cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Penric's Fox
Ynhâld
Dêrmei is de moardsaak oplost. Oswyl ûnderfreget Halber en Treuch yn ien fertrek, wêrby't er harren handich oanset om inoar ferwiten te meitsjen. Sa komt it hiele ferhaal derút, en it komt yn grutte halen del op 'e teory dy't Penric en Desdemona earder al betocht hiene. Treuch syn belutsenens by de misdie wie dat er de jonge Wegae nea as de 'wiere' baron sjoen hie, en dat er daliks die wat syn âlde master him sei doe't dy út ballingskip yn it bûtenlân weromkearde. Hy hold Halber ferburgen yn syn hutte en lokke Magal nei it wâldperseel fan Sibbe Snoekepoel ta mei in ferhaal oer in das dy't beset wie troch in demon. In rjochtsaak tsjin 'e moardner wurdt net nedich achte, mei't Halber sibbe Snoekepoel al by ferstek ta de dea feroardiele wie foar de moard op syn frou. De eardere baron wurdt in wike letter ophongen.
De foks en de jongen bringt Penric ûnder yn 'e diereferbliuwen fan it Keninklik Genoatskip fan Sjamanen, dêr't Lunet harren fersoarget. As er de oare moarns mei learde Hamo de foks besiket, kin Hamo fêststelle dat de demon, hoewol skansearre, noch yn ridlik goede steat ferkeart. Op rie fan Penric beslút Hamo om 'e foks, sadree't de jongen ôfwûn binne, as in soarte fan húsdier te jaan oan in timpelgeastlike dy't geskikt is om sa'n demon oer te nimmen. Sa kinne de demon en de geastlike oaninoar wenne ear't de demon oan 'e ein fan it libben fan 'e foks nei de geastlike ta oerspringt. Underwilens toant Oswyl syn assistinte Thala belangstelling foar Inglis, wylst Lunet om Oswyl sels stiket. De novelle einiget as Penric syn masteresse wit te oertsjûgjen om him in jier by it Keninklik Genoatskip fan Sjamanen studearje te litten, om te sjen oft parten fan harren foarm fan tsjoenderij te kombinearjen binne mei syn eigen.
David Coulthard
David Marshall Coulthard MBE (Twynholm, 27 maart 1971), is in earder Skotsk Formule 1-koereur. David Coulthard makke yn 1994 syn debút yn de Formule 1 foar it team fan Williams. Coulthard hat trjettjin kear in Grutte Priis wûn syn earste oerwinning wie de Grutte Priis fan Portegal yn 1995, en mocht tolve kear fan ôf Pole-posysje starte. David Coulthard naam yn 2008 ôfskied fan de Formule 1.
Katt Dylan
Katt Dylan, echte namme ûnbekend (yn Kalifornje, 8 juny 1992), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan mingd Afro-Amerikaansk en Taisk etnysk komôf. Hja sette yn 2012 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn in stikmannich films. Yn 2013 beëinige Dylan har karriêre as pornoaktrise.
Libben en karriêre
Dylan waard yn 1992 berne earne yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Hja is foar in part Afro-Amerikaansk en foar in part Taisk. Yn 2012, doe't se tweintich jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile se neitiid yn 23 fan dat soarte films, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Evil Angel, Jules Jordan Video, Devil's Film, Digital Sin, Hustler Video, Elegant Angel en Adam & Eve.
Fierders wurke Dylan ek wol foar minder bekende studio's, lykas West Coast Productions, Pure Play Media en Girlfriends Films, en teffens hat se wol yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder Blacks on Blondes. Under har karriêre as pornoaktrise wurke Dylan gear mei kollega's as Imani Rose, Sharon Lee, Ramon Nomar en Sean Michaels. Njonken har aktearwurk wie se ek aktyf as neakenmodel en posearre se yn dy hoedanichheid foar ferskate neakenblêden. Yn 2013, doe't se swier rekke, loek se har werom út 'e Amerikaanske pornoyndustry.
Lichemsskaaimerken
Katt Dylan is fan mingd negroïde en mongoloïde ras, mei brune eagen en swart hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.61 m lang, mei in gewicht fan 55 kg, en in natuerlike kupmaat 34C. Behalven de wenstige piercings troch har earlellen hat se ek in nâlpiercing. Fierders hat se in tatoeaazje fan in kalligrafearre tekst op har búk, ûnder har nâle.
Cayden Moore
Cayden Moore, echte namme: Tiffany Whitson (Athens (Georgia), 15 oktober 1982), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise, dy't yn it ferline ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenammen Kristi en Cayden. Hja is de âldere suster fan Crista Moore, dy't ek as pornoaktrise aktyf is.
Libben en karriêre
Moore waard yn 1982 berne yn Athens, yn 'e steat Georgia, mar groeide op yn Teksas. Yn 2008, doe't se 26 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat se sûnt yn likernôch 45 films spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Evil Angel, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Shane's World, Red Light District, Anabolic Video en Third Degree Films.
Dêrnjonken hat Moore ek foar ferskate minder bekende studio's yn 't spier west, wêrûnder Gina Lynn Productions, Pure Play Media en Platinum X Pictures. Moore har jongere suster Crista Moore is ek wurksum yn 'e Amerikaanske pornoyndustry, en de beide susters hawwe teminsten ien kear mei-inoar en mei in manlike akteur gearwurke yn in pornosêne, foar de website SisterReunion.com.
Lichemsskaaimerken
Neffens har offisjele opjefte is Cayden Moore 1.63 m lang, mei in gewicht fan 55 kg en kupmaat 32C, dêr't in boarstfergruttingsoperaasje foar ûndergien hat. Behalven yn har earen hat hja piercings troch har nâle en har klitoris. Ek hat se ferskate tatoeaazjes, wêrûnder in fiifpuntige stjer oan 'e binnenkant fan har rjochterpols, in tribale tatoeaazje op har ûnderrêch en in bân om har rjochterankel.
Mikal (bibelsk persoan)
Mikal wie yn it Alde Testamint de dochter fan kening Saul, dy't troude mei David, de opfolger fan har heit.
David soe mei Saul's dochter Mearab trouwe, mar hja waard oan in oar jûn. Har suster Mikal woe ek wol mei David trouwe. De erchtinkende Saul, dy't David net lije mocht en him der fan fertocht op de troan út te wêzen, seach dêr in gelegenheid yn mei David ôf te rekkenjen. Saul stelde David út dat er Mikal ha mocht op ien betingst, nammentlik dat er Saul de foarhûden fan hûndert fermoarde Filistinen bringe soe. De kening hie berekkene dat David dat nea oerlibje koe, mar yn stee fan hûndert brocht David Saul twahûndert foarhûden en Saul koe der net mear ûnder út om syn dochter oan David wei te jaan.
Saul wie lykwols fêst fan doel om David om te bringen en hy joech syn mannen opdracht om syn plannen út te fieren. Mar Mikal warskôge David yntiid en holp David út te piken mei in tou út it finster fan it hûs te hingjen. Nei't David nei ûnder klommen wie, loek hja it tou omheech. Hja lei in ôfgodsbyld yn it bêd en makke de soldaten wiis dat David dêr siik lei. Mar Mikal slagge net yn har opset en moast har by har heit ferantwurdzje, dy't har tabiet dat hja syn fijân holpen hie. Mikal ferdigene har troch te leagenjen dat David har bedrige hie te deadzjen as hja him net helpe soe.
Wylst David op de flecht wie joech Saul syn dochter Mikal oan Paltiël. Nei't Saul ferstoar easke David, no as kening fan Juda, Mikal werom. Op Mikal's reis nei David folge Paltiël har gûlend, oant er fuortstjoerd waard.
In hiel skoft letter, doe't David de Arke fan it Ferbûn nei Jeruzalim brocht, seach Mikal út it finster nei ûnder nei de optocht. En hja seach ta har ôfgriis David neaken foar de Arke dûnsjen. Doe't David thús kaam smiet hja him foar de fuotten dat er him as in healwize gedroegen hie. David en Mikal dielden net mear it bêd meiïnoar en hja krigen gjin bern.
Anton Haakman
Anton Haakman (Bussum, 7 septimber 1933) is in Nederlandsk auteur fan romans, novelles, filmmakker, filmkritikus en fertaler fan fral Italjaanske literatuer.
Haakman wie fan 1981 oant en mei 1992 redakteur fan it literêr tydskrift De Revisor.
Sûterrên
In sûterrên, fan it Frânske souterrain (in ferbastering fan sous terrain, "ûnder de grûn"), is in ferdjipping fan in gebou, dy't foar in diel (ornaris likernôch de helte) ûnder it meanfjild leit.
Beskriuwing
In sûterrên yn in wenhûs hat gauris in leech plafond en is foarsjoen fan mar lytseftige finsters, dy't tsjinje foar it talitten fan deiljocht en eventueel frisse lucht. It setten fan in hûs mei in sûterrên wie yn it ferline faak in foardieliger en praktysker oplossing as it bouwen fan in hûs mei in kelder hielendal ûnder de grûn. It sûterrên fan in hearehûs wie faak foarsjoen fan in grutte koken en in pear lytsere ferbliuwsromtes foar it tsjinstfolk. De efterkant fan in sûterrên kin eventueel oanslute op in ferdjippe tún. Soms waarden sûterrêns ek brûkt as wurkplak of as opslachromte; sa'n sûterrên neamt men yn Amsterdam ek wol in onderstuk.
By in hûs mei in sûterrên is der almeast gjin dúdlike begeane grûn oan te wizen, mei't dy op 'e hichte fan it meanfjild heart te lizzen. By huzen mei sûterrêns soe de begeane grûn him dus heal yn it sûterrên en heal yn 'e ferdjipping dêrboppe befine. De twadde boulaach, direkt boppe it sûterrên, hjit dêrom net de begeane grûn, mar de bel-etaazje. Dêr komt de foardoar yn 'e regel op út, mei in steatlik stiennen trepke om 'e besikers fan it strjitnivo omheech te bringen nei it nivo fan 'e bel-etaazje. It kin ek dat de bel-etaazje en it sûterrên ferskillende wenten binne; it sûterrên is dan net (of net inkeld) út it gebou wei te berikken, mar mei in trepke omleech fan it strjitnivo nei in eigen foardoar.
Cees de Jong
Jeugd
Kees wie de soan fan ûndernimmer Johannes Hessels de Jong (1833-1888) en Theodora Kortenhorst (1837-1875). Op 1 augustus 1893 troude hy mei Petronella Barbara Allegonda Maria Bloemen (1871-1916). Se krigen trije soannen en fiif dochters. Nei it ferstjerren fan syn frou troude Kees op 9 april 1929 mei Feikje Lijcklama à Nijeholt (1879-1942). Dit houlik bleau sûnder bern De jongesjierren fan de yn roomske-katolike tradysje opgroeide Kees de Jong sieten fol mei fertriet. Yn tolve jier tiids stoaren efterinoar syn fjouwer moannen âlde suske (1871), syn mem (1875), syn styfmem (1880), syn broer en op it lêst syn heit (beide yn 1883), sadat Kees en syn fiif jier âldere suster yn dat jier al wees efterbleaunen. Boppedat hie in grutte brân yn 1881 in grut diel fan it âlderlik bedriuw, de Firma Weduwe Douwe Egbertzoon – in beskieden tabakskerverij en koffiebaarnderij, anneks winkel – yn de Midstrjitte foar it grutste part yn de jiske lein. Yn 1898 waard troch Johannes Hessel de Jong de earste stien lein fan it nije pakhûs efter Midstrjitte 99, it lettere Johannes Hesselhûs. Kees gie nei it ferstjerren fan syn heit net werom nei it troch de jezuïten late ynternaat 'St. Louis' yn Sittard, dêr’t hy, nei de legere skoaltiid op De Jouwer, foar fergrutting fan syn talen- en hannelskennis op skoalle sitten hie. Hy krige by it haad fan de Frânske skoalle op De Jouwer noch privee-lessen yn de talen, mar doe waard al dúdlik dat de keapmanswiisheid him mear ynteressearre as boekewiisheid. De as foud oer him en syn minderjierrige suster oanstelde Snitser keapman Alexander Brenninkmeyer - in broer fan Kees syn styfmem – gie lykwols noch seis jier troch mei it mei likwidaasje bedrige famyljebedriuw fan de De Jong.
Undernimmer
Op 7 augustus 1889 waard de doe tweintichjierrige Kees de Jong mearderjierrichheid ferliend, sadat hy folslein hannelingsfoech krige. Dêrmei waard er winliken eigener fan de "Firma Weduwe Douwe Egbertszoon", dêr't om 1880 sa'n 12 feinten wurken. It earste desennium fan De Jong syn ûndernimmerskip stie yn it teken fan útwreiding en klantebining. Hy reizge winkellju en mooglike klanten ôf yn stêden en doarpen yn midden- en súd-Fryslân. Syn ûndernimming krige geandewei mear en mear regionale betsjutting. Ek gie hy net omlizzen foar in tal yngreven maatregels, lykas de bou fan in lossteand bedriuwsgebou efter de besteande kofjebaarnderij en it yn tsjinst nimmen fan fertsjintwurdigers. Wichtiger noch wie de Jong syn beslissing yn 1912 om it groeiende bedriuw- fergelike mei 1881 wie de omset fan kofje en tabak wyls mear as fertrijefâldige – út de buorren fan De Jouwer te ferpleatsen. Kofjebaarne en tabak kerve barden sûnt jannewaris 1913 yn in troch De Jong oankochte en ferboude eardere bûterfabryk en oaljeslaggerij, krekt bûten de beboude kom. De oanfier fan grûnstoffen en de ekspedysje fan de makke produten oer de dyk en it wetter ferrûnen dêr folle ienfâldiger, en mooglike útwreidingsplannen soenen makliker wurde. Tee – in oant dan ta net botte gongber produkt – wûn yn dy tiid oan betsjutting; de teemêlearderij en -ferpakkerij krigen in plak yn it frijkomde âld fabryk en soene dêr oant 1933 bliuwe.
Utwreiding
In koerswiziging mei fiergeande betsjutting foar de takomst fan it bedriuw wie de beslissing om yn Utert om 1917 hinne in twadde fêstiging te begjinnen. Om syn produkten flotter by de konsumint te krijen keas De Jong foar in sintraler lizzend plak yn Nederlân. Mar ek de tsjinwurking fan de lokale oerheid, dy’t hy nei syn miening bytiden ûnderfûn hie op De Jouwer, sil ta it ûnferwachte beslút - De Jong wie tige op Fryslân steld – bydrûgen ha. Wylst syn âldste soan Johan, yn dat jier oantrede as meidirekteur yn it bedriuw (en op De jouwer bleau), sette 'mynhear C.J.' of 'de âlde', sa’t hy bekend stie, yn 1919 mei in njoggental meiwurkers de Utertske fêstiging op poaten. Hy ferhuze doe nei it midden fan it lân: yn 1919 nei Driebergen-Rijsenburg, yn 1927 nei Hilfertsom. It feit dat syn frou ferstoarn yn 1916 ferstaorn wie sil ta it fertrek út De Jouwer, mei al syn herinneringen, bydrûgen ha. Neist de fêstigingen yn De Jouwer en Utert waarden ek lytsere filialen iepene yn Amsterdam (1923), Den Haag (1924) en letter en yn Dútslân. Ynearsten yn Betzdorf tichtby Siegen (1927), sûnt 1933 yn it tichter by de grins lizzende Kleef.
It bedriuw yn Nederlân dat wyls ûnder de âlde famyljenamme 'Douwe Egberts' bekend stie, naam no in grutte flecht: de omset yn alle trije ôfdielings – kofje, tee en tabak – en it oantal wurknimmers groeide alle jierren, mei troch nije reklameaktiviteiten. Dêrby gie it net allinnich om de wênstige advertinsjekampanjes, mar ek troch de yntroduksje fan de saneamde ‘tajeftereklame’ mei in jierlikse kalinder (fanôf 1920) en it destiids unike geskinkesysteem (sûnt 1924). Mar ûndanks alle keapmansgeast en útwreidingstwang wie De Jong opmerklik genôch wat behâldend oer relatyf lytse ûnbetsjuttende feroarings. 'Folders' bleane foar him libbenslang 'struibiljetten', de merknamme 'D.E.' mocht foar him nea de folsleine namme 'Douwe Egberts' ferkringe, en plannen foar de bou fan in nije tabaksfabryk yn Utert kearde hy om 1926 op mei syn persoanlike feto, omdat yn syn riddenaasje 'de echte Friesche Heerenbaai ook echt yn Fryslân makke wurde moast' (sitaat by Van der Zee, Winkelnering, 113). Hoewol’t hy as direkteur-eigener fan it bedriuw dúdlik fiele liet wa’t de baas wie, koe De Jong yn de omgong, ek mei it personiel ek tige gemoedlik wêze. It Frysk praten demonstrearre dêrby de bining mei syn bertegrûn. Lange tiid koe hy alle wurknimmers by namme en bemuoide him mei alles wat him yn de fabryksgebouwen ôfspile.). Dochs koe 'mynhear C.J.' tsjin syn personiel ek tige ympulsyf wêze en net altyd taktfol reageare. Hy wie faak koart foar de kop en ûngeduldich, wat foar insiders te werkennen wie at syn ûnôfskiedlike bolhoed wat efter op syn holle drukt wie. Yn de omgong mei oaren spilen dy karaktereigenschappen him wolris parten. Oan poehaskopperij en flaaikerij hie De Jong it mier; wol hie hy ear foar it fakkundich oardiel fan inkele troch him achte meiwurkers. It wichtichste wie lykwols in tefreden klant: 'Der moat goed guod levere’ gou dêrom as syn liifspreuk.
Lettere jierren
De saak wie – amper fjirtich jier nei de driigjende opheffing – troch de enerzjike oanpak fan De Jong útgroeid ta in bedriuw mei nasjonale bekendheid en betsjutting. Foar De Jong hie de ekspânsje fan de ûndernimming lykwols ek in skaadkant. Hy hie tsientallen jierren wend west om alinnich beslissings te nimmen (mooglik mei in gefolch fan yn al jong 'op-himsels-te stean') en moast no geandewei mear minsken neist him duldzje. Yn 1929 wie hy trouwens nei syn bertegrûn werom gien (soan Johan gie doe nei Utert). Fiif jier letter sette hy him ta wenjen yn it tichtby De Jouwer lizzende Sint-Nyk, dêr’t hy it lânhûs Donia State kocht hie. Hoewol’t De Jong it oant syn ferstjerren altyd oer 'myn fabryk' hân hie en him oant op hege leeftyd hast alle dagen fan de gong fan saken yn de Jouster fêstiging op de hichte hâlde liet, wie de deistige lieding fan it famyljebedriuw oan de ein fan de tritigerjierren yn hannen fan syn beide soannen Johan en Egbert oergien. Hy wie in echte famyljeman, en it sil him sear dien ha dat beide soannen dy’t him yn de lieding fan it bedriuw opfolgen, harren eigen ynsichten folgen en syn advizen faak yn de wyn sloegen. Om 1930 waard troch Jan Sluijters in skilderij fan De Jong makke. Persoanlik fertriet bleau De Jong ek yn lettere jierren net besparre. Syn twadde frou stoar yn 1942 en trije jier letter ûntfoel him syn prystersoan Piet, dêr’t hy tige wiis mei wie en mei wa’t hy as leauwich katolyk, faak oer it leauwe praatte. Neist húshâlding en famylje hie De Jong ek omtinken foar oare saken. Hy wie lange tiid tsjerkemaster fan de roomske parochy op De Jouwer (1898-1919, 1933-1934), makke muzyk (sang en oargel) en mocht graach op it wetter wêze. Sa liet er yn 1909 in syljacht bouwe. Yn 1953 wie De Jong noch tsjûge fan it twadde iuwfeest fan 'Douwe Egberts' en mocht hy noch meimeitsje dat oan it bedriuw it predikaat 'Keninklike' ferlkiend waard. By dy jubileumfiering waard De Jong as de 'twadde stichter' fan it famyljebedriuw betitele. Twa jier letter ferstoar hy op 'Donia State'. De Jong hâlde by it werom sjen op syn libben gauris foar: 'Indien ge, jong zijnde loopt, kunt ge oud rijden'
Famyljeroman
In famyljeroman is in roman dêr’t de wederwarichheden fan in folsleine húshâlding of in folsleine famylje (soms fan inkelde generaasjes dêrfan) yn beskreaun wurde. Guon famyljeromans groeie út ta sosjale romans, trochdat dy it karakter fan in famyljeroman oerstige, bygelyks om’t se de hiele sosjale kontekst fan sa’n famylje yn de beskriuwing belûke.
Inkelde bekende famyljeromans binne Die Buddenbrooks fan Thomas Mann en The Forsyte Saga fan John Galsworthy. Ek Louis Couperus skreau meardere famyljeromans, lykas De boeken der kleine zielen en Van oude mensen, de dingen, die voorbij gaan....
Kleverige knolamanyt
Fersprieding en biotoop
De kleverige knolamanyt komt yn frijwol hiel Jeropa foar, hoewol't it yn in soad gebieten in tige seldsume poddestoel is. Yn Nederlân is dat ek sa, en dêrom stiet er op 'e Nederlânske Reade List foar poddestuollen. Kleverige knolamaniten komme foar yn leafwâld en nullewâld, mar benammen yn mingd wâld, dêr't se op moassige grûn oan 'e ein fan 'e simmer en hjerstmis faak ûnder bjirken groeie.
Uterlike skaaimerken
De kleverige knolamanyt ferskynt boppe de grûn as in wyt, aaifoarmich objekt, beklaaid mei in universeel felum. Neigeraden dat er groeit, brekt de hoed frij út 'e aaifoarmige húl. Dy hoed hat in diameter fan tusken de 5 en 10 sm en is altyd wyt fan kleur, hoewol't de midden wat ivoarkleurich lykje kin. Hy is earst kegelfoarmich, mar plattet letter ta en wurdt dan skiiffoarmich. De hoed is ornaris keal en befettet mar selden felumresten.
De opfallend slanke stâle is beklaaid mei ôfsteande wite skobben. It fruchtlichem hat in dúdlike wite beurs wêrfan't kwabben tsjin 'e stâle oan lizze of ôfsteand binne. Yn 't earstoan hat it wite fleis fan 'e kleverige knolamanyt mar in swakke rook, mar neigeraden dat de poddestoel langer folwoeksen is, begjint it in ûnoangenaam swiete geur ôf te jaan. As men it yt (net dwaan!), skynt it nei radys te smeitsjen. De spoaren binne amyloïde en hawwe in min ofte mear rûne foarm fan 8 oant 10 µm by 7 oant 9 µm.
Giftigens
De kleverige knolamanyt heart, yn 'e mande mei ferskate oare soarten amaniten, ta de giftichste poddestuollen fan 'e wrâld. Guon gesachhawwende boarnen riede sels ôf om 'e kleverige knolamanyt mei de bleate hân oan te reitsjen, en alhielendal om se yn kontakt komme te litten mei oare poddestuollen, dy't men letter opite wol (bgl. troch se yn deselde koer te lizzen).
De kleverige knolamanyt hat yn it ferline al foar ferskate stjergefallen soarge troch poddestoelfergiftiging. As in poddestoel skyld wurde kin, wurdt dat gauris beskôge as in teken fan ytberens, mar by dizze soarte is dat in potinsjeel fatale tinkflater. It is ûndúdlik wêrom't de kleverige knolamanyt, dy't sterk liket op beskate ytbere poddestuollen, minder deaden feroarsake hat as de nau besibbe en ek tige giftige, mar der hiel oars útsjende griene knolamanyt (Amanita phalloides). Mooglik hat dat dermei te krijen dat de kleverige knolamanyt sa seldsum is.
Kleverige knolamaniten befetsje twa aktive gifstoffen: amatoksine en fallotoksine. Fallotoksine bestiet út teminsten sân ferbinings, en hoewol't it tige giftich is, draacht it net in soad by oan 'e reäksje op konsumpje fan 'e kleverige knolamanyt, om't it net troch it minsklik lichem opnommen liket te wurden. Amatoksine is in groep fan teminsten acht ferbinings, wêrfan't alfa-amanitine de giftichste is. Dat taast sawol de lever as de nieren oan, yn 'e regel mei deadlike ôfrin. De symptomen begjinne lykwols oer it algemien pas ferskate oeren nei de konsumpsje fan 'e poddestoel, wat de kleverige knolamanyt noch problematysker makket.
Ferwikseling
Unfolwoeksen eksimplaren fan 'e kleverige knolamanyt lykje op ferskate ytbere poddestuollesoarten, lykas sjampinjons, wat de kâns op fergiftiging by fersin grutter makket. It ferskil is te sjen oan 'e kleur fan 'e plaatsjes, dy't by de kleverige knolamanyt wyt binne. By sjampinjons is dat nea sa, en binne se rôze oant poarperswart.
Behanneling
Konsumpsje fan 'e kleverige knolamanyt is in medysk needgefal dêr't men foar opnommen wurde moat yn it sikehûs. Der bestiet gjin antygif foar. De earste behanneling is yn 'e regel om troch ynname fan houtskoal of mei in maachspieling it spiisfertarringskanaal skjin te krijen. Om't de earste symptomen fan fergiftiging troch kleverige knolamaniten pas oeren nei de konsumpsje begjinne, is it dêr faak al te let foar. Tatsjinning fan floeistoffen, om 'e mei de fergiftiging mank geande útdrûgingsferskynsels tsjin te gean, en oare lichemsûnderstypjende behannelings folgje. Fierders binne der beskate middels dêr't in pasjint op basis fan eardere gefallen baat by hawwe kinne soe, lykas in ynfús mei in hege doazis penisilline G of mei silibinine. As in pasjint dêrmei oerlibje kin, moat er 36 oeren nei de konsumpsje fan 'e poddestoel wer opbettere wêze. As de fergiftiging te fier hinne is, kin it lykwols wêze dat inkeld in levertransplantaazje noch útsicht op oerlibjen biedt.
Psychologyske roman
De roman ferhellet net allinnich oer de ferskate barrens, mar giet djipper op it hoe en het yn dêr’t dy barrens troch ta stân komme. Yn de wize fan skriuwen binne de personaazjes, karakterfoarming en de gedachtegong fan de personaazje wichtiger as by in gewoane roman. In psychologyske roman kin ek in roman fan it inerlik neamd wurde.
Oan de basis fan de streaming stie de Russyske toanielskriuwer Anton Tsjechov. De earste realisten yn de Nederlânske letterkunde ferskynden mids 19e iuw, lykas Nicolaas Beets en Conrad Busken Huet. De streaming presintearre him yn Nederlân mei sierliker taalgebrûk as wat jo by Flaamske skriuwers oantroffen. It hichtepunt fan de streaming lei om 1900 hinne. Frij gau ûntjoech it Nederlânsk realisme him lykwols ta it naturalisme.
Wichtige lettere fertsjintwurdigers wiene Ina Boudier-Bakker en Louis Couperus, waans Eline Vere en benammen Psyche faak as typyske foarbylden neamd wurde. Yn de twadde helte fan de 20e iuw waard de streaming nij libben ynblaasd troch de boeken fan Hubert Lampo.
Flat
In flat (útspr.: [flɛt]), ek skreaun as flet is in wente besteande út ien ferdjipping of in diel fan ien ferdjipping fan in gebou mei mear as ien wenlaach. It kin ek it hiele gebou beskriuwe, dat mei in langere beneaming in flatgebou of appartemintekompleks hjit. De beneaming 'flat' komt fan it Ingelske wurd flat ("plat"), om't alle keamers op itselde nivo lizze. Yn it Ingelsk kin flat lykwols inkeld nei de wenienheid ferwize en net nei it gebou as gehiel. In flat, oftewol in appartemint dat hielendal lykfliers is, moat net betize wurde mei in appartemint dat út mear as ien ferdjipping bestiet (wêrby't bgl. de sliepkeamer boppe de wenkeamer leit). Sa'n wente hjit in mêsonette.
Skiednis
Flatgebouwen binne gjin nij ferskynsel, mar bestiene al yn 'e Aldheid, bygelyks yn Rome, hoewol't se doe oer it algemien mar twa of heechút trije ferdjippings heech wiene. Yn dy (histoaryske) kontekst wurde flatgebouwen faak oantsjut as wenkazernes. Yn 'e moderne tiid groeiden flats út ta gebouwen fan wol seis ferdjippings, mar pas doe't oan 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw úteinset waard mei it gebrûk fan stielene balken foar de bou fan sokke gebouwen (ynstee fan dat de stiennen muorren alle gewicht drage moasten), koene der hegere flatgebouwen set wurde. De Nirwana-flat oan 'e Benoordenhoutseweg yn De Haach, dy't datearret út 1930, wurdt yn 'e regel beskôge as de earste flat dy't yn Nederlân boud waard. It ûntwerp dêrfoar waard makke troch de arsjitekten Jan Duiker en Jan Wiebenga, mar it gebou waard mar 20 m heech ynstee fan 'e oarspronklik bedoelde 60 m.
Skaaimerken
In appartemint yn in flatgebou is faak foarsjoen fan in balkon. In soad flatgebouwen hawwe in treppehûs en lift yn it binnenste fan it gebou, en dêrby rinne dan de gongen by de foardoarren fan 'e apparteminten lâns ek troch it binnenste fan it gebou. Galerijflats hawwe in trep en iepen galerij (rinpaad) oan 'e bûtenkant fan it gebou, wêrby't de foardoarren fan 'e apparteminten dus op 'e bûtenloft útkomme. Dat sparret in soad elektrisiteit út, mei't de gongen binnenyn in flatgebou oer it generaal gjin finsters hawwe en dêrom de hiele dei ferljochte wurde moatte mei TL-buizen. It komt ek foar, benammen as de apparteminten in hiele ferdjipping beslane, dat de foardoarren streekrjocht útkomme op it treppehûs of de lift. Dat soarte flatgebouwen wurde portykflats neamd. By gruttere flatgebouwen hat dat as neidiel dat der mear as ien treppehûs en lift nedich is.
Aretha Franklin
Aretha Louise Franklin (Memphis, Tennessee, 25 maart 1942 – Detroit, Michigan, 16 augustus 2018) wie in Amerikaanske gospel-, soul- en rhythm & blues-sjongster. Op de ranglist fan 100 bêste sjongers (manlju en froulju) fan alle tiden fan it Amerikaanske muzyktydskrift Rolling Stone stiet hja op de earste plak.
Libbensrin
Se waard berne as dochter fan in dûmny fan in baptistetsjerke en hja song as bern mei har susters Carolyn en Erma yn koar. Op har fjirtjinde waard hja ûntdutsen en hja sleat doe al in kontrakt mei Columbia Records. Letter ferfear se nei Atlantic Records, dêr't hja mei produsint Jerry Wexler gearwurke. Mei him makke hja in pear grutte r&b opnamen lykas I Never Loved a Man (The Way I Love You). Dat liet hie folle mear soul as har eardere wurk. Oan 'e ein fan de sechtiger jierren krige Franklin de bynamme "Queen of Soul", om't hja njonkelytsen al sa ferneamd wie en ek in gesicht waard foar de Afro-Amerikaanske mienskip. Se hie in soad hits yn de top 10, dêr't in stikmannich covers fan oare ferneamde artysten lykas The Beatles, Simon & Garfunkel, Sam Cooke en The Drifters. Wichtige nûmers fan harsels wiene Chain of Fools, Natural Woman, Think, Baby I Love You, The House That Jack Built, I Say a Little Prayer en Respect. Spanish Harlem stie ien wike op nûmer ien. Yn it begjin fan de tachtiger jierren like har karriêre wat yn it neigean te reitsjen oant hja in cover makke fan it nûmer fan de Doobie Brothers What a Fool Believes. Justjes dernei wie hja te sjen yn de klassike muzykfilm The Blues Brothers mei John Belushi. Letter hie se mear hits lykas Freeway of Love en I Knew You Were Waiting (For Me) yn in duët mei George Michael. Dat nûmer stie in pear wike lang op nûmer ien. Yn 1994 song hja it nûmer A Deeper Love foar de film Sister Act. Op 3 jannewaris 1987 wie hja de earste frou dy't in plak yn de Rock and Roll Hall of Fame krige. Yn 1999 krige hja de heechste Amerikaanske keunstûnderskieding Medal of Arts. Op 20 jannewaris 2009 song se Franklin My Country, 'Tis of Thee op de ynauguraasje fan Barack Obama as 44e presidint fan de Feriene Steaten. Yn 2010 waard Franklin troch it Amerikaanske muzyktydskrift Rolling Stone útroppen as bêste sjong(st)er fan alle tiden. Op 17 oktober 2014 kaam har 38e studio-album Aretha Franklin Sings the Great Diva Classics út. Yn febrewaris 2017 makke se buorkundich dat hja mei pensjoen gean soe nei it ferskinen fan har lêste album yn septimber.
Kniezing
In kniezing of kontúzje is in skansearring fan ûnderhûdsk weefsel troch útwindich geweld mei in stomp oerflak. Soks wurdt bygelyks in protte feroarsake te fallen of jin te stompen. It hûdoerflak bliuwt hjirby ornaris yntakt.
Aretha Franklin
Libbensrin
Aretha Franklin hat twa kear troud west en hat fjouwer soannen fan fjouwer ferskillende manlju.
Kniezing
In kniezing giet mank mei in ûntstekkingsreäksje mei opsetten, pine en in bloedútstoarting, meastal yn 'e foarm fan in blau plak, trochdat de ierkes skansearre rekke binne. It tapassen fan kâlde kompressen kin by slimme kniezings it opsetten en de pine beheine.
Aretha Franklin
Sûnens
Yn desimber 2010 waard fêststeld dat hja kanker oan de pankreäs hie. Yn augustus 2013 ferklearre hja dat hja better wurden wie en woe alhiel op har karriêre rjochtsje. De sykte kaam lykwols werom. Yn augustus 2018 krige hja thús palliative soarch en waard buorkundich makke dat hja net lang mear libje soe. Op 16 augustus 2018 is hja ferstoarn yn de âldens fan 76 jier.
Kniezing
By in lichte kniezing duorret it yn trochsneed trije wiken ear't de ferwûning folslein genêzen is. By in swiere kniezing kin dat oprinne oant wol seis wiken.
Jan Nagel (keunstskilder)
Jan Nagel (Haarlim, om 1560 - De Haach, 1602) wie in Nederlânsk keunstskilder út de Renêssânse.
Biografy
Nagel kaam fan Haarlim. Houbraken neamt him allinne as learaar fan Claes Jacobsz van der Heck.
Neffens Karel fan Mander, dy't him ek fernijde op de lêste side fan syn Schilder-boeck (as Ian Nagel en Naghel) as learaar fan Claes Jacobsz van der Heck, wie er in neifolger fan de Antwerpske skilder Cornelis Molenaer fan Haarlim as Alkmaar, in lânskipskilder, mar better as portretskilder, dy't yn 1602 yn De Haach ferstoar.
Neffens de RKD boaske syn dochter Neeltje oan de skilder Sijbert Cornelisz Moninckx, heit fan Pieter Moninckx en waard er lid fan it Sint Lukasgilde yn De Haach yn 1600, dêr't er letter ek ferstjerre soe.
Neffens de argiven fan de Haarlimske rederikerskeamer Trouw moet Blycken, wie er dêr lid fan en skildere er har earste blazoen út 1593.
Tendinsroman
Ek teksten dy 't beneamd wurde as didaktyske literatuer, moralistyske literatuer, sosjale literatuer, politike literatuer en propagandaliteratuer kinne beskôge wurde as foarmen fan tendinsliteratuer.
Skelmeroman
De Skelmroman is in sjenre dat yn Spanje ûntstie yn de 16e en 17e iuw. Skelmromans wurde ek ’pikareske romans neamd (nei it Spaanske picaro, wat skelm betsjut). De skelmroman is in subtype fan de roman.
Beskriuwing
In skelmroman bringt it ferhaal fan in sosjale ferskoppeling fan syn berte en bernetiid oant syn jongfolwoeksene tiid. De skelm, dy’t meast as ik-ferteller optreedt, is inkeld in wees en altyd immen dy’t sûnder de beskerming fan in gewoane húshâlding opgroeit. Hy ferhuzet tal fan kearen en komt fan de iene yn de oare situaasje telâne, wat it ferhaal in episoadysk karakter jout. De skerm is gewykst; syn opienfolgjende wurkjouwers ferrifelt er faak. Nettsjinsteande syn hosselstreken hat er in goed hert. Yn dit sjenre krije jo in skerper sicht op it libben, de seden en de gewoanten út in beskaat tiidrek.
Skiednis
De skelmroman ûntstie yn Spanje yn de sechstjinde iuw. It earste foarbyld wie it anonime Lazarillo de Tormes út 1554. Dêrnei folgen Guzmán de Alfarache fan Mateo Alemán (1599) en El buscón fan Francisco de Quevedo (1604).
Yn de santjinde en achttjinde iuw fersprate it sjenre him oer West-Jeropa. Yn Dútslân ferskynde Der abenteuerliche Simplicissimus fan Hans Jakob Christoffel von Grimmelshausen (1668). Yn Frankryk wie der Gil Blas fan Alain-René Lesage (1715-1735). Foarbylden út Ingelân binne Moll Flanders fan Daniel Defoe (1722) en The History of Tom Jones, a Foundling fan Henry Fielding (1749).
In skelmroman út de Nederlânsktalige literatuer is Den Vermakelyken Avanturier troch Nicolaes Heinsius út 1695. Gerbrand Adriaensz. Bredero skreau in toanielstik mei de namme Den Spaenschen Brabander, dat basearre is op Lazarillo de Tormes.
Nei 1800 wie it sjenre yn syn suvere foarm oer syn hichtepunt. Romans waarden realistysker, personaazjes krigen mear psychologyske djipgong en de yntriizje krige in minder episoadysk karakter. Guon romans fan Charles Dickens, lykas Oliver Twist, wiene beynfloede troch de skelmroman. The Luck of Barry Lyndon fan William Makepeace Thackeray is noch in echte skelmroman. De Frânsktalige roman fan Charles de Coster oer de 16e-iuwske figuer Tyl Ulespegel is in oar foarbyld. Ek de boeken fan Mark Twain oer Tom Sawyer en Huckleberry Finn binne der troch beynfloede, krekt as de boeken oer Dik Trom fan Cornelis Johannes Kieviet. It klassike foarbyld fan in skelmeroman út 'e Fryske literatuer is Feroaring fan Lucht, fan Rink van der Velde.
Bildungsroman
In Bildungsroman (Dútsk: oerset yn it Frysk: foarmingsroman) is in psychologyske roman dy’t ferhellet oer de ûntjouwing fan de geast en persoanlikheid fan de protagonist yn de oergong fan bernetiid nei folwoeksenens, wêrby’t de bewustwurding fan de eigen identiteit en rol yn de wrâld gewoanwei in rol spilet. It modelfoarbyld foar it sjenre wie Goethes Wilhelm Meisters Lehrjahre útt 1796.
Cheyenne River Yndianereservaat
It Cheyenne River Yndianereservaat (Ingelsk: Cheyenne River Indian Reservation) is it reservaat fan 'e federaal erkende Cheyenne River Sû Stamme (Cheyenne River Sioux Tribe), yn it noardwesten fan 'e Amerikaanske steat Súd-Dakota.
Bildungsroman
De term Bildungsroman waard yn 1820 betocht troch Johann Carl Simon Morgenstern.
Cheyenne River Yndianereservaat
Geografy
It reservaat leit oan 'e westigge fan 'e rivier de Missoury en de noardigge fan 'e rivier Cheyenne (dêr't it nei ferneamd is), wylst de rivier de Moreau der dwers trochhinne streamt. Yn it noarden grinzget it oan it Standing Rock Yndianereservaat. It Cheyenne River Reservaat omfiemet Dewey County en Ziebach County suver folslein, wylst bûtenreservaatsk beheargebiet sitewearre is yn 'e oanswettende countys Stanley, Haakon en Meade. Neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2000 wennen der doe krapoan 8.500 minsken yn it reservaat, dat in oerflak fan mear as 11.000 km² hat en dêrmei yn grutte it fjirde fan 'e Feriene Steaten is. It haadplak is Eagle Butte, mar North Eagle Butte, dat fuort benoarden dêrfan leit, hat mear ynwenners.
Bildungsroman
Omskriuwing
Sintraal stiet de emosjonele, morele en yntellektuele groei fan it (meast jonge) haadpersonaazje. It haadpersonaazje wurdt gauris foarme troch de lju dy’t er moetet en dêr’t er mei omgiet. Syn libbensferhaal wurdt skaaimerke troch de syktocht nei sinjouwing en harmony. Hiel faak stiet it konflikt tusken de protagonist en de maatskippij sintraal, wêrby’t de protagonist de noarmen en wearden om him hinne stikje by bytsje leart te akseptearjen, wêrtroch er úteinlings dochs yn de maatskippij opnommen wurdt. Yn guon ferhalen is de protagonist earst nei it hawwen fan in beskate ripens yn steat om him om oaren drok te meitsjen en dy te helpen. It sjenre hat dan ek didaktyske skaaimerken dy’t weromgeane op opfiedingsidealen út de tiid fan de Ferljochting. Lykas de namme al oanjout, wie it sjenre benammen yn Dútslân súksesfol.
Cheyenne River Yndianereservaat
Skiednis
It Cheyenne River Reservaat makke oarspronklik diel út fan it Grutte Sû-reservaat yn westlik Súd-Dakota, dat yn 1868 stifte waard. Nei de nederlaach fan 'e Lakota yn 'e Flakte-Yndiaanske Oarloggen fan 'e 1860-er en 1870-er jierren waard de helte dêrfan lykwols troch de Amerikanen ôfnommen, wylst de rest yn 1889 opdield waard yn fiif lytsere reservaten, wêrfan't Cheyenne River ien is. It oarspronklike Cheyenne River Reservaat hie in oerflak fan krapoan 13.000 km². Dêrby rûn de noardlike grins mei it Standing Rock Reservaat by de Grand River lâns. Mar yn 1909 waard troch de Amerikaanske oerheid in stripe lân besuden dy rivier oerhevele fan Cheyenne River nei Standing Rock. Yn 1910 waarden de dielen fan it Cheyenne River Reservaat dy't mienskiplik eigendom fan 'e stamme wiene, frijjûn foar kolonisaasje troch blanken.
Bildungsroman
Omskriuwing
De Bildungsroman is as sjenre ûntstien út de folkloareferhalen dêr’t bygelyks in net al te tûk persoan de wrâld yn teach om oarewei syn lok te sykjen, faak nei’t er earst in ferlies lit hie dat him emosjoneel slim rekke hie. As sjenre stiet de Bildingsroman hiel ticht by de Entwicklungsroman, de Erziehungsroman en de Künstlerroman, de trije foarneamde sjenres wurde yn de letterkunde dan ek meast as subsjenres fan de Bildungsroman beskôge. As bygelyks benammen it grutbringen fan de jonge haadpersoan beklamme wurdt, sa as yn Rousseau’s Emile, dan hat jo it wol oer in Erziehungsroman en as de haadpersoan him ûntjout as keunstner, is de term Künstlerroman fan tapassing.
Cheyenne River Yndianereservaat
Hjoed de dei
Hjoed oan 'e dei binne de libbensomstannichheden yn Cheyenne River tige dreech. Der binne alve lytse wenkearnen yn it reservaat, wêrfan't de measten sels noch net iens oansletten binne op 'e wetterlieding. Mei't der net in protte wurk te finen is yn it reservaat sels, noch yn 'e plakken deromhinne, is in grut part fan 'e befolking wurkleas. Selsmoard, benammen ûnder de jongerein, komt rûnom foar. Neffens sifers dy't publisearre binne yn it tydskrift Indian Country Today hat ien op 'e fiif famkes yn Cheyenne River it yn har omgean litten om harsels tekoart te dwaan, wylst ien op 'e tsien it ek wier-wier besocht hat.
Kyck over den Dyck
Kyck over den Dyck is in nôtmûne oan de Noordendijk yn de Súd-Hollânske stêd Doardt. Fan de 100 mûnen dy't Doardt ea ryk wie, is Kyck over den Dyck de iennige mûne dy't bewarre bleaun is.
Strjitte Davis
Strjitte Davis of Davisstrjitte (Ingelsk Davis Strait, Deensk Davisstrædet) is de seestrjitte tusken it Kanadeeske Baffinlân en Grienlân. It wetter ferbynt de Labradorsee mei de Baffin Bay. Hy is 700 km lang en 300 km breed, wêrtroch 't it ien fan de breedste seestrjitten fan de wrâld is. Mei in wetterdjipte fan tusken de ien - en twatûzen meter is de seestrjitte lang sa djip net as de Labradorzee yn it suden.
De grutste stêd oan de Strjitte Davis is Sisimiut, de op ien nei grutste stêd fan Grienlân. thumb|left|De mûning fan it Kangerlussuaq-fjord fan de Davisstrjitte ôf sjoen
Skiednis
Om it jier 1000 wie Leif Eriksson de earste Europeaan dy't de seestrjitte yn westlike rjochting oerstuts en dêrnei Vinland ûntduts.
Yn 1585 waard it foar it earst yn de moderne tiid befearn troch de Ingelske navigator John Davis dy't it gebiet ferkende op syk nei de Noardwestlike Trochfeart. Tsjin ûngefear 1650 waard dêr op walfisken jage.
Kyck over den Dyck
Skiednis
Oarspronklik stie op it plak in yn 1612 boude houten standermûne, dy't mout mealle foar de Doardtske bierbrouwerijen. De standermûne waard yn 1713 ôfbrutsen om plak te meitsjen foar de hjoeddeiske rûne stiennen stellingmûne.
Sûnt 1739 meallet de mûne nôt. Yn 1871 rekke de mûne troch in wynhoas skeind. Beide roeden brieken en de stelling wie skansearre. Yn 1932 krige de mûne in elektromotor en dêrnei rekke de mûne yn ferfal.
Fan 1952 oant 1997 wie de gemeente eigner fan de mûne. Yn dat lêste jier waard de mûne oerdroegen oan de stifting 'Molen Kyck over den Dyck'. Dy stifting liet de mûne wer mealfeardich restaurearje. Yn oktober 2021 waard in restauraasje fan de wjukken foltôge.
Frijwillige mounders litte de mûne regelmjittich wurkje. Yn de mûne is in winkel mei ambachtlike produkten.
De flecht fan de mûne is 25,9 meter, de hichte fan de stelling 16,30 meter.
Crista Moore (pornografysk aktrise)
Crista Moore, echte namme: Kristi Whitson (Flower Mound (Teksas), 19 juny 1987), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise, dy't yn it ferline ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenammen Krista Moore, Crista, Crissy James en Tiffany. Hja moat net betize wurde mei de Amerikaanske toanielaktrise, sjongster en dûnseresse mei deselde namme. Moore is de jongere suster fan Cayden Moore, dy't ek as pornoaktrise aktyf is.
Libben en karriêre
Moore is hikke en tein yn 'e Amerikaanske steat Teksas, dêr't se yn 1987 berne waard yn it plak Flower Mound. Yn 2007, doe't se tweintich jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat se sûnt yn likernôch 120 ûnderskate pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Penthouse, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, New Sensations, Digital Sin, Hustler Video, Red Light District, Shane's World en Zero Tolerance.
Dêrnjonken hat Moore ek foar ferskate minder bekende studio's yn 't spier west, wêrûnder West Coast Productions, Pure Play Media en Platinum X Pictures. Fierders hat se ek in soad wurke foar pornosites op it ynternet, lykas danni.com en Porn.com. Moore har âldere suster Cayden Moore is ek wurksum yn 'e Amerikaanske pornoyndustry, en de beide susters hawwe teminsten ien kear mei-inoar en mei in manlike akteur gearwurke yn in pornosêne, foar de website SisterReunion.com.
Lichemsskaaimerken
Crista Moore is 1.56 m lang, mei in gewicht fan 50 kg en kupmaat 34D, dêr't se in boarstfergruttingsoperaasje foar ûndergean moatten hat. Behalven yn har earen hat hja piercings troch har lofternoaswjuk, har nâle, har beide spiennen en har klitoris. Ek hat Moore ferskate tattoeaazjes, wêrûnder in omrâne hert oan 'e binnenkant fan har lofterûnderearm, in lytsenien fan in blom lofts op har bikinyline, in flinter op har ûnderrêch, in grutte reade roas mei leaf op har lofterankel en -foet, en in mouwetattoeaazje dy't har rjochterearm omfiemet en dy't se yn 2013 sette litten hat.
Maxi Mikita
Maxi Mikita, echte namme: Margaret Self (22 april 1974), is in Filipynsk-Amerikaansk rêstend neakenmodel, fetysjmodel en pornografysk aktrise, dy't ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenammen Max Mikita, Max Richards, Maxine Star, Maxine, Maxi en Max. Hja sette yn 2005 útein mei har karriêre yn 'e Amerikaanske pornoyndustry, en loek har der yn 2010 út werom. Neffens har offisjele opjefte is Mikita 1,70 m lang, mei in gewicht fan 59 kg en in natuerlike kupmaat 36B.
Libben en karriêre
Maxi Mikita waard yn 1974 berne op 'e Filipinen, mar emigrearre as jong bern mei har âlden nei de Feriene Steaten, dêr't se opgroeide yn it suden fan 'e steat Kalifornje. Nei't se har oplieding ôfrûne hie, hie se ferskate jierren in baan op it mêd fan ûnderwetterkonstruksjewurk. As leafhawwerijen hat Mikita ûnderwetterfotografy, har húsdieren en de fjochtsporten jiu jitsu en taekwondo.
Mikita makke har debút yn 'e Amerikaanske pornoyndustry yn novimber 2005, doe't se 31 jier wie. Har earste pornografyske film wie New Flavors 1, ûnder rezjy fan Damien Rossi. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile se neityd yn krapoan 130 films, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Penthouse, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, New Sensations, Evil Angel, West Coast Productions, Elegant Angel, Zero Tolerance, Digital Sin, Diabolic Video, Anabolic Video, Pure Play Media, Hustler Video, Adam & Eve, VCA Pictures, Third Degree Films, Red Light District, Sin City en Devil's Film. Ek wie se in protte yn 't spier foar pornosites op it ynternet. lykas Naughty America en Muffia.
Behalven as aktrise wie Mikita ek aktyf as neakenmodel en as fetysjmodel. Yn in fraachpetear bestried se de gauris hearde opfetting dat froulju dy't yn 'e pornoyndustry wurkje, dat dogge om't se ferslave binne oan drugs of om't se earder yn harren libben in trauma oprûn hawwe troch seksueel misbrûk. Neffens Mikita kin der grou jild fertsjinne wurde yn 'e pornoyndustry, en is der dus as karriêrekar neat op oan te merken as in frou wat ekshibysjonistysk oanlein is en fertrouwen hat yn it nivo fan har seksuële feardichheden. Mei 38 jier loek Mikita har nei in frij hommelse beslissing om in diploma yn ynformaasjetechnology te heljen, yn 2010 werom út 'e pornoyndustry (guon films mei har dy't yn 2011 útbrocht waarden, wiene al earder opnommen).
My New Time (album)
My New Time is it tredde studio-album fan Autumn. It album waard opnommen yn de Graveland studios yn Kortenhoef en waard op 7 maaie 2007 útbrocht. It album befette de single Satelites. It is it earste album fan Autumn mei gitarist Mats van der Valk, bassist Jeroen Vrielink en toetsenist Jan Munnik op te hearen binne, mar is ek it lêste album van Autumn mei sjongeres Nienke de Jong.
Anton van Duinkerken
Wilhelmus Johannes Maria Antonius (Willem) Asselbergs, better bekend ûnder syn skûlnamme Anton van Duinkerken (Bergen op Zoom, 2 jannewaris 1903 – Nymwegen, 27 july 1968) wie in Nederlânsk dichter, essayist, heechlearaar, redener en literatuarhistoarikus. Yn 1960 ûntfong er de Constantijn Huygenspriis en seis jier letter de P.C. Hooft-priis.
Biografy
Hy ferhuze, nei't er opholden wie mei in preesteroplieding, yn 1929 nei Amsterdam en waard redakteur fan it deiblêd De Tijd. Hy waard dêr teffens de oanfierder fan de katolike jongerein dy't him ferienige hie om it letterkundich tydskrift De Gemeenschap. Van Duinkerken waard yn dy tiid ek bekend troch syn striidskriuwerij mei Menno ter Braak oer leauwe en rede, en fan syn radikale ôfwizing fan it nasjonaalsosjalisme ('Ballade van den katholiek'). Lykas Simon Vestdijk en in tal oare foaroansteande Nederlanners dy't troch de Dútske besetter fanwegen harren ynfloed as gefaarlik beskôge waarden, waard er gizele yn it kamp Sint-Michielsgestel. Hy siet dêr yn 1942 skraachwurk acht moannen. Nei de oarloch gie er fierder mei syn letterkundige en sjoernalistyke wurk. Faqn 1952 ôf oant syn dea wie er heechlearaar Nederlânske Letterkunde oan de Katolike Universiteit Nymwegen. De wize wêrop Van Duinkerken syn lêste sykbêd ferneare hat neffens Michel van der Plas (In de kou) op in protte minsken yndruk makke, foar in part troch syn myldens en op leauwe fûndearre optimisme en foar in part troch de ferskuorrende pine dy't er wolbewust trochstie.
Van Duinkerkens poëzy hat in tradisjonele foarm, in somtiids ferheljende, somstiids betogende, altyd ynhâldlike gedachterike styl, mei dêrûnder lizzend in sterke, waarme, soms wat mankelike gefoelstoan. Syn proaza wie faak essayistysk fan aard, mei in krêftige retoaryske styl, in sekere wiidweidigens en bûtengewoane leardens.
Prizen
thumb|Tút fan [[Marga Klompé by de útrikking fan de P.C. Hooft-priis 1966]]
Fonteintsjerke (Bûtenpost)
De Fonteintsjerke is de tsjerke fan de grifformeard-frijmakke gemeente fan Bûtenpost.
Gemeente
De grifformeard-frijmakke gemeente fan Bûtenpost ûntstie yn 1945, nei't likernôch 130 minsken harren losmakken fan de grifformearde gemeente, dy't trou bleau oan de synoade.
Gebou
De frijmakke grifformearden tsjerkten ynearsten yn in Nutsgebou oan de Kuiperswei. Yn 1949 ferhûze de gemeente nei in echt tsjerkegebou oan de Irenestrjitte 12, dy't neffens in ûntwerp fan P. van Loo oplutsen wie. It gebou waard te lyts en yn 1977 liet de gemeente troch de arsjitekt De Vries út Droegeham in nije tsjerke bouwe oan De Achtkant, wêr romte wie foar 160 minsken. Fanwegen de oanwaaks fan nije leden moast de tsjerke yn 1993 wer fergrutte wurde. Fyftjin jier letter wie de tsjerke wer te lyts. Yn 2008 waard de neffens tekeningen fan it Ljouwerter arsjitektenburo Klamer ferboude Fonteintsjerke op 'e nij iepene. De tsjerke biedt no plak oan 500 minsken.