cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kim-Lian van der Meij
Tillefyzjekarriêre
Yn 2013 presintearre Van der Meij it Gouden Televizier-Ring Gala. Yn 2014 wûn se de nijjiersútstjoering fan Paul de Leeuw syn show Ranking the Stars. Datselde jiers sette se útein mei in nije baan by SBS Broadcasting, dy't û.m. har presintaasje fan 'e rabbersrubryk Shownieuws, op 'e stjoerder SBS 6 omfieme. Fierders presintearre hja op Net 5 yn it neijier fan 2014 it programma Het Geheim van een Goed Huwelijk. Fan ein augustus 2015 ôf presintearre Van der Meij it wyklikse praatprogramma Thuis op Zondag. Oant jannewaris 2016 wie Dirk Zeelenberg dêrby har fêste ko-presintator, mar neitiid gie se allinnich troch. Yn 2022 die Van der Meij mei oan it realityprogramma Wie is de Mol?, wêryn't se de ferliezende finalist wie.
Sjongkarriêre
Yn 2005 rekke Van der Meij lykwols by CNM wei nei't der op artistyk mêd spul ûntstien wie. Dêrnei sette se dermei útein om har muzyk yn eigen behear út te jaan, begjinnend mei de single Road to Heaven en har twadde album Just Do It, beide út 2006. Yn it neijier fan 2009 waard it skeel mei CNM bylein en krige Van der Meij in nij platekontrakt oanbean. Under ynfloed fan har Sweedske frijer socht se dêrnei gearwurking mei de Sweedske sjongster Linda Bengtzing, mei wa't se de single Not That Kinda Girl opnaam en útbrocht yn Nederlân, Flaanderen, Sweden, Noarwegen en Finlân.
Musicalkarriêre
Njonken har wurk as sjongster is Van der Meij ek tige aktyf as musicalaktrise. Ein 2003 spile se de rol fan prinsesse Madelein yn 'e musical Kunt U Mij de Weg naar Hamelen Vertellen, Mijnheer? Tegearre mei Kathleen Aerts (earder fan K3) fertolke se fierders de titelrol yn 'e musicalferzje fan De Kleine Zeemeermin. Teffens spile se yn 2007 de rol fan Janis yn 'e musical Doe Maar!, wêrnei't se yn 2008 as Carmen yn 'e musical Fame te sjen wie, as de tsjinspylster fan Jim Bakkum.
Oar wurk
Van der Meij hat sûnt 2013 ek in trijetal berneboeken skreaun, wêrfan twa yn gearwurking mei Gitte Spee.
Priveelibben
Van der Meij hat sûnt 2003 in relaasje mei Daniel Gibson, in Sweedske muzykprodusint, mei wa't se yn 'e kunde kaam doe't er har debútsingle Teenage Superstar foar har skreau. Hja hawwe ien dochter en twa soannen. Fanwegen swierwêzen moast Van der Meij yn 2008 har rol yn 'e musical Fame in hoart dellizze, en yn 2013 waard har rol yn Shrek de Musical om deselde reden ferskate moannen oernommen troch Anouk Maas.
Bubba Smith
Bubba Smith (wiere namme: Charles Aaron Smith; Orange (Teksas), 28 febrewaris 1945 – Los Angeles, 3 augustus 2011) wie in Amerikaansk sporter en akteur fan Afro-Amerikaansk etnysk komôf. Hy waard yn syn heitelân yn syn studintejierren bekend as Amerikaansk fuotbalspiler, en spile letter as profesjoneel sportman foar ferskate foaroansteande Amerikaansk fuotbaltiims. Nei't er syn sportkarriêre beëinige hie, boude er in twadde libben op as akteur, wêrby't er benammen (en ek om utens) bekend waard yn 'e rol fan plysjeman Moses Hightower yn 'e earste seis Police Academy-films.
Jonkheid en oplieding
Smith waard yn 1945 berne yn it plak Orange, yn 'e steat Teksas, as de soan fan Amerikaansk fuotbaltrener Willie Ray Smith sr. en dy syn frou Georgia Oreatha Curl. Hy groeide op yn 'e stêd Beaumont, net fier fan 'e kust fan 'e Golf fan Meksiko. Op 'e middelbere skoalle, oan 'e Charlton-Pollard High School yn Beaumont, kaam er yn it Amerikaansk fuotbaltiim fan syn heit te spyljen. Smith ûntjoech him neitiid ta ien fan 'e bêste middelbere-skoalspilers fan Amerikaansk fuotbal dy't Teksas ea fuortbrocht hat.
Sportkarriêre
Nei't er de universiteit ferlitten hie, spile Smith njoggen jier lang as profesjoneel Amerikaansk fuotbalspiler by ferskate tiims: fan 1967 oant 1971 by de Baltimore Colts; fan 1973 oant 1974 by de Oakland Raiders en fan 1975 oant 1976 by de Houston Oilers. By de Colts wied er lofter-defensive end, en spile er yn sawol 1969 as 1971 yn 'e Super Bowl, it Amerikaanske kampioenskip. De twadde kears wûn er mei de Colts dy wedstryd. Hoewol't er 2.01 m meat en goed 120 kg weage, stie Smith yn syn sportjierren bekend om syn grutte faasje en linigens, sadat it rivalisearjende tiim ornaris twa spilers ynsetten om him te dekken.
Aktearkarriêre
Doe't er syn sportkarriêre beëinige hie, sette Smith ein jierren santich útein mei aktearjen. Hy begûn mei lytse roltsjes yn B-films en op 'e tillefyzje, en wurke himsels stadichoan op nei gruttere rollen. Hoewol't er troch syn sportkarriêre yn 'e Feriene Steaten al bekend wie, briek er yn it bûtenlân pas troch as akteur, mei de rol fan plysjeman Moses Hightower yn 'e komeedzje Police Academy, út 1984. Dat waard sa'n trochslaand súkses dat der noch in grut tal ferfolgen makke waarden. Smith kearde werom yn 'e rol fan Hightower yn fiif dêrfan: Police Academy 2: Their First Assignment (1985), Police Academy 3: Back in Training (1986), Police Academy 4: Citizens on Patrol (1987), Police Academy 5: Assignment: Miami Beach (1988) en Police Academy 6: City under Siege (1989). Allinich yn Police Academy: Mission to Moscow, út 1994, spile Smith net mei.
Behalven yn 'e Police Academy-rige wie Smith ek te sjen yn 'e tillefyzjefilm Fighting Back: The Rocky Bleier Story (1982). Yn 1983 spile er mei Burt Reynolds, Ned Beatty en Loni Anderson yn 'e film Stroker Ace. Fierders hied er byrollen yn films as Black Moon Rising (1986), The Wild Pair (1987), The Naked Truth (1993), The Silence of the Hams (1994), Full Clip (2006) en Blood River (2010). Yn Gremlins 2: The New Batch (1992) spile er himsels. Fierders wie Smith op 'e tillefyzje te sjen yn in fêste rol yn 'e searje Open All Night, dy't yn 1981 en 1982 mar ien seizoen rûn. Ein jierren tachtich spile er yn 'e aksjesearje Blue Thunder. Ek ferskynde er yn gastrollen yn searjes as Married... with Children, Tales of the Golden Monkey, Good Times, The Odd Couple, Taxi, Macgyver en Family Matters.
Ferstjerren
Smith waard op 3 augustus 2011 yn syn hûs yn Los Angeles dea oantroffen troch syn húshâldster. In lykskôging wiisde út dat er stoarn wie oan akute medisinale fergiftiging en in hertoandwaning. It middel dat him fataal wurden wie, hiet fentermine, en wurdt brûkt om fluch gewicht te ferliezen. Dat guod liket tefolle fan syn sike hert frege te hawwen; by de autopsy die bliken dat Smith syn hert mear as twaris sa grut wie as dat fan in sûne minske. Bubba Smith waard 66 jier âld.
Biatlon op de Paralympyske Winterspullen 2014
De Xe Paralympyske Winterspullen waarden fan 7 oant en mei 16 maart 2014 hâlden yn it Rusyske Sotsji.
Medaljespegel
De top-7 fan lannen dy't by it biatlon medaljes wûn ha tidens de Paralympyske Winterspullen fan 2014.
Grutte Priis Formule 1 fan Abû Dabi 2021
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Abû Dabi 2021 yn Abû Dabi op 12 desimber 2021. It wie de twaentweintigste race fan 22 races fan de Formule 1 yn 2021. Hy waard op it Yas Marina Circuit hâlden. De race waard hâlden oer 58 omgongen op it 5,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306,2 kilometer. It sirkwy wie nei de Grutte Priis fan 2020 oanpast. Max Verstappen wie mei de oerwinning fan dizze Grutte Priis de wrâldkampioen fan 2021.
Snoadfoan
In snoadfoan (Ingelsk: smartphone) is in mobile tillefoan dy soad kompjûtermooglikheden biedt en foar it earst yntrodusearre waard yn 1999. Yn 2013 waarden der mear as in miljard snoadfoans ferkocht.
Skaaimerken
thumb|Android snoadfoans Folle mobile telefoantsjes biede de mooglikheid adressen en ôfspraken op te slaan, mobyl ynternet (e-maile, op it ynternet surfe en chatte), musyk te beharkje en filmkes te besjen, mar in snoadfoan biedt faak noch justjes mear. Se kinne bygelyks in inboude gps-ûntfanger hawwe, de mooglikheid om te syngronisearje mei Microsoft Outlook of Lotus Notes, en/of de mooglikheid hawwe ferbining te meitsjen mei bedriuwsnetwurken.
Kisho Yano
(5 april 1984) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Albirex Niigata. Earder spile foar Kashiwa Reysol, Freiburg en Nagoya Grampus. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 2007 en it Wrâldkampioenskip 2010.
Ras (klassifikaasje fan minsken)
In ras is, wêr't it de minske oanbelanget, in ûnderferdieling fan in klassifikaasjestelsel dat de minsklike soarte opspjalte wol yn ûnderskate populaasjes of groepen op grûn fan anatomyske, kulturele, etnyske, genetyske, geografyske, histoaryske, linguïstyske, religieuze of sosjale skaaimerken.
Skiednis
Histoarysk sjoen waard de oantsjutting "ras" yn ferbân mei de minske yn 't earstoan fral brûkt om nasjonale sibskip oan te jaan. Fan 'e santjinde iuw ôf begûn de wittenskip, yn 't bysûnder de antropology en de fysiology, mei de term de groepen oan te tsjutten dêr't men minsken op grûn fan lichaamlik ûnderskie yn ferdielde. Dy yndieling waard yn ferbân brocht mei de politike hegemony fan it jeropide (blanke) ras, wat wer keppele waard oan 'e kulturele mearweardichheid dêrfan. Yn 'e njoggentjinde iuw ûntjoech sok tinken him ta in pseudo-taksonomysk stelsel dat de superioriteit fan beskate rassen en ûnderrassen oer oaren útdroech op grûn fan genetyske skaaimerken.
Tsjin it begjin fan 'e tweintichste iuw wie al dúdlik dat soks nearne op basearre wie, mar likegoed holden guon wittenskippers deroan fêst, en teffens waard dit systeem opnommen yn beskate politike ideologyen, lykas it nasjonaal-sosjalisme, wêrby't it misbrûkt waard foar elektoraal gewin en politike doelen. Harren hichtepunt berikten sokke rasistyske ideologyen ûnder de Twadde Wrâldoarloch, doe't miljoenen minsken (Joaden, Sigeuners, Slaven en oaren) fermoarde waarden fanwegen harren ras.
Fanwegen dy genoside is de oantsjutting "ras", as it om minsken giet, in tige beladen en dêrtroch problematyske term wurden, en sadwaande sprekt men hjoed de dei leaver fan populaasjes, folken, etnyske groepen of mienskippen, ôfhinklik fan 'e kontekst. It tawizen fan essinsjele skaaimerken oan beskate groepen minsken, poer op basis fan harren lichaamlik oansjen wurdt no beskôge as efterhelle, en de wittenskip besiket tsjintwurdich soksoarte útlis te ûntmoedigjen. Sterker noch, men fynt dat de oantsjutting "ras" bûten wittenskiplike fermiddens brûkt wurdt op in naïve en simplistyske wize, mei't der ûnder de minske as biologyske soarte gjin wiere taksonomyske ûnderskieden besteane: alle libbene minsken hearre ta de soarte Homo sapiens en ta de ûndersoarte (of it ras) Homo sapiens sapiens. Dat sein hawwende, wurdt de yndieling yn rassen noch allegeduerigen brûkt, en net inkeld yn ûnoffisjele omstannichheden, lykas yn it spraakgebrûk, mar ek yn offisjeel ferbân, lykas by troch de oerheid útfierde folkstellings (al wurdt it wurd "ras" dan almeast omsyld troch in eufemisme te brûken, lykas "rasiale eftergrûn" of "etnyske groep").
Tradisjonele yndieling
De tradisjonele yndieling yn rassen gie poer út fan lichaamlike skaaimerken, yn 't bysûnder fan hûdskleur. Der wiene trije haadrassen, it jeropide ras (of "it blanke ras"), it mongoloïde ras (of "it giele ras") en it negroïde ras (of "it swarte ras"). It probleem wie fansels wat men dwaan moast mei alle lju dy't net of net hielendal yn ien fan dy kategoryen pasten.
Ut dizze problematyk docht fansels mei-iens bliken dat it rassestelsel eins in optochte klassifikaasje wie, dy't mar loskes op 'e wurklikheid basearre wie. It ûndeugdlike systeem dêr't men úteinlik mei op 'e lapen kaam, wie sa:
Mongoloïde ras
It mongoloïde ras (of it "giele" ras) is ien fan 'e trije haadrassen fan 'e minsklike soarte, neffens in no fierhinne efterhelle klassifikaasjesysteem op grûn fan lichaamlike skaaimerken dat fral yn 'e njoggentjinde en de iere tweintichste iuw frij algemien yn gebrûk wie. It wurd "mongoloïde" kombinearret de stam "Mongoalen", mei de útgong "-oïde", dy't "lykjend op" betsjut. Hoewol't it ûnderwilens folslein dúdlik wurden is dat der binnen de minske as biologyske soarte gjin wiere taksonomyske ûnderskieden besteane, en dat alle libbene minsken ta deselde soarte en itselde ras hearre, wurdt de term "ras" as ûnderskie fan hûdskleur bûten wittenskiplike fermiddens noch gauris brûkt, al wurde termen as "ras" en "mongoloïde" dêrby oer it algemien ferfongen troch eufemismen, lykas "rasiale eftergrûn" en "Aziaten". Ien wittenskiplik mêd dat noch wol gebrûk makket fan 'e âlde oantsjuttings fan ras, is dat fan gerjochtlike lykskôgings, om't it no ienris sa is dat de minsklike "rassen" justjes faninoar ferskillende fysike trekken hawwe, dy't fral ta utering komme yn it gesicht. Sa hawwe leden fan it mongoloïde ras oer it algemien in wat rûner antlit, mei mangelfoarmige eagen.
Tradisjonele yndieling
Ta it mongoloïde ras waarden behalven de befolking fan East- en Súdeast-Aazje en Sibearje ek de Turkske folken fan Sintraal-Aazje, it Heine Easten, de Kaukasus, de Balkan en East-Jeropa rekkene; de Oeralyske folken fan West-Sibearje, Noard-Ruslân, it Eastseegebiet en East-Jeropa (bgl. de Finnen, Esten en Hongaren); de Austronezyske folken fan 'e Yndyske Arsjipel (Maleiers en besibbe folken); de Polyneziërs en Mikroneziërs fan 'e Stille Oseaan; en de Eskimo's en Yndianen fan 'e Amearika's. De yndieling fan it mongoloïde ras wie sadwaande rûchwei sa:
H.P. Lovecraft
H.P. Lovecraft (Amerikaansk-Ingelske útspr.: [ˈlʌvkræːft], likernôch: " lav -krêft"; folút: Howard Phillips Lovecraft; Providence, 20 augustus 1890 – dêre, 15 maart 1937) wie in Amerikaansk skriuwer fan benammen horror en weird fiction, dy't ek aktyf wie as dichter, publisist, essayist, sjoernalist, literatuerkritikus en redakteur. Hy is benammen bekend wurden as de geastlike heit fan 'e optochte wrâld dy't letter de Cthulhu Mythos neamd waard. It wurk fan Lovecraft bestie foar it meastepart út koarte ferhalen, dy't er publisearre yn pulptydskriften, mei dêropta fiif novellen en ien roman. Syn bekendste wurken binne de ferhalen The Call of Cthulhu en The Rats in the Walls en de novellen At the Mountains of Madness, The Shadow over Innsmouth en The Shadow Out of Time.
It wurk fan Lovecraft gie yn op wat neffens de skriuwer it plak fan 'e minskheid yn it hielal wie: in ûnbelangryk dieltsje fan in ûnferskillige kosmos, dat op elts willekeurich stuit fuortreage wurde koe. Hy foege oan syn ferhalen fantastyske eleminten ta dy't de neffens him besteande brekberens fan it antroposintrisme symbolisearren. Lovecraft wie it mulpunt fan in breder fermidden fan skriuwers, dat wol oantsjut wurdt as de 'Rûnte fan Lovecraft'. Dêrta hearden û.o. August Derleth, Donald Wandrei en Robert Bloch, wylst ek Robert E. Howard, de geastlike heit fan Conan de Barbaar, nauwe bannen mei Lovecraft ûnderhold. De leden fan 'e Rûnte fan Lovecraft skreaune ferhalen dy't gauris eftergrûneleminten dielden, wat ta it ûntstean fan 'e dielde wrâld fan 'e Cthulhu Mythos late.
Jonkheid en oplieding
Lovecraft waard yn 1890 berne yn Providence, de haadstêd fan 'e Amerikaanske steat Rhode Island, yn in begoedige famylje fan etnysk Ingelsk komôf. Hy wie it ienlingsbern fan Winfield Scott Lovecraft en dy syn frou Sarah Susan Phillips. Syn heit waard yn 1893, doe't Lovecraft noch mar trije jier wie, opnommen yn it psychiatrysk sikehûs Butler Hospital te Providence. Dêr soed er fiif jier letter, yn 1898, ferstjerre oan syfilis, hoewol't in eufemisme brûkt waard om syn tastân te omskriuwen. Lovecraft hold letter syn hiele libben lang fol dat syn heit geastlik paadbjuster rekke wie troch sliepeleazens en wat no in burnout neamd wurde soe. It is ûnbekend oft er dat wier leaude om't de wierheid foar him geheim holden wie, of dat it in selsoptocht ferlechje út skamte wie.
Nei de opname fan syn heit groeide Lovecraft fierders op yn 'e romme filla fan syn pake en beppe oan memmekant, Whipple Van Buren Phillips en dy syn frou Robie. Dêr wennen behalven hy en syn mem ek syn beide ûntroude muoikes Lillian en Annie doe noch. Syn mem bedoar him en woe him frijwol nea út it each ferlieze. Pake Whipple waard in twadde heit foar it Lovecraft, mei wa't er ûnder syn geregelde lange sakereizen korrespondearre troch briefkerij (Lovecraft koe mei trije jier nei't it skynt al goed lêze en skriuwe). It wie Whipple dy't Lovecraft oanfitere om literatuer en poëzij te lêzen, en dy't op jierren syn jonge pakesizzer yn 'e kunde brocht mei horror en weird fiction. Lovecraft rekke dêrtroch oanhelle mei weromkearende nachtmerjes, dy't oanboazen doe't syn mem en muoikes inkeld noch swarte rouklean droegen nei it ferstjerren fan syn beppe yn 1896.
Underwilens rekke it mei de saken fan pake Whipple sa yn it neigean, dat er koart nei 1900 syn tsjinstfolk dien jaan moast. Mei't de beide muoikes ûnderwilens troud wiene, bleaune Lovecraft, syn mem en syn pake allinne efter yn it grutte hûs. Begjin 1904 gie it bedriuw fan Whipple Phillips oer de kop, en inkele moannen letter kaam de âldman mei santich jier te ferstjerren oan in oerhaal. Neitiid waard de grutte filla ferkocht en ferfearen Lovecraft en syn mem nei in lytse twa-ûnder-ien-kapwente, om't it ûnderhâld fan it grutte hûs net op te bringen wie. Tritich jier letter soe Lovecraft dat diel fan syn libben yn in brief omskriuwe as it dûnkerste part fan syn libben, en opbychtsje dat er in skoft mei selsmoardplannen omrûn hie.
Doe't Lovecraft yn 'e hjerst fan dat jier úteinsette mei it fuortset ûnderwiis, gie it better, mei't er dêr in protte nocht oan hie, ek al moast er noch hieltyd út en troch in hoart skoalle misse fanwegen syn sûnens. Hy gie wer fierder mei de publikaasje fan it Rhode Island Journal of Astronomy, en begûn ek mei de publikaasje fan in oar tydskrift, de Scientific Gazette, dy't foar it meastepart oer skiekunde gie. Hoewol't er al koarte ferhalen skreau sûnt syn achtste, produsearre Lovecraft yn dy snuorje foar it earst de dûnkere, bizarre ferhalen dêr't er letter bekend om wurde soe, lykas The Beast in the Cave en The Alchemist. Yn 1908, koart foar syn eineksamens, krige er in nije krisis op it mêd fan syn sûnens, skynber slimmer as alle foargeande, hoewol't de omstannichheden en oarsaken ûnbekend binne. Hy soe it letter yn syn brieven omskriuwe as in mentale ynstoarting dy't mank gie mei migrêne en sliepeleazens. Dêrtroch died er nea eksamen en kearde er ek nea wer werom nei skoalle.
Iere jierren
Oer wat Lovecraft útheefde tusken 1908 en 1913 is net folle bekend. Finansjeel gie it yn elts gefal hieltyd minder mei him en syn mem, fral nei in mislearre saaklik aventoer fan in omke, dat de famylje in protte jild koste. Yn 1912 ferskynde it earste gedicht fan Lovecraft, dat er net yn in eigen útjefte publisearre, yn in pleatslike krante. It hie as titel Providence in 2000 A.D. en stelde in takomst foar wêryn't Amerikanen fan Ingelsk komôf net mear yn tel wiene en harren plak ynnommen wie troch ymmigranten fan Iersk, Italjaansk, Portegeesk en Joadsk komôf. Yn deselde snuorje skreau Lovecraft ek rasistyske poëzij lykas New-England Fallen en On the Creation of Niggers, hoewol't er dy gedichten by syn libben nea publisearre. Tsjintwurdich soe soks blyk jaan fan ekstremistyske tinkbylden yn 'e marzje fan 'e maatskippij dy't troch de mainstream beslist net akseptearre wurde, mar doedestiden wiene rasistyske opfettings yn Nij-Ingelân noch folslein ynboargere.
Yn 1911 begûnen ynstjoerde brieven fan Lovecraft yn pulptydskriften te ferskinen, yn 't bysûnder Argosy. Yn 1913 fage er yn in ynstjoerd brief yn dat blêd de flier oan mei de fiksje fan Fred Jackson, wêrmei't er in fete oanhelle mei de measte oare lêzers fan Argosy, dy't hast in jier lang duorje soe en dy't útfochten waard fia ynstjoerde brieven. Syn wichtichste tsjinstanner wie John Russell, dy't syn antwurden gauris yn fersfoarm geat; Lovecraft hie dêr sa'n respekt foar dat er him twongen fielde om te reägearjen, en sa it skeel oan 'e gong hold. De stikken loeken de oandacht fan Edward F. Daas, doedestiden de haadredakteur fan 'e United Amateur Press Association (UAPA), dy't yn 1914 sawol Russell as Lovecraft útnûge om lid te wurden. Beiden giene se dêrop yn en it meastepart fan it folgjende desennium dompele Lovecraft himsels ûnder yn 'e wrâld fan 'e amateursjoernalistyk.
Ein 1914 waard Lovecraft foarsitter fan 'e ôfdieling Publike Krityk fan 'e UAPA, mids 1915 waard er fise-foarsitter fan 'e hiele organisaasje en yn 1917 klom er op ta foarsitter. Hy brûkte syn bestjoerlike posysjes om in foarm fan skreaun Ingelsk te bepleitsjen dy't troch in protte fan syn tiidgenoaten beskôge waard as argaysk en efterhelle. Lovecraft geat syn krityk op wat er de "amerikanismen" en "sprektaaltermen" yn it wurk fan oare UAPA-leden neamde faak yn ksenofobyske en rasistyske foarmen, wêrby't er de ferbastering fan 'e taal troch ymmigranten beklage. Yn 1917 waard er foarsitter fan 'e UAPA, wêrnei't er bestjoersleden beneamde dy't foar it meastepart syn ideeën oer de supremasy fan klassyk Ingelsk boppe modern Amerikaansk-Ingelsk dielden. Yn deselde tiid publisearre Lovecraft ek in protte artikels wêryn't er him tige kritysk útliet oer de ûnwil fan 'e Feriene Steaten om yn te gripen yn 'e Earste Wrâldoarloch. Nei syn miening wiene de Amerikanen it oan harsels ferplichte om Ingelân te help te kommen, dat er beskôge as harren memmelân. Nei't de Feriene Steaten har yn 1916 by de Alliëarden oansletten hiene, besocht Lovecraft yn 1917 tsjinst te nimmen by it Amerikaanske Leger. Hy kaam troch de keuring, mar moast ynbine doe't syn mem drige elts middel oan te gripen, "legaal of net", om syn tsjinstnimmen tsjin te kearen.
Yn 1916 publisearre Lovecraft syn koarte ferhaal The Alchemist yn 'e wichtichste útjefte fan 'e UAPA, dêr't er oan dy tiid ta inkeld poëzij yn útbrocht hie. Tanksij de oanmoediging fan in oar UAPA-lid, W. Paul Cook, dy't in libbenslange freon fan him wurde soe, gied er neitiid troch mei it almar mear skriuwen fan fiksje ynstee fan poëzij. Syn earstfolgjende publisearre ferhalen wiene The Tomb, wêryn't (sa joech er sels ek ta) de grutte ynfloed dy't Edgar Allan Poe op him hie, ta utering kaam, en Dagon, dat yn in styl skreaun wie dêr't er neitiid yn trochgean soe. Nei't yn 1918 syn termyn as foarsitter fan 'e UAPA ôfrûn, kearde Lovecraft werom yn syn âlde funksje fan foarsitter fan 'e ôfdieling Publike Krityk. Yn 'e winter fan 1918 op 1919 rekke syn mem geastlik yn 'e war. It is net dúdlik wat har mankearre, mar yn maart 1919 waard se opnommen yn itselde psychiatrysk sikehûs dêr't har man earder bedarre wie. Nei in petear mei har dokters, yn april, kaam Lovecraft ta de konklúzje dat se it sikehûs nea wer ferlitte soe. Dy reälisaasje smiet him yn in djippe klinyske depresje, dêr't er pas tsjin 'e ein fan it jier wer ta'n út wist te klauwen.
Under ynfloed fan 'e wurken fan Lord Dunsany, dy't er koarte tiid earder ûntdutsen hie, skreau Lovecraft yn 1919 de ferhalen fan syn saneamde Dream Cycle ("Dreamsyklus"), lykas The White Ship, The Doom that Came to Sarnath en The Statement of Randolph Carter. Begjin 1920 folgen The Cats of Ulthar en Celephaïs. Yn dyselde snuorje kaam Lovecraft yn 'e kunde mei Frank Belknap Long, dy't de rest fan syn libben syn bêste freon en neiste fertrouling wêze soe. Letter dat jiers begûn er de ierste ferhalen te publisearjen dy't ûnderdiel útmakken fan 'e Cthulhu Mythos, in optochte wrâld wêrfan't de namme wierskynlik betocht waard troch August Derleth. Yn dy ferhalen lei Lovecraft him ta op it oantsjutten fan 'e kosmyske neatichheid fan 'e minskheid mei weromkeardende ferwizings nei boppenatuerlike entiteiten en fiktive teksten, wêrfan't benammen de ferskriklike 'fergetten god' Cthulhu en de gefaarlike grimoire Necronomicon de popkultuer binnenkrongen binne en ek bûten it wurk fan Lovecraft bekend wurden binne. Yn 't earstoan skreau er de ferhalen noch op reälistyske wize, mar meitiid ferskode er datoangeande nei horror en weird fiction. It gedicht Nyarlathotep en it koarte ferhaal The Crawling Chaos, dat er skreau y.g.m. Winifred Virginia Jackson, kamen ein 1920 út. Yn 1921 folgen de ferhalen The Nameless City en The Other Gods.
Houlik en ferhuzing nei New York
Op 24 maaie 1921 kaam Lovecraft syn mem yn it Butler Hospital te ferstjerren oan komplikaasjes fan in operaasje oan 'e galblaas fiif dagen earder. Op 'e nij rekke Lovecraft wei yn in djippe depresje, en yn in brief fan njoggen dagen letter skreau er dat er gjin reden seach om noch troch te gean mei libjen. Nettsjinsteande dat hold er oan mei it besykjen fan konvinsjes op it mêd fan amateursjoernalistyk, en yn july fan dat jier trof er op ien sa'n konvinsje Sonia Greene. Sy wie in skieden frou fan Joadsk komôf út New York, en dêrmei yn alles it tsjinstelde fan wat Lovecraft grutbrocht wie om fatsoenlik te finen. Hy rasjonalisearre syn relaasje mei in Joadinne troch derop te wizen dat se goed assimilearre wie yn 'e Ingelske kultuer. Syn muoikes karden de relaasje ôf, mar nettsjinsteande dat troude Lovecraft op 3 maart 1924 mei Greene, wêrnei't se har nei wenjen setten yn in appartemint yn 'e New Yorkske borough Brooklyn. Neffens Greene har sizzen prestearre Lovecraft nei alle tefredenheid, wat syn houlikse plichten oangie, hoewol't sy wol yn alles it inisjatyf nimme moast. Dy bleuens wiet se oan 'e ferstikkende opfieding troch syn mem.
New York wie foar Lovecraft in iepenbiering. Hy fûn der in groep lykstimde yntellektuele en literêr taleine freonen, de saneamde Kalem Club, dêr't û.o. aventoereromanskriuwer Henry Everett McNeil, abbekaat en anargistysk auteur James Ferdinand Morton jr. en dichter Reinhardt Kleiner ta hearden. Oare leden, dy't har der nei Lovecraft by joegen, wiene syn protezjee Frank Belknap Long, boekhanneler George Willard Kirk en Samuel Loveman, dy't Joadsk wie, mar mei wa't Lovecraft dochs goed befreone rekke. De oare leden fan 'e club fiteren Lovecraft oan om syn ferhalen foar publikaasje oan te bieden by it tydskrift Weird Tales. Haadredakteur Edwin Baird akseptearre mannich in ferhaal fan 'e Dream Cycle foar syn needlijende blêd, ek al waarden dy slim bekritisearre troch in diel fan 'e lêzers.
Net lang nei de brulloft fan Lovecraft en Greene gie de bank wêrby't Greene klant wie, oer de kop, mei as gefolch dat se har bedriuw en al har sparjild ferlear. Ta oermjitte fan ramp rekke se sels yn 'e minnichte. Lovecraft besocht har finansjeel te ûnderhâlden troch foar it earst yn syn libben wurk te sykjen (hy hie foartiid altyd fan 'e erfenis fan syn pake libbe), mar syn gebrek oan wurkûnderfining spile him parten. De útjouwer fan Weird Fiction besocht it tydskrift wer rindabel te meitsjen troch in oare haadredakteur oan te stellen, en bea dy baan oan Lovecraft oan. Dy sloech it oanbod lykwols ôf, mei't it wurk in ferhuzing nei Chicago betsjut hawwe soe. Yn syn plak waard doe Farnsworth Wright as haadredakteur oannommen, waans wurk Lovecraft yn it ferline bekritisearre hie. Neitiid waarden de ferhalen dy't Lovecraft by Weird Tales foar publikaasje oanbea, gauris ôfwiisd. Men wol wol hawwe dat dat kaam fanwegen sensuerregels dy't opsteld waarden nei't der yn in ferhaal (net fan Lovecraft) dat yn it tydskrift publisearre waard, yn bedutsen termen ferwiisd wie nei nekrofily. Oan 'e oare kant publisearre Wright in soad ferhalen fan Lovecraft dy't er yn earste ynstânsje ôfwiisd hie, nei it ferstjerren fan 'e skriuwer dochs noch.
Werom yn Providence
Underwilens ferhuze Greene earst nei Cincinnati, yn Ohio, dêr't se in baan krije koe, en letter nei Cleveland, yn deselde steat en om deselde reden. Lovecraft, dy't efterbleau yn Brooklyn, ferlear alles útsein de klean dy't er oanhie by in ynbraak yn syn ienkeamerappartemint. Fan it bûsjild dat Greene him tastjoerde, hierde er in oar, noch lytser appartemintsje yn 'e wyk Brooklyn Heights. Om dyselde tiid hinne skreau er de ferhalen The Horror at Red Hook en He, en ek syn meast ferneamde ferhaal, The Call of Cthulhu. Yn 1926 kearde er werom nei Providence, dêr't er by in muoike fan him ynloek. Yn dy snuorje skreau er û.m. de roman The Case of Charles Dexter Ward, en de novellen The Dream-Quest of Unknown Kadath en At the Mountains of Madness. Hy die ek korreksjewurk foar oare skriuwers en wie fierders aktyf as ghostwriter fan û.m. The Mound, Winged Death en The Diary of Alonzo Typer. Ien fan syn kliïnten, de boeienskening Harry Houdini, wie fol lof oer syn wurk en besocht him te helpen troch him oan lju út syn fermidden fan kunde foar te stellen dy't him oan fêst wurk helpe koene. Dat rûn lykwols op 'e non troch Houdini syn ferstjerren.
Lovecraft wie wol deeglik by steat om syn aparte skriuwstyl (in foarmleaze beskriuwing fol taspilings troch de eagen fan in skokte mar passive ferteller) te kombinearjen mei de aksje en it soarte rûtinemjittige ynhâld dat populêr wie. Wright betelle him bygelyks royaal foar it rjocht om The Dunwich Horror, in ferhaal wêryn't er dat die, yn Weird Tales publisearje te meien, en fan 'e lêzers kamen dêr tige positive reäksjes op. Lykwols produsearre Lovecraft almar mear wurk dêr't er neat mei fertsjinje koe. Foar de bûtenwacht bearde er dat de ûntfangst fan syn wurk him kâld liet, mar eins wied er tige gefoelich foar krityk, sasear sels dat er it faak leaver weromloek as dat it oan mooglike krityk bleat kaam te stean. Ek besocht er faak mar ien kear om in ferhaal publisearre te krijen, en liet er it nei in ôfwizing fierders gewurde. Soms, lykas mei de novelle The Shadow over Innsmouth, dy't aksje en in opwinende efterfolging omfette, skreau er wat dat kommersjeel libbensfetber wie, mar besocht dan hielendal net om it publisearre te krijen. Hy negearre sels belangstellende útjouwers dy't út eigen beweging kontakt mei him opnamen. Sa reägearre er net doe't ien dernei fernaam oft er ek in roman ree hie foar publikaasje, wylst er yndie sa'n wurk yn 'e kast lizzen hie: The Case of Charles Dexter Ward.
In pear jier nei't er weromferhuze wie nei Providence besleaten Greene en Lovecraft, om't se al sa lang skieden libbens laten, oer te gean ta in formele skieding. Greene ferfear yn 1933 nei Kalifornje, dêr't se yn 1936 wertroude. Se wie har der ûnbewust fan dat Lovecraft de skiedingspapierren nea ûndertekene hie, en dat se dus eins bigamy begie. Lovecraft koe nea ek mar yn 'e fierste fierte fan syn skriuwwurk libje. Ynstee tarre er syn hiele folwoeksen libben, troch tige sunich te wêzen, op 'e erfenis fan syn pake, dy't frijwol op wie doe't er stoar. Soms sparre er himsels it iten út 'e mûle om 'e postsegels foar syn briefkerij betelje te kinnen (hy skreau yn syn libben nei skatting 100.000 brieven). As gefolch fan 'e Grutte Depresje waard er sosjalist en oanhinger fan Franklin D. Roosevelt.
Op 11 juny 1936 makke Lovecraft syn freon Robert E. Howard in ein oan syn libben nei't er te hearren krigen hie dat syn mem nea wer wekker wurde soe út har koma, en syn mem stoar koarte tiid letter. Dat griep Lovecraft bot oan. Tsjin 'e ein fan datselde jier waard syn novelle The Shadow over Innsmouth einlings publisearre, yn 'e foarm fan in paperback. It wie syn earste wurk dat útkaam yn boekfoarm. Hy wie der lykwols alhiel net bliid mei, want it stie smoarfol drukflaters. Der waarden mar 200 eksimplaren fan ferkocht, en de rest waard ferbaarnd doe't de útjouwer oer de kop gie. Tsjin dy tiid wie de skriuwkarriêre fan Lovecraft effektyf foarby. Koart nei't er syn lêste orizjinele koarte ferhaal skreau, The Haunter of the Dark, seid er dat de fijannige ûntfangst fan syn novelle At the Mountains of Madness "mear dien hat as wat ek om myn eins fiktive karriêre te beëinigjen."
Ferstjerren
Underwilens wie Lovecraft syn sûnens yn 'e minnichte rekke. Hy litte oan in oandwaning dy't er sels omskreau as "de gryp", mar nei't er úteinlik syn fobyske eangst foar dokters oerwûn en himsels yn febrewaris 1937 ûndersykje liet, die bliken dat er termkanker hie, dy't al yn in terminaal stadium oanbelâne wie. De rest fan syn libben, in foege moanne, brocht Lovecraft yn it sikehûs troch yn oanhâldende en oanboazjende pine. Fanwegen syn belangstelling foar de wittenskip hold er in deiboek oer syn sykte by oant er úteinlik syn pinne net mear fêsthâlde koe. H.P. Lovecraft kaam op 15 maart 1937 yn it sikehûs yn syn berteplak Providence te ferstjerren yn 'e âlderdom fan 46 jier. Hy waard byset yn it grêf fan syn âlden en pake en beppe oan memmekant op it Swan Point Cemetery yn Providence, dêr't syn fans yn 1977 in aparte grêfstien foar him oprjochten. Dêrop waarden syn namme, bertedatum en datum fan ferstjerren ynkurven en dêrûnder de tekst "I am Providence" ("Ik bin Provicence", mar ek "Ik bin de Foarsjennichheid"), in fraze út ien fan syn brieven.
Neilittenskip en ynfloed
Nei syn dea soargen Lovecraft syn freonen en bewûnderders, yn 't bysûnder August Derleth en L. Sprague de Camp, derfoar dat syn hiele oeuvre publisearre waard. Fan 'e 1950-er jierren ôf kaam der mear wurdearring foar syn wurk en meitiid groeide Lovecraft út ta in skriuwer dy't beskôge wurdt as ien fan 'e grûnlizzers fan 'e moderne horror- en fantasyliteratuer. Der waard sels in subsjenre fan horror nei him ferneamd: lovecraftiaanske horror. Yn 1962 neamde literatuerkritikus Colin Wilson Lovecraft op ien sike mei H.G. Wells, Aldous Huxley en J.R.R. Tolkien.
Yn 'e ienentweintichste iuw is de mear oandacht kommen foar it rasisme dêr't sawol libben as wurk fan Lovecraft mei ôfmakke wie. Hoewol't tajûn wurde moat dat Lovecraft foar syn tiid en maatskiplik fermidden gjin ekstremist wie, om't de measten krekt sa tochten lykas hy, kin oan 'e oare kant ek net ûntstriden wurde dat er in rasist wie. De foaroansteande Afro-Amerikaanske fantasyskriuwster N.K. Jemisin beskôget Lovecraft syn opfettings oer ras as essinsjeel foar syn literêre wrâld: "syn foaroardielen foarmen de grûnslach fan syn horror. […] Hy skilderet hjir en dêr mei syn wurden prachtige bylden, dat is machtich wurk, mar je wurde der benaud fan, […] want it jout in ynkyk yn it ferstân fan in echte rasist en liedt ta it besef hoe wierlik frjemd harren tinken is, hoe wierlik steurend har fermogen is om harren meiminsken har minsklikheid te ûntnimmen."
De trofee fan 'e World Fantasy Awards wie fan 'e earste útrikking yn 1975 ôf fjirtich jier lang in buste fan Lovecraft (mei as bynamme de 'Howard', nei foarbyld fan 'e 'Oscar'), ûntwurpen troch cartoonist Gahan Wilson. Yn 2015 kaam dêr in ein oan fanwegen de rasistyske konnotaasjes fan Lovecraft. Yn 2020 waard oan Lovecraft lykwols foar de Cthulhu Mythos mei weromwurkjende krêft de Retro Hugo Award foar bêste searje takend.
Wurk
(op folchoarder fan skriuwen)
Twifelich auteurskip
It koarte ferhaal The Inevitable Conflict waard yn desimber 1930 en jannewaris 1931 yn it tydskrift Amazing Stories publisearre ûnder de namme P.H. Lovering. Op basis dêrfan waard gauris oannommen dat Lovecraft eins de auteur wie. In ferskaat oan arguminten, lykas statistyske analyze fan 'e skriuwstruktuer, is letter troch guon letterkundigen nei foarren brocht om te bewizen dat Lovecraft net de skriuwer west hawwe kin.
Poëzij
Lovecraft skreau in grut tal gedichten. De folsleine poëzij fan H.P. Lovecraft waard yn 2013 ûnder redaksje fan S.T. Joshi útbrocht yn 'e bondel The Ancient Track: Complete Poetical Works of H. P. Lovecraft (New York, Hippocampus Press). In eardere, minder komplete bondel waard yn 2001 publisearre troch Night Shade Books. Foar in folsleine opsomming fan gedichttitels, sjoch: dizze side op 'e Ingelske Wikipedy.
Oaters
Oaters is in basketbalferiening op De Jouwer. De kleuren fan de klup binne grien en wyt. De klup hat syn ûnderkommen yn sporthal 'Sportfun' op De Jouwer.
De klup hie yn 2018 in manljus- en in frouljusteam. De jeugd bestie út in team ûnder de 18 en in team ûnder de 16 jier, fierders wiene der twa teams fan ûnder de 14 en twa teams fan ûnder de 12 jier. De alderjongsten spylje yn it 'Peanuts'-team. Boppedat wurdt troch rekreanten basketballe.
Skiednis
Yn 1971 waard foar it earst basketballe op De Jouwer, doe't de feriening Titanic oprjochte waard. De oprjochters bestie út jongerein dy't simmerdeis sylde en winterdeis ek aktyf wêze woene. Under lieding fan gymnastyklearaar J. v.d. Veen spilen in damesteam en in jongesteam kompetysje. Der waard spile yn de sealen oan de Skien en oan de Hurddraversdyk. Letter waard der ek spile yn sporthal De Stuit. De klup waard in oantal jierren ûnderdiel fan omnyferiening VKH en krige yn 1993 de namme Oaters. Dy namme komt fan 'oat', in synonym foar de nôtsoarte wylde hjouwer. Spilers fan de klup binne dus oaters, dus Jousters.
Flying Boetoe
thumb|Logo fan Flying Boetoe MC Flying Boetoe is in motorklup fan De Jouwer. De klup waard yn 1973 oprjochte troch Harry de Wolff, Jan Agema en Jetze Valkema. De feriening hie yn 2018 sa'n 275 leden en hat in eigen motorsportlokaasje en ferieningsgebou oan de Polderboskdyk 37 oan de súdkant fan de Jouwer.
Begjinjierren
Begjin santiger jierren waard der troch Jousters brommeriden op in stik grûn oan de Tramdyk tusken De Jouwer en Snits. Nei de oprjochting fan de motorklup waard op ferskate plakken racet. Alle jierren waard in gersbaanrace organisearre op de Jouster Nutsbaan. Earst op it binnenterrein, mar letter op de bûtenbaan. De dei nei de gersbaanrace waard de baan troch frijwilligers wer yn oarder makke en opnij ynsiedde sadat de hynders op de Jouster Swipedei wer in goede baan hiene.
In eigen baan
Uteinlik krige de feriening yn 1988 de hjoeddeiske (2019) baan fan 4 hektare, net fier fan de snelwei nei It Hearrenfean. De baan waard earst brûkt as gersbaan mar letter ek om te crossen. De aairûne sânbaan fan 420 meter is makke foar de baansport. De klup organisearre ek Supermotoraces Fryslân op it yndustryterrein de Wâldfinnen. Op it terrein is neist in gersbaan ek in oardel kilometer lange crossbaan oanlein.
Eveneminten
De feriening organisearre nasjonale en regionale motorkrosseveneminten en gers- en sânbaanwedstriden. Sa wie De Jouwer yn 1995 gasthear fan it Europeesk kampioenskip foar specialracers. Kelvin Tatum wûn en yn maaie 2004 waard de earste race fan it fiif jier letter alwer út de tiid rekke EK shorttrack (gersbaanracen op crossmotors) wûn troch Jouster Wybe Valkema. En kluplublid Tjalle Reitsma helle ek grutte suksessen. Der waard fan alles organisearre. Yn de mande mei popgroep Normaal waard in racedei en konsert hâlden, in iisrace op Thialf, yndoarcrossen, supermoto en feestjûnen. By gelegenheid fan it 40-jierrich bestean ferskynde yn 2013 it boek 'Boetoemania'.
Boetoe fan it jier
De broer fan bestjoerslid Agema naam as marineman in pear kettinkjes mei in embleem foar de stifters mei út Maleisië. It leaden fruchtberheidssymboal fan Maleisyske manlju hie de foarm fan in fallus mei wjukjes der oan en waard yn Turkije in 'Flying Boetoe' neamd. Under dy namme waard de klup op 20 maaie 1974 ynskreaun by it motorbûn KNMV. It trijetal inisjatyfneamers fregen ek fuort goedkarring oan keninginne Juliana. It ynliste brief mei de keninklike tastimming waard ophongen yn it kluphûs 'Boetoedrôme'. Sûnt 2001 wurdt jierliks de 'Boetoe fan it jier' útroppen, de winner krijt in trofee yn de foarm fan in 'boetoe'.
Hôpital Foch
thumb| thumb|Hôpital Foch
It Foch Hospitaal (Hôpital Foch) is in akademysk sikehûs yn Suresnes, Île-de-France. It wie ien fan de wichtichste en meast bekende sikehuzen fan Europa op it mêd fan pulmonology en neurowittenskip. It is ien fan de grutste hospitalen fan Europa.
It is in part fan it Établissement de santé privé d'intérêt collectif en in learklinyk fan Universiteit fan Versailles. It sikehûs waard yn 1929 stichte.
Cochem
It plak is de Kreisstadt fan de lânkring Cochem-Zell. Mei likernôch 5.200 ynwenners (2021) is Cochem ien fan de lytste kringstêden fan it lân. Sûnt 7 Juny 2009 makket Cochem diel út fan de ferbânsgemeente Cochem.
Skiednis
Al yn de keltyske en romeinske tiid waard it hjoeddeiske Cochem bewenne. Yn 886 wurdt it plak foar it earst dokumintearre ûnder de namme Villa cuchema. Oare nammen yn de skiednis binne Cuhckeme en Chuckeme (893), Cochemo (1051), Chuchumo (1056), Kuchema (1130), Cuchemo (1136), Cocheme (1144), dan Cuchme, en oant yn de 18e iuw Cochheim of Cocheim.
thumb|left|250px|Cochem (Merian, 1646) It plak wie in keizerlik stee en waard troch kening Adolf fan Nassau yn 1294 oan de aartsbiskop fan Trier oerdroegen. Oant de Frânske besetting yn 1794 bleau it in part fan it Karfoarstendom Trier. Cochem krige yn 1332 stedsrjochten en koart neitiid waard der úteinset mei de oanlis fan de muorren, dy't diels noch jimmeroan besteane. Tusken 1423 en 1425 waard de stêd teheistere troch de Swarte Dea. Yn de Tritichjierrige Oarloch waard de stêd belegere, mar it slagge net de stêd yn te nimmen. Yn 1689 lykwols stieken de troepen fan kening Loadewyk XIV de Winneboarch by Cochem yn brân en feroverden dêrnei ek de stêd Cochem mei it kastiel. De weropbou fan de stêd gong stadich en naam in lang skoft yn beslach. Yn 1794 kaam Cochem op 'e nij ûnder Frânske hearskippij. It Kongres fan Wenen wiisde Cochem yn 1815 ta oan it Keninkryk Prusen.
Louis Fréderic Jacques Ravené kocht de ruïne fan it eardere keizerlike kastiel yn 1866 en begûn mei de weropbou der fan om hjir simmerdeis te ferbliuwen. thumb|left|250px|Ryksboarch Earst nei't de brêge oer de Mûzel boud waard yn 1927 foege men yn 1932 de beide fiskersdoarpen Cond en Sehl tegearre mei de stêd. Dy brêge, mei de namme Skagerrak Brücke, waard op 23 jannewaris 1927 yn gebrûk nommen. Grutte dielen fan de âlde binnenstêd fan Cochem waarden krekt as de nije brêge yn de Twadde Wrâldkriich ferneatige. Nei de kriich folge de weropbou en op 29 september 1949 wie de brêge wer klear. In twadde brêge oer de Mûzel mei de namme Nordbrücke waard tussen 1990 en 1993 boud en op 3 septimber 1993 yn gebrûk nommen.
Sûnt 1946 is de stêd in part fan de nij stifte dielsteat Rynlân-Palts.
Yn 2011 waarden by it wurkjen oan it spoar trije bommen fan 500 kg. út de Twadde Wrâldoarloch ûntdutsen. Twa fan de bommen waarden ûntmantele, ien waard yn beton getten. In grut part fan de stêd moast by it ûnskealik meitsjen fan de bommen evakueart wurde.
Stedsdielen
Cochem is te ferdielen yn fouwer stedsdielen:
Cornelis Johannes van Houten
Cornelis Johannes (Kees) van Houten (De Haach, 18 febrewaris 1920 – 24 augustus 2002) wie in Nederlânske astronoom.
Hy hold syn hiele karriêre ta by de Stjerrewacht Leien, útsein de koarte tiid (1954–1956) dat er ûndersyksassistint oan it Yerkes-observatoarium yn Williams Bay (Wiskonsin) wie mei Ingrid Groeneveld en Tom Gehlers. Hy die kandidaats-eksamen yn 1940, mar fanwegen de Twadde Wrâldoarloch moast er syn stúdzje ûnderbrekke. Dêrom die er earst yn 1952 eineksamen en promovearre yn 1961 op in proefskrift oer oerflaktefotometry fan ekstragalaktyske nevels.
Hy troude mei astronoom Ingrid Groeneveld en tegearre krigen se niget oan planetoïden. Se krigen in soan, Karel.
Yn 'e mande mei Tom Gehrels en Ingrid, en somtiids mei Lewis Daly ûntduts er tûzenen planetoïden. Gehrels die in sky survey mei de 48-inch Samuel Oschinteleskoop oan it Palomar-observatoarium en stjoerde de platen nei de van Houtens yn de Stjerrewacht Leien, dy't se ûndersochten op nije planetoïden. It trio hat sadwaande tûzenen planetoïden fûn. It waard harren ek dúdlik dat planetoïden yn beskate famyljes opsplist wurde koene.
Van Houten bestudearre ek de radiële faasje fan ticht by elkoar steande dûbelstjerren. Hy gie net mei pinsjoen, mar bleau warber op syn mêd en publisearre artikelen oant syn dea ta.
De asteroïde 1673 van Houten waard ta syn eare nei him ferneamd.
Negroïde ras
Tradisjonele yndieling
Ta it negroïde ras waard fansels de befolking fan Afrika besuden de Sahara rekkene (mar net dy fan 'e Hoarn fan Afrika, dy't ta it jeropide of blanke ras hearde). Swierrichheden waarden feroarsake troch de swarte befolkingsgroepen bûten Afrika: de Dravidiërs fan Súd-Yndia en Sry Lanka; de Wedda's fan Sry Lanka; de lânseigen befolking fan 'e Andamanen, yn 'e Golf fan Bengalen; de Negrito-folken fan Súdeast-Aazje, de Papoea's fan Nij-Guineä en omlizzende eilannen; de Melaneziërs fan 'e westlike Stille Oseaan; en de Aboriginals fan Austraalje. Dy groepen hiene dan wol in swarte hûdskleur, mar guon oare fysiologyske skaaimerken wieken totaal ôf fan 'e swarte Afrikanen. Likegoed waarden se allegearre mei-inoar op ien bulte smiten. De yndieling fan it negroïde ras wie sadwaande rûchwei sa:
Skiep en geiten
De skiep en geiten (wittenskiplike namme: Caprini) foarmje in tûke fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e evenhoevigen (Artiodactyla), it ûnderskift fan 'e wjerkôgers (Ruminantia), it tuskenskift fan 'e hoarndieren (Pecora), de famylje fan 'e holhoarnigen (Bovidae) en de ûnderfamylje fan 'e geiteftigen (Caprinae). Dizze tûke kin opdield wurde yn 7 ûnderskate skaaien. Ta de skiep en geiten hearre, ôfhinklik fan 'e yndieling, 19 of 21 soarten bisten, mei as bekendste fertsjintwurdigers it skiep en de geit.
Ring Snits
De Ring Snits of de rûnwei fan Snits is de ringwei om de stêd Snits hinne.
Skiednis
Twa jier letter bliek dat it regear yn it Struktuerskema Ferkear en Ferfier de nije autodyk net foar 1990 oanlizze woe. Dêrop stjoerde de gemeente Snits in brief nei it regear. Yn 1980 waard der yn de Twadde Keamer oer de ferkearsitewaasje sprutsen, mar sûnder in streekrjochte resultaat. It CDA bleau oantrunen op it ferbetterjen fan de ferkearstastân besuden Snits en minister Tuijnman liet in ûndersyk ynstelle nei de mooglikheden ta it oanlizzen fan in autodyk.
Yn de Nota Optimalisearring Stedsrûnwei Snits (1987) waard fêststeld dat it oerstekken fan fytsers tusken de omlizzende wenwiken ferbettere wurde koe troch it oanlizzen fan fjouwer fytstunnels, sa de hjoeddeistige Tinga-tunnel en Lemsterweitunnel. De kosten dêrfan bedroegen 8 miljoen gûne.
Minister Maij-Weggen skraste de A7 út it SVV-II om't it net paste by it regearsbelied om it autoferkear werom te kringen. Yn 1993 kaam it oanlizzen fan de A7 op it trajekt fannijs op it aljemint troch it ynmingen fan Deputearre Steaten. Lang om let kaam der in traseewetstúdzje nei it oanlizzen fan de autodyk. Yn 1996 bliek dat der alve alternativen wiene, dêr't in tal fan oanbean waarden oan de belutsen ministers. Yn 1997 gie it traseebeslút in ynspraakproseduere yn.
Yn 2000 waard besletten om it trajekt fan de Rykswei & oan te passen. Bewesten de Geau komt in nij trasee, it eastlike part, oan oare kant fan de rivier, sil oer it trasee fan de âlde Stedsrûnwei-Súd rinne. Der wie lykwols noed dat de ûntsluting fan de wenwiken efterút buorkje soe en de befolking wie net lyklûdich posityf dêroer. De minister naam doe in posityf beslút ta it ferbouwen fan it trajekt. Der komme nije weidielen (op in foar in part nij trajekt), rotonden en ôfritten rjochting de wenwiken. Der sille twa tunnels oanlein wurde, it Houkesleat Akwadukt en it Akwadukt De Geau (ta ferfanging fan de brêgen). Foar it ûntsluten fan de wenwiken waarden der twa markante houten brêgen, Krúsrak en Duvelsrak, oer de dyk hinne boud. De ôfritten hawwe nûmers tusken 20 en 22 fan súdwest nei súdeast.
Hjoeddeistige tastân
De Ring Snits waard sûnt 2011 de namme foar de folsleine ringwei om Snits hinne. Mei de klok mei fan it noarden ôf, bestiet de Ring út: N354 mei oansluting rjochting Ljouwert, Houkesleat Akwadukt, oansluting op de N7/A7, de houten brêgen Krúsrak en Duvelsrak, it Akwadukt De Geau, oansluting oer de State As (bewesten de stêd) op de Pophoarnsterbrêge en Stedsrûnwei-Noard. Op it folsleine trajekt jildt in maksimumfaasje fan 80 km/o en is part fan de N354. Dêr't it trajekt oer de A7 rint, is de autodyk in autowei (N7) dêr't ek in maksimumfaasje fan 80 km/o jildt.
Gregoarius V (paus)
Gregoarius V, berne as Bruno fan Karintië yn 972 (nei alle gedachten yn Stainach yn it doedestiidske East-Frânsje) en ferstoarn op 18 febrewaris 999 yn Rome, wie fan 996 oant 999 paus. Hy stamde út in Salysk skaai en waard op oantrunen fan Otto III ta paus beneamd. Fanwegen syn komôf út it hartochdom Karintië wie Gregoarius de earste Dútske paus.