cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Falentynsdei
Gebrûken
By de (moderne) fiering fan Falentynsdei is it wizânsje om immen mei wa't men in romantyske relaasje hat, in kado te jaan. It is gebrûkliker dat de manlike partner in kado jout oan 'e froulike partner as oarsom, hoewol't it ek in protte dien wurdt dat de parners inoar in kado jouwe. Tradisjonele kado's binne in boeket blommen (faak reade roazen) of snobbersguod lykas sûkelaadsjes of bonbons, faak yn in reade hertfoarmige doaze, mei't it hert in symboal fan 'e leafde is. Ek it jaan fan linzjery troch de man oan 'e frou komt wol foar, mar foar sa'n yntym kado moat men wol in fêste seksuele relaasje hawwe, oars sil soks ornaris net yn goede ierde falle.
Oebele Brouwer
Wurk by justysje
Foar't er boargemaster waard, wurke Brouwer 27 jier lang by justysje. Hy wurke ûnder oare by it Iepenbier Ministearje yn Ljouwert, foar de noardlike resjerzje yn Grins en it lanlik parket yn Rotterdam. By justysje hat Brouwer tal fan grutte saken meimakke, lykas de moardsaak-Baflo wêrby't in plysjeman ombrocht waard en de ûntfiering fan de 11-jierrige Lusanne van der Gun fan Aldeberkeap. De saak dy't Brouwer nei eigen sizzen benammen bybliuwe sil, is de moard op de Marianne Vaatstra fan De Westereen. Sy waard op 1 mei 1999 ombrocht yn in greide by Feankleaster. Brouwer wie yn de earste jierren parse-offisier.
Falentynsdei
Gebrûken
In oar gebrûk yn it ramt fan Falentynsdei is dat in man oan in frou op wa't er temûk fereale is in winskkaart stjoerd, in saneamde falentynskaart. Dat kin twa foarmen oannimme. It kin in besykjen wêze om dy frou foar him te winnen troch it útsprekken fan syn gefoelens yn 'e kaart, mar it komt ek in protte foar dat inkeld de bewûndering foar de frou útsprutsen wurdt en de ôfstjoerder fan 'e kaart anonym bliuwt. Yn dat lêste gefal is er faak ûndertkene mei de wurden "fan in anonime bewûnderder". (Soks kin lykwols syn doel foarby sjitte as de frou it gefoel kriget dat se temûk yn 'e rekken holden wurdt en dat mar grizelich fynt.)
Status
Falentynsdei is yn gjin inkeld lân in offisjele feestdei, hoewol't it behalven yn 'e Roomsk-Katolike Tsjerke ek erkenning as kristlike hjeldei genietet yn 'e Anglikaanske Tsjerke en de lutherske tsjerken. It meastepart fan 'e Eastersk-otterdokse tsjerken fiert ek Falentynsdei, mar dan op 6 july foar de Romeinske preker Falentyn en op 30 july foar de biskop Falentyn fan Interamna. Yn Nederlân fierde yn 2007 35% fan 'e befolking Falentynsdei yn 'e sekuliere sin fan it wurd, mar dat wie yn 2011 omleech gien nei 29% en yn 2015 nei 21%. Oan 'e ein fan 'e 2010-er jierren liek de feestdei lykwols wer oan populariteit te winnen; sa fierde yn 2019 29% fan 'e Nederlanners Falentynsdei, en fan 'e jongere generaasje (millenials) sels 40%. It blykt yn Nederlân lykwols fral in feestdei foar froulju te wêzen, mei't 84% fan 'e ferstjoerders fan falentynskaarten frou is.
Oebele Brouwer
Boargemaster Achtkarspelen
Nei't Gerben Gerbrandy yn 2018 bekend makke op te hâlden as boargemaster fan Achtkarspelen, skreau de gemeente in iepen sollisitaasje út. Brouwer wie ien fan de persoanen dy't dêrop reagearre. Dat Brouwer sollisitearre, hie te krijen mei de profylskets. "Doe't ik dy seach, de skets fan de Ried en dy fan de ynwenners fan Achtkarspelen, doe tocht ik: ja, dit moat wêze. Se beskreaune in Fryske boargemaster mei bining, dy't tusken de minsken stiet."
Brouwer wennet net yn de gemeente, mar wol flakby: yn Eastermar.
Njonkenfunksjes
Oebele Brouwer sit yn de advysried fan de Afûk, is foarsitter fan de sylried fan de SKS en gastdosint oan de plysje-akademy.
Grutte Priis Formule 1 fan Itaalje 2013
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Itaalje 2013 yn Monza op 8 septimber. It wie de tolfde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2013. Hy waard op it Sirkwy fan Monza hâlden. De race waard hâlden oer 53 omgongen op it 5,8 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306,7 kilometer.
More Hearts Than Mine
More Hearts Than Mine (Ingelsk foar "Mear Herten as Mines") is in liet fan 'e Amerikaanske countrysjongster Ingrid Andress. It waard skreaun troch Andress sels yn gearwurking mei Sam Ellis en Derrick Southerland. More Hearts Than Mine waard yn july 2019 útbrocht as de debútsingle fan Andress, dy't produsearre waard troch Andress en Ellis foar platemaatskippij Warner Nashville. It liet stie ek op Andress har earste studio-album Lady Like, dat útkaam yn maart 2020.
Ynhâld
Yn More Hearts Than Mine nûget de ik-persoan har frijer út om mei te gean nei it plak dêr't se opgroeid is, om har famylje te moetsjen en by har âldelju te útfanhûzjen. Se warskôget him dat se wierskynlik yn ferskillende sliepkeamers sliepe moatte en dat er ferklaaiersklean meinimme moat om't se nei tsjerke geane. Ek warskôget se him dat har heit en mem gauwer 'fereale' reitsje as sysels, dat as er it neitiid dochs noch útmakket, sil er mear herten brekke as allinnich harres.
Resultaat
More Hearts Than Mine kaam op 1 july 2019 binnen op nûmer 59 yn 'e Amerikaanske Country Airplay-hitlist fan it tydskrift Billboard, en klom op ta nûmer 8. Op 'e Amerikaanske Hot Country Songs-hitlist, ek fan Billboard, berikte it liet it 10e plak, en yn de Kanadeeske Canada Country-hitlist helle er plak nû. 12. Op 'e algemiene hitlist Billboard Hot 100 kaam More Hearts Than Mine op 11 jannewaris 2020 binnen op nû. 88 en klom op nei nû. 56.
Andress krige op 27 septimber 2019 in goud foar More Hearts Than Mine, om't der 500.000 eksimplaren fan ferkocht (op cd) en streamd (fia it ynternet) wiene. Anno maart 2020 wiene der 105.000 cd's fan it nûmer ferkocht.
Marienmünster
Marienmünster is in stêd yn it easten fan Westfalen yn de Dútske dielsteat Noardryn-Westfalen. Marienmünster ûntstie yn 1970 yn it ramt fan in gemeentlike weryndieling en heart ta de kreis Höxter. De stêd waard ferneamd nei de eardere benediktynske abdij Marienmünster noardlik fan Vörden, dy't yn de 12e iuw stifte waard. Der wenje likernôch 5.000 minsken yn Marienmünster, dat in oerflak fan 64 km² beslacht. It stedsbestjoer en oare gemeentlike ynstellings lykas bygelyks skoallen binne te finen yn Vörden, dat lytser is dan it oanbuorjende Bredenborn, mar in sintralere lizzing as foardiel hat.
Geografy
Marienmünster leit yn it noardeasten fan Noardryn-Westfalen yn it in Teutoburgerwâld/Natoerpark Eggegebirge. De stêd leit yn it kreis Höxter, it meast eastlike distrikt fan it kreis yn it Weserberchlân.
Troch Marienmünster streame de rivierkes de Niese en de Brucht.
Brinkum
Yndieling
De gemeente bestiet út de Ortsteilen Brinkum en Meerhausen.
Domtsjerke fan Graz
De Domtsjerke fan Graz (Dútsk: Grazer Dom), ek bekend ûnder de namme Sint-Egidiusdom (Dom St. Ägidius), is de katedraal fan it roomske bisdom Graz-Seckau. De tsjerke waard yn opdracht fan Freark III yn de jierren 1438-1462 yn goatyske styl boud. Fuort by de domtsjerke stiet it mausoleum fan keizer Ferdinand II.
Skiednis
Fan de earste oan Sint-Egidius wijde tsjerke út de 12e iuw bleau neat bewarre. Tagelyk mei de bou fan de boarch yn opdracht fan keizer Freark III, waard ek útein set mei de bou fan in nije tsjerke. Lykas by alle ûnder de keizer boude bouwurken binne ek yn de domtsjerke de ynskriften AEIOU mei de jiertallen oanbrocht. Yn de sakristy is bygelyks it jiertal 1438 te finen, yn it koerferwulft it jiertal 1450, it westlik portaal it jiertal 1456 en yn de fresko's fan it ferwulft it jiertal 1464.
Yn 1577 waard de tsjerke oerdroegen oan de jezuïten, dy't yn 1615 in nije sakristy en in pear jier letter fjouwer nije kapellen bouwe lieten: de Pestkapel, de Mater Dolorosakapel, de Fransiskus Ksaveariuskapel en de Krúskapel. Under de tsjerke waard yn 1678 in nije grêfkelder oanlein, der't de tagong fan yn 1783 tichtmitsele waard. Nei it ûntbinen fan de Jezuïte-oarder troch paus Klemens XIV krige de tsjerke de status fan katedraal. Oan de tsjerke waard fierder net in soad mear feroare.
It ferbod fan Joazef II op tsjerkhôven yn de binnenstêden hie fan gefolch dat it tsjerkhôf romme waard. In ferbiningsgong mei it jezuïetekolleezje waard yn 1831 ôfbrutsen. Yn de jierren 1853-1854 folge ek de ôfbraak fan in ferbiningsgebou mei twa ferdjippings mei de boarch, sadat de tsjerke hielendal frij kaam te stean.
By ii fannijs ynrjochtsjen fan de tsjerke yn de jierren 1962-1963, neffens in ûntwerp fan Karl Raimund Lorenz, krige de tsjerke in folksalter en waard it smei-izeren hek tusken it skip en it koer ferwidere.
Nei in oanpassing fan de grêfkelder yn de dom ûnder de Marijekapel en de Krúskapel, waarden yn 2010 de yn it mausoleum fan keizer Ferdinand bysette biskoppen oerbrocht nei de grêfkelder foar de biskoppen fan Graz-Seckau yn de dom.
Arsjitektuer
Tsjintwurdich binne de oarspronklik beskildere bûtenmuorren fan de tsjerke wyt. In pear fresko's binne lykwols bewarre bleaun. It bekendste dêrfan is it oan Thomas fan Villach taskreaune Gottesplagenbild op de súdlike muorre fan it skip (1480). Graz hie yn dy tiid mei trije grutte rampen te krijen: de pest, de Turkske ynfallen en in sprinkhoannepleach. De kapellen en de dakruters datearje net út de boutiid, mar binne letter tafoege.
Oan de bûtenmuorren binne in soad grêfstiennen fan de 16e oant 20e iuw ynmitsele.
It rynsk fersierde westlike portaal stiet noch yn de tradysje fan de goatyske boukeunst. De konsoles mei ingels en baldakinen binne orizjineel, de bylden fan Marije, Joazef, Jehannes de Doper en de hillige Leopold binne 19e-iuwsk.
Ynterieur
It ynterieur fan de dom waard feroare troch û.o. de ynbou fan sydkapellen en in barokke oargeltribune, mar ek hjoed-de-dei is noch te sjen dat de dom in halletsjerke is. It gebou is trijeskippich. Efter de hege triomfbôge giet in lang preesterkoer skûl. Fan de letgoatyske fresko's út 1464 bleaune in foarstelling fan Sint-Kristoffel boppe de sydyngong en florale dekoraasjes yn it ferwulft fan de sydskippen bewarre. Ut de tiid fan keizer Freark bleau mar ien keunstwurk bewarre: it om 1457 hinne troch Conrad Laib makke skilderij fan de Krusiging. It die eartiids tsjinst as alterskilderij fan it krúsalter yn it doksaal. Fanwegen it grutte tal persoanen op it skilderij wurdt it wurk Kreuzigung im Gedräng ("Krusiging yn it Gekring") neamd. It skilderij stiet mei de goudkleurige eftergrûn noch hielendal yn de goatyske tradysje, mar de realistyske figueren op it skilderij wize op de renêssânse. It skilderij hinget tsjintwurdich yn de Kapel fan Freark.
De sydalters waarden nei de sloop fan it doksaal om 1618 hinne boud en yn 1766 troch Veit Königer fernijd. De alterskilderijen fan de hofskilder Giovanni Pietro bleane dêrby bewarre. It noardlike sydalter toant de Ferkundiging en it súdlike Ignatius fan Loyola, stifter fan de oarder. De hilligeferearing, dy't slim ûnder de reformaasje te lijen hân hie, waard troch de jezuïten wer tige befoardere. Lykas by de Romeinske Il Gesù waarden ek de sydmuorren trochbrutsen om kapellen oan te bouwen.
De preekstoel út 1710 is in ûntwerp fan de jezuyt Georg Lindemayr. Lykas de tsjerkebanken, de bychtstuollen en it koerstuolte is de preekstoel barok fan styl.
Oargel
It hjoeddeiske oargel waard yn 1978 troch de firma Klais boud. De barokke oargelkas datearret lykwols út 1687. It ynstrumint hat 70 registers ferdield oer fjouwer manualen. It hat mechanyske spyltraktueren en elektryske registertraktueren. Yn 1998 waard it mei in trompettewurk mei trije registers útwreide. Simmerdeis wurde der geregeld oargelkonserten organisearre.
Katedraal fan Us-Leaffrouwe fan de Berch Karmel (Jolo)
Oanslaggen
De katedraal helle op 27 janewaris 2019 it wrâldnijs troch bomoanslaggen. De earste eksploazje fûn plak yn 'e tsjerke doe't in drok besochte misse krekt ôfrûn wie, de twadde eksploazje barde foar de tsjerke, doe't it leger help kaam bieden. Troch de oanslach ferstoaren 20 boargers en soldaten en rekken mear as 100 ferwûne. Islamityske Steat easke de ferantwurdlikens fan de oanslach op.
Kaley Cuoco
Kaley Cuoco (útspr.: ['kei̭li: 'kʷoʊkoʊ], likernôch: " kee -ly kwoo -koo"; folút: Kaley Christine Cuoco; Camarillo (Kalifornje), 30 novimber 1985) is in Amerikaansk tillefyzje- en filmaktrise en tillefyzje- en filmprodusinte. Nei in stikmannich byrollen yn films en tillefyzjesearjes briek se yn 2002 troch mei de rol fan âldste dochter Bridget Hennessy yn 'e komeedzjesearje 8 Simple Rules. Dêrnei wie Cuoco te sjen yn it lêste seizoen fan 'e fantasytillefyzjesearje Charmed foar't se yn 2007 cast waard yn 'e rol fan it tsjeppe buorfamke Penny yn 'e komeedzjesearje The Big Bang Theory, dy't rûn oant 2019. Yn 2014 krige Cuoco in eigen stjer op 'e Hollywood Walk of Fame. Yn 2017 rjochte se Yes, Norman Productions op, har eigen film- en tillefyzjestudio.
Katedraal fan Us-Leaffrouwe fan de Berch Karmel (Jolo)
Oanslaggen
In Yndonesysk pear fierde de oanslach út. Earder wie dat pear nei it weromkommen fan harren reis nei Syrje troch de Yndonesyske autoriteiten oanholden en ferplichte diel te nimmen oan in deradikalisaasje-programma. .
Kaley Cuoco
Jonkheid en oplieding
Cuoco waard yn 1985 berne yn Camarillo, yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje, as de dochter fan makeler Gary Carmine Cuoco en dyn syn frou Layne Ann Wingate, in húsfrou. Har heit is fan etnysk Italjaansk komôf, wylst har mem Dútsk en Ingelsk bloed hat. Cuoco groeide op yn in húshâlding mei ien suster, Briana (dy't sels bekendheid krige doe't se meidie oan 'e Amerikaanske ferzje fan 'e talintejacht The Voice). Fan har trêde ôf die Cuoco in protte oan tennis, en dêrmei stie se op in stuit op in regionale ranglist. Yn 2002, doe't se 16 jier wie, joech se de sport deroan om har op har aktearkarriêre ta te lizzen.
Veele
Veele is in útbuorren yn de gemeente Westerwâlde yn de provinsje Grinslân. It plak hat sa'n 80 huzen mei 200 ynwenners. It plak falt ûnder Vlagtwedde, dochs hat it wol in beboude kom en hat it dus blauwe plaknammebuorden. It leit op it plak dêr't de N976 fan Wynskoat nei Ter Apel it Mussel-Aa-kanaal krúst. Justjes bewesten it plak rint de beek de Ruiten Aa. Justjes boppe Veele rint dy gear mei it Veelerdiep en rint dan fierder as de Westerwâldske Aa.
Katedraal fan Us-Leaffrouwe fan de Berch Karmel (Jolo)
Oanslaggen
De skea waard neitiid ferholpen en yn july 2019 waard de restaurearre katedraal op 'e nij konsekrearre.
Kaley Cuoco
Karriêre
Yn 1993 spile Cuoco mei sân jier yn 'e tillefyzjefilm Quicksand: No Escape. Foar dy rol waard se nominearre foar in Young Artist Award. Har debút yn in spylfilm makke se yn 1994, doe't se noch mar tsien jier wie, yn 'e skriller Virtuosity. Datselde jiers hie se ek lytse gastroltsjes yn ôfleverings fan 'e tillefyzjesearjes My So-Called Life en Northern Exposure. Yn 1996 spile se yn in ôflevering fan 'e komeedzjesearje Ellen, mei Ellen Degeneres, en yn 1998 yn ien fan The Tony Danza Show, mei Tony Danza. Op it wite doek wie Cuoco yn 'e twadde helte fan 'e 1990-er jierren te sjen yn ferskate net bjuster súksesfolle films, lykas Picture Perfect (1997), Mr. Murder (1998) en Can't Be Heaven (1999).
Veele
De namme Veele soe komme kinne fan vaal (bleek) of felewa (wylch). By it doarp stie earder de Lugtenborg, dat yn de achttjinde iuw gauris Klein Picardië neamd waard. De pleats Luchtenborch justjes besuden dêrfan waard ferwoaste by de befrijing yn 1945.
De âlde brêge oer it kanaal waard nei de Belgyske parasjutist Philippe Rolin neamd, dy't dêr mei twa oare Belgyske parasjutisten omkamen by de befrijing fan it doarp yn april 1945. By de brêge stiet in kriichsmonumint.
Kaley Cuoco
Karriêre
Yn 2000 spile Cuoco yn 'e tillefyzjefilm Growing Up Brady de rol fan aktrise Maureen McCormick, dy't as bern ferneamd waard troch har oandiel yn 'e tillefyzjesearje The Brady Bunch. Fan 2000 oant 2001 hie Cuoco in weromkearende rol yn 'e komeedzjesearje Ladies Man. Fierders hie se yn 'e earste helte fan 'e 2000-er jierren gastrollen yn tillefyzjesearjes as 7th Heaven, The Ellen Show, The Help, en de minysearje 10.5. Yn dyselde snuorje wie se ek te sjen yn films as Alley Cats Strike (2000), Crimes of Fashion (2004), Debating Robert Lee (2004) en Lucky 13 (2005).
Veele
Fan 1977 oant 1981 wenne politikus en polityk aktivist Roel van Duijn yn Veele.
Kaley Cuoco
Karriêre
Yn 2002 waard Cuoco cast yn 'e rol fan Bridget Hennessy yn 'e komeedzjesearje 8 Simple Rules, mei û.m. Katey Segal, John Ritter en letter, nei Ritter syn hommels ferstjerren yn 2003, ek mei James Garner en David Spade. Cuoco spile yn it gesin Hennessy de âldere dochter, hoewol't Amy Davidson, dy't har jongere suster spile, yn it echt seis jier âlder as har is. Foar Cuoco betsjutte dizze rol har grutte trochbraak. Se waard der yn 2003 en 2004 twaris foar nominearre foar in Young Artist Award, en wûn yn 2003 in Teen Choice Award yn 'e kategory bêste trochbraakrol fan in aktrise. 8 Simple Rules rûn trije seizoenen, oant de stjoerder ABC de searje yn 2005 stopsette fanwegen delgeande sjochsifers.
Cuoco wie fan 2004 oant 2006 as stimaktrise belutsen by de Disney-tekenfilmsearje Brandy & Mr. Whiskers, wêryn't se har stim liende oan it haadpersonaazje Brandy Harrington. Yn 2004 waard se ek it slachtoffer fan in grap mei de ferburgen kamera yn it tillefyzjeprogramma Punk'd. Fan 2005 oant 2006 liende se har stim oan it personaazje fan Kirstee Smith yn 'e tekenfilmsearje Bratz en twa lange tekenfilms: Bratz: Passion 4 Fashion – Diamondz en Bratz: Genie Magic (beide út 2006). Teffens wie se te sjen yn it lêste seizoen (2005-2006) fan 'e fantasytillefyzjesearje Charmed, wêryn't se de jonge hekse Billie Jenkins spile, dy't krêften hie op it mêd fan telekineze en astrale projeksje.
Veele
Yn Veele binne de wurkplakken fan it wetterskip Hunze en Aa's.
Nijsgjirrich
Alle minsken mei de efternamme Velema hawwe harren komôf fan Veele.
Kaley Cuoco
Karriêre
Yn septimber 2007 sette Cuoco útein mei ien fan 'e haadrollen yn 'e komeedzjesearje The Big Bang Theory, fan 'e stjoerder CBS. Dy searje waard in trochslaand súkses en makke fan Cuoco in ynternasjonale superstjer. Sûnt septimber 2010 fertsjinne se $200.000 de ôflevering. Se spile yn The Big Bang Theory de rol fan Penny, in servearster mei de ambysje om aktrise te wurden, dy't yn har appartemintegebou de buorfrou wurdt fan in pear wrâldfrjemde jonge wittenskippers, spile troch Johnny Galecki en Jim Parsons. De searje rûn tolve seizoenen, oant en mei 2019, en telde yn totaal 279 ôfleverings. Cuoco miste inkeld yn twa ôfleverings út it seizoen 2010-2011, doe't se by hynsteriden har skonk brutsen hie. Foar har rol as Penny (fan wa't de efternamme nea neamd is) waard Cuoco seis kear (fan 2010 oant en mei 2013 en yn 2015 en 2019) nominearre foar in Teen Choice Award foar bêste aktrise yn in komeedzjesearje. Ek waard se twaris (yn 2014 en 2015) nominearre foar in Kids' Choice Award. Fierders waard se fjouwer kear (fan 2012 oant en mei 2015) nominearre foar in People's Choice Award foar favorite aktrise yn in komeedzjesearje, wêrfan't se twaris wûn (yn 2014 en 2015). Ta einbeslút wûn Cuoco mei har rol yn The Big Bang Theory yn 2012 de Satellite Award foar bêste akrise yn in komeedzjesearje.
Njonken har fêste rol yn The Big Bang Theory wie Cuoco yn 2007 ek te sjen yn twa ôfleverings fan 'e dramasearje Prison Break en yn 'e films To Be Fat Like Me en Cougar Club. It jiers dêrop spile se yn 'e horror-parody Killer Movie, en yn 2010 hie se in rol yn 'e film The Penthouse. Fierders wurke Cuoco yn 2011 mei oan 'e films Hop en The Last Ride, en fersoarge se dat jiers ek de presintaasje fan 'e útrikkingsseremoanje fan 'e Teen Choice Awards. Yn 2012 en 2013 presintearre se útrikking fan 'e People's Choice Awards. Yn reklamespotsjes foar Priceline.com spile se yn dyselde snuorje de dochter it personaazje fan William Shatner. Yn 2013 waard Cuoco it sechsde plak taparte op 'e ranglist fan 'e meast seksy froulju fan dat stuit, gearstald troch de Amerikaanske edysje fan it blêd FHM.
Cuoco wie yn 2014 te sjen yn 'e film Authors Anonymous, dêr't se ek útfierend produsinte fan wie. Datselde jiers hie se in cameo yn 'e westernparody A Million Ways to Die in the West. Ek spile se in folle-easkjende breid yn 'e komeedzjefilm The Wedding Ringer (2015), mei Josh Gad en Kevin Hart, en wurke se as stimaktrise mei oan 'e animaasjefilms Alvin and the Chipmunks: The Road Chip (2015) en Why Him? (2016). Op 'e tillefyzje wie se fierders te sjen yn 'e tillefyzjefilm Drew Peterson: Untochable (2012), as harsels yn 'e ôflevering Kaley Cuoco Wears a Black Blazer and Slip on Sneakers fan 'e searje ''Comedy Bang! Bang! (2016) en yn in ôflevering fan 'e playbackshow foar ferneamde Amerikanen Lip Sync Battle (2016), wêryn't se it opnaam tsjin Josh Gad, har tsjinspiler út The Wedding Ringer''. Yn 2017 rjochte Cuoco har eigen film- en tillefyzjestudio op, dy't se nei har hûn Norman Yes, Norman Productions neamde. Yn 2019 sette se útein mei de fertolking (as stimaktrise) fan it titelpersonaazje Harley Quinn yn 'e superheldetekenfilmsearje Harley Quinn.
Rudolf Eickemeyer jr.
Rudolf Eickemeyer junior (Yonkers, 1862 – dêre, 1932) wie in Amerikaansk fotograaf. Hy wie aktyf fan ein 19e iuw oant de iere 20er jierren; wurdt wol rekkene ta de steaming fan it pikturalisme.
Hy wie ien fan de earste Amerikanen (mei Alfred Stieglitz) dy't talitten waard by de Britske Linked Ring. Mei syn fotos hat er tsientallen prizen op útstallings oaral yn de wrâld wûn. Hy waard ferneamd mei syn portretten fan high-society froulju, benammen dy fan sjongster en model Evelyn Nesbit. Eickemeyer's ferneamdste fots sitte yn de kolleksjes fan it Smithsonian Institution.
Kaley Cuoco
Priveelibben
Fan oktober 2011 oant maart 2012 wie Cuoco ferloofd mei Josh Resnik, in ferslavingsspesjalist, mar dy relaasje briek se ôf foar't it ta in houlik komme koe.
Yn septimber 2013 ferloofde se har mei tennisser Ryan Sweetling. Cuoco en Sweetling trouden op 31 desimber 2013 yn it Kalifornyske Santa Susana. Op 25 septimber 2015 waard lykwols bekendmakke dat se útinoar giene; de skieding waard op 9 maaie 2016 finalisearre.
Ferhearliking op 'e Berch
300px|thumb|De Ferhearliking op 'e Berch, dêr't [[Moazes en Elia ferskynden mei Jezus, wêrby't dy syn stal feroare Carl Bloch (1834–1890) ]] De Ferhearliking op 'e Berch of de Transfiguraasje fan Jezus is in foarfal dat neamd is yn it Nije Testamint fan de Bibel, dêr't de stal fan Jezus feroare yn in glâns fan ljocht op in berch. De Synoptyske evangeeljes (Mattéus 17:1-8, Markus 9:2-8, Lukas 9:28-36) neame it en de Twadde Brief fan Petrus (2 Petrus 1:16-18) ferwiist dernei. It is ek achte dat it earste haadstik fan de Evangeelje fan Jehannes der op doelde (Jehannes 1:14). Neffens dy skriften klom Jezus mei syn apostels Petrus, Jakobus en Jehannes de Ferhearlikingsberch op om dêr te bidden. Op de berch feroare it wêzen en de klean fan Jezus yn in himelske glâns. Mei Jezus ferskynden de profeten Moazes en Elía en Jezus prate mei harren. Doe waard Jezus Soan neamd troch in stim út de himel. In soad kristlike tradysjes, bygelyks de Eastersk-Otterdokske, Roomsk-katolike en Anglikaanske tsjerken, fiere noch hieltyd de Ferhearlikingsdei.
It Foarfal
Neffens de evangeeljes nimt Jezus syn dissipels Petrus, Jakobus en Jehannes mei him mei en hja klommen op in berch, dêr't de namme net fan neamd is. Doe't hja op de berch wiene, feroare neffens Mattéus 17:2 de stal fan Jezus foar harren; "Syn gesicht begûn as de sinne te skinen en syn klean waarden sa wyt as ljocht". Doe seagen se ynienen de profeten Moazes en Elía mei Jezus te praten. Neffens Lukas waard der praat oer Jezus syn yntocht yn Jeruzalim en de Opstanning. Op it stuit dat de profeten begûnen te ferfarren frege Petrus oan Jezus dat de dissipels trije tinten opsette moatte soene; ien foar him en ien foar elts fan de profeten. Ear't Petrus noch útpraat wie, ferskynde der in wolk dêr't in stim út wei kaam en sei: ''Dit is Myn Soan, Myn ynleave Jonge, dêr't Ik sa wiis mei bin. Harkje nei Him''. Doe foelen de dissipels plat op de grûn en wiene se sa kjel. Mar Jezus bûgde oer harren en sei harren oerein te kommen en om mar net bang te wêzen. Doe't de dissipels omheech seagen, seagen se allinne Jezus en seagen se de profeten net mear. Doe't hja de berch del giene fertelde Jezus harren: Fertel gjinien wat jimme sjoen hawwe, ear't de Minskesoan út 'e dea ferriisd is. It is beskreaun dat de dissipels inoar ôffregen wat Jezus bedoelde mei "út de dea ferriisd is".
Neiskôging
Taheake oan de synoptyske evangeeljes, beskriuwt Petrus yn 2 Petrus 1:16-18 oer himsels dat er tsjûge fan de ferhearliking wie. Fierders yn it Nije Testamint it ferwizen fan Paulus yn 2 Korintiërs 3:18 nei de Hearlikheid fan de Hear as yn in spegel oanskôgje, dat it teologyske grûnwurk waard foar leauwigen oer it bestean fan God. Alhoewol't Mattéus 17 Jehannes as ien fan de oanwêzige dissipels neamt, fertelt de Evangeelje fan Jehannes dêr neat oer. Dat late ta redendielen tusken gelearden, dêr't guon drúsken oer wa't de skriuwer fan de Evangeelje fan Jehannes wie. Oaren hiene dêr in útlis fan. Eusebius fan Caesarea oppenearre dat de Evangeelje fan Jehannes in taheaking wie fan de oare evangeeljes en dus net foarfallen dûbeld neame woe. Oaren tinke dat de Evangeelje fan Jehannes op de Ferhearliking doelde sa as yn Jehannes 1:14. Dat wie net it iennige foarfal dat net neamd wurdt yn de Evangeelje fan Jehannes. Ek it ynstellen fan de Nachtmiel yn de Lêste Nachtmiel is in foarbyld dêrfan.
Belang
De Ferhearliking wie ien fan de wûnders fan Jezus yn de Evangeeljes. Dy wûnder wie bysûnder neffens de oare wûnders, om't de wûnder Jezus sels beluts. Neffens Tomas fan Akwino wie de Ferhearliking de "grutste wûnder", om't it in oanfolling fan de doop en it liet de folsleinens fan it libben yn de himel sjen. De Ferhearliking wie ien fan de grutte fiif foarfallen yn de Evangeeljes oer it libben fan Jezus: de Doop, it Krusigjen, de Opstanning en de Himelfeart. Yn it Kristlike leauwen is de Ferhearliking in wichtich momint en it foarfal op de berch wurdt sjoen as it punt dêr't de minske God temjitte komt: it moetingsplak fan it tydlike en ivige dêr't Jezus de ferbining fan is. Boppedat leauwe kristenen dat de Ferhearliking it ferfoljen fan in foarsizzing út it Alde Testamint wie, dêryn't Elía nei syn himelfeart wer weromkomme soe. (Maleächy 4:5-6)
Feliks en Regula
Feliks en Regula († 11 septimber 286 of miskien 287) wurde as hilligen fereare yn de Roomsk Katolike Tsjerke. De hilligen binne mei Eksuperantius stedspatroanen fan de Switserske stêd Zürich. Harren reliken waarden bewarre yn trije binnenstedstsjerken fan Zürich, dy't oan de hilligen wijd binne: it Grossmünster, de Wasserkirche en it Fraumünster.
Ferhearliking op 'e Berch
Oanwêgens fan de profeten
Under in soad teologyske gelearden is der in soad redendield oer de oanwêzigens fan de profeten en de gewaarwurding fan de dissipels. Origenes wie de earste dy't neamde dat de oanwêzigens fan Moazes en Elía de "Wet en de Profeten" fan de Torah, en de rest fan de Hebriuwske Bibel, fertsjintwurdige. Marten Luther seach dat ek sa en tocht dat harren erkenning en petear mei Jezus as in symboal hoe't Jezus de "Wet en Profeten" ferfolle hie. Jehannes Krysostomos neamde trije mooglikheden wêrom't Moazes en Elía njonken Jezus setten waarden. Njonken harren fertsjintwurdiging fan de Wet en de Profeten, soe it kinne dat Moazes al dea wie en Elía noch as yn libben beskôge wurde koe. Om harren beide te neamen betsjutte it dat God in God fan de libbenen en de deaden wie. De oare mooglikheid dy't er neamde wie dat se eltsenien, dy't fisjoenen fan God hân hiene, fertsjintwurdigen. Tsjerken en persoanen, dy't yn de Sliep fan de siel leauwe, leauwe net yn in lichaamlike oanwêzigens fan de profeten. Ferskate berjochten neame dat Jezus de Ferhearliking omskreaun hie mei it Grykske wurd orama, dat brûkt waard foar earder in supernaturale fyzje as in lichaamlik foarfal.
Feliks en Regula
De hilligen hearre ta de groep Sefaloforen (holledragers).
Libben
Feliks en Regula wiene neffens it ferhaal broer en suster en hearden by it saneamde Tebaanske legioen, dat ûnder lieding fan Mauritius yn Agaunum, it tsjintwurdige Saint-Maurice, stasjonearre wie. Nei't it hiele legioen him massaal ta it kristendom bekearde en wegere oan de romeinske goaden te offerjen, waarden de leden oppakt, martele en yn 286 eksekutearre. Feliks en Regula wisten út te naaien en fia Glarus yn Zürich te kommen, dêr't se oppakt en op in eilân yn de Limmat op in fjildstien ûnthâlze waarden.
Ferhearliking op 'e Berch
Lokaasje fan de Berch
300px|thumb|[[Fransiskanen|Fransiskaanske tsjerke fan de Ferhearliking op de berch Tabor]] Gjinien fan de evangeeljes neame de lokaasje fan de Ferhearlikingsberch. Sûnt de tredde iuw hawwe in soad kristenen, wêrûnder Origenes, tocht dat de berch Tabor it plak fan de Ferhearliking wie. Origenes ferwiisde dêrmei nei Psalmen 89:12. Tabor hat foar in lang skoft it doel fan kristlike pilgrims west en is it plak fan de "Tsjerke fan de Ferhearliking". Guon skiedkundigen drúskje oer Tabor as it plak en ferwize nei it allegeduerigen brûken fan de berch troch de Romeinen as boarch. Oaren stelle dat as de Romeinen der in boarch hiene, it net útsleat dat de Ferhearliking op dy berch plakfûn. De boarch soe neffens Flavius Josefus troch Antiochus de Grutte yn 219 f.Kr. boud wêze. Oaren tinke dat Tabor te fier fuort wie en neame de bergen Nebo, Meron, Hermon. De reden fan Hermon wie, dat dy berch tichte by Caesarea-Philippi wie en neffens Mattéus wie it tichte by Casarea-Philippi.
Feliks en Regula
Libben
Om dit ferhaal ûntstiene oant it ein fan de midsiuwen mear leginden. De wichtichste oanfolling wie yn de 13e iuw mei de ynfiering fan Ekseperantius as tredde patroanhillige fan de stêd Zürich.
Nei de ûnthalzing pakten de twa lichems harren hollen we op en rûnen fjirtich stappen de heuvel omheech nei it plak dat hja útkeazen as harren lêste rêstplak, dêr't letter it Grossmünster boud wurde soe.
Reliken
By de ynfiering fan de reformaasje yn 1524 yn de stêd Zürich waarden de grêven fan de beide hilligen iepene. Oer wat der dêrnei barde mei de reliken besteane twa ferzjes. Neffens de reformator Heinrich Bullinger waarden der mar in pear bonkjes yn de grêven fan de hilligen oantroffen, dy't dêrnei begroeven waarden op it gewoane tsjerkhôf. De katoliken lykwols seine dat de oanhingers fan de nije lear fan doel wiene om de reliken fan Feliks en Regula yn de rivier te smiten. Dat slagge net om't in banneling út Uri se op 'e tiid út de tsjerke wist te heljen en se nei Andermatt brocht. Dêr binne oant de dei fan hjoed yn de Petrus en Paulustsjerke de skedels fan de twa hilligen op de sydalters te sjen, wylst de rest fan de reliken yn 1950 werom brocht binne nei Zürich en in plak krigen yn de doe nij boude katolike Feliks- en Regulatsjerke. Neffens ûndersyk datearret ien fan de skedels út de midsiuwen, wylst de twadde skedel út fragminten fan twa ferskillende skedels gearstald is, wêrfan't ien midsiuwsk is en de oare yndied út de romeinske tiid kin stamme.
Feestdei
De feestdei fan de hilligen is 11 septimber.
Nia Nacci
Nia Nacci, echte namme ûnbekend (Tulsa, 10 desimber 1998), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan mingd Afro-Amerikaansk en Yndiaansk etnysk komôf. Hja sette yn 2017 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile sûnt yn frijwat films.
Libben en karriêre
Nia Nacci waard yn 1998 berne yn Tulsa, yn 'e Amerikaanske steat Oklahoma. Yn 2017, doe't se njoggentjin jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hie se begjin 2020 yn krapoan 130 films spile. Se wurdt fertsjintwurdige troch Riley Reynolds fan it ympressariaat Hussie Models. Dyselde wie ek dejinge dy't har skûlnamme foar har betocht.
Nacci hat te sjen west yn produksjes fan sokke foaroansteande labels as Adam & Eve, Diabolic Video New Sensations, Evil Angel, Jules Jordan Video, Digital Playground, Devil's Film en Wicked Pictures. Fierders hat se ek wol wurke foar minder bekende studio's, lykas Girlfriends Films, Metro, Mile High Media en The Score Group. En teffens hat se in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder BangBros, Reality Kings, Brazzers en Naughty America.
Under har karriêre hat Nacci gearwurke mei kollega-aktrises as Maya Bijou, Dana DeArmond, Ana Foxxx, Holly Hendrix, Angela White en Harmony Wonder, en mei manlike tsjinspilers as Mike Adriano, Mick Blue, Xander Corvus, Charles Dera, Manuel Ferrara, Tommy Gunn, Logan Long, Johnny Sins en Criss Strokes. Njonken har aktearwurk posearret se ek geregeldwei as neakenmodel foar neakenblêden. Yn augustus 2018 wie se bygelyks de Honey fan 'e Moanne yn it tydskrift Hustler.
Lichemsskaaimerken
Nia Nacci is fan mingd Afro-Amerikaansk en Yndiaansk komôf, mei in negroïde hûdskleur. Hja hat hazzenútkleurige eagen en swart hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.75 m lang, mei in gewicht fan 52 kg, en in natuerlike cupmaat 32DD. Utsein de wenstige gatsjes troch de earlellen hat se gjin piercings, en likemin hat se tatoeaazjes.
Elsie Ferguson
thumb|Elsie Louise Ferguson
Elsie Louise Ferguson (New York City, 19 augustus 1883 - Nij Londen, 15 novimber 1961) wie in Amerikaansk aktrise. Sy wie bot ferneamd om har optredens op Broadway, dêr't hja in grutte stjer wie. Sy hat ek yn in protte stomme films spile.
Elsie Ferguson troude fjouwer kear en skiede trijeris.
Ingrid Andress
Ingrid Andress (Southfield (Michigan), 21 septimber 1991) is in Amerikaansk sjongster fan countrymuzyk.
I Hate Valentine's Day
I Hate Valentine's Day is in Amerikaanske romantyske komeedzjefilm út 2009 ûnder rezjy fan Nia Vardalos. De titel betsjut "Ik Haatsje Falentynsdei". De haadrollen waarden fertolke troch Vardalos sels en John Corbett, dy't earder tegearre spilen yn 'e kaskreaker My Big Fat Greek Wedding, út 2002. It ferhaal fan I Hate Valentine's Day giet oer Genevieve Gernier, in frou dy't nea faker as fiif kear mei ien en deselde man op ôfspraakje giet. Se wurdt twongen har libbensfilosofy op 'e nij te besjen as der in oantreklike restauranthâlder by har yn 'e strjitte komt te wenjen. De film krige oer it algemien negative resinsjes fan 'e filmkritisy en die it net botte bêst yn 'e bioskopen.
Plot
Genevieve Gernier is in blommiste yn New York. Hja is altyd gelokkich en hâldt fan 'e leafde, mar foar harsels hat se de regel betocht om nea mear as fiif kear mei deselde man út te gean. Neffens har liedt dat nammentlik ta in maksimum oan wille en it minimum oan leafdesfertriet. Se draacht dy filosofy ek út oan har freonen.
Op Falentynsdei, dêr't Genevieve in grut leafhawwer fan is, nimt in nije eigner syn yntrek yn in sletten restaurant yn deselde strjitte dêr't ek Genevieve har blommesaak fêstige is. It is Greg Gatlin, dy't in tige súksesfol wurkpaad as abbekaat opjûn hat om syn dream te folgjen en in tapasbar te iepenjen. Genevieve fielt har fuortendaliks ta him oanlutsen, mar Greg hat al in relaasje.
As Greg, dy't totaal net romantysk oanlein is, Genevieve, yn har hoedanichheid as blommiste, om rie freget oer wat er dwaan kin foar Falentynsdei, advisearret se him om foar syn faam in boeket roazen keapjen en dat efter te litten op har bêd. Dat, Greg poatelet mei it boeket roazen nei it appartemint fan syn faam ta, freget de konsjerzje om him deryn te litten sadat er har ferrasse kin, en kriget dan sels de ferrassing fan syn libben as har bêd yn gebrûk blykt te wêzen troch har en in oare keardel.
Neitiid makket Genevieve, troch har oanhâldende oanwêzigens yn syn libben, Greg dúdlik dat se him wol sitten sjocht. Se fertelt him lykwols yn 't foar oer har fiif-ôfspraakjesregel. Dat is foar Greg gjin probleem. Krektoarsom: Greg, dy't altyd ûngelokkich yn 'e leafde west hat, liket it skoan ta om yn 't foar dúdlikheid te hawwen oer wêr't harren relaasje op ta giet, sadat it diskear foar him ris net yn triennen einigje sil.
Sa begjinne Greg en Genevieve in relaasje mei ôfspraakje 1: de iepening fan syn tapasbar. Greg hat it mei syn nije saak sa drok as fleanen, dat hy stelt foar om it stadich oan te pakken, en Genevieve hat dêr gjin beswier tsjin. Om't se yn deselde strjitte wurkje, sjogge se inoar eltse dei yn it middeisskoft by deselde kafetaria en ek komme se geregeldwei even byinoar del foar in praatsje, mar dat telt allegear net as ôfspraakje. Uteinlik smare se de earste fjouwer ôfspraakjes út oer in perioade fan mear as in fearnsjier.
Foar ôfspraakje 2 nimt Greg Genevieve mei nei wat ta syn ôfgriis in karaokebar blykt te wêzen, dêr't oan 'kamikaze-karaoke' dien wurdt: alle gasten hawwe in nûmer ûnder harren stoel en as dat nûmer lutsen wurdt, moatte se it folgjende karakokeliet opfiere, oft se it ferske no kenne of net. Sa komt Genevieve oan 'e weet dat Greg oanhelle is mei ferskriklike plankekoarts, en as syn nûmer lutsen wurdt, pakt se it him ôf en beart dat it harres is. Foar ôfspraakje 3 besykje Genevieve en Greg in tentoanstelling fan tige abstrakte keunst yn in keunstgalery, dêr't se neat fan snappe mar in protte wille om hawwe. Dat ôfspraakje einiget mei in kuier troch it park en harren earste tút. Ofspraakje 4 einiget dan by Genevieve thús op bêd, dêr't Greg de oare deis oerbliuwt om noch in nacht mei har troch te bringen.
Neitiid ferwachtet Genevieve in útnûging foar it fyfde ôfspraakje te krijen, dêr't se bot nei útsjocht. Mar se wachtet en se wachtet, mar der komt gjin útnûging. Se heart sels suver neat mear fan Greg. Sadwaande begjint se har ôf te freegjen oft se him soms folslein ferkeard beoardiele hat en oft er inkeld út wie op seks mei har. As Genevieve úteinlik lulk nei him ta stapt om him op syn misse hâlden en dragen oan te sprekken, docht lykwols bliken dat Greg de twadde nacht by har thús beskôget as it fyfde ôfspraakje, en harren relaasje dêrmei as foarby.
Genevieve moat (mar wol net) tajaan dat der yn syn riddenaasje wol in beskate logika sit. Se is lykwols noch net ree om in ein oan 'e relaasje te breidzjen. As de moannen foarbygeane, en har leafdesfertriet net oergiet, wurdt se einlings twongen om ûnder eagen te sjen dat se mei har fiif-ôfspraakjesregel wolris mis wêze kin. Se hat harsels altyd oanpraat dat minsken dy't langere relaasjes hawwe, folslein ûngelokkich binne, mar no't se har freonen dernei freget (en ree is om te harkjen nei wat se antwurdzje), begrypt se dat se inkeld ferealens foar leafde oansjoen hat en de stillere, ûnderlizzende leafde fan in lange relaasje alhiel oer de holle sjoen hat. As se by harsels te rie giet, beseft se dat se rare skeind is troch it mislearre houlik fan har âldelju, dat einige yn in skieding nei de oerhoer fan har heit.
Underwilens pakt Greg der ek mei om dat syn relaasje mei Genevieve einige is foar't er dat woe. Op Falentynsdei, persiis in jier nei't hy en Genevieve inoar foar it earst met hawwe, organisearret er mei help fan har freonen in serenade ûnder it finster fan har appartemint. Foar har oerwint er syn plankekoarts troch yn it iepenbier te sjongen. Dêrnei freget er har om syn falentyn te wêzen. Genevieve stoarmet nei ûnderen ta en falt him yn 'e earms. Se beslute op in sechsde ôfspraakje te gean en Genevieve har fiif-ôfspraakjessysteem yn it jiskefet te kiperjen.
Produksje
I Hate Valentine's Day waard regissearre troch Nia Vardalos nei in senario dat se sels skreaun hie. As produsinten wiene Madeleine Sherak, William Sherak en Jason Shuman by de produksje fan dizze ûnôfhinklike film belutsen foar de filmstudio's Blue Star Pictures, I Hate Vday Productions, ICB Entertainment Finance en My Bench Productions. Foar de film wie in budget beskikber fan nei skatting $3 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Brian Pryzpek, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Keith Power.
Distribúsje
De distribúsje fan I Hate Valentine's Day waard fersoarge troch IFC Films. De film gie op 3 july 2009 yn 'e Feriene Steaten yn premiêre, mar hy draaide yn mar trije bioskopen.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige I Hate Valentine's Day oer it algemien negative resinsjes. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie de film in leech goedkarringspersintaazje fan 16%, basearre op 21 ûnderskate resinsjes. Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle I Hate Valentine's Day in goedkarringspersintaazje fan 17%, basearre op 13 resinsjes.
Resultaat
I Hate Valentine's Day brocht yn 'e bioskopen wrâldwiid $3.510.643 op. Ofset tsjin it budget fan $3 miljoen betsjut dat in winst fan goed $510.000, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. It is sadwaande mar gehiel de fraach oft de film wol út 'e kosten kaam.
Katedraal fan Manilla
De Metropolitane Katedraal fan de Unbesmodzge Untfinzenis is de biskopstsjerke fan it aartsbisdom Manilla yn (Filipynsk: Basilika Menore at Kalakhang Katedral ng Kalinis-linisang Paglilihi; Spaansk: Basílica Menor y Catedral Metropolitana de la Inmaculada Concepción) yn de binnenstêd fan Manilla op de Filipinen. De katedraal is wijd oan de ûnbeflekte ûntfinzenis fan de Jongfaam Marije, de wichtichste beskermhillige fan it lân.
Oarspronklik waard de katedraal yn 1571 as parochytsjerke fan it aartsbisdom Meksiko boud. Mei de bul Illius Fulti Præsido fan paus Gregoarius XIII waard it in apart bisdom.
De katedraal waard sûnt de foltôging fan de oarspronklike tsjerke yn 1581 ferskate kearen troch ierdskoddings en kriich skansearre en ferneatige. It achtste en hjoeddeiske bouwurk op it plak waard ûnder lieding fan de arsjitekt Fernando Ocampo yn 1958 foltôge.
Yn de katedraal binne ferskate aartsbiskoppen en kardinalen byset.
Markols
thumb|markol De markols of merkels (Fulica) binne in fûgelskaai yn 'e famylje fan 'e ralfûgels (Rallidae). It skaai omfettet 10 libbene soarten en 1 útstoarne soarte.
Stevan Sinđelić
Stevan Sinđelić (Syrillysk Servysk: Стеван Синђелић; útspr.: ['stɛ:van 'sinɟɛliʨ], likernôch: " stê -van syn -djuh-lytsj"; Svilajnac, 1771 – Niš, 31 maaie (19 maaie Alde Styl) 1809) wie in Servysk opstannelingelieder dy't ûnder de Earste Servyske Opstân (1804-1813) tsjin 'e Osmaanske oerhearsking fan syn heitelân focht. Hy wie kommandant fan 'e Resava Brigade, dy't belutsen wie by in grut tal skermutselingen mei Osmaanske troepen en ek focht yn 'e Slach by Ivankovac yn 1805 en de Slach by Deligrad yn 1806. Yn Servje wurdt Sinđelić beskôge as in nasjonale held, en stiet syn neitins benammen yn it teken fan 'e Slach by Čegar, dêr't er yn 1809 mei in grut diel fan syn ûnderhearrigen troch eigen hân omkaam.
Jonkheid
Sinđelić waard yn 1771 berne yn it doarp Svilajnac oan 'e Morava, dat doedetiden Grabovac hiet en yn 'e Sandjak fan Smederovo lei, in provinsje fan it Osmaanske Ryk. Hy hiet eins Stevan Rakić, mar syn heit, de ambachtsman Radovan Rakić, stoar jong, en syn mem Sinđelija wertroude letter. Dêrtroch kaam har soan út har earste houlik bekend te stean ûnder de namme Sinđelić, dat letterlik "soan fan Sinđelija" betsjut.
Foar it útbrekken fan 'e opstân wurke Sinđelić yn 'e krite fan 'e rivier de Resava foar in pleatslike Servyske ealman, in hartoch Petar. Dyselde waard yn jannewaris 1804 by de Servyske Foarstemoard yn 'e mande mei in grut tal oare Servyske eallju troch de Osmaanske janitsaren preventyf út 'e wei romme om it gefaar fan in opstân yn sintraal Servje wei te nimmen. Dy set wurke lykwols averjochts en waard krekt de lont yn it krûdfet dy't de opstân feroarsake. Troch it weifallen fan 'e lânseigen adel yn sintraal Servje waard Sinđelić ien fan 'e foaroanmannen yn 'e krite fan 'e Resava. Foar it útbrekken fan 'e opstân mette er Đorđe Petrović, better bekend as Karađorđe ("Swarte George"), dy't de algehiele lieding oer de Servyske striidkrêften hawwe soe.
Begjin fan 'e opstân
Op 14 febrewaris 1804 begûn de Earste Servyske Opstân tsjin 'e Osmaanske oerhearsking fan harren heitelân. Yn it lân fan 'e Resava naam Sinđelić doe de lieding oer in ôfdieling opstannelingen. It pleatslike garnizoen fan 'e janitsaren, dat fêstige wie yn Ćuprija, kaam daliks fanwegen mei de bedoeling om 'e opstân yn harren gerjochtichheid yn 'e kym te smoaren. Sinđelić waard lykwols troch spionnen fan 'e bewegings fan 'e Osmaanske troepen op 'e hichte holden, en koe dêrtroch it garnizoen tusken Svilajnac en Ćuprija yn in mûklaach lokje en ferdylgje.
Yn 1805 wie Sinđelić yn 'e mande mei Milenko Stojković en Petar Dorbrnjac ien fan 'e trije Servyske befelhawwers yn 'e Slach by Ivankovac. Yn dat treffen fesloegen de opstannelingen it leger fan 'e de Osmaanske generaal Hafis Pasja. Omreden fan it taktysk ynsjoch en oare liederskwaliteiten dy't er yn 'e striid by Ivankovac oan 'en dei lein hie, waard Sinđelić neitiid troch Karađorđe ta vojvoda (generaal) beneamd. Hy krige doe it befel oer de hiele brigade út 'e krite fan 'e Resava, dy't bestie út ynfantery. Mei de Resava Brigade naam Sinđelić 1806 diel oan 'e Slach by Deligrad. Yn 'e folgjende jierren wie Sinđelić ien fan 'e lieders fan 'e opstannelingen dy't yn 'e Delling fan de Morava in guerriljastriid tsjin 'e Osmaanske troepen fierden, en dêrby de stêden Deligrad, Ćuprija, Paraćin en Ražanj befrijden.
Slach by Čegar
Yn 1809 krongen de opstannelingen troch nei de omkriten fan 'e wichtige stêd Niš, dêr't se opwachte waarden troch it grutte Osmaanske leger fan generaal Hurşid Pasja. De Resava Brigade groef dêr rinfuorgen by it doarp Kamenica op 'e heuvel Čegar, dêr't se oanfallen wei lansearren tsjin 'e Osmanen yn 'e fêsting Niška Tvrdjava. Eltse kear waarden se lykwols weromslein troch de folle manmachtiger fijân. Nei in belis fan twa moannen setten de Osmanen op 31 maaie (19 maaie Alde Styl) in tsjinoanfal yn, dy't bekend kommen is te stean as de Slach by Čegar.
Dêrby rekken Sinđelić en syn brigade ôfsnien fan 'e rest fan it Servyske leger. Hûnderten Osmaanske soldaten streamden de Servyske rinfuorgen yn, dêr't man-tsjin-mangefjochten útbrieken. Doe't de striid útsichtleas bliek en de Osmanen op it punt stiene om it Servyske ferset te brekken, skeat Sinđelić syn pistoal ôf yn it krûdarsenaal fan syn brigade. Hysels, al syn soldaten dy't net al sneuvele of op 'e flecht slein wiene en ek alle Osmanen yn 'e rinfuorge kamen dêrtroch om by in ûnbidich grutte ûntploffing. Neffens it ferhaal soene Sinđelić syn lêste wurden west hawwe: "Rêd jimsels, bruorren, dy't dat wol en kin! Dy't bliuwt, stjert!"
Neisleep
Troch de Osmaanske ynname fan 'e rinfuorgen fan 'e Resava Brigade wie de rest fan it Servyske opstannelingeleger twongen om him tebek te lûken op Deligrad. Der wurdt skatten dat sa'n 3.000 Serven en 6.000 Osmanen yn 'e Slach by Čegar sneuvelen. Hoefolle dêrfan oft it slachtoffer waarden fan 'e ûntploffing dy't Sinđelić feroarsake, is ûnbekend. Nei ôfrin fan 'e fjildslach bouden de Osmanen yn Niš yn opdracht fan Hurşid Pasja de Ćele Kula of 'Plassetoer' ('Skedeltoer'), dêr't de Osmanen de ôfsleine hollen fan 952 Servyske opstannelingen yn oanbrochten by wize fan warskôging oan 'e pleatslike Servyske befolking. Hjoed de dei binne der noch altyd 57 plassen yn 'e muorren fan 'e toer ynmitsele.
Tsjerke fan Garmerwâlde
De Tsjerke fan Garmerwâlde (Garmerwolde) is in romanogoatysk gebou út de 13e iuw. De tsjerke is sûnt 2003 oerdroegen oan de Stifting Alde Grinslânske Tsjerken. De PKN-gemeente Garmerwâlde-Thesinge-Stedum-Ten Post hâldt regelmjittich earetsjinsten.
Skiednis
Ek al liket de tsjerke tsjintwurdich foar in doarp as Garmerwâlde noch in foars gebou, it is noch mar in diel fan de 13e-iuwske krústsjerke, dy't der oant de 19e iuw stien hat. De muorren fan de noch besteande bou binne tige ryk fersierd mei siermitselwurk, bôgen, friezen en profilearre finsters.
De âlde roomske parochytsjerke waard yn 1594 protestantsk. Alles wat die tinken oan de roomske earetsjinst waard ferwidere, útsein de piskina.