cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Gibbon
Boargeroarloch
Neitiid krige Gibbon it befel taparte oer de 2e Difyzje fan it Amerikaanske Ie Korps. Yn dy hoedanichheid naam er diel oan 'e Slach by Fredericksburg, dêr't er ferwûne rekke. Hoewol't syn wûne eins neat foarstelde, rekke er ûntstutsen, mei as gefolch dat Gibbon ferskate moannen útskeakele wie. Koart nei't er yn aktive tsjinst weromkeard wie, fûn de Slach by Chancellorsville plak, dêr't Gibbon syn difyzje yn reserve holden waard en net folle gefjochtsaksje meimakke. Under de Slach by Gettysburg, dêr't it Suden de boargeroarloch winne kinnen hie, fierde Gibbon de 2e Difzyzje fan it Amerikaanske IIe Korps oan en wied er op 1 en 2 july 1863 teffens tydlik kommandant fan dat hiele legerkorps, doe't de eardere kommandant, generaal-majoar Winfield S. Hancock, in promoasje nei in hegere post krige. Op 3 july stie Gibbon mei syn troepen yn 'e Noardlike frontliny ûnder de saneamde Oanfal fan Pickett, wêrby't de Súdlike difyzje fan generaal George Pickett himsels tepletter smiet by in bestoarming fan 'e Noardlike posysjes. Yn dat gefjocht rekke Gibbon op 'e nij ferwûne. Neitiid fierde er it befel oer in rekrutearringsdepot yn Cleveland wylst er opbettere.
Nei't er it befel oer de 2e Difyzje wer opnommen hie, focht Gibbon mei yn 'e slaggen yn 'e Wyldernis en by it Gerjochtsgebou fan Spotsylvania en Cold Harbor. Under it Belis fan Petersburg ferlear Gibbon de moed doe't syn troepen wegeren om te fjochtsjen yn 'e Twadde Slach by Ream's Station. Hy hie in koart skoftke it befel oer it Amerikaansk XVIIIe Korps foar't er mei sykteferlof gie, mar om't er eins net mist wurde koe, kearde er ûnder druk fan syn superieuren al rillegau wer werom om it kommando oer it Amerikaansk XXIVe Korps op te nimmen, dat diel útmakke fan it Leger fan de James. Mei dat legerkorps spile Gibbon in rol by de definitive trochbraak by Petersburg en de ferovering fan Fort Gregg. Neitiid naam Gibbon diel oan 'e Appomattox-kampanje, it slútstik fan 'e Boargeroarloch, wêrby't er de Konfederearre ûntsnappingsrûte ôfsnie yn 'e Slach by it Gerjochtsgebou fan Appomattox. Oanslutend wied er ien fan 'e trije Noardlike kommissarissen dy't belêstge wie mei it yn goede banen lieden fan 'e Súdlike oerjefte.
Yndiaanske oarloggen
Nei ôfrin fan 'e Boargeroarloch bleau Gibbon yn it Amerikaanske Leger, hoewol't er fanwegen in oerskot oan ofsieren (dat ûntstie doe't it leger yn fredestiid ôfslanke waard) yn rang weromset waard nei kolonel. Hy waard stasjonearre oan 'e Amerikaanske frontier, yn it Montana-territoarium, mei it befel oer it Amerikaanske 7e Ynfanteryrezjimint. Yn dy hoedanichheid naam er ûnder de simmerkampanje fan 1876, dy't diel útmakke fan 'e Grutte Sû-Oarloch, diel oan 'e striid tsjin 'e Lakota, de Noardlike Sjajinnen en de Noardlike Arapaho.
Under de Nez Persé-Oarloch, yn 1877, wie Gibbon as befelhawwer fan 'e 7e Ynfantery noch altyd op syn post yn Montana, doe't er in telegram ûntfong fan generaal Oliver O. Howard, dy't him oardere om 'e Nez Persé, dy't besochten te ûntkommen nei Kanada, de pas ôf te snijen. Gibbon ûntdiek de Nez Persé yn 'e neite fan 'e rivier de Big Hole, yn westlik Montana, dêr't er de striid mei harren oangie. Under de Slach oan de Big Hole brochten hy en de Yndianen inoar swiere ferliezen ta. Gibbon waard fêstset troch Yndiaanske slûpskutters, en koe sadwaande net foarkomme dat de Nez Persé harren op 'e twadde dei fan it treffen yn goede oarder fan it slachfjild weromloeken. Yn antwurd op Gibbon syn oprop om help ferskynde generaal Howard de deis dêrop mei de foarhoede fan syn troepen om 'e efterfolging yn te setten. Fanwegen de ferliezen dy't syn troepen lit hiene en in wûne dy't er sels oprûn hie, koe Gibbon fierder net oan 'e striid tsjin 'e Nez Persé dielnimme.
Lettere jierren
Yn 1884 tsjinne Gibbon tydlik as kommandant it militêre Departemint fan 'e Platte. Yn 1885 waard er befoardere ta brigadegeneraal, mei it befel oer Departemint fan 'e Kolumbia, dat it hiele Amerikaanske Noardwesten besloech. Under de anty-Sineeske opskuor fan 1886 rôp er yn 'e stêd Seattle de steat fan belis út. Yn 1890 waard er noch oansteld as haad fan 'e Militêre Difyzje fan 'e Atlantyske Oseaan. Yn 1891 wied er twongen om mei de rang fan generaal-majoar mei pinsjoen te gean fanwegen âlderdomsbeheinings foar militêr personeel.
Ferstjerren en oantins
Op 3 july 1988 waard by de 125e betinking fan 'e Slach by Gettysburg in brûnzen stânbyld fan John Gibbon ûntbleate yn it Nasjonaal Militêr Park Gettysburg, deunby it plak dêr't er ûnder de Oanfal fan Pickett ferwûne rekke. De plakken Gibbon (Minnesota), Gibbon (Nebraska), Gibbon (Oregon) en Gibbon (Washington) binne nei him ferneamd, en sa ek de rivier de Gibbon en de Gibbonwetterfal yn it Nasjonaal Park Yellowstone yn Wyoming, dat er yn 1872 besocht as lid fan in militêre ekspedysje.
Bodhi Rook
Bodhi Rook (Ingelske útspr.: [ˈboʊdi ˈɹuk], likernôch: " boo -dy rûk ") is in fiktyf personaazje út 'e Star Wars-franchise. Hy waard yn 2016 yntrodusearre yn 'e film Rogue One: A Star Wars Story. De geastlike heit fan it personaazje wie special effects-technikus John Knoll, dy't al yn 2003 de plot fan Rogue One betocht. Bodhi Rook is in frachtpiloat by de striidkrêften fan it diktatoriale Galaktysk Keizerryk, dy't desertearret om in boadskip oer te bringen fan Galen Erso, in liedend wittenskipper fan it Keizerlik wapenprogramma, oan 'e opstannelingen dy't feriene binne yn it Rebelleferbûn. It giet om in warskôging oer de Deadsstjer, in massaferneatigingswapen sa krêftich dat it hiele planeten ferdylgje kin. Bodhi giet neitiid mei op in wanhopige misje om 'e blaudrukken fan 'e Deadsstjer te stellen út it Keizerlik Argyf op 'e planeet Scarif. De rol fan Bodhi waard spile troch de Britske akteur fan Pakistaansk komôf Riz Ahmed.
Eftergrûn
De foarnamme 'Bodhi' is in wurd út it Sanskryt, de hillige taal fan it hindoeïsme, en it dêrmei nau besibbe Paly, de hillige taal fan it boedisme, dat "ûntwekking" en "ferljochting" (fan 'e geast) betsjut. Dy namme waard net tafallich keazen foar in piloat dy't desyllúzjonearre rekket mei de praktiken fan it Galaktysk Keizerryk, desertearret en in nij libbensdoel fynt yn it bestriden fan it Keizerryk.
Fiktive biografy
Yn 'e film Rogue One: A Star Wars Story (2016) wurdt Bodhi Rook yntrodusearre as er op syn thúswrâld, de moanne Jedha, kontakt siket mei de fersetsgroep fan Saw Gerrera. Hy is in frachtpiloat by de striidkrêften fan it diktatoriale Galaktysk Keizerryk dy't desertearre is, neffens himsels om in holografysk boadskip oan Gerrera oer te bringen dat ôfkomstich is fan Galen Erso, in liedende wittenskipper fan it Keizerlik wapenprogramma, mei wa't Gerrera yn it ferline gedoente hân hat. Bodhi is net op 'e hichte fan 'e ynhâld fan it boadskip, behalven dat it in warskôging befettet oangeande de Deadsstjer, in nij Keizerlik romtestasjon ter grutte fan in lytse moanne, dat teffens in massaferneatigingswapen is, sa krêftich dat it hiele planeten ferdylgje kin. De paranoïde Gerrera is tige skeptysk oer it ferhaal; hy lit Bodhi dêrom finzen sette en ûnderwerpe oan neat te sêftsedige ûnderfregings.
Conan the Destroyer
Conan the Destroyer is in Amerikaansk-Meksikaanske fantasy-aventoerefilm út 1984 ûnder rezjy fan Richard Fleischer, mei yn 'e haadrollen Arnold Schwarzenegger, Grace Jones en Wilt Chamberlain. De titel betsjut "Conan de Ferneatiger". De film wie it ferfolch op Conan the Barbarian út 1982, en wie krekt as syn foargonger basearre op 'e ferhalen fan Robert E. Howard oer Conan de Barbaar. It ferhaal fan Conan the Destroyer folget Conan as er mei inkele selskipslju troch keninginne Taramis fan Shadizar útstjoert wurdt om foar har de Hoarn fan Dagoth te stellen. De film krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy en waard gjin grut kommersjeel súkses. De produksje fan in trêde film yn 'e rige, Conan the Conqueror, rûn mei dêrtroch op 'e non.
Plot
Conan de Barbaar en syn glûpske selskipsman, de dief Malak, wurde besingele troch de mannen fan keninginne Taramis fan Zamora, dy't Conan syn feardichheid yn 'e striid beproevet troch in stikmannich fan har soldaten op him ôf te stjoeren. As it resultaat har tefreden stelt, fertelt se Conan dat se in opdracht foar him hat. Hy stegeret har ôf oant se ûnthjit dat se him jaan kin wat er it leafst hawwe wol: dat syn ferlerne leafde Valeria út 'e dea opwekke wurdt. Dat is in oanbod dat Conan net ôfslaan kin. Taramis nimt him mei nei har haadstêd Shadizar en wol dat er har jonge muoikesizzer, prinsesse Jehnna, begeliede en beskermje sil. Dyselde is neffens in profesije foarbestimd om 'e kaai te finen dy't har by steat stelle sil en bring de mei juwiellen ynleine hoarn fan 'e dreamende god Dagoth werom. It is Taramis har doel om 'e hoarn te werienjen mei it stânbyld fan 'e god.
Op 'e kweeste giet ek Bombaata mei, de kaptein fan Taramis har liifgarde. Hy kriget fan Taramis temûk oarders om Conan te fermoardzjen sadree't se de kaai, dy't de foarm fan in reuseftige ealstien hat, witten hawwe te bemachtigjen. Bombaata moat der ek foar soargje dat Jehnna, dy't noch faam is, yn dyselde steat wer weromkomt by Taramis, want inkeld it offerjen fan in faam sil Dagoth nei de weriening mei syn hoarn ta libben bringe. Taramis sil ek de fjouwer bêsten fan har liifgarde efter it selskip oan stjoere om Bombaata te helpen en weef mei Conan ôf.
Mei't de kaai bewarre wurdt yn it kastiel fan 'e machtige tsjoender Thoth-Amon, siket Conan help by syn freon Akiro, de Tsjoender fan 'e Grêfhichten. Conan-en-dy arrivearje krekt op 'e tiid om Akiro te rêden, mei't er finzen nommen is troch in groep kannibalen dy't it har yn 'e holle helle hawwe dat se syn magyske krêften oernimme sille as se him opite. Nei't Akiro him by it selskip jûn hat, komme Conan-en-dy troch in doarp dat oanfallen is troch in groep rôvers. De doarpelingen hawwe dy allegearre deade op ien nei, de swarte kriichster Zula, dy't se oan ien foet mei in keatling fêstset hawwe. Sadree't se har sa útput hawwe dat hja har net mear fersette kin, binne se fan doel har te ûnderwerpen oan in groepsferkrêfting. Op Jehnna har fersyk grypt Conan yn en hout it keatling troch, foar't it selskip trochriidt. No't se net mear fêstsit, kin Zula sûnder swierrichheden de leffe doarpelingen tebekdriuwe, wêrnei't se efter Conan-en-dy oan riidt en har by harren jout.
Op in jûn arrivearje de selskipslju by de mar dêr't it kastiel fan Thoth-Amon middenyn stiet. Se oernachtsje yn in ruïne oan 'e igge, mar yn 'e nacht stjoert Thoth-Amon in reuseftige fûgel fan reek om Jehnna te ûntfieren. De oare moarns, as de oaren wekker wurde, wit Akiro út te finen wat der mei de prinsesse bard is en dat se har no yn it kastiel befynt. De oaren folgje har dêrhinne en kringe binnen troch de wetterpoarte. Wylst se it kastiel trochsykje, rekket Conan by de oaren wei en wurdt er yn in spegelseal oanfallen troch in meunster dat ûnkwetsber liket te wêzen foar syn swurd. As er lykwols by fersin ien fan 'e spegels stikken slacht, kriget it wêzen in bluodderige wûne. Conan slacht dêrop mei sin alle spegels yn, wêrmei't er it meunster deadocht. Neitiid docht bliken dat it meunster Thoth-Amon yn in oare foarm is.
Mei de dea fan 'e tsjoender begjint it kastiel útinoar te fallen. Conan fynt de oaren werom en se befrije Jehnna, dy't it juwiel grypt dat de kaai is. Mei tûzen hasten ferlitte se it ynstoartende kastiel. Underweis by de mar wei wurde se oanfallen troch de fjouwer leden fan 'e liifgarde dy't troch Taramis efter harren oanstjoerd binne, mar mei help fan Zula en Malak wit Conan harren te deadzjen. Bombaata, dy't wol foar it ferstân hat dat er syn kâns mei ferdrach ôfwachtsje moat, beart dat er gjin flau idee hat wêrom't de soldaten fan Taramis it selskip oanfalle soene. Dy jûns jout Jehnna blyk fan romantyske belangstelling foar Conan, mar hy makket har dúdlik dat er folslein tawijd is oan 'e neitins fan Valeria.
Yn Jehnna har hân wiist de kaai de wei nei in oerâlde timpel, dêr't de hoarn fan Dagoth bewarre wurdt. It selskip wit de timpel binnen te kringen, dêr't Jehnna as iennichste de hoarn fan syn plak krije kin. Wylst de oaren dêrmei dwaande binne, ûntsiferet Akiro de ynskipsjes op 'e wanden fan 'e timpel, en wurdt sa gewaar dat Jehnna by weromkomst yn Shadizar offere wurde sil. Dêrtroch sil de god Dagoth ûntwekje út syn slommer en grut ûnk en lijen oer de wrâld bringe. As de leden fan it selskip de timpel wer ferlitte sille, wurdt harren it paad tichtset troch in groep Dagoth-kultisten ûnder lieding fan in preester. Dy hjit harren de hoarn oan him oer te dragen, mar Conan-en-dy wolle dêr neat fan witte en slute harsels ynstee yn it binnenste fan 'e timpel op. Efter it plak dêr't Jehnna de hoarn weinommen hat, fine se in geheime gong dy't lang om let nei bûten ta liedt. Efterfolge troch de Dagoth-kultisten nimme se dy wei, mar Bombaata ferriedt Conan en de oaren troch healwei de gong ynstoarte te litten en dêrnei mei Jehnna en de hoarn út te naaien.
It tsjinkearen fan it minske-offer kin lykwols net it ta libben kommen fan Dagoth tsjinhâlde. It stânbyld fan 'e god, dy't ôfbylde is as in kreaze jongfeint, feroaret lykwols yn 'e wiere foarm fan 'e god: in amfibysk meunster mei alhiel gjin minsklike trekken, dy't keninginne Taramis speetst mei syn hoarn. Conan, Zula en Malak falle it meunster oan, mar it wurdt harren oermânsk. Akiro ropt Conan ta dat al Dagoth syn krêft yn syn hoarn sit en dat er, as er de hoarn ferliest, ek syn nijfûne libben ferlieze sil. Dêrom springt Conan it meunster op 'e rêch en skuort it de hoarn út 'e kop. Dagoth sakket dêrnei yninoar en stjert.
Neitiid folget Jehnna har muoike Taramis op as keninginne fan Zamora. Hja stelt Zula oan as de nije kaptein fan har liifgarde, makket Malak har hofnar en freget Akiro om har riedshear te wurden. Conan wol se mei trouwe, en se biedt him oan om har keninkryk mei har te regearjen, mar hy betanket foar de ear. As er kening wurdt, sil er dat troch syn eigen hân berikke. Hy nimt ôfskied en set ôf om nije aventoeren te sykjen.
Produksje
Conan the Destroyer is basearre op 'e koarte ferhalen fan 'e Amerikaanske skriuwer Robert E. Howard oer de ferneamde held Conan de Barbaar, dy't libbe hawwe soe yn it pseudo-histoaryske Hyboarysk Tiidrek. It is in ferfolch op 'e film Conan the Barbarian, út 1982, dy't troch John Milius regissearre waard foar Dino De Laurentiis Cinematografica. Doe't Milius lykwols foar de ferfolchfilm net beskikber wie, rette Dino De Laurentiis oan syn dochter Raffaella De Laurentiis, dy't foar Conan the Destroyer as filmprodusinte fungearre, oan om Richard Fleischer as regisseur te freegjen. Dy hie nammentlik earder nei beider tefredenens mei De Laurentiis gearwurke foar de films Barabbas (1961) en Mandingo (1975).
Op 'e produksje fan Conan the Barbarian wie mear as $50 miljoen winst makke, mar Dino De Laurentiis en filmdistributeur Universal Pictures wiene fan miening dat se der noch mear oan fertsjinje kind hiene as der net safolle geweld yn sitten hie. Dêrom woene se Conan the Destroyer minder gewelddiedich en mei mear humor meitsje. Der wie foar de film, dy't in Amerikaansk-Meksikaanske ko-produksje wie, in budget beskikber fan $18 miljoen, justjes mear as foar de earste film. It senario waard skreaun troch Stanley Man nei in idee fan Roy Thomas en Gerry Conway. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Jack Cardiff, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Basil Poledouris.
Casting
Arnold Schwarzenegger en Mako Iwamatsu kearden yn Conan the Destroyer werom yn deselde rollen dy't se ek fertolken yn 'e earste film, te witten: dy fan Conan de Barbaar, resp. de Tsjoender fan 'e Grêfhichten, dy't yn 'e foargeande film nammeleas bleau, mar no Akiro neamd waard. Sven-Ole Thorsen spile ek wer mei, mar om't syn personaazje yn 'e earste film troch Conan ombrocht wie, moast er no in burd stean litte en syn gesicht foar in diel bedekke mei in masker om him ûnwerkenber te meitsjen. De froulike haadrol wie foar sjongster Grace Jones, dy't it meastepart fan 'e film fierhinne neaken omrint. Wilt Chamberlain, in mear as twa meter lange basketballer, spile yn Conan the Destroyer syn iennichste filmrol, te witten dy fan Bombaata. David L. Lander soe oarspronklik de dwaze dief Malak spylje, mar doe't syn oanboazjende minnichte fanwegen multiple skleroaze him dat ûnmooglik makke, waard de rol ynstee oan Tracey Walter jûn.
Opnamen
De opnamen fan Conan the Destroyer setten op 1 novimber 1983 útein en duorren oant 10 febrewaris 1984. Der waard op lokaasje yn Meksiko filme, wylst de binnendoarsênes opnommen waarden yn 'e Estudios Churubusco yn Meksiko-Stêd. Neffens aktrise Sarah Douglas, dy't de ferriedlike keninginne Taramis spile, soene der ferskate sênes op 'e flier fan 'e filmmontaazjekeamer belâne wêze, wêrûnder in frijsêne fan har mei Schwarzenegger, in sêne mei in earder, mislearre famme-offer, en ien mei de ferlieding fan in stânbyld.
Distribúsje
De distribúsje fan Conan the Destroyer waard fersoarge troch Universal Pictures. De film gie op 29 juny 1984 yn 'e Feriene Steaten yn premiêre.
Untfangst
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Conan the Destroyer in leech goedkarringspersintaazje fan 25%, basearre op 24 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[Dizze film] hellet de skerpe kantsjes derôf dy't syn foargonger gewicht joegen, wat resultearret yn in oerdreaun ferfolch, dat yn ferhâlding amper spanning hat." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Conan the Destroyer in goedkarringspersintaazje fan 53%, basearre op 12 resinsjes.
Nea makke ferfolch
Nei Conan the Barbarian en Conan the Destroyer hie noch in trêde film makke wurde sillen om in trilogy kompleet te krijen. Dêrnei wurdt oan 'e ein fan Conan the Destroyer ferwiisd, as de voice-over fertelt dat Conan noch withoefolle oare aventoeren belibbe en heldedieden útfierde, oant er úteinlik troch syn eigen hân in troan ferovere en kening waard. De voice-over einiget dan mei de wurden: "Mar dat is wer in oar ferhaal." It wie de bedoeling fan Dino De Laurentiis-en-dy dat dat ferhaal ferteld wurde soe yn Conan the Conqueror, in film dy't yn 1987 útkomme moast. Dat rûn lykwols op 'e non trochdat Conan the Destroyer it minder goed die as ferwachte. Boppedat rûn it kontrakt fan Arnold Schwarzenegger mei De Laurentiis ôf nei't er yn 1985 meiwurke hie oan in trêde film, Red Sonja, dy't ek yn it Hyboarysk Tiidrek spilet. Conan the Conqueror waard sadwaande op 'e lange baan skood en nea makke. It senario foar de film waard úteinlik yn oanpaste foarm brûkt foar Kull the Conqueror, út 1997, mei Kevin Sorbo yn 'e haadrol.
Yn 2012 waard bekendmakke dat Universal Pictures plannen hie om Schwarzenegger dochs nochris yn 'e rol fan Conan weromkeare te litten. Dêr waard neitiid lang neat fan heard, mar yn oktober 2019 befêstige Schwarzenegger dat dy film, dy't Conan the King komme soe te hjitten, noch altyd yn aktive preproduksje wie
Bodhi Rook
Fiktive biografy
Underwilens heart it Rebelleferbûn, de oerkoepeljende organisaasje fan hast alle rebellegroepen yn it Stjerrestelsel, geroften oer de desersje fan Bodhi en it boadskip dat er by him hawwe soe. Om't Gerrera in ekstremist is dy't al jierren lyn brutsen hat mei it Rebelleferbûn, stjoere de lieders fan 'e rebellen ien fan harren bêste minsken, kaptein Cassian Andor yn it selskip fan Galen Erso syn dochter Jyn, dy't troch Gerrera grutbrocht is, om foarsichtich kontakt te meitsjen. Op Jedha, yn 'e Hillige Stêd, reitsje Cassian en Jyn midden yn in oanfal fersyld fan 'e partisanen fan Gerrera op in konfoai fan Keizerlike stoarmtroepers. Neitiid wurde sy, de bline monastyske kriger Chirrut Îmwe en de hierling Baze Malbus finzen nommen en meifierd nei it haadkertier fan Gerrera. Dêr wurde Cassian, Chirrut en Baze opsletten yn in sel njonken dy fan Bodhi. Jyn wurdt by Gerrera brocht, dy't foar har it holografysk boadskip fan har heit ôfspilet dat Bodhi him brocht hat.
Underwilens jout grut-moff Wilhuff Tarkin oan Orson Krennic, de direkteur fan it Keizerlik wapenprogramma, opdracht om 'e Deadsstjer te testen troch it superlaserkanon ôf te fjurjen op 'e Hillige Stêd. De proef is in súkses en de stêd wurdt yn ien klap ferneatige. De konsintryske skokweagen wreidzje har dêrwei oer de hiele moanne út en sille alle libben ferdylgje. De partisanen fan Gerrera reitsje alhiel yn ûnstjoer, en yn alle trelit witte Cassian, Chirrut en Baze harrensels te befrijen, wêrnei't se ek Bodhi loslitte. Cassian nimt kontakt op mei de robot K-2SO, dy't by it romteskip fan him en Jyn efterbleaun wie. Hy fynt Jyn werom en skuort har mei. K-2SO arrivearret mei it romteskip en pikt Cassian, Jyn, Chirrut, Baze en Bodhi op wêrnei't se krekt op 'e tiid fan Jedha ûntkomme.
Bodhi liedt it rebelleteam nei de planeet Eadu ta, dêr't Galen Erso him befynt yn it Enerzjyomsettingslaboratoarium fan it Keizerlik wapenprogramma. Neffens Cassian is it no nammenste wichtiger om Jyn har heit te befrijen, sadat er sels de rebellelieders tasprekke kinne sil. Temûk hat er lykwols opdracht krigen om Galen te likwidearjen by de earste gelegenheid dy't him dêrta foardocht. Om't se ûnder de radar op Eadu binnenkomme wolle, fleane se te leech. Se reitsje in útstykjende rotspjuts en moatte by nacht en min waar in needlâning meitsje, dy't se aldergeloks allegear ûnskansearre oerlibje. Neitiid geane Cassian en Bodhi op ferkenning. As er Galen Erso yn it fizier kriget, stjoert Cassian Bodhi fuort om in nij romteskip te stellen. As it derop oankomt, beslút Cassian lykwols om syn befel te negearjen en Galen net te deadzjen. Dochs komt de man koarte tiid letter om by in bombardemint troch X-wjukjagers fan 'e rebellen.
Werom yn it haadkertier fan 'e rebellen op Yavin-IV besiket Jyn de lieding fan it Rebelleferbûn te oertsjûgjen fan 'e needsaak fan in wraam op Scarif om 'e blaudrukken fan 'e Deadsstjer te bemachtigjen, mar se wolle net nei har harkje. Neitiid komme Chirrut, Baze, K-2SO en Cassian gear mei in stikmannich oare frijwilligers, dy't Jyn oanbiede om 'e misje tsjin 'e befellen yn dochs út te fieren. Bodhi slút him by harren oan. De groep kaapt it Keizerlik frachtfear dat earder op Eadu bútmakke is en set dêrmei ôf, mei Bodhi as piloat. As de ferkearslieding yn betizing freget nei harren oansprekkoade, betinkt Bodhi foar de hân wei ien: Rogue One ("Skelm Ien"). Se bejouwe har nei Scarif, dêr't it Keizerryk in ûntrochkringber enerzjyskyld om 'e hiele planeet hinne makke hat, mei mar ien poarte, dy't iepene en sletten wurde kin. Bodhi praat harren nei binnen ta troch te sizzen dat it frachtfear nei it bombardemint fan 'e rebellen op Eadu hjirhinne omlaat is.
Nei't se op 'e tropyske planeet lâne binne, stelle Jyn en Cassian de unifoarmen fan inkele Keizerlike ofsieren dy't oan board komme om it fear te ynspektearjen. Yn 'e mande mei K-2SO ynfiltrearje se neitiid mei dy momkape it argyfkompleks. Chirrut, Baze en de rebellen fiere in koördinearre oanfal op it Keizerlik garnizoen út by wize fan ôfliedingsmaneuver. Bodhi bliuwt ynearsten by it frachtfear om alles ree te meitsjen foar in hastige ûntsnapping as se de blaudrukken ienris hawwe. Underwilens fangt it Rebelleferbûn op Yavin-IV kommunikaasje tusken Keizerlike troepen op dêr't yn sprutsen wurdt fan in rebelle-oanfal op Scarif. Mon Mothma, de polityk liedster, en de Mon Calamari-admiraal Raddus beslute dan dochs fanwegen te kommen.
Lloyd Bentsen
Lloyd Bentsen (folút: Lloyd Millard Bentsen jr.; Mission (Teksas), 11 febrewaris 1921 – Houston (Teksas), 23 maaie 2006), wie in Amerikaansk jurist, sakeman en politikus fan mingd Deensk-Angelsaksysk Amerikaansk etnysk komôf. Under syn politike karriêre siet er û.m. yn it Amerikaanske Hûs fan Offurdigen en yn 'e Amerikaanske Senaat, en wied er minister fan Finânsjes. Bûten de Feriene Steaten waard er lykwols it bekendst trochdat er de Demokratyske fise-presidintskandidaat wie by de ferkiezings fan 1988.
Jonkheid
Lloyd Bentsen waard yn 1921 berne yn it plakje Mission, yn it Teksaanske Hidalgo County, as de soan fan Lloyd Millard Bentsen sr., de soan fan Deenske ymmigranten, en dy syn frou Edna Ruth Colbath. Hy genoat syn oplieding ta jurist oan 'e rjochteskoalle fan 'e Universiteit fan Teksas, dêr't er yn 1942 ôfstudearre. Op 27 novimber 1943 troude Bentsen mei Beryl Ann Longino, in fotomodel en mannekên, dy't er al koe fanôf de middelbere skoalle. Hja krigen trije bern (en hiene by syn ferstjerren, yn 2006, sân bernsbern).
Militêre tsjinst
Fan 1942 oant 1945 tsjinne Bentsen ûnder de Twadde Wrâldoarloch as piloat by it Loftkorps fan it Amerikaanske Leger en dêrnei by de Amerikaanske Loftmacht. Dêrby fleach er gefjochtsmissys boppe Jeropa, fanôf de Amerikaanske basis yn it Italjaanske Foggia, û.m. tsjin fûleindich ferdigene Dútske doelen yn Roemeenje, Dútslân, Eastenryk, Hongarije en Tsjechoslowakije. Bentsen waard twaris delsketten, mar kaam beide kearen mei de skrik (en de sjitstoel) frij. Hy einige as kolonel mei it befel oer in squadron fan 600 man mei 15 bommesmiters. Foar syn tsjinst waard him it Distinguished Flying Cross en de Air Medal mei trije boskjes ikeblêden takend.
Iere politike karriêre en wurkpaad yn it sakelibben
Nei de oarloch sette Bentsen útein mei in politike karriêre. Earst wied er fan 1946 oant 1948 rjochter fan syn bertekrite Hidalgo County (wat dêr mear in bestjoerlike as rjochterlike funksje is), en dêrnei fertsjintwurdige er it fyftjinde distrikt fan Teksas trije terminen efterinoar, fan 1948 oant 1955, yn it Amerikaanske Hûs fan Offurdigen. By de ferkiezings fan 1954 besleat er lykwols om net wer mei te dwaan, en begûn er ynstee in wurkpaad as sakeman. Hy ferfear mei syn gesin nei Houston, dêr't er de in fersekeringsmaatskippij de Consolidated American Life Insurance Company (Calico), oprjochte. Teffens siet er yn 'e rie fan bestjoer fan fleantúchfabrikant Lockheed en fan ferskate oaljemaatskippijen. Tsjin 1970 wied er direkteur fan Lincoln Consolidated, in finansjele holding.
Lettere politike karriêre
By de ferkiezings foar de Amerikaanske Senaat fan 1970 fersloech er earst yn 'e foarferkiezings it Demokratyske swiergewicht Ralph Yarborough, en dêrnei by de eigentlike ferkiezings syn Republikeinske tsjinstanner, de lettere presidint George H.W. Bush. Dêrnei wie Bentsen senator fan 1971 oant 1993. Yn dy hoedanichheid kaam er bekend te stean as in tuskenbeiden Demokraat, dy't sawol it rjocht op abortus, frouljusrjochten en boargerrjochten foar Afro-Amerikanen stipe, as it ferplichte gebed op skoallen, de deastraf en belestingferlegings.
Nei't er yn 1976 om 'e nocht besocht hie en behelje de Demokratyske nominaasje foar it presidintskip, waard him yn 1988 troch de Demokratyske presidintskandidaat Michael Dukakis frege om syn running mate (fise-presidintskandidaat) te wurden. Bentsen stimde ta, en hoewol't hy en Dukakis úteinlik de ferkiezings ferlearen oan 'e Republikeinen George H.W. Bush en dy syn running mate Dan Quayle, makke Bentsen himsels ûnstjerlik mei in útspraak dy't er die by in debat mei Quayle. Dyselde ferlike nammentlik ûnder it oangeande debat syn eigen politike karriêre mei dy fan John F. Kennedy. Bentsen reägearre mei de legindaryske wurden: "Senator, jo binne gjin Jack Kennedy."
Under it regear fan Bill Clinton wie Bentsen fan jannewaris 1993 oant desimber 1994 hast twa jier lang de Amerikaanske minister fan Finânsjes. Yn dy posysje wied er belutsen by it weromkringen fan it Amerikaanske begruttingstekoart en teffens by it sluten fan in wichtige frijhannelsoerienkomst, de NAFTA, mei Kanada en Meksiko. Bentsen hie Clinton foarôf dúdlik makke dat er net ree wie en sit de hiele termyn as minister út, en doe't syn sûnens geandewei 1994 efterút gie, stapte er oan 'e ein fan it jier op. Yn 1998 waard er troffen troch twa oerhalen efterinoar, dy't syn mobiliteit beheinden ta tige koarte stikjes en him foar gruttere einen ôfhinklik makken fan in rolstoel. Yn 1999 kende Clinton him de Presidinsjele Frijheidsmedalje ta, de heechste boargerlike Amerikaanske ûnderskieding. Bentsen ferstoar op 23 maaie 2006 thús yn Houston, yn 'e âlderdom fan 85 jier.
Gisko (ferstoarn yn 239 f.Kr.)
Gisko wie in Kartaachske generaal dy't tsjinne hie yn de lêste jierren fan de Earste Punyske Oarloch tsjin de Romeinske Republyk, en yn de Hierlingekriich. Hy wie in boarger fan de stedsteat Kartago. Syn bertejier en syn âldens by syn ferstjerren binne net bekend, allyk oer syn libben ear't er warber waard yn de Earste Punyske Oarloch.
Anekdoate
In anekdoate is in koart, fertsjutskjend ferhaal oer in persoan of in opmerklik foarfal of in kombinaasje fan beide. Faak moat it in fenomeen of in karaktereigenskip ferklearje. Anekdoates kinne echt wêze, mar ek fiktyf, want de anekdoatyske útwreiding is in ûnderdiel fan literêre wurken dat in protte foarkomt. Faak binne anekdoates humoristysk teltsjes, dy't har fan in mop ûnderskiede trochdat it primêre doel net is om minsken oan it laitsjen te meitsjen, mar om 'e wierheid oer it ien of oar oan it ljocht te bringen. Alle anekdoates, sawol echt as fiktyf, en sawol literêr as mûnling oerlevere, hawwe in dramatyske foarm en faak subtyl (en soms net sa subtyl) oerdreaune eleminten om 'e taharker of lêzer te fermeitsjen. Yn 'e literatuer wurdt de anekdoate beskôge as in koarte foarm fan proaza, dy't heart ta it bredere sjenre fan it folksferhaal, krekt as de leginde, it mearke, de myte, de mop en de sêge.
Gisko (ferstoarn yn 239 f.Kr.)
Libben
Gisko waard foar twa jier lang finzen holden, en yn dy tiid moasten de opstannelingen ferskate kearen belies jaan. Hamilkar Barka behannele de kriichsfinzenen goed en yn 239 f.Kr. joech er harren de kar om yn syn leger te tsjinjen of de frijheid om nei hûs ta te gean. Dêrtroch rûnen der in soad opstannelingen oer nei de kant fan Hamilkar. De leiders fan de opstannelingen hiene noed dat in grut part fan harren leger oerrinne soene en se wiene derfan oertsjûge as se yn de hannen fan Hamilkar komme soene, hja de goede behanneling net krije soene. Om eltse mooglikheid fan goederbêstens fan beide kante fuort te nimmen, liet Spendius Gisko en 700 oare Kartaachske kriichsfinzenen ta dea martelje. Dêrnei waard de kriich in "kriich sûnder genede".
Anekdoate
It wurd 'anekdoate' komt fan it Grykske ἀνέκδοτον, anekdoton, dat letterlik betsjut: "net útjûn". It Grykske wurd krige syn hjoeddeiske betsjutting troch de Ἀνέκδοτα (Anekdota), dy't om 560 hinne skreaun waarden troch Prokopius fan Caesaréa. Dat wurk, wêrfan't de titel op ûnderskate wize oerset wurdt as "Net Utjûne Memoires" of "Geheime Skiednis", behannelet in rige koarte foarfallen yn 'e hofhâlding fan 'e Byzantynske keizer Justinianus I. Neitiid waard de oantsjutting 'anekdoate' stadichoan foar al sokke isolearre ynsidinten brûkt, dy't yllustrearje of de klam lizze op lykfol hokker punt dat de ferteller of skriuwer meitsje wol.
Yn it rjocht en ek yn 'e wittenskip sprekt men wol fan anekdoatysk bewiis as it bewiismateriaal foar it ien of oar berêst op in anekdoate (oftewol de beskriuwing fan in lossteand foarfal), wêrfan't de krekte wierheid en it ferbân mei de saak dêr't it om giet net mei wittenskiplik ûndersyk neigien wurde kin. Yn dy sin is 'anekdoatysk bewiis' it tsjinstelde fan wittenskiplik bewiis. It wurdt dêrom rûnom beskôge as ûnderbouwing fan hypotezes dy't mar sa-sa is. Nettsjinsteande dat kinne anekdoates dochs weardefol wêze foar wittenskiplik ûndersyk om't de waarnimmings fan opmerklike foarfallen tsjinje kinne as begjinpunt fan ûndersyk neffens de wittenskiplike metoade.
Lichem (betsjuttingsside)
"Lichem" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Ald Grifformearde tsjerke (Feanwâlden)
De Tsjerke fan de Ald Grifformearde Gemeente yn Feanwâlden stiet oan de Boargemaster Faberwei en waard yn 1920 boud.
Skiednis
It tsjerkje waard yn 1920 boud foar de kristlik-grifformearde gemeente, mar in skeel soarge yn 1954 foar in skuorring yn de gemeente. Der ûntstiene dêrnei twa ferskillende gemeenten: in kristlik-grifformearde gemeente dy't harren tsjerke oan de Stasjonswei krigen en in âld-grifformearde gemeente dy't it tsjerkje oan de Boargemaster Faberwei hold.
It âld-grifformearde tsjerkje is de iennige tsjerke fan it tsjerkegenoatskip yn de trije noardlike provinsjes. De tsjerklike gemeenten dy't it measte tichteby lizze binne yn Rouveen en Urk.
Yn de tsjerke is plak foar likernôch 100 minsken.
Dionne Stax
Dionne Stax (Boxmeer, 22 april 1985) is in Nederlânsk sjoernaliste en nijslêzeresse.
Karriêre
Stax sette har tillefyzjekarriêre yn 2007 as stazjêre útein by NOS Headlines, de foarrinder fan NOS op 3. Dêr fersoarge hja wykoersichten foar it digitale temakanaal NOS Sjoernaal 24. Nei't se in twadde staazje rûn hie op 'e binnenlânredaksje fan 'e NOS, studearre Stax yn 2009 ôf oan 'e Universiteit fan Amsterdam.
Sûnt febrewaris 2012 is Dionne Stax op 'e lanlike tillefyzje ien fan 'e presintators fan it nijsbulletên fan NOS op 3. Dêrnjonken wurket hja as binnenlânmeiwurker op 'e nijsredaksje fan 'e NOS. Yn 2013 waard se ien fan 'e fêste nijslêzers fan it NOS Sjoernaal, wêrby't se yn 'e regel moarns of middeis te sjen is. Yn dy funksje hat se Annechien Steenhuizen ferfongen, dy't trochskode nei de jûnsútstjoerings fan it sjoernaal. Fan maaie 2015 ôf presintearre Dionne Stax ek de jûnbulletins. Op 5 desimber 2015 presintearre se har earste achtoeresjoernaal.
Stax hie ek tsjinst yn de tiid fan de oanslaggen yn Parys op de redaksje fan Charlie Hebdo en letter ûnder de gizelingen. Se presintearre doe ekstra sjoernaals. Fan 2015 docht Stax de ferkiezingsútslaggen as opfolger fan Herman van der Zandt.
Op 27 april 2016, Keningsdei, yn Swol wie Stax de earste sjoernalist dy't de prinsessen Amalia, Alexia en Ariane ynterviewe mocht, nei't se yn itselde fraachpetear de âlden fan de prinsessen befrege hie. Sûnt 2017 presintearret hja by Omroep MAX it programma Van onschatbare waarde en foar de NTR makke se de dokumintêrerige Lady Di & Dionne oer it libben fan Lady Diana.
Op 23 augustus 2019 presintearre se de lêste kear itfoar it lêst NOS Sjoernaal. Yn oktober 2019 stapte se oer nei de AVROTROS om fan jannewaris 2020 ôf oan it Radio 1-programma Stax&Toine te presintearjen tegearre mei Toine van Peperstraten. Yn oktober 2019 presintearre Stax tegearre mei Rik van de Westelaken it Gouden Televizier-Ring Gala. Sûnt jannewaris 2020 bringt Stax it programma DNA Onbekend, nei't Caroline Tensen oergie nei RTL 4.
47 Meters Down
47 Meters Down is in Amerikaansk-Britske horrorfilm út 2017 ûnder rezjy fan Johannes Roberts, mei yn 'e haadrollen Mandy Moore en Claire Holt. De titel betsjut "47 Meter Omleech" of "Op in 47 Meter Djipte". It ferhaal giet oer twa Amerikaanske susters dy't op fakânsje yn Meksiko te koaidûken geane op in plak dêr't it optilt fan 'e haaien. As de liere fan 'e boat ôfbrekt, sakket de koai mei harren deryn nei de seeboaiem, dêr't se fêst komme te sitten mei in minderjende soerstoffoarried en wite haaien oeral om harren hinne. 47 Meters Down krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy, mar ûntjoech him yn 'e bioskopen ta in oansjenlik kommersjeel súkses. Yn 2019 waard der in ferfolch útbrocht mei de titel 47 Meters Down: Uncaged.
Plot
De jonge Amerikaanske susters Lisa en Kate binne op fakânsje yn Meksiko nei't Lisa har feint Stuart it koartby útmakke hat om't er har net aventoerlik genôch fûn. As se in pear leuke Meksikaanske jonges moetsje, dy't harren mei hawwe wolle te koaidûken mei wite haaien, lokket dat Lisa eins hielendal net oan, mar Kate, dy't der krekt in protte sin oan hat, trunet har oan om mei te gean. As se der foto's fan nimme, kin se Stuart nochris sjen litte wa't der net aventoerlik is. De jonges, Luis en Benjamin, hawwe kunde oan immen dy't toeristen mei de see op nimt te koaidûken, en dy't in plak ken dêr't it optilt fan 'e wite haaien. It is kaptein Taylor, in Amerikaan dy't yn Meksiko wennet. Hy wol fan 'e fammen witte oft se wolris earder djipseedûkt hawwe. Kate is in diplomearre dûkster, mar Lisa hat it noch nea dien. Se lige lykwols tsjin Taylor dat se der allebeide ûnderfining mei hawwe.
Taylor syn boat blykt âld en roastich te wêzen en de dûkerskoai krektsa. Lisa kriget sterke betinkings oer de hiele saak, mar kin net mear werom. Kate liket har nearne soargen oer te meitsjen. Op it plak fan bestimming oankommen, smyt Taylor syn iennichste bemanningslid Javier chum (in mingsel fan it yngewant en it bloed fan fisken) yn see om 'e haaien oan te lûken, in praktyk dy't eins by wet ferbean is. Lisa wiist dêrop, mar Javier hat de gek mei har. De koai wurdt te wetter litten en de beide jonges geane der earst yn. Taylor lit de koai fiif meter sakje, wêrnei't de jonges út 'e koai wei de grutte wite haaien bewûnderje kinne dy't op 'e chum ôfkomme. Nei tsien minuten oant in kertier wurdt de koai wer ophelle. Dan binne de famkes oan 'e beurt om yn 'e koai. Taylor lit it ding wer fiif meter de see yn sakje, dêr't de susters omjûn wurde troch haaien. As Taylor de koai wer ophelje sil, brekt lykwols de kraanearm ôf dêr't de keabel oerhinne rint. De liere begjint ôf te winen en de koai sakket djip de see yn. As de keabel hielendal ôfwûn is, knapt er troch it hommelse gewicht dat deroan komt te hingjen. De koai mei de beide famkes rekket los en sakket nei de seeboaiem ta, op 47 meter djipte.
Dat bringt de boat krekt bûten it berik fan 'e radioferbining fan 'e mikrofoanen yn harren dûkmaskers. De susters hearre inkeld wat knetterjen. Kate bejout har dêrom út 'e koai, wêrby't se earst de kraanearm fuortskuorre moat, dy't boppe-op 'e koai fallen is. Se swimt sân meter omheech, dêr't se ferbining kriget mei Taylor. Dy hjit har om yn 'e koai te bliuwen, want it is hjir al 'en duvel haaien. Hy warskôget har om net te besykjen en swim fluch nei it see-oerflak, mei't dat dekompresjesykte feroarsaakje kin, dat libbensgefaarlik is. Hy sil Javier mei in harpoengewear en in reservekeabel nei ûnderen ta stjoere om 'e koai wer op te hisen. Kate keart werom nei de koai om te wachtsjen, wat foar it gefoel fan 'e fammen in ivichheid duorret. Se wurde ferskate kearen oanfallen troch in reuseftige wite haai, dy't lykwols troch de koai net by harren komme kin.
Meitiid begjinne se yn 'e noed te sitten oer harren fluch minderjende soerstoffoarrie. Fral Kate hat net folle lucht mear oer, om't se troch de ynspanning fan har eardere swimtocht frijwat opbrûkt hat. As se yn 'e fierte it ljocht fan in bûslampe sjogge, dat mar net tichterby komt, beslút Lisa, dy't fierwei de measte lucht oer hat, om derhinne te swimmen. Underweis wurdt se ferskate kearen oanfallen troch in haai, mar se wit it bist te ûntwiken troch deunby de seeboaiem te bliuwen en beskûl te sykjen yn in ûndjippe grot. Troch de oanfal rekket Lisa desoriïntearre. Ynstee dat sy Javier fynt, fynt hy har. Wylst er har hjit om werom nei de koai te gean, wurdt er ynienen fan efteren grypt troch in grutte wite haai en deabiten. Lisa swimt nei it diel fan syn lichem ta dat op 'e seeboaiem bedarre is om it harpoengewear en de reservekeabel op te heljen. Dêrmei swimt se op oanwizing fan Kate fia de radioferbining yn it dûkmasker werom nei de koai.
Nei't de reservekeabel befêstige is, moat ien fan 'e fammen wer sân meter omheech swimme om dat oan Taylor troch te jaan. Neitiid wurdt de koai stadichoan ophelle om dekompresjesykte foar te kommen, mar de reservekeabel is raffelich en as se healwei it wetteroerflak binne, knapt er. De koai sakket wer werom yn 'e djipte en komt diskear op 'e seeboaiem op 'e side del, wêrby't Lisa mei har rjochterskonk ûnder de koai fêst komt te sitten. Kate swimt wer in stik omheech om Taylor te fertellen dat Lisa fêstsit en dat harren lucht oprekket. Hy seit ta folle soerstofflessen oerboard te goaien en fertelt dat er de kustwacht alarmearre hat, dy't in team hat dat spesjalisearre is yn djipseerêdings. Dat sil binnen in oere hjir wêze. Hy warskôget lykwols dat it oerstappen op in oare soerstofflesse sterk it gefaar op stikstofnarkoaze fergruttet, wat ta hallusinaasjes liede kin.
Kate ferlit neitiid op 'e nij de koai om 'e fan in flikkerljocht foarsjoene soerstofflessen op te heljen. Dêr sitte ek trije sinjaalfakkels by om 'e dûkers fan 'e kustwacht witte te litten wêr't se wêze moatte. As Kate wer by de koai komt, wurdt se op it lêste momint oanfallen en fuortsleept troch in haai. Lisa, dy't net fan har plak komme kin, brûkt de harpoen fan it harpoengewear om ien fan 'e soerstofflessen nei har ta te lûken. Mei gjin lucht mear yn har âlde flesse, ferfangt se dy troch de nije, wat se noch nea dien hat. Se moat dus al dwaande útsykje hoe't it moat. As se hast bewusteleas reitsje sil, kriget se einlings wer lucht. Koarte tiid letter kriget Lisa in radiosinjaal fan 'e deawaande Kate. Se leit swierferwûne troch de oanfal op 'e seeboaiem en har bloed lûkt mear haaien oan.
Lisa wit troch har trimfest ûnder de koai te stopjen en dan fol lucht rinne te litten, de koai safier omheech te krijen dat se har skonk befrije kin. Se swimt nei Kate ta en om't se der wis fan is dat dy deabliede sil as se net gau medyske help kriget, beslút se om mei har hiel stadich (om dekompresjesykte foar te kommen) nei it see-oerflak te swimmen. Dêrby brûke de susters de trije sinjaalfakkels om 'e haaien op in ôfstân te hâlden. As net fier fan it wetteroerflak de trêde fakkel opbrûkt is, litte se har soerstofflessen nei de djipte sakje, dêr't de haaien efteroan geane, wylst se sels halje-trawalje nei boppen swimme. As se oan it wetteroerflak komme, wurdt Kate oanfallen troch in haai, mar wit te ûntkommen. Foar't se oan board fan Taylor syn boat holpen wurde kinne, wurdt Lisa yn 'e skonk biten troch in haai dy't har mei de djipte yn skuorre wol. Se stekt lykwols har fingers yn syn each, wêrnei't er har los lit. Tegearre mei Kate wurdt se rêden troch Taylor, Luis en Benjamin.
As se op it dek leit, begjint Lisa lykwols nuvere dingen te sjen, en se heart Taylor, dy't him oer har hinne bûcht, fia it radiosinjaal sizzen dat se hallusinearret fanwegen stikstofnarkoaze. Lisa komt wer ta harsels en beseft dat se noch altyd op 'e seeboaiem leit mei har skonk fêst ûnder de koai. Alles wat se belibbe tocht te hawwen nei't se fan soerstofflesse wiksele, wie in hallusinaasje. Wylst de dûkers fan 'e kustwacht har fine en befrije en meinimme nei it wetteroerflak, beseft Lisa dat Kate net by har is om't se de oanfal fan 'e haai net oerlibbe hat.
Produksje
47 Meters Down wie in Amerikaansk-Britske ko-produksje dy't regissearre waard troch Johannes Roberts. Dyselde hie al ferskate oare horrorfilms op syn konto. Hy wurke nei in senario fan himsels en Ernest Riera. As produsinten wiene James Harris en Mark Lane by it projekt belutsen foar de filmstudio's The Fyzz Facility, Dragon Root, Flexibon Films, Lantica Pictures en Dimension Films. Foar de film wie in (foar moderne Amerikaanske mjitstêven tige leech) budget fan $5,3 miljoen beskikber. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Mark Silk, wylst de filmmuzyk fersoarge waard troch it duo Tomandandy. Hoewol't 47 Meters Down yn Meksiko spilet, fûnen de opnamen foar de film yn july en augustus 2015 plak yn 'e Dominikaanske Republyk, sawol op lokaasje as yn 'e Pinewood Studios yn dat lân.
Distribúsje
De distribúsje fan 47 Meters Down soe oarspronklik fersoarge wurde troch Dimension Films. Dat bedriuw woe de film direkt-op-fideo útbringe en hie in ferskiningsdatum steld fan 2 augustus 2016. Neffens in artikel yn it tydskrift Variety ferkocht Dimension lykwols op it lêste momint de distribúsjerjochten oan Entertainment Studios. De nije distributeur skraste de ferskiningsdatum en sette ynstee yn op in premiêre yn 'e bioskoop yn 'e simmer fan 2017.
De wurktitel fan 'e film wie 47 Meters Down, mar foar de publikaasje hie Dimension de namme feroare yn In the Deep ("Yn 'e Djipte"). Entertainment Studios draaide ek dat beslút werom, dat de film kaam wer 47 Meters Down te hjitten. Tsjin dy tiid wiene de dvd's fan 'e film ûnder de titel In the Deep al levere oan 'e winkels dêr't se ferkocht wurde soene, en hoewol't Entertainment Studios dy weromhelje liet, hiene guon ferkeapers har net holden oan 'e publikaasjedatum fan 2 augustus, sadat der in hantsjefol dvd's fan In the Deep yn omrin kommen wie. Dy binne neitiid opdûkt op ynternetferkeapsiden lykas eBay dêr't se te keap oanbean binne as sammeldersitems.
Uteinlik gie 47 Meters Down op 12 juny 2017 yn premiêre yn Los Angeles, wêrnei't de film op 16 juny iepene yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en op 26 july yn it Feriene Keninkryk.
Untfangst
47 Meters Down krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy. Yn it tydskrift Variety skreau Joe Leyden: "De foar it meastepart ûnder wetter spyljende skriller fan regisseur Johannes Roberts is in kompakte en stevich yninoar sette B-film dy't genôch skrikmominten en spanning opwekket om kwalifisearre te wurden as – no ja, miskien net in oangename ferrassing, mar teminsten in ridlik fermaakliken-ien."
Opbringst
47 Meters Down brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $44,3 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $17,4 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $61,7 miljoen. Ofset tsjin it lege budget fan $5,3 miljoen betsjut dat in winst fan $59,4 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. It blêd Deadline Hollywood rûsde dat dêr sa'n $30 miljoen oan útjûn wie, sadat in skjinne winst fan $29,4 miljoen oerbleau. 47 Meters Down wie de op ien nei meast opbringende ûnôfhinklike film fan 2017, nei A Bad Moms Christmas.
Prizen
47 Meters Down waard yn 2018 nominearre foar de Saturn Award yn 'e kategory bêste horrorfilm.
Ferfolch
It kommersjele súkses fan 47 Meters Down makke dat der yn 2019 in ferfolch op ferskynde, mei de titel 47 Meters Down: Uncaged. Dy film wie fan deselde produsinten, senarioskriuwers en regisseur, mar hie in folslein nije cast, mei û.o. John Corbett (bekend fan My Big Fat Greek Wedding) en Nia Long (bekend fan Made in America).
Adres (betsjuttingsside)
"Adres" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
De Goutumer Oudlandsweg
De Goutumer Oudlandsweg wie in lyts wetterskip, mei in oerflak fan 196 hektare, yn de gemeenten Idaerderadiel en Ljouwerteradiel yn de provinsje Fryslân.
It wetterskip waard yn 1917 oprjochte nei oanlieding fan in fersyk fan de brûkers fan de Goutumer Aldlandswei en de brêge yn dy dyk om te soargjen foar in goed ûnderhâld fan dy wei en de brêge.
It wetterskip waard yn 1981 opheft en gie doe op yn wetterskip De Middelsékrite. Yn 2004 waard it gebiet part fan it Wetterskip Fryslân.
List fan planetoïden 70701-70800
Dit is in list fan planetoïden 70701-70800.
Hemmingastate
thumb|Hemminga yn 2010'' Hemmingastate lei súdeast fan Holwert, yn de gemeente Dongeradiel, in eintsje foarby Bongastate. Op it stee stiet yn 2010 in gebou.
Oer it ûntstean is neat bekend. In broer fan Ulbe Tjessens wie nei alle gedachten Gercke Tjessens. Ek hy waard yn 1505 ûnder de eallju yn Dongeradiel neamd. Hy wenne yn 1502 op Hemminga, wêrnei't er bytiden ek ynstee fan Tjessens Hemminga neamd waard. Yn 1511 hie hy 36 pûnsmiet bûtendyks en 50 pûnsmiet binnendyks lân. Hy kiest de side fan de Boergonjers en moat dêrom yn ballingskip. Syn dochter Eesck boaske mei Epo Martena, mei wa't se yn Ljouwert wenne. Sûnttiid wie Hemminga in pachtpleats.
It stimkohier fan 1698 neamt “Margaretha van Leeuwen, Groningen” as eigneresse en brûker Hessel Idses. Yn it floreenkohier wurdt hja Margareta Leuwe tot Peyse neamd. It goed wie doe 26.46 ha. grut. It stimkohier fan 1728 fermeldt “De heer Koning weduwe, Peize” en bedoelt dêrmei grif earderneamde Margaretha. De brûker wie doe Taeke Harmens. Yn 1832 fermeldt it kadaster dat Æge Cornelus Jaarsma, lânbouwer te Holwert, eigener en brûker is.