cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
It Gealtsje
Ynhâld
De iennichste dy't him heart, is it gealtsje, dat yn 'e beam foar syn finster sitten giet en sa prachtich oer de rêst fan it stille tsjerkhôf sjongt dat de Dea der ûnwennich fan wurdt en op hûs oan giet, en de keizer gewurde lit. Sadwaande betteret de keizer gaueftich wer op. Mei it gealtsje praat er ôf dat dat tenei altemets yn 'e beam foar syn finster sjonge sil en him temûk alle dingen trochdwaan sil dy't yn syn grutte ryk foarfalle, de goede en de ferkearde, dat de keizer bekend komme sil te stean as de wiiste keizer dy't ea libbe hat.
Jona (bibelboek)
Jona, yn it oarspronklike Hebriuwsk: יונה, Yonah, is in tekst út sawol de joadske as de kristlike Bibel. Yn 'e joadske Tenach makket it ûnderdiel út fan it boek תרי עשר, Ṯrei Asar, dat "De Tolve" betsjut (t.w. de tolve lytse profeten, dy't yn 'e joadske Bibel gearboske binne ta ien inkeld boek), it 13de fan 24, dat dan wer ûnder de Neḇi'im Aḥaronim (de "Lettere Profeten") falt. Yn it Alde Testamint fan 'e kristlike Bibel foarmet Jona in bibelboek op himsels, it 32ste fan 39 (neffens de Nije Fryske Bibeloersetting fan 1978), dat yn 'e offisjeuze ûnderferdieling fan 'e bibelboeken ta de Lytse Profeten heart (dy't sa neamd wurde om't dy teksten frij koart binne yn ferhâlding ta de saneamde Grutte Profeten).
Yn it boek Jona is it ferhaal fan 'e tsjinakseljende profeet Jona fêstlein, dy't troch God nei Ninevé ta stjoerd wurdt om dêr de ferdylging fan dy stêd te foarsizzen. Oars as de oare Lytse Profeten, dy't skriftlike fêstlizzings fan profesijen binne, is Jona frijwol hielendal yn 'e ferheljende trant steld; sels de profesije tsjin Ninevé wurdt inkeld yn it foarbygean oer ferteld. Hoewol't Jona spilet ûnder it regear fan 'e Israelityske kening Jerobeäm II (782-753 f.Kr.), is it boek nei alle gedachten pas skreaun yn 'e tiid nei de Babyloanyske Ballingskip, earne tusken de lette fyfde en iere fjirde iuw f.Kr. It ferhaal hat him yn 'e foarm berneteltsjes (Jona en de Walfisk) wierskynlik ûntjûn ta ien fan 'e bekendste ûnderdielen fan it Alde Testamint. Yn it joadendom wurdt it tradisjoneel oplêzen op 'e middei fan Jom Kippoer (de Grutte Fersoendei), fanwegen de berettens fan God, dy't derút nei foarren komt, om lju ferjeffenis te skinken as hja oprjocht berou hawwe fan har ferkeardens. De earste Fryske oersetting fan Jona wie dy fan Eeltsje Boates Folkertsma, dy't yn 1915 publisearre waard yn it tydskrift Yn Us Eigen Tael.
Ynhâld
God jout syn profeet Jona opdracht om it oardiel oer de sûndige stêd Ninevé (de haadstêd fan it Assyryske Ryk) út te sprekken (ntl. dat de stêd ferdylge wurde sil), mar Jona ferpoft it en naait út. Hy flechtet nei Joppe en giet dêr skip nei Tarsjisj. Op see stjoert God it skip in fûle stoarm yn 't paad; de bemanning is der wis fan dat immen oan board Gods grime oproppen hat, dat se lotsje om te sjen wa't dat is, en it lot falt op Jona. Dan komt de moard út, en om sels it faaie liif der mar ôf te rêden, smite de seelju Jona dan oerboard. Mèi jouwe stoarm en see har del, dat se witte dat se it juste dien hawwe.
Underwilens stjoert God in grut seewêzen, in walfisk, dy't Jona yn ien hap opslokt. Trije dagen en trije nachten bringt er dêrnei yn 'e bealch fan it bist troch. Hy kriget berou fan syn opstannigens en bidt om ferjouwing. Dêrop spijt de walfisk him út op in strân. Jona bejout him dan einlings nei Ninevé, dêr't er de hiele mânske stêd trochgiet mei syn profesije fan ferdylging. Dan giet er eastkant de stêd noflik sitten, en wachtet yn spanning ôf hoe't God Ninevé ferneatigje sil. Mar de ynwenners fan 'e stêd hawwe har Jona syn boadskip neinommen; se fêstje en dogge sekkeguod oan en toane berou, en roppe God mei ynmoed oan om ferjeffenis ôf te smeekjen. As God dat sjocht, betinkt er him en ferdylget de stêd net.
Fryske oersetting
De earste folsleine Fryske oersetting fan Jona wie fan 'e hân fan Eeltsje Boates Folkertsma, dy't er yn 1915 yn syn gehiel publisearre yn it tydskrift Yn Us Eigen Tael. Neitiid makke dy fertaling ûnderdiel út fan it Alde Testamint fan Folkertsma en dû. Geart Aeilco Wumkes, dêr't dy yn 1943 de earste Fryske bibeloersetting mei foltôgen. Om't sawol teologen as taalkundigen beswieren tsjin 'e fertaling Wumkes-Folkertsma hiene, waard fan 1966 ôf wurke oan in nije bibeloersetting, dy't yn 1978 útkaam as de Nije Fryske Bibeloersetting (mei stipe fan 'e provinsje Fryslân, it Nederlands Bijbelgenootschap te Haarlim en de Katholieke Bijbelstichting te Bokstel). Dat is de fertaling dy't noch altiten yn gebrûk is, yn 'e foarm fan 'e trêde, ferbettere druk fan 1995. De oersetting fan Jona waard dêrby dien troch dû. Bernard Smilde, dy't op taalkundich mêd ûnderstipe waard troch frisikus M.J. de Haan.
Epos
In epos (fan it Grykske ἔπος, epos, dat "wurd", "ferhaal" of "gedicht" betsjut), epysk gedicht of epyk is in literêr sjenre yn 'e foarm fan in lang ferheljend gedicht, dat yn 'e regel in earnstige ferhaalstof omfettet, lykas de dieden fan in beskate held of de foarfallen út 'e skiednis fan in kultuer of folk.
Nu (groep)
Nu wie in Nederlânske keunstnersgroep út Grins.
Skiednis
Nu waard op 3 maart 1959 oprjochte yn Grins. Oanlieding wie in lêzing fan de heechlearaar en keunsthistoarikus Schulte Nordholt by gelegenheid fan it fjirtichjierrich bestean fan keunstnersgroep De Ploeg. Yn sekere sin wie Nu in krityske reaksje op it brekme oan fernijing yn dy tiid fan De Ploeg. Bestjoerlik waard Nu laat troch saneamde net-wurkjende leden. De keunstners fan de groep hoechden harren net te bekroadzjen om bestjoerlike en organisatoaryske saken.<BR> Sechtjin keunstners sletten har fuortendaliks by Nu oan, ûnder mear de âld-Ploegleden Jan Jordens en Jan van der Zee, dy't dêrfoar al belutsen west wiene by de Grinzer keunstnersgroep Het Narrenschip. Ek in Martin Tissing en Henri de Wolf sleaten harren by Nu oan. Hoewol't de groep fan it begjin ôf oan omtinken krige yn 'e lanlike media ûnderfûne jin op it pleatslike flak in protte tsjinwurking. It bestjoer fan Pictura yn Grins wegere ynearsten alle meiwurking. De doetiidske direkteur fan it Grinzer Museum, W. Jos de Gruyter, ien fan de inisjatyfnimmers ta de oprjochting fan Nu, stelde yn 1960 eksposysjeromte yn it museum beskikber, oars wol oars tsjin it sin fan it bestjoer. De jierren dêrnei hie de groep ek útstallings yn Pictura. Yn 1969 krige de groep in tentoanstelling ûnder de namme Wad Nu yn it Grinzer Museum. Ek bûten Grins waard yn dy jierren eksposearre, ûnder mear yn de Princessehof yn Ljouwert. De groep foel yn de rin fan de jierren dêrnei stadichoan út inoar.
Epos
Foarbylden
Guon fan 'e meast ferneamde epossen geane werom op 'e Klassike Aldheid: de Ilias en de Odyssee fan Homêros, Wurken en Dagen fan Hesiodos, de Georgica fan Fergilius en de Metamorphoses fan Ovidius.
Fan foàr dy perioade binne dan noch it Sûmearyske Epos fan Gilgamesj en it Babyloanyske Enuma Elisj.
Yn 'e Midsiuwen ûntstiene it Aldierske Táin Bó Cúailnge, de Aldingelske Beowulf, de Aldiislânske Poëtyske Edda, it Aldfrânske Roelantsliet (Chanson de Roland, it Midheechdútske Nibelungenlied, it Aldspaanske El Cantar de Mio Cid, en it Italjaanske La Divina Commedia.
Foarbylden út letter tiden binne: it Portegeeske Os Lusíadas (De Lusiaden) fan Luís de Camões, The Faerie Queene fan Edmund Spenser, Paradise Lost fan John Milton, Faust fan Johann Wolfgang von Goethe, The Lady of the Lake fan sir Walter Scott, Alastor fan Percy Bysshe Shelley, de Finske Kalevala fan Elias Lönnrot, en Idylls of the King fan Alfred Lord Tennyson.
Dit is fansels mar in lytse greep út it totaal fan 'e epyk; epossen binne bekend út frijwol alle grutte Jeropeeske talen en klassike talen lykas it Aldgryksk, Latyn, Sanskryt en Sûmearysk, mar ek út it Arabysk, Armeensk, Fjetnameesk, Georgysk, Hawajaansk, Japansk, Jiddysk, Koreaansk, Perzysk, Tamil, Tibetaansk en Turksk.
Trei Asar
Trei Asar (Hebriuwsk: תרי עשר - De Tolve) is in boek fan Tenach. It boek omfiemet de teksten fan de tolve Lytse Profeten. Fan de 24 boeken fan de Tenach is Trei Asar it 13de boek, it 4de boek fan de Lettere Profeten Neḇi'im Aḥaronim.
Formule 1 yn 2006
It Formule 1-seizoen 2005 wie it 59ste Formule 1-seizoen. De "Formule 1", offisjieel it "FIA Formula One World Championship", is de heechste klasse yn de autosport, sa is bepaald troch de Fédération Internationale de l'Automobile (FIA).
Nei de Grutte Priis fan Japan waard Fernando Alonso foar de twadde kear wrâldkampioen. Syn team Renault hie nei Grutte Priis fan Sina genôch punten foar de oerwinning yn it konstrukteurskampioenskip.
Klassemint by de koereurs
De top 8 klassearre auto's krije punten:
Opmerkingen:
Klassemint by de konstrukteurs
De top 8 klassearre auto's krije punten:
Opmerkingen:
Rôze
Rôze is in kleur dy't eins in nei wyt niigjende tint fan read is (dus read mei in hege yntinsiteit). Sadwaande makket it gjin selsstannich ûnderdiel út fan it spektrum fan sichtber ljocht of fan 'e kleuresirkel. By additive kleurminging is rôze in tertiêre kleur (dy't ûntstiet troch it mingen fan alle trije primêre kleuren read, blau en grien), mar by subtraktive kleurminging is it in sekundêre kleur (makke troch maginta en giel te mingen). Yn 'e skilderkeunst kriget men rôze troch read te mingen mei wyt. Kwa tinten rint rôze útinoar fan seeskulp, dat hast wyt is, oant it fel kleurde shocking pink. Rôze wurdt assosjearre mei sjarme, fatsoen, emoasje, swietens, bern, ûnskuld, froulikheid, homoseksualiteit, romantyk en erotyk. Yn 'e heraldyk is rôze in heraldyske kleur, dy't lykwols as sadanich net algemien erkenning genietet.
Etymology
It wurd 'rôze' komt fan rose, it Frânske wurd foar "roas", om't de blommen fan 'e roazeplant faak rôze fan kleur binne. Yn it Ingelsk wûrdt 'rôze' pink neamd, dat it Ingelske wurd is foar in oare blom, te witten de anjer. Ek yn Nederlân is de oantsjutting pink hiel bekend, û.m. fan 'e tint shocking pink en fan 'e tekenfilmsearje The Pink Panther.
Gefoelswearde
Neffens opinypeilings yn 'e Feriene Steaten en ferskate Jeropeeske lannen is rôze de kleur dy't it meast assosjearre wurdt mei sjarme, fatsoen, emoasje, romantyk en froulikheid. Ek wurdt rôze it meast fan alle kleuren assosjearre mei swietens, wierskynlik om't in protte swiet iten rôze is, lykas ierdbeie-iis, de hurde boppelaach fan rôze cakejes en sûkerspinnen. In kombinaasje fan rôze en wyt wurdt assosjearre mei bern, jonkheid, keinens en ûnskuld, wylst in kombinaasje fan rôze en swart assosjearre wurdt mei erotyk en ferlieding.
Hoewol't út 'e neamde opinypeilings gjin sterke negative assosjaasjes fan rôze blieken, joech mar 2% respondinten oan dat rôze harren leaflingskleur wie (ta ferliking: de meast keazen leaflingskleur wie blau, mei 45% fan 'e respondinten). Fierders wie rôze de minst favorite kleur fan 17% fan 'e meidoggers. Brún (20%) wie de iennichste kleur dy't noch ympopulêrder wie. Der waard op dit mêd in oansjenlik ferskil fêststeld tusken manlju en froulju. Fan 'e froulju keas 3% rôze as leaflingskleur, wylst minder as 1% fan 'e manlju dat die. Sterker noch, in soad manlju wiene net iens by steat om rôze goed te identifisearjen, mei't in grut tal fan harren it betize mei mauve. Rôs wie ek populêrder by âldere respondinten as by jongere meidoggers: 25% fan 'e froulju en 29% fan 'e manlju ûnder 25 jier wiisde rôze oan as minst favorite kleur, wylst dat by froulju en manlju fan boppe de 50 jier beide kearen mar 8% wie.
Yn Japan wurdt rôze it meast assosjearre mei de bluossems fan 'e Japanske kersebeam (Prunus serrulata), dy't as foarboade fan 'e maityd beskôge wurde. It yn bloei kommen fan 'e kersebeammen wurdt dêrom yn Japan elts jier fierd mei it tradisjonele 'kersebluossemfeest' Hanami. Sadwaande wurdt rôze yn Japan ek rûnom as de kleur fan 'e maityd beskôge, wylst dy jiertiid yn Jeropa en Noard-Amearika assosjearre wurdt mei de kleur grien.
Froulikheid
Rôze wurdt yn 'e Westerske wrâld in protte brûkt as symboal foar famkes, yn 't bysûnder as it om poppen giet. Yn kontrast dêrmei wurdt blau, fral ljochtblau, brûkt foar jonges. Opmerklikernôch wie dat fanôf likernôch 1910 oant yn 'e 1940-er jierren krektoarsom. Rôze waard doedestiden sjoen as de kleur foar jonges, mei't it in ôfswakke foarm wie fan read, dat doe as de manlike kleur by útstek beskôge waard. Blau, oan 'e oare kant, symbolisearre famkes, om't it yn 'e skilderkeunst tradisjoneel brûkt wie as kleur foar de klean fan 'e Faam Marije. It is jin no suver net mear foar te stellen, mar yn in artikel yn it Amerikaanske fakblêd Earnshaw's Infants' Department út juny 1918 stie: "'De oer it algemien akseptearre regel is rôze foar jonges en blau foar famkes. De reden is dat rôze, om't dat in mear resolute en sterkere kleur is, gaadliker is foar jonges, wylst, blau, dat delikater en sierliker is, kreazer is foar famkes.'" De ferskowing fan rôze nei in seksueel differinsjearjende kleur foar famkes wie in stadich proses dat plakfûn fan 'e 1930-er jierren ôf, doe't bliken die dat klanten earder rôze produkten foar famkes kochten en fabrikanten dêr op ynspilen troch sokke produkten te leverjen. Tsjin 'e ein fan 'e 1940-er jierren wie de bân tusken rôze en froulikheid stevich yn 'e Amerikaanske maatskippij ferankere.
Dêrfandinne dat klean, bêdrêding en boartersguod, benammen foar jonge bern, teminsten fan 'e 1960-er jierren ôf faak rôze is as it bedoeld is foar famkes. As it boartersguod in oare kleur hat om't dat de natuerlike kleur is, hat it grutte kâns dat de kleur rôze prominint oanwêzich is op it ferpakkingsmateriaal. De 'ferrôzing' fan famkesboartersguod kin lykwols ek te fier gean. Sa brocht Lionel Trains yn 1957 in modelfrachttrein foar famkes op 'e merk, wêrfan't de lokomotyf en de koalewein rôze wiene en de kondukteurswagon babyblau, wylst de oare wagons ferskate pastelkleuren hiene. Dat waard gjin súkses, want famkes dy't mei treinen boarten, woene in reälistysk kleure trein hawwe, wylst gjin jonge yn 'e 1950-er jierren in rôze lokomotyf oanreitsje woe. (Tsjintwurdich is it lykwols in djoer sammeldersitem.)
Homoseksualiteit
De kleur rôze wurdt ek sterk assosjearre mei homoseksualiteit, benammen tusken manlju, en net sasear tusken lesbiënnes. Yn 'e Fiktoriaanske Tiid waard homoseksualiteit eins assosjearre mei grien. Dat hie wierskynlik te krijen in oare assosjaasje fan grien, nammentlik mei leafde en begear, om't it yn 'e Bibel de kleur west hawwe soe fan 'e slange yn it Hôf fan Eden dy't yn Genesis de delfal bewurkmasteret fan Adam en Eva. De bân tusken rôze en homoseksualiteit ûntstie yn nazy-Dútslân, dêr't homo's dy't yn konsintraasjekampen opsletten (en fermoarde) waarden, in rôze trijehoek op 'e klean naaid krigen, as symboal foar de 'ferachtlike misdie' dêr't se foar fêstsieten. Dat woeks nei de Twadde Wrâldoarloch binnen de ynternasjonale homobeweging út ta in geuzeteken. Yn Ruslân wurdt de kleur rôze krekt assosjearre mei lesbiënnes, wylst ljochtblau brûkt wurdt om homoseksuële manlju te symbolisearjen.
Moade
De Amerikaanske presidinsjele ynauguraasje fan Dwight Eisenhower, yn 1953, wêrby't syn frou Mamie Eisenhower in rôze jurk oan hie, wurdt beskôge as in kearpunt yn 'e skiednis fan rôze yn 'e moade. Foartiid waard rôze inkeld assosjearre mei famkes (en noch earder mei jonges), mar fan dy tiid ôf waard it ek in kleur dy't dames drage koene. Ferskate Hollywood-films spilen in rol by it befêstigjen fan dy nije rol fan rôze, wêrûnder Gentlemen Prefer Blondes, út 1953, mei Marilyn Monroe, en de musical Funny Face, út 1957. Geandewei de tweintichste iuw waarden de tinten rôze dy't foar frouljusklean brûkt waarden, ljochter en feller fan kleur, foar in diel troch de emansipaasje, dy't makke dat froulju opfallender klean doarsten te dragen, mar foar in oar part ek om't soks mooglik waard troch de útfining fan gemyske kleurstoffen dy't mei waskjen net ferdizenen.
Natoer
Yn 'e natoer is rôze ien fan 'e meast algemien foarkommende kleuren fan blommen. Dat komt om't it in kleur is dy't ynsekten en fûgels (lykas kolibrys) oanlûkt, dy't de plant nedich is foar bestowing. Mooglik wurket de kleur ek ôfstjittend foar bisten dy't de blom oars opfrette wollen hiene. De rôze kleur fan blommen komt fan natuerlike pigminten dy't antosyaninen hjitte. Dyselde stoffen binne ek ferantwurdlik foar de rôze kleur fan fruchten lykas framboazen. Yn 'e bistewrâld binne guon bisten, lykas bargen, rôze om't dat harren natuerlik hûdskleur is, ferlykber mei dy fan blanke minsken. Guon soarten fûgels, lykas flamingo's, tankje de rôze kleur fan harren fearren oan har dieet fan dierlik en plantaardich plankton, dat karotenoïde proteïnen befettet. As in flamingo oar fretten krige (en dêrop oerlibje koe), soe de rôze kleur nei ferrin fan tiid út 'e fearren weilûke en krige de fûgel in wyt fearreklaad.
Cornelis Brandsma
Op 16 oktober 1962 kaam Brandsma yn de Twadde Keamer fan de Steaten-Generaal. Oant 22 febrewaris 1967 wie er aktyf foar de Partij fan de Arbeid. Nei syn fuortgean út de Twadde Keamer waard er gemeenteriedslid yn Heemstede.
Rôze
Fleis
Rau fleis is read om't spierweefsel fan wringedieren lykas kij en bargen it aaiwyt myoglobine befettet, dat soerstof- en izeratomen bynt. Kowefleis befettet mear myoglobine as bargefleis, en is dêrtroch reader, wylst bargefleis sels yn rauwe steat mear rôze as read is. As fleis sean of bakt of bret wurdt, ûndergeane de myoglobine-aaiwiten oksidaasje mei as gefolch dat se stadichoan fan kleur feroarje fan read nei rôze nei brún. Ham ûndergiet in oare transformaasje. Tradisjonele hammen wurde produsearre troch in stik bargefleis te bedekken yn sâlt, dat de floeistof derút sûcht, wêrnei't de ham wol twa jier lang drûge wurdt. Troch de wurking fan it sâlt behâldt de ham dêrby syn oarspronklike rôze kleur, sels yn útdrûge steat. Hammen dy't yn 'e supermerk ferkocht wurde, makket men op in oare menear, ntl. troch se yn pikel te dompeljen of mei in sâltwetteroplossing te ynjektearjen. De pikel of it sâlte wetter befet sodiumnitryt, dat nitrytokside yn it fleis yntrodusearret, en dat foarmet keppelings mei de myoglobine mei de rôze kleur fan ham ta gefolch.
Religy
Yn 'e Roomsk-Katolike Tsjerke wurdt âldrôze as liturgyske kleur brûkt op 'e trêde snein fan 'e Advint en de fjirde snein fan 'e Fêsteltiid. De kleur symbolisearret blydskip en lokkigens.
Cornelis Brandsma
Brandsma wie twa kear troud en hie seis bern. Hy waard ûnderskieden as Ridder yn de Oarder fan Oranje-Nassau. Brandsma wie in neef fan Titus Brandsma.
Rôze
Polityk
Yn guon lannen wurdt de kleur rôze wol brûkt as in delbûgende manear om ôfswakke kommunistyske of sosjalistyske ideeën te omskriuwen. De reden dêrfoar is dat read de kleur fan it kommunisme en it sosjalisme is, en dat rôze in 'fertinne' foarm fan read is. Fierders wurdt rôze soms brûkt as partijkleur troch politike partijen dy't foar de belangen fan froulju opkomme, lykas de Sweedske feministyske partij Feministiskt Initiativ (F!). Yn 'e Feriene Steaten is Code Pink in frouljusbeweging dy't aksje fiert tsjin oarloch en globalisearring. Leden fan 'e groep hawwe sittings fan it Amerikaanske Kongres fersteurt en taspraken fan politisy ûnderbrutsen.
De Rôze Revolúsje is in beneaming foar it ûnder fuotten heljen fan it regear fan presidint Askar Akajev yn Kirgyzje yn 2005. In gongberder namme foar dy foarfallen is lykwols de Tulperevolúsje.
De kleur rôze is ynsafier ferbûn mei it Britske Ryk, dat it Feriene Keninkryk en syn koloanjes yn it ferline op lânkaarten dy't produsearre wiene yn Angelsaksyske lannen altyd rôs kleure wiene.
Rôstinten
De wichtichste tinten rôze binne: abrikoas, âldrôze, amarantrôze, Baker-Millerrôze, bleek kornelle, Brinkrôze, djiprôze, felrôze, fioletread, fleiskleur, foksia, framboas, Frânsk rôze, heliotroop, hjerstsering, hjitmaginta, hjitrôze (hot pink), Hollywoodserize, kaam (blush), kersebluossemrôze, koraalrôze, kwartsrôze, lavindelkaam, lavindelrôze, maginta, mearkerôze, Meksikaansk rôze, Mimirôze, mistrôze, Mountbattenrôze, orgideerôze, Perzysk rôze, puce, readfiolet, roasrôze, robynread, salmrôze, seeskulp, serize, shocking pink, syklaam, stielrôze, teeroas en ultrarôze.
Thomas Blackburn
Thomas Eliel Fenwick Blackburn (Hensingham, Cumberland, 10 febrewaris 1916 – Wales, 13 augustus 1977) wie in Britsk dichter.
Biografy
Hy studearre in skoftke rjochten oan it Selwyn College yn Cambridge, die dêrnei in kursus psychology oan de Universiteit fan Londen, ear't er útein sette mei syn stúdzje Ingelsk oan de Universiteit fan Durham. Nei syn ôfstudearjen ferfear er nei Londen en rekke er belutsen by de literêre rûnte fan Soho. Hy hie in Gregory Fellowship in poetry oan de Universiteit fan Leeds tusken 1956 en 1958.
Hy troude trije kear. Mei syn twadde frou Rosalie de Meric krige er in dochter, Julia Blackburn. Hy stoar oan in harsensblieding yn Wales.
Blackburn wie dosint oan it College of St. Mark and St. John yn Chelsea yn Londen, mar ek oan oare ûnderwiisynstituten.
Wurk (karút)
dichtbondels: romans:
Nederlânsk Filmfestival
It Nederlânsk Filmfestival (Nederlânsk: Nederlands Filmfestival), ôfkoarte ta NFF, is in filmfestival dat elts jier yn septimber en/of oktober holden wurdt yn 'e Nederlânske stêd Utert. It bestiet sûnt 1981 en stie foarhinne bekend ûnder de namme fan Nederlânske Filmdagen. It evenemint beslacht in breed oanbod fan films, mar dêrnjonken ek tillefyzjeprogramma's en ynteraktive produksjes. Op 'e edysje fan 2016 kamen mear as 150.000 besikers ôf. Op it Nederlânsk Filmfestival wurde de Gouden Keallen útrikt, dat de wichtichste Nederlânske prizen op it mêd fan film binne.
Skiednis
It Nederlânsk Filmfestival waard yn 1981 oprjochte troch de út Utert ôfkomstige regisseur Jos Stelling, dy't dêrby stipe waard troch inkele ynfloedrike persoanen út 'e Nederlânske filmyndustry: Wim Verstappen, Rob Houwer en Huub Bals. Oant en mei 1992 fûn it filmfestival plak ûnder de namme fan Nederlânske Filmdagen (Nederlânsk: Nederlandse Filmdagen), en pas mei yngong fan 'e edysje fan 1993 krige it syn hjoeddeistige namme.
Oanbod
It Nederlânsk Filmfestival omfettet op it mêd fan film in breed oanbod, dat sawol lange as koarte films beslacht, sawol mainstream films as filmhûsfilms, en fierders ek tekenfilms en dokumintêres. Njonken films rjochtet it festival him, nettsjinsteande de namme, ek op twa oare 'pylders': tillefyzje en ynteraktyf. Under tillefyzje falle behalven tillefyzjesearjes ek dokumintêres dy't spesifyk foar útstjoering op 'e tillefyzje makke binne. Under ynteraktyf wurde fideospultsjes beflapt en alle projekten op it mêd fan interactive storytelling.
Njonken hûnderten filmfertoanings steane elts jier by it Nederlânsk Filmfestival ek oare eveneminten op it programma, wêrûnder diskusjegearkomsten, workshops, masterclasses en besletten konferinsjes. De organisaasje besiket foar jong en âld wat ynteressants te programmearjen. It Nederlânsk Filmfestival wol fierders sawol de filmyndustry betsjinje as it bredere publyk, en nij talint en studinten fan 'e filmakademy de kâns biede om oansluting by de filmwrâld te finen.
Prizen
Op it Nederlânsk Filmfestival wurde al sûnt de earste edysje fan it evenemint, yn 1981, de Gouden Keallen útrikt, de wichtichste Nederlânske prizen op it mêd fan film. Dêrnjonken fynt op it festival ek de útrikking plak fan ferskate oare prizen:
Klimaks (narratology)
De klimaks, fan it Grykske κλῖμαξ (klimax), dat "trep" of "ljedder" betsjut, ek wol hichtepunt of kearpunt neamd, is yn 'e narratology in ferheljend wurk it punt dat it ferhaal syn grutste spanning en dramatyk berikt. Soks komt benammen foar yn wurken fan fiksje, mar ek ferheljende non-fiksjewurken hawwe faak in klimaks, ek al hat de skriuwer dan net deselde frijheid om 'e foarfallen en de 'plot' fan syn wurk nei eigen goedfinen oan te passen. In teloarstellende klimaks wurdt in antyklimaks neamd.
Foarbylden
In oar foarbyld is it fjochtsjen fan 'e hobbit Frodo Baggins mei it wêzen Gollum om it besit fan 'e Iene Ring op 'e top fan 'e Doemberch yn 'e romantrilogy The Lord of the Rings fan J.R.R. Tolkien.
Charles Perrault
Charles Perrault (Parys, 12 jannewaris 1628 – dêre, 16 maaie 1703) wie in ferneamd Frânsk skriuwer en lid fan 'e Académie française, dy't koart foar 1700 de grûnslach lei foar in nij literêr sjenre, it mearke, dat weromgriep op alâlde folksferhalen. Hy is benammentlik bekend wurden troch syn Contes de Ma Mère l'Oye ("Ferhalen fan Us Mem de Goes"), út 1697, wêryn't er sokke klassikers as Le Petit Chaperon Rouge (Readkapke), Cendrillon (Jiskepûster) en Le Chat Botté (De Kat op Learzens) fêstlei. In grut tal fan Perrault syn mearkes waard letter werskreaun troch de bruorren Grimm, en wurdt noch altyd werprinte en adaptearre ta oare media, lykas opera, ballet, toaniel en animaasje (datlêste benammen troch de Walt Disney-studio's). Perrault wie by syn libben in ynfloedryk figuer yn Frânske literêre fermiddens, en hy wie de lieder fan 'e partij fan 'e modernisten.
Libben
Charles Perrault waard yn 1628 berne te Parys, yn in begoedige boargerfamylje. Hy folge in karriêre yn 'e amtnerij, krekt as syn heit, Pierre Perrault, foar him. Yn 1663 waard er oansteld as siktaris ûnder Jean Baptiste Colbert, de minister fan finânsjes fan Loadewyk XIV. Yn 1672, doe't er sels 44 wie, troude er mei de 19-jierrige Marie Guichon, dy't lykwols al yn 1678 kaam te ferstjerren. Perrault wie belutsen by it ûntwerpen fan 'e tunen fan it Paleis fan Versailles, yn 1669. Yn 1671 waard er keazen ta lid fan 'e Académie française, de Frânske taalakademy, dêr't er him oppenearre as de foaroanman fan 'e partij fan 'e modernisten, dy't de nijmoadrige, Frânske literêre styl foarstie boppe de âldfrinzige styl út 'e Klassike Aldheid. Yn dy hoedanichheid wied er oant kop en earen behelle yn 'e saneamde Deilisskip fan 'e Klassiken en de Modernisten, dy't de Frânske literêre wrâld yn 'e twadde helte fan 'e santjinde iuw desennialang yn 'e besnijing hold.
Yn 1682 moast Perrault as siktaris fan Colbert romte meitsje foar Colbert syn soan, Jules-Armand Colbert, markys fan Ormoy. In jier letter stoar Colbert, en syn opfolger wie syn âlde rivaal François-Michel Le Tellier, markys fan Louvoi. Dy reage alle âlde fertroulingen fan Colbert oan kant, mei dêrûnder ek Perrault. Sadwaande lei dy him dêrnei ta op oare dingen, lykas it skriuwen fan poëzij en letter it fêstlizzen fan mearkes. Yn 1697, seis jier foar syn dea, publisearre er de samling Histoires et Contes du Temps Passé, avec des Moralités ("Stoarjes en Ferhalen út Ferfleine Tiden, mei Moralen"), dy't better bekend wurden is ûnder de ûndertitel Contes de Ma Mère l'Oye ("Ferhalen fan Us Mem de Goes"). Dêrmei krige er ynienen ferneamdens bûten syn eigen fermiddens. Hoewol't guon him foargiene, lykas Marie-Catherine Le Jumel fan Barneville, de baronesse fan Aulnoy (better bekend as Madame d'Aulnoy), en Perrault him dêr ek bewust fan wie, wurdt hy oer it algemien dochs beskôge as de grûnlizzer fan it mearkessjenre. Perrault stoar op 'e âlderdom fan 75 jier yn 1703 te Parys.
Boarnwerterhoeke
De bebouwing fan dit lytse buorskip leit oan de Raarderwei en Parrallelwei. Fjouwer hûzen steane oan de Raarderwei fan de N365 rjochting Raard en ien hûs stiet oan de Parrallelwei dy parrallel rint oan de N365. De N365 is de provinsjale wei fan Holwert nei Dokkum.
Boarnwerterhoeke lei oant de gemeentlike weryndieling fan 1984 yn de eardere gemeente West-Dongeradiel en fan 1984 oant 2019 yn de eardere gemeente Dongeradiel en dêrnei yn de gemeente Noardeast-Fryslân.
Noardwest-Jeropa
Noardwest-Jeropa of noardwestlik Jeropa is de loskes definiëarre noardwestlike geografyske regio fan it wrâlddiel Jeropa. It omfiemet yn elts gefal de Benelúks-lannen (Nederlân, Belgje en Lúksemburch), Noard-Frankryk (Súd-Frankryk wurdt almeast ta Súd-Jeropa rekkene) en de Britske Eilannen (Grut-Brittanje en Ierlân). It hinget ôf fan 'e brûker fan 'e oantsjutting oft Dútslân (of dielen fan Dútslân) der ek ta rekkene wurde. Hiel inkeld wurdt Noardwest-Jeropa begrepen as "noardlik en westlik Jeropa", en dan wurde Skandinaavje en Súd-Frankryk der ek ta rekkene.
Histoarysk en taalkundich foarmet Noardwest-Jeropa it reitsflak tusken trije grutte befolkingsgroepen, te witten de Kelten, de Germanen en de Romanen. Op religieus mêd leit it op 'e grins fan it roomske suden en it protestantske noarden.
Fie Werkman
Sophia Gerharda (Fie) Werkman (Grins, 28 oktober 1915 - dêre, 8 novimber 2002) wie in Nederlânske keunstner.
Libben en wurk
Werkman wie de jongste dochter fan de drukker en keunstner Hendrik Werkman en dy syn earste frou Jansje Cremer. Yn 1943 troude se mei Siep van den Berg, mei wa't hja fjouwer bern krige. Sy giene lykwols út inoar en Van den Berg ferhuze yn 1954 nei Amsterdam.
Yn de jierren 60 sleat Werkman har oan by de Grinzer keunstnersgroep 'Groep Nu', dêr't ûnder oaren Henri de Wolf en Edu Waskowsky lid fan wiene. Yn 1968 waard har wurk ûnderskieden mei de Priis fan de stêd Parys by in salon foar froulike byldzjende keunstners. Yn 1987 publisearre Werkman in boek oer har heit.
Antyklimaks (narratology)
Foarbylden
In foarbyld fan in antyklimaks soe de ferneatiging fan in swierbewekke fasiliteit wêze kinne, dêr't avansearre technology, in protte fjoerwapens, in yngewikkeld plan en de gearwurking fan 'e haadpersoanen foar nedich heart te wêzen. It kin lykwols ek berikt wurde troch in skjinmakker dy't útglidet op in wiete flier en by fersin in reade knop yndrukt dêr't "selsferneatigingsmeganisme" op stiet.
In besteand foarbyld fan wat rûnom as in antyklimaks beskôge wurdt, komt foar yn 'e science fiction-film The War of the Worlds, dêr't middenmank de gaos fan in ferovering fan 'e Ierde troch bûtenierdske wêzens de fijân ferslein wurdt troch it meast ûnferwachte organisme: it firus dat ferkâldenens feroarsaket.
In fêste foarm fan 'e antyklimaks is de saneamde deus ex machina, dy't foar it earst yn Aldgrykske trageedzjes foarkaam en betocht waard troch de toanielskriuwer Aiskylos. Dêrby wurdt it ferhaal, as it syn hichtepunt berikt, binnenkrongen troch in ynfloed fan bûtenôf (oarspronklik altyd in god), dy't hielendal neat mei it ferhaal út te stean hat en it sintrale probleem sûnder swierrichheden oplost.
De Snieman
De Snieman, yn it oarspronklike Deensk: Sneemanden, is in mearke fan 'e hân fan 'e grutte njoggentjinde-iuwske Deenske skriuwer en dichter Hans Christian Andersen (1805-1875). It waard foar it earst útjûn yn 1861, as ûnderdiel fan 'e samling Nye Eventyr og Historier: Anden Række ("Nije Mearkes en Stoarjes: Oarde Rige"), yn 'e mande mei seis oare mearkes (Tolve oer de Post, De Toarre, Wat Heit Docht, Is Altyd Bêst, De Stien fan de Wize, Yn it Einehok en De Goadinne fan de Nije Iuw). De Snieman is ien fan Andersen syn minder bekende mearkes, mar waard yn 1943 dochs troch Douwe Tamminga oerset yn it Frysk as ûnderdiel fan 'e bondel Andersen's Folksforhalen en Mearkes.
Ynhâld
It mearke iepenet as de snieman yn 'e tún fan in hearehûs de sinne ûndergean en de moanne opkommen sjocht. Hy is noch mar in dei âld en wit nearne net fan. Syn iennichste selskip is de hiemhûn, dy't oan 'e keatling leit by syn hûnehok. De hûn leit him út wat de sinne en de moanne binne en foarseit in waarsferoaring, dy't er oan syn efterpoat oankommen fiele kin. De oare moarns kuieret der in pearke troch de tún, en de hûn leit de snieman út dat dy mei koarten "yn ien hûnehok" komme te wenjen en dan "tegearre bonksobje sille". Dêrtroch komme him de bettere tiden yn 't sin, fan foar't er ien fan 'e jonkers yn 'e skonk biet, doe't er noch yn it keammerke fan 'e húshâldster ûnder de kachel sliepte. thumb|left|200px|In yllústraasje fan om [[1870 hinne.]]
De snieman kin fan syn plak ôf krekt troch it rútsje kypje, en wurdt binnendoar de kachel gewaar, dy't er daliks as froulik beskôget. Hy wurdt fereale op 'e kachel en langet dernei om by har yn 'e keamer te wêzen, mar de hûn warskôget him dat er fuortteie soe as er dat ea oprêde soe. De hiele dei lang stoareaget de snieman ljuensk troch it rútsje nei de kachel. As it skimerich wurdt, begjint de kachel te gloeien en de gloede falt troch it rút op it gesicht en boarst fan 'e snieman. Hy is alhiel yn 'e sânde himel. Moarns ier, lykwols, is it rút oerdutsen mei iisblommen, en kin er de kachel net sjen. Dan is er sa ûnwennich fan har dat er net iens mear nocht hat oan it froastwaar.
Einlings en te'n lêsten komt dan de waarsferoaring dy't de hûn al foarsein hie: it wurdt waarmer en begjint te teien, en de snieman sakket yninoar. Dan sjocht de hûn dat de bern him om in kachelskraber hinne makke hiene, en begrypt er einlik de leafde fan 'e snieman foar de kachel. Mar de fammensbern fan it hûs sjonge in maitydsliet en de snieman is harren alhiel fergetten.
Eftergrûn
Hoewol't Andersen sels úthold dat De Snieman in ienfâldich mearke wie, is it dreech en leau him op syn wurd, mei't er der sokke ûnbedutsen byldspraak yn brûkt hat. It is nammentlik in fêststeand feit dat Andersen sels syn hiele libben besocht hat om 'e iene nei de oare frou foar him te winnen, wat eltse kear spektakulêr mislearre, sadat er inkeld ûnbeäntwurde leafde kend hat. En dêrnjonken wied er biseksueel en besocht er it ek oan te lizzen mei manlju, mei net folle better resultaat.
Andersen syn biograaf Jackie Wullschlager leaut dat De Snieman yn elts gefal foar in diel it produkt wie fan Andersen syn leafdesfertriet oer Harald Scharff, in kreaze jonge dûnser fan it Keninklik Teäter yn Kopenhagen, mei wa't Andersen begjin jierren sechstich (fan 'e njoggentjinde iuw) in românse hie. In oare biograaf fan Andersen, Alison Prince, beskôget de kachelskraber dy't oan 'e ein fan it mearke ýn de snieman fûn wurdt as "sa'n sterk homo-eroatysk byld dat it net bestiet dat men it oer de holle sjen kin."
Dykhurdfytsen op de Paralympyske Simmerspullen 2008
De XIIIe Paralympyske Simmerspullen hiene plak yn Peking, de haadstêd fan de folksrepublyk Sina.
João da Nova
thumb|João da Nova João da Nova (Ourense, 1460 - Kochi, 16 july, 1509) wie in Portugeesk ûntdekkingsreizger.
Hy waard om 1460 hinne berne yn it Spaanske Galysje, mar ferhuze al op jonge jierren nei Portegal. Yn 1496 joech Kening Emanuel I fan Portegal him it bewâld oer Lissabon. 1501 waard er kaptein fan in ûntdekkingsfloat. Hy ûntduts de eilannen Sint-Helena en Ascension. Yn 1505 gong er wer op paad, mar fanwege skeel gie er rillegau werom. Under Tristão da Cunha gie er 1506 wer op reis en krige er wer konflikten.
Mamma Mia! Here We Go Again
'Mamma Mia! Here We Go Again' is in Britsk-Amerikaanske filmmusical út 2018 yn 'e foarm fan in romantyske komeedzje. De film waard regissearre waard troch Ol Parker en is in jukeboxmusical mei bekende lieten fan 'e Sweedske band ABBA. De haadrollen waarden fertolke troch Amanda Seyfried en Lily James, ûnderstipe troch Christine Baranski, Julie Walters, Pierce Brosnan, Colin Firth, Stellan Skarsgård, Jessica Keenan Wynn, Alexa Davies, Cher, Andy García en Meryl Streep yn byrollen. De titel betsjut: "Mamma mia! Hjir geane we wer", en ferwiist nei de namme en in fersregel út it ABBA-liet Mamma Mia. De film is in ferfolch op Mamma Mia!, út 2008. De plot fan ''Mamma Mia! Here We Go Again'' bestiet út twa ferhaallinen. Yn ien dêrfan wurdt Sophie, de dochter fan Donna (it haadpersonaazje út 'e foargeande film) folge as se har memme hotel yn Grikelân runt nei't har mem ferstoarn is; yn 'e oare wurdt in jonge Donna folge as se tritich jier earder yn Grikelân arrivearret. Dêrby spegelje guon sênes út 'e beide ferhaallinen inoar. ''Mamma Mia! Here We Go Again'' krige fan 'e filmkritisy oer it algemien positive resinsjes, en wie kommersjeel súksesfol yn 'e bioskopen. Yn 2020 waard bekend dat in trêde film yn produksje nommen wie.
João da Nova
Hy stoar 1509 yn Kochi yn Yndia.
Mamma Mia! Here We Go Again
Plot
Op it (fiktive) Grykske eilân Kalokairi risselwearje Sophie Sheridan en ien fan har trije heiten, Sam Carmichael, yn 2009 foar de weriepening fan it hielendal renovearre hotel fan Sophie har mem, de koartby ferstoarne Donna Sheridan. Se krije dêrby help fan 'e nije hotelmanager: de âldere Meksikaan señor Cienfuegos, in sympatike, mar drôve man, dy't Sophie fertelt dat de leafde fan syn libben him lang lyn ferlitten hat en dat er him fermoedsoene hat mei it feit dat er nea gelokkich wêze sil. Sophie freget har ôf wat har mem fan al har krewearjen mei it hotel tocht hawwe soe.
João da Nova
It eilân Juan de Nova, yn de Yndyske Oseaan, is nei him ferneamd.
Mamma Mia! Here We Go Again
Plot
Yn in flashback nei 1979 is te sjen hoe't de jonge Donna en har kammeraatskes Tanya en Rosie feestfiere nei't se ôfstudearre binne oan 'e Universiteit fan Oxford. Dy jûns litte de fammen harren tinzen gean oer hokker libben op harren wachtet. Donna fertelt de oaren dat se net weromgiet nei hûs, om't se in trûblearre relaasje hat mei har mem Ruby, dy't in ferneamd sjongster yn Las Vegas is en net de muoite nommen hat om it ôfstudearjen fan har dochter by te wenjen. Har heit hat se nea kend. Se dreamt fan in libben dat rjochte is op it meitsjen fan goede oantinkens en ornearret dat har takomst yn Grikelân leit, op in eilân dat Kalokairi hjit en dat foarhinne as ien fan wrâldseinen beskôge waard. Se beslút fuort de oare deis dêrhinne ôf te setten om har lotsbestimming te finen.
Donna reizget oer Parys, dêr't se in tuskenstop makket om 'e stêd te besichtigjen. Se moetet dêr yn in hotel de bleue mar sympatike Britske jonge Harry Bright, dy't fuortendaliks fereale op har rekket. Se bringe tegearre de dei troch, en Harry wit Donna te fersieren, wêrnei't se ek de de nacht tegearre trochbringe. De oare moarns as Harry noch sliept, set Donna lykwols ôf nei Grikelân.
Dêr oankommen, mist se de fearboat nei Kalokairi om't se opholden wurdt troch in dûanier dy't it foar de moade hat om familiêre opmerkings te meitsjen tsjin reizgers. In oantreklike Sweedske jonge, Bill Anderson, biedt lykwols oan om har oer te farren op syn syljacht. Sûnder dat se it wit, is Harry Donna efternei reizge nei Grikelân, mar hy arrivearret te let en sjocht mei drôvens ta hoe't se yn 'e fierte mei Bill fuortsylt. Underweis nei it eilân flirt Donna mei Bill, mar foar't se mei-inoar op bêd reitsje kinne, wurde se ûnderbrutsen troch in jonge Gryk, Alexios, dy't op see strâne is om't syn bûtenboardmotor it net mear docht. Hy moat driuwend nei Kalokairi, om't de frou fan syn dreamen op it punt stiet om ûnder druk fan har famylje mei in oare man te trouwen. Donna en Bill helpe him om it eilân te berikken, dêr't Alexios syn leafste fan har trouwerij ôf wit te hâlden. Neitiid set Bill ôf mei syn jacht om oan in sylwedstryd diel te nimmen, mar hy ûnthjit dat er neitiid foar Donna weromkomme sil.
Yn 'e hjoeddeistige tiid kriget Sophie berjocht fan har oare beide heiten Harry en Bill dat se spitigernôch net by de weriepening fan it hotel oanwêzich wêze kinne. Harry, dy't bankier is, sit dy deis yn Japan fêst yn ûnderhannelings foar in wichtich kontrakt, en Bill kriget dy deis de priis útrikt foar Geweldichste Sweed Aller Tiden. Beppe Ruby hat Sophie mar net iens útnûge, want dy komt dochs nea opdaagjen. Underwilens binne Sophie en Sky, mei wa't se al mear as tsien jier in relaasje hat, ek wat útinoar dreaun. Hy is nei New York ta gien om dêr by in foaroansteand hotel de keunst fan it eksploitearjen fan sa'n gelegenheid ôf te sjen, mar no hawwe se him dêr in fêste baan oanbean, en dat is eins te moai om ôf te slaan. Hy tinkt der sadwaande serieus oer om it oanbod oan te nimmen, mar Sophie wol net fan Kalokairi ôf, dat it soe de ein fan harren leafde betsjutte.
Donna har âlde freondinnen Tanya en Rosie, dy't muoikes allyk binne foar Sophie, arrivearje mei de fearboat op it eilân om Sophie by de weriepening fan it hotel te stypjen. Sophie lit harren grutsk it renovearre gebou sjen; dy rûnlieding spegelet it ferline, mei't de jonge Donna tritich jier earder, nei har oankomst op it eilân, it ferfallen gebou ferkent dat úteinlik it hotel wurde sil. Yn 'e flashback komt der dy nachts swierwaar oer. Donna ûntdekt yn in diel fan it hûs in hynder dat yn panyk rekket troch de tonger en wjerljocht en in pylder omlûkt sadat dat part fan it gebou ynstoart. Se giet út om help en moetet de jonge Britsk-Ierske toerist Sam Carmichael, dy't har helpt om it hynder te kalmearjen en út 'e púnfal te lieden. Neitiid reitsje Sam en Donna fereale en krije in hertstochtlike relaasje.
Yn it hjoed driuwt in swiere stoarm oer Kalokairi hinne, dy't al Sophie har tariedings foar de grutte weriepening yn it hûndert rinne lit. Flaggen waaie stikken, dingen waaie om of fuort, guod dat net wiet kin ferreint, en de loftfeartmaatskippijen skoarje har flechten op 'e lofthaven fan Atene in pear dagen op, mei as gefolch dat de miljonêrs en de media by wa't Sophie troch de weriepening it renovearre hotel as lúksebestimming ûnder oandacht bringe woe, net komme kinne. Sophie is der hielendal ôf en hat it gefoel dat se har mem teloarsteld hat. Sam fertelt har dat dat net mooglik is, om't eltse ôfdijer foar Donna yn it neat foel nei de teloarstelling dy't hy har sels tritich jier lyn oandien hie.
Yn 'e hjoeddeistige tiid fertelt de âlde Rosie oan Sophie hoe't har relaasje mei Bill einige is nei't se him tsien jier lyn einlings en te'n lêsten oan 'e heak slein hie. It ferhaal jout Sophie nije soargen oer har eigen relaasje mei Sky. Underwilens kriget Harry by syn ûnderhannelings yn Japan troch wat dat ien fan syn Japanske sakepartners seit foar it ferstân dat er, yn syn eigen wurden, "de ferkearde muorre oan it beklimmen is". Hoewol't er mei it kontrakt in protte jild fertsjinje kin, beseft er dat Sophie folle wichtiger foar him is. Hookstrooks set er ôf nei Grikelân. Underwilens is Bill yn Sweden ta deselde reälisaasje kommen. Hy beslút syn priis yn ûntfangst nimme te litten troch syn twillingbroer en sels halje-trawalje nei Grikelân te reizgjen. Dêr oankommen moetet er Harry op 'e kade, mar se hawwe de fearboat fan dy deis mist. As se yn in kafee beprakkesearje hoe't se Kalokairi berikke kinne, treft Bill dêr Alexios, de Gryk dy't er tritich jier lyn holpen hat om syn faam werom te winnen. Dyselde is in fisker, mar troch de ôfname fan 'e fiskstân en de fan boppen opleine fiskerijbeheinings hawwe de fiskers op 't heden neat om hannen. Bill ornearret dat se dan grif wol ta binne oan in feestje en nûget alle fiskers en harren gesinnen út foar it feest op Kalokairi.
Op it eilân sitte Sophie-en-dy mei in ûnbidige berch yn 't foar tamakke iten en net ien dy't it opite kin (behalven Rosie, dy't dapper besiket der in flink gat yn te slaan). Dat feroaret as de fiskers arrivearje mei by harren net inkeld Bill en Harry, mar ek Sky, dy't ta it beslút kommen is dat er de baan yn New York net oannimt om't Sophie wichtiger foar him is. Underwilens is Sophie oanhelle rekke mei moarnssykte, spegele troch in flashback wêryn't de jonge Donna itselde oerkomt. Donna wit net wa fan 'e trije mannen, mei wa't se de lêste tiid it bêd dield hat, de heit is. As Bill syn âldmuoike Sofia har sizzen heart dat se op it eilân bliuwe wol, fertelt dy har dat sy de eigneresse is fan it ferfallen gebou dat Donna earder bewûndere, en dêr't se de lêste tiid bivakearre hat. Donna nimt it oanbod oan om har dêr foargoed nei wenjen te setten, en befalt der njoggen moanne letter fan in lyts famke, dat se nei de sympatike âlde frou Sophie neamt.
Yn it hjoed fertelt Sophie oan Sky yn fertrouwen dat se swier fan him rekke is en dat se har noch nea sa nei oan har mem field hat. Sky ûnthjit om it nijs foarearst geheim te hâlden, mar hy fertelt it dochs oan Sam, dy't it oan Bill fertelt, dy't it oan Harry fertelt, dy't it oan eltsenien útbringt. It feest wurdt fersteurd as der op it eilân in helikopter arrivearret mei dêryn Ruby, de beppe fan Sophie. Dat blykt it wurk fan Sky te wêzen, dy't har yn New York opspoard hie. Ruby leit út dat se no (tritich jier te let) einlings ree is om beppe te wurden. It komt har raar oer it mad as bliken docht dat se ek mei-iens oerbeppe wurdt. Nei't Sophie en Ruby de striidbile begroeven hawwe, fersoarget Sophie yn it stee fan har mem in optreden mei Tanya en Rosie as Donna and the Dynamos. Neitiid makket Ruby har beppesizzer knoffelige mar goedbedoelde kompliminten. As se lykwols señor Cienfuegos, de hotelmanager, ûnder eagen kriget, stiet se ynienen as yn it gat beneile. Cienfuegos, dy't fan foarren Fernando blykt te hjitten, is nammentlik nimmen oars as de frijer dy't Ruby yn 1959 yn Sintraal-Amearika efterlitten hat (en, sa wurdt suggerearre, de heit fan Donna en de pake fan Sophie). It wersjen is ûnferwachts, mar de leafde tusken harren beiden lôget fuortendaliks wer op.
Njoggen moanne letter skinkt Sophie it libben oan in lyts jonkje, dat de namme Donny kriget. By de doop, yn deselde kapel dêr't de jonge Donna tritich jier earder Sophie dope liet, wekket de geast fan 'e âlde Donna oer har dochter foar't se einlings ôfset nei it hjirneimels.
Wylst de ôftiteling begjint, fiert de hiele cast mei-inoar it nûmer Super Trouper op.
Lieten
¹) komt foar op it soundtrackalbum, mar net yn 'e film
Dêropta komme yn 'e film in stikmannich sterk ferkoarte ferzjes fan ABBA-nûmers foar, dy't net opnommen binne op it soundtrackalbum. Yn gronologyske folchoarder binne dat:
Produksje
Omreden fan it kommersjele súkses fan 'e film Mamma Mia!, út 2008, hie finansier en distributeur Universal Pictures al lange tiid belangstelling foar it meitsjen fan in ferfolchfilm. De produksje fan ''Mamma Mia! Here We Go Again'' waard úteinlik yn maaie 2017 oankundige. De film waard regissearre troch Ol Parker nei in senario dat er sels skreaun hie, op basis fan in idee fan himsels, Catherine Johnson en Richard Curtis.
As produsinten wiene Judy Craymer en Gary Goetzman by it projekt belutsen foar de filmstudio's Playtone, Littlestar Productions, Legendary Pictures en Perfect World Pictures. Dêrmei wie ''Mamma Mia! Here We Go Again'' in Britsk-Amerikaanske ko-produksje. Benny Andersson en Björn Ulvaeus fan ABBA, Tom Hanks en syn frou Rita Wilson fan Playtone, Phyllida Lloyd dy't de earste film regissearre hie, en fierders Richard Curtis en Nicky Kentish Barnes wiene útfierend produsint. Der wie foar de film in budget beskikber fan $75 miljoen.
De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Robert Yeoman. De opnamen setten útein op 12 augustus 2017 en duorren oant en mei 2 desimber fan dat jier. Der waard filme yn 'e Shepperton Studios yn it Ingelske greefskip Surrey en op lokaasje yn op it Kroätyske eilân Vis en yn Bordeaux, Stockholm, Oxford en de Londenske wyk Hampton. De filmmontaazje waard dien troch Peter Lambert. De lieten en soundtrack wiene skreaun troch Benny Anderson en Björn Ulvaeus fan ABBA, mei ynsidintele bydragen fan harren oarspronklike muzykprodusint Stig Anderson.
''Mamma Mia! Here We Go Again'' waard opdroegen oan 'e neitins fan produksje-ûntwerper Alan Macdonald, dy't ûnder de opnamen kaam te ferstjerren.
Casting
De hiele rolbesetting út de earste film die mei oan ''Mamma Mia! Here We Go Again''. De cast fan 'e nije film waard oanfolle mei in seistal jonge akteurs, dy't de jonge wjergaders fan Donna, Tanya, Rosie, Sam, Bill en Harry spilen. De wichtichste nije rol waard datoangeande fertolke troch Lily James as de jonge Donna, foar wa't ''Mamma Mia! Here We Go Again'' in trochbraak betsjutte. De rol fan Ruby, de mem fan Donna en beppe fan Sophie, waard spesjaal skreaun foar sjongster Cher, dy't eigenhandich Andy García útkeas om yn 'e film har romantyske partner te spyljen.