cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
For Your Eyes Only (film)
Plot
As er letter werom komt yn syn hotelkeamer, treft Bond dêr Bibi Dahl ûnder de dûs oan. Hja is wisberet en ferliedt Bond om seks mei har te hawwen, mar hy fynt har te jong en slacht it oanbod ôf. As er har neitiid begeliedt nei de biatlon, wiist se him op 'e Eastdútske biatleet Erich Kriegler, op wa't se (ek) fereale is. Nei't Bond en Bibi útinoar gien binne en hy troch it wâld wer nei syn hotel skyt, wurdt er oanfallen troch Kriegler, dat in agint fan 'e KGB blykt te wêzen, en twa mannen op motors. Nei in lange efterfolging wit Bond harren úteinlik allegear te fluch ôf te wêzen, sadat er fuortkomme kin. Dy jûns, as Ferrara him nei it fleanfjild bringe sil, hâlde se ho by de iisbaan, sadat Bond, lykas ûnthjitten, ôfskie nimme kin fan Bibi. Neitiid wurdt er oanfallen troch trije iishockeyers, en as er dy fan him ôf slein hat, treft er Ferrara bûten mei in trochsniene kiel yn 'e auto oan, mei in spjeldsje yn 'e opkrôle fûst dat Bond earder by Locque op 'e klean sjoen hat.
Bond bejout him nei it Grykske eilân Korfû, dêr't Columbo him befynt. Hy moetet dêr Kristatos wer, dy't him meinimt nei it kasino fan Columbo. Dêr binne se neffens him feilich, want Columbo soe nea wat dwaan om 'e ynkomsten út it kasino yn gefaar te bringen. Kristatos stiet der by Bond op oan om Columbo te fermoardzjen, mei't dat de iennichste manear wêze soe om fan him ôf te kommen. Harren petear wurdt lykwols ôfharke troch Columbo, dy't dêrnei in lyts toanielstikje foar harren opfiert wêrby't er beart dat er rûzje kriget mei syn mêtresse, grevinne Liesl von Schlaf. Hoewol't Bond gjin momint leaut dat de rûzje echt is, biedt er dochs oan om Liesl thús te bringen. Sy lit har dêrta oerhelje en nûget him deryn, wêrnei't se mei-inoar op bêd geane. Se jout al rillegau ta dat Columbo har oanset hie om Bond te ferlieden om mear oer him te witten te kommen.
De oare moarns rinne Bond en Liesl yn in mûklaach fan Locque en syn trewanten as se in stikje te kuierjen geane op it strân. Liesl wurdt fermoarde troch Locque, en Bond rekket besingele. Ear't se Bond ek fermoardzje kinne, wurde Locque-en-dy lykwols oanfallen troch Columbo syn mannen, dy't ien fan harren deameitsje en de rest op 'e flecht jeie. Bond wurdt finzen nommen en by Columbo brocht, dy't him fertelt dat Locque foar Kristatos wurket. Kristatos is nammentlik de echte drugssmokkeler, en hy wurdt ek betelle troch de KGB om 'e ATAC te besetten. Om syn fertrouwen te winnen, jout Columbo oan Bond syn pistoal werom wylst er sels op dat stuit gjin wapens hat.
Dy jûns nei tsjuster kringe Bond, Columbo en dy syn mannen in pakhûs yn súdlik Albaanje binnen, dat Kristatos brûkt foar de opslach fan 'e rouwe opium dy't er smokkelet. Bond ûntdekt dêr seeminen fan itselde type as dy dêr't de St. George's troch sonken is, wêrmei't suggerearre wurdt dat it ynsidint mei it spionaazjeskip dochs gjin ûngemak wie. As Bond-en-dy ûntdutsen wurde, brekt der in sjitpartij út, dy't einiget as Locque it pakhûs opblaast. Dêrnei besiket er yn 'e auto te ûntkommen, mar dêrfoar moat er fia hierspjeldbochten de wei heuvelop folgje. Bond beklimt te foet in treppen en is as earste boppe, dêr't er Locque opwachtet en ferwûnet. Locque rekket fan 'e dyk ôf en komt mei syn auto heal oer de râne fan in klif te hingjen. Bond smyt him it spjeldsje ta dat de deade Ferrara yn 'e fûst hie en jout de auto in skop, sadat dy oer de râne glidet en Locque te pletter falt.
Neitiid jout Bond him by Melina op it jacht fan har âlden. Hy fertelt har wat har heit eins by de ein hie en sy seit har help ta by it boppe wetter heljen fan 'e ATAC. Mei in miny-ûnderseeër geane se omleech nei it wrak fan 'e St. George's, dêr't se mei taris foar djipseedûken nei binnen geane en de ATAC fine en los keppelje. In oare dûker besiket harren it ding te ûntnaderjen, mar Bond wit him op slûchslimme wiene út te skeakeljen. Nei't se weromkeard binne yn harren miny-ûnderseeër, wurdt dy oanfallen troch in oare miny-ûnderseeër, mar Bond wit ek dy oanfal ôf te slaan. As se wer by it wetteroerflak komme, docht lykwols bliken dat Kristatos en syn mannen it jacht fan 'e Havelocks kaapt en de bemanning deamakke hat.
Kristatos stelt de ATAC en sleept de oaninoar fêstbûne Bond en Melina efter syn eigen jacht oan troch it wetter sadat se oer it skerpe koraal fan in koraalrif sleept wurde en begjinne te blieden, wat haaien oanlokket. Bond wit himsels en Melina lykwols te rêden troch it koraal te brûken om it sleeptou stikken te snijen. Ien fan Kristatos syn mannen, dy't oerboard knoffelet, wurdt opfretten fan 'e haaien, wylst Bond en Melina ûntkomme nei de seeboaiem, dêr't Melina earder by de argeologyske opgraving fan in timpel út 'e Aldheid in soerstofflesse efterlitten hat. As se lang ûnder wetter bliuwe, ornearret Kristatos dat se dea wêze moatte. Hy hat mei Kriegler ôfpraat om 'e ATAC "by Sint-Syrillus" oan 'e KGB oer te dragen yn ruil foar syn betelling, en dêr set er hinne ôf.
Bond en Melina geane letter wer oan board fan it jacht fan 'e Havelocks, dêr't de iennichste oerlibbene de pappegaai fan Melina har heit is, in yrritant bist dat alles neiseit wat er heart. Bond sit mei de hannen yn it hier, want hy hat gjin idee wêr't er Kristatos (en de ATAC) sykje moat, oant de pappegaai der ynienen útblaft: "Bring de ATAC nei Sint-Syrillus, bring de ATAC nei Sint-Syrillus!" Bond jout dat troch oan MI6, mar Q ynformearret him dat der yn Grikelân hûnderten plakken (fral tsjerken) binne dy't nei de hillige Syrillus ferneamd binne. Bond giet dêrop te rie by Columbo, dy't him fertelt dat Kristatos yn 'e oarloch it op in útstekkende rotspjuts boude Sint-Syrilluskleaster as basis brûkte.
Bond, de mei in krúsbôge bewapene Melina, Columbo en in trijetal fan Columbo syn mannen witte sûnder sjoen te wurden yn 'e neite fan it leechsteande kleaster te kommen, dêr't Bond allinne omheech klimt, wêrnei't er de oaren yn in dêrfoar bedoelde koer ophelje sil. Underweis nei boppen kriget Kristatos syn trewant Apostis him yn 'e rekken, dy't war docht om him te pletter falle te litten. Ynstee lit Bond Apostis by de rots del knoffelje, sadat er te pletter falt. Bond komt boppe en hellet de oaren op, wêrby't Melina mei har krúsbôge in twadde erchtinkende bewekker útskeakelet.
Yn it kleaster hat Bibi, dy't dêrhinne meisleept is troch Kristatos, ûnderwilens besletten dat it har neat mear skele kin mei hoefolle jild oft Kristatos har sponsoret, se hat skjin har nocht fan syn nuver opstigings. Kristatos beskuldiget har trainster, Jacoba Brink, derfan dat dy it fanke tsjin him opset hat, en ûnthjit dat er mei har ôfweve sil sadree't er him dat oan tiid docht. Bibi en frou Brink beslute út te naaien no't dat noch kin. Dêrby rinne se Bond-en-dy tsjin it liif. Brink wiist harren de wei nei de sliepseal fan Kristatos syn trewanten, dy't se sadwaande yn ien kear oer it mad komme en finzen sette kinne. Neitiid kringe Bond en Columbo de kapel fan it kleaster binnen, dêr't Columbo yn gefjocht rekket mei syn âlde fijân Kristatos, wylst Bond it opnimt tsjin Kriegler. As de Eastdútser him oermânsk wurdt en deadzje sil, is it Bibi dy't Bond it libben rêdt troch him oan te fleanen. Uteinlik wit Bond Kriegler út it glês-yn-leaden finster fan 'e kapel by de rots del te smiten.
Wylst de helikopter mei generaal Gogol al lânet om 'e ATAC yn ûntfangst te nimmen, ûntkomt Kristatos mei de ATAC oan Columbo. Bond pakt him it apparaat ôf, mar Kristatos besiket him dea te dwaan mei in ferburgen flintermês. Dat wurdt foarkomd troch Columbo, dy't Kristatos deadet troch him in mês yn 'e rêch te smiten. Bond wurdt dêrnei ûnder skot holden troch de liifwacht fan generaal Gogol, wylst de generaal sels de ATAC opeasket. Ynstee smyt Bond it apparaat by de rots del, dat it oan gruzeleminten falt. De liifwacht wol him deasjitte, mar dêr leit Gogol it near op. Bond seit tsjin 'e generaal dat se it sa net ien fan beiden hawwe: soks is ûntspanning tusken East en West, in útspraak dêr't Gogol hertlik om laitsje moat. Hy groetet Bond en set wer ôf yn syn helikopter.
Letter bringt Bond mei Melina in romantyske jûn troch oan board fan har heite jacht, as minister Gray en stêfsjef Tanner him opskilje fia syn tillefoanhorloazje (in gadget fan Q). Bond, dy't net steurd wurde wol, hinget it horloazje oan it stokje fan 'e pappegaai, wylst Gray en Tanner entûsjast fertelle dat se premier Margaret Thatcher foar him oan 'e tillefoan hawwe. Dyselde sprekt har wurdearring út foar Bond syn wurk en betanket him wiidweidich foar syn ynset. De pappegaai betanket har werom, en it duorret oant er har om in tútsje freget foar't immen der erch yn kriget dat se de wiere Bond net mear oan 'e tillefoan hawwe.
Basearring en senario
For Your Eyes Only is basearre op twa koarte ferhalen fan 'e Britske skriuwer Ian Fleming, dy't diel útmeitsje fan syn ferhalebondel For Your Eyes Only, út 1960. Dêrby gie it om 'e ferhalen For Your Eyes Only en Risico. It ferhaal For Your Eyes Only hie Fleming oarspronklik yn opdracht fan it Amerikaanske tillefyzjenetwurk CBS skreaun, as in senario foar in ôflevering fan in nea makke tillefyzjesearje oer James Bond. Letter hied er it omwurke ta in koart ferhaal.
Tom Mankiewicz en Christopher Wood, dy't allebeide alris in senario foar in Bond-film skreaun hiene, leveren kladferzjes fan in skript foar For Your Eyes Only yn, mar dy hiene gjin ynfloed op hoe't de film der úteinlik út kaam te sjen. Foar it skript fan 'e film For Your Eyes Only mongen senarioskriuwers Richard Maibaum en Michael G. Wilson de beide koarte ferhalen fan Fleming trochinoar, en foegen dêropta ek eleminten ta út syn romans Live and Let Die (it rûnslepen fan Bond en Melina oan in tou as fretten foar de haaien), Goldfinger (de "identigraaf"-masine fan Q) en On Her Majesty's Secret Service (de iepeningssêne mei de helikopter).
For Your Eyes Only wie in opsetlik besykjen om, nei de science fiction yn Moonraker, it foargeande diel út 'e James Bond-filmsearje, werom te kearen nei in reälistysker soarte plot. Wilson murk dêroer jierren letter op: "As we op itselde paad trochgien wiene as mei Moonraker, wie alles allinne mar útwrydsker wurden, dat we moasten werom nei de grûnslach." For Your Eyes Only waard dêrom in 'gewoane' Kâlde Oarloch-spionaazjeskriller, wêryn't Bond foar de feroaring noris net de wrâld hoegde te rêden. De senarioskriuwers symbolisearren dat yn 'e film troch Bond syn Lotus Esprit út The Spy Who Loved Me op te blazen en him ynstee in nederige Citroën 2CV te jaan.
Maibaum wie nei it útkommen fan For Your Eyes Only tige ûntefreden en teloarsteld oer hoe't it leafdesferhaal tusken Bond en Melina Havelock yn byld brocht wie. Hy sei: "It hiele idee wie dat de grutte minner James Bond gjin tút loskrije kin fan dizze frou om't se sa obsedearre is mei it wreekjen fan 'e dea fan har âldelju. Dêr waard hielendal neat mei dien. It wie krekt as fûn de regisseur dat der hielendal gjin leafdesferhaal yn 'e film siet."
Produksje
For Your Eyes Only moast makke wurde foar in budget fan $28 miljoen, wat oansjenlik leger wie as it bedrach dat útlutsen wie foar de foargeande Bond-film, Moonraker ($34 miljoen), mar noch altyd hast mear as it dûbele as foar it foarfoarrige diel, The Spy Who Loved Me ($13,5 miljoen). De reden foar de tebeksetter op it mêd fan budget wie dat de finansier fan 'e Bond-films, de Amerikaanske filmstudio United Artists (UA) koart tefoaren in swier ferlies ynkassearje moatten hie mei Heaven's Gate (1980) fan Michael Cimino, en dêr kaam de resesje fan 'e iere 1980-er jierren nochris oerhinne.
Omreden fan 'e ferleging fan budget moast de produksje goedkeaper, en dat betsjutte dat de regisseurs fan eardere Bond-films, Terence Young, Guy Hamilton, Lewis Gilbert en Peter R. Hunt, allegear te djoer wiene om yn te hieren. Sadwaande waard John Glen, dy't as filmeditor by eardere Bond-films belutsen west hie, befoardere ta de regisseursstoel. As produsint wie Albert R. Broccoli wer by it projekt belutsen foar syn filmstudio Eon Productions. Syn styfsoan Michael G. Wilson wie behalven ien fan 'e senarioskriuwers ek útfierend produsint mei tafersjoch oer wat in Britsk-Amerikaanske ko-produksje wie. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Alan Hume, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Bill Conti.
Casting
Roger Moore hie yn 1972 in kontrakt tekene mei Eon Productions foar it spyljen fan James Bond yn trije films. Nei Live and Let Die (1973), The Man with the Golden Gun (1974) en The Spy Who Loved Me (1977) kaam dêr in ein oan, en neitiid sleat er hieltyd in kontrakt foar ien film ôf. Mei't it dêrom yn 't earstoan ûnwis wie oft er yn For Your Eyes Only wol yn 'e rol fan Bond weromkeare soe, ek al om't er der net jonger op waard, begûn filmprodusint Albert R. Broccoli om him hinne te sjen nei oare mooglik Bond-fertolkers. Behalven Timothy Dalton, dy't ôfsei om't er net gelokkich wie mei de rjochting dy't it mei de Bond-films útgie, wiene dêrûnder Lewis Collins, Michael Billington en Michael Jayston. Doe't Moore ûntdiek dat Broccoli audysjes ôfnaam foar de rol fan Bond, kundige er yn 'e krante de Daily Mail oan dat er der klear mei wie en nea wer yn 'e hûd fan James Bond krûpe soe. Twa wiken letter hie Broccoli him lykwols alwer oerhelle om foar For Your Eyes Only dochs as sadanich werom te kearen.
Foar de rol fan 'e Bond girl Melina Havelock rikkemandearre Jerry Juroe, in public relations-man fan United Artists, Carole Bouquet oan, dy't earder om 'e nocht audysje dien hie foar de rol fan Bond girl Holly Goodhead yn Moonraker. Nei't Broccoli en regisseur John Glen har sjoen hiene yn That Obscure Object of Desire waard se oannommen. Chaim Topol (Milos Columbo) waard cast op suggestje fan Broccoli syn frou Dana, wylst Julian Glover (Aristoteles Kristatos) foar syn rol frege waard om't Broccoli-en-dy fûnen dat er stylfol wie.
Hoewol't Desmond Llewelyn en Lois Maxwell foar de safolste kear weromkearden yn harren rollen as Q en Miss Moneypenny, ûntbriek M, it haad fan MI6, yn For Your Eyes Only. Dat kaam om't Bernard Lee, dy't dy rol yn 'e alve foargeande Bond-films fertolke hie, op 16 jannewaris 1981 kaam te ferstjerren oan kanker. Dat wie foar't er syn sênes yn 'e film opnimme kinnen hie. As teken fan respekt foar Lee woe Broccoli net sa koart nei syn dea de rol fan M oan in oare akteur jaan, dat dêrom waard it senario oanpast sadat M yn For Your Eyes Only mei ferlof is en syn taken waarnommen wurde troch syn stêfsjef, Bill Tanner (spile troch James Villiers).
Opnamen
De opnamen foar For Your Eyes Only setten op 2 septimber 1980 útein. Hoewol't foar de binnendoarsênes fan 'e foargeande Bond-film Moonraker om budgetêre redens útwykt wie nei Frankryk, koene dy fan For Your Eyes Only troch de belestingfoardielen dy't it Konservative regear fan premier Margaret Thatcher foar de filmyndustry trochfierd hie, wer 'gewoan' filme wurde yn 'e Pinewood Studios yn Buckinghamshire. De sênes mei de St. George's waarden opnommen op 'e Noardsee en letter oanfolle mei bylden dy't mei in miniatuer yn in wetterbak yn 'e Pinewood Studios filme wiene.
Fierders waard op lokaasje filme yn Grikelân (Korfû en Tessaalje), Itaalje (Cortina d'Ampezzo) en de Bahama's. De sêne mei de filla fan Héctor Gonzales yn Spanje waard ek op Korfû opnommen. De ûnderwettersênes waarden, krekt sa't dat by eardere Bond-films dien wie, yn 'e Bahama's filme. Yn Cortina d'Ampezzo, dêr't yn febrewaris 1981 filme waard, lei doe al gjin snie mear, sadat de produsinten snie by de frachtweinfollen út 'e bergen oanfiere litte moasten om de strjitten der wintersk útsjen te litten. By it opnimmen fan 'e sêne wêrby't Bond op skys oer de bobslydbaan efter in bobslide oan giet om oan in motorrider te ûntkommen, rekke ien fan 'e stuntlju yn 'e bobslide, de 23-jierrige Paolo Rigon, ûnder de slide beknypt en kaam om. Nei't by it WK bobslydzjen 1981 op deselde baan in Amerikaanske bobslider dearekke, waard besletten de baan oan te passen om't er as te gefaarlik beskôge waard.
De sênes by it leechsteande kleaster fan 'e Hillige Syrillus waarden filme by it echte Kleaster fan 'e Hillige Trije-ienheid yn Meteora, yn 'e lânstreek Tessaalje. De produksje hie tastimming krigen fan 'e Gryksk-otterdokse biskop dy't oer dy krite gie, mar de mûntsen, dy't by dat beslút net belutsen wiene, kanten har dertsjin oan. It kaam ta in rjochtsaak, wêrby't it Grykske Heechgerjochtshôf bepaalde dat de mûntsen allinne oanspraak meitsje koene op it ynterieur fan it kleaster. Dêrop sleaten se har dêr op en besochten se de produksje fan For Your Eyes Only te sabotearjen troch wask út 'e finsters te hingjen en flachjes op it dak te binen. Glen loste dat op troch kreätyf mei de beljochting om te gean en troch sawol op in oanbuorjende rotspunt as yn 'e Pinewood Studios in replika fan it kleaster te bouwen.
Distribúsje
De distribúsje fan For Your Eyes Only waard fersoarge troch United Artists. De film gie op 24 juny 1981 yn Londen yn premiêre, en iepene dyselde dei noch yn 'e Britske bioskopen. Yn 'e Feriene Steaten kaam de film op 26 juny út. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde yn 1981 by platemaatskippij Liberty Records.
Opskuor om 'e filmposter
Op 'e filmposter fan For Your Eyes Only (sjoch hjirre op 'e Ingelske Wikipedy) is in frou mei in krúsbôge te sjen (in ferwizing nei Melina Havelock, mar net in foto fan aktrise Carole Bouquet). Hja stiet mei har rêch nei de fotograaf ta en is inkeld sichtber fan har skuon oant har mul. Tusken har wiidút steande skonken troch is James Bond mei in pistoal yn 'e hân te sjen. It model draacht in baaikleanstik dat de ûnderste helte fan har stuten bleat lit. Yn in tiid dat strings noch net bestiene, waard dat effekt berikt troch it model in bikinybroekje efterstfoarst drage te litten, sadat wat op 'e foto te sjen is eins de foarkant fan it kleanstik is.
Yn 'e kekene Feriene Steaten (en nearne oars) soarge de poster foar frijwat opskuor, en kranten as The Boston Globe en de Los Angeles Times fûnen it byld sa ûngaadlik foar fersprieding, dat se alles boppe de knibbel fuortknipten. De Pittsburgh Press oerskildere op eigen manneboet de stuten en it boppeste part fan 'e skonken mei in koarte broek. Der waard omraak spekulearre oer wa't it model wie, oant fotograaf Morgan Kane har yn it tydskrift Time identifisearre as Joyce Bartle.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige For Your Eyes Only by syn premiêre yn 1981 mingde resinsjes. Derek Malcolm fan 'e Britske krante The Guardian wie net wei fan 'e film dy't er "te lang […] en behoarlik saai tusken de stunts yn" fûn. Neffens him "bewennet [Bond] in fantasijlân fan min ofte mear bloedleas geweld, geslachtsdielleaze seks en naïviteit dy't trochgiet foar superieure ferfining." Hoewol't er foarsei dat For Your Eyes Only in grut kommersjeel súkses wurde soe, murk er op dat er "net alhiel begripe" koe "wêrom't de searje al sa lang bestiet en wêrom't de lju der sa fan hâlde." Yn The Observer skreau Philip French dat de iepeningssêne mei de helikopter it bêste stik fan 'e film wie. Hy hie ek krityk op Roger Moore en skreau dat dy "him foardie" as James Bond (mar dus net in 'echte' Bond wie).
Ian Christie skreau yn 'e Daily Express dat de plot fan For Your Eyes Only "net folle foarstelt". Dêr heakke er lykwols oan ta dat de film "in stikje oannimlikens [hat] dat in wolkomme feroaring is nei guon fan syn foargongers." Oer it gehiel nommen fûn er For Your Eyes Only "ien fan 'e bettere Bond-films, mei in kreas lykwicht tusken humor en spanning en de gebrûklike keppel tsjeppe fammen." Yn The New York Times skreau Vincent Canby dat For Your Eyes Only "by lange nei net de bêste fan 'e searje" wie, hoewol't er it wol "glêd fermaak" fûn mei in toan dy't "konsekwint komysk is sels as it materiaal dat net is." Richard Barkley hie yn 'e Sunday Express lof foar de film, dy't er omskreau as "ien fan 'e spannendste [Bond-films] oant no ta" en "treflik fermaak". Yn it tydskrift Time beskôge Richard Corliss Roger Moore as "it bêst rinnende rêd yn dizze ivich bewegende masine."
Oer de jierren bettere de reputaasje fan For Your Eyes Only op, sadat de resinsjes tsjintwurdich oer it algemien posityf binne. Yn 1986 skreau Danny Peary yn syn Guide for the Film Fanatic oer dizze film: "Der sitte spannende mominten yn, mar it meastepart is standert Bond-kost." Hy konkludearre: "[It] is fermaaklik as je der nei sjogge. Neitiid is it ien fan 'e Bond-films dy't je it gaust wer ferjitte." Yn 1996 omskreau de foaroansteande Amerikaanske filmkritikus James Berardinelli de film as "in solide aventoer, hoewol't it better kinnen hie." Norman Wilner beskôge For Your Eyes Only yn 2008 as "de iennichste Moore-film dy't werom liket te rikken nei de heechtijdagen fan Connery." En yn 2009 skreau Raymond Benson, de auteur fan njoggen autorisearre James Bond-romans, dat er For Your Eyes Only de bêste Bond-film mei Roger Moore fûn.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat For Your Eyes Onlyin goedkarringspersintaazje fan 73%, basearre op 52 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] ruilet guon fan 'e útwrydske standerteleminten út Bond-films yn foar in soberder útstapke, en it resultaat is in befredigjend aventoer, hoewol sûnder guon fan 'e bombastyske sensaasjes dy't de fans miskien ferwachtsje." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet For Your Eyes Only in goedkarringspersintaazje fan 54%, basearre op 12 resinsjes.
Opbringst
For Your Eyes Only brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $54,8 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $140,5 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $195,3 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $28 miljoen betsjut dat in winst fan $167,3 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie For Your Eyes Only doe de op ien nei meast opbringende James Bond-film nei Moonraker.
Prizen
De titelsong For Your Eyes Only, fan Sheena Easton, waard yn 1982 sawol by de Oscars as de Golden Globes nominearre foar de priis yn 'e kategory bêste orizjinele liet, mar ferlear beide kearen fan Arthur's Theme út 'e film Arthur. By de útrikking fan 'e Oscars yn 1981 waard oan filmprodusint Albert R. Broccoli lykwols al de Irving G. Thalberg Memorial Award takend. It senario fan Richard Maibaum en Michael G. Wilson waard nominearre foar Writers Guild of America Award foar bêste adaptearre senario fan in komeedzjefilm of filmmusical.
James Calhoun (militêr)
James Calhoun (Cincinnati (Ohio), 24 augustus 1845 – oan 'e rivier de Little Bighorn (Montana), 25 juny 1876) wie in Amerikaansk militêr dy't focht yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch en de Grutte Sû-Oarloch fan 1876. Dêrby tsjinne er yn it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint ûnder it kommando fan syn sweager luitenant-kolonel George Armstrong Custer. Yn 1876 kaam er om yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn tsjin in Yndiaanske koälysje fan Lakota, Noardlike Sjajinnen en Noardlike Arapaho.
Jonge jierren
Calhoun waard yn 1845 berne yn Cincinnati, yn 'e Amerikaanske steat Ohio, as in telch út in foaroansteande en rike keapmansfamylje. Hy hie in jongere broer dy't fan Frederick hiet, en in suster, Charlotte, dy't Lottie neamd waard. Doe't de Amerikaanske Boargeroarloch yn 1861 útbriek, wie Calhoun op rûnreis troch Jeropa. Trije jier letter, yn 1864, naam er mei njoggentjin jier tsjin yn it Noardlike Leger. Tsjin 'e ein fan 'e oarloch, yn it foarjier fan 1865, hied er de rang fan sersjant berikt.
Lid fan 'e Custer-klyk
Yn july 1867 waard Calhoun oansteld as earste luitenant by de ynfantery. Yn dy hoedanichheid waard er legere yn Fort Riley, yn Kansas, dêr't ek it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint stasjonearre wie. De fjildkommandant fan dat rezjimint wie luitenant-kolonel George Armstrong Custer, en ek dy syn jongere broer Tom Custer tsjinne yn deselde ienheid. Calhoun kaam yn 1870 yn Fort Riley yn 'e kunde mei Margaret Custer doe't dy har beide bruorren besocht. Hja rekken fereale opinoar en trouden yn 1872. Noch foar it houlik waard Calhoun oerpleatst nei it 7e Kavaleryrezjimint troch de bemuoienis fan syn sweager George Armstrong Custer. Calhoun krige dêr de funksje fan ûnderbefelhawwer fan C Kompanjy taparte.
Hoewol't er fanwegen syn oantreklikens bekendstie as 'de Adonis fan 'e 7e Kavalery', liket Calhoun gjin rokkejeier west te hawwen. Troch syn houlik kaam er ta de Custer-klyk te hearren, dy't bestie út in stikmannich ofsieren dy't famylje of goed befreone wiene mei George Armstrong Custer. Ek Myles Moylan, dy't mei Calhoun syn suster troud wie, waard dêrta rekkene. Der binne in protte brieven bewarre bleaun fan Calhoun oan syn frou Maggie, sa't er har neamde. Dêrút blykt syn ûnbegryp en folsleine minachting foar de kultuer fan 'e lânseigen Yndaanske befolking fan 'e Grutte Flakten. Calhoun seach mei langstme út nei de tiid dat in post-yndustriële befolkingseksploazje it fuortbestean fan in nomadyske jager-sammelderkultuer ûnmooglik meitsje soe. Hy beskôge it útrûgjen fan 'e lânseigen befolking en de totale eksploitaazje fan 'e natoer as foarútgong en in saak dy't neistribbe wurde moast.
Under de Yndiaanske oarloggen
Calhoun naam yn 1873 diel oan 'e Yellowstone-ekspedysje en focht yn 'e Slach by Honsinger Bluff foar it earst tsjin 'e Lakota. Teffens wied er yn 1874 oanwêzich by de kontroversjele Ekspedysje nei de Black Hills, wêrby't goud yn 'e Black Hills fûn waard, in gebiet dat foar de Lakota hillich wie. As gefolch fan it feit dat Custer dy fynst daliks buorkundich makke, kaam doe de Goudkoarts fan 'e Black Hills op gong, dy't late ta de Grutte Sû-Oarloch fan 1876. Under dat konflikt, mei de Lakota, de Noardlike Sjajinnen en de Noardlike Arapaho, tsjinne Calhoun as tydlik befelhawwer fan L Kompanjy fan it 7e Kavaleryrezjimint, mei as ûnderbefelhawwer twadde luitenant John Jordan Crittenden III. De eigentlike kompanjyskommandant wie nammentlik yn detasjearre tsjinst as adjudant fan generaal Philip Sheridan.
Slach oan de Little Bighorn
Under de simmerkampanje fan 1876 ûntdieken de ferkenners fan it 7e Kavaleryrezjimint op 25 juny in grut Yndiaansk doarp oan 'e igge fan 'e rivier de Little Bighorn, yn súdlik Montana. Custer woe net harkje nei de rie fan syn ferkenners om net oan te fallen. Ynstee ferdielde er syn rezjimint foar it kommende treffen, dat bekend komme soe te stean as de Slach oan de Little Bighorn, yn fjouwer dielen: trije kompanjyen ûnder majoar Marcus Reno soene it doarp út it suden wei oanfalle; trije kompanjyen ûnder kaptein Frederick Benteen soene nei it súdwesten ride om 'e ûntsnapping troch de Yndianen ôf te snijen; ien kompanjy soe yn reserve holden wurde en de bagaazjetrein fan it rezjimint beskermje; en de oare fiif kompanjyen soene ûnder lieding fan Custer sels omride om it doarp út it noarden wei oan te fallen.
Custer syn fiif kompanjyen wiene C, E, F, I en L, en Calhoun hearde sadwaande ta dat detasjemint. Om't der gjin oerlibbenen fan dy groep wiene en de tsjûgenissen fan 'e Lakota en Sjajinnen inoar tsjinsprieken, is net folslein dúdlik wat der dêrnei bard is. Wierskynlik besocht Custer by Minneconjou Ford de rivier de Little Bighorn oer te stekken om in wraam op it doarp te dwaan. De folle machtiger Yndianen wiene tsjin dy tiid lykwols klear foar him en dreaune him en syn mannen mei ferliezen werom de rivier oer. Yngraven oan 'e eastkant fan 'e rivier slagge net omdat de Amerikanen fan boppe-ôf, op 'e kliffen oan dy kant fan 'e rivier, ûnder fjoer nommen waarden. Wat begûn as in organisearre weromtocht, feroare troch de oanhâldende oanfallen fan 'e Yndianen al rillegau yn in gaoatyske flecht, wêrby't Custer likernôch twa en in heale kompanjy ferlear, oftewol de helte fan syn sterkte.
Argeologysk bewiismateriaal liket derop te tsjutten dat Calhoun syn L Kompanjy it earste legerûnderdiel wie dêr't dissipline it ôflei tsjin ynstinkt, en wêrfan't de soldaten begûnen út te naaien wylst se har bombidige gewearen fuortsmieten om flugger fuortkomme te kinnen. Dêrby waarden se efterfolge en op 'e flecht deade troch de Yndiaanske krigers. Hoewol't de oerlibbenen fan 'e oare kompanjyen letter op in heuveltop besingele en útrûge waarden yn in gefjocht dat Custer's Last Stand neamd wurdt, stoar Calhoun yn in eigen last stand, op in ferhef dat neitiid Calhoun Hill neamd waard. Mei in restant fan syn mannen, wêrûnder luitenant Crittenden, besocht er dêr in organisearre ferdigening op te setten, mar se waarden ûnder de foet rûn ear't se dêrta komme koene. Nei de slach waarden de liken fan Calhoun en Crittenden mar in pear meter faninoar ôf oantroffen.
Neisleep
Calhoun syn stoflik omskot waard neitiid provysoarysk op it slachfjild begroeven, mar in jier letter oerbrocht nei it Nasjonaal Begraafplak Fort Leavenworth, yn Fort Leavenworth, yn Kansas, dêr't it yn it neijier fan 1877 werbegroeven waard. Behalven Calhoun sels kamen ek syn sweagers George Armstrong, Tom en Boston Custer en syn omkesizzer Autie Reed yn 'e Slach oan de Little Bighorn om. Syn sweager Myles Moylan, dy't ta it detasjemint fan majoar Reno hearde, oerlibbe de slach wol.
Chugachberchtme
It Chugachberchtme (Ingelsk: Chugach Mountains; útspr. [ˈʧuɡæʧ], likernôch: " tsjû -getsj) is in berchtme yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Alaska. It makket diel út fan it gruttere Pasifysk Kustberchtme.
Geografy
It Chugachberchtme leit yn it súdlike part fan 'e Amerikaanske steat Alaska, binnen de grinzen fan 'e regio Súdlik Sintraal-Alaska. It is it noardlikste fan alle berchtmen dy't mei-inoar oan 'e westlike râne fan Noard-Amearika it Pasifysk Kustberchtme foarmje. It Chugachberchtme rint rûchwei yn east-westrjochting by de súdkust fan Alaska lâns, fan it begjin fan 'e Panhandle fan Alaska by de rivier de Tana yn it easten, oant it Kenai-skiereilân en de grutte stêd Anchorage by de Cook Inlet yn it westen. It mjit likernôch 400 km yn lingte en 100 km yn breedte.
Troch de lizzing by de kust lâns kriget it Chugachberchtme mear snie as wêr ek yn 'e wrâld, mei in jierliks gemiddelde fan 1.500 sm (oftewol 15 m). Dat komt om't de wolkens dy't fan 'e Stille Oseaan ôf oer de Golf fan Alaska nei it noarden waaid wurde, harsels leegje moatte om lichternôch te wurden en stiigje oer de bergen hinne. De noardkant fan it Chugachberchtme leit yn in reinskaad dêr't folle minder delslach falt as gemiddeld foar Alaska. Troch de grutte hoemannichte snie is it Chugachberchtme yn 'e neite fan Anchorage in populêre bestimming foar wintersporten lykas skyen en snowboarden.
De autodiken Richardson Highway, Seward Highway, Portage Glacier Highway en Glenn Highway rinne troch it Chugachberchtme. De Anton Anderson Memorial Tunnel liedt tusken Portage Lake en Whittier oan 'e Prince William Sound sawol de Portage Glacier Highway as it spoar fan 'e Alaska Railroad ûnder Maynard Mountain troch.
Namme en skiednis
De namme 'Chugach' is in Ingelske ferbastering fan it wurd Cuungaaciiq, in endonym út it Tsjûgatsj-dialekt fan it Alûtiik. Dat is de memmetaal fan 'e Tsjûgatsj (Chugach), in subgroep fan 'e Alûtiik (Alutiiq), dy't in Eskimo-folk foarmje. De Tsjûgatsj bewenje fan âlds de kusten fan it Kenai-skierielân en de Prince William Sound. Yn 1898 joech de Amerikaanske legerkaptein William R. Abercrombie dy namme oan it berchtme, hoewol't hy it stavere as "Chugatch".
Heechste bergen
De tsien heechste bergen fan it Chugachberchtme binne:
Wishram (Washington)
260px|thumb|left|Treinstasjon yn Wishram Wishram is in plak (Census-designated place) yn Klickitat County yn de steat Washington, Feriene Steaten. It leit oan de noardigge fan de rivier de Kolumbia, 19 km beëasten The Dalles, Oregon. It plak hiet earder Fallbridge en is feroare ta Wishram nei de Wisjram-Yndianen. It plak hie 213 ynwenners neffens de folkstelling fan 2000. De The Dalles Daam, in keardaam yn de Kolumbia by de stêd The Dalles is foltôge yn 1957. Doe is de saneamde Celilo Mar ûntstien, neamd nei de eardere Celilo Falls, wetterfallen dy't flakby Wishram wiene. It eardere fiskersplak wie doe ûnderstrûpt.
Skiednis
thumb|left|Wishram spoar mei in frachttrein Op it plak wêr't Wishram leit, boppe de eardere Celilo Falls is al foar 15.000 jier bewenne west troch yndianen. Fiskjen en hannel wiene de wichtichste foarmen fan bestean. Hja leineen steigers oan oer it wetter om salm te fangen. It plak lei op 'e grins fan Sjinûk- en Sahaptysktaligen en wie in strategysk mulpunt foar ferskate hannelswegen. Dat waard ek troch de earste blanken opmurken, wêrûnder Lewis en Clark, dy't hjir yn 1805 lânsstrutsen. Yn 1892 boude de Amerikaanske oerheid in tal slûzen oan 'e súdkant fan de Celilo Falls, mei in kosteplaatsje fan $5.000.000. De slûzen waarden mar bytsje brûkt, want ferkear oer it spoar waard populêrder. De súdlike ferlenging fan de Spokane, Portland and Seattle Railway, dat de Kolumbia oerstiek oer de Oregon Trunk Rail Bridge, kaam by it doarp, dat doe bekend wie as Fallbridge, lâns. Yn 1926 is de namme fan it doarp offisjeel feroare fan Fallbridge nei Wishram.
Hjoeddedei
It plak leit oan State Route 14 en Amtrak hat in stasjon yn it plak. It is in mulpunt foar treinferkear fanút Kalifornje en Oregon en út it westen wei. It stik spoar dat fan Vancouver nei Pasco rint hat noch hieltyd de namme fan Fallbridge. Neffens de folkstelling fan 2010 wennen der 342 minsken, 146 hûshâldings en 83 famyljes, wêrûnder 84,9% blanken, 1,2% swarten, 6,1% yndianen en 8,5% latino's. It trochsneed hûshâldynkommen wie $26.667 en 26,3% libbe ûnder de earmoedegrins.
Geology
thumb|260px|Oregon Trunk Rail Bridge thumb|left|Rivier de Kolumbia by de mûning fan de rivier de [[Deschutes (rivier)|Deschutes]] It plak wêr't Wishram leit is it gefolch fan twa grutte geologyske ferskynsels, nammentlik de rivier de Kolumbia en de tagong ta it Sintrale Plato fan Oregon oer de rivier de Deschutes wêrfan de mûning oan 'e oare kant fan de Celilo Falls tsjinoer Wishram oan de Kolumbia is. De wetterfallen wiene net allinne gaadlik foar fiskjen, mar ek in maklike oergong fan bygelyks de lettere spoarbrêge. De tsjinoerlizzende delling fan de Deschutes makke in spoarferbining mei Kalifornje mooglik. Wishram leit oan de boppenein fan de Kleau fan de Kolumbia, dat oan 'e ein fan de Mioseen (12-17 miljoen jier ferlyn) foarme is, wêr't grutte lagen Kolumbiabasalt efterlitten is. Dit proses sette troch yn it Pleistoseen (700.000-2 miljoen jier ferlyn). It Cascades berchtme is yn dizze perioade foarme en de rin fan de Kolumbia ferskode stadichoan súdliker nei it hjoeddeistige plak. De rivier feroarsake grutte erosy yn it lânskip, benammen tidens de Missoula Floed oan 'e ein fan de lêste Iistiid. It wetternivo wie doe sa'n 200 meter heger as hjoed-de-dei en erodearre de basaltlagen. Troch dizze rappe erosy kamen de basaltlagen en folkanyske rotsen bleat te lizzen.
Michelle Trachtenberg
Michelle Trachtenberg (folút: Michelle Christine Trachtenberg; New York, 11 oktober 1985) is in Amerikaansk aktrise en presintatrise fan etnysk Joadske komôf. Hja waard ynternasjonaal it bekendst mei har rol as Dawn Summers (de jongere suster fan) yn 'e fantasytillefyzjesearje Buffy the Vampire Slayer. Fierders spile se ek yn films as EuroTrip, Ice Princess, Black Christmas en 17 Again.
Jonkheid en oplieding
Trachtenberg waard yn 1985 berne yn 'e stêd New York, as de jongste fan 'e beide dochters fan Michael en Lana Trachtenberg. Har heit is in glêsfezelspesjalist dy't út Dútslân komt, wylst har mem, dy't út Ruslân komt, in liedingjaande funksje by in bank beklaait. Beide âlden binne Joaden, en Trachtenberg har pakes en beppes wenje yn Israel. Trachtenberg sprekt floeiend Russysk en fiert sawol kristlike krystfeest as it joadske chanûka.
Hja waard, tegearre mei har âldere suster Irene, grutbrocht yn Sheepshead Bay, in buert fan 'e New Yorkske wyk Brooklyn, dêr't se basisûnderwiis folge oan 'e Public School 99 Elementary School en aktearlessen oan The Bay Academy for the Arts and Sciences. Letter ferfear se mei har âlden en suster nei Los Angeles, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje, dêr't se fuortset ûnderwiis folge oan 'e Notre Dame High School yn 'e wyk Sherman Oaks.
Aktearkarriêre
Trachtenberg wie foar it earst op 'e Amerikaanske tillefyzje te sjen yn 1988, doe't se trije jier wie, yn in reklamespotsje foar it skjinmakmiddel Wisk. Neitiid spile se yn mear as hûndert oare reklamespotsjes. Har earste rol yn in tillefyzjesearje hie se yn 1991 yn in ôflevering fan 'e plysjesearje Law & Order. Fan 1993 oant 1996 wie se te sjen as Lily Montgomery yn 'e soapsearje All My Children, wêryn't se foar it earst gearwurke mei Sarah Michelle Gellar. Yn dyselde snuorje wie Trachtenberg fan 1994 oant 1996 te sjen as Nona F. Mecklenberg yn 'e bernerige The Adventures of Pete & Pete, dy't útstjoerd waard troch Nickelodeon.
Op it wite doek makke Trachtenberg yn 1995 har debút mei in figuranteroltsje yn de film Melissa. Dêrnei hie se yn 1996 de titelrol yn 'e bernefilm Harriet the Spy, dêr't se in Young Artist Award foar wûn yn 'e kategory 'bêste froulike haadrol' yn in spylfilm. Oare films dêr't se ier yn har karriêre yn spile, wiene û.m. Richie Rich's Christmas Wish (1998), Inspector Gadget (1999) en Can't Be Heaven (2000). Op 'e tillefyzje hie se in fêste rol yn 'e searje Meego, dy't mar in koart libben beskern wie, mar dêr't se in twadde Young Artist Award mei binnenhelle, diskear yn 'e kategory bêste froulike byrol yn in komeedzjesearje. Fierders fertolke se gastrollen yn searjes as Dave's World, Space Cases, Blue's Clues en Guys Like Us. Yn 1998 en 1999 siet se yn it panel fan seizoen 2 en 3 fan 'e tillefyzjekwis Figure It Out.
Yn de simmer fan 2000 krige Trachtenberg in fêste rol taskikt yn 'e populêre fantasytillefyzjesearje Buffy the Vampire Slayer. Hja spile dêryn Dawn Summers, de yn seizoen 5 op mirakuleuze wize ûntstiene jongere suster fan Buffy, dy't sels spile waard troch Sarah Michelle Gellar. Mei de rol fan Dawn Summers briek Trachtenberg net allinnich troch yn 'e Feriene Steaten, mar ek ynternasjonaal. Teffens wûn se der in trêde Young Artist Award mei, yn 'e kategory bêste froulike byrol yn in dramasearje, en waard se der trije kear, yn 2001, 2002 en 2003, foar nominearre foar in Saturn Award. Trachtenberg bleau by Buffy oant dy searje yn 2003 stopset waard. Yn deselde snuorje presintearre se fan 2001 oant 2003 ek de jeugdkwis Truth or Scare op it tillefyzjekanaal Discovery Kids.
Nei Buffy the Vampire Slayer hie Trachtenberg yn 2003 ien fan 'e haadrollen yn gross-outfilm EuroTrip, as de tiner Jenny dy't yn 'e simmerfakânsje mei har broer en in pear freonen op wûnderlike wize troch Jeropa reizget. En yn 2004 hie se in weromkearende rol yn 'e HBO-searje Six Feet Under, as de bedoarne popstjer Celeste, foar wa't haadpersoan Keith Charles as liifwacht fungearret. Yn 2005 fertolke Trachtenberg fierders yn Ice Princess, in famyljefilm fan Walt Disney Pictures, de titelrol fan Casey Carlyle, dy't ferskuord wurdt tusken har beide grutte leafden: in takomst as wittenskipster en in nij ûntdutsen dream om in profesjoneel keunstrydster te wurden. Yn Ice Princess wiene Trachtenberg har tsjinspylsters Kim Cattrall, Joan Cusack en Hayden Panettiere.
Oare films dêr't Trachtenberg yn spile wiene û.m. Beautiful Ohio (2006), Black Christmas (2006), 17 Again (2009), Cop Out (2010) en Take Me Home Tonight (2011) Yn 2008 wie se as stimaktrise belutsen by de tekenfilm Dragonlance: Dragons of the Autumn Twilight, en yn 2013 hie se yn 'e film Killing Kennedy de rol fan Marina Oswald, de frou fan Lee Harvey Oswald, de moardner fan presidint John F. Kennedy. Yn The Scribbler (2014) spile Trachtenberg mei û.o. har eardere kollega út Buffy the Vampire Slayer Eliza Dushku.
Op 'e tillefyzje hie Trachtenberg yn 2006 gastrollen yn 'e sikehûssearje House en yn plysjesearjes as Law & Order: Criminal Intent en Criminal Minds. Yn it praatprogramma Late Night with Conan O'Brien fertelde se op 22 desimber 2006 dat House har favorite tillefyzjeprogramma wie, en dat se ien fan de filmprodusinten fan 'e rige, oan wa't se kunde hie, sels frege hie om in gastrol.
Ek spile Trachtenberg yn 'e tillefyzjefilms The Dive from Clausen's Pier (2005) en The Circuit (2008), en fierders liende se har stim fan 2006 oant 2012 oan ferskate personaazjes yn ôfleverings fan 'e animaasjerige Robot Chicken, en spriek se yn 2009 yn The Super Hero Squad Show de teksten fan it personaazje Valkyrie yn. Fan 2008 oant 2012 spile Trachtenberg de rol fan antagoniste Georgina Sparks yn 28 ôfleverings fan 'e tillefyzjesearje Gossip Girl (dêr't se foar nominearre waard foar in Teen Choice Award). En yn 2009 en 2010 hie se in fêste rol yn 'e searje Mercy. Fieders hie se yn 2011 weromkearende rollen yn 'e searjes Love Bites en Weeds.
Trachtenberg wurke ek mei oan ferskate fideoklips. Sa wie se mei har eardere tsjinspiler út Buffy the Vampire Slayer Seth Green te sjen yn 'e klip fan it nûmer This Ain't a Scene, It's an Arms Race, fan 'e band Fall Out Boy. Ek spile se yn 'e klips fan it nûmer Tired of Being Sorry fan Ringside en fan it nûmer Echo fan Trapt. Yn maart 2011 stie se op 'e omslach fan 'e Amerikaanske edysje fan it manljusblêd Maxim
Annwn
Annwn (útspr.: ['anu:n], likernôch: " an -nûûn"), yn âldere teksten soms ek skreaun as Annwfn of Annwfyn, is de Oare Wrâld yn 'e Welske mytology. It waard foarsteld as in wrâld fan geniet en ivige jeugd dêr't gjin sykte wie, mar wol altyd iten by 't folop. Annwn waard neffens de âldere myten regearre troch de Arawn, de Welske god fan 'e dea, mar letter, ûnder ynfloed fan 'e Arthurleginden, naam Gwyn ap Nudd dy funksje oer.
Yn de Midsiuwske literatuer
Annwn spilet in wichtige rol yn 'e Mabinogion, dy't in rige fan fjouwer ûnderling ferbûne mytologyske ferhalen omfettet út 'e Iere Midsiuwen. Yn Pwyll Pendefig Dyfed (letterlik: "Pwyll, Prins fan Dyfed"), it earste diel, komt prins Pwyll fan Dyfed de god Arawn, de hearsker fan Annwn, op it sear as er syn jachthûnen oanset om it kadaver fan in hartebok oan te fretten dy't troch de hûnnen fan Arawn deade is. Om it goed te meitsjen ruilet de prins foar in jier fan plak mei Arawn. Yn dy tiid ferslacht er Hafgan, de fijân fan Arawn, wylst Arawn sels oer Dyfed regearret. Pwyll soarget der lykwols foar dat er it hiele jier net mei de frou fan Arawn sliept, wêrmei't er de tankberens en ivichduorjende freonskip fan 'e god wint. Nei't er weromkeard is yn Dyfed, komt Pwyll bekend te stean ûnder de earetitel Penn Annwn, "Haad [of Hearsker] fan Annwn". Yn it fjirde diel fan 'e Mabinogion wurdt Arawn neamd as er by wize fan geskink in keppel bargen út 'e Oare Wrâld stjoerd oan Pwyll syn opfolger Pryderi. Dat liedt úteinlik ta in oarloch tusken Dyfed en Gwynedd, in oar diel yn Wales.
Yn it epysk gedicht Cad Goddeu wurdt in fjildslach beskreaun tusken de troepen fan Gwynedd en it leger fan Annwn, oanfierd troch Arawn. It docht bliken dat Amaethon, de omkesizzer fan Math fab Mathonwy, de kening fan Gwynedd, in hûneteef, in ljip en in reebok út de Oare Wrâld stellen hat, wat ta de oarloch laat hat. De bewenners fan Annwn wurde foarsteld as bizarre en helske wêzens. Harren leger wurdt lykwols ferslein troch tuskenkomst fan 'e held en tsjoender Gwydion, dy't earst de beammen betsjoend om 'e manlju fan Gwynedd te help te kommen en dêrnei mei súkses de namme riedt fan Bran, de foarfjochter fan it leger fan Annwn, wat de striid besljochtet.
It Preiddeu Annwfn, in gedicht út 'e Iere Midsiuwen dat foarkomt yn it Boek fan Taliesin, beskriuwt in reis ûnder oanfiering fan kening Arthur troch ferskate keninkriken yn de Oare Wrâld. It doel fan dy reis is wat dizenich, en giet om 'e rêding fan de finzene Gweir of om it sykjen nei de tsjettel fan it Haad fan Annwn. De ferteller fan it gedicht moat nei alle gedachten de druïde Taliesin sels foarstelle. Hy docht út 'e doeken hoe't er mei kening Arthur en trije boaten fol krigele helden ôfset nei Annwn, mar weromkeart as ien fan sân oerlibbenen. Hoe't dat krekt komt, bliuwt ûnútlein.
Meitiid waard de rol fan kening fan Annwn oerdroegen op Gwyn ap Nudd, in jager en natoergeast dy't oarspronklik yn de Welske mytology mooglik de personifikaasje fan 'e winter west hat. Yn it kristlike hilligelibben de Vita Collen, oer de hillige Collen, wurdt fertelt hoe't de hillige Gwyn ap Nudd en syn oarwrâldske hof fan de heuvel Glastonbury Tor yn Ingelân ferdreau troch mei wijwetter om him hinne te snjitten. Yn Culhwch en Olwen, in iere Welske Arthurleginde, wurdt sein dat God Gwyn ap Nudd de hearskippij oer de demoanen joech om foar te kommen dat de wrâld yn demoanyske gaos ferwoastge wurde soe. Yn 'e Welske folkloare is Gwyn ap Nudd benammen bekend as de lieder fan de Wylde Jacht, dy't nachts mei syn Cŵn Annwn ("Hûnen fan Annwn") op stjerlike sielen jaget.
Schoonoord (Alverna)
De Schoonoord is in rûne stienen bultmûne yn Alverna yn de provinsje Gelderlân. De mûne waard yn 1887 boud en hat in flecht fan 24,40 meter.
Súdwest (Utert)
260px|thumb|Dichterswijk by it [[Stasjon Utert-Sintraal]] 260px|thumb|Jutphaseweg mei [[Vaartse Rijn mei de wettertoer op eftergrûn]] Utert-Súdwest is in wyk yn de Nederlânske stêd Utert, haadstêd fan de provinsje Utert. De wyk hat 38.428 ynwenners (Boarne: gemeente Utert, 2019) en is neffens ynwenners de fjirde wyk fan de stêd.
Schoonoord (Alverna)
Beskriuwing
De mûne stiet op it plak fan in standermûne dy't troch brân ferneatige waard en is oarspronklik út Zieuwent ôfkomstich. Ek de hjoeddeiske bultmûne waard twaris troch brân skansearre, nammentlik yn 1890 en 1941.
Súdwest (Utert)
De wyk grinzget yn it westen troch it Amsterdam-Rynkanaal oan de wyk Leidsche Rijn, yn it noarden troch de Weg der Verenigde Naties oan de wyk West, yn it noardeasten troch de Stedsbûtengrêft oan de Binnenstêd, yn it sudeasten troch de Vaartse Rijn mei de wyk Súd en yn it suden troch de A12 oan de gemeente Nieuwegein. Allinnich de ûnderwyk Westraven stekt as in punt súdlik fan de A12 yn de gemeente Nieuwegein.
Schoonoord (Alverna)
Beskriuwing
Yn de Twadde Wrâldkriich waard de mûne brûkt om boadskippen oan it ferset troch te jaan.
Restauraasjes fûnen plak yn 1965 en 1987. Alhoewol't de mûne net mear wurke, bleau de mûne draaifeardich.
Yn 2003 ûnstie der brân yn in oanbuorjend autobedriuw. De skea dy't doe oan de mûne ûntstie waard yn 2005-2006 wer yn oarder makke. Sûnt dy tiid draait de mûne ek út en troch. It binnenwurk út 1887 is noch oanwêzich en it is noch jimmeroan mooglik om mei de mûne te meallen.
Súdwest (Utert)
Troch de wyk rint de flugge tram nei Nieuwegein en Iselstein. De wyk is mei de Binnenstêd en East de iennige wyk mei in tramferbining.
Wykyndieling
Utert-Súdwest wurdt ûnderferparte yn de folgjende ûnderwiken en buerten:
Kroan (betsjuttingsside)
"Kroan" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
John J. Crittenden III
John J. Crittenden III (folút: John Jordan Crittenden III; Russellville (Kentucky), 5 juny 1854 – oan 'e rivier de Little Bighorn (Montana), 25 juny 1876) wie in Amerikaansk militêr dy't yn 'e Grutte Sû-Oarloch fan 1876 focht. Hy sneuvele yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn.