cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paint Your Wagon (film)
Plot
As de goudfynst buorkundich wurdt, ûntstiet der by dat plak al rillegau in tintekamp fan goudsikers dy't dêr ek har lok beproevje wolle. It plak kriget de namme No Name City, en der hâlde inkeld manlju ta, sadat de ynwenners meitiid begjinne te longerjen op froulik selskip. As de mormoan Jacob Woodling mei syn beide froulju it kamp op trochreis passearret, is de oanwêzigens fan froulju genôch om 'e hiele befolking útstreame te litten. It liket de goudsikers net earlik ta dat Woodling twa froulju hat wylst sy gjinien hawwe. Yntern is it yn 'e húshâlding fan Woodling ek bepaald gjin pais en free, mei't syn earste frou Sarah en syn twadde frou Elizabeth inoar haatsje. De goudsikers besykje Woodling te bepraten om ien fan syn froulju oan harren te ferkeapjen, en as de rebelske Elizabeth stelt dat it der foar har allinne mar better op wurde kin, stimt Woodling dêrmei yn.
Der wurdt in feiling holden dêr't Elizabeth by opbod ferkocht wurdt. In stomdronken Ben Rumson biedt it heechste bedrach en wurdt sa har eigner. Om't de iennichste wetten dy't yn 'e goudsikersmienskip jilde, de mynbouregels binne, wurdt Elizabeth behannele as in goudclaim, en by de op 'e feiling folgjende brulloft kriget Ben it eksklusive rjocht op al har "minerale rykdommen". Elizabeth wol lykwols net behannele wurdt as in stik grûn en bedriget Ben op harren houliksnacht mei in Derringer om him del te sjitten as er har net mei respekt behannelet. Nei't Ben tasein hat dat er har syn efternamme jaan en in hûs foar har bouwe sil, reitsje se úteinlik dochs op bêd. De oare deis sitte bûtendoar hûnderten goudsikers te wachtsjen, dy't yn guon gefallen oerenlang reizge hawwe om in glimp fan in frou op te fangen. De snoade Ben livet al dy lju yn om in blokhutte te bouwen. In protte hannen meitsje licht wurk en yn in pear dagen tiid hat er, ta har blydskip, syn ûnthjit oan Elizabeth ynlost om har in hûs te jaan.
As de iennichste frou yn in mienskip dy't fierders hielendal út manlju bestiet, lûkt Elizabeth fansels gâns besjoch. Dat driuwt Ben, dy't in jaloersk man blykt te wêzen, ta razernij en paranoia. As er (om 'e nocht) Horace Tabor besiket te fermoardzjen, is foar eltsenien dúdlik dat der wat barre moat, om't op dizze manear nimmen yn No Name City syn libben noch wis is. Op in gearkomste fan 'e hiele mienskip komt Pardner op 'e lapen mei it plan om seis Frânske huorren, dy't neffens in kranteberjocht yn in oar goudsikerskamp ferwachte wurde, ûnderweis dêrhinne te ûntfieren en se ynstee nei No Name City te bringen. De oare goudsikers wolle dêr yn 't earstoan net oan, mar as Pardner harren foarspegelet dat harren kamp mei de komst fan 'e huorren útgroeie kinne soe ta in wiere stêd, reitsje se entûsjast. Ben en guon oare goudsikers tsjogge der op út, sette ferklaaid yn militêre unifoarmen de koets fan 'e huorren it paad ticht, smite de koetsier fan 'e bok en kape it hiele reau om dermei nei No Name City te riden.
Underwilens moat Pardner derfoar soargje dat net ien fan 'e oare goudsikers Elizabeth lestich falt. Dat slagget, mar Pardner en Elizabeth reitsje fereale opinoar. As Ben weromkeard is, bychtet Pardner syn gefoelens oan him op, en risselwearret om ôf te setten. Dêrop seit Elizabeth tsjin Ben dat sy fereale is op Pardner. Ben wit wannear't er oer en tefolle is, dat no risselwearret hy om ôf te setten. Elizabeth seit lykwols dat se ek fan him hâldt. No witte de beide mannen net mear wat se moatte, mar Elizabeth bepraat harren dat as in man twa froulju hawwe kin, perfoarst in frou ek wol twa manlju hawwe kin. De oare goudsikers binne al lang bliid dat der twa man minder binne om yn 'e rige te stean by de huorren, dat it trijefâldich houlik wurdt troch de oare bewenners fan No Name City sûnder swierrichheden oanfurde.
Underwilens binne de tinten allegear ferfongen troch houtene gebouwen. It stedsje groeit almar ta, en in skoft lang hâldt de trijehoeksferhâlding goed stân, sûnder dat der in hoanne nei kraait. Meitiid begjint No Name City lykwols 'beskaafd' te reitsjen. Dat begjint mei de oankomst fan in predikant, dy't krewearret om 'e ynwenners ta it kristendom te bekearen en harren warskôget dat se "opslokt" wurde sille troch de hel as se harren sûndige manear fan libjen net opjouwe. De goudsikers hawwe dêr gjin boadskip oan. Minder is dat it goud begjint op te reitsjen. Ben en Mad Jack Duncan betinke dêr wat op as se sjogge hoefolle goudstof der yn 'e saloons, kasino's en bordelen net fergriemd wurdt en tusken de flierplanken troch rûgelet. Yn 'e mande mei Pardner en Mad Jack syn beide maten grave se neitiid tunnels ûnder it hiele stedsje troch om oeral it fergriemde goudstof op te fangen.
Underwilens arrivearret der in nije karafaan kolonisten yn No Name City, dy't yn 'e bergen rêden wurde moat fan 'e snie. It binne rjocht kristlike lju, en om't dy net ûnderbrocht wurde kinne yn hotels dy't tagelyk funksjonearje as bordelen, wurde se ynkertiere by de goudsikers. Yn Elizabeth har hûs wurdt de famylje Fenty ûnderbrocht. Elizabeth doar der foar harren oer net foar út te kommen dat se mei twa manlju troud is, en om't de Fentys oannimme dat Pardner har man is, stjoert Elizabeth Ben fuort oant de útfanhûzers wer ôfsette. Ben, dy't in protte argewaasje fan it hiele gedoch hat, nimt wraak troch de naïve jonge Horton Fenty, de âldste soan fan 'e húshâlding, yn 'e kunde te bringen mei de trije ferdivedaasjes fan drinken, smoken en prostitúsje yn it bordeel fan Rotten Luck Willie. Horton is wat dat oangiet in natoertalint, mar hy mist it ferstân om syn nije aktiviteiten foar syn âldelju geheim te hâlden. As de moard útkomt, set Elizabeth Ben foargoed út har hûs, en as Pardner foar him opkomt, wiist se dy ek de doar.
Net folle letter wurdt der yn No Name City in bloedsportevenemint organisearre, wêrby't in Texas longhorn-bolle it opnimme moat tsjin in Amerikaanske swarte bear. De predikant springt der lykwols tuskenyn om sok ûnbeskaafd fermaak tsjin te kearen. Hy warskôget de goudsikers op 'e nij dat de hel harren ferswolgje sil as se harren net bekeare. Troch it hinne en wer wâdzjen fan 'e bolle stoart op dat stuit ien fan 'e tunnels fan Ben-en-dy yn, en ferdwine sawol predikant as bolle ûnder de grûn. As de predikant troch de bolle yn 'e tunnels efternei sitten wurdt, rjochtet it bist dêr mei syn grutte, sydlings útstykjende hoarnen in ravaazje oan troch de stutten om te skuorren. It gefolch is dat it hiele tunnelstelsel ynstoart en No Name City yn 'e grûn ferdwynt en alhiel ferwoastge wurdt.
Neitiid sette Ben Rumson en alle oare goudsikers ôf, op 'e siik nei nije goudfjilden. Pardner, dy't by harren ôfskie einlings en te'n lêsten fertelt dat er eins Sylvester Newel hjit, fermoedsoenet him mei Elizabeth en bliuwt by har efter mei de bedoeling om op 'e útdiene goudclaim in boerespultsje te begjinnen.
Preproduksje
Paint Your Wagon waard regissearre troch Joshua Logan, dy't ek oare bekende filmmusicals makke hie, lykas Bus Stop en South Pacific. It senario waard skreaun troch Paddy Chayefsky, dy't it adaptearre fan it skript fan de teätermusical Paint Your Wagon, út 1951, fan Alan Jay Lerner en Frederick Loewe. Lerner wie ek de produsint fan 'e film, foar syn eigen filmstudio Alan Jay Lerner Productions en foar Clint Eastwood syn Malpaso Company. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan William A. Fraker.
Casting
Akteur Lee Marvin naam yn Paint Your Wagon de haadrol fan Ben Rumson oan, hoewol't er dêrfoar in rol yn 'e westernfilm The Wild Bunch ôfslaan moast. Syn salaris bedroech $1 miljoen, wylst syn tsjinspiler Clint Eastwood $750.000 betelle krige. Foar de froulike haadrol fan Elizabeth waard Faye Dunaway frege, mar dy sloech it oanbod ôf. Diana Rigg en Julie Andrews waarden ek yn omtinken nommen, mar úteinlik gie de rol nei Jean Seberg. Har stim waard foar de sang neisyngronisearre mei it stimlûd fan in profesjonele sjongster, mar Eastwood en Marvin diene harren eigen sjongen, ek al omskreau Seberg de stim fan Marvin as "rein dy't troch in roastige wetterpiip omleech goarrelet."
Opnamen
Paint Your Wagon waard foar it meastepart opnommen op lokaasje yn 'e neite fan Baker City, yn 'e Amerikaanske steat Oregon. Oare filmlokaasjes wiene it stedsje Big Bear Lake en it Nasjonaal Wâld San Bernardino, beiden yn Kalifornje. Binnendoarsênes waarden opnommen yn 'e Paramount Studios yn Hollywood. De opnamen setten yn maaie 1968 útein en duorren oant oktober fan dat jier.
It oarspronklike budget foar Paint Your Wagon bedroech $10 miljoen, mar troch alle swierrichheden, fertragings en it minne waar koste de film úteinlik goed $20 miljoen. Om't it neiste hotel krapoan 97 km fan 'e wichtichste filmlokaasje ôf lei, koste allinnich it ferfier fan crew en cast nei de filmset eltse dei al $80.000. De bou fan it goudsikerskamp koste yn totaal nochris $2,4 miljoen. Neffens filmhistoarikus Robert Osborne wie in oansjenlik diel fan 'e fertraging te witen oan 'e dranksucht dy't Lee Marvin ûnder de opnamen oan 'en dei lei. Dat late nammentlik ta in soad ôflaste opnamen en retakes fan sênes. Clint Eastwood ergere him sa oan alle fertragings en oare problemen, dat er besleat om regisseur te wurden, sadat er tenei eigen baas wêze koe op 'e filmset.
Filmmuzyk
De filmmuzyk fan Paint Your Wagon wie makke troch Lerner en Loewe foar harren teätermusical. Guon fan 'e lieten út 'e musical waarden lykwols net yn 'e film opnommen, wylst oaren yn in hiel oare kontekst pleatst waarden en André Previn en Alan Jay Lerner inkele folslein nije lieten tafoegen. It orkest dat de lieten en de rest fan 'e soundtrack útfierde, stie ûnder lieding fan dirigint Nelson Riddle.
Ferskillen tusken de musical en de film
It senario dat Paddy Chayefsky foar Paint Your Wagon skreau, ferskilde sterk fan 'e oarspronklike musical. Yn 'e film hjit it nije goudsikersstedsje net 'Rumson City', mar 'No Name City'. Ben Rumson hat gjin dochter, en Elisa, dy't yn 'e teätermusical Ben syn ferstoarne frou is, komt yn 'e film inkeld foar as in optochte ferkearing fan Pardner. It personaazje Julio út 'e teätermusical wurdt yn 'e film ferfongen troch Pardner, dy't Ben syn partner yn 'e goudclaim is en in Angelsaksyske Amerikaan ynstee fan in Meksikaan. Fierders is it yn 'e film Pardner dy't fereale wurdt op Elizabeth, wylst it yn 'e teätermusical Edgar Crocker wie, in personaazje dat yn 'e film net foarkomt. De tydlike oplossing foar de trijehoeksferhâlding tusken Ben, Pardner en Elizabeth komt ek inkeld yn 'e film foar. Oan 'e ein fan 'e teäterferzje komt Ben Rumson te ferstjerren, mar yn 'e film set er libben en wol ôf op 'e siik nei in nije goudclaim.
Distribúsje
De filmdistribúsje fan Paint Your Wagon waard fersoarge troch Paramount Pictures. De film gie op 15 oktober 1969 yn Loew's State Theatre yn New York yn premiêre, en iepene in wike letter yn 'e bioskopen yn Los Angeles en tolve oare Amerikaanske stêden.
Untfangst
Paint Your Wagon waard makke yn in tiid doe't de grutte filmmusicals út 'e moade rekken, benammen by it jongere bioskooppublyk. It healwiis hege budget en de lingte fan hast trije oeren makken de film berucht. Fan 'e filmkritisy krige Paint Your Wagon op syn bêst lauwe resinsjes. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat de film in leech goedkarringspersintaazje fan 27%, basearre op 15 ûnderskate resinsjes. Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Paint Your Wagon in goedkarringspersintaazje fan 50%, basearre op 7 resinsjes.
Resultaat
Nettsjinsteande de ôffallende reäksjes fan 'e filmkritisy die Paint Your Wagon it yn 'e bioskopen hiel aardich. Yn it Feriene Keninkryk draaide de film bygelyks 79 wiken efterinoar foar folle sealen yn it Astoria Theatre yn Londen, en ûntjoech de leechtoanige ferzje fan it liet Wand'rin' Star, songen troch Lee Marvin mei it koar fan 'e film, him ta in nûmer 1-hit. Yn in fraachpetear op 'e NPR sei Marvin neitiid dat it liet ek in hit wie yn Austraalje, dêr't immen it omskreaun hawwe soe as "de earste 331/3-toereplaat dy't op 45 toeren opnommen wie."
Yn totaal swile Paint Your Wagon wrâldwiid in opbringst binnen fan $31,7 miljoen. Dêrmei wie it de op fiif nei meast opbringende film fan 1969 en ek wie it de op fiif nei heechste opbringst dy't in film fan Paramount Pictures ea behelle hie. It probleem wie lykwols dat Paint Your Wagon troch it foar dy tiid astronomyske budget fan $20 miljoen, dêr't de marketingkampanje nochris by kaam, sels mei dy opbringst net út 'e kosten kaam. Paint Your Wagon waard yn jannewaris 1970 nonimearre foar in Golden Globe yn 'e kategory bêste spylfilm (musical of komeedzje).
Dei fan it Oardiel
thumb|It Lêste Oardiel fan [[Michelangelo yn de Sikstynske Kapel]] thumb|It Lêste Oardiel troch [[Stefan Lochner om 1435 hinne, yn it Wallraff-Richartz-Museum yn Keulen]] thumb|Printinge fan it Lêste Oardiel, makke troch Johannes Wierix yn de 16e iuw thumb|De Dei fan it Oardiel troch [[William Blake út 1808 ta yllustraasje fan Robert Blair syn gedicht The Grave]] De Dei fan it Oardiel, it Lêste Oardiel of de Jongste Dei of Einichste Dei is yn de leauwen fan it kristendom, joadendom, islaam en it bahaïsme, yn de snuorje fan de eintiid, de dei dat God syn oardiel oer alle minsken, libjend en dea, útsprekke sil. De Dei fan it Oardiel foarmet de kearn fan de eskatology fan de Abrahamityske religyen.
It foarfal wurdt neamd yn de fjouwer kanonike evangeeljes yn it Nije Testamint. Guon kristenen leauwe dat de Dei fan it Oardiel yn de mande mei it Weromkommen fan Jezus is, wylst oaren fan betinken binne dat it Lêste Oardiel nei it tiidrek fan it Tûzenjierrich Ryk barre sil.
Bibelske boarnen
Yn de Bibel wurdt yn it Alde en it Nije Testamint sprutsen fan de eintiid, dêr't libbenen en deaden oardiele wurde sille. Om't de Dei fan it Oardiel in soad yn de Bibel neamd wurdt, nimt it yn de kristlike eskatology in wichtige plak yn. De Dei fan it Oardiel sil neffens de Iepenbiering fan Jehannes plakfine yn it tiidrek fan it Tûzenjierrich Ryk en wurdt it dêryn it oardiel foar "de grutte wite troane" neamd (Iepenbiering 20:11). Dan sille alle deaden út harren grêven wei ferrize om dan yn 'e mande mei de libbenen oardiele te wurden fan wat se yn it libben dien hiene. Njonken de duvel en syn fallen ingels, wurde de minsken dy't God ôfwiisd hawwe, foargoed fan God ôfsnien en yn 'e fjoerpoel smiten. Minsken dy't de genede fan God oannaam hawwe troch Jezus Kristus as harren ferlosser fan sûnden oan te nimmen, en te leauwen dat troch him it ivige libben te ervjen is, sille se rjochtfeardige wêze yn de eagen fan God en it ivige libben ervje ûnder in nije himel, op in nije ierde. God sil dan yn harren midden wenje. Neffens de Bibel hat God in boek, it Boek fan it libben, dêr't it litten en dwaan fan de minsken byholden wurdt, op grûn wêrfan't se yn it hjirneimels foar de himel bestimd binne.
Amilennialisme
Neffens it eachpunt fan it amilennialisme bestiet it Tûzenjierrich Ryk net letterlik, mar earder symboalysk. Neffens amilennialisten is it Tûzenjierrich Ryk al begûn mei it begjin fan de tsjerkeskiednis en sil einigje wannear't Jezus wer weromkomt om de libbenen en de deaden te oardieljen. Dit eachpunt wurdt oannaam troch de tradisjonele kristlike streamings lykas de Roomsk-katolike, Eastersk-otterdokse, Anglikaanske en kalvinistyske tsjerken.
Milennialisme
Neffens guon protestantske streamings, dy't leauwe neffens it milennialisme, wurdt it Lêste Oardiel foar de grutte wite troane útsprutsen troch Jezus Kristus, dêr't minsken it ivige libben ervje sille of yn 'e fjoerpoel smiten wurde sille. Felossing sil jûn wurde troch genede oan elts dy't Jezus Kristus as ferlosser en ferjouwer fan de skulden oannimt. Foar de minsken dy't de genede fan God ûntfongen hawwe, is der dan ek noch in twadde oardiel, neffens it Boek fan it libben, dêr't minsken beleand wurde sille neffens harren kristlike libben op ierde.
Protestantske milennialisten falle rûchwei yn twa kategoryen: it premilennialisme, dêr't it weromkommen fan Jezus foar it Tûzenjierrich Ryk (milennium) barre sil, en it postmilennialisme, dêr't it weromkommen fan Jezus neitiids plakfine sil.
Dispensasjonale premilennialisten leauwe oer it algemien dat de tsjerke en Israel faninoar skaat binne en leauwe ek dat Jezus weromkomt foar de grutte benearing plakfynt. Dêrnei sil er foar in twadde kear weromkomme.
Yn it joadendom
Yn it joadendom besteane der ferskate ideeën oer de oardielsdei. Guon binne fan betinken dat der sa'n dei wêze sil nei de opstanning fan de deaden. Oaren tinke dat it oardielen bart nei't der immen ferstoarn is. Wer oaren tinke dat de oardielsdei allinnich foar net-Joadske minsken fan tapassing is.
Yn de islaam
Neffens de islaam is Yawm al-Qiyāmah (Arabysk: يوم القيامة‎ "de Dei fan de Opstanning") of Yawm ad-Din (Arabysk: يوم الدين‎ "de Dei fan it Oardiel") it lêste oardiel fan God oer de minskheid. De folchoarder fan de foarfallen binne de ferneatiging fan alle skepsels, opstanning fan it lichem, en it oardielen fan elts bewustwêzend skepsel. In elts wurdt beleane of feroardiele foar syn hanneljen.
It presize stuit wit gjinien fan ôf, mar der sille grutte en lytse tekens ferskine, dy't justjes foar de tiid fan Qiyammah (eintiid) barre sille. Der wurdt leaud dat foar Qiyammah twa gefaarlike en kwea-aardige stammen, Yajuj en Majuj (Gog en Magog) frijlitten wurde. Oare tekens binne it sketterjen fan de earste trompet troch de aartsingel Israfil, en it kommen fan genederein dy't feroarsaakje sil dat minsken fan in lyts stikje fan harren sturtbonke waakse sille dy't nea fergean sil, sels net yn it grêf. In soad fersen yn de koraan, benammen de eardere, neame in soad oer it neioan wêzen fan de Dei fan de Opstanning.
It leauwen yn de Dei fan it Oardiel is fan krúsjaal belang foar alle moslims. It is ien fan de seis pylders fan it leauwen yn de islaam. De tiid fan benearing is beskreaun yn de koraan en de hadith. Eltse minske, moslim en net-moslim, sil troch God beoardiele wurde.
Yn it bahaïsme
Neffens de Báb en Baha'u'llah, de stifter fan it Bahaïsme is der mar ien trochrinnende religy fan God dêr't om de tûzen jier der in boadskipper of profeet, Rasul al-Nabii (troch bahaïsten de Manifestaasje fan God neamd) op ierde komt en fernij it Keninkryk fan God op ierde en stiftsje in nij ferbûn tusken God en de minske. Eltse kear dat der in Manifestaasje fan God komt, wurdt it as de Dei fan it Oardiel, Dei fan de Opstanning of de "Lêste Oere" beskôge foar de leauwigen en net-leauwigen fan de foarige Manifestaasje fan God.
Neffens it Bahaïsme is it kommen fan de Báb de foarseine Mahdi, en it kommen fan Baha'u'llah it weromkommen fan Jezus troch syn iepenbiering, dy't de Dei fan it Oardiel betsjut sa't dy troch Mohammed foarsein waard en de Dei fan de Opstanning sa't dy troch de Bayan foarsein waard.
Hochmoselbrücke
De brêge waard op 21 novimber 2019 foar it ferkear iepene en foarmet in ûnderdiel fan it nije trajekt "Hochmoselübergang". De Hochmoselübergang is in ûnderdiel fan de Bundesstraße 50 tusken it krúspunt Wittlich en Longkamp en likernôch 25 kilometer lang.
De brêge is maksimaal 158 meter heech en wurdt troch 10 betonnen pylders droegen. De kosten foar de bou bedroegen om de 175 miljoen euro. It hiele projekt Hochmoselübergang koste 480 miljoen euro.
De bou fan de brêge waard útfierd troch in konsortium fan bedriuwen: Eiffel Deutschland Stahltechnologie en Porr Technobau und Umwelt GmbH.
Onze Eeuw
De redaksje bestie yn it earste jier út P.J. Blok, P.D. Chantepie de la Saussaye, G.F. Haspels, E.B. Kielstra, Jhr. H. Smissaert, W. Van der Vlugt en Jhr. B.H.C.K. Van der Wijck.
Onze Eeuw publisearre ûnder oare artikelen oer Nederlânske skiednis en de redaksje skreau resinsjes oer nij ferskynde boeken.
Ter Laan hat it yn syn Beknopte Nederlandse Encyclopedie oer in 'âld-liberaal tydskrift op it mêd fan steatkunde, sosjaal libben, letteren en keunst, 1902-'24. Mei Haspels as letterkundich beoardieler, en dêrnei mei oersichten fan Fr. Dr. A.S.C. de Koe'.
Ben Clark (ferkenner)
Ben Clark (folút: Benjamin Clark; St. Louis (Missoury), 2 febrewaris 1842 – El Reno (Oklahoma), 24 july 1914) wie in Amerikaansk postrinner, militêr, keapman, gids, tolk en ferkenner. Hy wie lange tiid yn it Wylde Westen aktyf foar it Amerikaanske Leger, en wurke dêrby gear mei û.m. generaal Philip Sheridan en luitenant-kolonel George Armstrong Custer.
Libben en karriêre
Clark waard yn 1842 berne yn St. Louis, yn 'e Amerikaanske steat Missoury, dêr't er syn iere jonkheid trochbrocht. Yn 1853, doe't er alve jier wie, gied er nei Fort Bridger ta, yn súdwestlik Wyoming, dêr't er oant 1856 as postrinner wurksum wie. Under de Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865) melde Clark him oan by it Noardlike Leger, en tsjinne er by de kavalery.
Nei ôfrin fan 'e oarloch waard er as feint oannommen troch in keapman dy't hannel dreau mei de Yndianen. Dêrby droech Clark soarch foar de trein fan mei hannelswaar bepakte mûldieren, en reizge er de hiele Amerikaanske frontier bylâns. Hy learde yn dy tiid ferskate Yndiaanske talen te sprekken en teffens waard er bekend mei de gewoanten fan ferskillende Yndiaanske folken. Mank de Yndianen kaam er bekend te stean as 'Reade Nekke' (Red Neck), nei't men oannimme mei om't er in ljochte hûd hie dy't maklik ferbrânde.
Fanwegen syn kennis waard Clark neitiid gauris om rie frege troch oare keaplju en legerofsieren. Dêrby ûntjoech er him ta in favoryt fan generaal Philip Sheridan. Fan 1867 ôf begelate er sadwaande it Amerikaanske Leger as gids, tolk en ferkenner, hoewol't er formeel net yn it leger tsjinne. Yn dy hoedanichheid wied er op 27 novimber 1868 oanwêzich doe't it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer by it Bloedbad fan de Washita it winterkamp fan 'e Súdlike Sjajinnen fan it opperhaad Swarte Tsjettel oanfoel en foar in part útmoarde. Neitiid lei er oer dat foarfal in tsjûgenis ôf dy't de aksjes fan 'e Amerikaanske soldaten yn in tige min ljocht pleatste.
Nei 1869 wie Clark stasjonearre yn Fort Supply, yn it Yndiaanske Territoarium (it lettere Oklahoma), dêr't er as postrinner, gids en tolk aktyf wie. Letter waard er oerpleatst nei Fort Reno, in ein fierder nei it súdeasten ta, dêr't er de rest fan syn libben bleau. Clark troude twaris, beide kearen mei Yndiaanske froulju, dat foar 't neist Súdlike Sjajinnen wiene. Syn earste frou, Toch-e-me-ah, wie alve jier jonger as him, en kaam yn 1875 mei 22 jier te ferstjerren. Syn twadde frou, Moka, ferstoar yn 1913. Clark hie trije bern, allegear út syn twadde houlik: Marie Clark McKinley (1896-1949), Anna Mae Clark Chouteau (1898-1928) en Philip Clark (1900-1900), dy't yn 'e widze stoar.
Orvieto
Orvieto is in stêd mei 20.039 ynwenners (30.06.2019) yn it súdwesten fan Umbrje yn de provinsje Terni yn Itaalje.
Geografy
De histoaryske binnenstêd leit op in rots fan tufstien. De rots bestiet út in doalhôf fan kelders, gongen en ûnbidige sisternes, wêrfan't in lyts diel iepene is foar publyk.
Skiednis
Mooglik wie Orvieto (Urbs Vetus, "âlde stêd") de midsiuwske namme fan de Etruskyske stêd Velzna, ien fan de haadstêden fan it etruskyske tolvestêdebûn. Dêr binne lykwols gjin bewizen fan. Velzna waard nei de slavenopstân yn 264 f. Kr. troch konsul Marcus Fulvius Flaccus oermastere. De romeinen twongen de lêste bewenners nei in plak te ferhûzjen dat lestich te fersterkjen wie, Volsinii Novi oan de Mar fan Bolsena, it hjoeddeiske Bolsena.
Paus Klemens VII waard yn 1527 te flechtsjen nei Orvieto, nei't Rome troch in ûngeregeld leger fan Dútsers en Spanjaarden plondere waard. Fanôf dy tiid wie Orvieto de residinsje fan in tal pausen.
Yn de Twadde Wrâldkriich lei by Orvieto in militêr fleanfjild, dêr't de ingenieur Pier Luigi Nervi in foar dy tiid tige revolusjonêr ûntwerp fan in hangaar boude. De hangaar waard yn de kriich ferneatige. De stêd sels waard yn de kriich net ferneatige, om de Dútsers de stêd as in iepen stêd oerdroegen oan de alliearde striidkrêften.
It besjen wurdich
De stêd besit in grut tal palazzi út de midsiuwen en de renêssânse, lykas bygelyks it Palazzo del Capitano oan it Piazza del Popolo. Oan de foet fan de rots leit de etruskyske Necropoli del Crocifisso del Tufo, dy't syn grutste omfang yn de 6e iuw f. Kr. krige.
Pozzo di San Patrizio
Paus Klemens VII moast fanwegen de belegering fan Rome nei Orvieto flechtsje. Om in belegering fan Orvieto troch te stean joech er oan Antonio da Sangallo de Jongere de opdracht in wetterfoarsjenning yn de stêd te bouwen. De gongen fan en nei de wetterboarne besteane út twa slingertreppen. Troch't de slingertreppen yn de foarm fan in dûbele heliks binne oanlein, kruse de paden inoar nea. Sa koene de wetterdragers wetter helje en bringe sûnder inoar tsjin te kommen. Al fuort nei de foltôging yn 1537 wie it in tige bysûnder bouwurk en in attraksjes foar boukundigen.
Tibetaanske mastyf
Nammen
De Tibetaanske namme foar de Tibetaanske mastyf is drog-khyi (འབྲོག་ཁྱི), dat "nomadehûn" of "hûn dy't oan it tsjoar lein wurde kin" betsjut. Dat wiist op 'e skiednis fan dit hûneras as ferdigener fan keppels fee, tintekampen, doarpen, boedistyske kleasters en sels paleizen. Yn 'e nomadekampen waarden sokke hûnen oerdeis oan it tsjoar lein, mar nachts loslitten. Yn Nepal stiet de Tibetaanske mastyf bekend as Bhote kukur (fan Bhote, "Tibetaansk", en kukur, "hûn"). Yn Sina wurdt it ras 藏獒 neamd (Mandarynsk pinyin: Zàng áo; transliterearre Kantoneesk: Tzong ngou), dat "Tibetaanske mastyfhûn" betsjut. Yn Mongoalje bestiet in soartgelikense hûn dy't банхар, banchar, neamd wurdt, mar genetysk ferskilt fan 'e 'echte' Tibetaanske mastyf.
Skiednis
De Tibetaanske mastyf is ûntstien as in hiem- en ferdigeningshûn fan nomaden yn Tibet, hoewol't er ek tsjinst die as bewekker fan timpels, kleasters en paleizen. Hy wie fokt om keppels fee te beskermjen tsjin oanfallen fan wolven, loaihoarsen, bearen en tigers. Ek waard er ynset by de jacht op grut wyld, hoewol't er dêr net spesifyk foar bedoeld wie. De hûn waard yn 'e Aldheid al troch de Grykske wiisgear Aristoteles beskreaun, en ek de Midsiuwske Italjaanske ûntdekkingsreizger Marco Polo liet in beskriuwing nei.
Yn 'e iere tweintichste iuw yntrodusearre kening George V in pearke Tibetaanske mastifen yn Ingelân. Dêr wiene yn 1906 genôch fan 'e bisten om by in hûnetentoanstelling yn it Crystal Palace sjen litten te wurden. Under de Twadde Wrâldoarloch rekke it ras lykwols yn it ferjit, en stoar de Tibetaanske mastyf yn Ingelân op in hier nei út. Nei 1980 wûn it ras wrâldwiid oan populariteit en krige it erkenning fan 'e Ynternasjonale Kynologyske Federaasje (FCI) en de American Kennel Club (AKC).
Sûnt dy tiid woeks it tal fokkers fan Tibetaanske mastifen yn it Westen, en benammen yn 'e Feriene Steaten, tige sterk oan. Dat late by in soad eksimplaren ta oandwanings dy't it gefolch wiene fan yntylt, mei't der yn it Westen mar in beheind tal fan 'e hûnen beskikber wie om mei te fokken. Tsjintwurdich binne ferantwurdlike fokkers fan it ras hurd oan it wurk om troch selektyf fokken en it ynternasjonaal útwikseljen fan bloedlinen de genetyske problemen op te lossen. Lykwols besteane der noch altyd lûsje fokkers dy't har net oan 'e foarskriften hâlde en harren wurk inkeld sjogge as in manear om oan jild te kommen.
Yn 2008 die de Tibetaanske mastyf foar it earst mei oan 'e prestizjeuze Westminster Kennel Club Dog Show. Yn 2011 soe in Sineeske frou mear as 4 miljoen Sineeske yuan betelle hawwe foar in folbloedrikel fan 'e Tibetaansk mastyf, en datselde jier soe in reade Tibetaanske mastyf yn Sina ferkocht wêze foar 10 miljoen yuan. Sokke ferhalen binne oer it algemien optinksels fan Sineeske hûnefokkers, dy't sa besykje en driuw de priis op. Foto's fan Tibetaanske mastifen dy't ôfkomstich binne fan Sineeske fokkers binne faak bewurke om kleuryntinsiteit en grutte te oerdriuwen. Tsjin 2015 wie de wurklike priis fan in Tibetaanske mastyf yn Sina troch merksêding en de ûngeskiktens fan dit soarte hûnen yn stedske fermiddens, weromfallen ta likernôch $2.000.
Yn 2013 besocht in dieretún yn 'e Sineeske stêd Louhe om in Tibetaanske mastyf trochgean te litten foar in liuw.
Lichemsskaaimerken
Guon fokkers meitsje ûnderskie tusken twa 'typen' fan 'e Tibetaanske mastyf, de do-khyi ("nomadehûn") en de Tsang-khyi ("hûn út Tsang"). Dat lêste type is grutter, swierder en hat yn it gesicht in ronfeliger hûd. Beide typen komme faak foar yn ien en itselde nêst jonghûnen; de pups fan it Tsang-khyi-type wurde dan pleatst yn mear sedintêre posysjes, lykas hiemhûn by in kleaster, wylst de lichtere do-khyi-hûnen aktiver wurk krije, lykas it beskermjen fan keppels fee.
De Tibetaanske mastyf hat in pels fan koart ûnderhier en lang boppehier, dy't in breed skala oan kleuren hawwe kin. Sa komme der eksimplaren foar dy't hielendal swart binne, mar ek swart en brún, ferskate tinten read (fan readbrún oant fjoerread) en blau-grizich, faak mei wite plakken. Anno 2014 wiene der fokkers dy't Tibetaanske mastifen besochten te ferkeapjen dy't hielendal wyt wêze soene. Eins binne dy hûnen hiel bleek goud ynstee fan wyt, mar op foto's dy't sirkulearren op it ynternet wie de echte kleur bewurke om wyt te lykjen. In oare yndieling fan 'e Tibetaanske mastyf yn twa typen is: liuwekop (lytser fan stal mar mei útsûnderlik lang hier om 'e hals en nekke hinne) en tigerkop (grutter fan stal en mei koarter hier).
De pels fan 'e Tibetaanske mastyf mist de ûnoangename rook fan grutte hûnen dêr't in protte hûnerassen lêst fan hawwe. Syn pels, lykfol de lingte of kleur, nimt smoargens en luchtsjes oer it algemien net op. Hoewol't de hûnen it hiele jier troch wol wat hier ferlieze, ferhierje se mar ien kear yn 't jier, oan 'e ein fan 'e simmer of it begjin fan 'e hjerst. Sterilisaasje kin lykwols by de Tibetaanske mastyf dramatyske feroarings tewei bringe oangeande struktuer, tichtens en ferhierringspatroan fan 'e pels.
Zuilen (gemeente)
Zuilen is in eardere gemeente yn de Nederlânske provinsje Utert dy't yn 1954 opheft waard. De gemeente besloech it gebiet fan it hjoeddeistige doarp Oud-Zuilen, de hjoeddeistige wyk Zandweg-Oostwaard yn Maarssen en de Utertske stedswyk Zuilen.
Skiednis
Doe't de Romeinen harren yn de tredde iuw n.Kr. út it gebiet weromlutsen, setten de Friezen harren stadichoan ta wenjen yn de Fechtstreek. Om 700 hinne wenne der yn de delsetting Swesen as Suecsnon, it lettere Swesereng, de Fryske ealman Wursing. Hy hie in stripe lân njonken de Fecht yn besit. Syn pakesizzer wie de ferneamde Fryske sindeling en biskop Liudger. Wursing moast lykwols foar de Fryske kening Redbad flechtsje, mar doe't dy yn 719 ferstoar, kearde de famylje nei Swesen werom. Doe't Liudger ferstoar waarden al syn famyljeguod yn de Fechtstreek oan de Abdij fan Werden skonken. Yn 1050 waard der in romaanske kapel boud yn Swesen.
Tibetaanske mastyf
Fuortplanting
De Tibetaanske mastyf is ien fan 'e mar in pear saneamde 'primitive' hûnerassen wêrby't de teven mar ien kear yn 't jier loopsk wurde. Dat skaaimerk behâldt dizze hûn sels as er op folle minder grutte hichte en yn folle myldere klimaten holden wurdt as yn Tibet. Itselde skaaimerk komt ek foar by wylde hûneftigen, lykas de wolf. Om't by de Tibetaanske mastyf de fuortplanting almeast yn 'e midden of de ein fan 'e hjerst plakfynt, wurde de measte nêsten jonghûntsjes yn desimber en jannewaris smiten.
Aard
As in bewekker fan feekeppels makket de Tibetaansk mastyf gebrûk fan alle taktiken om rôfdieren op in ôfstân te hâlden en in direkte konfrontaasje foar te kommen. Dat betsjut dat se bylje as se in ûnbekend lûd hearre en ek dat se mei pisjen harren territoarium ôfsette. Mear sosjalisearre eksimplaren kinne goed ta mei in rom, troch in stek of skud omjûn hiem, benammen as der noch in twadde hûn is (net needsaaklikerwize fan itselde ras) om har selskip te hâlden. De Tibetaanske mastyf is lykwols gjin geskikte hûn om yn in appartemint of yn in hûs sûnder (of mei mar in lytse) tún te hâlden.
Zuilen (gemeente)
Skiednis
Yn de trettjinde iuw, of faaks wol earder, kaam de namme Zuilen foar it earst foar. De namme komt fan de aadlike laach Fan Zuilen (Sulen) dy't oaspronklik út de omkriten fan Kleef kamen. Hja wiene heareboeren dy't warber wiene mei it oanmeitsjen en ynpolderjen fan de sompen yn 'e omkriten. De hearlikheid Zuilen en Swesereng hearden ûnderwilens ta de biskop fan Utert, en foar in part ta de abt fan Oostbroek.
Foar 1256 lieten de Hearen Fan Zuilen in kastiel, it Slot Zuylen, oan de eastlike ouwer fan de Fecht bouwe. Ek hiene se hompen lân op de eastlike ouwer yn besit en yn erfpacht fan de abt fan Oostbroek en guon gebieten eastlik fan de stêd Utert op it plak fan de hjoeddeistige wyk De Uithof. By it kastiel ûntstie by de Fecht del in lyts doarp. Yn 1446 waard it kastiel troch de Utertsken ferwostge yn de snuorje fan de Hoekske en Kabbeljauske Tsierderijen. De hearlikheid waard troch biskop Freark fan Blankenheim en de abt ta in fêste erflien skonken oan Frank fan Borssele, hear fan Feare. De hearlikheid wie dêrnei yn hannen fan de famyljes Fan Borssele, en fan Lalaing fan Rennenberch. Letter kaam it kastiel yn hannen fan guon oare aadlike famyljes.
Tibetaanske mastyf
Aard
De Tibetaanske mastifen dy't yn it Westen fokt wurde, binne oer it algemien wat makliker yn 'e omgong as de hûnen út Tibet sels, mar dochs bliuwe se ynearsten wat ôfhâldich fan frjemden dy't troch har baaske yn harren territoarium (d.w.s. hûs) litten wurde. Troch iuwen fan selektyf fokken is it ras útgroeid ta in poerbêste nachtlike skyldwacht, dy't tusken syn sliepende eigner(s) en rôfdieren of minsklike ynkringers yn stiet. Dat betsjut lykwols dat Tibetaanske mastifen benammen by dei sliepe en nachts wach (en dus aktiver) binne. Se blaffe dan op elts lûd dat har net oanstiet, en it wurdt dêrom net oanret om sa'n hûn nachts bûten te litten as men buorlju deunby te wenjen hat.
Zuilen (gemeente)
Skiednis
Yn 1654 waard der yn it doarp in Nederlânsk-herfoarme tsjerke boud op it plak fan de eardere romaanske kapel. De bebouwing fan Zuilen ûntjoech him by de Fecht del. Zuilen waard in agraryske mienskip. Yn 1812, yn de Frânske tiid, waarden de eardere gerjochten fan Zuilen/Swesereng en Oostwaard gearfoege ta ien gemeente. Nei't de Frânsen fuort wiene, bleau de bestjoerlike ienheid bestean en waard de gemeente Zuilen mei in Keninklik Beslút befêstige.
Schoonoord
thumb|It sintrum fan Schoonoord mei brêge Schoonoord is in doarp yn de gemeente Coevorden (foar 1998 gemeente Sleen) yn de Nederlânske provinsje Drinte. It hie yn 2015 sa'n 1870 ynwenners.
Tibetaanske mastyf
Sûnens
De Tibetaanske mastyf is mei minder genetyske sykten oanhelle as guon oare hûnerassen, mar dochs komme gefallen foar fan û.m. hypotyreoïdy (tekoart oan skyldklierhormoanen), entropion (nei binnen tearen fan 'e eachlidden), ektropion (nei bûten tearen fan 'e eachlidden), distichiasis (ûntstekking fan it each troch teisters dy't op ferkearde plakken groeie), hûdproblemen, autoymmúnsykten, de sykte fan Addison (oandwaning oan 'e bynierskoars), de sykte fan Cushing (tumorgroei op klieren), gebitsproblemen, hertproblemen en te lytse earkanalen dy't gau ynfektearre reitsje. Krekt as alle grutte hûnerassen stiet de Tibetaanske mastyf fierders bleat oan heupdysplasy. In soad fokkers hâlde út dat de libbensferwachting fan harren hûnen 10 oant 16 jier is, mar sokke bewearings binne faak sûnder grûn. Guon bloedlinen produsearje yndie hûnen dy't lang libje, mar út oaren, dy't mear fan yntylt te lijen (hân) hawwe, komme koart libjende hûnen mei sûnensswierrichheden fuort.
Zuilen (gemeente)
Skiednis
By de gemeentlike weryndieling op 1 jannewaris 1954 waarden it doarp Zuilen, it noardlike part fan Swesereng en Oostwaard tafoege oan de doetiidske gemeente Maarssen. It súdlike part fan de Sesereng en it súlike part fan Zuilen op de eastouwer fan de Fecht (Nieuw-Zuilen) kaam oan de gemeente Utert. It doarp Zuilen waard doe al Oud-Zuilen (Ald-Zuilen) neamd.
Op 1 jannewaris 2011 wie der in nije gemeentlike weryndieling dêr't de gemeente Maarssen by opnommen waard yn de gemeente Stichtske Fecht.
Berne yn Zuilen
thumb|left|180px|[[Liudger (*742)]] thumb|center|260px|[[Henk Westbroek (*1952)]]
Edward Evans, 1e baron Mountevans
thumb|Edward Evans by de Terra-Nova-Ekspedysje (1911) thumb|Evans syn hantekening Edward Ratcliffe Garth Russell Evans, 1e baron Mountevans, KCB, DSO, (Londen, 28 oktober 1880 - Golaa by Oslo, Noarwegen, 20 augustus 1957), ek bekend as "Teddy" Evans, wie in Britsk marineofsier en ûntdekkingsreizger fan Antarktika.
Libben
Evans naam tsjinst yn de Royal Navy en berikte yn 1900 de rang fan Sub-Lieutenant. Op de earste Antarktika-ekspedysje fan Robert Falcon Scott wie er twadde ofsier op it befoarriedingsskip SY Morning; it wie syn earste besite oan de Súdpoalkontreien.
Under de British Antarctic Expedition 1910 nei de Súdpoal wie Evans waarnimmend ekspedysjelieder en kaptein fan de Terra Nova. By de tocht fan Scott nei de Súdpoal hie er de lieding oer de lêste befoarriedingsgroep, dy't op 230 km fan de poal om reden fan allerhanne tebeksetters omkeare moast. By dy weromreis hie Evans te lijen fan skuorbot en moast er lange einen troch oare ekspedysjeleden op in slide lutsen wurde. Hy moast doe werom nei Ingelân, mar gie it neifolgjend jier werom om de oerlibbenen fan de ekspedysje op te heljen. Kaap Evans op Antarktika is nei him ferneamd.
Yn 1921/22 hie Evans it befel oer de lichte kruser HMS Carlisle en yn 1926/27 oer de slachkruser HMS Repulse. As Rear Admiral (twa-sjerre admiraal) wie er fan 1929 oant 1931 kommandant fan it Australian Squadron fan de Australyske Marine. Dêrnei, yn 1933 wie er kommandant fan it Afrika-station by Kaap de Goede Hope) as fice-admiraal en fan 1936 ôf as admiraal (Commander-in-Chief, The Nore) op The Nore (yn de mûning fan de Medway).
Yn Twadde Wrâldoarloch wie Evans belêste mei de boargerferdiging fan Londen. Yn 1945 waard er fanwege syn fertsjinsten as Baron Mountevans adele.
Evans, dy't twaris boaske west hie, stoar yn 1957; de aadlike titel gie oer op syn âldste soan.
Schoonoord
Skiednis
It plak waard yn 1854 stifte nei it oanlizzen fan it Oranjekanaal. De namme waard betocht troch feanter Klijn, dêr't schoon ferwiist nei "kreas" of "moai". It neiere Schoonloo sil ek wol in rôl by de kar fan de namme spile hawwe.
It doarp waard boud op de kop fan in sânrêch, dy't heger as it omkringjende lân is. De earste bewenners wiene kanaalgravers dy't fan Smilde weikamen. Letter, doe't it neiere Odoornerveen oanmakke waard, kamen der ek feanters nei Schoonoord, dat ta in rom doarp útwoeks, trochsnien troch it Oranjekanaal.
Yn juny 1854 telde it doarp al 30 hûshâldings mei 148 ynwenners.
It besjen wurdich
Yn it ramt fan it hûndertjierrich bestean fan it doarp, waarden der in stikmannich spitketen en feanhûskes op in stik heidelân neimakke. Dat is njonkelytsen woeksen ta in iepenloftmuseum: it Ellert en Brammertmuseum.
Besuden it doarp leit it ferneamde hunebêd: de Papeloze kerk.
Nijsgjirrich
In ferneamd ferhaal út de omkriten fan Schoonoord is dy fan Ellert en Brammert, twa grutte rûge reuzen. It ien en oar spilet him ôf op wat no't it Ellertsfjild hjit.
De Hoop (Middelburch)
De Hoop is in stellingmûne op it súdeastlike bolwurk fan it Siuwske Middelburch is ien fan de fjouwer wynmûnen yn de stêd.
De mûne waard yn 1735 as in pelmûne boud. Nei in brân yn 1753 waard De Hoop yn 1755 wer opboud as nôt- en pelmûne. Nei alle gedachten foel de weropbou wat minder heech út, sadat de mûne in frijwat knobbich oansjen hat.
Oant 1920 bleau de mûne op wynkrêft yn gebrûk. Yn dat jier waard it binnenwurk weibrutsen en omboud ta in moalfabryk mei in elektromotor, dy't it wurk fan de wyn oernaam.
De mûne rekke by de bombardeminten op de stêd yn 1940 slim skeind. Yn 1948 krige de stêd Middelburch de mûne yn besit, dy't de mûne healwei de jierren 1950 restaurearje liet. Yn 1988 folge in grutte restauraasje en sûnt kin de mûne wer draaie, al hat de mûne fierder gjin binnenwurk.
De mûne hat in flecht fan likernôch 24,80 meter wylst de roeden âldhollânsk hekwurk besitte.
De Hoop wurket regelmjittich troch de ynset fan frijwillige mounders en is yn gebrûk troch in muzykferiening. De mûne is sûnt 1966 in ryksmonumint.
Amerikaanske presidintsferkiezings (2016)
De Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2016 waarden op 8 novimber 2016 holden. Donald Trump waard mei dizze 58ste presidintsferkiezing mei in mearderheid oan kiesmannen keazen as presidint fan de Feriene Steaten.
Formeel waarden op 8 novimber 2016 allinnich de kiesmannen fan it kieskolleezje keazen, dy't op 19 desimber 2016 stimme sille op de presidintskandidaten. De presidintskandidaat mei 270 of mear kiesmannen fan it kieskolleezje wint de presidintsferkiezing. Lykas fêstlein yn de grûnwet sil de winner fan de presidintsferkiezings op 20 jannewaris 2014 beëdige wurde.
Tagelyk mei de presidintsferkiezings waarden der ek ferkiezings holden foar it Amerikaansk Kongres (Amerikaanske Senaat en it Hûs fan Offurdigen) holden.
Kandidaten
Op 16 juny 2015 die de sakeman Donald Trump te witten dat hy him ferkiesber stelle soe as presidintskandidaat foar de Republikeinske Partij. Op 15 july 2015 makke Trump wrâldkundich dat Mike Pence syn running mate wurde soe.
Hillary Clinton, de eardere first lady fan Bill Clinton, makke op 12 april 2015 formeel bekend dat sy de presidintskandidaat foar de Demokratyske Partij wurde soe.
Neist de Demokratyske en Republikeinske presidintskandidaten wie der noch in ferskaat oan kandidaten. Dy kandidaten koenen lykwols net yn alle steaten keazen wurde. Dat binne ûnder oaren de Libertarian, Green Party, Independence Party of Minnesota en de Constitution Party.
Fram (skip)
De Fram (Noarsk: Foarút) is in skip dat tusken 1893 en 1912 brûkt waard troch Noarske ûntdekkingreizgers yn de noard- en súdpoalgebieten.
It skip waard boud op ynisjatief fan Fridtjof Nansen, mei it doel dat it it sterkste skip oant doe ta wurde soe. It waard te wetter litten yn 1892. It skip soe sa de druk fan it iis wjerstean kinne. Lykwols wie de krêft fan it skip net de iennige wize om mei de druk fan it poaliis om te gean; it skip wie ek sa boud dat it omheech komme soe troch de druk. It hie net in grutte kiel om't Nansen ek undjip wetter ferwachtte op syn poalfeart, dat at it skip dan omheech kaam, kaam het minoftemear op it iis te lizzen. It 39 meter lange en 800 ton swiere skip hie sawol seilen as een stoommasine (en letter in dieselmotor).
De Fram is foar trije poalreizen brûkt. Nansen sels hat it fan 1893 oant 1896 brûkt foar syn reis troch de Noardlike Iissee. Doe hat Sverdrup der fan 1898 oant 1902 de Kanadeeske Arktyske Eilannen mei ûndersocht. En as lêste hat it skip Amundsen nei it Súdpoalgebiet brocht foar dy syn tocht oer Antarktika nei de Súdpoal, op de ûntdekkingreis fan de Súdpoal fan 1910 oant 1912, en noch oant 1914 ear't it wer werom wie yn Noarwegen. De Fram is mei dy reizen it skip wurden dat it fierst nei it noarden en it suden west hat.
Nei de oarloch waard de Fram ûnder tafersjoch fan Sverdrup yn de tweintiger jierren fan de 20e iuw restaurearre. Sûnt 1936 leit it skip yn it dêrfoar boude Frammuseum yn Oslo.
Yukitaka Omi
(25 desimber 1952) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Yomiuri.
Hollandsche Teekenmaatschappij
De Hollandsche Teekenmaatschappij wie in yn De Haach fêstige ynternasjonale feriening dy't it útstallen fan akwarellen befoarderje woe.
Skiednis en leden
Yn 1855 waard yn Brussel de Société Belge des Aquarellistes oprjochte. Ien fan de oprjochters wie Willem Roelofs. It genoatskip organisearre tentoanstellingen fan Belgyske akwarellisten. Ek keunstners fan de Haachske Skoalle waarden yn de rin fan de tiid op dy tentoanstellings útnûge. Fanwege de gearwurking waard op 31 jannewaris 1876 de Hollandsche Teekenmaatschappij mei út ein set. Akwarellen doetiids tekeningen neamd. De feriening woe it akwarellearwurk fan de leden troch útstallings bekend meitsje. Oprjochters wiene: Bernardus Johannes Blommers, Johannes Bosboom, Jozef Israëls, Jacob Maris, Willem Maris, Anton Mauve, Hendrik Willem Mesdag, Philip Sadée en Johannes Stortenbeker. De feriening hie ynternasjonaal súkses. Honorêre leden yn it bûtelân wiene: Paul Jean Clays, Paul Joseph Constantin Gabriël, Charles Hermans, Edouard Huberti, Jean Baptiste Madou, Charles Rochussen en Lawrence Alma-Tadema. Ek de Dútske skilder Max Liebermann, Hubert von Herkomer út Londen, Mosè Bianchi út Milaan en Vincenzo Cabianca út Rome wiene lid. Nederlânske leden wiene ûnder oaren: David Artz, Albert Neuhuys, Elchanon Verveer, Sientje van Houten, Suze Robertson en Willem Bastiaan Tholen.
Reginald Fessenden
Reginald Aubrey Fessenden (Bolton-Est, Quebec, 6 oktober 1866 – Flatts Village, Bermuda, 22 july 1932) wie in Kanadeesk yngenieur en útfiner. Hy wurdt beskôge as de grûnlizzer fan de moderne radiotechnology meidat er de metoade fan amplitudemodulaasje (AM) ûntduts. It grutste part fan syn wurk died er yn 'e Feriene Steaten en hy makke ek oanspraak op it Amerikaanske steatsboargerskip fanwegen syn yn Amearika berne heit.
Hy ûntfong yn syn libben sa'n 500 patinten op ûnderskate mêden, benammen oangeande radio en sonar. Ta syn prestaasjes hearden de earste útstjoering fan spraak fia de radio (1900) en de earste radiotelegrafyske kommunikaasje yn twa rjochtingen oer de Atlantyske Oseaan (1906). Yn 1932 melde er dat er ein 1906 ek de earste radio-útstjoering fan amusemint en muzyk makke, hoewol 't in tekoart oan ferifiearbere details laat hat ta twivels oer dy bewearing.
Earbetoan
It Kanadeeske regear, fertsjintwurdige troch de minister dy't ferantwurdlik wie foar de Historic Sites and Monuments Board of Canada, eare Fessenden foar syn wurk op 20 maaie 1943 en ferklearre him ta "Person of National Historic Significance".
Fessenden syn hûs yn Newton, Massachusetts stiet sûnt 1976 op de list fan National Historic Landmarks yn it National Register of Historic Places ûnder de namme Reginald A. Fessenden House.
Yuji Kishioku
(2 april 1954) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Nippon Steel.
Phil Hill
Philip Toll 'Phil' Hill Jr. (Miami, 20 april 1927 - Santa Monica (Kalifornje), 28 augustus 2008) wie in Amerikaansk autokoereur. Hill hat ek trije kear de 24 oeren fan Le Mans wûn dat wie yn 1958, 1961 en 1962.
Tiengemeten
De namme tsjut op de grutte: in gemet is in âlde lânmjitte fan goed 0,4 bunder. Tiengemeten is 7 km lang en 2 km breed. De mjitte fan it eilân en de nammen komme no net mear meiïnoar oerien: 10 gemeten binne likernôch 4 bunder, dat oerienkomt mei in stik lân fan 100 by 400 meter. It eilân waard eartiids foar it grutste part ferpachte oan boeren. Sûnt 1997 wurdt it troch Natuermonuminten beheard as natuergebiet.
Skiednis
Tiengemeten ûntstie as in sânplaat yn it Hjerringfliet en woeks stadichoan út ta in eilân. Yn 1668 waard troch de Steaten fan Hollân en West-Fryslân it eilân yn erfpacht jûn oan twa hearen út De Haach en waard it earste part ynpoldere. Dêrnei wiksele it eilân noch in stikmannich kearen fan eigener. It eilân bleau in hiele skoft yn it besit fan de famylje Van Brienen.