cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jean Leon Gerome Ferris
Neilittenskip
De skilderijen litte ideasearre ôfbyldingen fan ferneamde mominten út de Amerikaanske skiednis sjen. De komplete searje wie te sjen yn Independence Hall yn Philadelphia fan 1913 oant 1930 en ferhuze dêrnei nei Congress Hall. Yn lettere jierren waard it op in tal lokaasjes toand, wêrûnder it Smithsonian Institution, foardat it weromjûn waard oan de famylje Ferris. Syn wurken wiene jierrenlang tige populêr, mar moderne kritisy binne minder gol yn har lof. Keunsthistoarikus Gerald Ackerman beskriuwt se as "prachtich yn de krektens fan assessoires, klean en foaral yn de details fan lântransporten en skippen", mar "tige drûch yn útfiering en nochal monotoan yn komposysje".
Police Academy 2: Their First Assignment
Police Academy 2: Their First Assignment is in Amerikaanske komeedzjefilm út 1985 ûnder rezjy fan Jerry Paris, mei yn 'e haadrollen Steve Guttenburg, Art Metrano en Howard Hesseman. De titel betsjut "Plysjeskoalle 2: Harren Earste Opdracht". De film is it twadde diel fan 'e Police Academy-filmsearje, en folget as sadanich op Police Academy, út 1984. It ferhaal giet oer in groep eksintrike plysjes dy't krekt fan 'e plysjeskoalle komme as se yn 'e minste buert fan 'e stêd oan it wurk set wurde. Police Academy 2: Their First Assignment is it iennichste diel fan 'e Police Academy-rige wêryn't Leslie Easterbrook (yn 'e rol fan 'e boarstige brigadier Debbie Callahan) ûntbrekt. De film krige oer it algemien negative resinsjes fan 'e filmkritisy, mar ûntjoech him yn 'e bioskopen ta in grut kommersjeel súkses. In folgjend diel út deselde searje, Police Academy 3: Back in Training, kaam út yn 1986.
Plot
Underwilens skillet haadynspekteur Lassard syn broer Eric op, dy't kommandant is fan 'e pleatslike plysjeskoalle. Hy freget him om syn seis bêste, krekt ôfstudearre plysjes te stjoeren. Sa komme de grapmakker Carey Mahoney, de elts lûd imitearjende Larvell Jones, de troch fjoerwapens obsedearre Eugene Tackleberry, de reuseftige Moses Hightower, de knoffelige Douglas Fackler en de flústerjende Laverne Hooks yn it 16e Distrikt te wurkjen. Om jonge enerzjy mei âlde kennis te kombinearjen wurde Mahoney, Fackler, Jones en Tackleberry oan plysjes keppele dy't dêr al langer wurkje. Fackler moat gearwurkje mei de âlde plysje Dooley, dy't al like ûnoplettend is as hysels. Mahoney kriget de grouwe Vinnie Schtulman as partner, dy't net wit wat hygiêne is. En Tackleberry wurdt motorplysje, en moat op en út mei de froulike motorplysje Kathleen Kirkland, dy't al likefolle fan fjoerwapens hâldt as hysels en op wa't er al rillegau smoarfereale rekket. Hightower moat geandefoets op patrûlje, wylst de lytse Hooks, dy't fuort al botst mei Mauser, op it plysjeburo as in feredele tillefoniste ynset wurdt.
Mei knoffelige help fan Proctor besiket Mauser allegeduerigen om 'e aksjes fan 'e nije plysjes te ûndermynjen, wêrby't er yn it bysûnder Mahoney as doelwyt útkiest, mei't er in grouwéligen hekel hat oan grapmakkers. Los fan Mauser syn sabotaazje meitsje de nijynkommelingen yn 't earstoan lykwols ek net folle klear. As Mahoney en Schtulman op patrûlje tsjûge binne fan in oerfal fan 'e lampewinkel fan 'e skrikfallige pleatslike ûndernimmer Sweetchuck, wachtsje se sa lang mei yngripen dat de oerfallers al troch de efterdoar ûntkommen binne. As se de winkel binnenfalle, reitsje se by fersin yn in sjitpartij mei Fackler behelle, dy't der troch de efterdoar yn kommen is. Tackleberry en Kirkland komme op it lûd fan 'e skotten ôf en sjitte mei in mitrailleur de hiele winkel oan grôt, wat ta in kostepost fan tsientûzenen dollars foar de plysje liedt. Mauser wol alle belutsenen fuortendaliks op non-aktyf stelle, mar Mahoney, dy't Lassard mei wurden wol oer kin, bepraat de haadynspekteur om harren in nije kâns te jaan.
As haadynspekteur Lassard guon fan 'e leden fan Zed syn binde yn in sydstrjitte gewaar wurdt, giet er der op eigen manneboet efter oan, mar it blykt in mûklaach te wêzen. Hy wurdt oermastere en keart oerdutsen mei graffity werom op it plysjeburo. Dy persoanlike fernedering oertsjûget him derfan dat "alle mooglike middels" ynset wurde moatte om The Scullions oan te pakken. As ûndernimmer Sweetchuck op 'e strjitte troch bindeleden oanholden wurdt, mar ûntkomt troch de Blue Oyster Bar, in homobar, yn te flechtsjen, kringe de bindeleden dêr ek binnen. Se krije it lykwols oan 'e stôk mei de poatige, yn lear klaaide homo's dêre en der brekt algemiene slaanderij út. Hightower giet deryn en komt neitiid mei bewusteleaze bindeleden nei bûten ta, dy't troch Mahoney en Schtulman ôffierd wurde nei it plysjeburo. Dy foarútgong wurdt lykwols weromdraaid as Mauser fêststelt dat der by de arrestaasje oerdiedich geweld brûkt is en dat de bindeleden dêrom wer frijlitten wurde moatte. Op dat punt kriget Mahoney foar it ferstân wêr't Mauser mei dwaande is. Oan 'e grouwe ferpleechster dy't op it buro delkommen is foar it dwaan fan in rektale fisitaasje fertelt er dêrom dat Mauser dejinge is dy't dy proseduere ûndergean moat.
Underwilens freget Tackleberry, nei't er advys ynwûn hat by Mahoney, Kirkland mei op in ôfspraakje. As er har oan 'e ein fan 'e jûn wer thúsbringt, nûget se him deryn, wêrnei't se tegearre op bêd bedarje nei't se in grut tal ferburgen fjoerwapens byinoar ûnder de klean wei helle hawwe. Underwilens sit haadynspekteur Lassard mei de hannen yn it hier en wit net mear wat er moat. Neat dat er besiket, helpt om 'e oarder yn syn buert werom te bringen en as gefolch fan it ûnbekwaam optreden fan 'e plysje is ek de bân mei de gewoane buertbewenners yn 'e knipe kommen. As se inoar treffe yn in Japansk restaurant riedt syn broer Eric him oan om merke te organisearjen foar de buert, om 'e goede wil fan 'e pleatslike befolking op dy manear werom te winnen. Dat liket Pete Lassard in skoander idee ta, mar de merke wurdt bedoarn as Zed en syn binde de boel yn 'e bulten jeie. De deis dêrnei ferliest Lassard syn baan en kriget Mauser promoasje ta haadynspekteur. Syn earste die yn dy nije funksje is om Mahoney op non-aktyf te stellen, en as Schtulman him solidêr ferklearret mei syn partner, treft him itselde lot.
Neitiid betinke Mahoney, Schtulman en Lassard mei syn trijen in lêste wanhoopsplan om mei The Scullions ôf te weven. Om't foar de plysje ûndúdlik is wa't de lieder fan 'e binde is of wêr't de bindeleden har beskûl hâlde, ynfiltrearret Mahoney de binde by in undercoveroperaasje yn 'e momkape fan 'Jughead', in earder lid fan in binde dy't 'The Archies' hjit. Hy ûndekt dat it haadkertier fan 'e binde it beareferbliuw is yn 'e leechsteande âlde dieretún. By gebrek oan better is Mahoney lykwols fan in goedkeap mikrofoantsje foarsjoen dat Schtulman yn in boartersguodwinkel kocht hat. Dat hat it neidiel dat it a) fiersten te grut is en b) net goed funksjonearret. De bindeleden krije dan ek al rillegau foar it ferstân dat er in plysjeman is. Hy wurdt troch Zed yn gizeling nommen en Lassard ropt alle plysjes op om harren te help te kommen. As Hooks dat berjocht oer de plysjeradio trochjaan wol, sil Proctor har tsjinhâlde, mar Hooks slacht him del en docht dan har eigen sin.
By de dieretún besiket Mauser it near op 'e operaasje te lizzen, mar as Lassard him negearret, beslút er ynstee de lieding oer te nimmen. De knoffelige Fackler stompt him lykwols krekt op it ferkearde stuit oan, sadat er troch in fentilaasjekanaal it beareferbliuw yn trûdelet en middenmank de bindeleden ûnderstboppest oan in tou komt te hingjen. Under lieding fan Lassard falle Schtulman, Hightower, Jones, Tackleberry, Kirkland en Hooks it beareferbliuw binne en pakke de bindeleden op. Zed besiket mei Mahoney as gizelder te ûntkommen, mar Lassard keart him op en Mahoney triuwt him by in trep del, wêrnei't er ûnderoan opwachte wurdt troch Hooks, dy't him arrestearret. Nei dy slagge aksje kriget Lassard syn âlde post as haadynspekteur fan it 16e Distrikt werom, wylst Mauser, by wize fan bestraffing foar it feit dat er de ynfal yn it beareferbliuw suver bedoar, yn rang weromset wurdt nei ynspekteur.
De film einiget mei de brulloft fan Tackleberry en Kirkland, dy't tusken in hage fan harren freonen en kollega's troch rinne om dan op houliksreis ôf te setten yn in monstertruck.
Distribúsje
De distribúsje fan Police Academy 2: Their First Assignment waard fersoarge troch Warner Bros. De film gie op 29 maart 1985 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Police Academy 2: Their First Assignment oer it algemien negative resinsjes. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat de film in sterk ûndergemiddeld goedkarringspersintaazje fan 31%, basearre op 16 ûnderskate resinsjes. Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Police Academy 2: Their First Assignment in goedkarringspersintaazje fan 39%, basearre op 8 resinsjes.
Resultaat
Police Academy 2: Their First Assignment brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $55,6 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $59,4 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $115,0 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $7,5 miljoen betsjut dat in winst fan $107,5 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Nei ôflûken dêrfan bleau der yn totaal in skjinne winst fan $20,5 miljoen oer.
Pol Pot
thumb|Pol Pot, 1978 Pol Pot (Kmer: ប៉ុល ពត) (wiere namme: Saloth Sar; Khett Kampong Thum, 19 maaie 1925 – Anlong Veng, 15 april 1998) wie in Kambodjaansk maoïstyske revolúsjonêr dy't lieder fan de Reade Khmer wie fan 1963 oant syn dea yn 1998. Fan 1975 oant 1979 wie er de premier fan Demokratysk Kampûtsjeje. Pol Pot waard lieder fan Kambodja op 17 april 1975. Under syn bewâld ûntstie it saneamde agrarysk sosjalisme. Syn systeem twong stedsbewenner om te ferhúzjen nei it plattelân om op kollekive buorkerijen twongen te arbeidzjen. Twangarbeid, te min iten, minne medyske fersoarging en eksekúsjes hiene fan gefolgen dat likernôch 21% fan de Kambodjaanske befolking it libben ferlear. Der wurdt rûsd dat 2 oant 4 miljoen minsken stoarn binne ûnder syn bewâld.
De Fietnameeske ynvaazje fan Kambodja yn 1979 betsjutte de delfal fan Pol. Hy flechte de jungle fan Súdwest-Kambodje yn en mei it Reade Khmerbewâld wie it dien. Fan 1979 oant 1997 hâlden Pot en it oerbliuwend part fan de Reade Khmer ta by de grins mei Tailân, dêr't hja oan de macht fêsthâlden, mei in nominale er kenning fan de Feriene Naasjes as rjochtlike regearing fan Kambodja. Pol Pot stoar 1998 ûnder fertochte omstannigheden wylst er hûsarrest hie fanwege de fraksje fan Ta Mok fan de Reade Khmer.
Meriyem Manders
thumb|250px|Meryem Manders Fotograaf: Ivo Geskus Meriyem Manders (Amsterdam, 24 jannewaris 1975) is in aktrise en model út Ilpendam. Se waard benammen bekend troch har rol as Talieta Baas yn 'e tillefyzjerige Baas boppe Baas. Se is in efternicht fan Tom Manders.
Wurkpaad
Nei har oplieding en in karriêre yn it moadefak keas Manders foar aktearjen en modellewurk. Se folge fan 1999 - 2001 de toanieloplieding Amsterdam “de Trap”. Nei de jûnsoplieding Cameratrajekt hat hja dêr in trijejierrige deioplieding Teaterskoalle folge. Yn 2005 folge se de Royal Academy of Dramatic Art London, “RADA”.
Har sjong-, dûns- en aktearkwaliteiten toande se yn har fêste rol yn de Dinner show. De show waard opfierd yn it Prinsesteater 'Vedette' yn Rotterdam.
Manders spile in gastrol yn de earste Nederlânske soaprige GTST. Ek spile se in gastrol yn 'Westenwind' op RTL4. Foar de Amsterdamske sjoerder AT5 presinteare hja in autoprogramma.
Foar Omrop Fryslân spile se yn de dramarige 'Baas Boppe Baas' (12 ôfleveringen it jier) de rol fan Talieta. Hjirby wie se de tsjinspylster fan Rense Westra. Yn 2007 makket Meriyem mei Westra in teäterprogramma nei oanlieding fan de telefyzjerige. Rense “Beant” Westra en Meriyem “Talieta” Manders, spylje it op spande foet libjende pear (skoanheit/dochter) yn in kabareteske sfear fol humor. De yngrediïnten hawwe dêryn in natuerlike tsjinstelling as man-frou, Frysk-Nederlânsk, autochtoan-allochtoan en âld-jong.
Stand-in / Bodydouble
Se wie de fêste bodydouble foar Patricia Velasquez yn de film Mindhunters. Yn de film Utility wie se stand-in foar de film Girl yn Hyacint Blue.
Commercials / Modellewurk
Sy wurke ûnder oaren foar Men’s jeanswear, Telfort-Via5, DSB bank, Nutricia, Bristol,Philips, Knip mode, Aubade, Seat, Resi meubels en Jumbo.
Grutte Priis Formule 1 fan Bachrein 2009
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Bachrein 2009 yn Sakhir op 26 april 2009. It wie de fjirde race fan 17 races fan de Formule 1 yn 2009. Hy waard op it Bahrain International Circuit hâlden. De race waard hâlden oer 57 omgongen, op it 5,4 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 308,2 kilometer.
Trageedzje
In trageedzje (fan it Aldgrykske τραγῳδία, tragōidia, letterlik: "bokkesang") is in literêr sjenre en in foarm fan toaniel dy't basearre is op minsklik ûnk en lijen en in dêrmei mank geande lottering ûnder it tasjende publyk. Hoewol't withoefolle kultueren lyksoartige aktearfoarmen ûntwikkele hawwe, wurdt mei de term "trageedzje" gauris ferwiisd nei in spesifike toanieltradysje dy't yn histoaryske opsjoch in unyk en tige by tige wichtich plak ynnommen hawwe yn 'e Westerske literatuer en kultuer.
Dy tradysje ûntjoech him likernôch 2500 jier lyn út in obskuere oarsprong yn it teäter fan it âlde Grikelân. Ut dy tiid is mar in fraksje fan it oarspronklike oanbod oan trageedzjes oerlevere yn guon stikken fan Aiskylos, Sofoklês en Euripides. Pas yn Renêssânse, dy't wierlik in werberte (sa't de term sels al oanjout) wie fan 'e tradysjes út 'e Aldheid, waard mei benammen it wurk fan William Shakespeare dy âlde tradysje wer fuortset.
Kurt Cobain
Kurt Donald Cobain (Aberdeen, Washington, 20 febrewaris 1967 – Seattle, 5 april 1994) wie in Amerikaansk sjonger en gitarist. Hy waard bekend as de sjonger en gitarist fan Nirvana.
Priveelibben
Cobain waard berne yn Aberdeen yn de steat Washington, de Feriene Steaten, as âldste yn in gesin fan twa. Syn âlden giene byïnoar wei doe't Kurt njoggen jier âld wie. Adrian Smith is boaske mei Nathalie Dufresne en hat trije bêrn. Nei de skieding waard Cobain by ferskate famyljeleden ûnderbrocht. Op de middelbere skoalle ûntduts Kurt rockmuzyk, drugs en makke him skuldich oan fandalisme. Cobain waard meardere kearen oppakt troch de plysje, ûnder oaren foar it bekladzjen fan auto's en gebouwen. Yn 1985 ferliet Cobain de middelbere skoalle sûnder diploma. Yn 1992 boaske Cobain mei sjongeres Courtney Love en it stel waard datselde jier de âlden fan in famke. It bern waard troch de Amerikaanske jeugdsoarch al frij rap út hûs pleatst om't Cobain en syn frou drugs brûkten. Nei in soad juridysk harrewarjen krigen Cobain en Love de fâdij oer harren bern werom.
Fragen fan Bartoloméus
De Fragen fan Bartoloméus is algemien as apokryf beskôge kristlike religieuze tekst, besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel. Dit geskrift moat net betize wurde mei de Weropstanning fan Jezus Kristus (troch Bartoloméus), mar it is wol mooglik dat it identyk is oan it missende Evangeelje fan Bartoloméus. De saakkundigen binne der noch net oer út wannear't de Fragen fan Bartoloméus krekt datearre wurde moat. De tekst is oerlevere yn Grykske, Latynske en Aldtsjerkeslavyske hânskriften, dy't lykwols allegear frij bot faninoar ferskille op it mêd fan it taaleigen. De skriuwstyl hat wol wat wei fan dy fan 'e Iepenbiering fan Jehannes, mar is sensasjoneler. De tekst hat de foarm fan in dialooch tusken Jezus fan Nazaret en syn dissipels, dy't útlokke wurdt troch in stikmannich tige drystmoedige fragen, op it skandalige ôf, fan 'e dissipel Bartoloméus.
De Fragen fan Bartoloméus skynt yn 'e Aldheid frij populêr west te hawwen, wat it mooglik tanke oan syn wielderige beskriuwings fan it boppenatuerlike en ymplikaasjes fan it soarte dat de Sûndefal feroarsake waard trochdat Eva seksuële omgong hie mei de duvel. De tekst linet swier op 'e joadske mystyk, sa't dy bgl. ta utering komt yn it boek Henoch. Yn de Fragen fan Bartoloméus wurdt û.m. ferteld hoe't Jezus nei de hel en wer werom reizge wêze soe, en fierders wurdt útwreide oer de ûnbesmodzge ûntfinzenis en oer de fal fan Satan en de seishûndert ingels dy't mei him foelen.
Orniastate
De Ornia State of Orniastatestie op de himrik fan Peazens, gemeente Dongeradiel (oant 2019) en no gemeente Noardeast-Fryslân. It is ûnwis oft hjir in stins stien hat.
Yn 1511 waard fan de Orniasate sprutsen, dy 't in eigenierde pleats wie. Der bestie wol in famylje Ornia, mar dy altyd katolyk bleaune famylje kaam yn Amsterdam telâne. Yn 1724 wurdt dêr in Maria Magdalena fan Ornia neamd. Hja is frouwe fan ferskillende hearlikheden, en wurdt yn dat jier yn de Ryksadelstân ferheft.
Police Academy 3: Back in Training
Plot
De folgjende deis makket gûverneur Neilson yndie bekend dat der tenei noch mar ferlet is fan mar ien plysjeskoalle. Dêrom hat er in kommisje fan ekspêrs yn it libben roppen dy't de beide skoallen yngeand hifkje sille om ta in beslút te kommen hokker iepen bliuwe moat en hokker sletten wurde sil. Mauser besiket fuortendaliks om in wyt fuotsje by de gûverneur te heljen, mar brigadier Larvell Jones, in fertrouling fan Lassard dy't elts lûd imitearje kin dat er in kear heard hat, set him foar skut troch eltse kear as er syn mûle iependocht om wat te sizzen, lûde krôklûden te meitsjen.
Lassard beslút dat er syn team fan ynstrukteurs fersterkje moat as er winne wol, dat hy ropt de grapmakker Carey Mahoney, de heechstimmige Laverne Hooks, de reuseftige Moses Hightower en de troch fjoerwapens obsedearre Eugene Tackleberry werom nei de plysjeskoalle om Jones en de wielderich foarme mar bikkelhurde ynspekteur Debbie Callahan by te stean. In nije lichting rekruten tsjinnet him oan, mei dêrûnder:
Nei't de nije kadetten noch mar in pear wiken yn training binne, is Nogata al smoarfereale op 'e foluptueuze Callahan rekke. Sweetchuck wol opjaan nei't er troch it dielen fan in sliepkeamer mei Zed sa njonkelytsen wol by de muorren op fleane kin, mar Tackleberry ûntpraat him dat en nimt it lytse mantsje ûnder syn hoede. Underwilens soargje Blanks en Copeland derfoar dat de kadetten healwize dingen dogge dy't de leden fan 'e beoardielingskommisje skodholje litte. As se beävensearje dat de rekruten op patrûlje stjoerd wurde wylst se dêr noch lang net klear foar binne, rint it spul út op in fiasko. De jûns, yn 'e stamkroech fan 'e plysje, stekt Mauser syn leedfermaak net ûnder stuollen of banken. Mahoney beslút him in leske te learen en ferliedt him ta it meidwaan oan in smaaktest, wêrfoar't er him blyndoeket mei ducttape. Neitiid hat Mauser ferlet fan 'e help fan Proctor om 'e tape wer te ferwiderjen, mar mei de tape rekket er ek syn wynbrauwen kwyt.
De oare deis sprekt kommandant Lassard de kadetten as groep mei in taspraak moed yn, wylst Mahoney mei elts fan 'e kadetten ôfsûnderlik praat. Adams begjint by harren petear einlings wat te ûntteien. Op it plysjebal, dat dy jûns yn in pleatslik hotel plakfynt, moetet Mahoney deselde prostituee dêr't er in pear jier lyn ris gedoente mei hân hat (sjoch: Police Academy). Nei't Proctor him en Adams mislediget, betellet Mahoney de prostituee om in streek mei Proctor út te heljen. Proctor lit him troch har meitroaie nei in hotelkeamer, mar nei't er him alhiel útklaait hat, slút se him bûten. Proctor besiket neitiid om neaken thús te kommen, mar ûnderweis moat er beskûl sykje yn in gebou, dat ta syn skrik en ôfgriis de homobar The Blue Oyster blykt te wêzen.
Underwilens wriuwt Mauser it even goed by Lassard yn dat hysels oan 'e winnende hân is. Dêrop jout Mahoney in taspraak wêryn't er seit dat Mauser fynt dat wat oant no ta bart is, net meitelle moat foar de beoardieling, en dat inkeld sjoen wurde moat nei de kommende wiken. Hy betanket Mauser dêr wiidweidich foar en stekt de mikrofoan dan yn in glês wetter. As Mauser de mikrofoan beetgrypt om alles te ûntkennen, jout er himsels dêrmei in elektryske skok.
Op 'e lêste dei fan sawol de training fan 'e nije rekruten as de evaluaasje fan 'e beide plysjeskoallen moat der fan eltse oplieding ien kadet nei in feest ta dat organisearre wurdt troch gûverneur Neilson. Fan Lassard syn skoalle wurdt kadet Hedges stjoert, dy't út in ryk maatskiplik fermidden komt, en him mank de elitêre gasten fan 'e gûverneur dus goed steande witte sil te hâlden. Mauser hjit Proctor om kadet Baxter te stjoeren, mar mei't der oan harren skoalle twa kadetten binne mei dy efternamme, misbegrypt Proctor de opdracht en stjoert beide. Deselde deis binne Blanks en Copeland dwaande mei it yn 'e bulten jeien fan it kompjûtersysteem dat de ynset fan 'e kadetten fan Lassard syn skoalle regelet. Dêrby wurde se op 'e die trappearre troch de lytse, ûngefaarlik lykjende Hooks, dy't sa poer wurdt dat se de saboteurs allebeide yn ien kear bewusteleas slacht.
Op it feest fan 'e gûverneur ûntdekt Hedges ûnderwilens dat in binde oerfallers op it punt stiet om 'e gasten te berôvjen; hy hat noch krekt de tiid om in needoprop troch te jaan foar't er oermastere wurdt. As de oerfallers har pistoalen lûke, falle de beide Baxters derhinne. Mauser beskôget it boadskip fan Hedges as in trúkje fan Lassard om him deryn rinne te litten, en negearret it, mar Lassard-en-dy tsjogge mei mannemacht nei it feest ta. Mahoney, Callahan, Hightower, Hooks, Tackleberry, Jones, Lassard sels en de kadetten arrivearje krekt op 'e tiid om 'e gasten te rêden en likernôch de helte fan 'e oerfallers yn 'e boeiens te slaan. De oaren ûntkomme yn inkele speedboaten mei gûverneur Neilson as gizelder. Mahoney, Adams, Sweetchuck en Zed sette op jetskys de efterfolging yn. Tsjin dy tiid hawwe Mauser en Proctor einlings ek foar it ferstân krigen dat de needoprop serieus wie. Se besykje al peddeljend yn in kano de gûverneur te help te kommen, mar se wurde ynstee ferskate kearen oerfarren troch de oerfallers en harren efterfolgers. Op 't langelêst witten Mahoney-en-dy de gûverneur te befrijen en de oerfallers op te pakken.
Yn 'e neisleep fan alle trelit beslút de kommisje de plysjeskoalle fan Mauser te sluten om't hy en syn kadetten folslein yneffektyf bleken binne by de befrijing fan 'e gûverneur. In grutske en tankbere Lassard sprekt de kadetten fan syn skoalle ta mei loovjende wurden.
Produksje
Police Academy 3: Back in Training waard, krekt as it foargeande diel út 'e Police Academy-searje, regissearre troch Jerry Paris. Dyselde wurke dêrfoar op basis fan in senario dat skreaun wie troch Gene Quintano. As produsinten wiene Paul Maslansky en Donald West by it projekt belutsen foar filmstudio Warner Bros. Foar de film wie in budget beskikber fan $12 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Robert Saad, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Robert Folk. De opnamen fûnen plak yn it Kanadeeske Toronto.
Distribúsje
De distribúsje fan Police Academy 3: Back in Training waard fersoarge troch Warner Bros. De film giet op 21 maart 1986 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Police Academy 3: Back in Training oer it algemien negative resinsjes. It tydskrift Variety skreau oer de film: "De cast fan cartooneske healwizelingen is noch altyd fierhinne yntakt, en as Police Academy 3: Back in Training ek mar in greintsje sjarme hat, dan komt dat fuort út 'e goedaardige ûnnoazelens fan dy lju. It kin gjin mis lije: dizze lju besteane om om te laitsjen." Yn 'e Los Angeles Times skreau Kevin Thoms: "It bêste wat je sizze kinne oer Police Academy 3: Back in Training is dat er neat minder is as Police Academy 2 – dy't ferskriklik wie."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Police Academy 3: Back in Training in ûndergemiddeld goedkarringspersintaazje fan 40%, basearre op 10 ûnderskate resinsjes. Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet de film in goedkarringspersintaazje fan 33%, basearre op 8 resinsjes.
Resultaat
Police Academy 3: Back in Training brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $43,6 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $64,0 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $107,6 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $12 miljoen betsjut dat in winst fan $95,6 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Police Academy 3: Back in Training wie, nettsjinsteande de minne resinsjes, yn 'e Feriene Steaten de op sechstjin nei meast opbringende film fan 1986.
Watergateskandaal
In Watergateskandaal, of koartwei Watergate, wie in grut polityk skandaal dat fan 1972 oant en mei 1974 de Feriene Steaten yn 'e besnijing hold. It sette útein mei in ynbraak yn it haadkertier fan it Nasjonaal Komitee fan 'e Demokratyske Partij yn it Watergatekompleks (dêrfandinne de namme), dy't letter yn opdracht fan 'e Republikeinske presidint Richard Nixon útfierd bliek te wêzen. De saak eskalearre ta in konstitúsjonele krisis doe't it regear fan Nixon besocht de kwestje yn 'e dôfpot te stopjen. Uteinlik late it skandaal ta it ôftreden fan presidint Nixon.
Ynbraak en dôfpotaffêre
It Watergateskandaal begûn doe't der ûnder de kampanje foar de Amerikaanske presidintsferkiezings fan 1972 op 17 juny 1972 ynbrutsen waard yn it haadkertier fan it Nasjonaal Komitee fan 'e Demokratyske Partij yn it Watergatekompleks yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C. De ynbrekkers, Bernard Barker, Virgilio González, Eugenio Martínez, James W. McCord jr. en Frank Sturgis, waarden op 'e die trappearre troch plysjes fan it Metropolitan Police Department of Washington, D.C., dy't warskôge wiene troch de oplettende nachtwachter Frank Wills. It die bliken dat se by it Demokratysk Nasjonaal Komitee ynslûpt wiene om ôflústerapparatuer oan te bringen, sadat de kampanjeplannen fan 'e Demokraten ôfharke wurde koene.
De Amerikaanske federale resjerzje FBI stelde in ûndersyk yn en ûntdiek al binnen inkele oeren in konneksje tusken it jild dat de ynbrekkers by har droegen en in smarjildpotsje dat opset wie troch it Komitee foar de Werferkiezing fan 'e Presidint (CRP), de offisjele organisaasje fan 'e Republikeinske Partij, dy't ferantwurdlik wie foar de kampanje foar de presidintsferkiezings fan 'e sittende Amerikaanske presidint Richard Nixon. De reäksje fan it Nixon wie dat hy en syn minsken yn it Wite Hûs neat fan 'e operaasje ôfwitten hiene.
Grutte Priis Formule 1 fan Spanje 2009
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Spanje 2009 yn Montmeló op 10 maaie 2009. It wie de fyfde race fan 17 races fan de Formule 1 yn 2009. Hy waard op it Sirkwy fan Kataloanje hâlden. De race waard hâlden oer 65 omgongen, op it 4,7 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 302,4 kilometer.
Watergateskandaal
Ynbraak en dôfpotaffêre
De ynbraak en it ôflústerjen liek út 'e koker kommen te wêzen fan G. Gordon Liddy, de skathâlder fan it CRP, dy't der op eigen manneboet opdracht ta jûn hawwe soe. De FBI ûntdiek de namme fan E. Howard Hunt, in eardere spesjaal agint fan 'e Amerikaanske bûtenlânske ynljochtingetsjinst CIA yn adresseboekjes fan Barker en Martínez. It bewiismateriaal dat troch FBI-aginten ûntdutsen waard yn 'e klûs fan Hunt, waard neitiid lykwols ferneatige (yn twa operaasjes dy't los faninoar stiene) troch de presidinsjele abbekaat John W. Dean III en troch L. Patrick Gray, de direkteur fan 'e FBI.
De presidintsferkiezings giene begjin novimber 1972 gewoan troch. De Demokratyske kandidaat, George McGovern, hie al ferskate misse setten dien, en it is dan ek twifelich oft er de ferkiezings winne kinnen hie as dy earlik ferrûn wiene. Mar trochdat Nixon syn tsjinstanner op alderhanne wize bespionearje litten hie, koed er ferskate ûnderhânske streken úthelje om McGovern yn 'e tsjillen te riden. Sa wûn Nixon by de presidintsferkiezings fan 1972 mei oermacht in twadde termyn. De ynbraak yn it Watergatekompleks wie op dat stuit alwer nei de eftergrûn ferkrongen en spile yn 'e oanrin nei de ferkiezings gjin rol fan betsjutting.
Rol fan 'e media
It wie te tankjen oan 'e Amerikaanske media, benammen oan 'e kranten The Washington Post en The New York Times, dat de ynbraak en de konneksje fan 'e ynbrekkers mei it CRP net alhiel yn it ferjit rekke. De wichtichste rol waard datoangeande spile troch Carl Bernstein en Bob Woodward, twa sjoernalisten fan The Washington Post, dy't har yn 'e matearje fêstbieten. Hja ûntdieken dat heechpleatste funksjonarissen yn it Amerikaansk Ministearje fan Justysje, de FBI, de CIA en it Wite Hûs foarôf witten hiene fan 'e ynbraak en neitiid besocht hiene om it skandaal yn 'e dôfpot te stopjen. Dêrby stipen se swier op anonime boarnen, wêrfan't de wichtichste in ûnbekende man wie dy't se tusken juny 1972 en jannewaris 1973 ferskate kearen metten yn in parkearkelder yn Rosslyn (Firginia). Omreden fan syn leechtoanige stim neamden Woodward en Bernstien dyselde "Deep Throat" ("Djippe Kiel"). Yn 2005, 33 jier nei dato, waard de man identifisearre as William Mark Felt sr., dy't yn 'e iere 1970-er jierren plakferfangend direkteur fan 'e FBI wie.
It Wite Hûs besocht The Washington Post ûnder druk te setten, mar dat wie om 'e nocht. Dêrop besocht it de Post te isolearjen. Dat waard û.m. dien troch oanhâldend dy iene krante oan te fallen, wylst tige krityske artikels oer it Watergateskandaal dy't yn The New York Times en it tydskrift Time ferskynden, negearre waarden. Ferskate oare kranten, lykas de Los Angeles Times en de Chicago Tribune, lieten har dêrtroch misliede en foelen The Washington Post ek oan.
Eskalaasje fan it skandaal
Op basis fan 'e ynformaasje dy't Woodward en Bernstein oan it ljocht brocht hiene, stimde de Amerikaanske Senaat op 7 febrewaris 1973 mei 77 tsjin 0 stimmen foar Resolúsje ''S.Res. 60'', wêrmei't in senaatskommisje ynsteld waard om it Watergateskandaal te ûndersykjen, mei de politike feteraan Sam Ervin as foarsitter. De harksittings fan dy kommisje, wêrfoar't John Dean en oare eardere regearingsfunksjonarissen oproppen waarden as tsjûge, waarden live op 'e Amerikaanske tillefyzje ústjoerd. Dêrby praten de trije grutte tillefyzjenetwurken út dy tiid, ABC, CBS en NBC, ôf om dat om bar te dwaan. Likernôch 85% fan 'e Amerikanen seach dêr alteast in part fan 'e tiid nei.
De harksittings laten ta in trochbraak yn it ûndersyk doe't kommisjelid Fred Thompson op moandei 16 july oan Alexander Butterfield, in assistint út it Wite Hûs, sûnder euvelmoed de fraach stelde oft yn it Wite Hûs petearen ek opnommen waarden. Butterfield antwurde mei tsjinnichheid dat der in nij systeem wie dat automatysk elts petear opnaam yn it Oval Office (it kantoar fan 'e presidint), yn 'e Cabinet Room (dêr't de regearingsgearkomsten plakfûnen) en yn Nixon syn privee-kantoar yn it Old Executive Office Building.
Archibald Cox, de spesjaal oanklager foar it Watergateskandaal dy't troch minister fan Justysje Elliot Richardson mei tastimming fan Nixon sels oansteld wie, stjoerde dêrop fuortendaliks in deifurding nei it Wite Hûs om 'e lûdsopnamen op te easkjen dy't relevant wiene foar syn ûndersyk. Nixon wegere dêroan mei te wurkjen en fierde dêrfoar it executive privilege ("privileezje fan 'e útfierende macht") oan, dat de presidint frijsteld fan eltse twang ta it frijjaan fan ynformaasje dy't skea tabringe kin oan 'e steatsfeiligens fan 'e Feriene Steaten. Hy befelle Cox de deifurding yn te lûken. Cox wegere. Dat late ta in ympasse dy't in hichtepunt berikte op sneon 20 oktober 1973, by it saneamde Sneontejûnsbloedbad. Nixon, dy't sels net it foech hie om Cox te ûntslaan, oardere minister fan Justysje Richardson om dat foar him te dwaan. Richardson wegere en naam sels ûntslach. Dêrop oardere Nixon ûnderminister fan Justysje William Ruckelshaus om Cox te ûntslaan, mar ek dy wegere en naam sels ûntslach. Uteinlik fûn Nixon yn 'e abbekaat-generaal Robert Bork immen dy't Cox foar him ûntslaan woe.
Nixon stie miskien neffens de letter fan 'e wet yn syn rjocht om it ûntslach fan Cox te easkjen, mar troch dat te dwaan, kaam er derút te sjen as ien dy't wat te ferbergjen hie. Boppedat leine in protte rjochtslearden syn aksjes út as behindering fan 'e rjochtsgong, wat in strafber misdriuw is. Nixon fielde oanstriid om him te ferdigenjen tsjin 'e oanboazjende krityk en by in taspraak op 17 novimber spriek er de wurden "I am not a crook" ("Ik bin gjin boef"), wat syn bekendste sitaat wurde soe. It die al rillegau bliken dat it sa net fierder koe, dat ûnder twang fan 'e publike opiny stied er Bork ta om in nije spesjale oanklager foar it Watergateskandaal te beneamen, dat Leon Jaworski waard.
Underwilens wiene de eardere presidinsjele abbekaat John Dean, foarsitter fan it CRP Jeb Stuart Magruder en ferskate oaren al oanklage foar harren oandiel yn it Watergateskandaal. Dean en Magruder bekenden skuld. Op 1 maart 1974 waarden fierders de saneamde Watergate Seven oanklage foar behindering fan 'e rjochtsgong: stêfsjef fan it Wite Hûs H.R. Haldeman, de eardere presidinsjele assitint John Ehrlichman, de eardere minister fan Justysje John N. Mitchell en fierders Charles Colson, Gordon C. Strachan, Robert Mardian en Kenneth Parkinson.
Iepenbier meitsjen fan 'e opnamen
Under swiere druk besleaten Nixon en syn neiste meiwurkers úteinlik en meitsje de ynhâld fan 'e lûdsopnamen iepenbier. Dat waard dien fia in transkripsje op papier fan 'e opnommen petearen, wêrby't de tekst oanpast wie troch it weilitten fan krêftwurden (oanjûn mei de tekst "krêftwurd wiske") en ynformaasje dy't de steatsfeiligens yn gefaar bringe soe. Op 29 april 1974 makke Nixon syn beslút datoangeande yn in taspraak bekend. Yn 't earstoan kamen dêr positive reäksjes op, mar doe't men de transkripsjes begûn te lêzen en sa bekend waard mei de ynhâld fan 'e petearen dy't Nixon oangeande it Watergateskandaal mei syn neiste meiwurkers fierd hie, sloech de stimming om. In protte oanhingers fan Nixon yn 'e polityk, yn 'e media en mank de Amerikaanske befolking yn it algemien kamen ta de konklúzje dat dizze presidint net mear te hanthavenjen wie, en begûnen om syn ôftreden te freegjen, in rop dy't al langer fan syn tsjinstanners kaam.
Fise-presidint Gerald Ford sei: "Hoewol't it maklik genôch is om in karakterisearring fan in ôfprinte bledside te wiskjen, is it net mooglik om mei it wiuwen fan in hân in karakterisearring út 'e tinzen fan minsken te wiskjen." Neffens Hugh Scott, de fraksjefoarsitter fan 'e Republikeinske Partij yn 'e Amerikaanske Senaat, toanden de transkripsjes in "treurige, walchlike, suterige en ymmorele" hâlding fan 'e presidint en syn eardere meiwurkers. John Jacob Rhodes, de Republikeinske fraksjefoarsitter yn it Amerikaanske Hûs fan Offurdigen, wie it dêrmei iens en rikkemandearre Nixon oan om, as sy posysje noch fierder efterút gie, "yn omtinken te nimmen om ôf te treden."
Underwilens woe oanklager Jaworski noch hieltyd de tapes sels beharkje. Nixon wegere dêroan mei te wurkjen. Op 24 july 1974 ferklearre it Amerikaansk Heechgerjochtshôf yn 'e rjochtsaak United States v. Nixon it executive privilege, dêr't Nixon him op berôp, neatich foar wat de lûdsopnamen oangie. De útspraak wie unanym: 8 tsjin 0 (de njoggende opperrjochter, William Rehnquist, dy't noch mar koartby troch Nixon beneamd wie en dêrfoar in hege post op it Ministearje fan Justysje beklaaid hie, loek himsels werom út 'e saak om eltse skyn fan belangeferminging foar te kommen). Op 30 july foldie Nixon oan it fûnis en joech er de opnamen frij.
De opnamen befetten ferskate tige skansearjende petearen tusken Nixon en syn abbekaat John Dean, wêryn't se wiidweidich de ynbraak yn it Watergatekompleks en de dêropfolgjende dôfpotaffêre besprieken. Nixon hie syn goedkarring jûn oan it beteljen fan swijjild oan 'e fiif ynbrekkers en harren direkte opdrachtjouwers Liddy en Hunt. It die ek bliken dat Hunt it Wite Hûs sjantearre hie om oan mear jild te kommen, en dat Nixon meiwurke hie oan it tajaan oan dy ôfparsing.
Suver like skansearjend foar de presidint wie it feit dat ûndersikers ûntdieken dat de opname fan 7 desimber 1973 in gat fan 18½ minút befette. Rose Mary Woods, de persoanlike sekretaresse fan Nixon, ferklearre dat se by fersin dat stik wiske hie troch it ferkearde pedaal fan har bânrecorderapparaat yn te traapjen wylst se de tillefoan oannaam. De media publisearren foto's fan har wurkplak, dêr't dúdlik út bliek dat it tige ûnwierskynlik wie dat se tagelyk by it pedaal en de tillefoan kinnen hie. (Yn 2003 soe út forinsysk ûndersyk bliken dwaan dat de tape yn ferskate segminten efterinoar wiske wie, teminsten fiif en mooglik wol njoggen.)
Driigjende impeachment en ôftreden fan Nixon
Op 6 febrewaris 1974 hie it Amerikaanske Hûs fan Offurdigen syn gerjochtlike kommisje it foech taparte om 'e mooglike impeachment fan presidint Nixon te ûndersykjen. Ein july fan dat jier besleat dy kommisje trije kêsten fan impeachment oan it Hûs foar te lizzen: omreden fan behindering fan 'e rjochtsgong (27 july), omreden fan machtsmisbrûk (29 july) en omreden fan minachting fan it Kongres (30 july). Op 5 augustus makke it Wite Hûs in oant doe ta ûnbekende lûdsopname iepenbier mei petearen dy't datearren fan 23 juny 1972, inkele dagen nei de ynbraak. Dêrop oerlei Nixon mei û.o. syn stêfsjef Haldeman oer de begjinstadia fan 'e dôfpotaffêre. Haldeman stelde foar om 'e CIA druk útoefenje te litten op 'e FBI om op te hâlden mei ûndersyk nei de ynbraak, en Nixon joech dêr syn goedkarring foar.
Oant dy tiid hie Nixon altyd persoanlike belutsenens by it Watergateskandaal ûntkend en folholden dat er foar syn dieden neitiid gjin politike motiven hie. Ek hied er beweard dat er foarôfgeande oan 21 maart 1973 net witten hie dat hege funksjonarissen fan syn kampanje, lykas John N. Mitchell, yn it skandaal behelle wiene. Troch dizze saneamde "Smoking Gun"-tape kaam fêst te stean dat dat allegear liigd wie en dat Nixon fan it begjin ôf oan by de dôfpotaffêre belutsen west hie. It waard njonkelytsen dúdlik dat Nixon sels dejinge wie dy't opdracht jûn hie ta de ynbraak en it ôflústerjen fan it Demokratysk Nasjonaal Komitee.
It frijjaan fan 'e "Smoking Gun"-tape ferneatige Nixon syn politike karriêre. De tsien kommisjeleden dy't tsjin it foarlizzen fan alle kêsten fan impeachment oan it Hûs fan Offurdigen stimd hiene, makken no bekend dat se foar impeachment omreden fan behindering fan 'e rjochtsgong stimme soene as de kêsten yn it Hûs yn stimming brocht waarden. Op 'e jûn fan 7 augustus 1974 hie Nixon yn it Oval Office in gearkomste mei Hugh Scott en John Jacob Rhodes, de fraksjefoarsitters fan 'e Republikeinske Partij yn 'e Senaat, resp. it Hûs fan Offurdigen, en mei senator Barry Goldwater, dy't troch de oare beiden meifrege waard as âldere wize steatsman. De trije mannen praten op Nixon yn en fertelden him dat de kêsten fan impeachment sûnder mis troch it Hûs fan Offurdigen oannommen wurde soene en dat der yn 'e Senaat mear as genôch stimmen wiene om him op basis fan dy impeachment te feroardieljen, wat mei-iens syn ôfsetting as presidint betsjutte soe. Nixon besleat doe de ear oan himsels te hâlden, en yn in taspraak foar de Amerikaanske tillefyzje op 'e jûn fan 8 augustus makke er syn ôftreden bekend.
Neisleep
Nixon waard as presidint fan 'e Feriene Steaten opfolge troch syn fise-presidint, Gerald Ford. In moanne nei't dyselde oan 'e macht kommen wie, op 8 septimber 1974, skonk er Nixon in folsleine en sûnder betingsten taparte amnesty, sadat er net ferfolge wurde koe foar lykfol hokker misdie dy't er yn it ramt fan it Watergateskandaal begien hie. Yn in taspraak op 'e tillefyzje lei Ford út dat er dat net foar Nixon, mar foar it lân dien hie, om't it skandaal oars noch jierrenlang trochettere hie. Dat hie de Feriene Steaten neffens him inkeld kwea dien. Nixon hold oant syn ferstjerren yn 1994 fol dat er ûnskuldich wie oan alles wat tsjin him ynbrocht wie. Neffens guon histoarisy droech syn amnesty foar Nixon deroan by dat Ford yn 1976 de presidintsferkiezings ferlear fan 'e Demokratyske kandidaat Jimmy Carter.
It Watergateskandaal resultearre wol yn 'e berjochting fan 69 en de feroardieling fan 48 legere oerheidsfunksjonarissen. Under de feroardielen wiene twa eardere ministers fan Justysje: John N. Mitchell en Richard Kleindienst. Mitchell siet 19 moannen fan in finzenisstraf fan ien oant fjouwer jier út en Kleindienst siet in moanne yn it tichthûs. Oare wichtige feroardielen wiene: Jeb Stuart Magruder (7 moannen), Frederick C. LaRue (4½ moanne), H.R. Haldeman (18 moannen), John Ehrlichman (18 moannen), Egil Krogh (6 moannen), John W. Dean III (4 moannen), Dwight L. Chapin (boete), Herbert W. Kalmbach (boete), Charles W. Colson (7 moannen), Herbert L. Porter (boete), G. Gordon Liddy (4½ jier), E. Howard Hunt (33 moannen) en de oarspronklike ynbrekkers Bernard Barker (18 moannen), Virgilio González (13 moanne), Eugenio Martínez (15 moannen), James W. McCord jr. (2 moannen) en Frank Sturgis (10 moannen).
Popkultuer
It Watergateskandaal nimt noch altyd in wichtich plak yn it Amerikaanske kollektyf ûnthâld yn en dêrom ek yn 'e popkultuer. Yn 1976 wûn de dramafilm All the President's Men fjouwer Oscars. Dy film wie basearre op it boek mei deselde namme fan 'e sjoernalisten Carl Bernstein en Bob Woodward oer harren ûndersyk nei it Watergateskandaal. Robert Redford en Dustin Hoffman spilen yn 'e film de rollen fan Woodward, resp. Bernstein. Oare bekende films oer it Watergateskandaal binne The Final Days (1989), Nixon (1995) en Dick (1999).
Bart Chabot
thumb|250px|Bart Chabot Bart Chabot (De Haach, 26 septimber 1954) is in Nederlânsk dichter en skriuwer. Hy is ek de biograaf fan Herman Brood.
Biografy
thumb|250px|De útstalling Bart Chabot - GREATEST BITS (2015) Chabot waard fan de hbs stjoerd, mar it slagge him en helje dochs noch, fia de mulo en it havo, it diploma ateneum A. Nei militêre tsjinst doch er noch in lyts jier Nederlânske taal- en letterkunde oan de Universiteit Leien.
Chabot is geregeldwei yn it teater te sjen, eartiids mei Jan Mulder en Remco Campert, letter mei Herman Brood of Jules Deelder. Hy bringt teffens singles en cd's út en is fêste dielnimmer oan it Grut Diktee fan de Nederlânske Taal. Yn 2005 kreau er de tekst foar it Grut Bernediktee fan de Nederlânske Taal en wie er ek bêste "promininte Nederlanner" fan de meidoggers oan it Grut Diktee. Fierders waard 2006 Bart Chabot de 'meast tûke Nederlanner'.
Yn 2006 toerde Chabot mei Ronald Giphart en Martin Bril yn de teäterfoarstelling Giphart & Chabot met bril.
2007 krige er syn earste priis, de Johnny van Doornpriis.
Yn 2010 waard in brêgehoeketumor (breintumor) by him fêststeld, dêr't er radioterapy foar ûndergean moast. Oer syn sykte en de byhearrende behanneling, plus de effekten foar syn húshâlding, skreau Chabot it boek Diepere lagen. Yn 2013 skreau Chabot syn earste roman, Triggerhappy. Yn datselde jier waard in útstalling wijd oan de skriuwer yn it Letterkundich Museum. Yn 2015 waard Triggerhappy op 'e nij útbrocht en waard yn de Iepenbiere Biblioteek Amsterdam yn Amsterdam de útstalling Bart Chabot - GREATEST BITS hâlden oer syn wurk, leafdes en freonskippen. De lêste jierren lûkt Chabot him wat mear werom út it iepenbiere libben en komt er folle minder faak op 'e telefyzje. Hy wol him mear talizze op it skriuwen fan romans. Chabot giet noch wol op yn it teater, ûnder oaren mei Giphart.
Bart Chabot is troud mei Yolanda van den Burg en hat fjouwer soannen. Syn soan Splinter Chabot (1996) is skriuwer, programmamakker en tf-presintator.
Evangeelje fan Filippus
It Evangeelje fan Filippus is in algemien as apokryf beskôge kristlike religieuze tekst, besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel. It is ien fan 'e gnostyske evangeeljes, en moat datearre wurde tusken likernôch 180 en 350. It is gjin pseudepigrafysk geskrift, want hoewol't it net skreaun is troch de apostel Filippus, beweart de tekst dat ek nearne: de titel is in modernenien. It Evangeelje fan Filippus waard ferlern waand oant der yn desimber 1945 tafalligerwize troch twa boeren by it Egyptyske Nag Hammady in yn it Gryksk skreaun manuskript fan weromfûn waard, dat mei in stikmannich oare gnostyske geskriften, wêrûnder it folle bekendere Evangeelje fan Tomas, yn in krûk bedobbe lei.
Hoewol't de tekst de namme fan evangeelje draacht, hat it Evangeelje fan Filippus net folle wei fan 'e kanonike evangeeljes. It is ek gjin útsprake-evangeelje, lykas it Evangeelje fan Tomas, mar ynstee in samling gnostyske learstellings en bespegelings. De sakraminten, yn it bysûnder it sakramint fan it houlik, foarmje dêrby in wichtich tema. It Evangeelje fan Filippus is miskien noch wol it bekendst om't it in tige iere boarne is foar it ferhaal dat Jezus fan Nazaret troud wie, of alteast in relaasje hie, mei Marije Magdalena. Neffens it hânskrift wie Jezus Marije Magdalena har koinonos, in wurd dat "selskipsman" betsjut en gauris in yntime, seksuële relaasje ymplisearret. Hoewol't in folgjende (foar mearderlei útlis fetbere) passaazje yn 'e oarspronklike tekst op 'e papyrusrôlen fan Nag Hammady tige skansearre is, hawwe taalhistoarisy it rekonstruëarre ta "Jezus hold mear fan Marije Magdalena as fan alle dissipels en tute har faak op 'e mûle."
Ewoks (betsjuttingsside)
"Ewoks" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Gertrude Käsebier
thumb|Selsportret, ± 1899 Gertrude Käsebier (skûlnamme), feitlik Gertrude Stanton Kasebier, (Des Moines, Iowa; 18 maaie 1852 -New York, 13 oktober 1934) wie in Amerikaanske fotograaf. Sy jildt as in keunstner fan it Pikturalisme.
Libben en wurk
Gertrude Käsebier, mem fan trije bern, begûn frijwat let mei de profesjonele fotografy; yn de jierren 90 makke hja út en troch foto's fan famyljeleden en earst 1897 iepene hja in portretatelier yn New York.
Mei portretfotografy hie hja rillegau súkses; al yn 1898 krige sy in útstalling yn de New Yorker Camera Club. Alfred Stieglitz naam yn 1903 seis fan har foto's op yn syn Magazyn foar Fotografy, Camera Work.
De Universiteit fan Delaware hat in grutte samling fan Käsebier har wurk.
Alfred Stieglitz
thumb|Alfred Stieglitz anno 1902 Alfred Stieglitz (Hoboken, Nij-Jersey, 1 jannewaris 1864 – 13 july 1946) wie in Amerikaanske fotograaf en pleiter foar de moderne keunst. Stieglitz wie ek bekend fan de keunstgaleryen dy't er begjin 20e iuw yn New York City hie; hy yntrodusearre in protte Europeeskse avant-garde keunstners yn Amearika. Hy wie troud mei de skilderesse Georgia O'Keeffe.
Yn syn lange karriêre makke Stieglitz goed 2500 ûntwikkele foto's. Nei syn ferstjerren makke syn frou (O’Keefe) in oersjochsamling fan de bêste en meast komplete foto's, meast foto's dy't hja sels as de bêste beskôge fan wat har man makke hie. Yn guon gefallen brûkte sy ferskillende ferzjes fan deselde foto.