cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rjochters
Ynhâld
In wat frjemde ein yn 't byt is Abimêlek (Rjo. 9). Dat wie gjin rjochter, mar in tiran dy't himsels ta kening makke en syn eigen folk ûnderdrukte oant er by in opstân deadien waard troch in frou dy't him fan in stedsmuorre ôf in mûnestien op 'e plasse smiet. Fierdersoan is der dan noch in út twa dielen besteande epilooch mei ferhalen dêr't gjin rjochter oan te pas komt. Yn it ferhaal dat ornaris bekendstiet as Dan en de Godsbylden fan Micha (Rjo. 17 en 18) wurdt ferteld hoe't de stamme fan Dan syn grûngebiet yn it uterste noarden fan it lân Kanaän ferovere. It ferhaal Gibeä en de Levityske Byfrou ferhellet oer in oarloch tusken de stamme fan Benjamin en de oare Israeliten. Nettsjinsteande de pleatsing oan 'e ein fan it boek Rjochters kin út 'e kontekst fan dizze beide ferhalen opmakke wurde dat se eins frij ier yn it tiidrek fan 'e rjochters thúshearre.
Fryske oersetting
Yn 1919 joech dû. Geart Aeilco Wumkes yn syn Ut 'e Heilige Dobbe, û.m. in oersettingsfragmint fan eigen hân fan Rjochters 5:24-31 út. De earste folsleine útjefte fan Rjochters stie yn it Alde Testamint fan Wumkes en Eeltsje Boates Folkertsma, dêr't dy yn 1943 de earste Fryske bibeloersetting mei foltôgen. Om't sawol teologen as taalkundigen beswieren tsjin 'e fertaling Wumkes-Folkertsma hiene, waard fan 1966 ôf wurke oan in nije bibeloersetting, dy't yn 1978 útkaam as de Nije Fryske Bibeloersetting (mei stipe fan 'e provinsje Fryslân, it Nederlands Bijbelgenootschap te Haarlim en de Katholieke Bijbelstichting te Bokstel). Dat is de fertaling dy't noch altiten yn gebrûk is, yn 'e foarm fan 'e trêde, ferbettere druk fan 1995. De oersetting fan Rjochters waard dêrby dien troch dû. F.D. Dijkstra, dy't op taalkundich mêd ûnderstipe waard troch sawol Ulbe van Houten as Jacobus W. Zantema.
Grutte Priis Formule 1 fan Ruslân 2014
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Ruslân 2014 yn Sotsji op 12 oktober. It wie de sechstjinde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2014. Hy waard op it Sochi Autodrom hâlden. De race waard hâlden oer 53 omgongen, op it 5,8 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 309,7 kilometer. It wie de earste GP fan Ruslân.
Blommebuert (Ljouwert)
thumb|De Blommebuert yn Ljouwert De Blommebuert is in buert yn it noardeasten fan de stêd Ljouwert yn de wyk Ald-East. Oant 2018 wie it part fan de wyk Oldegalileën-Blommebuert.
Lucaswolde
Dit diel fan it Westerkertier bestie út wildland, it wie yn eigendom by de boeren fan Mearum, Niebert en Nús. Der wie wat fersprate bebouwing, dy’t allinnich fanút Noardwyk berikber wie. Dat bleau sa oant fier yn de 19e iuw. Pas yn 1878 waard in sânpaad oanlein nei Boerakker.
Om 1500 hie it doarp in eigen doarpstsjerke, dy’t omtrint 1528 oerdien waard oan de dominikanessen fan Oosterreide. De Susteren van Reyde sochten fanwege oerstreamings yn it Dollardgebiet in nij wenplak en lieten hjir in nije kleaster bouwe. De tsjerke waard sûnttiids brûkt as kapel fan it kleaster. De kleastergebouwen binne yn de Tachtichjierrige Oarloch fernield en de kleastermienskip is dêrnei opheft.
Karel fan Brimeu, greve fan Megen
thumb|Stânbyld op it Carolus de Brimeuplein yn Megen, troch [[Frans Donders]]
Karel fan Brimeu (Noard-Frankryk, 1524 - Swol, 9 jannewaris 1572) (Frânsk: Charles de Brimeu, Latyn: Carolus de Brimeu) wie greve fan it greefskip Megen fan 1547-1572. Teffens wie er hear fan Humbercourt, Houdain en Sperleke yn de Súdlike, Frânsktalige Nederlannen. Hy wie ridder yn de Oarder fan it Gulden Flues en hâlde oan it hof fan de Spaanske kening ta.
Libben
Karel wie in meistanner fan Willem fan Oranje, Lamoraal fan Egmont en oare ealju yn harren ferwar tsjin de Spaanske sintralistyske polityk, oant dy nei de byldestoarm fan 1566 tsjin de Spaanske foarst yn opstân kamen. Hy ferdigene de stêd Grins yn 1568 tsjin Loadewyk fan Nassau, dy't yn de Slach by Hilligerlee de greve fan Arenberg ferslein hie en de stêd ynnimme woe en brûke woe as útfalsbasis. Karel folge Arenberg op as steedhâlder yn al syn goaen en bleau trou oan de kening.
Syn hâlden en dragen hie fan gefolgen dat it greefskip Megen, dat oars mar bestie út it stedsje Megen en in lyts tal doarpkes yn de omkriten, katolyk bleau. Karel wie trouwens wreed foar herfoarmden oer. It puntsje fan harren tonge waard mei gloeiend izer bewurke.
Dollart
thumb|264px|Kaart fan it Reiderlân mei Bunderhee 264px|thumb|Mûnestomp yn Ditzumerverlaat Dollart is in Ortschaft yn de gemeente Bunde yn it Eastfryske Reiderlân. De namme fan de himrik is ôflaat fan it oanswettende wetter de Doalert en omfiemet de doarpen Ditzumerhammrich, Ditzumerverlaat, Heinitzpolder, Kanalpolder, Landschaftspolder en Bunderhammrich, dy't allegear as dykstreekdoarpen ûntstien binne. In doarpskearn Dollart bestiet lykwols net.
It Ortschaft hie yn 2004 in ynwennertal fan 1.258, dy't oer de doarpen ferspraat binne.
Lizzing
It Ortschaft leit eastlik fan de Doalert en wurd troch diken beskermme tsjin it seewetter. It gebiet fan it Ortschaft ûntstie troch lânoanwinning en leit op fruchtber seeklaaigrûn. Dollart grinzget yn it noarden en noardeasten oan de gemeente Jemgum, yn it súdeasten oan de himrik fan Bunderhee en yn it suden oan Bunde.
Ferskate kanalen en tochtsleatten tsjinje as ûntwettering foar it leech lizzend lân. It gea om de Wynhamster Kolk leit 2,5 meter ûnder seenivo en is ien fan de leechste plakken yn gâns Dútslân.
Skiednis
It gebiet yn en om de Doalert wie yn de midsiuwen reedlik ticht befolke. It gebiet bestie meast út feangrûn. Mei it trochbrekken fan de Doalert yn de fjirtjinde oant de sechtjinde iuw rekken der ferskate doarpen en karspels ûnder wetter. Yn de iuwen dêrnei begûn it wetter stadichoan ticht te slykjen en waarden der diken om it ynslike lân hinne oanlein. Dat oanslike lân bestie út fruchtbere seeklaai. It Ortschaft Dollart tanket syn bestean út it nije lân. Nei it weromlûken fan de Doalert waard mei it dykbouwen úteinset. Yn 1707 waard Bunderhammrich yndike, yn 1752 Landschaftspolder, yn 1773 en 1794 Heinitzpolder en fan 1874 oant 1877 Kanalpolder.
Yn de Frânske tiid waard it gea yn 1807 part fan it Nederlânske departemint Westeriems. Yn 1813 waard de earste "gemeente Dollart" oprjochte dy't bestie út de doarpen Landschaftspolder, Heinitzpolder, Bunderhammrich, Böhmerwold en Sankt Georgiwold. Nei de delslach fan Napoleon waard Eastfryslân part fan it Keninkryk Hannover. Ditzumerhammrich en Ditzumerverlaat foelen oant 1852 ûnder de gemeente Ditzum. Yn 1885 waard Eastfryslân Prusysk. Nei de Twadde Wrâldkriich kaam der yn ferhâlding in grutte stream flechtelingen út it easten fan Dútslân. Yn 1966 waard as earste yn de lânkring Lier de gearwurkjende gemeente Dollart oprjochte. Op 1 jannewaris 1973 waard de gearwurkjende gemeente omfoarme ta de ienheidsgemeente Dollart en waard part fan de gearwurkjende gemeente Bunde. Op 1 novimber 2001 waard ek dy gearwurkjende gemeente opheft en omfoarme ta in ienheidsgemeente en waard Dollart winliken ien doarp.
Carl Denig
Carl Denig (Rotterdam, 19 maart 1892 – 18 febrewaris 1975) wie in Nederlânsk ûndernimmer en tintefabrikant waans famylje oarspronklik út it Dútske Rynlân-Palts kaam. Hy wie meiferantwurdlik foar it ynbringen fan it kampearjen yn Nederlân.
Denig begûn yn 1910 yn Londen oan in oplieding fan twa jier ta kleanmakker. Yn 1911 waard er lid fan de Ingelske Amateur Camping Club (in foarrinner fan de Camping and Caravanning Club), dêr't er foar it earst lichtgewicht tinten tsjinkaam. Hy boude syn earste eigen tinte yn 1912. Werom yn Amsterdam rjochte er op 5 maaie 1912 yn 'e mande mei Nol van Ameringen, Jaap Mewe, en syn suster Louise Denig de Nederlânske Toeriste Kampear Klub (NTKC) op. Denig wie ek ien fan de oprjochters fan de HISWA (1932), de Nederlânske organisaasje foar wettersportbedriuwen.
Boom, Boom, Boom, Boom!!
Boom, Boom, Boom, Boom!! is in liet fan 'e Nederlânske dance-groep Vengaboys. It waard útbrocht op 23 oktober 1998 en berikte it earste plak op 'e hitlisten yn acht lannen. Yn 'e mande mei We Like to Party! en We're Going to Ibiza wie it ien fan 'e grutste hits fan 'e groep.
Carl Denig
Yn 1912 sette Carl Denig út ein mei de produksje fan foar de tiid lichgewicht tinten ûnder syn eigen namme. Yn 1924 waarden dy ek útfierd nei Nederlânsk-Ynje.
It bedriuw ferhuze yn de jierren 1930 fan it Amsterdamske Rokin nei de Weteringskâns, dêr't it noch altyd festige is. It bedriuw waard útwreide mei in festiging yn De Haach yn 1938. Yn 1965 waard Carl Denig beneamd ta Ridder yn de Oarder fan Oranje-Nassau fanwege syn part yn it befoarderjen fan it bûtendoarlibjen en it fergrutsjen fan it omtinken foat de natuer. Yn 1970 waard it bedriuw oernaam troch Henk van Veen (eigener fan Van Veen motorfytsen). De winkel hold lykwols de namme Carl Denig. Yn 2004 iepene it bedriuw in filiaal yn Nieuwegein. Yn 2008 namen Gert Jan Nauta en Peter Arensman Carl Denig oer en yn 2009 waard in ynternetwinkel iepene. De festiging yn Nieuwegein gie yn 2015 ticht om reden fan minne ferkeapsifers.
Boom, Boom, Boom, Boom!!
Skiednis
Boom, Boom, Boom, Boom!! waard yn 1998 skreaun en komponearre troch de Nederlânske discjockeys en muzykprodusinten Wessel van Diepen en Dennis van den Driesschen, yn gearwurking mei de Sweedske âld-ABBA-leden Benny Andersson en Björn Ulvaeus. De tekst wie heal basearre op it ABBA-nûmer Lay All Your Love on Me, dat yn 1980 skreaun wie troch Andersson en Ulvaeus.
Untfangst
De grutste pluspunten fan Boom, Boom, Boom, Boom!! wiene de oanstekkende meldij en it opswypkjende ritme. Fan in djipsinnige tekst moast it liet it perfoarst net hawwe. It wie dúdlik bedoeld as partysong, dêr't net tefolle oer neitocht wurde moast. Lykwols krige it krekt op it punt fan 'e tekst in protte krityk te ferduorjen fan 'e muzykresinsinten. Sa krige Boom, Boom, Boom, Boom!! it fyfde plak taparte yn 'e list mei 'alderminste simmerlieten ea', dy't yn 2000 gearstald waard troch de Britske dj Tony Blackburn yn gearwurking mei Bol.com. It liket derop dat in protte minsken har net yn dy beoardieling fine koene, want doe't de Britske meubelwinkel DFS it liet yn 2001 yn in reklamekampanje brûkte, skeaten de ferkeapsifers mei 10% omheech.
Zamenhofpark
thumb Zamenhofpark is in buert yn de stêd Ljouwert yn de wyk Ald-East. Oant 2018 wie de buert part fan de wyk Tsjerk Hiddes-Cambuursterhoek. De buert wurdt begrinzge troch de Grinzerstrjitwei, Archipelwei, Jelle Bangastrjitte, Coopmansstrjitte en Kammingastrjitte. It Dr. Zamenhofpark leit yn de buert.
Fokker C. VIIw
De Fokker C.VIIw is in Nederlânske wetterfleanmasine foar ferkenning en fuortset fleanûnderrjocht fan fleanmasinefabrikant Fokker. It waard ûntwikkele doe't bliken die dat de Fokker C.V net gaadlik foar dizze taken wie.
List fan planetoïden 90701-90800
Dit is in list fan planetoïden 90701-90800.
Fokker C. VIIw
Der binne 30 fan ôflevere oan de Marine Loftfearttsjinst yn de jierren 1930 oant 1932. In stikmannich oerlibben de Dútske oanfal yn maaie 1940 en hawwe yn Ingelân noch flein.
De Fokker C.VIIw wie op de tradisjonele Fokkerwize boud: de romp út stielbuis beklaaid mei linnen, de wjukken fan hout, foar in part mei hout en diels mei linnen beklaaid.
Ald-East (Ljouwert)
Ald-East is in wyk yn Ljouwert. De wyk leit oan de eastkant fan de Binnenstêd en hat ynwenners (, boarne: CBS).
Ald-East bestiet út njoggen buerten: Blommebuert, Cambuur, Cambuursterpad, Yndyske Buert, Mûnepaad, Oldegalileën, Welgelegen, Zamenhofpark en Seeheldebuert.
Yn 2018 waarden trije âlde wiken gearfoege yn de wyk Ald-East:
Noardwyk (Grinslân)
Noardwyk (Nederlânsk en offisjeel: Noordwijk; Grinslânsk: Noordwiek) is in doarpke yn it suden fan de gemeente Westerkertier yn de Nederlânske provinsje Grinslân. It doarp leit in pear kilometer noardlik fan Mearum, oan de dyk nei Grootegast. De namme Noardwyk soe ôflaat wêze fan in buert benoarden Mearum. It doarp hat sawat 220 ynwenners. Noardwyk leit op in krusing wêrfan't de strjitnammen de rjochting oanjouwe: Noarderwei, Westerwei en Easterwei.
De tsjerke fan Noardwyk komt út it begjin fan de 14e iuw. It tsjerkje is eigendom fan de "Stichting Oude Groninger Kerken" en is begjin 21e iuw restaurearre. Fanôf it lykhúske efter de tsjerke rint it Leedoansizzerspaad, in loop dy't de skiednis fan it doarp yn de njoggentjinde iuw behannelet.
List fan keningen fan Israel
Dit is de list fan keningen fan Israel, sa't dy jûn wurdt yn 'e boeken 1 en 2 Samuël en 1 en 2 Keningen fan 'e Bibel. Oer de persize datearring bestiet in protte ûnienichheid; hjir binne de jiertallen oanholden sa't bibelhistoarikus E.R. Thiele dy jout. (Foar it meastepart binne dat deselde jiertallen dy't ek efteryn de Nije Fryske Bibeloersetting fan 1978 jûn wurde yn 'e taheakke Oersjoch fan de Bibelske Histoarje, oant by Jerobeäm II in typ- of printflater it spul dêr op 'e doele bringt.) Skeanprinte nammen jouwe in omstriden keningskip oan.
List fan Keningen fan it feriene keninkryk Israel
Nei de dea fan Salomo skuorde it feriene keninkryk útinoar yn it noarderryk of tsienstammeryk Israel, dat it Hûs fan David ôfswarde, en it suderryk of twastammeryk Juda, dat ûnder it Hûs fan David bleau. Sjoch foar in opsomming fan 'e keningen fan Juda de list fan keningen fan Juda.
List fan Keningen fan it tsienstammeryk Israel
Yn 722 f.Kr. of dêromhinne waard Samaria, de haadstêd fan it tsienstammeryk Israel, ynnommen troch Salmanasser, de kening fan Assyrje. Hy smiet Hosjéa, de lêste Israelityske kening, yn it tichthús, en fierde (in wichtich part fan) de Israeliten yn ballingskip fuort nei Assyrje. Israel waard dêrnei ta in Assyryske provinsje.
Francisco Verdugo
thumb|Fransisko Verdugo Francisco Verdugo (Talavera de la Reina, 1536 - Lúksemboarch-stêd, 22 septimber 1595 ) wie fan 1581 oant 1594 de lêste Spaanske steedhâlder yn de goaen Fryslân, Grinslân, Drinte, Lingen en Oerisel.
Biografy
Hy wie de opfolger fan de greve fan Rennenberg, nei't dy stoarn wie. Syn bewâld waard troch de opstannelingen lykwols net erkend, dat der wiene twa steedhâlders neist inoar. Oan de kant fan de Republyk wienen dat Willem fan Oranje en syn luitenant en opfolger Willem Loadewyk fan Nassau.
Earder yn de Tachtichjierrige Oarloch siet Verdugo yn it Spaanske leger. Sa waard er as kolonel fan de Spaanske befelhawwer Bossu nei de hartoch fan Alva stjoerd om him te ferheljen fan de troch de Spanjerts dramatysk ferlerne Slach op de Sudersee mei de wettergeuzen (oktober 1573).
Under Verdugo syn bewâld ferlear Spanje grutte parten fan de Nederlannen oan de Republyk, dy't laat fan Maurits fan Oranje en Willem Loadewyk mei in offensyf út einset wie. Willem Loadewyk en Verdugo fierden yn de provinsjes Grinslân en Fryslân in skânsekriich út, dy't yn de rin fan de tiid hieltyd mear yn it foardiel fan Willem Loadewyk betearde. Sa hie Willem Loadewyk yn 1590 de Slach om Sâltkamp wûn, wêrtroch't Grins, Verdugo's wichtichste stêd yn it noarden, net mear befoarriede wurde koe oer it Reitdjip. Maurits ferôvere yn 1591 Delfsyl. Sadwaande rekke de wichtichste oanfierhaven en de ferbining tusken Grins en Emden yn Steatske hannen. Verdugo hie noch wol foarkomme kinnen dat Maurits yn 't plak fan Delfsyl Grins belegerje soe, troch justjes earder as Maurits by de stêd oan te kommen en dêr strategyske plakken yn te nimmen.
Yn 1992 foelen de stêden Stienwyk en Coevorden yn Steatske hannen, wêrtroch't Grins ôfsletten waard fan Twinte. Verdugo hie noch besocht om Coevorden te ûntsetten, mar dat slagge him net, mei omdat dy stêd goede oanfierrûtes hie. Hy ferlear 1593 it easten fan Grinslân, wêrtroch't de stêd ek oer lân fan Dútslân ôfsletten rekke. Ier yn 1594 moast Verdugo it belis fan Coevorden oerjaan, meidat Maurits der mei in grut leger oankaam en sadwaande de stêd befrijde. Verdugo stjoerde in part fan syn troepen noch nei Grins om de fal fan de stêd foar te kommen. Dat joech lykwols net folle en hy ferlear ek dy stêd oan de Steatske partij. Sa behâlde er allinnich noch parten fan Twinte, dy't de Spanjerts úteinlik yn 1597 ferlearen oan de Republyk. Nei de Reduksje fan Grins ferliet Verdugo de Nederlannen om mei te dwaan oan de kriich tsjin Frankryk.
Don Fransisko troude yn 1578 mei Dorothea fan Mansfeld (†1595), dochter fan Peter Ernst I fan Mansfeld.
Grutte Priis Formule 1 fan Bachrein 2005
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Bachrein 2005 yn Sakhir op 3 april 2005. It wie de tredde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2005. Hy waard op it Bahrain International Circuit hâlden. De race waard hâlden oer 57 omgongen, op it 5,4 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 308,2 kilometer. It wie de waarmste Grutte Priis út de skiednis fan de Formule 1.
Job (bibelboek)
Job, yn it oarspronklike Hebriuwsk: אִיּוֹב, Iyyoḇ, is in boek yn sawol de joadske as de kristlike Bibel. Yn 'e joadske Tenach falt it ûnder de Ḵeṯuḇim, de Geskriften, en is it it 16de boek (fan 24); yn it Alde Testamint fan 'e kristlike Bibel falt it ûnder de Poëzij en Wiisheid en is it (neffens de Nije Fryske Bibeloersetting fan 1978) it 18de boek (fan 39). Yn Job wurdt it ferhaal ferteld fan in fromme man, dy't tramtearre wurdt troch de duvel, mar dochs trochgiet mei te fertrouwen op God. It bestiet út in didaktysk gedicht dat omjûn wurdt troch in ynlieding en in epilooch fan proaza. It doel fan it boek is om 'e lêzer in foarbyld te stellen fan hoe't er syn libben liede moatte soe. Hoewol't de talmoedyske tradysje hawwe wol dat Job skreaun is troch de profeet Mozes, datearje hjoeddeiske bibelwittenskippers en teologen it tusken de sechsde en de fjirde iuw f.Kr. Al is it boek mei sin sa redigearre dat der in sterk gearhingjend doel en boadskip út sprekt, dochs soe it bêst ris kinne dat guon fan 'e ûnderskate eleminten dêr't it út opboud is, foartiid in selsstannich bestean kend hawwe. De earste folsleine Fryske oersetting fan Job stie yn 'e fertaling fan it Alde Testamint, fan dû. Geart Aeilco Wumkes en Eeltsje Boates Folkertsma, dy't yn 1943 útkaam.
Ynhâld
It boek Job ferhellet fan in bysûnder rjochtskepen man dy't fan Job hjit. Hy kin it tige goed dwaan en hat sân soannen en trije dochters. Yn 'e himel fynt der in diskusje plak tusken God en Satan oangeande de fraach oft Job no wier sa from is, of dat dat inkeld komt om't it him sa goed giet. Dêrop jout God Satan tastimming om Job syn weardigens te beproevjen. Under op 'e ierde merkt Job dêr pas wat fan as alle ûnheilstyngen him sawat tagelyk berikke: al syn oksen wurde stellen troch de Sabeeërs en de oppassers fermoarde; al syn lytsfee en de oppassers dêrfan komme om by in brân dy't feroarsake wurdt troch in wjerljochtslach; al syn kamielen wurde rôve troch de Galdeeërs en de oppassers deaslein; en al syn tsien bern komme om as it hûs dêr't se yn ferkeare, troffen wurdt troch in wynhoas. Lykwols ferflokt Job God net. Ynstee skuort er himsels ta teken fan rou de klean stikken en skeart er syn holle keal. Hy seit "Neaken-en-bleat bin ik op ierde kommen, neaken-en-bleat gean ik dêr wer hinne; de Heare hat jûn, de Heare hat nommen, de Namme fan de Heare bliuwt te priizgjen!"
As Satan dy wurden heart, giet er wer nei God ta en merkt er op dat Job no wol syn besittings en bern kwyt is, mar dat himsels noch neat oerkommen is. Dan jout God tastimming om alles mei Job te dwaan dat de duvel mar wol, útsein him te deadzjen. Satan makket dan dat Job freeslike swolms kriget oer it hiele liif, en Job sit yn 'e jiske en jûket him mei in potdiggel. Syn frou trunet him oan om God te ferflokken, mar Job seit: "Soene wy it goede al fan de Heare oannimme en it kweade net?" Trije fan Job syn freonen, Elifaz de Temanyt, Bildad de Sjûchyt en Sofar de Naämatyt, komme del om him te treasten. (In fjirden, Elihû de Bûzyt, begjint diel te nimmen oan it petear yn Job 32, mar syn oankomst wurdt net fernijd). De freonen bringe sân dagen lang sittend op 'e grûn troch mei Job sûnder wat te sizzen, mei't se wol sjogge dat er slim ferbûke is en in soad pine hat. Einlings en te'n lêsten ferbrekt Job sels it stilswijen troch de dei te ferflokken dat er berne waard. Dan folget der in frij filosofyske diskusje wêryn't de fjouwer freonen Job derfan besykje te oertsjûgjen dat er better God ferflokke kin, mar dat wegeret er stânheft. Uteinlik mingt God him sels yn it petear en leit Job út hoe'n bytsje oft dy fan 'e wrâld begrypt. De fjouwer freonen wurde troch God it leksum lêzen en dêrnei wurdt Job syn stiiffêst fertrouwen beleanne: God makket dat er genêst en noch mear besit oan fee en rykdommen kriget as foarhinne, en boppedat kriget er sân nije soannen en trije nije dochters, dat hy libbet noch lang en stjert woltefreden op hege jierren.
Fryske oersetting
Yn 1919 joech dû. Geart Aeilco Wumkes yn syn Ut 'e Heilige Dobbe, û.m. in oersettingsfragmint fan eigen hân fan Job 9:2b-12 út. De earste folsleine útjefte fan Job stie yn it Alde Testamint fan Wumkes en Eeltsje Boates Folkertsma, dêr't dy yn 1943 de earste Fryske bibeloersetting mei foltôgen. Om't sawol teologen as taalkundigen beswieren tsjin 'e fertaling Wumkes-Folkertsma hiene, waard fan 1966 ôf wurke oan in nije bibeloersetting, dy't yn 1978 útkaam as de Nije Fryske Bibeloersetting (mei stipe fan 'e provinsje Fryslân, it Nederlands Bijbelgenootschap te Haarlim en de Katholieke Bijbelstichting te Bokstel). Dat is de fertaling dy't noch altiten yn gebrûk is, yn 'e foarm fan 'e trêde, ferbettere druk fan 1995. De oersetting fan Job waard dêrby dien troch dr. F. Boonstra, dy't op taalkundich mêd ûnderstipe waard troch Jacobus W. Zantema.
Sintrale Delling (Kalifornje)
Oan 'e eastkant wurdt de Sintrale Delling omsletten troch de Sierra Nevada-bergen oan 'e grins mei de steat Nevada, wylst oan 'e westkant it Pasifysk Kustberchtme opriist en de delling fan 'e Stille Oseaan skiedt. Oan 'e noardkant wurdt de Sintrale Delling begrinzge troch de Cascades-bergen, wylst yn it suden it Tehachapi-berchtme de ôffreding fan 'e delling is. De Sintrale Delling sels bestiet út twa dielen, de noardlike Sacramento-delling, it streamgebiet fan 'e rivier de Sacramento, en de súdlike San Joaquin-delling, it streamgebiet fan 'e rivier de San Joaquin. Troch se út te baggerjen binne dy beide rivieren djippernôch wurden dat ferskate stêden yn it binnenlân as seehaven fungearje kinne.
Stomp Mês
Moarnsstjer (Sjajinsk: Vóóhéhéve, útspr.: ['vo:hɪhɪvɪ]; Ingelske oersetting: Morning Star; Montana, ±1810 – yn it Noardlike Sjajinne Reservaat (Montana), 1883) wie yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw ien fan 'e wichtichste opperhaden fan 'e Noardlike Sjajinnen (Northern Cheyenne), in Yndiaansk folk fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Hy is lykwols benammen bekend wurden ûnder de namme dy't de Sû (Sioux), de tradisjonele bûnsgenoaten fan 'e Sjajinnen, him joegen: Stomp Mês (Sû: Tamílapéšni, útspr.: [ta'mi:lape:ʃni]; Sjajinske oersetting: Motšêške Ôhnêxahpo, útspr.: [mot'ʃɪʃkɪ o'hnɪxahpo]; Ingelske oersetting: Dull Knife). Hy wie al by syn libben wiid ferneamd om syn ferset tsjin 'e kolonisaasje fan it Wylde Westen troch de Feriene Steaten, en waard sels troch blanke auteurs út dy tiid gauris omskreaun as "an admirable outlaw" (frij fertaald "in wurdearre smjunt"), dy't wolris ferlike waard mei de ferneamde Skotske rôvershaadman Rob Roy. De Noardlike Sjajinnen tankje it grutdiels oan Stomp Mês dat se hjoed de dei in reservaat yn harren oarspronklike wengebiet hawwe.
Libben
Stomp Mês waard nei gedachten om 1810 hinne berne. Yn 1868 loek er foar it earst de oandacht fan 'e Amerikanen, doe't er de Noardlike Sjajinnen fertsjintwurdige by it sluten fan it twadde Ferdrach fan Fort Laramie. Yn 'e Grutte Sû-Oarloch fan 1876 wied er in stânheft bûnsmaat fan Lakota-opperhaden as Sittende Bolle en Mâl Hynder, mar nei de Slach oan de Little Bighorn, op 25 juny 1876, wêrby't de Sû, Sjajinnen en Arapaho it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer in ferpletterjende nederlaach tabrochten, waarden de Sjajinnen troch de Amerikanen slim yn 'e benearing brocht. Ein novimber 1876 ferneatigen de Amerikanen 153 tipys fan 'e Noardlike Sjajinnen en makken se 500 fan harren hynders bút yn it foar de Yndianen rampsillich ferrûne Gefjocht fan Stomp Mês. Sadwaande wie Stomp Mês, dy't trouwens sels net oanwêzich west hie by de Little Bighorn, twongen om him begjin 1877, yn 'e mande mei de measte oare leden fan syn folk, oer te jaan.
De Noardlike Sjajinnen ferwachten dat se, no't se de striid opjûn hiene, neffens de ôfspraken fan it Ferdrach fan Fort Laramie nei it Grutte Sû Reservaat yn 'e Black Hills stjoerd wurde soene, mar ynstee waarden se nei it Yndiaanske Territoarium (it hjoeddeiske Oklahoma) deportearre om har yn it reservaat fan 'e Súdlike Sjajinnen nei wenjen te setten. De libbensomstannichheden dêre wiene poermin, der wie net genôch iten en der hearske malaria.
Sadwaande laten Stomp Mês en in oar opperhaad, Lytse Wolf, op 9 septimber 1878 in grutte troep Noardlike Sjajinnen werom nei it noarden, in barren dat bekend stiet as de Uttocht fan de Noardlike Sjajinnen. Se wisten de Amerikaanske troepen, dy't har hjitfolgen, te ûntwiken en yn in rige skermutelings op in ôfstân te hâlden, mar nei't se útinoar gien wiene, waard de groep fan Stomp Mês ein septimber besingele en finzen nommen by Fort Robinson, yn 'e steat Nebraska. Doe't dúdlik waard dat se weromstjoerd wurde soene nei it Yndiaanske Territoarium, besochten se op 9 jannewaris 1979 ûnder barre winterske omstannichheden út te brekken, wêrby't in grut part fan harren, fral froulju en bern, omkamen, wylst 65 de oare deis al wer finzen nommen waarden. Stomp Mês, syn frou, soan, skoandochter, pakesizzer en in opslûpen jonge dy't fan Reade Fûgel hiet, hiene har deunby it fort ferskûle, en wisten te ûntkommen doe't de soldaten de restearjende groep fan 32 Sjajinnen folgen. Dy waarden op 22 jannewaris ynsletten by Hat Creek Bluff, dêr't se harsels suver deafochten. Der wiene mar acht oerlibbenen. Dizze hiele opienfolging fan foarfallen kaam bekend te stean as it Bloedbad fan Fort Robinson.
Uteinlik waarden alle oerlibbenen frijlitten en waard harren tastien om werom te kearen nei har heitelân yn Montana, dêr't de groep fan Lytse Wolf ûnderwilens al oankommen wie. Stomp Mês, dy't op eigen krêft it Pine Ridge Agintskip witten hie te berikken, stoar fjouwer jier letter, yn 1883, as frij man yn Montana. Uteinlik waard de Noardlike Sjajinnen yn 1884 in eigen reservaat yn súdeastlik Montana tawiisd. Stomp Mês leit begroeven op in hege heuvel dy't útsjocht oer de rivier de Stillwater, deunby Lame Deer, dat no it haadplak fan it reservaat is. De universiteit fan it reservaat, it Opperhaad Stomp Mês Kolleezje (Chief Dull Knife College), is nei him neamd.
Sjoerd Hofstra
Sjoerd Hofstra (Skuzum, 21 jannewaris 1898 - Thun, 14 april 1983) wie in Nederlânsk sosjolooch en antropolooch fan Frysk komôf.
Libben en wurk
Hofstra kaam út in ienfâldige húshâlding. Hy wurke oarspronklik as sjoernalist foar it Nieuwsblad van het Noorden en it Nieuwsblad van Friesland. Troch finansjele help fan in goeddwaanster wie er by steat om te studearjen: earst sosjology en psychology yn Parys, dêrnei sosjale geografy oan de Gemeentlike Universiteit fan Amsterdam. Nei syn ôfstudearjen ferdjippe Hofstra syn ynsichten yn Berlyn (by Vierkandt en Westermann) en yn Londen (SOAS) by Malinowski. Yn 1933 promovearre er yn Amsterdam by Steinmetz op in proefskrift oer Afrika. thumb|Sjoerd Hofstra mei syn frou Woutje Hofstra-van den Bergh fan Eysinga yn Antwerpen op de boat nei Sierra Leone, maaie 1936 Hofstra wurke dêrnei as research fellow fan de Rockefeller Foundation yn Londen by Malinowski. Hofstra soe krekt as Siegfried Nadel en Meyer Fortes yn opdracht fan Malinowski as earste Nederlânske sosjolooch fjildwurk dwaan yn Afrika. Hy wurke yn Sierra Leöane. By twa besiken fan 1934 oant 1936 die er etnografysk fjildwurk by it folk de Mende. Nei 't er swartwetterkoarts (Malaria hemoglobinuria) oprûn hie, waard er troch dokters advisearre mei syn ûndersyk op te hâlden. Hoewol't der tariedings makke waarden om syn ûndersyk yn Sierra Leöane nei de Twadde Wrâldoarloch wer te op te nimmen, binne dy der nea kommen. Op 1 novimber 1937 waard Hofstra waarnimmend direkteur en op 1 oktober 1938 direkteur fan it Museum voor Lân- en Folkekunde en it Maritiem Museum 'Prins Hendrik' yn Rotterdam. Beide funksjes soe er oant 1 oktober 1949 útoefenje. Hofstra ferbettere de organisaasje en soarge derfoar dat de musea troch in soad tentoanstellingen en lêzingen mear nei bûten ta treden. Ek koe nijbou foar it Maritiem Museum ferwêzentlike wurde.
Yn 1947 waard Hofstra bysûnder heechlearaar yn de Afrikaanske folkekunde oan de Ryksuniversiteit fan Leiden. Dy learstoel wie mei op inisjatyf fan it Rotterdamsk bedriuwslibben (benammen fan K.P. van der Mandele) ta stân kommen. Yn 1949 folge de beneaming ta heechlearaar sosjology oan de Universiteit fan Amsterdam. Dêrneist bleau er bysûnder heechlearaar yn Leiden. Yn 1950 waard Hofstra lid fan de Keninklike Nederlânske Akademy fan Wittenskippen.
Fanwegen syn ynternasjonale ûnderfining en talekennis waard Hofstra direkteur fan de Stichting foar Ynternasjonale Gearwurking fan de Nederlandse Universiteiten en Hegeskoallen. Sadwaande wie er fan it begjin fan de fyftiger jierren ôf nau belutsen by it opsetten fan it Ynstitute of Social Studies yn De Haach, dat him rjochte op studinten út de minder ûntwikkele lannen. Sintraal stie de stúdzje fan problemen dy 't gearhongen mei feroaringen yn ûntwikkelingslannen, in fraachstik dat Hofstra's waarme belangstelling hie. Yn 1952 waard er de earste direkteur fan it ynstitút.
Bistewolwêzen
Fan 1953 ôf wie Hofstra bestjoerslid fan de Nederlandse Vereniging tot Bescherming van Dieren. Tusken 1961 en 1973 wie er foarsitter. Fan 1958 ôf oan wied er ek bestjoerslid fan de Wrâldfederaasje ta Beskerming fan Dieren en fan 1966 oant 1974 foarsitter.
Argyf
De wittenskiplike neilittenskip fan Hofstra (fjildwurkoantekeningen en oare notysjes) wurdt foar in part bewarre by it Afrika-Studiecentrum yn Leiden en foar in part by de Bysûndere Kolleksjes fan de Universiteit fan Amsterdam.
Kees Visscher
Kornelis Hendrik (Kees) Visscher (Kropswolde, 8 febrewaris 1930 – Veendam, 20 april 2007) wie in Nederlânsk skriuwer en ferhaleferteller.
Libben en wurk
Visscher waard grutbrocht yn Hoogezand en ferhuze yn 1970 nei Veendam. Hy wie oant syn pensjoen haad Sales Promotion by ierdappelmoalbedriuw AVEBE.
Visscher skreau ynearsten yn it Nederlânsk, mar gie rillegau oer op it Grinslânsk. Syn ferhalen ferskynden ûnder oare yn de Grinslânske tydskriften Toal en Taiken en Krödde, yn it East-Fryske blêd Diesel en ek yn de Winschoter Courant en it Nieuwsblad van het Noorden. Teffens hat er ûnder de titel "Zo dag en deur" in protte selsskreaune ferhalen foarlêzen foar Radio Noord. Syn humoristyske foardrachten gie er tal fan kearen mei de provinsje yn. Neist dat lichtfuottich wurk, mar wol faak fol fan earnst, hat er literêre ferhalen skreaun. Syn autobiografysk weromtinken oan de Twadde Wrâldoarloch, belibbe yn Hoogezand, wiene dêrby geregeld in ynspiraasjeboarne, bygelyks yn de útjeften "Appels in t paark" en "Martha".
As redakteur fan Toal en Taiken skreau er eigen ferhalen, resinsearre er nije boeken en selektearre en beoardielde er wurk fan (nije) skriuwers yn it Grinslânsk.
Foar syn boek "Appels in t paark" krige er yn 1986 de Literaire Pries fan de Stichting 't Grunneger Bouk. Yn 1997 krige er fan de Dútske stêd Leer de Wilhelmine Siefkes Preis dy't alle fjouwer jierren útrikt wurdt. Yn 2006 waard him de Wessel Gansfortpriis takend, de twajierlikske kulturele priis fan de Provinsje Grinslân.
Visscher wie de heit fan kabaretier Bert Visscher en fan kollumnist en sjoernalist Jos Visscher.
Visscher stoar yn de âldens fan 77 jier yn syn wenplak Veendam.
Tafeltennis op de Paralympyske Simmerspullen 1960
De Ie Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1960 flak nei de Olympyske Simmerspullen yn it Italjaanske Rome hâlden.
Klasse B
{| width=60%
Dûbeld
{| width=60%
Oark
In oark (útspr.: [oərk], likernôch "oar-k" of [wark], likernôch "ûark"; meartal: oarken, útspr.: [ˈwarkn̩], likernôch: " ûar -k'n") is in mytysk wêzen dat nau besibbe is mei, of synonym oan de eardske. Hoewol't de oarken tebekgeane op in breed ferskaat oan histoaryske literatuer en folksferhalen, komt it byld dat yn 'e tweintichste iuw yn 'e popkultuer fan dit wêzen ûntstien is, streekrjocht út 'e wurken fan 'e ferneamde Ingelske skriuwer J.R.R. Tolkien. Dyselde helle de yn 'e ferjitnis rekke oarken yn 'e moderne tiid wer foar it fuotljocht. Mar wat wichtiger wie, hy stelde harren yn syn boeken The Hobbit en The Lord of the Rings foar as brute, aggressive, ôfwearzige en oer it algemien boasaardige wêzens, dy't yn alles it tsjinstelde binne fan 'e wize en goedaardige, hoewol soms arrogante en heechmoedige elven. De oarken fan Tolkien waarden neitiid oernommen troch oare fantasyskriuwers en teffens troch rollespullen en fideospultsjes, lykas Dungeons & Dragons, Warhammer en Warcraft.
Etymology
It Woordenboek der Nederlandsche Taal tinkt foar dat wurd etymologysk oan in ferbastering fan nork, dat in sjegrinige of boasaardige persoan wie. Fan it Aldingelske orc wurdt lykwols oer it algemien oannommen dat it in lienwurd is op basis fan it Latynske orcus. Orkus (Latyn: Orcus) wie yn 'e Romeinske mytology in god fan 'e ûnderwrâld, en iuwen nei de kerstening fan 'e Romeinen soe de term orcus tsjin 'e Midsiuwen ferwurden wêze ta in algemiene term foar "demon".
Foarstelling
Yn 'e hjoeddeistige popkultuer, dêr't fantasyliteratuer, fantasyfilms en fantasyfideospultsjes in wichtich ûnderdiel fan útmeitsje, wurde oarken op ferskate wizen ôfskildere, mar oer it algemien niget de foarstelling nei de oarspronklike beskriuwing troch Tolkien. It is dêrby wichtich en tekenje oan dat Tolkien yn syn wurk eins twa beskriuwings fan oarken joech. Syn 'gewoane' oarken binne likernôch likegrut of justjes lytser as in folwoeksen minske, mei nei bûten ta bûgde skonken (o-skonken) en earms dy't wat langer binne dy fan minsken. Se binne oer it algemien lilk en smoarch, mei útstykjende hoektosken dy't suver slachtosken neamd wurde kinne, en in grotesk gesicht allyk it antlit fan in aap of in baarch. Harren hûd kin ferskate kleuren hawwe, mar is meastal in soarte grien, griis, swart of brún. De elite-krigers, dy't Tolkien oantsjutte as de Uruk-hai, binne lykwols grutter, sa'n 2 m lang of mear, breedskouderich en spiersterk, en soene alteast yn oerdrachtlike sin wol as reuzen oantsjut wurde kinne.
Wat harren hâlden en dragen oangiet, wurde oarken oer it algemien foarsteld as agressyf en opportunistysk, mei in simpele snoadens en in net bot fyn ynleine kultuer. Se binne fleisiters dy't sawol oan kannibalisme fan harren eigen soarte dogge, as oare yntelliginte wêzens, lykas minsken, slachtsje en opite. Se wurde fierders ornaris ôfbylde as in ras dat troch in yntelligintere master út in oar ras, of troch in yntelliginter masterras brûkt wurdt as fuotfolk. Mei't se fan natuere gewelddiedich binne, mar net botte moedich, sille se fûleindich fjochtsje as se dêrta troch in master twongen wurde, of as se yn 'e fâle komme te sitten. As der neat is om harren te driuwen, sille se lykwols oer it algemien gaoatysk gedrach fertoane. Se brûke gauris bisten lykas wolven of wearwolven om harren oer grutte ôfstannen te ferpleatsen.
Iere literatuer
It ierste foarkommen fan it wurd orc yn it Ingelsk wie yn it Midsiuwske epos Beowulf, dêr't sprutsen wurdt fan orc-neas, in wurd foar "demoanen" of "duvels". It Oxford English Dictionary kin it gebrûk fan 'e foarm orke yn elts gefal oant 1656 tebekfolgje (nei it mearke Don Zara fan Samuel Holland). Der wurdt oannommen dat beide foarmen, en ek it besibbe oger (Ingelsk: ogre), dat in justjes oare betsjutting krigen hat, fia folksferhalen en yn it bysûnder mearkes yn it Ingelsk trochkrongen binne. Sa'n ûntwikkeling sjocht men ek yn it Frânsk, dêr't Charles Perrault yn 'e santjinde iuw it wurd ogre ûntwikkele op basis fan 'e termen huorco, huerco en uerco dy't yn 'e Italjaanske folksferhalen fan sechstjinde-iuwske skriuwers as Giambattista Basile en Giovanni Francesco Straparola foarkamen. Dy trije (regionaal ferskillende) Italjaanske wurden geane sûnder mis werom op it Latynske orcus, en datselde jildt foar de Spaanske term güerco en mooglik ek foar de ork út 'e folkloare fan Tiroal, dy't mear in kabouter wie.
Wurken fan Tolkien
It moderne gebrûk fan orc giet folslein werom op it wurk fan 'e ferneamde tweintichste-iuwske Ingelske fantasyskriuwer J.R.R. Tolkien, dy't it yn ûnbrûk rekke wurd nij libben ynblies. Soms, fral yn The Hobbit, brûkte er orc as synonym foar 'eardske' (Ingelsk: goblin). Yn The Lord of the Rings wurdt goblin ek wol brûkt as synonym foar orc, mar folle minder faak. Ynstee fan as demoanen stelde Tolkien de oarken foar as boasaardige en folslein ôfwearzige, mar dochs ek minskeftige wêzens, dy't dúdlik fan dizze wrâld (of alteast de fantasywrâld fan Tolkien) wiene en net fan in foarm fan it hjirneimels, lykas de hel. Doe't er op jierren rekke wie, krige Tolkien it idee om syn stavering fan it wurd orc te feroarjen yn ork, mar dat fierde er foar syn ferstjerren inkeld troch yn The Adventures of Tom Bombadil. Yn it postúm ferskynde The Silmarillion waard de staveringswize orc hanthavene.
Oare skriuwers
Tolkien syn beskriuwing fan oarken lei de basis foar it gebrûk fan 'e wêzens yn oare fantasywurken. Wat langer wat mear wurde oarken lykwols ôfbylde as neutrale of goede wêzens, en net mear (útslutend) as kwea. In foarbyld fan dy ferskowing is de komyske romansearje Discworld fan Terry Pratchett, wêryn't de belastere oarken it slachtoffer wurden binne fan minsklike propaganda. Oare foarbylden fan wurken wêryn't oarken net as boasaardich foarsteld wurde, binne de trilogy Queen of the Orcs, fan Morgan Howell, wêryn't in jonge minsklike frou it ta keninginne fan 'e oarken bringt, en Orcs: First Blood, in romansearje fan Stan Nicholls oer in konflikt tusken minsken en oarken, dat ferteld wurdt út it oarkske perspektyf wei.
Spultsjes
Oarken binne ek oernommen troch rollespullen lykas Dungeons & Dragons, Earthdawn, Shadowrun en Magic: The Gathering, en fideospultsjes lykas Warhammer, Warcraft, Might and Magic en Fate. Oer it algemien wurde oarken dêryn ôfskildere as de Uruk-hai fan Tolkien: grut (soms in stik grutter as minsken), mar net botte yntelligint en oer it algemien boasaardich. Yn 'e film Warcraft, út 2016, dy't basearre wie op 'e franchise fan fideospultsjes mei deselde namme, wurde de oarken lykwols foarsteld as slachtoffers fan in boasaardige foarm fan magy, de Fel, wêrtsjin't guon fan harren in bûnsgenoatskip mei de minsken besykje te foarmjen.
A Bad Moms Christmas
A Bad Moms Christmas is in Amerikaansk-Sineeske kryst- en komeedzjefilm út 2017 ûnder rezjy fan Scott Moore en Jon Lucas, mei yn 'e haadrollen Mila Kunis, Kristen Bell en Kathryn Hahn. De titel betsjut "In Kryst fan 'e Minne Memmen". De film is in ferfolch op Bad Moms, út 2016. It ferhaal folget de trije freondinnen en 'minne memmen' Amy, Kiki en Carla as se foar de kryst harren eigen memmen op besite krije, dy't noch helte 'minder' binne as sysels. A Bad Moms Christmas krige tuskenbeiden oant negative resinsjes fan 'e filmkritisy, mar wie yn 'e bioskopen in kommersjeel súkses. Yn april 2019 waard bekendmakke dat in trêde Bad Moms-film yn preproduksje nommen wie.
Plot
It rint yn Chicago nei de kryst ta, en Amy, dy't no in lokkige relaasje hat mei Jesse, sjocht út nei in ienfâldige krystfiering mei net altefolle omballingen. Har plannen ûntspoare lykwols folslein as har mem Ruth, dy't oeral krityk op hat, har in sms-ke stjoert mei it nijs dat se de krystdagen by Amy-en-dy trochbringe sil. Underwilens komt Amy har freondinne Kiki mei fjouwer bern noch altyd om yn it wurk, hoewol't har man Kent no folle behelpsumer is. Har mem Sandy sil ek al mei de krystdagen komme te útfanhûzjen, mar se stiet trije dagen earder as ôfpraat al foar de doar en seit dat se dernei útsjocht om 'e kommende trije wiken elts momint fan 'e dei mei Kiki troch te bringen. De trêde fan 'e freondinnen, Carla, wurket noch altyd yn in skientmesalon, dêr't se dizze tiid fan it jier de iene fagina nei de oare kealharse moat. As se op in jûn thúskomt fan it wurk, komt har mem Isis samar by har oanwaaien, fan wa't se yn gjin trije jier boe of bah heard hat.
Alle trije hawwe de freondinnen hiel wat mei harren memmen te stellen. Ruth is in bazige fekke foar wa't Amy gjin goed dwaan kin. Se wol neat witte fan Amy har plannen foar in ienfâldige kryst, en eigenet har fuortendaliks de planning fan 'e hiele feestperioade ta. De opdringerige Sandy wegeret har dochter Kiki gewurde te litten en ferstikt har dêrmei. Se blykt eltse jûn sels temûk de sliepkeamer fan Kent en Kiki yn te slûpen om ta te sjen hoe't Kiki yn 'e sliep falt. Sadwaande is se der by fersin tsjûge fan hoe't Kiki en Kent seks hawwe. Underwilens hat Carla it tsjinstelde probleem: sy sjocht der krekt nei út om tiid mei har mem troch te bringen, mar Isis is in oan drank, marihûana, gokken en seks ferslaafde parasyt dy't har net bot foar har dochter liket ynteressearjen, en alhielendal net foar har beppesizzer Jaxon, waans namme se net iens ûnthâlde kin. As Amy, Kiki en Carla harren taflecht yn it winkelsintrum sykje om byinoar te kleien oer harren memmen, beslute se om "de kryst werom te nimmen".
As Ruth de hiele famylje, ynkl. Jesse en syn dochterke Lori en Amy har lang-lijende heit Hank, meislepe wol nei in fiif oeren duorjende foarstelling fan it oarspronklike ballet De Nutekreaker fan Tsjaikovski, yn it orizjinele Russysk, grypt Amy, dy't efter it stjoer sit, yn en riidt ynstee nei it oerdutsen boartersparadys Sky Zone, dêr't Kiki en Carla mei harren gesinnen ek hinne soene. Ruth is it dêr net mei iens, mar wurdt oerstimd. By Sky Zone komt se mei Sandy en Isis yn 'e kunde en makket se de flater om Sandy te fertellen dat se op krystjûn altyd foar de krystnachttsjinst nei in fêste tsjerke giet. Letter ûnthjit Ruth oan Amy dat se har net mear mei de krystfiering bemuoie sil. Kiki besiket in sûnere relaasje mei har mem te krijen troch har mei te nimmen nei relaasjeterapeut Elizabeth Karl, mar sadree't dúdlik wurdt dat Kiki mear ôfstân tusken harsels en har mem hawwe wol, spilet Sandy fan rutens. Carla en Isis hawwe wille as se by de yngong fan in supermerk de klanten bestelle fan harren boadskippen ûnder it mom fan in ynsammeling foar it goede doel.
Op har wurk komt Carla yn 'e kunde mei de oantreklike stripper Ty, dy't krekt as sysels oarspronklik út Cleveland komt en dy't by de skientesalon is om syn testikels en bilnaad harse te litten. Hy is reuseftich skepen, en as er Carla freget om mei him út te gean nei in seksy-krystmanwedstryd dêr't er oan meidocht, grypt se dy kâns mei beide hannen oan. Carla freget Amy en Kiki om mei nei de wedstryd. Alle oanwêzige froulju binne djip ûnder de yndruk fan Ty syn optreden, mar ien fan harren springt op 'e bar dy't tsjinstdocht as poadium om mei Ty mei te dûnsjen. It blykt Carla har mem Isis te wêzen. Carla beslút dat fluch yngripen no nedich is en hastiget har ek nei foarren om beslach te lizzen op Ty. As Isis yn it trelit fan 'e bar knoffelet, seit Carla har ôfspraakje mei Ty ôf om foar har mem te soargjen.
Op krystjûn komme de fersteurde mem-dochterrelaasjes ta konfrontaasje. Isis hie Carla earder frege om $5.000 foar in 'ynvestearring'. Hoewol't Carla har al ferskate kearen jild jûn hat dat se eltse kear fergokt hat, beslút se ek diskear wer de hân oer it hert te striken, dat se jout Isis safolle fan har sparjild as se misse kin. As se thús komt fan har wurk, leit der in bryfke dêr't yn stiet dat Isis wer ris fierder tein is. Sandy komt by Kiki en Kent om te fertellen dat se it hûs njonken dat fan harres fan harren buorlju kocht hat, sadat se fan no ôf oan eltse dei mei harren trochbringe kin. Kent kin noch krekt de bern yn feilichheid bringe foar't Kiki ûntploft en har mem ris goed it mannewaar opseit, oant Sandy gûlend fuortdraaft.
As Amy en Jesse en de bern thúskomme fan in dei út, ûntdekke se dat Ruth nettsjinsteande har ûnthjit oan Amy dochs har sin trochdreaun hat en Amy har hûs brûkt hat foar it organisearjen fan in útwrydsk krystfeest mei 185 gasten, in sushisjef, Kenny G op 'e fluit en in kamiel, persiis wat Amy net woe. Amy is des duvels en bonsjoert alle gasten, de sushisjef, Kenny G en it kamiel út har hûs, wêrnei't sy en har mem heechoprinnend spul krije. Dat einiget mei de ferwoastging fan it meastepart fan 'e wenkeamer en Amy har útrop dat se Ruth nea wer sjen wol. Har bern Jane en Dylan binne dêr tsjûge fan en reitsje danich oerstjoer fan it feit dat Amy harren beppe oan 'e dyk setten hat. Amy har heit Hank siket har op mank de brokstikken fan 'e wenkeamer en yn in iepenhertich petear leit er har út dat har mem is sa't se is trochdat har mem (Amy har beppe) har opfieding folslein ferknoeid hat. Neat wie ea goed genôch foar dat frommes en se liet gjin kâns foarbygean om Ruth te bekritisearjen en del te heljen. Fan gefolgen hat Ruth gjin inkeld selsfertrouwen, wat se besiket te kamûflearjen mei har bazige hâlden en dragen. Se hat der altyd tige ûnwis oer west oft se Amy wol goed grutbrocht hie, mar se hie hoe dan ek altyd goede bedoelings en hâldt mear fan Amy as fan wa ek.
Nei de konfrontaasje mei Amy is Ruth nei de krystnachttsjinst yn har wenstige tsjerke gien, dêr't earst Sandy har by har jout, en letter ek Isis, dy't weromkommen is nei Chicago út skamte oer hoe't se Carla behannele hat. Se fertelle inoar wat der mei harren dochters foarfallen is en lûke dan tiid út om inoar ris yngeand te bekritisearjen. Dêrtroch beseffe se einlings harren eigen flaters as mem. Nei har petear mei har heit siket Amy har mem op by de krystnachttsjinst om har te ûntskuldigjen foar de dingen dy't se earder dy jûns sein hat. Nei oantrúnjen troch Sandy en Isis biedt Ruth ek har ûntskuldigings oan Amy oan. Amy fertelt har mem hoe'n hearlike jonkheid sy hân hat en dat se in geweldige mem is. Troch it hearren fan dy wurden ûntteit Ruth einlings. As de klok tolve slacht, beseft Amy dat se de binde yn har hûs noch opromje en nije krystfersierings oanbringe moat. Se freget Ruth om te helpen en mei syn beiden sette se ôf om oan it wurk.
As Jane en Dylan der de moarns fan Earste Krystdei ôf komme, docht bliken dat it hiele hûs opromme en yn wiere krystsfear fersierd is, en dat harren krystkado's ûnder de krystbeam klearlizze. Underwilens leit Sandy har skeel mei Kiki by. Se ûnthjit dat se it hûs fan 'e buorlju te keap sette sil en dat se sels yn Bismarck (Noard-Dakota) bliuwt te wenjen. Isis keart werom by Carla en fertelt dat se fan doel is har libben om te goaien en har yn Chicago nei wenjen te setten. In baan hat se al, by Sky Zone. De húshâldings fan 'e trije freondinnen komme gear om mei-inoar te iten. Dêrby komt ek Ty del, dy't sein hie dat er werom moast nei Cleveland, mar him betocht hat om syn leafde foar Carla te uterjen troch it medium fan 'e dûns (yn syn gefal in striptease). Ruth, Sandy en Isis hawwe ûnderwilens freonskip sletten en sille tusken en de kryst en âld en nij mei-inoar in wike nei Las Vegas ta.
Produksje
Yn desimber 2016 waard in ferfolch op it súksesfolle Bad Moms oankundige. Dat waard A Bad Moms Christmas, dat in Amerikaansk-Sineeske ko-produksje wie. De film waard, krekt as Bad Moms, regissearre troch Scott Moore en Jon Lucas nei in senario dat se sels skreaun hiene. As produsinte hie Suzanne Todd de lieding oer it projekt, yn opdracht fan 'e filmstudio's STX Entertainment, H. Brothers en Tang Media Productions. Der wie foar de film in budget beskikber fan $28 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Mitchell Amundsen, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Christopher Lennertz. De opnamen sette op 1 maaie 2017 útein yn Atlanta (hoewol't de film yn Chicago spilet).