cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kick-Ass 2 (film)
Plot
Op 'e begraffenis fan Dave syn heit binne ek Mindy en Marcus oanwêzich. As de Toxic Mega Cunts it roufolk op it begraafplak oerfalle en Dave ûntfiere, set Mindy de efterfolging yn. Se deadet Genghis Carnage en The Tumor en harren team fan maffialeden en wit Dave te befrijen. Underwilens hat de plysje de measte superhelden wer frijlitte moatten fanwegen gebrek oan bewiis dat se skuldich binne oan in misdriuw. Dave en Mindy, yn harren alter ego's fan Kick-Ass en Hit-Girl, roppe de oerbleaune leden fan Justice Forever en alle oare superhelden op om mei te dwaan oan in oanfal op it haadkertier fan 'e Toxic Mega Cunts. De opkomst is massaal, en de supersmjunten wurde al rillegau ûnder de foet rûn.
Mindy, dy't earder tsjin Marcus ris opskept hie dat se in man mei syn eigen pink ombringe kin, lit sjen dat dat gjin grutspraak wie as se presiis dàt docht mei Black Death. Dêrnei nimt se it op tsjin Mother Russia, dêr't se folle mear muoite mei hat. Mother Russia wurdt Hit-Girl hast oermânsk, en as Hit-Girl in ynjeksjespuit foar it ljocht hellet, pakt se har dy ôf. Derfan útgeand dat der gif yn sit en dat Hit-Girl it by har ynjektearje woe, spuitet se Hit-Girl sels it spul yn. It blykt lykwols gjin gif, mar adrenaline te wêzen, dy't Hit-Girl ek foar harsels bedoeld hie. Mei nije enerzjy weeft se dêrnei mei de froulike supersmjunt ôf.
Underwilens sit Kick-Ass The Motherfucker nei oant op it dak, dêr't Chris D'Amico úteinlik troch in skylight knoffelet. Dave grypt syn hân fêst en besiket nettsjinsteande alles dochs noch syn libben te rêden, mar Chris skuort himsels los en falt nei ûnderen. Hy komt telâne yn it akwarium dat er oanskaft hie om in haai yn te hâlden. Hy is eefkes eufoarysk dat er syn fal oerlibbe hat, mar wurdt dan ûnder wetter skuord as de haai him oanfalt, wêrnei't it wetter read kleuret. Nei it gefjocht jouwe de leden fan Justice Forever it superheldebestean deroan, om ynstee yn harren gewoane, aldendeiske libben oare minsken te helpen. Mindy fertelt Dave dat se út New York wei giet, om't se trochgean wol mei Hit-Girl, en Marcus net yn in ûnmooglike sitewaasje bringe wol. Dave is ek noch net klear mei it superheldebestean. Hy begjint serieuzer te trainen en syn útris te ferbetterjen. Yn it lêste shot fan 'e film is in metalene ferzje fan it masker fan Kick-Ass te sjen.
Yn in sêne oan 'e ein fan 'e ôftiteling blykt Chris D'Amico de oanfal fan 'e haai dochs oerlibbe te hawwen, hoewol't syn earms, skonken en geslachtsdielen ôfbiten binne.
Produksje
Nei it súkses fan Kick-Ass, yn 2010, waard yn 2012 bekendmakke dat der in ferfolchfilm komme soe. Filmprodusint Matthew Vaughn, dy't sels de earste film regisearre hie, keas foar de nije film Jeff Wadlow as regisseur út. De measte akteurs út 'e earste film wiene ek foar it ferfolch fan 'e partij. Wadlow wurke op basis fan in senario dat er sels skreaun hie, en dat neitiid troch Chad Gomez Creasey en Dara Resnik Creasey byskaafd waard om it personaazje fan Hit-Girl der frouliker en minder kru útsjen te litten mei it each op it feit dat Chloë Grace Moretz no trije jier âlder wie. (Foar dat wurk waarden se trouwens net fermelden op 'e ôftiteling fan 'e film.)
It senario wie basearre op it twadde en trêde stripboek út 'e rige Kick-Ass: The Dave Lizewski Years, fan striptekeners Mark Millar en John Romita jr. Dy boeken wiene oarspronklik útjûn ûnder de titel Hit-Girl and Kick-Ass 2: Balls to the Wall. Christopher Mintz-Plasse, dy't de rol spile fan The Motherfucker, de wichtichste antagonist, sei yn in fraachpetear opluchte te wêzen dat de film de strip net al te sekuer folge, sadat er net frege wurde soe om in sêne te spyljen wêryn't in jong bern fermoarde wurdt en de mem ferkrêfte (dy't àl yn 'e strip foarkomt, en eins de reden foar de namme The Motherfucker is).
As produsinten wiene by Kick-Ass 2 behalven Vaughn ek Adam Bohling, Tarquin Pack, Brad Pitt en David Reid belutsen, dy't wurken foar de filmstudio's Marv Films, Plan B Entertainment en it Japanske Dentsu. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Tim Maurice Jones, wylst Herny Jackman en Matthew Margeson de filmmuzyk fersoargen. Foar de film wie in budget beskikber fan $28 miljoen. De opnamen sette op 7 septimber 2012 útein yn Mississauga, yn it suden fan 'e Kanadeeske provinsje Ontario. Der waard ek filme yn 'e Britske haadstêd Londen. De binnendoarsênes waarden foar it meastepart opnommen yn 'e Pinewood Toronto Studios yn Toronto. De lêste opnamedei foel op 23 novimber 2012.
Distribúsje
De filmdistribúsje fan Kick-Ass 2 waard fersoarge troch Universal Pictures. De film gie op 14 augustus 2013 yn premiêre yn it Feriene Keninkryk en iepene twa dagen letter yn 'e Amerikaanske bioskopen. Kick-Ass 2 kaam op 3 desimber 2013 beskikber as digitale download, en waard op 17 desimber fan dat jier útbrocht op dvd en blu-ray
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Kick-Ass 2 op syn bêst in lauwe ûntfangst. Yn The New York Times omskreau Manohla Dargis de film as "it sels noch ûnnoazeler, freugdeleazer ferfolch op Kick-Ass." Se hie krityk op 'e frou-ûnfreonlikheid en de min ta har rjocht kommende grappen, en fûn dat regisseur Jeff Wadlow gjin begryp toande foar "de freeslike skientme fan gewelddiedige bylden". Owen Williams stelde yn it Britske tydskrift Empire dat Kick-Ass 2, nettsjinsteande de gruttere cast fan personaazjes, oanfielt as in lytsere film as syn foargonger. Hy hie lof foar Christopher Mintz-Plasse, dy't yn syn rol as antagonist groeid wie, en joech de film trije fan fiif stjerren. Yn in resinsje yn PopMatters skreau Bill Gibron dat Kick-Ass 2 te lijen hie ûnder "in oerskot oan personaazjes en te min tiid om dy allegearre te behanneljen."
Yn 'e Los Angeles Times neamde Mark Olsen Kick-Ass 2 "in ûnwisse grimelgrammel ynstee fan in wiere ferkenning fan ferûntweardiging, geweld en identiteit." Hy fûn it besykjen fan Hit-Girl en gean om mei it aldendeiske libben nijsgjirriger as it besykjen fan Kick-Ass om in superheld te wêzen, mar wie fan miening dat dy ferhaalline bedoarn waard troch flauwe grappen oer lichemsfunksjes. De aktearprestaasje fan Aaron Taylor-Johnson klassifisearre er as "in garisma-frije sône." Peter Bradshaw fan 'e Britske krante The Guardian skreau: "It ferfolch op [Kick-Ass] hat frijwat ynboete op it mêd fan skokkendheid, mar Chloë Grace Moretz har fertolking fan Hit-Girl is noch hieltyd it coolste wat der bestiet mei in cape oan."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Kick-Ass 2 in leger as gemiddeld goedkarringspersintaazje fan 32%, basearre op 207 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] sjit tekoart yn syn besykjen om it orizjineel nei te bearen yn syn unike miks fan ultra-gewelddiedichheid en iroanyske humor." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Kick-Ass 2 in goedkarringspersintaazje fan 41%, basearre op 35 resinsjes.
Resultaat
Kick-Ass 2 brocht yn 'e Feriene Steaten $28,8 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $32 miljoen. De totale opbringst wrâldwiid kaam dêrmei út op $60,8 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $28 miljoen betsjut dat in winst fan $32,8 miljoen minus marketingkosten, wat frij meager wie. Chloë Grace Moretz wûn mei har rol as Hit-Girl in MTV Movie Award foar stoerste teenage-aktrise (biggest teenage bad-ass).
Kontroverse
Nei't de opnamen ôfrûne wiene, mar noch likernôch in healjier foar't Kick-Ass 2 yn premiêre gie, distansjearre akteur Jim Carrey him fan 'e film. Carrey, dy't de rol fan 'e superheld Colonel Stars-and-Stripes spile, koe, sa seid er, it nivo fan gewelddiedichheid yn 'e film net mear goedkrije nei it Bloedbad op 'e Sandy Hook Elementary School, op 14 desimber 2012. Dêrby iepene in geastlik steurde man yn in basisskoalle yn Newton yn Connecticut it fjoer op learlingen en ûnderwizers, en kamen 28 minsken om (ynkl. de dieder).
Striptekener Mark Millar ferliek Kick-Ass 2 yn in reäksje mei films fan Sam Peckinpah, Martin Scorsese en Quentin Tarantino, dêr't ek withoefolle deaden yn falle, mar dêr't nea net folle krityk op komt. Chloë Grace Moretz ferdigene Kick-Ass 2 troch derop te wizen dat it in film is, en dat it geweld net earnstich bedoeld is. As men films sa serieus nimme wol dat men gjin ûnderskie mear tusken film en reäliteit sjocht, sit der in skroefke oan jin los, wie har boadskip.
Ferfolch
Jierrenlang wie ûnwis oft der wol in trêde Kick-Ass-film makke wurde soe, wat benammen feroarsake waard troch de ôffallende opbringst fan Kick-Ass 2. Yn juny 2019 makke filmprodusint Matthew Vaughn lykwols bekend dat er mei de preproduksje fan in trêde film úteinset wie. Aaron Taylor-Johnson, Christopher Mintz-Plasse en Lyndsy Fonseca soene akkoart wêze om dêryn op 'e nij de rollen fan Dave Lizewski alias Kick-Ass, Chris D'Amico, resp. Katie Deauxma te spyljen. Chloë Grace Moretz, dy't net sa wiis west hie mei hoe't de twadde film úteinlik foarmjûn waard, wie noch ûnwis oft hja wol wer de rol fan Mindy Macready alias Hit-Girl spylje soe.
Hotaru Yamaguchi
(6 oktober 1990) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Cerezo Osaka. Earder spile foar Hannover. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 2012 en it Wrâldkampioenskip 2014.
Tramwei It Hearrenfean - De Jouwer
thumb|It ferboude eardere tramstasjon fan De Jouwer
De tramwei It Hearrenfean - De Jouwer is in eardere tram- en letter spoarferbining tusken It Hearrenfean en De Jouwer. Fan De Jouwer rûn de ferbining fierder: tramwei De Jouwer - De Lemmer.
Lân fan Oz
It Lân fan Oz is it lân optocht troch L. Frank Baum, yn 1900. It earste boek wat er oer it lân skreau, wie De tsjoender fan Oz (The Wonderful Wizard of Oz). Baum hat alles byelkoar it ferhaal fierder útwurke ta byelkoar fjirtjin boeken. It lân is lykwols ek it lân dêr't de boeken fan guon oare skriuwers harren ôfspylje. Soms is dat mei de idee om krekt wat oars te meitsjen as Baum syn ferhaal; soms binne it fierdere ferhalen dy't nau oan Baum syn Oz besibbe binne.
Ferhaal
Yn it earste ferhaal komt Dora yn in oar lân, troch in stoarm dy har earne hinne meinaam hat. Yn dat lân libje heksen en in tsjoender, en alderhande oare bysûndere wêzens. Njonken Dora, dy't yn it earste boek fansels werom wol nei hûs ta, binnen de wichtichste rollen yn dat boek fral foar har meireizigers. Sa moetet hja Fûgelskrik; Fûgelskrik hat gjin harses. Hja geane tegearre ûnderweis. Dan moetsje hja Blikjeman; Blikjeman had gjin hert. Trijresom geane hja ûnderweis. Sa moetsje hja de Leffe liuw; de Leffe liuw hat gjin moed. Meiïnoar geane hja ûnderweis. Krekt as Dora, wolle hja allegear in perbleem oplost hawwe; it is dêrom dat hja ûnderweis binne nei de tsjoender fan Oz. De tsjoender fan Oz is sa grut en machtich, dat er al harren perblemen oplosse kin, miene hja.
Ferzjes
Ferzjes fan it earste ferhaal binne gauris as toanielstik opfierd. Ek hawwe der films oer Oz west. Dat binne lykwols ferhalen op harsels, om't it skynber dreech wie om it ferhaal mei alle wêzens fan Oz krekt sa op it toaniel te krijen as it yn it boek wie. Ek binne der, yn boeken fan oaren, saken by optocht dy't net fan Baum sels wienen. Lykwols binne guon opfinings dan yn lettere boeken wer tafoegd oan Baum syn ferhalen. Alles byelkoar is der in wrâld ûntstien dêr't de ideeën alle kearen krekt wat oars binne, mar dêr't it alhiel al in dúdlik Oz-eftich oansjen hat.
Doge
Doge (útspr.: ['dɔ:ʤe], likernôch: " dô -dzjee"; meartal: dogi, útspr.: ['dɔ:ʤi], likernôch: " dô -dzjy") wie histoarysk de titel fan it keazen steatshaad fan ferskate republiken yn wat no Itaalje is. De term 'doge' is in wurd dat út it Fenesiaansk komt, fan it Latynske dux, dat "hartoch" betsjut. It is ekwivalint oan it Italjaanske duce, it Frânske duc en it Ingelske duke (dat eins in lienwurd út it Frânsk is). Froulike dogi hawwe nea bestien, mar de frou fan in doge wie in dogaresse of dogana. It eigenskipswurd dat by 'doge' heard, is dogaal.
Trochdat it dogeskip in keazen amt wie, hoewol't inkeld it manlike diel fan de aristokrasy dêrfoar syn stim útbringe mocht, waard in steat mei in doge oan it haad yn 'e regel in republyk neamd. Lykwols wie de titel fan doge dúdlik in aadliken-ien, en sadwaande sprekt men wol oer de 'kroane republiken'. Sokke steaten kamen foar yn Itaalje fan 'e Iere Midsiuwen oant de Frânske Tiid. Der wiene fjouwer kroane republiken:
It bekendst binne de dogi fan Feneesje, dêr't de útspraak fan it wurd meitiid ferskode ta doxe (útspr.: ['dɔ:ze], likernôch: " dô -zee"). Yn Genua waard de doge in duxe neamd (útspr.: ['dy:ʒe]; likernôch: " dúú -zjee"). Nei de Frânske Tiid hawwe der gjin dogi mear west. Yn ferskaten fan syn wurken stelde Theodor Herzl, de grûnlizzer fan it sionisme, foar dat it steatshaad fan 'e troch him propagearre takomstige joadske steat de titel 'doge' drage soe. Doe't yn 1947 de Steat Israel oprjochte waard, besleat men lykwols om gewoan it amt fan presidint yn te stellen.
Letelier-Moffitt Human Rights Award
De Letelier-Moffitt Human Rights Award is in Amerikaanske minskerjochtepriis dy't sûnt 1978 elts jier oan twa of trije persoanen of organisaasjes op it westlik healrûn takend wurdt troch it Ynstitút foar Beliedsstúdzjes (IPS), dat fêstige is yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C.
It wurdt beskôge as in tige prestizjeuze priis, wêrmei't ynset op it mêd fan 'e minskerjochten erkend wurdt. De Letelier-Moffitt Human Rights Award is ferneamd nei de Sileenske ekonoom, politikus en diplomaat Orlando Letelier en dy syn Amerikaanske assistint Ronni Moffitt, dy't yn 1976 yn Washington, D.C. fermoarde waarden troch aginten fan 'e Sileenske geheime tsjinst, yn opdracht fan it rezjym fan diktator Augusto Pinochet.
Foar in folsleine list mei winners fan 'e Letelier-Moffitt Human Rights Award, sjoch op dizze side, op 'e Ingelske Wikipedy.
Isabella fan Mar
Isabella fan Mar (Ingelsk: Isabella of Mar, Skotsk-Gaelysk: Iseabail a Màrr; Kastiel fan Kildrummy, ±1277 – Cardross, 12 desimber 1296) wie in Midsiuwsk Skotsk ealfrouwe fan mingd Skotsk-Welsk etnysk komôf. Hja wie de earste frou fan 'e ferneamde Skotske frijheidsstrider en kening Robert de Bruce, en de beppe fan kening Robert II fan Skotlân, dy't de stamheit fan it Hûs Stuart waard. Isabella stoar foar't har man kroane waard, en wie sels nea keninginne.
Libben
Isabella waard omtrint 1277 berne op it Kastiel fan Kildrummy, yn Aberdeenshire, dat de residinsje fan 'e greven fan Mar wie. Hja wie de dochter fan Donald I, greve fan Mar († ±1300), en dy syn frou Helena de Jongere (1246-1295), de oerwûne dochter fan Llywelyn de Grutte, prins fan Wales. Isabella wie op jonge jierren troud mei en widdo wurden fan Malcolm II, greve fan Fife. Har heit wie in oanhinger fan it Hûs Bruce, en wie fan betinken dat de jonge Robert fan Bruce, greve fan Carrick, de bêste oanspraken op 'e doedestiden fakante Skotske troan hie. Dat, nettsjinsteande de risiko's om him sa iepentlik oan 'e kant fan 'e Bruces te skaren, besleat er en hylkje syn dochter út oan Robert fan Bruce.
Isabella troude yn 1295 mei Robert fan Bruce, doe't se santjin of achttjin jier âld wie. It sizzen is dat it net inkeld in ferstânshoulik wie, mar ek in houlik út leafde, mei't de beide jongelju tige fereale opinoar wiene. It is net mear nei te gean oft dat wier is. It is bêst mooglik, mar it hat ek wol kâns dat it in lettere tafoeging oan 'e leginde fan Robert fan Bruce is. Yn elts gefal rekke Isabella koart nei it sluten fan it houlik swier. Yn 1296 skonk hja it libben oan in dochterke, Marjorie fan Bruce (1296-1316), mar stoar sels in pear dagen letter yn it kreambêd. Isabella fan Mar waard achttjin of njoggentjin jier. Hja waard begroeven yn 'e Abdij fan Paisley, yn it Skotske greefskip Renfrewshire.
It Dronkene Skip
It Dronkene Skip, yn it oarspronklike Frânsk: Le Bateau Ivre, is in gedicht fan 'e hân fan 'e Frânske dichter en skriuwer Arthur Rimbaud (1854-1891). It bestiet út hûndert fersregels, dy't ferdield binne yn in rige fan 25 aleksandrynske kwatrinen, mei in rymskema abab. It ferhellet oer it ôfdriuwen en te sink gean fan in skip dat op see paadbjuster rekket, ferteld yn it ik-perspektyf fan it eachpunt fan it skip sels út. Le Bateau Ivre stiet bekend om syn libbene bylden en revolúsjonêr gebrûk fan symbolisme, en wurdt beskôge as ien fan 'e hichtepunten fan 'e njoggentjinde-iuwske Frânske poëzij. Rimbaud skreau it gedicht doe't er noch mar 16 jier wie, yn 'e simmer fan 1871, by syn mem thús yn it Noardfrânske Charleville. Skriuwer Theun de Vries sette it yn 1987 sawol yn it Frysk as yn it Nederlânsk oer.
Ynhâld
De ferteller fan it gedicht is it dronkene skip sels. It leit út hoe't it fol rekket mei wetter (en dus "dronken" wurdt). It sinkt wei yn 'e see en beskriuwt de reis dy't it makket nei de seeboaiem yn 'e djipte, wêrby't it sawol de alderhearlikste (l'éveil jaune et bleu des phosphores chanteurs; "it blau-mei-giel ûntweitsjen fan sjongende ljochtsjendheid") as de alderôfwearzichste (nasses où pourrit dans les joncs tout un Léviathan; "netten wêryn't in hiele leviatan oan it rotsjen wie") ûnderfinings hat. Nei't yn regel 89 in hichtepunt fan ferbjustering oer de ferrassings fan 'e see berikt is, en it skip yn 'e inketswarte djipte elts gesichtsfermogen ferliest, winsket er dat syn kiel tebrekke soe, dat er stjerre koe. De útwrydske fizioenen binne bedragerij bleken, en litte by it skip inkeld útputting en in gefoel fan opsluting efter.
Fryske oersetting
Le Bateau Ivre waard yn 1987 ûnder de titel It Dronkene Skip yn it Frysk oerset troch skriuwer Theun de Vries (bekend fan û.m. Het Meisje met het Rode Haar en Stiefmoeder Aarde). De Vries publisearre de fertaling, tagelyk mei in Nederlânske oersetting fan syn hân (Het Dronken Schip) en it Frânsktalich orizjineel, yn in útjefte fan 36 siden by útjouwerij Querido te Amsterdam, as ûnderdiel fan 'e rige Transfusie.
Pavel Doerov
Pavel Valerjevitsj Doerov (Russysk: Павел Валерьевич Дуров; sekuerdere transliteraasje: Pavjel Valjer'jevič Durov; Leningrad, 10 oktober 1984) is in ûndernimmer dy't berne is yn Ruslân, en dy't benammen bekend wurden is as de oprjochter fan it sosjale netwurk VK en letter Telegram. Hy is de jongere broer fan 'e wiskundige Nikolaj Doerov.
Persoanlik libben
Pavel Doerov is berne yn Leningrad (dat no wer Sint-Petersburch hjit), mar brocht it grutste diel fan syn jeugd troch yn Itaalje, yn de stêd Turyn.
Doerov ferliet Ruslân yn 2014, hy hie gjin nocht en kom werom en sei dat "it lân ynkompatibel is mei ynternet-business op dit stuit".
Auke Zijlstra
Auke Zijlstra (De Jouwer, 1 novimber 1964) is in Nederlânsk politikus út namme fan de PVV.
Karriêre
Zijlstra hat ûnder mear wurke as ICT-projectmanager. Fan 2003 oant 2010 wie hy beliedsmeiwurker op it Ministearje Binnenlânske Saken en Keninkryksrelaasjes. Sûnt 2010 wie hy meiwurker fan de PVV-fraksje yn it Europeesk Parlemint.
Zijlstra wie yn 2006 en 2010 kandidaat-Twadde Keamerlid foar de PVV, yn 2006 as alfte en yn 2010 op it 26e plak op de kandidatelist.
Zijlstra stie yn 2009 by de ferkiezingen foar it Europeesk Parlemint op it seisde plak fan de kandidatelist fan de PVV foar it Europeesk Parlemint en foel dêrmei bûten de direkt ferkeazenen. Doe't Daniël van der Stoep yn augustus 2011 it Europeesk Parlemint ferliet, wie Zijlstra de earste opfolger. Hy waard beneamd op 8 septimber 2011.
By de Europeeske Parlemintsferkiezings fan 2014 stie Zijlstra op it fyfte plak fan de kandidatelist fan de PVV, wat lykwols wer net genôch wie om direkt keazen te wurden. Hjirnei waard hy wer meiwurker fan de Europeeske fraksje. Nei it ferstjerren fan Hans Jansen op 5 maaie 2015 waard Zijlstra, dy't doe yn Ridderkerk wenne, op 1 septimber 2015 as dy syn opfolger beneamd as lid fan it Europeesk Parlemint.
By de Europeeske Parlemintsferkiezingen fan 2019 stie Zijlstra op it tredde plak fan de kandidatelist fan de PVV, wat net genôch wie om fannijs keazen te wurden.
Yuya Osako
(18 maaie 1990) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Köln. Earder spile foar Kashima Antlers en 1860 München. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Wrâldkampioenskip 2014.
VKH
VKH wie in sportferiening op De Jouwer, dy't oarspronklik begûn as in gymnastykferiening. De klup waard as Vriendschap en Kracht en Hygiëne oprjochte op 26 augustus 1883. It earste bestjoer stie neffens de notulen út H. Visser (direkteur), Dirk v.d Feer (presidint), G. de Jong (fise presidint), H. Maneschijn (siktaris), G. v.d. Wey (ponghâlder), J. Ypma (foarwurker), B. Keverling (foarwurker), J. Wayer (foarwurker) en K. de Vries (lid). De feriening begûn yn 1884 mei 43 leden. De gymnastykferiening hâlde winterdeis ek hurdriderijen en feestjûnen. thumb|VKH (1903) thumb|It liet fan VKH thumb|In grutte feriening
Histoarje
Yn 1911 waard ek in ôfdieling foar froulju oprjochte. Beskermhear fan VKH wie boargemaster P. B. J. Vegelin van Claerbergen. Op 30 maaie 1918 waard in kuorbalferiening oprjochte. It rûn blykber net altyd mei winsk by de feriening, want yn 1918 waard in protestgearkomst hâlden tsjin direkteur Jongejans.
Yn 1917 waard in kuorbalôfdieling mei 11 dames en 10 hearen. It gymnastykfjild wie oan de Ljouwerterdyk by Heremastate. Doe't G. de Vries yn 1920 lieder fan VKH waard, bestie der al gjin direkteursfunksje mear. Yn 1922 wiene der 26 leden. Doe't De Vries yn 1926 fuortgie namen de hearen Barneveld en Hartstra syn taken oer. De feriening waard yn ferslaggen út dy tiid ek wol 'V en K' neamd. Yn 1923 by it 40-jierrich bestean is it ledetal weromrûn nei 16, en yn de jierren dêrnei sizze noch mear leden op. Yn 1934 is der noch in heare- en in damesbestjoer. Yn 1937 wurdt de klaaiïnge fêststeld. Grutte jonges en hearen gymmestykje gymnastiken tenei yn itselde tenu: in wyt silershimdsje mei swarte broek en swarte knibbelsokken. Dames droegen in wyt kostúm mei rok. Men woel de lytskes ek yn it wyt optrede litte mei it monogram op de boarst. Yn 1938 waard A. Glas siktaris yn it bestjoer. In jier letter wiene der gjin notulen omdat hy mobilisearre wie. It gymnastyklokaal waard yn de oarloch troch de besetter opeaske. VKH krige yn dy tiid ek in klupflagge.
Nei de oarloch
Neidat yn 1945 de befrijingstocht rûn wie, begûn de feriening yn juny mei 300 leden en waard de feriening lid fan de KNAU. De feriening stie doe ûnder lieding fan A. Glas. Yn july 1945 ferskynde ‘Ons clubblad’. Der waard doe gearwurke mei fuotbalklup De Kooi, de foarrinder fan SC De Jouwer. Neist de gymnastykferiening wie der fuotbal foar manlju en adspiranten, hânbal foar froulju, en atletyk foar manlju, dames en adspiranten. It hichtepunt wie op 9 jannewaris 1959 doe’t de feriening it predikaat ‘Keninklik’ krige by de fiering fan it 75-jierrich bestean. Yn 1957 waard de jierlikse útfiering foar de earste kear yn City hâlden.
Omnyferiening
VKH waard yn de santiger jierren in omnyferiening. De feriening bestie doe út de ôfdielingen:
Op 1 jannewaris 1993 is de omny-feriening VKH opheft en waarden de ôfdielings selsstannige ferienings.
The Doom that Came to Sarnath and Other Stories
The Doom that Came to Sarnath and Other Stories is in ferhalebondel mei 20 koarte ferhalen fan it horror- en/of fantasysjenre, allegearre fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwer H.P. Lovecraft (1890-1937). De titel betsjut: "De Doem dy't Sarnath Oerkaam en Oare Ferhalen". De ferhalen steane fierhinne op harsels, mar kinne yndield wurde by twa losse 'searjes' fan Lovecraft: de Dream Cycle en de Cthulhu Mythos. Se waarden oarspronklik publisearre yn Weird Tales en in ferskaat oan oare tydskriften. De ferhalebondel, dy't 208 siden telt, waard gearstald, redigearre en fan in ynlieding en noaten foarsjoen troch Lin Carter, en kaam yn 1971 út by de New Yorkske útjouwerij Ballantine Books.
Koepeltsjerke (Feanhuzen)
De Koepeltsjerke is de tsjerke fan de sûnt 18 april 2017 selsstannige PKN-gemeente fan Feanhuzen, Drinte. De wettersteatstsjerke is in ryksmonumint.
Skiednis
De tsjerke waard yn de jierren 1825-1826 yn opdracht fan de Maatskippij fan Woldiedichheid nei it foarbyld fan de Koepeltsjerke yn Smilde boud en wie ornearre foar it persoaniel en de bewenners fan de trije gestichten dy't yn Feanhuzen stifte wiene. Earder wiene de bewenners fan Feanhuzen op tsjerklik mêd op Noarch oanwiisd.
De earste stien foar de nije tsjerke waard op 25 july 1825 lein en op 25 juny waard it godshûs iepene. It achtkante bouwurk wurdt bekroand mei in koepel en krige earst yn 1946 in liedklok.
Restauraasjes fûnen yn it begjin fan de jierren 1960 en 200 plak.
Oargel
It oargel yn de tsjerke waard yn 1821 troch Jan Adolf Hillebrand foar de herfoarme tsjerke fan Akkrum boud en ferhûze yn 1856 doe't Akkrum in nij oargel krige fan Petrus van Oeckelen nei de Koepeltsjerke fan Feanhuzen.
Masahiko Inoha
(25 augustus 1985) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Vissel Kobe. Earder spile foar FC Tokyo, Kashima Antlers, Hajduk Split en Júbilo Iwata. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 2007, it Aziatysk kampioenskip 2011, it Confederations Cup 2013 en it Wrâldkampioenskip 2014.
Jon Dough
Jon Dough, echte namme: Chester Anuszak (Lancaster (Pennsylvania), 12 novimber 1962 – Chatsworth (Kalifornje), 27 augustus 2006), wie in Amerikaansk pornoakteur en pornoregisseur fan etnysk Poalsk komôf, dy't yn it begjin fan syn karriêre ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Chuck Long, John Doe, Chad Sanders, Jan Sanders, Rock Taylor, Chet Sanders, Chet Anuszek, John Doc, Jon Doc en Sam Snatch. De skûlnamme dêr't er ûnder bekend wurden is, Jon Dough, ferwiist nei (en wurdt itselde útsprutsen as) John Doe, de namme dy't Amerikaanske plysjetsjinsten brûke om in ûnidentifisearre persoan (libben of dea) mei oan te tsjutten. Yn in karriêre dy't rom tweintich jier besloech, spile Dough yn mear as 1.200 pornofilms en regisearre er goed 70. Yn 2006 makke er mei 43 jier in ein oan syn eigen libben troch yn it tou te gean.
Jonkheid en oplieding
Dough waard yn 1962 berne yn Lancaster, yn 'e noardeastlike Amerikaanske steat Pennsylvania, en groeide op yn in stielstedsje yn deselde steat. Yn 1985 studearre er ôf yn 'e biology oan it Albright Kolleezje yn Reading. Datselde jiers noch ferfear er nei Los Angeles om dêr útein te setten mei in wurkpaad as pornoakteur, nei't er fia syn broer, dy't as neakenmodel posearre foar homoblêden, by de seksyndustry belutsen rekke wie.
Pornokarriêre
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Dough yn syn 21 jier duorjende karriêre yn 1.217 pornografyske films (al sitte dêr in stikmannich dûblueres yn, mei't kompilaasjes fan earder wurk meiteld binne). Hy wurke in protte foar sokke foaroansteande studio's as Red Light District, Devil's Film, Anabolic Video, VCA Pictures, Elegant Angel, Diabolic Video, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Sin City, Zero Tolerance, Evil Angel, Jules Jordan Video en Hustler Video, mar ek wol foar minder bekende labels, wêrûnder Seymore Butts Home Movies, Extreme Associates en Platinum X Pictures. Ien fan 'e bekendste films dêr't Dough yn spile, wie Babewatch, in pornografyske parody út 1994 op 'e doedestiden populêre aksjesearje Baywatch.
Ek wie Dough geregeldwei bûten de Feriene Steaten aktyf, dêr't er bgl. wurke foar it Dútske Sascha Alexander Productions en it Sweedske Private. Fierders wied er tusken 1994 en 2005 ek wurksum as regisseur fan yn totaal 71 pornofilms, benammen foar de studio's Anabolic Video, Devil's Film, Vivid Entertainment en Diabolic Video. Dêrnjonken rjochte er syn eigen produksjebedriuw op, Jon Dough Productions, wêrfoar't er sels as akteur sawol as regisseur yn 't spier wie.
Under syn karriêre wurke Dough gear mei aktrises as Brigitte Aime, Alexis Amore, Anna Amore, Brittany Andrews, Eva Angelina, Davia Ardell, Briana Banks, Lanny Barbie, Belladonna, Johnni Black, Bunny Bleu, Veronica Brazil, Christy Canyon, Asia, Asia Carrera, J.R. Carrington, Tabatha Cash, Catalina, Kimberly Chambers, Channone, Danyel Cheeks, Vivienne Clash, Monique Covét, Ivy Crystal, Courtney Cummz, Daisy Marie, Racquel Darrian, Jewel De'Nyle, Barbara Doll, Donita Dunes, Helen Duval, Lacey Duvalle, Allura Eden, Bobbi Eden, Alana Evans, Sophie Evans, Rita Faltoyano, Jeanna Fine, Ashlyn Gere, Nina Hartley, Jenna Haze, Tera Heart, Kylie Ireland, Janet Jacme, Jewels Jade, Jenna Jameson, Audree Jaymes, Jessica Jewel, Katja Kassin, Katsuni, Jill Kelly, Bridgette Kerkove, Renee LaRue, Dyanna Lauren, Melissa Lauren, Shayla LaVeaux, Sally Layd, Francesca Le, Heather Lee, Jordan Lee, Lucy Lee, Miko Lee, Leila Lei, Janine Lindemulder, Lisa Ann, Cara Lott, Jade Marcela, Nyomi Marcela, Gianna Michaels, Mariah Milano, Tonisha Mills, Mimi Miyagi, Tiffany Mynx, Brittany O'Connell, Kelly O'Dell, Olivia O'Lovely, Brittany O'Neil, Papillon, Kascha Papillon, Victoria Paris, Moana Pozzi, Taylor Rain, Olivia del Rio, Sativa Rose, Adriana Sage, Silvia Saint, Savannah, Alexandra Silk, Domonique Simone, Aurora Snow, Charmane Star, Delilah Strong, Shyla Stylez, Stephanie Swift, Kobe Tai, Mika Tan, Julia Tchernei, Lucy Thai, Agnes Tilli, Coralie Trinh Thi, Bianca Trump, Stacy Valentine, Dana Vespoli, Taylor Wane, Teri Weigel, Tori Welles, Kelly Wells, Simone West, Zara Whites, Wendy Whoppers, Rebecca Wild, Lilli Xene, Sarah Young en Kitty Yung.
Yn 1997 kaam by Vivid de film The World's Luckiest Man út, wêryn't Jon Dough op ien dei seksuële omgong hie mei 101 ûnderskate froulju. Dy film wie neitiid de earste dvd dy't publisearre waard troch Larry Flynt syn Hustler-korporaasje. Op 'e fraach oft syn optreden yn dy film dreech west hie, antwurde Dough yn in fraachpetear: "Dochs wol wàt. Ik soe it net wer dwaan wolle. It wie leuk foar in kear; we krigen in protte oandacht yn 'e media en ik hie der dat jiers in soad profyt fan. It wie in ien-kear-mar-nea-wer-barren, en dat fertelle oare akteurs my ek. Mr. Marcus, Bobby Vitale en Erik Everhard hawwe allegearre ek soksoarte films makke en se sizze allegear itselde: 'Nea wer.' "
Priveelibben en ferstjerren
Fan 1989 oant 1994 wie Jon Dough troud mei pornoaktrise Deidre Holland, mar dat houlik einige yn in skieding. Hy wertroude letter mei in oare pornoaktrise, Monique DeMoan, by wa't er yn 2002 in dochter krige. Op 27 augustus 2006 makke Dough yn syn hûs yn Chatsworth, in wyk fan Los Angeles, in ein oan syn libben troch yn it tou te gean. It wie syn frou Monique dy't syn stoflik omskot ûntdiek.
Avro Lincoln
De Avro Lincoln, of Avro Type 694, wie in Britske swiere bommesmiter mei fjouwer motors ûntwurpen yn de Twadde Wrâldoarloch.
It tastel waard ûntwikkele út de Lancaster. De earste farianten waarden oantsjut mei Lancaster IV en V, mar dy nammen waarden letter feroare yn Lincoln I en II. It wie de lêste bommesmiter mei sûgermotors yn tsjinst fan de Royal Air Force. It tastel waard augustus 1945 yn gebrûk naam, te let om noch mei te dwaan by aksjes yn de Twadde Wrâldoarloch. Yn de jierren fyftych waard de Lincoln wol brûkt yn gefjochten tsjin de Mau Mau yn Kenia en yn Malakka foardat se út tsjinst helle waarden fan nije bommesmiters mei strielmotoren ferfongen waarden. In pear tastellen tsjinnen letter noch as fleantugen foar it testen fan turboprops.
Der waarden totaal 604 Lincolns makke, guon dêrfan waarden brûkt as sivyl transportfleantúch. Dêr binne noch fjouwer fan oer yn ferskate ferzjes, mar net ien is noch fleanree.
Wrigley Field
Lokaasje
Wrigley Field stiet oan 1060 West Addison Street yn 'e North Side fan Chicago, yn 'e wyk Lakeview en de buert Wrigleyville. It stadion foarmet in stedsblok fan ûnregelmjittige grutte, dat omjûn wurdt troch Clark Street (yn it westen), Addison Street (yn it suden), Sheffield Avenue (yn it easten) en Waveland Avenue (yn it noarden). De lokaasje fan it stadion, midden yn in wenwyk, betsjut dat der mar krap parkeargelegenheid foar it publyk is. It betsjut ek dat de omlizzende gebouwen sa deun by it stadion steane, dat men fan 'e dakken ôf sûnder te beteljen de wedstriden folgje kin.
Skiednis
De bou fan it stadion sette op 4 maart 1911 útein nei in ûntwerp fan arsjitekt Zachary Taylor Davis. Opdrachtjouwer foar de bou wie honkbalbestjoerder Charles Weeghman. It setten fan it stadion koste $250.000 yn doetiidsk jild, wat omrekkene yn Amerikaanske dollars út 2018 delkomt op krapoan $6,3 miljoen. It stadion waard op 23 april 1914 iepene ûnder de namme fan Weeghman Park, nei de inisjatyfnimmer fan 'e bou. It earste team dat it stadion yn besit hie, wie Weeghman syn Chicago Whales, dy't noch yn 'e âlde Federal League spilen. Se behellen yn 1914 it twadde plak en wûnen yn 1915 de kompetysje. Dat jiers waard de Federal League lykwols opdoekt en dat betsjutte ek de ein foar de Whales.
It stadion gie dêrnei oer yn 'e hannen fan 'e Chicago Cubs, dy't yn 'e nije Major League Baseball-kompetysje útkamen. Se spilen har earste wedstryd yn it stadion op 20 april 1916 en fersloegen dêrby de Cincinnati Reds. Yn 1921 waarden de Cubs oankocht troch kaugommagnaat William Wrigley jr., de eigner fan 'e Wrigley Company. Fan 1920 oant 1926 hiet it stadion Cubs Park, foar't it yn 1927 omneamd waard ta Wrigley Field, nei de eigner fan 'e Cubs.
Lange tiid wie honkbal net de iennichste sport dy't yn Wrigley Field spile waard. Sa moasten de Cubs it stadion yn 1920 diele mei de Chicago Tigers, fan 1920 oant 1926 mei de Hammond Pros, fan 1921 oant 1970 mei de Chicago Bears en fan 1931 oant 1939 mei de Chicago Cardinals. Dat wiene allegear Amerikaansk fuotbalteams dy't útkamen yn 'e National Football League (NFL). Fierders spilen fan 1977 oant 1982 en yn 1984 ek de fuotballers fan 'e Chicago Sting yn Wrigley Field. Sûnt 1985 hawwe de Cubs it stadion foar harsels en wurdt der inkeld noch honkbal spile.
Doe't it yn 1914 iepene waard, koe Wrigley Field 14.000 man publyk hâlde. It waard neitiid útwreide yn 1922 en 1927 en renovearre yn 1937 en 1988, wêrnei't it yn 2006 op 'e nij útwreide waard. De lêste grutskalige renovaasje fûn plak tusken 2014 en 2019. Dêrnei hie it stadion in kapasiteit fan 41.649 minsken. Wrigley Field wie yn 1988 it alderlêste stadion yn 'e MLB dat skynwerpers sette liet om spyljen op 'e jûn mooglik te meitsjen. It stadion krige op 1 febrewaris 2004 de gemeentlike monumintale status fan in Chicago Landmark.
Oansjen
Wrigley Field stiet bekend om syn mei klimmerblêd oerdutsen spylfjildôffreding; it klimmerblêd waard yn 1937 plante troch Bill Veeck, de soan fan 'e doetiidske foarsitter fan 'e Chicago Cubs. Oare bekende skaaimerken fan it stadion binne de ûngewoane wynpatroanen dy't fan 'e deunby leine Michiganmar ôf komme en de koerts fan in bal op ûnfoarsisbere wize beynfloedzje kinne; de ikoanyske reade tinte boppe de haadyngong; en it âlderwetske skoareboerd, dat noch mei de hân betsjinne wurde moat.
Skiep (skaai)
De skiep (wittenskiplike namme: Ovis) foarmje in skaai fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e evenhoevigen (Artiodactyla), it ûnderskift fan 'e wjerkôgers (Ruminantia), it tuskenskift fan 'e hoarndieren (Pecora), de famylje fan 'e holhoarnigen (Bovidae), de ûnderfamylje fan 'e geiteftigen (Caprinae) en de tûke fan 'e skiep en geiten (Caprini).
Beskriuwing
Dit skaai bestiet út seis oant acht ferskillende libbene soarten (ôfhinklik fan 'e yndieling), ferdield oer twa ûnderskaaien. De bekendste fertsjintwurdiger is it gewoane, domestisearre skiep of hûsskiep (Ovis aries), dat oarspronklik fuortkommen wêze moat út it wylde skiep (Ovis Orientalis). In wyfkesskiep hjir in ei, en in mantsjesskiep is in raam. In skieppejong wurdt in laam neamd (by spesifikaasje fan geslacht: ramke of eilaam). In healwoeksen mar al geslachtsryp froulik skiep hjit in touke, en in laam dat troch de mem ferstaat is of wêrfan't de mem dearekke is, hjit in wouter.
Fan natuere komme skiep foar yn heuvelige of bercheftige kriten. Se binne sinniger mei iten as de nau besibbe geiten (Capra), en binne foar it meastepart weiders, dy't fral gers ite. Se kinne ta mei in bytsje wetter en hawwe in tsjûke wollene pels om har tsjin 'e kjeld te beskermjen. Skiep binne oer it generaal wat lytser en knobsker as oare holhoarnigen, en hawwe hoarnen dy't yn in spiraalfoarm krôlje. Se hawwe geurklieren op 'e snút en de poaten, en kinne fan 'e geiten ûnderskaat wurde trochdat se gjin klieren hawwe by de hoeven, de geslachtsdielen en oan 'e noaskant fan 'e eagen. Likemin hawwe de rammen in sik, sa't bokken (mantsjesgeiten) dy hawwe.
Grutte Priis Formule 1 fan Brazylje 2011
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Brazylje 2011 yn São Paulo op 27 novimber 2011. It wie de njoggentjinde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2011. Hy waard op Interlagos hâlden. De race waard hâlden oer 71 omgongen, op it 4,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306 kilometer.
Konettikut (betsjuttingsside)
"Konettikut", "Konnektikut" of "Connecticut" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Ynstoarting fan it ynternasjonaal stelsel oan de ein fan de Brûnstiid
De ynstoarting fan it ynternasjonaal stelsel oan 'e ein fan 'e Brûnstiid wie in maatskiplike ynstoarting, útmûnjend yn in tsjuster tiidrek dat in oergongsperioade foarme fan 'e lette Brûnstiid nei de iere Izertiid, yn Mesopotaamje, de Levant, Anatoalje, de súdlike Balkan, de Kaukasus en it eastlike part fan Noard-Afrika. It wie in oergong wêrfan't histoarisy miene dat er hommels, gewelddiedich en kultureel fersteurend wie. In grut tal riken en dynastyen ferdwûn en de beskaving krige in rare tebeksetter. Histoarikus Robert Drews omskreau dit barren yn syn boek The End of the Bronze Age: Changes in Warfare and the Catastrophe ca. 1200 B.C. as "de slimste ramp út 'e Aldheid, sels noch jammerdearliker as de fal fan it Westromeinske Ryk." Wat de oarsaak wie fan dizze ynstoarting, is noch altyd net rjocht dúdlik. Historiografysk hat de ynstoarting foar problemen soarge by de datearring fan foarfallen út it twadde en trêde milennium f.Kr.
Skiednis
Yn 'e heale iuw tusken likernôch 1200 f.Kr. en 1150 f.Kr. kaam ynienen de paleisekonomy fan 'e keninkriken fan 'e Myseenske Griken yn 'e krite fan 'e Egeyske See en de kusten fan Anatoalje útinoar te fallen, en feroare yn in kultuer fan lytse isolearre doarpkes yn wat de Grykske Tsjustere Iuwen neamd wurde. Fierder nei it easten ta kaam der in hommelse ein oan it Hettityske Ryk yn Anatoalje en de Levant, oan 'e Kassityske Dynasty fan it Babyloanyske Ryk yn Mesopotaamje, en oan it Nije Ryk yn Egypte. De Lûwyske steaten fan westlik Anatoalje rekken fragmintearre en it Hoerrityske keninkryk Oegarit en de Amorityske steaten yn 'e Levant waarden ferneatige, wat ta in perioade fan gaos yn Kanaän late.
Yn 'e earste faze fan dizze perioade waard frijwol eltse stêd tusken Pylos, yn Grikelân, en Gaza, oan 'e súdein fan 'e Levant, op gewelddiedige wize ferwoastge. In protte fan dy plakken rekken ferlitten en waarden net mear opboud, wêrûnder Mysene, it sintrum fan 'e Myseensk Grykske kultuer, de Hettityske haadstêd Ḫattuša, en Oegarit, it mulpunt fan it keninkryk mei deselde namme. Op 'e Peloponnesos allinnich al rekke 90% fan alle bekende bewenne plakken út dy tiid ferlitten, wat wiist op in mânske ûntfolking. It ferfal fan alle steaten en oerheden hie slimme fersteurings fan 'e hannelsrûtes ta gefolch en brocht it fermogen om lêze en skriuwe te kinnen yn it hiele gebiet oant it minimum werom.
Inkeld in pear machtige steaten, yn 't bysûnder it Assyryske Ryk yn noardlik Mesopotaamje, Elam yn wat no it súdwesten fan Iraan is, en Egypte (hoewol't dat slim ferswakke rekke), oerlibben de ynstoarting fan it ynternasjonaal stelsel. Tsjin 'e ein fan 'e tolfde iuw f.Kr. rekke lykwols ek de macht fan Elam yn it neigean nei't it ferslein wie troch Nebûkadnêzer I, dy't foar koarte tiid it Babyloanyske Ryk weroplibje liet foar't it der úteinlik ûnder strûpte nei in rige nederlagen tsjin 'e Assyrjers. Nei de dea fan Asjoer-bel-kala, yn 1056 f.Kr., rekke ek it Assyryske Ryk in iuw lang yn 'e nederklits en kromp it sterk yn. Tsjin 1020 f.Kr. liket Assyrje allinnich noch de direkt oangrinzgjende gebieten ûnder syn macht hân te hawwen; it goed ferdigene Assyryske heitelân kaam lykwols ûnder de ynstoarting fan it ynternasjonaal stelsel net oan serieuze bedrigings bleat te stean.
Stadichoan klûnteren de restanten fan it Hettityske Ryk tsjin 'e ein fan it tsjustere tiidrek gear ta lytse Syro-Hettityske steaten yn Silysje en de Levant, wêrfan't de befolking bestie út in miks fan Hettiten en Arameeërs. Tsjin 'e midden fan 'e tsiende iuw f.Kr. foarmen har yn 'e Levant fierders in rige lytse Arameeske keninkrykjes, wylst de Filistinen har nei wenjen setten yn súdlik Kanaän. De sprekkers fan Kanaänityske talen stiften yn dyselde snuorje de keninkriken Israel, Ammon, Moäb en Edom. Yn Anatoalje setten har de Frygjers, Simmearjers en Lydjers nei wenjen, en teffens ûntstie der yn eastlik Anatoalje en Transkaukaazje in nij Hoerritysk ryk, dat Oerartû hiet. Noardlik fan 'e Kaukasus waard troch de Georgjers it keninkryk Kolchis stifte. Fan 935 f.Kr. ôf reorganisearre it it Assyryske Ryk him en begûn it op 'e nij út te wreidzjen oer de omlizzende gebieten yn 'e foarm fan it Nijassyryske Ryk, dat bestie fan 911 f.Kr. oant 605 f.Kr.. It ferovere úteinlik in ûnbidich grut gebiet, dat him útstriek fan 'e Kaukasus oant Egypte en fan Syprus oant Perzje.
Underwilens ferskynden koart nei 1000 f.Kr. Iraanske folken as de Perzen, Meden, Parten en Sargaten for it earst yn it gebiet dat tenei Perzje neamd wurde soe. Dêr ferdreaune of assimilearren se eardere pre-Yndo-Jeropeeske folken lykas de Kassiten, de Hoerriten en de Gûty yn it noardwesten, hoewol't de dominânsje fan 'e Elamiten yn it súdwesten ûnoantaaste bleau en itselde gou foar de behearsking fan 'e súdkust fan 'e Kaspyske See troch de Manneeërs. Fierder nei it westen ta kaam nei it Oriïntalisearjende Tiidrek yn 'e Egeyske regio it Klassike Grikelân ta ûntwikkeling.
Ferklearring
Foar de ynstoarting fan it ynternasjonaal stelsel oan 'e ein fan 'e Brûnstiid binne troch histoarisy en argeologen in grut ferskaat oan ferklearrings oppenearre, mar men hat it oer noch net ien iens wurde kinnen. Nei alle gedachten sille ûnderskate faktoaren in rol spile hawwe, lykas hommelse klimatologyske feroarings feroarsake troch grutte fulkaanútbarstings, ynvaazjes troch barbaren lykas de mysterieuze 'Seefolken', it effekt op 'e oarlochfiering dat útgie fan 'e fersprieding fan metallurgy op basis fan izer (ynstee fan brûns), en in ferskaat oan mislearrings fan politike, maatskiplike en ekonomyske stelsels.
Ynfloed op 'e historiografy
Trochdat der út it tsjustere tiidrek dat op 'e ynstoarting fan it ynternasjonaal stelsel oan 'e ein fan 'e Brûnstiid folge, net folle ynskripsjes oerlevere binne, en trochdat der op sa'n soad plakken tagelyk in brek yn 'e line fan troanopfolging foarkaam, binne histoaryske foarfallen út it twadde en trêde milennium f.Kr. dreech te keppeljen oan moderne kalinderdata. Foar de historiografyske gronology fan de Aldheid yn it Midden-Easten hat dat laat ta it ûntstean fan ferskate konkurrearjende gronologyen. Pas frij resint hat út nij ûndersyk bliken dien dat de Middellange Gronology nei alle gedachten de juste is.
Grifformearde tsjerke (Oostwold)
De Grifformearde tsjerke yn Eastwald (Oostwold) yn de gemeente Aldamt, Grinslân, is in tsjerkegebou fan de PKN De Dollert. De tsjerke is sûnt 2001 in ryksmonumint.
Skiednis
De grifformearde tsjerke fan Eastwâld ûnstie mei de doleânsje. De ôfskieding earder brocht mar in pear hûshâldings ta in brek mei de Nederlânsk Herfoarme Tsjerke en dy wiene oanwiisd op Midwolda. Oanlieding foar de doleânsje yn Eastwâld wie net lykas op oare plakken de frijsinnigens yn de Nederlânsk Herfoarme Tsjerke, mar folle mear it hearskjende stânsferskil yn de herfoarme gemeente. De tsjerke fan de 'kleine luyden' woeks al gau en de earste tsjerke Pro Rege koe oan de Noorderstraat boud wurde, in tsjerke mei 245 sitplakken dy't yn 1889 yn gebrûk nommen waard. Sûnt 1900 wie de tsjerke waard der praat oer in ferbouwing of nijbou, mar it duorre oant 1930 doe't der útein set waard mei de bou fan de hoeddeiske tsjerke oan de Goldhoorn mei 345 sitplakken, dy't noch yn itselde jier iepene waard. Arsjitekten fan de nijbou wiene Wijk en Broos út Grins.
De tsjerke waard yn de jierren 2012-2013 restaurearre en yn it ramt fan dy restauraasje waard it kleurrike ynterieur ek wer hersteld.
Beskriuwing
De tsjerke fertsjintwurdiget skaaimerken fan de Amsterdamske Skoalle. Opfallend is de hege smelle nulle dy't boppe de topgevel útriizget, werfan't de top mei blêdgoud belein is. De ramen binne allegear yn glês-yn-lead útfierd. De ynrjochting is tige kleurryk en de banken steane as in waaier om de preekstoel hinne opsteld.
Oargel
It oargel hinget boppe de preekstoel en waard yn 1939 troch de firma Reil boud as in pneumatysk kegelladen-oargel mei 17 registers, ferdield oer twa manualen en pedaal. Yn 1946 waard it oargel troch Reil elektrifisearre.
Protestantske tsjerke fan De Tynje
De Protestantske tsjerke oan de Rolbrêgedyk is de eardere grifformearde tsjerke en tsjintwurdige PKN-tsjerke fan De Tynje. De tsjerke is in ryksmonumint.
Skiednis
De Tynje hie sûnt al 1866 in grifformeard tsjerkje oan de Breewei, dy't yn 1901 ferfongen waard troch nijbou. De oanwaaks fan nije leden makke twintich jier letter lykwols wer in nijbou op in oar plak needsaaklik. Om't it goedkeaper wie waard der foar keazen om de nije tsjerke fan beton te bouwen.
De tsjerke waard yn 1954 foar it earst restaurearre. Oare restauraasjes wienen yn 1988 en 2007. Sawol it ynterieur as it eksterieur binne yn geve steat bewarre bleaun.
Oargel
It piipoargel fan de tsjerke waard yn 1976 ôfbrutsen. Oarspronklik kaam dat oargel út de grifformearde tsjerke fan It Hearrenfean. It front fan dat ynstrumint stiet ek no noch yn de tsjerke. De gemeente makket hjoed-de-dei gebrûk fan in elektroanysk oargel.
Gemeente
Al sûnt 1995 foarmen de grifformearden en herfoarmen fan De Tynje en Terwispel in federaasje. Fan de trije tsjerken dy't de federative gemeente hie waard nei it ûntstean fan de federaasje de herfoarme tsjerke oan de Riperwei yn De Tynje ôfstjitten en ferkocht, dy't letter ferboud waard ta wenhûs. Yn 2007 is de federaasje fan de grifformearden en herfoarmen fan De Tynje en Terwispel omset yn de Protestantske gemeente De Tynje-Terwispel.
List fan planetoïden 77301-77400
Dit is in list fan planetoïden 77301-77400.
Galapagoseilannen
250px|thumb|Lizzing fan de Galapogoseilannen thumb|250px|Detailkaart fan de arsjipel De Galapagoseilannen (yn 't koart Galapagos, Spaansk: Islas Galápagos, offisjeel Archipiélago de Colón) is in arsjipel op de hichte fan de evener yn de Stille Oseaan. De eilannen lizze sa'n 1000 km út de westkust fan Súd-Amearika en hearre steatkundich ta Ekwador. De Galapagoseilannen en de omlizzende wetters foarmje sûnt 1959 in nasjonaal park, it Nasjonaal Park de Galapagoseilannen.
De eilannen binne geologysk besjoen tige jong: inkeld mar miljoenen jierren. Se binne fan fulkanyske oarsprong. Der komme in soad unike bisten en planten foar, dy't it eilân faak ferskillende soarten foarme hawwe.
Fleanfjild
It nije, enerzjyneutrale fleanfjild Aeropuerto Seymour op it eilân Baltra draait folslein op sinne- en wynenerzjy. Boppedat is it gebou foar 80% makke út materiaal fan it âlde fleanfjild.