cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katedraal fan Catania
Hjoeddeiske katedraal
It hjoeddeiske oansjen fan de katedraal datearret fan it wurk út 1711 fan Gian Battista Vaccarini, dy't de nije barokke gevel nei de ierdskodding fan 1693 ûntwurp. De gevel hat trije nivo's mei Korintyske graniten pylders, dy't mooglik ôfkomstich binne fan it Romeinske teäter fan de stêd. De gevel is dekorearre mei moarmeren bylden: boppe de tagong Sint-Agata, lofts fan de tagong Sint-Euplius en rjochts Sint-Birillus, de earste biskop fan Catania. De houten tagong is fersierd mei 32 reliëfs dy't pauslike wapens, symboalen fan it kristendom en it libben en martlerskip fan Agata útbyldzje. De koepel stamt út 1802.
Ynterieur
Yn de rjochter sydapsis is de kapel fan de hillige Agata ûnderbrocht. Dêr stiet in mei ealstiennen bewurke sulveren skryn mei de reliken fan de patroanhillige. It is it wurk dat makke is tusken 1470 en 1556 troch ferskate sulversmidden. De skedel fan de hillige wurdt bewarre yn in fan sulver en emaille makke búste, in wurk fan de keunstner Giovanni di Bartolo út 1373-1376. Letter waard de búste belein mei skonken ealstiennen. Ien fan de boarsten dy't har by it tamtearjen ôfsnien waard wurdt yn in monstrânseftige relykhâlder bewarre, it oare boarst is yn besit fan de katedraal fan Gallipoli (Itaalje) Gallipoli. Fierder binne der kostbere relykhâlders foar de fuotten en earms fan de Sint-Agata.
Oan it súdlike ein fan it dwerskip is de Mem-Godskapel mei sarkofagen fan leden fan it keningshûs fan Aragon, wêrûnder Freark II en Freark III. Yn de katedraal binne ek de grêfmonuminten fan de komponist Vincenzo Bellini en fan kardinaal Giuseppe Benedetto Dusmet. Yn de sydskippen steane alters mei ynlein hout út it midden fan de 18e iuw.
Oargel
It oargel op de westlike galerij giet werom op in oargel út 1877, dat boud waard troch de Frânske oargelbouwer Nicolas Théodore Jaquot. It stie eartiids yn de apsis en waard yn 1926 yn in nij front op de nije galerij opsteld. Yn it ramt fan de ferhûzing waard it oargel troch Laudani e Giudici fergrutte. In restauraasje fan it ynstrumint fûn plak fan 2012 oant 2014 troch de frima Mascioni. It âlde piipmateriaal fan Jaquot is te finen yn it sintrale diel fan it front. De pipen oan wjerssiden dêrfan binne fan Laudani e Giudici út 1926. It ynstrumint hat 44 registers op trije manualen en pedaal. De spyl- en registertraktueren binne meganysk.
Penguin Group
De Penguin Group is ien fan 'e grutste en meast foaroansteande Britske útjouwerijen, dy't bestiet sûnt 1935. It haadkertier is fêstige yn it Londenske Westminster. It bedriuw is eigendom fan it útjouwersconcern Pearson PLC, en makket sûnt 2013 ûnderdiel út fan Penguin Random House, in joint venture fan Pearson en it Dútske Bertelsmann AG.
Skiednis
Penguin (de namme betsjut "pinguin", dêrfandinne it logo) sette yn 1935 as bedriuw útein, doe't it ûnder de namme Penguin Books oprjochte waard troch de Britske útjouwer Allen Lane. Yn 1970 waard de útjouwerij oernommen troch Pearson PLC. Yn 1996 ûntstie de hjoeddeiske Amerikaanske difyzje troch de fúzje tusken it oarspronklike Penguin Books USA en G.P. Putnam's Sons. Yn 2003 waard Penguin Books omneamd ta de Penguin Group, dêr't alle Penguin-bedriuwen by ûnderbrocht waarden. Penguin Books is sûnt de namme fan 'e Britske difyzje. De ûnderskate Penguin-difyzjes brûke withoefolle ymprints, wêrfan't de measten foarhinne selsstannige útjouwerijen wiene.
Yn 2012 sleat Pearson PLC in oerienkomst mei syn Dútske konkurrint Bertelsmann AG. Dêrby waard fêstlein dat de Penguin Group in joint venture oangean soe mei de Amerikaanske útjouwerij Random House, in difyzje fan Bertelsmann. De útfiering fan dat kontrakt krige yn 2013 syn beslach, en it nije bedriuw kaam Penguin Random House te hjitten. Mei't sawol de Penguin Group as Random House al ta de seis grutste útjouwerijen fan 'e Ingelsktalige wrâld hearden, is Penguin Random House in abslute reus yn útjouwerslân. Pearson hat in belang fan 47% yn it bedriuw, wylst de oare 53% yn it besit fan Bertelsmann is.
Difyzjes en ymprints
De Penguin Group hat autonoom operearjende difyzjes yn 9 lannen:
Haadofsier
In haadofsier of haadoffisier is in militêr ofsier dy't ta de op ien nei heechste kategory fan rangen heart. De kategory ofsieren boppe de haadofsieren bestiet út 'e opperofsieren, wylst ûnder de haadofsieren de subalterne ofsieren steane.
Ta de haadofsieren hearre de folgjende rangen:
Doctor Zhivago (film)
Plot
Op jonge leeftyd ferliest Joeri yn Sibearje syn mem, sadat er wees wurdt. Syn mem hat foar har dea lykwols beävensearre dat har freondinne Anna foar har soan soargje sil, dat nei de begraffenis wurdt Joeri meinommen nei Moskou, troch Anna en har man Aleksandr Gromeko. Hy groeit dêr fierder op mei Tonja, de dochter fan 'e Gromeko's, dy't fan syn eigen jierren is. De Gromeko's binne in rike famylje, wat Joeri letter by steat stelt om foar dokter te learen. Yn syn frije tiid begjint er te dichtsjen, wat syn wiere libbensdoel wurdt. Yn 1913 keart Tonja werom yn Moskou nei't se ûnderwiis folge hat op in ynternaat yn Parys. Hja is fereale op Joeri, mar hoewol't hy har tige graach lije mei, is it eins in ûnbeäntwurde leafde. Nettsjinsteande dat fielt er him foar syn oannommen famylje oer ferplichte om mei har te trouwen, eat dêr't fral Anna tige by de beide bern op oanstiet. Sadwaande ferlovet Joeri him mei Tonja.
Underwilens groeit, yn in folle earmer fermidden, ek Lara yn Moskou op. Hja ferseit har oan 'e hast tsien jier âldere, ideälistyske Pavel "Pasja" Antipov, dy't pas mei har op bêd wol nei't se troud binne. Yn 1913 kriget Lara mei santjin jier, net alhiel út frije wil, in seksuele relaasje mei de freon of minner fan har mem Amelia, de folle âldere en rike Viktor Komarovski. Dyselde jûns wurdt in freedsume demontraasje troch in ôfdieling kozakken mei grou geweld útinoar slein. Dat bart by de Gromeko's foar hûs; Joeri fljocht deropta om 'e ferwûnen te helpen, mar wurdt troch kozakken oardere om wer yn 'e hûs te gean. Pasja, dy't meirûn yn 'e demonstraasje, fynt in revolver dy't ien fan 'e oare demonstranten falle litten hat en nimt dat fjoerwapen mei. Letter freget er Lara om it foar him te ferstopjen.
Wannear't Amelia ûntdekt wat der geande is tusken har dochter en Komarovski, besiket se harsels fan kant te meitsjen. Komarovski, dy't har fynt, ropt de help yn fan in befreone heechlearaar medisinen, perfester Boris Kurt, om't er bang is foar it skandaal dat sûnder mis ûntstean sil as er der in pleatslike dokter by hellet. Kurt bringt syn studint Joeri mei, dy't dêrtroch Lara foar it earst sjocht, hoewol't se him net gewaar wurdt. As er der tsjûge fan is hoe't Lara en Komarovski mei-inoar omgeane as se miene dat se allinne binne, begjint er te begripen wat der allegear oan 'e hân is.
Net folle letter, mei de kryst, bringt Lara Komarovski yn 'e kunde mei Pasja. De moeting ferrint stroef en nei ôfrin besiket Komarovski Lara har foarnommen houlik mei Pasja te ûntpraten. As dat net slagget, ferkrêftet er har om te bewizen dat se "in slet" is en dêrom ûngeskikt foar it libben fan in troude frou. Fernedere hellet Lara de revolver foar it ljocht dy't Pasja har tabetroud hie, en giet nei it hûs fan Komarovski om wraak te nimmen. As er dêr net blykt te wêzen, spoart se him op by in feest yn ferbân mei de kryst, en besiket him dêr yn oanwêzigens fan alle oare gasten, ûnder wa Joeri, dea te sjitten. Se mist lykwols en rekket him yn 'e earm. De oare gasten gripe har fêst om har oan 'e plysje oer te dragen, mar Komarovski stiet derop dat se har gean litte, om't oars syn hiele aaklike sekslibben buorkundich reitsje sil.
Pasja, dy't Lara nei it feest folge is, klearret in paad troch de gasten en nimt har mei dêrwei. Komarovski syn skotwûne wurdt behannele troch Joeri, dy't syn ôfkarring oer de hannel en wannel fan syn pasjint dúdlik blike lit, mar ek taseit dat er neat útbringe sil, mei't it allegear ûnder syn beropsgeheim falt. Komarovski wurdt ta razernij brocht troch de korrekte hannelswize fan Joeri en byt him ta dat er Lara "oan him jout" en dat hy him fierder mar mei har rêde moat. Underwilens is Pasja alhiel telider slein troch de bekentenis fan Lara oer har relaasje mei Komarovski, mar likegoed trout er mei har. Se ferfarre nei Joerjatin, in plak oan 'e eastkant fan it Oeralberchtme, dêr't Pasja skoalmaster wurdt. Lara bringt dêr in poppe te wrâld, in famke dat Katja komt te hjitten. Hja is de dochter fan Komarovski. Yn Moskou trout Joeri mei Tonja, mei wa't er in soan kriget, Sasja.
As der in wapenstilstân sletten wurdt tusken it nije Russyske regear en de Dútsers, keart Lara werom nei Joerjatin om foar har dochter te soargjen, wylst Joeri nei hûs giet yn Moskou. Syn pleechmem Anna is ûnderwilens ferstoarn, en de filla fan 'e Gromeko's blykt troch de bolsjewistyske autoriteiten ûnteigene te wêzen om yn apparteminten ferdield te wurden foar wol tweintich húshâldings. Joeri, Tonja, Sasja en Tonja har heit Aleksandr libje no mei-inoar yn ien keamer fan it gebou. Joeri past him ridlik maklik oan 'e nije sitewaasje oan, en giet wer oan it wurk yn itselde sikehûs dêr't er foar de oarloch ek wurke. Yn syn frije tiid begjint er wer te dichtsjen, dêr't er ûnder de oarloch gjin tiid foar hie.
Syn healbroer Jevgraf, dy't no in lid is fan 'e Tsjeka (de bolsjewistyske geheime plysje), warskôget Joeri dat syn poëzij troch it bolsjewistyske regear feroardiele is as "antagonistysk foar it kommunisme oer". Mei't er wol foar it ferstân hat dat Joeri it dichtsjen net litte kin en dat er him sa úteinlik sels it grêf yn skriuwe sil, trunet er him oan om Moskou te ferlitten. Hy regelet reispapierren foar Joeri, Tonja, Sasja en Aleksandr nei Varykino, it lânhûs fan 'e Gromeko's eastkant de Oeral. Underwilens is lykwols de Russyske Boargeroarloch útbrutsen tusken de bolsjewiken (de 'Readen'), en de oanhingers fan 'e tsaar (de 'Witen'). De famylje giet oan board fan in swierbewekke frachttrein en makket in lange, ûnnoflike reis yn in folloege wagon nei it easten. Se komme telâne yn in diel fan it lân dat fan 'e Witen 'befrijd' is troch in legindarysk bolsjewistyske generaal dy't Strelnikov hjit.
As de trein in tuskenstop makket, en Joeri him eefkes wat fertrêdet, komt er te ticht by de pânsertrein fan Strelnikov, dy't op in oare spoarline fuortby stiet, en wurdt er finzen nommen troch de skyldwachten fan 'e generaal. As er by Strelnikov brocht wurdt, ken Joeri de generaal wer as Pasja Antipov, fan 'e jûn dat Lara Komarovski besocht dea te sjitten. Yn harren petear komt te praat dat Lara mei Katja yn Joerjatin wennet, dat op it stuit yn 'e hannen is fan Wite troepen en dêrom troch Strelnikov bombardearre wurdt. De oprjochte, ideälistyske skoalmaster fan foarhinne liket net mear te bestean; wat restearret is in gefoelleaze strider foar 'e bolsjewistyske saak, dy't neat mear om syn gesin jout. Hoe dan ek, Strelnikov beslút dat Joeri gjin bedriging ynhâldt, dat hy wurdt wer nei syn eigen trein ta brocht, sadat er trochreizgje kin nei Varykino.
Dêr oankommen ûntdekke Joeri-en-dy dat it lânhûs ûnteigene is troch it pleatslike bolsjewistyske bestjoer. Hoewol't it leech stiet, doare se der net yn te gean, mei't dat as in 'kontra-revolúsjonêre die' sjoen wurde soe, dêr't de deastraf op stiet, net inkeld foar harrensels, mar ek foar de âlde Petja, dy't harren mei hynder-en-wein fan it treinstasjon nei it lânhûs ta riden hat. Sadwaande sette se har nei wenjen yn in arbeidershûs njonken it lânhûs, dêr't foarhinne harren tsjinstfolk tahold. De hiele winter stoarret Joeri út it rút yn 'e rjochting fan Joerjatin, dat mar in kilometer of tsien fierderop leit, om't er wit dat Lara dêr wennet. As it maityd wurdt, fiteret Tonja har rêsteleaze man alhiel sûnder euvelmoed oan om ris nei Joerjatin te riden om te sjen oft de bibleteek dêr noch iepen is. Mei in boek as twa sil er teminsten wat om hannen hawwe. Dat, Joeri set nei Joerjatin ta, dêr't er yn 'e bibleteek Lara treft. Se reitsje oan 'e praat en hja nimt him mei nei hûs, dêr't se al gau-eftich mei-inoar op bêd slagje.
In hiel skoft reizget Joeri om it hoartsje op en del fan Varykino nei Joerjatin om Lara te besykjen, dy't syn mêtresse wurdt yn in relaasje dy't foar harren beiden oerhoer is. Tonja is har dêr folslein ûnbewust fan en Strelnikov hat Lara al sûnt de Earste Wrâldoarloch net sjoen. Joeri wurdt lykwols wat langer wat slimmer pleage troch skuldgefoelens. As Tonja swier rekket fan harren twadde bern en op alle dagen rint, beslút er op in stuit hommels om syn relaasje mei Lara ôf te brekken. Hy riidt nei Joerjatin en fertelt har dat se inoar nea wer sjen sille. Sy antwurdet dat se him folslein begrypt, mar net leaut. Underweis werom nei Varykino komt Joeri in groep Reade partizanen te pearde tsjin, dy't him ronselje (wat delkomt op in ûntfiering), om't se ferlet hawwe fan in legerdokter. Hy kriget net de kâns om noch kontakt op te nimmen mei syn famylje.
Twa jier tsjinnet Joeri yn 'e Russyske Boargeroarloch by de Readen yn harren striid mei de Witen en mei bûtenlânske troepen dy't it bolsjewistyske regear yn Ruslân ûnder fuotten bringe wolle. Dêrby docht er syn medysk wurk nei syn bêste kinnen, ek al is er praktysk in finzene. Uteinlik binne de partizanen ree om him gean te litten, om't se begrutsjen mei him krije en fine dat er genôch dien hat. De polityk kommissaris fan 'e ienheid wol dêr lykwols neat fan witte. Yn 'e twadde winter rekket Joeri op in dei troch omstannichheden efterop en sjocht er syn kâns skoan om út te piken. Hy desertearret en makket lykme-allinne in lange reis nei hûs, oant er op 't lêst skjin ynein, siik en oanhelle mei befriezingsferskynsels Joerjatin berikt.
As Joeri dêr heart dat Tonja mei har heit en Sasja ûnderwilens fan Varykino weromgien is nei Moskou, siket er Lara op. Dy fersoarget him oant er wer fierhinne opbettere is. Pas dan fertelt se him dat Tonja nei syn ferdwining sels nei Joerjatin kommen is om him te sykjen, en dat se dêr úteinlik Lara fûn. Lara hie op dat stuit gjin oare kar as om Joeri syn oerhoer op te bychtsjen, mei't Tonja al fierhinne in byld krigen hie fan wat der oan 'e hân wie troch wat se fan oaren yn Joerjatin heard hie. Lara jout Joeri in brief dat foar him út Moskou kommen is. It hat in fearnsjier ûnderweis west en Lara hat it ek al in fearnsjier yn bewarring. It is fan Tonja, dy't it adressearre hat oan Lara yn 'e hope dat Joeri ea by syn mêtresse weromkomme soe. Yn it brief stiet dat Tonja in sûne dochter krigen hat, dy't Anna hjit. De bolsjewistyske autoriteiten hawwe lykwols besletten om har mei har bern en har heit binnen inkele dagen it lân út te setten. Tonya is fan doel om har yn Parys nei wenjen te setten.
No't Tonja en syn bern likegoed op 'e moanne libje koene wat harren berikberens foar Joeri oanbelanget, wurde hy en Lara wer minners. Op in jûn let krije se besite fan Komarovski, dy't harren warskôget dat de Tsjeka harren yn 'e rekken hâldt omreden fan Lara har houlik mei Strelnikov. De generaal blykt te machtich wurden en dêrom yn ûngenede fallen te wêzen. De opportunistyske Komarovski, dy't himsels by de nije machthawwers yn 'e geunst witten hat te wurkjen, is koartby beneamd ta de minister fan Bûtenlânske Saken fan 'e bolsjewistyske, yn namme ûnôfhinklike Fiereastlike Republyk. Om't er beseft dat er de biologyske heit fan Katja is, biedt er Lara en Joeri oan om harren en it famke mei te nimmen nei Vladivostok, dêr't noch kontakt mei it bûtenlân mooglik is. Se soene dêrwei skip gean kinne oer de Stille Oseaan om nei Parys ta, bygelyks. It is Joeri lykwols noch net fergetten wat Komarovski Lara oandien hat, dat hy smyt de man ta de doar út.
Neitiid beslute Joeri en Lara lykwols dat it faaks dochs net in ferkeard idee is om Joerjatin te ferlitten. Se bejouwe har mei Katja nei Varykino, dêr't se ynbrekke yn it âlde, ûnteigene lânhûs fan 'e Gromeko's om har dêr nei wenjen te setten. Se bringe dêr in grut part fan 'e winter troch, wylst Joeri nachts opbliuwt om 'e gedichten fan syn Lara-syklus te skriuwen, dy't oer de frou geane oan wa't er syn hert ferpâne hat. Letter sille benammen dy gedichten him populariteit ûnder it folk besoargje, mar ek de ôfkarring fan 'e oerheid fan 'e Sovjet-Uny.
De min ofte mear idyllyske tiid wurdt rou fersteurd as Komarovski weromkomt, diskear mei in pear soldaten. Hy fertelt Joeri en Lara dat Strelnikov einlings pakt is, op noch gjin tsien kilometer fan Joerjatin, dêr't er blykber hinne ûnderweis wie. Hy wegere nei syn arrestaasje om gehoar te jaan oan 'e namme Strelnikov, mar harke inkeld nei de namme Pavel Antipov. Ear't er foar it fjoerpeloton brocht wurde koe, makke er himsels fan kant. Komarovski stelt dat foar de autoriteiten it fierder yn libben litten fan Lara no gjin doel mear tsjinnet. Hja is foar harren in los eintsje dat ôftriedde wurde moat, en sadwaande sille se mei gauwens del komme om har finzen te nimmen en te eksekutearjen. Dêrom biedt er op 'e nij oan om Joeri, Lara en Katja mei te nimmen nei it Russyske Fiere Easten, dêr't er harren beskermje kin. Joeri beslút diskear it oanbod oan te nimmen en stjoert Lara en Katja mei Komarovski, mei it ûnthjit dat er harren daliks folgje sil. As se lykwols ôfset binne, makket er gjin risselwaasje om harren efternei. Yn 'e trein nei it easten seit Lara tsjin Komarovski dat se wol wist dat Joeri net meigean soe, mar dat se sels wol moast, om't se net allinne om harsels tinke kin: se is swier fan Joeri syn bern.
Wat dêrnei bard is, hat Jevgraf nea ûntdekke kinnen. Acht jier letter moetet er yn Moskou by tafal de ferearmoede Joeri, dy't tsjin dy tiid in broazele sûnens hat. Jevgraf helpt him oan in baan en nije klean. As Joeri op syn earste wurkdei ûnderweis nei it sikehûs út it rút fan 'e tram Lara op 'e strjitte rinnen sjocht, hastiget er him en stap út om efter har oan. De ynspanning wurdt him lykwols tefolle en hy kriget in hertoanfal. Hy falt derhinne en beswykt dêre op 'e strjitte, wylst Lara sûnder wat te merken trochrint en in hoeke om slacht. Ta ferbjustering fan Jevgraf is der grutte belangstelling foar Joeri syn begraffenis, ek al binne syn wurken op dat stuit noch strang ferbean.
Under it roufolk is ek Lara, dy't Jevgraf oansprekt en syn help freget by it sykjen nei Tanja, de dochter fan har en Joeri, dy't se kwytrekke is yn 'e gaos fan 'e Russyske Boargeroarloch yn it Fiere Easten. Tegearre geane se de weeshuzen fan Moskou del, en hoewol't se it fanke net fine kinne, rekket Jevgraf stadichoan fereale op Lara. Op in dei giet Lara op eigen manneboet om in boadskip de stêd yn en komt net wer werom. Jevgraf mient dat se om 'e iene of oare reden oppakt wêze moat en wierskynlik omkommen is yn ien fan 'e wurkkampen.
Werom yn it fabryk by de keardaam fertelt Jevgraf oan Tanja Komarova dat er wis is dat sy de ferdwûne dochter wêze moat fan syn healbroer en Lara. Tanja is der lykwols net fan oertsjûge. As er har deroer ûnderstiet hoe't se har famylje kwytrekke is, fertelt se dat har "heit" (Komarovski?) har hân losliet doe't se fuortdraafden foar it oarlochsgeweld. Se ûnthjit om yn har omgean te litten wat Jevgraf har allegear ferteld hat. As se nei hûs sil mei har ferloofde, merkt de generaal har balalajka op, in Russysk poenynstrumint, dêr't Joeri syn mem ek ien fan hie. Dyselde stie bekend as in natoertalint op 'e balalajka, en as Jevgraf Tanja freget wa't har spyljen leard hat, antwurdet har ferloofde grutsk dat se it fan nimmen leard hat, mar dat it har fansels oanwaaid is. "Ah," seit Jevgraf, "in natoertalint."
Eftergrûn
It wurk fan Boris Pasternak wie ferbean yn syn heitelân, de Sovjet-Uny. Syn roman Doktor Zjivago waard dêrom it lân útsmokkele en bedarre yn Itaalje, by útjouwer Giangiacomo Feltrinelli, dy't it yn 1957 útjoech. De Sovjet-autoriteiten kanten har wakker oan tsjin it boek, dat se beskôgen as in oanfal op harren lân en polityk systeem, mar de kampanje tsjin 'e roman hie in averjochts effekt en holp krekt om it boek yn it Westen ta in sensaasje te meitsjen. It stie 26 wiken op it earste plak fan 'e bestsellerlist fan The New York Times.
Neitiid waard oan Pasternak yn 1958 de Nobelpriis foar de Literatuer takend, mar hoewol't yn 'e bygeande beskriuwing benammen nei syn poëzij ferwiisd waard, hie eltsenien wol foar it ferstân dat de priis foar Doktor Zjivago bedoeld wie. De Sovjet-Uny ynterpretearre de tawizing fan 'e priis dêrom as in fijannige die, en Pasternak kaam bleat te stean oan in kampanje fan 'e Sovjet-autoriteiten om him wei te setten as in ferrieder. Dêrom fielde er him twongen om 'e priis te wegerjen. De sitewaasje groeide út ta in ynternasjonale cause célèbre en makke Pasternak ta in symboal fan it ferset tsjin it Sovjet-systeem yn 'e tiid fan 'e Kâlde Oarloch.
Casting
Lean seach neat yn Sophia Loren as Lara Antipova, en wist Ponti oer te heljen en sjoch ôf fan it casten fan syn frou yn dy rol troch te sizzen dat Loren "te lang" wie. Oan Bolt fertroude er lykwols ta dat er Loren net oannimlik fûn as jongfaam dy't noch nea mei in man op bêd west hie, sa't Lara yn it begjin fan 'e film ferskynt. Ferskate oare aktrises waarden yn omtinken nommen foar de rol, ûnder wa Yvette Mimieux, Sarah Miles en Jane Fonda. Uteinlik waard Julie Christie cast, op basis fan har aktearjen yn Billy Liar (1963) en omreden fan in oanrikkemandearring troch de ferneamde Amerikaanske filmmakker John Ford, dy't har yn Young Cassidy (1965) regissearre hie.
Foar de titelrol yn 'e film hie Lean earst Peter O'Toole op it each, de stjer fan Lawrence of Arabia, mar dy betanke foar de ear. Max von Sydow en Paul Newman waarden ek yn omtinken nommen, en Michael Caine die audysje en naam diel oan proefopnamen mei Julie Christie. De Egyptyske akteur Omar Sharif, dy't ek yn Lawrence of Arabia mei Lean gearwurke hie, wie in grut fan fan 'e roman fan Pasternak, en doe't er der lucht fan krige dat Lean it boek ferfilmje soe, frege er om cast te wurden as Pasja Antipov (in rol dy't úteinlik nei Tom Courtenay gie). Yn syn autobiografy What's It All About?, út 1994, skreau Michael Caine dat hy dejinge wie dy't, wylst er mei Lean it resultaat fan 'e proefopnamen beseach, suggerearre dat Sharif skoan Joeri Zjivago spylje koe. Sharif sels wie mei stomheid slein doe't Lean him foar dy rol frege. Yn 'e film spile Sharif syn eigen soan Tarek de rol fan 'e jonge Joeri Zjivago.
Foar de rol fan Viktor Komarovski waarden Marlon Brando en dêrnei James Mason frege, dy't it oanbod ôfsloegen. Uteinlik waard Rod Steiger yn dy rol cast. Audrey Hepburn waard yn omtinken nommen foar de rol fan Tonja Gromeka, dy't úteinlik nei Geraldine Chaplin gie, in dochter fan 'e ferneamde komyk Charlie Chaplin.
Opnamen
Guon sênes mei in protte snie, lykas de wintersênes yn Varykino en de sêne mei de trein fan Strelnikov, waarden heech yn 'e bergen by Soria opnommen, yn Kastylje, wylst foar oaren útwykt waard nei Finlân (Joeri syn desersje by de partizanen wei en teffens in protte lânskipsbylden) of Kanada (Joeri-en-dy op reis nei Varykino). In stikmannich wintersênes waard lykwols yn Spanje opnommen by temperatueren fan soms wol 25 °C. Sa waarden foar de kavalerysjarzje fan 'e partizanen oer de beferzen mar izeren platen oer in drûch rivierbêd hinne pleatst en bestruid mei moarmergrús. De hiele filmset fan Moskou waard út it neat wei opboud net fier bûten Madrid. De sênes fan it ramtferhaal oan it begjin en de ein fan 'e film waarden opnommen by de Aldeadávila-keardaam, op 'e grins fan Spanje mei Portegal.
In berucht ynsidint die him ûnder de opnamen fan Doctor Zhivago foar by it filmjen fan 'e sêne wêryn't in âldere frou yn 'e ridende trein mei Joeri Zjivago en syn húshâlding springt. De Hongaarske aktrise Lili Muráti, dy't dy rol spile, knoffele dêrby ûnder de wagon, en der giene ferhalen dat se in earm of in skonk kwytrekke of sels omkommen wie. Yn wurklikheid ûntkaam se lykwols wûnder boppe wûnder oan slimme ferwûnings, sadat se binnen trije wiken wer oan it wurk koe. It liket der sterk op dat Lean de opname fan har fal yn 'e film brûkt hat.
Postproduksje
Yn 'e postproduksje waard de filmmontaazje troch Lean en filmeditor Norman Savage dien yn 'e Estudios CEA yn Madrid. Ek waard doe de filmmuzyk fan Maurice Jarre tafoege.
Untfangst
Yn 'e Britske krante The Guardian skreau Richard Roud: "Yn 'e film wurdt de revolúsje werombrocht ta in stikmannich frijwat yrritante foarfallen: it sykjen fan baarnhout, it bemachtigjen fan in plak yn in trein, en in protte aaklike lju út 'e legere maatskiplike klassen dy't har ferfeelsum hâlde en drage. Wat men ek fine mei fan 'e Russyske Revolúsje, it wie beslist mear as in rige konsuminteproblemen. Teminsten al foar Zjivago sels. It hiele punt fan it boek wie no krekt dat hoewol't Zjivago de útkomst fan 'e revolúsje ôfkarde, hy de revolúsje sels yn prinsipe goedkarde. As dat net sa wie, hie it gjin trageedzje west." Richard L. Coe fan The Washington Post neamde de film dan wer "fisueel prachtich en treflik aktearre", en identifisearre de (neffens him te lange) spyldoer as it wichtichste probleem.
Meitiid bettere de reputaasje fan Doctor Zhivago tige by tige op, hoewol't der krityk bleau op 'e persepsje fan trivialisearring fan 'e skiednis. Yn 1995 omskreau de foaroansteande Amerikaanske filmkritikus Roger Ebert de film as "in foarbyld fan aldertreflikst fakmanskip yn 'e âlde styl yn 'e tsjinst fan in sentimintele romantyske fisy." Hy skreau ek: "It ferhaal, yn 't bysûnder sa't it ferienfâldige is troch Lean en syn senarioskriuwer, Robert Bolt, liket polityk te wêzen yn deselde sin sa't ek Gone with the Wind polityk is: as spektakel en dekôr, mar sûnder ideology." Hy konkludearre dat de politike ynhâld foar it meastepart "in bykomstichheid" is.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Doctor Zhivago in goedkarringspersintaazje fan 84%, basearre op 49 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "It is miskien net de bêste film út it oeuvre fan David Lean, mar Doctor Zhivago is dochs briljant filme en meislepende romantysk." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Doctor Zhivago in goedkarringspersintaazje fan 69%, basearre op 14 resinsjes. Doctor Zhivago wurdt no oer it algemien beskôge as ien fan 'e bêste films ea makke en teffens as miskien wol de bêste romantyske film aller tiden. Yn 1998 waard de film troch it Amerikaansk Filmynstitút (AFI) op it 39e plak set fan 'e ranglist fan 'e 100 bêste ea, en yn 1999 part it Britsk Filmynstitút (BFI) de film it 27e plak ta op 'e ranglist fan 'e bêste Britske films aller tiden.
Opbringst
Doctor Zhivago brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $111,7 miljoen op. Wrâldwiid waarden der 248,2 miljoen kaartsjes ferkocht om 'e film yn 'e bioskoop te sjen. Hoewol't de krekte wrâldwide opbringst ûnbekend is, fertsjinne de film mei in budget fan $11 miljoen allinne yn Noard-Amearika al in winst dy't it tsienfâldige bedroech fan wat der oan útjûn wie (marketingkosten net meirekkene). Dêrmei wie de film de op ien nei meast opbringende film fan 1965 (nei de filmmusical The Sound of Music en krekt foàr de James Bond-film Thunderball). Anno 2016 wie Doctor Zhivago yn Noard-Amearika de op sân nei meast opbringende film aller tiden as men de opbringst oanpast foar ynflaasje. It is (oanpast foar ynflaasje) ek ien fan 'e top 10 fan meast opbringende films wrâldwiid mei in omrekkene opbringst fan likernôch $2,1 miljard.
Prizen
By de Oscars waard Doctor Zhivago yn 1966 nominearre foar prizen yn 10 kategoryen, krekt likefolle as de wichtichste konkurrint, The Sound of Music. Beide films wûnen ek 5 Oscars, mar The Sound of Music wûn de wichtichste prizen: de Oscar foar bêste film en dy foar bêste regisseur. Doctor Zhivago wie dêrnjonken ek noch nominearre foar de Oscars foar bêste byrol fan in akteur (Tom Courtenay), bêste filmmontaazje en bêste lûdsmixing. De film wûn de Oscars foar bêste adaptearre senario (Robert Bolt), bêste kamerarezjy (Freddie Young), bêste orizjinele filmmuzyk (Maurice Jarre), bêste kostúmûntwerp (Phyllis Dalton) en bêste produksje-ûntwerp (John Box, Terence Marsh en Dario Simoni). Julie Christie, dy't net nominearre wie foar har rol yn Doctor Zhivago, wûn de Oscar foar bêste aktrise foar har rol yn Darling.
By de Golden Globes waard Doctor Zhivago nominearre yn 6 kategoryen, wêrûnder nije stjer fan it jier (Geraldine Chaplin). De film wûn fiif prizen: foar bêste dramafilm, bêste regisseur (David Lean), bêste akteur (Omar Sharif), bêste senario (Robert Bolt) en bêste orizjinele filmmuzyk (Maurice Jarre). Doctor Zhivago wûn fierders de Grammy Award foar bêste soundtrack en 3 Italjaanske David di Donatello's. Ek waard de film nominearre foar 3 Britske BAFTA's.
Westerland (Noard-Hollân)
Westerlân (offisjeel: Westerland) is in doarp yn de Noard-Hollânske gemeente Hollâns Kroan.
Skiednis
Westerlân is it meast westlike doarp fan it eardere eilân Wieringen. By it doarp leit ek it heechste punt fan Wieringen, dat 13 meter boppe NAP is. It doarp ûnstie stadichoan troch lintfoarmige bebouwing op en tsjin de driuwwâlen, resten fan de op ien nei lêste iistiid. Westerlân is ek ien fan de âldere plakken fan Wieringen.
It diel fan Westerlân westlik fan de tsjerke stie eartiids bekend as 'it Skrale Ein', om't it dêr nochal earmoedich wie. De namme bestiet noch, mar it is tsjintwurdich in populêr gebiet om te wenjen.
It besjen wurdich
De protestantske tsjerke fan it doarp is de oarspronklik oan Nikolaas fan Myra wijde tsjerke. De toer is 15e-iuwsk, mar it skip waard yn de 19e iuw werboud, nei't de oarspronklike tsjerke brekfallich woarn wie. Der stie al yn de 12e of 13e iuw in tsjerke, mar bewiis foar in krekte datearing bestiet der net.
Oan it westlike begjin fan it doarp stiet de villa 'Waterkeer'. Dy villa waard boud foar Cornelis Lely, dy't lykwols al gau nei de foltôging ferstoar. Neitiid is de villa noch brûkt as pension.
Boaris- en Glebtsjerke op it Arbatskajaplein
De Boaris- en Glebtsjerke (Russysk: Церковь Бориса и Глеба на Арбатской площади) is in (diels) rekonstruearre tsjerke-kapel op it Arbatskajaplein yn it histoarykse distrikt Bely Gorod fan de Russyske haadstêd Moskou. De tsjerke waard yn 1997 boud foar it Ministearje fan Definsje oer op it plak dêr't santich jier earder de oarspronklike Boaris- en Glebtsjerke ferneatige waard.
Westerland (Noard-Hollân)
It besjen wurdich
Noardwestlik fan it foar by it fiadukt stiet it monumint ta neitins fan de slachtoffers fan de Twadde Wrâldkriich. Súdwestlik fan it doarp leit de Amstelmar mei it Lutjestrand (Lytse strân).
Boaris- en Glebtsjerke op it Arbatskajaplein
Skiednis
thumb|left|220px|De Boaris- en Glebtsjerke yn 1881 (ôfbyld: Nikolai Naidenov) thumb|left|220px|It Arbatskajaplein mei (lofts) de Boaris- en Glebtsjerke en (rjochts) de Tichontsjerke De Boaris- en Glebtsjerke waard op kosten fan greve Aleksej Bestûzjev-Rjûmin sûnt 1763 yn fiif jier tiid boud en konsekrearre yn 1768. It ûntwerp wie ôfkomstich fan de arsjitekt Karl Ivanovitsj Blank, in arsjitekt dy't as ien fan de lêsten de barokke styl yn syn wurk tapaste en de earste Moskouse arsjitekt dy't neoklassisistyske gebouwen bouwe liet. De tsjerke gyng troch as ien fan de moaiere foarbylden fan barok yn Moskou.
It jier 1929 waard bekend dat de autoriteiten fan doel wiene om de Boaris- en Glebtsjerke ôf te brekken. De offisjele motivaasje wie dat de tsjerke wike moast foar it ferbetterjen fan de ferkearssitewaasje, mar alternative útstellen waarden ôfwiisd en it die al gau bliken dat it de oerheid om de tsjerke te dwaan wie. Der waard ferset oantekene út de hoeke fan de sintrale organisaasje, dy't sich dwaande hold mei restauraasje en op in gearkomste waard it plan om de fierder goed ûnderholden tsjerke ôf te brekken ûnreedlik neamd. Ek de parochianen ûndernamen aksje en stjoerden in brief nei it Presidium fan it Utfierend Komitee. It makke de autoriteiten lilk en op Krystjûn 1929 naam it Sintraal Utfierend Komitee it beslút om net allinnich de Boaris- en Glebtsjerke te slopen, mar ek de Marije fan Egyptetsjerke fan it Stretenski-kleaster (1482) en de Tsjerke fan Us Leaffrou fan de Baarnende Strûk (tusken 1679 en 1680) ôf te brekken.
Nijbou
De sloop fan de Boaris- en Glebtsjerke en de oare twa tsjerken folge yn 1930 en yn 1997 waard der by it oarspronklike plak fan de tsjerke in lyts monumint ta oantinken fan de tsjerke delset. Yn 1997 naam de Moskouse oerheid it beslút om yn it ramt fan it 850-jierrich bestean fan de stêd in nije Boaris- en Gleb tsjerke-kapel te bouwen op it plein. De nijbou kaam in stikje fierderop te stean fan it oarspronklike plak op de lokaasje dêr't ea de yn 1933 ôfbrutsen Tichontsjerke (1689-1756) stien hat. De hjoeddeiske tsjerke folget de barokke foarmen fan de âlde struktuer fan de Boaris- en Glebtsjerke. It ynterieur koe net rekonstruearre wurde, om't krekte ynformaasje dêroer net foarhannen is.
Blake Clark
Blake Clark (Macon, 2 febrewaris 1946) is in Amerikaansk komyk, akteur, en telefyzjepresintator.
In Komeedzje Fol Fersinnen
In Komeedzje Fol Fersinnen, yn it oarspronklike Ingelsk: The Comedy of Errors, is in toanielstik fan 'e hân fan 'e wiidferneamde Ingelske skriuwer en dichter William Shakespeare. It is ien fan syn ierste en teffens kluchtichste stikken, dêr't in grut part fan 'e humor yn fersoarge wurdt troch slapstick en fersin fan identiteit. The Comedy of Errors fertelt it ferhaal fan twa pear ieneiïge twillingen dy't koart nei har berte ûnbedoeld útinoar helle binne. As it iene pear tafalligerwize it wenplak fan it oare pear besiket en dêr yn kontakt komt mei famylje en goekunde fan dat oare pear, liedt dat ta in rige wylde fersinnen dy't útrinne op mear as ien ferkeard útdield wan bruien, in mei in skamper ôfrûne ferlieding, in foute arrestaasje en falske beskuldigings fan ûntrou, stellerij, sljochtsinnigens en demoanyske besettenens. Men is fan tinken dat de komeedzje skreaun wêze moat yn 'e perioade 1589-1595. De Fryske oersetting fan Douwe Kalma datearret fan 1956, en waard yn 2007 werútjûn troch Utjouwerij Bornmeer, yn ien bân mei twa oare komeedzjes fan Shakespeare.
Eftergrûn
The Comedy of Errors waard foar it earst publisearre yn 'e First Folio fan 1623, mar de ferwizings yn it stik nei de súksesjeoarloch yn Frankryk meitsje dúdlik dat it tusken 1589 en 1595 skreaun wêze moat. De earste opfiering fûn wierskynlik plak op 28 desimber 1594 yn 'e Gray's Inn te Londen; saakkundige Charles Whitworth hâldt yn syn werútjefte fan it stik út dat it ûntstien is yn 'e lêste helte fan dat jier. The Comedy of Errors is net inkeld ien fan 'e ierste en kluchtichste, mar ek it koartste toanielstik fan Shakespeare. Nei gedachten bedoelde er it as syn "masterstik", dêr't er mei oantoane woe dat er de klassike komeedzjes en harren skriuwers oertreffe koe; dat sil der ek de reden fan wêze dat it ien fan syn strakst strukturearre stikken is, dat yn tsjinstelling ta it hast al syn oare wurk de klassike ienheden fan tiid en plak respektearret. Dêrtroch fynt alle aksje op ien beskate lokaasje en binnen de doer fan in pearen oeren tiid plak. The Comedy of Errors is grutdiels basearre op 'e Menaechmi fan Plautus, al foege Shakespeare der in stikmannich eigen eleminten oan ta.
Ynhâld
Fanwegen in wet dy't de oanwêzigens fan Syrakusyske hannelslju yn Efeze ferbiedt, wachtet de âlde Syrakusyske keapman Egeon de deastraf as er yn dy stêd oppakt wurdt. Hy kin inkeld it fege liif derôf rêde troch in hege boete te beteljen. Hy fertelt syn drôve ferhaal oan 'e Efezyske hartoch Solinus. Yn syn jonkheid wied er troud en hied er twa twillingsoannen; foar harren kocht er fan in earme frou twa oare twillingjonkjes om syn eigen soannen ta tsjinners te wêzen. Koarte tiid letter litte er mei syn gesin skipbrek. Syn frou gie mei ien jonkje fan eltse twilling yn ien sloep en hysels mei de oare beide yn 'e oare. Dat wie it lêste wat er seach fan syn frou en de bern dy't se by har hie. Koartby binne Egeon syn soan, Antipholus fan Syrakuse, en dy syn feint, Dromio fan Syrakuse, ôfset om harren ferlerne bruorren te sykjen. Doe't se net werkamen, is Egeon har efternei reizge. De hartoch, dy't oandien is troch it ferhaal, jout Egeon ien dei om oan 'e boete te foldwaan.
Dyseldichste deis komt Antipholus fan Syrakuse oan yn Efeze, op 'e siik nei syn broer. Hy stjoert syn feint Dromio fan Syrakuse om in keamer te besprekken yn in herberge, mar is alhiel ferstuivere as suver daliks Dromio fan Efeze ferskynt, dy't neat ôfwit fan in herberge, mar syn master oantrunet om op hûs oan, om't syn frou op him sit te wachtsjen. Antipholus, dy't mient dat Dromio ûnfoege grappen makket, jout him in wan bruien. Dêrop keart Dromio fan Efeze werom nei syn masteresse, Adriana, dy't er trochdocht dat har man net thúskomme woe en sels bearde dat er noch nea fan har heard hie. Adriana, dy't der dochs al oer yn sit oft har man har wol trou is, fettet dat op as in bewiis dat har slimste eangstme wierheid wurden is.
Underwilens komt Dromio fan Syrakuse wer werom by Antipholus fan Syrakuse en ûntkent dan ea in grap makke te hawwen oer dat Antipholus in frou hawwe soe. Antipholus sil him dan in pak op 'e bealch jaan, mar ear't er dat dwaan kin, ferskynt Adriana, dy't him smeket har net te ferlitten. Mei't Efeze derom bekend stiet dat it in stêd fan heksen is, skriuwt Antipholus dizze frjemde barrens ta oan hekserij. Om it minske del te bêdzjen, liket it him de baas en bring har thús. Dêr oankommen, brûkt er it miel mei har, wylst Dromio fan Syrakuse as doarwarder fungearret. Dan komt Antipholus fan Efeze thús foar it jimmet, mar wurdt him troch Dromio fan Syrakuse de tagong ta syn eigen hûs wegere. Hy stiet op it punt om 'e doar yn te wâdzjen, mar syn freonen ûntprate him dat en by beslút om ynstee by in koertisane te iten.
Binnendoar fielt Antipholus fan Syrakuse him ûnderwilens tige oanlutsen troch Adriana har suster, Luciana. Dy is flaaike troch syn oandacht, mar fielt der neat foar om har eigen suster te bedragen. Dromio fan Syrakuse is derefter kommen dat hysels ek troud is, mei de modderfette kokenfaam Nell. De beide Syrakusiërs beslute om sa gau mooglik út te piken. Neitiid wurdt Antipholus oanholden troch de goudsmid Angelo, dy't beweart dat er in gouden keatling by him besteld hat. Hy twingt Antipholus it sieraad oan te nimmen; Angelo jout oan dat er letter wol om it jild komme sil.
Antipholus fan Efeze stjoert Dromio fan Efeze derop út om in tou te keapjen dêr't er syn frou Adriana mei hoffenje kin om't se him bûtensletten hat. Hysels wurdt oansprutsen troch de goudsmid Angelo, dy't no jild sjen wol foar it keatling. Antipholus ûntkent dat er it ding ea ûnder eagen krigen hat en wurdt dêrop daliks arrestearre foar tsjeafte. Op it stuit dat er fuortlaat wurdt, komt tafallich Dromio fan Syrakuse foarby, dy't Antipholus dan nei Adriana ta stjoerd om jild foar syn boarchtocht te heljen. Mar nei't er dy opdracht folbrocht hat, leveret Dromio it jild by fersin ôf oan Antipholus fan Syrakuse.
Antipholus fan Efeze syn koertisane sjocht Antipholus fan Syrakuse mei it gouden keatling omrinnen en sprekt him oan om it him yn 't sin te bringen dat er it har ûnthjitten hat. De beide Syrakusiërs ûntkenne dat en naaie út. De koertisane beslút dan Adriana te fertellen dat har man gek wurden is. Underwilens keart Dromio fan Efeze by de oppakte Antipholus fan Efeze werom mei it tou dat er keapje moast. Antipholus, dy't ynstee it boarchjild hawwe wol, is poermâl. Dan komme Adriana, Luciana en de koertisane op mei de tsjoender Pinch; de beide Efeziërs wurde oermastere en fêstbûn, wylst Pinch harren duvels besiket út te driuwen. De Syrakusiërs ferskine dêrop mei ûntbleate swurden yn 'e hân, sadat de froulju útnaaie om't hja miene dat it de Efeziërs binne dy't losrekke binne en no wraak nimme wolle. Adriana ropt gau wat gewante keardels byinoar, dy't dan besykje om 'e Syrakusiërs te oermasterjen, mar dy flechtsje in abdij yn dêr't de abdisse harren rislút beskermet.
Dêrop komme de hartoch en Egeon op, dy't ûnderweis binne nei de keapman syn terjochtstelling. Adriana smeket de hartoch om 'e abdisse te twingen har man oan har oer te dragen. Op datselde stuit arrivearret der in boadskipper by Adriana har hûs wei dy't fertelt dat Antipholus en Dromio (de Efeziërs) losbrutsen binne en de tsjoender Pinch oan it mishanneljen binne. De Efeziërs komme fuort nei de boadskipper oan en freegje de hartoch om rjochtdei te hâlden oer Adriana. Egeon mient dat er syn soan, Antipholus fan Syrakuse, fûn hat, dy't syn boete grif foar him betelje sil, mar Antipholus fan Efeze ûntkent dat er Egeon ea earder sjoen hat.
Ynienen komt de abdisse op mei de Syrakusiërs, en dan begjint eltsenien te begripen wat der oan 'e hân is. Net allinne wurde de faninoar skate twillingen weriene, mar de abdisse fertelt dat sy Egeon syn frou, Emilia, is. De hartoch ferlient Egeon graasje en se geane mei har allen de abdij yn om 'e weriening fan harren famylje te fieren.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan The Comedy of Errors, fan Douwe Kalma, ferskynde yn 1956 as ûnderdiel fan Shakespeare's Wurk Dl. I, ien fan 'e omnibusútjeften fan 'e Fryske Shakespeare Stifting te Drachten, ûnder de titel In Komeedzje Fol Fersinnen. Nei't er omstavere en by de tiid brocht wie troch Eric Hoekstra, waard dyseldichste tekst yn 2007 werútjûn troch Utjouwerij Bornmeer yn gearwurking mei de Stifting Elektroanyske Letteren Fryslân en mei stipe fan 'e provinsje Fryslân en de Douwe Kalma Stifting, yn ien kaft mei twa oare komeedzjes fan Shakespeare, Leafde's Lêst Net Leanne en De Twa Eallju fan Verona, ûnder de titel fan Trije Komeedzjes.
Koyukuk (rivier)
De Koyukuk (Kojûkon: Ooghekuhno; Injûpiat: Kuuyukaq) is in rivier yn 'e Amerikaanske steat Alaska dy't in sydrivier fan 'e gruttere Yukon is. De Koyukuk hat in lingte fan 684 km en ûntspringt yn it Brooksberchtme fan noardlik Alaska. De rivier hat in ôfwetteringsgebiet dat in oerflak fan 83.000 km² beslacht.
Etymology
De namme Koyukuk is in ferbastering fan it wurd kuik-yuk, dat "rivier" betsjut yn it Middenalaskaansk Jûpik, in Eskimo-taal. De rivier kaam oan dy net bot ta de ferbylding sprekkende namme trochdat de njoggentjinde-iuwske Russyske ûntdekkingsreizger Petr Vasilii Malachov him sa neamde om't er de lânseigen namme foar de rivier (Ooghekuhno) net wist.
Rin
Oan 'e igge fan 'e Koyukuk lizze doarpen as Evansville, Bettles, Allakaket, Hughes en Huslia, foar't de rivier by Koyukuk útmûnet yn 'e folle gruttere rivier de Yukon. Sydrivieren fan 'e Koyukuk binne oan 'e bopperin û.o. de Alatna en de John, en fierder streamôf de Kanuti, de Hogatza en de Huslia. De Alatna, de John, de Noarderfoarke fan 'e Koyukuk en de Tinayguk, in sydrivier fan 'e Noarderfoarke, hawwe yn 'e Feriene Steaten de status fan Nasjonale Wylde en Skildereftige Rivier.
Skiednis
De earste Jeropeaan dy't de Koyukuk nei syn boarne folge, wie de Russyske ûntdekkingsreizger Petr Vasilii Malachov yn 1838. Hoewol't Alaska yn 1867 oergie yn Amerikaanske hannen, duorre it noch oan 1885 foar't de earste Amerikanen, luitenant Henry Allen en soldaat Fred Fickett fan it Amerikaanske Leger, de hiele rin fan 'e Koyukuk ferkenden. Yn 1898 late de ûntdekking fan goud troch Johnnie Folger oan 'e Middelfoarke fan 'e Koyukuk ta in goudkoarts yn it gebiet. It wie doe dat Bettles ûntstie as in hannelspost en goudsikerskamp.
Yn 1929 waarden de bopperin en de foarken fan 'e Koyukuk yngeander ferkend troch Bob Marshall, dy't dêr kaam om 'e pleatslike floara te bestudearjen foar syn doktoraat yn botany. Hy joech de namme Gates of the Arctic ("Poarte fan it Arktysk Gebiet") oan it diel fan it Brooksberchtme dat deunby de Koyukuk leit. Yn 1980 wiisde it Amerikaansk Kongres 164 km fan 'e Noarderfoarke fan 'e Koyukuk oan as de Wylde en Skildereftige Rivier de Koyukuk, wat betsjutte dat it gebiet tenei in beskate mjitte fan beskerming tsjin eksploitaasje fan natuerlike helpboarnen hie.
Mia Khalifa Is Cumming for Dinner
Mia Khalifa Is Cumming for Dinner is in Amerikaanske pornofilm út 2014, mei as akteurs Mia Khalifa, Julianna Vega en Sean Lawless. De Ingelsktalige film is in produksje fan 'e Amerikaanske filmstudio BangBros en hat in doer fan 33 minuten. It ferhaal draait om twa islamityske froulju dy't rûzje meitsje om in man en úteinlik harren skeel oplosse troch in triootsje te hâlden. Dizze pornofilm soarge foar in protte opskuor yn it Midden-Easten trochdat ien fan 'e aktrises, Mia Khalifa, yn Libanon berne is, en trochdat beide aktrises in hidjaab droegen, in stik klean dat assosjearre wurdt mei islamityske froulju.
Titel
De titel fan Mia Khalifa Is Cumming for Dinner is dûbelsinnich: coming for dinner betsjut "op besyk komme foar in itentsje". De wurdfoarm cumming, fan 'e sprektaalwurdfoarm to cum, ferwiist lykwols nei klearkomme, en de titel kin sadwaande lêzen wurde as "Mia Khalifa komt klear foar it iten".
Plot
In moslimfanke (Mia Khalifa) wurdt op 'e motor thúsbrocht troch har freon (Sean Lawless), dy't bliuwt te iten. As har styfmem (Julianna Vega) dy beiden oan it tútsjen sjocht, hellet se se útinoar en lêst se har styfdochter it leksum. Letter nimt se de man apart en ûnderstiet him oer syn bedoelings mei har styfdochter. Dy konfrontaasje rint lykwols ek út op tútsjen en streakjen, ear't de freon en de styfmem har wer by de dochter jouwe. Under iten ferdwynt de styfmem lykwols ûnder de tafel nei't se by wize fan ferlechje har taffelsreau falle litten hat. Under de tafel hellet se de penis fan 'e man út 'e broek en bedriuwt orale seks mei him. As de styfdochter dat opmerkt, ûntstiet der in lilke konfrontaasje tusken de beide froulju, dy't se úteinlik oplosse troch te besluten om 'e man te dielen. Dêrnei ûntjout him in trioke, wêrby't beide froulju seksuële omgong mei de man hawwe.
Produksje en ûntfangst
Mia Khalifa Is Cumming for Dinner waard op 28 oktober 2014 filme en op 14 novimber fan dat jier publisearre op 'e webside fan BangBros. De film jildt as de earste profesjoneel produsearre pornofilm dy't fierhinne draait om it dragen, troch de beide aktrises, fan in hidjaab, in soarte fan holdoek dy't ornaris assosjearre wurdt mei islamityske froulju. Dêrtroch wurdt, sûnder dat mei safolle wurden te sizzen, dúdlik makke dat it hjir om twa moslima's giet.
Yn it Midden-Easten late Mia Khalifa Is Cumming to Dinner dêrom ta grutte opskuor, temear om't ien fan 'e aktrises, Mia Khalifa, yn Libanon berne is (hoewol't hja opgroeide yn 'e Feriene Steaten en fan hús út net islamitysk, mar eastersk-katolyk is). Fanwegen dizze film, wêrmei't hja de islaam en har bertelân Libanon te skande makke hawwe soe, ûntfong hja in protte krityk en sels deadsbedrigings. De oare aktrise, de Kubaanse Julianna Vega, ûntkaam fierhinne oan sa'n bejegening. Yn in fraachpetear mei de Amerikaanske krante The Washington Post ferdigene Khalifa harsels en de film troch te sizzen dat moslims yn mainstream-films út Hollywood folle negativer foarsteld wurde as yn 'e pornografyske sênes dêr't sysels oan meiwurke hie.
Troch alle trelit waard Mia Khalifa Is Cumming for Dinner ien fan 'e bekendste, sanet de meast ferneamde film dy't BangBros ea produsearre hie. Op 'e webside fan 'e studio jildt er as ien fan 'e meast besjoene fideo's. Khalifa, dy't mar koart yn 'e pornoyndustry wurksum wie, tanket der har status as ynternetferneamdheid oan. Yn Libanon soarge de film foar in bredere maatskiplike diskusje oer de ferhâlding tusken de islaam en pornografy.