cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Argetype
Jung
De Switserske psycholooch Carl Gustav Jung hat it begryp argetype in plak jûn yn syn analytyske psychology. By him binne argetypen oerbylden, oanberne foarstellings fan dingen, it binne ûnbewuste, universele patroanen. Hja komme net allinnich foar yn myten en oare universele ferhalen lykas mearkes ta útdrukking, mar ek yn dreamen. Neffens Jung leit it karakter fan de minske al foar in part fêst by syn berte en is it minder it gefolch fan syn of har omkrite.
List fan planetoïden 78501-78600
Dit is in list fan planetoïden 78501-78600.
Oberndorf am Neckar
Oberndorf am Neckar is in stêd en gemeente yn de Dútske dielsteat Baden-Württemberg, yn de Landkreis Rottweil. De stêd leit oan de rivier de Neckar.
It plak waard foar it earst neamd yn in skinkingsoarkonde fan de Abdij fan Sankt Gallen yn 782.
Stedsdielen
left|thumb|Hochmössingen
Betinkingsmonumint
It Buch der Erinnerungen (2007) is in monumint fan de byldhouwer Jürgen Knubben út de stêd Rottweil, dat de 308 twangarbeiders (wêr't ek in stikmannich Nederlanners ûnder wiene) te binnen bringt, dy't yn de nazytiid stoarn binne yn it konsintraasjekamp Arbeitserziehungslager Oberndorf-Aistaig, by de Arbeitseinsatz yn it wapenfabryk fan Mauser. It Mahnmal waard ûntbleate yn Oberndorf am Neckar op 27 jannewaris 2007 (Holocaust Gedenktag).
Toskedokter
thumb|right|Toskedokter oan 't wurk In toskedokter hat toskhielkunde studearre en hâldt him dwaande mei it gebit fan minsken. Toskedokters folgje in universitêre oplieding. Dizze oplieding duorret 5 jier (per 2007 6 jier) en kin folge wurde oan de universiteiten fan:
Nei de stúdzje toskhielkunde kan in toskedokter him yn Nederlân spesjalisearje ta kaaksjirurch of ortodontist. Foar in spesjalisaasje ta kaaksjirurch is in arts- en tokskedokterdiploma fereaske. Dêrneist binne der toskedokters dy't har talein hawwe op behanneling fan toskfleisproblemen (toskedokter-parodontolooch), it setten fan keunstwoartels (toskedokter-ymplantolooch), woartelkanaalbehannelingen (toskedokter-endodontolooch) en kaakgewrichtsklachten (toskedokter-gnatolooch).
Om yn Nederlân toskedokter te wêzen moatte toskedokters har registrearje yn it BIG-register. Ek moatte troskedokters op grûn fan de Wet klachtrjocht kliïnten soarchsektor (WKCZ) oansluten wêze by in klachtenkommisje. De measte toskedokters binne oansluten by de klachtenkommisje fan harren beropsgroep. Toaskedokters dy't net oansluten binne by in beropsgroep moatte har yndividueel by in klachtenkommisje oanslute.
De twa beropsorganisaasjes foar toskedokters binne de Nederlânske Maatskippij ta befoardering fan de Toskhielkunde ([MT) en de Assosjaasje Nederlânske Toskedokters (ANT).
Fanwege de hege ynstallaasjekosten fan in toskedokterkabinet wurde foar toskedokters mear en mear groepspraktiken opsetten, dêr't de útrêsting en personiel (administratyf en/of toskedoktersassistint(e)) dield wurde kinne.
Neist toskedokters binne de oare beroppen yn de mûlesoarch û.o. de toskedoktersassistint, mondhygiënist, toskprotetikus, tosktechnikus en praktykmanager.
De Walvisch
De Walvisch is in rûne stiennen stellingmûne oan de Westvest yn Skiedam. De earste stien foar de mûne waard yn 1794 troch Anthonius Nolet lein. Ek hjoeddedei is de famylje Nolet noch jimmeroan yn Skiedam bekend fanwegen harren jenever en de heechste mûne fan it lân, De Nolet. De mûne waard ferneamd nei de Grienlânske walfiskfeart, dy't tsjin it ein fan de 18e iuw opgong makke. De Walvisch waard pachte troch 26 stokers en mealle mout foar de jenever.
De Walvisch waard yn 1928 ferkocht oan de feriening De Hollandsche Molen út Amsterdam, dy't de mûne restaurearje liet. Yn desimber 1938 rekke de mûne troch brânstifting fan de hierder skeind. De skea bleau beheind en de mûne waard renovearre en neitiid ferhierd oan in bedriuw, dy't caseïne, in grûnstof foar de farvefabryk, mealle.
Yn de jierren 1950 sette de moundersfamylje Kluit útein mei in bedriuw yn de mûne. Kluit wie eigner fan De Noord yn Rotterdam, dêr nôt mealle waard, en wie fan doel wytmoal op De Walvisch te meallen. De Noord baarnde yn 1954 ôf en dêrnei krige De Walvisch it drokker mei meallen. Yn de jierren 1960 naam de aktiviteit fan de mûne lykwols ôf.
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 1960
De Olympyske Winterspullen 1960, ek wol de VIIIe Olympiade neamd, waarden yn 1960 yn Squaw Valley, de Feriene Steaten hâlden. Dat wie fan 18 oant en mei 28 febrewaris. It skânsspringen hie plak op de Papoose Peak Jumps
Papoose Peak Jumps
De Papoose Peak Jumps waarden boud yn 1959 foar de Olympyske Winterspullen fan 1960. Der wie plak foar 46,152 taskôgers en it K-punt lei op 80 meter. De skâns is nei de Spullen in oantal kear yn ferfal rekke en wer opknapt. Uteinliks is de skâns en de nestlizzende lytsere skânsen yn 1976 sletten.
De Walvisch
Sûnt 2002 is der yn De Walvisch in winkel ûnderbrocht mei in grut assortiment moal- en bakprodukten.
Yn de rin fan 2017 waard mei in ferbouwing útein set om de mûne ynstee fan De Palmboom as museummûne yn te rjochtsjen. Sûnt 2018 waard it museum mei de mûnewinkel iepene.
United States Army Corps of Engineers
300px|thumb|left|Haadkantoar fan de USACE yn [[Nordfolk (Firginia)|Nordfolk, Firginia]] 300px|thumb|right|Kennedy Space Center It United States Army Corps of Engineers (USACE), is it sjenykorps fan it Amerikaanske Leger. By dizze federale organisaasje wurkje sa'n 34.600 boargers en 650 militêren. Hjirmei kin de USACE it grutste ynzjeneursburo fan de wrâld beskôge wurde. It motto is: essayons (Frânsk: lit ús besykje). It korps is oprjochte op 15 juny 1775 yn Washington, D.C.
De doel fan it korps bestiet út en jou militêre en sivyl-technyske tsjinsten oan de Amerikaanske oerheid en sa ek de Amerikaanske belangen yn binnen- en bûtenlân. It korps hâldt him dwaande mei de bou fan damen, kanalen (bygelyks it Panamakanaal), kustbeskerming, mar ek mei it ûntwerp en projektbehear fan militêre ynstallaasjes (bygelyks it Pentagon), mar dernjonken ek in soad gebouwen bygelyks yn Irak.
Wichtichste projekten
In stikmannich projekten fan de USACE:
Súd-Dakota (betsjuttingsside)
"Súd-Dakota" of "South Dakota" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Jan Greshoff
Jan Greshoff (Nieuw Helvoet, 15 desimber 1888 – Kaapstêd, 19 maart 1971) wie in Nederlânsk sjoernalist en auteur waans namme fral klank krige as dichter en kritikus.
Difyzje (militêre ienheid)
In difyzje (fan it Frânske division) is in grutte militêre ienheid of formaasje fan 'e lânmacht en it marinierskorps, dy't ornaris bestiet út tusken de 10.000 en 20.000 manskippen. Yn 'e measte legers wurde difyzjes opmakke út ferskate brigades of rezjiminten. Sels foarmje ferskate difyzjes in legerkorps. Yn 'e moderne oarlochfiering is in difyzje yn 'e regel de lytste ienheid dy't troepen fan ferskillende lânmachtwapens omfiemet, lykas ynfantery, kavalery, artillery en sjeny. Dêrmei kin in difyzje beskôge wurde as in legerke op himsels. It befel oer in difyzje is ornaris yn 'e hannen fan in generaal-majoar.
Jan Greshoff
Biografy
Greshoff wie fan 1908 ôf oan sjoernalist, ûnder oare by it Dagblad van Zuid-Holland en 's Gravenhage en foar it wykblêd De Hofstad. Yn 1916 kaam er op de keunstredaksje fan De Telegraaf. Fan 1920 oant 1923 wie er haadredakteur fan de Nieuwe Arnhemse Courant. Dêrnei waard er freelancer.
Difyzje (militêre ienheid)
De betinker fan 'e opdieling fan in leger yn ferskate difyzjes (yn 'e sin fan in militêre ienheid besteande út troepen fan ferskillende lânmachtwapens) wie de maarskalk yn Frânske tsjinst Maurits fan Saksen (1696-1750), dy't it idee opskreau yn syn boek Mes Rêveries, mar stoar ear't er it yn 'e praktyk bringe koe. Sadwaande waard it difyzjesysteem pas ûnder de Oarloggen fan de Frânske Revolúsje (1792-1802) foar it earst yn Frankryk yn gebrûk nommen. It bliek in grut súkses te wêzen, mei't it legers fleksibelder ynsetber en makliker om mei te maneuvrearjen makke. Under Napoleon waarden ferskate difyzjes foar it earst feriene yn in legerkorps. Troch de Frânske militêre súksessen yn 'e Napoleontyske Oarloggen (1803-1815) waard it difyzjesysteem al rillegau troch frijwol alle oare Jeropeeske legers oernommen.
Geandewei de tweintichste iuw (mei as hichtepunt de Twadde Wrâldoarloch) ûntjoech de difyzje him ta de wichtichste gefjochtsienheid fan 'e moderne kriichsmacht, wêrmei't it dy posysje oernaam fan 'e brigade. Hjoed-de-dei hawwe yn prinsipe alle kriichsmachten fan 'e wrâld in opdieling yn difyzjes, of it moat wêze dat se te lyts binne om mear as ien difyzje gear te stallen. Yn 'e regel bestiet in difyzje út ien oant fjouwer brigades fronttroepen, mei dêropta in brigade of in rezjimint ûnderstypjende gefjochtstroepen (ornaris artillery) en in stikmannich rjochtstreeks ûnder it difyzjebefel ressortearjende bataljons mei spesjalisearre taken, lykas ynljochtings, logistyk, militêre ferkenning en sjeny.
Jan Greshoff
Biografy
Yn Afscheid van Europa (1969) sjocht Greshoff werom op syn (literêre) libben en syn protte bekende freonen, sa as in Adriaan Roland Holst, J.C. Bloem en J. Slauerhoff. De roman Kaas fan Willem Elsschot waard opdroegen oan Greshoff.
De measte boeken fan Jan Greshoff waarden útjûn trochr A.A.M. Stols. De wiidweidige briefwikseling tusken Greshoff en Stols waard yn 1990 útjûn troch it Nederlânsk Letterkundich Museum.
Greshoff wenne lange tiid yn België en yn syn hûs 'Huis De Grashof' by Kaapstêd, Súd-Afrika. Hy stoar dêre yn de âldens fan 82 jier.
Liverpool Metropolitan Cathedral
De Metropolitane Katedraal Kristus-Kening (Ingelsk: Metropolitan Cathedral of Christ the King) yn de Ingelske stêd is de katedraal fan it roomsk-katolike aartsbisdom Liverpool. De katedraal, dy't ek tsjinnet as de parochytsjerke fan de stêd, leit njonken it Liverpool Workhouse yn de Hope Street.
Skiednis
Nei de Grutte Hongersneed yn Ierlân (1845-1852), dy't in soad katolike Ieren nei Ingelân dreau, en it herstel fan de katolike hiërargy yn Ingelân, joech biskop Goss yn 1853 opdracht oan Edward Welby Pugin in nije katedraal te bouwen. Edward Welby Pugin wie de soan fan Augustus Welby Pugin, in arsjitekt dy't útblonk yn de neogoatyske boustyl en ek meiwurke hie oan it Paleis fan Westminster (Palace of Westminster; ek Houses of Parliament). De Marijekapel fan de nije katedraal waard yn 1856 oplevere, mar troch jildbrek kaam der in ein oan de bou fan de katedraal. Dêrnei tsjinne de Marijekapel oant de ôfbraak yn de jierren 1980 as parochytsjerke.
Untwerp fan Edwin Lutyens
Doe't it aartsbisdom yn 1930 in grutte lape grûn fan 36.000 m² oankeapje koe waard de arsjitekt Edwin Lutyens (1869–1944) frege om in ûntwerp te meitsjen dat meunsterje koe mei de fan Giles Gilbert Scott ûntwurpen neogoatyske Anglikaanske katedraal, dy't fierderop oan de Hope Street feriisde. Lutyens levere in ûntwerp dat de op ien nei grutste tsjerke fan 'e wrâld wurde moast. De katedraal soe mei in trochsnit fan 51 meter de grutste koepel fan de wrâld krije en dêrmei foars oer de diameter fan de koepel fan de Sint-Piter (42 meter) hinne gean. Op 5 juny 1933 waard in begjin makke mei de bou fan Lutyens's ûntwerp. It jild wie benammen ôfkomstich fan de katolike havenarbeiders fan Liverpool. Troch de beheinings dy't de Twadde Wrâldkriich besoarge en de tanimmende boukosten (fan £ 3.000.000 nei £ 27.000.000) moast it wurk yn 1941 stillein wurde. Yn 1956 waard mei de krypte it wurk wer oppakt, dy't foltôge waard yn 1958. Yntusken soene de kosten fan de te bouwen katedraal fan Lutyens sa heech wurden wêze, dat der foar keazen waard om de plannen net mear út te fieren. Yn it museum fan Liverpool is in model te sjen fan de katedraal neffens de plannen fan Lutyens.
Nei't it ambitieuze projekt fan Lutyens net troch gyng waard Adrian Gilbert Scott, in broer fan Giles Gilbert Scott (de arsjitekt fan de Anglikaanske katedraal), yn 1953 frege om in bouplan foar in lytsere katedraal te tekenjen, dat binnen in budget fan £ 4.000.000 bleau. Hy stelde in lytsere ferzje fan Lutyens' gebou út, mei behâld fan de ûnbidich grutte koepel. Syn plannen stjitten lykwols op in soad krityk en troch de ôfwizing rûn de bou op 'e nij fertraging op.
Hjoeddeiske katedraal
De hjoeddeiske katedraal is in ûntwerp fan Sir Frederick Gibberd (1908–1984). De bou dêrfan sette yn oktober 1962 njonken de krypte útein en yn minder as fiif jier tiid, op Pinkster 14 maaie 1967, waard de katedraal ynwijd. Mar al gau nei de iepening easke de snelle bau syn tol en waarden der oan de katedraal earnstige arsjitektonyske flaters ûntdutsen. Dat liede der ta dat it katedraalbestjoer Frederick Gibberd oanklage foar £ 1.300.000 op ferskate punten. wêrûnder lekkaazje en fouten yn de mozaïektegels, dy't fan de betonnen ribben foelen. It reparaasjeprogramma dat folge duorre noch oant yn de jierren 1990.
Beskriuwing ynterieur
Sintraal ûnder de spits fan de tsjerke dy't in toarnekroan foarstelt is de alterromte, dy't foar de yngong oer leit en oanslút by de liturgyske feroarings fan it Twadde Fatikaanske Konsylje. It alter is makke fan wyt moarmer út Skopje, Masedoanje, en 3 meter lang. De flier is ek lein fan moarmer yn de kleuren griis en wyt. De banken rinne konsentrysk mei it ynterieur en binne ûntwurpen troch Frank Knight. Boppe de toer is in soad kleurd glês, ûntwurpen troch John Piper en Patrick Reyntiens yn de trije kleuren giel, blau en read, dy't de Trije-ienheid symbolisearje. Om de romte hinne hingje de metalen staasjes fan de krúswei en binne tusken de steunbearen fan it tintfoarmige gebou in tal kapellen ûnderbrocht. Guon fan dy kapellen binne iepen, mar oaren binne sletten troch in wite ôffreding. Wer oare kapellen besteane út in lege romte ûnder in balkon. Foar de yngong oer is de kapel fan it Hillich Sakramint ( Blessed Sacrament Chapel ) mei dêr boppe it piipoargel. Oare kapellen binne de Marijekapel (Lady Chapel) en de Joazefkapel (Chapel of Saint Joseph). Rjochts fan de tagong is de doopkapel.
Oargels
Yn de katedraal binne trije oargels. It grutste oargel waard yn 1968 troch Walker & Sons boud. It ynstrumint hat 88 registers (4.565 pipen) op fjouwer manualen en pedaal. De traktueren binne elektro-pneumatysk. De spyltafel fan it oargel stiet op de flier fan it tsjerkeskip.
Krypte
De krypte is it iennige diel dat boud waard neffens Lutyens plan ear't de bou troch it útbrekken fan de Twadde Wrâldkriich einige.
Doarpstsjerke (Surhústerfean)
Skiednis
thumb|left|150px|Gevelstien De stiftingsstien fan de ienfâldige sealtsjerke waard op 3 juny 1685 lein troch de soan fan grytman Isaac de Schepper. It tuorke is fan lettere datum en waard yn 1726 boud. Yn de tsjerke is in moaie 17e iuwske preekstoel te sjen. It ynterieur telt trije sarken. In diel fan de banken binne by in restauraasje ferwidere en ferfongen troch stuollen.
De oarspronklike klok waard yn 1943 troch de besetter foardere en omraand. De nije klok draacht as opskrift: Ik rop âld en jong ta tsjinst en tsjerkegong.
Fúzje
Op 16 jannewaris 2011 binne de herfoarme gemeente fan Surhústerfean-Boelensloane en de grifformearde gemeente fan Surhústerfean fusearre ta de protestanske gemeente Surhústerfean-Boelensloane. De gemeente hat twa tsjerken (de Doarpstsjerke en de Flambou) en twa tsjerklike sintra (de Lantearne en de Bining).
Oargel
It ienmanualige oargel hat njoggen registers en in oanhongen pedaal en stie earder rjochts fan de preekstoel. It waard yn 1982 ter ferfanging fan in Dekker-oargel troch Bakker & Timmenga út Ljouwert boud en krige letter in plak op de kreake foar de preekstoel oer.
Judit
"Judit" of "Judith" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Tobias fan Dessel
Tobias fan Dessel wie lânskipsprinter en útjouwer yn Ljouwert fan 1727 oant 1742. Hy wie de opfolger fan Hindrik Halma en waard sels opfolge troch W. Coulon.
Firoïde
In firoïde is in molekúl dat út in relatyf koart inkelstrings-RNA of inkelstrings-DNA bestiet. Fan dizze lêste binne mar in pear bekend; de measte firoïden besteane út RNA. It kin ferlike wurde mei in firus, mar in firoïde is folle lytser en hat gjin aaiwytmantel. Firoïden kinne har allinnich yn planten fermannichfâldigje. Der binne goed tritich soarten bekend. Firoïden binne ûntdutsen yn 1967 troch de Amerikaan Theodor Diener en binne slim fytopatogeen, it DNA befettet gjin synjalen foar oersetting yn aaiwyt. It earste firoïde dat ûntdutsen waard is ierdappelspindelknolfiroïde (PSTVd).
Ulrich Herman Wielinga Huber
Ulrich Herman Wielinga Huber (Ljouwert, 5 desimber 1792 - dêre, 17 oktober 1871) wie riedshear oan it Provinsjaal Gerjochtshof fan Fryslân fan 1838 oant 1861.
Firoïde
Firoïden binne sykteferwekkers by planten, lykas ierdappel, tomaat, komkommer en hop.
Ulrich Herman Wielinga Huber
Ulrich Herman wie in soan fan Epeus Wielinga Huber en Hillegonda van Boelens. Hy studearre oan de Universiteit fan Grins, dêr't er 16 juny 1819 yn de rjochten promovearre op de dissertaasje De condemnatione ad bestias. Hy waard yn maaie 1825 ta rjochter yn de rjochtbank fan Ljouwert beneamd. Op 8 july 1830 keazen de Provinsjale Steaten fan Fryslân him ta lid fan de Twadde Keamer, mar hy hat dy beneaming wegere. Op 16 septimber 1838 waard er riedshear oan it provinsjaal gerjochtshof fan Fryslân. Op eigen fersyk waard er by keninklik beslút fan 2 oktober 1852 mei yngong fan in 1 novimber fan dat jier earfol ûntslein út dat amt.
Simmerdeis wenne er op Martenastate yn Koarnjum. Hy boaske yn 1821 jkfr. Anskje Doys Vegilin fan Claerbergen (1787-1866), widdo fan Gijsbert Casijn baron van Eck (1780 - 1814, frederjochter te Arnhim)
Firoïde
Firoïden wurde ek keunstmjittich makke foar brûken by genetyske manipulaasje. Under beskate omstannichheden is it mooglik in firus keunstmjitrich te degenerearjen ta in firoïde, dy’t dan allinnich noch út nuckleïnesoer dat himsels fermearderje kin bestiet. In firoïde is dus oars sein in neaken firus. As dizze firoïde mei it oarspronklike firus keunstmjittich fermeardere wurdt ûnder tafoeging fan nukleïnesoeren en aminosoeren, krije de firoïden de oerhân trochdat se harren flotter fermearderje.
Primêre en sekundêre struktuer fan it ierdappelspindelknolfiroïde:
1  CGGAACUAAA CUCGUGGUUC CUGUGGUUCA CACCUGACCU CCUGAGCAGA AAAGAAAAAA 61  GAAGGCGGCU CGGAGGAGCG CUUCAGGGAU CCCCGGGGAA ACCUGGAGCG AACUGGCAAA 121  AAAGGACGGU GGGGAGUGCC CAGCGGCCGA CAGGAGUAAU UCCCGCCGAA ACAGGGUUUU 181  CACCCUUCCU UUCUUCGGGU GUCCUUCCUC GCGCCCGCAG GACCACCCCU CGCCCCCUUU 241  GCGCUGUCGC UUCGGCUACU ACCCGGUGGA AACAACUGAA GCUCCCGAGA ACCGCUUUUU 301  CUCUAUCUUA CUUGCUUCGG GGCGAGGGUG UUUAGCCCUU GGAACCGCAG UUGGUUCCU
Taksonomy
Der binne 33 soarten firoïden bekend.
Chloe Vevrier
Chloe Vevrier, echte namme: Andrea Irena Fischer (East-Berlyn, 18 septimber 1968), is in rêstend Dútsk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan mingd Dútsk, Frânsk en Tsjechysk etnysk komôf, dy't yn it begjin fan har karriêre ek wol gebrûk makke fan 'e artystenamme Chloe. Hja waard benammentlik ferneamd om har grutte natuerlike boarsten. As neakenmodel stiene har foto's yn mear as 250 ûnderskate tydskriften. Neffens har offisjele opjefte wie se ûnder har pornokarriêre 1.60 m, mei in gewicht fan 59 kg en in kupmaat dy't werjûn wurdt as 53H (IAFD), 85K (Dútske Wikipedy) of 32K (har eigen webside).
Jonkheid
Chloe Vevrier waard yn 1968 berne yn it doetiidske East-Berlyn, de haadstêd fan 'e DDR. Oan 'e ein fan 'e jierren tachtich begûn se mei te wurkjen oan linzjerymoadeshows. Mei't it kommunistyske rezjym fan East-Dútslân it near lein hie op pornografy en eltse utering fan seksualiteit yn 'e maatskippij sterk regulearre, moasten sokke eveneminten ûndergrûnsk plakfine. Al rillegau waard Vevrier in stripper yn in klandestine stripklub en begûn se temûk as neakenmodel te posearjen foar bledsjes dy't ûnder de toanbank troch ferkocht waarden.
Karriêre as neakenmodel en pornoaktrise
Nei de fal fan 'e Berlynske Muorre, yn 1989, ferfear Vevrier nei de Britske haadstêd Londen ta, dêr't se har modellewurk kombinearre mei in stúdzje dy't har úteinlik ta in diplomearre masseuze meitsje soe. Hja briek troch doe't hja yn 1992 posearre foar de fotograaf John Graham. Neitiid ferskynden fotorapportaazjes fan har mear as 250 neakenblêden, wêrûnder Men Only en Mayfair yn Grut-Brittanje en Gent en Juggs yn 'e Feriene Steaten. Boppedat stie se ferskate kearen yn it populêre Amerikaanske blêd Score, wêrnei't se fanôf 1993 ek wurke foar de filmstudio fan ''The Score Group.
Yn 't earstoan die Vevrier allinnich masturbaasjefideo's, mar stadichoan kaam dêr lesbyske pornografy by mei oare grutte-boarstestjerren, lykas Danni Ashe, Traci Topps en Busty Dusty. Se wurke dêrby fral foar Score en guon oare studio's dy't har spesjalisearje yn it grutte-boarstesjenre, lykas Napali Video en Big Top Video. Pas yn 1999 die Vevrier har earste heteroseksuële sêne, yn 'e film Ultimate Chloe. Har iennichste oare heteroseksuële pornofilm, Ultimate Encore, kaam yn 2000 út. Yn totaal spile Vevrier, neffens de Internet Adult Film Database (IAFD), yn 38 pornofilms, al hie se yn 11 dêrfan in net-pornografyske rol.
Vevrier wie fierders ien fan 'e wichtichste dielnimsters oan 'e earste Boob Cruise dy't Score organisearre: in farfakânsje foar trouwe lêzers fan it tydskrift, wêrby't Vevrier en oare grutte-boarstemodellen, wêrûnder Tawny Peaks en Lisa Lipps, jûns dûnsen en stripten en oerdeis op freonskiplike wize mei de mannen omgiene. De reis, op in tallship, sette ein july 1994 útein fanôf Grenada en folge in meänderjende koerts troch it Karibysk Gebiet. It barren bliek sa populêr dat Score der in jierliks evenemint fan makke, en Vevrier sylde ferskate jierren efterinoar mei.
The Dalles Daam
300px|thumb|left|The Dalles Daam mei op eftergrûn [[Mount Hood]] 300px|thumb|left|Boezemmarsysteem yn it noardwesten fan de Feriene Steaten De The Dalles Daam (Ingelsk: The Dalles Dam) is in betonnen keardaam yn de rivier de Kolumbia 3 km eastlik fan de stêd The Dalles yn de steat Oregon, Feriene Steaten. De Kolumbia foarmet de grins tusken de steaten Oregon en Washington en ferbynt de county's Wasco yn Oregon mei Klickitat yn Washington. De tichtst by lizzende plakken yn Washington binne Dallesport en Wishram. De U.S. Army Corps of Engineers sette mei it bouwurk útein yn 1952 en foltôge hjirmei fiif jier letter. Hjirmei ûntstie de Celilo Mar eastlik fan de daam en dit waard in 39 km lang boezemmar dy't einiget by de John Day Daam. By it ûntstean fan de nije boezemmar strûpten de eardere Celilowetterfallen en inkelde fiskersdoarpen oan wjerskanten fan de rivier ûnder. Dit wiene in ekonomysk en kultureel mulpunt fan de yndianen en it âldste kontinú bewenne gebiet yn Noard-Amearika. Op 10 oktober 1957 seagen hûnderten taskôgers hoe't it steigjende wetter de wetterfallen en it doarp Celilo ûnderstrûpten. Sa'n 40 âlde petroglifen waarden foar de tiid noch weihelle en bewarre foar't hja ynstallearre binne yn it Columbia Hills State Park, dat 9km eastlik oan de Washingtonkant leit.
Chloe Vevrier
Karriêre as neakenmodel en pornoaktrise
Nei't se jierrenlang foar Score wurke hie, wat har ta in leginde fan it grutte-boarstesjenre makke hie, giene Vevrier en it tydskrift koart nei 2000 útinoar, nei't sein wurdt mei spul. Sûnt wurke Vevrier as freelance-model en -aktrise. Yn 2003 loek se har werom út 'e pornoyndustry, mar se bleau aktyf as neakenmodel en yn 't earstoan ek as stripper. Datselde jiers rjochte se har offisjele webside (ChloeVevrier.com) op, dy't yn elts gefal oant 2012 noch geregeldwei by de tiid brocht en oanfolle waard mei nij materiaal. Behalven fotomateriaal is op 'e webside ek Vevrier har persoanlike blôch te finen, en boppedat docht se foar leden live-webcamshows.
The Dalles Daam
De daam stiet op in hichte fan 24 meter boppe seenivo en sels hat it in hichte fan 61 meter. De totale lingtme bedraacht 2693 meter. De daam is in wichtige opwekker fan elektrisiteit troch wetterkrêft. Yn de daam stiet in totaal fermogen fan 1800 megawatt opsteld. Der is in skutslûs oanlein om de skipfeart net te blokkearen. Foar de fisken is der in fiskpassaazje oanlein. It tefolle oan wetter wurdt ôffierd fia in needoerlaat, dy't in lingtme fan 420 meter hat.
De betsjinning fan de daam is yn hannen fan de U.S. Army Corps of Engineers en de wetterkrêft dat út de daam helle wurdt is betsjinne troch Bonneville Power Administration. It is in ûnderdiel fan in útwreide systeem fan damen yn de rivierren de Kolumbia en de Snake.
Chloe Vevrier
Oare aktiviteiten
Njonken har modelle- en aktearwurk wie Vevrier ek aktyf as kollumniste. Sa skreau se fan 1998 oant 2000 de kollumn Love School foar Danni Ashe har Honest Bra e-zine, en wie se nei 2003 ferskate jierren ferslachjouster foar it Amerikaanske neakenblêd Bachelor. Fierders makke se yn 2008 har debút as mainstream-aktrise yn 'e Amerikaanske swarte komeedzje Stash, fan regisseur Jay Bonansliga, wêryn't se in eroatysk fideomodel spilet.
Barûch
"Barûch" of "Baruch" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Oerd (lânfoarm)
In oerd of oerde (Nederlânsk: landtong), eartiids ek wol nes, neamd, is in smel stik lân dat yn in see of in binnenwetter (bygelyks in smel skiereilân of in kaap) útstekt en soms de foarm fan in tonge hat.
Ashanti (film út 1979)
Plot
David en Anansa Linderby binne in troud pear dat as dokters foar de Wrâldsûnensorganisaasje (WHO) lieding jout oan in faksinaasjeprogramma yn in lân yn West-Afrika (de titel fan 'e film suggerearret dat it om Gana giet). As se op in hjitte dei allinne yn in ôfhandich marke baait, wurdt de swarte Anansa ûntfierd troch ûnmeilydsume slavehannelers, dy't har oansjogge foar in Asjanty-frou. David, dy't ûnderwilens yn in Asjanty-doarpke fuortby foto's nimt fan in tradisjonele dûns dy't troch de doarpelingen útfierd wurdt, hat neat yn 'e rekken oant it te let is.
Neitiid besiket David wanhopich om syn frou te rêden. Hy kriget geroften te hearren dat Anansa ûntfierd is troch in slavehanneler dy't fan Suleiman hjit, mei as bedoeling om har as seksslavinne te ferkeapjen oan 'e Arabyske prins Hassan. De plysje kin him net helpe om't de slavehannelers mei harren 'keapwaar' tsjin dy tiid al oer de grins ferdwûn binne. Hegere autoriteiten ûntkenne stielhurd dat slavehannel yn harren lân sels mar bestiet.
Produksje
Ashanti soe oarspronklik regissearre wurde troch Richard Sarafian, mar doe't de opnamen twa wiken oan 'e gong wiene, waard dy ûntslein en ferfongen troch Richard Fleischer. Produsinten wiene Georges-Alain Vuille en John C. Vuille (assosjearre produsint) foar de Amerikaanske filmstudio Columbia Pictures. De distribúsje waard dien troch Warner Bros. It senario wie skreaun troch Stephen Geller op basis fan 'e roman Ébano, fan Alberto Vázquez-Figuerora. Nei't Fleischer oansteld wie as regisseur, liet dy it skript lykwols nochris op 'e nij besjen troch George MacDonald Fraser (dy't lykwols op 'e ôftiteling net neamd wurdt), mei as bedoeling om 'e rol fan Omar Sharif wichtiger te meitsjen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Aldo Tonti, mei wa't Fleischer yn 1961 earder gearwurke hie oan Barabbas. De muzyk waard fersoarge troch Michael Melvoin.
Yn jannewaris 1978 waard Ashanti oankundige. De film waard fan april fan dat jier ôf opnommen op lokaasje yn 'e Sahara, Kenia, súdlik Israel en op Sisylje. Op it mêd fan 'e cast soe oarspronklik ek Telly Savalas meispylje, mar dat gie suver op it lêste momint net troch. Fierders waard Ken Norton in rol oanbean, mar dy wiisde dat oanbod ôf. Nettsjinsteande dat hie de film mei nammen as Michael Caine, Peter Ustinov, Omar Sharif, Rex Harrison en William Holden dochs in tige ymposante akteurslist. Foar Holden wie Ashanti ien fan syn lêste films. Foar de film wie in budget beskikber fan $7,5 miljoen. Doe't de opnamen foar twatrêdepart klear wiene, waarden neffens de geroften sawol regisseur Fleischer as aktrise Beverly Johnson fan 'e set ôffierd: Fleischer nei't er in sinnestek oprûn, en Johnson nei't se rûzje krigen hie mei de makkers. Yn in fraachpetear mei Johnson út 2013 waard dêr lykwols hielendal gjin melding fan makke, wat suggerearret dat alteast it ferhaal oer de rûzje apokryf is
Untfangst en resultaat
Ashanti gie op 12 april 1979 yn premiêre. De resinsinten joegen de film frijwol unanym minne kritiken, en hy flopte yn 'e bioskopen. Haadrolspiler Michael Caine wie nei't it skynt tige teloarsteld oer it hiele projekt en bewearde dat Ashanti de op twa nei minste film wie dy't er ea makke hie (nei The Magus en The Swarm).
Katarinatsjerke (Roan)
De Katarinatsjerke is de protestantske tsjerke fan Roan, Drinte.
Skiednis
Troch in oarkonde is it bekend dat der al yn 1139 in tsjerke yn Roan stie. Nei alle gedachten hawwe der al ferskate foargongers yn Roan stien. De hjoeddeiske tsjerke waard yn de 13e iuw boud. It âldste diel fan it gebou is it skip. Oan it begjin fan de 15e iuw waard it âlde koer ferfongen troch in goatysk koer. Al rillegau dêrnei waarden de sydskippen oanboud. Tsjin it ein fan de 15e iuw de toer boud. De tsjerke wie wijd oan Katarina fan Aleksandrje.
De oarspronklike koepelferwulften binne letter ferfongen troch in stiennen tonferwulft. Yn de jierren 1930 waard by de restauraasje lykas yn dy tiid wenst it pleisterwurk fan de binnenmuorren ferwidere, sadat de bakstienstruktuer fan de muorren fan it gebou sichtber waard.
Ynterieur
Ut de tiid fan foar de reformaasje datearret it 13e-iuwske doopfont fan Bentheimer sânstien. De preekstoel datearret fan 1717. Fierder stiet der in 18e-iuwske hearebank mei it wapen fan lânskipssekretaris Coenraad Wolter Ellents en syn frou Gesina Oldenhuis, de bewenners fan de oanbuorjende havezate Mensinge.
Oargel
It oargel koe boud wurde tanksij in legaat fan 10.000 karolusgûnen fan Maria Catharina Hoppinck. Har testamint makke it mooglik dat de ferneamde Dútske oargelbouwer Albertus Antoni Hinsz (1704-1785) foar de tsjerke in monumintaal oargel bouwe koe. Op snein 5 desimber 1779 waard foar it earst yn in tsjerketsjinst op it oargel spile. De oargelkas waard makke troch A. Smid. Bakker & Timmenga fierde fan 1998 oant 2006 in restauraasje út.
Ierdappelspindelknolfiroïde
De ierdappelspindelknolfiroïde (systematyske namme: Potato spindle tuber viroid, standert ôfkoarting: PSTVd) is in firoïde dat slim skealik wêze kin foar planten en plantaardige produkten, benammen tomaten en ierdappels.
Pasifisme
Pasifisme is it wjerstân bieden oan oarloch en geweld, mar oars as gewoane geweldleazens wurdt dizze term ornaris brûkt yn 'e betsjutting fan in politike oertsjûging op dat mêd. In besibbe term is ahimsa (letterlik: "gjin kwea dwaan"), dat ien fan 'e kearnwearden is fan it boedisme, it hindoeïsme en it jaïnisme.
De oantsjutting "pasifisme", dat ôflaat is fan it wurd "passyf", waard betocht troch de Frânske fredesaktivist Émile Arnaud (1864-1921), en yn 1901 oernommen troch lykstimden op it tsiende Universele Fredeskongres yn Glasgow. Hoewol't de namme "pasifisme" dus noch net sa âld is, bestiet it begryp dat dermei beneamd wurdt al sûnt minskewitten. Oant en mei de jierren sechstich fan 'e tweintichste iuw waard it pasifisme troch de fêstige oarder yn 'e Westerske wrâld iroanysk genôch as in subversive en tige gefaarlike politike streaming beskôge, en in protte iere pasifisten moasten, fral yn tiden fan oarloch, harren opfettings bekeapje mei de ferachting fan harren lânslju en sels mei lange finzenisstraffen.
Ierdappelspindelknolfiroïde
Ierdappelspindelknolfirioïde wie it earste firoïde dat ûntdutsen waard. It is ûntdutsen troch Theodor Diener yn 1971.
Waardplanten
Bekende waardplanten fan PSTVd binne ierdappel, tomaat, pepino, paprika en avokado.
Fersprieding
Yn novimber 2006 wiene der by inkelde kwekers yn it westen en suden fan Nederlân besmettings oantroffen by de sierplanten (Brugmansia) en Klimmende hûnebei (Solanum jasminoides). Fan 28 oktober oant 24 desimber 2006 gou yn Nederlân in ferfiersferbod foar dy planten, om de Plantesyktekundige Tsjinst fan it Ministearje fan Lânbou, Natuer en Fiedselkwaliteit de gelegenheid te jaan de fersprieding fan it firoïde yn dy gewaaksen te ûndersykjen. Yn it ferline is de firoïde in pear kear yn de Nederlânske tomatetylt oantroffen.
Kanaleneiland
260px|thumb|Tekenjend foar Kanaleneiland is it grien en de flats mei 4 ferdjippings Kanaleneiland is in ûnderwyk fan de wyk Súdwest yn de Nederlânske stêd Utert, de haadstêd fan de provinsje Utert. De wyk hat 15.965 ynwenners (2017) en is benammen in heechbouwyk mei in soad grien. De wyk bestiet út de buerten Kanaleneiland-Noard en Kanaleneiland-Súd. De wyk is oanmurken as iin probleemwyk en is ien fan de 40 wiken fan Vogelaar.
Geografy
Yn de folksmûle wurdt mei it gânse gebiet fan Utert-Súdwest westlik fan it Merwedekanaal as Kanaleneiland ornearre, dus mei de ûnderwyk Transwijk ynbegrepen. Dat gebiet Kanaleneiland wurdt ynklamme troch it Merwedekanaal en it Amsterdam-Rynkanaal dy't oan 'e súdpunte yn Westraven gearrinne. It gebiet is dus winliken in "eilân" tusken dy kanalen, fandêr de namme "kanale-eilân".
Skiednis
It bouwen fan Kanaleneiland stie yn it ramt fan de grutskalige útwreiding fan de stêd Utert yn de 1950-er jierren. Yn 1954 waard de gemeente Utert útwreide mei parten fan de gemeenten Oudenrijn, Zuilen, Maartensdijk, Houten, De Bilt en Jutphaas. Dêrmei waard it oerflak fan Utert ferdûbele. Foar 1970 waarden de grutte wiken Kanaleneiland, Overvecht en Hoograven boud dy't it doel hiene de neikriichske wenningneed op te fangen. Dy wiken wiene ornearre foar 90.000 ynwenners dêr't der 30.000 fan yn Kanaleneiland wenje moasten.
Yn de lette 1990-er jierren kaam der feroaring. Neffens de gemeente foldie de wyk net mear oan de easken fan de 21e iuw en sette dêrnei útein foar in grutskalich opkaltefaterjen fan de wyk. Yn 2007 waard Kanaleneiland opnommen yn de list fan probleemwiken fan minister Ella Vogelaar.
Sûnt 1983 docht de flugge tram fan Stasjon Utert-Sintraal nei Nieuwegein en Iselstein de wyk oan.
Tønder (gemeente)
Tønder (Noardfrysk: Tuner; Dútsk: Tondern) is in gemeente (Deensk: kommune) yn de Deenske regio Súd-Denemark, Jutlân
Haadplak en bestjoerssintrum is de stêd Tønder.
De gemeente is yn 2007 ûntstien troch gearfoeging fan de âlde gemeente Tønder mei de gemeenten Bredebro, Højer, Løgumkloster, Nørre-Rangstrup (útsein de parochy Bevtoft) en Skærbæk.
De gemeente hat 37.377 ynwenners (2018) en in oerflak fan 1.184,59 km².
Huzen (betsjuttingsside)
"Huzen" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Strân Nulde
Strân Nulde is in swim- en surfplak oan it Nuldernauw, op de hichte fan de buorskip 't Oever (gemeente Putten).
Yn de simmermoannen wurdt Strand Nulde besocht troch in protte deirekreänten. It strân wurdt beheard en eksploitearre troch Leisurelands. Alle jierren yn july wurdt op dit strân in Trekker trek-wedstriid holden, de Beach Pull.
Yn 2001 kaam it strân yn it nijs fanwegen de fynst fan in lichemsdiel. It gie om in famke fan fjouwer jier út Doardt dat bekend wurde soe as 'it famke fan Nulde' en troch in misdriuw it libben ferlear.
Grutte Tsjerke (Flissingen)
De Grutte- of Sint-Jabikstsjerke (Grote- of Sint-Jacobskerk) is de haadtsjerke fan de stêd Flissingen yn de provinsje Seelân. De oarspronklik roomske tsjerke stiet sintraal op de Oude Markt en is sûnt de reformaasje in protestantske tsjerke. Sûnt 2004 fâlt de tsjerke ûnder de PKN.
De bou fan de goatyske tsjerke is in kombinaasje fan in pseudobasilyk en in halletsjerke: de sydskippen binne hast like breed as it middenskip, de trije skippen hawwe elts in eigen ferwulft en it middenskip is heger as de sydskippen ek al ûntbrekt in ljochtbeuk
Skiednis
Troch in grutte brân yn 1911, ûnstien by reparaasjewurk yn it noardlik transept fan de tsjerke, baarnde de tsjerke folslein út. De spits fan de toer stoartte yn en kaam yn de tún fan de tsjerke telâne. By de brân gyngen njonken de ynrjochting ek de eartiidske oargels ferlern, wêrûnder it monumintale haadoargel út 1769.
It noardlike dwersskip wie eartiids ornearre as Ingelske tsjerke en waard mei in muorre ôfskieden fan de rest fan de tsjerke. Nei de grutte brân is in grut diel dêrfan ferneatige, de âlde poarte is noch te sjen oan de Branderijstraat njonken de pastory. De Ingelsen ferhûzen yn 1914 nei de nije Ingelske Tsjerke op it plak fan it hjoeddeiske stedhûs oan de Paul Krugerstraat.
Ynrjochting
Yn de tsjerke leine ea 466 grêven, mar nei de brân bleau dêr mar in lyts tal fan in oer. De tsjerke hat noch ien epitaaf, acht roubuorden, wêrûnder dy fan Cornelis Lampsins en in grêfmonumint út 1780. It grêfmonumint is fan Daniël Octavus Barwell, immen dy't op de Woestduin reizge dy't breksloech.
Yn 1966 waard yn de stjerke it De Ruyterraam ynbrocht. Yn de tsjerke is Michiel de Ruyter doopt en troud.
It karriljon yn de toer is it fjirde karriljon fan de tsjerke en waard yn 1951 ophongen.
Oargels
De tsjerke is trije oargels ryk: it grutte Flentrop-oargel út 1968, it Slooff-koeroargel út 1971 en it mobile Klop-kistoargel út 2004.
It Flentrop-oargel ferfong in ynstrumint fan Van Dam, dat yn 1916 nei de brân fan 1911 oanskaft waard. It Van Dam-oargel rekke yn de Twadde Wrâldkriich skansearre en hie ek te lijen fan de Wettersneed fan 1953. Foar de grutte brân hie de tsjerke in oargel út 1769 fan Albertus fan Os út Flissingen. It alderearste oargel fan de tsjerke datearre lykwols út 1690. It gyng om lyts oargel fan de Flaamske oargelbouwer Cornelis Ramault. De Ingelske tsjerke yn it noardlik transept hie in eigen oargel, dat yn 1792 troch Frederik van der Weele út Middelburch boud wie en troch de brân yn 1911 ferneatige waard.
Skyrinnen op de Olympyske Winterspullen 1998
De Olympyske Winterspullen 1998, ek wol de XVIIIe Olympiade neamd, waarden yn 1998 hâlden yn de Japanske stêd Nagano fan 7 oant en mei 22 febrewaris. It skyrinnen hie plak yn it Snow Harp.
Snow Harp
Foar it skyrinnen wie der plak foar 20,000 taskôgers en de loipes hiene in lingte fan 4,8 oant en 7.5 km.
Medaljespegel
De top-9 fan lannen dy't by it Skyrinnen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 1998.
Katedraal fan Liverpool
De Katedraal fan Liverpool (Ingelsk: Liverpool Cathedral) is de 20e-iuwske Anglikaanske domtsjerke fan Liverpool, Ingelân. It is ien fan de lêste grutte tsjerken dy't yn de neogoatyske styl boud waard. De tsjerke, dy't offisjeel de Katedrale Tsjerke fan Kristus yn Liverpool hjit, is wijd oan Jezus Kristus en de hillige Jongfaam Marije.
Skiednis
Yn de 19e iuw tynde de havenstêd Liverpool foars út en yn 1880 waard in eigen bisdom troch de Church of England stifte. Der wie lykwols noch gjin tsjerke dy't geskikt wie foar de funskje fan katedraal.
Earste ûntwerp
Foar de bou fan de nije katedraal waard in wedstriid útskreaun, dêr't ek de ferneamde arsjitekt Charles Rennie Mackintosh oan dielnaam. It wie lykwols it ûntwerp fan de doe 23 jier âlde en ek nochris katolike studint Giles Gilbert Scott dy't de foarkar krige. Scott stamde út in arsjitektenfamylje mei in soad ûnderfining yn de bou fan tsjerken en waard letter bekend troch syn ûntwerp fan de reade Britske telefoansellen en it Battersea Power Station by Londen. De arsjitekt soe syn libben lang wurkje oan de bou fan de katedraal.
De earste stienlizzing fan de katedraal op de St. James’ Mount yn it sintrum fan de stêd fûn plak troch kening Edward VII yn 1904.
Twadde ûntwerp
Yn 1909 feroare Scott it oarspronklike ûntwerp fan de katedraal drastysk, dat twa westlike tuorren hie en ien transept. Neffens de nije plannen moast der in sintrale toer komme fan goed 85 meter heech mei in lantearn, flankearre fan in twilling transept. It komitee foar de katedraal skrok fan de radikale wizigings fan de al goedkarde plannen en frege Scott om de plannen earst ris goed út te wurkjen en se dan foar te lizzen om se te beöardiele te kinnen. Dêr wied er in jier mei dwaande en yn novimber 1910 krige it nij ûntwerp de goedkarring fan it komitee. As gefolch fan de feroarings fan it eksterieur krige it ynterieur mear romte en tagelyk ferlear de te bouwen tsjerke in soad goatyske details, dy't ferfongen waarden troch in modernere monimintale styl. De Marijekapel (Lady Chapel) mei har ryk útfierde ynterier, dy't yn de oarspronklike plannen de namme Morning Chapel krije soe, wie it earste diel fan it gebou dat foltôge en konsekrearre waard.
Earste Wrâldkriich
De Earste Wrâldkriich wie de oarsaak dat de bou net gaueftich eine. Der wie in tekoart oan wurklju, materjaal en jild. Nei de wrâldkriich kaam der wer faasje yn it wurk en yn 1924 wiene it koer mei de omgong, it kapittelhûs en de sakristy klear. Mei in tydlike muorre waard it al foltôge diel fan de katedraal ôfsletten en yn oanwêzigens fan û.o. kening George V en kenininne Mary konsekrearre. Foar in belangryk diel fan de katedraal (de toer en it sintrale transept) feroare Scott doe op 'e nij de plannen, sadat it wurk wer in jier opûnthâld hie. It definitive ûntwerp fan de toer wie heger en smeller as yn de eardere plannen út 1910.
Twadde Wrâldkriich
Tusken de twa wrâldoarlogen einen de wurksumheden stadich en mei it útbrekken fan de Twadde Wrâldkriich ûntstiene deselde swierrichheden as earder yn de jierren 1914-1918. It tal wurklju sakke foars en it gebou rekke boppedat noch skeind ek troch Dútske bommen. Nettsjinsteande dat slagge it om it sintrale diel yn july 1941 sa fier ôf te krijen, dat it oerdroegen wurde koe oan de deken en it kapittel. Op 20 febrewaris 1942 waard troch Scott de lêste stien foar de lêste pinakel op de toer lein. Yn de rest fan de oarloch waarden fierder gjin grutte wurken mear ûndernommen. Pas yn 1948 waard der wer útein set mei it útfieren fan de plannen foar de bou fan it skip. It wer yn oarder meitsjen fan de skea troch de bombardeminten, benammen oan de Marijekapel, duorre noch oant 1955.
Foltôging
Scott ferstoar yn 1960 doe't it earste travee fan it skip hast foltôge wie. Frederick Thomas folge him op, dy't lange tiid mei Scott oparbeide hie en foar it westlike front fan de katedraal in nij ûntwerp tekene. De foltôging fan de katedraal waard fierd mei in danktsjinst en wijing yn oktober 1978 yn oanwêzigings fan keninginne Elizabeth II fan Ingelân. Yn de oekumenyske geast dy't oer Liverpool waaide, spile Derek Worlock, de roomske aartsbiskop fan Liverpool, ek in wichtige rol yn de plechtichheid.
Oargel
Yn it koer fan de katedraal stiet it grutste piipoargel fan it Feriene Keninkryk en ien fan de grutste piipoargels fan de wrâld. De bou sette yn 1923 troch Henry Willis & Sons útein. Yn it jier dêrnei koe it al brûkt wurde by de konsekraasje fan de katedraal, mar it wurk oan it ynstrumint gyng noch fierder oant 1926. It oargel hat twa fiifmanualige spyltafels en 10.268 pipen en 200 registers. Bysûndere registers binne de Trompette Militaire en de Tuba Magna. Njonken it haadoargel is der noch in twamanualich Willis-oargel yn de Marijekapel.
Keunstwurken
Yn 1931 frege Scott oan Edward Carter Preston om bylden te meitsjen foar de katedraal. It wie in ûnbidich grut projekt en de keunster hie dêrmei foar tritich jier wurk. Hy makke fyftich bylden, tsien monuminten en ferskate reliëfs. In soad ynskripsjes yn de katedraal binne skreaun troch de deken Dwelly en de keunstner hat se yngravearre.
Yn 1993 waard in grut brûnzen byld "The Welcoming Christ" fan Elisabeth Frink bûten boppe de westlike tagong oanbrocht. It wie ien fan har lêste keunstwurken dy't flak foar har dea oanbrocht waard. In oar wurk fan Emin stiet sûnt 2005 by it westlike ein fan de katedraal en stelt in brûnzen mosk op in metalen peal foar.
Yn 2003 krige Don McKinlay de opdracht om in byld te meitsjen fan it bern Jezus, dat in plak krige foar it 15e iuwske Marijebyld fan de Italjaanske keunstner Giovanni della Robbia (1469-1529) yn de Marijekapel.
Klokken
Op in hichte fan 67 meter foarmje de klokken fan de katedraal fan Liverpool de heechste en swierste liedende klokkesyklus fan de wrâld.
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 1964
200px|thumb|right|200px|De Olympyske skâns fan Innsbruck 1964
De Olympyske Winterspullen 1964, ek wol de IXe Olympiade neamd, waarden yn 1964 yn Innsbruck, Eastenryk hâlden. Dat wie fan 29 jannewaris oant en mei 9 febrewaris. It skânsspringen hie plak op de Bergiselschanze Grutte delgong en op de Toni-Seelos-Olympiaschanze yn Seefeld, gewoane delgong. It wie de earste kear dat de gewoane delgong op it Olympyske programma stie.
Bergiselschanze
De Bergiselschanze waard boud yn 1930 en foar de Olympyske Winterspullen fan 1964 yngrêven ferboud. Der wie plak foar 28 000 taskôgers en it K-punt lei op 120 meter. De Bergiselschanze waard yn 2001 renovearre
Grutte delgong
Bergiselschanze K-punt 120 meter
Gewoane delgong
Toni-Seelos-Olympiaschanze K-punt 72,5 meter
Sipke van der Land
Sipke van der Land (Kollum, 12 febrewaris 1937 – Wassenaar, 22 novimber 2015) wie in Nederlânsk predikant, skriuwer, learaar en tf-presintator fan Frysk komôf.
Hobbit
In hobbit is in soarte fan fiktyf, mytysk wêzen, dat betocht waard troch de ferneamde Britske fantasy-auteur J.R.R. Tolkien. Hobbits, dy't ek wol healmlingen neamd wurde, spylje in wichtige rol yn Tolkien syn berneboek The Hobbit (1937) en syn lettere Lord of the Rings-trilogy (1954-1955). Fierders wurde se ek sydlings neamd yn oare wurken fan Tolkien, lykas The Silmarillion en Unfinished Tales. Yn 'e moderne fantasyliteratuer en oanbesibbe saken lykas fideospultsjes en role-playing games komme hobbits gauris foar ûnder de oantsjutting healmlingen, om't de erven Tolkien de rjochten op 'e namme 'hobbit' hawwe.
Sipke van der Land
Libben en wurk
Hy skreau tsientallen jeugdboeken, religieuze wurken, blomlêzingen fan gedichten en boeken oer keunst. Foar de omropferiening NCRV presintaerre er yn de jierren '70 en '80 ferskate programma's oer religy en oer bibelske lannen. Geruchtmakend wie syn telefyzjerige Net te geloven oer sektes en syn boek oer datselde ûnderwerp. Fierder skreau er monografyen oer keunstners as Karel Arkema en Roeland Koning. Hy wie ien fan de inisjatyfnimmers fan de stichting Mensenkinderen - voor mensen in nood.
Van der Land stoar yn de âldens fan 78 jier yn in sikehûs yn syn wenplak Wassenaar.
Hobbit
Lykwols binne se, as it nypt en wedernypt, by steat ta dieden fan grutte moed. Se hawwe skerpe earen en binne wetterfluch, sadat se in minske fan fierrens oankommen hearre kinne en al lang in sideplak opsocht hawwe as sa'n minske foarby komt. Neffens Tolkien is dat de reden dat se nea sjoen wurde. In oare eigenskip fan hobbits is harren skerpe gesichtsfermogen, dat makket dat se mei treflike akkuratens in stien of klute smite kinne. Hobbits libje yn wenten dy't yn heuvelskeanten yn 'e grûn útgroeven binne (saneamde 'smiellen') en hawwen in trochsneed libbensferwachting fan hûndert jier.
De Flambou (Surhústerfean)
De Flambou yn Surhústerfean is de eardere grifformearde tsjerke en tsjintwurdich ien fan de twa tsjerken fan de Protestantske gemeente Surhústerfean-Boelensloane.