cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maeike Sijtsma
Libben en karriêre
Njonken har wurk mei Three-ality wie Sijtsma ek as eftergrûnsjongster aktyf foar û.m. Twarres en Iris Kroes. Fan 2009 ôf ferfong se boppedat Janna Koussios as lead-sjongster fan 'e Fryske band SoulDada, nei't se earder al as ynfalster meiwest hie op toernee yn Súd-Afrika. Ein 2011 ferskynde it album Oer de Grins, wêrfan't de lieten basearre wiene op de ûnderfinings fan 'e bandleden yn Súd-Afrika, en songen waarden yn it Afrikaansk, Frysk, Ingelsk en Frânsk. Oer de presintaasje fan Oer de Grins, dy't de foarm fan in konsert hie dat holden waard yn Ljouwert, wiene de resinsinten fol lof.
Op 5 oktober 2012 kaam Maeike Sijtsma yn Stiens hommels te ferstjerren, doe't se in oerhaal krige. Hja waard net âlder as 29 jier.
Water Stratford
Water Stratford is in plak en civil parish yn it bestjoerlik gebiet Aylesbury Vale oan de rivier de Great Ouse, yn it Ingelske greefskip Buckinghamshire. It plak leit sa'n 5 km bewesten Buckingham, by de grins mei Oxfordshire.
Ferneamde ynwenners
John Mason (1645–94) wie preester fan de parish St. Giles. Hy wie in Puritein, dy't bewûndere waard troch kollega's lykas Richard Baxter en Henry Maurice. Mason skreau goed 30 hymnes.
Joseph Bosworth (1788–1876), Anglikaansk geastlike en kenner fan it Angelsaksysk en de Angelsaksyske literatuer út Ingelân wie preester fan de Paryske St. Giles fan 1858 ôf oan.
Charles Kingsford Smith
thumb|Charles Kingsford Smith thumb|Kingsford Smith (l) en C.T.P. Ulm, dy't foar it earst fan Amearika nei Austraalje fleine, juny 1928
Sir Charles Edward Kingsford Smith, Smithy (Brisbane, 9 febrewaris 1897 - boppe de Andamaanske See, 8 novimber 1935) wie in ferneamd Australysk loftfeartpionier. Yn 1928 wie er de earste dy't in transpasifyske flecht fan de Feriene Steaten nei Austraalje folbrocht. Ek makke er de earste flecht sûnder te stopjen oer it Australysk fêstelân en ûnder mear de earste (kommersjele) flechten tusken Austraalje en Nij-Seelân.
By syn besykjen syn faasjerekord tusken Ingelân en Austraalje te ferbetterjen ferdwûn er mei syn fleantúch boppe de Andamaanske See by Birma.
Priveelibben
Charles Edward Kingsford Smith wie de fyfde fan sân bern fan William Charles Smith, in bankdirekteur, en Catherine Mary Kingsford. Fan 1903 oant 1907 wenne de hûshâlding yn Vancouver yn Kanada. Werom yn Austraalje gie er nei de St Andrew's Cathedral School yn Sydney. Dêrnei studearre er elektromeganika oan it Sydney Technical College fan 1911 oant 1912.
Stefano Nones Orfei
Stefano Nones Orfei (1966) is in Italjaansk sirkusartyst en dompteur.
Charles Kingsford Smith
Priveelibben
Yn 1930 boaske er oan Mary Powell; sy krigen in soan.
Stefano Nones Orfei
Libben en karriêre
Nones Orfei waard yn 1966 berne as de soan fan Moira Orfei en Walter Nones. Hy is boaske oan 'e aktrise Brigitta Boccoli.
Charles Kingsford Smith
Priveelibben
Yn de tritiger jierren wie er lid fan de faksystyske Australyske organisaasje New Guard.
Trans-Pasifyske flecht
Op 31 maaie 1928 om 8:54 oere, setten Kingsford Smith en syn ko-piloat Charles Ulm út Oakland wei ôf foar de earste trans-pasifyske flecht nei Austraalje. Syn Fokker F.VII/3m hie de namme Southern Cross (nei it Suderkrús). Dat diene se yn trije etappes: sy fleagen fan Oakland nei Honolulu op Hawaï (27 oere en 25 minuten), doe nei Suva, Fidzjy (34 oere en 30 minuten) en dêrnei nei Brisbane (20 oeren) dêr't se acht dagen letter lânen.
Stefano Nones Orfei
Libben en karriêre
Stefano Nones Orfei is ferbûn oan it famyljesirkus, Moira, dêr't er no mei direkteur fan is. Hy docht dêr as artyst fral optredens mei hynders en mei tigers, mei as bysûnderheid in wite tiger, mar ek wol mei oare, somtiden tige eksoatyske bisten. Dêrfoar hat er by it sirkusfestival fan Monte Carlo ferkate prizen wûn. Nones Orfei hat lykwols ek optreden op 'e hege koarde, oan 'e trapeze en op 'e trampoline.
Nones Orfei wurdt ek út en troch frege foar in rol op tillefyzje, en hy wie yn 2006-2007 by it Italjaanske tillefyzjeprogramma Reality Circus de beglieder fan 'e kandidaten dy't sikusacts learden.
Orakel
In orakel wie yn 'e Grykske Aldheid in persoan fan wa't it sizzen wie dat hy of sy oer profetyske jeften beskikte en/of by steat wie om in troch in god of goadinne ynflústere boadskip troch te jaan. Ek wurdt mei de term 'orakel' dat boadskip sels wol oantsjut.
It meast ferneamde orakel wie yn it âlde Grikelân it Orakel fan Delfy, dat wijd wie oan 'e god Apollo. Dat waard sa ferneamd, dat Delfy, yn Boeoasje (sintraal Grikelân), útgroeide ta in beafeartsplak, dêr't jiers tûzenen pylgers hinne teagen. Oare bekende orakels wiene:
Behalven by de Alde Griken kamen (en komme) foarmen fan orakels ek foar yn 'e tradisjonele Sineeske kultuer, dêr't û.m. saneamde orakelbonken en it orakelboek I Tjing yn gebrûk wiene/binne. Yn Afrika hawwe bgl. de Jorûba fan súdwestlik Nigearia in orakel yn 'e foarm fan it Ifa-orakel. Ek Paul de Oktopus, in inketfisk dy't foarhinne de fuotbalwedstriden fan it Dútske nasjonale alvetal korrekt foarsei, kin sjoen wurde as in (troch de measte minsken net serieus nommen) orakel.
Ta einbeslút wurdt de oantsjutting 'orakel' tsjintwurdich ek wol yn oerdrachtlike sin brûkt foar persoanen waans miening oer in beskaat ûnderwerp altyd rekkenje kin op oandacht fan 'e media. Sa wurdt âld-fuotballer en -trener Johan Cruijff wol betitele as 'it Orakel fan Barseloana'.
Ford (eilân)
Ford, yn it Ingelsk: Ford Island (Hawaïaansk: Poka ‘Ailana), is in lyts eilantsje yn 'e Amerikaanske steat Hawaï. It leit midden yn 'e lagune Pearl Harbor, oan 'e súdlike kust fan it (folle gruttere) eilân Oähû, fuort bewesten de Hawaïaanske haadstêd Honolulu. It waard yn it ferline ek wol Rabbit Island, Marin's Island of Little Goats Island neamd, en de oarspronklike Hawaïaanske namme is Moku‘ume‘ume.
Geografy en demografy
Ford besloech yn 1825, doe't it foar it earst opmetten waard, in oerflak fan 135 hektare, dat yn 'e 1930-er jierren oanwoeks ta 178 ha troch it opspuitsjen fan slib út 'e lagune om dy djip genôch te meitsjen foar slachskippen. Oan 'e noardkant is it eilân troch in 1.424 m lange brêge (de Admiral Clarey Bridge) ferbûn mei Halawa Landing op it 'fêstelân' fan Oähû. Neffens offisjele gegevens fan it Amerikaanske Folkstellingsburo oangeande de folkstelling fan 2000 hie it eilantsje doe 368 ynwenners, wat delkomt op in befolkingstichtens fan 206,7 minsken de km².
Skiednis
Op Ford waard fan âlds troch de lânseigen Hawaïanen op fêste tiden in fruchtberheidsritueel útfierd, wêrby't oan troude pearen dy't gjin bern mar wol in bernewinsk hiene, troch de haadlju foar ien kear oare sekspartners tawiisd waarden. De poppen dy't út dit ritueel fuortkamen, waarden beskôge as de bern fan 'e man mei wa't de mem troud wie, en net fan 'e biologyske heit. Yn 'e 1830-er jierren leine kristlike sindelingen, dy't skandalisearre wiene troch dizze praktyk, it near op it ritueel.
Yn 1818 joech kening Kamehameha de Grutte, de stifter fan it Keninkryk Hawaï, Ford oan 'e Spaanske deserteur Francisco de Paula Marín, as tank foar syn leverjen fan wapens, in feit dat Kamehameha by steat steld hie om Oähû te feroverjen. It eilân kaam doe bekend te stean as Marin's Island. Tsjin 'e 1850-er jierren wie it eilân nei de dea fan Marín wer eigendom wurden fan it Hûs fan Kamehameha; it waard doe ferdield tusken kening Kamehameha IV en hege haadfrou Kekauōnohi, in pakesizzer fan Kamehameha de Grutte. Yn augustus 1865 waard it eilân by opbod ferkocht oan in blanke Amerikaanske ymmigrant, in James I. Dowsett, dy't it yn desimber fan dat jier trochferkocht oan in Caroline Jackson.
Dokter Seth Porter Ford, dy't yn 1851 út Boston wie nei de Hawaï-eilannen kommen wie om him dêr nei wenjen te setten, troude yn juny 1866 mei Caroline Jackson en waard sa eigner fan it eilân, dat neitiid nei him Ford Island neamd waard. Dokter Ford kaam lykwols datselde jiers noch te ferstjerren, en nei't syn soan Seth Porter Ford jr. mearderjierrich wurden wie, ferkocht dy it eilân yn 1891 oan 'e erven John Papa ‘Ī‘ī, dy't der in sûkerreidplantaazje fan makken. Yn 1916 waard it eilân oankocht troch it Amerikaanske Leger om der in fleanfjild oan te lizzen foar de Amerikaanske Legerloftstriidkrêften (de foarrinner fan 'e Amerikaanske Loftmacht). Yn 1919 waard op fersyk fan 'e Amerikaanske minister fan Oarloch Newton D. Baker de súdeastside fan it eilân oerdroegen oan 'e Amerikaanske Marine. It wetter wie dêr nammentlik it djipst fan 'e hiele lagune, dat sadwaande wie dat punt it gaadlikst om in ôfmarplak te meitsjen foar de grutte slachskippen fan 'e marine. De súdeastside fan Ford kaam neitiid bekend stean as Battleship Row.
Tsjin 1939 hie de Amerikaanske Marine it hiele eilân oernommen en wie it ûnderdiel wurden fan it Marinestasjon Pearl Harbor. It fleanfjild waard yn gebrûk nommen troch de loftfearttsjinst fan 'e Amerikaanske Marine, en de rest fan it eilân bestie út barakken en wenten foar marinepersoniel en in basis foar it ûnderhâld fan slachskippen en dûkboaten. Ford, en fral Battleship Row, lei yn 'e frontliny doe't de Japanners op 'e iere moarn fan 7 desimber 1941 de Oanfal op Pearl Harbor útfierden. Dêrby waarden fjouwer Amerikaanske slachskippen en ferskate oare marineskippen ta sinken brocht en yn totaal kamen oan Amerikaanske kant 2.403 minsken om. De Feriene Steaten, dy't har oant dy tiid ôfsidich holden hiene fan 'e Twadde Wrâldoarloch, waarden dêrtroch op abrupte en ûntsjinkearbere wize by it konflikt belutsen.
Nei ôfrin fan 'e Twadde Wrâldoarloch waard yn 1962 by it skipswrak fan 'e USS Arizona, dêr't 1.177 matroazen de dea fûnen, it Tinkteken foar de USS Arizona boud, dat fan Ford ôf berikber is. Op 15 oktober 1966 waard it eilân mei de rest fan 'e marinebasis opnommen yn it Amerikaanske Nasjonaal Register fan Histoaryske Plakken (NRHP), en sûnt 1964 is it ek in National Historic Landmark District (NHLD). Sûnt de 1990-er jierren waarden hûnderten miljoen dollars útjûn foar it ûntwikkeljen fan Ford. Behalven fasiliteiten fan 'e Amerikaanske Marine is op it eilân no ek it Pacific Tsunami Warning Center fan 'e NOAA fêstige, en jout it eilân tagong ta it museumskip de USS Missouri. Yn 2010 gie it Marinestasjon Pearl Harbor mei de oanbuorjende Loftmachtbasis Hickam op yn 'e Mienskiplike Basis Pearl Harbor-Hickam, dêr't sadwaande Ford ek by kaam te hearren.
Grutte Priis Formule 1 fan Brazylje 2003
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Brazylje 2003 yn São Paulo op 6 april 2003. It wie de tredde race fan 16 races fan de Formule 1 yn 2003. Hy waard op Interlagos hâlden. De race waard hâlden oer 54 omgongen, op it 4,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 232,6 kilometer. As gefolch fan twa ûngelokken koene de 71 omgongen, dy't de wedstriid eins telde, net riden wurde.
Sonnet 18
thumb|250px|In [[faksimilee fan it orizjinele sonnet 18 út 1609.]] Sonnet 18 of Shall I compare thee to a summer's day? is ien fan de bekendste fan de 154 Sonnetten fan William Shakespeare. It tema is de fergonklikens fan ierdske moaiens en de ivichheid fan de poëzy. Hjoeddedei wurdt jamk te praat brocht dat it oarspronklike ûnderwerp fan it gedicht, Shakespeares leafste, foar wa't it gedicht skreaun is, in man wie, wylst mannichien it sonnet brûkt ta it beskriuwen fan in frou.
Besjoch ek
Sonnetten fan Shakespeare
Fleantúchmemmeskip
In fleantúchmemmeskip of fleantúchtender is in marineskip dat ta tarist is foar it ferfier, it ûnderhâld en de befoarrieding (mei brânstof en munysje) fan wetterfleantugen. Dit type skip kin sjoen wurde as in foarrinner fan it bekendere fleandekskip, hoewol't de beide skipstypen fan 'e ein fan 'e 1910-er oant it begjin fan 'e 1950-er jierren njonkeninoar yn gebrûk wiene.
It ferskil tusken in fleandekskip en in fleantúchmemmeskip is dat in fleandekskip tarist is mei in fleandek. De fleantugen dy't sa'n skip ferfiert, kinne streekrjocht fan dat dek opstiigje en der ek wer op lânje. In fleantúchmemmeskip ferfierde syn fleantugen lykwols allinnich mar. Dêrby gie it om wetterfleantugen (ornaris mei ynklapbere wjukken om romte te beheinen), dy't foarsjoen wiene fan driuwers: langwerpige boeien dy't mei lucht folle wiene en befêstige wiene op it plak dêr't by in fleantúch normaalwei de tsjillen sitte. Sokke wetterfleantugen waard op it plak fan bestimming fan board takele, wêrnei't se fan it oerflak fan 'e see opstigen en der letter ek wer op lânen om dan wer oan board takele te wurden. It takeljen barde mei kranen dy't spesjaal foar dat doel op it skip oanbrocht wiene.
It earste fleantúchmemmeskip wie de Foudre, fan 'e Frânske Marine, út 1911. Under de Earste Wrâldoarloch waard troch de Wakamiya, in fleantúchmemmeskip fan 'e Keizerlike Japanske Marine, de earste loftoanfal útfierd dy't fan in skip ôfkomstich wie. Dêrby bombardearren de wetterfleantugen fan 'e Wakamiya de Eastenryksk-Hongaarske kruser SMS Kaiserin Elisabeth en de Dútske kanonnearboat Jaguar yn 'e Baai fan Jiaozhou by Tsingtao (wêrby't trouwens net ien fan beide skippen rekke waard). Ek de Britske Keninklike Marine hie doedestiden fleantúchmemmeskippen yn 'e tsjinst.
Yn it Ynterbellum lieten de marines fan ferskate oare lannen fleantúchmemmeskippen bouwe. Ien fan 'e grutsten wie de HMAS Albatross fan 'e Keninklike Australyske Marine, dy't in deplassemint fan 4.900 ton hie, tarist wie mei trije kranen en romte hie foar njoggen wetterfleantugen. Yn it foarste diel fan it skip wiene ûnderdeks hangaars foar de fleantugen, wylst it efterskip yn gebrûk wie foar de brêge, de skipsmotors en ferbliuwen foar de bemanning en de piloaten. Ek de marines fan 'e Feriene Steaten, Itaalje en Japan hiene doedestiden ien of mear fleantúchmemmeskippen yn 'e feart.
Ulalûm
Ulalûm, yn it oarspronklike Ingelsk: Ulalume, is in gedicht fan 'e hân fan 'e ferneamde Amerikaanske skriuwer, dichter, redakteur en literatuerkritikus Edgar Allan Poe (1809-1849). Krekt as party oare gedichten fan Poe, lykas The Raven en Annabel Lee, giet Ulalume oer it fertriet fan in minner om it ferstjerren fan syn leafste, dy't hjir fan Ulalume hjit. De dichter skreau Ulalume as in stik dat bedoeld wie om foar te dragen, en sadwaande konsintrearre er him benammentlik op 'e klank fan it gedicht. Ulalume, dat bestiet út fiif frij mânske kûpletten fan wikseljende lingte, stiet grôtfol ferwizings, yn it bysûnder nei de mytologyen fan 'e Klassike Aldheid. It gedicht is skreaun yn it ik-perspektyf. Oer de identiteit fan Ulalume, as hja al basearre wie op in wier persoan, is troch de jierren hinne witwat diskusje fierd. It gedicht waard foar it earst publisearre, sij it anonym, yn desimber 1847, yn it tydskrift American Review: A Whig Journal. De Fryske oersetting fan Ulalume, fan Klaes Dykstra, datearret út 1949. thumb|left|200px|In yllústraasje by it gedicht troch [[Dante Gabriel Rosetti, út 1847 of 1848.]]
Ynhâld
Ulalume fynt plak op in nacht yn it "ienlike oktober", mei in grize loft en wylst de blêden ferwylje oan 'e beammen om't it hjerst wurden is. Yn 'e krite Weir, oan 'e wetterkant fan 'e Auber-mar doarmet de nammeleaze ferteller om mei syn "fulkanyske" hert. Hy hat in "earnstich en sober" ûnderhâld mei syn eigen siel, al beseft er net dat it oktober is of wêr't syn omdoarmings him hinne liede. Wylst de nacht opljochtet ta de moarnsdage, oanskôget er de stjerren, wêrby't de helderste syn oandacht lûkt, en hy freget him ôf oft dy wol wit dat de triennen op syn wangen noch altyd net opdrûge binne. Syn siel, lykwols, mistrout de stjer en wêr't dy him hinne liedt. Krekt as de ferteller de soargen fan syn siel delbêde hat, komt er ta it besef dat er sûnder erch de tombe fan syn "ferlerne Ulalume" benei kommen is, dy't er op deseldichste nacht persiis in jier lyn begroeven hat.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan Ulalume ferskynde yn 1949 ûnder de titel Ulalûm, yn it literêr tydskrift De Tsjerne. De fertaling wie fan 'e hân fan taalkundige Klaes Dykstra (1924-1997), dy't bygelyks ek it boek Dit Is it Jier, fan Frederick Feikema Manfred yn it Frysk oersette.
List fan planetoïden 84201-84300
Dit is in list fan planetoïden 84201-84300.
Benton County (Washington)
Benton County is in county yn it suden fan de Ameikaanske steat Washington. De county is ferneamd nei senator Thomas Hart Benton fan Missoury. Hy hat in oerflak fan 4558 km². Neffens de folkstelling fan 2010 hie de county 175.177 ynwenners en it hie in rûsde ynwennertal fan 182.398 yn 2012. De haadstêd is Prosser en de grutste stêd is Kennewick.
De rivier de Kolumbia foarmet de grins yn it noarden, easten en suden. Yn it noarden grinzet de county oan Grant County, yn it noardeasten oan Franklin County, yn it easten oan Walla Walla County, yn it suden oan de steat Oregon, yn it súdwesten oan Klickitat County en yn it westen oan Yakima County.
Geografy
De county is bekend om syn wynbou. Der binne ferskate wynhôven yn de county. It is in wichtige boarne foar de lânbou en toerisme yn de county. Op guon wynhôven binne wyn toeren en priuwerijen. Yn it noardeasten fan de county, benoarden de stêd Richland is it Hanford Nukleêre Reservaat, dat yn de Twadde Wrâldkriich úteinset is as in part fan it Manhattan Projekt foar de bou fan núkleêre wapens.
De grutste hichtes yn de county binne de Ratlesnake en Horse Heaven Hills heuvelriges. It lân yn de county is drûch en dor en om lânbou en oare gewoeksen mooglik te meitsjen is bewettering mooglik makke om wetter fan de county's wichtige rivieren de Kolumbia en de Yakima te brûken. Yn de hegere geaen tusken de Horse Heaven Hills heuvelrige en de rivier de Kolumbia yn it súdlike part fan de count binne in soad weetfjilden.
Wichtige diken binne:
Demografy
Neffens de folkstelling fan 2000 wennen der 142.175 minsken yn de county, mei 32 ynwenners/km². Der wiene 55.963 wentes yn de county. De befolking bestie út 86,25% blanken, 0,93% Afro-Amerikanen, 0,82% yndianen, 2,20% Aziaten, 0,11% Pasifysk Eilanners. Etnysk wennen der 12,50% Hispanic of Latino. 86,4% hiene Ingelsk as earste taal en 10,3% Spaansk. It gemiddelde húshâld ynkommen wie &47.044. Sa'n 10,7% libbe ûnder de earmoed grins.
Plakken
Stêden binne:(ynwennertallen binne fan 2012)
Oare plakken (Census Recognized) binne:
Oare plakken binne:
Ferlitten plakken (Ghost towns) binne:
40e iuw f.Kr.
De 40e iuw f.Kr. of fjirtichste iuw foar Kristus rûn fan 1 jannewaris 4000 f.Kr. oant 31 desimber 3901 f.Kr.
De Marsekreammer
De Marsekreammer is in keunstwurk fan Evert van Hemert op De Jouwer. It byldsje stiet oan it begjin fan de Midstrjitte dêr't eartiids de merk hâlden waard. It brûnzen byldsje stiet op in sokkel fan bakstien. Op in plakette stiet de tekst:
''De wykmerk yn de flekke De Jouwer bestie nei alle gedachten al earder as yn 1466. Mar yn dat jier waard troch de Steaten fan Fryslân oan de Jouwer merkrjocht ferliend. It gebiet om dit plak waard yn de folksmûle 'De Brol' neamd en dat wie it plak dêr't op moandeis de merk hâlden waard. Letter ûntstie de Jouster Merke, dy't jierliks hâlden wurdt fanôf de fjirde tongersdei yn septimber''.
Ta oantinken oan 540 jier merkrjocht is dit monumint fan in bakjerinder setten. Dit barde op inisjatyf en stipe fan Sjouke Kuindersma.
Slayer
thumb|200px|Kerry King (2014) thumb|200px|Tom Araya (2008) thumb|200px|Jeff Hanneman (2009) thumb|200px|Dave Lombardo (2009) thumb|200px|Paul Bostaph (2019) thumb|200px|Gary Holt (2015) Slayer wie in ferneamde Amerikaanske trashmetalband, dy't oprjochte waard yn 1981. Yn 2019 stopten hja mei de band. Slayer's flugge en agressive manier fan spyljen makket dat hja yn ien sike wei neamd wurde mei Metallica, Megadeth, en Anthrax
De earste jierren (1981–1983)
Slayer waard oprjochte yn 1981 troch Kerry King, Jeff Hanneman, Dave Lombardo, en Tom Araya yn Huntington. De band starte mei spyljen fan covers van nûmers fan bands lykas Iron Maiden, Black Sabbath, Judas Priest en Venom mar hja begûn al fluch mei it skriuwen fan eigen wurk. Fan 1983 ôf krige de band mear en mear sukses. Nei in optreden yn in lokale gelegenheid, Woodstock neamd, waarden de bandleden oansprutsen troch in meiwurker fan Metal Blade Records mei it oanbod om in nûmer te leverjen foar in sammelalbum mei de namme Metal Massacre III. De band gie akkoart ûnder de betingst dat dizze meiwurker har ek holp mei de opnamen fan in debútalbum. Yn desimber 1983 kaam it debútalbum "Show No Mercy" út.
De fierdere jierren `80
Yn febrewaris 1984, waard King njonken Slayer ek tydlik gitarist yn de nije band fan Dave Mustaine, Megadeth. De oare bandleden waarden ûngerêst troch King syn beslissing, en tochten dat se op syk moasten nei in oare gitarist. Mustaine woe mar wat graach dat King permanint by Megadeth kaam, mar King gie alwer nei fiif shows fuort, mei de meidieling dat de nije band fan Dave Mustaine him te folle fan syn tiid koste. De breuk tusken King en Mustaine feroarsake in jierrenlange rúzje tusken de twa bands.
Yn 1985 brocht Slayer "Hell Awaits" út, dêrnei tekene Slayer in kontrakt by it label Def Jam. Under dit label waard "Reign in Blood" útbrocht, in album dat útgroeide ta in thrashmetalklassiker.
Ein 1987, dûkte Slayer de studio’s wer yn om harren fjirde studio-album op te nimmen. Mar yn tsjinstelling ta it album "Reign in Blood", besleat de band om yn in wat rêstiger tempo te spyljen en in wat melodieuzere sang te brûken. It album "South of Heaven" waard yn july 1988 útbrocht, en waard troch it oanpaste lûd mei mingde gefoelens ûntfongen troch fans en de parse. Mar it album waard dochs goed ferkocht en behelle in gouden status.
Jierren `90
Yn 1990 brocht Slayer it album "Seasons in the Abyss" út, it album waard in mjuks fan de muzyk op it album "Reign in Blood" en de melody fan "South of Heaven". Drummer Dave Lombardo stapte yn 1992 út de band nei in mieningsferskil mei de oare bandleden. Syn plak waard ynnaam troch de eardere drummer fan Forbidden, Paul Bostaph. Yn nei twa jier op toernee west te hawwen brocht Slayer yn 1994 "Divine Intervention" út, it earste album mei de nije drummer. Yn 1996 ferliet Bostaph in blaumoandei de band om in eigen projekt op te setten. Hy waard ferfongen troch drummer Jon Dette. Mar al binnen in pear moanne kaam Bostaph werom by Slayer. Twa jier letter yn 1998 kaam it album "Diabolus in Musica" út, wêrnei't de band in modernere koers ynsloech ferlike mei de eardere albums. Wer kaam der krytiek fan de parse dy't fûn dat Slayer te fier ôfwykte fan syn styl, mar in protte fans seagen yn it album in nijer en skerper lûd mei mear útdaagjend spylwurk fan de band.
De jierren nul
Septimber 2001 waard it album “God Hates Us All” útbrocht. It lûd op dit album wie rûger en ekstremer as op de eardere albums. Slayer krige alwer in protte krityk. De band sette troch en de toernee dy’t op it album folge wie in grut sukses. Yn San Francisco waard in live-album opnaam. It optreden op dit album, “War at the Warfield”, bliek foar earst it lêste optreden fan drummer Paul Bostaph mei Slayer. Koart nei de show makke de band bekend dat Bostaph rêst nimme moast fanwegen in blessuere oan syn earmtakke, wêrtroch er muoite hie om de ekstreme styl fan Slayer spyljen te bliuwen. Bostaph waard ferfongen troch âld drummer Lombardo wêrmei ek it album "Christ Illusion" opnaam waard dat yn 2006 ferskynde. Nei Christ Illusion yn 2006 ferskynde yn 2009 it album "World Painted Blood"; it ferhaal gie dat dit harren lêste studio-album wêze soe.
Jeff Hanneman en ôfskiedstoernee (2010 – 2019)
Begjin 2011 rûn gitarist Hanneman in bakteriële ynfeksje op ta gefolch fan in byt fan in spin. Hy wie slim siik en koe hjirtroch net mei op toernee en waard ferfongen troch Gitarist Gary Holt fan Exodus. 23 april, 2011 stie Hanneman wer op it poadium mei Slayer om de lêste twa nûmers fan de show mei te spyljen. Letter die bliken dat dit it lêste live optreden wêze soe mei Hanneman.
Yn 2012 wie Hanneman wer safier opknapt fan de ynfeksje en de gefolgen dêrfan, dat hy koe meidwaan mei it opnimmen fan in nij studio-album. Mar noch foardat it album klear wie kaam Jeff Hanneman op 2 maaie 2013 te ferstjerren, oan de gefolgen fan in alkohol relatearre sykte oan de lever. Hanneman waard no definityf ferfongen troch Gary Holt.
Earder yn 2013 yn Febrewaris fan dat jier waard drummer Lombardo ûntslein nei in saaklik konflikt, hy waard ferfongen troch Bostaph dy’t wer wersteld wie fan syn blessuere oan de earmtakke.
Yn 2014 makke de band bekend in kontrakt tekene te hawwen by it label Nuclear Blast, en dat se op ‘e nij foar harren tolfde studio-album de studio yn geane soene. It album "Repentless" kaam út op 11 septimber 2015.
Op 22 jannewaris 2018 kundige Slayer syn ôfskiedstoernee yn 2018 en 2019 oan. Harren lêste optrêden yn Nederlân yn de IJsselhallen Swolle, wie op 15 novimber 2019.
Muzyk
Slayer is in trashmetalband mar hja spilen ek wol Speedmetal. It Album “Reign in Blood” is it fluchste materiaal wat Slayer útbrocht hat, mei in gemiddelde fan 220 bpm. De dûbbele gitaarsolo's fan King en Hanneman wiene "wyld gaotysk" en "geniaal ferdraaid". Drummer Lombardo spile mei twa bassdrums en net mei in dûbbelt pedaal op in inkelde bassdrum sa as gebrûklik is.
Fleandekskip
In fleandekskip is type oarlochsskip dat tsjinnet as in mobile fleanbasis. It is tarist mei in saneamd fleandek, in grut plat boppedek, dêr't fleantugen fan opstiigje en op lânje kinne. It ierste fleandekskip waard yn 1918 boud, mar yn it Ynterbellum spilen sokke skippen oer it algemien in ûnderstypjende rol, mei't slachskippen lange tiid noch as de takomst fan eltse selsrespektearjende marine sjoen waarden. Yn 'e Twadde Wrâldoarloch die yn 'e striid tusken Japan en de Feriene Steaten yn 'e Stille Oseaan lykwols bliken dat slachskippen al folslein efter de tiid rekke wiene, en dat moderne oarlochfiering op see ôfhong fan it besit en de juste ynset fan fleandekskippen. Tsjintwurdich beskikke mar in hantsjefol lannen oer ien of mear fan sokke skippen, mei't se rottekrûddjoer binne om te meitsjen en te ûnderhâlden.
Skiednis
Op 14 novimber 1910 wie Eugene Burton Ely de earste piloat dy't fan it dek fan in skip opstige. Hy die dat yn in Curtiss Pusher fan it dek fan in skip fan 'e Amerikaanske Marine, de kruser USS Birmingham, dy't foar anker lei by de Marinebasis Norfolk yn Firginia. Twa moannen letter, op 18 jannewaris 1911, wie Ely ek de earste piloat dy't op it dek fan in skip lâne, op 'e nij mei in Curtiss Pusher op in platfoarm dat oanbrocht wie op 'e pânserkruser de USS Pennsylvania, dy't yn 'e Baai fan San Francisco foar anker lei. Op 9 maaie 1912 stige der foar it earst in fleantúch op fan in farrend skip, de HMS Hibernia fan 'e Britske Keninklike Marine.
Om't it bouwen fan skippen poer foar it opstiigjen en lânjen fan fleantugen op dat stuit net as rindabel beskôge waard, benammen om't noch net ynsjoen waard hoe'n grutte ynfloed de ynset fan fleantugen yn oarlochssitewaasjes hawwe koe, waarden doe noch gjin fleandekskippen boud. Lykwols wiene der eins gjin technyske behinderings dy't dat tsjinkearden. Mar ynstee ûntwikkele men saneamde fleantúchmemmeskippen, wêrfan't de Foudre, fan 'e Frânske Marine, út 1911, de earste wie. Sokke skippen ferfierden wetterfleantugen dy't oan en fan board takele wurde moasten en op it wetter opstigen en lânen. Yn 'e Earste Wrâldoarloch waard troch de Wakamiya, in fleantúchmemmeskip fan 'e Keizerlike Japanske Marine, de earste loftoanfal útfierd dy't fan in skip ôfkomstich wie. Dêrby bombardearren de wetterfleantugen fan 'e Wakamiya de Eastenryksk-Hongaarske kruser SMS Kaiserin Elisabeth en de Dútske kanonnearboat Jaguar yn 'e Baai fan Jiaozhou by Tsingtao (wêrby't trouwens net ien fan beide skippen rekke waard).
De earste loftoanfal dy't útfierd waard troch fleantugen dy't opstige wiene fan in skip (ynstee fan wetterfleantugen dy't opstige wiene fan see ôf), wie it bombardemint fan Tondern yn july 1918. Dêrby stigen sân Sopwith Camels op fan 'e mei in fleandek tariste Britske slachkruser HMS Furious om it fleanfjild te bombardearjen fan 'e Dútske stêd Tondern (no Tønder yn Denemark). By de oanfal waarden twa seppelins ferneatige. Datselde jiers (1918) waard troch de Britske Keninklike Marine ek it earste echte fleandekskip yn gebrûk nommen, de HMS Argus.
Yn it Ynterbellum waard troch alle kriichskundigen it slachskip noch sjoen as de takomst foar oarlochfiering op see. Fleandekskippen kamen sadwaande op it twadde plan. Mar troch it Marineferdrach fan Washington, út 1922, dat de wapenwedrin op see oan bannen lei troch beheinings op te lizzen oan it tal slachskippen en krusers dat in lân yn 'e tsjinst hawwe mocht, waard oergien ta de bou fan mear fleandekskippen. In protte fan 'e iere fleandekskippen waarden sadwaande boud op in romp dy't eins bedoeld west hie foar in slachskip of kruser. Under de Twadde Wrâldoarloch die bliken dat slachskippen nettsjinsteande harren ûnbidige fjoerkrêft eins al folslein efter de tiid rekke wiene om't se troch de ynset fan fleantugen foar militêre ferkenning troch de fijannige float maklik te ûntwiken wiene. It iennichste dêr't se noch goed foar wiene, wie it ûnderstypjen fan amfibyske operaasjes troch it besjitten fan fijannige posysjes op lân, dy't ommers net fuortfarre koene as se in traach (want swierbepânsere) slachskip oankommen seagen.
Ynstee bliek it fleandekskip de takomst fan 'e marine te wêzen, sa't oan it begjin fan 'e oarloch al daliks bliken die troch de Oanfal op Taranto yn novimber 1940, wêrby't Britske bommesmiters fan 'e HMS Illustrious de Italjaanske float yn syn thúshaven Taranto ta sinken brochten. In foech jier letter, op 7 desimber 1941, waard de Amerikaanske Pasifyske Float yn syn thúsbasis op Hawaï by de beruchte Oanfal op Pearl Harbor it slachtoffer fan in soartgelikense aksje troch de Keizerlike Japanske Marine. Iroanysk is dat de Japanners it dêrby fral foarsjoen hiene op 'e útskeakeling fan 'e Amerikaanske slachskippen oan Battleship Row, wylst se foar leaf namen dat de trije fleandekskippen fan 'e Pasifyske Float op dat stuit net yn Pearl Harbor oanwêzich wiene en dus oan 'e oanfal ûntkamen. Fan gefolgen wiene de Amerikanen twongen om noch mear as oars al it gefal west hawwe soe, te fertrouwen op 'e ynset fan fleandekskippen. De effektiviteit fan dy strategy waard demonstrearre by de Doolittle Raid, it earste bombardemint fan Japan, en dêrnei by seeslaggen as de Slach by Midway en de Slach yn 'e Koraalsee. De úteinlike nederlaach fan Japan wie foar in grut part te tankjen oan 'e Amerikaanske ynset fan fleandekskippen.
Nei ôfrin fan 'e Twadde Wrâldoarloch gie de fierdere ûntwikkeling fan fleandekskippen ûnder de Kâlde Oarloch benammen yn 'e Feriene Steaten yn fluch tempo fierder. Ien fan 'e mear opfallende ynnovaasjes, in twadde fleandek dat yn in lichte hoeke op 'e rest fan it skip stiet sadat der tagelyk fleantugen opstiigje en lânje kinne, wie in útfining fan 'e Britske skout-by-nacht Dennis Campbell. In oare wichtige ynnovaasje is it catapult assisted take-off but arrested recovery- of CATOBAR-systeem, wêrby't de fleantugen troch in meganyske kattepûl de loft yn slingere wurde, en by it lânjen in heak útsmite dy't efter in fleksibele keabel heakjen bliuwt, sadat it fleantúch takin mei in folle koartere lâningsbaan as by in 'tradisjonele' lâning. De Amerikaanske USS Enterprise, ta de bou wêrfan't yn 1961 besletten waard, wie it earste fleandekskip fan 'e wrâld mei in nukleêre oandriuwing.
Soarten fleandekskippen
Fleandekskippen hawwe harren fan it begjin fan 'e tweintichste iuw ôf ûntwikkele út houten skippen dy't hjitte-luchtballonnen oplieten (sanemde ballonmemmeskippen) fia fleantúchmemmeskippen dy't wetterfleantugen ferfierden, ta de hjoeddeistige nûkleêr oandreaune fleandekskippen dy't in reuseftige grutte hawwe en tsientallen strieljagers befetsje. Dêrby ûnderskiedt men lykwols ek hjoed de dei noch ferskillende soarten fleandekskippen.
In floatfleandekskip is in fleandekskip dat bedoeld is om yn gearwurking mei de oare marineskippen fan in float te operearjen, ornaris yn in offinsive (oanfallende) kapasiteit. Yn tsjinstelling dêrta binne eskortefleandekskippen bedoeld om yn in definsive (ferdigenjende) hoedannichheid konfoaien fan skippen te begelieden. Eskortefleandekskippen binne dêrom lytser en stadiger as floatfleandekskippen en drage in lytser tal fleantugen mei. Sokke skippen (dy't no amper noch foarkomme) wiene histoarysk faak omboude keapfardijskippen, dy't keapfardijfleandekskippen neamd waarden. In licht fleandekskip is in fleandekskip dat wol in offinsive doelstelling hat en dêrom safolle mooglik faasje meitsje kin, mar dat de lytsere grutte en it beheinde tal fleantugen fan in eskortefleandekskip hat.
In amfibysk oanfalsskip is in lyts type fleandekskip dat yn haadsaak brûkt wurdt foar helikopters ynstee fan fleantugen, mar dat ek in stikmannich strieljagers meidrage kin dy't fertikaal opstiigje kinne (lykas de Britske Harrier Jump Jet of de Russyske Jakovlev Jak-28). In helikopterfleandekskip is in fleandekskip dat inkeld helikopters meidraacht. In fleandekkruser is in oantsjutting foar in lyts fleandekskip, dy't histoarysk ferwize kin nei in fleandekskip dat op 'e romp fan in kruser boud waard, mar it is soms ek in foarm fan bedroch. Sa waard de Admiral Kûznetsov, fan 'e Sovjet-Uny, inkeld in 'swiere fleandekkruser' neamd om it ferbod op 'e trochfeart fan fleandekskippen troch de Bosporus en de Dardanellen te ûntrinnen, sa't dat fêstlein wie yn it Ferdrach fan Montreux.
Hjoeddeistige sitewaasje
Yn novimber 2020 wiene der wrâldwiid 43 fleandekskippen yn aktive tsjinst yn 14 ûnderskate lannen. Fierwei de measten dêrfan hearden ta de Amerikaanske Marine, dy't 11 floatfleandekskipen mei nukleêre oandriuwing yn 'e feart hat, mei elts 80 strieljagers. De nijste dêrfan wie de USS Gerald R. Ford út 2017, dy't anno 2020 it grutste marineskip fan 'e wrâld wie mei in lingte fan 333 m en in deplassemint fan 100.000 ton. It mienskiplik oerflak fan 'e fleandekken fan dy alve fleandekskippen is mear as twa kear it mienskiplik oerflak fan 'e fleandekken fan 'e fleandekskippen fan alle oare lannen byinoar. Dêrnjonken hat de Amerikaanske Marine ek noch 9 amfibyske oanfalsskippen dy't benammen foar helikopters brûkt wurde, mar elts ek oant 20 fertikaal opstiigjende strieljagers fan it type McDonnell Douglas AV-8B Harrier II of F-35B Lightning II meidrage kinne.
It Feriene Keninkryk en de Folksrepublyk Sina hiene yn novimber 2020 elts twa floatfleandekskippen yn aktive tsjinst, wylst Frankryk, Yndia en Ruslân elts ien middelgrut floatfleandekskip yn 'e feart hiene mei 30 oant 60 strieljagers oan board. Itaalje hie twa lichte fleandekskippen en Spanje ien. Brazylje hie in amfibysk oanfalsskip fan it Feriene Keninkryk oernommen. Lannen dy't ein 2020 helikopterfleandekskippen yn 'e tsjinst hiene, wiene: Japan (4), Frankryk (3), Austraalje (2), Egypte (2), Súd-Koreä (1) en Tailân (1). Takomstige fleandekskippen waarden ûntwurpen of wiene yn oanbou yn Frankryk, Yndia, Itaalje, Japan, Ruslân, Sina, Súd-Koreä, Turkije en de Feriene Steaten. Lannen dy't histoarysk fleandekskippen yn 'e tsjinst hân hawwe (mar no net mear), binne Argentynje, Kanada en Nederlân.
Barnflair
Barnflair is in buorskip yn de gemeente Westerwâlde yn de provinsje Grinslân en falt ûnder Ter Apel
It plak leit besuden Ter Apel en is mei dat plak ferbûn troch de lintbebouwing by it Ter Apelkanaal del. Tusken Barnflair en Ter Apel lizze de arbeiderswiken Burgemeester Beinsdorp en Agodorp.
It plakje waard bekend om't der in grinsoergong mei Dútslân is.
De namme betsjut "baarnende fean", dêr't barn brân betsjut en fleer betsjut leechfean. It wurdt ornaris útsprutsen as Barnfleer. De Frânske skriuwwize komt wol mear foar by Grinslânske plaknammen lykas Bourtange en Usquert.
Fjildskâns
thumb|left|Oerbliuwsels fan de redûte De Batterij yn Barnflair Yn Barnflair binne noch de oerbliuwsels fan in fjildskâns (redûte), de Batterij neamd, dy't yn 1798 oanlein waard. By de oanfal fan biskop Kristoffel Bearend fan Galen yn de Earste Múnsterske Kriich bliek dat it gebiet besúdeasten Ter Apel slim te ferdigenjen wie, om't it feangebiet foar in grut part drûchfallen wie. Nei dy kriich waard yn 1666 in skâns by Ter Apel boud. Yn 1798 waard dy skâns útwreide mei in redûte yn Barnflair. Dy redûte foarme in part fan de ferdigeningsliny fan Coevorden oant Nijeskâns. Troch it opheffen fan de Earste Liny fan de Iems yn 1851 ferlearen de fêstings en de skânzen harren funksje en waarden ôfbrutsen of rekken yn it neigean.
Jakobus (apostel)
Jakobus de Meardere (ek: Jakobus de Aldere, Jakobus de Grutte of de apostel Jakobus; Betsaïda, begjin 1e iuw – Jeruzalim, 44) wie ien fan Jezus' tolve apostels.
Jakobus yn it Nije Testamint
Jakobus wie de soan fan de fisker Sebedéus en Salomé en de âldere broer fan de dissipel Jehannes. Jakobus en Jehannes hearden nei Simon en Andréas ta de earste learlingen, dy't Jezus by it Mar fan Galiléa oanwiisde as apostels om der op út te gean te preekjen. Tegearre krigen de beide bruorren de bynamme Boänerges fan Jezus, dat Soannen fan de Tonger betsjut (Markus 3:16-17) en mooglik in ferwizing wie nei harren temperamint en it fjoer wêr't hja mei besiele wiene.
Jakobus hie mei Jehannes en Petrus in spesjale posysje by Jezus. Sa wie it njonken de beide âlders fierders allinnich Jakobus, Jehannes en Petrus tastien om tsjûge te wêzen fan it opwekken fan de dochter fan Jaïrus (Lukas8:41). Jezus naam Jakobus en syn broer Jehannes en Petrus mei op de berch, dêr't Moazes en Elía ferskynden en mei Jezus yn petear wiene (Mattéus 17:1). En Jezus frege ek Jakobus, Petrus en Jehannes om mei Him te weitsjen yn de hôf fan Getsémané, doe't Jezus drôvich en Syn krúsdea oansteande wie (Mattéus 26:37-38).
Jakobus hearde ta de earste apostels dy't as martelder stoar foar it kristlike leauwen. Dat wie doe't kening Herodes Agrippa I in pear leden fan de gemeente finzen hold en mishannele. De kening liet Jakobus mei it swurd ombringe (Hannelingen 12:1-2). It plak dêr't Jakobus fermoarde waard is te finen yn de Armeenske Jakobuskatedraal fan de Armeenske wyk yn Jeruzalim. De Jakobuskapel, oan de lofter kant fan it hilligdom, wurdt tradisjoneel beskôge as it plak dêr't Jakobus ûntholle waard. Syn holle leit begroeven ûnder it alter; it plak wurdt markearrre troch in reade marmeren stien.
Legindes
Yn Spanje, it lân dêr't Jakobus de lânshillige is, ûnstiene tal fan leginden om de apostel Jakobus. It soe Jakobus west ha, dy't nei de Himelfeart fan Jezus op it Ibearysk skiereilân it evangeelje brocht.
Nei't de apostel werom gien wie nei Jeruzalem en dêr de marteldea stoar, soene learlingen it lichem fan de ûntholle Jakobus sûnder bemanning yn in skip lein ha, dat letter oanspielde op it strân fan it noard-westlike diel fan Spanje. It lichem waard in ein it lân meinommen en begroeven en rekke dêrnei yn de ferjitnis. Letter, yn de 9e iuw, waard it grêf op 'e nij ûntdutsen. Oer it grêf hinne waard in earst in kapel boud, dêrnei in tsjerke en wer letter in katedraal. Sa ûntjoech yn de 11e en 12e iuw it pylgersplak Santiago de Compostela, ien fan de wichtigste beafeartsplakken fan it Westerske kristendom. Troch hiel it Jûnslân rûne fêste paden nei Santiago.
Nei't islamityske legers fanôf 711 it Ibearysk skiereilân, op in smelle stikje yn it noarden nei, besetten, krige de hillige fan de kristlike ferdigeners jimmeroan mear militêre kwalifikaasjes. Kening Alfons III fan Astuerje (866-910) brocht de hillige yn ferbining mei de befrijing fan de kristenheid fan de Moaren en skreau in oerwinning oan Jakobus ta. It wjeroverjen fan de stêd Coimbra yn 1064 troch kening Ferdinand I fan Kastylje waard tanke oan "Kristus' soldaat" Jakobus.
Ut de 12e iuw stamt in leginde dat Jakobus yn it jier 844 tidens de Slach by Clavijo op in wyt hynder ferskynde en sa de kristenen oan de oerwinning holp. Soksoarte berjochten binne folle mear te finen yn de kroniken. Sa krige de hillige stadichoan de namme Matamoros (Moarendeader). Yn de lette midsiuwen waard de hillige as in gallopearjende ridder útbylde. De tradisjonele gjalp ta de oanfal fan it Spaanske leger waard tidens de rekonkwista waard ¡Santiago y cierra, España! (Sint-Jakobus en fal oan, Spanje!). Ek letter krige Jakobus by de ferovering fan Amearika en de striid tsjin de Turken de funksje fan helper yn de kriich.
Jakobuskrús
It Jakobskrús is in krús yn de foarm fan in swurd, wêrfan't de trije koarte earmen einigje yn de heraldyske leelje. De fjirde, ûnderste earm rint lykas in swurd spits ôf.
Feestdei en ikonografy
Yn Fryslân is Jakobus de patroanhillige fan Sint-Jabik. De hillige is de beskermhillige fan û.o. de pylgers, drogisten, ridders, mounders, skippers en wezen. Hy is te wjerkennen oan in skelp, in pylgersstêf, in hoed en pylderstas. Oare attributen binne in skriftrol en in swurd. Ek wurdt Jakobus wol as ridder op in hynder ôfbylde.
Dûnsje (De Jouwer)
Dûnsje is in keunstwurk fan Rob Cerneüs op De Jouwer.
It byld yn de tún fan Museum De Jouwer toant in dûnsjend pear. De frou wurdt heech optild troch de man. It byld is in geskink fan de stichting 'Cenootschap'. Dy stichting hat as doel "It befoarderjen fan de keunst yn it algemien en dy fan Rob Cerneüs yn it bysûnder". De Monnickendamske byldhouwer hie yn 2009 in tentoanstelling yn it museum.
Húshâlding (aktiviteit)
Under húshâlding yn 'e sin fan 'de húshâlding dwaan' ferstiet men it útoefenjen fan aktiviteiten dy't de húshâlding geande hâlde, lykas ôfstofjen, stofsûgen, ôfwaskjen, himmeljen, waskophingjen, striken, boadskipjen, itensieden, ensfh. It ritme fan in húshâlding wurdt diktearre troch sok deistich weromkearend wurk, de al of net tagelyk mei-inoar nuttige mielen, de fersoarging fan 'e eventuële bern en de needsaaklike rêstperioaden foar sliep, dy't ornaris nachts falle, of it moat wêze dat men ûngeregeld wurk of nachtwurk docht.
Foarhinne wie it yn 'e Westerske maatskippij wenst dat yn in húshâlding, foarsafier't dy bestie út in troud pear, de man it betelle wurk útoefene, wylst de frou as in húsfrou thúsbleau om foar de bern te soargjen en it húshâldlik wurk te dwaan. Dat is sûnt de 1960-er jierren feroare, en no binne de rollen soms omdraaid, wêrby't de frou betelle wurk hat en de man as húsman thúsbliuwt. Faker noch hawwe beide partners betelle wurk en diele se yn harren frije tiid it húshâldlik wurk. It berêden fan 'e húshâlding, of in diel dêrfan (yn sa'n gefal meastal it skjinmakwurk), kin ek útbestege wurde oan in húshâldster of in help yn de húshâlding. De tapaste wittenskip dy't ûndersyk docht nei it húshâlden wurdt húshâldkunde neamd.
Marije-katedraal (Minsk)
De Katedraal fan de Gesegende Namme fan de Hillige Jongfaam Marije (Wyt-Russysk: Архікатэдральны касцёл Імя Найсвяцейшай Панны Марыі) is in barokke katolike katedraal yn de Wyt-Russyske stêd Minsk. De tsjerke is de katedraal fan it aartsbisdom Minsk-Mogilev en as in arsjitektonysk monumint opnommen yn de list fan it nasjonale erfgoed fan de republyk Wyt-Ruslân. De katedraal waard yn de jierren 1700-1710 boud as tsjerke fan it jezuïetenkleaster, dêrom stiet de tsjerke ek bekend as de Jezuïetentsjerke.
Skiednis
De skiednis fan de jezuïeten yn Minsk begûn yn it midden fan de 17e iuw, doe't de earste jezuïten yn de stêd oankamen. Yn 1683 waard begûn mei de bou fan in kleaster en op 24 oktober 1700 waard de earste stien lein foar de stiennen kleastertsjerke. De bou eine hurd tanksij in soad jeften; it ynterieur waard yn 1708 foltôge en op 16 maart 1710 wijde de biskop fan Vilnius de tsjerke yn. De tsjerke ûndergyng dêrnei noch in rige oan feroarings. Twa kapellen waarden oan wjerskanten fan it preesterkoer tafoege en yn 1732 wiene de twa tuorren oan wjerskanten fan de haadgevel foltôge.
Paus Klemens XIV ferbea ûnder druk fan de sekuliere autoriteiten fan Europeeske lannen yn 1773 de jezuïetenoarder en dêrom waard ek de jezuïetentsjerke fan Minsk in gewoane parochytsjerke. Al gau nei de stifting fan it bisdom Minsk yn 1798 waard de tsjerke as katedraal ornearre. Yn 1797 rekke de katedraal troch in brân slim skeind, mar in renovaasje folge. Mei it opheffen fan it bisdom Minsk yn 1869 waard de katedraal op 'e nij in gewoane parochytsjerke. Yn novimber 1917 waard it bisdom wer hersteld; de Poal Zygmunt Łoziński waard as nije biskop ynwijd. Yn 1920 arrestearren de Sovjet-autoriteiten biskop Łoziński en de katedraal waard foar de earetsjinst sletten. De Dútsers lieten yn de Twadde Wrâldkriich de tsjerke wer iepenje, mar nei de kriich moast de katedraal de doarren wer slute.
Tichteby de katedraal stiet it yn de jierren 2002-2005 rekonstruearre riedshûs fan Minsk.
Arsjitektuer
De katedraal is in trijeskippich gebou sûnder transept. It ynterieur wurdt troch seis pylders yn skippen ferdield. It koer einiget mei in healrûne apsis en oan eltse kant in kapel.
De haadgevel is yn de styl fan de Vilnius-barok en hat oan wjerskanten tuorren, dy't mei krusen bekroand wurde. Boppe de portikus is boppe de kroanlist fan de porticus in balkon mei in balustrade. De gevel wurdt boppe ôfsletten fan in trijehoekich fronton.
De fresko's fan it ynterieur wiene yn de Sovjet-tiid oerkalke, mar binne wer foar it ljocht helle en restaurearre.
Battleship Row
Battleship Row (Ingelsk foar: "Slachskiprige", of frij fertaald: "Slachskipkade") wie in lokaasje oan 'e súdeastkant fan Ford Island, yn 'e lagune Pearl Harbor oan 'e súdlike kust fan it Hawaïaanske eilân Oähû. It makke diel út fan it Marinestasjon Pearl Harbor en wie it plak dêr't de Pasifyske Float fan 'e Amerikaanske Marine foarôfgeande oan 'e Twadde Wrâldoarloch de slachskippen ôfmarje liet. It wie dêrom ek it plak dêr't de Japanners harren bombardemint op rjochten doe't se op 7 desimber 1941 de Oanfal op Pearl Harbor útfierden. Dy deis leine oan Battleship Row sân slachskippen yn 'e mande mei ien reparaasjeskip. In achtste slachskip lei oan 'e súdkant fan Pearl Harbor yn in drûchdok.
Untstean
Doe't de Amerikaanske Marine besleat om in wichtige marinebasis te fêstigjen yn 'e lagune fan Pearl Harbor, waard yn 1919 de súdeastside fan Ford Island, in eilân middenyn dy lagune, troch de Amerikaanske Legerloftstriidkrêften (de foarrinner fan 'e Amerikaanske Loftmacht) oan 'e marine oerdroegen op fersyk fan 'e Amerikaanske minister fan Oarloch Newton D. Baker. Reden dêrfoar wie dat dy lokaasje, yn 'e midden fan 'e natuerlike haven dy't de lagune foarme, it djipste wetter hie, en dêrôm it gaadlikst wie foar it maneuvrearjen fan oergrutte skippen lykas slachskippen.
Oanfal op Pearl Harbor
Op 'e iere moarn fan 7 desimber 1941 fierde de Keizerlike Japanske Marine in ferrassingsbombardemint út op it Marinestasjon Pearl Harbor en oare doelen op it Hawaïaanske eilân Oähû. Dat bombardemint wie bedoeld om 'e Amerikaanske Pasifyske Float mei ien ferpletterjende klap út te skeakeljen, sadat de Japanners de hannen frij hawwe soene foar de ferovering fan 'e Amerikaanske, Britske en Nederlânske koloanjes yn Súdeast-Aazje. Om't de oanfal benammen rjochte wie op 'e grutste skippen fan 'e float, krige Battleship Row it it swierst te ferduorjen.