cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Privilege of Peace
Ynhâld
As 'Grut-en-Giel' (sjoch: The Better Part of Valor), it reuseftige romteskip dat bestiet út polynûmerike molekulêre polyhydrokside alkoholiden, weromkeart yn it diel fan it hielal dat troch de Konfederaasje behearske wurdt, beslút Marteau dat er syn Minsken Earst-beweging in ympuls jaan wol troch dejinge te wêzen dy't Grut-en-Giel ferneatiget. Hy set dêrom syn fermogen yn om in wapen tsjin it 'bûtenierdske plestik' te ûntwerpen. Tagelyk hat it Marinierskorps syn eigen plannen om it hielal fan Grut-en-Giel te ûntdwaan. Generaal Morris, dy't ek de lieding hie by de foarige konfrontaasje mei it sabeare romteskip, hat temûk ek in eksperiminteel wapen meitsje litten, mar syn oarders binne om earst te sjen oft it plestik ûnderhannelje wol. Om't de plestik bûtenierdsen earder mei Torin en Craig praat hawwe, wurdt it Ministearje fan Justysje fersocht om dy beide warders út te lienen oan it Marinierskorps.
Kitaj-Gorod
Tsjintwurdich is Kitaj-Gorod it sakendistrikt fan Moskou. Kitaj-Gorod hat sels gjin permaninte ynwenners, mar ken nettsjinsteande it grutte ferlies fan tal fan monuminten noch jimmeroan in rykdom oan monuminten.
Fakentiden wurdt Kitaj-Gorod oerset as Chinatown, om't yn de moderne Russyske taal Kitaj Sjina betsjut en Gorod stêd. De namme Kitaj hat lykwols neat mei Sjina fan dwaan en soe oarspronklik ferwize nei fêsting. Oaren miene dat it wurd kitaj fan it wurd kit ôfstamt en sa ferwiisde nei it flechtwurk, wêrmei't de wâlen om de delsetting hinne oanlein waarden.
The Privilege of Peace
Ynhâld
Torin hat Morris nea lije mocht, en se is wisberet om har eigen sin te dwaan no't se net mear syn ûnderhearrige is. Mar ear't se ôfsette kinne nei de lokaasje fan Grut-en-Giel, komt it berjocht dat de Silsviss, in reptylsk ras fan bûtenierdske wêzens dat in kandidaat-lid fan 'e Konfederaasje is, en dêr't Torin earder gedoente mei hân hat (sjoch: Valor's Choice), it romtestasjon fan 'e Konfederaasje beset hawwe, dat yn in baan om harren planeet hinne draait. Sadwaande set Craig mei de helte fan Strike Team Alpha oan board fan it marineskip de Berganitan ôf nei Grut-en-Giel, wylst Torin mei de oare helte fan it team nei Silsviss reizget. Underweis ûntdekt Alamber, de geniale Taykan-kompjûterspesjalist fan it team, dat ek it stik plestik dat ûntdutsen is op 33X73 him oan board fan 'e Berganitan befynt, mei't it parlemint fan 'e Konfederaasje besletten hat dat it 'weromjûn' wurde moat oan 'e rest fan it plestik. De ferlieding is te grut foar Alamber, dy't suver syklik nijsgjirrich is, en hy brekt yn yn it kompartimint dêr't it plestik bewarre/fêstholden wurdt. Dêr ûntdekt er dat it reägearret op 'e feromoanen dy't de Taykan fan natuere ôfjouwe, wat betsjut dat it in libben wêzen is ynstee fan in stik ark.
By Grut-en-Giel arrivearre, komt it stik plestik wier ta libben en nimt in oranjekleurige humanoïde foarm oan. 'Oranje', sa't Craig it wêzen neamt (dat eins in koloanje fan mikroskopysk lytse wêzens is), leit út dat 'hy' de minderheid is, dy't derop tsjin wie om by wize fan eksperimint de oarloch tusken de Konfederaasje en de Primasy út te lokjen. 'Hy' waard troch de mearderheid (Grut-en-Giel) finzen set op 33X73, dêr't 'er' mear as tûzen jier ferbleau oant Torin-en-dy 'him' dêr oantroffen. 'Hy' wol no werombrocht wurde nei Grut-en-Giel, sadat de minderheid de mearderheid 'ynfektearje' kin mei in oare miening. Underwilens lit generaal Morris it suver op in wapene konfrontaasje mei Grut-en-Giel oankomme, oant kaptein-op-see Carveg fan 'e Berganitan, dy't by de Marine tsjinnet en dus gjin oarders fan Morris oannimt, mei Craig en de oare warders gearspant om Oranje nei Grut-en-Giel te bringen.
Craig-en-dy sette op syn romteskip, de Promise (dy't as lading troch de folle gruttere Berganitan meibrocht is), ôf nei Grut-en-Giel, mar wurde efterfolge troch in skip bemanne troch mariniers dy't ûnder oarders fan Morris operearje en syn geheime wapen by harren hawwe. Op dat punt ferskynt Marteau op it toaniel mei in lytse float fan 'e Minsken Earst-beweging, dy't foar it meastepart bestiet út pirateskippen dy't er ynhierd hat. De piraten bringe it mariniersskip ta ûntploffing, wêrmei't ek Morris syn wapen yn reek opgiet. Dêrnei sette se de Promise efternei. Fan 'e Berganitan hoecht Craig gjin help te ferwachtsjen, mei't de piraten boargers binne en it de striidkrêften fan 'e Konfederaasje op it strangst ferbean is om it fjoer te iepenjen op boargers.
Underwilens hat Torin it romtestasjon by Silsviss befrijd en de sitewaasje dêr delbêde. It docht bliken dat de Minsken Earst-beweging de Silsviss tsjin 'e Konfederaasje opstokele hie. Torin set dêrop ôf nei de lokaasje fan Grut-en-Giel mei in hastich bewapene romteskip en in bemanning dy't foar in part út 'e finzen nommen Silsviss bestiet. Dêr komt se krekt op 'e tiid oan om ôf te weven mei de piraten dy't efter de Promise oan sitte. Sels rekket se finzen op Grut-en-Giel, mar Craig-en-dy witte har te befrijen ear't se Oranje op 'e mearderheid loslitte. Underwilens beslút Marteau mei syn oerbleaune beide skippen om syn eigen wapen tsjin Grut-en-Giel yn te setten, mar ear't er dat dwaan kin, ferskynt der in H'san-skip, dat syn beide skippen oan gruzeleminten sjit en dêrnei like hurd ferdwynt as it arrivearre is.
Dat is in skokkend barren. Yn it foarste plak om't Marteau-en-dy misdiedigers wiene, en sokken wurde yn 'e Konfederaasje oppakt en psychiatrysk behannele, en net sûnder foarm fan proses deamakke. Mar nammenste mear mei't de H'san de stifters fan 'e Konfederaasje binne, dy't alle foarmen fan geweld fier efter harren litten hawwe soene. Torin is lykwols net sa ferheard, mei't se de H'san net mear fertrout sûnt sy en har team in ûnbidich grutte geheime wapenfoarrie oantroffen op in deadeplaneet fan 'e H'san (sjoch: An Ancient Peace). Mei't it H'san-skip him oan 'e fierste kant fan Grut-en-Giel befûn, hat allinne de Promise, dy't ûnder Grut-en-Giel hong, fêstlein wat der bard is. It útsjoch fan 'e Berganitan en fan 'e skippen fan 'e warders en de piraten waard blokkearre troch Grut-en-Giel, wylst de kamera's fan 'e media dy't ek by Grut-en-Giel oanwêzich wiene, troch in frjemde en tige fertochte steuring krekt it momint net filme hawwe dat it H'san-skip te sjen wie.
Blykber wiene de H'san harren lykwols ûnbewust fan 'e apparatuer oan board fan de Promise, want dêrmei kin sels it DNA fan 'e H'san yn it skip fêststeld wurde. En sa marsjearret Torin Kerr in pear wiken letter in ambassade fan 'e H'san op 'e planeet Har'p yn om foar it earst yn 'e skiednis fan 'e Konfederaasje in H'san te arrestearjen. As dy arrestaasje en de reden derfoar bekend wurdt (en dat wurdt it, want Torin liet har beselskipje troch Presit a Tur durValintrisy en in kameraploech) rekket de hiele Konfederaasje yn opskuor. De isolaasje fan 'e Jongere Rassen yn harren oarspronklike planetestelsels is ynienen fan tafel, en mei de opnimming fan 'e Silsviss yn 'e Konfederaasje wurdt, mei troch Torin har aksjes, einlings feart makke. De Minsken Earst-beweging is sûnder de besieljende lieding fan Marteau gjin wiere bedriging mear, al sille de warders noch jierren dwaande wêze om 'e restanten op te dweilen. Grut-en-Giel is ûnderwilens nei de tafoeging fan Oranje yn dusoarder út 'e Konfederaasje ferdwûn, mar Torin betwifelet net dat it plestik weromkeare sil as it ta in nije konsensus kommen is.
Formule 1 yn 2013
It Formule 1-seizoen 2013 wie it 66ste Formule 1-seizoen. De "Formule 1", offisjieel it "FIA Formula One World Championship", is de heechste klasse yn de autosport, sa is bepaald troch de FIA.
Sebastian Vettel wie by de start fan it seizoen de ferdigenjend wrâldkampioen by de koereurs, syn team Red Bull Racing is de regearjend wrâldkampioen by de konstrukteurs.
Klassemint by de koereurs
De top 10 klassearre auto's, krije punten,
Opmerkingen:
† — Koereur hat de finish net helle yn de GP, mar hat wol 90% fan de race-ôfstân ôflein, wêrtroch't er as klasearre notearre stiet.
Klassemint by de konstrukteurs
De top 10 klassearre auto's krije punten:
† — Koereur hat de finish net helle yn de GP, mar hat wol 90% fan de race-ôfstân ôflein, wêrtroch't er as klasearre notearre stiet.
Koart ferhaal
In koart ferhaal is in koart literêr wurk, ornaris skreaun yn proazafoarm. It ûntstie yn 'e santjinde iuw út eardere mûnlinge ferheljende tradysjes en is sûnt útgroeid ta sa'n breed skala en sa'n grut ferskaat, dat men it tsjintwurdich net mear maklik yn syn gehiel typearje kin. Koarte ferhalen meitsje gebrûk fan deselde literêre techniken as oare foarmen fan fiksje; se brûke dy techniken folle mear as in anekdoate, mar minder as in novelle en folle minder as in roman. Der is gjin fêststelde lingte foar koarte ferhalen, al wurdt troch in protte literatuerprizen de grins fan maksimaal 7.500 wurden oanholden. Koarte ferhalen wurde hast nea as op harsels steand wurk útjûn, mar nammenste mear yn samlingen fan in stikmannich byinoar hearrende ferhalen. As sa'n samling gearstald is út ferhalen fan deselde skriuwer, dan sprekt men fan in ferhalebondel; befettet er ferhalen fan ferskillende skriuwers, dan wurdt it in blomlêzing neamd.
Figilantisme
Figilantisme (fia it Ingelsk fan it Spaanske vigilantismo, fan vigilante, "bewekker") is in beneaming foar it hâlden en dragen fan ien of mear boargers, of fan in organisaasje dy't net ta de oerheid heart, dy't sûnder wetlike autoriteit oan wetshanthavening docht of dogge. Immen dy't oan figilantisme docht, is in figilante. Sa'nent nimt, ienfâldich sein, it rjocht yn eigen hân. Soks wurdt yn 'e regel rasjonalisearre fanút it leauwen dat it formele rjochtsproses en de offisjele foarmen fan bestraffing fan kriminelen net foldogge of net wurkje of hielendal net besteane. Figilantes sjogge de oerheid oer it algemien op syn bêsten as yneffisjint by it ôftwingen fan it neilibjen fan 'e wet. Se rjochtfeardigje harren dieden troch te sizzen dat se dogge wat de mienskip wol.
Figlantisme kin ferskate foarmen oannimme. As der yn in buert in protte ynbraken binne, en de bewenners sette in boargerwacht op om nachts te patrûljearjen, is dat in frij ûnskuldige foarm fan figilantisme, dêr't sawol de mienskip as de oerheid baat by hawwe kin, salang't gearwurke wurdt mei de plysje en fertochten inkeld fêstholden wurde en daliks oan 'e plysje oerdroegen wurde. Sadree't begûn wurdt mei it tapassen fan eigen straffen, lykas it mishanneljen fan fertochten foar't se oan 'e plysje oerdroegen wurde, nimt figilantisme in tsjusterder foarm oan. Noch helte minder wurdt it as figilantes hielendal net mei de plysje gearwurkje wolle, mar fan begjin ôf oan fan doel binne om sels bestraffings út te dielen. Soks kin al gau útrinne op it lynchen fan minsken dy't fan in misdriuw fertocht wurde.
Slachtoffers fan figilantisme binne faak lju dy't oan 'e plysje ûntkommen binne om't se útnaaid binne, 'boppe de wet' steane of frijlitten binne op grûn fan in foarmflater yn it rjocht. Ek lju dy't earne fan fertocht wurde, mar tsjin wa't gjin bewiis bestiet (en dy't dus bêst ûnskuldich wêze kinne), hearre gauris ta slachtoffers fan figilantisme, benammen as se fertocht wurde fan misdriuwen tsjin bern, lykas pedofily, of fan oare foarmen fan seksueel misbrûk, lykas ferkrêfting. Figilantisme rint útinoar fan fandalisme (lykas in stien troch it rút goaien by de wente fan in slachtoffer) en útskellen, oant mishanneling en sels moard. It komt geregeldwei foar dat de slachtoffers fan figilantisme neitiid ûnskuldich blike te wêzen fan 'e misdieden dêr't se fan fertocht waarden. Sa waarden yn it Feriene Keninkryk yn 'e earste helte fan 'e 2000-er jierren, nei de moard op Sarah Payne, ferskate lju it slachtoffer fan fandalisme en ferbale en fysike mishanneling dy't der falsk fan beskuldige waarden dat se pedofilen wiene. En yn 2008 waard yn Guyana Hardel Haynes troch in breinroere kliber folk deaslein doe't er by fersin oansjoen waard foar in dief.
Noäch (bibelsk persoan)
Noach (ek: Noäch; Hebriuwsk: נוֹחַ, Arabysk: نوح; bestutting: treast, rêst) is in bibelsk persoan. It ferhaal fan Noach wurdt yn it boek Genesis ferteld. Neffens de bibelske berekkening soe Noach yn it jier 2990 foar Kristus berne wêze. Noach wie al 500 jier doe't hy trije soannen krige: Sem, Cham en Jafet. Yn de eagen fan God wie Noach in tige rjochtfeardich man, dy't troch de profeet Ezechiël (14:14) mei Daniël en Job ta de meast rjochtskepen minsken fan it minskdom rekkene wurdt. Troch de sûndfloed is Noach nei Adam de twadde stamheit fan it minskdom.
Noach libbe yn in tiid dat minsken neffens de Bibel noch tige âld waarden. Sa wie syn heit Lamech al 182 jier doe't Noach berne waard en 777 jier doe't er ferstoar. It wie yn in tiid dat de jimmeroan mear minsken op ierde kamen. Mar God seach ek dat de minsken hieltiten ferkearder waarden. Hy krige Syn nocht fan it ûnrjocht en makke it beslút it minskdom fan de kaart te feegjen. Ien man wie lykwols yn Gods eagen lykwols rjochtskepen en dat wy Noach.
De bou fan de arke
Om't God fan plan wie om troch in wetterfloed in ein te meitsjen oan al it libben op 'e wrâld, krige Noach de opdracht in arke te bouwen. God joech hiel krekt oan fan wat hout en op hokker wize it skip boud wurde moast. Nei't de arke klear wie moast Noach mei syn frou, syn soannen en de froulju fan de soannen de arke yngean. Fan de ûnreine bisten moasten hja ien pear meinimme en foar alle oare bisten en fûgels sân pear. Noach folge sekuer alle foarskriften fan God op en doe't it safier die God de doar fan de arke ticht.
De Sûndfloed
De sluzen fan de himel waarden iepene, de boarnen fan de grutte ôfgrûn barsten los en it bleau fjirtich dagen en nachten oanien hoazen. Stadichoan kaam it wetter heger en heger en mei waard ek de arke optild. Alles op de wrâld wat op it drûge libbe ferdronk en sels de heechste bergen ferdwûnen ûnder it wetter, wol hûndertfytich dagen. Dêrnei liet God in wyn oer de wetters waaie, sa't it wetter wer begûn te sakjen en nei hûndertfyftich dagen rekke de arke de berch Ararat de grûn. Nei moannen wiene ek de toppen fan oare bergen te sjen. Noach liet earst in raven frij om te sjen hoe fier it wetter sakke wie, mar die kaam net wer. Dêrnei waard in do loslitten, dy't lykwols werom kaam om't it nearne drûch wie. Nei sân dagen waard de do nochris loslitten en doe kaam de fûgel werom mei in olivebledsje. Noach wachte doe noch ris sân dagen en liet de do op 'e nij fleane, dy't doe net wer kaam. No wist Noach dat it drûch wie en God sei tsjin Noach dat minske en bist de arke ferlitte moasten.
It earste wat Noach doe die wie in alter bouwe om te offerjen foar de Heare.
Nei it offer fan Noach joech God de opdracht oan de minske om harren te fermannichfâldigjen. Ek joech God de bisten ûnder de macht fan de minsken, krekt lyk as it griene krûd (Alles dat beweecht en libbet sil jim ta iten wêze ... Allinne it fleis mei it bloed der noch yn meie jimme net ite). God ûnthiet ek nea wer in floed oer de wrâld út te stoarten dat alle libben ferdylge en as teken fan dit nije ferbûn liet God de reinbôge ferskine.
Sem, Cham en Jafet
De soannen fan Noach diene wat God har sein hie: hja krigen neiteam dy't de wrâld befolke. Doe't Noach de wynbou útfûn en in druvehôf oanlein hie, barde it ris dat hy dronken wie. Noach klaaide him út en lei neaken yn de tinte. Cham seach syn heit lizzen en fûn dat sa komysk, dat hy syn bruorren der by helle om ek efkes te sjen. Sem en Jafet namen lykwols in tekken en leine dat mei it gesicht der oare kant op oer harren heit hinne. Doe't Noach wer by wie en hy wist dat Cham him de gek oanstutsen hie ferflokte hy Kanaän, de soan fan Cham, en priizge er Sem en Jafet.
Neffens in tradysje stammen fan Sem de semitsyke folken ôf, fan Cham de Kanaäniten en de minsken yn Afrika en fan Jafet de minsken fan it noardlik healrûn.
Trije-aktestruktuer
De trije-aktestruktuer is in narratologysk model dat brûkt wurdt yn ferheljende fiksje. Dêrby wurdt de plot opspjalten yn trije dielen (akten), dy't gauris oantsjut wurde as it begjin, de midden en de ein, of yn it Ingelsk as setup ("opstelling"), confrontation ("konfrontaasje") en resolution ("oplossing"). De trije-aktestruktuer bestet as hiel lang en is op ferskate wizen beskreaun. De bekendsten fan dy beskriuwings binne dy fan Aelius Donatus út 'e fjirde iuw en dy fan Syd Field út 1979, yn syn boek oer it skriuwen fan senario's Screenplay: The Foundations of Screenwriting.
Earste akte
De earste akte, it begjin of de setup ("opstelling") wurdt yn 'e regel brûkt om 'e lêzer of de sjogger yn 'e kunde te bringen mei de protagonist(en) en harren sitewaasje. Let yn 'e earste akte bart der wat dat de protagonist(en) foar in probleem stelt. Dat barren wurdt wol it oanstiftingsynsidint neamt of ek wol de katalysator. It oanstiftingsynsidint liedt faak direkt, mar soms ek yndirekt ta it earste plotpoint, wêrby't it ferhaal foar de protagonist(en) in ûnferwachtse kear nimt. Dat earste plotpoint markearret de ein fan 'e earste akte.
Twadde akte
De twadde akte, de midden of de confrontation ("konfrontaasje") jout ornaris it krewearjen fan 'e protagonist(en) wer om it probleem op te lossen wêrmei't se konfrontearre wurde. Dat slagget net en it probleem wurdt allinne mar grutter. Teminsten in diel fan 'e reden wêrom't it oplossen fan it probleem yn dit stadium mislearret, is om't de protagonist(en) noch net oer de feardichheden of de kennis beskikke om 'e antagonist(en) dêr't se mei konfrontearre wurde, te ferslaan. It sykjen nei en finen fan dy feardichheden of kennis, wêrby't de protagonist(en) ornaris help krije fan bypersonaazjes, wurdt de karakterûntwikkeling neamd. Dy einiget yn in twadde plotpoint, dat de ein fan 'e twadde akte markearret.
Trêde akte
De trêde akte, de ein of de resolution ("oplossing") lit sjen hoe't de plot en alle ferhaallinen ôfrinne. It hichtepunt of de klimaks is de sêne of opienfolging fan sênes wêryn't de wichtichste spanningsbôge fan it ferhaal ta in dramatyske konklúzje brocht wurdt. De protagonist(en) bliuwe dêrtroch efter mei in nij selsbyld.
Maureen O'Sullivan
Maureen O'Sullivan (Boyle (Ierlân), 17 maaie 1911 - Scottsdale (Arizona), 23 juny 1998) wie in Iersk-Amerikaanske aktrise dy't fral ferneamd waard fan har rol as Jane yn de Tarzan-films.
Biografy
O'Sullivan wenne yn har jeugd yn Londen, Parys en Dublin. Har heit wie in majoar yn it Britsk leger. Yn Londen siet sy yn ien klasse mei Vivien Leigh. 1929 waard sy ûntdutsen troch regisseur Frank Borzage en krige hja in rol yn syn film Song of my heart en yn 1930 waard hja troch har mem nei Hollywood brocht, dêr't filmprodusint Irving Thalberg fan MGM har de rol fan Jane yn de film Tarzan And His Mate (1934) besoarge. Hja wie dêrmei de tsjinspylster fan Johnny Weissmueller, dy't de rol fan Tarzan fertolke. Sy spile Jane fan 1932 oant 1942 yn seis Tarzan-films.
Yn 1936 boaske hja mei John Farrow. It pear krige sân bern, ûnder wa't harren dochter Mia Farrow wie dy't letter ek aktrise waard.
De jierren tritich wienen O'Sullivans bêste jierren as aktrise. Njonken de Tarzanfilms spile hja ek yn The Thin Man en David Copperfield. John Farrow stoar yn 1963. Yn dy tiid spile hja al net folle mear yn films.
Maureen O'Sullivan stoar 1998 yn de âldens fan 87 jier oan de gefolgen fan in hertynfarkt.
Sarsy Naasje Reservaat 145
It Sarsy Naasje Reservaat 145 (Ingelsk: Tsuu T'ina Nation 145 Reserve) is it reservaat fan 'e Sarsy Naasje (Tsuu T'ina Nation), in Yndiaanske stamme-organisaasje yn Kanada. It reservaat leit yn it suden fan 'e provinsje Alberta, ûnder de reek fan 'e stêd Calgary. It waard yn 1877 stifte foar de Sarsy ûnder de betingsten fan it Ferdrach Nû. 7. It haadplak fan it reservaat is Tsuu T'ina.
Geografy
It Sarsy Naasje Reservaat hat in oerflak fan 283,1 km², en leit yn it suden fan 'e Kanadeeske provinsje Alberta, fuort súdwestlik fan 'e grutte stêd Calgary. It wurdt yn it noardeasten, easten en súdeasten begrinzge troch de gemeente Calgary, yn it suden troch it Gemeentlik Distrikt Foothills Nû. 31 en yn it westen en noarden troch Rocky View County. 37th Street Southwest rint eastlik fan it reservaat; 146th Avenue Southwest oan 'e súdkant, en Alberta Highway 22 en Wintergreen Road oan 'e westkant. Alberta Highway 8 rint binnen in ôfstân fan 800 m oan 'e noardkant fan it reervaat. It Sarsy Naasje Reservaat hat in likernôch fjouwerkantige foarm; de útbuorren Bragg Creek leit der oan 'e súdwestlike punt tsjin oan, oare kant Highway 8. It haadplak fan it reservaat is Tsuu T'ina.
Demografy
De befolking fan it Sarsy Naasje Reservaat is sûnt de midden fan 'e njoggentiger jierren stadichoan groeid, fan 1.509 yn 1996, fia 1.982 yn 2000 nei 2.052 yn 2011. Neffens de Kanadeeske folkstelling fan dat lêste jier wennen dy minsken yn 630 fan 'e yn totaal 655 wenten fan it reservaat. De befolkingstichtens bedroech yn 2011 7,2 minsken de km². Mei't de Sarsy Naasje mar 1.300 leden hat, dy't net allegear yn it eigen reservaat wenje, bestiet in oansjenlik part fan 'e befolking fan it reservaat út oare etnyske groepen, foar it meastepart blanke Kanadezen.
Skiednis
It Sarsy Naasje Reservaat waard yn 1877 stifte ûnder de kêsten fan it Ferdrach Nû. 7, ien fan 'e regionale, saneamde Nûmere Ferdraggen tusken de ûnderskate Yndiaanske folken en de Kanadeeske autoriteiten. Tusken 1901 en 1996 waard in 152 ha grut perseel yn it noarden fan it reservaat pachte troch it Kanadeeske Ministearje fan Definsje, dat dêr it sjitterrein Camp Harvey oanlei. De noardeastlike hoeke fan it reservaat, mei in oerflak fan 4.650 ha, waard fan 1910 oant 1998 ek ferpachte oan Definsje; dêr wie de Legerbasis Calgary fêstige.
Nei't ferskate leden fan 'e stamme ferwûne rekke wiene troch ûnûntplofte munysje en eksplosiven dy't fan it legersjitterrein op iepen reservaatlân telâne kommen wiene, rjochte de Sarsy Naasje yn 1986 ûnder lieding fan opperhaad Roy Whitney de Wolf's Flat Ordnance Disposal Corporation op, in ûntminingsbedriuw. Mei dat bedriuw wiene de Sarsy yngeand belutsen by it opromjen fan lizzen bleaune munysje op 'e legerterreinen dy't se ein njoggentiger jierren werom krigen, om't it Ministearje fan Definsje ynkrimpe moast en sadwaande syn operaasjes yn Alberta ferlei nei in basis by Edmonton. Ek dêrnei gie it mei it ûntminingsbedriuw noch dat it slydjage, om't yn dy snuorje oeral yn Noard-Amearika legerbases opdoekt waarden, mei as gefolch dat der grutte fraach nei ûntmining fan sjitterreinen ûntstie.
De gebouwen fan 'e eardere Legerbasis Calgary, dy't bekend stiene as de Currie Barracks, waarden, nei't se leech kamen te stean, kreake troch stammeleden dy't om in wente ferlegen sieten. Noch de Sarsy Naasje, noch it Ministearje fan Definsje wie dêr gelokkich mei, mar beide organisaasjes akseptearren de ûntstiene sitewaasje úteinlik. De gebouwen kamen bekend te stean as Black Bear Crossing, en ûntjoegen har ta ien fan 'e wenkearnen fan it reservaat. Yn 2006 ferklearre it Kanadeeske Ministearje fan Sûnens de gebouwen lykwols ûnbewenber, fanwegen asbest dat as boumateriaal brûkt wie. De stammeried liet de gebouwen dêrnei ûntromje, sadat se sloopt wurde koene.
Yn 2007 iepene de Sarsy Naasje in eigen kasino, it Grey Eagle Casino, op it plak dêr't earder Camp Harvey lein hie, krekt bûten de stedsgrins fan Calgary. De neite fan it reservaat ta de stêd hat oanlieding west ta ferskate swierrichheden, lykas resint noch it plan fan it stedsbestjoer om in ringwei oan te lizzen dy't foar in part oer it lân fan 'e Sarsy komme moast om natoergebieten te sparjen. Yn 2009 stimde de mearderheid fan 'e Sarsy by in referindum tsjin it foarstel om foar dat doel reservaatlân mei de provinsje Alberta út te ruiljen tsjin oar lân. Nei nije ûnderhannelings waard in geunstiger oerienkomst sletten, dy't yn oktober 2013 by in nije folksriedplachting troch de stammeleden goedkard waard.
Boargemaster Naheed Nenshi oerlei ûnder syn boargemasterskip fan Calgary op geregelde basis mei opperhaad Roy Whitney. Dêrtroch waard de ûnderlinge relaasje tusken stamme en stêd sterk ferbettere. Yn 2011 waard der in akkoart sletten oer frije tagong fan plysje-, brânwacht- en ambulânsetsjinsten op inoars grûngebiet. En yn 2013 giene de Sarsy-reservaatsplysje en de gemeentlike plysje fan Calgary in gearwurkingsferbân oan om mei-inoar de mienskippen en buerten op 'e grins fan stêd en reservaat better te befeiligjen, û.m. troch it útwikseljen fan ekspertize en it ferbetterjen fan 'e ûnderlinge kommunikaasje.
Wrâldkampioenskip fuotbal 2014
It wrâldkampioenskip fuotbal 2014 waard fan 12 juny oant en mei 13 july 2014 yn Brazylje holden. It wie de twadde kear dat der in wrâldkampioenskip fuotbal yn Brazylje holden waard, de earste kear wie yn 1950.
Titelferdigener Spanje kaam net fierder as de groepsfase. Gastlân Brazylje ferlear yn de heale finale tsjin Dútslân en ferlear ek de wedstryd om it tredde plak tsjin Nederlân mei 0-3. Argentynje wûn de heale finale nei strafskoppen tsjin Nederlân, mar ferlear yn de finale tsjin Dútslân mei 1-0. Dútslân waard dêrmei foar de fjirde kear wrâldkampioen.
Groepen
De tiims mei tsjokke letters gongen fierder nei de lêste 16 knock-outfase.
Jotam fan Juda
Jotam (Hebriuwsk: יוֹתָם; "God is folmakke") wie in kening fan it keninkryk Juda. Syn regear en wurdt tusken 750 f.Kr. en 742 f.Kr. datearre.
Jotam wie de soan fan kening Oezzia en Jerûsa, in dochter fan Zadok. Om't Oezzia nei in konflikt mei de prysters yn de timpel mei melaatskens straft en fan de mienskip ôfsûndere waard, moast Jotam it bestjoer oant de dea fan syn heit as regint waarnimme. Nei de dea fan Oezzia waard Jotan ta kening kroand en hy bleau lykas syn heit trou oan de God fan Israel. It folk lykwols die oan ôfgoaderij, mar dat liet kening Jotam fierder gewurde.
De kening liet de boppepoarte fan de timpel bouwe en wurk útfiere oan de muorre fan de Ofel, in smelle hichte súdlik fan de timpelberch. Ek joech de kening opdracht ta de bou fan stêden yn it berchlân en fersterkingen yn de bosken. In oerwinning op de Ammoniten levere de kening trije jier in grutte skatting op, itjinge syn macht fierder fuortsterke. Tidens syn regear krige Juda ek lêst fan it bûn tusken kening Rezin fan Aram en kening Pêkach fan Israel.
Jotam bestjoerde it lân sechtjin jier en waard opfolge troch syn soan Achaz.
Louis d'Or (priis)
De Louis d'Or is in aktearpriis, dy't alle jierren útrikt wurdt troch in sjuery fan de Vereniging van Schouwburg- en Concertgebouwdirecties foar de manlike dragende akteursrol dy't de measte yndruk makke yn it Nederlânske teäterseizoen. De priis is neamd nei de akteur Louis Bouwmeester, en waard foar it earst útrikt yn 1955. De Louis d'Or is in gouden peinje, ûntwurpen troch Maarten Pauw yn 1955.
It is de tsjinhinger fan de Theo d'Or, de jierlikske priis foar bêste aktrise.
De priis waard mear as ien kear útrikt oan deselde akteur, mar it is gjin wikselpriis.
Priiswinners
thumb|Louis d'Or 1955: [[Paul Steenbergen (links)]] thumb|Louis d'Or 1973: [[André van den Heuvel ]] thumb|Louis d'Or 1974: [[Siem Vroom ]] thumb|Louis d'Or 1976: [[Peter van der Linden ]] thumb|Louis d'Or 1980: [[Hans Croiset ]] thumb|Louis d'Or 1982: [[Joop Admiraal ]]
Kapeltsjerke (Drachten)
De Kapeltsjerke is in tsjerkegebou yn Drachten, gemeente Smellingerlân.
De sealtsjerke mei in rjochthoekige plattegrûn hat in symmetryske foargevel, dy't oerhearske wurdt troch in klokketoer mei in fjouwerkante spits. De entree en de ruten yn de foargevel binne rûnbôgefoarmich. Yn 1969 waard in nij oargel pleatst troch de firma Pels & Van Leeuwen. De Kapeltsjerke bleau sûnt de bou geef en net feroare, wat net sein wurde kin fan de boude omjouwing. De tsjerke stiek earst boppe de bebouwing út, sûnt de lêste desennia fan de 20e iuw falt it gebou suver wei tusken de kantoar- en appartemintegebouwen dy't oan alle kanten om de tsjerke hinne steane.
Nino Bule
(19 maart 1976) is in eardere Kroätysk fuotballer. Earder spile foar Zagreb, Gamba Osaka, Hajduk Split, Pasching, Austria Salzburg, Admira Wacker Mödling, Rijeka, Inter Zaprešić, Panserraikos en Lokomotiva Zagreb.
Dubius Avitus
Dubius Avitus wie in Romeinske generaal. Hy wie om-ende-by 55 n.Kr. praefectus fan Gallia en Germania Inferior.
Each (eilân)
Each, yn it Eastfrysk Plat ōğ is in âld wurd foar eilân.
Dubius Avitus
Skiednis
Doe't de Friezen yn 54 fan doel wienen harren wengebieten oer de Ryn nei it suden út te wreidzjen, drige de bestjoerder fan Germania Inferior Dubius Avitus mei militêr geweld. Der hat in petear west mei de Fryske foaroanmannen Ferritus en Maloriks dêr't hy harren advies joech nei Rome te gean en de keizer tastimming te freegjen foar oare wenplakken.
Each (eilân)
It komt foar yn geografyske nammen as: Langereach (Langeōğ), Spikereach (Spīkerōğ), Wangereach (Wangerōğ) en Skiermûntseach (sğiermünkōğ).
Igor Cvitanović
(1 novimber 1970) is in eardere Kroätysk fuotballer. Earder spile foar Dinamo Zagreb, Varteks, Real Sociedad, Shimizu S-Pulse en Osijek.
De Widde Meuln
De Widde Meuln (De Wite Mûne) is in nôtmûne oan de Boltweg by it Damsterdjip yn it Grinslânskse buorskip Boltklap by it doarp Ten Boer.
Skiednis
De mûne waard yn 1839 as pelmûne fan giele bakstiennen boud en letter mei mealstiennen útrist. Yn 1935 waard de wynkrêft bûten bedriuw steld. De mûne ferlear wjukken, kape en stelling en bleau as romp stean, mar bleau lykwols noch op motorkrêft trochmeallen.
Sûnt de jierren 1970 ûnstiene de earste plannen foar in restauraasje fan de mûne, mar it duorre oant 2005 dat der in begjin makke waard oan de rekonstruksje. Earst waard de kape werom set en yn 2006 folgen de wjukken en it binnenwurk. De mûne is as nôtmûne mei twa koppel keunststiennen mealfeardich en yn de mûne is ek in eksposysje oer mûnen ûnderbrocht.
Africa Sexx
Africa Sexx, echte namme ûnbekend (Stockton (Kalifornje), 10 april 1973), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf. Hja moat net betize wurde mei de (tsien jier jongere) pornoaktrise Africa. De artystenamme fan Africa Sexx wurdt ek wol stavere as Africa Sexxx, en se hat ek wol wurke ûnder de skûlnammen Africa Allen en Africh. Hja sette yn 2000 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn in stikmannich films. Dêrby kaam se benammen bekend te stean om har grutte natuerlike hingelboarsten. Yn 2009 beëinige se har karriêre as pornoaktrise.
Libben en karriêre
Africa Sexx waard yn 1973 berne yn Stockton, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje, mar se groeide fierhinne op yn Sacramento, dêr't se de middelbere skoalle folge oan 'e John F. Kennedy High School. As tiner wie se seksueel aktyf; se rekke swier en waard in allinnichsteande mem. Om harsels en har bern te ûnderhâlden, begûn se te wurkjen as stripper, mar meitiid waard se by har fêste stripklub ûntslein om't de eigner net oer har grutte hingelboarsten mocht.
Koarte tiid letter naam in freondinne fan Sexx in filmke fan har op wêryn't se topless oan it joggen wie en fitnessoefenings die. It die bliken dat lang net eltsenien it mei de stripklubeigner iens wie, want dat filmke late ta útnûgings om mei te wurkjen oan neakenfotografyske reportaazjes yn 'e neakenblêden Voluptuous en Score, dy't har talizze op modellen fan it grutte-boarstesjenre. Dy beide fotoreportaazjes foarmen de grûnslach foar soartgelikense súksessen fan Sexx as neakenmodel, wêrby't har earder ferfijde hingelboarsten krekt har grutste pluspunt blieken te wêzen.
Fia-fia rekke Sexx belutsen by de Amerikaanske pornoyndustry, en yn 2000, doe't se 27 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Africa Sexx ûnder har karriêre as pornoaktrise yn krapoan fjirtich films, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Elegant Angel, Caballero Home Video, The Score Group, West Coast Productions en Anabolic Video. Dêrby wurke se gear mei manlike tsjinspilers as J.T. Money, Lexington Steele en Mark Wood. Har wurk heart foar it meastepart ta it sjenre fan 'e milfpornografy. Fanôf 2004 wie Sexx trije jier lang fanwegen in houlik net aktyf yn 'e pornoyndustry, yn 2007 makke se in comeback en wurke oant 2009 as pornoaktrise. Yn 2019 se makke op 'e nij in comeback.
Lichemsskaaimerken
Africa Sexx is swart, mei brune eagen en swart hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.70 m lang, mei in gewicht fan 67 kg, en in natuerlike kupmaat 34G. Behalven troch har earlellen hat se gjin piercings, en tatoeaazjes hat se allikemin.
Marije-Himelfearttsjerke (Moskou-Kitaj Gorod)
De Tsjerke fan de Untsliepenis fan de Mem Gods (Russysk: Церковь Успения Пресвятой Богородицы) is in otterdokske parochytsjerke yn Moskou. De tsjerke stiet yn it distrikt Kitaj-Gorod yn it sintrum fan Ruslân's haadstêd en waard boud yn de 17e iuw. It adres fan de tsjerke is Nikolaskaja Ulitsa 8, mar it gebou giet skûl achter bebouwing en is fan de strjitte ôf net te sjen.
Skiednis
De tsjerke waard oarspronklik op it plak fan in âldere kapel boud troch de bojaar Michail Saltykov, dy't werom kaam fan syn ferballing en de tsjerke as in hûstsjerke by syn hûs liet bouwe. De tsjerke waard wijd oan de mirredragers en stie oarspronklik midden op in binnenhôf.
Sûnt 1803 waard de tsjerke in filiaaltsjerke fan de yn 1934 ôfbrutsen Tsjerke fan de Trije-ienheid yn de fjilden. Yn it midden fan de 19e iuw waard de tsjerke op 'e nij in selsstannige parochytsjerke.
Under it ateïstyske rezjym fan de bolsjewiken waard de tsjerke sletten. De eardere tsjerke waard brûkt as sliepplak foar de Revolúsjonêre Militêre Ried en dêrnei oerdroegen oan it Folkskommissariaat fan de Marine. Foar in lange tiid bleau it gebou leechstean. Yn de jierren 1960-1970 krige de eardere tsjerke in kantoarbestimming en wer letter, yn 1977, naam in organisaasje it gebou yn gebrûk dy't mei wittenskip en konservaasje dwaande wie.
Yn it begjin fan de jierren 1990 waard de tsjerke werom jûn oan de Russysk-Otterdokske Tsjerke en in restauraasje folge. Yn de jierren 2000 waard de tsjerke wer foar de earetsjinst iepene.
Himelfeartkatedraal (Novotsjerkassk)
De Katedraal fan de Himelfeart fan de Hear is in katedraal yn de Russyske stêd Novotsjerkassk. It is de twadde katedraal fan it bisdom Rostov-Novotsjerkassk en de belangrykstse tsjerke fan de Don-Kosakken. Yn de katedraal fûnen de lieders fan de Don-Kosakken harren lêste rêstplak. De Himelfeartkatedraal waard fan 1891 oant 1904 boud yn it sintrum fan de stêd. Mei in hichte fan 74,7 meter heart de katedraal ta de heechste katedralen fan Ruslân. Der tsjerke jout plak oan 5.000 leauwenden.
Skiednis
Foar de bou fan de katedraal fan Novotsjerkassk wie de militêre Opstanningskatedraal fan Tsjerkassk de belangrykste tsjerke fan de Don-Kosakken. De earste stien foar de tsjerke yn Novotsjerkassk waard yn maaie 1805 lein. Der waard lykwols earst in houten tsjerke boud en de katedraal soe net earder as yn 1905 it hjoeddeiske oansjen krije.
It earste ûntwerp fan de katedraal wie ôfkomstich fan de Switserske arsjitekt Luigi Rusca, dêr't yn 1811 in begjin mei makke waard. Mar de bou lei al gau stil fanwegen de kriich tsjin Napoleon yn 1812 en oare kampanjes yn de jierren 1813-1814 en allinnich yn de jierren 1816 en 1817 waard der wer fierder wurke. Brek oan boumateraal soarge dêrnei foar in folgjende ûnderbrekking fan it wurk en pas yn 1820 koe it wurk wer oppakt wurde. De arsjitekt Rusca waard no ferfongen troch in sekere Amvrosimov, mar nei 1822 bleau it wurk op 'e nij lizzen en no oant 1844. Yn 1844 waard I.O. Valpred ta arsjitekt beneamd, mar mei't de koepel fan de katedraal de foltôging nadere stoarte it bouwurk yn augustus 1846 yn.
De tsaar joech de opdracht oan Konstantin Thon in ûntwerp te meitsjen foar in katedraal yn Byzantynske styl, mar lang om let waard yn 1850 keazen foar in ûntwerp fan de arsjitekt I. Valpreda. Yn 1850 waard begûn mei de bou fan it twadde projekt, in plechtichheid dy't bywenne waard troch de takomstige tsaar Aleksander II. Dochs eine de bou ek no stadich en op 'e nij wie der brek oan deeglik boumaterjaal. Yn de nacht fan 10 op 11 july 1863, doe't de katedraal hast klear wie, stoarte op 'e nij de grutte koepel yn en naam in diel fan de rest fan de tsjerke mei. En sa einige ek it twadde projekt fan de katedraal yn Novotsjerkassk. Yn 1891 foel it beslút om te begjinnen mei de tredde útfiering fan de katedraal, in opdracht dy't tabetroud waard oan de arsjitekt A.A. Jasjtsjenko. De keninklike goedkarring folge op 24 maart 1891. De konstruksje kaam ree yn 1904 en de monumintale tsjerke, wêrfan't de koepels mei suver goud belein waarden en de grutte koepel in mei berchkristal ynlein krús droech, waard op 6 maaie 1905 ynwijd.
De tsjerke yn 'e Sovjet-perioade
Nei de Oktoberrevolúsje feroare der yn de earste jierren net sa'n soad foar de katedraal. De earetsjinsten waarden gewoan fierd, mar de tsjerkegong fermindere al gau doe't de minsken troch de oerheid as "oanhingers fan de Tsjerke" en dus as fertocht klassifisearre waarden. It waard de Otterdoksy jimmeroan dreger makke. Ikoanen en weardefolle saken fan de katedraal waarden konfiskearre en in grut tal fan de geastliken yn Novotsjerkassk belânen op de Solovetsky-eilannen, dêr't it rezjym fan it kleaster in konsintraasjekamp makke hie en mannichien stjerre soe.
Yn 1934 waarden de koepels troch de oerheid stript en foar it koperplaat mei in goudlaach kaam izerplaat yn 't plak. Foar lange tiid bleau de katedraal sletten en it ûnderste diel waard brûkt foar opslach. Tidens it begjin fan de besetting fan Novotsjerkassk troch de Dútsers waard de katedraal yn de simmer fan 1942 wer iepene foar de earetsjinst. Ek nei't de Russen Novotsjerkassk wer op de Dútsers werom feroveren bleau it boppediel fan de katedraal iepen. Yn it ûnderste diel fan de katedraal wie in bedriuw ûnderbrocht. Yn de jierren 1970 fûn der foar it earst wer in restauraasje fan de katedraal plak.
Nei de fal fan de Sovjet-Uny
Nei de fal fan de Sovjet-Uny waard der stadichoan útein set mei de renovaasje fan it ûnderste diel fan de tsjerke, dêr't de grêven binne fan de Kosakkelieders. De 24 sarkofagen wiene ferdwûn, mar ûnder de betonflier waarden de âlde tombes, fragminten fan de ikonostase en oare saken werom fûn. De tombes waarden wer yn oarder makke en op 15 maaie 1993 fûn der in werbegraffenis plak fan de Kosakkelieders.
Yn it jier 2001 waard útein set mei in mânske restauraasje. Yn 2005, wylst it 200 jierrich bestean fan de stêd Novotsjerkassk fierd waard en de katedraal har 100-jierrich jubileum fierde, wie de restauraasje fan it muorrewurk dien. De katedraal krige nije ferljochting mei wjerjeften fan otterdokske foarstellings op de bûtenmuorren. Yn de jierren 2010-2011 krigen de koepels wer in nij gouden laachje werom en waard op de grutste koepel in krús mei berchkristal delset.
De Keallepoaten
De Keallepoaten wie in muzikaal trio fan De Jouwer. De groep bestie út Sies de Jong, Geert de Jong en Bonne de Hoop. 'De Keallepoaten brocht Fryske lietsjes lykas Tsjonge jonge en Fryslâns beste. Yn 1981 makken de Keallepoaten mei it Jouster muzykorkest The Evergreens, akkordeonist Gerard Wiersma, Spic en Span, De Stampers en de Vermaningsband in folslein Jouster langspylplaat Fryske toppers om ‘e Jouster toer.
The Evergreens
The Evergreens wie in muzikaal duo fan De Jouwer.
It duo sjongde Fryske lietsjes lykas De Joustermerk en Do alde moaije moune. The Evergreens bestie út toetsenist Alex Brandsma (De Lemmer, 1934) en drummer Luc(kie) de Jong (De Jouwer, 1950). Pieter Oegema wie ynfaller as sjonger-gitarist. Nije drummers wiene Tjipke Westra fan Drachten en letter Auke van de Wal fan Minnertsgea.
Ursul de Geer
Jhr. Ursul de Geer (folút: Ursul Philip de Geer; Seist, 3 jannewaris 1946 – Amsterdam, 7 desimber 2020) wie in Nederlânsk presintator, akteur en regisseur. Hy wie lange tiid aktyf as toanielakteur en waard pas op âldere leeftyd by in breder publyk bekend doe't er fan 'e 1990-er jierren ôf op 'e tillefyzje programma's presintearre as ’t Is Hier Fantasties! en Nederland Vertrekt. Nei 2000 wie De Geer by de tillefyzje fral efter de skermen aktyf en regissearre er boppedat in protte toanielstikken
Jonkheid en oplieding
De Geer waard yn 1946 berne yn Seist as telch út 'e aadlike famylje De Geer. Hy wie de soan fan keunstskilder Louis de Geer (1911-2009) en dy syn frou Maria Elisabeth Anna van der Tak (1910-2001). De Geer groeide op yn in húshâlding mei trije bruorren en ien suster. Hy folge de HBS oan it Kristlike Lyseum yn Seist en studearre dêrnei ekonomy en andragogy yn Amsterdam.
Karriêre
Fan 'e 1990-er jierren ôf makke en presintearre De Geer fierders ferskate tillefyzjeprogramma's, wêrûnder syn eigen praatprogramma Ursul en Voor Niks Gaat de Zon Op op RTL 4. Hy waard it bekendst mei it programma ’t Is Hier Fantasties!, wêryn't er fakânsjefierende Nederlanners yn it bûtenlân opsocht. Yn 2008 begûn er mei it fakânsjeprogramma Nederland Vertrekt. By tillefyzjestjoerder Het Gesprek wie De Geer presintator fan it boekbesprekprogramma BOOKZ.
Yn 2001 kearde De Geer werom nei it teäter mei Gloed, in toanieladaptaasje fan in roman fan 'e Hongaarske skriuwer Sándor Márai. Dy foarstelling wûn de NRC-Publieksprijs. Fan deselde skriuwer bewurke en regissearre De Geer ek Kentering van een Huwelijk en De Gravin van Parma. Yn 2005 begelate er foar de opstart fan Omrop MAX in stikmannich âlderen fan 55 oant 82 jier, dy't ûnder de namme Super Senioren mei-inoar yn 30 dagen in toanielstik ynstudearren en dat letter yn ferskate skouboargen yn hiel Nederlân op 'e planken brochten. Omrop MAX stjoerde fan dat hiele proses in tsiendielige searje út.
Yn 2009 naam De Geer diel oan 'e dûnswedstryd foar bekende Nederlanners Dancing with the Stars, wêrby't er yn 'e kwartfinale útskeakele waard. Datselde jiers regissearre er yn Stuttgart de Dútsktalige toanieladaptaasje fan Kentering van een Huwelijk ûnder de titel Wandlungen einer Ehe. Yn 2010 stied er foar it earst yn tweintich jier wer sels op 'e planken mei de monolooch Bekentenissen, dy't oer de jonkheid fan syn favorite skriuwer Márai gie, ferweve mei ferhalen út syn eigen bernetiid.
De Geer regissearre yn 2011 it toanielstik De Aanslag, nei de roman mei deselde namme fan Harry Mulisch. Dy foarstelling, mei yn 'e haadrollen û.o. Victor Löw en Peter Bolhuis, waard nominearre foar de NRC-Publieksprijs. Datselde jiers regisearre De Geer ek it stik Napoleon op Sint-Helena, mei Huub Stapel yn 'e titelrol. Fierders makke er dat jiers syn debút as regisseur fan in musical mei Grand Hotel, mei yn 'e haadrollen Ad Knippels, Trudy Klever, Jamai en Tony Neef. Yn 2013 en 2014 regissearre er ek de stikken Haar Naam Was Sarah, nei de roman Elle s'Appelait Sarah fan Tatiana de Rosnay, en Stoner, nei de roman mei deselde namme fan John Edward Williams.
Yn 2012 hie De Geer in lyts roltsje yn 'e film Black Out en yn 2014 spile er in rjochter yn it twadde seizoen fan 'e tillefyzjesearje Danni Lowinski, dy't útstjoerd waard troch SBS 6. Fierders wied er te sjen yn in literêre solo yn Nachttrein naar Lissabon, nei in roman fan Pascal Mercier, en teffens yn in monolooch oer syn eigen famylje, mei as titel Liever Ongelukkig met Parels dan Zonder. Ein 2015 hied er in byrol yn 'e komeedzjefilm Bon Bini Holland.
Ferstjerren
Ursul de Geer kaam op 7 desimber 2020 nei in lang siikbêd yn 'e âlderdom fan 74 jier yn Amsterdam te ferstjerren. Famyljeleden en freonen dy't seagen dat syn ein net lang mear op him wachtsje litte soe, hiene op 22 novimber yn syn oanwêzigens noch in bysûndere gearkomste oan him wijd yn it Ynternasjonaal Teäter Amsterdam.
John Farrow
John Farrow (John N.B. Villiers-Farrow) (Sydney, 10 febrewaris 1904 - Beverly Hills, 28 jannewaris 1963) wie in regisseur, senarioskriuwer en filmprodusint fan Australysk komôf.
Farrow waard 1947 natueralisearre ta Amerikaan. Hy wie fan 1936 oant 1963 boaske oan aktrise Maureen O'Sullivan. It pear krige sân bern. Harren dochters Tisa en Mia waarden ek aktrise. In ferneamde film noir dy't hy regissearre wie The Big Clock út 1948, yn syn sjenre in klassiker.
Yn 1957 wûn er de Academy Award for Best Writing/Best Screenplay foar Around the World in 80 Days (1956) en yn 1942 wie er nominearre as Best Director foar Wake Island.
Noardlike Njonkenlinen
thumb|250px|Noardlike Njonkenlinen thumb|250px|Blauwe Ingel thumb|250px|Waadrinner thumb|250px|Spurt thumb|250px|Wink
Under de namme Noardlike Njonkenlinen wurde de sân net-elektrifisearre spoarlinen foar reizgersferfier yn de provinsjes Fryslân en Grinslân oantsjutten.
Treinskema op de Noardlike Njonknlinen
Sjoch foar it meast aktuele tsjinstroaster op de side fan Arriva.
Skiednis
De line fan Grins nei Lier yn East-Fryslân krige in eigen namme: de Wiederline.
Yn 1999 waard de eksploitaasje fan de trije Fryske linen troch de Nederlânske Spoarwegen oan NoardNed, in bedriuw dêr't de NS ynearsten noch mei-eigener fan wie, oerdroegen. In jier letter waarden ek de trije Grinslânske linen oerdroegen. Sûnt 2003 binne alle oandielen yn eigendom fan Arriva. Yn desimber 2005 krige Arriva de konsesje foar fyftjin jier, oant desimber 2020, dy't dêrnei ferlinge waard oant 2035. De Waadrinners waarden yn 2006/07 ferfongen troch dielelektrysk ark, type GTW fan de Switserske fabrikant Stadler Rail. Dy treinstellen waarden troch Arriva de Spurt neamd. Dêr waarden yn 2021 hybride treinstellen fan it type Arriva WINK, ek fan Stadler, oan taheakke.
Tiroal (dielsteat)
Tiroal (Dútsk: Tirol) is in dielsteat fan de federale republyk Eastenryk. De haadstêd fan it Eastenrykske Tiroal is Innsbruck, dat tagelyk de grutste stêd fan de dielsteat is.