cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sint-Omaars
Ut de skiednis
Yn 1214, nei't it greefskip Flaanderen ferswakke waard, kaam Arteezje oan Frankryk. Yn 1340 waard der by de stêd in grutte slach fochten tusken in Ingelsk-Flaamsk en in Frânsk leger, dêr't it Ingelsk-Flaamske leger belies jaan moast. Yn 1384 waard it part fan de Boergondyske Nederlannen, fan 1482 ôf waard it part fan de Habsburchske Nederlannen en fan 1581 oant 1678 fan de Spaanske Nederlannen.Nei 1678 kaam de stêd nei ferskate besykjen definityf nei Frankryk.
Tusken 1787 en 1795 giene tûzenen Noard-Nederlânske patriotten as ballingen nei Sint-Omaars en wide omkriten (Bethune, Waten, Sint-Winoksbergen, Grevelingen, Dúntsjerk). Fan 1787 - 1795 wie it in taflechtsoarde fan de nei it esjek fan Frjentsjer flechten Fryske patriotten, dêr't Court Lambertus fan Beyma en Johannes Valckenaer ûnder wiene.
Yn de Earste en Twadde Wrâldkriich waard de stêd swier skansearre.
Hell (Britske band)
Hell wie in Ingelske NWOBHMmetalband oprjochte yn Nottingham en wie aktyf tusken 1982 en 2018. De band brocht pas yn 2011 syn debútalbum Human Remains út. De teksten fan de band gean benammen oer de duvel, anty-kristendom en it okkulte. Hell hat twa studio-albums útbrocht.
Skiednis
Hell waard yn 1982 oprjochte troch eardere bandleden fan de bands Race Against Time en Paralex. Se tekenen in kontrakt mei it Belgyske platelabel Mausoleum Records, mar twa wiken foar't de band mei de opnamen fan harren debút-album los gean soene rekke it platenlabel yn it fallisemint. Guitarist Kev Bower besleat hjir op de band te ferlitten, hie waard ferfongen troch Sean Kelley, mar de band foel nei net al te lange tiid yn 1987 útinoar. Dat late der ta dat sjonger Dave Halliday himsels te koart die.
De oerbleaune orizjinele leden fan Hell kamen yn 2008 wer byinoar om einlings harren debút-album op te nimmen, mei de titel Human Remains. Sabbat-leden Martin Walkyier en Andy Sneap stimden dermei yn om op it album te spyljen om respektyflik de sang- en gitaar-partijen fan Dave Halliday te replisearjen. Hoewol't Walkyier in pear jûnen bestege oan it opnimmen fan testfokalen foar ferskate nûmers op it album, waard dit proses stopset doe 't dúdlik waard dat syn fokale styl en wat bittere timperamint net passend wiene foar de band Hell. Kev Bower's broer David (wurksum as toaniel - en telefyzjeakteur) waard frege om in voice-over te dwaan foar it nûmer Plague And Fyre en heakke him dêrnei by de band as sjonger, wêrby't er alle sjongpartijen opnij opnaam. Sneap waard ek in fêst lid fan de band.
De band slagge der yn om it album Human Remains op 13 maaie 2011 út te bringen. De nije line-up spile harren earste optreden yn de MFN-klup yn Nottingham op 20 maaie 2011, mei nûmers fan it album Human Remains mar ek it nûmmer bedtime fan de band Race Against Time's as earbetoan oan de ferstoarne sjonger David Halliday. Dit waard folge troch in rige festivalshows yn Jeropa en it Feriene Keninkryk, ynklusyf in optreden op it Into The Grave Festival op 11 augustus 2012 yn Ljouwert.
Yn 2014 waard Human Remains opfolge troch it album Curse & Chapter ek wer folge troch in toernee, mar nei 2017 waard it stil rûn de band yn 2018 waard dúdlik dat de band wer útinoar is.
Súdlaardermar
thumb|Súdlaardermar (by Meerzicht) De Súdlaardermar (somtiden Wolfsbargemar) is in mar fan 540 ha mei ek noch 120 ha oan overlanden, benoarden Súdlaren en súdwestlik fan Hegesân. It is part fan it Drintsk-Grinzersk marrekrite.
Súdlaardermargebiet
Grutte stikken fn de mar en de njonken lizzende polders hat stichting It Grinzer Lânskip it bewâld oer. De mar en omkriten is oanmurken foar Natura 2000 natoergebiet.
Súdlaardermar
De Súdlaardermar is ûntstien yn de midsiuwen.
Yn de boaiem fan de mar wurde hjir en dêr balstiennen fûn. Dat soene oerbliuwsels fan âlde wegen troch it eardere fean wêze kinne.
De mar leit foar likernôch in fearns part yn Drinte en foar sa'n trijefearns diel yn Grinslân. Utsein de fargeulen is de mar faak net djipper as ien meter. De mar kriget syn wetter fan de Hunze dy't har boarne hat yn it eardere fean ûnder Valthe. De Hunze komt de mar yn oan de súdkant ferlit dy as Drintske Djip oan de noardkant. Ek it Kieldjip komt yn de mar út.
Op de mar wurdt in protte syld. Oan de Drintske kant lizze de jachthavens De Bloemert, Plankensloot en Meerzicht. De noardside hat de jachthavens de Rietzoom en de Leine en it kapitale rekreaasjedoarp Meerwijck (mei jachthaven). It doarp Noardlaren is troch it Noardlaarderfeartsje te berikken.
Oan de noardkant is in rekreaasjestrân.
John William Waterhouse
thumb|John William Waterhouse John William Waterhouse (Rome, 6 april 1849 – Londen, 10 febrewaris 1917) wie in Ingelsk keunstskilder, lykas syn heit. Waterhouse wurdt ta de Prerafaeliten rekkene.
Nei de middelbere skoalle yn Leeds waard er learling byldhouwe oan de Royal Academy of Arts yn Londen. Al nei in heal jier hâlde er dêrmei op om selsstannich oan de gong te gean, hy wie fral skilder. Hy wurke yn Londen yn de Primrose Hill Studios yn de wyk Kensington mar wenne in pear kilometer fierderop oan de Abbey Road. Hy skildere it leafst mytologyske foarstellingen.
Waterhouse krige in protte wurdearring mei syn kleurige, laden ôfbyldingen fan froulju, sawol yn it Britske Ryk as op de Wrâldtentoanstellingen yn de 19e iuw. Ynsipraasje helle Waterhouse út it wurk fan skriuwers sa as Ovidius, Keats, Boccaccio, Shakespeare, Tennyson en Dante. Faak wie dat it opstekken fan de loftrompet út syn hertstocht foar froulju, wetter, natuer, leafde en dea wei, faak mei in tsjustere ûndertoan.
Oer Waterhouse is fierders net folle witten.
Syn ferneamde skilderij The Lady of Shalott, is te sjen yn de Tate Gallery yn Londen.
De útstalling J.W. Waterhouse (1849-1917), Betoverd door Vrouwen wie fan 14 desimber 2008 oant en mei 3 maaie 2009 yn it Grinzer Museum yn Grins.
Galery
Totaal makke Waterhouse 118 skilderijen, in karút:
Omgong fan Frankryk 1920
De 14e edysje fan de Omgong fan Frankryk waard hâlden fan 27 juny oant en mei 25 july 1920. De Belgyske hurdfytser Philippe Thys skreau yn 1920 skiednis troch as earste hurdfytser trije kear de Omgong fan Frankryk te winnen. Hy wûn de Omgong ek al ris yn 1913 en 1914.
Pystpomp
Op ynternet wurdt de pomp ek wol oanpriizge as ark om de pyst (bliuwend) langer te meitsjen.
Penis enlargement
Easterpoartsbrêge (Frjentsjer)
De Easterpoartsbrêge (Nederlânsk en offisjeel: Oosterpoortsbrug) is in brêge yn 'e Fryske stêd Frjentsjer. It is in fêste brêge oer de Easterstedsgrêft, dy't 2016 oanlein waard en yn it plak kaam foar de Easterpoartsdaam (Oosterpoortsdam). De Easterpoartsbrêge liedt de súdeastlike útein fan 'e Suderkade út 'e binnenstêd wei oer de grêft hinne, dêr't dy strjitte útkomt op it Ald Keatsfjild. Dêr kin men rjocht troch in bûtenwyk yn, loftsôf oer Saakstra's Brêge by Bloemketerp en de Wettertoer lâns en dan oer de âlde strjitwei rjochting Dronryp, en rjochtsôf oer de Stasjonsbrêge by Stasjon Frjentsjer oan it spoar fan Ljouwert nei Harns lâns yn 'e rjochting fan Wjelsryp.
Skiednis
De Easterpoartsdaam wie in daam dy't de Easterstedsgrêft ôfsleat fan it Van Harinxmakanaal. It doel fan it ferfangen fan 'e daam troch de Easterpoartsbrêge wie om 'e histoaryske binnenstêd fan Frjentsjer better berikber te meitsjen foar wetterrekreänten en om sok boatsjefolk te skieden fan 'e beropsfeart, sadat de feilichheid foar eltsenien ferbettere waard. De oanlis fan 'e Easterpoartsbrêge makke ûnderdiel út fan it projekt Waadpoarte (Waddenpoort), dêr't de gemeente Frjentsjerteradiel €20 miljoen tsjinoan smiet, en dêr't ek de fernijing fan 'e Stasjonsbrêge en Saakstra's Brêge ûnder foelen.
De nije Easterpoartsbrêge waard makke troch Reimert Bouw en Infrastructuur út Almeare en oannimmersbedriuw K. Dekker út Krabbendam. Op 19 maaie 2016 waard de brêge op syn plak hyst. Dy put soe earst ein april al klearre wurde, mar troch ûnfoarsjoene tsjinslaggen rûn it wurk fertraging op. It brêgedek, waard yn syn gehiel oanfierd oer it Van Harinxmakanaal en dêrwei de Easterstedsgrêft ynfearn.
Nei de pleatsing moasten de sydkanten en linings der noch op montearre wurde. Ein maaie gie de brêge iepen foar ferkear. De offisjele iepening waard lykwols oer de simmer hinne tild en fûn plak op 16 septimber 2016. De seremoanje waard ferrjochte troch wethâlder fan Frjentsjerteradiel Caroline de Pee en deputearre Klaas Kielstra, dy't as earsten it trajekt fan 'e Noardergrêft fia de Easterstedsgrêft en ûnder de Easterpoartsbrêge troch nei it Van Harinxmakanaal fearen.
Beskriuwing
De Easterpoartsbrêge is in fêste brêge (dy't dus net iepen kin). Hy bestiet út in stielen brêgedek mei ien tuskenpunt en in trochfarhichte fan 21/2 m. De lingte fan 'e brêge is 22,094 m en de breedte is persiis 11 m. De hichte, metten fan it weidek ôf, bedraacht 81,9 sm. De draachkrêft fan 'e brêge is 87 ton.
Douwe fan Aylva
Komt yn 1611 it earst foar ûnder de Steaten fan Fryslân, waard 31 maart 1618 oansteld as grytman en dykgraaf fan West-Dongeradiel en folge as steatelid yn 1620 de lykstaasje fan Willem Loadewyk fan Nassau. Hie grutte ynfloed yn Fryslân, mar wie om syn trochdriuwen en opljeppend aard by it folk en de predikanten net bemind, wat benammen bliken die by de skelen oer it beteljen fan de algemiene belestingen. De Steaten Generaal hienen al yn 1625 besocht om dy yn Fryslân op deselde foet as yn Hollân yn te barren. Dêrom wie in gesantskip nei Fryslân gien, dat Westergoa en in part fan Eastergoa foar it foarstel wist te winnen, mar benammen by de stêden op grutte wjerstân stuite. Der waard besletten om dan mar troch te gean en de melde middels by beslachlizzing yn te foarderjen, wylst oan greve Ernst Casimir as steedhâlder fan Fryslân opdroegen waard om de útfiering sa nedich mei wapens te stypjen. Wylst yn april 1626 de Lândei hâlden waard, rûn it folk gear yn Ljouwert en foel yn lilkens oan op de grytman Douwe fan Aylva, doe't dy nei de Lândei gie. Hy hie amper gelegenheid om him yn in hûs yn feilichheid te bringen en it lilke folk soe grif it hûs ynkommen wêze en it plondere hawwe, as net krekt op 'e tiid twa findels bôgesjitters oanmarsjearjen kamen om him te beskermjen. De Lândei gie yn betizing útinoar; greve Ernst, besykjend om mear kriichsfolk yn de stêd te bringen, waard dêryn net allinnich behindere, mar waard twongen de besetting fan de stêd ûntwapenje te litten. Dêrta gienen de skutters sels de gaos yn de stêd tsjin troch it folk te behinderjen om de deunby steande huzen te plonderjen. Op oare plakken, dêr't it fjoer al gau nei oersloech, rûn it mei de ûntfangers net sa bêst ôf. De opwining saksearre lykwols net earder as doe't der in nije skikking yn it regear, begjin 1627, fêststeld waard. Dêirby fûnen Douwe fan Aylva en ek syn heit Ernst it riedsum om in skoftke bûten it bewâld te bliuwen. Letter namen se elk wer harren oandiel yn it bestjoer, mar de argewaasje hold oan en lôge sels yn 1635 sa heech op, dat it wer needsaaklik wie om in regaringsferoaring ta stân te bringen.
Douwe fan Aylva wie om 1605 hinne troud mei Luts (Lucia) fan Meckema, († 29 juny 1630), dochter fan Hessel en fan Hisck fan Feytsma. Ut dat houlik kamen sân bern, wêrûnder Hessel, Douwe en Ernst.
Markgreve
In Markgreve wie ûnder de Karolingen in greve dy't it bewâld útoefene oer in tal goaen of greefskippen yn in mark fan it Frankyske Ryk. Marken waarden gearstald út nij oermastere gebieten en leinen dêrtroch oan de grinzen fan it ryk, it gebiet wie in oaniensletten. In froulike markgreve is in markgrevinne, en in gebiet dat troch in markgreve regearre wurdt, hjit in markgreefskip.
Yn it westen fan it Frankyske Ryk waard de markgreve letter in titel foar greven mei in protte oansjen. Stadichoan ûntjoech it him doe fan in bestjoersfunksje ta in aadlike titel. De út it Frânsk ôfkomstige foarm markys is yn prinsipe folslein ekwivalint mei 'markgreve'.
Reconquista
thumb|300px|De reconquista fan it Iberysk Skiereilân
De Reconquista (Spaansk/Portegeesk foar Werovering; Arabysk: الاسترداد al-ʼIstirdād) wie in perioade fan ûngefear 800 jier yn de Midsiuwen wêryn't it in pear kristlike keninkriken op it Ibearysk Skiereilân slagge om de moslims fan it skiereilân te ferdriuwen.
De islamityske oerweldiging fan it Fisigoatyske keninkryk yn de 8e iuw brocht it skiereilân foar it grutste part ûnder islamitysk hearskippij, útsein it uterste noarden, Galysje, Astuerje, Kantaabrje en Baskenlân. Nei iuwen fan oarloggen wie yn de 13e iuw allinnich noch it Keninkryk Granada oer dat yn 1492 ferovere waard, wêrmei't it Ibearysk Skiereilân wer hielendal yn kristlike hannen wie.
Der bestiet ek in Latynsk-Amerikaanske Reconquista dy't him om it jier 1810 ôfspile yn Fenezuela, Kolombia en Meksiko.
Hans G. Kresse
Hans Georg Kresse (Amsterdam, 3 desimber 1921 - Doorwerth, 12 maart 1992) wie in Nederlânske striptekener en yllustrator. In protte beskôgje him as ien fan de bêste realistyske tekeners yn 'e wrâld.
Yn 1976 krige hy de Stripschapsprijs foar syn hiele oeuvre en in jier letter waard hy yn Frankryk ûnderskieden mei de Prix Alfred. Stifting 'De Kresse-rûnte' waard yn 1990 oprjochte mei it doel om it wurk fan Kresse foar it neiteam te bewarjen en om publikaasjes te fersoargjen.
Erik de Noarman yn it Frysk
Fan de rige Erik de Noarman binne trije dielen yn it Frysk ferskine. De ferhalen binne oerset troch Jan van Houten.
Stasjon Maarssen
Stasjon Maarssen (Mas), iepene op 18 desimber 1843, is in spoarweistasjon yn it Nederlânske doarp Breukelen yn de gemeente Stichtske Fecht yn de provinsje Utert. It stasjon leit oan de Rhijnspoarwei (Amsterdam Sintraal - Elten).
Gebou
200px|thumb|left|2e stasjonsgebou stasjon Maarssen yn 1981 It oarspronklike spoarweistasjon fan Maarssen waard iepene yn 1890, 47 jier neidat it spoar ree kaam wie. It stasjonsgebou wie bekend as in standerttype Harmelen, it wie yn fan de fjouwer stasjonsgebouwen fan dit type dat ea boud is, de arsjitekt is ûnbekend. It lytse gebou mei puntdak en luifel om it hiele gebou hinne stiet op it eilânperron en befettet allinnich de needsaaklike stasjonsfoarsjenningen. De wenning fan de stasjonsjef komt op in oar plak, yn de buert fan it stasjon.
It 2e stasjonsgebou waard yn 2003 sloopt, om plak te meitsjen foar spoarferdûbeling tusken Amsterdam en Utert. Yn 2004 is it fernijde eilânperron klear. It perron is fia in brede brêge ferbûn mei de wyk Maarssenbroek. De brêge sûnder fierdere stasjonsfunksjes is ynboud yn in nij kantoarpân dat njonken it stasjon berne is.
SC Frjentsjer
SC Frjentsjer (folút: Sportclub Frjentsjer; Nederlânsk en offisjeel: SC Franeker) is in fuotbalklup út 'e Fryske stêd Frjentsjer. De feriening omfiemet likernôch fjirtich teams, en it earste alvetal spilet yn 'e tredde klasse fan 'e sneinskompetysje fan it KNVB. Sûnt 2015 hat SC Frjentsjer nei in ûnderbrekking fan acht seizoenen ek wer in standertalvetal dat yn 'e sneonskompetysje spilet en útkomt yn 'e fjirde klasse.
It tenu bestiet út in giel shirt mei blauwe skouders en kraach, in blauwe broek en blauwe sokken. De fjilden fan 'e feriening lizze oan it Jan Rodenhuisplein.
SC Frjentsjer is op 1 july 1970 ûntstien út in fúzje fan twa eardere fuotbalklups. Dat wiene Froonacker, út Frjentsjer, dy't sels oprjochte waard yn 1949, en Freno (in ôfkoarting fan Franeker en omstreken) út Skalsum, dy't datearre fan 1926.
Prins fan Oranje
Prins fan Oranje is in erflike titel, dy't sawol troch it keningshûs fan Oranje-Nassau as troch it hûs Hohenzollern droegen wurdt. Oarspronklik wie de titel ferbûn oan it selsstannige prinsdom Oranje (Orange) yn it suden fan Frankryk.
List fan planetoïden 40601-40700
Dit is in list fan planetoïden 40601-40700.
Lütjenholm
thumb|Lizzing Lütjenholm is in plak yn de Dútske dielsteat Sleeswyk-Holstein en makket diel út fan it distrikt Noard-Fryslân. Lütjenholm hat 314 ynwenners (2010).
Löwenstedt
thumb|Lizzing Löwenstedt is in plak yn de Dútske dielsteat Sleeswyk-Holstein en makket diel út fan it distrikt Noard-Fryslân. Löwenstedt hat 683 ynwenners (2010).
Boatebuorren
thumb|Boatebuorren yn 2016 Boatebuorren is in buorskip boppe it doarp Blije yn de gemeente Noardeast-Fryslân oan de N357. Lâns de eastrâne fan it Scheltemastinsterrein ferriisden yn de 19e iuw huzen, dy't nei Boate Hendriks, yn 1798 eigener fan it Scheltematerrein Boatebuorren neamd waarden.
Yn 1840 bestie de buorskip út acht huzen. Anno 2018 hat de buortskip fjouwer wenten op de hoeke Boatebuoren/Vogelzangsterweg en in pleats, in ryksmonumint, oan de N357. Nei dy pleats giet de buorskip oer yn De Ryp.
Steatsline F
De Siuwske Line, ek wol Line F of Steatsline F is de neffens de "Wet op de Oanlis van Steatsspoarwegen" fan 18 augustus 1860 troch de Steat fan de Nederlannen oanleine spoarwei dy't de stêden Flissingen, Middelburch, Goes en Bergen op Soom ferbynt mei Roosendaal. De spoarline koe oanlein wurde nei de oanlis fan de Sloedaam en de Kreekrakdaam, wêrmei't de eilannen Walcheren en Súd-Bevelân in ferbining oer lân krigen mei de rest fan Nederlân. De line telt twa grutte spoarbrêgen: Ien oer it Kanaal troch Súd-Bevelân en ien oer it Skelde-Rynkanaal. Lêstneamde farferbining waard goed 100 jier nei de spoarferbining iepene.
Skiednis
It earste part, Roosendaal - Bergen op Soom, waard iepene op 23 desimber 1863 en wie de tredde spoarline dy’t troch de Steatsspoarwegen yn har earste jier fan bestean yn eksploitaasje nommen waard. In lytse fiif jier letter op 1 july 1868, waard de line ferlinge oant Goes en tusken 1 maart 1872 en 1 septimber 1873 waard yn trije etappen it einpunt Flissingen berikt.
De spoarline waard yn fjouwer fazen iepene:
Yn Flissingen bestie oansluting op de feartsjinst nei Ingelân, eksploitearre troch de Stoomvaart Maatschappij Zeeland. Dizze feartsjinst waard oprjochte nei oanlieding fan de oanlis fan de spoarline. De Siuwske line wie dêrmei in wichtige skeakel yn de rapste ferbining tusken Berlyn en Londen. Benammen yn de perioade oant de Earste Wrâldkriich rieden streekrjochte boattreinen tusken Flissingen en Berlyn. Ferskate foarsten en diplomaten makken fanwegen it komfort gebrûk fan dizze treinen. Yn it stasjonsgebou fan Flissingen wie om dy reden sels in keninklike wachtkeamer oanwêzich. Nei de Earste Wrâldkriich kaam de klam mear op it toeristeferfier te lizzen. Mar yn 1939 al foar de Twadde Wrâldkriich waard de feartsjinst fanwegen kriichsdriging staakt. Nei de Twadde Wrâldkriich waarden de wichtichste fearferbiningen mei Ingelân nei Hoek fan Hollân ferpleatst en ferdwûnen de boattreinen definityf út Flissingen.
By de Wettersneed fan 1953 kaam in part fan de Siuwske line ûnder wetter te stean. Tichtby Kruiningen wie in stik spoarline dêr 't allinnich by leechwetter treinen ride koene. Steatsline F waard yn 1956 folslein elektrifisearre.
Stasjonsgebouwen
Krekt as lâns de oare spoarlinen út de earste perioade fan de earste steatsoanlis, ferskine ek lâns Steatsline F Standertstasjons fan de Steatsspoarwegen. Stasjon Vlissingen Souburg is it iennige stasjon oan dizze spoarline dat net by of flak nei de iepening fan it trajekt yn gebrûk naam is. Stasjon Flissingen Souburg waard iepene yn 1986. Yn de begjin jierren hie Flissingen ek twa stasjons, Flissingen Haven it hjoeddeistige stasjon Flissingen en Flissingen Stêd dat al yn 1894 sletten waard. Ek foar in tal lytsere stasjons, wêrûnder dy fan 's-Heer Arendskerke, Wouw en Woensdrecht, foel yn de rin fan de jierren it doek. Fan de oarspronklike stasjonsgebouwen binne der oan Steatsline F in tal gebouwen bewarre bleaun. De gebouwen fan Stasjon Middelburch, Arnemuiden, Kapelle-Biezelinge, Kruiningen-Yerseke en Krabbendijke stammen út it jier fan iepening, hoewol't oan dizze stasjonsgebouwen ferskate lytse en grutte ferbouwings plak hân ha.
Wrâldkampioenskip Reedriden Oer Alles foar Manlju
It Wrâldkampioenskip Reedriden Oer Alles foar Manlju is fuortkaam út de kampioenskippen langebaan dy't de ISU (Ynternasjonale Reedryd-uny) organisearret sûnt 1893. De earste wrâldkampioenskippen op de langebaan waarden al yn 1889 yn Amsterdam hâlden, mar earst sûnt 1893 waarden de kampioenskippen as aktiviteit fan de ISU organisearre.
Untstean
Oant en mei de winter fan 1986 wie it noch mooglik de titel te winnen mei trije ôstânsoerwinnigs. Dêrnei is dy regel skrast.
Medaljes einklassemint
Medaljeferdieling nei persoan oant en mei 2022 (top-20 klassemint):
Poadiumplakken nei lân (oant en mei 2022)
Medaljeferdieling nei lân oant en mei 2022: (foar bygelyks Sovjet-Uny jildt it lân op momint fan it kampioenskip)
Fuotbalferiening Giel Wyt
Fuotbalferiening Giel Wyt is de klup fan Nes op It Amelân. Giel Wyt is oprjochte op 9 maaie 1934.
Museum Mr. Andreae
thumb|250px|'Oostenburg', it gebou dêr't it museum húsmannet Kollumer Museum Mr. Andreae, ek Aldheidkeamer Mr. Andreae, is in streekmuseum oan de Oosteburgstrjitte yn Kollum. It museum is ferneamd nei notaris en (amateur)histoarikus Arnoldus Johannes Andreae.
It museum húsmanne fan 1980 ôf oan yn it eardere postkantoar oan de Eyso de Wendtstrjitte. Yn 2017 waard de âldheidskeamer ûnderbrocht yn 'Oostenburg', in earder wurkhûs foar earmelju út 1838 en no in multyfunksjoneel sintrum. It gebou is in ryksmonumint. It museum hat sûnt 2009 ek it Archeologisch Steunpunt voor Kollumerland dat yn 2016 ferhuze nei de hal fan it gemeentehûs fan de eardere gemeente Kollumerlân.
Iselakademy
De Iselakademy (offisjeel: Stichting IJsselacademie) is in ûndersyksynstitút foar de nedersaksyske dialekten fan Oerisel, regionale skiednis en de tradysjes dy't dêroan ferbûn binne. De Iselakadeemje is fêstige yn Swol, mar waard oprjochte yn 1977 yn Kampen as de Stichting IJsselakademie (doe noch mei in K). Yn 2014 wie de ferhuzing nei Swol.
Museum Mr. Andreae
It museum hat:
Iselakademy
Eartiids wie de akadeemje ek in útjouwerij. Hjoed-de-dei is de akadeemje dwaande mei de organisaasje en útfiering fan multimediale projekten.
De Iselakademy hat ek in eigen stavering makke, de Iselakadeemjestavering (IJA-spelling), foar it Noardoeriselsk, Sallânsk en East-Feluwsk.
Kredytkrisis
De Kredytkrisis of Bankekrisis wie finansjele krisis dy't yn de simmer fan 2007 begûn. It wie yn earsten in lokaal probleem yn de Feriene Steaten, in gefolch fan problemen yn de hûzemerk dy't al tsien jier spilen, mar it is troch de ferbûnens fan de wrâldwide jildmerk oerslein nei oare parten fan de wrâld.
Globale krisis
Nei it fallisemint fan de Lehman Brothers op 14 septimber 2008 kamen de Europeeske en Amerikaanske oerheden mei kapitale jildynjeksjes en plannen om de jildstream op gong te hâlden. Nei de tiid gongen yn Yslân trije banken fallyt, wat ta gefolch hie dat it sittende regear fuort moast en in nijen keazen waard. Nei ferrin fan tiid gongen de koersen fan de ynternasjonale hannelsbeursen rap omleech. Yn Grut-Brittanje, nettsjinsteande it pessimisme, ynvestearre it regear 500 miljard Pûn yn de finansjele sektor en brûkte it jild ek om finansjele ynstellings te nasjonalisearjen. Dêrnei folgen mear Europeeske lannen it foarbyld fan Grut-Brittanje. Yn East-Europeeske lannen as Poalen, Hongarije, Roemeenje en de Oekraïne kaam de krisis oan troch lieningen dy't yn stabile wikselkoersen lykas de Switserske Frank ôfsletten waarden. Doe't de East-Europeeske muntienheden minder wearde hienen, waard it beteljen fan dy lieningen in stik dreger.
Wikselkoerskrisis
Troch de panyk om de finansjele krisis sochten ynvestearders betrouberens yn goud fûnsen en muntienheden sa as de Amerikaanske dollar en de Japanske YEN, dy't troch ynwenners fan oare lannen as betroubere muntienheid beskôge waarden. Dy wikselkoerskrisis drige de ynternasjonale hannel en produksje te fersteuren. It Ynternasjonale Monetêre Fûns hie net alle middelen om de lannen mei in swakke muntienheid te stypjen. Boppedat besochten minsken út lannen mei in swakke ekonomy har jild yn feilige fûnsen te dwaan, wêrtroch minder jild oer bleau foar lokale finansjele problemen.
De kredytkrisis hâldt noch hieltyd oan en it ein is noch net yn sicht.
Carolus Linnaeus
right|thumb|Carolus Linnaeus gravuere [[J. Chapman ]] Carolus Linnaeus (berne as Carl Linnaeus, 23 maaie 1707, Råshult - 10 jannewaris 1778, Uppsala) wie in Sweedske dokter en biolooch, dy't de binomale nomenklatuer foar libbene wêzens ûntwikkele. Yn 1757 waard Linnaeus fan 'e adel makke, as Carl von Linné. Hy publisearre syn wurk, sa't dat doe dien waard, ûnder in Latynske namme: Carolus Linnaeus.
Jonge jierren en oplieding
Linnaeus syn heit, sels dûmny, woe dat Carl teology studearje soe. Linnaeus syn interesse lei dêr lykwols net en ien fan syn leararen wist syn heit derfan te oertsjûgjen dat it better wie dat Linnaeus medisinen studearje soe. En dat barde. Mar dêrnjonken kaam der ek hieltyd mear botany yn syn stúdzje. Yn 1732 waard hy troch de Universiteit fan Uppsala op ûndersyksreis nei Laplân stjoerd, om dêr noch ûnbekende planten te sykjen. Yn 1734 gie hy nochris nei midden Sweden, en yn de rin fan syn fierdere libben soe hy noch ferskate oare reizen nei alle parten fan Sweden meitsje. Yn 1735 gie er nei Nederlân om syn stúdzje dêr ôf te meitsjen. Datselde jier promovearre hy yn de genêskunde oan de Universiteit fan Hurderwyk en publisearre hy syn Systema Naturae, wêryn hy in systematyske klassifikaasje foar planten beskriuwt. Ek noch dat jier gong er nei de Universiteit fan Leiden, dêr't er oant 1738 bliuwe soe.
Klassifikaasje
It meast revolúsjonêre aspekt fan syn klassifikaasje is, dat dy útgiet fan de seksuele organen fan planten. Yn dy tiid wie it in relatyf nij fenomeen dat planten seksuele organen hawwe en boppedat wie it sprekken oer seksualiteit in grut taboe. En no makke Linnaeus krekt dy seksuele organen ta de basis fan syn systeem: De planten waarden ferdield yn klassen, nei it tal manlike en froulike organen dat se hawwe. De seksuele basis fan syn ferdieling, en it foar dy tiid ongewoan frije taalgebrûk dêroer, makke dat syn systeem yn it begjin mar slim te akseptearjen wie foar syn tiidgenoaten.
Binomale nomenklatuer
De grutte ferbettering fan syn klassifikaasje kaam yn Species Plantarum (1753}. Alhoewol ferskate biologen earder besocht hienen in beskriuwing fan all bekende planten te jaan, wienen der gjin fêststeande nammen foar planten, sadat ien en deselde plant by ferskillende skriuwers ferskillende nammen hawwe koe. Yn 1735 keppele Linnaeus oan syn klassifikaasje in systematyske nammejouwing, de binomale nomenklatuer. Dit systeem wie yn de rin fan de skiednis al faker brûkt, mar it wie nea ta in standert útgroeit. Linneaus foege syn eigen ferzje fan it systeem fan Gaspard Bauhine ta oan syn klassifikaasje sadat er, dêr't er earst de geslachtsnamme folgje litte moast troch in list fan eigenskippen fan de spesifike soart, no folstean koe mei twa nammen. De geslachtsnamme, folge troch in soartnamme.
Ynfiering
Om't Linnaeus sûnt 1735 hieltyd mear omfettende fersjes fan syn Systema Naturae publisearre hie, wie syn wurk in neisjach fan sa'n grutte wearde wurden, dat it allinnich dêrom al troch eltsenien brûkt waard. En om't de ideeën fan de klassifikaasje en de nammejouwing op himsels ynfâldich wienen waarden dy sa dan ek al gau akseptearre. Ek om't de studinten fan Linnaeus de wrâld oer reizgen en mei noch net klassifisearre planten werom kamen nei harren master. Sa wie Linnaeus foarop mei de omskriuwing fan planten en koe der foarkomme dat op 'e nij deselde plant ferskillende nammen krije soe fan ferskillende biologen. Mei de tsiende ferzje fan de Systema Naturae, yn 1758, waard ek ik ryk fan bisten tafoege, lykas it ryk fan de mineralen.
Namme
Alhoewol faak oannaam wurdt dat Linneaus in namme wie dy't Carl oannaam foar de publikaasje fan syn wurk, is dit net it gefal. Carl syn heit, Nils Ingemarsson Linnaeus hie dy namme oannaam as famyljenamme doe't er begûn mei syn teology stúdzje. Dat Carl Linneaus hie fan himsels in Latynsk-eftige efternamme, en koe folstean mei it oanpassen fan syn foarnamme nei Carolus.
Oarsom wie Carl von Linné net syn bertenamme, sels al wie Carl dat al. Dy net-latynske ferzje fan syn namme hat Carl earst oannaam doe't er 1757 fan 'e adel makke waard.
Linnaeusklokje
Der is in plant nei Linnaeus neamd: it Linnaeusklokje, Linnaea borealis. Hy ûntduts it op syn reis troch Laplân yn 1732. It plantsje wurdt lykwols net yn syn reisferslach beskreaun, mar wol yn de Flora Lapponica. It Linnaeusklokje is in tige beskieden, kwetsber plantsje. It hat in hichte fan sa'n 10 sm, mei twa lytse blomkes op in tin stâltsje. Yn Nederlân is it plantsje tige seldsum. Linneaus is faak portrettearre mei it plantsje yn syn hân.
Sêge
In sêge (komt fan it Dútske was gesagt wird, "wat sein wurdt") is in folksferhaal dêr't almeast in geografyske bysûnderheid of in boppenatuerlik ferskynsel yn ferklearre wurdt. It meastepart fan de sêgen giet oer spûken, tsjoenderij, hekserij, wiersizzerij en oer boppenatuerlike wêzens lykas klopgeasten, wearwolven, ierdmantsjes (kabouters), mearminnen en boemannen. De ôfrin fan in sêge is faak somberder as dat fan in mearke.
Wat in sêge net is
Goaden komme meastentiids net foar yn in sêge. Soenen dy der al yn foarkomme dan is net mear in sêge, mar in myte. Krektsa is it mei libbensbeskriuwings fan hilligen, dat binne nammentlik legindes. Faak wurde sêgen ûnrjochtlik leginden neamd. Oars as by mearkes spilet in sêge him ôf yn in beskate tiid op in beskaat plak.
Johannes Oosterdijk Schacht
thumb|200px|Johannes Oosterdijk Schacht Johannes Oosterdijk Schacht (Leien, 26 oktober 1704 - Utert, 18 augustus 1792) wie in rjusidich gelearde.
Schacht wie heechlearaar yn de Wiisbegearte yn Frjentsjer, dêr't er wolbewust de nije (Newtoniaanske) rjochting fan syn learmaster 's Gravensande ynsloech, yn de genêskunde te Utert (1729-1790). Ek wie er in tige bedreaune Latynske dichter.
Walpurgis
Walpurgis wie in Fryske rockband oprjochte yn Bûtenpost en wie aktyf tusken 1998 en 1999. De band bestie út fjouwer leden: Hans Veenstra (sang en gitaar), Jan-Karst Nauta (gitaar), Leo van der Veen (basgitaar) en Martijn Hulshof (slachwurk). Yn 1999 is de groep ophâlden te bestean.
ViVo
thumb|225px|De ViVo yn [[Mitselwier (1965)]] ViVo, in ôfkoarting foar de Vrijwillige Inkoop- en Verkoop Organisatie wie in winkelkeatling dy't 1942 oprjochte waard as ferbân dêr't ûnôfhinklike winkellju yn mei elkoar oparbeidzje koenen. Yn 1966 ûntstie út in fusy fan ViVo grossiers de organisaasje UniGro (Unie van Grossiers). Yn 1980 waard de UniGro kocht troch de eigener (Albada Jeldersma) fan in oare winkelkeat, VéGé, wat late ta de "Super De Boer" formule.
Om klanten te lûken hie de ViVo geregeldwei spesjale aksjes. Sa koene jin by de boadskippen bygelyks kartonnen bouplaten krijje fan de Mercury, Gemini en Apollo romtefeart-kapsules (populêr yn de jierren '60), it twawyklikse stripblêd Prins Valiant foar 25 (gûne) sinten keapje en noch letter alle moannen in stripboek. ViVo deelt de lakens uit, wie in ferneamde slachsin.
Skandestien
In skandestien wie in stien dêr't feroardielden ta harren skande op tentoansteld waarden.
Oant 1811 waard dit ûnder oare noch dien yn Ljouwert. Manlju en froulju fan ferkeard libbensgedrach krigen twa swiere skandestiennen oan in bûgel om de hals. Yn it Frysk Museum wurde noch skandestiennen bewarre.
Pablo Fanque
thumb|Pablo Fanque Pablo Fanque (berne as William Darby, St Andrews Workhouse, Norwich, 1 april 1810 - Stockport, Ingelân, 4 maaie 1871) wie de earste swarte sirkuseigner yn it Feriene Keninkryk. Syn sirkus, dêr't ers els ek yn meidie, wie it meast populêre sirkus yn it Fiktoariaansk Ingelân oer sa'n 30 jier. Dat tiidrek wurdt beskôge as de gouden tiid fan it sirkus.
No is Pablo Fanque fral bekend omdat er foarkomt yn it Beatlesnûmer Being for the Benefit of Mr. Kite! op it album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band.
Corrosion of Conformity
Corrosion of Conformity is in Amerikaanske metalband oprjochte yn 1982 yn Raleigh. De band brocht yn 1984 syn debútalbum Eye for an Eye út. De teksten fan de band gean benammen oer polityk. Corrosion of Conformity hat tsien studio-albums en twa live-albums útbrocht.
SC It Hearrenfean
SK It Hearrenfean (sc Heerenveen) of Sportklup It Hearrenfean (Sportclub Heerenveen) is in Fryske profesjonele fuotbalklup fêstige op It Hearrenfean, útkommend yn de Earedifyzje. Ek hat de klup in profesjoneel frouljusalvetal dat aktyf is yn de Earedifyzje foar froulju.
De klup is de fêste bespiler fan it Abe Lenstra Stadion. Thúswedstriden fan SK It Hearrenfean begjinne tradisjoneel altyd mei it Frysk folksliet. SK It Hearrenfean hat har ûnder it bewâld fan Riemer van der Velde, dy't yn 1983 foarsitter fan de klup waard, en Foppe de Haan ûntwikkele as in stabile subtopper yn it Nederlânske proffuotbal. Sûnt 1994 hat de klup elts jier yn de Earedifyzje spile.
Stifting
De fuotbalklup SK It Hearrenfean, sa't dy't no bestiet, is ûntstien út de gymnastykferiening Athleta. Dy feriening waard op 22 juny 1919 stifte as protest tsjin de fúzje fan de gymnastykferienings Friso en Tyr nei FTC (Friso en Tyr Combinatie). Inkele leden wienen it net mei de fúzje iens en besletten ta it stiften fan in nije gymnastykferiening. Dy gymnastykferiening feroare al gau yn in fuotbalklup.
De stiftingsdatum fan It Hearrenfean, 20 july 1920, komt fan it stuit dat ek de skoaljonges fan de HBS yn de fuotbalklup opnaam waarden. Yn 1921 waard de namme Athleta feroare ta Spartaan. Ek dizze namme hat de klup net lang hân. Yn 1922 is de namme troch it Nederlânske Fuotbalbûn (NFB) wizige nei v.v. Heerenveen. Sûnt 1977, doe't de klup him opsplitste yn in amateur- en in profôfdieling, is de namme sc Heerenveen.
De begjinjierren (1920 - 1937)
De klup spile foar it earst yn kompetysjeferbân yn 1922; dat wie yn de 1e klasse fan it Fryske Fuotbalbûn (FFB). Dat seizoen waard de ploech fuort kampioen en promovearre nei de 3e klasse fan it Nederlânske Fuotbalbûn. Ek in jier letter waard de ploech kampioen en waard der promovearre nei de 2e klasse NFB.
It earste jier yn de twadde klasse wie net bêst. Der waarden mar twa punten helle. Ek yn de degradaasjewedstriden einige SC It Hearrenfean ûnderoan, mar it bestjoer wist it bûn der fan te wjerhâlden de klup tebek te setten nei de tredde klasse troch te stellen dat de prestaasjes fan de twadde en tredde ploech tige goed wienen. It bûn joech ta en liet It Hearrenfean yn de twadde klasse spylje. Twa jier letter, yn it seizoen 1927/1928 helle de klup sels mar ien punt. Mar trochdat it bûn de neikompetysje te grut makke hie en it dizze kompetysje heal juny stilsette moast, degradearre de klup net.
Yn 1931 fûn de klup it paad omheech. Yn it seizoen 1931/1932 waard de ploech twadde, in prestaasje dy't de klup ek de twa jier dêrop behelle. Yn 1934/1935 waard de klup tredde, mar in seizoen letter wie it dan sa fier: it kampioenskip yn de 2e klasse fan de NFB waard helle, wêrtroch't yn de neikompetysje striden wurde mocht om promoasje nei de 1e klasse. De promoasje waard net helle, mar dúdlik wie al wol dat it wolris wat wurde koe fan de ploech fan It Hearrenfean.
In jier letter, yn it seizoen 1936/1937 kaam de klup wol yn de 1e klasse NFB terjochte, dy't op dat stuit it heechste fuotbalnivo yn Nederlân wie. Mei spilers as Abe Lenstra, Jan Lenstra en Henny Jonkman al yn de seleksje, waard de ploech op 'e nij earste yn de 2e klasse. Wer waard fuotballe om promoasje yn de neikompetysje. Dizze kear waard de klup wol earste yn de promoasjekompetysje, troch WVV en Friesland efter harren te hâlden. Foar it earst yn de skiednis mocht de klup op it heechste fuotbalnivo fan Nederlân útkomme; efternei lette de promoasje in gloarjeperioade fan de klup yn.
Gloarjetiid (1938 - 1953)
thumb|right|Byld fan [[Abe Lenstra foar de yngong fan it nei him ferneamde Abe Lenstra Stadion.]]
It earste jier fan de Feansters op it heechste nivo fan Nederlân wie lestich; It Hearrenfean waard njoggende yn in klasse fan alve klups. Dat wie lykwols al genôch om op it heechste nivo te bliuwen. De klup helle ûnder oare in kreaze oerwinning op de topklup Be Quick, út Grins. It jier derop wie al in stik better: It Fean waard tredde, trije punten efter de kampioen fan dat jier, Achilles.
Yn it nije jier, it seizoen 1939/1940 kaam der in nije trainer foar de ploech te stean, Anton Dalhuysen. Dalhuysen spile in wichtige rol yn de neikommende jierren fan SK It Hearrenfean. Troch it begjin fan de Twadde Wrâldkriich koenen de klups yn de kompetysje net fan de hiele seleksje gebrûk meitsje. It bûn besleat om in needkompetysje te begjinnen, dêr't net by promovearre of degradearre wurde koe. Yn de maitiid fan 1940 waard de kompetysje stillein. Letter waard der wol wer úteinset mei de kompetysje, mar net alle klups hawwe de kompetysje ôfmakke. It seizoen 1940/1941 waard der wol wer in offisjele kompetysje spile; It Fean einige yn de middenmoat, as fiifde.
Yn fuotbaljiergong 1941/1942 kamen de kwaliteiten fan de jonge ploech nei boppen. Al trije wedstriden foar de ein fan de kompetysje wie dúdlik dat it Hearrenfean kampioen wie; yn hiel de kompetysje waard mar ien wedstriid ferlern. Kampioen yn de 1e klasse betsjutte dat der spile wurde mocht om it kampioenskip fan Nederlân. Yn dy kampioenskipskompetysje koe de ploech net dwaan wat yn de kompetysje al woe; It Fean waard lêste yn de pûl fan fiif.
It kampioenskip yn de earste klasse waard yn totaal njoggen kear behelle, allegear efter elkoar, tusken 1941 en 1951 (it seizoen 1944/1945 is om de oarloch nea spile).
Kampioen fan Nederlân is de klup nea wurden. Wol wie de ploech der twa kear tichteby. By it kampioenskip fan 1947 waard It Hearrenfean twadde, trije punten efter kampioen Ajax. In jier letter wie it noch spannender: Mei noch twa wedstriden te gean stie It Fean twa punten foar op BVV, út De Bosk, mei de útwedstriid tsjin BVV noch op it programma. Uteinlik waard dy wedstriid ferlern mei 3-1. Dochs koe de ploech noch kampioen wurde, as de lêste wedstriid út wûn waard fan Go Ahead út Dimter. Safier kaam it lykwols net; Go Ahead wie mei 2-0 te sterk en It Fean waard wer gjin kampioen.
Yn de jierren nei 1947, oant 1951 ta, waard It Fean noch wol sljocht kampioen yn de 1e klasse, mar yn de úteinlike kampioenskipskompetysje kaam de ploech alle kearen wer tekoart om in wichtige tsjinstanner te wêzen.
Yn 1952 wie it dien mei it oerwicht fan de Feansters. Troch in nije yndieling fan de kompetysje waard it allegear swierder. Spilers as Sietse van der Laan en Jan Bosscha holden op en fan oare spilers rûn de fuotbalkarriêre op de ein.
Ferneamde spilers út dizze perioade wienen Abe Lenstra, Jan Lenstra, Wim Molenaar, Henny Jonkman, Jan Bosscha, Sietse Bosscha, Sietze de Jong, Sietze van der Laan, Tieme Veenstra, Jaap (Mollo) de Jong, Gerben Hofma en Marten Brandsma.
Ynfier fan it betelle fuotbal (1954 - 1963)
Mei de komst fan it betelle fuotbal begûn in ûnrêstige perioade foar It Hearrenfean. Binnen de klup wienen der grutte ferskillen yn de miening oer betelle fuotbal; benammen it bestjoer wie fûl tsjin op it betelle fuotbal. Op in gearkomste op 25 augustus 1954 waard troch de stimrjochtigen dochs foar it fuotbaljen yn de betelle-fuotbalklasse stimd. Dêrop stapte ûnder oare foarsitter Floor Feléus op as bestjoerder fan de klup.
Dochs bleau de wjerstân bestean yn de klup. It bestjoer wie net tarekkene op de nije foarm fan fuotbal en doarst gjin sinten út te jaan om goeie spilers foar de kompetysje te heljen. Dêrop teach Abe Lenstra nei Sportklub Ynskedee en sakke It Hearrenfean fuort. Yn it earste jier fan it betelle fuotbal waard de Earedifyzje krek net helle en yn it twadde jier, yn 1955 wie de ploech net goed genôch om him te kwalifisearjen foar de Earste Difyzje.
Yn it seizoen 1959/1960 wie der wer ris wat te belibjen foar It Hearrenfean. De klup waard tredde yn de Twadde Difyzje B, wat betsjutte dat It Fean neikompetysje spylje mocht foar promoasje nei de Earste Difyzje. Op 8 maaie waard yn Kerkrade tsjin Roda mei 0-0 lyk spile, wat genôch wie foar promoasje, omdat de klup thús al mei 4-0 wûn hie. Yn de seizoenen 1961/1962 en 1962/1963 spile It Fean yn de Earste Difyzje.
Finansjele problemen (1964 - 1975)
Finansjeel waard it yn de jierren 60 hieltyd minder mei de klup. Yn 1967 wie it sels sa min mei de finânsjes dat de gemeente net mear helpe woe. Dêrop sprong de mienskip fan It Hearrenfean by, yn de foarm fan Aktie ’67. Der waard 70.000 gûne (omrekkene: sa'n 32.000 euro) ynsammele en de klup koe der stadichoan wer boppe-op komme. Ek nei 1967 wienen der sa no en dan finansjele problemen. Hjoed-de-dei bestiet Aktie ’67 noch en is it ferantwurdlik foar in wichtich part fan de ynkomsten fan de fuotbalklup.
Nettsjinsteande de promoasje nei de Earste Difyzje gie it dochs wer mis mei de finânsjes fan de klup. Yn novimber 1973 waard bekend dat It Hearrenfean oer it seizoen 1972/1973 110.000 gûne, sa'n 50.000 euro, ferlern hie omdat de ynkomsten te min wienen. De klup oerlibbe ek dizze krisis, mar wol liet it barren djippe spoaren nei yn de takomst fan de klup. Jild om spilers te keapjen wie der net, wêrtroch't it lêstich waard om goede spilers op it fjild te krijen. De prestaasjes fan It Hearrenfean yn de Earste difyzje wienen dan ek net bjusterbaarlik; in grize middenmoater wie de ploech yn de kompetysje.
Ofsplitsing (1975 - 1979)
Noch hieltiid wienen de minsken fan SK It Hearrenfean der net oer útpraat as it betelle fuotbal no wol of net wat wie foar de fuotbalklup. Yn 1977 kaam it dan ek safier dat de klup opsplitst waard yn in betellefuotbalorginaasje en in amateurfuotbalklup. Offisjeel waard de klup skieden op 1 juny 1977. De betellefuotbalklup waard in stifting en de amateurs makken, ûnder de namme Fuotbalferiening It Hearrenfean, in werstart yn de fjirde klasse fan it KNFB.
De professionalisearring (1980 - 1993)
thumb|left|Foppe de Haan wurke tusken 1985 en 2004 foar SK It Hearrenfean.
Yn de jierren 80 barde der in protte by it Hearrenfean. Sa waard yn 1980 Henk van Brussel oansteld as trainer fan de earste seleksje. Mei de komst fan Henk van Brussel helle SK It Hearrenfean in trainer binnen mei in skat oan ûnderfining yn it betelle fuotbal. Under syn lieding waard der goed en oanfallend fuotbal spile; yn 1981 en 1982 waard de neikompetysje sels berikt. Omdat it fuotbal yn 'It Friese Haagje' altyd oanfallend wie mei in protte ynset fan de spilers, waard dizze perioade ferneamd as de Brusselske Kermis.
Trije jier nei de komst fan Van Brussel as trainer waard dúdlik dat de klup wer yn de skulden siet. De skulden wienen sa heech, 1,5 miljoen gûne (sa'n 680.000 euro), dat de gemeente net mear byspringe woe. Manager Henk Schulten koe it net mear oansjen en teach nei de autoferkeaper Klaas Oenema foar help. Neffens Schulten moasten der mear sakelju by SK It Hearrenfean belutsen wurde. Oenema rekommandearre Riemer van der Velde oan, dy't doe in gruthannel yn Bakkefean hie. Dêrop gie de foarsitter fan de klup, Jan Steenhuizen, dy't de barre situaasje fan SK It Hearrenfean ek ûnderkend hie, nei Van der Velde ta. Frege waard oft Van der Velde foarsitter fan de Feansters wurde woe; dat woe der wol.
Yn rap tempo wurke Van der Velde, tegearre mei ûndernimmers as de bruorren Klaas en Jan Oenema, de bruorren Durk en Jan Hubert Raadsma en Lippe Lap, de skulden fuort. De skulden waarden sanearre. Ien fan de skuldeaskers wie de Rabobank. Dy waard yn 'natuera' werom betelle troch de sponser fan it skoareboerd te wurden. Fierders waarden der 1.000 lotten fan elk 100 gûne oan de man brocht; haadpriis fan de ferlotting wie in auto. Nei twa jier wienen hast alle skulden fuortwurke en makke de gemeente in gebaar troch de lêste 120.000 gûne (sa'n 50.000 euro) foar har rekken te nimmen.
In jier letter waard Ab Gritter de opfolger fan Immers, fan wa't it kontrakt net ferlinge wie. It gie net bêst mei de ploech en yn jannewaris waard in trainer mei ûnderfining, Fritz Korbach, foar de groep set. SK It Hearrenfean einige as 16e yn de kompetysje, mar de perioadetitel dy't yn it begjin fan it seizoen behelle wie, joech tagong ta de neikompetysje. Yn dy neikompetysje einige de ploech boppe-oan yn de pûl. Foar promoasje moast der doe noch spile wurde tsjin Emmen. Ut waard mei 1-0 ferlern, mar thús waard dat ferlies goedmakke. It Hearrenfean wûn mei 2-0 en promovearre nei de Earedifyzje.
Yn 1990 mocht de klup foar it earst op it heechste proffuotbalnivo fan Nederlân spylje. Tsjin FC Foalendam waard debutearre, mar ek fuort ferlern mei 1-3. Nei 16 wedstriden hie de ploech net mear as 6 punten. Dêrom waard yn de winter ynvestearre yn de seleksje. Sa waarden René van der Gijp en de letter tige populêre Roemeen Rodion Cămătaru oanhelle. De twadde helte fan it seizoen wie dan ek in stik better. SK It Hearrenfean behelle punten en de efterstân op de oare klups waard hieltyd lytser. Op 16 april waard MVV yn de stân byhelle. Op snein 5 maaie waard der in belangrike útwedstriid tsjin SVV út Rotterdam spile. Mei in konfoai fan 2,5 kilometer lang en ûnder it sicht fan 5.000 Hearrenfean-supporters wûn SC It Hearrenfean de wedstriid mei 1-2. Mar de goeie searje fan nei de winter wie net mear genôch om degradaasje foar te kommen. It Hearrenfean einige op doelsaldo op it 17e plak, krekt net genôch om degradaasje tsjin te gean.
In jier letter yn de Earste difyzje slagge it SK It Hearrenfean der net yn om wer yn de Earedifyzje te kommen. Mar it jier dêrop, it fuotbalseizoen 1992/1993, wie in tige wichtich seizoen yn de opkomst fan de klup. It begjin wie ien en al mineur: de prestaasjes wienen min en trainer Fritz Korbach waard dien jûn. Syn opfolger wie Foppe de Haan, dy't tusken 1985 en 1988 ek al haadtrainer fan de klup wie. Mei De Haan as trainer waard SK It Hearrenfean twadde yn de kompetysje, genôch om foar de twadde kear yn de skiednis fan de klup te promovearjen nei de Earedifyzje. In oar wichtich resultaat, en miskien noch wol wichtiger as de promoasje, wie it heljen fan de finale fan de KNVB Beker. Tsjin Ajax waard de finale dan wol mei 6-2 ferlern, mar it grutte Fryske 'folkeferfarren' nei de Kuip yn Rotterdam wie ien fan de grutste hichtepunten yn de skiednis fan de klup.
Gong nei de subtop (1994 - 2010)
thumb|right|250px|SK It Hearrenfean en Roda JC harkje nei it Frysk folksliet. thumb|right|250px|Opwaarming foar de wedstriid tusken SK It Hearrenfean en [[VVV Venlo|FFF-Fenlo op 4 oktober 2009.]]
Yn 1993/1994 kaam de klup foar de twadde kear yn de skiednis yn de Earedifyzje te spyljen, de klasse dêr't de klup ek hjoed-de-dei noch yn spilet. It seizoen fan de weromkear yn de Earedifyzje waard op in knap 13e plak ôfsletten. It wie it lêste seizoen yn it âlde Abe Lenstra Stadion, it eardere Sportpark Noard. Fan it fuotbalseizoen 1994/1995 ôf spilet de klup yn it nije Abe Lenstra Stadion, oan de Rykswei 32.