cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Henk Bremmer
Libben en wurk
Bremmers opfettingen hat er alderearst fêstlein yn it boek Eene inleiding tot het zien van beeldende kunst (koartwei Beeldende kunst) dat yn 1906 ferskynde. Yn 1913 waard út ein set mei it ienmanstydskrift Beeldende kunst; Bremmer skreau 23 jiergangen allinnich fol. Bremmer hie sa'n protte ynfloed yn de Nederlânske keunstwrâld fan de earste helte 20e iuw dat er wol de "keunstpaus" neamd waard. Charley Toorop makke yn 1936 in skilderij fan Bremmer en syn oarehelte mids harren freonen. Yn 1951 krige er in earedoktoraat fan de Ryksuniversiteit Grins.
Yn 1895 boaske er oan A.M. Beekhuis (1866-1945) en ferhuze it pear nei De Haach. Syn frou wie aktyf foar de Vereeniging ter behartiging van de belangen der Vrouw, dy't ûnder mear krewearre foar frouljuskiesrjocht. Sy krigen tegearre fjouwer bern. Bremmer stoar yn 1956 yn it Artystehofke yn de Seeheldebuert yn De Haach.
Yn it Kröller-Müller Museum wie fan 14 oktober 2006 oant 25 febrewaris 2007 in útstalling oer Bremmer te sjen mei de titel De kunstpaus, H.P. Bremmer.
Oleg Antonov
Oleg Konstantinovitsj Antonov (Russysk: Олег Константинович Антонов) (Troizi (by Moskou), 7 febrewaris 1906 - Kiev, 4 april 1984) wie in fleantúchbouwer yn de Sovjet-Uny. Hy wie de earste direkteur fan it Oekraynsk bedriuw Antonov, dat letter nei him ferneamd waard. Antonov hat ûntwerpen fan in tal súksesfolle fleantugen en sweeffleantugen foar sawol boargerlik as militêr gebrûk op syn namme brocht.
Wurkpaad
Doe't Antonov 18 jier wie ûntwurp er syn earste fleantúch, in sweeffleantúch, de Golub. Twa jier letter waard er studint oan it Polytechnysk Ynstitút fan Leningrad dêr't er yn 1930 ôfstudearre. Yn syn stúdzjetiid gie er fierder mei de ûntjouwing en bou fan sweeffleatugen en nei syn ôfstudearjen kaam er yn tsjinst by it sweeffleantúchfabryk Osavaichim yn Moskou. Fan 1933-1938 wie er ûntwerper yn it fabryk yn Tûsjino. Oant de Twadde Wrâldkriich ta ûntwurp Antonov mear as 30 sweeffleantugen. Yn de oarloch wurke er oan militêre tastellen foar de Sovjet-Uny. Yn 1946 begûn Antonov in eigen bedriuw yn Nowosibirsk, Antonov ASTC, en 1947 produsearre er syn earste fleantúch, de Antonov An-2, in dûbeldekker ornearre foar lânboudoelen. Dat tastel bliek ien fan de meast breed ynsetbere en robúste fleantúchs fan de wrâld te wêzen. Yn 1952 ferhuze it bedriuw nei Kiev yn de Oekraïne dêr't er útein sette mei it ûntwerpen fan in rige fleantugen mei mear as ien motor. Mei de Antonov An-12 wûn er en syn team lang om let de tige begearlike Leninpriis. Antonov lei him spesjaal ta op it ûntjaan fan robúste transportfleantugen dy't gaadlik foar alle waarsomstannichheden en lokaasjes wiene. Yn 1956 ûntfong er foar de twadde kear de Leninpriis, diskear foar de Antonov An-22 dy't by de presintaasje op de Paryske loftfearttentoanstelling it grutste frachtfleantúch fan de wrâld wie. De 6-motoarige Antonov An-124, it grutste massaal makke fleantúch ea, wie in grut súkses en de kroan op de karriêre fan Oleg Konstantinovitsj Antonov. Njonken de Leninprizen krige er by syn libben noch twaris de Oarder fan Lenin en waard er beneamd ta Held fan de Sosjalistyske Revolúsje.
Bearen
De bearen (Latynske namme: Ursidae) foarmje in famylje fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia) en it skift fan 'e rôfdieren (Carnivora), dêr't û.o. de yn Jeropa foarkommende brune bear ta heart. De famylje omfettet acht ûnderskate soarten yn fiif taksonomyske skaaien, dy't útinoar rinne fan 'e folslein fegetaryske reuzepanda, dy't suver neat oars as bamboe fret, oant de hast útslutend fleisitende iisbear, dy't grutdiels fan seehûnen libbet.
Famylje-opbou
N.B.: De skaaien fan 'e Maleiske bearen en de lippebearen wurde soms ek wol by de echte bearen yndield.
Stephen Lewis (akteur)
Stephen Lewis (Londen, 17 desimber 1926 – dêre, 12 augustus 2015) wie in Britsk toanielskriuwer, senarioskriwer en yn it foarste plak telefyzje- en filmakteur, fral bekend wurden troch syn koartswilige rollen as Cyril 'Blakey' Blake yn de telefyzjerige On the Buses, Clem "Smiler" Hemmingway yn Last of the Summer Wine en as Harry Lambert yn Oh, Doctor Beeching!. Ier yn syn karriêre brûkte er de skûlnamme Stephen Cato.
Lewis wurke yn syn jonge jierren as mitselder, elektrisjensfeint en timmerman en hat ek fearn by de keapfardij foar't er akteur waard. Hy waard op in stuit oerhelle om mei te gean nei in foarstelling fan de Theatre Workshop, ûnder regisseur Joan Littlewood. Nei de foarstelling wie it wenst dat it publyk mei de cast prate koe. Lewis waard frege foar in audysje en waard dêrnei lid fan it selskip.
Yasmine Galenorn
Yasmine Galenorn (yn Washington (steat), 17 jannewaris 1961) is in Amerikaansk skriuwster fan romans en koarte ferhalen dy't ta de literêre sjenres fan 'e fantasy, detektives, horror en romantyk hearre. Har bekendste wurk is de Otherworld-rige, oer de trije D'Artigo-susters. Fierders hat se ek gebrûk makke fan it pseudonym India Ink. Galenorn is aktyf yn 'e wicca-mienskip fan Seattle, en hat teffens ferskate non-fiksjewurken skreaun oer ûnderwerpen dy't te krijen hawwe mei it moderne heidendom.
Libben en karriêre
Galenorn waard yn 1961 berne yn 'e Amerikaanske steat Washington, dêr't se grutbrocht waard troch har mem en styfheit. Se wie in foarlike learlinge, dy't mei fyftjin jier rjochtstreeks fan 'e middelskoalle nei it kolleezje gie, en dêrby de middelbere skoalle (high school) oersloech. Se studearre oan it Evergreen Steatskolleezje yn Olympia, en folge oanslutend in toanieloplieding, dy't se yn 1983 mei súkses ôfrûne.
Yn 1980 bekearde Galenorn har ta de wicca. Se beskôget harsels as in sjamanistyske heks, wylst se dêrnjonken ek grutte belangstelling hat foar oare foarmen fan it moderne heidendom. Op 1 maaie 1993 troude se mei har man Samwise, mei wa't se yn Seattle wennet. Dêrby naam har man yn 't earstoan Galenorn har oarspronklike efternamme oan (dy't se fan har styfheit oernommen hie). Mids njoggentiger jierren besleaten se harren namme te feroarjen, en keazen foar 'Galenorn', dat "Grienbeam" betsjut yn 'e elfske taal út 'e Lord of the Rings-trilogy fan J.R.R. Tolkien. Dy namme lieten se fêstlizze as harren wetlike efternamme. De Galenorns hawwe gjin bern, mar wol fjouwer katten.
Yn 1997 sette Galenorn útein mei in karriêre as skriuwster. Sûnt hat se mear as 35 romans publisearre, mei dêropta noch ferskate koarte ferhalen. Har wurk heart ta ferskate literêre sjenres, fan fantasy en horror oant detektives en romantyk. It grutste part fan Galenorn har oeuvre kin lykwols ta it subsjenre fan 'e urban fantasy rekkene wurde, wêrûnder har bekendste wurk, de Otherworld-rige, oer de trije susters D'Artigo. De Chintz 'n China-searje bestiet út detektiveromans, en itselde jildt foar de Bath and Body-rige, dy't Galenorn útbrocht ûnder it pseudonym India Ink. Yn 2010 sette se útein mei in nije urban fantasy-rige, de Indigo Court-searje. Dêrnjonken is Galenorn ek de skriuwster fan acht non-fiksjewurken oer it moderne heidendom, wêrfant Embracing the Moon it bekendst is. Yn 2012 wûn se de Romantic Times Career Achievement Award foar har hiele oeuvre.
Wurk
(hjirby giet it om romans as it net oars oanjûn stiet)
Struer (gemeente)
Struer is in gemeente yn de regio Midden-Jutlân (Deensk: Midjylland) yn Denemark. De gemeente ûntstie by de weryndieling fan 2007 troch gearfoeging fan de âlde gemeente Struer mei de eardere gemeente Thyholm.
In referindum op 3 desimber 2015 oer in útstel om beide gemeentes Holstebro en Struer gear te foegjen risseltearre yn beide gemeenten mei in nee.
Unthâld
"Unthâld" (of mei in hollanistyske ynterferinsje "geheugen") hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Den Andel
Den Andel (Grinslannersk: Naandel) is in doarp yn 'e gemeente It Hegelân yn de provinsje Grinslân. Oant de weryndieling fan 1990 hearde it doarp by de eardere gemeente Baflo en dêrnei oant 2019 by de gemeente Winsum.
Den Andel is in agrarysk dykdoarp dat fral út lintbebouwing bestiet lâns de east-westlike Oude Dijk oant lâns de heaks dêrop lizzende Streekweg nei it suden ta. Op de krusing fan de twa diken stiet it yn 1910 yn art deco-styl boude eardere kafee.
Skiednis
Den Andel wurdt foar it earst as Ondel neamd op in parochylist fan 1475. Andel is Eastfrysk foar kweldergêrs en it doarp waard dan ek ynearsten op kwelders boud. Ek de seedyk by Uithuizen waard yn 1404 de Ondelsdyk neamd. Earne tusken de 11e en de 13e iuw waard fanút Den Andel in dyk opsmiten, dy't westlik fan Den Andel oer Saaksumhuzen nei Oosterhuizen en dêrnei nei it suden by pleatsen del nei Eenrum rûn. Yn Den Andel rûn dy dyk by de Streekweg lâns. Wat letter yn de 13e iuw waard de âlde seedyk oanlein. Oan de âlde seedyk ûntstie de buorren Aldedyk en om de Streekwei de buorren De Streek.
By de Krystfloed fan 1717 briek de âlde seedyk en tûzenen minsken yn Grinslân ferstoaren by it ûnderstrûpen fan it lân troch it seewetter. Hiel Den Andel waard op de tsjerke nei weifege. Nei it ûnheil waard in lytse twa kilometer fierderop in nije dyk boud. By it oanlizzen fan de nije dyk waard ek grûn fan de âlde seedyk brûkt, sadat tsjintwurdich fan de midsiuwske dyk hast neat mear oer is. In lyts stikje oan de Tammeswei is alles wat oerbleau en waard troch it Grinslânske Gea útroppen ta it lytste natoergebiet fan de provinsje Grinslân. De Aldedyk en De Streek bleaune lang in boerestreek, mar nei't yn de 19e iuw de boeren troch de oanlis fan de Noardpolder yn 1811 mear ferlet fan arbeiders hiene, kamen de hûzen tichter op inoar te stean. Yn 1852 waard in nôt- en pelmûne boud, dy't lykwols yn 1859 ôfbaarnde. Itselde jier waard de mûne wer opboud, mar ek dy baarnde ôf yn 1874. De mûne dy't dêrnei boud waard stie oarspronklik yn Nijtsjerk en waard yn Den Andel as De Jonge Hendrik weropboud. De mûne is ferneamd nei de yn 1875 berne soan fan de mûnder. Oan de súdkant fan it doarp stie noch in mûne út 1628, mar dy gyng mei de Krystfloed ferlern. De mûne waard wer opboud mar nei twa brânen yn 1830 en 1878 net nochris.
Yn de 19e iuw stie yn Den Andel in grutte herberch mei de namme "Het Wapen van Turkije". Dêrom waarden de bewenners ek wol foar "Turken" útskolden. Yn de jierren 1960 wie Den Andel in bloeiend doarp mei twa tsjerken, twa skoallen en in grut tal winkels. Sûnt 1970 feroare de tradisjonele gearstalling fan de befolking troch ymport út de stêd. De befolking krige te meitsjen mei in stedske hippykultuer mei kommunes en wengroepen, dy't har net in soad fan de autochtoane befolking mei harren besteande gewoantes oanlutsen. It wie de tiid dat âlde bewenners nei it bejaardehûs ferhûzen en harren arbeidershûskes foar in bytsje jild ferkochten, mar ta argewaasje fan de autochtoane befolking bouden de keapers hutten yn de tún om yn te wenjen. Hja ferbouden iten yn de berms en de earder kreas ûnderholden tunen feroaren yn in wyldernis. It oansjen fan it doarp fersutere en om de spannings tusken de bewenners en nijkommers in bytsje wei te nimmen waard der in wurkgroep foarme. De bewenners beaën oan om de hippy's te helpen mei it wer yn oarder meitsjen fan de tunen, mar dêr woene hja net oan. Hûshâldings mei bern ferhûzen nei oare plakken en nijsgjirrich folk ried spesjaal nei it doarp om sels mei eigen eagen harren oer de sitewaasje te fernuverjen. Doe't immen stikken fan in dak weiseage en dêr matrassen del lei om dêr neaken mei kammeraden yn de sinne te lizzen barste de bom en kamen de 600 ynwenners fan Den Andel yn aksje, wêrmei't it doarp lannelik it nijs helle.
De skerpe kanten fan de tsjinstellings ferdwûnen yn de rin fan de tiid mei't ek de nije bewenners harren wat mear oanpasten, mar it doarp soe nea wer wurde sa't it west hie.
Tsjerken en skoallen
Yn it earste fearn fan de 13e iuw waard de romanogoaytske tsjerke boud, de toer folge yn de 14e iuw. As ien fan de earste tsjerken fan Grinslân krige de tsjerke in stiennen ferwulft. Yn de tsjerke stiet in oargel út 1879 fan Van Oeckelen. De klok yn de toer waard yn 1653 getten. De eklektyske pastory njonken de tsjerke datearret fan 1886.
Yn 1926 waard oan de Oosterweg in gebou foar herfoarme evangelisaasje boud, dy't yn 1942 oernommen waard troch de grifformearde tsjerke. De grifformearde tsjerke waard yn 1988 sletten en is ferboud ta wenning.
Eartiids hie it doarp twa basisskoallen: in iepenbiere en in grifformearde skoalle. Yn de jierren 1990 waard de grifformearde basisskoalle sletten. Yn 2015 ferlear it doarp ek de iepenbiere basisskoalle, sadat it doarp gjin skoalle mear hat.
Untfinzeniskleaster (Moskou)
It Untfinzeniskleaster (Russysk: Зачатьевский монастырь; transl.: Zatsjatevski-kleaster) is in Russysk-otterdoksk nonnekleaster oan de noardlike kant fan de Moskva yn de Russyske haadstêd Moskou.
Is kleaster waard stifte yn de jierren 1360, sluten yn 1918 en yn 1995 op 'e nij iepene as stauropegiaal kleaster (d.w.s. it kleaster falt fuortendaliks ûnder de patriarch).
Allinnich de Poartetsjerke fan de Ferlosser oerlibbe it Sovjet-tiidrek, in barok monumint út it ein fan de 17e/begjin 18e iuw.
Skiednis
thumb|left|250px|It kleaster yn 1882 It earste kleaster op dit plak waard yn 1360 troch de Moskouse metropolyt Aleksius stifte en waard wijd oan de ûntfinzenis fan Sint-Anna. Neffens de oerlevering wiene de earste nonnen susters fan Aleksius, dy't de kleasternammen Juliana en Eupraksia oannamen en yn it jier 2000 hillich ferklearre binne troch de Russysk-otterdokske Tsjerke. It kleaster waard troch in brân yn 1547 ferneatige. Dêrnei teach de mienskip nei in plak tichteby it sintrum, dêr't tsjintwurdich de Ferlossertsjerke stiet.
It kleaster nei de revolúsje
Yn 1922 waard it kleaster plondere, mar it bleau ynearsten noch bestean. Op 16 maart 1925 waard de lêste Godlike Liturgy troch patriarch Tichon fierd, dy't njoggen dagen letter ferstoar. It kleaster waard yn 1927 sletten. Njonken oare funksjes waard hjir no in ynrjochting fêstige fan jonge delinkwinten. De katedraal en oare bouwurken waarden mei it earmenhûs yn 1934 sloopt en op it plak dêrfan waard in skoalle boud. De Tsjerke fan de Hillige Geast ferlear de koepel en waard sa ferboud, dat it net mear as tsjerke werom te kennen wie. Yn de jierren 1960 waard de Poartetsjerke ta monumint ferklearre en oanslutend renovearre.
It kleaster tsjintwurdich
Yn 1991 waard der wer tocht oan it herstel fan it kleaster en maaie 1995 wie it offisjeel safier. De Hillige Geasttsjerke waard renovearre en krige yn 2001 de koepel werom en yn 2005 waard útein set mei de ôfbraak fan de skoalle om op it plak in nije katedraal yn Russyske styl te bouwen. It patriargaat keas mei sin net foar in rekonstruksje fan de foargonger, om't it patriargaat de neogotyske styl net passend fûn foar in otterdokske katedraal.
De bou fan de nije katedraal waard mooglik makke troch de filantroop en sakeman Dmitri Jevgenjevitsj Rybolovlev en de konsekraasje fan de 48 meter hege nijbou fûn op 25 novimber 2010 troch patriarch Kirill plak.
Tsjerken
thumb|left|250px|Hillige Geasttsjerke
Vytautas Landsbergis
Vytautas Landsbergis (útspr.: ['vʲi:t̪ɐʊt̪ɐs̪ 'ɫɐ:n̪ʲezʲbʲɛrʲɡʲɪs̪], likernôch "vjiitautus lanjeezbjergjis"; Kaunas, 18 oktober 1932) is in Litousk konservatyf politikus, musikolooch, heechlearaar en publisist, dy't yn 1990 bekendheid krige as de lieder fan 'e Litouske ûnôfhinklikheidsbeweging Sąjūdis. Nei in heale iuw fan besetting troch de Sovjet-Uny wisten de Litouwers yn 1991 ûnder syn lieding op 'e nij baas yn eigen hûs te wurden. Dêrby wie Landsbergis twa jier lang feitliken presidint fan Litouwen, en letter ferfolle er de funksje fan parlemintsfoarsitter en waard er foar syn lân lid fan it Jeropeesk Parlemint.
Jonkheid en oplieding
Vytautas Landsbergis waard yn 1932 berne yn 'e doetiidske Litouske haadstêd Kaunas, as de soan fan 'e foaroansteande arsjitekt Vytautas Landsbergis-Žemkalnis en eachhielkundige dr. Ona Jablonskytė-Landsbergienė. Syn mem rêde yn 'e Twadde Wrâldoarloch it libben fan in Joadske tiner troch dy as ûnderdûker yn 'e hûs te nimmen, en dêrfoar waard hja neitiid troch de steat Israel beneamd ta Rjochtfeardige ûnder de Folken. Landsbergis sels wûn yn 1952 de brûnzen medalje by it nasjonale Litouske skaakkampioenskip en studearre yn 1955 ôf oan 'e Litousk Muzykkonservatoarium (no de Litouske Akademy foar Muzyk en Teäter), yn Vilnius.
Akademyske karriêre
Nei't er yn 1969 syn doktoraat behelle hie, waard Landsbergis beneamd ta heechlearaar oan itselde konservatoarium dêr't er syn oplieding genoaten hie. Dêrnjonken wied er fan 1978 oant 1990 ek perfester oan 'e Pedagogyske Universiteit fan Vilnius. Landsbergis is in foaroansteand yntellektueel, dy't troch de jierren hinne in tweintichtal boeken skreaun hat oer in ferskaat oan ûnderwerpen. Dêrûnder is in gesachhawwende biografy fan 'e keunstskilder en komponist Mikalojus Konstantinas Čiurlionis, mar ek wurken oer de polityk en in autobiografy, Lūžis prie Baltijos.
Politike karriêre
Yn 1988 sette Landsbergis syn earste stappen yn 'e polityk, doe't er mei guon oaren de Litouske ûnôfhinklikheidsbeweging Sąjūdis oprjochte. Doedestiden suchte Litouwen noch altyd ûnder in besetting troch de Sovjet-Uny, dy't al yn 1940 úteinset wie. Doe't Sąjūdis begjin 1990 de earste frije ferkiezings yn Litouwen yn mear as santich jier wûn, waard Landsbergis beneamd ta foarsitter fan 'e Heechste Ried fan Litouwen. Dêrmei wied er sawol de facto as de jure it steatshaad en de parlemintsfoarsitter fan wat doe feitliks noch in sovjetrepublyk wie. Hy behold dat amt oant de folgjende ferkiezings, yn novimber 1992.
Hoewol't Sovjet-lieder Michaïl Gorbatsjov mei syn polityk fan glasnost en perestrojka de desennialange Russyske ûnderdrukking fan Litouwen ferlichte hie, stie Landsbergis tige skeptysk foar dy liberalisearring oer. Boppedat woene de Litouwers mei neat minder as it weromjaan fan har ûnôfhinklikheid genoegen nimmen. Op 11 maart 1990 siet Landsbergis sadwaande in sitting fan it Litouske parlemint, de Seimas, foar, wêryn't de restauraasje fan 'e Litouske ûnôfhinklikens útroppen waard. Dêrmei waard Litouwen de earste fan 'e fyftjin sovjetrepubliken dy't him aktyf besocht los te meitsjen fan 'e Sovjet-Uny.
Ana Foxxx
Ana Foxxx, echte namme Savana Maisah Johnson (Rialto (Kalifornje), 29 oktober 1988) is de skûlnamme fan in Amerikaansk earder fotomodel dat no wurksum is as neakenmodel en pornografysk aktrise. Hja is fan Afro-Amerikaansk etnysk komôf, en har namme wurdt ek wol misstavere as Ana Foxx, Ana Fox of Anna Foxxx. Neffens har offisjele opjefte is se 1.75 m lang, mei in gewicht fan 59 kg en kupmaat 34C.
Libben en karriêre
Foxxx is hikke en tein yn it suden fan 'e steat Kalifornje, dêr't se berne waard yn it stedsje Rialto, fuort by San Bernardino. Yn in fraachpetear joech se oan dat se foar it earst seksuële omgong mei in jonge hie doe't se 17 jier wie.
Vytautas Landsbergis
Priveelibben
Landsbergis is troud mei Gražina Ručytė-Landsbergienė, in bekend Litousk pianiste en heechlearaar oan 'e Litouske Akademy foar Muzyk en Teäter. Syn dochters Jūraitė Landsbergytė en Birutė Landsbergytė binne ek musisy, wylst syn soan Vytautas Landsbergis jr. in bekend Litousk skriuwer en filmregisseur is.
Ana Foxxx
Libben en karriêre
Ana Foxxx begûn har karriêre as fotomodel en mannekên, mar yn 2011, doe't se 23 jier wie, stapte se oer nei de pornoyndustry. Sûnt hat se neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn 27 pornografyske film spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Evil Angel, Jules Jordan Video, Pure Play Media, Adam & Eve, Elegant Angel, Devil's Film en Hustler Video. Teffens hat se wurke foar pornosites as Reality Kings en Porn Pros.
Bekendheid krige Foxxx fral mei This Ain't Star Trek XXX 3 en This Ain't The Expendables, twa pornografyske parodyen fan Hustler Video, en fierders mei Black Anal Addiction 2, fan Evil Angel. Se hat ûnderwilens twa nominaasjes foar pornografyprizen yn 'e wacht sleept, ien foar in Urban X Award, en sawol yn 2013 as yn 2014 ien foar in AVN Award (de Oskar fan 'e pornowrâld).
Foxxx wurket yn Los Angeles ek as escort.
Gouden Keal (priis)
It Gouden Keal (Nederlânsk: Gouden Kalf) is de namme fan 'e prizen dy't sûnt 1981 op it mêd fan film en tillefyzje útrikt wurde op it Nederlânsk Filmfestival, dat ienris yn it jier holden wurdt te Utert. Oarspronklik wiene der mar seis kategoryen, mar troch de jierren hinne binne der hieltyd mear bykommen, sadat der no mear as tweintich Gouden Keallen binne. Lju dy't alris in Gouden Keal wûn hawwe, binne û.m. Rutger Hauer, Paul Verhoeven, Carice van Houten, Fons Rademakers, Alex van Warmerdam, Fedja van Huêt, Dick Maas, Jeroen Krabbé, Monic Hendrickx, Willeke van Ammelrooy, Victor Löw en Rijk de Gooyer, dy't yn in beruchte episoade it Gouden Keal foar syn rol yn 'e film Krassen in het Tafelblad yn it realitytillefyzjeprogramma Taxi, mei Maarten Spanjer, út it rút fan 'e ridende auto mitere.
Namme
De namme fan 'e priis is foar in part ôflaat fan oare wichtige Jeropeeske filmprizen, lykas de Gouden Bear fan it Filmfestival fan Berlyn en de Gouden Liuw fan it Filmfestival fan Feneesje. Mei't kij guon fan 'e meast foarkommende bisten yn Nederlân binne, keas it Nederlânsk Filmfestival sadwaande foar in Gouden Keal. Dêrby is in keal in net bot ymposant bist, dat sadwaande wol past by it lytse Nederlân, en teffens soe it (neffens Martin Koolhoven, dy't yn 2002 yn 'e sjuery siet) in knypeach wêze nei it bibelske ferhaal oer it gouden keal út Exodus 32, dat de dôfhûdige Israeliten foar God yn it plak makken doe't harren foaroanman Mozes op 'e berch Sinaï wie om de Tsien Geboaden te ûntfangen. (Yn tsjerklike fermiddens kin men dizze "knypeach" trouwens dúdlik net wurdearje, en leit it Gouden Keal op in tige minne namme.)
Goldhoorn
Goldhoorn is in útbuorren yn de gemeente Aldamt yn de provinsje Grinslân en leit healwei Finsterwolde en Oostwold. Goldhoorn leit oan de noardkant fan it Blauwestêd-projekt.
Namme
De namme Goldhoorn is wierskynlik ôflaat fan gold (goud) en horn (hoeke/herne), dat "tige goede grûn" betsjutte kin. Goldhoorn is ek de namme fan in pleats by Loppersum, beëasten Westeremden.
Skiednis
Tichteby de hjoeddeiske útbuorren stie yn de Midsiuwen in kommanderije (kleaster) fan de Johanniteroarder. De kommanderije waard foar it earst yn skriftlike boarnen yn 1319 neamd, mar is nei alle gedachten earder stifte. It oarderhûs Fynserwald foel ûnder de kommanderije fan Steinfurt. Yn 1424 waard it grûnbesit útwreide mei in grut lângoed yn Heiselhusen troch in skinking fan de haadling Brunger fan Locquard. It is net dúdlik wêrom't dat skinken dien waard yn it fier fuort lizzende Goldhoorn. Yn 1446 wiene de tsjinstellings tusken Goldhoorn en Heiselhusen sa grut wurden, dat besletten waard en meitsje fan Heiselhusen in selsstannige kleaster. Tusken 1454 en 1494 waard de selsstannigens fan de kommanderije yn Goldhoorn opheft en waard it in foarwurk fan Easterwierrum
Goldhoorn foel krekt binnen de needdyk fan 1454, dy't fan de Punt fan Reide nei Finsterwolde rûn. It hie ek lêst fan de oerstreamings fan de Doalert, mar nei alle gedachten nei 1509. Yn 1540 waard neamd dat de gangria in Galkohren troch de oerstreamings noch mar in bytsje opbrocht. Om 1560 hinne waard de kommanderije ferkocht. Yn 1574 waard it lânguod ferkocht oan de aadlike famylje Sickinge fan Warffum, dy't in tichelwurk úteinsette. Hja sleaten yn dat jier ek in oerienkomst mei it karspel Oostwold om tegearre de mûning fan de Alde Ae ôf te damjen mei in dyk fan goed ien meter heech. It wetter fan de Doalert moast oer de Alde Ae binnenkommen wêze. It tichelwurk stie nei alle gedachten uterdyks en hat oant om 1700 hinne bestien.
It gebiet benoarden Goldhoorn waard stik by stik fannijs ynpoldere; de Oostwolderpolder yn 1769 en de Finsterwolderpolder yn 1819.
It lânguod fan de kommanderije wie nei alle gedachten yn de lânpunt tusken de karspels Oostwold en Finsterwolde, dêr't twa grutte pleatsen steane. It bedriuw Goldhoorn 33 yn Oostwold waard fanâlds de plaatze Golthoorn neamd. De oerbliuwsels fan de kommanderij binne faaks yn in stik lân benefter de hjoeddeiske pleats Goldhoorn 14 yn Oostwold. De provinsjekaart fan Beckeringh út 1781 tekenet dêr in tagongsleane mei wat bebouwing.
Benefter de pleats wiene guon klaaiputten, dêr't fanâlds potklaai groeven waard. Al yn de sechtjinde iuw waard dy grûnstof ferkocht oan pottebakkers yn Emden.
De namme 'Goldhoorn' waard letter brûkt foar in oare boerebedriuw, Goldhoorn 33 yn Finsterwolde. It foarhûs fan dy moaie pleats komt út 1857.
Smolensker tsjerkhôf
It Smolensker tsjerkhôf (Russysk: Смоленское кладбище) yn de Russyske stêd Sint-Petersburch waard yn de earste helte fan de 18e iuw oanlein. It is it âldste tsjerkhôf dat noch jimmeroan yn gebrûk is. It hôf leit sintraal op it Vassiljevski-eilân en wurdt troch de Smolenka, in sydearm fan de Neva, ferdield yn it grutte Russysk-otterdokske diel en de noardlik lizzende Armeenske en Lutherske seksjes.
Otterdokske seksje
Bekend is dat it otterdokske tsjerkhôf al sûnt 1738 brûkt waard mar net earder as yn 1758 offisjeel waard. Troch de hege grûnwetterstân moasten kanalen groeven wurde foar de ôfwettering. It otterdokske hôf hat twa tsjerken. De âldste tsjerke is de Tsjerke fan de Teotokos fan Smolensk, dy't tusken 1786 en 1790 boud waard. De tsjerke waard tusken 1940 en 1946 troch de bolsjewiken sletten, mar letter restaurearre en op 'e nij iepene. De Ferrizenistsjerke datearret út de 19e iuw en is de iennige bou yn Sint-Petersburch yn de styl fan de Moskouske barok. De Ferrizenistsjerke waard yn de jierren 1930 sletten en foar in grut part fernield, mar nei de weromjefte troch de Russysk-Otterdokske Tsjerke restaurearre en foar in grut part rekonstruearre.
Tradisjoneel waarden op it tsjerkhôf de professors fan de Keizerlike Akademy fan de Keunsten en de Universiteit fan Sint-Petersburch te rêste lein. Beide ynstituten leine op it Vassiljevski-eilân. Rûsd wurdt dat likernôch 800.000 minsken foar de Russyske revolúsje op it Smolensker Tsjerkhôf harren lêste rêstplak fûnen. Dêrmei wie it tsjerkhôf it grutste tsjerkhôf fan Sint-Petersburch yn de 19e iuw.
Bekende persoanen op it hôf binne û.o.:
Nei de Russyske Revolúsje fan 1917 wiene de autoriteiten fan doel om it tsjerkhôf oant 1937 te ûntwijen en it te ferfangen troch in park. Grêfmonuminten ferhûzen nei musea en minsken lykas Kozlovski, Zacharov, Martos, Bortnjansky, Karatygin, Kramskoj, Sjisjkin und Kûindzji krigen earne oars in nij grêf. It grêf fan Aleksander Blok wie it lêste grêf dan yn 1944 fan plak feroare. De Twadde Wrâldkriich soarge der foar dat de plannen net fierder útfierd waarden. Yn it begjin fan de jierren 1980 waard it tsjerkhôf wer iepene.
Luterske seksje
It Luterske diel bestiet sûnt 1747. Op dit diel lizze in soad boargers fan Dútske komôf. Op it hôf lizze ûnder oaren: Leonhard Euler, Germain Henri Hess, José de Ribas, Vasili Dokoetsjajev, Moritz Hermann von Jacobi, Agustín de Betancourt, Jean-François Thomas de Thomon, Fjodor Nikolajewitsch Litke, Xavier de Maistre, Ludvig Nobel, Georg Friedrich Parrot, Karl Robert von Nesselrode, greve Vladimir Lamsdorf en Friedrich Maximilian von Klinger. Yn 1919 waard it hôf nasjonalisearre en letter sletten. Nei't de grêven leechhelle waarden en de omskotten op it terrein fan it Aleksander Nevski-kleaster wer begroeven waarden, ûntstie op it ûntwijde terrein in brânwarkazerne en in tankstasjon. De noch besteande graven steane hjoeddedei ûnder monumintesoarch.
Armeenske seksje
Op it Armeenske diel fan it tsjerkhôf stiet in Armeenske tsjerke út 1797. De arsjitekuer fan de tsjerke wurdt taskreaun oan Georg Veldten.
Skive (gemeente)
Skive is in gemeente yn de regio Midden-Jutlân (Deensk: Midjylland) yn Denemark. De gemeente ûntstie by de weryndieling fan 2007 troch gearfoeging fan de âlde gemeente Skive mei de trije gemeentes Sallingsund, Spøttrup en Sundsøre.
Gjin fan de ôfstimmings ûnder de befolking fan Mogenstrup yn de eardere gemeente Vinderup (tsjintwurdich gemeente Holstebro) en fan Vestfjends yn de eardere gemeente Fjends (tsjintwurdich gemeente Viborg) foel yn it foardiel fan de gemeente Skive út.
Juan Martínez de Jáuregui y Aguilar
Libben
Juan Martínez de Jáuregui y Aguilar waard yn 1583 berne yn it Andalusyske Sevilla. Hy wie it fyfde bern yn it gesin fan don Miguel Martínez de Jáuregui, in hidalgo (lid fan 'e Spaanske legere adel sûnder fierdere titel) út it gewest La Rioja, en doña Isabel Hurtado de la Sal, út Sevilla. Syn âldste broer brocht it letter ta regidor (kommissaris) fan Sevilla. Eins hiet Martínez de Jáuregui fan Juan Martínez de Jáuregui y Hurtado de la Sal, mar hy feroare op eigen manneboet syn twadde efternamme (dy't fan syn mem kaam) yn "Aguilar", de efternamme fan ien fan syn beppes.
Oer Martínez de Jáuregui syn jonkheid is frijwol neat bekend, al wurde der yn syn traktaat Arte de la Pintura ("De Skilderkeunst") ferwizings makke nei ferskate reizen nei Itaalje. Fierders is it bekend dat er in hoart yn Rome ferbleau, foar 't neist om skilderjen te learen. Koart foar 1610 kearde er mei 26 jier werom yn Spanje, doe't er al namme makke hie as sawol keunstskilder as dichter. Sa hied er yn 1600 al in portret skildere fan 'e ferneamde Spaanske skriuwer Miguel de Cervantes.
Yn 1618 kaam Martínez de Jáuregui syn Rimas út, in samling elegante lietteksten dêr't er guon oersettings fan 'e Romeinske skriuwers Horatius, Martialis en Ausonius yn bemjukse hie. It waard foarôfgien troch in kontroversjeel foarwurd, dat nochal wat opsjoch joech fanwegen de ûndûbelsinnige wize wêrop't Martínez de Jáuregui him dêryn ôfsette tsjin it kulturanisme, in stylistyske beweging binnen de dichtkeunst fan 'e Spaanske barok, dy't útdroegen waard troch de dichter Luis de Góngora. In oar Spaansk dichter, Francisco de Quevedo, hie fanwegen dy stellingname gjin goed wurd foar Martínez de Jáuregui oer, en húnde him yn syn La Perinola.
Troch de ynfloed fan Gaspar de Guzmán, greve-hartoch fan Olivares, waard Martínez de Jáuregui beneamd ta keamerhear fan 'e Spaanske kening Filips IV. Yn 1624 fierde er mei syn Discurso Poético contra el Hablar Culto y Oscuro ("Dichterlik Traktaat tsjin it Kultyske en Obskuere Geëamel") in kundige oanfal út op 'e nije styl, wylst er dêrby teffens syn eigen artistike ideeën út 'e doeken die. Dat smiet him it lidmaatskip fan 'e Oarder fan Calatrava op, in keninklike ûnderskieding. Lykwols is it dúdlik dat er troch de fûleindige polemyk wat út 'e stokken rekke wie, want út syn Orfeo (ek út 1624) blykt dúdlik de ynfloed fan Góngora.
Martínez de Jáuregui stoar yn 'e Spaanske haadstêd Madrid, yn jannewaris 1641. Hy liet in oersetting fan 'e Pharsalia fan 'e Romeinsk dichter Lukanus nei, dy't pas yn 1684 útjûn waard. Ut dy fertaling docht bliken dat Martínez de Jáuregui úteinlik alhiel bekeard waard ta de nije dichtstyl, en men wol wol hawwe dat er troch de likenissen tusken Lukanus en Góngora te fergrutsjen (dy't allebeide berne wiene yn Kordoba), mei opsetsin de fersen fan 'e iere dichter yn 'e styl fan 'e lettere master getten hat. Dat is mooglik, mar it kin fansels likegoed wêze dat Martínez de Jáuregui syn tajaan oan 'e populêrste dichtstyl fan syn tiid in ûnbewust proses wie dat him ûngemurken bekroep.
Martínez de Jáuregui yn it Frysk
Teminsten ien gedicht fan Juan Martínez de Jáuregui y Aguilar is nei it Frysk ta oerbrocht troch klassyk oersetter Klaas Bruinsma, dy't benammen bekend is troch syn ferfrysking fan Homêros syn Ilias en Odyssee en in hiele rige Aldgrykske toanielstikken fan skriuwers as Sofokles, Aiskylos, Euripides en Aristofanes. Bruinsma syn fertaling Op in Wrak op it Strân fan de See is yn 1984 publisearre yn it tydskrift HJIR.
Braunau am Inn
Braunau am Inn is in stêd en gemeente yn de Eastenrykske dielsteat Opper-Eastenryk, yn it distrikt mei deselde namme Braunau am Inn. Braunau is in grinsplak: de Inn is de grins mei Dútslân. It plak leit sa'n 60 km benoarden Salzburg en in 110–120 km eastlik fan München en westlik fan Linz ôf.
Braunau is yn it foarste plak bekend as berteplak fan Adolf Hitler.
Lac Vieux Desert Yndianereservaat
It Lac Vieux Desert Yndianereservaat (Ingelsk: Lac Vieux Desert Indian Reservation; Odjibwe: Gete-gitigaaning) is it reservaat fan 'e federaal erkende Lac Vieux Desert Troep fan Boppemarder Tsjippewa Yndianen (Lac Vieux Desert Band of Lake Superior Chippewa Indians). It leit yn it noardwesten fan 'e Amerikaanske steat Michigan. Dit reservaat bestiet sûnt 1854, en is dêrmei ien fan 'e âldsten fan 'e steat.
Geografy
It Lac Vieux Desert Yndianereservaat leit yn it noardwestlike part fan 'e Amerikaanske steat Michigan, yn it westen fan it skiereilân Opper-Michigan, tsjin 'e grins mei de buorsteat Wiskonsin oan. It is sitewearre binnen de grinzen fan it plattelânsdistrikt Watersmeet Township, yn 'e county Gogebic, mar stiet dêr bestjoerlik los fan.
It reservaat bestiet út twa net opinoar oanslutende dielen, dy't beide deun byinoar yn it eastlike part fan Watersmeet Township lizze. It noardlike diel is fierwei it grutst, en hat in oerflak fan 0,9 km², wylst it súdlike diel mar 385,5 m² beslacht. Beide dielen mei-inoar hawwe in oerflak fan 1,3 km², of, om sekuerder te wêzen, 132,8 ha. It doarp Watersmeet, dêr't it haadkertier fan 'e Lac Vieux Desert Troep fêstige is, leit foar in diel binnen de grinzen fan it noardlike diel fan it reservaat. It súdlike diel leit oan 'e noardlike igge fan 'e mar Lac Vieux Desert.
Skiednis
It Lac Vieux Desert Yndianereservaat waard yn 1854 stifte ûnder de betingsten fan it twadde Ferdrach fan La Pointe, tusken de Odjibwe-Yndianen fan westlik Opper-Michigan en it regear fan 'e Feriene Steaten. Dat waard op 25 septimber 1855 bekrêftige troch presidint Franklin Pierce. It Amerikaansk Heechgerjochtshôf hat dat ferdrach neitiid ynterpretearre as in oerienkomst wêrby't in permanint thúslân skepen waard foar de tradisjonele Odjibwe-troepen wêrmei't it ferdrach sletten waard.
Demografy
It Lac Vieux Desert Reservaat is it Yndianereservaat fan 'e federaal erkende Lac Vieux Desert Troep fan Boppemarder Tsjippewa Yndianen. Dat is ien fan 'e 22 ûnderskate stamme-organisaasjes dy't yn 'e Feriene Steaten de Odjibwe (Ojibwe), ek wol Tsjippewa (Chippewa) neamd, fertsjintwurdigje, in Algonkwynsk folk dat yn it gebiet fan 'e Grutte Marren sawol yn 'e Feriene Steaten as yn Kanada libbet.
Neffens offisjele gegevens fan Amerikaanske folkstelling fan 2000 wennen der doe 135 minsken yn it reservaat, wêrfan 114 yn it noardlike diel en 26 yn it súdlike diel. Dêrmei bedroech de befolkingstichtens 103,8 minsken de km². It haadplak is it doarp Watersmeet, dat foar in diel yn it noardlike part fan it reservaat leit en dat yn 2010 in ynwennertal fan 428 minsken hie.
Atletyk op de Paralympyske Simmerspullen 2008
thumb|200px|Oscar Pistorius, Súd-Afrika thumb|200px|Kenny van Weeghel, Nederlân De XIIIe Paralympyske Simmerspullen hiene plak yn Peking, de haadstêd fan de folksrepublyk Sina.
Estafette
{| width=60%
4x100 m T53-54
{| width=60%
Rostov
Rostov (Russysk: Росто́в) is in lytse stêd yn de oblast Jaroslavl yn Ruslân. De stêd leit 225 kilometer noardeastlik fan Moskou oan it spoar fan Moskou nei Jaroslavl, dêr't ek de treinen fan it Transibearyske Spoar oer hinne ride. Rostov leit oan it Neromar en wurdt om it plak te ûnderskieden fan Rostov oan de Don ek wol Rostov Jaroslavski of Rostov oan it Neromar neamd. Oant de 18e iuw hiet de stêd. Rostov Veliki (Росто́в Вели́кий; Grut Rostov). De stêd heart by de Gouden Ring fan Ruslân en is in wichtich toeristysk sintrum
Lit jim gean Friezen
'Lit jim gean Friezen' is in liet fan de Fryske trûbadoer Gurbe Douwstra.
It liet docht in oprop oan de Friezen om ek ris los te gean en harren hearre te litten. It nûmer stie op de CD  Dizze Stoarm fan 2001. Neidat it yn 2003 op nûmer 3 fan de Fryske Top 100 fan Omrop Fryslân stie, bleau it oant 2009 by de boppeste tsien fan dy list.
Rostov
Foarstedom
Rostov heart ta de âldste stêden fan Ruslân. Yn de Nestorkronyk waard de stêd foar it earst yn it jier 862 neamd. Om 988 hinne waard Rostov de residinsje fan in selsstannich dielfoarstendom fan Jaroslav de Wize, dy't fan 989 oant 1010 dêr regearee. Yn 991 ûnstie yn Rostov ien fan de earste bisdommen fan it Kiëvske Ryk. thumb|left|260px| Kremlyn fan Rostov Sûnt de twadde helte fan de 11e iuw is Rostov ien fan de twa belangrykste stêden fan it foarstendom Rostov-Sûzdal, it gebiet dat de basis wie fan it moderne Ruslân. Oant de 12e iuw wie de stêd noch ferdield yn twa úteinen: in diel oan it iene ein dat bewenne waard troch de heidenske Merja, dy't dêr noch harren eigen timpel hiene. Oan it oare ein wennen de kristlike Russen. De twa folken koene it fierder goed meiïnoar fine en ferdigenen tegearre harren stêd, mar as immen fan de heidenen him dope liet, waard dy as Rus erkend en moast er it heidenske diel ferlitte en ferhûzje nei it kristlike ein.
Under grutfoarst Joeri Dolgorûki krige de stêd de tafoeging Veliki ("Grut"). Oan it begjin fan de 13e iuw wie it ûnôfhinklike prinsdom Rostov ien fan de meast belangrike politike sintra fan de Russyske foarsten. De stifter fan it prinsdom wie de âldstse soan fan Vsevolod, Konstantyn Vsevolodovitsj. De stêd makke yn syn tiid in grutte ekonomyske en kulturele oplibbing troch en wie yn fan de grutste stêden fan it noardeasten fan it Kiëvske Ryk. It gebiet fan it fersterke diel wie mei in wâl en grêft omfieme en mear as 100 hektare grut. It hie de residinsje fan prinsen, bojaren hiene dêr harren hôf en der stiene ferskate kleasters en mear as 15 tsjerken. Ien fan dy kleasters is yn de 11e iuw stifte kleaster; it noch altiten oan de kant fan it Neromar lizzende Epifanykleaster.
By de ynfal fan de Mongoalen yn 1237 bea prins Vasilko Konstantinovitsj fan Rostov tegearre mei de troepen fan prins Joeri Vsevolodovitsj fan Vladimir yn 1238 ferset yn de Slach by de Sit tsjin de troepen fan Batû Khan. Vasilko waard finzen nommen, wegere in eed fan trou ôf te lizzen en waard fermoarde. Syn soan Boris wie de opfolger, dy't yn 1262 in grutte opstân tsjin it heffen fan de Tartaaske belestings liede. Mear opstannen fan Rostov tsjin de Mongoalske twingerij folgen yn 1289, 1294, 1320 en 1382.
15e en 16e iuw
thumb|220px|left| Untsliepeniskatedraal (1508-1512) Yn de 15e iuw naam de politike ynfloed fan Rostov jimmeroan mear ôf. Yn 1473-1474 ferkochten de foarsten fan Rostov de lêste oerbliuwsels fan harren prinslike rjochten oan Ivan III. Nei't Rostov syn selsstannigens kwyt wie bleau de stêd lykwols in tsjerklik sintrum. Yn 1390 wie Rostov al in aartsbisdom en doe't tsaar Fjodor I fan Ruslân yn 1589 de metropolyt fan Moskou ta patriarch fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke beneamde, krige de aartsbiskop fan Rostov de status fan metropolyt.
Yn 1565 dielde Ivan de Ferskriklike it lân op yn opritsjnina's, gebieten dêr't de tsaar alle macht hie, en zemsjtsjina's, gebieten ûnder lieding fan bojaren. Rostov waard oant 1569 in ûnderdiel fan in zemsjtsjina, nei dy tiid waard it by de oprotsjnina's foege.
17e -19e iuw
thumb|260px| De fêsting fan Jan Cornelius Rodenburg om it kremlyn fan Rostov Yn de Tiid fan Rebûlje ûntkaam Rostov net oan it tragyske lot fan in soad russyske stêden. Rostov waard yn 1608 plondere troch Poalske troepen en Rostov's metropolyt Filaret, de lettere patriarch fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke en de heit fan de earste tsaar fan Ruslân, Michael I, waard finzen nommen. Yn de skiednis fan Rostov wie it de lêste ynfaazje fan frjemd folk. De Nederlânske ingenieur Jan Cornelius Rodenburg liet yn de jierren 1632-1634 yn opdracht fan de tsaar in ierden fêsting om it kremlyn oanlizze. Ien fan de metropoliten fan Rostov, Iona (Jona) Sisojevitsj (1607-1690), joech opdracht ta de bou fan it ferneamde kremlyn fan Rostov. By de bou fan de fêsting koe wol wat op de ferdigeningsfunksje fan it kremlyn ynlevere wurde en dat is te sjen oan syn arsjitektuer: brede tagongspoarten en de ôfwêzigens fan sjitgatten yn de tuorren. Yn in pear dessinia ûnstie der yn it kremlyn in yndrukwekkend grut tal gebouwen fan tsjerken, wenferbliuwen en bedriuwen omfieme troch muorren mei hege tuorren. Op it katedrale plein waard in unike klokkestoel boud foar in fyftjintal ûnbidich grutte klokken. In grut diel fan it oanspronklike kremlyn bleau oant hjoeddedei bewarre.
Oan it ein fan de 18e iuw ferhûze de sit fan it bisdom Rostov-Jaroslavl nei Jaroslavl. Mei de bestjoerlike herfoarming fan 1778 waard Rostov it sintrum fan in ûjezd, in bestjoerlike ienheid binnen in gûvernemint.
Fan de twadde helte fan de 18e iuw ôf en hast oant it ein fan de 19e iuw waard yn Rostov de ferneamde Rostover Merke holden, ien fan de grutste merken fan it Ryk. Sa koe Rostov syn posysje as in wichtich ekonomysk en hannelssintrum fan it gûvernemint Jaroslavl behâlde. Yn de twadde helte fan de 19e iuw begûn in programma fan de restauraasje fan de monuminten yn it kremlyn en yn 1883 waard in kremlynmuseum iepene mei tsjerkeskatten (yn 1918 sletten).
20e iuw
thumb|left|260px| It Spaso-Jakovlevski Kleaster (Ferlosser-Jakobkleaster) Oan it begjin fan de 20e iuw hie Rostov 14.500 ynwenners, fjouwer skoallen, in gymnasium foar fammen, in religieuze skoalle, 21 fabriken, 22 tsjerken en fiif kleasters.
Rostov waard yn 1953 troffen troch in tornado. In pear kilometer noardwestlik fan de stêd ûntstie in warlwyn. Om likernôch 17:00 oere raasde de tornado oer it spoar de stêd yn, smiet weinen omfier en brocht dêrnei grutte skea oan de bebouwing. Parallel mei de earste tornado raasde noch in twadde en nei't dy him tegearre foege mei de oare tornado ta ien fan de kategory F2, rûn it spoar troch it kremlyn en brocht dêr grutte skea oan de tsjerken. Hast alle koepels waarden skeind en benammen de tsjerken fan Jehannes de Evangelist en Gregoarius fan Nazianze rûnen grutte skea op. De tornado ferliet de stêd wer oer it Neromar, dêr't fierdere skea feroarsake waard oan boaten en nei in skoftke lang om let syn destruktive wurking ferlear. Noch yn itselde jier sette de renovaasje fan it kremlyn útein, dy't yn 1957 foltôge waard.
Tsjintwurdich is mei útsûndering fan de Untsliepeniskatedraal mei it katedrale plein, dy't ûnder de jurisdiksje falle fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke, it kremlyn yn it besit fan it museum "Rostov Kremlyn". It museum besit in grutte kolleksje fan russyske keunst, lykas in grutte samling ikoanen, skilderijen en tekenings út de 18e oant 20e iuw, hantwurk, âlde russyske manuskripen, argeologyske objekten ensafuorthinne.
De stêd makket sûnt de jierren 1970 ûnderdiel út fan de toeristyske Gouden Ring fan Ruslân.
It besjen wurdich
thumb|260px|left| De ferneamde klokkestoel (17e iuw) fan de Untsliepeniskatedraal Rostov besit in grut tal monuminten. It kremlyn mei meardere tsjerken is ien fan de moaiste kremlyns fan it lân. De Untsliepeniskatedraal behearsket it sintrale plein. De katedraal waard oan it begjin fan de 16e iuw boud, mar dielen fan de legere muorren geane werom op de 12e iuw. De unike klokkestoel datearret fan de 17e iuw. Yn de klokkestoel hingje ferneamde klokken dy't elts in eigen namme ha. De grutste klok is ferneamd nei Sisojevitsj en getten yn 1688 en weecht 32 ton. Yn de katedraal wurdt it net oantaaste lichem fan Leontius fan Rostov bewarre, in otterdokse hillige dy't yn 1077 troch de heidenen fermoarde waard. thumb|260px| It sûnt 2000 rekonstruëarre Тroitse-Sеrgiev Varnitski kleaster It diel tusken de katedraal en it mar wie troch Sisojevitsj útsocht foar syn mearke-eftige residinsje. Al it wurk waard útfierd tusken 1667 en 1694. De wichtichste bouwruken binne de Ferlossertsjerke, de Gregoariustsjerke (1670), de Jehannestsjerke (1683) en de Opstanningstsjerke (1670). Fierder binne der tal fan oare gebouwen, meardere klokketuorren en in barokke Tsjerke fan de Mem Gods fan Smolensk (1683) te sjen. Alle tsjerken binne fan binnen beskildere.
De arsjitektuer fan de tsjerken yn it kremlyn waard fierder ek yn de rest fan de stêd tapast, itjinge benammen te sjen is oan de Ferlossertsjerke-op-de Merk en de katedraal fan it Bertekleaster, dy't alletwa út de 17e iuw stamme en tichteby de muorren fan it kremlyn steane. De âldste tsjerke yn it sintrum is de yn 1565 wijde Isidorustsjerke.
By it kremlyn lizze twa kleasters oan de kant fan it mar. Rjochts fan it kremlyn leit it yn de 11e iuw stifte Bogojavlevski-Avraamjev kleaster, ek wol it Abraham-kleaster. De katedraal waard boud yn opdracht fan Ivan de Ferskriklike om dêrmei de oermastering fan Kazan te betinken en soe model stean foar in soad oare tsjerken yn de omkriten, benammen yn Jaroslavl.
In pear kilometer bûten Rostov leit it sûnt de jierren 2000 weropboude Тroitse-Sеrgiev Varnitski Monastir of it Trije-ienheid-Sergiev Varnitski kleaster. It 15e iuwske kleaster waard yn de jierren 1920 sletten en de measte gebouwen dêrnei ferneatige. Yn de jierren 1990 waarden de ruïnes oerbrocht nei it Trije-ienheid-Sergius Lavra; sûnt is der wer in kleaster fan makke en binne de gebouwen rekonstruëarre.
Martine Letterie
Martine Letterie (Amsterdam, 12 desimber 1958) is in Nederlânsk skriuwster fan berne- en jeugdboeken.
Biografy
Letterie groeide op yn Voorburg. Har heit is de byldhouwer Frank Letterie. Nei de middelbere skoalle studearre se Nederlânsk yn Utert. Yn 1985 studearrre se ôf mei as haadfak Midnederlânske letterkunde. Nei har stúdzje wie se tolve jier learares Nederlânsk yn Sutfen en Doetinchem op ferskate skoaltypes. Se joech les oan in mafû, hafû, fwû, MEAO en de lêste fjouwer jier oan in PABO. Dêrneist skreau se in soad skoalboeken en wurke se mei oan Tikker en Bumper, tydskriften oer jeugdliteratuer.
Yn 1996 ferskynde har earste berneboek. En yn 1997 hold Letterie op mei lesjaan en bleau allinnich noch mar skriuwen. Se skriuwt benammen histoaryske berneboeken, dy't basearre binne op wier barde ferhalen. In searje boeken is basearre op de histoaryske figuer Bearn fan Hackfort. De boeken beskriuwe de (fiktive) bernejierren fan Bearn.
In oantal boeken fan Martine Letterie binne yn it Dútsk oerset, ûnder oaren Robin und die schwarzen Ritter, Robin und das gefährliche Turnier, Rätselhafte E-mails für Tim en Kinder mit Stern.
Yn 2018 hold Letterie de Bill Minco-lêzing.
Mahlia Milian
Mahlia Milian (14 augustus 1985), is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf. Hja hat ek wol gebrûk makke fan 'e artystenamme Mahina, Mahita Milian, Malia, Mahlia, Mahliq, Mahlia Milan en Mahliah Milan.
Lichemsskaaimerken
Neffens har offisjele opjefte is Mahlia Milian 1,70 m lang, mei in gewicht fan 59 kg en in natuerlik kupmaat 34B.
List fan planetoïden 80001-80100
Dit is in list fan planetoïden 80001-80100.
Lac Vieux Desert Troep fan Boppemarder Tsjippewa Yndianen
Skiednis
Under de Wet op de Yndiaanske Reorganisaasje, fan 1934, ferlear de Lac Vieux Desert Troep syn federale erkenning en waard de troep ynstee bestjoerlik ferraand mei de gruttere Keweenaw Bay Yndianemienskip fan de L'Anse en Ontonagon Troepen fan Tsjippewa Yndianen. Fan 1960 ôf begûnen de leden fan 'e Lac Vieux Desert Troep te iverjen foar de weromjefte fan harren selsstannichheid en federale erkenning. Nei jierren fan folhurding waard harren krewearjen úteinlik op 8 septimber 1988 beleanne, doe't presidint Ronald Reagan de Wet op de Lac Vieux Desert Troep fan Boppemarder Tsjippewa Yndianen (H.R. 3697) ûndertekene, wêrmei't de troep wer in selsstannige en as sadanich erkende stamme waard.