Gasselternijfean ferwize lykwols noch jimmeroan nei de ekonomyske pylders fan eartiids: in hynder foar de lânbou en in skip foar de skipfeart.
It besjen wurdich
Under de monuminten fan it doarp binne de Protestantske tsjerke en de mûne De Juffer, it eardere gemeentehûs en in pear kapteins- en skipperswenten. Súdwestlik fan it doarp is it natuerûntwikkelingsgebiet Oude Weer oanlein.
Sint-Annatsjerke (Jerevan)
Skiednis
Op 4 july 2009 waard ûnder lieding fan katolikos Karekin II de grûn wijd foar de bou fan de Sint-Annatsjerke en in oanbuorjende kompleks, dat tsjinje moast foar de residinsje fan de katolikos yn Jerevan. De plechtichheid waard bywenne troch presidint Serzh Sargsyan en tal fan oare pommeranten. Oanwêzich wiene ek Hirair Hovnanian en syn frou Anna, Amearikanen fan Armeenske komôf dy't de bou fan de tsjerke mooglik makken.
It ûntwerp foar de tsjerke is fan de arsjitekt Vahagn Movsisyan. Westlik fan de tsjerke stiet de residinsje fan de katolikos.
Fersetsmonumint Wolvegea
thumb|Fersetsmonumint Wolvegea It fersetsmonumint yn Wolvegea is in monumint ta oantins fan it Nederlânsk ferset yn de Twadde Wrâldoarloch.
Skiednis
De Utertske byldhouwer Jan van Luijn krige yn 1947 fia arsjitekt D. Witteveen it fersyk in befrijingsmonumint foar Wolvegea te meitsjen. Neffens syn biografy neamde er it Eenheid tussen man en vrouw in de oorlogsjaren. Van Luijn makke ek fersetsmonuminten foar Appelskea en Ferwert.
It monumint waard op 3 maaie 1952 yn de tún fan it Hûs Lindenoard ûntbleate.
Beskriuwing
De ûnûnderbrutsen bân yn de sokkel stiet symboal foar de ûnderdrukking yn de oarlochsjierren. Dêrboppe steane in man en in frou dy't de touwen om harren earms loslûke en elts mei in foet op in deltwongen draak stean.
Yn de sokkel is in tekst fan J.K. Dijkstra oanbrocht: MAN EN VROUW IN BANGE TIJD EEN IN LIJDEN. EEN IN STRIJD. 1940 - 1945
The Dukes of Hazzard (telefyzjesearje)
The Dukes of Hazzard ("De Dukes út Hazzard") wie in tige súksesfolle Amerikaanske tillefyzjesearje dy't 7 seizoenen rûn, fan jannewaris 1979 oant febrewaris 1985. De rige waard yn in grut tal lannen útstjoerd; yn Nederlân wied er by de AVRO te sjen. It gie oer de aventoeren fan in famylje (de Dukes) yn it plakje Hazzard, earne yn it Suden fan 'e Feriene Steaten, dy't it net sa nau naam mei de wet, mar dochs troch en troch rjochtskepen wie. Harren tsjinstanners wiene de korrupte county-kommissaris J.D. Hogg en dy syn sweager, de ûnnoazele sheriff Rosco P. Coltrane, dy't se eltse kear wer te fluch ôf wiene. The Dukes of Hazzard stie fral bekend om syn spektakulêre efterfolgingssênes, dy't in hiele generaasje jonge tillefyzjesjoggers in ûnreälistysk byld joegen fan 'e keunstkes dy't se mei auto's úthelje koene.
Untstean
De searje wie min ofte mear basearre op 'e Amerikaanske B-film Moonrunners, út 1975, oer yllegale drankstokers en -smokkelders yn it Amerikaanske Suden, dy't makke waard troch Gy Waldron yn gearwurking mei âld-moonshiner Jerry Rushing. De film dielt in protte identike en tige lyksoartige nammen en saken mei de lettere tillefyzjerige. Hoewol't it yn prinsipe in komeedzje wie, wie Moonrunners folle rouwer en rûger as de famyljefreonlike searje dy't derút fuortkomme soe.
Yn 1977 waard Waldron troch de grutte Amerikaanske film- en tillefyzjestudio Warner Bros. frege om it konsept fan Moonrunners oan te passen foar tillefyzje. It idee wie om mar in njoggental ôfleverings te meitsjen om te brûken as opfolling yn 'e midden fan it tillefyzjeseizoen, mar doe't men by Warner Bros. de resultataten fan 'e earste opnamen ûnder eagen krige, begûn men gruttere mooglikheden foar de searje te sjen.
Produksje
De produksje fan The Dukes of Hazzard sette ein oktober, begjin novimber 1978 útein op lokaasje yn Covington, deunby Atlanta, yn 'e súdeastlike Amerikaanske steat Georgia. Dêr waarden foar de kryst fan dat jier de earste fiif ôfleverings opnommen, dy't wat fan 'e rest fan 'e searje ferskille troch humor dy't mear op folwoeksenen taspitst is, wat minder fynfielige ferhaaleleminten en in justjes rouwer taalgebrûk. Doe't de akteurs en de filmploech foar de feestdagen útinoargiene, ferwachten se yn jannewaris wer op itselde plak byinoar te kommen om 'e restearjende fjouwer ôfleverings op te nimmen.
Mar yn 'e tuskentiid wie men by Warner Bros. ta de konklúzje kommen dat de searje potinsjeel hie, dat yn jannewaris 1979 waard de hiele produksje ferhuze nei de Warner Bros. Studios, Burbank en de Columbia Ranch, twa studiokompleksen yn súdlik Kalifornje. Guon sênes waard fierders filme op 'e Golden Oak Ranch fan Disney by Santa Clarita. De redens foar it oerbringen fan 'e produksje nei Kalifornje hiene foar it meastepart te krijen mei it ferienfâldigjen fan 'e produksje mei it each op in langer rinnende searje, wêrfoar't û.m. in grutte garaazje nedich wie om alle auto's te reparearjen en ûnderhâlden. Tsjin 'e ein fan it earste seizoen wie de famyljefreonlike toansetting fan 'e searje fêstige, wylst ek alle personaazjes harren definitive karakters krigen hiene. It sjabloan wie klear foar de folgjende seis jier.
Utgongspunt fan 'e plot
Yn The Dukes of Hazzard steane de aventoeren fan Bo en Luke Duke sintraal. Dat binne in pear balstjurrige neven dy't, yn 'e mande mei harren kreaze, allegeduerigen yn hotpants omspringende nicht Daisy, by harren wize âlde omke Jesse yn wenje, op it plattelân fan it fiktive Hazzard County, yn Georgia. Bo en Luke ride om yn in oranje Dodge Charger út 1969 mei it sifer "01" op 'e doarren en in Konfederearre oarlochsflagge op it dak skildere, dy't de namme General Lee draacht, in ferwizing nei de Súdlike generaal Robert E. Lee, út 'e tiid fan 'e Amerikaanske Boargeroarloch. Daisy hat de earste beide seizoenen fan 'e searje in Plymouth Roadrunner út 1974 (giel mei in swarte biis), oant Bo en Duke dy fan in klif ôf ride, wêrnei't se de rest fan 'e searje in wite Jeep CJ-7 Golden Eagle bestjoert, dy't fan Dixie hjit ("Dixie" of "Dixieland" is in alternative oantsjutting foar it Amerikaanske Suden). Omke Jesse, in yllegale wiskystoker, riidt om yn in Ford F-Searje sechsde generaasje F100 Styleside pickuptruck.
De ôfleverings fan 'e searje folgje eins in fêst stramyn: Bo en Luke binne har sûnder euvelmoed mei har eigen saken oan it bemuoien as se, gauris tsjin wil en tank, earne by belutsen wurde dat har yn oanfarring bringt mei Boss Hogg en Rosco. Se krije help fan omke Jesse, Daisy en harren maat, de garaazjehâlder Cooter Davenport. Der folgje ien of mear spektakulêre efterfolgings, en úteinlik binne se Hogg en Rosco en de oprjochte mar domme helpsheriff Enos Strate (dy't smoarfereale is op Daisy en sadwaande maklik te manipulearjen) te fluch ôf. De efterfolgings, dy't geandewei de searje almar dreger te leauwen en mear cartoonesk waarden, wiene gauris it gefolch fan Rosco syn yllegale besykjen om 'e Dukes yn 'e fal rinne te litten mei fan tekst of plak feroarjende buorden oangeande de maksimumsnelheid en oare soksoarte babbelegûchjes. Ferskate kearen rekket Boss Hogg sels yn 'e swierrichheden, en moatte de Dukes him helpe om't Hogg syn fijannen noch aakliker smjunten binne as hysels. Mar ynstee fan harren tankber te wêzen, komt Hogg altiten daliks wer mei in snoad plan op 'e lappen om 'e Dukes in hak te setten. Dêrby wurdt eltse ôflevering begelaat fan 'e foarútblikken op noch net barde foarfallen, komyske sydlingse opmerkings en typysk Súdlike sprekwurden en wiisheden fan The Balladeer ("de balladesjonger"), in alwittende ferteller mei de stim fan countrysjonger Waylon Jennings, dy't ek de werkenningsmeldij fan 'e searje, it nûmer Good Ol' Boys, song.
Akteurs
Yn 'e maityd fan 1982, doe't de opnamen foar it fyfde seizoen begjinne soene, wegeren haadrolspilers Tom Wopat en John Schneider dêroan mei te wurkjen fanwegen ûnienichheid oer harren salaris en oer royaltys fan spul dat ûnder it hannelsmerk fan 'e searje ferkocht wie en dêr't sy noch nea in sint fan sjoen hiene. De oplossing fan 'e produsinten wie om twa dûbelgongers fan Bo en Duke yn te setten, de neven Coy en Vance Duke, spile troch Byron Cherry en Christopher Mayer. It ferhaal wie dat dy al earder, foarôfgeande oan 'e foarfallen fan seizoen 1, ek by omke Jesse ynwenne hiene, en no wiene se weromkeard krekt op it stuit dat Bo en Luke harren lok prebearren as autokoereurs yn 'e NASCAR-races. Net allinnich op it mêd fan karaktereigenskippen, mar ek kwa uterlik wiene Coy en Vance kloanen fan Bo en Luke. It publyk koe de omwikseling net wurdearje, en doe't de sjochsifers kelderen, ûnderhannele Warner Bros. op 'e nij mei Wopat en Schneider, dy't sadwaande fjouwer ôfleverings foar de ein fan it fyfde seizoen weromkearden, sabeare nei't harren NASCAR-karriêre op 'e non rûn wie. Yn deselde ôflevering ferdwûnen Coy en Vance mei stille tromme om nea wer wat fan har hearre te litten.
In selde soarte sitewaasje die him noch ferskate oare kearen foar. Sa boykotte James Best (Rosco) de searje yn 'e midden fan it twadde seizoen in hoart (ek al fanwegen finansjele ûnienichheid mei de produsinten) en waard doe ferskate ôfleverings lang ferfongen troch sheriffs dy't mar ien kear foarkamen, en dy't allegear út persiis itselde hout snijd wiene as hy. Yn itselde seizoen die Ben Jones (Cooter Davenport) ek in skoft net mei om't er fûn dat syn personaazje skeard wêze moast, wylst de produsinten him in burd jaan woene. Oant dy deilisskip yn Jones syn foardiel beslist waard, waard Cooter syn wurk yn 'e garaazje waarnommen troch syn neef Longstreet B. Davenport (spile troch Ernie Lively). Doe't Jones letter nochris in ôflevering miste, doek foar ien kear in oare neef fan Cooter op, B.B. Davenport (Mickey Jones). Ek dizze beide neven lieken wol in hiel soad op it haadpersonaazje dêr't se oan ûntspruten wiene. Itselde gou foar helpsheriff Cletus Hogg (spile troch Rick Hurst), in fiere neef fan Boss Hogg dy't yn 'e seizoenen 3 en 4 helpsheriff Enos Strate ferfong: beide wiene wat dommige mar wêzentlik net ferkearde mannen, en beide wiene se fereale op Daisy Duke. Fan alle personaazjes kamen allinnich omke Jesse en Boss Hogg yn alle 145 ôfleverings foar; Daisy ûntbriek inkeld yn 'e ôflevering To Catch a Duke, út seizoen 3.