cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Albert Park Circuit
It 5 km lange sirkwy waard iepene yn 1953, mar it waard yn 1958 ek wer sletten troch in negative kampanje yn de parse. Yn 1993 begûn in Australyske sakeman in kampanje om de Grutte Priis fan Austraalje nei Melbourne te krijen, op it âlde Albert Park en hjirmei it sirkwy fannijs te iepenjen. It sirkwy moast dêrfoar al yngreven ferboud wurde. Mar de kampanje slagge en yn 1996 wie it safier it sirkwy koe op 'e nij iepene wurde en de Grutte Priis fan Austraalje ferhúze fan Adelaide nei Melbourne. Yn 2021 waard it sirkwy wer oanpast.
Giusto de' Menabuoi
Giusto de’ Menabuoi, ek Giusto da Padova neamd, (Florâns, om 1320 - Padûa, 1391) wie in Italjaanske keunstskilder fan de iere Renêssânse.
Hy wurke yn Lombardije oan in fresko fan it Lêste Oardiel yn de abdij fan Viboldone yn Milaan. Dêrnei ferhûze er nei Padua dêr't er de fresko's foltôge yn in kapel fan de Chiesa degli Eremitani, Sint-Antonius fan Padua-basilyk en fral dy fan de doopkapel fan de domtsjerke fan Padûa.
Tusken 1375 en 1378 brocht Giusto de’ Menabuoi yn opdracht fan Fina Buzzaccarini, de frou fan de hear fan Padûa, Francesco I da Carrara, de fresko's oan yn de doopkapel fan de katedraal fan Padûa. Hja wie fan doel om de doopkapel te brûken as mausoleum fan harren famylje.
Giusto de’ Menabuoi ferstoar yn 1391 yn Padûa.
Katedraal fan Padûa
De Domtsjerke fan Padûa (Basilica cattedrale di Santa Maria Assunta; Katedrale basilyk fan Marije-Himelfeart) oan it domplein (Piazza Duomo) yn Padûa is de biskopstsjerke fan it katolike bisdom Padûa.
Skiednis
De hjoeddeiske tsjerke is it tredde gebou op itselde plak. De earste waard fuort nei it Edikt fan Milaan yn 313 boud. De ierdskodding fan 3 jannewaris 1117 ferneatige dy tsjerke. De weropbou fûn plak yn romaanske styl. Hoe't de tsjerke der doe útseach is te sjen op de fresko's fan Giusto de' Menabuoi yn de rjochts oangrinzgjende doopkapel fan de katedraal, dêr't de 14e-iuwske fresko's bewarre bleaun binne.
Njonken de katedraal stiet it paleis fan de biskop.
Baptisterium
De súdlik fan de katedraal boude doopkapel datearret út de 12e iuw. In iuw letter is de doopkapel ferboud. Tagelyk is it it mausoleum fan de Carraresi. De fresko's yn de kapel binne yn de jierren 1375-1376 oanbrocht troch Giusto de' Menabuoi.
Gerrit Jan Vos
thumb|250px|[[Filla Amalia]] Gerrit Jan Vos (Naarden, 26 septimber 1863 - Heiloo, 29 maart 1948) wie in Nederlânsk arsjitekt fan Bussum.
Wurk
Vos wie de ûntwerper fan in grut oantal objekten yn Bussum yn de perioade 1900 oant 1938 yn in eklektyske styl, dêr't in oantal fan op de gemeentlike monumintelist set binne. Dêr binne 'Filla Frisia' (ein 19e iuw) en 'Filla Amalia' (1902), dy't ek wol Huis met de Beelden neamd wurdt, by.
Ines Ridere
Ines Ridere, echte namme ûnbekend (29 maart 1976), is in rêstend Letsk neakenmodel en pornografysk aktrise, dy't ek wol ûnder de artystenammen Ines, Inês en Inese wurke hat. Har jongere suster Inga Ridere wie ek pornoaktrise.
Libben en karriêre
Ridere waard yn 1976 berne yn Letlân. Nei't har jongere suster Inga yn 1997 troch de Frânske pornoregisseur Pierre Woodman ûntdutsen wie en datselde jiers noch úteinsette mei in karriêre yn 'e pornoyndustry, rekke Ines Ridere yn 1998 sels ek by dy brâns belutsen en makke se mei 22 jier har debút yn in pornografyske film. Hja spile dêrnei yn in sântal films, dy't sûnder útsûndering útbrocht waarden troch de Sweedske Private-studio. De bekendste dêrfan wie it twadde diel fan 'e Tatiana-trilogy, ûnder rezjy fan Woodman.
Doksaal
It doksaal of it lektoarium (fan Latynske lectorium, fan lector; lêzer) is in stiennen of houten ôffreding yn in gruttere midsiuwske kleaster- en kollegiale tsjerken, dy't it koer ôfskiedt fan de romte foar it tsjerkefolk, it tsjerkeskip.
Untwikkeling
Yn de ier-kristlike tiid stie de ambo, dêr't de skriftlêzings plakfûnen, yn de apsis. Mei de ûntwikkeling fan it koer yn de kristlike boukeunst ûntstie der in grutte romte tusken de apsis en it tsjerkeskip, dêr't ek de muontsen plak nimme koene. Dêrmei ferskode ek it plak fan de ambo. Om it hillichste diel fan de tsjerke ôf te sluten ûntstie it koerhek en fanút it koerhek ûntstie yn de romaanske tiid it doksaal.
It doksaal is djipper as in koerhek en hat in tribune, dy't brûkt waard om út de Hillige Skrift te lêzen. Ek koe it doksaal brûkt wurde troch it koar of om it tsjerkefolk te segenjen of om in piipoargel op te setten.
Willem Ernest baron van Knobelsdorff
Willem Ernest baron van Knobelsdorff (De Haach, 15 july 1916 – Beetstersweach, 18 april 1975) wie in Nederlânsk politikus foar de CHU.
Doksaal
Untwikkeling
As de tsjerke in koeromgong hie, dan waarden ek dêr de romten tusken it koer en de omgong mei ôffredings fan maaswurk, smei-izer of hout ôfsletten. Sa ûntstie der in tsjerke yn in tsjerke foar de geastliken, dêr't it koerstuolte, de sit foar de biskop en de abt en it heechalter stie.
Willem Ernest baron van Knobelsdorff
Libben en wurk
Van Knobelsdorff, telch út de famylje Van Knobelsdorff, wie in soan fan Frederik Wilhelm Adriaan Karel baron van Knobelsdorff (1865-1932) en Jantje Bredewout (1890-1972). Hy boaske oan Mary Cecilia Erica Belinfante; sy krigen fiif bern. Syn broer Johannes (1917) wie boargemaster fan Goedereede, Stellendam en Sassenheim. Hy studearre ekonomy yn Amsterdam en Rotterdam. Om reden fan de oarloch koe er dy stúdzje earst yn 1946 ôfmeitsje. Hy wie adjunkt-ynspekteur (1946) by de Thesaury-ynspeksje fan it departemint fan Finansjen. Yn 1947 waard er finansjeel meiwurker by de Bataafse Petroleum Maatschappij, yn 1950 bedriuwsekonoom by de Shell. Yn dy snuorje waard er ek lid fan it bestjoer fan útjouwerij Belinfante yn De Haach en waard dêr yn 1954 direkteur.
Doksaal
Untwikkeling
It doksaal fûn syn hichtepunt yn de gotyk. Doksalen waarden fersierd mei byldhoukeunst, hilligen en fresko's en bekroand mei de krusige Kristus mei oan wjerskanten Marije en Jehannes. Somtiden wiene doksalen hielendal ticht mei inkeld in tagong nei it koer en oan wjerskanten alters, mar it kaam ek foar dat in bôgegalery it tsjerkefolk dochs wat sicht joech op it koer.
Willem Ernest baron van Knobelsdorff
Libben en wurk
Yn 1955 waard Van Knobelsdorff foar de CHU beneamd ta boargemaster fan de gemeente Reeuwijk. Yn 1962 folge syn beneaming yn Smellingerlân dêr't er A. Blaauboer opfolge. Hy wie sûnt 1973 Offisier yn de Oarder fan Oranje-Nassau. Van Knobelsdorff stoar oan de gefolgen fan in auto-ûngemak.
Doksaal
Fryslân
Yn Fryslân is it doksaal fan de protestantske Martinytsjerke fan Easterein bewarre bleaun. It renêssânse doksaal waard krekt foar de reformaasje oplevere en is beskildere mei bibelske foarstellings.
Ikonostaze
Yn de easterske tsjerken ûntwikkele it ierkristlike koerhek him ta de ikonostaze, dy't ek tsjintwurdich noch yn eltse otterdokske tsjerke it hillichste diel fan de tsjerke ôfskiedt.
Sepang International Circuit
It Sepang International Circuit is in sirkwy yn Sepang, Maleizje.
It 5,5 km lange sirkwy waard iepene yn 1999 en ûntwurpen troch Hermann Tilke dy't ek oare sirkwy's ûntwurpen hat. Fan 1999 ôf oant en mei 2017 waard hjir de Grutte Priis fan Maleizje halden. Mar dernei koe de Grutte Priis net mear út neffens de Maleizyske oerheid.
Alyssa Alps
Alyssa Alps, echte namme ûnbekend (Rock Island (Illinois), 6 desimber 1969), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel en stripper, dy't fral yn 'e jierren njoggentich tige populêr wie. Hja stie benammen bekend om har grutte boarsten (kup 50FF), dy't se krigen hie troch in boarstfergruttingsoperaasje.
Libben en karriêre
Alyssa Alps waard berne yn Rock Island, yn 'e steat Illinois, mar groeide op yn 'e steat Wiskonsin. Se sette yn 1989, doe't se 19 jier wie, útein mei te wurkjen as stripper yn in fêste stripklub. Dêrnjonken posearre se foar in ferskaat oan neakenblêden, lykas Hustler's Busty Beauties, Juggs en Gent. Oan it begjin fan 'e jierren njoggentich briek se troch mei har fotorapportaazjes yn in oar grutte-boarsteblêd, Score. Yn 1991 wie se sa bekend wurden dat se begjinne koe mei in karriêre as feature dancer (in stripper dy't fan harsels ferneamd is en by stripklubs lâns reizget om oeral in pear jûnen efterinoar op te treden as de haadattraksje).
Alps brocht it grutste part fan 'e jierren njoggentich troch op toernee by stripklubs yn hiele Noard-Amearika lâns, en skreau dêr ferskate jierren lang eltse moanne in kollem oer yn Score. Ek fear se ien kear mei op 'e jierlikse Boob Cruise (in rûnfeart op in echt cruiseskip foar lêzers fan Score en oare belangstellenden wêrby't modellen net inkeld jûns optrede, mar harren ek oerdeis by de oare passazjiers jouwe, sadat dy echt mei harren yn 'e kunde komme kinne). Dy cruise die se trouwens yn 'e hoedanichheid fan ferslachjouster, mar op oantrún fan Score posearre se ûnder de reis dochs in kear neaken.
Hoewol't fans der by har allegeduerigen op oankrongen om ek pornografy te meitsjen, beheinde Alps har har hiele karriêre ta neakenfotografy en ien inkele fotorapportaazje mei in oar rûnboarstich model, Heather Hooters, dy't sa ûnskuldich wie dat ek dêr net fan pornografy sprutsen wurde koe. Tusken 1993 en 2001 makke se of wurke se mei oan seis fideo's, dy't krektlyk neat ekstremers toanden as har bleate lichem. Yn 2005 hold se op mei posearjen en strippen, en liet se har boarsten ferlytsje. Neitiid sette se har nei wenjen yn Alaska en wie se aktyf as ympressario foar modellen.
Leaffrouwetsjerke (Mainz)
Skiednis
Oannommen wurdt dat aartsbiskop Willigis, de boumaster fan de Mainzer domtsjerke en de Stefanustsjerke, ek de stifter wie fan de Leaffrouwetsjerke. De brûnzen portaaldoarren fan it Merkportaal fan de domtsjerke hongen eartiids yn de Leaffrouwetsjerke en datearje nammentlik út de tiid fan Willigis.
Neffens in 11e-iuwske boarne waard it novi monasterii S.Mariae, it nije Marijekleaster, wijd. Oan it kleaster wie ek in munstertsjerke ferbûn, dy't op 17 april 1285 ôfbaarnde. In soad plak wie der net om de nije trijeskippige halletsjerke te bouwen; de steunbearen dy't oan de binnenkant fan de muorren waarden boud wize dêr op.
It oarspronlike plan wie om njonken de útstekkende apsis twa tuorren te bouwen, mar dêrfan is allinne de bou fan in noardlike toer útfierd. De tsjerke krige krúsribferwulften en de kapitelen fan de pilaren hiene blêdmotiven.
Ferneatiging
By bestjittings troch it Prusyske leger yn 1793 rekke de tsjerke skansearre. It behâld fan de tsjerke wie wrachtsjes mooglik, mar ûnder Frânske besetting net oan de oarder. Biskop Joseph Ludwig Colmar koe net alle Mainzer tsjerken rêde en boppedat stie de tsjerke yn it paad foar de oanlis fan de Grande Rue Napoléon (de Ludwigsstrasse). Yn de jierren 1803 oant 1807 waard de tsjerke sloopt en de frijkommende stiennen waarden ferkocht foar de oanlis fan de fêsting en it ferbetterjen fan de Finther Landstrasse. Tichteby it eastlike koer fan de domtsjerke op it hjoeddeiske Liebfrauenplatz binne ta neitins de sânstiennen omkanten fan de tsjerke yn de grûn te sjen. It plak fan it koer is yn de foarm fan in muorre te werkennen.
Oantinkens
De portaalbylden fan de tsjerke wurde yn it Landesmuseum Mainz bewarre. Yn it Merkportaal fan de domtsjerke hingje de brûnzen doarren, dy't earder yn it portaal fan de Leaffrouwetsjerke hongen. In út 1420 datearjend byld fan Marije mei in mei in fûgel boartsjende Jezus op har skoat koe yn 1807 op 'e tiid út de baarnende tsjerke helle wurde. It byld stiet hjoeddedei yn de Augustinertsjerke fan Mainz.
George Hickes
George Hickes (ûnder Thirsk, Noard-Yorkshire, 20 juny 1642 - Westminster, 15 desimber 1715) wie in Ingelske Anglikaanske teolooch en gelearde.
Opeth
Opeth is in Sweedske progressive metalband yn 1989 oprjochte yn Sörskogen. De band brocht yn 1995 syn debútalbum Orchid út. De teksten fan de band gean benammen oer de natoer, brutsen herten en it okkulte. Opeth hat trettjin studio-albums en fiif live-albums útbrocht.
Skiednis
Opeth waard oprjochte yn 1989 troch David Isberg. Dy frege de doe 16 jierrige Mikael Åkerfeldt om as bassist by de band te kommen. De begjinperioade fan 'e band waard karakterisearre troch in soad besettings- en rolwikselingen. As de úteinlike sjonger, gitarist en komponist is Mikael Åkerfeldt it iennichste oerbleaune lid en frontman fan de oarspronklike band. De gearstalling fan de band is ek letter meardere kearen feroare. Yn 2019 brocht de band in album yn twa talen út. Op CD1 stiene de nûmers yn it Ingelsk songen, op CD2 stiene deselde nûmers mar dan yn it Sweedsk.
Steatshaad
In steatshaad is in immen dy't dy heechste politike funksje beklaaid yn it regear fan in lân. Sa'nent fertsjintwurdiget formeel de nasjonale ienheid en legitimiteit fan in soevereine steat. Ofhinklik fan 'e steatsfoarm en de skieding fan 'e machten fan it oangeande lân kin it steatshaad tagelyk ek it haad fan it regear wêze, of inkeld in seremoniële funksje hawwe.
Yn lannen mei in presidinsjeel stelsel is it steatshaad, de presidint, ek it haad fan it regear. Foarbylden fan lannen mei sokke regearingssystemen binne de Feriene Steaten, Frankryk, Ruslân en Súd-Afrika. Der binne ek lannen mei in absolute monargy, wêryn't de monarch oan it haad fan it regear stiet. Histoarysk wie dat mei alle monargyen sa, en tsjintwurdich komt men it noch tsjin by û.m. Saûdy-Araabje, Jordaanje, Marokko (in kening), Katar, Koeweit (in emir), Monako (in prins) en it Fatikaan (de paus).
Yn lannen mei in parlemintêr stelsel is it steatshaad ornaris immen dy't nei bûten ta it 'gesicht' fan it lân is, mar dy't polityk sjoen gjin wiere ynfloed fan betsjutting útoefenet op it regearingsbelied. Faak is it steatshaad yn sokke lannen in monarch, lykas yn Nederlân, Belgje, Sweden, it Feriene Keninkryk en Kanada (in kening(inne)), yn Japan (in keizer) en yn Lúksemboarch (in gruthartoch of gruthartoginne). It komt lykwols ek foar dat it om in presidint giet, lykas yn Dútslân, Itaalje en Israel. Yn al sokke gefallen leit de wiere politike macht by de premier (of yn it gefal fan Dútslân, by de bûnskânselier).
Anny Bosma-Banning
Anny Bosma-Banning (Wynjewâld, 23 oktober 1913 – Drachten, 24 febrewaris 2008) wie in Frysk leararesse en ûntwikkelster fan Fryske learmiddels. Hja stie oan 'e widze fan 'e kursussen Frysk foar net-Frysktaligen, en naam yn 1969 de kursus Bûter, Brea en Griene Tsiis op.
Libben en karriêre
Anny Banning waard yn 1913 berne yn Wynjewâld. Nei har trouwen mei Jan Bosma, yn 1935, sette it pear him yn Drachten nei wenjen. Dêr kaam Banning yn it bestjoer fan 'e pleatslike Fryske Krite en waard se haadbestjoerslid fan it Ald Selskip. Under de Twadde Wrâldoarloch die se in protte oan toaniel. Nei de oarloch helle se de Fryske Akte foar it leger ûnderwiis by Douwe Kalma thús. Doe't har yn 'e 1950-er jierren in protte nijynkommelingen fan bûten de provinsje yn Drachten fêstigen, fanwegen de wurkgelegenheid dy't it Philips-fabryk dêr bea, ûntjoech Bosma-Banning har ta in pionier op it mêd fan it fersoargjen fan kursussen Frysk foar net-Frysktaligen.
Op oantrún fan haadredakteur Freark Dam skreau se in rige taallessen dy't ôfprinte waarden yn 'e Drachtster Krante. Neitiid makke se op fersyk fan 'e RONO in radiokursus Frysk en dêrnei ek in kursus dy't publisearre waard op grammofoanplaten. Dy kursus krige de namme Bûter, Brea en Griene Tsiis, en waard yn 1969 opnommen yn Olterterp, yn it lettere ûnderkommen fan it Fryske Gea. Oanslutend op har kursus Frysk foar begjinners soarge Bosma-Banning ek foar ferfolchkursussen op lokaasje, dy't bedoeld wiene om 'e meidoggers te stimulearjen en oefenje har Fryskpraten. Ien fan Bosma-Banning har learlingen wie de doetiidske boargemaster fan Smellingerlân, Willem Ernest baron van Knobelsdorff.
Nei't se yn 1961 ek de Fryske Akte foar it middelber ûnderwiis helle hie, folge Bosma-Banning Geale de Vries op as dosint Frysk oan 'e Ryks-HBS te Ljouwert. Fan 1968 ôf joech se ek Frysk en Nederlânsk oan it lyseum op it Hearrenfean. Fierders joech se ek kolleezjes Frysk foar net-Friezen oan 'e Ryksuniversiteit Grins. Mei Geale de Vries stalde Bosma-Banning in blomlêzing gear foar de leechste klassen fan it middelber ûnderwiis, mei as titel Maskelyn. Tegearre wiene hja ek de driuwende krêft efter de foardrachtswedstryd Ferstival, dy't doedestiden op jierlikse basis holden waard yn 'e Lawei te Drachten.
Waalke van Borssum Waalkes
Waalke van Borssum Waalkes (Goaiïngaryp, 9 april 1818 – dêre, 12 novimber 1866) wie in herfoarme dûmny, oersetter en deiboekskriuwer. Hy kaam út in laach dat fan Eastfryske oarsprong wie, en syn âlden wiene dû. Pieter van Borssum Waalkes (1795-1881) en Gesina Catherina Tenckinck. Yn Grins studearre er fan 1835 ôf oan 'e universiteit teology en âlde letteren. Fan 1844 oant syn dea wied er predikant te Gau. Hy wie net troud.
Van Borssum Waalkes beskôge himsels as in learling fan Louis Gerlach Pareau, in fertsjintwurdiger fan de Grinzer rjochting. Troch syn modernistyske opfettings kaam er mear as ienris yn oanfarring mei de konservativere leden fan syn gemeente. As predikant lei er him ta op 'e kategeze, mar dêrnjonken wied er in fûleindich strider foar de ynfiering fan it Frysk as tsjerketaal, en hy sette om 1860 hinne as earste it Evangeelje fan Markus oer nei it Frysk. Hy wie gjin begenedige sprekker. Syn deiboek, dat er mei ûnderbrekkings byhold fan 1840 oant 1853, toant him ûnwis yn syn leauwensoertsjûgings, mar oprjocht sykjende.
Grenadakapibara
De Grenadakapibara (Latynske namme: Hydrochoerus gaylordi) is in útstoarn sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e kavia-eftigen (Caviidae) en it skaai fan 'e kapibara's (Hydrochoerus), dat yn it Let-Plioseen op it Karibyske eilân Grenada libbe.
Dizze soarte hie in boppekaak mei trije kiezzen. Fossile resten fan 'e Grenadakapibara waarden yn 1991 ûntdutsen troch de paleöntologen Ronald Singer, Ross MacPhee en Michael Diamond, dy't it bist yn 2000 foar it earst wittenskiplik beskreaune. De wittenskiplike namme, Hydrochoerus gaylordi, is in tankbetsjûging fan Singer oan syn mentor Joseph Gaylord.
Ynsafier't fêststeld wurde kin mei de beheinde resten dy't fûn binne, ferskilde de Grenadakapibara mar yn ien opsicht fan 'e oare beide, noch libbene kapibarasoarten (de gewoane kapibara en de lytse kapibara): der bestie ntl. in ferbining tusken de lamellen op 'e twadde kies. By de oare beide soarten ferdwynt dy ferbining as de bisten folwoeksen wurde.
Flagge en Wimpel
De Flagge en Wimpel (Nederlânsk: Vlag en Wimpel) is in earfolle fermelding foar Nederlânsktalige berneboeken, dy't ienris yn 't jier yn ferskate kategoryen útrikt wurdt troch de Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek (CPNB) foar de as bêste beoardiele berneboeken dy't yn it foarôfgeande jier publisearre binne. De takenning wurdt dien op foardracht fan 'e sjuery dy't ek de Gouden Griffels, Sulveren Griffels, Gouden Pinsielen, Sulveren Pinsielen en inkele oare prizen útrikt. De CPNB wol mei al dy prizen it lêzerspublyk in paadwizer jaan foar de kar fan goede berneboeken.
De Flagge en Wimpels binne yn 1980 troch de CPNB ynsteld, en wurde anno 2018 útrikt yn fiif kategoryen: Yn eltse kategory kin de sjuery oan maksimaal trije boeken yn 't jier in Flagge en Wimpel takenne.
Swarte Swan (roman)
Swarte Swan, yn it oarspronklike Nederlânsk: Zwarte Zwaan, is in jeugdroman fan 'e hân fan 'e Nederlânske skriuwer Gideon Samson. De plot fan it boek draait om Rifka, in alderaaklikst famke yn 'e heechste groep fan 'e basisskoalle, dy't it "laitsjen liket" om har eigen begraffenis yn sêne te setten, sadat se mei eigen eagen sjen kin hoe'n fertriet it roufolk om har ferstjerren hawwe sil. Zwarte Zwaan is in tsjustere fertelling oer de konsekwinsjes fan dat plan, dy't 2012 foar it earst publisearre waard by Uitgeverij Leopold yn Amsterdam. Yn 2013 wûn Samson mei dizze roman de Sulveren Griffel foar bêste Nederlânske berneboek, en teffens waard it boek keazen as in White Raven troch de Internationale Jugendbibliothek. Ek krige Zwarte Zwaan in earfolle fermelding op 'e Gouden List foar it bêste jeugdboek foar 12- oant 15-jierrigen. It boek kaam yn it Deensk út as Sorte Svane (2014) en yn it Dútsk as Doppeltot (2015). De Fryske oersetting, fan Geart Tigchelaar, ferskynde yn 2018.
Diel 1: Foar
It earste diel fan Swarte Swan is skreaun yn it ik-perspektyf fanút it personaazje Duveke, de bêste freondinne fan Rifka Ravesteijn. Rifka is it coolste famke fan groep 8 op 'e basisskoalle yn harren doarp: eltsenien wol graach freonen mei har wêze, mar Rifka fynt alle jonges 'pimelpikkys', en alle famkes fan 'e skoalle binne 'truttekoppen', útsein Duveke, want sy en Rifka binne freondinnen foar it libben. Dat befêstigje se troch oeral R.D.F. ("Rifka en Duveke Forever") op te kalkjen en yn te skrassen.
Rifka betinkt altiten nije dingen om te dwaan, dy't har "laitsjen lykje", dat makket har sa cool. En se hat oeral de gek mei. Soms betinkt se dingen dy't Duveke net daliks "laitsjen lykje", mar se lit har altyd troch Rifka oerhelje om mei te dwaan. Soks bart bygelyks as der in nije jonge yn it doarp komt te wenjen, dy't Mori hjit. Mori hat in hertsykte, en moat der o sa om tinke dat er him net opwynt, om't er dan wolris dea delfalle kin. Rifka liket it laitsjen om dat te sjen, dat om te soargjen dat Mori him opwynt, hinget se syn skoaltas yn in hege beam. As Mori master Paul derby hellet, hat Rifka ûnderwilens de tas al gau wer út 'e beam helle, en docht se as wit se fan neat. Duveke hie soks nea oandoard en sjocht heech by har freondinne op.
Duveke giet nei de iennichste winkel yn it doarp, dêr't Ilona Pielkenrood efter de toanbank stiet, in âlder famke fan in jier as fjirtjin. Dy freget nei Duveke har broer Olivier en bychtet op dat se temûk fereale op him is. Duveke, dy't betinkt wat Rifka yn sa'n gefal dwaan soe, fertelt har dat Olivier har "in dom wiif" fynt. Dêr hat se letter spyt fan, mar ûnderwilens hat it hiele gedoch har wol de gelegenheid jûn om in mês út 'e winkel te stellen, dat se oan Rifka jout. As Duveke nei stêd giet om mear foarrieden yn te slaan, komt se op 'e weromweis op it busstasjon de mem fan Mori tsjin, dy't har oansprekt en oantinkens oan har soan ophellet. Sa fertelt se dat Mori it geregeldwei oer Rifka en Duveke hie, en dat er fereale wie op Rifka. Duveke is sa oangrepen troch dat ferhaal, dat se net mear tsjin minsken lige wol en dêrom it earste brief net op 'e post docht.
Diel 2: Nei
It twadde diel fan it boek is skreaun yn it personele perspektyf, fanút it eachpunt fan Duveke har fjirtjinjierrige broer Olivier. As hy op in dei oan 'e kokentafel mei syn húswurk foar de middelbere skoalle oan 'e gong is, komt Duveke thús mei Rifka by har. Wylst Duveke en mem de koken útrinne, komt Rifka by him te sitten om't se him sabeare wol even helpe sil mei it húswurk. Se krûpt dan sa ticht tsjin him oan, dat Olivier him begjint ôf te freegjen oft Rifka wat fan him wol. Mar se is it tolvejierrige freondintsje fan syn suske, dat dat is fansels ûnsin.
In pear dagen letter kriget Olivier ynienen in sms-berjocht fan Ilona Pielkenrood, wêryn't stiet dat as er har wier "in dom wiif" fynt, hy dat dan mar yn har gesicht sizze moat. Hy brekt him der de holle oer hoe't se dêr yn fredesnamme by komt, mei't er har hielendal gjin dom wiif fynt. Eins is er al in moai skoft temûk fereale op har. Hy typt in antwurd yn wêryn't er dat fertelt en har "in goadinne" neamt, sûnder lykfol hokker bedoeling om dat ea te ferstjoeren, mar as syn mobile tillefoan ynienen oergiet, skrikt er, drukt er op 'e ferkearde toets en ferstjoert er it berjocht by fersin dochs. Fan it iene komt it oare en sa krije Olivier en Ilona ferkearing.
As Olivier lykwols de deis dêrop thúskomt, sjocht er Rifka efter in auto sitten dy't parkearre stiet foar harren hûs oer. Hy freget wat se dêr útfynt, en as er op har fersyk eefkes njonken har sitten giet, grypt se ynienen syn holle fêst om him in yntinse tongtút te jaan. Olivier makket him los en flechtet yn betizing it hûs yn. De oare deis wurdt bekend dat Rifka fermist rekke is. Olivier makket him dêr yn 't earstoan net folle soargen oer. Hy hat ek oare dingen oan 'e holle. Dy moarns, ûnder skoaltiid, nimt er Ilona mei nei in ôfhandich plak dêr't nimmen ea komt oan 'e igge fan 'e Pearze Mar. Under in beam tútsje en streakje se inoar foar it earst.
Al hoe't der ek socht wurdt, Rifka wurdt net weromfûn. En Olivier syn suske Duveke hâldt op fan praten: se seit hielendal neat mear. De plysje komt en wol Duveke befreegje oer de fermissing fan har bêste freondinne, mar Duveke docht de mûle net iepen. In psycholooch dy't derby helle wurdt, stelt posttraumatysk stress-syndroom by har fêst. Olivier hat gjin goed wurd oer foar de manear dy't syn âldelju hawwe om mei de sitewaasje om te gean. Hy beseft hoefolle oft er fan syn suske hâldt, en dat er alles wol foar har oer hawwe soe. Uteinlik komt Duveke de jûns nei de begraffenis fan Rifka by Olivier om alles op te bychtsjen.
Diel 3: Wilens
It trêde diel fan Swarte Swan is skreaun yn 'e twadde persoan inkeltal (do), út it eachpunt fan Rifka wei. Se is de keninginne fan 'e klasse, dêr't eltsenien by opsjocht, mar se hat inkeld minachting foar de oaren, sels foar har sleauwe sabeare freondinne Duveke, dy't sa traach is dat Rifka har alles hûndert kear foarkôgje moat. R.D.F. sette se oeral op, mar dat betsjut eins "Rifka de Fantastyske", allinne wit Duveke dat net. Rifka sjocht dernei út om oare freondinnen te meitsjen op 'e middelbere skoalle, sadat se fan Duveke ôf wêze sil. De iennichste reden dat se mei it ûnnoazele sjutsje omgiet, is har broer Olivier, op wa't Rifka fereale is.
De jûns nei't Duveke nei stêd west hat, bespionearret Rifka har fan efter in auto dy't foar Duveke har hûs parkearre stiet, om der wis fan te wêzen dat Duveke net tebekskrillet en dêrmei alle plannen ferrinnewearret. Olivier trappearret har dêr, mar dan grypt se har kâns om him te tútsjen. As er fuortdraaft, kin se him fansels net folgje, want se is hjir as spion. Mar se wit dat sy beide no ferkearing hawwe, en dat is genôch. Nei't se har derfan bewissige hat dat Duveke de mûle net iependwaan sil, keart Rifka werom nei har ûnderdûkplak oan 'e Pearze Mar.
De folgjende dei, de earste dei fan har 'fermissing', giet ûnfoege stadich foarby. Rifka ferfeelt har en fermakket har troch mei har mês "Olly ♥ Rifka" yn 'e skoars fan in beam te skrassen. As se letter yn dy beam klommen is, moat se har in skoftke goed stil hâlde as se stimmen heard. It docht bliken dat der oan 'e Pearze Mar dochs mear minsken komme as dat se tocht hie. De ynkringers binne Olivier en Ilona Pielkenrood, en Rifka is der tsjûge fan hoe't har freontsje har mei in oar fanke bedraacht. Se is poer, mar se wol har plannen der net troch yn it hûndert skoppe litte, dat se hâldt har mûsstil oant Olivier en Ilona harren ôfjûn hawwe.
Dy jûns, as der yn it doarp in grutte sykaksje op tou set wurdt, beseft Rifka dat se by de Pearze Mar net feilich is. Under dekking fan it tsjuster ûntkomt se nei de leechsteande houtene filla, dêr't earder Mori en syn mem wennen. Dêr trapet se de efterdoar yn en skillet Duveke op mei in âlde mobile tillefoan dy't se út it laad fan Duveke har heit jatten hawwe. As Duveke opdraven komt, makket se har bang troch te bearen dat it spûket yn 'e filla. Letter besiket se te sliepen, mar dat wol mar min slagje. Se giet op ûndersyk út troch it mânske hûs en fynt de eardere sliepkeamer fan Mori, dêr't se by tafal in stikmannich bryfkes efter de ferwaarmingsradiator ûntdekt. It binne boadskippen fan Mori oan God, wêryn't de jonge utering jout oan syn absolute hate foar immen dy't er "de heks" neamt en syn ferealens op in famke op skoalle. Rifka is der daliks wis fan dat Mori "op har" wie, want dat binne alle pimelpikkys ommers, en it komt har dan ek raar oan as it lêste fan 'e bryfkes in lofsang fan Mori befettet op Duveke, dy't er "befrije" woe fan "de heks".
As Duveke de oare jûns nei tsjuster wer delkomt, hat Rifka honger, pineholle fan te min sliep en in min sin. Se ferpraat har troch Duveke in "truttekop" te neamen, en de beide freondinnen krije rûzje oer de bryfkes fan Mori. Want as Rifka fertelt dat Mori op Duveke wie, wol Duveke perfoarst de bryfkes lêze. Dat sil Rifka net barre, en se stekt it steapeltsje papierkes oan mei har oanstekker. Wylst de famkes mei-inoar dwaande binne, rekket de âld filla yn 'e brân. Der is neat om it fjoer mei te blussen, en de famkes ûntflechtsje it baarnende hûs om werom te kearen nei de Pearze Mar.
Duveke hat no einlings en te'n lêsten foar it ferstân krigen hoe't Rifka wier oer har tinkt, dat se stelt foar om mar gjin freondinnen mear te wêzen. Dat liket Rifka skoan ta, want no't har kâns op ferkearing mei Olivier fersjoen is, hat fierders ek gjin ferlet mear fan Duveke. Trochdat Duveke de brieven net ferstjoerd hat, is it plan foar de begraffenis totaal ferrinnewearre, dat Rifka beslút om it hiele spul mar ôf te blazen. Duveke seit lykwols dat se net samar wer thúskomme kin as se ûntfierd is. Se moat dochs op syn minst ferwûne wêze. Se beslute dat in ûndjippe stekwûne yn 'e búk folstean sil. Rifka giet mei har rêch tsjin in beam oan stean en wachtet ôf, mar krekt foar't Duveke tastekke sil, lêst dy it yn 'e skoars kurven boadskip "Olly ♥ Rifka", dat foar har alles ferklearret.
Epilooch
Swarte Swan einiget mei in artikel út in krante, dêr't yn meidield wurdt dat foar de moard op 'e 12-jierrige Rifka Ravesteijn út Krommeveer in Olivier de V. arrestearre is, in 14-jierrige jonge út itselde plak dy't in bekende wie fan it slachtoffer. De fertochte hat ûnderwilens in ferklearring ôflein en de plysje sprekt fan "in trochbraak" yn it ûndersyk.
Fryske oersetting
Zwarte Zwaan waard yn 2018 ûnder de titel Swarte Swan yn it Frysk oerset troch Geart Tigchelaar, dy't earder ek de Fryske fertaling makke hie fan Erik of het Klein Insectenboek, fan Godfried Bomans. Swarte Swan waard útbrocht troch Utjouwerij Hispel te Loenen oan de Fecht. Yn in fraachpetear mei de Ljouwerter Krante, nei oanlieding fan 'e publikaasje fan it boek, fertelde oersetter Tigchelaar dat er jierren earder, doe't er Zwarte Zwaan foar it earst lies, tocht fan: "Bliksem, wat in goed boek!" Dat wie ien fan 'e redens dat er letter besleat om it oer te setten. De oare wie dat der foar bern fan tolve oant fyftjin jier net in protte Frysktalige boeken te krijen binne, sadat syn oersetting oan in gemis foldwaan soe.
Oer de ynhâld fan Swarte Swan sei Tigchelaar yn itselde fraachpetear: "It boek is net 'gewoan' mar in bytsje tsjuster, dat sprekt my wol oan. Fleurige ferhalen oer blomkes en bijkes, dêr ha ik net folle mei." Hy hie de oersetting naadleas oanslute litte wollen op 'e sprektaal fan Frysktalige bern (hollanistyske ynterferinsjes ynbegrepen), mar dat fûn Utjouwerij Hispel gjin goed idee: sadwaande bleau it Frysk yn Swarte Swan foar it oergrutte part geef, hoewol't Tigchelaar beskate foar bern âldfrinzich oandwaande wurden (lykas 'barre') mijd hat troch de sinsbou út it orizjineel om te smiten. De presintaasje fan Swarte Swan fûn op 21 maart 2018 plak op it Dockinga Kolleezje yn Dokkum, by Gretha Hoekstra, Tigchelaar syn âlde dosinte Frysk oan 'e middelbere skoalle.
William Wallace (betsjuttingsside)
"William Wallace" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
List fan Amerikaanske Yndianestammen mei federale erkenning
Yndianestammen mei federale erkenning binne lânseigen Yndiaanske stamme-organisaasjes yn 'e Feriene Steaten, dy't wetlike erkenning genietsje fan it Amerikaanske Buro fan Yndiaanske Saken (BIA), dat ressortearret ûnder it Amerikaansk Ministearje fan Binnenlânske Saken. Yn maaie 2013 publisearre it Federaal Register fan 'e Feriene Steaten in offisjele list mei de nammen fan 'e 566 stammen dy't doe federale erkenning genoaten. Sûnt dy tiid binne der noch ferskaten by kommen.
Dizze erkenning is fan belang om't it Amerikaanske Kongres ûnder de Amerikaanske Grûnwet it rjocht hat om mei offisjeel erkende stammen om te gean, wat dy stammen beskate foardielen ferskaft (û.m. op it mêd fan belestings) en harren foar soevereine naasjes oanmerkt. Sokke soevereine naasjes binne semy-autonome regearings, dy't net bûn binne oan 'e wetten fan 'e Amerikaanske steaten binnen de grinzen wêrfan't sy har befine, mar wol oan 'e federale wetjouwing. It wetjaande tafersjoch oer harren wurdt úteinlik útoefene troch it Amerikaanske Kongres, wylst de útfierende macht yn dizzen foarme wurdt troch it Buro fan Yndiaanske Saken. It aard en de legitimiteit fan 'e relaasjes tusken dy ynstânsjes en de federaal erkende stammen wurdt troch de Yndianen noch altiten bekreaud.
In federaal erkende "stamme" is net wat men bûten de Feriene Steaten, dêr't it begryp stamme ornaris lykslein wurdt mei in etnyske groep, ferwachtsje soe. Yn 'e Feriene Steaten kin in stamme lykwols ferskate etnyske groepen omfetsje, lykas de Colville Konfederearre Stammen, dy't út tolve etnyske groepen besteane. Likegoed is it mooglik dat ien etnyske groep fertsjintwurdige wurdt troch mear as ien federaal erkende stamme, lykas by de Sjajinnen (2), de Ponka (2), de Sjeroky (3), de Lakota (6) of de Kûmejaai (13).
Om federale erkenning te winnen, moat in stamme foldwaan oan sân betingsten fan it BIA, dy't yn 1978 har definitive foarm krigen hawwe. Fjouwer dêrfan binne yn 'e regel problematysk foar stammen dy't federale erkenning besykje te krijen: dat it in tradisjonele groep mei histoaryske woartels is; dat it fan âlds troch de bûtenwrâld identifisearre is as in Yndiaanske entiteit; dat it polityk gesach útoefenet oer syn leden; en dat it fuortkomt út in histoaryske stamme. Organisaasjes dy't federale erkenning oanfreegje, moatte detaillearre petysjes yntsjinje by it BIA, en der geane faak jierren oerhinne foar't der in definitive útspraak dien wurdt (tweintich of sels tritich jier is gjin útsûndering, al duorret it yn trochsneed in jier as fyftjin). Om in foarbyld te jaan, de Sjinnekok Yndianenaasje tsjinne yn 1978 foar it earst in petysje yn, en wist einlings yn te'n lêsten federale erkenning te bemachtigjen yn 2010, 32 jier letter. De measte oanfragen wurde trouwens úteinlik ôfwiisd. In protte (mar lang net alle) ôfsûnderlike Amerikaanske steaten biede Yndiaanske stammen in legere foarm fan erkenning, dy't oer it algemien makliker te besetten is, mar dêr't folle minder foardielen en rjochten oan ferbûn binne (sjoch: List fan Amerikaanske Yndianestammen mei erkenning op steatsnivo).
Arkansas
gjin Yndianestammen mei federale erkenning
Delaware
gjin Yndianestammen mei federale erkenning
Fermont
gjin Yndianestammen mei federale erkenning
Georgia
gjin Yndianestammen mei federale erkenning
Hawaï
gjin Yndianestammen mei federale erkenning
Illinois
gjin Yndianestammen mei federale erkenning
Kentucky
gjin Yndianestammen mei federale erkenning
it Distrikt Kolumbia
gjin Yndianestammen mei federale erkenning
Marylân
gjin Yndianestammen mei federale erkenning
Missoery
gjin Yndianestammen mei federale erkenning
Nij-Hampshire
gjin Yndianestammen mei federale erkenning
Nij-Jersey
gjin Yndianestammen mei federale erkenning
Pennsylvania
gjin Yndianestammen mei federale erkenning
Tennessee
gjin Yndianestammen mei federale erkenning
West-Firginia
gjin Yndianestammen mei federale erkenning
Porto Riko
Porto Riko is in oerseesk territoarium fan de Feriene Steaten, dêr't de lânseigen Taïno-Yndianen in beskate foarm fan erkenning genietsje, û.m. fan it Amerikaanske Folkstellingsburo, mar net fan it BIA.
Changes (roman fan Jim Butcher)
Ynhâld
Harry Dresden, tsjoender en privee-detektive te Chicago, kriget in tillefoantsje fan syn eks Susan Rodriguez, mei wa't er sân jier lang gjin kontakt hân hat. Hja wie foarhinne sjoernaliste by de Midwestern Arcane, in krantsje dat benammen oer paranormale saken publisearret. Har kollega's mienden dat se fiksje publisearren, mar Susan krige meitiid foar it ferstân dat der wier-wier boppenatuerlike dingen bestiene. Se besocht Harry as boarne te brûken, en fan it iene kaam it oare, sadat se úteinlik in relaasje krigen (sjoch: Storm Front). Dat bliek lykwols net sa befoarderlik te wêzen foar Susan har sûnens, doe't ien fan Harry syn fijannen, in fampier fan it Reade Hôf dy't Bianca hiet, har finzen naam om Harry te treffen (sjoch: Grave Peril).
Harry wist Susan te befrijen, mar tsjin dy tiid wiene Bianca-en-dy oer har gear west en wie se heal feroare yn in fampier fan it Reade Hôf. De metamorfoaze soe foltôge wurde as se it bloed fan in minske dronk oant dy it bestoar. Neitiid ferbriek Susan harren relaasje om't se no oanhâldend in gnaujende honger nei bloed fielde, dy't se net goed skiede koe fan har leafde foar en langst nei Harry. It soe dêrom mar in kwestje fan tiid wêze ear't se him op bêd by fersin deade. Twa jier letter doek Susan op 'e nij op (sjoch: Death Masks). Hja hie har tsjin dy tiid by it Genoatskip fan Sint Gilles jûn, de beskermhillige fan ferstjitlingen. It Genoatskip is in organisaasje fan minsken lykas har, dy't healwei de metamorfoaze ta fampier binne, en dy't harren ynsette om it Reade Hôf te bestriden. Nettsjinsteande alle redens om dat net te dwaan, bedreaune Harry en Susan doe noch ienris de leafde. Neitiid hat er neat mear fan har heard.
No falt Susan fuortendaliks mei de doar yn 'e hûs troch Harry te fertellen dat harren dochterke ûntfierd is troch fampieren fan it Reade Hôf. Harry, dy't gjin flau idee hie dat er heit wurden wie, is mei stomheid slein. Letter wurdt er poerrazen dat Susan op eigen manneboet besletten hie om him út it libben fan syn bern te wiskjen. As Susan dy jûns yn Chicago arrivearret, hawwe se dêr bot wurden om, mar Harry beslút om syn lulkens oan 'e kant te setten om't der no earst wichtiger dingen binne, lykas it rêden fan it libben fan syn dochter, dy't Margaret Angelica (ropnamme: Maggie) hjit. Susan fertelt dat Arianna Ortega, in hartoginne fan it Reade Hôf dy't de widdo is fan Harry syn âlde fijân Paolo Ortega, efter de ûntfiering sit. Mei Martin, in oar lid fan it Genoatskip fan Sint-Gilles, kringe Susan en Harry in geheim kantoar fan it Reade Hôf yn Chicago binnen, dat nota bene fêstige is yn itselde gebou dêr't ek Harry syn eigen detektiveburo sit. Susan fertelt dat it gebou inkele jierren lyn troch Arianna Ortega opkocht is, en Harry is poermâl om te beseffen dat er al jierrenlang hier betellet oan it Reade Hôf.
It docht bliken dat Susan en Martin folge binne út Gûatemala wei nei Chicago ta, as in seistal fampieren fan it Reade Hôf harren oer it mad komt. Harry, dy't syn selsbehearsking noch altyd net wer alhiel weromfûn hat, deadet trije fan 'e wêzens mei sielefjoer, dat in aartsingel him leard hat te brûken (sjoch: Small Favor), wylst Martin in fjirdenien út 'e ljochten helpt. Twa witte lykwols te ûntkommen. Yn it kantoar fynt Susan in blaudruk fan it kantoargebou, dêr't út blykt dat om Harry syn detektiveburo hinne allegear eksplosiven yn 'e muorren oanbrocht binne. (Harry beseft dat dat dien wêze moat doe't der sabeare asbest út it gebou ferwidere waard.) Susan, Martin en Harry witte krekt op 'e tiid út it gebou te kommen ear't it opblaasd wurdt. Neitiid bejouwe Susan en Martin harren nei in ûnderdûkadres fan it Genoatskip om te sjen oft se ynformaasje fan 'e hurde skiven helje kinne dy't se út 'e kompjûters yn it kantoar stellen hawwe.
Underwilens giet Harry nei hûs, dêr't er de komst fan 'e plysje ôfwachtet. Yndie stiet net folle letter syn goede freondinne Karrin Murphy, in resjersjeur fan 'e Spesjale Undersyksienheid fan it Chicago Police Department, by him foar de doar. Hja hat heard dat it kantoargebou dêr't syn detektiveburo fêstige wie, opblaasd is, en se nimt oan dat er wer ris immen tsjin it hier yn strutsen hat. As Harry har de saak útleit, biedt se daliks har help oan en seit se boppedat ta om besykje te sillen en hâld de plysje fierders by him wei. Nei in koart nachtsje ljochtet Harry de oare moarns ek syn learlinge Molly Carpenter yn oer wat der geande is. Mei har set er fia in slûprûte troch it Nevernever, de parallelle wrâld fan it boppenatuerlike, ôf nei Edinburgh, dêr't it haadkertier fan 'e Wite Ried fan Tsjoenderij fêstige is. Harry hopet dêr help te besetten fan syn mei-tsjoenders, mar as se dêr arrivearje, docht bliken dat it Reade Hôf krekt in nije ambassadeur stjoerd hat dy't de slepende oarloch tusken de beide organisaasjes beëinigje moat. Dy ambassadeur is nimmen oars as Arianna Ortega.
As Arthur Langtry, de Merlyn (foarsitter) fan 'e Hege Ried, him by harren jout, docht bliken dat de Wite Ried it fredesútstel fan Cristos en it Reade Hôf net foar sûkerswiet oannimt. Fan 'e leden fan 'e Hege Ried dy't op it poadium yn 'e grutte seal oanwêzich wiene, klaaid yn harren tsjoendersmantels mei djippe kappen oer de holle lutsen, is mar ien echt in lid fan 'e Hege Ried, foar it gefal dat der earne op antwurde wurde moat. De oare bestjoersleden fan 'e Wite Ried befine har feilich bûten berik fan Arianna. De Merlyn jout oan dat de Wite Ried risselwearret om foargoed mei it Reade Hôf ôf te weven, eat dat wyslik bûten de wittenskip fan Cristos om dien wurdt. Dêrfoar is lykwols earst al nedich dat it spultsje meispile wurdt. De Merlyn is derfan oertsjûge dat it Reade Hôf gjin wiere frede hawwe wol, mar ynstee fan doel is in nije oanfal op 'e Wite Ried te dwaan. Syn plan is om te wachtsjen oant de fampieren al harren krêften dêrta ynset hawwe om dan bienhurd werom te slaan. Dêrta is it wol nedich dat Harry him katoen hâldt. Wylst Harry earst tocht dat er gjin help fan 'e oare leden fan 'e Wite Ried krije soe om't se de kâns op frede mei it Reade Hôf net bedjerre woene, blykt it dus eins sa te wêzen dat er fan harren gjin help kriget om't se de kâns op it ferslaan fan it Reade Hôf net bedjerre wolle. Foar him komt dat lykwols op itselde del. Hy en Molly jouwe har wer ôf nei Chicago.
Dêr hawwe Susan en Martin ûnderwilens op 'e hurde skiven, dy't se út it kantoar yn it opblaasde gebou stellen hiene, in kompjûterbestân fûn dat bestiet út in list mei dingen dy't Harry identifisearret as rituele foarwerpen. As Harry dêr letter neifraach oer docht by Bob, in elemintêre geast fan 'e lucht mei in yngeande kennis fan magy, dy't in skedel bewennet op 'e boekeplanke yn Harry syn laboratoarium, befêstiget dy wat Harry al wist. Hy foeget deroan ta dat sokke foarwerpen inkeld brûkber binne foar de dûnkerste foarmen fan swarte magy, lykas it bringen fan minske-offers. De foarwerpen binne neffens de list op 'e eigenste dei fan 'e ûntfiering fan Maggie opstjoerd nei in ûnbekend plak... Underwilens stjoert Harry Molly, ûnder beskerming fan syn reuseftige en grizelich yntelliginte Tibetaanske mastyf Mouse (dy't in neikommeling is fan in stjerlike hûn en in godlike beskermgeast), nei pastoar Forthill ta, yn 'e Tsjerke fan 'e Hillige Marije fan 'e Ingels, dy't kontakten mei roomske preesters yn Latynsk-Amearika ûnderhâldt; Forthill seit ta fernimme te sillen oft er wat útfine kin.
Harry kriget besite fan Murphy, dy't him warskôget dat harren âlde fijân resjersjeur Barry Rudolph fan Ynterne Saken besiket om him opdraaie te litten foar it opblazen fan it kantoargebou. Der sil sadwaande mei koarten wol hûssiking by Harry dien wurde, en as er net wol dat er arrestearre en minimaal fjouwerentweintich oeren lang ûnderfrege wurdt, kin er mar better sjen dat er dreech op te spoaren wurdt. Hoewol't Harry beseft dat it op 'e lange termyn better foar himsels wêze soe om oan it plysjeûndersyk mei te wurkjen, docht er him dat no net tiid. Mar hy kin ek net samar útnaaie, want hy hat beskermingsbetsjoenings om syn appartemint hinne opboud, dy't gjin ûnderskie meitsje tusken sombys, fampieren of oare meunsters dy't der binnenkringe wolle en plysjeminsken dy't de doar ynslane om hûssiking te dwaan. Dat hy moat earst de betsjoenings ûntmantelje en dan alle spul yn syn appartemint byinoar sykje dat er eins net hawwe mei (lykas ferrike uranium) en oare dingen wêrfan't er net wol dat de plysje se fine sil (lykas Bob en syn skedel, en de beide swurden fan 'e Ridders fan it Krús dy't er op 'e noed hat). Tsjin dy tiid stiet de FBI by him foar de doar. Harry hat gjin oare kar as om út syn appartemint streekrjocht oer te stekken nei it Nevernever, eat dat er noch nea dien hat om't er de skieding mei it Nevernever op dat plak sa sterk mooglik hâlde wol.
Yn it Nevernever bedarret Harry yn in tún dêr't er suver daliks oanfallen troch in reuseftige, meunsterlike tûzenpoat, dy't er net oer kin mei syn tsjoenderij. Hy kin net ûntsnappe, en beslút dat syn iennichste mooglikheid om te oerlibjen is om werom te kearen nei syn appartemint. Hy bedobbet syn rêchsek, mei alle byinoar sochte spul deryn, op dat plak yn it Nevernever djip ûnder de grûn, dêr't (hooplik) inkeld hy it ding weromfine kinne sil. Werom yn syn appartemint wurdt Harry fuortendaliks arrestearre troch de FBI. Hy wurdt meinommen nei it kantoar dat de federale resjerzje yn Chicago ûnderhâldt, dêr't er ûnderfrege wurdt troch FBI-agint Tilly en resjersjeur Rudolph. It docht al rillegau bliken dat it net botte bûterje wol tusken de beide mannen, en Tilly kriget op in stuit sa syn nocht fan 'e ûnprofesjonaliteit fan Rudolph dat er dyselde út 'e ferhearkeamer set. Tilly blykt in ynteger man te wêzen, dy't boppedat (sûnder dat er it sels wit) in lyts magysk talint hat, dêr't er mei wissichheid troch sizze kin oft immen liicht of net. It liek him al raar ta dat Harry wat mei de ûntploffing te krijen hie, en as Harry syn direkte fraach datoangeande ûntkennend beäntwurdet, is foar him dêrmei it spul dien. Harry makket fan 'e gelegenheid gebrûk om Tilly yn 'e rjochting te stjoeren fan Arianna Ortega, yn 'e hope dat de FBI har organisaasje hjir en dêr in stôk yn 'e speaken stekke kin.
Harry freget de Leanansídhe (dy't er Lea neamt) om Susan en Martin gean te litten. Se lykje gjin ferwûnings oprûn te hawwen, al binne se noch altyd bewusteleas. Yn in helder momint freget er Lea, dy't syn petemem is fanwegen in ôfspraak mei syn koart nei syn berte ferstoarne mem Margaret LeFay, oft syn mem har soms wat yn bewarring jûn hat oant er âld en wiis genôch wêze soe om der sels om te freegjen. Dat blykt yndie sa te wêzen: it is in reade fûnkelstien dy't alle kennis fan 'e wegen troch it Nevernever befettet. Lea warskôget him dat jin foar grutte kennis in hege priis betelje moatte; yn it gefal fan syn mem wie dat dat se neitiid nea wer goed sliepe koe. Harry, dy't beseft hoe'n grut foardiel dizze kennis him jaan kin by it rêden fan Maggie har libben, beslút de fûnkelstien dochs oan te nimmen.