cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fenisysk
Skiednis
Troch Punyske kolonisaasje sprate it Fenisysk nei it westlike Middellânske Seegebiet. Harren wichtichste koloanje, Kartago, ûntwikkele him yn in machtich ryk, dat letter troch de Romeinske Republyk yn de Punyske Oarloggen (264-146 f.Kr.) ferneatige waard. It Punysk stjerde ek út, mar oerlibbe it folle langer as it Fenisysk, faaks oant yn de njoggende iuw n.Kr.
It Fenisysk alfabet
It Fenisysk waard skreaun mei it Fenisysk alfabet, dat in abjad, dus allinnich mei konsonanten, wie. It kaam fan it Protokanaänitysk skrift en lei it grûnwurk foar it Gryksk alfabet en, oer it Etruskysk oanpassen, it Latynsk alfabet. De Punyske foarm fan it skrift ûntwikkele him stadichoan justjes oars ta in mear kursyf lettertype. Yn de tredde iuw f.Kr. begûn it ek fokalen te brûken, benammen oan 'e ein fan in wurd, mei in alef of somtiden in ain. Fierders, yn de tiid fan de Twadde Punyske oarloch, ûntstie der sels in mear kursive foarm, dat as "Nijpunysk" oantsjutten waard, en it bestie njonken de âldfrinzige foarm. Nei de fal fan Kartago yn 149 f.Kr. waard it sels suver mear brûkt. Yn it Nijpunysk waarden fokalen mei matres lectionis (konsonanten) oantsjutten, mear as yn eardere foarmen, en it begûn stadichoan oare letters foar oare fokalen te brûken. In stikmannich ynskripsjes fan Constantine (Algerije) út de earste iuw f.Kr. waard it Punysk yn it Gryksk alfabet skreaun, en in soad ynskripsjes fan Tripolitaanje út de tredde en fjirde iuw waard it Latynsk alfabet foar it Punysk brûkt.
Yn it Fenisysk skrift, ta tsjinstelling fan de Arameeske, Bibelsk Hebriuwske en Arabyske skriften, waarden sels de lange fokalen ornaris net útdrukt, wêr't se ek mar weikamen (sels fan dûbele fokalen, sa as yn bt /beːt/ 'hûs'; Hebriuwske stavering hat byt). Punyske skriuwers begûnen stadichoan fokalen troch middel fan matres lectionis te brûken. Yn de tredde iuw f.Kr. waard de alef 15px oan 'e ein fan in wurd brûkt, en bytiden waard de yod 15px brûkt om in lange [iː] oan te tsjutten.
Letter, benammen nei de fal fan Kartago troch de Romeinen, waard yn de Nijpunyske ynskripsjes in systeem brûkt dêr't wau 15px de [u], yōd 15px de [i], ālef 15px de [e] en [o], ain 15px de [a] en hē 15px en ek ḥēt 15px de [a] mei oantsjutte. Dat systeem waard ynearsten brûkt foar wurden om utens en letter ek foar lânseigen wurden.
Letter waarden Punyske ynskripsjes skreaun mei it Latynsk alfabet, dy't ek fokalen brûkte. Dy lettere ynskripsjes, taheake mei guon ynskripsjes mei Grykske letters en teksten mei Fenisyske nammen yn oare talen, binne de wichtichste boarnen foar fokalen yn it Fenisysk.
Punysk
De ûnderskate foarm fan it Fenisysk dat yn de Tyryske Fenisyske koloanje Kartago sprutsen waard, is bekend as Punysk, en dy waard folle langer brûkt as it Fenisysk yn Fenysje sels. It waard noch brûkt yn de tiid fan de hillige Augustinus, dy't deroer skreau. It Punysk bestie njonken it Berbersk, dy't lânseigen yn Tuneezje (mei Kartago ynbegrepen) en Noard-Afrika wie. It Punysk ferdwûn stadichoan nei de fal fan Kartago troch de Romeinen en de Berbers. It is mooglik dat it Punysk de islamityske bemastering fan de Magreb oerlibbe hat yn guon lytse ôfsûnderlike gebieten. De geograaf al-Bakri omskreau in folk dat in taal sprekt dat gjin Berbersk, Koptysk of Latyn is yn de stêd Sirte yn de streek Ifriqiya, dêr't it sprutsen Punysk it langer as it skreaune Punysk oerlibbe hie. De measte Punysktaligen namen nei de fal fan Kartago it Berbersk en it Latyn oer.
Nettsjinsteande wiene der ek Punyske ynfloeden yn it Berbersk. Ien foarbyld is it wurd agadir "muorre" dat fan it Punyske gader komt. De grutste ynfloed fan it Punysk wie dat fan de namme Hispania (Ibearysk skiereilân, hjoed-de-dei Spanje en Portegal), en komt neffens ien teory fan it Punyske I-Shaphan, dat "kust fan de klipdassen" betsjut, dat eins in fersin fan de ferskate Fenisyske seefarders wie, dy't in soad kninen en dassen seagen. Yn de Golf fan Guinee joech Hanno de Seefarder in fijannige stamme mei "hierrige minsken" de namme, dat letter fan it Punysk troch it Gryksk oernaam waard, as gorillai en waard yn 1847 troch Thomas S. Savage jûn oan de westlike gorilla.
Bobslydzjen op de Olympyske Winterspullen 1972
De Olympyske Winterspullen 1972, ek wol de XIe Olympiade neamd, waarden yn 1972 yn Sapporo, Japan hâlden. Dat wie fan 3 oant en mei 13 febrewaris. It bobslydzjen wie yn de Mt. Teine Bobslydzjen Baan.
Mt. Teine Bobslydzjen Baans
De Mt. Teine Bobslydzjen Baan waard yn 1972 boud foar de Olympyske Winterspullen fan 1972. De baan hie in lingte fan 1.563 m in ferfal fan 132 meter en fjirtjin bochten. Neidat de Spullen fan 1998 oan Nagano tawezen waarden is de bobslyd baan fan Saporro ôfbrútsen.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Kuba
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Kuba.
Wapen fan Baarderadiel
It wapen fan Baarderadiel is it wapen dat fan 1851 oant 1984 troch de gemeente Baarderadiel fierd waard en dêrfoar troch de gritenij Baarderadiel. It is in dield wapen (d.w.s. fertikaal midstwa spjalte). De rjochterhelte hat in blau fjild mei twa goudene (of giele) seishoekige stjerren ûnderinoar. De lofterhelte bestiet út in swarte Fryske heale earn op in gouden (of giel) fjild.
Dit wapen moat ûntstien wêze tusken 1597 en 1622 en liket in gearfoeging te wêzen fan 'e famyljewapens fan 'e doetiidske grytman fan Baarderadiel Ulbe fan Aylva en dy syn frou Sjouck fan Heringa of fan syn soan Hobbe fan Aylva en dy syn frou Frouck fan Aylva. Yn sawol it wapen fan 'e Aylva's as dat fan 'e Heringa's/Camstra's komt ntl. in seispuntige stjer foar. De heale earn is in karakteristyk symboal yn Fryske famyljewapens, dat in aadlik of foaroansteand eigenierd komôf oanjout.
Wapen fan Hinnaarderadiel
It wapen fan Hinnaarderadiel is it wapen dat fan 1851 oant 1984 troch de gemeente Hinnaarderadiel fierd waard en dêrfoar troch de gritenij Hinnaarderadiel. It bestiet út in blau fjild mei in lofterskeanbalke (d.w.s. in diagonale baan fan loftsûnder nei rjochtsboppe) fan sulver (of wyt). De skeanbalke is belein mei, fan boppen nei ûnderen: in trijeblêdige klaver fan grien, in reade heraldyske roas en in griene seispuntige stjer.
It wapen waard omtrint 1640 gearstald. It klaverblêd, de roas en de stjer binne eleminten fan wapens fan aadlike of foaroansteande eigenierde famyljes dy't yn of koart nei de Midsiuwen yn 'e gritenij wennen. De klaver ferwiist nei grûnbesit en de stjer nei macht, wylst de roas in symboal is dat betrekking hat op it kristendom.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Laos
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Laos.
Mark Milligan
(4 augustus 1985) is in Australysk fuotballer. Earder spile foar Northern Spirit, Blacktown City Demons, Sydney, Newcastle Jets, Shanghai Shenhua, JEF United Chiba, Melbourne Victory en Bani Yas. spile ek yn it Australysk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Wrâldkampioenskip 2006, it Wrâldkampioenskip 2010 en it Wrâldkampioenskip 2014.
Grutte Priis Formule 1 fan Belgje 2012
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Belgje 2012 yn Stavelot op 2 septimber. It wie de tolfde race fan 20 races fan de Formule 1 yn 2012. Hy waard op it Sirkwy fan Spa-Francorchamps hâlden. De race waard hâlden oer 44 omgongen, op it 7 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 308 kilometer.
Echte katoensturtkninen
De echte katoensturtkninen (Latynske namme: Sylvilagus) foarmje in ûnderskaai fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e hazze-eftigen (Lagomorpha), de famylje fan 'e hazzen en kninen (Leporidae), de ûnderfamylje fan 'e echte hazzen en kninen (Leporinae) en it skaai fan 'e katoensturtkninen (Sylvilagus). Ta dit ûnderskaai hearre njoggen ferskillende soarten kninen, dy't foarkomme yn Noard- en Midden-Amearika. De bekendste dêrfan is de Floaridaknyn (Sylvilagus floridanus), dy't op guon plakken yn Jeropa útset is as jachtwyld.
Tsjerke fan Nijtsjerk (It Hegelân)
De Tsjerke fan Nijtsjerk is in oarspronklik 13e-iuwske tsjerke op in wierde yn de gemeente It Hegelân yn de provinsje Grinslân. De tsjerke is in ryksmonumint en eigendom fan de Stifting Alde Grinslânske Tsjerken.
Skiednis
De tsjerke fan Nijtsjerk hat gruttendiels 13e iuwske-muorren fan kleastermoppen. Yn 1629 fûn in grutte ferbouwing plak, werby't de westlike muorre fan lytsere bakstien op 'e nij mitseled waard. De súdlike muorre waard ôfbrutsen en oant likernôch in meter ûnder de daklist wer mei de âlde kleastermoppen weropboud. Dat barde nei't Piet Hein de Sulverfloat oermastere en Evert Lewe, dy't kollator fan de tsjerke en oandielhâlder fan de Westyndyske Kompanjy wie, de tsjerke opknappe liet en in dakruter joech mei in wynwizer mei de liuw fan it skaai Lewe. Ek waarden de lytsere romaanske finsters ferfongen troch gruttere rûnbôgefinsters. In gevelstien boppe de westlike tagong betinkt de ferbouwing.
Ynterieur
Yn de tsjerke stiet oan de eastlike muorre in 18e-iuwske preekstoel mei efterskot en klankboerd. De hearebank út 1680 is fersierd mei de wapens fan Von Inn- und Kniphausen en Lewe. Oer de flier fan it middenpaad lizze in tal âlde sarken, werfan't de âldste út 1564 datearret. De lûdklok is út 1762 en getten troch A. Petit. It mechanyske oerwurk is út likernôch 1900.
Oargel
Yn de tsjerke stiet in ienmanualich oargel út 1883 fan Firma van Oeckelen. It oargel besit sân registers op ien manuaal en hat in oanhongen pedaal. De hege tuorren binne mei elts in swarte rôffûgel fersierd, de middelste toer mei muzykynstruminten. Sûnt de bou is der neat mear oan it oargel feroare.
Heinrich Hellhoff
Heinrich Hellhoff (Pritzwalk, 30 april 1868 - Ostprignitz, 28 augustus 1914 sneuvele yn Luik, Belgje) wie in Dútsk keunstskilder.
Hellhoff studearre oan de Akademie der Künste yn Berlyn by Woldemar Friedrich en Carl Saltzmann. Fanôf 1895 hie er geregeldwei útstallings op de Großen Berliner Kunstausstellung, ek yn de jierren 1898, 1899 en 1907 oant 1909 yn it glêspaleis fan München. Hellhoff portretearre fral aristokraten, keunstners en hege ofisieren. Syn styl kin ta it realisme rekkene wurde.
Earste Trijemanskip
It earste trijemanskip of triumviraat wie in polityk bûnsmaatskip, sletten yn 60 f.Kr. troch Gaius Julius Caesar, Gnaeus Pompeius Magnus en Markus Krassus, nettsjinsteande dat de trije inoar wantrouwen. Wat harren feriene wie de winsk om de ynfloed fan de senaat te beheinen. Der soe neat mear yn de Romeinske polityk barre kinne sûnder harren ynstimming.
It earste trijemanskip ûntstie ein jierren 60 doe't de trije manlju ûnderinoar ferskillende ôfspraken makken. Sa soe Caesar konsul wurde by de ferkiezings fan 59 f.Kr. en der foar soargje dat oarlochsfeteranen fan Pompejus in stik lân krige soenen. Fierders waard ôfpraat dat Caesar nei syn konsulaat foar fiif jier gûverneur wurde soe fan Gallia Cisalpina (Noard-Itaalje), Gallia Transalpina (part fan Galje dat oan de oare side fan de Alpen lei) en in part fan Illyria (it eartiidsk Joegoslaavje). Rillegau die bliken dat Caesar it measte foardiel út dat trijemanskip helle.
It bûnmaatskip einige doe't Krassus sneuvele yn de striid tsjin de Parten yn 53 f.Kr. Pompejus rekke dêrtroch yn it neidiel. De oare twa krigen iepentlik spul en striid ûntstie doe't Pompejus "konsul sûnder kollega" waard en dêrmei feitlik allinnich de macht krigen hie. Caesar krige op 7 jannewaris 49 f.Kr. de opdracht fan de senaat syn kommando del te lizzen. Pompeius waard tagelyk hjitten om de Republyk te ferdigenjen. Caesar luts de Rubikon, de swette tusken syn mandaatgebiet en Itaalje, oer mei de wurden alea iacta est ('de tearling is smiten) en joech dêrmei iepentlik oan op in steatsgreep út te wezen. Pompejus slagge der net yn in like grut leger as dat fan Caesar op 'en bien te bringen en koe allinnich nei it Easten flechtsje. De boargeroarloch wie no echt. Om de macht fan Pompeius te brekken, luts Caesar alderearst nei Spanje ta. Dêrnei sette hy de efterfolging fan Pompejus yn. By in earste treffen tusken beide legers wie Caesar de ûnderlizzende partij. Letter waard Pompejus lykwols ferslein en yn Egypte fermoarde, dêr't Ptolemaeus XIII Theos Philopator it foar it sizzen hie. Hy hjitte de dea fan Pompejus en bea Caesar de holle fan Pompeius oan om by him yn de geunst te fallen.
Sjoch ek
Triumvirat 三頭政治
Aleksander Nevski-katedraal (Tver)
De Aleksander Nevski-katedraal (Russysk: Собор Александра Невского) is in tsjerkegebou fan it bisdom Tver fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke. De katedraal stiet by it treinstasjon fan Tver.
Skiednis
De bou fan de oarspronklike tsjerke fûn plak tsjin it ein fan de 19e en it begjin fan de 20e iuw. De stêd makke yn dy tiid troch nije fabriken en in tannimmend ynwennertal in foarse groei mei. De bewenners, dy't yn de delsetting by it stasjon wennen, fersochten in nije tsjerke te bouwen. Noch yn itselde jier joech Aleksander II tastimming foar de bou fan in tsjerke, wêrfoar't in stik lân oan it Privokzalnaja-plein tawiisd waard en de arsjitekt A. Fedorova krige opdracht om in ûntwerp te meitsjen.
Brek oan jild en oare swierrichheden soargen foar fertraging fan de bouplannen en lieden ta it meitsjen fan in nij projekt troch F.N. Malinovski yn 1889. It plan krige yn it ramt fan de neitins oan de mirakuleuze redding fan tsaar Aleksander Aleksandrovitsj en syn famylje by de treinramp op 17 oktober 1888 yn Borki by Charkov goedkarring en op 30 augustus 1891 waard útein set mei de bou fan de tsjerke, dy't twa jier letter op 30 augustus 1893 ôfsletten wurde.
Yn 1929 waard de tsjerke sletten, de koepels en klokketoer waarden sloopt en it ûntwijde gebou waard dêrnei foar ferskillende funksjes ferboud. Nei de kriich wie yn de eardere tsjerke in winkel ûnderbrocht. Mei de bou fan in nije stasjon en de werynrjochting fan it plein by it stasjon waard it restant fan de tsjerke yn 1983 ôfbrutsen.
Weropbou
In yn 2009 stifte groep minsken fan û.o. ûndernimmers en foaroansteande ynwenners fan Tver krewearren foar de weropbou fan de tsjerke en op 20 oktober 2010 waard útein set mei de rekonstruksje fan de nije Katedraal fan de hillige rjochtfeardige prins Aleksander Nevski oan it Stasjonsplein. By de earste stienlizzing wiene fersjintwurdigers fan it stedsbestjoer oanwêzich en filantropen, fan wa't de nammen op in plakette yn de katedraal fêstlein binne.
Op 12 septimber 2013 waarden de krusen en koepels op de nijbou set. De earste tsjint yn de rekonstruearre tsjerke fûn plak op Peaskesnein, 12 april 2015.
De rekonstruksje fan de katedraal fûn plak mei help fan bewarre tekenings út de 19e iuw.
Phina Oruche
Phina Oruche (Liverpool, 31 augustus 1972) is in Britsk aktrise en radiopresintatrise fan Nigeriaansk komôf. Hja sette har karriêre útein as model yn 'e Britske moadeyndustry, mar waard benammen bekend as aktrise, mei har rol as Liberty Baker yn 'e dramasearje Footballers' Wives.
Jonkheid en wurkpaad as model
Oruche waard yn 1972 berne yn 'e Ingelske havenstêd Liverpool as de dochter fan Nigeriaanske ymmigranten. Hja is in etnyske Ibo (de Ibo of Igbo binne ien fan 'e grutste folken fan súdlik Nigearia). Ein tachtiger jierren begûn Oruche in wurkpaad as model en mannekên yn Londen, mar hja ferfear al rillegau nei New York. Dêr wie se fiif jier lang in fêst model foar de Amerikaanske kleanwinkelkeatling Gap. Yn dy tiid stie se op 'e omslach fan ferskate Amerikaansk moadeblêden, mar se hie in spesjale bân mei it tydskrift Essence, dêr't gauris fotoreportaazjes fan har yn stiene.
Aktearkarriêre
Nei't Oruche foar de tillefyzje 'ûntdutsen' wie troch de Britske reklame- en filmregisseur Tony Kaye liet dy har yn in hiele rige reklamespotsjes meispylje. Dêrmei makke er by har de ambysje wekker om aktrise te wurden. Oruche sette yn Los Angeles útein mei in aktearkarriêre nei't se in oplieding folge hie oan 'e Actors Studio yn New York. Se hie ferskate gastrollen yn Amerikaanske tillefyzjesearjes, lykas Nip/Tuck, Charmed, Buffy the Vampire Slayer en NYPD Blue. Op it wite doek spile se û.m. yn The Forsaken (2001) en Happy Ever Afters (2009).
Oare beuzichheden
Op 'e Ierske radio presintearre Oruche ferskate jierren trije kear yn 'e wike in programma, en yn Londen wie se fan 2008 ôf as panellid belutsen by it praatprogramma The Wright Stuff, dat moarns útstjoerd waard. Oruche hat fierders noch ferskate oare programma's op 'e radio en de tillefyzje presintearre, en ek die se yn 2006 as kandidate mei oan it realitytillefyzjeprogramma ''I'm a Celebrity... Get Me Out of Here!''
Letter presintearre en produsearre se yn har bertestêd Liverpool op 'e sneontejûnen it radioprogramma Upfront, op 'e regionale radiostjoerder BBC Radio Merseyside. Teffens skreau se in skoft lang in kollumn yn 'e krante de Liverpool Echo. Fierders is se de eigneresse fan in eigen filmstudio, Ibo Girl Films, Ltd., wêrfoar't se koarte films en fideoklips regisearret, montearret en produsearret. Yn april 2012 publisearre Oruche har autobiografy, mei as titel Liberating Character.
Priveelibben
Phina Oruche troude yn augustus 2007, en hat út dat houlik ien bern, in soan. Yn 2006 en 2007 draafde se de Maraton fan Londen, wêrmei't se £35.000 ophelle foar it goede doel. Oruche wennet tsjintwurdich wer yn har berteplak Liverpool.
Arent fan Haersma (1645-1709)
Arent Arnoldus fan Haersma (Aldegea, 1645- dêre, 1709), wie grytman fan Smellingerlân.
Hy is de soan fan Aulus fan Haersma (1611-1669) en Catharina fan Scheltinga. Hy folge syn heit op yn meardere betrekkingen en amten. Troude op 2 oktober 1664 yn Goutum mei Aurelia fan Glinstra (* 1645 - Aldegea 1707, dochter fan Eelco en Lucia fan Bouricius). Se hienen fiif bern, dêr't Hector Livius fan Haersma (1673-1720) ien fan wie.
Ruhr-universiteit
De Ruhr-universiteit fan Bochum (Dútsk: Ruhr-Universität Bochum; ôfkoarting: RUB) is in grutte universiteit yn it Dútske stedsdistrikt Bochum yn de dielsteat Noardryn-Westfalen dy't om krekt te wêzen op de súdlike hichten fan it sintrale Ruhrgebiet boud is. De universiteit waard oprjochte yn 1962 en is de earste nije iepenbiere universiteit yn Dútslân nei de Twadde Wrâldoarloch. Yn 1965 begûn it eigentlike ûnderwiis.
De Universiteit fan Bochum wie ien fan de earste universiteiten yn Dútslân dy't ynternasjonale Bachelor- en Masterdiploma's oanbea. De gebouwen fan de Ruhr-universiteit binne allegear byinoar brocht op ien kampus, útsein de fakulteit Genêskunde dy't ek in pear sikehuzen yn Bochum en it Ruhrgebiet ta foldwaan hat.
De universiteit hat fierder in botanyske tún mei dêr anneks oan in Sineeske tún en it Hegel-argyf, de argiven fan de Dútske filosoof Georg Wilhelm Friedrich Hegel.
Fakulteiten
De universiteit hat tweintich fakulteiten :
Vallensbæk (gemeente)
Vallensbæk is in gemeente yn de regio Haadstêd (Deensk: Region Hovedstaden) yn Denemark.
De gemeente ûntstie yn by de gemeentlike weryndieling fan 1970 en bleau by de gemeentlike weryndieling yn 2007 selsstannich, mar wurket wol nau gear mei de gemeente Ishøj
Rotenburg (Wümme)
De Landkreis Rotenburg an der Wümme (ôfkoarte: Rotenburg (Wümme)) is in lânkring yn it noardeasten fan it Dútske bûnslân Nedersaksen. Haadstêd fan de lânkring is Rotenburg an der Wümme.
De lânkring ûntstie by in weryndieling yn 1977 troch de gearfoeging fan de lânkringen Bremervörde en Rotenburg (Wümme). De oarspronklike âlde lânkring Rotenburg (Wümme) hiet oant 1969 Rotenburg in Hannover, ôfkoart Rotenburg (Hann.).
De lânkring leit tusken Bremen, Bremerhaven en Hamburch. De lânkring grinzget yn it westen oan de lânkringen Verden, Osterholz en Cuxhaven, yn it noarden grinzget it oan de lânkring Stade, yn it easten oan Harburg en yn it easten en suden oan de Heidekreis.
Bestjoerlike yndieling
Yn 2005 waard yn Nedersaksen in herfoarming fan it bestjoer trochfierd. Dêrby ferfoel it ferskil tusken stêd en frije gemeenten, dy't tsjintwurdich ienheidsgemeenten neamd wurde. In ienheidsgemeente fiert alle gemeentlike taken selstannich út. In samtgemeinde dêrfoaroer is in gearwurkingsferbân en hat lidgemeenten. De samtgemeinde fiert foar dy lidgemeenten in tal mienskiplike taken út.
Ienheidsgemeenten:
* Bestjoerlike sit fan de samtgemeinde
Tinco Martinus Lycklama à Nijeholt (1837-1900)
thumb|Tinco Martinus Lycklama à Nijeholt fan [[Emile Vernet-Lecomte (Musée de la Castre, Cannes) ]]
Tinco Martinus Lycklama à Nijeholt (Beetstersweach, 9 july 1837 - Cannes, 7 desimber 1900) wie in Fryske jonkhear, aventuerier, socialite - en ien fan de earste oriïntalisten yn Nederlân. Doe't er 28 jier wie gie er út Parys wei, oer Ruslân en de Kaukasus nei it Heine Easten op in persoanlike ûntdekkingsreis dy't goed trije jier duorre. Koart skoft nei't er werom in Nederlân wie, festige er him yn Cannes en skreau er in boek yn fjouwer dielen oer syn ûnderfinings op dy reis. Hy garre in unike samling oan easterske skilderijen en oare dingen, dy't er yn 1877 oan it stedsbestjoer fan Cannes skonk. It waard de basis fan it hjoeddeiske stedsmuseum fan dy stêd. Tinco Lycklama waard in foaroansteand persoan yn de pleatslike elite, en bleau boarger fan Cannes oant syn dea.
Famylje
Tinco Lycklama wie de âldste fan de sân bern fan Jan Anne Lycklama à Nijeholt (1809-1891), boargemaster fan Opsterlân en lid fan de Provinsjale Steaten fan Fryslân, en dy syn frou Ypkjen Hillegonda van Eysinga (1815-1854). Hy waard neamd nei syn pake, dy't grytman wie fan Eaststellingwerf (1788-1790) en fan Utingeradiel (1790-1795). Tinco ferlear syn mem doe't er 16 jier wie. Letter skreau er, dat hja him de niget oan frjemde talen en kultueren bybrocht. Twa broers en twa susters binne jong ferstoarn. Syn suster Eritia Ena Romelia Lycklama à Nijeholt (1845-1902) en broer Augustinus Lycklama à Nijeholt (1842-1906) soene him oerlibje. Berne yn in grifformeard miljeu trede er letter ta de roomsk-katolike tsjerke ta, troch in ferskaat fan ynfloeden opdien by syn ferbliuw yn Palestina. Hy boaske op 21 july 1875 te Oosterhout mei de katolike Juliana Agatha Jacoba thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg (Oosterhout, 11 juny 1845 - Ljouwert, 11 juny 1914), dochter fan Gemme Onuphrius Tjalling Burmania, baron thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg ( 1806-1862 ) en de Hoogh Hendrika (1803-1880). Om’t se de titel fan barones fan har heit urven hie, stie jonker Tinco Lycklama letter yn Cannes benammen bekend as "le Baron Lycklama" ( by fersin ) en soms as " le Chevalier Lycklama ". It pear bleau sûnder bern.
Jonkheid
thumb|left|Kaart fan de reis fan Tinco Lycklama in 1865-1868 (Boarne: "Voyage...", kolleksje BNF/Gallica) Tinco groeide op yn in tige komfortabel aristokratysk miljeu, de famylje Lycklama à Nijeholt. Harren rykdom stuolke ûnder mear op ferfeaningen, urven grûnbesit, goede houliken en wichtige funksjes yn Fryslân. Hy brocht syn jonge jierren troch yn syn bertehûs oan 'e Buorren 80 te Beetstersweach (hjoed de dei bekend as it Lycklamahûs). Syn suster Eritia soe dit hûs yn 1891 erve, nei it ferstjerren fan heit Jan Anne. Doe't harren mem stoar, yn 1854, gyng har goed fierderop oan 'e Buorren, nr. 46 - it Eysingahûs - oer yn mienskiplik besit fan heit en de oerlibjende bern. Letter, yn 1868, waard Tinco dêr de ienige eigener fan. Tinco studearre fanôf septimber 1856 rjochten oan de universiteit fan Grins. Nei 1861 soe er lykwols benammen yn Parys tahâlde en studearje, benammen oan de Ecole des Langues Orientales.
Nei it Easten
Yn Parys fette Tinco Lycklama it plan op foar in ûntdekkingsreis troch it Midden-Easten. Hy woe foaral nei Perzië en Syrië. Oars as in protte oaren yn syn tiid, dy't earder ynteresse hiene foar Amearika en it Fiere Easten, wie hy al jong fasinearre troch de skiednis en kultuer fan de Levant en Mesopotamië. Hy woe yn 't foarste plak faak ûnbekende (sels miskende) gebieten observearje en syn ûnderfiningen diele mei lêzers fanút in breed perspektyf (ek it toeristyske). Hy gie lykwols folle fierder as dat. Syn faak unike fynsten en archeologysk wurk makken him ferneamd en hy kin dêrom beskôge wurde as ien fan dee earste oriïntalisten fan Nederlân. Benammen de objekten en kennis dy't er meinaam út Iran identifisearje him mei de moderne kennis oer de Kwajardynasty, dy't oer Perzië regearre yn it tiidrek 1789-1925.
Samling en boek
Tinco Lycklama naam daliks syn yntrek yn it Eysingahûs. Hy krige dalik al plannen om it hûs te ferbouwen mei it doel om der syn mânske samling foarwerpen ûnder te bringen. Yn feite makke er der tagelyk in museum fan. Yn 1870 naam er in Frânske skriuwer oan, Ernest Massenot, dy’t de spesifike opdracht krige om alle objekten te katalogisearjen en te beskriuwen. Dat resultearre ein 1871 yn in earste (ûnfolsleine) ynventaris fan Lycklama's kolleksje. It gie om in tige rike samling, dêr't juwielen en skilderijen ûnder wiene, mar ek klean en argeologyske fynsten. Hiel wat objekten waarden net daliks nei de echte wearde skatten, mar de groeiende ynternasjonale reputaasje en belangstelling foar de kolleksje soe dêr feroaring yn bringe. Ien fan de faktoaren dy't laten ta Tinco’s gruttere bekendheid wie de publikaasje fan syn reisferhalen. Tinco kaam skjin ynein fan syn reizen oan yn Beetstersweach (yn 1868) en ferfear efkes letter nei it Súd-Frânske Cannes om dêr yn in sûn en freonliker klimaat wer op te knappen. De stêd wie ûnderwilens ûnder ympuls fan de Ingelske aristokraat Lord Brougham útwaakst ta ít oerwinteringsoard foar de Noard-Europeeske elites. Tinco hie dêr dus net inkeld noflik waar, mar fûn ek in goed ear foar syn ferhalen. Hy reizge dêrnei op en del tusken Beetstersweach en Cannes, en begûn doe te wurkjen oan de redaksje en publikaasje fan syn ferhalen. It waard op it lêst in boek yn fjouwer dielen mei yn totaal mear as 2.200 siden, fol mei observaasjes oer polityk, keunst, kultuer en natoer en personaliteiten. Fan 1872 oant 1875 kaam elk jier in nij diel út by útjouwers yn Parys en Amsterdam. Underwilens kaam Tinco ta it beslut Beetstersweach foargoed farwol te sizzen. Hy hoegde neat te dwaan foar de kost en hie mei tank oan ferstannige belizzingen in ynkommen dêr't er komfortabel fan libje koe. Hy sette him foar altyd yn Cannes nei wenjen.
"Baron Lycklama"
De ferhuzing nei Cannes fûn al plak foar de publikaasje fan it earste part fan syn boek, ein 1872. En it Lycklama-museum yn it Eysingahûs te Beetstersweach wie dêrom net in lang libben gund, om't de hiele kolleksje mei ferhuze. Hy naam syn yntrek yn 'e lúksueuze Villa Escarras, oan de hjoeddeiske Boulevard Carnot (sa likernôch op 'e hichte fan de rue Lord Byron). Yn dat tiidrek wie Cannes noch foar it grutste part in âld pittoresk stedsje, mar wol mei in tanimmend oantal hege filla's westlik fan de Mont Chevalier. De oanlis fan it earste spoar nei Parys en in byhearend stasjon yn Cannes yn 1863 soene dêr hiel hurd feroaring yn bringe. It hûs fan Lycklama stie yn in riant park, mei ûnbeboud terrein rûnom, mei in pear filla’s yn de buert. De filla stie al gau bekend as de "Villa Lycklama". Yn 1875 troude Tinco yn Oosterhout mei de 30-jierige Juliana Agatha Jacoba thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg. Se waarden wolkomme gasten by de sosjale elites, dy't bestiene út sawol pleatslike persoanlikheden as aristokraten en begoedige lju út Parys, Ingelân, Ruslân en Prusen. De kostumearre bals by "le Baron et la Baronne Lycklama" wiene bekend en waarden op doek fêstlein troch Pierre Tetar van Elven. Tinco liet him in pear kear troch dy skilder ferivigje yn rike Easterske klaaiïng. De ûntwikkeling fan de Sintrale As oer de takomstige Boulevard Carnot wie foar it pear reden de filla te ferkeapjen. Se gongen nei oare riante filla's yn 'e buert. Ien dêrfan wie de Filla Lycklama yn wat fuortendaliks ek de 'rue Lycklama' doopt waard, in wei dy't noch altyd bestiet. Hy hie ek in pear villa's yn de buert fan de Chemin du Cannet, op 'e nij mei de namme Lycklama, mar dêrneist ek in Filla Burmania en in Filla Eritia.
Lycklama-kolleksje wurdt stedsmuseum fan Cannes
Al yn 1872 waard Tinco Lycklama à Nijeholt lid fan de krekt oprjochte "Société fan Sciences naturelles, Lettres et Beaux-Arts" (no 'Société Scientifique et Littéraire de Cannes'). In tige erudyt selskip dêr't persoanen ta hearden lykas de skriuwer Guy de Maupassant en Nobelpriiswinner Frédéric Mistral, mar ek de keizer fan Brazilië, Pedro II. Tinco wie om ’ e wille fan kennis, ûnderfining en syn prachtige samling in wichtige dielnimmer oan it wurk fan de soasjeteit. Ein 1877 skonk er syn folsleine kolleksje oan 'e stêd Cannes. In pear moanne letter wie ek de soasjeteit har biblioteek oan 'e stêd. Beide waarden ûnderbrocht yn it stedhûs, dêr't ek no noch in Lycklama-seal bestiet. De kolleksjes soene lykwols de basis foarmje foar it takomstige Musée de la Castre, it offisjele stedsmuseum yn it âlde kleaster op 'e Mont Chevalier. Oant de dei fan hjoed foarmet de Lycklama-kolleksje it hichtepunt fan it stedsmuseum. It museum wurdt beskôge as in kennissintrum oangeande it Midden-Easten, benammen wat de Qajardynasty oanbelanget. Der is plak foar útstallings om dat tema hinne, en steefêst komt de eare ta oan it krewearjen fan Tinco Lycklama. In part fan de permaninte kolleksje is yn brûklien by it Ryksmuseum fan Aldheden te Leien.
Lettere jierren en ferstjerren
Lycklema à Nijeholt en de barones toe Schwartzenberg bleaune kontakt hâlden mei Nederlân fanwegen de protte saaklike belangen dêre. Sawol yn Nederlân as yn Frankryk wien se bekend fan harren patronaazje en jeften, benammen yn it foardiel fan tsjerken en kleasters. Tinco Martinus Lycklama stipe ek de Sint-Fransiskusparochy yn Wolvegea, dêr'ter persoanlike bannen mei ûnderhold. Hy liet dêr syn eigen kapel sette as takomstich rêstplak. Tinco stoar 7 desimber 1900, thús yn Cannes. Op 11 desimber wie der in grutte plechtichheid. It hiele stedsbestjoer, de konsulêre fertsjinstwurdigers fan tal fan lannen en tal fan oare persoane folgen de lykwein fan Filla Lycklama nei de tsjerke fan 'Notre-Dame-de-Bon-Voyage'. Boargemaster Jean Hibert hold de lykrede foar syn goede freon. Neitiid luts de lykstaasje dwers troch de stêd nei it stasjon fan Cannes. De lykkist waard noch deselde jûn op de trein nei Wolvegea set. Cannes ferlear in markant boarger dy't in bliuwende stimpel op de stêd set hat. De widdo bleau wenjen yn Cannes oant likernôch 1911; dêrnei gie se foar altyd werom nei Nederlân. Se stoar yn Ljouwert yn 1914 en ward op har beurt byset yn de kapel te Wolvegea.
Yn 2017 wijde it museum yn Cannes in tentoanstelling oan de reis fan de 'chevalier Lycklama'. Yn de simmer fan 2018 wie dy tentoanstelling, mei 150 foarwerpen út de kolleksje, yn it ramt fan Ljouwert - Fryslân Kulturele Haadstêd fan Jeropa te sjen yn it âlde Gritenijhûs te Beetstersweach.
Stormy Daniels
Stormy Daniels, echte namme: Stephanie Gregory Clifford (Baton Rouge (Louisiana), 17 maart 1979), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper, pornografysk aktrise, regisseur fan pornofilms en senarioskriuwster út Louisiana, yn it Amerikaanske Suden. Hja hat yn it ferline ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Stormy en Stormy Waters. Hja begûn yn 1996 yn in stripklub te wurkjen en sette nei 2000 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry. Daniels wûn frijwat prizen, net inkeld foar har dûnsjen en aktearjen, mar ek foar har rezjy en senario's. By in breder publyk en bûten de Feriene Steaten waard se lykwols benammen bekend doe't yn 2018 oan it ljocht kaam dat se in koarte bûtenhoulikse affêre mei presidint Donald Trump hân hie.
Jonkheid
Daniels waard yn 1979 berne yn Baton Rouge, de haadstêd fan 'e steat Louisiana, yn it Amerikaanske Suden. Etnysk is hja heal fan Iersk en heal fan Sjeroky-Yndiaansk komôf. Daniels is in iennichst bern. Har âlden skieden faninoar doe't se fjouwer jier wie. Daniels waard neitiid yn earmoede grutbrocht troch har allinnichsteande mem. Yn fraachpetearen hat se sein dat der "dagen sûnder elektrisiteit" wiene, om't har mem de fêste lêsten soms net betelje koe. Yn har autobiografy Full Disclosure fertelde se dat se op njoggenjierrige leeftyd ferskate kearen ferkrêfte waard troch in man dy't de buorman in freondintsje fan harres wie. Hja skreau: "Ik wie njoggen. Ik wie in bern en doe wie ik ynienen gjin bern mear. Hy ferkrêfte Vanessa, en dêrom sprong ik dertuskenyn [...], sadat er har gewurde litte soe." Daniels folge letter middelber ûnderwiis oan 'e Scotlandville Magnet High School, dêr't se redakteur fan 'e skoalkrante wie.
Stripper
Yn in fraachpetear mei Twan Huys, yn septimber 2018 yn RTL Late Night op 'e Nederlânske tillefyzje, fertelde Daniels dat se, doe't se de middelbere skoalle ôfmakke hie, in oplieding ta bistedokter folgje woe. Dêr hie se lykwols gjin jild foar, en om har stúdzje te bekostjen begûn se yn 1996, mei santjin jier, as stripper te wurkjen yn in stripklub yn Baton Rouge. It wie oarspronklik har bedoeling om ien jier te strippen en dêrmei genôch jild te fertsjinjen om har hiele mearjierrige oplieding fan te beteljen. Se wie op in stuit sels al talitten ta in universiteit. Mar se fertsjinne as stripper safolle jild dat se nei in jier besleat en sko it plan om bistedokter te wurden op 'e lange baan.
De foarnamme fan har artystenamme keas Daniels om har fan-wêzen fan Nikki Sixx út te drukken, de basgitarist fan 'e band Mötley Crüe, dy't syn eigen dochter Storm neamd hie. De efternamme fan har artystenamme keas se nei't se in advertinsje sjoen hie foar it whiskeymerk Jack Daniel's, mei de slachsin "in favoryt út it Suden". Yn septimber 2000 joech Daniels har by it Continental Theatrical Agency, wêrnei't se as feature dancer by stripklubs yn 'e hiele Feriene Steaten lâns begûn te reizgjen.
Pornoaktrise
It wie yn dy snuorje dat se fia har wurk mei pornoaktrise Devon Michaels yn 'e kunde kaam. Doe't dy koarte tiid letter in pear lesbyske pornosênes opnaam, ien foar Wicked Pictures en in oaren foar Sin City, nûge se Daniels út om har te beselskipjen en de set te besykjen. Dêr mette Daniels pornografysk regisseur Brad Armstrong, dy't har oerhelle om de lesbyske sekssêne foar Sin City mei Michaels op te nimmen foar de film American Girls Part 2. Neitiid begûn Daniels geregeldwei mei Armstrong gear te wurkjen, mar altyd yn lesbyske sekssênes.
Yn july 2002 waard Daniels cast yn 'e haadrol fan 'e film Heat, foar de studio Wicked Pictures, wêryn't se har earste heteroseksuële sekssêne die. Yn septimber fan datselde jier krige se fan Wicked in eksklusyf kontrakt oanbean, dat se grif tekene. Neitiid wurke Daniels benammen foar Wicked, mar nei't har kontrakt dêr ôfrûn wie se ek wol yn 't spier foar oare bekende Amerikaanske pornografyske filmstudio's, lykas VCA Pictures, Hustler Video, Jill Kelly Productions, Adam & Eve, Vivid Entertainment, Digital Playground, Evil Angel, Metro, Napali Video en Legend Video.
Yn 2018 hie Daniels yn mear as 270 pornofilms spile. Dêrby hie se gearwurke mei kollega-aktrises as Asa Akira, Anikka Albrite, Alexis Amore, A.J. Applegate, Audrey Bitoni, Tori Black, Abbey Brooks, Mary Carey, Tanya Danielle, Devon, Jada Fire, Allie Haze, Kylie Ireland, Janet Mason, Trina Michaels, Shyla Stylez en India Summer, en mei manlike tsjinspilers as Manuel Ferrara, Mark Davis, Mick Blue, Mr. Pete en Tommy Gunn. Foar har aktearjen ûntfong Daniels û.m. fjouwer kear in AVN Award (de Oscars fan 'e pornoyndustry). Yn 2014 waard se yn itselde jier opnommen yn sawol de AVN Hall of Fame as de XRCO Hall of Fame.
Oare aktiviteiten
Sûnt 2004 wie Daniels ek in soad, mar útslutend foar Wicked Pictures, aktyf as regisseur en senarioskriuwster fan pornofilms. Yn 2018 hie se 90 pornofilms regissearre. Ek dêrfoar wûn se ferskate prizen. Njonken har wurk yn en foar pornofilms wie Daniels ek aktyf as neakenmodel. Sa stie se yn 2007 yn 'e Amerikaanske edysje fan 'e Penthouse, as de Penthouse Pet fan 'e moanne febrewaris. Oare neakenblêden dêr't Daniels foar posearre hat, binne Playboy, Hustler en High Society. Ek hat se mei fotoreportaazjes pronke yn 'e Amerikaanske edysje fan it manljusblêd FHM, dêr't se ek in skoft in kollumn foar skreau.
Begjin 2007 fertolke Daniels yn 'e Amerikaanske dramasearje Dirt de rol fan in stripper dy't belutsen is by it yn 'e fâle lokjen fan in basketballer spile troch Rick Fox. Letter datselde jiers toande se har feardichheid yn it pealdûnsjen yn 'e fideoklip fan it nûmer Wake Up Call, fan 'e band Maroon 5. Yn 'e film The 40-Year-Old Virgin, út 2005 hie Daniels ek in lytse rol: Steve Carell, dy't de titelrol fan 'e 40-jierrige faam spilet, sjocht har fideo Space Nuts: Episode 69 – Unholy Union en besiket dan oer har fantasearjen. Fierders spile se yn 'e film Knocked Up, tegearre mei har kollega-pornoaktrise Nautica Thorn, in pear lapdancers yn Las Vegas.
Polityk
Yn 2009 besocht in groep fans út har bertesteat Louisiana, feriene yn 'e website DraftStormy.com, Daniels safier te krijen dat se har ferkiesber stelle soe foar de foarferkiezings fan 2010 fan 'e Republikeinske Partij foar in sit yn 'e Amerikaanske Senaat. Dêrby soe se it dan opnimme moatten hawwe tsjin 'e sittende Republikeinske senator David Vitter, in tige konservative, troude man dy't de mûle fol hie oer famyljewearden, mar op in stuit tajaan moast dat er geregeldwei nei de hoeren gie.
Op 21 maaie 2009 rjochte Daniels in kommisje op, dy't har kânsen ûndersykje moast foar it gefal dat se har ferkiesber stelle soe. Ek makke se in rûnreis troch Louisiana, wêrby't se har ynformearje liet oer de ekonomy, de posysje fan froulju yn it sakelibben en de beskerming fan bern. Op 28 july waard bekend dat har kampanjemanager it doelwyt fan in foarnommen moardoanslach mei in autobom west hie. Op 15 april 2010 makke Daniels bekend dat se har net ferkiesber stelle soe, mei't se it jild net hie om de kampanje fan te beteljen, en ek om't de media har net serieus namen.
Trump-affêre
Op 12 jannewaris 2018 brocht de krante The Wall Street Journal út dat Michael Cohen, de persoanlike abbekaat fan 'e Amerikaanske presidint Donald Trump, oan Daniels in bedrach fan $130.000 oan swijjild betelle hie. Dat wie dien yn oktober 2016, koart foar de Amerikaanske presidintsferkiezings fan dat jier. Reden wie om Daniels stil te hâlden oer de oerhoer dy't Trump yn 2006 mei har begien hie wylst syn frou Melania krekt fjouwer moanne âldkreams wie fan harren soan Barron. Men wie bang dat it nijs oer dy affêre Trump syn kânsen op it presidintskip skea tabringe soe, mocht it bekend wurde, en Daniels hold doe, nei't it skynt, tariedende petearen mei it tillefyzjeprogramma Good Morning America en it tydskrift Slate, om dêr har ferhaal te dwaan.
Nei it ferskinen fan it artikel yn The Wall Street Journal ûntkende Cohen dat der sa'n affêre west hie, en hy liet ek in brief sjen dy't sabeare ûndertekene wie troch Daniels, wêryn't de affêre en it beteljen fan swijjild ûntkend waard. Op 13 febrewaris feroare Cohen fan ferhaal; doe fertelde er oan The New York Times dat er Daniels fan syn eigen jild $130.000 betelle hie, mar dat dat neat mei de Trump-kampanje te krijen hie, en dat er it jild ek net fergoede krigen hie. Dêrop makke Daniels har abbekaat, Michael Avenatti, oan Cohen dúdlik dat de hiele oerienkomst ûnjildich wurden wie trochdat hy it beteljen fan it swijjild iepenbier makke hie, en dat Daniels dêrom no frijút oer de saak prate koe. Op 6 maart spande Daniels dêroer in rjochtsaak oan tsjin Trump. Cohen begûn in dei letter in arbitraazjeproses tsjin Daniels, dat resultearre yn in gerjochtlike útspraak dat Daniels foarearst gjin "fertroulike ynformaasje" bekend meitsje mocht dy't ferbân hold mei de geheimhâldingsferklearring dy't se yn ruil foar de $130.000 ûndertekene hie. Daniels har abbekaten neamden de redens dy't Cohen foar de geheimhâlding oanfierde (en dy't sels ek geheim bliuwe moasten) "flauwe kul".
Yn in fraachpetear mei it nijsprogramma 60 Minutes sei Daniels op 25 maart dat sy en Trump ien kear seksuële omgong hân hiene. Teffens fermelde se dat se letter yn it bywêzen fan har fiifjjierrich dochterke bedrige wie en dat se har dêrtroch twongen field hie om 'e geheimhâldingsferklearring te ûndertekenjen. Doe't aginten fan 'e FBI op 9 april it kantoar fan Cohen trochsochten en dêr e-mails en alderhanne oare dokuminten yn beslach namen, fûnen se ek materiaal dat te krijen hie mei de betelling oan Daniels. Sy dage op 30 april Trump foar de rjochter foar kwealaster om't er har yn in Twitterberjocht in "bedrager" (fraud) neamd hie. Hy bewearde yn datselde berjocht ek dat se it ferhaal oer de man dy't har bedrige út 'e tomme sûgd hie.
Op 12 july waard Daniels by in optreden yn in stripklub yn Columbus (Ohio) arrestearre by in undercoveroperaasje fan 'e pleatslike plysje. Hja soe trije resjersjeurs dy't incognito yn 'e klub oanwêzich wiene, "oanrekke" hawwe, wat yn Ohio tsjin 'e wet is. Wylst Daniels yn 'e sel smiten waard, waarden twa oare strippers dy't yn deselde saak oppakt wiene, daliks nei hûs ta stjoerd mei in oprop om op 'e fêststelde tiid foar de rjochter te ferskinen. Daniels naam abbekaat Chase Mallory út Columbus yn 'e earm, dy't derfoar soarge dat binnen tolve oeren alle oanklachten tsjin har ynlutsen wiene. Daniels har abbekaat Michael Avenatti ûnthiet dat er de plysje fan Columbus oankleie soe om't de arrestaasje fan syn kliïnte neffens him polityk motivearre wie. Letter brocht sjoernalistyk ûndersyk oan it ljocht dat de liedingjaande resjersjeur by de undercoveroperaasje yn 'e stripklub in fanatike oanhinger fan Trump wie. Ut e-mails fan in oar lid fan it undercoverteam die bliken dat de resjersjeurs al dagen foartiid ynformaasje ynwûn hiene oer Daniels en it plak dêr't se optrede soe.
Lichemsskaaimerken
Stormy Daniels is blank, mei blauwe eagen en blûn hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.70 m lang, mei in gewicht fan 57 kg, en kupmaat 36DD, dêr't se in boarstfergruttingsoperaasje foar ûndergien hat. Daniels hat gjin piercings útsein de wenstige gatsjes troch de earlellen. Wol hat se in stikmannich tatoeaazjes, fan in tiara op har rjochterpols, it sifer 2 yn har nekke en in grut ûntwerp oer har ûnderbúk.
Lânboukrisis fan 1880
De lânboukrisis fan 1880 wie in ekonomyske depresje dy't late ta swierrichheden yn de agraryske sektor, dêr't ek Fryslân tige fan te lijen hân hat.
Ynlieding
De resinte skiednis hat feitlik trije lânbouwkrisissen (tenei L. neamd) kend. De earste L. wie fan 1818 oant 1825, mar dy hie foar Fryslân noch net folle te betsjutten, om't men doe noch net sa bot op de wrâldmerk oriïntearre wie en ek spesjalisaasje wie noch gjin sprake fan. De twadde L. fan 1878 oant 1895 hat djippe wûnen slein en grutte feroaringen feroarsake yn sosjaal-ekonomyske ferhâldingen. De tredde L. dy’t fan 1929 oant 1940 duorre, hie teffens slimme gefolgen en wie anneks mei de beurskrach fan 1929.
Oarsaken en gefolgen yn 't generaal
De lânboukrisis fan 1880 ûntstie as gefolch fan de ymport fan nôt en oare lânbouprodukten út de FS en Kanada wêrtroch de prizen fan lânbouprodukten slim sakken. Boeren dy't oerlibje woenen, moasten effisjinter produsearje. Om mei minder arbeiders ta te kinnen en sa op leankosten te besparjen, skaften grutte boeren lânboumasines oan, sa as sie-, mean- en terskmasines. Dizze meganisearring hie fan gefolgen dat de wurkgelegenheid tebekrûn.
Dizze ûntjouwingen fregen oar ûnderwiis, allinne legere skoalle foldie faak net mear. De doe al besteande Hegere Boargerskoalle (HBS) koe him sa mear ûntjaan. It gymnasium wie fral in tarieding op de universiteit en wie net rjochte op de praktyk.
Yn Fryslân
Yn 1878 wie de Fryske agraryske sektor wilens yn kontakt rekke mei de wrâldmerk en hie him frijwat iensidich talein op bûterhannel mei Ingelân; it soe bliken dwaan dat dy iensidigens funest wie. Foaral de boeren op de klaai, dy't in protte ynvestearre hienen en foar elkoar boarch stienen, waarden swier rekke; it iene fallisemint brocht sa it oare mei. De wurkleazens koe yn Fryslân noch wol wat opfongen wurde troch de ferfeaningen.
Der ûntstie ferearming yn ferskate lagen fan de befolking. Arbeiders fûnen in útlitklep yn it opkommend sosjalisme. De oerheid hie noch gjin ynstruminten om de boeren te stypjen, dat kaam earst nei de tredde krisis, mar de krisis fan 1880 hat dat yn begjinsel wol mooglik makke. Yn dy tiid waard nammentlik in begjin makke mei in protte foarsjennings fanwege it regear, sa as lânboukredyt, -ûnderwiis, -foarljochting, -keurings en in departemintale stêf. Teffens feroare de polityk fan de Fryske Maatskippij fan Lânbou fan teory nei de die: de boeren waard leard om ferâldere bedriuwstradysjes los te litten en it kontakt mei de oerheid smiet mear op. De L. fan 1880 sette ek noch in spesjaal stimpel op de Fryske ferhâldingen mei't boeren, faak twongen út need, it sochten by de lânboukoöperaasje.
Bella Bellz
Bella Bellz, echte namme ûnbekend (Atlanta (Georgia), 28 maart 1985, is in Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan mingd Italjaansk-Yndiaansk etnysk komôf, dy't inkeld ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenamme Bella Bends.
Libben en karriêre
Bella Bellz waard yn 1985 berne yn Atlanta, yn 'e Súdlike Amerikaanske steat Georgia. Hja is fan mingd Italjaansk en Sjeroky-komôf. Se wurke as neakenmodel en as stripper foar't se yn 2014, doe't se 29 jier wie, har debút makke yn in pornografyske film.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat Bellz sûnt yn in sechstjintal pornofilms spile, benammen foar de foaroansteande labels Evil Angel en Jules Jordan Video. Fierders hat se ek in protte yn 't spier west foar ferskate pornosites op it ynternet, fral foar BangBros en Brazzers. Njonken har aktearkarriêre is se ek noch altyd wurksum as stripper, wêrby't se no as feature dancer by de stripklubs yn 'e hiele Feriene Steaten lâns reizget.
De Drie Koornbloemen
De Drie Koornbloemen is de âldste noch besteande wynmûne fan de Súd-Hollânske stêd Skiedam. De mûne waard yn 1770 foar achttjin branners boud. It is de iennige mûne fan Skiedam mei in oan de mûne boud moundershûs, dat yn 1832 boud waard. Nei alle gedachten waard de eftergevel fan it mûndershûs op in âld stikje stedsmuorre boud. De mûne waard yn de 19e iuw brûkt foar it seagjen fan mahoanyhout. Wat letter die de mûne tsjinst as pelmûne foar rys. Doe't yn 1857 de belesting foar it meallen skrast waard, naam de eigner it beslút om op 'e nij foar bakkers te meallen. It neiteam fan de doetiidske mounder sette letter útein mei it meallen fan mais, earten en beannen foar it ferwurkjen fan feefoer.
Yn 1938 waard de mûne ferkocht en de nije eigner renovearre de mûne en brûkte dy foar syn stien- en tegelbedriuw om stien ta grús te fermeallen. Yn de jierren 1950 wie yn 'e mûne op 'e nij in feefoerbedriuw ûnderbrocht.
Sintraal stasjon
thumb|Stasjon Arnhim Sintraal
In sintraal stasjon is in treinstasjon dêr't by de oanlis de spoarlinen byelkoar brocht binne dy't earder eigen kopstasjons hienen. Dêrmei is in sintraal stasjon ornaris ek in haadstation, mei gefolch dat somtiden ek in haadstasjon oantsjut wurdt as sintraal stasjon. Yn Fryslân binne gjin stasjons sa oanlein; at Stasjon Ljouwert oantsjut wurdt as "Ljouwert CS", dan wurdt yndie doele op de status fan haadstasjon.
Mei om't oan in stasjon letter net mear te sjen is of it oanlein is as sintraal stasjon, is de Nederlandse Spoorwegen der in 1997 op oer gongen om stasjons mei mear as fjirtichtûzen yn- of útstappers deis de oantsjutting "sintraal" (Centraal) te jaan. Dat, dêrmei is dat in oantsjuting fan in drok stasjon wurden.
Nederlân telt yn 2023 acht sintrale stasjons: