cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Culver City (Kalifornje)
Culver City is in stêd bewesten Los Angeles (Kalifornje). Yn 2000 wennen der 38.816 minsken. De stêd is fral bekend fan de filmbedriuwen dy't dêr húsmanje. Eartiids wiene de MGM Studios (1924-1986; no de Sony Pictures Studios) en de Hughes Aircraft Company (1932-1985) dêr festige. No hawwe National Public Radio West en Sony Pictures Entertainment harren haadhertier yn Culver City.
Ik-perspektyf
It ik-perspektyf is in fertelperspektyf dat fan ien personaazje útgiet en gebrûk makket fan 'e earste persoan inkeltal (ik). De ferteller is hjirby dus tagelyk de haadpersoan, en de lêzer wit allinne mar wat dy haadpersoan ek wit. Dizze fertelstyl makket útinoar rinnende reäksjes by lêzers los. Foar guon makket soks it it maklikst om him/har mei de haadpersoan te identifisearjen; de lêzer tinkt ommers ek oer him- of harsels as "ik". Mar oaren fine dit krekt folle konfrontearjender as in ferhaal dat yn it personele perspektyf skreaun is (mei't it krekt is as sit der immen foar jin oer dy't tsjin jin praat), sadat it foar sokke lju it ferhaal mear op in distânsje hâldt.
Yngelân
In yngelân is ien dy't eigendommen (lân) hat yn in (Nederlânsk) wetterskip.
Dat in yngelân hoecht net perfoast yn it wetterskip te wenjen, salang't er mar eigendom hat yn it wetterskip. Ek hiene de ingelanden as iennigen aktyf en passyf kiesrjocht yn it wetterskip. De hjoeddeiske wetten hawwe lykwols ferskate kategoryen. Ek ynwenners binne stimberjochtige.
Narratology
De narratology (fan it Latynske narrare, "fertelle") is in beoardieling fan teksten yn 'e literatuerkrityk en de antropology, dy't it fertellen of de manear fan fertellen fan in ferhaal as stúdzjeûnderwerp hat. Dêrby wurdt benammen sjoen nei de opboutechnyske en taalkundige struktueren dy't der yn sa'n ferhaal te ûnderskieden binne.
Kraaiepoat (soan fan Sittende Bolle)
Kraaiepoat (Ingelsk: Crow Foot; 1876? – Grand River (Súd-Dakota), 15 desimber 1890) wie in jonge Lakota fan 'e Hûnkpapa-substamme, en ien fan 'e soannen fan it ferneamde opperhaad Sittende Bolle. Syn mem wie òf Sjoen-troch-Har-Folk òf Fjouwer Kladen. Hy hie teminsten ien suster of healsuster, Mannich Hynder, en fierders noch in oannommen broer, Ien Bolle, en twa oannommen susters, Rint Sjende en Annie Oakley.
Libben
Wylst Sittende Bolle him tusken 1877 en 1881 beskûl hold yn Kanada, kaam er dêr yn 'e kunde mei Kraaiepoat, in opperhaad fan 'e Swartfuotten, in grutte en ynfloedrike konfederaasje fan stammen yn it noarden fan 'e Feriene Steaten en oangrinzgjende dielen fan Kanada, dat erffijannen fan 'e Lakota wiene. Sittende Bolle joech oan dat er graach frede slute soe, en mei't Kraaiepoat sels in grut fredesstifter wie, griep dy dy kâns mei beide hannen oan. Hja smookten tegearre de fredespiip by wize fan it sluten fan in ferdrach, en Sittende Bolle wie sa ûnder de yndruk fan Kraaiepoat dat er syn soan, doe noch mar in foege poppe, nei de man ferneamde.
Yn 1881 wie it jonkje Kraaiepoat by syn heit doe't dy him úteinlik oerjoech oan 'e Amerikanen, yn Fort Buford, yn 'e steat Montana. Neitiid waarden se earst tweintich moannen lang fêstholden yn Fort Randall, deunby it hjoeddeistige Pickstown, oan 'e (súdlike) grins fan Súd-Dakota mei Nebraska. Yn maaie 1883 mochten se har by harren sibben jaan yn it noardliker leine Standing Rock Reservaat. Dêr waard Kraaiepoat op 15 desimber 1890, doe't er in jier as fjirtjin wie, tagelyk mei syn heit deasketten troch in groep reservaatsplysjes, doe't it besykjen om Sittende Bolle te arrestearjen útrûn op in sjitpartij.
Emily Ratajkowski
Emily O'Hara Ratajkowski (útspr.: [ɹɑ:taɪ'koʊski], likernôch: "ratai kou ski"; Londen, 7 juny 1991) is in Amerikaansk model en aktrise fan mingd etnysk komôf. Hja krige yn 2013 bekendheid en waard ferheft ta sekssymboal troch har (topless) optreden yn 'e fideoklip fan it nûmer Blurred Lines, fan 'e Amerikaanske sjonger Robin Thicke.
Jonkheid en komôf
Ratajkowski waard yn 1991 yn 'e Britske haadstêd Londen berne út Amerikaanske âlden dy't op dat stuit (noch) net troud wiene. Har heit is de roomske keunstskilder en tekenlearaar John David "J.D." Ratajkowski, dy't fan Poalsk en Iersk komôf is, en har mem is Kathleen Balgley, in joadske perfester Ingelske taal- en letterkunde mei Iersk, Dútsk en Poalsk-Joadsk bloed.
Doe't Ratajkowski fiif jier wie, ferfear it gesin nei it Kalifornyske San Diego, en se brocht har fierdere jonkheid troch yn Encinitas, in foarstêd fan San Diego, wylst it gesin frijwol eltse simmer yn Jeropa op fakânsje gie, benammen yn Ierlân en op Majorka. Ratajkowski groeide op sûnder tillefyzje, en die yn har frije tiid oan fuotbal, amateurtoaniel en ballet. Troch har heite wurk as keunstskilder en tekenlearaar rekke se al jong fertroud mei neakenskilderijen, neakenfotografy en neakenmodellen. Fierders wiene sy en har mem op it strân fan Majorka eltse simmer topless oan it sinnebaaien, wat yn 'e Feriene Steaten noch altyd not done is.
Karriêre
Nei't se yn 2009 in jier oan 'e Universiteit fan Kalifornje, Los Angeles (UCLA) studearre hie, besleat Ratajkowski in karriêre as model nei te stribjen. Se modellearre yn 't earstoan fral baaiklean en linzjery, mar krige erkenning as mannekên nei't se by in pear reklamekampanjes mei fotograaf Tony Duran wurke hie. Dêrnjonken die se ek keunstsinnige en eroatyske neakenreportaazjes foar ferskate tydskriften, wêrûnder ien foar it blêd Treat!, dêr't se op 'e cover kaam te stean. It wie dy omslachfoto dy't derta late dat se frege waard foar de fideoklip fan it nûmer Blurred Lines, fan sjonger Robin Thicke.
Feitliks hie Ratajkowski earst gjin belangstelling foar dat optreden, mei't se koart dêrfoar ek al yn twa oare fideoklips te sjen west hie, en se bang wie om it label "fideoklipmodel" opspjelde te krijen. De regisseur fan 'e klip, Diane Martel, wist har lykwols te bepraten, en sa koe it dat Ratajkowski yn 'e spraakmeitsjende klip mei twa oare modellen (Jessi M'Bengue en Elle Evans) topless omdûnset wylst Thicke syn lietsje sjongt (der bestiet ek in "oanklaaide" of sinsurearre ferzje foar de kekene Amerikaanske merk). Nettsjinsteande de te ferwachtsjen krityk fan feministen en kristen-fûnemintalisten (of miskien wol krekt dêrtroch) waard it nûmer in geweldich súkses, dat yn 14 lannen it earste plak op 'e hitlisten helle (wêrûnder de Feriene Steaten, Grut-Brittanje, Kanada en Nederlân).
Ratajkowski fûn alle oandacht dy't útgie nei de neakenens fan 'e modellen yn 'e klip mar nuver. Se sei dat it foar har dúdlik wie dat soks oanjoech dat de Amerikaanske kultuer net sa'n protte foarútgong makke hie as men ferwachte hawwe soe. Neffens har wurdt yn 'e hjoeddeiske (Amerikaanske) maatskippij seksualiteit ûnderdrukt, wat in ferkearde saak is foar beide geslachten.
Har bekendheid fanwegen Blurred Lines wist Ratajkowski om te setten yn in súksesfolle modellekarriêre, mei ûnder mear in baaikleanreportaazje yn it toanoanjaande Amerikaanske sporttydskrift Sports Illustrated en eroatyske reportaazjes yn 'e manljusblêden FHM en Maxim. Dêrnjonken is se no ek wurksum as aktrise. Foartiid ambiëarre Ratajkowski ek al in aktearkarriêre, mar doe waard se inkeld cast yn roltsjes as "it gemiene fanke" of "de cheerleader", dy't har net de muoite wurdich wiene. Yn 2009 en 2010 ferskynde se twa kear yn in ôflevering fan 'e bernesearje iCarly, in optreden dat se beskôge as har iennichste wiere aktearwurk. Nei Blurred Lines koe se har aktearkarriêre lykwols ynienen wol fan 'e grûn krije, en sûnt hie se rollen yn 'e films Gone Girl (mei Ben Affleck) út 2014, Entourage (as harsels), út 2015, en We Are Your Friends (mei Zac Efron), ek út 2015.
The Final Frontier (album fan Iron Maiden)
The Final Frontier is it fyftjinde studio-album fan Iron Maiden. It album waard opnommen tusken 11 jannewaris en 1 maart 2010 yn de Compass Point studios yn Londen en The Cave studios yn Nassau, en waard fjouwer moanne letter op 13 augustus 2010 útbrocht.
Fokke Middendorp
Fokke Middendorp (Wolvegea, 1 maaie 1905 – dêre, 21 novimber 2001) wie in Frysk publisist, dy't yn sawol it Nederlânsk as it Stellingwerfsk folkekundige, geakundige en skiedkundige boeken en artikels skreau oer de Stellingwerven. Hy wurke in soad ûnder de skûlnamme Fokke van Lute.
Libben
Middendorp waard yn 1905 berne yn Wolvegea. Nei't er mei pinsjoen gien wie, sette er útein te skriuwen oer de folkekunde, geakunde, skiednis en ierdrykskunde fan 'e Stellingwerven. Dêrby makke er in protte gebrûk fan it pseudonym Fokke van Lute. Middendorp skreau sawol yn it Nederlânsk as yn syn memmetaal, it Stellingwerfsk.
Syn belangstelling gie benammen út nei syn bertedoarp Wolvegea en nei de gemeente Weststellingwerf. Sa publisearre er yn 1980 it boek Her en Der deur et Oolde Wolvege, en yn 1981, tegearre mei Han Wielick, Van Haule tot Heide: De Volledige Historie van Alle Straten, Wegen, Lanen, Paden en Pleinen in Weststellingwerf.
Yn 1996 krige Middendorp de H.J. Bergveld-priis foar literatuer yn it Stellingwerfsk takend foar Huus op 'e Miente: Et Levensverhael van Batteld Nijhoolt, in bewurking troch him fan 'e autobiografyske ferhalen fan boere-arbeider en komelker Batteld Nijhoolt (berne 1885) van De Miente, boppe Noardwâlde. Middendorp ferstoar yn 2001 yn syn bertedoarp Wolvegea, yn 'e âlderdom fan 96 jier.
Lamkje Hof-De Boer
Libben
Hof-De Boer waard yn 1908 berne yn Aldeberkeap en wie yn har doarp altyd tige belutsen by it ferieningslibben. Oant de oprjochting fan 'e Stellingwarver Schrieversronte, yn 1972, wie hja de iennichste yn Aldeberkeap dy't yn it Stellingwerfsk publisearre. Hof-De Boer skreau benammen rymkes en oare poëzij en stikken foar de doarpsrevu.
Hof-De Boer kaam yn 1991 hommels te ferstjerren, yn 'e âlderdom fan 83 jier. Yn 1967 waarden der troch de âldjiersferiening De Geitefok oan 'e grins fan beboude kom fan Aldeberkeap fiif houtene buorden pleatst mei dêrop ferwolkomjende rymkes fan Lamkje Hof-De Boer, dy't der noch altyd steane.
Kirkoswald (Skotlân)
Kirkoswald (Skotsk: Kirkossald) is in doarp yn it distrikt Carrick fan it Skotske histoaryske greefskip Ayrshire. It leit yn súdwestlik Skotlân, oan 'e kust fan 'e Skotske See, 4½ km súdwestlik fan it doarp Maybole.
Skiednis
Kirkoswald is ferneamd nei de tsjerke (kirk) dy't wijd is oan 'e hillige Oswald fan Noardumberje, dy't neffens it ferhaal op dit plak yn 'e sânde iuw de oerwinning yn in fjildslach behelle. De âlde tsjerke, út 1244, wêrfan't de doopfont noch brûkt wie by de doop fan de Skotske frijheidsstrider en kening Robert de Bruce, yn 1274, is no in ruïne op it tsjerkhôf fan de nije tsjerke. Dy waard boud yn 1777, nei in ûntwerp fan Robert Adam. Kirkoswald is ek bekend fanwegen de konneksje mei de grutte Skotsktalige dichter Robert Burns. De Brouns, de famylje fan syn mem, kamen út Kirkoswald, en sels gied er der in hoart nei skoalle, en neitiid basearre er guon fan syn gedichten op doarpelingen út Kirkoswald.
Demografy en geografy
Yn 1991 hie Kirkoswald in befolking fan 194 minsken. De lyknammige parish ("parochy") hat in oerflak fan 60,3 km², en omfiemet ek it kustdoarp Maidens, dat yn 1991 567 ynwenners hie. Ta de besjensweardichheden yn 'e himrik fan Kirkoswald hearre de kastielen fan Culzean en Thomaston en de ruïnes fan 'e Abdij fan Crossraguel en it Kastiel fan Turnberry.
Hervé Faye
thumb|220px|Hervé Faye
Hervé Auguste Étienne Albans Faye (Saint-Benoît-du-Sault, 1 oktober 1814 - 4 july 1902) wie in Frânsk astronoom dy't oplaat waard oan de Polytechnyske skoalle. Hy gie betiid fan skoalle yn 1834 om't er in baan krije koe yn it Observatoarium fan Parys.
Dêr ûntduts er op 22 novimber 1843 de komeet 4P/Faye wêrfoar't er de Lalande-priis krige fan de Académie des Sciences. Fan 1848 ôf waard er learaar geodesy en yn 1854 rektor fan de akademy yn Nancy en professor astronomy yn de fakulteit wittenskippen. Letter, tb 1877, hat er ek noch minister yn it kabinet-De Rochebouët west.
Hy wie dwaande mei alle flakken fan de astronomy, sa as it berekkenjen fan komeetbanen, stjerren en planeetbewegings en -banen, de geartalling fan de sinne, it parallaksferskynsel. Hy betocht mear as ien teory oer de oarsprong en it foarkommen fan meteoren, kometen, de aurora borealis en de sinne.
Publikaasjes
Tegearre mei Charles Galusky fertaalde er Alexander von Humboldt syn Kosmos, in neislachwurk yn 4 dielen út de perioade 1846 -1859. Fierders skreau er tal fan artikels yn wittenskiplike tydskriften en de neifolgjende wurken dy't it neamen wurdich binne:
Jakobikirche (Lübeck)
De tsjerke waard yn it jier 1334 as tsjerke foar seefarders en fiskers wijd. De patroanhillige is de hillige Jakobus, ien fan de tolve apostelen en de broer fan de evangelist Jehannes. De tsjerke makket mei it Heiligen-Geist-Hospital en de oanbuorjende Gertrudenherberge diel út fan it Noord-Europeeske Japikspaad nei Santiago de Compostella.
Skiednis
Mei de bou fan de trijskippige bakstiennen halletsjerke waard om 1300 hinne úteinset. De nijbou ferfong nei de grutte stedsbrân fan 1276 de romaanske halletsjerke op itselde plak, dy't al yn 1227 neamd waard. Mûlk binne rûnbôgenfriezen oan de tsjerketoer en de muorren fan de sydskepen noch ôfkomstich fan dizze romaanske bou. De tsjerke krige ien toer, mar oan de bou fan de noardlike en súdlike sydkapel is ôf te lêzen dat der rekken holden waard mei in letter bou fan dûbele tuorren, lykas dat ek it gefal is by de Lübecker dom en de Marienkirche. Ek ôf te lêzen oan it gebou is dat men oan it ein fan de 13e iuw de halletsjerke ferbouwe woe ta basilyk. In begjin wie makke, mar it wurk waard opjûn.
De toer fan de tsjerke wie yn it earstoan folle leger en levere noch al ris swierrichheden op. By in stoarm yn 1375 briek in part fan de toer ôf en yn 1628 moast de toer foar in part ôfbrutsen wurde. Pas yn de jierren 1657-1658 waard de spits wer opboud en waarden de karakteristike fjouwer kûgels op de hoeken fan de toer pleatst. Hieltyd wer waard de toer troch de bliksem troffen, foar it lêst yn 1901. De toer baarnde doe hast in dei lang.
De kapellen waarden yn de rin fan de 14e iuw oanboud en ferneamd nei dyjingen dy't de bou mooglik makken of de kapellen besieten. Nei alle gedachten is fan alle kapellen de kapel fan boargemaster Brömse it meast bekend, itjinge te tankjen oan it alter dat dêr stiet. De súdeastlike sakristy waard yn it begjin fan de 15e iuw oanboud.
Neffens de skiedsskriuwing waard yn 1496 in dakruter pleatst. Al gau briek dizze dakruter troch in stoarm ôf. Lykwols neffens in wurk fan de houtsnijer Elias Diebel moat de dakruter yn it midden fan de 16e iuw wer op de tsjerke stien ha. De hjoeddeiske dakruter is in barokke bou út de jierren 1622-1628.
Yn de 19e iuw waarden bei in renovaasje midsiuwske fresko's ûntdutsen.
De Jakobikirche waard as ien fan de weinige Lübecker tsjerken sparre by it grutte bombardemint op de stêd fan 1942. Sadwaande besit de tsjerke de lêste twa histoaryske oargels fan de stêd.
Preekstoel en heechalter
De preekstoel datearret út it jier 1698. Fan de foargonger út 1577 binne sûnt 1735 resten te finen yn de Thomaskirche fan Tribsees. It heechalter waard yn 1717 troch Hieronymus Hassenberg boud yn opdracht fan boargemaster Hermann Rodde, waans boarstbyld in plak krige yn it heechalter. It âldere heechalter, in let-goatyske retabel út 1435, stiet hjoeddedei yn it Staatliches Museum Schwerin yn Schwerin dat yn it Slot Güstrow fêstige is. It doopfont út 1466 waard yn 1466 troch Klaus Grude getten.
Fuortset Grifformearde tsjerke (Fryske Peallen)
De Grifformearde Tsjerke is de tsjerke fan de fuortsette Grifformearde tsjerke fan Fryske Peallen. De gemeente naam yn 2004 it beslút net mei te gean nei de Protestanske Tsjerke yn Nederlân en slette har oan by it nije tsjerkegenoatskip fan de fuortsette Grifformearde Tsjerken yn Nederlân.
Mafalda (pornografysk aktrise)
Mafalda, echte namme ûnbekend (8 novimber 1973), is in rêstend Frânsk pornografysk aktrise fan etnysk Arabysk komôf. Hja wie yn 1996 wurksum yn 'e Jeropeeske pornoyndustry, wêrby't se benammen aktyf wie foar it Sweedske Private-label.
Jakobikirche (Lübeck)
It Brömse-alter
It Brömse alter waard yn 1515 troch boargemaster Heinrich Brömse skonken. It middendiel út 1500 mei de krúsiging is in reliëf út it atelier fan Heinrich Brabender, Münster/Westfalen. De beskildere fleugels toane û.o. de boargemaster en syn famyljeleden en waarden yn 1515 tafoege.
Mafalda (pornografysk aktrise)
Libben en karriêre
Mafalda waard yn 1973 yn Frankryk berne. Hja is fan etnysk Arabysk komôf. Yn 1996, doe't se 23 jier âld wie, makke se har debút yn in pornografyske film nei't se ûntdutsen wie troch de Frânske pornoregisseur Pierre Woodman.
Fuortset Grifformearde tsjerke (Fryske Peallen)
Skiednis
De gemeente waard yn 1927 oprjochte en hat de woartels yn de Grifformearde Tsjerke fan Oerterp.
Mafalda (pornografysk aktrise)
Libben en karriêre
Hja spile dêrnei yn in fiiftal films, wêrby't se yn fjouwer fan dy gefallen gearwurke mei Woodman foar it Sweedske Private-label. Foar de film Memories (II) wie se yn 'e tsjinst fan 'e studio Helen Duval Entertainment. Mafalda har bekendste film wie The Pyramid 1, it earste diel fan Woodman syn Pyramid-trilogy, dy't opnommen waard yn Egypte.
Fuortset Grifformearde tsjerke (Fryske Peallen)
Skiednis
Op 3 maaie 1943 waard de gemeente slim rekke troch de stânrjochtlike eksekúsje fan 13 gemeenteleden en trije ûnderdûkers troch de Dútsers by Trimunt fanwegen de Molkstaking. Yn 1946 ferliet in diel fan de leden de tsjerke om harren oan te sluten by de Frijmakking. Ek emigrearre likernôch in fyftichtal leden nei de Feriene Steaten en Kanada.
Mafalda (pornografysk aktrise)
Libben en karriêre
Fierders wurke Mafalda ek mei yn fotoreportaazjes foar de pornoblêden fan Private. Ein 1996 loek se har út 'e Jeropeeske pornoyndustry werom.
Fuortset Grifformearde tsjerke (Fryske Peallen)
Skiednis
Nettsjinsteande dat koe de tsjerke oan it ein fan de jierren 1940 en it begjin fan de jierren 1950 ferboud wurde. Der waard in nije konsistoarje boud; de âlde waard by de tsjerke lutsen en der fûn in útwreiding plak mei in dwerskip oan beide siden. Achter de tsjerke waard letter noch it tsjerklik mienskipssintrum "Iepen Doar" boud.
Yn 1997 waard de tsjerke renovearre. Sawol de flier en it plafond waarden fernijd en fan de yn 1998 ôfbrutsen Noardertsjerke út Drachten waarden de banken oernommen.
Jakobikirche (Lübeck)
Oargels
It grutte oargel oan de westlike muorre is oarspronklik goatysk, mar waard yn de barokke tiid ferboud en fergrutte. It lytse oargel stamt oarspronklik út in midsiuwsk instrumint út 1467, maar waard yn de jierren 1636-1637 troch Friedrich Stellwagen ferboud en fergrutte.
Klokken
Yn de klokkenstoel hinget in fjouwertal klokken út 1507, 1619, 1743 en 1756. De âldste klok út 1507 is de grutste klok en waard getten troch Geart fan Wou.
Fuortset Grifformearde tsjerke (Fryske Peallen)
Oargel
It hjoeddeiske oargel waard boud nei't it âlde oargel nei in renovaasje al rillegau op 'e nij klachten joech. Tanksij in legaat fan frou A. Bekkema koe it nije ynstrumint yn 2010 boud wurde. Oargelbouwer wie de firma Reil út Heerde.
It Sân 4
It Sân 4 is in ryksmonumint oan It Sân 4 op De Jouwer.
It brede gebou hie yn 1965 nocch fjouwer seisrútsfinsters, letter binne de rútsjes ferfongen troch gruttere ramen. It oan de foarside ôfskeane sealdak hat in spangevel. De lytse rútsjes fan eartiids binne ltter ek ferfongen troch gruttere glêzen. thumb|left|Foargevel
David Lean
thumb|David Lean yn Noard-Finlân (1965) by it filmjen fan"Doctor Zhivago" Sir David Lean (Croyden, 25 maart 1908 – Londen, 16 april 1991) wie in Ingelsk filmregisseur, filmprodusint en screenwriter dy ferneamd waard fan epyske spektakelfilms lykas Lawrence of Arabia, The Bridge on the River Kwai en Doctor Zhivago. Syn ferfilmings fan Dickens syn romans Great Expectations (1946) en Oliver twist (1948) wurde heech oanskreaun.
Regisseur
Lean stie bekend as in regisseur dy't tige sekuer wurke en dy't each hie foar details. Dean syn films hawwe fierder as skaaimerk dat de karakters en de ûntjouwing dêrfan in protte omtinken krije. Foar de rezjy fan Lawrence of Arabia en The Bridge on the River Kwai ûntfong er in Oscar.
The Bridge on the River Kwai en Lawrence of Arabia wûnnen elk sân Oscars. Lawrence of Arabia wurdt yn it generaal beskôge as in hichtpunt yn de filmskiednis. Ek Doctor Zhivago krige fiif Oscars.
Priveelibben
Lean hat lang yn Limehouse, east Londen wenne. It hûs oan Narrow Street sit noch yn de famylje. Lean hat seis kear troud west en skiede fiif kear; syn lêste frou hat him oerlibbe. Hy hat ien soan en teminsten twa pakesizzers, dêr't er oars folslein fan ferfrjemde wie.
Guy V. Henry
Guy V. Henry (folút: Guy Vernor Henry; Fort Smith (Arkansas), 9 maart 1839 – New York, 27 oktober 1899) wie in Amerikaansk militêr dy't meifocht yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch, de Sû-Oarloggen en de Spaansk-Amerikaanske Oarloch. Foar syn rol yn 'e Slach by Cold Harbor, yn 1864, ûnder de Boargeroarloch, waard him de Medal of Honor takend, de heechste Amerikaanske militêre ûnderskieding. Letter joech er lieding oan in rezjimint buffalo soldiers, en teffens tsjinne er nei de Amerikaanske ferovering fan dat eilân noch koarte tiid as gûverneur fan Porto Riko.
Komôf
Henry waard yn 1839 berne yn Fort Smith, dat no yn 'e Amerikaanske steat Arkansas leit, mar dat doedestiden noch diel útmakke fan it Yndiaanske Territoarium (no Oklahoma). Hy wie de soan fan William Seton Henry (1816-1851), in majoar yn it Amerikaanske Leger dy't yn 'e Meksikaansk-Amerikaanske Oarloch (1846-1848) focht, en dy syn frou Arietta Livingston Thompson, in pakesizzer fan Daniel D. Tompkins, dy't ûnder it presidintskip fan James Monroe fise-presidint fan 'e Feriene Steaten west hie.
Militêre karriêre
Henry studearre yn maaie 1861, in moanne nei it útbrekken fan 'e Amerikaanske Boargeroarloch, ôf oan 'e Amerikaanske Militêre Akademy te West Point. Hoewol't er út it Suden kaam, besleat Henry en nim tsjinst yn it Noardlike Leger. Hy naam diel oan 'e ferdigening fan 'e Noardlike haadstêd Washington, D.C. yn 'e Earste Slach by Bull Run, en wie letter belutsen by it Belis fan de Haven fan Charleston, yn Súd-Karolina. Teffens focht er febrewaris 1864 mei yn 'e Slach by Olustee, yn noardlik Floarida. Foar betoande dapperheid yn 'e Slach by Cold Harbor, yn Firginia, op 1 juny 1864, dêr't er de oanfal op 'e Konfederearre posysje persoanlik oanfierde en dêr't twa hynders ûnder him weisketten waarden, krige Henry krapoan trichtich jier letter, yn 1893, noch de Medal of Honor taparte, de heechste Amerikaanske militêre ûnderskieding. Teffens waard er foar syn optreden yn dat treffen beleanne mei in befoardering ta kolonel mei it befel oer in brigade. Neitiid naam er ek noch diel oan it Belis fan Petersburg.
Nei de Boargeroarloch waard Henry oan 'e Amerikaanske frontier yn it Wylde Westen legere. Under de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 focht er op 17 juny mei yn 'e Slach oan de Rosebud, tsjin 'e Lakota fan it opperhaad Mâl Hynder en dy har bûnsgenoaten, de Noardlike Sjajinnen. By dat treffen rekke Henry ferwûne doe't er troch syn gesicht sketten waard. Letter waard er oerpleatst nei it Amerikaanske Súdwesten, dêr't er dielnaam oan 'e Apache-Oarloggen. Hy tsjinne lange tiid by it Amerikaanske 9e Kavaleryrezjimint, dat folslein bestie út swarte soldaten, de saneamde buffalo soldiers. Under de Geastedûnsoarloch fan ein 1890 ûntsette er mei dy troepen it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan kolonel James W. Forsyth, dat yn it Gefjocht by Drexel Mission yn 'e pine set wie troch Brulee-krigers ûnder Slacht-Twa.
Fan 25 maaie 1891 oant 3 oktober 1894 hie Henry it befel oer Fort Myer, yn Firginia, deunby Washington, D.C. Yn 1898 waard er ûnder de Spaansk-Amerikaanske Oarloch earst ynset yn Guantánamo, op Kuba. Letter waard er mei generaal Nelson A. Miles nei Porto Riko ta stjoerd, in oare Spaanske koloniale besitting yn it Karibysk Gebiet. Under de Amerikaanske ferovering fan Porto Riko hie Henry de lieding oer in 'provysjonele difyzje, dêr't er mei opmarsjearre út 'e stêd Arecibo, de troepen fan generaal Theodore Schwan yn 'e mjitte. It wie de bedoeling dat harren mienskiplike troepemacht de stêd Mayagüez ynnimme soe, mar de oanhâldende tropyske rein hold Henry syn opmars op, en ear't er yn Mayagüez arrivearre, hie it Spaanske garnizoen dêre de wapens al dellein.
Lêste jier en ferstjerren
Op 6 desimber 1898 waard Henry oansteld as de Amerikaanske gûverneur fan Porto Riko, as opfolger fan John Ruller Brooke. Op 6 febrewaris 1899 ûntbûn er it kabinet fan Porto Riko, dat ynsteld wie ûnder it autonomystatút fan it eilân. Teffens ferklearre er de belesting op earste libbensbehoeften foar ôfskaft. Op 9 maaie fan dat jier waard er as gûverneur ferfongen troch generaal George W. Davis. Werom yn 'e Feriene Steaten rûn Henry in longûntstekking op, dêr't er op 27 oktober 1899, yn 'e âlderdom fan 60 jier, yn New York (stêd) oan kaam te ferstjerren. Hy waard begroeven op it Nasjonaal Begraafplak Arlington, ûnder de reek fan Washington, D.C. Syn soan Guy V. Henry jr. tsjinne ek yn it Amerikaanske Leger, en wûn dêropta in brûnzene medalje op 'e Olympyske Spullen.
Stêfsjef
In stêfsjef is de lieder (sjef) fan in stêf, in groep persoanen dy't de lieding hat oer in grutte en komplekse organisaasje. De stêfsjef is dêrmei faak de op ien nei heechste persoan binnen sa'n organisaasje. Ferlykbere funksjes binne dy fan 'e gemeentesiktaris binnen de gemeentlike organisaasje en dy fan 'e direkteur-generaal binnen in ministearje. Oer it algemien kin steld wurde dat de stêfsjef in buffer foarmet tusken de heechste lieder fan in organisaasje en dy syn ûnderhearrigen. De spesifike funksjes dy't in stêfsjef ferfollet, hingje lykwols ôf fan it soarte organisaasje dêr't er ta heart.
Yn 'e polityk komt de funksje fan stêfsjef in protte foar as it haad fan it kabinet fan in presidint. Sokke stêfsjefs fungearje faak as fertrouling en wichtichste adviseur fan harren baas. Se kinne har gauris ûntjaan ta de op ien nei machtichste man fan it lân, hoewol't dat gjin wetlike grûnslach hat en inkeld basearre is op 'e ynformele ynfloed dy't se op 'e presidint útoefenje. In bekend foarbyld fan sa'n soarte fan stêfsjef is de stêfsjef fan it Wite Hûs, yn 'e Feriene Steaten.
Ek binnen de kriichsmacht bestiet de funksje fan stêfsjef, dy't yn dy kontekst formeel oantsjut wurdt as de sjef fan de Generale Stêf. Ofsieren dy't dy funksje beklaaie hawwe de rang fan brigadegeneraal of heger, of, as se by de marine tsjinje, de rang fan skout-by-nacht of heger. In militêre stêfsjef jout lieding oan it haadkertier fan 'e kriichsmacht en bepaalt yn tiden fan oarloch as oerbefelhawwer (yn oerlis mei syn stêf) de militêre strategy. Yn Nederlân is it sa dat de funksje fan stêfsjef om bar beklaaid wurdt troch in opperofsier fan 'e lânmacht, de loftmacht en de marine. Yn Nederlân wurdt de formele titel 'sjef fan de Generale Stêf' trouwens ornaris ferkoarte ta sjef-stêf, wylst yn 'e measte oare lannen, wêrûnder (Nederlânsktalich) Belgje, de ferkoarting ta 'stêfsjef' gebrûklik is.
Grumman F6F Hellcat
De Grumman F6F Hellcat wie in Amerikaanske jachtfleanmasine út de Twadde Wrâldoarloch. It tastel opererearre fan fleandekskippen ôf. It wie de opfolger fan de Grumman F4F Wildcat.
Hoewol't de Hellcat op syn foargonger like, wie it in nij ûntwerp, mei in sterkere motor. Yn it ûntwerp waard rekken holden mei de gefjochtsûnderfining tsjin de Japanske Zero. Tegearre mei de F4U Corsair wie de Hellcat de wichtichste jager fan de Amerikaanske Marine yn de twadde helte fan de oarloch.
De Hellcat waard it meast súsesfolle marinefleantúch, mei in totaal fan 5.163 oerwinningen (kills) op fijanlike tastellen (56% fan alle U.S. Navy/Marine oerwinningen yn de loft yn de oarloch). Dêrby giene 270 Hellcats ferlern. Hy wie yn tsjinst fan de Amerikaanske Marine, Mariniers en de Britske Royal Navy. Nei de Twadde Wrâldoarloch waard it tastel stadichoan ferfongen, mar de lêste Amerikaanske Hellcats diene tsjinst oant 1954 as nachtjager.
Toprak Yalçiner
Toprak Yalçiner (útspr.: ['toprɑk 'jɑlʧinɛr], likernôch: "toprak jaltsjinèr"; Karaman (Turkije), 21 juny 1980) is in Turksk-Nederlânsk aktrise fan etnysk Turksk komôf.
Libben en karriêre
Yalçiner waard yn 1980 berne yn it Turkske Karaman, mar emigrearre mei har âlden al hiel jong nei Nederlân, dêr't se opgroeide. Yn 1995 hie se in rol yn 'e koarte film Stampot Cowboy, en yn 2002 spile se yn ien ôflevering fan 'e tillefyzjesearje Hartslag. Tegearre mei Dilan Yurdakul fertolke Yalçiner sûnt 2012 de rollen fan 'e Turkske susters Baydar yn 'e soapsearje Goede Tijden, Slechte Tijden.
Yn 2013 ûntwurp Yalçiner yn gearwurking mei de organisaasje POM Amsterdam in sjaal foar it goede doel Dance4life. Dy sjaal waard yn produksje nommen en per stik ferkocht foar € 59,95. De opbringst fan dizze aksje waard brûkt foar de striid tsjin 'e geslachtssykte AIDS.
Yn july 2014 liet Yalçiner har personaazje út Goede Tijden, Slechte Tijden skriuwe om't se derfoar keas om har aktearkarriêre op it toaniel fuort te setten. Fanôf de ein fan 'e simmer stie se op 'e planken mei in rol yn 'e komeedzje De Kapsalon. Dêrnjonken die se ein 2014 mei oan twa ôfleverings fan 'e kwis De Slimste Mens. Yn 2015 wie se in kandidate yn it BNN-realityprogramma De Zeven Zeeën, mar dêr waard se yn ôflevering 5 eliminearre en einige se op it sânde plak. Yalçiner hat ek meidien oan it programma Ranking the Stars.
Minderheid
In minderheid is in groep minsken dy't op 'e iene of oare manear ôfwike fan 'e nûmerike maatskiplike mearderheid yn in lân. By minderheden kin it gean om lju fan in ôfwikend ras of in ôfwikende etnisiteit, taal, godstsjinst, kaste, ekonomyske klasse, sekse, seksuële oriïntaasje of sûnens. As men sprekt fan 'seksuële minderheden', dan giet it om froulju en/of homo-, bi- en transseksuëlen en lesbiënnes. As men it hat oer in 'minderheid' sûnder neiere oantsjutting, dan giet it ornaris om in etnyske minderheid, dy't faak ek in taalminderheid en/of in godstsjinstige minderheid is.
Under etnyske minderheden ûnderskiedt men autochtoane minderheden, dy't lânseigen binne yn it gebiet of lân dêr't se wenje, en allochtoane minderheden, dy't oarspronklik út in oar gebiet of lân komme. De Westerlauwerske Friezen binne in autochtoane etnyske minderheid yn Nederlân. Men soe lykwols ek sizze kinne: Westerlauwerske Friezen binne autochtoan yn Fryslân, mar allochtoan yn bygelyks Amsterdam. De term 'allochtoan' is lykwols yn 'e regel foarbeholden oan minderheden fan útlânske oarsprong, lykas yn Nederlân: Molukkers, Turken, Marokkanen, Surinamers, Antiljanen, ensfh.
De term 'minderheid' komt gauris op 't aljemint yn in diskusje oer minskerjochten en minderheidsrjochten, mei't de leden fan in minderheid troch de leden fan 'e mearderheid en/of troch de autoriteiten fan in lân faak oars behannele wurde as de leden fan dy mearderheid. Dat ferskynsel hjit diskriminaasje, of, as it om in rasiale minderheid giet, rasisme. It begjint al mei it feit dat leden fan taalminderheden faak achte wurde har te ferbrekken yn 'e kommunikaasje mei oerheidsynstânsjes. It rjocht om harren memmetaal te sprekken wurdt har dan ûntnommen. Yn Fryslân is troch taalaktivisten lang krewearre om it Frysk in lykweardige posysje oan it Nederlânsk te jaan. In ferneamde mylpeal op dat paad wie Kneppelfreed.
Andrew J. Poppleton
Andrew J. Poppleton (folút: Andrew Jackson Poppleton; yn 'e Feriene Steaten, 24 july 1830 – Omaha (Nebraska), 9 septimber 1896) wie in Amerikaansk abbekaat en politikus dy't in grutte rol spile yn 'e iere skiednis fan 'e stêd Omaha. Hy tsjinne dêr koart as boargemaster, fertsjintwurdige de stêd yn it Territoriale Kongres en wie haadjurist foar de spoarmaatskippij Union Pacific Railroad. Dêropta wied er yn 1879 belutsen by de opsjochjaande rjochtsaak Standing Bear v. Crook.
Libben en karriêre
Poppleton waard yn 1830 berne yn 'e Feriene Steaten. Hy learde foar abbekaat en wie ien fan pioniers fan út 'e iere skiednis fan 'e stêd Omaha, yn wat letter de Amerikaanske steat Nebraska wurde soe. As ien fan 'e oprjochters fan 'e Omaha Claim Club wied er oant kop en earen behelle yn 'e oplizzing fan 'e regels fan dy organisaasje yn 'e stêd. Doe't dêrtsjin in rjochtsaak oanspand waard, fertsjintwurdige hy de Club as jurist. Dêrby moast er úteinlik syn saak sels foar it Amerikaansk Gerjochtshôf bepleitsje, mar dêr waard yn it neidiel fan 'e Club beslist.
Neitiid tsjinne Poppleton fan 1854 oant 1855 en jitris fan 1857 oant 1858 as lid fan it Territoriaal Kongres fan Nebraska. Troch omstannichheden naam er dêrby yn 1857 sels eefkes it amt fan foarsitter fan it Hûs fan Offurdigen fan Nebraska waar. Letter wied er fan maart oant septimber 1858 de twadde boargemaster fan Omaha. Nei't er syn politike karriêre beëinige hie, wie Poppleton yn Omaha aktyf as in ynfloedryk ûndernimmer yn ûnreplik guod, en sette er dêr in eigen abbekatekantoar op.
Poppleton wurke jierrenlang as de haadjurist fan 'e spoarmaatskippij Union Pacific Railroad. Syn wichtichste rjochtsaak wie it opsjochjaande Standing Bear v. Crook, út 1879, dy't it Ponka-opperhaad Steande Bear oanspande tsjin de Amerikaanske oerheid yn 'e persoan fan brigadegeneraal George Crook. De Ponka wiene nammentlik yn 1877 út harren heitelân yn noardeastlik Nebraska wei deportearre nei it Yndiaanske Territoarium (it lettere Oklahoma), dêr't se ûnder strieminne omstannichheden libje moasten wylst in trêdepart fan 'e stamme oan malaria en ûnderfieding omkaam. Doe't Steande Bear mei 65 folgelingen weromkearde nei Nebraska, waarden se yn opdracht fan it Amerikaanske regear oppakt troch Crook. Dyselde hie mei de Yndianen te dwaan, en soarge derfoar dat de sjoernalist Thomas Tibbles harren ferhaal buorkundich makke.
Dêrop beaen Poppleton en syn kollega John L. Webster oan om fergees as abbekaat foar Steande Bear-en-dy op te treden. Nei harren pleit die rjochter Elmer S. Dundy yn maaie 1879 de útspraak dat Yndianen (oars as oant dy tiid oannommen waard) wol deeglik as 'persoanen' ûnder de Amerikaanske wet beskôge wurde moasten, en dat se dus net sûnder juridyske ûnderbouwing yn 'e hechten set wurde koene. Doe't er jierren letter, ûnderwilens blyn en yn 'e minnichte rekke, op syn libben weromblikte, sei Poppleton oer syn slotargumint yn 'e saak Standing Bear v. Crook: "Ik kin my gjin twa oeren wurk út myn libben tebinnenbringe, dêr't ik mei mear tefredenheid op weromsjoch." Poppleton kaam yn 1896 yn Omaha te ferstjerren yn 'e âlderdom fan 66 jier. Hy waard begroeven op it Prospect Hill Cemetery. Nei him binne yn Omaha in strjitte ferneamd (Poppleton Street) en in stedsblok (it Poppleton Block), dat opnommen is yn it Amerikaanske Nasjonaal Register fan Histoaryske Plakken.
It Sân 6
It Sân 6 is in ryksmonumint oan It Sân 6 op De Jouwer.
Ko-produksje
In ko-produksje ("ko-" betsjut "mei-") is in joint venture tusken ferskate bedriuwen by it meitsjen fan in produksje. De term wurdt hast útslutend brûkt yn 'e filmyndustry, de tillefyzjesektor en by de ûntwikkeling fan fideospultsjes. Dêrby giet it faak om ynternasjonale ko-produksjes, wêrby't bedriuwen út ferskate lannen belutsen binne. Ko-produksjes binne in manear om 'e finansiering fan in projekt dêr't hege kosten oan ferbûn binne, rûn te krijen. Boppedat wurde sa ek de risiko's fan in eventueel ferlies útsmaard oer ferskate bedriuwen. Oare foardielen binne dat bedriuwen fan inoars know-how leare kinne en dat de produksje troch belutsenens fan in bedriuw út in beskaat lân tagong kriget ta subsydzjes en de filmmerk fan dat lân.
Famyljefilm
De famyljefilm is in sjenre fan films dy't oars as bernefilms of jeugdfilms net spesjaal bedoeld binne foar in jongere leeftydsgroep, mar dy't wol gaadlik binne om troch bern sjoen te wurden. It kinne sawol dramafilms as komeedzjefilms wêze, hoewol't der frijwol altyd komyske eleminten yn ferwurke binne. Oer it algemien binne famyljefilms fierders spannend foar bern en ûnderhâldend foar folwoeksenen. De namme 'famyljefilm' wiist derop dat der mei it hiele gesin nei sjoen wurde kin. As typyske famyljefilms jilde in soad tekenfilms, lykas The Lion King (1994) en Shrek (2001), mar ek in protte 'gewoane' (live action) films, lykas Mary Poppins (1964), de Herbie-rige (fan 1968 ôf), Little Lord Fauntleroy (1980) en Free Willy (1993). In filmstudio dy't him by útstek talein hat op it meitsjen fan famyljefilms is it Amerikaanske Walt Disney Pictures. De oantsjutting 'Disney-film' is dêrtroch suver synonym wurden mei famyljefilm.
Grutte Priis Formule 1 fan Bachrein 2021
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Bachrein 2021 yn Sakhir op 28 maart 2021. It wie de earste race fan 22 races fan de Formule 1 yn 2021. Hy waard op it Bahrain International Circuit hâlden. De race waard hâlden oer 56 omgongen, op it 5,4 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 302,8 km kilometer. De plande 57 omgongen waarden net helle.
Kreisfreie Stadt
300px|thumb|Yn it giel binne alle Kreisfreie Städte yn Dútslân oantsjutten lang=de|thumb|left|Fertikale bestjoersstruktuer fan Dútslân In Kreisfreie Stadt, yn Baden-Wuertemberch in Stadtkreis neamd, is in grutte Dútske gemeente, dy't net by in Landkreis (distrikt) heart. In Landkreis is in part fan de bestjoerlike yndieling fan Dútslân. Ferskate grutte stêden yn Dútslân falle net ûnder in landkreis, kreis, maar fuort ûnder de dielsteat. Berlyn, Hamburch en Bremen mei Bremerhaven foarmje elts harren eigen steat. Yn Bremen foarmje Bremen en Bremerhaven elts in eigen gemeente.
Kriehûn
Kriehûn (Lakota: Kȟaŋǧí Šúŋka, útspr.: [kˣã'ʁi: 'ʃũ:ka]; Ingelske oersetting: Crow Dog; oan 'e Horse Stealing Creek (Montana), 1833 – Deadwood (Súd-Dakota), 1912) wie in haadman fan 'e Brulee-substamme fan 'e Lakota-Sû (Sioux), in Yndiaansk folk fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Hy is benammen bekend wurden as de moardner fan it opperhaad Bûnte Sturt.
Libben
Kriehûn waard yn 1833 berne yn wat no de Amerikaanske steat Montana is. Hy wie in omkesizzer fan Oerwinnende Bear, it Brulee-opperhaad waans dea troch de hân fan in Amerikaanske soldaat oft yn 1854 de oanlieding foarme foar it Grattan-bloedbad. Dêrby kamen 29 fan 'e 31 leden fan in Amerikaansk kavalerydetasjemint ûnder lieding fan luitenant John Lawrence Grattan om. Kriehûn wie ien fan 'e krigers dy't by dat gefjocht belutsen wiene. Letter wied er belutsen by de striid tsjin 'e Amerikanen yn 'e Oarloch fan Reade Wolk (1866-1868). Teffens focht er ûnder de Grutte Sû-Oarloch op 25 juny 1876 mei yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn, wêrby't in Yndiaanske koälysje fan Lakota, Noardlike Sjajinnen en Noardlike Arapaho it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer in ferpletterjende nederlaach tabrocht. Ek Kriehûn syn frou, Rint-mei-de-Stjerren, focht yn dy fjildslach mei.
Op 5 augustus 1881 skeat Kriehûn yn it Grutte Sû Reservaat fan Súd-Dakota it Brulee-opperhaad Bûnte Sturt dea (dy't trouwens hast tritich jier earder ek by it Grattan-bloedbad belutsen west hie). De eftergrûnen fan 'e moard binne noch altiten omstriden. Neffens ien lêzing, dy't bgl. troch Luther Standing Bear yn syn autobiografy My People the Sioux op 't aljemint brocht waard, soe Bûnte Sturt op it lêst fan syn libben waanwiis yn syn macht wurden wêze en de frou fan in mishipte man stellen hawwe. Doe't de opperhaden fan 'e Brulee oer de saak gear giene en Bûnte Sturt oarderen om 'e frou werom te jaan, soed er dat wegere hawwe, wylst er dêr oan taheakke hawwe soe dat it Amerikaanske regear efter him stie. Uteinlik soe de fete, nei lang trochattere te hawwen, útrûn wêze op 'e moard. In oare lêzing, dy't bgl. oanhelle wurdt yn it ferneamde skiedkundige wurk Bury My Heart at Wounded Knee, fan Dee Brown, wie dat Kriehûn in strieman foar de Amerikanen wie, dy't troch Bûnte Sturt út 'e wei te romjen de macht fan 'e opperhaden brekke woene.
Hoe dan ek, Kriehûn waard oppakt en berjochte troch in territoriale rjochtbank yn Deadwood, dy't him skuldich befûn oan moard en him ta de deastraf feroardiele. Dat fûnis waard lykwols weromdraaid troch it Amerikaanske Heechgerjochtshôf, om't de rjochtbank fan Deadwood gjin jurisdiksje hie yn in Yndianereservaat. (Dat wie in wichtige útspraak, dy't foar it earst dúdlik makke dat de Yndiaanske stammen yn 'e Feriene Steaten harren soevereiniteit beholden hiene doe't se har ûnder it reservaatsysteem deljûn hiene.) Kriehûn moast doe frijlitten wurde, en hy kearde werom nei it Grutte Sû Reservaat, dêr't er him yn lettere jierren ynliet mei de geastedûnsbeweging, in nije synkretistyske godstsjinst dy't it kristendom mei de lânseigen natoerreligyen fan 'e Yndianen fermong. Nei't it Grutte Sû Reservaat yn 1889 opdield waard, libbe Kriehûn noch jierren yn it Rosebud Reservaat. Hy stoar yn 1912 yn Deadwood.
Oergongskalinder foar 1923 (Grikelân)
Dit is de oergongskalinder foar 1923 fan Grikelân (útsein Athos).
Skylark Award
De Skylark Award, offisjeel de Edward E. Smith Memorial Award for Imaginative Fiction, is in priis dy't ienris yn it jier útrikt wurdt troch de New England Science Fiction Association (NESFA). De winner fan 'e priis is immen dy't nei miening fan 'e leden fan 'e NESFA in bydrage fan belang levere hat oan 'e literêre science fiction. De priis is ferneamd nei de auteur E.E. Smith, ien fan 'e grûnlizzers fan it science fiction-sjenre, en dy syn Skylark-rige.
De útrikking fan 'e Skylark Award, dy't foar it earst plakfûn yn 1966, wurdt ferrjochte op 'e jierlikse Boskone-konvinsje fan 'e NESFA, dy't yn febrewaris holden wurdt yn Boston. Allinne yn 1971 is de útrikking oergien. Under de skriuwers, útjouwers en oaren dy't de priis yn it ferline wûn hawwe, binne: Isaac Asimov (1967), Larry Niven (1973), Anne McCaffrey (1976), Andre Norton (1983), C.J. Cherryh (1988), Orson Scott Card (1992), Tom Doherty (1993), George R.R. Martin (2004), Terry Pratchett (2009) en Lois McMaster Bujold (2011).
Hanneling fan Petrus
De Hanneling fan Petrus (net te betiizjen mei de Hannelingen fan Petrus, dat in hiele oare tekst is), is in algemien as apokryf beskôge kristlike religieuze tekst, besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel. It is in koart geskrift dat oerlevere is yn 'e fyfde-iuwske Codex Berolinensis.
Ynhâld
De Hanneling fan Petrus giet oer de dochter fan 'e apostel Petrus, dat oars in tsjep jongfaam is, mar fan wa't de iene side fan har lichem alhiel te teskronfele en ferlamme is. As in mannichte lju, mei dêrûnder withoefolle blinen, dôven en lammen dy't troch Petrus genêzen binne, witte wol wêrom't er syn eigen dochter net better makket, fertelt er harren dat it fanke sûn berne wie, mar dat se sa kreas fan stal wie, dat mannich in man troch har yn ferlieding kaam. Doe't se tsien jier wie, seach in ryk man dy't fan Ptoleméus hiet, har tegearre mei har mem baaien. Dêrop liet er har ophelje om har ta frou te nimmen. Dan ûntbrekt der in part fan 'e tekst, mar út 'e rest fan it ferhaal kin men opmeitsje dat it fanke troch in wûnder fan God ynfalide makke waard, sadat Ptoleméus net mear yn ferlieding brocht waard. Om't God har sa fan besmoarging rêden hat, kin Petrus dêr net tsjinyn gean en har genêze.
De Hanneling fan Petrus is inkeld yn namme ferbûn mei de Petrus út it Nije Testamint. It draacht in karakteristyk ekstreme foarm út fan 'e kultus dy't yn 'e troch manlju dominearre fiifde-iuwske kristlike tsjerke om 'e fammesteat hinne ûntstie, mei it idee dat it better is om ynfalide en faam te wêzen as sûn en "besmoarge".
My Life in Ruins
My Life in Ruins is in Amerikaansk-Gryksk-Spaanske romantyske komeedzje út 2009 ûnder rezjy fan Donald Petrie, mei yn 'e haadrollen Nia Vardalos en Richard Dreyfuss. De titel is in wurdboarterij en kin sawol "Myn Libben Ferrinnewearre" as "Myn Libben mank de Ruïnes" betsjutte. It ferhaal giet oer in Amerikaanse dy't nei Grikelân gie om oan in universiteit te wurkjen, mar ûntslein waard en oan 'e slach gien is as reisliedster. Se hat it idee dat har libben net djipper sinke kin, mar blykt dêrmei op ferskillende manear mis te wêzen. De filmkritisy moasten net folle fan My Life in Ruins hawwe, en yn 'e bioskopen die de film it likemin goed.
Plot
Georgia har baas, Maria, wol eins wol fan har ôf om't de toeristen út har groep eltse kear tige ûntefreden oer har binne en har saai fine. Dêrom dielt se by Georgia har groep hieltyd de ferfelendste lju yn: de ûnfersteanbere Austraaljers, de ûnútsteanbere Ingelsen, de arrogante en ûnwittende Amerikanen, de yrritante grapjassen, de gleie skieden froulju en de krebintige âlderein. De 'bettere' toeristen, lykas de Kanadezen, fan wa't eltsenien wit dat it de meast beleefde minsken fan 'e wrâld binne, geane altyd nei Georgia har glûpske kollega Nico.
Foarôfgeande oan in nije toer slút Nico mei Maria in ûnderhânske oerienkomst dat er opslach krije sil as er derfoar soarget dat Georgia út eigen beweging ûntslach nimt. Georgia, dy't dêr neat fan wit, kriget te hearren dat har fêste bussjauffeur ferwûne rekke is by in ferkearsûngemak. Dêrom wiist Maria har in nije sjauffeur ta, Poupi Kakas, in grutte keardel mei lang hier en in grut burd, dy't (tinkt Georgia) net iens Ingelsk sprekt.
De nije toer begjint troch de net sa subtile sabotaazje fan Nico noch minder as Georgia har oare toers. De airconditioning yn 'e rynkranke touringcar wurket net, de toeristen hawwe gjin belangstelling foar wat Georgia harren fertelle wol en der is in allinnich reizgjende âldere Amerikaan, Irv Giddeon, dy't oan 'e rinnende bân flauwe grapkes makket en alles mei de gek beslacht. Under iten beklaget Georgia har oer har libben by Poupi, en om't dy har dochs net ferstiet, luchtet se har hert ek oer har sekslibben (of gebrek dêroan). Georgia skammet har dea as blykt dat Poupi wol deeglik Ingelsk sprekt en alles ferstien hat dat se sei. Neitiid lit er ferskate kearen in blomke foar har efter, mar Georgia mient mar dat dy blomkes komme fan Marc Mallard, ien fan 'e toeristen.
Dy jûns blykt dat de groep fan Nico foar de nacht yn in nij hotel ûnderbrocht wurdt wylst Georgia mei har groep nei in suterich hoteltsje yn in sydstrjitte dirigearre wurdt. As Georgia har by de wurklikheid delleit en sels mar nei har hotelkeamer sil, blykt de lift stikken te wêzen, en de resepsjonist wegeret har te helpen om't er nei de tillefyzje sit te sjen. Tsjin 'e tiid dat se alle treppen beklommen hat, is sa des duvels dat se Poupi it mannewaar opseit oer alles dat der mis is mei Grikelân. Op har keamer skillet se Maria op om protest oan te tekenjen tsjin 'e gong fan saken. Har baas negearret har arguminten lykwols. Dêrop skriuwt Georgia foar it op bêd gean in brief wêryn't se ûntslach nimt sadree't dizze toer foarby is. De oare moarns freget se de resepsjonist om it brief foar har op 'e post te dwaan, mar de ûnhandige knoffel griemt der in kop kofje oerhinne ear't er dat docht.
Underwilens hat Poupi syn burd (ien fan Georgia har kritykpunten fan 'e foargeande jûns) ôfskeard. Georgia merkt it lykwols net iens, mei't se noch altyd baalt as in stekker. Dy deis ferliest se har selsbehearsking mei Irv Giddeon. As er it deroer hat dat er foarhinne altyd mei syn frou op fakânsje gie, seit se dat se wol begrypt dat syn frou net mear mei him op 'en paad wol. Sadree't de wurden har ta de mûle útkomme, beseft se dat Irv syn frou net mear meigiet om't er widner is. Georgia kin wol troch de grûn en ûntskuldiget har fuortendaliks. Dy middeis, yn Olympia, siket se Irv op as dy him stil yn in hoekje fan 'e ruïnes weromlutsen hat. Se ûntskuldiget har nochris en se lizze harren skeel by. Se reitsje oan 'e praat en hy leit har út wêrom't se gjin bân mei har toergroepen krije kin: om't se de toeristen ferfelende minsken fynt en in hekel oan har baan hat. Sokke gefoelens lekke troch yn har omgong mei de lju, dy't dêrtroch ôfheakje. Hy jout har rie oer hoe't se har ferhalen oer de Grykske Aldheid ynteressanter meitsje kin foar lju dy't gjin studinten oan in universiteit binne.