cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Live and Let Die (film)
Untfangst
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Live and Let Die in goedkarringspersintaazje fan 65%, basearre op 52 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Hoewol't it net ien fan 'e as bêste beskôge Bond-films is, drukt Roger Moore yn 'e film syn stimpel op 'e rige mei glimpen fan styl en in ferbettere gefoel foar humor." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Live and Let Die in goedkarringspersintaazje fan 55%, basearre op 9 resinsjes.
Opbringst
Live and Let Die brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $35,4 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $126,4 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $161,8 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $7 miljoen betsjut dat in winst fan $154,8 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Max Riemelt
Max Riemelt (Berlyn, 7 jannewaris 1984) is in Dútsk akteur. Hy hat benammen namme makke mei in rol yn de films Die Welle, Napola (Elite für den Führer) en Freier Fall, mar is dêrnjonken yn in grut tal oare produksjes te sjen. Ek spile Riemelt mei yn de Netflix-searje Sense8.
Libben
Riemelt waard yn Berlyn-Mitte grutbrocht en wennet dêr noch jimmeroan. Hy hat syn talint net op in toanielskoalle oanleard en die al doe't er alve wie mei oan in teatergroep fan syn skoalle. Ek wurke der yn in berneteater fan in famyljelid.
Riemelt wie foar it earst op de tillefyzje te sjen yn 1997 mei in byrol yn de twadelige útstjoering Eine Familie zum Küssen. Hy krige mear bekendheid yn 1998 troch syn haadrol yn de foar de ZDF produsearre minisearje Zwei Allein. Dêrnei folge in grut tal tillefyzje- en bioskoopprodyuksjes. Om him tenei allinnich noch oan it aktearjen ta te lizzen makke er yn 2007 syn oplieding net mear ôf en wegere er tsjinst yn de Bundeswehr. Fierder as de middelbere skoalle is er net kommen.
Ynternasjonale erkenning krige Riemelt mei syn haadrol yn it drama Napola – Elite für den Führer. Foar syn bydrage krige er de ûnderskieding fan bêste akteur op it Ynternasjonale Filmfestival yn it Tsjechyske Karlovy Vary. Op de Berlinale 2005 waard Riemelt troch de European Film Promotion as de Dútske Shooting Star fan de Europeeske films keazen.
Dennis Gansel's remake fan Die Welle mei Max Riemelt yn in haadrol waard yn 2008 de op ien nei meast súksesfolle Dútske film fan it jier. Ek spile Riemelt yn produksjes lykas Wir sind die Nacht (2010), Die vierte Macht (2012) en Freier Fall (2013). Sûnt 2015 hat Riemelt in haadrol yn de Netflix-searje Sense8.
Keppeling om utens
Max Riemelt op IMDb
Hoboken (Nij-Jersey)
Hoboken is in tichtbefolke Amerikaanske city op de westigge fan de rivier de Hudson yn de provinsje Hudson, Nij-Jersey. De stêd leit net fier fan Manhattan yn New York. Yn 2010 hie de stêd 50.005 ynwenners.
Martereftigen
De martereftigen of murden (wittenskiplike namme: Mustelidae) foarmje in famylje fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia) en it skift fan 'e rôfdieren (Carnivora), dêr't û.o. de harmeling, wezeling, murd, fret, otter, stienmurd, beamotter en das ta hearre. It lytste lid fan 'e famylje is de wezeling, dy't mar 35 g weaget, wylst it swierste de Súdamerikaanske reuze-otter is, mei in gewicht fan 32 kg. Foarhinne waarden ek de stjonkdieren ta de martereftigen rekkene, mar dy binne koartby yn in eigen famylje, de stjonkdieren (Mephitidae) pleatst.
Martereftigen binne grutdiels nachtdieren en komme op alle wrâlddielen útsein Antarktika foar (al binne se yn Oseaanje troch de minske yntrodusearre). Se libje yn seeën, woastinen, berchtmes en toendra's. De measte soarten kinne mei harren anaalklieren in sterke muskesrook produsearje en beskikke oer in skoandere pels dy't der de reden fan is dat se ek wol yn finzenskip troch de minske fokt wurde (al wurdt de fret gewoan as selskipsdier holden).
Nêstbliuwer en nêstflechter
Nêstbliuwer en nêstflechter binne termen dy't yn 'e biology brûkt wurde om ûnderskie te meitsjen op it mêd fan 'e âldersoarch dêr't jongen fan ûnderskate bistesoarten ferlet fan hawwe. Nêstbliuwers binne by de berte noch net botte fier ûntwikkele, en moatte noch langere tiid yn it nêst of de hoale trochbringe, wêrby't se yngeande fersoarging troch de âlden nedich binne, benammen op it mêd fan it waarm hâlden en fuorjen. Nêstflechters, oan 'e oare kant, binne by de berte troch in langere draachtiid of briedtiid al safierhinne ûntwikkele dat se binnen relatyf koarte tiid har berteplak ferlitte kinne om ûnder tafersjoch fan 'e âlden op eigen manneboet har kostje byinoar te skarreljen.
Fûgels
It ferskil tusken nêstbliuwers en nêstflechters is it dúdlikst by fûgels, en wurdt dan almeast ek brûkt yn de kontekst fan 'e ornitology. De termen kinne lykwols ek foar oare bisten brûkt wurde, lykas reptilen en sûchdieren. By fûgels hearre in protte grûnbrieders, lykas de hin, de fazant, de wylde ein, de ljip en de skries, ta de nêstflechters. Om't sokke fûgels har nêst op 'e grûn meitsje, dêr't se tige kwetsber binne foar predaasje, hawwe dy der it frij net ta om nei it útkommen fan 'e aaien noch lang op itselde plak om te hingjen. Piken fan fûgels dy't yn beammen of op oare plakken in ein boppe de grûn nestelje (op rotsrichels, yn gebouwen, ensfh.), dêr't se relatyf feilich binne foar rôfdieren, binne just faak nêstbliuwers. Dêrby kin men tinke oan lytse sjongfûgels lykas de lyster, it readboarstke en it swartkopke, mar ek oan de earrebarre en oan rôffûgels lykas de keningsearn, de oehoe en de wikel.
Nêstbliuwers komme by fûgels oer it algemien keal en blyn te wrâld en binne foar har oerlibjen folslein ôfhinklik fan 'e âlden, wylst nêstflechters by de berte sjen kinne en al in laach dûns hawwe dy't har sawol waarm hâldt as kamûflearret. Ek kinne se suver daliks al rinne, wêrby't se nei alles pikke dat se foar de snaffel krije om út te finen oft it ytber is. Nêstflechters bliuwe, nei't se út it aai krûpt binne, inkeld langernôch yn it nêst om har dûns drûgje te litten. Dêrnei geane se der yn it selskip fan harren bruorren en susters en ien of beide âlderfûgels op út.
Oare bisten
Fan oare bisten as fûgels kin sein wurde dat reptilen dúdlik nêstflechters binne, mei't dy harsels rêde kinne sadree't se út it aai komme. Evenhoevigen en ûnevenhoevigen binne ek nêstflechters, mei't dy koart nei de berte al stean en efter de mem oan rinne kinne. Fierders binne hazzen nêstflechters, wylst de nau besibbe kninen krekt nêstbliuwers binne. Mank de kjifdieren binne bgl. kavia's en hamsters nêstflechters, wylst mûzen en rotten nêstbliuwers binne. Minsken binne nêstbliuwers by útstek, mei't in minskepoppe fuort nei de berte suver hielendal neat kin.
Njoggende Alvestêdetocht
De Njoggende Alvestêdetocht wie de njoggende offisjele edysje fan 'e Alvestêdetocht op redens, dy't ferriden waard op 8 febrewaris 1947. Dizze reedriderstocht waard organisearre troch de Feriening De Fryske Alve Stêden. De winner wie, nei de diskwalifikaasje fan 'e earste fjouwer riders dy't oer de einstreek kamen, Jan W. van der Hoorn út Ter Aar mei in tiid fan 10 oeren en 51 minuten. De Njoggende Alvestêdetocht stie bekend om it grutte tal ûngeregeldheden dat plakfûn, yn 'e foarm fan in protte dielnimmers dy't de regels oan har lears lapen. Fan gefolgen naam it bestjoer fan 'e Feriening de Fryske Alve Stêden neitiid maatregels om foar te kommen dat soks nochris barre soe.
Utskriuwing en omstannichheden
Yn 'e skiednis fan 'e Alvestêdetocht is it wol gauris foarkommen dat in tocht út- of ôfsteld wurde moast. Mar yn 'e winter fan 1946 op 1947 gie it wol need. Oant fjouwer kear ta waard troch it bestjoer fan 'e Feriening De Fryske Alve Stêden foar in Alvestêdetocht in datum fêststeld, mar moast it evenemint útsteld wurde omreden fan it ynfallen fan teiwaar. Earst stelde men foar om 'e Njoggende Alvestêdetocht op 23 desimber 1946 te hâlden, mar noch foar't de tocht útskreaun wurde koe, waard dúdlik dat it doe net trochgean koe. Dêrnei waard de tocht trije kear útskreaun, op 28 desimber 1946, op 9 jannewaris 1947 en op 6 febrewaris 1947, mar eltse kear rûn it op 'e non. Uteinlik koe it op 8 febrewaris dan einlings heve. Tsjin dy tiid leaude de parse, dy't fûleindige krityk op it bestjoer hie, der eins net mear yn.
Yn 'e dagen nei de fêststelling fan 'e lêste datum, stie der in hurde wyn en wie der in protte stosnie. It wurk fan 'e frijwilligers dy't har ynsetten om 'e iisskotsen op 'e rûten glêd te skaven, eine sadwaande mar stadich. It bestjoer naam it idee yn omtinken om 'e tocht noch in kear út te stellen, mar besleat úteinlings dat dochs mar net te dwaan. De achtste febrewaris waard de kâldste dei fan 'e hiele winter. De reële temperatuer sakke oant –12 °C en troch de snijende wyn lei de gefoelstemperatuer noch in stik leger.
Tocht
Mei omreden fan 'e barre waarsomstannichheden skreaune har foar de wedstryd mar 277 reedriders yn, in stik minder as de 970 by de Achtste Alvestêdetocht yn 1942. Nei de start yn Ljouwert bleaune de wedstrydriders diskear lang yn in grutte groep opriden. By de trochkomst yn Snits en Drylts hie him noch gjin liederskloft foarme. By Sleat fierden de bruorren Wierd Wynia en Jacob Wynia fan Iens in kopgroep oan dy't fierders bestie út Lo Geveke fan Ljouwert, Joop Bosman fan Breukelen, Jan van der Bij fan Julianadoarp, Klaas Schipper fan Stienwikerwâld, Anton Verhoeven fan Dussen en Jan Charisius fan Ljouwert. By trochkomst yn Starum hiene Durk van der Duim en Henk Schueler har by de oanfierders jûn, mar wiene Geveke, Van der Bij en Charisius út 'e kopgroep tebekfallen. Charisius waard letter troch guon oare wedstrydriders bewusteleas op it iis oantroffen, nei't er, nei men oannimme mei, fallen wie. Hy moast sadwaande opjaan.
Underweis fan Warkum nei Boalsert oer de Boalserterfeart kamen de riders by Parregea in útsûnderlik min stik iis tsjin. Koart dêrfoar hiene Joop Bosman en Klaas Schipper in foarspronkje op 'e rest fan 'e kopgroep opboud. By Parregea lieten de beide mannen har op in troch in hynder lutsen karre fan 'e ien nei de oare kant fan it doarp ride, om it minste iis te mijen. Schueler en Van der Duim wisten har by te heljen troch har op (folle fluggere) fytsen troch it doarp ride te litten. Ek in protte efteropkommende wedstrydriders waarden troch de Parregeasters om it minne iis hinne holpen. Bosman en Schipper wisten neitiid al rillegau wer út te rinnen op Schueler en Van der Duim.
By trochkomst yn Harns hiene de beide koprinners in foarsprong fan seis minuten opboud op 'e earstfolgjenden. Dat wiene Jeen Nauta fan Warten en Abe de Vries fan Gitern. Hein Vermeulen en Jan W. van der Hoorn, beiden út Ter Aar, folgen dêr wer twa minuten nei. Schueler wie weromfallen nei in efterstân fan trettjin minuten. Nei Harns sloech de rûte de Bouhoeke yn, dêr't it iis troch de oanhâldende wyn bestood wie mei moude. Om in stik fan 12 km te oerbrêgjen, wiene Bosman en Schipper in oere tiid kwyt. Mar om't de omstannichheden foar de efterfolgers krekt-en-gelyk wiene, beholden se har foarsprong en leine se by trochkomst yn Dokkum noch altyd foaroan.
Neitiid boaze it waar noch fierder oan, mei in snijende wyn dy't oanwoeks ta stoarmeftich en snie dy't mei bakken omleech kaam, sadat der in sniestoarm ûntstie. Tolve minuten nei it duo Bosman en Schipper kaam Nauta troch yn Dokkum, en fiif minuten dêr wer nei folgen Vermeulen en Jacob Wynia. De beide koprinners koene sadwaande mei in riante foarsprong op Ljouwert oan. Inkele hûnderten meters foar de einstreek kaam Schipper te fallen, sadat it foar Bosman in maklike sprint nei de oerwinning wie. Hy kaam binnen mei in tiid fan 10 oeren en 36 minuten. Schipper folge op ien minút, Nauta op tsien minuten, Jacob Wynia en Van der Hoorn op in kertier, Wierd Wynia op 24 minuten en Vermeulen op 28 minuten. Fan 'e 277 wedstrydriders kamen der mar 39 binnen twa oeren nei de winner oer finish; de oare 238 dielnimmers oan 'e wedstryd waarden sadwaande diskwalifisearre.
Diskwalifikaasjes
It tradisjonele feest yn Stedsskouboarch De Harmony rûn dy jûns foar in protte wedstrydriders út op in rare ôfdijer. Yn 'e tuskentiid hie it bestjoer fan 'e Feriening De Fryske Alve Stêden nammentlik geroften heard oer de gong fan saken by Parregea. It bestjoer stelde dat eltsenien dy't him troch dat doarp yn in karre, efterop in fyts of op in oare wize net op eigen krêft oer it iis ferfiere litten hie, de regels brutsen hie. Der kaam sadwaande dy jûns gjin huldiging, mei't men earst de beskuldigings ûndersykje woe dy't op 't aljemint brocht wiene troch riders dy't har wól oer it minne iis hinne bodde hiene.
By dat ûndersyk kamen tsientallen gefallen boppe wetter fan wat it bestjoer omskreau as falskspyljen. Dat wie net beheind bleaun ta Parregea; guon hiene hiele stikken yn 'e auto ôflein of hiene in hiel stik efter net-dielnimmende foarriders oan riden om út 'e wyn te bliuwen. Dat lêste wie gjin behimmeljen oan, mar foar de sitewaasje by Parregea hellen de beskuldigden it minne iis oan. Dat wie foar it bestjoer lykwols gjin jildich ekskús, en diskwalifikaasjes folgen. Foar de top fan it klassemint hie dat dramatyske gefolgen: Bosman (1), Schipper (2), Nauta (3), beide bruorren Wynia (4 en 6) en Vermeulen (7) waarden út 'e útslach skrast. Doe't se dêrtsjin yn berop giene, waard der in ûnôfhinklike kommisje fan saakkundigen optúgd dy't in fearnsjier letter, nei nochris yngeand nei de kwestje sjoen te hawwen, ta de konklúzje kaam dat it bestjoer gelyk hie. De nûmer 5 út it oarspronklike klassemint, Jan W. van der Hoorn fan Ter Aar, waard doe ta winner útroppen om't alle riders boppe him diskwalifisearre wiene.
Toertocht
Ek foar de toertocht skreaune har yn 1947 folle minder dielnimmers yn, te witten 1.791 (tsjin 3.862 by de Achtste Alvestêdetocht yn 1942). Troch de barre waarsomstannichheden berikten mar 270 toerriders foar de limyt fan midsnacht de einstreek yn Ljouwert. Dyselden krigen lykwols net allegear it fel begearde Alvestêdekrúske, mei ek by de toertochtriders troch it bestjoer fan 'e Feriening De Fryske Alve Stêden ferskate gefallen fan falskspyljen fêststeld waard.
Reedriden op de Olympyske Winterspullen 1980
200px|thumb|right|200px|De Olympyske Iisbaan fan Lake Placid 1980
De Olympyske Winterspullen 1980, ek wol de XIIIe Olympiade neamd, waarden yn 1980 yn Lake Placid, de Feriene Steaten hâlden. Dat wie fan 13 oant en mei 24 febrewaris. It reedriden hie plak op de James B. Sheffield Olympic Skating Rink.
Modern heidendom
It modern heidendom of Westersk heidendom, ek wol kontemporên heidendom, hjoeddeistich heidendom of neopaganisme neamd, is in oerkoepeljende term foar alle ûnderskate tsjintwurdige godstsjinsten yn 'e Westerske wrâld dy't weromgripe (of sizze werom te gripen) op 'e prekristlike, heidenske leauwensoertsjûgings fan Jeropa, it Heine Easten en in grut part fan 'e eardere Sovjet-Uny. Dy religyen foarmje in grut ferskaat en komme inkeld yn 'e meast algemiene sin mei-inoar oerien. It modern heidendom is wol omskreaun as "in synteze fan histoaryske ynspiraasje en hjoeddeistige kreätiviteit", en de oanhingers fan 'e religyen dy't derta rekkene wurde, stypje yn ferskillende mjitte op prekristlike folkloristyske en etnografyske boarnen.
Etymology
De term "heidendom" (fan Aldfrysk hēthin) wie eartiids in oantsjutting foar alle godstsjinsten dy't bûten de joadsk-kristlike kontekst foelen, soms mei útsûndering fan 'e islaam fanwegen it leauwen yn ien en deselde God. It Germaanske wurd "heiden" is ôflaat fan "heide", en hat nei alle gedachten fan oarsprong "heidebewenner" betsjut, d.w.s. immen fan 'e ûnbewurke grûn, in barbaar dus. It Latynske paganus (ferlykje pagan, dat yn it Ingelsk bestiet njonken heathen) betsjutte oarspronklik "plattelânsbewenner", in ôfspegeling fan 'e iere fersprieding fan it kristendom, dat yn 't earstoan benammen oanhing yn 'e stêden hie.
Hjoed de dei hjitte grutte religyen lykas it hindoeïsme en it boedisme yn it kristlike spraakgebrûk net mear "heidenske", mar "net-kristlike" godstsjinsten, om't de oantsjutting "heidensk" tsjintwurdich oer it algemien as denigrearjend of lytsachtsjend ûnderfûn wurdt en men (alteast yn guon fermiddens) ta de konklúzje kommen is dat alle wrâldgodstsjinsten op in beskate manear in iepenbiering fan God oerbringe. Ut in selde nij respekt komt de term "net-leauwenden" foar ateïsten fuort, dy't yn it ferline ek "heidens" neamd waarden.
Sûnt de midden fan 'e tweintichste iuw is de term "heidendom" (of ek wol "paganisme") lykwols as in soarte fan geuzenamme oannommen troch de religieuze streamings dy't weromgripe op prekristlike eleminten yn 'e Westerske kultuer. De term "neopaganisme", dy't benammen yn 'e Ingelsktalige wrâld tige ynboargere is, wurdt troch in diel fan 'e modern heidenske leauwenden (te witten de oanhingers fan 'e rekonstruksjonistyske streamings) ôfwiisd om't it foarheaksel "neo-" ymplisearret dat it om folslein nije godststjinsten gean soe, wylst hja úthâlde dat harren leauwe in fuortsetting is fan 'e prekristlike praktiken fan harren foarâlden.
Midden-Frânsje
Midden-Frânsje (Latyn: Francia media), Middenryk of Midfrankyske Ryk wie in Frankysk keninkryk dat mar foar in koart skoftke bestien hat. It waard foarme yn 843 nei it Ferdrach fan Verdun. Keizer Loadewyk de Fromme ferdielde it keizerryk ûnder syn soannen. It Middenryk kaam ta de âldste soan Lotarius I, wylst er ek de keizerstitel krige. Yn syn ryk leine Aken, de residinsje fan syn pake Karel de Grutte en Rome, de residinsje fan de paus en earder de Romeinske keizers. It ryk miste in etnyske en skiedkundige ienheid ta tsjinstelling fan West- en East-Frânsje. Midden-Frânsje lei dus tusken de keninkriken fan West- en East-Frânsje yn en omfieme it Frankyske stamlân tusken de Ryn en Skelde, de gebieten fan de eardere Fryske en Boergondyske keninkriken (mei útsûndering fan it westlike part fan Boergonje, dat letter it Frânske hartochdom Boergonje waard) en Noard-Itaalje. Nei it ferpartsjen yn 855 by it Ferdrach fan Prüm waard Midden-Frânsje ferdield yn trije keninkriken: Loataringen (neamd nei Lotarius syn soan Lotarius II), Provence en Itaalje. Talen dy't yn Midden-Frânsje sprutsen waarden, wiene: Frankysk, Aldfrysk, Aldsaksysk, Aldnederlânsk, Aldheechdútsk, Aldfrânsk en Alditaljaansk. It leauwe wie it katolike kristendom en Aldgermaanske heidendom.
Modern heidendom
Leauwensoertsjûgings
It modern heidendom kin opdield wurde yn twa grutte groepen. De synkretistyske of eklektyske (frij ûntlienende) religyen, dy't der gjin geheim fan meitsje dat se folslein moderne kreaasjes foarmje of mar amperoan yn histoaryske godstsjinstige praktiken grûne binne, foarmje ien útein fan it spektrum. Dêrta hearre de wicca (of moderne hekserij), it neodruïdisme en it neosjamanisme. Oan 'e oare kant steane de saneamde etnyske religyen, dy't foar it oergrutte diel rekonstruksjonistysk binne; d.w.s. dat se bewust sa folle mooglik op it ferline weromgripe. Dat binne it moderne Germaanske heidendom, it moderne Keltyske heidendom, it moderne Slavyske heidendom, ensfh.
Midden-Frânsje
Ferdieling fan 855
Doe't Lotarius I yn 855 oan it ferstjerren wie yn de Abdij fan Prüm, ferdielde er syn ryk tusken syn trije soannen. Itaalje, dat fier besuden Rome en Spoleto rikte gie nei syn âldste soan Loadewyk II, dy't ek de keizerstitel krige. Dat lân waard it Keninkryk Itaalje. De jongste soan, Karel krige it Keninkryk Boergonje (mei Opper- en Nederboergonje) en de Provence. Dat lân waard it Keninkryk Arles, neamd nei Karel syn haadstêd. De rest fan it ryk gie nei de middelste soan, Lotarius II, dêrfan't syn ryk nei him neamd waard: Loataringen.
Lettere ferdielings
250px|thumb|Ferdielings fan 843 en 870 Karel ferstoar yn 863 sûnder soannen. Neffens Frankyske gewoante ferdielden syn bruorren Loadewyk II fan Itaalje en Lotarius II syn keninkryk. Lotarius krige it westlike part fan Nederboergonje (bisdommen fan Lyon, Vienne, Vivarais en Uzès) en Opperboergonje, wylst Loadewyk de Provence krige. Doe't Lotarius yn 869 ferstoar hie er ien bûtenechtlike soan. Syn iennige wetlike erfgenaam wie syn broer Loadewyk II. As Loadewyk II Loataringen urven hie, waard gâns Midden-Frânsje fannijs ferienige. Mar Loadewyk wie op dat stuit yn in strideraasje mei it Emiraat fan Bari. Loataringen waard ferdield tusken syn omkes Karel de Keale fan West-Frânsje en Loadewyk de Dútser fan East-Frânsje by it Ferdrach fan Meersen yn 870. Loadewyk de Dútser naam Opperboergonje, it gebiet benoarden de Jura, wylst de rest nei Karel de Keale gie. Yn 875 ferstoar Loadewyk II, de lêste soan fan Lotarius I sûnder soannen. Hy wiisde syn neef Karloman fan Beieren (âldste soan fan Loadewyk de Dútser) oan as syn opfolger. Paus Johannes VIII, dy't algeduerigen ûnder driging wie fan it Emiraat fan Sisylje, stipe lykwols Karel de Keale. Nei in snuorje fan betizing en skelen naam Karel Loadewyk syn besit yn Itaalje yn beslach. Karloman waard yn 876 ta kening fan Beieren kroane en foel yn 877 Itaalje oan en easkje it Keninkryk Itaalje op. Doe't er yn 880 ek ferstoar sûnder echtlike soannen, gie syn keninkryk nei syn jongere broer Karel de Grouwe. Karel wie yn 881 troch paus Johannes VIII ta keizer kroane en ferienige it gânse Karolingyske Ryk fannijs yn 884, alteast oant 887 doe't er ôfsetten waard.
Modern heidendom
Leauwensoertsjûgings
De leauwensoertsjûgings en leauwenspraktiken fan 'e ûnderskate modern heidenske streamings ferskille withoefolle faninoar, mar dochs binne der guon dingen dy't se allegear gemien hawwe. Foar in grut part binne dat dingen dy't ûntbrekke. Sa besteane der gjin hillige teksten yn dizze religyen, lykas de Bibel foar it kristendom, de Koraan foar de islaam en de Bhagavad Gita foar it hindoeïsme. Likemin hawwe se religieuze learstikken of dogma's, of in hierargysk opboude geastlikheid om sokke dogma's fan boppe-ôf oan 'e leauwenden op te lizzen. De oanhingers hâlde har mar komselden dwaande mei teology, en men is yn prisipe frij om te leauwen sa't en hoe't men mar wol. Sinding of missy, it aktyf útdragen fan it eigen leauwe, wurdt troch heidens net of frijwol net oan dien.
Frijwol alle religyen fan it modern heidendom omfetsje in foarm fan polyteïsme, it leauwen yn mear as ien god. De rekonstruksjonistyske religyen gripe dêrby yn 'e regel werom op it oarspronklike panteön fan ien beskate etnyske groep. De synkretistyske en eklektyske groepen kenne faak in beheindere foarm fan 'e goadewrâld. Sa hat it adonisme in panteön fan fiif goaden mei Adonis as fierwei de wichtichste fan it kwintet, wylst de wicca in duoteïstyske godstsjinst is, dy't de minsklike seksuële polariteit weromfynt yn 'e Trijefâldige Goadinne en de Hoarne God. Dêrby bestride dy beide archetypes inoar net, mar folje se inoar krekt oan, allyk it âlde Sineeske prinsipe fan jin en jang. Yn 'e goadinnebeweging wurdt mar ien godheid fereare (de Ierdmem), al wurdt dêrmei it bestean fan oare goaden net ûntstriden, en kin dus net sprutsen wurde fan monoteïsme. Krektoarsom, in protte moderne heidens leauwe dat polyteïsme in essinsjeel ûnderdiel fan harren religy is, wêrfan't de bredere ynfiering de Westerske maatskippij as gehiel witwat goed dwaan soe, mei't se it dominante monoteïsme as bekrompen en ynherint ûnderdrukkend beskôgje.
Fierders ynkorporearje de ûnderskate religyen fan it modern heidendom gauris foarmen fan animisme en/of panteïsme, wêrby't men it godlike yn 'e natoer weromsjocht fanút it prinsipe dat hiel it hielal mei-inoar ferbûn is. Wat it hjirneimels oangiet, leauwe de measte modern heidenske religyen yn it bestean fan in minsklike geast of siel dy't de dea fan it lichem oerlibbet. It leauwen yn reynkarnaasje komt in protte foar, mar mear yn 'e synkretistyske as de rekonstruksjonistyske godstsjinsten. Noarmen en wearden yn it modern heidendom rinne wiid útinoar, mar foar it meastepart kinne se lykslein wurde mei de saneamde Wiccan Rede, dy't hawwe wol dat men mar dwaan moat wat men wol, salang't men der nimmen kwea mei docht.
Leauwenspraktyk
In protte heidenske rituëlen binne der op talein om in feroare steat fan bewustwêzen op te roppen, en stypje dêrom swier op dingen as oanhâldend trommeljen, chanten, sjongen, dûnsjen en meditaasje. Hjeldagen binne oer it algemien bûn oan 'e tiden fan it jier, mei midsimmer, midwinter, de hjerstevening en de maitydsevening as meast foarkommende gefallen, mar fierders ek gelegenheden as siedzjen, rispjen, ensfh.
Leauwe yn magy of magyske rituëlen en tsjoenderij libbet by in oansjenlik diel fan 'e heidenske mienskip, al wurdt soks by fierder freegjen yn 'e regel sa dizenich definiëarre dat it wol fan alles betsjutte kin. Aleister Crowley, de oprjochter fan 'e thelemabeweging, omskreau it as "de wittenskip en keunst fan it soargjen dat der him in feroaring foardocht yn oerienstimming mei de wil".
Skiednis
De woartels fan it moderne heidendom lizze yn 'e Renêssânse, doe't der mei it weromgripen op 'e Klassike Aldheid ek nije ynteresse ûntstie foar de mytologyen en it polyteïsme fan 'e Alde Griken en Romeinen. Hoewol't it dêrby inkeld gie om akademyske belangstelling en der gjin sprake wie fan it nij libben ynblazen fan 'e eigentlike leauwensoertsjûgings út it ferline, die de Renêssânse syn namme ear oan as "werberte" fan 'e ûnderskate filosofyen út 'e Aldheid, mei as wichtichste it platonisme en it epikurisme. De reyntroduksje dêrfan waard wol omskreaun as in "nij heidendom" yn 'e skiednis fan 'e filosofy.
De Romantyk fan 'e twadde helte fan 'e achttjinde iuw late ta de werûntdekking fan Aldierske en Aldnoarske literatuer en poëzij. It neodruïdisme fûn syn oanbegjin sels al earder, yn 1717, doe't yn Grut-Brittanje The Druid Order oprjochte waard. Yn it Fiktoriaanske Tiidrek fan 'e njoggentjinde iuw fûn der yn Grut-Brittanje in weroplibbing fan belangstelling yn 'e Wytsingen plak, dy't yn Skandinaavje oersloech ta in nije grutskens op it romrofte ferline. Underwilens wie yn Dútslân de Völkische beweging geande. Al dy streamings dy't weromgriepen op 'e heidenske skiednis foelen gear mei in út 'e Romantyk fuortkommende ynteresse yn folkloare en okkultisme, it rûnom opdûken fan heidenske tematyk en motiven yn 'e literatuer, en ek de opkomst fan it nasjonalisme as politike streaming.
Yn it Feriene Keninkryk hie it neodruïdisme tsjin dy tiid aardich de wyn yn 'e seilen, wylst ek oare groepen har opwachting makken, lykas de Hermetic Order of the Golden Dawn en de Ordo Templi Orientis, dy't it kristlik leauwe synkretisearje woene mei eksoatyske eleminten út 'e Egyptyske kosmology en de joadske kabbala, sij it net needsaaklikerwize poer út religieuze omtinkens. Under ynfloed fan it boek The Golden Bough, fan 'e foaroansteande antropolooch sir James George Frazer wiene ferskate promininte skriuwers en keunstners by dy organisaasjes belutsen, wêrûnder William Butler Yeats, Maud Gonne, Arthur Edward Waite en Aleister Crowley.
Njonken sokke iere okkulte groepen diene har yn it Grut-Brittanje fan 'e lette njoggentjinde en iere tweintichste iuw noch oare maatskiplike ferskynsels foar, lykas de grutte en wiid fersprate belangstelling yn mediums (troch wa't men mei de ferstoarnen kommunisearje kinne soe), spiritisme, magy en oare boppenatuerlike dingen. In wichtige bykommende faktor wie de estetyske beweing fan 'e Romantyk, dy't de natuerlike wrâld fereare, en dêrby gauris ferwiisde nei de goaden út 'e Aldheid. De dichters, essayisten, keunstners en skriuwers dy't sokke tema's yn harren wurk oanhellen, waarden letter assosjearre mei maatskiplik foarútstribjende ideeën oer seksualiteit, feminisme, pasifisme en oare, soartgelikense saken.
Yn 'e 1920-er jierren oppenearre de antropologe Magaret Murray de teory dat der temûk troch de iuwen hinne in ûndergrûnske heksereligy bestien hawwe moast, dy't it tiidrek fan 'e hekseferfolgings oerlibbe hie. Hoewol't de hiele essinsje fan temûke ûndergrûnskheid it tige dreech makket om bewiismateriaal te finen dat dizze stelling oertsjûgjend ûntkrêftsje kin, leauwe de measte hjoeddeistige histoarisy dat Murray it by de ferkearde ein hie. Hja basearre har nammentlik foar in part op 'e oerienkomsten yn 'e ferklearrings dy't de slachtoffers fan 'e hekseferfolgings by ûnderfreging troch de autoriteiten joegen; men is no fan tinken dat dy oerienkomsten feroarsake waarden trochdat der by de ûnderfreging fan "heksen" gebrûk makke waard fan in standertfragelist dy't yn ferskate troch de Roomsk-Katolike Tsjerke produsearre hânliedings ôfprinte waard. Likegoed hiene Murray har ideeën grutte ynfloed op beskate heidenske streamings yn 'e Britske maatskippij.
Yn 'e 1940-er jierren skreau de Ingelsman Gerald Brosseau Gardner ferskate ynfloedrike boeken oer syn ûnderfinings nei't er inisjearre wêze soe yn in coven of heksekring yn it Súdingelske New Forest. In fierdere stimulâns wie de ôfskaffing fan 'e wetten tsjin hekserij yn it Feriene Keninkryk, yn 1951. Fan dy tiid ôf fersprate de wicca him troch Grut-Brittanje, en letter ek troch de Feriene Steaten, û.m. troch it krewearjen fan Alex Sanders, Sybil Leek en Doreen Valiente. It neodruïdisme sette syn opmars ek fuort, en telde û.m. de Britske minister-presidint Winston Churchill ta syn folgelingen.
Underwilens hie de njoggentjinde-iuwske Dútske mystyk him yn Dútslân en Switserlân ûntjûn ta barokke foarmen, lykas it armanisme fan Guido von List of it adonisme fan Franz Sättler. Fan 'e iere tweintichste iuw ôf ferraanden party fan dy bewegings (mar net allegear) mei antysemityske en letter nasjonaal-sosjalistyske streamings en waarden fan 'e tritiger jierren ôf grutdiels opnommen yn it nazy-okkultisme. De groepen dy't har tsjin oername troch it nasjonaal-sosjalistyske gedachteguod fersetten, lykas de Germanische Glaubens-Gemeinschaft fan Ludwig Fahrenkrog, waarden troch nazys ferbean.
Oan it begjin fan 'e santiger jierren makke it Germaanske heidendom in oplibbing troch yn sawol Grut-Brittanje, as de Feriene Steaten, as Iislân. Yn Iislân wie it de skieppeboer Sveinbjörn Beinteinsson, dy't yn 1972 de Ásatrúarfélagið ("it Genoatskip fan Dy't Trou oan 'e Goaden Binne") oprjochte. It súkses dêrfan makke dat der letter neifolging op it fêstelân fan Skandinaavje kaam. Underwilens wie it neodruïdisme yn 'e sechstiger jierren mear as foarhinne fermongen rekke mei ekologyske ideeën, wylst de wicca yn 'e santiger jierren in sterke feministyske ynfloed ûndergie, wêrút doe de goadinnebeweging fuortkaam. Yn 1979 soarge de publikaasje fan Drawing Down the Moon, fan Margot Adler, en The Spiral Dance, fan Starhawk, yn progressive fermiddens yn 'e Feriene Steaten foar in nij maatskiplik bewustwêzen fan it moderne heidendom yn it algemien en de wicca yn it bysûnder.
Oanhing en fersprieding
It is dreech om oan persize sifers te kommen oer it tal oanhingers fan it moderne heidendom. Yn it foarste plak sille lang net alle heidens harren leauwensoertsjûging foar de bûtenwrâld wêze wolle, yn guon lannen fanwegen de reële kâns op diskriminaasje of sels ferfolging om har leauwe, wylst sels yn 'e frijste maatskippijen it modern heidendom noch gauris in stigma meidraacht. It desintralisearre aard fan it moderne heidendom en it grutte tal solitêre leauwigen bringt op dit mêd noch mear komplikaasjes mei. Lykwols kin men troch sifers út guon lannen te kombinearjen mei ûnderboude skattings út oare lannen dochs in slach slaan nei it totale oantal moderne heidens yn 'e wrâld. Reälistysk sjoen sil it dêrby gean om sa'n 5,4 miljoen minsken (teljier 2015).
Whitney Taylor
Whitney Taylor, echte namme ûnbekend (yn Súd-Karolina, 21 febrewaris 1992), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise, dy't yn it ferline ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenammen Brooke Burgess en Amani Madsen. Hja sette yn 2011 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn inkele films, mar wie nammenste aktiver op it ynternet.
Modern heidendom
Noard-Amearika
Neffens gegevens fan 'e Kanadeeske folkstelling fan 2001 (dy't basearre binne op selsidentifikaasje) wiene der doe 21.080 heidens yn Kanada. Dat soe delkomme op 0,1% fan 'e Kanadeeske befolking, mar yn it foarste plak is dit sifer hast fyftjin jier âld, en sil der sûnt in beskate groei plakfûn hawwe, al wie it mar fanwegen natuerlike befolkingsgroei. Dêrnjonken sil doedestiden net eltse heiden syn religy opjûn hawwe út de al neamde eangstme foar diskriminaasje en/of stigmatisearring, of gewoan út privacy-omtinkens, dus it wiere tal heidens yn Kanada leit nei alle gedachten folle heger.
Whitney Taylor
Libben en karriêre
Taylor waard yn 1992 berne yn 'e Amerikaanske steat Súd-Karolina, yn it Amerikaanske Suden. Yn 2011, doe't se 19 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat se sûnt yn in sântal films spile, ûnder mear foar de foaroansteande studio Jules Jordan Video. Folle faker wie se lykwols yn 't spier foar pornowebsiden op it ynternet, lykas Bang Bros en Brazzers. Njonken har aktearwurk is Taylor ek aktyf as neakenmodel en hat se mei fotoreportaazjes yn ferskate neakenblêden pronke.
Lichemsskaaimerken
Taylor is blank, mei blauwe eagen en blûn hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.68 m lang, mei in gewicht fan 52 kg. Hja hat kupmaat 34DD, dêr't se in boarstfergruttingsoperaasje foar ûndergien hat. Fierders hat Taylor in nâlpiercing, mar gjin tatoeaazjes.
Modern heidendom
Noard-Amearika
It regear fan 'e Feriene Steaten freget by folkstellings net nei religieuze eftergrûn, mar by in ûndersyk út 2008, troch it Pew Forum, in privaat statistysk buro, ûnder in represintative dwerstrochsnee fan 'e Amerikaanske maatskippij, antwurde 0,4% (of 4 op 'e 1.000 minsken) dat se moderne heidens wiene. Dat sil op 'e nij earder oan 'e lege as de hege kant wêze, mar útgeande fan 0,4% soe dat yn 'e hiele Feriene Steaten om likernôch 1.254.000 minsken gean.
Oseaanje
By de Australyske folkstelling fan 2011 identifisearren 32.083 minsken har as heiden, wat delkomt op 0,2% fan 'e befolking. It Australyske Buro foar de Statistyk beflapt ûnder de term "heidendom" lykwols ek it animisme (780) en de natoerreligyen (3.599) fan 'e Aboriginals, dy't net ta it moderne heidendom rekkene wurde, sadat der neffens dizze sifers eins mar 27.704 heidens yn Austraalje binne. Op 'e nij: it wiere oantal sil nei alle gedachten heger lizze.
Neffens sifers út 2006 wiene der doe yn Nij-Seelân teminsten 6.804 heidens, wat 1,6% fan 'e befolking wêze soe, mar krekt as yn Austraalje sit der ek de natoerreligy fan 'e oarspronklike bewenners, de Maoary, by yn. Mei't der by de Nijseelânske folkstelling mar trije subgroepen oanjûn waarden (druïdisme, natoerreligy en wicca) is it net mooglik om te sizzen by hoefolle fan 'e 4.530 minsken dy't it hokje foar natoerreligy oanfinken, oft it om moderne heidens gie.
Britske Eilannen
Yn it Feriene Keninkryk waard by in ûndersyk fan 'e renommearre histoarikus Ronald Hutton, út 1999, fêststeld dat der likernôch 250.000 moderne heidens wêze moasten, wêrmei't de heidenske mienskip yn grutte de hindoemienskip belykje koe. Hjoed de dei (15 jier letter, sûnder rekken te hâlden mei de befolkingsgroei dy't sûnt plakfûn hat) soe dit delkomme op 0,4% fan 'e Britske befolking. Hutton kaam op dat sifer op grûn fan lidmaatskip fan religieuze organisaasjes, tarin by grutte eveneminten, abonneminten op heidenske tydskriften (rekkening hâldend mei oerlaping), ensfh.
Neffens de sifers fan 'e Britske folkstelling fan 2001 wiene der yn Ingelân, Skotlân en Wales mar 42.262 heidens (wat no 0,1% fan 'e befolking wêze soe), mar dêrby moat oantekene wurde dat de mooglikheid "heidendom" net werjûn wie op it formulier, en dat men dêrom de muoite nimme moast om it der sels op te setten by de opsje "oar, nammentlik: ..." It Britske Office for National Statistics joech dit sifer net út eigen beweging frij, mar pas nei't de Heidenske Federaasje fan Skotlân dêr in offisjeel fersyk ta yntsjinne hie. Mei in oanhing fan goed 42.000 kaam it heidendom yn 'e ranglist fan grutste Britske godstsjinsten foàr bekende religys as it rastafarianisme, it bahaïsme en it soaroästrisme, mar nei de "grutte seis" (kristendom, islaam, hindoeïsme, sikhisme, joadendom en boedisme). By de Britske folkstelling fan 2011 stie paganism as foarprinte mooglikheid op it folkstellingsformulier, en doe finken allinnich al yn Ingelân en Wales 80.153 minsken dat oan.
Skandinaavje
Op grûn fan it lidmaatskip fan heidenske organisaasjes, en rekken hâldend mei it relatyf grutte tal solitêre leauwenden yn it moderne heidendom, wurdt der skatten dat der yn Denemark sa'n 900 heidens wêze moatte, yn Sweden in 3.000 en yn Noarwegen 1.000. Yn Iislân hat de Ásatrúarfélagið neffens sifers út 2014 krapoan 2.400 leden (justjes mear as 1% fan 'e befolking). Dat is ien fan 'e âldste organisaasjes fan it moderne Germaanske heidendom en de grutste net-kristlike religieuze organisaasje yn Iislân, dy't sûnt 1973 in offisjele status hat en binende houliken slute kin. It wiere tal Iislânske heidens leit lykwols heger, en der is wol rûsd dat 8% fan 'e befolking der alteast mei it Germaanske heidendom sympatisearret (wat net itselde is as dat se it ek wier-wier oanhingje, fansels).
Rest fan West-Jeropa
Foar de rest fan West-Jeropa binne inkeld skattings beskikber, mei de heechste oantallen yn Frankryk (20.000), Dútslân (16.000) en Spanje (11.000). Belgje (800) en Nederlân (1.100) hearre op dizze ranglist yn 'e ûnderste regioanen thús. Yn Grikelân hat de Heechste Rie fan it Folk fan de Hellenen, de wichtichste organisaasje fan it moderne Helleenske heidendom, likernôch 2.000 leden, mar neffens in artikel dat yn 2007 yn 'e Britske krante The Guardian ferskynde, hat dizze religy yn Grikelân 100.000 "sympatisanten".
Jazmine Cashmere
Jazmine Cashmere (17 april 1984) is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn Crest Hill, yn 'e steat Illinois. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2004. Neffens har offisjele opjefte is se 1.65 m lang, mei in gewicht fan 61 kg en kupmaat 34C. Hja hat yn it ferline ek wol oare artystenammen brûkt, Jasmine Cashmere, Jasmin Cashmere, Jazmine en Cashmere.
Jarretank
thumb|In jarretank thumb|Selsridende jarretank thumb|In slûfkoeterbedonger thumb|Jarrebak yn de 19e iuw thumb|Jarrebak fan hout (Switserlân) In jarretank, eartiids ek wol jarrebak neamd, is in tank, dêr't boeren jarre op it lân ferspriede kinne. In jarretank kin troch in trekker lutsen wurde, dêr't de pompynrjochting troch in ôftakas fan de trekker ôf oandreaun wurd, of it kin in selsridende wein wêze. Yn Nederlân is it ferplichte dat der efter in jarretank in ynjekteur fêstige is, dat de jarre yn 'e grûn ynjektearret om ferflechtiging fan ammoniak en stankoerlêst tefoaren te kommen.
Fakuümtank
By in fakuümjarrepomp soarget de opboude luchtpomp foar de ûnderdruk, dy't nedich is yn de tank, om de jarre op te sûgen en ûnder druk te fersprieden. De hoemannichte jarre dy't opfolle wurd, hinget ôf fan de opfierhichte, de tsjokkens fan de dong, de wjerstân yn de oansûchlieding en de fakuümhichte yn de tank. De ûnderdruk is ornaris 0,8 bar mei in oansûchslang mei in diameter fan sa'n seis tommen (15,2 sm). Foar tsjokkere dong is in slang fan acht tommen nedich. Der is in trekkerfermogen nedich fan op syn minst 7,35 kW (10 hk) de 1000 liter tankynhâld.
Pomptankwein
Pomptankweinen hawwe almeast in wjirm- of draaisûgerpomp en yn guon gefallen in sintrifugaalpomp. Om fluch wurkje te kinnen kiest men gauris foar selsoansûgende ferkringerpompen.
Draaisûgerpomp
In draaisûgerpomp is in selsoansûgende ferkringerpomp mei twa foarinoaroer draaiende achtfoarmige rotors. De hoemannichte hinget ôf fan it tal en de diameter fan de rotors en fariearret fan 10 oant 450 m³ yn de oere. Draaisûgerpompen binne kreksa as wjirmpompen gefoeliger foar hurde en skerpe foarwerpen yn de dong en kâns op drûchrinnen. Wichtige foardielen fan de pomp is de hege druk (om 12 bar hinne) mei reedlik bytsje oandriuwfermogen, lykwichtige pompopbringst by hege tsjindruk by alle dongsoarten en de ferskate gebrûksmooglikheden.
Sintrifugaalpomp
Op pomptankweinen wurde mar in bytsje sintrifugaalpompen brûkt, om't dy net selsoansûgend binne. Yn kombinaasje mei in fakuümpomp foar it foljen fan in tank, kin in sintrifugaalpomp in goede mooglikheid wêze. Dy pomp tsjinnet derfoar om de dong ûnder hegere druk (2 oant 3 bar) te fersprieden. Dat jout in bettere ferdieling. Sintrifugaalpompen besteane út in pomphûs, dêryn't in waaier mei hege gong yn draait en de dong fuortsmyt. Ofhingjend fan de type fariearret de druk fan 1 oant 10 bar. As de tsjindruk heger wurdt, nimt de kapasiteit ôf en nimt it fermogen ta. De hoemannichte te pompen dong fan sintrifugaalpompen fariearret fan 50 oant 500 m³ yn de oere.
Webcam
In webcam, webkamera of ynternetkamera is in fideokamera dy't ferbûn is mei in kompjûter en bylden opnimt dy't er live ôfspilet op in kompjûternetwurk (dat faak it ynternet is). By it opnimmen fan 'e bylden kinne dy opslein wurde om op in oar tiidstip besjoen te wurden of om se troch te stjoeren fia in ynternetferbining of as taheakke by in e-mail. Ek as de bylden earnewêr oars fia in ferbining troch in kompjûternetwurk live besjoen wurde, kinne se dêr opslein wurde foar letter gebrûk. Webcams wurde ornaris mei de kompjûter ferbûn troch in USB-keabel of soartgelikense bekeabeling of binne gewoan yn 'e kompjûter sels ynboud, sa't dat by in protte laptops it gefal is.
Webcams wurde brûkt foar in ferskaat oan doelen en besteane dan ek yn in breed skala oan priisklassen (mei navenante kwaliteiten). Guon webcams wurde bygelyks brûkt as online-ferkearskamera's. Sokke apparaten, dy't dus bûtendoar pleatst wurde, moatte tsjin waar en wyn kinne, en hearre ta de djoerste soarten webcams. Ek wurde webcams wol brûkt foar it yn 'e gaten hâlden fan fûgelnêsten of bistehoalen, sawol om it publyk by de libbene natoer te belûken, as om sokke plakken te befeiligjen tsjin fandalisme en bistemishanneling. Webcams dy't foar soksoarte wurk brûkt wurde, binne ek frij prizich. It bekendst binne webcams lykwols fan live-bylden fia ynternet dy't seksueel tinte binne, lykas stripteases troch webcamgirls. Foar sok binnendoarwurk wurde meastal frij goedkeape kamera's ynset.
Plantaazjetsjerke (Swol)
De Plantaazjetsjerke (Plantagekerk) is in tsjerke fan de frijmakke mienskip yn de Oeriselske stêd Swol. It gebou wurdt brûkt troch in grutte tsjerklike gemeente mei in soad jonge leden.
Skiedis
It tsjintwurdige ryksmonumint waard oarspronklik boud foar de trije grifformearde gemeenten, dy't nei de ôfskieding yn 1835 yn Swol oer in langere perioade ûntstien wiene. De trije gemeenten waarden yn 1869 wer byinoar foege ûnder de namme Kristlik Grifformearde Tsjerke. De besteande gebouwen wiene no te lyts foar de nije gemeente en yn 1872 naam de tsjerkeried it beslút ta nijbou. Op in stik grûn by de stedsmuorre waard in lape bougrûn oankocht en op 25 july 1875 waard de tsjerke iepene. . It ûntwerp is ôfkomstich fan de arsjitekt J.W. Bosboom Sr.
Oarspronklik hie it gebou in tuorke, dat yn 1892 ferfongen waard troch de hjoeddeiske gevelbekroaning.
Yn de jierren 1980 waard de tsjerke restaurearre.
Filippustsjerke (Kopenhagen)
thumb|350px| De Fillipustsjerke (Deensk: Filips Kirke) is in lutherske tsjerke yn 'e Deenske haadstêd Kopenhagen.
Skiednis
thumb|350px|left|De âlde en de nije Filippustsjerke op in ôfbyld út 1924 Mei de útwreiding fan de stêd waard op 19 oktober 1907 de nije Fillipusparochy stifte. De earste Fillipustsjerke wie in houten bouwurk, mar tusken 1924 en 1928 makke it houten gebou plak foar de stiennen tsjerke sa't dy der hjoeddedei noch stiet.
It gebou is in ûntwerp fan de Deenske arsjitekt Rasmus Rue (* 1863- † 1944), dy't it gebou yn de styl fan in Deenske doarpstsjerke bouwe liet. It mienskipshûs waard in 1928 oan de tsjerke fêstboud.
Boppe de yngong fan de tsjerke is in reliëf ynlein mei in foarstelling fan Jezus mei Natanael en Fillipus. Dêrûnder stean de wurden út it evangeelje fan Jehannes 1:47: Filip siger: Kom og se! (oersetting: Fillipus sei: Kom en sjoch!).
Yn 'e tsjerke is plak foar likernôch 450 leauwigen.
Juliet Marillier
Priveelibben
Marillier waard yn 1948 berne op yn Dunedin, op it Sudereilân fan Nij-Seelân. Hja genoat har oplieding oan 'e Universiteit fan Otago, dêr't se cum laude ôfstudearre mei in bachelortitel yn 'e skiene keunsten en in twadden yn 'e muzyk. Neitiid ûnderhold se harsels as muzykdosinte oan 'e middelbere skoalle en de universiteit, en dêrnjonken tsjinne se ek as koardirigint en wurke se as operasjongster. Yn 2009 waard der boarstkanker by Marillier fêststeld, mar dy sykte wist se te boppen te kommen. Hja wennet yn Perth, yn West-Austraalje.
Skriuwkarriêre
Yn 'e twadde helte fan 'e 1990-er jierren sette Marillier útein mei in nije karriêre as skriuwster fan fantasyromans. Yn dat ferbân lei hja har ta op it subsjenre fan 'e histoaryske fantasy, wêrby't se fantasy-eleminten lykas tsjoenderij en mytyske wêzens yntrodusearre tsjin in histoaryske eftergrûn. Se briek yn 1999 daliks troch mei har earste boek, Daughter of the Forest, dat it earste diel fan har Sevenwaters-trilogy wie.
Daughter of the Forest hie as haadpersoan Sorcha, it sânde bern en de iennichste dochter fan 'e Midsiuwske Ierske ealman Colum fan Sevenwaters, dy't sûnder mem en mei in heit dy't net nei har omsjocht grutbrocht wurdt troch har seis bruorren. As harren nije styfmem in boaze tsjoenster blykt te wêzen, bynt dy har bruorren mei in skriklike betsjoening, dy't Sorcha inkeld opheffe kin troch gjin wurd te uterjen foar't se in opdracht fan in fee foltôge hat. Foar't har dat slagget, wurdt se lykwols ûntfierd troch fijannen fan Sevenwaters en meinommen nei in frjemd lân, dêr't se har grutte leafde fynt. Ferskuord tusken har leafde foar har bruorren en dy foar de man dy't se fûn hat, wanhopet se oft se ea wol har taak ferfolje sil, mar tsjoenderij ken gjin grinzen en leafde is de machtichste soarte tsjoenderij fan allegear.
Yn 'e folgjende beide dielen fan 'e trilogy, Son of the Shadows (2000) en Child of the Prophecy (2001) folge Marillier de neiteam fan Sorcha troch de jierren hinne. Letter kearde se nei Sevenwaters werom mei trije ferfolchromans op 'e trilogy: Heir to Sevenwaters (2008), Seer of Sevenwaters (2010) en Flame of Sevenwaters (2012). Nij súkses belibbe Marillier mei de roman Wolfskin (2002), oer de kolonisaasje fan 'e Orkney-eilannen troch de iere Wytsingen, en it ferfolch dêrop, Foxmask (2003). Dêrnei folge in nij hichtepunt yn har oeuvre mei de Bridei Chronicles, in trilogy oer de Piktyske kening Bridei III († 693), besteande út 'e romans The Dark Mirror (2004), Blade of Fortriu (2005) en The Well of Shades (2006).
Mei Wildwood Dancing (2006) en Cybele's Secret (2007), in duology oer in groep fan fiif Roemeenske susters, wêrfan't benammen it earste diel de foarm fan in modern mearke oannimt, skreau Marillier foar it earst mei sin foar jongfolwoeksenen. Foar Cybele's Secret krige hja yn 2008 foar de earste kear de prestizjeuze Nijseelânske Sir Julius Vogel Award taparte yn 'e kategory bêste fantasyroman. Yn 2009 publisearre Marillier de op himsels steande roman Heart's Blood, dy't krekt as har ierdere wurk wer yn Ierlân spilet.