cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sû (folk)
Yn 'e reservaten
Fan it Grutte Sû Reservaat, dat de Lakota by it Ferdrach fan Fort Laramie fan 1868 "foar ivich" tasein wie, waarden al rillegau wer grutte stikken fan ôfpakt. Fan it oarspronklike oerflak fan 240.000 km² bleau úteinlik minder as de helte oer, en boppedat waard it opspjalten yn fiif folle lytsere reservaten, te witten: Cheyenne River, Neder-Brulee, Rosebud (of Opper-Brulee), Pine Ridge en Standing Rock. Likegoed mochten de Sû har eins nòch yn 'e hannen knipe, want in grut tal oare stammen waarden sûnder pardon út har wengebiet wei deportearre nei it Yndiaanske Territoarium (it tsjintwurdige Oklahoma), om romte te meitsjen foar blanke kolonisten. Trochdat de blanken de bizons tsjin 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw frijwol útrûge hiene, waarden de Sû, dat, útsein de Eastlike Dakota fan Minnesota, gjin lânbouwers wiene, foar harren itensfoarsjenning folslein ôfhinklik fan 'e Amerikaanske oerheid. Sels doe't se meitiid begûnen mei it ferbouwen fan nôt en it weidzjen fan kij, die bliken dat de reservaten net fruchtberdernôch wiene en foarsjoch yn al harren libbensûnderhâld. Sels tsjintwurdich noch foarmje de Sû-reservaten fan Súd-Dakota it earmste gebiet fan 'e hiele Feriene Steaten.
Aktivisme yn 'e 20ste en 21ste iuw
Sûnt de ein fan 'e jierren sechtich is der in oplibbing fan 'e Sû-kultuer ûntstien, dy't ek laat hat ta aktivisme fan yn 't earstoan fral jonge Sû, dy't har sterk makken foar bettere libbensomstannichheden en dêrnjonken harren boargerrjochten opeasken. Ien fan 'e meast dramatyske ynsidinten wie datoangeande de belegering fan it plakje Wounded Knee, yn Súd-Dakota, dêr't yn 1890 it alderlêste ferset fan 'e Sû yn bloed smoard wie. Sa'n twahûndert Oglala Lakota en oare leden fan 'e Amerikaanske Yndiaanske Beweging (AIM) holden Wounded Knee yn 1973 fan 27 febrewaris oant 8 maaie beset, en trochstiene dêrby 71 dagen lang it belis troch de FBI en de United States Marshals Service. Oan 'e kant fan 'e AIM foelen twa deaden en trettjin ferwûnen, wylst der oan 'e kant fan 'e oerheidstsjinsten twa lju ferwûne rekken.
Op 19 desimber 2007 ferklearre de saneamde Lakota Frijheidsdelegaasje, in omstriden groep Yndiaanske aktivisten, dat de Lakota harren út alle ferdraggen mei de Feriene Steaten weromloeken en de ûnôfhinklike Republyk Lakota útrôpen. It doel fan dy die wie om 'e soevereiniteit oer harren lân werom te winnen. Dat lân definiëarren de aktivisten trouwens as alle gebiet dat ûnder it earste Ferdrach fan Fort Laramie, fan 1851, oan 'e Lakota tawiisd wie, wat likernôch de helte fan Súd-Dakota, trijefearn fan Nebraska, in fearn fan Wyoming en grutte hoeken fan Noard-Dakota en Montana omfetsje soe. De grutste stêd yn dit gebiet is Omaha, yn Nebraska, mei in befolking fan goed 420.000 minsken. De wurdfierder fan 'e Lakota Frijheidsdelegaasje, Russell Means (1939-2012), dy't namme makke hie as Hollywood-akteur, helle natuerrjocht, ynternasjonaal rjocht en Amerikaansk rjocht oan om 'e ûnôfhinklikheidsferklearring te ûnderbouwen.
De Republyk Lakota is noch altyd troch gjin inkeld lân op 'e wrâld erkend. Dochs falt der bêst wat te sizzen foar de stânpunten fan 'e Lakota Frijheidsdelegaasje, dy't yn it koart hjirop delkomme: de Feriene Steaten hawwe har oan net ien fan 'e nei 1851 sletten 33 ûnderskate ferdraggen mei de Lakota wat gelegen lizze litten en se allegear brutsen; dat makket dy ferdraggen ûnjildich, sadat de Lakota har der ek net mear oan hoege te hâlden. As dy ferdraggen net mear jildich binne, wurdt dêrmei alles logyskerwize en neffens it rjocht werombrocht ta de status quo ante (de sitewaasje sa't dy foartiid wie).
Taal
De taal fan 'e Sû (it Sû) is in Mississippydelling-Sûaanske taal en in lid fan 'e gruttere Sûaanske taalfamylje. It Sû is eins in gearbondeling twa ûnderskate talen, te witten: it Lakota en it Dakota, wêrfan't dat lêste dan wer útinoarfalt yn it Eastlik Dakota en it Westlik Dakota. Foarhinne waarden de beide Dakota-dialekten yn 'e regel op ien hichte steld mei it Lakota, en droegen se de nammen fan Dakota (Eastlik Dakota) en Nakota (Westlik Dakota). Resint taalûndersyk hat lykwols útwiisd dat Eastlik en Westlik Dakota folle nauwer mei-inoar besibbe binne as mei it Lakota. De term "Nakota" wurdt no inkeld noch brûkt foar it folle fierderôf besibbe Assiniboin en Stony. Hjirûnder foar de dúdlikheid in lyts oersjoch fan 'e bredere taalfamylje, mei alle synonimen derby jûn.
It is mei de talen fan 'e Sû sûnt de ein fan 'e njoggentjinde iuw slim yn it neigean rekke. It Dakota (ynkl. Eastlik en Westlik Dakota) wurdt tsjintwurdich noch sprutsen troch likernôch 21.000 minsken (neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2010 en taalkundewebside Ethnologue út 2013), wylst it Lakota noch mar 6.200 sprekkers hat (sa die bliken út in taalkundich ûndersyk út 1997). Mei-inoar komt dat dus op goed 27.000 Sû-taligen, wat 15,9% is fan it totale oantal Sû, dat op 170.000 rûsd wurde moat.
Boris Grigorjev
thumb|220px|Boris Grigorjev - selsportret Boris Grigorjev (Rybinsk, 11 july 1886 – Cagnes-sur-Mer, 7 febrewaris 1939) wie in Russysk skilder en skriuwer.
Libben en wurk
Grigorjev studearre fan 1903 oant 1907 oan de Stroganov Keunsthegeskoalle en letter oan de Keizerlike Keunstakadeemje yn Sint-Petersburch, ûnder oaren by Abram Archipov en Dmitri Kardovski. Yn 't earstoan fielde er wol wat foar de Mir Iskoesstva-beweging (´Wrâld kan de Keunst´) en yn 1909 hie er útstallingen as lid fan de 'Uny fan ympresjonisten'. IYn dy tiid skreau er el literêr wurk, ûnder oaren de roman Jonge Strielen en it gedicht Amearika.
Grigorjev wenne koart foar de Earste Wrâldkriich in skoft yn Parys, dêr't er de Académie de la Grande Chaumière besocht. Hy waard tige beynfloede troch Paul Cézanne.
Fan 1916 oant 1918 joech Grigorjev him del op it plattelân en skildere ferskate wurken mei it boerelibben as ûnderwerp. Sy skilderijen út dy perioade waarden priizge troch Alexandre Benois, dy't hawwe woe dat Grigorjev yn syn wurk de essinsje fan it Russyske libben rekke.
Yn 1919 ferliet Grigorjev de Sovjet-Uny en wenne dêrnei yn in protte lannen, sa as Finlân, Dútslân, Frankryk, de Feriene Steaten en Midden- en Súd-Amearika. Wat literatuer oanbelange luts er yn 1934 de oandacht mei syn epysk gedicht 'Ruslân' (Расея), in weromsjen op syn Russyske tiid op it plattelân, publisearre yn it Amerikaansk-Russyske deiblêd 'Novoye Russkoye Slovo'.
Willem Engelbart Engelen
Jhr, Mr. Willem Engelbart Engelen (Snits, 2 febrewaris 1817 - Ljouwert, 23 april 1879) wie in Frysk jurist, politikus en bestjoerder út it geslacht Engelen.
Libben en wurk
Willem Engelbart Engelen waard berne yn Snits, yn de húshâlding fan de doetiidske gritenijsekretaris fan Wymbritseradiel, Daniël Engelen, en Diederica Adema fan Snits. Hy wie de pakesizzer fan Willem Engelen, lid fan de Gearkomste fan Notabelen en de Provinsjale Steaten fan Gelderlân.
Nei in stúdzje rjochten oan it Atheneum Illustre te Frjentsjer studearre Engelen Romeinsk en hjoeddeisk rjocht oan 'e Hegeskoalle yn Utert. Hy fêstige him as advokaat yn Ljouwert yn 1840 en waard sekretaris fan de gritenij Ljouwerteradiel (1840-1852). Hy wie fan 1842 ôf mei in koarte ûnderbrekking lid fan de Provinsjale Steaten fan Fryslân en wie fan 1852 oant 1854 boargemaster fan Ljouwerteradiel.
Fan 1853 oant 1855 wie Engelen konservatyf lid fan de Twadde Keamer fan de Steaten-Generaal út namme fan it kiesdistrikt Snits. Dêr spruts er ûnder mear oer it earmbestjoer en de wettersteat. Yn 1854 waard er deputearre yn Fryslân (dêrom naam er ûntslach as boargemaster, en yn 1855 ek as Keamerlid omdat de funksje te dreech te kombinearjen wie) en fan 1868 ôf wie er plakferfanger by de arrondissemintsbank. Yn 1875 naam Engelen ûntslach as deputearre om reden fan sûnens, mar bleau wol lid fan de Provinsjale Steaten.
Engelen troude yn 1841 mei Sara Suzanna Cats, de dochter fan rjochter en Twadde Keamerlid Jentje Cats, mei wa't er twa soannen en in jongferstoarne dochter krige. Hy is beneamd ta Ridder yn de Oarder fan de Nederlânske Liuw en Kommandeur yn de Oarder fan de Ikekroan.
Steppemurd
De steppemurd (Latynske namme: Mustela eversmannii) is in sûchdier út it skift fan 'e rôfdieren (Carnivora), de famylje fan 'e martereftigen (Mustelidae) en it skaai fan 'e lytse marters (Mustela), dat lânseigen is yn in grut part fan Aazje en dielen fan East-Jeropa. Dizze soarte is nau besibbe oan 'e (gewoane) murd (Mustela putorius), mar is wat grutter fan stal mei in robústere kop. Fierders bestiet der ek in nauwe besibskip mei de swartpoatmurd (Mustela nigripes), út Noard-Amearika. It tinken is dat alle trije soarten ôfstamje fan Mustela stromeri, de earste echte murdesoarte. De steppemurd soe him tusken oardel miljoen en 430.000 jier lyn ûntjûn hawwe ta in selsstannige bistesoarte, al kin er noch altyd fruchtbere neikommelingen produsearje mei murden en swartpoatmurden.
Fersprieding
De steppemurd komt fral yn Aazje foar, dêr't er in diskontinuë fersprieding hat yn súdwestlik en súdlik sintraal Sibearje, dielen fan it Russyske Fiere Easten, it grutste part fan Mongoalje, hast hiel Mantsjoerije, Kazachstan, Kirgyzje en Tadzjikistan, noardeastlik en sintraal Sina, en dielen fan Sinkiang-Oeigoerje, Tibet, Oezbekistan en Turkmenistan. Yn Jeropa libbet er fral op 'e steppen fan súdlik en sintraal Ruslân, ynkl. de Koeban en alhiel oan 'e Kaukasus ta. Fierders yn it grutste part fan 'e Oekraïne (ynkl. de Krim), hast hiel Moldaavje, Slowakije en Hongarije en lytsere dielen fan Wyt-Ruslân, Poalen, Roemeenje, Servje en Bulgarije. De steppemurd wreidet him fierder út nei it westen ta en komt mooglik ek al yn Eastenryk en Tsjechje foar.
Uterlike skaaimerken
De steppemurd hat trochinoar in kop-romplingte fan 32-56 sm, mei in sturtlingte fan 8-18 sm en in gewicht fan 0,8-1,1 kg (♂) of 480-630 g (♀). Yn Sibearje komme gruttere manlike eksimplaren foar fan om 'e 2 kg hinne en wyfkes fan tusken de 1,3 en 1,4 kg. Sokke reuze-eksimplaren binne nei alle gedachten te ferklearjen út (natuerlik foarkommende) krusings mei de Sibearyske wezeling (Mustela sibirica).
Kwa uterlik lykje normale steppemurden tige sterk op 'e murd (Mustela putorius), mar se binne langer en ranker en justjes grutter fan postuer, mei in robústere plasse (skedel). It hier is lykwols folle ljochter, mei op 'e rêch en de fangen in gielige kleur, wat dúdlik te sjen is tusken de dûnkerder dekhierren hinne. De bealchkant, de sturtpunt en de poaten sitte tsjin it swarte oan. Troch de ljochtere pels falt de "maskere" koptekening minder op as by de murd. Mear noch as op 'e murd liket de steppemurd op 'e swartpoatmurd (Mustela nigripes), mei as iennichste yn it each springende ferskillen de langere en folle sêfter oanfielende pels fan 'e steppemurd, en syn koartere earen. By de steppemurd binne wol alve ûnderskate flieësoarten fêststeld, wêrfan't er guon oppikt fan syn proaidieren.
Biotoop
De steppemurd libbet, sa't syn namme al oanjout, op steppen en yn oare iepen lânskippen, lykas greiden en fjilden, healwoastinen en rivierdellings. Hy jout de foarkar oan drûch terrein sûnder beammen of strewelleguod, en sadwaande oerlapet syn biotoop dat fan 'e murd (Mustela putorius) net.
Hâlden en dragen
De steppemurd is in nomadysk bist wêrfan't âldere eksimplaren in fêst territoarium hawwe, benammen yn 'e waarmere jiertiden, oant harren proai dêr krap wurdt. Dan tsjogge se fierder en sette har foar in hoartsje op in oar plak nei wenjen. Jongere bisten hawwe hielendal gjin fêste wengebieten. Winterdeis, as se aktiver binne, kinne steppemurden wol 12-18 km deis ôflizze. Se binne sawol nachts as oerdeis yn 't spier, mar grave mar komselden har eigen hoalen. Ynstee meitsje se gebrûk fan 'e hoalen fan proaidieren dy't se opfretten hawwe (almeast sisels). Wyfkes fergrutsje sokke hoalen mei faak min oanleine nije gongen, in foarrieromte en in ûndergrûnske latrine. Om't se der mar sa koart tahâlde, leannet it de muoite net om in protte oandacht oan 'e konstruksje fan 'e hoalen te besteegjen.
De peartiid is by steppemurden nochal fariabel, en hinget ôf fan 'e klimatologyske omstannichheden. Yn Jeropa en westlik Sibearje falt dizze perioade yn maart, mar yn it Transbaikalske Fiere Easten yn maaie. Yn it wyld duorret de peartiid mar in wike as trije, mar yn finzenskip binne der sân gefallen bekend út 'e Dieretún fan Moskou wêrby't in pear steppemurden fan 9 april oant 9 juny oanhâldend oan it pearjen wiene. Hoe dan ek, de kopulaasje duorret by steppemurden sa'n 20 minuten, wêrnei't in draachtiid folget fan 36-43 dagen. Dan smyt it wyfke in nêst fan 3-6 jongen, al binne der yn útsûnderlike gefallen 18 jongen yn ien nêst teld. Dy jongen komme blyn en neaken te wrâld, mei in gewicht fan yn trochsneed 4½ g, in ljochtrôzige hûd en in membraan oer de eagen hinne. Nei 28-34 dagen geane de eagen iepen; om dyseldichste tiid hinne wurde de jongen aktiver en begjinne se fêst fretten ta har te nimmen. As se 45 dagen âld binne, sette se útein mei te jeien, al kinne se dan allinnich jonge proaidieren noch mar oan. Tsjin 60 dagen snippe se ek folwoeksen proaien. Nei 2-2½ moanne, ornaris tsjin begjin july, binne de jonge steppemurden selsstannich en jouwe se har ôf. Fan 10 moanne ôf binne se geslachtsryp en kinne se har fuortplantsje. Folgroeid binne se lykwols pas mei 2 jier.
Fretten
De steppemurd is in mear spesjalisearre jager as de murd (Mustela putorius), mar folle minder spesjalisearre as de swartpoatmurd (Mustela nigripes). Hy libbet fierhinne fan kjifdieren as sisels, hamsters en jonge of sike bargemotten, en ek fan fluithazzen of pika's. Hy fangt syn proaien yn 'e regel troch se út te graven. Yn mear wetterrike gebieten fret de steppemurd ek wol wetterrotten, fisk, hinnen en oare fûgelt as patrizen, en hiel inkeld ek wol ambibyen en reptilen. Op syn menu stiet mar komselden wat oars wringedieren, en alhiel nea plantaardige kost.
Status
De steppemurd hat de IUCN-status fan "net bedrige", fanwegen syn grutte fersprieding, syn foarkommen yn in ferskaat oan beskerme natoergebieten en syn oanpassingsfermogen oan feroarings yn syn habitat. Yn 'e perioaden 1926-1929 en 1956-1959 gie de populaasje steppemurden lykwols sjendereagen efterút, wat feroarsake waard troch it minsklik yngripen yn syn natuerlike biotoop, it steppelânskip, en troch in ôfname fan syn proaidieren om't der gemyske bestridingsmiddels ynset wiene.
Yn Ruslân, de Oekraïne, Kazachstan, Kirgyzje en oare eardere Sovjetrepubliken is de steppemurd fan grutte ekonomyske wearde, net inkeld fanwegen de jacht, omreden fan syn pels, dy't djoer ferkocht wurdt, mar ek fral om't er in grut tal skealike kjifdieren lytsman makket dy't oars de rispingen fan nôt en oare kultuergewaaksen slimme skea tabringe soene en dy't boppedat alderhanne sykten ferspriede kinne. Ien inkele steppemurd fret jiers op syn minsten 200 sisels of winterdeis allinnich al 1.500 mûseftige kjifdieren.
Opsomming fan ûndersoarten
Neffens de stân fan saken yn 2005 wiene der acht erkende ûndersoarten fan 'e steppemurd, wêrûnder ien útstoarnen, de beringmurd, dy't folle grutter wie as de Baikalmurd, de grutste noch libbene ûndersoarte.
Grutte Priis Formule 1 fan Abû Dabi 2015
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Abû Dabi 2015 yn Abû Dabi op 29 novimber It wie de njoggentjinde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2015. Hy waard op it Yas Marina Circuit hâlden. De race waard hâlden oer 55 omgongen op it 5,5 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 305,3 kilometer.
Grutte Priis Formule 1 fan Jeropa 2006
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Jeropa 2006 yn Nürburg op 7 maaie 2006. It wie de fyfde fan 18 races fan de Formule 1 yn 2006. Hy waard op de Nürburgring hâlden. De race waard hâlden oer 60 omgongen, op it 5,1 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 308 kilometer.
Aletta Ocean
Aletta Ocean, echte namme Dora Varga (Boedapest, 14 desimber 1987), is in Hongaarsk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise. Hja hat yn it ferline ek wol de artystenammen Artemis Gold, Aletta Florencia, Aletta Alien, Aletta en Doris brûkt.
Libben
Aletta Ocean wie in studinte ekonomy, doe't se yn 2006 Miss Toerisme Hongarije waard en yn 'e Miss Hongarije-ferkiezing by de seis finalisten einige. Neitiid begûn se as model te wurkjen en yn 2007 makke se har debút, op oantrúnjen fan har doetiidske freon, yn in pornografyske film. In healjier letter joech se har stúdzje deroan om har folslein op har karriêre as pornoaktrise te konsintrearjen.
Sûnt hat se neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn hast 180 films spile, foar labels as Private, Evil Angel, Digital Playground, New Sensations, Zero Tolerance en Jules Jordan Video. Dêrby is se almeast wurksum yn Jeropa, mar yn 2009 brocht se fiif moannen foar opnamen troch yn 'e Feriene Steaten. Njonken har akteurwurk hat Aletta Ocean ek posearre foar neakenblêden, lykas de Penthouse en de Hongaarske Playboy.
Wainserwar
Wainserwar (De Grutte Warnser Súdpolder) wie in wetterskip yn Fryslân fan 1913 oant 1969. It grûngebiet mei in oerflakte fan 265 hektare lei yn de gemeente Hemelumer Oldephaert en Noordwolde.
It wetterskip hie as doel it regeljen fan de wetterstân. Op 1 maaie 1969 waard it wetterskip opheft en gie it, by de earste grutte wetterskipskonsintraasje yn Fryslân, op yn wetterskip Tusken Mar en Klif. Nei noch mear fúzjes falt it gebiet sûnt 2004 ûnder Wetterskip Fryslân.
Golf fan Sirte
De Golf fan Sirte (ek wol de Golf fan Sidra neamd) wurdt foarme troch in ynham fan 'e Middellânske See yn 'e kust fan Noard-Afrika. It is feitliks it súdlikste diel fan 'e Middellânske See, dat foar de kust fan Lybje leit. Fan west nei east is dit wetter 439 km lang, wylst it op it breedste plak 177 km fan noard nei súd mjit. Yn totaal beslacht de Golf fan Sirte in oerflak fan 57.000 km². It wetter is ferneamd nei de stêd Sirte (of Sidra), dy't oan 'e súdwestkust leit.
De Golf fan Sirte is al iuwenlang in sintrum fan 'e tonynfiskerij yn 'e Middellânske See. Yn 'e 1980-er jierren besocht de Libyske diktator Muammar Kadaffi om 'e territoriale wetters fan syn lân oer de hiele Golf fan Sirte út te wreidzjen. Dat late ferskate kearen ta ynsidinten mei de Feriene Steaten, dy't skippen fan har yn 'e Middellânske See stasjonearre Sechsde Float de Golf binnenfarre lieten om dúdlik te meitsjen dat sy it noch altyd as ynternasjonale wetters beskôgen. Yn 1981, 1986 en 1989 fûnen der wapene ynsidinten plak tusken Lybje en de Feriene Steaten, dy't foar in part mei de ûnienichheid oer de Golf fan Sirte te krijen hiene.
Britsk Filmynstitút
It Britsk Filmynstitút (Ingelsk: British Film Institute), ôfkoarte ta BFI, is in Britske organisaasje dy't de filmyndustry en tillefyzje yn it Feriene Keninkryk oanfiterje en preservearje wol. It is in stifting dy't nauwe bannen ûnderhâldt mei en in protte subsydzje ûntfangt fan 'e Britske oerheid. It Britsk Filmynstitút is erkend as in goeddiedichheidsorganisaasje, dy't in lotterij eksploitearret om filmproduksje, filmdistribúsje en edukaasje te finansieren. Dêrnjonken hat it ynstitút yn Londen twa bioskopen yn besit. Ien fan 'e wichtichste besteansredens foar de organisaasje it Nasjonaal Argyf fan it Britsk Filmynstitút, dat it grutste argyf oangeande film en tillefyzje fan 'e wrâld is. It Britsk Filmynstitút is fierders ferantwurdlik foar de organisaasje fan û.m. it BFI Filmfestival fan Londen.
Skiednis
It Britsk Filmynstitút waard yn 1933 oprjochte as in private ynstelling, dy't lykwols oant 1965 subsidiëarre waard troch de Privy Council en it Britsk Ministearje fan Finânsjes en sûnt 1965 troch de ferskate ministearjes dy't yn it Feriene Keninkryk foech oer kultuer hân hawwe. Yn 1948 waard it ynstitút yngeand herfoarme, nei't it Radcliffe Rapport oanrikkemandearre hie dat it him tenei talizze moast op 'e wurdearring fan filmkeunst ynstee fan him sels mei de produksje te bemuoien. Sadwaande waard it tafersjoch oer de produksje fan edukative films oernommen troch it Nasjonaal Komitee foar Fisuele Helpmiddels (NCVA), wylst de Britske Filmakademy (BFA) it tafersjoch oer de kommersjele filmproduksje yn it Feriene Keninkryk krige.
Fan 1952 oant 2000 finansierde it Britsk Filmynstitút it wurk fan nije en eksperimintele filmmakkers fia de BFI Production Board. Yn 1983 ûntfong it Britsk Filmynstitút in keninklik hânfêst, dat yn 2000 oanpast en by de tiid brocht waard. Datselde jiers naam de Filmried fan it Feriene Keninkryk (UKFC) de ferantwurdlikheid oer om beurzen ta te kennen oan begjinnende en eksperimintele filmmakkers. As in selsstannich en registrearre Britsk goed doel wurdt it Britsk Filmynstitút tsjintwurdich regulearre troch de Goeddiedichheidskommisje foar Ingelân en Wales en troch de Privy Council.
Argyf
It Britsk Filmynstitút besit wrâlds grutste filmargyf, it Nasjonaal Argyf fan it BFI, dat foarhinne de Nasjonale Filmbibleteek (1935-1955), it Nasjonaal Filmargyf (1955-1992) en it Nasjonaal Film- en Tillefyzje-argyf (1993-2006) hiet. It omfettet mear as 50.000 fiksjefilms, mear as 100.000 dokumintêres en oare non-fiksjefilms, en likernôch 625.000 tillefyzjeprogramma's. Foar it meastepart is dy kolleksje fan Britske makkelei, mar der sitte ek wichtige bûtenlânske wurken fan 'e oer de hiele wrâld tusken.
Bioskopen
It Britsk Filmynstitút eksploitearret de BFI Southbank-bioskoop (foarhinne it National Film Theatre) en de London IMAX-bioskoop, dy't beide oan 'e súdlike igge fan 'e rivier de Teems yn Londen steane. BFI Southbank funksjonearret as it grutste filmhûs fan it Feriene Keninkryk, mei't der films fan oer de hiele wrâld fertoand wurde dy't net yn kommersjele bioskopen draaie. Yn London IMAX, dat it grutste bioskoopskerm fan it Feriene Keninkryk hat, wurde resinte populêre lange en koarte films fertoand mei gebrûk fan 'e nijste bioskooptechnology.
Filmfestivals
It Britsk Filmynstitút is de organisaasje efter ferskate filmfestivals dy't yn Londen holden wurde. Dêrby giet om it 'algemiene' BFI Filmfestival fan Londen, it op homo's, lesbiënnes, biseksuelen en transseksuelen rjochte BFI Flare: LGBT-Filmfestival fan Londen, en it op 'e jongerein oriïntearre Filmfestival fan de Takomst. De bedoeling fan it ynstitút is om mei dizze eveneminten it publyk mei films yn oanrekking te bringen dy't se oars net sjoen hawwe soene, en sa de filmyndustry oan te fiterjen.
Edukaasje
It Britsk Filmynstitút biedt in breed skala fan edukative inisjativen oan, yn 't bysûnder om film- en mediastúdzjes yn it ûnderwiis te ûnderstypjen. Ein 2012 krige it ynstitút fan it Britsk Ministearje fan Underwiis jild om it BFI Film Academy Network op te setten, dat rjochte is op lju út 'e leeftydskategory tusken de 16 en 25 jier.
List fan planetoïden 93901-94000
Dit is in list fan planetoïden 93901-94000.
The Sharing Knife: Legacy
The Sharing Knife: Legacy is in fantasy-roman fan 'e hân fan 'e súksesfolle en mannichfâld bekroande Amerikaanske skriuwster Lois McMaster Bujold. It makket ûnderdiel út fan The Sharing Knife, ien fan Bujold har beide fantasysearjes, wêrfan't de earste fjouwer boeken in trochrinnend ferhaal foarmje. Sadwaande is Legacy minder goed los fan 'e oare dielen te lêzen as romans út Bujold har oare beide romansearjes, de Vorkosigan-kroniken en de Chalion-syklus. Legacy is it twadde diel fan The Sharing Knife. It waard foar it earst útjûn yn 2007 en is ûnderwilens oerset yn seis talen.
Eftergrûn
Bujold skreau Legacy, dat oerset wurde kin as "Erfskip", oarspronklik as ien boek mei it earste diel fan The Sharing Knife, Beguilement, yn 2005 en 2006, op grûn fan in teltsje dat se foar har eigen fermaak optocht hie. Ta har eigen ferheardens waard it ferhaal al gau sa lang dat it úteinlik foar de publikaasje opspjalte wurde moast yn twa dielen. The Sharing Knife, dat oarspronklik as namme foar it boek bedoeld wie, waard doe de namme fan 'e hiele romansearje. Legacy is skreaun yn it personele perspektyf, en ferskynde yn 2007 by Eos, in ymprint fan útjouwerij HarperCollins Publishers. It kaam yn 2007 út as audioboek, en yn 2011 as e-boek.
Plot
Legacy giet daliks fierder dêr't Beguilement ophold. Nei harren trouwen binne Fawn, in fanke fan boerekomôf, en de fjirtich jier âldere, ienhannige Marrinner Dag ûnderweis nei Hickory Camp, dêr't hy weikomt. As hja dêr ienris arrivearje, komme hja de al ferwachte rûnombywêzige foaroardielen tsjin, dy't hearskje tsjin houliken tusken magy-leaze boeren en tsjoenderij brûkende Marrinners. Fral Dag syn mem en âldere broer binne faaljekant op it houlik tsjin. Mar ear't der knopen trochhakke wurde kinne, komt der berjocht út in oanswettend achterlân dat dêr in fier foardere kweawillichheid opkommen is. De feteraan Dag wurdt oansteld as oanfierder fan 'e Marrinners út Hickory Camp, dy't as fersterking dêr nei ta stjoerd wurde.
Werom yn Hickory Camp is der lykwols neat feroare. Dag syn mem en broer dogge alle war om harren houlik ûnjildich ferklearje te litten. Hoewol't in grut part fan 'e Marrinners, benammen de jongerein en feteranen dêr't Dag jierrenlang mei gearwurke hat, op 'e hân fan it breidspear binne, ropt harren houlik ûnder de konservativen safolle ûngemaklikens op, dat de stimming fan 'e kamprie op it punt stiet om yn harren neidiel út te fallen. Mar dan kundiget Dag oan dat er dochs al fan doel wie en jou him ôf. Tegearre mei Fawn riidt er kamp út, mei as doel om, sa't er har ûnthjitten hie, in houliksreis nei de súdlike see te meitsjen.
Bunderhee
thumb|260px|Kaart fan it Reiderlân mei Bunderhee Bunderhee is in doarp yn it Reiderlân. It plak leit tusken Bunde en Ditzumerverlaat yn de Eastfryske lânkring Lier. Bunderhee heart ta de gemeente Bunde.
It doarpsgebiet fan Bunderhee leit foar in part yn de âlde himrik fan Bunde en foar in part yn de polder, dat wol sizze it oanslike lân fan de Doalert dat omdike waard. Eartiids waarden dy gebieten troch in dyk skaat. Doe't it oanslike lân omdike waard, wie de dyk net mear nedich as wetterkearing, en waarden der weingatten yn makke om diken trochhinne oan te lizzen nei de polder ta.
Under Bunderhee stiet de Stins Bunderhee, de âldste boarch yn East-Fryslân. Tsjin de stins oan leit de histoaryske tún Tammen, in slingertún yn Ingelske lânskipsstyl fan om 1900 hinne.
Willibald fan Eichstätt
Libben
Willibald waard berne op 21 oktober om it jier 700 hinne yn it Angelsaksyske keninkryk Wesseks. Doe't er trije jier wie, rekke er oanhelle mei in slimme longsykte, dy't makke dat er de siken hast net krije koe. Hy bestoar it suver, oant syn âldelju yn gebed God oanrôpen, en ûnthieten dat se it jonkje oan Gods tsjinst opdrage soene as er libjen bleau. Dêrop oerlibbe Willibald syn minnichte op wûnderbaarlike wize, en op 'e âldens fan fiif jier waard er troch syn heit en mem nei in benediktynsk kleaster stjoerd dat Waldheim hiet (no Bishop's Waltham, yn it Ingelske Hampshire). Dêr brocht Willibald syn jonkheid yn gebed en meditaasje troch.
Yn 722 gie Willibald op pylgerreis, tegearre mei syn broer Winebald. Syn foarnaamste driuwfear liket dêrby ferkenning west te hawwen, ynstee fan evangelisaasje, want út Huneberc har Hodœporicon blykt alhiel neat fan it útdragen fan it kristlik leauwe. Se reizgen troch wat no Frankryk en Itaalje binne nei Rome ta, dêr't se besmet rekken mei de pest, mar troch in wûnder allebeide wer opbetteren. Ut Napels wei giene hja skip nei Efeze, yn Lyts-Aazje, dêr't se it grêf fan 'e apostel Jehannes besochten. Dêrwei reizgen se fia Syprus nei it Hillige Lân ta. Op 'e weromweis diene se Konstantinopel oan en bedarre Willibald yn it benediktynske kleaster fan Monte Cassino, yn 'e Italjaanske Apeninen, dêr't er de folgjende tsien jier trochbrocht en in grutte rol spile by de weroardering fan it kleaster.
By in besyk oan Rome, om 740 hinne, krige er fan paus Gregoarius III de opdracht om him nei it Frankyske Ryk te bejaan en him by Bonifatius te foegjen, mei wa't er oan memmekant besibbe wie. Doe't Willibald oankaam yn it gebiet dat no de Dútske dielsteat Beieren is, waard er dêr troch Bonifatius ta preester wijd, dat er in begjin meitsje koe om dy lânsdouwe te kristenjen. Neitiid wurke er ek yn Tueringen, en it wie dêr dat er, op 'e nij troch Bonifatius, ta biskop wijd waard. Koart nei syn biskopswijinge kearde er werom nei de krite om Eichstätt hinne, dêr't er it dûbelkleaster Heidenheim am Hahnenkamm stifte, wêrfan't syn broer Winebald de earste abt fan waard, en nei dy syn dea, harren suster Walburga de earste abdisse.
Willibald waard yn 938 hillich ferklearre troch paus Leo VII. Hy wurdt hjoed de dei beskôge as ien fan meast bereizge Angelsaksen fan syn tiid en iuwenlang is beweard dat er feitlik de earste Ingelsman wie dy't it Hillige Lân besocht. Syn skryn is noch altyd yn 'e katedraal fan Eichstätt, dêr't syn lichem en de relikwyen fan syn reizen bewarre wurde. Syn hjeldei falt op 7 july.
The Blue Lagoon (film út 1980)
The Blue Lagoon is in Amerikaanske romantyske dramafilm út 1980 ûnder rezjy fan Randal Kleiser, mei yn 'e haadrollen Brooke Shields en Christopher Atkins. De titel betsjut "De Blauwe Lagune". De film wie basearre op 'e roman mei deselde namme fan Henry De Vere Stacpoole, en wie teffens in remake fan in eardere ferfilming, The Blue Lagoon út 1949. It ferhaal giet oer twa jonge bern dy't nei in skipbrek allinne fêst komme te sitten op in tropysk ûnbewenne eilân yn 'e Stille Súdsee en dêr tegearre opgroeie. De filmkritisy lieten de film yn harren resinsjes alhiel ôfrinne, mar nettsjinsteande dat groeide The Blue Lagoon yn 'e bioskopen út ta in grut kommersjeel súkses.
Plot
Yn 'e lêste jierren fan 'e njoggentjinde iuw is in Arthur Lestrange, in Amerikaan út in begoedige maatskiplik fermidden, op it sylskip de Northumberland ûnderweis fan Boston om Kaap Hoarn hinne nei San Francisco, om him dêr te fêstigjen. Hy is in widner en hy hat syn achtjierrige soan Richard by him, en ek syn like âlde omkesizzer Emmeline, dat in weesbern is. Nei't se troch in stoarm by Kaap Hoarn fan koers reitsje en fier de Stille Oseaan op dreaun wurde, brekt der op in dei brân út op 'e Northumberland. Bemanning en passazjiers moatte halje-trawalje it skip ferlitte, en de beide bern bedarje yn in roeiboat mei de âlde loaie skipskok Paddy Button. Yn tichte mist reitsje se it kontakt mei de oare boatsjes kwyt. Nei dagenlang op see omdreaun te hawwen, bringt de seestreaming harren by in wielderich begroeid tropysk eilân lâns, dêr't Paddy de boat nei ta roeit.
As er him ris oan 'e oare kant fan it eilân bejout, treft Paddy dêr de restanten oan fan in minske-offer op in flakke stien dy't blykber as alter brûkt wurdt, foar in grutte opsteande rots dy't dizenich de foarm fan in minsklik gesicht hat. Hy beseft dat se dochs net allinne op it eilân binne, en ferbiedt de bern om ea noch nei de oare kant fan it eilân te gean. As se witte wol wêrom net, byt er harren ta dat it de wet is, dat je no ienris dwaan moatte wat de wet seit. Paddy spuit der net yn, as er him op in jûn, nei't se in pear moannen op it eilân binne, wer ris bedrinkt oan 'e rum dy't Emmeline fûn hat, giet er midden yn 'e nacht mei syn dronken kop in ein te swimmen. De oare deis treffe de bern him ferdronken oan op it strân fan in lyts eilantsje dat in pear hûndert meter foar de kust fan it gruttere eilân leit. De beide bern bliuwe allinne efter, en op oanstean fan Emmeline ferlitte se it plak dêr't se mei Paddy wenne hawwe, om't it har drôf makket. Richard roeit de roeiboat by de kust fan it eilân lâns oant se in plak fine dat harren gaadlik liket, en dêr sette se har nei wenjen troch op eigen manneboet, mei de feardichheden dy't Paddy harren bybrocht hat, in nije hutte te bouwen.
As de jierren foarby geane en Richard en Emmeline teenagers wurde, reitsje se fereale opinoar. De gefoelens binne lykwols tige betiizjend foar harren, om't se nimmen hawwe dy't har wat útlizze kin. As se foar it earst de regels kriget, hat Emmeline alhiel gjin aan wêrom't se bliedt. Se rekket bot oerstjoer en ropt oan Richard om help, mar as er him nei har ta hastiget, fielt se skamte en wol se him net fertelle wat der is. Se wegeret om har troch Richard ynspektearje te litten op 'e siik nei wat er tinkt dat grif in wûne wêze moat. Hoewol't Emmeline fereale is op Richard, triuwt se him fuort as er foar it earst fysyk neieroankommen siket. Dêrop giet er nei in plak dêr't er allinne wêze kin en ûntdekt er wat masturbaasje is.
Om 'e safolle tiid hearre Richard en Emmeline it trommegeroffel fan 'e ynboarlingen as dy fan in oar eilân oerkomme om by it grutte rotsgesicht in minske-offer te bringen. Se wurde nijsgjirrich nei wa't dat lûd makket, mar Richard hâldt him trou oan 'e wet dy't Paddy harren oplein hat. Emmeline, lykwols, brekt temûk de wet troch op ferkenning nei de oare kant fan it eilân te gean, dêr't se it bloedige alter en it rotsgesicht sjocht. Mei't se it bloed assosjearret mei de krusiging fan Jezus, mient se dat it grutte gesicht God is. Neitiid bringt se eigen offers fan blommeslingers op it alter, en teffens besiket se Richard safier te krijen dat dy meigiet nei it grutte gesicht om te bidden. Richard, lykwols, is skokt dat Emmeline de wet brutsen hat en wol dêr neat fan witte.
As der foar it earst yn jierren in skip by it eilân lâns komt, stekt Emmeline it sinjaalfjoer net oan dat Richard foar sa'n gefal klearlein hat. Fan gefolgen fart it skip foarby sûnder de skipbreklingen op te merken. Richard, dy't him fan in oar part fan it eilân nei de hutte ta hastige hat, fart lulk út tsjin Emmeline, mar sy fertelt him, ta syn folsleine ferbjustering, dat it eilân no harren thús is dat se hjir bliuwe moatte. Richard besiket mei in eigenboud flot it eilân te ferlitten, mar it wurdt stikkenslein yn 'e brâning. As Richard wiet en mei in kwetst ego op it eilân weromkomt, laket Emmeline him út. Se krije rûzje dy't oanboazet ta in punt dat se inoar mei kokosnuten begjinne te bekûgeljen. Richard sines misse, mar Emmeline harres rekket Richard op 'e holle. Neitiid is er sa opsternaat dat er Emmeline út harren mienskiplike hutte smyt, dy't hy foar it meastepart boud hat.
Emmeline lûkt har werom yn in lytse útsparring yn in rots by it strân, dêr't se in ôfdaksje fan flochten palmtûken by bout. De rûzje mei Richard hâldt oan, mar as se by fersin op in giftige stienfisk stean giet en Richard har letter siik en swak oantreft, ferjit er op slach alles wat der tusken harren foarfallen is. Emmeline smeekt him om har by 'God' te bringen, dat Richard draacht har nei de oare kant fan it eilân, dêr't er har op it alter leit en bidt om har genêzing. As Emmeline wer opbetteret, bychtet Richard op hoe't er yn eangst sitten hat om har te ferliezen. Se groeie mear nei-inoar ta as ea tefoaren, en ûntdekke geslachtsmienskip. Op basis fan foto's fan in brulloft út in hutkoffer dy't Paddy nei it sinken fan 'e Northumberland út 'e see fiske hat, hâlde se in ymprovisearre trouwerij.
Neitiid hawwe Richard en Emmeline geregeldwei seks, oant Emmeline op in stuit grou wurdt en der net mear fan genietsje kin. As der op in dei wer trommegeroffel klinkt, is Richard bang dat Emmeline dêr lykas earder op ôfgien is. Hy hastiget him nei it rotsgesicht ta, mar treft Emmeline dêr net oan. Wol is er der út it strewelleguod wei tsjûge fan hoe't in stikmannich ynboarlingen ien fan harren brûke om in minske-offer te bringen. Richard is dêr raar fan, en lit Emmeline letter ûnthjitte dat se nea wer op it trommegeroffel ôfgean sil. Underwilens wurdt Emmeline almar grouwer. Richard hat dêr bot argewaasje fan en besiket har om 'e nocht safier te krijen dat se minder yt. Mei't Richard en Emmeline neat fan swierwêzen en fuortplanting ôfwitte, komt de berte fan in poppe foar harren as in folsleine ferrassing. Se neame it jonkje Paddy.
Ferskate jierren letter, as de lytse Paddy in pjut is, fart der wer in skip by it eilân lâns. Oan board is Richard syn heit Arthur Lestrange, dy't syn libben wijd hat oan 'e syktocht nei de ferdwûne bern. It tafal wol dat de lytse Paddy krekt foartiid yn 'e drek oan it boartsjen wie, en dat Richard en Emmeline har by him jûn hawwe. Lestrange en de bemanning sjogge troch de fierrekiker in jonge húshâlding wêrfan't de leden harsels hielendal mei drek ynsmaard hawwe, en komme ta de konklúzje dat it ynboarlingen wêze moatte, om't gjin beskaafde minske soks dwaan soe. Richard en Emmeline sjogge it skip wol, mar Richard is no sa gelokkich mei syn Emmeline en harren soan, dat er einlings en te'n lêsten syn besykjen opjout om it eilân te ferlitten. Se keare it skip de rêch ta en trijeresom ferdwine se yn it oerwâld.
De boat wurdt troch de streaming fan it wetter meiskuord nei iepen see, en Richard, Emmeline en Paddy driuwe dêr dagenlang om. As Richard en Emmeline op in dei wekker wurde, sjogge se ta harren skrik dat Paddy it twiichje mei 'yn-'e-sliep-fallersbeikes' foar it ljocht helle en guon fan 'e beikes opiten hat. Om't se no beseffe wat Paddy Button bedoelde mei 'yn 'e sliep falle om nea wer wekker te wurden', ferlieze se alle hope op in goede ôfrin. Se ferdiele de oerbleaune beien yn twaen en ite dy op, wêrnei't se har mei syn trijen yn 'e boat deljouwe om te ferstjerren. Inkele oeren letter wurdt de roeiboat ûntdutsen troch it skip fan Arthur Lestrange. As bemanningsleden oan board fan 'e roeiboat geane, freget Arthur harren: "Binne se dea?" De kaptein antwurdet him: "Nee, mynhear. Se sliepe."
Produksje
Foar The Blue Lagoon wie in budget beskikber fan $4,5 miljoen. De kamerarezjy waard fierd troch Néstor Almendros, wylst Basil Poledouris de filmmuzyk fersoarge. De film waard foar it meastepart opnommen op lokaasje op Nanuya Levu, in eilân yn Fidzjy dat privee-eigendom wie, hoewol't der ek opnamen plakfûnen yn Fanûatû en Jamaika. Haadrolspylster Brooke Shields wie ûnder de opnamen fan The Blue Lagoon noch mar fjirtjin jier. Al har neakensênes waarden dêrom spile troch in body double, de 32-jierrige stuntfrou Kathy Troutt. Yn in protte topless sênes wie Shields har lange hier oan har boarsten fêstlime. Har tsjinspiler Christopher Atkins wie achttjin jier doe't de film opnommen waard, en hy die al syn eigen neakensênes.
De floara en fauna fan Nanuya Levu waard yn 'e film prominint yn byld brocht, hoewol't der ek bylden tafoege waarden fan bisten dy't net op it eilân foarkomme. Ien fan 'e bisten dy't yn byld kaam, wie in lânseigen leguaan, dy't, sa bliek letter, noch ûnbekend wie by de wittenskip. Nei't herpetolooch John Gibbons, dy't ûndersyk die nei de Fidzjiaanske sebraleguaan, de film en dêrmei de bylden fan in him ûnbekende leguanesoarte sjoen hie, reizge er nei Nanuya Levu ta, dêr't er yn 1981 de Fidzjiaanske kaamleguaan (Brachylophus vitiensis) as nije soarte beskreau.
Untfangst
The Blue Lagoon krige oer it algemien tige negative resinsjes fan 'e filmkritisy, dy't fral it senario, de filmmontaazje en it aktearjen fan Brooke Shields ôfrinne lieten. Mear spesifike punten fan krityk wiene it as bespotlik idyllysk sjoene byld fan hoe't bern bûten de ynfloed fan 'e beskaafde maatskippij opgroeie soene, de as teloarstellend beskôge ôfrin fan 'e nei in klimaks fan bedriging opbouwende oanwêzigens fan ynboarlingen op it eilân, en it feit dat de film it publyk mûlterge mei seksualiteit, mar alle wiere seksuele aktiviteit op keine wize fertsjustermoannet. Oer de kamerarezjy fan Néstor Almendros wiene se lykwols foar it meastepart goed te sprekken.
De foaroansteande filmkritikus Roger Ebert joech The Blue Lagoon 11/2 fan 4 stjerren. Hy skreau: "[De film] hie mooglikerwize ynteressant makke wurde kinnen as der ek mar op lykfol hokker wize serieus besocht wie en bring yn byld wat der echt barre soe as twa sânjierrige bern as skipbreklingen op in eilân fêst kamen te sitten. Mar dit is net in reälistyske film. It is in oant yn it rare ideälisearre românse, wêryn't de bern in hutte bewenje dy't derút sjocht as in houliksreissuite fan Club Med, wylst ûngeduerige ynboarlingen oan 'e oare kant fan it eilân minske-offers bringe." Ebert beskôge de ein, as de bern harren selsmoard oerlibbe blike te hawwen, ek as in leffe útflecht.
It tydskrift Time Out skreau dat fan 'e film "oankundige waard dat er gean soe oer 'natuerlike leafde'; mar los fan 'it dwaan yn 'e iepen loft' is der neat natuerliks oan twa teenagers (sûnt har bernetiid al net mear bûn troch maatskiplike beheinings), dy't har oan 'e regels fan it houlik en de tradisjonele rolferdieling fan man en frou hâlde." Gary Arnold fan The Washington Post neamde de film "in skildereftige rapsody oer it oanlearen fan feardichheden, heit-en-memboartsjen, út te swimmen gean, genietsjen fan 'e natoer en begjinnen om jin seksy te fielen yn tropyske ôfsûndering." Hy hie yn 't bysûnder de gek mei it oanhâldende ûnfermogen fan 'e haadpersonaazjes om logyske konklúzjes te lûken.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat The Blue Lagoon in tige leech goedkarringspersintaazje fan 8%, basearre op 24 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, omskriuwt de film as "in leaflik stikje rommel" en as "in ûndogenske fantasij dy't tagelyk te kein is om echt fermaaklik te wêzen." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle The Blue Lagoon in goedkarringspersintaazje fan 31%, basearre op 14 resinsjes.
Opbringst
The Blue Lagoon brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada allinnich al $58,8 miljoen op. It is ûnbekend hoe grut oft de opbringst yn oare lannen en territoaria wie. Mar ôfset tsjin it budget fan $4,5 miljoen betsjut de Noardamerikaanske opbringst allinnich al in winst fan $54,3 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Nettsjinsteande alle krityk wie The Blue Lagoon dêrmei in grut kommersjeel súkses, en yn Noard-Amearika sels de op acht nei meast opbringende film fan 1980.
Prizen
The Blue Lagoon waard yn 1981 nominearre foar in Oscar yn 'e kategory bêste kamerarezjy (Néstor Almendros). De film waard ek nominearre foar in Golden Globe for bêste nije manlike stjer fan it jier, foar Christopher Atkins, en in Saturn Award foar bêste fantasyfilm. Fierders waard The Blue Lagoon nominearre foar de Young Artist Award foar bêste famyljefilm, Christopher Atkins foar de Young Artist Award for bêste jonge akteur yn in langspylfilm, en Brooke Shields foar de Young Artist Award for bêste jonge aktrise yn in langspylfilm. Shields 'wûn' de earste Golden Raspberry Award foar minste aktrise. Nettsjinsteande dat fêstige The Blue Lagoon har karriêre as aktrise.
Ferfolchfilm
Alve jier nei't The Blue Lagoon makke wie, waard yn 1991 in ferfolchfilm útbrocht: Return to the Blue Lagoon. Yn dy film wurdt loskes it ferhaal wer oppakt dêr't it oan 'e ein fan The Blue Lagoon ophâldt, mei it ferskil dat der foar retroaktive kontinuïteit soarge wurdt troch ienfâldichwei te stellen dat Richard en Emmeline yn 'e roeiboat dochs dea oantroffen waarden.
Percy Bysshe Shelley
thumb|Percy Bysshe Shelley (1819) Percy Bysshe Shelley (Field Place, Susseks, Ingelân), 4 augustus 1792 – yn de see by La Spezia, 8 july 1822) wie in wichtich Ingelsk dichter út de perioade fan de romantyk.
Biografy
Shelley kaam út in begoedige aristokratyske famylje, hy wie de âldste soan fan Baronet Sir Timothy Shelley. Yn syn earste jier oan de Universiteit fan Oxford yn 1811 skreau er in pamflet dêr't er yn hawwe woe dat der net genôch bewiis bestiet foar it bestean fan God (The Necessity of Atheism). Mei troch syn rebelske hâlding foar de kolleezjelieding oer, waard er doe fan de universiteit stjoerd. De saak feroarsake in breuk mei syn heit, dy't it net iens wêze koe mei de radikale opfettings fan syn soan.
Yn itselde jier naam er de wyk nei Skotlân, mei de 16-jierrige Harriet Westbrook, de dochter fan in kafeehâlder. Hy krige in dochter by har. Goed en wol troud ferúze er nei it Lake District om dêr te skriuwen, mar rillegau ferfarde er nei Ierlân en wie er dwaande mei it skriuwen fan politike pamfletten, ûnder oaren foar de lykberjochtiging fan Ierske katoliken en tsjin de Uny mei Ingelân.
Yn 1814 ferliet er syn frou, dy't op 'en nij swier wie, en gong mei de briljante dochter fan Mary Wollstonecraft, dy't ek Mary hjitte, en har healsuster Claire Clairmont, fia Frankryk nei Switserlân, mei de bedoeling dêr in kommune fan frije leafde te begjinnen. Neidat syn earste frou, dy't wer yn ferwachting wie fan in ûnbekende man, harsels tekoart dien hie troch ferdrinking, troude er mei Mary. Shelley syn hanneljen joech in protte opskuor en protest yn Ingelân. Shelley ferliet it lân yn 1818 en gie nea werom. Hy gie troch mei it skriuwen fan radikale politike pamfletten.
Nettsjinsteande Shelley syn ikkerichheid yn ferhâldingen, wie er dochs in freonlik en goederjousk man. Hy dielde syn jild mei freonen dy't krap sieten. Nei in ûngeduerige perioade fan reizgjen fêstigen de Shelleys harren yn Pisa. Dêr fûn er wat rêst, mar dat duorre net lang. Wilens in fartocht mei in freon, sloech harren boat om en hja fersûpten. In pear dagen letter spielden sy oan op it strân. Shelleys jiske waard byset op it Cimitero Acattolico yn Rome. Yn Ingelân joech syn dea ferromming: 'Shelley de ateïst is dea. No wit er oft God bestiet of net.'
Yn de wanhopige en ûnrêstige jierren yn Itaalje skreau er syn bêste wurk. It wjerspegelt syn idealisme en syn ferhoop op de mooglikheid fan ferlossing troch de leafde en de ferbylding. Neffens him bestiet der gjin wissichheid, allinnich hoop. thumb|[[Louis Edouard Fournier: Trelawny, Hunt en Byron ferbaarne Shelley syn lichem, 1889]]
Europeesk kampioenskip follybal froulju 2009
It Europeesk kampioenskip follybal 2009 foar froulju waard hâlden fan 25 septimber oant en mei 4 oktober 2009 yn de plakken Bydgoszcz, Łódź, Katowice en Wrocław, yn Poalen.
De opset
De top-6 fan it Europeesk kampioenskip fan 2007 pleatsten har fuortdaliks foar it kampioenskip yn 2009. Poalen is as gastlân automatysk pleatst. Dêr kamen noch njoggen lannen by dy't har kwalifisearre hawwe fia de kwalifikaasjetoernoaien. Yn de earste omloop binnen de sechstsjin ûnderferdield yn fjouwer groepen. De top-3 fan dy groep giet troch nei de folgjende omloop, dêr't spile wurdt yn twa groepen mei elts seis lannen. De twa bêste lannen fan dy groepen geane nei de heale finales. It Europeesk kampioenskip waard organisearre troch de CEV, it Europeeske follybalbûn.
Nederlânske seleksje
De Nederlânske seleksje foar dit Europeesk kampioenskip wie sa:
Nederlânske technyske stêf
De Nederlânske technyske stêf foar dit Europeesk kampioenskip wie sa:
Ynternasjonaal Filmfestival fan Tessaloniki
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Tessaloniki (Gryksk: Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Festibál Kinematográfou Thessaloníkes) is in filmfestival dat elts jier yn novimber holden wurdt yn 'e Grykske stêd Tessaloniki. It evenemint bestiet sûnt 1960 en is ien fan 'e âldste filmfestivals op 'e Balkan.
Skiednis
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Tessaloniki bestiet sûnt 1960, doe't it oprjochte waard op inisjatyf fan 'e skriuwer, oersetter en filmkritikus Pavlos Zannas. Oarspronklik hiet it de Grykske Filmwike, en fan 1966 ôf it Gryksk Filmfestival fan Tessaloniki. Yn 1991 krige it syn hjoeddeistige namme.