cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bringing Up Baby (film)
Opnamen
De opnamen fan Bringing Up Baby setten yn septimber 1937 útein yn Los Angeles en duorren oant jannewaris 1938, langer as dat hoegd hie as it filmskema folge wie. De produksje rûn lykwols geregeldwei fertraging op om't haadrolspilers Cary Grant en Katharine Hepburn harren eigen dialooch betochten en inoar dan de sloppe laits oanjagen. Sa duorre it opnimmen fan 'e sêne wêryn't Grant oan Hepburn freget wêr't se syn bonke (Ingelsk bone, ek in sprektaalterm foar "penis") brocht hat, fan 10 oere moarns oant rom nei 4 oere middeis om't de beide filmstjerren har net goed hâlde koene en hieltyd op 'e nij yn laitsjen útbarsten.
Hepburn wraksele fierders mei har komyske rol, mei't se gauris oeraktearre om't se te bot besocht om grappich te wêzen. Walter Catlett, in feteraan fan 'e teäterfoarm vaudeville, waard ynset om har te coachen. Hepburn wie sa ûnder de yndruk fan syn kwaliteiten as komysk akteur, dat se der op stie dat him yn 'e film de rol fan konstabel Slocum taparte wurde soe. Wat ek net holp om 'e opnamen op skema te hâlden, wie dat regisseur Howard Hawks it him op 'e filmset wol oan tiid die en ien kear sels de hiele produksje healwei de filmdei stillizze liet sadat er nei in hurddraverij gean koe.
It wurkjen mei biste-akteurs wie ek net befoarderlik foar it dwaan fan flugge opnamen, mei't de bisten har net folle gelegen lizze lieten oan minsklike skema's. De rol fan 'e terriër George waard spile troch Skippy, in hûntsje dat ek yn ferskate oare films út 'e 1930-er en 1940-er jierren spile en earder mei Cary Grant gearwurke hie yn The Awful Truth (1938).
De rol fan Baby de panter (èn fan 'e útnaaide sirkuspanter) waard spile troch in echt loaihoars dat Nissa hiet. Dat soe 'nuet' west hawwe, mar by eltse sêne dêr't it bist yn ferskynde, stie njonken de kamera trainer Olga Celeste klear mei in swipe om yn te gripen as it mis gie. Dat barde yndie ris, doe't Hepburn har hommels omdraaide mei as gefolch dat har rok fansiden wyndere en Nissa kjel makke. It bist helle dêrop út nei Hepburn, mar skrille tebek doe't de trainer de swipe klappe liet. Hepburn koe fierders goed mei Nissa oer de wei, hoewol't se swiere parfum droech om 'e grutte kat wat te bedwelmjen. Grant, lykwols, wie skitende benaud foar de panter en de measten fan syn sênes mei Nissa binne montaazjes fan him sûnder de panter en close-ups fan lichemsdielen fan in body double mei de panter.
Distribúsje
De distribúsje fan Bringing Up Baby waard fersoarge troch RKO Pictures. De film gie op 16 febrewaris 1938 yn San Francisco yn premiêre, mar iepene dêrnei pas op 23 novimber fan dat jier yn 'e Amerikaanske bioskopen.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Bringing Up Baby doedestiden oer it algemien positive resinsjes. Otis Ferguson fan The New Republic fûn de film bgl. grappich en priizge de rezjy fan Howard Hawks. It tydskrift Variety hie ek lof foar de rezjy en dêrnjonken foar de aktearprestaasjes fan Katharine Hepburn ("ien fan har meast enervearjende filmkarakterisearrings") en Cary Gant ("giet folslein op yn syn rol"). Wol hie it blêd krityk op 'e lingte fan 'e sêne yn it selleblok. Film Daily neamde de film "letterlik hilarysk fan begjin oant ein", wylst Harrison's Reports spriek fan "in treflike klucht".
Frank S. Nugent fan The New York Times wie lykwols gjin fan fan Bringing Up Baby. Hy fûn dat it ferhaal tefolle oan oare films ûntliend wie en smoarfol klisjees siet, in grienmank fan tsientallen oare komeedzjefilms út 'e foargeande jierren. Hepburn har optreden omskreau er as "efter de pûst, sûnder nut en tige, tige wurchmeitsjend." Syn konklúzje wie: "As jo noch nea nei de film west hawwe, sil Bringing Up Baby in nije ûnderfining foar jo wêze: in healwiis produkt fan 'e nuvere kluchteskoalle. Mar wa hat no noch nea nei de film west?"
Tsjintwurdich wurdt Bringing Up Baby heger wurdearre as yn 'e 1930-er jierren. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat de film in heech goedkarringspersintaazje fan 93%, basearre op 46 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Mei Katharine Hepburn en Cary Grant op harren […] bêst is Bringing Up Baby in naadleas gearstalde komeedzje mei beklibjende oantrekking." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Bringing Up Baby in goedkarringspersintaazje fan 91%, basearre op 17 resinsjes.
Resultaat
Bringing Up Baby brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $715.000 op, en yn alle oare lannen en territoaria $394.000. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $1.109.000. Ofset tsjin it budget fan $1,1 miljoen betsjut dat dat de film syn eigen produksje werombetelle mar winst noch ferlies makke. Mei't RKO Pictures fansels ek marketingkosten makke hie, waard de film rûnom as in flop beskôge. Nettsjinsteande dat wie de film wól in súkses yn beskate stêden yn 'e Feriene Steaten: San Francisco, Los Angeles, Portland, Cincinnati en Washington, D.C. Yn New York sloech er lykwols gjin dûk yn in pakje bûter en ferdwûn er nei ien wike al wer út 'e bioskopen. Yn 1940 en 1941 waard Bringing Up Baby nochris yn 'e bioskoop útbrocht en waard yn Noard-Amearika $95.000 en om utens $55.000 binnenswile, wêrmei't de film einlings yn 'e swarte sifers kaam.
It teloarstellende resultaat fan Bringing Up Baby late derta dat RKO it kontrakt mei regisseur Howard Hawks ûntbine liet. Dyselde waard doe foar de film Gunga Din ferfongen troch George Stevens. Hawks sei letter dat er mei Bringing Up Baby in grutte flater begien hie trochdat àlle personaazjes yn 'e film healwizelingen wiene, mei as gefolch dat it publyk him net mei in normale haadpersoan assosjearje koe dy't troch tadwaan fan healwizelingen yn bizarre sitewaasjes fersyld rekket. Dy flater begied er neitiid net wer. De film hie ek ynfloed op 'e karriêre fan Katharine Hepburn. Koart nei de premiêre fan Bringing Up Baby waard hja troch de Independent Theatre Owners of America, in feriening fan selsstannige bioskoopútbaters, omskreaun as "bioskoopfergif". Har karriêre soe dat pas twa jier letter te boppen komme, nei it súkses fan The Philadelphia Story (wêryn't har tsjinspiler op 'e nij Cary Grant wie).
Nei't Bringing Up Baby yn 'e 1950-er jierren foar it earst op 'e Amerikaanske tillefyzje útstjoerd wie, begûn de reputaasje fan 'e film op te betterjen. Sûnt hat dy ûntjouwing him oan ien wei trochset, en tsjintwurdich wurdt Bringing Up Baby oer it algemien troch sawol filmkritisy as publyk heech wurdearre omreden syn syn nuvere opstigings, bizarre foarfallen, absurde sitewaasjes en misferstannen, en perfekte komyske timing by in rige fan kluchtige misaventoeren en tsjinrampen. Yn 1990 waard Bringing Up Baby troch de Amerikaanske Library of Congress útornearre foar preservearring foar de ivichheid yn it National Film Registry, omreden fan kulturele, histoaryske en/of estetyske wearde.
Islamitysk gebed
It islamitysk gebed is it ritueel gebed sa't dat útfierd wurdt troch oanhingers fan 'e islamityske godstsjinst. It hjit yn it Standertarabysk صلاة, "kommunikaasje", wat ornaris transliterearre wurdt as salah (sekuerdere transliteraasje: ṣalāẗ) of soms as salat of salaat (de -t is yn it Standertarabysk stom, mar wurdt yn talen dy't dit wurd as lienwurd oernommen hawwe, faak wol útsprutsen). De Standertarabyske meartalsfoarm is صلوات, salawaat (sekuerdere transliteraasje: ṣalawāt). De Perzyske namme foar it islamitysk gebed is نَماز, namaaz (sekuerdere transliteraasje: namāz). It rituële islamitysk gebed (salah), dat mienskiplik en yn it iepenbier útfierd wurdt, moat net betize wurde mei in persoanlik gebed, dat yn privee-omstannichheden dien wurdt; dat hjit yn it Arabysk ذعاء, du‘ā’ ("oanropping").
It islamitysk gebed is ien fan 'e Fiif Pylders fan 'e islaam en wurdt beskôge as in religieuze plicht foar eltse moslim, oft dy no man of frou is. Foar bern dy't de puberteit noch net berikt hawwe en foar lju dy't in geastlike beheining hawwe, is de salah net ferplichte. Foar froulju dy't de regels hawwe of dy't bliede yn 'e fjirtich dagen nei't se in bern te wrâld brocht hawwe, is dielnamme oan 'e salah ferbean, om't sok blieden beskôge wurdt as in foarm fan ûnreinens. Oan it islamitysk gebed giet dan ek in rituële wasking foarôf, itsij mei wetter (wudu), of, as dat net foarhâns is (lykas yn 'e woastinen fan Araabje) mei sân (tayammum). Men wurdt achte om it gesicht te waskjen, de hannen, de earms oant de earmtakken en de fuotten oant de ankels. Yn islamityske lannen wurdt de leauwenden harren religieuze plicht tebinnenbrocht mei de aḏan, de rituële oprop ta it gebed, dy't de muezzin mei in lûdsprekker docht fan 'e minaret fan 'e moskee ôf.
It islamitysk gebed is in fysike, mentale en spirituële foarm fan oanbidding, dy't fiif kear deis, op fêststelde tiden, útfierd wurde moat mei de holle yn 'e rjochting fan Mekka, it hillichste plak fan 'e islaam. De fiif tiden binne: As men troch omstannichheden in gebed misse moat, kin men dat letter op in oare tiid fan 'e dei ynhelje. Sa'n ynhelle foarm fan 'e salah hjit in qaḏa. As men op reis is en by beskate oare omstannichheden mei de salah yn ynkoarte foarm ferrjochte wurde. It wurdt ornearre dat in mienskiplik islamitysk gebed mear maatskiplike en spirituële wearde hat as in islamitysk gebed dat troch in leauwende yn isolaasje fan oaren dien wurdt. Dêrom geane in soad moslims, as dat mooglik is, foar it útfieren fan 'e salah nei de moskee, dêr't de imaam foargiet yn gebed. Dêrby steane de leauwenden yn rigen opsteld efter de imaam, dy't krekt as de leauwenden mei it gesicht nei de qibla ("preekstoel") ta stiet.
It wichtichste doel fan it islamitysk gebed is om 'e leauwende op geregelde tiden oan God tinke te litten. Dêropta komt de kommunikaasje fan 'e leauwende mei God, wêrby't er tankberens betoant foar alle seingings yn syn libben en himsels ûnderwerpt oan 'e wil fan God. (It wurd 'islaam' betsjut letterlik "ûnderwerping".) It is dêrom saak dat immen dy't it islamitysk gebed útfiert, der mei de kop by is, en himsels net yn tinzen wei reitsje lit. Neffens de islamityske lear moat in moslim der altyd fan útgean dat it gebed dat er docht syn lêste is; dêrom moat hy of sy besykje om it sa goed mooglik út te fieren.
Paraskevatsjerke (Kazan)
De Tsjerke fan de hillige grutte martler Paraskeva Pjatnitsa (Russysk: Храм святой Параскевы Пятницы) is in tsjerkegebou fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke tichteby it kremlyn yn Kazan, Ruslân.
Skiednis
Oarspronklik stie op it plak in, oan Nikolaas fan Zaraisk wijde, houten tsjerke út 1566, mei in sydkapel dy't wijd wie oan de hillige Paraskeva. De grutte stedsbrân fan 1579 ferneatige mei it hiele noardeastlike diel fan de posad ek dy houten tsjerke.
De hjoeddeiske tsjerke waard yn 1728 op kosten fan de lekkenfabrikant Ivan Afanasevitsj Michljaev foar syn arbeiders boud, doe de rykste yndustrieel fan Kazan. De tsjerke grinzge oan it Bogoroditski-kleaster en hie foar de haadsaak earme parochianen. Dêrom stie it kleaster altiten noed foar de tsjerke.
Oant it begjin fan de 19e iuw baarnde de tsjerke by de stedsbrannen ferskate kearen hielendal út en bleaune allinne de muorren stean.
Sovjettiid
thumb|left|260px|De tsjerke tsjin it ein fan de 19e iuw De tsjerke tsjinne fan 1923 oant 1937 as de katedraal fan de revationisten. In soad hillichdommen fan troch de autoriteiten sletten en ferneatige tsjerken en kleasters waarden mei tastimming fan de bolsjewiken nei de Paraskevatsjerke brocht en sa waard de tsjerke in soarte fan tsjerkemuseum.
Nei it sluten fan de tsjerke yn 1937 waard de tsjerke brûkt om minsken finzen te setten, dy't nei de feroardieling nei de kampen stjoerd waarden. As der in deafonnis foel waard de eksekúsje noch op itselde plak útfierd. It slachtoffer waard yn of om de tsjerke begroeven.
Yn de jierren 1950 folge de ôfbraak fan de klokketoer en de tsjerke ferfoel aloan mear.
Weromjefte
Nei de fal fan de Sovjet-Uny waard de tsjerke yn 1993 oerdroegen oan it Ministearje fan Kultuer fan de Republyk Tatarstan. Doe waard der útein set mei in restauraasje mei it doel om yn it gebou in ikoanemuseum ûnder te bringen, mar yn de twadde helte fan de jierren 1990 folge in weromjefte oan it bisdom fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke. It bisdom wiisde de tsjerke ta oan de Tsjûvasjen, in Turksk folk dat otterdoks-kristlik is.
De yn de Sovjettiid ôfbrutsen klokketoer waard yn it jier 2000 wer opboud. Yn 2008 waard op de noardwestlike hoeke fan de tún fan de tsjerke in kapel boud.
Massagrêven
Sûnt de restauraasje fan de tsjerke waarden yn en om de tsjerke de massagrêven fan de politike ûnderdrukking yn de Sovjettiid bleatlein. De omskotten fan de slachtoffers waarden ynearsten op 'e nij begroeven op it Samosirovski-tsjerkhôf, mar op 17 maaie 1999 fûnen mear as 400 minsken harren lêste rêstplak by de tsjerke. Nei in routsjinst troch de preester waard oer it grêf in betinkingskrús ûntbleate, folge troch in grêfkapel yn 2004.
Tichvin
Tichvin (Russysk: Тихвин) is in stêd yn de oblast Leningrad, Ruslân. De stêd leit oan de rivier de Tichvinka, likernôch 215 kilometer eastlik fan Sint-Petersburch.
Skiednis
Tichvin waard yn 1383 foar it earst neamd en besit sûnt 1773 stedsrjochten.
De stêd is bekend as it berteplak fan de yn 1844 berne komponist Nikolaj Andrejevitsj Rimski-Korsakov. Ek hat de stêd foar de otterdokse mienskip betsjutting fanwegen de ikoan fan de Mem Gods fan Tichvin. Neffens de oerlevering waard de ikoan noch yn de tiid fan de Jongfaam Marije troch de evangelist Lukas skildere.
Yn de Twadde Wrâldkriich waard de stêd yn novimber 1941 troch de Dútske Legergroep Noard oermastere. De Dútsers moasten de stêd lykwols al wer nei in moanne opjaan om't it bliken die dat it Sovjetyske ferset te sterk wie. Tichvin markearre de fierste opmars foar de Legergroep Noard yn it hiele ferrin fan de kriich.
Ruprecht-Karls-Universiteit Heidelberch
De Ruprecht-Karls-Universiteit (Ruprecht-Karls-Universität) yn Heidelberch, Baden-Wuertemberch, is de âldste universiteit yn it Dútslân fan no en ien fan de âldsten fan Jeropa. Hy wie de tredde universiteit dy't stifte waard yn it Hillige Roomske Ryk, nei dy fan Praach en Wenen. Op 23 oktober 1385 krige Heidelberch fan Paus Urbanus VI it rjocht om in universiteit te stichtsjen. Sûnt de iepening yn 1386 troch de Paltsyske keurfoarst hie hja iuwenlang fjouwer fakulteiten: Genêskunde, Teology, Rjochten en Filosofy. Pas yn 1890 kamen Natuerwittenskippen derby as fyfde fakulteit. Hjoedendei hat de universiteit 12 fakulteiten.
Waalske Tsjerke (Rotterdam)
De Waalske Tsjerke (Eglise Walonne) is in tsjerke oan de Schiedamse Vest yn it sintrum fan Rotterdam. De gemeente falt ûnder de PKN en de tsjinsten wurde yn de Frânske taal fierd. It gebou foarmet mei de wente foar de koster in ryksmonumint en waard yn de jierren 1923-1925 boud neffens in ûntwerp fan J. Verheul en J. van Wijngaarden.
Skiednis
De foargonger fan de tsjerke wie in 17e-iuwske tsjerke oan it westlike ein fan de Hoogstraat, dy't yn 1922 foar it lêst brûkt en dêrnei ôfbrutsen waard.
De hjoeddeiske tsjerke stie oarspronklik oan in stikje fan de midsiuwske ferdigeningsgrêft, dy't yn de Twadde Wrâldkriich tichtsmiten waard. Yn de Twadde Wrâldkriich waard by it bombardemint op de stêd yn 1940 de omjouwing fan de tsjerke foar it measte ferneatige.
De tsjerke waard yn 2018 ferkocht oan BOEi, in organisaasje, dy't him ynset foar it behâld en de eksploitaasje fan kultureel erfgoed. De ynrjochting bliuwt lykwols yn hannen fan de Waalske Tsjerke, dy't it gebou brûken bliuwt foar de earetsjinst.
Ynterieur
Yn de tsjerke binne in soad objekten te finen fan de ferneamde ûntwerper Willem Hendrik Gispen. Lampen, psalmbuorden en elektryske kachels binne fan syn hân.
Oargel
Ut de âlde tsjerke stamt it oargel, dat yn 1865 troch de firma Bätz-Witte boud is.
Mozaykfilm
In tige goed foarbyld fan in mozaykfilm is de bekende krystkomeedzje Love Actually (2003). Oare foarbylden binne The Longest Day (1962), Casino Royale (1967), A Bridge Too Far (1977), Pulp Fiction (1994), Crash (2004), Sin City (2005) en Valentine's Day (2010).
Cock Robin
thumb|Cock Robin Cock Robin is in Amerikaanske pop/rock-formaasje dy't oprjochten is yn 1984 en ûnder lieding stie fan Peter Kingsbery (sang, keyboard en bas). Fierder makken Anna LaCazio (sang), Clive Wright (gitaar) en drummer Lou Molino III diel út fan de orizjinele besetting. Yn Nederlân waard de band foaral bekend troch in soad publisiteit fan MTV en trochdat de nûmers The promise you made, Thought you were on my side en When your heart is weak in soad draaid waarden op de tongersdeis troch de TROS en de freeds troch Veronica op Radio 3.
Tarre (band)
Tarre is in Fryske doommetalband út Noardeast-Fryslân. Tarre waard yn 2016 oprjochte troch bassist Meindert Sterk earder fan Autumn. Yn 2018 ûntstie der in stabile besetting en yn 2019 waard it earste studio-album útbrocht Unheil fan 'e klaai. Tarre hellet har teksten út de natoer yn in mjuks fan ferfrjemding, ferfal en somberens.
Cock Robin
De groep soe yn Jeropa úteinlik in stik suksesfoller wêze as yn de Feriene Steaten sels. Dit kaam ûnder oaren troch harren suksesfolle Jeropeeske toer, se ha ek op Pinkpop spile. Boppedat stie harren muzyk ûnder ynfloed fan de Jeropeeske popmuzyk dy't op dat momint makke waard en sieten der bygelyks dúdlike ferwizingen yn nei dy muzyk. Anna LaCazio sei yn in ynterview op de bân fan "Live at the Rex" dat in soad minsken tochten dat sy en Peter út it Feriene Keninkryk kamen ynstee fan de FS.
Cock Robin brocht fiif studioalbums út. Harren grutste hits yn Nederlân wiene The promise you made (nûmer ien), Thought you were on my side en When your heart is weak. De earste LP/cd Cock Robin helle platina yn Nederlân.
De wichtichste kenmerken fan de desertrock fan Kingsberry, dy't alle nûmers op de trije albums skreau, binne it romtlike lûd en it gefoel foar drama en passy.
Cock Robin waard yn 2006 wer nij libben ynblaasd troch Anna LaCazio en Peter Kingsberry. Lou Molino en Clive Wright seagen hjir fan ôf. It album I don't want to save the world waard útbrocht, dêr't it typyske lûd fan Cock Robin op werom te hearren wie. Der kaam ek in toernee, mei foaral in soad konserten yn Frankryk.
Yn 2011 wie der wer in toernee. Der waarden foar it grutste part optredens jûn yn Frankryk, mar ek yn Belgje en Switserlân waard spile.
It Frânske magazine Topo meldde dat Anna LaCazio Cock Robin ferlitten hat yn maaie 2015. Kingsbery gie werom nei Frankryk en LaCazio keas derfoar om yn de FS te bliuwen om sa tichter by har famylje wêze te kinnen.
Dragons: Gift of the Night Fury
Dragons: Gift of the Night Fury, ek wol koartwei Gift of the Night Fury neamd, is in Amerikaanske koarte kompjûteranimearre histoaryske fantasy-aventoerefilm út 2011 ûnder rezjy fan Tom Owens, mei yn 'e haadrollen Jay Baruchel en America Ferrera. De titel betsjut "Draken: Geskink fan 'e Nachtfuery". De film hat in spyldoer fan 22 minuten en heart ta de How to Train Your Dragon-franchise. Yn 'e ynterne gronology fan 'e filmsearje folget Dragons: Gift of the Night Fury koart nei de lange film How to Train Your Dragon (2010). It ferhaal folget de Wytsingen fan Berk as se risselwearje foar harren tradisjonele midwinterfiering Snoggletog. De draken dêr't se koartby nei in lange oarloch frede mei sletten hawwe, naaie lykwols ynienen massaal út, en dan merke de Wytsingen hoefolle oft se yn koarte tiid oan 'e bisten begûn binne te hingjen. Dragons: Gift of the Night Fury, dat beskôge wurde kin as in pseudo-krystfilm, waard direkt-op-fideo útbrocht.
Taunusstein
Taunusstein is in gemeente yn de Rheingau-Taunus-Kreis yn de Dútske dielsteat Hessen. It gemeentehûs stiet yn it stedsdiel Hahn.
Dragons: Gift of the Night Fury
Plot
Op it ôfhandige eilân Berk treffe de Wytsingen risselwaasje foar it oankommende midwinterfeest Snoggletog. Se sjogge der bot nei út om 'e feestdagen foar it earst yn frede troch te bringen, nei't de al generaasjes duorjende oarloch mei de draken troch tadwaan fan Hik, de soan fan haadman Stompum de Mânske, einlings en te'n lêsten beëinige is. Ier op 'e moarn knipe Hik en syn draak, de nachtfuery Toskeleas, der tuskenút om in ein te fleanen. Krekt dy deis fleane der in protte draken oer, en de draken dy't no by de Wytsingen op Berk libje, pike allegearre út om har by dy swaarm te jaan. Hik en Toskeleas komme de draken tsjin ûnderweis werom nei Berk, en troch in mar kwealk mijde botsing yn 'e loft rekket Hik syn hoarne helm kwyt.
Net ien fan 'e Wytsingen hat ek mar it flauste idee wêr't de draken hinne geane en se binne bot teloarsteld oer de ôfreis. Se merke dat se har yn koarte tiid sterk oan 'e bisten hechte hawwe, sadat in Snoggletog sûnder draken har no net bot mear oanlokket. De iennichsten dy't der net mei ompakke, binne Hik, waans draak Toskeleas troch in ôfbrutsen sturtfin net mear selsstannich fleane kin, en, frjemd genôch, Fiskepoat Ingerman. Nei't syn faam Astrid Hik derop wiisd hat dat Toskeleas net efter de oare draken oan kin al soed er it wolle, lit dy gedachte Hik net mear los. Hy fynt dat it krekt is as hâldt er syn maat Toskeleas finzen, dat hy ûntwerpt in strurtfinproteze mei in selswurkjend meganisme, sadat Toskeleas wer sûnder him fleane kin. Sadree't er him de proteze ombynt, fljocht Toskeleas ek fuort. Dat wie no ek wer net de bedoeling, mar Hik leit him derby del.
Taunusstein
Skiednis
De stêd Taunusstein ûnstie yn it ramt fan de weryndielingen yn Hessen op 1 oktober 1971 troch de gearfoeging fan de oant dan selstannige gemeenten Bleidenstadt, Hahn, Neuhof, Seitzenhahn, Watzhahn en Wehen. Sûnt die tiid mei Taunusstein himsels stêd neame. Op 1 july 1972 waarden de gemeenten Hambach, Niederlibbach, Orlen en Wingsbach by Taunusstein yndield.
Dragons: Gift of the Night Fury
Plot
Trije dagen letter is der noch gjin spoar fan 'e draken en liket de fiering fan Snoggletog dit jier op in rare mislearring út te rinnen. De iennichste bewenner fan Berk dy't noch altyd like snipper is as altyd, is Fiskepoat. Hik stiet it op 't lêst net, dat hy folget Fiskepoat temûk nei in skuorre as dyselde mei in mânske koer fisk omrint. As Hik dêr nei binnen giet nei't Fiskepoat wer ôfset is, ûntdekt er dat Fiskepoat syn draak Fleisblok dêr oan it tsjoar lein hat. Troch de iepensmiten skuordoarren sjocht Fleisblok syn kâns skoan om te ûntsnappen. Hy skuort it keatling los en fljocht mei feart en faasje fuort, wêrby't er by fersin Hik, dy't net fluch genôch oan 'e kant springt, skept, meisleept en alsa by fersin ûntfiert.
Astrid en de feralterearre Fiskepoat, en harren freonen Snotbongel en Skoarre en Moarje, fine neitiid tusken it strie yn 'e skuorre in stikmannich aaien. Se beseffe dat Fleisblok, fan wa't se altyd tocht hiene der er in mantsje wie, eins in wyfke wêze moat. No't alle draken fuort binne en der net folle hoop bestiet dat se foar Snoggletog noch wer weromkomme sille, kriget Astrid it lumineuze idee om 'e ôfdijer wat goed te meitsjen troch de aaien fan Fleisblok as presintsjes yn alle huzen op Berk te ferstopjen.
Underwilens fljocht Fleisblok mei Hik nei in ûnbewenne eilân mei waarmwetterboarnen, dêr't alle fuortfleine draken blike te wêzen, útsein Toskeleas, fan wa't noch altyd gjin spoar is. It docht bliken dat de draken dêrhinne gien binne om har fuort te plantsjen. Alle wyfkes hawwe nêsten aaien lein, dy't se nei ferrin fan tiid yn 'e waarmwetterboarnen rûgelje litte. Dêr komme de aaien op eksplosive wize út, mar ûnder wetter smyt dat gjin gefaar op. As Hik tsjûge is fan it útkommen fan in aai dat by fersin boppe wetter lizzen bleaun is, fersucht er dat it mar goed is dat der gjin aaien op Berk binne, om't dat ta in ramp liede soe. Op Berk begjinne koart dêrnei de aaien fan Fleisblok út te kommen, wêrby't troch tadwaan fan Astrid-en-dy alle wenten op it eilân swiere skea oprinne. De drakejongen dy't op dy wize te wrâld komme, binne dan wol wer skattich.
Taunusstein
Yndieling
Taunusstein bestiet út tsien stedsdielen:
Dragons: Gift of the Night Fury
Plot
Op it eilân mei de waarmwetterboarnen fynt Hik Stoarmmich, de draak fan Astrid, en Heaktosk, de draak fan Snotbongel, werom, dy't allebeide in nêst drakejongen by har hawwe. Hy freget Heaktosk oft dy him net nei hûs bringe wol, en dat wol de draak nei't it skyn wol, mar ûnbedoeld jout Hik mei dat fersyk it sein foar de werommigraasje nei Berk. It docht bliken dat de drakejongen noch net fleane kinne, mar dêr betinkt Hik wat op.
Taunusstein
Museum
Yn 1995 waard it Stadtmuseum Taunusstein iepene yn it kastiel fan Wehen. De klam leit op de wat jongere skiednis fan de regio, lykas foar, yn en nei de Twadde Wrâldkriich en útstallings oer de tiid fan de earste helte fan de 20e iuw. Dêrnjonken foarmje de útstallings yn de rige "Kunst im Schloss" mei hjoeddeiske keunst út de regio en dêrbûten in wichtich tema fan it museum.
Dragons: Gift of the Night Fury
Plot
De oare deis bringt Toskeleas syn âlde proteze by Hik, dêr't er inkeld mei fleane kin as Hik mei giet. Dêrop fernielt er de nije proteze om Hik te twingen him it âlde ding wer oan te gaspjen. Wylst de beide freonen wer tegearre út te fleanen geane, fertelt Hik yn in voice-over dat er syn maat dizze Snoggletog in moai geskink jûn hat: frijheid, mar dat Toskeleas oan hìm in geweldich geskink dien hat: syn freonskip.
Taunusstein
Protestantske tsjerke fan Wehen
De tsjerke waard yn 1810-1812 boud mei stiennen fan de âlde stedsmuorre en poarte. It histoaryske oargel is ien fan de seldsume oargels fan Heinrich Voigd dy't yn orizjinele steat bewarre binne. It waard yn 1890 boud foar de âld-katolike parochy fan Wiesbaden en yn 1899 oankocht troch Wehen. Yn oktober 1999 waard it oargel yn de oarspronklike steat werom brocht.
Eardere kleaster mei tsjerke fan Bleidenberch
De eartiidske kleastertsjerke en hjoeddeiske katolike parochyttsjerke Sint-Ferrutius hat in heechgoatysk tabernakel fan sânstien, in doopfont út 1696, in letbarokke Madonna en in barok oargel. Yn de toer hingje klokken út 1309 en 1411.
De protestantske tsjerke fan Bleidenberch
De hjoeddeiske protestantske Sint-Piter op de Berch (St. Peter auf dem Berg) fan Bleidenberch wie oant 1530 in katolike parochytsjerke. It is it âldste stiennen monumint fan it stedsdiel. It ûnderste diel fan de toer is romaansk.
Zugmantel
Castellum Zugmantel wie in romeinsk castellum dat ûnderdiel foarme fan de Obergermanische Limes, sûnt 2005 UNESCO-wrâlderfgoed.
Dragons: Gift of the Night Fury
Produksje
Dragons: Gift of the Night Fury waard regissearre troch Tom Owens nei in senario fan Adam F. Goldberg. As ûnderdiel fan 'e How to Train Your Dragon-franchise wie de koarte film úteinlik basearre op personaazjes út 'e romansearje How to Train Your Dragon fan 'e Britske skriuwster Cressida Cowell.
As produsinte wie Kate Spencer by it projekt belutsen foar filmstudio DreamWorks Animation, wylst Dean DeBlois as útfierend produsint it tafersjoch oer de hiele produksje hie. De filmmuzyk waard fersoarge troch Dominic Lewis en John Powel.
Distribúsje
De distribúsje fan Dragons: Gift of the Night Fury waard fersoarge troch Paramount Home Entertainment, de fideodistrbúsjepoat fan filmstudio Paramount Pictures. De film waard op 15 novimber 2011 yn it ramt fan 'e DreamWorks Holiday Classics útbrocht op dvd en blu-ray, tegearre mei Book of Dragons, in oare koarte tekenfilm fan 'e How to Train Your Dragon-franchise.
De film waard fierders op 1 oktober 2013 jitris útbrocht op dvd en blu-ray, yn 'e mande mei de koarte krystfilms Shrek the Halls, Merry Madagascar en Kung Fu Panda Holiday en de lange film The Croods. Op 15 oktober 2019 waard Dragons: Gift of the Night Fury foar de trêde kear útbrocht op dvd en blu-ray, diskear troch Universal Pictures Home Entertainment as ûnderdiel fan 'e DreamWorks Ultimate Holiday Collection Set.
Himelfeartkatedraal (Smolensk)
De Katedraal fan de Himelfeart fan de Hillige Faam Marije (Russysk: Собо́р Успе́ния Пресвято́й Богоро́дицы) is de katedrale tsjerke fan it bisdom Smolensk fan de Russysk-otterdokske Tsjerke. De katedraal stiet op in heuvel yn it sintrum fan Smolensk en waard boud ta oantinken fan de heldhaftige ferdigening fan Smolensk yn de jierren 1609-1611 tsjin de Poalsk-Litouwske troepen op it plak fan in âldere katedraal út de 12e iuw.
Skiednis
De oarspronklike katedraal waard yn 1101 boud yn opdracht fan Vladimir Monomach. De oan de Hillige Jongfaam wijde katedraal wie it earste monumintale bouwurk fan Smolensk.
By de bestoarming fan Smolensk nei in belegering fan 20 moannen belegering troch de Poalsk-Litouske troepen, lieten de ferdigeners fan de stêd op 3 juny 1611 de krûdmagazinen ûnder de katedraalheuvel ontploffe. Dit hie fan gefolgen dat in part fan de katedraal ynstoarte en tal fan froulju en bern ûnder it pún begroeven waarden. Under Poalsk gesach waard de katedraal hersteld, mar nei de befrijing fan Smolensk waard it âlde gebou yn 1674-1675 sloopt en fan ôf 1677 úteinset mei nijbou. De bou fan de katadraal duorre 95 jier en waard yn 1772 foltôge. De fergulde barokke ikonostaze mei ryk houtsnijwurk is tritich meter heech en waard ûnder lieding fan S. Trûsitskim troch Ukraynske keunstners boud yn de jierren 1730-1740. De ikoanen binne fan deselde keunstners. thumb|left|250px|It wûnderdiedige Ikoan fan de Mem Gods fan Smolensk, yn 1912 fotografearre troch Sergej Michailovitsj Prokûdin Doe't it Grande Armée fan Napoleon de stêd ynnaam, wie dy neffens de oerlevering sa ûnder de yndruk fan de katedraal, dat hy de soldaten op straffe fan de dea ferbea de katedraal te plonderjen.
Oant de jierren 1930 bewarre de katedraal it orizjinele Ikoan fan de Mem Gods fan Smolensk, dat troch prins Vladimir Monomach oan it ein fan de 11e iuw nei de stêd brocht wie. It ikoan dat yn de tradysje fan de otterdoksy de bewenners fan Smolensk sa faak tidens ynvaazjes holpen hie, waard yn 1812 mei nei Moskou nommen en flak foar de Slach by Borodino yn in prosesje troch it Kremlyn droegen. It ikoan is tidens de Twadde Wrâldkriich sûnder in spoar efter te litten ferdwûn. Oare reliken fan de katedraal binne de 13e iuwske sandalen fan Mercurius fan Smolensk. It kleed mei in foarstelling fan de grêflizzing fan Kristus fan ferskillende kleuren side mei goud- en sulvertried waard yn 1560 makke troch prinses Jefrosinija Staritskaja, de muoike fan Ivan de Ferskriklike dy't ta it kleaster feroardield waard. Yn de jierren 2008-2009 krige it eksterieur fan de katedraal tidens in renovaasje de oarspronklike kleurstelling werom.
Brân fan de Notre-Dame fan Parys
It foarfal
De brân makke grutte yndruk yn en bûten Frankryk. De Frânske presidint Emmanuel Macron sei ôfspraken ôf om sels by de katedraal de sitewaasje op te nimmen en fan rûnom út de wrâld lieten lieders fan lannen harren meilibjen witte.
Der wurdt fanút gien dat de brân net mei opsetsin stifte waard.
De dei nei de brân
De oare deis die bliken dat nettsjinsteande de ramp dochs noch in part fan de keunstwurken sparre wie. Ek de skatkeamer fan de katedraal mei wichtige reliken fan de toarnekroan, in stik hout fan it krús fan Kristus en in spiker dêr't Kristus mei krusige wie, binne goed troch de brân kommen. It ferneamde 19e-iuwske Cavaillé-Coll liket de brân ridlik goed oerlibbe te hawwen. In 19e-iuwsk koeroargel rûn lykwols troch wetter wol grutte skea op. Macron liet noch yn 'e jûn fan de brân witte dat de Notre-Dame yn âlde gloarje weropboud wurde sil. Al de dei nei de brân wie der al in bedrag fan 800 miljoen euro tasein foar de weropbou fan de katedraal, dy't neffens de Frânske presidint yn fiif tiid plakfine en foltôge wêze moat as Frankryk de Olympyske Spullen yn 2024 organisearret. Dêrnjonken hat Frankryk de ambysje om katedraal ek noch ris moaier te meitsjen dan ea tefoarren.
Helena Wanda Błażusiakówna
Sûnt 26 septimber 1944 waard se fêst holden yn 'it Paleis', it haadkertier fan de Gestapo yn Zakopane. Sy skraste in gebed yn de muorre fan har sel, sel nûmer 3 fan it 'Paleis'. Se wie doe 18 jier. thumb|'It Paleis' yn [[Zakopane, de eardere Gestapofinzenis]] De Poalske komponist Henryk Górecki (1933-2010) brûkte har gebedstekst yn it twadde diel fan syn symfony nr 3, dy't de holokaustslachtoffers betinkt en wrâldwiid in protte wurdearring krige.
Acht wiken nei har finzennimming, op 22 novimber 1944, waard Blazakówna troch de nazi's mei de trein ferfierd, en se wie ien fan de 12 minsken dy't troch guerrilla's rêden waarden. Se rûn oer de bergen nei Nowy Targ, dêr't se in rok en in grutte sjaal krige. Deselde jûns wie se werom by har pake en beppe yn Szczawnica. Se waard siik en lei de rest fan de oarloch yn it sikehûs, dêr't it personiel grutte risiko's naam om har te behanneljen en har identiteit te ferbergjen.
Helena oerlibbe de oarloch en boaske yn 1950 yn Wadowice.
Prince Yahshua
Prince Yahshua, echte namme: Frank Robinson (Chicago, 21 maart 1970), is in Amerikaansk pornoakteur en -regisseur fan Afro-Amerikaansk etnysk komôf. Syn skûlnamme wurdt op ferskate manearen misstavere, lykas Prince Yashua en Prince Yashia. Hy sette yn 2004 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile sûnt yn in grut tal films. Prince Yahshua docht fral in protte oan ynterrasiale pornografy. Hy kaam yn 2010 yn 'e mainstream-media yn it nijs doe't er in wurkrelatearre blessuere oan syn penis oprûn.
Karriêre as pornoakteur
Fierders hat Yahshua ek wol wurke foar minder bekende studio's, lykas West Coast Productions, Metro, Mile High Media, Girlfriends Films, Third Degree Films, Black Ice, Seymore Butts Home Movies, Candy Shop, Pure Play Media en Shane's World. En teffens hat er in soad yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder BangBros, Reality Kings, Brazzers, Naughty America en Kink.com en Blacks on Blondes. Yahshua wûn trije kear efterinoar de Urban X Award yn 'e kategory manlike artyst fan it jier, yn 2010, 2011 en 2012. Dêropta waard er tusken 2009 en 2015 mar leafst 23 kear nominearre foar in AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld), wêrfan't er twa kear de priis wûn: yn 2011 (foar bêste triosekssêne, yn 'e mande mei Asa Akira en Jon Jon) en yn 2014 (foar bêste sekssêne mei dûbele penetraasje, yn 'e mande mei Skin Diamond en Marco Banderas).
Under syn karriêre wurke Yahshua gear mei tsjinspylsters as Asa Akira, Anikka Albrite, August Ames, Britney Amber, Andi Anderson, Amy Anderssen, Eva Angelina, A.J. Applegate, Cherokee d'Ass, Veronica Avluv, Bridgette B, Cassidy Banks, Nyomi Banxxx, Sierra Banxxx, Belladonna, Bella Bellz, Bethany Benz, Nikki Benz, Tori Black, Julia Bond, Briella Bounce, Summer Brielle, Amy Brooke, Abbey Brooks, Mischa Brooks, Casey Calvert, Mercedes Carrera, Lily Carter, Kacie Castle, Angelina Castro, Lou Charmelle, Brooklyn Chase, Adriana Chechik, Angelina Chung, Courtney Cummz, Candice Dare, Dana DeArmond, Sophie Dee, Ava Devine, Devon, Skin Diamond, Danica Dillan, Gia DiMarco, Kelly Divine, Tiffany Doll, Noelle Easton, Alana Evans, Ariella Ferrera, Jada Fire, Ashley Fires, Erica Fontes, Alexis Ford, Shay Fox, Ana Foxxx, Keisha Grey, Sasha Grey, Marica Hase, Allie Haze, Jenna Haze, Aaliyah Hadid, Nina Hartley, India, Jewels Jade, Jasmine Jae, Diamond Jackson, Nikita von James, Jillian Janson, Sara Jay, Julia Ann, Eva Karera, Kagney Linn Karter, Katja Kassin, Anissa Kate, Katsuni, London Keyes, Katie Kox, Remy LaCroix, Francesca Le, Brooklyn Lee, Leilani Leeane, Ashlynn Leigh, Mia Lelani, Yasmine de Leon, Lea Lexus, Mia Lina, Rebeca Linares, Lisa Ann, Brianna Love, Kendra Lust, Marie Luv, Loona Luxx, Chastity Lynn, Krissy Lynn, Janet Mason, Maxi Mikita, Mariah Milano, Kelsi Monroe, Allison Moore, Crista Moore, Mason Moore, Mandy Muse, Tiffany Mynx, Melody Nakai, Valentina Nappi, Mya Nichole, Aleksa Nicole, Skyler Nicole, Kira Noir, Olivia O'Lovely, Gabriella Paltrova, Penny Pax, Alanah Rae, Romi Rain, Tinslee Reagan, Riley Reid, Roxy Reynolds, Imani Rose, Kristina Rose, Daphne Rosen, Katie St. Ives, Andy San Dimas, Hillary Scott, Sheena Shaw, Dakota Skye, Aurora Snow, Evanni Solei, Saya Song, Kendra Spade, Lela Star, Cindy Starfall, Bobbi Starr, Jada Stevens, Misty Stone, Kapri Styles, Shyla Stylez, India Summer, Mika Tan, Kya Tropic, Teanna Trump, Flower Tucci, Gina Valentina, Angelina Valentine, Megan Vaughn, Juelz Ventura, Dana Vespoli, Jezabel Vessir, Marina Visconti, Jessie Volt, Amile Waters, Sienna West, Angela White, Jennifer White, Ricki White en Harmony Wonder.
Blessueres
Yahshua wurke benammen in protte foar de studio West Coast Productions. It wie op 'e set fan in film foar dat label, dat er op 23 augustus 2010 ûnder de opnamen fan in sêne mei aktrise Bethany Benz in penisfraktuer oprûn. Yahshua waard halje-trawalje nei it Encino Hospital Medical Center ta brocht, dêr't er daliks oan syn geslachtsdiel opererearre waard. Dy operaasje duorre trije en in heal oere. Dit foarfal helle de mainstream-media en besoarge Yahshua in beskate, sij it flechtige, bekendheid by in breder publyk. Op 10 septimber sette er útein mei fysioterapy. Hoewol't de diagnoaze yn 't earstoan wie dat it om in karriêrebeëinigjende blessuere gie, waard him letter meidield dat er nei sechstich dagen wer oan it wurk koe. Yn 'e tuskentiid krige er finansjele stipe fan West Coast Productions. Op 20 augustus 2013 rûn Yahshua op 'e set jitris in blessuere oan syn penis op, dy't him $32.000 oan sikehûskosten earmer makke.
Nikolaastsjerke (Dwingelo)
De Nikolaastsjerke is in goatyske tsjerke fan de herfoarme PKN-gemeente yn Dwingelo yn de provinsje Drinte.
Prince Yahshua
Fertsjintwurdiging en wurkpaad as regisseur
Yahshua tekene yn septimber 2011 in kontrakt mei it ympressariaat L.A. Direct Models. Yn july 2012 liet er him dêr útskriuwe om tenei syn eigen boekings te dwaan. Yn april 2013 liet er him ynskriuwe by in oar ympressariaat, OC Modeling. Njonken syn aktearwurk wied er tusken 2008 en 2017 foar West Coast Productions ek aktyf as regisseur fan pornofilms. Yn dy hoedanichheid sleat er letter in eksklusyf kontrakt mei de studio Justin Slayer International. Doe't syn rezjykontrakt dêr yn 2009 ôfrûn, rjochte Yahshua in eigen studio op, mei as namme Silverback Entertainment. Yn totaal regissearre er 24 pornofilms, wêrûnder fjouwer dielen fan 'e Black Assassin-rige.
Nikolaastsjerke (Dwingelo)
Skiednis
Der waard altiten tocht dat de skiednis fan Dwingelo's tsjerke werom giet op de 15e iuw. By ûndersyk yn it ramt fan in ferbouwing die lykwols yn 2019 bliken dat de tsjerke âlder is as tocht. Dêr wize bygelyks de kleastermoppen yn it koer boppe de flier op, dy't 13e-iuwsk binne. Yn it earste fearn fan de 14e iuw waard foar it earst in toer oan de tsjerke boud. Ek de kapel fan it gebou is âlder dan tocht wie. De tsjerketoer is nei alle gedachten de âldste goatyske toer fan Drinte. Mooglik hat Johan die Werckmeister de arsjitekt west, oan wa't ek de tuorren fan de Stefanustsjerke yn Beilen, de Jakobustsjerke yn Rolde en de Marijetsjerke yn Ruinen taskreaun wurde, ek al is dat allegear net wis. De spits fan de toer stoartte yn de 17e iuw yn en waard ferfongen troch de hjoeddeiske toer mei in sipel as bekroaning. De kapel oan de noardlike kant fan de tsjerke hearde eartiids ta oan de bewenners fan de yn 1832 ôfbrutsen havezate.
By de yn in stookhok ûnstiene doarpsbrân fan 1923 waard de tsjerke slim troffen. De tsjerke baarnde folslein út, mar waard neitiid restaurearre ûnder lieding fan arsjitekt Jans Boelens.
Ynrjochting
Troch de brân yn 1923 gyng it measte âlde tsjerkemeubilêr werom. De preekstoel datearret fan 1923-1925 en is fersierd mei fykwurk fan Roelfien Marissen en J. Bakker.
De tsjerke krige nei de brân by de restauraasje in nij houten tonferwulft mei blommotiven yn Art Deco-styl, mar it stiennen ferwulft fan it koer bleau bewarre. Nijsgjirrich binne de kraachstiennen yn it koer, dy't dekorearre binne mei heechweardich byldhouwurk fan Marije en de evangelisten. Fan in 17e-iuwsk oargel bleaune de lûken bewarre, dêr't Rutger van den Boetzelaer en syn frou Bathina van Lohn op ôfbylde wurde, dy't de bou fan it oargel mooglik makke hiene. Yn it koer is in sark foar de yn 1600 as bern ferstoarne Elisabeth van Echten. By de restauraasje fan de tsjerke waard it pleisterwurk yn de tsjerke ferwidere. Yn dy tiid wie it moade om it keale mitselwurk foar it ljocht te heljen, sadat it ynterieur mear in midsiuwske karakter krige. Dêrmei gyngen ek mooglik noch oanwêzige fresko's ferlern.
Oargel
In Van Oeckelenoargel út 1888 gyng by de brân fan 1923 ferlern. It hjoeddeiske oargel waard yn 1886 boud troch Jan van Gelder út Leien foar de Mennistetsjerke yn De Haach. De oargelkas is troch Klaas Stoffels ûntwurpen, dy't ek de Mennistetsjerke ûntwurp. Doe't de Mennistetsjerke modernisearre waard ferhûze J. Sloof it oargel nei Dwingelo. It oargel hat 17 registers, twa manualen en in oanhongen pedaal. In fasearre renovaasje troch Mense Ruiter waard yn 2010 ôfsletten.
Prinsetsjerke (Rotterdam)
De Prinsetsjerke oan de Botersloot wie in Nederlânsk-Herfoarme tsjerkegebou yn Rotterdam.
Skiednis
De halletsjerke wie oarspronklik in kapel fan it Agnitenkleaster fan Rotterdam.
Nei de reformaasje waard in diel fan it kleaster brûkt as prinsehôf en wente fan de riedspensionaris. De kleasterkapel waard yn dy tiid geskikt makke foar de grifformearde earetsjinst.
Yn 1639 en 1659 hawwe der útwreidings fan de tsjerke plakfûn, wêrmei 't in soad nije grêven yn de tsjerke beskikber kamen, dy't lykwols net allegear útjûn binne.
De tsjerke bleau yn gebrûk oant 1907, doe't de lêste tsjinst holden waard en de Keninginnetsjerke yn gebrûk nommen waard. Yn 1912 waard de Prinsekapel ôfbrutsen.
In tal grêfstiennen gyngen nei it Museum fan Aldheden, mar in grut diel dêrfan soe letter by de brân yn it depot oan de Bagijnenstraat troch it bombardemint fan 1940 ferlern gien wêze.
Regel fan Benediktus
Ynhâld
De Regel fan Benediktus bestiet út in prolooch en 73 haadstikken. De haadstikken 1-3 lizze it grûnwurk foar it libben yn in kleaster, yn it foarste plak de hearrigens yn de sin fan it goede en opmerksum harkjen. Yn de haadstikken 4-7 besprekt Benediktus de deugden dêr't muontsen harren oan te foldwaan hiene, benammen hearrigens, earmoede en keinens. Yn harren kleastergeloften ûnthjitte leauwigen harren trou oan dy deugden. Dêrnei komme yn de haadstikken 8 oant en mei 20 foarskriften foar de liturgy, it opus Dei, "it oan God haachlike wurk" oan de oarder. De term opus Dei is ek de namme fan de hjoeddeiske tsjerklike ynstelling Opus Dei, dêrfan't de leden gjin kleasterlibben liede. It bestraffen fan it oertrêdzjen fan de foarskriften foarmet de ynhâld fan de haadstikken 21 oant en mei 30. Dêrnei besprekt Benediktus yn de haadstikken 31-57 praktyske saken lykas it behear fan de kleaster, taken fan de muontsen, de soarch foar de muontsen en foar harren gasten. Yn de haadstikken 58 oant en mei 66 komt it opnimmen en de posysje fan de novisen, de oarder yn de kleastermienskip en de kar foar abt en prior oan de oarder. Yn de haadstikken 67 oant en mei 72 wurdt de omgong fan muontsen ûnder inoar besprutsen. It lêste haadstik is in epilooch.
It trochwurkjen
thumb|Regula 1495 Benediktus bewurke in earder anonime Regula Magistri. Syn oanpassen ljochtsje út troch myldens. Benediktus lei yn syn regel fêst fan in libben yn lykwicht wijd oan bidde, wurkje en rêste. De regel jout in dúdlike yndieling fan de dei oan dêr't dwaan en besleur (ora et labora, "bidde en wurkje") inoar ôfwikselje. Utsein in dokumint dat it deistige libben en it geastlike kleasterlibben fierwei beynfloede hie, is de regel ek gaadlik fanwege de juridyske aard dêrfan. De beskriuwing fan Benediktus syn libben en benammen syn wurk as geastlik lieder fan syn kleastermienskip yn de Dialogen fan paus Gregoarius de Grutte makken in soad nijsgjirrich. Oan 'e ein fan de sânde iuw berykt de regel Ingelân en Ierlân. Fan dêrwei waard de regel oer gâns Jeropa ferspraat. Karel de Grutte oardere dat de Regel fan Benediktus de iennige kleasterregel yn syn ryk. Ien fan de âldste hânskriften fan de regel is yn de Abdij fan Sint-Gallen.
Laurentius fan Rome
Laurentius fan Rome is in kristlike martler dy't yn 'e 3e iuw yn Rome libbe yn 'e tiid fan de kristenferfolgings. Oer syn libben is mar in bytsje wisse ynformaasje bekend. Hy kaam neffens de tradysje oarspronklik út Spanje en wurke ûnder paus Sikstus II as diaken oant er op 10 augustus 258 fermoarde waard.
Vita
Fan Laurentius wurdt oannommen dat er op 31 desimber 225 yn Valencia, Spanje, berne waard, of minder wierskynlik yn Huesca, de stêd dêr't syn âlden weikamen yn de lettere regio Aragon, dat doe diel útmakke fan de romeinske pronvinsje Hispania Tarraconensis. De martlers Orentius en Patientia wurde tradisjoneel foar de âlders fan Laurentius holden.
Nei de dea fan Sikstus easke de prefekt fan Rome dat Laurentius de rykdommen fan de tsjerke oerdroech. Neffens Ambroasius krige Laurentius trije dagen om oan dat befel te foldwaan. Laurentius lykwols wurke sa hurd as er koe om alle weardefolle saken fan de tsjerke te ferkeapjen en it jild ûnder de earmen te ferdielen om sa tefoarren te kommen dat se yn hannen foelen fan harren ferfolgers. Op de tredde dei melde Laurentius him mei in delegaasje fan earmen, siken en widdo's by de prefekt. Doe't him hjitten waard om de rykdommen oer te dragen liet Laurentius him it earme, kreupele, bline en lijende folk sjen en ferklearre dat hja de wiere skat fan de tsjerke foarmen. Yn in ferslach stiet dat er de prefekt tafoege: "de Tsjerke is tige ryk, folle riker dan de keizer".
Martlerskip
Nei Laurentius' wurden: "Sjoch yn dizze earme minsken de skatten dy't ik jo ûnthjitten ha; ik sil der parels en ealstiennen oan tafoegje, dy widdo's en wezen, dy't de kroan fan de tsjerke binne" waard de prefekt sa lilk, dat er in grut roaster komme liet en it mei hite koallen dêrûnder gleon makke. Doe't it hyt genôch wie waard Laurentius der op lein; dêrom wurdt de hillige meastentiids mei in roaster as attribút útbylde. Neffens guon tradysjes soe Laurentius by it ûndergean fan de tamtaasjes noch oan it gekjeijen west ha. Nei't er al in skoftke op it hite roaster lein hie rôp er fleurich "Oan dizze kant bin ik no wol gear genôch, no de oare kant noch!" It waard de oanlieding dat Laurentius beskermhillige fan koks en komiken waard. Foar de keizer hied er flak foar syn dea it boadskip dat er begrutsjen mei him hie, want "dit fjoer fielt foar my koel, mar it bringt jo ivige pine". Laurentius stoar op 10 augustus yn it jier 258 as de lêste fan de sân diakens, mooglik net as gefolch fan it roaster mar troch ûnthalzing.
Ferearing
Yn de Roomsk-Katolike Tsjerke waard Laurentius ien fan de meast fereare hilligen. Al yn de fjirde iuw fûn der rûnom al ferearing plak fan Laurentius. Syn namme wurdt neamd yn de romeinske kanon fan de Hillige Misse sa't dy yn de Latynske Tsjerke fierd wurdt.