cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Personele uny
In personele uny is de kombinaasje fan twa of mear steaten dy't deselde monarch hawwe, wylst harren grinzen, wetten en belangen apart bliuwe. It ferskil mei in federaasje is dat elts lân binnen de personele uny in ûnôfhinklik regear hat, wylst federearre steaten (lykas de ûnderskate Feriene Steaten) mei-inoar ien nasjonaal regear hawwe. De bestjoerder fan in personele uny hoecht gjin erflik monarch te wêzen.
Personele unys kinne ûntstean om ferskate redens, dy't útinoar rinne kinne fan tafal (as de soan fan 'e kening fan lân A en de regearjende keninginne fan lân B beide âlden opfolget) oant in ferkapte anneksaasje (yn sokke gefallen waard in personele uny yn it ferline faak sjoen as in ynstrumint om opstannen foar te kommen). In personele uny kin fierders by wet fêstlein wurde (wêrby't beide lannen oanjouwe deselde monarch diele te sillen), mar dat hoecht net, en personele unys dy't net by wet fêstlein binne, kinne makliker ferbrutsen wurde (bgl. troch nei de dea fan 'e oangeande monarch ferskillende opfolgers oan te wizen).
In bekend foarbyld fan in personele uny wie dy tusken Ingelân (en Ierlân) en Skotlân, dy't fan 1603 oant 1707 bestie. Dêrby folge de Skotske kening Jakobus VI (as har neiste libbene famyljelid) de Ingelske (en Ierske) keninginne Elizabeth I op doe't dy sûnder bern stoar. Uteinlik late dizze personele uny ta in politike uny (Grut-Brittanje), dy't oant hjoed de dei fuortbestiet. In oare bekende personele uny wie de Eastenryksk-Hongaarske Dûbeldmonargy, dy't fan 1866 oant 1918 bestie. Minder bekend is dat Nederlân en it gruthartochdom Lúksemboarch fan 1815 oant 1890 in personele uny hiene, dy't úteinlik ferbrutsen waard om't yn Nederlân keninginne Wilhelmina op 'e troan kaam, wylst de Lúksemboarchske grûnwet erfopfolging troch froulju net tastie.
Bisdom Breda
It bisdom Breda (Latyn: Dioecesis Bredana) is ien fan de sân roomsk-katolike bisdommen yn de Nederlânske tsjerkeprovinsje. De biskopssit stiet yn de Antoniuskatedraal yn Breda.
Skiednis
Op 22 maart 1803 waard it apostoalysk fikariaat Breda ynsteld as in ôfsplitsing fan it apostoalysk fikariaat De Bosk. In diel fan it aartsbisdom Mechelen waard yn 1853 tafoege oan it fikariaat, dat op 14 maart 1853 mei de weropbou fan de tsjerkeprovinsje omset waard yn in bisdom.
Katedraal
As katedraal tsjinne fan 1853 oant 1875 de neoklassisistyske Antoniustsjerke yn it sintrum fan Breda. It bisdom hie troch Pierre Cuypers in grutte neogoatyske krústsjerke bouwe litten oan de Prinsenkade, de Barbaratsjerke, dy't yn 1875 as katedraal yn gebrûk nommen waard. De Barbaratsjerke waard yn 1968 sletten en dêrnei ôfbrutsen en de biskopssit ferhûze nei de Michaeltsjerke yn it easten fan Breda.
Mei in pauslik dekreet krige op 1 novimber 2005 de Antoniustsjerke de status fan katedraal werom.
Borders of Infinity
Borders of Infinity (net te betiizjen mei de novelle The Borders of Infinity) is in bondel fan trije science fiction-novelles fan 'e hân fan 'e súksesfolle en mannichfâld bekroande Amerikaanske skriuwster Lois McMaster Bujold. Hy makket ûnderdiel út fan The Vorkosigan Saga, Bujold har populêrste en omfangrykste searje. De bondel Borders of Infinity waard foar it earst útjûn yn 1989 en is ûnderwilens oerset yn tolve talen.
The Mountains of Mourning
Yn The Mountains of Mourning studearret Miles Vorkosigan, de lichaamlik beheinde soan fan 'e minister-presidint fan 'e militaristyske planeet Barrayar, ôf oan 'e militêre akademy en wurdt dêrnei daliks troch syn heit nei in berchdoarp stjoerd om in moardsaak te ûndersykjen en deroer rjocht te sprekken.
The Borders of Infinity
Yn The Borders of Infinity lit Miles himsels finzen nimme troch Cetagandiërs en ynternearje yn in kriichsfinzenekamp op Dagoola IV. Syn misje foar ImpSec, de Barrayareeske geheime tsjinst, is om út dat kamp in wichtige Marilacaanske fersetslieder te befrijen. It spul rint lykwols wer út 'e klauwen en einlings brekke Miles en de Dendarii alle mear as tsientûzen finzenen út it kamp.
ramtferhaal
Nei't er ferwûne rekke is by in eardere missy, is Miles opnommen yn it sikehûs, dêr't de brekbere bonken fan syn foar de safolste kear brutsen earms foargoed ferfongen wurde troch syntetyske protezes. Wylst er dêr it bêd hâlde moat, hat er in protte tiid om werom te tinken oan guon fan syn eardere eksploaten (sjoch de boppesteande novelles). Teffens wit er mei help fan ImpSec-sjef Simon Illyan alwer in gearspanning tsjin syn heit te dwerseidzjen.
Kastiel Grésillon
Kastiel Grésillon (Frânsk: Château de Grésillon, Esperanto: Kastelo Greziljono) is in kastiel, dat 250 km súdwestlik fan Parys stiet. Om it kastiel leit in park fan 18 hektare.
It kastiel is eigendom fan de non-profitorganisaasje "Kulturdomo de Esperanto", oprjochte yn 1951. It kastiel wurdt regelmjittich besocht troch studinten fan it Esperanto, benammen yn de simmer.
Jazmine Ryder
Jazmine Ryder (28 novimber 1989) is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2010. Neffens har offisjele opjefte is se 1.73 m lang, mei in gewicht fan ? kg en kupmaat 34B. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Jazmyn, Jasmine Ryder, Jazmine Ryder en Jazmin Ryder.
Dionysiustsjerke (Slappeterp)
De Dionysiustsjerke (of Tsjerke fan Slappeterp) is in tsjerkegebou yn Slappeterp yn de Fryske gemeente Waadhoeke.
Beskriuwing
De rjocht sletten sealtsjerke yn ekspresjonistyske styl waard yn 1926 boud neffens úntwerp fan Hendrik Hendriks Kramer. De eardere herfoarmde en tsjintwurdige PKN-tsjerke ferfong in âldere tsjerke út 1826. De foargonger fan 1826 ferfong wer de oarspronklike midsiuwske tsjerke fan Slappeterp, dy't yn 't lêst tige brekfallich wie.
It skip en it pseudotransept hawwe smelle finsters. De net-lidde sealtektoer hat in toeroerwurk mei keramyske wizerplaten. De tsjerke is in ryksmonumint.
Ynterieur
It ynterieur fan de tsjerke is noch geef en falt op troch orizjineel materjaalgebrûk. Yn de foarhal hinget in diel fan in grêfstien mei in tsjelk en in hosty. It is de stien fan de lêste katolike pastoar fan Slappeterp, Cornelis Jans Borst, dy't yn 'e âldens fan 90 jier op 1 maart 1616 ferstoar. De pastoar bleau mei de reformaasje yn 1580 trou oan de Roomske lear en gie yn ballingskip, mar hy kaam werom en krige nei syn ferstjerren dochs in grêf yn de tsjerke.
Yn de tsjerke is in soad gebrûk makke fan okerkleurich glazuere tegels, foar en efter de preekstoel ek de kleuren blau, grien en brún. Op de lessener fan de preekstoel is in wynstok fike. It mitselwurk efter de preekstoel symbolisearret de fiif boeken fan Mozes (Torah). De brânskildere ramen fan de tsjerke binne dekoratyf en yn de styl fan art deco.
De ferwulftribben einigje op konsoles mei ôfbylden fan de fjouwer evangelisten. Dy binne faaks fan de hân fan W.C. Brouwer.
Fokko Mees
Fokko Alting Mees (Batavia, 27 july 1887 – Aix-les-Bains (Frankryk), 27 desimber 1968) wie in Nederlânsk grafikus, tekener, houtfiker, etser, yllustrator en boekbânûntwerper. thumb|Fokko Mees syn ûntwerp fan de segels fan 1½, 2, 5 en 15 sint
Mees waard berne yn Nederlânsk-Ynje as soan fan Regnerus Tjaarda Mees en Constance Theodora Gerhardine van Zijll de Jong. Hy waard ferneamd nei syn pake, minister Fokko Alting Mees. Hy learde it fak by Ferdinand Hart Nibbrig en Toon de Jong en op de Keninklike Akademy fan Byldzjende Keunsten yn De Haach. Mees wenne en wurke yn Laren, Amsterdam, De Haach, Parys en Nice (sûnt 1939). Hy wie lid fan de Haachske Pulchri Studio.
Tweed (rivier)
thumb|left|270px|Streamgebiet fan de Tweed en sydrivieren. thumb|250px|De Tweed yn Coldstream De Tweed (Abhainn Thuaidh) is in rivier fan 156 km lang dy't foar it grutste part troch it grinsgebiet tusken Ingelân en Skotlân rint, de Borders. Hy ûntspringt op Tweedsmuir by Tweed's Well tichtby it plak dêr't ek de rivieren Clyde, dy't nei it noardwesten rint, en de Annan dy't nei it suden streamt, begjinne. "Annan, Tweed and Clyde rise oot the ae hillside" sizze se yn de Borders. De hiele Borderregio lost syn wetter op dizze rivier. De lêste 27 km fan de rivier is part fan de grins tusken Ingelân en Skotlân.
Fokko Mees
Fokko Mees wie in spesjalist yn frije grafyk, ûnder oaren mei boekyllustraasje, gelegenheidsgrafyk en fral ex libris.
Tweed (rivier)
De Tweed is ien fan de grutte salmrivieren fan Grut Brittanje en is de iennichste rivier yn Ingelân dêr't sûnder fergunning angelfiske wurde mei.
De Tweed streamt troch de folgende plakken: Peebles, Galashiels, Melrose, Kelso, Coldstream en Berwick-upon-Tweed, dêr't er yn de Noardsee streamt.
Keppeling om utens
thumb|250px|right|De Tweed ûnder St Boswells.
Bisdom Roermond
It bisdom Roermond (Latyn: Dioecesis Ruremundensis) is ien fan de sân roomsk-katolike bisdommen yn de Nederlânske tsjerkeprovinsje. De grinzen fan it bisdom rinne lyk mei de provinsje Limburch.
Skiednis
It brede kerstenjen fan Limburch fûn plak sûnt de 6e iuw, doe't missybiskoppen yn Maastricht harren sit krigen. Aldere spoaren fan kristlike oanwêzigens geane fierder werom, mar it plattelân bleau noch langer heidensk. Sûnt de 10e iuw hearde it súdlike diel fan it hjoeddeiske bisdom by it bisdom Luik, wylst in diel fan it noarden by it aartsbisdom Keulen hearde. Oant it oantsjinjen fan de reformaasje bleau dat sa.
Op oantrunen fan lânfâld Filips II waarden yn 1559 de bisdommen yn de Nederlannen reorganisearre. Utert waard in aartsbisdom en ûnder Utert foelen de nije bisdommen Dimter, Haarlim, Ljouwert, Grins en Middelburch. It nije bisdom Roermond, dat op 12 maaie 1559 stifte waard, kaam net ûnder it aartsbisdom Utert te fallen, mar ûnder it aartsbisdom Mechelen en bestie út tesnipele dielen fan de bisdommen Luik en Keulen. De earste biskop fan it bisdom wie Wilhelmus Lindanus.
Yn de Frânske tiid waard it bisdom op 29 novimber 1801 opheft. De Frânsen woene gruttere bestjoersienheden en it grutste diel fan it gebiet waard wer by Luik foege, wylst it diel fan it bisdom dat yn it Bataafsk Mienebest foel oant 1853 tafoege waard oan it apostoalysk fikariaat Grave-Nijmegen. Dat diel waard yn 1853 by it bisdom De Bosk yndield.
De Belgysk-Nederlânske skieding yn 1830 makke it needsaaklik dat de nije Nederlânske provinsje Limburch in eigen tsjerklik bestjoer krige. Op 18 desimber 1840 waard it apostoalysk fikariaat Limburch ynsteld. De feroarings fan de grûnwet fan 1848 stiene ek de weropbou fan de tsjerklike hiërargy fan de Roomsk-Katolike Tsjerke yn Nederlân ta. Yn 1853, 42 jier nei de opheffing fan it earste bisdom Roermond, waard it fikariaat Limburch omset yn it twadde bisdom Roermond.
Fortingall
Fortingall (Skotsk-Gaelysk: Fartairchill) is in doarp oan de eastlike ein fan de Skotske delling Glen Lyon yn it distrikt Perth en Kinross.
Fortingall is bekend om syn oerâlde taks. Besuden it doarp stiet de Càrn na Marbh, in stien dy't it plak oanjout dêr't yn de 14e iuw slachtoffers fan de Swarte Dea beïerdige waarden.
De tsjerke fan no is yn de iere 20e iuw boud op in ierkristlik (gearkomst)plak, nei alle wierskyn út de 8e iuw. It plak is ferbûn mei in biskop fan Iona dy't fan dêr út de tsjerke stichte.
Deceiver (roman)
Deceiver is it alfde diel fan 'e Foreigner-searje fan 'e Amerikaanske skriuwster C.J. Cherryh. De titel betsjut: "Bedrager". It is in science fiction-roman dy't skreaun is yn it personele perspektyf. Deceiver ferhellet oer de tolk Bren Cameron, dy't belêstge is mei it ûnderhâlden fan 'e kontakten tusken de bûtenierdske atevi en de minsklike koloanje dy't him om histoaryske redens op 'e wrâld fan 'e atevi fêstige hat. It boek waard foar it earst publisearre yn 2010, troch de New Yorkske útjouwerij DAW Books, mei in omslach makke troch Todd Lockwood. Krekt as de oare dielen fan 'e Foreigner-rige wie Deceiver tige súksesfol en krige it loovjende kritiken fan 'e resinsinten.
Wat foarôf gie
Deceiver spilet likernôch trettjin jier nei de ûnferwachtse weromkear fan it minsklike romteskip de Phoenix by de Ierde fan 'e atevi. Dêr hie tsjin dy tiid de minsklike koloanje op it eilân Mospheira, dy't dêr twahûndert jier earder troch it skip plante wie, in stabyl lykwicht ûntjûn mei de wrâldseigen atevi-befolking. Dat lykwicht wie lykwols berikt nei't eardere frije kontakten troch kulturele en biologyske misferstannen tusken harren ta in oarloch laat hiene dy't op in hier nei einige mei de útrûging fan alle minsken op 'e planeet. Neitiid rint alle kontakt fia ien persoan, de paidhi (tolk), in funksje dy't no beklaaid wurdt troch Bren Cameron.
Op dy reis (sjoch: Explorer) giene ek fertsjintwurdigers fan 'e atevi en Mospheira mei, wêrûnder de paidhi Bren Cameron, de aiji-dûairiêre Ilisidi, de krebintige mar net stikken te krijen âlde beppe fan Tabini, de aiji (hearsker) fan 'e Westlike Assosjaasje (de atevi-steat dy't njoggen-tsiende fan 'e wrâld beslacht), en de seisjierrige Cajeiri, de soan en erfgenamt fan Tabini. De sitewaasje by Reunion wie net sa ienfâldich as men hope hie, mar benammen troch tadwaan fan Bren en Ilisidi koe it stasjon ûntromme wurde en koene der diplomatike relaasjes oanknope wurde mei de kyo, it ras fan bûtenierdske wêzens dêr't de Phoenix en Reunion hast in oarloch mei feroarsake hiene.
Doe't de Phoenix nei in reis dy't twa jier duorre hie, weromkearde by de Ierde fan 'e atevi, wachte Bren-en-dy dêr in ûnoangename ferrassing (sjoch: Destroyer). Op 'e planeet hie in bloedige steatsgreep plakfûn, wêrby't Tabini-aiji ôfset wie. It fêstelân waard no behearske troch in koälysje fan 'e Kadigidi út 'e Padi-delling en suderlingen út 'e Marid, en yn Shejidan, de haadstêd fan 'e Westlike Assosjaasje regearre de usurpator Murini, it haad fan 'e Kadigidi-clan. It Slûpmoardnersgilde, dat mank de atevi wet en iepenbiere oarder hanthavene, wie oant op it bien ferdield; op ferskate plakken op it fêstelân wie in guerrilja-oarloch geande tusken Murini syn troepen en oanhingers fan Tabini; en op it eilân Mospheira makke de minsklike koloanje him op foar in iepen oarloch tsjin Murini. It wie ûnbekend oft Tabini noch libben wie.
De weromkear fan 'e Phoenix mei oan board de paidhi, de aiji-dûairiêre en de erfgenamt fan 'e aiji, late ta in kontrarevolúsje (sjoch: Pretender) wêrby't Murini en trewanten binnen inkele dagen ûnder fuotten helle waarden en Tabini, dy't ûnderdûkt bliek te wêzen, wer oan 'e macht brocht waard. Hoewol't it noarden, de midden, it westen en, nei in lytse rebûlje (sjoch: Deliverer) ek it easten no wer stevich yn 'e hannen fan it regear fan Tabini binne, is it suden, de Marid, noch altyd in probleemgebiet. Yn it foargeande diel fan 'e rige, Conspirator, loek Bren him ienige tiid werom op syn bûtenpleats Najida, oan 'e westkust, dêr't er besite krige fan Cajeiri en Ilisidi. Doe't er út hoflikens in besyk brocht oan syn buorman, Baiji, ûntsnapte er lykwols mar kwealk oan in oanslach op syn libben. Neitiid die bliken dat Baiji, dy't it bewâld oer de bûtenpleats Kajiminda fierde foar syn omke, Bren syn trouwe bûnsgenoat hear Geigi, ûnder de rebûlje fan Murini betrekkings oanknope hie mei de Marid, en dat syn stêf út en tenei ynfiltrearre wie troch suderlingen.
De pleatslike befolking, dy't bestie út etnyske Edi, wist dat, mar hie it net oan Bren syn eigen stêf yn Najida ferteld. De reden wie in brekme oan fertrouwen. De Edi (en de Gan, dy't noardliker wenje), wiene de oarspronklike bewenners fan it eilân Mospheira, dat nei de Oarloch fan 'e Lâning troch de atevi oan 'e minsken ôfstien is. Sûnt libje hja as ballingen oan 'e kust fan it fêstelân en hawwe hja gjin parlemintêre fertsjintwurdiging behalven troch hear Geigi, dat in etnyske Maschi is. Op in gearkomste mei Aieso, de beppe (of doarpsâldste) fan Najida, besocht Bren de ûnderlinge fertrouwensbrek te behimmeljen, oant Ilisidi ynienen, sûnder ienich foarôfgeand oerlis mei Bren (of Tabini), foarstelde dat de Edi en de Gan elts in sit yn it parlemint fan 'e Westlike Assosjaasje krije moatte. Bren seach yn hoe't mei dy pear wurden de hiele takomst fan 'e wrâld in oare koerts nommen hie.
Deceiver
Deceiver begjint fuort op it punt dêr't Conspirator opholden is. Ynienen stiet Tabini, de hearsker fan 'e Westlike Assosjaasje, by Bren foar de doar. Hy oerleit mei Bren sels, seit syn beppe Ilisidi it mannewaar op en heart syn soan Cajeiri út, foar't er like hurd wer ôfset as er kommen is. Hy hat lykwols net it near lein op 'e aktiviteiten fan Ilisidi, dy't besiket om nei twahûndert jier de Edi en de Gan einlings en te'n lêsten in fêst plak yn 'e Westlike Assosjaasje te jaan. Underwilens is hear Geigi, dy't de sizzenskip hat oer it atevi-diel fan it romtestasjon en al hast trije jier net mear op 'e wrâld west hat, ûnderweis nei Najida. De trou fan Geigi stiet bûten kiif, mar hy hat fanwegen in brekme oan bekwame famyljeleden it bewâld oer syn bûtenpleats Kajiminda oerlitten oan lju dy't minder bekwaam wiene. Syn syklike healsuster Tejo is likernôch in jier lyn kommen te ferstjerren, mei as gefolch dat syn ûnnoazele en naïve omkesizzer Baiji it foar it sizzen krige. Dat wie foar de Marid in grut foardiel, en foar it neist is Tejo gjin natuerlike dea stoarn.
Wylst Bren mei Geigi te Kajiminda is, hat yn syn eigen bûtenpleats Najida de achtjierrige Cajeiri sa syn eigen swierrichheden. Nei ferskate nuodlike aventoeren hat syn heit him twa folwoeksen liifwachten stjoerd, Lucasi en Vejico, dy't broer en suster binne. Dyselden binne lykwols eigenwiis en grutsk en miene dat se alles better witte. Better as Cajeiri, better as syn ûnbelearde tiner-liifwachten Jegari en Antaro, mar ek better as Banichi, de haadliifwacht fan Bren-paidhi, en better as Cenedi, de haadliifwacht fan Cajeiri syn oerbeppe Ilisidi. Nei ferskate konfrontaasjes beslút Cajeiri om Lucasi en Vejico in leske te learen, en glûpt er mei Jegari en Antaro by harren wei as se harsels ôfliede litten hawwe. It is him strang ferbean om nei bûten ta te gean, om't der nei de eardere oanfal op Najida (sjoch: Conspirator) noch fijannige slûpskutters yn 'e omkriten aktyf wêze kinne. Dêrom set er nei de kelders ta, dêr't er de opslachromten fan 'e bûtenpleats ferkend. As Lucasi en Vejico einlings merke dat Cajeiri fuort is, geane se der daliks fan út dat er nei bûten ta gien is. Se bejouwe harsels yn 'e tún fan Najida, en behelje ek Bren syn broer Toby en dy syn freondinne Barb yn harren syktocht. Der blike yndie noch fijannige slûpskutters te wêzen, en Toby wurdt rekke en bliuwt swierferwûne efter, wylst Barb ûntfierd wurdt. Lucasi en Vejico sette efter de ûntfierders oan om harren eigen reputaasje te rêden, mar binne te grutsk om dêrfoar help te freegjen.
De ûntfiering bringt alle plannen fan Bren en syn bûnsgenoaten yn in streamfersnelling. Bren en Geigi sette mei harren liifwachten en in diel fan Ilisidi har 'jongemannen' ôf nei de clan-sit fan 'e Maschi yn Targai, dêr't se op wapene wjerstân stjitte. Mei help fan troepen fan it Slûpmoardnersgilde dy't Tabini ûnderwilens al yn dy omkriten ynset hie, witte de loyalisten ûnder lieding fan Bren syn liifwachten Banichi en Jago Targai sûnder folle swierrichheden yn te nimmen. As Bren dêrnei besiket te praten mei Pairuti, de hear fan 'e Maschi, besiket de âldman him dea te sjitten. Bren hat lykwols in kûgelfrij fest oan, en Pairuti, dy't daliks ûnder fjoer komt fan Bren syn liifwachten Banichi, Jago, Tano en Algini, hat dat net. Dan dûkt dêr Lucasi op, dy't fertelt dat hy en Vejico de frachtwein wêryn't Barb meifierd is, oant Targai folge hawwe. Vejico is noch altyd op it spoar, mar hysels hat syn ankel ferknoffele, en koe net mear fierder. Barb is fierder fuortfierd yn 'e rjochting fan 'e Marid. Bren beslút om mei syn fjouwer liifwachten en in tolvetal mannen fan Tabini it spoar te folgjen, hoopjend dat er de ûntfierders ynhelje kin foar't dy de grins fan 'e Marid oerstekke.
Yvan Le Bolloc'h
Yvan Le Bolloc'h (Brest, 20 desimber 1961) is in Frânsk presintator en akteur fan Bretonsk etnysk komôf.
Deceiver (roman)
Deceiver
Underwilens hearsket der by Najida en Kajiminda in oarlochssitewaasje. Suderlingen hawwe in fiifjierrich Edi-bern ûntfierd, dat lykwols al rillegau wer befrijd is, mar op 'e weromreis binne guon fan 'e befrijers mei harren frachtwein op in bermbom riden. Aksjes tsjin non-kombattanten lykas bern en it gebrûk fan wapens dy't eltsenien treffe kinne, lykas bermbommen, binne taboe yn 'e oarlochfiering fan 'e atevi. De Edi binne dan ek poerrazen, en steane op it punt om in iepen oarloch tsjin 'e Marid te begjinnen. Ilisidi, lykwols, is wantrouwich. De aiji fan 'e Marid, Machigi, is neffens alle rapporten in yntelliginte jongeman, wylst dizze foarfallen it stomste binne dat de fijân dwaan kinnen hie. De aiji-dûairiêre fermoedet sadwaande dat guon fan Machigi syn eigen bûnsgenoaten him ûnder fuotten besykje te heljen, en dêrfoar har en de Edi as wurktugen brûke wolle. Om't Ilisidi nea ien west hat om har yn te hâlden, beslút se krekt ta te pakken: se stjoert Bren in boadskip mei de opdracht om troch te riden nei Tanaja, de haadstêd fan 'e Marid, om te sjen oft der mei Machigi te praten falt.
Yn Tanaja oankommen fertsjutsket Bren oan Machigi hoe't it lân derhinne leit. En hy biedt him in assosjaasje mei Ilisidi fan Malguri oan, in bûnsgenoatskip fan it Suden (de Marid) mei it Easten (Malguri). Sûnt de foarming fan 'e Westlike Assosjaasje hat de Marid in probleemgebiet west dat oan ien wei troch besocht hat om syn ûnôfhinklikens werom te winnen en, as dat net slagge, om 'e Westlike Assosjaasje fan binnenút te sabotearjen. No sketst Bren it byld fan in ûnôfhinklike Marid, regearre troch Machigi, binnen de Westlike Assosjaasje, in selde steatkundige konstruksje dy't ek it Easten ûnder Ilisidi hat. Machigi hat dêr wol earen nei en as gebeart fan goede wil draacht er oan Bren sawol Vejico as Barb oer, dy't allebeide troch syn mannen ûnderskept binne. No moat Bren lykwols noch sjen dat er himsels en syn selskipslju wer libben út 'e Marid kriget.
Yvan Le Bolloc'h
Karriêre
Le Bolloc'h waard yn 1961 berne yn 'e stêd Brest, op 'e westlike útein fan it skiereilân Bretanje. Hy begûn syn karriêre as learaar en stie fjouwer jier foar de klasse op skoallen yn Bretanje.
Letter wurke Le Bolloc'h geregeldwei gear mei Bruno Solo. Sa diene se yn 'e earste helte fan 'e 1990-er jierren tegearre de presintaasje fan ferskate muzykprogramma's op 'e tillefyzjestjoerder Canal+, wêrûnder Le Top 50 en Le plein de super.
Yn 1999 makke Le Bolloc'h syn debút as akteur yn 'e film Cuisine chinoise fan Frédérique Feder. Datselde jiers wied er ek foar it earst op it toaniel te sjen yn it stik Un barrage contre le Pacifique fan Marguerite Dumas. Fan 2001 oant 2004 spile Le Bolloc'h yn 'e tillefyzjesearje Caméra Café, op 'e tillefyzjestjoerder M6, dêr't yn 2004 ek in film op basearre waard, ûnder de titel Espace détente. Dêrnjonken wied er ek koart te sjen yn 'e tillefyzjesearje Kaamelott, fan Alexandre Astier.
Fierders die Le Bolloc'h oan 'e ein fan 'e 2000-er jierren mei oan 'e realitytillefyzjeprogramma's On va pas s'gêner, presintearre troch Laurent Ruquier op Europe 1, en On a tout essayé, op France 2.
Priveelibben
Le Bolloc'h is in oanhinger fan 'e Frânske Sosjalistyske Partij. Op 1 maaie 2007 fersoarge er de presintaasje by in gearkomste yn it Stadion fan Charlety om partijliedster Ségolène Royal te stypjen.
Hy is ek aktyf as muzikant en spilet al sûnt syn jonkheid gitaar. Hy is lid fan 'e sigeunermuzykgroep Ma Guitare s'Appelle Revient, dy't syn ynspiraasje ûntlient oan 'e Gipsy Kings.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Súd-Afrika
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Súd-Afrika.
Ullstein Verlag
Ullstein Verlag is in Dútske útjouwerij dy't fêstige is yn Berlyn. It bedriuw waard yn 1877 oprjochte troch útjouwer Leopold Ullstein en omfiemet û.m. de ymprints Ullstein Buchverlage en Propyläen Verlag. De útjouwerij publisearre foarhinne njonken boeken ek ferskate kranten, lykas B.Z. en de Berliner Morgenpost, mar de krante-útjouwerijpoat waard yn 1956 oernommen troch Axel Springer A.G. Hjoed de dei is Ullstein Verlag ien fan 'e grutste en meast foaroansteande útjouwerijen fan Dútslân, dy't eigendom is fan it Sweedske Bonnier AB.
Skiednis
Yn 1919 waard de ymprint Propyläen Verlag oprjochte foar de útjefte fan non-fiksjeboeken, benammen op it mêd fan skiednis, keunsthistoarje en de klassiken út 'e Aldheid. Under deselde ymprint waarde lykwols ek in stikmannich romans publisearre, wêrfan't Im Westen nichts Neues, út 1929, fan Erich Maria Remarque, fierwei de bekendste wie. Oare fiksjeskriuwers dy't harren wurk fia Propyläen publisearren, wiene û.m. Vicki Baum en Franz Blei. Tusken 1925 en 1927 liet Ullstein Verlag in nij drukkerijgebou mei in hichte fan 76 m sette yn Berlin-Tempelhof, dat it Ullsteinhaus kaam te hjitten.
Under it nazyrezjym waard de Joadske Ullstein-famylje yn 1934 ûnteigene troch de autoriteiten, en harren bedriuw 'arisearre'. Yn 1937 krige de útjouwerij de nije namme Deutscher Verlag en rekke it assosjearre mei it bedriuw fan Franz Eher Nachfolger, dat de ynformele útjouwerij fan 'e NSDAP wie. By de Deutscher Verlag waard neitiid de Deutsche Allgemeine Zeitung útjûn, en fan 1940 oant de ein fan 'e Twadde Wrâldoarloch ek de krante Das Reich en it tydskrift ''Signal.
Nei ôfrin fan 'e oarloch waard de útjouwerij weromjûn oan 'e famylje Ullstein, mar al rillegau kaam it doe yn finansjele swierrichheden. Dêrom waard yn 1956 de útjouwerij fan kranten en tydskriften oerdien oan Alex Springer A.G., dêr't B.Z. en de Berliner Morgenpost har ûntwikkelen ta rjochtse útjeften mei in hurde anty-kommunistyske toan. De eigner fan Alex Springer A.G., Alex Springer, krige tagelyk mei de oername fan 'e krantepoat in belang fan 26% yn it oerbliuwende Ullstein Verlag. Tsjin 1960 hied er de mearderheid fan 'e oandielen yn 'e hannen krigen, en wie Ullstein in dochterûndernimming fan Alex Springer A.G. wurden. Yn 2003 soe Ullstein Verlag ferkocht wurde oan Random House, mar dêr stiek it Bundeskartellamt, it Dútske federale anty-kartelburo, in stokje foar. Random House mocht inkeld de ymprints Heyne, Südwest en Diana oernimme. De rest fan Ullstein, ynkl. Ullstein Buchverlage, Propyläen, Claassen, Econ, List en Marion von Schröder, waard doe oankocht troch it Sweedske Bonnier AB.
Edmundo Alves de Souza Neto
(2 april 1971) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Vasco da Gama, Palmeiras, Flamengo, Corinthians, Fiorentina, Santos, Napoli, Cruzeiro, Tokyo Verdy, Urawa Reds, Fluminense, Nova Iguaçu en Figueirense. spile ek yn it Brazyljaansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Wrâldkampioenskip 1998.
Brazilian wax
In Brazilian wax of ek wol Brazilian waxing is in ûnthierringsmetoade foar de skamstreek en de geslachtsdielen. Dizze namme betsjut letterlik "Brazyljaansk harsen", mar de term is sa ynboargere rekke dat er ek wol brûkt wurdt as men net harst, mar skeart of epilearret. In Brazilian wax kin yn ferskate mjitten útfierd wurde, útinoar rinnend fan it ûnthierjen fan inkeld de bikinyline, oant it ûnthierjen fan 'e folsleine skamstreek. Lykwols wurdt it hieltyd mear wenst dat froulju alle skamhier ferwiderje litte, wêrby't net inkeld de skamstreek, mar ek de geslachsdielen en de anus ûnthierre wurde.
Skiednis
Bûten Brazylje waard de Brazilian wax as term sawol as technyk fanôf 1994 yntrodusearre yn 'e Feriene Steaten troch de skientmesalon J. Sisters International Salon yn New York. Dêr wiene ferskate grutte nammen út Hollywood en de haute couture klant, wêrûnder Sarah Jessica Parker, Eva Longoria, Gwyneth Paltrow en Naomi Campbell, dy't der gjin geheim fan makken dat se foar it ûnthierjen fan 'e skamstreek inkeld noch fan dizze technyk gebrûk makken. Dêrtroch en trochdat de Brazilian wax wiidweidich op 't aljemint brocht waard yn populêre tillefyzjesearjes as Sex and the City en Desperate Housewives en yn in protte moade- en lifestyle-blêden, krige dit fenomeen hieltyd mear bekendheid en populariteit.
Almar mear skientmesalons nimme de Brazilian wax op yn it troch har oanbeane assortimint fan produkten en behannelings. Der binne sels al spesjalisearre salons ûntstien, dy't har inkeld noch op it ûnthierjen fan 'e skamstreek, geslachtsdielen en anus rjochtsje en gjin oare behannelings mear oanbiede.
Technyk
By it útfieren fan in wiere Brazilian wax wurdt op it te ûnthierjen hûdoerflak in spesjale soarte fan waaks oanbrocht. Dy wurdt foar gebrûk opwaarme en dêrtroch floeiber. Nei't er op 'e hûd oanbrocht is, wurdt in pear tellen wachte om 'e waaks de kâns te jaan en kuolje wat ôf, mei as gefolch dat er tige kleverich wurdt en oan it skamhier fêstklibbet. Dan wurdt in stevich ein papier op 'e waaks drukt. De waaks hechtet him dan oan it papier, en as dat mei in beskate mjitte fan geweld fuortlutsen wurdt, komme sawol de waaks as it deroan fêstklibbe skamhier mei. Hoewol't dizze behanneling frijwat pynlik wêze kin, nammenste mear om't it hjirby giet om nochal gefoelige lichemsdielen, wurdt hjiroan faak de foarkar jûn boppe skearen, mei't it hier by in Brazilian wax folle langer fuortbliuwt, omdat it mei hierwoartel en al ferwidere is. Likegoed wurdt wrâldwiid troch in mearderheid fan 'e froulju altyd noch de foarkar jûn oan skearen.
Hâlding
It ûnthierjen fan 'e bikinyline en de geslachtsdielen is tsjintwurdich foar de measte jonge froulju yn 'e Westerske wrâld fanselssprekkend wurden. Ut ferskate ûndersiken en enkêtes hat bliken dien dat 82-88% fan 'e jonge froulju dit ek op regelmjittige basis docht. Sa waard by in ûndersyk troch de Universiteit fan Leipzig, yn Dútslân, fêststeld dat 88% fan 'e jonge froulju (gemiddelde leeftyd 23 jier) de skamstreek en geslachtsdielen ûnthierret. By in ûndersyk fan seksuologe Kaat Bollen die bliken dat mar 5% fan 'e froulju hielendal gjin snoeiwurksumheden oan it skamhier ferrjochtet. Der wurdt ek geregeldwei oer dit ûnderwerp berjochte yn frouljusblêden (sawol papierrene as online) en op ynternetfoara. Websiden dy't har talizze op seks, lykas Sexwoordenboek.nl en Seksvraagbaak.nl jouwe tips en advizen oer ûnthierringstechniken foar de skamstreek en de geslachtsdielen. Ek manlju kieze hieltyd faker foar it folslein of foar in diel ûnthierjen fan skamstreek, geslachtsdielen en anus.
Foarmen
Der besteane ferskate foarmen of mjitten fan it ûnthierjen fan 'e skamstreek:
Redens
Redens foar it ferwiderjen fan skamhier kinne wêze:
Turn Coat
Turn Coat is in roman fan it fantasysjenre, skreaun troch de Amerikaanske auteur Jim Butcher. De titel betsjut "Draai [de] Jas [om]", mar as it stavere wêze soe as turncoat (oaninoar), wie it in Ingelsk wurd dat "ferrieder" betsjut. It boek, dat skreaun is yn it ik-perspektyf, foarmet it alfde diel fan 'e romansearje The Dresden Files, dy't ta it subsjenre fan 'e urban fantasy heart. It folget as sadanich op Small Favor. Yn Turn Coat wurdt de help fan Harry Dresden, praktisearjend tsjoender en privee-detektive te Chicago, ynroppen troch in âlde fijân dy't troch al syn eardere freonen no as ferrieder sjoen wurdt. Turn Coat waard yn 2009 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij Roc Books.
Ynhâld
Harry Dresden, tsjoender en privee-detektive te Chicago, hat de lêste moannen mei oanboazjende riten fan pineholle te krijen. In ûndersyk yn it sikehûs hat resultearre yn 'e fernieling fan in CAT-scanner (tsjoenderij en technyk kinne mar min oerinoar), en ien bad yn blusskom fûn Harry wol genôch, dat hy doar der fierders net mear yn te fersjen. Op in gleone simmerdei as er wer flink lêst hat, stiet ynienen in ferwûne Donald Morgan by him foar de doar. Morgan is in warder fan 'e Wite Ried fan Tsjoenderij, dy't Harry syn libben lange tiid soer makke hat om't er derfan oertsjûge wie dat Harry him mei swarte magy dwaande hold (sjoch: Storm Front). Underwilens is Harry sels ek warder wurden, al wurdt er noch altyd net alhiel fertroud troch guon fan 'e âldere tsjoenders. Syn relaasje mei Morgan is nea wer goed kommen, en it is dan ek in ferrassing dat er by Harry oankloppet.
In noch gruttere ferrassing is dat Morgan seit dat er socht wurdt troch de warders fan 'e Wite Ried en dan bewusteleas yninoar sakket. Harry oerwint syn oanstriid om him bûten lizze te litten en de doar wer ticht te smiten. Ynstee sleept er Morgan nei binnen ta. De man hat dúdlik in dokter nedich, mar as er socht wurdt, sil er yn it sikehûs grif maklik te finen wêze. Dêrom skillet Harry in freon fan him op, patolooch-anatoom Waldo Butters, dy't delkomt en Morgan rûchwei oplapet. Nei't er wer by bewustwêzen kommen is, fertelt Morgan dat er twa dagen lyn thús op bêd gie en de oare moarns wekker waard yn 'e keamer fan Aleron LaFortier, in lid fan 'e Hege Ried (it bestjoer fan 'e Wite Ried), yn it haadkertier fan 'e Wite Ried yn Edinburgh. Hy hie in seare holle dy't derop wiisde dat er yn syn sliep delslein wie, en in beblet mês yn 'e hân dêr't LaFortier mei deastutsen wie. Wylst er oer it lyk fan LaFortier hinne stie en noch besocht om te begripen wat der bard wie, stoarmen inkele warders nei binnen ta en sloegen him yn 'e hechten foar moard. Nei't Morgan foar it ferstân krige hokker kant it mei him útgie (sûnder mis de deastraf), ûntsnapte er en socht er beskûl op it lêste plak dêr't er socht wurde sil: by syn âlde fijân Harry Dresden.
Harry mei Morgan net lije, mar hy is derfan oertsjûge dat de man gjin ferrieder is. Hy is him der lykwols fan bewust dat der àl in ferrieder aktyf is yn of deunby de Hege Ried, eat dat de lêste jierren al ferskate kearen bleken is troch útlekte ynformaasje yn 'e oarloch fan 'e Wite Ried mei it Reade Hôf fan 'e fampieren. It liket derop dat dy ferrieder no Morgan de skuld op 'e lea skowe wol, sadat er sels trochgean kin mei syn sabotaazje fan 'e Wite Ried, wylst de warders tagelyk ien fan harren kundichste oanfierders ferlieze soene. Morgan fertelt dat de warders him in betsjoening oplein hawwe wêrmei't se him wer opspoare kinne, mar dat er dy foar teminsten 48 oeren bûten wurking steld hat. Dat betsjut dat Harry twa dagen de tiid hat om út te finen wa't de echte ferrieder is. Om't it oandacht lûke soe as er no ynienen út it neat wei by de Wite Ried fragen begûn te stellen, beslút Harry op in oare manear oan ynformaasje te kommen. Hy giet nei syn healbroer Thomas Raith ta, dy't in fampier fan it Wite Hôf is, en bepraat him om 'e frou fan wa't er hâldt, Justine, om help te freegjen. Justine is no in neiste meiwurkster fan Thomas syn suster Lara Raith, dy't yn alles behalven namme de hearskeresse oer it Wite Hôf is. Thomas stimt mei tsjinnichheid mei dat foarstel yn.
Underweis werom nei hûs merkt Harry dat er folge wurdt. It blykt te gean om in boppenatuerlik wêzen fan sa'n kweadaardichheid, dat er der letterlik beroerd fan wurdt. Hy siket help by syn freonen Billy en Georgia, dy't de lieders fan in ridel wearwolven binne. By in konfrontaasje mei it wêzen wurdt Kirby, ien fan 'e wearwolven, deade, wylst syn partner Andi swierferwûne rekket. Mei help fan Billy en Georgia wit Harry it wêzen lykwols op 'e flecht te jeien. Hy is der ridlik wis fan dat it in yee naaldlooshii is, better bekend ûnder de Ingelske namme skin-walker: in boasaardich boppenatuerlik soarte fan warlock út 'e mytology fan 'e Navaho. Wat dy yn Chicago moat, safier fan it Amerikaanske Súdwesten ôf, is Harry net dúdlik, mar it liket him gjin tafal dat it wêzen krekt no opdûkt is.
Georgia giet mei Andi nei it sikehûs. Wylst Billy de fragen fan 'e tahastige plysje beäntwurdet, spilet Harry fan ruten om net bestrûpt te reitsjen yn it ûndersyk nei de dea fan Kirby. Op syn rûte troch ferskate steechjes wurdt er lykwols opwachte troch syn freondinne Karrin Murphy, in resjersjeur fan 'e Spesjale Undersyksienheid fan it Chicago Police Department. Hja wol witte wat der oan 'e hân is, en hoewol't Harry har leaver bûten de saak hâlde soe, jout er ta en fertelt er har alles dat er wit oer sawol Morgan as de skin-walker. Nei't Murphy him thúsbrocht hat, ûnderstiet Harry Morgan oer de skin-walker. Morgan jout ta dat er fia Tucson nei Chicago flechte is, wat him troch it territoarium fan it wêzen brocht hawwe kin. Skin-walkers foegje de magy fan harren slachtoffers by har eigen, dat in machtige mar ferwûne tsjoender as Morgan wie nei alle gedachten genôch om 'e skin-walker efter him oan nei Chicago ta te lokjen. It wêzen kin net lang bûten syn eigen territoarium oerlibje, mar mear as langernôch om syn kâns ôf te wachtsjen om Morgan of Harry te ferslinen.
Harry skillet syn kontakten yn it Paranet op, in organisaasje fan licht paranormaal bejeftige minsken yn Noard-Amearika, dy't er inkele jierren earder sels mei oprjochte hat (sjoch: White Night). Hy doar net tefolle te sizzen, dat hy freget inkeld oft harren ek wat opfallen is dat oars as oars is. Sa kriget er te hearren oer tanommen aktiviteit fan warders fan 'e Wite Ried yn guon plakken. It liket derop dat der in syktocht nei Morgan geande is, mar dat Harry dêr mei opsetsin bûten holden wurdt.
De moeting mei Justine wurdt ûnderbrutsen troch Madeline Raith, in nicht fan Thomas. Hja is in fampier fan it Wite Hôf dy't harsels folslein troch har ynderlike demon liede lit, en dêrmei it tsjinstelde fan Thomas, dy't oanhâldend mei syn demon wrakselet. Madeline is Justine nei Zero folge, en besiket mei Thomas om te boartsjen troch Justine te bedriigjen en wiidweidich te fertellen wat se mei it fanke dwaan sil as se har ienris yn har macht krigen hat. Wat se net begrypt, is dat Thomas wier fan Justine hâldt, en it komt har dan ek alhiel oer it mad as Thomas ynienen syn selsbehearsking ferliest, mei boppeminsklike krêft in oan 'e flier fêstskroeve metalene stoel losskuort en dy oan stikken slacht op har holle en rêch. As se warleas op in tafel leit, nûget Thomas Justine út om Madeline in tút te jaan. Wite fampieren tarre op gefoelens fan lust, mar wiere leafde kinne se beslist net oer. Thomas hat Justine sadwaande al jierrenlang net oanreitsje kinnen, en as Justine Madeline tutet en dan har lange hier oer har hiele lichem hinne sleept, besoarget se har dêrmei de freeslikste brânwûnen.
Nei't se de slim tramtearre Madeline oan har eigen lot oerlitten hawwe, ferlitte Thomas, Justine en Harry de nachtklub. Justine keart werom nei Thomas syn suster Lara, ûnder wa har beskerming se stiet. Wylst Thomas syn auto ophellet, hat Harry in moeting mei Anastasia Luccio, in tsjoenster dy't oan it haad stiet fan 'e training fan nije rekruten foar de warders fan 'e Wite Ried. Hy ûnderhâldt ek in romantyske relaasje mei har. Se is kommen om Harry te warskôgjen oer de saak mei Morgan, en bringt út dat it syn eardere mentor Ebenezar McCoy wie, dy't woe dat hy bûten de saak holden waard. Harry ornearret dat McCoy benaud is foar syn reäksje as er útfynt dat Morgan, dy't him ommers jierrenlang op 'e hûd sitten hat, no sels op 'e flecht is foar de warders. Mei muoite wit er foar te kommen dat Luccio mei him nei hûs giet troch har wiis te meitsjen dat er nei it sikehûs sil om by Andi te wekjen. Dat is wat dat er oars al dwaan moatte soe, mar hy docht it him net oan tiid. Ynstee lit er him troch Thomas thúsbringe, dêr't er Morgan reemeitsje moat om him earne oars ûnder te bringen. It is nammers langer net fertroud om de man yn syn lytse appartemint te ferbergjen.
As er thús arrivearret, ûntdekt er dat syn tsjoenderslearlinge, Molly Carpenter, ûnderwilens delkommen is. Morgan hat it fanke sa lulk witten te krijen, dat Mouse it iennichste dat har derfan wjerhâldt om him te liif te gean. Mouse is Harry syn reuseftige en grizelich yntelliginte Tibetaanske mastyf, dy't har tsjinholden hat troch simpelwei boppe-op har lizzen te gean. Nei't Harry it spul delbêde hat, beslút er om Molly mar te fertellen wat der allegear geande is, mei't se Morgan no dochs al sjoen hat. Neitiid bringt Harry de ferwûne Morgan mei help fan Thomas nei in hierde opslachromte dy't er ynrjochte hat as skûlplak. Dêr bliuwe Molly en Mouse by him om him te fersoargjen.
Sels set Harry ôf nei de Ferburgene Sealen, it haadkertier fan 'e Wite Ried, dat yn 'e Skotske haadstêd Edinburgh fêstige is. Om dêr te kommen, brûkt er in rûte troch it Nevernever, de parallelle wrâld fan it boppenatuerlike, dêr't him ûnderweis it paad tichtset wurdt troch in ridel meunsterlike spinnen ter grutte fan skiep. Nei't Harry sjen litten hat dat se oan him ferkearden hawwe om ta fijân te meitsjen, litte se him lykwols gewurde. As er in healoerke nei't er út Chicago ôfset is yn Edinburgh oankomt, siket Harry Ebenezar McCoy op, dy't lid is fan 'e Hege Ried, it bestjoer fan 'e Wite Ried. Dy makket er yn bedutsen termen dúdlik wat der oan 'e hân is. Harry heakket dêroan ta dat er ûndersyk dwaan wol nei de moard op LaFortier. McCoy riedt him oan om te begjinnen by "Injun Joe" Listens-to-Wind, in oar lid fan 'e Hege Ried, dy't yn 'e keamer fan LaFortier is. Op it plak delikt is noch neat feroare; sels it stoflik omskot fan LaFortier leit der noch, om't de Merlyn, de foarsitter fan 'e Hege Ried, besykje wol om troch manipulaasje fan 'e enerzjy fan 'e beskermingbetsjoenings om 'e keamer hinne in byld te krijen wat der foarfallen is. Dat liket Harry in hiel drege en fiersochte metoade ta.
De Yndiaanske medisynman Listens-to-Wind leit Harry út dat der gjin goede útkomsten foar dizze saak binne. Morgan is in beskermeling fan 'e Merlyn (de foarsitter fan 'e Hege Ried), en eltsenien wit dat. Dus as Morgan skuldich befûn wurdt, sil dat de reputaasje fan 'e Merlyn, dy't de Wite Ried al sa lang byinoar hâldt, in flinke knau jaan. Mar LaFortier wie it oansprekpunt yn 'e Hege Ried foar tsjoenders út it grutste part fan 'e net-Westerske dielen fan 'e wrâld, dy't it gefoel hawwe dat fierders net ien yn 'e Hege Ried nei harren harket. As Morgan ûnskuldich befûn wurdt, sille dy lju it as in dôfpotaffêre beskôgje dy't bewurkmastere is troch de Merlyn en syn meistanners. Soks sil perfoarst ta twaspjalt liede en miskien sels wol ta in yntern wapene konflikt binnen de Wite Ried. Listens-to-Wind makket Harry dúdlik dat dy lêste mooglikheid noch minder is as de earste. Dêrom moat Morgan skuldich befûn wurde, ek al is er dat eins net. As Listens-to-Wind him eefkes allinnich lit, sjocht Harry syn kâns skoan om foto's fan it plak delikt te meitsjen.
Nei syn petear mei Listens-to-Wind giet Harry nei de Merlyn ta, mei wa't er bepaald gjin freonen is (sjoch: Proven Guilty). Hy biedt oan om 'e moard op LaFortier te ûndersykjen as de Merlyn him ynsjoch jout yn dy syn dossier en yn alle ynformaasje dy't oant safier oer de moard sammele is. It is typearjend foar de drege sitewaasje fan 'e Merlyn dat er dat foarstel net daliks ôfwiist. Uteinlik giet er akkoart, mar allinnich as Harry net inkeld de ûnskuld fan Morgan bewiist, mar ek de wiere moardner opspoart. Harry stimt dêrmei yn, en de Merlyn stjoert him mei Samuel Peabody, in tsjoender dy't oan it haad fan 'e burokrasy fan 'e Wite Ried stiet, om 'e dokuminten op te heljen. Dêrby kriget Harry rûzje mei Peabody troch harren folslein tsjinstelde karakters.
Werom yn Chicago is Harry troch alle ynspannings fan 'e ôfrûne dei yn kombinaasje mei syn oanhâldende pineholle út 'e liken. Hy lit in berjocht efter op it antwurdapparaat fan Murphy en jout him del. Murphy stiet de oare moarns al ier by him foar de doar. Harry lit har (folslein tsjin 'e regels yn) it dossier fan 'e Wite Ried oer de moard op LaFortier lêze, om't sy mear ûnderfining mei soks hat. It falt Murphy daliks op dat LaFortier blykber gjin gebrûk makke hat fan syn deadsflok, in lêste betsjoening dy't stjerrende tsjoenders as wapen tsjin harren fijannen brûke kinne. Sterker noch, der it liket derop dat noch LaFortier, noch syn moardner gebrûk makke hawwe fan lykfol hokker foarm fan magy, en dat de wrakseling tusken harren poer fysyk west hat. It is Harry en Murphy ûndúdlik wêrom't dat is en oft it fan belang foar de oplossing fan 'e saak is. Murphy kin Harry fierders noch wol in stikje goerie jaan: folgje it jild. Tsjûgen kinne it mis hawwe en fertochten lige, mar it jildspoar is altyd betrouber. Yn dit gefal is "it jild" de $5 miljoen dy't oermakke is nei in bankrekken op namme fan Morgan, mei as doel om it lykje te litten as hat dyselde him foar de moard op LaFortier betelje litten. Harry hat lykwols net de know-how fan it ynternasjonaal bankferkear om dêr lykfolwat oer te efterheljen.
In tillefoantsje fan Thomas ûnderbrekt it petear fan Harry en Murphy. Thomas warskôget him dat "se" de opslachromte driigje te ûntdekken en dat der tefolle fan "harren" binne foar him om tsjin te hâlden, foar't it tillefoanpetear abrupt ôfbrutsen wurdt. Harry en Murphy hastigje harren nei de opslachromte, dêr't se mear as tweintich mannen yn grize pakken treffen, dy't allegear safolle opinoar lykje dat it wol wêzens út it Nevernever wêze moatte dy't in minsklik stal oannommen hawwe. Murphy sjit de beide dea dy't op 'e útkyk steane, mar de wêzens lykje in beskaat mienskiplik bewustwêzen te hawwen, en de rest komt daliks efter harren oan. As dúdlik wurdt dat se net ûntkomme kinne, bringt Harry mei syn toverstêf in sirkel oan yn it grint om harren hinne, dy't er in magyske lading jout. De grize pakken kinne no net by harren komme, mar Harry en Murphy kinne de sirkel net út. Dejinge dy't de grize pakken oproppen hat út it Nevernever lit him dan sjen. It blykt in Ernest Armand Tinwhistle te wêzen, in Ingelske hierling dy't ien inkele tsjoen ta syn foldwaan hat: it oproppen fan wêzens út 'e parallelle wrâld fan it boppenatuerlike, dy't er dan bynt oan syn wil. Hy stiet sadwaande bekend as 'Biner'.
Biner kin Harry syn magyske sirkel trochbrekke, wêrnei't de grize pakken Harry en Murphy oermânsk wurde sille, mar ear't dat bart, kin Murphy him troch de holle sjitte, sadat er dêr neat mear oan hat. Dy ympasse besiket Biner te trochbrekken troch op Harry yn te praten. It docht bliken dat er op 'e advertinsje op it ynternet ôfkommen is en Morgan deadzje wol om 'e priis te ynkassearjen dy't op dy syn holle set is. Hy besiket Harry derfan te oertsjûgjen dat dy neat te ferliezen hat troch him syn gong gean te litten. Harry hâldt him oan 'e praat wylst er út syn eachhoeke wei in lytse stofwolkje yn 'e rekken hâldt, dat troch it grint om Biner en syn grize pakken hinne beweecht. Uteinlik blykt dat Molly te wêzen, dy't as gjin oar in wale fan ûnsichtberens oer harsels en oaren hinne lizze kin, en dy't in gruttere sirkel om it hiele selskip hinne lutsen hat. As se dy in magyske lading jout, wurdt de ferbining fan 'e grize pakken mei it Nevernever ôfsnien, mei as gefolch dat de manifestaasjes fan 'e wêzens yn 'e minsklike wrâld yninoar sakje ta heapkes ektoplasma. Biner wurdt oermastere troch Murphy en ôffierd troch de plysje, wylst Harry him mei Molly, Mouse en Morgan ôfjout om fia it Nevernever in better skûlplak te sykjen. It sit Harry lykwols dwers dat Thomas him net mei de konfrontaasje bemuoid hat; wat is der mei syn healbroer bard?
Yn it Nevernever redendiele Morgan en Harry oer hoe't Biner de lokaasje fan Morgan fûn hawwe kin. Morgan fertinkt Thomas fan ferrie, net wittend dat dat Harry syn healbroer is, mar Harry wol dêr neat fan witte. Hy ûnderstiet Morgan oer hoe't dy himsels ûnfynber makke hat foar de Wite Ried, en Morgan fertelt dat er dat dien hat troch de geunst fan Titania, de keninginne fan it Simmerhôf fan 'e ierdgeasten, op te freegjen dêr't er noch rjocht op hie (sjoch: Proven Guilty). Hja hat tasein him 48 oeren lang te ferbergjen foar alle magyske manearen fan opspoaring. Molly ornearret dat der hielendal gjin magy foar nedich is om harren fan Harry syn appartemint nei de opslachromte folge te hawwen. Nei't se weromkeard binne yn syn appartemint, freget Harry it elfke Toet-toet om help, en dy ûntdekt yn minder as gjin tiid dat der yn it foaroerlizzende flatgebou in keardel mei in telelins sit dy't Harry syn appartemint yn 'e rekken hâldt.