cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
CryoBurn
Plot
Mar ûnderwilens is Jin op 'e nij fuortrûn by syn omke en muoike wei, en diskear is syn sânjierrige suske Mina meikommen. Tegearre steane se no wer op 'e stoepe fan it konsulaat. Miles hat tuskentroch tiid nommen om him te ferdjipjen yn alle beskikbere ynformaasje oer Jin en syn famylje en is der doe efter kommen dat Jin en Mina harren mem, Lisa Sato, de lieder wie fan in aksjegroep dy't it tsjin 'e macht fan 'e grutte kryokorporaasjes yn 'e kant sette. Doe't se te gefaarlik waard, is se oppakt, geastlik siik ferklearre en ynferzen oant har "psychyske oandwaning" te genêzen wêze soe. It bestiet fansels net dat Miles sa'n kwestje gewurde litte kin. Om himsels te rjochtfeardigjen, beslút er dat it tsjûgenis fan Lisa Sato fan krúsjaal belang is foar syn saak, en dêrop betinkt in snoad plan.
Mei Roic, luitenant Johannes en Raven Durona ûntfiert/befrijt/stelt Miles in pear dagen letter Lisa Sato by NewEgypt, de kryokorporaasje dêr't se opslein leit. Se wikselje har ynferzen lichem om mei dat fan in oare (al lang ynferzen) frou en bringe har nei de yllegale kryoklinyk om har dêr wer ta libben te bringen. It docht lykwols bliken dat Miles de twadde is dy't op har de ferwikseltrúk tapast, en dat se sadwaande it ferkearde lichem hawwe. Nei noch wat speurwurk komme Miles en Roic dr. Seiichiro Leiber op it spoar, it iennichste foaroansteande lid fan frou Sato har aksjegroep dat net ynferzen is of in "ûngelok" krigen hat. By him thús yn it sûterrain treffe se in kryokiste oan mei dêryn Lisa Sato.
Nei't frou Sato ûntteit en wer ta libben brocht is, komt út de ûnderfreging fan har en dr. Leiber it folgjende ferhaal nei foarren. Tusken 45 en 30 jier lyn is foar it ynfriezen fan miljoenen minsken in kryofloeistof brûkt dy't nei in jier as tritich, sa docht no bliken, begjint te ûntbinen. Dat betsjut dat de kryokorporaasjes miljoenen net wer by te bringen kryo-liken yn 'e laden hawwe. As dat útkomme soe, soene se yn it foarste plak al dy miljoenen folmachtstimmen ferlieze, en dêrnjonken nochris skeaclaims temjitte sjen kinne fan 'e neibesteanden fan alle troffenen. Der is har dus alles oan gelegen om dit stil te hâlden, en doe't dr. Leiber, dy't by NewEgypt wurket, dizze ynformaasje oan Lisa Sato trochdie, besleaten se yn te gripen. Dr. Leiber ûntkaam as iennichste oan 'e reperkusjes om't NewEgypt miende dat se him, as wurknimmer, mei drigeminten en omkeapsommen wol ûnder de tomme hâlde koene. Mar Leiber hie ûnderwilens Lisa Sato al omwiksele en wie fan doel om mei har de planeet te ûntflechtsjen.
De direksje fan NewEgypt kriget lucht fan Miles syn "ûndersyk" en stjoert in espeltsje swiere jonges om 'e yllegale kryoklinyk plat te baarnen en Leiber en Sato te ûntfieren, mar troch fluch yngripen fan Roic en konsul Vorlynkin wurdt dat foarkommen en kin men de dieders by de kladden krije. Dy lappe neitiid by plysje-ûnderfregings ûnder ynfloed fan wierheidssearum harren bazen derby, sadat de hiele saak wiid iepen brutsen wurdt. Underwilens binne Miles syn kloan-broer Mark Vorkosigan en dy syn partner Kareen Koudelka op it toaniel ferskynd, dy't, op oanrieden fan Raven Durona, de yllegale kryoklinyk opkeapje foar de Durona Groep, in Escobareeske medyske korporaasje dêr't Mark foar de helte eigner fan is. Miles rûnet syn affearen op Kibou-daini ôf en begjint oan 'e weromreis nei Barrayar. Yn 'e lêste blik dy't it boek de lêzer op Jin biedt, wurdt suggerearre dat syn mem en konsul Vorlynkin mear oan it wurden binne as inkeld goekunde of freonen. CryoBurn einiget as Miles by syn tuskenstop op Escobar de tynge kriget dat syn heit stoarn is oan in oerhaal, en dat hysels no greve Vorkosigan is.
Gallery Publishing Group
De Gallery Publishing Group, ek wol bekend as Gallery Books, is in Amerikaanske útjouwerij dy't yn 2009 oprjochte waard troch Simon & Schuster, en yn 2012 ta in difyzje fan dat bedriuw makke waard. De difyzje bringt sawol fiksje as non-fiksje út en omfiemet de ymprints Gallery 13, Gallery Books, Pocket Books, Saga Press en Scout Press.
Skiednis
Yn oktober 2012 waard in reorganisaasje fan Simon & Schuster oankundige, wêrby't de útjouwerij ferdield waard yn fjouwer difyzjes, wêrfan't de Gallery Publishing Group ien wie. Nei ôfrin fan 'e reorganisaasje omfette de difyzje de ymprints Gallery Books, Pocket Books, Pocket Star en Karen Hunter Publishing. De lêste beide waarden neitiid opheft, mar Pocket Books, dat yn 1939 al oprjochte waard en in wichtige rol spile by de yntroduksje fan 'e paperback op bûsformaat, is noch altyd aktyf.
Yn 2015 waard Scout Press oprjochte, in nije ymprint foar literêre fiksje, folge troch Gallery 13, dat grafyske romans útjout, yn july 2016. Yn maart 2019 waard fierders Saga Press, in yn 2015 oprjochte ymprint dêr't science fiction- en fantasyboeken ûnder útjûn wurde, ferpleatst fan 'e Children's Publishing Group fan Simon & Schuster nei de Gallery Publishing Group.
De Gallery Publishing Group omfettet de folgjende ymprints:
Fasta Åland
Fasta Åland (Finsk: Manner-Ahvenanmaa of Ahvenanmanner) is it grutste en meast bewenne eilân fan Ålân, in autonome provinsje fan Finlân besteande út in arsjipel. De haadstêd fan de provinsje, Mariehamn, leit ek op it eilân. Mei in oerflak fan 685 km² is it it tred grutste eilân fan Finlân.
Gallery Publishing Group
Fûnskatalogus
De fûnskatalogus fan 'e Gallery Publishing Group befettet wurk fan in grut ferskaat oan auteurs, ûnder wa Kevin J. Anderson, America Ferrera, Charlaine Harris, Stephen King, Omarosa Manigault-Newman, Olivia Newton-John, Amy Schumer en Oliver Stone.
Fasta Åland
Njoggentich prosint fan de befolking fan Ålân libbet op Fasta Åland. Fasta Åland is it grutste eilân fan de arsjipel. It hat in oerflak fan 1.010 km² en beslacht 66% fan it totale oerflak fan de provinsje (Ålân hat yn totaal in oerflak fan 1.512 km²). Fasta Åland mjit likernôch 50 kilometer fan noard nei súd en likernôch 45 kilometer fan east nei west.
Njonken de provinsjestêd Mariehamn lizze de gemeenten Eckerö, Finström, Geta, Hammarland, Jomala, Lemland, Lumparland, Saltvik en Sund ek op Fasta Åland. De heechste berch op it eilân is de Orrdalsklint, de berch hat in hichte fan 129 meter.
Softbal op de Olympyske Simmerspullen
right|100px|right Softbal is ien fan de sporten dy't op de Olympyske Simmerspullen beoefene waard.
Skiednis
Softbal stie it pas tiddens de Spullen fan 1996 yn Atlanta foar it earst op it programma as tsjinhinger fan it Honkbal foar manlju, It waard doe wûn troch de Feriene Steaten Mar waard nei de Spullen fan Peking yn 2008 wer fan it programma skrast. De lêste Olympysk winner by it Softbal wie Japan.
Medaljespegel
De top-10 fan lannen dy't by it hokky medaljes wûn ha op de Olympyske Simmerspullen.
Karlstad (gemeente)
Gemeente Karlstad is in gemeente yn de provinsje Värmlands län en it lânskip Värmland yn Sweden. De gemeente leit oan de noardkant fan de Vänermar.
De gemeente bestiet yn har hjoeddeiske foarm sûnt 1971 doe't de eardere gemeente Karlstad gearfoege waard mei inkelde plattelânsgemeenten.
Pasco (Washington)
Pasco is de haadstêd en grutste stêd yn Franklin County yn de Amerikaanske steat Washington. Neffens de folkstelling fan 2010 hie it plak 57.781 ynwenners en op 1 april 2013 neffens in rûzing 65.600 ynwenners. It is de op ien nei grutste stêd fan de stêdekloft fan de Trije Stêden Tri-Cities. De oare 2 stêden binne Richland en Kennewick. Pasco leit op de noardwâl fan de rivier de Kolumbia tsjinoer Kennewick.
Skiednis
Op 16 oktober 1805 kampearde de Lewis en Clark Ekspedysje flakby it hjoeddedeiske Pasco op it plak wêr't no it Sacagawea Steat Park no is. Neitiids kamen der pels en goud hannelers. Yn de 1880er jierren boude it Noard Pasifysk Spoar (Northern Pacific Railway) in spoarwei wat noch mear bewenners oanluts. Op 3 septimber 1891 waard it plak offisjeel in gemeente, de earste fan de Tri-Cities. De namme wie jûn troch Virgil Bogue, dy't in bou-ynsjenieur wie foar it spoar bedriuw nei Cerro de Pasco, in stêd yn de Andes yn Perû, wêr't hy meiholpen hie oan it bouwen fan in spoarwei. Yn de iere dagen wie it stêdsje in spoarwei stêd, mar mei it dien meitsjen fan de Grand Coulee Daam yn 1941 brocht bewettering en dus makke it lânbou mooglik.
Mei it kommen fan it Hanford Nukleêre Reservaat yn de Twadde Wrâldkriich yn de omkriten, betsjutte dat foar de Tri-Cities in ekonomyske klapper, dochs Kennewick en Richland woeksen mear dêrtroch en bleau Pasco dochs mear in agraryske mienskip en ek it Noard Pasifysk Spoar wie in wichtich wurkjouwer. Yn de jierren nei de kriich profitearre Pasco mear fan Hanford, dochs it bleau ynearsten noch wol agrarysk.
Klimaat en geografy
Neffens it United States Census Bureau hat de stêd in oerflak fan 88,27 km², wêrfan 78,99 km² lân en 9,27 km² is wetter.
Pasco leit yn it súdeasten fan Washington, dus eastlik fan it reinskaad fan de Cascades Berchtme, wat it dus in folle drûger lân klimaat jout. It leit ornaris yn ien fan de drûchste geaen fan de steat, hast in woastynklimaat mei waarme simmers, hurde winen yn 'e maitiid en in bytsje delfal. It trochsneed wetter delfal is 197,1 mm. Snie falt hjir inkeld ek wol del, mar ek kâlde sigerige winen kinne der waaie.
Befolking
Neffens de folkstelling fan 2010 wennen der 59.781 minsken en 17.983 húshâldings, wêrfan 51,3% hiene bern ûnder de 18 jier. De befolkingstichtens wie 756,8 /km². Der wiene 17.872 wentes. Der wennen 55,8% blanken, 1,9% swarten, 0,5% yndianen, 1,9% Aziaten, 0,1% Pasifyske Eilanners, 36,4% fan oare rassen en 3,3% fan mjukste rassen. Etnysk wennen der 55,7% Hispanics of Latino's. De trochsneed âldens yn de stêd wie 27,3 jier. 35,5% wie ûnder 18 jier en 6,7% wie 65 jier en âlder. 50,7% wiene manlju en 49,3% froulju.
De trochsneed hûshâld ynkommen wie $34.450. 23,3% libbe ûnder de earmoed grins.
Ekonomy en ferkear
Troch de oanwêzigens fan de lânbou hat de stêd in stikmannich ferwurkjende fabriken lykas ConAgraFoods, Reser's Fine Foods en Twin City Foods binne der guon fan. Ek de tanimmende wyn yndustry yn de krite hat syn plakje yn de stêd.
De wichtichste wurkjouwers binne Hanford, Burlington Northern, Lamb Weston, Boise Cascade, Tyson Foods, Energy Northwest, Fluor Hanford, Inc., Bechtel National Inc. en Battelle Pacific Northwest National Laboratories.
It regionale fleanfjild Tri-Cities Airport is yn Pasco. It ûnderhâldt rjochtstreekse fljochten nei Seattle, Portland, San Fransisko, Los Angeles, Las Vegas, Phoeniks, Denver, Salt Lake City en Minneapolis.
Der is in treinstasjon fan Amtrak dy't sûnt 1971 it passazjiers ferfier oer it spoar regelt. De fracht oer it spoar wurdt regele troch BNSF Railway. Ek fracht wurdt mei boat ferfierd oer de rivierren de Kolumbia en de Snake.
Wichtige diken binne de Rykswegen Yntersteat 182 fanút Richland rjochting Walla Walla, en 395 fan Kennewick rjochting Spokane.
It Ben Franklin-busferfiersysteem hat bus ferbinings troch de hiele Trije Stêden krite en der omhinne.
Pasco hat in iepenbier skoalle systeem foar de legere en fuortset ûnderwiis. Der is ek in katolike privee skoalle, dy't it gânse Trije Stêden krite betsjinnet.
Skoallen foar ferfolch opliedings binne:
Kultuer
Wichtige eveneminten binne:
Tsjerke fan Turns
De tsjerke fan Turns is in tsjerkegebou yn Turns, gemeente Súdwest-Fryslân, yn de Nederlânske provinsje Fryslân.
De herfoarme tsjerke út 1699 ferfong in âldere dy't wijd wie oan de hillige Lambertus. De trijesidich sletten sealtsjerke waard boud troch Oeds Yges yn opdracht fan grytman Burmania. De westgevel en de geveltoer mei iepenwurke achtkant en koepeldak binne út 1827. De tsjerke is in ryksmonumint.
De preekstoel (1699) waard makke troch Syte Eeblis en Johannes Jans. Op de kûp is it famyljewapen fan de grytman ôfbylde. It doopstek, de hearebanken en twa famyljebanken waarden makke troch Syte Eeblis en Paulus Johans. It oargel út 1909 waard boud troch Bakker & Timmenga en waard earst yn 1999 yn de tsjerke pleatst; it ynstrumint komt út de grifformearde tsjerke fan Toppenhuzen.
Paul Reubens
Paul Reubens (berne as: Paul Rubenfeld; Peekskill, 27 augustus 1952 - Los Angeles, 30 july 2023) wie in Amerikaansk akteur, dy't it bekendst wurden is my syn personaazje Pee-wee Herman.
Libben en wurk
Reubens waard berne yn Peekskill, New York, en groeide op yn in Joadske húshâlding yn Sarasota, Floarida, dêr 't syn âlden, Judy (Rosen) en Milton Rubenfeld, in lampewinkel hiene. Syn mem wie learares. Syn heit wie in autoferkeaper dy 't yn de Twadde Wrâldoarloch foar de Royal Air Force fan Grut-Brittannië en foar de U.S. Army Air Forces flein hie en letter ien fan de oprjochtende piloaten wie dy't de Israelyske loftmacht oprjochte yn de Arabysk-Israelyske oarloch fan 1948. As ortodokse Joad wie er ien fan de fiif Joadske piloaten dy 't mei smokkele gefjochtsfleantugen tsjin de Arabyske striidkrêften fleagen.
Reubens begûn syn karriêre yn it ymprovisaasjeteäter en trede yn de jierren 70 meardere kearen op yn it humoristyske telefyzjespultsje The Gong Show fan Chuck Barris thumb|left|175px|Reubens as syn alter ego Pee-wee Herman (1988) Reubens syn prominintste rol wie dy fan syn alter ego Pee-wee Herman, dy 't er begjin jierren 80 betocht hie. Pee-wee Herman wie in fleurige folwoeksen, mar bernlike man dy 't it middelpunt foarme fan ferskate films, teätershows en in telefyzjesearje foar bern. It personaazje droech meastal in te strak griis pak, wite dikke ynstappers en reade flinterstrik. Foaral de film " Pee-wee’s big adventure " betsjutte sawol foar Reubens en regisseur Tim Burton de grutte trochbraak. Nei 1991 spile er de fleurige ûnskuldige Pee-wee Herman yn jierren net mear, fanwegen it negative media-omtinken by Reubens syn arrestaasje yn in pornobioskoop. Letter rekke er nochris op in kweanamme by sedesaken.
Kategorisaasje
Kategorisaasje (fan it Frânske catégorisation) of kategorisearring is in aktiviteit dy't bestiet út it pleatsen fan dingen (foarwerpen, ideeën, bisten, minsken) nei lyksoartichheid yn byinoar hearrende groepen, dy't kategoryen neamd wurde. Dêrtroch kinne minsken dingen, foarwerpen, ideeën, ensfh., dêr't se mei te krijen hawwe of dy't om har hinne besteane, organisearje. Sa'n organisearring troch yndieling yn byinoar hearrende groepen helpt by it ferienfâldigjen fan 'e wrâld, wat ta in better begryp liedt. Kategorisearjen kin in ferbale of non-ferbale aktiviteit wêze.
Paul Reubens
Libben en wurk
Reubens waard nominearre foar in Primetime Emmy Award yn sawol 1989 (foar de art direction fan de telefyzjespecial Christmas at Pee-wee's Playhouse), 1995 (foar syn gastrol as Andrew J. Lansing III yn de komedysearje Murphy Brown) as 2011 (as meiprodusint fan de komeedzjeshow The Pee-wee Herman Show on Broadway). Hy wûn echt yn sawol 1988 as 1991 in Daytime Emmy Award, allebeide foar Pee-wee's Playhouse. Reubens krige yn 1988 in stjer op de Hollywood Walk of Fame.
Reubens ferstoar op 30 july 2023 yn it Cedars-Sinai Medical Center yn Los Angeles oan de gefolgen fan kanker, in sykte dêr 't er al seis jier mei oanhelle wie.
Kategorisaasje
Behalven minsken dogge ek bisten soks op in ferienfâldige, ûnbewust nivo. As der by jin bgl. in frjemd yn 'e hûs komt, sil jins hûn of kat dy persoan yn 'e rekken hâlde oant dúdlik is yn hokfoar kategory hy of sy pleatst wurde kin. As der immen ynkomt, dy't gauris by jin delkomt, sille hûn en kat eefkes opsjen, mar har daliks wer deljaan.
Minsken kinne sawol konkrete objekten en wêzens as abstrakte ideeën werkenne, faninoar ûnderskiede en begripe troch it proses fan kategorisaasje. De grûnslach fan kategorisaasje is dat dingen dy't ta in beskate _kategory hearre, ûnderskaat wurde fan dingen dy't dêr net ta hearre troch harren skaaimerken. Kategorisaasje is wichtich foar learen, foarsizzing fan wat der barre sil, it nimmen fan besluten, it begryp fan taal en de ynteraksje fan libbene wêzens mei harren om-en-by.
Paul Reubens
Filmografy
*Sûnder 10+ telefyzjefilms
Telefyzjerigen
*Eksklusyf optredens foar ien kear
Smoarge Piter
Smoarge Piter, yn it oarspronklike Dútsk: Der Struwwelpeter, is in berneboek en fierwei it bekendste wurk fan 'e Dútske psychiater, skriuwer en dichter Heinrich Hoffmann (1809-1894). It is in bondeltsje fan tsien fleurich fertelde en yllústrearre koarte ferhalen op rym, dy't op ien nei allegear oer ûndogenske bern geane, en in dúdlike moraal hawwe dy't de rampsillige gefolgen fan dôfhûdich hâlden en dragen op oerdreaune wize oantoant. Hoewol't de ferhalen tsjintwurdich foar in part hurd en wreed oandogge, en in wol hiel belearende toan oanslane, hie men dêr yn 'e njoggentjinde iuw gjin euvelmoed yn. It boekje waard foar it earst publisearre yn 1845 ûnder de titel Lustige Geschichten und Drollige Bilder für Kinder von 3-6 Jahren ("Koartswilige Teltsjes en Grappige Tekenings foar Bern fan 3-6 Jier"), mar fan 'e fjirde printinge yn 1847 ôf kaam it bekend te stean ûnder de titel fan it earste fan 'e tsien ferhalen, Der Struwwelpeter. It boek waard in grut súkses en is noch altyd ien fan 'e populêrste berneboeken yn it Dútske taalgebiet. Yn 2010 waard it troch oersetter Jacobus Q. Smink fertaald yn it Frysk.
Ynhâld
thumb|left|200px|Tuusterpäiter, de [[Sealterfryske oersetting, troch Margaretha Grosser.]]
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan Der Struwwelpeter ferskynde yn 2010 yn in boekje fan 32 siden ûnder de titel Smoarge Piter, as in mienskiplike útjefte fan útjouwerij Hispel, te Wiuwert en Verlag Tintenfass yn it Dútske Neckarsteinach. De fertaling wie fan 'e hân fan Jacobus Quiryn Smink, dy't ek it ferneamde Frânske berneboek Le Petit Prince yn it Frysk oerset hat. Yn 2010 is Der Struwwelpeter ek yn it Sealterfrysk oerset troch Margaretha Grosser, ûnder de titel "Tuusterpäiter", en troch Kai Klint yn it Sölringer dialekt fan it Noardfrysk ûnder de titel Tuusipetji.
Iisfûgel
De iisfûgel (Alcedo atthis) is in fûgel út de famylje fan de iisfûgels, en út it skift fan de rôldereftigen.
Foarkommen
De iisfûgel is in foar it meastepart opfallend blau fûgeltsje mei oranje-brune en wite ûnderdielen, en yn flinke swarte snaffel. Hy is likernôch 18 cm grut, en weacht sa'n 30-40 g, it wyfke wat mear as it mantsje.
Fersprieding
Midden- en Súd-Jeropa, Midden-, Súd en Súdeast-Aazje en Afrika. Fryslân hat alle jieren tsientallen briedpearen. De iisfûgel hat gewoanlik hiel wat te lijen fan strange winters; in protte oerlibje dan net. De iisfûgel wurdt in Nederlând net mear als bedrige besjoun en stiet dêrom net mear op de Nederlânse Reade list fan fûgels.
Iten
De iisfûgels frette benammen fisk yn heldere, leafst rinnende wetters.
Taksonomy
De iisfûgel hat sân ûndersoarten:
Stephansdom
De Stephansdom op it Stephansplatz is de roomsk-katolike katedraal fan it aartsbisdom Wenen yn de Eastenrykske haadstêd Wenen. De tsjerke is wijd oan Stefanus, de earste martler fan it kristendom. De 107 meter lange en 34 meter hege tsjerke is fral in goatysk monumint, mar besit ek noch romaanske dielen fan de foargonger út 1230-1263. Yn de noardlike tsjerketoer hingje trettjin klokken, dêrûnder ek de Pummerin, de grutste liedklok fan Eastenryk en de op twa nei grutste fan West- en Midden Europa.
De domtsjerke hat fjouwer tuorren. De súdlike toer is mei 136,4 meter it heechst, wylst de noardlike toer nea foltôge waard en net fierder as 68 meter komt. De twa tuorren dy't de westlike noch romaanske gevel flankearje binne 65 meter heech. Yn it doedestiidske Eastenryk-Hongarije wie it ferbean hegere tsjerketuorren te bouwen as de súdlike toer fan de Stefanusdom.
Skiednis
De earste tsjerke op de lokaasje waard yn 1147 foltôge en yn dat jier om Pinkster hinne troch de biskop fan Passau Reginbert fan Hagenau ynwijd. Yn dy tiid wie de tsjerke eins fierstente grut en it is dêrom mooglik dat hja doe al fan doel west ha om fan de tsjerke in katedraal te meitsjen. Fan 1230 oant 1245 waard ûnder hartoch Freark II in letromaanske tsjerke boud, wêrfan't de westlike gevel mei de twa saneamde Heidentuorren bewarre bleaun bleaune. Wêr't de namme fan de tuorren op wiist is net dúdlik, mooglik komt it fan de stiennen, dy't fan âldromeinske ruïnes stamden. Neffens in oare ferzje soene de net-kristlike fruchtberenssymboalen Fallus en Vulva op de pylderkes fan de bline nissen yn de westlike gevel ûnder de tuorren ferantwurdlik wêze foar de namme. Boppe de Riesentor ("Reuzepoarte"; in reus soe neffens in leginde holpen ha by de bou) wie eartiids in balkon foar de hartoch. Nei in brân yn 1258 en in nije ynwijing yn 1263 waarden de twa Heidentuorren noch ôfboud.
Under de sûnt 1282 regearjende Habsburgske hartogen sette de goatyske nijbou útein. Tusken 1304 en 1340 ûnstie in grutter koer yn goatyske styl, dy't nei de hartogen Albrecht I en Albrecht II ferneamd waard as it Albertinyske koer. Op 23 april 1340 waard it koer ynwijd, wylst it hallekoer doe ek foar it measte klear wie. Op 7 april 1359 lei hartoch Rudolf IV de earste stien foar de súdlike toer. Mei it doel de status fan de tsjerke fan syn residinsje te ferheegjen liet er yn 1365 it troch him yn 1358 yn de Alderheljenkapel fan de boarch oprjochte kollegiale stift nei de Stefanustsjerke ferhûzje. De proast fan it kapitel joech er de titel "Aartskânsler fan Eastenryk" en ek beneamde er him ta rektor fan de nije universiteit fan Wenen. Sûnt jildt foar it koer it patrocinium fan Alderheljen. Ek de grutte samling fan reliken en it oanlizzen fan in grêfkelder foar de hartogen geane werom op de bouaktiviteiten fan Rudolf IV. Doe't Rudolf hommels ferstoar waard er yn it koer byset. Ek de twa westlike kapellen fan it skip ûnstiene yn syn tiid. Oant 1407 wie de ûnderbou fan de toer oant it dak fan de tsjerke foardere. De bou rûn yn dat jier fertraging op om 't feroarings troch oare boumasters yn de orizjinele plannen werom draaid waarden. De toer waard werom brocht sa't de alderearste boumaster dy efterlitten hie. Yn 1433 wie de toer lang om let klear. Mei 136 meter hichte wie it oant de foltôging fan de Straasburger Munstertoer yn 1439 de heechste toer fan Europa.
Dêrnei waard der fanôf de toer fierder wurke oan de mei rike maaswurkfoarmen fersierde bou fan it súdlike tsjerkeskip. Yn 1430 wie it wurk al sa fier eine, dat de lêste resten fan de iergoatyske tsjerke ôfbrutsen wurde koene. Oant 1440 waard der ek wurke oan it westlike diel fan de noardlike muorre. Dêrnei waard de earste pylder boud foar de halletsjerke. De foltôging fan de tsjerke fûn neffens in net mear besteand ynskrift yn 1474 plak. Krekt foar dy tiid yn 1469 waard Wenen in bisdom en de Stefanustsjerke tsjinne as katedraal fan it nije bisdom. It troch Rudolf IV stifte kollegiale stift waard no it domkapitel. De domtsjerke waard yn dy tiid ek al foar offisjele gelegenheden brûkt.
Der moast lykwols noch fierder wurke wurde oan de noardlike toer. Yn 1450 wie de earste stien al lein foar dy toer, mar troch politike spannings tusken de keizer en de stêd skeat it wurk net op. Yn 1467 waard it wurk wer oppakt en boumaster Laurenz Spenning stelde twa plannen út: inselde toer as de súdlike of in toer dy't noch likernôch 20 meter heger wurde soe en de tuorren fan Straasburg en Ulm oertreffe soe. Beide plannen waarden nea útfierd, de boumaster sels kaam net fierder as de earste ferdjipping en oare boumasters foegen noch in pear ferdjippings ta oant yn 1513 nei in heale iuw bou it wurk stûke. Yn 1523 waard besocht de toer noch te foltôgjen, mar de Turken sloegen jimmeroan gruttere bressen yn Europa en bedrigen no ek Eastenryk sadat alle omtinken útgyng nei it fernijen en fersterken fan de fêstingwurken fan de stêd. Op de stompe, ûnfoltôge toer folge yn 1578 noch de bou fan in ferdjipping foar klokken mei in renêssânse koepel.
Yn 1683 waard de domtsjerke by it belis fan de Turken troch Turkske kanonskûgels skeind. De efterlitten Turkske kanonnen leveren letter de grûnstof foar de grutste klok fan de dom, de Pummerinklok.
Yn it ramt fan in restauraasje krige it súdlike dak yn de 19e iuw in patroan fan kleurrike tegels mei dêryn de ryksearn fan it keizerryk Eastenryk. Nei't it dakstuolte nei in slimme brân oan it ein fan de Twadde Wrâldkriich wer opboud waard, krige de noardlike kant fan it dak op deselde wize in Eastenrykske bûnsearn en it Weenske wapen.
Twadde Wrâldkriich
De domstjerke wist de bombardeminten yn de Twadde Wrâldkriich en de gefjochten yn de stêd sûnder grutte skea te oerlibjen. Op 6 april 1945 sloech lykwols in bom troch it ferwulft fan it súdlike sydskip, in foarboade fan wat noch mear komme soe. Doe't op 10 april 1945 de wite flagge oan de toer hongen waard, feroardene de Stadtkommandant Sepp Dietrich it befel de dom mei in fjoerslach fan 100 granaten mei de grûn lyk te meitsjen. Wehrmachtshauptmann Gerhard Klinkicht (1915–2000) wegere dat befel út te fieren en in plakette betinkt dy redder fan domtsjerke.
Yn 'e nacht nei 12 april 1945 baarnde it larikshouten dakstuolte en de klokketoer fan de domtsjerke hielen ôf respektivelik út. Hiel lang waard it ferhaal opdisse dat de Russen de domtsjerke yn 'e brân skette hiene, wylst oaren ha woene dat it Dútske besjittings west hiene. Tsjûgen wisten lykwols dat de brân fersoarsake wie troch plonderjende minsken, dy't yn omlizzende gebouwen fjurkes oanstutsen hiene werfan't fonken op de domtsjerke telâne kamen. Earder hiene gefjochten gatten yn it dak makke en troch dy gatten kamen de smeulende fonken yn it dakstuolte en feroarsaken dêrmei de brân. Gefjochten en stikkene wetterliedings makken it dwêsten noch dreger. Dy nachts stoarte yn de noardlike toer de op ien nei grutste klok út 1472 nei ûnder yn it dwersskip, dêr't it 13e iuwske Wimpassinger Krús hong, dat folslein ferlern gyng. Oan it ein fan de middei fan 12 april 1945 stoarte de baarnende klokketoel mei de Pummerin dwers troch it ferwulft fan de legere ferdjipping, wêrfan't de brokstikken it Befrijingsmonumint fan de Turken fernielden. Ek oare klokken fan de súdlike Heidentoer stoarten del. Nei't fonken troch in iepening yn it ferwulft op it oargel twirren, baarnde ek it monumintale Walcker-oargel fan 1886 ôf. It koeroargel, de keizerslôzje en in weardefol goatysk koerstuolte waarden troch it fallende pún fan delstoartende gewelven en baarndende dakbalken ferneatige. It grêfmonumint fan Freark III bleau bewarre om't it op 'e tiid ynmitsele wie. Yn novimber 1947, mear as twa jier nei it ein fan de kriich, bejoegen ek de noch besteande gewelven fan it súdlike koer it. De weropbou fan de domtsjerke koe mei tank oan golle jeften fan de befolking fuort nei de kriich wer útein set wurde. Yn 1950 hie de dom wer in dak en twa jier letter koe de dom mei de yntocht fan in nije Pummerin-klok wer iepene wurde.
Portalen
De nei de Fransiskaan Jehannes Kapistranus ferneamde goatyske preekstoel op de hoeke fan it noardlike koer waard tusken 1430 en 1450 boud. Eartiids stie de kânsel op it tsjerkhôf. Kapistranus wie yn 1451 yn Wenen en hold doe foar in grutte mannichte 32 preken fanôf de kânsel. Paus Aleksander VIII ferklearre Kapistranus yn 1690 hillich en mei it tanimmen fan de ferearing fan Kapistranus waard de kânsel yn 1737 restaurearre en ferhûze op it plak by de domtsjerke. Boppe de kânsel waard in barokke opset makke mei in byld fan de hillige, dy't op in fallen Turk stiet.
Ynterieur
De domtsjerke is trijeskippich. It lofter sydskip hat in Marijeprogramma, wylst it rjochter sydskip oan de apostels wijd is. De oarspronklike midsiuwske ynrjochting is allinne fragmintarysk bewarre bleaun, om't it ynterieur yn de baroktiid hielendal feroare waard.
Alters
It hjoeddeiske haadalter is in ierbarok keunstwurk fan moarmer en stien. Foarstbiskop Philipp Friedrich Breuner joech op 1 maart 1641 opdracht ta de bou, om't it goatyske houten fleugelalter fermôge wie. It alter wurdt bekroand mei in byld fan de Immaculata. Bouwer fan it alter wie Johann Jacob Pock, dy't byldhouwer en arsjitekt wie. Syn broer Tobias Pock makke it 28 m² grutte skilderij mei de foarstelling fan it stiennigjen fan de hillige Stefanus. Op de eftergrûn is in grutte kliber oare hilligen te sjen, in ferwizing nei it patrocinium fan de Alderheljen. Op 19 maaie 1647 waard it haadalter ynwijd. Oan de pylders en yn de sydskippen binne noch in grut tal oare alters. Foar de domtsjerke makke Tobias Pock letter ek it alterblêd fan it Petrus- en Paulusalter, stifte troch it stienhouwersgild en it op ien nei âldste barokke alter fan de dom.
Tige belangryk is in goatysk fleugelalter út 1447 mei foarstellings fan de Jongfaam Marije. It alter kaam pas yn 1883 yn de dom en stie oarspronklik yn it Stift Neukloster yn Wiener Neustadt.
Preekstoel
In oar letgoatysk masterwurk is de kalkstiennen preekstoel, taskreaun oan Anton Pilgram It ûntwerp wurdt lykwols tsjintwurdich earder mei Niclas Gerhaert fan Leyden yn ferbining brocht. Oan de kûb de portretten fan de fjouwer tsjerkfaars, wylst de trep dekorearre is mei kikkerts en oare amfibiën. Under de trep is in de finstergljurker, it selsportret fan in ûnbekende master.
Madonna fan 1320
It genedebyld fan de saneamde Dienstbotenmuttergottes, in Madonnabyld, datearret fan 1320. It stie ea yn de hûskapel fan in rike Weenske grevinne. Doe't hja neffens it ferhaal op in dei in parelketting kwyt wie, miende hja dat de faam har bestellen hie. It ûnskuldige famke rûn gûlend nei de kapel, foel op 'e knibbels en frege Marije om help. De grevinne hie yntusken de wachtmaster komme litten om de faam op te pakken, mar doe't hy har sa seach joech er opdracht om dochs alle kasten en keamers fan it persoaniel noch mar ris te ûndersykjen en it dêrby die it bliken dat de ketting stellen wie troch ien fan de hynstefeinten.
Grêfmonumint
It grêfmonumint fan Freark III yn it súdlike koer waard yn 1463 troch de Nederlânske byldhouwer Niclas Gerhaert fan Leyden makke en is ien fan de belangrykste keunstwurken út de lette midsiuwen yn de dom. Niclas makke sels de 8 ton swiere grêfplaat mei in foarstelling fan de keizer yn fol kroaningsornaat. Nei syn ferstjerren yn 1473 foltôgen oaren it grêfmonumint neffens syn ûntwerp. De balustrade om de sarkofaach hinne telt 54 bylden en byldsjes en waard tusken 1495 en 1513 makke troch Michael Tichter.
Kapellen
Yn de dom binne ferskillende kapellen, dy't keunsthistoarysk fan belang binne. Oan de westlike kant fan de dom binne fjouwer kapellen, dy't op de goatyske útwreiding ûnder hartoch Rudolf IV op de twadde helte fan de 14e iuw werom geane en oan it begjin fan de 15e iuw foltôge waarden. Twa dêrfan lizze yn de noardwestlike (loftse) hoeke en twa op de súdwestlike (rjochter) hoeke fan de domtsjerke.
Twa oare goatyske kapellen lizze elts eastlik fan de twa goatyske haadtuorren fan de dom: de Katarina- of Doopkapel en de Barbarakapel. Yn de 1395 ynwijde Katarinakapel stiet it doopfont út 1481. It doopfont hat in achthoekige foet mei in fjirtjinsidich bekken en in sânhoekige kroan. Op letgoatyske wize wurde de sân sakraminten, de evangelisten en foarstellings út it libben fan Kristus foarsteld. De yn 1447 ynwijde Barbarakapel hat hingjende slútstiennen en in letgoatysk krús út 1470. Yn de balken fan it krús is in relykhâlder set mei jiske út it konsintraasjekamp Auschwitz en ien mei ierde út Mauthausen. Yn de kapel is ek in buste fan de sillige martleres Maria Restituta Kafka, slachtoffer fan it nasjonaalsosjalisme.
Foar de Barbarakapel oer is yn de hal fan de toer de orizjinele Man fan Smerten. It goatyske byld hie eartiids syn plak bûten de dom oan it koer, mar sûnt 1960 dêr ferfongen troch in replika.
Ramen
Fan de histoaryske ramen bleau ek in diel fan it finster yn de Bartoloméuskapel bewarre. It glês stamt út de 14e iuw. 40 finsters waarden yn 1887 doedestiids oan it museum yn Wenen oerdroegen. Yn 2011 waard in earste finster oan de dom werom jûn. It is it doel om ek de rest fan de ramen wer op it histoarsyke plak werom te setten.
Katakomben
Under de domtsjerke leit in grut kompleks fan likernôch 30 grêfkeamers. Yn it loftse sydskip en oer de Krúskapel is de tagong. De katakomben geane werom op de foarstlike krypte dy't Rudolf IV yn 1363 oanlizze liet en tsjinwurdich as Herzogsgruft oantsjut wurdt. Under Maria Teresia waard de krypte foars útwreide.
Sûnt it sluten fan it domtsjerkhôf yn 1732, waarden fanôf 1745 nije ûnderierdske grêfkelders groeven dy't net mear allinne ûnder de dom, mar ek ûnder it plein fan de dom lizze. Mear as 10.000 minsken fûnen dêr harren lêste rêstplak. De praktyk waard yn 1783 troch keizer Joazef II ferbean. Yn de 20e iuw waarden meardere grêfkelders troch de bou fan in ûndergrûnske garaazje fernield. In diel fan de katakomben kinne yn it ramt fan in rûnlieding besichtige wurde.
Oargels
De domtsjerke hat trije oargels:
Lockheed T-33
thumb|275px|left|In Lockheed T-33 yn Reno, [[Nevada yn 2004]] thumb|275px|De noch ienfâldige cockpit fan de T-bird De Lockheed T-33 Shooting Star is in trainingsfleanmasine mei strieloandriuwing, in ûntwerp fan de Amerikaanske firma Lockheed, dy't it tastel boude fan ein jierren '40 oant de ein fan de jierren '50 (20e iuw). Der binne hast 7000 fan de betroubere T-33's makke. It tastel tsjinne yn de rin fan 'e tiid yn de loftmachten fan mear as 80 lannen dêr't de Keninklike Loftmacht (Klu) ek ûnder wie. Oant yn de jierren '80 wie de T-33 noch troch de loftmachten fan ferskate lannen yn gebrûk.
Der binne noch tsientallen loftweardige T-33’s yn de wrâld; faak binne sy no partikulier besit. De oare noch oerbleaune eksimplaren binne útstald yn museums, by de yngong fan fleanfjilden of loftfeartskoallen en sa.
Skiednis
De T-33 waard ûntwikkele út de Lockheed P-80/F-80. Troch it ferlingen fan de romp ûntstie romte foar in ekstra stoel, ynstruminten en dûbele betsjinning. It tastel - doetiids bekend as T-33A - fleach foar 't earst yn 1948, dêrnei wie it yn produksje fan 1948 oant 1959.
De Amerikaanske marine, brûkte it tastel fan 1949 ôf ûnder de namme TV-2 trainer en werneamde it nei 1962 yn T-33B.
It die bliken dat de twasits T-33 in tige goed trainingstastel wie, mar it waard ek brûkt foar it tôgjen fan loftdoelen. Guon T-33’s waarden mei masinegewearen útrist foar it oefenjen fan loftgefjochten en yn inkele lannen waard de T-33 sels as jachtfleantúch brûkt.
De RT-33A ferkenningsferzje waard yn haadsaak eksportearre en hie in noaskamera en ekstra apparatuer op it plak fan de twadde stoel.
Yn Nederlân
De T-33 waard eartiids oan ferskate NAVO-lannen, ek Nederland, fergees levere yn it ramt fan it Mutual Defense Aid Program. Totaal binne 60 T-33A’s en trije RT-33A’s oan de KLu levere.
Yn augustus 1952 waarden de earste tastellen foar de Basisvlucht fan fleanbasis Volkel ôflevere – better bekend as de Jachtvliegschool II – it lettere 313 Squadron. De ein fan de T-33 by de KLu kaam op 9 juny 1972 doe't de M-11 fan de TVO de lêste offisjele flecht makke. It 313 Squadron wie wilens al oergien op de Northrop F-5.
De KLu brûkte neist de standert T-33A fan 1953 ôf ek in pear RT-33A fotoferkenners by it 306 (fotoferkennings) Squadron. Doe't de RF-84F Thunderflash yn tsjinst naam waard, waard de fotoapparatuer lykwols fuorthelle en kamen se as iensitter by it 313 Sqn. thumb|275px|Lannen dêr't de T-33 tsjinne hat
De T-33 hat yn de KLu by de neifolgjende ienheden tsjinne:
Stuntteam
De Keninklike Loftmacht hie yn de jierren '50, op de fleanbasis Woensdrecht in eigen stuntteam, dat earst mei de Gloster Meteor fleach, en harke nei de radiocall Whiskey. Dit út fiif man (vier piloaten en in reserve) besteande team fleach fan juny 1956 ôf. Doe't yn 1959 op de T-33A oergien waard krige it team in nije namme, Whiskey-Four. It jier 1965 waard in rampjier foar it team; op de thúsbasis Woensdrecht ferûngemakken twa T-33’s, de M-46 en de M-57. De fleanders kaptein Ruud Liem en kaptein Hans Sommer ferlearen it libben.
Erin Ellington
Erin Ellington (Des Moines, 6 novimber 1968) is in Amerikaansk earder psychologe, sosjologe en stewardess en rêstend foto-, fitness- en neakenmodel en fisazjiste. Hja hat har modellekarriêre beëinige en is no wurksum is as fotografe. Neffens har offisjele opjefte is se 1.63 sm lang, mei in gewicht fan 48 kg en kupmaat 34DD, dêr't se oan kommen is troch in boarstfergruttingoperaasje te ûndergean.
Libben en karriêre
Ellington waard yn 1968 berne yn Des Moines, de haadstêd fan 'e Amerikaanske steat Iowa, mar groeide op yn it plakje Adel, op it Iowaanske plattelân. Hja hat seis bruorren en susters en is fan mingd Dútsk, Frânsk, Nederlânsk en Sjeroky etnysk komôf. Op 'e middelbere skoalle, dy't se folge oan 'e Adel-De Soto High School, tsjinne se as oanfierster fan it cheerleaderstiim, wie se lid fan it famkesgolftiim en waard se keazen ta homecoming queen. Letter studearre Ellington psychology en sosjology oan it Cornell Kolleezje, in metodistyske privee-universiteit yn Mount Vernon.
Nei't se ôfstudearre wie, wurke Ellington as psychoterapeut by in begraffenisûndernimming, doe as jeugdkrisisterapeut, en dêrnei as stewardess by in lanlike Amerikaanske loftfeartmaatskippij. Yn dy tiid waard se ûntdutsen troch in bekende fitness- en moadefotograaf, en begûn se foar it earst as model te wurkjen. Al rillegau krige se sawol opdrachten út 'e Feriene Steaten as út it bûtenlân, benammen op it mêd fan 'e fitness, en sa kamen der fotoreportaazjes fan har yn tydskriften te stean as Muscular Development, Planet Muscle, Pump, Muscle Mag International en RM Fitness Guide. Dêrnjonken waard se ek frege as moade- en bikinymodel, en toande se klean yn advertinsjes fan û.m. de merken Cover Models, No Limits, Vito Pini Salons, Moda Italia, Psychotic Sportswear en Crazee Wear.
Fierders begûn Ellington op in stuit ek as neakenmodel te wurkjen, foar blêden as Pin-Up Illustrated, American Curves en oaren. Hichtepunten út har karriêre wiene har wurk as promoasjemodel foar de FOX Radio Network yn Denver en har presintaasje fan 'e Radio Achievement Awards, tegearre mei Amerikaansk fuotbalspiler John Elway. Nei de beëiniging fan har karriêre as model hat Ellington har talein op har nije wurk as fotografe.
Dmitri Medvedev
Dmitri Anatoljevitsj Medvedev (Russysk: Дмитрий Анатольевич Медведев; berne op 14 septimber 1965 yn Leningrad) is in Russyske politikus. Op 7 maaie 2008 waard Medvedev presidint fan Ruslân, nei't er mei 70% fan de stimmen de ferkiezings wûn. Nei't Vladimir Pûtin de Russyske presidintsferkiezings wûn waard Medvedev oant 2020 premier fan Ruslân.
Karriêre
Medvedev foltôge syn stúdzje rjochten yn 1987 oan de Steatsuniversiteit fan Sint-Petersburch en promovearre yn 1990 yn it privaatrjocht. Fan juny 1991 oant juny 1996 wied er juridysk adviseur fan de boargemaster fan Sint-Petersburch. Tagelyk wied er fan 1991 oant 1999 dosint oan de universiteit, dêr't er studearre hie.
In 1999 beneamde Vladimir Pûtin him ta adjunkt-direkteur fan de presidinsjele stêf. Yn 2000 waard er beneamd ta foarsitter fan de Ried fan Bestjoer fan Gazprom, dêr't er ôfweefde mei de grutskalige belestingûntdûking fan it eardere korrupte management. Mei in lytse ûnderbrekking bleau Medvedev dêr oant 2008.
Yn oktober 2003 ferfong Medvedev Aleksander Volosjin as presidinsjele stêfsjef. Yn novimber 2005 stelde Pûtin Medvedev oan as earste fice-premier fan Ruslân. Medvedev wie net lid fan de partij fan Pûtin en waard benammen ferantwurdlik foar de útfiering fan in tal nasjonale projekten fan primêr belang. Yn dy tiid beöardielen in soad waarnimmers Medvedev as in mooglike kandidaat foar de presidintsferkiezings fan 2008, mar Westerske waarnimmers wiene algemien fan betinken dat Medvedev te liberaal en pro-Westersk wie foar Pûtin om him dêr yn te stypjen. Westerske waarnimmers tochten dat Pûtin earder in sterke man foar dy posysje op it each hie, lykas Sergei Ivanov of Viktor Zûbkov. it wie dan ek in grutter ferrassing dat Pûtin nei twa terminen op 10 desimber 2007 Medvedev nei foarren skode as syn opfolger. thumb|left|250px|Presidintskampanje 2008 Op 2 maart 2008 waard Medvedev keazen as presidint fan Ruslân mei 70,28% fan de stimmen. Trijefearn fan de stimmen wie ôfkomstich fan Pûtin's elektoraat. Ynternasjonale waarnimmers lykas Andreas Gross fan de Parlementêre Gearkomste fan de Ried fan Europa uteren krityk op de ferkiezings troch't der by de ferkiezings bygelyks gebrûk makke wie fan konneksjes mei oare oerheidsynstellingen, lykas media. Ek wiene der klachten oer falsikaasjes troch kieskommisjes. De Russyske programmeur Sjpilkin analisearre de resultaten fan de ferkiezing en kaam ta de konklúzje nei in korreksje fan dy faktor Medvedev likegoed de winner wie mei 63% fan de stimmen. thumb|260px|Inauguraasje fan Dmitri Medvedev op 7 maaie 2008 Op 7 maaie 2008 waard Dmitri Medvedev yn in seremoanje yn it Grutte Kremlyn Paleis de tredde presidint fan de Russyske Federaasje. By de ynauguraasje sei Medvedev:
Ynlânsk belied
Op ekonomysk gebiet yntrodusearre Medvedev in programma om de ekonomy en de maatskippij te modernisearjen, de ôfhinklikens fan ynkomsten fan oalje en gas te ferminderjen en it opbouwen fan in mear diverse ekonomy basearre op technology en ynnovaasje. It programma rjochte him op 5 topprioriteiten: doelmjittich enerzjyferbrûk, nukleêre technology, ynformaasjetechnology, medyske technology en farmaseutika en romtetechnology yn kombinaasje mei telekommunikaasje.
It hanthavenjen fan de wet wie yn de herfoarmings fan Medvedev ien fan de spearpunten. Begjin augustus 2010 waard in wetsûntwerp bekend makke, wêr't yn in iepenbiere diskusje boargers op reägearje koene. Op basis fan de feedback waarden ferskillende feroarings oanbrocht yn it ûntwerp. Nei de behanneling fan de wet troch de Dûma en goedkarring fan de Hegerhûs folge op 7 febrewaris 2011 de ûndertekening fan it wetsútstel, dat op 1 maart 2011 yn wurking gyng. Underdiel fan de feroaring wie ek in ferheging fan de salarissen fan Russyske plysjeaginten mei 30%, wylst dy fan it personiel fan it Ministearje fan Ynlânske Saken ferlege waarden.
Op 19 maaie 2008 ûndertekene Medvedev in dekreet oer antykorrupsjemaatregels. Underdiel dêrfan wie de oprjochting fan in antykorrupsjeried. De nije strategy makke hegere boete's, mear tafersjoch en sosjologysk ûndersyk mooglik. Yn jannewaris 2011 moast presidint Medvedev tajaan dat de doelen net helle wiene.
Yn 2009 kaam Medvedev mei in feroaring fan de kieswet dy't de kiesdrompel fan de Dûma fan 7% nei 5% ferlege. It amendemint waard yn'e maaitiid fan 2009 ûndertekene.
Utlânsk belied
thumb|left|250px|Medvedev mei bûnskânsler [[Angela Merkel|Merkel, july 2011]] Yn augustus 2008, wylst Medvedev noch mar trije moanne presidint wie, naam Ruslân diel oan de kriich mei Georgje yn Súd-Osseesje. De kriich dreau de spanning nei de Kâlde Kriich tusken de Feriene Steaten en Ruslân ta in heech punt op. Op 26 augustus feardige Medvedev, nei in ienriedige stimming fan de Federale Fergadering fan Ruslân, in presidinsjeel dekreet út wermei't Ruslân Abchaazje en Sud-Osseesje erkende as ûnôfhinklike lannen. Sûnt 31 augustus hantearret Medvedev by it bûtenlânske belied fan Ruslân fiif haadprinsipes:
thumb|260px|Mei Barack Obama foar de ûndertekening fan it Ferdrach fan Praach (2010) As andert op it setten fan it Amerikaanske raketôfwarsysteem yn East-Europa ûnthiet Medvedev op 5 novimber 2008 it Iskander-raketsysteem en radarsteuringsfasiliteiten yn de oblast Kaliningrad del te setten. Nei't Barack Obama op 17 septimber 2009 tasei gjin raketôfwarsystemen yn de Tsjechyske Republyk en Poalen del te setten andere Medvedev dat hy it beslút nommen hie ek gjin Iskander-raketten yn de oblast Kaliningrad del te setten.
Minister-president (2012-2020)
Op 24 septimber 2011 by in taspraak op it partijkongres fan Feriene Ruslân rikkemandearre Medvedev Pûtin oan as de presidintskandidaat en makke er bekend dat de twa manlju al lang ferlyn ôfpraat hiene om Pûtin yn 2012 werom te heljen foar it presidintskip, nei't dy yn 2008 troch de termynlimyt ferfongen wurde moast (in tredde amtstermyn is net tastien). Pûtin akseptearre it oanbod fan Medvedev en stipe him foar de posysje fan premier fan Ruslân as de oansteande parlemintsferkiezings op 4 desimber 2011 dat foar Feriene Ruslân mooglik meitsje soe. Yn 2011 helle de partij fan Pûtin by de parlemintsferkiezings fan 2011 49% fan de stimmen en dêrmei 238 fan de 450 sitten.
Earste termyn
Op 7 maaie 2012, op deselde dei dat Medvedev as presidint einige, waard Medvedev troch presidint Pûtin foardroegen as premier en op 8 maaie waard syn beneaming offisjeel.
Medvedev ferfong Pûtin op 19 maaie 2012 op de G8-top yn Camp David yn de Feriene Steaten. Medvedev wie de earste premier dy't Ruslân fertsjintwurdige op in gearkomste fan de G8.
Op 21 maaie 2012 waard syn kabinet beneamd en goedkard troch presidint Pûtin. Yn wike 21 fan 2012 waard Medvedev as earder ûnôfhinklik polikus lid fan Pûtin's partij en dyselde wyks waard er op 26 maaie beneamd ta foarsitter fan Feriene Ruslân. Yn septimber 2016 rapportearre de opposysjelieder Aleksei Navalni oer in ûndersteld lúkse simmerresidinsje fan Medvedev, in datsja by it doarp Pljos oan de Wolga op in stik grûn dat 30 kear it Reade Plein mjit. Op it lângoed soe neffens Navalni sels in hûs foar einen stean, dat late ta publike hilariteit en makke dat de ein it symboal waard fan de protesten yn Ruslân in jier letter. In yn maart 2017 op Youtube sette dokumintêre fan Aleksei Navalni ûnder de titel On vam ne Dimon (Russysk: Он вам не Димон) oer ûnderstelde korrupsje fan premier Medvedev, late yn dat jier ta grutte protesten yn Moskou. Neffens de dokumintêre soe de premier likernôch USD 1,2 miljard foar de belestingtsjinst fertsjusterje. De dokumintêre woe ha dat de boarne fan dy rykdom bestie út skinkingen fan oligarchen en lieningen fan steatsbanken. Nei in moanne wie der al 24 miljoen kear sjoen nei de dokumintêre. Medvedev neamde de beskuldingen 'flauwekul', mar de 'dokumintêre' hie effekt en neffens in omfraach fûn 45% fan de befolking dat Medvedev ôftrede moast. By yllegale protesten waarden hûnderten dielnimmers arrestearre troch de autoriteiten, wêrûnder ek Navalni sels.
Yn de neisleep fan de Oekraynske revolúsje fan 2014 anneksearre Ruslân nei in referindum de Krim. Op 31 maart 2014 besocht Medvedev de Krim, nei't it skiereilân op 18 maart dat jier ûnderdiel fan Ruslân waard. By dy besite kundige Medvedev foar de yntegraasje fan de Krim in Federaal ministearje fan Krimoangelegenheden oan.
Twadde termyn
Op 7 maaie 2018 waard Medvedev troch Pûtin foar in twadde termyn foardroegen as premier. Op 8 maaie folge de offisjele beneaming mei 374 foar. In wike letter karde Pûtin it kabinet goed.
Yn de simmer fan 2018 waard yn it hiele lân protestearre tsjin de troch Medvedev ynfierde ferheging fan de pensioenleeftyd. De plannen waarden ûnferwachts op 14 juny oankundige en foelen tegearre mei it FIFA Wrâldkampioenskip 2018 yn Ruslân. De plannen droegen by oan in foars mindere populêrens fan sawol Medvedev as Pûtin. De boskbrannen fan 2019 yn Sibearje joegen oanlieding om de regels foar it dwêsten fan brannen yn regio's op 'e nij tsjin it ljocht te hâlden en Medvedev frege bûtenlânske saakkundigen by it ûntwikkeljen fan nije útstellen foar in ferbettere bestriding fan boskbrannen.
Untslach
Tegearre mei it hiele kabinet naam Medvedev op 15 jannewaris 2020 ûntslach, nei't Pûtin yn in presidinsjele taspraak in grûnwetswiziging útstelde. Om in bettere skieding fan machten te krijen stelde Pûtin út om de premier tenei troch it parlemint te kiezen en langer net troch de presidint.