cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kagney Linn Karter
Karriêre as pornoaktrise
Fierders hat se ek wol wurke foar minder bekende studio's, lykas Third Degree Films, Mike Adriano Media, Pure Play Media, Metro, Girlfriends Films en Mile High Media. Ek hat Karter in protte yn 't spier west foar pornografyske websiden op it ynternet, wêrûnder BangBros, Reality Kings, Brazzers, Naughty America, BlacksOnBlondes en Muffia. Mei al dat wurk wûn se troch de jierren hinne trije AVN Awards (de Oscars fan 'e pornowrâld), wêrûnder yn 2010 dy yn 'e kategory bêste nije stjer. Dêrnjonken sleepte se noch 20 nominaasjes foar in AVN Award yn 'e wacht en wûn se ferskate oare prizen. Yn jannewaris 2009 rjochte se har eigen filmstudio op, mei as namme KLK Entertainment.
Karriêre as neakenmodel
Njonken har aktearwurk is Karter ek tige aktyf as neakenmodel. Yn 2009 posearre se sawol foar it neakenblêd Hustler as foar AVN, it faktydskrift fan 'e Amerikaanske pornoyndustry, en pronke se by beiden op 'e omslach. Datselde jiers wie se ek de Penthouse Pet fan 'e moanne juny foar it ferneamde neakenblêd Penthouse. Teffens stie se op 'e omslach fan it fotoboek Erotic Dream Girls, fan 'e foaroansteande neakenfotografe Holly Randall, dat yn oktober fan 2009 publisearre waard. Fierders wurke se yn 2012 mei oan 'e BBC-dokumintêre Twilight of the Porn Stars, fan programmamakker Louis Theroux.
Lichemsskaaimerken
Kagney Linn Karter is blank, mei blauwe eagen en blûn hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.63 m lang, mei in gewicht fan 54 kg, en kupmaat 34D, dêr't se in boarstfergruttingsoperaasje foar ûndergien hat. Se hat gjin tatoeaazjes, mar wôl ferskate piercings, wêrûnder in nâlpiercing, twa hûdpiercings ûnder de nâle en piercings troch har klitoris en har rjochterskamlippe.
Within Temptation
Within Temptation is in Nederlânske band dy’t yn 1996 oprjochte waard troch Sharon den Adel en Robert Westerholt. Hja spilen earst foaral metal mar dat is yn de rin fan de jierren mear en mear rjochting rockmuzyk gongen. Begjin jierren 2000 waard Within Temptation yn ien azem neamt mei bands as Nightwish, The Gathering, After Forever, Autumn en Epica.
Aden
Aden (Arabysk: عدن) is in stêd in de Republyk Jemen net fier fan de eastlike tagong fan de Reade See (de Golf fan Aden), sa'n 170 kilometer beëasten Bab-el-Mandeb. It hiele stedsgebiet wenje sa'n miljoen minsken. Aden syn âlde, natuerlike, haven leit yn de krater fan in sliepende fulkaan dy't no in skiereilân foarmet en mei in lege istmus oan it fêstelân ferbûn is. De âlde haven waard foar it earst brûkt yn de tiid fan it Keninkryk Awsan tusken de 5e en 7e iuw foar Kristus. De moderne haven leit oan de oare kant fan it skiereilân.
Aden bestiet út in tal dielen: de haven, it yndustrygebiet (bekend as Lyts Aden) en Madinat asj-Sja'ab (it eardere Al-Ittihad), it regearsintrum. De foarstêden Khormaksar en Sheikh Othman lizze benoarden de âlde stêd.
Savannah (Georgia)
Savannah (útspr.: [sǝ'vænǝ], likernôch: "suh- vê -nuh") is in stêd yn 'e Amerikaanske steat Georgia en it haadplak fan it omlizzende Chatham County. It is in havenstêd dy't yn it súdeasten fan 'e steat leit, oan 'e mûning fan 'e rivier de Savannah en de kust fan 'e Atlantyske Oseaan. Savannah waard yn 1733 tagelyk mei de Britske Koloanje Georgia stifte, en is dêrmei it âldste plak fan 'e steat. It stiet benammen bekend om syn histoaryske binnenstêd. Neffens in offisjele skatting út 2015 hie de stêd doe krapoan 146.000 ynwenners. As stêdekloft, mei alle foarstêden en it heal ferstedske omlizzende plattelân derby, komt Savannah op in befolking fan hast 380.000 minsken út. Dêrmei is it de op fjouwer nei grutste stêd en de op twa nei grutste stêdekloft fan Georgia.
Skiednis
Savannah waard ferneamd nei de rivier de Savannah, wêrfan't de namme nei alle gedachten in ferbastering is fan Ša•wano•ki (letterlik: "Suderlingen"), it autonym fan 'e Sjâny (Shawnee), in Yndiaansk folk dat omtrint 1680 oan dizze rivier wenne hie. In oare, minder wierskynlike teory is dat Savannah komt fan it wurd 'savanne', wêrmei't de earste kolonisten de útstrutsen moerassen om 'e stêd hinne oantsjutten hawwe soene.
Yn 1751, doe't Georgia in kroankoloanje waard, krige Savannah de status fan haadstêd taparte. Tsjin 1774, doe't de Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch útbriek, hie it him ûntjûn ta de súdlikste oerslachhaven fan 'e Trettjin Koloanjes. Under de oarloch waard Savannah yn 1778 ynnommen troch Britske troepen. It jiers dêrop besocht in mienskiplike Amerikaansk-Frânske legermacht om 'e nocht en twing it Britske garnizoen ta oerjefte by it Belis fan Savannah. Pas yn july 1782, doe't se de oarloch al ferlern hiene, droegen de Britten de stêd wer oer oan 'e Amerikanen.
Neitiid wie Savannah de hiele njoggentjinde iuw troch ien fan 'e meast wolfarrende havenstêden fan it Amerikaanske Suden. Op it omlizzende plattelân waard side en indigo produsearre, dat beiden dingen wiene dêr't yn Jeropa in grutte fraach nei bestie. Dêrnjonken waard yn 'e haven fan Savannah ek fral in protte katoen ferhannele.
Under de Amerikaanske Boargeroarloch wie Savannah de op fiif nei grutste stêd fan 'e Konfederearre Steaten fan Amearika en it wichtichste doel fan 'e ferneamde Mars nei de See fan 'e Noardlike generaal William T. Sherman. Op 21 desimber 1864 laten ûnderhannelings tusken ofsieren fan Sherman en fertsjintwurdigers fan 'e pleatslike oerheid ta de freedsume oerjefte fan Savannah oan 'e Noardlike troepen, wat de stêd rêde fan deselde ferwuostging dy't earder Atlanta troffen hie.
Yn 'e tweintichste iuw krige Savannah yn 'e Feriene Steaten in beskate bekendheid as it berteplak fan Juliette Gordon Low, de oprjochtste fan 'e Girls Scouts of the USA (de Amerikaanske paadfinerij foar famkes). Under de Olympyske Spullen fan 1996, yn Atlanta, wie Savannah it plak dêr't de Olympyske hurdsylwedstriden holden waarden.
Savannah hjoed de dei
Yn Savannah binne op it mêd fan ûnderwiis fjouwer universiteiten en hegeskoallen fêstige: de Armstrong Steatsuniversiteit, it Savannah College of Art and Design (SCAD), de Steatsuniversiteit fan Savannah en de Súdlike Universiteit. De pleatslike ekonomy moat it benammen hawwe fan hannel, toerisme, yndustry en de útjeften dy't der dien wurde troch de Amerikaanske Striidkrêften. Yn 'e perioade tusken 2009 en 2014 wie Savannah de op trije nei grutste containeroerslachhaven fan Noard-Amearika. Yn 'e stêd is û.m. it Noardamerikaanske haadkertier fêstige fan J.C. Bamford, de op twa nei grutste fabrikant yn 'e wrâld fan swier materieel, lykas shovels en boukranen.
De grutste toeristyske attraksje fan Savannah is de histoaryske binnenstêd, dy't jiers mear as 11 miljoen besikers lûkt, en yn it boppegemiddelde jier 2014 sels 13,5 miljoen. De pleatslike horeka en entertainmentsektor farre dêr fansels wol by en biede wurk oan mear as 17.000 minsken. In oare wichtige trekpleister is it eilân Tybee, ien fan 'e See-eilannen, dat lyk foar de kust fan Savannah leit, en ek wol bekend stiet as 'Savannah Beach'; d.w.s. it strân fan Savannah. Behalven strannen is dêr ek it Tybee Island Light Station te finen, de âldste fjoertoer oan 'e súdlike Atlantyske kust fan 'e Feriene Steaten.
Demografy
Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Savannah yn 2015 in befolking fan 145.674 minsken. De befolkingstichtens bedroech 510,1 minsken de km². As stêdekloft, mei alle foarstêden en it heal ferstedske omlizzende plattelân derby, komt Savannah út op in befolking fan 379.199 minsken. Dêrmei is it de op fjouwer nei grutste stêd en de op twa nei grutste stêdekloft fan Georgia.
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Savannah 13,3% âlder as 65 jier en 25,6% jonger as 18 jier. Fierders bestie 31,4% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 21,8% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 55,0% swarten; 33,9% blanken; 4,1% Latino's; 2,0% Aziaten; 0,03% Yndianen; 5,0% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Klimaat
Savannah hat in fochtich subtropysk klimaat, mei lange en hast tropyske simmers en koarte, mylde winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 33,6 °C (en nachts 22,7 °C), en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 15,8 °C (nachts 3,7 °C). Rekôrtemperatueren yn Savannah wiene 41 °C op 20 july 1986 en –16 °C op 21 jannewaris 1985. Savannah kriget jiers trochinoar 1.218,2 mm delslach en 2756,7 oeren sinneskyn. Snie falt der mar komselden en is by sokke gelegenheden samar wer fuortteid. Yn septimber 2017 hie Savannah te krijen mei swiere oerstreamings dy't it gefolch wiene fan 'e trochtocht fan 'e orkaan Irma.
Slotskirke (Hillerød)
De Slottsjerke (Deensk: Slotskirke) is in tsjerkegebou yn de westlike fleugel fan it slot Frederiksborg yn de Deenske stêd Hillerød. De tsjerke waard de tsjerke dêr't in rige fan Deenske hearskers kroand waarden. De lêste kening dy't kroand waard yn de tsjerke wie Kristiaan VIII. Ek is de tsjerke de kapel fan de Oarder fan de Oaljefant (Elefantordenen), de heechste Deenske ridderoarder.
Skiednis
De tsjerke waard yn de jierren 1606-1617 tagelyk mei it nije slot yn opdracht fan kening Kristiaan IV boud. De tsjerke wie ornearrre foar de keninklike famylje, mar doe't in stoarm yn 1631 de âlde houten tsjerke fan Hillerød ferneatige, mochten de ynwenners de slottsjerke brûke oant de nije parochytsjerke klear wie. Fan dat lêste kaam neat telâne en om't de opfolgers fan Kristiaan IV it slot net mear as residinsje brûkten bleau de tsjerke sûnt dy tiid gewoan as parochytsjerke yn funksje.
Ynrjochting
De brân fan 1859 ferneatige grutte dielen fan it slot, mar de tsjerke bleau foar it measte sparre. It reddingsteam wisten de ynrjochting fan de tsjerke gruttendiels te behoedzjen foar ferneatiging en dêrûnder binne ek it weardefolle alter en de preekstoel. Tsjin midsnacht sakke it meast noardlike ferwulft yn, itjinge de dea fan trije brânspuiters en de ferneatiging fan it grutte Maas-Lorentz-oargel feroarsake. De tsjerke is weelderich dekorearre mei stúkwurk.
It alter is yn 1606 makke troch Jacob Mores út Hanburch en stiet oan de súdlike kant fan de tsjerke. Kostbere materialen lykas goud, sulver en ivoar binne der yn ferwurke.
De seishoekige preekstoel is nei alle gedachten in wurk fan Jakob Mores. Yn it midden fan de kûp stiet Kristus mei yn de hannen de wrâld en in laam. Op de oare kanten wurde de fjouwer evangelisten útbylde.
Tsjintwurdich hat de tsjerke twa doopfonten. Achter it alter stiet it âlde doopfont fan de tsjerke dy't Frederik II bouwe liet. Sûnt 1920 wurdt it doopfont net mear brûkt om't it doe ferfongen waard troch it sulveren doopfont dat troch Kristiaan X skonken waard oan de tsjerke. It hjoeddeiske doopfont is in kopy fan A. Dragsted neffens in tekening fan Jakob Mores fan in 17e-iuwsk doopfont dat ferdwûn is.
Oargels
De tsjerke telt trije oargels, wêrfan't twa histoarysk binne.
Klokken
Yn de toer hingje fjouwer liedklokken dy't getten binne yn 1863 troch Anker Heegaard. De grutste klok hat in diameter fan 1.33 meter en de oaren ha in trochsnee fan 1.02, 0.88 en 083 meter.
Mei de liedklokken gyng by de brân ek it troch Johannes Heckelaur (Nordhausen) makke klokkespul út 1619-1621 ferlern. Der waard al rillegau in nei klokkespul besteld, mar Denemark hie doe op dat stuit net de kunde yn 'e hûs foar de krekte ôfstimming fan de klokken. It duorre noch oant 1895 om it 27 klokken tellende klokkespul seis hymnen spylje te litten, nei 't de toerklokfabrikant Julius Bertram-Larsen it klokkespul ynstallearre hie. De filantroop Jacob Christian Jacobsen makke it ien en oar finansjeel mooglik.
Urbanisaasje
Urbanisaasje (fan it Frânske urbanisation) of ferstedsking is it proses fan befolkingsferskowing fan it plattelân nei de stêden en alle manearen dy't maatskippijen ûntwikkelje om mei dy feroaring om te gean. It kin beskôge wurde as it persintaazje fan in befolking dat op in beskate tiid yn 'e stêden wennet, mar likegoed as in oangeand proses wêrby't dat persintaazje almar fierder tanimt. Urbanisaasje wurdt bestudearre troch in grut tal ferskillende tûken fan 'e wittenskip, lykas geografy, sosjology, ekonomy en stêdeboukunde. It is in ferskynsel dat nau ferbûn is mei modernisaasje en yndustrialisaasje. De Feriene Naasjes ornearren dat ein 2008 de helte fan 'e wrâldbefolking stedsjers wêze soene, en yn 2050 sil wierskynlik 86% fan 'e befolking yn ûntwikkele lannen en 64% fan 'e befolking yn ûntwikkelingslannen yn stêden wenje. Fan it urbanisaasjeproses tusken 2020 en 2050 sil it meastepart plakfine yn Afrika en Aazje.
Urbanisaasje wurdt gauris as in modern fenomeen beskôge, mar dat doocht net. Winliken is it in oanhâldend proses dat tûzenen jierren lyn begûn, doe't de earste nomadysk libjende jager-sammelders har byinoar yn doarpen nei wenjen setten om lânbou te bedriuwen. Trochdat alteast guon fan dy doarpen almar wolfarrender waarden, setten har der hieltyd mear lju nei wenjen, wat troch in taname yn 'e hannel in oanjeiend effekt op de ekonomy hie, mei as gefolch fierdere befolkingsútwreiding. Uteinlik ûntjoegen har op dy wize de earste stêden. Yn 'e moderne tiid krige it proses fan urbanisaasje in ûnbidich grutte ympuls troch de Yndustriële Revolúsje, doe't der fabriken yn 'e stêden fêstige waarden dy't ferlet hiene grutte oantallen arbeiders. Earmoede op it plattelân makke it foar in protte lju oantreklik om in better bestean yn 'e stêden te sykjen, hoewol't dêrby oantekene wurde moat dat in grut diel fan sokken bedragen útkamen en yn 'e stêden ûnder ellindiger omstannichheden libje moasten as se op it plattelân ea ûnderfûn hiene.
Yn 'e Westerske wrâld duorre de urbanisaasje oant likernôch 1960. Dêrnei begûn it proses fan suburbanisaasje, wêrby't it wolfarrender diel fan 'e stedsbefolking him út 'e binnenstêden weromloek om him yn 'e bûtenwiken en de foarstêden te fêstigjen. De binnenstêden waarden dêrtroch it domein fan 'e earmeren, mei as gefolch ferpaupering fan hiele stedwiken en in taname fan 'e kriminaliteit. Tusken 1975 en 1980 ferlieten in protte lju (dy't dat betelje koene) de stêd alhiel om har yn it proses fan disurbanisaasje op it plattelân nei wenjen te setten. It gefolch wie in grutte taname yn it wen-wurkferkear, wat wer ta strukturele filefoarming op 'e wei late. Nei 1980 begûn stadichoan de re-urbanisaasje, wêrby't jonge riken (de saneamde yuppen) har yn 'e binnenstêden fêstigen. Dêrtroch kaam der in ein oan 'e ferpaupering, mar it soarge der ek foar dat de kosten fan it wenjen dêr omheech giene, sadat de earmen dat net mear opbringe koene en twongen waarden om in oar hinnekommen te sykjen.
Keldby Kirke
De âldste dielen fan de tsjerke, it skip en it koer, waarden tusken 1200 en 1250 boud. Om 1480 waard yn de tsjerke gewelven oanbrocht en it koer ferhege mei lagen kalkstien.
De tsjerke fan Keldby is ien fan de tsjerken dy't nei alle gedachten tsjin it ein fan de 15e iuw troch de master fan Elmelunde (Deensk: Elmelundemesteren) mei fresko's beskildere waard. De tsjerke hat ek noch âldere fresko's, dy't út likernôch 1275 datearje. De fresko's út it koer stamme út de jierren 1600.
It letgoatyske fleugelalter hat as sintraal byld de apostel Andréas; de preekstoel stamt út 1586.
Aeron
thumb|225px|De Aeron yn Aberaeron De Aeron is in rivierke yn it greefskip Ceredigion yn it westen fan Wales. De rivier mûnet yn Aberaeron út yn Cardiganbaai. Op âlde kaarten wurdt de stream ek de "Ayron" neamd.
Op wei nei see rint de Aeron Felinfach en it doarp Ciliau Aeron bylâns en streamt dêrnei tichtby de âlde bûtenpleats fan Llanerchaeron del, dy't no beheard wurdt troch de  National Trust, en it stedsje Aberaeron, dêr't sy yn see útmûnet. Nettsjinsteande dat it mar in streamke is, húsmannet der in salm- en beek- en marforelpopulaasje.
Stevica Ristić
(23 maaie 1982) is in Masedoanysk fuotballer. Earder spile foar Vršac, Mladost Lukićevo, Sileks Kratovo, Jeonbuk Hyundai Motors, Pohang Steelers, Bunyodkor, Amkar Perm, Suwon Samsung Bluewings, Shonan Bellmare en Jeonnam Dragons.
Van Berkel W-B
De 'Van Berkel W-B wie in Nederlânsk langeôfstânswetterfleanmasine mei ien motor dy't begjin jierren tweintich boud waard troch Van Berkel's Patint en ornearre wie foar gebrûk yn Nederlânsk-Ynje.
Untwerp en ûntwikkeling
Om't Nederlân neutraal wie yn de Earste Wrâldoarloch ûnderfûn de Nederlânske kriichsmacht swierrichheden by it krijen fan militêre fleantugen út it bûtenlân. Om de problemen fan sawol de Nederlânske Loftfeartgroep (LVA) as de Marine Loftfearttsjinst (MLD) te ferlichtsjen, moedige it Ministearje fan Oarloch yn augustus 1917 bedriuwen lykas de autofabrikant Spyker oan om harren ek dwaande te hâlden mei de fleantúchbou. De iennige oare fabrikant dy't dêr frijwillich oan meidwaan woe, wie Van Berkel's Patint, in bedriuw dat oprjochte wie om fleisferwurkjende masines te meitsjen. It fabryk stie oan de Keileweg 9 yn Rotterdam. Haad fan de fleantúchôfdieling wie R.J. Castendijk en John Kerner wie haad fan de motorôfdieling. Se begûnen mei de bou, ûnder lisinsje, fan it Hansa-Brandenburg W.12 gefjochtsfleantúch as de Van Berkel W-A, wêrnei't de MLD yn 1919 it bedriuw útnûge om in langeôfstâns-ferkenningsfleantúch te ûntwerpen en te bouwen foar gebrûk yn Nederlânsk-Ynje, basearre op de Hansa-Brandenburg W. 29. It resultaat, de Van Berkel W-B, wie yn grutte halen gelyk oan de W. 29 mar dan wol grutter en sterker: de spanwiidte waard mei mear as 40 % fergrutte en it tastel hie in 360 hk ynstee fan in 150 pk motor.
De romp hie in ienfâldige, rjochthoekige trochsneed. De 270 kW (360 hk) Rolls-Royce Eagle VIII mei wetter kuolle V-12 motor wie yn de noas boud mei bleatlizzende sylinders en in lange eksterne útlit oan stjoerboardside fan de romp. Under de noas sieten twa Lamblin radiateurs. De piloat siet yn in iepen cockpit krekt achter de motor en in stikje nei achteren wie in twadde cockpit foar de skutter. De romp bleau djip en heech nei achteren oant de sturt ta, wat mooglik in bytsje rjochtingsstabiliteit bea by gebrek oan in fêste fin. It sturtflak wie boppe op de romp montearre krekt foar de ekstreme sturt mei in net gebrûklik roer, dat sawol boppe as ûnder de romp útstiek. Dat wie ien fan skaaimerken dy't de W-B sichtber ûnderskiede de W.29, waans roer folslein ûnder e boppekant fan de romp lei.
De loftfeartôfdieling fan Van Berkel waard yn juny 1921 sletten en in sivile ferzje fan de W-B, de W-F, waard nea boud.
Operasjonele skiednis
De W-B fleach foar it earst op 3 septimber 1920. Nei it testen, dêr't út bliken die dat oan de spesifikaasjeparameters foldien waard, waarden seis produksjefleantugen oan de Nederlânske Marine Luchtvaartdienst (MLD) levere. De lêste gie yn desimber 1923 nei de marinebasis Priok yn Ynje. De prestaasjes yn operasjonele omstannichheden fan de W-B wiene teloarstellend. It tastel hie minne fleaneigenskippen en de earste fjouwer waarden al yn 1926 út tsjinst helle; de lêste twa bleaune lykwols noch sân jier yn gebrûk.
Repurchase agreement
In repurchase agreement ('weromkeapoerienkomst'), ek wol bekend as in repo, RP, as sale and repurchase agreement, is de ferkeap fan weardepapieren tegearre mei in oerienkomst foar de ferkeaper om de weardepapieren letter werom te keapjen. De weromkeappriis moat dan grutter wêze as de oarspronklike priis, It ferskil fertsjintwurdigt de rinte. Soms wurdt dizze de repo rate neamd. De partij dy’t oarspronklik de weardepapieren keapet, handelt as in útliener. De oarspronklike ferkeaper is feitliken handeljend as in liener, dy’t syn weardepapieren brûkt as collateral (ûnderpân) foar syn garandearre opbringst mei in fêst rintepersintaazje. In repo stiet gelyk oan handel yn weardepapieren kombinearre mei in forward contract (kontrakt foar de ferkeaper om it kochte werom te keapjen op in fêst momint tsjin in ôfsprutsen priis). De ferkeap resultearret yn de oerdracht fan jild oan de liener foar wettelike oerdracht fan de weardepapieren oan de útliener, wylst it forward contract de werombetelling fan de liening fersekert oan de útliener as werombetelling fan de collateral oan de liener. It ferskil tusken de weromkeappriis en de direkte ferkeappriis is feitliken de rinte fan de liening en de eindatum fan it forward contract is de ferfaltermyn fan de liening.
Wiederline
De Wiederline ek wol Wunderline neamd is de namme fan in treintsjinst tusken Grins yn de Nederlânske provinsje Grinslân en Lier yn it Dútske East-Fryslân. De Wiederline hat in lingte fan 64,7 kilometer. De line is in gearstalling fan it Nederlânske trajekt Grins - Bad Nijeskâns en it Dútske trajekt Bunde - Lier.
Yn 2015 rekke de Friezebrêge oer de Iems swier skansearre troch in oanfarring wêrtroch minstens oan 2024 gjin treinferkear mooglik is tusken Grins en Lier. De treinen ride oant doe net fjirder as Weener. Yn de takomst is it doel om de Wiederline troch te lûken oant Bremen.
Vorarlberg
Vorarlberg (Dútsk: Vorarlberg; Allemannysk: Vorarlbearg; soms ferfryske ta Foararlberch) is de meast westlike dielsteat fan Eastenryk. Haadstêd is Bregenz. Oare grutte plakken binne Dornbirn en Feldkirch. It is op Wenen nei de lytste dielsteat en troch't Vorarlberg mear op Dútslân, Switserlân en Lychtenstein rjochte wie is it kultureel mear besibbe oan dy lannen dan oan Eastenryk.
Skiednis
Nei it ynstoarten fan de Habsburger monargy liet Vorarlberg yn 1918 him bestjoerlik fan it doedestiidske Tiroal ôfskiede. In referindum oer it begjinnen fan ûnderhannelings mei Switserlân foar oansluting by it Switserkse Eedgenoatskip koe yn 1919 rekkenje op in mearderheid fan goed 80% fan de befolking. Sa fier kaam it lykwols net; it provisoaryske bestjoer fan Vorarlberg en de Switserske Bûnsried wifken, benaud dat hja wiene foar de fersteuring fan it Fredesferdrach fan St. Germain en it lykwicht tusken talen en leauwe yn Switserlân mei de tafoeging fan in kanton fan Dútsktalige katoliken.
Aeronwy Thomas
thumb|upright|Aeronwy Thomas Aeronwy Bryn Thomas-Ellis (Londen, 3 maart 1943 - Londen, 27 july 2009) skriuwster en oersetter fan Italjaanske poëzy, wie it twadde bern fan de Welske dichter Dylan Thomas en syn frou Caitlin MacNamara.
Albert Gillis von Baumhauer
Albert Gillis von Baumhauer (It Hearrenfean, 10 oktober 1891 – Alder (Feriene Steaten), 18 maart 1939) wie in Nederlânsk loftfeartpionier dy't foaral bekend waard fan syn ûntwerp fan de earste Nederlânske helikopter.
Vorarlberg
Skiednis
By de Anschluss fan Eastenryk op 12 maart 1938 waard Vorarlberg mei de rest fan Eastenryk by it Tredde Ryk foege. Fuort nei de machtsoername troch de nasjonaalsosjalisten waard Vorarlberg mei Tiroal yn it Gau Tirol-Vorarlberg opnommen. Vorarlberg wie langer net mear selstannich. Yn Vorarlberg wennen net in soad joaden, allinne Hohenems hie sûnt de 17e iuw in joadske gemeente, dy't opheft waard en wêrfan't de leden nei de ferneatigingskampen stjoerd waarden. It kriichsgeweld bleau Vorarlberg fierder foar it measte bewarre. Flak foar it kriichsein yn de maaitiid fan 1945 skeaten de SS-ers op boargers, dy't by de naderjende Frânske troepen te betiid harren wite flaggen bûten hongen hiene.
Albert Gillis von Baumhauer
Begjinjierren
Yn 1910 boude Von Baumhauer, doe 19 jier âld, yn 'e mande mei de bruorren Six in dûbeldeks sweeffleantúch. Dêrnei boude er in model fan in helikopter mei twa tsjinoersteld draaiende rotors. Yn 1913 yn Frankryk wie de loftdoop, mar it die bliken dat de masine net stabyl genôch wie. Nei't er dêrnei de HBS en de TU Delft trochrûn hie, gie er nei Göttingen (Dútslân) om aerodynamika te studearjen en dêrnei nei de Technyske Hegeskoalle yn Zürich. Dêr moete er Theodor von Kàrmàn en natuer- en wiskundige Ludwig Prandtl. Von Kàrmàn wie ek dwaande west mei it ûntwerpen fan in helikopter.
Vorarlberg
Skiednis
Nei de kriich hearde Vorarlberg fan 1945 oant 1955 mei Tiroal (útsein East-Tiroal) ta de Frânske besettingssône.
Albert Gillis von Baumhauer
Begjinjierren
Yn 1917 gie Von Baumhauer oan 't wurk by Spyker en yn 1919 waard er sjef-yngenieur by Van Berkel, dêr't er ferantwurdlik wie foar de ûntwikkeling fan de Van Berkel W-B, in net sa goed slagge wetterfleanmasine foar de MLD. Op 12 maaie fan dat jier troude er mei Hildegonda Johanna Oldenhuis Gratama, mei wa't er op it lêst trije bern krige. Nei it sluten fan de fleantúchôfdieling fan Van Berkel kaam Von Baumhauer yn 1921 yn tsjinst fan de Ryksstúdzjetsjinst foar de Loftfeart.
Aeronwy Thomas
Libben en wurk
Thomas-Ellis hâlde fierder in skoft yn de omkriten fan San Francisco ta, dêr't hja in oertsjûge neifolger fan it boedisme waard en de Zenfilosofy ûntduts.
Albert Gillis von Baumhauer
Helikopter
Yn 1922 skreau it Britske Loftfeartministearje in priisfraach út foar de bou fan in helikopter, dy't ûnder oaren 100 meter rjocht omheech gean moatte koe, 100 km/o fleane moast en wer feilich lânje kinne moast. De meidoggers hiene der oant 25 maaie 1925 de tiid foar; letter waard it mei in jier ferlinge. Von Baumhauer gong daliks oan 'e slach, en skreau him yn 1924 yn. Op 5 novimber 1924 rjochte er yn 'e mande mei ien fan de bruorren Six, de Nederlandsche Vereeniging De Earste Hélicoptère op, om de saak te bestuiverjen. Yn april 1925 wie de helikopter ree. By de bou wie Werkspoor belutsen. Testfleander Van Heyst makke op 10 febrewaris 1926 de earste ridlik suksesfolle flecht fan in pear meter. De proefflechten waarden ferpleatst fan Soesterberg nei Skiphol oant 1930 ta. De priisfraach waard yn de tuskentiid ôfsein fanwege in deadlik ûngelok. Op 28 augustus 1930 fleach von Baumhauer it tastel sels de fernieling yn. It jild wie op, dat der kaam gjin ferfolch.
Vorarlberg
Skiednis
Yn de jierren 1999-2005 soargen oerstreamings yn dielen fan Vorarlberg foar grutte skea.
Religy
Sifers fan 2018 wize út dat 61% fan de befolking roomsk is. Yn 2001 wie dat noch 78%. Moslims foarmen yn 2018 13% fan de befolking (yn 2001 8%). De islamityske mienskip bestiet fral út Turken en Bosnyske Moslims, dy't fral yn it distrikt Dornbirn grutte mienskippen ha. Joech yn 2001 noch mar 6% fan de befolking op gjin leauwe te hawwen, yn 2018 wie dat persintaajze tanommen ta 17,8%. De protestanten en otterdoksen foarmje mei 2,9% en 4% lytsere mienskippen.
Bestjoerlike yndieling
Vorarlberg is yn fjouwer ûnderskate bestjoersdistrikten ferdield. Dy drage allegear de nammen fan de distriktshaadstêd. Neffens grutte yn oerflak binne dat efterinoar: Bludenz, Bregenz, Feldkirch en Dornbirn.
Fierder is Vorarlberg yn 96 gemeentes ferdield; fiif dêrfan hawwe stedsrjochten (Bludenz, Bregenz, Dornbirn, Feldkirch en Hohenems) en nochris tolve drage de status fan Marktgemeinde.
Haadstêd fan de dielsteat is Bregenz.
Geografy
De dielsteat leit tusken de Bodensee en de Alpenryn yn it westen, de Arlberg en de Verwallgroep yn it easten, de berchtoppen fan de Rätikon en de Silvretta yn it suden en it Allgäu yn it noarden.
De Alpenryn is de belangrykse rivier yn Vorarlberg en foarmet de grins mei it oanbuorjende Switserlân. De Ill is de grutste sydrivier fan de Ryn en mûnet by Meiningen yn de Ryn. De Bregenzer Ache en de Dornbirner Ach mûne op de Bodensee út.
De 63 kilometer lange en maksimaal 14 kilometer brede Bodensee leit oan de westlike kant fan Vorarlberg. De mar leit tusken Dútslân, Switserlân en Eastenryk ynklamme mar hat gjin offisjele grins.
Albert Gillis von Baumhauer
Loftfearttsjinst
Yntusken soe Von Baumhauer him ek talizze op sweeffleanen. Yn 1920 gie er nei Rhön en yn 1931 sweefde er as earste Nederlanner in oere boppe Zandvoort. Yn datselde jier helle er ek syn fleanbrevet foar motorisearre fleanmasines.
Vorarlberg
Geografy
De heechste berg fan de dielsteat is de Piz Buin mei in hichte fan 3312 meter. Oare bekende bergen binne: de Zimba (Rätikon), de Schesaplana (heechste berch fan de Rätikon), de Rote Wand (Lechquellengeberchte), de Drei Türme (Montafon), de Drei Schwestern (by Frastanz/Feldkirch), de Diedamskopf en de Kanisfluh yn it Bregenzerwald, de Große Widderstein (heechste berch fan it Kleinwalsertal), de Karren yn Dornbirn, de Pfänder yn Bregenz. It bekendste berchmassyf is de Silvretta yn it súdeasten fan de dielsteat. Dêr binne ek de grutste gletsjers te finen. Oan de grins mei Switserlân yn it suden leit it Rätikon-geberchte mei steile hellings rjochting noarden. Yn it Bregenzerwald wurde de bergen nei it súdeasten ta 2650 meter heech.
Albert Gillis von Baumhauer
Loftfearttsjinst
Yn 1937 waard Von Baumhauer yngenieur by it Luchtvaartdienst van het ministerie van Waterstaat (Ryksloftearttsjinst). Dêr hie er ûnder mear de taak om nije fleantúchtypes te ynspektearjen en te keuren. Dat wurk betsjutte syn ein op 18 maart 1939. It Stratoliner-prototype fan Boeing dat er, tegearre mei KLM- ûnderdirekteur Guilonard, oan it ynspektearjen wie, stoarte del op Mount Rainier yn de neite fan de buorskip Alder yn de Amerikaanske steat Washington. Neist Von Baumhauer en Guilonard kamen de testfleander Julius Barr, haadyngenieur fan Boeing Earl Ferguson, fiif oare Boeing-meiwurkers en in fertsjintwurdiger fan TWA om hals.
Eduard von Baumhauer, syn âldste soan, ferlear it libben yn febrewaris 1941 tagelyk mei syn freon Arnold Cohen doe't se mei in boat besochten om Ingelân te berikken.
De Doelleazen
De Doelleazen is in Frysk partyduo dat bestiet út de deejays Sybren en Ronald út Bûtenpost.
List fan planetoïden 83401-83500
Dit is in list fan planetoïden 83401-83500.
De Doelleazen
De Doelleazen waard yn 2009 as grap oprjochte troch de Fryske deejays Sybren Schouwstra en Ronald Wielstra. As partyduo stutsen se bekende nûmers fan Fryske artysten yn in oansteklik nij jaske fan feestmuzyk. Yn harren feestmuzyk binne ynfloeden te hearren fan de Party Animals, Paul Elstak, Charlie Lownoise en Mental Theo. De produksje fan de tracks giet yn gearwurking mei bekende Fryske artysten. Sa kamen der bewurkings fan ûnder oare De Mem fan Doutzen fan Strawelte, Strjitlizzer fan Bricquebec, It paad werom fan Piter Wilkens, Alderwetske Waldpyk fan De Hûnekop, Lit jim gean fan Gurbe Douwstra. De lêste fan Gaatze Bosma is bewurke ta in act yn happy hardcore.
It tsienjierrich bestean fan De Doelleazen waard fierd mei in feest yn Bûtenpost en it útbringen fan it jubileumalbum Skijt oan de rest. Op dy plaat steane covers, mar ek eigen wurk.
Foar fuorbalferiening Bûtenpost bewurken se yn 2020 yn de koronakrisis it klupliet de Blauwkes.
Murden (ûnderskaai)
De murden (Latynske namme: Putorius) foarmje in ûnderskaai fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e rôfdieren (Carnivora), de famylje fan 'e martereftigen (Mustelidae), de ûnderfamylje fan 'e lytse marters (Mustelinae) en it skaai fan 'e lytse marters (Mustela). Ta dit ûnderskaai hearre trije soarten fine, lichtliddige en koartskonkige martereftigen, wêrûnder de murd (Mustela putorius), dy't ek yn Fryslân (yn it wyld) foarkomt, en de fret (Mustela putorius furo), eins in ûndersoarte fan 'e murd, dy't yn Nederlân wol as húsdier holden wurdt.
Sauk Centre (Minnesota)
Sauk Centre is in plak (city) yn Stearns County, yn de steat Minnesota yn de Feriene Steaten. Yn 2010 wennen der 4.317 minsken. It plak leit oan de Saukmar, de oarsprong fan de rivier de Sauk, dêr't de namme ek fan komt.
Sauk Centre is it berteplak fan romanskriuwer Sinclair Lewis, winner fan de Nobelpriis foar de Literatuer. Sauk Centre wie de ynspiraasje foar it optochte plak Gopher Prairie, dêr't de ferneamde roman fan Lewis Main Street him ôfspilet. Guon hawwe wol útsteld om Sauk Center om te neamen yn Gopher Prairie.
By de folkstelling fan 2010 wie 95,6% fan de befolking blank, 0,8% Afro-Amerikaan, 0.1% yndiaan (Native American) en 0,3% fan Aziatysk komôf. Dêrnjonken wienen 2,2 Hispaniks en Latinos.
Ptoaze (boarsten)
Ptoaze (Latyn: ptosis) is de medyske term foar wat yn 'e folksmûle hingelboarsten of hingboarsten neamd wurde, en kin omskreaun wurde as it ferslopjen en ôfhingjen fan 'e boarsten by froulju. Boarstptoaze is in natuerlik gefolch fan it ferâlderingsproses yn kombinaasje mei de effekten fan 'e swiertekrêft. Hoe fluch oft de boarsten begjinne ôf te hingjen, ferskilt fan persoan ta persoan. Guon froulju mei grutte natuerlike boarsten hawwe al yn harren tinerjierren hingelboarsten, wylst oaren, dy't lytse oant tige lytse boarsten hawwe, se nea krije. Relevante faktoaren binne fierders it al of net smoken fan sigaretten, it tal kearen dat de oangeande frou swier west hat, har lichemsgewicht en it foarkommen fan grutte skommelings yn it lichemsgewicht.
Nei de menopauze kin boarstptoaze ynienen flugger gean trochdat de hûd minder elastysk wurdt. Oars as dat faak tocht wurdt, liedt it jaan fan boarstfieding krekt net ta in flugger gean fan boarstptoaze. It dragen fan in beha hâldt it ferslopjen en ôfhingjen fan 'e boarsten net tsjin, mar kin wol fersteviging jaan, sadat de rêchspieren minder belêste wurde. Plastysk sjirurgen bepale de mjitte fan ptoaze op grûn fan 'e posysje fan 'e spien yn ferliking mei de ynframammêre ploai, de hûdtear ûnder it boarst. By earnstige ptoaze befynt de spien him fier ûnder de ynframammêre ploai en wiist er nei ûnderen ta. As de spien sels net leger leit as de ynframmêre ploai, mar it meastepart fan it boarstweefsel wol, dan is der sprake fan pseudoptoaze.
Om te bepalen oft men al of net hingelboarsten hat, wurdt gauris de saneamde potleadtest dien, dy't betocht is troch de Amerikaanske kollumniste Ann Landers. Dêrby stoppet men in potlead mei de úteinen nei de beide siden fan it lichem wizend yn 'e ynframammêre ploai (ûnder it boarst). As it potlead dêr sitten bliuwt as men him loslit, hat men hingelboarsten, mar falt er op 'e flier, dan is dat net it gefal. Hjirby moat oantekene wurde dat dit gjin wittenskiplike test is en dat it alhiel net oerienkomt mei de wize dy't genêskundigen brûke om boarstptoaze fêst te stellen. By iere of swiere ptoaze kieze guon froulju derfoar om in operaasje te ûndergean wêrby't de boarsten fannijs har oarspronklike foarm krije: in mastopleksy of 'boarstlift'. Dêrby wurdt gauris wat ûnderhûdsk weefsel fuorthelle. Yngripender foarmen fan sjirurgy dy't tapast wurde kinne by ptoaze, binne in boarstferlytsing, wêrby't ek hûdweefsel fuorthelle wurdt, en in boarstfergrutting, wêrby't in ymplantaat ynbrocht wurdt.
Bonifatiustsjerke (Medemblik)
De Grutte- of Bonifatiustsjerke is in protestantske halletsjerke yn de Noard-Hollânske stêd Medemblik. It goatyske tsjerkegebou datearret út de 16e iuw en ferfong yn dy tiid in tsjerke dy't troch it fjoer ferneatige wie. Foar de nijbou waard de ruïne op 'e nij brûkt en neitiid is de tsjerke noch ferskillende kearen ferboud. De tsjerke is in trijeskippige halletsjerke fan twa beuken mei in smel sydskip. De toer is it âldst en datearret út it begjin fan de 15e iuw.
Oarspronklik wie de tsjerke wijd oan Bonifatius, letter ek oan Sint-Marten. Nei de reformaasje bleau de namme Bonifatius foar de tsjerke yn gebrûk, wylst de katoliken Sint-Marten as patroanhillige oanholden. Alhoewol't de tsjerke yn 1517 en 1555 troch brân troffen waard, bleau de tsjerke foar in grut part beholden. Tydlik hat it noardlike skip fan de tsjerke yn gebrûk west as teäter, mar tsjintwurdich wurdt it hiele gebou brûkt troch de PKN. Yn 1590 troude Jan Piterssoan Sweelinck yn 'e tsjerke.
Tsjerke
De âldste fermelding fan de tsjerke stiet yn in rekken fan 1118 fan it domfabryk yn Utert. Yn 1350 waard útein set mei de bou fan in foarse toer. De twadde tsjerke waard foltôge yn de 15e iuw, mar baarnde ôf doe't Grutte Pier de stêd yn 1517 plondere by it Twadde belis fan Medemblik. In tredde tsjerke waard yn 1524 foltôge, dy't by de grutte stedsbrân fan Medemblik yn 1555 ôfbaarnde. Noch yn itselde jier waard in fjirde tsjerke boud.
By de restauraasje fan de jierren 1990 krige de tsjerke nije bûtenmuorren oan de eastlike kant, dêr't yn de 19e-iuwske bepleistering tsjin oan wie brocht. De bepleistering waard net wer oanbrocht en it ynterieur krige it 19e-iuwske oansjen werom.
Ynterieur
De tsjerke hat seis brânskildere ramen yn it súdskip. It meast eastlike waard yn 1670 skonken troch de stêd Monnickendam. In oar raam mei de foarstelling fan de Arke fan Noäch mei dêrûnder de Easterhaven en de tsjerketoer is yn 1671 skonken troch it Rynskippersgild.
De preekstoel stamt noch út de tiid fan foar de reformaasje (1560), allinne de trep is nei alle gedachten 17e-iuwsk. Op de panelen binne foarstellings út it apokrive boek Judit ôfbylde. Op de trep fan de preekstoel stiet in 17e-iuwsk sânglês, dat brûkt waard om de tiid fan de preek te beheinen. Fierder binne der koperen kroanen mei kearsen út 1571 en 1591. Efter yn de tsjerke leit it ienfâldige grêf fan de Skotske ealman George Murray († 1760).
De pylders yn de tsjerke binne fersierd mei teksten út de Deux-Aesbibel. De teksten binne oanbrocht yn 1602, krekt nei de reformaasje, doe't de grifformearden de Deux-Aesbibel brûkten.
De balken datearje út 1572.
It koerhek út 1572 slút tsjintwurdich it noardlike skip fan it súdlike skip ôf. It noardlike skip wurdt ek wol foar kulturele eveneminten brûkt.
Oargel
It oargel waard oarspronklik yn 1671 troch Pieter Backer boud, dy't ek as organist oan de tsjerke ferbûn wie. By de bou brûkte er dielen fan it eardere oargel, dat in plak krige oan de noardlike muorre fan de tsjerke. Christoffel Bätz fernijde yn 1785 it rêchposityf, nei't it eardere rêchposityf fan âlderdom net mear te brûken wie. Yn 1863 ferhûze it oargel nei de westlike muorre fan de tsjerke. Van Dam reparearre it oargel nei't delfallend pún fan de toer troch in eardere bliksemynslach it ynstrumint skeinde. Tagelyk brocht Van Dam guon feroarings oan yn de disposysje.
De restauraasje fan it oargel yn de jierren 1994-2000 hie ta doel it ynstrumint wer yn de sitewaasje fan 1863 werom te bringen; it boarstwurk waard yn de sitewaasje fan 1671 werom broch. De firma Polman út Hoarn joech it oargel de mahonykleur werom, dy't nei alle gedachten mei de kleur fan 1785 oerienkomt.
De klank fan it oargel is û.o. ferneamd fanwegen it register Regaal 8′ fan draaid parrebeamhout. Neffens in âld ôfbyld yn in 19e-iuwsk Ingelsk reisboek wiene efter it oargel op de muorre draperyen skildere, dy't oant de dei fan hjoed noch net wer rekonstruearre binne. Tsjintwurdich hat it oargel 23 registers op trije manualen mei oanhongen pedaal.
Njonken it haadoargel is der yn de tsjerke noch in koeroargel fan de firma Flentrop út it jier 1993 oanwêzich.
Klokken
Yn de toer hingje trije iuwenâlde liedklokken. De swierste klok fan 4,239 ton en in trochsneed fan 1875 mm is yn 1649 getten troch Pieter en François Hemony yn Sutfen en draacht it râneskrift ''Extensis urbis Medemlecae moeniis civiumque accrescente frequentia ex decreto magistratus. anno domini MDCXLIX in hanc formam me redegunt F. et P. Hemony. Zutphaniae''. De twadde klok is 2,256 ton swier en hat in trochsneed fan 1503 mm. De twadde klok is ek yn 1649 getten troch Pieter en François Hemony en draacht it râneskrift ''Laudate Dominum cymbalis bene sonantibus F. et P. Hemony me fec. Zutphaniae ao 1649''. Ien fan de Hemony-klokken skuorde nei 1998 en is dêrnei laske.
De tredde klok is in nei Sint-Piter ferneamde klok. De klok wie in klok foar in poarte út 1406, mar waard yn 1636 op 'e nij getten troch Everhardus Splinter by de Noarderpoarte yn Inkhuzen. De klok is 1,136 ton swier, hat in trochsneed fan 1253 mm en it opskrift SUNTE PIETER IS MIN NAEM, TOT GODES DIENST BEN ICK BEQUAEM, DEN LEVENDEN ROEP ICK, DEN DODEN OVER LUIDE ICK, ANNO 1636. Oan beide kanten steane ôfbylden fan Sint-Piter mei dêrûnder de tekst EVERHARDUS SPLINTER ME FECIT ENCHUSAE.
Sûnt 1998 hinget yn de lantearne in karriljon fan Petit & Fritsen dat út 14 klokken bestiet.
Grutste Generaasje
In Grutste Generaasje ('grut' yn 'e sin fan 'geweldich'), ek bekend as de Generaasje fan 'e Twadde Wrâldoarloch en yn it Ingelsk as de G.I. Generation ("soldategeneraasje"), is in demografyske leeftydskategory dy't folget op 'e Ferlerne Generaasje en foarôfgiet oan 'e Stille Generaasje. Dizze generaasje wurdt ornaris karakterisearre as alle minsken dy't berne waarden fan 1901 oant en mei 1927. Hja waarden foarme troch de Grutte Depresje fan 'e 1930-er jierren en wiene de wichtichste dielnimmers oan 'e striid yn 'e Twadde Wrâldoarloch.
Terminology
De oantsjutting Greatest Generation (Ingelsk foar "Grutste Generaasje") waard yn 1998 popularisearre troch de titel fan it boek mei deselde namme fan 'e Amerikaanske sjoernalist Tom Brokaw. Yn dat boek bondele Brokaw in stikmannich troch him skreaune biografyen fan Amerikaanske leden fan 'e Grutste Generaasje, dy't mearderjierrich waarden ûnder de Grutte Depresje en fochten yn 'e Twadde Wrâldoarloch of ûnder de oarloch oan it thúsfront de Amerikaanske ekonomy draaiende holden en sa bydroegen oan 'e oarlochsynset. Hy wie fan mieneing dat dy manlju en froulju net fochten of krewearren foar rom of erkenning, mar om't it "it juste wie om te dwaan".
Ferlosser-Euthimiuskleaster
It Ferlosserkleaster fan de hillige Euthimius (Russysk: Спасо-Евфимиев монастырь; transl.: Spaso-Evfimiev monastir) is in otterdoksk manljuskleaster yn de Russyske stêd Sûzdal yn de oblast Vladimir. It kompleks makket diel út fan de Wite Monuminten fan Vladimir en Sûzdal en falt ûnder it wrâlderfgoed fan UNESCO.
Goce Sedloski
(10 april 1974) is in eardere Masedoanysk fuotballer. Earder spile foar Pobeda Prilep, Hajduk Split, Sheffield Wednesday, Dinamo Zagreb, Vegalta Sendai, Diyarbakırspor en Mattersburg.
Grutste Generaasje
Terminology
Yn 1991 hiene William Strauss en Neil Howe yn harren boek Generations: The History of America's Future deselde leeftydsgroep oantsjut as de G.I. Generation ("soldategeneraasje"). Dy namme wie in ferwizing nei de soldaten út dy generaasje dy't yn 'e Twadde Wrâldoarloch fochten.
Datearring
It Pew Research Center definiëarret de Grutste Generaasje as alle minsken dy't berne waarden fan 1901 oant en mei 1927. Strauss en Howe giene yn 1991 yn harren boek Generations: The History of America's Future út fan harren dy't berne waarden fan 1901 oant en mei 1924.
Ferlosser-Euthimiuskleaster
Skiednis
It kleaster waard stifte yn 1352 troch Boris Konstantinovitsj, grutfoarst fan Nizjni Novgorod. Fan de oarspronklik houten gebouwen fan it kleaster is neat bewarre bleaun. It tsjintwurdige oansjen fan it kleaster is 16e en 17e iuwsk. De gebouwen kamen benammen ta stân troch grutte jeften fan foarsten en bojaren, lykas grutfoarst Vasili III, tsaar Ivan IV en fan it Pozjarski-skaai. By de eastlike muorre fan de katedraal leit it grêf fan prins Dmitri Michailovitsj Pozjarski. De moarmeren kapel boppe it grêf waard yn de jierren 1930 troch de bolsjewiken sloopt, mar yn 2009 is de kapel wer opboud en op 4 novimber fan dat jier troch presidint Dmitri Medvedev iepene.
Op 7 july 1445 moast der slim fochten wurde oan de muorren fan it kleaster tsjin de Kazaanske troepen ûnder lieding fan de prinsen Mahmud en Yakub. De Tataren krigen de oerhân en namen by dy gelegenheid grutfoarst Vassili II finzen. | thumb|left|250px|Fresko's yn de Transfiguraasjekatedraal De belangrykste tsjerke fan it kleaster is de Transfiguraasjekatedraal, dy't oan it ein fan de 16e iuw boud waard yn de tradysje fan de âlde arsjitektuer fan Sûzdal. Wichtich binne de fresko's yn de katedraal út de lette 16e iuw. Yn 1766 waard it kleaster yn opdracht fan Katarina II ek in finzenis foar politike en religieuze dissidinten.
Grutste Generaasje
Foarming
De leden fan 'e Grutste Generaasje groeiden op yn in tiid fan flugge technologyske ynnovaasje. De auto waard doe (yn it meastepart fan 'e wrâld) yntrodusearre, en de radio en de tillefoan waarden bgl. útfûn. Tagelyk draaide de ekonomy as in tierelier, mar wie der in groeiende kleau tusken earm en ryk. Nei de Beurskrach fan 1929 ûnderfûnen de leden fan 'e Grutste Generaasje djippe ekonomyske, finansjele en maatskiplike opskuor, wêrby't in grut diel fan harren yn djippe earmoede stoart waard.
Oan 'e Krisisjierren kaam pas in ein mei de útbraak fan 'e Twadde Wrâldoarloch yn 1939. De leden fan 'e Grutste Generaasje wiene de wichtichste dielnimmers oan dat konflikt. Neitiid bestie der mank harren in sterke oandriuw om 'e macht fan it grutkaptaal oan bannen te lizzen, ekonomyske groei en ûntwikkeling foar eltsenien te skeppen, earmoede te bestriden en sa mooglik út te bannen, en minsken by steat te stellen om yn 'e maatskippij foarút te kommen.
Ferlosser-Euthimiuskleaster
Skiednis
Yn it ramt fan it 300-jierrich jubileum fan de Romanov-dynasty krige it kleaster op 16 maaie 1913 besite fan tsaar Nikolaas II mei syn fjouwer dochters.
Ek yn de Sovjet-tiid bleau it kleaster in plak dêr't politike tsjinstanners en foaroansteande geastliken finzen set waarden. Yn 1940 waarden nei de Sovjet-ynvaazje yn Poalen manskippen fan it Tsjechysk Legioen ûnder lieding fan Ludvík Svoboda yn it kleaster ynternearre. Nei it útbrekken fan de Twadde Wrâldkriich waard it in suveringskamp fan soldaten en ofsiers fan it Reade Leger dy't earder finzen nommen wiene troch de Dútsers. Op 1 jannewaris 1943 waard it kleaster in kamp foar finzennommen Dútsers, lykas Friedrich Paulus. Ek Dútske bûnsgenoaten, lykas Italjanen, Roemenen, Hongaren en Spanjaarden fan de Blauwe Divyzje, waarden hjir finzen set. Nei de oarloch wie it kleaster oant 1967 in weropfiedingskamp foar jonge kriminelen.
Sûnt 1968 is it kleaster in museum.
Bryn Mawr (Pennsylvania)
Bryn Mawr is in plak (census-designated place) yn de Amerikaanske steat Pennsylvania, yn Montgomery County. De namme "Bryn Mawr" betsjut yn it Welsk "grutte hichte". Oant 1869 en de oanlis fan it Pennsylvania-spoar hiet it pak Humphreysville.
Yn 1893 waard it earste sikehûs boud troch Dr. George Gerhard, it Bryn Mawr Hospital. It plak hat ek it Bryn Mawr-kolleezje.
Poalrôfdieren
De poalrôfdieren (Latynske namme: Arctoidea) foarmje in tuskenskift fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e rôfdieren (Carnivora) en it ûnderskift fan 'e hûndieren (Caniformia). Yn dizze taksonomyske groep binne de libbene boppefamyljes fan 'e beardieren of beareftigen (Ursoidea), de marterdieren (Musteloidea) en de seerôfdieren (Pinnipedia) gearbrocht. Yn totaal omfiemet dit tuskenskift 130 libbene soarten, dy't fan natuere op alle wrâlddielen foarkomme, Antarktika ynbegrepen.
Spoar fan Grins nei Feandam
It Spoar fan Grins nei Feandam is in spoarwei yn Grinslân, In diel fan it trajekt makket diel út fan it eardere NOLS Spoar fan Stedskanaal nei Súdbroek, dit part is wer yn gebrûk sûnt 2011, Arriva docht it treinferkear. Der binne plannen om it trajekt yn de takomst oer Stedskanaal troch te lûken nei Emmen.
Stasjons en gebouwen
(kursyf: earder stasjon)
Weardepapieren
In weardepapier is in dokumint mei in jildwearde, lyk as in bewiis fan in oandiel as obligaasje. In weardepapier is oan toeaner, dat hâldt yn dat it net útmakket wa’t dêrfan eigner is. It papier hat kenmerken fan echtens: it wurdt sa drukt dat ferfalsking dêr troch dreger wurdt.
Mosken (band)
Mosken is in Frysk sjongduo fan De Jouwer.
Mosken bestie sûnt 2015 út Bert Steeman en Sjoerd van Kammen. Bert komt fan 'e Jouwer en Sjoerd fan Mosken. Beide muzikanten spilen earder ûnder oare yn Brückenbauer en (foarhinne) Garments. Sjonger Steeman wurdt begeliede troch dan wer piano, dan wer ukelele of gitaar. It twatal sjongt sûnt 2015 Fryske ferskes wêrûnder Els en Wim. It twatal wurdt bytiden útwreide ta de Mosken Band mei Marty de Vries, Joop Visser en Jelte Rypkema.