cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Three Billboards Outside Ebbing, Missouri
Untfangst
Der wie ek krityk op 'e film. Sa namen guons oanstjit oan McDonagh syn portrettearring fan it Amerikaanske plattelân, dy't bgl. troch kollumnist Wesley Morris yn The New York Times omskreaun waard as in karikatuer. Tim Parks fan The New Yorker priizge de "treflik filme bylden", mar fûn dat de plot fan 'e film "wol tûzen goedkeape tafallichheden" befette. Three Billboards Outside Ebbing, Missouri wie sadwaande neffens him "leech wat emosjonele yntelliginsje oangiet".
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Three Billboards Outside Ebbing, Missouri in heech goedkarringspersintaazje fan 91%, basearre op 359 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] hâldt feardich it lykwicht tusken in swarte komeedzje en in oangripend drama – en bringt syn cast besteande út feteranen dêrmei ta ûnferjitlike prestaasjes." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Three Billboards Outside Ebbing, Missouri in goedkarringspersintaazje fan 88%, basearre op 50 resinsjes.
Prizen
Three Billboards Outside Ebbing, Missouri waard troch it Amerikaansk Film Ynstitút (AFI) útroppen ta ien fan 'e tsien bêste films fan it jier. De film waard yn 2017 op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje nominearre foar de Gouden Liuw, en wûn datselde jiers de haadpriis op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Toronto, de publykspriis op it Ynternasjonaal Filmfestival fan San Sebastián en it Brûnzen Hynder (Bronshästen) op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Stockholm.
Three Billboards Outside Ebbing, Missouri waard yn jannewaris 2018 nominearre foar seis Golden Globes, wêrûnder de prizen yn 'e kategoryen foar bêste regisseur en bêste orizjinele filmmuzyk. Hy wûn de Golden Globes foar bêste film (drama), bêste aktrise (Frances McDormand), bêste byrol fan in akteur (Sam Rockwell) en bêste senario (Martin McDonagh). Letter dat jiers waard de film nominearre foar sân Oscars, wêrûnder dy yn 'e kategoryen bêste film, bêste byrol fan in akteur (Woody Harrelson), bêste orizjinele senario, bêste orizjinele filmmuzyk en bêste filmmontaazje. Three Billboards Outside Ebbing, Missouri wûn twa Oscars: foar bêste aktrise (McDormand) en bêste byrol fan in akteur (Rockwell).
By de Britske BAFTA Awards waard de film yn 2018 nominearre foar njoggen prizen, wêrûnder dy yn 'e kategoryen bêste byrol fan in akteur (Harrelson), bêste kamerarezjy, bêste regisseur en bêste filmmontaazje. Three Billboards Outside Ebbing, Missouri wûn fiif BAFTA's, foar bêste film, bêste Britske film, bêste aktrise (McDormand), bêste byrol fan in akteur (Rockwell) en bêste orizjinele senario (McDonagh). De film waard ek nominearre foar trije Britske Empire Awards.
Yn 'e Feriene Steaten waard Three Billboards Outside Ebbing, Missouri fierders nominearre foar fjouwer Screen Actors Guild Awards, wêrfan't er trije wûn: bêste aktrise (McDormand), bêste byrol fan in akteur (Rockwell) en bêste cast. By de Satellite Awards waard de film seis kear nominearre en wûn er de prizen foar bêste film, bêste byrol fan in akteur (Rockwell) en bêste orizjinele senario (McDonagh). By de Saturn Awards waard Three Billboards Outside Ebbing, Missouri twa kear nominearre en wûn er de priis foar bêste skrillerfilm.
Poëzypriis fan de gemeente Amsterdam
De Poëzypriis fan de Gemeente Amsterdam wie in poëzypriis dy't tusken 1945 en 1971 alle jierren takend waard foar in gedicht of poëzybondel troch de gemeente Amsterdam. Sûnt hat de priis de namme Herman Gorterpriis.
Winners
(Sjoch Herman Gorterpriis foar ûntfanger nei 1971.)
Boppe Tsjonger
De Boppe Tsjonger (Stellingwerfsk Kuunder) is in rivierke yn de gemeente Eaststellingwerf yn de provinsje Fryslân).
De Boppe Tsjonger is de oarspronklike bopperin fan de kanalisearre Tsjonger. It wetter begjint as fuortsetting fan it Hauler Djip súdwest fan De Haule. It rint nei it westen, krúst de N918, de Gaere Zwette. Dan rint er nei it suden en krúst by Prandingea oan de noardwestkant fan Easterwâlde it Grutdjip. Fierderop leit in grûndûker ûnder de Opsterlânske Kompanjonsfeart troch. Dy ferbynt de Boppe Tsjonger mei de Tsjonger en einiget neist Slûs III.
De Boppe Tsjonger is 8,6 kilometer lang en foarme foar it rjochtlûken fan de Tsjonger ien rivier. Skipfeart is net mooglik troch de keardammen yn de rivier. De Boppe Tsjonger wurdt beheard troch it Wetterskip Fryslân, foarhinne wiene dat de wetterskippen "Sevenwolden", "Tjonger Kompanjonsvaarten" en "Boven Tjonger-Grootdiep".
Namme
De Boppe Tsjonger wurdt ek skreaun as Boven-Tjonger of Boventjonger. De Topografyske Tsjinst fan Kadaster Geo-Informaasje fermeldt de wetterrin as Boven Tjonger. De Stellingwerfske namme Kuunder jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme.
Argeology
Om de beekdalen fan dizze Tsjonger-útrin binne spoaren fan aktiviteiten fan jager-samlers út de âlde en midden-stientiid fûn, ûnder oare by Jardingea en Prandingea en op de grins fan Tsjonger en Boppe-Tsjonger by de lokaasje Lochtenrek
Keatswike 2018
De Keatswike (de offisjele namme is Frysktalich) wie in sportyf en kultureel evenemint, dat ûnder it biedwurd Heedaar! (in âlde keatsgjalp dy't PC-kening Tamme Velstra utere as er in goede slach die)   fan 30 july oant en mei 5 augustus 2018 yn 'e Fryske stêd Frjentsjer holden waard. Oanlieding foar it evenemint wie it projekt Ljouwert/Fryslân Kulturele Haadstêd fan Jeropa 2018. De organisaasje wie yn 'e hannen fan 'e Stichting Keatsstêd 2018, dy't dêrby nau gearwurke mei de Permaninte Kommisje fan de Frjentsjerter Balferkeatsersdei, dy't de PC organisearret. It meastepart fan 'e aktiviteiten yn it ramt fan 'e Keatswike fûn plak op it Sjûkelân, yn 'e Frjentsjerter binnenstêd.
Aktiviteiten
De planning foar de Keatswike sette al yn 2016 útein mei de oprjochting fan 'e Stichting Keatsstêd 2018. Dy organisaasje wist foar syn plannen €35.000 subsydzje binnen te heljen fan 'e Provinsje Fryslân, op in totale begrutting fan €245.000. Foar de Keatswike waard in stedskuier gearstald by fjirtjin lokaasjes yn Frjentsjer lâns dy't te krijen hiene mei de skiednis fan it keatsen, lykas it Sjûkelân, de wenten fan ferneamde keatsers en keatsbestjoerders, en it keatskafee De Bogt fen Guné. Dêrfoar waard troch Wio Joustra in Nederlânsktalige gids skreaun mei as titel Kaatstad Franeker, dy't fia in app download wurde koe op 'e mobile tillefoan. It earste eksimplaar fan 'e gids en de app waarden op woansdei 16 maaie 2018 yn it Keatsmuseum oan 'e Foarstrjitte oanbean oan boargemaster Haijo Apotheker fan De Waadhoeke.
De eigentlike Keatswike gie op 'e jûn fan moandei 30 july 2018 fan start mei in grutskalige Frysktalige teätershow op it Sjûkelân yn 'e Frjentsjerter binnenstêd,  dat ek de lokaasje is fan 'e PC. It waard spile foar in publyk fan 3.500 minsken,  en hold de midden tusken in musical en in revu, mei koarte sênes dy't de skiednis fan 'e keatssport as ûnderwerp hiene. De teksten en it senario wiene skreaun troch Romke Toering en de lieten troch Baukje Wytsma. Bylden fan 'e finale fan 'e PC 2017 (foarmjûn troch Wybo Smids)  rûnen as in reade line troch de foarstelling,     dy't produsearre waard troch Jildou Tjoelker,  mei kostúms makke troch Wolly Prins. De muzyk, komponearre troch Peter van der Zwaag en Clara Rullmann,   waard fersoarge troch in orkest en in koar,  wylst tuskentroch de akteurs Theun Plantinga, Thijs Veenstra en Romke Gabe Draaier harren ferhalen fertelden,     mei in gastoptreden troch kommissaris fan de kening Arno Brok. Ek it ûntstekken fan it 'keatsfjoer' (dat de hiele wike brâne soe) troch Hendrik Kootstra, de kening fan 'e PC 2017, en de lotting foar de PC 2018 wiene yn 'e show ferwurke.
It hichtepunt fan 'e Keatswike wie de 165e edysje fan 'e PC, de wichtichtste keatswedstryd fan it jier, dy't op woansdei 1 augustus ek op it Sjûkelân holden waard. Dêr kamen likernôch 12.000 minsken op ôf. In oar ûnderdiel fan 'e Keatswike wie in partij foar froulju mei de sêfte bal, dy't holden waard op 'e Foarstrjitte op 'e middei fan 'e saneamde Tuskenynse Dei (tusken de lotting en de PC yn), op tiisdei 31 july. Fierders waarden op it Sjûkelân de rest fan 'e wike demonstraasjes holden fan ûnbekende, saneamde 'lytse' sporten út oare Jeropeeske lannen yn it ramt fan 'e European Sports for All Games, in ûnderdiel fan it projekt LF2018.
Nei de PC wie Frjentsjer it toaniel fan trije Jeropeeske kampioenskippen: yn ynternasjonaal keatsen (jeu de pelote), muorrekeatsen (wallball) en Falinsiaansk keatsen (llargues). It EK ynternasjonaal keatsen waard op tongersdei 2 augustus  organisearre op 'e sportfjilden by Sporthal De Trije oan 'e Hartoch fan Saksenleane. Op freed 3 augustus  fûn op it Sjûkelân it EK muorrekeatsen plak. En op sneon 4 augustus  folge op 'e Foarstrjitte it EK Falinsiaansk keatsen. Op snein 5 augustus, ta einbeslút, kamen de ôfdielingspartoeren fan 'e jonges op it Sjûkelân yn aksje foar de keatspartij dy't bekendstiet as de 'generale Freule' (d.w.s. de generale rippetysje foar de Freulepartij yn Wommels op woansdei 8 augustus).
Namme
In namme is in oantsjutting dy't brûkt wurdt foar identifikaasje. Der kin mei ferwiist wurde nei in beskate kategory fan dingen (soartnamme) of nei ien inkeld ding. Yn dat lêste gefal kin it gean om in unike namme foar dat iene spesifike ding, of om in ferwizing dy't inkeld jildich is binnen in beskate kontekst. As men it wurd 'namme' heart, tinkt men meastal it earst oan in persoansnamme, de spesifike oantsjutting fan in minske, dy't yn 'e Westerske kultuer opboud is út ien of mear foarnammen, eventueel in middelnamme of patronym en ien of mear efternammen. Yn 'e taalkunde wurde persoansnammen en oare spesifike nammen fan dingen (lykas fan bedriuwen, skippen, boeken of geografyske plakken) oantsjut as eigennammen. De tûke fan wittenskip dy't him dwaande hâldt mei de stúdzje fan nammen is de nammekunde.
Finlaysoniikhoarntsje
It finlaysoniikhoarntsje, Finlaysons iikhoarntsje, finlaysonklapperiikhoarntsje of Finlaysons klapperiikhoarntsje (Latynske namme: Callosciurus finlaysonii, soms misstavere as C. finlaysoni) is in sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e iikhoarntsjes (Sciuridae) en it skaai fan 'e pronkiikhoarntsjes (Callosciurus), dat foarkomt yn Súdeast-Aazje.
Fersprieding
Finlaysoniikhoarntsjes binne lânseigen yn eastlik, sintraal en noardwestlik Tailân, yn 'e westlike grinsstripe fan Laos, yn hiel Kambodja bewesten de rivier de Mekong, yn it uterste súdlike puntsje fan Fjetnam en yn in grut diel fan súdwestlik Birma. De ûndersoarte Callosciurus finlaysonii floweri, dy't him oanpast hat oan it libjen yn 'e stedsparken en tunen yn 'e Taiske haadstêd Bangkok, is troch de minske yntrodusearre yn Singapoer, in hiel ein bûten syn natuerlike ferspriedingsgebiet, dêr't er no as eksoat foarkomt.
Undersoarten
Der wurde fan it finlaysoniikhoarntsje mear as 15 ûndersoarten erkend, dy't kwa kleurpatroan tige útinoar rinne. Ien fan dizze ûndersoarten, Callosciurus finlaysonii ferrugineus, wurdt soms ek wol beskôge as in selsstannige soarte (Callosciurus ferrugineus). De ûndersoarte Callosciurus finlaysonii boonsongi is ferneamd nei en ta eare fan 'e Taiske soölooch en natoerbeskermer Boonsong Lekagul. Hjirûnder in opsomming fan alle ûndersoarten:
Callosciurus
Iepenbier akwarium
In iepenbier akwarium of publyk akwarium is in type dieretún (of in ûnderdiel fan in 'gewoane' dieretún) dat spesjalisearre is yn it toanen fan bisten en planten dy't ûnder wetter libje. Dêrta is sa'n bedriuw tarist mei teminsten ien, mar ornaris in stikmannich akwaria: grutte bakken mei wetter wêryn't de bisten en planten libje, mei teminsten ien trochsichtige kant, dêr't it publyk troch nei binnen sjen kin. Yn iepenbiere akwaria wurde oer it algemien gruttere bisten holden as men by minsken thús yn in privee-akwarium sjocht. Dêrby giet it om fisken (lykas haaien en roggen), mar ek om wringeleazen, amfibyen, akwatyske reptilen (lykas skylpodden), otters, pinguïns en seesûchdieren (lykas seehûnen, seeliuwen en dolfinen). In iepenbier akwarium wêryn't dolfinen of oare walfiskeftigen holden wurde, hjit in dolfinarium.
It earste iepenbiere akwarium fan 'e wrâld wie it saneamde Fish House, dat yn maaie 1853 troch de Ingelske biolooch Philip Henry Gosse iepene waard 'e London Zoo yn 'e Britske haadstêd Londen. Yn 1856 rjochte sirkusdirekteur en ûndernimmer P.T. Barnum oan Broadway yn New York Barnum's American Museum op, dat it earste iepenbier akwarium fan 'e Nije Wrâld omfieme foar't it yn 1865 ôfbaarnde. Neitiid folgen de Aquarial Gardens yn Boston (1859) en ferskate akwaria op it fêstelân fan Jeropa, lykas de Jardin d'Acclimatation yn Parys (1860). Yn Nederlân waard yn 1882 it earste iepenbier akwarium iepene as ûnderdiel fan Artis yn Amsterdam.
Oant syn sluting yn 2013 wie it âldste iepenbier akwarium yn 'e Feriene Steaten it National Aquarium in Washington, D.C., dat oprjochte wie yn 1873. It grutste wie lange tiid it Shedd Aquarium (1929) yn Chicago, oant yn 2005 it Georgia Aquarium yn Atlanta iepene waard, wêrfan't de ferskate akwaria yn totaal 30 miljoen liter wetter befetsje. Oare bekende Amerikaanske iepenbiere akwaria binne it New York Aquarium yn New York (1896), it Belle Isle Aquarium yn Detroit (1904), it Waikiki Aquarium yn Honolulu (1904), it Steinhart Aquarium yn San Francisco (1923) en it Monterey Bay Aquarium yn Monterey (1984). It âldste iepenbier akwarium fan Aazje is it akwarium fan 'e Ueno-Zoo yn it Japanske Tokio, dat yn 1882 syn doarren iepene. Anno 2020 is it grutste iepenbiere akwarium fan 'e wrâld it Chimelong Ocean Kingdom yn it Sineeske Hengqin, mei in samling akwaria dêr't yn totaal 48,75 miljoen liter wetter yn sit. It op ien nei grutste is it Marine Life Park yn Singapoer mei 45 miljoen liter wetter yn syn akwaria en mear as 100.000 bisten fan 800 ûnderskate soarten.
Swimmen op de Paralympyske Simmerspullen 1988
De VIIIe Paralympyske Simmerspullen warden yn 1988 yn Seoel, Súd-Korea hâlden,
Manlju
{| width=60%
4 x 50 m Frije Slach A1-A8
{| width=60%
4 x 100 m Frije Slach B1-B3
{| width=60%
4 x 100 m Wikselslach B1-B3
{| width=60%
Froulju
{| width=60%
Santa Muerte
Nuestra Señora de la Santa Muerte (Us-Leaffrou fan de Hillige Dea), yn it populêre taalgebrûk ek Santa Muerte ("Hillige Dea") of La Santísima Muerte (de alderhillichste dea) of Doña Sebastiana, is in folkshillige, dy't fral yn Meksiko en stêden yn de Feriene Steaten mei in grut tal ynwenners fan Latynsk-Amerikaanske komôf fereare en oanroppen wurdt. De lêste tiid makket de ferearing fan Santa Muerte in oplibbing mei. De hjeldei dy't mei dizze folkshillige ferbûn is, is de Dei fan de Deaden (Día de Muertos), dy't yn 'e nacht fan 1 op 2 novimber falt.
Skiednis fan de kultus
Wêr't de kultus fan Santa Muerte weikomt is net bekend. Mooglik ûnstie de ferearing fan Santa Muerta yn Veracruz nei de Spaanske oermastering, mar de kultus soe ek woartelje kinne yn de tradysjes fan de Azteken. Yn dat gefal soe dy weromgean op de goadinne fan de dea, Mictecacihuatl, en in foarbyld wêze fan in mingeling fan heidendom mei kristendom. Om't Santa Muerta as in bonkerak mei in seine foarsteld wurdt, soe it ek hiel goed kinne dat de Europeeske Meagere Hein (de Seineman) ynfloed útoefene hat op har uterlik. Meagere Hein is lykwols in manlik figuer, wylst Santa Muerte froulik is.
Hâlding Fatikaan
Alhoewol't de oanhingers yn 'e regel katolyk binne, moat Santa Muerte perfoarst net as in katolike hillige beskôge wurde. De Hillige Stoel warskôget oanhingers sels en neamt de ferearing fan Santa Muerte godslasterlik en in degeneraasje fan religy.
Ferearing
Santa Muerte kin neffens har oanhingers foar in gaueftige en dea sûnder tefolle pine soargje en foar in feilich ynloadsjen yn de himel. Der wurdt ferwachte trou te bliuwen oan Santa Muerte, ôffallichheid wurdt net op priis steld en kin liede ta ûnheil. Santa Muerte wurdt fierder foar fan alles en noch wat oanroppen en har oanhingers binne te finen ûnder alle lagen fan de befolking, mar tradisjoneel fral yn it kriminele- en drugsmiljeu. Doe't yn 2009 it Meksikaanske leger sjen litte woe de drugshannel oan te kinnen, waarden meardere alters oan de kant fan de wei yn Tijuana, Nuevo Laredo en Reynosa ferneatige. David Romo, dy't himsels ta biskop fan de beweging beneamd hat, waard yn 2011 arrestearre fanwegen dielnimming oan in ûntfieringsbinde en it wytwaskjen fan it losjild oer syn eigen bankrekken.
Oant yn de 20e iuw wie it ferearjen fan Santa Muerte net tastien en moast dat fral thús dien wurde. Sûnt it begjin fan de 21e iuw makket in publike ferearing jimmeroan mear opgong. In grutte oantrún dêrta joech Enriqueta Romero (of Doña Queta), dy't mei it delsetten fan in stânbyld bûten har hûs yn 2001 nei oanrin fan de Dei fan de Deaden foar Santa Muerte in earste hillichdom yn it iepenbier yn Meksiko-Stêd stifte. Enriqueta Romero wennet yn Tepito, in buert dy't bekend stiet om it geweld en de misdied. Op in alle moannen organisearre roazekrânsgearkomste by it hillichdom bringe oanhingers offers lykas sigaretten en marihûana. De soan fan Doña Queta waard yn 2008 fermoarde en har man yn 2016.
It tal minsken dat Santa Muerte ferearet nimt ta en no't de ferearing iepenlik plakfynt wurde der ek jimmeroan mear timpeltsjes foar Santa Muerte by de wei delsetten, dêr't kearsen oanstutsen wurde en offers brocht wurde.
Belle Époque
De Belle Époque (of ek wol la Belle Époque), in Frânske term dy't letterlik "(it) Moaie Tiidrek" betsjut, wie in perioade yn 'e skiednis fan it fêstelân fan Jeropa dy't yn 'e regel rekkene wurdt fan 'e ein fan 'e Frânsk-Dútske Oarloch, yn 1871, oant it begjin fan 'e Earste Wrâldoarloch, yn 1914. Dat wie de tiid dat yn Frankryk de Tredde Republyk fêstige wie, wylst Dútslân foar it earst yn syn skiednis feriene wie yn in min ofte mear sintralistysk regearre keizerryk.
It wie in perioade dy't karakterisearre waard troch optimisme, frede (koloniale oarloggen bûten beskôging litten), woltier en nije technologyske en wittenskiplike ûntdekkings. De Frânske haadstêd Parys stie wer op út 'e púnheapen fan oarloch en boargeroarloch en ûntjoech him ta in sintrum fan keunst en kultuer, dêr't withoefolle masterwurken fan literatuer, muzyk, toaniel en byldzjende keunst it libbensljocht seagen. De Belle Époque krige syn namme lykwols pas doe't der fanút de rinfuorgen fan 'e Earste Wrâldoarloch op weromsjoen waard en it de soldaten wol in gouden tiidrek taliek.
Yn 'e Feriene Steaten, dy't yn deseldichste tiid de Panyk fan 1873, in slimme finansjele krisis, wer teboppe kamen, waard de Belle Époque de Gilded Age neamd (letterlik: it "Fergulde Tiidrek"). Yn it Feriene Keninkryk oerlape de Belle Époque de ein fan 'e Fiktoriaanske Tiid en it begjin fan 'e Edwardiaanske Tiid.
List fan planetoïden 68401-68500
Dit is in list fan planetoïden 68401-68500.
Alexa Nicole
Alexa Nicole, echte namme: Sophie Aldrete (yn Orange County (Kalifornje), 24 april 1987), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan etnysk Meksikaansk komôf. Har artystenamme wurdt ek wol stavere as Aleksa Nicole (en soms misstavere as Aleska Nicole). Hja sette yn 2009 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn in grut tal films.
Libben en karriêre
Alexa Nicole waard yn 1987 berne yn Orange County, yn it suden fan 'e steat Kalifornje,. Hja is in dochter fan ymmigranten út Meksiko, en groeide op yn Los Angeles. Hja kaam foar it earst yn oanrekking mei de Amerikaanske pornoyndustry doe't se oansprutsen waard troch in talintescout foar in lytse ympressariaat. Yn 2009, doe't se 22 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat Alexa Nicole sûnt yn mear as 180 films spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Hustler Video, Evil Angel, Digital Sin, Devil's Film, Digital Playground, Zero Tolerance, Jules Jordan Video, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Elegant Angel, Red Light District, Diabolic Video, Penthouse en Adam & Eve. Ek hat se wol wurke foar minder bekende filmstudio's, lykas West Coast Productions, Pure Play Media, Mike Adriano Media, Third Degree Films en Seymore Butts Home Movies. Teffens hat se in protte yn 't spier west foar pornosites op it ynternet, wêrûnder BangBros, Reality Kings, Brazzers en Naughty America.
Njonken har akteurwurk is Alexa Nicole ek aktyf as neakenmodel, wêrby't se mei fotoreportaazjes yn in breed ferskaat oan neaken- en pornoblêden stien hat, en as stripper, wêrby't se as feature dancer by stripklubs yn 'e hiele Feriene Steaten lâns reizget. Yn 2010 wurke se mei oan 'e fideoklip fan it nûmer Raise Your Glass, fan 'e Amerikaanske sjongster Pink. Dêryn wie Alexa Nicole mei trije oare neakenmodellen fan it ympressariaat LA Direct Models blyndoeke te sjen, wylst se molken waarden om in flesse te foljen dêr't neitiid in keal út boarnd waard.
Lichemsskaaimerken
Alexa Nicole is in Latina fan blank ras, mei brune eagen en brún hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.54 m lang, mei in gewicht fan 48 kg, en kupmaat 32D. Dêrfoar ûndergie hja yn augustus 2010 in boarstfergruttingsoperaasje. Foartiid hie Alexa Nicole in C-kup. Behalven piercings troch har earlellen hat hja ek in nâlpiercing, mar tatoeaazjes hat hja net.
Reisferhaal
In reisferhaal is in reälistysk presintearre reisferslach, dêr't algemien in beskate literêre wearde oan takend wurdt. Oars as in normaal reisferslach is it lykwols gjin rapportaazje oan in belanghawwende, mar bedoeld foar in breder publyk. Likegoed is foar de ierste foarmen fan reisbeskriuwings fakentiden mar dreech ûnderskie te meitsjen tusken reisferhalen en reisferslaggen. Yn it foarste plak kin de histoaryske rekonstruksje swierrichheden opsmite, mei as gefolch dat it wierheidsgehalte fan 'e tekst of it bestean fan in opdrachtjouwer net te efterheljen is. Dêrby komt noch dat dizze âldste wurken ûnderwilens troch feroarjende omstannichheden harren rapportearjend karakter ferlern hawwe, al binne se faak noch wol fan ûnskatbere wearde as histoaryske boarnen.
By in wier reisferhaal is it de bedoeling dat it om in wurk fan non-fiksje giet, en dat de skriuwer de beskreaune foarfallen dus net út 'e tomme sûcht. By de âldste reisferhalen is it gauris net mear dúdlik út te meitsjen wat echt is en wat betocht is (en dus hoe betrouber oft de skriuwer wie), nammenste mear om't men der foarhinne folle mear as no gjin bien yn seach om in ferslach "op te leukjen" mei oerdriuwings of folslein fiktive barrens. Dêrnjonken bestiet der ek in sjenre fan 'e fiksje dat in (folslein betocht) ferhaal yn 'e foarm fan in reisferhaal presintearret; sokke teksten wurde imazjinêre reisferhalen neamd. Foarbylden binne Robinson Crusoe, fan Daniel Defoe, en Gulliver's Travels, fan Jonathan Swift. Sels de Odyssee, fan Homêros, soe men as sadanich beskôgje kinne.
KattenKabinet
thumb|right|200px|It KattenKabinet It KattenKabinet is in museum foar keunst yn Amsterdam dat hielendal oan it ôfbyldzjen fan katten wijd is. It bestiet sûnt 1990.
Keiko Awaji
Keiko Awaji, Japansk: 淡路 恵子 (Tokio, 17 july 1933 – dêre, 11 jannewaris 2014), wie in Japansk filmaktrise.
Libben
Awaji waard yn 1933 berne yn 'e Japanske haadstêd Tokio. Under har karriêre spile se yn mear as 160 ûnderskate films. Har grutste súksessen wiene Nora Inu (野良犬; feringelske ta Stray Dog), út 1949, fan regisseur Akira Kurosawa; Ōatari Tanuki Goten (大当り狸御殿; The Badger Palace), út 1958; en Kirare Yosaburō (切られ与三郎; Scar Yosaburo), út 1960. Yn 1954 spile se de rol fan Kimiko njonken Hollywood-akteurs William Holden en Mickey Rooney yn 'e troch filmstudio Paramount Pictures útbrochte Amerikaanske spylfilm The Bridges at Toko-Ri (nei in roman fan James Mitchener), oer in Amerikaanske marinepiloat dy't yn 'e Koreä-oarloch in stikmannich fûleindich ferdigene brêgen bombardearje moat. Yn 1988 waard Awaji nominearre foar in Japanske Akademypriis foar har byrol yn 'e film Otoko wa Tsurai yo: Shiretoko Bojō (男はつらいよ 知床慕情; Tora-san Goes North).
Awaji troude twaris. De earste kear wie mei de Filipynske muzikant en akteur Rodrigo "Bimbo" Danao. Se krigen twa bern, wêrfan't de âldste de akteur Etsuo Shima is. Awaji har twadde houlik, mei de Japanske akteur Kinnosuke Yorozuya, einige yn 1987 yn in skieding. Mei him hie hja ek twa bern. Harren âldste soan, Akihiro, kaam yn 1990 om by in auto-ûngemak. Harren jongste soan, Kichinosuke Yorozuya, waard yn 2004 arrestearre om't er yn Awaji har appartemint ynbrutsen hie; dêrfoar waard er feroardiele ta in healjier finzenisstaf. Op 16 juny 2010 died er himsels tekoart troch fan syn memme apartemintegebou te springen. Awaji stoar mids jannewaris 2014 yn 'e âlderdom fan krekt 80 jier oan sloktermkanker.
Dolfinarium
In dolfinarium (meartal: dolfinaria) is in iepenbier akwarium (of in diel fan in iepenbier akwarium), dêr't dolfinen en oare walfiskeftigen holden wurde. Sokke bisten libje dêr ornaris yn in grut bassên folle mei wetter, dat al of net de foarm fan in akwarium hawwe kin (d.w.s. dat teminsten ien kant trochsichtich is sadat de bisten ek ûnder wetter besjoen wurde kinne). Soms kin in dolfinarium ek bestean út grutte koaien yn 'e iepen see dêr't dolfinen en/of oare walfiskeftigen yn finzen holden wurde. It doel fan in dolfinarium is yn 'e regel om 'e bisten te toanen oan it publyk, hoewol't it ek foarkomt dat sa'n ynstelling primêr op biologysk ûndersyk rjochte is. Yn 'e measte gefallen giet it lykwols om kommersjele bedriuwen dy't ek faak foarstellings organisearje wêrby't dolfinen keunstkes dogge foar it fermaak fan it publyk.
It wurd 'dolfinarium' komt fan dolphinarium, in Latynsk neologisme gearstald út dolphin-, mei de betsjutting "dolfyn-", en arium, dat "plak foar" betsjut.
It earste kommersjele dolfinarium wie de Marine Studios, yn St. Augustine yn 'e Amerikaanske steat Floarida, dy't yn 1938 iepengiene. Oant yn 'e 1960-er jierren naam de populariteit fan dit type dieretún almar ta. Sûnt de 1970-er jierren late de tanimmende noed om it bistewolwêzen ta strangere regels, mei as gefolch dat yn ferskate lannen dolfinaria foargoed harren doarren slute moasten. Nettsjinsteande dy trend komme ek hjoed oan 'e dei dolfinaria noch rûnom foar, benammen yn Noard-Amearika, Jeropa en Japan. It iennichste dolfinarium yn Nederlân is it Dolfinarium Harderwyk yn Harderwyk. Belgje hat it Boudewijn Seapark yn Brugge. Yn 'e Feriene Steaten binne de bekendste dolfinaria SeaWorld Orlando yn Orlando (Floarida) en SeaWorld San Diego yn San Diego (Kalifornje).
De soarte dolfyn dy't it meast holden wurdt yn dolfinaria is de tommelder. Dy hat net allinnich in opkrôljende bek, sadat it foar minsken liket as is er altyd oan it glimkjen, mar is ek relatyf maklik te trainen en hat in lange libbensspanne. Yn gruttere dolfinaria bestiet de wichtichste attraksje faak út ien of mear orka's, de grutste walfiskeftigen dy't om praktyske redens yn finzenskip holden wurde kinne. Dolfinaria hâlde faak ek oare bisten, lykas walrussen, seehûnen, seeliuwen, otters en pinguïns. Wylst de hannel yn dolfinen en oare walfiskeftigen ynternasjonaal oan bannen lein is, rinne de foarskriften foar oare aspekten fan dolfinaria sterk útinoar, lykas de minimumgrutte fan it bassên dêr't in dolfyn yn holden wurde mei. Hoewol't it bistewolwêzen yn dolfinaria sûnt de 1980-er jierren folle better wurden is, beskôgje de measte bisterjochte-aktivisten it yn finzenskip hâlden fan dolfinen noch altyd as in foarm fan bistemishanneling.
Grutte Priis Formule 1 fan Nederlân 2021
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Nederlân 2021 yn Zandvoort op 5 septimber 2021. It wie de tretjinde race fan 22 races fan de Formule 1 yn 2021. Hy waard op it Sirkwy Zandvoort hâlden. De race waard hâlden oer 72 omgongen, op it 4,2 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306,6 kilometer.
Rikel (opperhaad)
Rikel (Lakota: Šúŋka Bloká, útspr.: ['ʃũ:ka blo'ka:]; Ingelske oersetting: He Dog; oan 'e Cheyenne (Súd-Dakota), ±1840 – yn it Pine Ridge Reservaat (Súd-Dakota), 1936) wie in opperhaad fan 'e Oglala-substamme fan 'e Lakota-Sû (Sioux), in Yndiaansk folk fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Hy wurke nau gear mei it ferneamde opperhaad Mâl Hynder yn 'e Grutte Sû-Oarloch fan 1876, en focht û.m. yn 'e Slach oan de Rosebud en de Slach oan de Little Bighorn.
Libben
Rikel waard yn 'e maityd fan 1840 berne by de boarnen fan 'e rivier de Cheyenne, deunby de Black Hills, yn wat no de steat Súd-Dakota is. Syn heit wie de haadman Swarte Stien en syn mem wie Blauwe Dei, in suster fan it opperhaad Reade Wolk. Doe't er folwoeksen wie, waard er opperhaad fan in eigen lytse troep fan Oglala-Lakota, dy't de Searrêgen neamd waarden. Begjin maart 1876 troude er mei in frou dy't fan Rots (Inyan) hiet. Doe't dat jiers de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 útbriek, en alle "freonlike" Yndianen troch de Amerikaanske autoriteiten sommearre waarden om har by de agintskippen fan it Buro fan Yndiaanske Saken te melden, setten de Searrêgen dat út nei it Reade Wolk Agintskip. Mar wylst se oan 'e Powderrivier yn Wyoming de nacht oerbleaune by in kamp fan 'e Noardlike Sjajinnen, dat tradisjonele bûnsgenoaten fan 'e Lakota wiene, waard dat op 17 maart oanfallen troch Amerikaanske troepen ûnder lieding fan kolonel Joseph J. Reynolds. De Lakota fielden har fanwegen it bûnsgenoatskip ferplichte om 'e Sjajinnen te help te kommen, en sa rekken de Searrêgen min ofte mear tsjin wil en tank behelle yn it wapene ferset tsjin 'e Amerikanen.
Yn juny 1876 fochten Rikel en syn krigers mei yn 'e Slach oan de Rosebud, wêrby't it opperhaad Mâl Hynder de troepemacht fan generaal George Crook tebek krong, en dêrnei yn 'e beruchte Slach oan de Little Bighorn, wêrby't it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer in ferpletterjende nederlaach tabrocht waard. Krapoan in fearnsjier letter, yn septimber, wied er belutsen by de Slach by Slim Buttes, dêr't Mâl Hynder en hy om 'e nocht besochten it belegere opperhaad Amerikaansk Hynder de Aldere te ûntsetten. Yn jannewaris 1877 focht er mei yn 'e Slach by Wolf Mountain, it lêste grutte treffen fan 'e oarloch. Op 5 maaie fan dat jier joech er him einlings oer oan 'e Amerikanen by it Reade Wolk Agintskip, net fier fan Fort Robinson, yn Nebraska, yn 'e mande mei Mâl Hynder sels en oare Lakota-lieders, lykas Lytse Grutte Man.
Nei't Mâl Hynder yn septimber 1877 yn finzenskip deade wie, makke Rikel diel út fan in Oglala-delegaasje nei de Amerikaanske haadstêd Washington, D.C.. Yn 'e winter fan 1877 op 1878, doe't it Reade Wolk Agintskip ferpleatst waard, pykten Rikel en guon oare leden fan 'e Searrêgen út nei Kanada, dêr't se twa jier yn ballingskip trochbrochten. Mei de oare Oglala-ballingen joech er him yn 1880 fannijs oer yn Fort Keogh, yn Montana, wêrnei't se yn 'e simmer fan 1881 nei it Standing Rock Agintskip ta stjoerd waarden. Yn 'e maityd fan 1882 waarden Rikel en de oare Oglala úteinlik weriene mei harren sibben, yn it Pine Ridge Agintskip. Rikel brocht dêrnei de rest fan syn lange libben troch yn it Pine Ridge Reservaat, dêr't er meitiid in respektearre rjochter fan 'e Yndiaanske rjochtbank waard en op hege jierren noch troch ferskate foaroansteande histoarisy befrege waard oer syn ûnderfinings ûnder de Flakte-Yndiaanske Oarloggen. Rikel ferstoar yn 1936, doe't er 96 jier âld wie.
Sjar-Kali-Sjarri
Regear
Sjar-Kali-Sjarri folge yn 2218 f.Kr. syn heit Naram-Sin op as kening fan it Akkadyske Ryk. Hy kaam op 'e troan yn in tiid fan oanboazjende swierrichheden. De ynfallen troch de Gûtjers, in barbaarsk folk út it Sagrosberchtme yn wat no westlik Iraan is, wiene ûnder it regear fan Naram-Sin begûn, en kamen ûnder de hearskippij fan Sjar-Kali-Sjarri hieltyd faker foar. Dêrnjonken hie de nije kening te krijen mei in stikmannich opstannen fan syn fazalfoarsten, dy't nei alle gedachten útlokke waarden troch it oplizzen fan hegere belestings om te beteljen foar de ferdigening tsjin 'e Gûtjers.
Der binne yn totaal 23 (fan 'e 25) jiernammen foar it regear fan Sjar-Kali-Sjarri hielendal of foar in part oerlevere. (Jiernammen wiene oantsjuttings foar jierren, lykas "it jier dat Sjar-Kali-Sjarri generaal Pûzoer-Esjtar opdracht joech en bou de timpel fan Enlil.") Dêrút docht bliken dat Sjar-Kali-Sjarri op in stuit Sjarlagab, de kening fan Gûtium, kriichsfinzen naam, wylst er yn in oar jier "Gûtium it jok oplei", d.w.s. ferovere en ûnder syn hearskippij brocht. Dy sitewaasje kin lykwols nea lang duorre hawwe. Oare jiernammen wize op in fjildtocht tsjin opstannige Sûmearyske stêden, ferskate oerwinnings yn 'e striid tsjin it Amoriten en teminsten ien oerwinning op 'e Elamiten. Ek kin der út ôflaat wurde dat Sjar-Kali-Sjarri ferkate timpels bouwe liet yn Nippoer en Babylon.
It is bekend dat Lagasj, yn súdlik Mesopotaamje, deunby de kust fan 'e Perzyske Golf, ien fan 'e Sûmearyske stêden wie dy't tsjin it bewâld fan Sjar-Kali-Sjarri yn opstân kamen. Doe't Sjar-Kali-Sjarri op 'e troan kaam, wie de ensi (steedhâlder) fan Lagasj in Lûgal-ûsjûmgal, dy't trou wie oan Sjar-Kali-Sjarri en oan syn heit Naram-Sin foar him. Mar Lûgal-ûsjûmgal waard yn of omtrint 2210 f.Kr. opfolge troch Pûzer-Mama, dy't gebrûk makke fan it feit dat de Akkaadjers de hannen fol hiene oan 'e Gûtjers om fan Lagasj in selsstannige steat te meitsjen mei himsels as kening en stifter fan 'e Twadde Dynasty fan Lagasj.
Ferskate oare gebieten makken har ûnder it regear fan Sjar-Kali-Sjarri los fan it Akkadyske Ryk, sadat de Akkadyske macht yn it neigean rekke. Ien teory oer de oarsaak dêrfan is dat Akkad it úteinlik gewoan net hâlde koe foar alle oare machtige stêden en gebieten oer dy't it tydlik betwongen hie. In oare teory is dat de stadige ynstoarting fan it ryk te witen wie oan drûchte, dy't fan likernôch 2200 f.Kr. ôf soarge foar jierren fan mislearre rispingen en it ryk sa fan binnenôf útholle. Dy lêzing wurdt ûnderstipe troch dokuminten út 'e Egyptyske Aldheid, dy't sprekke fan in grutte en oanhâldende drûchte om deselde tiid hinne, ûnder it regear fan farao Pepi II.
Dea en ferfal ta anargy
Sjar-Kali-Sjarri kaam yn 2193 f.Kr. te ferstjerren, wêrnei't de Gûtjers in nije grutte ynfal diene. Fan gefolgen ferfoel it Akkadyske Ryk ta anargy en gaos. Ut 'e folgjende gaoatyske jierren binne ferskate nammen fan Akkadyske keningen oerlevere (Igigi, Imi, Nanûm en Ilûlû), dy't allegear mar in jier of minder regearre lykje te hawwen. De earstfolgjende Akkadyske kening fan betsjutting wie Dûdû, dy't mear as tweintich jier regearre, mar nei alle gedachten inkeld noardlik Mesopotaamje behearske, net folle mear as de stêd Akkad en omkriten. Yn dy sin kin Sjar-Kali-Sjarri as de lêste wiere hearsker fan it Akkadyske Ryk beskôge wurde.
Misse identifikaasje
Healwei de twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw, doe't Westerske argeologen foar it earst ûndersyk diene nei it Akkadyske Ryk, tocht men dat Sjar-Kali-Sjarri deselde wie as de Sargon fan Akkad út 'e Assyryske leginden. Yn 'e 1910-er jierren kaam men lykwols ta it besef dat it in misse identifikaasje wie, en dat Sjar-Kali-Sjarri eins de oerpakesizzer fan Sargon wie.
Sword and sorcery
Sword and sorcery (Ingelsk foar "swurd en tsjoenderij"), gauris ôfkoarte ta S&S, is in subsjenre fan 'e fantasy, dat karakterisearre wurdt troch swurdfjochtsjende helden yn spannende en gewelddiedige aventoeren. Der komt ek tsjoenderij of magy yn foar, en faak binne der ek eleminten fan romantyk en it boppenatuerlike; sa moat de held faak in tsjeppe prinsesse of in oare jonkfrou yn need rêde en nimt er it op tsjin ien of mear meunsters. Oars as by hege fantasy lizze de ferhalen, hoewol't dy net minder dramatysk binne, har dochs mear ta op persoanlike wrakselings as wrâldbedriigjende saken. Ek komme yn sword and sorcery gjin fêste soarten mytyske wêzens foar, lykas elven, dwergen, draken en eardsken, dy't yn hege fantasy wol in rol spylje. Sword and sorcery oerlapet frijwat mei in oar fantasysubsjenre, heldhaftige fantasy.
Foarbylden fan sword and sorcery-literatuer binne dan yn it foarste plak ek de koarte ferhalen fan Howard oer Conan de Barbaar (begjinnend yn 1932) en Kull fan Atlantis (begjinnend yn 1929). Oare foarbylden binne de ferhalen oer Jirel fan Joiry fan C.L. Moore, begjinnend yn 1934, de rige Fafhrd and the Gray Mouser fan Fritz Leiber, begjinnend yn 1939, de Elric-syklus fan Michael Moorcock, begjinnend yn 1961, de Kane-romansearje fan Karl Edward Wagner, begjinnend yn 1970, en de Return of Nevèrÿon-syklus fan Samuel R. Delany, dy't publisearre waard fan 1979 oant 1987.
Fantasyfilms dy't oanmurken wurde kinne foar sword and sorcery, binne bgl. The Golden Voyage of Sinbad (1973), The 7th Voyage of Sinbad (1984), Dragonslayer (1981), Conan the Barbarian (1982), Conan the Destroyer (1984), Red Sonja (1985), The Princess Bride (1987), Dragonheart (1996), Kull the Conqueror (1997), The Scorpion King (2002) en Conan the Barbarian (2011). Foarbylden fan tillefyzjesearjes dy't ta sword and sorcery rekkene wurde kinne, binne Hercules: The Legendary Journeys en Xena: Warrior Princess.
Roman Herzog
250px|thumbnail|Roman Herzog Roman Herzog, berne yn Landshut op 5 april 1934 - Jagsthausen, 10 jannewaris 2017 wie in Dútske politikus en lid fan de CDU.
Hy wie fan 1987 oant 1994 presidint fan it konstitúsjoneel gerjochtshôf en fan 1994 oant 1999 de sânde bûnspresidint fan Dútslân. Fan 1978 oant 1980 wie hy minister fan ûnderwiis en wittenskippen en fan 1980 oant 1983 minister fan binnelânske saken yn Baden-Wuertemberch.
Famylje
Roman Herzog boaske yn 1958 mei Christiane Krauss. Hja krigen twa soannen. Frou Herzog ferstoar op 19 juny 2000. Hy boaske foar de twadde kear mei Alexandra baronnes fan Berlichingen.
Partij
Sûnt 1970 wie Herzog lid fan de CDU.
Op 1 july 1994 waard Herzog bûnspresidint. Hy naam dit amt oer fan Richard von Weizsäcker oant 30 juny 1999 doe't dit amt troch Johannes Rau oernaam waard.
Rûne Tafel
De Rûne Tafel is de legindaryske tafel út 'e Arthurleginden, dêr't kening Arthur en syn ridders oan oansieten. Sa't de namme al oanjout, wie dat in rûne tafel, sûnder haad of foet, sadat alle Ridders fan 'e Rûne Tafel, sa't se bekend kamen te stean, deselde rang hiene, en Arthur sels de earste ûnder syns gelikensen wie.
Skiednis
De Rûne Tafel wie in elemint dat letter oan 'e ferhalen oer kening Arthur en syn hof tafoege waard en net foarkaam yn 'e oarspronklike leginde, sa't dy yn 1138 yn 'e Historia Regum Brittanniae fêstlein waard troch Geoffrey fan Monmouth. De earste kears dat de Rûne Tafel neamd waard, wie ynfsafier bekend yn 'e Roman de Brut, in literêr wurk yn it Normandysk, skreaun troch Wace yn 1155. Dyselde hold út dat er it idee fan 'e tafel oernommen hie út in earder (mooglik ferlern gien) Bretonsktalich wurk. Saakkundigen achtsje it lykwols mooglik dat Wace, nettsjinsteande syn eigen bewearings, it elemint fan 'e rûne tafel adaptearre hie út Midsiuwske biografyen fan Karel de Grutte (fral Einhard syn Vita Caroli en De Carolo Magno fan Notker de Stammerder), wêryn't ferteld waard dat de Frankyske keizer in rûne tafel hie dy't fersierd wie mei in plattegrûn fan Rome.
Ferhalen
Neffens Wace syn ferhaal briek der op in stuit deilisskip út ûnder de fazallen fan kening Arthur, mei't net ien fan harren leger oan 'e (langwerpige) tafel sitte woe as in oar. Dêrom soe Arthur in rûne tafel meitsje litten hawwe, sadat dat probleem net nochris de kop opstekke soe. Neffens in lettere, trettjinde-iuwske útwreiding troch Layamon, dy't Wace syn ferhaal yn it Midingelsk oersette, soe de rûzje mank Arthur syn ridders ûnder it krystmiel plakfûn hawwe en op slaanderij útrûn wêze. Neitiid makke in Kornyske timmerman in ûnbidich grutte rûne tafel, dy't lykwols maklik te ferfieren wie.
Yn 'e Arthurromans fan 'e lette tolfde en de trettjinde iuw nimt de Rûne Tafel in nije, kristlike symbolyk oan. Sa wurdt er yn Merlyn, skreaun troch Robert fan Boron yn 'e 1190-er jierren, makke troch de tsjoender Merlyn nei it foarbyld fan in tafel dy't troch Jezus Kristus en de tolve dissipels brûkt wêze soe foar it Lêste Jûnsmiel. Neffens dit ferhaal waard de Rûne Tafel makke foar Uther Pendragon, de heit fan Arthur, en wiene der mar trettjin sitplakken (foar Jezus en de tolve apostels), wêrfan't ien leech bliuwe moast om it ferrie fan Judas Iskariot te represintearjen. Pas as de Hillige Graal fûn wie, mei it trettjinde sitplak brûkt wurde, en sadwaande wie it úteinlik de ridder Parsifal, de finer fan 'e Graal, dy't dêr plaknimme mocht.
Yn 'e proazasykly fan 'e trettjinde iuw, de Lânselot-Graal-syklus en de Post-Fulgaat-syklus, wurde de ridderlike attributen fan 'e Rûne Tafel noch fierder útwurke. Hjir is de folsleine ridder en dejinge dy't de trettjinde sit brûke mei net Parsifal mar Galahad. De oankomst fan dy lêste markearret sawol it begjin fan 'e syktocht nei de Graal, as de ein fan it Arthuriaanske tiidrek. Yn dizze wurken ervet Leodegrance, de kening fan Cameliard, de Rûne Tafel nei de dea fan Uther Pendragon, en komt er pas yn it besit fan Arthur as dy mei Leodegrance syn dochter Guinevere trout. Oare ferzjes fan 'e Arthurleginden geane hjir oars mei om; sa wurdt yn Italjaanske ferhalen oer Arthur ûnderskie makke tusken in 'âlde tafel', út 'e tiid fan Uther Pendragon, en Arthur syn eigen 'nije tafel'.
Gaere Zwette
thumb|Gaere Swette De Gaere Swette (Stellingwerfsk Gaere Zwette) is in wetter yn de gemeente Eaststellingwerf yn de provinsje Fryslân).
De noard-súd rinnende feart komt út yn de Boppe Tsjonger. It wetter rint lyk mei de eastliker rinnende Krúswei nei Waskemar en krúst de Boppewei/Swettewei (N918) tusken De Haule en Donkerbroek.
List fan planetoïden 75201-75300
Dit is in list fan planetoïden 75201-75300.
Gemeenteriedslid
In gemeenteriedslid, yn 'e sprektaal gauris ôfkoarte ta riedslid, is in keazen folksfertsjintwurdiger binnen in gemeente. Alle gemeenteriedsleden fan ien gemeente mei-inoar foarmje de gemeenterie. De funksje fan in gemeenteriedslid op gemeentlik nivo is yn Nederlân ferlykber mei dy fan Twadde-Keamerlid op lanlik nivo en dy fan lid fan 'e Provinsjale Steaten op provinsjaal nivo. Krekt sa't in Twadde-Keamerlid tafersjoch hâldt op it regear fan Nederlân, en in lid fan 'e Provinsjale Steaten op it provinsjaal bestjoer dat troch Deputearre Steaten útoefene wurdt, sa hâldt in gemeenteriedslid tafersjoch op it belied fan it Kolleezje fan Boargemaster en Wethâlders, dat de útfierende macht binnen in gemeente hat.
Gemeenteriedsleden wurde troch alle kiesgerjochtige boargers keazen by gemeenteriedsferkiezings, dy't yn Nederlân ienris yn 'e fjouwer jier holden wurde. Ornaris binne gemeenteriedsleden lid fan in politike partij. Faak is dat in lanlike partij, mar fral yn lytsere gemeenten wurde ek in protte gemeenteriedsleden keazen dy't pleatslike listen fertsjintwurdigje.
Martlers fan Gorkum
Eftergrûn
Op 1 april 1572 wisten de geuzen Brielle as earste stêd yn te nimmen. Dat barde ûnder lieding fan Willem fan der Marck, hear fan Lummen, dy't it grou hie oan alles wat roomsk wie. Nei de ferovering fan Brielle folgen grutte dielen fan Seelân en Hollân. Op 26 juny 1572 leine 13 boaten fan de geuzen ek foar de muorren fan Gorkum. De mei bútmakke prosesjefindels fersierde float stie ûnder lieding fan Martinus Brant. De Gorkumer befolking, foar it grutste part noch katolyk, keas der foar om geweld te mijen. Oaren waarden oerhelle mei moaie ûnthjitten oer legere prizen foar moal en bôle en minder belestings. En sa koene de geuzen Gorkum dy moarns sûnder slach de stêd ynnimme.
De martlers
Krekt foar de kapitulaasje fan de stêd hiene de pastoars en muontsen dochs noch harke nei it fersyk fan de baljuw om harren werom te lûken yn it kastiel. Nei't de geuzen de stêd binnen teagen en ek de stedskanonnen feroveren, wie der gjin hâlden mear oan. Martinus Brant ûnthiet foar elts in frije ôftocht as ek it kastiel opjûn waard, mar ynstee dêrfan waarden de geastliken fuort ôfsûndere en yn de tsjerker fan it kastiel finzen set. Wat folge wiene njoggen dagen fan spot, yntimidaasjes, narderij en mishannelings om de geastliken safier te krijen dat se de lichaamelke oanwêzigens fan Jezus yn de eugaristy ôfswarden en it primaat fan de paus leagenje soene.
Op it feest van de Besite fan Marije krige pastoar Lenaert Vechel de opdracht fan Martinus Brant om in preek te hâlden neffens de nije lear. Brant fertroude op de útwurkings fan de yntimidaasjes en mishannelings en dat hy sa demonstrearje koe dat ek de populêre pastoar de nije lear oannomd hie, mar ynstee dêrfan trune de pastoar yn in groatfolle tsjerke syn gehoar oan om fêst te hâlden oan it katolike leauwe en dat er, as dat nedich wêze moast, ree wie om syn libben foar it katolike leauwe te offerjen. De geuzen wiene poer en sa gau mooglik waard de pastoar werom nei de tsjerker brocht. Yntusken hie Lumey al witte litten dat de geastliken stjerre moasten.
Om ûnrêst yn de stêd tefoarren te kommen waarden de geastliken yn de nacht fan 5 op 6 july út de tsjerker helle en op de boat nei Brielle set. Underweis lei it skip op snein yn Doardt oan, dêr't de geastliken nije fernederings ûndergyngen en yn in âlde skûte oerladen waarden, dy't in oere yn 'e wyn stonk nei bedoarne lading. De oare deis, op moandei 7 july, kaam de skûte ier yn 'e moarn yn Brielle oan, dêr't Lumey al op de kaai stie te wachtsjen. Dêr waarden de geastliken mei syn twaen oan inoar fêstbûn en yn in prosesje, mei de boal dy't in prosesjefindel fêsthold foarop, troch geuzen mei knuppels nei it sintrum fan de stêd dreaun. Om it religieuze karakter fan de tocht te fuortsterkjen waarden se twongen religieuze lieten te sjongen. Gekoanstekkerich âlen de geuzen dêr mei harren rauwe lûd oer hinne. Underweis folgen mishannelingen en nei't de prosesje trijeris om de galge hinne gien wie gyng de optocht fierder om by noch trije oare katolike finzenen yn de tsjerker smiten te wurden. thumb|left|250px| 19e iuwske print fan de 19 martlers fan Gorkum De stedsried fan Brielle moast alles mei ûlseagen oansjen en skreau yn alle hasten noch in fersyk oan Willem fan Oranje om it libben fan de geastliken te rêden. De oare deis kaam fan de prins al it befel om de katoliken fuortendaliks frij te litten, mar it waard net útfierd. Likemin koe jild, dat ynsammele wie troch freonen en famyljeleden fan de geastliken om se frij te keapjen, Lumey oerhelje om de geastliken frij te litten. Noch flak foar de eksekúsje waard der in dispút tusken de twa pastoars fan de Grutte Tsjerke fan Gorkum en twa kalvinistyske predikanten holden. Ta grutte argewaasje fan de omstanners holden de pastoars lykwols hoek en lieten se harren net yn it nau driuwe of fan de wize bringe. Dy nacht, de nacht fan tiidsdei 8 july op woansdei 9 july waarden de geastliken nei in plondere en ôfbaarnde kleaster yn Rugge krekt bûten Gorkum brocht. Noch ienris krigen se de kâns frijlitten te wurden as hja harren katolike leauwe ôfswarre woene, mar ek no wegeren se alle njoggentjin. Ek de noch 18 jier âlde lekenbroeder Hindrik, dy't earder syn leauwe ôfsward hie mar spyt krige, hie him wer by de geastliken foege. Hindrik wist him lykwols it libben te rêden troch twa jier fan syn âldens ôf te ligen, sadat de geuzen him dochs te jong fûnen om him op te hingjen. Hy mocht tasjen hoe't de oare 19 geastliken ien foar ien yn in turfskuorre oan 'e balken ophongen waarden. Dêrnei waarden de liken skeind, dielen fan de lichems waarden ôfsnien en ferdield ûnder it folk. It nijs yn Gorkum kaam hurd oan en in pear boargers wisten mei jild Lumey safier te krijen dat de liken yn kûle yn de turfskuorre begroeven waarden.