cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pamela Anderson
Jonkheid en oplieding
Anderson waard yn 1967 berne yn Ladysmith, yn 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia, as de dochter fan Barry Anderson, dy't syn gesin ûnderhold mei it reparearjen fan ûnen, en dy syn frou Carol, in húsfrou. Anderson har oerpake oan heitekant wie Juho Hyytiäinen, in etnyske Fin mei foar in part Roma-ôfstamming, dy't yn 1908 nei Kanada emigrearre út Saarijärvi yn it Gruthartochdom Finlân, dat doedestiden diel útmakke fan it Keizerryk Ruslân. By oankomst yn syn nije lân feroare er syn foar Kanadezen ûnútsprekbere efternamme yn 'Anderson'. Oan har memmekant is Anderson fan etnysk Russysk komôf.
By har berte stie Anderson yn 'e belangstelling fan 'e media as in centennial baby, mei't se berne wie op 1 july 1967, de centennial, oftewol it hûndertjierrich jubileum fan 'e oprjochting fan Kanada. As bern stie Anderson ferskate kearen bleat oan seksueel misbrûk, in feit dat se bekendmakke yn 2014. Se waard fan har sechsde oant har tsiende jier seksueel oantaast troch har (froulike) babysitter, waard op har tolfde ferkrêfte troch in 25-jierrige man, en waard doe't se fjirtjin jier wie it slachtoffer fan in groepsferkrêfting troch har doetiidske frijer en seis fan syn maten. Anderson folge fuortset ûnderwiis oan 'e École Highland Secondary School yn Comox, dêr't se lid wie fan it follybalteam. Nei't se yn 1985 slagge wie foar har eineksamens, ferfear se nei Vancouver, dêr't se wurk fûn as in fitnessynstruktrise.
Karriêre as neakenmodel
Yn 1989 wenne Anderson in Kanadeesk fuotbal-wedstryd by fan 'e BC Lions yn it BC Place-stadion yn Vancouver, doe't se op it grutte skerm yn byld nommen waard wylst se in T-shirt mei it biermerk Labatt droech. Neitiid naam de brouwerij kontakt mei har op om har yn te hieren as offisjeel wurdfierster. Har doetiidske frijer Dan Ilicic makke in poster fan Anderson mei as titel Blue Zone Girl. Fan it iene kaam it oare, en sa stie Anderson as neakenmodel mei in fotoreportaazje yn it oktobernûmer fan 1989 fan it neakenblêd Playboy. Teffens pronke se op 'e omslach fan dy edysje.
Koarte tiid letter besleat se te ferhúzjen nei Los Angeles, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje, om dêr in karriêre as glamourmodel nei te stribjen. Playboy keas har út as Playmate fan 'e moanne yn it nûmer fan febrewaris 1990, wêryn't se foar it earst op in centerfoldfoto pronke. Neitiid besleat Anderson om in boarstfergruttingsoperaasje te ûndergean, wêrby't se cupmaat 34D krige. Ferskate jierren letter soe se har boarsten nochris fergrutsje litte, ta cup 34DD. Anderson liet har noch gauris neaken fotografearje foar de Playboy, en fotoreportaazjes fan har waarden dêrnjonken yn ferskate spesjale útjeften fan Playboy publisearre.
Yn totaal besloech har karriêre as Playmate in perioade fan 22 jier, en se stie op mear omslaggen fan it blêd as lykfol hokker oar neakenmodel. Ek skreau se it wurd foarôf fan it coffee table book Playboy's Greatest Covers. Behalven foar de Playboy posearre Anderson ek neaken foar tydskriften as Stuff en GQ, en fierders stie se op 'e omslaggen fan moadeblêden as W, Marie Claire, Flare en Elle.
Karriêre as aktrise
Nei't Anderson yn Los Angeles kommen wie te wenjen, krige se yn 1990 al rillegau in lyts roltsje yn in ôflevering fan 'e populêre komeedzjesearje Married… with Children, mei Ed O'Neill, Katey Sagal en Christina Applegate. Neitiid hie se ek gastroltsjes yn tillefyzjesearjes as Charles in Charge, Married People en Top of the Heap. Yn 1991 wie Anderson te sjen yn in twadde ôflevering fan Married… with Children, en datselde jiers bemachtige se in lytse weromkearende rol as Lisa, it oarspronklike "Tool Time-famke", yn 'e komeedzjesearje Home Improvement, mei Tim Allen. Nei twa seizoenen ferliet se dat programma yn 1993. Ek hie se yn 1992 in weromkearende rol yn in stikmannich ôfleverings fan 'e soapsearje Days of Our Lives.
De ynternasjonale trochbraak kaam foar Anderson doe't se yn 1992 cast waard yn 'e rol fan C.J. Parker yn 'e aksje-dramasearje Baywatch, mei û.o. David Hasselhoff en Yasmine Bleeth. Dêryn waard it wol en wee folge fan in team strânwachten oan 'e Kalifornyske kust by Malibu, wat in ferlechje bea om 'e fotosjenike Anderson op in sinnich strân omdrave te litten yn in lyts read badpakje. Dêrtroch groeide se út ta in ynternasjonaal sekssymboal. Se spile de rol fan C.J. fiif seizoenen lang, oant 1997, en wie dêrmei ien fan 'e langst tsjinjende leden fan 'e cast fan 'e searje. Se spile ek mei yn 'e tillefyzjefilm Baywatch: Forbidden Paradise (1995), dy't ûnderdiel útmakke fan seizoen 6. Jierren letter kroep se op 'e nij yn 'e hûd fan C.J. foar de tillefyzjefilm Baywatch: Hawaiian Wedding, dy't yn 2003 útkaam, en ek foar reklamespotsjes foar DirecTV út 2007.
Yn 1993 wie Anderson te sjen yn 'e fideoklip fan it nûmer Can't Have Your Cake, fan Vince Neil. Yn 1994 hie se foar it earst in grutte rol op it wite doek, yn 'e skriller Raw Justice (ek bekend as Good Cop, Bad Cop). Har bekendste filmprojekt, Barb Wire, út 1996, wie in mar lichtsjes bewale science fiction-remake fan 'e klassiker Casablanca. Har personaazje yn dy film hiet folút Barbara Rose Kopetski, en neitiid waard troch ferskate boarnen beweard dat dat Anderson har echte namme wie, wat net wier is. Barb Wire wie gjin kommersjeel súkses en Anderson wûn mei har optreden yn 1997 de Golden Raspberry Award foar minste nije stjer. Under de opnamen liet se in echte tatoeaazje fan in bân fan stikeltried om har lofterboppe-earm sette, sadat dy der net eltse dei troch de fisazjisten op ferve hoegde te wurden. Mei dy tatoeaazje rûn se tweintich jier mei om, oant se him yn 2016 fuorthelje liet.
Yn april 1997 presintearre Anderson in ôflevering fan 'e komyske sketchshow Saturday Night Live. Datselde jiers hie se in gastrol yn twa ôfleverings fan 'e komeedzjesearje The Nanny, as Heather Biblow, de rivale fan haadpersoan Fran Fine (spile troch Fran Drescher). Begjinnend yn septimber 1998 kearde Anderson mei in eigen searje werom op 'e tillefyzje, dêr't se sels ien fan de filmprodusinten fan wie. Diskear spile se de rol fan Vallery Irons, de eigneresse fan in buro dat liifwachten ferhierd, yn 'e aksjekomeedzjesearje V.I.P., mei as tsjinspylsters Natalie Raitano en Molly Culver. It fermingen fan aksje en humor yn in tillefyzjesearje besteande út aventoeren dy't mei faasje yn byld brocht waarden, bliek in resept foar súkses, en de searje rûn fjouwer seizoenen lang, oant 2002. Yn 1999 wie Anderson te sjen as in manljusslinende reuzinne yn 'e fideoklip fan it nûmer Miserable fan 'e rockband Lit. As stimaktrise wurke Anderson yn 1999 mei oan twa ôfleverings fan 'e tekenfilmsearje Futurama, en fan 2003 oant 2004 hie se de haadrol yn har eigen tekenfilmsearje, Stripperella, as Stripperella oftewol Erotica Jones.
Nei 2000 hie Anderson gastrollen yn ôfleverings fan ferskate searjes, wêrûnder Just Shoot Me!, King of the Hill, Less than Perfect en 8 Simple Rules. Yn 2003 presintearre se tegearre mei countrysjonger Toby Keith de útrikkingsseremoanje fan 'e CMT Music Awards. Datselde jiers liet Sam Newman yn it Australyske St Kilda troch arsjitekte Cassandra Fahey in gebou, it Sam Newman House, sette, wêrby't de foargevel foar in grut part bestiet út in ôfbylding fan it gesicht fan Pamela Anderson. Newman brûkte de ôfbylding mei goedkarring fan Anderson, mar hie syn boufergunnings net op oarder. Dy waarden lykwols mei weromwurkjende krêft letter noch takend doe't bliken die dat it Sam Newman House in trekpleister wie dy't toeristen nei St Kilda ta helle, wylst it gebou de Victorian Architecture Award yn 'e kategory bêste nije wente wûn, dy't útrikt waard troch it Keninklik Australysk Ynstitút foar Arsjitekten (RAIA).
Yn april 2005 sette Anderson útein mei de komeedzjesearje Stacked, op 'e tillefyzjestjoerder Fox. Se hie dêryn de rol fan Skyler Dayton, in pierewaaiende partygirl dy't in baan kriget yn in boekhannel. De titel, dy't letterlik "Opsteapele" betsjut, mar yn 'e Amerikaansk-Ingelske sprektaal ek ferwize kin nei froulju mei grutte boarsten, is in wurdboarterij dy't sawol op 'e boeken as op Anderson sels sloech. De searje waard lykwols nei twa seizoenen, yn 2006, al stopset omreden dan ôffallende sjochsifers. Op 14 augustus 2005 wurke Anderson mei oan The Comedy Central Roast of Pamela Anderson, wêryn't se wiidweidich op 'e hak nommen waard troch de oanwêzige komiken. Yn desimber 2005 fierde Anderson in pealdûns út boppe-op 'e piano fan sjonger Elton John, wylst dyselde it nûmer The Bitch is Back spile. Op 'e Amerikaanske stjoerder NBC gie healwei de útstjoering fan dat barren it byld op swart, om't (neffens NBC) "it byldmateriaal ûnfoechsum wie foar primetime."
Yn maart 2006 krige Anderson har eigen stjer op Canada's Walk of Fame. In moanne letter presintearre se as earste persoan dy't gjin sjonger of muzikant wie de útrikkingsseremoanje fan 'e Kanadeeske Juno Awards. Datselde jiers wurke se mei oan 'e mockumentary Borat, fan Sasha Baron Cohen, wêryn't Cohen yn 'e titelrol út Kazachstan nei de Feriene Steaten emigrearret, dêr obsedearre rekket troch Pamela Anderson, en (mislearjende) plannen makket om har te ûntfieren en mei har te trouwen. Op 13 en 14 febrewaris fierde Anderson yn it Crazy Horse-kabaret yn Parys in striptease op ta gelegenheid fan Falentynsdei. Letter dat jiers spile Anderson de ûnsichtbere frou yn Superhero Movie en in dom blondsje yn Blonde and Blonder. By dy lêste film wie se ek as útfierend produsinte belutsen. Ek wie se yn 2008 te sjen yn 'e searje Pam: Girl on the Loose!, op 'e stjoerder E!
Yn desimber 2009 stie Anderson yn Londen op 'e planken as de geast út 'e lampe yn it toanielstik Aladdin. Dy rol naam se oer fan 'e Amerikaanske komédiënne Ruby Wax. Yn 2010 spile se yn 'e koarte film The Commuter Julia. Fierders hie se yn 2017 in lytse cameo oan 'e ein fan 'e film Baywatch, basearre op 'e searje út 'e 1990-er jierren, wêryn't har âlde rol fan C.J. Parker fertolke waard troch aktrise Kelly Rohrbach.
Karriêre as realitystjer
Fan 'e ein fan 'e 2000-er jierren ôf wurke Anderson mei oan frijwat realitytillefyzjeprogramma's yn ferskate lannen. Dat begûn yn 2008, doe't se te sjen wie yn 'e Australyske edysje fan Big Brother. Yn novimber 2010 wurke se as spesjale gast mei oan seizoen 4 fan Bigg Boss, de Yndiaaske ferzje fan Big Brother. Dêrby ferbleau se fiif dagen yn it Big Brother-hûs, wêrfoar't nei't it skynt ₹25.000.000 (likernôch $550.000) betelle krige. In jier letter, yn septimber 2011, naam Anderson diel oan it tolfde seizoen fan 'e Britske edysje fan Big Brother. Noch wer in jier letter, yn septimber 2012, besocht Anderson trije dagen lang as spesjale gast it hûs yn VIP Brother, de Bulgaarske Big Brother-edysje foar bekende persoanen. En yn 2013 wie se te gast yn it hûs fan 'e Dútske edysje Promi Big Brother, dêr't har âld-Baywatch-kollega David Hasselhoff in wike earder ek oan meidien hie.
Yn 2010 naam Anderson fierders diel oan seizoen 10 fan 'e Amerikaanske ferzje fan it realityprogramma Dancing with the Stars, wêrby't se keppele waard oan dûnser Damian Whitewood. Hja waarden yn 'e sânde wike út 'e dûnskompetysje eliminearre. Yn 2012 kearde se werom as dielnimster yn it fyftjinde seizoen, en dûnse se mei Tristan MacManus, mar waard se al yn 'e earste wike eliminearre. Yn 2011 wiene Anderson en Whitewood in dielnimmend pearke oan Bailando 2011, de Argentynske edysje fan Dancing with the Stars. Dêr waarden se nei fjouwer wiken eliminearre. Yn 2013 naam Anderson fierders mei Matt Evers diel oan 'e Britske edysje fan Dancing on Ice, en fan septimber oant novimber 2018 wie se ek dielnimster yn Danse avec les Stars, de Frânske edysje fan Dancing with the Stars, dêr't se nei sân wiken eleminearre waard.
Karriêre as skriuwster
Yn 2002 sette Anderson útein mei it skriuwen fan in kollumn yn it tydskrift Jane. Yn 2004 publisearre se de roman Star, dy't se skreaun hie mei Eric Shaw Quinn, oer in tiner dy't besiket om ferneamd te wurden. Neitiid gie se op toernee troch de Feriene Steaten en hold se yn it hiele lân synjearsesjes yn Walmart-supermerken foar har fans. Har twadde boek, it ferfolch Star Struck, kaam út yn 2005, en is in mar kwealk bedutsen ynkyk yn har libben mei har earste man Tommy Lee en de swierrichheden dêr't se mei te meitsjen krigen hat troch har ferneamdens.
Oar wurk
Fan 2007 ôf wurke Anderson ferskate jierren as de assistinte fan 'e Nederlânske yllúzjonist Hans Klok by syn shows yn Las Vegas.
Bisterjochten
Sûnt de twadde helte fan 'e 1990-er jierren hat Pamela Anderson, dy't feganiste is, har fûleindich ynset foar de beskerming fan bisten. Dêrby skrillet se der net foar tebek om har eigen lichem yn 'e striid te goaien. Hja is lid fan 'e organisaasje People for the Ethical Treatment of Animals, better bekend as PETA. Yn dy hoedanichheid hat se har jierrenlang oankante tsjin it dragen fan bûnt. Sa klaaide se har yn 2003 út foar de PETA-kampanje I'd Rather Go Naked Than Wear Fur ("Ik rin noch leaver neaken om as dat ik bûnt draach"). Op 28 juny 2006 besocht Anderson in ynsamlingsaksje foar PETA yn 'e Londenske bûtyk fan Stella McCartney, dêr't se oankundige har klean útdwaan te sillen as de aksje genôch jild opbrocht. Doe't dat barde, posearre se neaken yn ien fan 'e etalaazjes fan 'e bûtyk.
Yn 'e Feriene Steaten fierde Anderson fierders fan 2001 ôf kampanje tsjin 'e fastfoodrestaurantkeatling Kentucky Fried Chicken (KFC), en wat dy die mei 750 miljoen hinnen yn 't jier. Dêr makke se in fideo oer en yn jannewaris 2006 skreau se in brief oan 'e gûverneur fan Kentucky wêryn't se fersocht om 'e buste fan kolonel Sanders, de oprjochter fan KFC, út it Steatskapitoal fan Kentucky te ferwiderjen. Har fersyk waard lykwols negearre, sels doe't se har eigen buste yn ruil dêrfoar oanbea. Yn febrewaris 2006 rôp Anderson op ta in boycot fan 'e Kentucky Derby-hurddraverij, omreden fan 'e bannen dy't dat evenemint ûnderhold mei KFC.
Yn har heitelân Kanada fierde Anderson kampanje tsjin 'e jacht op seehûnen. Yn maart 2006 fersocht se premier Stephen Harper om in petear oer dy kwestje, mar dat waard har wegere. Yn desimber 2009 liet se har fotografearje yn in T-shirt mei in tekene ôfbylding fan in seehûnejong derop, foar in nije reklamekampanje fan PETA. Ek fierde se foar PETA aksje tsjin it frisdrinkensmerk POM Wonderful ûnder de namme POM Horrible. Dy kampanje late derta dat POM ophold mei it testen fan syn produkten op bisten.
Yn 2010 waard in posterkampanje fan PETA, mei ôfbyldings fan Pamela Anderson sa goed as neaken yn in tige lytse bikiny, yn Montreal ferbean om't de ôfbylding seksistysk wêze soe. Anderson hie dêr gjin goed wurd foar oer. "Wat tryst," sei se, "dat in frou it rjocht ûntsein wurdt om har eigen liif te brûken yn in polityk protest tsjin it lijen fan kij en hinnen. Yn guon dielen fan 'e wrâld wurde froulju twongen har hiele lichem te bedekken mei boerka's. Krije we dat hjir no ek? Ik hie net tocht dat Kanada sa puriteinsk wêze soe."
Anderson wie ek aktyf behelle yn 'e Sea Shepherd Conservation Society, in organisaasje dy't him aktyf fersette tsjin 'e Japanske walfiskfeart troch de jacht mei eigen skippen te fersteuren. Se tsjinne as lid fan 'e ried fan bestjoer en wie ek in skoft wurdfierster. Se is ek goed befreone Paul Watson, de oprjochter fan Sea Shepherd. Mei Sea Shepherd-aktivisten reizge Anderson nei de Fêreu-eilannen om te protestearjen tsjin 'e jierlikse Grindadráp, de jacht op grjinten. Yn july 2015 skreau se in iepen brief oan 'e Russyske presidint Vladimir Pûtin, wêryn't se him frege om foar te kommen dat de Japanners noch langer de Noardeastlike Trochfeart foar harren walfiskfeart brûkten.
Julian Assange
Anderson sette har ek o sa yn foar WikiLeaks-oprjochter Julian Assange, dy't se yn desimber 2016 yn in fraachpetear mei it tydskrift People "in held" neamde en dy't neffens har troch it publisearjen fan miljoenen geheime dokuminten fan 'e Amerikaanske oerheid de hiele wrâld in tsjinst bewiisd hie. Se neamde de beskuldigings fan ferkrêfting (dy't yn Sweden tsjin him ynbrocht wiene) "optocht", en stelde dat er yn 'e Feriene Steaten nea in earlik proses krije soe. Assange hie syn taflecht socht yn 'e Ekwadoraanske ambassade yn Londen, dêr't er jierrenlang ferbleau om út 'e hannen fan 'e Britske plysje te bliuwen, dy't him útleverje woe oan Sweden of mooglik oan 'e Feriene Steaten. Doe't er yn april 2019 út it ambassadegebou set en yn 'e hannen fan 'e plysje spile waard, makke Anderson har dêr yn in stikmannich Twitterberjochten tige lulk oer.
Yn maaie 2019 brocht Anderson tegearre mei de Iislânske sjoernalist Kristinn Hrafnsson in besyk oan Assange yn 'e Belmarsh-finzenis. Yn novimber fan dat jier reizge se nei Austraalje, it heitelân fan Assange, dêr't se yn 'e media de Australyske premier Scott Morrison it leksum lies om't er net better foar de rjochten fan Assange opkaam. Se dage Morrison ek út ta in debat yn in iepenbier foarum oer de saak-Assange, en oer "de minachtsjende opmerkings" dy't er yn 2018 oer Anderson sels makke hie. Morrison reägearre mei in ferklearring dat er fertrouwen hie yn it Britske rjochtsstelsel, en dat Assange fan 'e Australyske oerheid deselde help krije soe dy't alle oare Austraaljers ek krije as se om utens yn it tichthûs sitte.
Oare saken
Oare kwestjes dêr't Anderson har as aktiviste foar ynset hat, binne de maatskiplike akseptaasje fan minsken dy't oanhelle binne mei HIV en AIDS, de striid tsjin leveroandwanings, de legalisearring fan kannabis, ferantwurdlik autoriden, de giele-heskesbeweging yn Frankryk en de Jeropeeske demokratisearringsbeweging DiEM25.
Relaasjes
Op 19 febrewaris 1995 troude Anderson mei Tommy Lee, de drummer fan 'e Amerikaanske rockband Mötley Crüe, mei wa't se fjouwer dagen earder yn 'e kunde kommen wie. De brulloft waard holden op it strân fan Kalifornje, en Anderson wie klaaid yn bikiny. Anderson har mem wist fan neat en kaam pas fan it houlik te witten doe't se deroer yn it tydskrift People lies. Neitiid stie Anderson trije jier lang bekend as Pamela Anderson Lee. Mei har earste man krige Anderson twa soannen: Brandon Thomas Lee (b. 5 juny 1996) en Dylan Jagger Lee (b. 29 desimber 1997). It wie in houlik fol drama en trelit, wêrby't Tommy Lee op in stuit arrestearre waard foar húslik geweld nei't er Anderson mishannele hie. Hy waard feroardiele ta seis moannen finzenisstraf. Anderson en Lee skieden yn 1998.
Yn 2002 makke Anderson bekend dat se hepatitis C oprûn hie troch deselde tatoeaazjenullen as Tommy Lee te brûken. Yn 2003 sei se dêroer yn it radioprogramma fan Howard Stern dat se net ferwachte "langer as tsien of fyftjin jier" te libjen. Dat wie in grapke, mar it waard foar wier oannommen troch in soad websiden en rabbersblêden. Yn 2015 waard Anderson fan 'e sykte genêzen ferklearre.
Yn febrewaris 2007 fertelde Anderson yn in fraachpetear dat se sûnt har skieding fan Tommy Lee noch geregeldwei mei him op bêd gie. Yn septimber fan dat jier makke se op 'e Amerikaanske tillefyzje, yn it praatprogramma fan Ellen DeGeneres, bekend dat se har ferloofd hie mei filmprodusint Rick Salomon. It houlik fûn plak yn Las Vegas, op 'e jûn fan 6 oktober 2007, tusken twa opfierings fan 'e show fan Hans Klok yn, dêr't Anderson as assistinte oan meiwurke. Goed twa moannen letter, op 13 desimber, giene Anderson en Salomon al útinoar, en op 22 febrewaris 2008 liet Anderson harren houlik neatich ferklearje.
Yn juny 2008 sei se yn in fraachpetear yn People dat sy en Tommy Lee harren relaasje besochten te reparearjen. Yn oktober 2013 fertelde se yn The Ellen DeGeneres Show dat sy en Salomon no 'friends with benefits' wiene. Yn jannewaris 2014 makke se bekend dat se op in net neamde eardere datum op 'e nij troud wie mei Salomon, mar yn febrewaris 2015 frege se in skieding oan, dy't op 29 april fan dat jier offisjeel waard. Yn 2017 krige Anderson in relaasje mei de Frânske fuotballer Adil Rami; ein juny 2019 makke Anderson op Instagram bekend dat sy en Rami útinoar gien wiene.
Sekstapes
In sekstape fan Anderson en Tommy Lee waard yn 1995 stellen út harren hûs en publisearre op it ynternet, dêr't eltsenien him sjen woe. De troch Lee opnommen fideo toande Anderson en him by it hawwen fan seks op harren houliksreis. Anderson en Lee klagen de Internet Entertainment Group (IEG) oan, dy't de fideo op it ynternet ferspraat hie. Uteinlik kaam it tusken harren en de IEG ta in geheime skikking, wêrby't de IEG in (nei't men oannimme mei oansjenlik) diel fan 'e winst oan 'e Lees oerdroech. Neitiid waard de fideo legaal ferspraat op it ynternet en ek útbrocht as keapfideo op VHS ûnder de titel Pamela and Tommy Lee Hardcore & Uncensored.
In oare, eardere sekstape, fan Anderson en muzikant Bret Michaels, fan 'e band Poison, ferskynde neitiid ek. Foto's fan bylden út dy fideo waard foar it earst yn maart 1998 publisearre troch it neakenblêd Penthouse. De fersprieding fan 'e hiele fideo waard letter blokkearre troch Michaels, mar in stik fan fjouwer minuten kin noch altyd op it ynternet weromfûn wurde.
Nasjonaliteit
Anderson liet har yn 2004 ta Amerikaansk steatsboarger nasjonalisearje, mar joech dêrby har Kanadeeske nasjonaliteit net op. Sûnt hat se in dûbele nasjonaliteit.
Wenten
Yn 2008 kocht Anderson foar $1,8 miljoen in filla oan it strân yn Malibu (Kalifornje). Se besocht dy yn 2013 te ferkeapjen foar $7,75 miljoen, mar doe't dat net slagje woe, helle se de filla fan 'e merk. Sûnt ferhiert se him foar $50.000 yn 'e moanne. Sels wenne se oan 'e Frânske Riviêra, yn Marseille. Yn july 2019 makke se bekend dat se wer yn har heitelân Kanada wenne, op it skildereftige Vancouvereilân.
Dance4Life (organisaasje)
Dance4Life (dance4life) is in ynternasjonale organisaasje dy't mei jonge minsken de striid tsjin hiv en aids oangiet. Mear as de helte fan de hiv-ynfektearden is jonger dan 25 jier. Dance4life rjochtet him dêrom op dy generaasje. It inisjatyf foar dance4life kaam yn 2003 van Ilco van der Linde en Dennis Karpes.
Keltyske See
thumb|right|180px|Lizzing Keltyske see, part fan de [[Atlantyske Oseaan]] De Keltyske see (Ingelsk: Celtic Sea, Iersk: An Mhuir Cheilteach, Welsk: Y Môr Celtaidd, Kornysk: Mor Keltek, Frânsk: Mer Celtique) is in part fan de Atlantyske Oseaan besuden fan Ierlân. De see wurdt yn it easten begrinzge troch it Sint-Georgekanaal, it Bristolkanaal en It Kanaal
Dance4Life (organisaasje)
Skoalleprojekten
dance4life organisearret yn de hiele wrâld skoalprojekten om jongeren bekend te meitsjen mei hiv en aids; yn Nederlân dogge tsientûzenen learlingen mei oan it projekt schools4life. Neist ynformaasje krije geane se ek sels oan de slach om fia act4life jild te sammeljen foar hiv en aidsprojekten yn de swierst rekke gebieten. Schools4life wurdt ôfsluten mei in grut feest, dêr't alle aktive learlingen by elkoar komme. Sy dûnsje net tsjin aids, mar no krekt ‘foar it libben’ en hawwe in satellytferbining mei dance4life-jongeren oeral yn de wrâld.
Yn Nederlân organisearre dance4life yn 2009 it projekt class4life, dêr't klassen yn it tsjin elkoar opnimme. De bêste klasse giet op projektreis nei ien fan de troch dance4life stipe projekten.
Piraterij
"Piraterij" (fan it Frânske piraterie) hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Camminghastate (Arum)
thumb|Camminghastate yn 1724 Camminghastate stie besuden Arum yn de gemeente Wûnseradiel. Fan de state, dy't ek Hooghiemstra, Hooghuistra en Camminga neamd waard, is neat werom te finen.
De âldste fermelding is yn de Beschrijvinge van Friesland fan ± 1670: ''...nu by den Ed. Heer Jr. Taco van Camminga, Grietman zynde bewoont''. Yn it floreenkohier fan Wûnseradiel út 1700 stiet de State neamd ûnder nûmer FC1. Eigener is jr. Schelto fan Heemstra op Dronryp (nom. filiae). Ofwol, de dochters fan dy jonkhear wienen de eigeners. It goed is yn gebrûk by Tomas Tomas en beslacht 80 pûnsmiet; dit is sa'n 27 ha. Foar de state moat yn totaal fl. 38-7-6 betelle wurde.
Ut 1724 is in ôfbyld bewarre bleaun fan J. Stellingwerf. Op syn tekening binne twa eilannen te sjen. It earste eilân is fia in poartegebou berikber, mei fierderop twa bygebouwen. In ienfâldich brechje jout tagong ta it twadde eilân. Dêr steane allinnich trije tuorkes op, dy't mei in muorre mei elkoar ferbûn binne. Dêr is op út te meitsjen dat yn dat jier de state al ferdwûn wie. Yn dat jier wie Jhr. Schelto fan Heemstra eigener, mar hy en syn famylje hawwe mooglik nea of in bytsje op de state wenne, omdat se in folle foarnamer optrekje hienen yn Dronryp: mooglik Dotingastate. Dronryp lei dan ek folle tichter by it provinsjale bestjoerssintrum Ljouwert.
Prosessen fan Neurenberch
thumb|350px|De feroardielde foaroanmannen (foar de rige soldaten), boppeste rige fan lofts nei rjochts: [[Karl Dönitz, Erich Raeder, Baldur von Schirach, Fritz Sauckel, Alfred Jodl, Franz von Papen, Arthur Seyß-Inquart, Albert Speer, Konstantin von Neurath en Hans Fritsch. Foarste rige: Hermann Göring, Rudolf Heß, Joachim von Ribbentrop, Wilhelm Keitel, Ernst Kaltenbrunner, Alfred Rosenberg, Hans Frank, Wilhelm Frick, Julius Streicher, Walter Funk en Hjalmar Schacht.]]
De Prosessen fan Neurenberch binne strafprosessen tsjin de pommeranten fan it Tredde Ryk nei de Twadde Wrâldkriich. De prosessen wienen yn de stêd Neurenberch (Dútslân) yn 1945 en 1946. It earste en meast bekende proses wie tsjin de 22 nazi-foaroanmannen foar it Ynternasjonaal Militêr Tribinaal (International Military Tribunal).
De oare oarlochsmisdiedigers waarden by 12 oare rjochtsaken feroardiele:
Grutte Tsjerke (Harns)
thumb|Grutte tsjerke fan Harns thumb|Ynterieur De Grutte Tsjerke is in tsjerkegebou yn de stêd Harns.
De hjoeddeiske tsjerke waard boud op it stee fan de Midsiuwske tsjerke (Dom fan Almenum) dy't op in terp stie. Dizze waard yn 1772 ôfbrutsen mei útsûndering fan de dowestiennen toer. De hjoeddeiske krústsjerke waard yn 1775 yn gebrûk nomd.
It tsjerkoargel komt ek út dat jier en waard boud troch Albertus Antoni Hinsz. Yn 1864 waarden wizigingen yn it oargel oanbrocht troch Petrus van Oeckelen.
Yn de tsjerke lizze de grêven fan admiraal Auke Stellingwerf en fan Tsjerk Hiddes de Vries.
Afûk
thumb| De Afûk (in letterwurd dat stiet foar Algemiene Fryske Ûnderrjocht Kommisje) is in kulturele ynstelling yn Ljouwert mei in ferskaat oan taken en projekten op it mêd fan ûnderwiis yn en oer it Frysk. De ynstelling waard yn 1925 troch in tal organisaasjes út de Fryske Beweging oprjochte. Yn 1928 folge der in yngeande reorganisaasje mei as resultaat in nije Afûk, dêr't doe ek it Selskip 1844 yn fertsjintwurdige wie.
De meast yn it each rinnende funksjes fan de Afûk binne dy fan boekhannel en kursusynstitút. De Afûk ferkeapet benammen boeken op it mêd fan de Fryske taal en kultuer en hat ek in lyts oanbod fan lûddragers (cd's).
De Afûk is ek útjouwer. Alle jierren wurde tsientallen boeken útbrocht. Dêrûnder binne in soad learmiddels oer de Fryske taal, kultuer en skiednis, mar ek Frysktalige romans en berneboeken. De Afûk is ek útjouwer fan it opinyblêd De Moanne, it ûnderwiistydskrift De Pompeblêden en it opfiedingstydskrift Heit & Mem.
By de Afûk as kursusynstitút giet it benammen om saken dy't Fryslân syn taal en kultuer oanbelangje. Dêrûnder binne stoomkursussen Frysk op Skylge, kursussen om it Frysk ferstean en praten te learen, kursussen stavering, skriuwfeardigens, skiednis en Aldfrysk.
De Afûk beskikt ek oer in taaladvysburo, it stipepunt Frysk en in oersetôfdieling, foar bedriuwen, oerheden en partikulieren.
Fierder wurket de Afûk oan learplanûntwikkeling, sawol foar de eigen kursussen as foar it Fryske taal- en kultuerûnderwiis op skoallen. Foar it basisûnderwiis joech de Afûk yn 2006 de lesmetoade Studio F út en foar it fuortset ûnderwiis de metoade Freemwurk.
5 novimber
Berne
thumb|100px|right|[[Anna fan Oranje-Nassau.]]
Afûk
Oare projekten dêr't de Afûk oan meiwurket of meiwurke hat binne it digitale faklokaal Frysk op ynternet, it foarljochtingsprojekt Tomke oer it meartalich grutbringen fan bern en yn gearwurking mei Omrop Fryslân oan de tillefyzjetaalkwis Tûkelteammen. Yn 2004 hat de Afûk it projekt Frysk Erfskip tawiisd krigen.
Yn 2006 is úteinset mei it stal jaan fan it projekt Edufrysk, Frysk leare fia ynternet. Yn 2007 is dêrfoar in pilot opset. Yn 2008 binne se úteinset mei it projekt. De earste berjochten binne hiel positief, minsken fine it aardich en dogge graach mei.
De namme Afûk wie oarspronklik de ôfkoarting fan Algemiene Fryske Underrjocht Kommisje. Mei it tanimmen fan it tal fan funksjes en it him ûntjaan fan in reewilligersorganisaasje nei ien mei (mear) betelle meiwurkers is de ôfkoarting in namme wurden. Yn 1938 hat de Fryske Akademy him as in selsstannige organisaasje fan de Afûk losmakke.
Nei jierren oan Achter de Hoven sitten te hawwen, sit de Afûk no oan de Bûterhoeke yn Ljouwert, njonken it pân fan Tresoar.
List fan planetoïden 37701-37800
Dit is in list fan planetoïden 37701-37800.
The Visitors (album fan ABBA)
The Visitors is it achtste studio-album fan ABBA. It album waard opnommen fan 4 febrewaris oant en mei 15 oktober 1980 yn de Polar Studios yn Stockholm en waard trije wike letter op 3 novimber 1980 útbrocht. It album wie oant 2021 it lêste studio-album fan ABBA.
The Sacred Riana
Marie Antoinette Riana Graharani, ek Riana Antoinette (Djakarta, 13 july 1992) is in Yndonezysk yllúzjoniste en gûchelster, dy't optreedt ûnder de skûlnamme The Sacred Riana.
Yn 2017 wûn hja de talintejacht Asia's Got Talent yn Singapoer. "The Sacred Riana" ferskynde ek yn it NBC-programma America's Got Talent yn 2018.
Piraat
"Piraat" (fan it Frânske pirate) hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Carel Georg fan Burmania
Carel Georg fan Burmania, (Stiens, ± 1570 - dêre?, 10 desimber 1634), wie in Frysk ealman.
Fan Burmania waard op 16 maaie 1592 ynskreaun by de Universiteit fan Frjentsjer. Ut syn studintejierren is in freonealbum oerbleaun dat bewarre waard by it Frysk Genoatskip yn Ljouwert (it is in eksimplaar fan J. Amman's Wappenbuch, Frankfort, 1579). Hy boaske Luts Juws dochter fan Dekema en yn in twadde houlik mei Feds Wytzes dochter fan Cammingha. Syn skrinkelwurk leit yn de tsjerke fan Stiens. Syn portret hinget yn it Frysk Museum neist dat fan syn frou. Hy is bekend troch in sels hânskreaun manuskript út 1614, mei 1400 Fryske sprekwurden en in kolleksje manljus- en frouljusnammen yn alfabetyske folchoarder. It soe yn 1874 ta de útjefte fan dat hânskrift komme troch Pieter Jacob Harrebomee, skoalmaster yn Gorkum. Der waard in prospektus printe, mar it tal yntekeners wie sa lyts, dat de útjouwer fan publikaasje ôfseach. It hânskrift lei yn de Provinsjale Boekerij yn Ljouwert en letter by Tresoar.
Jan Feitsma
thumb|Jan Feitsma yn 1934 thumb|Biljet Voor Joden verboden ûndertekene troch Feitsma as prokureur-generaal en fungearjend gewestlik direkteur fan plysje Jan Feitsma (Kollum, 22 jannewaris 1884 – Amsterdam, 2 febrewaris 1945) wie in Frysk jurist.
Libben
Feitsma wie in boeresoan. Nei it gymnasium yn Ljouwert studearre er oan de Ryksuniversiteit Grins dêr't er yn 1908 promovearre ta doktor yn de rjochtswittenskip. Doe folge no in jier Ynjysk Rjocht oan de Ryksuniversiteit Leien. Hy troude ein desimber 1909 en yn febrewaris 1910 ferfear er mei syn frou nei Nederlânsk-Ynje dêr't er ferskate juridyske funksjes hân hat. Fierder wurke er fan 1919 oant 1925 as amtner-beskikking fan de prokureur-generaal fan it heechgerjochtshôf yn Batavia en as learaar fan de plysjeskoalle yn Buitenzorg. Yn 1929 folge syn beneaming ta amtner foar de wetjouwing oan it departemint fan Justysje yn Batavia. Yn de simmer fan dat jier krige er trije moanne ferlof foar Nederlân "wegens gewichtige redenen". Op 31 augustus 1929 folge lykwols earfol ûntslach út Yndyske tsjinst.
Hy fêstige him yn Grins. Yn septimber waard er foardroegen foar de funksje fan griffier te Wynskoat en letter dat jier waard er beneamd ta plakferfangend kantonrjochter yn Grins. Begjin 1931 waard er rjochter by de arrondissemintsrjochtbank yn Grins.
Feitsma wie NSB'er doe't er ein 1941 J.A. van Thiel opfolge as prokureur-generaal te Amsterdam. It wie syn namme dy't ûnder ferbodsboerden foar Amsterdamske Joadske boargers stie.
Yn septimber 1941 waard syn jongere broer Gerben Feitsma, dy't ek NSB'er wie, boargemaster fan de gemeente Kollumerlân en Nijkrúslân. Begjin febrewaris 1943 besocht de Joadske studint Rudi Bloemgarten him dea te sjitten; syn soan D.J. Feitsma rekke dêr swier by ferwûne by. As ferjildingsmaatregel waarden 50 Amsterdammers oanholden en yn Kamp Vught opsletten. Hja binne lykwols allegear wer frijkaam.
Op 1 maart waard Feitsma neist prokureur-generaal ek waarnimmend plysjepresidint fan Amsterdam en de regio Amsterdam. Ein maart krige boargemaster Edward Voûte de funksje fan waarnimmend plysjepresidint fan Amsterdam derby.
Op 2 febrewaris 1945, trije moanne foar de Dútske kapitulaasje, besocht it ferset op 'en nij om Feitsma om te bringen. Dy deis waard er yn Amsterdam troch in fytser op strjitte delsketten en in skoftke dêrnei stoar er mei 61 jier.
De Dútsers skeaten doe by Rozenoord oan de Amsteldijk, as repressaille, op 7 febrewaris fiif Amsterdammers dea, dêr't twa leden fan de rjochterlike macht by wiene: Alle fiif fusillearden binne begroeven op it Earebegraafplak Bloemendaal.
In skoftke letter kaam Van Thiel werom as prokureur-generaal yn Amsterdam wat er oant syn pensjoen yn septimber 1949 bliuwe soe. Syn opfolger A.A.L.F. van Dullemen hearde ta de persoanen dy't deasketten wurde soenen as represaille foar de moard op Feitsma. Tafallich wie er net thús doe't de Dútsers him helje soenen en is er ûnderdûkt.
Anton Dalhuysen
Anton Dalhuysen (Wânswert, 23 oktober 1895 – Ljouwert, 22 septimber 1945) wie in Frysk persoan dy’t benammen ferneamd waard as fuotballer en trainer yn de jierren 20 oant en mei de jierren 40 fan de 20e iuw. It fuotbal die hy neist syn wurk as oaljehanneler.
As fuotballer kaam Dalhuysen 17 jier lang út op it heechste nivo by LAC Frisia 1883 út Ljouwert. Mei dy klup waard hy ûnder oare noardlik kampioen fan 1925. Nei syn rin as fuotballer waard hy trainer. Dalhuysen hat in grut tal klups traint: De Kooi, LSC, DOG, Freno, Aldeboarn, Achilles, GAVC en Drachten en SK It Hearrenfean.
By SK It Hearrenfean kaam hy yn 1939 as trainer, hy behelle der poerbêste prestaasjes. Under de lieding fan Dalhuysen sette It Hearrenfean de gong nei de Nederlânske top fan dy tiid yn. It wie de tiid mei ûnder oare Abe Lenstra, Jan Lenstra, Germ Hofma en Wim Molenaar. Yn 1943 waard it earste Noardlik Kampioenskip binnenhelle. En ek yn 1944 waard dêr yn slagge. It hat it begjin west fan de perioade wêryn de klup njoggen jier op ‘e rige kampioen fan it noarden waard.
Dalhuysen ferstoar hommels yn 1945, op 22 septimber troch in sykte oan de longen. Hy waard opfolge as trainer fan SK It Hearrenfean troch Otto Bonsema.
Op It Hearrenfean is in strjitte nei Dalhuysen ferneamd, de Dalhuysenstrjitte.
Hidaard
Hidaard is in doarp yn it suden fan de gemeente Súdwest-Fryslân. It doarp hat likernôch 125 ynwenners (2022). De namme komt fan de eigennamme Hida mei de útgong -wert. By it doarp hearre ek de buorskippen De Kliuw, Hidaardersyl en Trijehuzen.
Lizzing
Oant de gemeentlike weryndieling yn 1984, makke Hidaard diel út fan de gemeente Hinnaarderadiel. Yn 1984 kaam Hidaard bij de nije gemeente Littenseradiel. By de opheffing fan Littenseradiel waard Hidaard yn 2018 by de gemeente Súdwest-Fryslân yndield. It terpdoarp leit yn de âldste polder fan Nederlân, It Eilân fan Easterein. Súdwestlik fan Hidaard leit de kearslûs yn de Slachte oer de Hidaarder Feart, in útwetteringsslûs út de 10e iuw fan de Eastereinder Polder en letter foar in diel fan Hinnaarderadiel en Barradiel. Hidaard leit oan de Marnerûte foar kano's en hat ek in oanlissteiger.
Gebouwen
De kop-hals-romppleats oan de Buorren 4 is in ryksmonumint.
Ien fan de meast bekende bewenners fan it doarp wie faaks it kastleinske Tsjerkje Huitema, better bekend as 'Tsjerkje fan de Kliuw' (1903-2002). Har eardere kafee stie súdeastlik fan de doarpskearn oan de fjouwersprong De Kliuw. Nei har ferstjerren waard it ta wenhûs ferboud en is no in Bêd en Brochje-adres.
Súdlik fan it doarp stie in 19e-iuwske muonts. De restauraasje fan de mûne wie yn tarieding doe't yn novimber 1981 de mûne omwaaide. Fan in weropbou is it nea kommen.
Tsjerke
De protestantske mienskip fan Hidaard foarmet mei Wommels ien PKN-gemeente. Der wurde regelmjittich tsjinsten yn de tsjerke fierd.
Yn de Tomastsjerke in sark út de 16e iuw fan de lêste abt fan it eardere Kleaster Blomkamp. It oargel is fan 1935, boud troch Bakker & Timmenga út Ljouwert.
Mienskip
De feriening foar Doarpsbelang is oprjochte op 9 febrewaris 1925. Yn augustus is der meast in doarpsfeest. Biljertferiening de Hiddastjitters spilet yn doarpshûs it Hiddahûs. De keatsferiening Hidaerd bestiet sûnt 1976.
Wolhynje
thumb|260px|Lokaasje fan Wolhynje (giel) yn 'e Oekraïne Wolhynje (Oekraynsk: Волинь, Poalsk: Wołyń; Volyn;  Russysk: Волынь, Volyn) is in histoarysk gebiet yn it west fan 'e Oekraïne. De Oekraynske oblast Wolyn omfiemet mar in diel fan it histoaryske Wolhynje, dêr ek gebieten fan Poalen en Wyt-Ruslân ta hearden.
It gebiet soe syn namme krigen ha fan de boarch Wolyn, dy't yn de 11e iuw foar it lêst neamd waard en westlik fan de Bûg by Volodymyr stie. De boarch soe it sintrum west ha fan de East-Slavyske stamme fan 'e Wolhynjers.
Galysje en Wolhynje
De stêden fan Galysje en Wolhynje spilen in grutte rol yn 'e bloei fan it gebiet. Fan 'e nije stedsstiftingen wiene Chełm en Lviv de wichtichste. Lykas Poalske en Hongaarske hearskers hellen ek de foarst Danilo en syn opfolgers Dútske keaplju en ambachtsfolk nei syn lân, dy't al gau in wichtich diel fan de boppelaach fan de stedsbefolking foarmen. Ek Armeenjers en migranten út oare gebieten fan it Ryk setten harren yn it westen nei it wenjen, sadat in soad stêden in multykulturele befolking krige.
Diel fan Poalen en Litouwen
Yn it jier 1323 stoar de hearksjende dynasty út en de omkesizzer fan de lêste foarst, Bolesław fan Mazoovje (1310-1340), waard de nije hearsker fan it foarstedom Galysje-Wolhynje. Hy wie sawol oan de Poalske as ek oan de Litouske hearskers fan it Grutfoarstedom Litouwen besibbe. Mei't Bolesław yn 1340 fanwegen it fermiende foarlûken fan katoliken troch syn bojaren fergiftige waard, briek der tusken de beide opkommende East-Europeeske grutmachten Litouwen en Poalen in striid út om it erfskip fan Galysje-Wolhynje.
Uny fan Poalen-Litouwen (1385-1386)
It jier fan de Poalsk-Litouske Uny bestjutte in kearpunt foar Wolhynje. De Litousk (en noch heidenske) grutfoarst Jagajlo (1351–1434) boaske mei kroanprinsesse Hedwig fan Poalen (1373-1399) en lei dêrmei it fûnemint fan de Poalsk-Litouske Uny. Tagelyk naam Jagajlo it roomske leauwe oan. Foar de Litouske befolking betsjutte dat ek in bekearing ta it katolisisme, mar de East-Slaven (en dus ek de Wolhynjers) mochten trou oan 'e otterdoksy bliuwe. Jagajlo oermastere yn 1387 Galysje wer op Hongarije werom en koe yn 1410 de Dútske Oarder by Tannenberg in beslissende slach tabringe.
De Poalsk-Litouske Uny bestjutte lykwols net de ûndergong fan it Grutfoarstedom Litouwen, dêr't ek Wolhynje ûnder foel. Oant fier yn de 15e iuw bleau it in selsstannige grutmacht. Under grutfoarst Vytautas (1392–1430) belibbe Litouwen in hichtepunt fan syn macht; hy besocht it bewâld te sintralilsearjen en de Oekraynske foarstedommen en Wolhynje fierder te yntegrearjen, wêrby't de tradisjonele tolerânsje yn 'e kultuer en godstsjinst bewarre bleau.
Yn it Grutfoarstedom Litouwen waarden de privileezjes fan de Poalske adel ynearsten allinne oan katoliken jûn, sadat in soad eallju harren bekearden ta it katolisisme. Dat jilde benammen foar Litouwen, yn de Oekraynske foarstedommen en yn Wolhynje bleau oant healwei de 16e iuw in brede laach fan de adel harren âlde otterdokse leauwe trou.
Sûnt 1569 foarmen Poalen en Litouwen ien steat, wêryn't Wolhynje in provinsje of woiwodskip waard mei as haadstêd Lûtsk (Łuck). Dat woiwodskip soe oant 1795 bestean bliuwe.
Russyske Ryk
thumb|260px|Poalske dielingen Yn it ramt fan it ferparten fan Poalen-Litouwen troch Prusen, Eastenryk en Ruslân waard Wolhynje yn in eastlik en westlik diel ferdield. It eastlike diel foel yn 1793 mei de Earste Dieling fan Poalen ta oan Ruslân. It west fan Wolhynje kaam mei de Tredde Dieling fan Poalen yn 1795 Ruslân ta. thumb|left|Boerefamylje yn Wolhynje Troch it ôfskaffen fan de liifeigendom troch de Russyske tsaar yn 1861 ûntstie der yn Wolhynje in grut tekoart oan arbeidskrêften. De boppelaach koe harren wurklju net mear betelje en ferkochten harren lân. Der wennen al wat Dútsers yn Wolhynje, mar it frijkommen fan lân brocht in grutte migraasje fan Dútsers op gong. Ut Eastenryk-Hongarije ferhûzen 16.000 Tsjechen nei it grinsgebiet mei Ruslân, dy't dêr de hopkultuer yntrodusearren.
20e iuw
thumb|left|In Dútske delsetting yn Wolhynje Yn 'e rin fan de Earste Wrâldkriich waard fan 5 oant 15 july 1915 de Dútske mienskip fan Wolhynje fan sa'n 240.000 minsken twongen te ferhûzjen nei plakken lykas Sibearje. De Dútsers mochten nei ôfrin fan de oarloch werom komme nei Wolhynje, mar likernôch de helte makke dêr gebrûk fan. thumb|260px|Horodok, in Oekraynsk doarp (1900) Wolhynje waard yn 1921 tusken it nije Poalen (it westlike diel) en de Oekraynske Sosjalistyske Sovjetrepublyk (it eastlike diel) ferdield. Yn Poalen foarme Wolhynje op 'e nij in bestjoerlike ienheid.
Twadde Wrâldoarloch en folkemoard
As gefolch fan de opdieling fan Poalen yn it ramt fan it troch Hitler en Stalin oerienkommen Molotov-Ribbentroppakt, waard yn septimber 1939 ek it westlike diel fan Wolhynje steatsgebiet fan de Sovjet-Uny. De doe noch oanwêzige Dútske befolking fan likernôch 65.000 persoanen yn it Poalske diel fan Wolhynje waard mei it omfolkingsprogramma Heim ins Reich foar it grutste part nei it Ryksgoa Wartheland ferhûze.
Jan Pieterssoan Coen
right|thumb|Jan Pieterss. Coen, troch [[Jacob Waben]] Jan Pieterssoan Coen (Hoarn, earne foar 8 jannewaris 1587 – Batavia, 21 septimber 1629) wie in funksjonaris fan de VOC, en gûverneur-generaal fan East-Ynje, no Yndoneezje. Mei Pieter Both, de earste Gûverneur-Generaal fan Nederlânsk-Ynje, wie Coen in foarstanner fan it krijen fan in monopoalje op de hannel yn Ynje; om it safier te krijen koe er wreed wêze.
Wolhynje
Twadde Wrâldoarloch en folkemoard
Yn de Twadde Wrâldoarloch wie it gebiet tsjûge fan in slimme ferfolging ûnder de joadske en Poalske ynwenners. Sûnt 1921 broeide it al in skoft yn it gebiet troch oanslaggen fan Oekraynske nasjonalisten. Nei't hja ynearsten meiwurken mei de Russyske besetter kollaborearren de Oekraynske nasjonalisten dêrnei mei de Dútske besetter. Mei stipe fan in diel fan de Oekraynske befolking fierden hja ûnder de eagen fan de Wehrmacht in genoside út op de Poalske befolking fan Wolhynje en Galysje. Ek holpen hja by it útmoardzjen fan de joadske mienskip. Sels de lytse Tsjechyske minderheid hie slim ûnder de ferfolging te lijen.
Nei 1945
Nei de Twadde Wrâldkriich waard it grutste diel fan Wolhynje by de Oekraynske Sosjalistyske Sovjetrepublyk foege. De Poalen dy't de moardnerij oerlibbe hiene waarden ferdreaun.
Sûnt 1992 heart Wolhynje foar it grutste part by de Oekraïne, wêr't it gebiet yn de oblasten Wolyn, Rivne en Zjytomyr opdield is, en in lytser diel by Wyt-Ruslân.
Lordi
Lordi is in Finske meloadyske heavy metalband út Rovaniemi, dy't oprjochte is yn 1992. Se steane bekend om harren meunsterlike sjongteksten en harren frjemde (ek monsterlike) k'lean. Se waarden Europeesk bekend by it grutte publyk, troch harren frjemde winnende optreden by it Eurofyzjesongfestival yn 2006.
Kostúms en maskers
Lordi seit dat harren kostúms ynspirearre binne op Kiss en horrorfilms. De kostúms en maskers binne makke fan lateks, metaal, kanvas en lear. De maskers en kostúms fan Lordi wurde allegear makke troch Mr Lordi sels. Hy is in profesjonele fisazjist en byldhouwer.
Jarich Hoekstra
thumb|right|300px|Jarich Hoekstra mei [[Harke Bremer]] Jarich Freark Hoekstra (Hitsum, 17 febrewaris 1956) is in Frysk skriuwer en oersetter.
Libben
Hoekstra studearre Frysk en Noarsk oan de universiteit fan Grins. Sûnt is er 1999 heechlearaar yn de Fryske taal- en letterkunde oan de Universiteit fan Kiel, dêr't er him ek mei de ferskate Noard-Fryske dialekten dwaande hâldt dy't foar in part op útstjerren steane. Hy docht in soad yn de mande mei Harke Bremer fan Kampen. Op 17 septimber 1996 krige Hoekstra mei Harke Bremer fan de provinsje Fryslân de Obe Postmapriis. Dy priis bestiet út in oarkunde mei in jildbedrach. Se krigen dy priis foar de bêste oersetting út in oare taal yn it Frysk fan de foarôf geande trije jier. Beide oersetters krigen de priis foar har Fryske oersetting fan Bommelferhalen út it Nederlânsk. Beide manlju makken ek oersettings fan Kaptein Rob en Asterix yn it Frysk.
FN Model 1910
thumb|FN Model 1910 De FN Model 1910 wie in troch John Browning ûntwurpen healautomatysk pistoal dat tusken 1910 en 1983 makke waard troch it Belgyske FN Herstal.
Foarfallen
thumb|right|Pistoal fan Hannie Schaft, FN M1922 In FN M 1910, searjenûmer 19074, wie it pistoal dat troch Gavrilo Princip brûkt waard om aartshartog Franz Ferdinand fan Eastenryk te fermoardzjen yn Sarajevo op 28 juny 1914, de died dy't de Earste Wrâldoarloch ynlate. In soad eardere boarnen melden ûnterjochte it FN Model 1900 yn kaliber .32 as it wapen dat Princip brûkte. Dat hat laat ta betizing oer it kaliber fan it werklik brûkte pistoal.
Paul Doumer, presidint fan Frankryk, waard op 6 maaie 1932 troch de Russyske emigrant Paul Gorguloff fermoarde mei in Model 1910. It pistoal sit no yn de kolleksje fan it Musée des Collections Historiques it la Préfecture de Police. In Model 1910 soe ek brûkt wêze om Huey Long, gûverneur fan Louisiana, te fermoardzjen op 5 septimber 1935. Yn de wrâldoorlogen waard de FN 1910 brûkt troch de legers fan België, Nederlân, Frankryk, Finlân, Japan (priveebestellingen foar Japanske offisieren) en troch Perû en Fenezuela nei de oarloch.
Hannie Schaft brûkte in model M 1922 by har oanslaggen yn it ramt fan it Nederlânske kommunistyske ferset tsjin de nazy-besetting fan Nederlân.
Safed
Safed (Hebriuwsk: צפת Tzfat, Arabysk: صفد Safad) is in stêd yn it noardlik distrikt fan Israel. De stêd leit yn de bergen, sa'n 900 m boppe seenivo en is it heechste plak fan Galileä. De stêd hat in befolking fan goed 37.000 ynwenners.
Mei Jeruzalim, Hebron en Tibearias is Safed, sûnt de 16e iuw, in hillige stêd foar Joaden yn Israel.
Bibelske ferwizing
Neffens in leginde soe Safed stifte wêze troch in soan fan Noäch nei de sûndfloed. Neffens it boek Rjochters waard it plak dêr't safed hjoed-de-dei leit oanwiisd oan de stamme fan Naftali. De útspraak fan Jezus oer "in stêd dy't op in heuvel leit, net ferskûle wêze kin" wurdt troch guon as in ferwizing nei Safed sjoen.
Skiednis
Yn de Jeruzalimske Talmoed wurdt neamd dat Safed ien fan de fiif hichten wie dêr't brannen oanstutsen waarden om de Nije Moanne en festivals oan te kundigjen yn it tiidrek fan de Twadde Timpel. Safed waard yn de Romeinske tiid troch de Joadske histoarikus Flavius Josephus as in fêsting yn Boppe-Galileä neamd as Sepph.