cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rixt van der Horst
Libben en karriêre
Yn 2018 die Van der Horst oan 'e Wrâldruterspullen yn Tryon, yn 'e Amerikaanske steat Noard-Karolina, mei op in nij hynder, Findsley. Hja prolongearre dêr har wrâldtitels op 'e yndividuële proef (yn 'e media almeast omskreaun as paradressuer) en op 'e kür op muzyk. Teffens waard se diskear wrâldkampioen mei de Nederlânske dressuer-ekyp. Op 7 augustus 2019 ried Van der Horst op it Konkoers Hippyk Bûtenpost foar de lêste kear op Uniek N.O.P. De rún wie doe 18 jier en mocht mei pinsjoen. Van der Horst naam mei triennen yn 'e eagen ôfskie fan har hynder en hope yn har nije ryddier Findsley N.O.P. krekt sa'n goede sportpartner te finen.
Op 27 augustus 2021 behelle van der Horst op de Paralympyske Simmerspullen 2020 yn it Japanske Tokio in brûnzen medalje Mei har hynder Findsley N.O.P. by de yndividuele proef. twa dagen letter behelle van der Horst ek noch in sulveren medalje mei it tiim.
Kleaster fan it Teken fan Abalak
It Kleaster fan it Teken of Znamenski-kleaster (Russysk: Абалакский Знаменский монастырь; Abalakski Znamenski Monastyr) yn Abalak is in kleaster foar muontsen fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke yn it bisdom Tobolsk-Tjûmen. It kleaster leit oan de rjochter kant fan de Irtysj yn it doarp Abalak op sa'n 20 kilometer fan Tobolsk.
Skiednis
De biskop fan it doetiidske bisdom Tobolsk-Sibearje, biskop Varlaam, liet yn 1785 op it plak in kleaster fan de tredde graad stiftsje. Fanút it Epifany-keaster út Perm waard it nije kleaster befolke. Yn de 19e iuw waard noch jimmeroan wurke oan de bou fan it kleaster.
Sûnt 1902 waard it kleaster yndield by de kleasteroarder fan de twadde graad, alhoewol't de kleastermienskip yn dy tiid mar heechút fyftjin bruorren telde. Oan it begjin fan de 20e iuw waard in grutte groep muontsen fan it Valaam-kleaster oerbrocht nei it Kleaster fan it Teken en waard der útein set mei it bybringen fan ambachten oan bern fan lânseigen folken. Ek waarden der lokaasjes iepene, dêr't minsken fergese soarch krije koene.
Yn de jierren 1920 waard archimandryt Arkadi (Gûsev) troch de autoriteiten oppakt fanwegen ferset tsjin de konfiskaasje fan tsjerklik besit. De lêste archimandryt fan it kleaster waard yn 1937 mei de Grutte Terreur deasketten. It kleaster waard yn 1924 sletten. Yn de Sovjettiid hie de NKVD in kamp op it kleasterterrein, dêr't ek de metropolyt fan Kolomna en Krûtitski fêstholden waard. De gebouwen krigen in net-tsjerklike funksje en yn it kleaster waard in kostskoalle ûnderbrocht. De Trije-ienheidstsjerke waard brûkt as garaazje.
It fernielde tsjerkekompleks waard al yn 1989 werom jûn oan it bisdom Omsk-Tjûmen fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke en yn 1996 op 'en nij iepene as in kleaster. Letter waard yn de jierren 2011-2012 de nije 'Tsjerke fan de nije Beliders en Martlers' oan it restaurearre kleasterkompleks tafoege.
Almir Turković
(3 novimber 1970) is in eardere Bosnysk fuotballer. Earder spile foar Zadar, Sarajevo, Osijek, Cerezo Osaka en Hajduk Split.
Willem Harmsma
thumb|W. Harmsma (1950) Willem Harmsma (Hasselt, 30 septimber 1913 – Amsterdam, 11 novimber 1966) wie in Nederlânsk boargemaster en politikus.
Libben en wurk
Harmsma gie nei de HBS en wurke dêrnei as folontêr by de gemeente Hasselt en as amtner by de sekretary fan de gemeenten Borger (1933-1935) en Vriezenveen (1935-1937). Fan 1937 oant 1947 wie er adjunkt-direkteur fan de Verenigde Uitgeverijen Gemeente Administratie yn Foarburch.
Yn de Twadde Wrâldoarloch wie Harmsma warber yn it ferset. Nei de befrijing waard er lid fan de need-gemeenteried fan Foarburch en dêrnei wethâlder fan finânsjes en loko-boargemaster. Per 1 desimber 1947 waard er beneamd ta boargemaster fan Opsterlân, dêr't syn pake en beppe ek wennen. Dêrnjonken wie er lid fan de Provinsjale Steaten fan Fryslân en foarsitter fan de PvdA-fraksje.
Op 16 april 1966 waard Harmsma boargemaster fan Ljouwert. Sân moanne letter, op de weromreis fan in gearkomst yn De Haach, krige er yn Amsterdam in hertoanfal en stoar. Hy waard te hôf brocht yn syn wenplak Olterterp.
Portret
De keunstskilder Sjoerd de Vries hat Harmsma portretearre.
Hânbal op de Olympyske Simmerspullen 1988
200px|thumb|right|It Olympysk hânbal stadion fan Seoul 1984
De Olympyske Simmerspullen 1988 ek wol de XXIVe Olympiade neamd, waarden yn 1988 yn Seoel, Súd-Korea hâlden. It hânbal waard hâlden yn it Suwon Gymnasium.
Katedraal fan Gregoarius de Ferljochter (Jerevan)
De Katedraal fan Sint-Gregoarius de Ferljochter (Armeensk: Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ մայր եկեղեցի, Surb Grigor Lusavorich mayr yekeghetsi), ek bekend ûnder de namme Katedraal fan Jerevan, is de grutste katedraal fan de Armeensk-Apostoalyske Tsjerke yn 'e wrâld. De katedraal stiet yn it sintrale Kentron-distrikt fan de haadstêd en foarmet mei de Trijeienheidskatedraal yn Tbilisi it grutste tsjerkegebou fan de súdlike Kaukasus.
Skiednis
De bou fan de katedraal wie in inisjatyf fan katolikos Vazgen I en sette nei syn ferstjerren op 7 april 1997 útein mei in ynsegeningstsjinst ûnder lieding fan katolikos Karekin I. It kompleks is in ûntwerp fan de arsjitekt Stepan Kurkchyan en waard foltôge yn 2001. De konsekraasje fan de katedraal fûn plak op 23 septimber 2001 yn it ramt fan it 1700-jierrich jubileum fan de ynfiering fan it Kristendom as steatsreligy fan Armeenje.
Yn de katedraal wurde reliken bewarre fan Sint-Gregoarius de Ferljochter. Gaueftich nei de konsekraasje fan de katedraal brocht paus Jehannes Paulus II in besite oan de katedraal.
De bou waard mooglik makke troch donaasjes fan Armeenjers yn de diaspora.
Arsjitektuer
It ûnbidich grutte bouwurk bestiet út in kompleks fan trije tsjerken: de katedraal mei 1700 plakken en de kapellen fan Sint-Tiridates en Sint-Ashkhen (elts 150 plakken). Kening Tiridates IV en syn frou keninginne Ashkhen wiene mei Sint-Gregoarius de kaaifigueren foar it ynfieren fan it kristendom yn it lân. It gebou bestiet út moderne en tradisjonele elementen fan de Armeenske arsjitektuer en hat in grûnflak fan 3.822 m².
Fraser (rivier yn Britsk-Kolumbia)
De Fraser (Halkomelem: Stó:lō, argaysk ek: Staulo; Dragersk: Lhtakoh; Tsjilkotin: ʔElhdaqox) is in grutte rivier yn it súdlike part fan 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia, dy't in gebiet fan 220.000 km² ûntwetteret. De Fraser ûntspringt yn 'e Fraserpas, yn it Provinsjaal Park Mount Robson yn 'e Rocky Mountains, en streamt dêrwei oer in ôfstân fan 1.375 km mei twa grutte knikken nei it noardwesten, dan nei it suden en úteinlik nei it westen ta. Yn 'e Fraser Canyon snijt er tusken it Kustberchtme en de Cascades troch, om úteinlik de Stille Oseaan te berikken by de Strjitte fan Georgia. Oan 'e mûning fan 'e Fraser leit de stêdekloft fan Vancouver. De Fraser is de op tsien nei langste rivier fan Kanada, dy't op jierbasis 112 km³ wetter nei see liedt en dêropta 20 miljoen ton oan sedimint.
Namme
De Fraser is ferneamd nei de Britske ûntdekkingsreizger Simon Fraser, dy't yn juny 1808 de lieding hie oer in ekspedysje yn opdracht fan 'e Noardwestlike Kompanjy. Hy krong út it easten wei, fan it plak dêr't hjoed de dei de stêd Prince George leit, oant deunby de mûning fan 'e rivier troch, foar't er troch krigers fan 'e Muskwiim-stamme weromdreaun waard.
Yn it Halkomelem, de oarspronklike taal fan in grut tal Kust-Salisjaanske etnyske groepen dy't oan 'e ûnderrin fan 'e Fraser wenje, is de namme foar de rivier Stó:lō, dat men noch gauris yn 'e argayske foarm Staulo tsjinkomt. De namme Stó:lō is troch de stammen dy't it Heechlânske dialekt fan it Halkomelem sprekke, ek oannommen as harren kollektive autonym. Yn 'e taal fan 'e Dragers (Carriers of Dakelh), dy't mear nei it binnenlân fan Britsk-Kolumbia ta libje, is de namme foar de Fraser Lhtakoh. De oanbuorjende Tsjilkotin neame de rivier de ʔElhdaqox, dat "steurrivier" betsjut (fan ʔelhda-chugh, "steur", en yeqox, "rivier").
Rin
De boarne fan 'e Fraser is in lytse welle yn 'e Fraserpas, yn it Provinsjaal Park Mount Robson yn 'e Rocky Mountains fan súdeastlik Britsk-Kolumbia. Dêrwei streamt de rivier as in beekje yn noardlike rjochting nei de Yellowhead Highway en dan westoan, foarby de Mount Robson nei de Rocky Mountains-trôch en de Robsondelling by Valemount. Nei't er in noardwestlike rjochting oanholden hat oant foarby 54° noarderbreedte, makket de Fraser by Giscome Portage in skerpe bocht nei it suden, wêrnei't de Nechako dermei gearstreamt by de stêd Prince George.
Dêrnei hâldt de tsjin dy tiid oansjenlike rivier súdoan, wêrby't er almar djipper weisnijt yn it Fraserplato om 'e Fraser Canyon te foarmjen, likernôch fan 'e gearfloeiïng mei de Chilcotin by de stêd Williams Lake ôf yn súdlike rjochting. By it stedsje Lillooet mûnje de sydrivieren de Bridge en de Seton yn 'e Fraser út, en dêrnei by Lytton de Thompson. De Fraser streamt dêrnei almar fierder súdlik, oant er 64 km benoarden de 49e breedtegraad kommen is, dy't de grins fan Kanada mei de Feriene Steaten foarmet.
Fan Lytton ôf nei it suden wurdt de Fraser Canyon ta in almar djippere kleau tusken de Lillooet-bergen, dy't ûnderdiel útmeitsje fan it Kustberchtme, yn it westen, en de Cascades yn it easten. Hell's Gate, dat fuort streamôf leit fan it stedsje Boston Bar, is in ferneamd part fan 'e kleau, dêr't oan wjerskanten de rotswanden op dramatyske wize nei-inoar ta bûge, sadat it hiele wetterfolume fan 'e Fraser troch in gat fan mar 35 m breed parst wurde moat. Toeristen kinne harren dêr mei in gondelbaan boppe de rivier bejaan. Hell's Gate is sichtber fan 'e Trans-Canada Highway 1 ôf, dy't likernôch 2 km súdliker rint. Yn 1808 wie Simon Fraser twongen om mei syn kano's en alle guod om te rinnen om dit stik fan 'e rivier hinne.
By Yale, dêr't de Fraser befarber wurdt foar frachtskippen, komt de rivier út 'e Fraser Canyon en wurdt er op slach in stik breder, hoewol't it omlizzende lân oant Hope rotseftich en dreech begeanber bliuwt. By dy stêd bûcht de Fraser ôf nei it westen en súdwesten troch in fruchtbere leechlânbedelte, de Fraserdelling. De rivier streamt dêr by Chilliwack lâns nei it punt dêr't de rivieren de Harrison en de Sumas deryn útmûnje. Dêrnei makket de Fraser in bocht nei it noardwesten, by de stêden Abbotsford en Mission lâns, om dan, krekt beëasten New Westminster, wer nei it súdwesten te rinnen. Fuort dêrnei spjalt de Fraser yn twa fertakkings: de North Arm, dy't de súdlike grins fan 'e stêd Vancouver foarmet, en de South Arm, dy't yn it súdlike part fan 'e stêdekloft fan Vancouver de stêd Richmond skiedt fan 'e stêd Delta.
De North Arm en de South Arm streame om in stikmannich eilannen hinne. De stêd Richmond spriedt him eins út oer it eilân Lulu, dat it grutste eilân is yn 'e rivierdelta fan 'e Fraser, en ek oer Sea Island, dêr't fierders ek de Ynternasjonale Lofthaven Vancouver leit. De eastlike útein fan Lulu, dy't bekendstiet as Queensborough, leit dan wer binnen de grinzen fan 'e stêd New Westminster. In oar eilân yn 'e delta fan 'e Fraser is Annacis, súdeastlik fan Lulu, dat in wichtich yndustry- en havengebiet omfiemet. Oare eilannen yn 'e delta binne Barnston, Matsqui, Nicoman en Sea Bird Island. Oan 'e bûtenste râne fan 'e delta lizze fierders de eilannen Westham, dat in fûgelreservaat is, en Iona, dêr't it rioelwettersuveringsfabryk fan Vancouver stiet. De rivierdelta fan 'e Fraser is likernôch 100 km lang foar't de rivier útmûnet yn 'e Strjitte fan Georgia, de seestrjitte tusken Vancouvereilân en it fêstelân fan Britsk-Kolumbia yn, dy't diel útmakket fan 'e Salisjaanske See en de Stille Oseaan. It gebiet fuort besuden de stêd Vancouver, de plakken Richmond en Delta ynbegrepen, bestiet út in brede alluviale flakte.
Sydrivieren fan 'e Fraser
Op geografyske folchoarder fan 'e mûning fan 'e Fraser streamop.
Wetterôffier
Yn totaal beslacht it ôfwetteringsgebiet fan 'e Fraser in oerflak fan 220.000 km². It meastepart dêrfan leit binnen de grinzen fan 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia, mar in diel, ntl. de bopperin fan 'e sydrivieren de Chilliwack en de Sumas, leit op grûngebiet fan 'e Amerikaanske steat Washington. Dêrby giet it om it grutste diel fan Whatscom County. By de mûning spielt de Fraser yn trochsneed 3.475 m³/s de see yn, mei in minimum fan 575 m³/s oan 'e ein fan 'e simmer, en in maksimum fan likernôch 17.000 m³/s by 't maityd, as yn 'e bergen de snie fuortteit. Op jierbasis fiert de rivier 112 km³ wetter ôf nei see, mei dêropta 20 miljoen ton oan sedimint.
Skiednis
It bestean fan 'e rivier de Fraser (mar net syn lokaasje) waard fêststeld ûnder de Spaanske ekspedysje nei de kust fan wat letter Britsk-Kolumbia wurde soe, fan José María Narváez, yn 1791. Narváez socht de Fraser yn 'e Burrard-ynham, wat eins in fjord is dy't noardlik fan 'e eigentlike rivierdelta yn it lân op snijt. Op 14 juny 1792 fearen de Spaanske ûntdekkingsreizgers Dionisio Alcalá Galiano en Cayetano Valdés y Flores de North Arm fan 'e Fraser op en waarden dêrmei de earste Jeropeänen dy't de rivier fûnen en ferkenden. De bopperin fan 'e Fraser waard yn 1793 foar it earst ferkend troch sir Alexander Mackenzie. Yn 1808 folge Simon Fraser de rivier út it easten wei hast hielendal oan 'e see ta, foar't er troch fijannige krigers fan 'e Muskwiim-stamme weromdreaun waard, it binnenlân yn. Fraser koe lykwols al fêststelle dat de Fraser net yn ferbining stie mei de Columbia, sa't earder wol tocht wie.
Dykmarkearring
thumb|In [[autowei fan 100 km/o yn Nederlân, mei in griene streek tusken in dûbele trochlutsen streek yn (ynheljen ferbean).]] thumb|Deselde soarte dyk, mar mei in dûbele ûnderbrutsen streek (ynheljen tastien). thumb|Tydlike giele streken yn Dútslân In dykmarkearring is in teken op de weidek om bestjoerders en fuotgongers it krekte paad oan te wizen. Ienheid yn sokke markearrings is wichtich om betizing en ûnwissens tefoaren te kommen. Der binne ferskate soarten markearrings, sa as meganysk en net-meganysk. Markearrings besteane út pylken, streken om rydstripen oan te tsjutten, ûnderbrutsen en trochlutsen linen, haaietosken, oergong foar fuotgongers oer in dyk hinne, it sebrapaad, stopstripen, linen om parkearplakken oan te tsjutten, ensafuorthinne. Alhoewol't lannen besykje harren markearrings oerienkomme te litten, besteane der dochs in bytsje ferskillen.
Fraser (rivier yn Britsk-Kolumbia)
Skiednis
Nei't yn 1846 de súdlike helte fan it Oregon-territoarium yn Amerikaansk besit kaam, waarden de iggen fan 'e Fraser de wichtichste rûte fan 'e Rocky Mountains nei de kust fan Britsk-Kolumbia. Dêrta waard de Cariboo Wagon Road oanlein, dy't ek dwers troch de Fraser Canyon fierde. Yn 1858 waard der goud fûn yn 'e Fraser Canyon en briek de Goudkoarts fan de Fraser Canyon út. Dêr streamden sa'n 10.500 goudsikers út hiel Noard-Amearika op ta, wat late ta de Oarloch fan de Fraser Canyon fan goudsikers tsjin 'e Thompson-Yndianen en McGowans Oarloch tusken Amerikaanske goudsikers en it regear fan Britsk-Kolumbia. De goudkoarts einige yn 1860.
Yn 'e 1880-er jierren waard by de Fraser lâns it Kanadeesk Pasifysk Spoar oanlein. Dêrfoar moasten krúsjale dielen fan 'e Cariboo Wagon Road fernield wurde, om't der yn 'e Fraser Canyon simpelwei gjin romte wie foar beide. Fan gefolgen waarden stedsjes as Lytton en Boston Bar ôfsnien fan it Kanadeeske wegenet, útsein fia in dreech begeanber weinpaad fia Fountain nei Lillooet. Yn 1904-1905 waard, troch de omlizzende rotsen fuort te blazen mei dynamyt, yn 'e Fraser Canyon romte makke foar de oanlis fan it Kanadeesk Noardlik Spoar, en yn 1924-1925 waard op deselde wize in autodyk troch de kleau hinne oanlein, dy't bekendstie as de Cariboo Highway oant er yn 1962 ûnderdiel waard fan 'e Trans-Canada Highway.
Dykmarkearring
Dykmarkearrings wurde oanbrocht troch dykmarkearringsark. Guon dykmarkearrings befetsje reflektors, om yn tsjuster better sjen te kinnen, en rammelstripen, dêr't in reau by dy't oer de line rydt, in triljend lûd makket.
Ek kin der in tydlike markearring oanbrocht wurde, sa as bygelyks by dykkonstruksje, dêr't ferkear oer oare stripen laat wurde moat.
Fraser (rivier yn Britsk-Kolumbia)
Skiednis
De earste rampsillige oerstreaming yn 'e Fraserdelling nei de kolonisaasje fan dat gebiet troch de blanken fûn plak yn 1894, doe't alle delsettings oan 'e iggen fan 'e Fraser besuden Chilliwack derûnder strûpten. Yn Mission kaam it wetter doe 7.85 m heech te stean. Neitiid waard de hiele delling troch in stelsel fan diken oanlein, mar meitiid liet men dy diken fertutearzje en oerwoekerje mei beammen en strewelleguod. Fan gefolgen brieken se troch doe't der yn 1948 in nije oerstreaming kaam, wêrby't it wetter yn Mission 7.50 m heech kaam te stean. Yn totaal strûpte der dat jiers 200 km² lân ûnder. Der moasten 16.000 minsken evakuëarre wurde, en de skea bedroech C$20 miljoen. Lettere oerstreamings, yn 1972 en 2007, foelen ta om't de diken doe goed ûnderholden wiene en it wetter kearden.
Dykmarkearring
Soarten markearrings
thumb|It oanbringen fan markearrings
Meganyske markearrings
Meganyske markearrings binne oanbrocht yn de weidek, mar stekke justjes boppe de weidek út, om sjoen te wurden. Guon dêrfan binne reflektoarysk en oaren binne net-reflektoarysk, en de measten binne permanint, wylst guon dat net binne.
Fraser (rivier yn Britsk-Kolumbia)
Skiednis
Ein juny 2019 sloegen natoerbeskermers en de lânseigen befolking alaarm doe't bliken die dat in ierdferskowing in skoft earder yn in tige ôfhandich gebiet oan 'e bopperin fan 'e Fraser in hege, nauwe wetterfal kreëarre hie. Dêrtroch koene miljoenen salmen harren fuortplantingsgebiet streamop net mear berikke. Der waard sadwaande yn july troch frijwilligers en de federale, provinsjale en lokale oerheden mei man en macht wurke om 'e salmen oer de wetterfal hinne te helpen. Dat waard dien troch de fisken nei in needfiver te lieden, dêr't se fongen waarden om oerset te wurden nei grutte tanks fan 900 oant 2.500 liter. Dy waarden ûnder helikopters de loft yn hyst en streamop brocht. Dit wie bedoeld as needoperaasje, om 'e salmpopulaasje fan 2019 te rêden. It wie de bedoeling dat der foar 2020 in strukturele oplossing kaam. Dêrby waard tocht oan it oanlizzen fan ferskate fivers, hieltyd wat heger by de berchskeante op, sadat de fisken op eigen krêft fan 'e iene fiver nei de oare springe kinne, of oars in transportsysteem mei fleksibele buizen dêr't de fisken harren paad nei boppen troch sykje kinne.
Dykmarkearring
Noarm en standert
770px|thumb|center|Yn Jeropa hat elts lân syn eigen standerts. Boppe: dy fan [[Dútslân Under: dy fan Frankryk]] Oer it algemien folgje Jeropeeske lannen it Ferdrach fan Wenen oangeande ferkearstekens, dêr't beskreaun waard hoe't ferkearstekens en -markearrins der útsjen soene. It Ferdrach is lykwols linich wêrby't guon lannen justjes faninoar ferskille.
Fraser (rivier yn Britsk-Kolumbia)
Gebrûk
Hjoed de dei is de Fraser, en yn 't bysûnder de ûnderrin fan 'e rivier, fan tige grut belang foar de ekonomy fan súdlik Britsk-Kolumbia. Oan 'e iggen leit fruchtber lân dat eksploitearre wurdt foar bou en feehâlderij, en it wetter fan 'e rivier wurdt brûkt yn papierfabriken. Ferskate sydrivieren binne ôfdamme mei keardammen foar de opwekking fan wetterkrêftenerzjy. Dat is mei de Fraser sels nea dien, foar in diel fanwegen de grutte hoemannichte sedimint dy't troch de rivier meifierd wurdt, dy't resultearje soe yn in relatyf koarte libbensspanne foar in keardaam. Mar de wichtichste reden is it fûleindige ferset dat tsjin 'e oanlis fan sa'n daam bestiet yn 'e fiskerijsektor en út 'e hoeke fan 'e natoerbeskerming.
De delta fan 'e Fraser is in wichtich rêstplak foar trekkende wetterfûgels. Yn 'e rivier sels komt rûnom wite steur foar, mei dêropta reinbôgeforel en alle fiif soarten Pasifyske salmen (kohosalm, reade salm, rôze salm, Sjinnûksalm en tsjumsalm). In trochsneed wite steur weaget tusken de 14 en 45 kg. In gruttenien, dy't yn july 2012 yn 'e Fraser fongen (en wer frijlitten) waard, weage wol 500 kg en wie 3.75 m lang (metten fan 'e noas oant it puntsje fan 'e sturt). De Fraser wurdt beskôge as in poerbêst plak foar angelfiskjen.
Dykmarkearring
Noarm en standert
thumb|In dyk sûndere markearring, dêr't de bestjoerder by mear swierricheid hat te konsintrearjen thumb|Deselde dyk, mei markearring Measte Jeropeeske lannen brûke wite streken. Guon lannen, lykas Noarwegen, de Feriene Steaten, en Kanada brûke giele en wite streken. In soad lannen brûke giele, oranje of reade linen om oan te jaan dat rydstripen tydlik feroare wurde omreden wurk oan de dyk.
Yn Frankryk op autodiken binne de bûtenlinen fan de dyk ûnderbrutsen, sa't bestjoerders en de plysje de ôfstân tusken reauwen hifkje kinne.
Yn Israel wurde wite linen brûkt om de skieding tusken rydstripen yn deselde rjochting oan te jaan, wylst giele streken de skieding mei de flechtstripe oanjaan.
Nederlân
Yn Nederlân binne alle streken wyt, wylst in trochlutsen giele streek "ferbean te stopjen" oanjout, en in giele ûnderbrutsen streek "ferbean te parkearjen" oanjout. Ek wurde giele streken brûkt foar tydlik markearjen by wurk oan de dyk.
De skieding fan de rydbaan mei de flechtstripe is almeast in trochlutsen wite streek, mei útsûndering by in krusing fan in fytspaad- of fuotgongersoergong, in reed, en parkearfekken by de dyk del. Diken mei twa rydstripen hawwe ien of in dûbele streek yn it midden fan de dyk om de rydstripen faninoar te skieden. In middenstreek bestiet út in ûnderbrutsen streek wannear't der ynhelle wurde mei, en in trochlutsen streek wannear't ynheljen ferbean is.
Op autodiken binne streken om de rydbaan fan de flechtstripe te skieden hast altyd trochlutsen. By ôfslaggen en opritten wurde de yn- en útrydstripen mei blokken fan de haadrydbaan skaat.
Bytiden wurde ek wol ferkearstekens, sa as bygelyks de maksimumfaasje, op de dyk ferve.
Skiednis
Foar de skiednis fan dykmarkearrings sjoch op dizze side:
Christoph Sanders
Christoph Sanders (Arden (Noard-Karolina), 21 april 1988) is in Amerikaansk tillefyzje- en filmakteur. Hy hat benammen bekendheid krigen troch syn rollen yn 'e tillefyzjesearjes Ghost Whisperer en Last Man Standing.
Jonkheid en oplieding
Sanders waard yn 1988 berne yn Arden, yn 'e Amerikaanske steat Noard-Karolina, en groeide op yn it deun dêrby leine Hendersonville. Syn ûnderwiis krige er thús fan syn mem, dat oant de puberteit gie er nea nei skoalle. Wol siet er op in fuotbalklub, folge er fanôf syn njoggende aktearlessen en wied er lid fan 'e paadfinerij. Nei't er twa jier lang tekenlessen folge hie en syn talittingseksamen ta de Universiteit fan Noard-Karolina te Wilmington helle hie, besleat er om ynstee in aktearkarriêre nei te stribjen.
Aktearkarriêre
Yn 2006 makke Sanders syn debút op it wite doek mei in lyts roltsje yn Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby, in film dy't fierhinne opnommen waard yn en om Charlotte hinne. Net lang dêrnei hied er in folle gruttere rol yn 'e kontroversjele film Hounddog, wêryn't Sanders syn personaazje yn 'e sêne dêr't de hiele film om draaide, in jong famke ferkrêfte, spile troch de doe tolvejierrige Dakota Fanning. Sanders sei letter dat er dy rol pittich fûn, al bea it him wol de kâns om syn aktearfermogen sjen te litten. Oer de ferkrêfting (dy't yn Amearika nochal wat stof opwaaie liet) seid er: "Dat wie mar ien part fan 'e film. Sokke tragyske dingen barre yn it echte libben eltse dei, en ik wol leauwe, as dizze film wat mear minsken de eagen iepenet, dan is it it mear as wurdich."
Yn jannewaris 2007 ferfear Sanders nei Los Angeles, dêr't er hope en krij mear mooglikheden om himsels mei syn aktearjen te ûnderhâlden. Binnen in fearnsjier wist er in rol yn Family of the Year yn 'e wacht te slepen, in pilotôflevering foar in tillefyzjesearje, mar de produsint seach neitiid fan it meitsjen fan 'e searje ôf. Nei noch in pear moanne krige Sanders in rol yn 'e film Legally Blondes en teffens wist er de rol fan Ned Banks te bemachtigjen dy't er fan 2008 oant 2010 yn 'e fantasytillefyzjesearje Ghost Whisperer spile.
Yn 2011 waard Sanders cast yn 'e rol fan 'e knoffelige en bleue winkelbetsjinde Kyle Anderson, yn 'e komeedzjesearje Last Man Standing. Yn dy hoedanichheid hie û.m. Tim Allen, Nancy Travis, Héctor Elizondo. as tsjinspilers. Yn it earste seizoen krige Kyle Anderson in relaasje mei de âldste dochter fan syn baas (Tim Allen), spile troch Alexandra Krosney, mar neitiid besleaten de produsinten om dat hja âlder wêze moast om in memmiger útstrieling te hawwen. De waard dy rol oernommen troch Amanda Fuller en de relaasje mei it personaazje fan Sanders waard út 'e searje skreaun. Letter krige syn personaazje in relaasje mei de middelste dochter fan syn baas, spile troch Molly Ephraim. Last Man Standing wie in grut súkses, en rûn úteinlik tsien jier lang, oant yn 2021. Sanders regissearre ek ien ôflevering fan 'e searje, te witten Love & Negotiation.
Priveelibben
Sanders omskriuwt himsels as ien dy't graach bûtendoar omslaan mei. Syn grutste leafhawwerijen fine dan ek allegear yn 'e iepen loft pleats: kuierjen, kampearjen en surfen. Hy kin ek goed itensiede.
Marian Jager-Wöltgens
M.A.J. (Marian) Jager-Wöltgens (om 1954) is in Nederlânsk politikus út namme fan de PvdA.
Karriêre
Jager har heit wurke yn Kerkrade by de Steatsminen. Yn 1982 kaam se yn de gemeenteried fan Eaststellingwerf dêr't hja fan 1988 ôf trije jier wethâlder west hat. Fan 1991 oant 1994 wie se lid fan de Provinsjale Steaten fan Fryslân. Fan 2009 oant 2014 wie se op 'en nij wethâlder yn Boarnsterhim. Yn dat lêste jier wie Jager-Wöltgens in stikmannich moannenen waarnimmend boargemaster fan Opsterlân. Sûnt 2015 is se lid fan it deistich besjoer fan it Wetterskip Fryslân.
Thijs Wöltgens, har âldere broer en partijgenoat, wie Earste en Twadde Keamerlid, mar ek boargemaster.
DE - Treinstellen DE (Blauwe Ingel)
Materieel DE1 en DE2, letter Plan X, better bekend ûnder de namme Blauwe Ingel, wie in searje Nederlânske diselelektryske treinstellen.
Skiednis
Om personielskosten te drukken en de ûntstoming mooglik te meitsjen op njonkenlinen, dy 't troch tin befolke gebiet rûnen yn Noard en East Nederlân, wie de NS op syk nei in net te swier en goedkeap traksjemiddel. It Rotterdamske Allan kaam mei in revolúsjonêr ûntwerp fan in diselelektrysk treinstel dat doe syn tiid fier foarút wie. In soad net-lektrifisearre spoarlinen waarden dêrtroch net mear bedrige troch sluting. De treinstellen moasten ek op de haadlinen tsjinst dwaan kinne, as der gjin elektrysk ferkear mooglik wie.
Omdat de motorreau en treinstellen yn tinbefolke gebiet ride soene, wiene hja oarspronklik ûntwurpen as tredde klasse treinen, wêrby 't de twadde klasse fakultatyf wie. Dit materieel waard yn 1953 - 1954 boud troch Allan yn opdracht fan de NS. Der waarden 30 motorreau DE1 en 46 twadielige treinstellen DE2 boud.
In DE1 hie mar twa kûpees (smoken en net smoke). Der wie gjin aparte 1e-klaskûpee, yn stee dêrfan hiene acht sitplakken yn de net-smokenkûpee in ôfwikende beklaaiïng op 'e stuollen en dizze jilden as 1e klasse. De hiele searje waard boud ûnder de namme Plan X, lykwols dizze beneaming waard pas echt brûkt foar de stellen dy 't yn 1975 modernisearre en giel skildere waarden.
De treinstellen binne sûnt 2002 net mear yn tsjinst, mar ferskate eksimplaren binne bewarre bleaun.
Punysk skrift
It Punysk skrift is in útwreiding fan it Fenisysk alfabet, dy't brûkt waard om yn de Punyske taal te skriuwen. Der wurde lykwols twa farianten fan ûnderskaat:
DE - Treinstellen DE (Blauwe Ingel)
Beskriuwing fan it materieel
thumb|left|200px|Read farve treinstel 37 by Skearnegoutum De kopfoarm fan it materieel is ôflaat fan Mat '46. In DE1 is 27,05 meter lang en hat twa draaiskammels dy 't elk oandreaun wurde troch twa elektromotoaren. In DE2 is 45,4 meter lang en hat trije draaiskammels, wêrfan 't it earste en tredde elk oandreaun wurde troch twa elektromotors. It middelste draaiskammel fan DE2 is in jacobsdraaiskammel. De elektryske stroom wurdt yn beide gefallen levere troch twa diselmotoaren mei keppele generator dy 't elk twa traksjemotoaren oandriuwe. Ein jierren fyftich binne de motoaren fan de treinstellen DE2 ferfongen troch in swierder type. De stellen hawwe Scharfenbergkeppelings en kinne mei-inoar keppele wurde ta maksimaal trije eksimplaren, mar net mei oare matearjeeltypen. Dit materieel kaam yn in blauwe kleur mei oranje biezen en foarsjoen fan wjukken ûnder de kabinerúten op 'e baan en krige dêrom al yn 1954 de bynamme Blauwe Ingel. Yn de sechstiger jierren waarden de treinstellen revisearre, en yn de doe foar diselmaterieel gebrûklike kleur read skildere.
Punysk skrift
It Punysk skrift waard oant de fjirde iuw n.Kr. brûkt, dêrnei't it ferfongen waard troch it Latynsk alfabet.
Letters
It Punysk skrift befette 22 konsonanten, lykas it Fenisysk alfabet. It Punysk skrift like in soad op it Fenisysk alfabet, mar fan guon letters ferskilden justjes de útspraak mei dy fan it Fenisysk alfabet.
DE - Treinstellen DE (Blauwe Ingel)
Modernisearring
thumb|left|200px|DE2 176 yn de giele kleur Nei 't de Haadwurkpleats Haarlem D2-treinstel 88 as prototype yn 1975 mei sukses renovearre hie, folgen yn de perioade 1970 -1981 nochris 25 Plan X treinstellen DE2. De treinstellen krigen ûnder oaren rommere kabines, in nij ynterieur mei reade banken, lykas yn 'e sprinters mei in lytse earste-klasafdeling, nije diselmotors mei op it dak boppe elk balkon in kuolynstallaasje foar de diselmotor, automatyske sluting fan de doarren, sko-rútsjes yn stee fan 'e tiidslinend te iepenjen rútsjes mei swingel, de beruchte ôfstapkes nei it balkon kamen te ferfallen en se krigen de giele húskleur. De fernijde treinstellen waarden fernûmere fan 161 oant 186. Omdat de 161 te folle ôfwykte fan de letter ferboude treinstellen, waard dat prototype yn 1984 al oan 'e kant steld. It stel waard hast 4 jier letter yn 1988 sloopt.
Ynset
De DE1 - en DE2 - treinstellen wiene te sjen op hast alle net elektrifisearre spoarlinen yn Nederlân. Yn de measte gefallen ferfingen de treinstellen de stoomtraksje dy 't noch op dizze linen aktyf wie. De earste treinstellen waarden yn 1953 ynset op de linen Arnhim – Winterswyk, Gouda – Alfen oan de Ryn en tusken Ljouwert en Snits. It jier dêrnei folgen it Kamperlyntsje, de spoarline Swol - Almelo en de oare net elektrifisearre baanfakken yn Grinslân en Fryslân. As lêste waarden yn 1954 de Blauwe Ingelen yntrodusearre yn Súd-Limboarch. Dêrby rieden de treinstellen ek de ynternasjonale treintsjinsten tusken Maastricht en Luik en tusken Heerlen en Aken. Troch elektryfykaasje ferdwûnen de treinstellen yn 1956 alwer fan it trajekt Gouda - Alphen oan de Ryn.
Begjin jierren sechtich kamen de Plan U-treinstellen yn tsjinst. Sy ferfongen de Blauwe Ingelen op de linen Grins - Ljouwert en Arnhem - Winterswijk. De frijkommen treinstellen waarden benammen yn Twinte en om Zutphen ynset. Ek rieden de treinstellen yn de jierren sechtich koarte tiid tusken Alkmaar en Hoarn. Tusken 1970 en de elektrifikaasje fan it trajekt Geldermalsen – Tiel yn 1978 rieden de DE1 en DE2 - treinstellen de trochgeande treinen tusken Utert – Geldermalsen en Arnhim /Nimwegen. Fan 1978 ôf waard dy tsjinst ynkoarte ta Tiel. Yn 1977 wie ûndertusken de ynset fan de treinstellen tusken Maastricht en Aken beëinige.
De lêste jierren
Tusken 1981 en 1983 waarden de Blauwe Ingelen op de Noardlike Njonkenlinen ferfongen troch de nije Waadrinners en waard begûn mei de grutskalige ôffier fan de net-ferboude treinstellen. Yn 1985 giene de lêste net-modernisearre treinstellen bûten tsjinst.
De ferboude DE2 - treinstellen waarden benammen op de disellinen om Swol en Zutphen hinne en tusken Arnhim en Tiel ynset. Yn 1985 waard it trajekt Maastricht – Luik Elektryfysearre en ferdwûnen de treinstellen út dizze ynternasjonale tsjinst. Yn 1986 waard it trajekt Heerlen – Kerkrade Sintrum elektrifisearre. De DE2 - treinstellen bleaune dêrnei noch twa jier riden tusken Kerkrade Sintrum en Valkenburg. Yn 1988 waard dizze treintsjinst beëinige. Foar in pear moanne ferdwûnen de DE2 - treinstellen út Súd-Limboarch. Yn desimber dat jier waard it materieel lykwols wer ynset tusken Maastricht en Aken. Yn maaie 1992 waard de treintsjinst Maastricht – Aken wizige yn Heerlen – Aken, dêrby ek gebrûk makke fan de DE2 - treinstellen. Uteinlik waarden sy hjir yn augustus 1998 ferfongen troch it nije diselmaterieel '90 (DM '90).
Troch de komst fan it nije DM '90 skoden de Plan U-treinstellen troch nei de minder wichtige disellinen dêr 't sy de D 2 - treinstellen ferfange soene. Yn 1996 en 1997 ferdwûnen de treinstellen fan frijwol al harren stamlinen. Op 30 juny 1997 waarden de lêste treinstellen (mei útsûndering fan de treinstellen dy 't tusken Heerlen en Aken rieden) offisjeel bûten tsjinst steld. Dy bleaune lykwols noch oant septimber dat jier ferskate kearen ynfallen yn de reizgerstsjinst. Se kearden dêrby geregeld werom tusken Zwolle en Kampen, mar wiene ek op oare disellinen te sjen. Lykas neamd waard, foel in jier letter, yn augustus 1998, ek it doek foar de Limboarchske treinstellen.
Fan maaie 1998 ôf waarden de treinstellen 180 en 186 ynset op it trajekt Almelo - Mariënberg. Dat wie de earste regionale spoarline dy 't iepenbier oanbestege waard. De line waard it earste jier eksploitearre troch Oostnet. Dit bedriuw gie yn 1999 op yn Connexxion wêrby 't Syntus ferantwurdlik waard foar de treintsjinst. It stel 164 tsjinne as plukstel en stie yn Hengelo. Wylst de 180 al earder de geast jûn hie, hold de 186 it noch oant maaie 2002 fol. It treinstel waard earst ferfongen troch twa treinstellen fan it type Waadrinner en letter troch twa LINT-treinstellen.
Nei de bûtentsjinststelling
thumb|left|200px|Kop fan 169 te Waterhuizen De lêste rydtugen DE1 en de net modernisearre (reade) DE2 binne yn 1985 bûten tsjinst steld. Motorreau 41 is bewarre bleaun en is no eigendom fan it Nederlands Spoorwegmuseum te Utert. It reau is folslein restaurearre en yn de oarspronklike blauwe kleur skildere. Fan 1995 ôf is it rydfeardich en wurdt it ynset by ferskate spesjale ritten, wêrûnder in tal Heimwee Expressen fan it Spoorweimuseum. In kop fan motorreau 21 hat earst inkelde jierren oan in muorre fan de wurkpleats yn Swol hongen. By de ferbouwing dêr is dizze ferdwûn. De kop is no ûnderbrocht by de STAR yn stadskanaal. Ek de kop fan de ABk 169 is bewarre bleaun, dizze stiet yn Spoorwegmuseum Waterhuizen by Grins. De kop fan in treinstel, dy 't bewarre wie yn in jongereinsintrum yn Odijk, gie by in âldjiersbrân troch fjoerwurk ferlern. Treinstel 179 is yn 1999 oerdroegen oan de Súd-Limboarchske Stoomtrein Maatschappij. Treinstel 178 hat hjirby in tal reserveûnderdielen ôfstien en is dêrnei sloopt. De 179 is net-rydfeardich opburgen yn Simpelveld.
Treinstel 186 waard eigendom fan de Stichting Historisch Streekvervoer Achterhoek (HSA) (hjoed-de-dei Transit Oost) te Winterswyk. It stel waard wer werombrocht yn de giele NS-kleurstelling en is sûnt 2016 it iennichste rydfeardige DE2 - treinstel.
Kameel
Ta de searje heart, alteast technysk sjoen, ek nûmer 20, bynamme Kameel, de ynspeksjewein fan de NS-direksje, dat uterlik lykwols hielendal ôfwykt.
Ottawa Stamme fan Oklahoma
Demografy
De leden fan 'e Ottawa Stamme fan Oklahoma binne etnyske Ottawa, in folk dat fan âlds in Algonkwynske taal sprekt en nau besibbe is oan 'e Odjibwe (Ojibwe), dy't ek wol Tsjippewa (Chippewa) neamd wurde. It heitelân fan 'e Ottawa is it gebiet fan 'e Grutte Marren, op 'e grins fan 'e Feriene Steaten en Kanada. Der binne fjouwer federaal erkende Ottawa-stammen yn 'e Feriene Steaten. Njonken de Ottawa Stamme fan Oklahoma binne dat de Grand Traverse Troep fan Ottawa en Tsjippewa Yndianen fan Michigan, de Little River Troep fan Ottawa Yndianen en de Little Traverse Bay Troepen fan Odawa Yndianen, allegear yn Michigan.
Neffens gegevens út 2011 hie de Ottawa Stamme fan Oklahoma doe likernôch 2.500 leden, wêrfan't lykwols mar 737 (of 29,5%) yn Oklahoma wennen. Oars as dat by in protte Amerikaanske Yndianestammen gebrûklik is, is it lidmaatskip fan 'e Ottawa Stamme of Oklahoma basearre op lineêre ôfstamming; men kin dus lid wurde as men ôfstammet fan in histoarysk lid fan 'e stamme, ek al is dat by wize fan sprekken ien betoerbeppe yn in fierders folslein blanke famylje. De measte Amerikaanske Yndianestammen hantearje as betingst foar it lidmaatskip in beskaat 'bloedkwoatum', wêrby't men bgl. foar teminsten in achtste part of in fjirde part Yndiaansk bloed hawwe moat.
Skiednis
Krekt as alle Ottawa komme de leden fan 'e Ottawa Stamme fan Oklahoma út it gebiet fan 'e Grutte Marren. De Ottawa makken dêr foarôfgeande oan 'e kolonisaasje fan dy krite mei de nau besibbe Odjibwe en Potawatomy diel út fan 'e tradisjonele Yndiaanske konfederaasje fan 'e Ried fan Trije Fjurren. Oarspronklik kamen de foarâlden fan 'e leden fan 'e Ottawa Stamme fan Oklahoma fan it eilân Manitoulin, yn 'e Hueronmar en fan it oangrinzgjende Bruce-skiereilân, beide no yn 'e Kanadeeske provinsje Ontario. Yn 'e tiid fan 'e pelshannel, rûchwei tusken 1650 en 1800, setten hja har nei wenjen yn 'e omkriten fan wat letter Detroit wurde soe en oan 'e rivier de Maumee, yn Ohio.
De deportaasje fûn plak yn april 1837. Fan 'e 600 Ottawa dy't nei Kansas ta emigrearren, stoaren mear as 300 yn 'e earste twa jier, troch ûnderkuolling, útputting, ûnderfieding en om't se har net oanpasse koene oan it grutte klimaatferskil tusken de koele, fochtige wâlden fan Ohio en de drûge, hjitte flakten fan Kansas. Om as folk fuortbestean te kinnen, die de stamme in opmerklike ynvestearring yn 'e takomst fan harren bern. Fan 'e 74.000 acres (300 km²) lân dy't harren reservaat yn Kansas besloech, reservearren se 65 acres (26 ha) foar in skoalle en ferkochten se 20.000 acres (81 km²) om 'e bou en it ûnderhâld dêrfan te bekostjen. Dy skoalle ûntjoech him ta de Ottawa Universiteit, dy't noch altyd bestiet en hjoed de dei syn oarsprong yn eare hâldt troch leden fan 'e Ottawa Stamme fan Oklahoma fergees ûnderwiis te bieden.
De hjoeddeistige stêd Ottawa, yn Kansas, begûn as it haadplak fan it Ottawa Reservaat dêre. De Ottawa bleaune yn Kansas oant 1867, doe't de druk fan 'e Amerikaanske kolonisten te swier waard. Under lieding fan opperhaad John Wilson ferkocht de stamme doe al syn lân yn Kansas en kocht ynstee 14.863 acres (60 km²) lân yn 'e noardeasthoeke fan it Yndiaanske Territoarium (it lettere Oklahoma), fan 'e Eastlike Sjâny Stamme. By dizze twadde ferhuzing foel op 'e nij in grut tal deaden, en úteinlik wiene der noch mar 200 Ottawa oer dy't har op har nije lân nei wenjen setten.
It Ottawa Yndianereservaat yn Oklahoma bestie fan 1867 oant 1891. Yn 1887 naam it Amerikaanske Kongres de Wet-Dawes oan, wêryn't bepaald waard dat lân dat oant doe ta yn mienskiplik besit fan Yndianestammen west hie no ûnder yndividuële Yndianen ferdield wurde moast. Yn 1891 krigen op dy wize de restearjende 157 Ottawa yn Oklahoma allegear in eigen hoekje lân. Wat der dêrnei fan it reservaat oerbleau, waard troch it Amerikaanske regear yn beslach nommen en ferkocht oan blanke kolonisten.
Under it regear fan presidint Franklin D. Roosevelt waard yn 1936 de Wet op it Wolwêzen fan de Yndianen yn Oklahoma oannommen, dy't it begryp "eardere Yndiaanske reservaten yn Oklahoma" as in juridyske term yntrodusearre, en dêrmei in juridyske basis bea foar it bestean fan 'e reservaatleaze Yndianestammen fan Oklahoma. Datselde jiers noch herfoarmen de Ottawa harren bestjoer troch formeel de Ottawa Stamme fan Oklahoma as moderne stamme-organisaasje op te rjochtsjen. Nettsjinsteande dat waard de stamme ûnder it Yndiaansk terminaasjebelied fan it regear fan presidint Dwight Eisenhower yn 1956 syn federale erkenning ûntnomd. De Ottawa folhurden lykwols yn harren opposysje tsjin dat beslút, en nei jierren fan krewearjen waard harren stiifkoppigens beleanne doe't presidint Jimmy Carter op 15 maaie 1978 in wet tekene dy't harren har federale erkenning weromjoech.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Oekraïne
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Oekraïne.
Ottawa Stamme fan Oklahoma
Bestjoer
De Ottawa Stamme fan Oklahoma wurdt bestjoerd troch in keazen Stammeried (Tribal Council), dy't yn 1979 troch it Amerikaanske Kongres erkend waard as de útfierende macht fan 'e stamme. De grûnwet fan 'e stamme datearret út datselde jier. It haadkertier fan 'e Ottawa Stamme fan Oklahoma is fêstige yn 'e stêd Miami (Oklahoma), en it tribaal jurisdiksjegebiet makket ûnderdiel út fan Ottawa County.
Foarsjennings
De Ottawa Stamme fan Oklahoma jout syn eigen kentekens út en runt twa sigarewinkels, in benzinestasjon, in supermerk en in kasino, it High Winds Casino. Al mei al wurdt de jierlikse omset fan 'e stamme op $3 miljoen rûsd. Dat jild wurdt û.m. útjûn om in eigen sûnenssoarchprogramma en in mienskipssintrum yn Miami fan te beteljen. De stamme jout ek in eigen krante út, de Adawe News, en biedt kursussen yn 'e Ottawa-taal oan. Elts jier yn begjin septimber hâldt de Ottawa Stamme fan Oklahoma in eigen powwow.
Hans van Pinxteren
Hans van Pinxteren (Amsterdam, 1943) is in Nederlânsk dichter en oersetter fan Frânske literatuer.
Biografie
Van Pinxteren studearre Politike Wittenskippen en Frânske taal en letteren oan de Universiteit fan Amsterdam. Fan 1971 oant en mei 1975 die er mei oan de workshop poëzyfertalen fan James Holmes. Hy sette proazagedichten fan Aloysius Bertrand, Arthur Rimbaud, Antonin Artaud en Saint-John Perse oer nei it Nederlânsk. Fierders fertaalde er klassike Frânske romanskriuwers en filosofen lykas Montaigne, Voltaire, Stendhal, Balzac en Flaubert. Njonken dat publisearre er gedichte- en proazagedichtebondels dy't er sels skreau. De lêste bondel, De kaaiman, ferskynde 2007. Yn 2012 brocht er in bondel mei essays oer it fertalen út, De hond van Rabelais.
Van Pinxteren ûntfong 1980 de Martinus Nijhoffpriis en in 2001 de Elly Jaffépriis foar syn oersettings.
Almir de Souza Fraga
(26 maart 1969) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Grêmio, Santos, Bellmare Hiratsuka, São Paulo, Atlético Mineiro, Palmeiras, Internacional, Gaziantepspor, Sport Recife, São Caetano, Querétaro en Atlas Guadalajara.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Oezbekistan
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Oezbekistan.
Katedraal fan de Hillige Nikolaas (Jerevan)
De tsjerke waard yn opdracht fan de Sovjet-autoriteiten ferneatige. In monumint foar de bolsjewist Stepan Shaumian folle it lege plak op.
Yn 2001 besocht de otterdokske patriarch Aleksi II Armeenje. De patriarch kundige doe de bou fan in nije otterdokske tsjerke yn Jerevan oan. Foar dat doel soe it Armeenske regear lân beskikber stelle. . De nije tsjerke waard boud oan de Admiral Isakov Avenue yn it Malatia-Sebastiadistrikt en yn 2017 wijd oan it Hillich Krús.
Tsjerkepaad
thumb|De Tillefonne mei op de eftergrûn de Sint-Gertrudistsjerke fan Warkum thumb|It tsjerkepaad tusken [[Feytebuorren en Abbegea]] In tsjerkepaad is in paad dat nei in tsjerke rint.
Tsjerkepaden waarden benammen sneins brûkt om nei de tsjerke te gean, at der gjin gewoane wei tusken it wenplak en de tsjerke wie. Hast alle tsjerkepaden binne yn ûnbrûk rekke. Op guon plakken binne se noch, omdat se faak ek noch op in oare wize brûkt wurde.
Soms wurdt besocht in tsjerkpaad te herstellen. Faak moatte dan barten oer sleatten hersteld wurde, ôffredings makke wurde of oare foarsjennings makke wurde. It bart ek wol dat it paad oer in boerehiem rint. Yn sa'n gefal sil in rjocht fan paad fêstlein wurde moatte. Al mei al kin it yn 'e âlde tastân werombringe in hege priis hawwe.
Wapen fan Frjentsjerteradiel (1818-1984)
It wapen fan Frjentsjeradiel is it wapen dat fan 1851 oant 1984 troch de âlde gemeente Frjentsjerteradiel fierd waard, en dêrfoar fan 1818, doe't it ferliend waard troch de Hege Ried fan de Adel, oant 1851 troch de gritenij Frjentsjerteradiel. It wapen bestiet út in blau fjild mei dêrop in skeanbalke (d.w.s. in diagonale baan fan loftsboppe nei rjochtsûnder) fan goud (giel). Dy skeanbalke is yn 'e midden belein mei in reade roas, en ek de beide blauwe flakken njonken de skeanbalke binne belein mei elts ien reade roas.
Fan oarsprong is it âlde wapen fan Frjentsjerteradiel in famyljewapen dat gearstald is út ferskate eleminten fan 'e wapens út 'e famylje fan 'e grytman Doeke (of Duco) fan Jongema. It wapen fan Jongema sels en dat fan yn frou, dy't in Eysinga wie, leveren de trije roazen. De skeanbalke waard tafoege om 'e regels fan 'e heraldyk net hielendal te skeinen, mar dêr is wol tsjin sûndige troch de reade roazen op in blauwe ûndergrûn te lizzen, want kleuren (lykas read en blau) meie eins allinnich op metalen (lykas goud/giel en sulver/wyt) lein wurde en oarsom. De roazen steane symboal foar de kristlike keinens.
Anton Constandse
Anton Levien Constandse (Brouwershaven, 13 septimber 1899 – De Haach, 23 maart 1985) wie in Nederlânsk auteur, sjoernalist, anargist, ateïst en frijtinker.
Libben en wurk
Constandse kaam út in (diels) dopers fermidden, folge fraachlearen en die iepenbiere belidenis fan it leauwe. Under de Earste Wrâldoarloch, beynfloede troch it wurk fan Friedrich Nietzsche en Henrik Ibsen, waard er anargist en ateïst en fûleinich pleiter foar dy oertsjûgingen. Yn 1918 helle er de legere ûnderwiisakte en in legere akte Frânsk. Letter soe er ek noch twa middelbere aktes Frânsk helje. Yn 1920 waard er feroardiele foar it helen fan stellen guod en siet er in heal jier fêst yn Feanhuzen. Hy wurke moar koart yn it ûnderwiis en op kantoar, joech wat bylessen en ek in skoft priveelessen, yn de jierren tritich, mar wie dochs fral aktyf as sjoernalist en publisist. Yn de tweintiger jierren debattearre er oer it ateïsme mei ds. A.H. de Hartog en kaam syn Grondslagen van het ateïsme út (1926). Yn 1927 waard er ta twa moannen finzenisstraf feroardield mei't er Nederlânske soldaten, dy't by in ynternasjonaal organisearre besetting fan de Sineeske havenstêd Shanghai belutsen wiene, oanmoanne hie tsjinst te wegerjen.
Fan 1921 oant 1926 wie er troud mei Johanna van Harselaar; sy krigen gjin bern. Yn 1938 boaske er opnij oan Gerarda Hendrika van der Gaag; mei har hie er in soan.
Yn de rin fan tiid ûntjoech Constandse him fan in linkse pasifisyske anargist ta in mear 'saaklik' frijtinker, dy't ûnder druk fan it opkommend faksisme en syn ûnderfinings yn de Spaanske Boargeroarloch dy't er yn 1936 foar it blêd De Dageraad fersloech, it anargisme en it pasifisme fierder gewurde liet. Dat nije betinken krige syn wjerslach yn it boek Grondslagen van het anarchisme (1938).
Constandse wie in grut bewûnderer fan de skriuwer Multatuli.