cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
George Armstrong Custer
De Boargeroarloch
Nei in relatyf kalme lêste oarlochswinter begûnen de Konfederearre linys yn april 1865 einlings en te'n lêsten yn te stoarten, mei as gefolch de weromtocht fan Robert E. Lee nei it Gerjochtsgebou fan Appomattox. It wie de taak fan 'e Noardlike kavalery om 'e Súdliken by har ôftocht sa ticht mooglik op 'e hûd te sitten. Custer ûnderskate him dêrby yn 'e slaggen by Waynesboro, it Gerjochtsgebou fan Dinwiddie en Five Forks. Syn difyzje snie Lee op 'e lêste deis de pas ôf, en ûntfong de earste wite flagge fan 'e Súdliken. By de dêropfolgjende oerjefte fan Lee yn it Gerjochtsgebou fan Appomattox wie Custer persoanlik oanwêzich. De tafel dy't brûkt waard foar it ûndertekenjen fan 'e oerjefte fan 'e Konfederaasje troch Lee en de Noardlike legerkommandant, generaal Ulysses S. Grant, waard troch Sheridan oan Custer jûn, as presint foar syn frou. (Hjoed de dei is dy tafel te besichtigjen yn it Smithsonian Ynstitút yn Washington, D.C.)
Besettingsmacht
Koart foar de ein fan 'e oarloch wie Custer, op 15 april, ta generaal-majoar beneamd, mar it wie dúdlik dat dat mar in tydlike rang wêze soe, om't der nei it ôfswaaien fan grutte oantallen troepen yn fredestiid in oerskot oan opperofsieren ûntstean soe. Op oantrún fan Sheridan akseptearre Custer yn juny 1865 it befel oer de 2e Kavalerydifyzje, dêr't er mei fan Alexandria, yn Louisiana, nei Hempstead, yn Teksas marsjearje moast, as ûnderdiel fan 'e Noardlike militêre besettingsmacht fan 'e eardere Konfederearre steaten. Beselskippe troch syn frou late er syn nije difyzje, dy't bestie út feteranen fan it Westlike of Mississippyfront, op in ôfmêdzjende achttjin dagen duorjende mars nei Teksas. Yn oktober teach er fierder op nei de Teksaanske steatshaadstêd Austin, dêr't er generaal-majoar Wesley Merritt ôfloste as kommandant fan alle Noardlike kavalery yn Teksas.
Syn nije troepen hiene net folle mei Custer op. Krektoarsom, der bestie sa'n slimme wriuwing tusken de generaal en syn soldaten, dat it hast ta in rebûlje kaam. De manskippen wiene leden fan frijwilligersrezjiminten dy't fûnen dat har wurk mei de ein fan 'e oarloch dien wie. Se woene ôfswaaie en nei hûs, en sieten net op in dandy-eftige snotnoas fan in generaal te wachtsjen dy't har it leksum lêze soe, alhielendal net op ien dy't oan it ferfijde Eastlike Front yn Firginia fochten hie. Uteinlik waard Custer syn difyzje yn novimber 1865 út tsjinst ûntslein, nei't syn troepen yn Teksas ferfongen wiene troch it reguliere Amerikaanske 6e Kavaleryrezjimint. Guon leden fan it 2e Kavaleryrezjimint fan Wiskonsin (in ûnderdiel fan 'e 2e Kavalerydifyzje) hiene tsjin dy tiid lykwols sa it grou op Custer, dat se nei harren ôfswaaien plannen makken om him yn in mûklaach te lokjen. Custer waard lykwols op 'e tiid warskôge en de plannen rûnen op 'e non.
Iere Yndiaanske oarloggen
Op 1 febrewaris 1866 swaaide Custer sels ek ôf as oarlochsfrijwilliger, en krige er wer syn fêste rang fan kaptein by it Amerikaanske 5e Kavaleryrezjimint. Hy naam foar langere tiid ferlof en reizge nei New York, dêr't er karriêres yn omtinken naam op it mêd fan 'e spoarwegen en de mynbou. Der waard him ek foar $10.000 in posysje oanbean as generaal yn it leger fan presidint Benito Juárez fan Meksiko, dat doe behelle wie yn in wrakseling mei de troepen fan 'e Meksikaanske keizer Maksimiliaan I, in fazal dy't dêr op 'e troan holpen wie en holden waard troch militêre stipe fan keizer Napoleon III fan Frankryk. Mar frou Custer wie op in Meksikaansk aventoer tsjin, en de Amerikaanske minister fan Bûtenlânske Saken William H. Seward woe net hawwe dat in Amerikaansk ofsier yn in bûtenlânsk leger tsjinne. As Custer nei Meksiko woe, moast er dus ûntslach nimme út it Amerikaanske leger; om't dat foar him in brêge te fier wie, kaam der fan it hiele spul neat op 'e hispel.
Nei't yn maaie 1866 syn skoanheit ferstoarn wie, tocht Custer der ek oer om himsels kandidaat te stellen foar it Amerikaanske Kongres, en yn 'e simmer fan dat jier ferbûn er him yn dat ramt mei presidint Andrew Johnson, dy't er as oarlochsheld begelate by in rûnreis troch it Noarden. Uteinlik keas er lykwols dochs foar in militêre karriêre. Syn âlde superieur, generaal Philip Sheridan, befoardere him ta luitenant-kolonel en beneamde him ta fjildkommandant fan it nij gearstalde Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint, dat legere wie yn Fort Riley, yn Kansas. Dêrby stied er yn teory ûnder befel fan 'e rezjimintskommandat, kolonel Samuel D. Sturgis, mar om't dy oanhâldend foar oare taken detasjearre wie, hie Custer yn 'e praktyk sels it befel oer it rezjimint. Yn Kansas naam er diel oan 'e saneamde Komantsjekampanje tsjin 'e Komantsjen, en yn juny 1867 wied er teffens belutsen by de kampanje fan generaal-majoar Winfield Scott Hancock tsjin 'e Sjajinnen, nei't by it saneamde Kidder-bloedbad tsien Amerikaanske soldaten en in ferkenner deade wiene. Oan 'e ein fan dy kampanje waard Custer yn Fort Leavenworth foar de kriichsried ferskine om't er sûnder tastimming syn post yn 'e steek litten om in besyk oan syn frou te bringen. Hy waard dêrfoar in jier lang út aktive tsjinst ûntheft, mar ûnder druk fan generaal Sheridan mocht er yn 1868, foar't dat jier om wie, al wer yn syn funksje weromkeare.
Nei it Bloedbad fan 'e Washita waard troch de mûnlinge oerlevering fan 'e Sjajinnen, mar ek troch guon fan Custer syn eigen ûnderhearrigen, kaptein Frederick Benteen en haadferkenner Ben Clark, beweard dat Custer dyselde winter of yn 'e iere maityd fan 1869 oer de putheak troud wie mei Maitydsgers. Dat wie de dochter fan it Sjajinske opperhaad Lytse Rots, dy't oan 'e Washita omkommen wie, en ien fan 'e froulju dy't by dat treffen kriichsfinzen nommen wiene. Yn jannewaris 1869 skonk Maitydsgers it libben oan in bern. Mei't dat twa moanne nei it bloedbad wie, moat de relaasje al foartiid begûn wêze. Neffens de Sjajinske oerlevering krige Maitydsgers ein dat jiers noch in twadde bern, dat ek oanset wêze soe troch Custer. Guon histoarisy leauwe lykwols dat Custer steryl wurden wie nei't er yn syn tiid as kadet te West Point gonorroe oprûn hie, en dat de heit fan 'e beide bern eins syn broer Thomas wie. Yn elts gefal is wol dúdlik dat de Sjajinnen dit houlik as jildich beskôgen. Neitiid joegen hja Custer de bynamme 'Langhier', om't er syn hier langer droech as dat foar de measte blanke manlju út syn tiid wenst wie.
Foarspul
Yn 1873 waard Custer nei it Dakota-territoarium ta stjoerd om in groep lânmjitters fan 'e spoarwegen te beskermjen by de saneamde Yellowstone Ekspedysje. Op 4 augustus fan dat jier fochten hy en syn 7e Kavalery oan 'e igge fan 'e rivier de Tongue harren earste skermutseling út mei de Lakota. Dêrby foel oan beide kanten ien deade. Yn 1874 stie Custer oan it haad fan 'e geologyske Ekspedysje nei de Black Hills, yn it Grutte Sû Reservaat fan 'e Lakota en de Westlike Dakota. Yn 'e Black Hills waard goud ûntdutsen yn 'e French Creek, yn 'e neite fan it plak dêr't tsjintwurdich it stedsje Custer leit. Neitiid lokke Custer syn bekendmakking fan dy ûntdekking de Goudkoarts fan de Black Hills út.
It probleem wie dat de Black Hills foar de Sû (Sioux), it bredere folksferbân fan 'e Lakota en de Dakota, hillich wiene, en dat se dat lân dêrom út noch yn net ôfstean woene. Doe't it Amerikaanske regear ûnder druk fan 'e publike opiny it leger opdracht joech om op te hâlden mei te besykjen om 'e blanke goudsikers út 'e Black Hills wei te hâlden, begûnen de Lakota dy lju sels oan te pakken, mei deaden ta gefolch. It wie doe foar de Amerikanen dúdlik dat der in strafekspedysje tsjin 'e Lakota en harren bûnsgenoaten, de Noardlike Sjajinnen, útfierd wurde moast. Custer soe dêr mei syn 7e Kavaleryrezjimint in wichtich ûnderdiel fan útmeitsje. It wie de bedoeling dat er op 6 april 1876 út Fort Abraham Lincoln ôfsette soe, mar dat rûn oars.
It Hannelspostskandaal
Op 15 maart waard Custer nammentlik nei Washington, D.C. ta roppen, om te tsjûgjen yn 'e harksitting fan it Amerikaanske Kongres oangeande it saneamde Hannelspostskandaal. Dêrby gie it om 'e omkeaping fan 'e Amerikaanske minister fan Oarloch William W. Belknap (dy't op 2 maart syn ûntslach yntsjinne hie) troch keaplju op legerposten yn it Yndiaanske lân fan it Wylde Westen, dy't de troepen defekte wapens levere hiene. Orville Grant, de broer fan 'e Amerikaanske presidint Ulysses S. Grant, wie ek yn dy saak behelle. Nei't Custer op 29 maart en jitris op 4 april tsjûge hie, waard Belknap oanklage. Custer sette op 20 april ôf út Washington, mar ynstee dat er daliks nei syn post weromkearde, besocht er yn Philadelphia de Sintenniale Tentoanstelling (ta gelegenheid fan it hûndertjierrich bestean fan 'e Feriene Steaten), en makke er plannen om troch te reizgjen nei New York, dêr't er it mei útjouwers hawwe woe oer de publikaasje fan in mooglik ferfolch op syn autobiografy My Life on the Plains, dy't yn 1874 útkommen wie.
Op 21 april moast Custer fanwegen in deifurding troch de Senaat werom nei Washington, dêr't er ûntdiek dat der yn 'e parse tsjin him in swartmakkerskampanje úteinset wie, wêrby't er beskuldige waard fan meineed en it út kweade wil ôfrinne litten fan oare ofsieren. It is ûndúdlik wa't dêrefter siet, mar it is wis dat Custer mei syn tsjûgenis net folle freonen makke hie. Troch de namme fan Orville Grant te neamen, hied er sels de presidint tsjin him yn it harnas jage. It wie inkeld troch de tuskenkomst en folsleine stipe fan syn superieuren, de generaals William Tecumseh Sherman, Philip Sheridan en Alfred Terry, dat Custer him oan 'e politike yntriizjes yn Washington, D.C. wist te ûntwrakseljen.
Uteinlik waard Custer op 8 maaie yn Fort Snelling, yn Minnesota, meidield dat er yn 'e kommende strafkampanje tsjin 'e Lakota en de Sjajinnen it befel fiere mocht oer it 7e Kavaleryrezjimint, mar dat er dêrby ûnder direkt tafersjoch pleatst waard fan generaal Terry. Foar't er Fort Snelling ferliet om syn kommando wer op te nimmen, sei Custer tsjin kaptein William Ludlow, it haad fan Terry syn ôfdieling sjeny, dat er by de earste gelegenheid by Terry wei "útnaaie" (cut loose) soe. Dy útspraak wiist derop dat Custer syn ambysje om op eigen manneboet in wichtige oerwinning te boeken, ferantwurdlik wie foar de ramp dêr't de fjildtocht foar de Amerikanen op útrinne soe.
De Slach oan de Little Bighorn
Custer sette op 17 maaie 1876 út Fort Abraham Lincoln ôf as ûnderdiel fan 'e troepemacht fan generaal Terry, dy't út fyftjin kompanjyen bestie. Tolve dêrfan hearden ta Custer syn 7e Kavaleryrezjimint. De opmars fan Terry syn kolonne makke ûnderdiel út fan in gruttere simmerkampanje, wêrby't de Amerikanen de Lakota en Sjajinnen fan trije kanten ôf besochten yn te sluten. Njonken Terry syn troepen, dy't út it easten opteagen, kaam in kolonne ûnder lieding fan kolonel John Gibbon út it noardwesten, en út it suden teach in legermacht ûnder generaal George Crook op. Nei't Terry mei syn troepen djip it gebiet fan 'e Powderrivier yn it hjoeddeiske Montana ynkrongen wie, stjoerde er Custer derop út mei de 7e Kavalery om 'e dellingen fan 'e rivieren de Rosebud en de Bighorn te ferkennen.
Op 25 juny ûntdiek Custer oan 'e igge fan 'e Little Bighorn, in sydstream fan 'e Bighorn, in doarp dêr't tafallich op dat stuit in grut part fan 'e frije Lakota mei in diel fan 'e Noardlike Sjajinnen gearkommen wie, ûnder lieding fan 'e opperhaden Sittende Bolle, Mâl Hynder, Gal en Twa Moannen. De lieder fan syn eigen Yndiaanske ferkenners, de Krieë-kriger Heal Giel Gesicht, warskôge Custer dat it om in tige grut doarp gie, grutter as dat hy mei de troepen dy't er by him hie, ferslaan koe. Custer sloech dy warskôging lykwols yn 'e wyn, mei't er dit as syn kâns op in grutte oerwinning seach, en bang wie dat as er wachte, de Yndianen út dit doarp yn lytse groepkes alle kanten útspatte soene en de mooglikheid om harren ta in fjildslach te twingen foarby wêze soe.
Custer-en-dy besochten har oare kant de rivier yn te graven, mar dat mislearre om't guon krigers omriden wiene en har no út it noarden wei oanfoelen, fanôf de heuvelrêch boppe de rivier. Wat begûn as in organisearre weromtocht, feroare troch de oanhâldende oanfallen fan 'e Yndianen al rillegau yn in gaoatyske flecht, wêrby't guon soldaten har gewearen fuortsmieten, útnaaiden en troch de Lakota op 'e flecht deade waarden, hoewol't oaren har posysje beholden en al fjochtsjend sneuvelen. De helte fan Custer syn mannen waard fan 'e haadmacht ôfsnien en sneuvele sa by ienen en twaen en groepkes wylst Custer him mei de rest op 'e heuveltop weromloek dy't neitiid bekend kaam te stean as Custer Hill of ek wol Custer's Last Stand. Dêr waarden Custer en syn oerbleaune mannen troch de Yndianen besingele.
Wat mear soldaten kamen te sneuveljen, wat mear gewearen en munysje oft de krigers bútmakken, mei as gefolch dat de soldaten op 'e heuveltop wat langer wat mear ûnder fjoer kamen te lizzen, wylst se sels almar minder weromsjitte koene. Nei't it skynt brûkten de oerbleaune soldaten op it lêst har eigen deasketten hynders as boarstwarring. Mar se wiene tsjin dy tiid mei te min om stân te hâlden, en doe't Mâl Hynder en Wite Bolle mei har krigers by in ferrassingsoanfal út noardeastlike rjochting troch de liny fan 'e Amerikanen hinne brieken, waarden dy ûnder de foet rûn troch de oermacht fan 'e fijân, dy't har oant de lêste man ta útrûge. Ferskate krigers easken neitiid persoanlik de ferantwurdlikheid op foar de dea fan Custer sels, wêrûnder Wite Bolle fan 'e Minnikonzjû en Rein-yn-'t-Gesicht fan 'e Hûnkpapa. Yn juny 2005 ferbrieken de Noardlike Sjajinnen mear as hûndert jier stilswijen oer de fjildslach en makken bekend dat neffens harren mûnlinge oerlevering Bizonkeallepaadfrou, in Sjajinske heldinne út 'e Slach oan de Rosebud, dejinge wie dy't Custer fan syn hynder skeat.
Yn 'e 1920-er jierren fertelden twa âlde Sjajinske froulju dat se nei de slach Custer syn lichem op it slachfjild weromfûn hiene en in Lakota-kriger tsjinholden hiene dy't it lyk skeine woe. De froulju wiene nammentlik famyljeleden fan Maitydsgers, Custer syn Sjajinske frou, en beskôgen him sadwaande ek as famylje. Hja stieken him doe mei harren naai-elzen yn 'e earen, dat er yn it hjirneimels better harkje kinne soe; hy hie nammentlik syn ûnthjit oan 'e Sjajinnen brutsen om nea wer tsjin 'e Yndianen te fjochtsjen.
Doe't de Yndianen twa dagen letter ferdreaun en de troepen fan Reno en Benteen ûntset waarden troch de oankomst fan 'e troepen fan generaal Terry en kolonel Gibbon, waarden de measte liken fan 'e sneuvele soldaten neaken, skalpearre en op oare wizen skeind weromfûn. It stoflik omskot fan Custer hie twa kûgelwûnen, ien yn 'e loftersliep en ien yn it boarst, krekt boppe it hert. Kaptein Benteen, dy't de wûnen ynspektearre, stelde fêst dat se net feroarsake wiene troch .45 kaliber-munysje (Custer hie dus net mei syn eigen revolver in ein oan syn libben makke). Neitiid waarden de stoflike omskotten fan 'e sneuvele militêren provisoarysk op it slachfjild begroeven, wêrby't Custer en syn broer Tom yn ien grêf lein waarden. In jier letter waarden de liken fan Custer en syn ofsieren wer opgroeven en nei it Easten ferfierd om oan 'e djipdrôven oerdroegen te wurden, wylst de gewoane soldaten formeel werbegroeven waarden op it begraafplak fan it Nasjonaal Monumint Slachfjild oan de Little Bighorn. Custer sels waard mei militêre eare byset op it begraafplak fan 'e Amerikaanske Militêre Akademy te West Point.
Oansjen
Nei syn ferstjerren krige Custer einlings de ferneamdheid dy't er sa lang socht hie. De Amerikanen seagen him lange tiid as in tragyske militêre held en in foarbyldich hear, dy't syn libben opoffere hie foar syn lân. Syn widdo Elizabeth die der ek alles oan om dy lêzing te popularisearjen, û.m. troch de publikaasje fan ferskate boeken oer har man silger, lykas Boots and Saddles: Life with General Custer in Dakota (1885), Tenting on the Plains (1887) en Following the Guidon (1891). De dea fan Custer en syn mannen yn 'e Slach oan de Little Bighorn groeide út ta de bekendste episoade út 'e Flakte-Yndiaanske oarloggen. Custer hie gauris sjoernalisten frege om him op syn ekspedysjes te beselskipjen, en ien fan harren, Mark Kellogg, fan it parseburo Asscociated Press, sneuvele mei him oan 'e Little Bighorn. Harren geunstige ferslaggen besoargen Custer in poerbêste reputaasje, dy't oant fier yn 'e tweintichste iuw beholden bleau.
Mar net eltsenien tocht der sa oer. Sels yn syn eigen tiid wie der al krityk op Custer te hearren, û.m. fan âld-presidint en -generaal Ulysses S. Grant, dy't op 2 septimber 1876 yn 'e krante de New York Herald sei: "Ik beskôgje it Bloedbad fan Custer as it fuortsmiten fan 'e libbens fan syn troepen, eat dat feroarsake waard troch Custer sels, en dat folslein ûnnedich wie – folslein ûnnedich." No wie Grant gjin freon fan Custer, mar ek syn eigen bûnsgenoaten, lykas generaal Philip Sheridan, hiene hurde krityk op Custer syn lêste beslissings. Sa hie Custer op 21 juny it oanbod fan generaal Terry fan fersterkings yn 'e foarm fan fjouwer ekstra kompanjyen fan it 2e Kavaleryrezjimint ôfstegere. Fierders hied er de beskikking hawwe kind oer ferskate Gatling-mitrailleurs, dy't er lykwols net meinaam. Hy oardere al syn ûnderhearrigen, ynkl. de ofsieren, om har sabels efter te litten, en ek besleat er om syn rezjimint yn fjouweren op te dielen wylst er wist dat er it tsjin in nûmerike oermacht opnimme soe.
Sûnt de 1960-er jierren hat it oansjen fan Custer grutte feroarings ûndergien. De lju dy't him tsjintwurdich noch as in tragyske held en in hear sjogge, binne seldsum wurden, en wurde troch histoarisy net mear serieus nommen. Custer wurdt no yn 'e regel sjoen as in domdryst man dy't hannele ear't er tocht, en as in ofsier dy't sa ambisjeus wie dat er ree wie om mei de libbens fan syn soldaten (en teffens mei syn eigen libben) te gokken as er tocht dat it foar him gewin opsmite soe.
De Kolk (De Jouwer)
thumb|Lizzing fan De Kolk De Kolk is in wetter yn De Jouwer. It wie eartiids de ferbining tusken it Hurdspytsje oan de súdkant en de It Syl en de Jouster Sylroede oan de noardeastkant. Oan de noardwestkant fan De Kolk stiet by de brêge It Tolhûs út 1825. Oer De Kolk leit de Bûterstrjittebrêge dy’t de Bûterstrjitte ferbynt mei ‘t Sân.
De Kolk waard yn 1614 oan de ein fan it wetter Hurdspytsje útgroeven as binnenhaven. By it útdjipjen en ferbreedzjen fan it Hurdspytsje en it graven fan de Kolk kaam sân frij. De strjitte oan de noardkant hjit dan ek ’t Sân. Yn de 17e iuw hie men it oer 'It Nije Sân' west fan de Skipsleat en it 'Ald Sân' oan de eastkant dêrfan. Letter, yn 1907, wie dyselde ferdieling der wer.
Yn de Kolk wie it eartiids in soad drokte. Winterdeis leine dêr de kofskippen dy’t op Hamburch farden en in oare grutte skippen dy't hjir harren thúshaven hiene. Hamburchfarders sochten al yn de midsiuwen in lisplak dat in ein fan de kust ôf lei en sa relatyf feilich wie foar de Noarmannen. It Hurdspytsje oan de súdeastkant fan de Kolk rûn lâns Westermar nei de Bantsterskâns by de Fok op It Hearrenfean. De hjoeddeiske Slûsdyk rûn nei de slûs út 1718 yn it koart nei it 1960 dimpte Hurdspytsje. Der waard op De Jouwer in soad hannele yn bier, klokken en koper. Op de wâl gan de Kolk wiene dan ek ferskate skiphellings. Der wiene skipswerven en in libbene hannel yn bier, klokken en koper. Grytman Hobbe fan Baerdt krige yn 1646 it rjocht om tol te heffen foar skippen en bisten dy't foarby it tolhûs farden. By it Tolhûs moasten skippers it havenjild betelje.
Yn 2016 binne is de Tolhûsbrêge fernijd en waard fan de Kolk in sloepehaven makke. De tsjustere ûndertrochgong fan de (fêste) Tolhúsbrêge waard ferfongen troch in smellere brêge mei in koartere en hegere trochfeart. Underoan de brêge kamen terrassen oan it wetter om de tagong nei de Kolk wat sfearfoller te meitsjen. De ferbettere oanlisplakken wiene bedoeld om de toeristen nei de Midstrjitte te lûken. Foar de winter wurdt it Jouster skûtsje oer de brêge fan de Jouster Sylroede nei de Kolk takele.
Viola Hatch
Viola Hatch (folút: Viola Sutton Hatch; Geary (Oklahoma), 12 febrewaris 1930) is in Amerikaansk politika, bestjoerster en aktiviste fan etnysk Yndiaansk komôf. Hja wie ien fan 'e oprjochters fan 'e Nasjonale Yndiaanske Jeugdried en naam diel oan 'e Besetting fan Wounded Knee en ferskate oare opfallende protestaksjes. Fan 1994 oant 1995 tsjinne se as foarsitter fan 'e federaal erkende Sjajinne en Arapaho Stamme fan Oklahoma.
Jonkheid
Hatch waard yn 1930 berne as Viola Sutton yn 'e neite fan Geary, yn it westen fan 'e Amerikaanske steat Oklahoma. Hja wie de dochter fan Harry Arthur Sutton (1907-1978), in opperhaad fan 'e Súdlike Arapaho en minnistysk predikant, en dy syn frou Sallie Blackbear (1912-1988). Hatch hie trije bruorren en njoggen susters: Cora Mae Sutton Scabbyhorse Querdibitty, Patricia Ann Sutton Walker, Nancy Ruth Sutton, Lavonta Sutton Kenrick, William Ray "Billy" Sutton, Charlene Sutton Lime, Arthur Warren Sutton, Wilda Jean Sutton Allen Gould, Georgia Mae Sutton Roberts, Allen D. Sutton, Ava Dushane Sutton Benson, en Marcella Dawn "Marci" Sutton Armijo. Sawol har broer Billy as har broer Allen tsjinnen letter as opperhaden fan 'e Súdlike Arapaho.
Omtrint 1938, doe't Hatch acht jier wei, ferfear it gesin nei Canton, dêr't Hatch de legere skoalle ôfmakke. Dêrnei waard se nei de Yndiaanske kostskoalle yn Concho ta stjoerd, dêr't se ûnder in systeem fan militêre dissipline de húshâldskoalle trochrûn. Frustrearre troch it lege nivo fan 'e oplieding gie se fan skoalle en ferhuze se nei Chicago, dêr't se wurk fûn by in postorderbedriuw op it mêd fan moade en assessoires. Dêr kaam se ek yn 'e kunde mei Donald Vernon Hatch (1929-2013), in jonge fakbûnsman, mei wa't se op 5 juny 1954 troude. Ut dat houlik soene fjouwer bern fuortkomme; Sue Hatch Silcott, Hollie Hatch Youngbear, Donald Vernon "Buddy" Hatch jr en Roger Hatch.
Aktivisme
Op oantrún fan har man waard Hatch polityk aktyf foar de Yndianen. Sa wie se belutsen by de organisaasje Oklahomans for Indian Opportunity (OIO), dat it earste gearwurkingsferbân wie tusken de Flaktestammen fan westlik Oklahoma mei de Fiif Beskaafde Stammen út it eastlike part fan 'e steat. Yn 1961 wie se yn Gallup, yn Nij-Meksiko, yn 'e mande mei û.o. Clyde Warrior, Della Hopper en Mel Thom ien fan 'e oprjochters fan 'e Nasjonale Yndiaanske Jeugdried (NIYC). Hatch soe oant 2015 yn it bestjoer fan dy organisaasje sitte. Nei de oprjochting fan 'e Amerikaanske Yndiaanske Beweging (AIM), yn 1968, rekke Hatch ek by dy organisaasje nau belutsen. Sa wie se mei Carter Camp ien fan 'e lieders fan 'e groep fan fjirtich oan fyftich AIM-aktivisten dy't fan 12 oant 14 septimber 1972 yn Oklahoma City it kantoar fan Overton James besette, de direkteur fan it Yndiaanske ûnderwiis yn 'e steat Oklahoma.
Op 20 septimber fan dat jier waard Hatch har soan Buddy fan skoalle stjoerd om't syn (tradisjonele Yndiaanske) lange hier troch de blanke skoallieding as ûnakseptabel en subversyf beskôge waard. Dêrop spande Hatch in rjochtsaak oan tsjin it skoaldistrikt fan Canton. Hoewol't de rjochtbank wegere en doch in útspraak oer de kearn fan 'e saak, waard wol fêststeld dat it skoaldistrikt de eigen regels oertrêde hie troch de âlden net yn 'e gelegenheid te stellen om protest oan te tekenjen tsjin 'e beslissing om harren soan fan skoalle te stjoeren. Op basis fan dy foarmflater moast de skoalle Hatch har soan neitiid wer op 'e nij talitte.
Yn 1973 namen Hatch en har man mei û.o. Carter Camp, Dennis Banks, Russell Means, Frank Fools Crow, Ellen Moves Camp en Pedro Bissonette diel oan 'e Besetting fan Wounded Knee, wêrby't se fan 27 febrewaris oant 8 maaie it plakje Wounded Knee (Súd-Dakota) beset holden en dêrby in belegering troch de FBI en de United States Marshals Service trochstiene. Yn 1989 wie Hatch ien fan 'e Yndiaanske foaroanlju by it krewearjen fan it Nasjonaal Kongres fan Amerikaanske Yndianen (NCAI) om 19.000 Yndiaanske stoflike omskotten werom te krijen fan it Smithsonian Ynstitút yn Washington, D.C. De ynset fan har en oaren yn dizze kwestje late yn 1990 ta it oannimmen troch it Amerikaanske Kongres fan 'e Wet op de Beskerming en Weromjefte fan Yndiaanske Grêven.
Polityk
Yn 'e jierren tachtich en njoggentich wie Hatch tige aktyf yn it bestjoer fan har stamme, de Sjajinne en Arapaho Stamme fan Oklahoma. Fan 1982 oant 1985 en fan 1988 oant 1993 hie se in sit yn 'e sakekommisje. Fan 1987 oant 1988 wie se fise-foarsitster fan it stammebestjoer, fan 1989 oant 1991 skathâldster en fan 1994 oant 1995 foarsitster. Yn maart 1995 moast se ôftrede doe't se troch it Iepenbier Ministearje yn beskuldiging steld waard fan fraude en fertsjustering fan $18.000 oan stammejild en gearspanning om it iepenbier bestjoer skea ta te bringen. De rjochtbank yn Oklahoma City ferwiisde yn july 1995 daliks de oanklachten foar fertsjustering en gearspanning fanwegen gebrek oan bewiis nei de foddekoer, mar befûn Hatch skuldich oan fraude en feroardiele har ta 1 jier finzenisstraf. Yn heger berop spriek it gerjochtshôf yn Denver har lykwols ek op dat punt frij.
Lettere jierren
Yn 2002, doe't de stêd Sturgis, yn Súd-Dakota, tastimming joech foar de oanlis fan in sportkompleks en sjitbaan fuort benoarden Bear Butte, dat troch sa'n 35 Yndiaanske stammen as in hillich plak beskôge wurdt, joegen Hatch en har man harren by fertsjintwurdigers fan 'e Noardlike Sjajinne Stamme, de Rosebud Sû Stamme, de Crow Creek Sû Stamme, de Jankton Sû Stamme en Yndiaanske aktivisten út 'e hiele Feriene Steaten om tsjin dat beslút te protestearjen. Dat hie fan gefolgen dat de beslissing yn desimber 2003 weromdraaid waard en dat it projekt dêrtroch op 'e non rûn. Sûnt dy tiid is Hatch tige aktyf as sprekster op skoallen. Fierders hat se sit yn 'e Taaladvysried fan 'e Súdlike Sjajinne en Arapaho Stamme en ferskate oare rieën en organisaasjes.
Wopkje Hutting-Kooistra
Wopkje Hutting-Kooistra (Wergea, 10 juny 1924 – Ljouwert, 30 maaie 2017) wie in Fryske frou dy't yn 1941 de Alvestêdetocht op redens wûn.
Libben
Hutting-Kooistra waard yn 1924 berne op in boerespultsje ûnder Wergea, dat út nei Warten. Se naam yn 1941 as sechstjinjierrich famke diel oan 'e Sânde Alvestêdetocht, dy't dat jiers ferriden waard op 6 febrewaris. Fan har mem mocht se eins net, mar har heit fûn it prachtich. Se foltôge de tocht yn in tiid fan alve oeren en njoggen minuten, wat achttjin minuten flugger wie as de twadde froulike dielnimmer dy't oer de streep kaam, har goede freondinne en doarpsgenoate Sjoerdtsje Faber.
Neffens harsels levere Hutting-Kooistra dy prestaasje op inkeld in grut board hjouwerflokken en in stik as wat brochjes mei tsiis, dy't se yn 'e bûsen hie. Moarns fytste se nei Ljouwert ta en jûns wer werom nei hûs, en de oare moarns om fiif oere siet se alwer ûnder de kij (te melken). Lykwols waard se net registrearre as winnaresse, om't der doedestiden gjin offisjeel wedstrydbelied foar froulju bestie.
Maratonriders Jeen van den Berg en Jeen Nauta wiene neven fan Wopkje Hutting-Kooistra. Langebaanrider Jorrit Bergsma is in efterneef fan harres.
Glos-la-Ferrière
thumb|260px|Kaart fan de gemeente
Glos-la-Ferrière is in gemeente yn it Frânske departemint Orne (regio Normandje) yn it arrondissemint Argentan.
Erica Everest
Erica Everest, echte namme: Debbie DeSilva (yn Kentucky, 8 novimber 1972), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan Portegeesk etnysk komôf, wa har namme oft ek wol stavere wurdt as Erika (mei in k) of Ericka (mei ck). Neffens har offisjele opjefte wie se ûnder har karriêre 1.68 m, mei in gewicht fan 62 kg en kupmaat 50EE, dêr't se oan kommen wie troch in boarstfergruttingsoperaasje te ûndergean.
Libben en karriêre
Everest waard yn 1972 berne yn 'e steat Kentucky. Letter sette hja har nei wenjen yn Myrtle Beach, yn Súd-Karolina. Yn 1993 begûn se oan in karriêre as stripper, en dêrta liet se har boarsten flink fergrutsje. Teffens naam se de skûlnamme Erica Everest oan, dy't ferwiist nei de berch de Mount Everest, wat fansels slacht op har romboarstich foarkommen. Everest waard al rillegau tige populêr, en reizge yn 'e jierren njoggentich as feature dancer by stripklubs yn 'e hiele Feriene Steaten lâns.
Fierders wie Everest ek geregeldwei te bewûnderjen yn neakenblêden dy't har taleine op it grutte-boarstesjenre, lykas Score, Busty Beauties en Juggs. Yn it ferlingde dêrfan posearre se neaken foar in pear fideo's en teffens makke se in pear films wêryn't se oan masturbaasje en lesbyske pornografy die. Dêrfoar wurke se gear mei oare grutte-boarstestjerren, lykas SaRenna Lee en Tawney Peaks. Oan 'e ein fan njoggentiger jierren en yn 'e iere jierren 2000 makke Everest ek sêfte pornografy mei manlike tsjinspilers foar tydskriften en fideo's.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) makke Everest yn totaal tsien pornofilms, wêrfan't de measten útbrocht waarden troch Big Top Video, in studio dy't him útslutend talei op it grutte-boarstesjenre. Yn 2002 loek Everest har úteinlik út 'e pornoyndustry werom.
Wettersneed fan 1953
thumb|Tastân yn Ingelân; de blauwe gebieten oerstreamden De wettersneed fan 1953, meastal oantsjut as de wettersneedramp en ynearsten ek wol as Sint-Ignatiusfloed of Beatrixfloed, barde yn de nacht fan sneon 31 jannewaris op snein 1 febrewaris 1953. De ramp waard feroarsake troch in swiere noardwester stoarm yn kombinaasje mei springtij, wêrby't it wetter yn trachterfoarmige súdlike Noardsee ta ekstreme hichte stiigde. It súdwesten fan Nederlân, Seelân en Súd-Hollân, waard it swierst rekke. Ek yn België, Ingelân en Skotlân wiene oerstreamings.
Excalibur (betsjuttingsside)
"Excalibur" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Excalibur, it magyske en mytyske swurd fan kening Arthur
Sint-Petrus yn Gallicantu
De Tsjerke fan Sint-Petrus yn Gallicantu is in tsjerkegebou op de eastlike flank fan de berch Sion yn Jerusalim.
Namme
De tafoeging Gallicantu betsjut yn it latyn 'kraaien fan de hoanne' en ferwiist nei Jezus' wurden oan Petrus (neffens Markus 14:72): Ear't de hoanne twaris kraaid hat, silst trije kear sein hawwe datst My net kinste.
Foargonger
Ta oantinken oan it ferried fan Petrus waard op it plak yn it jier 457 in tsjerke boud, dy't yn opdracht fan de Fatimidyske kalyf Al-Hakim yn 1010 ferneatige waard.
De krúsfarders lieten yn 1102 in nije kapel bouwe, dy't doe ek de hjoeddeiske namme krige. Nei de fal fan Jeruzalim rekke de tsjerke op 'e nij yn ferfal. Pas yn 1931 waard wer in nije tsjerke op it plak boud.
It plak fan de tsjerke wurdt ek beskôge as de lokaasje dêr't eartiids it paleis stien hat fan de hegepreester Kajafas. Neffens it Itinerarium Burdigalense fan in anonime pylger út Burdigala, it tsjintwurdige Bordeaux: ... heger geand fan de Fiver fan Siloam nei de berch Sion soe immen it hûs fan de preester Kajafas tsjinkomme.
Beskriuwing
De tsjerke is te berikken fan in heger lizzend parkearterrein ôf. Yn de hôf fan de tsjerke stiet in byld dat de leagening fan Petrus foarstelt. Op de basis stiet de bibelske ynskripsje Non novi illum ("Ik kin him net", Lukas 22:57). Op de smei-izeren doarren fan de tsjerke is in foarstelling te sjen fan Jezus, dy't de ûntrou fan Petrus foarseit (Lukas 22:34). Rjochts binne mozaiken te sjen, dy't by opgravings fûn binne en nei alle gedachten ûnderdiel fan de flier fan de 5e-iuwske tsjerke wiene.
Grutte kleurrike mozayken mei persoanen út it Nije Testamint fersiere de tsjerkeromte. Foar de yngong oer ûnderfreget Kajafas Jezus, dy't fêstbûn is. Rjochts is in foarstelling fan it Lêste Nachtmiel en lofts Petrus as earste paus. It plafond hat in grut krúsfoarmich raam fan ferskate kleuren.
Under de tsjerke lizze grotten dy't mooglik by de byzantynske tsjerke hearden. Yn de muorren binne krúsen gravearre troch 5e-iuwske kristenen. Noch leger binne grotten dy't datearje út it tiidrek fan de Twadde Timpel. In soad kristenen leauwe dat Jezus nei de arrestaasje yn ien fan de ûndergrûnske grotten fêstset waard. Oan de noardlike kant fan de tsjerke is in brede âlde trep dy't nei de delte fan Kidron liedt. It koe wolris it paad west ha dat yn de tiid fan de Earste Timpel de boppestêd mei de benedenstêd ferbûn. Foar in soad kristenen is it it paad dat Jezus de nacht foar de arrestaasje folge nei Getsémané. Oan wjerskanten binne tal fan resten fan gebouwen út de romeinske en byzantynske tiid.
De tsjerke is fan de Paters Assumptionisten, in yn 1887 stifte en nei de opname fan Marije yn 'e himel ferneamde Frânske oarder. It haadkertier fan de oarder yn Jeruzalim is it monumintale Notre Dame de Jerusalem, boud yn 1889.
Rob Dyrdek
Rob Dyrdek (folút: Robert Stanley Dyrdek; Kettering (Ohio), 28 juny 1974) is in Amerikaansk presintator, realitystjer, tillefyzjeprodusint, akteur en profesjoneel skateboarder fan etnysk Poalsk komôf. Hy waard yn 'e subkultuer fan it Amerikaanske skateboarden al ier ferneamd, en waard yn 2014 troch it tydskrift FoxWeekly beneamd ta 'ien fan 'e ynfloedrykste skateboarders aller tiden'. Fanôf 2006 briek er by in breder publyk troch mei syn tillefyzjekarriêre, earst mei de realitytillefyzjeprogramma's Rob & Big en Rob Dyrdek's Fantasy Factory, en letter (ek om utens) as presintator fan 'e ynternetfilmkesrubryk Ridiculousness.
Jonkheid
Dyrdek waard yn 1974 berne yn Kettering, yn 'e Amerikaanske steat Ohio, as de soan fan Gene en Patty Dyrdek. Mei alve jier sette er útein mei skateboarden, doe't er syn earste skateboard krige fan profesjoneel skateboarder Neil Blender.
Skateboarden
Dyrdek bliek in grut talint te wêzen en ûntjoech boppedat in ûntsjinkearbere ambysje om profesjoneel skateboarder te wurden. Doe't er tolve jier wie, sleat Dyrdek syn earste sponsorskipskontrakt ôf. In pear jier letter begûn er mei Blender it bedriuw Alien Workshop, dat him spesifyk talei op it sponsorjen fan skateboarders. Dat bedriuw bestiet noch altyd en is no foar 100% eigendom fan Dyrdek. Mei sechstjin jier gie Dyrdek fan 'e middelbere skoalle ôf en ferfear nei súdlik Kalifornje, dêr't er as profesjoneel skateboarder mear berikke koe. Yn Kalifornje sleat er in sponsorskipskontrakt ôf mei it bedriuw Droors Clothing, dat neitiid omneamd waard ta DC Shoes. Op 't heden lit er him sponsorje troch fjouwer bedriuwen: Alien Workshop, DC Shoes, Silver Trucks (dat er yn 2003 sels mei-oprjochte) en Monster Energy.
Dyrdek is de oprjochter fan 'e Street League Skateboarding (SLS), in skateboarding-kompetysje dy't útgroeid is ta in ynternasjonaal evenemint. Hy fêstige eigenhandich 21 skateboarding-rekôrs dy't opnommen waarden yn it Guiness Book of World Records. Dêrûnder wiene it wrâldrekôr fan skateboarden mei it grutste skateboard; de langste 50-50 rail grind (30.62 m); de langste board slide (30.62 m); en de heechste ramp jump op in skateboard fan it drûge yn it wetter (3.29 m).
As ûndernimmer
Under syn karriêre starte Dyrdek ferskate bedriuwen op, wêrfan't de measten lykwols mar in koart libben beskern wiene, lykas in eigen platemaatskippij foar hiphopmuzyk en in eigen skate shop. Yn 2013 wied er eigner fan Wild Grinders, in tekenfilmsearje (oer skateboarders) dy't útstjoerd wurdt op Nickelodeon, de Street League Skateboarding, Alien Workshop en Megahorse Racing. Dêrnjonken is Dyrdek ek belutsen by ferskate oare bedriuwen, lykas Bill My Parents en Instant Scoring Experience (iSX). Fierders is Dyrdek de oprjochter fan 'e Rob Dyrdek Foundation, in goeddiedichheidsorganisaasje dy't him ynset foar de oanlis fan legale skateboardingparken foar jongerein yn earmere mienskippen yn 'e Feriene Steaten.
Tillefyzjekarriêre
Dêrop produsearre Dyrdek fan febrewaris 2009 ôf de realitysearje Rob Dyrdek's Fantasy Factory, op 'e nij mei help fan freonen en famylje. Dat programma rûn seis seizoenen lang, oant maart 2014. Teffens wurke Dyrdek yn it ramt fan gastoptredens mei oan ferskate oare realitysearjes fan MTV, en fierders makke er yn 2009 de film Street Dreams.
Yn augustus 2011 begûn Dyrdek mei it nije MTV-programma Ridiculousness, in rubryk wêryn't komyske en pynlike ynternetfilmkes sjen litten wurde. Dyrdek sels fungearret dêrby as presintator en teffens leveret er (gauris sarkastysk) kommentaar op 'e filmkes, krekt as syn freonen en sidekicks Steelo Brim en Chanel West Coast, dy't by alle ôfleverings oanwêzich binne. Ridiculousness waard in grut súkses, en besoarge Dyrdek ek bûten de Feriene Steaten grutte bekendheid.
Priveelibben
Dyrdek hat ien suster, Denise. Om har houliksseremoanje útfiere te kinnen, liet er him yn desimber 2011 ta predikant wije fan 'e Universal Life Church. De plechtichheid makke ûnderdiel út fan in ôflevering fan Rob Dyrdek's Fantasy Factory. Oan dy searje wurken ek geregeldwei Dyrdek syn neven Christopher "Drama" Pfaff en Scott "Big Cat" Pfaff mei.
Steelo Brim
Steelo Brim (wiere namme: Sterling Brim; Chicago, 5 juny 1988) is in Amerikaansk presintator, akteur en realitystjer fan mingd Afro-Amerikaansk en Iersk etnysk komôf. Hy is benammen bekend wurden troch syn gearwurking mei presintator, realitystjer, tillefyzjeprodusint, akteur en profesjoneel skateboarder Rob Dyrdek oan 'e ynternetfilmkesrubryk Ridiculousness.
Libben en karriêre
Brim is hikke en tein yn Chicago, yn 'e Amerikaanske steat Illinois, dêr't er yn 1988 berne waard. Sawol syn heit as syn mem is predikant, en hy hat ien suster en ferskate bruorren. Yn 2001 hie Brim mei trettjin jier in lyts roltsje yn 'e film Hardball, en yn 2011 spile er Ulysses Williams yn 'e koarte film Orange Drive. Underwilens wied er yn 2007 mei njoggentjin jier nei Los Angeles, yn súdlik Kalifornje, ferfearn, dêr't er hope mear kânsen op wurk te hawwen.
Brim stribbe in karriêre yn 'e muzykyndustry nei en wurke foar de radio en yn administrative funksjes, oant er yn 2011 yn 'e kunde kaam mei presintator, realitystjer, tillefyzjeprodusint, akteur en profesjoneel skateboarder Rob Dyrdek. Dy frege him datselde jiers noch om yn 'e mande mei himsels en presintatrise, model, aktrise, rapper, lietsjeskriuwster en realitystjer Chanel West Coast de presintaasje te dwaan fan 'e ynternetfilmkesrubryk Ridiculousness. Dat betsjutte foar Brim de trochbraak en makke him ek bûten de Feriene Steaten bekend. Sûnt 2015 is er ek kreätyf produsint fan Ridiculousness.
Brim hat ek meiwurke oan oare projekten fan Dyrdek. Sa wied er belutsen by de lêste seizoenen fan it realitytillefyzjeprogramma Rob Dyrdek's Fantasy Factory, en teffens wied er yn 2012 en 2013 aktyf as stimakteur foar de tekenfilmrige Wild Grinders, wêrby't er syn stim liende oan it personaazje Meaty.
Meet Me in St. Louis (film út 1944)
Meet Me in St. Louis is in Amerikaanske histoaryske romantyske filmmusical, filme yn Technicolor, út 1944, ûnder rezjy fan Vincente Minnelli. De haadrollen waarden fertolke troch Judy Garland, Lucille Bremer en de jonge Margaret O'Brien. De titel betsjut "Moetsje My yn St. Louis". De film waard basearre op 'e roman mei deselde namme fan Sally Benson, út 1942. It ferhaal fan dizze jukeboxmusical folget it wol en wee fan 'e famylje Smith yn St. Louis, yn 'e oanrin nei de iepening fan 'e Louisiana Purchase Exposition fan 1904 yn dy stêd. Meet Me in St. Louis krige fan 'e filmkritisy oer it algemien positive resinsjes, en wie in reuseftich kommersjeel súkses yn 'e bioskopen. De film waard yn 1994 foar preservearring foar de ivichheid opnommen yn it National Film Registry. It liet Have Yourself a Merry Little Christmas, dat yn 'e Ingelsktalige wrâld no in wiere krystklassiker is, waard oarspronklik skreaun foar Meet Me in St. Louis.
Plot
Yn 'e simmer fan 1903 riedt de Amerikaanske stêd St. Louis him ta op 'e iepening fan 'e Louisiana Purchase Exposition, in wrâldtentoanstelling dy't op 30 april 1904 yn 'e stêd iepene wurde sil. De famylje Smith liedt yn St. Louis in noflik bestean yn in begoedige sosjaal fermidden. Alonzo Smith, in abbekaat, en syn frou Anna hawwe fjouwer dochters: Rose, Esther, Agnes en de jongste, dy't "Tootie" neamd wurdt, en ien soan, Lon jr. By harren yn wenje pake Smith en de húshâldster, Katie.
De santjinjierrige Esther is fereale op 'e buorjonge, John Truitt, dy't koartby yn St. Louis kommen is te wenjen. Hy sjocht har yn 't earstoan lykwols net stean. Tootie, in dogeneat fan in jier as sân dy't altyd kattekwea úthellet, hat it foar de moade om Neely, de iiskoman, te beselskipjen as dy syn rûte troch harren buert riidt.
De tweintichjierrige Rose ferwachtet in tillefoantsje út New York fan har frijer Warren Sheffield. Sy en Esther hawwe harsels oanpraat dat Warren har perfoarst in houliksoansiik dwaan sil, want wêrom soed er oars de muoite nimme om fan sa fierôf op te skiljen? De hiele húshâlding is op 'e hichte fan it tillefoantsje en wat dat ynhâldt, útsein heit Alonzo. As dy it lang om let ûntdekt, is er der min oer te sprekken – net sasear oer de mooglike ynhâld fan it tillefoantsje, mar om't er troch de leden fan syn gesin bûten sokke saken holden wurdt. It lang ferwachte tillefoantsje komt úteinlik ûnder iten, wylst de hiele húshâlding oanwêzich is en it petear folgje kin. As Warren, dy't gjin flau idee hat fan 'e heechspande ferwachtings fan syn faam, gjin houliksoansiik docht, bliuwt Rose beskamme efter.
Op in feest dat by de Smiths thús holden wurdt, wit Esther einlings de oandacht fan John Truitt te lûken, dy't dêr ien fan 'e gasten is. Se bewissiget (troch syn hoed te ferbergjen) dat er bliuwt oant alle oare gasten ôfset binne, wêrnei't se him freget om har te helpen by it útdwaan fan 'e gaslampen yn it hiele hûs. Har fyn ynleine plannen om him yn te palmjen, komme lykwols net út as er har fertelt dat se itselde parfum brûkt as syn beppe en ôfskie nimt troch har de hân te skodzjen. Dêrby foeget er har ta har alteraasje ek noch ta dat se "in allemachtich sterke grip" hat "foar in famke".
Nettsjinsteande it misbetearen fan har plannen wit Esther harsels in nije kâns ta te eigenjen troch John út te nûgjen om 'e kommende freed mei op in tramrit troch de stêd nei it plak dêr't oan 'e gebouwen fan 'e wrâldtentoanstelling wurke wurdt. Se wurdt op 'e nij teloarsteld as John dy deis net opdaagjen komt en de tram sûnder him ôfset. Har bedrukte stimming slacht lykwols om as se him healwei de rit gewaar wurdt wylst er draaft as in mâlenien om 'e tram by te heljen.
Mei Halloween ferklaaie Tootie en de tolvejierrige Agnes harren as deade jonges en jouwe har bûtendoar by de oare bern út 'e buert. Agnes en de oaren beprate wa fan harren buorlju se "deadzje" sille (troch mei moal te besmiten, sadat se der wyt útsjogge, as in geast). Tootie wol ek meidwaan, mar wurdt troch de oaren negearre om't se "te lyts" achte wurdt. Wanhopich om harsels oan 'e oaren te bewizen, biedt se har oan as frijwilliger om menear Braukoff oan te pakken, in buertbewenner dêr't mank de bern de freeslikste ferhalen oer geane en foar wa't eltsenien spûkbenaud is. As se nettsjinsteande har eangst yn har opset slagget, wurdt se troch de oaren útroppen ta "de ferskriklikste" fan allegear en mei se meihelpe mei it goaien fan ôftanke meubelstikken op it freugdefjoer dat midden op 'e strjitte ûntstutsen is.
Thús skrikt de hiele húshâlding op as se Tootie ynienen in geweldigen gjalp jaan hearre yn 'e rjochting dêr't de tram foarby komt. Esther hastiget har nei bûten ta en draacht har suske yn 'e hûs. Tootie gûlt, mist in tosk en hat in útskuorde lippe, en se beweart: "John Pruitt woe my fermoardzje!" Esther nimt fuortendaliks foar wier oan dat John it lytse famke oanfallen hat en draaft nei it oanbuorjende hûs, dêr't se John in pear flinke terwinkels ferkeapet en him ferbaal de mantel útfeecht. Nei't Esther alwer thús is, komt troch de thúskomst fan Agnes de wiere tadracht oan it ljocht. De famkes hiene in grutte pop oanklaait sadat it by nacht wol in bern liek, en hiene dy op 'e rails foar de tram smiten om te sjen oft dy dêrtroch ûntspoare soe. Dat barde net, mar de trambestjoerder helle de plysje der wol by om út te sykjen wa't ferantwurdlik wie foar sa'n gefaarlike streek. Op dat stuit liek it John, dy't it hiele spul sjoen hie, better om Tootie en Agnes foar harren eigen feilichheid mei te lûken by him yn 'e hûs, mar Tootie skuorde har los en foel plat op har gesicht. Esther skammet har dea as se foar it ferstân kriget dat se John sa ferkeard beoardiele hat, dat se hastiget har daliks werom nei syn hûs om wiidweidich har ûntskuldigings oan te bieden. Dat petear einiget mei in earste tút.
Esther is yn 'e sânde himel, mar har dreamen wurde rou fersteurd as har heit dyselde jûns fan syn wurk thúskomt mei it nijs dat er in baan by in nije ôfdieling fan syn bedriuw yn New York oannommen hat en dat de hiele húshâlding tusken kryst en âld en nij dêrhinne ferhúzje sil. Mei't Alonzo it dêr foarôf mei nimmen oer hân hat, sels mei syn frou Anna net, komt dat de oare leden fan it gesin rou op it dak. Ta ûnbegryp fan Alonzo, dy't mar miende dat er mei in prachtige ferrassing kaam, is nimmen der bliid mei. Fral Rose en Esther, dy't har frijers en al har freonen efterlitte moatte sille, binne raar gesteld. Harren mem is ek bot skrokken, mar sy fermoedsoenet har al rillegau mei har man troch in duët oan 'e piano te sjongen.
Op krystjûn wurdt der in formeel bal holden. Om't dat it lêste feest is dêr't se yn St. Louis nei ta kinne, sjogge Rose en Esther der bot nei út. Rose is lykwols slim teloarsteld as Warren net hàr freget, mar Lucille Ballard, in fanke dat koartby út New York yn St. Louis kommen is te wenjen. Har broer Lon is ek teloarsteld, mar allinne om't er Lucille wol sitten seach. Esther, dy't sûnder Rose en Lon net nei it bal mei, beävensearret dat har broer en suster der tegearre hinne geane. Op 'e jûn fan it bal wurde lykwols al har plantsjes wer yn ûnstjoer brocht as John syn heite smoking net op 'e tiid ophellet by de skroar, der't it pak foar him fermakke waard. Mei de saak ticht en sûnder te witten wêr't de eigner wennet, kin John net mei Esther gean. Hja is alhiel yn triennen. Pake biedt oan om ynstee fan John mei har te gean, en Esther nimt syn leave oanbod oan.
Op it bal risselwearje Esther en Rose om wraak te nimmen op Lucille Ballard en har jûn te ferrinnewearjen troch har balboekje fol te skriuwen mei dûnsen mei jonges dy't net dûnsje kinne. Se binne oangenaam ferrast as Lucille, wannear't se mei harren yn 'e kunde brocht wurdt, hielendal net de "Easterske snob" is dêr't se har foar holden, en ynstee foarstelt om mei Rose fan begelieder te ruiljen, mei't Warren sa oerdúdlik fereale op Rose is en net op har. Dat, Rose en Warren komme dochs byinoar, wylst Lon mei Lucille giet. Under it tasjend each fan pake langet Esther oan Lucille har eigen balboekje oer, mei as gefolch dat se sels mei de knoffelichste dûnsers fan it feest oantangele sit. Nei trije hotsende botsende dûnsen om har in leske te learen wurdt se lykwols rêden troch pake, dy't har dûnsjendewei nei de yngong ta liedt dêr't John yn in troch pake beävensearre smoking op har wachtet. Letter dy jûns, as er har thús bringt, docht John Esther in houliksoansiik om't er benaud is dat er har nea wer sjen sil nei de ferhuzing fan 'e famylje Smith nei New York. Esther jout him tawurd, mar fielt der neat foar om, sa't hy wol, op stel en sprong te trouwen, mei't se earst har skoalle ôfmeitsje wol.