cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kenneth fan Moraavje, 4e greve fan Sutherland
Kenneth fan Moraavje, 4e greve fan Sutherland (Ingelsk: Kenneth de Moravia; Sutherland (Skotlân), ±1279 – Halidon Hill (Skotlân), 19 july 1333) wie in Midsiuwsk Skotsk ealman fan mingd Skotsk-Flaamsk etnysk komôf. Hy stiet ek wol bekend as Kenneth fan Sutherland of koartwei as Kenneth Sutherland. De oantsjutting 'fan Moraavje' ferwiisd nei (de latinisearre foarm) fan 'e Skotske krite Moray, en hat neat te krijen mei Moraavje yn East-Jeropa.
Libben
Kenneth fan Moraavje waard omtrint 1279 berne as de twadde soan fan Willem fan Moraavje, 2e greve fan Sutherland, en in ûnbekende mem. Hy folge yn desimber 1330 syn folle âldere broer Willem fan Moraavje, 3e greve fan Sutherland, op as greve fan Sutherland en haadman fan 'e Clan Sutherland.
It tinken is dat Kenneth troude mei Marije (of Marjorie) fan Mar, de widdo fan 'e yn 'e Earste Skotske Unôfhinklikheidsoarloch troch de Ingelsen eksekutearre Skotske ealman Jan fan Strathbogie, greve fan Atholl. Hja wie de dochter fan Donald I, greve fan Mar en Helena de Jongere, in oerwûne dochter fan Llywelyn de Grutte, prins fan Wales. Marije har suster Isabella fan Mar wie de earste frou fan 'e ferneamde Skotske frijheidsstrider en kening Robert de Bruce.
Kenneth focht as fazal fan 'e Skotske kening David II, de soan fan Robert de Bruce, mei yn 'e Twadde Skotske Unôfhinklikheidsoarloch (1332-1357). Dêrby kaam er op 19 july 1333 om yn 'e Slach by Halidon Hill, doe't er mei Hugo, greve fan Ross it befel fierde oer de foarhoede fan it Skotske leger.
Neiteam
Kenneth fan Moraavje hie de folgjende bern út syn houlik mei Marije fan Mar:
Reedriden op de Olympyske Winterspullen 1928
thumb|right|200px|De Olympyske Iisbaan fan Sankt-Moritz 1928
De Olympyske Winterspullen 1928, ek wol de IIe Olympiade neamd, waarden yn 1928 yn Sankt-Moritz, Switserlân hâlden. Dat wie fan 11 febrewaris oant en mei 19 febrewaris. It reedriden hie plak op de St. Moritz Olympic Ice Rink. De 10 km waard troch taaiwaar net útriden.
Kreoal
In kreoal is immen fan mingd Jeropeeske en Afrikaanske komôf dy't opgroeid is yn it lân dêr't er wennet en beskôge wurdt as part fan de lânseigen befolking.
Invader
"Invader", "Invaders", "The Invader" of "The Invaders" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Heinrich Hoffmann (fotograaf)
Heinrich Hoffmann (Fürth, 12 oktober 1885 - München, 11 desimber 1957) wie in Dútske fotograaf.
Hoffmann wurke yn syn heite fotostudio yn München fan 1908 ôf. Hy waard lid fan de NSDAP yn 1920 en waard persoanlik troch Adolf Hitler as syn offisjele fotograaf beneamd. Hy waard dêrnei in goede freon fan Hitler. Fan syn fotoos binnen ûnder mear postsegels, ansichtkaarten, posters en fotoboeken makken.
Yn it tiidrek fan it Tredde Ryk skreau Hoffmann in protte boeken oer Hitler. It lêste boek dat er skreau wie Das Antlitz des Führers, krekt foar it útbrekken fan de Twadde Wrâldkriich.
Yn 1930 stelde Hoffmann syn assistinte Eva Braun fan syn fotostudio yn München oan Hitler foar. Braun waard syn partner; op 29 april 1945 troude Hitler mei har. Ien dei letter diene sy harsels te koart.
Nei de oarloch waard Hoffmann fêstset. Al yn 1950 kaam er wer frij. Yn 1957 stoar Hoffmann yn de âldens fan 72 jier yn it doarpke Epfach ûnder München. Syn wido, Erna, bleau dêr wenjen mei de eardere stomme-filmaktrise Wera Engels.
Jerobeäm I fan Israel
Jerobeäm I wie de earste kening fan it Tsienstammenryk Israel. Hy kaam oan de macht nei't de noardlike stammen fan it Feriene Keninkryk Israel út ûnfrede mei it belied fan Salomo's opfolger Rechabeäm harren ôfskieden en in eigen kening keazen. Jerobeäm regearde fan it jier 931 f.Kr. oant 901 f.Kr.
Jerobeäm wie de soan fan Nebat ut Sereda en hearde by de stamme fan Efraïm of Zereda. Syn mem Jerûa wie in widdo (1 Keningen 11:26). Jerobeäm hie tenminste twa soannen: Abia (1 Keningen 14:1) en syn lettere opfolger Nadab. Kening Salomo naam de noch jonge Jerobeäm yn tsjinst en omdat hy goed foldie waard hy opsichter oer syn folk by grutte bouprojekten yn Jeruzalim.
De stifting fan it keninkryk Israel
Nei de dea fan Salomo kaam Jerobeäm werom om diel út te meitsjen fan in delegaasje dy't by Salomo's opfolger Rechabeäm pleitsje moast foar in lichter rezjym. De nije kening wie lykwols dôf foar de klachten út it ryk en stjoerde de delegaasje, tsjin alle goede rie fan de âldsten yn, fuort mei de wurden dat hy it folk namste hurder oan soe pakke. Doe't Israel fernaam dat de kening gjin belies jaan woe kaam de profesije út dat de tsien stammen harren ôfskuorden fan it Hûs fan David. Rechabeäm besocht noch de boel wer yn 'e stokken te krijen troch Adoaram op harren ôf te stjoeren, mar dy waard troch de poerlilke Israeliten stiennige en kening Rechabeäm sels wist noch mar krekt oan de razende minsken te ûntkommen. De kening besocht it nochris en brocht yn Jeruzalim in grut leger fan 180.000 man by inoar foar in ekspedysje nei Israel, mar de godsman Sjemaja waskôge him dat it hiele barren in opset fan God wie en dat der net fochte wurde mocht mei harren bruorren yn Israel. Allinnich de stammen fan Juda en Benjamin bleaunen trou oan Rechabeäm en foarmen it keninkryk Juda.
Jerobeäm liet Sichem fersterke en sette him dêr nei wenjen. Hy boude ek twa nije timpels, ien yn Bet-El en ien yn Dan, sadat it folk net nei Jeruzalim hoechde om offers foar de Heare te bringen. Mar ek hy makke in grutte fout nei God ta en feroare op eigen manneboet it hiele religieuze libben yn it noarden. Hy liet twa gouden keallen meitsje, foar elke timpel ien. Dy keallen waarden ta in grutte sûnde, want it folk begûn de bylden te ferearjen. Jerobeäm liet dêrnjonken ek prysters út alle stammen wei oanstelle en net, sa't it hearde, allinnich út de stamme fan de Leviten. Boppedat waard der in grut feest ynfierd om te offerjen oan de keallen en Jerobeäm gyng dan sels by it alter op (1 Keningen 12:25-32).
Sa koe it langer net. Neffens 1 Keningen 13:1-6 wie Jerobeäm yn de timpel fan Bet-El krekt dwaande om it fjoer fan in offer oan te meitsjen, doe't in man fan God him oantsjinne. Dizze godsman festeure de earetsjinst en waskôge dat in soan mei de namme Josjía berne wurde soe út David's hûs, dy't it alter ferneatigje soe (in ferwizing nei de lettere kening Josjía fan Juda). Jerobeäm besocht de man de mûle te teamjen en rôp dat se dizze man arrestearje moasten. Mar wylst hy syn hân nei de godsman wiisde waard dy stiif en mei spjalte it alter en dripte it fet der ôf, krekt sa’t de godsman earder sein hie. Jerobeäm fersocht doe de godsman de geunst fan de Heare te sykjen en foar him te bidden, sa't syn hân wer genies en sa barde dat.
Kriich mei Juda
Grinskonflikten tidens it regear fan Jerobeäm lieden ta in permaninte steat fan kriich mei it suden. Doe't Jerobeäm achttjin jier kening wie folge Abía Rechabeäm op as kening fan Juda en Abía makke him op om te striden tsjin Israel. Hy wist in enoarm leger op te bouwen, mar krige in dûbel sa grut leger foar him oer. Foar de oanfal besocht Abía it leger fan Jerobeäm noch te oertsjûgjen him oer te jaan en de feriening fan de beide steaten net yn de wei te stean. Mar wylst Abía noch dwaande wie de Iraeliten te oertsjûgjen, liet Jerobeäm Juda's leger omsingelje. Doe't de Judeeërs der achter kamen dat hja fan foaren en ek fan achteren oanfallen waarden, rôpen hja God oan foar help en om't it Judeeske leger steunde op de Heare wûn Abía de slach. 500.000 Israeliten fûnen de dea en Abía wist de stêden Bet-El, Jesjana en Efron en it omlân op Israel te feroverjen. It waard de ein fan kening Jerobeäm, dy't de klap net mear te boppe kaam en stoar (2 Kroniken 13 en 14).
Hoarn (lichemsdiel)
In hoarn is in permanint of semy-permanint puntich útgroeisel boppe-op 'e kop fan in ferskaat oan bistesoarten, dat bestiet út in deklaach fan keratine en oare proteïnen dy't in kearn fan libbene bonke omjouwe. Yn 'e regel hawwe hoarndragende bisten twa hoarnen, dy't yn 'e breedterjochting fan 'e kop njonkeninoar efter de earen pleatst binne. It komt lykwols ek foar dat bisten twa of mear pear hoarnen hawwe, te witten by in pear yn it wyld libjende soarten en (benammen) by in stikmannich domestisearre skiepperassen, wêrûnder it Hebridysk skiep, de Yslanner, de Mankske loaghtan en de Navaho-Churro.
Meastentiids wurdt der ûnderskie makke tusken permaninte hoarnen en geweien. Permaninte hoarnen wurdt in bist net mei berne, mar begjinne op in stuit te groeien yn 'e ûntwikkeling fan in jong bist ta folwoeksenens. Yn prinsipe bliuwe se dêrnei oant it bist deagiet, al is it fansels mooglik dat in bist troch in ûngemak of in ferwûning by in gefjocht ien hoarn kwytrekket of sels, yn tige útsûnderlike gefallen, beide. In gewei, oan 'e oare kant, is in semy-permaninte foarm fan in pear hoarnen, dy't jierliks oangroeit en nei ferrin fan tiid wer ôffalt. Mei't de groei fan geweien te krijen hat mei de djoeitiid, as mantsjes duëllearje om it rjocht om mei wyfkes te pearjen, krije by de measte soarten dy't se hawwe inkeld de mantsjes geweien.
Permaninte hoarnen of wiere hoarnen komme benammen foar by de wjerkôgjende evenhoevige sûchdieren, yn 't bysûnder by de taksonomyske famyljes fan 'e gaffelantilopen (Antilocapridae) en de holhoarnigen (Bovidae), dy't de kobisten, skiep en geiten, gimseftigen, stienbokken en antilopen omfiemje. Geweien komme allinnich foar by in oare subgroep fan 'e evenhoevigen, de harteftigen (Cervidae). De term 'hoarnen' wurdt ek brûkt foar oare bonkige útgroeisels op 'e kop fan bisten, lykas de ossikoanen fan sjiraffen, de hoarnen op 'e snút fan noashoarnen, de 'hoarnen' fan guon kameleöns en de ta 'hoarnen' útgroeide mandibels fan ynsekten lykas it fleanend hart (Lucanus cervus).
Willem fan Moraavje, 3e greve fan Sutherland
Willem fan Moraavje, 3e greve fan Sutherland (Ingelsk: William de Moravia; Sutherland (Skotlân), ±1250 – dêre, desimber 1330) wie in Midsiuwsk Skotsk ealman fan mingd Skotsk-Flaamsk etnysk komôf. Hy stiet ek wol bekend as Willem fan Sutherland of koartwei as Willem Sutherland. De oantsjutting 'fan Moraavje' ferwiisd nei (de latinisearre foarm) fan 'e Skotske krite Moray, en hat neat te krijen mei Moraavje yn East-Jeropa.
Libben
Willem fan Moraavje waard omtrint 1250 berne as de âldste soan fan Willem fan Moraavje, 2e greve fan Sutherland, en in ûnbekende mem. It is net bekend wannear't er syn heit opfolge as greve fan Sutherland en haadman fan 'e Clan Sutherland.
Der is oer him net folle bekend, behalven dat er yn 1320 ien fan 'e 51 foaroansteande Skotske eallju wie dy't de Ferklearring fan Arbroath ûndertekenen, wêrmei't Skotlân nei de Earste Skotske Unôfhinklikheidsoarloch formeel syn selsstannigens weromnaam.
Willem fan Moraavje stoar yn desimber 1330, nei't it skynt yn 'e âlderdom fan likernôch 80 jier. Hy hie gjin soannen, en waard sadwaande opfolge troch syn tritich jier jongere broer Kenneth fan Moraavje.
V-motor
Gebrûk
V-motoren wurden fral brûkt yn fiertugen en fleantugen mei net safolle romte. Troch de silinders skean tsjinoer elkoar te setten nimt in V-motor safolle romte net yn as in line- of boksermotor mei deselde silinderynhâld. Teffens trillet sa'n motor sa folle net: de krukas kin koarter holden wurde, wêrtroch't der net sa folle momint yn optreedt. Yn auto's krijt de driuwstange fan twa tsjinoer elkoar lizzende silinders meast tegearre ien kruktap; dêrtroch wurdt noch mear romte besparre. Net elts type V-motor rint fan natuere kalm en lykmjittich; feitlik rinne allinnich V-motoren mei 8, 12 en 16 silinders sûnder in protte swierichheden. Yn V-motoren mei in oar tal sûgers (bygelyks 2, 4, 6 of 10) wurde yn it generaal ien as mear balânsassen brûkt om trillingen foar te kommen.
De hoeke tusken de twa rijen silinders fan de V-motor ferskilt fan motor oant motor.
L-motor
In 90º V-motor wêrfan't ien sylinder(blok) (hast) plat leit wurdt ek wel L-motor neamd.
Whiteout
"Whiteout", "White-out" of "White Out" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Moaimeitsjende Fûgel
Moaimeitsjende Fûgel (Odjibwe: Nenaa’angebi, letterlik: "Strykt-Syn-Wjukfearren-Glêd"; frije Ingelske oersetting: Beautifying Bird; Rice Lake (Wiskonsin), 1794 – dêre, 1855) wie yn 'e midden fan 'e njoggentjinde iuw it opperhaad fan 'e Prairie Rice Lake-troep fan 'e Odjibwe, in Yndiaansk folk út it gebiet fan 'e Grutte Marren fan Noard-Amearika. Hy stie bekend as in grut orator, en waard fierders omskreaun as "fan minder as middellingte en -grutte" en "mei in yntelligint gesicht". Hy wie de heit fan 'e ferneamde froulike kriger Hingjende Wolk.
Libben
Moaimeitsjende Fûgel waard yn 1794 berne yn 'e mienskip dy't him letter ûntjaan soe ta Rice Lake, yn wat no de Amerikaanske steat Wiskonsin is. Hy wie de soan fan it opperhaad Ozaawindib, en hie in twillingbroer dy't Ozaawindib weijoech oan 'e mienskip fan Snake River, sawol om 'e frede te bewarjen, as sadat dy mienskip in eigen opperhaad hawwe soe. It folk fan Snake River wie fan mingd Odjibwe-Dakota-komôf, mar skaaide mear de kant fan 'e Dakota út. De twillingbroer fan Moaimeitsjende Fûgel ûntjoech him letter ta it opperhaad Shakopee (of Shák’pi).
Moaimeitsjende Fûgel troude mei in Niigi’o, mei wa't er twa soannen krige: Wabashish (of John White) en Gishkitawag (Joe White), en seis dochters: Chingwe (Maggie White), Poskin (Mary Goose Tainter), Minotagas, Wabikwe, Hingjende Wolk en Ashaweia. Yn 1842 en 1854 wie Moaimeitsjende Fûgel ien fan 'e ûndertekeners fan it earste, resp. twadde Ferdrach fan La Pointe. Under de ôfspraken fan it twadde ferdrach waard syn Prairie Rice Lake-troep gearfoege mei de Lac Courte Oreilles-troep. Ear't er sjen koe wat der fan 'e ûnthjitten dy't de Amerikanen him by dat twadde ferdrach dien hiene, telâne kaam, stoar Moaimeitsjende Fûgel yn 1855.
It opperhaad waard begroeven yn 'e neite fan in hege heuvel by Prairie Farm, dêr't it plak fan syn grêf tsjintwurdich oanjûn wurdt troch in buordsje fan it Histoarysk Genoatskip fan Wiskonsin. Neffens in brief oan Thomas Jefferson Bracklin, út 1933, hong der doe in portret fan Moaimeitsjende Fûgel yn 'e bibleteek fan it Histoarysk Genoatskip yn Madison (Wiskonsin). It is ûnbekend wat dêr neitiid fan wurden.
Moaimeitsjende Fûgel waard as opperhaad fan 'e Prairie Lake Rice-mienskip fan 'e Lac Courte Oreilles-troep opfolge troch syn âldste soan Wabashish. Koarte tiid letter fierde syn twillingbroer Shakopee oan it haad fan in groep Dakota-krigers in oanfal op Rice Lake út, wêrby't Moaimeitsjende Fûgel syn widdo Niigi’o slim ferwûne rekke, sadat se koarte tiid letter stoar. By dy gelegenheid fêstige syn dochter Hingjende Wolk lykwols har reputaasje as kriichster troch Shakopee syn soan, har folle neef, yn 'e striid te deadzjen.
Reedriden op de Olympyske Winterspullen 1924
De Olympyske Winterspullen 1924, ek wol de Ie Olympiade neamd, waarden yn 1924 yn Chamonix, Frankryk hâlden. Dat wie fan 25 jannewaris oant en mei 5 febrewaris. It reedriden hie plak yn it Stade Olympique de Chamonix It wie de earste kear dat it reedriden op it programma stie fan de Olympyske Spullen. It wie de ienigste kear dat it Oer-alles op it programma stie.
Medaljespegel
De top-3 fan lannen dy't by it reedriden medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen fan 1924.
Hirokazu Ninomiya
(22 novimber 1917 - 7 maart 2000) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Keio BRB.
Jan fan Bruce
Jan fan Bruce (Ingelsk: John Bruce; Normandysk-Frânsk: Jean de Brus; Dunfermline, 5 maart 1324 – dêre, oktober 1327) wie in prins fan Skotlân. Hy wie de soan fan 'e ferneamde Skotske frijheidsstrider en kening Robert de Bruce en dy syn twadde frou Elizabeth fan Burgh.
Jan kaam yn 1324 te wrâld yn it yn it Paleis fan Dunfermline, yn Fife, as it twadde jonkje fan in twilling. Syn âldere broer, dy't op deselde dei berne waard, wie de lettere kening David II fan Skotlân. Dêrnjonken hied er twa âldere folle susters, Matilda (Maud) en Margareta en in âldere healsuster, Marjorie. Jan waard mar trije jier en kaam yn oktober 1327 te ferstjerren yn it Paleis fan Dunfermline.
List fan Fryske films
Yn de list mei Fryske films stean films dy't yn it Frysk ferskynd binne.
Sineeske karakters
Sineeske karakters (tradisjoneel Sineesk: 漢字; ferienfâldige Sineesk: 汉字; pinyin-transliteraasje: hànzì; útspr.: [xanʦɻ̩], likernôch: "chantsuh"; betsjutting: "Han-karakters") binne in skrift besteande út logogrammen, dat ûntwikkele is foar it fêstlizzen fan skreaun Sineesk. Dêrnjonken is it oanpast oan it skriuwen fan ferskate oare Aziatyske talen. Sa foarmje Sineeske karakters ûnder de namme kanji noch altyd in krúsjaal ûnderdiel fan it skriuwsysteem fan it Japansk en de Rjûkjûaanske talen, wylst se ûnder de namme hanja út en troch ek noch brûkt wurde foar it skriuwen fan it Koreaansk. Ek wurde se (ûnder de namme sawndip) brûkt foar it skriuwen fan it Sjûang, in grutte minderheidstaal út súdlik Sina, en foarhinne wiene se ûnder de namme chữ nôm ek yn gebrûk foar it skriuwen fan it Fjetnameesk.
Fan oarsprong wiene Sineeske karakters in byldskrift, ferlykber mei de Egyptyske hieroglifen, hoewol't dat foar de moderne Sineeske karakters net mear hielendal opgiet. Sineeske karakters foarmje it âldste, oan ien wei troch yn gebrûk bleaune skrift fan 'e wrâld. Der besteane tsjintwurdich twa foarmen fan: tradisjoneel Sineesk (yn gebrûk yn Taiwan, Hongkong en Makau) en ferienfâldige Sineesk (yn gebrûk yn Sina, Singapoer en Maleizje). Troch histoaryske fersprieding oer de hiele Sinosfear (it gebiet fan ynfloed fan Sina), dy't laat hat ta it wiidfersprate hjoeddeistige gebrûk fan it skrift, binne Sineeske karakters op 't heden ien fan 'e meast brûkte skriften fan 'e wrâld.
Prehistoaryske oarsprong
Neffens de mytology soene Sineeske karakters útfûn wêze troch Cangjie, in amtner dy't tsjinne ûnder de legindaryske Giele Keizer, dy't libbe hawwe soe yn 'e 27e iuw f.Kr. De ierste tekens dy't ynterpretearre wurde kinne as Sineeske karakters binne ûntdutsen op argeologyske fynplakken dy't datearje út it Neolitikum. De âldsten binne Jiahu, út likernôch 6500 f.Kr., Dadiwan en Damaidi, út it sechsde milennium f.Kr. en Banpo út it fyfde milennium f.Kr. Dêrmei is it begjin fan 'e ûntwikkeling fan Sineeske karakters tûzenen jierren tebekskood. Om't de oangeande ynskripsjes lykwols elts mar út ien teken besteane, gjin kontekst hawwe en rûch en ienfâldich makke binne, konkludearre saakkundige Qiu Xingui lykwols dat der (noch) gjin wittenskiplike grûnslach bestiet om te konkludearjen dat út dizze tekens de hjoeddeiske Sineeske karakters fuortkommen binne. Wol toane se ûndûbelsinnich oan dat al yn it sânde milennium f.Kr. yn it streamgebiet fan 'e Giele Rivier sprake wie fan it gebrûk fan skreaune tekens.
It ierste rûnom akseptearre foarkommen fan it Sineeske skrift is in gearhingjende groep ynskripsjes ynkurven op orakelbonkjes dy't datearje út 'e lette Shang-dynasty (1250-1050 f.Kr.). Sokke bonkjes waarden yn 1899 ferkocht as "drakebonken", doe't taalkundigen de symboalen identifisearren as foarrinners fan hjoeddeistige Sineeske karakters. Tsjin 1928 wie dúdlik wurden dat de bonkjes ôfkomstich wiene út in doarp by Anyang, yn 'e provinsje Henan, dêr't de Academia Sinica tusken 1928 en 1937 argeologyske opgravings ferrjochte. Dêrby waarden mear as 150.000 soartgelikense bonkefragminten opdobbe.
De ynskripsjes op 'e orakelbonkjes binne it resultaat fan divinaasjes dy't útfierd waarden om yn kontakt te kommen mei de foarâlderlike keizerlike geasten. De Shang-keizer befrege syn foarâlden oer ûnderwerpen dy't ferbân holden mei û.m. it keizershûs, militêre súksessen, de foarsizzing fan it waar en rituële offers troch skapulimânsje (it lêzen fan 'e barsten dy't ûntstiene yn ferhjitte bistebonken), en de antwurden op dy fragen waarden op 'e bonken sels fêstlein. De koartsten fan dizze ynskripsjes besteane út mar inkele karakters, wylst de langsten wol tritich oant fjirtich karakters telle. Dit saneamde orakelbonkjeskrift wie yn dy tiid al in goed ûntwikkele skriuwsysteem, wat suggerearret dat it teminsten oant it lette twadde milennium f.Kr. weromgiet. Hoewol't de teksten op 'e orakelbonkjes as iennichsten oerlevere binne, miene saakkundigen dat it skrift ek foar in grut tal oare skriuwdoelen brûkt waard, mar dat sokke ynskripsjes ferlern gien binne om't se wierskynlik yn hout en bamboe ynkurven waarden.
Untwikkeling
It tradisjonele byld dat lange tiid bestie fan 'e skiednis fan 'e Sineeske karakters wie dat fan in hiele rige ferskillende skriften, wêrfan't elts hommels útfûn waard om it foargeande daliks folslein te ferfangen. Argeologyske fynsten út 'e ein fan 'e tweintichste en it begjin fan 'e ienentweintichste iuw hawwe lykwols útwiisd dat dat byld net woartele is yn 'e wurklikheid. Yn it echt wie der nammentlik in stadige ûntwikkeling fan 'e iene skriftfoarm út 'e oare, wêrby't twa of mear skriftfoarmen soms langere tiid njonken inoar bestiene en brûkt waarden. Sels al ûnder de Shang-dynasty wie njonken it orakelbonkjeskrift in yngewikkelder skriftfoarm yn gebrûk dy't oerlevere is yn ynskripsjes op brûns. Dêrút kin ôflaat wurde dat de Sineeske karakters har sûnder ûnderbrekking stadichoan ûntjoegen fan 'e Shang-dynasty (1600-1046 f.Kr.) oant de iere Eastlike Zhou-dynasty (770-256 f.Kr.), doe't se de foarm berikten dy't no bekend stiet as it segelskrift. Underwilens ûntwikkelen har ek oare skriften, wêrûnder regionale foarmen fan it segelskrift, lykas it gǔwén ("âlde foarm"), dat ûnder it Tiidrek fan de Oarlogjende Steaten (476-221 f.Kr.) ûntstie yn eastlik Sina, en dekorative foarmen lykas it fûgel-wjirmsegelskrift.
Under de Qin-dynasty (221-207 f.Kr.) waard it segelskrift standerdisearre en foar formele doelen ynfierd yn hiel Sina, wat letter late ta it misferstân dat it doe pas útfûn wêze soe. Yn 'e foarm fan it lytse segelskrift waard it noch altyd rûnom brûkt foar it gravearjen fan segels yn 'e lette Han-dynasty, dy't yn 220 (n.Kr.) einige. Mar nettsjinsteande de standerdisaasje ûnder de Qin bleaune ek doe ferskate oare skriftfoarmen yn omgong. Sa wie der in obskuer, rjochthoekich en rûch útfierd skrift foar fulgêr gebrûk (d.w.s. troch it sljochtwei folk), dat teminsten al sûnt de Zhou bestien hie. Tsjin it Tiidrek fan 'e Oarlogjende Steaten hie him dêrút, mei ynfloed fan it segelskrift, in healwoeksen foarm fan it klerikaal skrift ûntjûn, dy't troch saakkundigen oantsjut wurdt as 'ier klerikaal' of 'proto-klerikaal'. It bestean fan dy trije skriften njonkeninoar: segelskrift, dat him ûntjoech ta it lytse segelskrift, fulgêr skrift en proto-klerikaal skrift dat him ûntwikkele ta klerikaal skrift, stiet heaks op 'e tradisjonele oanname dat der ûnder de Qin-dynasty mar ien skrift bestie en dat it klerikaal skrift ynienen útfûn waard yn 'e iere Han-dynasty.
It proto-klerikaal skrift berikte syn úteinlike foarm as klerikaal skrift ûnder it regear fan keizer Wu fan Han, dy't op 'e troan siet fan 141 f.Kr. oant 87 f.Kr.. It ûntjoech him dêrnei ta de dominante skriftfoarm yn hiel Sina. Om 'e midden fan 'e Han-perioade hinne ûntstie út it klerikaal skrift in ferienfâldige en makliker te lêzen skriftfoarm dy't bekend stiet as neo-klerikaal skrift. Tsjin 'e ein fan 'e Han-dynasty, oan it begjin fan it earste milennium, wie dat de skriftfoarm wurden foar aldendeisk gebrûk, hoewol't it formelere klerikaal skrift yn eare holden waard foar seremoniële doelen. It neo-klerikaal skrift kin sjoen wurde as in oergongsfoarm fan it klerikaal skrift nei it regulier skrift, en it behold syn dominante posysje oant yn 'e Jin-dynasty (265-420).
It regulier skrift, dat neitiid de posysje fan it neo-klerikale skrift oernaam, soe neffens de oerlevering útfûn wêze troch Zhong Yao, in amtner dy't libbe hawwe moat yn 'e Eastlike Han-perioade, yn 'e twadde helte fan 'e twadde iuw en de earste helte fan 'e trêde iuw. Hoewol't hy gauris de "Heit fan it Regulier Skrift" neamd wurdt, hawwe guon moderne saakkundigen oppenearre dat ien persoan allinnich net in nije skriftfoarm betocht hawwe kin dy't oeral yn Sina oernommen waard. It liket dan ek wierskynliker dat Zhong in wichtige bydrage levere hat oan 'e stadige ûntjouwing oer in langere perioade fan it regulier skrift.
Regulier skrift is yn prinsipe de hjoeddeistige foarm fan 'e Sineeske karakters. De ierst oerlevere teksten yn dy skriftfoarm binne kopyen fan 'e wurken fan Zhong sels. It regulier skrift ûntwikkele him út in kibich skreaune foarm fan ier semy-kursyf skrift, dat sels wer út in kursive foarm fan neo-klerikaal skrift fuortkaam. Under de Eastlike Jin-dynasty waard regulier skrift fierder ûntwikkele troch de oanpassings yn skriuwwize fan 'e 'Wize Man fan 'e Kalligrafy' Wang Xizhi en dy syn soan Wang Xianzhi. It waard yn dy snuorje lykwols noch net folle brûkt, mei't de measte skriuwers noch altyd yn neo-klerikaal skrift skreaune. Pas yn it tiidrek fan 'e Noardlike en Súdlike Dynastyen (420-589) naam it regulier skrift de dominante posysje yn Sina oer. Stilistysk berikte it lykwols earst syn folle waaksdom ûnder de iere Tang-dynasty (618-907), mei it wurk fan 'e kalligraaf Ouyang Xun (557-641).
Ferienfâldiging yn 'e moderne tiid
Yn 'e moderne tiid waard ferskate kearen besocht om 'e yngewikkelde skriuwwize fan 'e Sineeske karakters te ferienfâldigjen. Ien fan 'e earste taalkundigen dy't dêrta it foartou naam, wie Lufei Kui, dy't yn 1909 bepleite om ferienfâldige karakters yn te fieren foar gebrûk yn it ûnderwiis. Yn 'e snuorje nei de Fjouwer-Maaiebeweging fan 1919 waard op alderhanne manearen besocht om Sina te modernisearjen. Yn 'e 1930-er jierren en de 1940-er jierren waard binnen it Guomintang-regear fan 'e Republyk Sina oanhâldend diskusjearre oer karakterferienfâldiging as metoade om analfabetisme yn Sina te bestriden. Nei't de kommunisten yn 1949 de Sineeske Boargeroarloch wûn en de Folksrepublyk Sina oprjochte hiene, liet it regear fan dy nije steat yn twa weagen, yn 1956 en yn 1964, in karakterferienfâldiging trochfiere, dy't basearre wie op trije feroarings: Troch dizze karakterferienfâldiging ûntstiene twa stelsels fan Sineeske karakters njonkeninoar: tradisjoneel Sineesk en ferienfâldige Sineesk. In diel fan 'e karakters fan dy beide systemen is itselde, mei't it lang net yn alle gefallen nedich achte waard om oer te gean ta ferienfâldiging. Hjoed de dei wurdt ferienfâldige Sineesk brûkt yn 'e Folksrepublyk Sina, Singapoer en Maleizje, wylst tradisjoneel Sineesk noch altyd yn eare holden wurdt yn Taiwan, Hongkong en Makau, yn beheinde mjitte yn Súd-Koreä, en mank de Sineeske mienskippen om utens (útsein dy yn Singapoer en Maleizje).
Fersprieding nei oare lannen
De Sineeske karakters ferspraten harren tagelyk mei it boedisme nei Koreä, yn 'e perioade fan 'e twadde iuw f.Kr. oant de fyfde iuw (n.Kr.). De oanpaste foarm fan 'e Sineeske karakters dy't foarhinne yn Koreä yn gebrûk wiene en út en troch noch brûkt wurde, hjitte hanja. Fan 'e fyfde iuw ôf waarden Sineeske karakters ek oanpast foar it skriuwen fan Japansk en de Rjûkjûaanske talen fan 'e Rjûkjû-eilannen, yn in skriftfoarm dy't kanji hjit. En fan 111 f.Kr. ôf waarden Sineeske karakters ûnder in milennium fan Sineeske oerhearsking ek ynfierd yn Fjetnam. Sa ûntstie dêr omtrint de trettjinde iuw in oanpaste skriftfoarm dy't chữ nôm hjit. Tsjintwurdich is behalven Sina en Taiwan Japan it iennichste lân dêr't Sineeske karakters noch yn algemien gebrûk binne, mei't chữ nôm yn Fjetnam ûnder de koloniale Frânske oerhearsking yn 'e iere tweintichste iuw ferfongen is troch in oanpaste foarm fan it Latynske alfabet, wylst yn Koreä it hanja, ek yn 'e tweintichste iuw, ferfongen is troch in lânseigen skriftfoarm, it hangul. Troch ferienfâldigings yn 'e skriuwwize fan 'e karakters dy't trochfierd binne yn sawol Sina as Japan, wike de moderne Japanske kanji-karakters faak ôf fan 'e karakters dy't no yn Sina brûkt wurde.
Eigenskippen fan Sineeske karakters
Fan oarsprong foarmje Sineeske karakters in byldskrift of logografysk skrift, hoewol't dat foar de moderne karakters net mear hielendal opgiet. In goed foarbyld fan in suver byldskrift wurdt foarme troch de Egyptyske hieroglifen. Sa'n soarte skrift, dat gebrûk makket fan piktogrammen, ideogrammen en logogrammen, neamt men ek wol in proto-skrift. Yn syn suvere foarm ûntbrekt by sa'n skrift noch it fermogen om 'e tinzen en ideeën efter spraak en taal folslein yn skriftlike foarm wer te jaan.
It foardiel fan in byldskrift is dat elts logogram in hiel wurd omfiemet, mei as gefolch dat de skriuwwize los stiet fan 'e útspraak, sadat deselde karakters brûkt wurde kinne foar deselde wurden yn lykfol hokker taal. Yn Sina wurde ferskate taalfarianten sprutsen dy't ornaris foar 'dialekten' fan it Sineesk trochgeane (lykas it Mandarynsk en it Kantoneesk), mar dy't ûnderling folslein ûnfersteanber binne en har foarinoer ferhâlde lykas it Nederlânsk en it Dútsk of it Italjaansk en it Spaansk. Dochs kinne se itselde skrift brûke, mei't de betsjutting fan 'e karakters neat mei de útspraak fan dy betsjutting te krijen hat. Itselde jildt foar it gebrûk fan Sineeske karakters yn talen as it Japansk en it Koreaansk, dêr't de karakters soms foar lienwurden út it Sineesk mei in ornaris ferbastere útspraak steane, mar likegoed lânseigen wurden yn dy talen fertsjintwurdigje kinne mei in folslein oare útspraak.
Om it oars út te lizzen: men kin ek stelle dat Sineeske karakters fan alfabetyske skriften ferskille trochdat de karakters gjin letters binne en gjin yntrinsike fonetyske wearde hawwe. Elts Sineesk karakter stiet yn prinsipe foar in beskaat wurdlid dat ek in morfeem is. Op dy regel binne in pear útsûnderlings, lykas twa wurdliddige morfemen (skreaun mei twa karakters), bimorfemyske wurdlidden (skreaun mei twa karakters) en seldsume gefallen dêr't ien inkeld karakter foar in mearwurdliddich wurd stiet. Yn it Aldsineesk, dêr't ek it Klassyk Sineesk ta rekkene wurdt, bestiene de measte wurden út mar ien wurdlid, dat skreaun waard mei ien karakter. Yn modern Sineesk bestiet it meastepart fan 'e wurden lykwols út twa of mear wurdlidden, dy't dus skreaun wurde mei twa of mear karakters. Yn it moderne Sineesk komme in protte homofoanen foar, wêrby't in wurdlid dat itselde klinkt ôfhinklik fan 'e betsjutting skreaun wurdt mei in oar karakter. Ien inkeld karakter kin ek ferskate betsjuttings en dus útspraken hawwe.
Sineeske karakters wurde ornaris yndield yn 5 ûnderskate kategoryen: It grutste part fan 'e gongbere Sineeske karakters, sa'n 90%, bestiet út fonogrammen.
Der binne likernôch 106.000 ûnderskate Sineeske karakters, hoewol't de grutste helte dêrfan bestiet út farianten dy't krekt justjes oars skreaun wurde en dy't men inkeld tsjinkomt yn histoaryske teksten. Yn 'e Folksrepublyk Sina wiene yn 2006 55.000 ferskillende karakters yn gebrûk, wêrfan't dat jiers mar 32.232 sa gongber wiene dat se ek oer in digitale foarm beskikten sadat se brûkt wurde koene yn tekstferwurkingsprogramma's op 'e kompjûter. In goed oplate, belêzen Sinees ken trochinoar 7.000 ferskillende karakters út 'e holle. Stúdzjes yn Sina hawwe oantoand dat foar in funksjonele geletterdheid (d.w.s. dat men jin yn 'e moderne maatskippij rêde kin mei lêzen en skriuwen) in wurdskat fan tusken de 3.000 en 4.000 karakters nedich is. Mei in fokabulêre fan sa'n 1.500 karakters kin men jin behelpe om in ferhaal oer te bringen dat de lêzer noch begripe kin, hoewol't it der dan beslist net moai út komt te sjen. Yn Japan wurde 2.136 kanji-karakters leard oan learlingen fan it fuortset ûnderwiis, wylst noch ferskate hûnderten oaren ek aldendeisk brûkt wurde. Mar yn Japan wurde de fan oarsprong Sineeske karakters fan kanji kombinearre mei twa lânseigen skriften (hiragana en katakana) en soms ek mei it Latynske alfabet.
Sinezen leare harren skrift fan âlds troch elts nij karakter hûndert kear te skriuwen. Ek dan is it lykwols faak dreech om it te ûnthâlden. In soad Sinezen sille bygelyks it wurd foar "proeste" (打喷嚏; pinyin: dǎpēntì) net skriuwe kinne, om't dat in wurd is dat yn 'e skriuwtaal amper foarkomt. Dêr komt noch by dat 喷 (pēn) 12 streekjes telt en 嚏 (tì) mar leafst 17, en dat 嚏 (tì), de dreechste fan 'e beide, no krekt inkeld foarkomt yn ferbân mei proesten, in ûnderwerp dêr't net folle dokumintaasje oer foarhâns is. It is trouwens net genôch om 'e betsjutting fan elts karakter op himsels te witten, want yn kombinaasje betsjutte se gauris wat oars. Sa is 经 "boek" en 济 "helpe", mar de kombinaasje 经济 betsjut net "helpboek", sa't men ferwachtsje kinne soe, mar "ekonomy". De kompleksiteit fan 'e Sineeske karakters soarget derfoar dat in soad minsken yn Sina en Taiwan en mank de Sineeske mienskippen om utens harren eigen taal skriftlik net goed behearskje. Yn 'e Folksrepublyk Sina leit it persintaasje analfabeten op 14% fan 'e befolking.
Transliteraasje
Sineeske karakters kinne omstavere wurde sadat se lêsber binne foar lju dy't neat fan it Sineeske skrift ôfwitte. Dat omstaverjen hjit transliteraasje, en der besteane ferskate transliteraasjesystemen dy't spesifyk ûntwurpen binne foar it omsetten fan Sineeske karakters nei de Westerske letters fan it Latynske alfabet. Foarhinne waard dêrfoar benammen it Wade-Giles-systeem brûkt, dat no inkeld noch ynformeel yn Taiwan yn gebrûk is. Hjoed de dei brûkt men foar it transliterearjen fan Sineeske karakters pinyin, dat yn 1958 yn 'e Folksrepublyk Sina as standertsysteem foar transliteraasje ynfierd waard en yn 1982 troch de Ynternasjonale Organisaasje foar Standerdisaasje (ISO) fêststeld as de ynternasjonale standert foar de transliteraasje fan Sineeske karakters nei it Latynske alfabet. Sûnt 1986 is pinyin teffens it offisjele transliteraasjesysteem fan 'e Feriene Naasjes, en yn 2009 waard it einlings ek as sadanich ynfierd yn Taiwan.
Pinyin is in staveringssysteem dat eigen fonetyske wearden jout oan 'e ûnderskate letters fan it Latynske alfabet, krekt sa't talen dat dogge dy't allinnich mar yn dat alfabet skreaun wurde. De letter z stiet bygelyks yn it Frysk, Nederlânsk en Ingelsk foar it foneem [z] (de z fan "raze"), mar yn it Dútsk en Italjaansk foar it foneem [ʦ] (de ts fan "tsiis"). En de letter j stiet yn it Frysk, Nederlânsk en Dútsk foar it foneem [j] (j fan "jas"), mar yn it Ingelsk foar it foneem [ʤ] (dzj fan "siedzje") en yn it Frânsk foar it foneem [ʒ] (zj fan "bagaazje"). Krektsa hawwe yn pinyin ek guon letters in oare fonetyske wearde as dat sprekkers fan it Frysk wend binne. De letter x moet bygelyks beslist net útsprutsen wurde as [ks] ("ks" fan "ksylofoan"), sa't men yn it Frysk en Nederlânsk wend is, en likemin stiet de letter q yn pinyin ea foar de klank [kʷ] (kw fan "kwab"). Ynstee stiet de x foar in sj-klank en de q foar in tsj-klank. De wichtichste ferskillen yn útspraak tusken pinyin en it Frysk binne:
Taizo Kawamoto
(7 jannewaris 1914 - 20 septimber 1985) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Waseda WMW en Osaka Club. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1936 en it Olympyske Simmerspullen 1956.
Ynternasjonaal Filmfestival fan Leeds
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Leeds (Ingelsk: Leeds International Film Festival), ôfkoarte ta LIFF, is in filmfestival dat elts jier yn novimber holden wurdt yn 'e Ingelske stêd Leeds, yn it Feriene Keninkryk. It evenemint bestiet sûnt 1987. Der waarden yn 2015 mear as 300 films fertoand foar in publyk fan mear as 40.000 minsken. It Ynternasjonaal Filmfestival fan Leeds is dêrmei it grutste Ingelske filmfestival bûten Londen. Der wurde sawol lange as koarte films, sawol ferheljende films as dokumintêres, sawol kommersjele as ûnôfhinklike films en sawol live-actionfilms as tekenfilms fertoand.
Seksjes
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Leeds omfiemet fiif seksjes:
Organisaasje
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Leeds ûntfangt finansjele stipe fan 'e gemeente Leeds. It kantoar fan it festival is húsfêste op it stedhûs, dêr't it in romte dielt mei de organisaasje fan it Jeugdfilmfestival fan Leeds (LYFF), foarhinne it Filmfestival foar Bern en Jongerein fan Leeds (LCYPFF). Dat evenemint wurdt elts jier mei Peaske holden.
Northamptonshire
thumb|200px|Lizzing Northamptonshire yn Ingelân Northamptonshire is in greefskip yn de Ingelske regio East Midlands, dat oprjochte waard yn 'e 10e iuw en foar it earst fermelden wurdt yn 1011, yn 'e Angelsaksyske Kronyk. It hat 629.676 ynwenners en it oerflak is 2364,0 km2. De greefskipshaadstêd is Northampton.
Northamptonshire grinzet oan Warwickshire, Leicestershire, Rutland, Cambridgeshire (mei Peterborough), Bedfordshire, Buckinghamshire (mei de Borough Milton Keynes).
Dumbarton (Firginia)
Ynwennertal
(Boarne: U.S. Census Bureau)
Northamptonshire
Demografy
Fan de befolking is 14,2 % âlder as 65 jier. De wurkleazens berint 2,8 % fan de beropsbefolking (sifers folkstelling 2001).
It oantal ynwenners waakste fan likernôch 584.100 yn 1991 nei 629.676 yn 2001.
Milwaukee
Milwaukee (útspr.: /mɪl'wɔ:ki:/) is de grutste stêd yn 'e noardlike Amerikaanske steat Wiskonsin. It leit oan 'e eastkust fan 'e Michiganmar, ien fan 'e Grutte Marren. Milwaukee is it haadplak fan it omlizzende Milwaukee County, mar de bûtenwiken derfan stekke út oer de grinzen fan Washington County, Waukesha County en Ozaukee County. Neffen in offisjele skatting út 2012 hie Milwaukee doe krapoan 600.000 ynwenners. As stêdekloft, wêrby't alle foarstêden en de heal ferstedske omlizzende plattelânskrite meirekkene wurde, komt it neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 út op in ynwennertal fan hast 1,6 miljoen minsken. Milwaukee stiet fral bekend om it bier dat der fan âlds broud wurdt, en teffens om't it ynternasjonale haadkertier fan motorprodusint Harley-Davidson der fêstige is.
Skiednis
De omkriten fan Milwaukee waarden oarspronklik bewenne troch de Algonkwynske Menominy, Foks, Sôk, Maskouten, Potawatomy en Odjibwe en de Sûaanske Winnebago. De namme "Milwaukee" komt fan it Potawatomy-wurd minwaking (of mooglik it Odjibwe-wurd ominowakiing), dat "gearkomstplak oan 'e wetterkant" betsjut. Frânske misjonarissen, pelsjagers en pelzekeaplju diene yn 'e santjinde en achttjinde iuw it gebiet oan, mar de earste kolonist fan Jeropeesk komôf dy't him der nei wenjen sette, wie de Frânsk-Kanadees Alexis Framboise, dy't der yn 1785 in hannelspost begûn.
Yn 1818 stifte in oare Frânsk-Kanadees, Solomon Juneau, fuortby dy hannelspost, oan 'e eastkant fan 'e rivier de Milwaukee, in delsetting dy't er Juneau's Side, en letter ek wol Juneautown, neamde. Dat foarfal wurdt as it ierste begjin fan Milwaukee beskôge. Koarte tiid letter stifte Byron Kilbourn oan 'e westkant fan 'e Milwaukee in rivalisearjende delsetting, dy't Kilbourntown kaam te hjitten. Kilbourn bewissige him derfan dat de strjitten dy't omleech rûnen nei de rivier ta, net yn it ferlingde leine fan 'e strjitten fan Juneau's Side; dit ferklearret it grutte tal brêgen dat Milwaukee hjoed de dei noch altyd hat dat yn in brike hoeke op 'e rivier stiet om 'e stjitten oan wjerskanten mei-inoar te ferbinen. In trêde stifter wie George H. Walker, dy't yn 1834 de delsetting Walker's Point, besuden Juneau's Side, stifte.
Yn 'e earste helte fan 'e tweintichste iuw fêstigen har ek grutte Grykske, Kroätyske, Servyske en Afro-Amerikaanske mienskippen yn 'e stêd. Fierders wiene der om 1925 hinne sa'n 9.000 Meksikanen yn Milwaukee, mar de wurkleazens yn 'e Krisisjierren twong harren om werom nei Meksiko. De hjoeddeiske Latino-mienskip yn 'e stêd is ûntstien sûnt 1950. Yn 'e tweintichste iuw wie Milwaukee de readste grutte stêd fan 'e Feriene Steaten. It wie in sintrum fan 'e fakbûnsbeweging, en de Sosjalistyske Partij fan Amearika (SPA) hie der de bêste ferkiezingsútslaggen. Trije leden fan 'e SPA tsjinnen as boargemaster fan Milwaukee: Emil Seidel (1910-1912), Daniel Hoan (1916-1940) en Frank Zeidler (1948-1960).
Milwaukee hjoed de dei
Op it mêd fan ûnderwiis beskikt Milwaukee oer in trettjintal universiteiten en hegeskoallen, mei as wichtichste en grutste de Universiteit fan Wiskonsin-Milwaukee, in ûnderdiel fan 'e gruttere Universiteit fan Wiskonsin. De stêd wurdt fierders betsjinne troch twa fleanfjilden, de Ynternasjonale Lofthaven General Mitchell, oan 'e súdlike stedsrâne, en it folle lytsere fleanfjild Timmerman Field, oan 'e noardkant. Wat toerisme, besjensweardichheden en ferdivedaasje oangiet, hat Milwaukee it Milwaukee Art Museum, dat syn grutte keunstkolleksje húsfêste hat yn in opfallend gebou, ûntwurpen troch arjitekt Santiago Calatrava. De stêd is ek de thúsbasis fan ferskate bekende sportteams, lykas it honkbalteam de Milwaukee Brewers, it iishockeyteam de Milwaukee Admirals en it basketbalteam de Milwaukee Bucks. Ta beslút moat noch fermelden wurde dat de ferneamde tillefyzjesearje Happy Days, út 'e jierren santich, yn Milwaukee spile. Yn 2008 waard der oan 'e Riverwalk, yn 'e binnenstêd, in brûnzen stânbyld fan Fonzie, de haadpersoan út dy searje, oprjochte. Net elkenien wie dêr like bliid mei.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Milwaukee 10,9 % âlder as 65 jier en 28,6% jonger as 18 jier. Fierders bestie 41.8% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 21,3% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 40,0% swarten; 37,0% blanken; 17,3% Latino's; 3,4% Aziaten; 0,8% Yndianen; 1,5% oaren of fan mingd etnysk komôf. Fan 'e blanke ynwenners fan Milwaukee hie rûchwei in fyfdepart (20,8%) Dútske foarâlden. Oare oansjenlike groepen wiene fan Poalsk (8,8%), Iersk (6,5%), Italjanen (3,6%), Ingelsk (2,8%) of Frânsk komôf (1,7%).
Klimaat
Milwaukee hat in wiet lânklimaat, mei fochtige waarme simmers en kâlde snieïge winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 26,7 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat –1,7 °C. Rekôrtemperatueren wiene 41 °C op 24 july 1934 en –32 °C op 17 jannewaris 1982 en 4 febrewaris 1996. Milwaukee kriget jiers trochinoar 882,9 mm delslach, mei dêrûnder oer it hiele winterhealjier ferdield 126,7 sm snie.
Laura Resnick
Laura Resnick (Chicago (Illinois), 17 augustus 1962), is in Amerikaansk skriuwster, publisiste, kollumniste en essayiste fan Joadsk komôf. Op it mêd fan fiksje leit hja har benammen ta op it skriuwen fan fantasyromans, al hat se ek ferskate koarte ferhalen op har namme stean dy't ta it science fiction-sjenre hearre. Foarhinne skreau se ek romantyske fiksje ûnder it pseudonym Laura Leone.
Jonkheid en oplieding
Laura Resnick waard yn 1962 berne yn Chicago, yn 'e steat Illinois, as de dochter fan 'e Amerikaanske science fiction-skriuwer Mike Resnick. Doe't se in jier as trettjin, fjirtjin wie, ferfear se mei har âlden nei Cincinnati, yn Ohio, dêr't se fierder opgroeide. In bekend sitaat fan 'e njoggentjinde-iuwske Amerikaanske skriuwer Mark Twain is dat yn Cincinnati alles tsien jier letter bard, en neffens har eigen webside leit Resnick har ûnfermogen om har oan deadlines te hâlden nei alle gedachten dêroan.
Resnick studearre cum laude ôf yn talen en taalkunde oan 'e Universiteit fan Georgetown, yn Washington, D.C., en sprekt floeiend Frânsk en Italjaansk. Nei har stúdzjetiid libbe se ferskate jierren yn 'e Britske haadstêd Londen, dêr't se in aktearoplieding folge oan 'e Webber Douglas Academy of Dramatic Art en ferskate bybaantsjes hie (wêrfan ien dêr't se in geheimhâldingsferklearring foar tekenje moast ûnder de British Secrets Act). Fierders wurke se ek yn Israel, as frijwillichster yn in kibbûts, en ferbleau se yn Itaalje, dêr't se Ingelske les joech.
Skriuwkarriêre
Om't se oan har heit fan deunby sjoen hie wat in freeslik libben oft immen hat dy't in karriêre as skriuwer neistribbet, wie Resnick fan jongs ôf oan wisberet om nea yn har heite fuotleasten te trêdzjen. Mar op 'e iene of oare manear wist se dat ûnthjit oan harsels net fol te hâlden, en tsjin 'e ein fan 'e tachtiger jierren begûn se sels te skriuwen. Yn 't earstoan publisearre se fral romantyske fiksje ûnder it pseudonym Laura Leone, te begjinnen mei de roman One Sultry Summer, dy't publisearre waard yn 1989. Fanôf 1991 sette se ek útein mei it skriuwen fan koarte ferhalen dy't ta de sjenres fan fantasy en science fiction hearden. Yn 1993 wûn se foar it ferhaal No Room for the Unicorn de John W. Campbell Award for Best New Writer. Dêropta hat se ek trijeris de Romantic Times Reviewers' Choice Award fan it tydskrift de Romantic Times wûn, en hat se nominearre west foar in RITA Award.
Fan 2003 oant 2010 wie Resnick grutdiels besteld mei oare dingen, al skreau se noch in grut tal koarte ferhalen, in bondel kollumns en essay's dy't se yn 2007 publisearre ûnder de titel Rejection, Romance, and Royalties: The Wacky World of a Working Writer, en de roman The Purifying Fire, dy't basearre is op it Magic: The Gathering-spul. Yn 2005 ferskynde by útjouwerij Luna Books fierders Disappearing Nightly, in roman fan it urban fantasy-subsjenre, wêryn't de lêzer foar it earst yn 'e kunde kaam mei Esther Diamond, in oertsjûgjend út 'e ferve kommende jonge Newyorkske aktrise fan Joadsk komôf, dy't likefolle mei harsels dwaande is as mei de paranormale aventoeren dêr't se by fersin yn fersyld rekket.
Disappearing Nightly waard yn 2012 werútjûn troch DAW Books, en tsjin dy tiid wie it it earste diel wurden fan in populêre searje oer Esther Diamond, wêryn't de skriuwster op humoristyske en lichtfuottige wize net allinne it fantasysjenre en it libben fan in aktrise ûnder de lûp nimt, mar teffens de draak stekt mei withoefolle aspekten fan it libben yn in metropoal as New York, wylst se yn 'e ferhalen dochs in beskate spanning wit yn te bouwen. Sa nimt de ûnwillige heldinne it yn it earste diel op tsjin in sljochtsinnige tsjoenderslearling dy't mei de ûntfiering fan aktrises besiket om in demon safier te krijen dat dy him de macht jout om 'e wrâld te oerhearskjen. Yn diel 2, Doppelgangster (2010), wurket Esther tusken har aktearwurk troch as servearster yn in restaurant yn Little Italy, dêr't foar har eagen in lid fan 'e mafia op ûnferklearbere wize út 'e ljochten holpen wurdt. Dêrnei nimt se it û.m. noch op tsjin boasaardige bedriuwers fan voodoo (yn Unsympathetic Magic) en tsjin in bloedtoarstige fampier (yn Vamparazzi). Yn novimber 2014 kaam Abracadaver út, dat it sânde diel fan 'e rige wie. Resnick is fan doel om teminsten noch trije oare Esther Diamond-boeken te skriuwen.
Oare aktiviteiten
Njonken har karriêre as fiksjeskriuwster wie Resnick fan jannewaris 2000 oant septimber 2003 ek aktyf as kollumniste, mei eltse moanne in opiny-artikel yn it blêd Nink, it tydskrift fan 'e ynternasjonale beropsauteursferiening Novelists, Inc., dêr't se yn 2007 en 2008 foarsitter fan wie. Fierders hie se fan 2001 oant 2003 ek ien kear yn it fearnsjier in kollumn yn it SFWA Bulletin, it orgaan fan 'e Science Fiction & Fantasy Writers of America, en fan 2009 ôf hat se fannijs in kollumn yn Nink, ûnder de titel The Mad Scribbler ("De Healwize Kwattelder"). Ek is hja de auteur fan it non-fiksjeboek A Blonde in Africa, in ferslach fan har acht moannen duorjende reis troch Afrika. Boppedat wurket se noch altyd oan har masterstitel yn 'e sjoernalistyk, wêrfoar't se yn 2006 staazje rûn by in parse-agintskip yn Jeruzalim.