cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Epifanykatedraal fan Jelochovo
De katedraal yn de Sovjettiid
Sûnt 1933 lei yn de omjouwing fan de katedraal de residinsje fan de otterdokske metropolyt en letter patriarch Sergius I. Om't de katedraal as ien fan de net folle tsjerken sparre waard en ûntkaam oan it systematyske ferwoastgjen fan tsjerken troch de bolsjewisten, waard de katedraal nei it opblazen fan de Kristus de Ferlosserkatedraal de haadtsjerke fan it Moskouse patriargaat. Oan dizze funksje is it te tankjen dat de katedraal ek yn de Sovjet-tiid net oan it ferfal priisjûn waard. Yn de jierren 1970 en 1980 folge in yngreven restauraasje fan it bouwurk. Sa waarden de ikonostase restaurearre en it ynterieur modernisearre.
De katedraal ferlear yn 1991 de bysûndere status fan patriarchaatstsjerke oan de Marije-Himelfeartskatedraal yn it Moskouske Kremlyn. Nei't de rekonstruksje fan de Kristus de Ferlosserkatedraal foltôge waard yn 2000, krige dy katedraal wer de status fan patriarchaatstsjerke en sûnt wurde dêr de wichtichste tsjerklike plechtichheden fierd.
Arsjitektuer
Yn oerienstimming mei de tradysje fan de grutte russysk-otterdokske tsjerken bestiet it sintrale diel fan de tsjerke út fiif koepels. Dêrfan binne fjouwer lytsere koepels om ien grutte koepel groepearre, sa't de fjouwer evangelisten om Jezus hinne steane. Oan de westlike kant is in klokketoer fan fjouwer ferdjippings oanboud. Tusken de toer en de tsjerke leit de refter. De haadyngong is te herkennen oan in heech, bôgefoarmich portaal en leit yn it sintrale diel.
De fresko's yn de tsjerke en ûnder de koepel stelle foarstellings fan Russyske hilligen en út it Evangeelje foar. De ikonostase fan 18 meter heech stiet oan de eastlike kant en datearret út de ein fan de 19e iuw. De fersierings fan de ikonostase steane yn de tradysje fan de Russyske houtfykkeunst.
Yn de katedraal leit de hillichferklearre metropolyt Alexius begroeven. Ek patriarch Sergius I krige hjir syn lêste rêstplak. Op 5 desimber 2008 waard hjir Alexius II byset.
Uitgeverij Atlas
Uitgeverij Atlas wie in algemiene literêre útjouwerij dy't fêstige wie yn Amsterdam en yn oktober 1991 oprjochte waard troch Emile Brugman en Ellen Schalker. Geandewei de 1990-er en 2000-er jierren ûntjoech dit bedriuw him ta ien fan 'e meast foaroansteande útjouwerijen fan Nederlân. Atlas publisearre likernôch hûndert nije titels yn 't jier op it mêd fan fiksje en non-fiksje, wêrby't it gie om sawol oarspronklik Nederlânsktalich as oerset wurk. De útjouwerij spesjalisearre him yn 't bysûnder op 'e publikaasje fan reisliteratuer, literêre non-fiksje, poëzij, strips en werútjeften fan literêre klassikers.
Skriuwers
Guon auteurs fan wa't wurk by Atlas ferskynde, wiene Asis Aynan, Alain de Botton, Jeroen Brouwers, Kristien Hemmerechts, Mensje van Keulen, Geert Mak, Haruki Murakami, Cees Nooteboom, Frank Westerman en Erik Zevenhuizen.
Hannelingen fan Ksantippe, Polyksena en Rebekka
De Hannelingen fan Ksantippe, Polyksena en Rebekka is in algemien as apokryf beskôge kristlike religieuze tekst, besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel. It geskrift datearret út 'e trêde of fjirde iuw, en is mear in roman mei in kristlik boadskip as in religieus traktaat. It spilet ûnder it regear fan 'e Romeinske keizer Nearo, en bestiet út twa suver folslein selsstannige ferhalen, oer Ksantippe en oer Polyksena. Rebekka, de trêde namme dy't yn 'e titel neamd wurdt, spilet in byrol yn it ferhaal oer Polyksena, mar is foar de ferhaalline net oerwichtich en liket mear tafoege te wêzen om't der noch net immen fan Joadsk komôf yn it ferhaal siet.
Ferhaal fan Polyksena
Yn it twadde ferhaal hat Polyksena, Ksantippe har jongere suster, in dream wêryn't se ferslynd wurdt troch in draak, mar dan rêden troch in kreaze jongfeint. Ksantippe mient dat dat betsjut dat har suster oan Satan ta proai falle sil as se net op slach en stel doopt wurdt. Mar omstannichheden en de trewanten fan 'e duvel witte de doop hieltyd wer foar te kommen.
Earst wurdt Polyksena ûntfierd troch in fijân fan har frijer, dy't har op in skip nei Babyloanje set. Hoewol't de wyn it skip yn 'e rjochting twingt fan in oar skip dat de apostel Petrus oan board hat, keare demoanen in moeting tusken Polyksena en him tsjin. It skip bedarret ynstee yn Grikelân, dêr't God ûnderwilens de apostel Filippus hinne stjoerd hat om it op te wachtsjen. Filippus en syn tritich folgelingen befrije it fanke, en meitsje dan koarte metten mei it leger fan achttûzen man dat Polyksena har ûntfierder op 'e foet bringt. Polyksena is ûnderwilens lykwols útnaaid, om't se net leaude dat sa'n pear safolle ferslaan kinne soene.
Hja belânet by fersin yn 'e hoale fan in liuwinne, mar as hja dy smeket om har net te deadzjen foar't se doopt is, lit it bist har gean, en liedt it har sels nei in wei troch it wâld hinne, dêr't dan krekt de apostel Andréas foarby komt. Dy nimt Polyksena mei nei in boarne ta, dêr't de Joadske Rebekka as slavinne fêstholden wurdt. Andréas befrijt har en doopt dan allebeide froulju yn 'e boarne. Neitiid wurde Polyksena en Rebekka lykwols ûntfierd troch in Romeinsk prefekt. Rebekka ûntkomt (en ferdwynt út it ferhaal), mar Polyksena bliuwt efter yn finzenskip.
Har fammesteat wurdt beskerme trochdat it tsjinstfolk fan 'e prefekt him wiismakket dat se siik is, oant de ta it kristendom bekearde soan fan 'e prefekt mei har útnaait. Se wurde lykwols pakt en dan yn in arena foar in liuwinne smiten. Dat blykt deselde liuwinne te wêzen dy't Polyksena al earder met hie, en it bist docht harren neat. De ynwenners fan 'e oangeande stêd fetsje dat op as bewiis fan 'e wierheid fan it evangeelje, en de hiele stêd bekeart him ta it nije leauwe. Neitiid wurde Polyksena en har nije frijer frijlitten; se geane skip nei Hispanje, dêr't se de apostel Paulus moetsje, dy't dêrnei Polyksena har ûntfierder bekeart, dy't harren weromfolge is nei Hispanje.
Obelisk (lêsteken)
In obelisk of obelus (in krús), ek wol bekend ûnder de Ingelsk beneaming dagger ("dagge"), is in krúsfoarmich lêsteken (†, Unicode U+2020) mei in pear útienrinnende funksjes. Yn it foarste plak is it in fuotnoatteken, brûkt as in asterisk op in side al brûkt is, of yn guon gefallen foar einnoaten.
Der is ek in dûbele obelisk (‡, Unicode U+2021), dy’t gewoanwei as fuotnoatteken daliks nei de obelisk brûkt wurdt. Yn tsjinstelling ta de asterisk binne beide symboalen net op in konfinsjeel toetseboerd te finen.
De namme obelisk is ôflaat fan it Grykske obeliskos, wat lytse obelus betsjut. Dat komt fan it Grykske wurd obelos, wat safolle betsjut as briedspit en puntige pilaar.
In pear wenstige tapassings binne:
Trivia
René Goscinny, de betinker fan de byldrige Asterix, basearre him op de namme fan dit lêsteken doe’t er de ivige freon fan de held út dat byldferhaal betocht. Obelisk folget Asterisk yn it ferhaal, krekt lykas de obelisk de asterisk folget yn de symboalen foar fuotnoaten.
Kaap Farwol
Kaap Farwol (Ingelsk: Cape Farewell, Grienlânsk Uummannarsuaq) leit op 59° 46′ 28″ noarder breedte en is dêrmei de súdlikste punt fan Grienlân. De kaap leit op it eilân Eggers, ûngefear op de breedte fan Oslo en de Sjetlâneilannen. Dat is súdliker as bygelyks Helsinki en Sint-Petersburch.
De wetters om Kaap Farwol jilde al sûnt de Midsieuwen as tige gefaarlik om reden fan stoarmen en driuwiis. De kaap waard yn 1585 troch de Britske werûndekker fan Grienlân, John Davis, omsile en Cape Farewell neamd.
Under de Twadde Wrâldoarloch waarden dêr in protte skippen te sink brocht, sawol alliearde skippen as ek Dútske U-boaten (ûnderseeboaten). Yn de Slach om de Atlantyske Oseaan die de kaap sadwaande syn namme letterlik "eare" oan.
Historia Ecclesiastica Gentis Anglorum
De Historia Ecclesiastica Gentis Anglorum (Frysk: "Tsjerklike Skiednis fan it Ingelske Folk"), is in Latynsk wurk fan 'e Earwearde Beda (673-735), in learde kleasterling út 'e Iere Midsiuwen, oer de skiednis fan it Angelsaksyske Ingelân (hjoeddeiske histoarisy en taalkundigen hawwe it foar de moade en koartsje de namme derfan ôf ta HEGA). Yn dit wurk is Beda it meast op 'e tekst oer it kristenjen fan lân en folk en oer it skeel yn 'e Roomsk-Katolike Tsjerke tusken de Romeinske dogmatisy en it Keltyske kristendom doedestiden. It boek wurdt beskôge as ien fan 'e wichtichste skiedkundige boarnen oangeande it Angelsaksyske tiidrek en is ek foar de Fryske skiednis fan belang. Troch Beda witte wy bgl. dat Aldgillis in kening wie en net ûnderhearrich oan it Frankyske Ryk. Teffens skriuwt Beda yn 'e Historia Ecclesiastica Gentis Anglorum (yn boek 1, haadstik 15) oer de Angelsaksyske ynfaazje fan 'e Britske Eilannen ûnder lieding fan Hengist en Horsa. Oer it generaal is men fan tinken dat Beda it wurk ôf hie yn 731, doe’t er hast 60 jier âld wie. Yn 2013 ferskynde in Fryske oersetting fan guon fragminten dy't foar Friezen nijsgjirrich binne, fan 'e hân fan oersetter Klaas Bruinsma.
Eftergrûn
De HEGA is skreaun yn it kleaster fan Jarrow, dêr’t Beda úteinlik yntrede, nei't er op 'e âldens fan sân jier al, troch syn famylje oan it kleaster te Wearmouth tabetroud wie. Fan dy tiid ôf hat er syn hiele libben yn it kleaster wenne en wurke.
List fan planetoïden 24601-24700
Dit is in list fan planetoïden 24601-24700.
Geoffrey de Havilland
thumb|left|De Havilland, [[Perth 1929]] Kaptein Sir Geoffrey de Havilland (High Wycombe, 27 july 1882 - Watford, 21 maaie 1965) wie in Britsk loftfeartpionier en yngenieur.
Libben en wurk
Geoffrey de Havilland waard 1882 berne as soan fan The Reverend Charles de Havilland en syn earste frou Alice Jeanette. Hy krige ûnderrjocht op de Nuneation Grammar School, St Edward's School yn Oxford en fan 1900 oant 1903 oan de Crystal Palace School of Engineering.
Yn 't earstoan wie er dwaande mei it ûntwerpen fan auto's en motoren by ferskate bedriuwen, mar nei syn houlik yn 1909 lei er him ta op it meitsjen en betinken fan fleanmasines.
Historia Ecclesiastica Gentis Anglorum
Eftergrûn
thumb|left|250px|De ruïne fan it kleaster te [[Jarrow, mei de noch besteande tsjerke dêrefter.]] De librije waard troch Ceolfried, Benediktus syn opfolger en de learmaster fan Beda, fierder útwreide. Mei’t Beda dy librije ta syn foldwaan hie, koed er yn Midsiuwsk Ingelân ta de teolooch en histoarikus mei it measte gesach útgroeie. It soe bliken dwaan dat de ynfloed nei syn dea, fral troch syn HEGA, fan krúsjaal belang foar de woltier fan it kleaster wie. De muontsen wiene allegeduerigen dwaande mei it kopiëarjen fan it Beda syn wurk, dat sels in eksportprodukt waard. Om 'e produksje fan boeken te ferheegjen waard in apart skrift ûntwikkele út it Ierske ynsulinêr skrift; mei ynfloeden fan it kontinint ôf ûntstie op dy manear in eigen minuskúl. Boppedat foarme him hjirút in eigen keunststyl yn 'e Angelsaksyske kleasters: de "Hiberno-Saksyske styl", dy’t ek werom te finen is yn 'e fersierde inisjalen fan de manuskripten, lykas yn 'e Beda Petersburgiensis.
Yn 735 is Beda stoarn en begroeven yn it kleaster fan Sint Paulus te Jarrow, doe’t er 62 jier âld wie.
Geoffrey de Havilland
Libben en wurk
Yn 1914 kaam er yn tsjinst by AIRCO yn Hendon. Al syn ûntwerpen krigen in namme mei foaroan syn inisjalen, DH. De Havilland syn fleantugen waarden brûkt yn de Earste Wrâldoarloch troch it Royal Flying Corps dat letter de Royal Air Force wurde soe.
Historia Ecclesiastica Gentis Anglorum
Beskriuwing
De HEGA beskriuwt yn fiif ûnderskate boeken fan mei-inoar sa'n fjouwerhûndert siden, de politike en tsjerklike skiednis fan Ingelân fan 'e tiid fan Julius Caesar ôf oant 731, it jier fan 'e foltôging fan it wurk. De earste twaentweintich haadstikken, oant de sinding fan Augustinus fan Canterbury, binne basearre op eardere skriuwers: Plinius, Solinus, Eutropius, Orosius, de Britske histoarikus Gildas, Prosper fan Akwitaanje, de brieven fan paus Gregoarius I, en oaren.
Geoffrey de Havilland
Libben en wurk
Hy wie noch besjoersfoarsitter fan it bedriuw oant 1960 doe't it kocht waard troch Hawker Siddely Company.
Historia Ecclesiastica Gentis Anglorum
Beskriuwing
It ferhaal oer Germanus fan Auxerre en Lupus fan Troyes is basearre op It Libben fan Germanus (480), in hilligelibben skreaun troch Konstantinus fan Lyon. Foar alle foarfallen nei 596 hat Beda, dy’t net al te krekt wie wat de oarspronklikheid oanbelanget, skriftlike en mûnling oerdroegen boarnen brûkt, dy’t er yn Ingelân en Rome sammele. Beda hat ek leginden en oerleverings ynlaske; de HEGA hat, krekt sa't dat ek it gefal is by oare Midsiuwske geskriften, in legere objektiviteitsgraad as de skiedskriuwing fan hjoed de dei. It is in ferminging fan feiten, leauwe, legindes en literatuer.
Ynhâld
De HEGA hat sawol in polemysk as in didaktysk doel. De opset fan Beda wie net inkeld it ferheljen fan 'e skiednis fan 'e Angelsaksen, mar ek om syn eigen opfettings oer polityk en godstsjinst te oppenearjen. Op polityk mêd wied er in patriot fan syn bertelân Northumbria, dat er in rol takent dy't fier útstekt boppe dy fan 'e grutte rivaal yn it suden, Mercia. Hy docht mear war om it barren yn 'e 7e iuw, doe't Northumbria de dominante Angelsaksyske machtsfaktor wie, te beskriuwen as dy fan 'e 8e iuw doe't har macht yn it neigean rekke. De iennichste krityk dy't Beda op Northumbria hat giet oer de dea fan kening Edgfrith yn 'e Slach by Nechtansmere tsjin 'e Pikten, yn 685. Beda sjocht dy nederlaach as in ferjilding fan God foar de Northumbryske oanfal op 'e Ieren yn it foargeande jier. Hoewol't Beda Northumbrje trou bliuwt, leit syn sympaty yn dit gefal dúdlik by de Ieren.
Edysjes
thumb|right|200px|De (fragmintaryske) [[Fryske oersetting fan 'e Historia Ecclesiastica Gentis Anglorum.]]
Sint-Nikolaaskatedraal (Fribourg)
Die Sint-Nikolaaskatedraal (Frânsk: Cathédrale Saint-Nicolas; Dútsk: Kathedrale St. Nikolaus) yn Fribourg is de katedraal fan it roomske bisdom Lausanne, Sjenêve en Fribourg yn Switserlân. De tsjerke is ferneamd nei Nikolaas fan Myra en wie eartiids oant 1924 in kollegiale tsjerke fan in koarhearestift. Yn dat jier waard de oarspronklike munstertsjerke fan Fribourg de katedraal fan it bisdom.
Bouskiednis
De tsjerke waard fanôf 1283 oant 1490 op it plak fan in romaanske foargonger boud. De trijeskippige goatyske tsjerke hat in 74 meter hege toer, dy't yn 1490 yn styl fan de flamboyantgotyk foltôge waard. Yn de toer is in slingertrep mei 368 trêden.
Boubeskriuwing
It haadportaal is te finen yn de westlike gevel. Boppe it portaal is in timpaan mei in 14e-iuwske foarstelling fan it Jongste Gerjocht. It mearsidige koer waard yn de jierren 1627-1630 fernijd en grutter makke, wêrby't de goatyske styl hanthavene waard.
Ynrjochting
De tsjerke hat in rike ynrjochting. Yn de Kapel fan it Hillich Grêf is in foarstelling fan de grêflizzing fan Kristus (1433). It doopfont fan de tsjerke stamt út 1498. It goatyske koerstuolte waard yn 1516 makke. De tsjerke hat meardere barokke alters en in heechalter út 1877.
Oargels
It koeroargel waard troch Sebald Manderscheidt (1620–1685), in soan fan de Dútske oargelbouwer Nicolaus Manderscheidt, yn de jierren 1655-1657 boud. It oargel mei 18 registers op twa manualen en pedaal is net frij tagonklik.
Klokken
Yn de toer hingje 13 klokken. Mei de stiftstsjerke fan Sankt Gallen en it Munster fan Bern ta de wichtichste histoaryske klokkebestannen fan it lân.
Harrison Birtwistle
Sir Harrison Birtwistle (Accrington, Lancashire, 15 july 1934 – Mere, 18 april 2022) wie in Ingelsk komponist fan eigentiidske klassike muzyk.
Ta syn komposysjes hearre syn bekendere wurken The Triumph of Time (1972) en de opera's The Mask of Orpheus (1986), Gawain (1991) en The Minotaur (2008). De lêste dêrfan waard troch muzykkritisy fan The Guardian yn 2019 oardere as it op twa nei bêste stik fan de 21e iuw. Sels syn komposysjes dy't net foar it toaniel skreaun wiene, lieten faak in teatrale oanpak sjen. In útfiering fan syn saksofoankonsert Panic yn de BBC's Last Night of the Proms soarge foar " nasjonale bekendheid ". Hy krige in soad ynternasjonale ûnderskiedingen en earedoktoraten.
Birtwistle syn komponearstyl is frijwat kompleks en nijmoadrich. Syn iere wurken binne beynfloede troch Igor Strawinsky en Olivier Messiaen.
Wadowice
Wadowice (Dútsk: Wadowitz) is in lytse stêd yn it suden fan Poalen (woiwodskip Lyts-Poalen), sa'n 50 km fan Krakau mei 19.192 ynwenners (2015), oan de rivier Skawa, yn it eastlik diel fan it Silezysk Plato. Wadowice is fral bekend as berteplak fan Karol Józef Wojtyła, Paus Johannes Paulus II.
Wadowice is hjoed de dei yn it foarste plak in toeristesintrum, mar ek in plak mei lytse yndustrieën lykas masineproduksje, fiedselferwurking en it meitsjen fan boumaterialen.
Bombardemint
In bombardemint (fan it Frânske bombardement) is it oanhâldend besjitten of bestoken mei bommen fan in beskaat objekt, lykas in gebou, in stêd of in posysje fan fijannige troepen. Soks is sûnt de útfining fan fjoerwapens en eksplosiven oan 'e ein fan 'e Midsiuwen in fêste strategy op it mêd fan oarlochfiering. As wurd is 'bombardemint' ôflaat fan 'e bombarde, in ier soarte fan kanon. It doel fan in bombardemint is ornaris om it besketten of mei bommen bestookte objekt skea ta te bringen, te ferneatigjen of bûten wurking te stellen, en dêrmei de fijân te twingen ta weromlûking of oerjefte.
Yn 'e bredere sin kinne ek de besjittings fan belegere stêden mei grutte stiennen of rotsblokken troch grutte kattepûlen en trebûsjees, sa't dy yn 'e Aldheid en de Midsiuwen foarkamen, beneamd wurde as bombardeminten. Fan 'e útfining fan it kanon ôf, oan 'e ein fan 'e Midsiuwen, oant de iere tweintichste iuw waarden alle bombardeminten útfierd troch middel fan artillerybesjittings. Yn 'e Earste Wrâldoarloch waarden foar it earst (sij it sporadysk) loftbombardeminten útfierd, wêrby't bommen útsmiten waarden út fleanmasines. Oan de ein fan dy oarloch ferskynde in nij soarte fleantúch foar dat doel, de bommesmiter, bygelyks de Dútske Gotha G.IV en de Britske Vickers Vimy.
Yn it Ynterbellum waard de bommesmiter fierder ûntwikkele. Ien fan 'e earste grutte (en tige kweaferneamde) loftbombardeminten wie it Bombardemint fan Guernica troch de Dútske Luftwaffe, ûnder de Spaanske Boargeroarloch, yn 1937. Yn 'e Twadde Wrâldoarloch waarden loftbombardeminten almar grutskaliger útfierd, lykas by it Dútske Bombardemint fan Rotterdam, yn 1940, de Dútske bombardeminten fan Britske stêden ûnder de Slach om Ingelân en it Britske Bombardemint fan Dresden, yn 1945. De oarloch einige mei de Amerikaanske Atoombombardeminten fan Hiroshima en Nagasaki, op 3 en 6 augustus 1945, wêrby't yn Japan mear as hûnderttûzen minsken omkamen. Ek yn 'e Fjetnamoarloch waard in hiel soad gebrûk makke fan loftbombardeminten.
Der moat ûnderskie makke wurde tusken twa soarten bombardeminten. In taktysk bombardemint is rjochte tsjin fijannige troepen, oanfierlinen en kommandosintra yn 'e direkte neite fan it front. In strategysk bombardemint is lykwols rjochte tsjin it fermogen fan 'e fijân om oarloch te fieren: dêrta wurde dan yndustry, ynfrastruktuer en/of de boargerbefolking bombardearre. Foar taktyske bombardeminten is sekuerens fereaske, en dy wurde dêrom almeast útfierd troch lytse, flugge en manûvrearbere bommesmiters. By strategyske bombardeminten giet it benammen om de hoemannichte bommen dy't útsmiten wurde, en sokke bombardeminten wurde dêrom útfierd troch grutte, trage, heech fleanende bommesmiters. Tsjintwurdich wurde bombardeminten fan 'e boargerbefolking as in oarlochsmisdie en dêrom as ûntalitber beskôge. Lykwols falle by taktyske bombardeminten ek geregeldwei boargerslachtoffers; dat wurdt dan ôfdien as collateral damage ("bykommende skea").
FHM
FHM (in ôfkoarting fan For Him Magazine) is in ynternasjonaal tydskrift foar manlju fan tusken de 18 en 30 jier âld. It stiet benammen bekend om syn fraachpetearen mei en sensuële (mar net neaken) fotoreportaazjes fan bekende froulju, lykas aktrises, sjongsters en modellen. Ek trêdet it blêd op 'e foargrûn troch sûnt 1995 op jierlikse basis in list fan 'e hûndert meast seksy froulju fan 'e wrâld gear te stallen. FHM is in moanneblêd, wêrfan't de oarspronklike edysje de Britske is, mar dat no yn 18 ferskillende nasjonale edysjes ferskynt, wêrûnder in Nederlânskenien. Yn 2013 hie de Britske edysje in oplaach fan goed 106.000 eksimplaren.
List fan planetoïden 64701-64800
Dit is in list fan planetoïden 64701-64800.
FHM
Skiednis
FHM begûn yn 1985 yn Grut-Brittanje ûnder de namme For Him as in fearnsjierblêd. It waard yn 1994 omneamd ta FHM, doe't de publikaasje oernommen waard troch de útjouwerij Emap Consumer Media. Lykwols stiet de namme For Him Magazine noch altyd op 'e rêch fan eltse edysje. Neitiid kaam it de Britske merk foar manljusblêden te dominearjen, en troch dat súkses begûn it ek oan in ynternasjonale opmars. Hjoed de dei ferskynt it yn achttjin ûnderskate nasjonale edysjes (mar net yn in Amerikaansken-ien). Yn febrewaris 2008 ferkocht Emap it blêd oan 'e Dútske útjouwerij Bauer Media Group. De Nederlânske edysje wurdt op 'e merk brocht troch de Free Media Group.
Opnamen (produksje)
De opnamen of de produksje, of mei in Ingelske term dy't yn it jargon fan 'e filmyndustry in soad brûkt wurdt: principal photography, is de faze yn 'e produksje fan in film of tillefyzjeprogramma wêryn't it grutste part fan 'e bylden op film fêstlein wurde. Dêrta steane de akteurs op 'e set foar de rôljende kamera's. De opnamen fan in produksje wurde ûnderskaat fan 'e preproduksje (of tarieding) en de postproduksje (of ôfwurking). De opnamen begjinne as de preproduksje einiget, en as se dien binne, begjint de postproduksje.
Neiere beskriuwing
De opnamen of eigentlike produksje fan in film of tillefyzjeprogramma begjint op 'e earste opnamedei. Fan dat stuit ôf wurdt per shot wurke. Men nimt lytse stikjes film op en faak wurdt tagelyk it lûd ek opnommen. As alle shots filme binne, kinne de opnamen beëinige wurde.
De opnamen binne yn 'e regel de djoerste faze fan in film- of tillefyzjeproduksje, wat komt troch it salaris fan 'e cast en crew en de kosten dy't ferbûn binne oan 'e hier fan lokaasjes, rekwisiten en kostúms. It begjin fan 'e opnamen wurdt dêrom faak sjoen as in kantelpunt: foartiid kin de produksje sûnder al tefolle finansjele ferliezen noch ôfblaasd wurde, mar as de opnamen ienris úteinset binne, is dat net mear mooglik, en moat de film dêrom ôfmakke wurde.
As de opnamen (mei súkses) beëinige wurde, seit men wol: "it stiet derop" (d.w.s. op 'e film), of yn it Ingelsk "it's a wrap" (letterlik: "it is ynpakt"). Sadwaande wurdt der dan faak mei cast en crew in wrap party holden om dat te fieren.
Bykommende opnames yn de postproduksjefaze
It komt lykwols foar dat de regisseur letter ta it besef komt dat er noch wat fergetten is, of dat it shooting script (de úteinlike ferzje fan it senario) troch ûnfoarsjoene foarfallen noch feroare wurde moat. Dan kin it wêze dat de akteurs letter, yn 'e postproduksjefaze, weromroppen wurde om noch ien of in pear ekstra shots of sênes op te nimmen. Yn seldsume gefallen wurdt soms sels in akteur hielendal út 'e film helle, bgl. om't er ûnder de mjitte prestearre hat, of om't er maatskiplik yn opspraak kommen is troch in rasistyske útspraak of in seksueel misdriuw. Dan moatte der mei de ferfangende akteur in grut tal nije opnamen makke wurde. As by sokke opnamen ûnder de postproduksje âld materiaal op 'e nij filme wurdt, sprekt men fan in reshoot, mar as it om nije sênes giet, wurdt it in pick-up neamd.
Ynfantiside
Ynfantiside of bernemoard is it mei sin deameitsjen fan poppen, almeast troch de eigen âldelju (filiside), mar ek wol troch oaren. Neonatiside, it deadzjen fan 'e poppe binnen in tiidsromte fan fjouwerentweintich oeren nei de berte, wurdt statistysk sjoen faker dien troch froulju (oer it algemien de mem), wylst it deadzjen fan poppen dy't âlder binne as in dei faker dien wurdt troch manlju (oer it algemien de heit). Ynfantiside kaam yn it ferline yn withoefolle foarmen oeral op 'e wrâld foar, fan 'e Inuit oant de eilannen yn 'e Stille Súdsee en fan 'e San fan súdlik Afrika oant Jeropa.
Yn in protte eardere maatskippijen wie ynfantiside ûnder beskate betingsten en omstannichheden tastien, benammentlik as it om in bern gie mei oanberne lichaamlike beheinings. Ek it offerjen fan bern oan 'e goaden kaam wol foar; it âlde Kartago stie dêr bygelyks om bekend. Mar ek hjoed de dei komt bernemoard noch wol foar, ek yn 'e Westerske wrâld, sij it ornaris yn 'e foarm fan 'e dieden fan sljochtsinnige of psychysk betize lju. Yn guon oare lannen bestiet in ûnwettige foarm fan ynfantiside ek noch fuort, nammentlik geslachtsselektive ynfantiside, wêrby't poppen fan in beskaat geslacht (yn 'e regel famkes) deade wurde. Benammen Sina stiet dêrom bekend (dêr't it fuorkomt út it feit dat de regearing gesinnen mar ien bern tastiet en men mient dat famkes letter harren âldelju net ûnderhâlde kinne sille), mar dit ferskynsel is net ta Sina beheind. Ek yn Yndia en dielen fan Afrika bestiet dizze praktyk.
Dêrnjonken beskôgje guon minsken abortus en eutanasy tapast op terminaal sike bern ek as foarmen fan ynfantiside, al wurdt dat yn 'e measte lannen troch de wetjouwer net sa sjoen.
Guardians of the Oglala Nation
De Guardians of the Oglala Nation ("Bewekkers", "Beskermers" of "Fâden fan de Oglala-naasje"), yn 'e regel ôfkoarte ta GOONs, wiene in paramilitêre milysje dy't tusken 1972 en 1976 aktyf wie yn it Pine Ridge Yndianereservaat fan 'e Oglala Sû Stamme, yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Súd-Dakota.
Formaasje
Under it presidintskip fan 'e autoritêre Dick Wilson ûntstie der fan febrewaris 1972 ôf yn it Pine Ridge Reservaat in polarisearre sitewaasje, wêrby't Wilson syn oanhingers (foar it meastepart healbloed-Lakota út it doarp Pine Ridge) en de fertsjintwurdigers fan it Amerikaanske federale regear, dat syn belied stipe, rjocht foar de Yndiaanske tradisjonalisten yn it reservaat en de jonge aktivisten fan 'e Amerikaanske Yndiaanske Beweging (AIM) oer kamen te stean. Neigeraden dat de twaspjalt oanboaze, toande Wilson him almar agressiver foar syn politike tsjinstanners oer.
Aksjes
Al rillegau sette Wilson syn GOONs yn om syn politike tsjinstanners te yntimidearjen, te bedrigen of te mishanneljen. Under de Besetting fan Wounded Knee, wêrby't aktivisten fan 'e AIM en Yndiaanske tradisjonalisten út it Pine Ridge Reservaat fan 27 febrewaris oant 8 maaie it doarp Wounded Knee beset holden en in belegering fan 71 dagen troch de FBI en de United States Marshals Service trochstiene, setten de GOONs op alle tagongswegen nei Wounded Knee dykôfsettings op. Dêr stjoerden se sympatisanten fan 'e aktivisten, dy't nei Wounded Knee ta woene om 'e besetters moreel te stypjen of om har by harren te jaan, mei hurde hân werom, en holden se ek sjoernalisten en ferslachjouwers tsjin. Under de besetting wiene der ek ferskate fjoergefjochten tusken de GOONs en de aktivisten.
Nei't de besetting beëinige wie, hold de konfliktsitewaasje yn it Pine Ridge Reservaat noch trije jier oan. Wilson fierde mei syn GOONs in wier skrikbewâld, en hie dêrfoar de stipe fan 'e Amerikaanske oerheid. Yn dy trije jier kamen mear as 50 fan syn politike tsjinstanners troch geweld om it libben, wêrûnder Pedro Bissonette, de lieder fan 'e minskerjochte-organisaasje Oglala Civil Rights Organization (OSCRO), dy't op 17 oktober 1973 fan in ôfstân fan 60 sm troch in BIA-agint mei in gewear deasketten waard, om't er him ferset hawwe soe tsjin syn arrestaasje. Behalven oan moard makken Wilson en syn oanhingers har ek allegeduerigen skuldich oan mishanneling en brânstifting. Yn febrewaris 1975 soe Wilson persoanlik lieding jûn hawwe oan 'e mishanneling fan seis abbekaten yn 'e tsjinst fan 'e AIM, mar de autoriteiten wegeren om 'e saak yn behanneling te nimmen.
Ein
Yn 1974 waard Wilson werkeazen by ferkiezings dy't bol stiene fan 'e stimbusfraude en kiezersyntimidaasje, mar doe't de útslach oanfochten waard, stelde in Amerikaanske federale rjochter him yn it gelyk en koed er noch twa jier stammepresidint bliuwe. Pas doe't Wilson by de ferkiezings fan 1976 mei in romme marzje ferslein waard troch syn tsjinstanner Al Trimble, kaam der in ein oan it klimaat fan eangstme en yntimidaasje dat yn it reservaat hearske. It ûntbinen fan 'e GOONs wie foar Trimble ien fan 'e heechste prioriteiten en wie sadwaande ien fan syn earste dieden nei't er ynsward wie as stammepresidint. Dat betsjutte de ein foar de milysje.
Heerjansdam
Sûnt 2003 is Heerjansdam part fan de gemeente Zwijndrecht.
Geografy
Heerjansdam wurdt begrinzge troch it Waaltsje mei Barendrecht yn it noardwesten, de Alde Maas yn it súdwesten, de Lange Weg mei Rijsoord yn it noarden. De eardere grins mei Zwijndrecht (yn it súdeasten) rint troch de polder Groote en Kleine Lindt.
Namme
Yn 1323 komt foar it earst de namme Heeren Heynen Ambacht of Heren Heyenland foar dêr't yn in oarkonde in Amersfoartske abdij syn grûn yn de Zwijndrechtske Waard oan greve Willem III fan Hollân ferkocht. De namme "Heerjansdam" komt fan Jan van Rosendaele dy't op 25 novimber 1368 de namme joech. Hy koe de namme jaan omreden er in part fan it bedykjen fan de Zwijndrechtske Waard bekostige, dy't yn 1331 troch grebve Willem III op gong set waard. Yn ruil dêrfoar beneamde Willem III Hendrik van Brederode en Jan van Rosendaele mank mei sân oaren dy't it bedykjen meifinansearre hiene ta ambachtshear fan in part fan de waard.
Jan Kuiler
Jan Kuiler (Utert, 22 maart 1883 - Amsterdam, 2 augustus 1952), yn fakliteratuer meast J. Kuiler neamd, wie in Nederlânsk arsjitekt.
Libben en wurk
Kuiler wie foaral aktyf yn it noarden fan it lân, meast tegearre mei syn fakgenoat Lucas Drewes (1870-1969), mei wa't er yn Grins fan 1916 ôf oan it arsjitekteburo Kuiler en Drewes hie. Tegearre ûntwurpen se in soad filla's, bûtenpleatsen, fabriken en tsjerken, lykas de Oosterkerk yn Grins. Ek it Puddingfabryk dêre is fan harren hân. Ferskate bouwurken fan Kuiler en Drewes binne oanwiisd as ryks- of gemeentlik monumint.
Jan Kuiler wie in soan fan de Utertske arsjitekt M.E. Kuiler (1859-1937). Ek syn neef J.E.K. Kuiler (1883-1957) wie arsjitekt.
Underbrekkingsstippen
De ûnderbrekkingsstippen (Nederlânsk: beletselteken) binne in lêsteken fan trije puntsjes (…). De ûnderbrekkingsstippen wurde ek wol trochrinpuntsjes neamd en tsjutte in ellips oan; jo hawwe it ek wol oer puntsjepuntsjepuntsje. As de ûnderbrekkingsstippen oan de ein fan in sin steane, komt der net nochris in punt efter: En doe waard it stil …
Gebrûk
It teken wurdt brûkt: En oer dit ûnderwerp is noch folle mear te sizzen, mar … Tink om de drom… En wa kaam der krekt oan … Gurbe. De sinne is in (…) wichtige stjer. Hjir is fuortlitten: foar ús oer alle boegen. Under de brân flechte de pastoar mei it wiif (…) út de pastorij. Hy hold fan boeken mei as ûnderwerp: filosofy, psychology …
De ûnderbrekkingsstippen wurde wolris ellips neamd, oan de iene kant troch it lykjen op it Ingelske ellipsis en oan de oare kant troch it brûken yn in ellips.
Umberto Eco hat yn Op reis met een zalm in essee skreaun oer de ûnderbrekkingsstippen. Neffens him ûnderskied in minne skriuwer him fan in goede troch it in soad brûken fan dit lêsteken. De emosjonele toan yn it wurk fan de Frânske skriuwer Louis Ferdinand Céline, in srkiuwer dy’t krekt gauris priizge wurdt om syn styl, wurdt mei berikt troch it faak brûken fan de ûnderbrekkingsstippen.
Yn programmeartalen
Hoewol’t yn programmeartalen ek trije puntsjes brûkt wurde foar in beskate funksjonaliteit is dy notaasje troch de bank nommen net út te wikseljen mei de ûnderbrekkingsstippen yn Unicode (U+2026). Ek is it by programmeartalen meast gjin needsaak om spaasjes oan wjerskanten fan de trije puntsjes te setten.
Yn de programmeartalen CIC, C++ en Java wurde de trije puntsjes brûkt yn de deklaraasje fan in funksje dy’t inkeld mei mear en inkeld mei minder arguminten oanroppen wurdt. Dêrfoar wurde yn it prototype yn de funksjedeklaraasje nei (eventueel) in tal arguminten dy’t altyd meijûn wurde moatte de eventuele fierdere arguminten oanjûn mei trije puntsjes.
By it brûken fan dy fasiliteit kin de compiler net beöardielje oft it eigentlike tal arguminten kloppet, en sil ûnder it rinnen fan it programma neffens de iene of d’oare konfinsje oanjûn wurde moatte hoefolle arguminten der werklik binne. It bekendste foarbyld binne (standert)rûtines as (s)printf:
Yn Perl is <tt>...</tt> in “berik”-operator dy’t in boolean opsmyt en gewoanwei brûkt wurdt om te easkjen dat it aktuele rigelnûmer binnen in beskaat berik falt; bygelyks: <tt> </tt> printet de rigels 5 o/m 18 út de ynfier ôf.
Petrus- en Paulustsjerke yn Kozjevniki (Veliki Novgorod)
De Petrus- en Paulustsjerke (Russysk: Петропавловская церковь; Petropavlovskaja tsjerkov) is in otterdoksk tsjerkegebou yn Veliki Novgorod, Ruslân. De krúskoepeltsjerke waard boud yn 1406.
Skiednis en beskriuwing
Under de tsjerken fan Veliki Novgorod is de Petrus- en Paulustsjerke fan ienfâldige en beskieden omfang. Nettsjinsteande dat binne de fan kalkstiennen blokken boude gevels, de apsissen en de unike tamboer dekorearre mei bakstiennen mitselwurk fan krusen, bôgen, friezen en rozetten. De tsjerke stiet yn it sintrum fan de stêd sûdlik fan it Zverin-Pokrovski-kleaster fan de Foarbea.
De namme fan de Petrus- en Paulustsjerke wurdt assosjearre mei Kozjevniki, de wyk fan de learloaiers, om't harren gilde de bou fan de tsjerke bekostige (Russysk: ремесленники-кожевники; remeslenniki-kozjevniki). De tsjerke út 1406 kaam yn it plak fan in houten tsjerke út 1227, dy't yn 1384 ôfbaarnde. Tsjintwurdich is de Petrus -en Paulustsjerke in museum. De ikoanen fan de tsjerke wurde útstald yn it Histoarysk Museum yn it kremlyn fan Veliki Novgorod.
De klokketoer fan de tsjerke waard yn de jierren 1930 ôfbrutsen. Yn de Twadde Wrâldkriich rekke de tsjerke slim skansearre, mar yn 1959 op 'e nij boud.
Ynso Oosterlo
Ynso Oosterlo (Dokkum, 14 oktober 1836 - Apeldoarn, 2 oktober 1927) wie in Nederlânsk politikus.
Fan 1872 oant 1886 wie Oosterlo boargemaster fan It Bilt en dêrnei fan 1886 oant 1914 boargemaster fan Ljouwerteradiel. Teffens wie Oosterlo fan 1876 oant 1901 lid fan de Provinsjale Steaten fan Fryslân, distrikt Frjentsjer.
Nei syn pinsjoen sette er him nei wenjen yn Apeldoarn, it berteplak fan syn frou Magdalena van Baaren, dêr't er 2 oktober 1927 yn de âldens fan 91 jier ferstoar.
Postproduksje
Postproduksje is in ûnderdiel fan 'e produksje fan films, tillefyzjeprogramma's en foto's. Dit diel fan it produksjeproses omfiemet alles dat dien wurdt nei't de bylden opnommen binne. Yn dizze kontekst bestiet de produksje út trije ûnderdielen: de preproduksje (of tarieding), de opnamen en de postproduksje (of ôfwurking). Tsjintwurdich is yn it postproduksjeproses de tradisjonele (analoge) wurkwize fierhinne ferfongen troch video editing software dy't gebrûk makket fan in non-linear editing system (NLE).
Neiere beskriuwing
De postproduksje fan film- of tillefyzjebylden begjint mei de montaazje fan 'e opnommen shots. Dêrby wurde de filmbylden yn 'e juste folchoarder efterinoar plakt en wurdt oerstallich materiaal fuortknipt. De montaazje fan in film of tillefyzjeprogramma is in langduorjende proseduere, wêrby't men fan alles besiket mei it opnommen materiaal om ta de bêste ferzje te kommen. Yn dit stadium wurde ek de eventuële special effects tafoege. As úteinlik besletten is ta in definitive ferzje, sprekt men fan in picture lock.
Dêrnei kin de lûdsneibewurking begjinne, besteande út 'e lûdsmontaazje en it mixen fan it lûd. Der wurdt in komponist ynhierd om filmmuzyk te meitsjen, dy't mei de opnommen en neibewurke dialooch en de tafoege lûdseffekten (bgl. it slaan fan in doar of it sjongen fan fûgels) gearfoege wurdt ta de saneamde einmix yn in proses dat de miksaazje hjit. It einresultaat fan 'e lûdsneibewurking is de soundtrack fan 'e film of it tillefyzjeprogramma, dy't ek wol it sound design of lûdsûntwerp neamd wurdt.
Ta einbeslút binne der dan noch in tal technyske bewurkings dy't oan 'e film of it tillefyzjeprogramma ferrjochte wurde moatte, lykas it kleurkorrizjearjen en it meitsjen fan 'e prints. Pas dêrnei kin de film yn 'e bioskoop of it programma op 'e tillefyzje fertoand wurde. De neamde aktiviteiten hoege net beslist yn 'e hjirboppe oanholden folchoarder dien te wurden. Ofhinklik fan 'e foarkar fan 'e regisseur kin it ek oars om-en-ta gean, en low-budgetproduksjes hawwe faak de finansjele middels net om op dizze wize te wurk te gean.
Oerslavysk
It Oerslavysk of Proto-Slavysk is de suver hypotetyske mienskiplike oertaal fan de oarspronklike Slaven, dy't sûnt de 6e iuw útinoar fallen is yn ûnderskate Slavyske talen. Der is gjin inkel bewiis dat it Oerslavysk oait bestien hat en der is nimmen dy't mei wissichheid sizze kin hoe't it der krekt útsjoen hat. Alle wurden en foarmen binne troch taalwittenskippers rekonstruerre op basis fan de besteande Slavyske talen en fral ek it Aldtsjerkeslavysk út de 9e iuw, wêr't it nau besibbe oan is. Dy rekonstruksjes wurde fral brûkt foar etymologyske ferlikings mei oare Yndo-Jeropeeske talen en ek tusken ferskillende Slavyske talen ûnderinoar.
Taylor Atelian
Taylor Atelian (folút: Taylor Marie Atelian; Santa Barbara (Kalifornje), 27 maart 1995) is in Amerikaansk aktrise, dûnseresse en sjongster fan etnysk Armeensk komôf. Hja is al aktyf as aktrise sûnt 2001, en is benammen bekend wurden troch har rol yn 'e komeedzjerige According to Jim, wêryn't se de âldste dochter fan it personaazje fan Jim Belushi spile.
Libben en karriêre
Atelian waard yn 1995 berne yn Santa Barbara, yn 'e steat Kalifornje. Fan jongs ôf oan wie se al aktyf as aktrise, en mei seis jier waard se yn 2001 cast yn 'e rol fan Ruby, de âldste dochter fan Jim Belushi en Courtney Thorne-Smith yn 'e tillefyzjekomeedzjesearje According to Jim. Dêryn ferskynde se yn 'e regel tegearre mei Billi Bruno, dy't de har jongere suske Gracie spile.
Behalven as aktrise is Atelian ek wurksum as dûnseresse, mei't se in oplieding yn tapdûnsjen, ballet en jazzballet folge hat oan 'e Rudenko School of Dance. Hja hat meispile yn ferskate toanielfoarstellings, wêrûnder Alice in Wonderland en Pinocchio, en teffens hie se in rol yn 'e operette Babes in Toyland. Op 't heden is Atelian lid fan 'e fammeband Pink-E-Swear, wêrmei't se oan in popalbum wurket. Teffens is se sûnt 2013 as sjuerylid belutsen by de Amerikaanske berneskientmewedstryd Toddlers and Tiaras.
Ellen Moves Camp
Ellen Moves Camp (Wanblee (Súd-Dakota), 25 septimber 1930 – dêre, 5 april 2008) wie in Amerikaansk minskerjochte-aktiviste fan etnysk Yndiaansk komôf, dy't opkaam foar de rjochten fan 'e Lakota. Begjin 1970-er jierren wie hja behelle yn 'e striid tsjin 'e korrupte stammepresidint Dick Wilson en die se mei oan 'e Besetting fan Wounded Knee.
Libben
Moves Camp waard yn 1930 berne yn it plakje Wanblee, yn it Pine Ridge Yndianereservaat yn it súdwesten fan 'e Amerikaanske steat Súd-Dakota. Mei û.m. Gladys Bissonette wie hja ein jierren sechstich en begjin jierren santich ien fan 'e froulike stamâldsten fan 'e Oglala-Lakota. Under it bewâld fan Dick Wilson, dy't yn 1972 presidint waard fan 'e Oglala Sû Stamme fan it Pine Ridge Reservaat fan Súd-Dakota, ûntjoech Moves Camp har ta ien fan 'e liedende minskerjochte-aktivisten fan har folk. Wilson wie in alkoholistyske dranksmokkelder, dy't as setbaas fan it Amerikaanske federale regear yn Washington, D.C. fungearre en mei syn autoritêre manear fan dwaan grutte opskuor yn it reservaat feroarsake. Hy waard beskuldige fan machtsmisbrûk, korrupsje en fysike mishanneling fan syn politike tsjinstanners.
Behalven dat Moves Camp har sterk fersette tsjin it skrikbewâld fan Wilson, wie se ek belutsen by de ferneamde Besetting fan Wounded Knee. Dêrby waard it plakje Wounded Knee, dêr't yn 1890 it lêste ferset fan 'e Lakota tsjin 'e Amerikaanske oerhearsking yn bloed smoard wie, troch sa'n twahûndert Oglala-Lakota en oare leden fan 'e Amerikaanske Yndiaanske Beweging ynnommen. Under lieding fan Dennis Banks, Carter Camp en Russell Means waard Wounded Knee dêrnei 71 dagen lang (fan 27 febrewaris oant 8 maaie) beset holden, wêrby't de aktivisten in belegering troch de FBI en de United States Marshals Service trochstiene. Hjirby kamen twa aktivisten om, wêrûnder Moves Camp har muoikesizzer Buddy Lamont, wylst twa plysjeminsken ferwûne rekken. Moves Camp wie mei û.m. Gladys Bissonette, Frank Fools Crow en Leonard Crow Dog ien fan 'e Oglala-stamâldsten dy't de besetting oanmoedigen, en hja naam der sels ek oan diel. Under de belegering fan Wounded Knee wie hja mei Fools Crow ien fan 'e liedende ûnderhannelers fan 'e kant fan 'e aktivisten.
Ek nei Wounded Knee sette Moves Camp har op in net wurch te krijen manear yn foar de rjochten fan har folk. Meitiid ûntjoech hja har ta de 'Beppe fan 'e Amerikaanske Yndiaanske Beweging'. By in betinking fan 'e Besetting fan Wounded Knee yn 1998 foarsei se dat it mar in kwestje fan tiid wie foar't der op 'e nij in wapene konfrontaasje plakfine soe tusken de Lakota en de Amerikaanske oerheid, mei't de Amerikanen sûnt de 1970-er jierren noch net folle byleard hiene. Moves Camp kaam yn 2008, yn 'e âlderdom fan 77 jier, yn har berteplak Wanblee te ferstjerren.
Adam & Eve (bedriuw)
Adam & Eve is in Amerikaansk bedriuw dat seksboartersguod en kondooms ferkeapet en pornografyske films produsearret. Dêrnjonken hâldt it him dwaande mei it finansierjen fan maatskiplike marketingorganisaasjes op non-profitbasis, dy't yn ûntwikkingslannen foarljochting jouwe op it mêd fan befolkingsgroei, syktebehearsking en seksueel ûnderwiis. It is fêstige yn Hillsborough, yn 'e steat Noard-Karolina, dêr't syn memme-ûndernimming, PHE, Inc., de grutste wurkjouwer yn 'e publike sektor is. Sûnt syn oprjochting yn 1970 hat Adam & Eve him ûntjûn ta ien fan 'e grutste pornografyske filmprodusinten fan Amearika, en yn 2006 waard it troch it parseburo Reuters omskreaun as ien it hantsjefol studio's dat de Amerikaanske pornoyndustry dominearret. Under de pornoaktrises dy't in kontrakt by Adam & Eve hân hawwe, binne û.m. Juli Ashton, Mari Possa, Bree Olsen, Kayden Kross, Alexis Ford en Teagan Presley.
Skiednis en aktiviteiten
Adam & Eve waard oarspronklik oprjochte troch dokter Paul Mueller en ûntwikkelingswurker Phil Harvey, as in postoarderbedriuw dat foarbehoedsmiddels ferkocht bûten de doedestiden gebrûklike medyske kanalen om. Harvey wie doe krekt weromkeard út Yndia, dêr't er fêststeld hie dat in protte maatskiplike swierrichheden yn ûntwikkelingslannen feroarsake wurde (of mei feroarsake wurde) troch minne gesinsplanning. Wylst se noch studearren oan 'e Universiteit fan Noard-Karolina, hiene Harvey en Mueller Adam & Eve betocht as in non-profitorganisaasje dêr't se projekten op it mêd fan gesinsplanning en oanbesibbe saken yn 'e Tredde Wrâld mei finansiere kinne soene. Mei tastimming fan 'e universiteit setten se nei in advertinsjekampanje yn trijehûndert fan 'e grutste Amerikaanske kranten útein mei it ferkeapjen fan kondooms fia postoarder. Dat bliek in gat yn 'e merk te wêzen.
Mei de winst dy't Mueller en Harvey makken mei de kondoomferkeap, setten se Population Services International (PSI) op, en yn 1975 wiene se gesinsplanningkampanjes begûn en mei it suteljen mei kondooms úteinset yn Banglades en Kenia. Hjoed de dei ferkeapet PSI goedkeape foarbehoedsmiddels en medisinen yn mear as sechtich lannen. Yn 1989 rjochte Harvey boppedat DKT International (DKT) op, in organisaasje dy't him njonken gesinsplanning ek dwaande hâldt mei it bestriden en foarkommen fan HIV/AIDS yn Afrika, Aazje en Latynsk-Amearika. DKT bedript himsels foar in grut part troch de ferkeap fan goedkeape foarbehoedsmiddels, mar dêrnjonken draacht Adam & Eve jiers 25% fan syn winst oan DKT oer.
Njonken syn filantropyske jildlike stipe oan beide neamde susterorganisaasjes, fungearret Adam & Eve ek as in soarte fan bank fan 'e Amerikaanske pornoyndustry. Want net allinnich produsearret Adam & Eve syn eigen pornofilms, mar teffens klopje konkurrearjende filmstudio's by it bedriuw oan om harren nije projekten te finansierjen. Boppedat skinkt Adam & Eve ek geregeldwei grutte bedraggen oan 'e Free Speech Coalition, in organisaasje dy't him ynset foar frijheid fan mieningsuterings yn 'e Feriene Steaten (en tsjin it besykjen fan fûnemintalistyske kristenen om pornografy yn Amearika te ferbieden).
Eva Angelina
Eva Angelina, echte namme: Nicole Frances Clyne (Huntingdon Beach (Kalifornje), 14 maart 1985), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan mingd etnysk komôf, dy't yn it ferline ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenammen Eve Angelina, Eva Angelica, Eve Angelica, Eva, Ava, Angelina del Mar. Hja sette yn 2003 útein mei in karriêre yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en waard al rillegau tige populêr. Har hannelsmerk is har bril, dy't se yn 'e measte sênes op hâldt. Eva Angelina wûn ferskate wichtige prizen, wêrûnder yn 2008 de AVN Award yn 'e kategory bêste aktrise.
Jonkheid en oplieding
Eva Angelina waard yn 1985 berne yn Huntington Beach, ûnder de reek fan Los Angeles, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Hja is fan mingd Iersk, Ingelsk, Kubaansk en Sineesk etnysk komôf, en groeide op yn in, nei eigen sizzen, "tige ryk" fermidden, oant har famylje "sa'n bytsje alles ferlear" doe't se trettjin jier wie. Angelina brocht de earste twa jier fan har libben troch yn Madrid. Doe't se acht jier wie, waard har heit oannommen troch de Switserske loftmacht om fleantugen te ûntwerpen, en dêrnei wenne it gesin twa jier lang yn Switserlân. Har tinerjierren brocht se troch yn Orange County, yn súdlik Kalifornje.
Pornokarriêre
Angelina rekke yn 'e Amerikaanske pornoyndustry behelle troch op in advertinsje yn in krante te reägearjen. Hja makke in fearnsjier nei har achttjinde jierdei, yn 2003, har debút yn in pornografyske film foar it label Shane's World. Har skûlnamme is ôflaat fan Longfellow syn heldinne Evangeline. Hoewol't se har fan maaie oant novimber 2004 in hoart weromloek út pornoyndustry om 'e middelbere skoalle ôf te meitsjen, wist Angelina al rillegau grutte populariteit te winnen. Hja stiet bekend om har bril, dy't se yn in grut part fan har sekssênes draacht. Dy bril is gjin gimmick, mar bittere needsaak, om't se minne eagen hat. It is lykwols alris foarkommen dat se mei kontaktlinzen yn op in filmset arrivearre, mar troch de regisseur wer nei hûs stjoerd waard om har bril op te heljen.
Fierders hat Angelina ek wol yn 't spier west foar minder bekende filmstudio's, wêrûnder West Coast Productions, Pure Play Media, Jill Kelly Productions, Third Degree Films, Platinum X Pictures en Gina Lynn Productions. Teffens hat se in protte meiwurke oan sênes foar pornowebsiden op it ynternet, lykas BangBros, Brazzers en Naughty America. Mei har wurk hat Angelina fjouwer AVN Awards (de Oscars fan 'e pornowrâld) wûn, wêrûnder yn 2008 de AVN Award yn 'e kategory bêste aktrise. Yn 2010 waard Angelina troch it tydskrift Maxim útroppen ta ien 'e top 12 pornostjerren fan 'e wrâld. Yn juny 2010 stie se as Pet of the Month yn it neakenblêd Penthouse.