cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Transfiguraasjetsjerke (Kovalevo, Novgorod Oblast)
Fresko's
Yn de koepel waarden de profeten ôfbylde, mar de measte fresko's bestienen út kriichhilligen. De ferklearring dêrfoar lei yn de reden dat yn de jierren 1370 it Grutfoarstendom Moskou mei help fan oare Russyske steaten harren tariede moasten op in grutte slach tsjin de Gouden Horde; yn 1380 fûn de Slach by Kûlikovo plak. Yn de tsjerke is ek de âldste foarstelling fan in deade Kristus yn it grêf.
Egyptysk
left|thumb|250px|De [[Ebers-papyrus, wêryn't de behanneling fan astma yn it Egyptysk út 'e doeken dien wurdt.]] It Egyptysk (út hieroglifysk skrift transliterearre as r n km.t) is de âldst bekende taal fan Egypte. It is in lid fan 'e Egypto-Hamityske tûke fan 'e Afro-Aziatyske taalfamylje, en is skriftlik oerlevere fan likernôch 3400 f.Kr. ôf, wat betider is as lykfol hokker oare taal, útsein it Sûmearysk. It Egyptysk wie de nasjonale taal fan it Alde Egypte ûnder de farao's, oant it ûnder de Ptolemidyske dynasty as bestjoerstaal ferfongen waard troch it Gryksk. It bleau lykwols de taal fan 'e grutte mearderheid fan it folk, oant it, nei de ferovering fan Egypte troch it Islamityske Ryk fan 'e tsiende iuw ôf ûnder druk fan it Arabysk yn it neigean rekke, en úteinlik yn 'e santjinde iuw as sprektaal útstoar.
Der wurde troch taalkundigen seis wichtige perioaden yn 'e ûntwikkeling fan it Egyptysk ûnderskaat:
● Argaysk Egyptysk, de taal fan 'e Iere Dynastike Perioade (foàr 2686 f.Kr.);
● Aldegyptysk, de taal fan it Alde Keninkryk (2686-2181 f.Kr.);
● Midegyptysk, de taal fan it Middenkeninkryk en it iere Nije Keninkryk oant de Amarnaperioade (2055-1353 f.Kr.);
● Demoatysk Egyptysk, de taal fan 'e Lette Perioade oant de Romeinske Tiid (700 f.Kr.-100 n.Kr.);
● Koptysk, it lêste stadium fan it Egyptysk, fan 'e twadde iuw ôf (100-1700).
Dizze seis ûnderskate taalfoarmen wurde mei-inoar ek wol de Egyptyske talen neamd. It Koptysk is oant hjoed de dei ta de (deade) tsjerketaal fan 'e Koptysk-Otterdokse Tsjerke en de Koptysk-Katolike Tsjerke.
Literatuer
● Allen, James P., Middle Egyptian: An Introduction to the Language and Culture of Hieroglyphs, Cambridge, 2005 (Cambridge University Press), ISBN 0 52 16 53 126.
● Callender, John B., Middle Egyptian, 1975 (Undena Publications), ISBN 0 89 00 30 065.
● Loprieno, Antonio, Ancient Egyptian: A Linguistic Introduction, Cambridge, 1995 (Cambridge University Press), ISBN 0 52 14 43 849.
Dize
Dize (Nederlânsk: nevel; Ingelsk: mist) is in waarferskynsel wêrby't minuskule wetterdrippen yn 'e bûtenlucht hingje as in soarte fan aerosol, wat it sicht behinderet. Soks kin it hiele jier rûn foarkomme. De wetterdripkes dy't dize feroarsaakje binne likernôch 1 oant 10 mikrometer yn trochsneed, en dêrmei tûzen kear sa lyts as in reindrip.
Slikkerveer
Slikkerveer is in plak yn de gemeente Ridderkerk, Nederlânske provinsje Súd-Hollân. It doarp hat 9.405 ynwenners (2021) en leit súdlik fan de gearfoeging fan de rivieren de Noard en de Lek yn de Nije Maas op it eilân IJsselmonde.
Temme Reitsema
Temme Reitsema (Zuurdijk, 5 febrewaris 1856 - Leens, 15 febrewaris 1941), meast T. Reitsema neamd, wie in Nederlânsk arsjitekt. Hy wurke op it Grinslanner Hogeland, dêr't er fral pleatsen en wenten ûntwurp. Guon fan syn bouwurken hawwe de status fan ryksmonumint krigen. Hy wie de heit fan de arsjitekt Willem Reitsema (1885-1963).
Dûbele punt
De dûbele punt is in lêsteken foarme troch twa boppe-inoar pleatste punten.
Technyske notaasjes
Yn de rekkenkunde wurdt de dûbele punt brûkt as teken foar dielen. Yn de wiskunde, spesjaal ek de mjitkunde wurdt de dûbele punt brûkt as teken om ferhâldings oan te jaan (winlik te ferlykjen mei dielen). In Bibelfers wurdt oanjûn troch in dûbele punt tusken it haadstik en it nûmer fan it fers. Tiidstippen en ek tiidrekken wurde wol notearre mei in dûbele punt tusken de oeren, de minuten en de eventuele sekonden.
Taalfirtuositeit
Drs. P hat in nûmer skreaun dêr’t er it brûken fan it lêsteken yn seis kûpletten sjongerich bepraat.
Boris Nemtsov
Libben en karriêre
Nei natuerkunde studearre te hawwen yn Gorki, dêr't er yn 1985 mei 25 jier syn doktorstitel helle, wurke er oant 1990 as wittenskiplik ûndersiker yn it Radiologysk-Natuerkundich Undersyksynstitút Gorki. Yn dy tiid publisearre er mear as 60 akademyske artikels oer kwantumnatuerkunde, termodynamika en akoestyk. Ek died er ferskate útfinings, wêrûnder in akoestyske laser en in nij ûntwerp foar antinnes foar romtesatelliten.
Yn 1986, nei it de kearnramp by Tsjernobyl, rekke Nemtsov foar it earst polityk aktyf, doe't er yn Sotsjy in protestbeweging opsette dy't de komst fan in kearnsintrale dêre tsjinkearde. Nei de fal fan it Izerne Gerdyn waard er troch de Russyske presidint Boris Jeltsin beneamd ta (de earste) gûverneur fan 'e provinsje Nizjni Novgorod, in funksje dy't er beklaaide fan 1991 oant 1997. Dêrnei wied er efterinoar minister fan Branje en Enerzjy (1997) en fise-premier fan Ruslân (1997-1998). Yn 1998 rjochte er de Jong Ruslân-beweging op, en teffens de aksjegroep It Rjochtse Doel. It jiers dêrop wied er ien fan 'e inisjatyfnimmers ta de oprjochting fan 'e Uny fan Rjochtse Krêften, in neoliberale politike beweging dy't al rillegau omfoarme waard ta in politike partij.
Nemtsov wie yn 1990, fan 1993 oant 1997 en nochris fan 1999 oant 2003 lid fan it Russyske parlemint. Ek wied er ûnderfoarsitter fan dat parlemint en fraksjefoarsitter fan 'e Uny fan Rjochtse Krêften. Nei't dy partij yn 2008 útinoar fallen wie, wie Nemtsov ien fan 'e oprjochters fan 'e liberale politike beweging Solidarnost, en yn 2010 fan 'e koälysje Foar in Ruslân sûnder Wetteleazens en Korrupsje, dy't lykwols fan oerheidswegen de status fan politike partij ûntsein waard. Sûnt 2012 wie Nemtsov ien fan 'e foarsitters fan 'e Republikeinske Partij fan Ruslân-Folkspartij foar Frijheid (RPR-PARNAS), dy't wol as politike partij registrearre wurde koe. Oant syn dea wie Nemtsov fierders lid fan it regionale parlemint fan 'e provinsje Jaroslavl.
Bûten Ruslân krige Nemtsov in beskate bekendheid om't er ien fan 'e fûleindichste tsjinstanners wie fan 'e Russyske presidint Vladimir Pûtin. Sa skreau er ferskate publikaasjes wêryn't er Pûtin en dy syn bewâld bekritisearre en ek wied er belutsen by de organisaasje fan hast alle grutte anty-Pûtin-demonstraasjes. Sûnt 2007 bekocht er syn polityk aktivisme mei ferskate langere perioaden fan finzenskip, de lêste kear yn 2011. Begjin jannewaris 2015 skreau Nemtsov op 'e Russyske nijswebside Sobesednik: "Ik bin bang dat Pûtin my fermoardzje sil." Op 27 febrewaris fan dat jier waard Nemtsov yn Moskou op 'e strjitte deasketten doe't er pal foar it Kremlin en fuortby it Reade Plein in demonstraasje oan it opsetten wie tsjin 'e troch it belied fan Pûtin feroarsake finansjele krisis yn Ruslân en tsjin 'e Russyske bemuoienissen yn Oekraynske binnenlânske oangelegenheden. Boris Nemtsov wie troud en hie fjouwer bern.
Henri Willem Karel Huyssen van Kattendijke
Oan it begjin fan syn karriêre wie er folontêr op de gemeentesekretary fan Bathmen. Yn de Twadde Wrâldoarloch waard er dêr de lieder fan de distribúsjetsjinst, wat er letter ek yn Heino en Dimter west hat. Yn 1945 waard Huyssen van Kattendijke beneamd ta waarnimmend boargemaster fan Vriezenveen. It jier dêrnei waard er dêre by keninklik beslút beneamd ta boargemaster; hy wie doe de jongste boargemaster fan Nederlân. Mids 1971 folge syn beneaming ta boargemaster fan Tytsjerksteradiel.
Yn 1970 ûntfong er in keninklike ûnderskieding. By syn pinsjoen yn 1982 waard die befoardere ta Ofsier yn de Oarder fan Oranje-Nassau. Begjin 1994 stoar Huyssen van Kattendijke yn de âldens fan 74 jier.
Ministearje fan Ekonomyske Saken en Klimaat
It Nederlânske ministearje fan Ekonomyske Saken en Klimaat, ôfkoarte ta EZK (Economische Zaken en Klimaat) bemuoit him mei alles wat te krijen hat mei de Nederlânske ekonomy, lykas hannel, yndustry, kommunikaasje, enerzjyfoarsjenning, ûndernimme en ynnovaasje, mar ek konsumintesaken sa as produkt- en itensfeiligens. Ek it klimaatbeliedfalt ûnder it ministearje.
Skiednis
It ministearje waard yn 1905 ynsteld as departemint fan Lânbou, Hannel en Yndustry. Dêrnei feroare de namme in pear kear, bygelyks doe't it Lânboubeliedsterrein ôfsplitst waard.
Yn 1946 waard de hjoeddeiske namme keazen en fan 1950 ôf waard der in steatssikretaris beneamd. Fan 1978 ôf is de steatssikretaris ferantwurdlik foar ûnder oare de bûtenlânske hannel.
Op 14 oktober 2010 binne it ministearje fan Ekonomyske Saken en it ministearje fan Lânbou, Natuer en Itenskwaliteit ien wurden as it ministearje fan Ekonomyske Saken, Lânbou en Ynnovaasje. It twadde kabinet-Rutte besleat lykwols om fan novimber 2012 ôf de namme ministearje fan Ekonomyske Saken wer te brûken.
Nei it foarmjen fan it kabinet-Rutte III op 26 oktober 2017 waard it ministearje fan Lânbou, Natuer en Fiedselkwaliteit fannis foarme en waard it beliedsmêd "Klimaat" taheake oan it dat no it "ministearje fan Ekonomyske Saken en Klimaat" hjit.
Politike lieding
De ministers yn it kabinet-Rutte III wiene Eric Wiebes (VVD) en Bas van 't Wout (VVD). De steatssikretarissen wiene Mona Keijzer (CDA) en Dilan Yeşilgöz-Zegerius (VVD). Yn it kabinet-Rutte IV is Micky Adriaansens (VVD) de minister. Rob Jetten (D66) is minister fan Enerzjy en Klimaat, Hans Vijlbrief (D66) is steatssikretaris.
Het Nieuwe Kanaal
Het Nieuwe Kanaal is in útjouwerij dy't fêstige is oan 'e Emmakade yn Ljouwert. Dit bedriuw waard yn 2016 oprjochte troch Wim de Vries en Laura Luiks, dy't doe al mear as fiifentweintich jier yn 'e útjouwerijsektor wurksum wiene. It doel fan Het Nieuwe Kanaal is nei eigen sizzen om op beskieden skaal opmerklike boeken op 'e merk te bringen yn sawol it Frysk as it Nederlânsk, troch de ynset fan redakteurs, oersetters, fotografen en yllústrators mei ûnderfining yn har berop. De útjouwerij is ferneamd nei it Nije Kanaal, de grêft dy't by de Emmakade lâns rint.
Guon fan 'e earste útjeften fan Het Nieuwe Kanaal wiene Mijn Wadden, fan Gerrit Jan Zwier; De Lêste Floed, fan Durk van der Ploeg; ''Groninger Toparchitect A.Th. van Elmpt, fan Bertus Fennema, Kovvietied, fan Bert Uil; Hoe't God Ferdwûn út Jorwert, de Fryske oersetting troch Abe de Vries fan Geert Mak syn klassiker Hoe God Verdween uit Jorwerd; en Completen'', fan Marga Claus. Begjin 2017 waard oankundige dat mei koarten ek Nuttige Handwerken, fan Aly van der Mark, Nieuwe Friezen 2.0, fan Marja Boonstra, en Famke, Famke, fan Ale S. van Zandbergen by Het Nieuwe Kanaal útkomme soene.
Black Sun Empire
thumb|350px|Black Sun Empire op Paaspop 2013 Black Sun Empire is in Nederlânske drum and bass groep dy't foarme waard yn Utert yn 1997 troch produsearders Rene Verdult en bruorren Micha en Milan Heyboer. De groep hat in soad goeie resinsjes krigen en is sels beskreaun as "de kening fan neuro". Sûnt de oprjochting hat de groep fiif albums útbrocht en hat er trije ûnôfhinklike muzyklabels hân: Black Sun Empire Recordings, Obsessions en Blackout Music NL.
Skiednis
Rene, Milan, en Micha kinne inoar al sûnt dat se bern wiene en it trio kaam yn oanrekking mei jungle muzyk as tsieners yn de mid-jierren 90. It trio gien tegearre muzyk meitsje yn 1993 en begûn muzyk te produsearjen ûnder de namme Black Sun Empire (referearjend oan Star Wars) yn 1997. Yn 1999 brocht it trio har debút12" single "Voltage/Skin Deep" út mei Piruh Records. Mear singles en splits waarden de neifolgjende fjouwer jierren útbrocht, dêrfan guon ûnder it eigen Black Sun Empire Recordings dat yn 2002 oprjochte waard.
Yn 2004 brocht de groep syn earste studio-album Driving Insane út mei derop it nûmer "Arrakis", dat letter yn de trailer fan EVE Online ferskine soe. Harren folgjende album, Cruel and Unusual kaam út yn 2005. Yn datselde jier makke de groep it sub-label Obsessions oan. Yn 2007 kaam it tredde album Endangered Species op de merk. It fjirde album Lights and Wires waard publisearre yn 2010 en hie dubstep-eleminten. Harren fiifde album From the Shadows waard útbrocht yn 2012 mei sawol kritysk as kommersjeel sukses en sels in plak op Beatports top 5 bêst ferkochte Albums fan 2012. Om it album te stypjen gie de groep op wrâldtoer yn Jeropa, de Feriene Steaten, Nij-Seelân, Kanada en Austraalje.
Yn 2013 rjochte de groep in tredde label op, Blackout Music NL. De groep begûn ek mei it jaan fan Blackout festival events, it twadde dêrfan fun plak yn Londen. Tsjin 2015 gyngen de the Blackout festivals nei de Feriene Steaten; it earste wie it Los Angeles festival hâlden yn juny 2015. Yn 2015 sei Milan Heyboer dat de groep dwaande wie mei nij materiaal.
Yn novimber 2016 brocht de groep it nije nûmer "Caterpillar" út mei gearwurking fan Virus Syndicate. It nûmer stiet op it lêste album fan de groep "The Wrong Room", útbrocht op 31 maart 2017.
Styl
De groep wurd meastal beskôge as neurofunk, mar binne ek wol techstep, drum and bass, dubstep neamd. Rene Verdult hat sein dat hy programma's as Cubase 6.5, Vember Audio Surge en u-He Zebra brûkt hat om nûmers te meitsjen foar de groep. De leden fan de groep eksperimintearje en meitsje oer it algemien harren eigen numers en wurkje allinich gear wannear't se inoar advys jouwe. Milan Heyboer omskriuwt dizze wize fan wurkjen as ymprovisaasje. De groep jout as ynspiraasjes de artysten Ed Rush & Optical, Konflict, Stakka & Skynet en Bad Company oan. Alle cd-edysjes fan harren albums ha as bonus in twadde skiif mei in oerelange miks fan alle nûmers.
Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint
It Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint (Ingelsk: United States 7th Cavalry Regiment) is in rezjimint fan 'e kavalery fan it Amerikaanske Leger, dat yn 1866 oprjochte waard en tsjintwurdich legere is yn Fort Hood, yn 'e Amerikaanske steat Teksas. De bynamme fan dit lânmachtûnderdiel is "Garryowen", nei de Ierske folkswize Garryowen, dy't oannommen waard as it marsliet fan it rezjimint. It 7e Kavaleryrezjimint wie koart nei syn oprjochting belutsen by ferskate konflikten dy't ta de Flakte-Yndiaanske oarloggen rekkene wurde, wêrûnder it Bloedbad fan de Washita, de Grutte Sû-Oarloch fan 1876, de Nez Persé-Oarloch en it Bloedbad fan Wounded Knee. Letter tsjinne de ienheid yn 'e Twadde Wrâldoarloch, de Koreaanske Oarloch, de Fjetnamoarloch, de Earste Golfoarloch, de Twadde Golfoarloch en de Irakoarloch. It 7e Kavaleryrezjimint is lykwols it bekendst wurden troch de swiere nederlaach dy't it litte yn 'e Slach oan de Little Bighorn, yn 1876, tsjin in Yndiaanske koälysje fan Lakota, Noardlike Sjajinnen en Noardlike Arapaho. Yn totaal waard oan 52 soldaten en ofsieren fan 'e 7e Kavalery de Medal of Honor takend, de heechste Amerikaanske militêre ûnderskieding, wêrfan oan 45 ûnder de Yndiaanske oarloggen en 7 kear ûnder de Fjetnamoarloch.
Yndiaanske oarloggen
It Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint waard op 28 july 1866 ynsteld as in rezjimint fan it Amerikaanske Leger. It waard op 21 septimber fan dat jier organisearre yn Fort Riley, yn Kansas, as ûnderdiel fan 'e útwreiding fan it reguliere leger doe't nei ôfrin fan 'e Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865) alle frijwillige en tsjinstplichtige rezjiminten opheft waarden. De 7e Kavalery stie oant 1876 ta ûnder it befel fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer, dy't ûnder de Boargeroarloch de reputaasje krigen hie in dryst ofsier te wêzen. Custer wie op papier eins de ûnderbefelhawwer, mar hie it yn 'e praktyk foar it sizzen om't de wiere rezjimintskommandant (oant 1869 kolonel Andrew J. Smith en dêrnei kolonel Samuel D. Sturgis) fan it rezjimint detasjearre wie.
De earste fearnsiuw fan syn bestean waard de 7e Kavalery ynset yn 'e Flakte-Yndiaanske oarloggen. Dat begûn yn 1867 mei de Komantsjekampanje, in oarloch fan lege yntinsiteit mei de Komantsjen, dy't oant 1875 duorje soe. Op 27 novimber 1868 wie it 7e Kavaleryrezjimint ûnder lieding fan Custer ferantwurdlik foar it Bloedbad fan de Washita. Dat wie in oanfal op it winterkamp fan it opperhaad Swarte Tsjettel fan 'e Súdlike Sjajinnen, wêrby't sa'n 150 Yndianen de dea fûnen, foar in grut part froulju en bern. Under de deaden wiene ek de âlde opperhaden Swarte Tsjettel en Lytse Rots, de grutste pleitbesoargers ûnder de Súdlike Sjajinnen fan frede mei de Amerikanen. Troch harren dea te dwaan, sterken de Amerikanen har eigen slimste fijannen, de militante Hûnskrigers, krekt fuort. Oan 'e Washita kamen ek 21 soldaten fan 'e 7e Kavalery om, wêrfan 20 dy't ûnder lieding fan majoar Joel H. Elliott de flechtsjende Yndianen efterfolgen en yn in mûklaach lokke waarden.
Fan 1871 oant 1873 en jitris fan 1874 oant 1876 namen kompanjyen fan 'e 7e Kavalery om bar diel oan 'e besetting fan it yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch fersleine Suden. Yn 1873 waard it rezjimint oerpleatst nei Fort Abraham Lincoln, yn 'e Dakota's. Dêrwei fierde it datselde jiers de Yellowstone-ekspedysje út en yn 1874 de kontroversjele Ekspedysje nei de Black Hills, dêr't Custer goud fûn op lân dat hillich wie foar de Lakota, wat oanlieding joech ta de Goudkoarts fan de Black Hills en dêrtroch ta de Grutte Sû-Oarloch. Under dy oarloch naam it 7e Kavaleryrezjimint diel oan 'e simmerkampanje fan 1876. Doe't der oan 'e igge fan 'e rivier de Little Bighorn, yn súdlik Montana, in Yndiaansk doarp ûntdutsen waard, foel Custer dat sûnder fierdere ferkenning oan. Dat briek him raar op, want yn dy Slach oan de Little Bighorn waarden fiif folsleine kompanjyen fan it rezjimint troch de Lakota, Noardlike Sjajinnen en Noardlike Arapaho útrûge, wat 267 soldaten en ofsieren it libben koste. Ek Custer sels sneuvele yn dizze fjildslach. Dit wie de swierste nederlaach dy't de Amerikanen ea tsjin 'e Flakte-Yndianen litten, en it treffen waard legindarysk yn 'e skiednis fan it Wylde Westen.
Neitiid waard it 7e Kavaleryrezjimint reorganisearre en naam it yn 1877 diel oan 'e Nez Persé-Oarloch tsjin 'e Nez Persé, yn Idaho en westlik Montana. It rezjimint focht dêrby yn 'e Slach by Canyon Creek, op 13 septimber, en de Slach by Bear Paw, op 30 septimber. Tsien jier letter, yn 1887, naam in part fan it rezjimint diel oan it delslaan fan in rebûlje mank de Krieën, ûnder wat de Krieë-Oarloch kaam te hjitten, yn 'e Slach by Crow Agency. De tsjusterste side út 'e skiednis fan 'e 7e Kavalery wie de dielname fan it rezjimint oan it kweaferneamde Bloedbad fan Wounded Knee, ûnder de Geastedûnsoarloch, dat by Wounded Knee, yn Súd-Dakota, plakfûn, op 29 desimber 1890. Dêrby waarden ûnder barre winterske omstannichheden in grutte groep fan yn 't foar fierhinne ûntwapene oanhingers fan 'e Yndiaanske geastedûnsbeweging ôfslachte, mei 297 deaden ta gefolch, meast froulju en bern. De deis dêrop wie de 7e Kavalery ek belutsen by it Gefjocht by Drexel Mission, dat de alderlêste wapene konfrontaasje fan 'e Flakte-Yndiaanske oarloggen wie.
1890-er jierren oant de Twadde Wrâldoarloch
Fan 1895 oant 1899 wie it 7e Kavaleryrezjimint earst legere yn Fort Bayard, yn Nij-Meksiko, en doe yn Fort Sill, yn Oklahoma. Fan 1899 oant 1902 wie it yn Havana stasjonearre, op Kuba, dat yn 1898 yn 'e Spaansk-Amerikaanske Oarloch troch de Amerikanen op Spanje ferovere wie. Fan 1904 oant 1907 tsjinne it rezjimint yn 'e Filipinen (in oar earder Spaansk gebietsdiel), ûnder de Filipynsk-Amerikaanske Oarloch, mei in twadde toer dêre doe't de oarloch foarby wie, as besettingsmacht, fan 1911 oant 1915. Werom yn 'e Feriene Steaten waard de 7e Kavalery yn Arizona legere, dêr't it yn 1916 en 1917 wei dielnaam oan 'e Meksikaanske Strafekspedysje doe't de Meksikaanske Boargeroarloch oer de Amerikaanske grins hinne drige te spielen.
Under de Earste Wrâldoarloch waard it 7e Kavaleryrezjimint tafoege oan 'e Amerikaanske 15e Kavalerydifyzje, in papierrene organisaasje dy't formeel oan it Westfront yn Frankryk tsjinje soe, mar nea mear wie as in haadkertier. Dat kaam om't der oan it ymmobile rinfuorgefront simpelwei gjin praktyske rol weilein wie foar troepen te hynder. Yn maaie 1918 waard de 15e Kavalerydifyzje opheft, wêrnei't it 7e Kavaleryrezjimint op 13 septimber 1921 yndield waard by de Amerikaanske 1e Kavalerydifyzje, stasjonearre yn Fort Bliss, yn Teksas. De 7e Kavalery bleau oant yn 'e Twadde Wrâldoarloch in mei hynders útriste legerienheid. Pas op 28 febrewaris 1943 waarden einlings en te'n lêsten de bisten ferfongen troch masines.
Twadde Wrâldoarloch
Yn july 1943 arrivearre de 7e Kavalery yn Austraalje, dêr't trening plakfûn, om dêrnei ynset te wurden oan it front mei de Japanners op it eilân Nij-Guineä. It rezjimint naam fan 'e hjerst fan 1943 oant de ein fan dat jier diel oan 'e Nij-Guineäkampanje, wêrnei't it wergroepearre waard en ynset waard op 'e Bismarckarsjipel en de Admiraliteitseilannen, noardlik fan Nij-Guineä. Mids oktober 1944 naam de 7e Kavalery diel oan 'e Slach om Leyte op it eilân Leyte, yn 'e Filipinen, wêrnei't it rezjimint mids desimber nei it Filipynske haadeilân Luzon stjoerd waard om ynset te wurden yn 'e Slach om Luzon. Oan 'e ein fan 'e Luzonkampanje, yn july 1945, waard it rezjimint op 'e nij wergroepearre en reorganisearre, wêrby't it nettsjinsteande syn namme behannele waard as in ynfanteryienheid. It rezjimint waard doe taret op dielname oan 'e ynfaazje fan 'e Japan, mar dy fûn nea plak om't de Japanners har begjin augustus oerjoegen nei de atoombomoanfallen op Hiroshima en Nagasaki.
Kâlde Oarloch
Op 2 septimber 1945 waard de 7e Kavalery nei Japan ta stjoerd om dêr diel út te meitsjen fan 'e Alliëarde besettingsmacht. Doe't yn 1950 de Koreaanske Oarloch útbriek mei de oanfal fan it kommunistyske Noard-Koreä op it troch de Amerikanen stipe Súd-Koreä, waard it rezjimint út Japan wei nei it Koreaanske Skiereilân stjoerd, dêr't it dielnaam oan guon fan 'e bloedichste slaggen út 'e oarloch. Dêrûnder wiene de Slach by Hwanggan en de Slach om Pusan. Doe't de 1e Kavalerydifyzje neitiid yn 'e oanfal gie, foarme it 7e Kavaleryrezjimint de foarhoede, wêrby't it yn 24 oeren tiid mear as 170 km opteach efter de frontliny fan 'e fijân.
Ier yn 'e Koreaanske Oarloch fûn noch wer in inketswarte side út 'e skiednis fan it rezjimint plak, doe't it 2e bataljon fan 'e 7e Kavalery tusken 26 en 29 july 1950 by in spoarbrêge by it doarp No Gun Ri it saneamde Bloedbad fan No Gun Ri oanrjochte ûnder Súdkoreaanske boargerflechtlingen, wêrby't yn elts gefal 163 minsken (meast froulju, bern en âlderein) deade waarden en 55 ferwûne rekken. Oerlibbenen rûsden it deadetal letter op likernôch 400. Dit ynsidint kaam foar it earst yn 1999 wrâldwiid yn 'e belangstelling, doe't guon feteranen fan 'e 7e Kavalery de ferhalen fan Súdkoreaanske oerlibbenen befêstigen. Der bestiet ûnder histoarisy djippe ûnienichheid oer de fraach oft it Bloed fan No Gun Ri mei opsetsin oanrjochte is of oft it in tragysk fersin wie.
Op 15 oktober 1957 waard it 7e Kavaleryrezjimint losmakke fan de 1e Kavalerydifyzje en folslein reorganisearre. Dêrby waard it haadkertier fan it rezjimint oerhevele nei it Amerikaanske Departemint fan it Leger fan it Amerikaanske Ministearje fan Definsje. Fierders waard A Kompanjy omneamd ta '1e Slachgroep, 7e Kavalery', en tafoege oan 'e 1e Kavalerydifyzje. B Kompanjy en C Kompanjy waarden omneamd ta '2e Ferkenningseskader, 7e Kavalery', resp. '3e Ferkenningseskader, 7e Kavalery', en tawiisd oan de 10e Ynfanterydifyzje. Nei de Koreaanske Oarloch waard de 7e Kavalery sadwaande benammen ynset foar militêre ferkenning, mei as swier materieel de M46 Patton-tank en guon OH-13-helikopters.
Under de Fjetnamoarloch tsjinnen trije bataljons fan 'e 7e Kavalery, it 1e, 2e en 5e, as de 3e Brigade fan 'e Amerikaanske 1e Kavalerydifyzje. Troch de tarissing mei Bell UH-1 Iroquois-helikopters (better bekend as "Huey's") waard dat diel fan 'e 7e Kavalery omfoarme ta in loftmobile ienheid. Under de Fjetnamoarloch wiene de oare beide ienheden fan it rezjimint, de 3e en 4e Ferkenningseskaders, legere yn Dútslân, resp. Súd-Koreä. Nei ôfrîn fan 'e Fjetnamoarloch waarden de 1e, 2e en 5e bataljons deäktivearre, sadat fan it rezjimint inkeld de 3e en 4e Ferkenningseskaders oerbleaune, dy't tafoege waarden oan 'e 3e, resp. de 2e Ynfanterydifyzje. Dy beide ienheden wiene neitiid tarist mei de M48 Patton-tank en mei M113- en M114-pânserfiertugen. Dêropta hiene beide ienheden in loftmobile 'Delta'-kompanjy mei UH-1 Iroquois-helikopters. De M48 Pattons waarden neitiid ferfongen troch M60A3-tanks, en noch letter, yn 1989, troch M1A1 Abrams-tanks. Om dyselde tiid hinne krigen de Delta-kompanjyen nije OH-58-ferkenningshelikopters en AH-1 Cobra-oanfalshelikopters. Tusken 1974 en 1975 waarden ek de oare ienheden wer reäktivearre. It 1e Bataljon waard in pânserienheid en it 2e Bataljon in loftmobile ienheid mei in ferkenningspeloton op motorfytsen dy't ferpleats waarden mei helikopters.
Nei de Kâlde Oarloch
De 1e en 4e Eskaders fan 'e 7e Kavalery fochten yn jannewaris en febrewaris 1991 mei yn Operaasje Desert Storm, ûnder de Earste Golfoarloch tsjin Irak. Dêrby makke it 1e Eskader ûnderdiel út fan 'e Amerikaanske 1e Kavalerydifyzje, wylst it 4e Eskader ta de Amerikaanske 3e Pânserdifyzje hearde. Under de Twadde Golfoarloch, yn maart 2003, foarme it 3e Eskader fan de 7e Kavalery de foarhoede fan de Amerikaanske 3e Ynfanterydifyzje. Dêrby wie dy ienheid ferantwurdlik foar de dea fan 2.200 Irakeeske militêren en de útskeakeling fan 64 tanks en 41 pânserfiertugen.
Neitiid makke it 1e Eskader fan 'e 7e Kavalery ûnder de Irakoarloch fan 2004 oant 2005 en letter jitris fan 2006 oant 2008 diel út fan 'e Amerikaanske besettingsmacht yn Irak. It 2e Bataljon fan de 7e Kavalery naam ek diel oan 'e Irakoarloch en ûnderstipe yn 2004 de operaasjes fan it Amerikaanske Korps Mariniers yn de Slach om Nadjaf en de Twadde Slach om Fallûdja. Fan 2006 oant 2007 wie it 2e Bataljon legere yn Mosûl. Yn 2013 waard it 5e Eskader fan de 7e Kavalery ynset yn 'e Oarloch yn Afganistan, yn de provinsje Zabûl.
Sint-Sofiakatedraal (Veliki Novgorod)
De Sint-Sofiakatedraal (Russysk: Софийский собор, Sofiski Sobor) waard boud tusken 1045 en 1050 yn it kremlyn fan de Russyske stêd Veliki Novgorod. De 38 meter hege tsjerke is ien fan de earste stiennen bouwurken fan Noard-Ruslân. De bou markearret it begjin fan de Russyske arsjitektuer en is ien fan de pré-Mongoalske tsjerken fan de Rûs'.
Skiednis
thumb|left|11e-iuwsk fresko De stiennen, fiifkoepelige katedraal waard boud tusken 1045 en 1050, yn opdracht fan Vladimir fan Novgorod, om de 10e-iuwske ôfbaarnde houten katedraal fan biskop Joachim te ferfangen. It fresko fan Konstantyn en Helena by de súdlike yngong is ien fan de âldste keunstwurken fan de katedraal en waard nei alle gedachten oanbrocht ta oantinken fan de wijing op 14 septimber 1050 (of 1052).
De namme Sofia ferwiisd foar dizze katedraal net nei in froulike hillige, mar nei it Grykske wurd foar wiisheid; de katedraal waard sadwaande yn neifolging fan de Hagia Sofia fan Konstantinopel wijd oan de Hillige Wiisheid fan God.
De heechste koepel tusken de fjouwer lytsere koepels waard yn 1408 fergulde. In sechde koepel, dy't tagelyk de grutste is, stiet op in toer dy't nei de hegere galerijen liedt. De galerijen joegen yn de midsiuwen plak oan de skatkeamer en de bibleteek, dêr't Jaroslav de Wize mei begûn op te bouwen. Doe't de bibleteek yn 1859 nei de Otterdokske Akademy fan Sint-Petersburch ferhuze, bestie dy út mear as 1500 wurken. Guon dêrfan datearje út de 13e iuw.
thumb|260px|Klokketoer De koepels krigen harren helmeftige foarm yn de jierren 1150, nei't de katedraal fanwegen in brân renovearre wurde moast. It ynterieur waard beskildere yn 1108. Inkelde desennia letter waarden de bûtenmuorren stuke. De fresko's dy't yn dy tiid oan portalen oanbrocht waarden binne troch de mannichfâldige brannen net goed bewarre bleaun. Yn de jierren 1860 waarden dielen fan it ynterieur op 'e nij beskildere; de measte fresko's dy de tsjerke hjoed-de-dei dekorearje stamme út de jierren 1890. De klokkemuorre waard yn opdracht fan aartsbiskop Evfimii II (1429-1458) boud. Deselde aartsbiskop liet yn 1433 ek it fasettenpaleis noardwestlik fan de katedraal bouwe. thumb|000 Sofia MP|left|Tombe by it Martirjevskaja-portaal In lange tiid hat de Sofiakatedraal ek in nekropolis west; yn de tsjerke waarden 47 promininte minsken begroeven. Dêr foelen prinsen, biskoppen, aartsbiskoppen, metropoliten en oare lieders ûnder. De earste begraffenis yn de katedraal wie dy fan prins Vladimir yn 1052 en de lêste begraffenis wie dy fan metropolyt Gûrii yn 1912. De measte grêven lizze ûnder de flier fan it Martirjevskaja-portaal (oan de súdkant), dat ferneamd waard nei biskop Martirii (1193-1199). De lettere begraffenissen fûnen plak oan de noardlike kant fan de katedraal.
Yn 1570 waard de katedraal plondere troch de Opritsjnina fan Ivan de Skriklike, mar neitiid waard yn opdracht fan aartsbiskop Leonid (1572-1575) in renovaasje útfierd. Hy liet de houten stoel foar de tsaar meitsje, dy't oan de súdlike kant fan de sintrale tsjerke stiet. Fan de ljochters dy't Leonid oanskafte bleau der mar ien oer.
Sûnt it begjin fan de 18e iuw residearren de aartsbiskoppen en metroliten fan Novgorod yn Sint-Petersburch (de titel wie Aartsbiskop (metropolyt) fan Novgorod en Sint-Petersburch). Tolve fan dizze aartsbiskoppen fan Novgorod en Sint-Petersburch (of Leningrad) lizze begroeven yn it Aleksander Nevsky Lavra yn Sint-Petersburch.
thumb|260px|It oarspronklike krús fan de haadkoepel Under de besetting fan Novgorod yn de Twadde Wrâldkriich rekke it kremlyn by gefjochten slim skeind. De Spaanske ynfantery liet it mei in fûgel bekroande krús fan de grutte koepel helje en foar mear as 60 jier bleau it krús yn it Militêre Museum fan Madrid, oant it op 16 novimber 2004 wer oerdroegen waard oan de Russysk-Otterdokse Tsjerke. Troch de kriich rekken de koepels fan de katedraal slim skeind en lei it fresko fan Kristus Pantokrator yn pún.
Gâns de Sovjet-tiid bleau de Sofiakatedraal in museum, mar yn 1991 waard it gebou oerdroegen oan de Russysk-Otterdokse Tsjerke.
Ikoanen
thumb|left|Ikoan fan it Teken It âldste ikoan is nei alle gedachten it Ikoan fan de Mem Gods fan it Teken, in ikoan dat neffens de oerlevering de stêd yn 1169 by de ferdigening tsjin de oanfal fan Sûzdalia (yn dy tiid it gebiet om Vladimir, Sûzdal en Moskou) de oerwinning brocht. It ikoan waard doe troch aartsbiskop Ilja út de Transfiguraasjetsjerke helle om it yn de katedraal en op de muorren fan de stêd sjen te litten. Njonken de Transfiguraasjetsjerke waard letter yn de 17e iuw de Tsjerke fan it Ikoan fan de Mem Gods fan it Teken boud, om it ikoan dêr te ferearjen. Yn de Sovjet-tiid waard it ikoan bewarre yn it Novgorod Museum (dêr't ek de oerbliuwsels fan biskop Nikita ûnearbiedich yn in pûde leine). It ikoan waard yn de jierren 1990 wer oerdroegen oan de katedraal en stiet tsjintwurdich by de keninklike doarren fan de ikonostase. Ek tige âld is it Ikoan fan de Hillige Wiisheid fan God, dat in part wie fan de ikonostase (op it plak yn de ikonostase dêr't ornaris de patroanhillige fan de tsjerke hinget). Fan ferskate ikoanen wurdt sein dat se skildere binne troch, of yn opdracht fan, aartsbiskop Vasilii Kalika (1330–1352) en aartsbiskop Iona (1458–1470). Aartsbiskop Makarii (1526-1542) soe de ikoanen fan de lytse ikonostase yn de Kapel fan de Berte fan de Mem Gods skildere ha.
Doarren
thumb|left|De doarren út de katedraal fan Płock Troch de iuwen hinne hat de katedraal trije pear ferneamde doarren hân, dy't ûnder de Korsun-, Vasilii- en Sigtuna- (of Płock- of Maagdeburch-) doarren bekend steane. De Korsun-doarren hingje yn de westlike tagong fan de Kapel fan de Berte fan de Mem Gods yn de súdeastlike hoeke fan de katedraal en kamen troch biskop Joakim Korsunianin yn de katedraal te hingjen (de namme fan de biskop ferwiisd nei bannen mei Korsun op de Krim). De Vasilii-doarren binne yn 1335 skonken troch aartsbiskop Vasilii Kalika, mar mei de plondering yn 1570 waarden de doarren út de katedraal helle en krigen in plak yn de residinsje fan tsaar Ivan IV yn Aleksandrov by Moskou, dêr't se noch jimmeroan te sjen binne. De doarren yn de westlike tagong (ornearre as de haadyngong fan de katedraal, alhoewol't de hjoeddeiske haadyngong de noardlike yngong is) wurde de Sigtuna-, Maagdeburch- of Płock-doarren neamd. Fan de doarren wurdt sein dat se oant de plondering troch troepen fan Novgorod yn 1187 yn de Sweedske stêd Sigtuna hongen. Se waarden lykwols nei alle gedachten yn de jierren 1152-1154 getten troch keunstners yn Maagdenburch foar de aartsbiskop fan it Poalske Płock foar de tagong fan de katedraal, dêr't se likernôch 250 jier hongen. Se kamen nei alle gedachten tsjin de ein fan de 15e iuw yn Novgorod troch aartsbiskop Evfimii II, dy't westerske keunst bewûndere. Hoe't de doarren yn Novgorod telâne kamen is net bekend. In teory is dat de doarren by in plondering troch heidenske Litouwers yn de 13e iuw út de katedraal helle waarden en op de ien of oare wize letter nei Novgorod kamen. De stêd Novgorod joech yn 1982 oan de katedraal fan Płock kopyen fan de doarren.
Gedachtestreekje
It gedachtestreekje of omtinkstreekje (–) is in lêsteken dat de foarm fan in lizzend streekje hat.
It wurdt brûkt foar de skieding fan in tuskensin of foar it oanjaan fan in ûnferwachte draai.
Gebrûk
Yn it Frysk kin it gedachtestreekje brûkt wurde:
Typografy
Inkeld wurdt in hiel kastlyntsje brûkt.
Yn Ingelke tekst is in hiel kastlyntsje sûnder spaasjes wizânsje (mar dêrby moat oanjûn wurde dat dy yn goede lettertypes in minimale wytrûmte om har hinne hawwe).
Anton Janson
Anton Janson (Fryslân [Wanden/De Wâlden]?, 17 jannewaris 1620 - Leipzig, 18 novimber 1687) wie in Nederlânsk typograaf en drukker.
It lettertype Janson is nei him ferneamd, hoewol't ûndersyk yn de jierren 70 en 80 fan de 20e iuw útwiisd hat dat de no benei fergetten Hongaarske lettersnijer en drukker |Miklós (Nicholas) Kis (1650–1702) de útfiner west hat.
Earlel
It earlel (Latyn: lobulus) is yn 'e minsklike anatomy it ûnderste diel fan 'e earskelp, dy't it útwindige diel fan it ear útmakket. Oars as de earskelp bestiet it earlel net út kreakbien, mar út fetweefsel. De foarm fan earlellen ferskilt per persoan. By guon lju binne de earlellen oan 'e hûd fan 'e sydkant fan 'e hals fêstgroeid, wylst se by oaren los hingje en inkeld fan boppen oan it ear fêstsitte.
Fjouwerkant tsjil
In fjouwerkant tsjil is in tsjil dat gjin rûne, mar in fjouwerkante foarm hat. In fjouwerkant tsjil kin allinnich soepel rôlje as de ûndergrûn bestiet út omkearde buizen mei de goede maat en kromming.
Hoewol’t der letterlik fjouwerkante tsjillen binne, wurdt de term faker brûkt as in metafoar saken dy’t net goed rinne.
Paulus VI (paus)
Paus Paulus VI waard berne as Giovanni Battista Enrico Antonio Maria Montini (Concesio (provinsje Brescia), 26 septimber 1897 - Castel Gandolfo, 6 augustus 1978) en wie paus fan 1963 oant syn dea yn 1978.
Paulus VI waard paus ûnder it Twadde Fatikaanske Konsylje, itjinge him in beslissende ynfloed joech yn in grut tal wichtige troch it konsylje oandroegen herfoarmings. As kardinaal waard Paulus VI as de fanselssprekkende opfolger fan paus Jehannes XXIII sjoen, dy't yn 1963 oan kanker ferstoar. Paulus VI stie bekend om syn otterdokske stânpunt oangeande de antikonsepsje en seksualiteit, dy't er benammen yn syn ensyklyk Humanæ vitæ fan 1968 útlei. Dêrby naam er skerp ôfstân fan de doe nije antikonsepsjepil. Hy wie ek de earste paus dy't foar it earst mei it fleantúch de wrâld troch reizge, besocht tal fan lannen, ûnder oaren it Hillige Lân, en gie yn petear mei lieders fan oare grutte kristlike Tsjerken, lykas de aartsbiskop fan Canterbury, Michael Ramsey (haad fan de Anglikaanske Tsjerke), en de patriarch fan Konstantinopel, Athenagoras (haad fan de Gryksk-Otterdokske Tsjerke).
Hy ferstoar yn 1978 yn de pauslike simmerresidinsje Castel Gandolfo oan in hertoanfal. Paulus VI waard yn de Fatikaanske Grotten byset, neffens syn winsk yn de grûn.
Hillichferklearring
It hillich ferklearjen folge op in wûnder yn de Feriene Steaten yn de jierren 1990. Wylst de mem noch swier wie fan in poppe rieden de artsen in abortus oan om't by it bern earnstige ôfwikings wiene fêststeld. De mem woe dat net en bea ta Paulus VI. It bern kaam sûn op de wrâld en op 6 maaie 2014 waard it wûnder troch de Roomsk-Katolike Tsjerke erkend. Noch yn itselde jier waard paus Paulus VI sillich ferklearre. Op snein 14 oktober 2018 waard Paulus VI troch Fransiskus hillich ferklearre. Yn de liturgy wurdt de paus op 26 septimber betocht.
Preproduksje
Preproduksje is it proses fan it plannen meitsjen foar of tarieden fan 'e produksje fan ornaris in film of tillefyzjeprogramma, al kin it ek gean om in oar wurk, lykas in toanielstik of in muzykalbum. Yn dizze kontekst bestiet de produksje út trije ûnderdielen: de preproduksje (of tarieding), it eigentlike produksjeproses dat by films, tillefyzje en muzyk almeast de opnamen neamd wurdt, en de postproduksje (of ôfwurking). De preproduksje einiget dus as de opnamen begjinne.
By film en tillefyzje
De preproduksje is it stadium dat foarôfgiet oan it eigentlike opnimmen fan in film of tillefyzjeprogramma. Yn dy faze nimt de finansiering fan it projekt fêste foarmen oan, en wurde kontraktten ôfsletten mei in regisseur, in kameraregisseur en de leden fan 'e cast. Fierders wurdt bepaald hokfoar soarte film of programma oft men meitsje wol, al besteane dêr yn 'e regel dan al beskate ideeën oer. Op it mêd fan film kin it gean om bgl. in koarte film, in langspylfilm of in dokumintêre, wylst it by tillefyzje gean kin om bgl. in tillefyzjefilm, in pilotôflevering, in tillefyzjesearje of in minysearje. De al besteande ideeën wurde yn 'e preproduksje útwurke en der wurdt in synopsis skreaun, in gearfetting fan 'e plot. Dêrnei wurdt de synopsis útwurke ta in langere gearfetting, dy't de step outline of koartwei outline hjit. Eltse sêne fan 'e film of it programma wurdt dêryn koart beskreaun, sadat men in byld krije kin fan hoe't it einresultaat der úteinlik út komme sil te sjen. De step outline is inkeld bedoeld foar de makkers sels en komt bûtensteanders mar selden ûnder eagen.
Nei it opstellen fan 'e step outline wurdt de saneamde treatment skreaun, wêryn't oanjûn wurdt wat der yn alle sênes persiis yn byld brocht wurde sil. De treatment giet poer oer de fisuële kant fan 'e film of it programma; oer de op te nimmen dialooch stiet der neat yn. Underwilens wurde los fan 'e treatment de saneamde karakterdossiers opsteld, dy't eftergrûnynformaasje oer de personaazjes jouwe en dêrmei oanwizings hoe't de personaazjes har yn beskate sitewaasjes hâlde en drage moatte. Ek wurde de dialogen (of monologen) útwurke.
Neitiid wurde treatment, karakterdossiers en dialogen gearfoege ta in senario of script. Sa'n senario soe omskreaun wurde kinne as in útwurke fariant fan 'e treatment. It is gebrûklik om te begjinnen mei in kladferzje fan in senario, dy't dan troch de senarioskriuwer yn oerlis mei de regisseur en mooglik ek mei de produsint ferskate kearen byskaafd en oanskerpe wurdt, oant der in definitive ferzje ûntstiet dy't it shooting script neamd wurdt. Soms wurdt er noch in twadde of trêde senarioskriuwer by belutsen, dy't dan faak oantsjut wurdt as in scriptdokter. Yn it shooting script stiet oant yn it lytste detail beskreaun wat der barre moat en bygelyks ek hokker lûden oft der te hearren wêze sille of hokker sfear oft in beskate sêne oproppe moat. Ek is dêryn fierders eltse sêne nûmere fan it begjin fan 'e film of it programma ôf.
De folgjende stap is it meitsjen fan in draaiboek. Yn it draaiboek is útwurke wannear't de opnamen fan hokker sênes plakfine sille. Sênes wurde nammentlik net opnommen neffens harren folchoarder yn 'e film of it programma. As bygelyks sêne 1, 3 en 8 yn deselde keamer spylje, dan is it logistyk folle handiger om dy trije sênes efterinoaroan op te nimmen, op deselde opnamedei as dat mooglik is, en dêrnei fierder te gean mei bygelyks sêne 2. Soms wurdt tagelyk mei it draaiboek ek in storyboard makke. Dat is in samling nûmere sketsen of foto's, dy't elts ien shot fertsjintwurdigje. Ofbylding 4.3 is dan it trêde shot fan sêne 4.
Tagelyk mei it finalisearjen en útwurkjen fan it senario wurde ek lokaasjes, sets en dekôrs socht, regele of makke, en de beskikberheid fan rekwisiten, kostúms en oare nedichheden wurdt bewurkmastere. Tsjin 'e ein fan 'e preproduksjefaze wurdt der yn 'e regel in saneamde read-through fan it senario holden, wêrby't de regisseur en alle leden fan 'e cast dy't tekst hawwe, oanwêzich binne, en faak ek de kameraregisseur, produksje-ûntwerper en alle oare ôfdielingshaden, de produsint(en), de finansiers, en de p.r.-lju. As in produksje mar net fierder rekket as de preproduksjefaze en dêr jierren- of soms wol desennialang yn hingjen bliuwt, seit men wol dat sa'n produksje fêstsit yn 'e preproduksjehel.
By muzyk
Yn 'e muzykyndustry is de preproduksje it proses fan it skriuwen en útwurkjen fan 'e muzikale ideeën fan en troch in sjonger of muzikant. It kin wêze dat sa'nent dêrby help kriget fan in profesjoneel lietsjeskriuwer en/of fan in muzykprodusint. It is ek mooglik dat in sjonger of muzikant syn eigen lieten net skriuwt, mar dêrfoar in lietsjeskriuwer ynhiert, of in âlder liet fan in oare artyst coveret. De muzikant produsearret dan in saneamde demo, in earste ferzje fan it liet wêryn't er hearre lit wat er derfan meitsje wol. Dêrtroch kin de tiid dy't trochbrocht wurdt yn in djoere muzykstudio ynkoarte wurde, wat ek in protte jild útsparret. It doel is om pas oan 'e opnamen te begjinnen as it spul fierder útwurke binne en de meast ûnthjittende ideeën derút socht binne.
Oosterkerk (Grins)
Skiednis
De tsjerke waard tagelyk mei in pastory en kosterswente yn de jierren 1927-1929 op de hoeke fan de S.S. Rosensteinloane en de Thomassen à Thuessinkloane boud foar de grifformearde gemeente fan de eastlike stedsútwreiding fan Grins. De arsjitekten Jan Kuiler en Lucas Drewes ûntwurpen in tsjerke yn de styl fan de Amsterdamske Skoalle en dêr't plak wie foar mear as 1100 minsken (wêrfan 336 op de kreake).
Tsjerke, kosterswente en pastory steane op in mearhoekich, waaierfoarmich grûnplan, mei de haadyngong op de hoeke fan de beide loanen oan de râne fan de Easterparkwyk. Yn 1990 waarden de glês-yn-leadramen restaurearre. Sûnt 1995 is de tsjerke ynskreaun as ryksmonumint.
Oargel
Yn itselde jier fan de foltôging fan de grifformearde tsjerke boude de firma Valckx & Van Kouteren út Rotterdam boppe de preekstoel in pneumatysk oargel. Yn de jierren 1960 en 1970 waard de disposysje fan it ynstrumint feroare en de traktuer elektrifisearre. Yn 2008 brocht Mense Ruiter tagelyk mein in restauraasje it oargel werom yn de oarspronklike steat.
Caballero Home Video
Caballero Home Video, of koartwei Caballero, is Amerikaanske pornografyske filmstudio dy't oprjochte waard yn 1974, en dêrmei ien fan 'e âldsten is dy't noch bestiet. Under it Gouden Tiidrek fan de Pornografy wie it ien fan 'e grutste en meast foaroansteande pornografyske studio's fan 'e Feriene Steaten. Caballero is fêstige yn Canoga Park, in wyk fan Los Angeles. De studio is tsjintwurdich in wichtige stiper fan it anty-sinsuerplatfoarm Free Speech Coalition.
Skiednis
Caballero waard yn 1974 oprjochte troch Noel C. Bloom ûnder de namme Caballero Control Corporation (CCC). Under it Gouden Tiidrek fan de Pornografy, ein santiger en begjin tachtiger jierren, wie it ien fan 'e grutste en meast toanoanjaande pornografyske studio's fan 'e Feriene Steaten. Fanwegen dy ynfloedrike posysje waard Caballero doedestiden wol de "General Motors fan 'e Porno" neamd.
Filiside
Filiside is in foarm fan ynfantiside of bernemoard, wêrby't in poppe mei sin deade wurdt troch de eigen heit of mem.
Caballero Home Video
Skiednis
Yn 'e jierren tachtich en de iere jierren njoggentich brocht de studio ferskate pornografyske films út dy't klassikers fan har sjenre wurden binne, wêrûnder Insatiable (1980), ûnder rezjy fan Godfrey Daniels, mei yn 'e haadrol Marilyn Chambers, en Traci, I Love You (1988), de iennichste tsjintwurdich noch legale film fan Traci Lords (want makke twa dagen nei har achttjinde jierdei), dy't de hiele pornoyndustry hast ûnder fuotten helle doe't útkaam dat se oer har âldens liigd hie en jierrenlang minderjierrich as pornoaktrise aktyf west hie.
Oare akteurs en aktrises dy't yn dy tiid in protte foar Caballero wurken, wiene grutte nammen as Seka, Ginger Lynn, John Holmes, Joey Silvera, Nina Hartley, Ron Jeremy en Christy Canyon. Caballero ûntfong yn 'e tachtiger jierren hûnderttûzenen dollars yn skeafergoeding nei't piraten yllegaal mei de produksjes fan it bedriuw oan 'e haal gien wiene. Yn dyselde snuorje naam it de hiele backlist fan konkurrint Cal Vista oer. Geandewei de jierren njoggentich rekke it mei Caballero lykwols wat yn it neigean, en hjoed de dei is it gjin grutte spiler mear yn 'e Amerikaanske pornoyndustry.
Yn septimber 2012 kaam Caballero Home Video yn it nijs doe't de studio foar de rjochter dage waard troch iiskoprodusint Ben and Jerry's út Fermont. Dat bedriuw makke der nammentlik beswier tsjin dat Caballero meilifte op 'e populariteit fan syn iiskoprodukten mei in pornofilmrige dy't as namme Ben and Cherry's hiet (cherry, dat letterlik "kers" betsjut is yn it Amerikaansk-Ingelsk ntl. ek in sprektaalwurd foar "fagina"). De rjochtsaak einige op 29 july 2013 mei in skikking wêrby't Caballero dermei ynstimde om yn takomstige publikaasjes net wer wurdspilings op 'e namme fan Ben and Jerry's te meitsjen.
Epifanykatedraal fan Jelochovo
De Epifanykatedraal fan Jelochovo (Russysk: Богоявленский собор в Елохове) is in otterdokske katedraal yn de Russyske haadstêd Moskou. De hjoeddeiske katedraal waard foltôge yn 1845 en tsjinne tusken 1938 oant 1991 as haadkatedraal fan it Moskouse patriargaat.
De katedraal leit krekt wat eastlik fan it stedssintrum yn it stedsdiel Basmanny, net fier fan it metrostatsjon Baumanskaja.
Skiednis
De earste tsjerke op it plak fan de katedraal waard yn 1687 boud yn it doedestiidske doarp Jelochovo. Dit doarp wie it berteplak Basilius de Sillige, in bekende âldrussyske hillige. Oarspronklik wie de tsjerke fan hout. Sûnt 1712 droech de tsjerke de namme Epifany. Yn 1731 waard de âlde houten tsjerke ferfongen troch in stiennen bouwurk mei in klokketoer. Dizze tsjerke hold it in goede iuw út en yn juny 1799 waard dêr de lettere dichter Aleksander Pûsjkin doopt.
Mei de ôfbraak fan dizze twadde tsjerke waard yn it jier 1731 begûn om plak te meitsjen foar in nije katedraal. It ûntwerp foar de nijbou wie ôfkomstich fan de doe noch relatyf ûnbekinde let-klassisistyske arsjitekt Jevgraf Tjoerin (1796–1872). De nije katedraal waard yn 1845 foltôge en in oktober fûn de wijing plak troch de Moskouse metropolyt Filaret.
In grutte ferbouwing fûn yn 1889 plak, doe't oan de tsjerke in nije refter oanboud waard. Yn 1912 brocht men yn de tsjerke nije muorrebeskilderingen oan en waard de ikonostase fergulde.