cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
De Grutte Mûne (Broeksterwâld)
Skiednis
Oarspronklik hie de mûne selsswichting, dy't by in restauraasje yn 1994 ferfongen waard troch âldhollânsk hekwurk. By in lettere restauraasje krigen de wjukken de selsswichting werom.
De mûne wie ornearre foar it bemeallen fan de Broekpolder, mar meallet no yn sirkwy om't er net mear op de Fryske boezem oansletten is. Opfallend is de útsûnderlik hege útskoat fan de mûne.
Eigner fan de Grutte Mûne is de Stifting De Fryske Mole.
Syb van der Ploeg
thumb|300px|Syb van der Ploeg in 2012 thumb|300px|Syb van der Ploeg in 2008 Syb van der Ploeg (Dokkum, 15 juny 1966) is in Nederlânsk popsjonger, lietsjeskriuwer en komponist fan Frysk komôf.
Libben en wurk
Van der Ploeg waard berne yn Dokkum, mar wenne it grutste part fan syn jeugd yn De Westereen. Yn syn middelbere skoaltiid siet er op Kristlike Mafû De Saad yn Damwâld. Hy spile sûnt 1985 yn in bandsje, Wish to Escape, mei syn grutte neef Peter van der Ploeg (gitaar), Kees Bode (toetsen), Dicky Visser (Drums) en Sytse Broersma (bas). Yn 1992 beslueten se Nederlânsktalige nûmers te meitsjen. De namme waard feroare yn De Kast. Drummer Nico Outhuijse komt der by yn 1993 (yn it plak fan Dicky Visser). Harren trochbrek kaam yn 1997 mei it Frysktalige nûmer In nije dei.
Yn 2002 besluet er mei Nico Outhuijse De Kast te ferlitten en in Ingelsktalige rockband op te rjochtsjen: Spanner.
Yn 2005 bringt Kayak in rockopera út: Nostradamus: Fate of Man. Syb van der Ploeg hat de rol fan Julius Caesar Scaliger en giet mei op de teatertoernee.
Sûnt 12 july 2006 wie er te sjen yn de musical Rembrandt. Hy wie dêryn de alternate, de fêste ferfanger, fan haadrolspiler Henk Poort dy't de rol fan de skilder spile. Hy song in SimmerTime en SimmerTime 2, mei Maaike Schuurmans, Piter Wilkens en Rients Gratama. Begjin 2007 starte Syb - yn gearwurking mei û.o. Mir (better bekend as Mirjam Timmer fan earder popduo Twarres) en Julian Thomas in jûnfoljende popfoarstelling mei de populêrste Amerikaanske 'West Coast'-nûmers fan alle tiden mei de namme Motel Westcoast.
Yn 2009 die er ferskate toeren by teäter del mei de foarstelling Sonneveld Voor Altijd!, dêr't er yn 'e mande mei Frits Sissing, Trudy Labij, Suzan Seegers en Roberto de Groot ferskate lieten fan Wim Sonneveld by útfierde. Yn 2010 die er mei oan it program De beste zangers van Nederland. Op Wite Tongersdei 21 april 2011 spile er de haadrol fan Jezus yn The Passion. As protest tsjin de plannen om it sintrum fan it reedriden te bouwen yn Almeare ynstee fan yn Thialf makke Syb van der Pleg yn 'e mande mei Rients Gratama it protestliet Almere kolere.
Yn 2017 spile er brêgeman Van der Wal yn it Sinteklaassjoernaal.
Syb van der Ploeg is troud en hat in famke út in eardere relaasje en in famke en in jonkje út syn tsjintwurdige relaasje. Mei in eardere partner krige er yn 2004 twillingsoannen, dy't beide justjes nei de berte ferstoaren.
Fryske dracht
thumb|[[Welmoed Dijkstra-Talsma yn Fryske dracht, 1937]] De Fryske dracht is de klaaiïnge fan boer(inn)en yn Fryslân om 1860 hinne, in tiid fan wolfeart foar de Fryske boeren troch de eksport fan bûter en tsiis nei ûnder oare Ingelân. De dracht wurdt noch wol brûkt by folkloristyske aktiviteiten as folksdûnsjen, ringriden, de Heamieldagen en in boerebrulloft.
Boerinnen en boargerfroulju folgen yn grutte linen de moade dy't fan de measte oare plakken yn Europa. Friezinnen folgen it silhûet fan de ynternasjionale moade, sa't dy yn aadlike fermiddens droegen waard: fan de hege taille út de Napoleontyske tiid oant en mei it moadebyld ûnder it bewâld fan keninginne Victoria fan Ingelâ]. De dracht yn Drinte en Grinslân wie net folle oars as de Fryske. Hylpen hat in eigen dracht. Yn Grinslân is de dracht al ein 19e iuw ferdwûn, yn Fryslân en Drinte barde soks pas nei de Twadde Wrâldoarloch. Op it lêst noch in pronkstik foar âldere froulju.
Froulju
Streekbûn oan de dracht wiene benammen it earizer en de mûtse, dy't yn de noardlike provinsjes droegen waarden. Ynearsten wie it in metalen bantsje om it hier fêst te hâlden. Yn de rin fan de 19e iuw waarden de earizers hieltiten grutter, oant se om 1870 de foarm fan in soarte helm hienen dy't hast oer de hiele holle foel. It earizer koe fan goud, sulver of koper makke wêze (hjir leit de oarsprong fan de siswize: "it is net alles goud wat der blinket"), ôfhinklik fan it budzjet fan de draachster. Oan wjerskanten boppe de slippen wie it earizer fersierd mei twa gouden "stiften" yn filigraanwurk. Oan de úteinen hat ít izer' grutte bewurke knoppen, faak beset mei ien of mear ôfbyldingmanten. Under it earizer waarden twa mûtskes droegen, in witen en in swarten-ien. Oer it earizer waard in kanten floddermûtse droegen. By de Fryske dracht waarden in soad gouden en sulveren sieraden brûkt. Dy wienen yn de lette midsiuwen al yn hiel West-Europa ferneamd; de edelsmeikeunst stie op in heech peil. De klean fan Drinte en Grinslân hie in soad oerienkomsten, al wie yn Drinte, eartiids in earme provinsje, de dracht wol ienfâldiger. De froulju droegen in lang wiid jak, in rok fan side, dy't ferskillende kleuren hawwe koe. Dêroer in doek en skelk fan fine kant. De dracht wie kompleets as der ek sieraden en in sulveren chatelaine en bûgeltas by droegen waarden.
Manlju
De dracht fan de manlju wie net sa opfallend as dy fan de froulju; meast in swart pak mei kûtbroek, fersierd mei wite strik en sulveren knopen en gaspen. As hollebedekking de swarte, hege hoed of ekwol in trijekante steek.
Mûdjip
It Mûdjip is in feart yn de gemeente Opsterlân. It Mûdjip rint east fan De Tynje en hjit mear noardlik it Moerdjip. Nei it suden rint it wetter fierder as de Wispel. De grutste sydstream fan it eardere Alddjip begûn tusken Terwispel en Koartsweagen. De beneaming stream op wie doe Mûdjip, Wispel en noch fierder Alde Ie.
Earbetoan oan Foekje Dillema
It 'Earbetoan oan Foekje Dillema' is in keunstwurk yn Ljouwert dat makke waard troch keunstner Ids Willemsma.
Ids Willemsma makke in abstrakte foarm fan de starthâlding fan in sprinter, yn dit gefal fan Foekje Dillema. De rjochterskonk stekt rjocht efterút, it lichem steunt op de bûgde linkerknibbel. Of krekt de skonken yn folle sprint op wei nei de einstreek, in strefte draaf. It metershege byld fan 3,5 ton stekt as in triomfbôge omheech yn it lânskip.
Ids Willemsma makke it byld neidat er hearde fan it ferstjerren fan Foekje Dillema (1926-2007). Ut begrutsjen om it ûnrjocht dat har oandien wie, fûn er as atleet en keunstner dat der in byld fan har komme moast.
De skulptuer stie yn it earstoan in tal jierren foar Museum Belvédère yn It Oranjewâld. Yn 2018 naam de stêd Ljouwert it byld foar tsien jier yn brûklien. Yn Ljouwert krige it in plak by de atletykbaan fan Leonidas. Op dat steed begûn Foekje Dillema mei hurdrinnen by de destiidske atletykferiening Vitesse. Ids Willemsma hâlde yn 2018 by syn taspraak yn Ljouwert yn it selskip fan syn hûn dy't er de namme Foekje jûn hie. By de iepeningshanneling rûnen fjouwer atleten fan Lionitas de 200 meter oer gers, sa't wenst wie yn de tiid fan Dillema. It Easterbierrumer muzykkorps 'Ons Ideaal' soarge foar bypassende myzyk.
Tagongspoarte fan slottún Riis
It 'Tagongspoarte fan de slottún yn Riis' is in keunstwurk yn Riis dat makke waard troch keunstner Ids Willemsma.
Yn 1937 wie it Hûs Riis ôfbrutsen en rekke de fraai oanleine tún fan it Hûs ferwyldere. It Fryske Gea naam de tún oer fan de gemeente en stelde de opknapte tún iepen foar publyk. By dy gelegenheid waard in monumintale stilearre tagongspoarte en stek makke troch Ids Willemsma.
Confederation Internationale du Jeu de Balle
De Confederation Internationale du Jeu de Balle is in ynternasjonale keatsorganisaasje, oprjochte op 13 maaie 1928. By dit bûn binne nasjonale keatsorganisaasjes oansletten dêr't keatsfoarmen spile wurde dy't rjochtstreeks of sydlings ûntstien binne út it Jeu de Paume.
De federaasje hat ta doel om de nasjonale keatsorganisaasjes te stypjen by it yn stân hâlden fan harren spulfariant en ynternasjonale wedstriden te organisearjen.
By de CIJB binne keatsorganisaasjes út ûnder oaren Nederlân, Itaalje, Valencia (Spanje), Frankryk, Argentynje, Kolombia en Ekwador oansletten.
Harke Bremer
Harke Bremer (Nes, 30 septimber 1955 – Kampen, 12 jannewaris 2023) wie in Frysk skriuwer en oersetter.
Biografy
Bremer wie hikke en tein yn Nes (D.). Hy studearre klassike talen oan de Ryksuniversiteit Grins en waard learaar Gryksk, Latyn en KCV oan it Gymnasium Celeanum yn Swol. Foar syn fakgebiet wied er (mei-)skriuwer fan ferskate learboeken, wêrûnder it eineksamenboek Latyn 2007/2008.
Fierders wied er tige warber as oersetter. Sûnt ein jierren santich fertaalde er in soad tegearre mei Jarich Hoekstra. De beide setten ferhalen oer fan Kapitein Rob en Asterix. Ek ferfrysken se de Bommel-ferhalen fan Marten Toonder. Dêrfoar krigen se op 17 septimber 1996 de Obe Postmapriis, in literatuerpriis foar Fryske oersetters.
Fierders skreau Bramer tegearre mei Hoekstra syn eigen proaza. Harren debút dêryn wie yn 1995 mei it boek Hâld Faasje!. Dat is in kolderyk ferhaal oer in learaar maatskippijlear en biology dat karakterisearre waard as in ‘stripferhaal sûnder plaatsjes’. Yn 2009 folge by Utjouwerij Bornmeer harren twadde boek: De Frouwepenje. It boek is in fernimstige histoaryske detektive dy’t spilet yn East-Fryslân ûnder it ding fan de Upstalbeam yn 1323. It yn 2013 publisearre Leffert is epysk gedicht yn 'e tradysje fan 'e Odyssee en Beowulf. En yn novimber 2022 ferskynde fan Bremer en Hoekstra It Smelle Ungelok, in bondel fan 25 balladen oer lytse ûngelokjes dy't in minske yn it deistich libben oerkomme kin.
Romantic Times
De Romantic Times is in Amerikaansk sjenretydskrift op it mêd fan romantyske literatuer dat ienris yn 'e moanne ferskynd. It waard yn 1981 oprjochte troch Kathryn Falk yn 'e foarm fan in nijsbrief. De earste edysje wie hja njoggen moanne mei dwaande en waard rûnbrocht by 3.000 abonnees. Yn 2004 hie it blêd 150.000 abonnees, en hie it in reputaasje opboud as it wichtichste (Amerikaanske) literêre tydskrift op it mêd fan romantyk. De redaksje is fêstige yn 'e Newyorkske wyk Brooklyn.
Sûnt 1982 organisearret it blêd elts jier de Romantic Times Booklovers' Convention, in konvinsje dy't elts jier troch ferskate tûzenen minsken bywenne wurdt. Der wurde û.m. synjearsesjes troch auteurs holden, in kostumearre bal en in skientmewedstryd foar manlju. Teffens wurde der Romantic Times Reviewers' Choice Awards útrikt, wat publyksprizen binne dy't yn 66 ûnderskate kategoryen ferjûn wurde.
Gea Struiksma
Gea Struiksma, (Ljouwert, 1962), is in teätermakster út Ljouwert.
Gea Struiksma is berne yn de Arendsstrjitte te Ljouwert mei it sicht op skouboarch de Harmonie. Gea makke nei de Pedagogyske Akademy tusken 1984 en 1991 diel út fan jeugdteatergroep Finnisj en spile - neidat dy groep dêryn opgien wie- trije kear in gastrol by Tryater. Fan 1994 - 2000 is se trainingsakteur by KISS Communicatie en akteur by Pepper & Co (1990-1995). Yn 1991/1992 folget se in twajierrige toanieloplieding yn Nymwegen. Yn dy tiid hat se ek sjonglessen en logopedy. Mei de à-capella groep De Stembent komt se yn 1999 op in dield twadde plak (mei Twarres) op it Fryske sjongfestival Liet.
Yn 1997 rjochtet Gea Struiksma mei Jan-Dirk van Ravesteijn Acta Teaterproduksjes op. Yn gearwurking mei ytkafee Spinoza wurdt Theaterrestaurant Descartes oprjochte. Nei fiif jier groeie se út it lytse sealtsje en waard "De Koperen Tún" de nije spyllokaasje. Ek spylje se op ferskate oare plakken yn en bûten de provinsje. Acta Teater hâldt sûnt 2009 kantoar fanút de Blokhûspoarte. Sûnt 2011 laat Gea Struiksma Acta as ienmanssaak.
Stjerrebosk
In stjerrebosk is in bosk mei paden dy't út de midden wei yn strielen nei de bûtenrâne rinne en sa in stjerfoarm foarmje.
In protte stjerrebosken hawwe harren oarspronklike opset ferlern, mar drage noch wol de namme Stjerrebosk. It stjerrebosk Oude Warande by Tilburg hat syn oarspronklike foarm goed behâlden. Yn it Noarden is it Stjerrebosk fan Grins bekend.
It Each
It 'Each' is in keunstwurk yn Spannenburch dat makke waard troch keunstner Ids Willemsma.
It 30 ton swiere keunstwurk hat wat wei fan in each. It middelste stik bestiet út in soarte klep dy’t allinnich al 8 ton waacht. De klep stiet ticht by in bytsje wyn en kantelet at it hurd waait. Dêrtroch liket it keunstwurk te knypeagjen.
De skulptuer is makke yn opdracht fan enerzjybedriuw NUON (letter Vitens) as ûnderdiel fan de renovaasje fan it pompstasjon Spannenburch.
Rienk Alberda
Rienk Sjoerd Alberda (Snits?, 26 desimber 1941 - 19 febrewaris 2012) wie ûndernimmer en wedstriidsiler.
Rienk wie ien fan de fjouwer bern fan Johannes Alberda dy't namme makke as jachtbouwer en topsiler. Johannes waard fjouwer kear Nederlânsk kampioen yn de Regenboogklasse. Hy ferovere mear as 550 prizen en waard foar syn fertsjinsten foar de silerij benamd ta skipper yn de Oarder fan de Snitser Panne.
Troch in saaklik skeel naam Rienk net it bedriuw fan syn heit oer, mar waard seilmakker. Wyls sylde er nei de Nederlânske top. Ein sechtiger jierren wûn er trije kear it NK Vrijheid en woe ek ynternasjonaal sile. Hy helle in Tempest út Ingelân om't er oan de Olympyske Spullen fan 1972 meidwaan woe. Rienk kaam yn de kearnploech en waard mei sylmaat Jaap Sonneberg de bêste Nederlanner yn it pree-Olympyske regatta yn it Dútske Kiel. De kwalifikaasje foar de Olympyske Spullen slagge lykwols net. Alberda stapte oer nei de Yngling-klasse, waard Nederlânsk kampioen en wûn it EK seesilen, it EK Sailhorse en de Primus Inter Paris. Yn 1976 wûn er de prestisjeuze Ferbûnsbiezem. Alberda boude sels Pampus 453 ôf.
Alberda wie troud mei Reina Zondervan († 2006), dy't yn 1982 bestjoerslid fan de Snitser sylferiening waard. Yn 1992 brocht se it ta skipper fan de Sneker Pan. Yn 2004 waard Rienk Pan-skipper. It span foarme dêrmei in unikum yn it selekte Skipperskolleezje. Se skonken de Snitswike it bekende biedwurd: Oerdeis om de ear, jûns om de sfear. Mear as fyftich kear die Rienk mei oan de Snitswike, dy't er seis kear wûn. Fierders wie er wedstriidlieder by WK's en EK's, haad seksje wedstriidsilen fan it Wettersportbûn en achttjin jier wedstriidlieder by de KWS-Schuttevaerrace, dy't er ien kear wûn.
Grûn
thumb|Trochsneed boppelaach fan it ierdoerflak Grûn is in mingsel fan ferware materiaal, floeistoffen en gassen dat oan it ierdoerflak of (flak) dêrûnder sit. It net ferware fêste materiaal wurdt rots neamd.
Ferwaarjen
It ferwaarjen is in gefolch fan ynwurking fan froast en teiwaar, ynwurking fan de sinne, rein en wyn op de rots, wat úteinlik ta breuk yn it rotsstiente liedt. De rotsblokken komme hjirtroch los, en rôlje nei ûnderen ta, wêrby't lytse dielen meifierd wurde troch rivieren, rjochting de rivierdelta. Troch fierdere slitaazje ûntsteane hieltiten lytsere dielen, efter inoar grint, sân en op it lêste slib.
Fean dêrfoaroer ûntstiet troch it ôfstjerren en rotsjen fan planten.
Bestândielen fan grûn
Grûn bestiet neist wetter en lucht út de folgjende fêste stoffen:
Grûnsoarten wurde bepaald troch in bepaalde mjuks fan bestândielen.
Ierde
De algemiene beneaming foar gearhingjende grûn is ierde. Ierde wie ek ien fan de fjouwer klassike eleminten.
Omgong fan Frankryk 1936
De 30ste edysje fan de Omgong fan Frankryk waard hâlden fan 7 july oant en mei 2 augustus 1936.
Nunivak (eilân)
Nunivak (Ingelsk: Nunivak Island, útspr.: ['nunivæk 'ailənd], likernôch: " nû -ni-wek ai -lund"; Middenalaskaansk Jûpik: Nunivaaq; Tsjûpik: Nuniwar) is in grut, mar tinbefolke eilân yn 'e Beringsee, deun foar de westkust fan 'e Amerikaanske steat Alaska, dêr't it ta heart. It is it op ien nei grutste eilân yn 'e Beringsee, nei St. Lawrence. Binnen Alaska falt it eilân ûnder de regio Súdwest-Alaska. De oarspronklike befolking fan Nunivak binne de Tsjûpyt (Cup’it), in stamme fan 'e Jûpik (Yup’ik), dy't ta de Eskimo's hearre.
Geografy
Nunivak is in mei toendra oerdutsen eilân yn 'e eastlike Beringsee, dêr't de iennichste beammen dwerchwylgen binne fan net mear as 1.20 m heech. De mei permafrost oanhelle ûndergrûn bestiet út fulkanysk lavastiente dat yn it Kryt sedimintêr stiente oerdutsen hat. Nunivak leit likernôch 48 km fan 'e Yukon-Kuskokwimdelta op it fêstelân fan Súdwest-Alaska ôf, dêr't it fan skaat wurdt troch in seestrjitte dy't de Etolinstrjitte hjit.
It eilân mjit 106 km fan east nei west en 76 km fan noard nei súd. Nunivak beslacht in oerflak 4.225,8 km², wêrmei't it it op ien nei grutste eilân yn 'e Beringsee is (nei St. Lawrence) en it op sân nei grutste eilân fan 'e Feriene Steaten. It heechste punt fan Nunivak is Roberts Mountain, wêrfan't de top op 510,5 m boppe seenivo leit. De útstykjende westpunt fan it eilân hjit Kaap Mohican; de súdpunt is Kaap Mendenhall; de eastpunt wurdt foarme troch Kaap Corwin.
Bestjoerlik falt it eilân ûnder de Unorganized Borough, in grut diel fan Alaska sûnder distriktsyndieling dat streekrjocht bestjoerd wurdt troch it steatsregear yn Juneau. Binnen dat mânske gebiet heart Nunivak foar statistyske doelen ta it Folkstellingsgebiet Bethel. It meastepart fan it eilân heart fierders ta it Nasjonaal Natoerreservaat Yukon Delta, dat ûnder behear stiet fan 'e United States Fish and Wildlife Service. Der nêstje op it eilân teminsten 89 soarten trekfûgels, wêrfan't ferskaten de status fan bedrige bistesoarte hawwe.
Skiednis
Yn earder tiden libbe op Nunivak in beskieden keppel rindieren, mar dy waard útrûge nei de yntroduksje fan fjoerwapens op it eilân yn 'e lette njoggentjinde of iere tweintichste iuw. It eilân kaam yn 'e achttjinde iuw by de koloanje Russysk-Amearika te hearren, mar gie yn 1867 by de Oankeap fan Alaska oer yn Amerikaanske hannen.
By de folkstelling fan 1880 registrearre de ûntdekkingsreizger Ivan Petrof noch 702 bewenners op Nunivak, dy't ferdield wiene oer njoggen ûnderskate doarpen. Yn 1900 waard de befolking lykwols troffen troch in epidemy, mei as gefolch dat it tal eilânbewenners sterk belune en in stikmannich doarpen alhiel ferlitten rekke. Yn 1930 waard Nunivak besocht troch de ferneamde fotograaf en etnograaf Edward S. Curtis.
De United States Fish and Wildlife Service brocht yn 'e 1930-er jierren de rindieren wer werom op Nunivak, en yntrodusearre der yn deselde tiid ek muskusoksen. Grutte keppels fan beide soarten bisten wurde tsjintwurdich beheard troch de pleatslike lânseigen korporaasje. Yn 2015 naam natoerbeskermer en bûtenman Steven Rinella in ôflevering fan syn tillefyzjesearje Meat Eater op Nunivak op. Dêryn gied er yn op 'e kultuer fan 'e pleatslike befolking en died er mei oan in jacht op muskusoksen.
Demografy
Nunivak hie neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2010 in befolking fan 191 minsken. Dat is in tebekgong fan 9,1% yn ferhâlding ta 2000, doe't der noch 210 eilânbewenners wiene. De befolkingstichtens op Nunivak bedroech yn 2010 0,05 persoanen de km². De folsleine eilânbefolking wennet yn Mekoryuk, oan 'e noardkust. Dat is de iennichste delsetting op Nunivak. It hiele eilân hat formeel de status fan stêd. Ferfarren nei oare dielen fan Alaska, benammen nei de gruttere stêden, hâldt de befolking fan Nunivak lyts.
De oarspronklike bewenners fan it eilân binne de Tsjûpyt (Cup’it), in stamme fan 'e Middenalaskaanske Jûpik. Dy hearre wer ta it gruttere ferbân fan 'e Jûpik (Yup’ik), dat ien fan 'e folkegroepen fan 'e Eskimo's is. Ek tsjintwurdich noch binne frijwol alle bewenners fan Nunivak etnyske Tsjûpyt. Hja sprekke fan âlds it Tsjûpik (Cup’ig), in dialekt fan it Middenalaskaansk Jûpik. Dat is no in yn syn fuortbestean bedrige taalfariant, dy't noch wol de memmetaal fan 'e âlderein is, mar net mear fan 'e jongerein, dy't suver folslein Ingelsktalich is.
Ekonomy
De bewenners fan Nunivak binne tsjintwurdich noch altyd foar in grut diel fan 'e jacht ôfhinklik foar harren fuortbestean. Se jeie fral op seesûchdieren, lykas de walrus, mar ek op 'e rindieren en muskusoksen op it eilân. Dêrnjonken dogge se ek oan fiskerij. Guon fan harren folje har ynkommen oan troch seizoenswurk te dwaan yn 'e yndustry op it fêstelân fan Alaska.
Sjitsport op de Olympyske Simmerspullen 2008
200px|thumb|right|200px|It Olympysk Sjit stadion fan Peking 2008
De Olympyske Spullen fan de XXIXe Olympiade waarden fan 8 oant en mei 24 augustus 2008 hâlden yn Peking, de haadstêd fan Sina. De sjitsport hie plak yn it Beijing Shooting Range Hall.
Medaljespegel
De top-10 fan lannen dy't by it sjitten medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen 2008.
Xining
Xining (西宁, pinyin: Xīníng) is de haadstêd fan de provinsje Qinghai (Sina). De stêd hat 1.029.400 ynwenners. De gânse stêdekloft hat 2.095.000 ynwenners en in gebiet fan 350 km2.
Willem III fan Oranje-Nassau
thumb|Willem III thumb|right|Keninginne Maria II fan Ingelân, frou fan Willem III. Willem III Hindrik (De Haach, 14 novimber 1650 - Hampton Court, 8 maart 1702), Prins fan Oranje wie steedhâlder fan Hollân, Seelân, Utert, Gelderlân en Oerisel (1672-1702) en kening fan Ingelân, Skotlân en Ierlân (1688-1702). Ek fierde er de titel kening fan Frankryk, lykas alle keningen fan Ingelân fan Edward III ôf oant George III dienen. Bekende bynammen binne kening-steedhâlder, Dutch William en King Billy. Syn frou wie Marije Stuart fan Ingelân (ferstoarn 1695), dochter fan Jakobus II fan Ingelân.
Daniël Iseger
thumb|right|200px|Daniël Iseger op de PC fan 2011 Daniël Iseger (Huzum, 30 juny 1980) is in Fryske keatser dy't hikke en tein is op de Tynkedyk yn Ljouwert. Wie kening op de PC fan 2004, 2011 en 2014.
Hy keatste by de skoaljonges yn 1993 en 1994 meast yn de B-klasse en wûn dêryn meardere prizen. Letter sile er yn de jongeskategory; doe't er nei de MTS gie by it troch-elkoar-lotsjen útnûgingspartijen en frije formaasjewedstriden wûn er ek prizen. Keatste foar ‘Ondeling Genoegen’ út Huzum.
As cv-monteur spile er yn de earste klasse en waard op de PC fan 2000 tredde. Op de PC fan 2004, op 151ste PC, wûn er mei Johan Abma en Pieter Scharringa op it ‘Sjûkelân’ as achterynse Iseger de keningsbal. Mei Huzum waard er dat jier twadde op it Nederlânsk Kampioenskip. Yn 2007 waard er mei keatsferiening ‘LKC Sonnenborgh’ út Ljouwert wer twadde. Op 1 juny 2009 wûn er foar keatsferiening ‘Goutum e.o.’ op it NK yn Frjentsjer de earste priis en ek op de PC wûn hy mei Gert-Anne van der Bos (kening) en Folkert van der Wei de earste priis. Boppedat wûn er dat jier it punteklassement. Neidat Daniël yn 2010 it Nederlânsk Kampioenskip wûn, wûn er ek de PC yn in 'modderballet'. Yn 2011 en 2014 wûn er nochris de PC en ek de keningstitel. Syn sechste PC-winst pakte er yn 2015. By syn ôfskied fan de PC yn 2016 waard er yn de earste omloop útskeakele.
The Others (romansearje)
The Others is in romansearje dy't ta it sjenre fan 'e fantasy heart, en dy't skreaun is troch de Amerikaanske auteur Anne Bishop. De titel betsjut: "De Oaren". De searje ferskynt by de New Yorkske útjouwerij Roc Books, dy't it earste diel, Written in Red, yn 2013 publisearre. De boeken binne skreaun yn it personele perspektyf en fertelle it ferhaal fan Meg Corbyn, in jonge bloedprofetesse, dy't op 'e flecht foar har eigner en de minsklike autoriteiten beskûl siket by de eangstoanjeiende foarmferwikselders dy't bekendsteane as 'de Oaren'.
Boeken
net ûnderdiel fan 'e searje, mar spyljend yn deselde wrâld:
Setting
Oars as op de oare wrâlddielen it gefal is, kamen minsken op it westlike kontinint Thaisia fan natuere net foar. Doe't hja besochten om dat te kolonisearjen, stiene de Oaren dy't dêr libben dat ta om't it ark en reau dat de minsken útfûn hiene, harren fan pas kaam. De minsken op Thaisia binne lykwols foar it meastepart noch altyd konsintrearre yn in stikmannich stêden dy't as enklaves mank it wyldlân lizze dêr't de Oaren libje. Alle lân yn Thaisia is eigendom fan 'e Oaren, en de minsklike stedsbewenners moatte harren sadwaande hier betelje. Op elts stuit dat sy dat wolle, kinne de Oaren op Thaisia in stêd fan 'e bûtenwrâld ôfslute.
In protte minsken fine dy sitewaasje net noflik, en der bestiet mank de minsken dan ek in grutte eangstme foar de Oaren, dy't him uteret yn minachting en bytiden omslacht yn haat. Om 'e minsken yn 'e rekken te hâlden, en teffens om minsklike produkten keapje te kinnen dêr't de Oaren oan ferslingere rekke binne (lykas tillefyzjes, kompjûters, films, boeken, ensfh.), hawwe de Oaren yn eltse stêd yn Thaisia in 'binnenplak' opset: in hektares grut stik wyldernis midden yn 'e stêd dêr't in pear hûndert fan harren tahâlde as in soarte fan ambassade. Sokke binnenplakken wurde rund troch ien beskate groep fan 'e Oaren. Yn 'e stêd Lakeside, yn it noardeasten fan Thaisia, is it binnenplak op 'e noed fan 'e Wolven, hoewol't der ek tsientallen Hauken, Krieën, Ulen en Sanguinati, in Bear, in Prêrjewolf, en guon elemintêre ierdgeasten tahâlde.
Ynhâld
Meg Corbyn is in cassandra sangue, in bloedprofetesse, dy't, as der yn har hûd snien wurdt, foarsizzings docht dy't altyd betrouber binne, hoewol't men (as dat nedich is) maatregels nimme kin om derfoar te soargjen dat se net útkomme. Om't bloedprofetessen faak ferslave reitsje oan it gefoel fan eufory dat se fiele as se in foarsizzing dogge, en om't se (sa wurdt sein) sljochtsinnich reitsje troch it dwaan fan tefolle foarsizzings, is der in bepaling yn 'e minsklike wet opnommen dy't yn harren gefal in "barmhertich eigendom" tastiet. De maatskippij wit net better as bloedprofetessen liede in luzelibbentsje frij fan soargen yn spesjale ynstellings dêr't se op treflike wize bepopke en fersoarge wurde. Yn wurklikheid binne sokke tehuzen jildmasines fan 'e eigners, dy't de foarsizzings fan harren profetessen foar grou jild ferkeapje. Eltse foarm fan tsjinakseljen troch de froulju wurdt beäntwurde mei gewelddieldige bestraffings, wylst de profetessen bleatsteane oan seksueel misbrûk en oare foarmen fan mishanneling troch harren manlike fersoargers.
Ien fan 'e meast útsochte bestraffings is om 'e profetesse te kneveljen foar't der yn har hûd snien wurdt, sadat se de foarsizzing net útsprekke kin. Yn sa'n gefal is der gjin eufory, mar inkeld in helske pine. Om it noch slimmer te meitsjen wurdt der dan troch de groeden fan eardere sneden hinne snien, mei as gefolch dat de bylden fan ferskate profesijen har ferminge, wat in profetesse geastlik stikkenmeitsje kin. Wat de fersoargers net witte, is dat de profetessen, dy't harren foarsizzings net ûnthâlde kinne as se se útsprekke, der wol oantinzen fan oanmeitsje as harren dat útsprekken belet wurdt. En as der troch groeden hinne snien wurdt, kombinearje de bylden har soms ta nije foarsizzings dêr't de profetesse wat oan hat.
In jonge profetesse, cs759, sjocht op dy manear dat se út 'e ynstelling fan har eigner ûntsnapt. Om't har foarsizzings altyd betrouber binne, fynt se de moed om út te naaien sa't se sjoen hat dat se dwaan soe. Dêrnei nimt se de namme Meg Corbyn oan. Nei in lange reis befynt se har jûns let as der in sniestoarm oer it lân giselet, yn in ûnbekende stêd, krekt sa't se sjoen hie, dêr't se yn in boekhannel in man treft dy't se ek al sjoen hie. It blykt Simon Wolfgard te wêzen, de lieder fan it binnenplak yn Lakeside. Syn beslissing om 'e jonge frou, dy't om slutingstiid hinne yn fierstente tinne klean syn winkel binnenkomt, in sliepplak yn it binnenplak te jaan, sil gefolgen hawwe dy't noch de minsken, noch de Oaren ea ferwachtsje kinnen hiene.
Tallboy
thumb|300px|In [[Avro Lancaster mei twa Tallboybommen]] Tallboy ('grutte jonge') is de namme fan in swiere konvinsjonele fleanmasinebom, fan goed fiif ton, dy't brûkt waard troch de alliearden oan de ein fan de Twadde Wrâldkriich. De bom waard ûntwurpen troch de Britske wittenskipper Barnes Wallis,
De bom waard ûnder oaren brûkt by de oanfal op it Dútske slachskip Tirpitz op 12 novimber 1944.
Driedorp
right| thumb|280px|Lokaasje Driedorp Driedorp is in plak yn de gemeente Nijkerk yn de provinsje Gelderlân. It leit 10 km fan Amersfoort en 4 km fan Nijkerk. Troch de buorskip rint de N301 (Barneveldsewei), fan Nijkerk nei Barneveld.
De buorskip bestiet út in oantal huzen, in ienfâldich tsjerkegebou en in benzinestasjon/fytsmakkerswurkplak.
Nieuwsblad van het Noorden
thumb|right|300px|Affysje út 1900 makker: [[Johann Georg van Caspel ]] It Nieuwsblad van het Noorden wie in krante út Noard-Nederlân. Op 1 april 2002 gie it Nieuwsblad van het Noorden op yn it Dagblad van het Noorden, yn 'e mande mei it Groninger Dagblad en de Drentse Courant.
Skiednis
Utjouwer wie sjoernalist en amtner Joan Nieuwenhuis (1856-1939). Inkele moannen letter soe printer Ruurt Hazewinkel Jzn. (1855-1940) de krante oernimme.
Oarlochsjierren
Yn de earste fjouwer jierren fan de Twadde Wrâldoarloch bleau it Nieuwsblad van het Noorden ferskinen tanksy in goergeunstige hâlding nei de Dútsers ta. Doe't de akseptaasje fan in NSB -haadredakteur wegere waard, folge yn july 1944 in ferskiningsferbod. Op 26 jannewaris 1946 ferskynde de krante pas wer, earst yn in oplage fan 35.000 eksimplaren.
De Grinzer publisist Johan van Gelder wijde yn 2001 in boek oan de oarlochsperioade ûnder de titel Het Schandaal, de "aanpassing" fan it Nieuwsblad van het Noorden. Hy wiist op in pro-Dútske hâlding en antisemityske artikels en mient dat it ferskinen fan de krante staakt wurde moatten hie. Van Gelder ferwyt de útjouwers, de bruorren Hazewinkel, dat se allinnich harren famyljebedriuw yn stân hâlde woene. Dat wie gjin daad van bovengronds verzet, lykas de Hazewinkels bewearden. By de ferskining fan it boek neamde directeur Gijs Lensink fan Hazewinkel Pers de oantigings fan Van Gelder "swier" en "net terjochte" Fan 1961 - 1987 wie Ger Vaders haadredakteur. Vaders krige lanlike bekendheid trochdat hy as tafallige passazjier yn de trein siet dy't desimber 1975 by Wijster troch Molukkers kaapt waard. Ein jierren santich rekke hy yn konflikt mei de redaksje, wêrnei't hy de deiske lieding fan de krante oerdroech.
Kantoar
thumb|250px|left|Kantoar Nieuwsblad aan het Zuiderdiep It Nijsblêd siet jerrenlang yn in Jugendstilpand oan it Gedempte Zuiderdiep yn Grins. It gebou út 1903, ûntwurpen troch Gerrit Nijhuis, is in ryksmonumint. De krante ferhuze yn 1997 nei nijbou op it bedriuwenterrein oan de Sontweg.
Pepiniden
De term ‘Pepiniden’ giet werom op de foarâlden fan de Karolingyske dynasty, dat wol sizze de ôfstammelings fan de froulike line fan Pepyn I  of Pepyn fan Lannen en fan de manlike line fan Pepyn II, mei de bynamme Pepyn fan Herstal.
De lêste, in rike lanealman, fersloech yn 687 Bercharius, de hofmeier fan Neustrje te Tertry. Hy waard dêrnei hofmeier fan Austraasje, en dêrop ek hofmeier fan it Frankyske ryk ûnder de Merovingyske keningen Teuderik III, Klovis IV, Gildebert III en lang om let Dagobert III.
Te begjinnen mei Karel Martel dy't as ûnwettich bern earst net erkend waard as ien fan de Pepiniden, waarden de ôfstammelings fan de Pepiniden Karolingen neamd, as neisieten fan Karel Martel en foarâlden fan har grutte neisiet, Karel de Grutte.
It wichtige gebiet dêr't de Pepiniden hearsken, waard it plak dêr't ek de Karolingen it leafst tahâlden: de omkriten fan Luik (benammen Herstal en Jupille), Aken en Keulen.
Stambeam
Pepyn fan Lannen (585-† 639), hofmeier fan Austraasje (615-639). Troud mei Ida fan Nijvel ¦ +-Grimoald I (616-† v.662), hofmeier fan Austraasje (643-likernôch 662). Fermoarde te Parys. ¦ Troud mei: ? ¦ ¦ ¦ +-Fulfetrudis (?-† 669), abdis fan Nijvel. ¦ +-Gildebert de Adoptearre (?-† 662), kening fan Austraasje (656-662). ¦  adoptearre troch de  Austrasyske kening Sigebert III. | +-Begga (620-† 693). ¦ Trout yn 635 mei Ansegisel, sjoch nei ûnderen ¦ +-Gertrudis fan Nijvel (626-† 659), abdis te Nijvel.
Fâldens
Fâldens is in delsetting en strjitnamme súdeast fan Baard yn de gemeente Ljouwert.
De namme komt ek foar as Fautens, Fantens en Faldens.
Wim Ruska
Willem (Wim) Ruska (Amsterdam, 29 augustus 1940 – Hoarn, 14 febrewaris 2015) wie in Nederlânske judoka. Hy wurdt troch in soad minsken as de bêste judoka dy't Nederlân ea hân hat beskôge.
Karriêre
thumb|left|200px|Judokampioenskippen 1972 yn de Vliegermolen yn Voorburg. Wim Ruska wint de heale finale foar alle kategoryen fan Kutznetzof (USSR) en de finale fan Onashvili (USSR) Ruska wûn twa Olympyske titels, twa wrâldtitels (1967 en 1971), sân Europeeske titels en waard ferkate kearen Nederlânsk kampioen.
Yn 2001 krige Ruska in harsenynfarkt. Hy rekke dêrtroch foar in part ferlamme en syn spraakfermogen gie ek foar in grut part ferlern.
Yn 2013 waard Ruska troch de ynternasjonale judofederaasje (IJF) yn de Hall of Fame opnaam. Ruska stoar yn 2015 mei 74 jier.
Ferneaming
Yn maart 2017 waard op it Sportsintrum Papendal yn Arnhim in nije judohal iepene dy't nei Ruska neamd is.
Koalekit
thumb|Koalekitten In koalekit is in soarte fan langwerpige amer, dy't spesjaal makke is om koalen út it koalehok wei nei de koalekachel te bringen, en de koalen troch de fuliepening yn de kachel te stoarten om it fjoer oan te hâlden. De foarm fan de koalekit is praktysk: meidat dy nei boppen ta hieltyd smeller wurdt, kin er net maklik omfalle en binne de stofwolken ûnder it ferfier en it leegjen fan de koalekit yn de kachel net botte grut. De hângrepen binne sa makke dat de koalekit goed droegen wurde kin, mar ek maklik leechskodde wurde kin.
Troch de opkomst fan it ierdgas yn de jierren 60 fan de 20e iuw is de koalekachel yn koarte tiid út de Nederlânske wenten ferdwûn en sadwaande ek de koalekit. Soms wurdt er noch foar de sier of as paraplubak brûkt.
Bysitter
In bysitter wie in de tiid fan de Fryske Frijheid in helper dy't in grytman holp by de rjochtspraak. Bestjoer en rjochtspraak wiene destiids bot desintralisearre. De measte macht lei by de dielen, de lettere gritenijen. Sintrale ynstellings kamen amper ta ûntwikkeling. De rjochtspraak barde troch in grytman, holpen troch in pear keazen ynwenners, de bysitters, dy't dat amt om bar útoefenen. Heger berop wie mooglik by it gerjocht dat holden waard op de lândagen fan de distrikten (Eastergoa, Westergoa en Sânwâlden). De tiid fan de Fryske Frijheid duorre oant 1498.
Tsjerkestove
thumb|right|stove In tsjerkestove is in stove om yn de tsjerke waarme fuotten te hâlden. Kachels binne betreklik let yn de tsjerken komd. Oant fier nei 1850 naam elke frou noch in stoofke mei, (faak mei snijwurk) of men liet se troch de tsjinstfaam drage. De koster levere tsjin betelling in koaltsje fjoer of folde tsjerkestoven dy't yn de tsjerke efterbleaune. De herfoarme tsjerke yn Bitgum hat der noch in stookgelegenheid foar. In soad tsjerkestoven binne yn it Frysk Museum.
Teems
thumb|250px|Rin fan de Teems De Teems (Ingelsk: Thames) is de grutste en meast wichtige rivier fan Ingelân.
De Romeinen festigen op de noardouwer fan de Teems by Londen in haadkertier. Sy neamden de delsetting Londinium. Troch de gaadlike lizzing koe de delsetting waakse ta de stêd Londen.
Gerard Renkema
thumbnail Gerhardus Duurt (Gerard) Renkema (Drachten, 12 novimber 1959) is in Nederlânske politikus foar it CDA.
Fan 2002 oant 2007 wie Renkema boargemaster fan de Grinslânske gemeente Iemsmûn. Earder wie hy wethâlder yn de gemeente Assen. Sûnt 1 april 2007 is er boargemaster fan de gemeente Nijkerk.
Sjuck fan Burmania Rengers
thumb|200px|Sjuck Gerrolt Juckema baron fan Burmania Rengers troch [[Bernard Accama ]] Sjuck Gerrolt Juckema baron fan Burmania Rengers, hear fan Oosterbroek en Cammingaborg, mei de bynamme Lange Sjuck, (Ljouwert, 6 maart 1713 - Ysbrechtum, 30 maart 1784) wie grytman fan Frjentsjerteradiel (1732), grytman en dykgraaf fan Wymbritseradiel (1747), Kurator fan de Universiteit fan Frjentsjer en deputearre op de gearkomst fan de Steaten-Generaal yn 1746, 1749, 1751-1755, 1761-1763. Neifolgjend hie er in sit yn de Ried fan Steat.
Sjuck waard berne yn Ljouwert as soan fan Egbert Rengers (1687-1745), hear fan Farmsum, Tuinga, Oldenhuis en Tammingahuizen, bewâldfierder fan de Feriene Eastyndyske Kompanjy, kommittearde yn de ried fan de Ommelannen en kurator fan de Grinzer Hegeskoalle, en syn earste frou Titia Barbara fan Burmania (1686-1714). Hy wenne op Epema State nei syn houlik yn 1743 mei Odilia Amelia H.R., ryksgrevinne fan Welderen (24 novimber 1723 - 19 oktober 1788). Hy stoar yn 'e âldens fan 61 jier. Hy ferkocht yn 1781 de havezate Oosterbroek oan de Grinzer advokaat en ûndernimmer Tonco Modderman.
Hy wie de heit fan Egbert fan Burmania Rengers, boargemaster fan Ljouwert en lid fan it Steatsbewâld en fan Duco Gerrolt Rengers van Farmsum (1750-1810), dy't ûnder oare lid fan it Wetgevend Lichaam wie. It Rengerspark yn Ljouwert is nei in neikommeling fan Sjuck neamd.
George Harrison
right|thumb|200px|George Harrison yn 1974 George Harrison (Liverpool, Lancashire, 25 febrewaris 1943 - Los Angeles, Kalifornje, 29 novimber 2001) wie gitarist fan de legindaryske popgroep The Beatles. Hy makke sawat fan it begjin ôf diel út fan de groep. Faak wurdt er sjoen as de "stille Beatle". Harrison omearme nammentlik de Yndiaaske mystyk en holp de oare Beatles harren hoarizon te ferbreedzjen as ek foar harren publyk. Neidat de band útinoar foel boude hy in súksesfolle karriêre op as solo artyst en makke letter diel út fan de groep de Traveling Wilburys. Hy wie ek film en plateproducer. Harrison is fermeld as nûmer 21 yn de Rolling Stone magazine's list of "De 100 Bêste Gitaristen fan alle tiden".[6]
Beatle George
Harrison waard berne yn it Ingelske Liverpool. Neffens eigen sizzen wie hy berne op 24 febrewaris, mar op syn bertebewiis stiet lykwols 25 febrewaris as bertedatum.
Syn muzikale wurkpaad begûn op skoalle dêr't hy yn de band 'The Quarrymen' spile, mei syn freonen John Lennon en Paul McCartney en dy't him by Lennon yntrodusearre. Mei Paul, John Lennon, Stuart Sutcliffe en Pete Best (letter ferfongen troch Ringo Starr) foarme hy yn 1959 de band 'Silver Beatles', dêrnei de Beatals en yn 1960 feroaren se de namme yn 'The Beatles' en waarden frege yn Dútslân op te treden. Dat wie it begjin fan de súksesstory fan de groep dy't tsien jierren duorre hat.
As komponist waard hy binnen de Beatles neffens eigen sizzen noait hielendal erkend, ûndersnijd as er waard troch it gruttere súkses en de dominânsje fan it keppel Lennon-McCartney. Earst yn 1969 waard Harrison troch kritisy muzikaal op deselde line steld mei Lennon en McCartney nei it ferskinen fan de elpee Abbey Road wêrop syn komposysjes Something en Here Comes The Sun stean. Mar doe wie de ynbring fan de oare twa Beatles al minder wurden.
Solokarriêre
Yn novimber 1968 waard de earste soloplaat fan Harrison útbrocht ûnder de titel Wonderwall Music. In jier letter ferskynde Electronic Sounds wêrop Harrison mei de moog-synthesizer eksperimintearre. Neidat McCartney de Beatles yn april 1970 ferlitten hie gong elkenien syn eigen paad. Harrison sette útein mei in solokarriêre. Noch yn 1970 ferskine syn tredde album All Things Must Pass, mei dêrop de grutte hit My Sweet Lord. It is fuort in trijedûbel album: it is dúdlik dat Harrison hearre litte wol wat hy al dy jierren net kwyt koe op de Beatles-albums. 'All Things Must Pass' is in klassyk album fan de jierren 70. Neffens de measten soe hy letter, kwalitatyf besjoen, dat album ek net mear oertreffe.
As earste eks-Beatle makke hy yn 1974 in toernee troch de Feriene Steaten. Syn ynteresse foar easterske spiritualiteit brocht him oan de fuotten fan Yndiaaske goeroes en dat hie syn wjerslach op de muzyk dy't hy komponearre. Mids jierren 60 bygelyks ferwurke hy al easterske ynstruminten lykas de sitar yn nûmers fan de Beatles (Lennons Norwegian Wood (This Bird Has Flown) (1965) en syn eigen Love You To út 1966). Letter trede er op mei de Yndiaaske musikus Ravi Shankar.
Nei de moard op John Lennon yn 1980, makken de oare Beatles yn 1981 as earebetoan oan him mei inoar it nûmer it All Those Years Ago, dat in hit waard yn de Feriene Steaten. It nûmer is skreaun troch George Harrison en stiet op it album Somewhere in England.
Ein jierren 80 hat Harrison in protte súkses as foaroansteand lid fan de band Traveling Wilburys. Dizze band makke twa albums mar stoppet troch it ferstjerren fan Roy Orbison, in oar wichtich bandlid.
Fallingabuorren
Fallingabuorren is in eardere buorskip east fan Ferwâlde yn de gemeente Súdwest-Fryslân. De namme komt ek foar as Fallingaburen, Falling Buiren, Vallingbuyren en Fallingbuurster polder.
George Harrison
Solokarriêre
Op 29 novimber 2002, in jier nei dat George Harrison ferstoarn wie, waard der yn de Royal Albert Hall in spesjaal konsert hâlden as earebetoan oan Harrison. Under oaren Paul McCartney, Ringo Starr, Eric Clapton, Ravi Shankar en Billy Preston spilen dy jûn songs fan Harrison. Yn 2003 waard dat konsert útbrocht op KD en DVD ûnder de titel The Concert For George.
Op 14 april 2009 waard Harrison eare mei in stjer op de ferneamde Hollywood Walk of Fame.
Oare projekten
Harrison stie bekend as de wat ferlegen filosoof fan de groep, dy't ek belangstelling hie foar oare dingen as de muzyk. Sa sette hy him yn as organisator fan in benefytkonsert foar de slachtoffers fan de grutte oerstreaming yn Banglades, wie gastmusikus en die mei oan in oantal spylfilms. Yn 1979 produsearre hy de Monty Python-film Life of Brian.
Ferstjerren
George Harrison troude twa kear, op 21 jannewaris 1966 mei Pattie Boyd, de lettere frou fan Harrison syn freon Eric Clapton, fan wa't hy op 9 juny 1977 skiede, en op 2 septimber 1978 mei Olivia Arias, mei wa't hy in soan hie. Yn 1998 waard bekend dat hy behannele wie foar kielkanker en in jier letter, op 30 desimber 1999 betrape hy in ynbrekker yn syn eigen hûs dêr't hy stekwûne en in klaplong oprûn. Op 9 july 2001 makke Harrison bekend dat er opnij kanker hie en yn Switserlân bestriele waard. Op 29 novimber 2001 lang om let ferstoar hy yn Los Angeles oan de gefolgen fan syn sykte.
Nasjonalisme
It nasjonalisme is in politike ideology, dêr't de eigen identiteit fan in folk as de kultuer, taal en skiednis yn ferhearlike wurdt en de ienheid fan it lân foarop stiet. As politike streaming hat it in grutte ynfloed hân op de wrâldskiednis en de foarming fan steaten.
Oarsprong
Ynspirearre troch it wurk fan de Frânske filosoof Jean-Jacques Rousseau dy't yn syn boek Du contrat social fan 1762 it begryp "volonté générale" folkssoevereiniteit yntrodusearre, ûntstie it as politike streaming op de ein fan de 18e iuw en wie tidens de 19e iuw en de earste helte fan de 20e iuw ien fan de grutste politike bewegingen.
Divejevo
thumb|250px|De tsjerke fan Divejevo Divejevo (Russysk: Диве́ево) is in selo (село, it Slavyske wurd foar doarp) en it haadplak fan de gemeente Divejevski yn de oblast Nizjni Novgorod yn de Russyske Federaasje. It ynwennertal fan it plak is likernôch 6.500 (2010).
Ien fan Ruslân's grutste en drokste kleasters, it Serafim-Divejevo-kleaster, stiet yn Divejevo. It kleaster is in wichtich pylgerplak fanwegen de konneksje mei Serafim fan Sarov.
Dylan Thomas
thumb|260px|Stânbyld fan Dylan Thomas, Maritime quarter, Swansea thumb|right|260px|Skuorke dêr't Dylan skreau mei útsjoch oer de Afon Taf, tichteby it Boat Hûs, Laugharne. Dylan Marlais Thomas (Swansea, 27 oktober 1914 – New York City, 9 novimber 1953) wie in dichter en skriuwer út Wales. Hy wurdt algemien beskôge as ien fan de wichtichste dichters fan de 20e iuw. Syn bekendste wurk is Under milkwood.
Libben en wurk
Dylan Thomas syn heit, D.J. Thomas, is learaar Ingelsk oan de Swansea Grammar School en kiest derfoar syn soan mei it Ingelsk grut te bringen yn stee fan it Welsk, de sprake fan syn mem. Hy bringt him ek de leafde foar de literatuer by. Nei inkelde moannen middelbare skoalle skriuwt Dylan al syn earste fersen foar de skoalkrante. It gedicht 'His Reqiem' blykt letter plagiaat te wêzen.
Thomas hâldt en draacht him as in non-konformist: hy drinkt fierstentefolle, hâldt him net oan ôfspraken en klaait him dêr ek neffens. Stik foar stik saken dy't neffens him by it dichterskip heare. Ein 1933 en begjin 1934 skriuwt er sa'n 30 gedichten wêrfan 13 syn earste bondel helje, "18 gedichten". Syn twadde "25 gedichten" komt yn 1936 út, beide binne in súkses. Hy ferfart nei Londen wêr't er syn lossinnich libben fuortset.
11 july 1937 trout Dylan Thomas mei Caitlin MacNamara, in dûnseres ú Ierlân. Se hiere in hûs yn Laugharne yn Wales. It houlik rekket út en troch yn swier waar troch jildsoargen en de dranksucht fan it stel, mar se bliuwe al byinoar. Se krije twa soannen en in dochter, Aeronwy Thomas.
Fan dan ôf leit Thomas him ek ta op proaza. The Map of Love (1939) hat, neist 16 gedichten, ek 7 ferhalen. In jier letter publisearret er de ferhalebondel Portrait of the Artist as a Young Dog (yn it Nederlânsk oerset troch Hugo Claus), it is in autobiografysk wurk.
Yn de oarloch skriuwt er yn opdracht fan it Ministerie van Propaganda, filmskripts dy't foar ferdivedaasje foar soldaten bedoeld wiene, mar troch brek oan jild komme der gjin films. Nei de oarloch kriget Thomas in wyklikse rubryk op de radio, hy lêst en besprekt dêr syn gedochten. Syn betsjoenjende stim bynt massa's minsken oan de radio.
Trochbraak
Yn 1952 giet er noch in kear mei Caitlin nei Amerika ta, it wurdt in grut súkses, hy lûkt grôtfolle sealen. Nei dizze toernee werhellet er dy noch in pear kear, mar komt dan hast net mear oan it skriuwen ta. Ek yn 1952 ferskynt de bondel Collected Poems, mei it ferneamde Do not go gentle into that good night, in gedicht oer de dea fan syn heit, en makket er syn harkspul Under Milk Wood ôf (ek oerset troch Hugo Claus).
Yn april 1953 ferfart er opnij nei de Feriene Steaten foar de Amerikaanske premiêre fan Under Milk Wood. Opnij is er tige súksesfol. Hy moetet de komponist Igor Stravinsky, dy't him freget om it libretto foar in opera te skriuwen, mar der komt Dylan net oan ta. Hy rekket út de liken fan de toernee, mar docht it dochs wer yn oktober fan dat jier, hy wennet dan yn it Chelsea Hotel yn New York. Op 5 novimber 1953 giet er te stappen en komt mear dea as libben yn it hotel werom. Nei alle gedachten is de kombinaasje fan alkohol ("I've had 18 straight whiskies. I think that's the record", hie er dy jûns noch sein) en syn sûkersykte him fataal wurden. Boppedat kinne der fraachtekens set wurde by de behanneling dy't er fan dokter Felsenstein krijt. Hy wurdt noch nei it sikehûs brocht en blykt ek in longûntstekking te hawwen. It docht gjin fertuten. Dylan Thomas rekket yn in koma en stjert op 9 novimber. Hy wurdt beïerdige yn Laugharne.
Priuwke poëzij
Ut In my Craft or Sullen Art
Not for the proud man apart
From the raging moon I write
On these spindrift pages
Nor for the towering dead
With their nightingales and psalms
But for the lovers, their arms
Round the griefs of the ages,
Who pay no praise or wages
Nor heed my craft or art.
thumb|upright|right|Dylan's byltnis op it úthingboerd fan it [[Laugharne, Wales|Laugharne, Browns Hotel.]]
Joadske mienskip fan Snits
De Joadske mienskip fan Snits wie de mienskip fan Joaden dy't foarhinne yn 'e Fryske stêd Snits wennen.