cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edmund Spenser
Edmund Spenser (Londen, 1552/1553 – dêre, 13 jannewaris 1599) wie in Ingelsk dichter en in tiidgenoat fan 'e grutte toanielskriuwer William Shakespeare. Hy is it bekendst om syn The Faerie Queene, in epysk gedicht yn 'e foarm fan in fantastyske allegory basearre op 'e Tudor-dynasty en yn it bysûnder op keninginne Elizabeth I. Spenser wurdt algemien sjoen as de meast ynfloedrike wurdesmeier út it begjinstadium fan 'e moderne Ingelske poëzij, en hy wurdt beskôge as ien fan 'e grutste dichters yn 'e Ingelske taal.
Jaroslavl
De hjoeddeiske stêd leit op 7 kilometer benoardeasten de eardere Wytsingedelsetting Timerjovo út de 8e of 9e iuw. Foar de komst van de Slaven wennen op it plak fan Jaroslavl sprekkers fan Finûgryske talen.
Edmund Spenser
Libben
Edmund Spenser waard yn 1552 of 1553 berne yn 'e Londenske buert East Smithfield, yn in begoedige boargerfermidden. Hy genoat syn skoaloplieding 'e Londenske Merchant Taylors' School en studearre neitiid oan it Pembroke College fan 'e Universiteit fan Cambridge. Wylst er yn Cambridge tahold, rekke er befreone mei de lettere skriuwer en wittenskipper Gabriel Harvey, dy't er letter by syn dichtwurk beloek, nettsjinsteande harren ferskillende opfettings oangeande poëzij. Yn 1578 wie Spenser in blaumoandei siktaris fan John Young, de biskop fan Rochester. It jiers dêrop publisearre er syn earste echte dichtbondel, The Shepheardes Calender (yn hjoeddeiske stavering: The Shepherd's Calender, "De Skiephoederskalinder"), en om dyselde tiid hinne troude er mei syn earste frou, Machabyas Childe.
Jaroslavl
Bouwurken
Yn Jaroslave steane in Untsliepeniskatedraal en in Aartsingel Michaeltsjerke, neffens de oerlevering beide út 1215.
Edmund Spenser
Libben
Yn july 1580 reizge Spenser yn 'e tsjinst fan 'e nij oanstelde fise-gûverneur, Arthur Grey, nei Ierlân ta. Doe't Grey weromroppen waard nei Ingelân, bleau Spenser yn Ierlân, dêr't er ûnderwilens oare offisjele amten ferfolle en lânerijen bemachtige hie yn 'e Plantaazje fan Munster. Earne tusken 1587 en 1589 kaam syn wichtichste bûtenpleats Kilcolman, by Doneraile, yn noardlik Cork, yn syn besit. Hy hie yn dy krite kunde oan ferskate oare foaroansteande kolonisten, wêrûnder de admiraal en ûntdekkingsreizger Walter Raleigh. Letter kocht er in twadde bûten oan dat fan Rennie hiet, besuden Kilcolman, by in rots dy't útseach oer de rivier de Blackwater. De ruïnes dêrfan binne hjoed de dei noch sichtber. In lyts eintsje fierderop woeks in beam, dy't pleatslik bekendstie as Spenser's Oak, mar dy't yn 'e 1960-er jierren ferneatige waard troch in wjerljochtynslach. Men woe dêre hawwe dat Spenser in part fan The Faerie Queene ûnder dy beam skreaun hie.
Jaroslavl
Partnerstêden
In kar
Edmund Spenser
Libben
Yn 1590 publisearre Spenser de earste trije boeken fan syn masterwurk The Faerie Queene, nei't er spesjaal dêrfoar, wierskynlik mei help fan Raleigh, nei Londen ta reizge wie. Yn 1596 folgen nochris trije boeken, en hoewol't Spenser oarspronklik oanjûn hie dat it dichtwurk úteinlik tolve boeken beslaan soe (en de seis boeken dus eins mar de helte binne fan it ferhaal dat er yn 'e holle hie), is it dochs ien fan langste gedichten dy't ea yn 'e Ingelske taal skreaun wurden binne. It is in wurk dat yn in folslein allegoaryske kontekst in stikmannich ridders folget dy't ferskate deugden beproevje. Spenser skreau it mei sin sa, dat it ek lêzen wurde koe as in lofsang op keninginne Elizabeth I en op it hiele Hûs Tudor. Hy wist der in jierrinte fan £ 50,— fan 'e keninginne mei te winnen. It wie foar 't neist syn bedoeling om mei it wurk ek in fêste post oan it Keninklik Hof te bemachtigjen, mar yn 1591 publisearre er syn bondel Complaints, dêr't ek it satiryske Mother Hubberd's Tale ta hearde, wêrmei't er William Cecil, de foarnaamste riedshear fan 'e keninginne, alhiel tsjin him yn it harnas jage. Dat hy kearde werom nei Ierlân.
Tsjin 1594 wie Spenser syn earste frou kommen te ferstjerren, en dat jiers wertroude er mei Elizabeth Boyle, oan wa't er de sonnettebondel Amoretti opdroech. It houlik sels bejubele er yn syn samling Epithalamion.
Twa jier letter, yn 1596, skreau Spenser syn iennichste proazageskrift, in traktaat yn 'e foarm fan in dialooch oangeande de (yn syn eagen nedige) bestjoersherfoarming yn Ierlân, mei as titel A Vewe of the Present State of Irelande ("In Miening oer de Tsjintwurdige Steat fan Ierlân"). It wurdt sterk fermoede dat de ideeën dy't Spenser dêryn op 't aljemint brocht, net syn eigen wiene, mar ynstee dy fan Arthur Grey, fan wa't bekend is dat er op polityk mêd in grutte ynfloed op Spenser hie. Yn it pamflet, dat fanwegen syn oprokkenjende ynhâld pas fier yn 'e santjinde iuw útjûn waard, pleitet Spenser foar de folsleine útrûging fan 'e Ierske taal en kultuer, sa nedich troch geweld, om't dat neffens him de iennichste manear wêze soe om Ierlân "te pasifisearjen" (wêrmei't er bedoelde "foargoed ûnder Ingelsk bewâld te bringen").
Letter, ûnder de Ierske Njoggenjierrige Oarloch, yn 1598, waard Spenser fan hûs en hiem ferdreaun troch de lânseigen Ierske opstannelingen fan Hugh O'Neill, de greve fan Tyrone. Syn kastiel Kilcolman waard platbaarnd, en neffens it ferhaal kaam ien fan syn jonge bern dêrby yn 'e flammen om. Datselde jiers noch reizge er wer nei Londen ta, dêr't mei 46 jier stoar. Syn deakiste waard troch oare dichters nei syn grêf yn Westminster Abbey droegen, dêr't se ûnder lûd skriemen pinnen en papierkes mei gedichten yn smieten. Syn frou Elizabeth Boyle oerlibbe Spenser en wertroude noch twaris.
It Winterjûnsteltsje
It Winterjûnsteltsje, yn it oarspronklike Ingelsk: The Winter's Tale, is in toanielstik fan 'e hân fan 'e wiidferneamde Ingelske skriuwer en dichter William Shakespeare. It is in komeedzje dy't it ferhaal fertelt oer Leontes, de kening fan Sisylje, dy't troch syn eigen oergeunstigens syn frou en dochter kwytrekket, mar úteinlik dochs wer weromkriget. It stik is mooglik skreaun yn 1610 of 1611, mei as doel om opfierd te wurden yn 'e krystperioade (dêrfandinne de namme, dy't mei de ynhâld alhiel neat te krijen hat). It Winterjûnsteltsje waard pas foar it earst publisearre yn 1623, as ûnderdiel fan 'e First Folio. It stik hat yn 'e rin fan 'e tiid by fleagen populêr west, begjinnend yn 'e midden fan 'e achttjinde iuw, doe yn 'e njoggentjinde iuw, en op 'e nij yn 'e twadde helte fan 'e tweintichste iuw. De Fryske oersetting fan Douwe Kalma ferskynde yn 1963.
Ynhâld
Kening Leontes fan Sisylje hat syn jeugdfreon, kening Polixenes fan Bohemen, op besite. Mar de freonlike manear wêrop't Polixenes mei Leontes syn frou Hermione, dy't yn ferwachting is, omgiet, makket dat Leontes suver gek wurdt fan oergeunstigens. Hy is derfan oertsjûge dat se minners wurden binne, dat hy befellet syn trouwe tsjinstfeint Camillo en fergiftigje de Boheemske kening. Mar Camillo warskôget Polixenes ynstee, en tegearre ûntflechtsje se Sisylje.
As Leontes dat ûntdekt, is er poerlulk. Hy beskuldiget syn frou der yn it iepenbier fan dat se him ûntrou west hat, en dat it bern dat se draacht oerwûn is. Dan lit er har, nettsjinsteande de protesten fan syn eallju, yn it tichthûs smite. Twa eallju, Cleomenes en Dion, stjoert er nei in Orakel fan Delfy, hoewol't er wis is dat dat syn fermoedens befêstigje sil. Yn har finzenskip skinkt Hermione it libben oan in sûn dochterke, dat se troch har freondinne, de ealfrouwe Paulina, nei de kening ta bringe lit, yn 'e hope dat er troch it sjen fan it bern ta ynkear komme sil. Ynstee makket it Leontes nòch lulker, en hy oarderet Paulina har man, de ealman Antigonus, om 'e poppe mei te nimmen en dy op in ûnherberchsum plak efter te litten, sadat se fan útdrûging en ûnderkuolling stjerre sil. As Cleomenes en Dion weromkeare út Delfy, docht bliken dat it orakel Hermione en Polixenes ûnskuldich achtet en Camillo in oprjocht man neamt. Boppedat foarseit it orakel dat Leontes gjin erfgenamt hawwe sil oant syn dochterke weromfûn is. Leontes slacht de foarsizzing yn 'e wyn, en wegeret te leauwen dat syn frou ûnskuldich is. Op datseldichste stuit wurdt him lykwols tynge dien dat syn ienlingssoan Mamillius stoarn is oan in sykte dy't feroarsake is troch de beskuldigings tsjin syn mem. As hja dat heart, falt Hermione derhinne, en nei't se fuortdroegen is troch Paulina, komt dy werom mei it berjocht dat se stoarn is. Dêrop kriget Leontes berou, en swart er dat er de rest fan syn libbensdagen trochbringe sil mei boete te dwaan foar it ferlies fan syn frou en bern.
Underwilens hat Antigonus de seekust fan Bohemen berikt, dêr't Hermione yn in dream oan him ferskynt en him hjit om har dochterke Perdita te neamen en om har op in beskaat plak dêre efter te litten. Antigonus docht dat, en leit njonken de poppe in bondel mei goud en oare kostberheden del. Ear't er nei syn skip weromkeare kin, wurdt dat wrakslein troch in ynienen opkommende stoarm. Koart dêrnei wurdt Antigonus deade troch in bear, dat nimmen kin Leontes fertelle wat der mei de lytse Perdita bard is. Mar hja wurdt fûn troch in earme skiephoeder, in widner, dy't mei syn soan yn in earmoedige hutte wennet. Hy nimt de poppe en de bondel goud mei nei hûs.
Sechstjin jier geane foarby. Camillo, dy't no yn 'e tsjinst stiet fan Polixenes, smeket de Boheemske kening om nei Sisylje weromkeare te meien, om't er lang om let ûnwennich wurden is. Mar Polixenes wegeret him dat en om syn sinnen te fersetten, stelt er út dat se har ferklaaie om syn soan, prins Florizel, te bespionearjen, dy't fereale wurden is op in sljochtwei skiephoedersdochter. Dat, ferklaaid as skiephoeders wenje Polixenes en Camillo dan it skiepskeardersfeest by, dêr't de as skiephoeder ferklaaide Florizel syn faam, de skiephoedersdochter, moetet — dy't fansels nimmen oars is as Perdita. Hja is net yn folsleine earmoed grutbrocht, want mei it goud en de oare kostberheden is de âld skiephoeder in wolfarrend man wurden. Mar likegoed is it fansels ûnbesteanber dat se mei in prins trouwe soe, dat as Florizel en Perdita harren oan 'e ein fan it feest ferloovje, smyt Polixenes syn momkape ôf en ferbiedt er de beide jongelingen inoar ea noch te moetsjen, dêrby de âld skiephoeder en Perdita mei marteling en dea bedriigjend. Mar Camillo, dy't in ûnderhânske manear sjocht om Polixenes te twingen en nim him mei werom nei syn heitelân, helpt Florizel en Perdita en de âld skiephoeder en syn soan om fjouweresom fan ruten te spyljen en skip te gean nei Sisylje.
Yn Sisylje is Leontes ûnderwilens noch altyd yn rou. Cleomenes en Dion besykje him te bepraten en sjoch om nei in erfgenamt foar syn keninkryk, mar Paulina wit him derfan te oertsjûgjen om troch te gean mei boete te dwaan oant sy in frou foar him fine kin. As Florizel en Perdita oankomme, wurde dy beide hertlik ûntfongen troch Leontes. Florizel beart dat er op in diplomatike missy is foar syn heit, mar dat falt net mear út te hâlden as Polixenes en Camillo ek arrivearje. As se einlings allegear byinoar binne, Polixenes, Florizel, Leontes, Perdita en de âld skiephoeder en syn soan, komt oan it ljocht dat Perdita de missende prinsesse is. De keningen wurde mei-inoar fermoedsoene, en Florizel en Perdita meie trouwe. It hiele selskip giet dan nei Paulina har bûtenferbliuw, dêr't se in libbensecht byld fan Hermione meitsje litten hat, dat noch mar krekt ôfkommen is. As Leontes it byld fan syn frou sjocht, kriget er it suver te krap, mar dan komt it byld ta libben, en feroaret it yn Hermione, dy't troch in wûnder en it boetedwaan fan Leontes út 'e dea opstien is. It stik einiget mei de ferloving fan Camillo en Paulina.
Eftergrûn
De haadplot fan It Winterjûnsteltsje hat Shakespeare oernommen fan Robert Greene syn roman Pandosto, dy't publisearre waard yn 1588. De feroarings dy't de grutte toanielskriuwer dêryn oanbrocht, binne ûnkarakteristyk lyts. Sels it gat fan sechstjin jier tusken de trêde en fjirde akte naam er oer. De grutste oanpassing fan Shakespeare wie om fan Leontes fan Sisylje de oergeunstige smjunt te meitsjen en fan Polixenes fan Bohemen syn ûnskuldige slachtoffer; by Greene is dat krekt oarsom, dêr is Pandosto fan Bohemen de smjunt en wurdt Egistus fan Sisylje it slachtoffer fan ûnwiere beskuldigings. De reden foar dy omwikseling wie politike gefoeligens, mei't Ingelân om 1610 hinne in bûnsgenoat wie fan it Hillige Roomske Ryk, wêrfan't de keizer tagelyk ek kening fan Bohemen wie. Sûnder dy oanpassing wie it stik ek nea opfierd wurden as ûnderdiel fan 'e festiviteiten foarôfgeande oan it houlik, op 14 febrewaris 1613, tusken Elizabeth, de dochter fan 'e Ingelske kening Jakobus I, en Freark V, de karfoarst fan de Palts.
Wat de ynhâld fan it stik oangiet, hat it neamen fan 'e seekust fan Bohemen hiel wat opsjoch jûn, mei't Bohemen, yn it hjoeddeiske Tsjechje, uteraard in gehiel troch lân omsletten gebiet is yn 'e midden fan it Jeropeeske kontinint. Shakespeare syn kollega-toanielskriuwer Ben Jonson wie de earste, mar perfoarst net de lêste, dy't sadwaande It Winterjûnsteltsje mei de gek besloech. Der moat lykwols op wiisd wurde dat Bohemen him yn 'e trettjinde iuw, ûnder kening Ottokar II, fier nei it suden ta útstriek troch in personele uny mei in grut part fan 'e Eastenrykske Erflannen, wêrûnder Krain, dat fierhinne it tsjintwurdige Sloveenje besloech, en dat, yndie, in kustline hie oan 'e Adriatyske See.
Fryske oersetting
The Winter's Tale waard ûnder de titel It Winterjounsteltsje yn it Frysk oerset troch Douwe Kalma. Yn 1963 waard it publisearre troch de Fryske Shakespeare Stifting te Drachten, as ûnderdiel fan harren omnibusútjefte Shakespeare's Wurk Dl. IV, yn 'e mande mei de fertalings fan in oare Shakespeariaanske komeedzje (De Stoarm) en fan guon Shakespeariaanske keningsstikken, wêrûnder Richard III. Yn 2006 waard The Winter's Tale ûnder de titel In Wintermearke yn 'e Sândobbe, de sporthal fan Koudum, opfierd troch Teatergroep SULT.
Seksuele oantaasting
Seksuele oantaasting (Nederlânsk: aanranding; offisjeel: aanranding der eerbaarheid) is in misdriuw wêrby't men immen tsjin dyjinge syn wil twingt om in ûntuchtige hanneling te ûndergean of te ferrjochtsjen. Gauris komt it dêrby del op it oanreitsjen of oanreitsje litten fan 'e geslachtsdielen, mar ek immen tútsje of jin tútsje litte troch immen sûnder dat dyjinge dat wol, falt ûnder seksuele oantaasting. De grins mei ferkrêfting leit oer it algemien by it binnenkringen fan it lichem fan it slachtoffer of it twingen fan it slachtoffer om jins eigen lichem binnen te kringen. Sadwaande foel in tongtút, wêrby't men ommers mei de tonge it lichem fan 'e oare binnengiet, foarhinne neffens de Nederlânske wet ek ûnder ferkrêfting, mar sûnt maart 2013 wurdt foar dat relatyf ûnskuldige fergryp in útsûndering makke, en falt tongtútsjen ûnder seksuele oantaasting. Der stiet yn Nederlân op seksuele oantaasting op syn heechsten acht jier finzenisstraf.
It Iepenbier Ministearje besiket soms om ek saken wêrby't gjin fysyk kontakt plakfûn hat ûnder seksuele oantaasting te beflappen. As bygelyks in frou topless op it strân of neaken yn in dûsromte fotografearre wurdt, al of net mei in ferburgen kamera, dan wurdt somtiden redenearre dat it slachtoffer sasear kwetst wurdt yn har seksueel skamtegefoel, dat dêrtroch de hanneling ûnder seksuele oantaasting falle soe. Ek sûnder in ferklearring fan it slachtoffer, bygelyks om't dy anonym bleaun is, soe soks oannommen wurde kinne, mei't hja troch de feitlikheid fan it meitsjen fan 'e foto twongen is ta it duldzjen fan sa'n soarte hanneling. Dit is lykwols gjin útmakke saak, en der rinne noch prosessen oangeande de fraach wannear't in hanneling seksuele oantaasting ymplisearret. De ferdigening soe yn it boppeneamde foarbyld bygelyks oanfiere kinne dat foyeurisme in grouwélige oantaasting fan 'e privacy is, mar gjin seksuele oantaasting.
In Reis nei de Moanne
Ynhâld
It ferhaal iepenet ienige tiid nei de ein fan 'e Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865), as de Sjitferiening, in genoatskip út Baltimore dat tawijd is oan it ûntwerpen fan alderlei wapens (mar yn 't bysûnder fan kanonnen), in gearkomste hâldt. De foarsitter fan 'e Sjitferiening, in Impey Barbicane, freget de oare leden om syn nijste projekt te stypjen. Hy hat nammentlik wat berekkenings dien, en is ta de konklúzje kommen dat it mooglik is en bou in kanon dat in projektyl nei de moanne sjitte kin. Nei't er de stipe fan syn maten wûn hat, wurdt der in nije gearkomste belein om te beslissen fan hokker plak oft it kanon ôfsketten wurde moat, hoe grut en fan hokker materiaal kanon en projektyl makke wurde moatte en hokker soarte buskrûd oft it gaadlikste is.
In âlde rivaal fan Barbicane, kaptein Nicholl út Philadelphia, in ûntwerper fan harnassen, ferklearret dat de hiele ûndernimming absurd is, en giet in rige weddenskippen mei Barbicane oan oer de helberens fan it projekt, wêrby't de beide mannen hieltyd gruttere bedraggen jild ynsette. It earste obstakel is om it jild byinoar te krijen om sa'n ûnbidich kanon te fabrisearjen – Nicholl hat der $1.000 ûnder ferwedde dat Barbicane safier net iens komme sil. Uteinlik slagget it Barbicane-en-dy dochs en krij de nedige $5,5 miljoen byinoar troch ynvestearrings fan ferskate lannen yn Jeropa en Amearika, wêrby't de Feriene Steaten $4 miljoen bydrage, wylst Grut-Brittanje der gjin reade sint oan útjout.
Stone's Hill yn Tampa, oan 'e kust fan 'e Golf fan Meksiko yn 'e Amerikaanske steat Floarida, wurdt oanwiisd as it geunstichste plak om it kanon te bouwen (wêrmei't Verne de pleatsing fan it Kennedy Space Center op deselde geografyske hichte mar oan 'e Atlantyske kust fan Floarida hast hûndert jier foarút wie). De Sjitferiening reizget ôf dêrhinne en set útein mei de konstruksje fan it kanon, dat de namme Columbiade kriget. De bou fan it wapen fereasket it útgraven fan in 270 m djip rûn gat mei in diameter fan 18 m, dat op it nipperke op 'e tiid reekomt. Dan kriget Barbicane lykwols in nije ferrassing te ferwurkjen: Michel Ardan, in Frânske aventoersman, meldt him by de Sjitferiening mei it doel om yn it projektyl nei de moanne ta te reizgjen.
Under in gearkomste fan Ardan, de Sjitferiening en de pleatslike befolking fan Tampa dûkt kaptein Nicholl op, dy't Barbicane neitiid útdaget ta in duël. Dyselde nimt de útdaging oan en de beide fijannen moetsje inoar yn 'e omkriten fan Tampa yn in bosk om harren rivaliteit foar iens en foar altyd te besljochtsjen. De siktaris fan 'e Sjitferiening hat Ardan lykwols warskôge, en dy berikt it oangeande plak krekt op 'e tiid om it near op it duël te lizzen. Underwilens hat Barbicane de oplossing fûn foar it fraachstik hoe't in minske de ûnbidige akseleraasje fan it projektyl oerlibje kin dy't feroarsake wurdt troch ôfsjitting út it kanon. Ardan stelt foar dat sawol Barbicane as Nicholl mei him yn it projektyl nei de moanne reizgje sille, en de beide mannen stimme dêryn ta.
Uteinlik wurdt it projektyl mei súkses lansearre, mar it lot fan 'e trije astronauten bliuwt ûnbekend. Wat der fan harren wurdt, komt de lêzer pas te witten yn it ferfolch Autour de la Lune ("De Reis om de Moanne"), dat Verne yn 1869 publisearre.
Ynfloed
Nei't er De la Terre à la Lune lêzen hie, stelde de Russyske raketgelearde Konstantin Tsiolkovsky yn 1903 fêst dat Verne syn idee om in kanon yn te setten foar romtefeart ûnwurkber is. Noch ôfsjoen fan oare beswieren, konkludearre er dat in kanon ûnmooglike lang wêze moatte soe om in projektyl genôch faasje te jaan sadat it út 'e swiertekrêft fan 'e Ierde losbrekke kin. Likegoed fielde Tsiolkovsky him troch it ferhaal ynspirearre, en sadwaande ûntwikkele er in bettere teory foar romtefeart, dy't sechstich jier letter yn 'e praktyk brocht wurde soe.
Fryske oersetting
De la Terre à la Lune waard yn 2015 ûnder de titel In Reis nei de Moanne yn it Frysk oerset troch Syt Bakker-Palma, dy't earder ek ferantwurdlik wie foar de fertalings In Wrâldreis yn Tachtich Dagen, ek fan Jules Verne, en De Pest, fan Albert Camus. In Reis nei de Moanne waard útbrocht by Utjouwerij Elikser te Ljouwert, mei alle oarspronklike gravueres derby fan Henri de Montaut en Georges Roux.
Christgen Wolf
Christgen Wolf, echte namme ûnbekend (±1970), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise, dy't ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Christian Wolf, Christian Wolfe, Christina Wolf en Christgen. Hja sette yn 1995 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn frijwat films. Yn 2007 beëinige Wolf har karriêre as pornoaktrise.
Libben en karriêre
Wolf waard om 1970 hinne berne en sette yn 1995, doe't se omtrint 25 jier wie, útein mei in karriêre yn 'e Amerikaanske pornoyndustry. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile se dêrby yn krapoan njoggentich pornofilms, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Vivid Entertainment, Elegant Angel, Sin City en VCA Pictures. Teffens wurke se wol foar minder bekende studio's, lykas Metro, Leisure Time Entertainment, Extreme Associates, Legend Video en Coast to Coast Video. Njonken har aktearwurk wie Wolf ek aktyf as neakenmodel. Yn 2007 loek hja har út 'e pornoyndustry werom.
Lichemsskaaimerken
Christgen Wolf is blank en hat blauwe eagen en blûn hier. Neffens har offisjele opjefte is se mar 1.52 m lang, mei in gewicht fan 48 kg. Hja hat kupmaat 36DD, wêrfoar't se in boarstfergruttingsoperaasje ûndergien hat. Wolf hat piercings troch har nâle en klitoris en in Monroe-piercing rjochts troch har boppelippe. Fierders hat se ek ferskate tatoeaazjes, wêrûnder in lynks mei tekst op har lofterstút; in sinne op har lofterskouderblêd, in flinter boppe har skamstreek, in linte om har rjochterboppeskonk mei in strik oan 'e efterkant; bannen om beide ankels; in floral om har rjochterboppe-earm hinne; it symboal foar it stjerrebyld Raam op har ûnderrêch; en lytsere tatoeaazjes op har lofterfoet en de efterkant fan har lofterboppeskonk.
Evangeelje fan Nikodémus
It Evangeelje fan Nikodémus is in algemien as apokryf beskôge kristlike religieuze tekst, besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel, dêr't fan sein wurdt dat er skreaun wêze soe troch in lid fan 'e Oarder fan Nikodémus, neamd nei de joadske skriftlearde Nikodémus, dy't yn 'e kanonike evangeeljes fan it Nije Testamint figurearret. De tekst, dy't nei alle gedachten yn 'e midden fan 'e fjirde iuw gearstald is út ûnderskate âldere geskriften, is oerlevere yn ferskate Midsiuwske Latynsktalige manuskripten, hoewol't de boarneteksten oarspronklik yn it Gryksk skreaun wiene.
De Hannelingen fan Pilatus
Fierwei it grutste part fan it Evangeelje fan Nikodémus wurdt opmakke troch de Hannelingen fan Pilatus (ek wol it Evangeelje fan Pilatus neamd), in tekst dy't ek ûnderdiel útmakket fan 'e Hannelingen fan Petrus en Paulus. Neffens de tekst fan 'e Hannelingen fan Pilatus is dat geskrift gearstald út offisjele ferslaggen út it pretoarium te Jeruzalim, dy't troch de klerken dêre yn opdracht fan 'e Romeinske steedhâlder fan Judeä, Pontius Pilatus, optekene binne foar keizer Tibearius. Dêryn wurdt sawol melding makke fan 'e krúsdea fan Jezus as fan beskate wûndertekens. It is tige ûnwierskynlik dat it dokumint autentyk is, mei't der gjin inkele histoaryske basis is foar de foarûnderstelling dat Romeinske steedhâlders de dea fan lju dy't it Romeinsk boargerskip net besieten rapportearren oan it sintrale regear yn Rome, lit stean oan 'e keizer sels. It iepentlik kristlik boadskip stelt de tekst noch fierder yn 'e kiif, mei't der gjin bewiis is dat Pontius Pilatus ea bekeard is ta it kristendom.
Omgong fan Frankryk
De Omgong fan Frankryk (Frânsk: Tour de France, ek wol Le Grand Boucle) is in wrâldferneamde hurdfytswedstryd yn Frankryk. Mei de Omgong fan Itaalje en de Omgong fan Spanje is it ien fan de saneamde Grutte Omgongen, de wichtichste en dreechste eveneminten fan it hurdfytsseizoen. De Omgong fan Frankryk jildt fan dy trije grutte omgongen as de earfolste wedstriid, en wurdt yn etappen troch gâns Frankryk fytst. It begjin is somtiden yn in oar lân, mar de oankomst is altiten yn Parys, sûnt 1975 leit de finishstreek op de Champs-Élysées. De earste edysje fan 'e Omgong fan Frankryk waard ferriden yn 1903. De koprinner yn it algemien klassemint draacht de Giele Trui. Njonken it algemien klassemint besteane der noch ferskate oare klasseminten, lykas it berchklassemint (mei de Boltsjestrui), it punteklassemint (mei de Griene Trui) en it jongereinklassemint (mei de Wite Trui).
Rhode Island (betsjuttingsside)
"Rhode Island" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Omgong fan Frankryk
Unstean
Op 16 jannewaris 1903 ferlear Desgrange in wichtich proses tsjin syn konkurrint Griffard fan Le Vélo. Desgrange moast de namme Vélo út de titel fan syn krante skrasse. Haat wâle op. Desgrange liet lykwols de moedfearren net hingje en trije dagen letter, op 19 jannewaris, waard de earste Omgong fan Frankryk oan de parse foarsteld. Dit foarstel waard lykwols net fuortendaliks entûsjast ûnthelle, sadat de inisjatyfnimmers bang wiene dat de Omgong der nea komme soe. In wike foar it sluten fan de ynskriuwingen hiene mar 15 hurdfytsers harren ynskreaun. Dat wie op 6 maaie. De earste Omgong soe begjinne op 1 juny en duorje oant 5 july. Fan needs moast Desgrange al in tal dingen tajaan. De earste Omgong soe pas op 1 july 1903 úteinsette en it startjild waard troch de helte dien. Uteinlik skreaune 108 hurdfytsers harren yn, en 60 dêrfan ferskynden op 1 july ek echt oan de startline. De Omgong bestie út seis etappes. Om nei te gean oft de hurdfytsers it foarsjoene parkoers ôfleine, wiene ûnderweis kontrôleposten ynstallearre. Uteinlik rieden fan de 60 mar 21 hurdfytsers de wedstriid út. Maurice Garin wûn mei in foarsprong fan hast trije oeren op de nûmer twa, al wie it, de perikels yn de omgong fan it dêropfolgjende jier yn acht nommen, wol de fraach oft er echt de hiele omgong op de fyts folbrocht hie.
Iere ûntwikkelingen
Nei de earste Omgong waard yn 1904 in twadde edysje organisearre, it iennige ferskil wie dat yn 1903 hurdfytsers harren ynskriuwe koene foar ien of mear ritten, mar yn 1904 mochten dielnimmers harren allinne noch mar ynskriuwe foar de hiele omgong. Spitigernôch wiene der yn dizze twadde edysje in tal swierrichheden. Yn it foarste plak gie it dêrby om aksjefierende omwenjenden, omdat de omgong harren nachtrêst fersteure soe (doe waard der ek nachts koerst). Fierders foelen op de Col de la République supporters fan Faure de achterfolgjende Garin lestich, wiene der strjitten dêr't bewust glêsdiggels struid wiene en waard de koers fersteurd troch fjochtpartijen. In fûl swierwaar makke de slotrit yn it Parc des Princes ûnmooglik. De Union Vélocipédique de France die ûndersyk nei wat der yn de omgong fan 1904 bard wie. De earste fjouwer fan it einklassemint waarden úteinlik nei oanlieding fan dat ûndersyk diskwalifisearre. Se hiene har ûnderweis skuldich makke oan ûntelbere oertrêdings: hjir en dêr de trein nommen, binnendykjes keazen, har lûke litten en gean samar troch. Resultaten: Pothier waard libbenslang útsletten, Garin mocht twa jier net mear koerse en de fyfde yn it einklassemint, Henri Cornet, waard úteinlik ta einwinner fan 1904 útroppen.
It jier dêrnei kaam Desgrange mei in tal wizigingen op de lapen. Ynstee fan seis wiene der no alve etappes en mei de Ballon d'Alsace en de Col Bayard waarden de Fogezen en de Alpen foar it earst oandien. Noch in jier letter kaam Desgrange wer mei in nijichheidsje. De lêste kilometer fan in rit waard tenei oanjûn mei in flagge yn de foarm fan in reade trijehoeke. Yn 1910 waard de Tourmalet, yn 'e Pyreneeën, foar it earst yn de rûte opnommen. De hurdfytsers wiene lykwols net te sprekken oer dizze nije probearsels. Se skolden Desgrange út foar moardner en al wat net moai wie. Hoewol't der yn 't generaal gjin deaden foelen yn de Pyreneeënritten, wie der dochs in stjergefal. Hurdfytser Adolphe Hélière krige, op de rêstdei by in swimpartijtsje yn see by Nice, in hertoanfal en ferdronk. Yn 1911 soe Desgrange it noch heger sykje, want doe stie der in Alpenrit oer de Galibier op it programma.
Yn 1919 waard de Giele Trui yntrodusearre, sadat suporters en sjoernalisten de lieder goed waarnimme koene. Wêrom giel? Ienfâldichwei om't de organisearjende krante, L'Auto, op giel papier drukt waard. Op 19 july 1919 waard Eugène Christophe de alderearste drager fan de Giele Trui. Yn 1933 waard it berchklassemint ynfierd foar de bêste klimmers ûnder de hurdfytsers, de earste winner fan dit klassemint wie de Spanjert Vicente Trueba. De ferneamde byhearrende Boltsjestrui waard lykwols pas yn 1975 yntrodusearre.
Heechtijdagen
Oprjochter fan de Omgong fan Frankryk Henri Desgrange ferstoar yn 1940; yn 1949 waard op de Galibier in monumint foar him oprjochte. Yn 1926 waard foar it earst net út Parys wei ôfset, mar fungearre Évian as startplak. Fan 1905 ôf waarden der bergen beklommen, mar yn 1952 wie it de earste kear dat der in etappe boppe op in berg oankaam, op de Alpe d'Huez. De rit begûn yn Lausanne en de Italjaan Fausto Coppi wûn. De oankomst lei yn 1952 net hielendal boppe-oan, mar yn it doarpke Huez, likernôch op de helte fan de klim dy't hjoed-de-dei oant hielendal boppe riden wurdt. thumb|left|200px|Start fan de Omgong fan Frankryk 1954 yn Amsterdam By it 50-jierrich bestean fan de Omgong fan Frankryk yn 1953 waard it punteklassemint ynfierd. De lieder fan dit klassemint krige in Griene Trui. De griene kleur wie te tankjen oan de earste sponsor, in fabrikant fan gersmeaners. In jier letter begûn de Omgong foar it earst bûten Frankryk, nammentlik yn Amsterdam, de haadstêd fan Nederlân.
Yn 1968 waard de oankomst fan de slotetappe foar it earst hâlden op de hurdfytsbaan fan Vincennes; foarhinne waard der altyd oankaam yn it Parc des Princes. Jan Janssen wûn dêr as earste, en as earste Nederlanner, de Omgong troch yn de lêste rit it giel ôf te nimmen fan de Belch Herman Vanspringel. Fiif jier nei de lêste oerwinning fan Anquetil begûn in nij haadstik yn de skiednis fan de omgong, dat fan Eddy Merckx. It slagge de Belch, krekt as Anquetil, en win de Omgong fiif kear. Yn 1975 wie de finish fan de Omgong fan Frankryk foar it earst op de Champs-Élysées. De folgjende dy't it slagge de Omgong fiif kear te winnen, wie de Frânsman Bernard Hinault. Yn 1988 stie der foar it earst in Fries oan de start fan de Omgong fan Frankryk. Wiebren Veenstra fan De Harkema helle dat jier de finish net, mar yn syn twadde en lêste Omgong yn 1991 waard er 157ste.
Dopingskandalen
Yn 1998 waard, foar it begjin fan de Omgong, fersoarger Willy Voet fan de Festina-ploech trappearre mei in grutte hoemannichte epo yn syn auto. Der waard strang kontrolearre en de Nederlânske ploech TVM, de Frânske ploech Festina en alle Spaanske ploegen waarden út de Omgong set. Ploechlieder Cees Priem fan TVM bedarre efkes yn de Frânske finzenis. Fanwegen it hurde optreden fan de Frânske justysje wie der healwei de santjinde etappe in fytserssstaking wêrby't alle hurdfytsers harren rêchnûmers ferwideren. Mar 96 fan de 189 starte hurdfytsers hellen de einstreek yn Parys. Fanwegen dizze perikels krige de Omgong fan 1998 de bynamme Le Tour Noir of Le Tour Dopage. Yn de jierren dêrnei folgen ferskate dopingskandalen inoar op. Sa moast sânfâldich omgongswinner Lance Armstrong syn titels ynleverje as gefolch fan dopinggebrûk. Foar dy edysjes waarden der gjin nije winners oanwiisd.
Lettere jierren
Yn 2005 waard der foar it earst in omgongsetappe wûn troch in Fries. Yn de achtste etappe kape de fan De Harkema ôfkomstige Pieter Weening, fytsend foar de Rabobank-ploech, yn Gérardmer mei 9,6 milimeter ferskil de oerwinning foar de noas fan de Dútske hurdfytser fan T-Mobile Andreas Klöden wei.
Yn 2012 waard foar it earst de Planche des Belles Filles, in 1148 meter hege berchtop yn de Fogezen, opriden. De Ingelsman Chris Froome wie de earste winner op dizze tige steile berch.
700px|left|thumb|Oankomst op de [[Champs-Élysées]]
Lippe
In lippe is ien fan 'e beide gefoelige en fleizige bûtenste dielen fan 'e mûle by minsken of fan 'e bek by bisten. Dêrby giet it om 'e boppelippe (Latyn: labium superius oris) en de ûnderlippe (labium inferius oris), dy't yn 'e mûlshoeken byinoar komme. De gebrûklike oantsjutting foar dit diel fan it lichem is de meartalsfoarm "de lippen" (labia oris).
Omgong fan Frankryk
Omgong fan Frankryk foar froulju
De Tour de France Femmes of Omgong fan Frankryk foar froulju is in meardeiske hurdfytswedstriid foar froulju yn Frankryk. Tusken 1984 en 2009 wiene der ferskate wedstriden dy't sjoen waarden as de Omgong fan Frankryk foar froulju. Fan 2014 oant en mei 2021 waard ûnder de Omgong fan Frankryk foar manlju in wedstriid fan ien dei foar froulju (La Course) organisearre troch it ynternasjonaal hurdfytsbûn ASO. Fan 2022 ôf is der wer in etappekoers fan mear dagen.
Lippe
By de minske
By de minske binne de lippen fleiziger as by bisten, en besteane se foar in grut part út twa nei bûten ta omkrôle fealreade bannen dy't evolúsjonêr sjoen oarspronklik diel útmakken fan 'e binnenkant fan 'e mûle. Dizze beide bannen wurde yn it deistich spraakgebrûk oantsjut as 'de lippen', mar eins binne de lippen folle grutter en omfiemje se de hiele losse fleizige flappen tusken de noas en it kin yn. By bisten, sels by primaten, dy't it naust mei de minske besibbe binne, ûntbrekke de beide fealreade bannen. It plak dêr't it fealreade gebiet oergiet yn 'e gewoane hûd wurdt de lipgrins neamd. Yn 'e minsklike boppelippe sit yn 'e midden in fertikale dûk, dy't it filtrum hjit.
Oan 'e binnenkant fan 'e mûle sitte de lippen mei saneamde lipbantsjes of lipfrenula fêst oan it toskfleis fan 'e kaken. Soms is it boppeste lipbantsje te lang en rikt it oant tusken de foartosken. Dêrtroch ûntstiet dan in frontaal diasteem, oftewol in spjalt tusken de foartosken. Yn sokke gefallen moat it lipbantsje operatyf ynkoarte wurde by in yngreep dy't in frenulektomy neamd wurdt.
Omgong fan Frankryk
Ferneamde bergen
Yn 1903 wie Col de la République de earste berch ea dy't yn de Omgong fan Frankryk beklommen waard. Dat barde yn de 2e etappe, fan Lyon nei Marseille. De berch waard ek yn 1904 yn de rûte opnaam. Yn dat jier waarden de hurdfytsers der lykwols oanfallen troch supporters fan de regionale hurdfytser Antoine Faure. As gefolch dêrfan waard de berch dêrnei pas wer yn 1950 yn it parkoers opnommen.
Klasseminten
Njonken de oerwinnings yn de etappen wurdt yn de Omgong fan Frankryk ek striden om ferskate klasseminten. Der is in klassemint foar de bêste ploech, foar de bêste klimmer (Boltsjestrui), foar de bêste jonge hurdfytser (Wite Trui), foar de oanfallendst ridende hurdfytser, foar de bêste sprinter (Griene Trui), en fansels foar de fytser dy't oer de hiele omgong de minste tiid brûkt (Giele Trui).
Lippe
By de minske
By de minsken spylje de lippen in wichtige rol by it artikulearjen fan spraak, mar ek by it oannimmen fan ferskate gesichtsútdrukkings. Ek by iten en oare aktiviteiten, lykas it bespyljen fan blaasynstruminten, binne de lippen wichtich. It reade diel fan 'e lippen is tige gefoelich om't de hûd der sa tin is. De reade tint fan dit diel fan 'e lippen wurdt nammers ek feroarsake om't men it bloed troch de hûd hinne sjen kin. Dêrom hat men gau in tosk troch de lippe, en teffens ferklearret dat de rol fan dit diel fan 'e lippen yn 'e minsklike seksualiteit. Sa binne de lippen wichtich by it tútsjen en by it bedriuwen fan orale seks.
Trochdat se sa gefoelich binne, kinne de reade lippen fan in protte dingen te lijen hawwe, wêrûnder drûch waar. Tsjintwurdich bestiet der lippebalsem om drûge of skriele lippen mei yn te smaren. Froulju, dy't oer it algemien fleiziger lippen hawwe as manlju, smare faak lippestift op 'e lippen, in soarte fan kosmetika dy't de lippen ekstra kleur jout. Benammen yn 'e Westerske kultuer wurdt soks frij algemien as oantreklik beskôge. Lippestift komt foar yn in grut tal kleuren, mar benammen yn nuânses read, rôze en pearzich. Guon lju litte piercings troch harren lippen hinne oanbringe by wize fan lichemsfersiering.
By bisten
By oare sûchdieren ferfolje de lippen in lyksoartige funksje as dat se evolúsjonêr sjoen by de minske hiene: nammentlik om it drinken by de mem makliker te meitsjen. Fierders tsjinje se foar oare foarmen fan itensopname en as taastorgaan. Teffens ûnderstypje se de mimyk; in hûn, bygelyks, lûkt de boppelippe op om syn tosken sjen te litten as er in driigjende hâlding oannimme wol.
Omgong fan Frankryk
Klasseminten
De súksesfolste hurdfytser yn de Omgong fan Frankryk wie de Amerikaan Lance Armstrong, dy't 7 kear efterinoar, fan 1999 oant 2005, oer de hiele omgong it fluchst wie. Doe't dúdlik waard dat hy doping brûkt hie, waarden dy oerwinningen offisjeel skrast. Yn alle jierren dat de Omgong ferriden wurdt, hawwe der oant no ta twa Nederlânders it einklassemint wûn. De earste wie Jan Janssen dy't yn 1968 it fluchst wie, en yn 1980 behelle Joop Zoetemelk de Giele Trui.
Measte oerwinningen
5x 4x 3x
Berchklassemint
thumb|right|150px|De Boltsjestrui It berchklassemint fan de Omgong fan Frankryk is in njonkenklassemint, dêr't punten foar te fertsjinjen binne by passaazjes op berchpassen en oare beklimmingen. De lieder yn it berchklassemint is de hurdfytser dy't by dizze passaazjes de measte punten fertsjinne hat troch as earste of by de earsten troch te kommen. Dejinge dy't oan 'e ein fan de Tour de France it klassemint liedt, wurdt ta berchkening útroppen.
De Boltsjestrui is it shirt dat droegen wurdt troch de lieder yn it berchklassemint en dat útrikt wurdt nei in ferriden etappe. Nei de lêste etappe fan de Omgong fan Frankryk krijt de winner fan it berchklassemint de lêste Boltsjestrui útrikt. De berchpriis bestiet langer as de Boltsjestrui dy't deroan keppele is. De earste Omgong fan Frankryk dêr't de lieder yn it berchklassemint de Boltsjestrui droech, wie dy fan 1975; de earste dy't him ea droech, wie Joop Zoetemelk. De earste einwinner fan dizze trui wie Lucien Van Impe. It boltsjesmotyf waard troch Tourbaas Félix Lévitan oanbrocht as in hulde oan Henri Lemoine, in Frânske baanhurdfytser dy't yn de tweintiger en tritiger jierren omried yn in tenu mei reade stippen. Foar 1975 bestie der gjin aparte trui foar de berchkening.
De beklimmingen dy't meitelle foar it berchklassemint wurde yndield yn 5 kategoryen: Hors Catégorie (de grutste en swierste beklimmingen, lykas de Mont Ventoux, Tourmalet en Alpe d' Huez) en de earste oant en mei fjirde kategory. Beklimmingen fan tredde en fjirde kategory binne earder heuvels as bergen. De te fertsjinjen punten binne navenant.
Punteklassemint
thumb|right|150px|De Griene Trui It punteklassemint yn de Omgong fan Frankryk is in njonkenklassemint foar sprinters wêrby't de hurdfytsers punten per etappe krije, ôfhinklik fan harren oankomst. Sûnt de ynfiering yn 1953 draacht de lieder yn it punteklassemint in Griene Trui; de iennige útsûndering wie 1968, doe't de liederstrui yn dit klassemint read wie fanwegen de sponsor fan it punteklassemint fan dat jier.
It klassemint waard yn de Omgong fan 1953 yntrodusearre: de Switser Fritz Schär wie de earste drager en de earste dy't de trui oan de ein fan de Omgong oandwaan mocht. De griene kleur wie keazen omdat de doetiidske sponsor in gersmeanerfabrikant wie. De edysjes fan 1905 oant en mei 1912 waard de Omgong ferriden op in puntesysteem. Dat wie in strafpuntesysteem op basis fan klassearring en tiid, wêrby't dejinge mei de minste punten wûn hie.
Hoewol't de krekte regels wol feroarje, is it tal punten dat per etappe fertsjinne wurde kin meastal net gelyk: yn flakke etappes kinne mear punten fertsjinne wurde as yn tiidritten en berchritten, om sa foar te kommen dat klimmers dêr by fersin it punteklassemint winne kinne. Nei foarbyld fan it punteklassemint yn de Omgong fan Frankryk hawwe de measte meardeiske hurdfytswedstriden tsjintwurdich in punteklassemint.
Ploegeklassemint
thumb|right|150px|Giel rêchnûmer It ploegeklassemint is it klassemint foar de bêst prestearjende hurdfytsploech as gehiel. Foar it berekkenjen fan it puntetal wurde nei elke etappe de tiden fan 'e trije earste riders fan elk team opteld. Earder mocht de liedende ploech mei in giel petsje ride. No rydt de liedende ploech mei in giel rêchnûmer, en yn 2012 foar it earst ek mei in giele helm.
Fan 1930 ôf waard de Tour ferriden mei lanneploegen. Fanwege de grutte kommersjele druk op de Tourorganisaasje waard fan 1962 ôf de toer wer ferriden mei merkploegen. Ek yn 1967 en 1968 kamen lanneploegen oan de start.
Jongereinklassemint
thumb|right|150px|De Wite Trui It jongereinklassemint waard yn 1975 ynfierd. It Wite Trui waard oernommen fan it kombinaasjeklassemint (1968 - 1974), dat (tydlik) ôfskaft waard. De regels om yn oanmerking te kommen foar dit klassemint hawwe net altyd itselde west. Tusken 1983 en 1985 wie it in klassemint foar debutanten, mar de lêste jierren is it in klassemint foar hurdfytsers dy't op 1 jannewaris fan it oanbelangjende omgongsjier jonger as 25 jier binne.
Fan 1989 oant en mei 1999 wie der wol in jongereinklassemint mar gjin Wite Trui. In oantal kear wûn de winner fan it jongereinklassemint ek de Omgong fan Frankryk sels.
Priis fan de striidberens
thumb|right|150px|Read rêchnûmer De priis fan de striidberens wurdt yn de Omgong fan Frankryk útrikt oan de striidlustichste hurdfytser. Nei elke etappe wurdt de priis troch in achtkoppige ynternasjonale sjuery takend oan de striidlustichste hurdfytser fan dy deis, dy't dan de oare deis mei in read rêchnûmer ride mei. Oan de ein wurdt besjoen wa't de meast striidlustichste hurdfytser yn de hiele Omgong fan dat jier west hat.
Yn ûnderskate jierren waard it reade rêchnûmer ferskillend oanjûn. Soms wie it allinne firtueel yn it read te sjen, soms waard it ramt read makke, of waard in wyt rêchnûmerfel mei reade sifers brûkt. Sûnt 2006 wurdt in read fel mei wite sifers brûkt.
Yn de njoggende etappe yn 2011 waard foar it earst yn tweintich jier de deipriis fan de striidlustichste hurdfytser takend oan twa persoanen. Sawol Johnny Hoogerland as Juan Antonio Flecha krigen de priis tawiisd. Allebeide makken diel út fan de kopgroep doe't se oanriden waarden troch in wein fan de Frânske TV, wêrby't se swier te fallen kamen en yn it stikeltrie bedarren. De beide setten harren paad dochs fuort en passearren dy deis fier efter it peloton de einstreek. Yn de sechstjinde etappe yn 2016 waard de priis foar it earst útrikt oan twa hurdfytsers fan deselde ploech. Tony Martin en Julian Alaphilippe fan Quickstep waarden beiden beleanne mei it reade rêchnûmer nei 't se 170 kilometer tegearre yn de oanfal riden hiene.
Fryske Dielnimmers
In tal Friezen hat meidien oan de Omgong fan Frankryk. Yn 1988 wie Wiebren Veenstra de earste. Pieter Weening wie yn 2005 de earste Fries dy't in etappe wûn yn de Omgong fan Frankryk. En Gerrit de Vries hat oant no ta (2022) mei sân dielnimmings yn de jierren-90 fan de tweintichste iuw it faakst meidien oan de Omgong fan Frankryk.
List fan planetoïden 22101-22200
Dit is in list fan planetoïden 22101-22200.
Double Falsehood
Sadwaande mienden party saakkundigen dat Double Falsehood op in ferlern gien stik fan Shakespeare basearre wie, hoewol't oaren, fral út syn eigen tiid, Theobald foar in fantast holden (ek al leit de man fierders ûnder literêre kritisy op in goede namme), of foar it slachtoffer fan oplichting troch de ferkeaper(s) fan 'e trije manuskripten. De hjoeddeiske konsensus yn akademyske fermiddens hinget derta oer om Double Falsehood te beskôgjen as in werskreaune ferzje fan in Shakespeariaansk toanielstik. Ut in wittenskiplik rapport dat Ryan Boyd en James W. Pennebaker fan 'e Universiteit fan Teksas te Austin yn 2015 yn it tydskrift Psychological Science publisearren, bliek op grûn fan statistysk en psychologysk bewiismateriaal út Double Falsehood dat ferlike waard mei toanielstikken wêrfan't de auteur bekend is, dat Double Falsehood trije skriuwers hie, dy't te identifisearjen wêze soene as Shakespeare, dy syn jongere tiidgenoat en ko-auteur John Fletcher, en Lewis Theobald.
Oangeande de identiteit fan dat stik wiist it beskikbere bewiismateriaal benammentlik yn 'e rjochting fan 'e ferlern giene komeedzje Kardenio, mei't men mient dat dy, krekt as Double Falsehood, weromgrypt op it ferhaal oer it personaazje Cardenio yn it masterwurk Don Quichot, fan 'e Spaanske auteur Miguel de Cervantes, út 1605.
Ynhâld fan Double Falsehood
Theobald (of mooglik Shakespeare) hat yn Double Falsehood de nammen fan 'e personaazjes feroare. Cervantes syn Cardenio is Julio wurden, Luscinda is Leonora wurden en don Fernando hjit hjir fan Henriquez.
It stik set útein as Henriquez, de jongste fan 'e beide soannen fan hartoch Angelo, syn selskipsman Julio nei syn heite hof ta stjoerd. Julio, dy't sadwaande syn hofmakkerij fan Leonora ûnderbrekke moat, freget Henriquez om ûnder syn ôfwêzigens te helpen en oertsjûgje Leonora om mei him te trouwen. De trochtrape Henriquez stimt dêryn ta, mar hat ûnderwilens hiele oare plannen. Nei't er Violante, in kreas en deugdsum pleatslik fanke fan gewoan komôf, ferkrêfte hat, set er útein mei Leonora sels it hof te meitsjen (it dûbele bedroch út 'e titel). Hoewol't Leonora sels alhiel ôfkearich fan him is, liket it har heit Bernardo skoan ta om 'e soan fan in hartoch as skoansoan te hawwen. Julio, dy't warskôge is troch in brief fan Leonora, arrivearret krekt op 'e tiid om in houlik tsjin te hâlden. As er Henriquez útdaget ta in duël, wurdt er lykwols oermastere troch de tsjinstfeinten fan Bernardo. Nei't Leonora derhinne fallen is, ûntdekt Bernardo in dolk en in selsmoardbryfke yn har klean, wat makket dat er einlings begrypt dat it syn dochter mienen is.
Nei it mislearre houlik naaie Julio, Leonora en Violante alletrije apart faninoar út. Julio tsjocht de wyldernis yn, dêr't er fjochtpartijen útlokket mei de skiephoeders dêre. Leonora siket har taflecht yn in nonnekleaster. Violante ferklaait harsels as in jonge en wurdt de feint fan in masterskiephoeder. Dy masterskiephoeder is in seldsum figuer yn 'e tradisjonele Ingelske toanielkeunst: in man dy't snugger genôch is om te sjen dat in frou in frou is as hja har as jonge ferklaaid hat. Hy makket grouwélige seksuële avânses nei Violante, mar ear't er har tenei komme kin, arrivearret Roaderik, de âldere broer fan Henriquez. Dy fandelet Violante, Julio, Leonora en Henriquez byinoar en konfrontearret harren mei-inoar. Julio en Leonora beslute om dochs noch te trouwen, en Leonora har heit Bernardo leit him dêr no by del. Henriquez hat ûnderwilens berou krigen fan syn smjuntestreken en om it goed te meitsjen mei Violante wol er no mei har trouwe (tsjintwurdich grize je derfan as in ferkrêftingsslachtoffer mei de dieder trouwe moat, mar doedestiden waard it wierskynlik as in happy end beskôge).
Susanna Shakespeare
Susanna Shakespeare (doopt 26 maaie 1583 – 11 july 1649) wie it âldste bern út it houlik fan 'e wiidferneamde Ingelske toanielskriuwer en dichter William Shakespeare mei syn frou Anne Hathaway, en de âldere suster fan Judith en Hamnet Shakespeare.
Libben
Anne Hathaway hie al wetter yn 'e kelder doe't sy en Shakespeare trouden. Men is fan tinken dat Susanna Shakespeare net nei in famyljelid ferneamd waard, mar nei Suzanne, de haadpersoan út it apokrife bibelboek Suzanne, wat doedestiden in nijmoadrige namme wie dy't benammen yn puriteinske fermiddens oan famkes jûn waard.