cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Force of Nature (film út 2020)
Force of Nature is in Amerikaanske aksjeskriller út 2020 ûnder rezjy fan Michael Polish, mei yn 'e haadrollen Emile Hirsch, Stephanie Cayo, Kate Bosworth en Mel Gibson. De titel betsjut "Natoerkrêft". It ferhaal giet oer twa plysjes yn Porto Riko, dy't de ûnwillige bewenners fan in appartemintekompleks besykje te evakuëarjen as der in swiere orkaan oan komt. Wylst de stoarm oanboazet en de kommunikaasje útfalt, wurde se yn it gebou oanfallen troch in swierbewapene binde dieven. Force of Nature krige oer it algemien negative resinsjes fan 'e filmkritisy. De film waard omreden fan 'e beheinings dy't oan bioskoopbesyk oplein wiene yn it ramt fan 'e koroanapandemy net yn 'e bioskoop útbrocht, mar direkt-op-fideo.
Ynterbellum
thumb|Kaart fan Jeropa yn it ynterbellum. In Ynterbellum (Latyn: inter ("tusken") en bellum ("oarloch") is in perioade tusken twa oarloggen. Ornaris wurdt it begryp 'ynterbellum' brûkt foar de jierren tusken de Earste en de Twadde Wrâldkriich. It Ynterbellum begûn op 11 novimber 1918 mei de Wapenstilstân fan Compiègne en einige op 'e dei dat nazy-Dútslân syn ynvaazje fan Poalen útfierde op 1 septimber 1939.
Force of Nature (film út 2020)
Plot
In jier letter is Cardillo in unifoarmearre plysje yn San Juan, yn Porto Riko. Hy is dêr portier op in plysjeburo, mar giet sels net de strjitte op. Hy pakt noch altyd om mei wat der yn New York bard is, sasear dat er op in dei foar syn wurk de loop fan syn tsjinstpistoal yn 'e mûle stoppet en besiket om selsmoard te dwaan. Op it lêste momint slagget it him lykwols net en set troch. Dat, hy giet mar gewoan nei syn wurk. Porto Riko wurdt bedrige troch de orkaan Contessa, wêrfan't ferwachte wurdt dat dy dyselde deis grutte skea op it eilân oanrjochtsje sil yn 'e foarm fan wynskea en oerstreamings. Foar de leger leine dielen fan San Juan is in evakuaasjebefel fan krêft. It is foar de plysje alle hens oan dek, dat Cardillo wurdt mei in froulike plysje, Jess Peña, útstjoerd om minsken dy't wegerje út eigen beweging fuort te gean ûnder twang te evakuëarjen.
Ynterbellum
Lykwols wie der yn dat tiidrek noch wol oarloch op de wrâld, lykas de Chaco-oarloch yn Súd-Amearika tusken Bolivia en Paraguay of de Twadde Sineesk-Japanske Oarloch yn East-Aazje tusken Sina en Japan. Yn Afrika fierde de Italjaanske faksistyske lieder Benito Mussolini de Twadde Italjaansk-Abessynske Oarloch tsjin Abessynje.
Force of Nature (film út 2020)
Plot
Cardillo is net fan doel om minsken tsjin 't sin út harren huzen te slepen, dat it liket him de baas om gewoan mar wat yn harren plysjebuske te sitten en wat om te riden oant de stoarm foarby is. Dat falt de entûsjaste jonge Peña raar ôf, en as der in oprop komt oer ien dy't amok makket yn in supermerk, reägearret sy dêrop. Sa twingt se Cardillo om mei dêr op ôf. Underwilens is de ûnmeilydsume krimineel en lieder fan in binde dieven dy't himsels 'John the Baptist' ("Jehannes de Doper") neamt, op it spoar kommen fan in samling rôfkeunst dy't yn 'e Twadde Wrâldoarloch troch de nazys efteroerdrukt is. De gaos dy't it gefolch is fan 'e oankomst fan orkaan Contessa liket him de útlêzen kâns ta om syn slach te slaan.
Yn it appartemintekompleks giet Griffin nei syn appartemint ta om Janet te fuorjen, wylst Cardillo en Peña nei de pinsjonearre plysje Ray geane. Dat is in nierpasjint dy't fersoarge wurdt troch syn kreaze dochter Troy, dy't dokter is. Ray is in koppige âldkeardel dy't neat fan evakuëarjen witte wol. Troy hat in bêd foar him regele yn it sikehûs, mar hy is der fêst fan oertsjûge dat it sikehûs in plak is dêr't jin hinne geane om te stjerren, dat hy set de hakken yn it sân. Ray ken Cardillo wer fan it ynsidint yn New York, dat blykber ûnder plysjeminsken grutte bekendheid krigen hat. It docht bliken dat dejinge dy't Cardillo yn it treppehûs deasketten hat, syn eigen freondinne Jasmine wie. Cardillo hat der gjin nocht oan om dat allegear wer oer te eidzjen, dat hy nimt Troy op sleeptou om earst de oare âldman, in Paul Bergkamp, út syn appartemint te heljen, wylst Peña efterbliuwt om op Ray yn te praten. Ray wit lykwols ek Peña tsjin him yn it harnas te jeien, dat se lit him yn syn eigen sop gearsiede en giet efter Cardillo oan.
Yn it appartemint fan Griffin docht bliken dat de man net liigd hat oer it feit dat er ferlet hat fan in soad fleis. Syn Janet is net samar in húsdier, mar in tiger, dy't troch Griffin traind is om lju oan te fallen dy't in plysje-unifoarm drage. As it mei it iten te lang duorret, wurdt Janet ûngeduldich en skuort se Griffin de keamer yn dêr't er har hâldt, wêrby't se him slim ferwûnet oan syn boppeskonk. Cardillo rêdt Griffin it libben troch yn syn himd de keamer yn te gean en Griffin te ruiljen tsjin in amerfol fleis. Tsjin dy tiid is troch de orkaan de kommunikaasje mei it plysjeburo útfallen. Troy docht foar Griffin wat se kin, mar se hat ferlet fan medysje foarrieden. Sy en Cardillo geane dêrnei op 'e siik yn it appartemint fan in evakuëarre buorman dy't dokter is, wylst Bergkamp efterbliuwt om mei druk op 'e wûne foar te kommen dat Griffin deabliedt. Om sûnder troch de dieven sjoen te wurden it appartemint fan 'e dokter te berikken, klimme Troy en Cardillo omleech oer in bousteger dy't oan ien kant tsjin it appartemintekompleks oan stiet.
Ray nimt Peña mei nei in appartemint fan in fjoerwapengekke maat fan him, dêr't er it wapenreau hopet te finen om mei de binde fan John the Baptist ôf te weven. Underweis sjogge se hoe't Cardillo en Troy oanfallen wurde troch ien fan 'e dieven, wêrnei't Cardillo de keardel meiskuort oer de râne fan in balkon hinne. Se komme op it binnenplak fan it gebou te fallen, dêr't se yn stjalprein sa swier dat se inoar amper sjen kinne op 'e fûst geane. As de dief Cardillo oermânsk wurdt en risselwearret om him dea te wâdzjen, wurdt er mei Cardillo syn tsjinstwapen deasketten troch Troy, dy't dêrby Cardillo by fersin ek troch it kût sjit. Tegearre witte Troy en Cardillo einlings it appartemint fan 'e dokter te berikken, dêr't sy syn wûne fersoarget en hechtet. Underwilens iepenje de dieven de klûs, dy't ta harren argewaasje leech blykt te wêzen. Dat betsjut dat se op 'e iene of oare manear Bergkamp libben yn 'e hannen sjen moatte te krijen om derefter te kommen wêr't er syn rôfkeunst weibrocht hat.
Ray en Peña arrivearje yn it appartemint fan Ray syn maat, dêr't yndie fjoerwapens by 't folop binne. Foar't se dy lykwols fan 'e muorren helje kinne, wurde se oerfallen troch ien fan John syn mannen. By de dêropfolgjende wrakseling wit Peña de man dea te sjitten, mar dêrby sjit se Ray troch de rjochterside ter hichte fan syn heup. As se neitiid mei nije wapens nei it appartemint fan Griffin sille, rinne se yn it treppehûs tsjin John the Baptist oan, dy't Ray delsjit en deadlik ferwûnet en Peña finzen nimt. Cardillo en Troy treffe Ray stjerrend oan. Nei't er ôfskie nommen hat fan syn dochter, beswykt er oan syn ferwûnings. Cardillo skuort de oerstjoere Troy neitiid mei en wit mei har it appartemint fan Griffin te berikken, dêr't Griffin ûnderwilens stadichoan deabliedt. Troy ferbynt syn wûnen, mar stelt fêst dat er it net oerlibje sil as er net gau nei it sikehûs brocht wurdt.
Nelson Piquet (1952)
Nelson Fredo Piquet Sotto Maior (neamd Nelson Piquet) (Rio de Janeiro, 17 augustus 1952) is in earder Brazyljaansk Formule 1-koereur. Hy wie wrâldkampioen yn 1981, 1983 en 1987. Nelson Piquet is de heit fan de eardere Formule 1 koereur Nelson Piquet
Force of Nature (film út 2020)
Plot
Wyn en rein binne wilens delbêde om't se no yn it each fan 'e orkaan sitte. John nimt fia Peña har portofoan kontakt op mei Cardillo en warskôget him om gjin fersterking op te roppen, om't dat Peña har deafûnis wêze soe. Hy wol dat Cardillo en Bergkamp harren oan him oerjouwe. Om't er gjin oare kar hat, beslút Cardillo te dwaan wat him sein wurdt. Hy en Bergkamp sette nei John ta, dy't fan Bergkamp de rôfkeunst opeasket dy't syn heit yn 'e Twadde Wrâldoarloch stellen hat. Bergkamp liedt it selskip nei in oar appartemint ta, dat in keamer hat dy't fol hinget mei skilderijen. Dêrom sjit John Bergkamp dea en twingt Cardillo om him syn plysje-unifoarm en de kaaikes fan syn plysjebuske te jaan. Cardillo, dy't wol foar it ferstân hat dat John him en Peña ek om hals bringe sil as er harren net mear nedich hat, bepraat John derfan dat de skilderijen yn 'e keamer "fansels" ferfalskings wêze moatte, dy't Bergkamp foar krekt sa'n gefal meitsje litten hat. De echte skilderijen hat er ûnder it mom fan reproduksjes útlient oan 'e oare bewenners fan it appartemintekompleks. Om't dat krekt wat is dat de paranoïde John dwaan soe, trapet er deryn.
Underwilens nimt Troy Griffin mei op 'e siik nei medyske help. By de yngong fan it gebou treffe se lykwols ien fan 'e lêste trewanten fan John oan, dy't harren efterfolget. Se ferskûlje har yn in appartemint op 'e grûnferdjipping, dêr't se yn in folrûne kelder in wei nei bûten fine. Cardillo en Peña nimme John, dy't ûnderwilens Cardillo syn unifoarm oandien hat om mei de rôfkeunst yn it plysjebuske fuortkomme te kinnen, mei nei it appartemint fan Griffin. Dêr hinget yndie ien fan Bergkamp syn skilderijen oan 't lewant dat $200 miljoen wurdich is. As de ynklauwerige John in hermetysk ôfsletten doar sjocht, easket er dêr ynlitten te wurden. Cardillo riedt it him ôf, wat John noch wisberetter makket om deryn. As de doar iepen giet, blykt it lykwols Janet har kamer te wêzen. De tigerinne sjocht ien yn in plysje-unifoarm, springt him op 'e hûd en makket him dea.
Produksje
Force of Nature waard regissearre troch Michael Polish nei in senario fan Cory Miller. As produsinten wiene Randall Emmett, George Furla, Shaun Sanghani, Mark Stewart en Luillo Ruiz by it projekt belutsen foar de filmstudio's Emmett Furla Oasis Films, de Capstone Entertainment Group, The Pimienta Film Co., River Bay Films, SSS Entertainment en Way Down East Entertainment. Foar de film wie in budget beskikber fan $23 miljoen, wêrfan't likernôch $15 miljoen útjûn waard oan 'e opnamen op lokaasje. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Jayson Crothers, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Kubilay Uner.
Distribúsje
De distribúsje fan Force of Nature waard fersoarge troch Lionsgate Films. De film waard yn 'e Feriene Steaten direkt-op-fideo útbrocht op 30 juny 2020. Reden dêrfoar wiene de beheinings dy't oan bioskoopbesyk oplein wiene yn it ramt fan 'e koroanapandemy. De film kaam tagelyk dêrmei ek út as digitale download en op dvd en blu-ray. Yn guon oare lannen en territoaria waard Force of Nature wol yn 'e bioskoop útbrocht.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Force of Nature oer it algemien negative resinsjes. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat de film in tige leech goedkarringspersintaazje fan 8%, basearre op 36 ûnderskate resinsjes. Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Force of Nature in goedkarringspersintaazje fan 29%, basearre op 11 resinsjes.
Resultaat
Force of Nature brocht yn 'e bioskopen yn û.o. Fjetnam yn totaal $638.399 op. As men dat ôfset tsjin it budget fan $23 miljoen betsjut it fansels in reuseftige ferlies, mar dat jout in fertekene byld om't de film yn 'e wichtichste merken, wêrûnder de Feriene Steaten, Kanada en Jeropa nea yn 'e bioskoop útbrocht is. Dêr stiet dan wer foaroer dat Force of Nature yn it earste wykein nei't de film direkt-op-fideo útkommen wie, de op twa nei meast ferhierde film yn 'e iTunes Store wie en de op fjouwer nei meast ferhierde film op video-on-demandtsjinst FandangoNow.
De Undernimming (Wytmarsum)
De Undernimming is in nôt- en pelmole (foar koarn) yn it doarp Wytmarsum yn de gemeente Wûnseradiel.
De Undernimming, in mealreeë stellingmole, waard yn 1850 boud, nei alle gedachten troch molemakker Van der Meer út Harns. It is in houten achtkante mole, dekt mei reid, op in houten ûnderbou, mei potdeksele planken dekt. De mole waard ein jierren sechtich yn ferfallen tastân troch de lêste eigener oan de gemeente Wûnseradiel ferkocht, dy't him yn 1970/1971 restaurearje liet. Dit barde ek yn 1994. De neist de mole lizzende brekfallige wente waard yn 1973 sloopt, mar is yn 1982 wer opboud. De mole hat de status fan ryksmonumint.
Tjitske Reidinga
Tjitske Reidinga (Ljouwert, 20 febrewaris 1972) is in Nederlânsk aktrise dy't ûnder oaren bekend is fan rollen yn Het Klokhuis. Yn 2002 wûn se de Colombina foar de bêste froulike byrol yn Who's Afraid of Virginia Woolf? foar har rol fan de popperige Honey. Yn it teäterseizoen 2006-2007 en 2007-2008 spile hja Toos yn De familie Avenier.
Biografy
Reidinga waard berne yn Ljouwert, mar waard grutbrocht yn Malawy. Sy studearre yn 1997 ôf oan de Amsterdamske Toanielskoalle & Lytskeunstakademy en gie it teäter yn. Yn it programma Het Klokhuis spile sy ûnder oaren as prinseske Petronella en dochter knyn. Dêrnei spile se mei yn de ferfilming fan Ja zuster, nee zuster as Jet. Dan wie hja ek noch warber by teäterproduksjs fan organisaaasjes sa as Suburbia, de Toneelschuur, it RO Theater en it Onafhankelijk Toneel. De ôfrûne fjouwer telefyzjeseizoenen waard Reidinga by it grutte publyk bekend fan har rol as de kâlde Claire van Kampen yn de telefyzjerige (RTL) Gooische Vrouwen. Se spile in rol yn de teäterproduksje 'De god van de slachting' fan Yasmina Reza, makke troch Theatergroep Suburbia yn Almere. Ek wie hja te sjen 'De ingebeelde zieke', fan teatergroep DUS. Reidinga krige de Johan Kaartpriis foar it seizoen 2008/2009. Fan jannewaris ôf 2010 hat se in rol spile yn Truckstop fan Het Toneel Speelt.
Op 16 maaie 2011 krige Reidinga de Mary Dresselhuys Priis: Met haar weldoordachte rolopbouw, trefzekere timing, haar geheel eigen, droge humor en de haar typerende, wat slepende stem weet Tjitske van elke rol een klein monumentje te maken miende de sjury. Altijd slaagt zij erin diepere lagen van haar personage te verbinden met een lichte toets.
Fan 2019 ôf is Reidinga geregeldwei gast yn it tf-programma Ladies Night op NET 5. Ek waard bekend dat sy tegearre mei har freondinne Linda de Mol wurket oan in nije searje foar de stjoerder. Dêrneist flogde sy yn 2020 foar it platfoarm LINDA. Yn de flogs lit se sjen hoe't sy en har húshâlding omgean mei de maatregels rûnom it koroanafirus.
Belize
Belize is in lân yn Midden-Amearika. It lân hie by de rûzing fan 2007 297,651 ynwenners, dêrtroch hat Belize it leechste ynwennertal fan Midden-Amearika. Belize hat him yn 1981 losmakke fan Grut-Brittanje.
Lizzing
Belize wurdt begrinzge troch:
Lânskip
thumb|left|Fiktoriapyk yn de [[Maya Mountains.]] De wichtichste rivieren fan Belize binne de Hondo, dy't foar in grut part de swette fan Belize en Meksiko leit is en de Sarstoon, dy't op 'e súdgrins fan Belize leit.
It geberchte fan belang binne de Maya Mountains, besuden it sintrum fan it lân. Dêr is de heechste berch fan Belize, de Fiktoria Pyk (1122 meter).
It lân hat heuvels mei tropysk bosk en sompen by de kust lâns, dêr't baas mangroven waakse. Bylâns de kust leit it twad grutste barriêrerif fan de wrâld, it 'Barriêrerif fan Belize' hat in tropysk klimaat. Tusken septimber en novimber is it seizoen fan de orkanen.
Wichtichste stêden binne Belmopan (sit fan it regear) en Belize City (mei 54.000 ynwenners it grutste plak yn Belize).
Skiednis
Foar't de Spanjerts Midden-Amearika kolonisearren, wennen op it plak fan wat no Belize is, de Maya's. De Jeropeeske kolonisearring sette út ein yn 1638, doe't Britske Joaden har as skipbrekling op it eilân nei wenjen setten. Yn 1840 waard Britsk-Hondûras in Britske koloanje, mar ek Meksiko en Gûatemala woene dat lân hawwe. De orkaan Hatty skansearre Belize yn 1961. It regear fûn dêrnei it hawwen fan in haadsted ûnder seenivo te gefaarlik. Nei in stikmannich jierren wie der in ûntwerp foar de nije haadsted Belmopan, yn it geografyske midden fan it lân. Yn 'e santiger jierren waard útein set mei it ferplakken fan regearingsgebouwen.
Britsk-Hondûras hat sûnt 1964 selsbestjoer en yn juny 1973 har namme feroare yn Belize. It wie de lêste koloanje fan it Britske Ryk op 'e fêstewâl fan de Amearikas. George Price fan de People's United Party late it lân yn 1981 nei de folsleine ûnôfhinklikens nei konflikten mei Gûatamala oer de grinzen.
Befolking
De befolking is tige meiïnoar fermingd en as gefolch dêrfan net maklik nei komôf te ûnderskieden. De wichtichste etnyske groepen foarme ornaris de mestiezen (44%), de kreolen (30%), de yndianen (benammen Maya's; 11%) en swarte Kariben(7%); fierders binne der noch wat lytse groepkes Jeropeanen en Aziaten.
Mear as de helte fan de befolking libbet op it plattelân.
Religy
Roomsk-katolyk sawat 50%, Pinkstergemeente 7,4%, Anglikaansk 5,3%, Sândedeisadventisten 5,2%, Menisten 4,1%, Metodisten 3,5%, Jehova's tsjûgen 1,5%, oars 14% en net godstsjinstich 9%.
Gouden Koets (Nederlân)
De Gouden Koets is de koets dêr't de Nederlânske kening of keninginne elk jier op Prinskesdei mei nei de Ridderseal fan it Binnenhof yn De Haach rydt om de troanrede út te sprekken.
De Gouden Koets is makke fan Javaansk teakhout. Partenen derfan binne beklaaid mei blêdgoud. It reau is boud yn Hollânske renêssânsestyl en is beskildere mei allegoaryske foarstellingen. De koets waard ûntwurpen en boud troch de bruorren Spijker, de lettere autofabrikant.
De koets is in berline op acht fearren. Allinnich as it steatshaad de koets brûkt, mei er lutsen wurde troch in achtspan. Yn oare gefallen wurde seis hynders brûkt. De koets is diels fergulde en fersierd mei allegoarysk lofwurk. It byldhouwurk komt út it Atelier Van den Bossche en Crevels, de ferskate panielskilderingen binne fan de hân fan Nicolaas van der Waay. It ynterieur is fan siden petit-point-nillewurk. Dat borduerwurk waard foar in part dien troch famkes út weeshuzen. Oan beide kanten fan de staasjebok is it nasjonale rykswapen opnomd. De bok sels is beklaaid mei read lekken. De fjouwer tsjillen fan de koets symbolisearje sinnen. Op de kroanlist fan de koets binne de wapens fan de destiidske alve provinsjes fan Nederlân te sjen, mei it wapen fan de stêd Amsterdam, dy't de koets skonk.
De Gouden Koets wie in geskink fan de befolking fan Amsterdam oan Keninginne Wilhelmina. It jild foar de koets waar ynsammele troch de Vereeniging van het Amsterdamsche Volk tot het Aanbieden van een Huldeblijk aan H.M. Koningin Wilhelmina. De koets wie bedoeld as geskink by har ynhuldiging as keninginne op 6 septimber 1898. Wilhelmina woe lykwols gjin geskinken by gelegenheid fan har ynhuldiging oannimme en naam dêrom de koets in dei letter, op 7 septimber 1898, yn ûntfangst.
De keninginne woe graach stean kinne yn de koets, dêrfandinne de bûgde foarm fan de kroanlist.
Brûken fan de Gouden Koets
thumb|300px|Prinsjesdag 2013, Koninklijke stoet op de terugweg na de troonrede. [[Willem-Alexander fan de Nederlannen|Z.M. de Koning en H.M. Koningin Máxima]]
Op harren houliksdei, 7 febrewaris 1901 yn De Haach, rieden keninginne Wilhelmina en prins Hendrik foar it earst yn de Gouden Koets. In moanne letter waard de koets yn Amsterdam brûkt by de yntocht fan it Keninklik pear. Sûnt 1903 makket it steatshaad yn de regel ien kear jiers gebrûk fan dit reau, en wol op Prinskesdei. Dêrfoar waard ek faak de glêzen koets brûkt. By de doop fan prinses Juliana yn 1909, it houlik fan prinses Juliana en prins Bernhard yn 1937, de doop fan prinses Beatrix yn 1938, it houlik fan prinses Beatrix en prins Claus yn 1966 en by it houlik fan prins Willem-Alexander en Máxima Zorreguieta yn 2002 waard de Gouden Koets ynsetten.
Oan beide kanten fan de koets rinne jouwer lakeien. Harren taak bestiet op it earste gesicht allinnich út it iepenjen en sluten fan it portier en it útklappen fan in trepke, mar by de brulloft fan Willem-Alexander en Máxima blykte dat se faker nedich binne. Der waard doe út it publyk wei en sekje wite ûnhuerichheid tsjin de koets kwakt en dat waard troch de lakeien fuortendaliks skjinmakke. Njonken de hynders rinne helpkoetsiers. Dy kinne yngripe as in hynder ûnrêstich wurdt.
Kontroverze
De Gouden Koets kaam yn 2011 yn opspraak fanwegen de foarstelling op it linkerpaneel Hulde der Koloniën. De keamerleden Harry van Bommel en Mariko Peter stelden út it paneel fuort te heljen. Neffens aktivisten liet it paneel healneaken slaven sjen, dy't harren ûnderwurpen oan it Keninklik Hûs. Skiedkundigen stelden dêr foaroer dat de foarstelling gjin slaven en keningshûs oanbelanget noch in ferhearliking fan de koloniën is. It paneel lit de yn dy tiid jildende ferhâldingen mei de koloanjes sjen en ferwiist neffens histoarikus Susan Legêne fan de Frije Universiteit nei de etyske diskusje yn de polityk dêr't in morele ropping sintraal yn stie dy't Nederlân hearde te fielen foar de befolking yn de koloniën.
Underhâld
Nei Prinskedei 2015 waard útein set mei in ingripende restauraasje dy't yn 2021 klear wêze sil. Yn de tuskentijd makke it keningspear gebrûk de Glêzen Koets.
De kosten fan it grut ûnderhâld waarden net iepenbier makke. De opknapbeurt waard útfier binnen de begrutting fan de kening, dy't de frijheid hat om binnen dy begrutting sels te bepalen hoe't er dat jild besteget.
De koets sil fan juny oant novimber 2021 útstald wurden yn it Amsterdam Museum. Oft de koets nei 2021 noch offisjeel brûkt wurde sil is net wis.
Altena (Drinte)
thumb|Altena mei links it doarpshûs Altena is in buorskip yn de gemeente Noordenveld yn Drinte.
It doarp telde yn 2008 310 ynwenners. Altena hat in eigen basisskoalle en in doarpshûs.
Yn omlizzende streek steane in tal ferspraat lizzende pleatsen. Oan de ein fan de njoggentjinde iuw groeide de lokale befolking troch ûntginning fan it tichtbylizzende fean. Oan 'e ein fan dy iuw besleat de gemeente in basisskoalle te bouwen. Healwei de tweintichste iuw waarden in oantal nijbouwenten setten en krige Altena syn hjoeddeiske foarm.
Amerika (Drinte)
Amerika leit ûngefear yn de midden fan de trijehoek dy't de doarpen Haulerwyk, Een en Zevenhuizen foarmje. It gehucht bestiet út inkele ferspraat lizzende pleatsen dy't allegear oan deselde slingerjende wei, neamd Amerika lizze. It buorskip falt administtratyf ûnder it doarp Een.
In grut gedielte fan it grûngebiet fan Amerika wurdt ynnomd troch it rekreaasjesintrum Ronostrân, ûngefear healwei it dykje Amerika. It Ronostrân is in eardere sânôfgraving, dy't tsjintwurdich as swimplasse brûkt wurdt en sa in soad minsken út de omkriten lûkt. By de swimplasse keit ek de lykneamde camping. Wat fierderop oan de dyk leit noch in oare, wurkjende sânôfgraving.
Dirk Jelles Troelstra
thumb|Dirk Troelstra Dirk Jelles Troelstra (Stiens, 16 febrewaris 1870 - Arnhim, 12 maaie 1902) wie in sosjalistysk dichter. Dirk Jelles wie in jongere broer fan Pieter Jelles Troelstra en in soan fan Jelle Troelstra sr, ûntfanger fan de Belestingen en liberaal politikus, en Grietje Landmeter.
Jonge jierren
Dirk ferlear mei ien jier syn mem en waard grutbrocht yn in hûshâlding mei wikseljende tsjinstfammen en in heit dy't syn fertriet net uterje koe en yn syn wurk flechte. As âldste broer moast Pieter Jelles in protte op syn bruorren en susters passe. Hy hat in soad ynfloed op de jonge Durk hân.
Durk gie nei de legere skoalle nei it Gymnasium yn Ljouwert, mar kaam op kantoar by syn heit doe't bliken die dat Durk net sa'n nocht hie oan studearjen. It belestingwurk fûn er ek net folle oan en doe't er net slagge foar it surnumerêreksamen gie er nei Grins om de middebere akte Dútsk te heljen en yn dat ramt bedarre er yn München foardat er it ôfmakke hie.
Sosjalist
Yn München rekke er yn de ban fan de ydealen fan it sosjalisme. Doe't syn heit dat fernaam stoppe er syn stipe oan de stúdzje fan Durk. Dy besocht doe om yn Berlyn as sjoernalist oant wurk te kommen. Hy die mei oan it oersetten fan Multatuli syn Vorstenschool (1897) Hy wie earm en syn sûnens hâlde ek net oer, dat yn 1894 kaam er werom, wenne in skoft by syn broer yn Utert, en troude mei Silvie Sidoni de Vries, in ûnderwizeres yn Ljouwert en komponiste, op 2 oktober 1894. Sy krigen ien dochter, Grytsje (Margarita yn de Italjaanske perioade). Hja setten har nei wenjen yn Amersfoart dêr't er agint by de Baanbreker waard
Durk holp mei oan it organisearjen fan in protestgearkomst foar it Algemien Kiesrjocht en skreau mei syn skoansuster Nynke van Hichtum ferhaaltsjes en ferskes foar bern om wat by te fertsjinjen.
Yn 1894 waard er noch slimmer siik nei it út it wetter rêden fan in bern en yn 1896 giene hy en syn frou nei Tiroal om te refalidearjen. Uteinlik hawwe sy dêre in pensjon iepene mei stipe fan Pieter Jelles.
Durk fielde dat er yn koarten stjerre soe en woe dêrom werom nei Nederlân; yn 1901 giene se werom mei de trein. Hy is stoarn yn in Arnhimsk sikehûs en te hôf kaam op Moscowa. De Arnhimske SDAP-ôfdieling hat noch jierrenlang op de Dei fan de Arbeid (1 maaie) striidlieten by syn grêf song.
Dichter
Al jong hie ek bliken dien dat Durk literêr talint hie. Hy wie in romantikus. Ut Arco yn Tiroal wei stjoerde Durk gedichten op nei it blêd Familieblad van het Volk, guon binne op muzyk set troch Sylvie en binne noch lang song yn de beweging. Teffens skreau er it toanielsik Het schootsveld. Syn sykte woe net oerbetterje. Pieter Jelles hat der foar soarge dat, flak foar Durk syn ferstjerren syn gedichten bondele útjoen waarden ûnder de titel Meigave voor het Nederlandsche Proletariaat (1902 en 1922).
Morgenrood
Troelstra syn liet Morgenrood heard ta de klassikers fan it sosjalistysk repertoir. It waard foar deTwadde Wrâldkriich faak song op sosjalistyske gearkomsten en faak ek troch it koar De Stem des Volks op de VARA-radio brocht. De muzyk wie fan Otto Willem de Nobel;
Moscowa
Troelstra is ein 1902 ferstoarn yn Arnhim en dêr mei in soad earebetoan fan de kant fan de SDAP begroeven op it begraafplak Moscowa. Noch jierrenlang hat it koar fan de Arnhimske ôfdieling, dat syn namme droech, op 1 maaie by syn grêf de striidlieten songen, dy’t hy skreaun hie en dy’t syn frou op muzyk setten hie.
Riniastate (Aldemardum)
thumb|Riniastate yn 1925 De Riniastate is in state ûnder Aldemardum, oan de Star Numanwei nr. 7-9 yn de gemeente Súdwest-Fryslân. It hûs wurdt yn 2010 partikulier bewenne.
It ynterieur is tige boeiend omdat it foarste gedielte fan it hûs út in haadferdjipping mei in twadde ferdjipping yn de midden bestiet, wylst it efterste gedielte út trije ferdjippings bestiet. It foarste gedielte hat in pear keamers en in ytseal, dy't, bûten inkele stuc-plafonds, noch hielendal yntakt binne. It is (noch) net bekend oft der op it steed in âldere bebouwing stien hat. It park derom hinne is yn de lânskipsstyl oanlein en kin dus út deselde tiid komme.
Feda
thumb|180px|[[Rig-Feda, eksimplaar yn it Devanagari út begjin 19e iuw]] De Feda's (wat witte of kennis betsjut) binne fjouwer skriften dy't de grûnslaggen foarmje fan de upanishaden, de Yndiaaske filosofy en harren religys. Se bestean út religieuske hymnen oer God(en), spirituele filosofy, it universum, de natuer en de krekte wize fan libben. Dizze skriften binne ûntstien tusken 1500 en 500 f.Kr.
Oarsprong
Nei alle gedachten is de âldste Feda, de Rigfeda, ûntstien by de Ariërs, in Yndo-Jeropeesk folk dat sûnt de 15e iuw f.Kr. Yndia ynloek. De lettere Feda's wurde beskôge as iepenbieringen fan saneamde rishy's of wize stamhaden dy't harren kennis opdienen troch direkte waarnimming yn suver bewust wêzen. Dêrmei hearre sy ta de alderearste religieuske teksten fan de wrâld.
Ynhâld
De fjouwer wichtichste Feda's binne:
Fierders binne der ek noch wat sub-Feda's, lykas de Ayurfeda dy't oer genêskunde giet, de Gandharvafeda oer muzyk en de Sthapatyafeda oer de boukeunst. Al dizze skriften hawwe gjin religieuske ynhâld. Bekender as de Feda's binne de Upanisjaden, dêr't útlis yn jûn wurdt oer de filosofy efter de Feda's.
De Feda's binne skreau yn it tige âlde foarm fan it Sanskryt. In grut oantal wurden dy't brûkt wurde kinne hjirtroch ferskate betsjuttings hawwe, wêrtroch ferskate ynterpretaasjes fan ien tekst mooglik binne.
Midsiuwske kommentaren op de Feda's binne skreaun troch û.o. Sayana en Mahidhara. Resinte kommentaren binne opsteld troch de Arya Samaj, dy't har benammen basearre op tige âlde kommentaren en troch Sri Aurobindo, dy't foarstanner is fan in mear spirituele ynterpretaasje. Der binne ek moderne oersettingen makke troch westerske yndologen krektas Max Müller, Wilson en Griffith dy't harren mar diels basearre op midsiuwske kommentaren. Lykwols hawwe in protte hindoes krityk op dizze oersettingen.
M2 Browning
thumb|375px|Browning .50 op M3 statyf De M2 Browning is in swiere mitrailleur dy't ûntwurpen is tsjin de ein fan de Earste Wrâldkriich troch John Browning.
Namme
It masinegewear hat as bynamme Ma Deuce, ôflaat fan: M2, mar wurdt troch de Amerikanen gewoanwei  "Fifty-Cal." neamd nei it kaliber. Yn Nederlân wurdt it wapen Punt Fyftich neamd. De offisjele beneaming foar it ynfanterytype fan hjoed-de-dei is: Browning Machine Gun, Cal. .50, M2, HB, Flexibel.
Tapassing
De M2 brûkt .50 inch (12,7 mm)-patroanen. It wapen is effektyf tsjin ynfantery, licht bepânsere reau en boaten, lichte fersterkingen en leechfleanende fleanmasines, ôfhinklik fan it soarte munysje dat brûkt wurdt. It Browning-masinegeweer wurdt in protte tapast op reau en earder ek as fleanmasinebewapening troch de Feriene Steaten fan 1920 ôf. Bygelyks de bommesmiter Boeing B17, it "Fleanend fort" en de jager P 51 “Mustang", hiene de .50 as wapen. It wapen waard in soad brûkt yn de Twadde Wrâldkriich, de Koreaanske Kriich, de oarloch yn Fietnam en de operaasjes yn Irak yn de jierren 1990 oant 2000.
De M2 is de primêre swiere mitrailleur fan de NAVO-lannen en wurdt ek brûkt troch in protte oare lannen. De M2 waard langer brûkt as hokker oar lyts wapen ek út it FS-arsenaal. De M2 wurdt op it heden produsearre troch General Dynamics en Fabrique Nationale de Herstal (FN) út Belgje, ûnder oaren foar de Amerikaanske oerheid. FN is as mei-fabrikant keazen omdat John Browning dêr wurke hat oan it begjin fan de 20e iuw.
Dei fan de Fiskerij
De Dei fan de Fiskerij (de offisjele namme is Frysktalich) is in evenemint wijd oan 'e fiskerijsektor yn 'e âlde fiskersdoarpen Peazens en Moddergat oan 'e noardeastkust fan Fryslân. Dit barren wurdt sûnt 2017 elts jier yn it lêste wykein yn juny of it earste wykein fan july holden yn it ramt fan 'e bredere Dei fan it Waad. De Dei fan de Fiskerij is in inisjatyf fan Anke Bijlsma en it Garnalefabryk yn Moddergat, yn gearwurking mei Doarpsbelang Peazens-Moddergat en tritich fiskers út Noardeast-Fryslân.
Underkaak
right|thumb|200px|Minslike ûndertsjeak De ûnderkaak, ûndertsjeak of ûnderkake (Latyn: Mandibula) is de grutste en sterkste bonke fan it gesicht. It hat de ûndertosken en foarmet tegearre mei de boppekaak de kaak.
Dei fan de Fiskerij
Beskriuwing
De Dei fan de Fiskerij markearret it begjin fan it seizoen fan 'e garnalefiskerij, en wurdt dêrom formeel iepene troch de Garnalekeninginne fan it Grinslânske Sâltkamp en dy har Fryske hofdames. Dat dogge de trije fammen troch ritueel de garnalefangst oer de seedyk te dragen fan in fiskersboatsje nei it âlde Garnalefabryk, westlik fan Moddergat.
Underkaak
It efterste fertikale part fan de ûnderkaak hat in knier mei it os temporale. It einstik is rûn fan foarm en wurdt caput mandibulae neamd. De kop fan de knier draait en glydt yn it part fan it os temporale dat fossa mandibularis neamd wurdt. Tusken de kop en kom fan de knier sit in knierskiif.
Dei fan de Fiskerij
Beskriuwing
Op 'e Dei fan de Fiskerij wurdt besocht en bring de fiskerijsektor posityf ûnder de oandacht fan it publyk. Dêrta leine bygelyks by de edysje fan 2018 trije kotters deun ûnder de dyk by Moddergat. By floed koene belangstellenden dêr foar besichtiging hinne roeie yn in boatsje, en by êb koene se der oer It Waad hinne rinne. Dêrnjonken biedt de Dei fan de Fiskerij ek demonstraasjes, ynformaasje oer de histoaryske fiskerij en aktiviteiten mei muzyk en iterij.
Armand Tuffin de la Rouërie
Armand Tuffin de la Rouërie (folút: Charles Armand Tuffin markys de la Rouërie; Fougères, 13 april 1751 – Lamballe, 30 jannewaris 1793) wie in timperamintfol Frânsk ealman en militêr fan etnysk Bretonsk komôf. Nei in ûnlijige jonkheid focht er oan 'e kant fan 'e opstannelingen yn 'e Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch en kaam dêrtroch yn 'e Feriene Steaten bekend te stean ûnder de bynamme kolonel Armand. Nei it Belis fan Yorktown waard er befoardere ta de rang fan brigadegeneraal. Werom yn Frankryk tsjinne er yn it leger fan it Keninkryk Frankryk. Doe't it belied fan kening Loadewyk XVI almar sintralistysker waard en derop rjochte wie om 'e âlde foarmen fan selsbestjoer fan bûtengewesten lykas Bretanje ôf te pakken, kante La Rouërie him dêrstsjin oan. Sadwaande ferwolkomme er de Frânske Revolúsje fan 1789 earst, mar al rillegau die bliken dat de revolúsjonêren deselde sintralistyske ideeën hiene as de kening. Yn 1792 en 1793 wie La Rouërie dêrom ien fan 'e lieders fan 'e Chouannerie, in Bretonske opstân tsjin it nije rezjym. Hy ferstoar foar de ein fan 'e rebûlje oan longûntstekking.
Jonkheid
La Rouërie kaam út in âld aadlik slachte út Bretanje en waard yn 1751 berne yn Fougères. Syn ûnlijige en gauris opstannige jonkheid brocht er yn Versailles troch oan it hof fan kening Loadewyk XVI fan Frankryk. La Rouërie wie al fan bern ôf oan foarbestimd foar in militêre karriêre en naam as jongfeint tsjinst as ofsier by de Frânske Garde, ien fan 'e liifgardes fan 'e Frânske keningen. Hy rekke smoarfereale op in jonge toanielspylster, dy't bekendstie ûnder har artystenamme Mademoiselle Fleury (echte namme: Marie-Anne-Florence Bernardy-Nones), mar syn bedoeling om mei har te trouwen waard dwerseide troch in rivaal, de greve fan Boerbon-Busset. Mei him focht La Rouërie om dy reden in duël út, in aktiviteit dy't yllegaal wie. Hy foel dêrom by de kening yn ûngenede en waard ûnearfol ûntslein út 'e Frânske Garde. Dêrop gied er nei de abdij fan La Trappe om te stjerren, wat er berikke woe troch gif yn te nimmen. Freonen dy't him yn 'e rekken holden, wisten dat foar te kommen, wêrnei't syn famylje him nei it lângoed yn Fougères stjoerde, dêr't er lykwols net lang bleau.
Yn Amerikaanske tsjinst
Tsjin 'e ein fan 1776 sette La Rouërie ôf nei de Nije Wrâld yn in skip dat út 'e haven fan Nantes ôfsette. Syn bedoeling wie om him by de Amerikaanske opstannelingen yn 'e Britske koloanjes yn Noard-Amearika te jaan, dy't it yn 'e kant set hiene tsjin 'e koloniale machthawwer. De Morris, sa't it skip hiet, waard lykwols by oankomst foar de kust fan Delaware oanfallen troch trije Britske oarlochsskippen en ta sinken brocht yn 'e Chesapeakebaai. La Rouërie oerlibbe dy konfrontaasje en wist swimmend oan lân te kommen, sij it poerlike neaken, en mei mar trije oerlibjende tsjinstfeinten.
Neitiid naam La Rouërie tsjinst yn it Kontinintale Leger fan 'e Amerikaanske generaal George Washington, dy't him útstjoerde om mear útlânske frijwilligers te rekrutearjen. Harren soldij betelle er út eigen bûse. Al rillegau kaam er bekend te stean ûnder de bynamme "Kolonel Armand". Hy tsjinne by Pułaski's Legioen, dat ferneamd wie nei syn earste kommandant, de Poalske generaal Kazimierz Pułaski. Nei dy syn dea, ein 1779, krige it de namme fan it 1e Partizanekorps, mar ynformeel waard it neitiid oantsjut as Armands Legioen. It wie in soarte fan frjemdlingelegioen, dat bestie út sawol ynfantery as kavalery en dat wikseljend trije oant fiif kompanjyen sterk wie.
Yn 'e Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch focht La Rouërie mei yn 'e Fjildtocht fan New York en Nij-Jersey, de Slach by Monmouth, de Slach by Short Hills, de Slach oan 'e Brandywine, de Slach by Whitemarsh, de Fjildtocht yn Firginia en it Belis fan Yorktown. Yn 1781 kearde er tydlik werom nei Frankryk om syn troepen op 'e nij ta te rissen. Wylst er dêr wie, waard er foar syn tsjinst yn 'e striid tsjin 'e Britten, dy't de erffijân fan 'e Frânsen wiene, troch kening Loadewyk XVI beneamd ta ridder yn 'e Oarder fan Loadewyk de Hillige. Op 26 maart 1783, tsjin 'e ein fan 'e oarloch, waard La Rouërie befoardere ta brigadegeneraal yn it Amerikaanske Leger.
Nei't de fijannichheden beëinige wiene, swaaide La Rouërie op 25 novimber fan dat jier út it leger ôf. Hy kearde yn 'e simmer fan 1784 werom nei Frankryk en bleau neitiid altyd befreone mei George Washington, mei wa't er in libbene briefkerij ûnderhold. Yn 'e historiografy fan 'e Feriene Steaten stiet La Rouërie, nettsjinsteande syn ynset foar de Amerikaanske saak, sterk yn it skaad fan syn lângenoat Gilbert du Motier de la Fayette.
Politike bemuoienissen yn Frankryk
Werom yn Frankryk naam La Rouërie tsjinst yn it Frânske leger. Yn 1785 troude er mei de rike markizinne Louise-Caroline Guérin de Saint-Brice. Koarte tiid letter, doe't syn frou geastlik ynstoarte, waard hja behannele troch dokter Valentin Chevetel, mei wa't La Rouërie befreone rekke mei't de beide mannen deselde liberale politike ideeën blieken te dielen. Dy ideeën holden ek de restauraasje fan 'e rjochten yn dy't de provinsje Bretanje taparte wiene by de anneksaasje troch Frankryk yn 1532.
Doe't yn 'e oanrin nei de revolúsje it belied fan kening Loadewyk XVI almar sintralistysker waard, wat yn it neidiel gie fan it selsbestjoer fan 'e provinsjes, wurp La Rouërie him dan ek op as in foarfjochter fan 'e adel en de stannen fan Bretanje yn harren wrakseling mei it regear yn Parys. Yn 1787 wied er ien fan tolve ôffurdigen dy't troch de stannen fan Bretanje nei kening Loadewyk XVI ta stjoerd waarden mei in petysje foar de restauraasje fan 'e âlde privileezjes fan 'e provinsje Bretanje. Yn 1788 bea de kening him in promoasje oan, mar út ûnfrede oer de politike gong fan saken betanke La Rouërie dêrfoar en joech syn militêre funksjes op. Dêrop waard er op 15 july fan dat jier finzen set yn 'e Bastille, in berucht tichthûs yn Parys, wat him de status fan folksheld joech. In foege moanne letter kaam er frij, mar hy wegere en jou syn politike ideälen op.
Doe't it folgjende jier, yn 1789, de Franske Revolúsje útbriek, ferwolkomme La Rouërie dy ûntwikkeling yn 't earstoan, mar yn 'e gearkomste fan 'e Frânske Steaten-Generaal fan 1789 wied er skandalisearre doe't de adel syn privileezjes opjoech yn it foardiel fan 'e pretinsjes fan 'e boargerij. Dêrop lokke er in wegering fan 'e Bretonske adel út om fertsjintwurdigers nei de Steaten-Generaal te stjoeren; ynstee waard in brief stjoerd, ûndertekene yn it bloed fan 'e skriuwers, wêryn't in formeel protest oantekene waard tsjin 'e anty-monargistyske fernijings.
De Chouannerie
Yn Bretanje wie La Rouërie ien fan 'e ierste lieders fan 'e saneamde Bretonske Feriening, in organisaasje fan foar it meastepart eallju, dy't oarspronklik bedoeld wie as mienskiplik front tsjin 'e strûkrôvers en oare kriminelen dy't besochten te profitearjen fan 'e maatskiplike gaos feroarsake troch de revolúsje. Doe't it republikanisme fan it nije regear yn Parys lykwols almar ekstremer waard, radikalisearre as reäksje dêrop ek de Bretonske Feriening ta in soarte fan geheim genoatskip dat yn Bretanje in algemiene opstân tsjin it revolúsjonêre regear tarette. Dêrby krigen La Rouërie-en-dy fia de Britske Kanaaleilannen stipe út it bûtenlân. Sa waarden û.m. 6.600 gewearen, fjouwer kanonnen en foarrieden buskrûd levere. Mei de ûnderfining dy't er opdien hie yn 'e Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch wie La Rouërie de oanwiisde persoan om 'e militêre struktuer fan 'e Bretonske Feriening stal te jaan. Dat died er sûnder rekken te hâlden mei de aadlike of boargerlike stân fan 'e dielnimmers. Dus as in boarger in bettere ofsier wêze soe as in ealman, makke er de boarger ofsier en de ealman net. Yn dy tiid wie dat op himsels al in revolúsjonêre gong fan saken.
Doe't op 20 april 1792 de Earste Koälysjeoarloch útbriek tusken revolúsjonêr Frankryk oan 'e iene kant en it Hillige Roomske Ryk, it Aartshartochdom Eastenryk en it Keninkryk Prusen oan 'e oare kant, wie de Bretonske Feriening ree om 10.000 man yn it fjild te bringen tsjin it regear yn Parys. De opstân, dy't bekend kaam te stean as de Chouannerie, begûn yn augustus fan dat jier en draaide út op in guerriljaoarloch. La Rouërie, dy't tsjin dy tiid as lânferrieder socht waard troch de revolúsjonêre autoriteiten, swalke ûnder de skûlnamme Gasselin troch Bretanje om 'e striid te koördinearjen. Mids jannewaris 1793 rûn er by snie en kjeld yn 'e omkriten fan Saint-Denoual in longûntstekking op. Hy waard troch de markys fan La Guyomar foar de revolúsjonêre Nasjonale Garde ferburgen holden yn syn kastiel yn it doarpke Lamballe, en letter op 'e pleats Gouhandais, in pear hûndert meter fan it kastiel ôf. De Nasjonale Garde trochsocht it kastiel, mar fûn neat. It gesleep mei wat in slim siik man wie, waard La Rouërie lykwols net better fan, en op 30 jannewaris beswiek er oan syn oandwaning.
Fossyl
thumb|right|250px|In boarkern mei in [[kokkelsoart út it Plioseen]] Under fossilen wurde alle resten en spoaren fan planten en dieren dy't yn de boaiem fan de ierde konservearre binne begrepen. Wol gauris wurdt der tocht dat fossilen altyd 'ferstienne' binne, mar dat hoecht net. It wurd fossyl is ôflaat fan it Latynske fossilis, dat "opdold" betsjut. De wittenskip dy't fossilen bestudearret hjit paleontology.
Soarten fossilen
left|thumb|De [[ûndertsjeak fan in Mammoet]] Fossilen wurde faak yn ferbân brocht mei de bonken fan dinosauriërs of fan mammoeten en it is yndied sa dat de hurde parten fan in organisme de grutste kâns meitsje om konservearre te wurden. By wringedieren binne dat de bonken en benammen de tosken. De sêftere weefsels fan it organisme bliuwe allinnich yn bysûndere gefallen bewarre en binne sadwaande tige seldsum. De sêftere weefsels wurde allinne bewarre as se gau bedobbe reitsje ûnder in laach dy't se ôfskermet tsjin it rottingsproses of opfretten troch bisten. Mei allinne de hurde parten is it somtiids dreech op in goed byld te krijen fan it komplete organisme.
Der binne in oantal bysûndere foarmen fan fossilisaasje. Yn bygelyks barnstien wurde soms folseine ynsekten fûn dy't ynsletten binne omdat de hars dêr't de barnstien út ûntstien is in goede ôfsluting foarmet tsjin oksidaasje. Datselde jildt yn it grut ek foar tarputten. Yn de omkriten fan de Amerikaanske stêd Los Angeles binne de La Brea tarputten dêr in goed foarbyld fan. Fan de dieren dy't yn dy tarput fêst rekke binne, bleaune de bonken faak tige goed bewarre. Boppedat loeken de dieren dy't fêst kamen te sitten faak rôfdieren oan dy't ek wêr fêst rekken. Sadwaande waard yn it Pleistoseen in "bonketsjerkhôf" foarme.
Neist bonken wurde ek oare spoaren fan libben fûn, lykas printsels fan poaten.
Gustave Doré
thumb|225px|Gustave Doré Foto [[Félix Nadar, 1867]] Paul Gustave Doré (Straatsburch, 6 jannewaris 1832 – Parys, 23 jannewaris 1883) wie in Frânsk keunstner, graveur en yllustrator.
Libben en wurk
Doré waard berne yn Straatsburch en publisearre syn earste yllustrearre ferhaal al doe't er 15 jier wie. Hy waard boekeyllustrator yn Parys, dêr't er tekeningen makke by it wurk fan ûnder oaren Rabelais, Balzac en Dante. Yn 1853 waard er frege om it wurk fan Lord Byron te yllustrearjen. Dat waard folge troch oar wurk foar Britske útjouwers, dêr't in nije yllustrearre Ingelske bibel by wie. Teffens makke er platen by in grutte útjefte fan The Raven fan Edgar Allan Poe.
De Ingelske bibel fan Doré (1865) wie in grut súkses en yn 1867 wie der in wichtige útstalling fan syn wurk yn Londen. Dat hie de stifting fan de Doré Gallery yn New Bond Street fan gefolgen.
Yn 1869 stelde Blanchard Jerrold, de soan fan Douglas William Jerrold, út om gear te wurkjen by it meitsjen fan in wiidweidich portret fan Londen. Jerrold kaam op dat idee troch The Microcosm of London dy't troch Rudolph Ackermann, William Pyne en Thomas Rowlandson makke wie yn 1808.
Doré tekene foar in projekt fan fiif jier mei útjouwer Grant & Co; dat betsjutte dar er trije moannen it jier yn Londen tahâlde soe. Hy krige in slompe jild (£ 10,000 it jier) foar syn wurk. It boek London: A Pilgrimage ('Londen: in beafeart'), mei 180 gravueres, kaam út yn 1872.
It boek slagge kommersjeel tige, mar kritisy moasten net folle fan it wurk hawwe. It like wol dat it ferskate kritisy net noaske dat Doré de earmoed yn Londen bleatlei yn syn wurk. Hy waard beskuldige fan it optinken fan beskate sênes yn stee fan it werjaan fan de werklikheid.
Londen: A Pilgrimage wie in finansjeel súkses en Doré krige opdrachten fan oare Britske útjouwers. Ta syn lettere wurk heart Paradise Lost fan Milton, Idylls of the King fan Alfred Tennyson, The Works of Thomas Hood, The Divine Comedy en de Nederlânske De goddelijke komedie. Syn wurk ferskynde ek yn Illustrated London News. Doré bleau oan it yllustrearjen oant syn dea yn Parys yn 1883 ta. Hy waard begroeven op begraafplak Père-Lachaise.
Pieke Tjommes
Pieke Tjommes (±1693 - 1781) wie in keapman en leafdepreker yn de menistegemeente fan It Hearrenfean (1737-1738 en 1743-1745).
Mei syn kollega's Wytze Brouwer en Wiebe Zeeman waard er troch de grifformearde klassis Sânwâlden beskuldige fan sosinianisme. De grytman fan Skoatterlân ferbea him yn 1738 te preekjen en om kategesaasje te jaan, de Steaten fan Fryslân sletten him út fan 1738-1743 yn syn betsjinning. Emeritus yn 1745, faaks út sympaty foar de Hernhutters dêr't er him by oansluet.
Gesicht
thumb|right|200px|It antlit fan [[Leonardo da Vinci's Mona Lisa, ien fan de bekendste gesichten fan de wrâld]] It gesicht of antlit is de foarkant fan de holle.
It gesicht is it wichtichste part fan it lichem wêroan't minsken inoar as yndividu werkenne kinne.
Oan it antlit hearre:
Súdlik healrûn
thumb|right|250px|It súdlik healrûn sjoen fan boppe de súdpoal.
Op ierde lizze der twa kontininten hielendal op it súdlik healrûn, dat binne Austraalje en Antarktika. Dêrneist lizze parten fan Aazje, Súd-Amearika en Afrika ek op it súdlik healrûn. It meastepart fan it súdlik healrûn wurdt ynnaam troch oseanen. Yn fergelyk mei it noardlik healrûn is der in stik minder lân, mar in stik mear wetter, benammen yn de foarm fan oseanen. Op it súdlik healrûn wennet likernôch 10 persint fan de totale befolking op ierde.
Op it súdlik healrûn binne de seizoenen tsjinoersteld oan de seizoenen op it noardlik healrûn. De simmer begjint op it súdlik healrûn op 21 desimber en duorret oant 21 maart. Op 21 juny wurdt it winter op it súdlik healrûn, dizze duorret hjir oant 21 augustus. Op it súdlik healrûn stiet de sinne middeis, útsein yn it gebiet tusken de stienbokskearkring en de evener as it simmer is, altyd yn it noarden. De sinne giet hjir fan rjochts nei links op in dei, in tsjinstelling ta it noardlik healrûn.
Op it noardlik healrûn kin de Poalstjer as oriïntaasje brûkt wurde. Op it súdlik healrûn is dizze stjer net te sjen. Wol binne der oare stjerren en stjerrebylden dy’t op it noardlik healrûn net sjoen wurde kinne.
המיספירה
Noardlik healrûn
thumb|right|250px|It noardlik healrûn fan boppe de [[Noardpoal.]]
It noardlik healrûn is de helte fan in planeet dat noardlik fan de evener leit. Op ierde leit it meastepart fan de lânmassa fan de ierde op it noardlik healrûn, likernôch 90 persint fan de befolking op de ierde wennet op it noardlik healrûn.