cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Star Trek: Into Darkness
Plot
Nei't er de brêge fan 'e USS Vengeance ferovere hat, stelt Khan op brute wize Kirk, Scott en Carol Marcus bûten gefjocht, wêrnei't er admiraal Marcus fermoardet troch de holle fan 'e man tusken syn hannen fyn te drukken. As er op dy wize wraak nommen hat, nimt Khan kontakt op mei de Enterprise en easket dat alle 72 torpedo's oan him oerdroegen wurde sille troch se oan board fan 'e Vengeance te strieljen. Spock easket yn ruil dêrfoar dat Khan Kirk-en-dy nei de Enterprise strielje sil, wat Khan wol dwaan wol, om't, sa seit er tsjin Kirk, in kaptein altyd ûndergean moat mei syn eigen skip. Fuort nei't Kirk, Scott en Carol Marcus op 'e Enterprise oankommen binne, iepenet Khan it fjoer op dat skip, wat fierdere slimme skea ta gefolch hat, wêrby't alle fermogen útfalt. Ear't it skip lykwols folslein ferneatige wurde kin, geane de 72 torpedo's oan board fan 'e Vengeance ôf, dy't Spock aktivearje litten hie foar't er se oerstriele. Khan is derfan oertsjûge dat mei de torpedo's syn bemanning ûntploft is, mar dokter McCoy bewissiget Kirk derfan dat de capsules mei de beferzen supersoldaten foar it oerstrieljen út 'e torpedo's ferwidere binne.
Sawol de Enterprise as de Vengeance hawwe no sokke swiere skea oprûn, dat se fongen wurde troch de swiertekrêft fan 'e Ierde, dy't harren omleech lûkt nei it planeetoerflak. Om delstoarten fan syn skip foar te kommen, offeret Kirk himsels op en giet yn 'e masinekeamer fan 'e Enterprise de romte mei de bôgekearn yn om dy op 'e nij út te lynjen. Dêrtroch kriget it romteskip wer wat fermogen en kin it ûntsnappe oan 'e Ierdske swiertekrêft, mar Kirk sels rint slimme besmetting mei radio-aktive strieling op en ferstjert. Khan lit de Vengeance delstoarte op San Francisco yn in besykjen om it haadkertier fan 'e Stjerrefloat te ferneatigjen. Hy ûntsnapt oan it wrak fan it skip en Spock lit him út 'e Enterprise delstriele en set geandefoets de efterfolging yn. Underwilens ûntdekt McCoy dat in deade tribble, wêrby't er earder by wize fan eksperimint Khan syn bloed ynspuite hie, wer ta libben kommen is. Hy beseft dat Khan syn bloed miskien ek Kirk noch helpe kin en lit ien fan 'e kryonologyske kapsules leechmeitsje om Kirk salang yn te friezen. Uhura lit har nei it Ierdoerflak strielje en tegearre mei Spock wit se Khan oermânsk te wurden. Dy syn bloed bringt Kirk neitiid yndie wer ta libben, al duorret it mear as in wike ear't McCoy him út koma doar te heljen. Khan is tsjin dy tiid wer ynferzen yn in kryonologyske kapsule, mei de bedoeling om him foarearst net wer by te bringen.
In jier letter hâldt Kirk in taspraak by de seremoanje ta gelegenheid fan it wer yn gebrûk nimmen fan 'e folslein reparearre USS Enterprise. De kapsules fan Khan-en-dy binne op in feilich plak opslein, dêr't se goed yn 'e rekken holden wurde. Nei de seremoanje set de USS Enterprise ôf op in fiifjierrige ferkenningsmisje troch de Molkewei.
Produksje
Star Trek: Into Darkness waard regissearre troch J.J. Abrams, dy't ek de regisseur wie fan 'e foargeande film Star Trek (2009). Hy gie út fan in senario fan Roberto Orci, Alex Kurtzman en Damon Lindelof, dat basearre op 'e tillefyzjesearje Star Trek: The Original Series, út 'e 1960-er jierren, fan tillefyzjeprodusint Gene Roddenberry. It befette lykwols ek dúdlike ferwizings nei de film Star Trek II: The Wrath of Khan, út 1982. As produsinten wiene Abrams, Bryan Burk, Lindelof, Kurtzman en Orci by it projekt belutsen foar de filmstudio's Skydance Media, Bad Robot Productions en K/O Paper Products. Foar de film wie in budget beskikber fan $185 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Dan Mindel, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Michael Giacchino.
Casting
De haadrollen waarden allegear spile troch deselde akteurs dy't se fjouwer jier earder ek spile hiene yn 'e film Star Trek. Ek Leonard Nimoy, dy't de rol fan Spock fertolke hie yn 'e oarspronklike searje en dy't yn 'e film Star Trek in âldere, troch tiidreizgjen út 'e takomst weromkommen Spock spile, wie wer fan 'e partij, hoewol't syn bydrage diskear frij beheind wie. Star Trek: Into Darkness foarme de lêste kear dat Nimoy yn 'e hûd fan Spock krûpe soe foar syn ferstjerren yn 2015.
Opnamen
De opnamen foar Star Trek: Into Darkness setten op 12 jannewaris 2012 útein en duorren oant yn maaie fan dat jier. Der waard benammen filme yn 'e Paramount Studios yn Hollywood en op ferskate plakken yn en om Los Angeles. Oare opnamelokaasjes wiene it Lawrence Livermore National Laboratory yn Livermore (Kalifornje), de Sony Pictures Studios yn Culver City (Kalifornje), de Kristallen Katedraal yn Garden Grove (Kalifornje) en de Greystone Mansion yn Beverly Hills. Inkele shots waarden opnommen op Iislân.
Taalkundige Marc Okrand, de betinker fan 'e Klingon-taal, skreau it petear dat Uhura mei de Klingon-ofsier hie en coachte Zoe Saldana, dy't Uhura spile, en Sean Blakemore (de Klingon-ofsier) op 'e filmset by it beheljen fan 'e krekte útspraak. Nei't de filmeditors yn 'e sêne omknipt hiene, wie de dialooch lykwols net mear koherint, sadat it troch deselde akteurs yn 'e postproduksje neisyngronisearre wurde moast.
Distribúsje
De distribúsje fan Star Trek: Into Darkness waard fersoarge troch Paramount Pictures. De film gie op 23 april 2013 yn it Australyske Sydney yn premiêre, wêrnei't er op 17 maaie iepene yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde op 14 maaie 2013 by platemaatskippij Varèse Sarabande. Op 20 augustus 2013 kaam Star Trek: Into Darkness beskikber as digitale download en op 2 septimber fan dat jier waard de film útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Star Trek: Into Darkness oer it algemien positive resinsjes. In ôfwikende miening wie A.O. Scott fan The New York Times tagedien, dy't de film "ûnynspirearre breaskriuwerswurk" neamde en opmurk dat "it gauris foarkommende gebrûk fan in blauwe lins dizze film hielendal neat tichter by in persoanlik statement [fan 'e regisseur] bringt."
In oare lytse opskuor ûntstie om 'e sêne hinne, wêryn't aktrise Alice Eve yn har ûnderguod te sjen is. Hoewol't dêr hielendal gjin neakenens oan te pas kaam en it foarfal in dúdlike funksje yn it ferhaal hat, soe it neffens guon útdragers fan kekenens "folslein ûnnedich" en "net te rjochtfeardigjen" west hawwe. Dyselden wiene blykber sa ynfloedryk, dat senarioskriuwer Damon Lindelof neitiid op Twitter syn ûntskuldigings oanbea.
Erlkönig (personaazje)
De Erlkönig (útspr.: ['ɛrlkø:niɡ], likernôch: " erl -keu-nyk") is de oantsjutting dy't yn 'e Dútsktalige Romantyk brûkt waard foar it mytysk wêzen dat wol omskreaun waard as de kening fan 'e ierdgeasten. "Erlkönig" betsjut letterlik "elzekening" of "kening fan 'e elzen". It wurdt oer it algemien oannommen dat de beneaming in ferbastering is fan it Deenske ellekonge, in figuer út 'e Deenske folkloare. Ellekonge is in dialektyske foarm fan elverkonge, dat "elvekening" of "kening fan 'e elven" betsjut. De oantsjutting Erlkönig waard foar it earst brûkt yn 1778 troch Johann Gottfried Herder yn syn ballade Erlkönigs Tochter, en waard ferneamd makke troch it gedicht Erlkönig fan Johann Wolfgang von Goethe, út 1782, dat troch û.o. de komponist Franz Schubert op muzyk set is. Yn oare talen wurdt it Dútske Erlkönig faak mar heal oerset, lykas yn it Ingelsk as Erlking.
Star Trek: Into Darkness
Opbringst
Star Trek: Into Darkness brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $228,8 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $238,7 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $467,4 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $185 miljoen betsjut dat in winst fan $282,4 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie Star Trek: Into Darkness de op trettjin nei meast opbringende film út 2013 en de meast opbringende Star Trek-film ea. Neffens it blêd Deadline Hollywood soe de skjinne winst lykwols 'mar' $29,9 miljoen bedroegen hawwe.
Erlkönig (personaazje)
Oarsprong
Neffens folklorist Jacob Grimm soe de oantsjutting Erlkönig weromgean op it Deenske wurd ellekonge, dy't ferwiist nei in figuer út 'e Deenske folkloare, de kening fan 'e elven. Ellekonge is in dialektyske foarm fan it wurd elverkonge, wat persiis dy betsjutting hat. De ellekonge is benammen yndirekt bekend, fia it personaazje fan ellekongens datter, "de dochter fan 'e elvekening", dy't ferantwurdlik wêze soe foar it ferlieden en bestrûpen fan minsken (benammen manlju), mei as bedoeling om har begear, jaloerskens of langst nei wraak te befredigjen.
In oare teory (dy't net folle oanhing hat) is dat de term Erlkönig net fan ellekonge komt, mar fan Herla, de namme fan in figuer út 'e Midsiuwske folkloare fan Ingelân, waans namme letter yn it Frânsk ferbastere waard ta Herlequin of Hellequin. Fan oarsprong soe dat de lieder fan 'e Wylde Jacht west hawwe, dy't yn it Frânsk bekend stiet as maisnie Hellequin ("de hofhâlding fan Hellequin"); dêrmei soe dit wêzen synonym wêze mei de Germaanske god Weda, dy't troch de âlde Germanen as de lieder fan 'e Wylde Jacht beskôge waard. Yn 'e Midsiuwen soe de lieder fan 'e Wylde Jacht ûnder ynfloed fan it kristendom en de oanboazjende ûnkunde op it mêd fan it Germaanske heidendom omfoarme wêze ta in algemien soarte 'duvel'. (Itselde personaazje wie trouwens yn 'e sechstjinde iuw ek de oarsprong fan 'e harlekyn, in type komysk tsjinstfeint yn toanielstikken.)
Herla is yn it tolfde-iuwske De Nugis Curialium, fan Walter Map, in kening fan 'e Keltyske Brittanjers dy't troch omstannichheden trije iuwen trochbringt yn 'e wrâld fan 'e elven en dêrtroch de Angelsaksyske kolonisaasje fan Brittanje mist en pas weromkeart as syn lân net mear bestiet. De oarsprong fan 'e namme 'Herla' is it Oergermaanske erilaz, dat yn it Aldsaksysk ta erl waard en yn it moderne Ingelsk ta earl ("greve").
Ferskate oare suggestjes oer de oarsprong fan Erlkönig binne dien. Sa wurdt wol tocht oan Herrequin, in njoggende-iuwske greve fan Bastenaken dy't sa kweadaardich wie, dat it sprekwurdlik wurden is. En yn 1836 oppenearre Karl Halling dat der mooglik in ferbân bestie tusken de Erlkönig en de Altayske god fan 'e dea Erlik Chan.
Erlkönigs Tochter
Johann Gottfried Herder yntrodusearre de Erlkönig yn 'e Dútsktalige literatuer yn Erlkönigs Tochter ("De Dochter fan 'e Erlkönig"), in ballade dy't yn 1778 publisearre waard yn 'e bondel Stimmen der Völker in Liedern. Herders syn wurk wie basearre op 'e Deenske folksballade Hr. Oluf Han Rider ("Hear Oluf Hy Riidt"), dy't yn 1739 ôfprinte waard yn 'e bondel Danske Kæmpeviser. Herder gie dêrby út fan in frije fertaling, wêrby't er it Deenske elvermø ("elvefaam") oersette as "de dochter fan 'e Erlkönig". It dialektyske Deenske ellekonge waard troch him nei alle gedachten misbegrepen as "elzekening", mei't in elzebeam yn it Deensk ek in elletræ is. Sadwaande makke er dêr yn it Dútsk Erlkönig ("elzekening") fan. Hoewol't men der oer it algemien tinkt dat Herder in flater makke, is ek wol suggerearre dat er ellekonge mei opsetsin ferkeard oersette om't er de boasaardige geast út it oarspronklike ferhaal de assosjaasje mei in wâld jaan woe.
It ferhaal giet oer in man fan kwizekwânsje, hear Oluf, dy't ûnderweis nei syn brulloft ûnder de betsjoening rekket fan 'e muzyk fan 'e elven. In elvefaam (yn Herder syn ferzje de dochter fan 'e Erlkönig) ferskynt oan him en nûget him út om mei har te dûnsjen. Hy stegeret har lykwols ôf en allyksa har oanbod fan presinten en goud. Dêrop ûntstekt hja yn grime, jout him in terwinkel en stjoert him fuort. Deadsbleek riidt Oluf fierder. De oare moarns, de dei fan syn brulloft, treft syn breid him dea oan ûnder syn skarlekkene mantel.
Der Erlkönig
Hoewol't Johann Wolfgang von Goethe him dúdlik troch de ballade fan Herder ynspirearje liet, wykt syn gedicht Erlkönig, út 1782, dêr dochs sterk fan ôf. Yn it ferhaal fan it gedicht is de antagonist net de dochter fan 'e Erlkönig, mar de Erlkönig sels. Dy makket gjin folwoeksenen fan it tsjinstelde geslacht ta proai, mar sit efter bern oan, hoewol't syn motiven dêrfoar nea dúdlik útlein wurde. Utsoarte is de Erlkönig fan Goethe folle mear besibbe oan 'e Germaanske foarstelling fan elven en walkueren: in wêzen mei macht oer libben en dea ynstee fan in ienfâldige boppenatuerlike geast.
Dom fan Schwerin
De Dom fan Schwerin is in oan Marije en de evangelist Jehannes wijde tsjerke yn it Dútske Schwerin. De dom is de biskopstsjerke fan de protestânsk-luterske tsjerke fan it luterske bisdom Mecklenburg en foarmet ien fan de wichtige monuminten fan de bakstiengoatyk.
Skiednis
Nei't Hindrik de Liuw yn it ramt fan in krústocht tsjin de Slavyske Wenden it lân fan de Obotriten ferovere, fêstige hy op 'e nij in bisdom op de Mecklenburg, dy't sûnt de grutte opstân fan de Wenden in iuw earder ferlitten wie. De earste biskop fan it weroprjochte bisdom wie Berno. Mecklenburg lei wat yn in efterôfhoeke en dêrom liet Berno it bisdom nei it yn 1160 as Dútske stêd nij stifte Schwerin ferpleatse.
De hjoeddeiske goatyske tsjerke ferfong in romaanske dom nei't greve Hindrik fan Schwerin yn 1222 fan in krústocht in yn jaspis ynsletten drip bloed fan Kristus mei naam. Sa waard de tsjerke in wichtich beafeartsplak en al gau wie de tsjerke te lyts foar it tal pylgers. Dizze pylders en harren rike jeften, mar ek it stribjen fan de biskop om meunsterje te kinnen mei oare stêden, droegen by ta it beslút in folslein nije tsjerke te bouwen. Dy waard yn 1248 ynwijd.
Om 1270 hinne waard in begjin makke mei de bou fan in nij koer mei kapellenkrâns. Oant it ein fan de 14e iuw moat it dwersskip en it skip fan de tsjerke ree kommen wêze. Mei de ynbou fan nije ramen yn it skip en it oanbringen fan in ferwulft yn 1416 wie de tsjerke foltôge.
De bou fan de toer folge yn de jierren 1889-1893 yn neogoatyske styl. De toer hat in hichte fan 117,5 meter
Kleastergong
Oan it noarden fan de tsjerke grinzget de ek midsiuwske mar jongere kleastergong. De oanbou tsjinne net de muontsen, mar de domhearen, dy't hjir harren wenromten en bestjoerskeamers hiene. Twa portalen yn it koer fan de tsjerke ferbine de kleastergong mei de tsjerke. De kleastergong is yn de neogoatyske tiid faak ferboud en bleau net yn de oarspronklike steat. Troch in brân yn de 19e iuw binne benammen de boppeferdjipping en it dak neitiid oars opboud. Yn de noardlike fleugel bleau de midsiuwske kleastergong it bêste bewarre.
Ynterieur
Fan it midsiuwske ynterieur binne allinnich it krúsalter fan 1495 en it doopfont út ± 1400 bewarre bleaun. It eardere doksaal waard yn 1585 ôfbrutsen. Dêrmei gyng ek it triomfkrús en in oerwurk ferlern. Ek it koerstuolte bleau net bewarre. Fan de wol 42 sydalters dy't de tsjerke yn de lette midsiuwen ryk wie bleau neat oer. Al tidens de reformaasje waard it rike ynterieur fan de Hillich Bloedkapel ferwoastge. Njonken de reformaasje soarge ek in renovaasje yn 1815 foar it ferlies fan it âlde roomske ynterieur.
Yn de ôfsluting fan it heechkoer stiet it neogoatyske krusigingsalter. It ûntwerp fan Hermann Willebrand waard yn 1845 ynwijd. It skilderij is fan Gaston Lenthe. It hjoeddeiske triomfkrús datearret fan 1420 en komt oarspronklik út de Marienkirche fan Wismar, dy't yn de DDR-tiid opblaasd waard. Nei in restauraasje yn 1990 krige it triomfkrús in plak yn de domtsjerke. Sûnt 2002 binne ek de beide byhearrende bylden fan de tsjerkepatroanen Marije en Johannes restaurearre.
Yn de dom binne tal fan epitafen foar de Meckelnburger hartogen en harren sibben te sjen. It epitaaf foar hertogin Helena ûntstie yn 1525-1527 yn it atelier fan Peter Vischer de Aldere út Neurenberch. It grêfmonumint fan hartoch Christoph yn de noardlike kapel fan de omgong om it heechkoer is in wurk fan de Flaamske byldhouwer Robert Coppens út 1594-1596. De hartoch wurdt mei syn Sweedske frou Elisabeth knibbeljend útbylde. Syn frou sels gyng nei de dea fan de hartoch werom nei Sweden en waard dêr te rêste lein. In oar keunstwurk is de grêftombe fan hartoch Paul Friedrich fan Mecklenburg en syn frou Alexandrine yn de Hillich Bloedkapel.
Fresko's fan âldtestamintyske foarstellings binne te finen yn it ferwulft fan de Marije-Himelfeartkapel yn it noardlik dwersskip. Yn it súdlike dwersskip is in fresko fan Sint-Kristoffel te sjen. Goed bewarre resten fan hilligen bleaune oan de eastlike koerpylders bewarre. De best bewarre muorreskilderingen binne dy oan de triomfbôge: twa ingels drage hjir in holle op in skaal, mooglik de holle fan Jehannes de Doper.
Oargel
It oargel yn de dom waard troch Friedrich Ladegast út Weißenfels boud en yn 1871 yn gebrûk nommen. It oargel hat 84 klinkende registers op fjouwer manualen en is it grutst bewarre ynstrumint fan dizze oargelbouwer. Yn 1988 waard in restauraasje troch Alexander Schuke Potsdam Orgelbau foltôge.
Fantasij
Fantasij (fan it Frânske fantaisie), ek fantasije, fantasy, ferbylding, ferbyldingskrêft, foarstelling, foarstellingsfermogen, ynbylding of ynbyldingsfermogen, is it minsklik mentaal fermogen om bylden, ideeën en/of gefoelens op te roppen sûnder dat men dy sintúchlik waarnimt. Sa kin men jin ynlibje yn sitewaasjes of foarfallen dy't men net sels belibbe hat of entiteiten betinke dy't net besteane of wêrfan't it bestean net bewiisd wurde kin. Ek kin de fantasij brûkt wurde om oantinkens út it ferline te feroarjen troch der dingen by te betinken dy't net wier bard binne of der krekt wol wier barde foarfallen by wei te tinken. In troch fantasij ûntstiene foarstelling wurdt ek in fantasij(e) of in fantasy neamd.
De fantasij kin prikele, d.w.s. bewust of ûnbewust ynspirearre wurde, troch bygelyks wat men yn boeken, kranten of tydskriften lêst, wat men op 'e radio heart, wat men yn films, op 'e tillefyzje of op it ynternet sjocht of wat men belibbet yn it deistich bestean. Fantasij kin ek wjerspegele wurde yn dreamen. As men djip wei is yn in fantasij, sprekt men wol fan in deidream. In bysûnder soarte fantasij is in seksuele fantasij, wêryn't men jin in seksuele of seksueel tinte sitewaasje foarstelt.
Psychologysk sjoen is de ûngrypbere fantasij in kognityf proses dat de minske romte jout om it libben te ynterpretearjen en op 'e siik te gean nei nije foarmen fan tinken en beoardieljen. De fantasij stiet sa oan 'e basis fan it ûntwikkeljen fan nije en ynnovative ideeën en spilet in wichtige rol yn it learfermogen fan 'e minske. It jout him de kâns om âlde kennis fierder út te wurkjen troch him foar te stellen wat er de barre soe as er der eat oan tafoege of fan ôfhelle. Fantasij kin lykwols ek in negative wurking hawwe, mei't it ek de kearn foarmet fan psychyske oandwanings as paronoia. Foar sûne minksen jout de fantasij lykwols fral de oanset ta positive dingen lykas kreätiviteit, relativearringsfermogen en it nimmen fan inisjativen.
Marica Hase
Marica Hase, echte namme: 長谷真理香, Hase Marika (yn it Japansk stiet de efternamme foaroan) (Tokio, 29 oktober 1984), is in Japansk glamourmodel, neakenmodel, fetysjmodel, pornografysk aktrise en mainstream-aktrise, dy't ek wol koartwei bekendstiet as Marika (まりか of 茉莉香). Hja hat yn it ferline ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Marianne en Hasemari.
Libben en karriêre
Marica Hase is hikke en tein yn 'e Japanske haadstêd Tokio, en sette yn 2007 útein mei in karriêre as gravueremodel, in spesifyk soarte fan Japansk glamourmodel. Yn 2008 publisearre se in fotoboek mei neakenfoto's fan harsels. Yn desimber 2009, doe't se 25 jier wie, makke se har debút yn 'e pornografyske film Actual Gravure Idol x AV Debut, foar de studio Soft on Demand (SOD). Nei't se dêr ferskate dvd's útbrocht hie, stapte Hase oer nei it EROTICA-label. Yn totaal spile se yn sa'n 200 Japanske pornofilms, al binne dêrby sammel-dvd's en werútbrochte ferzjes meiteld.
Ein maart 2012 kundige Hase oan dat se fan doel wie om oersee te gean. It is tige seldsum dat Japanske pornoaktrises yn it bûtenlân wurkje, sawol fanwegen de taalbarriêre as om't der suver gjin konneksjes besteane tusken pornoyndustry yn Japan en dy yn 'e rest fan 'e wrâld. Likegoed ferfear Hase letter dat jier nei Los Angeles, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Dêr makke se in goede start doe't se yn jannewaris 2013 as Pet of the Month yn it ferneamde neakenblêd Penthouse stie. Hoewol't se yn Japan noch altyd ûnder de namme "Marika" wurket, besleat se om foar har wurk yn Amearika de stavering te feringelskjen ta "Marica". Har namme wurdt lykwols noch gauris ferhaspele ta Marica Haze, Mirika en sels Marica Maze, en dêr hat hja op har blôch har beklach oer dien.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat Hase ûnderwilens bûten Japan yn mear as 50 pornofilms spile, foar it meastepart foar sokke foaroansteande studio's as Evil Angel, Jules Jordan Video, Elegant Angel, West Coast Productions, Digital Sin en Adam & Eve. Ek hat se wurke foar guon Jeropeeske studio's, lykas de Italjaanske Mario Salieri Entertainment Group. Fierders hat Hase ek aktyf west foar pornosites as Brazzers, Kink.com en Mofos.
Yn har heitelân Japan is Hase fierders ek wurksum as mainstream-aktrise. Sa hie se de haadrol yn 'e horrorfilm Daredemo Yokata (All Night Long), út 2009, fan regisseur Katsuya Marsumura.
Abdij fan Corvey
thumb|right|200px|Abdij fan Corvey: westkant thumb|right|200px|Abdij fan Corvey no
De Keizerlike abdij fan Corvey (Dútsk: Stift Corvey as Fürstabtei Corvey) wie in Benediktynsk kleaster oan de rivier de Weser, twa km noardeastlik fan Höxter, no yn Noardryn-Westfalen, Dútslân. It kleaster waard stifte yn 815 as Corbeia nova en yn 822 op 'en nij boud op it plak fan no. It westwurk (Westwerk, dat is de westgevel) is it âldste diel fan it gebou dat no noch stiet; it datearret fan 885.
Iere skiednis
It kleaster waard yn 815 troch de Abdij fan Corbie yn Pikardje stifte ûnder de Latynske namme Corbeia Nova (Nij-Corbie) by de rivier de Weser. It kleaster waard yn 822 fannijs oprjochte troch de bruorren Adalardus, abt fan Corbie, en Wala fan Corbie ûnder beskerming fan keizer Loadewyk de Fromme, de soan fan Karel de Grutte. Adalardus en Wala wiene neven fan Karel de Grutte en Adalardus wie riejouwer oan it hof fan Karel de Grutte. De abdijgebouwen waarden yn 823 yn gebrûk naam. Adalardus rjochte in tal lânboukoloanjes op en lânbouwers út Flaanderen kamen de muontsen helpen de lân oan te meitsjen. Adalardus waard abt fan beide abdijen. Dy taak frege in soad fan syn lea. Hy waard siik op 23 desimber 826 en ferstoar op 2 jannewaris 827. Adalardus waard begroeven ûnder de toer fan de kleastertsjerke. Syn broer Wala folge him as abt op.
Yn de njoggende en tsiende iuw waard de Abdij fan Corvey in mulpunt fan kultuer yn Noard-Jeropa. Yn dy tiid skreau Widukind fan Corvey syn Sakseskiednis, it Res gestae saxonicae. Yn de biblioteek fan it kleaster wiene de earste fiif boeken fan de Annales fan Tasitus. Ut Corvey kaam in tal sindelingen dy't warber wiene yn Noard-Jeropa. De wichtichste fan harren wie Ansgar, de "apostel fan Skandinaavje". In wichtige boarne foar de skiednis fan de Midsiuwen wiene de Annalen fan Corvey (Annales Corbejenses). Mei de bou fan de út trije skippen besteande basilyk waard yn 830 úteinset en yn 844 wijd. Ut dy tiid komme ek de kelders fan it westwurk. De fresko's út de njoggende iuw dêre stelle bylden foar út de iere Aldheid fan de Odyssee. De tuorren oan de westkant waarden tusken 873 en 885 boud en binne de âldste noch hieltyd besteande midsiuwske gebouwen yn Westfalen. Under abt Wibald fan Stablo (Stavelot) (1146-1158) waard it westwurk útwreide ta de hjoeddeiske foarm en krige it kleaster de ryksfrijheid (Reichsunmittelbarkeit). Hy slagge der yn en foarmje in lyts gebiet fan 5 km², dy't ek ryksfrij wie en grinzge oan it prinsbisdom Paderborn, dêr't it geastlik ek by hearde.
By it kleaster hearre ek de resten fan de stêd Corvey. De stêd waard troch de abten as tsjinhinger fan it neiere Höxter stifte. De stêd waard yn 1267 ferwoastge nei in oanfal fan de biskop fan Paderborn en de boargers fan Höxter. De lêste resten waarden yn de sechtjinde iuw ferlitten. Yn de omkriten fan it kleaster is ek de ruïne fan de proasdy tom Roden. De Abdij hie ek besittings yn Fryske gebieten lykas Reiderlân yn de Ommelannen.
Bibleteek
De ferneamde abdijbibleteek is der al lang net mear. Dochs de prinslike bibleteek, in aristokratyske famyljebibleteek, dy't út sa'n 67.000 boeken bestiet en om 1834 hinne ôfsletten, is noch hieltyd yn it paleis. Yn de samling is ek in hoemannichte Ingelske romans. Ek is der it grêf fan de dichter August Heinrich Hoffmann von Fallersleben, dy't as bibliotekaris de Fürstliche Bibliothek Corvey fan de hartoggen fan Ratibor en de foarsten fan Corvey mei sa'n 74.000 boeken útwreide.
Wrâlderfgoed
De Abdij kaam op de UNESCO-Wrâlderfgoedlist te stean yn juny 2014. Allinne it westwurk is lykwols oerbleaun fan it oarspronklike Karolingyske bouwurk.
Friezebrêge
De Friezebrêge (Dútsk: Friesenbrücke) is in spoarbrêge by Weener oer de Iems. De brêge leit yn de spoarferbining tusken Nijeskâns en Lier (stêd), en dêrmei yn de ferbining tusken Grins en Hamboarch.
Iems
thumb|De brêge nei de oanfarring troch de Emsmoon De brêge is 4m heech, wat genôch is foar moterboatsjes en frachtskippen mei fracht. Foar oare gefallen moast de brêge iepene wurde, op tiden dat gjin treinferkear ferwachte waard. By elkoar passeare sa sa'n tsientûzen skippen it ier de iepen of sletten brêge. De Meyerwerf yn Papenburch hat lykwols hieltiid gruttere skippen boud, dy net mear troch de iepening fan de flapbrêge kinne. Der is lykwols spesjaal in oerspanning fan de fêste brêge mei skroeven fêstsetten yn stee fan mei nagels, dat dat segmint fuorthelle wurde kin. Sa is de brêge noch persys pas foar de boude skippen sa't dy yn Papenburch boud wurde.
Op 3 desimber 2015 kaam de kustfarder Emsmoon op 'e reis fan Papenburch ôf nei de brêge. De brêge wie ticht, en it skip lei sa heech yn it wetter dat de boech boppe it spoardek útkaam. Dochs fear it skip troch de brêge oant de flap kapot wie en gâns de brêge in pear meter opskood wie.
Ferskaat
De brêge hie ek in fuotpaad. Dêrmei koenen de ynwenners fan east fan de Iems, de gemeente Westoverledingen, oerstekke nei Weener. It paad waard ek brûkt troch fytsers, út de omkriten en op lange-ôfstânrûtes beide, Der stie de lêste jierren al in boardsje dat de brêge ferbean wie foar fytsers, mar mei in kuier fan 350 meter wie de fyts al mei te nimmen. Lange-ôfstânrûtes kinne fansels ferlein wurde nei in brêge by Papenboarch, mar de lokale ferbining is ferdwûn.
Trekker (lânboumasine)
thumb|right|250px|Massey Fergusson 6490 Dynashift In trekker, yntrodusearre yn 1901 is in ferfiermiddel dat spesjaal ûntwikkele is foar gebrûk yn de lânbou, mar no oeral foar brûkt wurdt. It wurd 'tractor' (ôflaat fan it Latynske: trahere dat "lûke" betsjut) is in algemiene omskriuwing foar in reau dat eat lûke, triuwe of slepe kin wat gjin eigen oandriuwing hat.
Oer it generaal binne de eftertsjillen grutter as de foartsjillen. Dêrtroch kin in trekker better ride yn it fjild. Troch it brûken fan dûbellucht, ofwol 2 pear eftertsjillen, kin de tsjildruk minder wurde. Sadwaande krijt de trekker mear skrep en sakket/drukt er minder yn de grûn. Tsjintwurdich wurde faker ekstra brede bannen brûkt, oant sels in meter breed, om de druk te ferminderjen. Mear druk betsjut mear ynspoaring en fertichtsjen fan de grûnstruktuer of skea oan it gewaaks; dêrom wurdt dit safolle mooglik mijd.
Skiednis
Trekkers makken opgong oan de ein fan de 19e iuw. Sy waarden doe meast troch stoommasines oandreaun. Begjin 20e iuw waard oergien op ferbaarningsmotors; yn Europa meast op diselmotors en yn Noard-Amearika ek in protte op benzinemotors, dy't faak ek gaadlik wienen om op kerosine te riden. Kerosine hat lykwols in folle hegere ûnstekkingtemperatuer as benzine. Dêrom kinne ditsoarte motors, at de motor kâld is, allinne mar starte op benzine. At de motor waarm is kin oerskeakele wurde op petroalje (kerosine). By it útsetten fan de motor moat op 'e tiid oergien wêze op benzine, om letter wer mei in kâlde motor starte te kinnen.
Foarskriften
Der jilde ferskate regels foar de trekker as ferkearsdielnimmer. In trekker mei net bestjoerd wurde troch persoanen jonger as 16 jier en 16- of 17-jierrigen moatte in trekkerrydbewiis hawwe. Folwoeksenen (18+) dy't al in B-rydbewiis hawwe, hoege gjin apart trekkerrydbewiis te heljen.
Sheshegwaning Earste Naasje
Geografy
De Sheshegwaning Earste Naasje is sitewearre yn it Manitoulin Distrikt fan súdlik Ontario, en hat dêr in eigen reservaat, it Sheshegwaning Reservaat 20 (Ingelsk: Sheshegwaning 20 Reserve). Dat leit oan in ynham yn 'e noardkust fan Manitoulin, in eilân yn 'e Hueronmar, likernôch 112 km westlik fan Little Current, it grutste plak op it eilân.
It Sheshegwaning Reservaat, dat it hiele jier rûn tagonklik is oer in ferhurde wei, grinzget yn it noarden en suden oan it Unorganisearre Distrikt West-Manitoulin, yn it easten oan it Noarderkanaal en yn it westen oan it Zhiibaahaasing Reservaat 19A. It Sheshegwaning Reservaat beslacht in oerflak fan 5,8 km², en it haadplak is it doarp Sheshegwaning (foarhinne Silverwater), dêr't it haadkertier fan 'e Sheshegwaning Earste Naasje fêstige is.
Megan Vaughn
Megan Vaughn, echte namme: Sarah Lauren Gibson (San Diego, 7 febrewaris 1992), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk etnysk komôf, wa har artystenamme oft ek wol (mis)stavere wurdt as Meagan Vaughn. Neffens har offisjele opjefte is se 1.65 m, mei in gewicht fan 57 kg en kupmaat 34C.
Jeanne d'Arc
thumb|miniatuer Jeanne d'Arc thumb|Jeanne d'Arc ôfbylde yn in manuskript út 1505 thumb|Muorrekleed yn it [[Kastiel fan Chinon. Jeanne d'Arc werkent de kroanprins.]] thumb|Skilderij fan Jeanne d'Arc, [[Jules Bastien-Lepage, 1879]] thumb|Kaart fan Frankryk mei yn 't gleonread de gebieten yn Ingelske hannen
Megan Vaughn
Libben en karriêre
Megan Vaughn waard yn 1992 berne, en is hikke en tein yn it Súdkalifornyske San Diego. Nei't se de middelbere skoalle trochrûn hie, fûn se wurk op 'e saneamde "boeremerk" (farmer's market) fan San Diego, dêr't se avokado's ferkocht. Yn juny 2010, doe't se 18 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Neffens eigen sizzen barde dat fia de tsjinsten fan in manager dy't har finansjeel oplichte, en mei wa't se úteinlik dan ek har gearwurking beëinige. De man fette dat blykber net goed op en skynt sûnt allegeduerigen leagens oer Vaughn te fersprieden op it ynternet, lykas dat se eins prostituee wêze soe en dat se de hiele Kalifornyske pornoyndustry ynfektearre hawwe soe mei de seksueel oerdraachbere oandwaning herpes.
Jeanne d'Arc
Jeanne d'Arc (berne as: Jehanne Darc; Ingelsk: Joan of Arc; Domrémy, Loataringen,6 jannewaris? ± 1412 – Rouen, (Normandje), 30 maaie 1431 ) waard ek de Faam fan Orleans neamd, is in nasjonale heldinne fan Frankryk. Se waard yn 1909 sillich en yn 1920 hillich ferklearre troch de Roomsk-Katolike tsjerke.
Megan Vaughn
Libben en karriêre
Vaughn stoppe nei dy breuk mei har manager in hoartsje mei wurkjen, mar makke in comeback nei't se in kontrakt ôfsletten hie mei it renommearre managementburo ATM L.A. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat Vaughn fan 2010 ôf yn likernôch 40 pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Elegant Angel, Hustler Video, Black Ice, West Coast Productions, Evil Angel, Vivid Entertainment, Devil's Film, Pure Play Media en Jules Jordan Video. Ek hat se in protte wurke foar pornosites as BangBros.
Hûnen
De hûnen (Latynske namme: Canis) foarmje in skaai fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e rôfdieren (Carnivora), it ûnderskift fan 'e hûndieren (Caniformia), de famylje fan 'e hûneftigen (Canidae), de ûnderfamylje fan 'e echte hûneftigen (Caninae) en de tûke fan 'e echte hûnen (Canini). Dizze taksonomyske groep omfettet de hûnen, wolven, jakhalzen, prêrjewolven en in stikmannich oare, minder bekende bistesoarten.
Jeanne d'Arc
Biografy
150px|thumb|left|[[Hagiografysk portret fan Jeanne d'Arc. Boarne: Haggard, Andrew C P: France of Joan of Arc, New York, John Lane Company 1912 ]] Klaaid as in man, yn harnas, wist hja mei har frommens, selsbetrouwen en entûsjasme de demoralisearre Frânske troepen yn de stêd nij betrouwen te jaan. Op 8 maaie waarden de Ingelsken twongen it belis op te jaan. Dat súkses (in 17-jierrich famke ferslaat Ingelsen) spruts yn it hiele lân ta de ferbylding en die it Frânske selsbewustwêzen in soad goed, wêrnei't de dauphin him troch Jeanne oertsjûgje liet dat it tiid wie om him kroane te litten. Dan moast Reims wol ferovere wurde, de stêd dêr't tradisjoneel de kening kroane waard. Dat slagge de troch Jeanne late Frânsken sûnder folle ynspannings, en op 17 july waard de dauphin kroane ta kening Karel VII.
Letter kamen der gjin militêre súksessen mear. Karel VII wie tefreden mei it behelle resultaat en stelde net genôch middels beskikber foar mear feroverings. In oanfal op Parys mislearre, en by in útfal út it wol ferovere Compiègne waard Jeanne finzennomd troch de Boergonjers (1430). Dy ferkochten har oan de ein fan it jier oan de Ingelsken.
Hûnen
Taksonomy
Der libje hjoed oan 'e dei acht oant tsien ûnderskate soarten út it skaai fan 'e hûnen, ôfhinklik fan 'e fraach oft men de hûn (Canis lupus familiaris) en de dingo (Canis lupus dingo) as ûndersoarten fan 'e grize wolf (Canis lupus) beskôget of as selsstannige soarten. De measte saakkundigen hâlde it derop dat it ûndersoarten fan 'e grize wolf binne, en dy yndieling is dêrom hjirûnder folge. Yn 2015 die út DNA-ûndersyk bliken dat de Afrikaanske goudwolf (Canis lupaster), dy't oant doe ta as in fariant fan 'e goudjakhals (Canis aureus) beskôge wie, feitliks in aparte soarte is, dy't nauwer besibbe is oan 'e wolven as oan 'e jakhalzen.
Jeanne d'Arc
Biografy
De Ingelsken woene stomme graach har as heks en ketter delsette, om sadwaande it keningskip fan Karel VII te ûntkrêftsjen. Se brochten har yn febrewaris 1431 yn Rouen foar de Ynkwisysje, de tsjerklike rjochtbank. Jeanne waard beskuldige fan it fuortrinnen út it âlderlik hûs, it ûntkennen fan de tsjerklike autoriteit (fanwege har kontakt mei God fia de stimmen), besykjen fan selsmoard (se hie besocht út de Boergonjeske finzenskip te ûntsnappen troch út in toer te springen), en it dragen fan manljusklean. Earst joech hja neat ta, mar nei driging mei marteling luts se har ferklearring oer it hearren fan stimmen yn. Dêrnei waard de feroardiele ta libbenslange finzenisstraf.
De Ingelsken wienen hjir net tefreden mei en wisten har mei in mûklist te ferlieden om yn de finzenis wer manljusklean te dragen. It proses waard dêrnei wer iepene. De rjochters konstatearren dat Jeanne wer yn oertreding wie en ferklearren har no ta ketter - in misdriuw dat ta de brânsteapel late. Op 30 maaie 1431 waard se op de brânsteapel ferbaarnd op de âlde merk yn Rouen. Neidat se mienden dat se stoarn wie, waard it fjoer dôve en har diels ferkoalle lichem oan de omstanners toand, om sjen te litten dat se yndie in frou wie. Dêrnei waard it fjoer wer oanstutsen. Omstanners bewearden dat har hert net baarne woe. Har jiske waard yn de Seine struid. (yn de 17e iuw dûkte yn in apteek in potsje op dêr't Jeanne d'Arc op skreaun stie. Lange tiid waard oannomd dat dêr de oerbliuwsels fan Jeanne d'Arc yn sieten. De resten blykten lykwols fan in Egyptyske mummy te wêzen. Dat wie it resultaat fan in ûndersyk laat troch de Frânske forinsyske antropolooch Philippe Charlier, publisearre yn Nature, april 2007. Hy ûndersocht stikjes bonke en linnen, dy't no eigendom binne fan it aartsbisdom Tours. De tsjerke woe by de sillichferklearring yn 1909 hawwe dat it hast wis wie dat de oerbliuwsels wier fan Jeanne d'Arc wiene. Ferpolvere bonken fan mummy's waarden oant yn de 19e iuw brûkt as medisyn, wat ferklearje kin dat dy oerbliuwsels yn in apteek fûn binne)
Hûnen
Lichaamlike skaaimerken
De soarten fan it skaai fan 'e hûnen ferskille yn grutte fan 'e sealjakhals (Canis mesomelas), dy't maksimaal 13½ kg swier wurdt, oant de grize wolf, dy't mear as 75 kg weagje kin. De domestisearre hûn (Canis lupus familiaris) komt foar yn in grut tal rassen, dy't noch folle gruttere ferskillen yn lichemsgrutte fertoane, fan 'e chihuahua, dy't mar ½ kg weagje kin, oant de Ierske wolfshûn en de Deenske dogge, dy't útgroeie kinne oant mear as 80 kg.
Fersprieding
Soarten út it skaai fan 'e hûnen binne lânseigen op alle wrâlddielen mei útsûndering fan Antarktika. De grize wolf (Canis lupus) hat fan alle soarten fierwei it grutste ferspriedingsgebiet, dat rint fan it Ibearysk Skiereilân fia Jeropa, Noard-Aazje en Noard-Amearika oant yn Grienlân en fan noardlik Sibearje oant yn Araabje en Yndia. Men soe lykwols úthâlde kinne dat de hûn, dy't al lang lyn troch de minske domestisearre is en him ûntjûn hat ta ien fan 'e meast holden húsdieren, in noch gruttere fersprieding hat.
Jeanne d'Arc
Nei har dea
De prosesstikken binne bewarre bleaun. Sy litte in ienfâldich boerefamke sjen dat soms antwurd jaan moast op yngewikkelde teologyske fragen, sûnder rjochtsbystân. Har militêre optreden wie benammen nofter, al kin in foarm fan moed har net ûntsein wurde: dêrom de beneaming la fille au grand coeur, of: 'it famke mei it grutte hert'. Karel VII, dy't syn keningskip oan har te tanken hie, die gjin inkele muoite om har te befrijen. De mem fan Jeanne krige yn 1450 wersjenning fan it proses en yn 1456 waard de feroardieling wegens "ketterij" neatich ferklearre. (In tribunaal laat troch ynkwisiteur-generaal Jean Bréhal beoardielde har saak opnij. It nije fûnis fersmiet it oarspronklike oardiel en omskreau de eardere sitting as "korrupsje, bedroch, kwealaster, fraude en kweadwillichheid" troch paus Calixtus III. Yn april 1909 waard Jeanne sillich ferklearre troch paus Pius X, en op 16 maaie 1920 ferklearre paus Benedictus XV har hillich. Har feestdei wurdt fierd op 30 maaie.
As polityk symboal
Jeanne d'Arc is yn Frankryk in polityk symboal sûnt Napoleon en waard brûkt troch ferskillende groepearrings. Sa beneidrukte links har ienfâldige komôf, de iere konservativen wiisden op har steun oan de monargy en de lettere konservativen priizgen har nasjonalisme. Yn de Earste Wrâldoarloch rôp de Frânske poilu har namme yn de rinfuorgen en waard se faak brûkt op propaganda-affysjes. Yn de Twadde Wrâldoarloch brûkten it Vichy-rezjym én it Frânske ferset har as symboal foar harren striid.
Yn de hjoeddeiske Frânske polityk kleemt de rjochts-nasjonalistyske partij Front National Jeanne d'Arc as beskermster fan it lân tsjin frjemde ynfloeden. Harren embleem fan in trijekleurige flamme ferwiist nei hat martelderskip. De partij brûkt Jeanne hat byltenis yn partijpublikaasjes en organisearret manifestaasjes by har stânbylden.
Yn de keunsten
Yn de byldzjende keunst wurdt se meastentiids útbylde as in man yn harnas dy't op in hynder sit. Der binne ek films oer har makke.
De Italjaanske komponist Giuseppe Verdi skreau in opera oer "Giovanna d'Arco". Yn 1938 komponearre Arthur Honegger in dramatysk oratoarium "Jeanne d'Arc au bûcher", nei in libretto fan Paul Claudel.
Yn Nederlân is in muzykferiening nei har neamd: Muzykferiening "St. Jeanne d'Arc" út Noordwijkerhout, Súd-Hollân. Orchestral Manoeuvres in the Dark hat yn 1981/'82 twa lieten (yn 1981 brocht de popgroep Orchestral Manoeuvres in the Dark "Joan of Arc" út dat yn de Benelux gjin hit waard. It jier dêrnei waard "Maid of Orleans (the waltz Joan of Arc)" útbrocht dat yn Nederlân en Belgje samar in nûmer 1-hit waard) oer har útbrocht. De Italjaanske Symphonic-Metalband Thy Majestie makke in CD oer dizze frou en har libben.
Melodee Bliss
Melodee Bliss (19 oktober 1979) is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn Henderson, yn 'e steat Nevada. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2004. Neffens har offisjele opjefte is se 1.57 m lang, mei in gewicht fan 52 kg en kupmaat 34B. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Nyla en Melody Bliss.
Leechlân (Noardeast-Fryslân)
Leechlân leit krekt noardlik fan Bûtenpost, direkt súdeastlik fan It Paradyske en besuden Kollum, dêr't it ek ûnder falt. Leechlân bestiet hjoed-de-dei út njoggen huzen. De Swadde en de Swaddesleat rinne by de buorskip lâns.
Yn 2013 krige de buortskip in plaknammeboerd mei syn Fryske namme, Leechlân.
Yuji Sakakura
(7 juny 1967) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar JEF United Ichihara, Nagoya Grampus Eight en Brummell Sendai. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 1988 en it Aziatysk kampioenskip 1992.
Stapelmoor
Skiednis
It doarp heart ta de âldste delsettings fan East-Fryslân en waard al foar de jiertelling bewenne. Yn de 19e iuw binne fynsten út de Brûnstiid opgroeven. Yn 1424 waard it kerspel Stapelmoor foar it earst yn in skriflike boarne neamd.
Op 1 jannewaris 1973 waard Stapelmoor bestjoerlik by de stêd Weener foege.
Bouwurken
Neffens in sage hawwe der yn Stapelmoor sân stinzen stien. De reden foar it grutte tal stinzen is om't it plak tichteby de grins fan it Prinsbisdom Múnster lei. In wichtige hannelswei fan Múnster nei Emden rûn troch Stapelmoor hinne, en dêrom wie Stapelmoor fan grut belang by it ferdigenjen fan Eastfryslân tsjin de biskoppen fan Múnster. De foaroansteande lagen famyljes, dy't lykwols noch gjin haadlingen wiene, lieten stinzen bouwe. Dêrmei wie Stapelmoor mooglik de foarrinner fan de justjes fierder lizzende letter boude Dielerskâns. De stins oan de Großen Stiege (Grutte Stege), de Sprikkenborg en de stins oan de Gasthuslohne binne der hjoed-de-dei net mear. Allinnich de stins Drakemond oan de Kleinen Stiege (Lytse Stege). De eigeners fan dy stinzen wiene idintyk oan dy fan de Stins Bunderhee. Buwo von Aylingweer fererve yn 1475 syn eigendom, dêr't ek Drakemond ta hearde. Parten fan de boarch hearden tenei oan ferskate haadlingsfamyljes. Fan 1726 ôf waard it besit fan de stins fannijs feriene ûnder de famylje Von Heteren. Yn 1834 ferkochten se it oan de hjoeddeistige eigeners.
De Krústsjerke (Dútsk: Kreuzkirche) waard yn it tredde fearn fan de 13e iuw boud. De ûngewoane plattegrûn yn de foarm fan in Andreaskrús soarget der foar dat it gebou gjin rjochten hoeken hat. Yn de tsjerke binnen grutte stikken muorre mei midsiuwske beskilderingen bewarre bleaun. It doopfonte út de iere jierren fan de 13e iuw is út Bentheimer sânstien houwd. De kânsel waard om 1600 hinne makke.
It tsjerkoargel stiet yn in histoaryske kast en waard yn klassyk Frânske styl boud troch Bartelt Immer, Reinalt Johannes Klein en Claude Jaccard. It hat 23 registers ferdield oer trije klavieren en pedaal. It foarbyld fan dit oargel wie it ferneamde Clicquot-oargel yn it Frânske Houdan (1734).
De pastorije waard neffens in ynskrift boppe de doar yn 1429 boud. It is ien fan de âldste noch bewenne pastorijen yn Dútslân.
De mûne fan Stapelmoor, in muonts, wurdt alle jierren troch likernôch 5000 minsken besocht.
Ghost Love Score
Ghost Love Score is in nûmer dat oarspronklik opnaam waard troch Nightwish tusken 2003 en 2004 en útbrocht op it fiifde album fan Nightwish Once út 2004. Ghost Love Score wie it njoggende nûmer op it album.
Oer it nûmer
Planet Hell waard skreaun troch Tuomas Holopainen en ien fan de langste nûmers dy't Nightwish útbrocht hat. Op de single " Wish I Had an Angel " ferskynde in ynstrumintale ferzje as B-kânt. It nûmer giet oer in leafde dy't der net mear is.
Grutte Priis Formule 1 fan Japan 2001
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Japan 2001 yn Suzuka op 14 oktober 2001. It wie de santjinde fan 17 races fan de Formule 1 yn 2001. Hy waard op it sirkwy fan Suzuka hâlden. De race waard hâlden oer 53 omgongen, op it 5,9 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 310,6 kilometer.
Harry Potter and the Half-Blood Prince
Harry Potter and the Half-Blood Prince is in Ingelsk boek skreaun troch J.K. Rowling. It is it seisde part fan de sânrige oer Harry Potter. It boek beskriuwt it seisde jier fan de haadfiguer op in kostskoalle foar tsjoenders.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan it boek soe noch oerset wurde moatte troch Jetske Bilker by Utjouwerij Bornmeer. Hja wie ek de oersetster fan it earste diel, en hja wie fan doel ek de oare seis boeken oer te setten. De oersetting fan 'Harry Potter and the Half-Blood Prince' soe yn 't Frysk likernôch 'Harry Potter en de Healbloed Prins' wêze moatte.
Film
Der is ek in film nei it boek útkomme, dy Harry Potter and the Half-Blood Prince hjit.
Gearfetting
It lân wurdt ûntheistere troch nuvere rampen en oanslagen, en hoewol't it heechsimmer is, hinget der in stiiffêste, driigjende mist. Yn 'e Privet Drive sit Harry Potter let yn 'e jûn ûnpasjintich op 'e komst fan professor Dumbledore te wachtsjen. Wat kin der sa wichtich wêze dat Dumbledore nei de Mûzema's komt om by him oan te sjen en wat net wachtsje kin oant Harry's weromkear nei Swiniastate? Soe it eat te krijen hawwe mei de âlde profesy dy't Harry oan it ein fan syn fyfte skoaljier heard hat? Harry's seisde jier op Swiniastate begjint ûngewoan, as Voldemort opnij oan krêften wint en 'e wrâlden fan migels en tsjoenders harren hieltyd mear mei inoar fermingje...
Oersette omslachtekst fan 'e Hollânske ferzje fan it boek.
Yasuharu Sorimachi
(8 maart 1964) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Yokohama Flügels en Bellmare Hiratsuka.
List fan planetoïden 78701-78800
Dit is in list fan planetoïden 78701-78800.
Ik beloof
Reizger Yn Fryslan wie de opfolger fan Boudewijn de Groot in het Fries út 2019. De CD bestiet út fjirtjin nûmers fan De Groot dy’t sels meidocht oan twa nûmers. De oersettings fan it projekt binne fan muzykprodusint Cees de Wolff. Boudewijn de Groot song sels net yn it Frysk, dat waard dien troch Grytz. It liet is in duet yn it Nederlânsk en it Frysk dat yn 2020 foar de earste kear tegearre yn teäter De Harmonie yn Ljouwert te hearren wie. It ferske wie ûnderdiel fan it lêste optreden yn Fryslân fan ‘Vreemde Kostgangers’, de gearwuring fan Boudewijn de Groot mei Henny Vrienten en George Kooymans.
Fryske Top 100
Ik Beloof kaam yn 2021 binnen op nûmer 8 fan de Fryske Top 100 en wie dêrmei de heechste binnenkommer. Dit súkses foar Grytz hie wol as fefolch dat Grytz har nûmer 'Moarntiid' sakke fan 35 nei 81. Moarntiid is winliken itselde nûmer, mar dan in eardere ferzje.
Oarspronklike Nederlânske ferzje
It oarspronklike Avond is in nûmer fan Boudewijn de Groot út 1996. It waard yn 1997 en 2005 op single útbrocht. By in soad minsken waard it liet bekend troch de sin Ik geloof (in jou en mij). Lennaert Nijgh skreau it nûmer yn 1973 foar syn destiidske leafde Anja Bak, de hjoeddeiske frou fan Boudewijn de Groot.
Untfangst
De oarspronklike ferzje fan it liet is yn 1973 as De Avond skreaun troch De Groot en Nijgh foar it album In de uren van de middag fan Rob de Nijs. De tekst waard troch Nijgh skreaun yn de perioade dat hy troud wie mei Anja Bak.
Doe’t De Groot jierren letter troude mei dyselde Bak, naam hy it nûmer fannijs op út leafde foar har. Hy paste de tekst oan en betocht der nije muzyk by. Avond ferskynde yn 1996 op it album Een nieuwe herfst, De Groot syn earste album sûnt 1984. It liet waard yn 1997 op single útbrocht en helle it 56e plak yn de Mega Top 100. Yn de folgjende teätertoernees waard it liet noch populêrder by it publyk, mei gefolch dat it liet faak mei útset lûd meisjongd waard, dêr’t De Groot by de oankundiging fan it liet dan ek om frege. Yn 2005 ferskynden fiif ferzjes fan it liet op de bonusskiif De Avonden by it album Het eiland in de verte.