cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jarno Trulli
Jarno Trulli (Pescara, 13 july 1974) is in Italjaansk autokoereur. Jarno Trulli is ferneamd nei Jarno Saarinen, in Finske motorkoereur dy 't om it libben kaam op it sirkwy fan Monza yn 1973. Trulli makke by de Grutte Priis fan Austraalje yn 1997 syn debút foar it team fan Minardi. Yn 2004 behelle Jarno syn iennichste oerwinning yn de Formule 1 by de Grutte Priis fan Monako.
Jones County (Mississippy)
Jones County is in county yn it súdeasten fan 'e Amerikaanske steat Mississippy. De haadplakken binne Ellisville en Laurel, wylst Laurel it grutste plak is. neffens in offisjele skatting út 2018 hie Jones County doe rom 68.000 ynwenners.
Geografy
Jones County leit yn it súdeasten fan 'e Amerikaanske steat Mississippy en hat in oerflak fan 1.813,0 km². Dêrfan bestiet 1.800,3 km² út lân en 12,7 km² (0,7%) út oerflaktewetter. Jones County hat in rjochthoekige foarm en wurdt begrinzge troch Jasper County yn it noarden, Wayne County yn it easten, Perry County yn it súdeasten, Forrest County yn it súdwesten, Covington County yn it westen en Smith County yn it noardwesten.
Jones County telt twa stêden (Ellisville en Laurel) twa towns (Sandersville en Soso), ien census-designated place (Sharon), en sân gemeentefrije doarpen of unincorporated communities (Eastabuchie, Errata, Moselle, Ovett, Sand Hill, Shady Grove en Whitfield). De county omfettet ek in diel fan it Nasjonaal Wâld De Soto.
Fierders wurdt Jones County trochsnien troch de autosnelwei Interstate 59 en troch de autowegen U.S. Highway 11, U.S. Highway 84, Mississippi Highway 15, Mississippi Highway 28 en Mississippi Highway 29. De Regionale Lofthaven Hattiesburg-Laurel leit deunby it doarp Moselle.
Skiednis
Binnen in desennium nei't Mississippy in Amerikaanske steat wurden wie, waard yn 1826 Jones County as county oprjochte. Yn dy tiid bestie it gebiet noch hast hielendal út nullewâld en sompen. De nije county waard ferneamd nei John Paul Jones, in seeheld út 'e Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch. Ellisville, it haadplak, waard ferneamd nei Powhatan Ellis, in lid fan it Steatskongres fan Mississippy dy't úthold dat er ôfstamme fan Pocahontas.
Jones County wie ûngeskikt foar grutte plantaazjes om katoen te ferbouwen, sa't dy yn 'e njoggentjinde iuw grutte dielen fan Mississippy dominearren. Ynstee waard it gebiet kolonisearre troch earme blanken, dy't yn har libbensûnderhâld foarseagen as gernier, komelker of houtsjer. Yn 'e 1830-er en 1840-er jierren, doe't der in ekonomyske resesje hearske, ferlieten in protte lju Jones County en omlizzende gebieten om harren heil fierder nei it westen te sykjen, yn westlik Mississipy, Louisiana en fral Teksas.
Yn 1860, oan 'e foarjûn fan 'e ôfskieding fan 'e Konfederearre Steaten fan Amearika en it útbrekken fan 'e Amerikaanske Boargeroarloch, bestie de grutte mearderheid fan 'e blanke ynwenners fan Jones County út lju dy't gjin slaven yn besit hiene om't se dêr gewoan te earm foar wiene. Negerslaven foarmen doe mar 12% fan 'e befolking fan 'e county, wat it leechste persintaazje fan alle countys yn Mississippy wie.
De ôfskieding fan Mississippy fan 'e Feriene Steaten waard beävensearre troch de rike slavehâlders en plantaazje-eigners. Yn Jones County waard yn 1860 as fertsjintwurdiger fan it gebiet yn it Steatskongres mei oerweldigjende mearderheid John Hawthorne Powell jr. keazen, dy't fûleindich op ôfskieding tsjin wie. Neffens it ferhaal soed er syn efterban lykwols ferret hawwe troch, doe't er ienris keazen wie, fan stânpunt te feroarjen en op 'e ôfskiedingskonvinsje fan Mississippy foar ôfskieding te stimmen. Yn wurklikheid wiene der mar twa mooglikheden om op te stimmen: direkte ôfskieding en in stadiger foarm fan ôfskieding yn oerlis mei de oare steaten fan it Amerikaanske Suden. Powell stimde foar de twadde opsje as de minste kweade kar fan twa kweaden.
Richland (Washington)
Richland is in stêd yn Benton County yn de Amerikaanske steat Washington. Neffens de folkstelling fan 2010 hie de stêd 48.058 ynwenners en op 1 april 2013 neffens in rûzing wenne der 51.150 minsken. De stêd is in part en de lytste stêd fan stêdekloft de Trije Stêden. It is ek it thús fan de Hanford Nukleêre Reservaat. De stêd leit oan de rivier de Kolumbia.
Jones County (Mississippy)
Skiednis
Under de Boargeroarloch ûntjoegen Jones County en omlizzende gebieten (wêrfan fral Covington County), har ta in taflechsoard fan deserteurs út it Konfederearre leger. De county waard oanhâldend oandien troch Konfederearre troepen, dy't by wize it ynjen fan belesting, om 'e troepen oan it front mei te ûnderhâlden, de earme pleatslike befolking hast alles ôfnamen. Yn it neijier fan 1863 kloften yn Jones County deserteurs en útnaaide negerslaven gear ta in grutte wapene binde ûnder lieding fan in Newton Knight. Se pasten guerriljataktiken ta tsjin 'e Konfederearre troepen en wisten it ynjen fan belesting effektyf ûnmooglik te meitsjen. Tsjin ein maart 1864 hiene se it bestjoer fan Jones County oernommen en yn july rôpen se dêr de ûnôfhinklike Frijsteat Jones út, dy't him ôfskate fan 'e Konfederaasje.
Ekonomy
Jones County is in plattelânsgebiet, mei in ekonomy dy't foar it meastepart basearre is op 'e lânbou en de boskbou. De grutste wurkjouwers yn 'e county binne Howard Industries, mei 3.700 wurknimmers en it South Central Regional Medical Center, in sikehûs, mei goed 1.800 wurknimmers. Oare wurkjouwers mei mear as tûzen banen binne de Ellisville State School fan it Mississippi Department of Mental Health, en it Jones County School District.
Earrebarren
De earrebarren of eiberts (Latynske namme: Ciconiidae) foarmje de ienichste famylje fan it skift fan 'e earrebarre-eftigen (Ciconiiformes). Ta dizze famylje hearre 19 soarten, dy oer 6 skaaien ferdield binne.
Richland (Washington)
Skiednis
Foar iuwen lang lei it doarpke Chemna oan de mûning fan de rivier de Yakima yn de Kolumbia. Yndiaanske stammen lykas de Yakama, Wanapum en Walla Walla kamen hjir om salm te fiskjen. Op 17 oktober 1805 kaam de Lewis en Clark Ekspedysje hjir oan.
Yn 1904 kochten W.R.Amon en syn soan 900 bunder lân en stelden in plak foar oan de noardwâl fan de rivier de Yakima en ûntjouwe in nije stêd dêr. It waard goedkart en it plak waard Richland neamd, nei Nelson Rich, in ôffurdige fan de steat en lân ûntjouwer. Op 28 april 1910 waard it plak offisjeel in gemeente (incorporated), mar as Fourth Class City. It wie eins noch in doarp, mar mei in eigen bestjoer.
Jones County (Mississippy)
Demografy
Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Jones County yn 2018 in befolking fan 68.461 minsken. De befolkingstichtens bedroech 37,8 minsken de km².
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Jones County 14,2% âlder as 65 jier en 25,8% jonger as 18 jier. Fierders bestie 24,4% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 19,8% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe.
Richland (Washington)
Skiednis
Richland bleau in lytse lânbou mienskip oant it Amerikaanske leger 1660 km² lân oankocht oan de Kolumbia benoarden de stêd. Hjir waard it Hanford Projekt úteinset yn it ramt fan it Manhattan Projekt. 300 ynwenners fan Richland, lykas de gânse doarpen Hanford en White Bluffs moasten ferhûzje. De stêd ûntjoech himsels ta in sliepstêd fan wurkers op it projekt. De befolking ûntjoech him fan 300 minsken yn july fan 1943 oant 25.000 oan it ein fan de Twadde Wrâldkriich yn augustus 1945. Al it lân en gebouwen yn de stêd wiene yn besit fan de oerheid. Hûzen waarden tawiisd en hier waard ôfnommen. Famyljes waarden inkele of dûbele hûzen tawiisd en inkele persoanen krigen aparteminten of barakken. Al needsaaklik guod, fan fergees bus ferfier oant ljochtlampkes waarden jûn, beamkes op de hiemen waarden plante troch de oerheid. Yn 1954 waard Harold Orlando Monson keazen ta boargemaster en hy strúnde oan by de oerheid foar it mooglik meitsjen foar privee eigendom fan wentes yn de stêd. In soad minsken woene sels hûzen keapje en giene nei buorplakken, lykas West Richland of Kennewick. It grutste part fan de stêd wie ûntjûn troch de Army Corps of Engineers en in soad strjitten binne ferneamd nei bekende yngenieurs. De soarten hûzen dy spesjaal gearstald en ûntwurpen wiene waarden alfabet hûzen neamt, ôfhingjend fan it tipe hûs. Dit unyk ûntwerp hat it makke, sadat in part fan de stêd registrearre stiet by it National register of Historic Places yn 2005.
Jones County (Mississippy)
Demografy
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 69,2% blanken; 26,3% swarten; 2,0% Latino's; 0,4% Yndianen; 0,3% Aziaten; 1,8% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Polityk
Polityk sjoen stimde Jones County oant en mei de Amerikaanske presidintsferkiezings fan 1960 altyd yn mearderheid op 'e Demokratyske Partij, útsein yn 1948 doe't de mearderheid op 'e kandidaat fan in trêde partij stimde. Sûnt 1960 hat Jones County altyd op 'e Republikeinske Partij stimd, útsein 1968, doe't op 'e nij in kandidaat fan in trêde partij de measte stimmen behelle.
Richland (Washington)
Skiednis
Yn de Kâlde Kriich waard in plutoanium reaktor boud op Hanford, sa't mear wurkers oanluts.
Yn 1957 waarden de wentes ferkocht troch de oerheid en boargers koene no de wentes sels keapje. Nije stikken lân benoarden de stêd waarden ûntjûn foar stêdsútwreiding. Yn 1958 krige Richland offisjeel stêdsrjochten en waard in First Class City, in regearjende stêd.
Neidat de lêste produksje reaktor sletten wie yn 1987, Hanford moast skjin makke wurde nei fersmoarging fan de kearn reaktoren. In soad ynwenners fan Richland binne wurksum mei it skjinmeitsjen fan it mêd.
Ekonomy
Nei de Twadde Wrâldkriich bleau Richland it mulpunt fan produksje en ûndersyk fan kearn enerzjy en de dêrmei besibbe technology. Sûnt 1965 is it Pacific Northwest National Laboratory yn de stêd. Ferskate lytsere high technology bedriuwen hawwe harren thús ek yn de stêd. Oare bedriuwen lykas Lockheed Martin, Battelle Memorial Institute, Bechtel National Inc., Energy Solutions, Energy Northwest hawwe bedriuwen hjir.
De lânbou spilet ek noch hieltyd in wichtige rol foar de ekonomy fan Richland, benammen de wynbou. De stêd leit tusken 2 wichtige wyn produsjearjende kriten, de Yakima Fallei bewesten en de krite rûn Walla Walla ta it easten en ek fuort bûten de stêd binne wynhôven. In wichtige fiedsel ferwurker, ConAgra/Lamb-Weston, hat in fabryk yn de stêd, wêr't ierdappels en oar fiedsel ferwurke wurdt.
Klimaat
Richland hat in drûch lânklimaat mei in trochsneed wetter delfal fan 193 mm yn it jier. It leit yn ien fan de drûchste geaen fan de steat, om't de Cascades bergen in reinskaad foarmje. Simmers binne waarm en winters binne mylder as yn oare parten fan eastlik Washington. Snie wol wolris delfalle winterdeis.
Befolking
Neffens de folkstelling fan 2010 wennen der 48.058 minsken, 19707 húshâldings, wêrfan 31% bern ûnder 18 hie. De befolkingstichtens wie 519,5 /km². Der wiene 20.976 wentes. Der wennen 87% blanken, 1,4% swarten, 0,8% yndianen, 4,7% Aziaten, 0,1% Pasifysk Eilanners, 2,7% fan oare rassen en 3,2% fan mjukste rassen. Etnysk wie 7,8% fan de befolking Hispanic of Latino. De trochsneed âldens wie 39,4 jier. 24,2% wie ûnder 18 jier en 14,6% wie 65 en âlder. Der wennen 49% manlju en 51% froulju.
Tjepke Mulier
Tjepke Mulier (Boalsert, 22 septimber 1815 - Haarlim, 24 febrewaris 1883) wie soan fan Piter Mulier, ûntfanger fan de belestingen, lid fan Deputearre Steaten fan Fryslân, en fan Margaretha Haitsma.
Richland (Washington)
Ferkear
De rykswei Yntersteat 182 rint troch de stêd fanôf de krusing mei ynterstaet 82 justjes bewesten de stêd nei Pasco. Steatswei 240 fan Kennewick nei Vantage. Richland wurdt betsjinne troch Tri-Cities Airport yn Pasco en Richland Airport. Ben Fraklin busferfier hat bus rûtes om en troch de stêd.
Tjepke Mulier
Tjepke liet him op 23 juny 1834 ynskriuwe as juridysk studint oan it Ateneum yn Frjentsjer, waard nei syn promoasje abbekaat by it provinsjaal hof yn Ljouwert, direkteur-generaal fan de Suderseediken, wie troud mei Sijdske Banga (1815-1842) en wenne op Aylvastate by Wytmarsum.
Syn broer wie Johannes Haitsma Mulier, dy't him op 2 oktober 1831 ynskriuwe liet as studint oan de hegeskoalle yn Grins. Nei syn promoasje waard hy boargemaster fan Boalsert en ûntfanger fan Wonseradiels Suderseediken. Johannes wie troud mei Maria Louisa Ypey. Harren soan Willem Dirk Haitsma Mulier (Boalsert, 28 augustus 1853 - Haarlim, 27 jannewaris 1912 ), wie luitenant by de kavalery, letter boargemaster fan Spaarndam. Op 1 april 1886 troude hy yn Ljouwert mei Wilhelmina Christina van Sytzama (Haarlim, 20 septimber 1857 - 23 april 1891).
Wounded Knee Creek
Wounded Knee Creek is in sydrivierke fan de White River, fan sa'n 80 km langte, yn it súdwesten fan de Amerikaanske steat Súd-Dakota. Yn de taal fan de Lakota hjit de rivier Čhaŋkpé Ópi Wakpála; útspr.: ['ʧʰãkpe: 'o:pi wak'pa:la]).
Wounded Knee Creek ûntspringt yn de súdeasthoeke fan it Pine Ridge Indian Reservation oan de grins mei Nebraska en streamt nei it noardwesten, it plak bylâns dêr't yn 1890 it Bloedbad fan Wounded Knee wie en de plakken Wounded Knee en Manderson. De rivier rint troch it reservaat nei it noardwesten en mûnet út yn de White River besuden it Badlands National Park.
List fan boargemasters fan Raerderhim
Dit is in list fan boargemasters fan de eartiidske Fryske gemeente Raerderhim oant dy gemeente op 1 jannewaris 1984 opgie yn de gemeente Boarnsterhim.
Dochiariou-kleaster
It Dochiariou-kleaster (Gryksk: Μονή Δοχειαρίου) is in eastersk-otterdoksk kleaster op de berch Atos yn Grikelân. It leit oan de westlike kant fan it eilân en it is it earste kleaster dat te sjen is as it skiereilân mei de boat út Ouranoupoli nei Dafny oandien wurdt. Yn it ferline is de posysje fan it kleaster op Atos noch al ris feroare, mar tsjintwurdich stiet it as tsiende yn de rang fan de Atos-kleasters.
Skiednis
Boarnen skriuwe de stifting fan it kleaster oan ferskillende persoanen ta. Nei alle gedachten waard de foargonger fan it hjoeddeiske kleaster yn de twadde helte fan de 10e iuw by de haven fan Dafni stifte. Om't de muontsen lêst krigen fan piraten ferlieten hja letter it âlde plak en ferhûzen se nei it tsjintwurdige kleaster. De katolikon waard wijd oan de aartsingels Michael en Gabriel.
It kleaster hie slim te lijen yn de tiid fan de Grykske opstân tsjin de Ottomanen yn 1821. De Turken mishannelen de muontsen en plonderen it kleaster.
De bibleteek bestiet út 545 manuskripten en mear as 5000 printe boeken. Yn it kleaster wurdt in wûnderdiedich ikoan bewarre.
De katolikon fan it kleaster datearret út it midden fan de 16e iuw. De fresko's fan de tsjerke binne skildere troch skilders fan Kreta, de ryk fersierde ikonostase stamt út 1783. Binnen de kleastermuorren binne der noch ris tolve kapellen, bûten de muorren fjouwer.
Kolonel
In kolonel is in haadofsier fan hege rang yn 'e nasjonale kriichsmacht fan in soad lannen. Dizze rang komt foar by de lânmacht, de loftmacht, de maresjesee en de mariniers. De ekwivalinte rang by de marine is kaptein-op-see, wylst yn guon lannen de ekwivalinte rang by de loftmacht groepskaptein is. De oansprektitel fan in kolonel is "kolonel". De boppelizzende rang is brigadegeneraal of, yn legers dy't de rang fan brigadegeneraal net kenne (sa't yn in grut diel fan East-Jeropa it gefal is), generaal-majoar. Dêrmei is kolonel de heechste haadofsiersrang. Direkt ûnder de kolonel stiet de luitenant-kolonel, dat in soarte fan legere gradaasje fan kolonel is.
Etymology
It wurd 'kolonel' stammet út it Latyn, fan columnella, dat "pylderke" of "lytse kolonne" betsjut. As rang ûntstie it yn it tiidrek fan 'e Renêssânse yn Itaalje, mei as oarspronklike betsjutting "ofsier dy't in kolonne oanfiert". Dêrby wiene der earst twa foarmen fan it wurd yn omrin, 'kolonel' en 'koronel', dy't trochinoar brûkt waarden. Uteinlik wûn de foarm 'kolonel' it yn 'e measte talen, mar 'koronel' libbet noch fuort yn it Ingelske colonel, dat nettsjinsteande de stavering mei in l, útsprutsen wurdt mei in r: ['kʌɹnəl], likernôch: "kurn'l".
Skematysk oersjoch
Oersjoch fan 'e kolonelsrangen mei ekwivalinten yn oare kriichsmachtûnderdielen:
Roazekrâns
thumb|In Roazekrâns thumb|Gebedswize fan de katolike roazekrâns: 1. [[krústeken, leauwensbelidenis 2. Us Heit 3. trije Wês groeten 4. Eare oan de Heit 5. fiif groepen fan tsien mei elts in "Us Heit", tsien kear in "Wês groete" en in Eare oan de Heit]]
Skiednis
De oarsprong fan de roazekrâns is winliken it ferfangen fan it monastike psalmgebed. Om't it gewoane tsjerkefolk de 150 psalmen net út 'e holle opsizze koe, sa as de muontsen koene, waard dat ferienfâldige ta it 150 kear bidden fan it "Wês groete". Ynearsten waard der benammen 150 kear it "Us Heit" bidden, mar waard der letter yn it Westen de bedêstens ta Marije oan ferbûn. De roazekrâns krige syn hjoeddeiske foarm yn de fyftjinde iuw troch it preekjen fan de dominikaan Alanus de Rupe (1428-1475). De roazekrâns wurdt gauris ferbûn mei de Hillige Dominikus, dy't de stifter fan de Oarder fan de Dominikanen wie, mar der is gjin bewiis dat er de grûnlizzer dêrfan wie. Paus Leo X joech it goedkarren oan it gebed en waard dêrnei troch de tsjerke oanrikkemandearre.
Geheimen fan it leauwen
It bidden fan de roazekrâns wurdt dien mei it betinken fan de geheimen fan it leauwen. It wurdt "geheim" moat leaver opfette wurde yn de betsjuttenis fan "mystearje". Der binne tweintich fan dy geheimen. Der binne "groepen" fan fiif en se steane ferneamd as blide, drôvige en ferhearlike geheimen. Yn 2002 heake paus Jehannes Paulus II, by it begjin fan it Jier fan de Roazekrâns, dêr de "fiif geheimen fan it Ljocht" oan ta. Meiïnoar jouwe de geheimen in soarte fan gearstalling fan it Evangeelje. Dêrtroch kin it bidden fan de roazekrâns immen dúdliker bewust meitsje fan de Bibelboadskip. It is lykwols net ferplichte de geheimen oer te wagen. De geheimen binne:
Geheimen fan de dei
It geheim fan de dei wurdt fêstlein oan de hân fan it folgjende skema:
Mike Mignola
Mike Mignola (folút: Michael Joseph Mignola; útspr. efternamme: [mɪ'ɳoʊlə], likernôch: "min- joo -luh; Berkeley (Kalifornje), 16 septimber 1960) is in Amerikaansk striptekener, yllustrator en omslachûntwerper. Hy waard yn 'e 1990-er jierren bekend doe't er de tige populêre striprige Hellboy kreëarre foar útjouwerij Dark Horse Comics. Dêrnjonken is er ek de betinker fan ferskate spin-offsearjes fan Hellboy, lykas B.P.R.D., Abe Sapien, Lobster Johnson en Sir Edward Grey, Witchfinder. Fierders hat Mignola noch ferskate oare stripsearjes mei in boppenatuerlik tema makke, lykas Baltimore en Joe Golem. Ek wurke er as yllustrator mei oan 'e film Bram Stoker's Dracula, en wied er belutsen by ferskate oare filmproduksjes, wêrûnder de adaptaasje fan Hellboy út 2004, it ferfolch dêrop út 2008 en de remake út 2019.
Jonkheid en oplieding
Mignola waard yn 1960 berne yn Berkeley, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Hy is fan etnysk Italjaansk komôf. Hy folge in oplieding oan it Kalifornysk Kolleezje fan 'e Keunsten (CCA), dêr't er yn 1982 ôfstudearre mei in bachelorgraad yn yllustrearjen.
Karriêre
Twa jier earder, yn 1980, sette Mignola syn karriêre útein mei yllustraasjes yn it stripblêd The Comic Reader. Nei't er syn oplieding ôfrûne hie, fûn er yn 1983 wurk by de bekende útjouwerij fan strips Marvel Comics, dêr't er as ynkleurder wurke oan striprigen lykas Daredevil en The Incredible Hulk. Yn 1987 begûn er ek te wurkjen foar konkurrint DC Comics, dêr't er de stripsearjes Phantom Stranger en World of Krypton makke. Mei tekstskriuwer Jim Starlin produsearre Mignola yn 1988 fierders de koarte searje Cosmic Odyssey. By de lêzers krige er foar it earst bekendheid doe't er de omslachtekenings makke foar ferskate Batman-albums, wêrûnder Batman: A Death in the Family en Dark Knight, Dark City. Mei tekstskriuwer Brian Augustyn produsearre er yn 1989 fierders it op himsels steande Batman-ferhaal Gotham by Gaslight.
Yn 'e iere 1990-er jierren wurke Mignola benammen oan omslaggen en eftergrûnen fan stripplaatsjes foar sawol Marvel as DC Comics. Yn 1994 brocht er by Dark Horse Comics it album Hellboy: Seed of Destruction út, in projekt dat er sels betocht en yn eigendom hie. Hy skreau it senario ek sels, mar liet de dialooch bewurkje troch John Byrne. Hellboy waard in daverjend súkses dat de namme fan Mignola grutte bekendheid joech ûnder Amerikaanske striplêzers. Hy wûn der sawol syn earste Eisner Award as syn earste Harvey Award mei, beide yn 'e kategory bêste striptekener. Fan it twadde diel út 'e rige ôf, The Wolves of Saint August (1994), makke Mignola it hiele ferhaal sels, de dialooch ynbegrepen. De iennichste útsûndering dêrop is They That Go Down to the Sea in Ships (2007), dat er tegearre skreau mei Joshua Dysart.
Makoma (2006) wie it earste Hellboy-ferhaal dat net troch Mignola tekene waard, mar troch Richard Corben. Neitiid waarden benammen de flashbackferhalen út 'e rige geregeldwei troch oare striptekeners makke, lykas Corben, Jason Shawn Alexander, Kevin Nowlan en Scott Hampton. Yn 2007 naam Duncan Fegredo it tekenjen fan 'e haadferhaallinne fan 'e Hellboy-searje oer, sadat Mignola him oan oare projekten wije koe. De Hellboy-rige smiet ek in stikmannich spin-offsearjes op, wêrûnder B.P.R.D. (koart foar Bureau for Paranormal Research and Defense; fanôf 2002), Lobster Johnson (fanôf 2007), Abe Sapien (fanôf 2008), en Sir Edward Grey, Witchfinder (fanôf 2008). Dêrnjonken wiene der noch ferskate spin-offs dy't mar ien inkeld stripalbum omfiemen.
Los fan 'e Hellboy-franchise produsearre Mignola yn 'e mande mei Christopher Golden ek inkele oare stripsearjes mei in boppenatuerlik tema dy't dêr net oan besibbe binne, lykas Baltimore (fanôf 2007) en Joe Golem: Occult Detective (fanôf 2012). Ek hat er yllustraasjes foar wurk fan oaren makke. Sa tekene er yn 2008 foar útjouwerij Subterranean Press plaatsjes by it koarte ferhaal Backup fan skriuwer Jim Butcher, dat ta de Dresden Files-romansearje heart. Yn totaal hie Mignola anno 2019 6 kear in Harvey Award, 8 kear in Eagle Award en 12 kear in Eisner Award wûn.
Wurk
Sjoch foar de folsleine en by de tiid holden bibliografy fan Mike Mignola op dizze side op 'e Ingelske Wikipedy.
De Havilland D.H.89 Dragon Rapide
De de Havilland D.H.89 Dragon Rapide is in dûbeldeks passazjiersfleanmasine, mei twa motors, foar de koarte ôfstân, fan it Britske fleantúchfabryk De Havilland Aircraft Company út de jierren tritich fan de 20e iuw.
Skiednis
De Dragon Rapide waard ûntwikkele út de D.H.84 Dragon, waans 130 hk motors net sterk genôch wiene om op ien motor te fleanen. De D.H.89 krige nije seissylindermotors, de Gipsy Six fan 200 hk. Teffens koene der mear passazjiers yn de kabine en waard it draachflak fan de fleugels fergrutte. De oantsjutting fan it model wie yn 't earstoan D.H.89 Dragon Six; ein 1934 neamde de doetiidske direkteur fan De Havilland Francis St Barbe it tastel lykwols om ta Dragon Rapide, om de gruttere prestaasjes fan it tastel yn de namme sjen te litten. Später erfolgte eine Verkürzung auf Rapide.
Yn july 1934 waarden de fleantugen oplevere. Feroaringen oan de lâningskleppen yn 1937 late ta de ferzje D.H.89A, dêr't guon fan útrisd waarden mei Gipsy-Queen-motors. In foar de eksport ornearre militêrtransportsttel wie de D.H.89M.
Yn 1936 fleach in D.H.89 de spaanske Generaal Franco fan de Kanaryske Eilannen nei Spaansk-Marokko. Dat wie it begjin fan de neifolgjende Spaanske Boargerkriich.
Sa'n 200 eksimplaren waarden oan it begjin fan de Twadde Wrâldkriich makke foar de boargerloftfeart. Yn dy oarloch waarden fierdersgoed 500 tastellen mei Gipsy-Queen-motors ôflevere, dy't foar in part ek yn oare fabriken makke waarden. De D.H.89B Mk.1 waard brûk foar de oplieding fan navigators; de Mk.2 wie in ferkenningsfleantúch, wie licht bewapene, en tsjinne as ferbiningsfleantúch. Dy tastellen waarden by de Royal Air Force as de Havilland Dominie oantsjut.
Oant july 1946 wiene der 731 tastellen boud. In stikmannich tastellen binne no noch fleanree. It Imperial War Museum Duxford hat twa D.H.89 foar rûnflechten boppe it fleanfjild. Twa oare tastellen fleane noch yn Nij-Seelân en it Fleanend Museum yn Großenhain hat ek noch in fleanree tastel.
Stedskanaal (plak)
thumb|Stedskanaal mei it kanaal fan de wettertoer ôf sjoen thumb|Kaart fan de eardere gemeente Onstwedde mei Stedskanaal yn it súdwesten thumb|Histoaryske huzen oan it Stedskanaal Stedskanaal (Nederlânsk en offisjeel: Stadskanaal, Grinslânsk: Knoal) is it haadplak en it grutste plak fan de gemeente Stedskanaal yn it súdeasten fan de Nederlânske provinsje Grinslân yn de regio Grinzer Feankoloanjes. It doarp hie yn 2019 19.170 ynwenners en is dêrmei it fjirde grutte plak fan de provinsje Grinslân. It doarp foarmet suver in stêdekloft mei de plakken Musselkanaal en Nieuw-Buinen yn Drinte, dy't tsjin Stedskanaal oanlizze. It plak ûntstie as in feankoloanje en woeks út ta in regionaal sintrum mei 75.142 m² winkeloerflak. It plak leit oan it kanaal mei deselde namme.
Geografy
Stedskanaal is part fan de Kanaalstreek, dy't in doarpslint is dy't fan Stedskanaal oer Musselkanaal en Ter Apelkanaal oant Munnekemoer by de Dútske grins rint. De doarpslint fan Stedskanaal sels is 11,5 kilometer lang. Oan wjerskanten fan it kanaal lizze wenwiken, mar de measten binne oan de noardkant.
Stedskanaal foel oant 1969 foar in part ûnder de gemeente Wildervank (Nij-Stedskanaal) en foar in part ûnder de gemeente Onstwedde.
Skiednis
Yn 1765 sette de stêd Grins út ein mei it graven fan it Stedskanaal (kanaal fan de stêd Grins) om it omlizzende gebiet te ferfeantsjen. De stêd besleat al yn 1762 temûk foar it graven fan it kanaal fan Bareveld ôf by de Semsliny del om ek it gebiet yn it easten fan it Lânskip Drinte oan te meitsjen. Under lieding fan Jan Uniken waard it kanaal mei de hân groeven. Dat luts in soad wurklju út Grinslân, Fryslân, de Kop fan Oerisel en Dútslân.
De earste tolve huzen waarden by dat kanaal del yn 1787 boud. Yn 1865 wie it kanaal ree en waard de ein by Munnekemoer by de Dútske grins berikt. Fan it kanaal ôf waard it oangrinzgjende Drintske gebiet oanmakke troch it graven fan sydkanalen (Drentse Monden) dy't heaks op it Stedskanaal lizze. By it kanaal del kamen mear huzen, en lânbouwers fêstigen harren op de delgrûn, dy't ûntstie nei de feanterij, en sa stadichoan ûntstie it doarp Stedskanaal. Nei't it kanaal fierder groeven waard, ferhuze it sintrum fan it doarp hieltyd mear nei it súdeasten.
Ynearsten waard it in agrarysk doarp, mar iverigens en yndustry kamen om 1900 hinne yn it doarp, sa as bygelyks skipswerven en ierdappelmoalfabriken. Letter kamen der ek noch striekartonfabriken by. Yn de iere tweintichste iuw waard Stedskanaal oansletten op ferskate spoarlinen, lykas yn 1905 op de spoarline Swol - Stedskanaal, yn 1910 op de spoarline Stedskanaal - Súdbroek en yn 1924 op de STAR-line (Stedskanaal, Ter Apel-Ryksgrins). It stasjon Stedskanaal waard suver in mulpunt dêr't 400 minsken oan it spoar wurken. Al dy linen waarden letter lykwols opheft. Hjoed-de-dei binne der plannen en ferlingje de spoarline fan Grins nei Feandam fannijs oant Stedskanaal en miskien noch fierder troch nei Emmen.
Nei de Twadde Wrâldkriich woeks Stedskanaal tige fluch. Benammen nei it kommen fan in fabryk fan heallieders fan Philips op it bedriuweterrein Dideldom. Fan 2004 oant 2006 hat Philips syn fêstigings yn Stedskanaal sletten.
Wiken
thumb|It sintrum fan Stedskanaal thumb|It bedriuweterrein Dideldom mei op eftergrûn de eardere gebouwen fan Philips thumb|Befolking fan it doarp Stedskanaal ferdield oer de wiken Dizze wyk is it noardlikste part fan Stedskanaal en foel oant 1969 ûnder de gemeente Wildervank. De measte wenten lizze oan it kanaal. Tichteby de wyk is it Refaja Sikehûs. Dizze wyk leit oan de westkant fan Stedskanaal en waard yn de tritiger jierren fan de tweintichste iuw oanlein yn it ramt fan de wurkferskaffing. De wenten binne ferskiljend; der binne rychjeshuzen en frijsteande huzen. De wyk leit foar it sintrum oer oan de oare kant fan it kanaal. De wyk befettet it Julianapark en ferskate fersoargings- en âldereinhuzen en skoallen. It sintrum fan Stedskanaal hat ferskate apparteminten boppe de winkels. Dit is de nijste wyk fan Stedskanaal. Dêr steane lúkse huzen en filla's en de wyk leit net fier ôf fan it sintrum. Dizze wyk leit oan de râne fan it sintrum en dêr steane in soad rychjeswenten, dûbelhuzen en bungalows. De wyk leit tusken it sintrum en Maarsveld yn. Dizze wyk waard yn de fyftiger jierren fan de tweintichste iuw boud by de bou fan de fabriken fan Philips. De wyk hat in soad rychjeswenten en flats en leit tusken it sintrum en Pagedal yn en tichteby it busstasjon. De wyk hat in eigen lytse winkelsintrum. Dizze wyk is in griemmank fan soarten huzen. Der binne twa grutte flats en in soad rychjeswenten en dûbelhuzen. Tagelyk is yn de wyk in strjitte mei huzen dy't gaadlik foar beheinde minsken binne. Dit is in "rekreaasjewyk" en hat in oerdutsen sportsintrum mei in swimbad, ensafuorthinne. Ek is der in bosk-greidelânkombinaasje en is der in maneezje en in hartekamp. Dit is in wyk mei in soad dûbelhuzen en rychjeswenten. De wyk leit tusken it sintrum en Vogelwijk yn. Dizze wyk leit njonken Pagedal en is freonlik foar bern. It hat dûbelhuzen en rychjeswenten. Der is reedlik soad natuer yn de wyk. Dizze wyk bestiet út frijsteande wenten. De wyk leit beëasten it kanaal en grinzget oan Pagedal. Der is ek in soad natuer yn de wyk. Dat binne de twa grutte yndustryterreinen fan Stedskanaal mei in oerflak meiïnoar fan 120 bunder, dêr't 55 bunder dy fan Dideldom is. Der binne wol wat wenten, mar almeast binne der bedriuwen fêstige.
Befolkingsûntjouwing
Boarne: Folkstellingen 1849-1960, CBS
Foarsjennings
thumb|De Eurobrêge yn it sintrum Yn Stedskanaal binne der skoallemienskippen lykas it Ubbo Emmius en ROC Noorderpoort. It Refaja Sikehûs yn it plak is it sikehûs en Parkheem is it fersoargingssintrum foar de regio.
Yn it sintrum is de skouboarch Theater Geert Teis, bioskoop Smoky, in biblioteek, sportseal de Spont en it gemeentehûs. Der is ek in oerdutsen winkelsintrum en der is op eltse sneon in merke.
Der binne in tal sportferienings, in maneezje en in oerdutsen swimbad yn Pagedal.
Tsjerken
thumb|De Semsstraattsjerke thumb|Grifformearde Poststraattsjerke thumb|Us-Leaffrou-te'n-Himelopnimmingtsjerke
Herfoarme tsjerke
De Semsstraattsjerke en De Hoeksteen binne noch yn gebrûk fan de PKN, en de Oosterkadetsjerke is yn hannen fan de gemeente Nij-Stedskanaal, dat in part fan de PKN is.
Katolike tsjerke
Yn 1848 waard in katolike tsjerke boud, mar waard yn 1953 sloopt. Yn 1955 waard de nije Us-Leaffrou-te'n-Himelopnimmingtsjerke mei trije beuken en in grouwe toer boud.
Evangelysk-lutherske tsjerke
Yn 1875 waard der in tsjerke fan de Evangelysk-lutherske mienskip, dy't dêr yn 1857 ûntstie, yn Stedskanaal boud.
Baptistetsjerke
De baptisten krigen yn 1867 yn Stedskanaal de earste tsjerke fan Nederlân. Yn 1963 waard it gebou sloopt en ferfongen troch in nijen ien. Yn 1971 waard fan dat gebou ôf in twadde tsjerke stifte yn Stedskanaal-Súd.
Mennistetsjerke
Yn 1849 ûntstie der in Mennistemienskip en dy liet yn 1851 syn earste fermanje bouwe, dy't it yn 1966 oan de gemeente ferkocht hie. Dy sloopte it gebou lykwols en doe waard der yn 1967 in nije fermanje boud. De mennistemienskip is sûnt 2006 part fan de mennistemienskip Noardeast-Nederlân dy't syn sit yn Feandam hat, mar dy it gebou yn Stedskanaal hieltyd noch oanhold.
Synagoge
Yn 1860 waard de synagoge fan Stedskanaal boud. Yn de Twadde Wrâldkriich waarden de measte Joaden ôffierd en fermoarde. In pear kamen werom. Yn 1964 waard de synagoge ôfbrutsen. Yn 1988 waard de Joadske mienskip opheft en oan dy fan Grins taheake.
Fierders hawwe de Jehova's Tsjûgen in seal yn Stedskanaal.
Ferfier
It Stedskanaal wie ein njoggentjinde iuw ien fan de drokste kanalen, mar wurdt it hjoed-de-dei almeast foar de plezierfeart brûkt.
Stedskanaal leit oan de N366 en de N378, wylst de N33 en de N34 tichteby it plak lâns rinne.
Slach by de Doggersbank (1781)
thumb|300px|Nederlânske en Britske liny De maritime Slach by de Doggersbank wie op 5 augustus 1781 yn de Noardsee, yn de Fjirde Ingelske Oarloch en wie teffens part fan de Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch. It wie in bluodderich treffen tusken in Britsk eskader ûnder fice-admiraal Sir Hyde Parker en in Nederlânsk eskader laat troch fice-admiraal Johan Zoutman, beide eskaders eskortearren in konfoai.
Stedskanaal (plak)
Ferfier
It busstasjon fan Stedskanaal is in pleatslik knooppunt fan busferbinings.
Slach by de Doggersbank (1781)
Ferrin fan de slach
De slach waard fierd yn de omkriten fan de Doggersbank en einige feitlik ûnbeslist. In Ingelsk fleateskader foel de Nederlânske marine oan dy't in konfoai op wei nei de Eastsee begelate. De Nederlanners ûnder floatfâld Johan Zoutman sloegen de oanfal ôf, mar beide partijen hienen in soad skea. Dit wie de lêste seeslach fan de Republyk fan de Sân Feriene Nederlannen. Yn Nederlân waard de slach as in grutte oerwinning fierd. Zoutman waard yn it hiele lân huldige en krige in earedegen.
Stedskanaal (plak)
Spoar
Yn 2013 besleat de provinsje Grinslân de spoarline Súdbroek-Feandam te ferlingjen nei Stedskanaal en meitsje persoaneferfier fannijs mooglik. De treintsjinst sil troch Arriva útfierd wurde. It is ferwachte dat de line yn 2025 iepene wurdt.
Naima El Bezaz
Naima El Bezaz (Meknes, Marokko, 3 maart 1974 – Alphen aan den Rijn, 7 augustus 2020 ) wie in Marokkaansk-Nederlânsk skriuwster.
Slach by de Doggersbank (1781)
Ferrin fan de slach
Op útstel fan steedhâlder Willem V waard de Doggersbank-medalje ynsteld. De ûnderskieding hie de tekst Pax quaeritur bello ('men kriget frede troch kriich'). Zoutman, syn earste offisier Jan van Kinsbergen, en de skipskapteins krigen elk in gouden eksimplaar útrikt. Offisieren krigen in sulveren-ien mei read-wyt-blau lint; adelborsten en ûnderoffisieren krigen ek in sulveren-ien, mar dan mei in oranje lint. De legere rangen krigen in jildbedrach.
Naima El Bezaz
Biografy
Naima El Bezaz waard berne yn Meknes en emigrearre doe't hja fjouwer jier wie nei Nederlân. Har heit wenne al yn Nederlân doe't se berne waard en wie dêr fabryksarbeider. As folwoeksene wenne se yn in Vinexwyk in Zaandam.
Slach by de Doggersbank (1781)
Ferrin fan de slach
In protte Nederlanners droegen in spesjaal lint ta oantinken fan de slach. Om de widdo's fan de sneuvele seelju jildlik te stypjen waarden fûnsen stifte. Ut in fúzje fan twa fan dy fûnsen waard yn 1785 in kweekskoalle foar seelju betelle. By Keninklik Beslút fan 8 july 1815 krige Van Kinsbergen it Grutkrús yn de Militêre Willems-Oarder, en waard Albert Kikkert Kommandeur yn de Militêre Willems-Oarder.
Naima El Bezaz
Biografy
Op de basisskoalle waard se diskriminearre en pleage fanwegen har Marokkaanske komôf. Doe't hja noch mar tolve jier wie sei se op skoalle dat se in boek skriuwe woe. Nei de middelbere skoalle studearre se oan de Universiteit Leien, mar it skriuwerwêzen luts har mear. By in lêzing moete hja de skriuwster Yvonne Kroonenberg dy't har yntrodusearre by Utjouwerij Contact. Yn 1995, se wie doe ienentweintich, ferskynde har debútroman De weg naar het noorden. It boek waard in súkses en waard bekroand mei de Jenny Smelik-IBBY-priis 1996.
Minnares van de duivel, har twadde boek, ferskynde yn 2002 en dêr stiene eksplisite eroatyske passazjes yn. Nei oanlieding fan dat boek waard se op it ynternet bedrige.
Slach by de Doggersbank (1781)
Ferrin fan de slach
De patriotten betochten de slach alle jierren om 5 augustus hinne. De dichter Jan Frederik Helmers skreau in lofsang, Rhijnvis Feith in segesang en Hieronymus van Alphen in kantate nei oanlieding fan de slach.
Dielnimmende skippen
thumb|300px|The Battle of Dogger Bank, troch [[Thomas Luny]]. Mei it tal kanonnen.
Naima El Bezaz
Biografy
Troch alle opskuor rekke El Bezaz slim depressyf, dêr't hja oer skreau yn har tredde boek, De verstotene (2006). Yn 2007 besleat se de publisiteit in skoft te mijen fanwegen de bedrigingen. Ek it fjirde boek fan El Bezaz, Het gelukssyndroom (2008), giet oer in jonge Marokkaanske frou mei in depresje. Ek yn it telefyzjeprogramma EenVandaag spriek El Bezaz op 27 augustus 2008 oer har depresje.
It autobiografyske boek Vinexvrouwen út 2010, oer sa'n typyske Nederlânske wenwyk en syn bewensters, makke har bekend by it grutte publyk. Ek dat maatskippijkrityske boek kaam har fannijs op bedrigingen te stean.
Yn de simmer fan 2011 foel se thús fan de trep en briek se har nekke. Se waard better, mar hie der teminsten in jier noch in soad pine oan.
El Bezaz die harsels te koart yn augustus 2020. Sy liet in man en twa dochters nei.
Ferskaat
Yn it boek De derde feministische golf (2006) fan de Flaamske polityk filosoof Dirk Verhofstadt is El Bezaz ien fan de seis froulju dy't oan bod komme, njonken Yasmine Allas, Ayaan Hirsi Ali, Irshad Manji, Nahed Selim en Naema Tahir.
Gorax
Gorax (inkeltal idem) binne in fiktyf ras fan semy-yntelliginte bûtenierdske wêzens út 'e Star Wars-franchise, dy't yntrodusearre waarden yn 'e tillefyzjefilm Caravan of Courage: An Ewok Adventure (1984). Hja komme fan 'e moanne Endor, dêr't se heech yn 'e berchtmen libje. Gorax binne reuseftige wêzens, dy't wol 30 m lang wurde kinne. Se binne humanoïde, mei in aap-eftich gesicht, in ôfstompe snút, in smel kin en ûnbidich grutte, nei de sydkanten útstykjende earen, dy't harren in tige skerp gehoar jouwe. Gorax libje oer it algemien solitêr, mar kinne ûnderling kommunisearje troch it fuortbringen fan grânzgjende lûden. Se drage klean makke fan 'e pelzen fan harren proaien en meitsje gebrûk fan primitive wurktugen, lykas reuseftige bilen. Harren skerpe gehoar brûke Gorax om jacht te meitsjen op lytsere wêzens. Se jeie almeast nachts, mei't har eagen gefoelich binne foar fel ljocht.
It komt gauris foar dat in Gorax in oerfal útfiert op in doarp fan 'e Ewoks, dat de wichtichste yntelliginte soarte bûtenierdske wêzens op Endor is. Gorax ite de Ewoks net op, mei't se dêr eins te lyts foar binne, mar hâlde harren ynstee finzen as húsdieren. De ûngelokkige Ewoks ferkomme dan ornaris om as de Gorax syn belangstelling foar harren ferliest en ferjit om harren te fuorjen, of as se by fersin fertrape wurde. Gorax hâlde ek reuseftige everwolven as húsdier. Yn 'e film Star Wars: Episode VI – Return of the Jedi (1983) brûke Ewoks fan it Doarp fan 'e Ljochte Beammen, om 'e leden fan it Rebelleferbûn te helpen dêr't se mei befreone rekke binne, de fâlen en mûklagen dy't harren ferdigening tsjin Gorax binne, ynstee tsjin 'e stoarmtroepers en AT-ST-rinners fan it Galaktysk Keizerryk.
Keppelings om utens
List of Star Wars species (F–J)
Paterson (Washington)
Paterson is in gemeentefrij plak yn it suden fan Benton County yn de Amerikaanske steat Washington oan de noardwâl fan de rivier de Kolumbia en op it krúspunt fan de steatswegen 14 en 221. It is ferneamd nei in iere bewenner Henry Patterson. It leit sa'n 50 km besuden Prosser.
Stiftskirche St. Gallus und Otmar
De '''Stiftstsjerke fan de HH. Gallus en Otmar' (Dútsk: Stiftskirche St. Gallus und Otmar ; offisjeus: Stiftskirche St. Gallen'') is in katolike tsjerke yn de stêd  Sankt Gallen yn Switserlân. De tsjerke tsjinnet as katedraal foar it bisdom Sankt Gallen en wie sûnt de bou tusken 1755 en 1766 oant 1805 de tsjerke fan it kleaster Sankt Gallen. Tegearre mei de rest fan it kompleks waard de tsjerke yn 1983 ynskreaun yn de list fan it wrâlderfskip fan UNESCO.
Skiednis
It plan om in nije tsjerke te bouwen datearre út de 18e iuw, doe't de út de 9e iuw stammende âlde kleastertsjerke jimmeroan brekfalliger waard. De ôfbraak fan de âlde gebouwen sette op 2 maaie 1755 útein en de earste stien waard op 29 augustus 1756 lein. Neffens it ûntwerp fan Gabriel Loser en Johann Caspar Bagnato fierde Peter Thumb tusken 1755 en 1757 de bou út fan it tsjerkeskip. De dekoraasjes fan it binnen- en bûtenwurk waarden ûnder lieding fan Johann Christian Wentzinger foar 52.000 gûne útfierd. Sels hold er him allinne mei it ûntwerpen dwaande. Yn de simmer fan 1760 wie it wurk oan it tsjerkeskip dien en op 15 novimber 1760 fûn de ynsegening plak.
De foltôging fan de nijbou fan it koer fûn pas yn 1760 plak. Oant dy tiid tsjinne it âlde goatyske koer as needtsjerke. De boulieding dêrfan gyng fan Peter Thumb op Johann Michael Beer von Bildstein oer. As lêste diel fan de tsjerke fûn de bou fan de twa tuorren yn 1766 plak. Oant 1772 waard der noch fierder wurke oan it ynterieur. Om't der fouten makke wiene yn de koepelkonstruksje moast dy al yn 1773 renovearre wurde. Swierrichheden mei de fundearring koene letter mei de ynbou fan in stelling ferholpen wurde.
Mei de opheffing fan it kleaster yn 1805 kaam in ein oan it al sûnt de 7e iuw besteande kleasterlibben op it plak. Der waarden lytse feroarings oan it ynterieur fan de tsjerke trochfierd. De troan fan de abt krige in oar plak en it heechalter krige de funksje fan in parochyalter. Skea oan de bou makke yn de 19e iuw renovaasjes needsaaklik. Oant 1824 moast Antonio Moretto ferskate fresko's oan it ferwulft op 'e nij útfiere. Mear renovaasjes fûnen fan 1841 oant 1845 (eastlike gevel), 1866-1867 (algehiele renovaasje) en 1928-1938 (bûtenrenovaasje) plak. De lêste grutte restauraasje wie tusken 2000 en 2003.
Sûnt 1824 is de stiftstsjerke de katedraal fan it bisdom St. Gallen.
Bou en ynterieur
De tsjerke jildt as ien fan de lêste monumintale tsjerken fan de lette barok. Op harmonyske wize slute it westlike skip en eastlike koer oan op de rotonde yn it sintrum fan de tsjerke. e beskildering en it byldhouwurk is in oergongsstyl fan rokoko nei klassisisme en is it wurk fan Dútske keunsters. De skilderijen binne makke troch Joseph Wannenmachers.
De dûbele tuorren fan de eastlike gevel binne 68 meter heech. It gevelreliëf yn de geveltop lit de Himelfeart fan Marije sjen, ûnder binne de bylden fan Desiderius en Mauritius te sjen.
It âldste diel fan it kleaster is de krypte, dy't werom giet op de 9e iuw. Neffens de oerlevering leit dêr it grêf fan de hillige Gallus. Yn in relykkast wurdt noch in diel fan skedel bewarre. De hillige Otmar en de biskoppen fan it bisdom krigen harren lêste rêstplak yn de westlike krypte.
Yn it midden fan de tsjerke skiedt in ferguld hek de oarspronklike romte foar de muontsen dy fan it tsjerkefolk.
Oargels
De tsjerke hat trije oargels: it grutte domoargel op de westlike galerij en it epistel- en evangeelje-oargel yn it koer.
Sûnt de barokke nijbou makke de tsjerke gebrûk fan de twa koeroargels, dy't yn de jierren 1968-1970 troch Viktor Ferdinand Bossard (1699–1772) boud binne. Se hingje foar inoar oer achter yn it koer boppe it koerstuolte. De spyltafel binne lofts en rjochts yn it koerstuolte ynboud. Beide oargels waarden yn 1966–1967 troch oargelbou Mathis restaurearre.
Yn de jierren 1808-1810 waard lykwols in grutte galerij yn it westlike ynboud foar it efkes letter troch Franz en Josef Frosch (München) boude haadoargel. It ynstrumint hie 60 registers op fjouwer manualen en pedaal. It oargelfront waard yn 1811 troch Josef Simon Mosbrugger boud. It saneamde Frosch-oargel waard fan 1872 oant 1875 hielendal ferboud troch Johann Nepomuk Kuhn, wêrby't ien manuaal ôffoel. It hie 55 registers, wêrfan't fjirtjin hielendal of foar in part nij wiene. It front waard net feroare. Mei de restauraasje fan de tsjerke yn de jierren 1961 oant 1967 waard it tsjintwurdige haadoargel boud. De oargelboufirma Kuhn (Männedorf) brûkte by de bou de ta pedaaltuorren fan it âlde oargel út 1815. Foar de rest is it oargel folslein nij. It ynstrumint hat sleepladen en mechanyske traktueren.
Klokken
De njoggen liedklokken yn beide tuorren binne troch ferskate jitters getten, dy't benammen út de omkriten van de Bodensee kamen.
Amerikaansk Folkstellingsburo
thumb|Logo It Amerikaansk Folkstellingsburo (Ingelsk: United States Census Bureau of offisjeel it Bureau of the Census) is in buro dat himsels dwaande hâldt mei de folkstelling yn de Feriene Steaten en is in agintskip fan it Ministearje fan Ekonomyske Saken. De befolking wurdt ienris yn de 10 jier teld en it tal sitten yn it Hûs fan Offurdigen wurdt hjir fan ôflaat. Der wurdt ek ûndersocht nei oare mêden lykas, befolking (âldens, ynkommen), ekonomy en geografy. De haad fan it Folkstellingsburo is in direkteur, bystien troch in twadde direkteur en it haad kantoar stiet yn Washington, D.C..
Goaen
It United States Census Bureau is opdield yn 4 goaen en 12 ûndergoaen:
Der binne regionale kantoaren yn 12 stêden: Boston, New York, Philadelphia, Detroit, Chicago, Kansas City, Seattle, Charlotte, Atlanta, Dallas, Denver en Los Angeles.
Moai Skyld
Moai Skyld (Ingelsk: Pretty Shield; yn Montana, 1856 – yn it Krieë Yndianereservaat (Montana), 1944) wie in medisynfrou fan 'e Krieën (Crow), in Yndiaansk folk fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Har libbensferhaal waard optekene troch auteur Frank B. Linderman, dy't har ynterviewde fia in tolk en mei gebrûk fan gebeartetaal. It resultearjende wurk, Pretty-Shield: Medicine Woman of the Crows, wie mooglik it earste detaillearre ferslach fan in froulik Yndiaansk libben.
Libben
Moai Skyld waard yn 1856 berne yn wat letter de Amerikaanske steat Montana wurde soe, as de fjirde fan alve bern yn it gesin fan 'e Krieske kriger Deadet-by-Nacht en dy syn frou Mâle Skoansuster. Hja krige har namme fan har pake, dy't har ferneamde nei syn ornamintele oarlochsskyld; dat waard beskôge as in grutte ear. Moai Skyld hie in gelokkige jonkheid. Letter soe se de bernespultsjes beskriuwe dy't sysels en de oare bern boarten mei in learene bal dy't opfolle wie mei gaffelantilopehier.
Doe't se sân jier wie, waard se oanfallen troch in mâle bizonbolle. Yn har haast om te ûntkommen, stroffele en foel se, wêrby't se op in tûke delkaam dy't in wûne yn har foarholle en by ien each lâns makke. Dat foarfal liet in bliuwende groede nei. Mei fjirtjin jier waarden Moai Skyld en guon kammeraatskes in kear in beam ynjage troch in grizzlybear. Nei eigen sizzen bleau de oanblik fan 'e eagen fan 'e bear wylst er nei har omheech seach, har har hiele libben by.
Mei sechstjin jier troude Moai Skyld mei de kriger Giet-Foarút, fan wa't se de twadde frou waard om't er al troud wie mei in âldere suster fan har. Giet-Foarút soe letter in beskate bekendheid winne trochdat er ûnder de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 as ferkenner tsjinst naam yn it Amerikaanske Leger en yn dy hoedanichheid oanwêzich wie en oan 'e Amerikaanske kant meifocht yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn, op 25 juny 1876, wêrby't it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer in swiere nederlaach litte tsjin in koälysje fan Lakota, Noardlike Sjajinnen en Noardlike Arapaho.