cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Blaauwhof (wenwyk)
Skiednis
Yn de tweintiger jierren fan de 20ste iuw waard it lân besuden de roomske tsjerke brûkt om roomske ynstellings te bouwen, lykas in legere skoalle (1926), in parochyhûs (1929) en in âldereinhûs (1930). Yn 1928 waard in nij roomsk begraafplak ynwijd. Dit barde neidat Wietske Tadema-Rijpkema lân en jild oan de Jouster parochy skonken hie. Yn 1960 waard in strjitte mei oanleunwenten nei har neamd.
De Maatskippij ta Nut fan 't Algemien kocht yn 1928 kwekerijgrûn oan en liet dêr in draafbaan oanlizze dy't ek as iisbaan brûkt wurde koe. Op dizze 'Nutsbaan' wurde sûnt 1986 de Fryske Ballonfeesten holden. Dielen fan de Fryske film De Gouden Swipe fan Steven de Jong út 1996 binne op dizze baan draaid.
Nijbouplannen
Yn 1932 waard sprutsen oer in útwreidingsplan foar De Jouwer tusken de Hurddraversdyk en de Skien. De plannen hingen gear mei de bou fan Rykswei 43. Troch de komst fan de rykswei waard De Jouwer better berikber en waard it plan fan in nijbouwyk útfierber, skreau it Nieuwsblad van Friesland. Yn in earste plan út 1937 stiet dat huzen foar én efterhûs sinne hawwe soene en dat de wyk rom omsetten wurde soe.
Yn 1941 waard in nij útwreidingsplan troch de gemeenterie oannomd. Dit plan wie folle lytser as eardere plannen. It besloech allinnich it gebiet oan de noardkant fan de tsjintwurdige Uilke Boonstraleane. De ûntwerper, Ljouwerter arsjitekt A. Baart, ferwachte dat het lang duorje soe eardat syn plan folboud wêze soe. Baart woe dat huzen dy't yn de omjouwing fan de buorren stiene, tichter op elkoar kamen te stean as huzen dy't fierder fan de buorren ôf stiene. Yn syn plan liet hy romte frij foar de takomstige útwreidingsplannen. Nei in tal oanpassings fan it plan, besleat de gemeenterie yn 1947 om de earste huzen sette te litten yn de Blaauwhof.
De bou
De wyk groeide ûnferwachts hurd. Neffens de Friese Koerier wie de wyk al binnen fiif jier folboud, wylst op fyftjin jier rekkene wie. De gemeente Haskerlân mocht fan it Ryk in soad wenten bouwe, omdat se krotwenten opromme op oare plakken yn de gemeente. Dy ferfangende wenten kamen benammen yn de Blaauwhof te stean.
De bou begûn oan de westkant fan de wyk mei de strjitsjes tusken de Bûtsingel en de Midstrjitte. Dêrnei waard it diel tusken de Bûtsingel en de drafbaan oanlein. As lêste waarden de diken trochlutsen oan de Skien ta, en waard it diel tusken de Uilke Boonstraleane en Blauwhofleane oanlein. Foar de oanlis fan de wyk waarden yn de Midstrjitte inkele winkels ôfbrutsen. Sa koe de Pastorieleane, de wichtichste noard-súd-ferbining, mei de Midstrjitte ferbûn wurde.
De útwreidingsplannen besloegen net it gebiet tusken de Blaauwhofleane en de Hege Simmerdyk. Yn it gebiet by de Hurddraversdyk kamen sportfjilden fan SC Joure. Geandewei kamen der mear sportfjilden by. It eastlike diel wie lange tiid eigendom fan de Fraters fan Tilburg, en bleau noch desennia braak lizzen. Om 1994 kochten twa fêstguodbedriuwen dêr mienskiplik grûn op, om in fillabuert te ûntwikkeljen: Groenhof. Hjir kamen hast allinnich frijsteande wenten te stean, op kavels dy't allegear oan wetter leine. Dêr omhinne is in parkje oanlein. It kontrast is grut mei de rest fan de wyk, dêr benammen rychjeshuzen steane.
Tram
De Nederlandsche Tramweg Maatschappij (N.T.M.) iepene yn 1901 de tramwei De Jouwer - Sint Nyk - De Lemmer. De reels kamen inkele tsientallen meters westlik fan de destiidske Lemmsterwei (no: Skien) te lizzen, yn de hjoeddeiske wyk Blaauwhof. Yn 1922 waard in tramstasjon iepene. Nei de oanlis fan de rykswei tusken Snits en It Hearrenfean rûn it tal passazjiers fan de stoomtram hurd werom. Yn 1947 besleat de N.T.M. om it persoaneferfier te staken. Fracht waard noch ferfierd oant 1968. Dêrnei waarden de reels fuorthelle.
Doe 't de wyk Blaauwhof boud waard, wie de tram te sjen yn it strjitbyld. Tusken it earste en twadde blok fan de Stationsstrjitte sit bygelyks in soad romte, sadat de tram der tuskentroch ride koe. It trasee gie fierder troch de Stasjonsstrjitte, lâns de efterkant fan de Haverkamp en Op de Bouwen. Neidat de reels weihelle wiene, is dit diel in parkearplak wurden. It destiidske spoar fan De Jouwer nei Snits bûgde hjir mei in bocht yn westlike rjochting. Dêr waard letter in fuotpaad makke.
Strjitnammen
Guon strjitten binne inkeldtalich Nederlânsk, oaren hawwe in Fryske namme. Doe 't de gemeente yn 1952 ientalich Fryske nammen foarstelde foar strjitten dy 't nei Fryske taalbefoarderers neamd wiene, waard se weromfluite troch it Ryk. Fryske strjitnammen soene de rykstaal (it Nederlânsk) behinderje. It Frysk waard fjouwer jier letter erkend as offisjele rykstaal yn Fryslân.
Tsjintwurdich binne strjitnammen yn de wyk yn prinsipe twatalich. Dochs wurdt dit op nije strjitnambuorden net konsekwint trochfierd. By strjitten lykas de Haverkamp (Hjouwerkamp) en Pelmolensstraat (Pelmounenstrjitte) is de Fryske foarm op de nije boerden ferdwûn. Oare strjitten ha bytiden twatalige mar ek wol ientalige Nederlânske nammebuordsjes.
Skoallen
Oant de jierren njoggentich fan de tweintichste iuw stienen yn de wyk sân legere en middelbere skoallen. Yn it lêste desennium fan de iuw wienen der fúzjes fan in tal skoallen. Begjin tweintichste iuw ferdwûnen hast alle ûnderwiisynstellings út de wyk. Op de frijkomde lokaasjes binne benammen senioarewenten boud.
Falls Church (Firginia)
Falls Church is ûnôfhinklike stêd (dy't dus net ûnder in county falt) yn it noardeasten fan 'e Amerikaanske steat Firginia. Neffens offisjele gegevens út 2013 hie dit plak doe likernôch 13.500 ynwenners. Falls Church is in foarstêd fan 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C., en heart ta de stêdekloft fan Washington, D.C.-Baltimore, dy't rom 6 miljoen ynwenners hat. Neffens gegevens fan it Amerikaanske Folkstellingsburo hat Falls Church it leechste earmoedesifer fan alle Amerikaanske countys en ûnôfhinklike stêden.
Skiednis
Oarspronklik waard it gebiet dêr't Falls Church no leit, bewenne troch Algonkwynsksprekkende Yndiaanske folken. Yn it lêste fearn fan 'e santjinde iuw begûnen Ingelske kolonisten har fanôf de kust fan Firginia yn 'e krite nei wenjen te setten. De Falls Church, dêr't de stêd nei ferneamd is, hiet oarspronklik William Gunnell's Church, en waard yn 1733 fan hout boud. Tsjin 1757 hie it gebou yn 'e folksmûle de namme fan Falls Church krigen, om't it oan 'e wichtichste wei stie dêr't de tabak oer ferfierd waard fanôf de lytse wetterfal (Little Falls) yn 'e rivier de Potomac.
Yn 1769 waard it houtene gebou ferfongen troch in stiennen tsjerke, dy't doe tagelyk oanwiisd waard as de haadtsjerke fan 'e nijfoarme parochy Fairfax. Nei de Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch waard yn 1784 yn Firginia de Anglikaanske Tsjerke ôfskaft as steatstsjerke, wêrnei't de Falls Church syn funksje ferlear en it gebou oan syn lot oerlitten waard. Pas yn 1836 krige it wer in funksje as godshûs, diskear foar de Amerikaanske Episkopaalske Tsjerke.
Underwilens wie om 'e tsjerke hinne lykwols in lytse delsetting groeid, dy't nei it tsjerkegebou Falls Church kaam te hjitten. Krekt as safolle delsettings yn Firginia begûn is as in soarte fan útbuorren mei sintrale foarsjennings foar de omlizzende plantaazjes. Tsjin 1800 wie it lân werferkavele yn lytsere perselen, dy't troch gerniers en lânbouwers yn 'e regel bewurke waarden mei help fan slave-arbeid. Doe't der gjin tabak mear groeie woe, om't men de grûn alhiel útput hie, begûn men oare gewaaksen te ferbouwen, lykas weet, maïs en jirpels. Ek ûntstiene der herbergen en kroegen om 'e reizgers fan en nei de nije federale haadstêd Washington, D.C. te betsjinjen.
Under de Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865), wêrby't Firginia him mei tsien oare súdlike steaten fan 'e Feriene Steaten ôfskate, gie Falls Church ferskate kearen oer yn oare hannen. Nei ôfrin fan 'e oarloch bleau it plakje noch lange tiid in plattelânske agraryske mienskip, al wûn it yn 1875 de status fan township. Tsjin 1900 wie Falls Church mei goed tûzen ynwenners it grutste plak yn Fairfax County. Yn 1948 waard Falls Church in ûnôfhinklike stêd. East Falls Church, dat fan 1875 oant 1936 diel útmakke fan Falls Church, heart net ta de ûnôfhinklike stêd, mar falt ûnder Fairfax County.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2000 wie doe fan 'e befolking fan Falls Church 12,2% âlder as 65 jier en 23,4% jonger as 18 jier. Fierders bestie 43,9% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 4,2% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 70,9% blanken; 9.4% Aziaten; 9,0% Latino's; 4,3% swarten; 0,3% Yndianen; 6,1% oaren of fan mingd etnysk komôf. In grut part fan 'e Aziatyske befolkingsgroep bestiet út etnyske Fjetnamezen, dy't har nei ôfrin fan 'e Fjetnamoarloch yn Falls Church nei wenjen set hawwe.
Matthijs fan Vierssen
Matthijs fan Vierssen (± 1660 - 27 febrewaris 1689) wie grytman fan Haskerlân tusken 1681 en 1689. Hy wie meunsterkommissaris en folmacht op de lândei.
Jervis Bay Territoarium
It Jervis Bay Territoarium (Ingelsk: Jervis Bay Territory; útspr.: [ʤɑɹvəs]) is in territoarium fan Austraalje, dat gjin selsbestjoer hat en streekrjocht ûnder de Australyske minister falt dy't ferantwurlik is foar de territoaria, op 't heden de minister fan Binnenlânske Saken. It leit oan 'e eastkust en is fierwei it lytste gebietsdiel op it Australyske fêstelân, mei in oerflak fan mar 74,6 km². Neffens gegevens út 2011 hie it Jervis Bay Territoarium doe 377 ynwenners.
Geografy
It Jervis Bay Territoarium hat in oerflak fan 74,6 km², wêrfan't 65,7 km² út lân bestiet en 8,9 km² út wetter. It gebiet bestiet út it skiereilân dat de súdlike ein fan 'e Jervisbaai omslút. Yn it noardwesten en súdwesten grinzget it oan 'e Australyske steat Nij-Súd-Wales, wylst it yn it westen swettet oan in mar, it St. George's Basin. Yn it noarden leit de Jervisbaai, yn it suden de Wrakkebaai, en yn it easten en súdeasten de Tasmansee. Yn it noardeasten heart it eilantsje Bowen, by de yngong fan 'e Jervisbaai, ek ta it Jervis Bay Territoarium. Der binne trije wenkearnen yn it gebiet: Jervis Bay Village, oan 'e noardkust, Wreck Bay Village, oan 'e súdkust (dat bestjoerlik sjoen ûnderdiel fan Jervis Bay Village is), en Greenpatch, op in útstekkende súdeastlike lântonge.
Matthijs fan Vierssen
Matthijs fan Vierssen wie in soan fan Arnold fan Vierssen en Sibilla fan Jongestal. Yn 1683 troude hy op De Jouwer mei Ava Sophia, in dochter fan Berthold fan Nijsten, grytman fan Raarderhim. Se krigen twa bern. Fan 30 april 1681 oant 30 april 1683 wie hy kommitearre fan de Generaliteitsrekkenkeamer. Dêrnei waard er oant 30 april 1686 lid fan deputearre Steaten fan Fryslân foar Sânwâlden en Haskerlân.
Jervis Bay Territoarium
Skiednis
De Britske ûntdekkingsreizger James Cook wie yn april 1770 de earste Jeropeaan dy't de Jervisbaai waarnaam. Hy wie it, dy't de útstekkende punt fan it súdlike skiereilân Kaap St. George neamde. Yn augustus 1791 waard de baai foar it earst ferkend troch luitenant Richard Bowen, dy't him ferneamde nei admiraal John Jervis, ûnder wa't er earder tsjinne hie.
Simke Rinkes
Simke Heerts Rinkes, (De Jouwer, 18 desimber 1829 - Arnhim, 8 july 1865) wie in Nederlânske learaar âlde talen, konrektor en skoalopsjenner.
Matthijs fan Vierssen
Matthijs stoar jong. Yn 1689 waard hy as grytman fan Haskerlân opfolge troch Hessel Vegelin fan Claerbergen.
Jervis Bay Territoarium
Skiednis
Fan 1788 ôf hearde it gebiet ta de Britske koloanje Nij-Súd-Wales, dy't yn 1901 mei seis oare koloanjes de Australyske Federaasje foarme. Yn 1911 stie Nij-Súd-Wales in stik lân ôf om in federale haadstêd op oan te lizzen; dat soe letter it Australysk Haadstedsk Territoarium (ACT) wurde. Yn 1915 waard besletten dat it ACT, dat yn it binnenlân lei en alhiel troch Nijsúdwelsk grûngebiet omjûn waard, ek in tagong ta de see krije moast. Sadwaande waard doe it Jervis Bay Territoarium fan Nij-Súd-Wales losmakke.
Bestjoer
Hoewol't it Jervis Bay Territoarium altyd as in apart gebiet troch it Australyske federale regear bestjoerd is, ûntstie troch de konneksje mei it ACT de yndruk dat it dêr in yntegraal ûnderdiel fan útmakke. Dat wie lykwols sa net, en doe't it ACT yn 1989 selsbestjoer krige, kaam sels oan 'e besteande konneksje fierhinne in ein, mei't Jervis Bay ûnder federaal bestjoer bleau, wylst it ACT binnen it Australyske steatsferbân selsstannich fierder gie. Lykwols is it noch wol sa dat de ynwenners fan it Jervis Bay Territoarium yn it Australyske federale parlemint fertsjintwurdige wurde troch de ôffurdigen en senators fan it ACT.
Simke Rinkes
Libben en wurk
Simke wie de soan fan de begoedige Jouster nôthanneler Jan Jans Rinkes en Antsje Wielinga. Omdat syn âldere bruorren al yn de saak fan harren heit sieten, soe Simke foar dûmny leare. Neidat er Latyn studearre hie by de Jouster predikant Jarigs Wassenaar gie hy trije jier yn de kost by de konrektor fan it Ljouwerter Gymnasium, Jan Dirks Ankringa. Neist lessen fan Ankringa krige hy les fan de preseptor dr. J.G. Ottema en fan dr J.C G. Boot. Rektor J.C.G. Boot hie in grutte ynfloed op him.
Fan 1848 oant 1854 gie Rinkes nei de literêre fakulteit fan Leien, dêr 't er him oan de literatuer wijde, en net oan de teology. Yn 1854 helle hy as kandidaat yn de Letteren in sulveren medalje by in troch de Utertske fakulteit útskreaune priisfraach Crimine Ambitus et de Sodaliciis apud Romanos. In jier letter folge syn beneaming as twadde preseptor oan it Leienske gymnasium. Yn 1856 promovearre hy op Disputatio philologica de Oratione prima in Catilinam a Cicerone abjudicanda. Dit proefskrift waard rillegau bestriden troch syn syn foargonger E.J. Kiehl en syn eardere learmaster professor Boot. Yn 1857 waard Rinkes beneamd as konrektor fan it gymnasium yn Arnhim. Dêr waard hy meiwurker fan it tydskrift foar klassike literatuer Mnemosyne. Dit tydskrift wie yn 1852 oprjochte troch Ernst Julius Kiehl, E. Mehler en S.A. Naber en soe letter fuortset wurde troch Cobet, Bake en oaren. Rinkes holp dyselde Bake mei de bewurking fan dy syn Scholica Hypomnemata. Yn de jiergong fan 1855 bespruts Rinkes de Disputatio antiquaria de Fetialibus fan P.J.N. Wessels (Grins, 1854). Yn it lêste nûmer fan de sânde jiergong besocht hy ûnder de titel Verisimilia (437-453) eenige bedorvene plaatsen út de oraasjes fan Cicero te ferbetterjen. Yn it tsiende diel skreau hy de Q Asconio Pediano in Ciceronis orationes commentariis emendandis. Dit stik soe hy letter in ferfolch jaan.
Yn 1859 waard Rinkes fan preseptor yn Leien beneamd as skoalopsjenner yn it earste distrikt fan Gelderlân. Yn dy funksje sette er him yn foar de oprjochting fan de Arnhimske kweekskoalle foar ûnderwizeressen en it tafersjoch op it 'Fonds voor weduwen en weezen van onderwijzers in de provincie Gelderland'. Rinkes wie lid van de Maatskippij fan de Nederlânske Letterkunde. Hy troude mei de âldste dochter fan in Leienske predikant, Cornelia van Iterson, en krige mei har trije bern. Rinkes stoar op 35-jierrige leeftyd oan de tarring en liet syn frou efter mei fjouwer jonge bern, dêr't sy jongste fan ek noch ôfstean moast.
Bedriuw
In bedriuw is in organisaasje fan arbeid en kapitaal. As it rjochte is op it meitsjen fan winst, wurdt in bedriuw yn 'e regel in ûndernimming neamd. As in bedriuw taastbere produkten makket, sprekt men ek wol fan in fabrikant of in produsint. By de bedriuwsfiering (it runnen fan in bedriuw) binne ferskate persoanen belutsen. Dêrfan spylje de eigner, de ûndernimmer, de leveransier, de klanten en de konkurrinten by elts bedriuw in rol. Faak is by lytsere bedriuwen de eigner en de ûndernimmer deselde persoan. Gruttere bedriuwen hawwe ek wurknimmers, en op noch gruttere skaal komme dêr faak oandielhâlders by.
Der kin ûnderskie makke wurde tusken kommersjele en net-kommersjele bedriuwen, dy't ek wol profit-, resp. non-profitorganisaasjes neamd wurde. By kommersjele bedriuwen is der sprake fan in ûndernimming, wêrby't risiko's nommen wurde by it stribjen nei in nivo fan winst dat nedich is om it fuortbestean fan it oangeande bedriuw te garandearjen. Om 'e klanten op in sa effisjint mooglike wize te berikken en oan te sprekken, wurdt dêrby sekuer tocht om 'e saneamde 'fjouwer P's': priis, plak, produkt en promoasje. Tsjintwurdich sprekt men trouwens ek wol fan 'e 'trije P's': people ("minsken"), planet ("de planeet") en profit ("winst"). Dêrby wurdt dan yn it ramt fan duorsum ûndernimmen ek rekken holden mei de mearwearde en/of kosten fan in produkt foar minske, maatskippij en miljeu. By net-kommersjele bedriuwen, lykas non-profitorganisaasjes, non-gûvernemintele organisaasjes en ferienings sûnder winsteachmerk, is it stribjen nei it meitsjen fan winst net it (earste) doel, mar wurdt ynstee socht nei in nut of it wolwêzen fan (in diel fan) 'e befolking.
By ûndernimmings en/of bedriuwen kinne ferskillende rjochtsfoarmen ûnderskaat wurde. Eltse rjochtsfoarm hat oare wetlik fêstleine rjochten en plichten. In earste skieding dy't dêrby oanbrocht wurde kin, is dy tusken ûndernimmingsfoarmen en rjochtspersoanen. By persoanlike ûndernimmingsfoarmen is/binne de eigner(s) persoanlik oanspraaklik foar harren bedriuw, mei't der yn 'e juridyske sin gjin ûnderskie bestiet tusken de persoan of persoanen fan 'e eigner(s) en it bedriuw. By rjochtspersoanen stiet it bedriuw yn juridyske sin los fan 'e eigner(s).
Bongastate
thumb|Bongastate (2010) thumb|Bongastate (1981) Bongastate of Buwenga wie in stins dy't beëasten de buorren fan Ferwert stie. It is no in wenhûs.
De oarspronklike stins komt út de midsiuwen. In let-midsiuwske kelder is bewarre bleaun. Bongastate wie it wenplak fan ien of mear yn de 16e iuw útstoarne famyljes Bonga of Buwinga. De filiaasje fan de Holwerter Bonga's en Buwinga's is net dúdlik. Yn de midden fan de 15e iuw skynt dêr Syds Buwyngha wenne te hawwen. Syn soan Syole troude mei in dochter fan Romcke Donia alias Jelmera út Hallum. Yn 1473/1474 spande dy him yn om de rjochten en goed fan de Jelmera's op It Amelân te krijen.
Ferdrach fan Prüm
300px|thumb|Lotarius I ferdielt syn keninkryk tusken syn trije soannen
It Ferdrach fan Prüm of ek wel de Dieling fan Prüm, ree op 19 septimber 855, wie it twadde ferpartsjen fan it Karolingyske Ryk. Mei it oankommende ferstjerren fan Lotarius I, ferdielde er syn keninkryk ûnder syn trije soannen.
Eftergrûn
Fan 830 ôf, fochten Lotarius en syn bruorren Pepyn I fan Akwitaanje (ferstoarn yn 838) en Loadewyk de Dútser ferskate slaggen tsjin harren heit, keizer Loadewyk de Fromme. It ferstjerren fan Loadewyk de Fromme yn 840 late ta in nije rige strideraasjes oer it erfskip tusken de trije oerbleaune soannen Lotarius, I, Loadewyk de Dútser en Karel de Keale (de soan fan Loadewyk de Fromme mei syn twadde frou Judit fan Beieren). Lotarius, de âldste soan en mei-keizer mei syn heit sûnt 817 neffens de Ordinatio Imperii, easke de oerhearskippij mar waard troch de oare bruorren wegere. Hja fersloegen him yn de Slach by Fontenoy yn 841. Keizer Lotarius moast einlings tajaan oan de easken fan Loadewyk de Dútser en Karel de Keale, dy't yn 842 de Eed fan Straasburch ôfleine, dêr't hja inoar stipe ûnthjitten. Hy sleat yn augustus 843 it Ferdrach fan Ferdun mei syn jongere bruorren. Dat Ferdrach late ta dat it Ryk fan Loadewyk de Fromme ("Frânsje") ferdield waard tusken syn trije soannen. Loadewyk de Dútser krige al it lân beëasten de rivieren de Ryn en Aare ("East-Frânsje"), Karel de Keale krige it lân bewesten de rivieren de Skelde, Maas, Saône en Rône ("West-Frânsje"), wylst Lotarius it lân der tuskenyn fan Fryslân oant Itaalje krige mei de stêden Aken en Rome ("Midden-Frânsje" of Lotharii Regnum), en de keizerstitel. Nettsjinsteande dat de Karolingen de ienheid fan it Ryk bewarje woene, waard it Ryk stadichoan fersnippere troch erflike ferdielings. Benammen om it feit dat Lotarius syn Middenryk lange en swakke grinzen en minne ferbiningsmiddels hie. Ynfallen fan Wytsingen yn it noarden en islamityske Sarasenen yn it suden holpen deroan dat it net in lang libben genietsje koe.
Ferdieling
Lotarius, dy't al slim siik wie, ferdielde op syn ferbliuwplak yn Schüller (Sconilare) op 19 septimber 855 it Lotharii Regnum tusken syn trije soannen. 250px|thumb|left|Ferdieling neffens it Ferdrach fan Prüm Loadewyk II († 875), de âldste soan, krige de keizerstitel en it Keninkryk Itaalje (bestie doe allinne út de noardlike helte fan it Italjaanske skiereilân)
Lotarius II († 869) krige Fryslân en de dielen fan Austraasje dy't nei it Ferdrach fan Ferdun ta it gebiet fan syn heit kamen (it oarspronklile gebiet yn it Romeinske Ryk dêr't de Franken delstrutsen en de haadstêd Aken) - dat keninkryk waard bekend as Loataringen ferneamd nei syn kening en wie it koartst besteande fan de trije keninkriken dy't ûntstiene nei it Ferdrach en dy't ferdield waard yn de hartochdommen Nederloataringen and Opperloataringen sa'n hûndert jier letter.
Karel († 863), de jongste fan de trije soannen, waard kening fan Provence, dêr't er Provence en it grutste part fan it eardere Frankyske Keninkryk Boergonje (útsein it gebiet bewesten de rivier de Saône, dat neffens it Ferdrach fan Ferdun ta West-Frânsje kaam en dat letter it Frânske Hartochdom Boergonje wurde soe) - dit keninkryk soe letter it Twadde Keninkryk Boergonje (Keninkryk fan Arles) wurde.
Lotarius luts himsels werom yn de Abdij fan Prüm en ferstoar dêre tsien dagen letter.
Neilittenskip
Nei de dea fan Karel yn 863 en Lotarius II yn 869, waarden Boergonje en Loataringen fannijs ferdield tusken East- en West-Frânsje en it Keninkryk Itaalje by it Ferdrach fan Meerssen yn 870. It útwurkjen fan it Ferdrach fan Prüm kaam ta in ein doe't yn 951 kening Otto I fan Dútslân Itaalje yn in tiid fan politike opskuor ferôvere en mei de widdo-keninginne Adelheid boaske. Hy bemachtige de Izeren Kroan en waard yn 962 einlings ta Kening fan Itaalje en keizer fan it Hillige Roomske Ryk kroane. It Ferdrach fan Prüm kin sjoen wurde as ien fan de effekten fan it ûntstean fan it feodalisme yn Jeropa.
Indian River Reservaat
It Indian River Reservaat (Ingelsk: Indian River Reserve) is in Yndianereservaat yn it suden fan 'e Kanadeeske provinsje Ontario, deunby it doarp Port Carling. It leit oan 'e iggen fan 'e rivier de Indian River en fan 'e Rosseau-mar en wurdt omjûn troch it grûngebiet fan 'e gemeente Muskoka Lakes.
It Indian River Reservaat hat in oerflak fan persiis 1 ha, en leit binnen de grinzen fan it distrikt Muskoka, hoewol't it dêr bestjoerlik fierhinne los fan stiet. It reservaat hat gjin permaninte bewenners, en wurdt dield troch twa Yndiaanske stamme-organisaasjes, te witten: de Tsjippewa's fan Rama Earste Naasje, wêrfan't de leden út etnyske Odjibwe (Ojibwe) of Tsjippewa (Chippewa) besteane, en de Wahta Mohôks, wêrfan't de leden etnyske Mohôk (Mohawk) binne.
Keppelings om utens
● Profyl fan it Indian River Reservaat op 'e webside fan Indigenous and Northern Affairs Canada
Reedriden op de Olympyske Winterspullen 1984
De Olympyske Winterspullen 1984, ek wol de XIVe Olympiade neamd, waarden yn 1984 yn Sarajevo, Joegoslaavje hâlden. Dat wie fan 8 oant en mei 19 febrewaris.
It reedriden hie plak yn de Zetra Ice Rink.
Medaljespegel
De top-6 fan lannen dy't by it reedriden medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen fan 1984.
List fan planetoïden 76101-76200
Dit is in list fan planetoïden 76101-76200.
The Scorpion King (film)
The Scorpion King is in Amerikaanske histoaryske fantasy-aventoerefilm út 2002 ûnder rezjy fan Chuck Russell, mei yn 'e haadrollen Dwayne Johnson ('The Rock') en Kelly Hu. De film is in prequel dy't ûnderdiel útmakket fan 'e Mummy-franchise, wêrfan't it ferhaal plakfynt 5.000 jier foarôfgeande oan 'e foarfallen yn 'e films The Mummy en The Mummy Returns. The Scorpion King leit út hoe't Mathayus oan 'e macht kaam as de 'Skorpioenekening', dat ek de oersetting fan 'e titel is. Dy oantsjutting is in ferwizing nei in histoaryske kening út it Proto-Dynastike Tiidrek fan it Alde Egypte, dy't troch argeologen en histoarisy oantsjut wurdt as 'Kening Skorpioen'. The Scorpion King krige lauwe reäksjes fan 'e filmkritisy, mar woeks yn 'e bioskopen út ta in beskieden kommersjeel súkses.
Plot
Foar de tiid fan 'e Egyptyske piramiden wurdt de wrâld fan 'e Aldheid ferovere troch in leger út it easten wei, dat oanfierd wurdt troch de ûnmeilydsume Memnon. Dyselde is kening om't er de bêste kriger fan syn folk is. Syn oerwinnings binne lykwols net inkeld te tankjen oan syn eigen kriichskeunst, mar teminsten likefolle oan 'e help dy't er kriget fan in tsjoender, dy't foar him de útkomst fan syn fjildslaggen foarseit. Sa kin er elts treffen mije dat er ferlieze sillen hie. Uteinlik binne der noch mar kwealk stammen oer dy't net troch Memnon ferslein en ûnder syn bewâld brocht, of alhiel útrûge binne.
De frije stammen komme gear om ûnder lieding fan kening Pheron in koälysje tsjin Memnon te foarmjen. Pheron nimt de lêst oerbleaune trije Akkaadjers, Mathayus, dy syn healbroer Jesup en harren freon Rama, oan as hiermoardners, om Memnon syn tsjoender út 'e ljochten te helpen. Hy is derfan oertsjûge dat er Memnon ferslaan kin salang't dy mar gjin magyske help hat. As betelling foar de hiermoard jout Pheron de trije Akkaadjers tweintich robinen, dy't it lêste restant fan 'e ynhâld fan syn skatkiste foarmje. It hantsjebakken mei de Akkaadjers liedt ta argewaasje by sawol Pheron syn soan, prins Takmet, dy't fynt dat syn heit harren fermogen fergriemt, as by ien fan syn bûnsgenoaten, de Nubyske kening Balthazar, dy't in hekel hat oan Akkaadjers.
Om Mathayus dea te krijen sûnder him sels te deadzjen of troch oaren deadzje te litten, beslút Memnon om Mathayus de oare deis oan syn hals ta begrave te litten yn 'e woastyn, op in plak dêr't fleisitende eamelders libje. Dy wurde troch guon fan syn soldaten mei rikjende toartsen út harren nesten ferdreaun. Mei help fan 'e glûpske hynstedief Arpid, dy't itselde lot treft, mar dy't himsels út wit te graven, ûntkomt Mathayus oan 'e dea. Hy beslút de misje dêr't er foar ynhierd is, te foltôgjen en tagelyk syn healbroer en freon te wreekjen.
Dêrta glûpe hy en Arpid, dy't himsels oan 'e ûnwillige Mathayus ferbûn hat, de stêd Gomorra yn, dêr't Memnon syn paleis stiet. Mei de help fan in slûchslim strjitjonkje wit er it paleis yn te kommen, dêr't er yn 'e fertrekken belânet fan Memnon syn algemist Philos. Sadree't dy heart dat Mathayus Memnon fermoardzje wol, fertelt er him wêr't de kening op dat stuit is. Dat blykt it binnenplak te wêzen. Mathayus wol Memnon fan in hegere ferdjipping ôf deasjitte mei pylk-en-bôge, mar der rinne oanhâldend tsjinners yn 't paad. En dan wurdt it strjitjonkje, dat by it ferlitten fan it paleis opmurken en finzennommen is troch in pear skyldwachten, foar Memnon brocht. De kening ûntdekt yn it besit fan it jonkje de robyn dy't Mathayus him foar syn tsjinsten jûn hat, en oarderet dat de jonge de hân ôfslein wurde moat foar dieverij. Mathayus komt dat foar en jout it jonkje de gelegenheid om te ûntsnappen, mar dêrmei makket er Memnon en syn wachters opmerksum op syn oanwêzichheid. Nei in wylde efterfolging troch it paleis einiget Mathayus op 'e top fan 'e heechste toer, dêr't er ôf knoffelet. Hy falt troch it dak fan it ûnderlizzende gebou en komt telâne yn it wetter fan it bad dat Cassandra krekt oan it nimmen is.
Mathayus nimt de tsjeppe tsjoenster mei op syn flecht troch it rioel út it paleis, wêrnei't er har út Gomorra ûntfiert. Hy wit dat Memnon no efter him oan komme sil, en dat is krekt wêr't er op rekkenet, sadat er syn opdracht ferfolje en mei de kening ôfweve kin. As Cassandra nachts besiket út te naaien, ûntdekt se dat Mathayus dêr foarsoarchsmaatregels tsjin nommen hat. Mar as se him fertelt dat se al fan bern ôf oan de finzene fan Memnon is, dy't har talint foar it dwaan fan profesijen útrûpelet, seit er dat se frij is om te gean. Se hat syn libben rêden doe't er troch Memnon finzennommen wie, en dat is er net fergetten. Mar hy warskôget har wol dat der folle gefaarliker dingen yn 'e wrâld binne as hy. Cassandra beprakkesearret dat en beslút foarearst mar by him en Arpid te bliuwen.
Underwilens stjoert Memnon syn generaal Thorak der oan it haad fan in ôfdieling soldaten op út om Mathayus te deadzjen en Cassandra by him werom te bringen. It falt Mathayus raar ôf dat Memnon net sels efter him oan komt. Hy makket gebrûk fan in sânstoarm om 'e soldaten oer it mad te kommen en skeakelet se ien foar ien út, wêrby't er Thorak oant it lêste bewarret. As Thorak fataal ferwûne rekke is en op stjerren leit, slagget it him lykwols om Mathayus noch mei in pylk yn 'e boppeskonk te stekken wêrfan't de punt ynsmaard is mei skorpioenegif. Dat kostet Mathayus op in hier nei syn libben, mar Cassandra wit him mei har tsjoenderij te rêden. By wize fan útdaging en yntimidaasje stjoert Mathayus neitiid it beblette medaljon fan Thorak werom nei Memnon.
Underweis werom nei Gomorra moetsje Mathayus, Cassandra en Arpid de algemist Philos, dy't nei drigeminten fan Thorak oangeande syn belutsenens by Mathayus syn eardere ûntsnapping út it paleis, besletten hat dat it sûner foar him is om 'e tsjinst fan Memnon te ferlitten. Yn 'e wyldernis hat er einlings syn grutte projekt foltôge om buskrûd te meitsjen, sa't de Sinezen dat ek dogge. Hy jout him by Mathayus-en-dy, mar net folle letter rint it selskip yn in mûklaach fan 'e rebellen, dy't nei de moard op kening Pheron oanfierd wurde troch Balthazar. Dy wol Mathayus daliks deadzje litte, mar syn bûnsgenoate, keninginne Isis, wjerhâldt him dêrfan. Ynstee fjochtet er in duël mei Mathayus út, wêrby't dyselde him earlik ferslacht. Mei tsjinnichheid nimt Balthazar dêrnei Mathayus-en-dy op yn it kamp fan 'e rebellen.
Koart dêrnei kriget Cassandra in fizioen wêryn't se sjocht hoe't Memnon mei syn troepen it kamp oerfalt en alle rebellen ôfslachtet. Ek sjocht se hoe't Mathayus troch in soldaat fan Memnon mei in pylk yn 'e rêch sketten wurdt en delstoart. Se fertelt Mathayus oer wat se sjoen hat en profetearret ek dat as it moanneljocht op it paleis fan Memnon delskynt, de kening feroarje sil yn 'e ûnoerwinlike Skorpioenekening. Fierders warskôget se him dat er stjerre sil as er de konfrontaasje mei Memnon oangiet, mar Mathayus wurdt dêr net benaud fan. Ynstee bewissiget er har derfan dat hy syn eigen lotsbestimming bepaalt. Cassandra jout har dy jûns by Mathayus op bêd. Se sliepe mei-inoar, mar as Mathayus de oare moarns wekker wurdt, is Cassandra poater. Hja is weromkeard nei Memnon mei de bedoeling om him fan binnenút tsjin te wurkjen.
Memnon is derfan oertsjûge dat hy foarbestimd is om 'e Skorpioenekening te wurden. As it safier is, sil er Cassandra ta frou nimme. Hy hat har oant safier gewurde litten, om't it algemien bekend is dat froulike tsjoensters harren boppenatuerlike krêften ferlieze as se net mear faam binne. Mar as er sels ûnoerwinlik is, sil er gjin ferlet mear hawwe fan har tsjoenderij. Dyseldichste jûns noch kringe Mathayus, Arpid, Philos, Balthazar, keninginne Isis en in stikmannich fan har kriichsfammen Gomorra yn. Philos en Arpid bringe op strategyske plakken yn 'e kelder fan it paleis sekken buskrûd oan, en Isis en har fammen hâlde de tagong ta it paleis ticht foar Memnon syn troepen. Mathayus en Balthazar geane it paleis yn om in wraam op Memnon dwaan. Underwilens is Memnon erchtinkend wurden oer de relaasje fan Cassandra mei Mathayus. Hy fertinkt har derfan mei syn fijân sliept te hawwen, en twingt har om in proef te ûndergean om te sjen oft se noch wol oer har krêften beskikt. Cassandra hat lykwols al har krêften noch. Sa docht bliken dat it ferhaal dat tsjoensters harren krêften ferlieze as se gjin faam mear binne, in myte is dy't troch tsjoensters eigenhandich de wrâld yn holpen is om harren te beskermjen tsjin 'e ûnwinske avânses fan gleie manlju.
Balthazar weeft handich ôf mei de ferriedlike prins Takmet, en wreket sa kening Pheron. Dêrnei hâldt er it meastepart fan Memnon syn paleiswacht tsjin wylst Mathayus efter Memnon sels oan giet. As Cassandra efter Mathayus in soldaat opdoemen sjocht mei pylk-en-bôge, driget har fizioen út te kommen. Hja smyt harsels yn 'e baan fan 'e pylk, mar Mathayus grypt har fêst en draait harren beiden om, sadat er har mei syn lichem beskermet. De pylk rekket him yn 'e rêch en hy stoart del. In poerrazene Cassandra deadet de soldaat, mar Mathayus blykt net dea te wêzen. Hy nimt syn bôge op en pakt dan de iennichste pylk dy't er foar hannen hat, ek al moat er dy himsels út 'e rêch skuorre. Dêrmei sjit er Memnon yn 'e kiel, dy't efteroer fan 'e toer falt dêr't er him op befynt. Op dat stuit litte Philos en Arpid it buskrûd yn 'e kelder fan it paleis ûntploffe, wat de dea betsjut foar it meastepart fan Memnon syn paleiswacht.
Mei de dea fan Memnon is it gefjocht foarby; de troepen fan 'e kening fiele oan út hokker rjochting de wyn waait, en bûge harren del foar Mathayus. Om't er Memnon ferslein hat, is er no neffens de jildende wet de nije kening. It moanneljocht skynt del op it paleis, en Mathayus, dy't ommers in fergiftiging mei skorpioenegif oerlibbe hat, wurdt ta de ûnoerwinlike Skorpioenekening. Neitiid nimme Mathayus en Balthazar as freonen ôfskie as Balthazar en keninginne Isis weromkeare nei harren eigen lannen. Cassandra, dy't no Mathayus syn keninginne is, foarseit in lange tiid fan frede en wolfeart, mar warskôget him dat soks net foar ivich duorje sil. Mathayus antwurdet dat se tegearre harren eigen lotsbestimming bepale sille.
Produksje
The Scorpion King waard makke as prequel fan twa films fan 'e Mummy-franchise: The Mummy, út 1999, en The Mummy Returns, út 2001, beide mei Brendan Fraser en Rachel Weisz yn 'e haadrollen. Yn The Mummy Returns kaam in personaazje foar dat 'de Skorpioenekening' neamd waard, in 5.000 jier âlde kening dy't opwekke waard út 'e dea. De rol waard fertolke troch showwrakselder Dwayne Johnson yn syn debút as filmakteur. It wie sa'n populêr en nijsgjirrich figuer, dat de produsinten neitiid besleaten om der in prequel oan te wijen, dêr't syn foarskiednis yn ferteld wurde koe. Dat waard The Scorpion King, wêrfoar't Dwayne Johnson op 'e nij yn 'e hûd fan 'e Skorpioenekening kroep.
The Scorpion King kaam ta stân as in ynternasjonale ko-produksje fan 'e Feriene Steaten, Dútslân en Belgje. Regisseur fan 'e film wie Chuck Russell, dy't earder û.m. ferantwurdlik wie foar ien fan 'e dielen fan 'e Nigthmare on Elm Street-horrorfilmsearje en foar de aksjefilm Eraser, mei Arnold Schwarzenegger. As produsinten wiene Sean Daniel, James Jacks, Vince McMahon, Kevin Misher en Stephen Sommers by it projekt belutsen foar de filmstudio's Alphaville Films en WWF Entertainment (no WWE Studios). It senario wie skreaun troch Sommers, William Osborne en David Hayter. John R. Leonetti hie sizzenskip oer de kamerarezjy, en de filmmuzyk waard fersoarge troch komponist John Debney. Der wie foar de film in budget beskikber fan $60 miljoen.
Historisiteit
Koartsein hat The Scorpion King alhiel gjin historisiteit. De titel fan 'e film ferwiist nei in histoaryske kening út it Protodynastike Tiidrek fan it Alde Egypte, dy't bekend stiet as 'Kening Skorpioen', mar mei wa't de film fierders neat te krijen hat. The Scorpion King hjit yn 'e Egyptyske Aldheid te spyljen, mar hellet ek toponimen en etnonimen út 'e Mesopotamyske Aldheid oan, wylst de measte personaazjes Gryksktalige nammen drage. De makkers fan 'e film hawwe oeral wat fan harren gading wie, weinommen en it goed trochinoar hutsele, sadat The Scorpion King histoarysk sjoen abslút nearne mear op slacht.
Missoerydelling-Sûaanske talen
De Missoerydelling-Sûaanske talen of Kriesk-Hidatsa binne in groepke Yndiaanske talen fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika, dy't in taalkloft foarmje binnen de gruttere Sûaanske taalfamylje. Dizze taalgroep bestiet út twa nau besibbe talen.
The Scorpion King (film)
Distribúsje
De distribúsje fan The Scorpion King wie yn 'e hannen fan Universal Pictures. De film gie op 19 april 2002 yn 'e Feriene Steaten yn premiêre. It album mei de soundtrack waard koart dêrfoar, op 26 maart, al útbrocht.
Untfangst
Yn it blêd Entertainment Weekly joech Owen Gleiberman The Scorpion King in 6+ op in skaal fan 1 oant 10. Hy omskreau de film as "fuortslepend en foarsisber", mar heakke dêroanta dat Dwayne Johnson "it spul byinoar hâldt." James Berardinelli fan ReelViews parte de film twa stjerren fan fjouwer ta. Syn oardiel wie: "It is mooglik om in ûnderhâldende aksje/aventoerefilm fan dit soarte fe meitsjen, mar The Scorpion King is dat net." En yn 'e New York Post ferskynde in negative resinsje fan Jonathan Foreman, dy't The Scorpion King ferliek mei Conan the Barbarian, út 1982, en fûn dat er dêrby mar hiel bleek ôfstiek.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie The Scorpion King in minder as gemiddeld goedkarringspersintaazje fan 41%, basearre op 135 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Aksje-aventoerfilms binne der net folle flauwer as The Scorpion King." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle de film in goedkarringspersintaazje fan 45%, basearre op 30 resinsjes.
Resultaat
The Scorpion King brocht yn 'e Feriene Steaten en Kanada yn 'e bioskopen $91 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria nochris $74,3 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $165,3 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $60 miljoen komt dat del op in winst fan $105,3 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch ôf moatte. Nettsjinsteande de lauwe reäksjes fan 'e filmkritisy woeks The Scorpion King, benammen tanksij de ûnbidige populariteit fan showwrakselder Dwayne Johnson, út ta in beskieden kommersjeel súkses.
Ferfolchfilms
Nei it útkommen fan The Scorpion King wiene der yn 't earstoan plannen om in ferfolchfilm te meitsjen mei op 'e nij Dwayne Johnson yn 'e haadrol, mar dat rûn op 'e non, en fan útstel kaam ôfstel. Uteinlik kaam der wol in filmsearje, dy't ek The Scorpion King hiet, mar alle folgjende dielen wiene B-films en Johnson kearde nea wer yn 'e rol fan 'e Skorpioenekening werom. It earste ferfolch wie The Scorpion King 2: Rise of a Warrior, út 2008, mei Michael Copo yn 'e titelrol. Dêrnei folge yn 2012 The Scorpion King 3: Battle for Redemption en yn 2015 The Scorpion King 4: Quest for Power, beide mei Victor Webster as de Skorpioenekening. In fyfde film, Scorpion King: Book of Souls, kaam yn 2018 út mei Zach McGowan yn 'e haadrol.
Allofoan
In allofoan is yn 'e taalkunde de oantsjutting foar in fariant (ôfwikende útspraak) fan in foneem (klank), wêrby't de feroarjende útspraak de fûnemintele identiteit fan it foneem yn 'e oangeande taal net feroaret. Itselde oantsjuttingsprinsipe wurdt ek op oare mêden fan 'e taalkunde tapast; sa is in allomorf in fariant fan in morfeem en in allograaf in fariant fan in grafeem (letter).
Allofoanen ûntsteane yn 'e regel trochdat in beskate klank (foneem) beynfloede wurdt troch ien of mear oanbuorjende fonemen yn itselde wurd of yn deselde sin. In skaaimerk fan allofoanen is fierders dat se faak allinnich yn 'e sprektaal foarkomme en net werjûn wurde yn 'e skriuwtaal. In foarbyld fan in allofoan is it Fryske wurd "ûnmacht", dat faak as "ûmmacht" útsprutsen wurdt om't muoite dien wurde moat om in "n" en in "m" efterinoar út te sprekken. Troch beynfloeding troch de oanbuorjende "m" feroaret de útspraak fan 'e "n" yn dit gefal ek yn in "m". Dy earste "m" is dan in allofoan fan 'e "n". Itselde ferskynsel docht him foar yn in wurd as "ûnbewust", dêr't "n" troch beynfloeding troch de "b" by de measte minsken ek wer útsprutsen wurdt as in "m".
Aad van den Heuvel
Aad van den Heuvel (Rotterdam, 28 juny 1935 – Loenen aan de Vecht, 10 juny 2020) wie in Nederlânske sjoernalist, programmamakker en skriuwer.
Telefyzjekarriêre
Hy makke ien fan syn earste ferslaggen yn 1961 doe't de Berlynske Muorre boud waard. De reportaazje brocht it opsetten fan in aktualiteiterubryk tewei. Van de Heuvel stelde út dy Focus te neamen. "Moai," andere Castelijns, "dêr meitsje wy Brandpunt fan." En Brandpunt wie berne.
Oant 1973 wie Van den Heuvel ferslachjouwer en presintator fan Brandpunt en reizge er de hiele wrâld oer. Brandpunt makke him in namme yn Nederlân mei wiidweidige reportaazjes. Ferslachjouwers wiene ûnder oaren Willibrord Frequin, Ed van Westerloo, Frits van der Poel en Ad Langebent.
Nei 1973 makke Van den Heuvel in stikmannich spesjale telefyzjeprogramma's, lykas de J.C.J. van Speykshow, Cursief en de Alles is Anders-show, letter folge troch De Ver van mijn Bed-show en KRO's Middageditie. Wiidferneamd waard er ein jierren tachtich mei Ook dat nog!. Van den Heuvel wie de presintator fan dat humoristyske konsuminteprogramma, dêr't ek Sylvia Millecam, Erik van Muiswinkel, Hans Böhm en Gregor Frenkel Frank oan meidienen. Van den Heuvel rjochte yn 1993 it produksjebedriuw Mediaat op.
Yn 1997 wie er de sintrale presintator fan it telefyzjeprogramma De Nieuwsgier fan de KRO, in programma mei serieuze ynterviews, kollumns en persiflaazjes. It programma foel net yn 'e smaak en waard nei in pear ôfleveringen út de eter helle. Tweintich jier letter besocht er nochris. Coen van Vrijberghe de Coningh, Wivineke van Groningen, Fred Florusse en Han Oldigs dienen ek mei oan it programma, dat lykwols wer gjin súkses waard.
Troch syn reizgjen hie Van den Heuvel in rommere blik op 'e wrâld krigen. Hy fûn dat langere reportaazjes oer de tredde wrâld, sa as der dy foar Brandpunt makke, hieltiten minder op telefyzje te sjen wienen. Ut ûnfrede dêrmei rjochte er yn 2000 de De Nieuwe Omroep op. Yn 2004 waard besletten ta in fúzje mei in oare aspirantomrop, Nútopia, ta De Nieuwe Omroep Nútopia. Yn 2005 krige dy in útstjoermachtiging nei't er mei Nútopia fusearre wie ta LLiNK. Dy stjoerder gie yn 2010 fallyt.
Nei lang fuort west te hawwen ferskynde Van den Heuvel yn 2012 yn NTR's diskusjeprogramma De Nieuwe Maan dat er tegearre mei Naeeda Aurangzeb presintearre. It programma rûn oant mids 2013.
Op de radio presintearre Van den Heuvel Blik op morgen en Op de valreep. Hy skreau teffens alle wiken in kollumn op it bloch Broadcast Magazine.
Persoanlik libben
Van den Heuvel wie troud mei sjoernaalregisseur Annette Kentie en hie twa bern. Dochter Caroline van den Heuvel waard telefyzjeferslachjouwer. Hy stoar yn de âldens fan 84 jier.
Granite Falls (Minnesota)
Skiednis
Granite Falls is neamd nei it weardefolle granyt dat dêr oarspronklik út stiengatten wûn waard. De delsetting waard stifte yn 1872 en krige formeel de status fan stêd yn 1889. Op 25 july 2000 waard Granite Falls troffen troch in krêftige tornado, dy't foar miljoenen dollars oan skea oanrjochte. Ien persoan kaam om it libben en mear as tolve oaren rekken ferwûne. It wie ien fan 'e swierste tornado's dy't ea yn Minnesota húsholden hawwe.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Granite Falls 20,7% âlder as 65 jier en 21,5% jonger as 18 jier. Fierders bestie 41,7% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst neffens âldere gegevens, fan 'e folkstelling fan 2000, doe 9,7% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 85,2% blanken; 5,2% Yndianen; 4,7% Latino's; 0,6% swarten; 4,3% oaren of fan mingd etnysk komôf.
The Narrative
De The Narrative is in rockband út de Feriene Steaten, oprjochte op Long Island yn 2007 troch Jesse Gabriel. De oare bandleden binne Suzie Zeldin en Charlie Seich (2007-2011).
Hirzenach
It doarp Hirzenach leit op de linker kant fan de Ryn en is ien fan de tsien sahjitten Ortsbezirken fan de stêd Boppard yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. Sûnt 31 desimber 1975 kaam der in ein oan it bestean fan it doarp as selsstannige gemeente en waard it by de stêd Boppard foege.
Hirzenach leit tusken de plakken Sankt Goar en Bad Salzig. It leit sintraal yn it UNESCO-wrâlderfskip "Midden-Ryndelte", in streek dy't ferneamd is fanwegen de kastielen, histoaryske stêden en wynbou. Foar toeristen binne der yn 'e omkriten fan it doarp tal fan kuierpaden troch de natuer oanlein. It plak leit oan it spoar en hat in stasjon.
Skiednis
De skiednis fan it doarp is nau ferbûn oan de stifting fan in kleaster. Yn it begjin fan de 12e iuw waard troch keizer Hindrik V in lape grûn oan de Benediktynske abdij fan Siegburg oerdroegen. Dêrby waard de opdracht jûn om der in kleaster op te stiftsjen.
Yn 1802 kaam der as gefolch fan de sekularisaasje in ein oan it bestean fan it kleaster. Fan it kleaster tsjûget hjoeddedei noch de foar 1110 boude en yn ferhâlding ta it doarp grutte romaanske tsjerke, dy't wijd is oan de apostel Bartoloméus en tsjintwurdich de parochytsjerke is fan it yn mearderheid roomske doarp.
Wyldehoarne (wenwyk)
Wyldehoarne is in wenwyk yn oanbou op De Jouwer yn de gemeente De Fryske Marren. De namme komt fan de eardere buorskip Wyldehoarne. De oanlis begûn yn it earste desennium fan de 21e iuw. Yn de takomst sil de wyk begrinze wurde troch de Koarte Ekers, Wyldehoarnstersingel, Haskerfjildwei en de wyk Skipsleat. De namme fan de wyk betsjut 'wylde hoeke'.
Skiednis
Yn 1997 kaam de gemeente Skarsterlân mei plannen foar in nije wenwyk oan de eastkant fan de wyk Skipsleat. De wyk waard neamd nei it buorskip Wyldehoarne of Wyldehoarnsterpolder dy 't eartiids tusken Haskerhoarne en Westermar lei. It wie de opset om yn de wyk 500 oant 600 wenten te bouwen. De nadruk zal meer op groen liggen as op wetter, lykas yn Skipsleat. Ook komen de huizen dichter op elkaar te staan.
Doe't de plannen foar Wyldehoarne makke waarden, wie de fraach nei wenningen grut. By de bou fan Wyldehoarne yn 2002, sakke de wenningmerk yn. De plannen waarden op leger pitsje setten. De wenningmerk luts letter wer wat oan, mar oan de ein fan it desennium ûntstie de kredytkrisis wêrtroch't de wenningferkeap stil foel. Yn 2009 waard de bou fan de folgende fazes fan Wyldehoarne foar ûnbepaalde tiid ôfblaasd.
Wetterwenningen
Yn 2001 waarden plannnen presintearre foar 48 wetterwennings yn Wyldehoarne. It wie op dat stuit in unyk projekt yn Fryslân en it luts de oandacht fan ferskate media. De measte huzen yn dat plan steane op peallen, hawwe gjin tún en binne inkeld mei in rinplanke te berikken. Seis fan dizze wenningen driuwe yndie. It is in dúdlike brek mei de boustyl fan de foargeande wyk Skipsleat. De huzen yn dit plan soene boud wurde oan trije pieren mei in bûgde foarm. Dochs wie der net folle fraach nei de plande wetterwenningen. Yn 2004 makke de gemeente bekend dat der "in minder ambisjeus plan" foar it gebiet ûntwurpen wie. Dit waard de strjitte It Reidlân wêryn twa-ûnder-ien-kapewenningen mei tún kamen te stean.
De wyk
De wyk bestiet út in tal dielgebieten mei elk in eigen karakter. Oan de súdwestkant fan Wyldehoarne spilet wetter in grutte rol, oan de eastkant hat grien de boppetoan. It strjittenpatroan is folle rjochter as yn earder oanleine wiken lykas it Skippenkertier en Skipsleat. De wichtichste ferkearsier yn Wyldehoarne is Oer de Feart. Dit is de ienige wei dy't ferskillende dielgebieten mei elkoar ferbynt. By foltôging fan de wyk, moat Oer de Feart in trijehoeksfoarm krije.