cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rosa Caracciolo
Libben en karriêre
Njonken Tarzan X spile Caracciolo yn har karriêre, neffens de Internet Adult Film Database (IAFD), noch yn fjirtjin oare pornografyske films, dêr't fiif fan regissearre waarden troch Joe D'Amato. Fierders ferskynde se yn 2007 mei Siffredi op 'e Italjaanske tillefyzje yn in reklamespotsje foar 48248, in sms-tsjinst.
Grutte Priis Formule 1 fan Japan 2004
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Japan 2004 yn Suzuka op 10 oktober 2004. It wie de santjinde fan 18 races fan de Formule 1 yn 2004. Hy waard op it sirkwy fan Suzuka hâlden. De race waard hâlden oer 53 omgongen, op it 5,8 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 307,7 kilometer.
Église Saint-Nicolas (Caen)
De Église Saint-Nicolas (Sint-Nikolaastsjerke), somtiden ek Saint-Nicolas-des-Champs (Sint-Nikolaas fan de Fjilden) neamd, is in 11e-iuwsk tsjerkegebou yn Caen, Frankryk. De romaanske tsjerke waard yn 1913 as in histoarysk monumint erkend.
Skiednis
De bou fan de tsjerke om 1083 hinne is in gefolch fan de stifting fan de Abbaye aux Hommes troch Willem de Oermasterer. Troch de bou fan de Stefanusabdij fynt der in foarse útwreiding fan de stêd nei it westen ta plak. De nije útwreiding Bourg-l'Abbé lei op de parochygrûn fan de katedraal fan Bayeux, dy't de grûn oerdroech oan keninginne Mathilde, sadat de muontsen fan de Abbaye aux Hommes ûnder de geastlike ôfhinklikgens fan de abdis fan Caen kamen te stean. Om dêr ûnder út te kommen bouden hja oan de râne fan Bourg-l'Abbé de Sint-Nikolaastsjerke. De Sint-Nikolaastsjerke waard yn 1093 foltôge en de muontsen holden it patronaat fan dy tsjerke oant it útbrekken fan de Frânske Revolúsje.
Ek letter bleau de Sint-Nikolaastsjerke oan de râne fan Bourg-l'Abbé stean, om't Caen fierder nei it suden útwreide rjochting de Orne en dêr oerhinne. Sadwaande bleau de parochy fan in beskieden omfang en wiene der yn de rin fan de tiid gjin útwreidings of fergruttings fan de tsjerke nedich, sadat it gebou troch de tiid hinne hast itselde bleau. De noardlike toer waard net foltôge, wylst de súdlike toer yn de 15e iuw ferhege waard. It hege puntige dak boppe de apsis waard yn de 13e iuw boud. It hege middenskip dat mei grutte rûnbôgige arkades nei de lege sydskippen iepenet is karakteristyk foar de Normandyske styl.
Yn 1792 waard de parochy opheft. Yn de tsjerke waard in kûgelfabryk ûnderbrocht, letter in stâl foar de hynders fan militêren dêrnei oant 1931 in opslach foar feefoer.
Judo op de Paralympyske Simmerspullen 1996
De Xe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1996 yn Atlanta, yn de Feriene Steaten hâlden.
Ale Kerkhof
Ale Kerkhof of Alle J. Kerkhof (1898-1969) wie in Frysk yngenieur en oersetter, dy't ferskate toanielstikken út it Noarsk nei it Frysk ta oerbrocht hat. (It Lyts Hânboek fan de Fryske Literatuer sprekt fan "Ale Kerkhof", wylst it digitaal argyf fan Tresoar it hat oer "Alle J. Kerkhof".)
Wurk
● 1928 - Poppethús (nei Et Dukkehjem, fan Henrik Ibsen; foar in diel publisearre yn it tydskrift De Holder) ● 1956 - It Poppehûs (nei Et Dukkehjem, fan Henrik Ibsen; op 'e nij besjoene ferzje mei oare titel; yn syn gehiel publisearre) ● 1957 - De Bile Leit ûnder de Beam (nei Under Treet Ligg Øksa, fan Tormod Skagestad)
Karan Armstrong
Karan Armstrong (Havre (Montana), 14 desimber 1941 — Marbella (Spanje), 28 septimber 2021) wie in Amerikaansk operasjongster fan etnysk Skotsk komôf. Hoewol't se yn 't earstoan foar pianiste learde, ûntpopte se har ta in talintearre sjongster. Armstrong fertolke ûnder har lange wurkpaad withoefolle rollen. Hja sette har karriêre yn 'e 1960-er jierren yn 'e Feriene Steaten útein, mar wie fan 'e 1970-er jierren ôf ek yn Jeropa aktyf.
Jonkheid en oplieding
Armstrong waard yn 1941 berne yn Havre, yn it noarden fan 'e Amerikaanske steat Montana. Hja learde oarspronklik foar pianiste, en studearre yn 1963 ôf mei in bachelorstitel yn muzyk oan it Concordia Kolleezje yn Minnesota. Letter learde se fierder ûnder Lotte Lehmann, yn it Kalifornyske Santa Barbara.
Karriêre
Yn 1965 makke Armstrong har debút as operasjongster yn 'e rol fan Musette yn La Bohème, mei in twadderangs selskip út San Francisco. It jiers dêrop fertolke se rol fan Elvira yn L'Italiana in Algeri, mei de San Fransisco Spring Opera. Ek yn 1966 wûn Armstrong de Metropolitan Opera National Council Auditions, mei as gefolch dat se neitiid troch de prestizjeuze Metropolitan Opera fan New York oansocht waard foar ferskate lytse roltsjes. Datoangeande ûndergie se har fjoerdoop op 2 oktober 1966 as ien fan 'e tsjinstfammen yn Die Frau ohne Schatten.
Armstrong bleau aktyf foar de Metropolitan Opera oant mids 1969, doe't se in better kontrakt oanbean krige fan 'e New York City Opera. Har earste rol dêre hie se as de Keninginne fan Chémakhâ yn Le Coq d'Or. Oant en mei 1977 fertolke Armstrong withoefolle rollen foar de New York City Opera. Yn 1974 wurke hja dêrnjonken foar it earst yn Jeropa, dêr't se foar de Opéra du Rhin, út Straatsburch, de rol fan Micaëla yn Carmen spile. Letter wie se ek wurksum yn Feneesje, op it Bayreuth Ferstival yn Dútslân, en yn Berlyn, Wenen en Parys. Yn Londen song se yn Covent Garden, en yn Moskou yn it ferneamde Bolsjoj-teäter.
Armstrong song yn har karriêre ferskate premiêrestikken, wêrûnder Jesu Hochzeit fan Gottfried von Einem (as de Dea), Lou Salomé fan Giuseppe Sinopoli, Un Re in Ascolto fan Luciano Berio, Maître et Marguerite fan York Höller, en Desdemona und Ihre Schwestern fan Siegfried Matthus. Yn 1985 waard Armstrong yn Stuttgart útroppen ta Kammersängerin, en yn 1994 ûntfong hja deselde titel yn Berlyn. Resinte rollen song hja û.m. yn Erfurt, Berlyn, Antwerpen en Sjenêve. Nei 2016 wie se net mear aktyf as sjongster.
Ferstjerren
Karan Armstrong kaam op 28 septimber 2021 yn 'e âlderdom fan 79 jier te ferstjerren yn it Spaanske Marbella.
Skyfall (film)
Skyfall is in Britsk-Amerikaanske spionaazjefilm út 2012 ûnder rezjy fan Sam Mendes. De titel betsjut letterlik "Loftfal", mar soe miskien better oerset wurde kinne as "It Delkommen fan 'e Himel". De film is nei Casino Royale en Quantum of Solace it trêde diel fan 'e James Bond-rige mei Daniel Craig yn 'e rol fan 'e Britske geheim agint James Bond. De oare haadrollen waarden fertolke troch Javier Bardem en Judi Dench. It ferhaal folget Bond wylst er in âld-agint fan 'e Britske ynljochtingetsjinst MI6 dwerseidzje moat dy't wraak nimme wol op MI6-sjef M. Skyfall, wêrfan't de premiêre plakfûn 50 jier nei dy fan 'e earste James Bond-film, Dr. No, krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy. De film ûntjoech him yn 'e bioskopen ta in reuseftich kommersjeel súkses, en wûn dêrnjonken ek ferskate wichtiche prizen, wêrûnder twa Oscars, in Golden Globe, twa Grammys en twa BAFTA's.
Plot
Yn Istanbûl sit geheim agint foar de Britske bûtenlânske ynljochtingetsjinst MI6 James Bond efter in hierling en hiermoardner oan dy't himsels Patrice neamt. Dyselde hat in hurde skiif stellen dêr't in list op stiet mei de wiere nammen en oannommen identiteiten fan alle MI6-aginten dy't op it stuit dielnimme oan undercoveroperaasjes. Bond en in oare MI6-agint, Eve Moneypenny, efterfolgje Patrice nei in trein, op it dak wêrfan't Bond mei de hierling yn slaanderij ferwikkele rekket. Moneypenny, dy't de trein yn 'e auto folge is, kin op in stuit net fierder om't de wei njonken it spoar dearint. M, it haad fan MI6, dy't de operaasje yn it Londenske haadkertier fan 'e tsjinst folget, oarderet har om mei har skerpskuttersgewear te besykjen en skeakelje Patrice út. Moneypenny rekket lykwols Bond, dy't fan 'e trein falt wylst dy oer in hege spoarbrêge oer in ravyn giet en yn 'e djipte yn 'e rivier delkomt. Der wurdt oannommen dat er net èn de kûgel èn de fal oerlibje kinnen hat, dat as der neitiid neat mear fan him fernommen wurdt, giet MI6 derfan út dat er omkommen is.
In fearnsjier letter fynt der in publike enkête plak oer de blunder fan MI6 wêrby't de hurde skiif mei de nammen fan 'e undercoveraginten yn ferkearde hannen fallen is. Op dat stuit is troch de dieven noch gjin ynformaasje fan 'e hurde skiif iepenbier makke, want de bestannen op 'e skiif binne yn hege mjitte kodearre, mar it is mar in kwestje fan tiid foar't dieven dy kodearring ûntsiferje. Yn 'e oanrin nei de publike enkête wurdt M op it matsje roppen by Gareth Mallory, de foarsitter fan it Komitee oangeande Ynljochtingen en Feilichheid fan it Britske Parlemint, dy't sels in feteraan is dy't foarhinne by de kommando's fan 'e SAS tsjinne hat. Hy set har ûnder druk om 'e ear oan harsels te hâlden en frijwillich ûntslach te nimmen, mar M wol dêr neat fan witte. Underweis werom nei it haadkertier fan MI6 kriget M it berjocht dat de servers fan MI6 hackt binne, en inkele mominten letter wurdt it hiele haadkertier fan 'e tsjinst by in bomoanslach opblaasd.
Sûnt er op in hier nei om it libben kaam by it gefjocht op it dak fan 'e trein, hat Bond him yn Turkije beskûl holden en is er stadichoan opbettere fan 'e skotwûne yn syn skouder. Hy is ûnwis oft er syn âlde libben wol wer oppakke wol no't er dizze kâns yn 'e skurte wurpen krigen hat om der temûk tuskenút te knipen. Mar as er op CNN it nijs fan 'e oanslach op MI6 sjocht, reizget er werom nei Londen, dêr't er him meldt by M. Om't al syn fergunnings nei syn 'ferstjerren' ynlutsen binne, moat er lichaamlike, medyske en psychologyske tests ûndergean ear't er wer oan it wurk kin. Hy sakket foar alle tests, mar M fertelt him dat er mei de hakken oer de sleat slagge is, en set him dochs wer oan it wurk. Bond kriget befel om 'e opdrachtjouwer fan Patrice te finen, de hurde skiif werom te stellen en Patrice sels te eliminearjen. Foar dy missy wurdt er troch Q, de nije kertiermaster fan MI6, tarist mei in minuskúl radiobeaken en in oan syn genetyske koade keppele Walther PPK-pistoal, dat blokkearret as immen oars as hy besiket it te brûken.
As Bond it kasino ferlitte wol, wurdt er yndie oanfallen troch de liifwachten, fan wa't ien him syn pistoal ôfhannich makket en him der dan mei deasjitte wol. Mar sa't Q al sein hie, blokkearret it pistoal foar eltse brûker útsein Bond. Hy wit sadwaande, mei help fan Moneypenny, mei de mannen ôf te weven, en jout him letter dy jûns by Sévérine oan board fan har syljacht de Chimera. Nei't se it bêd dield hawwe, reizgje se mei de boat nei in ûnbewenne eilantsje yn 'e Súdsineeske See dat fol stiet mei ferfallen gebouwen. Dat blykt it haadkertier fan Sévérine har wurkjouwer te wêzen. Ear't se dêr oan lân geane, wurde Bond en Sévérine finzen nommen troch de bemanning fan it jacht, mar net foardat Bond syn radiobeaken aktivearre hat. De opdrachtjouwer fan Sévérine en Patrice blykt in Raoul Silva te wêzen, dy't ienris as agint fan MI6 ûnder M wurke, yn 'e tiid dat hja noch sjef fan it MI6-buro yn Hongkong wie. Hy wol wraak nimme op M, en sit sawol efter it hacken fan it kompjûtersysteem fan MI6 as de bomoanslach op it haadkertier. Silva fermoardet Sévérine om't se him ûntrou west hat, mar ear't er Bond ek ombringe kin, arrivearje de helptroepen fan MI6 dy't op it radiobeaken ôfkommen binne en wurdt Silva finzen nommen.
Yn it nije ûndergrûnske haadkertier fan MI6 yn Londen is Bond tsjûge fan 'e moeting tusken Silva en M, wêrby't de finzene M beskuldiget fan ferrie. M leit neitiid oan Bond út dat Silva in geniale geheim agint wie, mar dat er op in stuit op eigen manneboet operaasjes begûn te ûndernimmen wêrfoar't er hielendal gjin goedkarring fan MI6 hie. Dêrop levere sy him út oan 'e Sineeske autoriteiten yn ruil foar de frijlitting fan seis oare Britske spionnen. Yn Sineeske finzenskip waard Silva martele en rekke er boppedat slim skeind doe't syn selsmoardkapsule mei syaankaly net korrekt bliek te wurkjen. As Q de bestannen op 'e laptop fan Silva besiket te dekodearjen, jout er dêrmei Silva by fersin tagong ta de nije servers fan MI6, wat dyselde by steat steld om te ûntsnappen. Q konkludearret dat de finzenname fan Silva ûnderdiel fan syn plan útmakke. Bond efterfolget Silva troch de metrotunnels en metrostasjons fan 'e London Underground, mar Silva wit te ûnkommen. Hy hat it op M foarsjoen, dy't krekt op dat stuit tsjûgje moat foar de parlemintskommisje dy't de publike enkête útfiert.
Mei inkele trewanten kringt Silva ferklaaid as plysjes it gebou binnen dêr't it parlemintêr ûndersyk holden wurdt. It slagget him op in hier nei om M dea te sjitten, mar hja wurdt rêden troch Mallory. Mei Moneypenny en Mallory wit Bond, dy't Silva op 'e hakken sit, de oanfal ôf te slaan. Silva wit lykwols fannijs te ûntkommen. Neitiid nimt Bond M mei yn in antike Aston Martin DB5 om har as lokies te brûken. As se him freget wêr't de reis hinne giet, antwurdet er dat er har meinimt werom yn 'e tiid, dêr't alle kennis fan kompjûters Silva net helpe kin. Hy jout Q en MI6-agint Bill Tanner, de sekretaris fan M, opdracht om in elektroanysk spoar te fabrisearjen dat Silva folgje kin. Hy nimt M mei nei Skotlân, dêr't er syn ierste jonkheid trochbrocht hat yn in ôfhandich, oerâld en frijwat deprimearjend lânhûs dat midden op 'e heide stiet, fier fan alle oare bewenning. Dêr moetsje se de âlde Kincade, de pleatslike jachtopsjenner, dy't Bond noch kennen hat doe't er in lyts jonkje wie. Trijeresom foarsjogge se it hûs fan in rige falstrikken.
As der in hiele kliber trewanten fan Silva arrivearret, deadzje Bond, M en Kincade de measten fan harren. Silva komt opdaagjen yn in mei swiere masinegewearen bewapene helikopter, wêrmei't er it âlde hûs hielendal oan grom sjit. Bond stjoert M en Kincade nei it preestergat (in ûnderdûkplak foar roomske preesters yn 'e tiid fan 'e Reformaasje), dat tagong jout ta in geheime ûndergrûnske gong dy't in ein fan it hûs ôf op 'e heide útkomt. Se flechtsje troch de gong en dêrnei oer de heide nei in kapel dêr't Bond syn âldelju begroeven lizze, mar M is by it gefjocht ferwûne rekke. Underwilens lit Bond it hiele hûs de loft yn fleane troch in ûntploffing fan 'e propaantanks te feroarsaakjen. De eksploazje giet sa mâl, dat brokstikken fan it hûs de helikopter delstoarte litte (dêr't Silva op dat stuit lykwols net mear yn sit).
Wylst Silva Kincade en M nei de kapel folget, ûntsnapt Bond fia de ûndergrûnske gong krekt op 'e tiid foar de ûntploffing út it hûs. Yn 'e kapel sprekt Silva, dy't troch syn ferskriklike ûnderfinings yn Sineeske finzenskip dúdlik sljochtsinnich rekke is, M oan mei 'mem'. Hy leit syn holle tsjin dy fan M oan en jout har syn pistoal oer, wêrnei't er har oantrunet om harsels en dêrmei ek him yn ien kear troch de holle te sjitten. Ear't se lykwols wat dwaan kin, arrivearret Bond yn 'e kapel en deadet Silva mei in mês. Dêrop beswykt M oan har ferwûnings en stjert yn Bond syn earms.
Nei har begraffenis, werom yn Londen, fertelt Moneypenny oan Bond dat se net wer fjildwurk dwaan sil, mar ynstee de sekretaresse wurdt fan 'e nije M, dat nimmen oars is as Mallory. Yn it kantoar fan Mallory rapportearret Bond dat er klear is om wer oan it wurk te gean.
Produksje
Skyfall waard regissearre troch Sam Mendes nei in senario fan Neal Purvis, Robert Wade en John Logan. As produsinten wiene by it projekt Michael G. Wilson en Barbara Broccoli belutsen, foar de studio's Eon Productions, Metro Goldwyn Mayer (MGM) en Columbia Pictures. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Roger Deakins en de filmmontaazje waard dien troch Stuart Baird. Komponist Thomas Newman makke de filmmuzyk en fersoarge de soundtrack, wylst sjongster Adele de titelsong Skyfall song, dy't troch harsels en Paul Epworth skreaun wie.
Foar Skyfall wie in budget beskikber fan nei skatting $150 oant 200 miljoen. It hie eins de bedoeling west dat de film jierren earder útkommen wie, mar de preproduksje lei it hiele jier 2010 stil omreden fan 'e finansjele swierrichheden dêr't filmstudio MGM yn ferkearde. Pas nei't in bankrot op 21 desimber 2010 foargoed ôfkeard wie, koe men fierder mei de ûntwikkeling fan Skyfall. De opnamen setten op 7 novimber 2011 útein yn Londen en duorren 128 dagen (fiif minder as yn 't foar ynpland wiene). Der waard û.m. filme yn metrostasjons fan 'e London Underground, yn Glencoe yn Skotlân, yn Istanbûl en Adana yn Turkije, yn Sjanghai yn Sina, en yn Makau. De binnendoarsênes waarden, lykas by de measte James Bond-films, fierhinne opnommen yn 'e Pinewood Studios yn it Ingelske greefskip Buckinghamshire en yn 'e Longcross Studios yn Surrey.
Sergie Sovoroff
Sergie Sovoroff (Nikolski (Alaska), 17 septimber 1902 – dêre, 27 septimber 1989) wie in Amerikaansk kajakbouwer fan etnysk Aleoetysk komôf. Syn wurk wie fan krúsjaal belang foar it behâld fan 'e kennis fan 'e bou fan 'e tradisjonele Aleoetyske seekajak, de iqya-x. Sovoroff gie sa'n bytsje as iennichste troch mei it bouwen fan sokke boaten, sij it meast yn miniatuerfoarm. Dêrnjonken wied er ek aktyf as ûnderwizer om syn kennis troch te jaan.
Skyfall (film)
Distribúsje
De distribúsje fan Skyfall waard fersoarge troch Sony Pictures Releasing. De film gie op 23 oktober 2012 yn 'e Royal Albert Hall yn Londen yn premiêre en iepene dêrnei op 26 oktober yn 'e Britske en op 9 novimber yn 'e Amerikaanske bioskopen. It útbringen fan Skyfall foel gear mei it fyftichste jubileum fan 'e premiêre fan it alderearste diel út 'e James Bond-filmsearje, te witten: Dr. No, út 1962.
It soundtrackalbum Skyfall waard op 29 oktober 2012 útbrocht troch platemaatskippij Sony Classical Records. Op dat album wie lykwols net de titelsong Skyfall fan Adele opnommen. De film kaam op 12 febrewaris 2013 yn 'e Feriene Steaten en op 18 febrewaris fan dat jier yn it Feriene Keninkryk beskikber as digitale download en op dvd en blu-ray.
Sergie Sovoroff
Libben
Sovoroff beskôge it bouwen fan sokke boatsjes lykwols as in wichtich ûnderdiel fan 'e Aleoetyske kultuer, en sette sadwaande ein jierren 1910 útein mei it meitsjen fan sokke boaten, meast yn miniatuerfoarm, as in utering fan keunst. Hy gie dêrmei troch oant fier yn 'e jierren tachtich.
Dêrmei spile Sovoroff in krúsjale rol by it behâld fan 'e tradisjonele Aleoetyske kennis oangeande de bou fan sokke boaten, dy't oars wierskynlik ferlern gien wie. In protte fan 'e miniatuer-iqya-x dy't hy makke, binne tsjintwurdich yn museä oer de hiele wrâld te bewûnderjen. Dizze kajaks hawwe faak trije sitplakken (en wurde dan eins gjin iqya-x, mar uluxtax neamd), wêrby't in Russysk-otterdokse preester it middelste plak ynnimt. Fierders binne se gauris tarist mei in roer oan 'e efterstjûne fan 'e kajak.
Skyfall (film)
Untfangst
Manohla Dargis fan The New York Times fûn Skyfall "in superieur ferfolch op Casino Royale" dat "wielderich is ynstee fan singelier, en oanhâldend en yn tanimmende mjitte sober." Krityk krige de film benammen op 'e spyldoer fan twa en in heal oere, wêrby't in protte resinsinten fêststelden dat Skyfall yn it lêste trêdepart syn tempo ferliest. Guon kritisy moasten fierders net folle hawwe fan 'e 'gefoelige sênes' yn 'e film oer Bond syn eftergrûn en syn bân mei M, wylst oaren dat krekt as in grut pluspunt fan 'e film beskôgen.
Sergie Sovoroff
Libben
Behalven dat er sels sokke boatsjes boude, joech Sovoroff syn kennis ek troch oan oaren, wêrmei't er de werberte en refitalisaazje fan it bouwen fan Aleoetyske seekajaks, sawol yn miniatuerfoarm as op wiere grutte, oan 'e ein fan 'e tweintichste en it begjin fan 'e ienentweintichste iuw mooglik makke. Sovoroff stoar op 27 septimber 1989 yn 'e âlderdom fan 87 jier, en leit begroeven yn syn berteplak Nikolski.
Skyfall (film)
Untfangst
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Skyfall in tige heech goedkarringspersintaazje fan 92%, basearre op 377 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Sam Mendes bringt Bond mei feart en faasje werom mei in yntelliginte, seksy, spannende aksjeskriller, dy't omskreaun wurde kin as ien fan 'e bêste 007-films oant no ta." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Skyfall in goedkarringspersintaazje fan 81%, basearre op 49 resinsjes.
Opbringst
Skyfall brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $304,4 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $804,6 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $1.109 miljoen oftewol $1,1 miljard. Ofset tsjin it budget fan $150 oant 200 miljoen betsjut dat in winst fan teminsten $909 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie Skyfall de op ien meast opbringende film fan 2012 (nei The Avengers), de op seis nei meast opbringende film aller tiden, de meast opbringende Britske film aller tiden, de meast opbringende MGM-film aller tiden en meast opbringende James Bond-film aller tiden. It wie de fjirtjinde film ea mei in opbringst fan mear as $1 miljard en de iennichste James Bond-film dy't dat prestearre.
Prizen
Yn 2013 waard Skyfall nominearre foar fiif Oscars, wêrûnder de prizen foar bêste kamerarezjy, bêste orizjinele filmmuzyk en bêste lûdsmixing. De film wûn de Oscars foar bêste lûdsmontaazje (Per Hallberg, Karen Baker Landers) en foar bêste orizjinele liet (Skyfall fan Adele). De film wûn ek de Golden Globe yn 'e kategory bêste orizjinele liet (Skyfall fan Adele).
By de BAFTA's, de wichtichste Britske filmprizen, waard Skyfall nominearre yn acht kategoryen, wêrûnder bêste byrol fan in akteur (Javier Bardem), bêste byrol fan in aktrise (Judi Dench), bêste kamerarezjy, bêste filmmontaazje, bêste produksje-ûntwerp en bêste lûd. De film wûn de BAFTA's foar bêste Britske film en bêste orizjinele filmmuzyk (Thomas Newman).
Fierders wûn Skyfall twa Grammy Awards, foar bêste soundtrack foar fisuele media (Newman) en bêste liet foar fisuele media (Skyfall fan Adele). De film wûn ek in Screen Actors Guild Award (foar bêste stuntlju), twa Empire Awards (foar bêste film en Sam Mendes foar bêste regisseur), in Satellite Award (Javier Bardem foar bêste byrol fan in akteur), en in Saturn Award (foar bêste aksje- of aventoerefilm).
Natascha McElhone
thumb|300px|Natascha McElhone yn 2009 Natascha McElhone (Londen, 14 desimber 1969) is in Ingelske teater-, film- en telefyzjeaktrise. Sy is bekend fan har rollen yn Ronin, The Truman Show (har meast súksesfolle rol) en Solaris. Ek spilet hja in haadrol yn de telefyzjerige Californication.
Biografy
McElhone waard berne as Natascha Taylor yn Hampton Court, Surrey, Londen. Har âlden wienen sjoernalisten. Sy studearre ôf oan de London Academy of Music and Dramatic Art yn993.
Sy begûn yn it teäter, mei ûnder oaren rollen yn Richard III, 'De greve fante-Cristo', The Cherry Orchard en Midsummer Night's Dream. Foar telefyzje debutearre sy yn Bergerac foar de BBC yn 1991, en wie te sjen yn in ôflevering fan Absulutely Fabulous yn 1992.
Har filmdebút kaam yn 1996 mei Surviving Picasso mei Anthony Hopkins. Har bekendste rol wie dy yn de súksesfilm The Truman Show út 1998 mei Jim Carrey. Fieders hie hja haadrollen yn Ronin en yn Solaris.
Roxane van Iperen
Roxane van Iperen (Nymwegen, 11 juny 1976) is in Nederlands jurist en skriuwster.
Libben en wurk
Van Iperen wenne yn har jonkheid ûnder oare yn it Spaanske Málaga. Dêr gie se fan 1990 oant 1992 nei de Ingelske middelbere skoalle. Doe't se 16 wie ferhuze sy nei Sint-Michielsgestel, dêr't se yn 1995 har oplieding oan it Gymnasium Beekvliet dienmakke. Sy studearre rjochten oan de Universiteit fan Amsterdam en folge in beropsoplieding advokatuer. Fan 2001 ôf wurke se as jurist by NautaDutilh en yn it bedriuwslibben. Sûnt 2011 hat sy in saaklike advyspraktyk, De Pleitschrijver. Yn 2014 waard hja kollumnist by it glossy magazine Jackie. Letter wurke se as freelancer foar ûnder mear Vrij Nederland, Het Financieele Dagblad, Het Parool, De Morgen, De Correspondent en Follow the Money. Sûnt 2015 is sy foarsitter fan de Ried fan Advys fan it SIDN-fûns fan de Stichting Internet Domeinregistratie Nederland (SIDN). Yn 2016 wie hja gastkorrespondint Brazilië foar De Correspondent.
Yn 2016 ferskynde ek har debútroman Schuim der aarde, winner fan de Hebban Debútpriis. Yn 2018 folge ’t Hooge Nest oer de skiednis fan har hûs mei deselde namme yn Naarden, dêr't de Joadske susters Janny (1916-2003) en Lien Brilleslijper (1912-1988) ûnder de Twadde Wrâldoarloch in fersetssintrum en taflechtsoarde foar ûnderdûkers hiene. ’t Hooge Nest stie in jier oan ien wei yn de CPNB Bestseller 60. It boek waard oerset yn it Ingelsk (The Sisters of Auschwitz), Frânsk (Un refuge pour l'espoir), Spaansk (El último refugio), Italjaansk (L'Alto Nido) en Dútsk (Ein Versteck unter Feinden). De produksjemaatskippij fan Halina Reijn en Carice van Houten sil it boek ferfilmje.
Van Iperen hold op 4 maaie 2021 de literêre foarlêzing Stemmen uit het diepe by de deadebetinking yn de Nieuwe Kerk yn Amsterdam. Teffens skreau se it essay De genocidefax foar de boekewike fan 2021.
Trivia
Op 25 july 2021 wie se gast yn it VPRO-telefyzjeprogramma Zomergasten.
Coen Flink
Coen Flink (folút: Coenraad Flink; Amsterdam, 24 april 1932 – Blaricum, 29 juny 2000) wie in Nederlânsk toaniel-, tillefyzje- en filmakteur, dy't yn 'e 1950-er en 1960-er jierren namme makke mei grutte rollen yn it teäter en ek meiwurke oan ferskate harkspullen op 'e radio. Fan 'e jierren tachtich ôf wied er benammen te sjen yn komeedzjesearjes op 'e tillefyzje. In protte minsken sille him fral noch kenne as ien fan 'e pakes yn 'e searje Oppassen!!!, dy't útstjoerd waard troch de VARA.
Jonge jierren
Flink waard yn 1932 yn Amsterdam berne as de soan fan 'e akteurs Richard Flink en Mieke Verstraete. Hy folge in oplieding oan 'e Amsterdamske Toanielskoalle, dêr't er yn 1953 ôfstudearre. Yn 1959 boaske er oan Ellen fan Hemert, de dochter fan regisseur Willy van Hemert.
Karriêre
Oan it begjin fan syn karriêre spile Flink benammen yn it teäter; sa wurke er by toanielselskippen as de Haachske Komeedzje en by it Nij Rotterdamsk Toaniel. Dêrby makke er namme yn grutte rollen, lykas yn 'e toanielstikken De Keapman fan Feneesje, Julius Caesar en Antonius en Kleopatra fan Shakespeare. Teffens spile er yn ferskate harkspullen foar de radio.
Yn 1966 swarde Flink it toaniel lykwols ôf, en begûn er mei syn frou, dy't sels oerstapt wie fan aktearjen nei skilderjen, oan in frij libben. Yn 1976 kearde er noch ien kear werom yn it teäter, om mei syn neef Jules Croiset de frije produksje Grote Bek en Grote Buik te spyljen. Troch it toanielspyljen op te sizzen, moast Flink finansjeel frijwat ynleverje, en bestie er sels in hoart fan 'e bystân, mar hy ferkeas earmoede boppe de swierrichheden dy't mank giene mei maatskiplik súkses. Yn dy tiid reizge er yn 'e mande mei syn frou en harren trije bern Margje, Jesse en Jeroen yn twa caravans troch Jeropa.
Nei jierren omswalke te hawwen, fêstige Flink him úteinlik yn it Goai. Neitiid fertsjinne er syn lean mei it ynsprekken fan reklamespotsjes foar radio en tillefyzje. Teffens waard er yn 'e 1980-er jierren almar aktiver as tillefyzje-akteur. Ien fan syn bekendste rollen wie datoangeande dy fan buorman Buys yn 'e VARA-tillefyzjesearje Zeg 'ns Aaa, fan 1989 oant 1993. Dêr kaam letter ek de noch bekendere rol fan pake Henry Buys yn 'e komeedzjerige Oppassen!!! út fuort, in searje dy't makke waard troch deselde produsinten.
Fierders wie Flink ek wurksum as stimakteur, wêrby't er meiwurke oan 'e Nederlânsktalige neisyngronisearrings fan in grut tal Disney-tekenfilms, lykas The Jungle Book (Baloo), Robin Hood (Lytse Jan), Snow White and the Seven Dwarfs (Grumpy) en The Lion King (Mufasa).
Ferstjerren
Coen Flink kaam yn 2000 yn 'e âlderdom fan 68 jier yn syn wenplak Blaricum te ferstjerren oan alfleisklierkanker. Hoewol't syn famylje en neiste freonen fan syn sykte ôfwisten, hied er it foar de bûtenwrâld fierders stil holden, sadat it berjocht fan syn ferstjerren foar in protte minsken as in folsleine en ûnoangename ferrassing kaam. Flink waard yn besletten fermidden kremearre op deselde deis dat syn dea bekendmakke waard.
As stimakteur
N.B.: De jiertallen ferwize nei it jier dat Flink de neisyngronisearring ynspriek. Yn ferskate gefallen bestie de film doe as desennia.
Judo op de Paralympyske Simmerspullen 2000
De XIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 2000 te Sydney yn Austraalje hâlden.
Tjaardaflats
De Tjaardaflats binne trije markante wenflats fan trettjin ferdjippingen yn Drachten, gemeente Smellingerlân.
Skiednis
Om de enoarme groei fan Drachten fan de jierren fyftich ôf yn goede banen te lieden, skeakele de gemeente Smellingerlân de arsjitekten Van den Broek en Bakema yn dy't bekend wiene fan harren weropbou-arsjitektuer yn Rotterdam, Dy rjochten de winkel- en fuotgongersgebieten fan de Kaden, it Mûnein, de Noard- en Suderbuert yn nei foarbyld fan de Lijnbaan yn Rotterdam.
Om Drachten in stedsker oansjen te jaan, ûntwurpen sy ek de Tjaardaflats dy't yn 1970 oan de eastlike râne fan Drachten by it Oerterper Fallaat boud waarden. De trije flatgebouwen krigen de nammen 'de Stins', 'de Pleats' en 'de State'. De strjitnamme Tjaarda ferwiist nei de eardere Tjaarda State dy't ea yn Rinsumageast stie. In soad strjitten yn de wyk De Wiken-East dêr't de flats steane ferwize nei (eardere) stinzen, states en bûtenpleatsen yn Fryslân.
IT wie de bedoeling dat jonge pearkes der harren earste wenning fine soene en der mei harren bern in libbene wyk fan meitsje soene, mar de praktyk wie wjerstribbiger. It ferrin wie heech en de sosjale koheezje leech. Troch op 'e nij omtinken feroare dat geandewei en de lykflierse apparteminten yn de Tjaardaflats blieken paradoksaal genôch krekt foar senioaren oantreklik te wêzen. De flats binne boud as sosjale hierwenten, mar oan de ein fan de jierren 90 waard besletten de frijkommen hierflats te ferkeapjen.
Yn 1993 joech wenningbouferiening Talma oan ûntwerper Henk Lampe de opdracht om de kleuren te betinken foar de kezinen, doarren en ruten foar de renovaasje fan de Tjaardaflats. Ek ûntwurp Lampe de trije hoekige lufels mei brievebussen. De kopgevels waarden isolearre en de waarmte-isolaasjelaach ôfwurke mei laaistien. Foar elk fan de trije flats ûntwurp Lampe in unyk patroan en kleur foar de laaien, sadat se in eigen identiteit krigen. Dat wie benammen wichtich om de anonimiteit fan de searjebou te trochbrekken.
Monumint foar Takomstich Lok
As earste fan de fjouwer stedsmarkearringen fan Drachten waard ein 2018 by de tagongsdyk oan de eastkant fan Drachten it 'Monument voor Toekomstig Geluk' ûntbleate. Keunstner Frank Koolen liet him ynspirearje troch de jierren 60 doe't de Tjaardaflats ûntwurpen waarden. Op syk nei in tiidleas byld dat it foarútgongsleauwe fan de jierren 60 útdrukt, besleat Koolen om de flatbewenners in raket te jaan om te ferwizen nei de earste minske op de moanne (Neil Armstrong) as wichtich symboal foar it leauwen yn in bettere takomst. Ynspirearre troch de bernlike humor fan Dada, in keunststreaming mei in bysûndere skiednis yn Drachten, wurke Koolen gear mei syn doe sânjierrige dochter oan it ûntwerp.
List fan planetoïden 89201-89300
Dit is in list fan planetoïden 89201-89300.
Milton (Hebriden)
Milton (Skotsk-Gaelysk Geàrraidh Bhailteas) is de namme fan in tack- of pachtpleats op it eilân Súd Uist yn de Bûtenste Hebriden, Skotlân. Op dy pleats waard de Jakobityske heldinne Flora MacDonald (1722-1790) berne en dêr wenne hja yn har jonkheid. . Dêr stiet no in monumint ta har oantins.
Milton hat ek ruïnes fan saneamde blackhouses, dy't neffens archeologysk ûndersyk fan 1790 oant 1830 bewenne west hawwe moatten. .
Constantine (film)
Plot
Yn Meksiko fynt in man dy't Manuel hjit yn 'e ruïne fan in tsjerkegebou in spearpunt dy't omwuolle is troch in âlde Dútske heakkekrúsflagge. It docht (letter) bliken dat it giet om 'e 'Spear fan it Lot' (eins de Hillige Lâns, it wapen dat by de krusiging fan Jezus troch in Romeinske ofsier brûkt waard om Jezus Kristus mei yn 'e side te stekken om te sjen oft er al dea wie). Manuel pakt it relikwy op, oerlibbet fuort dêrnei op wûnderbaarlike wize in auto-ûngelok en set op stel en sprong, as waard der earne troch beset, ôf nei de Feriene Steaten.
Underwilens bant yn Los Angeles privee-detektive John Constantine, dy't spesjalisearre is yn okkulte saken, by in famke fan Filipynsk komôf in demon út dy't har besiket te brûken as in poarte om 'e Ierde te berikken. Soks soe net mooglik wêze moatte, mei't God en Lusifer in weddenskip ôfsletten hawwe mei de sielen fan 'e minsken as ynset. Under de regels fan dy weddenskip meie noch ingels, noch demoanen har nei de Ierde bejaan, mar inkeld wêzens dy't Constantine oantsjut as 'basterts': dy't in minsklike foarm oannommen hawwe en tydlik it meastepart fan harren krêften opjûn hawwe. Sokken besykje om 'e minsken yn it foardiel fan 'e iene of de oare kant te beynfloedzjen sûnder ea aktyf yn te gripen. Nei de útdriuwing fan 'e demon bepraat Constantine syn soargen mei syn assistint Chas Kramer, dy't yn 'e auto wachte hat om't Constantine fan miening is dat er noch net klear is foar it echte wurk.
Earne oars yn Los Angeles begiet Isabel Dodson, in paranormaal bejeftige frou, selsmoard wylst se yn in psychiatrysk sikehûs ferbliuwt. Har twillingsuster Angela, dy't resjersjeur by it Los Angeles Police Department is, wegeret te leauwen dat har suster de hân oan harsels slein hat, mei't Isabel in fromme katolyk wie.
Constantine, dy't terminale longkanker hat troch syn oanhâldende keatlingsmoken, moetet de androgyne heal-ingel Gabriël, dy't er om útstel fan syn ferstjerren freget. Hy wit nammentlik dat er nei de hel gean sil, dêr't er ta de ivichduorjende ferdommenis feroardiele wêze sil, om't er as teenager in deasûnde begien hat troch te besykjen himsels fan kant te meitsjen. Constantine wiist yn it petear mei Gabriël op alle heal-demoanen dy't er fan 'e Ierde weromsmiten hat nei de hel, mar de heal-ingel hâldt út dat er soks inkeld om eigenikkige redens dien hat en dat it net mooglik is om tagong ta de himel te keapjen.
Om út te finen oft Isabel harsels fan kant makke hat, ferpleatst Constantine himsels troch besetting fan Isabel har kat tydlik nei de hel. As it selsmoard wie, sil er dêr Isabel har siel oantreffe. Dat er har dêr yndie oantreft, komt as in hurde klap foar Angela. Constantine leit oan har út dat hy it wiere aard fan 'e 'basterts' gewaarwurde kin. As teenager besocht er himsels tekoart te dwaan om oan 'e fizioenen te ûntkommen; syn siel gie nei de hel, mar hy waard nei twa minuten troch reänimaasje wer ta libben wekke. Sadwaande wit er wat him te wachtsjen stiet as er ienris foargoed stjerre sil. Mei Angela trochsiket er de keamer fan Isabel yn it psychiatrysk sikehûs, dêr't se in ferwizing oantreffe nei in profesije yn in satanyske ferzje fan 'e Bibel. De profesije hâldt yn dat Mammon, de soan fan Lusifer, besykje sil de Ierde yn besit te nimmen as syn eigen domein. Om yn dy opset te slagjen sil Mammon ferlet hawwe fan sawol in sterk medium, as fan 'e help fan God, wat ûnmooglik liket.
Angela fertelt oan Constantine dat Isabel, dy't in heldersjende en medium wie, al sûnt har puberteit om it hoartsje yn psychiatryske sikehuzen opnommen waard. Sels hie hja deselde jefte, mar sy wist it te ûnderdrukken. Op oankringen fan Angela stimt Constantine dermei yn om har paranormale jeften wer yn har op te wekjen troch in benei-dea-ûnderfining. Fuortendaliks dêrnei ûntdekt Angela mei har nije feardichheden in oanwizing dat Balthazar by de plannen fan Mammon belutsen is. As Constantine neitiid Balthazar oer it mad komt en ûnderfreget, jout dy ta dat Mammon de Spear fan it Lot hat; dat ding is besmodzge mei it bloed fan Kristus, dat ynterpretearre wurde kin as in foarm fan help fan God. Fuort dêrnei wurdt Angela, dy't no in sterk medium is, ûntfierd troch in ûnsichtber wêzen. Wylst Constantine de efterfolging ynset, wurdt Balthazar troch syn master fermoarde.
Nei't er de efterfolging opjaan moatten hat, keart Constantine werom nei Papa Midnite, dy't er der diskear fan wit te oertsjûgjen dat Mammon en syn trewanten de regels oan harren lears laapje. Mei de help fan Midnite ûntdekt Constantine hoe't Mammon (troch besetting fan Manuel) oan 'e Spear fan it Lot kommen is, en wêr't er Angela hinne brocht hat (nammentlik: nei it psychiatrysk sikehûs dêr't Isabel harsels fan kant makke hat). Nei't er himsels en Chas bewapene hat, nimt er mei tsjinnichheid de jonge mei dêrhinne. Mei syn beiden klearje se harren in paad troch in legerke heal-demoanen om by Angela te kommen. Dêr besiket Constantine om Mammon, dy't Angela as poarte brûke wol om op 'e Ierde te kommen, werom te driuwen nei de hel, wat skynber slagget.
Chas wurdt lykwols deade troch in ûnsichtber wêzen, dat de healingel Gabriël blykt te wêzen. Gabriël leit geduldich oan Constantine út dat er syn nocht hat fan God syn foarlûken fan 'e minskheid, dy't Gods leafde útsoarte ûnweardich is. Om't minsken harren soms, mar altyd yn uterste noed, wol weardich toane, is er fan doel om Mammon te helpen en meitsje in ierdske hel, sadat mear minsken 'weardich' wurde kinne. Constantine konkludearret dat Gabriël gek wurden is, mar de healingel smyt him it fertrek út en ropt Mammon op om Angela wer te besetten.
Swierferwûne en mei noch mar ien inkele opsje om Mammon en Gabriël tsjin te kearen, snijt Constantine syn beide polzen troch. Wylst er deabliedt, ferskynt Lusifer yn eigen persoan oan him om syn siel op te heljen, mei't er in spesjale straf yn petto hat foar immen dy't him troch de jierren hinne sa dwerseide hat as Constantine. Dyselde makket lykwols fan 'e gelegenheid gebrûk om Lusifer derop te wizen dat Mammon fan doel is om 'e Ierde efteroer te drukken, dy't Lusifer beskôget as syn eigen takomstige ryk. Lusifer, dy't by syn komst de tiid stil setten hat, bejout him nei it oangrinzgjende fertrek, dêr't Gabriël mei de Spear fan it Lot opheft yn 'e hân stiet, op it punt om Mammon út Angela har lichem te snijen. Lusifer lûkt Angela ûnder de spearpunt wei ear't er de tiid wer yn gong set, sadat Gabriël de Spear fan it Lot yn 'e tegels stjit.
Gabriël ûnderhellet de hân om Lusifer yn Gods eare werom nei de hel te slaan, mar Lusifer hâldt de oanfal mei gemak tsjin as bliken docht dat Gabriël langer gjin beskerming fan God mear genietet. Hy baarnt Gabriël de wjukken ôf, sadat dy fan dat stuit ôf in gewoane minske wurdt, en dêrnei ferballet er syn soan Mammon wer nei de hel. Ut tankberens stiet Lusifer Constantine ien winsk ta, en Constantine winsket dat Isabel út 'e hel frijlitten wurde sil om op te farren nei de himel. Lusifer, dy't ferwachte hie dat Constantine om in langer libben freegje soe, giet akkoart en lit Isabel gean, mar beseft te let dat Constantine, troch himsels foar in oar op te offerjen, sels ek tagong ta de himel wûn hat. Poerrazen genêst er op hurdhannige wize Constantine fan syn longkanker, sadat er noch in lang libben foar de boech hawwe sil en dêrmei mear as genôch tiid om himsels letterlik wer nei de ferdommenis te helpen.
Neitiid fertrout Constantine, dy't no war docht om fan syn smookferslaving ôf te kommen, de Spear fan it Lot ta oan Angela. Hy jout har de opdracht om it ding te ferstopjen op in plak dêr't nimmen, ek hysels net, it ea wer fine kin. Yn in sêne dy't oan 'e ein fan 'e ôftiteling folget, besiket Constantine it grêf fan Chas, dêr't dy oan him ferskynt yn 'e foarm fan in ingel.
Produksje
Constantine is basearre op it stripfiguer John Constantine, út 'e Hellblazer-rige fan DC Comics, dat fan 1985 ôf ûntwikkele waard troch Alan Moore, Stephen R. Bissette, Rick Veitch en John Totleben. Dêrby binne ploteleminten ûntliend oan sawol de sub-rige Dangerous Habits as de sub-rige Original Sins. Filmprodusinte Lauren Shuler Donner hie de preproduksje fan 'e film al yn 1997 fierhinne ree, mar se hie swierrichheden om in gaadlike regisseur te finen. Sawol Paul Hunter as Tarsem Singh wiene op ferskillende mominten by it projekt belutsen, mar beiden heakken ôf, wylst Nicolas Cage oarspronklik de titelrol spylje soe.
Uteinlik waard Constantine regissearre troch Francis Lawrence nei in senario dat skreaun wie troch Kevin Brodbin en Frank Cappello. As produsinten wiene njonken Lauren Shuler Donner ek Benjamin Melniker, Michael E. Uslan, Erwin Stoff, Lorenzo di Bonaventura en Akiva Goldman by it projekt belutsen foar filmstudio's Warner Bros. en 3 Arts Entertainment. De kamerarezjy waard fierd troch Philippe Rousselot, wylst Brian Tyler en Klaus Badelt ferantwurdlik wiene foar de filmmuzyk. Foar Constantine wie in budget fan $100 miljoen beskikber.
Untfangst
De filmkritisy ûntfongen Constantine mei resinsjes dy't oer it algemien op syn bêsten 'lau' te neamen wiene, hoewol't in protte fan harren lof hiene foar de aktearprestaasje fan Keanu Reeves, dy't, yn 'e wurden fan Richard Corliss fan it tydskrift Time: "op nuveraardich dwaze mominten syn garisma behâldt." De film sels omskreau Corliss as "in hybride dy't mar ien kear foarkomt: in teologyske neo-noir-aksjefilm." De foaroansteande filmkritikus Roger Ebert joech de film oardel fan fjouwer stjerren. Hy naam fral oanstjit oan 'e ôfskildering fan 'e hel, dy't er omskreau as "in post-nukleêr Los Angeles, skepen troch animators dy't lêst hiene fan in kater."
Resultaat
Constantine brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $76 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $154,9 miljoen. Dat komt del op in wrâldwide opbringst fan $230,9 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $100 miljoen betsjut dat in winst fan $130,9 miljoen.
Kezar Stadium
Kezar Stadium is in iepenloft-stadion yn 'e Amerikaanske stêd San Francisco, yn 'e steat Kalifornje. It stiet njonken it Kezar Pavilion yn 'e súdeastlike hoeke fan it Golden Gate Park. It is eigendom fan 'e gemeente-en-county San Francisco.
Skiednis
It stadion waard yn 1924 yn opdracht fan it gemeentebestjoer boud foar $300.000, wêrfan't $100.000 ôfkomstich wie út 'e neilittenskip fan in Mary Kezar (dêrfandinne de namme). It ûntwerp fan it gebou waard makke troch arsjitekt Willis Polk. It stadion waard op 2 maaie 1925 iepene en bea doe romte foar 59.943 minsken.
Oarspronklik wie Kezar Stadium in atletykstadion, dêr't benammen oan hurddraven dien waard. Fan 'e 1930-er jierren ôf waarden der lykwols ek wedstriden organisearre fan motorracen, autoracen, rugby, lacrosse, fuotbal, honkbal, Amerikaansk fuotbal, cricket en boksen. Kezar Stadium wie it earste stadion fan 'e San Francisco 49ers (fan 1946 oant 1970) en de Oakland Raiders (yn 1960). De 49ers ferhuzen foar it sportseizoen fan 1971 nei it modernere en better tagonklike Candlestick Park.
Yn 1971 waarden sênes út 'e filmklassiker Dirty Harry, mei Clint Eastwood yn 'e haadrol, yn Kezar Stadium opnommen. Yn 'e 1970-er en 1980-er jierren waard it stadion behalven foar sportwedstriden ek brûkt foar muzykkonserten. Sa waarden der optredens holden troch Led Zeppelin, Joan Baez, de Grateful Dead, Santana, Waylon Jennings, Bob Dylan en Neil Young.
Yn 1989 waard it âlde stadion, dat doe folslein efter de tiid rekke wie, ôfbrutsen. Dêrfoar yn it plak kaam in nij stadion mei deselde namme, mar mei in folle beheindere publykskapasiteit fan 'mar' 10.000 minsken. De atletykbaan waard útwreide ta acht banen en it sportfjild waard geskikt makke foar it spyljen fan fuotbal, Amerikaansk fuotbal en lacrosse yn alle waarsomstannichheden. Fan 2014 oant 2015 wie Kezar Stadium ticht om't der in yngeande renovaasje útfierd waard.
Noardlike Sjajinne Stamme
De Noardlike Sjajinne Stamme (Ingelsk: Northern Cheyenne Tribe) is in federaal erkende Yndiaanske stamme-organisaasje yn 'e Feriene Steaten, mei in eigen reservaat yn 'e steat Montana.
Reservaat
It reservaat fan 'e Noardlike Sjajinne Stamme is it Noardlike Sjajinne Yndianereservaat (Northern Cheyenne Indian Reservation) fan súdeastlik Montana, dat oarspronklik it Tongue River Yndianereservaat hiet. Dêr wennen yn 2013 likernôch 6.800 minsken, wêrfan't sa'n 6.200 (of 91%) Yndianen wiene en rom 4.900 (of 72,8%) leden fan 'e Noardlike Sjajinne Stamme.
Behalven dy lêsten en sa'n 600 blanken wennen der ek 1.300 oare Yndianen yn it reservaat; dat binne almeast Sjajinnen dy't net lid binne fan 'e stamme-organisaasje en Krieën (it Noardlike Sjajinne Reservaat grinzget yn it westen oan it Krieë Yndianereservaat). It Noardlike Sjajinne Reservaat hat in oerflak fan goed 1.800 km², wêrfan't de grutte mearderheid, 98%, yn Sjajinske hannen is (yn 'e measte reservaten yn 'e Feriene Steaten leit dat persintaazje ûnder de 50%).
Kingsburgh (Skye)
Kingsburgh (Skotsk Gaelysk: Cinnseaborgh is in delsetting mei fersprate buorkerijen, oan de Loch Snizort Beag op it skiereilân Trotternish fan it eilân Skye yn de Skotske Heechlannen. Kingsburgh leit 9 km besuden Uig.
Kingsburgh is ferneamd as plak dêr't Flora MacDonald wenne nei't sy Bonnie Prince Charlie holpen hie om nei Frankryk te ûntkommen nei't er ferslein wie yn de Slach by Culloden.
Saint-Lô
Saint-Lô, faak ek as Saint Laud oanjûn, is in Frânske stêd en prefektuer fan it departemint Manche yn de regio Normandje. It is de haadstêd fan it arrondisement mei deselde namme.
Skiednis
It histoaryske plak droech yn de romeinsk-gallyske tiid ynearsten de namme Briovère of ek Briovera, wat yn de Keltyske taal soksawat as "brêge oer de Vire" betsjut. Yn it jier 56 foar Kristus besetten de Romeinen ûnder oanfiering fan Quintus Titurius Sabinus it plak. De delsetting krige yn de 6e iuw de namme Saint Laud, neffens de namme fan biskop Laudo of Ladues fan Coutance, dy't yn Saint-Lô wenne en dêr ek begroeven waard.
Ferneatiging
Doe't op 6 juny de "Operation Overlord" begûn, fûnen de alliearden it needsaaklik om de foar de Dútsers wichtige stêd Saint-Lô te ferneatigjen. It slagge loftienheden net de befolking mei fluchskriften te warskôgjen en yn 'e nacht fan 6 op 7 juny waard Saint-Lô foar in grut part ferneatige, wêrby't 352 boargers omkamen. Op 17 july folgen bombardeminten fan de Dútsers, dy't harren posysje yn it suden fêst wisten te hâlden. In Amerikaanske trochbraak waard ynearsten beheind troch it net mear begeanbere gebiet en pas op 29 juny koe Major Howie mei de 29e divyzje oanfalle. Oant 24 july waard der noch yn de strjitten fan Saint-Lô fochten. Doe't der in ein oan de striid kaam wie 97% fan de stêd mei de grûn lyk makke. De stêd is ien fan de 64 Frânske plakken dy't ûnderskieden is mei de Légion d'honneur, de heechste eare-ûnderskieding fan Frankryk. Ek waard de stêd mei it Croix de Guerre ûnderskieden.
Nei de kriich
Samuel Beckett neamde de teheistere stêd yn in net útstjoerde radiorapportaazje foar de Ierske sender Éireann de "Capital of the Ruins". Utstellen om de stêd sa te litten en in pear kilometer fierder in hiele nije stêd op te bouwen koene net op meiwurking fan de gemeente en befolking rekkenje. Stadichoan waard de stêd wer opboud en kriichsfinzenen moasten dêrby helpe.
Jiskepûster
Jiskepûster, yn it oarspronklike Frânsk: Cendrillon en Dútsk: Aschenputtel (Nederlânsk: Assepoester; Ingelsk: Cinderella; Italjaansk: Cenerentola), is in oerâld mearke dat û.m. optekene is troch Charles Perrault yn syn Contes de Ma Mère l'Oye ("Ferhalen fan Us Mem de Goes") en de bruorren Grimm yn harren Kinder- und Hausmärchen ("Berne- en Hûsmearkes"). Der is in ferskaat oan farianten fan bekend, mar dy binne langer allegear ferkrongen troch de animaasjeferzje fan 'e Walt Disney-studio's (basearre op 'e fariant fan Perrault), dy't wrâldferneamd wurden is. Yn 1983 is it mearke troch Jant Visser-Bakker oerset yn it Frysk as ûnderdiel fan 'e samling De Moaiste Mearkes 1, neffens de útjefte Die Schönsten Märchen der Brüder Grimm (dat in oanpassing fan 'e oarspronklike tekst nei modern Dútsk ta is troch Margrit Weber). Yn 2012 is Jiskepûster op 'e nij oerset nei it Frysk troch Anne Tjerk Popkema, as ûnderdiel fan 'e samling Mearkes fan Grimm.