cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sibling
It tsjinstelde fan 'e bilaterale ôfstamming is de unilineêre ôfstamming, dy't sterk liket op 'e descending kindred-fariant fan 'e bilaterale ôfstamming, mei as ferskil dat òf de famylje oan heitekant (patrilineêre ôfstamming) òf dy oan memmekant (matrilineêre ôfstamming) bepalend is. As de kultuer yn sa'n gefal patriargaal is, lykas dy fan 'e lânseigen Hawaïanen, binne jins siblings dus de bern fan deselde âlden en neven en nichten oan heitekant, mar net de neven en nichten oan memmekant. Is de kultuer matriargaal, lykas by de Yndiaanske Irokezen, út it gebiet fan 'e Grutte Marren fan Noard-Amearika, dan is it krektoarsom. By de Irokezen is it trouwens noch yngewikkelder, mei't dêr ek de saneamde parallel cousins en cross cousins in rol spylje, de bern fan siblings fan gelikense sekse en dy fan siblings fan ûngelikense sekse, wêrby't mei cross cousins troud wurde kin, mar mei siblings en parallel cousins beslist net.
30e iuw
De 30e iuw of tritichste iuw sil fan 1 jannewaris 2901 oant 31 desimber 3000 rinne.
Suster
As in suster deselde mem of deselde heit hat as in sibling, mar net beide, is it in healsuster. In suster út in eardere relaasje fan in styfâlder is in styfsuster. As lid fan in twilling wurdt in suster ek wol oantsjut as in twillingsuster. In famke dat yn it ramt fan 'e pleechsoarch opfongen wurdt yn in pleechgesin is foar de biologyske bern fan har pleechâlden in pleechsuster. In oantroude froulike partner fan jins sibling wurdt in skoansuster neamd.
Ut beskate antropologyske ûndersiken hat bliken dien dat susters ûnderling mear jaloerskens oan 'en dei lizze as bruorren. Dat is in foarm fan duorjend konflikt tusken siblings, in ferskynsel dat yn 'e antropology en de sosjology oantsjut wurdt as siblingrivaliteit. Yn guon kultueren, lykas de Sisyljaanske, wurde bruorren, fral as se âlder binne, achte harren susters te beskermjen tsjin alderhanne saken, dy't útinoar rinne kinne fan narjen op skoalle oant it besykjen troch oare manlju om harren te fersieren, sels as se al folwoeksen binne. As de suster dêr net fan tsjinne is, kin dat grutte spannings opsmite binnen in famylje.
Wollinghuizen
thumb|left|Slûs by Wollinghuizen yn it Ruiten-Aa-kanaal Wollinghuizen (Grinslânsk: Wolnghoezen) is in útbuorren yn de gemeente Westerwâlde yn de provinsje Grinslân. It plak leit op de âlde dyk fan Vlagtwedde nei Sellingen en leit tusken de Ruiten Aa en it Ruiten-Aa-kanaal yn. Yn it Ruiten-Aa-kanaal stiet op de hichte fan Wollinghuizen in slûs yn it kanaal.
De útbuorren hat sa'n 15 huzen mei 40 ynwenners.
De namme is mooglik ôflaat fan de famyljenamme Walinga of Walenga.
Sandy Milz
Sandy Milz, echte namme ûnbekend (12 maart 1990), is in Russysk neakenmodel en pornografysk aktrise, dy't ek wol wurke hat ûnder de skûlnammen Maria K., Maggie, Dora, Kapriznaya, Tammy en Tijana.
Libben en karriêre
Milz waard yn 1990 berne yn Ruslân. Hja makke yn 2009, doe't hja 19 jier wie, har debút yn 'e pornoyndustry. Dêrby foel se al gau op troch har lichte lichemsbou, mei in lingte fan 1.62 m, in gewicht fan 41 kg en natuerlik A-kupboarsten. Se lei har benammen ta op it meitsjen fan lolitapornografy.
Milz hat fral yn 't spier west foar pornoblêden en websiden op it ynternet, wêrûnder ClubSeventeen.com, TeenSexMania.com, TeenStarsOnly.com, FuckStudies.com en 21Sextury.com. Dêrnjonken hat se neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn acht pornografyske films spile, ûnder mear foar de studio's Cherry Vision, Juicy Entertainment, Sunset Media, Sinful Pictures en Wildlife.
Marinus Adrianus Koekkoek (1873-1944)
Marinus Adrianus Koekkoek (Amsterdam, 29 jannewaris 1873 – Amsterdam, 30 maaie 1944) of M.A. Koekkoek II wie in Nederlânske tekener en skilder fan benammen bisten en fûgels. Hy kaam út de skildersfamylje Koekkoek. Syn âlde pake wie Johannes Hermanus Koekkoek (1778-1851), syn pake wie Hermanus Koekkoek (1815-1882), syn heit Willem Koekkoek (1839-1895) en syn broer wie Hermanus Willem Koekkoek (1867-1929).
Skoalplaten
Koekkoek makke de akwarellen foar rigen fan 12 skoalplaten dy't brûkt waarden by it fak 'kennis fan de natuer':
Fûgelyllustraasjes Ornithologia Neerlandica
thumb|175px|Pappegaaien Koekkoek wie fan 1 jannewaris 1918 ôf oan as wittenskippelik tekener yn tsjinst fan it Ryksmuseum fan Natuerlike Histoarje yn Leien, dêr't er tweintich jier arbeide. Tusken 1922 en 1935 makke er 407 yllustraasjes foar it boek Ornithologia Neerlandica, better bekend as De Vogels van Nederland fan Eduard Daniël van Oort. Dy yllustraasjes waarden kopiearre yn The Handbook of British Birds fan Harry Forbes Witherby.
As frij keunstner skildere Koekkoek ympresjonistyske lânskippen mei fûgels en plomfee.
Ferskaat
Om him te earjen waard e slangesoarte Typhlops koekkoeki nei him ferneamd.
Joana da Silveira Duarte
Joana da Silveira Duarte (Lissabon, 23 maart 1977) is in PortegeeskNederlânsk taalkundige en dosinte dy't sûnt 2015 yn Fryslân wennet. Yn septimber 2019 waard se de opfolger fan Alex Riemersma as lektor 'Frysk en Meartaligens yn Underwiis en Opfieding' oan 'e NHL Stenden Hegeskoalle.
Jonkheid en oplieding
Duarte waard yn 1977 yn 'e Portegeeske haadstêd Lissabon berne as de dochter fan in Portegeeske heit en in mem dy't fan 'e Azoaren kaam. Har earste bewuste yn 'e kunde kommen mei meartaligens belibbe Duarte as lyts famke, doe't har âldelju foar it earst in antwurdapparaat kochten en har mem in boadskip ynspriek dat troch nimmen begrepen waard om't se Azoarsk dialekt spriek. Har âlden wiene allebeide heechlearaar en wurken op in stuit beide yn Ingelân, sadat Duarte as bern twa jier yn Londen wenne. Duarte folge in stúdzje moderne talen en letterkunde (Portegeesk en Ingelsk) oan 'e Universiteit fan Lissabon, dy't se yn Grikelân ôfrûne oan 'e Nasjonale en Kapodistryske Universiteit fan Atene. Dêrnei die se in oplieding ta leraresse Portegeesk en Ingelsk oan 'e Universiteit fan Lissabon.
Karriêre
Yn 2000, doe't se 23 jier wie, gie Duarte yn Lissabon oan it wurk as leraresse Portegeesk foar ymmigrantebern, benammen út eardere Portegeeske koloanjes as Kaapverdje en East-Timor. Letter kamen dêr bern fan arbeidsmigranten út Jeropeeske lannen by, lykas Poalen, Wyt-Ruslân en de Oekraïne. Dy wennen yn Lissabon byinoar op in klútsje yn buerten dy't Duarte omskreau as "getto's". Der wie gjin iepentlike diskriminaasje, mar dochs wie it rasisme nei de migranten ta fielber. Oan Duarte en har kollega's waard de taak jûn om 'e migrantebern folslein 'ûnder te dompeljen' yn it Portegeesk, sadat se har memmetalen sa gau mooglik ferjitte soene. Duarte wie it dêr net mei iens en gie tsjin 'e stream yn. Neffens har is út wittenskiplik ûndersyk dúdlik oantoand dat immen dy't syn memmetaal goed behearsket, ek better kommunisearje kin yn in oare taal. Yn oerlis mei de âlden fan har learlingen rjochte se in klaslokaal yn mei boeken yn 'e memmetalen fan 'e bern.
Troch har kontakt mei bern dy't oare talen sprieken, begûn Duarte har mear te ferdjipjen yn meartalichheid en it tale-ûnderrjocht. Hja melde har oar foar in mastersoplieding Ynterkulturele Edukaasje yn Hamburch, dêr't se in stúdzjebeurs foar wist te bemachtigjen. Teffens folge se in kursus Dútsk om har yn Dútslân rêde te kinnen. Neitiid wenne Duarte seis jier yn Hamburch, dêr't se njonken har stúdzje en ek dêrnei promoasje-ûndersyk die en as studinte-assinstinte en letter as ûnderwizeresse op twatalige skoallen wurke. Dêrnei ferfear se nei Keulen, dêr't se ek ferskate jierren wenne en as ûndersykster ferbûn wie oan 'e Universiteit fan Keulen. Letter kearde werom nei Hamburch, dêr't se as postdoktoraal ûndersykster en dosinte Romaanske talen oan Universiteit fan Hamburch wurke.
Yn 2015 bedarre Duarte troch har wurk yn Noard-Nederlân, dêr't se har fêstige yn Ljouwert. Se wurke as haaddosinte oan 'e Hânzehegeskoalle yn Grins, wie dosinte Minderheden en Meartaligens oan 'e Ryksuniversiteit Grins en letter waard se associate lektor Meartaligens (yn Dútsk en Drintsk) oan 'e NHL Stenden Hegeskoalle yn Ljouwert en universitêr dosinte Frysk by it Frysk Ynstitút oan de Ryksuniversiteit Grins. Per 1 septimber 2019 folge se de yn maaie fan dat jier mei pinsjoen giene Alex Riemersma op as lektor Frysk en Meartaligens yn Underwiis en Opfieding (FMOO) oan 'e NHL Stenden Hegeskoalle. Se wie ek de opfolchster fan 'e (krektlyk mei pinsjoen giene) Jan Berenst as lektor Taalgebrûk en Learen. De beide neamde lektoraten waarden gearfoege ta it nije lektoraat Meartaligens en Geletterdheid, dat 35 meiwurkers hie. Duarte har offisjele ynauguraasje as lektor wie pland foar 5 febrewaris 2020.
Gesinslibben
Duarte hat út in eardere relaasje in soan, Gaspar (2007), dy't in Dútske heit hat. Yn Ljouwert wennet se gear mei Tsjerk Bottema, de soan fan 'e bekende Fryske skriuwer, learaar en Afûk-kursuslieder Sjoerd Bottema. Fia de Bottema's kaam Duarte foar it earst yn kontakt mei it Frysk. Dy taal sprekt se no floeiend, krekt as Portegeesk, Ingelsk, Dútsk en Nederlânsk.
Naturalisearring
Joana Duarta liet har op 18 jannewaris 2023 ta Nederlânse naturalisearje. Dêrfoar woe se de eed, dy't se by dy seremoanje ôflizze moast, yn it Frysk útsprekke. Se kundige dat yn 't foar oan, mar by de Gemeente Ljouwert en it Nederlânsk Ministearje fan Binnenlânske Saken bestie twifel oft dat juridysk wol mocht. By de naturalisearring die bliken dat de eed yn it Frysk net akseptearre waard en wie Duarte twongen de eed yn it Nederlânsk út te sprekken. Loko-boargemaster Nathalie Kramers fan Ljouwert joech wol romte foar in symboalyske eed yn it Frysk. Romke de Jong, lid fan 'e Twadde Keamer foar D66, tsjinne oer dizze kwestje daliks Keamerfragen yn oan minister Hanke Bruins-Slot fan Binnenlânske Saken. Neffens De Jong is it probleem "sa oplosber"; hy sei te ferwachtsjen dat nijynkommelingen mei koarten de eed by harren naturalisearring ta Nederlanner ek yn it Frysk ôflizze meie. Op 19 jannewaris stelde de FNP-fraksje yn 'e Provinsjale Steaten fan Fryslân fragen oer de kwestje oan it Kolleezje fan Deputeare Steaten. Dyselde deis die lykwols út in ferklearring fan it Ministearje fan Binnenlânske Saken bliken dat it om in misferstân gie en dat de eed efterôf dochs wól allinnich yn it Frysk ôflein wurde meien hie. It misferstân wie ûntstien trochdat de Rykswet op it Nederlannerskip eksplisyt de Nederlânske taal neamt foar it ôflizzen fan 'e eed, ynstee fan 'e term "rykstaal", dêr't it Frysk ek ûnder falt.
Grutte Priis Formule 1 fan Kanada 2013
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Kanada 2013 yn Montreal op 9 juny. It wie de sande fan 19 races fan de Formule 1 yn 2013. Hy waard op it Circuit Gilles Villeneuve hâlden. De race waard hâlden oer 70 omgongen, op it 4,4 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 305,3 kilometer.
Tsjerke fan it Ikoan fan de Mem Gods fan it Teken (Moskou)
De Tsjerke fan it Ikoan fan de Mem Gods fan it Teken (Russysk: Церковь Иконы Божией Матери Знамение) is in otterdokske tsjerke yn de Russyske haadstêd Moskou. De tsjerke stiet yn it stedsdiel Arbat yn it sintrum fan Moskou en tsjinne ea as hûstsjerke fan de Romanov's, de Narysjkin's en de Sjeremetev's. It is tsjintwurdich in parochytsjerke fan it sintrale dekanaat yn it otterdokske bisdom Moskou.
Skiednis
De earste Tsjerke fan it Teken waard yn 1625 yn opdracht fan Ivan Romanov (de omke fan de earste Romanov-tsaar Michael I en de broer van de patriarch Filaret) boud. Ivan's heit wie Nikita Romanov, dy't troch it houlik fan syn suster Anastasia in sweager wie fan tsaar Ivan de Ferskriklike. Troch Anastasia's houlik krige Nikita de titel fan bojaar en in soad grûn. Op it lân dat de tsaar jûn hie, dat op lytse ôfstân noardwestlik fan it kremlyn fan Moskou leit, waard in residinsje mei in tsjerke boud en wijd oan it Ikoan fan it Teken, dat jimmeroan in spesjale bestjutting hân hat foar de Romanov's. De measte bern fan Ivan Romanov stoaren al betiid en de iennige soan dy't langer libbe ferstoar yn 1656 sûnder neiteam, sadat al it eigendom oan it Ryk tafoel. Yn 1671 joech Aleksej Michailovitsj it goed oan Kirill Polûektovitsj Narysjkin, de heit fan de twadde frou fan de lettere tsaar Peter de Grutte. It wie syn soan, Lev Kirillovitsj Narysjkin (1664-1705), dy't de opdracht joech om yn de letter jierren 1680 de hjoeddeiske tsjerke te bouwen. De tsjerke waard ynwijd yn 1691 en wurdt as ien fan de ierste foarbylden fan de wielderige Narysjkin-barok beskôge. Troch in houlik fan Ekatarina Narysjkin mei greve Kirill Razûmovsky kaam it hôf mei de tsjerke yn hannen fan de Razûmovsky's. Syn soan Alexej Kirillovitsj ferkocht it hôf mei de tsjerke letter wer oan de stienrike Sjemeretev's. De famylje Sjemeretev feroare fjierder neat oan de tsjerke, allinnich it ynterieur fan de tsjerke waard feroare en oan de nije moade oanpast.
China Moon (pornografysk aktrise)
China Moon, echte namme ûnbekend (San Diego, 13 septimber 1971), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan mingd Filipynsk, Sineesk en Spaansk etnysk komôf, dy't yn it begjin fan har karriêre ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Jamie Lee en June Lee. Neffens har offisjele opjefte wie hja ûnder har karriêre 1.63 m lang, mei in gewicht fan 50 kg.
Tsjerke fan it Ikoan fan de Mem Gods fan it Teken (Moskou)
Skiednis
De tsjerke baarnde yn 1812 tidens de brân fan Moskou ôf, mar dêrnei folge de weropbou en op 21 septimber 1847 waard de tsjerke op 'e nij ynwijd troch de Moskouse metropolyt Filaret. Mei de oerdracht fan it hôf oan de Moskouse stedsdûma yn de twadde helte fan de 19e iuw waard de tsjerke in gewoane parochytsjerke.
China Moon (pornografysk aktrise)
Libben en karriêre
China Moon is hikke en tein yn San Diego, yn it suden fan 'e steat Kalifornje, dêr't hja yn 1971 berne waard. Yn 1994, doe't se 23 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile se neitiid yn 37 pornofilms, û.m. foar sokke foaroansteande Amerikaanske studio's as Adam & Eve, VCA Pictures en New Sensations. Ek wurke se foar ferskate films gear mei de Frânske regisseur Pierre Woodman, foar it Sweedske Private-label. Yn 1998 loek China Moon har út 'e pornoyndustry werom
Tsjerke fan it Ikoan fan de Mem Gods fan it Teken (Moskou)
De renêssânse fan de tsjerke
De binnenhôf en de tsjerke geane skûl achter in gebou dat yn de jierren 1930 oplusten wie foar it Sintrale Kremlyn Sikehûs. Yn de jierren 1990 krige de Russysk-otterdokske Tsjerke it gebou werom en yn 2004, op de kop ôf 75 jier nei't de kommunisten de tsjerke sletten foar de earetsjinst, waard der wer foar it earst in Godlike Liturgy fierd. In grutte restauraasje folge. De klokketoer krige yn 2010 tsien nije klokken en oant 2012 waard it ynterieur fernijd, derby ynbegrepen de rekonstruksje fan de barokke ikonostase en muorreskilderingen en oare dekoraasjes.
Elkenien
Elkenien, yn it oarspronklike Midnederlânsk Elckerlijc (folút: Den Spyeghel der Salicheyt van Elckerlijc - Hoe dat elckerlijc mensche wert ghedaecht Gode rekeninghe te doen), is in sinnespul of moraliteit út 'e fyftjinde iuw. It is net bekend wa't de skriuwer is. It ferskynde foar it earst yn 1495 te Delft by útjouwer Christiaen Snellaert. De Fryske oersetting fan Klaas Bruinsma waard útjûn yn 2009.
Eftergrûn
De beide âldst bekende printingen fan Elckerlijc, út 1495 en 1501, binne beide ûnfolslein; pas de trêde oerlevere printinge, fan 'e Antwerpske útjouwer Willem Vorsterman, fan omtrint 1525, is yn syn gehiel bewarre bleaun. Der bestiet ek in hanskrift fan 'e ein fan 'e sechstjinde iuw mei in by de tiid brochte foarm fan it ferhaal, dy't nei alle gedachten weromgiet op in ferlern giene eardere ferzje. De earste modern printinge waard yn 1892 fersoarge troch H. Logeman.
It bestean fan in ier sechstjinde-iuwske oersetting yn it Ingelsk, mei as titel Everyman, hat yn taalkundige fermiddens lang foar opskuor soarge. Desennialang tsierden Nederlânske en Britske taalskiedkundigen oer hokker ferzje oft no eins it orizjineel wie. Uteinlik waard it bewiis dat Elckerlijc dat wie, levere troch de Ingelske histoarikus E.R. Tigg, dy't oantoande hoe'n grut part fan it Nederlânsktalige rym oft wol net streekrjocht kopiëarre is nei it Ingelsk ta.
Hoewol't de identiteit fan 'e skriuwer ûnbekend is, wurdt tocht oan Peter fan Dyst (1454-1507) of oan 'e kartuzer Petrus Dorlandus (1451-1507), de fikarus fan it kleaster te Zelem, by Dyst. Yn 2004 hold saakkundige Herman Brinkman út dat it wurk fan 'e hân fan 'e Antwerpske rederiker Jan Casus wêze moast.
Ynhâld
God beklaget him oer de ferdoarnens fan 'e minsken en ropt de Dea by Him. Dy stjoert Er derop út om Elkenien (de namme wol dus as wink jaan dat soks elkenien oerkomme kin) foar Him te bringen om rekkenskip ôf te lizzen oer syn libben. Elkenien besiket om 'e nocht de Dea om te keapjen. De iennichste temjittekomming dy't er loskrije kin, is dat er immen meinimme mei om him op syn "pylgerstocht" te beselskipjen.
Elkenien freget dêrop ferskate lju om mei te gean, mar noch Goefreon (freonen), noch Broer en Neef (famylje), noch Besit (syn besittings) kin er dêrta oerhelje as se útfine wêr't de reize hinne giet. En Deugd, dy't wol meiwolle soe, is dêr te swak foar. Dy syn suster, Berou, nimt Elkenien mei nei Bycht; Elkenien docht boete en dat helpt Deugd der wer boppe-op.
Beselskippe fan Deugd, Berou, Kreazens, Krêft, Wiisheid en Ferstân set Elkenien dan úteinlik mei de Dea ôf. Hy testamintet en ûntfangt de lêste sakreminten. Op 'e bestimming fan 'e reis, it iepen grêf, litte al syn begelieders Elkenien lykwols ek yn 'e steek, oant allinnich Deugd en Berou oer binne. Mei harren fart Elkenien op nei de himel. De moraal, ferwurde yn 'e epilooch, is dat minsken suver foar God ferskine moatte.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan Elckerlijc ferskynde yn 2009 ûnder de titel Elkenien by Utjouwerij Elikser te Ljouwert, yn gearwurking mei de Stifting Elektroanyske Letteren Fryslân, en mei stipe fan 'e provinsje Fryslân. De Fryske fertaling is fan 'e hân fan Klaas Bruinsma, dy't tegearre mei Eric Hoekstra ek ferantwurdlik is foar de ynformative ynlieding. Elkenien waard yn ien bân útjûn mei de oersetting fan in oare Midnederlânske tekst, Mariken van Nieumeghen (Marike fan Nijmegen).
Tehmeena Afzal
Tehmeena Afzal (New York, 27 maart 1982), is in Amerikaansk glamourmodel en neakenmodel fan Pakistaansk komôf. Neffens har offisjele opjefte is se 1.60 m lang, mei in gewicht fan 53 kg en kupmaat 34E of 34DD, dy't se krigen hat troch in boarstfergruttingsoperaasje te ûndergean. Hja wennet tsjintwurdich yn it doarp Westbury, op Long Island.
Libben en karriêre
Afzal waard yn 1982 yn 'e Newyorkske wyk Queens berne as de dochter fan Pakistaanske ymmigranten. Mei acht jier wist hja har âlden safier te krijen dat hja op softbal mocht, hoewol't sport yn 'e Pakistaanske kultuer eins inkeld oan manlju en jonges foarbeholden is. Mei't se in earsten werper bliek te wêzen, krige Afzal as softbalster in protte oandacht fan 'e pleatslike media. Op 'e middelbere skoalle waard hja útroppen ta bêste spylster fan 'e stêd, bêste spylster fan 'e steat en úteinlik ta froulike sporter fan it jier. Troch har sportkapasiteiten wist Afzal in stúdzjebeurs te bemachtigjen dy't har by steat stelde om fierder te learen oan it Ynstitút fan Technology fan New York, dêr't se in bachelorstitel behelle.
Neitiid bejoech Afzal har op it mêd fan 'e muzykyndustry, en rjochte se in -muzykwebside op dy't rjochte wie op it urban-muzyksjenre. Doe't se op dy wize in beskate bekendheid krige yn 'e Amerikaanske muzykbrâns, waard de kreaze Afzal frege om as model mei te wurkjen oan ferskate fideoklips. Fanôf ein 2006 liet se har ek fotografearje as glamourmodel foar withoefolle seksy fotoreportaazjes yn tydskriften. Letter begûn se sporadysk ek as neakenmodel te wurkjen. Dat smiet har grutte populariteit op, mar der kamen ek in protte tige negative reäksjes, benammen út Pakistaanske fermiddens. Wat Afzal docht en hoe't sy har libben liedt, soe yn Pakistan foar in frou ûnbesteanber wêze, mar dêr lûkt hja har neat fan oan. Hoewol't har âlden it net altyd iens binne mei de dingen dy't se docht, akseptearje se dat harren dochter har eigen libben liede moat. Afzal is de iennichste Pakistaanske frou dy't op dizze wize barriêres ôfbrekt yn 'e muzykyndustry en de modellewrâld.
Daphne Odjig
Daphne Odjig (Wikwemikong (Ontario), 11 septimber 1919 – Kelowna (Britsk-Kolumbia), 1 oktober 2016) wie in Kanadeesk keunstskilderesse en tekeneresse fan mingd blank en Yndiaansk etnysk komôf. Hja skildere yn 'e saneamde Woodlands-styl en wie de driuwende krêft efter de Professional Native American Artists Association, dy't yn 'e folksmûle de Indian Group of Seven neamd waard. Odjig ûntfong in stikmannich prizen en ûnderskiedings foar har wurk, wêrûnder de Order of Canada, de Governor General's Award en trije earedoktoraten.
Jonkheid en oplieding
Odjig waard yn 1919 berne yn wat no it Wikwemikong Unôfstiene Yndianereservaat is, op it eilân Manitoulin yn 'e Hueronmar, dat ta de Kanadeeske provinsje Ontario heart. Hja wie de âldste dochter fan Dominic Odjig en Joyce Peachy, en hie twa bruorren en in suster: Stanley, Winnifred en Donavan. Oan har heitekant stamme hja yn in rjochte line ôf fan it Potawatomy-opperhaad Swarte Patriis, mar hie se dêrnjonken fral Ottawa-bloed. Har mem wie in Ingelse, dy't Dominic Odjig mette en mei him troude doe't er ûnder de Earste Wrâldoarloch yn Ingelân legere wie.
Doe't Odjig trettjin jier wie, rekke se oanhelle mei akute reuma en moast se dêrom fan skoalle ôf. Wylst se thús yn Wikwemikong stadichoan wer opbettere, brocht se in protte tiid troch mei har pake Jonas Odjig, dat in byldhouwer wie. Dy fitere har oan om sels ek oan keunst te dwaan. Ek har mem, dy't in protte borduerre, en har heit, dy't syn traumatyske oarlochsûnderfinings ferwurke troch der tekenings fan te meitsjen, wiene keunstsinnich oanlein. Fiif jier letter kamen yn itselde jier sawol Odjig har pake as har mem te ferstjerren. Odjig ferfear doe nei Parry Sound (Ontario), en doe't twa jier dêrnei de Twadde Wrâldoarloch útbriek, sette se har nei wenjen yn Toronto, dêr't se fabryksarbeidster waard, wylst se yn har krappe frije tiid de museä en keunstgalleryen fan 'e stêd ôfstrúnde. Yn dy tiid rekke se sterk beynfloede troch it kubisme fan sokke keunstskilders as Pablo Picasso.
Karriêre
Nei de oarloch ferfear Odjig yn 1945 nei Britsk-Kolumbia, en yn 'e 1960-er jierren fêstige se har yn Manitoba. Oan it begjin fan dat desennium briek se einlings troch yn 'e Kanadeeske keunstwrâld mei har tekenings mei Eastyndyske inket fan Kry-Yndianen út noardlik Manitoba en harren deistich libben. Odjig siet yn noed oer it ferdwinen fan 'e tradisjonele libbenswize fan 'e Yndianen yn Kanada, en hope by te dragen oan it behâld dêrfan troch der tekenings fan te meitsjen. Yn 1963 krige se foar it earst formele erkenning as keunstneresse, doe't se talitten waard ta de British Columbia Federation of Artists.
Ek yn 1973 krige Odjig in stúdzjebeurs fan 'e Brucebo Stifting, wêrnei't hja in healjier betelle as keunstskilderesse oan it wurk koe op it Sweedske eilân Gotlân. Yn 1974 wreiden Odjig en har man Odjig Indian Prints of Canada út ta in keunstgallery en neamden it bedriuw om ta New Warehouse Gallery. It wie de earste keunstgallery yn Kanada dy't útslutend Yndiaansk wurk toande en ek de earste Kanadeeske keunstgallery dy't eigendom wie fan in Yndiaan.
Styl
Odjig har iere wurken wiene tige reälistysk fan styl, mar letter sette se útein mei te eksperimintearjen mei oare streamings, lykas it ekspresjonisme en it kubisme. Uteinlik ûntwikkele se in hiel eigen styl, de saneamde Woodlands-styl, wêryn't se eleminten gearbrocht fan Yndiaanske piktogrammen en Yndiaanske tradisjonele keunst mei Jeropeeske techniken en stilen út de tweintichste iuw. Neffens in omskriuwing fan de National Gallery of Canada bestiet Odjig har wurk út "rûne kontoeren, skerpe skiedings tusken de kleurflakken, oerlaapjende foarmen en in ûnoertroffen gefoel foar kleur."
Yn de 1960-er jierren begûn Odjig foarfallen út 'e myten fan Manitoulin te skilderjen, en yn 'e 1970-er jierren lei se har fierder ta op har Yndiaanske erfskip en kultuer, en de ynfloed dy't de kolonisaasje fan Kanada troch de blanken dêrop hân hie. As ûnderwerpen foar har wurk keas hja û.m. mytology, skiednis en lânskippen. Yn guon skilderijen ferkende se fierders ek eroatyske tema's. Yn 1974 levere Odjig de yllustraasjes foar Tales from the Smokehouse, in samling tradisjonele Yndiaanske erotika, skreaun troch Herbert T. Schwarz. Oare ûnderwerpen fan har wurk wiene minklik lijen, minsklike relaasjes en it belang fan famylje en besibskip.
Erkenning
Odjig hat ferskate printeboeken mei har wurk publisearre, en der binne teminsten trije dokumintêres oer har makke. Yn 1986 waard se opnommen yn 'e Order of Canada, en yn 2007 yn 'e Order of British Columbia. Hja hat earedoktoraten ûntfongen fan 'e Laurinsiaanske Universiteit (1982), de Universiteit fan Toronto (1985) en de Universiteit fan Nipissing (1995). Yn 2007 waard har de Governor General's Award takend yn de kategory fisuële en media-keunsten. Yn 2011 waarden trije fan har skilderijen troch Canada Post ta postsegel makke.
Priveelibben
Odjig kaam yn 'e kunde mei Paul Somerville wylst se yn 'e Twadde Wrâldoarloch yn Toronto wenne en wurke. Se trouden en ferfearen nei de oarloch nei Britsk-Kolumbia, dêr't se twa soannen krigen. Nei't Somerville ûntidich kommen wie te ferstjerren by in ferkearsûngemak, wertroude Odjig yn 1962 mei Chester Beavon, in mienskipsûntwikkelingswurker foar it Departemint fan Yndiaanske Saken, mei wa't sy en har soannen nei Manitoba ferhuzen.
Ferstjerren
Hoewol't se oan rimmetyk oan har rjochterhân litte, gie Odjig troch mei tekenjen oant har dea. Hja kaam op 1 oktober 2016 yn 'e âlderdom fan 97 jier te ferstjerren yn har wenplak Kelowna, yn 'e provinsje Britsk-Kolumbia.
Blêdplanten
De blêdplanten (wittenskiplike namme: Euphyllophyta) foarmje in klade (yn 'e regel beneamd as in stamme) dy’t û.m. de fearplanten (Monilophyta) en de ranke planten (Lignophyta) omfiemet. De wichtichste subklade fan 'e blêdplanten wurdt foarme troch de siedplanten (Spermatopsida), dy't ta de ranke planten hearre. De blêdplanten binne de sustergroep fan de wolvepoaten en ruskfearren (Lycophyta) en in pear útstoarne plantegroepen.
De Euphyllophyta soene ûntstien wêze yn it Devoan, sawat 420 oant 380 miljoen jier lyn.
De klade is foar it earst beskreaun troch Kenrick en Crane yn 1997. Se wurdt troch guon auteurs de rang fan ûnderstamme takend en wurdt dan ek wol Euphyllophytina genoemd.
Nammejouwing en etymology
De wittenskiplike namme Euphyllophyta is ôflaat fan it Ald-Grykske eu (goed, echt), phyllo (blêd) en phyton, (plant) en ferwiist nei de oanwêzigens fan ‘echte’ blêden. De sustergroep fan de Lycophyta dêrfoaroer ha mikrofyllen, dy’t evolúsjonêr net te ferlykjen binne (net homolooch) mei makrofyllen (= "echte blêden").
Skaaimerken
Euphyllophyta ûnderskiede har troch de oanwêzigens fan eufyllen en makrofyllen, grutte, flakke blêden mei fertakke nerven, yn tsjinstelling ta de Lycophyta en âldere plantegroepen, dy’t inkeld mikrofyllen, lytse, linefoarmige blêden mei in inkelde nerf, hawwe. It is noch net dúdlik oft de makrofyllen mar ienkear ûntstien binne by de earste Euphyllophyta, of yn beide klades apart ûntstien binne.
Oare morfologyske skaaimerken dy’t de Euphyllophyta ûnderskiede fan oare plantegroepen:
Genetysk is de groep skaaimerke troch in ynferzje fan 30.000 nukleotiden yn it ‘Large Single Copy’- (LSC)-gebiet fan it gloaroplastgenoom.
Fylogeny en taksonomy
Neffens de klassifikaasje fan Kenrick en Crane binne de Euphyllophyta de sustergroep fan de Lycophyta (wolvepoaten en ruskfearren). Mei in tal útstoarne groepen foarmje se de klade Tracheophyta (fearplanten). Fearplanten en fearplanteftigen binne dus nauwer besibbe oan de siedplanten (beide ha se in mienskiplike foarâlder) as oan de wolvepoaten.
De klade omfiemet twa subklades, de Monilophyta mei sawat 9.000 soarten spoaredragende fearplanten en feareftige planten lykas de hynstesturtfamylje en de Lignophyta. Fan dy lêste besteane allinnich noch de Spermatophyta of siedplanten, mei sawat 260.000 soarten de súksesfolste plantegroep.
The Suicidal Birds
The Suicidal Birds wie in band út Bakkefean dy’t foarme waard om sjongeres, gitariste en lietsjeskriuwster Jessie Leyten. The Suicidal Birds spile rauwe, bluesy garaazjerock.
Skiednis
Gitariste Jessie Leyten krige har earste bekendheid mei har punk band Ragna. Neidat de band opheft wie makke se har eigen CD dat begjin 2005 ferskynde by Dangerous Recordings ûnder de titel Z-List. De cd waard ek by de BBC draaid en nei in radiosessy yn Londen folgen in soad optredens. Om de nûmers ek live spylje te kinnen foarme se in band mei Chay Oord (ex-Loes Haasdijk Ensemble) op bas, eardere Ragna-bandgenoat Sido Jansen op gitaar en Kor Slofstra op drums. Nei in debútoptreden yn seal Paradiso folgen mear optredens. Nei ferrin fan tiid kaam drummer Roel Verhoeve yn it plak fan Slofstra. De band treedt op de Amerikaanse band Dinosaur Jr. in Brussel, Amsterdam en Grins en is te sjen op Metropolis en op de Popronde. Nei súksesfolle optredens as viermansformatie krije de leden muzikale mieningsferskillen en giet fierder as duo.
De groep wûn ein 2005 Fryske Poppriis.
It duo trede sûnt begin 2006 op as duo, mei begelieding troch in drumkompjûter. Dêrnei folgje optredens by Eurosonic en Noorderslag yn Grins. Nei toernees troch Ingelân, Itaalje, Frankryk en Nederlân ferskynt yn 2007 it album Versus Life by punklabel Tocado. It duo spilet op de Popkomm in Berlijn. Ein novimber 2007 organisearret Chay de twadde edysje fan it festival Hit The North in Poppoadium Romein yn Ljouwert. Fan dat festival ferskynt in kompilaasje mei fiif Frânske en fiif Nederlânske bands.Oan de foarjûn fan it Noorderslagwykein wurdt it tredde album presintearre mei as titel Spend Your Life In Serious Misery Dêrnei folge in rige Europeeske optredens.
Yn 2010 hâlde de band op te bestean.
Warsingsfehn
300px|thumb|Mûne yn Warsingsfehn Warsingfehn is in doarp (Ortschaft) en it haadplak fan de gemeente Moormerland yn de lânkring Lier yn East-Fryslân. De eartiids selsstannige gemeente, dêr't ek de doarpen (Ortsteile) Rorichmoor en Warsingsfehnpolder by hearden, foarmet sûnt de gemeentlike weryndieling fan 1973 mei tsien oare doarpen de gemeente Moormerland. It doarp hie op 31 desimber 2016 in ynwennertal fan 7.951 op in oerflak fan 12,60 km², en is dêrmei it grutste doarp fan de gemeente.
Skiednis
It doarp Warsingsfehn ûntstie yn de achttjinde iuw as in feanterij, mar Rorichmoor wie dêrfoaroer al dúdlik âlder. Dat doarp waard yn 1577 as Rohermoor neamd, en dat gie nei alle gedachten om in yn it fean oanleine delsetting oan de westigge fan de Iems. Ek koe it ferwiisd wêze nei de terpdoarp Rorichum. By de krystfloed fan 1717 strûpte dat doarp ûnder wetter, en waard dêrnei nei it hjoeddeistige plak ferpleatst.
16 novimber 1736 wurdt sjoen as de stiftingsdatum fan Warsingsfehn. Op dy dei bemachtige Gerhard Warsing heechfeangrûn fan 225 hektare yn erfpacht. Hy liet in kanaal fan in syddjip by Sieve by Tergast fan it Fehntjer Tief yn súdeastlike rjochting grave dy't foar it ûntwetterjen fan it oanpachte lân en foar it ferfieren fan it ôfgroeven turf tsjinje koe. Under syn soan Hermann Warsing waard it erfpachtgebiet fierder útwreide: yn 1769 mei 50 hektare, yn 1776 mei 62 hektare en yn 1779 mei 10 hektare.
Oan dat kanaal lieten se sydkanalen grave dy't heaks op it haadkanaal leine. Dêr ûnderferpachten se lân, dy't it feangrûn fierder ôfgroeven. It ôfgroeven turf waard mei turfskippen ferfierd nei de tichteby lizzende stêden Lier en Emden. De dalgrûn, dy't nei it ôfgroeven fean oerbleau waard bedonge mei dong fan fee fan it Eastfryske seeklaaigebiet.
In soad feanters skeakelen al rillegau oer op de skipfeart. Wiene der yn 1751 fiif lytse turfskippen en fjouwer binnenskippen op de kanalen fan Warsingsfehn, yn 1816 wiene der al 31 turfskippen en 12 seeskippen. Om ekstra ynkommen te garjen foeren de kapiteins fan sokke skippen ek it seeferkear tusken de ferskate Noardseehavens. Oan de ein fan de njoggentjinde iuw wiene der mei-inoar 82, ear't de stoomskipfeart op gong kaam, dy't konkurearjend foar de seelju waard.
De lânbou, dy't eins in dieltiidsbaan wie, wie net genôch om de bewenners fan iten te foarsjen, nettsjinsteande dat it oanmakke lânbougrûn fan 1816 oant 1831 fan 90 ta 205 hektare woeks. Oan de ein fan de njoggentjinde iuw wie der net mear feangrûn oer om oan te meitsjen, dat der ta late dat yn de lêste tritich jier fan dy iuw mear as 100 feanters it doarp ferlieten en in soad dêrfan emigrearren nei de Feriene Steaten.
Op grûn fan it sosjale struktuer fan Warsingsfehn (feanters, seelju) kaam der in warbere arbeidersbeweging ta stân, en krigen yn de tiid fan de Weimarrepublyk de SPD en KPD in soad oanhing. By de ferkiezings yn 1924 krigen rjochtse partijen lykwols ek in soad oanhing. Yn 1932 krige de NSDAP mei 50 prosint fan de stimmen mear stimmen as de SDP (25,2%) en de KDP (17%) mei-inoar. De konservatieve Kristlik-sosjale Folkstsjinst waard de fjirde.
Under de nazys waarden amtners fan de SPD en KPD út harren funksje set. Njoggen ynwenners fan Warsingsfehn kamen om yn konsintraasjekampen.
Nei de Twadde Wrâldkriich kamen der yn ferhâlding ta de rest fan East-Fryslân en Nedersaksen minder flechtelingen fan de ferdriuwing fan de Dútsers út de eastlike gebieten fan it Dútske Ryk yn Warsingsfehn, om't de lânbou yn it feangebiet minderproduktyf as yn it klaaigebiet wie.
Religy
De evangelysk-lutherske ynwenners wiene oarspronklik by de parochy Hatshausen yndield. Yn 1892 waard foar Westwarsingsfehn en Eastwarsingsfehn in selsstannige tsjerkegemeente Warsingsfehn foarme, wylst er noch in filiaalgemeente fan Hatshausen bleau. Yn 1900 waard de gemeente alhiel selsstannich. Yn 1895 waard de Jakobytsjerke boud.
Sint-Taddéuskleaster
It Sint-Taddéuskleaster (Armeensk: Սուրբ Թադէոսի վանք - Surb Tadeosi vank', Azerbeidzjaansk en Farsi : قرهکلیسا - Ghareh keliseh, itjinge Swarte Tsjerke betsjut), is in âld Armeensk kleaster yn de bercheftige provinsje West-Azerbeidzjan yn Iran op likernôch 20 km. fan de stêd Maku.
Skiednis
Neffens de tradysje fan de Armeensk-Apostoalyske Tsjerke brocht de apostel Judas Taddéus it evangeelje yn Armeenje en Perzje. Taddéus kaam neffens dizze tradysje ek yn Armeenje as martler om it libben. De oerlevering wol ha dat op it plak fan de hjoeddeiske tsjerke al yn it jier 68 nei Kristus foar it earst in oan de apostel wijde tsjerke boud waard.
Fan it oarspronklike kleaster bleau net folle oer nei't it troch in ierdskodding yn 1319 op 'e nij boud wurde moast. Guon dielen om de alterapsis datearje noch út de 10e iuw. It grutste part fan it bouwurk datearret lykwols fan 1811, doe't der in grutte renovaasje plak fûn. De tsjerke waard boppedat mei in westlike útwreiding ferlinge.
De tsjerke hat grutte oerienkomsten mei de Etchmiadzin Katedraal, de memmetsjerke fan de Armeensk-Apostolyske Tsjerke. De âldste dielen fan de tsjerke binnen boud fan swarte en wite stien, de 19e iuwske tafoegings dêrfoaroer fan bewurke sânstien.
Yn july 2008 waard it kleaster op de list fan it UNESCO-wrâlderfskip ynskreaun, tegearre mei twa oare Armeenske monuminten yn deselde provinsje: it Stefanuskleaster en de kapel fan Dzordzor.
Apostels Judas Taddéus en Bartoloméus
Yn de tradysje fan de Armeenske Tsjerke reizgen de apostels Judas Taddéus en Bartoloméus yn it jier 45 troch Armeenje om it evangeelje te bringen. In protte minsken bekearden har en der waarden yn it geheim tal fan nije kristlike gemeenten stifte.
In âld ferhaal fertelt dat kening Abgar fan Edessa him troch Taddéus liet bekeare. Nei syn ferstjerren waard it Armeenske keninkryk yn twa parten ferdield: Syn soan Ananum kroande himsels ta kening fan Edessa, wylst syn neef Sanatruk regearde oer Armeenje. Om it jier 65 hinne joech Ananun it befel om de apostel Taddéus te deadzjen. De kening's dochter Sandokht, dy't ek it kristlike leauwen oanhong, fûn mei Taddéus de martlersdea. Har tombe soe flak by de Swarte Tsjerke lizze.
Tsjerketsjinsten
Ienris yn it jier wurdt op de feestdei fan de hillige Taddéus in tsjerketsjinst holden, dy't besocht wurdt troch Armeenjers út Iran en oare lannen.
Kamp-Lintfort
Kamp-Lintfort is in stêd yn de Kreis Wesel yn de Dútske dielsteat Noardryn-Westfalen.
Prehistoarje
De âldste resten fan in delsetting op it plak dêr't hjoed-de-dei Kamp-Lintfort leit datearje út it neolitikum (3000-1800 f.Kr.). Yn de tiid fan de Romeinen lei it plak yn it grinsgebiet tusken it Romeinske Ryk en Germaanje.
Midsiuwen
De earste fernijing fan it plak giet werom op in dokumint út 856. Op 31 jannewaris 1123 waard mei stipe fan de Keulske aartsbiskop Freark I it earste sistersjinzerke kleaster fan Dútslân stifte. Fanút Kamp waarden nochris likernôch 100 oare sistersjinzerske kleasters stifte oant yn de baltyske lannen ta. Nei de Keulske Kriich (1583 oant 1588), in konflikt dat ûnstie troch't de Keulske aartsbiskop Gebhard I fan Waldburg op it protestantisme oergie, ferliet de lêste abt it kleaster. Pas yn 1640 kamen de earste sisterzjinzers werom en bouden op it plak it kleaster op 'e nij op.
Nije tiid
Nei it begjin fan de Tritichjierrige Kriich (1620) setten de Spanjerts útein mei it oanlizzen fan de Fossa Eugeniana, in kanaal dy't de Ryn mei de Maas ferbine moast. It kanaal rûn fuort lâns it kleaster. Yn Kamp-Lintfort waarden boppedat meardere skânsen oanlein om it gebiet tsjin de Nederlanners te ferdigenjen.
Yn 1794 foelen de Frânsen it Rynlân yn. De sekularisaasje waard ynfierd en foar de abdij fan Kamp betsjutte dat yn 1802 it ein fan it bestean. De kleastergebouwen waarden hast allegear ôfbrutsen, mar de kleastertsjerke bleau bestean as in parochytsjerke. Nei de delgong fan Napoleon Bonaparte waarden de gebieten oan de lofter kant fan de Ryn oan Prusen oerdroegen.
20e iuw
thumb|left|250px|De skacht Friedrich Heinrich De bou fan de myn Friedrich Heinrich brocht grutte feroarings yn it foarhinne agraryske karakter fan de kontreien. Tegearre mei de Niederberg-myn yn Neukirchen foarme de myn de meast westlike grins fan de koalewinning yn it Ruhrgebiet. De mynbou waard fierder útwreide en tegearre mei de bou fan in nije stienfabryk ûnstie in hiele nije delsetting op de frije flakte. Troch de oanwaaks fan in befolking út oare parten fan it lân feroaren ek de religieuze ferhâldings fan de befolking. Oarspronklik wie de befolking hast hielendal katolyk, mar yn 1914 waard der in protestantske needtsjerke boud, dy't yn de jierren 1928-1930 ferfongen waard mei de bou fan de Christuskirche.
Yn 1934 wie der in weryndieling en waard Kamp mei de doarpen Kamperbruch, Lintfort, Rossenray en Saalhoff gearfoege ta de gemeente Camp-Lintfort, dat letter de kreaun waard as Kamp-Lintfort.
De bombardeminten op Dútslân yn de Twadde Wrâldkriich brochten benammen skea oan de dielen dy't tichteby de minen leine. Doe't de alliearre opmars yn de maaitiid fan 1945 nadere rekke ek it Kleaster Kamp slim skeind.
Befolkingsûntwikkeling
Oant yn it begjin fan de 20e iuw wennen der hast gjin minsken yn it tsjintwurdige stedsgebiet. Bûten de stedsdielen Kamp en Hoerstgen wiene de oare gebieten tige tin befolke. Yn 1910 lei it ynwennertal op sa'n 3.000 ynwenners, mar oant 1939 wie it tal troch de mynbou tanommen oant 23.300. De measte nije bewenners wiene ôfkomstich út it easten fan it lân of út Poalen. Nei de Twadde Wrâldkriich waarden nije wiken boud en yn 1960 lei de befolking fan de gemeente al op likernôch 35.000. Oant 1995 bleau de befolking tanimmen oant 41.000, mar sûnt dy tiid sakket it ynwennertal troch û.o. it fermindere belang fan de koalenwinning stadich.
Konstantine (Algerije)
Konstantine wurdt ek wol sjoen as de haadstêd fan eastlik Algerije en it plak is it kommersjele sintrum fan de regio. De stêd hat likernôch 450.000 ynwenners en is dêrmei de tredde stêd fan Algerije, nei Algiers en Oran. Der binne ferskate museums en histoaryske gebouwen yn de stêd. Konstantine is ferneamd as de "stêd fan de brêgen", dy't de ferskate heuvels, dellings en kleauwen, dêr't de stêd op en omhinne boud waard, ferbine.
Kamp-Lintfort
Stedsyndieling
De stêd Kamp-Lintfort is te ferdielen yn tsien stedsdielen: Stadtkern; Niersenbruch; Rossenray; Lintfort; Gestfeld; Geisbruch; Dachsbruch; Kamp; Hoerstgen; Saalhoff.
Konstantine (Algerije)
Namme
De âlde namme Sirta komt nei alle gedachten fan de Semityske woartel QRTN, dat mooglik as Qirta (قرة) útsprutsen waard en dat yn it Fenisysk "doarp" of "stêd" betsjutte. De Romeinen sprutsen it út as Sirta.
Kamp-Lintfort
Trivia
Nei it foarbyld fan de stêd Duisburg waard yn 2018 ek yn Kamp-Lintfort besletten om by guon sebrapaden de ljochten mei mynwurkersmantjes en in mynlampe út te rêsten.
Konstantine (Algerije)
Namme
Dy hypoteze bringt de namme Sirta tichterby de namme Kartago (Qirta Hadcha قرة حدشة) dat "nije stêd" yn it Fenisysk betsjutte. In oare mooglikheid is dat de namme fan it Berberske tissirt komt, dat nôtberch betsjut, ferwizende nei de grutte hoemannichte nôt yn de omkriten.
De stêd waard werneamd as Constantina ta eare fan keizer Konstantyn de Grutte. De hjoeddeistige offisjele namme is Qacentina en yn it Algerynsk-Arabysk is it Ksentina.
Marc Chagall Museum
It Marc Chagall Museum (Wytrussysk: Віцебскі музей Марка Шагала) is in oan de skilder Marc Chagall wijd museum. It is fêstige yn syn âldershûs yn Vitebsk, Wyt-Ruslân, dêr't de skilder berne waard. It museum is it meast besochte museum fan de stêd.
Konstantine (Algerije)
Skiednis
De stêd waard ynearsten troch Fenysjers stifte, mar waard letter troch de Numydjers, dy't in Berbersk folk wiene, oermastere. Harren kening Syffaks makke Sirta ta syn haadstêd. Dêrnei kaam de stêd ûnder Kartaachsk bestjoer, mar nei harren belies yn de Tredde Punyske Oarloch kaam Sirta wer oan Numydje. Yn 112 f.Kr. waard de stêd troch de Numidyske kening Jugurta beset, nei't er syn healbroer Adherbal ferslein hie. Letter tsjinne de stêd as útfalsbasis fan de romeinske generaals Kwintus Sesilius Metellus Numidikus en Gaius Marius yn harren kriich tsjin Jugurta. Nei't kening Juba I en de oerbleaune troepen fan Pompejus ferslein waarden yn 46 f.Kr. joech Julius Caesar de boargers fan Sirta, dat doe Colonia Sittlanorum hiet, spesjale rjochten.
Yn 311 n.Kr. waard de stêd ferwoastge yn de boargerkriich tusken keizer Maksintius en de eardere gûverneur fan Afrika, Domitius Aleksander. De stêd waard yn 313 fannijs opboud en krige doe de namme Colonia Constantina of gewoanwei Constantina, nei keizer Konstantyn de Grutte dy't Maksitius fersloech. Yn 432 bemasteren de Fandalen Konstantine en fan 534 oant 697 wie it in part fan it Byzantynske Ryk. Dêrnei waard de stêd troch de Arabieren oermastere dy't it Qacentina neamden.
Yn de alfde iuw setten de Banu Hilal, in arabyske stamme, harren nei wenjen yn Tripolitaanje, Tuneezje en eastlik Algerije.
Marc Chagall Museum
Yn 1992 waard it museum iepene. Yn it museum is in útstalling fan guod út de tiid, doe't de famylje dêr wenne. Dêrnjonken binne der ek kopyen fan argyfdokuminten oangeande it libben fan 'e keunstner en syn famylje yn Vitebsk en wurk fan Chagall.
Standerttype Douma
Stasjons fan it type Douma
Tal boud: 10, tal noch oanwêzich: 7.
Stasjons fan it type Beilen
Tal boud: 17, tal noch oanwêzich: 11.
Broekside
thumb|Flagge fan [[Snits, mei swart oan de broekside.']] De broekside fan is flagge is dý side dêr't de flagge mei oan de mêst of line fêstsit. At der in ûnderskie is, dan komt it haad fan de broeking boppeoan.
Foar de measte flaggen wurdt de flagge fêst ôfbylde mei de broekside rjochts. Foar de taskôger is de broekside dan lofts. Utsûnderings binne flaggen mei in Arabysk of Islaamsk komôf, dêr't it dan krekt oarsom is.
Marc Chagall Museum
Keunstsintrum Marc Chagall Vitebsk
It yn 1992 ynrjochte museum hâldt eksposysjes fan grafysk wurk fan Chagall (lito's, etsen, akwatinten, houtgravueres). It museum besit in rige yllustraasjes fan Gogol's bondel "Deade Sielen" (1923-1925), in searje kleurlito's mei bibelske foarstellings út 1956-1960, in syklus lito's mei de titel "De Tolve Stammen fan Israel" (1960) en oar wurk fan Chagall.
Konstantine (Algerije)
Lettere ûntjouwings
thumb|left|Konstantine yn 1899 Yn de tolfde iuw bloeide de stêd wer op ûnder de hearskippij fan de Almohaden en de Hafsiden en hie de stêd hannelsrelaasjes mei Pisa, Genua en Feneesje. Nei 1529 wie de stêd part fan it Ottomaanske Ryk. Under it gûverneurskip fan Salah Bey ben-Mostafa, fan 1770 oant 1792, waard de stêd ferrike mei islamityske arsjitektuer dy't hjoed-de-dei noch te sjen is. Yn 1837 kaam de stêd ûnder Frânsk bestjoer, nei't dy Algerije oermasteren. Fan 1848 oant 1962 wie Konstantine in yntegraal part fan Frankryk en waard it de haadstêd fan it nij stifte departemint Konstantine. Yn 1880 waard der yn Konstantine troch de Frânske medikus Charles Louis Alphonse Laveran, doe't er dêr yn in militêr sikehûs wurke, ûntdutsen dat malaria feroarsake wurdt troch in protozoä. Hy naam de parasiten yn in bloedplak fan in soldaat, dy't krekt dêrfoar oan malaria ferstoarn wie, waar. Dêrfoar krige er yn 1907 de Nobelpriis foar de Fysiology of Genêskunde. Dat wie de earste kear dat bewiisd waard dat protozoä in oarsaak fan sykte wiene. Syn wurk helpte mei foar it oansetten fan fierder ûndersyk foar it sykjen fan in genêzing fan malaria yn bisten.
Broekside
thumb|Flagge fan Skylge, mei fiif kleurenFoar guon flaggen makket it sa'n ûnderskie tusken broekside en flechtside net in soad út. Bygelyks, de flagge van Skylge is oan beide kanten gelyk: rea boppen en dan blau, giel, grien en wyt. Dat is net oars as men de flagge fan de flechtside besjocht. Dat betsjut net dat men sa'n flagge net ferkeard hise kinne: de flagge fan Snits is altiten kreas mei it swart oan de line. De flagge fan Skylge, mei in broekside mei mear kleuren, kin mei fersin mei rea ûnder hise wurde.
Bysûnder is de flagge rjochtop fan Fryslân. De flagge sa't de famylje De Zee fan Jirnsum, om 1895 hinne, de flagge (wer?) stal joech, wie in flagge rjochtop. Dêrom siet de broekside oan de boppekant. Doe't Heerke Wenning der letter in flagge rjochtút fan makke. moast er lykwols it ûntwerp oanpasse, om't oars de pompeblêden nei ûnder seagen; dat no moast it haad oan de oare kant komme. Dat is wêrom in Fryske flagge rjochtop en in Fryske flagge rjochtút net deselde broekside hawwe.
Arp Kruithof
As soan fan Oeriselske âlden hie er ûnderwizer wurde wollen, mar nei't er him yn 1938 opjûn hie foar de kursus "Verscheurd Europa" fan de Folkshegeskoalle Allardseach, helle direkteur Hendrik van der Wielen him oer om by de folkshegeskoalle it koöperaasjewurk foar syn rekken te nimmen. Yn de oarloch learde hy Frysk fan Ype Poortinga, dy't op itselde steed ûnderdûkt siet. Dêrnei brocht it koöperaasjewurk him lykwols om utens, yn Markelo, De Steeg en Heiloo.