cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Larry Flynt Publications
Oare aktiviteiten
Fierders hearre ta LFP ek noch de Hustler Clubs, wat in keatling fan stripclubs is, wêrfan't Flynt de earste al yn 1968 iepene. Hoewol't se yn 1974 oer de kop giene, waarden se koart nei 2000 weroprjochte. Op 't heden binne der Hustler Clubs yn seis Amerikaanske steaten en yn trije oare lannen. Yn 2000 iepene Flynt fierders it Hustler Casino, yn Gardena, in foarstêd fan Los Angeles. Dêrnjonken is LFP ek de útbater fan it keatling fan Hustler-seksshops, mei as wichtichste de Hustler Hollywood-winkel, te Los Angeles, oan Sunset Boulevard yn 'e wyk West Hollywood.
Fokker F28
De Fokker F28 Fellowship is it earste fan Fokker makke ferkearsfleantúch mei strielmotors. It tastel waard ûntwurpen foar de koarte- en middellange ôfstân en hie plak foar 65 passazjiers. Hy is spesjaal ornearre om fan lytsere, regionale fleanfjilden te operearjen. It tastel hie in "speedbrake", yn de sturt ynboude rimflappen. Oant dan ta waard sa'n systeem allinne op militêre fleantugen tapast.
De langer ferzjes Mk 2000 en Mk 4000 koene 85 passazjiers ferfiere.
De bou fan de F28 barde yn 'e mande mei Hamburger Flugzeugbau (it eardere Blohm & Voss), Vereinigte Flugtechnische Werke (VFW) beide út Dútslân en Short Brothers & Harland út Belfast (Noard-Ierlân). Sundstrand, Westinghouse en Rolls-Royce leveren ek ûnderdielen.
It earste prototype, de PH-JHG, waard ferneamd nei Fokker syn sjef-ûntwerper, J.H. Greidanus. De earste flecht wie op 9 maaie 1967. Dat tastel waard flein troch de testpiloten Andreas ("Jas") Moll (gesachfierder), Abe van der Schraaf en boardwurktúchkundige Cees Dik. De flecht waard makke fan Schiphol wei en duorre 1 oere en 25 minuten.
It tastel waard ek kocht troch de Nederlânske oerheid en brûkt as "Regearingsfellowship".
Brûkers
De folgjende loftfeartaatskippijen hawwe de Fokker F-28 (nije- en twadde-hânsfleantugen):
Ferzjes fan de F28
thumb|275px|In Fokker F-28-4000 fan Linjeflyg
Arameeske talen
De Arameeske talen foarmje in taalgroep fan 'e Semityske talen, dy't binnen dy taalfamylje yn 'e mande mei de Kanaänityske talen de Noardwestsemityske taalkloft foarmje. De Arameeske talen stamje allegearre ôf fan it Aldarameesk, dat him yn 'e earste helte fan it earste milennium f.Kr. ta de lingua franca fan it hiele Midden-Easten ûntjoech.
Aramoïde talen
It Arameesk sels falt útinoar yn trije taalstadia: it Aldarameesk (1100 f.Kr. – 200), it Midarameesk (200 – 1200) en it Nijarameesk (1200 – no).
Aldarameesk
It Aldarmeesk omfiemet:
Midarameesk
It Midarameesk omfiemet:
Underferdieling
Aramaic
Heanen
thumb|Heanen Heanen (Bolboschoenus maritimus, synonym: Scirpus maritimus) is in blaugerssoarte. Heanen komt foar yn skoarren, kwelders en op plakken dêr't de grûn noch sâltich is troch eardere dyktrochbrekken dy 't streamkes, rillen, slinken en wielen foarmen. Heanen is werom te kennen troch de trijekantige stâle en de bloeiwize. Under de grûn hat de plant rûne houtene knollen dêr 't fiedingsstoffen yn opslein binne. Dy knollen wurde in soad fretten troch oerwinterjende skiere guozzen.
De Heanmar by Koudum is neamd nei heanen.
Studint
Studinten kinne yn Nederlân ynfloed útoefenje op 'e ûnderwiisynstelling dêr't se harren stúdzje oan folgje. Op it nivo fan 'e oplieding giet dat fia opliedingskommisjes, op it nivo fan 'e fakulteit fia de fakulteitsried en op it nivo fan 'e universiteit fia de universiteitsried. De ynstelling mei der ek foar kieze om in systeem fan dielde meisizzenskip yn te fieren. Dat betsjut dat ynstee fan in fakulteits- of universiteitsried dy't foar de helte út studinten en foar de oare helte út wurknimmers bestiet, de Wet Meisizzenskip ferrint fia aparte meisizzenskipsorganen foar studinten (de fakultêre studinteried en de sintrale studinteried) en foar dosinten en oare wurknimmers (de fakultêre ûndernimmingsried en de sintrale ûndernimmingsried). As dêrfoar keazen wurdt, moatte de sintrale studinteried en de sintrale ûndernimmingsried teminsten twa kear yn 't jier mei-inoar yn oerlis trêdzje. Foar it lidmaatskip fan sokke organen fine mei regelmjittige tuskenskoften holden ferkiezings plak.
Yn har frije tiid binne in protte studinten aktyf yn studinteferienings, mar om by sa'n klup as lid talitten te wurden, moatte se faak in ûntgriening ûndergean. Histoarysk is it dêrby gauris misgien, benammen by ferienings dy't ta it elitêre Corps hearre, mei ferwûnen en sels deaden ta gefolch. Fierders binne der studintefakbûnen dy't opkomme foar studinten yn it algemien. Lanlik binne al dy fakbûnen feriene yn it Lanlik Studinte Fakbûn (LSVb) en it Ynterstedsk Studinte Oerlis (ISO). De rivaliteit tusken de beide lanlike fakbûnen makket dat se beide skerp bliuwe. Foar Nederlânske studinten dy't om utens studearje of studearje wolle, is der de organisaasje Nederlânske Wrâldwide Studinten (NEWS), it ferbân fan alle Nederlânske studinten yn it bûtenlân.
Yn Nederlân krije studinten yn it heger ûnderwiis (en learlingen yn it middelber ûnderwiis foarsafier't dy 18 jier of âlder binne) stúdzjefinansiering, wêrmei't se ûnder harren stúdzjetiid (foar in diel) yn har ûnderhâld foarsjen kinne. De taparting fan stúdzjefinansiering wurdt regele troch de Tsjinst Utfiering Underwiis, dy't fêstige is yn Grins. By it ôfrûnjen fan harren stúdzje krije studinten yn 'e measte Jeropeeske lannen in bachelor- of mastertitel, nei in systeem dat yn 1999 ynfierd is. Dêrfoar ferskilden de akademyske graden per lân.
Theo Thijssen
thumb|Theo Thijssen thumb|Theo Thijssen (mids-boppe mei snor) út namme fan de SDAP yn de Twadde Keamer Theodorus Johannes (Do) Thijssen (Amsterdam, 16 juny 1879 - dêre, 23 desimber 1943) wie in Nederlânsk skriuwer, ûnderwizer en sosjalistysk politikus. Hy waard ferneamd om syn boek Kees de jongen.
Biografy
Thijssen wie in soan fan in skuonmakker, de húshâlding hie it krap. Thijssen koe lang om let nei in swier talittingseksamen mei in ryksbeurs nei de Rijkskweekschool voor onderwijzers yn Haarlim. Yn 1897 rjochte er it tydskrift Baknieuws, Weekblad van den Nederlandschen Kweekeling op. Nei syn oplieding wie er fan 1898 oant 1921 ûnderwizer op ferskate iepenbiere skoallen yn Amsterdam-East.
Lykas de ferneamde ûnderwiisfernijer Jan Ligthart (ek yn de Jordaan grutbrocht) hie Thijssen in soad omtinken foar de learling as yndividu - doetiids wie dat nij. Tagelyk fûn er de klasse as sosjale ienheid ek wichtich. In wiere fernijer wie er sels net. Wol ûntmaskere er al te generalisearjende lesmetoaden. De iene learling en de iene klasse wie no ienris de oare net. Hy wie in fûl pleiter foar mear respekt foar de praktykennis fan de gewoane klasseûnderwizer, dy't úteinlik dé saakundige wie op it mêd fan it lesjaan oan ferskillende klassen.
thumb|Byld fan Theo Thijssen yn de Amsterdamske Jordaan, fan [[Hans Bayens]] Yn 1905 rjochte er tegearre mei kweekskoallefreon Piet Bol it blêd De Nieuwe School op, dêr't in protte krityske en faan deadlik-statyryske artikels oer ûnderwiismetoaden, learboekjes, lêsboekjes en berneboeken skreau, mar ik het fuljeton "Barend Wels" (oer in begjinnend ûnderwizer) dat yn 1908 yn boekfoarm ferskynde. Ek skreau er al fragminten oer de jonge Kees, dy't er letter útwurkje soe ta syn ferneamdste roman "Kees de jongen". Hy betocht ek it Nederlânske wurd "zwembadpas", in flugge menier fan rinnen dy't Kees útfûn hie.
Ek syn romans "Schoolland"(1925) en "De gelukkige klas" (1926) ferskynden earst as fuljeton yn dat blêd. thumb|right|220px|Theo Thijssenskoalle yn Amsterdam Theo Thijssen wie ek esperantist. Op ynternasjonale ûnderwizerskongressen, dy't fan de jierren tweitich ôf besocht, fernaam er hoefolle tiid der ferlern gie by it tolken en de misferstannen dy't dêrtroch ûntstiene en seach er it nut fan de ynternasjonale taal Esperanto. April 1929 die Thijssen yn De Bode ferslach fan in ynternasjonaal kongres yn it Switserske Bellinzona. Eltse foardarcht moast dêr nochris troch tolken yn teminsten twa oare talen werhelle wurde, mei alle flaters anneks.
Lykas syn heit hie Thijssen fan jongs ôf oan sosjalistyske sympatyen, al waard er earst yn 1912 lid fan de Sosjaal-Demokratyske Arbeiderspartij (SDAP), foarrinner fan de PvdA. Ut namme fan dy partij waard er fan 1933 oat 1940 lid fan de Twadde Keamer en fan 1935 oat 1941 fan de Amsterdamske gemeenteried.
De eardere Steatspriis foar berne- en jeugdliteratuer hjit sûnt 1988 de Theo Thijssenpriis. Net omdat Thijssen fral in berneboekeskriuwer wêze soe, mar wol omdat er yn syn faak sarkastyske resinsjes fan berne- en jeugdliteratuer in strange literêre (dat net morele) noarm foar dat sjênre formulearre.
Yn syn bertehûs waard yn 1995 troch de jonge Stichting Theo Thijssen it Theo Thijssen Museum iepene.
De stichting Kollektive Propaganda fan it Nederlânske Boek (CPNB) sette 2007 Thijssen syn roman "De gelukkige klas" sintraal yn har aksje Nederland Leest. Oeral yn it lân organisearren de bibleteken doe lêzingen oer Thijssen en dat boek. It Theo Thijssen Museum wijde yn 2008 in spesjale útstalling oan Thijssen en zsyn ideeën oer it ûnderwiis.
Likenis fan it Ferlerne Skiep
De Likenis fan it Ferlerne Skiep is yn it Nije Testamint ien fan de likernôch fjirtich parabels fan Jezus. De likenis stiet yn de evangeeljes fan Mattéus (18:12-14) en Lukas (15:3-7).
Oanlieding
Yn Mattéus folget de likenis op in fraach fan de learlingen wa't yn it Himelske keninkryk it heechste yn oansjen stiet. De oanlieding fan it fertellen fan de likenis yn Lukas foarmje, nei't earder in soad tolgearders en sûnders op Jezus ôf kamen om nei Him te harkjen, de klachten fan Fariseeërs en skriftgelearden dat Jezus him ynlit mei sûndich folk.
De likenis
De likenis is mar in pear rigels lang, mar is tige bekend. It giet oer in hoeder fan skiep. Ien fan de skiep dwaalt fan de keppel ôf. De hoeder lit de oare noggenennjoggentich skiep efter om te sykjen nei dat iene skiep en siket krekt sa lang, oant er it skiep fynt. Hy is sa bliid dat it skiep werom is, dat er thús de freonen en buorlju útnoeget om it mei-inoar te fieren.
Utlis
Yn Mattéus stiet it ferhaal yn de kontekst fan de minsten ûnder ús. De lytsten moatte net leechlein wurde, want de Himelske Heit wol net dat der ien fan har ferlern giet.
Yn Lukas is de likenis de earste yn in rige fan trije efter inoar. Yn alle trije likenissen giet der wat ferlern: in skiep fan in keppel fan 100 dwaalt ôf, in frou rekket ien fan har tsien munten kwyt en in heit ferliest ien fan syn beide soannen. De klam fan de likenis yn it Lukas-evangeelje leit op de ynkear fan de sûnder, de blidens yn de himel is grutter oer ien sûnder dy't ta ynkear komt as de njoggenennjoggentich rjochtfeardigen dy't gjin ynkear nedich ha. Neffens Lukas 19:10 is de Minskesoan ommers kommen om te sykjen en te behâlden wat oars ferlern gyng.
Goede Hoeder
Yn it evangeelje fan Jehannes (10:11-14) wurdt de likenis fan de Goede Hoeder beskreaun. Dernei seit Jezus dat er de "goede hoeder" is. Neffens de wurden fan Jezus jout in goede hoeder syn libben foar de skiep.
Troansôfstân
Troansôfstân of abdikaasje (fia it Frânsk fan it Latynske abdicatio, fan ab, "by ... wei" en dicare, "opdrage") is it formeel opjaan fan monargale autoriteit. Soks komt foar yn monargyen en is njonken it ferstjerren fan 'e âlde monarch de wichtichste wize om 'e kroan en alle gesach dy't dêrmei mank giet, oer te dragen oan in opfolger.
Utlis
Histoarysk binne abdikaasjes foarkommen yn twa foarmen: fijwillige troansôfstân, wêrby't de monarch út eigen frije wil beslút om syn monargaal gesach oan in oar (yn 'e regel in soan of dochter) oer te dragen, en twongen troansôfstân, wêrby't de monarch troch oaren ûnder eksplisite of ymplisite bedriging mei de dea of mei oare aaklike konsekwinsjes ta abdisearjen twongen wurdt. Yn it lêste gefal kin it gean om in yntern konflikt binnen de regearjende dynasty, wêrby't de abdisearjende monarch opfolge wurdt troch in lid fan syn eigen famylje. Fierders is it mooglik dat de hiele dynasty mei de monarch oan 'e kant skood wurdt, om ferfongen te wurden troch in rivalisearjende dynasty. En ek kin it dat de monargy hielendal ôfskaft wurdt en dat nei de troansôfstân fan 'e monarch de republyk útroppen wurdt.
Yn it gefal fan twongen troansôfstân giet de oanbelangjende monarch neitiid ornaris frijwillich of ûnder twang yn ballingskip. Guon fan harren, dy't letter weromkomme op harren abdikaasje om't dy't ûnder twang ûnjildich wêze soe, foarmje om utens in eigen hofhâlding dy't fungearret as in regear-yn-ballingskip. It kin ek foarkomme dat in monarch troch omstannichheden twongen is om de wyk te nimmen nei it bûtenlân en sa min ofte mear frijwillich yn ballingskip giet sûnder abdisearre te wêzen. Ek sokken hâlde gauris út de rjochtmjittige monarch fan harren lân te wêzen, hoewol't it nije regear fan dat lân yn sa'n gefal oer it algemien de flecht nei bûtenlân as in ymplisite troansôfstân beskôget.
Hustler
Hustler of Hustler Magazine is in Amerikaansk pornoblêd, dat al sûnt 1974 ienris yn 'e moanne útjûn wurdt troch Larry Flynt Publications, it sake-konglomeraat fan 'e Amerikaanske pornografyprodusint Larry Flynt. De earste tweintich jier wie it in neakenblêd; de ferskowing nei in pornografyske ynhâld datearret út 'e jierren njoggentich. Fan in twifelich begjin groeide it tydskrift oan it begjin fan 'e jierren njoggentich út ta in hichtepunt fan sa'n 3 miljoen ferkochte eksimplaren de moanne. Sûnt is de ferkeap stadichoan ynsakke, lykas dat mei alle printe media it gefal is, en op 't heden hat Hustler in oplaach fan sa'n heal miljoen eksimplaren. Hustler is in folle ekplisiter blêd, en hat dat ek altyd west, as syn bekende konkurrinten, de Playboy en de Penthouse, en besiket mei sin in minder heech oplaat publyk oan te sprekken. De modellen fan 'e moanne yn Hustler wurde Hustler Honeys neamd (yn neifolging fan Playboy Playmates en Penthouse Pets).
Skiednis
Yn maart 1972 begûn Larry Flynt, de eigner fan in keatling fan stripklubs yn 'e steat Ohio, de Hustler Newsletter út te jaan, in fjouwersidige swart-wytútjefte, wêrmei't er syn klubs oanpriizgje woe. Dat "nijsbrief" bliek ûnder syn klanten sa populêr te wêzen, dat er it yn maaie 1972 útwreide ta sechstjin siden en yn augustus 1973 ta twaentritich siden. Doe't it fanwegen de ekonomyske delgong, feroarsake troch de Oaljekrisis fan 1973, yn it neigean rekke mei syn stripklubs, besleat Flynt om 'e Hustler Newsletter om te foarmjen ta in nasjonaal neakenblêd.
Yn july 1974 kaam it earste nûmer fan Hustler út en binnen it jier hied Flynt dêr safolle mei fertsjinne dat er al syn skulden ôfbetelje koe. Fan novimber 1974 ôf waarden yn Hustler saneamde pink-shots (foto's wêrop't de fagina's fan 'e modellen te sjen wiene) printe, wat ta grutte kontroverse late. (Oare neakenblêden, lykas de Playboy en de Penthouse, toanden doedestiden op harren foto's allinnich wat skamhier.) De útjefte fan elts nûmer fan Hustler gie mank mei strideraasjes en deilisskip, mei't withoefolle lju it blêd as obseen beskôgen en fûnen dat it ferbean wurde moast.
Koarte tiid letter waard Flynt hifke troch een paparazzo, dy't neakenfoto's nommen hie fan 'e eardere first lady Jackie Kennedy, wylst se yn 1971 op fakânsje oan it sinnebaaien wie. Flynt kocht de foto's foar $18.000 en publisearre se yn augustus 1975 yn Hustler. Fan dat nûmer waarden yn in pear dagen tiid mear as in miljoen eksimplaren ferkocht. Flynt waard der miljonêr troch. Yn 1976 rjochte er syn bedriuw Larry Flynt Publications (LFP) op, dêr't er al syn aktiviteiten yn feriene, lykas de publikaasje fan Hustler en oanbesibbe blêden as Barely Legal, Busty Beauties en Asian Fever, en teffens de distribúsje dêrfan.
Fan it begjin ôf oan wie Hustler redaksjoneel in linksich blêd, wat him utere yn iepentlike stellingnames oangeande it ekonomysk en bûtenlânsk belied fan it Amerikaanske regear en yn maatskiplike kwestjes, lykas it rjocht op abortus, de frijheid fan mieningsutering en de ynfloed fan 'e tsjerken op 'e Amerikaanske maatskippij. Soks makke it ferskil mei de Playboy en de Penthouse, dy't dúdlik rjochts wiene, nammenste grutter. De hiele tachtiger jierren troch brûkte Flynt Hustler as platfoarm om syn krityk op it regear fan presidint Ronald Reagan en hiele religieus rjochts buorkundich te meitsjen. Yn 'e njoggentiger jierren, doe't de Republikeinen besochten en set de Demokratyske presidint Bill Clinton ôf, died er alles dat er betinke koe om 'e ôfsettingsproseduere in stôk tusken de speaken te stekken, û.m. troch jild út te loovjen foar ynformaasje oer seksueel skeanskermjen fan Clinton syn fijannen.
Eltse moanne wurdt guon leden fan it Amerikaanske Kongres fergees en sûnder dat se dêrom frege hawwe, in Hustler tastjoerd. Flynt begûn mei dy gewoante earne tusken 1974 en 1983, en giet der noch altiten mei troch. Yn in fraachpetear seid er dêroer: "Ik fûn dat se ynformearre wurde moasten oer wat der yn 'e rest fan 'e wrâld omgiet. [...] Party koe it net bot wurdearje. Ik haw hoegenamt gjin plannen om dermei op te hâlden."
Yn 1988 wûn Flynt de wichtige saak Hustler Magazine vs. Falwell foar it Amerikaansk Heechgerjochtshôf, nei't er yn 1983 oanklage wie troch de tillefyzjedûmny Jerry Falwell om't der yn in spotprint yn Hustler suggerearre wie dat dyselde syn earste seksuële ûnderfining opdien hie mei syn eigen mem yn in bûtendoarhúske. Falwell bewearde dêr psychyske skea troch oprûn te hawwen, mar it fûnis makke dúdlik dat publike figueren soksoarte skansearrings net ferhelje kinne op 'e ferantwurdlike, sels net as it mei sin feroarsake is. Dizze útspraak wurdt sjoen as in mylpeal yn it Amerikaanske debat oer de frijheid fan mieningsutering.
Mids jierren njoggentich besleat Flynt om 'e ynhâld fan Hustler te ferskowen fan neakenfotografy ta planute pornografy, sadat it tydskrift in pornoblêd waard.
The Lions of Al-Rassan
The Lions of Al-Rassan is in fantasy-roman fan 'e hân fan 'e Kanadeeske skriuwer Guy Gavriel Kay. De titel betsjut: "De Liuwen fan Al-Rassan"; dat ferwiist nei de hearskers fan it fiktive lân Al-Rassan, foar wa't it wizânsje wurden is om harsels 'de Liuw fan Al-Rassan' te neamen. Yn 'e bredere sin kin dy beneaming ek fan tapassing wêze op alle haadrolspilers fan 'e roman. The Lions of Al-Rassan heart ta it subsjenre fan 'e histoaryske fantasy en spilet tsjin 'e eftergrûn fan in fiktyf lân dat dúdlik op it Midsiuwske Spanje fan 'e Reconquista basearre is. It boek waard yn 1995 publisearre troch de útjouwerij HarperCollins. Yn 2005 wûn de The Lions of Al-Rassan de Geffen Award foar de bêste oersetting nei it Hebriuwsk.
Eftergrûn
Kay lit syn The Lions of Al-Rassan spylje yn deselde wrâld dêr't ek ferskaten fan syn oare wurken spylje, lykas de duology The Sarantine Mosaic en de romans The Last Light of the Sun, Under Heaven, River of Stars en Children of Earth and Sky. Hoewol't The Lions of Al-Rassan folslein op himsels stiet, suggerearret Kay dat ien fan 'e haadpersoanen, Rodrigo Belmonte, ôfstammet fan Rustem fan Kerakek, in personaazje út The Sarantine Mosaic, dy't oan 'e ein fan Lord of Emperors, it twadde diel fan dy iuwen earder spyljende duology, ôfsette nei Esperaña om him dêr te fêstigjen.
The Lions of Al-Rassan spilet op in grut skiereilân dat basearre is op it Ibearysk Skiereilân fan 'e Midsiuwen. It noarden, Esperaña (basearre op Spanje), wurdt behearske troch de jaddisten (basearre op 'e kristenen), dy't de Sinnegod Jad ferearje. Harren lân is útinoar fallen yn trije lytsere keninkriken: Jaloña, Valledo en Ruenda. Jaloña liket basearre te wêzen op it Keninkryk Aragon, Valledo is in ôfspegeling fan it Keninkryk Kastylje en Ruenda soe dan it Keninkryk Leön foarstelle moatte (hoewol't it geografysk mear wei hat fan it Keninkryk Galysje of mooglik it Keninkryk Portegal).
De súdlike helte fan it skiereilân wurdt beslein troch Al-Rassan, wêrmei't Kay in treffend byld skilderet fan it Moarske Andalúsje. Dêr libje de ashariten (basearre op 'e moslims), dy't de stjerren en de profeet Ashar ibn Ashar (basearre op Mohammed) ferearje. It Kalifaat Al-Rassan is útinoar fallen, en no wurdt it lân regearre troch in stik as fyftjin keninkjes, fan wa't de measten mar ien stêd behearskje. Yn Al-Rassan libje ek de Kindath (basearre op 'e joaden), dy't de beide moannen ferearje. Hoewol't strange ashariten harren ferspije, wurdt harren oanwêzigens yn Al-Rassan dulde; yn it jaddistyske Esperaña binne se lang lyn al it lân útdreaun.
Hoewol't de trije religyen, sa't Kay dy beskriuwt, mar kwealk oerienkomsten fertoane mei kristendom, joadendom en islaam, makket de skriuwer troch de kultueren dy't er oan 'e godstsjinsten ferbynt, ûntsjinsisber dúdlik wat er dermei bedoelt. De trije wichtichste haadpersoanen fan The Lions of Al-Rassan komme elts út in oare religy en kultuer. Jehane bet Ishak is in froulike Kindath-dokter út Fezana yn Al-Rassan, dy't Kay loskes basearre hat op it personaazje Rebecca fan York, út sir Walter Scott syn Ivanhoe. Rodrigo Belmonte is in jaddistyske kaptein fan in rezjimint kavalery, dy't basearre is op 'e histoaryske Spaanske ridder El Cid. En Ammar ibn Khairan is in asharityske dichter en soldaat dy't basearre is op Moarske dichter en steatsman Muhammad ibn Ammar.
Tematyk
It wichtichste tema fan The Lions of Al-Rassan is de wikselwurking tusken rasisme en ferdraachsumens. De haadpersoanen binne alle trije fan goede wil, mar de measte jaddisten en ashariten binne fan miening dat sawol de tsjinpartij as de Kindath mei ierde en oer útrûge wurde moatte. De Kindath komme dêrtroch tusken twa fjurren te sitten, mar itselde is wier foar Al-Rassan sels, mei syn tunen, fonteinen en poëzij, as yn reäksje op 'e ferovering troch de jaddisten út it noarden de asharityske bedoeïnen út 'e ûnherberchsume woastinen fan 'e Majriti (basearre op 'e Magreb) nei Al-Rassan oerstekke, dy't neat jouwe om 'e ferfynde kultuer dêre en harren pleatslike leauwensgenoaten beskôgje as in soadsje dekadinte sloppelingen. The Lions of Al-Rassan azemet sadwaande in selde soarte sfear fan fergonklikens as nei foarren komt út 'e beskriuwing fan 'e elven yn it wurk fan J.R.R. Tolkien, wat gjin tafal liket, mei't Guy Gavriel Kay nei Tolkien syn ferstjerren as redakteur meiwurke hat oan 'e útjefte fan The Silmarillion.
Ynhâld
It skiereilân dêr't it ferhaal spilet, is ferdield yn in noardlik diel, Esperaña (basearre op it Midsiuwske Spanje), dat yn 'e hannen is fan 'e oanhingers fan it jaddisme (basearre op it kristendom) en in súdlik diel, Al-Rassan (basearre op it Moarske Andalúsje), dat behearske wurdt troch de oanhingers fan it asharisme (basearre op 'e islaam). Beide dielen fan it skiereilân wurde faninoar skaat troch in brede sône fan nimmenslân dy't dwers oer it skiereilân rint. Nei de dea fan kening Sancho de Fette is Esperaña ferdield rekke yn trije keninkriken: Valledo (basearre op it Keninkryk Kastylje), ûnder it regear fan syn soan Ramiro; Ruendo (basearre op it Keninkryk Leön), dêr't syn soan Sanchez regearret; en Jaloña (basearre op it Keninkryk Aragon), dat bestjoerd wurdt troch syn jongere broer Bermudo. Underwilens is yn it suden it âlde Kalifaat Al-Rassan útinoar fallen yn in stik as fyftjin lytse keninkrykjes, wêrfan't de wichtichsten Cartada (basearre op it Kalifaat Córdoba) en Ragosa (basearre op it Emiraat Granada) binne. Nei iuwenlang troch de ashariten dominearre te wêzen, waakse de keninkriken fan Esperaña no wer oan yn macht, wylst it fallen Al-Rassan krekt ferdield en dêrtroch kwetsber rekke is, en yn macht belunet.
The Lions of Al-Rassan iepenet mei in prolooch wêryn't ferteld wurdt hoe't de dichter en soldaat Ammar ibn Khairan yn opdracht fan kening Almalik I fan Cartada de lêste kalyf fan Al-Rassan fermoardet. It eigentlike ferhaal begjint fyftjin jier letter yn Fezana, in stêd dy't deunby it nimmenslân leit, as de froulike Kindath-dokter Jehane bet Ishak op ien en deselde deis de beide meast beruchte manlju fan it skiereilân moetet: Ammar ibn Khairan en Rodrigo Belmonte.
Fezana is koartby ferovere troch Cartada, en der hearsket in opstannige sfear yn 'e stêd. Kening Almalik I stjoert dêrom syn soan, de kroanprins, dy't ek fan Almalik hjit, nei Fezana ta, begelaat troch dy syn learaar Ammar ibn Khairan. Wat dy beide net witte, is dat kening Almalik in plan betocht hat om Fezana foargoed lytsman te meitsjen en tagelyk syn soan in leske te learen en de reputaasje fan Ibn Khairan, dy't te machtich driget te wurden, te besmodzgjen. De 140 meast foaroansteande manlju yn Fezana wurde útnûge om yn 'e kunde brocht te wurden mei de kroanprins. Dyselde wachtet harren op it binnenplak fan 'e boarch fan Fezana op, en dêr wurde se ien foar ien hinne brocht troch in lange dûnkere tunnel. Oan 'e ein fan 'e tunnel, as se fan it dûnker yn it felle sinneljocht komme en neat sjogge, wurdt harren ien foar ien de holle ôfhoud troch de liifwachten fan 'e kroanprins. Sa wurdt Fezana ûntdien fan alle lju dy't in opstân liede kinne soene en wurdt de prins foar iens en foar altyd dúdlik makke hoe ûnmeilydsum oft syn heit wol net is. En om't eltsenien leauwe sil dat dit grouwelstik betocht is troch Ammar ibn Khairan, sil nimmen de man ea wer fertrouwe.
Dyselde deis wurdt de dokter Jehane bet Ishak yn Fezana by in pasjint roppen, de keapman Husari ibn Musa, dy't lêst fan nierstiennen hat. Dejinge dy't har by him bringt, is Ammar ibn Khairan, dy't kunde hat oan 'e keapman. Husari is ien fan 'e 140 manlju dy't útnûge binne om by de kroanprins te kommen, mar Jehane ferbiedt him om syn bêd te ferlitten en rêdt dêrmei syn libben. As de moard op 'e 139 oaren oan it ljocht komt, ferskûlet Jehane har pasjint yn it Kindath-kertier fan Fezana oant it tsjuster wurdt en se him helpe kin om 'e stêd te ûntflechtsjen. Husari, foarhinne in fleurige fetlak dy't goed fan it libben geniete, feroaret troch syn 'benei-dea-ûnderfining' alhiel, en swart wraak op kening Almalik. Jehane hat sels hat ek noch in appeltsje mei de kening te skilen. Fjouwer jier lyn hat har heit, de briljante dokter Ishak ben Yonannon, it libben rêden fan Zabira, de mêtresse fan Almalik, en har poppe, troch foar it earst yn 'e skiednis in keizersneed út te fieren. Dêrfoar moast er fansels wol dy asharityske frou oanreitsje, eat dat de Kindath strang ferbean is. Eins hie Almalik him dêrfoar neitiid de deastraf oplizze moatten, mar de kening wie genedich, en liet de dokter inkeld de eagen útstekke en de tonge útsnije. Nei dêroer fjouwer jier omwrokke te hawwen, is Husari syn foarnimmen om wraak op Almalik te nimmen foar Jehane reden om einlings ek aksje te ûndernimmen. Hja beslút om mei him de stêd te ferlitten.
Underwilens wurdt yn it keninkryk Valledo de rutertroep fan 'e ferneamde kavaleryofsier Rodrigo Belmonte, byneamd "de Kaptein", útstjoerd om 'e jierlikse skatting op te heljen dy't Valledo fan 'e stêd Fezana ôftwongen hat. Ear't Belmonte útriidt, hat er in konfrontaasje mei greve Gonzalez de Rada, dy't him ferfongen hat as seneskalk fan Valledo. Belmonte wit dat De Rada syn jongere arrogante broer Garcia de Rada fan doel wie om mei syn mannen op plondertocht te gean yn Al-Rassan. Hy warskôget De Rada dêrom dat er de skatting dy't er ophelje sil yn Fezana as belesting beskôget, mei de betelling wêrfan't Fezana beskerming fan 'e kening fan Valledo kocht hat. As er Garcia de Rada by Fezana tsjinkomt, sil er de man dêrom sûnder pardon deadzje. Belmonte-en-dy arrivearje by Fezana op 'e jûns fan 'e dei dat de 139 manlju fermoarde binne. Se komme dêrfan te witten as Husari ibn Musa, Jehane bet Ishak en har tsjinstfeint Velaz it kamp binnenride dat se deunby de stêd opslein hawwe.
Koart nei't it trijetal it kamp berikt hat, wurdt men gewaar dat in doarpke yn 'e neite fan Fezana yn 'e brân stiet. Belmonte en syn mannen geane op ûndersyk út en Jehane riidt mei harren. It docht bliken dat Garcia de Rada alle warskôgings yn 'e wyn slein hat en dochs by Fezana oan it plonderjen slein is. Belmonte-en-dy meitsje koarte metten mei de plonderders, mar tsjin dy tiid is in grut part fan 'e asharityske doarpsbefolking al dea. De Rada en it meastepart fan syn mannen wurde finzen nommen, mar nettsjinsteande syn wurden tsjin 'e seneskalk wit Belmonte dat er gjin poat om op te stean hat as er de man deadet nei't dy him oerjûn hat. Wol jout De Rada syn grutspraak noch oanlieding ta in konfrontaasje wêrby't Belmonte him mei syn swipe yn it gesicht slacht, sadat de man foargoed skeind rekket. Neitiid beslút Husari ibn Musa mei Belmonte nei Valledo te gean, om by kening Ramiro syn beklach te dwaan oer de moardpartij yn Fezana (in stêd dy't ommers ûnder beskerming fan Valledo stiet). Jehane reizget mei har âldere tsjinstfeint Velaz en ûnder beskerming fan Alvar de Pellino, in soldaat út Belmonte syn rutertroep, nei Ragosa ta, dat in selsstannich keninkryk yn Al-Rassan is.
Rodeoclown
In rodeoclown is in artyst dy't wurket by bollerydwedstriden, as ûnderdiel fan rodeo's. Dit berop datearret fan it begjin fan rodeowedstriden, koart nei 1900, doe't organisators fan rodeo's cowboys ynhierden om 'e taskôgers te fermeitsjen as der fertraging ûntstie by it bolleriden. Sokke lju begûnen meitiid te grutte klean te dragen, harren gesichten te smynken en har apart ark en reau ta te eigenjen.
The Lions of Al-Rassan
Ynhâld
Garcia de Rada keart nei it jaan fan syn earewurd mei syn mannen op eigen manneboet werom nei Valledo, dêr't er nei it Keninklik Hof gean moat om 'e betelling fan 'e lospriis te regeljen, dy't er as finzene skuldich is oan Belmonte. Ynstee dêrfan giet er streekrjocht nei Belmonte syn fort ta en besiket dat yn te nimmen om wraak te nimmen op Belmonte syn frou en bern. De oanfal mislearret lykwols jammerdearlik, want Diego, ien fan Belmonte syn twillingsoannen, is bejeftige mei in foarm fan heldersjendheid, en hy en syn broer Fernan en de stâljonges en oare feinten weve handich ôf mei De Rada en syn mannen, dy't har op 'e nij oerjaan moatte. As Miranda Belmonte d'Alveda, dy't folle minder sêfsinnich is as har man, foar it ferstân kriget dat De Rada syn wurd oan har man al brutsen hat, makket se him sûnder pardon ôf. Belmonte sels, lykwols, moat him nei syn weromkear yn Valledo dêrfoar ferantwurdzje. Kening Ramiro ornearret dat men it in swakke, bange frou net kwea-ôf nimme kin dat se hannele hat sa't se dien hat, temear om't Garcia de Rada folslein mis wie en dêr hielendal net hearde te wêzen. Oan 'e oare kant kinne eallju inoar net sûnder straf mei swipen foar de kop slaan, en dêrfoar wurdt Belmonte twa jier lang út Valledo ferballe. Hy reizget dêrop nei Ragosa, yn Al-Rassan, dêr't er syn tsjinsten as hierling oan kening Badir oanbiedt en Jehane bet Ishak weromsjocht.
Rodeoclown
Tsjintwurdich is it wurk fan rodeoclowns op grutte rodeo's yn twaen útinoar fallen, mei't der no lju binne dy't har der spesifyk op talizze om 'e bolle ôf te lieden (de saneamde 'bollefjochters'), en oaren dy't foar humoristysk fermaak soargje (de saneamde 'tûnemannen'). Op rodeo's dy't bûten Noard-Amearika holden wurde en op lytse rodeo's yn Noard-Amearika bestiet de oarspronklike dûbele funksje fan rodeoclowns lykwols noch altyd fuort.
The Lions of Al-Rassan
Ynhâld
Hoewol't sawol Husari ibn Musa as Jehane bet Ishak harsels foarnommen hawwe om wraak te nimmen op Almalik fan Cartada, wurdt de kening úteinlik deade troch in trêde persoan dy't er mei it bloedbad fan Fezana tsjin him yn 't harnas jage hat. Ammar ibn Khairan wegeret nammentlik de ferrinnewearring fan syn reputaasje te oanfurdzjen en wit mei de help fan kroanprins Almalik it Keninklik Hof yn Cartada binnen te kringen en Almalik te fermoardzjen. Fuort dêrnei wurdt er lykwols troch de nije kening Almalik II út Cartada ferballe, om't dy himsels sa fier as mooglik is distansjearje wol fan 'e beskuldiging fan patriside. Tegearre mei Zabira, de mêtresse fan 'e âlde kening, reizget Ibn Khairan dêrop ek nei Ragosa ta, dêr't er Jehane bet Ishak weromsjocht en foar it earst yn syn libben Rodrigo Belmonte moetet.
Yn Ragosa, dat regearre wurdt troch kening Badir en syn Kindath-earste minister Mazur ben Avren, komme Belmonte en Ibn Khairan beide yn 'e tsjinst as hierlingen en Jehane as dokter. Hja wurde út trijeresom (mei de rutertroep fan Belmonte, dy't him yn ballingskip folge is) útstjoerd en brûke de rôverhaadman Tarif ibn Hassan om in grutte oerwinning op Jaloña te boeken. Stadichoan ûntjout der him in soartemint trijehoeksferhâlding, mei't de beide manlju nettsjinsteande al harren ferskillen boezemfreonen wurde en Jehane fereale rekket op harren beiden. It beskûl dat hja fûn hawwe yn it rike en wrâldske Ragosa duorret lykwols mar krapoan in jier, oant de nacht dat Jehane einlings har kar makket (dat eins gjin wiere kar is, mei't Belmonte al lokkich troud is), en sy en Ibn Khairan harren leafde oaninoar ferklearje. Dyselde nachts arrivearret kening Almalik II fan Cartada yn eigen persoan temûk nei Ragosa om Ibn Khairan te oertsjûgjen en kom werom. Yn it dan folgjende petear jout de kening oan dat er in seistal slûpmoardners op Rodrigo Belmonte ôfstjoerd hat. Sawol Ibn Khairan as Jehane, dy't it petear op it balkon ôfharke hat, hastigje harren nei de kazerne fan 'e Valledyske troepen ta, mar se komme te let om noch wat te dwaan; de oanfal is foarby en de slûpmoardners binne dea. Dejinge dy't it libben fan Belmonte rêden en dêr mei syn eigen libben foar betelle hat, is Jehane har âlde Kindath-tsjinstfeint Velaz.
Rodeoclown
It beskermjen fan in ôfsmiten bollerider is tige gefaarlik wurk, en dêrom drage rodeoclowns felkleurige, lossittende klean dy't mei sin sa ûntwurpen is dat se maklik stikken skuorre. Op dy manear kin in rodeoclown dus net oan 'e klean fêst komme te sitten oan 'e hoarnen fan in bolle. Under de boppeklean draacht in rodeoclown in straksittende, beskermjende útris, dy't bedoeld is om stompen fan 'e bolle op te fangen. Om in rodeoclown te wêzen hat men ferlet fan fluggens, linigens en ferstân fan bollen, sadat men ynskatte kin wat it bist dwaan sil. Nettsjinsteande alle tariedings en ûnderfining reitsje rodeoclowns dochs noch geregeldwei earnstich en soms sels deadlik ferwûne.
The Lions of Al-Rassan
Ynhâld
Neitiid sette Ibn Khairan, Jehane, Belmonte, Husari en Alvar de Pellino mei tûzen hasten ôf nei Fezana om Jehane har âlden te rêden, mei't Almalik II yn syn petear mei Ibn Khairan ek oanjûn hie dat er dêr de ashariten tsjin 'e Kindath opstokele hie. Hja arrivearje yn Fezana op deselde dei dat de belegering fan dy stêd troch it leger fan Valledo begjint. Yn 'e widere wrâld binne nammentlik op ynstigaasje fan 'e jaddistyske geastlikheid de foarsten fan alle grutte jaddistyske lannen gearkommen om tsjin 'e ashariten yn Soriyya (Syrje) en Ammuz (Palestina) te oarlogjen (by in fjildtocht dy't dúdlik ynspirearre is troch de krústochten). Oan it hof fan Valledo is Geraud de Chervalles, de hege geastlike fan it keninkryk Ferrieres (basearre op it Keninkryk Frankryk), ferskynd, dy't kening Ramiro ûnder druk setten hat om, yn it ramt fan 'e algemiene jaddistyske oarlochsynspannings tsjin 'e ashariten, sels ek in hillige oarloch tsjin Al-Rassan te begjinnen. Kening Sanchez fan Ruenda en kening Bermudo fan Jaloña hawwe te krijen mei krekt sokke gasten, en min ofte mear ûnder twang hawwe se deryn tastimd om harren ûnderlinge skelen oan 'e kant te setten en alle trije op fjildtocht nei it suden te gean.
De deis dat Jehane en har freonen yn Fezana oankomme, is boppedat ek de deis dat dêr in pogrom tsjin 'e Kindath plakfynt, wêrby't de ashariten it Kindath-kertier binnenkringe en dêr moardzjend, ferkrêftsjend en brânstiftsjend húshâlde. Hoewol't Ibn Khairan, Husari en Alvar de Pellino de foarhoede fan 'e ashariten foar de poarte fan it Kindath-kertier witte tsjin te hâlden, kringe oare parten fan 'e breinroere kliber oer de muorren fan it kertier hinne. Yn 'e mande mei Belmonte klearje de mannen dêrnei mei it bleate swurd in paad troch de mannichte foar Jehane en har âlden, sadat dy de stêd ûntflechtsje kinne. Bûten de stêd wurde it selskip lykwols opwachte troch kening Ramiro fan Valledo, dy't wist dat Belmonte yn Fezana wie en ek krekt wêr't er ta de stêd útkomme soe, om't de heldersjende Diego Belmonte en syn broer Fernan diel útmeitsje fan syn leger. Ramiro skelt Belmonte de rest fan syn ballingskip kwyt en wol dat er wer weromkomt om syn leger oan te fieren.
Rodrigo Belmonte nimt it oanbod fan kening Ramiro oan om werom te kommen. Hy besiket Ammar ibn Khairan te oertsjûgjen om him ek by it leger fan Valledo te jaan, krekt sa't Husari ibn Musa fan doel is (dy't letter gûverneur fan Fezana foar de kening fan Valledo wurde sil), mar Ibn Khairan wegeret. Hy bliuwt trou oan Al-Rassan, ek al wurdt de ferfynde kultuer fan lân no temoarzele tusken de optsjende jaddistyske legers út it noarden en de barbaarske fûnemintalistysk-asharityske bedoeïnen út 'e woastinen fan 'e Majriti (basearre op 'e Magreb), dy't no (om 'e jaddisten werom te slaan) massaal de smelle seestrjitte nei Al-Rassan oerstekke, ûnder lieding fan Yazir ibn Q'arif en dy syn broer, de oarlochslieder Ghalib ibn Q'arif. As Ghalib nei ferrin fan tiid komt te sneuveljen, stelt Yazir fan needs de slûchslimme Ibn Khairan oan as de nije oarlochslieder. In jier nei de pogrom yn Fezana, as de beide legers inoar einlings moetsje foar in iepen fjildslach, regelje Yazir ibn Q'arif en kening Ramiro dat der foarôfgeande oan it treffen in twagefjocht plakfine sil tusken de beide oanfierders. Sa komme de freonen Rodrigo Belmonte en Ammar ibn Khairan foarinoar oer te stean yn in duël dat beskreaun wurdt út it eachpunt fan 'e tasjende Jehane wei, dy't troch de felle sinne inkeld de silhûetten sjen kin fan twa manlju dy't folslein oaninoar weage binne, mar wêrfan't de iene de oare úteinlings dochs oermânsk wurdt.
It boek wurdt besletten mei in epilooch, dy't tweintich jier letter spilet. Alvar ben Pellino, ienris in jaddistysk soldaat út Valledo, mar no in dokter yn 'e stêd Sorenica yn Batiara (basearre op Itaalje) dy't him ta it leauwe fan 'e Kindath bekeard hat, ûntfangt in brief út it no feriene keninkryk Esperaña. Dêryn wurdt ferhelle fan 'e folsleine nederlaach fan Al-Rassan, dat opholden hat te bestean en hielendal by Esperaña kommen is te hearren. Alvar blykt troud te wêzen mei Marisa bet Rezzoni, in dochter fan 'e âlde learmaster fan Jehane, dy't ek syn eigen learmaster wurden is. Jehane sels wennet ek yn 'e stêd, tegearre mei Ammar ibn Khairan, dy't fuort nei de oerwinning fan 'e ashariten op 'e jaddisten, tweintich jier earder, doe't syn feardichheden net mear nedich wiene, troch Yazir ibn Q'arif út Al-Rassan ferballe is om't er de moardner fan 'e lêste kalyf wie. (Hjirmei komt oan it ljocht dat Rodrigo Belmonte de ferliezer fan it duël wie.) It brief is fan Miranda Belmonte d'Alveda, dy't Jehane en Ibn Khairan gjin kwea hert tadraacht. Hja fertelt fierders dat har soan Fernan de Esperañaanske generaal is dy't de lêste stêden fan Al-Rassan ynnommen hat, en dat har soan Diego de earste kânselier fan it nije feriene keninkryk Esperaña wurden is. It stoflik omskot fan har man Rodrigo is koartby oerbrocht nei de haadstêd, dêr't er ter rêste lein is yn in tombe ûnder in grut stânbyld fan syn likenis. Op it fuotstik fan dat byld is de tekst úthoud fan it treurdicht dat Ammar ibn Khairan foar Rodrigo Belmonte skreaun hie.
Bolleriden
Bolleriden, of yn it Ingelsk bull riding, is in rodeosport wêrby't de dielnimmers op in bolle klimme en besykje om op it bist sitten te bliuwen wylst de bolle har derôf besiket te bokken. Yn 'e Amerikaanske tradysje moat de berider acht folle sekonden op 'e bokkende bolle sitten bliuwe om net diskwalifisearre te wurden. Dêrby hâld er him mei ien hân fêst oan in lang flochten tou dat de bolle om 'e boarstkas hinne sit. De oare hân hâldt de berider omheech, boppe syn holle. Bolleriden is in tige riskante sport, dy't de berider geregeldwei brutsen bonken opleveret en wêrby't net selden deaden falle. It wurdt dêrom wol "de gefaarlikste acht sekonden yn 'e sport" neamd. Behalven yn 'e Feriene Steaten bestiet bolleriden as sport (mei faak justjes ôfwikende regels) ek yn Kanada, Meksiko, Gûatemala, El Salvador, Hondoeras, Nikaragûa, Hondoeras, Kosta Rika, Panama, Brazylje, Argentynje, Austraalje en Nij-Seelân. Yn Nederlân, it Feriene Keninkryk en de measte oare Jeropeeske lannen is bolleriden ferbean.
Skiednis
Yn 1852 waard it earste bollegefjocht foar Amerikanen yn Teksas organisearre troch H.L. Kenney, in feeboer en earder Texas Ranger. Dat barren omfieme ek in jaripeo- of bolleriidwestryd, dêr't alhiel yn New Orleans oer yn 'e kranten berjochte waard. It bolleriden wie yn dy tiid noch in bykomstichheid njonken it bollegefjocht, mar yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw ûntstie der yn 'e Feriene Steaten in ôfkear fan bloedsporten, en yn 1891 waarden bollegefjochten troch it Steatskongres fan Teksas ferbean. Yn dyselde snuorje kamen de earste rodeo's op, en as gefolch fan dy beide ûntwikkelings waard it bolleriden doe opnommen yn 'e rodeo, dy't yn 't earstoan eins mear op hynsterydkapasiteiten konsintrearre wie.
Bolleriden waard pas populêr doe't yn 'e 1930-er jierren foar it earst bollen fan it Yndyske koweras de brachmaan brûkt waarden, dy't folle agressiver wiene as de Texas longhorn-bollen, dy't earder brûkt wiene. Fan dy tiid ôf ûntwikkele it bolleriden him ta it wichtichste (want spektakulêrste) rodeo-evenemint. De earste rodeo mei brachmanen fûn plak yn 1935, yn Columbia, yn de Amerikaanske steat Mississippy.
Organisaasjes
Yn 1936 waard de Rodeo Cowboy Association (RCA) foarme, dy't letter omneamd wurde soe ta de Professional Rodeo Cowboy Assocation (PRCA). Dy feriening organisearret sûnt hûnderten rodeo's yn 't jier, wat makke hat dat goede rodeocowboy's no fan harren prestaasjes yn it rodeosirkwy bestean kinne. Los fan 'e PRCA binne der no ek twa organisaasjes yn 'e Feriene Steaten dy't har talizze op it promoatsjen en organisearjen fan eveneminten dy't poer en allinne op bolleriden talein binne: it Championship Bull Riding (CBR) en de Professional Bull Riders (PBR).
It CBR toeret troch de hiele Feriene Steaten en de wichtichste wedstriden, wêrûnder it CBR-wrâldkampioenskip dat elts jier holden wurdt ûnder de Cheyenne Frontier Days, wurde útstjoerd op 'e Amerikaanske tillefyzjestjoerder Fox Sports Network. De PBR organisearret bolleriideveneminten yn 'e Feriene Steaten, mar ek yn Kanada, Meksiko, Brazylje en Austraalje. De jierlikse PBR-wrâldfinale wurdt holden yn Las Vegas en útstjoerd op 'e stjoerder CBS
Bisterjochten
Bolleriden hat yn Noard-Amearika sterke wjerstân krigen fan aktivisten op it mêd fan bistebeskerming en bisterjochten, dy't úthâlde dat it delkomt op in foarm fan bistemishanneling. Sa soe de bollen by it bolleriden in flank strap ombûn wurde, in tou dat strak oer de testikels hinne rinne soe om de bollen lulk te meitsjen. Dat is lykwols net wier en, sterker noch, anatomysk ûnmooglik, mei't de testikels tusken de efterpoaten sitte en de flank strap dus tusken de poaten lâns rinne moatte soe om by de testikels yn 'e buert te kommen, wat dúdlik net sa is. Yn wurklikheid wurdt de flank strap loskes om it ûnderlichem fan 'e bolle lein en beslist net oer de testikels, want dan soe it bist him net mear bewege wolle. Oan 'e oare kant is it wier dat de flank strap bedoeld is om 'e bolle lulk te meitsjen; hy wurdt yn 'e opstapkoai troch in begelieder strak lutsen foar't de bolle mei syn berider loslitten wurdt. De flank strap docht gjin sear, mar yrritearret it bist, dat dêrom trochgiet mei omspringen en bokken oant it tou wer losser sit, ek al is de berider al ôfsmiten.
Johann Jakob von Tschudi
Johann Jakob von Tschudi (Glarus, 25 july 1818 – Lichtenegg, 8 oktober 1889) wie in Switsersk biolooch, natoerûndersiker, ûntdekkingsreizger en diplomaat. Teffens ynteressearre er him foar folkekunde, taalkunde en skiednis. Yn 'e 1860-er jierren tsjinne er in skoft lang as de Switserske ambassadeur yn Brazylje, en oanslutend wied er ambassadeur yn Eastenryk-Hongarije.
Libben en karriêre
Yn 1843 ferbleau Von Tschudi in hoart yn Wenen, en yn 1848 schafte er him yn Lichtenegg, by Wiener Neustadt, in bûten oan mei de namme Jakobshof. Fan 1857 oant 1859 reizge er op 'e nij nei Súd-Amearika, dêr't er Brazylje, Argentynje, Oerûguay, Sily, Bolivia en op 'e nij Perû besocht. Yn 1860 waard Von Tschudi oansteld as ambassadeur foar Switserlân yn Brazylje, in amt dat er oant 1868 beklaaide. Yn dy jierren kombinearre er syn diplomatike beuzichheden mei lange reizen wêrby't er it lân ferkende en op 'e nij in protte planten samle foar museä yn Neuchâtel, Glarus en Freiburg. Fan 1866 ôf wie Von Tschudi ek Switsersk folmacht yn Eastenryk-Hongarije, en yn 1868 waard er promovearre ta ambassadeur yn Wenen, dat er oant 1883 ta bleau.
Behalven op botany lei Von Tschudi him ek ta op soölogy, en yn it bysûnder op 'e ornitology. Boppedat ferkende er op syn reizen soms gebieten dêr't noch nea gjin oare Jeropeänen west hiene, en dêrnjonken hied er ek belangstelling foar folkekunde, taalkunde en skiednis. Hy publisearre oer syn reizen en ûndersiken ferskate boeken, wêrûnder it monumintale, fiif dielen tellende Reisen durch Südamerika. Fierders droech er ek by, as skriuwer en redakteur, oan Antigüedades Peruanas, wêryn't er mei it ûndersyk nei de skedelfoarm fan 'e lânseigen befolking fan Perû fuortborduere op it wurk fan 'e Nederlânske antropolooch Petrus Camper.
Von Tschudi loek him yn 1883 werom op syn bûten yn Lichtenegg, dêr't er yn 1889 yn 'e âlderdom fan 71 jier kaam te ferstjerren. Hy wie troud mei de dochter fan 'e Dútske romantyske keunstskilder Julius Schnorr von Carolsfeld. Syn soan Hugo von Tschudi wie in bekend keunsthistoarikus.
Baywatch: Hawaiian Wedding
Baywatch: Hawaiian Wedding ("Baywatch: Hawaïaanske Brulloft"), ek bekend as Baywatch: Hawaiian Reunion ("Baywatch: Hawaïaanske Reüny") is in Amerikaanske aksjeskriller út 2003, ûnder rezjy fan Douglas Schwartz. It is in tillefyzjefilm yn 'e foarm fan in reüny dy't twa jier nei it stopsetten fan 'e populêre tillefyzjesearje Baywatch makke waard. Alle wichtige stjerren út dy searje keare yn 'e film werom, wêrûnder David Hasselhoff, Pamela Anderson, Alexandra Paul, Carmen Electra, Yasmine Bleeth, Gena Lee Nolin en Nicole Eggert. De plot fan Baywatch: Hawaiian Wedding draait om 'e foarnommen brulloft fan strânwacht Mitch Buchannon op Hawaï. De film waard direkt-op-fideo útbrocht.
Plot
Ald-strânwacht Mitch Buchannon wie foarhinne fereale op syn kollega Stephanie Holden. Stephanie kaam jierren earder om (yn ôfl. 13 fan seizoen 7, 1996-1997, fan Baywatch), doe't se op har houliksreis op in syljacht yn in stoarm ferplettere waard troch de ôfbrutsen mêst. Hoewol't Mitch dêr neat oan of ta dwaan koe, wrakselet er noch altyd mei skuldgefoelens. No hat er lykwols nije leafde fûn by in frou, Allison, sy't as twa drippen wetter op Stephanie liket. Se wolle trouwe en beslute om harren besletten houliksplechtichheid te hâlden op it ôfhandige en ûnbewenne eilantsje Haiku, yn Hawaï. Dan kinne se op it haadeilân Oähû dêroan foarôfgeande moai in grutter ferlovingsfeest hâlde yn it fakânsjeresort dat Mitch syn âld-kollega C.J. Parker dêr runt.
Mitch en Allison reizgje nei Hawaï ta yn it selskip fan Mitch syn soan Hobie, no in folwoeksen man dy't as strânwacht yn syn heite fuotleasten trêden is, en Summer Quinn, in strânwacht op wa't Hobie al fereale wie doe't hy noch tsien jier en sy achttjin wie, en mei wa't er it no einlings oanlein hat. Op Oähu wurde se ferwolkomme troch C.J. en in oare âld-kollega, Lani McKenzie, dy't no yn C.J. har resort as dûnseresse wurket. Se treffe dêr by tafal ek noch twa oare âld-kollega's, John D. Cort en Eddie Kramer, dy't op trochreis fia Hawaï nei Austraalje yn it resort fan C.J. ferbliuwe.