cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adjudant (rang)
Yn 'e Nederlânske kriichsmacht
(oansprektitels kursyf werjûn)
Teri Weigel
Teri Weigel (folút: Teresa Susan Weigel; Fort Lauderdale (Floarida), 24 febrewaris 1962), is in Amerikaansk model, neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan mingd Angelsaksysk Amerikaansk en Dútsk etnysk komôf. Hja waard bekend doe't hja yn 1985 en 1986 ferskate kearen yn it neakenblêd Playboy stie, en briek yn 1991 troch as pornoaktrise. Sûnt hat Weigel har ûntjûn ta ien fan 'e populêrste aktrises út 'e skiednis fan 'e Amerikaanske pornoyndustry.
Jonkheid
Weigel waard yn 1962 berne yn Fort Lauderdale, yn it suden fan 'e steat Floarida, mar groeide op yn Deerfield Beach. Yn har tinerjierren begûn hja te wurkjen as model, wêrby't hja har al rillegau talei op advertinsjekampanjes en wurk as mannekên op it mêd fan linzjery. Sa stie se û.m. yn 'e katalogus fan it merk Saks Fifth Avenue.
Karriêre as neakenmodel en mainstream-aktrise
Yn 1985 posearre Weigel foar it earst as neakenmodel yn it manljusblêd Playboy, wêrby't se boppedat op 'e omslach fan 'e Amerikaanske edysje fan it novimbernûmer stie. Yn april 1986 stie se jitris yn 'e Playboy, diskear as de Playmate of the Month. Fierders ferskynde se yn ferskate neakenfideo's dy't troch Playboy útbrocht waarden. Yn deselde snuorje posearre se as twadde Playboy Playmate ea (nei Ursula Buchfellner) ek foar it rivalisearjende neakenblêd Penthouse.
De bekendheid dy't Weigel as Playboy Playmate wûn, late derta dat se frege waard foar ferskillende lytse roltsjes yn mainstream-films, wêrûnder Cheerleader Camp (1988), Marked for Death (1990) en de bekende aksjefilm Predator 2 (1990), wêryn't se as de minneresse fan drugsbaas Ramon Vega hast allinnich mar neaken yn byld kaam. Ek hie Weigel yn it seizoen 1985-1986 in lytse rol yn 'e plysjerige Miami Vice, en letter ferskynde se ferskate kearen as it personaazje Jade yn ôfleverings fan 'e tillefyzjekomeedzjesearje Married... with Children.
Pornokarriêre
Yn augustus 1990 wie Weigel belutsen by in auto-ûngemak, wêrby't se swier ferwûne rekke oan har nekke en rêch, mei as gefolch dat se fiif operaasjes ûndergean moast en fjouwer moannen net wurkje koe. Om 'e sikehûsrekkens te beteljen, wiene Weigel en har man doe twongen om harren hûs te ferkeapjen en te ferfarren nei in lyts hierappartemintsje. Op 'e set fan 'e neakenfideo dy't Weigel har lêste projekt foar Playboy wie, rette in kollega-model har oan, om oan it wurk te gean as pornoaktrise. Earst liek har dat wol nei fleanen, mar doe't se neitiid finansjeel yn 'e knipe kaam troch de gefolgen fan har ûngelok, betocht se har. Tegearre mei har man naam se doe datoangeande kontakt op mei harren buorlju Fred en Patti Lincoln, dy't pornofilms produsearren.
Yn 1991, doe't se 29 jier wie, makke Weigel sadwaande har debút yn 'e pornografyske film Inferno, yn in sêne mei pornoakteur Mark Wallace. Dêrmei waard se de earste Playboy Playmate dy't oerstapte nei de pornoyndustry, wat har daliks grutte populariteit ûnder pornofans opsmiet. Foar Playboy wie it lykwols oanlieding om 'e bannen mei har te ferbrekken. Yn 2000 spande Playboy in rjochtsaak tsjin Weigel oan, om't dy op har webside doe noch altyd it Playboy-logo brûkte. Weigel sels hat ferskate kearen yn fraachpetearen oanjûn dat Playboy har mei sin it libben soer besocht hat te meitsjen om't se wegere en lis har del by de regels dy't it bedriuw oan Playmates opleit. Weigel har nije karriêre foel ek ferkeard by har famylje, dy't sûnt 1992 neat mear mei har te krijen hawwe woe.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat Weigel sûnt 1991 yn totaal yn teminsten 175 pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Penthouse, Hustler Video, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, New Sensations, Jill Kelly Productions, Pure Play Media, VCA Pictures, Platinum X Pictures, Devil's Film, Adam & Eve, Pure Play Media, Third Degree Films en Anabolic Video. Ek hat se sûnt likernôch 2005 in protte yn 't spier west foar pornosites op it ynternet, lykas Reality Kings, Brazzers en BlackOnBlondes. Foar har wurk as pornoaktrise waard Weigel yn 2002 ynhuldige as lid fan 'e XRCO Hall of Fame en in jier letter as lid fan 'e AVN Hall of Fame.
Oare beuzichheden
Njonken har aktearwurk is Teri Weigel ek aktyf as stripper, wêrby't se as in feature dancer by stripklubs yn 'e hiele Feriene Steaten lâns reizget. Yn 2003 wûn se dêrfoar de NightMoves Award yn 'e kategory bêste feature dancer. Fierders is se ek noch altyd wurksum as neakenmodel, en yn 'e twadde helte fan 'e jierren njoggentich wurke se in skoft (oant septimber 1998) as prostituee yn 'e Moonlite Bunny Ranch, in legaal bordeel yn 'e Amerikaanske steat Nevada.
Priveelibben
Teri Weigel troude yn 1986 mei in Murrill Maglio, mei wa't se yn 2011 har sulveren houliksfeest fierde. Harren houlik hâldt (anno 2015) noch altyd stân. Neffens harrensels is harren geheim dat se har sa feilich fiele yn harren ûnderlinge relaasje, dat it geslachtsferkear dat Weigel foar har wurk mei oare manlju hat, gjin bedriging foarmet. Maglio fungearret as Weigel har ympressario en hat lytse, net-pornografyske roltsjes ferfolle yn guon fan har films. Behalven yn 1990 wie Weigel ek yn 1994 belutsen by in auto-ûngemak.
Lichemsskaaimerken
Neffens har offisjele opjefte is Teri Weigel 1.70 m lang, mei in gewicht fan 49 kg. Har boarsten, dy't se koart nei har yntrede yn 'e pornoyndustry fergrutsje litten hat, hawwe kupmaat 36DD. Fan natuere hat Weigel brún hier en griene eagen, mar hja hat har hier ûnder har karriêre geregeldwei blondearje litten. Se hat piercings troch har klitoris en skamlippen. It is net bekend oft se ek plastyske sjirurzjy ûndergien har fanwegen de ferwûnings dy't se oprûn hat by har beide auto-ûngemakken.
Pierre Gasly
Pierre Gasly (Rouen, 7 febrewaris 1996) is in Frânsk koereur. Gasly makke yn 2017 syn debút yn de Formule 1 foar Toro Rosso. Gasly makke yn 1999 de oestap nei it team fan Red Bull Racing mar fanwege tsjinfallende resultaten waard er wer werom setten nei it opliedingsteam Torro Rosso. Yn 2020 wûn er syn earste Grutte Priis.
Oersjoch Formule 1-karriêre
* Seizoen noch dwaande.
Svealand
180px|thumb|Svealand op de kaart fan Sweden
Svealand (Frysk: Svealân) is ien fan de trije lânsdielen fan Sweden en bestiet út de lânskippen Dalarna, Närke, Södermanland, Uppland, Värmland en Västmanland. Yn 2016 hie Svealand likernôch 4 miljoen ynwenners.
Krekt as de oare lânskippen Götaland en Norrland hat Svealand gjin bestjoerlike betsjutting, mar de namme wurdt wol yn de deistige omgong brûkt, bygelyks yn waarberjochten.
Polo op de Olympyske Simmerspullen 1924
200px|thumb|right|It Olympysk Polo plak fan 1924
De Olympyske Simmerspullen 1924, ek wol de VIIIe Olympiade neamd waarden yn 1924 yn Parys, Frankryk hâlden. It polo waard hâlden by it Château de Bagatelle. It wie foarearst de lêste kear dat it polo op it programma stie.
St. Leodegar im Hof
De Sint-Leodegariustsjerke yn it Hôf (Dútsk: St. Leodegar im Hof) is de wichtigste tsjerke fan de Switserske stêd Luzern. De tsjerke is de haadtsjerke fan de parochy mei deselde namme en is tagelyk de tsjerke fan it stift Sint-Leodegarius. De tsjerke waard yn de jierren 1633-1639 foar in grut part op de fûneminten fan de doe ôfbaarnde romaanske tsjerke boud en moat beskôge wurde as yn fan de belangrykste tsjerken út de Dútske lette-renêssânse. It is ien fan de seldsume tsjerken, dy't yn de Tritichjierrige Kriich noardlik fan de Alpen boud waard.
Skiednis
thumb|left|250px|Ynterieur Op it plak fan de hjoeddeiske tsjerke waard yn 735 in lyts oan Sint-Mauritius wijd kleaster stifte. Der kaam yn 800 in ein oan it kleaster, oant troch abt Wichard yn 850 it wer ûnder de regel fan Benediktus steld waard. Oant 1135 wie it in selsstannich kleaster, mar waard fanôf dat jier in bûtenhôf fan de abdij Murbach, dy't de patroanhillige fan it kleaster feroarje liet yn de hillige Leodegarius. De abdij ferkocht it kleaster yn 1291 oan de Habsburgers. Yn 1433 krige de stêd wer alle rjochten oer it kleaster en yn 1455 waard it benediktynske kleaster yn in koarhearenstift feroare. It stift makke yn de tiid fan de Kontrareformaasje in grutte bloei troch. Luzern bleau yn de tiid fan de reformaasje in katolyk bolwurk en liede it ferset fan de katolike kantons tsjin de nije lear, dy't rûnom yn Switserlân woartel skeat. De stêd waard residinsje fan de pauslike nuntius, dy't de Hôftsjerke as syn katedraal brûkte. Yn 1874 waard de parochy oprjochte en as gefolch dêrfan de ferhâldings tusken it koarhearenstift en de parochy regele.
Bouskiednis
Oer it begjin fan de tsjerke is hast neat bekend. Yn de twadde helte fan de 12e iuw waard in romaanske tsjerke mei twa tuorren boud. Yn de rin fan de iuwen waard de tsjerke fergrutte en langer makke.
Op de jûn foar Peaskesnein, op 27 maart 1633, krige immen fan in koarhear it fersyk om oerlêst besoargjende ka's dy't nestelen yn de tuorren ôf te sjitten. It sjitten op de fûgels hie ek gefolgen foar it droege hout fan de tsjerke en sa kaam it dat de brân ûntstie en de hiele tsjerke op de tuorren nei oant op de fûneminten ôfbaarnde. De tsjerkeskat, in fesperbyld en it reliëf fan it saneamde Maria-End-Altar  koe noch op 'e tiid rêden wurde. Op de ramp folge fuort it beslút om de tsjerke wer op te bouwen, dat ûnder lieding fan de jezuyt Jakob Kurrer (1585–1647) út Ingolstadt plakfûn.
De earste misse koe al mei Peaske 1638 wer opdroegen wurde. De offisjele ynwijing fûn lykwols plak nei't ek de dekoraasjes en fersierings oan de tsjerke oanbrocht wiene.
Yn de rin fan de tiid is der oan de tsjerke in soad renovearre en restaurearre. Foar it lêst waard it ynterieur yn 2000-2001 ûnder hannen nommen. Dêrby waard de tsjerke fan alle smoargens befrijd en de hiele alterromte op 'e nij ynrjochte mei in troch Kurt Sigrist makke alter fan swarte basalt op in reade flier. Op Palmsnein, 8 april 2001, waard de tsjerke troch biskop Kurt Koch plechtich ynwijd.
Beskriuwing
Yn de 69 meter hege goatyske tuorren hingje acht klokken, wylst yn de koertuorkes noch ris fjouwer klokken hingje. De westlike gevel tusken de beide tuorren datearret fan 1633 en toant renêssânse en barokke stylfoarmen. Boppe de tagong is in wapen oanbrocht mei oan beide kanten de hilligen Leodegarius en Mauritius. Achter it byld fan de ingel Michael op de twadde ferdjipping leit de Michaelkapel, dy't troch de twa grutte finsters en it roasfinster ferljochte wurdt. It portaal hat in krúsferwulft en de beide houten tagongsdoarren toane op 'e nij de beide patroanen fan de tsjerke.
Niklaus Geisler en syn feinten wurken fan 1639 oant 1641 oan it koerstuolte. Boppe it koerstuolte wurdt in foarstelling fan de Ferkundiging útbylde. Tsjintwurdich bidde de koarhearen fan it stift alle dagen de laudes en fespers yn it koerstuolte.
It bankenplan fan de tsjerke stamt út 1637-1640 en heart dat it âldste planmjittich oardene bankenplan fan Switserlân.
Oargels
It Grutte Hôfoargel giet werom op in ynstrumint út 1648 fan Johann Geisler út Salzburg. Dêrfan bleau it front fan Niklaus Geisler yn de oarspronklike steat bewarre, mar it front fan it rêchposityf is in rekonstruksje út 1972. Yn 1862 fergrutte Friedrich Haas it oargel en yn 1972-1977 is it ferboud, restaurearre en fergrutte troch de oargelboufirma Kuhn. Yn 2015 waard in echowurk tafoege. It 7374 pipen tellende ynstrumint hat tsjintwurdich 111 registers op fiif manualen en pedaal. Dêrfan stamme 19 registers fan it Geisler-oargel (1648) en 50 registers fan Friedrich Haas (1862).
It koeroargel waard yn de jierren 1842-1844 troch de oargelbouwer Thomas Sylvester Walpen (1802–1857) boud. It ynstrumint hat 27 registers op twa manualen en pedaal.
Domtsjerke fan Cefalù
De Duomo di Cefalù (Domtsjerke fan Cefalù; ek Basilica Cattedrale della Trasfigurazione, Katedrale Basilyk fan de Ferhearliking fan de Hear) is de katedraal fan it katolike bisdom Cefalù op Sisylje, Itaalje. De tsjerke hat de status fan in basilyk en stiet oan it Piazza Duomo.
Skiednis
De bou fan de domtsjerke wie in inisjatyf fan Rogier II om neffens de oerlevering sa de Heare te tankjen foar it sparjen fan syn libben, nei't syn skip yn 1130 foar de noardlike kust fan Sisylje yn in swiere stoarm telâne kaam. It wie it doel dat er letter yn de domtsjerke byset wurde soe, mar hy waard letter byset yn de katedraal fan Palermo. Mei de bou waard yn 1131 útein set, al eine dy net bot en ferskate kearen waard de fierdere bou útsteld. Lang om let waard de gevel yn 1240 foltôge. It nei foarren springende diel fan de gevel datearret fan 1472 en is in wurk fan Ambrogio da Como.
Fanôf 1932 waard de katedraal yn de oarspronklike steat werom brocht. Dêrby waarden lettere tafoegings ferwidere. Tegearre mei de arabysk-normandyske monuminten fan Palermo en de katedraal fan Monreale waard de tsjerke yn 2015 tafoege oan it wrâlderfskip fan UNESCO.
Eksterieur
De twillingstuorren hearden al ta de oarspronklike tsjerke. Se ferskille yn it boppediel troch de finsters en spitsen, mar fierder binne se wakker gelyk. De foar de gevel steande portikus waard yn 1471 yn de styl fan de Katalaanske lette goatyk boud. De roasfinsters yn de apsis waarden yn 1142 tichtmitsele om it oanbringen fa in grut mozaïek mooglik te meitsjen.
Ynterieur
Alhoewol't de katedraal yn de massive en ienfâldige foarmen in romaansk bouwurk is, is fanôf de triomfbôge in begjin fan de ankommende goatyske moade te sjen. It dak fan it skip wie ea heger, itjinge oan de bûtenkant fan it skip te sjen is. It transept is heger as it skip en de sydskippen. In diel fan it gebou hat in tonferwulft, oare dielen hawwe in houten dak of in stiennen ribferwulft. It ynterieur hat de foarm fan in latynsk krús en is ferdield yn in skip en twa sydskippen troch arkades fan antike pyldres: fjirtjin in rôze granyt en twa fan moarmer. De bases en kapitelen stamme út de 2e iuw. De twa kapitelen dy't de triomfbôge drage datearje wierskynlik út it midden fan de 12e iuw.
Nei alle gedachten soe de hiele tsjerke fersierd wurde mei mozaïeken, mar it waard allinne yn it gebiet fan it presbyterium útfierd. De apsis oant de helte fan de muorren binne dêr noch jimmeroan bedutsen mei 12e-iuwske mozaïeken. Rogier II liet keunsters út Byzantium helje, dy't de tradisjonele byzantynske dekorative keunst oanpasten oan in bouwurk fan Noard-Europeeske oarsprong. De mozaïeken waarden yn 1148 foltôge en wurde troch it grutte mozaïek fan Kristus Pantokrator behearske.
Fan de fresko's is in foarstelling fan Urbanus V op in pylder fan it lofter sydskip út de 14e iuw it neamen wurdich. Yn it lofter transept is ek in 15e-iuwske troanende Madonna bewarre bleaun.
Yn de basilyk binne meardere grêfmonuminten te sjen, wêrûnder in antike en in midsiuwske sarkofaach en it monumintale grêfmonumint fan biskop Castelli út de 18e iuw.
It 12e-iuwske doopvont is út ien blok stien fike en fersierd mei fjouwer liuwen. In beskildere houten krús is makke troch Guglielmo da Pesaro (1468).
It plafond fan it skip hat in skildere dekoraasje fan bisten en oare motiven. It is mooglik it wurk fan arabyske faklju.
Fanôf 1985 waard de katedraal fersierd mei nije glês-yn-lead ramen fan de keunstner Michele Canzoneri út Palermo. De 72 ramen byldzje foarstellings út fan it Alde- en Nije Testamint. De moderne en abstrakte styl fan de ramen koe net elkenien bekoarje.
Kleastergong
Yn de katedraal is in tagong nei de kleastergong. De spitbôgige arkades rêste hieltiten op twa smelle pylders. De kleastergong stie model foar oare kleastergongen op Sisylje, benammen dy fan Monreale.
Flakte-Algonkwynske talen
De Flakte-Algonkwynske talen binne in lyts groepke Yndiaanske talen út Noard-Amearika, dy't in taalkloft foarmje binnen de gruttere Algonkwynske taalfamylje. Party taalkundigen hâlde út dat dizze talen wier neier oaninoar besibbe binne as oan 'e oare Algonkwynske talen, mar de measten beskôgje it as in geografyske taalkloft ynstee fan in taalkundigen-ien; d.w.s. dizze talen wurde mei-inoar ûnder ien term beflapt om't se yn inoars fysike neite sprutsen waarden, net om't se wier-wier in besibbe taalkloft foarmje. (Binnen de Algonkwynske talen is oant no ta inkeld fan 'e Eastalgonkwynkse taalgroep bewiisd dat se neier oaninoar besibbe binne as oan 'e rest fan 'e famylje.)
Opbou
De opbou fan 'e Flakte-Algonkwynske taalkloft is sa:
Stockholms län
Stockholms län (letterlik: "Provinsje Stokholm") is in provinsje yn it easten fan lânsdiel Svealand yn Sweden. It provinsjebestjoer is fêstige yn de haadstêd Stokholm.
Op 31 desimber 2017 hie Stockholms län 2.308.143 ynwenners, wat oerienkomt mei mear as 20 prosint fan de totale Sweedske befolking. Dêrmei is it ek de meast tichtbefolke provinsje fan it lân.
Freestyleskyen op de Olympyske Winterspullen 2022
Medaljespegel
De top-9 fan lannen dy't by it freestyleskyen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 2022.
Adorp
Adorp (Grinslannersk: Oadörp) is in doarp yn de gemeente It Hegelân yn de provinsje Grinslân.
Bestjoerlike yndieling
Adorp foarme tegearre mei de doarpen en buorskippen Arwert, Grut Wetsinge, Harssens, Hekkum, Lyts Wetsinge, Sauwert en Wierum oant 1990 de selsstannige gemeente Adorp, wêrfan't it gemeentehûs yn Sauwert stie. Yn dat jier waard de gemeente Adorp gearfoege mei de gemeente Winsum. By in folgjende weryndieling fusearre de gemeente Winsum op 1 jannewaris mei de gemeentes Bedum, Iemsmûn en De Marne ta de hjoeddeiske gemeente It Hegelân.
Beskriuwing
Foar de namme Adorp binne ferskillende ferklearrings jûn. Sa wurdt der ornearre dat it oarspronklik "doarp yn it boulân" (arth) of "doarp fan Arn" (in persoan) betsjut. It meast oannimlik is lykwols dat it doarp oan de Aa betsjut. Krekt wat súdlik fan it doarp mûne yn de midsiuwen nammentlik de Drintske Aa yn 'e Hunze út. Nei't yn 1385 by Dorkwert in kanaal groeven waard fersâne it wetterke.
Adorp leit op in wierde op in útrinner fan de Hûnsrich oan in eardere meänder fan de Hunze, dat dêr it Selwerderdjipke neamd wurdt. Op de wierde stiet de 13e-iuwske PKN-tsjerke, dy't yn 1667 modernisearre waard. De tsjerke besiet ienris in frijsteande toer, dy't yn 1794 ôfbrutsen waard. Fierder stiet yn it doarp de nôtmûne Aeolus, dy't op it stuit restaurearre wurdt.
Rorichum
300px|thumb|Tsjerke fan Rorichum fan de 14e iuw Rorichum is in terpdoarp oan de rjochterouwer fan de Iems yn de gemeente Moormerland yn de lânkring Lier yn East-Fryslân. It doarp leit likernôch 10 km beëasten de haven fan Emden, tichteby Oldersum. Yn 2016 hie Rorichum in ynwennertal fan 444 op in oerflak fan 8,72 km².
Namme
Yn âlde oarkonden waard it plak Rorechum, Rorichsheem, Rarichum en Rarchum neamd. Nei alle gedachten is de namme fan de persoansnamme Roarik ôflaat en betsjut sokssawat as "Roarik syn hiem". De namme kaam yn de foarm Rarughem al yn it register fan de Abdij Werden foar om it jier 1000 hinne. Liudger, de meast ferneamde sindeling yn Fryslân, hat in soad lân oan de troch him stifte Abdij oerdroegen.
Skiednis
Njonken it terpdoarp binne der noch fiif "âlde" buorskippen: Tammegast, Venneplatz, Wolterserborg, Middelsterborg en Buschplatz, dat in earder foarwurk fan it kleaster Langen wie. Op 1 jannewaris 1973, yn it ramt fan de gemeentlike weryndieling yn Nedersaksen, waard Rorichum ien fan de alve doarpen fan de doe stifte gemeente Moormerland. Rorichum is in lânboudoarp.
Religy
De bakstiennen Nikolaastsjerke mei frijsteande klokkestoel, it eardere parochyhûs, en it eardere skoalgebou steane op it heechste punt fan de terp.
Ginteftigen
De ginteftigen (Latynske namme: Suliformes) foarmje in skift fan de klasse fan de fûgels (Aves), en it boppeskift fan de nije fûgels (Neoaves). Ta dit skift hearre 60 ûnderskate soarten fûgels. De ginteftigen komme yn grutte dielen fan de wrâld foar, altyd op of deunby it wetter fan seeën en oseanen (ginten en fregatfûgels) of seeën, marren en rivieren (ielguozzen en slangehalsfûgels). Foar it meastepart libje de fûgels fan dit skift fan fisk.
Taksonomy
De gearhing tusken de ginteftigen en de oanbuorjende skiften fan de pilekaaneftigen (Pelicaniformes) en eiberteftigen (Ciconiiformes) is kompleks en haw forskate resinte taksonomyske oanpassingen meibrocht. Tsjintwurdich wurde de ginteftigen opdield yn fjouwer famyljes. De grutste famylje is dy't fan de ielguozzen en dit skift fan de ginteftigen wurdt dêrum ek wol als ielgoeseftigen (Phalacrocoraciformes) oantsjut.
Ielguozzen
De ielguozzen (wittenskiplike namme: Phalacrocoracidae), ek ielgoesfûgels of skolfers neamd, binne in famylje fan wetterfûgels yn it skift fan de ginteftigen (Suliformes). De famylje telt sa'n 35-43 soarten ferdield oer 1-5 skaaien. Alle ielguozzen binne foar it meastepart swarte of swarteftige fûgels mei in lingte fan 50-100 cm.
Ulbe fan Burmania
Ulbe fan Burmania (Ljouwert, 15 septimber 1737 - Eanjum, 18 augustus 1816) wie in neisiet út it laach Fan Burmania. Hy wie fan 12 maart 1765 oant 1795 grytman fan Ljouwerteradiel.
Op 26 jannewaris 1766 troude er yn de Jakobinertsjerke fan Ljouwert mei Maria Libara fan Haarsma (Ljouwert, 27 desimber 1740 - dêre, 12 oktober 1783). Hja wie in dochter fan Hans Hendrik fan Haarsma en Isabella Boreel. Harren beide bern ferstoarnen foar 1814.
Sersjant-majoar
In sersjant-majoar is in ûnderofsier yn 'e nasjonale kriichsmacht fan in soad lannen. Dizze rang komt foar by it grutste part fan 'e lânmacht en fierders by de marine, de loftmacht en de mariniers. It ekwivalint by de maresjesee en de lânmachtwapens fan 'e kavalery en de artillery is de opperwachtmaster. De oansprektitel is by de lânmacht "sersjant-majoar"; by de loftmacht "sersjant-majoar" of "majoar"; en by de marine en de mariniers "majoar" (om't dêr de haadofsiersrang fan majoar net foarkomt). By de Operasjonele Tsjinst en Nautyske Tsjinst fan 'e marine wurdt om histoaryske redens de oansprektitel "skipper" brûkt.
De boppelizzende rang is by sersjant-majoar yn alle gefallen adjudant, en de ûnderlizzende rang is sersjant by de marine en de mariniers en sersjant 1e klasse by de lânmacht en de loftmacht. Dêrmei is sersjant-majoar ien fan 'e heechste ûnderofsiersrangen. 'Sersjant-majoar' betsjut letterlik "grut-sersjant", en oarspronklik wie in ien fan 'e heechste militêre rangen, dêr't sawol de hjoeddeistige generaal-majoar (oarspronklik sersjant-majoar-generaal) as majoar út fuortkomme. Pas ein achttjinde iuw ûntjoech sersjant-majoar him ta in ûnderofsiersrang.
Yn 'e Nederlânske kriichsmacht
(oansprektitels kursyf werjûn)
Storm Front (roman fan Jim Butcher)
Publikaasjeskiednis
Storm Front waard yn 2000 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij Roc Books. Yn 2005 waard de roman troch de Science Fiction Book Club werpublisearre yn 'e omnibusedysje Wizard for Hire, mei it twadde en trêde diel fan The Dresden Files: Fool Moon en Grave Peril. Yn 2009 en 2011 ferskynde fierders in twadielige omwurking fan Storm Front ta in grafyske roman mei as nammen Storm Front, Volume 1: The Gathering Storm en Storm Front, Volume 2: Maelstrom. Storm Front tsjinne ek as basis foar it senario fan 'e earste ôflevering fan 'e tillefyzjesearje The Dresden Files, dy't yn 2006 útstjoerd waard op it Amerikaanske Sci Fi Channel. In Nederlânsktalige oersetting fan Storm Front (troch Lia Belt) waard yn 2009 publisearre troch De Vliegende Hollander, ûnder de titel Stormnacht.
Ynhâld
Harry Dresden is praktisearjend tsjoender en privee-detektive te Chicago en stiet as sadanich fermeld yn 'e Gouden Gids. Hy is wrâlds iennichste tsjoender dy't dêr iepentlik foar útkomt. Dat kin ek skoan, want hast alle minsken tinke dat er dêrmei in grapke makket, dat it in foarm fan byldspraak is, dat er bedoelt dat er in gûchelder is, of dat er in soarte fan medium is. Mar dêr binne se mis mei: Harry kin wier tsjoene, en dat fermogen brûkt er foar it meastepart yn kombinaasje mei syn offisjele fergunning as privee-detektive, foar bygelyks it opspoaren fan weirekke foarwerpen, lykas beurzen, kaaien of trouringen. Dêrnjonken wurket er as adviseur fan 'e Spesjale Undersyksienheid fan 'e Plysje fan Chicago. Dy wurdt laat troch resjersjeur Karrin Murphy, mei wa't Harry befreone rekke is sûnt de foarfallen fan in pear jier tebek (sjoch: A Restoration of Faith).
Dreamtiid
De Dreamtiid bestiet út fjouwer dielen: it begjin fan alles; it libben en de krêft fan 'e foarâlden; de manier fan libjen en stjerren; en de krêft yn it libben. De Dreamtiid is alle fjouwer tagelyk, om't er machtiger is as tiid en romte. Dêryn besteane alle dingen tagelyk. De Aboriginal-folken, dy't fan âlds net it Westerske konsept fan lineêre tiid kenne, neame de Dreamtiid de "tagelyk-tiid", om't se leauwe dat it tagelyk it ferline, it hjoed en de takomst is. It is in begjin dat gjin ein hat.
Storm Front (roman fan Jim Butcher)
Ynhâld
Op in dei wurdt Harry troch Murphy nei in plak delikt yn in lúkse hotelkeamer roppen, dêr't in man en in frou ûnder it bedriuwen fan geslachtsmienskip op in grouwélige wize oan harren ein kommen binne: by beide is it hert út it boarst wei ekplodearre, dwers troch ribben en hûd hinne. Harry is der daliks wis fan dat soks inkeld troch tsjoenderij komme kin, mar hy besaut him deroer hoe't it mooglik is dat in tsjoender safolle macht hawwe kin dat er soks dwaan kinnen hat sûnder sels yn 'e hotelkeamer oanwêzich te wêzen. De frou wie Jennifer Stanton, in prostituee dy't yn it tige eksklusive bordeel The Velvet Room wurke, dat rund wurdt troch madam Bianca St. Claire, fan wa't Harry wit dat se eins in fampier is. De man wie Tommy Tomm, in liifwacht fan "Gentleman Johnny" Marcone, de iennichst oerbleaune maffiabaas fan Chicago.
Dreamtiid
Tradisjonele Aboriginals leauwe dat se kontakt meitsje kinne mei de Dreamtiid troch te dûnsjen en rituele lieten te sjongen. Se leauwe ek dat minsken in diel yn harren hawwe dat ivich libje sil. Dat diel bestie al foar de berte en sil ek nei de dea fuortlibje.
Storm Front (roman fan Jim Butcher)
Ynhâld
Murphy stiet der by Harry tige op oan dat hy útsykje sil hoe't sa'n moard útfierd wurde kin, mar dêrfoar soed er ûndersyk dwaan moatte nei ferbeane magy en dêr is Harry frijwat huverich foar. Wat Murphy net wit, is dat der in bestjoersorgaan foar tsjoenders bestiet, de Wite Ried fan Tsjoenderij, en dat Harry net op al te bêste foet mei dy ynstelling stiet. Nei't er as bern wees wurden wie, is er nammentlik yn 'e hannen fallen fan in warlock, in boaze tsjoender, dy't Justin DuMorne hiet. Dy brocht Harry de begjinsels fan 'e tsjoenderij by, en doe't bliken die dat Harry dêr in grut talint foar hie, besocht er him te ferlieden ta it beoefenjen fan swarte magy. Harry wegere, en doe't Justin him besocht om te bringen, deade Harry ynstee Justin. Om't er dêrfoar tsjoenderij brûkte, briek er doe de Earste Wet fan de Wite Ried, dy't stelt dat tsjoenderij nea brûkt wurde mei om in minske te om te bringen. Harry waard dêrop foar de Ried brocht (dêr't er oant dy tiid noch nea fan heard hie). Hoewol't op it brekken fan 'e Earste Wet de deastraf stiet, waard besletten dat der yn Harry syn gefal sprake wie fan fersêftsjende omstannichheden (hy wie jong, ûnbeleard en hannele út klearebare selsferdigening). Lykwols waard er ûnder skerp tafersjoch steld, en as er nochris ien fan 'e wetten fan 'e Wite Ried brekt, wurdt syn deastraf likegoed noch útfierd. It ferskerpe tafersjoch oer Harry, dat oant op 'e dei fan hjoed duorret, is troch de Ried tabetroud oan 'e erchtinkende 'warder' Donald Morgan, mei wa't Harry beslist net kin.
Dreamtiid
Al dy leauwensoertsjûgings binne basearre op in rike skeppingsmytology. Aboriginals leauwe dat har foarâlden as gigantyske slangen ûntstiene út it hert fan 'e ierde. Se swalken de wrâld oer en makken rivieren en bergen. Oare foarâlden makken de rein en de sinne, de minsken en de bisten. De plakken dêr't sokke foarâlden út  'e ierde kroepen, binne hillich en wurde noch altyd brûkt foar it útfieren iuwenâlde Aboriginal-rituelen.
Storm Front (roman fan Jim Butcher)
Ynhâld
Hoewol't Harry Murphy dus graach helpe wol, moat er op syn tellen passe. Murphy, dy't alhiel gjin aan hat fan it bestean fan 'e Wite Ried en noch minder fan Harry syn persoanlike swierrichheden mei dy ynstelling, hat dêr gjin begryp foar. Uteinlik ûnthjit Harry har dat er dwaan sil wat er kin om har te helpen by it oplossen fan 'e moard. Hy is lykwols fan doel om earst ris te sjen watfoar ynformaasje oft er loskrije kin út Bianca St. Claire. Underweis werom nei syn kantoar wurdt Harry troch in trijetal poatige liifwachten twongen yn te stappen yn in limûsine, dêr't er in ûnderhâld hat mei "Gentleman Johnny" Marcone. Dy wol dat Harry foar him komt te wurkjen, sadat er him helpe kin by it oplossen fan 'e moard. Marcone is nammentlik wisberet om wraak te nimmen op 'e moardner fan syn liifwacht Tommy Tomm. Harry kriget fan Marcone de yndruk dat it in bienhurde keardel is, mar lykwols net ûnreedlik yn 'e omgong. Hy stegeret Marcone syn oanbod ôf.
Dreamtiid
It hjoeddeiske lânskip spilet yn it ramt fan 'e Dreamtiid in wichtige rol. Foar de Aboriginals is it lânskip in soarte fan bibel: der binne allerhanne wichtige foarfallen út 'e dreamtiid út te lêzen. Wichtige punten yn it lânskip ferfolje wichtige funksjes yn 'e mytology. Ien fan 'e wichtichste lokaasjes is Uluṟu (foarhinne bekend as Ayers Rock).
Storm Front (roman fan Jim Butcher)
Ynhâld
Werom yn syn kantoar wurdt er opwachte troch in frou, Monica Sells, dy't syn help ynropt by it opspoaren fan har man Victor, dy't spoarleas ferdwûn is. Se fertelt dat har man de lêste tiid o sa'n belangstelling hie foar tsjoenderij, en dat dat de reden is dat se Harry ynskeakelje wol. Harry fermoedet dat de fint gewoan útnaaid is mei in oar frommes, mar om't er tige krap by kas sit, kin er it jild dat Monica him biedt net ôfslaan, dat hy nimt de saak oan. Se jout him ek in talisman, dy't har man makke hat fan it útdrûge kadaver fan in skorpioen. Harry berget it sjarmante ding op yn in laad fan syn buro. As er dy jûns in hapke yt yn syn stamkroech MacAnally's, wurdt er oerfallen troch Susan Rodriguez, in kreaze sjoernaliste fan de Arcane, in krantsje dat alderhanne boppenatuerlike foarfallen beskriuwt (of betinkt). Sy hat lucht krigen fan 'e dûbele moard en wit dat Harry dêrby roppen is. Harry jout neat priis, mar dan ferrast se him wer troch him te freegjen kommende sneontejûn mei har út te gean. Om't er freedtejûn al reservearre hat foar in besykje oan The Velvet Room, om Bianca St. Claire út te kloarkjen, betsjut dat dat Harry fan 'e jûn noch om 'e súdein fan 'e Michiganmar hinne ride moat nei Lake Providence, yn Michigan. Dêr hawwe Victor en Monica Sells nammentlik in twadde hûs dêr't Harry by nacht ris om him hinne sjen wol.
Dreamtiid
Neffens de Aboriginals binne ferskate skuorren yn dy berch de oerbliuwsels fan in grutte striid tusken twa mytologyske skepsels. En guon oerhingings en hoalen befetsje noch de geasten fan it ferline. En der wurdt tocht dat oare ferskate lytse gatten groeven binne troch mytologyske mollen. Op dizze manier foarmet de berch by wize fan sprekken in bibel foar de Aṉangu, de folken fan 'e Westlike Woastyn, dy't gjin skrift hiene om har mytology op te skriuwen. Fansels jildt dat net foar Aboriginals dy't yn oarde dielen fan Austraalje wenje, mar it is in goed foarbyld.
De Aboriginals leauwe sterk dat de geasten fan 'e foarâlden noch op 'e ierde binne en dat de sielen fan 'e deaden krêft ynbliezen yn 'e harren neikommelingen fan 'e nije generaasje. Elke geast bliuwt tichtby it plak dêr't er stoar, mei as gefolch dat dêre syn ûnderstelde 'útstrielingskrêft' dan ek it sterkst is. In soad geasten wenje om wichtige plakken hinne, wat dy plakken noch hilliger makket. Der is in strikte skieding tusken manlju en froulju op 'e wichtige plakken yn it gebiet, dy't strang hanthavene wurde. Der binne guon dielen fan, bygelyks, Uluṟu dy't spesifyk te krijen hawwe mei frouljussaken en sadwaande net foar manlju tagonklik binne, en oarsom krekt-en-gelyk.
De nammen 'Dreamtiid' wurdt faak brûkt om 'e tiid foar it begjin fan 'e tiid, oftewol de tiid fan 'e skepping te beskriuwen. De measte Aboriginals leauwe dat alle libben ferbûn is mei de grutte foarâlden fan 'e Dreamtiid. Elke heuvel, boarne, rivier, de loft, elke funksje is makke yn 'e Dreamtiid. De reizen fan 'e foarâlden oer it lân skoepen it lânskip en befolken it mei planten en bisten. Dy reizen wurde faak ferteld yn sykly fan ferhalen, lieten en dûnsen bekend as iwara (sjongregels). Men leaut dat de grutte geastefoarâlden net ferdwûn binne, mar noch altyd omdoarmje, ek al binne se net te sjen. De seremoanjes fan lieten en dûnsen hâlde minsken yn kontakt mei de geasten. Tradisjonele Aboriginals leauwe dat it lân sûnder sokke seremoanjes gau stjerre sil.
Storm Front (roman fan Jim Butcher)
Ynhâld
De oare jûns set Harry nei The Velvet Room ta, dêr't er in ûnderhâld mei Bianca St. Claire hat. Dat rint út op in nije konfrontaasje, wêrby't Harry mar krekt it faaie libben derôf rêdt. Bianca sjocht him nammentlik ek as de dieder fan 'e dûbele moard, mei't hy, ynsafier't sy wit, de iennichste tsjoender yn Chicago is. Harry wit oan har klauwen te ûntkommen trochdat er yn in skjinne bûsdoek wat sinneljocht mei nei binnen nommen hat. As se him oanfalt, skoddet er de bûsdoek út, en dan ferliest Bianca, dy't as fampier net oer sinneljocht kin, har uterlik fan in seksy frou alhiel en kriget Harry har wiere meunsterlike uterlik te sjen. Hoewol't Harry it spul neitiid wit del te bêdzjen en Bianca him sels trochwiist nei in Linda Randall, dat de bêste freondinne fan Jennifer Stanton wie, beseft Harry dat er in fijân makke hat, want de fampier sil it him nea ferjaan dat er har yn har wiere foarm sjoen hat.
As er it bordeel ferlitten hat, siket Harry kontakt mei Linda Randall. Dy wurket no net mear as prostituee, mar as sjauffeur foar de Beckitts, in ryk troud pear dat ridlik bekend is. (In pear jier lyn is harren dochterke troch in ferdwaalde kûgel omkommen by in binde-oarloch tusken Marcone syn mannen en in Jamaikaanske strjitbinde.) Linda Randall seit oan 'e tillefoan dat se Harry net helpe kin. Ek as er har opspoart en oansprekt, hâldt se dat fol, al kin er oan har stim wol hearre dat se liicht. Hy kin lykwols net oars as har syn fisitekaartsje jaan en hoopje dat se fan gedachten feroaret en him opskillet. Om't it spoar by Linda Randall dearûn is, sit der no neat oars mear op as te dwaan wat Murphy fan him frege hat en út te finen hoe't in tsjoender mei magy twa minsken fermoardzje kin op 'e wize dêr't Jennifer Stanton en Tommy Tomm op ombrocht binne. As Harry dy jûns let thúskomt, wurdt er by syn foardoar opwachte troch in poatige keardel dy't him mei in honkbalkneppel op 'e plasse slacht en him warskôget dat er de saak rêste litte moat, of oars... Sokke dingen wurdt Harry lykwols allinnich mar koppiger fan, en hy is wisberet om net ta te jaan oan Marcone, dy't perfoarst efter de warskôging sit.
Harry wurket dy hiele nacht troch yn syn laboratoarium en fynt op 't lêst út hoe't de ûnbekende tsjoender de dûbele moard dien hat. Mar hy skrikt him dea fan 'e magyske krêft dy't dêrfoar nedich is. Bang dat se de moardner oant no ta slim ûnderskat hawwe, bejout Harry him daliks nei it plysjeburo ta, dêr't Murphy lykas gewoanlik ek op sneon trochwurket. Wylst er wachtet oant se oan him ta is, sjocht Harry dêr in drugsferslaafde dy't ûnder de ynfloed is fan ThreeEye, in nij soarte drugs, wêrfan't sein wurdt dat it jin in djipper ynsjoch yn 'e wrâld jout. Harry hie dat altyd opfet as ûnsin en de fizioenen dy't brûkers krije as hallusinaasjes, mar dizze drugsferslaafde ropt him dingen ta dy't nimmen oars wit, oer in oanfal fan in demon dy't Harry mar nauwerneed oerlibbe hat. Dêrtroch begjint er him ôf te freegjen oft der dochs net mear oan 'e hân is mei ThreeEye. As Murphy him einlings deryn ropt, fertelt Harry har wat er ûntdutsen hat, wêrnei't er abrupt ynstoart. Murphy, dy't in lichte harsensskodding fan 'e klap mei de honkbalkneppel by him fêststelt, bringt him thús en stoppet him op bêd.
Hast daliks nei't Morgan him ôfjûn hat, arrivearret der in plysje-auto om Harry op te heljen: Murphy hat syn help nedich, want der is op 'e nij in moard dien. It docht bliken dat it slachtoffer diskear Linda Randall is. Dat bringt Harry noch djipper yn 'e swierrichheden, om't Murphy yn it appartemint fan 'e frou Harry syn fisitekaartsje fûn hat. Harry besiket Murphy safolle te fertellen as er kin sûnder har altefolle by de boppenatuerlike wrâld te belûken. Hy besiket har te beskermjen, want it lêste dat er wol is dat er ien dizzer dagen by de moard op Murphy roppen wurdt. Mar Murphy kin syn soarch net wurdearje, en se geane mei rûzje útinoar. As Harry neitiid om him hinne sjocht nei in taksy, om wer thús te kommen, wurdt er oanfallen troch deselde poatige keardel dy't him earder mei in honkbalkneppel tenei kommen is. Nei't er him in tal kearen yn it weak fan it liif slein hat, knipt er in lok hier fan Harry ôf. Dêr rekket Harry troch yn panyk, want hy wit wat in tsjoender dwaan kin mei sa'n lok hier. De oanfaller kin lykwols ûntkomme as in pear goedbedoelende omstanners yngripe yn 'e wrakseling.
Neitiid is Harry wanhopich, oant er beseft dat er de man by it gefjocht op 'e pols klaud hat, en dat er syn fel en bloed ûnder de neilen sitten hat. Dêrmei kin er in ienfâldige opspoaringsbetsjoening dwaan, dy't him streekrjocht wer nei de man ta liedt. De keardel blykt yn 'e Varsity te wêzen, in nachtklub dy't eigendom is fan "Gentleman Johnny" Marcone. Om syn fijannen eangst oan te jeien, blaast Harry dêr de doarren derút. Syn oanfaller sit oan in taffeltsje mei Marcone, dy syn liifwacht Hendricks en noch ien fan Marcone syn ûnderhearrigen. Wylst de oare klanten útnaaie en de klub leech efterbliuwt, leit Harry oan 'e oprjocht ferhearde Marcone út wat der oan 'e hân is. As er dêroan tafoeget dat Marcone mar ris nei de pols fan syn man sjen moat, dêr't er in tal klauwûnen hat, rekket Lawrence, sa't Marcone Harry syn oanfaller identifisearret, yn panyk. Hy grypt nei syn pistoal en besiket Harry dea te sjitten, mar Harry wit krekt op 'e tiid in skyld fan ferhurde luchtdieltsjes om him hinne te meitsjen, dêr't de kûgels op ôfskampe. Underwilens lûkt Hendricks ek syn wapen en skuort Marcone efter him om syn baas mei syn eigen lichem te beskermjen. As Lawrence om him hinne sjocht en it pistoal yn Hendricks syn hân opmerkt, makket er de flater om syn eigen pistoal dy rjochting út te bewegen. Hendricks syn reäksje is om Lawrence sûnder pardon dea te sjitten.
Marcone beseft no dat hy en Harry in mienskiplike fijân hawwe, immen dy't hy identifisearret as de produsint fan 'e nije drug ThreeEye. Mei't Lawrence Harry syn hier net by him hat, moat er dat al earne ôflevere hawwe ear't er him by Marcone yn 'e Varsity joech. Harry freget Marcone dan om alle ynformaasje dy't him helpe kin by it finen fan harren fijân, mar Marcone antwurdet dat Harry dom west hat om him sa yn it iepenbier út te daagjen, mei't eltsenien harren no as fijannen beskôgje sil. En eltsenien wit wat fijannen fan Marcone oerkomt. Dat, no moat Marcone syn reputaasje yn stân hâlde. Aldergeloks kin er dat dwaan sûnder aktyf tsjin Harry fanwegen te kommen: òf de ûnbekende tsjoender sil Harry út 'e wei romje sûnder dat Marcone syn hannen smoarch hoecht te meitsjen, òf Harry sil de ûnbekende tsjoender ûnder fuotten helje, en as dat bart sil Marcone it geroft yn omrin bringe dat dat de priis wie dy't Harry betelje moast om it wer goed te meitsjen mei Marcone. Foar de maffiabaas is it dus hoe dan ek in win-winsitewaasje. Mar as Harry fuort sil, jout Marcone him mei dat er likegoed neat wit dat Harry helpe kin, om't de meiwurkers fan 'e ûnbekende tsjoender skitende benaud foar him binne en leaver deageane as dat se him ferriede.
Harry keart dan werom nei it appartemint fan Linda Randall, dat er binnenkringt nettsjinsteande it feit dat it om ôfsletten plak delikt giet. Dêr fynt er yn in hoekje in plastic kokerke foar in filmroltsje, dat identyk is oan it kokerke dat er by Victor Sells syn hûs yn Lake Providence fûn hat. Wylst er de ymplikaasjes dêrfan beprakkesearret, kringt in twadde persoan it plak delikt binnen. It blykt de fotograaf Donny Wise te wêzen, dy't op 'e siik is nei it kokerke mei it filmroltsje dat Harry krekt fûn hat. As Harry him ûnder druk set, jout de man ta dat hy de strúnjeier wie dy't op fersyk fan Linda Randall de seks filme dy't geande wie yn it hûs yn Lake Providence. Dêrby wiene Linda en har wurkjouwers, de Beckitts, belutsen. Harry freget him no ôf hoe't er by tafal tagelyk by twa saken belutsen rekke wêze kin dy't by neier ynsjoch ien en deselde saak blike te wêzen. Hy komt ta de konklúzje dat it gjin tafal west hat, en siket dan de iennichste persoan op dy't him mear fertelle kin: Monica Sells. Nei't Harry in hoart op har ynpraat hat, komt it hege wurd derút. Har man, Victor Sells, is de ûnbekende tsjoender. Hy hat him oer in perioade fan jierren almar mear talein op swarte magy, en dat boaze hieltyd fierder oan. Op in stuit ûntwikkele er om oan jild te kommen in ferslaavjende toverdrank, dy't er ferkocht as ThreeEye. Net lang dêrnei ûntdiek er dat er minsklike emoasjes brûke koe om as branje te tsjinjen foar syn betsjoenings. It bêste wurke lust, dat hy sette syn frou yn om seks te hawwen mei oare manlju. Mar it wie nea genôch. Uteinlik fûn er de Beckitts, dy't ryk wiene, en dy't him helpe woene as er harren holp om wraak te nimmen op Marcone, dy't se ferantwurdlik achten foar de dea fan harren dochter. Op 't lêst begûn Victor lykwols nei de beide jonge bern fan him en Monica te sjen, as tocht er nei oer hoe't er harren it bêst brûke koe foar syn tsjoenderij. Dat wie foar Monica it brekpunt. Se begûn plannen te meitsjen om by de man wei, mar se wie benaud dat er har net gean litte soe. Har jongere suster, Jennifer Stanton, hie dêr wurden oer mei Victor, en koarte tiid letter rekke se dea. Dêrop besleat Monica in oare tsjoender op it spoar fan har man te setten, yn 'e hope dat Harry him tsjinhâlde koe.
Letter skillet Harry Murphy op, mar dy hat har eigen konklúzjes lutsen út 'e feiten dat Harry syn fisitekaartsje by Linda Randall oantroffen is en dat er gjin klearrichheid fan saken jaan wol. Sadwaande docht se op dat stuit krekt hûssiking yn Harry syn kantoar. Harry hjit har om it laad fan syn buro, dêr't er Victor Sells syn skorpioen yn stoppe hat, ticht te hâlden, mar dat hat op Murphy krekt it tsjinstelde effekt. Harry hastiget him nei syn kantoar ta, dêr't er Murphy dwyljend op 'e flier oantreft, mei in massive doazis skorpioenegif yn har liif. De skorpioen is nammentlik ta libben kommen en groeit as koal. As Harry arrivearret hat er al it formaat fan in lytse hûn, en tsjin 'e tiid dat er Murphy út it kantoar sleept hat, dêrby oanhâldend oanfallen fan it wêzen ôfwarjend, is er alwer twa kear sa grut. It ding efterfolget Harry en Murphy as se de lift nei ûnderen nimme, en úteinlik moat Harry de skorpioen ferpletterje tusken de lift en it dak fan 'e liftskacht om derfan ôf te kommen.
It sjocht der nei út dat der fan 'e jûn op 'e nij swierwaar wêze sil. No't Victor in lok fan Harry syn hier hat, is dúdlik wa't it folgjende slachtoffer fan 'e boaze tsjoender wêze sil. Harry beslút dat er sjen moat dat er yn Lake Providence komt ear't it swierwaar losbarst. Dêrfoar moat er lykwols earst Morgan knock-out slaan, dy't einlings útfigelearre hat dat de enerzjy fan it swierwaar brûkt wurdt om mei tsjoenderij te moardzjen, en dy't der noch altyd hillich fan oertsjûge is dat Harry de dieder is. Uteinlik arrivearret Harry krekt op 'e tiid yn Lake Providence, dêr't er it hûs fan Victor Sells ynkringt en grutte foarrieden fan alle yngrediïnten foar ThreeEye ûntdekt. Victor is oan it risselwearjen foar de moard op Harry en makket dêrfoar gebrûk fan 'e emoasjes fan 'e Beckitts, dy't seks hawwe, en de enerzjy fan it swierwaar. Harry ûnderbrekt him lykwols ear't er de betsjoening foltôgje kin, en by harren konfrontaasje brekt brân út. De skorpioenen dy't Victor op him ôf stjoert wit Harry te ûntrinnen, en de demon dy't er dêrnei opropt, brekt er frij fan Victor syn hearskippij. De demon wol dan inkeld noch wraak nimme op dejinge dy't him oproppen hat, en komt Victor tenei. Uteinlik wurdt Victor troch syn eigen kreaasjes deade. It hûs stiet ûnderwilens yn ljochte lôge, en Harry sit fêst. Hy ferwachtet te stjerren, mar wurdt op it lêste momint rêden troch Donald Morgan, dy't alles sjoen hat wat der foarfallen is.
Neitiid wurde de Beckitts oppakt foar it meitsjen en fersprieden fan drugs en ferdwine foar in moai skoft yn it tichthûs. Monica Sells en har bern ferdwine ek, mar dan yn it tsjûgebeskermingsprogramma. Mei koarten giet it geroft dat Harry Dresden yn opdracht fan "Gentleman Johnny" Marcone de ThreeEye-binde útskeakele hat, eat dat Harry in legernôge priis fynt om net yn noed hoege te sitten oer in bom ûnder syn auto en datsoarte dingen. Troch de ferwûnings dy't er yn it gefjocht mei Victor Sells en syn demon en skorpioenen oprûn hat, moat Harry in pear dagen yn it sikehûs bliuwe, sadat er net by de gearkomste fan 'e Wite Ried wêze kin. Mar neitiid kriget er te hearren dat Morgan – in erchtinkend yrritant figuer, mar wol earlik – mei tsjinnichheid foar him tsjûge hat, en dat it ferskerpe tafersjoch op him einlings opheft is. Sels betteret er al rillegau wer op, en itselde jildt foar Murphy. Op 'e twadde dei dat sy wer oan it wurk is, ropt se Harry syn help al wer yn, al is harren gearwurking yn 't earstoan noch frij stroef. Op it persoanlike flak wit Harry in nij ôfspraakje te regeljen mei Susan Rodriguez, dat no foar de feroaring ris net fersteurd wurdt troch in demon.
Grutte Priis Formule 1 fan Koreä
De Grutte Priis Formule 1 fan Koreä wie in wedstriid op de Formule 1-kalinder dy't foar de earste kear hâlden waard op 24 oktober yn 2010 op it Súd-Koreaanske Korean International Circuit. Der waard in kontrakt sletten dat de grutte priis op syn minst sân jier op de kalinder stean bliuwe soe, mei in opsje foar fiif ekstra jierren, mar hy ferdwûn nei 2013 dochs fan de kalinder. Alle grutte prizen waarden hâlden op it Korean International Circuit. Der ha nea grutte ynsidinten west by dizze grutte priis.
Sacharovpriis
thumb|280px|Utrikking fan de Sacharovpriis yn 2009 oan [[Memorial (organisaasje)|Memorial]] De Sacharovpriis foar de frijheid fan tinken is in ûnderskieding dy't sûnt 1988 alle jierren útrikt wurdt troch it Europeesk Parlemint foar in bysûndere prestaasje op ien fan de neifolgjende mêden:
De priis is neamd nei de Russyske atoomlearde en dissidint Andrej Sacharov, dy't yn de Sovjet-Uny pleite foar frijheid fan mieningsuting.
Om 10 desimber hinne wurdt de priis fan EUR 50.000 troch it Europeesk Parlemint útrikt op in plechtige sitting yn Straatsburg. Op dy datum waard yn 1948 de Universele Ferklearring fan de Rjochten fan de Minske ûndertekene.
La Madeleine
La Madeleine is in roomsk-katolyk tsjerkegebou yn it sintrum fan de Frânske haadstêd Parys. De neoklassisistyske tsjerke waard wijd oan Marije Magdalena en giet werom op de 19e iuw.
Bou
Noch ûnder kening Loadewyk XV waard yn 1763 mei de bou fan de earste Madeleinetsjerke útein set. It ûntwerp wie ôfkomstich fan de arsjitekt Pierre Contant d'Ivry. Mei de portikus en in grutte koepel moast de op Les Invalides ynspirearre let-barokke tsjerke in monumintale ôfsluting wurde fan it tagelyk oanleine Place Louis XV, it tsjintwurdige Place de la Concorde. De bou gyng lykwols tige stadich en al nei in jier hold de bou oan it earste ûntwerp op. Yn 1777 ferstoar Contant d'Ivry. Hy waard ferfongen troch syn learling Guillaume-Martin Couture, dy't it beslút naam hielendal op 'e nij te begjinnen en de tsjerke te bouwen as it Romeinske Pantheon.