cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Florida Keys
Klimaat
De Florida Keys hawwe in tropysk savanneklimaat, mei mar twa 'jiertiden': hjit, near en wiet fan juny oant oktober, en drûger en wat koeler fan novimber oant maaie. Yn augustus, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 31,9 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 23,5 °C. De eilannen krije jiers trochinoar 1.011,7 mm delslach, en 3.404,2 oeren sinneskyn.
Inga Ridere
Inga Ridere, echte namme ûnbekend (31 oktober 1977), is in rêstend Letsk neakenmodel en pornografysk aktrise, dy't ek wol ûnder de artystenamme Inga wurke hat. Har âldere suster Ines Ridere wie ek pornoaktrise.
Libben en karriêre
Ridere waard yn 1977 berne yn Letlân. Hja waard yn 1997 ûntdutsen troch de Frânske pornoregisseur Pierre Woodman, wêrnei't hja datselde jiers noch, mei 20 jier, har debút yn in pornografyske film makke. Hja spile dêrnei yn rom tsien films, foar it meastepart foar de Sweedske Private-studio. De bekendsten dêrfan wiene de trije dielen fan 'e Tatiana-trilogy, ûnder rezjy fan Woodman, wêrfan't it earste útkaam yn 1997 en it twadde en trêde yn 1998.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Ridere yn totaal yn santjin pornofilms, mar dêrby binne ferskate kompilaasjes fan earder wurk meiteld. Yn 2002 hie se in rol yn 'e Amerikaanske produksje Superfuckers 14, fan it label Hustler Video. Neitiid loek Ridere har út 'e pornoyndustry werom. Har âldere suster Ines Ridere hat ek as pornoaktrise wurke.
Lichemsskaaimerken
Ridere hat brún hier en in lingte fan 1.70 sm. Har kupmaat is 34A. Hja hat gjin tatoeaazjes of piercings.
Fokker D.XVII
thumb|300px|Fokker D XVII De Fokker D-XVII wie in jager dy't boud waard troch Fokker. It prototype fleach yn 1931. It earste eksimplaar waard yn 1934 troch de Loftfeartôfdieling (LVA) oanskaft. Der binne 11 fan makke, oarspronklik ornearre foar gebrûk yn Nederlânsk-Ynje troch de KNIL. Op 18 jannewaris 1938 waard mei dit type in nij hichterekôrd fan 10180 m. festige; it tastel waard flein troch luitenant René Wittert van Hoogland. Hoewol't in protte piloaten graach oer de D.XVII mochten, hie it tastel in soad technyske tebeksetters, dy't ûnder oaren resultearren yn in protte ûngemakken, benammen by it opstigen en de lâning. It tastel hinge oer nei oer de kop slaan.
De D-XVII-As wie in fierders gelikense ferzje, mar mei in Armstrong-Siddeley Panther stjermotor.
Maaie 1939 waard de D.XVII as ferâldere beskôge en waard it in lesfleanmasine by de fleanskoalle fan de LVA op Teksel. Yn de maaiedagen fan 1940 waarden se troch it kommando loftferdigening ûnder oaren ynset as begelieders by bombardemintsflechten fan Fokker C.X's, ûnder mear by Wageningen en de Grebbeberch.
Brún hier
Brún hier is de op ien nei meast foarkommende soarte fan minsklik hier, nei swart hier. Dizze hierkleur docht him foar yn in wiid ferskaat oan tinten, fan hiel ljochtbrún oant frijwol swart. Brún hier ûnderskiedt him fan oare hiersoarten trochdat it mear fan it dûnkere pigmint eumelanine befettet en minder fan it bleke pigmint feomelanine. Brune hierren binne tsjûker as blûne hierren, mar minder tsjûk as reade hierren. Froulju dy't brún hier hawwe, wurde gauris oantsjut as brunettes of brúntsjes (brunette is de sjikere, Frânske foarm fan "brúntsje").
Brún hier komt foar mank in grut tal minsklike populaasjes yn 'e Westerske wrâld, benammen by lju dy't út Midden-Jeropa, Noardwest-Jeropa, de Britske Eilannen, East-Jeropa en Súd-Jeropa komme of dêrwei ôfstamje (wat teffens in grut part fan 'e befolking fan Noard- en Súd-Amearika, Súd-Afrika en Australaazje omfiemet). Fierders is brún hier ek tige gewoan ûnder Australyske Aborizjinees en Melaneziërs, út it gebiet fan 'e súdwestlike Stille Oseaan.
Tinten fan brún hier kinne wêze:
Peter Travers
Peter Travers (yn 'e Feriene Steaten, 19??) is in Amerikaansk sjoernalist, filmkritikus en presintator.
Libben en karriêre
Travers is yn it besit fan in mastergraad yn Ingelske taal- en letterkunde fan 'e Universiteit fan New York. Hy begûn syn sjoernalistike wurkpaad yn 1984 as meiwurker fan it foaroansteande tydskrift People. Sûnt 1989 is er ferbûn oan it al like foaroansteande muzykblêd Rolling Stone, dat ek publisearret oer de bredere popkultuer, lykas films, it wurkmêd fan Travers.
Njonken syn wurk foar de skriuwende parse is Travers ek de presintator fan 'e filmrubryk Popcorn with Peter Travers, dy't op 'e Amerikaanske tillefyzje útstjoerd wurdt troch it netwurk ABC. Yn dat programma hâldt er fraachpetearen mei akteurs en filmmakkers.
Sûnt de 1980-er jierren hat Travers him ûntjûn ta ien fan 'e ynfloedrykste filmkritisy fan 'e Feriene Steaten. De webside eFilmCritic stelde yn 2009 fêst dat er de filmkritikus wie waans útspraken it meast troch filmstudio's ta oanpriizging fan harren produkten op 'e omslach fan dvd's set waarden.
Travers stiet derom bekend dat er syn mienings net ûnder stuollen of banken stekt. Hy hat grutte bewûndering foar regisseurs as Martin Scorsese, David Lynch, Clint Eastwood, Christopher Nolan en Joel en Ethan Coen. Foar beskate oaren, ûnder wa Michael Bay, fielt er inkeld minachting.
Slach by de Boppe-Baetis
280px|thumb|Romeinske kampanjes yn Hispania yn 218-211 f.Kr. De Slach by de Boppe-Baetis wie in dûbele slach, besteande út de Slaggen fan Castulo en Ilorca, dy't útfochten waarden yn 211 f.Kr. yn de Twadde Punyske Oarloch tusken kartaachske mankrêften, laat troch Hasdrubal Barka, de broer fan Hannibal, en romeinske mankrêften, laat troch Publius Kornelius Skipio I en syn broer Gnaius Kornelius Skipio Kalvus. It einbeslút wie in kartaachske oerwinning dêr't de beide bruorren Skipio by om it libben kamen. Foar harren belies, hawwe de twa bruorren sân jier (218-211 f.Kr.) yn Hispania trochbrocht om de Kartagers werom te kringen en de tafier foar de mankrêften fan Hannibal dwers te bongeljen doe't dy de Romeinen yn Itaalje oan it befjochtsjen wie.
Eftergrûn
Nei't Hasdrubal Barka yn de Slach by Dertosa yn de maitiid fan 215 f.Kr. ferslein waard, hiene de Romeinen harren gebieten benoarden de rivier de Ebro dêrmei befeilige. Se besochten dêrnei Ibearyske stammen foar harren te winnen, wylst se ynfallen yn kartaachske gebieten besuden de Ebro diene, dêr't se yn 214 f.Kr. mei Saguntum berikten. De Romeinen, lykas de Kartagers fersloegen de Ibearyske stammen dy't wjerstân beane. De bruorren Skipio bekleien harren deroer dat se gjin fersterkings út Itaalje krigen, dêr't Hannibal de Romeinen de iene nei de oare slach fersloech. De Romeinske Senaat stjoerde dêropta hierlingen om de Skipio's by te stean. Twa fan sokke hierlingen, Pomponius en Postumius, blieken kriminelen te wêzen dy't de Skipio's fan harren jild bedreagen. Yn 214 f.Kr. hie Rome mei in finansjele krisis te krijen, om't de oarloggen de jildpot leech sûge hiene. Nettsjinsteande dat wisten de Skipio's Sarguntum yn 212 f.Kr. te oermasterjen.
Underwilens waard Hasdrubal fersterke mei twa legers, dy't respektivelik laat waarden troch syn jongere broer Mago Barka en Hasdrubal Gisko. De Skipio's wisten Syffaks, kening fan de Numidyske stamme fan de Massesyljers, oer te heljen en fal yn 213-212 f.Kr. Kartago oan mei mankrêften, dy't troch in romeinske sintuerion traind waarden. De tastân wie yn Hispania stabyl genôch dat Hasdrubal nei Afrika weromkeare koe en de opstân delslaan te kinnen. Yn it neijier fan 212 f.Kr. gie er werom nei Hispania mei 3.000 Numidyske hiersoldaten ûnder leiding fan Massinissa, de takomstige kening fan Numydje.
Oanrin nei de slach
Yn 212 f.Kr. bemasteren de Skipio's Castulo, dat in mynstêd wie en dêr't de frou fan Hannibal weikaam. Se oerwinteren dêrnei yn Castulo en Ilugia. De bruorren hierden likernôch 20.000 keltibearyske hierlingen en heaken dy ta it romeinsk ynfanteryleger fan 30.000 manlju, want it romeinske leger lijde reedlike ferliezen sûnt 218 f.Kr. yn strideraasjes mei de Kartagers en ibearyske stammen. De Skipio's seagen dat de kartaachske legers harren apart faninoar opstelden. Hasdrubal Barka's leger stelde him op by Amtorgis, wylst fierder westlik Mago Barka him mei 13.500 manlju njonken dy fan Hasdrubal Gisko opstelde. De Skipio's besleaten harren mankrêften dan ek op te splitsen. Publius Skipio late romeinske en alliearde soldaten en fal Mago Barka by Castulo oan, wylst Gnaius Skipio ientred fan it romeinsk leger yn Hispania en de hierlingen late en fal Hadrubal Barka oan. Dy strategy late ta twa slachfjilden, de Slach by Castulo en de Slach by Ilorca, dy't binnen in pear dagen faninoar plakfûnen.
Gnaius kaam as earste op it slachfjild oan, mar Hasdrubal Barka hie njonkelytsen de legers fan Indibilis en Mandonius, twa ibearyske stamlieders dy't bûnsmaten fan Kartago wiene, en dy fan Hadrubal Gisko oardere en stean Mago Barka by by Castulo. Hasdrubal Barka wist Gnaius tsjin te hâlden en hy bleau yn syn fersterke kamp. Hy wist de keltibearyske hierlingen fan Gnaius om te keapjen om op de haal te gean. Dêrmei waard it leger fan Gnaius lytser as dy fan Hasdrubal Barka
Slach by Castulo
Doe't Publius Skipio tichter by Castulo oankaam, waard er dei en nacht troch de Numidyske kavalery fan Massinissa dwers sitten. Doe't er hearde dat Indibilis oer syn mooglike ûntsnappingsrûten mei 7.500 Ibearjers nei him oplutsen, besleat er de Ibearjers oan te fallen, om't er noed hie dat er besingele waard. Hy liet 2.000 manlju efter yn it kamp ûnder lieding fan de legaat Tibearius Fonteus en hy marske gâns de nacht troch. Hy wist de folgjende moarns betiid Indibilis te fernuverjen mei in oanfal en it like derop dat de Romeinen it foardiel hiene. De Ibearjers wisten stân te hâlden oant Massinissa oankaam.
Doe't de Numidyske kavalery de Romeinen fansiden oanfoelen, rûn de romeinske oanfal op de Ibearjers fêst. Doe't ek Mago en Hasdrubal Gisko mei harren legers oankamen, moasten de Romeinen nei in grimitige slach de ôftocht blaze, wylst se Publius Skipio en de measten fan harren kameraden dea op it slachfjild efterlitte moasten. Mago joech de Numydjers genôch tiid de deaden te plonderjen ear't se fierder nei Hasdrubal Barka syn posysje lutsen. In lyts nustje Romeinen hiene de slach oerlibbe en wisten nei harren kamp te ûntkommen.
Slach by Ilorca
Gnaius Skipio wie syn oerwicht kwytrekke, nei't syn hierlingen op de haal giene. Hy wie noch net op de hichte fan Publius syn dea, mar hy besleat nei it noarden fan Hispania werom te lûken, doe't Mago en Hasdrubal Gisko mei harren legers oankamen. De Romeinen ferfearen nei de Ebro út harren kamp wei en lieten it fjoer baarne. De Numydjers fûnen harren de folgjende dei en mei harren oanfal twongen se de Romeinen op in heuvel by Ilorca. It kartaachsk leger, dy't no de legers fan Hasdrubal Barka, Hasdrubal Gisko en Mago befetten, kaam dy nachts oan. Yn wanhoop besochten de Romeinen in ferdigeningsmuorre mei sealen en bagaazje te meitsjen om't de grûn te hurd wie om te graven. De Kartagers koene maklik oer de muorre hinne komme en Gnaius sneuvele yn de slach, dêr't ek it grutste part fan syn mankrêften by ferneatige waard.
Neisleep
De oerlibbene romeinske soldaten flechten noardlik fan de Ebro, dêr't se in leger fan 8.000 manlju byïnoar garren. De kartaachske generaals besochten net mei harren ôf te rekkenjen, dêr't se fersterkings nei Hannibal yn Itaalje stjoere koene. De Kartagers stjoerden lykwols gjin fersterkings nei Itaalje fanút Ibearje en dêrom koe Hannibal net tefoaren komme dat de Romeinen Capua yn it krúsjale jier 211 f.Kr. ynnamen. Yn it nijier fan 211 f.Kr. stjoerde Rome 13.100 manlju ûnder Gaius Klaudius Nero en fersterkje syn mankrêften yn Hispania. Doe't Skipio Afrikanus, de soan fan Publius Skipio, mei noch 10.000 manlju yn 210 f.Kr. oankaam, krigen de Kartagers it soer fan harren earder beslút en krigen de Romeinen it foardiel yn Hispania nei de Slach by Kartagena.
Ragman Rolls
De Ragman Rolls is de oantsjutting foar in samling dokuminten wêryn't de hege en lege adel fan Skotlân oan 'e ein fan 'e trettjinde iuw trou swarde oan kening Edwert I fan Ingelân. De namme ferwiist nei twa ûnderskate dokuminten, it iene út 'e perioade tusken de Konferinsje fan Norham, yn 1291, en de kroaning fan Jan fan Balliol, yn novimber 1292, en it oare datearjend út 1296, foarôfgeande oan 'e Earste Skotske Unôfhinklikheidsoarloch. Fan it earste dokumint binne twa kopyen oerlevere yn it argyf fan Westminster Abbey, dy't no bewarre wurde yn it Nasjonaal Argyf fan Grut-Brittanje, te Kew. In trêde kopy, dy't út 'e Toer fan Londen komt, leit no ek yn it Nasjonaal Argyf. Fan it twadde dokumint, dat ferskate eden fan trou en ûnthjitten fan fazalskip omfiemet dy't Edwert mei driging fan geweld fan 'e Skotten ôftwong, is ien kopy fan oerlevere yn 'e Toer fan Londen (no yn it Nasjonaal Argyf).
Yn 'e namme Ragman Rolls slacht it lêste part perfoarst op in boekrôle, mar de betsjutting fan ragman is ûndúdlik, al hat dat histoarisy der net fan wjerholden om deroer te spekulearjen.
Homofoby
Homofoby (in keppeling fan "homo-" fan homoseksualiteit en it Grykske φόβος, fóbos, "eangst" of "ôfkear") is net in echte foby, mar de beskriuwing fan in negative hâlding foar homoseksualiteit oer. Dêrûnder falle ek negative gevoelens oer minsken, dy't identifisearre wurde as homo, lesbysk, biseksueel of transgender (LHBT). It wurdt definiearre as minachting, ôfkear, antipaty en kin werom gean op ûnkunde of yrrasjonele eangst, fakentiden relatearre oan religy of kultuer.
Homofoby komt by immen oan it ljocht troch kritysk oant fijannich hâlden en dragen, lykas in diskriminearjende of geweldadige hâlding foar net-heteroseksuele oriïntaasjes oer. Foarmen fan homofoby binne û.o. ynstitúsjonalisearre homofoby, bygelyks religieuze homofoby en troch de steat ûnderstipe homofoby, troch it yllegaal meitsjen fan homoseksualiteit, en ynternalisearre homofoby (it oernimmen fan foaroardielen oer homoseksualiteit fan oaren, dy't in diel fan jinssels wurde, sadat immen de eigen gefoelens ûnderdrukt), ûnderfûn troch minsken dy't harren oanlutsen fiele ta itselde geslacht, allike folle hoe't hja harren sels identifisearje.
The Curse of Chalion
Eftergrûn
The Curse of Chalion wie it earste boek fan The World of the Five Gods, dat Bujold skreau yn 1999 en 2000. It wie har twadde útstapke nei it sjenre fan 'e fantasy, mei't hja har foartiid, op it net bjuster súksesfolle The Spirit Ring út 1992 nei, by science fiction holden hie, mei har populêre en bekroande Vorkosigan-kroniken. The Curse of Chalion, dat oerset wurde kin as "De Flok fan Chalion", spilet yn in fiksjonele, midsiuwskige wrâld dy't oerdúdlik basearre is op Jeropa. Op Bujold har webside is sels in lânkaart te finen wêrop't Jeropa gewoan 180 graden draait is, sadat it Ibearysk Skiereilân nei it noarden wiist. Dêrút kin ek opmakke wurde dat it lân Chalion oerienkomt mei it âlde keninkryk Kastylje, en de buorlannen Ibra, Brajar en Darthaca mei it âlde keninkryk Aragon, resp. Portegal en Frankryk, wylst de fijannige Roknaarske foarstedommen lykslein wurde kinne mei de Moarske emiraten fan Andalúsje.
Homofoby
Op 17 maaie wurdt alle jierren oer de hiele wrâld de "Ynternasjonale Dei tsjin Homo-, Lesbo-, Bi-, Trans- en Ynterseksefoby" fierd. Op dy dei wurdt omtinken frege foar it bestean fan diskriminaasje en geweld op grûn fan seksuele oriïntaasje. In soartgelikense dei is "Pearse Freed", dy't op de twadde freed fan desimber falt. Sûnt 2010 wurdt dy lanlike aksjedei op in soad skoallen betocht mei it dragen fan pearse klean troch middelbereskoalbern en studinten, om sa harren solidêrens sjen te litten mei homoseksuelen, lesbiënnes, biseksuelen en transgenders.
The Curse of Chalion
Eftergrûn
Net inkeld geografy, mar ek oare eleminten fan 'e wrâld fan 'e The Curse of Chalion hawwe in protte wei fan Midsiuwsk Jeropa. Sa is de oarloch dy't allegeduerigen oangiet tusken de keninkriken Chalion, Ibra en Brajar oan 'e iene kant en de Roknaarske foarstedommen oan 'e oare kant dúdlik basearre op 'e Werovering of Reconquista, de bemastering fan it Ibearysk Skiereilân troch de kristlike keninkriken nei de mear as fiifhûndertjierrige oerhearsking troch de Arabieren. Yn har tankbetsjûging foaroan yn it The Curse of Chalion skriuwt Bujold sels dêroer: "De skriuwster wol graach perfester William D. Phillips, Jr. betankje foar "Skiednis 3714", de nuttichste fjouwerhûndert dollar en tsien wiken dy't ik ea op skoalle trochbrocht haw; Pat "O, toe no ju, dat is leuk" Wrede foar it letterspultsje dat foar it earst de proto-Cazaril [de haadpersoan], knipperjend mei de eagen en heal stroffeljend, oan it djipst fan myn ferstân ûntlokte en foar 't ljocht helle; en, nim ik oan, teffens it nutsbedriuw fan Minneapolis, foar dy waarme dûs op in kâlde febrewarisdei, dy't makke dat de earste beide dingen yn myn holle byinoar op botsten en sa in nije wrâld en alle minsken dêryn skepen." The Curse of Chalion is skreaun yn it personele perspektyf en waard foar it earst útjûn yn 2001, troch Eos, in ymprint fan útjouwerij HarperCollins Publishers. It kaam út as e-boek yn 2002 en as audioboek yn 2004.
Plot
The Curse of Chalion iepenet as oan 'e ein fan in winter de aadlike castillar Lupe dy Cazaril folslein ta reapsein, klaaid yn fodden en skeind fan lichem en geast weromkeard yn it keninkryk Chalion, nei't er befrijd is fan 'e slavernij op 'e Roknaarske galeien. Hy hopet in plak te bemachtigjen yn 'e hofhâlding fan 'e âlde provincara-dûairiêre fan Baocia, wa har man oft er yn syn jonkheid as paazje tsjinne hat. Hy mient lykwols dat er yn syn hjoeddeiske skabeljeuze steat inkeld op wurk as kokenfeint rekkenje mei, wat foar him op dit stuit al in ûnbidige stap foarút wêze soe.
Deunby de stêd Valenda, syn bestimming, wurdt er steande holden troch in troep soldaten fan 'e Oarder fan 'e Dochter (ien fan 'e fiif goaden) en om it paad frege. Syn oanwizings wurde by fersin beleanne mei in goudene munt ynstee fan in koperenien. Cazaril is der frij wis fan dat de soldaat dy't dat goudstik ûntgloep, in feint stjoere sil om it by need mei geweld werom te foarderjen, dat hy siket beskûl yn wrakke âld wynmûne. Dêr treft er it lyk fan in begoedige keapman oan, mei by him de kadavers fan in rôt en in krie, bisten dy't hillich binne foar de Bastert (ien fan 'e fiif goaden), in teken dat de man deadetsjoenderij bedreaun hat. Sokke deadetsjoenderij, dêr't nimmen krekt wis fan is hoe't it wurket, easket às it wurket altiten twa slachtoffers: dejinge dy't men dea hawwe wol en jinsels. De keapman woe blykber in oar leaver dea hawwe as sels fierder libje. Cazaril helpt de boer op waans lân oft de âld mûne stiet om 'e boufal mei it lyk der noch yn te ferbaarnen en kriget yn ruil dêrfoar de kreaze klean fan 'e keapman mei.
Mei it goudstik fan 'e soldaat betellet er yn Valenda it waskjen fan 'e klean en in besyk oan 'e barbier en it badhûs. Neitiid meldt er him yn 'e keapmansdracht by de poarte fan it kastiel fan 'e provincara-dûairiêre, mar troch syn feroaring fan uterlik is er no by steat en fersykje om in audiïnsje mei de âlde frouwe sels. Dy ken him wer fan syn jierren as paazje, en Cazaril wurdt yn har hofhâlding opnommen. Oaren dy't diel útmeitsje fan dy hofhâlding binne de provincara har kastielwarder, de ser dy Ferrej, en dy syn tsjeppe dochter Betriz. Ek de provincara har dochter Ista en dy har bern Teidez en Iselle ferbliuwe op it kastiel fan Valenda. De as sljochtsinnich beskôge Ista is de royina-dûairiêre fan Chalion, de widdo fan 'e eardere roya (kening) Ias en de styfmem fan 'e hjoeddeiske roya Orico. Mei't Orico gjin bern hat, is syn fjirtjinjierrige healbroer Teidez syn erfgenamt. Teidez syn suster, de sechstjinjierrige royesse Iselle, is in opnimstich, foarlik fanke, miskien wol te opnimstich en foarlik as dat goed foar har is. Se driuwt har gûvernantes ta wanhope. De provincara kriget dan it lumineuze idee om Cazaril ta har siktaris anneks hûsûnderwizer te beneamen, yn 'e hope dat hy har wol de baas kin en om't it in maklik baantsje is dat hy yn syn hjoeddeiske skeinde steat wol oan kin.
Sa bringt Cazaril de maityd en de simmer troch op it kastiel fan Valenda. Hy mijt himsels wat en betteret dêrtroch stadichoan wat op. En hy ûnderrjochtet net allinne Iselle, mar ek Betriz, dy't har kammeraatske en hofdame is, yn talen, skiednis, rekkenjen en oare saken. Dêrby merkt er fan himsels dat er stadichoan fereale rekket op Betriz, mar hy hâldt him foar dat it ferskil yn âldens fiersten te grut is, mei't hysels al fiifentritich is en sy noch mar njoggentjin. De iennichste opskuor fynt plak as Cazaril syn âlde maat, de march dy Palliar, byneamd Palli, opdaagjen komt. Hy is alhiel feralterearre om Cazaril oan te treffen, mei't er dy al jierren dea waand hie. Se kenne inoar fan it belis fan Gotorget; Cazaril wie de kommandant fan it Chalioneeske garnizoen fan dat kastiel, wylst Palli syn ûnderbefelhawwer wie. Njoggen moannen lang ferdigenen se it tsjin 'e Roknaarske belegerders, oant se op 't lêst alle rotten opiten hiene en libbene skeletten wiene. Doe kaam it berjocht dat Martou dy Jironal, de kânselier fan Chalion, in ferdrach mei de Roknaren sletten hie wêrby't Gotorget oan 'e fijân oerdroegen wie. It Chalioneeske garnizoen moast him oerjaan en waard frijkocht, mar de namme fan Cazaril kaam op 'e list net foar. De Roknaren lieten him de list sjen: dy wie skreaun yn Dy Jironal syn eigen hanskrift. Cazaril wist doe wat der bard wie. Hy wie in jiermannich earder wat tefolle oan 'e weet kommen oer Martou syn folslein korrupte broer Dondo dy Jironal; en dit wie de manear fan 'e bruorren om fan him ôf te kommen. Cazaril kaam dêrnei op 'e galeien en oerlibbe dat mar nauwerneed. No is er hoegenamt net fan doel om 'e oandacht fan 'e Dy Jironals wer op him te fêstigjen, dat hy drukt Palli op it hert om him oer de saak stil te hâlden.
Oan 'e ein fan 'e simmer komt lykwols it berjocht út Cardegoss, de haadstêd fan Chalion, dat roya Orico syn healbroer en -suster oan syn hof ûntbiedt. Mei royesse Iselle moat dan ek Cazaril him nei it Zangre, it keninklik kastiel yn Cardegoss, bejaan; dat is it sintrum fan 'e macht yn Chalion en it lêste plak dêr't er wêze wol, mar syn miening wurdt fansels net nei frege. Ear't se út Valenda ôfsette, smeket royina Ista him om om har dochter te tinken, en Cazaril beswart har dat er Iselle mei syn libben ferdigenje sil. Ienris yn it Zangre oankommen, wurdt Cazaril al rillegau wer opmurken troch de bruorren Dy Jironal. Dondo blykt noch neat feroare te wêzen: in leechrinder sûnder skrupules, dy't him oerjout oan in libben fol drank en seks, en ûnderwilens safolle mooglik macht besiket yn te klauwen. Hy is daliks al net by royse Teidez, de troanopfolger, wei te slaan. Koarte tiid letter wurdt ser dy Sanda, Teidez syn troch de provincara oanstelde gûverneur, en de iennichste dy't besocht om him yn it Zangre op it rjochte paad te hâlden, deastutsen by in nachtlike strjitrôf yn 'e stêd. Foar Cazaril bestiet der gjin twifel oer dat Dondo derefter sit. Cazaril sels is tsjin dy tiid ek al it doelwyt wurden fan in gearspanning om syn posysje oan it hof ûnmooglik te meitsjen, mar troch Iselle har rislute yngripen is dat mei in skamper ôfrûn.
Underwilens komt Cazaril mear te witten oer de gong fan saken oan it Keninklik Hof. Roya Orico is in syklik man, dy't it grutste part fan 'e dei fersliept en it regear oerlit oan syn kânselier, Martou dy Jironal. In grut diel fan 'e oeren dat er wekker is, bringt de roya troch yn syn menazjery, mank bearen, gazellen, loaihoarsen, pappegaaien, sjongfûgels en oar bistespul. Cazaril kriget te hearren dat der in flok oer it keningshûs fan Chalion leit, en yn it ferlingde dêrfan oer it hiele lân. Twa generaasjes earder hie de Goudene Generaal, de grutste kriichshear dy't de Roknaren ea fuortbrocht hawwe, suver hiele Chalion ferovere, doe't roya Fonsa de Wize him mei it gebrûk fan deadetsjoenderij ûnder fuotten helle. (Dêrby kaam de roya sels uteraard ek om en sûnt dy tiid stiet er dan ek better bekend as Fonsa de Healwize.) De ûnferfolle lotsbestimming fan 'e Goudene Generaal wie lykwols sa grut dat it by syn dea oerrûn en as in swarte útwazeming fan ûngelok en bitterens oer Fonsa syn neiteam hinne kaam te lizzen. Dejinge dy't Cazaril dit alles fertelt, is de "stâlfeint" Umegat, dy't oer de menazjery giet, mar eins in hillige fan 'e Bastert is dy't mei it bistespul de ynfloed fan 'e flok weromkringt en Orico sa yn libben hâldt.
Lykwols is Orico gjin sûn man, en hy is maklik te beynfloedzjen. Dat docht ek wer bliken as er, ûnder ynfloed fan syn kânselier, syn healsuster Iselle beslút út te hylkjen oan Dondo dy Jironal, sûnder dat er har miening dêroer freget. Iselle, Cazaril en Betriz besykje alles dat se mar betinke kinne om dat houlik foar te kommen, mar neat slagget en Orico is net op oare gedachten te bringen. Einlings en te'n lêsten hellet Cazaril de jûns foar de brulloft it notysjeboekje foar 't ljocht dat er in healjier earder yn 'e klean fan 'e deade keapman yn 'e wynmûne fûn hat en dêr't dyselde yn koade syn eksperiminten mei deadetsjoenderij yn beskreaun hat. Nei't Cazaril de lêste side ûntsifere hat, docht bliken dat syn lêste eksperimint neat oars as ynmoedich gebed omfette. Cazaril betellet in paazje om in grouwe kastielrôt foar him te fangen (hy beart dat er ûnwennich is fan 'e smaak fan roastere rôt, dêr't er ûnder it belis fan Gotorget in foarleafde foar opdien hawwe soe) en fangt sels in krie dy't er al in hoartsje fuorre hie mei bôlekrommen. Hy offeret de bisten oan 'e Bastert en bidt dan dat Dondo dy Jironal stjerre mei. Hy kriget skriklike pinebúk en falt derhinne.
As er de oare moarns wekker wurdt, stelt er fêst dat syn plan mislearre wêze moat: hy libbet sels ommers noch, dus dan kin de deadetsjoenderij net slagge wêze. Lykwols blykt Dondo dy Jironal de foargeande jûns wol deeglik stoarn te wêzen. Cazaril stiet foar in riedsel. As er úteinlik Umegat dernei freget, ûndersiket dy him en fertelt him dan wat ûnwolkom nijs. Der blike net ien, mar twa godswûnders plakfûn te hawwen. Cazaril hat oan 'e Bastert bidden om 'e dea fan Dondo en de god hat him ferheart en ien fan deadsdemoanen stjoerd om Dondo en Cazaril harren sielen op te heljen. Mar ear't dy syn taak folbringe koe, hat de Dochter fan 'e Maityd yngrepen en de demon en Dondo syn siel ynkapsele yn in kyste yn Cazaril syn ûnderbúk. Sadree't de goadinne har hannen fan Cazaril ôflûkt, sil de demon as noch syn wurk dwaan en sil Cazaril stjerre.
It wurdt dúdlik dat Martou dy Jironal net fan doel is en jou syn macht samar op. Hy tidiget derop om regint foar Iselle yn 't plak te wurden. Sy sil dan ûnder syn fâdij stean en dat sil sa bliuwe oant se trout (en oft, wannear't en mei wa't dat barre sil, kin hy, as har fâd, dan fansels ek moai sels beslisse). Dêrop stjoert Iselle Cazaril werom nei Valenda, sabeare om har sljochtsinnige mem te fertellen fan Teidez syn dea. Dy Jironal lit him gean, mei't er bliid is om fan him ôf te wêzen. Mar Cazaril hat in geheime opdracht. Hy giet yndie nei Valenda om royina Ista yn te ljochtsjen, wat útrint op in petear dat foar Cazaril tige ûntrêstigjend is. Ista, dy't net sljochtsinnich blykt te wêzen, mar inkeld, krekt as Cazaril, fan 'e goaden oanrekke, fertelt him nammentlik oer har jammerdearlik betearde besykjen om mei de help fan 'e Mem fan 'e Simmer de flok fan Chalion ôf te nimmen. Hja seit him ek yn in fizioen hjitten te wêzen dat inkeld in man dy't trijeris foar it keningshûs fan Chalion stjert, de flok weinimme kinne sil.
Cazaril hat lykwols in oar idee dat sawol Iselle ûnder Dy Jironal syn tomme wei krije, as har fan 'e flok befrije moat: fan Valenda riidt er fierder nei it buorkeninkryk Ibra, om Iselle har hân oan te bieden oan royse Bergon. Want as Iselle trout, ûntkomt se oan Dy Jironal syn fâdij. En boppedat: Ista, oer wa't de flok ek leit, is dermei oanhelle rekke om't hja mei roya Ias troude; sy is yn 'e flok troud, om samar te sizzen, en Cazaril riddenearret dat Iselle troch mei Bergon te trouwen, der úttrouwe kin. Ibra hat krekt in boargeroarloch efter de rêch tusken Bergon syn heit, de roya, en syn âldere healbroer, dy't fûn dat er te lang op 'e troan wachtsje moast. De striid is besljochte mei de dea fan Bergon syn broer, sadat hy no de troanopfolger is. Bergon is in jonge fan in jier as santjin en gâns feroare sûnt Cazaril him mear as in jier lyn foar it lêst seach: it docht bliken dat se tegearre op itselde Roknaarske galei finzen holden binne. De trewanten fan Bergon syn healbroer hiene him nammentlik ûntfierd en oan 'e Roknaren útlevere; Cazaril hat nea witten wa't er wie, mar op 'e lêste dei fan harren finzenskip offere er himsels op om 'e jonge te beskermjen en waard dêrop alhiel oan stikken gisele. Inkeld de befrijing fuort dêrnei en de fersoarging yn in sikehûs fan 'e Mem makken dat hy it, by de dea om 't ôf, helle. Bergon hat neitiid om sykje litten, mar syn mannen koene Cazaril net fine. No wurde hja beiden einlings weriene, en harren mienskiplike ferline makket Cazaril syn diplomatike missy der in stik makliker op.
Cazaril keart nei Chalion werom mei royse Bergon by him en nettsjinsteande in oanfal op harren, troch Dy Jironal syn trewanten, witte se feilich Iselle te berikken. Dy is ûnderwilens de kânselier troch de fingers glûpt en hat beskûl socht by har omke, de provincar fan Baocia, yn Taryoon. Dêr fynt hastich it keninklik houlik plak, mar de oare moarns sjocht Cazaril ta syn ôfgriis (mei't er sûnt syn dûbeld wûnder de flok op 'e leden fan it Chalioneeske keningshûs rêsten sjen kin as in soarte fan swart skaad) dat Iselle net út 'e flok troud is, mar Bergon deryn.
Nei Dy Jironal syn dea jouwe syn mannen de striid op. Syn politike bûnsgenoaten witte ek net hoe fluch oft se no fan partij feroarje moatte. Iselle en Bergon, no befrijd fan 'e flok, reizgje nei Cardegoss, dêr't se kroane wurde ta royina en roya-gemaal fan Chalion. Cazaril hat by de graasje fan 'e Dochter syn wûnen oerlibbe en wurdt kânselier fan Chalion makke foar Dy Jironal yn 't plak. Op fersyk fan Betriz wurdt er har troch de nije royina ta man jûn.
Ferri Somogyi
Ferri Somogyi (folút: Ferenc Imre Somogyi, útspr.: ['fɛrɛnʦ 'imrɛ so'moʤi], likernôch "ferrents imrè sòmmòdzjy"; Hilversum, 3 juny 1973) is in Nederlânsk akteur en live-discjockey fan mingd Nederlânsk-Hongaarsk etnysk komôf. Hy is benammen bekend wurden mei syn rol as Rik de Jong yn 'e RTL-soapsearje Goede Tijden, Slechte Tijden.
Libben en karriêre
Wylst er in kear mei ferlof wie, die Somogyi audysje foar Goede Tijden, Slechte Tijden, wat der úteinlik ta late dat him, nei't er in jier by it castingburo fan Harry Klooster wurke hie, de rol fan Rik de Jong taparte waard, dy't spesjaal foar him skreaun wie. Somogyi spile dêrnei fan 1995 oant 2003 mei yn Goede Tijden, Slechte Tijden, wylst er ûnderwilens ek gastrollen yn 'e searjes Baantjer, De Garage, Bon Bini Beach en Het Glazen Huis ferfolle en meispile yn 'e film Jezus Is een Palestijn (1999).
Yn 2002 emigrearre Somogyi nei de Feriene Steaten mei as doel om in aktearkarriêre yn Hollywood te begjinnen. Wylst er om utens ferbleau, wied der dochs noch geregeldwei op 'e Nederlânsk tillefyzje te sjen, û.m. yn it realitytillefyzjeprogramma Hotel Big Brother. Nei't syn Amerikaanske aventoer mislearre wie, kearde Somogyi wer werom nei Nederlân, dêr't er yn 2007 syn âlde rol yn Goede Tijden, Slechte Tijden wer weromkrige. Dêrby wie it earst de bedoeling dat dat foar fjouwer moannen wêze soe, mar syn kontrakt waard hieltyd wer ferlinge, oant er yn jannewaris 2014 dochs noch út 'e searje skreaun waard.
Njonken syn aktearwurk is Somogyi ek aktyf as live-discjockey. Ek died er yn 2008 mei oan 'e kwis Ranking the Stars en wied er yn 2011 lid fan in tiim dat dielnaam oan 'e spulshow Fort Boyard.
Numidyske kavalery
300px|thumb|Numidyske kavaleryman 300px|thumb|Yn de [[Slach by Cannae dêr't de Numidyske kavalery de Kartaachske mankrêften (blau) holpen dy't de Romeinske kavalery (read) besingelen en fersloen.]] De Numidyske kavalery wie in type lichte kavalery dy't ûntjûn waard troch de Numydjers. Nei't se troch Hannibal brûkt waarden yn de Twadde Punyske Oarloch, neamde de romeinske skriuwer Titus Livius harren "de alderbêste hynsteriders" yn Afrika.
Skiednis
De Numidyske kavaleryhynders, foarfaars fan de Berberhynders, wiene lyts ferlike mei oare hynders fan dy tiid. Se wiene tige fluch foar lange ôfstannen. Numidyske kavalerymanlju rieden sûnder seal en leie, mar hiene in ienfâldich stik tou om de nekke fan it hynder en in lytse ienfâldige hynsterrydstôk. As beskerming droegen se in rûn learen skyld of loaihoarshûd, en harren wapens wiene koarte swurden en spearen.
Troch harren handigens mei it hynsterriden, mar harren brekme oan swiere wapens, wiene se benammen ornearre foar it lestich fallen fan de fijân troch mei harren spearen te smiten en dan rap ûntsnappe te kinnen ear't de fijân in tsjinoanfal begjinne koe. Dy taktyk wurke benammen goed tsjin net sa mobile legers, sa as tsjin de soldaten fan Julius Caesar, doe't dy Afrika ynfoel.
Tagelyk wie de Numidyske kavalery net opwoeksen tsjin swiere kavalery, sa as bygelyks in grutte mankrêft fan Moarske kavalery net opwoeksen wie tsjin tritich Gallyske hynsterriders dy't foar Caesar fochten yn syn ynvaazje fan Afrika. Yn in oar foarfal ferjage in squadron fan swiere Ibearyske kavalery de Numydjers ûnder lieding fan Titus Labienus, wylst syn Gallyske en Germaanske ruters harren tsjinhâlde koene.
De Numidyske kavalery wie tige gaadlik foar bygelyks de militêre ferkenning fan Hannibal by syn ynvaazje yn Itaalje yn de Twadde Punyske Oarloch, dy't bekend waard troch syn stadige oarlochsoaljefanten. Hy brûkte de Numidyske kavalery ek wol om de Romeinen yn de fal te lokken sa as yn de Slach by de Trebia, of as syn rjochterflank.
De Numidyske kavalery wie ferneamd yn dy tiid en se fochten net allinnich foar de Kartagers, mar ek wol yn oare legers. De Romeinen brûkte de Numidyske kavalery tsjin Hannibal yn de Slach by Zama. Iuwen letter brûkten de Romeinen de Numidyske lichte kavalery yn selsstannige ienheden: equites Numidarum of Maurorum.
Secret Service
De Secret Service, folút: United States Secret Service (USSS), wat "Geheime Tsjinst fan de Feriene Steaten" betsjut, is in Amerikaanske federale plysjetsjinst dy't ressortearret ûnder it Amerikaanske Ministearje fan Thúslânbefeiliging, en dy't twa ferantwurdlikheden hat: it bestriden fan finansjele misdriuwen en de befeiliging fan heech pleatste persoanen yn it Amerikaanske regear. De Secret Service is fêstige yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C., en hie yn 2013 mear as 6.700 wurknimmers, wêrfan't 4.400 beëdige plysjeminsken wiene. De beëdige leden binne ferdield oer de spesjaal aginten, dy't boargerklean drage, en de Uniformearre Difyzje. Oant 1 maart 2003 foel de Secret Service ûnder it Amerikaanske Ministearje fan Finânsjes.
Bestriding fan finansjele misdriuwen
De Secret Service waard yn 1865 oprjochte troch presidint Abraham Lincoln (iroanyskernôch op 'e dei dat er fermoarde waard, 14 april), om 'e falskemunterij oan te pakken dy't doe, oan 'e ein fan 'e Amerikaanske Boargeroarloch, skearing en ynslach wie. Sadwaande waard de tsjinst ûnderbrocht by it Ministearje fan Finânsjes. Bestriding fan falskemunterij, ferfalsking fan Amerikaanske weardepapieren en ûndersyk nei grutskalige fraude hearre noch altiten ta de kearntaken fan 'e Secret Service. Dêr binne troch de jierren hinne nochal wat saken by kommen, lykas de bestriding fan ferfalsking fan identiteitsbewizen en kompjûterfraude. De Secret Service ûntjoech him ek ta de earste Amerikaanske binnenlânske feilichheids- en kontraspionaazjetsjinst, mar de taken op dat mêd en oare bykommende terreinen binne meitiid oernommen troch de FBI, CIA, NSA, ATF, de Amerikaanske Ymmigraasjetsjinst (ICE) en de Amerikaanske Belestingtsjinst (IRS), dy't allegear fan letter datum datearje as de Secret Service.
Persoansbefeiliging
Doe't nei de moard op 'e Amerikaanske presidint William McKinley, yn 1901, foar in elk dúdlik waard dat sokke pommeranten net mear sûnder liifwachten koene, joech it Amerikaanske Kongres oan 'e Secret Service, dat doedestiden noch de iennichste federale plysje-organisaasje wie, de opdracht en it foech om 'e presidint en syn famylje en beskate oare oerheidsfunksjonarissen te beskermjen en te befeiligjen. Sa ûntstie de wat tipelsinnige twafâlde ferantwurdlikheid fan 'e Secret Service op mêden dy't fierders neat mei-inoar te krijen hawwe. Hjoed de dei bewurkmasteret de tsjinst de persoanlike befeiliging fan: It is mooglik foar elkmis fan 'e boppeneamde persoanen om offisjeel ôfstân te dwaan fan befeiliging troch de Secret Service, útsein de presidint, de fise-presidint, de presidint-elekt, de fise-presidint-elekt en yn it gefal dat der gjin fise-presidint is (wat barre kin as de fise-presidint kommen is te ferstjerren, of as de presidint kommen is te ferstjerren en de fise-presidint him opfolge is) de earstfolgjende pleatsferfanger fan 'e presidint. Soms is it troch oerlaping fan foech nedich om nau mei oare feilichheidstsjinsten gear te wurkjen. Om in foarbyld te jaan: doe't de eardere presidintsfrou Hillary Clinton yn 2009 minister fan Bûtenlânske Saken waard, waard se thús befeilige troch de Secret Service, mar op har wurk en ûnder har reizen troch de Diplomatic Security Service (DSS).
De Secret Service ûndersiket jiers tûzenen gefallen wêrby't persoanen drigeminten uterje oan it adres fan 'e Amerikaanske presidint. Krekt as de eigentlike persoansbefeiliging wurdt sok ûndersyk útfierd troch de yn boarger klaaide spesjaal aginten. Sûnt de Secret Service mei de befeiliging fan 'e Amerikaanske presidint belêstge is, is der mar ien presidint mear omkommen, en dat wie John F. Kennedy, yn 1963. (De oare trije fermoarde Amerikaanske presidinten, Abraham Lincoln (1865), James Garfield (1881) en William McKinley (1901), waarden ombrocht foar't persoansbefeiliging ta de taken fan 'e Secret Service hearde.) Fierders hawwe Secret Service-aginten moardoanslaggen witten te ferideljen op 'e presidinten Harry Truman (1950), Gerald Ford (1975) en Ronald Reagan (1981). Der wurdt fan 'e leden fan 'e Secret Service ferwachte dat se de presidint sa nedich mei harren eigen lichem beskermje sille, sa't agint Tim McCarthy yn 1981 die troch yn 'e baan fan 'e kûgel te stappen dy't foar Reagan bedoeld wie. Hoewol't McCarthy slim ferwûne rekke, bettere er wer hielendal op. It iennichste lid fan 'e Secret Service dat ea by in oanfal op in presidint omkommen is, wie soldaat Leslie Coffelt, fan 'e Uniformearre Difyzje, dy't yn 1950 by de oanslach op Truman yn syn boarst en ûnderlichem rekke waard, mar foar't er stoar noch ien fan 'e beide dieders deaskeat.
De Uniformearre Difyzje (UD), dy't út 1.300 manskippen bestiet, is belêstge mei de befeiliging fan it Wite Hûs as gehiel, en teffens dy fan oare residinsjes fan 'e Amerikaanske presidint (lykas it bûten Camp David), en fierders de residinsje fan 'e fise-presidint, it Ministearje fan Finânsjes (as ûnderdiel fan it Wite Hûs) en bûtenlânske ambassades yn Washington, D.C. De UD waard yn 1922 oprjochte as de Wite-Hûsplysje (White House Police Force), mar waard yn 1930 folslein yntegrearre yn 'e Secret Service. Harren wurk behellet it bemanjen fan in stelsel fan fêste befeiligingsposten, wachtrinnen en it útfieren fan patrûljes op 'e fyts, de motorfyts en yn 'e auto.
Skandaal
Yn april 2012 kaam in skandaal oan it ljocht dêr't aginten fan 'e Secret Service by belutsen wiene. Under it besyk fan presidint Obama oan in top fan Noard- en Súdamerikaanske lieders yn Cartagena, yn Kolombia, fierden alve Secret Service-aginten en personeel fan alle fjouwer tûken fan 'e Amerikaanske Striidkrêften yn in hotel feest, wat mank gie mei de ynname fan grutte hoemannichten alkohol en it ynhieren fan pleatslike prostituees. Presidint Obama waard dêrtroch yn ferlegenheid brocht en de Secret Service stie foar skut. Neitiid waarden njoggen aginten twongen om ûntslach te nimmen of mei pinsjoen stjoerd. Nije regels waarden opsteld dy't it Secret Service-minsken ferbiede om "gelegenheden dy't op in minne namme lizze" ("non-reputable establishments") te besykjen. Teffens waard it harren tenei ferbean om binnen tsien oeren foar't har tsjinst begjint noch alkohol te drinken, en waard de tagong ta harren hotelkeamers beheind.
Yn film en literatuer
De Secret Service hat troch jierren hinne gauris it ûnderwerp fan film en literatuer west. It bekendst binne yn dat ferbân de films In the Line of Fire ("Yn 'e Baan fan 'e Kûgel") en Guarding Tess. In the Line of Fire is in thriller út 1993 mei akteur Clint Eastwood yn 'e haadrol as in âldere Secret Service-agint dy't noch altiten in trauma hat fan 'e moard op Kennedy (dêr't er as nijynkommeling by oanwêzich wie), en dy't no de iennichste is dy't de tsjintwurdige presidint rêde kin fan in psychopatyske moardner, spile troch John Malkovich. Yn Guarding Tess (1994) spilet akteur Nicolas Cage in agint dy't de widdo fan in eardere presidint (Shirley MacLaine) bewekje moat. Sy fynt de befeiliging lestich, en besiket dy allegeduerigen te omsilen, oant se op in kear ferdwynt om't se echt ûntfierd is en net ien it leauwe wol.
Jade (stêd)
Jade is in stêd en gemeente yn de Dútske dielsteat Nedersaksen, yn de landkreis Wesermarsch oan de rivier de Jade. Gemeenten yn de omkriten binne ûnder oaren Berne, Brake (Unterweser) en Butjadingen. Jade leit sa'n 25 Kilometer benoarden Aldenboarch en ûngefear 30 km súdlik fan Wilhelmshaven.
De gemeente Jade hat in 25 km lange kust mei de Jadeboezem.
Plakken yn de gemeente
De wichtichste fan de 19 doarpen yn de gemeente Jade binne:
Omset
Omset is in bedriuwsekonomyske term dy't ferwiist nei it totaalbedrach fan ferkeapen fan in bedriuw (of organisaasje of oare rjochtspersoan) oer in beskate perioade. De omset is opboud út twa komponinten: priis (binnenkommen betelling) en ôfset (ferkochte hoemannichte). De bydrage fan ien beskaat produkt oan 'e omset kin berekkene wurde troch de formule: priis × ôfset. Omset hâldt gjin rekken mei de fraach oft de opbringst fan 'e ferkeapen al yn jild oanwêzich is, of dat it noch útsteande foarderings by klanten betreft.
Beskermhear fan Skotlân
De beskermhearen fan Skotlân wiene reginten en de facto steatshaden dy't ûnder it Earste Keningsleaze Tiidrek (1290-1292) en it Twadde Keningsleaze Tiidrek (1296-1306) oer it keninkryk Skotlân regearren. Yn 'e rest fan 'e Skotske skiednis kaam it gauris foar dat in kening of keninginne minderjierrich op 'e troan kaam, sadat der in regint oansteld wurde moast, mar dy waarden neitiid inkeld ûnder it regear fan kening David II oantsjutten as 'beskermhearen'.
Omset
It omsetbedrach wurdt altyd eksklusyf BTW werjûn. De bruto-omset is it totaal fan alle ferkeapen, identyk oan wat hjirboppe as omset definiëarre is. De netto-omset is de bruto-omset minus weromnommen ferkeapen, skeafergoedings oan ôfnimmers foar minne produkten en betellingskoartings oan ôfnimmers foar konstante betelling. In synonym fan it begryp 'omset' is it omsetsifer.
Fokker D. XXIII
De Fokker D.XXIII wie in Nederlânske iensits jachtfleanmasine ûntwurpen en boud troch Fokker. Der wie allinne in prototype fan boud by de ynfal fan de Dútsers yn maaie 1940.
Untwikkeling
De Fokker D.XXIII wie ûntwurpen as in twa-motorige, iensits iendekker mei in dûbele sturt oan sturtbeammen. De piloat siet yn in sletten cockpit tusken in lûkende en in triuwende motor en it tastel hie in trijepunts-lâningsgestel dat ynlutsen wurde koe.
It prototype fleach foar it earst op 30 maaie 1939 mei Gerben Sonderman als testpiloat, tarisd mei twa Walter Sagitta I-SR floeistof-kuolle motors mei sylinders yn V-stân. De proefflechten lieten kuolproblemen fan de efterste motor sjen en de prestaasjes yn it generaal foelen wat ôf. Wol foel de maksimum faasje fan it tastel foar dy tiid net ôf. Der waard útsteld om Rolls-Royce of Daimler-Benz motors ta te passen by de produksjefleanmasines. Teffens ûndersocht Fokker oft der in sjitstoel ynboud wurde koe, omdat de fleander yn de efterste propeller telâne komme soe at er by need de cockpit ferlitte moast.
It wie dien mei it D.XXIII-programma doe't de Dútsers Nederlân oermasteren yn maaie 1940.
Deströyer 666
Deströyer 666 is in Australyske blackmetalband dy't yn 1994 oprjochte waard troch gitarist K. K. Warslut. Yn 1997 kaam har debútalbum "Unchain the Wolves" út. It album "Cold Steel... for an Iron Age" hie earst in albumhoesûntwerp dêr't de bandleden fan sizze dat se it nea goedkard hiene, mar pas yn 2009 ferskynde it album mei in nij ûntwerp op de hoes. Yn 2016 kaam it meast resinte studio-album "Wildfire" út
Peter Bradshaw
Peter Bradshaw (folút: Peter Nicholas Bradshaw; yn Ingelân, 19 juny 1962) is in Britsk sjoernalist en filmkritikus, dy't ek aktyf is as skriuwer. Sûnt 1999 is er de wichtichste filmkritikus fan 'e foaroansteande krante The Guardian. Bradshaw is ek bydragend redakteur fan it tydskrift ''Esquire.
Jonkheid en oplieding
Bradshaw genoat ûnderwiis oan 'e Haberdashers' Aske's Boys' School yn it Ingelske greefskip Hertfordshire. Hy studearre Ingelske taal- en letterkunde oan 'e Universiteit fan Cambridge, dêr't er yn 1984 in bachelorgraad behelle. Neitiid folge er in doktorale stúdzje yn ier moderne skiednis, dêr't er yn 1989 op promovearre.
Karriêre
Begjin 1990-er jierren fûn Bradshaw wurk as kollumnist by de Britske krante de Evening Standard. Yn 'e oanrin nei de Britske parlemintsferkiezings fan 1997 waard him frege in rige parodyen te skriuwen yn 'e foarm fan sabeare deiboekskriuwsels fan parlemintslid en histoarikus Alan Clark, in lid fan 'e Konservative Partij. Dyselde koe dêr lykwols net om laitsje, en klage de krante en Bradshaw persoanlik oan foar kwealaster.
De rjochtsaak, dy't de earste yn 'e Britske skiednis wie wêrby't in krante foar de rjochter dage waard troch it ûnderwerp fan in satire, duorre oant jannewaris 1998. Bradshaw waard troch The Guardian út 'e wyn holden en hoegde gjin tsjûgenis ôf te lizzen. Rjochter Gavin Lightman kedize úteinlik dat Clark yn syn rjocht stie, mei't de stikjes publisearre wiene op sa'n manear dat men der reedlikerwize fanút gean mocht dat in oansjenlik diel fan 'e lêzers leauwe soe dat Clark de stikjes sels skreaun hie. Bradshaw kwalifisearre de rjochtsaak as "it meast bizarre en surreälistyske foarfal út myn profesjonele bestean".
Yn 1999 waard Bradshaw by The Guardian oannommen as wichtichste filmkritikus, en sûnt skriuwt er yn it katern Film&Music fan dy krante eltse freed in resinsje fan in nij útkommen film. Dêrnjonken is er geregeldwei te gast yn 'e filmrubryk Film … (folje foar de puntsjes it oangeande jiertal yn), op 'e BBC-tillefyzje. Bradshaw waard troch de jierren hinne fjouwer kear nominearre foar de British Press Award foar filmkritikus fan it jier (te witten yn 2001, 2007, 2013 en 2014). Yn septimber 2019 waard in kar út syn filmresinsjes ûnder de titel The Films That Made Me … yn boekfoarm publisearre troch útjouwerij Bloomsbury Publishing.
Roger Ebert
Roger Ebert (folút: Roger Joseph Ebert; Urbana (Illinois), 18 juny 1942 – Chicago, 4 april 2013) wie in Amerikaansk sjoernalist, senarioskriuwer en presintator dy't him ûntjoech ta ien fan 'e meast ynfloedrike en foaroansteande filmkritisy fan 'e Feriene Steaten. Hy wie de earste filmkritikus dy't de Pulitzerpriis foar Krityk wûn. Syn hiele wurksume libben wie Ebert ferbûn oan 'e krante de Chicago Sun-Times. Tegearre mei syn kollega Gene Siskel fan 'e Chicago Tribune presintearre er de tillefyzjefilmrubryk Sneak Previews en letter At the Movies. Nei it ferstjerren fan Siskel yn 1999 gie Ebert in nije en soartgelikense gearwurking oan mei Richard Roeper. Yn 2006 rekke er swier skeind troch kanker en fan dy tiid ôf koed er net mear op normale wize prate; nettsjinsteande dat sette er syn wurkpaad as skriuwend filmkritikus fuort oant syn dea sân jier letter.