cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Willem fan Oranje
right|thumb|250px|Willem fan Oranje op âldere leeftyd, om 1580 Willem fan Oranje (Dillenburch, 14 april 1533 - Delft, 10 july 1584); soan fan greve Willem fan Nassau-Dillenburch en Juliana fan Stolberch, hie as bynamme Willem de Swijer, en wurdt yn Nederlân Vader des Vaderlands neamd, wie ynearsten steedhâlder foar de kening fan Spanje mar letter de oanstifter en lieder fan de Opstân tsjin de lânshear fan de Spaanske Nederlânnen, Filips II dy't ta de Tachtichjierrige Oarloch late.
It biedwurd fan de prins wie Je maintiendrai ('Ik sil hanthavenje'). Oan de ein fan syn libben wreide er dat út: Je maintiendrai l'honneur, la foy, la loi de Dieu, du Roy, de mes amis et moy ('Ik sil de eare, it leauwe, de wet fan God, fan de kening, fan myn freonen en my hanthavenje'). It oarspronklike biedwurd ("Je maintiendrai Chalon") kaam fan Oranje's erflitter René fan Chalon, dy't it letter wizige yn "Je maintiendrai Nassau".
Skiednis
As bern waard Willem luthersk grutbrocht, mar sûnt 1544, doe't er fan syn neef René fan Châlon it prinsdom Oranje erfde en rike besittings ferkrige yn de Nederlannen, waard hy te Brussel en te Breda Katolyk opfiede troch syn regintesse Marije fan Hongarije.
De jonge prins fan Oranje stie yn grutte geunst by de regintesse en by har broer Karel V. Yn 1555 waard hy troch Filips II beneamd ta lid fan de Ried fan Steat, yn 1559 ta steedhâlder fan Hollân, Seelân en Utert. Mei Egmond en Horne wurp hy him yn de striid tsjin kardinaal Granvelle, dy't lang om let it lân ferlitte moast. Fan dat stuit ôf wie Willem ien fan de wichtichste riedjouwers fan de lânfâdesse Margareta fan Parma. Fia syn broer Loadewyk stie er yn relaasje mei it Kompromis fan de Eallju.
De Opstân
Yn de Ried fan Steat waard Willem hieltyd mear pleiter foar in tolerantere godstsjinst-polityk. De gefolgen fan de byldestoarm brocht him lykwols yn in isolemint, en yn 1567 luts er him tebek nei Dillenburg. Dêr sleat hy him oan by de Lutheranen en yn 1570 giet er oer ta it Kalvinisme mei behâld lykwols fan in humanistyske en tolerante hâlding. Sûnt wienen de kalvanistensintra ree om mei te dwaan oan Willems militêre ûndernimming tsjin lânfâd Alva.
Neidat Willem op 19 july 1572 de yn Dordrecht hâlden earste frije Steatengearkomste wer as steedhâlder erkend wie, fêstige hy him yn Hollân. Fan dat stuit ôf stipet hy de opstân mei namme en ûnder syn bewâld. Syn besykjen om de Frânske kening safier te krijen de soevereiniteit oer de Nederlannen te oanfurdigjen, waard troch Filips II sjoen as in died fan heechferrie. Dy strafte dat yn maart 1580 ôf mei in ban en sette in rike beleanning op Willem syn haad. De prins ferdigene him benammen yn in troch syn hofprediker Villiers skreaune Apology (teoryen oer it rjocht fan opstân tsjin in ta tiran wurden soeverein). In oanslach op 10 july 1584 te Delft troch Balthasar Gerards makke in ein oan Willems libben.
Houlik en bern
Willem fan Oranje hat fjouwer kear troud west, mei: Anna fan Bueren (1551-1558), Anna fan Saksen (1561-1575), Sjarlotte fan Bourbon (1575-1582), Louise fan Coligny (sûnt 1583).
Hy wie heit fan 15 bern, û.o. fan Filips Willem, Maurits, Anna (dy't mei har folle neef, de Fryske steedhâlder Willem Loadewyk fan Nassau-Dillenburg, troude) en Freark Hindrik.
Oepke Haitzes Bonnema
De oertocht
Ornaris duorre in reis nei New York yn dy tiid sa'n 15 dagen, foar New Orleans kaam der noch in goed wike by. Mar de William and Mary wie tsjin dy tiid noch mar healweis troch min waar. Dat betsjutte kommer en lijen foar de yn it rom fan it skip opsletten emigranten. It skip bedarre yn stoarmwaar op in klif by de Bahama-eilannen. Kaptein Timothy Stinson ferliet allinne yn de iennichst oerbleaune rêdingsboat it skip. (Hy ferklearre dat alle 130 opfarrende omkaam wienen, mar rillegau kaam de wierheid út en is Stinson mei de frou nei Denver flechte.) Wilens slagge it de yn de steek litten emigranten mei help fan in Mr. John Brown, in marinetechnikus mei pensjoen, om de William and Mary noch twa dagen driuwend te hâlden.
Help kaam fan de lânseigen befolking fan eilannen yn de omkriten dy't harren mei flotten nei de wâl brochten en fan de skoener Oracle, en kaptein Robert Sands fan de Elbow Key en de bemanning fan sloep The Contest. Alles wat hja hienen, en dat wie al net folle, wienen hja kwyt. In pear wike letter berikten de skipbreklingen Nassau; dêrwei gie it mei help fan de befolking nei New Orleans, Louisiana, dêr't sy 9 juny 1853 oankamen.
Op 1 july 1853 kamen hja oer de Mississippy oan yn de krite Blackriver, La Crosse County, Wiskonsin. Sy pakten troch en 5 novimber 1853 wiene der al fiif mânske huzen. Sy neamden it plakje Frisia. Letter waard dat New Amsterdam, no in part fan it plak Holland.
Ofrin
It “Lân fan dream en winsken” brocht gjin wolfeart en lok foar Oepke Bonnema. Hy troude mei Ytje Tienstra om 1857 hinne. It houlik bleau sûnder bern en hja gienen út elkoar. Letter boaske er oan Luisa Spangler in dûmnyssdochter út Switserlân dat ek sûnder bern bleau. Saaklik siet it Bonnema ek net mei; hy wie mei-eigner fan in stoomboat dy't de Mississippy befarde en hat dêr in soad jild mei ferlern. Fierders hie er in houtseachmûne yn New Amsterdam en in houtwinkel yn Saint Luise en syn weethannel yn Chicago die ek net folle fertuten.
Falentinus
Falentinus (sa. 100-160) wie in gnostysk learaar en de grûnlizzer fan it falentinianisme, in streaming yn de gnostyk.
Libben en wurk
Fan Falentinus sels binne Grykske tekstfragminten bewarre bleaun. Nei gedachten is it Evangeelje fan de Wierheid fan syn hân.
Olympyske Winterspullen 1988
De Olympyske Winterspullen 1988, ek wol de XVe Olympiade neamd, waarden yn 1988 hâlden yn it Kanadeeske Calgary, yn Alberta, fan 13 oant en mei 28 febrewaris.
Akkommodaasjes
thumb|right|260px|De Olympic Oval yn 2006. Dêr waard it reedriden op de Spullen organisearre. It wie de earste akkommodaasje foar it reedriden dat binnendoar wie
Sporten
Op de Spullen fan 1988 stiene seis sporten op it programma en 46 ûnderdielen ferdield oer 10 dissiplines.
Dielnimmende lannen
In rekordoantal fan 57 lannen die mei oan de Spullen. Dat wiene der njoggen mear as fjouwer jier lyn. Fidzjy, Guam, Gûatemala, Jamaika en de Nederlânske Antillen debutearren. Harren rentree makken Denemark, Filipinnen, Yndia, Lúksemboarch en Portegal. Egypte en Senegal ûntbrutsen yn ferliking mei de foarige edysje.
Ofslútdyk
thumb|De Ofslútdyk yn read thumb|250px|In satellytfoto fan de Ofslútdyk thumb|250px|It lêste gat wurdt sletten mei balstienliem De Ofslútdyk is in dyk tusken it Noardhollânske De Oever en it Fryske Surch. De dyk skiedt sûnt 1932 it Waad (Waadsee) fan de Sudersee, dy't fan dat stuit ôf de ‘Iselmar’ foarmet. De wetterkearing is 32 kilometer lang en sa'n 90 meter breed. De Ofslútdyk is in part fan de Suderseewurken, ûntwikkele troch Cornelis Lely. De namme Ofslútdyk ferwiist nei de oarspronklike opset, wêrby't de hiele hjoeddeiske Iselmar ynpoldere wurde soe. Mar de Ofslútdyk is in daam wurden yn stee fan in dyk, omdat er gjin lân en wetter skiedt, mar wetter keart.
Yn earste ynstânsje soe der ek in treinspoar op de Ofslútdyk komme. Dêr wie ek rekkenskip mei holden, mar úteinlik is der gjin treinspoar op kaam, mar in ekstra brede autogongwei. Oan de noardkant, dy fan it Waad, leit ek in fytspaad. Der lizze útstellen om by it opheegjen fan de daam yn de takomst dochs noch in spoar oan te lizzen.
Skiednis
Al yn de 17e iuw waarden de earste plannen makke foar in ôfslútdyk, mar yn dy tiid bleau it by plannen; der waard oannommen dat it drûchlizzen fan de binnensee technysk net útfierber wêze soe. Dat feroare earst yn 1886. Dat jier waard de Suderseeferieniging oprjochte, dy’t ûndersykje woe oft de Sudersee ek ynpoldere wurde koe. Yngenieur Cornelis Lely wie der ek lid fan en hy makke it plan foar it projekt. Yn 1913, doe’t Lely al minister fan Wettersteat wie, waard de ynpoldering yn it regearprogram opnommen. Yn dy tiid wiene der noch in protte protesten, mar nei de wettersneed fan 1916 wie de tiid ryp foar it projekt en twa jier letter gie it parlemint dan ek akkoart.
Yn juny 1920 gie it projekt fan start. Der waard begûn mei it oanlizzen fan de Amsteldjipdyk fan Noard-Hollân nei Wieringen, dat yn dy tiid noch in eilân wie. Sân jier letter begûn de oanlis fan de Ofslútdyk echt. Der waard besletten om by fjouwer plakken te begjinnen. Fan de beide kanten ôf, yn Fryslân en Noard-Hollân, en fan it wurkeilân Breesân ôf.
Op 28 maaie 1932, middeis om twa minuten oer ienen, fiif jier nei it begjin fan de bou, waard it lêste gat yn de Ofslútdyk sletten. Fjouwer moanne letter, op 20 septimber 1932, waard de namme fan de Sudersee offisjeel feroare yn de Iselmar. Noch ris in jier letter waard op 25 septimber 1933 de dyk iepene foar it ferkear.
Yn de Ofslútdyk sit krekt foar de Fryske kust in knik yn de dyk. Dy knik is ynboud om sa de útstream fan de Iselmar makliker te meitsjen. It slûzekompleks fan Koarnwertersân wetteret ôf op de skeane slinke fan de Middelgrûnen. It like de yngenieurs better om it slûzekompleks rjocht op de slinke te pleatsen, omdat it wetter dan yn in rjochte line fuort streamt.
Twadde Wrâldoarloch
Oan it begjin fan de Twadde Wrâldkriich, mei de Dútske oanfal op Nederlân yn maaie 1940, is der tige fûl fochten om de Ofslútdyk en de skermutselingen binne letter ferneamd wurden ûnder de namme Slach om de Ofslútdyk. De Dútsers hawwe út alle macht besocht om oer de Ofslútdyk te kommen, mar dat is harren net slagge.
Yn it Kazemattemuseum by Koarnwertersân wurdt omtinken jûn oan dat barren.
35
Ferstoarn
30er
David Hume
thumb|David Hume David Hume (Edinboarch, 26 april 1711 – dêre, 25 augustus 1776) wie in Skotske filosoof en in skiedskriuwer yn de tiid fan de Ferljochting. Hie wie ien fan de wichtichste empiryske filosofen en syn ideeën hawwe fan grutte ynfloed west op Immanuel Kant.
Biografy
David Hume groeide op yn de buert fan Edinboarch yn Skotlân en ynteressearre him foar neat oars as filosofy en wittenskip en dat wylst syn famylje woe dat hy in jurist wurde soe. Hy reizge in soad troch Jeropa en sette him op de ein fan syn libben yn Edinboarch te wenjen. Syn wichtichste wurk, A Treatise of Human Nature, brocht er út doe 't er 28 jier wie en letter hat er wol sein dat hy it idee foar it boek al hie doe 't er 15 jier âld wie.
Motiven
Hume woe allegear tinzen en begripen opromje dy’t by de minsken hingjen bleaun wienen sûnt it rasjonalisme. Hy woe werom nei de wize dêr't in bern tsjin de wrâld op oansjocht. In bern is noch gjin slaaf fan gewenning, seit er, yn tsjinstelling ta in soad folwoeksenen dy’t troch harren befoardieldens mar al te gau in konklúzje foarmje. Hy kleide foaral de ‘gelaachdheid fan de ûnwittendheid’ oan. Hy fûn it spitich dat de meast frjemde teoryen troch de minsken akseptearre waarden.
Dead Beat
Dead Beat is in roman fan it fantasysjenre, skreaun troch de Amerikaanske auteur Jim Butcher. De titel betsjut "De [Hert]slach fan 'e Deaden", mar it is in wurdboarterij, mei't it oaninoar skreaun, as Deadbeat de betsjutting "Liddichgonger" of "Neatnut" hat. It boek, dat skreaun is yn it ik-perspektyf, foarmet it sânde diel fan 'e romansearje The Dresden Files, dy't ta it subsjenre fan 'e urban fantasy heart. It folget as sadanich op Blood Rites. Yn Dead Beat wurdt Harry Dresden, praktisearjend tsjoender en privee-detektive te Chicago, troch in fampier sjantearre om har binnen trije dagen it "Wurd fan Kemmler" te besoargjen, wat dat dan ek mar wêze mei. Dead Beat waard yn 2005 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij Roc Books. Yn 2006 waard it boek troch de Science Fiction Book Club werpublisearre yn 'e omnibusedysje Wizard at Large, mei Blood Rites, it sechsde diel fan The Dresden Files.
David Hume
Motiven
Yn de ynlieding fan syn haadwurk, A Treatise of Human Nature ferklearret Hume dat wy as ridlike wêzens ek sels it ûndersykobjekt binne fan ús rede, en dat de minskwittenskip de ienige solide basis is foar eltse oare wittenskip. Mar de kennis fan dy minskwittenskip leit yn de ûnderfiningen en waarnimming; ûndersyk nei de krêft en kwaliteit fan de geast moat barre middels sekuere, eksakte eksperiminten. Want sa allinnich kin men úteinlik te witten komme hokker ‘oarsaken’ oan de basis lizze fan ús gedrach. Mar, seit Hume, eltse hypoteze dy’t har foardocht as in ultime ferklearring kin wol fuortgoaid wurde. Want inkel ûnderfining kin oan de basis lizze fan de ferklearring fan it minsklik fenomeen, erfaring dy’t wy opdogge troch de normale gong fan saken yn de wrâld, en sa'n ferklearring sil wierskynlik nea ultym en finaal wêze.
Distinksjes
Yn de filosofy fan Hume steane inkele ûnderskiedingen sintraal. De meast sintrale is de folgjende. Hy stelt dat de minske twa ferskillende foarstellingen ken: ”yndrukken”en “ideeën”. Yndrukken definiearret hy as de foarstellingen dy’t harren foardogge en har mei gruttere krêft oan de geast opdringe- hjirûnder pleatst Hume de sensaasjes, de pasjes en emoasjes, yn har “earste ferskynsel oan de siel”. Ideeën binne de earder dizenige bylden, alles útsein wat de sintugen wiernimme en wat men by dit wiernimmen fielt.
Soksoarte yndrukken en ideeën kinne sawol “inkelfâldich” as “gearstald” wêze, stelt Hume. By in simpele yndruk kin men de ûnderfining net fierder opdiele, sadat men bygelyks in kleur, geur of smaak tinkt. In komplekse yndruk kin bygelyks in appel wêze, wêroan in beskate kleur, geur en smaak eigen is, Yndrukken en ideeën lykje oerien te kommen. Bygelyks as ik myn eagen slút, kin ik my in idee foarmje fan de keamer wêryn ik bin, oerienkomstich mei de ympresjes dy’t ik opdoch wannear't ik myn eagen wer iepen doch. Komplekse ympresjes wurde nea yntegraal yn ideeën ferwurke. Oan de oare kant wurde komplekse ideeën soms ek troch de ferbylding foarme, en binne dus net hieltyd ôfkomstich fan ympresjes.
Hume neamt de ferbylding de fakulteit fan de geast dêr't men de yndrukken oantreft, ûntdien fan harren libbendichheid, sadat se har status fan ympresje ferlieze mar sûnder in idee te wurden. Dêrmei kontrastearret it ûnthâld as de fakulteit wêr't yndruk en idee tegearre komme, ideeën komme inkeld út it ûnthâld tefoarskyn middels in yndruk.
Soms stelt de minske dingen gear dy’t yn wurklikheid inkelfâldich binne. Sa ûntstean falske ideeën, ideeën dy’t net bestean yn de natuer. Op dizze manier wol Hume by al ús “ideeën” ûndersykje oft se net falsk binne.
Persoanlike identiteit
Folgens Hume kloppet ús foarstelling fan in “ik” of in “ûnferoarlike persoanlikheidskearn” ek net. De “ik” foarstelling dy’t wy hawwe is eins in opienfolging fan “inkelfâldige” “yndrukken” dy’t hielendal net op ien momint binnenkomd binne. thumb|right|In stânbyld fan David Hume
Religieuske opfettings
Hume wie in agnostikus en dat hy slute it bestean fan in god net útdus net út. Yn syn An Enquiry Concerning Human Understanding analysearret hy de foarstelling fan God as in perfekt wêzen. Hy stelt dat de oarder fan de natuer it meast toanoanjouwende argumint is dat troch leauwigen brûkt wurdt om it bestean fan God te bewizen. Hume lûkt it bestean fan in god net yn twifel, mar hy brûkt it argumint om oan te toanen dat men net seker wêze kin dat god absolút goed en fermoedsoenjend is. It ienige bewiis dat men hat fan god is it bestean fan de wrâld, en yn de wrâld is it kwea en de gaos oanwêzich. En omdat wy it bestean fan god inkel as oarsaak fan de wrâld kenne, meie der gjin kwaliteiten oan god jûn wurde dy’t net nedich wienen om de wrâld te skeppen. We kennen de oarsaak inkeld troch syn gefolch en dus mei de oarsaak inkeld sjoen wurde mei de attributen dy’t it mooglik meitsje om it gefolch te produsearjen. Hume seit net dat god perfekt is, mar minsken dy’t dat wol sizze kinne dat nea bewize.
Politike ideology
In soad minsken bekôgje David Hume as ien fan de earste filosofen fan it konservatisme, njonken de “stifters” fan it konservatisme, Edmund Burke en Alexis de Tocqueville; oaren sjogge in minder fanatike ideology yn Humes filosofy, en sjogge mear in kombinaasje fan klassyk liberalisme, dêr't hy in oprjochter fan wêze kinne soe.
Dead Beat
Ynhâld
Yn Dead Beat wrakselet Harry Dresden, tsjoender en privee-detektive yn Chicago, noch altyd mei de ûntdekking dy't er oan 'e ein fan Blood Rites, it foarrige diel fan 'e romansearje, dien hat: dat syn fjoerbetsjoenings net mear gewoan fjoer oproppe, mar hellefjoer, dat troch demoanen en warlocks brûkt wurdt. Harry snapt net hoe't soks ûnfrijwillich barre kin, al hat er in sterk fermoeden wat de bân tusken himsels en it hellefjoer wêze kin. Twa jier lyn hat er nammentlik troch omstannichheden in denaarje opkrigen dy't ien fan 'e tritich sulverstikken fan Judas Iskariot wie en dêr't de fallen ingel Lasciel, de Ferliedster, oan ferbûn is. Harry hat de munt yn in magyske ring fan stiel yn 'e flier fan 'e kelder bedobbe ûnder in heale meter beton (sjoch: Death Masks). Hoe't it yn 'e frede mooglik is dat Lasciël dêrwei noch altyd ynfloed op him útoefenet, giet syn begryp te boppen, mar blykber is it dochs sa. Harry doar dêrom no eins gjin fjoerbetsjoenings mear te dwaan, wat wol ûnhandich is, mei't fjoer syn sterkste elemint is.
Harry hat ek noch oare problemen. Syn healbroer Thomas Raith wennet noch altyd by him yn. Thomas is in fampier fan it Wite Hôf (eins mear in ynkubus as in 'tradisjonele' fampier), dy't in jier lyn troch syn suster Lara út it Wite Hôf ferballe is (sjoch: Blood Rites). Hoewol't Harry, dy't opgroeid is as wees sûnder famylje, de wrâld te ryk is dat er einlings in famyljelid fûn hat, is er minder bliid mei Thomas syn sloardigens en it feit dat er te pas en te ûnpas kreaze froulju meinimt nei Harry syn lytse appartemint yn it sûterrên fan in flatgebou om seks mei harren te hawwen. Thomas besiket in 'normaal' libben op 'e rails te krijen, mar dat wol mar min slagje. Fierders freget Harry syn freondinne Karrin Murphy, it haad fan 'e Spesjale Undersyksienheid fan it Chicago Police Department, oft er ek in pear wiken har blommen wetter jaan kin. Se giet nammentlik op fakânsje nei Hawaï mei Jared Kincaid, in heal-demoanyske hierling mei wa't se in jier lyn troch Harry syn tadwaan yn 'e kunde kommen is (sjoch: Blood Rites). Harry stimt dêr fansels yn ta, mar ûntdekt tagelyk dat er ferhipte jaloersk op Kincaid is, wat suggerearret dat er romantyske gefoelens foar Murphy hat. Dat besef lit him yn betizing efter.
It wurdt noch helte minder as Harry post kriget fan Mavra, in (tradisjonele) fampier fan it Swarte Hôf, mei wa't er in jier lyn ôfweefd tocht te hawwen. Hja hat him lykwols te fluch ôf west, en no is se werom. Se stjoert him in foto ta fan 'e ynfal dy't Harry, Murphy en Kincaid in jier tebek dien hawwe yn in tehûs foar dakleazen dat troch Mavra en har trewanten beset holden waard. Op 'e foto weeft Murphy ôf mei in 'renfield', in minsklike trewant fan in swarte fampier fan wa't de hiele persoanlikheid troch swarte magy stikken makke is en dy't inkeld noch yn steat is ta geweld. De man wie sadwaande al sa goed as dea, en Murphy rêde mei har aksje Harry syn libben, mar dy omstannichheden binne op 'e foto fansels net te sjen. As dizze foto nei de autoriteiten stjoerd wurdt, sil it Murphy har karriêre ferwoastgje. By de foto sit in lok fan Murphy har hier, en dat makket Harry noch mear kjel, want as se oer hier fan Murphy beskikt, kin immen dy't sa beleard is yn 'e swarte magy as Mavra fan alles mei har útheve.
Der sit in ek in bryfke yn it kefert mei de tekst dat Mavra Harry dy jûns by syn grêf moetsje wol, dat Harry set mei syn reuseftige (mar noch net folgroeide) Tibetaanske mastyf Mouse ôf nei it Graceland Cemetery, dêr't in fampier fan it Reade Hôf ea by wize fan bedriging in grêf foar him kocht hat, dat noch altyd iepen stiet (sjoch: Grave Peril). Dêr oankommen makket Mavra dúdlik dat Harry har foar midsnacht op 'e trêde dei fanôf no 'it Wurd fan Kemmler' besoargje moat as er Murphy rêde wol. As er wer thúskomt, giet Harry te rie by Bob, in elemintêre geast fan 'e lucht mei in yngeande kennis fan magy, dy't in skedel bewennet op 'e boekeplanke yn Harry syn geheime laboratoarium, yn 'e kelder ûnder syn appartemint. Bob fertelt him dat Heinrich Kemmler in tige machtige warlock wie, dy't ûnder mear troch hûndertfyftich jier fan manipulaasje efter de skermen ferantwurdlik wie foar it útbrekken fan 'e Earste Wrâldoarloch. Hy waard yn 1961 troch de foltallige Wite Ried fan Tsjoenderij en alle bûnsgenoaten dy't de Wite Ried oproppe koe, ferslein en deamakke, eat dat se oan it begjin fan 'e njoggentjinde iuw ek alris dien hiene, mar doe wie Kemmler, dy't in master fan nekromânsje wie, wer opstien út 'e dea. Diskear soarge de Wite Ried der dêrom foar dat soks net wer barre koe, hoewol't guon fan Kemmler syn learlingen wisten te ûntkommen.
Bob bekent dan dat hy fjirtich jier lang yn it besit fan Kemmler wie, ear't Justin DuMorne him yn 1961 út 'e útbaarnde ruïnes fan Kemmler syn laboratoarium plôke, krekt sa't Harry him letter út 'e útbaarnde ruïnes plôke hat fan it laboratoarium fan DuMorne, dy't Harry syn earste learmaster wie. Bob hat de oantinkens oan syn tiid mei Kemmler foar in part út syn ûnthâld snien, en foar in oar part ôfsletten fan syn hjoeddeistige persoanlikheid. As Harry him freget om dy oantinkens op te roppen om út te finen wat yn 'e frede 'it Wurd fan Kemmler' wêze kin, warskôget Bob him om him dy opdracht net te jaan, mar Harry slacht de warskôging yn 'e wyn. Bob ropt dêrop de oantinkens op dy't er noch oan syn tiid mei Kemmler hat, en kin Harry dan fertelle dat It Wurd fan Kemmler in boek is dat Kemmler skreau foar syn learlingen om syn kennis fan swarte magy troch te jaan. Bob hat lykwols troch de oproppen oantinkens in hiel oare persoanlikheid krigen, en Harry oerlibbet mar nauwerneed in konfrontaasje mei de nije Bob. Hy oarderet Bob dan om 'e oantinkens oan syn tiid mei Kemmler wer fuort te stopjen en nea wer foar 't ljocht te heljen, lykfolwa't him dêr ek opdracht ta jaan mei.
It is oktober en Halloween stiet foar de doar, en Harry rekket derfan oertsjûge dat de hiele saak dêrmei te krijen hat. En as nekromantisy (deadetsjoenders) tariedings meitsje foar it ien of oar, moatte se liken efterlitten hawwe, dat Harry set ôf nei it mortuarium, dêr't er te rie giet by syn freon, patolooch-anatoom Waldo Butters. As Harry deryn komt, wurdt er traktearre op it kluchtige gesicht fan Butters dy't as ienmans band yn in pak mei allegear muzykynstruminten oan it oefenjen is foar it polkafestival fan it Oktoberfest. De lytse patolooch-anatoom fungearret ek as Harry syn dokter as er wer ris ferwûnings oprûn hat (lykas skotwûnen) dêr't er net mei nei it sikehûs kin (om't de dokters dêre ferplichte binne om skotwûnen troch te jaan oan 'e plysje). Hy hat gjin ûngewoane stjergefallen opmurken, mar wol hat er fierder ûndersyk dien nei Harry syn sûnens. En hy is ta de konklúzje kommen dat Harry (en nei't men oannimme mei alle tsjoenders) better fan ferwûnings genêst as oare minsken. Fan eardere bonkebrekken is bygelyks op nijere röntgenfoto's neat mear werom te sjen, wylst soks by gewoane minsken oant harren dea dúdlik sichtber bliuwt. Butters wit net wêrom't dat sa is, mar hy giet derfan út dat it te krijen hat mei it gebrûk fan magy. It is neffens him ek de reden dat tsjoenders wol seishûndert jier libje kinne. Foar Harry betsjut dit yn praktyske sin dat er ferwachtsje mei dat syn lofterhân, dy't er in jier lyn by de konfontaasje mei Mavra slim ferbrând hat en dy't no eins net mear funksjoneel is, meitiid genêze sil sadat er dy wer brûke kin.
Wrâlddiel
In wrâlddiel is in grutte lânmassa, mei natuerlike grinzen, dy't op geografyske, kulturele en histoaryske grûnen as in ienheid sjoen wurdt.
Dead Beat
Ynhâld
Wylst Harry noch by Butters is, kringt in nekromantikus dy't himsels Grevane neamt it mortuarium yn, beselskippe fan fjouwer troch him animearre sombys, wêrûnder Phil de befeiligingsman, dy't er no krekt fermoarde hat. Om 'e sombys yn syn macht te hâlden, trommelet Grevane op syn boppeskonk om in hertslach te simulearjen. Dat docht er mei in boek, dat as titel hat: Das Lied der Erlkönig. Grevane wolle Butters ûntfiere, mar Harry stekt dêr in stokje foar. Hy en Butters witte (mei muoite) te ûntkommen oan Grevane en syn sombys, en dêrnei oan 'e partner fan Grevane, in âldkeardel mei in jachtgewear, dy't harren op it parkearterrein fan it mortuarium opwachtet. Neitiid bringt Harry Butters by him thús, dêr't er feilich is ûnder beskerming fan Mouse en de betsjoenings dy't er om syn appartemint hinne opboud hat. Sels giet er der wer op út om yn 'e esotearyske boekhannel fan Artemis Bock Das Lied der Erlkönig te sykjen. Yn dy winkel, deunby de universiteit, wurdt er holpen troch in freonlik nij winkelfamke dat Shiela hjit.
Ahch-To
Ahch-To (útspr.: [ˈaːʃtə], likernôch: " aasj -tuh") is in fiktive planeet út 'e Star Wars-franchise, dy't yntrodusearre waard yn 'e film Star Wars: Episode VII – The Force Awakens (2015), it earste diel fan 'e Star Wars-ferfolchtrilogy. Ahch-To makket diel út fan it planetestelsel mei deselde namme, yn 'e krite fan it Stjerrestelsel dy't bekend stiet as de Unbekende Regioanen. De planeet rûntsjedraait om in binêre stjer hinne en hat sels ien moanne. It oerflak is alhiel oerdutsen troch oseänen, mei hjir en dêr wat fulkanyske eilannen. De atmosfear is sykhelber foar de measte libbensfoarmen.
Dead Beat
Ynhâld
As er wer bûten komt, wurdt er lykwols opwachte troch twa persoanen yn swarte mantels. It binne twa tsjoenders; de iene brûkt de namme Cowl en de oare neamt harsels Kumori. Harry hat noch nea fan harren heart. Se wolle dat er harren it eksimplaar fan Das Lied der Erlkönig jout, dat er krekt kocht hat, om't der neffens harren gefaarlike kennis yn stiet en it boek dêrom ferneatige wurde moat. Ek besykje se Harry derfan te oertsjûgjen dat de Wite Rie fan Tsjoenderij alteast foar in part korrupt is. Harry fertelt harren op syn beurt wêr't se om him hinne rinne kinne. De moeting draait dan út op in konfrontaasje, wêrby't Cowl Harry hinne en wer smyt mei in magyske krêft dy't Harry noch nea yn in tsjoender tsjinkommen is. As er lulk wurdt en syn selsbehearsking ferliest, makket er gebrûk fan hellefjoer om in auto boppe-op Cowl te goaien. Dêrfoar brûkt Harry elts bytsje magy dêr't er oer beskikt, en neitiid is er folslein útdien. Cowl, lykwols, triuwt de auto fansiden en komt wer oerein. Op dat stuit wurdt Harry rêden troch de oankomst fan in stik as seis grutte wearwolven, dy't Cowl en Kumori ta in foartidige ôftocht twinge.
Ahch-To
De lânseigen fauna op Ahch-To bestiet foar it meastepart út fisken en oar seelibben. Op 'e eilantsjes libje in protte porgs, dy't op 'e rotsen nêstelje. Dêr libje ek de Thala-sirenen, sûchdieren dy't de rotsige kusten fan 'e eilantsjes besykje om it libben te skinken oan harren jongen. De lâneigen floara bestiet út beammen, lytsere planten en moas. Der hat him op Ahch-To ek in yntelliginte soarte bûtenierdske wêzens ûntjûn, de Lanai.
Laser
thumb|Laser thumb|''In griene laserbondel rint oer in oantal [[Lins (optika)|linzen en spegels op in optyske bank. De boarne (grif in argonlaser) stiet rjochts efter.]] In laser is in ljochtboarne dy't in smelle koherinte bondel útstrielje kin. It ljocht fan in laser is dêrom benei monogromatysk. Soks yn tsjinstelling ta in soad boarnen dy't ljocht nei alle rjochtings ta striele, yn in breed spektrum fan golflingten en fazen.
Ahch-To
Ahch-To is it plak dêr't de Jedi Oarder oprjochte is, 25.000 jier foarôfgeande oan 'e foarfallen yn 'e Skywalker Saga. Omreden fan 'e geheimen dy't dêr ferbân mei holden, waard de lokaasje fan Ahch-To foar de rest fan it Stjerrestelsel ferburgen. De planeet waard úteinlik, nei tûzenen jierren, werûntdutsen troch de Jedi-master Luke Skywalker, mei de help fan 'e ûntdekkingsreizger Lor San Tekka. Nei it jammerdearlik mislearjen fan syn weroprjochting fan 'e Jedi Oarder loek Skywalker him yn selsopleine ballingskip op Ahch-To werom.
De film Star Wars: Episode VII – The Force Awakens lit de syktocht fan it Ferset sjen nei de lokaasje fan it ballingsoard fan Skywalker, waans stipe ferlet fan is om 'e faksistoïde en diktatoriale Earste Oarder te ferslaan. Uteinlik wurdt alle sykjen beleanne, en oan 'e ein fan 'e film reizgje de Wookiee Chewbacca, de robot R2-D2 en de jonge Krêftgefoelige frou Rey nei Ahch-To ôf, dêr't se Skywalker oantreffe.
Yn 'e ferfolchfilm Star Wars: Episode VIII – The Last Jedi (2017) is te sjen dat dyselde hielendal net sit te wachtsjen op besite. Hy is ferbittere rekke en wisberet om 'e Jedi Oarder útstjerre te litten. Mei muoite witte Rey-en-dy him op oare gedachten te bringen. Nettsjinsteande dat beslút er neitiid de oerâlde holle beam dy't de ierste boeken fan 'e Jedi befettet, plat te baarnen. Letter docht bliken dat Rey de boeken rêden hat. Sy keart werom nei Ahch-To yn Star Wars: Episode IX – The Rise of Skywalker (2019), as se troch de dea fan Leia Organa troch skuldgefoelens tramtearre wurdt. It is har bedoeling om har dêr, krekt as Skywalker foar har, yn selsopleine ballingskip werom te lûken, mar Skywalker, dy't no in geast yn de Krêft is, praat har dat út 'e holle.
Laser
It wurd laser is hjir de ôfkoarting fan Light Amplification by Stimulated Emission of Radiation, frij oerset nei it Frysk ta: fersterke ljochtstrieling troch stimulearre emisje fan beskate dieltsjes.
Dead Beat
Ynhâld
De wearwolven binne de Alpha's, in ridel dy't in territoarium yn 'e buert om 'e universiteit hinne hat, en foar wa't Harry al jierren in soarte fan mentor is (sjoch: Fool Moon). Billy Borden en syn ferloofde Georgia, de lieders fan 'e ridel, nimme Harry mei nei harren auto en bringe him nei de filla fan Georgia har (smoarrike) famylje, dêr't er eefkes bekomme kin. As Billy seit dat er de rook fan 'e beide tsjoenders net opnimme kinnen hat om't er inkeld noch swevel roek nei't Harry de auto boppe-op Cowl smiet, bychtet Harry syn gebrûk fan hellefjoer op en syn teory oer hoe't er dêroan komt. Georgia oppenearret dat sokke macht nea fergees komt, en Harry freget himsels dan lûdop ôf oft it ferbrânen fan syn lofterhân der soms op in ferwrongen manear de priis foar wie. Hy fertelt ek dat er syn freon Michael Carpenter, in Ridder fan it Krús, net mear ûnder eagen doar te kommen, mei't dy grif oan Harry gewaarwurde kinne sil dat er hellefjoer brûkt hat. As Billy en Georgia him letter ôfsette sille by syn auto, blykt Harry syn âld Folkswein Kever fandalisearre te wêzen: alle ruten binne ynslein mei in honkbalkneppel, dy't neitiid yn 'e auto smiten is. Om't der neat út 'e auto stellen is, ornearret Harry dat it om in warskôging giet. Billy en Georgia biede oan om 'e auto nei de garaazje te bringen, wylst Harry harren SUV lient.
Yn in bettere auto as dêr't er yn tiden yn riden hat, mar ek ien dy't folle makliker stikken giet troch de negative ynfloed fan syn tsjoenderij op moderne technyk, giet Harry te neare nacht op besite by it medium Mortimer Lindquist. Dy is op syn sêftst sein net sa bliid om him oan 'e doar te krijen, net inkeld fanwegen de tiid, mar fral ek om't er net by Harry syn besonjes belutsen wurde wol. Hy kin kommunisearje mei de deaden, mar hy hat gjin manear om himsels te ferdigenjen as Harry syn fijannen, bygelyks de fampieren fan it Reade Hôf, him tenei komme soene. As Harry útleit dat it om in hiele oare saak giet, dy't mei de nekromantikus Kemmler te krijen hat, wegeret Lindquist om 'e deaden yn gefaar te bringen om Harry te helpen. It komt foar Harry wol tige min út dat Lindquist einlings wat rêchbonke krigen hat, krekt no't hy ferlet hat fan syn help. As er de namme fan Murphy neamt, betinkt Lindquist him lykwols, mei't er, sa seit er, Murphy har heit ken (dy't, sa wit Harry, al tsientallen jierren dea is). Lindquist befreget dan foar Harry de geasten fan 'e deaden oer wêr't de oanhingers fan Kemmler har ophâlde. Hy nimt in plattegrûn fan Chicago en sproeit dêrboppe reade inket út in parfumfleske, mar troch tadwaan fan 'e geasten wurde de minuskule inketdripkes nei seis ûnderskate plakken op 'e plattegrûn ta laat, dy't dêrtroch read kleurje. Behalven it mortuarium binne dêrûnder ek it Field Museum en de tunnels ûnder de Ynternasjonale Lofthaven O'Hare.
De oare deis giet Harry op ûndersyk út, en nei't er om 'e nocht ien fan 'e reade plakken op 'e plattegrûn besocht hat, giet er nei de folgjende, yn it Field Museum. Dêr sjocht er yn 'e grutte hal, yn it skaad fan it bonkerak fan 'e ferneamde Tyrannosaurus rex Sue, twa plysjes praten mei ien fan 'e museumbefeiliging. Hy harket harren ôf en komt sa te witten dat de foargeande jûns in besykjend wittenskipper, in dr. Bartlesby, yn syn wurkkeamer fermoarde is. As de plysjes mei de befeiligingsman nei de museumdireksje geane om út te lizzen wêrom't in hiele gong ôfset wurde moat om 'e yntegriteit it plak delikt te beskermjen, begrypt Harry dat it plak delikt op dat stuit net bewekke wurdt. Hy kringt gau it gongestelsel yn it sûterrên fan it museum binnen om sels ris eefkes te sjen. Hy fynt de wurkkeamer fan Bartlesby troch alle ôfsettingslinten en it dúdlike aura fan swarte magy dat derfan útgiet. Alles sit ûnder it bloed, dat it is der net sêftsinnich om en ta gien. Harry wurdt ûnderbrutsen yn syn observaasje as ien fan 'e plysjes weromkomt, dy't him wer ken fan syn wurk as adviseur foar de Spesjale Undersyksienheid. De plysje is in wat âldere man dy't fan Rawlins hjit en fertelt dat er al twaris resjersjeur west hat, mar beide kearen yn rang weromset is fanwegen ynsubordinaasje. Hy lit Harry in foto sjen fan Bartlesby mei syn beide assistinten, Alicia Nelson en Li Xian, dy't spoarleas binne en troch de plysje as fertochten fan 'e moard beskôge wurde. As Harry freget wêrom't Rawlins him helpt, antwurdet dyselde dat Murphy Harry fertrout, en dat hy, Rawlins, doe't er noch mar krekt fan 'e plysjeskoalle wie, ris in konfrontaasje hân hat mei wat allinnich omskreaun wurde kin as in meunster. Murphy har heit hat him doe it libben rêden.
Neitiid hellet Harry Butters op en set mei him ôf nei it mortuarium. Om't Rawlins neat heard hie fan 'e moard op Phil, de befeiligingsman, ornearret Harry dat Grevane gjin oandacht op it mortuarium fêstigje woe, en dat er nei de ûntsnapping fan Harry en Butters alle oanwizings dat der wat nuvers bard wie, behimmele hat. Dat blykt yndie sa te wêzen, want yn it mortuarium giet alles syn gewoane gonkje wer, útein dat Casey, de befeiligingsman, net snapt wêrom't Phil net op syn post bleaun is oant hy kaam om him ôf te lossen. Op fersyk fan Harry sjocht Butters eefkes om 'e hoeke yn 'e keamer dêr't dr. Bartlesby leit, dy't net lang tefoaren binnenbrocht is. It docht bliken dat Bartlesby syn gesicht hielendal skeind is, mei't noas, earen, lippen en eachlidden ôfsnien binne. Syn búk is iepensnien en beskate organen misse en datselde is it gefal mei de grutte spieren út 'e foarkant fan 'e boppeskonken. Harry fermoedet dat it giet om in gefal fan antropomânsje, it brûken fan it minsklik yngewant foar it foarsizzen fan 'e takomst.
De reden dat Harry Butters meinommen hat nei it mortuarium is lykwols net om nei Bartlesby te sjen, mar nei in oar lyk, dat fan Eduardo Antonio Mendoza. Grevane wol Butters ûntfiere, en hy moat dêr in goede reden foar hawwe. Mendoza, dy't rinnend op in autosneldyk deariden is, liket de iennichste fan Butters syn saken te wêzen dêr't ek mar yn 'e fierste fierte wat nuvers mei oan 'e hân is. Wylst Butters him oer it stoflik omskot fan Mendoza bûcht, giet Harry yn in wachtromte yn 'e hal fan it mortuarium sitten, dêr't er sawol Casey as de foardoar yn 'e rekken hâlde kin. Op in stuit komme in blanke frou en in mongoloïde man binnen dy't Harry fan Rawlins syn foto werom ken as Alicia Nelson en Li Xian. Se fernimme by Casey nei Bartlesby, en Nelson seit dat se sa gau mooglik by it lyk moat om syn persoanlike eigendommen feilich te stellen, mei't er har foar syn dea oansteld hie as syn wetlike saakwaarnimmer. Wylst Casey nei efteren giet om mei dr. Brioche, it haad fan it mortuarium, te oerlizzen, brûkt Harry syn mei tsjoenderij ferskerpe gehoar om in flústere petear tusken Nelsen en Xian oan 'e oare kant fan 'e hal ôf te harkjen. Dêrút makket er op dat it duo yndie ferantwurdlik is foar de moard op Bartlesby, en ek dat Xian gjin minske is, mar in ghoul, dy't de dochs dúdlik froulike Nelson oansprekt mei "myn hear".
It wurdt Harry dan te hjit ûnder de fuotten yn it mortuarium, dat hy giet werom nei Butters om mei de lytse patolooch-anatoom mei stille trom troch de efterdoar ôf te setten. Butters hat ûnderwilens neat nuvers oan it lyk fan Mendoza ûntdekke kinnen. As Harry lykwols it gesicht fan 'e man sjocht, beseft er dat er him ken. It is Bony Tony, in smokkelder dy't guod meislûket troch it yn in kondoom oan in toutsje te dwaan, de kondoom troch te slokken en de útein fan it toutsje tusken syn beide efterste kiezzen te tropjen, sadat er it spul letter wer omheech helje kin. As Butters dêrnei sjocht, ûntdekt er yndie in toutsje dêr't in kondoom oan fêst sit, en yn dy kondoom sit in USB-stick. Wylst Harry en Butters meitsje dat se fuortkomme (wêrby't Butters derop stiet om syn polkapak mei alle muzykynstruminten mei te nimmen), reälisearret Harry him dat dit de saak der wer in stik yngewikkelder op makket, want Bony Tony wurke foar nimmen oars as de maffiabaas fan Chicago, "Gentleman Johnny" Marcone.
Harry nimt Butters mei nei it appartemint fan Billy Borden en Georgia, dêr't Butters en Billy de USB-stick yn in kompjûter stopje om te sjen wat derop stiet. Harry, mei syn ûntregeljende ynfloed op komplekse technology, bliuwt dêr safier mooglik út 'e buert. Hy riddenearret dat dat nei alle gedachten ek is wêrom't Grevane ferlet hie fan Butters: foar Grevane, sels ommers ek in tsjoender, dy't mei deselde swierrichheden as Harry te krijen hat, wiene de gegevens op 'e USB-stick ûnberikber. Hy moast dêrom in gewoane minske brûke om te witten te kommen wat derop stie. Wylst er wachtet, skillet Harry Marcone op en sprekt op dy syn antwurdapparaat it berjocht yn dat se prate moatte. Ek harket er syn eigen voicemail ôf; hy hat berjochten fan syn monteur Mike, dat syn eigen auto wer klear is, en fan Shiela Starr, de winkelbetsjinde yn Bocks boekhannel, dy't him om help freget. As Billy en Butters wer by him komme, fertelle se him dat op 'e USB-stick inkeld in leech kompjûterbestân stie. De iennichste ynformaasje liket de namme fan dat bestân te wêzen: in rige fan sechstjin sifers. Dat kin fansels wol fan alles wêze, dat dêr sjit Harry net folle mei op. Hy freget Billy om Butters wer nei syn appartemint te bringen dêr't er feilich efter de beskermingsbetsjoenings wêze sil en dêr't Thomas en Mouse in eachje op him hâlde kinne. Sels set er geandefoets ôf nei de boekhannel fan Bock.
As er dêr arrivearret, wurdt er oansprutsen troch Bock sels, dy't hiel senuweftich liket te wêzen yn Harry syn oanwêzichheid. Hy freget Harry om tenei net wer yn syn winkel te kommen, om't dat him te gefaarlik wurdt. Hy hat in húshâlding om foar te soargjen, en net eltsenien kin mei auto's goaie om jin jins fijannen fan it liif te hâlden. Dat docht Harry sear, mar hy begrypt it wol. Hy freget oft er eefkes nei efteren mei; dêrnei sil er net wer komme. Efteryn 'e boekhannel moetet er Shiela, dy't him fertelt dat se har de jûns tefoaren yn 'e winkel besjoen fielde, hoewol't der net ien wie. Harry freget him ôf oft Mavra, in masteresse yn it gebrûk fan magyske walen dy't har frijwol ûnsichtber meitsje, soms in besykje oan 'e boekhannel brocht hat. Hy stelt it fanke lykwols gerêst, en hja komt him folslein oer it mad troch him dêrnei mei út te freegjen op in ôfspraakje. Harry stimt dêrmei yn, al komt it him op 't heden net sa goed út. Shiela jout him har tillefoannûmer, en se prate ôf noch kontakt hawwe te sillen om 'e plannen konkreter te meitsjen.
Wylst Harry efteryn de winkel wie, binne der twa nije klanten yn kommen. It binne Alicia Nelson en Li Xian, dy't Bock deroer ûndersteane oan wa't er syn lêste eksimplaar fan Das Lied der Erlkönig ferkocht hat. Bock wol dat net sizze, en it petear rint út op drigeminten. Harry beslút yn te gripen foar't Bock wat oerkomt, en hy smyt mei syn tsjoenderij Li Xian dwers troch de foardoar hinne tsjin 'e muorre fan it gebou oare kant fan 'e strjitte oan. It docht lykwols bliken dat Alicia Nelson, dy't harsels 'Capiocorpus' neamt (Latyn foar "Likenimmer"), in folle gefaarliker tsjinstanner is as de ghoul. Hja is in nekromantika fan grutte macht, en se beskikt boppdat oer in folsleine wissichheid yn har dwaan en litten dy't der dúdlik op wiist dat se knettergek is. As Harry bekendmakket dat hy it lêste eksimplaar fan Das Lied der Erlkönig kocht hat, wol se dat hy it boek oan har oerjout. Harry stegeret har ôf, en dan falt se him oan mei mentale magy, troch te besykjen syn geast yn te kringen. Dat is wat dêr't de Wite Ried fan Tsjoenderij de deastraf foar útsprekt. Hoewol't eltse tsjoender yn teory leart hoe't er him tsjin sa'n oanfal ferdigenje moat, binne de lessen yn dy ferdigening ûntwurpen troch amateurs, krekt omdàt it in ferbeane foarm fan magy is. De Likenimmer is lykwols allesbehalven in amateur, en Harry hat der klauwen oan om har út syn holle te hâlden. Dat rêdt er úteinlik inkeld op troch de mentale fariant fan hellefjoer op te roppen, dêr't de Likenimmer eefkes net fan werom hat.
Harry makket fan 'e gelegenheid gebrûk om út te piken troch de efterdoar fan 'e boekhannel, mei de ghoul Li Xian op 'e hakken. Yn 'e stege efter de winkel wurdt Harry yn it kût rekke troch in werpstjer fan Li. Troch de pine rekket er syn konsintraasje kwyt en kin de Likenimmer him mentaal oermasterje. Li nimt him Das Lied der Erlkönig ôf en de Likenimmer ûntfytmannet de sechstjinsiferige koade fan 'e USB-stick út syn ûnthâld. Dêrnei wol se Harry oan 'e ghoul jaan, sadat dy him útinoar skuorre en opfrette kin, mar as Li him begjint mei te slepen, lit Harry him sa falle dat de werpstjer fierder syn kût yndreaun wurdt. Om't de Likenimmer noch yn syn holle sit, fielt sy de pine, dy't har eefkes bûten gefjocht stelt. Harry skopt Li dan út alle macht tsjin 'e skonk oan dêr't op dat stuit syn gewicht op rêst, mei as gefolch dat de ghoul in knibbel brekt. Dêrnei mankepoatet er sa hurd as er kin de stege út, de strjitte op, dêrby hjitfolge troch in allyksa mankepoatsjende Li. As de ghoul him op in hier nei byhelle hat, swypket der ynienen in dûbelblêdige striidbile oer Harry syn holle hinne, dy't Li fol yn 'e side treft. In lange blondine dy't klaaid is as in sakefrou stapt mei in swurd yn 'e hân oer Harry hinne en daget de ghoul út ta in duël. Li wol dêr neat fan witte en kiest it hazzepaad.
Marcone fertelt ek oer in oar foarfal, wêrby't in oare ûnderhearrige fan him de jûns tefoaren op 'e strjitte delsketten waard. De man rekke deadlik ferwûne, mar kaam letter yn it sikehûs by en oerlibbe syn ferwûnings. It plak dêr't er delsketten waard, is ien fan 'e reade plakken op Harry syn plattegrûn fan Chicago. Marcone kin him der fierders neat oer fertelle, mar jout him de nammen fan 'e beide ferpleechkundigen dy't syn man op dat plak behannele hawwe. Dêrnei set er Harry ôf by it Cook County Hospital, dêr't Harry dochs hinne moat foar de werpstjer yn syn kût, sadat er twa miggen yn ien klap slaan kin. Nei't er him behannelje litten hat, spoart Harry Lamar op, in âld-marinier en ien fan 'e beide ferpleechkundigen. Nei lang oantrúnjen fertelt dy him dat de delsketten man dêr't hy en syn kollega de jûns tefoaren byroppen waarden, net mear te rêden wie. Mar doe't er stoar, ferskynde der in frou yn in lange swarte mantel, dy't Lamar en syn kollega oan 'e kant hiet te gean, en boppe-op de deade man lizzen gie. Troch de mantel koe Lamar net sjen wat se krekt die, mar doe't se wer oereinkaam, begûn de man wer te sykheljen. Harry beseft dat dy frou Kumori west hawwe moat, want hoefolle froulike nekromantisy yn lange mantels kinne der no yn Chicago omrinne? Hy beseft ek dat er Kumori, en mooglik har partner Cowl allyksa, miskien ferkeard beoardiele hat as se har tsjoenderij brûkt om út minskleavendheid (want Harry kin gjin oar motyf betinke) it libben in willekeurige man te rêden.
Nei syn besyk oan it sikehûs nimt Harry in taksy en hellet er syn eigen auto op by de garaazje. As er thúskomt, laadt er earst op driuwend fersyk fan Thomas it polkapak fan Butters yn 'e kofferbak fan 'e auto, want Thomas kin dat soarte muzyk net mear hearre. Dêrnei nimt Harry mei Thomas de saak troch. Hy fertelt him dat it gjin ramp is dat er Das Lied der Erlkönig kwytrekke is, mei't er dat boek de foargeande jûns let noch trochnommen hat. It wie in bondel essays oer in mytysk figuer dat de ''Erlkönig hjit, in elf dy't de oanfierder is fan (of mooglik kening oer) de wylde ierdgeasten dy't noch ta it Simmerhôf, noch ta it Winterhôf hearre. Hy is ien fan 'e wêzens dy't de Wylde Jacht oproppe en liede kinne, in jachtselskip fan ruters en grutte boppenatuerlike jachthûnen dat âljend en byljend by nacht en ûntij troch de wrâld raast. Wat dat mei de saak fan 'e nekromantisy en It Wurd fan Kemmler te krijen hat, is Harry in riedsel. Hy beslút om syn peetmuoike, de Leanansídhe, deroer te befreegjen, in hege sídhe fan it Winterhôf fan 'e ierdgeasten.
As Harry mei Mouse nei in plak bûten de stêd riden is, oan 'e kust fan 'e Michiganmar, dêr't de eleminten ierde, wetter en lucht gearkomme, ferskynt op syn oprop net syn peetmuoike, mar Mab, keninginne fan Lucht en Tsjuster, de monarch fan it Winterhôf en in wêzen fan skriklike macht. Sy is sa'n bytsje de lêste dy't Harry treffe wol, want hy hat ris earder gedoente mei har hân en is har noch twa geunsten skuldich (sjoch: Summer Knight). Hja ferskynt him yn in stoarmwyn dy't it wetter fan 'e mar opswypket ta wyld rôljende weagen, en fertelt him dat Lea op 't heden oare dingen oan 'e holle hat. Harry syn peetmuoike, dy't sels ek oer grutte macht beskikt, hie it nammentlik yn 'e plasse krigen dat se Mab net mear hearrich hoegde te wêzen, en Mab hat har yn in betsjoening finzen set oant hja op oare gedachten komt. Om't Mab de reden is dat Lea no har ûnthjitten net neikomme kin, moat Mab sa lang Lea har ûnthjitten foar har neikomme, en se seit ta dat se Harry alle help jaan sil dy't Lea him ek jûn hie. As Harry har freget wêrom't de dissipels fan Kemmler sa'n belangstelling hawwe foar de Erlkönig, stjert de wyn fan it ien op it oare stuit fuort en it oerflak fan 'e mar wurdt sa glêd as glês. Harry beseft dat er Mab oer it mad kommen is.
As er har útlein hat wat der oan 'e hân is, fertelt Mab dat de Erlkönig oer de wylde ierdgeasten hearsket sa't sysels oer it Winterhôf hearsket. Mar as oanfierder fan 'e Wylde Jacht hat de Erlkönig ek hearskippij oer de skimmen fan ferstoarne jagers, tige machtige geasten, dy't oare kant de dea bûten berik fan minsklike tsjoenders lizze, mar net bûten berik de Erlkönig. Harry begrypt dan wêrom't in kloft tsjoenders dy't har derop talizze om 'e deaden ta slaaf te meitsjen, belangstelling hawwe foar in wêzen dat machtige geasten oproppe kin dy't sysels net berikke kinne. Hy konkludearret dat der it ien of oar yn Das Lied der Erlkönig stean moat dat it foar harren mooglik meitsje moat om de Erlkönig op te roppen. As Harry freget wat dat ien of oar krekt is, antwurdet Mab dat Lea dat net wit en dat Mab it him dêrom net hoecht te fertellen, mar as er yngiet op har oanbod om him ta de Winterridder te meitsjen, sil se it him dochs fertelle, en him mear as genôch macht jaan om mei de dissipels fan Kemmler ôf te weven. Se hat him dat oanbod trije jier lyn ek dien (sjoch: Summer Knight), en krekt as doe slacht Harry it ôf. Hy freget oft de hjoeddeistige Winterridder har sa min befalt dat se no alwer fan him ôf wol, mar dan fertelt Mab dat de âlde ridder, de drugsferslaafde moardner en ferkrêfter Lloyd Slate, dy't him tsjin har keard hie (sjoch: Summer Knight), noch altyd libbet, hoewol't er wol woe dat er dea wie. Se is der wis fan dat Harry úteinlik mei har foarstel ynstimme sil, dat se beslút dat it lijen fan Slate noch mar wat fierder oprutsen wurde moat.