cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chattanooga (Tennessee)
Skiednis
Nei't de oarloch yn 1865 yn it foardiel fan it Noarden beslist wie, ûntjoech Chattanooga him ta in wichtich spoarknooppunt en in yndustrieel sintrum fan belang. Dêrmei begûn ek it ynwennertal wer oan te waaksen. Dy befolkingsgroei waard ûnder en fuort nei de Earste Wrâldoarloch noch ekstra stimulearre trochdat Chattanooga de stêd wie dy't it tichst by it wichtige trainingskamp fan it Amerikaanske Leger yn Fort Oglethorpe lei. Fan 1933 ôf waard yn opdracht fan it Amerikaanske Kongres it systeem fan keardammen en opslachmarren fan 'e Tennessee Valley Authority oanlein, dat de oerstreamings dy't foartiid geregeldwei foarkamen, binnen de stokken hâlde moast. De slimste oerstreaming dêr't Chattanooga ea ûnder te lijen hân hat, wie dy fan 1867, doe't de hiele stêd ûnder wetter stie.
Chattanooga hjoed de dei
Tsjintwurdich is de ekonomy fan Chattanooga tige diversifiëarre, en omfiemet er in groeiende mingeling fan yndustry en tsjinsten. Wat de yndustry oanbelanget, hat de Dútske autoprodusint Folkswein bygelyks in fabryk yn Chattanooga. Op it mêd fan heger ûnderwiis binne yn 'e stêd ferskate universiteiten en hegeskoallen fêstige, mei as wichtichsten de Universiteit fan Tennessee te Chattanooga (in ûnderdiel fan 'e gruttere Universiteit fan Tennessee), dêr't sa'n 10.000 studinten in oplieding folgje, en it Chattanooga State Community College, mei rûchwei 11.000 studinten.
Wat toeristyske besjensweardichheden oanbelanget, hat Chattanooga û.m. it International Towing and Recovery Hall of Fame and Museum, dat de skienis fan 'e sleepauto beljochtet. Oare museä yn 'e stêd binne bgl. it Chattanooga History Center, in histoarysk museum, en it Hunter Museum fan Amerikaanske Keunst. Ek binne it Tennessee-akwarium, in iepenbier akwarium, en de Chattanooga Zoo at Warner Park, de pleatslike dieretún, yn Chattanooga fêstige.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Chattanooga 14,7% âlder as 65 jier en 21,3% jonger as 18 jier. Fierders bestie 42% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 16,5% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 55,9% blanken; 34,9% swarten; 5,5% Latino's; 2,0% Aziaten; 0,4% Yndianen; 1,3% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Klimaat
Chattanooga hat in fochtich subtropysk klimaat, mei hjitte en wiete simmers en mylde winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 32,3 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 10,1 °C. Chattanooga kriget jiers trochinoar 1.333 mm delslach, mei dêrûnder oer it hiele winterhealjier ferdield 10,7 sm snie. Yn in protte jierren falt der hielendal gjin snie, mar yn 'e nacht fan 9 op 10 jannewaris 2011 foel der bgl. 28 sm yn ien kear. Hoewol't it yn 'e smoute tusken de bergen leit, is Chattanooga net alhiel frij fan it gefaar dat tornado's ynhâlde; yn april 2011 waard de stêd bgl. noch troffen troch ferskate (lytsere) wynhoazen.
Kakuichi Mimura
(Tokio, 16 augustus 1931 - 19 febrewaris 2022) wie in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Toho Titanium. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1956.
Mimura stoar op 19 febrewaris 2022 yn de âldens fan 90 jier.
Greyfriars Kirk (Dumfries)
De Greyfriars Kirk of Greyfriars Church is in monumintaal tsjerkegebou yn 'e stêd Dumfries, yn súdwestlik Skotlân. It hjoeddeiske gebou datearret fan 1868, mar de orizjinele tsjerke, dy't ferneamd waard nei de fransiskanen of "grize fraters" (grey friars), waard mids trettjinde iuw set. De tsjerke waard ferneamd yn 'e skiednis fan Skotlân as it plak dêr't de romrofte Skotske kening en frijheidsstrider Robert de Bruce yn 1306 syn foarnaamste rivaal foar de troan, Jan III fan Comyn, hear fan Badenoch, om hals brocht.
Skiednis
De Greyfriars Kirk ûntstie yn 'e midden fan 'e trettjinde iuw, doe't Devorguilla fan Gallowegen, de frou fan Jan I fan Balliol en de mem fan 'e lettere kening Jan fan Skotlân, yn 'e stêd Dumfries in kleaster stifte. Hja nûge dêrta de fransiskaanske oarder út om har yn 'e stêd te fêstigjen. Om't de leden fan dy kleasteroarder op 'e Britske Eilannen fanwegen harren grize pijen bekendstiene as "grize fraters" (Ingelsk: gray friars), kaam de tsjerke neitiid yn it Skotsk de Greyfriars Kirk te hjitten. Der is gjin ôfbylding oerlevere fan it earste gebou, dat eins de namme 'Tsjerke fan Us Leaffrou' droech, mar der is alle reden om oan te nimmen dat it in tsjerke yn 'e Ingelske styl wie, mei in skip en in koar.
De oarspronklike Greyfriars Kirk wie in kleasterkapel, dy't njonken de stins fan 'e Maxwells ferriisde, likernôch 60 m westlik fan it plak dêr't de hjoeddeistige tsjerke stiet. It wie dêr dat ein trettjinde iuw John Duns Scotus, dy't letter sillich ferklearre wurde soe, ta mûnts wijd waard.
Under de Earste Skotske Unôfhinklikheidsoarloch hie op 10 febrewaris 1306 Robert fan Bruce, greve fan Carrick, yn 'e kapel in moeting mei Jan III fan Comyn, hear fan Badenoch, syn foarnaamste rivaal yn 'e striid om 'e Skotske troan. Neffens it histoaryske fjirtjinde-iuwske epos Brus, fan John Barbour, dat ien fan 'e seldsume min ofte mear kontemporêne boarnen oer Robert fan Bruce is, soe dyselde Comyn dêrby lyk foar it heechalter fan 'e kapel deadien hawwe. Hoewol't paus Klemins V Bruce foar dy die ekskommunisearre, liet Bruce himsels seis wiken letter te Scone ta kening fan Skotlân kroane. Yn 1314 soed er troch de oerwinning yn 'e Slach by Bannockburn Skotlân befrije fan 'e Ingelske oerhearsking.
Mids sechstjinde iuw waard ûnder driging fan it protestantisme in grut diel fan 'e besittings fan it fransiskaanske kleaster en de Greyfriars Kirk yn bewarring jûn by lju dy't it roomske leauwe in waarm hert tadroegen. Nei de Skotske Reformaasje, fan 1560, sprongen pleatslike notabelen by om 'e pinsjoenen fan 'e fransiskaanske bruorren oan te suverjen. Neitiid ûntjoegen guon mûntsen har ta protestantske predikanten, wylst oaren beskûl sochten by it ynfloedrike Maxwell-laach, dat de Roomsk-Katolike Tsjerke trou bleau.
Nei 1707, doe't de besteande tsjerkegebouwen yn Dumfries troch de oanwaaks fan 'e stedsbefolking te krap wurden wiene, kocht it stedsbestjoer de âlde Maxwell-stins op en liet dy slope. Op dat plak (dêr't ek de moderne tsjerke noch stiet) waard yn 1727 in nij tsjerkegebou set, dat de namme fan 'Nije Tsjerke' (New Kirk) krije moast. De âlde gewoanten blieken lykwols te machtich, dat de namme fan 'Greyfriars Kirk' bleau ek neitiid yn gebrûk. De nijbou koste S£1.970, in bedrach dat it stedsbestjoer byinoar brocht troch in spesjale belesting op bier te heffen.
Tsjin 'e 1860-er jierren wie de Nije Tsjerke yn ferfal rekke, en waard besletten ta sloop. Op itselde plak ferriisde yn 1868 de hjoeddeistige tsjerke. Troch sekularisaasje en leechrin besleat de presbyteriaanske Tsjerke fan Skotlân yn 2004 om 'e Greyfriars Kirk fan 'e hân te dwaan. Uteinlik waard it gebou yn 2008 te keap te setten, wêrnei't it oanskaft waard troch in anglikaanske goeddiedichheidsorganisaasje dy't oprjochte wie troch in neikommeling fan 'e boargemaster fan Dumfries dy't oan it begjin fan 'e achttjinde iuw opdracht jûn hie ta de bou fan 'e Nije Tsjerke. Nei't it gebou wijd wie oan 'e hillige Bride, waard it op 'e Skotske nasjonale feestdei St. Andrew's Day, op 30 novimber 2008, op 'e nij iepensteld foar leauwenden.
Dieuwke Weening-Meijer
Dieuwke Weening-Meijer (Surhústerfean, 19 juny 1921 - De Harkema, 12 febrewaris 1990) wie in skriuwster yn it Frysk.
Frou Weening wie húsfrou en wenne op De Harkema. Har wurken waarden bekroane troch de Kristlik Fryske Folks Bibleteek.
Kurling op de Olympyske Winterspullen
100px|right
Kurling is in sport dy't al fan de earste edysje fan de Olympyske Winterspullen ôf op it Olympyske programma stiet.
Skiednis
It kurling op de Olympyske Winterspullen hat plak sûnt de earste edysje fan de Winterspullen, hâlden yn 1924, mar ferdwûn dêrnei rillegau fan it programma. Pas by de Spullen fan 1998 yn Nagano kaam de sport werom op it Olympysk Programma.
Medaljespegel
De top-5 fan lannen dy't by it kurling-medaljes wûn ha ûnder de Olympyske Winterspullen. bywurke yn 2014
Maurizio Micheli
Maurizio Micheli (Livorno, 3 febrewaris 1947) is in Italjaansk toaniel-, tillefyzje- en filmakteur.
Jonkheid en oplieding
Micheli waard yn 1947 berne yn it Toskaanske Livorno, mar ferfear al jong mei syn âlden en jongere suske nei Bari ta. . Doe't er likernôch 20 jier wie, ferhuze er nei Milaan dêr't in oplieding folge oan 'e Skoalle foar Dramatyske Keunsten yn it Piccolo Teatro.
In Red, with Pearls
In Red, with Pearls is in koart ferhaal fan it fantasysjenre, skreaun troch de Amerikaanske auteur Patricia Briggs. De titel betsjut: "Yn 't Read, mei Pearels om". It ferhaal heart ta de Mercy Thompson-rige en begûn doe't Briggs frege waard in bydrage te leverjen oan in blomlêzing fan boppenatuerlike detektiveferhalen. Hja besleat dat Warren Smith, in wearwolf út 'e ridel fan Mercy en har man Adam Hauptman, it meast geskikt wie as haadpersoan foar sa'n ferhaal. Yn In Red, with Pearls, dat skreaun is yn it ik-perspektyf, wurdt Warren syn partner Kyle oanfallen en moat Warren útsykje wa't dêr efter sit. It ferhaal spilet yn 'e Tri-Cities, yn 'e Amerikaanske steat Washington. Yn 'e ynterne gronology fan 'e Mercy Thompson-rige fine de foarfallen yn it ferhaal plak tusken de romans Silver Borne en River Marked yn. In Red, with Pearls waard foar it earst mei wurk fan oare auteurs publisearre yn 2011 yn 'e blomlêzing Down These Strange Streets, ûnder redaksje fan Gardner Dozois en George R.R. Martin. It makke letter ek ûnderdiel út fan Briggs har eigen ferhalebondel Shifting Shadows, út 2014.
Maurizio Micheli
Karriêre
Fan 'e ein fan 'e santiger oant de ein fan 'e tachtiger jierren krige Micheli grutte populariteit as komyk, troch in searje suksesfolle revu's, wêrûnder Fantastico, W le donne, Al Paradise en A tutto gag. Micheli wie ek heul aktyf as toanielakteur, mar syn filmkarriêre kaam op it twadde plan. Yn 1999 waard er beneamd ta offisier yn 'e Oarder fan Fertsjinste fan 'e Italjaanske Republyk.
In Red, with Pearls
Ynhâld
Sa't Warren al fermoede, is hja gjin libbene minske, mar in somby, in mei tsjoenderij animearre deade dy't gjin eigen wil hat en inkeld opdrachten útfierd dy't syn of har master yn syn of har holle plante hawwe. Hy en Kyle helje de hekse Elizaveta Arkadyevna Vyshnevetskaja derby, mei wa't de ridel fan Adam Hauptman in oerienkomst hat foar it opknappen fan magyske putsjes. Elizaveta nimt har âldmuoikesizzer mei, de jonge hekse Nadia Popov. Op it abbekatekantoar oankommen, stelle de beide heksen fêst dat it yndie om in somby giet, en Elizaveta riedt Warren, dy't de somby noch altyd yn betwang hâldt, oan om it wêzen simpelwei de nekke te brekken: dêrmei wurdt de betsjoening ferbrutsen.
Maurizio Micheli
Karriêre
Yn 2002 publisearre Micheli de roman Garibaldi amore mio, fan Baldini Castoldi Dalai, dêr't in foarstelling nei makke waard.
Priveelibben
Micheli is skieden fan aktrise Daniela Nobili, mei wa't er in soan hat, Guido. Sûnt 1996 hat er in relaasje mei aktrise Benedicta Boccoli.
In Red, with Pearls
Ynhâld
Elizaveta leit út dat de somby, as se Kyle deade en dêrmei har opdracht ferfolle hie, daliks de-animearre rekke wie. Troch de magyske reanimaasje as somby hie it dreech west om 'e krekte tiid fan ferstjerren fan 'e ta somby makke frou fêst te stellen, dus foar de plysje hie it like as oft de dea fan Kyle en de frou in gefal fan moard-selsmoard wie. Dêrmei hiene se nei alle gedachten net fierder socht en wie de opdrachtjouwer foar de moard bûten skot bleaun. As se it lyk ris rêstich besjogge, no't it foargoed dea is, kenne Warren, Kyle en Nadia de deade wer as Toni McFetters, in jonge frou dy't in stikmannich dagen lyn as fermist opjûn wie, en foar wa't in grutte syktocht op tou set is. As Elizaveta har ûndersiket, kin se lykwols gjin oare magyske spoaren gewaarwurde as dy fan harsels en Nadia, wat har foar in riedsel pleatst. Warren beslút út te sykjen wa't ferantwurdlik is foar de moard op Toni McFetters en de moardoanslach op Kyle.
Mei Nadia giet er de oare deis del by Marc, de man fan Toni McFetters, dy't se befreegje nei't se him de yndruk jûn hawwe dat se by it plysje-ûndersyk nei de ferdwining fan syn frou belutsen binne. It docht bliken dat Marc McFetters, dy't noch mei Nadia op skoalle sitten hat, neat mei de dea fan syn frou te krijen hat. Neitiid besykje Warren en Nadia ferskate fijannen dy't Kyle troch de jierren hinne makke hat mei syn abbekatewurk, lju dy't him genôch haatsje om him wol dea hawwe te wollen en dy't ryk genôch binne om immen te beteljen om in somby op Kyle ôf te stjoeren. Dat is in frij koart listke fan fjouwer minsken. By de fjirde, Harper Sullivan, in dokter dy't tanksij Kyle net inkeld syn frou, mar ek syn medyske fergunning kwytrekke is, lykje se einlings byt te hawwen: de man hellet in gewear foar 't ljocht en besiket Warren dea te sjitten. Hy mist lykwols en ear't er it nochris besykje kin, hat Nadia in betsjoening útsprutsen dy't net inkeld Sullivan, mar ek Warren stôkstiif stilstean lit. Warren brûkt lykwols de macht fan syn wolf om 'e betsjoening te trochbrekken, krekt foar't Nadia Sullivan opleit dat er net ien deadzje sil, Kyle Brooks gewurde litte sil en gjin oantinkens oan dit barren hawwe sil.
De oare deis wurdt buorman Francis dea oantroffen, en de lykskôging wiist út dat er oan natuerlike oarsaken ferstoarn is. Elizaveta lit it stoflik omskot fan Nadia ferdwine en bringt it geroft yn omrin dat Nadia nei Parys gien is, eat dêr't se altyd al fan dreamde. It oare stoflik omskot, dat fan Toni McFetters, wurdt wer klaaid yn 'e oarspronklike klean, trouring ynbegrepen, wylst Elizaveta op magyske wize alle spoaren fan har somby-wêzen útwisket. Se wurdt dêrnei earne efterlitten dêr't se fûn wurde sil, sadat har man en famylje net foargoed yn ûnwissichheid bliuwe sille oer hat lot. Elizaveta jout Warren it lêste puzelstikje fan 'e saak as se him fertelt dat Nadia fereale op him wie, en dat se syn homoseksuële oriïntaasje seach as wat dat se 'feroarje' koe, as se dêr mar de kâns ta krije soe. Dat se betelle wurde koe om Kyle, dy't se as har rivaal seach, út 'e wei te romjen, wie mear ferlieding as dat se wjerstean koe.
Arawa Kimura
(8 july 1931 - 21 febrewaris 2007) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Kwangaku Club.
Kuorbalferiening SC Joure
Kuorbalferiening SC Joure is ûnderdiel fan omnyferiening SC Joure út De Jouwer. Yn 1905 begûn in oantal jonges yn flekke De Jouwer in fuotbalklup mei de namme “Olympia”. Dochs wurdt 20 maart 1920 oanhâlden as oprjochtingsdatum. Op dy dei waard fuotbalferiening “De Kooi” oprjochte. Letter folge in fúzje mei de roomsk-katholike fuotbalferiening “Friso”. Yn 1965 giene beide ferienings fierder ûnder de namme "SC Joure". Yn 1971 besleaten kuorbalklup “De Jouwer” en SC Joure by elkoar te gean. Dêrom waard Kuorbalklup “De Jouwer” op 24 maaie 1971 opheft. In dei letter waard goedkarring jûn troch de leden en gie SC Joure as Omnyferiening fierder. Yn 2021 bestiet de kuorbalôfdieling fan SC Joure út de folgende teams:
Uitgeverij Distrigo
Uitgeverij Distrigo is in Belgyske útjouwerij dy't him benammen taleit op it publisearjen fan goedkeape Nederlânsktalige (út it Ingelsk oersette) pulpromantsjes yn tydskriftfoarm, dy't ferkocht wurde yn 'e measte supermerken en kiosken yn Nederlân en Flaanderen. Ornaris ferskynt fan soksoarte útjeften ienris yn 'e wike in nij nûmer, hoewol't de produksje fan guon titels sûnt de milenniumwiksel werombrocht is ta dy fan moanneblêden. De meast súksesfolle útjefte fan Distrigo is sûnder mis de westernrige Colt .45.
Oarspronklik wie Uitgeverij Distrigo in selsstannich bedriuw, dat earst fêstige wie yn Wilrijk, by Antwerpen, en letter yn Sint-Niklaas. Yn 2000 waard it lykwols oernommen troch Drukkerij V.D. N.V., út Temse (oan 'e Skelde yn East-Flaanderen). Hoewol't Distrigo sûnt dy tiid dus net mear selsstannich operearret, is de namme as ymprint beholden bleaun.
Titels
In (wierskynlik ûnfolslein) oersjoch fan 'e troch Uitgeverij Distrigo publisearre titels:
Yntertekstualiteit
Yntertekstuele ferbannen kinne min of mear sichtber yn de tekst oanwêzich wêze: as sitaat, as (literêr) motto, as allusy. Somtiids is de yntertekstualiteit ferburgen of wol de 'skriuwer' der neat fan witte (plagiaat).
Hisataka Okamoto
(14 desimber 1933) is in eardere Japansk fuotballer.
Colt .45 (westernromansearje)
Colt .45 is in Nederlânsktalige (út it Ingelsk oersette) rige pulpromantsjes fan it westernsjenre, wêrfan't alle wiken ien nij nûmer útkomt. Dizze útjefte is te keap by de measte supermerken en kiosken yn Nederlân en Flaanderen. It blêd is ferneamd nei de Colt .45-revolver, it meast ferneamde fjoerwapen út 'e tiid fan it Wylde Westen.
De boekjes wurde útjûn troch Uitgeverij Distrigo, foarhinne in selsstannige útjouwerij, mar sûnt 2000 in ymprint fan Drukkerij V.D. N.V. te Temse, yn East-Flaanderen. Dyselde útjouwer is ek ferantwurdlik foar in stikmannich soartgelikense útjeften op it mêd fan westerns en yn oare sjenres.
It earste nûmer fan Colt .45, mei as titel De Duivelshand (dramatyske ûndertitel: Zijn Colt was Zijn Enige Vriend), fan skriuwer Rex Hayes, ferskynde yn 1964, en koste doe ƒ0,60. Yn 2014 kaam Vlammende Grenzen, nûmer 2.582, út foar de priis fan €1,75.
Single (muzyk)
In single (útspr.: ['sɪŋɡəl], likernôch " sing -g'l"; Ingelsk foar "inkel[tsje]") is in lûdsdrager dêr't mar ien of twa lieten fan in sjonger, muzikant of band op steane. It is de goedkeapere wjergader fan it album. De term 'single' wurdt tsjintwurdich lykwols faker yn oerdrachtlike sin brûkt om ien inkeld nûmer fan in album oan te tsjutten, dat apart útbrocht wurdt by wize fan promoasje fan dat album. De populêrste singles wurde opnommen yn 'e hitlisten, lykas de Nederlânske Top 40, de Single Top 100 en de Mega Top 50. Se wurde dan faak ôfspile op radio- en tillefyzjestjoerders dy't har spesifyk talein hawwe op muzyk, lykas MTV, 538, 3FM en Sky Radio.
Singles yn 'e tradisjonele sin fan lûdsdragers befetsje almeast in haadnûmer dat earder al as ûnderdiel fan in album útbrocht wie of dat letter noch as ûnderdiel fan in album ferskine sil. Faak is dat liet sa oanpast dat it oantrekliker is om op 'e radio ôfspile te wurden (in radioferzje) of oars binne der faak in aparte radioferzje of ien of mear oare remixen oan tafoege. Fierders stiet op singles ek faak noch in folslein oar nûmer, dat fan âlds de B-kant neamd wurdt.
Fan oarsprong waarden singles ntl. útbroch op grammofoanplaten dy't makke wiene fan finyl. Dy wiene op platespilers twasidich ôfspylber en draaiden yn 'e regel op 'e fluggens fan 45 toeren (oftewol 45 rpm). De kant dêr't it haadnûmer op stie, hiet dan de A-kant, en op 'e oare kant, dy't de B-kant of de flipside neamd waard, foege men dan in twadde, minder 'hitgefoelich' nûmer ta. Hoewol't singles tsjintwurdich op cd's útbrocht wurde, dy't mar inkelsidich ôfspylber binne, is de âlde terminology fan 'A-kant' en 'B-kant' yn gebrûk bleaun.
Yn 'e jierren sechstich fan 'e tweintichste iuw waarden der trouwens ek wol singles útbrocht mei trije nûmers derop, dy't men 'maxi-singles' neamde. Tsjintwurdich ferskine ek wol cd's dy't fjouwer oant seis nûmers befetsje en ep's (extended plays) neamd wurde. Fanwegen de opkomst fan mp3's en it muzykdielen fia it ynternet wurdt de merk foar singles sûnt likernôch 2010 almar lytser. Yn it ferlingde dêrfan wurdt tsjintwurdich in muzykdownload, d.w.s. in fan it ynternet download eksimplaar fan it nûmer, ek wol as single beneamd.
Colt .45 (model)
Colt .45, echte namme ûnbekend (Corpus Christi (Teksas), 10 july 1963), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornoaktrise, dy't fral yn 'e jierren njoggentich en de iere jierren 2000 populariteit genoat. Hja stie benammen bekend om har grutte boarsten (kup 52HH), dy't se krigen hie troch in boarstfergruttingsoperaasje te ûndergean. Har skûlnamme ûntliende se oan 'e Colt .45-revolver, it meast ferneamde fjoerwapen út 'e tiid fan it Wylde Westen, en sadwaande in wichtich stikje Americana.
Libben en karriêre
Colt .45 waard berne yn Corpus Christi, oan 'e kust fan 'e Golf fan Meksiko, yn it suden fan 'e steat Teksas. Yn 1995, doe't se 32 jier wie, sette se útein mei in karriêre as stripper, wêrby't se de hiele Feriene Steaten troch reizge, alle grutte stripklubs bylâns. Yn guon fan sokke gelegenheden dûnse hja ûnder de nammen Misty Mountains ("Mistige Bergen", in ferwizing nei har beide meast promininte lichemsdielen) of Cotton Candy ("Sûkerspin"). De reden dêrfoar wie dat der ek in drank bestiet mei de namme Colt .45 (in produkt fan 'e Pabst Brewing Company), en guon stripklubútbaters wiene bang dat har klanten fan twa gelikense nammen op 'e doele reitsje soene.
Njonken har wurkpaad as stripper wie Colt .45 ek aktyf as neakenmodel foar neakenblêden dy't har op it grutte-boarstesjenre taleine, lykas Score, Hustler's Busty Beauties, Juggs en Gent. Yn it ferlingde dêrfan wurke Colt .45 mei oan in pear pornofilms fan The Score Group en Big Top Video, mar fierder as lesbyske porno gie hja nea, en meastal bleau it by masturbaasjesênes. Yn 2005, doe't se ûnderwilens 42 jier wie, hold Colt .45 op mei har wurk as stripper.
Doar
thumb|Doar In doar is in beweechber boukundich ûnderdiel ta ôfsluting en tagong fan in romte yn in gebou of in fiertúch. Doarren fan fiertugen wurde ek wol portiers neamd. Yn in gebou bestiet in doar ornaris út in paniel dat oan ien kant mei hingen fêstsit op harren en dêrtroch iepen en ticht swongen wurde kin, of in paniel dat fan boppen mei tsjiltsjes op in rail hinget en dêrtroch hinne en wer (iepen en ticht) skood wurde kin. In doar dy't iepen en ticht skood wurdt, hjit in skodoar. Yn Nederlân binne de hichte en breedte fan doarren yn it Boubeslút fêstlein. Bêdtagonklike doarren yn sikehuzen en oare soarchynstellings moatte teminsten 120 sm breed wêze; foar doarren yn partikuliere wenten kin it mei in breedte fan 80 sm ta. De âldst bekende doar yn Nederlân is yn 2002 by argeologyske opgravings yn Alfen oan de Ryn fûn en datearret út 'e earste iuw. De âldste doar fan 'e wrâld is yn Switserlân fûn en is likernôch 5.000 jier âld.
Doel
Doarren wurde brûkt om 'e tagong ta in fysike romte te behearskjen en minsken, bisten, siging en/of kjeld, waarmte, ljocht en smoargens bûten (of krekt yn) dy romte te hâlden. Se kinne bedoeld wêze as barriêre tsjin lawaai of befeiliging tsjin (fersprieding fan) brân (de brândoar), mar ek poer foar privacy brûkt wurde. Ofhinklik fan 'e sitewaasje is it faak fatsoenlik om op in doar oan te klopjen ear't men in romte binnengiet dy't yn gebrûk is, of sels om dan te wachtsjen oant de persoan(en) yn dy keamer jin deryn nûgje (bgl. by sliepkeamers, klaaikeamers of romten dêr't formele gearkomsten holden wurde). Doarren hawwe ek in estetyske rol troch it skeppen fan in yndruk fan wat derefter leit. Se kinne ek fan symboalyske wearde wêze, wêrby't it bewekjen of oerdragen fan 'e kaaien (fan it slot) fan in doar in bysûndere betsjutting hawwe kin. Yn it ferlingde dêrfan wurdt de metafoar fan in doar yn 'e literatuer faak brûkt as in foarteken foar feroaring.
Underdielen fan doarren
De hingen fan in doar wurde ek wol de doarbannen neamd. De hingen binne op 'e harren heakke, dy't fêstsitte yn it doarskezyn, in houtene beklaaiïng fan 'e râne fan it gat yn 'e muorre of wand dat de doar ôfslút. Hingen en harren mei-inoar wurde ek wol de knieren fan in doar neamd. De boppebalke fan it kezyn wurdt de boppedrompel of latei neamd, en de sydbalken binne de doarposten of doarsstilen. De iepening sels is it doarsgat. Doarren wurde iepene mei de doarskruk, dy't likernôch healwei de hichte fan 'e doar sit, oan 'e kant dy't iepen- en tichtswongen wurdt. By âlde doarren en fral ek yn pleatsen sjocht faak noch in oar iepeningsmeganisme, de doarsklink of koartwei klink, besteande út 'e doarsring oan 'e binnenkant, en de doarskram en de doarsnoas oan 'e bûtenkant.
Guon doarsgatten hawwe oan 'e boppekant gjin boppedrompel, mar in strek, in stiennene bôge mei in horizontale wulfline. Underoan it doarsgat sit faak in drompel (ek doarsdrompel of ûnderdrompel), in lege houtene planke of balke dy't bedoeld is om te helpen by it ôfsluten fan it doarsgat en om fersprieding fan smoargens tsjin te gean. Yn sikehuzen en oare soarchynstellings en teffens yn partikuliere wenten fan lju dy't yn in rolstoel sitte, ûntbrekke sokke drompels om 'e tagong foar rolstuollen en ridende bêden makliker te meitsjen.
It komt foar dat doarren in mei in glêzen rút tichtmakke finster hawwe (meast yn 'e boppeste helte), dat it doarsrút hjit. By in foardoar, de normale tagongsdoar dy't oan 'e foarside fan 'e wente nei bûten liedt, sitte oer in doarsrút faak dieve-izers: izeren steaven dy't ynbrekkers tsjinhâlde moatte. Fierders hawwe foardoarren oan 'e bûtenkant faak in opstapke, de stoepe. Teffens is der by in foardoar op it bûtenkezyn meastal in doarbel of doarskille oanbrocht, wêrmei't besikers de bewenner witte litte kinne dat der immen oan 'e doar is. Doarren, en fral bûtendoarren, kinne ornaris ôfsletten wurde mei in slot, in skoattel en/of in waarle.
Hit (muzyk)
In hit (fan it Ingelske hit, letterlik: "rekkeslach") is súksesfol en populêr liet of oar muzykstik, dat as single útbrocht wurdt en in soad op 'e radio te hearren is. Fan in hit wurde in protte eksimparen ferkocht, en faak wurde hits dan ek sertifisearre as gouden of platina platen. De term 'hit' rekke yn de 1960-er jierren yn gebrûk yn it Frysk en it Nederlânsk.
In periodyk útjûn oersjoch fan hits wurdt in hitlist of hitparade neamd. Dêryn wurdt oan de hits in rangoarder takend op basis fan 'e ferkeapsifers of de kearen dat in liet spile wurdt op 'e radio (airplay), en sadwaande hawwe sokke listen faak in namme mei 'top' deryn, lykas 'top 40', 'top 50' of 'top 100'. Dat wol dus sizze dat se in oersjoch jouwe fan de 40, resp. 50 of 100 bêst ferkeapjende singles fan in beskate perioade, wêrby't it earste plak taparte is oan 'e alderbêst ferkeapjende single, de saneamde nûmer 1-hit. Guon hits foarmje in seizoensbûn fenomeen, lykas de karnavalskreaker, de simmerhit en de krysthit.
Tomohiko Ikoma
(25 augustus 1932 - 27 april 2009) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Mitsubishi Motors.
Waarmmielrinner
In waarmmielrinner of bôlebidder is in persoan dy't fan in oar syn gastfrijens gebrûk makket of derop út is om op in oar syn kosten te libjen
Eartiids wie in waarmmielrinner ien dy't op waarm iten út wie, en in skynfrom persoan dy't by ienfâldige minsken te praten en te bidden kaam yn 'e hope goed ûntfongen te wurden. Bygelyks in Hepke Oudhuis.
Sint-Willibrordusbasilyk (Hulst)
De Sint-Willibrordustsjerke yn Hulst is in monumintale tsjerke yn de styl fan de Brabânske gotyk. De oarspronklik roomsk-katolike tsjerke waard op 4 novimber 1645 oerdroegen oan de protestanten en fan 1806 oant 1929 troch sawol katoliken (koer) as protestanten (skip) brûkt. Yn 1929 waard de hiele tsjerke wer roomsk-katolyk.
Skiednis
It hjoeddeiske oansjen fan trijeskippige tsjerke ûntstie yn de twadde helte fan de 15e oant de earste helte fan de 16e iuw. It ûnderste diel fan de toer soe noch út de 14e iuw datearje kinne. Yn 1462 waard boumaster Everaert Spoorwater fersocht de lieding te nimmen fan de ferbou fan de âlde tsjerke. It koer wie al foltôge, doe't der brân ûntstie en de tsjerke folslein yn 'e jiske lein waard. Nei de dea fan Spoorwater folge yn 1481 de Antwerpse arsjitekt Herman de Waeghemaekere him op. Oare arsjitekten binne Matthijs II Keldermans (fan 1482 oant 1484) en Laurens II Keldermans (1534). De tsjerke waard yn 1535 ynwijd. Nei it belis fan Hulst en de ynname fan de stêd yn 1645 troch Freark Hindrik gyng de tsjerke oer yn hannen fan de protestanten. Op 12 novimber fan dat jier waard der in protestantske tanktsjinst fierd, nei't earder alle bylden út de tsjerke helle wiene. Op de katolike earetsjinst waard it near lein, ek al bleau de grutte mearderheid fan de befolking fan Hulst roomsk. Tenei moasten de katoliken foar harren sieleheil nei Belgje. Letter namen hja in skûltsjerke yn gebrûk.
Sûnt de Frânske tiid waard de tsjerke in simultaantsjerke. De katoliken krigen foar de fiering fan de hillige misse it koer tawiisd, wylst it skip protestansk bleau. Foar dat doel moast der tusken it katolike en protestantske diel in tuskenmuorre mitsele wurde. De arsjitekt Pierre Cuypers restaurearre de toer fan de tsjerke yn 1876, nei't de klassisistyske spits fan 1724 troch brân ferlern gyng. Yn 1929 kochten de katoliken de rest fan de tsjerke fan de herfoarme gemeente, dy't oan de Houtmarkt in eigen tsjerke bouwe lieten en tsjintwurdich oansletten is by de PKN. Nei de oername troch de katoliken folge in grutte restauraasje yn de jierren 1930. De restauraasje waard de oanlieding foar paus Pius XI om de tsjerke op 22 juny 1935 de status fan basilyk te jaan.
Tsjin it ein fan de Twadde Wrâldkriich waard by de befrijing yn 1944 de Cuypersspits by besjittings troch brân ferneatige. De restauraasje fan de toer folge yn de jierren 1950 mei in opfallende moderne betonnen bekroaning fan J. Brouwer.
De basilyk waard yn maaie 2009 troch it NCRV-radioprogramma Plaza útkeazen ta de moaiste tsjerke fan Nederlân.
Ynterieur
Nei't de katoliken de tsjerke werom kochten, waard de skiedingsmuorre tusken it koer en it skip ôfbrutsen. Earder hie de parochy yn de jierren 1841-1842 it koer hielendal beskilderje litten, mar om mear ienheid yn de nije romte te bringen waarden de muorreskilderings dêr no wer ferwidere. It trijeskippige koer wurdt ôfsletten troch trije straalkapellen en it noarder en súdlik sydskip hawwe elts nochris fouwer rjochthoekige sydkapellen. De earste kapel oan de noardlike kant fan it koer wurdt brûkt as doopkapel. By de tredde kapel is de tagong ta de eartiidske bibleteek en lettere sakristy fan de tsjerke. Op wjerskanten fan it haadalter steane de symboalen fan de basilyk: it conopeum en it tintinnabulum.
De twa bylden oan de pylders fan krusing stelle de hilligen Willibrordus en Eligius foar.
By de restauraasje yn de jierren 1930 waard ûnder it houten plafond fa it tsjerkeskip in stiennen ferwulft mitsele. De preekstoel stamt út 1806, de âlde 17e-iuwske preekstoel ferhûze nei de herfoarme tsjerke.
Yn de tsjerke hinget it skilderij "De barmhertige Samaritaan"fan Jan Baptist Lodewijck Maes (1794-1856) út Gent. De staasjes fan de krúswei binne makke troch Jan Jozef Deloose (1769-1849) út Sint-Niklaas.
De glês-yn-leadramen mei Nij-Testamintyske foarstellings datearje benammen út de twadde helte fan de 19e iuw en it begjin fan de 20e iuw. Dêrnjonken binne der ek in tal lytsere ramen dy't wijd binne oan relgieuze tema's en de skiednis fan de stêd en omkriten.
Yn de toer sieten fanwegen it goede sicht op de omkriten yn de Twadde Wrâldkriich Dútske soldaten, dy't dêr teksten mei in hakenkrús de muorren skreaune. Nei de kriich ûnstie der spul oer de fraach oft dy teksten der wei helle wurde moasten, mar der waard foar keazen om se as oantinken te bewarjen.
Oargel
It oargel fan de tsjerke giet werom op in ynstrumint út 1610-1612 fan de Antwerpse oargelbouwer Loys Isoré. Hy boude it as in ienmanualich ynstrumint mei 13 registers. De lûken fan it oargel waarden yn 1762 op 'e nij beskildere troch de keunstskilder Johan Baltisperger. Op de loftse doar is in oargel te sjen en rjochts kening David mei de harp. Yn de rin fan de tiid waard it ynstrumint feroare troch Jacob François Moreau (1740) en Louis Delhaye (1764).
Doe't de katoliken in diel fan it gebou werom krigen, namen hja it oargel út 1775 út harren skûltsjerke mei. Nei alle gedachten wie dat in oargel fan Delhaye.
Beide oargels waarden demontearre doe't de roomsen it hiele gebou oernamen en hja lieten yn 1936 in folslein nij oargel bouwe troch Vermeulen bouwe, dy't gebrûk makke fan it materjaal fan de âlde oargels. De wynlade dy't dêrby brûkt waard wie fan Cavaillé-Coll en kaam út it oargel fan it eardere Paleis fan Folksflyt út Amsterdam (1874). Tsjintwurdich sit dy wynlade yn it Cavaillé-Coll-oargel fan it konsertgebou fan Haarlim.
Yn 1971 waard by in restauraasje it ynstrumint yn de âlde kas mei de beskildere doarren mei gebrûk fan materjaal fan de âlde oargels rekonstruearre. Flentrop út Saandam wreide it út mei in posityf, in frij pedaal en in twadde manuaal.
Klokken
Yn de toer hingje klokken út 1563, getten troch Willem Wegewaert, en út 1669, getten troch Pieter Hemony.
Jan Engelman
Johannes Aloysius Antonius Engelman (Utert, 7 juny 1900 - Amsterdam, 20 maart 1972) wie in Nederlânsk dichter, keunst- en literatuerkritikus. Hy krige de ûnder oaren de Constantijn Huygenspriis yn 1954.
Engelman waard fral bekend fan it gedicht Vera Janacopoulos, dat neffen guonts in typysk foarbyld fan poésie pure is. In oar bekend gedicht dat ek sa besjoen wurdt is En Rade, dat Engelman in fokalize neamde.
Santa Monica (Kalifornje)
Santa Monica is in stêd oan 'e súdwestkust fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje. It makket ûnderdiel út fan Los Angeles County, en wurdt oan trije kanten omsletten troch it folle gruttere Los Angeles (oan 'e fjirde kant leit de Stille Oseaan). Santa Monica is in begoedige stêd, dêr't har in protte ferneamde lju en topûndernimmers út 'e filmwrâld nei wenjen set hawwe. Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie de stêd doe krapoan 90.000 ynwenners. Santa Monica makket diel út fan 'e stêdekloft fan Los Angeles, dy't neffens in offisjele skatting út 2012 in befolking hat fan goed 12,8 miljoen minsken.
Skiednis
De krite dêr't Santa Monica no leit, wie lange tiid it wengebiet fan 'e Tongva-Yndianen. De earste Jeropeänen dy't it gebiet besochten, wiene de leden fan 'e ekspedysje fan Gaspar de Portolà, yn augustus 1769. De hiele streek waard ferneamd nei de hillige Monika, de mem fan 'e tsjerkfaar Augustinus, neffens ien ferhaal fanwegen de waarmwetterboarnen dy't de preester Juan Crespí, ien fan Portolà syn selskipslju, de triennen fan 'e hillige Monika yn 't sin brochten (dy't hja gûld hie om 'e iere sûndigens fan har soan). Tsjin 'e iuwwiksel fan 'e achttjinde op 'e njoggentjinde iuw waard de namme Santa Monica frij algemien brûkt.
Nei't Kalifornje yn 1848 by de Feriene Steaten kommen wie te hearren, fêstigen har de earste Amerikaansk kolonisten yn 'e krite fan Santa Monica. Yn 1875 waard in delsetting stifte, dy't krektlyk Santa Monica kaam te hjitten, en dy't yn 1886 offisjeel de status fan stêd krige. Doe't oan 'e ein fan 'e iuw de Southern Pacific Railroad út it easten wei nei Los Angeles ta oanlein waard, ûntstie der ûnienichheid oer wêr't it spoar einigje moast (want dêr moast dan ek in seehaven komme). It liek der in hoartsje op dat de kar op Santa Monica falle soe, mar úteinlik waard yn 1897 dochs foar de Baai fan San Pedro keazen, dêr't tsjintwurdich de haven fan Los Angeles sitewearre is.
Oan it begjin fan 'e tweintichste iuw, doe't pieren mei ferdivedaasjefasiliteiten derop yn 'e moade kamen, waard yn 1909 de ferneamde Santa Monica Pier oanlein, kompleet mei reuzerêd en oare merke-attraksjes. Yn dyselde snuorje waard de sport strânfollybal yn Santa Monica útfûn. De stêd begûn him te ûntjaan ta in fakânsje-oard, mei in bloeiende hotel- en ferdivedaasjebrâns. Om't dat soarte dingen it earste wie dêr't men yn 'e Krisisjierren op besunige, hie Santa Monica slim te lijen ûnder de Grutte Depresje.
Yn 1921 hie ûnderwilens Donald Wills Douglas sr. yn Santa Monica de Douglas Aircraft Company oprjochte (dy't letter opgean soe yn McDonnell Douglas). It bedriuw hold oant 1968 fasiliteiten yn 'e stêd, en wie der foar in grut part ferantwurdlik foar dat Santa Monica troch de Krisis hinne skuord waard. Doe't de Twadde Wrâldoarloch begûn, groeide it fleantúchfabryk as koal, en yn 1943 wiene der 44.000 minsken wurksum. Om't men benaud wie dat de Japanners in loftoanfal op it fabryk prebearje soene, waarden dekôrûntwerpers fan 'e Hollywoodske filmstudio Warner Bros. ynset om 'e gebouwen te kamûflearjen.
Santa Monica hjoed de dei
De ekonomy fan Santa Monica stipet tsjintwurdich swier op 'e tsjinstesektor (oerheid en ûnderwiis ynbegrepen). De grutste wurkjouwer is de gemeente, mei goed 2.500 banen. Wat berikberheid oanbelanget, wurdt de stêd betsjinne troch de Lofthaven fan Santa Monica, al moat men foar ynternasjonaal loftferkear en foar binnenlânske flechten oer langere ôfstannen útwike nei de Ynternasjonale Lofthaven fan Los Angeles, dat in pear km besuden Santa Monica leit. De stêd hat twa grutte sikehuzen, it St. John's Hospital en it UCLA Santa Monica Hospital, dat in akademysk sikehûs is. Op it mêd fan heger ûnderwiis is der it Santa Monica Kolleezje (SMC), dat oprjochte is yn 1929, en jiers 30.000 studinten hat. Wat toerisme en ferdivedaasje oangiet is de Santa Monica Pier fierwei de grutste attraksje yn 'e stêd. Ek binne der ferskate museä, mei as wichtichste Bergamot Station, dat in keunstgalery yn eigendom fan 'e gemeente is dêr't ek it Santa Monica Museum of Art ta heart. De stêd hat fierders bekendheid krigen om't it it einpunt fan 'e ferneamde Route 66 foarmet, en fanwegen it jierliks holden Filmfestival fan Santa Monica.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Santa Monica 15% âlder as 65 jier en 14% jonger as 18 jier. Fierders bestie 48,4% fan 'e húshâldings út ien persoan. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 73,5% blanken; 13,1% Latino's; 9,0% Aziaten; 3,9% swarten; 0,4% Yndianen; 0,1% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Klimaat
Santa Monica hat in Mediterraansk klimaat, mei noflik waarme simmers en tige mylde winters. Yn augustus en septimber, de waarmste moannen, is de trochsneed temperatuer oerdeis 22 °C, en yn febrewaris en maart, de kâldste moannen, is dat 17 °C. Santa Monica kriget jiers trochinoar 324,9 mm delslach; snie komt der net foar, al kin it der inkeld wolris hagelje.
Ynternasjonaal Filmfestival fan Palm Springs
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Palm Springs (Ingelsk: Palm Springs International Film Festival), soms ôfkoarte ta PSIFF, is in filmfestival dat elts jier yn jannewaris holden wurdt yn 'e stêd Palm Springs, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. De earste edysje fan it evenemint waard organisearre yn 1989. It Ynternasjonaal Filmfestival fan Palm Springs leit him benammen ta op it ûnder de oandacht bringen fan útlânske films by it Amerikaanske publyk. Der komme elts jier sa'n 135.000 besikers op it filmfestival ôf, wêrfan't 70% bestiet út lju dy't net yn Palm Springs en omkriten wenje.
Skiednis
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Palm Springs waard foar it earst holden yn 1989. It waard oarspronklik promoate troch Sonny Bono, dy't doe boargemaster fan Palm Springs wie. Letter gie it festival in sponsorskipsrelaasje oan mei it tillekommunikaasjebedriuw Nortel.
Organisaasje
De organisaasje fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Palm Springs is yn 'e hannen fan 'e Palm Springs International Film Society (PSIFS), in selskip fan leafhawwers fan bûtenlânske films. Dyselde feriening organisearret elt jier yn juny ek it Ynternasjonaal Festival foar Koarte Films fan Palm Springs (ek bekend as ShortFest).
Prizen
De prizen dy't op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Palm Springs útrikt wurde, kinne ûnderferdield wurde yn 'e galaprizen en de festivalprizen.
Romantisearring
In romantisearring of romantisaasje is in ta roman makke wurk fan fiksje dat oarspronklik in oare foarm hie, lykas in film, tillefyzjesearje, fideospultsje of strip. Itselde begryp wurdt soms ek novelisearring of novelisaasje neamd, en tsjintwurdich komt men ek almar mear de term ferboeking tsjin (nei analogy fan "ferfilming"). Romantisearrings fan films wiene by útstek populêr foarôfgeande oan it beskikber kommen fan fideorecorders, dy't it thús (op 'e nij) sjen fan 'e film mooglik makken. Ek hjoed de dei noch meitsje romantisearrings faak diel út fan 'e marketing- of merchandisingkampanje fan grutte films. Sokke boeken wurde ornaris skreaun troch auteurs mei ûnderfining, dy't har basearje op in iere ferzje fan it senario. It is nammentlik yn 'e regel de bedoeling dat de romantisearring tagelyk mei de film ferskynt. Dêrom bestiet der foar it skriuwen fan sokke boeken almeast in strakke deadline.
St. Marien (Limburch oan de Lahn)
De Sint-Marijetsjerke (Dútsk: St. Marien) is in katolike kleastertsjerke yn it easten fan Limburch oan de Lahn yn de Dútske dielsteat Hessen. De tsjerke makket diel út fan it yn 1892 stifte kleaster fan de Pallottinen, doedestiids de earste delsetting fan dy kleasteroarder yn Dútslân.
Skiednis
thumb|left|Ynterieur De Marijetsjerke waard op 2 oktober 1927 troch de biskop Kiliaan fan it bisdom Limburch oan de Lahn ynwijd. Yn de Twadde Wrâldkriich waard drige mei it sluten fan de tsjerke mei't de Gestapo beslach lein hie op de kleastergebouwen. Troch yn 1943 fan de tsjerke in parochytsjerke te meitsjen koe tefoarren kommen wurde dat ek de tsjerke sletten waard. Yn de tiid fan it nasjonaalsosjalisme binne meardere paters en bruorren fan de kongregaasje oppakt en ferstoarn yn finzenissen of konsintraasjekampen. Ien fan harren wie pater Richard Henkes, dy't in skoft yn Limburch oan de Lahn tsjinne hat en yn Dachau ferstoarn is. De Marijetsjerke hat mei de rest fan it kleaster de status fan monumint.
Arsjitektuer
Mei in grutte ynset fan de Pallotynske geastliken sels waard de tsjerke tusken 1925 en 1927 yn de styl fan it ekspresjonisme neffens in ûntwerp fan Jan Hubert Pinand boud.
De Peperbusse
Skiednis
De tsjerke heart ta de âldste tsjerkjes fan Siuwsk-Flaanderen en de skiednis der fan giet werom op it jier 1296. Yn dy tiid foel de wierskynlik oarspronklik oan it Hillich Krús wijde tsjerke ûnder de abdij Ter Doest by Brugge.
De westlike toer fan tsjerke datearret fan de 14e iuw. Yn de twadde helte fan de 15e iuw waard de tsjerke útwreide mei sydskippen fan de deselde hichte as it middenskip, in dwersskip en in koer.
Yn de Tachtichjierrige Kriich hie de tsjerke slim te lijen fan it geweld. By de renovaasje yn it midden fan de 17e iuw waard it beslút nommen de sydskippen, it dwersskip en it koer ôf te brekken. It tsjerkeskip waard mei in travee ynkoarte en de arkades dy't eartiids nei de sydskippen iepenen waarden tichtmitsele. Sa ûntstie in foar de kalvinistyske tsjinst geskikte sealtsjerke.
Yn de tsjerke stiet in foar in part 17e-iuwske preekstoel en in 18e-iuwske hearebank. Fierder lizze der oer de flier noch in pear grêfsarken, wêrfan't de âldste út it jier 1472 stamt.
Oargel
Op de oargelkreake stiet in grut útfallen kistoargel. It is makke troch de Belgyske oargelmakker Stephan Schumacher út Eupen en ferfong yn de maaitiid fan 1991 in oanwêzich harmoanium.
Caerphilly
Caerphilly (Welsk: Caerffili) is it haadplak fan de Welske county borough Caerphilly.
Simmerdeis is der alle jierren it Big Cheese festival en it muzykbarren Megaday.
Badmintonferiening VKH
Badmintonferiening VKH is in badmintonferiening op De Jouwer.
Johan Erik Lindh
thumb|Selsportret Johan Erik Lindh Johan Erik Lindh (Roslagen, 11 oktober 1793 - Helsinky, 21 jannewaris 1865) wie in Sweedsk keunstskilder dy't it meast yn Finlân arbeide hat.
Johan Erik Lindh wie in soan fan de militêr Erik Lindh en Maja Greta Lindh. Hy boaske oan Hedvig Kristina Liljeberg. Hy studearre oant 1814 oan de Keninklike Sweedske Keunstakademy yn Stokholm en waard dêrnei learling by in keunstskilder. Yn 1817 ferfear er nei Kokkola en makke er skilderijen foar it gerjochtsgebou yn Vaasa. Yn 1827 ferfear Lindh fan Turku nei Helsinky. Yn de jierren tritich wie er ien fan mar in pear skilders dy't fan harren wurk libje koe.
Lindh syn wurk waard foar it earst útstald yn 1847. Syn wurk kin besjoen wurde yn it Nasjonaalmuseum, it Keunstmuseum fan Helsinky en it Histoarysk Museum Turku. Hy makke alterstikken yn Kokkola, Oravais en Tenala. Teffens skildere er in tal portretten.
Sint Kruis
Sint Kruis is in doarp yn Siuwsk-Flaanderen yn de provinsje Seelân. It plak leit likernôch 4 kilometer fan Aardenburg en falt ûnder de gemeente Sluis.
In grut part fan de befolking fan Sint Kruis is tsjintwurdich fan Belgyske komôf.
It besjen wurdich
De tsjerke fan Sint Kruis wurdt fanwegen de stompe toer "De Peperbusse" neamd en datearret út de 15e-16e iuw. Sûnt de 16e iuw wie de tsjerke in folle gruttere krústsjerke, mar nei de fernielings fan de Tachtichjierrige Kriich is it gebou lytser makke. Yn de Twadde Wrâldkriich waard de tsjerke op 'e nij slim skeind, mar neitiid folge in restauraasje. De tsjerke is in ryksmonumint en oansletten by de PKN.
Toshio Iwatani
(24 oktober 1925 - 1 maart 1970) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Osaka SC.
Album (muzyk)
In album kin opnommen wêze yn in (fêste of mobile) opnamestudio en wurdt dan in studio-album neamd as it in 'regulier' album is. Gelegenheidsalbums wurde ek yn 'e studio opnommen, mar wurde gjin studio-albums neamd. Sokke albums wurde útbrocht ta gelegenheid fan it ien of oar, wêrby't alle lieten in beskaat tema hawwe. It krystalbum is it bekendste foarbyld fan sa'n gelegenheidsalbum. In konsertalbum is in muzykalbum dêr't in live-konsert op opnommen is. In sammelalbum (of in greatest hits-album) is in album dêr't de (al earder útbochte) grutste hits fan in artyst op gearbrocht binne.
It opnimmen fan in studio-album kin yn in pear oeren oprêden wêze, mar it kin ek ferskate jierren duorje. By it opnameproses wurde yn 'e regel ferskillende takes dien, wêrby't ûnderskate ûnderdielen fan it album of fan ien en itselde ferske apart opnommen wurde en letter troch audiomontaazje byinoar brocht wurde. It is mooglik dat ferskillende sjongers of muzikanten opnommen wurde op ferskillende tiden of yn ferskillende keamers, wylst se fia koptelefoans harkje nei it wurk fan 'e oaren. Eltse ferskillende opname fan in part fan itselde ferske hjit in track. As in album opnommen is sûnder gebrûk fan overdubbing, wurdt it "live" neamd.
Keninkryk Skotlân
It Keninkryk Skotlân (Skotsk-Gaelysk: Rhìoghachd na h-Alba; Skotsk: Kinrick o Scotland) wie in ûnôfhinklike steat yn Noardwest-Jeropa dy't neffens de tradysje stifte wie yn 843. Yn 't earstoan wie dit lân beheind ta in diel fan it tsjintwurdige Skotlân, mar meitiid wreide it him fierder út oant it yn 1472, mei de anneksaasje fan 'e Orkney- en Sjetlâneilannen, de foarm fan it hjoeddeistige Skotlân berikte. Yn 1707 gie it Keninkryk Skotlân mei syn súdlike buorsteat, it Keninkryk Ingelân, op yn it feriene Keninkryk Grut-Brittanje, dat him yn 1801, troch de tafoeging fan Ierlân, ûntjaan soe ta it Feriene Keninkryk.