cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Transfiguraasjekleaster (Jaroslavl)
Skiednis
Troch de nije stiennen ferdigeningsmuorre wist it kleaster yn de Tiid fan Ûnstjoer yn it begjin fan de 17e iuw in belis fan de Poalsk-Litouske troepen te wjerstean. De troch it belis skansearre ferdigeninswurken waarden yn de jierren 1621-1646 op 'e nij konstruearre en krigen foar in grut part it tsjintwurdige oansjen. Tsjin it ein fan de 17e iuw wiene de goed bewapene muorren 820 meter lang, 10.5 meter heech en 2.8 oant 3 meter dik. It kleaster besiet in soad grûn oan de westlike kant fan de stêd lâns de wei nei Uglitsj en dêr ûntstiene tal fan doarpen dy't by it kleaster hearden. It joech it kleaster in soad macht, dat sa ek jimmeroan mear ynfloed op it sosjale en ekonomyske libben fan Jaroslavl krige. It liede ta mear en mear konkurrinsje fan de stêd mei de delsettings fan it kleaster en somtiden sels ta konflikten. Yn 1747 waard binen de muorren fan it kleaster in Slvaysk-Latynske Seminary iepene, dat yn 30 jier tiid 300 studinten foarme. Oant 1875 bleau it seminary binnen de muorren fan it kleaster. It ferhuze doe nei it plak dêr't tsjintwurdich de fakulteit fan de geografyske wittenskip stiet.
Mei it ferhûzjen fan de residinsje fan de metropolyt fan Jaroslavl fan Rostov nei it Transfiguraasjekleaster waard it kleastser it ûnderkommen fan de aartsbiskop fan Jaroslavl. Yn de bibleteek fan it kleaster waard yn de jierren 1790 in monumint fan de Russyske literatuer fûn: it 12e iuwske hânskrift fan it Igorliet. Yn de 19e iuw waarden noch inkelde bouwurken tafoege oan it kompleks en fûnen der noch restauraasjes of ferbouwings plak.
Nei de oktoberrevolúsje yn 1917 wie it dien mei de residinsje fan de metropolyt. It kleaster waard in museum en tidens it Sovjet-rezjym waard tusken 1918 en 1923 in restauraasje útfierd om de gefolgen fan de opstân fan Jaroslavl tsjin de bolsjewiken te ferhelpen. Letter fûn der noch in restauraasje yn 1957-1958 plak. It kompleks foarmet sûnt 2005 ûnderdiel út fan it UNESCO-wrâlderfskip fan de binnenstêd fan Jaroslavl.
Tsjerken en gebouwen
Oare gebouwen fan it kompleks binne û.o.: de oan de Ferrizenistsjerke oanslutende refter (17e iuw), sellen fan de muontsen (17e iuw), it seminary (17e-19e iuw), de sakristy (1830) meardere poarten en tuorren út ferskate tiden en de muorren mei weargongen. Yn 2010 waard it monumint fan "De eed fan prins Pozjarsky" ûntbleate.
Johannes Anthony Boreel de Mauregnault
Jhr. Johannes Anthony Boreel de Mauregnault (De Haach, 11 novimber 1916 - Amsterdam, 22 juny 1947) wie in Nederlânsk nasjonaalsosjalistysk polityk aktivist.
Famylje
De Mauregnault behearde ta de famylje De Mauregnault en wie in soan fan jhr. Johnnes Jacobus Boreel de Mauregnault (1880-1945) en Johanna Josephine Elisabeth Kits van Heyningen (1880-1960). Hy boaske yn 1943 mei Kommerijn Gerittine Kooijmans (1915-2008) dy't yn 1953 fannijs troude mei de sjoernalist en skriuwer Sjoerd Leiker (1914-1988)
Wurkpaad
Yn 1942 wie De Mauregnault lektor by it nasjonaalsosjalistyske Departemint fan Folksfoarljochting en Keunsten. Tagelyk wie er redakteur fan Het Nationale Dagblad. Nei't er in skoft yn Berlyn west hie waard er haad Parsesaken fan de Nasjonaal-Sosjalistyske Beweging (NSB) fan ir. A.A. Mussert. Yn desimber 1943 en jannewaris 1944 fungearre er as plakferfangend baas fan de reportaazjetsjinst fan de Nederlandsche Omroep.
Maatskippij
In maatskippij is in mienskip fan alle persoanen dy't yn in beskate geografyske regio of yn in beskaat sosjaal fermidden belutsen binne by oanhâldende sosjale ynteraksje, en dy't ornaris ûnderwurpen binne oan itselde politike gesach en deselde oerhearskjende kulturele ferwachtings. Sokke maatskippijen wurde karakterisearre troch patroanen fan ûnderlinge konneksjes tusken yndividuën (sosjale relaasjes) en ynstellings. Sadwaande kin in maatskippij ek wol omskreaun wurde as de som fan al sokke relaasjes tusken syn leden. De Nederlânske term samenleving is yn dit ferbân, as de betsjutting letterlik nommen wurdt, tige ferhelderjend: de leden fan in maatskippij libje mei-inoar gear yn ien en deselde kultuer of ien en itselde lân. Yn 'e sosjology wurdt yn 'e regel lykwols ûnderskie makke tusken de bredere maatskippij en syn sosjale lagen en oare subgroepen.
Ynsafier't in maatskippij beskôge wurde kin as in gearwurkingsferbân, kin it syn leden profitearje litte fan saken dy't op poer yndividuële basis net mooglik wêze soene. De âlderdomsfersekering is dêr in goed foarbyld fan: dy wurdt opbrocht troch de wurkjenden fan hjoed de dei, dy't der op dit stuit gjin direkte baat by hawwe, en der mar op betrouwe moatte dat dit systeem noch bestean sil as sy sels safier binne dat se derfan profitearje kinne. In maatskippij smyt op dy wize grutte foardielen op foar sawol yndividuën as foar de mienskip as gehiel, en yn in protte gefallen oerlaapje dy twa kategoryen foardielen inoar, mei sawol baat foar it yndividu as foar de mienskip. Wat mear oft de yndividuële leden profitearje fan harren lidmaatskip fan 'e maatskippij, wat grutter oft de sosjale koheezje wêze sil.
In maatskippij kin ek bestean út in groep minsken mei deselde opfettings, dy't harren eigen noarmen en wearden bewarje binnen in dominante, bredere maatskippij. Sa'n dielmaatskippij neamd men in subkultuer. Subkultueren kinne útinoar rinne fan folslein ûnskeadlik, lykas skateboarders, oant parasitearjend op 'e bredere maatskippij, lykas de maffia. De wittenskip dy't him dwaande hâldt mei it bestudearjen fan it ferskynsel 'maatskippij' is de sosjology. Ferskate oare tûken fan wittenskip lizze har ta op it bestudearjen fan ûnderdielen fan 'e maatskippij, lykas antropology (de minske en syn kultueren), bestjoerskunde (iepenbier bestjoer), ekonomy (behoeftebefrediging fan 'e minske), rjochtsgeleardheid (it rjocht), politikology (de polityk) en sosjale geografy (romtlike patroanen binnen de maatskippij).
Bill Paxton
Bill Paxton (folút: William Paxton; Fort Worth (Teksas), 17 maaie 1955 – Los Angeles, 25 febrewaris 2017) wie in Amerikaansk akteur, dy't û.m. bekend wie fan syn rollen yn films as Aliens, Tombstone, Predator 2, Apollo 13, Twister en Titanic. Op 'e tillefyzje wied er û.m. te sjen yn de searje Big Love. Hy wûn yn 1986 in Saturn Award en yn 1995 in Screen Actors Guild Award, en ek waard er fjouwer kear nominearre foar in Golden Globe en ien kear foar in Emmy. Njonken syn aktearwurk wie Paxton ek aktyf as regisseur en as sjonger.
Jonkheid en oplieding
Paxton waard yn 1955 berne yn Fort Worth, yn 'e Amerikaanske steat Teksas, as de soan fan John Lane Paxton en dy syn frou Mary Lou Gray. Syn heit wie in sakeman, gruthanneler yn hout en museumdirekteur, dy't út en troch aktearre. Syn mem wie roomsk, en hy en syn bruorren en susters waarden yn dat leauwe grutbrocht.
Paxton wie fan mingd etnysk komôf, mei Dútske, Frânske, Ingelske, Nederlânske, Skotske en Ulsterske (d.w.s. protestantske Noardierske) foarâlden yn 'e lêste pear generaasjes, mei fierder ôf noch wat Noarsk en Welsk bloed dêropta. Ien fan syn betoerpakes wie Elisha Franklin Paxton, dy't ûnder de Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865) as brigadegeneraal tsjinne yn it leger fan 'e Súdlike Konfederearre Steaten fan Amearika, en yn 1863 yn Firginia sneuvele yn 'e Slach by Chancelorsville. Paxton wie ek út 'e fierte besibbe oan aktrise Sara Paxton.
Paxton makke ûnderdiel út fan 'e kliber folk dy't bûten stie te wachtsjen doe't presidint John F. Kennedy op 'e moarn fan 22 novimber 1963 yn Fort Worth út it Hotel Texas nei bûten kaam. Letter dy deis soed er ûnder in riidtoer troch de oanswettende stêd Dallas deasketten wurde. Foto's dêr't op te sjen is hoe't in achtjierrige Paxton boppe de mannichte út tild wurdt om in glimp fan 'e presidint op te fangen, meitsje diel út fan 'e kolleksje fan it Sixth Floor Museum at Dealy Plaza, yn Dallas, dat oan 'e moard op Kennedy wijd is.
Paxton genoat fuortset ûnderwiis oan 'e Arlington Heights High School yn Fort Worth, dêr't er yn 1973 slagge foar syn eineksamens. Dêrnei stiek er mei syn skoalfreon Danny Martin de Atlantyske Oseaan oer om yn Ingelân te studearjen oan Richmond, De Amerikaanske Ynternasjonale Universiteit yn Londen. De beide maten kamen dêr yn 'e kunde mei in oare Teksaan, Tom Huckabee. Trijeresom makke de mannen ûnder harren stúdzje koarte films mei in Super 8-kamera, dêr't se sels de sets foar bouden. Yn 1975, doe't er tweintich jier wie, ferfear Paxton nei Los Angeles, dêr't er foar regisseur leare woe. Hy ûnderhold himsels dêr troch by ferskate filmstudio's op 'e rekwisite-ôfdieling te wurkjen. Nei't er troch ferskate filmopliedings yn Súdlik Kalifornje ôfwiisd wie, besleat er op in stuit om ynstee fan regisseur akteur te wurden.
Karriêre
It begjinnen fan in aktearkarriêre woe foar Paxton earst net bot slagje, en dêrfandinne figurearre er jierrenlang yn lytse roltsjes. Sa wied er yn 1984 te sjen as in strjitkrimineel yn 'e science fiction-film The Terminator, mei Arnold Schwarzenegger, en ferfolle er de rol fan 'e narjende âldere broer Chet yn Weird Science, fan regisseur John Hughes, út 1985. Datselde jiers spile er ek in plysje yn 'e aksjefilm Commando, op 'e nij mei Arnold Schwarzenegger.
Ein santiger, begjin tachtiger jierren regisearre Paxton sels ferskate koarte films en teffens de fideoklip fan it nûmer Fish Heads, fan Barnes en Barnes, dy't te sjen wie ûnder it tillefyzjeseizoen 1980-1981 fan it komyske sketcheprogramma Saturday Night Live. Ek ferfolle Paxton rollen yn in pear fideoklips, wêrûnder dy foar it nûmer Shadows of the Night, fan Pat Benatar, út 1982, dêr't er in nazy-ofsier yn spile. Datselde jiers besochten Paxton en syn maat Andrew Todd Rosenthal om it yn 'e muzykyndustry te 'meitsjen' as it duo Martini Ranch. Yn 1988 brochten se by de platemaatskippij Sire Records in album út mei as titel Holy Cow. De fideoklip foar harren single Reach waard regisearre troch James Cameron.
Ien fan Paxton syn earste gruttere rollen as akteur wie dy fan 'e romtemarinier Hudson yn 'e science fiction-fim Aliens, út 1986, mei Sigourney Weaver. Foar dy rol wûn er in Saturn Award. Yn 1990 spile Paxton in resjersjeur yn 'e science fiction-film Predator 2, mei Danny Glover. Yn 1994 wurke er wer gear mei James Cameron, doe't er yn dy syn film True Lies spile. Trije jier letter hied er ek in byrol yn Cameron syn spektakelfilm Titanic (1997), oer it sinken fan 'e Titanic.
Yn 1993 spile Paxton Morgan Earp (in broer fan Wyatt Earp) yn 'e western Tombstone, oer de histoaryske Sjitpartij by de O.K.-kraal. Yn 1995 fertolke er de rol fan astronaut Fred Haise yn 'e histoaryske film Apollo 13, mei Tom Hanks, dêr't se (mei de rest fan 'e cast) in Screen Actors Guild Award foar wûnen. Ek spile er in tornadojager yn Twister (1996), fan regisseur Jan de Bont, as tsjinspiler fan Helen Hunt. Teffens hie Paxton yn 'e 1990-er jierren haadrollen in dûnkere drama's, lykas One False Move (1992) en A Simple Plan (1998). Foar syn rol yn 'e tillefyzjefilm A Bright Shining Lie waard er yn 1999 nominearre foar in Golden Globe.
Paxton regissearre de spylfilms Frailty (2001), dêr't er ek de haadrol yn spile, en The Greatest Game Ever Played (2005). Yn 2001, fjouwer jier nei't er yn 'e film Titanic spile hie, gied er mei regisseur James Cameron op ekspedysje nei it plak dêr't de echte RMS Titanic sonken wie. Ghosts of the Abyss, de dokumintêre dêroer, kaam yn 2003 út, en Paxton fersoarge dêr de voice-over by. Datselde jiers spile Paxton ek mei, as sheriff, yn 'e fideoklip fan it nûmer Eat You Alive, fan Limp Bizkit. Fan 2006 oant 2011 spile er fierders de haadrol fan Bill Henrickson yn 'e tillefyzjesearje Big Love, oer in polygamistyske mormoan dy't mei trije froulju troud is. Foar dy rol waard er trije kear nominearre foar in Golden Globe, yn 2007, 2008 en 2010. Fierders waard er yn 2012, tegearre mei syn tsjinspiler Kevin Costner, nominearre foar in Emmy Award foar harren rollen yn 'e minysearje Hatfields & McCoys.
Yn 2013 wie Paxton mei û.o. Denzel Washington en Mark Wahlberg te sjen yn misdiefilm 2 Guns, wêryn't er de rol fan in korrupte CIA-agint fertolke. Fierders spile Paxton yn 2014 de rol fan 'e smjunt John Garret yn 'e tillefyzjesearje Agents of S.H.I.E.L.D. Ek hied er datselde jiers in byrol as sersjant-ynstrukteur yn 'e film Edge of Tomorrow, mei Tom Cruise en Emily Blunt. Yn 'e mande mei Jon Bernthal, Rose McGowan en John Malkovich wied er in spylber personaazje yn it fideospultsje Call of Duty: Advanced Warfare, dat yn 2014 útkaam. Yn 2015 spile Paxton de rol fan Sam Houston, de earste presidint fan 'e Republyk Teksas, yn 'e minysearje Texas Rising, oer de Teksaanske Unôfhinklikheidsoarloch. En yn 'e postúm yn 2017 útstjoerde (mar yn febrewaris 2016 opnommen) tillefyzjesearje Training Day spile er resjersjeur Frank Roarke.
Priveelibben
Paxton troude yn 1979 mei in Kelly Rowan, mar dat houlik einige al yn 1980 yn in skieding. Yn 1987 wertroude er mei in Louise Newbury, mei wa't er de rest fan syn libben troud bleau. Mei syn twadde frou hie Paxton twa bern, dochter Lydia en soan James Paxton, dy't ek akteur waard.
Ferstjerren
Bill Paxton waard 61 jier âld. Syn stoflik omskot waard kremearre en byset op it Forest Lawn-begraafplak by Hollywood. Syn djipdrôven spanden in jier letter in rjochtsaak oan tsjin 'e sjirurch dy't de oarspronklike operaasje útfierd hie. Hja beskuldigen him derfan dat er "riskante en ûnkonvinsjonele" metoaden brûkt hie en sels net yn 'e operaasjekeamer oanwêzich wie doe't de tastân fan Paxton te lijen krige ûnder komplikaasjes.
Ministearje fan Definsje (Nederlân)
It Nederlânske ministearje fan Definsje, ôfkoarte ta Def, is ferantwurdlik foar it beskermjen fan Nederlân en de oerseeske gebietsdielen en foar de dêr ta beskikbere personele, finansjele en materiële middels. It ministearje wurdt laat troch de minister fan Definsje. Definsje hie yn 2014 likernôch 47.000 meiwurkers en is dêrmei ien fan 'e gruttere wurkjouwers yn Nederlân.
Politike lieding
Alle politike ferantwurdlikens lizze by de minister. Sûnt 5 novimber 2012, doe't it kabinet-Rutte II beëdige waard, waard dat Jeanine Hennis-Plasschaert (VVD). Hja wie de earste froulike minister fan Definsje fan Nederlân. Sûnt it kabinet-Rutte III foarme waard, waard Ank Bijleveld (CDA) minister en Barbara Visser (VVD) steatssikretaris. Sûnt it kabinet-Rutte IV is Kajsa Ollongren (D66) minister fan Definsje.
Poedit
Poedit is ien fan de programma's dy't brûkt wurde om oersettingen te meitsjen foar oare programma's. It kin triemmen bewurkje mei de .po/.pot-ekstinsje fan GNU gettext. De oarspronklike ferzje fan Poedit is út 2001.
Fryske staveringshifker
De staveringshifker kin wurdlisten fan Hunspell/Myspell, Aspell of beide tagelyk tapasse, ôfhinklik fan wat ynboud is yn it subprogramma Enchant.
Floatfâd
In floatfâd (Nederlânsk:Vlootvoogd) wie yn de folksmûle de oantsjutting fan in befelhawwer oer in eskader skippen, dy't troch ferkate admiraliteiten levere waarden. Benammen yn de tiid fan de VOC en de WIC, doe't eltse provinsje syn eigen admiraliteit hie. De floatfâd krige faak aparte militêre opdrachten. De namme waard net mear brûkt nei it ienwurden fan de provinsjes yn de 'steat fan de Nederlannen' (1795). Dêrnei wie der ien sintrale admiraliteit, dy yn Amsterdam.
Ministearje fan Bûtenlânske Saken (Nederlân)
It Nederlânske ministearje fan Bûtenlânske Saken, ôfkoarte ta BZ (Buitenlandse Zaken), is it ministearje dat him bemuoit mei de bûtenlânske relaasjes fan it Keninkryk fan de Nederlannen, ynklusyf Jeropeeske Saken en Untwikkelingsgearwurking. Ek stipet it ministearje Nederlanners en Nederlânske bedriuwen om utens.
Politike lieding
Yn it kabinet-Rutte III wiene de ministers fan Bûtenlânske Saken Halbe Zijlstra (VVD), Stef Blok (VVD) en Ben Knapen (CDA). De minister fan Bûtenlânske Hannel en Untwikkelingsgearwurking (BHU) wurket ek út it ministearje fan Bûtenlânske Saken wei; wiene Sigrid Kaag (D66) en Tom de Bruijn (D66). Yn it kabinet-Rutte IV is de minister fan Bûtenlânske Saken Wopke Hoekstra fan it CDA. De minister fan Bûtenlânske Hannel en Untwikkelingsgearwurking (BHU) is Liesje Schreinemacher fan 'e VVD.
Cassandra Wilde
Cassandra Wilde, echte namme ûnbekend (Boedapest, 11 novimber 1975), is in rêstend Hongaarsk neakenmodel en pornografysk aktrise, wa har namme oft ek wol (mis)stavere wurdt as Cassandra Wild, en dy't yn it begjin fan har karriêre ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Dorota en Renate. Neffens har offisjele opjefte is se 1.78 m lang, mei kupmaat 33D.
Libben en karriêre
Foar Private spile Wilde û.m. yn fiif ûnderskate dielen fan it Private XXX-fideomagazine en yn it earste diel fan 'e Matador-rige fan 'e Frânske akteur-regisseur Jean-Yves Lecastel, wylst hja foar Evil Angel û.m. meiwurke oan twa ôfleverings fan Euro Angels en trije dielen fan 'e searje Rocco's True Anal Stories, fan 'e Italjaanske akteur-regisseur-produsint Rocco Siffredi.
Nei fiif jier loek Wilde har úteinlik yn 2004 út 'e pornoyndustry werom. Hja sette har mei har freon nei wenjen yn har thússtêd Boedapest, dêr't hja in karriêre as makeler begûn.
Utjouwerij kleine Uil
Utjouwerij kleine Uil is in Nederlânske útjouwerij dy't 2000 yn Grins oprjochte waard. Oarspronklik wie it doel de útjefte fan it literêr tydskrift Tzum.
Utjouwerij kleine Uil jout wilens poëzij, romans en boeken oer keunst, kultuer en streektaal út. Maria van Daalen, Henk van der Ent, A. Marja, Coen Peppelenbos en Doeke Sijens hawwe publisearre by dizze útjouwer. Utjouwerij kleine Uil jout ynsidinteel ek Fryske literatuer út, lykas De Fagina Monologen, in oersetting fan it ferneamde toanielstik fan Eve Ensler.
Ferdrach fan Fort Laramie (1868)
It Ferdrach fan Fort Laramie wie in oerienkomst dy't op 29 april 1868 sletten waard tusken it regear fan 'e Feriene Steaten en beskate Yndiaanske folken út it gebiet fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Dit ferdrach kaam fuort út ûnderhannelings dy't yn Fort Laramie, yn it súdeasten fan wat letter de Amerikaanske steat Wyoming wurde soe, holden wiene tusken folmachten fan 'e Amerikaanske oerheid en fertsjintwurdigers fan 'e Noardlike Arapaho, en de Oglala-, Minnikonzjû- en Brulee-stammen fan 'e Lakota en de Janktonai-stamme fan 'e Westlike Dakota. Hjirmei kaam in ein oan 'e Oarloch fan Reade Wolk (1866-1868), hoewol't ien fan 'e dielnimmende folken, de Noardlike Sjajinnen, net yn it ferdrach behelle wie en sadwaande feitlik yn oarloch bleau mei de Feriene Steaten.
Yn dit twadde Ferdrach fan Fort Laramie (nei it earste ferdrach út 1851) waard njonken oare lân- en jachtrjochten fêstlein dat de Black Hills eigendom fan 'e Lakota wiene, en dat it lân fan 'e Powderrivier, yn wat no súdeastlik Montana is, tenei ferbean gebiet wêze soe foar alle blanken, útsein oerheidsfunksjonarissen. Troch Amerikaanske ûnkunde of ûnferskilligens ûntstie troch dizze oerienkomst in nij probleem doe't it heitelân fan 'e Ponka oan 'e Lakota tawiisd waard. Sadwaande wiene de Feriene Steaten neitiid twongen om 'e Ponka fan harren eigen lân yn Nebraska nei folle skrielere grûn yn it Yndiaanske Territoarium (it lettere Oklahoma) te deportearjen.
It Ferdrach fan Fort Laramie brocht acht jier fan relative frede yn it noardlike part fan 'e Grutte Flakten, mar dêr kaam in ein oan doe't der ûnder de Ekspedysje nei de Black Hills goud fûn waard yn dat heuvellân, in gebiet dat hillich is foar de Lakota. Blanke goudsikers krongen doe ûnder de saneamde Goudkoarts fan de Black Hills sûnder har wat oan it ferdrach gelegen lizze te litten de heuvels binnen, en doe't it Amerikaanske regear wegere om dêrtsjin fanwegen te kommen, briek it dêrmei de oerienkomst mei de Yndianen. De Lakota besleaten doe sels de blanken fan har lân te ferdriuwen, wat late ta de Grutte Sû-Oarloch fan 1876. Dat konflikt einige yn 'e definitive nederlaach fan 'e Lakota en harren bûnsgenoaten, de Noardlike Sjajinnen en de Noardlike Arapaho. Nei de oarloch ûntnadere it Amerikaanske regear de Lakota yn 1877 de Black Hills. Yn 1980 wiisde it Amerikaansk Heechgerjochtshôf oan acht Lakota- en oare Sû-stammen in skeafergoeding fan goed $105 miljoen ta: $17,1 miljoen dollar foar de merkwearde fan it lân yn 1877 en $88 miljoen oan rinte (fan 5% it jier). Mei't it hôf lykwols net harren rjochten op it lân sels erkende, wegeren de Lakota mei de skikking akkoart te gean
Tsjerkje oan de See (Urk)
It Tsjerkje oan de See (Kerkje aan de Zee) is in herfoarmd tsjerkegebou yn Urk. It is ien fan de beide tsjerken fan de herfoarme gemeente De Ark, dy't in jong en rjochtsinnich karakter hat.
Skiednis
It Tsjerkje oan de See ferfong in tsjerke út likernôch 1600 dy't troch ôfslach fan Urk troch de see op in apart eilantsje te lizzen kaam. De tsjerke wie allinne noch oer it ûndjippe wetter te berikken en waard sa brekfallich, dat it ôfbrutsen wurde moast. In noch âldere tsjerke stoartte yn 1570 troch de Alderheljenfloed yn.
Foar noch gjin 15.000 gûne waard de tsjerke yn 1786 fannijs boud. Boppe de yngong tsjûget in gevelstien fan de bân dy't Urk ea hie mei de stêd Amsterdam (oant 1792 hearde Urk by Amsterdam). Yn de jierren 1988-1989 waard de tsjerke foar it lêst restaurearre. De gemeente Urk is eigner fan de toer. Yn de toer hinget in klok dy't fan 1461 datearret en yn 1936 op 'e nij getten wurde moast. De spits fan de toer waard yn 1955 ferfongen troch de tsjintwurdige iepen lantearne mei in sipel as bekroaning. Ek de balustrade om de lantearne hinne waard doe oanbrocht.
De preekstoel is 18e-iuwsk. De kroanluchters yn de tsjerke binne âlder en hawwe nei alle gedachten noch yn de âlde tsjerke hongen. Bysûnder binne de trije skipsmodellen yn de tsjerke: in kriichsskip, in turfpream en in botter.
Sûnt de bou fan in nije tsjerke foar de gemeente yn 1978 oan de Lange Dam waard de tsjerke allinnich noch brûkt foar bysûndere tsjinsten. Yn 2005 moast de tsjerke lykwols wer foar de sneinske earetsjinst iepene wurde, nei't de oare tsjerke troch de oanwaaks te lyts woarn wie. De gemeente hat yn 2006 in nije tsjerke bouwe litten oan de Vlechttuinen, dêr't plak is foar 1400 minsken.
Simmerdeis wurde der yn de tsjerke alle middeis om 14:00 oere sjongtsjinsten organisearre.
Oargel
Yn 1905 krige de tsjerke foar it earst in oargel. Dat oargel wie net nij en kaam earne oars wie. Yn 1928 waard it restaurearre en yn 1942 ferfongen troch in nij ynstrumint fan de oargelmakkerij Reil út Heerde. It waard yn 1957 restaurearre, mar dêrnei yn 1981 wer ferfongen troch in oargel fan Vermeulen út 1929. It tsjintwurdige oargel is it fjirde oargel fan de tsjerke en ôfkomstich út de herfoarme tsjerke fan Munnikebuorren. It ienmanualige ynstrumint waard dêr yn 1901 boud troch L. van Dam en Soannen út Ljouwert en yn it ramt fan de restauraasje yn de jierren 1980 ferhûze nei Urk.
Søren Malling
Søren Malling (folút: Søren Dyrberg Malling; Kjellerup, 3 febrewaris 1964) is in Deensk akteur.
Jonkheid en oplieding
Malling waard yn 1964 berne yn it doarp Kjellerup, yn sintraal Jutlân. Hy folge in oplieding ta akteur oan 'e Skuespillerskolen yn Odense, dêr't er yn 1992 ôfstudearre.
Aktearkarriêre
Ynternasjonaal rekke Malling bekend doe't er yn 2010 de rol fan Torben Friis fertolke yn 'e hitsearje Borgen. Yn 2013 ûntfong er de Lauritzen Award, in wichtige Deenske filmpriis. Yn 2014 rispe er mei de haadrol yn 'e searje 1864 sawol nasjonaal as ynternasjonaal in protte lof. Yn 2018 fertolke Malling de rol fan 'e (legindaryske) Deenske kening Wiglek yn 'e Nederlânske histoaryske aventoerefilm Redbad, fan regisseur Roel Reiné, oer Redbad, de achtste-iuwske kening fan 'e Friezen.
Priveelibben
Malling is yn syn frije tiid in fanatyk tennisser. Hy is troud mei aktrise Petrine Agger, dy't yn Forbrydelsen de frou fan syn eigen personaazje spile. Ek yn Borgen wurken Malling en de frou gear.
Pedro Bissonette
Pedro Bissonette (folút: Pedro Aloysius Bissonette; yn it Pine Ridge Yndianereservaat (Súd-Dakota), 1944 – Pine Ridge (Súd-Dakota), 17 oktober 1973) wie in Amerikaansk minskerjochte-aktivist fan etnysk Yndiaansk komôf, dy't opkaam foar de rjochten fan 'e Lakota. Hy waard yn 1973 fermoarde troch in agint fan it BIA dy't neitiid bewearde dat er him ferset hie tsjin syn arrestaasje.
Libben
Bissonette waard yn 1944 berne yn it Pine Ridge Yndianereservaat yn it súdwesten fan 'e Amerikaanske steat Súd-Dakota, as de soan fan aktiviste Gladys Bissonette. Fan 'e twadde helte fan 'e jierren sechstich ôf wied er aktyf as minskerjochte-aktivist, wêrby't er opkaam foar de rjochten fan syn folk, de Oglala-Lakota. Dêrta rjochte er û.m. de Oglala Civil Rights Organization (OSCRO) op.
Yn 1973 naam Bissonette diel oan 'e ferneamde Besetting fan Wounded Knee. Dêrby waard it plakje Wounded Knee, dêr't yn 1890 it lêste ferset fan 'e Lakota tsjin 'e Amerikaanske oerhearsking yn bloed smoard wie, troch sa'n twahûndert Oglala-Lakota en oare leden fan 'e Amerikaanske Yndiaanske Beweging ynnommen. Under lieding fan Dennis Banks, Carter Camp en Russell Means waard Wounded Knee dêrnei 71 dagen lang (fan 27 febrewaris oant 8 maaie) beset holden, wêrby't de aktivisten in belegering troch de FBI en de United States Marshals Service trochstiene. Hjirby kamen twa aktivisten om, wylst twa plysjeminsken ferwûne rekken.
Op 27 augustus 1973 waard Bissonette yn Rapid City oppakt foar 'lestichfallen fan in plysjeman yn funksje'. Der waard him in straf ûnder betingst oanbean as er ynformant foar de oerheid wurde woe, en oars, sa waard him te kennen jûn, koed er in lange finzenisstraf ferwachtsje. Bissonette wegere lykwols mei te wurkjen en by de dêropfolgjende rjochtsaak ferwiisde de rjochter de oanklachten tsjin him nei de foddekoer.
Nei syn frijlitting kearde Bissonette werom nei it Pine Ridge Reservaat, dêr't Wilson noch altyd oan 'e macht wie en syn tsjinstanners it libben soer makke. Bissonette soe dêr tsjûgje yn 'e rjochtsaak tsjin Dennis Banks en Russell Means, foar harren rol yn 'e Besetting fan Wounded Knee, earder dat jiers. It fermoeden is dat men benaud wie dat Bissonette yn 'e rjochtseal in boekje iepen dwaan soe oer de metoaden dy't Wilson mei goedkarring fan 'e Amerikaanske oerheid ynsette om syn tsjinstanners de mûle te snuorjen, en sa grutskalige korrupsje en machtsmisbrûk oan it ljocht brocht hawwe soe yn 'e Amerikaanske nasjonale media.
Ear't dat barre koe, waard Bissonette op 17 oktober te Pine Ridge deasketten troch in BIA-agint, dy't neitiid úthold dat Bissonette him tsjin syn arrestaasje ferset hawwe soe. De reden foar syn oanhâlding wie dat er in man in terwinkel jûn hie dy't him misledige hie, mooglik presiis om dy reäksje út te lokjen. Hoewol't ûndersyk letter oantoande dat Bissonette mei in gewear deasketten wie fan minder as 60 sm ôfstân, waard nimmen ea foar de moard ferfolge. Bissonette waard 29 jier en leit begroeven op it Red Cloud Cemetery yn Pine Ridge.
Seemannskirche (Prerow)
De Seeljustsjerke (Dútsk: Seemannskirche) is in 18e-iuwske protestantske tsjerke yn it Foar-Pommerske kustplak Prerow, Dútslân. It is de âldste tsjerke fan de Darß, it middelste diel fan it skiereilân Fischland-Darß-Zingst. De tsjerke tsjinne ea as beaken foar de seefeart.
Skiednis
De tsjerke waard fan 1726 oant 1728 oarspronklik yn fakwurkstyl boud. Tusken 1740 en 1830 waard de tsjerke ferboud yn bakstien. Wat eastliker fan it hjoeddeiske plak stie earder in âldere tsjerke. De houten tsjerketoer datearret út it jier 1727.
Yn 1911 waard de tsjerke troch de ferneamde Russyske keunstskilers Marianne von Werefkin en Alexej Jawlensky skildere. Troch harren skilderijen krige de tsjerke grutte bekendheid. Wylst Werefkins skilderij Kirchgang in Prerow (Tsjerkegong yn Prerow) al desinnia ferdwûn is, dûkte Jawlensky's skilderij fan in detail fan it súdeastlike diel fan de tsjerke yn 2012 wer op by in keunsthannel.
Ynterieur
Boppe de yngong hinget in paneel dat noch út de âlde tsjerke stamt en yn 1690 oan de tsjerke jûn waard troch de heit fan in ferdronken seeman út Kopenhagen.
De letbarokke doopkapel njonken de alterkânsel waard yn 1740 boud en yn 1753 beskildere.
Yn it middenskip fan de tsjerke hinget in kroanluchter dy't yn 1733 troch de boeren en fiskers fan Prerow skonken waard. Harren nammen steane yn de kroanluchter gravearre. De glêzen kroanluchter yn de alterromte waard jûn troch de bemanning fan in skip, dy't yn 1880 mei it skip foar de kust fêstrûnen en rêden waarden.
Fotyfskippen
Yn de tsjerke hingje in pear fotyfskippen út de 18e en 19e iuw. De skippen waarden út tankberens oan de tsjerke jûn foar de rêding by need op see. Yn it noardlike sydskip hinget de "Peter Kraft", in model fan in Ingelsk fregat, yn 1780 skonken troch de kaptein mei deselde namme. Dêr efter hinget de "Teutonia" en yn it middenskip it grutste model, de "Napoleon", alletwa healwei de 19e iuw jûn troch kapteinen foar de help by need.
Dora Söderberg
Dora Söderberg (Stokholm, 10 novimber 1899 - dêr, 9 novimber 1990) wie in Sweedsk aktrise.
Söderberg wie in dochter fan skriuwer Hjalmar Söderberg. Se wie troud mei filmregisseur en akteur Rune Carlsten fan 1925–1970.
Miguel Ferrer
Miguel Ferrer (folút: Miguel José Ferrer; Santa Monica (Kalifornje), 7 febrewaris 1955 – Los Angeles, 19 jannewaris 2017) wie in Amerikaansk akteur fan mingd blank en Latino-komôf. Hy stie benammen bekend om syn spyljen fan smjunterollen, lykas Bob Morton, de ûntwerper fan it titelpersonaazje yn 'e film RoboCop, dêr't er yn 1987 mei trochbriek. Oare bekende rollen hie Ferrer yn 'e films Mulan en Rio 2, en yn 'e tillefyzjesearjes Twin Peaks, Crossing Jordan en NCIS: Los Angeles.
Jonkheid en oplieding
Ferrer waard yn 1955 berne yn Santa Monica, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje, as de soan fan akteur en Oscarwinner José Ferrer, dy't fan Portorikaansk komôf wie, en dy syn frou, de sjongster Rosemary Clooney, dy't Dútske, Ierske en Ingelske foarâlden hie. Hy wie de âldste fan fiif bern, mei twa jongere susters, Maria en Monsita, en twa jongere bruorren, Gabriel (dy't letter trouwe soe mei sjongster Debby Boone) en Rafael, dy't krekt as hysels akteur waard. Ferrer wie in folle neef fan akteur George Clooney en in omkesizzer fan 'e sjoernalist Nick Clooney. Hy groeide op yn Hollywood, dêr't er yn syn tinerjierren as drummer yn it bandsje Seduction of the Innocent spile, mei Bill Mumy, Steve Leialoha en Max Allan Collins.
Aktearkarriêre
De trochbraak kaam foar Ferrer yn 1987, doe't er yn 'e satiryske aksjefilm RoboCop de kokaïnesnuvende sakeman Bob Morton spile, it kweade genius efter de ûntwikkeling fan it ta cyborg makke titelpersonaazje. Neitiid wied er faker te sjen yn smjunterollen: as in sinistere motorrider yn Valentino Returns (1988), in oeriverige yngenieur yn DeepStar Six (1989), en in fernimstige figilante yn Revenge (1990). Fierders spile er ek yn 'e filmkomeedzje ''Hot Shots! Part Deux (1993), mei Charlie Sheen, en yn 'e minysearje The Stand'' (1994), nei in boek fan Stephen King. Yn 'e horrorfilm The Night Flier (1997), oer in al te nijsgjirrige sjoernalist dy't in fampier efter de hakken sit, hie Ferrer de haadrol.
Begjin 1990-er jierren wie Ferrer te sjen yn trije populêre tillefyzjesearjes tagelyk: as ofsier fan Justysje Todd Spurrier yn Shannon's Deal (1989-1991), as de Keedjun-plysjeman Beau Jack Bowman yn Broken Badges (1990-1991) en as de synyske gerjochtlik ûndersiker foar de FBI Albert Rosenfield yn 'e cultsearje Twin Peaks. Dy lêste rol spile fertolke Ferrer ek yn 'e film Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992).
Yn 2011 spile Ferrer yn it plysjedrama The Protector de rol fan 'e Los Anzjelynske plysjeresjersjeur Felix Valdez. Fierders hied er datselde jiers in weromkearende rol yn it lêste seizoen fan 'e soapsearje Desperate Housewives. Yn 2012 hied er in weromkearende rol as adjunkt direkteur Owen Granger fan 'e NCIS (de eigen resjerzje fan 'e Amerikaanske Marine) yn 'e plysjesearje NCIS: Los Angeles. Dy rol waard yn 2013 omset ta in fêstenien, sadat Ferrer in fêst lid fan 'e cast waard. Dat soed er bliuwe oant syn ferstjerren. Ek wurke er mei oan 'e superheldefilm Iron Man 3, út 2013, en wied er noch te sjen yn 'e revival fan 'e searje Twin Peaks yn 2017.
Ferstjerren
Miguel Ferrer kaam op 19 jannewaris 2017 yn syn wente yn Los Angeles te ferstjerren oan kielkanker. Hy waard 61 jier.
J.M.A. Biesheuvelpriis
De J.M.A. Biesheuvelpriis is in literêre priis dy't sûnt 2015 alle jierren útrikt wurdt oan de skriuwer fan de bêste koartferhaalbondel yn de Nederlânske taal. De priis is ferneamd nei de skriuwer Maarten Biesheuvel. Yn it Radio 1-programma Nooit meer slapen waard de auteur yntervieuwd oer de oprjochting fan de priis troch Anton de Goede.
De inisjatyfnimmers fan de priis binne redakteur Irwan Droog, literêr kritikus en kollumnist fan NRC Handelsblad en biograaf fan Geert van Oorschot Arjen Fortuin, direkteur fan de Stichting Literêre Aktiviteiten Amsterdam Daphne de Heer, produsint en redakteur Esther Kuijper, skriuwster Roos van Rijswijk en redakteur en boekferkeaper Edith Vroon. Alle edysjes hawwe in oare sjury.
De priis wurdt finansjearre middels crowdfunding.
Ambassadeurs
Yn de oanrin nei de útrikking fan de J.M.A. Biesheuvelpriis kommer der ferskate ambassadeurs fan it koarte ferhaal oan it wurd op de offisjele webside fan de priis; dêr ferskynde ûnder mear oarspronklik wurk fan Herman Koch, Gustaaf Peek, Thomas Heerma van Voss, A.H.J. Dautzenberg, Mensje van Keulen en Annelies Verbeke.
Iepenbier Ministearje
It Iepenbier Ministearje, jamk ôfkoarte ta OM (Openbaar Ministerie), stiet by alle rjochtbanken of gerjochtshôven aktyf yn foar de hânhâlding fan 'e fûneminten fan 'e rjochtsoarder. Op it strafmêd betsjut dit it opspoaren en ferfolgjen fan fertochten fan misdriuwen. It ûndersiket klachten en prosessen-ferbaal en soarget foar de útfiering fan de straffen. Yn boargersaken kin it Iepenbier Ministearje (op eigen ynisjatyf, mar somtiden ek op fersyk fan 'e rjochter) advys jaan oer bepaalde fûnemintele rjochten. Yn inkelde gefallen sil it Iepenbier Ministearje opkomme foar hannelingsûnbekwamen en kin it sels ek bepaalde boargerlike foarderings stelle. Tradisjoneel is it Iepenbier Ministearje de heechste hoeder fan de iepenbiere oarder.
Gimmick
In gimmick is in lienwurd út it Ingelsk wêrmei't yn 'e marketingterminology in unyk of opmerklik skaaimerk oantsjut wurdt, dat it foarwerp of de persoan dêr't it om giet opfalle lit en ûnderskiedt fan soartgelikense dingen of persoanen. Sa'n spesjaal skaaimerk hat lykwols ornaris net folle praktysk nut; it is dus wat opfallends poer om mei op te fallen. De term 'gimmick' ûntstie oarspronklik as oantsjutting foar de aksjes fan 'e assistinten fan oplichters en gûchelders, dêr't it publyk mei bedragen waard. Ek tsjintwurdich hat it wurd 'gimmick' noch wolris in negative lading. Foarbylden fan in gimmick kinne wêze in gongelstôk en hege hoed by in dûnser (sa't Fred Astaire bgl. wol droech) of in yn it each springend kleurmotyf fan in toskboarstel.
Joerjev-kleaster
It Sint-Joaris- of it Joerjev-kleaster (Russysk: Юрьев монастырь; Joerjev Monastir) is it âldste kleaster fan Ruslân en leit 5 kilometer súdlik fan de stêd Veliki Novgorod oan de lofter kant fan de Volchov-rivier. It kleaster wie it meast wichtige kleaster fan de midsiuwske Republyk Novgorod en falt tsjintwurdich ûnder it wrâlderfskip "Histoaryske Monuminten fan Novgorod en Omkriten".
Skiednis
thumb|150px|left|Ikoan fan Sint-Joris (1130 Neffens de leginde waard it houten kleaster yn 1030 stifte troch Jaroslav de Wize (syn doopnamme wie Joaris). De earste betroubere fermelding fan it kleaster datearret út de 12e iuw, doe't yn 1119 yn opdracht fan prins Vsevolod Mstislavitsj fan Novgorod en Pskov en hegumen Kjoeriak troch de master Pjotr de bou fan de stiennen haadtjerke (de Sint-Joaristsjerke) útein set waard.
Foar de histoaryske ynformaasje fan it midskiuwske Novogorod foarme it kleaster in wichtige boarne. In part fan de "Earste Kronyk fan Novgorod" (it synodale part) waard yn it kleaster skreaun. Yn 1929 waard it kleaster sletten op lêst fan 'e autoriteiten fan de Sovjet-Uny.
Arsjitektuer
thumb|260px|It kleaster foar 1917 De Sint-Joariskatedraal is ien fan de grutste tsjerken fan Novogrod en omkriten. De tsjerke hat trije koepels, wat in bytsje nuver is foar in Russyske tsjerke, om't fiif koepels wenst is. Guon fragminten fan de âlde beskildering binne bewarre bleaun, mar de measte fresko's binne yn 1902 op 'e nij oanbrocht. Under de fresko's is in grutte Kristus Pantokrator yn de grutste koepel.
Yn de noardeastlike hoeke fan it kompleks stiet de Krúsferheffingstsjerke út de 18e iuw mei fiif blauwe koepels mei fergulde stjerren. De toer fan de poarte is bekroand mei in grutte fergulde koepel, dy't sels fanút it sintrum fan de stêd noch te sjen is.
Nei't de bolsjewiken de macht grepen, waard it kleaster plondere en foar in grut part fernield. Fiif fan de seis tsjerken waarden yn 1928 fernield. It kleaster waard sletten yn 1929. De Twadde Wrâldkriich brocht it kleaster nije skansearrings, doe't de gebouwen beset waarden troch Dútske en Spaanske troepen.
It kleaster waard yn 1991 werom jûn oan de Russysk-Otterdokse Tsjerke en sûnt is it kleaster wer renovearre en rekonstruearre.
Rêstplak fan foarsten
Yn 1198 waarden twa soannen fan Jaroslav de Wize, Izjaslav en Rostislav, begroeven yn de Sint-Joaristsjerke. Yn 1233 fûn de âldste broer fan grutfoarst Aleksander Nevski, Fjodor, yn de Joaristsjerke syn lêste rêstplak en alve jier letter waard ek harren mem Fjodosija yn de tsjerke byset. Hast twahûndert jier letter, doe't Sweedske soldaten yn de Ingermanlânske kriich (1610-1617) yn de grêven nei weardefolle saken sochten, waarden de oerbliuwsels fan prins Fjodor yn geve steat oantroffen. Hja hellen him út it grêf en setten him tsjin de muorre en it like oft er noch libbe. Dêrfandinne waard de prins hillich ferklearre yn Novgorod en dêr wurdt er ek tsjintwurdich noch as in lokale hillige fereare.
List fan planetoïden 64401-64500
Dit is in list fan planetoïden 64401-64500.
Twadde Keamerferkiezingen 2017
De Twadde Keamerferkiezingen 2017 waard holden op 15 maart 2017. By dy ferkiezingen waarden de 150 leden fan de Twadde Keamer keazen.
Nei it stimmetellen yn 388 gemeenten wie de sterkste partij de konservatyf-liberale Folkspartij foar Frijheid en Demokrasy (VVD) fan premier Mark Rutte. Geert Wilders en syn rjochts-populiste Partij foar de Frijheid (PVV) hie it twadbêste resultaat mei 13,1% fan de stimmen. De opkomst wie 81,6%. Dat wie 7% heger as by de lêste Twadde Keamerferkiezingen 2012.
Utslach
thumb|Sitferdieling neffens ferkiezingsútslach. thumb|Grutste partij per gemeente.
De offisjele útslach waard op 21 maart 2017 wrâldkundich makke. Hjirûnder steane de partijen dy't in sit helle ha yn de Twadde Keamer:
Koepeltsjerke (Smilde)
De Koepeltsjerke is de tsjerke fan de protestantske gemeente fan Smilde. De monumintale tsjerke waard yn 1788 troch de gemeente yn gebrûk nommen en is in ryksmonumint.
Skiednis
It graven fan it kanaal fan Meppel nei Assen yn de jierren 1767-1780 liede ta de stifting fan nije feankoloanjes lykas Hijkersmilde en Kleasterfean. It ôfgraven fan it fean smiet in soad jild op en doe't de bewenners fan de koloanjes fregen om de bou fan in nije tsjerke waard dêr al gau tastimming foar jûn. Op 5 july 1786 waard yn it doedestiidske Hijkersmilde de earste stien lein foar de nijbou neffens in ûntwerp fan de arsjitekt Abraham Martinus Sorg. Troch it útbrekken fan de Fjirde Ingelsk-Nederlânske Kriich en in skeel tusken de arsjitekt en de oannimmer duorre de foltôging fan de tsjerke noch oant 1788.
De tsjerke fan Hijkersmilde tsjinne letter ta foarbyld foar de bou fan de Koepeltsjerke yn Feanhuzen. Mei de ôfskieding fan 1834 rekke de tsjerke in soad leden kwyt, mar nei it begjin fan it Samen-op-Wegproses wie de tsjerke wer te lyts. De grifformearde en de herfoarme gemeenten fusearren yn 2007 ta de Protestanske gemeente Smilde.
Oargel
Plannen foar de gemeente om in oargel te bouwen bestiene der al sûnt 1827, mar net earder as yn de jierren 1840-1841 boude Petrus van Oeckelen it oargel fan de tsjerke. Op snein 26 desimber 1841 waard it ynstrumint yn gebrûk nommen. Soannen fan Van Oekelen renovearren it oargel yn 1895 en feroaren de disposysje. Yn 1955 en 1998 wurke de firma Flentrop oan it ynstrumint. Yn de jierren 2016-2017 ûndergyng it ynstrumint in grutte restauraasje, dy't ûnder advys fan Theo Jellema útfierd waard troch Adema út Hillegom.
Všetaty (okres Mělník)
Všetaty (Dútsk: Wschetat) is in Tsjechyske gemeente en plak yn de regio Midden-Bohemen en is part fan it distrikt (okres) Mělník tichtby de Elbe. It plak is in spoarknooppunt fan belang.
Všetaty hat sa'n 2300 ynwenners.
Darrell Sweet
Darrell Antony Sweet (Bournemouth, Ingelân, 16 maaie 1947 - New Albany, Feriene Steaten, 30 april 1999) wie in Skotsk drummer. Hy waard bekend as mei-oprjochter fan Nazareth.
Karriêre
Sweet siet yn syn iere jierren by de Burntisland pipe band. Hy wie ek ien fan de leden fan The Shadettes dat yn 1968 Nazareth waard. As ien fan de oprjochters fan Nazareth spile er drums fan 1968 oant syn dea yn 1999. Hy spile op de earste 20 albums fan Nazareth. Sweet stoar yn 1999 oan in hertoanfal, wylst de band him tariede op it twadde part fan harren Amerikaanske toernee ta stipe fan it album, Boogaloo. Sweet wie troud en hie twa bern.
Jan Palach
thumb|Plakkette op it Jan Palachplein ta oantins fan Palach Jan Palach (Všetaty, 11 augustus 1948 – Praach, 19 jannewaris 1969) wie in Tsjecho-Slowaakske studint dy't himsels yn 'e brân stiek op 16 jannewaris 1969 yn Praach as protest tsjin de besetting fan Tsjecho-Slowakije troch de Warschaupakttroepen as antwurd op de Praachske Maitiid fan 1968 en fanwegen it brekme oan demokrasy yn syn lân.
Golf fan İzmir
De Golf fan İzmir (Turksk: İzmir Körfezi), foarhinne bekend as de Golf fan Smyrna, is in baai oan 'e Lytsaziatyske kust fan 'e Egeyske See, sitewearre tusken it skiereilân Karaburun en it fêstelân fan Lyts-Aazje yn 'e omkriten fan 'e stêd Foça. It wetter is neamd nei de miljoenestêd İzmir (foarhinne Smyrna), dy't der oan 'e lânkant grutdiels omhinne teard leit. De Golf fan İzmir mjit 32 km fan noard nei súd en 16 km fan east nei west en beslacht in oerflak fan goed 960 km². It djipste punt hat in djipte fan 100 m. Der binne yn 'e baai treflike ankerplakken.
Ekspedysje nei de Black Hills
De Ekspedysje nei de Black Hills of de Black Hills-ekspedysje wie in militêre ekspedysje fan it Amerikaanske Leger út 1874 nei de Black Hills fan súdwestlik Dakota, dy't as ûnderdiel fan 'e Sû-Oarloggen beskôge wurde kin, hoewol't der net by fochten waard. It doel wie om 'e Black Hills te ferkennen en de mooglike oanwêzigens fan weardefolle mineralen lykas goud te ûndersykjen, in misje dy't útfierd waard troch it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint, ûnder befel fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer. Doe't der yndie goud fûn waard yn 'e Black Hills, in gebiet dat hillich wie foar de Lakota, joech dat oanlieding ta de Goudkoarts fan de Black Hills, dy't op syn beurt wer late ta de Grutte Sû-Oarloch fan 1876.
Foarskiednis
Yn 1874 wiene de Black Hills by blanken noch frijwol ûnbekend. Oan 'e iene kant kaam dat om't it rotsige heuvels wiene dêr't de iere kolonisten, dy't lân sochten om te bebuorkjen, net folle belangstelling foar hiene, mar oan 'e oare kant wiene de Black Hills hillich foar de Lakota, dy't sadwaande war diene om 'e blanken derwei te hâlden. Under it twadde Ferdrach fan Fort Laramie wie it gebiet yn 1868 'foar ivich' oan 'e Lakota taparte en ûnderdiel wurden fan it Grutte Sû Reservaat.
Yn 'e jierren nei 1868 bliek it Ferdrach fan Fort Laramie troch it oanhâldende opkringen fan blanke kolonisten en goudsikers neat wurdich te wêzen. It is twifelich oft it Amerikaanske regear op dat stuit de kolonisaasjeweach noch tsjinkeare kinnen hie, mar wichtiger is dat it dat hielendal net woe. Krektoarsom, al yn 1872 begûnen de Amerikanen plannen te meitsjen foar it timmerhout dat Black Hills leverje koene. Dat yn 1874 Custer útstjoerd waard om yn 'e Black Hills nei goud te sykjen, bewiist dat it Amerikaanske regear net fan doel wie om 'e ôfspraken nei te kommen, want wat koe it skele oft der goud te finen wie op lân dêr't it doch nea ekploitearre wurde koe? It leit foar de hân dat de Lakota dizze gong fan saken mei arguseagen folgen.
De ekspedysje
De ekspedysje sette op 2 july 1874 ôf út Fort Abraham Lincoln, in basis fan it Amerikaanske Leger oan 'e igge fan 'e rivier de Missoury yn wat no Noard-Dakota is. It befel wie taparte oan luitenant-kolonel George Armstrong Custer, de fjildkommandant fan it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint, dy't luitenant-kolonel Frederick D. Grant, detasjearre fan it 4e Kavaleryrezjimint, as ûnderbefelhawwer meikrige. De ekspedysje bestie rûchwei út 1.000 oant 1.200 man, foar it meastepart militêren dy't ta de 7e Kavalery hearden. Dêrnjonken giene der in stikmannich boargers mei, wêrûnder wittenskippers lykas George Bird Grinnell, mar ek trije sjoernalisten en de Ingelske fotograaf William H. Illingworth, dy't it spul fan begjin oant ein fêstlei. Ek wiene der inkele tsientallen Yndiaanske ferkenners oanwêzich, ûnder lieding fan Bluodderich Mês. De ekspedysje telde fierders ferskate kanonnen, in bagaazjetrein fan 110 weinen en ek keppel slachtkij om ûnderweis de troepen mei fan iten te foarsjen.
De ekspedysje krong de Black Hills út it noarden wei binnen, en reizge stadich súdoan mei in tempo fan soms net mear as 6,5 km deis. Op 31 july berikte de bagaazjetrein Harney Peak, in heuveltop dy't Custer yn 'e mande mei kaptein William Ludlow en trije of fjouwer oaren beklom. Underwilens sloech de rest fan 'e ekspedysje in kamp op oan 'e foet fan 'e heuvel, op in plak dat se Custer Park neamde, en dêr't letter it stedsje Custer stifte wurde soe. Dat waard it basiskamp foar de ekspedysje en Custer late dêrwei in lytser (en mobiler) detasjemint om in gaadlik plak te finen foar de oanlis fan in fort. Tsjin 2 augustus hie dat lytsere detasjemint in plak op likernôch 14 km súdeastlik fan Harney Peak berikt, dat se Agnes Park neamden. Underweis hiene se in stikmannich freedsume moetings mei de pleatslike Lakota hân, dy't ree wiene om it kommen en gean fan Custer-en-dy foarearst oan te sjen. Op 7 augustus skeat Custer in grizzlybear, dêr't er neitiid altyd mei pronke as syn grutste prestaasje as jager.
Wylst Custer himsels op dy wize kostlik fermakke, wiene de boargerwittenskippers dy't mei de ekspedysje reizge wiene, drok yn 't spier om goud te trasearjen yn 'e rivieren. Fan 'e earste ûntdekking fan goud yn 'e Black Hills is net bekend wa't dêr ferantwurdlik foar wie, hoewol't de goudsiker William McKay, dy't de ekspedysje beselskippe, yn syn deiboek skreau dat hy dejinge wie dy't it earste greintsje goud fûn. Op 1 augustus waard de earste ûntdekking dien fan in oansjenlike hoemannichte goud, doe't men by proeven fan 'e grûn út 'e French Creek fêststelde dat in goudsiker dêr samar $150 deis fertsjinje koe. Custer skreau op 15 augustus yn in brief oer de ûntdekking oan 'e assistint-adjudant-generaal fan it militêre Departemint fan Dakota dat "der gjin twifel bestiet oer it foarkommen fan ferskate metalen ferspraat troch de heuvels." Syn berjocht waard troch de ferkenner Charley Reynolds nei Fort Laramie ta brocht, en dêrwei waard it nei it easten fan 'e Feriene Steaten ta tillegrafearre.