cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Archangelsk
Skiednis
De stifting fan Sint-Petersburch oan de Eastsee troch deselde Peter de Grutte soarge der ek foar dat Archangelsk minder belangryk waard. Alle hannel moast no oer Sint-Petersburch gean en Archangelsk mocht allinne noch foar eigen gerak ynfiere. De hannel rûn dêrtroch slim tebek en yn 1725 farden noch mar 19 skippen de haven yn. Katarina de Grutte makke yn 1762 in ein oan dy sitewaasje en joech Archangelsk deselde privileezjes as Sint-Petersburch, sadat yn 1772 al wer 206 skippen de haven ynfarden. thumb|left|Archangelsk op in 19e-iuwske print (Dirk Wijbrand Tollenaar) Oant healwei de 19e iuw bleau Archangelsk de op twa nei wichtichste haven fan it lân. Yn dy tiid bloeide ek de Pomoarenhannel op. De Pomoaren, lykas de bewenners fan de noardlike kuststreek neamd waarden, dreaune hannel yn nôt en fisk mei Noarwegen. Troch de oanlis fan it spoar yn 1898 waard de ferbining mei Sintraal Ruslân in hiel stik ferbettere.
Yn de Earste Wrâldkriich wie Archangelsk de iennige westlike haven fan it lân dêr't militêre help lost wurde koe. De haven waard doe foar de nije oanfier útwreide mei nije steigers en loadsen en ek it spoar waard ferbettere en langer makke. Yn 1916 waard noch nea sa'n soad lading yn 'e haven fan Archangelsk ferwurke.
Troch de Russyske Revolúsje briek in boargerkriich út en Archangelsk waard foar in hoart troch bûtenlânske troepen beset. De hannel en ekonomy stoartte yn en de haven rekke yn it neigean. Om't troch Finske oanfallen Moermansk net brûkt wurde koe, waard Archangelks yn de Twadde Wrâldkriich fannijs de iennige iepen haven foar militêre help út it westen. De haven waard yn alle hasten op 'e nij oanpast foar de militêre help en yn augustus 1941 arrivearre in earste konvoai. Yn de jierren 1960 waard de haven renovearre en op 'e nij útdjippe. De haven krige yn 1972 in nije passazjiersterminal en healwei de jierren 1980 in kontainerterminal. Yn 2007 ferwurke de haven likernôch oardel miljoen lading.
It besjen wurdich
thumb|260px|Gostiny Dvor In soad tsjerken fan de stêd binne troch it kommunistyske bewâld ôfbrutsen.
It âldste noch besteande gebou yn de stêd is de hannelsmerk Gostiny Dvor (Russysk: Гостиный двор), tusken 1668 en 1684 boud troch Dútsers en Nederlanners. It hie wat wei fan in kremlyn, mar it waard brûkt as merk. Yn de 18e iuw tsjinnen de gebouwen as dûanekantoar. Neitiid rekke it gebou yn ferfal en nei't it foar in part ôfbrutsen waard bleaune allinne de noardlike tuorren en in part fan de westlike muorre oer. Sûnt 1992 fûn in restauraasje plak.
Wapen
It wapen fan Archangelsk waard op 2 oktober 1780 ynfierd en toant op in giel fjild de aartsingel Michael, dy't mei it swurd de duvel deltwingt. Yn de tiid fan Sovjet-Uny wiene religieuze tema's op offisjele symboalen ferbean en doe stie op it wapen in skip. It motyf moast Archangelsk as in wichtige seehaven foarstelle. Yn oktober 1989 naam de ried fan Archangelsk it beslút om it oarspronklike wapen wer yn te fieren. It wapen fan 1780 waard oernommen mei in pear lytse feroarings.
Gundomar
Gundomar († 486) wie kening fan de Boergonden.
Skiednis
Hy wie in soan fan kening Gundiok en hie trije bruorren: Godegisel, Gilperik II en Gundobad. Nei de dea fan harren heit yn 473 ferparten de bruorren it keninkryk ûnder inoar en meitsje Gundomar Fienne ta haadstêd. Letter ûntstie der in striid om de macht. Yn 486 waard Gundomar troch syn broer Gundobad fermoarde.
Splatterfilm
De splatterfilm is in subsjenre fan 'e horrorfilm dat him mei opsetsin konsintrearret op it op grafyske wize yn byld bringen fan geweld, benammen it ferlies fan lichemsdielen. Sokke films litte in fassinaasje sjen foar de kwetsberens fan it minsklik lichem en foar it teätraal toanen fan it skeinen dêrfan. De namme komt fan it Ingelske splatter film of splatter movie, dat letterlik "snjitterfilm" betsjut, ferwizend nei it spatterjend delkommen fan bloed. De term waard betocht troch regisseur George A. Romero om syn horrorfilm Dawn of the Dead, út 1978, te omskriuwen. Filmkritisy ornearje lykwols yn 'e regel dat dy film hegere aspiraasjes hat (lykas sosjaal kommentaar), as foar films fan dit eksploitative subsjenre wenstich is. Splatterfilms dy't sa oerdreaun binne dat it komysk wurdt, hearre ta in eigen subsjenre, dat splatstick hjit (in gearlûking fan 'splatterfilm' en 'slapstick').
De oantsjutting 'splatterfilm' waard popularisearre troch yn it non-fiksjewurk Splatter Movies, fan John McCarty út 1981, dat as ûndertitel hie: Breaking the Last Taboo: A Critical Survey of the Wildly Demented Subgenre of the Horror Film that is Changing the Face of Film Realism Forever. Hoewol't de term 'splatterfilm' fral assosjearre wurdt mei frijwat ekstreme horrorfilms, dêr't it boek sadwaande foar it meastepart oer giet, suggerearre McCarty dat it in symptoom wie fan in bredere trend yn 'e filmyndustry. Hy behannele dêrom ek oare films wêryn't bloed rynsk floeit, lykas de swarte komeedzje Female Trouble (1974), de plysjefilm Magnum Force (1973) en de westernfilm The Long Riders (1980). In moderne oanfolling op dat listke soe perfoarst de neo-noir-aksjefilm Kill Bill: Volume 1 (2003) wêze kinne.
Fersoargingsplak
In fersoargingsplak kin ornaris allinnich fan de autowei ôf berikt wurde, en mar út ien rjochting. Dit om foar te kommen dat it as op- en ôfrit brûkt wurdt. Oer in lingte fan ien kilometer wurde om de ûngefear trijehûndert meter oanjûn. Fersoargingsplakken lizzen sa'n 20-25 kilometer fan elkoar. Om de fjirtich kilometer leit der meast in restaurant.
Nammejouwing
Fersoargingsplakken yn Nederlân wurde meast neamd nei eleminten yn de omjouwing, meast in natoergebiet, mar ek de plaknamme dêr't it plak by yn de buert leit of in lokale strjitnamme. Namen fan wichtige persoanen of barrens út de skiednis wurde wol ek wol as namme brûkt.
Slach by Pavia
De slach by Pavia fûn plak yn 271, tichtby it tsjintwurdige Pavia yn Itaalje en gie tusken de Allemannen en it Romeinske leger mei keizer Aurelianus oan it haad.
De fjildslach
Nei itselde jier it ferlies by Plazena en de dêrop folgjende oerwinning yn de slach by Fano, sette keizer Aurelianus mei it leger de efterfolging yn op de Allemannen, dy't op dat stuit op de wêromreis wienen nei Germaanje. Aurelianus joech opdracht om de passen yn de bergen ôf te sluten en koe de Allemanne ynslute by Pavia. Hjir foel hy de Alemannen oan en slagge deryn de hiele legermacht fan de Allemannen te ferneatigjen. Troch dizze oerwinning krige hy fan it Romeinske folk de earetitel Germanikus Maksimus.
Mullum
Mullum is in doarp dat yn de gemeente Harns leit. Mullum leit noardeastlik fan Harns, westlik fan Hjerbeam, súdwestlik fan Winaam en súdeastlik fan de Waadsee. Op hie Mullum  ynwenners. De doarpskearn leit oan ferskate strjitten noardlik en súdlik fan de Harnzer Strjitwei.
De buorskippen De Blynse en Ungaboer hearre ek by Mullum.
Sûnt 1971 leit Mullum yn de gemeente Harns, dêrfoar lei it doarp yn sawol de gritenij as de gemeente Frjentsjerteradiel (sudertrimdiel).
Skiednis
De earste bewenners setten harren om it begjin fan de jiertelling hinne nei wenjen op in kwelderwâl. Letter waard de terp opsmiten, dy't op it heechste punt 4,85 meter is. De terp is foar in grut part ôfgroeven, dat oan de westlike kant goed te sjen is. Yn 1911 waard in sulverskat fûn mei in ring en likernôch 2000 sulveren munten út de 10e iuw. Alder binne 15 gouden munten, dy't yn 1925 fûn waarden en út de 6e iuw datearje.
Yn 1989 waard noardlik fan Mullum in brûnzen bokje fan 7,5 sintimeter heech fûn, dat datearret út de 1e of 2e iuw nei Kristus en yn It Hannemahûs yn Harns wurdt bewarre. Om't by de oanlis fan de nije N31 de âlde terp rekke waard der súd fan Mullum yn 2016 earst argeologysk ûndersyk dien. It ûndersyk levere sân bonkerakken, fibula's, munten, skerven en oare resten op út de 8e oant 12e iuw. thumb|left|De tsjerke fan Mullum neffens de skilder Abraham Van Beerstraten De oarspronklik oan Nikolaas fan Myra wijde tsjerke stiet midden yn it doarp op wat der fan de terp oer is. De tsjerke fan Mullum waard al yn de 12e iuw boud, mar yn de rin fan de tiid is der in soad oan feroare. Yn 1988 is de tsjerke fan binnen en bûten troch R. de Vries folslein renovearre. De tsjerketoer is yn 1999 restaurearre. Yn de noardmuorre sit noch in tichtmitsele "noarmannepoarte".
Tsjin de toersmuorre stiet noch in âlde, goed bewarre grêfstien mei in reliëf fan de yn 1879 ôfbaarnde houtseachmûne 'Houtlust' (ek: 'Landmanslust'). In oare houtseachmûne wie 'De Hoop', dy't oan de súdkant fan de Trekwei stie en yn 1908 ôfbrutsen waard.
Oan it begjin fan de 19e iuw bestie Mullum allinne út de tsjerke mei in rychje hûzen oan de noardlike kant, in pear pleatsen en wat bedriuwen mei wentes oan de Trekwei. Nei de oanlis fan de rykswei feroare dat wat, mar fral sûnt de Twadde Wrâldkriich krige it doarp folle mear hûzen.
Mienskip
thumb|260px|Doarpshûs De Spil It doarpshûs "De Spil" stiet oan de Hopmanswei. Yn it op frijwilligers draaiende doarpshûs wurde in soad aktiviteiten organisearre.
Skoalle
De skoalle fan it terpdoarp hjit Middelstein. thumb|260px|Harnzerstrjitwei
Befolkingsferrin
thumb|260px|Tsjerkestrjitte
Strjitten
Beatrixleane, Bernhardleane, Blynsewei, De Finne, Folkert Poststrjitte, Fonteinstrjitte, Frittemastrjitte, Harnzerstrjitwei, Haulewei, Hopmanswei, Julianaleane, Tsjerkestrjitte, Middelstein, Rykswei, Skieppedykje, Ungabuertsterwei, Van Harinxmastrjitte.
Klaas Sierksma
Klaes Sierksma (Ljouwert, 2 july 1918 - Oentsjerk, 21 maart 2007), eigentlik Klaas Sierksma, wie saakkundige op it mêd fan oerheidswapens en oerheidsflaggen, Liudger en wie stêffunksjonaris NOS (haad ôfdieling Filmsaken). Sierksma publisearre nei 1945 ek ûnder de skûlnammen Okke Haverkamp, M. Lasis en Diederik van Loo.
Sierksma studearre sosjogeografy yn Gint yn 1941-42. Yn 'e besettingstiid wurke Sierksma foar it fassistyske tydskrift Hamer, en hy wurke ek op 'e radio mei oan it programma Land en Volk, dat propaganda fersprate foar de besetter. Hy waard nei de oarloch feroardiele ta njoggen moannen finzenisstraf. Hy krige ek in publikaasjeforbod, dat er omsile troch te skriuwen ûnder skûlnammen.
Yn Fryslân wie er lid fan de Flaggekommisje dy't de oarsprong fan de Fryske Flage beskriuwe moast. It flaggerapport dat hjir it risseltaat fan wie late yn 1957 ta de offisjele erkenning troch Provinsjale Steaten fan de Fryske flagge. Nei de útjefte fan it flaggerapport waard op syn foarstean troch de Fryske Akademy yn 1956 de Fryske Rie foar Heraldyk oprjochte, dêr't er de earste siktaris fan waard. Hy sette him der foar yn dat alle Fryske gemeenten in eigen flagge ynstelden, en ek gemeenten yn de rest fan Nederlân. Sa ûntstienen mear as 400 gemeenteflaggen. Op grûn fan syn stúdzjes waarden 18 gemeentewapens ferbettere, ûnder oaren dat fan Flylân.
Slach by Stanwick
De Slach by Stanwick fûn yn 71 plak tichtby Stanwick, (Ingelân) en gie tusken it Romeinske leger en de Briganten. De Romeinen wûnen de slach.
Skiednis
De oanlieding foar dizze slach wie tanimmende fijannigens fan de Briganten ûnder harren nije kening Venutius. It Keltyske folk wie tsien jier earder troch de Romeinen oan Rome skatplichtich makke, mar wienen noch altiten kriichshaftich. It Romeinske besettingsleger waard ûnder befel fan Kerialis nei it noarden stjoerd om it lestige keninkryk yn 'e stokken te hâlden.
By Stanwick fersloegen de Romeinen de Brigantes en makken in ein oan harren selsstannigens. Al rillegau nei de oerwinning waard de oermastering van Grut-Brittanje troch it Romeinske leger ferfet.
Paralympyske Winterspullen 2002
De VIIIe Paralympyske Winterspullen waarden yn 2002 hâlden yn Salt Lake City, de Feriene Steaten.
Transatlantyske flecht fan Alcock en Brown
Transatlantyske flecht
Yn april 1913 (en fannijs yn 1918), stelde de Daily Mail in priis fan of £10.000 beskikber foar "the aviator who shall first cross the Atlantic in an aeroplane in flight from any point in the United States of America, Canada or Dominion of Newfoundland and any point in Great Britain or Ireland in 72 continuous hours".
De Feniks (Marrum)
De Feniks is een poldermûne by it doarp Marrum yn de gemeente Noardeast-Fryslân.
Transatlantyske flecht fan Alcock en Brown
Transatlantyske flecht
Sy stigen op yn in oanpaste Vickers Vimy IV, in bommesmiter mei twa Rolls-Royce Eagle motors fan 360 hk it stik, fan Lester's Field yn St. John's, Nijfûnlân op 14 juny 1919 om 13.45 oere. De flecht einige ferskate kearen hast foar de tiid troch problemen mei de motors, mist, snie en iis. Brown moast hieltyd wer de fleugels op om iis út de luchtynlitten fan de motors te bikjen en Alcock's fleanderskeunst waard swier op de proef steld troch swiere mist, iisôfsetting op de roeren en it opheapjen fan snie yn de iepen cockpit. By de lâning yn Ierlân rekke it tastel swier skansearre meidat it yn sompich fean bedarre dat fan boppe ôf in moai stik greide like (by Derrygimlagh Moor). De manlju rekken net ferwûne.
De Feniks (Marrum)
Skiednis
De Feniks waard yn 1917 boud foar it bemeallen fan de polder 'Ferwert' as ferfanger fan de earste mûne út 1845, dy't yn de simmer fan 1916 as gefolch fan bliksemynslach ôfbaarnde. De Feniks waard gearstald út ûnderdielen fan in sloopte houtseachmûne mei deselfde namme út Ljouwert.
Transatlantyske flecht fan Alcock en Brown
Transatlantyske flecht
Sy hiene doe 3040 km yn 16 oeren en 27 minuten ôflein, mei in trochsneed faasje fan 185 km/o. De fleanhichte farieare fan seenivo oant 3.700 meter.
De Feniks (Marrum)
Skiednis
Oant likernôch 1970 bleau de mûne yn gebrûk. Sûnt 1976 is de mûne eigendom fan de Stifting De Fryske Mole. By de restauraasje fan de mûne yn 1977 krige de Feniks nije roeden, werby't de selsswichting ferfongen waard troch Aldhollânsk hekwurk. De mûne waard yn 1997 foar it lêst restaurearre.
Transatlantyske flecht fan Alcock en Brown
Transatlantyske flecht
Alcock en Brown waarden behannele as helden om't hja de flecht folbrocht hiene. Neist priis fan de 'Daily Mail' krigen hja noch 2.000 guineas fan de 'Ardath Tobacco Company' en £1.000 fan Lawrence R. Phillips de man, om't hja de earste Britske ûnderdienen wiene dy't de Atlantyske Oseaan oerflein wiene. In pear dagen letter waarden Alcock en Brown riddere troch kening George V.
Paralympyske Winterspullen 2002
Sporten
It prikslydzjen is nei Nagano 1998 fan it Paralympyske programma ferdwûn.
Transatlantyske flecht fan Alcock en Brown
Transatlantyske flecht
Charles Lindbergh sei letter by syn lâning yn Parys, nei syn rekordflecht fan 1927 "Alcock en Brown hawwe my it paad wiist!"
De Feniks (Marrum)
Skiednis
De Feniks is net mear oansluten op de Fryske boezem, mar noch wol mealree yn sirkwy. De Feniks wurdt ek brûkt as lesmûne foar it 'Gild Fryske Mounders' en kin op ôfspraak besichtige wurde.
By te min wyn koe sûnt 1945 in diselmotor meihelpe. De diselmotor is noch jimmeroan oanwêzich en waard yn 2016 tagelyk mei it ferfangen fan de houten fizel fan de mûne troch in stalen fizel ek neisjoen.
Bartle Idzerda
Bartle Hendriks Idzerda (Wânswert, 1753 - Beetstersweach 1810) wie in notaris en skoalmaster. Hy stie as skoalmaster yn Easterein en Dronryp. Waard doe notaris yn Beetstersweach. Skreau Fryske rimen.
De Feniks (Marrum)
Beskriuwing
De Feniks is in grutte muonts. It houten achtkant is reiddutsen en stiet op stiennen fjildmuorren. De flecht fan de wjukken is 21,50 meter.
't Goy
300px|thumb|Lokaasje 't Goy yn de gemeente Houten 300px|thumb|'t Goy mei dêrefter it [[Amsterdam-Rynkanaal]] 't Goy is in doarp yn de gemeente Houten yn de Nederlânske provinsje Utert. It doarp leit súdeastlik fan it haadplak Houten en hat 635 ynwenners (2021).
Fan 1966 ôf woeks it doarp út fan in útbuorren ta in doarp mei nijbou. Yn it doarp stiet it lângoed Wickenburgh fan 1381. It lângoed hat in wyt hûs mei in dowetoer, oprydleane en in grut bosk efter it hûs.
't Goy bestiet winliken út twa doarpen: It Alde Goy (Oude Goy, pleatslik ek it Goyse Dorp neamd) is in letmidsiuwsk doarp út de fjirtjinde iuw, dat ûntstien is om kastiel Ten Goye hinne. Dat kastiel wie ien fan de grutste kastielen fan de omkriten en de eigeners, de Hearen fan Goye, hearsken oer de onkriten.
It oare part fan it doarp leit justjes fierder op en stiet bekend as Nije Goy (Nieuwe Goy). Dat doarpke ûntstie om de bou fan de roomsk-katolike tsjerke hinne yn 1870. De wichtichste eleminten yn dat part fan it doarp binne fuotbalfjilden, in kafee, in roomsk-katolike basisskoalle, en in lânbouskoalle, dy't no as doarpshûs funksjonearret. Dit part fan it doarp stiet op de foto hjirnjonken.
De befolking hie eartiids syn bestean fan de lânbou en fruittylt. Hjoed-de-dei wenje der in soad stedslju, dy't bûten út wenje wolle, yn it doarp.
Oan de Tuurdijk binne oerbliuwsels fan in Romeinske filla ûntdutsen. It is ien fan de Romeinske bouwurken dêr't der yn de gemeente Houten spoaren fan fûn waarden.
Yn 1396 waard 't Goy troch ridder Jan van Rhijnestein fan Cothen plondere.
Eemnesser Polder
thumb| Radio-ûntfangstasjon, mei de antennes op de eftergrûn. thumb| noardkant, wynmoles Flevolân op de eftergrûn. thumb|| griene enerzjy. De Eemnesser Polder (ek Eemnesserpolder) is in greidegebiet yn de provinsje Utert dat begrinze wurdt troch de A1, de Wakkerendyk, de Mientwei yn Eemnes, de Goaimar en de Eem.
Fan Eemnes rint in feart nei in âld gemaal dat it wetter op de Eem lost. De Wakkerendyk is de âlde beskerming foar Eemnes doe't de polder winterdeis ûnder wetter stie en de Sudersee oan de dyk ta kaam.
Oan de noardeastkant fan de polder leit oan de Eem, by de Goaimar, jachthaven It Raboes. Tusken It Raboes en Eemnes stiet in Radio Untfangstasjon.
It gebiet is benammen oan de noardkant ryk oan greidefûgels as ljippen, skriezen, hjerringslynders, strânljippen en tsjirken.
Eoban
Eoban (Ingelân, ? - by Dokkum, 5 juny 754) wie in biskop fan Utert fan Angelsaksysk komôf en is hillich ferklearre. Eoban wie in muonts by de Benediktinen en waard preester. Mei Bonifatius en Willibrord evangelisearre er yn Fryslân.
Yn de moarn fan 5 juny 754 of 755, waard er deadien troch heidenske Friezen mei Bonifatius en 50 selskipsleden by Dokkum.
Oft syn dea in wiere martelersdea west hat of dat it rôfmoard west hat, is in teologysk fraachstik. Ut resinte stúdzjes docht bliken dat de dieders heidenske Friezen wienen dy't wisten mei wa't hja te meitsjen hienen, mar dy't ek harren trekken waarnamen en oergienen ta stellerij.
Ferearing yn Erfurt
Nei 756 waarden de reliken fan de Utertse biskoppen Eoban en Adalar oerbrocht nei Fulda en neist Bonifatius begroeven. Foar 1100 binne de reliken ûnderbrocht yn Erfurt. Yn dy snuorje kaam ek de pelgrimaazje nei Erfurt op gong.
De sarkofaach mei de oerbliuwsels fan Adalar en Eoban yn de katedraal fan Erfurt is datearre op likernôch 1350.
Syn feestdei as hillige is 7 july.
Briganten
thumb|Gebiet fan de Briganten De Briganten wienen in Keltyske stam dy't yn de 1e iuw harren wengebiet hienen flakby Eburacum (tsjintwurdich York), tusken de rivieren Tyne en Humber yn it noardeasten fan Ingelân, (Grut-Brittanje).
Delsettingen
Ptolemaeus neamde njoggen poleis of stêden fan de Briganten;
Oare plakken yn Brigantysk gebiet:
Hesensstate
De Hesensstate wie in state noardwest fan Jorwert, yn wat doe de gemeente Baarderadiel wie, no Littenseradiel, midden tusken de doarpen Skillaard en Leons. Op it plak fan de state stiet no in pleats.
Yn de foartsjerke yn Jorwerd leit in stikkene grêfsark mei it opskrift: ''Anno 1569 de 2 en 3 Decebris ....t.... der ....nacht vermoordt ....sij .... slaepkamer. De Eeren .... Heerscip Wattie-va-Hania. Anno 1565 de 10 Decebris is gerust die Eerbare Iuffrou Yda van Gratinga syn egte huysfrou. Anno 1570 de 22 Marti is gerust Wattie Hania haren zoen''. Dit opskrift sprekt fan in moard. In feint soe syn hear op Hesens fermoarde hawwe.
Fierders leit der noch in sark yn it koar fan de tsjerke op in grêfkelder. It is in keunstwurk, noch like geef as wie it hjir trije wike lyn dellein ynstee fan trije iuwen. Der steane twa ridders libbensgrut yn útbeitele yn harnas en folsleine wapenrêsting en mei oar wapenreau op it fuottenein. Yn de midden stiet it opskrift: Anno 1658 den 6 Augustus is overleden den Edelen, Manhaften Heere Johannes Nauta van Hesens, in zijn leven Ritmeester over een Compagnie te paarde, olt 25 jaren ende leit hier begraven.
Jurjen van der Meer
thumb|right|300px|Jurjen van der Meer Jurjen van der Meer (Skearnegoutum, 9 july 1957), is in Frysk (tekst)skriuwer en ûnderwizer út Terkaple/Eagmaryp. Op syn ûnderwizersoplieding oan P.A. De Him te Snits krige er ûnder oaren les fan minsken as Jan de Jong (Frysk) en Hindrik van der Meer (muzyk), leararen dy’t by him ynteresse yn de Fryske taal wekker makken.
Syn earste fers Reservaat ferskynt yn (1978), it earste fan in tal fersen yn de Lyrische Courant, dy’t as bylage fan de Leeuwarder Courant ferskynde. It fers waard pleatst, foar Jurjen van der Meer in stimulâns om troch te gean mei skriuwen. Syn earste dichtbondel, Yn ‘e fierte ferskynde yn 1986. 'Tsien jier letter folget de bondel, Freedtemiddei frij. Syn fersen blieken ek tige geskikt te wêzen om op muzyk te setten. Sjonger en muzikant Nanne Kalma wie de earste dy’t dat die, hy makke in meldij by it fers ‘Rûngong’. Ek Piter Wilkens ("Knoopkes"), Adri de Boer, Anneke Douma en Bauke van der Woude hawwe lieten op tekst fan Van der Meer op har repertoire stean. Mei lietkomponist Hans Wempe foarmet er al lange jierren in kreatyf en produktyf duo, yn de rin fan de tiid steane op hiel wat yn Fryslân útbrochte cd’s ferskes dy’t ûntstien binne troch de gearwurking op it mêd fan tekst en muzyk. Mei oare dichters en dichteressen as Jelle Bangma, Tsjits Peanstra, Sjoerd Palstra, Anneke Gerbrandy en Baukje Tsjerkje de Jong foarmet Jurjen van der Meer al jierren in dichtersrûnte. Se hawwe twaris mei-elkoar in bondel útjûn. Wykblêd Frysk en Frij naam yn de perioade 1982-1990 geregeldwei in fers fan Jurjen van der Meer op, krekt as de Fryske Skriuwerskalinder en de jongereinblêden De Holder en Switsj. Foar it taalsintrum Frysk fan útjouwerij Afûk wurket Van der Meer mei oan de útjefte fan in taalmetoade; Studio F : taalmetoade foar it primêr ûnderwiis (mei Jelle Bangma).
Keninkryk Bernisia
thumb|right|Brittanje yn de 7e iuw thumb|De opkomst fan Norhumbria It Keninkryk Bernisia wie in keninkryk fan de Angelen in Noard-Ingelân yn de 6e en 7e iuw. It ûntstie út it oan de Hen Ogledd tahearrende gebiet "Brynaich", nei’t dy al troch de Angelen oermastere wienen en foarme letter mei it súdliker lizzende Deira it keninkryk Northumbria.
Geografy
Bernisia rûn fan de rivier de Tyne oan de Firth of Forth en omfieme it gebiet fan de greefskippen Northumberland en Durham fan no. De westgrins ferskode yn de rin fan de tiid hieltyd fierder nei it westen oant ek it Kumbryske Rheged en Gododdin en parten fan it Britske Keninkryk Strathclyde ta Bernisia hearden. De keningssit wie yn Bamburgh, dat nei Bebba, frou fan kening Aethelfrith neamd wie.
Skiednis
De earst beskreaune kening wie Ida fan Bernisia. Hy soe yn 547 op de troan kaam wêze. Kening Aethelfrith ferienige yn 604 Bernisia mei it súdlike Deira en foarme sa Noardumbrje. Hy hearske oant 616, doe’t er yn in slach tsjin Raedwald, kening fan East Anglia, dy’t Aethelfriths rivaal Edwin fan Noardumbrje stipeunterstützte, sneuvele,  Edwin waard doe hearsker oer sawol Deira en Bernisia, sa ûntstie it keninkryk Noardumbrje.
Edwin foel yn de Slach fan Hatfield Chase tsjin kening Cadwallon ap Cadfan fan Gwynedd en Penda fan Mersia op 12 oktober 633, wêrnei’t Noardumbrje wer útien foel yn Bernisia en Deira. Bernisia waard noch in skoftsje bestjoerd troch Eanfrith, in soan fan Aethelfrith; ek hy waard troch Cadwallon dea dien. Syn broer Oswald folge him op, stelde in nij leger gear en befjochte doe Cadwallon yn  634  yn de Slach fan Heavenfield, Cadwallon ferlear derby it libben. Nei syn oerwinning ferienige er Deira wer mei Bernisia. Fan dat stuit ôf wienen de keningen fan Bernisia de hearskers oer Noardumbrje, om’t de dynasty dy’t Deira regearre hie sa’n bytsje útrûge wie troch Cadwallon.
Aartsingel Michaelkatedraal (Archangelsk)
De Aartsingel Michaelkatedraal (Russysk:Собор Михаила Архангела; Sobor Michailja Archangela) is in otterdokse tsjerke yn Archangelsk yn Ruslân. De katedraal is de haadtsjerke fan it bisdom Archangelsk en sil neffens ferwachting yn 2022 nei it skilderjen fan it ynterieur yn 2022 foltôge wêze.
Keninkryk Bernisia
Skiednis
Doe't Oswald lykwols yn 642 sneuvele yn de Slach fan Maserfield, tsjin Penda fan Mersia, foel it lân wer út elkoar. It súdlik diel keas in nije kening (Oswine), wylst Oswald syn broer Oswiu op 'en nij it regear oer alinne Bernisia hie. Yn 651 liet Oswiu Oswine fermoardzje en waarden beide riken nochris ferienige, mar Deira hold ûnderkeningen dy't lykwols allinnich út it laach fan Oswald en Oswiu stamden.
Aartsingel Michaelkatedraal (Archangelsk)
Michaelkleaster
thumb|left|It kleaster foar de revolúsje De âldste tsjerke fan it Archangelsk fan foar de revolúsje wie de katedraal fan it Michaelkleaster fan Archangelsk. Dy tsjerke wie yn de jierren 1685-1689 boud op it plak fan in houten tsjerke en hie in soad fan de noch besteande katedralen yn Cholmogory en Severodvinsk (sjoch: Nikolo-Korelski kleaster). Archangelsk waard stifte by de muorren fan dat kleaster.
De Sovjet-autoriteiten lieten de âlde Michaelkatedraal yn 1925 ôfbrekke.
Keninkryk Bernisia
Keningen fan Bernisia
Under bwâld fan Deira (616 - 633)
Creoda fan Mersia
Creoda (of Crida) (± 540 - 593) wie de earste kening fan Mersia (584-593).
Aartsingel Michaelkatedraal (Archangelsk)
Hjoeddeiske katedraal
De kar foar de te bouwen lokaasje foel op it plak dêr't it monumint foar de 'Dappere Ferdigeners fan it Sovjet-Noarden' stie, oprjochte ta neitins fan de fallen soldaten yn de striid tsjin de militêre yntervinsje fan de 14 lannen, dy't de Wite Beweging by de boargerkriich (1917-1922) helpe woene. It liede ta protesten, mar noch itselde jier ferhûze dat monumint nei in oare lokaasje foar it Sportpaleis.
Creoda fan Mersia
Creoda is beskreaun wurden as de soan fan Cynewald, bernsbern fan Cnebba, bernsbernsbern fan Icel; sa kaam it dat leden fan de Mersiaanske dynasty Iclingas neamd waarden. Hoewol't dat tinken docht oan Creoda as in fjirde generaasje neisiet fan de earste Angelen yn Ingelân, neame de boarnen him as earste dy't it regear oert it keninkryk Mersia hie. Ien ferklearring hjirfoar soe wêze kinne dat de Mersjanen yn 't earstoan mear nei it easten tahâlden en earst yn de tiid fan Creoda yn it gebiet dat as Mersia bekend waard bedarren.
Lykas ek by de oare Angelsaksyske keningen is der net folle oer syn libben bekend. De Angelsaksyske Kronyk neamd 593 syn jier fan ferstjerren.
List fan planetoïden 32001-33000
Dit is in list fan planetoïden 32001-33000.
Aartsingel Michaelkatedraal (Archangelsk)
Hjoeddeiske katedraal
Sûnt 2020 waard útein set mei it beskilderjen fan it ynterieur fan de katedraal.
UEFA Euro 2000
It Jeropeesk kampioenskip fuotbal 2000 waard fan 10 juny oant en mei 2 july 2000 yn Belgje en Nederlân holden, ferspraat oer acht stadions, fjouwer yn elk lân. Frankryk waard foar de twadde kear Jeropeesk kampioen.
Wilhelmina (mûne)
De Wilhelmina is in nôtmûne yn it doarpke Noorderhoogebrug oan de râne fan de stêd Grins.
UEFA Euro 2000
Groepen
De teams mei tsjokke letters giene fierder nei de knock-outfaze fan 'e lêste 8.
Wilhelmina (mûne)
Skiednis
In jier letter waard de mûne ferkocht oan de mûnder W.B.J. van Wijngaarden en it slagge de nije eigner yn 1963 om de mûne te restaurearjen. Yn it ramt dêrfan feroare ek de namme fan 'De Leeuw' yn 'Wilhelmina', de namme fan de frou fan de mûnder. Yn 1972 rekke de mûne wer skeind troch in stoarm. Nei in grutte restauraasje is de mûne sûnt 1982 regelmjittich op frijwillige basis yn bedriuw.
It wjukkekrús mei selsswichting waard yn de jierren 1990 nei in stoarm fernijd. Under yn de mûne is in winkeltsje dêr't produkten fan 'e mûne kocht wurde kinne.
Jierren hat de mûne mei in flecht fan goed 23 meter eigendom west fan de 'Molenstichting Hunsingo en Omstreken', tsjintwurdich is de eigner de 'Stichting De Groninger Poldermolens'.
List fan planetoïden 34001-35000
Dit is in list fan planetoïden 34001-35000.
List fan planetoïden 6001-6100
Dit is in list fan planetoïden 6001-6100.
Joop Doderer
thumb|Joop Doderer yn syn rol fan Swiebertje Johan Heinrich (Joop) Doderer (Felsen, 28 augustus 1921 - Roelofarendsfean, 22 septimber 2005) wie in Nederlânsk akteur dy't ferneamd waard as de swalker Swiebertje yn de telefyzjerige mei deselde namme dy't tweintich jier lang troch de NCRV útstjoerd waard.
Wurkpaad
Doderer waard berne yn in remonstrantske hûshâlding as soan fan in skoalmaster. Hy gie nei de HBS yn Amsterdam, krige toaniellessen fan Johan Schmidtz en sakke dêrnei foar it talittingseksamen foar de Amsterdamske Toanielskoalle; hy wie doe 18 jier. De legindaryske Cor van der Lugt Melsert naam Doderer oan as foluntêr by it Nederlânsk Toaniel, dêr't er debutearre yn Warenar. Om troch de tiid te kommen wurke Doderer deis as molkrider, roan er mei kranten en wie er oan 't wurk by de PTT. Doderer syn earste wiere rol wie yn oktober 1941 yn de film Madame Bovary (apotekersassistint Justin). Tsien dagen foar de premiêre moast er yn 't plak fan Fons Rademakers, dy't kielûntstekking skipe hie, spylje. Yn 1942 wegere Doderer him te melden by de Kultuerkeamer. Hy dûkte ûnder yn Stompetoren, sadat it earst dien wie mei de toanielkarriêre.
Nei de oarloch spile Doderer in soad yn kluchten en die er mei oan radioprogramma's. Hy waard ûntdutsen troch Wim Sonneveld yn 1953. Doderer wie jierrenlang by Sonneveld syn kabaret en waard fan 1958 ôf yn it hiele lân bekend. Dêr krige er ek kunde oan syn frou Conny Stuart. Harren houlik soe mar in pear jier duorje. Syn twadde houlik hat Doderer in dochter (Sandra) oan oerhâlden. Mei 52 jier troude Doderer treddens, no mei in famke fan 21, Esther de Jong. Mei har krige er twa bern (David en Barbara)
Swiebertje
Fan 1955 oant 1975 wie Doderer op telefyzje te sjen as Swiebertje. De earste ôflevering wie op 20 april 1955, en de lêste op 25 april 1975 (Swiebertje ferfarde nei Kanada). Yn 2001 joegen de Nederlânske telefyzjesjoggers de NCRV-searje de Signaal-priis foar it bêste telefyzjeprogramma yn 50 jier. Fan 2002 ôf waard Swiebertje op fideo en dvd útbrocht. By it oan fan de earst dvd-box yn 2003 ûntbleate Doderer in boarstbyld fan Swiebertje yn Oudewater; it wie in geskink fan de NCRV en de Bridge Entertainment Group, dy't de dvd's útbrocht. Doderer en syn freon en menedzjer Henk Bos krigen doe beide in kopy fan it byld.
De rol fan Swiebertje drige Doderer oermânsk te wurden (it saneamde Swiebertje-effekt), mar Doderer die mei oan tsientallen radio- en telefyzjeprogramma's en teaterfoarstellingen sa as My Fair Lady (as Alfred Doolittle), en spile yn Nederlânske en Ingesktalige films. Benammen tusken 1975 en 1979 wie er warber yn it Feriene Keninkryk. Oan de ein fan syn karriêre spile er noch in tal earnstige rollen, ûnder oaren by It Súdlik Toaniel, ûnder de Flaamske regisseur Ivo Van Hove.
Joop Doderer wie sûnt 1982 Ridder yn de Oarder fan Oranje-Nassau.
Sterkste Man fan Fryslân
De ferkiezing fan Sterkste man fan Fryslân wurdt sûnt 1982 hâlden. De wedstriden wurde op ferskate plakken hâlden, de lêste jierren yn it WTC Expo yn Ljouwert. Oan it begjin as ûnderdiel fan de Jierbeurs, sûnt 1988 as selsstannich evenemint.
De ûnderdielen binne net altiten itselde. Yn 2010 binne der seis ûnderdielen: Beamstamhuffe, Autolûke, Frachtweinlûke, Gewicht heechsmite, Tsjillen kantelje en Stienhuffe.
Troch de jierren is der in ferskowing geande fan it type gewichtheffers nei all-round atleten. Jan Wagenaar wûn de grutte Wikselbeker fiif kear, Wout Zijlstra en Henk van der Veen elk fjouwer kear.
Foar junioaren is der in eigen klasse. thumb|400px|Sint Anne (2006)
List fan planetoïden 35001-36000
Dit is in list fan planetoïden 35001-36000.
Nes (It Amelân)
Nes is in doarp op It Amelân, middenop it eilân. It doarp hat likernôch 1.235 ynwenners (2021).
Eartiids wie Nes it haadplak fan It Amelân. Tsjintwurdich stiet it gemeentehûs yn Ballum. Yn Nes leit de fearboat nei Holwert. Dizze feartsjinst wurdt ûnderholden troch rederij Wagenborg. Yn it doarp steane prachtige kommandeurshuzen út de "Gouden Iuw". De huzen steane om de frijsteande toer, in eardere fjoertoer.
Nôtmole De Feniks is fan 1880.
Loasdrechtske Plassen
thumb|right|300px|Satellytfoto fan Loasdrechtse Plassen thumb|right|300px|De Funtus fan âlde feandyk yn Ald-Loasdrecht ôf
Nes (It Amelân)
Fierders is der in Natuersintrum oer de natuer fan It Amelân. Hjirwei wurde ek ekskurzjes organisearre.
Haven
By Nes, oan de súdkant fan It Amelân, lizze de fearsteger en de jachthaven fan it eilân, ien fan de 17 havens oan de Waadsee. It rêdingstasjon fan de KNRM hat apart dêrfan fasiliteiten yn de Ballumerbocht, sa'n 4 km beëasten de feardaam. De jachthaven wurdt beheard troch Stifting Jachthaven it Leyegat en is iepen fan 1 april oant 1 novimber. By leechwetter is de haven allinnich foar lytse skippen oan te farren fanwegen de ûndjippe tagong fan 0,60-0,80 m by de havenyngong. De oanfarrûte troch de Reegeul is rjocht en dúdlik bebeakene. De havenyngong is oan de eastkant fan de fearboatsteger, fan de Reegeul ôf moat rekken holden wurde mei ôf- en oanfeart fan fearboaten en rûnfeartboaten. Drûchfalle kin op ferskate plakken, bygelyks eastlik fan de jachthaven. De haven hat driuwende steigers mei stroomfoarsjenning, in havenkantoar mei meteo- en tij-ynformaasje en sanitêre foarsjenningen.
Loasdrechtske Plassen
De Loasdrechtske Plassen lizze yn de gemeente Widemarren en de eardere gemeenten Breukelen en Loenen oan de Fecht. It wetter fan dizze plassen by Loasdrecht komt fan de Utertse Heuvelrêch. Eartiids wie it in sompe. Om it gebiet te ûntwetterjen waarden sleatten nei de rivier de Utertse Fecht en de Drecht groeven. It leechfean dat sa ûntstien is, waard yn de 16e iuw ôfstutsen foar turf. Sa ûntstienen sethagen.
Nes (It Amelân)
Ofbylden
center|thumb|800px|[[Nesserbosk]] center|thumb|800px|[[De Vleijen]]
Loasdrechtske Plassen
Yn de 17e iuw en de 18e iuw waard ek ûnder it grûnwetter baggele en ûntstienen gruttere wetteroerflakken. Troch de ynfloed fan wyn en weagen ferdwûnen de sethagen en is geandewei in plassegebiet ûntstien. Yn de 20e iuw is it hjoeddeiske rekreaasjegebiet mei rekreaasjeplassen ûntwikkele.
Yn it begjin fan de 20e iuw wie it wetter helder, mar no spilet der in baggelprobleem. Oarsaak is ôfslach fan sethagen en algegroei. Meidat it wetter sa ûndjip is kin it slyk maklik opwuolje. Ek nei weromkringen fan it fosfaatgehalte hat de wetterplantegroei him net hersteld. De baggel heapet him op yn de plassen. Dit behindert de trochfeart foar skippen en it opwuoljend slyk taast de swimwetterkwaliteit oan. Ein jierren '90 is it Projekt Loasdrechtse Plassen út ein set foar de oanpak fan de neamde problemen.
Fjoerboetsdún
thumb|Sicht fan de Fjoerbûtsdún op East-Flylân en syn haven. right|thumb|De fjoertoer op it Fjoerboetsdún It Fjoerboetsdún is in 45 meter hege dún op it Fryske waadeilân Flylân. It dún leit flakby it ienige doarp op it eilân East-Flylân en der boppe-op stiet de fjoertoer.
Namme
It Fjoerboetsdún is nei alle gedachten ûntstien yn de 18e iuw doe't it doarp te lijen hie fan grutte sânferstowings. Om te soargen dat it doarp net oerstood reitsje soe, waard it sân ferankere mei fegetaasje. Dêrtroch waakste it dún stadichoan oant wol 45 meter heech en waard it heechste dún fan it eilân en it heechste plak fan de provinsje Fryslân.
Fjoertoer
Troch syn hichte krige it dún ek in wichtige betsjutting foar de skipfeart as beaken. Nachts baarnden der fjoeren, dêr't koalen as brânstof foar brûkt waarden. Dy koalen waarden opslein yn de fjoerboet en dêrfandinne dat it dún oan syn namme komd is. Yn 1836 kaam op it plak in stiennen toer te stean, dy't yn 1907 ferfongen waard troch de tsjintwurdige fjoertoer dy't earder yn IJmuiden stie. Yn 1929 is njonken de fjoertoer in útsjochpost op peallen boud. Yn 1986 is de koepel hielendal fernijd. Yn de útsjochpost wurde yn de iepeningstiden sûvenirs ferkocht.
It ljocht fan de fjoertoer baarnt twa sekonden en is dêrnei twa sekonden út. De lampen en it glês steane stil, der draait in soarte gerdyn dat it ljocht elke twa sekonden ôfskermet. Yn de fjoertoer is noch wol faak in fjoertoerwachter, mar de fjoertoer wurket hielendal automatysk. Yn july 2006 wie de fjoertoer noch publyk tagonklik.
thumb|right|30px|''[[Kwissipedy|>]]
Willem Hardorff
Willem Hardorff (Ljouwert, 8 maart 1815 – Ljouwert, 24 septimber 1899) wie in oargelbouwer.
Wurkpaad
Willem Hardorff wie de soan fan boekbiner Hans Hardorff en de pakesizzer fan Matthijs Hanssen Hardorff (1747-1802), dy't grutfeint wie fan de bekende oargelbouwer Albertus Antoni Hinsz. Willem Hardorff krige ûnderrjocht fan Van Dam. Yn 1843 nimt er de oargelmakkerij fan Wilhelmus van Gruisen (1788-1843) oer. Hy makke en ûnderhâlde oargels foar tsjerken yn fral Fryslân. Willem Hardorff hie ek learlingen, ûnder oaren de oargelbouwers Fokke Bakker en Arjen Timmenga fan Bakker & Timmenga. Yn 1880 ferkocht er it bedriuw oan Johan Frederik Kruse.
Oargels fan Hardorff (karút)
thumb|Oargel yn de tsjerke fan Menaam
De Puollen (mole)
De Puollen is in houten, reiddutsen achtkante mole, mei stiennen fjildmuorren en in flecht fan likernôch 19,10 m.
Skiednis
De mole is in grutte muonts, dy't yn 1850 boud waard foar it bemeallen fan de 365 ha grutte 'Easterpolder', dy't tsjintwurdich diel útmakket fan de polder 'De Puollen'.
Lange tiid stie de mole der ferfallen by, mar yn 1984/1985 waard de mole restaurearre. De Puollen is net mear oansluten op de Fryske boezem, mar wol mealree yn sirkwy. De wipstôk fan de mole is oan it útein fersierd mei in ienhoarn.
It moondershûs is noch oanwêzich. De mole is eigendom fan de Stifting Moles yn Menameradiel en kin besichtige wurde as hy draait.
Willem Drees
Willem Drees (Amsterdam, 5 july 1886 - De Haach, 14 maaie 1988) wie in Nederlânske minister-presidint foar de PvdA. Hy wurdt troch in soad minsken beskôge as ien fan de wichtichste nei-oarlochske Nederlânske politisy. Ûnder syn lieding barde sawol de dekolonisaasje fan Nederlânsk-Ynje as de weropbou fan Nederlân. Drees wie sosjaal-demokraat, mar wol pragmatysk ynsteld, 'net alles kin, en grif net alles tagelyk', wie in útspraak fan him.
Syn jonge jierren
Drees groeide op in ortodoks-herfoarme húshâlding. Syn heit wie in oanhinger fan Abraham Kuyper. Heit ferstoar doe't Drees fiif jier âld wie. De mem en trije bern bleauwen efter en sûnder ynkommen. Troch stipe fan in rike omke koe Drees nei de legere skoalle troch nei de trijejierrige Hegere Boarger Skoalle en de twa heechste klassen fan de iepenbiere hannelsskoalle. As HBS'er krige Drees belangstelling foar politike maatskiplike fraachstikken. Op syn sechstjinde sleat er him oan by de Nederlânske feriening ta ôfskaffing fan alkoholhâldende dranken. Syn hiele libben soe er gehielûnthâlder bliuwe. Mei sosjalistyske tinkbylden kaam er yn oanrekking troch klasgenoaten op de hannelsskoalle, soannen fan diamantbewurkers dy’t lid wienen fan it Algemiene Nederlânske Diamantwurkers Bûn. By in gearkomste yn desimber 1902, dêr't Pieter Jelles Troelstra spriek nei syn ferkiezingsoerwinning yn Amsterdam, waard Drees lid fan de SDAP. Hy briek yn dy tiid mei de tsjerke. Nei it eineksamen fan de hannelsskoalle gie Drees oan it wurk by de Twintske Bank. Syn niget gie hieltiten mear út nei polityk en stenografy. Op de HBS wie er yn 'e kunde kommen mei stenografy. Hy fûn it sa moai dat er nei trije jier ûntslach naam by de bank en profesjoneel stenograaf waard. Hy wurke ûnder mear yn opdracht fan de gemeenterie fan Amsterdam en de Twadde Keamer. Neist syn wurk wie er aktyf yn de kuorbalklu p dy't er mei oprjochte hie. Foar syn stúdzje middelber ûnderwiis steatshúshâldkunde folge er priveelessen by de sosjolooch en SDAP-teoretikus R. Kuyper, dy’t him advisearre om de klassike sosjalistyske boeken te lêzen. Drees bewûndere de poëzy fan Henriëtte Roland Holst en Herman Gorter al sympatisearre er net mei harren ortokske marksistyske stânpunten. Yn 1907 krige Drees in fêste oanstelling as keamerstenograaf, wêrnei't er him yn De Haach nei wenjen sette. Dêr begûn syn politike en bestjoerlike wurk.
Politike karriêre
Syn krêft as bestjoerder lei foar in grut part yn syn ûnderfinings as stenograaf. Hy koe dingen ta de kearn werombringe. Yn 1910 kaam Drees yn it bestjoer fan de ôfdieling fan De Haach. In jier letter, op syn fiifentweintichste, waard er keazen ta foarsitter. Dy funksje soe er hâlde oant 1931. Yn 1913 waard er keazen ta lid fan de gemeenterie fan De Haach en yn 1919 kaam er yn de Provinsjale Steaten fan Súd-Hollân.
Yn dy tiid diskusjearre Drees fûl. Ien kear is der in gearkomste sletten omdat de boargemaster fan betinkien wie dat it debat te fûl wie. Dat wie in grut kontrast mei letter doe't er priizge waard om syn rêst en kalmte yn debatten. Út neat die bliken dat Drees, oars as Troelstra yn 1918, in revolúsje yn Nederlân ferwachte of winske. Wol pleite er yn de gemeenteried foar ynfiering fan yngeande herfoarmings. De gemeente moast him neffens syn fyzje ûntwikkelje ta in bestjoersorgaan dat tsjinstber wie oan de mienskip. Yn 1919 waard Drees neist Johan Albarda keazen ta de twadde sosjalistyske demokratyske wethâlder fan De Haach yn in kolleezje dêr't de wichtichste streamings yn fertsjintwurdige wiene. Drees wie foarstanner fan in brede gearwurking. Hy hie krytyk op de eask fan syn partij dat oare partijen it mei it SDAP-minimumprogramma iens wêze moasten foardat de SDAP oanskowe mocht yn in kolleezje. Drees wie fan 1919 oant 1931 wethâlder fan sosjale saken. Fan 1931 oant 1931 wie er ek wethâlder fan finânsjes en iepenbiere wurken. Yn it ynterbellum wie Drees de lieder fan de Haachske sosjaaldemokrasy. As wethâlder stie er der bekend om dat er bêst gearwurkje woe om dingen foarinoar te krijen. Hy wie saaklik en sekuer en hie in flugge wize fan wurkjen. Hy waard dêrom ek troch de parse mei moaie wurden priizge. Op 'e siik nei in goede bestjoerder as partijfoarsitter, kamen se yn 1926  by Drees telâne. Hy woe wol, mar it gie net fan herten. Sekretaris Werkhoven fersette him tsjin de oanstelling fan Drees. Drees soe neffens him net genôch lanlike bekendheid hawwe. Drees hold de eare oan himsels en loek him werom. Yn 1927 kaam er as gewoan lid yn it partijbestjoer. Dêrmei begûn syn baan yn de lanlike polityk.
Lanlike polityk
Ideologysk naam er gjin útsprutsen posysje yn. Hy befûn him meastal yn it midden fan syn partij. Hy hie de marksistyske literatuer goed bestudearre en foar Karl Marx sels hie er grutte bewûndering. Mar hy joech de klam oan de herfoarmings en net oan de revolúsjonêre eleminten fan Marx.
De Dútske besetting
Yn de tiid fan de Dútske besetting soe Drees ien fan de foarnaamste nasjonale politisy wurde. Neidat er nei Ingelân flechtsje woe en dat mislearre, wijde er him folslein oan yllegaal polityk oerlis. Syn wurk bestie foar in grut part út tariedings op de perioade nei de befrijing fan Nederlân. Yn oktober 1940 waard er arrestearre mei oare foaroansteande Nederlanners en waard ynternearre yn Buchenwald. In jier letter waard er om reden fan sûnens frijlitten. Mar yn maaie 1942 waard er op 'en nij oanholden. Nei in wike ynternearring yn Sint Michielsgestel waard er wer frijlitten. Mei Marinus van der Goes van Naters, dy’t yn Sint Michielsgestel bliuwe moast, skreau er oer de takomst fan de SDAP. Guon minsken dy’t yn de finzenis sieten, woenen de SDAP opheffe en in nije partij oprjochtsje. Drees wie fan betinken dat de partij nei de oarloch weromkomme moast. Nei ferrin fan tiid waard Drees de sintrale figuer yn it politike ferset. Nei de arrestaasje fan Koos Vorrink yn 1943 naam Drees it foarsitterskip fan it partijbestjoer op him. Hy waard foarsitter fan it Politike Konvint, it oerlisorgaan fan de seis grutste partijen. Ek waard Drees foarsitter fan de kontaktkommisje dy’t kontakt hold mei Londen en fan de kontaktkommisje fan de yllegaliteit. Yn 1944 beneamde it regear yn Londen him ta lid fan it kolleezje fan fertrouwensmannen, dat it formele gesach yn befrijd Nederlân útoefenje soe oant it weromkommen fan it regear. Hy siet ek yn it yllegale oerlis tusken wurkjouwers en wurknimmers oer de regeling fan de arbeidsferhâldings nei de oarloch. Syn ideeën oer it befrijde Nederlân publisearre Drees ûnder de skûlnamme ‘in sosjaal-demokraat' yn it yllegale blêd Frije Tinzen ('Vrije Gedachten'). Hy pleite tagelyk foar it ferbetterjen fan de demokratyske foarmen fan wetjouwing, bestjoer en hy woe op in sa’n koart mooglike termyn ferkieizngs.
Nei de oarloch
thumb|Earste gearkomst fan it nije Kabinet-Drees III yn 1956. Oan de ein fan de oarloch wie Drees hast 59 jier âld. Hy hie it leafst syn politike karriêre ofslute wolle as boargemaster fan Amsterdam. Troch syn sintrale posysje yn it politike ferset lei it mear yn 'e reden dat er in grutte rol spylje soe yn de lanlike polityk. Tegearre mei Wim Schermerhorn krige er yn maaie 1945 de opjefte om in kabinet te formearjen. Yn dat kabinet, dat oantrede soe op 25 juny 1945, wie Drees fise-premier en minister fan sosjale saken, funksjes dy’t er ek hie yn it Kabinet-Beel (1946-1948). Drees late de SDAP-fertsjintwurdiging by de petearen oer partijfernijing dy't op inisjatyf fan de Nederlânske folksbeweging yn de hjerst fan 1945 holden waarden. Hy wurke mei oertsjûging mei oan de foarming fan de PvdA, mar woe tefoaren komme dat in protte arbeiders it net lykfine koenen mei it nije partijprogram en oerstappe soenen nei de CPN. Hy woe dêrom dúdlikheid. De nije partij moast foaral werkenber wêze as in sosjalistyske partij. As minister fan sosjale saken lei Drees de basis foar de moderne sosjale wetjouwing. Benammen it ynfieren fan de needfoarsjenning foar âlden fan dagen yn oktober 1947 makke in soad yndruk. Yn ruil foar de ferbreding fan it kabinet yn 1948 mocht de PvdA yn de persoan fan Drees de premier leverje.