cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Blood Father (film)
Plot
Nei't se Santa Monica berikt hat, skillet se yn in tillefoansel har fan har ferfrjemde heit op, dy't se freget har op te heljen en jild te jaan, sadat se ûnderdûke kin. Har biologyske heit John Link is in eardere alkoholist dy't no twa jier 'drûch' stiet, mar noch altyd bot mei syn ferslaving ompakt. Hy is fia ynfrijheidstelling ûnder betingst út it tichthûs kommen, dêr't er in oansjenlik diel fan syn folwoeksen libben sliten hat. No wennet er yn in steancaravan yn in trailerpark yn 'e midden fan nearne en besiket er syn libben wer op 'e rails te krijen troch A.A.-gearkomsten by te wenjen en te wurkjen as tatoeëarder.
Link is al sûnt er frijkommen is op 'e siik nei Lydia, dy't inkele jierren lyn as teenager útnaaid is by Link syn eks-frou wei. Hy praat in plak mei har ôf, hellet har op en nimt har mei nei syn steancaravan, dêr't er ûntdekt dat se sawol alkoholiste as drugsferslaafde is. De oare deis ûntfangt Lydia op har mobile tillefoan in rige sms-berjochten mei deadsbedrigings fan 'e leden fan Jonah syn binde, dêr't se bot senuweftich fan wurdt. Se besiket har heit út te lizzen wat der oan 'e hân is, mar hâldt dielen fan it ferhaal efter om him net yn 'e swierrichheden te bringen. Dat liedt ta in ûnbegryplik relaas, dêr't Link neat fan leaut. Hy freget ried oan syn buorman Kirby, dy't tagelyk syn sponsor by de A.A. is. Dyselde riedt him oan om Lydia opnimme te litten yn in ôfkickklinyk, dêr't se dúdlik ferlet fan hat. Dat idee stiet Link lykwols tsjin, om't er it fanke noch mar krekt weromfûn hat.
Wylst er noch mei it spul ompakt, arrivearret op in jûn nei tsjuster de binde fan Jonah by de steancaravan fan Link. Nei in wurdewikseling barrikadearje Link en Lydia harsels yn 'e caravan, dy't dêrnei trochsingele wurdt mei mitrailleurfjoer. As dat net it winske resultaat jout (dat Link en Lydia harren oerjouwe), ride de bindeleden mei har SUV op 'e caravan yn, dy't dêrtroch op 'e side kantelet. Ear't se Link en Lydia fierder tenei komme kinne, arrivearje Kirby en in stik as tsien, fyftjin oare buorlju fan Link, bewapene mei jachtgewearen, dy't de bindeleden op 'e flecht jeie. Kirby riedt Link oan om 'e saak fierder troch de plysje ôfhannelje te litten, mar Link riddenearret dat it oerdragen fan Lydia oan 'e plysje har ûnnedich yn gefaar bringe sil, en naait mei har út.
Link en Lydia oernachtsje yn in motel, dêr't Lydia troch mei de jonge resepsjonist Jason te flirten oan 'e weet komt dat sy socht wurdt yn ferbân mei de dûbele moard op Jonah syn oare hierders. Mei help fan Jason witte sy en Link nauwerneed te ûntkommen oan 'e plysje en teffens oan in sicario, in hiermoardner yn 'e tsjinst fan in Meksikaansk drugskartel. De oare moarns siket Link earst in tillefoansel op en skillet nei de finzenis, dêr't er in boadskip efterlit foar syn eardere selgenoat, de bindelieder Arturo Rios: "Wa is Jonah Pincerna?" Neitiid reizgje hy en Lydia fierder om Preacher op te sykjen, Link syn âlde mentor, dy't út 'e finzenis bleaun is om't Link de mûle oer him tichtholden hat. Se hawwe Link syn auto nammentlik by it motel efterlitte moatten en de stellen auto dêr't se yn ûntkommen binne, hawwe se dumpt. Nij ferfier hat dêrom de heechste prioriteit, en Preacher hat Link syn âlde motorfyts noch altyd op 'e noed.
Tonnis Holthuis
thumb|175px|It nôtpakhûs Friesland (1912) oan de Aweg en it [[Hoendiep yn Grins (2010)]] Tonnis Holthuis (Nieuwe Pekela, 23 maart 1880 - Grins, 26 desimber 1937), yn de literatuer faak oantsjut mei T. Holthuis, wie in Nederlânske arsjitekt.
Hy wie de âldste soan fan K.H. Holthuis (1852-1942), dy 't ek arsjitekt wie en dêr 't er geregeld mei op arbeide. It troch harren ûntwurpen nôtpakhûs Friesland oan de Aweg yn Grins is sûnt 1995 in ryksmonumint. Hy ûntwurp ek yn 1925 de filla Sara-Anna oan de Verlengde Hereweg 184, njonken de earder troch syn heit Kornelis ûntwurpen filla Honk op nûmer 186.
Holthuis ferstoar op twadde krystdei 1937 yn de âldens fan 57 jier en waard beïerdige op it Esserveld
Blood Father (film)
Plot
Preacher blykt in ymmorele hanneler yn Gestapo-unifoarmen, heakkekrúsflaggen en oar nazyguod te wêzen, dy't oan it haad stiet fan in motorbinde. Hy seit ta Link en Lydia helpe te sillen, mar de oare moarns feroaret er fan gedachten as er ûntdekt dat der in preemje fan $30.000 op 'e holle fan Lydia set is. Link wurdt Preacher en syn frou Cherise lykwols oermânsk en stelt it ôfseage jachtgewear dêr't Cherise him mei bedrige. Preacher daget him út om him dea te sjitten, mei't er derop rekkenet dat Link dat net dwaan wol no't er Lydia by him hat. Nei't Link en Lydia útpykt binne op 'e motor, krije se twa leden fan 'e motorbinde efter har oan, dêr't Link lykwols troch it jachtgewear te brûken handich mei ôfweeft.
Link lit Lydia efter yn in motelkeamer dêr't se har brune hier blond fervet. Sels giet er ûnderwilens op besite by Rios yn 'e finzenis dêr't er earder sitten hat. Rios fertelt him dat Jonah Pincerna de omkesizzer is fan in Meksikaanske kartelbaas. Hy is nei de Feriene Steaten 'ferballe' om't er fiersten tefolle oandacht loek. No giet er oer it smokkeljen fan drugsjild, mar dêr ferdwynt hieltyd mear fan. Rios is der frijwol wis fan dat Jonah sels dejinge is dy't it jild efteroerdrukt, en dat alle geweld dat er tsjin 'e lju brûkt dy't neffens him de dieven binne, inkeld bedoeld is om syn omke op in dwaalspoar te bringen. Underwilens kriget Lydia yn it motel in tillefoantsje fan Kirby, dy't har fertelt dat se yn gefaar is en har oanriedt om nei in plak te gean dêr't se ûnder de minsken is, sadat der in protte tsjûgen binne. Dan sil har grif neat oerkomme. Lydia, dy't gjin reden hat om Kirby te wantrouwen, set dêrom ôf nei de bioskoop, dêr't se lykwols opwachte wurdt troch Jonah, dy't de skotwûne oan syn hals oerlibbe hat, en syn binde. Hja ûntfiere har.
Nei't er de finzenis ferlitten hat, skillet Link Lydia op, mar kriget gjin gehoar. As er Kirby prebearret, nimt Jonah op, dy't him fertelt dat er Kirby finzen nommen hie en twongen hie om Lydia te foarskyn te lokjen. Dêrop sjit er Kirby dea wylst Link taharket en neat dwaan kin. Link warskôget him dat er Lydia better gewurde litte kin, om't er no wit dat Jonah sels de dief is. Ek kin er (fia Rios) mei Jonah syn omke yn kontakt komme, as er dat wol. Sa twingt er Jonah om yn te stimmen mei in ruil: himsels foar syn dochter. Se prate ôf op in ôfhandich plak yn 'e woastyn. Neitiid keart Link earst werom nei Preacher syn wente, dêr't er ynbrekt en in tas stelt, dy't er foltroppet mei stikmannich hângranaten en in lânmyn. As er fuort sil, treft er Preacher, dy't krekt thús komt, en dy't him mei in fjoerwapen te liif sil. Dêrby makket er lykwols de flater om earst Link ferbaal de mantel útfege te wollen. Link is no troch alles hinne en hat boppedat Lydia net by him, dat hy sjit Preacher fuortendaliks dea.
As er op it ôfsprutsen plak arrivearret, dêr't Jonah-en-dy al yn in pear auto's steane te wachtsjen, parkearret er syn motorfyts midden op it paad. De tas mei de hângranaten lit er op 'e motor sitte, wylst er de lânmyn ûnder de stander stoppet, sadat it gewicht fan 'e motor derop rêst. Hy lit him fêstbine troch Jonah syn mannen en wurdt by Lydia efteryn ien fan 'e auto's stoppe. Om fuort te kinnen, moat de motor fan it paad ôf helle wurde, mar as twa fan Jonah syn mannen oer dat putsje gear sille, en dêrta it gewicht fan 'e lânmyn ferwiderje, ûntploft dy, wat ek de hângranaten eksplodearje lit. De beide mannen binne kroandea, en Link makket fan 'e gaos gebrûk om in trêde trewant fan Jonah dy't by him en Lydia efteryn 'e auto sit, om te bringen. Jonah, dy't efter it stjoer siet, wit út 'e auto te kommen, en Link sjit him mei in bútmakke pistoal yn it skouder, mar hy naait út.
Link makket himsels en Lydia los en klimt mei har út 'e auto. Se wurde troch de sicario út in mûklaach wei besketten, wêrby't Link yn 'e skonk rekke wurdt. As se dekking sykje efter de oare auto, wurdt er nochris rekke, diskear yn 'e ûnderbúk. Troch yn dekking te bliuwen twingt er de sicario lykwols om foar 't ljocht te kommen, wêrnei't er him deasjit, mar sels in trêde skotwûne yn it boarst oprint. Link hjit Lydia dat se útnaaie moat, om't Jonah noch libben omrint, mar se wegeret him efter te litten. Nei't er har fertelt hat wat in geweldich fanke se is, sakket er yninoar en stjert, wylst in gûlende Lydia him oankrûpt. De troch Link warskôge plysje arrivearret krekt op 'e tiid om 'e útnaaiende Jonah yn te rekkenjen.
In jier letter fertelt Lydia yn in praatgroep dat se no in jier nofter en clean is. As se in tebekfal driget te krijen, tinkt se oan har heit, dy't syn libben foar har opoffere hat. Se fielt har oan him ferplichte om wat fan har libben te meitsjen en it net te fergriemen mei ferslavings. Underwilens is Jonah feroardiele foar moard. Hy bedarret yn deselde finzenis dêr't Link earder syn straf útsitten hat. As er yn 'e kantine syn miel bepluzet, komme der in stikmannich swiere jonges om him hinne te sitten. Arturo Rios nimt njonken him plak en glimket him kâldwei ta.
Rolferdieling
Elisabeth Röhm soe oarspronklik de rol spylje fan John Link syn eks-frou, de mem fan Lydia, mar dy rol waard úteinlik út it ferhaal knipt.
Produksje
Blood Father waard regissearre troch Jean-François Richet nei in senario fan Peter Craig en Andrea Berloff op basis fan Craig syn roman Blood Father út 2005. As produsinten wiene Chris Biggs, Pascal Cauchefeux, Sebastien K. Lemercier en Craig by it projekt belutsen foar de filmstudio's Why Not Productions en Wild Bunch. Foar de film wie in budget beskikber fan $15 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Robert Gantz, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Sven Faulconer. De opnamen foar Bood Father setten op 5 juny 2014 útein yn Albuquerque, yn Nij-Meksiko. Yn dy Amerikaanske steat waard de hiele film opnommen. De lêste filmdei foel op 3 july.
Distribúsje
De distribúsje fan Blood Father waard ynternasjonaal fersoarge troch SND Films, mar yn 'e Feriene Steaten troch Lionsgate Films. De film waard foar it earst fertoand op 21 maaie 2016, op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes. Op 12 augustus fan dat jier iepene er yn 'e Amerikaanske bioskopen.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Blood Father oer it algemien positive resinsjes. Ek resinsinten dy't net folle op hiene mei de film, priizgen it aktearjen fan haadrolspiler Mel Gibson. Sa skreau Owen Gleiberman fan Variety: "[De film] is rommel, mar hy makket wol dúdlik hoe'n bejeftige en ynnimlike akteur oft Mel Gibson wêze kin." Dêr heakke er oan ta dat Blood Father "him de kâns jout om sjen te litten dat er 'it' noch altyd hat." Yn The New York Times skreau Manohla Dargis: "Gibson set op oertsjûgjende wize in oan legerwâl rekke John Wayne del, mei in los, enerzjyk optreden, in sekuere komyske timing en in amusearre, selsbewuste glinstering yn 'e eagen dy't tinken docht oan Lethal Weapon."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Blood Father in heech goedkarringspersintaazje fan 89%, basearre op 97 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] makket eltse ferwachting wier dy't in filmfan hawwe kinne soe fan in aksjeskriller mei sa'n titel út it lettere part fan 'e karriêre fan Mel Gibson – en oertreft dy yn guon opsichten sels rom." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Blood Father in goedkarringspersintaazje fan 66%, basearre op 16 resinsjes.
Resultaat
Blood Father brocht yn 'e bioskopen wrâldwiid $6,9 miljoen op. As men dy opbringst ôffset tsjin it budget fan $15 miljoen, komt dat del op in ferlies fan $8,1 miljoen, dêr't de marketingkosten noch by opteld wurde moatte.
Nijensleek
thumb|right|280px|De lizzing fan Nijensleek yn de gemeente Westerveld Nijensleek (Drintsk: Neiensleek) is in streekdoarp of lintbebouwing yn it súdwesten fan de provinsje Drinte, yn de gemeente Westerfjild (Westerveld). It doarp is in kilometer of fjouwer lang. Oan de Haadwei, de provinsjale wei fan Vledder nei Stienwyk steane de pleatsen oan beide kanten fan de wei. Yn it doarp wenje in pear hûndert ynwenners. It doarp rint fan Frederiksoard oant Eesveen yn de provinsje Oerisel.
Nijensleek is yn de Midsiuwen ûntstien doe't de boeren út Vledder wei de 'nije sliken' (frij oerset: nije slyk, of wiete grûnen) yn kultuer brochten en har nei wenjen setten. De skiednis fan dit streekdoarp is dus gâns oars as dat fan de letter ûntstiene wei- of streekdorpen yn de feankoloanjes lykas Stadskanaal of Gasselternijeveen. Ek op oare plakken yn Súdwest-Drinte ûntstiene yn de lette Midsiuwen sokke lintbebouwingen. Foarbylden binne Wapserveen ûntstien fanút it esdoarp Wapse, Nijeveen is sa ûntstien fanút Havelte en Ruinerwold fanút Ruinen.
Nijensleek leit tsjin it stroomdal fan de Vledder Aa. Oan de noardwestside rint de hichte stadichoan op. Dêr leit in útrinnner fan de Wâldberch, in stuwwal even ten noardeasten fan Stienwyk. De hearlikheid 'de Eese' mei har boskwachterijen leit op dy útrinner fan de Woldberg.
Nijensleek makke oant 1998 diel út fan de eardere gemeente Vledder. It doarp hat gjin echte winkels mear foar libbensmiddels. De lêste winkelman ferdwûn yn de jierren njoggentich. Wol is der in kristlike basisskoalle 'De bron', in doarpshûs Grietnstede, en in bedriuwenterreintsje Moersbergenerven mei inkele detailhannelbedriuwen.
Twadde Wrâldoarloch
Op 15 augustus 1944 wie in loftgefjocht boppe súdwest Drinte, wêrby't meardere fleantugen delstoarten binne. By Nijensleek stoarte om 13:00 in Dútsk jachtfleantúch del (type Messerschmitt Bf 109G-6 mei searjenûmer 441988) wêrby't Unter-Offizier. R. Schierghofer fan it Luftwaffe-ûnderdiel II/JG 5 (Seisde Staffel fan it Jagd Geschwader 5 Eismeer) mei in parasjute delkaam yn de omjouwing Eesveen/ Stienwyk. De piloat rûn in brutsene skonk op nei in hurde lâning.
Goya (skip út 1940)
De Goya wie in frachtskip fan de rederij A/S J. Ludwig Mowinckels Rederi yn Bergen (Noarwegen). It op de werf Akers mekaniske Verksted boude skip waard ferneamd nei de Spaanske skilder Francisco de Goya en op 4 april yn 'e feart nommen.
It skip waard op 16 april 1945 mei dêrop tûzenen flechtlingen troch in Sovjet-ûnderseeboat troffen. By de ûndergong fan de Goya ferstoaren mear a 7.000 minsken. De ûndergong fan de Goya jildt as ien fan de grutste rampen yn de seefeart.
Twadde Wrâldkriich
Nei de besetting fan Noarwegen troch Nazy-Dútslân yn april 1940 waard de Goya troch de Dútske marine yn beslach nommen. It skip waard ynearsten ynset foar it troepentransport en dêrnei yn Memel by de oefeningen fan in ûnderseeboat-trainingsienheid brûkt as doelskip. Yn de lêste moannen fan de kriich waard it skip brûkt om Dútsers út de eastlike provinsjes te evakuëren. Yn febrewaris 1945 krige de oant dan ta net bewapene Goya ienfâldige loftôfwar-bewapening mei in lytse militêre besetting foar de betsjinning dêrfan. Nei't it skip nei fjouwer reizen al 19.875 minsken nei it westen brocht, waard it skip by de fyfte reis op 16 april 1945 troch de Sovjet-ûnderseeër L-3 ta sinken brocht. Dêrby kamen likernôch 7.000 minsken om.
Lêste opdracht
It skip soe yn april 1945 ferwûne soldaten, flechtlingen en 200 famyljeleden fan it pânserrezjimint 35 út West-Prusen evakuearje. It krekte tal minsken op it skip is net bekend, op it lêste momint waarden der mear as 7.000 minsken teld. Wylst de minsken op it skip stapten lei de haven fan it skiereilân Hel oan it ein fan de bocht fan Gdańsk ûnder oanduorjende besjittings. Tsjin 08:30 oere waarde de Goya troch in bom troffen, dy't in gat sloech yn it boppedek en de apparatuer foar de minebeskerming fernielde.
Tsjin 19:00 oer begûn it konfoai te farren, dat bestie ut de Goya, it steamskip de Kronenfels (boujier 1944) en de wettertanker Ägir (boujier 1942). De trije skippen waard begelaat fan twa minefegers. De snelheid fan it konfoai moast oanpast wurde oan it meast stadige skip en dat wie de Kronenfels mei in gong fan mar 9 knopen. De skippen wiene folslein fertsjustere en farden rjochting Swinemünde. Om 23:00 oere hinne waard opdracht jûn nei Kopenhagen te farren. Fanwegen skea oan de masjines hold de Kronenfels it konfoai ek nochris 20 minuten op. Fuort nei't de reparaasje klear wie en it konfoai fierder farre koe, waard de Goya oanfallen.
De ûndergong
Om 23:52 Uhr fjurre de Sovjet-ûnderseeër L-3 ûnder lieding fan kommandant Vladimir Konovalov fjouwer torpedo's op de Goya ôf. Twa rekken it doel en de earste treffer briek de kyl yn 't foaryn, de twadde trof it midden fan it skip. Yn mar sân minuten tiid sonk it skip yn de trije graden kâlde Eastsee.
Nei't it konfoai it gefaarlike diel efter him liet, farden de eskorteskippen werom nei it plak dêr't de Goya troffen wie om te sykjen nei minsken dy't de ramp oerlibbe hiene. Mar 183 minsken waarden út it iiskâlde wetter helle. Neffens opjeften fan it eskorteskip M 328 waarden meiïnoar 157 libbene minsken rêden, wêrfan't nochris njoggen oan ûnderkuolling ferstoaren. Yn de rin fan 17 april waarden troch oare boaten noch 28 oare minsken út it wetter fiske. Dêrmei kaam it tal op 176 minsken dy't redden binne. It krekte tal slachtoffers is net te berekkenjen fanwegen de ûnkrekte registraasje.
Nei de oarloch
Alhoewol't Konovalov foar it sinken fan de Goya mei de heechste ûnderskieiding fan de Sovjet-Uny ûnderskieden waard, wie it sinken troch de Sovjet-Uny lang in kwestje fan striid.
Kanofarren op de Olympyske Simmerspullen 1984
200px|thumb|right|Dielnimmer yn de K1 tidens de Olympyske SImmerspullen 1984 De Olympyske Simmerspullen 1984 ek wol de XXIIIe Olympiade neamd waarden yn 1984 yn Los Angeles, de Feriene Steaten hâlden. It kanofarren hie plak yn Ventura County yn de Lake Casitas.
Joseph Addison
The Spectator wie in blêd mei in soad ynfloed, dat neifolging fûn yn oare lannen (yn Nederlân waard Justus fan Effen der tige troch beynfloede). De skriuwers behannelen estetyk, literêre stilen en it stedslibben. Populêr waarden ek syn mei Steele skreaune Sir Roger de Coverley papers, dat op in skerpe en fermaaklike wize it libben fan in lânedelman en syn besites oan Londen beskriuwt.
Yn 1717 waard Addison, dy't ûnder mear sûnt 1708 lid fan it Legerhûs wie en tal fan bestjoersfunksjes hie, as Secretary of State beneamd.
Syn toanielstik Cato is troch Pieter Langendijk yn 'e mande mei Hermanus Angelkot yn it Nederlânsk oerset.
Addison waard begroeven yn Westminster Abbey.
List fan planetoïden 13101-13200
Dit is in list fan planetoïden 13101-13200.
Pûn sterling
thumb|Falutateken fan it pûn sterling It pûn sterling (ek: Britske pûn, of koartwei pûn) is de muntienheid fan it Feriene Keninkryk. Hoewol't Skotlân en Noard-Ierlân eigen biljetten brûke, útjûn troch kommersjele banken, kin men dêr salang't der pound sterling op stiet yn teory yn heul it Friene Keninkryk mei betelje. De offisjele ISO-koade is GBP en it falutateken is £. Yn dat symboal is de letter L te herkennen, de earste letter fan it Latynske wurd libra, dat pûn betsjut.
Oarsprong
As faluta komt it pûn fan de gewichtsienheid Troy Pound. De Sterling waard yn 1158 troch Hindrik II fan Ingelân yntrodusearre. It wurd komt fan it âld Frânske wurd esterlin en betsjut 'sterk' of 'stânfêst'. (Guon boarnen beweare dat it wurd ôfkomstich is fan pound oesterling : in munt út Eastenryk/Dútslân). It wie de namme fan in sulveren penny fan 1/240 pûn. De wearde fan de penny fan doe is nei keapkrêft fergelykber mei dy fan ien pûn no.
As munt fan ien fan de machtigste (hannels)lannen fan de wrâld, it Britske Ryk, gou it pûn sterling yn de achttjinde en njoggentjinde iuw as kaaifaluta yn de wrâld, oant rûchwei de ein fan de Earste Wrâldoarloch. De Amerikaanske dollar hat s&unt ûngefear ein Twadde Wrâldoarloch dizze posysje oernomd; sûnt 1999 konkurrearret de euro mei de dollar om dizze posysje.
Oant 1971
De "s" fan shilling stie yn prinsipe net foar it wurd sels, mar foar it Latynske "solidus". It symboal foar de penny wie oant de oergong in "d", fan it Lantynske denarius.
Neist it pûn, de shilling en de penny, bestienen der yn it LSD-systeem noch oare munten, dy't gjin rekkenienheid wiene, mar wol ynboargere wiene.
Sûnt 1971
Nei de desimalisearring waard in jier of wat de term "new penny" brûkt. Oant 1982 stie dizze term yn de foarm "new pence" ek op de munten fermelde. Oant 1984 wie ek de heale new penny noch yn sirkulaasje, mar dy wearde, £ 0,005 wie troch de ynflaasje efterhelle. Inkele munten, dy't goed yn it desimale systeem pasten, de sixpence (£ 0,025), de shilling (£ 0,05), de florin (£ 0,10) en de half crown (£ 0,125) bleaunen noch inkele jierren wettich betelmiddel. Yn 1994 waarden de shilling en de florin as lêste út de sirkulaasje helle; de munt wie nammentlik foar de desimale tsjinhingers (5 en 10 pence) oergien op in lytser formaat, sadat sy net langer kwa formaat en gewicht identyk wiene oan de âlde munten.
De noch te krijen muntstikken binne 1 penny, 2 pence, 5 pence, 10 pence, 20 pence, 50 pence, £ 1 en £ 2. Bankbiljetten binne der yn 5 pûn, 10 pûn, 20 pûn en 50 pûn.
Fort William
thumb|left|175px|Lizzing Fort William en Ben Nevis Yn Skotlân Fort William (Skotsk-Gaelysk: An Gearasdan) is in plak yn it Skotske riedsgebiet (council area) Highland, 160 km benoarden Glasgow. It plak leit oan de iggen fan Loch Linnhe, yn it skaad fan de Ben Nevis, de heechste berch fan it Feriene Keninkryk
Kartûm
Kartûm (Arabysk al-Khartûm: الخرطوم, betsjut "oaljefanteslurf") is de haadstêd fan Sûdan. Kartûm leit op it plak dêr't de Blauwe Nyl, út Etioopje, en de Wite Nyl, fanút Uganda byinoarkomme. As Nyl rint de rivier dan fierder troch Egypte nei de Middellânske See.
Kartûm hat goed 2 miljoen ynwenners en foarmet mei Kartûm-Noard (al-Khartûm Bahrî) en Omdurman (Umm Durmân) in metropoal dy't mear as 10 miljoen ynwenners inwoners telt. De stêd hat in ynternasjonale lofthaven (Lofthaven Kartûm).
Ut de skiednis
Kartûm waard troch de Egyptenaren yn 1823 stifte en waard yn 1830 útroppen ta haadstêd fan Egyptysk Sûdan. De delsetting tsjinne yn it earstoan as bûtenpost foar it Egyptyske leger, mar groeide rillegau út ta in regionaal hannelssintrum en ek in sintrum foar de slavehannel.
Yn 1956 waard Kartûm haadstêd fan it nije ûnôfhinklike Sûdan.
De earste oaljepiipline tusken Kartûm en Port Sudan wie klear yn 1977.
thumb|200px|Drok ferkear yn Kartûm
Yndustry
De yndustry levert produkten sa as tekstyl, keunstdong, metaalguod, sementprodukten en fiedings- en genietmiddelen.
Demografy
thumb|Agglomeraasje Kartûm
Arktika (geology)
Arktika is de namme fan in paleokontinint dat sa'n 2,5 miljard jier lyn om de Noardpoal fan no hinne lein hawwe soe.
Joop Admiraal
Jacob (Joop) Admiraal (Ophemert, Gelderlân, 26 septimber 1937 – Amsterdam, 25 maart 2006) wie in Nederlânske akteur, dy 't benammen bekend waard troch syn rollen by Het Werkteater en Toneelgroep Amsterdam.
Arktika (geology)
It kontinint bestie út platen dy't no part binne fan Kanada en Sibearje.
Sa'n 1 miljard jier lyn foarme Arktika mei de kontininten Atlantika en Nena it superkontinint, Rodinia.
Joop Admiraal
Debút
Admiraal debutearre yn 1959 by de Nederlandse Comedie, mar hy bruts earst troch fan 1971 ôf by Het Werkteater, wêrmei't er op lokaasje eksperimintearre mei stikken dy't maatskiplik ta de saak dogge. Foar it solotonielstik U bent mijn moeder út 1981, dêr 't er sawol de soan (himsels) as syn tachtichjierrige demintearjende mem yn spile, krige er in Louis d'Or. It stik waard ek ferfilme, lykas Hersenschimmen (1988), wer oer demintens.
Tonielgroep Amsterdam
Yn 1987 foege er him by de nij oprjochte Toneelgroep Amsterdam. Yn dy hoedanichheid die er mei oan gâns teäterfoarstellingen yn klassike en moderne rollen. Spesjaal foar him en syn kollega Kitty Courbois skreau de Amerikaanske skriuwer Richard Maxwell it toanielstik Mercy Samaritans, dat yn 2002/03 yn premjêre gie. Admiraal spile oant syn pensjoen yn 1999 by Toneelgroep Amsterdam. Ek nei syn pensjoenearring bleau er spyljen. Hy seach der faak tige brekber út, mar koe nettsjinsteande dat ek tige krêftich spylje. Behalven yn de films U bent mijn moeder en Hersenschimmen spile Admiraal ek yn films as "Max Havelaar" (1976 ), "Twee vrouwen" (film) en Kort Amerikaans (1979).
Priveelibben
Hy ferstoar ynienen yn'e âldens fan 68 jier oan in hertoanfal. Op de dei fan syn ferstjerren hie er jûns optrede moatten yn it toanielstik Uit Liefde, dêr't er de jûns dêrfoar ek noch yn stie.
Sheila Benson
Sheila Benson (berne as: Sheila Franklin; New York, 4 desimber 1930 – Seattle, 23 febrewaris 2022) iwie in Amerikaansk sjoernaliste, dy't bekendheid krige doe't se yn 'e 1980-er jierren as filmkritika foar de foaroansteande krante de Los Angeles Times wurke.
Jonkheid en oplieding
Benson waard yn desimber 1930 berne yn New York as Sheila Franklin. Har heit, Dwight Franklin, wie in kostúmûntwerper en har mem, Mary C. McCall jr., wie in senariste en romanskriuwster. Doe't se noch jong wie, ferfear de húshâlding nei Súdlik Kalifornje foar it wurk fan har âldelju yn 'e filmyndustry fan Hollywood. Sadwaande groeide Benson foar in grut part op yn Beverly Hills, dêr't se middelber ûnderwiis genoat oan 'e Beverly Hills High School. Neitiid studearre se toaniel oan 'e Universiteit fan Kalifornje, Los Angeles (UCLA), dêr't se yn deselde klasse siet as aktrise Carol Burnett en akteur James Dean.
Karriêre
Benson wurke foar it earst as filmkritika foar in pleatslike krante, de Pacific Sun yn Mill Valley, in foarstêd fan San Francisco. Dêr bleau se acht jier yn 'e tsjinst. Yn dyselde snuorje wie se ek as filmresinsint op 'e radio aktyf, by in radiostjoerder yn Marin County. Fan 'e winter fan 1978 ôf skreau Benson fierders de kollumn Good Movies (ek wer oer films) yn it tydskrift Co-Evolution Quarterly.
Yn 1981 waard Benson oansteld as de haadfilmkritika fan 'e Los Angeles Times. Dy funksje, dêr't se yn 'e Feriene Steaten bredere bekendheid mei krige, behold se tsien jier, oant april 1991. Yn dy snuorje siet se yn 1984 yn 'e sjuery fan it Filmfestival fan Mill Valley, en yn 1985 wie se sjuerylid op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Berlyn. Oare filmfestivals dêr't Benson troch de jierren hinne yn 'e sjuery siet, wiene it Sundance Filmfestival, it Ynternasjonaal Filmfestival fan Toronto, it Ynternasjonaal Filmfestival fan Chicago, it Ynternasjonaal Filmfestival fan Seattle en it Aspen Shortsfest. Nei't se opholden wie as filmkritika, hie Benson koarte tiid in wyklikse kollumn oer keunst yn 'e Los Angeles Times, foar't se yn desimber 1991 hielendal by dy krante wei gie.
Yn augustus 1995 joech Benson har as filmkritika by de doe nij oprjochte softwareapplikaasje Microsoft Cinemania, in ynteraktive filmgids, dêr't se oan ferbûn bleau oant de opheffing dêrfan yn juny 1998. Dêrnjonken wie se doedestiden dosinte kritysk skriuwen oan 'e UCLA. Se wie lid fan it Amerikaanske Nasjonaal Genoatskip fan Filmkritisy (NSFC), de Alliânsje fan Froulike Filmsjoernalisten (AWFJ) en de Feriening fan Filmkritisy fan Los Angeles (LAFCA). Har resinsjes, fraachpetearen en essays oer de filmyndustry yn it algemien ferskynden yn publikaasjes as Variety, Premiere, Film Comment en The New York Times. Nei't se yn 1996 ferfearn wie nei Seattle, yn 'e steat Washington yn it Amerikaanske Noardwesten, resinsearre Benson sawol films as boeken foar it tydskrift Seattle Weekly.
Ferstjerren
Sheila Benson kaam op 23 febrewaris 2022 yn Seattle te ferstjerren yn 'e âlderdom fan 91 jier.
Hedel (Gelderlân)
thumb|250px|Hedel oan de Maas Hedel (Hèèl yn de folksmûle) is in doarp yn de Nederlânske provinsje Gelderlân, dat oan de rivier de Maas leit. It doarp hat 4737 ynwenners (op 1 jannewaris 2011). Sûnt 1 jannewaris 1999 beheart it oan de gemeente Maasdriel. De buorskip Kalifornje heart ek by it doarp.
Adrianus VI
thumb|Adrianus VI Adrianus VI (ek wol Adriaan fan Utert of Adriaan VI, Latyn: Hadrianus VI), berne as Adriaan Florissoan Boeyens (Utert, 2 maart 1459 – Rome, 14 septimber 1523), wie de earste - en (oant no ta) ienige - út de Nederlannen kommende paus. Om't de Lege Lannen destiids diel útmakken fan it Hillige Roomske Ryk, wurdt hy yn Dútslân faak ek of benammen as de sânde Dútske paus beskôge.
Donkervoort
thumb|left|Donkervoort D8 GT 270 thumb|left|It fabryk yn Lelystêd (2003) Donkervoort is in Nederlânske sportautofabrikant dy't produsearret ultra-licht gewicht auto's en dy't makke wurde mei de hân.
Skiednis
It bedriuw waard oprjochte yn 1978 troch Joop Donkervoort ûnder de namme "Donkervoort Automobielen B.V.".
It fabryk hat in ferskaat oan auto's produsearre, Donkervoort S7 (1978 oant 1984), Donkervoort S8 (1984 oant 1994), Donkervoort D10 (1988) - dat waard produsearre foar it 10-jierrich jubileum fan Donkervoort en Donkervoort D8 (1993-2002) - it bedriuw syn meast súksesfolle model. Sûnt 2022 hat it bedriuw de D8-produksjeline beëinige en in nij model yntrodusearre, F22.
Fan 1978 oant 1996 waarden Donkervoort-motoren produsearre troch Ford en sûnt 1996 wurde se eksklusyf troch Audi produsearre.
Yn 2021 stapte Joop Donkervoort út it bedriuw en joech it eigendom oan syn soan, Denis.
Émile Hamonic
Émile Hamonic (folút: Émile Eugène Louis Hamonic; Moncontour, 26 augustus 1861 – Saint-Brieuc, 24 july 1943) wie in Frânsk útjouwer, fotograaf en keunstskilder fan etnysk Bretonsk komôf. Hy wie ien fan 'e earste útjouwers fan ansichtkaarten, dêr't er gauris sels de foto's foar naam. Hamonic wie ek in Bretonsk nasjonalist en in aktyf lid fan 'e Bretonske Regionalistyske Uny (URB).
Jonkheid
Hamonic waard yn 1861 berne yn Moncontour, in doarp besuden Saint-Brieuc yn it Frânske departemint Côtes-du-Nord (no Côtes-d'Armor). Hy wie de âldste fan njoggen bern yn 'e húshâlding fan in izerwinkelman dy't ek yn antyk meubilêr hannele. Mei syn âldelju gie Hamonic as lyts jonkje al op reiskes troch it omlizzende plattelân fan Bretanje op 'e siik nei gaadlike hannelswaar. Al yn syn jonkheid fette Hamonic in hertstochtlike leafde op foar de fyts, dat doedestiden in nij ferskynsel wie. Hy hie talint foar in protte keunstsinnige dingen, lykas tekenjen, keunstskilderjen, houtfykjen en it bespyljen fan 'e fluit en de sello. Hy gie yn 'e lear by in fotograaf yn Dinard, en nei't er syn tsjinstplicht ferfolle hie, begûn er foar himsels as fotograaf yn Moncontour en letter yn Saint-Brieuc.
Súkses as útjouwer
Hamonic wie ien fan 'e earsten yn Frankryk dy't de ûntjouwing fan 'e ansichtkaart foarseach. Hy fûn dêryn in kanaal om syn eigen foto's en skilderijen yn grutte oantallen reproduksjes te ferkeapjen, en rjochte dêrfoar yn 1893 yn Saint-Brieuc de útjouwerij Éditions d'art Harmonic ("Keunstútjouwerij Hamonic") op. Dat waard in ûnbidich súkses, mei't yn dy tiid ek krekt it toerisme yn Bretanje opkaam en in protte toeristen mei gragens de pittoreske ôfbyldings op syn ansichtkaarten nei famylje en freonen stjoere woene. Syn ansichtkaarten drage de namme "Hamonic" of soms de ôfkoarting E.H.
Njonken foto's en skilderkeunst reprodusearre Hamonic op syn ansichtkaarten ek faak de populêre lietteksten fan syn freon, de sjonger en lietsjeskriuwer Théodore Botrel. Guon fan Hamonic syn ansichtkaarten waarden yn searjes makke, wêrby't de werjûne dramatyske tablo's mei-inoar it ferhaal fan ien fan Botrel syn lieten útbylden. Ferskate oare ansichtkaarten wiene foto's fan Botrel mei syn frou Léna. Fan 1906 oant 1909 publisearre Hamonic op syn ansichtkaarten de foto's fan Jean-Marie Le Doaré, mei as ûndertekening "Hamonic, cliché Le Doaré". Le Doaré wie doe in fêstige fotograaf, dy't letter syn eigen ansichtkaarte-útjouwerij oprjochtsje soe yn Châteaulin.
Polityk aktivisme
Hamonic wie ien fan 'e earste leden fan 'e Bretonske Regionalistyske Uny (URB), in nasjonalistyske politike partij dy't yn 1898 oprjochte waard. Hy droech de Bretonske etnyske identiteit út yn syn publikaasjes en wie ek belutsen by de ûntjouwing fan 'e ynternasjonale pankeltisistyske beweging. Sa wenne er mei syn freon Botrel û.m. it Keltysk Kongres by dat yn 1904 yn it Welske Caernarfon organisearre waard. Yn july 1906 wie Hamonic mei Octave-Louis Aubert ien fan 'e inisjatyfnimmers ta it pankeltisistyske histoarysk festival yn Saint-Brieuc. Foar syn polityk aktivisme waard Hamonic beneamd ta eare-bard fan 'e Goursez Vreizh, it genoatskip fan barden fan Bretanje.
Lettere jierren en dea
Yn 1922 rekke Hamonic yn 'e minnichte en wied er sadwaande twongen om mei pinsjoen te gean. Hy droech syn útjouwerij oer oan syn soan Amaury, dy't it bedriuw fuortsette oant syn eigen pinsjonearring yn 1951. Hamonic kaam yn 1943 yn 'e âlderdom fan 81 jier te ferstjerren yn syn wenplak Saint-Brieuc.
Cuneus Frisionum
thumb|Latrines fan it kamp [[Vercovicium (Housesteads) oan de muorre fan Hadrianus, dêr't ûnder oare Fryske troepen tsjinnen]] Cuneus Frisionum of Cuneus Frisiorum ('kylfoarmige kriichsformaasje fan Friezen') is de namme dy't troch de Romeinen brûkt waard foar in ôfdieling Fryske helptroepen yn harren leger.
Yn de 3e iuw wienen der yn it Romeinske Ryk meardere helptroepen (auxilia) gearstald út striders fan net-Romeinske folken. De kriichsformaasje dy't yn dy tiid meastentiids brûkt waard wie de cuneus (Latyn foar 'kyl'). Troch de soldaten sels waard dat de "bargekop"-formaasje neamd. Tasitus beskriuwt yn syn Historiae dizze wize fan striden as "oan alle siden ticht op inoar plakt en befeilige yn de punt, de efterhoede en de flanken".
Tanksij in alterstien fûn yn Housesteads by Hexham yn it noarden fan Ingelân, is bekend dat der Fryske hiersoldaten by it Romeinske leger yn tsjinst wienen. Dizze stien, dy't oprjochte waard troch Friezen, datearret út likernôch 222-235 en is wijd oan Mars Thingsus. Mars Thingsus, betsjut letterlik 'Mars fan it ding' en is sûnder mis de Frysk-Germaanske god Tyr dy't de Romeinen mei harren god Mars lykstelden.
De tinkstien hat as ynskripsje: "DEO MARTI ET DVABVS ALAISIAGIS ET N AVG GER CIVES TVIHANTI CVNEI FRISIORVM VER SER ALEXANDRIANI VOTVM SOLVERVNT LIBENTES M".
Op de Muorre fan Hadrianus binne noch mear spoaren fûn fan oanbidding fan de god Tyr.
Skeleton op de Olympyske Winterspullen 2018
It skeleton op 'e Olympyske Winterspullen 2018 waard fan 15 oant en mei 17 febrewaris 2018 yn it Alpensia Sliding Centre yn Pyeongchang holden.
Alpensia Sliding Centre
De baan fan 1.376 meter bestiet út 16 bochten.
Medaljespegel
De top-3 fan lannen dy't by it skeleton medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 2018.
Beuker
In beuker is in jong bern fan neistenby 4 oant 7 jier.
It begryp beuker is net presys definieare. De beukertiid begjint nei de pjuttetiid en einiget op in âldens fan seis as sân jier, as it bern bewuster wurdt en realistysker en abstrakter begjint te tinken. Yn de beukertiid evoluearje de harsens ek frij fluch.
Mauritiustsjerke (Marsum)
De Mauritiustsjerke yn it Grinslânske doarpke Marsum (gemeente Iemsdelta) is in tsjerke fan de Stifting Alde Grinslânske Tsjerken. De tsjerke heart ta de moaiste midsiuwske tsjerken fan de Grinslân. De tsjerke wurdt noch jimmeroan regelmjittich foar tsjinsten fan de Protestantske Tsjerke yn Nederlân brûkt.
Skiednis
Oannommen wurdt dat de romaanske tsjerke yn de twadde helte fan de 12e iuw boud waard. De tsjerke wie yn de roomske tiid wijd oan de hillige Mauritius. Dendrogronologysk ûndersyk wiisde út dat it dak út it begjin fan de 14e iuw datearret. Der wurdt toch oan it jiertal 1306, mar it is goed mooglik dat doe de kape fernijd waard.
By it Belis fan Delfsyl (1813-1814) yn de Frânske tiid waard it doarp hast folslein ferneatige. De lytse, ienskippige tsjerke mei in healrûn, smeller koer en in sealtektoer is it iennige gebou dat fan it eartiidske doarp oerbleaun is. De tsjerke stiet op in wierde, dy't yn de 19e iuw foar it grutste part ôfgroeven is. Op de apsis lizze saneamde muontsen en nonnen (holle en bolle dakpannen). De Mauritiustsjerke waard yn de jierren 1949-1951 restaurearre.
Ynrjochting
thumb|200px|left|200px|Oargel Mooglik hat de tsjerke eartiids in stiennen ferwulft hân. It hjoeddeiske balkeplafond datearret lykas de preekstoel út de 18e iuw. Njonken de behuzing fan it Hillich Sakramint is ek de piskina noch oanwêzich. De preekstoel datearret út 1792 en de banken binne nei alle gedachten noch deselde dy't Jan Ates yn 1787 út Holwierde makke. It koerhek datearret foar in part fan foar de reformaasje en stamt út it midden fan de 16e iuw. Yn de westlike muorre is in iepening nei de toer ta, dêr't op de earste ferdjipping nei alle gedachten in kapel west hat.
Yn de toer hinget in klok mei in ôfbyld fan Sint-Mauritius en de tekst s.mauritius ben ick geheten marsum heeft mi laten geten ao 1620, joannes symon & anthonius filius & petrus joly galli me fecerunt De trije klokkejitters Symon(heit en soan) en Joly hawwe mear klokken foar tsjerke yn Grinslân, Fryslân en East-Fryslân getten, lykas ek de klok yn it oanbuorjende Holwierde, dy't yn itselde jier getten waard.
Oargel
It oargel waard yn 1999 troch Winold van der Putten út Finsterwolde boud. It is in replika fan it midsiuwske Theophilusoargel, ferneamd nei de Benediktynske muonts Theophilus Presbyter (mooglik it pseudonym fan Roger fan Helmarshausen, 1070-1125).It ûntwerp fan it oargel is basearre op beskriuwings yn midsiuwske teksten fan û.o. Theophilus en op in ôfbyld yn it Rutland Psalter (± 1260). Ek op basis fan beskriuwings fan Theophilus waard yn 2006 troch de klokkejitter Simon Laudy yn it koer fan de tsjerke in karriljon fan fjirtjin brûnzen klokken set.
Westerreide
300px|thumb|''Westerreide (nei [[Lucas Janszoon Waghenaer, Spieghel der Zeevaert, 1585)]] 300px|thumb|Kaart fan it ferdronken lân fan it Reiderlân yn 1574 Westerreide of Reide wie in midsiuwsk karspel dêr't it grutste part yn de rin fan de sechtjinde iuw fan ferdronken is yn de Doalert. De doapskearn lei op de Punt fan Reide op de rjochterouwer fan de river de Reider Ie, tichteby in syl dy't dêr om 1300 hinne yn de riviermûning boud waard. It twillingdoarp Easterreide lei neffens skiedskriuwer Ubbo Emmius oan de eastkant fan de rivier. Easter- en Westerreide foarmen tagelyk ek de memmedoarpen foar de feanterijdelsetting Reiderwolde. Op de Punt fan Reide binne noch hieltyd oerbliuwsels fan it âlde doarp te finen.
De kearn fan it doarp Westerreide bestie út heech ikkerlân om de tsjerke hinne. In dokumint fan 1496 neamt de Hoghehoernewech en Meetwech.
Stins
Yn 1426 stjoerde de stêd Grins fannijs fyftich manlju foar it beweitsjen nei de stins (Borchhuys te Reyde). It bliek dat de oarspronklike bewenners dêrnei weromkamen. De haadling Lyupko Sebes (Bunninga) trede doe op as rjochter. Yn 1462 blykt dat de stins lykwols yn hannen rekke te wêzen fan de striidhaftige haadling Menno Houwerda fan Termunten, ien fan de foelste tsjinstanners fan de stêd Grins, dy't him ûnderwilens yn Appingedam fêstige hie. Neffens in lettere ferklearring fan in tsjûge hie er de oarspronklike stinsbewenner ferjage. Justjes letter naam de stêd Grins de stins yn.
Lânferlies
Westerreide krige swier e lijen ûnder de stoarmfloeden dy't hieltyd mear lân yn see ferdwine liet. Al yn 1427 waard der sprutsen oer in needdyk fan Westerreijde up in der Wolden. Yn 1454 waard der in dyk fan Reide nei Finsterwolde oanlein, dy't it lykwols mar tolve jier fol hold. It lânferlies waard grutter nei de Kosmas- en Damianusfloed (1509). Om 1525 waard in needdyk fan Fiemel nei de ferdronken útbuorren Sweach by Woldendorp oanlein, dêr't it Reiderhamrik foargoed uterdyks troch kaam te lizzen. Justjes dêrnei ferdwûn Easterreide yn de see. In folgjende needdyk fan Reide nei Dallingeweer, dy't yn 1531 foltôge waard, krige de namme Costverloren.
Om 1520 hinne wiene der noch mar 17 boeren yn Westerreide, dy't mei-inoar likernôch 300 bunder lân brûkten. By eltse stoarmfloed waard it doarpsgebiet hieltyd lytser, en de stêd Grins seach him dêrtroch twongen en en nim in part fan it lânguod yn beslach. Hja fersterken de stiennen dyk ta beskerming fan it tsjerkhôf fan Reide (Oostersche dijcken fan it Klaai-Aldamt). It tsjerkhôf sels waard gauris ophege. Neffens kronykskriuwer Abel Eppens leine dêr wol trije lagen deadskisten boppe op inoar. Yn 1561 hie it doarp noch hieltyd in doarpspastoar. Der stiene pleatsen en in rige hûzen, dy't yn 1569 troch de wettergeuzen plondere waarden. Om it doarp hinne leine noch in stikmannich ôfbrokkeljende eilannen. Ien dêrfan hiet de Lidden (Lijdden), in kwelder súdeastlik fan it doarp oan de râne fan it Jansumergat. De oare wie de Esch achter Reyde, nei alle gedachten it ikkerlân op de ouwerwâl op 'e hichte fan Easterreide. Yn 1567 krigen de ynwenners fannijs te hearren dat se noch warberder wêze moatte en reparearje de gatten dy't it wetter yn de Lidden en de Esch slein hie.Laurentius Michaelis tekene yn 1579 twa lytse eilannen op de kaart dy't er Bousick en Leech Bousick neamde. Jacob van der Mersch tekene op syn Doalertkaart fan 1574 in trijetal eilantses, dêr't der ien Gare en in oare Blencke fan hiet. Dat lêste eilân wie nei alle gedachten Ludeblencke, in oerbliuwsel fan De Lidden dy't de stêd yn 1604 mei it each op takomstige ynpolderings oankocht. Dy Lude Blincken waard yn 1761 noch neamd.
De Reyderhorne wie lykwols in wichtich strategysk punt. Yn 1574 waard de doarpstsjerke troch de Spanjerts ta in fêsting tsjin de wettergeuzen ynrjochte. It folgjende jier waard dat wer ôfsein, om't dat it dykûnderhâld yn paad stie. Fan 1580 ôf waard it doarp in kriichsgebiet. Om de tsjerke hinne bouden de Spanjerts in skâns. Yn 1589 wie it tenei dien mei it doarp. Greve Willem Loadewyk fan Nassau naam it doarp yn en liet in twadde skâns mei fjouwer bastions op it uterste eastpunt fan de Punt fan Reide bouwe. De skâns op it plak fan it eardere doarp en de tsjerke waarden sloopt. Der waard troch de Admiraliteit fan Fryslân in Frysk garnisoen pleatst. Om de Fryske ynfloed yn de Spaankse Ommelannen en benammen de stêd Grins te fergrutsjen en de garnisoen te finansieren waarden der tusken 1591 en 1597 Fryske munten slein op de Reiderskâns. Munten dy't slein binne, wiene liuwedaalders, earnsryksdaalders en Hongaarske dukaten. . Nei de Reduksje fan Grins op 22 july 1594 naam it strategysk belang fan de Reiderskâns ôf. Nei in swiere stoarmfloed yn 'e hjerstmis fan 1597 rekke de skâns foar it grutste part swier skeind. Dat betsjutte ek de ein fan de muntslâch dêre.
Noch oant om 1830 hinne waard it plak fan it âlde doarp en de twadde skâns bewenne. Yn it begjin fan de achttjinde, en allyk yn it begjin fan de njoggentjinde iuw stie op it plak fan Westerreide in hûs en op it plak fan de skâns twa hûzen. Dat buertsje stie bekend as de útbuorren Reide.
Jarfke
Easter- en Westerreide waarden ek neamd yn de Prophecye fan Jarfke út 1597. Yn dat fiktyf ferhaal reizget de haadpersoan mei syn skip fan Termunten nei Easterreide, want hy "hie dêr in soad freonen wenjen". Dêrwei reizget er werom nei Termunten en dêrnei nei Muntendam en fan dêrwei wer nei Westerreide:
Oersetting:
Syn beskriuwing jout it byld fan de besetting fan frjemde troepen nei 1580 en it trochbrekken fan de diken. It lân sil lang om let omreden twadracht in delslach krije en sil it doarp Jansum ferdrinke (daer sullen sij Janseme blincke verliesen)
Skeleton op de Olympyske Winterspullen 2010
It skeleton op 'e Olympyske Winterspullen 2010 waard op 18 en 19 febrewaris 2010 yn it Whistler Sliding Centre yn Whistler holden.
Whistler Sliding Centre
De baan fan 1.450 meter bestiet út 16 bochten.
Medaljespegel
De top-5 fan lannen dy't by it skeleton medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 2010.
Jacob van der Mersch
300px|thumb|Kaart fan it ferdronken lân fan Reiderlân út 1574, hjir yn de printe ferzje fan Johannes Fabricius, 1592, sa as oernommen yn de atlassen fan Joan Blaeu 300px|thumb|''Kartûsje fan de Doalertkaart troch Jacob van der Mersch, Emden 1574, 2e graads kopy. 300px|thumb|Stedhûs fan Emden dy't boud waard fan 1574-1576 nei it foarbyld nei dy fan Antwerpen (1880). It gebou waard yn 1943 troch Britske bommesmiters foar it grutste part ferwoastge Jacob van der Mersch (van der Meersch) (ferstoarn 1600) wie in lânmjitter út Flaanderen dy't warber wie yn Emden. Hy waard benammen ferneamd om syn kaart fan de ferdronken Doalertdoarpen út 1574.
Libben
Jacob van der Mersch kaam nei alle gedachten út Súd-Flaanderen of Henegouwen, mooglik út Kortrik of Waasten. Faaks wie er ien fan de anonime meiwurkers fan kaartemakker Jabik fan Dimter en hie er yn Gint syn oplieding krigen. Hy waard yn 1568 neamd by de bou fan de fêstingwâlen fan de foarstêd Faldern by Emden. Dat wurk stie nei alle gedachten ûnder lieding fan stedsboumaster Laurens fan Steenwinckel sr. (1517-1585), dy't ek it nije stedhûs ûntwurp. Dat stedhûs waard boud neffens foarbyld fan it Stedhûs fan Antwerpen (1564).
Yn 1574 krige Van Mersch de opdracht fan it stedsbestjoer fan Emden en meitsje twa kaarten fan de riedseal fan it nije stedhûs. Ien dêrfan wie ein caerthe van older gestaldt deß Reiderlandtz, sa as it gea der útsjoen hawwe soe foar it ûntstean fan de Doalert yn 1277. De oare wie in aktuele kaart fan Eastfryslân, dy't yn opdracht fan de greve fan Eastfryslân makke waard. Kopyen fan de earste kaart lieten sjen dat it om in Renêssânse-ûntwerp mei kartûsjes nei Súdnederlânsk foarbyld gie. De kaart fan Dampierre út Gint (1540), dy't de Westerskelde yn 1274 ôfbyldet, moat as foarbyld fan dy kaart tsjinne hawwe. In ynsetkaart lit de doetiidske sitewaasje sjen. Ek de stêd Grins hie yn 1546 twa fan sokke kaarten meitsje litten, dy't yn de riedseal hingje. Van der Mersch basearre him, lykas earder yn Gint dien waard, op Fan Dimter syn kaart fan de noardlike Nederlannen út 1545, dochs die ek syn eigen mjittings dêr't er fantasy mei histoarje yn mjukse.
Ien fan de kartûsjes lit it wapen fan de stannegearkomste fan de Upstalbeam sjen, dat boppe it wapen fan de lânshearen fan it hûs Sirksena oanbrocht waard. Dêr boppe stiet in ryksearn as beskermer fan de Fryske Frijheid. Dy folchoarder waard tagelyk ornearre foar de wapens op it midrisalyt fan it stedhûs. Dat wie ek dien nei it foarbyld fan it Antwerpske stedhûs mei boppe de ryksearn, dêrnei in ôfbyld fan de nasjonale held Silvius Brabo en alhiel ûnderoan it wapen fan lânshear kening Filips II. Tsjin dy folchoarder makke greve Edzard II beswier, en wist er it op te rêden dat syn famyljewapen boppe dy fan de stêd Emden en dy fan syn mem en frou oanbrocht wurde soe. De Upstalbeam waard fuort litten.
De kaart wie benammen foar de polityk ornearre. Der stie in oersette útspraak fan Sallustius Mit Eendracht magh ein Landt bestaen, dat dorch tweedracht moet ondergaen (mei iendracht kin in lân bestean, dy't mei twadracht ûndergean sil). Dy útspraak stie ek yn de foarm Concordia res parvae crescunt boppe de yngong fan it stedhûs en wie tagelyk in warskôging oan de lutherske greve om syn skeel mei syn broer Jehan en de grifformearde stêd Emden net fierder út de hân rinne te litten.
De Doalertkaart waard in grut súkses. Sels Ubbo Emmius doarde in tal lytse flaters op de kaart net tsjin te praten. De histoaryske gegevens krigen as ynsetkaart in plak op de kaart fan Ortelius fan Eastfryslân út 1592, ûntwurpen troch de Antwerpske predikant Johannes Florianus. Om't de makker yn 1585 al eksekutearre wie, hat Van der Mersch mooglik dy útjefte besoarge. De wiere opmjittings waarden tagelyk troch oare kartografen oernommen, wêrûnder Laurentius Michaelis yn 1579. It kin wêze dat Van der Mersch ek by oare kaartútjeften fan Easstfryslân belutsen west hat.