cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bilthoven
Skiednis
Omreden fan dy betizing waard yn 1917 besletten en feroarje de namme fan it doarp. Ynearsten waard keazen foar Bitsche Duinen, dochs rekke op beswier fan de Spoarwegen. Nei lang stinnen en harrewarjen op in riedsgearkomste op 11 oktober 1917 oer ferskate nammen, waard op foarstel fan riedslid Melchior lang om let de namme Bilthoven oannommen.
Yn 1926 stifte Kees Boeke yn Bilthoven it Wurkplak Bernemienskip (Werkplaats Kindergemeenschap), dêr't ûnder oaren prinsesse Beatrix en har susters op skoalle giene.
Bilthoven-Noard bestie doe noch allinnich út bosk en hearde ta it lângoed Eyckenstein yn Maartensdijk, dat troch de famylje Van Boetzelaer bewenne waard. Nei't mr. Willem Carel baron fan Boetzelaer yn 1934 kaam te ferstjerren, waard it lângoed yn fjouweren ferparte. It erfgenamt fan it súdlikste part, dat hast oan it stasjon ta rûn, hat dat part oan projektûntwikkelers ferkocht, dêr't stadichoan de hjoeddeistige fillawyk by ûntstie.
Maria Sterk
Maria Sterk (Ferwert, 5 juny 1979) is in earder Fryske maratonrydster.
Yn 2005 einige se as tredde yn de Essent Cup en op 11 febrewaris foel se it wrâld-oererekord foar froulju oan dat doe noch yn hannen wie fan Lian van Tol mei 34.507,30 meter. It rekord fan Van Tol wie 34.507,30 meter. Op 30 maart 2005 bruts se dat rekord op Thialf op It Hearrenfean en mei in ôfstân fan 36.441,26 meter. By dat besykjen it rekord te brekken harke se nei muzyk fan Anastacia, Anouk en Tina Turner om hat te stimulearjen. Begjinnend mei rûntsjes fan 37 sekonden naam se in foarsprong fan in minút op it âlde rekord foardat se oan rûntsjes fan 40 sekonden begûn. Op de einstreek wie har gemiddelde rondetiid 39,5 sekonden, wat genôch wie om it rekord te brekken en te bringen op in ôfstân fan 36.441,26 meter.
Maria Sterk waard twadde yn de Greenery Seisdeiske fan 2006. Se koe gjin wedstryd winne, mar einige as twadde yn twa wedstriden en garre genôch punten om twadde te wurden efter Daniëlle Bekkering, mar foar Elma de Vries. It slagge har boppedat om earste en twa tredde plakken te heljen yn de Essent Cup 2006-2007. Se waard tredde efter Bekkering en De Vries.
Op 11 jannewaris 2015 makke Sterk bekend dat se ophâlde soe mei maratonreedriden om't se yn ferwachting wie fan har earste bern. Maria Sterk is in suster fan bassist Meindert Sterk.
Adriaen Block
275px|thumb|right|De kaart fan Adriaen Block fan 1614 mei Long Island. Ek de earste kaart mei de namme "Nieuw-Nederland" Adriaen Courtsen Block (om 1567 – Amsterdam, 27 april 1627) is in Nederlânske ûntdekkingsreizger, dy't yn 1613 troch Amsterdamske keaplju útstjoerd waard om te hanneljen yn it gebiet dat troch Henry Hudson ûntdutsen wie. It gie har om it bûnt fan de Noard-Amerikaanske pelsdieren.
Omdat syn skip yn de brân rekke wie, boude er in nijenien. Nei in oerwintering yn de kontreien fan it hjoeddeiske Albany, sylde Block de rivier de Konnetikut op. Hy wie de earste Europeaan dy't it Lange Eiland (Long Island) en Manhattan as aparte eilannen tekene. Dy kaart is bewarre bleaun. Block brûkte ek de term Nij-Nederlân foar it earst op in kaart.
Block Island, in eilân foar de kust fan de steat Rhode Island, is nei Adriaen Block ferneamd. Hy besocht it eilân yn 1614. Block bleau oant syn dea yn 1627 farren. Hy is begroeven in de Alde Tsjerke yn Amsterdam.
Heinrich Barth
thumb|Heinrich Barth yn 1860 Heinrich Barth (Hamburch, 16 febrewaris 1821 - Berlyn, 25 novimber 1865) wie in Dútsk ûntdekkingsreizger. Hy folge in oplieding oan de Universiteit fan Berlyn. Hy wie doe al yn Itaalje en op Sisylje west en dêr wie ek it plan foar syn reizen ûntstien. Dêrnei studearre er Arabysk yn Londen. Doe't er dêrmei klear wie, reizge hy yn 1845 troch it Middellânske Seegebiet.
Barth gie út Tanger wei oer lân troch hiel Noard-Afrika, ûnder oaren nei Egypte. Dêr besocht er de Nyl en gie troch de woastyn nei Berenise. Yn Egypte waard er oanfallen troch rovers. Fierders reizge er troch Palestina, Syrje, Turkije, Lyts-Aazje en Grikelân. Earst yn 1847 gie er werom nei Berlyn. 250px|thumb|left|Heinrich Barth by [[Timbûktû, 7 septimber 1853]]
Wurk
Barth syn reisferhalen kamen tagely yn it Ingelsk en it Dútsk út ûnder de titel Reisen und Entdeckungen in Nord- und Zentralafrika (Travels and Discoveries in North and Central Africa; 1857–1858, 5 dielen, sa'n 3.500 siden). It wurk waard beskôge as ien fan it bêste yn syn soarte. Darwin helle wol feiten út it wurk oan en it wurdt no noch brûkt troch Afrikaanske skiedkundigen, want it bliuwt in wichtich wittenskiplik wurk oer Afrikaanske kultueren en in boarne fan belang foar West-Afrikaanske histoarisy.
Syn wurk smiet him ûnderskiedings en ûnder oaren it heechlearaarskip geografy oan de Universiteit fan Berlin op.
List fan planetoïden 41501-41600
Dit is in list fan planetoïden 41501-41600.
Sprakebel
thumb|Lizzing Sprakebel ( Dútsk: Sprakebüll ) is in plak yn de Dútske dielsteat Sleeswyk-Holstein en makket diel út fan it distrikt Noard-Fryslân. Sprakebel hat 247 ynwenners (2019).
The Incredible Hulk (film)
The Incredible Hulk is in Amerikaanske superheldefilm út 2008 ûnder rezjy fan Louis Leterrier, mei yn 'e haadrollen Edward Norton, Liv Tyler en William Hurt. De titel betsjut "De Net te Leauwen Hulk". It ferhaal folget de wittenskipper Bruce Banner, dy't troch in ûngemak wêrby't er bleatsteld waard oan gammastrieling fan stal feroarje kin. Dat bart as er lulk wurdt, en hy hat der gjin kontrôle oer. Hy groeit dan út ta in reuseftich grienhûdich wêzen dat de Hulk neamd wurdt. Banner is nei syn ûngemak ûnderdûkt om't er socht wurdt troch it Amerikaanske Leger. Generaal Ross, de heit fan syn grutte leafde Betty, wol him nammentlik brûke om in programma ta de ûntwikkeling fan supersoldaten nij libben yn te blazen.
The Incredible Hulk wie in reboot fan it ferhaal oer de Hulk nei in eardere filmadaptaasje, Hulk, út 2003. The Incredible Hulk makket diel út fan 'e Marvel Cinematic Universe-filmsearje, wêrfan't er de twadde film wie, nei Iron Man, út 2008, en foarôfgeande oan Iron Man 2, út 2010. Fan 'e filmkritisy krige The Incredible Hulk oer it algemien tuskenbeiden positive resinsjes, mar yn 'e bioskopen prestearre de film teloarstellend. Edward Norton, dy't de titelrol fertolke, rekke foarôfgeande oan 'e premiêre ferwikkele yn in rûzje mei de Marvel Studios oer de filmmontaazje en waard yn The Avengers (2012) en dêropfolgjende films út 'e Marvel Cinematic Universe-rige ferfongen troch Mark Ruffalo.
Plot
Op 'e Culver Universiteit yn Firginia bepraat Thaddeus Ross, in generaal yn it Amerikaanske Leger, dr. Bruce Banner om diel te nimmen oan ûndersyk nei ymmuniteit foar gammastrieling. Banner mient dat se dwaande binne mei wat dat alderlei sykten genêze kin, mar eins besiket generaal Ross om in programma foar de skepping fan supersoldaten, dat noch datearret út 'e Twadde Wrâldoarloch, nij libben yn te blazen. Al rillegau tinkt Banner dat er in trochbraak berikt hat, en hy is sa wis fan syn saak dat er in eksperimint op himsels docht mei de help fan syn kollega en faam Betty, de dochter fan Ross. It eksperimint rint lykwols dramatysk mis. Troch de bleatstelling oan gammastrieling feroaret Banner fan dan ôf, eltse kear as syn hertritme boppe de twahûndert kloppen yn 'e minút útkomt, yn 'e Hulk, in reuseftich en oersterk grienhûdich wêzen. De earste kear dat dat bart, ferneatiget de Hulk it laboratoarium en ferwûnet sawol Ross as Betty. As er wer ta himsels kommen is, giet Banner op 'e flecht foar Ross en syn superieuren yn it Amerikaanske Leger, dy't de Hulk as in brûkber wapen sjogge dat se duplisearje wolle.
Likernôch fiif jier letter libbet Banner ûnderdûkt yn Rocinha, in favela (sloppewyk) fan Rio de Janeiro, yn Brazylje. Hy ûnderhâldt himsels as arbeider yn in fabryk dêr't frisdrinken produsearre wurdt, wylst er siket nei genêzing foar syn oandwaning. Fia it ynternet stiet er datoangeande anonym (as dhr. Green) yn kontakt mei in wittenskipper yn 'e Feriene Steaten dy't himsels dhr. Blue neamd. Underwilens leart er yogatechniken om syn selsbehearsking te ferbetterjen. Hy is fiif moannen net mear yn de Hulk feroare. Nei't er him yn it fabryk by fersin yn 'e finger snijt, komt der in drip fan syn bloed yn in fleske frisdrinken telâne, dat nei eksport en ferkeap úteinlik opdronken wurdt troch in âldere man yn Milwaukee. As dy dêr gammasykte fan oprint, kriget generaal Ross oer it gefal te hearren en siket er de oarsprong fan it frisdrinken út. Mei in team fan kommando's ûnder lieding fan Emil Blonsky, in Britske soldaat by de Keninklike Mariniers dy't oan 'e Feriene Steaten útliend is, reizget Ross ôf nei Rio de Janeiro. It besykjen om Banner finzen te nimmen, liedt ta in efterfolging troch de favela en in konfrontaasje yn it frisdrinkenfabryk, wêrby't Banner lang om let syn selsbehearsking ferliest, yn 'e Hulk feroaret en op gewelddiedige wize mei it kommandoteam ôfweeft foar't er útnaait.
Neitiid wol Blonsky fan generaal Ross witte wêr't er no eins tsjin fochten hat. As Ross him dat útleit, stimt Blonsky deryn ta om ynjektearre te wurden mei in lytse doazis fan in searum út itselde supersoldateprogramma dêr't de Hulk ek in resultaat fan is. Dêrtroch wint Blonsky gâns oan yn faasje, krêft en linigens. Ek genêst er folle flugger fan ferwûnings as normaal, mar tagelyk ferfoarmet it searum syn skelet en taast syn beoardielingsfermogen oan. Dat begjint stadich, mar boazet almar flugger oan. Underwilens wurdt Banner earne yn it oerwâld wekker. Hy nimt oan dat er noch yn Brazylje is, mar as er de bewenne wrâld wit te berikken, docht ta syn ferheardens bliken dat er him yn Gûatemala befynt. Hoe't er dêr komt, of better sein: hoe't de Hulk dêr kommen is, hat er gjin oantinkens oan. Banner komt oan klean troch te biddeljen op in merk, wêrnei't er sûnder papierren de Feriene Steaten binnen glûpt. Hy wit Firginia te berikken, dêr't er ûnderdak kriget fan Stanley, in âlde pizzabakker mei wa't hy en Betty befreone wiene foar it gammastrielingsûngemak.
Doe't er noch yn Brazylje wie, hat Banner mei tsjinnichheid in meunster fan syn bloed opstjoerd oan "dhr. Blue", dat ynteressante gegevens opsmiten hat. Mar sûnder de útkomsten fan it misrûne eksperimint dat Banner mei syn grienhûdige alter ego bejeftige, kin dhr. Blue him net fierder helpe. Sadwaande siket Banner op glûpske wize tagong ta de Culver Universiteit, dêr't er ûnder de namme fan Betty Ross ynlogd yn it systeem. Alle ûndersyksgegevens oangeande Banner en it projekt fan generaal Ross blike lykwols wiske te wêzen. Der rest him neat oars as fierder te tsjen en wat oars te betinken. It lêste dat Banner wol is Betty by de saak belûke, mar as sy en har nije ferloofde, de psychiater Leonard Samson, op in jûn nei slutingstiid yn 'e pizzeria fan Stanley delkomme, trappearret Betty him dêr. Banner besiket út te naaien, mar se spoart him op it pleatslike busstasjon op en bepraat him om te oernachtsjen yn har útfanhûzerskeamer.
De oare deis, as Banner en Betty op 'e kampus fan 'e Culver Universiteit risselwearje om ôfskie te nimmen, wurde se oerfallen troch generaal Ross en syn troepen, dy't skynber út it neat opdaagjen komme. De efterfolging lokket in nije transformaasje fan Banner ta de Hulk út. Ross hellet alles út 'e kast, mar de Hulk makket koarte metten mei syn manskippen en materieel. Blonsky, de iennichste fan 'e soldaten dy't de Hulk byhâlde kin, bedarret mei frijwol al syn bonken brutsen yn it sikehûs as er oermoedich wurdt en de Hulk útdaget. It lêste reserveplan fan Ross is om 'e Hulk oan te fallen mei Boeing AH-64 Apache-gefjochtshelikopters, mar hy hat net sjoen dat Betty nei de Hulk ta draafd is. As er foar it ferstân kriget dat syn dochter har yn 'e fjoerliny befynt, is it te let om syn befel noch yn te lûken. Betty oerlibbet de oanfal inkeld om't de Hulk har mei syn eigen lichem beskermet. Nei't er de helikopters delhelle hat, naait er út mei de bewusteleaze Betty. Letter docht bliken dat generaal Ross op it spoar fan 'e Hulk set wie troch Betty har ferloofde Leonard, dy't tocht dat er dêrmei it juste die. Mar nei't er tsjûge west hat fan 'e konfrontaasje op 'e kampus is, er ta de konklúzje kommen dat it in rare misse set wie, mei't de Hulk blykber mear om Betty jout as har heit.
As de Hulk letter wer weromferoare is yn Banner, slane hy en Betty tegearre op 'e flecht. Betty blykt de ûndersyksgegevens fan it eksperimint dêr't de Hulk út berne waard, opslein te hawwen op in USB-stick foar't har heit se út it kompjûtersysteem fan 'e universiteit wiskje koe. Banner nimt kontakt op mei dhr. Blue, dy't him oanfiteret om by him te kommen yn New York. Underwilens hawwe de ûnderhearrigen fan generaal Ross op 'e laptop fan Banner, dy't se bútmakke hiene by de oerfal yn Rio de Janeiro, de koade kreake dy't dhr. Green en dhr. Blue brûkten foar harren kommunikaasje. Sadwaande witte se wa't dhr. Blue is, en as Banner út Firginia wei wer kontakt mei him opnimt, sette se in mûklaach op.
Dhr. Blue blykt eins sellulêr biolooch dr. Samuel Sterns te wêzen, dy't Banner en Betty by jûn moetet yn syn laboratoarium. Hy fertelt dat er in mooglik antygif ûntwikkele hat, dat de transformaasje ta de Hulk tsjinkeare kin. Banner ûndergiet datoangeande in eksperimint wêrby't syn feroaring yn 'e Hulk mei súkses tsjinholden wurdt, mar Sterns warskôget it noch net dúdlik is oft Banner no genêzen is of dat er it antygif eltse kear brûke moat as er syn stalferwikseling oankommen fielt. It docht bliken dat Sterns it bloedmeunster dat Banner nei him opstjoerd hie troch organyske synteze duplisearre hat ta in reuseftige foarrie, dy't er brûke wol foar in "ûnbeheind potinsjeel" yn 'e genêskunde. Banner is ferfolle mei ôfgriis as er betinkt wat der barre kin as al dat bloed yn 'e hannen fan it leger falt, en hy wol it dyseldichste jûns noch ferneatigje.
Ear't dat syn beslach krije kin, kringe de kommando's fan generaal Ross it laboratoarium fan Sterns binnen, oanfierd troch Blonsky, dy't alwer opbettere is fan syn eardere treffen mei de Hulk. Blonsky slacht Banner bewusteleas, wêrnei't Banner en Betty oppikt wurde troch de helikopter fan generaal Ross. Blonsky, dy't longeret op 'e krêft fan 'e Hulk, bliuwt efter yn it laboratoarium, dêr't er in alhiel net ûnwillige Sterns opdracht jout om him te ynjektearjen mei it bloed fan Banner. Troch de wikselwurking fan it Hulk-DNA en it searum dêr't Blonsky earder al mei ynjektearre is, mutearret er ta de Grouwel (Ingelsk: the Abomination), in meunster dat noch grutter en sterker is as de Hulk. Sadree't de transformaasje kompleet is, falt de Grouwel Sterns oan, dy't bewusteleas rekket en wat fan Banner syn bloed yn in sneedsje op 'e foarholle kriget, mei as gefolch dat hy ek begjint te mutearjen. De Grouwel brekt himsels in wei út it laboratoarium wei en rjochtet yn 'e New Yorkske wyk Harlem in ravaazje oan.
Banner beseft dat de Hulk de iennichste is dy't de Grouwel tsjinhâlde kin en bepraat generaal Ross om him út 'e helikopter springe te litten. As er fan grutte hichte ôf de grûn rekket, is dat mear as genôch om 'e Hulk yn him wekker te meitsjen. De Hulk en de Grouwel sykje inoar op en fjochtsje in lange slaanderij út, wêrby't se in hieltyd grutter diel fan Harlem suver mei de grûn lyk meitsje. Generaal Ross besiket de Hulk te helpen troch de masinegewearen fan syn helikopter yn te setten tsjin 'e Grouwel, mar dat hat inkeld as gefolch dat de Grouwel de helikopter oanfalt en delstoarte lit. As de Grouwel efter Betty oan giet, dy't fersuft út it helikopterwrak klimt, fynt de Hulk de wil en de krêft om mei syn fijân ôf te weven troch him te smoaren mei in grou ein keatling om 'e hals. Hy soe it meunster deamakke hawwe as Betty him net frege hie op te hâlden. Dêrop lit de Hulk de Grouwel efter foar Ross en syn mannen, streaket in reuseftige finger leafdefol oer Betty har wang en naait út.
Letter hâldt Banner ta yn in blokhutte yn 'e wyldernis fan 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia. Ynstee fan it ûnderdrukken fan syn transformaasje ta de Hulk, eksperimintearret er no mei it behearskjen dêrfan. Noch wer letter siket Tony Stark (oftewol Iron Man) generaal Ross op yn in bar en ynformearret him dat troch de autoriteiten in team gearstald wurdt om problemen op te lossen dy't bûten it fermogen fan 'e plysje of de striidkrêften lizze (in foarútwizing nei de film The Avengers).
Produksje
Nei't yn 2003 de superheldefilm Hulk fan regisseur Ang Lee útkaam, wie it earst de bedoeling dat dêr teminsten ien ferfolch op makke wurde soe. Dat projekt kaam lykwols nea fan 'e grûn en rûn úteinlik alhiel op 'e non om't de filmrjochten fan Universal Pictures ferrûnen foar't de opnamen begjinne koene. Tsjin 2006 waarden de plannen foar in ferfolchfilm recycle ta in reboot fan it oarsprongsferhaal fan 'e Hulk. Neffens produsinte Gale Anne Hurd wie dêr ferlet fan om't de film fan Lee de fans fan 'e Hulk net jûn hie wat se ferwachtsje mochten op basis fan it lêzen fan 'e strip en it sjen fan 'e live-actiontillefyzjesearje The Incredible Hulk út 1978-1982.
Sa ûntstie The Incredible Hulk, in film dy't regissearre waard troch de Frânske filmmakker Louis Leterrier. It senario wie skreaun troch Zak Penn op basis fan 'e stripferhalen fan Stan Lee en Jack Kirby foar Marvel Comics. Nei't Edward Norton oannommen wie om 'e titelrol te spyljen, werskreau dy it skript fan begjin oant ein, mar it Writers Guild of America, it ynfloedrike Amerikaanske fakbûn fan senarioskriuwers dat sizzenskip oer sokke dingen hat, bepaalde dat inkeld Penn syn namme op 'e begjintitels en de ôftiteling neamd wurde mocht as senarioskriuwer.
As produsinten wiene Avi Arad, Gale Anne Hurd en Kevin Feige by it projekt belutsen foar de filmstudio's Marvel Studios en Valhalla Motion Pictures. The Incredible Hulk waard finansierd troch Unversal Studios, dat de filmrjochten ferlern, mar de filmdistribúsjerjochten beholden hie. Foar de film wie in budget beskikber fan $137,5 of 150 miljoen, ôfhinklik fan 'e boarne dy't men leauwe wol. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Peter Menzies jr., en de filmmuzyk waard fersoarge troch Craig Armstrong.
Opnamen
De opnamen foar The Incredible Hulk setten op 9 july 2007 útein en duorren oant yn novimber fan dat jier. Der waard fral yn Kanada filme, dêr't Toronto trochgean moast foar New York. Yonge Street, de wichtichste trochgeande strjitte yn it stedssintrum, waard fjouwer nachten yn septimber alhiel ôfsletten foar ferkear om it klimaktyske gefjocht tusken de Hulk en de Grouwel te filmjen. De konfontaasje tusken de Hulk en it leger op 'e kampus fan 'e fiktive Culver Universiteit waard opnommen op 'e kampus fan 'e Universiteit fan Toronto en yn it Morningside Park.
In fabryk yn Hamilton (Ontario), net fier fan Toronto ôf, dy't wachte om sloopt wurden, die tsjinst as it frisdrinkenfabryk yn Rio de Janeiro. Oare filmlokaasjes yn Kanada wiene Legerbasis Trenton en Bella Coola yn Britsk-Kolumbia. Der waard ek filme yn New York, benammen bylden fan 'e skyline en bekende plakken yn 'e stêd, dy't letter by de filmmontaazje tusken de bylden fan Toronto troch montearre waarden. Yn Brazylje waard filme yn Rocinha en oare dielen fan Rio de Janeiro, en teffens yn it Nasjonaal Park Tijuca.
Distribúsje
De distribúsje fan The Incredible Hulk waard fersoarge troch Universal Pictures. De film gie op 8 juny 2008 yn Los Angeles yn premiêre, en iepene dêrnei op 13 juny yn 'e Amerikaanske bioskopen. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde dyselde deis by platemaatskippij Marvel Music. The Incredible Hulk waard op 21 oktober 2008 útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige The Incredible Hulk oer it algemien tuskenbeiden positive resinsjes. Sa skreau Todd McCarthy yn it tydskrift Variety: "Wat yn teory de minst nedige weromhelling fan in superheld op it wite doek liek, blykt yn it gefal fan The Incredible Hulk in poerbêste simmeraksjefilm te wêzen." Yn 'e Miami Herald priizge René Rodríguez de film, dy't neffens him "in protte dingen docht dy't Hulk fan Ang Lee fersaakte: hy is lichtfuottiger, hat in heger tempo, is grappiger en omearmet (ynstee fan negearret) de tillefyzjesearje út 'e 1970-er jierren dy't de populariteit fan 'e Hulk sa oanfitere."
Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times wie lykwols net goed oer The Incredible Hulk te sprekken: "[Dizze film] sil sûnder mis in ideäle ferzje fan 'e Hulk-saga wêze foar wa't Hulk fan Ang Lee te praterich fûn of sels te tinkerich. Mar net foar my. Hy giet de yntrigearjende aspekten fan it Hulkdom út 'e wei en besteget fierstente folle tiid oan […] lûde en domme opienfolgings fan aksjesênes." En yn The New York Times skreau A.O. Scott dat de film better The Adequate Hulk ("De Ridlike Hulk") hjitte kinnen hie. Dêr heakke er oan ta: "Der binne guon grutte, knallende gefjochten en in pear opljochtsjende peareltsjes fan popkulturele humor, mar foar it meastepart liket dizze film der tefreden mei te wêzen om foar it generike gemiddelde te gean."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat The Incredible Hulk in goedkarringspersintaazje fan 67%, basearre op 238 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[Dizze film] is miskien net alhiel it ferpletterjende súkses dêr't fans fan 'e razene reus fan Marvel op hopen, mar der sit genôch grutte griene aksje yn om it út en troch neatige ferhaal goed te meitsjen." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet The Incredible Hulk in goedkarringspersintaazje fan 61%, basearre op 38 resinsjes.
Opbringst
The Incredible Hulk brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $134,8 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $128,6 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $263,4 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $137,5 oant 150 miljoen betsjut dat in winst fan teminsten $113,4 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie The Incredible Hulk de minst opbringende film fan allegearre út 'e Marvel Cinematic Universe-filmsearje.
Prizen
The Incredible Hulk waard nominearre foar de Saturn Award foar bêste science fiction-film, de Teen Choice Award foar favorite simmeraksjefilm en seis Scream Awards.
Carmen Consoli
thumb|Carmen Consoli yn Florâns 2006 thumb|Carmen Consoli 2004 yn Cortemaggiore thumb|Carmen Consoli 2000 yn Mailand Carmen Consoli (Catania, 4 septimber 1974) is in Italjaanske singer-songwriter. Sy is yn Itaalje ek ferneamd mei de namme Cantantessa.
Carmen waard 1996 doe't hja mei 22 jier meidie oan it Festival fan Sanremo. Mei Amore di Plastica helle hja it achste plak yn de kategory "giovani" (jongerein). Fuort nei it festival waard it debútalbum Due parole útbrocht. In jier letter die hja twads mei oan it festival mei it eksperimintele Confusa e felice. It nûmer die net folle op it festival, mar waard wol ien fan de meast draaide nûmers op de Italjaanske radio yn de maitiid.
It tredde album Mediamente isterica út 1998 wie bot hurder en net sa tagonklik as de twa foargongers. Dochs waard it album wer in grut súkses en kamen der fjouwer hitsingles út fuort. 2000 wie in wichtich jier foar Carmen. Nei trije jier ôfwêzigens docht hja wer mei oan it Festival dan Sanremo. It nûmer In bianco e nero hellet it achtste plak, mar it album Stato di necessità dominearret wikenlang de Italjaanske hitparades. Yn 2001 komt it album ek yn Frankryk út ûnder de titel État de necessité. Itselde jier ferskynt yn Itaalje livealbum L'anfiteatro e la bambina impertinente dat opnaam waard yn it Grykske amfitheater fan it Sisyljaanske plak Taormina.
It lêste studioalbum dat oant no ta fan de cantantessa ferskynd is datearret út 2002 en hjit L'eccezione. It album lit in rêstiger lûd hearre. De single mei deselde namme wurdt in grutte hit. 2003 waard in Ingelsktalige ferzje fan it album útbrocht mei de titel Carmen Consoli.
Dêrnei komt Carmen earst yn 2006 werom oan it Italjaanske muzykfront. Op 12 maaie waard it sechde studioalbum Eva Contro Eva útbrocht, oankundige mei de single Signor Tentenna.
Margriet Zegers
Margriet Zegers (It Hearrenfean, 29 april 1954) is in eardere hockeyinternational.
Fan 1980 oant 1984 spile se yn totaal 55 interlands (nul doelpunten) foar de Nederlânske frouljuploech.
Griene Dyk
De Griene Dyk is de eastlike part fan de Himdyk, fan Snits oant it Slachtegat, dêr't er oanslút oan de Hearrenbuorch. De Griene Dyk is oanlein yn 12e iuw as de súdeastlike en súdlike dyk om de Raerderhim. Benoarden Snits sleat de Griene Dyk oan op de dyk om de Skerhim.
De Griene Dyk wurdt ûnderbrutsen troch de silen foar de doarpen yn de Raerderhim: De Offenwierster Syl, de Loaiïngeaster Syl, de Goaiïngeaster Syl, de Gauster Syl, de Sybrandabuorster Syl, de Tersoalster Syl en de Abbenwierster Syl. By Snits krúst ek de Snitser Aldfeart de dyk. Hjir lei oarspronklik de Griendykster Syl, dy't letter ferfongen is troch de slûs De Domp.
De oarspronklike funksje fan de dyk wie dy fan slieperdyk. Letter is it mear in polderdyk wurden, dy't beskermje moat tsjin opstood wetter út de Súdwesthoeke. Mar der hawwe ek wolris trochbraken wêst. Yn 1464 is bygelyks de Offenwierster Syl in kear trochbrutsen, en ek yn 1825 moat de dyk trochbrutsen wêze, wêrtroch in grut part fan de Raerderhim ûnder wetter stie.
Yate
Yate is in plak yn it bestjoerlike gebiet Súd Gloucestershire, yn it Ingelske greefskip Gloucestershire.
Yndustry
Oant de Twadde Wrâldoarloch hie Yate in grutte fleanmasinefabryk mei de namme Parnall. Yn de oarloch lei it bedriuw him ta op de produksje fan wapens. In protte arbeiders ferlearen it libben troch loftoanfallen yn febrewaris en maart 1941.
Baruch Lopes de Leao Laguna
thumb|Selsportret (±1940) Baruch Lopes de Leão Laguna (Amsterdam, 16 febrewaris 1864 – Auschwitz, 19 novimber 1943) wie in Nederlânske keunstskilder dy't assosjearre wurdt mei de Larenske Skoalle. Hy is benammen bekend fan portretten, genretafrielen en blomstillibbens. Hy en syn frou waarden beiden fermoarde yn de Holocaust. Hy sinjearre syn wurk mei B. Laguna.
Oplieding en wurk
thumb|left|De wente mei atelier yn Laren Baruch Lopes de Leão Laguna wie de soan fan Salomon Lopes de Leão Laguna en Sara Kroese. Doe 't er tsien jier wie waard er wees en kaam er telâne yn it Portugeesk-Israëlitysk Weeshûs yn Amsterdam. Op syn fjirtjinde gie er nei de Quelliniusskoalle, dêr 't er oplaat waard ta dekoraasjeskilder. Yn 1880 waard er talitten ta de Ryksakademy fan Byldzjende Keunsten, dêr 't er les krige fan August Allebé en Barend Wijnveld.
Op syn santjinde moast Baruch Lopes de Leão Laguna it weeshûs ferlitte. Oant syn tweintichste wenne en wurke er yn de Amsterdamske joadebuert, ûnder oare yn it atelier fan Meijer de Haan. Hy krige wat bekendheid troch yllustraasjes te leverjen oan Elseviers Maandschrift.
Yn 1884 ferliet Baruch Lopes de Leão Laguna de Ryksakademy. In jier letter, yn 1885, waard er lid fan de keunstnersferiening Arti et Amicitiae, dêr 't er dat jier ek foar it earst eksposearre. Hy wie ek lid fan de keunstnersferiening Sint Lucas yn Amsterdam.
Baruch Lopes de Leão Laguna skildere in soad portretten fan wichtige persoanen neffens de werklikheid, lykas politikus Ferdinand Domela Nieuwenhuis en Hendrik Colijn, opperrabbyn Abraham van Loen, akteur Louis de Vries en sakeman Sylvain Kahn. Dêrneist spesjalisearre er him yn it skilderjen fan blommen en ynterieurs. Ut en troch skildere er ek lânskippen, mar allinnich op fersyk fan de Larenske keunsthannel, omdat dy goed wiene foar eksport nei de Feriene Steaten.
Persoanlik libben
Baruch Lopes de Leão Laguna troude mei Rosa Asscher, de dochter fan in diamantsliper, mei wa't er mear as ien bern krige. Om reden fan har sûnensproblemen ferhuze de húshâlding nei it Goai; sy wennen ûnder oare yn Laren en Blaricum.
Yn de Twadde Wrâldoarloch dûkte de húshâlding Lopes de Leão Laguna ûnder yn Laren. Op 23 april 1943 waard Baruch Lopes de Leão Laguna finzen naam en fuortfierd nei Kamp Vught. Dêrnei waard er nei Auschwitz-Birkenau deportearre, dêr't er op 19 novimber 1943 fermoarde waard. Rosie, syn frou, waard ek fermoarde yn Auschwitz op 11 febrewaris 1944.
Reade Doarp (Noardwâlde)
Reade Doarp is in buorskip yn de gemeente Weststellingwerf. Reade Doarp leit benoarden Noardwâlde.
Stedesand
thumb|Lizzing Stedesand ( Noardfrysk: Stääsönj ) is in plak yn de Dútske dielsteat Sleeswyk-Holstein en makket diel út fan it distrikt Noard-Fryslân. Stedesand hat 873 ynwenners (2010).
Sportferiening Fryslân
De Sportferiening Fryslân (SF Fryslân), fêstige yn Sint-Jabik, is de grutste hurdrinferiening fan Noard-Nederlân. De Sportferiening is op 1 april 1980 oprjochte en is sûnt 1 maaie 1984 oansluten by de KNAU (Atletykuny). Wyls hat SV Fryslân mear as 700 leden en organisearret se mear as 30 rineveneminten yn Fryslân.
De earste aktiviteit fan SV Fryslân wie de Bildtske toerfytstocht op 1 maaie 1980 (500 dielnimmers) en op 1 novimber 1980 organisearre SV Fryslân de 50 km lange kuiertocht fan Harns nei Holwert oer de seedyk (36 dielnimmers). De tredde aktiviteit wie op 30 april 1981 wer de Bildtske toerfytstocht (470 dielnimmers). De folgjende aktiviteit wie de earste trimloop fan SV Friesland. Op 10 oktober 1981 gienen 70 hurdrinners mei min waar yn Seisbierrum fan start foar 2 – 5 – 10 of 20 km.
De grutste en bekendste binne de Amelânske Adventure Run en de Skylge Maraton Bearenrin. Oare rineveneminten fan SV Friesland binne:
Leppe Akwadukt
It Leppe Akwadukt (offisjeel Fryske namme) is in akwadukt tusken Nes en Akkrum, dêr't De Boarn by oer de A32 hinne giet.
It wie net mooglik om de Boarn dêrby ûnferoare te litten, om't it akwadukt dan te ticht op it fiadukt fan de N392 lizze soe. Dêrom hat De Boarn hjir in nije lus krigen, sadat it akwadukt wat noardliker leit. Foardiel wie boppedat, dat earst it akwadukt "drûch" boud wurde koe en De Boarn letter omgroeven is. De bou begûn yn 1993 en it akwadukt waard iepensteld foar ferkear yn 1997.
Denver
Denver (Arapaho: Niinéniiniicíihéhe’; Navaho: Kʼįįshzhíníńlį́; Jût (Ute): Tüapü) is sawol de grutste stêd as de haadstêd fan 'e Amerikaanske steat Kolorado. It leit yn 'e Delling fan 'e Súdlike Platte, fuort beëasten it plak dêr't de Cherry Creek yn 'e rivier de Súdlike Platte útmûnet, en 19 km fan 'e eastlike foet fan 'e Rocky Mountains ôf, op in hichte fan likernôch 1.600 m boppe seenivo. Sadwaande wurdt it ek wol The Mile-High City ("De Myl Hege Stêd") neamd. Denver is in konsolidearre stêd en county, dat Denver County en de stêd Denver binne ien en deselde. Neffens in offisjele skatting út 2012 hie Denver doe krapoan 634.000 ynwenners. As stêdekloft, mei alle foarstêden derby, lykas Aurora en Boulder, komt it op in befolking fan likernôch 2,6 miljoen minsken út.
Skiednis
Denver waard yn novimber 1858 stifte as in goudsikersstedsje, ûnder de namme Denver City, yn 'e tiid fan 'e Goudkoarts fan Pike's Peak, yn wat doe it westlike Kansas-territoarium wie. It plakje waard ferneamd nei James W. Denver, de doetiidske territoriale gûverneur fan Kansas. Rjocht foar Denver City oer, oare kant de Súdlike Platte, wie wêr't de Sjajinnen en de Arapaho-Yndianen tradisjoneel harren winterkampen opsloegen. Yn it earstoan wie Denver City in stedsje oan 'e Amerikaanske frontier (de foargrins fan 'e beskaving), en hie it in ekonomy dy't basearre wie op it fermaak fan 'e goudsikers en mynwurkers út 'e omkriten, mei gokken, saloons, slachtfeehannel, en prostitúsje. Yn maaie 1859 skonken de Denverders mei-inoar 53 perselen grûn oan 'e Leavenworth & Pike's Peak Express om 'e earste postkoetsrûte en fêste ferbining mei it Easten mooglik te meitsjen, wêrlâns oft eltse dei passazjiers, post, fracht en goud ferfierd waard.
Denver City krige offisjeel de status fan stêd yn 1861, itselde jiers dat ek it Kolorado-territoarium losmakke waard fan Kansas. Fan 1861 oant 1902, doe't it in konsolidearre stêd en county waard, tsjinne Denver City as it haadplak fan Arapahoe County. Yn 1867 waard it boppedat teffens de territoriale haadstêd fan Kolorado. Dat rôp in nij selsbetrouwen op by de jonge stêd, en it stedsbestjoer besleat de namme te ferkoartsjen fan "Denver City" ta "Denver". Yn 1870 ferbûn de Denver Pacific Railroad Denver mei it nasjonale spoarnetwurk. En doe't Kolorado yn 1876 as folweardige steat ta de Uny tatrede, waard Denver in like folweardige steatshaadstêd.
Yn it lêste trêdepart fan 'e njoggentjinde iuw setten har in grut tal rike sakelju, mei dêrûnder ferskate miljonêrs, yn Denver nei wenjen. De banen dy't sy yn 'e stêd skoepen, loeken wer oare ymmigranten oan: Dútsers, Italjanen, Sinezen, Afro-Amerikanen en Latino's. Sa'n tafloed koe de pleatslike ekonomy lykwols net oan, en it resultearre yn 'e Denverske Depresje fan 1893, wêrby't de sulverpriis steil omleech foel troch oerproduksje. Mei de ekonomyske swierrichheden krige de stêd ek foar it earst te meitsjen mei rasistyske foaroardielen en de opkomst fan 'e Ku Klux Klan. Tsjin 1890 wie Denver nei San Fransisko de grutste stêd bewesten Omaha, mar troch de ekonomyske krisis wie it tsjin 'e iuwwiksel foarbystribbe troch Los Angeles.
Yn 'e tweintichste iuw wie der fan 1953 oant 1989 in nukleêre wapenfasiliteit, it Rocky Flats-fabryk, sitewearre op in ôfstân fan likernôch 23 km fan Denver. In grutte brân yn it fabrykskompleks, yn 1957, mar ek it struktureel fuortlekken fan nukleêr ôffal dat dêr tusken 1958 en 1968 opslein lei, hie fan gefolgen dat de grûn yn guon dielen fan Denver radioaktyf besmet rekke is mei plutoanium. In ûndersyk út 1981 brocht dêrmei it ferhege foarkommen fan berte-ôfwikings en kanker yn beskate wiken fan Denver yn ferbân. Yn augustus 2010, doe't de fersmoarging de foltôging fan in rûnwei om Denver hinne drige tsjin te kearen, spile dit probleem noch altiten.
Susterstêden
De susterstêden fan Denver, werjûn op folchoarder fan it ûntstean fan 'e stêdebân:
Demografy
Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Denver yn 2012 in befolking fan 634.265 minsken. De befolkingstichtens bedroech 1.561 minsken de km². Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Denver 11,3% âlder as 65 jier en 22,0% jonger as 18 jier. Fierders bestie 50,1% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 19,1% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe.
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 52,2% blanken; 31,8% Latino's; 10,2% swarten; 3,4% Aziaten; 1,4% Yndianen; 0,1% Polyneziërs, Melaneziërs en Mikroneziërs; 0,9% oaren of fan mingd etnysk komôf. Under de blanken foarmen de Dútsers de grutste oarsprongsgroep, mei 14,6% fan 'e befolking fan Denver dy't Dútske foarâlden hie. Dêrnei folgen de Ieren mei 9,7%, de Ingelsen mei 8,9% en de Italjanen mei 4,0%. Under de Latino's foarmen de Meksikanen fierwei de grutste groep, mei 24,9% fan 'e befolking. De grutste Aziatyske befolkingsgroep waard foarme troch de Fjetnamezen, mei 0,8% fan 'e befolking. Fan 'e befolking fan Denver hie yn 2010 70,3% it Ingelsk as memmetaal, wylst 23,5% fan hûs út Spaansktalich wie.
Klimaat
Denver leit yn in steppeklimaatsône (BSk yn 'e klimaatklassifisearring fan Köppen). It hat fjouwer dúdlik ûnderskate jiertiden en in tuskenbeiden delslach troch it hiele jier, dy't lykwols yn totaal mar 363,2 mm jiers opsmyt. Winterdeis falt de delslach almeast yn 'e foarm fan snie, mei in jierliks gemiddelde fan 136 sm, ferdield oer de hiele winter. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 31,9 °C, en yn desimber, de kâldste moanne, is dat 6,0 °C (en nachts –8,3 °C). Rekôrtemperatueren wiene 41 °C op sawol 25 as 26 juny 2012, en –34 °C op 9 jannewaris 1875.
Nynke Klopstra
Nynke Klopstra (Gytsjerk, 5 april 1973) is in eardere Fryske judoka.
Klopstra wûn de brûnzen medalje op it Europeesk Kampioenskip fan 2004 yn Boedapest yn de klasse oant 48 kg. Yn dizze klasse wûn se seis kear nei elkoar it Nederlânske Kampioenskip fan 1998 oant 2003. Nei har súkses op it Europeeske Kampioenskip krige se ferskate blessueres en besleat op te hâlden mei har judokarriêre op 30 oktober 2006
Willem Duys
Willem Duys (Bussum, 17 augustus 1928 - Hilfertsom, 2 juny 2011 ) wie in Nederlânske radio- en telefyzjepresintator en muzykprodusint.
Willem Duys stoar op 2 juny 2011 oan de gefolgen fan in pneumony.
Allan Cunningham
thumb|Portret fan Allan Cunningham Allan Cunningham (Wimbledon, 13 july 1791 – Sydney, 27 juny 1839) wie in Ingelsk botanikus en ûntdekkingsreizger, dy't it meast ferneamd is fan syn reizen yn Nij-Súd-Wales yn Austraalje om planten te sammeljen.
Dolly Parton
thumb|Dolly Parton april 2005 Dolly Rebecca Parton (Sevierville (Tennessee), 19 jannewaris 1946) is in Amerikaanske countrysjongster, tekstskriuwster, aktrise en filantroop. Yn de 45 jier sûnt har hitparadedebút is hja altyd ien fan de meast súksesfolle froulike artysten yn de skiednis fan de country bleaun. Dat smiet har de titel fan De keninginne fan de Country Music op.
Trivia
It earste kloande bist wie in skiep en waard troch wittenskippers nei har ferneamd om't Dolly kloand waard út weefsel fan in jaar.
Parton hat der nea in geheim fan makke dat hja ferskate kosmetysk-sjirurgyske yngrepen ûndergien hat, mar earst yn 2002 hat hja tajaan wollen dat hja ek in boarstfergrutting dwaan litten hie. Neffens Parton is dat lykwols earst healwei de 80-er jierren west, nei't hja slim ôffallen wie en har boarstomfang dêr tige fan te lijen hân hie. Har búste is in wichtich hannelsmerk, dat dy is fersekere foar $600.000.
Diskografy
Studio Albums:
Theodorus à Brakel
thumb|Theodorus á Brakel Theodorus à Brakel (ek: Dirk Gerrits à Brakel) (Inkhuzen, 1608 – Makkum, 14 febrewaris 1669) wie in Nederlânsk predikant yn de Nederdútsk Grifformearde Tsjerke en skriuwer fan stichtlik wurk. Hy waard benammen ferneamd fan twa mystike geskriften, nammentlik Het geestelijck leven (1649) en De trappen des geestelijcken levens (1670). À Brakel hearde by de streaming fan de Fierdere Reformaasje.
Biografy
Theodorus à Brakel gie yn Inkhuzen nei de Latynske skoalle en wie nei't er boaske wie oan Grietje Willemsdr. Homma fan 1634 ôf skoalmaster yn Ljouwert. Fanwege syn frommens en kunde fan it kristlik leauwe waard er 1637 nei in eksamen troch de klassis Ljouwert sûnder akademyske oplieding talitten ta it amt fan predikant. Yn 1638 waard er predikant yn Bears en Jellum, 1652 gie er nei De Burch op Teksel, mar gie in jier letter al wer werom nei Fryslân, nei Makkum, dêr't er oant syn dea yn febrewaris 1669 ta bliuwe soe. Wilhelmus à Brakel (1635-1711), syn soan, wie ek in fertsjintwurdiger fan belang fan de Fierdere Reformaasje.
À Brakel wie in mystyk teolooch dy't him trochstrings net bemuoide mei de protte teologyske skelen fan de 17e iuw. Zijn asetyske, puriteinske libbenstyl makke op ferskate minsken in djippe yndruk, ûnder oaren op Anna Maria van Schurman.
Teology
A Brakel pleite yn syn boeken foar in strikte kristlike libbensrin mei in protte romte foar gebed, meditaasje en kontimplaasje. It deistich libben moast organisearre wurde om mominten fan stichtlike oertinking. Yn syn lêste geskrift joech er in skets fan de ûntjouwing fan it leauwenslibben dy't parallel rûn oan de ûntjouwing fan de minsk, fan bern oant folwoeksene. Syn stappen fertsjintwurdigje geastlike waaksen, mar binne gjin treppen fan ynwijing yn mystike geheimen. Teffens hat er it net oer it belibjen fan it ienwurden mei God, al beskriuwt er wol syn ûnderfining fan God Syn oanwêzigens yn tige ynlike wurden. À Brakels mystyk hat gjin esoterysk karakter, mar wol foar alle leauwigen tagonklik wêze.
Rysberkampen
thumb|Rysberkampen Rysberkampen (earder: Riseperkampen; Stellingwerfsk: Riesberkaampen; Nederlânsk: Rijsberkampen) is in buorskip yn de gemeente Weststellingwerf. Rysberkampen leit beëasten Elslo en noardeastlik fan Boyl en heart ta de himrik fan Boyl. Om 1850 hinne hie er 9 huzen en 60 ynwenners.
Eartijds stie hjir in nôtmole dêr't de mealstien fan noch op ien fan de pleatsen is. De ies fan Rysberkampen is in mearstrokige streifen-es. Dêrtroch binne der ferskate persielen dy't yn ferskillende rjochtingen rinne mei fjildnammen as Dwersikkers en Kromikkers. By de Molepôle, rint de útwreiding fan de bou wat ûngelyk yn de heide op. Nei it easten ta, rjochting it rivierke 'De Volle Riete', leine om 1830 hinne de greide- en healannen fan de boeren.
Vallendar (Verbandsgemeinde)
Vallendar is in gemeenteferbân yn 'e lânkring Mayen-Koblenz yn 'e Dútske dielsteat Rynlân-Palts. It bestjoerlike sintrum is de stêd mei deselde namme.
Yndieling
De ferbânsgemeente bestiet út de folgjende Ortsgemeinden.
Rezjimint Perthplein
thumb|Betinkingsmonumint foar it Rezjimint Perth It Rezjimint Perthplein is in ferkearsplein yn de wyk Swetteplan yn Snits.
De rotonde op dit plein is de sintrale spil yn it strjittenetwurk fan de wyk en is opdroegen oan de Kanadeeske befrijers út it Rezjiment Perth, dy't Snits oan de ein fan de Twadde Wrâldoarloch befrijd hawwe. It plein is yn 1990 iepene en is beplante mei reade blommen yn de foarm fan in Maple Leaf. Oan de râne fan de rotonde stiet in betinkingspylder, dy't op 1 maaie 1995 ûntbleate is.
Brouwerij de Kroon op Leeuwarden
Skiednis
Yn 2015 hat de brouwerij Huisbier.com lansearre, in inisjatyf mei de fokus op de ûntwikkeling fan húsbieren. De brouwerij hat yn de rin fan de jierren prizen wûn mei eigen bieren, mar ek mei bieren dy't hja yn opdracht broud ha.
Hjoed-de-dei
Under it konsept Bierconsepten kinne persoanen en bedriuwen harren eigen bier ûntwikkelje. Dêrnei wurde de bieren broud by oare brouwerijen.
Foarbylden fan dizze konstruksje binne:
Suderende
thumb|Lizzing Süderende ( Noardfrysk: Söleraanj) is in gemeente op it eilân Föhr yn de Dútske dielsteat Sleeswyk-Holstein en makket diel út fan it distrikt Noard-Fryslân. Süderende hat 189 ynwenners (2010).
Beringsee
De Beringsee is in see yn it noardlik diel fan de Grutte Oseaan mei in oerflakte fan mear as 2 miljoen fjouwerkante kilometer. De Beringsee wurdt yn it noarden begrinze troch de Noardlike Iissee, yn it easten troch Alaska, yn it suden troch de skiereilannen fan Alaska en de Aleoeten en yn it westen troch Ruslân. De Beringsee is ferneamd nei de Deenske ûntdekkingsreizger Vitus Bering.
Bekende eilannen yn de Beringsee binne:
Strukum
thumb|Lizzing Strukum ( Noardfrysk: Strükem) ) is in plak yn de Dútske dielsteat Sleeswyk-Holstein en makket diel út fan it distrikt Noard-Fryslân. Strukum hat 982 ynwenners (2010).
Flylân
Flylân (Nederlânsk en offisjeel: Vlieland) is ien fan de fiif Nederlânske Waadeilannen. Fan it westen út rekkene is Flylân it twadde bewenne waadeilân. It eilân foarmet polityk in gemeente, mei in oerflak fan 315,8 km² (wêrfan 279,7 km² wetter), en hat in 55,9 km lange kustline. De gemeente Flylân hat ynwenners (, boarne: CBS). Mei in befolkingstichtens fan 31 ynwenners de kante kilometer is Flylân nei Skiermûntseach de tinstbefolke gemeente fan Nederlân.
Skiednis
Flylân hat lange tiid oan it fêstelân fan Fryslân fêst sitten. Mar nei de Wettersneed fan 1287 waard Flylân skaat fan it oare part fan Fryslân. Dizze feroaring wie in part fan it proses dêr't de Waadsee by ûntstie. It noardlike part fan Tessel, Aailân, wie ea in part fan Flylân. Troch it ûntstean fan it Aailânske Gat waard Aailân fan Flylân ôfskieden. Troch fierdere feroarings yn seestreamen is Flylân oan de westkant hieltyd fierder erodearre. Yn de wandasêge wurdt in ferklearing jûn foar dy natuerramp.
Earder hat der neist East-Flylân ek noch in twadde doarp west; West-Flylân, ek wol Westeynde. Dit doarp is yn 1736 hielendal ûntromme, nei desenniums fan oerstreamings en it besykjen fan it wer op 'e nij opbouwen fan it stik lân. Lykwols leit Flyhors likernôch op it selde stee dêr't earder it Westeinde lei.
Flylân waard yn 1818 in gemeente. Oant 1942 makke it eilân ûnderdiel út fan de provinsje Noard-Hollân, krekt as Skylge. Yn de Twadde Wrâldoarloch wie Flylân ûnderdiel fan de Dútske Atlantikwall. De Dútsers bouden dêr twa batterijen loftôfwargeskut. De Dútsers dielden it eilân yn by Fryslân. Nei de oarloch is dit nea weromdraaid. It Posthuys op it eilân herinneret noch oan de tiid dat Flylân noch by Noard-Hollân hearde. It Posthuys stiet op it westlik part fan Flylân, omdat de post mei de boat fan Tessel ôf kaam.
Lânskip
250px|thumb|De [[dunen op Flylân.]]
Flylân is in lang, smel eilân dat bestiet út de Flyhors, in grutte sânflakte oan de súdwestkant, dunen en bosken yn it midden en nei it easten. Op it súdeastlike diel fan it eilân leit it ienigste plak, East-Flylân. It heechste punt fan Fryslân leit op Flylân, it Fjoerboetsdún is 45 meter heech en op dat plak is gâns it eilân goed oer te sjen. Boppe op dat dún stiet de fjoertoer fan it eilân. De totale strânlingte fan it eilân is 20 kilometer.
Ferdieling gemeenteried
De gemeenteried fan Flylân bestiet út 9 sitten. De útslaggen fan de gemeenteriedsferkiezings binne sûnt 2018:
Ekonomy
De meast foarkommende ynkomstenboarne fan de Flylanners is it toerisme. Op it eilân binne sa'n fyftjin hotels en hûnderten fakânsjehûskes en -aparteminten. Der binne twa kampearterreinen op it eilân; Stortemelk en Lange Paal. Op it eilân leit sa'n 26 kilometer oan fytspaad.
Taal
Tsjintwurdich wurdt der op Flylân hast allinnich noch mar Nederlânsk sprutsen. It Frysk noch it Flylânsk wurde der noch sprutsen. It Flylânske dialekt dat op it eilân praat waard wie tige besibbe oan it Tekselsk. It dialekt hie in protte oerienkomsten mei de dialekten fan Noard-Hollân. De lêste sprekster fan it Flylânsk, frou Petronella de Boer-Zeylemaker, is wei wurden yn 1993 doe't hja 107-jier wie.
Ferkear
Flylân is foar toeristen net taganklik mei auto's of motors. Bewenners kinne by de gemeente in B-ûntheffing oanfreegje foar in motorfoertúch.
Rederij Doeksen ûnderhâldt in feartsjinst tusken Harns, Skylge en East-Flylân. Rederij De Vriendschap ûnderhâldt yn de simmerperioade in feartsjinst tusken De Cocksdorp op Tessel en de Flyhors oan de súdwestkante fan Flylân, spesjaal foar fytsers en kuierders. Fan de Flyhors ôf ferrint it ferfier mei in spesjale auto, de Flyhors Express.
De ienichste busline op it eilân, line 110, wurdt útfierd troch de TCR Flylân. Dy busline giet fan Feardaam by East-Flylân nei it Posthuys en werom.
De Peazens
thumb|right|225px|De Peazens west fan Nijtsjerk op wei nei de seedyk thumb|225px|Ein fan de Peazens yn Peazens-Moddergat De Peazens wie in rivierke dat by de Dokkumer Ie begûn, en fan dêr nei it noarden en noardeasten rûn oant de doarpen Peazens en Moddergat, dêr't it yn de Waadsee útkaam. Oan de seekant is it yn 1449 ôfsletten, sûnt wettere De Peazens ôf op de Dokkumer Ie. De mûning yn de Dokkumer Ie is yn 1665 in daam makke. Nei de oanlis fan de feart Dokkum-Ealsum waard it wetter ôffierd troch it Noarderfallaat op de Dokkumer grêft.
Fan likernôch 1500 oant de gearfoeging yn 1984 hat de Peazens de skieding west tusken West- en East-Dongeradiel.
De namme
Yn it ferline kaam de stream ek as Pasen foar. A.J. van de Aa jout yn syn Het Aardrijkskundig woordenboek der Nederlanden as eardere namme de Donger. Hjoed-de-dei wurdt dat beskôge as in optochte namme as ferklearring foar de nammen fan de Dongeradielen. De namme bliuwt lykwols ûnwis; it is net dúdlik oft it doarp Peazens de namme fan it wetter oernaam hat, of oarsom. As oplossing is útsteld dat de Peazens faaks de Noarderie wêze koe dy't de reden is dat de Suderie net allinnich mar Ie is.