cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hank Adams
Striid foar fiskrjochten
Yn 1968 waard Adams de lieder fan 'e Survival of American Indians Association. Dat wie in lytseftige organisaasje fan sa'n 200 aktivisten dy't har ynsetten foar de beskerming fan 'e tradisjonele en yn ferdraggen mei de Amerikaanske federale oerheid fêstleine fiskrjochten yn 'e steat Washington, dy't it steatsregear besocht te beheinen en yn guon gefallen alhielendal opheffe woe. Blanke sportfiskers fûnen dat de regels dy't op harren fan tapassing wie, ek foar Yndianen jilde moasten, en de steat besocht de fiskstân te beskermjen troch de fiskerij oan bannen te lizzen ynstee fan 'e grutte bedriuwen oan te pakken dy't de delgeande fiskstân feroarsaken troch harren ôffalwetter streekrjocht yn 'e rivieren rinne te litten.
Benammen yn 'e rivier de Nisqually leine de Yndiaanske fiskrjochten ûnder fjoer, en it wie dêr dat Adams en syn meistanners in hiele rige protestaksjes holden (saneamde fish-ins), wêrby't se demonstratyf sitten giene te angelfiskjen. Adams waard dêrby ferskate kearen arrestearre en ien kear waard er yn 'e búk sketten troch blanke sportfiskers dy't de Yndianen mei geweld tsjinhâlde woene. By in wapene konfrontaasje by in oar protest kaam in skoansuster fan Adams om it libben troch ferdrinking. Adams makke oer dizze perioade fan gewelddiedige konfontaasjes dy't duorre fan 1968 oant 1970, in dokumintêre mei as titel As Long As the River Runs.
Yn 1968 en op 'e nij yn 1972 besocht er yn it Amerikaanske Hûs fan Offurdigen keazen te wurden, mar beide kearen sneuvele syn kandidatuer yn 'e foarferkiezings fan 'e Republikeinske Partij. Uteinlik waard de kwestje fan 'e fiskrjochten yn 1974 yn it foardiel fan 'e Yndianen besljochte troch de útspraak fan it Amerikaansk Heechgerjochtshôf yn 'e rjochtsaak United States v. Washington, dy't bepaalde dat de Amerikaanske steaten har te hâlden hiene oan 'e ferdraggen tusken it federale regear en Yndianen. By dizze rjochtsaak spilen Adams en syn meistanner Billy Frank jr. efter de skermen in wichtige rol.
Besettingsaksjes
Yn 1973 die Adams ek mei oan 'e 71 dagen duorjende Besetting fan Wounded Knee troch AIM-leden en militante Oglala-Lakota, ûnder lieding fan Dennis Banks, Carter Camp en Russell Means. Dy konfrontaasje, wêrby't de wapene besetters belegere waarden troch de FBI en de United States Marshals Service en wêrby't twa deaden en ferskate ferwûnen foelen, fûn plak yn Wounded Knee, yn Súd-Dakota, op itselde plak dêr't yn 1890 it lêste ferset fan 'e Lakota yn bloed smoard wie troch it Amerikaanske Leger by it kweaferneamd Bloedbad fan Wounded Knee. Adams fungearre ûnder de besetting as tuskenpersoan tusken it âlde Oglala-opperhaad Frank Fools Crow, ien fan 'e meast gematigden fan 'e besetters, en Leonard Garment, de persoanlike fertsjintwurdiger fan presidint Richard Nixon, en it wie foar in grut part oan syn ynset te tankjen dat der net mear deaden foelen.
Lettere jierren
Ek nei de ûnlijige jierren santich bleau Hank Adams tige aktyf as aktivist foar Yndiaanske rjochten. Leonard Garment, dy't mei him gearwurke ûnder de Besetting fan Wounded Knee, sei oer him: "De rol fan Hank Adams yn 'e freedsume oplossing fan guon tige drege swierrichheden stiet my noch altyd klear foar de geast." De Yndiaanske aktivist Vine Deloria jr., ien fan 'e ynfloedrykste Yndiaanske publisisten fan 'e twadde helte fan 'e tweintichste iuw, neamde Adams "ien fan 'e wichtichste Yndianen fan 'e lêste sechstich jier." Yn 2006 waard Adams troch it tydskrift Indian Country Today de American Indian Visionary Award takend.
Petrustsjerke (Garyp)
De Petrustsjerke is de eardere herfoarme tsjerke fan Garyp en tsjintwurdich yn fan de twa tsjerken dy't de protestanske gemeente fan it doarp ryk is.
Skiednis
De tsjintwurdige tsjerke ferfong in midsiuwske tsjerke, dy't nei in stoarm yn 1834 net mear renovearre wurde koe. Oan de tsjerke hat sûnt de bou yn de jierren 1834-1838 fierder gjin feroaring mear plakfûn.
Yn 1887 keazen dûmny J. Wisse en de tsjerkeried foar de tsjerke-oarder fan 1619 en dêrmei waard Garyp in dolearjende gemeente. It rjochtsinnige Garyp loek lykwols oan it koartste ein oer it behâld fan de tsjerke en moasten nei in rjochtsaak it gebou ôfstean en in eigen tsjerke bouwe.
Sûnt 1993 foarmen de Garypster grifformearden en herfoarmen in Samen-op-Weg-gemeente, dy't yn 2004 oergyng yn in federaasje. Sûnt 2004 foarmje de eardere herfoarme en grifformearde gemeente ien PKN-gemeente.
Ynterieur
Tsjin it 19e iuwske gebrûk yn krige de preekstoel út 1782 yn de nijbou in plak oan de súdlike muorre. Op de hoeken fan de kânsel binne foluten mei blêddekoraasjes oanbrocht. It foarpaneel is in wapen oanbrocht mei de wurden H.P. van Sminia 1782. De panelen ûnder oan de kûp binne fersierd mei palmtakjes.
Fan de twa hearebanken stamt ien út 1672. In grutte koperen kroanluchter is 18e iuwsk. It mechanyske oerwurk waard yn 1953 troch de klokkenjitterij Van Bergen út Midwolda makke. Yn de toer fan de tsjerke hinget in klok út 1628 mei in diameter fan 105 sintimeter.
Oargel
It ienmanualige oargel waard yn 1886 boud troch Bakker & Timmenga. Deselde oargelmakkerij fierde ek yn 2003-2004 in restauraasje fan it ynstrumint út. It is ien fan de lêste ambachtlike oargels dy't folslein fan Fryske makkelei is
Krusen
Op it hôf binne trije smei-izeren krusen mei herten út 1702, 1704 en 1705.
Ko Takamoro
(9 novimber 1907 - 26 maart 1995) wie in Japansk fuotballer.
Kleaster Rupertsberg
It Kleaster Rupertsberg wie in benediktynsk kleaster op de Rupertsberg yn it stedsdiel Bingerbrück fan de Dútske stêd Bingen am Rhein (Rynlân-Palts). De hillige Hildegard fan Bingen stifte it kleaster yn 1150 op de lofter kant fan de Nahe tichteby de mûning fan de rivier yn de Ryn.
Skiednis
Tusken 1147 en 1150 ferliet Hildegard it kleaster Disibodenberg, dêr't hja wenne hie sûnt har heit en mem har as oblaat oanbean hiene. Hja stifte in eigen kleaster tichteby Bingen oan de Nahe oer it grêf fan de hillige Rupertus. De lokaasje wie tige geunstich en lei oan wichtige ferkearsferbinings fan de Ryn en de Nahe. Ynearsten die in âlde kapel tsjinst as tsjerke en stadichoan ûntstie in kleasterkompleks. Om it kleaster makken de nonnen it lân oan foar wynbou.
Yn 1152 konsekrearre aartsbiskop Hindrik fan Mainz in trijeskippige kleastertsjerke. Doe hie Hildegard's earste wurk Liber Scivias al rûnom bekendheid krige. Yn it skriptoarium fan it kleaster waard it wurk mei de hân fermannichfâldige en nei oare dielen fan Europa ferstjoerd. It measte fan har wurk ûntstie yn de tiid op de Rupertsberg. thumb|left|Antependium fan de Rupertsberg Mei de dea fan Hildegard yn 1179 rekke it kleaster ek in part fan syn betsjutting foar de Kristenheid kwyt. It waard yn 1632 troch Sweedske troepen yn 'e brân stutsen en dêrnei nea wer opboud. De nonnen wisten lykwols dat harren kleaster troch de Sweden ferneatige wurde soene en koene op 'e tiid flechtsje. Hja hiene de bonken fan de hillige Hildegard, har wurk en oare reliken meinommen nei Keulen, in feiliger plak. Sa ek it antependium dat de nonnen nei de dea fan Hildegard borduerden en dat tsjintwurdich yn it Museum Kunst & Geschiedenis fan Brussel bewarre wurdt. Letter setten de nonnen harren yn Eibingen nei wenjen, dêr't Hildegard ek in kleaster stifte hie. Ek doe namen hja de reliken en skriften mei dêrhinne. thumb|left|De ruïne sa't dy der oant healwei de 19e iuw noch stie De Rupertsberg bleau fan de nonnen fan Eibingen, dy't de berch mei it wynbou-areaal as kleastergoed oanholden. De tsjerke bleau lykwols by de ôfbraak sparre en oant healwei de 19e iuw as in machtige ruïne stean op de berch.
Doe't yn de Nahedelte in spoarferbining oanlein waard stie de Rubertsberch mei dêrop de ruïne fan de tsjerke yn it paad. By it opblazen fan de rots yn 1857 dêr't it kleaster op stien hie, waard mei de ruïne fan de kleastertsjerke ek de âlde krypte ûnder it koer ferneatige. By it útgraven fan de kelders waarden de grêven fan de nonnen fûn, guon noch mei de hollekrânsen dy't de nonnen yn harren grêf meikrigen.
De wynbou bleau wichtich op de berch en sûnt de 17e iuw mar fral yn de Prusyske tiid waard foar de wynbou in wiidweidich stelsel fan kelders yn de berch útgroeven. Nei de oanlis fan it spoar ûntstie Bingerbrück, in stedsdiel fan Bingen, mar de kelders binne noch jimmeroan oanwêzich.
Rupersberg hjoed-de-dei
De iennige noch besteande resten fan it kleaster binne fiif arkadebôgen fan de tsjerke, dy't rêste op seis pylders dy't foar in grut diel yn de grûn ferdwine. De arkades binne yn it "Haus Rupertberg" yntegrearre en wurde as monumint beskerme. It hûs stiet op it plak dêr't it koer fan de eardere kleastertsjerke lei. In grut part fan it kleasterargyf wurdt bewarre yn it Landeshauptarchif Koblenz.
Doom (film)
Doom is in Ingelsktalige Amerikaansk-Britsk-Tsjechysk-Dútske science fiction-horror-aksjefilm basearre op it fideospultsje mei deselde namme. De film waard regissearre troch Andrzej Bartkowiak, mei Dwayne Johnson ('The Rock'), Karl Urban en Rosamund Pike yn 'e haadrollen. It ferhaal giet oer in groep mariniers dy't foar in rêdingsmisje nei in ûndersyksfasiliteit op Mars stjoerd wurde en dêr konfrontearre wurde mei de oanwêzigens fan meunsters. Doom krige fan 'e filmkritisy rûnom negative resinsjes en flopte yn 'e bioskopen, sadat de produsinten net út 'e kosten kamen. Nettsjinsteande dat brocht filmstudio Universal Pictures yn 2019 in nije film op basis fan itselde fideospultsje út, mei as titel Doom: Annihilation.
Plot
Yn it jier 2026 wurdt djip ûnder de woastyn yn Nevada in wjirmgatpoarte ûntdutsen, de 'Ark', dy't tagong jout ta in oerâlde stêd ûnder de grûn op 'e planeet Mars. Yn 2046 is dêr in ûndersyksfasiliteit fêstige fan 'e Union Aerospace Corporation (UAC) mei 85 man personiel. As de fasiliteit oanfallen wurdt troch in ûnbekende fijân, wit dr. Carmack, dy't it tafersjoch oer in supergeheim wittenskiplik ûndersyk hat, in berjocht te ferstjoeren nei de Ierde. Yn reäksje op dat alaarmberjocht wurdt in detasjemint fan acht swierbewapene mariniers fia de Ark nei Mars ta stjoerd om regaad te meitsjen. De groep wurdt laat troch sersjant Asher 'Sarge' Mahonin, mei as ûnderbefelhawwer John 'Reaper' Grimm, en bestiet fierders út Duke, Goat, Destroyer, Portman, Mac en in nije rekrút, dy't 'Kid' neamd wurdt.
De mariniers hawwe opdracht om net inkeld mei de oanfaller of oanfallers ôf te weven, mar ek de data op it mêd fan argeology, antropology en genetika feilich te stellen, dy't de ûndersikers op Mars oant safier gearstald hawwe. Foar Reaper is it in misje dy't him konfrontearret mei syn ferline. Syn âldelju wiene as argeologen belutsen by de ierste opgravings op Mars, en hy hat syn bernetiid op 'e Reade Planeet trochbrocht. Dêr kaam in ein oan doe't syn âlden by in needlottich ûngemak omkamen.
Foar't de mariniers ôfsette, jout sersjant Mahonin befel om 'e basis ûnder de woastyn yn Nevada fan 'e bûtenwrâld ôf te sluten. Nei't se fia de Ark fan it iene op it oare momint nei Mars reizge binne, wurde de mariniers dêr ferwolkomme troch it UAC-personiel. Dêrûnder is Reaper syn suster, dr. Samantha "Sam" Grimm, dy't sûnder dat hy it wist, weromgien is nei Mars om dêr it argeologywurk fan har âlden fuort te setten. Har oanwêzichheid liedt ta rûzje mei har broer, en dat wurdt noch helte minder as Reaper ûntdekt dat it argeologysk fynplak dêr't harren âlden omkommen binne, weriepene is. Sam fertelt de rest fan it team dat dêr de skeletten opgroeven binne fan in ûnbekend, minskeftich ras fan bûtenierdske wêzens. It bestean fan 'e Ark suggerearret dat de hjoeddeistige minske Homo sapiens fan dy wêzens ôfstammet. Hoewol't de âldere skeletten 23 pearen gromosomen hawwe, krekt as de minske, hawwe de argeologen ek genetysk manipulearre skeletten opdobbe mei in keunstmjittich tafoege 24e pear.
De pleatslike UAC-autoriteiten hawwe al it personiel dat se berikke koene, weromlutsen nei de romte by de Ark. Dr. Carmack en in stikmannich oaren wurde lykwols fermist. As de mariniers úteinsette mei it trochsykjen fan 'e basis, jout Sam har ta argewaasje fan Reaper by harren, om't sy opdracht krigen hat om persoanlik ta te sjen op it feilichstellen fan 'e ûndersyksgegevens. Wylst se de basis trochsykje, treffe de mariniers in traumatisearre en ferwûne dr. Carmack oan. Se bringe him nei de sikeboech fan 'e basis om behannele te wurden, mar dêr ferdwynt er letter wei.
Ferskate oare wittenskippers wurde weromfûn, mar dy binne yn in somby-eftige steat fan sa'n gewelddiedigens rekke dat de mariniers se út selsbehâld deasjitte moatte. Yn it genetikalaboratoarium besjitte de mariniers in ûnbekend mar wetterfluch wêzen, dat harren nei de rioelen fan 'e basis liedt. Dêr falt it wêzen Goat oan, dy't nei de sikeboech tabrocht wurdt, mar dêr oan syn ferwûnings beswykt. It meunsterlike wêzen dat him oanfallen hat, wurdt deasketten en ek nei de sikeboech brocht, dêr't Sam in lykskôging útfiert en ûntdekt dat it minsklike organen hat. Sy en Duke binne der tsjûge fan hoe't Goat wer ta libben komt, mar himsels deadet troch syn holle in stikmannich kearen tsjin in wand fan kûgelfrij glês oan te slaan. Koarte tiid letter wurde se oanfallen troch in oar meunster, dat se fêst witte te setten. Se ûntdekke dan dat it de ferskriklik mutearre dr. Carmack is.
Sarge jout opdracht om alle personiel fan 'e basis nei de Ierde te evakuëarjen. It team spoart ferskate oare meunsters op en sjit dy dea, hoewol't Mac, Destroyer en Portman dêrby omkomme. Sarge, dy't syn selsbehearsking ferliest, sjit dêrop de mutearre dr. Carmack dea. Hy bedriget ek Sam, mar sy hat gjin antwurden. As Sam, Reaper en Sarge lykwols de fideobylden ôfspylje dy't Sam earder út 'e kompjûter yn it genetikalaboratoarium kopiëarre hat, docht bliken dat Carmack-en-dy dwaande wiene mei genetyske eksperiminten op minsken, dêr't se in ta de dea feroardiele finzene as slachtoffer foar brûkten. Se hiene it 24e gromosoom út 'e bonken fan 'e Martiaanske humanoïden isolearre en ta in searum mei de namme C24 makke, en brochten dat by de finzene yn. Dêrmei feroaren se dy man yn in meunster dat sa fluch en sterk wie en sa gau genies fan syn wûnen dat er frijwol ûnferslaanber wie. It meunster ynjektearre it searum út syn eigen lichem wei by de wittenskippers, wat ta it ûntstean fan nije meunsters late. Sam begrypt dan wêr't de âlde beskaving op Mars oan ûndergien is. Se ûntwikkelet de hypoteze dat net eltsenien dy't mei searum ynjektearre wurdt, útgroeit ta in meunster, mar inkeld dyjingen dy't fan natuere al ta it kwea oerhingje. De oaren sille boppeminsklike fermogens ûntwikkelje, mar harren minsklikheid behâlde.
Underwilens binne inkelen fan 'e meunsters trochkrongen by de Ark, dy't se brûke om 'e Ierde te berikken. Dêr oankommen begjinne se de evakuëarre minsken fan 'e basis op Mars en it personiel fan 'e ôfsletten basis ûnder woastyn yn Nevada út te moardzjen. De oerbleaune mariniers en Sam reizgje se efternei. Sarge beslút dat de iennichste mooglikheid om fan 'e meunsters ôf te kommen it útrûgjen fan eltsenien is dy't se oantreffe yn 'e ûndergrûnske basis. As Kid it befel dêrta wegeret, om't er krekt in keamer ûntdutsen hat dêr't in groep froulju en bern har ferskûle hawwe, sjit Sarge him dea foar ynsubordinaasje. Fuort dêrop wurdt de groep lykwols oanfallen troch meunsters, wêrby't Duke en Sarge omkomme, wylst Reaper earnstich ferwûne rekket troch in ferdwaalde kûgel. Sam sleept har broer nei in skûlplak ta, dêr't se him ynjektearret mei it C24-searum om foar te kommen dat er deabliede sil. Se is der fêst fan oertsjûge dat hy sa'n goed man is, dat er ymmún blike sil te wêzen foar de meunsterlike effekten fan it middel.
As Reaper wer by bewustwêzen komt, ûntdekt er dat syn wûnen genêzen binne, mar dat Sam net mear by him is. Troch syn no boppeminsklike fermogens te brûken, fjochtet er him in wei troch de basis, wêrby't er oanhâldend meunsters en sombys deadet. Uteinlik ûntdekt er in ferwûne Sam yn it selskip fan in stadich mutearjende Sarge, dy't seit dat er ûnderwilens de oerlibjende froulju en bern dy't Kid fûn hie, "ôfhannele" hat. Reaper en Sarge befjochtsje inoar mei boppeminsklike faasje en krêft. Se binne fierhinne oaninoar weage, oant Reaper de Ark wit te aktivearjen en Sarge troch it wjirmgat nei Mars werom wit te smiten. Dêrnei goait er him in ûntgrindele hângranaat efternei, wêrmeit't er Sarge deadet, en tagelyk de Ark ûnbrûkber makket, sadat hinne en wer reizgjen tusken de Ierde en Mars ûnmooglik wurdt. Neitiid tilt Reaper syn ûnderwilens bewusteleas rekke suster Sam op en ferlit mei har de no libbenleaze ûndergrûnske basis mei de lift nei it ierdoerflak.
Produksje
Dy beide mannen setten útein mei in preproduksje fan 'e film foar Warner Bros., mar doe't dy studio it projekt oardel jier op 'e planke lizze liet, ferhuzen se it nei Universal Pictures. Arnold Schwarzenegger en Vin Diesel waarden allebeide yn omtinken nommen foar de haadrol fan Reaper Grimm, mar úteinlik waard de rol oanbean oan Dwayne Johnson. Dyselde wiisde him lykwols ôf, om't er him mear oanlutsen fielde ta de rol fan Sarge Mahonin. Yn septimber 2004 waarden Karl Urban en Rosamund Pike cast yn 'e rollen fan Reaper Grimm en syn suster Samantha. Doom waard regissearre troch Andrzej Bartkowiak nei in senario fan David Callaham en Wesley Strick. Der wie in budget fan nei skatting $60-70 miljoen foar de film beskikber. Lorenzo di Bonaventura bleau as produsint by it projekt belutsen foar de filmstudio's John Wells Productions en Di Bonaventura Pictures. De kamerarezjy waard fierd troch Tony Pierce-Roberts, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Clint Mansell.
Universal Pictures die de filmdistribúsje. Doom gie op 17 oktober 2005 yn Los Angeles yn premiêre, wêrnei't de film op 21 oktober iepene yn 'e Amerikaanske bioskopen. Yn Dútslân kaam Doom út op 27 oktober, yn Tsjechje op 3 novimber en yn it Feriene Keninkryk op 2 desimber. Op 7 febrewaris 2006 waard de film útbrocht op VHS-keapfideo en dvd, en op 26 april fan dat jier ek op blu-ray.
Untfangst
Doom krige fan 'e filmkritisy rûnom negative resinsjes. Yn 'e Chicago Sun-Times omskreau Roger Ebert de film as "de iene of oare jonge dy't by dy te boartsjen is en efter dyn kompjûter sit en dy der net by litte wol." Rob Gonsalves joech de film in ûnfoldwaande, en somme as redens dêrfoar de "ynkoherinte aksjesênes", "platte en humorleaze personaazjes" en "it minne aktearjen" op. Hy skreau: "Inkeld Richard Brake, as de ûnhuere en efterbakse soldaat Portman, jout in optreden wei dat om oan te sjen is, en sels dat is fan it nivo fan in karikatuer."
Yn 2009 parte it Amerikaanske tydskrift Time oan Doom in plak ta yn 'e top 10 fan minste fideospultsjefilms ea. Akteur Dwayne Johnson helle de film datselde jiers yn in fraachpetear oan as in foarbyld fan "besykjen en mislearjen" om in fideospultsje te ferfilmjen. John Carmack, oan 'e oare kant, de oprjochte fan id Software, it bedriuw dat de Doom-fideospultsjesearje makke, ferdigene de film. Hy sei: "Ik mocht der wol oer. Net ien ferwachtet dat in fideospultsjefilm Oscarmateriaal is, mar ik fûn dat it in aksjefilm wie dy't der bêst mei troch koe, mei in hiel soad leuke knikjes yn 'e rjochting fan 'e gamingmienskip."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Doom in leech goedkarringspersintaazje fan 19%, basearre op 132 ûnderskate resinsjes. Neffens de konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, soene fans fan it fideospultsje grif fan 'e film genietsje, mar hie Doom te min plot en orizjinaliteit om oare bioskoopbesikers oan te sprekken. Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle de film in goedkarringspersintaazje fan 34%, basearre op 28 resinsjes.
Resultaat
Doom brocht wrâldwiid $55,9 miljoen op. Ofset tsjin it budget fan nei skatting $60 oant $70 miljoen, betsjutte dat in ferlies fan teminsten $4,1 miljoen en mooglik wol $14 miljoen.
Reboot
Hoewol't der gjin direkt ferfolch op Doom kaam om't de film it dêr lang net goed genôch foar die yn 'e bioskopen, makke filmstudio Universal Pictures yn 2018 in nije film op basis fan itselde fideospultsje. Dat wie gjin ferfolch, mar in reboot. De film, mei as titel Doom: Annihilation waard yn oktober 2019 direkt op fideo útbrocht.
Michiyo Taki
wie in Japansk fuotballer.
Prikslydzjen op de Paralympyske Winterspullen
It Prikslydzjen stie fiif kear op it programma fan de Paralympyske Spullen. De earste kear wie op de Paralympyske Winterspullen 1980 yn Geilo, de lêste kear op de Paralympyske Winterspullen 1998 fan Nagano. Yn 1992 ûntbruts it prikslydzjen op de Paralympyske Winterspullen.
Prikslydzjen wie de Paralympyske tsjinhinger fan it reedriden. It prikslydzjen op de Paralympyske Spullen waard ienliks altyd dominearre troch de Noaren. Prikslydzjen is in sport foar sporters mei in lichaamlike beheining oan de fuotten.
Kwalifikaasje
De sporters koene har foar de Paralympyske Spullen kwalifisearje troch oan it tiidslimyt te foldwaan dat steld wie troch it Ynternasjonale Paralympyske Komitee. Dêrnêst moasten de sporters dan ek noch foldwaan oan it tiidslimyt steld troch it Nasjonale Paralympyske Komitee. In tiid dy’t faak skerper wie dan de tiid fan it Ynternasjonale Paralympyske Komitee.
Klassifikaasje
De sporters waarden yn klassen yndield op basis fan har beheining. Dat klassifikaasjesysteem makke it mooglik, dat sporters mei ienselde mate fan funksjonearjen mei inoar stride koene.
Dissiplines/ôfstannen
Per ôfstân waarden yn ien as meardere klassen om de medaljes striden.
European Girls Adult Film Database
De European Girls Adult Film Database, almeast ôfkoarte ta EGAFD, is in fergees te rieplachtsjen Britske kennisbank (database) op it ynternet, dy't besiket en hâld gegevens by oer alle pornografyske films en pornoaktrises út Jeropa. De namme betsjut: "Pornofilmkennisbank fan Jeropeeske Fammen". Nettsjinsteande dat binne manlike pornoakteurs ek opnommen. De EGAFD waard yn 2000 oprjochte. Yn 2015 omfieme de webside beskriuwings fan mear as 21.000 films en mear as 15.000 aktrises.
Beskriuwing
De EGAFD hâldt sels út dat de webside nea folslein wurde sil, mei't der altyd nije ynformaasje tafoege wurde kin. Nettsjinsteande dat besiket de webside om safolle mooglike gegevens op it mêd fan 'e Jeropeeske pornografyske filmyndustry te sammeljen en yn te dielen en dêrby sa mooglik as oanfolling op 'e IMDb en de IAFD te fungearjen. De gearstallers fan 'e EGAFD jouwe dúdlik de foarkar oan feature-films, d.w.s. films mei in plot, ynstee fan gonzopornografy: in opienfolging fan losse sekssênes. Om't der yn 'e 1970-er jierren mar kwealk ûnderskie makke waard tusken hurde en sêfte pornografy, wêrby't aktrises yn beide sjenres tagelyk wurksum wiene, binne yn 'e EGAFD, alteast út dy tiid, ek softcore-films en -aktrises opnommen.
De EGAFD hat foar aktrises sawol in alfabetyske ynhâldsopjefte as in sykfunksje. De ûnderskate lemma's hawwe in foto mei in seksje mei biografyske gegevens (pseudonimen, bertedatum en -jier, nasjonaliteit en eventuële boarstfergruttings en tatoeaazjes), en fierders in filmografy, in list mei wûne prizen, keppelings nei offisjele websiden en/of fansites en in link nei in fotogallery. De lemma's fan manlike akteurs binne beheinder, mei allinnich persoanlike ynformaasje en yn guon gefallen in foto. Foar films is in wiidweidige seksje mei gegevens opnommen, mei û.m. jier fan makkelei, regisseur, filmstudio, akteurs en aktrises en keppelings nei websiden dêr't de film ferkocht wurdt.
Ynternasjonaal Filmfestival fan Moskou
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Moskou (Russysk: Московский Международный Кинофестиваль, transliteraasje: Moskovskij Mjezjdûnarodnyj Kinofjestivalj'') is in filmfestival dat elts jier yn july holden wurdt yn 'e Russyske haadstêd Moskou. It bestiet sûnt 1959, mar is pas in jierliks evenemint sûnt 1995. De wichtichste priis dy't op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Moskou útrikt wurdt, is de Gouden Joaris, ferneamd nei de beskermhillige fan Moskou, Sint-Joaris.
Skiednis
Yn Moskou, doedestiden de haadstêd fan 'e Sovjet-Uny, waard yn 1935 foar it earst in filmfestival organisearre, mar dat wie in evenemint foar ien kear. It Ynternasjonaal Filmfestival fan Moskou sa't dat tsjintwurdich bestiet, begûn yn 1959. It waard doe om it jier holden, om en om mei it Ynternasjonaal Filmfestival fan Karlovy Vary yn Tsjechoslowakije. Yn 1972 waard it Ynternasjonaal Filmfestival fan Moskou troch de Ynternasjonale Federaasje fan Ferienings fan Filmprodusinten (FIAPF) akkreditearre as in festival fan 'e A-kategory.
Prizen
De wichtichste priis fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Moskou, útrikt foar de bêste film, hat troch de jierren hinne ferskate nammen hân. Fan 1959 oant en mei 1967 wie it de Grutte Priis; fan 1969 oant en mei 1987 de Gouden Priis; fan 1989 oant en mei 2003 de Gouden Sint-Joaris; en fan 2004 ôf de Gouden Joaris. De priis is ferneamd nei de hillige Joaris, dy't de patroan fan 'e stêd Moskou is. De trofee is in byldsje fan Sint-Joaris dy't de draak deadet, krekt sa't dat ôfbylde stiet op it wapen en de flagge fan Moskou.
Bockscar
thumb|De Bockscar|350px thumb|Fatman|350px Bockscar, ek wol Bock's Car of Bocks Car (44-27297) is de namme fan de Amerikaanske Boeing B-29 Superfortress-bommesmiter dy't yn de Twadde Wrâldoarloch op 9 augustus 1945 de twadde atoombom mei de namme Fat Man op Nagasaki smiet. De namme slacht op de efternamme fan de oarspronklike piloat fan it tastel, Kapt. Frederick C. Bock en in Amerikaanske tichte wagon (boxcar).
Bock fleach dy deis lykwols net. De bemanning bestie op dy missy út:
Pankratiustsjerke (Diever)
De Pankratiustsjerke oan de Hoofdstraat yn it Drintske doarp Diever is in herfoarme PKN-tsjerke. De tsjerke wie foar de reformaasje wijd oan de hillige Pankratius en is ien fan de âldste tsjerken fan Drinte.
Skiednis
De skiednis fan de tsjerke giet werom op de 9e iuw. Letter makke de houten tsjerke plak foar in romaanske tsjerke fan dowestien. Yn de 14e iuw waard it rûnsletten koer ferfongen troch in goatysk, mearsidich koer. De romaanske tsjerke waard yn de 15e iuw stadichoan yn goatyske styl ferboud en útwreide mei in twadde skip op de súdlike kant mei in eigen sealtek, werby't yn de ûnderste dielen de frijkommende dowestiennen op 'e nij brûkt waarden. It súdlike sydskip wurdt ôfsletten mei de trijesidige Marijekapel
Bockscar
De oarspronklike bemanning fan Bockscar fleach dy dei in oare B-29, de The Great Artiste, dy't tarist wie mei ynstruminten om de gefolgen fan de atoombomaanfal te mjitten.
De Bockscar is te besjen by it National Museum of the United States Air Force, yn Dayton (Ohio).
Pankratiustsjerke (Diever)
Skiednis
It ûnderste diel fan de toer is 12e-iuwsk, de ferheging fan bakstien is 14e-iuwsk.
Yn 1759 waard de tsjerke troch de bliksem troffen mei in fûle brân as gefolch. De ferwulften waarden by de restauraasje fan de jierren 1950 wer rekonstruearre.
Ynterieur
De preekstoel yn de tsjerke is 18e-iuwsk, lykas ek de hearebank. Yn de toer hingje twa klokken. De âldste waard yn 1764 troch J. Borchhardt getten. It mechanysk oerwurk datearret fan 1656. It koer en de tsjerke hawwe stiennen ferwulften. It brânskildere raam yn it koer waard yn 1940 ynbrocht.
Oargel
It oargel waard yn 1845 troch Petrus van Oeckelen foar de tsjerke fan Tjamsweer, Grinslân. Doe't dy dêr in nij oargel boude, dat yn 1880 troch syn soannen foltôge waard, ferhûze it âlde oargel nei de herfoarme tsjerke fan Diever, dêr't de bruorren Van Oeckelen it oargel yn 1882 wer opbouden. Yn it ramt fan de restauraasje fan de tsjerke healwei de jierren 1950 waard it oargel opslein en neitiid wer troch L. Rinkema opboud. De oargelkas waard by dy gelegenheid wyt skildere. Mense Ruiter restaurearre it oargel yn 1992. De kosten foar de restauraasje waarden by inoar brocht troch in subsydzje en de befolking fan Diever, sawol tsjerklik as net-tsjerklik. De Grinslânske oargelbouwer brocht de oargelkas wer yn de oarspronklike kleur en foege in Cornet yn de discant ta. Ek it balkon waard op 'e nij skildere en de draachpylders op 'e nij moarmere. It oargel hat ien manuaal, tsien registers en in oanhongen pedaal.
Barrelhouse (band)
Barrelhouse is in Nederlânske bluesband dy't yn 1974 oprjochte waard. It bekendste nûmer fan de band is The Sudden Stop.
Skiednis
De band ûntstie yn 1974 út de Oscar Benton Bluesband en yn 1976 ferskynde it debútalbum Who's Missing. In jier letter brocht de band in live-album út mei de namme Hard To Cover, dat opnaam waard yn de Melkweg yn Amsterdam. Yn 1985 kaam de single The Sudden Stop út. Dy helle it njoggende plak yn de tipparade. Twa jier letter gie de band út elkoar. Yn 1993 waard útein set mei nije optredens yn de oarspronklike besetting. De nijste CD "Almost There" is troch V2 yn septimber 2016 útbrocht.
Unthalzing
Unthalzing, of ûnthaadzje en ûntholje, is it skieden fan 'e holle fan in persoan fan syn of har lichem. It is ûnmooglik foar in minske om sa'n ferwûning te oerlibjen, fanwegen trije dingen. Yn it foarste plak ûntnimt it ferwiderjen fan 'e holle oan alle oare organen de autonome funksjes dy't ûnmisber binnen om it lichem yn it libben te hâlden. Twad krije de harsens troch it trochsnijen fan 'e hals gjin bloed en dus ek gjin soerstof mear, mei as gefolch dat se net mear funksjonearje kinne. En trêd wurdt troch it trochsnijen fan 'e hals ek de halsslachier trochsnien, wat ien fan 'e fluchste manieren is om in minske deabliede te litten. De tiidwurden dy't yn geef Frysk by it haadwurd 'ûnthalzing' hearre, binne: ûnthalzje, ûntholje, it yn ûnbrûk rekke ûnthaadzje en de holle ôfslaan.
De term 'ûnthalzing' kin ferwize nei in foarfal dat by fersin plakfynt en wêrby't in deade falt trochdat hy of sy, bygelyks troch in masine of in ûntploffing, by ûngelok ûntholle wurde. Fierders is selsmoard troch ûnthalzing seldsum, mar net ûnbesteand. Yn 'e regel ferwiist ûnthalzing lykwols nei in foarm fan 'e deastraf, wêrby't lju dy't skuldich befûn binne oan in swierdernôch misdriuw eksekutearre wurde troch harren de holle ôf te slaan. Soks waard yn West-Jeropa benammen yn 'e Midsiuwen, de Renêssânse en de iere Moderne Tiid in protte dien. Lange tiid wie it in soarte fan earestraf, dy't foarbeholden wie oan eallju, wylst gewoane lju, as se de deastraf oplein krigen, ophongen waarden.
Unthalzing waard (en wurdt noch) dien mei in heksebile, in swurd of soms mei in mês. Under it Skrikbewâld, nei de Frânske Revolúsje, ûntwikkele dokter Joseph-Ignace Guillotin de nei him ferneamde guillotine, in apparaat mei in falmês dat troch in skuor oan in koarde loslitten wurdt. Dat wie eins bedoeld as in humanere wize fan it útfieren fan ûnthalzings as troch in boal mei in bile of swurd, dy't wolris mis sloech, of, noch slimmer, heal mis sloech. Guon bekende persoanen dy't troch ûnthalzing oan har ein kamen, wiene Anna Boleyn, de saneamd oerhuorrige frou fan kening Hindrik VIII fan Ingelân; de Ingelske humanistyske Renêssânseskriuwer en politikus sir Thomas More; de Ingelske admiraal sir Walter Raleigh, keninginne Marije I fan Skotlân; de Nederlânske greven fan Egmont en Hoarne; kening Loadewyk XVI fan Frankryk; en dy syn frou, Marie Antoinette.
Unthalzing mei de guillotine gie oant fier yn 'e tweintichste iuw troch; it lêste gefal wie dat fan Hamida Djandoubi, yn Frankryk, yn 1977. Ek yn nazy-Dútslân wie de guillotine in faak foarkommende metoade fan eksekúsje, dêr't nei skatting tusken 1933 en 1945 16.500 mei ombrocht binne, wêrûnder Sophie en Hans Scholl en de oare leden fan 'e fersetsgroep die Weiße Rose. Tsjintwurdich is ûnthâlzing noch yn fjouwer lannen in wettige foarm fan 'e deastraf. Yn Jemen, Iraan en Katar wurdt ûnthalzing as sadanich yn 'e wet neamd, mar wurdt it net mear yn 'e praktyk brocht. Yn Saûdy-Araabje, lykwols is ûnthalzing noch wettich en wurdt it ek noch geregeldwei yn 'e praktyk brocht.
Torresstrjitte-eilannen
De Torresstrjitte-eilannen (Ingelsk: Torres Strait Islands) foarmje in tropyske arsjipel yn 'e Torresstrjitte, de see-ingte tusken it wrâlddiel Austraalje en it eilân Nij-Guineä. De teminsten 274 eilannen beslaan in lânoerflak fan 566 km², en hiene yn 2001 in befolking fan krapoan 8.100 minsken. De lânseigen befolking is fan Melanezysk komôf, en der bestiet in sterke ûnôfhinklikensbeweging op 'e eilannen. Bestjoerlik hearre de Torresstrjitte-eilannen ta de Australyske steat Queenslân, al hawwe se sûnt 1994 in beskate foarm fan selsbestjoer yn 'e foarm fan 'e Regionale Autoriteit fan de Torresstrjitte (Torres Strait Regional Authority).
Etymology
De eilannen binne ferneamd nei harren geografyske lokaasje, yn 'e Torresstrjitte. Dy see-ingte is wer ferneamd nei de Portegeeske ûntdekkingsreizger Luís Vaz de Torres, dy't him yn 1606 ûntdiek.
Geografy
De Torresstrjitte-eilannen binne in groep fan teminsten 274 lytse eilantsjes, dy't sitewearre binne yn 'e Torresstrjitte, de see-ingte tusken it Kaap Yorkskiereilân, it noardlikste útsteksel fan it wrâlddiel Austraalje, en it eilân Nij-Guineä. Dat nau ferbynt de Koraalsee, yn it easten, in ûnderdiel fan 'e Stille Oseaan, mei de Arafuerasee, yn it westen, dy't diel útmakket fan 'e Yndyske Oseaan. De eilannen foarmje it oerbliuwsel fan in lânbrêge, dy't yn 'e prehistoarje Austraalje en Nij-Guineä feriene ta ien lânmassa, yn 'e wittenskip Sahûl neamd, of ek wol Austraalje-Nij-Guineä. Dy lânbrêge is der foar geologyske begripen noch mar frij resint ûnder strûpt, nammentlik oan 'e ein fan 'e lêste iistiid, sa'n 12.000 jier lyn.
De Torresstrjitte is op it smelste punt likernôch 150 km breed, en de Torresstrjitte-eilannen lizze ferspraat oer in gebiet mei in oerflak fan sa'n 48.000 km². De eilannen sels hawwe mei-inoar lykwols mar in oerflak fan 566 km², wêrfan't krapoan 218 km² gaadlik is foar it bedriuwen fan lânbou. Mar 14 fan 'e 274 eilannen binne bewenne. Hoewol't de Torresstrjitte-eilannen ta de Australyske steat Queenslân hearre, lizze de noardlikste eilannen fuort foar de kust fan Papoea Nij-Guineä. Yn geologysk opsjoch hearre ek noch ferskate Papoeaask-Nijguineeske eilannen ta de arsjipel (wêrûnder it eilân Daru mei dêrop de stêd mei deselde namme, dy't de haadstêd is fan 'e Westlike Provinsje), mar polityk-steatkundich sjoen, wurde ûnder de term fan "Torresstrjitte-eilannen" inkeld de Australyske eilannen beflapt.
De Torresstrjitte-eilannen kinne opdield wurde yn fiif ûnderskate groepkes.
Floara en fauna
De Torresstrjitte-eilannen en de omlizzende wetters en riffen hawwe har ûntjûn ta in wiid ferskaat oan ekosystemen op lân en yn 'e see, dêr't in grut tal seldsume of unike soarten foarkomme. De see wurdt û.m. bewenne troch tige gefaarlike seekrokkedillen en wite haaien, mar ek troch de doejong, in bedrige soarte fan seeko, en troch sop-, karet- en platrêchskylpodden. Op 'e eilannen sels libje withoefolle fûgels, wêrûnder in grut ferskaat oan seefûgels en teffens de Australyske muskaatdo, dy't troch de eilânbewenners beskôge wurdt as harren nasjonale symboal.
Skiednis
De Torresstrjitte waard yn 1606 ûntdutsen troch de Portegeeske ûntdekkingsreizger Luís Vaz de Torres. Yn 1770 waarden de Torresstrjitte-eilannen troch de Britske ûntdekkingsreizger James Cook yn besit nommen út namme fan 'e Britske Kroan. Dat barde op it eilân Posession ("Besit"), dat syn namme oan dat foarfal tanket. In goed iuw letter, op 1 july 1871, arrivearre op Erub de misjonaris dû. Samuel Macfarlane, fan it Misjonêr Genoatskip fan Londen, dat doedestiden tige aktyf wie yn 'e Stille Súdsee. De oer it algemien strang kristlike Torresstrjitte-eilanners tsjutte dat barren oan as "de Komst fan it Ljocht", en it wurdt noch altiten elts jier fierd op 1 july. Yn 1879 waarden de eilannen formeel anneksearre troch Queenslân. As ûnderdiel fan dy Britske koloanje kamen se sadwaande per 1 jannewaris 1901 diel út te meitsjen fan it doe oprjochte Mienebêst Austraalje.
De neiens fan guon fan 'e eilannen ta Papoea Nij-Guineä waard problematysk doe't dat lân, dat lang bestjoerd wie as in Australyske koloanje, yn 'e twadde helte fan 'e tweintichste iuw op ûnôfhinklikens ta gie. Yn 1975 waard it in selsstannich lân, en it nije regear yn Port Moresby makke daliks oanspraak op alteast de noardlike Torresstrjitte-eilannen. De bewenners fan 'e eilannen fielden der lykwols net folle foar om by it strjitearme Papoea Nij-Guineä te kommen, en holden út dat hja Australiërs wiene. Papoea Nij-Guineä, oan 'e oare kant, wegere him del te lizzen by de folsleine Australyske behearsking fan 'e Torresstrjitte. Uteinlik waard der in kompromis sletten, wêrby't de seegrins tusken de beide lannen persiis yn 'e midden fan 'e see-ingte leit, wylst de eilannen oant flak ûnder de Papoeaask-Nijguineeske kust by Austraalje bleaun binne en de helpboarnen fan 'e seestrjitte ûnder mienskiplik behear kommen binne.
Yn 1982 spanden Eddie Mabo en fjouwer oare Torresstrjitte-eilanners fan it eilân Mer (Murray Island) in rjochtsaak oan om erkenning te krijen foar de tradisjonele lânrjochten fan 'e oarspronklike Melanezyske befolking. Nei in tsien jier duorjende juridyske striid oardiele it Heechgerjochtshôf fan Austraalje yn 1992 dat de bewenners fan Mer yndie harren eilân yn eigendom hân hiene foarôfgeande oan 'e anneksaasje troch Queenslân, en dat harren rjochten op it lân dêrom noch altiten jildich wiene. Dit fûnis fersmiet de al in iuw besteande juridyske doktrine dat it gebiet terra nullius ("nimmenslân") west hie, wêrfan't de lânrjochten fan 'e lânseigen befolking, às dy al bestien hiene, opheft wurden wiene troch de anneksaasje. Sadwaande hie dit fûnis, dêr't net mear tsjin yn berop gien wurde koe, fierrikkende gefolgen foar hiele Austraalje yn it algemien en foar de lânrjochtestriid fan 'e Aborizjinals en Torresstrjitte-eilanners yn it bysûnder.
Sûnt 1 july 1994 foarmje de Torresstrjitte-eilannen de saneamde Regionale Autoriteit fan de Torresstrjitte (Torres Strait Regional Authority, TSRA). Dêrmei hat de arsjipel in beskate foarm fan selsbestjoer krigen. Foar in grut part fan 'e Torresstrjitte-eilanners giet dat lykwols net fier genôch, en de lêste fearnsiuw hat him op 'e eilannen in sterke ûnôfhinklikheidsbeweging ûntjûn. Ferskate foaroansteande Australyske politisy hawwe harren stipe foar de ûnôfhinklikheid fan 'e Torresstrjitte-eilannen útsprutsen, wêrûnder federaal parlemintslid Bob Katter en de eardere Queenslânske minister-presidinte Anna Bligh. Yn 2011 sei de Australyske federale minister-presidinte Julia Gillard ta dat har "regear it fersyk om selsstannigens fan 'e Torresstrjitte-eilannen mei respekt yn omtinken nimme sil."
Bestjoer
Sûnt 1994 foarmje de Torresstrjitte-eilannen de Regionale Autoriteit fan de Torresstrjitte (Torres Strait Regional Authority, TSRA), dy't bestjoerd wurd troch in keazen kommisje fan 20 fertsjintwurdigers fan 'e lânseigen bewenners fan 'e arsjipel. Der is ien fertsjintwurdiger per wenkearn. De TSRA falt ûnder de ferantwurdlikheid fan it steatsregear fan Queenslân en it Australysk Ministearje fan Famyljes, Mienskipstsjinsten en Lânseigen Saken. It bestjoerssintrum fan 'e eilannen is Thursday Island. Op lokaal nivo binne der op 'e Torresstrjitte-eilannen twa oerheidsynstânsjes. De Shire of Torres bestjoerd in diel fan it fêstelân fan it Kaap Yorkskiereilân en guon eilannen dêr fuort by, en is in simpele gemeenteried. De Torres Strait Island Region, dy't bestiet sûnt 2008, hat justjes mear selsbestjoer en beslacht alle eilannen dy't fierder út 'e kust lizze.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e Australyske folkstelling fan 2001 hiene de Torresstrjitte-eilannen doe 8.089 ynwenners, mei dêrûnder 6.214 etnyske Torresstrjitte-eilanners (76,8%). De eilannen hiene in befolkingstichtens fan 14,3 minsken de km². Op 14 nei binne de mear as 274 eilannen lykwols ûnbewenne. It haadplak en grutste plak is Thursday Island, op it eilân dat foarhinne krektsa hiet, mar dat no oer it algemien bekend stiet ûnder de lânseigen namme Waiben.
De Torresstrjitte-eilanners binne fan Melanezysk komôf, en binne sadwaande in hiel oar slach folk as de Australyske Aborizjinals, de oarspronklike bewenners fan it fêstelân fan Austraalje. De Torresstrjitte-eilanners hawwe nammentlik folle mear gemien mei de bewenners fan 'e eilannen fan 'e súdwestlik Stille Súdsee, lykas Fidzjy, Nij-Kaledoanje, de Nije Hebriden en de Salomonseilannen. Der besteane ek twa Torresstrjitte-eilânske mienskippen op 'e kust fan it Kaap Yorkskiereilân: Bamaga en Seisia. Fierwei it grutste part fan 'e yn totaal rom 48.000 etnyske Torresstrjitte-eilanners wennet lykwols om utens, yn de rest fan Queenslân of oare dielen fan Austraalje.
Taal
Op 'e Torresstrjitte-eilannen wurde twa lânseigen talen sprutsen: West-Sintraal Torresstrjitte-eilânsk (yn 'e eigen dialekten Kalaw Lagaw Ya, Kalaw Kawaw Ya, Kulkalgau Ya of Kaiwaligau Ya neamd) en Eastlik Torresstrjitte-eilânsk of Meriam Mir. Fierders wurdt der ek in kreoalske taal op Ingelske basis sprutsen, it Torresstrjittekreoalsk (of Yumplatok), dat foarhinne yn 'e regel it "Torresstrjittebrutsen" (Torres Strait Broken) neamd waard. Om't dy taal op alle eilannen sprutsen wurdt en de lânseigen talen beheind binne ta har eigen taalgebiet, hat it Torresstrjittekreoalsk op 'e eilannen njonken it Ingelsk in offisjele status krigen.
Klimaat
Op 'e Torresstrjitte-eilannen hearsket in tropysk klimaat mei it hiele jier rûn tige hege temperatueren en datoangeande frijwol gjin ferskillen tusken de jiertiden. It ûnderskie wurdt makke troch de delslach, mei't der op 'e eilannen nochal wat rein falt, mar benammen mei de moesson, yn it wiete seizoen, tusken novimber en maaie. Yn dy tiid kinne der ek tropyske sykloanen foarkomme. Mei't in protte fan 'e eilannen frij leech lizze, binne de Torresstrjitte-eilannen tige kwetsber foar klimaatferoaring en de dêrmei mank geande stiging fan 'e seespegel.
Tradisjonele Sineeske karakters
Tradisjonele Sineeske karakters of koartwei tradisjoneel Sineesk (tradisjoneel Sineesk: 正體字 of 繁體字; ferienfâldige Sineesk: 正体字 of 繁体字; pinyin-transliteraasje: Zhèngtǐzì of Fántǐzì) binne de 'oarspronklike' Sineeske karakters fan foàr 1956. Dy wurde ûnderskaat fan 'e neitiid ynfierde ferienfâldige Sineeske karakters.
Skiednis
De tradisjonele Sineeske karakters hawwe harren woartels yn 'e prehistoarje. De moderne foarmen fan dit skrift ûntstiene foar it earst as ûnderdiel fan it saneamde klerikaal skrift, yn it tiidrek fan 'e Han-dynasty (206 f.Kr.-220 n.Kr.). Fia in oergongsfoarm, it neo-klerikaal skrift berikten de tradisjonele karakters tsjin 'e ein fan 'e Han-dynasty harren úteinlike foarm as ûnderdiel fan it saneamde regulier skrift, hoewol't se stilistysk sjoen pas ta folle waaksdom kamen ûnder de iere Tang-dynasty (618-907). Sûnt dy tiid binne de tradisjonele Sineeske karakters min ofte mear gelyk bleaun.
Om't tradisjonele karakters tige dreech te learen binne, giene al yn 'e njoggentjinde iuw stimmen op om 'e yngewikkelde skriuwwize te ferienfâldigjen. Ien fan 'e earste taalkundigen dy't dêrta it foartou naam, wie Lufei Kui, dy't yn 1909 bepleite om ferienfâldige karakters yn te fieren foar gebrûk yn it ûnderwiis. Yn 'e snuorje nei de Fjouwer-Maaiebeweging fan 1919 waard op alderhanne manearen besocht om Sina te modernisearjen. Yn 'e 1930-er jierren en de 1940-er jierren waard dêrom binnen it Guomintang-regear fan 'e Republyk Sina oanhâldend diskusjearre oer karakterferienfâldiging as metoade om analfabetisme yn Sina te bestriden. Nei't de kommunisten yn 1949 de Sineeske Boargeroarloch wûn en de Folksrepublyk Sina oprjochte hiene, liet it regear fan dy nije steat yn twa weagen, yn 1956 en yn 1964, in karakterferienfâldiging trochfiere, dy't basearre wie op trije feroarings: In diel fan 'e karakters fan 'e út dizze oanpassing resultearjende beide systemen is itselde, mei't it lang net yn alle gefallen nedich achte waard om oer te gean ta ferienfâldiging.
Hjoeddeistige sitewaasje
De karakterferienfâldiging fan 'e 1950-er en 1960-er jierren hat as gefolch hân dat der twa stelsels fan Sineeske karakters njonkeninoar ûntstien binne. De tradisjonele karakters bleaune nammentlik yn gebrûk yn Taiwan, Hongkong en Makau, en mank de measte Sineeske mienskippen om utens. Ek yn Súd-Koreä wurde de tradisjonele karakters noch yn beheinde mjitte foar seremoniële doelen brûkt njonken it lânseigen hangul-skrift.
Mar yn 'e Folksrepublyk Sina en mank de Sineeske mienskippen yn Singapoer en Maleizje waarden de ferienfâldige Sineeske karakters ynfierd. Tsjintwurdich sjocht men ek ûnder de Sinezen yn lannen as de Feriene Steaten, Kanada en Austraalje in tanimmende tendins om yn ferienfâldige karakters te skriuwen. Yn guon kranten en tydskriften fan 'e Sineeske diaspora wurde beide systemen njonkeninoar brûkt. Yn Sina sels wurde de tradisjonele karakters (njonken de ferienfâldige karakters) ek noch wol brûkt, benammen foar seremoniële doelen, lykas it oanbringen fan ynskripsjes en it skriuwen fan religieuze teksten, mar ek yn logo's en om in histoaryske sfear op te roppen.
Ferliking
Yn 'e tabel hjirûnder ta ferliking in stikmannich tradisjonele Sineeske karakters en harren ferienfâldige wjergaders.
Promoasje (rang)
Promoasje (fan it Frânske promotion, dat letterlik "foarútbeweging" betsjut) of befoardering is it omheech gean fan 'e rang of posysje fan immen yn in organisaasje mei in hierargysk systeem. Dêrby kin it gean om in gewoan bedriuw, mar ek om bgl. de kriichsmacht, de plysje en de brânwacht, dêr't jins rang foar eltsenien yn prinsipe ôf te lêzen is oan jins unifoarm. Promoasje kin in beleanning wêze foar goed prestaasjes út it resinte ferline. Foarôfgeande oan 'e promoasje wurdt faak yngeand nei it funksjonearjen fan 'e oangeande persoan yn 'e organisaasje sjoen, om der wis fan te wêzen dat hy of sy de bykommende ferantwurdlikheden dy't mank geane mei in hegere rang of posysje wol oan kin. Sa'n evaluaasje bestiet foar in part út funksjonearringspetearen en foar in part út it jaan fan byskoalling of ekstra training ûnder it wurk. Mei in promoasje geane ornaris ek oare foardielen mank, lykas in heger salaris en in grutter prestiizje. Dêr stiet foaroer dat jins relaasje mei jins kollega's faak sterk feroaret. It tsjinstelde fan in promoasje is in degradaasje.
Reedriden op de Olympyske Winterspullen 1952
thumb|right|200px|De Olympyske Iisbaan fan Oslo 1952 De Olympyske Winterspullen 1952, ek wol de VIe Olympiade neamd, waarden yn 1952 yn Oslo, Noarwegen hâlden. Dat wie fan 14 oant en mei 25 febrewaris. It reedriden hie plak yn it Bislett stadion
Bislett stadion
Yn 1917 waard út ein set mei de bou fan it earste stadion, dat yn 1922 yn gebrûk naam waard. It waard rillegau it wichtichste multy-sport stadion yn Noarwegen mei plak foar 20.000 taskôgers.
Yn 1952 wie it Bislett it Olympysk Stadion by de Olympyske Winterspullen. It stadion hie in atletykbaan en in iisbaan fan 400 meter. De iisbaan dêr't it keunstriden op hâlden waard wie 30 by 60 meter en waard mei in snierâne ôfskieden fan de 400 meter baan.
Yn 1988 fungearre it Bislett stadion foar it lêst as iisbaan.
Medaljespegel
De top-4 fan lannen dy't by it reedriden medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen fan 1956.