cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bad Santa 2
Distribúsje
De distribúsje fan Bad Santa 2 waard yn 'e Feriene Steaten en Kanada fersoarge troch Broad Green Pictures en yn it Feriene Keninkryk troch Entertainment One. Yn oare lannen en territoaria wie Sony Pictures Worldwide Acquisations de distributeur. De film gie op 15 novimber 2016 yn New York yn premiêre, en iepene dêrnei op 23 novimber yn 'e Amerikaanske bioskopen.
Robert De Niro
Jonkheid en oplieding
Robert De Niro waard yn 1943 berne yn 'e wyk Greenwich Village, yn 'e borough Manhattan fan 'e stêd New York. Hy wie it ienlingsbern fan Robert De Niro sr. en dy syn frou Virginia Admiral, dy't allebeide keunstskilders wiene. (Skilderijen fan syn heit meitsje tsjintwurdich diel út fan ferskate museumkolleksjes, wêrûnder dy fan it Metropolitan Museum of Art yn New York.) Oan syn heite kant hat De Niro benammen Italjaansk en ek wat Iersk bloed, wylst er oan syn memme kant fan mingd Nederlânsk, Ingelsk, Frânsk en Dútsk etnysk komôf is.
Bad Santa 2
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Bad Santa 2 oer it algemien negative resinsjes. Sa parte Alex Welch fan IGN de film in 5 ta op in skaal fan 1 oant 10, en skreau dat Bad Santa 2 "net folle docht om de noasje út te bannen dat de measte ferfolchfilms simpelwei ûnnedich binne." Yn 'e New York Post omskreau Kyle Smith de film as "fulgêr, aaklik en oanstjitjaand, mar hy hat ek negative aspekten". Ben Kenigsberg fan The New York Times hie ek net folle op mei Bad Santa 2, al priizge er it aktearjen fan Kathy Bates. Op MTV wiisde Amy Nicholson derop dat de film "kryst net hatet", en dat er better Badly Traumatized Santa ("Slim Traumatisearre Krystman") hjitte kinne soe.
Robert De Niro
Jonkheid en oplieding
Syn âldelju, dy't mei inoar yn 'e kunde kommen wiene doe't se beiden in kursus skilderkeunst fan Hans Hoffmann yn Provincetown (Massachusetts) folgen, skieden doe't de lytse Robert De Niro noch mar in pjut fan twa jier wie. De oanlieding dêrfoar wie it út 'e kast kommen fan Robert De Niro sr. as homoseksueel. Mei't syn mem in ateïst wie, en syn heit in ôffallige roomse, wie De Niro net doopt, mar doe't syn âldelju yn skieding leine, útfanhuze er by syn goedroomske pake en beppe oan heitekant, dy't him temûk en tsjin 'e mei klam útsprutsen winsk fan syn âlden dochs noch dope lieten.
Bad Santa 2
Resultaat
Bad Santa 2 brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $17,8 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $5,4 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $23,2 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $26 miljoen betsjut dat in ferlies fan $2,8 miljoen, dêr't de marketingkosten nochris oerhinne komme.
Robert De Niro
Jonkheid en oplieding
De Niro waard troch syn allinnichsteande mem grutbrocht yn 'e buerten Greenwich Village en Little Italy fan Manhattan. Hy gie earst nei PS 41, in iepenbiere legere skoalle, mar folge de lêste pear jier fan syn leger ûnderwiis oan 'e Elisabeth Irwin High School, in priveeskoalle. Neitiid waard er foar de middelskoalle akseptearre oan 'e High School of Music and Art, mar dêr wied er mar in koart skoftsje foar't er fan skoalle feroare en de middelskoalle ôfmakke oan 'e iepenbiere Charles Evan Hughes Junior High School. It middelber ûnderwiis folge De Niro oan 'e priveeskoallen de McBurney School en de Rhodes Preparatory School, hoewol't er by gjinien fan beiden in diploma behelle.
Yn dy tiid hie De Niro yn syn buert de bynamme Bobby Milk ("Bobby Molke") omreden fan syn ljochte hûdskleur. As opslûpen jonge hong er om mei in groep strjitbern yn Little Italy, fan wa't guon libbenslange freonen fan him waarden. De Niro makke syn debút as akteur mei tsien jier, doe't er de Leffe Liuw spile yn in skoalleproduksje fan The Wonderful Wizard of Oz, fan L. Frank Baum. De Niro hie aardichheid oan aktearjen, mei't er gjin lêst hie fan syn karakteristike skrutenens as er him yn in rol ynlibbe. Om't er fassinearre rekke troch it medium film gied er mei sechstjin jier fan skoalle om in aktearkarriêre nei te stribjen. Neitiid folge er aktearlessen oan sawol de HB Studio, it Stella Adler Konservatoarium as de Actors Studio fan Lee Strasberg.
Iere jierren
De Niro makke syn debút as filmakteur yn 1963, doe't er tweintich jier wie, mei de rol fan Cecil yn The Wedding Party, fan regisseur Brian De Palma. Dy film waard lykwols pas útbrocht yn 1969. De earste rol dêr't er foar it filmpublyk yn te sjen wie, wie sadwaande dy fan 'e omkesizzer yn 'e koarte film Encounter, út 1965. Yn 'e twadde helte fan 'e 1960-er jierren hie De Niro figuranteroltsjes yn Three Rooms in Manhattan (1965) en Les Jeunes Loups (1968), in lyts roltsje yn Greetings (1968) en de titelrol yn Sam's Song (1969).
Nei't The Wedding Party einlings útkommen wie, spile De Niro yn 1970 de rol fan 'e histoaryske krimineel Lloyd Barker yn 'e film Bloody Mama, fan regisseur Roger Corman. Ek wied er te sjen yn 'e komeedzjefilm Hi, Mom! Nei The Wedding Party en Greetings wie dat de trêde film fan De Palma dêr't De Niro oan meiwurke, en foar elts fan dy projekten krige er mar $50 betelle. Yn 1971 hie De Niro byrollen yn 'e films Jennifer on My Mind, Born to Win en The Gang That Couldn't Shoot Straight. Hy wûn yn 1973 syn earste bekendheid by it bioskooppublyk mei syn rol as in stjerrende honkballer yn Bang the Drum Slowly. Datselde jiers begûn er ek syn langjierrige gearwurking mei regisseur Martin Scorsese, mei syn rol fan Johnny Boy Civello yn 'e film Mean Streets.
Trochbraak en heechtijdagen
De grutte trochbraak kaam foar De Niro yn 1974, doe't er de rol fan 'e maffiabaas Vito Corleone op jongere jierren spile yn flashbacks yn 'e film The Godfather Part II, fan regisseur Francis Ford Coppola. Dy film wie in ferfolch op it mei in Oscar foar bêste film bekroande The Godfather, út 1972. De Niro hie foar The Godfather audysje dien foar mar leafst fjouwer rollen (dy fan Sonny Corleone, Michael Corleone, Carlo Rizzi en Paulie Gatto), mar Coppola fûn net ien fan dy rollen rjocht gaadlik foar him. De regisseur hie him lykwols ûntholden en frege him twa jier letter foar The Godfather Part II. Foar syn optreden yn dy film waard De Niro nominearre foar in BAFTA foar bêste nijynkommeling, en boppedat wûn er in Oscar foar bêste byrol fan in akteur. Dy priis moast op 'e útrikking troch Coppola yn ûntfangst nommen wurde, om't De Niro der sels net by wie. Hy wie de earste akteur ea dy't in Oscar wûn foar in rol wêryn't er foar it meastepart in oare taal as it Ingelsk spriek (te witten: Sisyljaansk). Hy en Marlon Brando, dy't in Oscar foar bêste akteur wûn foar syn rol fan Vito Corleone yn The Godfather, binne de iennichste akteurs dy't in Oscar foar deselde rol wûn hawwe (hoewol net yn deselde film).
Nei The Godfather Part II spile De Niro yn 1976 op 'e nij ien fan 'e wichtichste rollen út syn karriêre, nammentlik dy fan Travis Bickle yn 'e psychologyske skriller Taxi Driver. Foar dy film wurke er op 'e nij gear mei regisseur Martin Scorsese. Om him op 'e rol fan Bickle ta te rieden, frege De Niro echt in taksyfergunning oan en makke er nei't it skynt in skoftke wurkdagen fan tolve oeren as taksysjauffeur yn New York. De rol fan Bickle wurdt noch altyd sjoen as ikoanysk, benammen de "You talkin' to me?"-monolooch, dy't letter withoefolle kearen imitearre is. Eins stie dy net yn it senario fan 'e film, mar kaam fierhinne fuort út ymprovisaasje fan De Niro. Foar syn oprtreden yn Taxi Driver waard De Niro nominearre foar in Oscar, in Golden Globe en in BAFTA, allegear yn 'e kategory bêste akteur.
Nicholas Pocock
thumb|261px|The Defence yn de seeslach op de 13e Prairial fan de HMS Pegasus ôf sjoen thumb|261px|right|Pocock's skilderij fan de [[Seeslach by Kopenhagen]] Nicholas Pocock (Bristol, 2 maart 1740 - Maidenhead 9 maart 1821) wie in Britsk keunstskilder, ferneamd fan syn detaillearre marines fan seeslaggen yn de gloarjeperioade fan de sylfeart.
Robert De Niro
Trochbraak en heechtijdagen
Yn 1976 wie De Niro ek te sjen yn 1900 en The Last Tycoon. 1900 (útspr.: Novecento) is in Italjaanske film fan regisseur Bernardo Bertolucci oer it libben yn Itaalje foarôfgeande oan 'e Twadde Wrâldoarloch, sjoen troch de eagen fan twa freonen út folslein ferskillende maatskiplike klassen. De dramafilm The Last Tycoon waard regissearre troch Hollywoodleginde Elia Kazan, dy't neitiid yn in fraachpetear fertelde dat De Niro "hast alles wol dwaan woe om súkses te hawwen." Sa foel er foar syn rol yn The Last Tycoon ôf fan 77 oant 58 kg. Neffens Kazan wie De Niro de iennichste akteur mei wa't er ea gearwurke hie, dy't him frege oft se op snein ek trochgean koene mei repetearjen. De Niro waard foar syn rol fan Monroe Stahr yn The Last Tycoon troch de filmkritisy fan alle kanten tajubele, mar de film flopte yn 'e bioskopen.
It folgjende filmprojekt fan De Niro wie de musical New York, New York (1977), fan Martin Scorsese, dêr't er foar nominearre waard foar in Golden Globe foar bêste akteur yn in musical of komeedzje. Dêrnei folge yn 1978 it oarlochsdrama The Deer Hunter, fan regisseur Michael Cimino, oer de Fjetnamoarloch en de psychologyske swierrichheden dêr't oarlochsfeteranen mei te krijen hawwe. Foar syn rol fan feteraan Michael Vronsky waard De Niro op 'e nij nominearre foar de Oscar, Golden Globe en BAFTA foar bêste akteur. It wie De Niro dy't by Cimino aktrise Meryl Streep oanrette foar de rol fan 'e freondinne fan Vronsy, nei't er har yn in toanielstik sjoen hie. Akteur John Cazale, dy't yn The Godfather de rol fan Fredo Corleone spile hie, wie al cast foar in rol yn The Deer Hunter doe't by him in terminale foarm fan kanker ûntdutsen waard. Dêrop besleaten de produsinten him út syn rol te setten om't it tefolle kostje soe om foar him in syktekostefersekering ôf te sluten. De Niro betelle de fersekeringskosten doe út eigen bûse.
Nicholas Pocock
Libben en wurk
Nicholas Pocock wie de soan fan in matroas. Hy keas itselde berop en waard gesachfierder op in keapfardijskip doe't er amper 26 jier wie. Yn syn libben op see waard er in betûft keunstner en makke tekeningen fan skippen en kusten foar syn lochboeken. Syn wurkjouwer, Richard Champion krige yn 1778 finansjele swierrichheden doe't de Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch in funeste ynfloed op de trans-Atlantyske hannel krigen hie. Pocock keas foar fêstichheid en lei him folslein op de skilderkeunst ta. Sir Joshua Reynolds trune him yn in brief oan om syn talint fierder te ûntjaan. Dat hie fan gefolgen dat in ier wurk fam him, A View of Redcliff Church from the Sea Banks, yn 1782 yn de Royal Academy of Arts útstald waard.
Hy krige opdracht om in rige skilderijen te meitsjen om de oerwinning fan George Rodney yn de slach by de Saintes yn 1782 te ferivigjen. Yn 1789 ferfear er nei Londen dêr't syn namme hieltyd mear klank krige en syn kunde him fierder útwreide. Samuel Hood wie ûnder de yndruk fan syn wurk en kening George III beneamde him ta marineskilder fan it hof.
Robert De Niro
Trochbraak en heechtijdagen
Yn 1980 wurke De Niro op 'e nij gear mei Martin Scorsese, doe't er yn it troch dyselde regissearre biografysk sportdrama Raging Bull de rol fan bokser Jake LaMotta spile. Nei ferskate kearen foar de priis nominearre west te hawwen, wûn De Niro mei de rol fan LaMotta einlings de Oscar foar bêste akteur. Dêropta wûn er ek de Golden Globe foar bêste akteur yn in dramafilm en waard er nominearre foar in BAFTA Award foar bêste akteur.
Nicholas Pocock
Libben en wurk
Pocock bestege in protte tiid oan ûndersyk nei syn ûnderwerp en prate mei omstanners oer it waar, de wynrjochting, de posysje en de steat fan harren skip. Hy wie derby doe't de seeslach op de 13e Prairial (Ingelsk: Glorious First of June) yn 1794 útfjochte waard, oan board fan it fregat HMS Pegasus.
In 1817 ferfear er fan Londen nei Raymead ûnder Maidenhead om by syn âldste soan Isaäc te wenjen. Dêr kaam er fjouwer jier letter te ferstjerren.
Robert De Niro
1980-er jierren
Om't De Niro noed krige dat er typecast drige te wurden foar maffiarollen, begûn er yn 'e 1980-er jierren aktyf nei oarsoartige rollen te sykjen. Yn 1981 spile er de roomske preester Des Spellacy yn neo-noirfilm True Confessions, en yn 1983 wied er as de mislearre komyk Rupert Pupkin te sjen yn 'e swarte komeedzje The King of Comedy, op 'e nij in film fan Martin Scorsese. Foar dy rol waard er wer nominearre foar in BAFTA Award foar bêste akteur. Yn 1984 wied er lykwols op 'e nij te sjen as krimineel yn 'e misdiefilm Once Upon a Time in America, fan regisseur Sergio Leone. Yn 'e midden fan 'e 1980-er jierren spile De Niro yn it romantysk drama Falling in Love (1984), mei Meryl Streep, de dystopyske science fiction-film Brazil (1985), mei Katherine Helmond en Bob Hoskins, en de histoaryske dramafilm The Mission, mei Jeremy Irons.
De Niro waard nominearre foar in Saturn Award foar bêste byrol fan in akteur foar syn rol yn 'e psychologyske horrorfilm Angel Heart, út 1987, mei Mickey Rourke, Lisa Bonet en Charlotte Rampling. Datselde jiers fertolke er de rol fan gangster Al Capone yn 'e plysjefilm The Untouchables, mei Kevin Costner en Sean Connery. Teffens wie De Niro yn 1987 foarsitter fan 'e sjuery op 'e fyftjinde edysje fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Moskou. Yn 'e aksjekomeedzje Midnight Run (1988), mei Charles Grodin en Yaphet Kotto, spile er de opjage preemjejager Jack Walsh, in rol wêrfoar't er nominearre waard foar in Golden Globe foar bêste akteur yn in musical of komeedzje. Oare films fan De Niro út 'e ein fan 'e 1980-er jierren wiene de dramafilm Jacknife (1989), mei Ed Harris, de komeedzje We're No Angels (1989), mei Sean Penn en Demi Moore, en de romantyske film Stanley & Iris (1990), mei Jane Fonda.
Nicholas Pocock
Libben en wurk
Pocock boaske oan Ann Evans út Bristol yn 1780; sy krigen acht bern.
Twa fan syn pakesizzers, Alfred Downing Fripp en George Arthur Fripp, wiene ek keunstners.
Robert De Niro
1980-er jierren
Yn 1988 frege Martin Scorsese De Niro foar de rol fan Jezus Kristus yn syn film The Last Temptation of Christ, mar De Niro hie dêr gjin belangstelling foar. Doe't er dêr letter yn in fraachpetear nei frege waard, antwurde er: "The Last Temptation wie wat dêr't ik nea gjin ynteresse foar hie om yn te spyljen. Mar ik haw wol tsjin [Scorsese] sein: 'Ast echt in probleem hast, ast echt wolst dat ik it doch, en hast ferlet fan my, dan doch ik it. Ast mei de rêch tsjin 'e muorre stietst en gjin oare útwei sjochst, docht ik it, by wize fan freonetsjinst. […] Ik hie der gjin belangstelling foar om Kristus te spyljen. It is krekt as it spyljen fan Hamlet. Ik woe it gewoan net dwaan. Marty en ik hawwe it deroer hân. We dogge guon dingen tegearre om't we graach mei-inoar wurkje meie, mar ek om ferskillende redens. Ik haw myn redens as akteur, hy sines as regisseur. Dat is ek mar it bêste."
1990-er jierren
Yn 1990 hie De Niro twa fan syn bekendste rollen, dy fan Jimmy the Gent Conway yn Scorsese syn misdiefilm Goodfellas, en dy fan 'e út syn koma ûntwekjende pasjint Leonard Lowe yn 'e dramafilm Awakenings, fan regisseur Penny Marshall. Foar syn optreden yn Goodfellas waard er nominearre foar in BAFTA foar bêste akteur, en foar syn rol yn Awakenings, wêrfoar't er gearwurke mei Robin Williams yn 'e rol fan dokter Malcolm Sayer, waard er nominearre foar in Oscar foar bêste akteur. Nei in rol as in foar kommunistyske sympatyen ferfolge regisseur yn 'e histoaryske dramafilm Guilty by Suspicion (1991) spile De Niro in brânûndersiker yn 'e brânwachtskriller Backdraft (1991). Datselde jiers wied er ek te sjen as de sadistyske eks-detinearre Max Cady, yn Scorsese syn psychologyske skriller Cape Fear, mei Nick Nolte en Jessica Lange. Foar dy rol waard De Niro op 'e nij nominearre foar in Oscar en in Golden Globe foar bêste akteur. Nei't it skynt betelle er in toskedokter tûzenen dollars om syn gebit der min fersoarge útsjen te litten, en liet er syn tosken neitiid troch deselde toskedokter foar noch mear jild wer yn 'e âlde (fersoarge) steat werombringe.
De Niro spile yn 1992 yn it komeedzjedrama Mistress en de misdiefilm Night and the City, en yn 1993 yn it komeedzjedrama Mad Dog and Glory en it coming-of-agedrama This Boy's Life. Op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje fan 1993 waard him foar syn oeuvre de Gouden Eareliuw takend. Om dy tiid hinne waard him de rol fan 'e psychoatyske moardner Mitch Leary oanbean yn 'e aksjefilm In the Line of Fire. Yn dy film soe De Niro de tsjinspiler west hawwe fan Clint Eastwood, dy't in agint fan 'e Secret Service spile. Hy moast it oanbod lykwols ôflslaan om't er oare ferplichtings hie, en as gefolch dêrfan waard Leary spile troch John Malkovich, dy't der in Oscar-nominaasje foar yn 'e wacht sleepte. De oare ferplichtings fan De Niro hiene te krijen mei de dramafilm A Bronx Tale, dêr't er net inkeld as haadrolspiler, mar ek as regisseur en filmprodusint by belutsen wie. Hy stimde deryn ta om 'e rezjy fan 'e film te dwaan nei't er in ienmanstoanielstik fan 'e senarioskriuwer Chazz Palminteri op Broadway sjoen hie. Yn A Bronx Tale spile De Niro in bussjauffeur dy't wrakselet om syn soan út 'e klauwen fan in pleatslike gangster te hâlden.
Yn 1994 wie De Niro te sjen yn 'e rol fan it meunster fan Frankenstein yn 'e horrorfilm Mary Shelley's Frankenstein, fan regisseur Kenneth Branagh. Hy wie ek as produsint yn dy film behelle, en krige foar syn rol in nominaasje foar in Saturn Award foar bêste byrol fan in akteur. Nei in nije gearwurking mei Martin Scorsese foar de misdiefilm Casino, yn 1995, mei Joe Pesci en Sharon Stone, wie De Niro datselde jiers ek te sjen yn 'e skriller Heat, fan Michael Mann. Dêryn wurke er foar it earst gear mei syn freon Al Pacino (hoewol't se allebeide yn The Godfather Part II spile hiene, wiene se dêr nea yn deselde sêne te sjen). Yn 'e midden fan 'e 1990-er jierren wie De Niro te sjen yn One Hundred and One Nights (1995), The Fan (1996) en Sleepers (1996). Foar syn rol yn Marvin's Room, út 1996, waard er mei syn tsjinspilers nominearre foar in Screen Actors Guild Award foar bêste cast. Yn 1997 waard De Niro as ridder (chevalier) opnommen yn it Frânske Légion d'Honneur. Dat jiers spile er yn it misdiedrama Cop Land, fan regisseur James Mangold, mei Sylvester Stallone en Harvey Keitel, en yn 'e misdiefilm Jackie Brown, fan regisseur Quentin Tarantino, mei Pam Grier, Samuel L. Jackson, Michael Keaton, Bridget Fonda en Robert Forster.
Yn 'e twadde helte fan 'e 1990-er jierren spile De Niro yn 'e politike parody Wag the Dog (1997), de modernisearre literêre ferfilming fan Charles Dickens syn Great Expectations (1998), en de aksjeskriller Ronin (1998), foar't er yn 1999 in protte súkses hie mei de komeedzjefilm Analyze This. Dêryn sette er mei de rol fan Paul Vitti it karikatuer fan in maffiabaas del, mei Billy Crystal yn 'e rol fan syn folle pleage mar yntimidearre psychiater. Foar syn optreden yn Analyze This waard De Niro nominearre foar in Golden Globe foar bêste akteur yn in musical of komeedzje. De film wie sa súksesfol dat der yn 2002 in ferfolch op makke waard, mei as titel Analyze That, wêryn't De Niro en Crystal op 'e nij yn deselde rollen te sjen wiene. Yn 1999 spile De Niro ek yn 'e misdiekomeedzje Flawless.
2000-er jierren
Yn 2000 spile De Niro yn trije films: de mingde live action-animaasjefilm The Adventures of Rocky and Bullwinkle, en fierders Men of Honor en Meet the Parents. Yn 'e biografyske film Men of Honor, oer it libben fan Carl Brashear, de earste Afro-Amerikaan dy't masterdûker by de Amerikaanske Marine waard, fertolke De Niro de byrol fan sersjant-majoar Billy Sunday. Foar dy rol waard er nominearre foar in Satellite Award foar bêste byrol fan in akteur. Yn 'e komeedzjefilm Meet the Parents wie De Niro de tsjinspiler fan Ben Stiller, as Jack Byrnes, in stiif en strang âld-CIA-man dy't fuortendaliks in hekel hat oan Stiller syn personaazje Greg Focker. Focker, oan 'e oare kant, de oansteande brêgeman fan Byrnes syn dochter, is der alles oan gelegen om in wyt fuotsje te heljen by syn skoanheit, wat liedt ta in opienfolging fan brike foarfallen. De Niro wie by Meet the Parents ek belutsen as filmprodusint, en hy waard foar syn rol fan Byrnes fannijs nominearre foar in Golden Globe foar bêste akteur yn in musical of komeedzje. De film wie sa súksesfol, dat der noch twa ferfolgen op makke waarden: Meet the Fockers, út 2004, wêryn't Byrnes en de frou mei de bern op besite geane by Greg Focker syn hippy-âlden, spile troch Barbra Steisand en Dustin Hoffman, en Little Fockers, út 2010, wêryn't Byrnes leare moat om te gean mei it feit dat er no pake is.
Yn 'e earste helte fan 'e 2000-er jierren wie De Niro fierders te sjen yn 15 Minutes (2001), The Score (2001), Showtime (2002) mei as tsjinspiler Eddie Murphy, City by the Sea (2002), Godsend (2004) en Hide and Seek (2005). Yn 'e animaasjefilm Shark Tale, út 2004, liende er syn stim as stimakteur oan it maffiabaas-eftige personaazje Don Lino, en yn The Bridge of San Luis Rey, ek út 2004, spile er de aartsbiskop fan Lima. Ek presintearre er 9/11, in dokumintêre út 2002 oer de oanslaggen fan 9/11 op it World Trade Center yn New York. Dy film wie gearstald út opnamen makke troch de Frânske bruorren Jules en Gédéon Naudet fan it wurk fan 'e leden fan 'e New Yorkske brânwacht ûnder en nei ôfrin fan 'e oanslaggen.
De Niro moast yn 2005 ta syn eigen djippe teloarstelling de haadrol yn 'e misdiefilm The Departed ôfslaan om't er doe djip behelle wie yn it meitsjen fan 'e spionaazjefilm The Good Shepherd (2006), mei Matt Damon en Angelina Jolie. Yn dy film, dy't er sels ek regissearre en produsearre, wurke De Niro ek wer gear mei Joe Pesci, dy't er earder al as tsjinspiler hân hie yn Raging Bull, Once Upon a Time in America, Goodfellas, A Bronx Tale en Casino. Foar syn rol fan generaal Bill Sullivan yn The Good Shepherd wûn De Niro mei de oare akteurs yn 2007 op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Berlyn de Sulveren Bear foar bêste cast. Dêrnjonken waard de film sels nominearre foar in Gouden Bear (foar bêste film). Fierders wurke De Niro yn 2006 as stimakteur ek mei oan 'e tekenfilm Arthur and the Invisibles, fan regisseur Luc Besson.
Yn juny 2006 skonk De Niro syn persoanlike filmargyf mei skripts, kostúms en rekwisiten oan it Harry Ransom Center fan 'e Universiteit fan Teksas te Austin. Fan 27 april 2009 ôf wie de kolleksje dêr te besichtigjen foar it publyk. Yn 2007 spile De Niro yn 'e romantyske fantasyfilm Stardust, mei Claire Danes, Charlie Cox, Peter O'Toole en Sienna Miller, en yn 2008 wied er mei Al Pacino te sjen harren twadde filmprojekt tegearre, de plysjefilm Righteous Kill. Fierders hied er yn 'e twadde helte fan 'e 2000-er jierren rollen yn 'e satire What Just Happened (2008) en it drama Everybody's Fine (2009).
Lettere jierren
Yn 2012 pikte it Amerikaanske tillefyzjenetwurk de pilotôflevering fan 'e tillefyzjesearje NYC 22 op, dy't De Niro produsearre hie. It ûnderwerp dêrfan wie rekruten by it New York Police Department, mar de searje waard al nei fjouwer ôfleverings stopsetten omreden fan ôffallende sjochsifers. Films fan De Niro dy't yn 2012 útkamen, wiene Being Flynn, Red Lights, Freelancers en Silver Linings Playbook. Fral dy lêste film krige in soad lof fan 'e filmkritisy, en De Niro waard foar syn optreden as Pat Solitano sr. nominearre foar in Oscar, in Screen Actors Guild Award en in Satellite Award foar bêste byrol fan in akteur, wylst alle akteurs mei-inoar ek nochris nominearre waarden foar in Screen Actors Guild Award foar bêste cast. Yn 'e folgjende pear jier wie De Niro te sjen yn 'e films The Big Wedding, Killing Season, The Family, Las Vegas, American Hustle en Grudge Match (allegear yn 2013) en The Bag Man (2014).
Yn it mei mylde humor ôfmakke komeedzjedrama The Intern, fan regisseur Nancy Meyers, spile De Niro yn 2015 in pinsjonearre widner op jierren dy't by in moadebedriuw as stazjêr oan it wurk giet. Syn tsjinspylster yn dy film wie Anne Hathaway yn 'e rol fan syn jonge froulike baas, mei wa't er tige goed gearwurke, sa wie de ienriedige miening fan 'e filmkritisy. Yn 2015 wie De Niro ek te sjen as himsels yn 'e koarte film The Audition, fan Martin Scorsese. Fierders hied er datselde jiers in rol yn 'e heistfilm Heist en it komeedzjedrama Joy. Yn 2016 spile De Niro yn 'e gross-outkomeedzje Dirty Grandpa in gleie âld-kommando dy't syn naïve pakesizzer op sleeptou nimt om efter de fammen oan. Ek wied er dat jiers te sjen yn it biografyske boksdrama Hands of Stone (as bokstrainer Ray Arcel) en yn it komeedzjedrama The Comedian. Fierders krige er fan presidint Barack Obama yn 2016 de Presidinsjele Frijheidsmedalje opspjelde, de heechste boargerlike ûnderskieding fan 'e Feriene Steaten, foar syn bydragen oan 'e Amerikaanske kultuer.
Yn 2017 makke De Niro as akteur en útfierend produsint de tillefyzjefilm The Wizard of Lies, oer de fraudeur Bernie Madoff, dy't withoefolle Amerikanen harren jild ûntfytmanne en yn earmoede efterliet foar't er úteinlik pakt waard en foar lange tiid it tichthûs yndraaide. Foar de rol fan Madoff waard De Niro nominearre foar in Golden Globe, in Emmy Award en Screen Actors Guild Award foar bêste akteur yn in tillefyzjefilm of minysearje. Hy wûn de Satellite Award yn dyselde kategory. The Wizard of Lies waard fierders ek nominearre foar in Emmy foar bêste tillefyzjefilm.
Yn 2019 spile De Niro de rol fan praatprogrammapresintator Murray Franklin yn 'e kontroversjele film Joker, oer de supersmjunt The Joker út 'e Batman-strips, spile troch Joaquin Phoenix. Fierders wied er dat jiers ek te sjen yn 'e rol fan Frank "The Irishman" Sheeran, in histoarysk Amerikaansk fakbûnsman en hiermoardner foar de maffia, dy't úthold dat er de bekende, spoarleas ferdwûne fakbûnslieder Jimmy Hoffa fermoarde hie. De Niro spile dy rol yn 'e Netflixfilm The Irishman, fan Martin Scorsese, nei it boek I Heard You Paint Houses fan Charles Brandt. Al Pacino, Harvey Keitel en Joe Pesci wiene ek yn dy film te sjen, dy't fan alle kanten lof taswaaid krige fan 'e resinsinten. Yn 2019 wurke De Niro, as ien fan 'e roasters, ek mei oan The Comedy Central Roast of Alec Baldwin.
Undernimmings en ynvestearrings
Robert De Niro is ien fan 'e eigners fan 'e filmstudio TriBeCa Productions, dy't er yn 1989 tegearre mei filmprodusinte Jane Rosenthal oprjochte en ferneamde nei de buert Tribeca, yn súdlik Manhattan. Sûnt 2003 makket de studio diel út fan it gruttere Tribeca Enterprises, dat ek it Filmfestival fan Tribeca organisearret en eigner is fan Tribeca Cinemas. Fierders is De Niro eigner of mei-eigner fan 'e yn 1993 oprjochte sushi-restaurantkeatling Nobu (mei kok Nobu Matsuhisa), it yn 1990 iepengiene restaurant Tribeca Grill yn Tribeca (mei û.o. Broadwayprodusint Stewart F. Lane en akteur Lou Diamond Phillips), en it Greenwich Hotel, ek yn Tribeca. De Niro is ek oandielhâlder fan it Paradise Found Nobu Resort, in bedriuw dat fan doel is om in lúkse resort te bouwen op it eilân Barbûda, yn it Karibyske steatsje Antigua en Barbûda.
Relaasjes en bern
De Niro hat twaris troud west. Hy troude yn 1976 mei syn earste frou, de Afro-Amerikaanske aktrise Diahne Abbott, mei wa't er in soan krige, Raphael, in eardere akteur dy't no as makelder wurket. De Niro adoptearre ek de dochter fan Abbott út in eardere relaasje, Drena De Niro, dy't aktrise is. It houlik fan De Niro en Abbott einige yn 1988 yn in skieding. Neitiid hie De Niro jierrenlang in relaasje mei it Afro-Amerikaanske model Toukie Smith. Mei har krige er yn 1995 troch reägearbuisbefruchting de twillingsoannen Julian en Aaron, dy't foldroegen waarden troch in draachmem. Koarte tiid dêrnei giene De Niro en Smith lykwols útinoar.
Yn 1997 troude De Niro mei syn twadde frou, de Afro-Amerikaanske aktrise Grace Hightower. Harren soan Elliot, dy't oanhelle is mei autisme, waard yn 1998 berne. De Niro en Hightower skieden yn 1999 fan tafel bêd, mar dêr folge nea in wetlike skieding op, en yn 2004 fernijden se ynstee harren houliksûnthjitten. Yn desimber 2011 krigen se noch in dochter dy't foldroegen waard troch in draachmem. Anno 2012 hie De Niro fjouwer pakesizzers (ien fan Drena en trije fan Raphael). Yn 'e novimber 2018 giene De Niro en Hightower útinoar.
Unreplik goed
De Niro hat sûnt 1989 in diel fan it jild dat er mei syn aktearjen fertsjinne hat, ynvestearre yn ûnreplik goed yn 'e buert Tribeca, yn súdlik Manhattan. Hy besit ek wenten oan 'e East Side en de West Side fan Manhattan. Fierders is er eigner fan in filla mei 32 ha lân yn Gardiner (New York), dêr't er it meastepart fan 'e tiid wennet. Yn 2014 skafte er mei Grace Hightower in appartemint mei fiif sliepkeamers oan yn hertsje Manhattan.
Sûnensswierrichheden
Yn oktober 2003 liet De Niro fia in wurdfierder bekendmeitsje dat der by him prostaatkanker fêststeld wie. Yn desimber fan dat jier waard er dêroan operearre yn it Memorial Sloan-Kettering Cancer Center.
Juridyske swierrichheden
Doe't er yn febrewaris 1998 in film opnaam yn Frankryk, waard De Niro troch de Frânske plysje njoggen oeren lang ûnderfrege as tsjûge yn in prostitúsjesaak. Hy ûntstried by heech en by leech eltse belutsenens by en kennis fan 'e saak, en tsjinne neitiid in formele klacht yn oer syn behanneling. Hy wie dêr sa opsternaat oer dat er sei dat er nea wer nei Frankryk ta woe en syn ûnderskieding fan it Légion d'Honneur, dy't er in jier earder krigen hie, weromjaan woe. Meitiid belune syn lulkens stadichoan, en yn 2011 tsjinne er as foarsitter fan 'e sjuery op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes.
Yn 2006 klage de trust, dêr't De Niro syn lângoed yn Gardiner by ûnderbrocht hat, de gemeente Gardiner oan om't de ûnreplikgoedbelesting te heech wêze soe. Foar it Heechgerjochtshôf fan de Steat New York waard yn 2014 de gemeente yn it gelyk steld, mar de abbekaten fan 'e trust giene daliks yn heger berop. Dêrop makke de gemeente bekend dat it ûnwis wie oft de rjochtsaak noch fuortset wurde koe, om't der sa stadichoan al folle mear útjûn wie oan proseskosten as dat der mei de besteande belestings binnenhelle wurden hie. Hoewol't de oare ynwenners fan Gardiner yn 't earstoan mei De Niro sympatisearren, late dat berjocht ta lulkens en ta in inisjatyf fan guon boargers om it jild foar fuortsetting fan it proses troch in ynsammelingsaksje byinoar te bringen.
It ferslach fan 'e hiele kwestje yn in pleatslike krante waard oernommen troch The New York Times, en ûntjoech him troch De Niro syn belutsenens ta ynternasjonaal nijs. De Niro, dy't nei eigen sizzen troch de trust nea oer de saak ynformearre wie en fan neat wist, waard, yn 'e wurden fan it Gardiner gemeenteriedslid Wiegand, "poerstrontmâl" doe't er it út 'e kranten fernaam. De accountants dy't oer de trust giene, joegen ta dat se it nea nedich fûn hiene om De Niro mei de kwestje lestich te fallen om't se fûnen dat it ôfhanneljen fan dizze saak ûnder harren fidúsjêre ferplichtings foel. Inkele dagen letter mette De Niro mei syn abbekaat de fertsjintwurdigers fan it gemeentebestjoer, oan wa't er oanbea it heger berop yn te lûken en in skeafergoeding foar de proseskosten fan 'e gemeente te beteljen fan $129.000, in bedrach dat ophoaste waard troch it accountantskantoar.
Yn oktober 2019 waard De Niro oanklage troch in earder wurknimster, Graham Chase Robinson. Se hold út dat se yn 'e tiid dat se wurke foar De Niro syn filmstudio TriBeCa Productions it slachtoffer wurden wie fan ûnwinske yntimiteiten en geslachtsdiskriminaasje. Se bewearde ek dat De Niro sels "seksueel beladen" opmerkings yn har rjochting makke hie en har ûnderwurpen hie oan "ûnwinske fysyk kontakt". Fierders sei Robinson dat De Niro, doe't se besocht ûntslach te nimmen, drige hie har karriêre te ferrinnewearjen.
Polityk aktivisme
Yn 1998 lobbyde De Niro op eigen inisjatyf by de leden fan it Amerikaanske Kongres tsjin 'e impeachment fan presidint Bill Clinton. By de presidintsferkiezings fan 2008 stipe er de Demokratyske kandidaat Barack Obama. Yn 2012 joech De Niro him by de anty-frackingkampanje Artists Against Fracking.
By de Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2016 wie De Niro in útsprutsen tsjinstanner fan 'e Republikeinske kandidaat Donald Trump, dy't er "sa skamteleas stom" neamde. Nei't Trump op in ferkiezingsgearkomste sein hie dat er lju dy't dêr tsjin him demonstrearren "wol op 'e bek slaan woe," liet De Niro in fideo publisearje wêryn't er yn in monolooch útfear tsjin Trump en ûnder mear sei: "Hy wol minsken op 'e bek slaan? No, ik soe him wolris op 'e bek slaan wolle!"
Nei't Trump dochs de ferkiezings wûn, joech De Niro him by it ferset tsjin 'e nije presidint. Op 10 juny 2018, doe't er by de 72e útrikkingsseremoanje fan 'e Tony Awards in optreden fan rocksjonger Bruce Springsteen oankundige, krige er fan it publyk in steande ovaasje doe't er sei: "Ik sil noch ien ding sizze: fuck Trump. It is net mear 'fuort mei Trump'. It is 'fuck Trump'!" In pear dagen letter bea De Niro by in moeting mei de Kanadeeske premier Justin Trudeau foar in grutte klibber folk yn Toronto syn ûntskuldings oan foar wat er omskreau as "Trump syn idioate hâlden en dragen".
Dûbele nasjonaliteit
Sûnt 2006 hat De Niro in dûbele nasjonaliteit, om't er dat jiers fan it Italjaanske regear in Italjaansk paspoart krige boppe-op syn Amerikaanske. Tsjin dy set fan it regear fan Itaalje wie yn 'e Feriene Steaten in protte wjerstân fan 'e Oarder fan de Soannen fan Itaalje yn Amearika, in organisaasje dy't fynt dat De Niro it imago fan 'e Italjanen as etnyske groep skea tabrocht hat troch syn oanhâldende spyljen fan kriminelen.
De Twaalf Voeten
De Twaalf Voeten wie in wetterskip yn de provinsje Fryslân fan 1926 oant 1978. It grûngebiet fan 270 hektare lei yn de gemeente Doanjewerstâl.
Doel fan it wetterskip wie it regeljen fan de wetterstân. It wetterskip waard per 1 maart 1978 opheft en gie by de earste grutte wetterskipskonsintraasje yn Fryslân op yn it wetterskip Tusken Mar en Klif. Nei fierdere fúzjes falt it gebiet sûnt 2004 ûnder Wetterskip Fryslân.
Etyk
Etyk is in tûke yn de filosofy dy't him kritysk dwaande hâldt mei fragen hokker gedragingen en aktiviteiten talitber binne en hokker net en hat te krijen mei noarmen en wearden. Sintraal stiet de wize fan hanneljen oangeande de meiminske, bisten en de natoer.
Sûnt de Grykske Aldheid hâlde filosofen harren al dwaande mei fragen oer deugdsumens en rjochtfeardigens. Om bepaalde problemen te ferhelderjen hawwe lettere filosofen faak werom grypt op earder makke etyk. Yn de filosofy is it in tradysje om petearen te hâlden dêr't men de eigen stânpunten konfrontearret mei de oaren. Op dizze wize komme morele oerienkomsten en ferskillen oan it ljocht, dat helpt by de bestudearring fan de moraal. Dêrom bestudearje etisy noch hieltyd de moraal en it wrâldbyld fan Aristoteles (dat wezentlik oars wie as dat fan distiid) om't dêrnei mei him in petear oan te gien. De wichtichste etikus út de 19e iuw, John Stuart Mill reagearre op Jeremy Bentham en op Immanuel Kant. Op syn bar wurdt Mill wer kritisearre troch John Rawls. It komt der op del dat yn de etyk net allinnich besocht wurdt in ûnôfhinklike teory te meitsjen, mar ek eardere doelen te kritisearjen en der kommentaar op te jaan.
Rykswegeplan 1927
350px|thumb|[[Rykswei|Rykswegenplan 1927]] It earste Rykswegeplan waard 1927 makke, it wie it earste plan sûnt Napoleon (begjin 19e iuw) om de besteande ferbinings yn kaart te bringen en at it nedich wie nije Rykswegen oan te lizzen. It doel wie om sawol besteande diken te ferbetterjen as nije ferbinings te meitsjen. De kosten fan it projekt waarden rûsd op 300 miljoen gûne (wearde fan 1927) en de útfiering soe yn 30 jier realisearre wurde kinne.
It plan is foaral ferneamd fan taljochtsjende kaart. Op dy kaart wie in haadwegestelsel foar trochgeand, motorisearre ferkear wjerjûn. Allegear ferbinings tusken de stêden, mar net dy stêden bylâns. Dêrnjonken wiene in tal folslein nije trasees foarsjoen, nammentlik:
Oare Rykswegensplannen
Nei 1927 binne der noch oare rykswegeplannen fêststeld yn 1932, 1938, 1948, 1958, 1968 en foar it lêst yn 1984.
Brêgen
Yn it Rykswegeplan fan 1927 binne tolve brêgen oer de grutte rivieren fêstlein.
It binne:
Fan de tolve brêgen binne der fjouwer wetlik beskerme ryksmonumint, nammentlik de brêgen yn Arnhim, Nymwegen, Hendrik-Ido-Ambacht en Swol.
WSSFS
It WSSFS is koart foar it Wageningsk Studinte Selskip foar Fryske Stúdzje. De leden fan dizze studinteferiening studearje foar it grutste part oan de 'Wageningen University and Research' ek wol koart 'WUR' naam. Eartiids wie it de Lânbou-universiteit en derfoar wer Lânbou hegeskoalle.
De aktiviteiten wurde organisearre troch it bestjoer en de ferskate kommisjes. Sa bin dêr de kommisje MOARD foar de yntegraasje fan de nije leden; de Aksje foar de gesellige aktiviteiten op tiisdeitejûns en de kommisje Taal & Kultuer foar de kulturele aktiviteiten as lêzings en de jierlikse Afûk-kursussen. Ek wurdt der in soad keatst yn Weins of Weinum, sa't Wageningen ek bekind stiet.
Ferwizing
De thússide fan WSSFS
Fersoargingsplak De Lanen
Fersoargingsplak De Lanen is in fersoargingsplak oan de A6 Muiderberg-De Jouwer tusken ôfrit 18 en 19 yn de Tsjûkemar, op de grins fan de gemeenten Skarsterlân en Lemsterlân.
Krektas in soad oare fersoargingsplakken stiet ek De Lanen bekend as homo-moetingsplak. Wyls is dy funksje foar it meastepart ferdwûn troch aksjes fan de gemeente en plysje, wêrûnder it kappen fan beammen en it beboetsjen fan de homoseksuelen (de saneamde cruisende manlju). Sûnt 2005 is it ferbean om tusken jûns en it lemieren fan de dei op it fiere stik fan it parkearplak te kommen.
De Lanen is mei in fuotgongerstunneltsje ferbûn mei fersoargingsplak De Wiel.
Rochsleat
De Rochsleat is it wetter yn de gemeente Ljouwert dat Warten mei it Prinses Margrietkanaal (Ald Djip) ferbynt. Oan eastkant fan de Rochsleat leit in grutte jachthaven mei mear as 500 lisplakken.
651
Foarfallen
thumb|right|200px|Yazdagird III
Joey Cheek
William Joseph (Joey) Cheek (Greensboro, Noard-Karolina 22 juny 1979) is in earder Amerikaansk reedrider.
Hy die sân kear mei oan it Wrâldkampioenskip sprint en twa kear oan de Olympyske Winterspullen (yn 2002 en 2006). Hy waard by dizze kampioenskippen ien kear wrâldkampioen en ien kear Olympysk kampioen. Nei de spullen fan 2006 hold Cheek op mei it reedriden op heech nivo. Hy rjochte him dernei op syn stúdzjes Sineesk en ekonomy oan de Princeton-universiteit.
Nynke Heeg
Nynke Heeg (Kûbaard, 14 maaie 1976) is in Frysk aktrise, muzikante en toanielregisseur. Se stiet benammen op 'e planken, mar hat ek wurke as tillefyzje-, film- en stimaktrise. Heeg hat jierrenlang ferbûn west oan it Fryske toanielselskip Tryater.
Jonkheid en oplieding
Heeg waard yn 1976 berne yn it Fryske doarp Kûbaard, yn 'e Greidhoeke, dêr't hja opgroeide as boeredochter. Nei de basisskoalle yn Kûbaard besocht te hawwen, gie se fan 1990 oant 1995 nei de HAFU yn Boalsert, oan 'e Roomsk-Katolike Skoallemienskip Titus Brandsma. Yn 'e wykeinen learde Heeg yn dy snuorje de basis fan it aktearfak oan 'e Jeugdteäterskoalle Miuw yn Ljouwert. Nei slagge te wêzen foar de HAFU die se earst in propedeuse dosint drama yn Ljouwert, en folge se dêrnei in oplieding oan 'e Fontys Hegeskoalle foar de Keunsten yn Eindhoven, dêr't se yn 1999 ôfstudearre.
Karriêre
As aktrise hie Heeg neitiid yn 't earstoan fral in soad gastrollen, û.m. by it Frysktalige toanielselskip Tryater, dêr't se fan 2008 oant 2012 in fêst kontrakt krige. By Tryater fertolke se rollen yn sa'n tritich stikken, wêrûnder Geweld... Nee, Walther P5 en Federico García Lorca's Yerma. Yn 2011 wie se te sjen as Lady Macbeth yn Nynke Laverman har Fryske oersetting fan it klassike toanielstik Macbeth, fan William Shakespeare, en yn 2012 hie se de rol fan Helena yn Omke Wanja, fan Anton Tsjechov.
Fierders hie Heeg yn 2006 in gastrol yn in ôflevering fan 'e Frysktalige dramasearje Dankert en Dankert, en ek regisearre se in stikmannich kluchten foar it Frysk Kritetoaniel. Hja hat in soad ûnderfining yn it jeugdteäter, û.m. mei it stik De Astronaute en de Stjer (2007). Fierders is se aktyf as treningsaktrise foar û.m. plysje-opliedings en yn 'e soarchsektor. Yn 2017 spile Heeg yn it stik Wat Jo Wolle, fan Tryater, ûnder rezjy fan Tatiana Pratley.
Yn 2018 wie Heeg fierders foar de oandachtige tasjogger werom te kennen as figurante yn 'e histoaryske aventoerefilm Redbad, oer de achtste-iuwske Fryske kening mei deselde namme. Fierders wie se dat jiers te sjen yn in lytse rol yn 'e dramasearje Het Geheime Dagboek van Hendrik Groen, dy't útstjoerd waard op Omrop MAX, en ek wie se belutsen by de foarstelling Wereldburgers van de Voorstreek, regissearre troch Ira Judkovskaja yn it ramt fan it projekt Ljouwert/Fryslân Kulturele Haadstêd fan Jeropa 2018. Mids septimber 2018 waard bekend dat Heeg in haadrol krige yn it stik Een Tijdelijk Verblijf, oer skiednis fan 'e Molukkers yn Nederlân. Hja wie dêrfoar útkeazen fanwegen har Yndonezysk komôf, en krige as tsjinspiler Roger Goudsmit, dy't sels in bytsje Moluksk bloed hat. It Nederlânsktalige stik waard opfierd yn Appingedam, Heechtsjerk en Boppesmilde.
Heeg hat ek wurke as stimaktrise, sawol yn it Frysk as yn it Nederlânsk. Njonken har aktearwurk wie Heeg foarhinne toetseniste foar Lemon!, in semy-profesjonele band. En teffens hat se wol les jûn yn aktearjen en Frysk. Om taalles jaan te meien, folge se yn 2015 in oplieding oan 'e NHL.
Priveelibben
Heeg húsmanne foarhinne yn Grins, mar anno 2018 wennet se wer yn Fryslân. Har hobbys binne fierders hynsteriden en motorriden.
Moerssleat
De Moerssleat is in feart yn Dongeradiel. De feart rint fanút de Suderie nei it noarden. De Eanjumer Opfeart ferbynt Eanjum mei de Moerssleat.
Telefyzjekanaal
In telefyzjekanaal of tillefyzjekanaal is in útstjoerfrekwinsje dy't troch in telefyzjestjoerder brûkt wurdt om telefyzjebylden oer út te stjoeren. Ien telefyzjestjoerder kin mear as ien telefyzjekanaal yn gebrûk hawwe. Oarsom is it ek mooglik dat ien telefyzjekanaal brûkt wurdt troch mear as ien útstjoermachtige telefyzjestasjon of omrop. In ûnôfhinklik telefyzjekanaal dat troch mar ien útstjoermachtige telefyzjestastjon brûkt wurdt, kin yn 'e praktyk lykslein wurde mei in telefyzjestjoerder.
Fersoargingsplak De Wiel
Fersoargingsplak De Wiel is in fersoargingsplak oan de A6 Muiderberg-De Jouwer tusken ôfrit 18 en 19 yn de Tsjûkemar, op de grins fan de gemeenten Skarsterlân en Lemsterlân.
Krektas in soad oare fersoargingsplakken stiet ek De Wiel bekend as homo-moetingsplak. Wyls is dy funksje foar it meastepart ferdwûn troch aksjes fan de gemeente en plysje, wêrûnder it kappen fan beammen en it beboetsjen fan de homoseksuelen (de saneamde cruisende manlju). Sûnt 2005 is it ferbean om tusken jûns en it lemieren fan de dei op it fiere stik fan it parkearplak te kommen.
De Lanen is mei in fuotgongerstunneltsje ferbûn mei fersoargingsplak De Lanen.
Ska
Ska is in muzykstreaming dy't yn it begjin fan de 60-er jierren ûntstien is op Jamaika. Ska is in miks fan de tradisjonele mento, Amerikaanske rhythm and blues en kalipso. Ska soe evaluearje ta rocksteady en noch wat letter ta reggy.
De earste ska-muzyk waard opnommen yn Studio One yn Kingston op Jamaika.
In wichtich skaaimerk fan ska is it lizzen fan it aksint op/foar de twadde (en fjirde) tel yn in fjouwerfearnsmaat (upbeat). De muzyk wurdt yn in flot tempo spile en lit him it bêst omskriuwe enerzjike, bliere feest- en dûnsmuzyk. De nûmers binne oar it algemien koart en bûnich.
It soe oant it begjin fan de 80-er jierren duorje oant ska ek yn it westen populêr waard. Dizze twadde weach, bekend as Two Tone, ûntstie yn Ingelân. Yn de 90-er jierren belibbe ska syn tredde weach. Fan 2002 ôf is ska by guon artysten wer in boarne fan ynspiraasje. 350px|thumb|Madness by in optreden yn 'De Melkweg' yn Amsterdam (2005) De twadde weach is neamd nei it platemerk 2Tone Records fan Jerry Dammers, toetsenist by The Specials. By Two Tone stiene behalve The Selecter ek The Beat en de kommersjele groep Madness ûnder kontrakt.
Wat de ska-jongereinkultuer oanbelanget oerhearsken yn de Two Tone perioade in kombinaasje fan wyt en swart, ûntliend oan it logo fan 2Tone Records. De klean dy't by ska hearde: âlderwetse huodsjes ("porkie hats"), smelle strikken en swarte puntskuon. In de film de Bluesbrothers waarden de beide haadpersoanen op en top neffens de ska-tradysjes klaaid. Two Tone azeme wat de sfear fan de 50-er jierren.
Fan de tredde weach wiene de Amearikaanske groepen The Mighty Mighty Bosstones en No Doubt de meast opfallende.
Ska yn Fryslân
Yn de begjinjierren fan de twadde ska-weach wenne de út Liverpool ôfkomstige Mark Foggo yn Fryslân. Hy makke mei syn band Mark Foggo's Secret Meeting op it eigen Top Hole-label de single 'New Shoes'. It soe in aardige hit wurde. Foggo is trou bleaun oan de ska en hat mei syn band Mark Foggo's Skasters mear as 1.000 optredens yn it klubsirkwy yn West Europa fersoarge en in stik of 10 CD's útbrocht.
Fersoargingsplak De Wâlden
Fersoargingsplak De Wâlden is in fersoargingsplak oan de A7 Zaandam-Bad Nieuweschans yn it gedielte tusken De Tynje en Beetstersweach op de hichte fan Terwispel yn de gemeente Opsterlân. It leit foar Fersoargingsplak De Vonken oer.
Rocksteady
Rocksteady is de namme fan in muzykstreaming op Jamaika dy't ûntstien is tusken 1966 en 1968. Rocksteady is ûntstien út de betide ska muzyk en is de direkte foarrinner fan reggy.
Rocksteady mist it driuwende ritme fan de ska. Sa kaam der romte foar mear harmonieuze fokale muzyk. Op Jamaika ûntstiene yn dy tiid groepen as The Gaylads, Toots & the Maytals en The Paragons. De muzykstyl ûntwikkele him ta reggy, mei kompleksere baspartijen, mear prominent slachwurk en de blaasseksjes ferfongen troch de elektryske gitaar.
Hjerringsleat
De Hjerringsleat is in sleat in de gemeente De Fryske Marren op de grins fan de eardere gemeenten Lemsterlân en Skarsterlân. Fan de Brandemar kin men oan de eastkant de Hjerringsleat yn. Nei in heale kilometer giet de sleat oer yn de Riensleat dy't yn de Grutte Brekken út komt.
Franke Sloothaak
Franke Sloothaak (It Hearrenfean, 2 febrewaris 1958) is in Dútsk-Nederlânsk springruter.
Sloothaak begûn as 10-jierrige jonge op pony’s mei de rutersport en helle al gau syn earste súksessen yn 1969 mei in earste priis yn It Oranjewâld. Yn 1970 wûn er it provinsjaal kampioenskip. Waard as 12-jierrige útroppen ta de bêste lanlike ruter op it Indoors-konkoers yn de Fryslânhal yn Ljouwert. Treende oerdeis hynders by de firma Brouwer yn Aldskoat en folge jûns de Mafû. Yn 1972 waard hy provinsjaaal Z-kampioen, yn 1973 mei hynder Elsetta nasjonaal jeugdkampioen. Op 14-jierrige leeftiid hearde hy by de Nederlânske equipe dy't op de Europeeske kampioenskippen foar junioaren de sulveren medalje ferovere. Yn 1974 waard er jeugdkampioen, mei Polo Marco. Doe't hy 18 wie gie hy by de Dútske Olympysk kampioen fan 1976, Alwin Schockemöhle yn de lear. Yn 1979 waard hy Dútsk steatsboarger en twa jier letter helle hy op Argonaut foar de earste kear de Dútske kampioenstitel.
Fan 1996 oant 2011 hie er syn eigen stâl yn Borgholzhausen. Hy is heit fan twa bern.
Hollum
thumb|Tsjerketoer fan Hollum thumb|Ryksmonumint oan it Tsjerkepaad Hollum is it meast westlike doarp op it Amelân. It is ek it grutste doarp yn de gemeente, mei likernôch 1.275 ynwenners (2020).
Sorgdragermuseum
It kultuer-historyske Sorgdragermuseum sit yn it eardere kommandeurshûs út 1751. Der is in wikseleksposysje en der wurde dialêzingen en rûnliedingen organisearre.
Rêdingsmuseum
Yn it eardere rêdingsboathûs is Rêdingsmuseum "Abraham Fock" fêstige. De namme komt fan de oant 1988 tsjinst dwaande hynsterêdingsboat dy't noch te besjen is. By demonstraasjes wurdt de boat troch tsien hynders fan it museum nei de see ta brocht.
Stellingmole De Ferwachting
Yn mûne De Ferwachting wurdt gauris nôt of moster meald.