cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Toer fan Furdgum
De toer fan Furdgum is in frijsteande tsjerketoer yn it doarp Furdgum, yn it noardwesten fan 'e Nederlânske provinsje Fryslân.
Beskriuwing
De Midsiuwske tsjerke fan Furdgum waard boud yn 'e trettjinde iuw en wie foar de Reformaasje wijd oan 'e hillige Nikolaas fan Myra (Sinteklaas). Dit tsjerkegebou rekke lykwols geandewei de achttjinde iuw yn ferfal, en waard yn 1794 sloopt. Sûnt is de âlde tsjerketoer in frijsteande toer.
Ålâneilannen
Ferhâlding mei Finlân
As ferbiningsorgaan tusken it nasjonale regear en de autonome provinsje fungearret de Ålandbordnung ("Ålândelegaasje").
Gemeenten fan Ålân
Ålân bestiet út 16 gemeenten, dy’t wer ûnderferdield binne yn trije sub-regio’s; Mariehamn (Mariehamns stad), it plattelân (Ålands landsbygd) en de arsjipel (Ålands skärgård).
Toer fan Furdgum
Beskriuwing
It is in sealdaktoer, besteande út trije gearstallings, dy't middenmank it tsjerkhôf fan Furdgum op in terp stiet. Boppe yn 'e toer hinget in liedklok út 1481 fan 'e brûnsjitter Warnerus. Yn 1922 waard de toer restaurearre op basis fan plannen fan arsjitekt G.J. Veenstra. Dêrby waarden de geveltoppen foarsjoen fan in klimmend bôgefries. Yn 1986 fûn jitris in algehiele restauraasje plak. De toer fan Furdgum is in ryksmonumint.
Ålâneilannen
Ekonomy
De ekonomy fan Ålân linet benammen op de ferskipping, hannel en toerisme. Ferskipping makket 40% fan de ekonomy fan Ålân út, mei guon ynternasjonale bedriuwen dy’t bestjoerd wurde fan Ålân ôf. De measte bedriuwen njonken de ferskipping binne lyts, mei minder as tsien wurknimmers. Buorkjen en fiskerij binne wichtich yn kombinaasje mei de fiedselyndustry. In pear technology bedriuwen drage by oan in sûne ekonomy.
Werner Thissen
Konsekrator
Hy wie ko-konsekrator fan:
Ålâneilannen
Ekonomy
De ekonomy fan Ålân bestiet foar in grut part út lytse en middellytse ûndernimmings. Yn de provinsje binne likernôch 2.600 bedriuwen aktyf. Fan dy bedriuwen binne likernôch 700 tradisjonele lânboubedriuwen. Wurkleasheidspersintaazjes binne tige leech op de eilannen, se behearre ta de leechsten fan Europa. Yn septimber 2007 lei it persintaazje op 2,0%. Fanwegen de grutte rol fan it toerisme foar de ekonomy sakke de wurkleasheid dêrnei noch fierder. Yn de simmer leit it wurkleasheids-persintaazje regelmjittich op it leechste nivo fan Europa.
De wichtichste havens fan Ålân binne dy fan Mariehamn, Berghamn en Långnäs.
thumb|right|250px|It [[wynjammer|sylskip de Pommern yn Mariehamn, hjoed de dei in museum.]]
Mariehamn wie de basis foar de lêste grutte kommersjele sylskippen op de wrâld. De lêste taken wienen it bringen fan Australysk weet nei Grut-Brittanje, dêr't eigner Gustaf Erikson mei troch gie oant nei de Twadde Wrâldkriich, mei 1947 as lêste jier. De skippen makken ien trip fan Súd-Austraalje nei Brittanje yn it jier, nei eltse maraton waard nei Mariehamn fearn foar in pear moanne rêst. It skip Pommern, hjoed de dei in museum yn Mariehamn, wie ien fan de lêste boaten.
De Finske Steat garret belestingen, heffingen en bekeurings yn Ålân. Yn ruil dêrfoar stelt de Finske oerheid in bedrach oan it parlemint fan Ålân beskikber. Dat bedrach komt del op 0,45 prosint fan it totale ynkommen fan de oerheid, útsein oerheidslienings. Yn 2006 kaam dat bedrach út op 182 miljoen euro.
Neffens Eurostat, wie Ålân yn 2006 de 20e woltierichste regio fan de 268 Europeeske regio’s en it rykste yn Finlân, mei in bruto binnenlânsk produkt de ynwenner fan 47 persint boppe it trochsneednivo fan de Europeeske Uny. Ålân krijt de grutste mannichte oan steatssubsydzjes fan alle Finske regio’s, yn totaal likernôch 4.000 euro de ynwenner mear as de Ålanners betelje oan steatsbelestings.
Diken
Ålân beskikt oer in goed wegenetwurk dat benammen wurdearre wurde troch fytsers. Der binne gjin spoarwegen op Ålân, mar der binne bustsjinsten fan Ålandstrafiken dy’t oanslute op de fearboaten nei oare eilannen fan Ålân.
thumb|right|200px|In kentekenboerd fan Ålân.
Reau dat registrearre stiet op Ålân hat nûmerplaten mei blauwe letters, startend mei ÅL.
Ålân beskikt oer in ticht wegenetwurk mei in lingte fan yn totaal 912,7 kilometer, dêr't 646,8 kilometer fan tarredyk is.
See
Fearboaten fan Viking Line en Tallink Silja dy’t farre tusken Helsinki, Turku, Tallinn en Stockholm stopje ûnderweis op Ålân, yn de havens fan Mariehamn of Långnäs. Njonken dat it goeie transportferbinings opleveret, soarget it ek foar de ferkeap fan belestingfrije alkohol, tabak, ensfh. oan board fan de skippen. Dat kin neffens de betingsten fan it ferdrach dêr't Finlân mei lid wurden is fan de Europeeske Uny. Wol moatte skippen dan oanlizze yn ien fan de havens op Ålân.
In netwurk fan fearboaten, fan rederij Ålandstrafiken, soargje foar ferbinings tusken de eilannen fan Ålân ûnderling. Ek fersoarget de rederij tsjinsten nei de havens fan Galtby en Osnäs yn Finlân.
Eckerö Linjen fersoarget in fearboattsjinst tusken Eckerö, Ålân en Grissleham yn Sweden.
Loft
Yn 2005 waard ûnder rezjy fan it Ålânske regear mei wiidweidige stipe fan de lokale ekonomy in loftfeartmaatskippij stifte, Air Åland. Air Åland fljocht alle dagen fan Fleanfjild Mariehamn nei Fleanfjild Helsinki-Vantaa en alle wurkdagen nei Fleanfjild Stockholm-Arland en werom. Turku Airlines fljocht trije kear de wurkdei nei Turku mei in Piper PA-31 Navajo.
Taal
De measte ynwenners fan Ålân hawwe Sweedsk as memmetaal, dat gie op foar 90,2% fan de minsken yn 2009. 5.0% fan de minsken hat it Finsk as memmetaal. Op de skoallen op de Ålâneilannen wurdt yn it Sweedsk ûnderrjocht jûn.
Oer de kwestje fan de etnisiteit fan de Ålanners en de taalklassifikaasje fan it Ålânsweedsk binne hja it noch net iens. Guon minsken beskôgje harren as etnyske Sweden, oaren as Sweedsktalige Finnen, mar harren taal is nauwer besibbe mei de dialekten yn Sweden as mei it Finsk-Sweedsk dat op de fêste wâl fan Finlân sprutsen wurdt.
De acht meast sprutsen talen yn 2009 op Ålân wienen:
Wylst it tal sprekkers fan it Sweedsk fan 2000 oant 2009 woeks fan 24.169 nei 25.028, sakke it persintaazje sprekkers fan 93,7% yn 2000 nei 90,2% yn 2009. Foar it Finsk stige it persintaazje fan 4,8% yn 2000 nei 5,0% yn 2009. Wat delkomt op in absolute stiging fan 150 minsken (fan 1.238 Finsktaligen nei 1.388 Finsktaligen). It persintaazje sprekkers fan oare talen woeks fan 1,5% yn 2000 oant 4,8% yn 2009.
Religy
78,3% fan de minsken dy’t in leauwe oanhingje binne lid fan de Evangelyske Luterske Tsjerke fan Finlân. De Ålâneilannen hearre sûnt 1923 ta it bisdom Porvoo, dat de Sweedsktalige mienskippen fan Finlân fersoarget.
In minderheid fan 0,6 prosint is lid fan in Frije Tsjerke of fan in oar leauwe (Jehova: 0,18 prosint, Roomsk-Katolyk: 0,14 prosint, Gryksk Ortodoksk: 0,06 prosint, Advintisten: 0,05 prosint en oar: 0,18 prosint).
It tal net-leauwigen woeks fan 4,7 prosint yn 1990 nei 20,5 prosint yn 2014.
Kultuer
thumb|right|250px|De tsjerke fan Finström is ien fan de best bewarre tsjerken út de Midsiuwen fan Ålân.
Ålân hat, metten nei it tal ynwenners, in libben kultuerlibben. Dat wurdt yn stân hâlden troch private ferienings. Fyftich fan dy ferienings wurde út de ynkomsten fan de Ålânske oerheid út de karspelbelesting stipe. Fierdere stipe komt út aktiviteiten fan it Norden Institut på Åland ("Skandinavysk Ynstitút op Åland"), in ynstitút dat stifte is om de Ålânske kultuer te befoarderjen. It ynstitút hat ûnder oare grutte teaterproduksjes mooglik makke, dêr't sawol profesjonele akteurs as amateurs yn spile hawwe.
In wichtige rolle yn de kultuer fan Ålân hat it Ålânsk Muzykynstitút, dat likernôch 300 studinten hat. Ek bûten it ynstitút om binne der op Ålân in soad koaren en muzykgroepen warber.
Arsjitektuer
De arsjitektuer op Ålân hat gjin karakteristike eigenheden tsjinoer de Finske en Sweedske arsjitektuer. Al steane op Ålân yn tsjinstelling ta Finlân in soad âlde gebouwen. Omdat de eilannen al ier ûnder de ynfloed fan it Sweedske Ryk stienen, steane der hjoed de dei noch in soad gebouwen út de Midsiuwen. Dêrby hearre njonken it út de 14e iuw stammende Kastiel Kastelholm, ien fan de sân kastielen yn it gebiet, ek de 13 fjildstiennetsjerken yn de arsjipel. De Midsiuwske tsjerken komme út it tiidrek fan de Goaten, mar de âldste tsjerken op Ålân binne noch út de Romaanske tiid. Oars as op it Finske fêstelân hawwe de measte tsjerken op Ålân in tsjerketoer, nei foarbyld fan de lântsjerken fan Gotlân.
Underwiis
It ûnderwiis fan Ålân bestiet út in goed ûnderwiisnetwurk. Alle 16 gemeenten hawwe in basisskoalle, dêr't de skoalbern de earste njoggen skoaljierren les krije en dêrmei de folsleine perioade fan skoalplicht trochbringe.
Alle fierdere learynstellings, yn it bysûnder de boppebou, binne sammele yn de haadstêd Mariehamn. Yn Mariehamn wurde ek talrike beropsopliedings oanbean. Op de Högskolan på Åland ("Hegeskoalle Ålân") kinne studinten ferskate diploma’s helje.
Foar fierdergeande universitêre stúdzjes moatte de universiteiten yn it útlân besocht wurde, dêr't by it meastepart fan de Ålânske studinten, likernôch twa-tredde, de kar foar de Sweedske hegeskoallen makket.
Media
Op Ålân binne twa lokale deikranten. De mei in oplage fan 10.000 eksimplaren Tidningen Åland, stifte yn 1891, ferskynde tradisjoneel yn de neimiddei op de fiif wurkdagen, mar sûnt 2007 ferskynt de krante moarns op seis dagen yn de wike. De sûnt 1981 besteande Nya Åland ferskynt ek moarns en wurdt sûnt 2007 ek op seis dagen yn de wike útbrocht.
Yn 1984 waard de earste Ålânske telefyzjestjoerder stifte, Radio/TV Åland. Dêr foar moasten de Ålanners it dwaan mei de steatstelefyzje en –radio fan Finlân, dy’t ek Sweedsktalich útstjoerden. Oer de radio binne njonken Radio/TV Åland sûnt de jierren ’90 ek de stjoerders Steel FM dy’t him benammen rjochtet op de jongerein, en Soft FM te hearren. Dêrnjonken kinne hja ek de Sweedske radiostjoerders ûntfange, dy’t yn guon gefallen ek in lokale ferzje foar Ålân útstjoere. Op telefyzje binne der sûnt oktober 2007 twa private telefyzjestjoerders op Ålân, TV Åland en Åland 24.
Sport
thumb|left|250px|Yngong fan de Wiklöf Holding Arena.
Ålân is ien fan de gebieten dy’t mei dogge oan de Island Games. Ålân hat dy spullen yn 1991 en 2009 organisearre en wie yn 1991 it meast súksesfolle gebiet.
Yn it fuotbal hat fuotbalklup IFK Mariehamn in soad omtinken krigen de lêste jierren. De klup kaam yn 2004 yn de heechste Finske fuotbalkompetysje te spylje (Finsk: Veikkausliiga; Sweedsk: Tipsligan) en hat him sûnt dy tiid op dat nivo steande hâlden. Dat barren hat op Ålân in soad fuotbalsljochtens opsmiten. De frouljusfuotbalploech fan Åland United waard yn 2009 kampioen yn de Naisten Liiga, de heechste Finske frouljus-kompetysje. Oare Ålânske fuotbalferienings spylje yn sawol de Finske as de Sweedske ûnderklassen.
It taskôgersrekord yn it fuotbalstadion fan IFK Mariehamn, de Wiklöf Holding Arena, dat 1.650 sitplakken hat, waard setten op 19 juny 2005, doe’t 4.505 taskôgers kamen te sjen. Sûnt 2005 is de namme fan it stadion feroare fan Idrottsparken nei Wiklöf Holding Arena. Yn 2009 waard it stadion útwreide. Sûnt de útbou hat it stadion 1.600 sitplakken mear en foldocht it oan de easken fan de UEFA foar ynternasjonale wedstriden.
Op 13 desimber 2008 hawwe de manlju fan follybalferiening Jomala IK, en ien dei letter ek de froulju fan de feriening, harren kwalifisearre foar it heechste follybalnivo fan Sweden, de Allsvenskan.
In oare sport dy’t in soad dien wurdt op Ålân is it út Sweden kommende flierbal (Sweedsk: Innybandy; Finsk: Salibandy). Der binne op de eilannen meardere flierbalferienings en kompetysjes.
Alexandre Torres
(22 augustus 1966) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Fluminense, Vasco da Gama en Nagoya Grampus Eight.
Dmitri Chvorostovski
Jongerein en oplieding
Chvorostovski wie berne yn de stêd Krasnojarsk yn Sibearje yn in tiid dat Krasnojarsk noch foar bûtenlanners ôfsletten wie. As iennichst bern waard er fral troch syn pake en beppe grutbrocht. Syn pake wie in âld-strider fan de Twadde Wrâldkriich en hie lêst fan alkoholisme. Syn heit, in ingenieur, en syn mem, in gynekolooch, hiene it tige drok mei it wurk en wiene fakentiden allinne mar yn it wykein of mei feestdagen thús. Chvorostovski studearre oan de Skoalle fan de Keunsten yn Krasnojarsk en debutearre yn it operagebou fan de stêd yn de rol fan Marullo fan de opera Rigoletto.
Karriêre
Ynternasjonaal wist Chvorostovski troch te brekken yn 1989, doe't er de BBC Cardiff Singer of the World Competition wûn. Yn itselde jier makke er syn debút yn it Westen yn it operagebou fan Nice mei Tsjaikovski's Skoppenfrou (1989). Mei syn debút yn Itaalje debutearre yn it Teatro La Fenice (Feneesje) as Eugene Onegin konsolidearre Chvorostovski syn reputaasje en dêrnei soed er hast yn elts operahûs fan namme optrede.
Syn kreaze ferskining as in lange man mei in karakteristyk gesicht en sulverkleurich hier brocht him in plak yn de list fan de 50 moaiste minksen fan it Amearikaanske tiidskrift People. Ynternasjonaal waard er priizge as operakeunstner en konsertartyst. Chvorostovskis hege, middelswiere lûd hie it typyske floeibere timbre fan russyske baritons.
Yn de maaitiid fan 2003 joech er foar in publyk fan 6.000 minsken op yn it Kremlynpaleis fan Moskou in optreden mei in tal nije arranzjeminten fan lieten út de Twadde Wrâldkriich ûnder de titel "Wêr binne jim myn bruorren?". De foarstelling waard útstjoerd op de russyske tillefyzje en troch 90 miljoen minsken folge. Itselde programma waard op 16 jannewaris 2004 ek mei it symfony-orkest fan Sint-Petersburch foar oerlibbers fan it Belis fan Leningrad nochris werhelle.
Syn lettere repertoire bestie benamme út Verdi's operas, lykas Un ballo in maschera, La traviata en Simon Boccanegra. Yn 2009 trede er mei Sondra Radvanovski yn Il trovatore op yn de Metropolitan Opera.
Privee
Chvorostovski troude yn 1989 mei de ballerina Svetlana. Hja adoptearren harren dochter Maria en tegearre krigen se twa bern: Daniel en Aleksandra. Yn 1999 gyngen hja by inoar wei en mei syn twadde frou, de Switserske sopraan Florence Illi, krige er nochris twa bern: Nina en Maksim.
Sûnt 1994 wenne Chvorostovski yn Londen.
Yn juny 2015 makke er bekend dat der by him in harsenstumor ûntdutsen wie en hy liet al syn optredens fan augustus dat jier ôfsizze. Hy soe behannele wurde yn it foar kanker spesjalisearre Royal Marsden Hospital yn Londen. Nettsjinsteande dat stie Hvorostovski yn septimber al wer op de planken as de greve fan Luna yn de Metropolitan Opera yn in rige fan trije foarstellings mei Anna Netrebko as Leonora.
Ferstjerren
Chvorostovski ferstoar op 22 novimber 2017 oan syn tumor. Yn Moskou waard op 27 novimber in betinkingstsjinst holden. Chvorostovsk waard kremearre en syn jiske waard op it tsjerkhôf fan it Novodevitsji-kleaster begroeven. In diel waard yn Krasnojarsk, it plak dêr't er berne wie, útstruid.
Mei in presidinsjeel dekreet fan 31 maaie 2019 waard de ynternasjonale lofthaven fan Krasnojarsk ferneamd nei de operasjonger.
Filmfestival fan Nantucket
It Filmfestival fan Nantucket (Ingelsk: Nantucket Film Festival), ek wol ôfkoarte ta NFF, is in filmfestival dat elts jier oan 'e ein fan juny holden wurdt op it Amerikaanske eilân Nantucket, foar de kust fan 'e steat Massachusetts.
It evenemint waard yn 1996 oprjochte troch broer en suster Jonathan en Jill Burkhart, dy't op it eilân opgroeid wiene. De organisaasje fan it Filmfestival fan Nantucket is tsjintwurdich yn 'e hannen fan 'e Nantucket Film Foundation. Yn it bestjoer fan dy stifting sitte û.o. Donick Cary, Nancy Dubac, Christ Matthews, Kathleen Matthews, Tom Scott en Ben Stiller.
Oars as de measte oare filmfestivals leit it Filmfestival fan Nantucket him benammen ta op it skinken fan omtinken oan senario's en senarioskriuwers. Sa wurde op it evenemint de NFF Official Awards útrikt yn 'e kategoryen bêste senario foar in spylfilm, bêste senario foar in koarte film en bêste senario foar in tillefyzjefilm of pilotôflevering.
De Screenwriters Colony ("Senarioskriuwerskoloanje") is in fergees, gehiel fersoarge ferbliuw fan in moanne op Nantucket dêr't guon senarioskriuwers foar útnûge wurde om oan harren projekten te wurkjen.
Belfast (betsjuttingsside)
"Belfast" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Tomme (betsjuttingsside)
"Tomme" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Hans van den Hende
thumb|[[Biskop Van den Hende]] thumbnail Johannes Hermannes Jozefus (Hans) van den Hende (Grins, 9 jannewaris 1964) is in Nederlânsk Roomsk-katolyk geastlike. Hy wie fan 2006 oant 2007 koadjutor-biskop fan Breda en dêrnei biskop fan Breda. Hy is sûnt 2011 biskop fan Rotterdam.
Libbensrin
Van den Hende waard ta pryster wijd op 6 april 1991. Hy waard 9 septimber 2006 ta koadjutor-biskop fan Breda beneamd. 25 novimber 2006 waard er ta biskop wijd troch Martinus Petrus Maria Muskens, biskop fan Breda, mei Hubertus Cornelis Antonius Ernst, biskop emeritus fan Breda, en Willem Jacobus Eijk, biskop fan Grins-Ljouwert, as ko-konsekrators. 31 oktober 2007 waard hy biskop fan Breda.
10 maaie 2011 waard hy ta biskop fan Rotterdam beneamd en 2 july 2011 ynstallearre.
Fan 14 juny 2016 ôf is Van den Hende ek foarsitter fan de Nederlânske Biskoppekonferinsje.
Konsekrator
Hy wie ko-konsekrator fan:
Alpineskyen op de Olympyske Winterspullen 2010
De XXIe Olympyske Winterspullen waarden fan 12 oant en mei 28 febrewaris 2010 hâlden yn Vancouver, yn Kanada. It alpineskyen hie plak yn de Whistler Creekside.
Brandsma Kofje
Brandsma Kofje (Nederlânsk en offisjeel: Brandsma Koffie) is in bedriuw yn 'e Fryske stêd Boalsert, dat yn 1893 oprjochte waard as kofjebrânerij. It is in famyljebedriuw, dat (anno 2018) yn it besit is fan 'e fjirde generaasje Brandsma's. Behalven yn kofje docht Brandsma Kofje ek al hast fan it begjin ôf oan yn tee. Sûnt de lêste desennia fan 'e tweintichste iuw is dêr bykommen de ferkeap fan en service foar kofjesetapparatuer foar horeka en oare grutferbrûkers. Ta de klanten fan it bedriuw hearre in protte hotels en grand cafés, en ek in soad korporaasjes, dy't de apparatuer oanskaffe foar yn 'e kantine.
Yn 2018 fierde it bedriuw syn 125-jierrich bestean mei it Koffie en Thee Event (KTE), in feest foar fynpriuwers, dat op 9 oktober holden waard yn Thialf op It Hearrenfean. Dêroan ferlienden û.o. harren meiwurking: Lex Wenneker, dy't op it wrâldkampioenskip foar barista's yn 2018 de sulverne medalje behelle; Jasper Houtman, einredakteur fan it Financieel Dagblad; en Suzanne Schulting, de Olympysk kampioene 1000 m shorttrack 2018.
Yn Noard-Nederlân wurket Brandsma al sûnt likernôch 1980 gear mei Pelican Rouge. Brandsma hat in dochterûndernimming mei de namme TopBrewer, dy't behelle is yn 'e ymport fan kofje en tee yn Nederlân. TopBrewer iepene yn 2018 oan 'e Súdas yn Amsterdam in fêstiging dy't hannelet yn stilearre kofjesetapparatuer dy't folslein opgiet yn it ynterieur. Yn it jubileumjier lansearre Brandsma ek in nij kofjemerk: 'IJzersterk', in stadich brânde kofje út in lytse ambachtlike brânerij. Yn it ramt fan it projekt Ljouwert/Fryslân Kulturele Haadstêd fan Jeropa 2018 brocht Brandsma ek in spesjaal soarte kofje op 'e merk: 'Us Kofje', mei as (Frysktalige) slogan "Sa rûch as tou". De smaak fan dy kofje soe basearre wêze op it karakter fan 'e Westerlauwerske Friezen: "in bytsje eigensinnich, mar o sa poer en tagonklik."
Sint-Barbaratsjerke (Kazan)
De Tsjerke fan de hillige grutte martler Barbara (Russysk: Церковь Святой Великомученицы Варвары) is in tsjerkegebou yn it Vachitovski-distrikt fan de russyske stêd Kazan.
Earste tsjerke
In eksakte datum fan de earste bou fan de Barbaratsjerke is net bekend. Wol is bekend dat de tsjerke tsjin it ein fan de 18e iuw boud waard, yn in tiid dat de weropbou fan de stêd plak fûn nei de reboelje fan de rebellen fan Jemeljan Pûgatsjov.
Hjoeddeiske tsjerke
thumb|left|250px|De âlde Barbaratsjerke foar de weropbou yn 1901-1907 Yn de jierren 1901-1907 waard de tsjerke neffens in ûntwerp yn russyske styl troch de arsjitekt Fedor Nikolajevitsj Malinovski ferfongen en op 'e nij boud. By de nijbou waarden dielen fan de âlde 18e-iuwske tsjerke op 'e nij brûkt, lykas de legere dielen fan de klokketoer. De klokketoer waard yn it nije ûntwerp ferhege fan 34 oant 46 meter.
De Barbaratsjerke is ferbûn oan in grut tal ferneamde Kazanen. De russyske operasjonger Fjodor Sjaljapin song yn de jierren 1880 yn it tsjerkekoar fan de Barbaratsjerke. Op 2 febrewaris 1864 troude de dochter fan de ferneamde oriëntalist Aleksander Kassimovitsj Kasembek yn de tsjerke mei de soan fan de dichter Jevgeni Baratynski. Op 25 april 1903, doe 't de nije Barbaratsjerke al boud waard, waard de takomstige dichter Nikolai Zabolotski doopt yn de Barbaratsjerke en yn 1914 liet de skilder Nikolai Fetsjin syn dochter en letter Amearikaanske ballerina Ija Nikolavna Fesjina yn de tsjerke dope.
Sovjet-tiid
Doe't de ateïstyske bolsjewiken de macht yn Ruslân oernamen publisearre de Krasnaja Tataria in negatyf artikel oer de tsjerke mei de oprop om de tsjerke foar de earetsjinst te sluten. By de tsjerke leine in pear grutte ûnderwiisynstellings en nei't gearkomsten fan studinten de sluting easken, waard de Barabatsjerke op oanrekkemandaasje fan de NKVD neffens in bslút fan it presidium fan it Sintraal Utfierend Komitee fan de USSR sletten. De oan de tsjerke ferbûne preester Nikolai waard arrestearre en ferballe fangewegen anty-Sovjet-aktiviteiten. In âld ikoan fan de patroanhillige fan de tsjerke en in ikoan fan de mirre dragende froulju út de kapel mei deselde namme koene de parochianen noch op 'e tiid foar ferneatiging redde.
Nei it sluten fan de tsjerke foar de earetsjinst krige it gebou ferskillende funksjes. Yn de Sovjet-tiid makke in arbeidersferieniging gebrûk fan it gebou, wie it in bioskoop en in ortopedyske wurkplaats. Sûnt 1963 makke in ôfdieling fan it Ynstitút foar Gemyske Technology fan Kazan gebrûk fan it gebou, wêrfan't it haadkantoar yn 'e buert stiet.
Weromjefte
Yn 1994 folge de weromjefte fan it gebou oan de Russyske-Otterdokse Tsjerke. It ferwiderjen fan it swiere materjaal fan it laberatoarium brocht sa'n soad skea dat in diel fan de flier en de fûneminten op 'e nij stoart wurde moast. De koepels en krusen fan de tsjerke waarden rekonstruearre wurde en de tsjerke krige in nije ynrjochting. Op 17 desimber 1994 op de feestdei fan Sint-Barbara folge de fiering fan de earste earetsjinst yn de moderne skiednis fan de tsjerke.
Blessuere
In blessuere is in foarm fan lichaamlik letsel dy't men oprint troch de beoefening fan sport. 'Gewoane' minsken rinne sokke ferwûnings op yn harren frije tiid, by rekreaasje, lykas amateurfuotbal of op wintersportfakânsje. Foar profesjonele sporters hâlde blessueres lykwols ferbân mei de útoefening fan harren berop. Yn 'e bredere sin wurdt de oantsjutting 'blessuere' ek wol brûkt foar ferwûnings dy't oare lju beropmjittich oprinne, lykas in mûsearm by lju dy't de hiele dei foar harren wurk efter de kompjûter sitte, of RSI oan 'e earm by fioelisten.
Valdo Filho
(wiere namme: Valdo Cândido de Oliveira Filho; 12 jannewaris 1964) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Figueirense, Grêmio, Benfica, Paris Saint-Germain, Nagoya Grampus Eight, Cruzeiro, Santos, Atlético Mineiro, Juventude, São Caetano en Botafogo. spile ek yn it Brazyljaansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Wrâldkampioenskip 1986 en it Wrâldkampioenskip 1990.
List fan planetoïden 82401-82500
Dit is in list fan planetoïden 82401-82500.
Sarah Banks
Sarah Banks, echte namme ûnbekend (Calabasas (Kalifornje), 23 april 1997), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan etnysk Afro-Amerikaansk komôf. Hja sette yn 2016 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile sûnt yn frijwat films.
Libben en karriêre
Banks waard yn 1997 berne yn Calabasas, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Yn 2016, doe't se njoggentjin jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hie se anno 2019 yn mear sechstich films spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Evil Angel, Digital Playground, Hustler Video, Devil's Film, Wicked Pictures en Jules Jordan Video. Fierders hat se ek wol wurke foar minder bekende studio's, lykas Girlfriends Films, Mile High Media en Third Degree Films. En teffens hat se in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder BangBros, Reality Kings, Brazzers en Naughty America.
Under har karriêre hat Banks gearwurke mei kollega-aktrises as Anikka Albrite en Ana Foxxx, en mei manlike tsjinspilers as Mike Adriano, Mick Blue, James Deen, Manuel Ferrara, Tommy Gunn, Johnny Sins, Criss Strokes en Mark Wood. Njonken har aktearwurk is Banks ek aktyf as neakenmodel en hat se foar ferskate neakenblêden posearre.
Lichemsskaaimerken
Sarah Banks is negroïde, mei brune eagen en swart hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.52 m lang, mei in gewicht fan 45 kg, en in cupmaat 32DD, dêr't se lykwols in boarstfergruttingsoperaasje foar ûndergien hat. Behalven de wenstige gatsjes troch de earlellen hat Banks ek in nâlpiercing en piercings troch beide spiennen. Fierders hat se ferskate tatoeaazjes, wêrûnder ûnbeskate ûntwerpen op har rjochterside, rjochterheup en rjochterûnderearm, in fear ûnder har rjochterboarst en de teksten "Beautiful" op har rjochterstút en "Blessed" op har lofterstút.
Washington Stecanela Cerqueira
(1 april 1975) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Caxias do Sul, Internacional, Ponte Preta, Paraná, Fenerbahçe, Atlético Paranaense, Tokyo Verdy, Urawa Reds, Fluminense en São Paulo.
Atletyk op de Paralympyske Simmerspullen 1992
De IXe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1992 yn Barcelona, Spanje hâlden.
Estafette
{| width=60%
4x100 m TS2,4
{| width=60%
4x100 m TW3-4
{| width=60%
Wapen fan De Fryske Marren
It wapen fan De Fryske Marren is it wapen dat troch de gemeente De Fryske Marren fierd wurdt. Dy gemeente waard oprjochte op 1 jannewaris 2014 út 'e eardere gemeenten Gaasterlân-Sleat, Lemsterlân en Skarsterlân en it doarp Terherne fan Boarnsterhim. It wapen waard yn 2015 troch de Hege Ried fan de Adel oan De Fryske Marren takend.
Beskriuwing
De offisjele beskriuwing is sa:
"'Weagjend trochsnien; I yn goud in springende hazze fan keel; II yn azuer in ryksapel fan goud. It skyld bedutsen mei in goudene kroan fan trije blêden en twaris trije pearels.'"
Utlis
"Trochsnien" wol sizze dat it skyld troch in horizontale line yn twaen spjalte is, mei in boppediel en in ûnderdiel. "Weagjend" jout oan dat de dielline yn rûne foarmen op- en delgiet. "Goud", "keel" en "azuer" binne heraldyske termen foar giel, read en blau. It boppeste diel fan it skyld is dus giel mei in reade hazze, wylst it ûnderste diel blau is mei in giele ryksapel, in symboal fan regear en territorialiteit.
It wapen fan De Fryske Marren is sterk basearre op 'e wapens fan 'e foargongers fan 'e nije gemeente. De hazze komt út 'e wapens fan Gaasterlân-Sleat en Skarsterlân, en giet tebek op 'e wapens fan 'e gemeenten Gaasterlân en Haskerlân, dy't by de grutte gemeentlike weryndieling fan 1984 opheft waarden. De ryksapel kaam ek foar yn 'e wapens fan Lemsterlân en it yn 1984 ophefte Doanjewerstâl.
Wêr't de ryksapels dêrfoar weikamen, is ûnwis, mar it tinken is dat se út it wapen komme fan in grytman dy't oer sawol Lemsterlân as Doanjewerstâl regearre hat. Wêr't de hazze fan Gaasterlân wei komt, is folslein ûndúdlik, mar yn it gefal fan Haskerlân gie it om in saneamd sprekkend wapen, mei't de namme 'Haskerlân' opfette waard yn 'e sin fan 'lân fan haskes', en der sadwaande in hazze yn it wapen set waard.
David fan Boergonje
David fan Boergonje (Atrecht, 1427 - Wyk by Duurstede, 25 april 1496) wie biskop fan Sticht Utert fan 1456 oant 1496. Hy wie de langst regearjende biskop fan Utert, Balderik en Willibrord net meirekkene. Hy wie ek proast fan Sint-Donaas yn Brugge. thumb|David fan Boergonje
Wapen fan De Fryske Marren
Utlis
Behalven de heraldyske stikken komme ek de kleuren fan it wapen fan De Fryske Marren út 'e wapens fan 'e eardere gemeenten, Boarnsterhim ynbegrepen. Allinnich it sulver (wyt) fan it wapen fan Lemsterlân ûntbrekt datoangeande. Fierders ferwiist de weagjende skiedingsline, krekt as de namme fan 'e nije gemeente, nei de wetterrykheid fan 'e krite.
David fan Boergonje
Jonkheid
David fan Bourgonje wie in oerwinneling fan de Boergondyske hartoch Filips de Goede en Colette Casteleyn.
Oktober 1439 folge er syn omke Jan fan Boergonje op as proast fan Sint-Donaas yn Brugge en tagelyk ek as kânselier fan it greefskip Flaanderen. Dat moast fan Filips de Goede, mar it gie net fansels: David wie ommers noch mar tolve jier. Dochs liet er him op 20 desimber 1439 offisjeel ynstallearje. Der kamen ek disputen meidat er in oantal ferplichtingen fan in proast fersomme. Yn 1451 fersake er oan it Bruchske proastskip yn it foardiel fan Loadewyk fan Bourbon.
Yn 1446, 18 jier âld, waard er yn de klerus opnaam en yn septimber 1451 waard er, mei dispinsaasje foar ûnwettige berte en foar leeftyd, ta biskop fan Terwaan beneamd. Yn maart 1452 wie er 25 en ûntfong er de biskopswijing.
Biskop fan Utert
It krewearjen fan de Hollânske Kabeljauwen en de Boergonjersdiërs hie er oan te tankjen dat er troch de paus ta biskop fan Utert beneamd waard. De Utertske kapittels hiene lykwols op 7 april 1455 de Hoekske oanhinger domproast Gijsbrecht fan Brederode ta biskop keazen. Twongen troch Filips de Goede oanfurdige it Nedersticht Davids beneaming op 3 augustus 1456 by it Ferdrach fan IJsselstein. It Oersticht moast mei geweld oertsjûge wurde. De stêd Dimter waard fiif wike belegere foar't dy belies joech. Dy tastân hie in boargeroarloch fan gefolgen, de Earste Utertske Boargeroarloch, wêrnei't David yn 1459 besleat Utert te ferlitten en him yn it krekt bemachtige Kastiel Duurstede te festigjen. Fanwegen Boergondyske stipe en tûk manûvrearjen waard syn gesach grutter. It finzen nimme fan de bruorren Reinoud en Gysbert fan Brederode in 1470 betsjutte in trochbrek. In oare effektive maatregel wie it ynstellen fan de Schive, in sintraal hof fan berop dat boppe de stedsrjochtspraak stie.
Nei de dea fan syn healbroer Karel de Stoute yn 1477 feroare de sitewaasje. Davids polityk late yn 1481 ta in opstân fan oanhingers fan de Hoekske partij yn Hollân. Der briek in nije boargeroarloch út, de Stichtske Oarloch, en David waard finzennaam. Maksimiliaan fan Eastenryk moast der oan te pas komme om him te befrijen. Mei de Slach by Westbroek ferovere David Utert op 'en nij. Yn 1483 waard er wer ferdreaun, wat ta it Belis fan Utert (1483) late. De lêste jierren fan Davids bewâld stiene yn it teken fan it ophelpen fan de finansjele sitewaasje nei de boargerkriich fan 1481-1483 en it lavearjen tusken de ynfloed fan de Habsburgers, dy't wilens Hollân yn hannen hiene, en fan Gelre.
David fan Boergonje wie in leafhawwer fan pracht dy't keunstners oan syn hof ferbûn en in kreftige impuls joech oan de bou fan de Domtsjerke yn Utert. Hy modernisearr syn residinsje, it Kastiel Duerstede by Wyk by Duerstede, en ek de grut opsette tsjerke yn dat plak sil er sines ta dien hawwe. Nei syn dea waard er beïerdige yn dy tsjerke.
Hy stipe religieuze fernijing fan ûnder mear de bruorren fan it Miene Libben fan Geert Grote.
Kekenens
Kekenens, kekenheid, fizens of prudery (miskien better bekend ûnder de Nederlânske namme preutsheid) is in minsklike gemoedstastân dy't karakterisearre wurdt troch in ôfwizing fan alles dat mei seksualiteit yn ferbân brocht wurde kin. Dêrby giet it sawol om eksplisite neakenens yn it iepenbier as om alle oantsjuttings fan neakenens, seksualiteit en erotyk yn byld, (sprutsen) wurd en geskrift. It kin sels om it ûnderfinen fan it eigen (neakene) lichem yn in priveefermidden gean. It begryp 'kekenens' is negatyf beladen; positivere tsjinfuotters binne deugdsumens en keinens, al hat dat lêste begryp yn 'e twadde helte fan 'e tweintichste iuw foar it meastepart ek in negative lading krigen.
Lju dy't keken binne, omskriuwe harsels ornaris as minsken dy't jouwe om fatsoen en 'hoe't it heart', hoewol't harren gefoel dêrfoar sterk oermjittich ûntwikkele is yn ferhâlding ta de gongbere noarmen en wearden fan harren tiid en kultuer. Kekenens wurdt faak assosjearre mei it oproppen ta of útfieren fan sinsuer yn 'e media, it foarstean fan in ferbod op pornografy en/of neakenfotografy, en it feroardieljen fan iepenbiere bliken fan affeksje, lykas tútsjen, omearmjen of sels it fêsthâlden faninoars hannen. Mei't sokke dingen yn ferskillende kultueren ferskillend besjoen wurde, moat ek it punt dêr't op sprutsen wurde kin fan kekenens per kultuer ferskille.
Yn 'e skiednis fan 'e Westerske wrâld hat fierders it nivo fan kekenens fan tiid ta tiid ferskillend west. Sa wie de Klassike Aldheid alhiel gjin kekene tiid, en hoewol't de ynfiering fan it kristendom in sterke foarm fan lichemsskamte yntrodusearre, benammen ûnder strang leauwige lju, kinne de Midsiuwen ek net echt in kekene tiid neamd wurde. Midsiuwske bylden fan 'e hel binne fol neakene froulju en doopt waard der soms mei ferskate neakene persoanen yn ien doopbekken. De Renêssânse en de Ferljochting brochten nije snuorjes fan frijheid yn in stadichoan kekener wurdende tiid, dy't syn hichtepunt berikte yn it Fiktoriaanske Tiidrek yn Ingelân, dat op dit mêd suver sprekwurdlik wurden is. Yn de twadde helte fan 'e tweintichste iuw makken sekularisaasje en de Seksuële Revolúsje yn 'e Westerske Wrâld fierhinne in ein oan 'e op it kristendom weromgeande kekenens.
Jaime Faith Edmondson
Jaime Faith Edmondson (Bartow (Floarida), 30 desimber 1978) is in Amerikaansk neakenmodel en tillefyzjepersoanlikheid. Se waard bekend doe't se yn 2010 as Playmate of the Month yn it neakenblêd Playboy stie. Neitiid die se mei oan ferskate realitytillefyzjeprogramma's.
Jonkheid en oplieding
Edmondson waard yn 1978 berne yn Bartow, yn it sintrale diel fan 'e Amerikaanske steat Floarida. Se brocht har iere jonkheid troch yn Georgia, mar ferfear mei har mem en styfheit nei súdlik Floarida doe't fiif jier wie. Se komt út in famylje mei in lange tradysje om by de plysje te wurkjen. Nei't se de middelbere skoalle trochrûn hie oan 'e North East High School yn Oakland Park, folge Edmondson in oplieding oan 'e Atlantyske Universiteit fan Floarida (FAU) yn Boca Raton, dêr't se yn 2002 ôfstudearre mei in bachelorgraad yn kriminology.
Karriêre
Neitiid wurke Edmondson twa jier by de plysje fan Boca Raton, dêr't se benammen nachttsjinsten draaide. Yn 2004 joech se dy baan op sadat se in profesjoneel cheerleader wurde koe foar de Amerikaansk fuotbalploech de Miami Dolphins, út Miami. Dêr wurke se seis jier. Yn 2009 en 2010 namen Edmondson en har kollega-cheerleader foar de Dolphins Cara Rosenthal diel oan it fjirtjinde seizoen fan it realitytillefyzjeprogramma The Amazing Race. Se berikten it twadde plak en kearden yn it achttjinde seizoen fan itselde programma werom om it nochris te besykjen, mar doe foelen se yn 'e trêde ôflevering al ôf, wêrmei't se op it njoggende plak einigen.
Yn 2010 liet Edmondson harsels neaken fotografearje foar in fotoreportaazje yn 'e Amerikaanske edysje fan it neakenblêd Playboy. Hja kaam op 'e omslach te stean en wie de Playmate fan 'e moanne jannewaris. Datselde jiers spile Edmondson harsels (yn har hoedanichheid fan Playmate) yn 'e tillefyzjefilm The Bunny House. Ek wie se as harsels te sjen yn fjouwer ôfleverings fan 'e realitysearje The Girls Next Door, en fierders hie se in roltsje yn 'e fideoklip fan it nûmer This Ain't No Love Song fan Trace Adkins.
Priveelibben
Op 31 desimber 2015 troude Edmondson mei de Amerikaanske honkbalstjer Evan Longoria. Hja wennen doe al ferskate jierren gear. Harren dochter Elle Leona waard berne op 20 febrewaris 2013 yn Boca Raton. Edmondson stiet bekend as dierefreon, en docht frijwilligerswurk yn in hûne-asyl.
Lichemsskaaimerken
Jaime Faith Edmondson is blank, mei brune eagen en read oant readbrún hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.73 m lang, mei in gewicht fan 57 kg, en kupmaat 34C, dêr't se in boarstfergruttingsoperaasje foar ûndergien hat. Behalven de wenstige piercings troch de earlellen hat se ek in nâlpiercing, mar tatoeaazjes hat se net.
Keppelings om utens
List of Playboy Playmates of 2010
Antônio Carlos Zago
(18 maaie 1969) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar São Paulo, Albacete Balompié, Palmeiras, Kashiwa Reysol, Corinthians Paulista, Roma, Beşiktaş, Santos en Juventude.
Bergsingeltsjerke (Rotterdam)
De Bergsingeltsjerke is in monumintaal tsjerkegebou fan de grifformearde tsjerke fan Rotterdam. De tsjerke is in gemeentlik monumint. Njonken de sneinske earetsjinsten wurdt de tsjerke ek brûkt foar kulturele aktiviteiten. De grifformearde tsjerke fan Rotterdam falt ûnder de paraplu fan de PKN.
Skiednis
De tsjerke waard boud yn de jierren 1914-1915 foar de grifformearde tsjerke fan Rotterdam.
Yn de Twadde Wrâldkriich foarme de Bergsingeltsjerke foar grifformeard Rotterdam in wichtich sintrum foar help by need. De needkommisje "Hulp voor allen" fersoarge yn de Hongerwinter alle dagen foar mear dan 2.000 hûshâlding it iten. Ut en troch behindere de Sicherheitsdienst it wurk mei ynfallen yn de tsjerke. Tusken it dak en ferwulft dûkten gemeenteleden ûnder om't hja socht waarden fanwegen ferset tsjin de Dútsers of wegerjen foar de besetter te wurkjen. De grutte toer krige yn 1955 fjouwer liedklokken.
Fan de fiif grutte tsjerken dy't de grifformearde tsjerke yn Rotterdam yn it ferline besiet is allinne de Bergsingeltsjerke oerbleaun. Nei't yn de jierren 1980 twa oare grifformearde tsjerken yn it sintrum fan Rotterdam sletten waarden, wie de Bergsingeltsjerke it iennige grifformearde tsjerkegebou yn it stedssintrum. Doe't ek de Bergsingeltsjerke ein jierren 1990 slute soe, wiisde de gemeenteried fan Rotterdam it tsjerkegebou oan as monumint. De tsjerkeried naam doe it beslút dat de tsjerke eigendom bliuwe soe fan de grifformearde tsjerke fan Rotterdam.
De tsjerke waard restaurearre en yn 2006 wer iepene.
Asjitektuer
De tsjerke heart troch de ôfmjittings en foarmen ta de monumintaalste tsjerken fan de arsjitekt. De foargevel hat twa tuorren en in foarset portal mei trije doarren. Njonken de tuorren binne de bylden fan pelikanen te sjen, kristlike symboalen foar it selsopofferjen. Ek healwei de hege toer is in lyksoartich byld te sjen. Yn de gevel is in grut meardielich finster oanbrocht mei glês-yn-lead.
Oargel
It hjoeddeiske oargel is it tredde ynstrumint yn de tjerke. It waard yn 1936 troch de firma Van Leeuwen út Leiderdorp boud yn de yn 1986 sletten Statensingeltsjerke. By de bou yn de Bergsingeltsjerke waard it oargel mei it oarspronklike piipmaterjaal wer opboud en krige dêrby in oan de tsjerke oanpast front.
The Bourne Ultimatum (film)
The Bourne Ultimatum is in Amerikaansk-Dútske spionaazje-aksjeskrillerfilm út 2007 ûnder rezjy fan Paul Greengrass, mei yn 'e haadrollen Matt Damon en Julia Stiles. De titel betsjut "It Bourne-Ultimatum". De film is basearre op 'e roman mei deselde namme fan Robert Ludlum. It ferhaal giet oer Jason Bourne, in âld-agint fan 'e CIA dy't oan ûnthâldsferlies lijt. Op 'e nij rekket er yn dizze film tsjin wil en tank behelle by de skimige operaasjes fan 'e Amerikaanske ynljochtingetsjinst. The Bourne Ultimatum wie de trêde film fan 'e Bourne-filmsearje en folge as sadanich op The Bourne Supremacy út 2004. In folgjend diel, The Bourne Legacy, kaam út yn 2012 mei Jeremy Renner yn 'e haadrol. The Bourne Ultimatum krige oer it algemien tige positive resinsjes fan 'e filmkritisy, en wûn trije Oscars en ferskate oare prizen. De film ûntjoech him ek yn 'e bioskopen ta in grut kommersjeel súkses.
Plot
Hast trije jier nei't er him losmakke hat fan 'e geheime Operaasje Treadstone fan 'e Amerikaanske ynljochtingetsjinst CIA, is de eardere slûpmoardner Jason Bourne syn ûnthâldsferlies noch net te boppe. Nei't er yn Moskou oan 'e efterfolging troch FSB-agint Kirill ûntkommen is en in besyk brocht hat oan Irena Neski, de dochter fan syn earste slachtoffers (sjoch: The Bourne Supremacy), ûntkomt Bourne oan 'e Russyske plysje. Kirill hat him lykwols ferwûne, en as er in foar de nacht ôfsletten klinyk binnenkringt om syn wûnen te fersoargjen, kriget er nije flashbacks dy't weromgeane op 'e tiid dat er foar it earst by Operaasje Treadstone kaam.
Seis wiken letter spilet Pamela Landy, ien fan 'e adjunkt-direkteurs fan 'e CIA, foar CIA-direkteur Ezra Kramer en syn neiste meitwurkers it kassettebantsje ôf dat Bourne har jûn hat (sjoch: The Bourne Supremacy), mei dêrop it opnommen tillefoantsje fan adjunkt-direkteur Ward Abbott mei de Russyske oligarch Joeri Gretkov en Bourne syn eigen petear mei Abbott. Dêrút docht bliken dat Abbott jierren lyn $20 miljoen fan 'e CIA efteroer drukt hie en Bourne dêrfoar opdraaie litte woe.
Underwilens hat de Britske sjoernalist Simon Ross, fan The Guardian, yn Turyn in geheime moeting mei in heechpleatste ynformant binnen de CIA, dy't ynformaasje oan him útbringt oer Bourne en Operaasje Blackbriar, dy't yn it plak kommen is fan Operaasje Treadstone. De ûnnoazele Ross, dy't gjin idee hat wêr't er mei omboartet, skillet fuort nei't er wer yn Londen oankommen is syn haadredakteur op en neamt Operaasje Blackbriar yn in petear oer de mobile tillefoan. Dat wurdt fuortendaliks opmurken troch de NSA, in Amerikaanske ynljochtingetsjinst dy't oeral yn 'e wrâld mobyl tillefoanferkear ôfharket. De ynformaasje oer Ross wurdt trochdien oan 'e CIA, dêr't it by Operaasje Blackbriar telâne komt. Adjunkt-direkteur Noah Vosen, dy't oan it haad fan Blackbriar stiet, lit in djipdollend ûndersyk nei Ross ynstelle, wêrby't temûk syn appartemint trochsocht wurdt, hysels folge wurdt oeral dêr't er giet en ek al syn tillefoanen ôflústere wurde.
Dy moard bart yn opdracht fan Noah Vosen, dy't derfan oertsjûge is dat Bourne de boarne fan Ross wêze moat. Pamela Landy, dy't Vosen en syn team op befel fan direkteur Kramer mei tsjinnichheid bystiet, analysearret de oantekenings dy't yn it appartemint fan Ross oantroffen binne en identifisearret syn wiere boarne sûnder folle muoite as Neal Daniels, it burohaad fan 'e CIA yn Madrid, dy't net inkeld by Blackbriar belutsen is, mar yn it ferline ek yn Treadstone behelle west hat. Bourne, dy't útnaaid is mei it skriuwblok dat Ross yn 'e bûse hie, makket út 'e oantekenings dêryn itselde op en reizget nei Madrid. Dêr treft er it kantoar fan Daniels lykwols leech oan, mei't dyselde op 'e flecht slein is sadree't er op 'e tillefyzje it nijs seach dat Ross midden yn Waterloo Station deasketten wie. Bourne stelt de beide slûpmoardners bûten gefjocht dy't Vosen op Daniels ôfstjoert.
Oankommen yn Tanger makket Nicky gebrûk fan har tagong ta it kompjûtersysteem fan 'e CIA om Bourne te warskôgjen dat Desh Bouksani, in slûpmoardner fan Blackbriar, aktivearre is om Daniels út 'e wei te romjen. As Vosen dêr lucht fan kriget, jout er Desh opdracht om, nei't er mei Daniels ôfweeft hat, ek Bourne en Nicky te likwidearjen, in beslissing dêr't Pamela Landy poer op tsjin is. Bourne lit him troch Desh nei Daniels ta liede, mar kin net foarkomme dat Daniels omkomt by in troch Desh beävensearre bomoanslach. Neitiid set Desh efter Nicky oan, dy't útnaait troch de nauwe strjitsjes fan 'e âlde medina fan Tanger. Bourne, dy't sels efterfolge wurdt troch de Marokkaanske plysje, set de efterfolging yn en wit nei in spektakulêre tocht oer de dakken en dwers troch partikuliere huzen hinne Desh te berikken ear't er Nicky deadzje kin. Yn in ferbiten man-tsjin-mangefjocht deadet er Desh. Nei in iepenhertich petear stjoert Bourne Nicky fuort om ûnder te dûken foar de CIA.
Neitiid keapet Bourne in meiwurker fan it Marokkaanske mortuarium om dêr't it stoflik omskot fan Daniels en al syn besittings hinne brocht binne. Yn syn troch de bomoanslach útinoar skuorde diplomatekofferke, dat fol sit mei ferbrând papier, treft er in hoekje oan dat net ferbrând is, mei dêrop it logo fan 'e CIA en it adres fan in geheim kantoar fan 'e tsjinst yn New York, dêr't Vosen wei lieding jout oan Blackbriar.
Bourne arrivearret yn New York en bejout him nei it dak fan it oanbuorjende flatgebou, dêr't er Landy wei opskillet. Dan folget de sêne dy't oan 'e ein fan The Bourne Supremacy al te sjen wie. Landy fertelt him dat syn wiere namme David Webb is en jout him syn berteplak en -datum (4-15-71). Ek freget se him om har moetsjen. Nei in skoftke stilte seit Bourne inkeld: "Soargje datst wat mear sliep krijst, Pam. Sjochst der wurch út." It tillefoantsje wurdt ûnderskept en ôfharke troch Vosen en syn team, eat dat Bourne fan syn skûlplak ôf gewoan mei eigen eagen sjen kin. Landy giet nei bûten ta om Bourne ta in moeting te ferlieden, en Bourne stjoert har in SMS-ke wêryn't er in plak en in tiid neamt. It berjocht wurdt ûnderskept troch it team fan Vosen, dy't der mei man en macht op út tsjocht om mei Bourne ôf te weven. Underwilens wachtet Bond oant eltsenien fuort is, kringt dan bretaalwei it gebou binnen en stelt de topgeheime dossiers oer Blackbriar út 'e klûs yn it kantoar fan Vosen.
As er trochkriget dat Bourne him deryn rinne litten hat, is Vosen poer. Hy stjoert slûpmoardner Paz efter him oan. De resultearjende efterfolging eniget mei in ferkearsûngemak wêrby't de auto's fan Bourne en Paz tegearre by in betonnen obstakel op ride. Bourne is as earste wer by sûpe en stút, mar hoewol't er de op dat stuit warleaze Paz ûnder skot hâldt, hellet er de trekker net oer. Neitiid bejout Bourne, dy't de koade fan Landy útfigelearre hat, him nei in sikehûs dat eins in geheime CIA-trainingsfasiliteit is, op it adres 415 East 71st Street. It is it plak dêr't ek hysels syn training foar Treadstone ûndergien hat. By de haadyngong wachtet Landy him op, en Bourne jout har de dossiers oer Blackbriar.
Bourne moat wer sjen dat er fuortkomt as Vosen syn trewanten arrivearje, en flechtet nei it dak, dêr't Paz him ynhellet. Paz hâldt Bourne ûnder skot, mar hellet de trekker net oer, mei't er fan Bourne witte wol wêrom't dy him earder net deade hat doe't er dêr de kâns foar hie. Bourne freget Paz oft dy eins wol wit wêrom't er him deadzje moat en werhellet dan de wurden dy't 'de Professor', in oare slûpmoardner fan Treadstone, tsjin Bourne spriek foar't er stoar: "Sjoch ús no. Sjoch ris wat se dy twinge om te jaan." (Sjoch: The Bourne Identity.) Dêrop lit Paz syn wapen sakje, mar Vosen ferskynt op it dak en sjit op Bourne wylst dyselde fan it flatgebou ôf yn 'e East River springt.