cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mosken (band)
Yn febrewaris 2016 wiene se ien fan de beide winners fan Aaipop. Dêrom mochten se meidwaan op Aaipop 2017. Mosken waard letter útwreide mei bassist Ronald van den Oudenalder.
Yn 2020 kaam dit trio yn de finale fan Liet de sjuerypriis mei Leave Lieve. Neidat de finale dat jier net troch gie, wûn de groep in jier letter de finale fan 2020+1 mei Leave, Lieve. Oare bekende nûmers binne Amearika en De kening fan Tsjalbert.
Fitness
Fitness is in út it Ingelsk oernommen term dy't letterlik "it hawwen fan in goede lichaamlike kondysje" betsjut, mar wêrmei't yn it Frysk ferwiist wurdt nei it gehiel fan sporten en oare treningsaktiviteiten dy't beoefene wurde om sa'n kondysje te krijen. Fitness wurdt yn 'e regel bedreaun yn sportskoallen of fitness-sintra, ûnder begelieding fan spesjalisearre treners, mar kin ek thús, op eigen manneboet, beoefene wurde.
Foar thústrening is it lykwols al wichtich dat men genôch kennis oer dit ûnderwerp hat, want mei ferkearde trening kin men jinsels raar skeine. Sportskoallen en fitness-sintra beskikke oer grutte apparaten dy't spesjaal foar fitnesstrening ûntwurpen binne, lykas hometreners, crosstreners en binnendoar-roeimasines. Men kin jinsels ek sûnder sokke masines trene, bygelyks mei ienfâldige apparaten dy't opklapt en ûnder jins bêd opburgen wurde kinne, of troch ienfâldiger oefenings te dwaan, lykas toutsjespringen, stretching ("út-" of "oprekken"), opdrukken, oplûken of it dwaan fan sit-ups.
Fitnesstrening kin, lykas bekend, foar ferskate doelen tsjinje, bgl. ta stipe fan 'e sûnens en algemien fitheid; it oanmeitsjen fan spieren (bodybuilding) of de taname fan spierkrêft; of it ferbrânen fan lichemsfet mei de bedoeling om ôf te fallen. Ek kin it gewoan in leafhawwerij wêze dêr't men aardichheid oan hat, sadat it dwaan fan fitnesstrening in doel op himsels wurdt. Minder bekend is dat fitnesstrening ek ynset wurde kin foar medyske doelen, mei't it effektyf bleken is om klachten foar te kommen of te ferminderjen fan sûkersykte, hege bloeddruk, hertfalen, de longsykte COPD, bonke-ûntkalking en depressiviteit.
Jade Marcela
Jade Marcela, echte namme: Claudia Marcelia (Djakarta, 22 juny 1980), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel, pornografysk aktrise en pornoregisseur fan etnysk Javaansk komôf, dy't yn it begjin fan har karriêre ek wol gebrûk makke hat fan 'e skûlnammen Marcela Jade, Marcella Montes, Marcela Montes, Jade M., Jade, Jill en Kristi. Har úteinlike artystenamme waard ek faak misstavere as Jade Marcella. Neffens har offisjele opjefte is Marcela 1.63 m lang, mei in gewicht fan 46 kg en kupmaat 33B. Har jongere suster Nyomi Marcela wie foarhinne ek aktyf as pornoaktrise.
Alpineskyen op de Olympyske Winterspullen 1956
200px|thumb|right|200px|De Olympyske alpinesky lokaasje fan Cortina d'Ampezzo 1956
Jade Marcela
Libben en karriêre
Neffens de measte boarnen waard Jade Marcela op 22 juny 1980 berne yn 'e Yndonezyske haadstêd Djakarta, en net yn 'e Amerikaanske steat Hawaï, sa't de Internet Movie Database (IMDb) beweart. (De IMDb wol ek hawwe dat Marcela en har jongere suster Nyomi in twilling binne, wylst alle oare boarnen der ienriedich oer binne dat dat net sa is.) Yn alle gefallen wiene Marcela har âlden ôfkomstich út Tegal, yn 'e Yndonezyske provinsje Midden-Java. Se emigrearren lykwols al koart nei har berte nei de Feriene Steaten. It is mooglik dat se earst in lyts hoartsje op Hawaï trochbrocht hawwe, mar tsjin 'e simmer fan 1981 hiene se har yn súdlik Kalifornje fêstige, dêr't Marcela opgroeide.
Alpineskyen op de Olympyske Winterspullen 1956
De Olympyske Winterspullen 1956, ek wol de VIIe Olympiade neamd, waarden yn 1956 yn Cortina d'Ampezzo, Itaalje hâlden. Dat wie fan 26 jannewaris oant en mei 5 febrewaris. It alpineskyen wie op de Mount Faloria en de Tofane.
Jade Marcela
Libben en karriêre
Yn 1999 makke se koart nei har njoggentjinde jierdei har debút yn in pornografyske film. Neitiid spile Marcela, neffens de Internet Adult Film Database (IAFD), yn totaal yn 285 pornofilms, wêrby't se gauris meiwurke oan sênes mei anale seks en dûbele penetraasje. Fierders spile se yn teminsten trije sênes mei har suster Nyomi. Marcela wie û.m. wurksum foar sokke foaroansteande labels as Hustler Video, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Anabolic Video, New Sensations, Evil Angel, West Coast Productions, Diabolic Video, Elegant Angel, Adam & Eve, Sin City, Devil's Film, Red Light District, VCA Pictures, Seymore Butts Home Movies en Jill Kelly Productions.
Alpineskyen op de Olympyske Winterspullen 1956
Medaljespegel
De top-5 fan lannen dy't by it alpineskyen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 1964.
Jade Marcela
Libben en karriêre
Njonken har aktearwurk wie Marcela ek aktyf as neakenmodel, wêrby't se foar ferskate neakenblêden posearre, en yn 2005 en 2006 regissearre se sels seis pornofilms, twa foar de studio Torrid Video en fjouwer foar Defiance Films. Yn 2001 waard se nominearre foar in XRCO Award. Uteinlik hold Marcela yn 2006, nei't se troud wie, op mei har wurk as aktrise, al bleau se dêrnei noch ferskate jierren efter de skermen by de pornoyndustry belutsen.
Jade Marcela wie de earste pornoaktrise fan Yndonezysk komôf dy't bekendheid krige, en har karriêrekar soarge yn har konservatyf islamityske bertelân foar frijwat kontroverse. De regint fan Tegal, it berteplak fan har âldelju, rôp har sels op om har wurk op te jaan en har yn Yndoneezje nei wenjen te setten, dêr't hy har dan in "respektabeler" baan besoargje soe.
Reiderwolde
Reiderwolde is in ferdronken feanterijdoarp yn de Midsiuwske Fryske goa Reiderlân. Neffens dokuminten út 1391 en 1420 lei Reyderwolda op de westlike ouwer fan de Reider Ie en benoarden de Tsjamme, by it doarp Megenham.
Namme
De namme wol sizze dat it plak nei alle gedachten in dochterdelsetting fan de doarpen Easterreide en Westerreide wie. De Abdij fan Werden hie om 1000 hinne grutte besittings yn Hredi in Walda (Reiderwolde) en de net bekende doarpen Uualda en Uppan uualda. Yn de tolfde iuw waard sprutsen fan Reidi in Walda in Tifanbecan of Fifanbecan, dêr't faaks de Fiemel Ae mei bedoeld wurdt. Reiderwolde moast elts jier 62 talinten betelje, wêrfan't de helte as wollen lekkens en boppedat om it jier 36 ramen. Om 1300 hinne waard lân yn Reiderwalde by it doarp Westercili (Westersiel) neamd. Yn dat doarp wie der ek feangrûn.
Skiednis
Reiderwolde wie neffens oerleverings út de sechtjinde iuw in grut en ryk doarp mei wol 180 froulju dy't it tastean koene en draach gouden sierguod. Neffens in list fan ferdronken parochys fan 1475 hie it doarp twa doarpstsjerken, Utrederwalt en Uprederwalt. It iene doarp lei faaks fierder yn it feangebiet as de oare. De oerlevering sprekt ek noch fan in kapittel of kanunnikenkolleezje, in mienskip dêr't geastliken ferienige wiene. Yn in testamint fan 1489 waard it dominikanessekleaster fan Easterreide mei fersin as Reiderwolde neamd. It doarp waard yn it kontrakt foar it bedykjen yn 1454 net mear neamd en moast doe al opjûn wêze.
Mooglik strekte lânguod fan Reiderwolde út oer oan de oare kant fan de Reider Ie. It gebiet benoarden Ditzumerverlaat waard op santjinde iuwske kaarten ek wol Reiderhammerick neamd, wylst dykregisters it oer Reiderwehrland hiene.
Yn it ramt fan it Blauwestêd-projekt waard in nij natuergebiet oanlein mei de namme Reiderwolde mei in útsichttoer, natuerteater en natuerbegraafplak.
Testament (band)
Testament is in trashmetal-band út de Feriene Steaten. Testament waard yn 1983 ûnder de namme Legacy stifte. Fan 1986 ôf binne hja fjierder gien ûnder de namme Testament.
Yn 1987 brocht Testament it debút-album "The Legacy" út, in oade oan harren eardere bandnamme. Yn itselde jier spile Testament al yn Jeropa, namlik op Dynamo Open Air, dat doe noch yn binnenstêd fan Eindhoven holden waard. Fan dat konsert is in cd op de merk brocht. "Live at Eindhoven".
Testament wurdt sjoen as ien fan 'e grutte seis fan 'e 1980's Bay Area thrash metal-sêne (tegearre mei Exodus, Death Angel, Lååz Rockit, Forbidden en Vio-lence). Testamint is ien fan de meast populêre en ynfloedrike bands fan 'e thrash metal-sêne, en is ien fan 'e grutte bands fan 'e twadde weach fan it sjenre yn' e lette 1980'er jierren. Se wurde yn ien azem neamd mei  Metallica, Megadeth, Slayer, Anthrax, Exodus, Overkill en Death Angel, as de 'grutte acht' fan thrash metal.
Nyomi Marcela
Nyomi Marcella, echte namme: Naomi (?) Marcelia (Encinitas (Kalifornje), 9 july 1981), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan Javaansk etnysk komôf. Har artystenamme wurdt gauris op ûnderskate manearen ferhaspele ta Nyomi Marcella, Naomi Marcella, Naomi Marcela, Nayomi Marcella en Nyomi Marsala, wylst hja yn it begjin fan har karriêre ek wol wurke hat ûnder de nammen Nyomi Arman, Nyomi, Naiomi, Naiomi en Lu-Lim. Neffens har offisjele opjefte is se 1.63 m lang, mei in gewicht fan 48 kg en kupmaat 34B. Marcela har âldere suster Jade Marcela wie foarhinne ek aktyf as pornoaktrise.
Libben en karriêre
Neffens de measte boarnen waard Nyomi Marcela op 9 july 1981 berne yn Encinitas, yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje, en net yn 'e Amerikaanske steat Hawaï, sa't de Internet Movie Database (IMDb) beweart. (De IMDb wol ek hawwe dat Marcela en har âldere suster Jade in twilling binne, wylst alle oare boarnen der ienriedich oer binne dat dat net sa is.) Yn alle gefallen wiene Marcela har âlden Yndonezyske ymmigranten yn 'e Feriene Steaten, dy't oarspronklik ôfkomstich wiene út Tegal, yn 'e Yndonezyske provinsje Midden-Java. Nyomi Marcela groeide op yn súdlik Kalifornje.
Yn 2001, doe't se tweintich jier wie, makke se yn neifolging fan har âldere suster Jade har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile se dêrnei yn 269 pornofilms, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Penthouse, Pure Play Media, Jules Jordan Video, Vivid Entertainment, Zero Tolerance, Diabolic Video, New Sensations, Evil Angel, West Coast Productions, Sin City, Hustler Video, Red Light District, Anabolic Video, Devil's Film, Jill Kelly Productions, Adam & Eve en VCA Pictures. Dêrby spile Marcela yn teminsten trije sênes mei har suster Jade. Njonken har aktearwurk posearre se ek foar ferskate neakenblêden. Yn 2010 loek se har út 'e pornoyndustry werom.
Newsense Memory
Newsense Memory is in Ingelsktalige punkrock/alternative rockformaasje út Damwâld.
Newsense Memory begûn yn 2002, as in projekt fan Piter Reitsma, Auke van der Ploeg en Wilbert 'Donny' Schippers. The Offspring, Blink 182 en Green Day wiene harren grutste ynspiraasjeboarnen.
Bandleden
Newsense Memory bestiet út:
Eardere leden
Beurtfeart
thumb|250px|Beurtskip 'Dokkumer Wâlden' yn de [[Ikkerwâldster Feart]] Beurtfeart is frachtfeart dy't oan fergunnings bûn wie en dy't neffens in fêste tsjinstregeling in fêst tal havens oandie. In Fryslân, mei minne ferbindings oer it lân, mar wol mei in soad wetters, wienen skippen in gaadliker ferfiermiddel as weinen en reau. Beurtskippers moasten "op harren beurt" wachtsje mei it laden fan in fracht en "om de beurt" mochten hja ôffarre. Dêrfandinne it begryp 'beurtfeart'. Beurtskippen ferfierden persoanen, fee of guod foar fêste prizen. Ut in tarivenlist fan de beurttsjinst Snits op Amsterdam docht bliken dat yn 1845 foar 3 gûne in ko ferfierd wurde koe; deade einen koenen foar 5 sint it stik mei.
It beurtskip West-Friesland dat fan 1889 ôf oer de Sudersee út de De Lemmer wei Urk oandie en dêrnei nei Kampen en Swol farde.
Igor Burzanović
(25 augustus 1985) is in Montenegrynsk fuotballer. Earder spile foar Budućnost Podgorica, Red Star Belgrade, Nagoya Grampus, Irtysh Pavlodar en Hunan Xiangtao.
In Krystliet yn Proaza
In Krystliet yn Proaza, better bekend ûnder de oarspronklike Ingelske titel A Christmas Carol, is in novelle fan 'e njoggentjinde-iuwske Britske skriuwer Charles Dickens, dy't fertelt hoe't de hurdhertige nepert Ebenezer Scrooge yn 'e nacht foar de kryst besocht wurdt troch trije geasten, en fan gefolgen úteinlik ta ynkear komt. It hoopfolle teltsje, dat foar it earst útjûn waard yn 1843, hat him ûntjûn ta ien fan 'e meast ikoanyske krystferhalen dy't mar besteane. Ek hjoed de dei noch is it tige populêr; yn it Ingelsk hat In Krystliet noch nea ûnbestelber west, mei't der almar wer nije printingen ferskine. It is fierders adaptearre ta withoefolle oare media, lykas film, toaniel en opera. De Fryske oersetting fan Jabik Veenbaas kaam út yn 1991.
Eftergrûn
Charles Dickens libbe yn in tiid, de midden fan 'e njoggentjinde iuw, dat it iere Fiktoriaanske Ingelân in nostalgyske oplibbing trochmakke fan 'e pre-cromwelliaanske krysttradysjes (d.w.s. fan foar de Ingelske Republyk (1649-1660) fan Oliver Cromwell). In wichtige rol spile dêrby prins Albert, keninginne Fiktoaria har Dútske man, dy't de krysttradysjes út syn heitelân yn it Feriene Keninkryk yntrodusearre, lykas it yn 'e hûs heljen en fersieren fan krystbeammen, it ferstjoeren fan krystkaarten en it yn it iepenbier sjongen fan krystlieten (carols).
Dickens kombinearre dizze maatskiplike beweging mei in djippe begienens mei de swakkeren yn 'e maatskippij, en fral mei de bern fan 'e heukerige arbeidersklasse, dy't fuortkaam út 'e ûnderfining fan earmoede yn syn eigen jonkheid. Hy begûn A Christmas Carol te skriuwen yn septimber 1843 en foltôge it yn begjin desimber. As resultaat fan in skeel mei syn útjouwer oangeande de krappe fertsjinsten fan syn foarrige boek, Martin Chuzzlewit, wegere er foar A Christmas Carol in betelling yn ien kear, mar keas ynstee foar in persintaazje fan 'e opbringst yn 'e hope sa syn eigen jildneed te ferlichtsjen. It boek waard útbrocht troch de útjouwerij Chapman & Hall, op 19 desimber 1843. Hege produksjekosten makken dat Dickens bedragen útkaam en der folle minder oan fertsjinne as dat er ferwachte hie. Lykwols wie tsjin krystjûn de earste printinge al net mear te besetten en tsjin maaie 1844 wie de sânde printinge al útferkocht. Dat, ek al foelen de ynkomsten foar de auteur ôf, dochs wie it boek in geweldich ferkeapsúkses.
Röcken
Röcken is in plak en eardere gemeente yn de Dútske dielsteat Saksen-Anhalt; it heart ta it Landkreis Burgenlandkreis.
Röcken is it berteplak fan de filosoof Friedrich Nietzsche, syn bertehûs bestiet noch. Hy waard dêr ek beïerdige.
In Krystliet yn Proaza
Plot
Yn In Krystliet yn Proaza is de haadpersoan de sakeman Ebenezer Scrooge, dy't troch Dickens (yn oersetting fan Veenbaas) omskreaun wurdt as "in tinne, deune, klauwende, skrabjende, gjirrige âlde sûnder", dy't gjin romte yn syn libben hat foar freonlikheid, begrutsjen, goeddiedichheid of goedaardichheid. Hy hatet de kryst, stegeret de útnûging ta in gastmiel troch syn omkesizzer Fred ôf, en wiist inkele hearen op ûnfatsoenlike wize it gat fan 'e doar as hja him om in jefte foar de earmen freegje. Syn iennichste "krystgeskink" is dat er syn oerwurke en ûnderbetelle klerk Bob Cratchit mei wrok en tsjinnichheid tastiet om Earste Krystdei frij te nimmen sûnder lean.
As er op dy bitter kâlde krystjûn, persiis sân jier nei't syn lykstimde sakepartner Jacob Marley stoarn is, nei hûs ta giet, wurdt er besocht troch Marley syn geast, dy't no foar ivich in bestraffing yn it hjirneimels ûndergiet. Marley warskôget Scrooge dat er feroarje moat as er net itselde lot ûndergean wol as hysels, en kundiget oan dat Scrooge dy nachts besocht wurde sil troch trije oare geasten.
De earste fan dy geasten, de Geast fan it Krystfeest fan it Ferline, nimt Scrooge mei nei krystfoarfallen út syn jonkheid, dy't de âld nepert in tiid tebinnenbringe dat er noch net sa hurdhertich wie. Dêrby wurdt ek ferklearre hoe't Scrooge wurden is sa't er is en wêrom't er sa'n hekel oan 'e kryst hat.
De twadde besiking, troch de Geast fan it Krystfeest fan it Hjoed, lit Scrooge sjen hoe't oare lju kryst fiere: in fleurige merk mei minsken dy't út te boadskipjen binne foar it krystmiel, de krystfiering yn 'e wente fan in mynwurker en yn in fjoertoer. Ek kriget Scrooge te sjen hoe't it der by syn klerk Bob Cratchit yn 'e hûs om en ta giet, wêrby't dy syn jongste soan, it jonkje Lytse Tim, yntrodusearre wurdt, dat slim siik is, mar dêr net foar behannele wurde kin om't Scrooge it ferhipt en betelje Cratchit in fatsoenlik lean. Ek besykje de frek en de geast it gastmiel fan syn omkesizzer Fred, dêr't Scrooge raar opheart fan hoe't er by oaren oer de tonge giet.
De trêde geast, de Geast fan it Krystfeest fan 'e Takomst, komt Scrooge tenei mei skriklike fizioenen fan wat der barre sil as er net ta ynkear komt. Dêrûnder binne it ferstjerren fan Lytse Tim en sênes dy't foarútwize nei Scrooge syn eigen dea, mar dy't er net begrypt, of beart net te begripen. Einlings en te'n lêsten wurdt Scrooge syn eigen fertutearze grêf, dêr't nimmen noch nei omsjocht, oan him toand, wat him beweecht ta in ynmoedich ûnthjit dat er feroarje sil.
Scrooge wurdt wekker op 'e moarn fan Earste Krystdei mei nije blydskip en leafde foar it libben yn syn hert en bringt de dei troch mei it gesin fan syn omkesizzer, nei't er anonym de grutste kalkoen dy't er fine kin as krystgeskink nei de Cratchits stjoerd hat. De oare moarns ferheget er daliks Bob Cratchit syn lean en giet mei Bob nei hûs om dêr oarder op saken te stellen, ûnder mear troch medyske behanneling foar Lytse Tim te beävensearjen. Scrooge is yn ien nacht tiid in folslein oare man wurden en behannelet syn meiminske no mei freonlikheid, goederjouskens en begrutsjen. Sterker noch, hy kriget de namme in man te wêzen dy't de geast fan it krystfeest sels belichemet en wurdt nei syn dea slim mist troch in elk mei wa't er sûnt dy nacht gedoente hân hat.
Fryske oersetting
A Christmas Carol waard yn 1991 troch Jabik Veenbaas oerset yn it Frysk ûnder de titel In Krystliet yn Proaza en as ûndertitel In Spûkferhaal oer Krysttyd. It waard, mei yllústraasjes fan Arthur Rackham, útjûn troch de Koperative Utjouwerij te Boalsert, yn 'e mande mei it Frysk Genoatskip. It set- en printwurk waard dien troch It Wite Boekhús, ek te Boalsert.
Nieuwe Statenzijl
thumb|De slûs yn Nieuwe Statenzijl thumb|De Kiekkaaste is de iennige uterdykse fûgelobservaasjehut yn Nederlân thumb|100px|De Waaiboei Nieuwe Statenzijl (Grinslânsk: Nij Stoatenziel) is in útbuorren yn de gemeente Aldamt yn de provinsje Grinslân. It plak falt ûnder Drieborg en bestiet út fiif huzen en de syl mei deselde namme as it plak.
Lizzing
Nieuwe Statenzijl leit yn it uterste noardeasten fan de Reiderwolderpolder tsjin de Doalert oan en 150 meter bewesten de Dútske grins.
Skiednis
It gebiet fan de hjoedeistige Doalert en de fannijs ynpoldere gebieten fan de Doalert wiene foar de oertreamings yn de Lette Midsiuwen in ticht befolkt gebiet. Troch de see-ynbraken yn de Lette Midsiuwen spielde it wetter it oarspronklike feangea fuort en krong it wetter fier it lân yn. Sa'n tweintich doarpen en karspels en fyftjin útbuorrens en trije kleasters rekken wei.
Yn it ramt fan it ynpolderjen fan de ûntstiene kwelders waard de Reiderwolderpolder yn de njoggentjinde iuw oanlein. Dy polder waard yn twa fasen yndike. It westlike part fan likernôch 1.170 bunder waard fan 1862 oant 1864 oanlein, en it easlike part fan likernôch 390 bunder waard fan 1872 oant 1874 oanlein. Foar it wetterôffier fan it leechlizzende lân waard in dyk mei in syl yn 1876 oanlein dy't de namme Nieuwe Statenzijl krige en by dy syl ûntstie in lytse delsetting. Yn 1907 waard dy syl útwreide mei in skutslûs foar it mooglik meitsjen fan it ferfieren fan ierdappels en biten oer wetter. Hjoed-de-dei wurdt it brûkt foar de plezierfeart.
Oant 1990 hearde Nieuwe Statenzijl ta de gemeente Beerta, dêrnei ta de gemeente Reiderlân en sûnt 1 jannewaris 2010 ta de nije gemeente Aldamt.
Easterpoartsbrêge (Snits)
De Easterpoartsbrêge is in fêste brêge in Snits, oer de noardrin fan de Stedsgrêft. De brêge ferbynt de Prins Hindrikkaai mei de Ljouwerterdyk.
De Easterpoarte waard om 1490 hinne boud, mei in brêge as tagong ta de stêd. Yn 1842 is de poarte sloopt, mar der is op likernôch itselde stee hieltyd noch in brêge oer de Stedsgrêft. Yn 2010 waard troch de gemeenterie fan Snits besletten de fêste brêge te feroarjen yn in beweechbere brêge, as in step yn it trochfarber meitsjen fan Snits. Fan 2014 oant 2015 is op de brêge lykwols in rotonde oanlein.
Nieuwe Statenzijl
It besjen wurdich
De Kiekkaaste is de iennige uterdykse fûgelobservaasjehut yn Nederlân. Fan dêr ôf kin de wiidweidige waadflakten fan de Doalert sjoen wurde, lykas de havens fan Emden en Delfsyl.
Jarretank (band)
Jarretank wie in speedrock-/punkband út De Westereen.
Jarretank waard oprjochte yn 2004. De band spile nei eigen sizzen Speedrock & Roll as willepunk/wâldrock & roll sjenre yn de line fan bands as Jitiizer en Strawelte. De nûmers binne benammen yn it Frysk skreaun. De teksten fan de band kinne omskreaun wurde as rebelsk mar humoristysk. Yn 2010 brocht de band de CD Fryske Rebel út, tagelyk mei de presintaasje fan in nije CD en fideoklip Jappie Kommando! fan De Hûnekop. Yn 2011 makke Jarretank bekend te stopjen. Yn desimber fan 2011 joech de band in ôfskiedskonsert yn De Westereen. Trije bandleden giene, mei twa oaren, fierder as Smoking Gun. Ein 2013 joech de band in reünykonsert by it ôfskied fan poppoadium 'It Badhûs', mei ûnder oaren Newsense Memory.
Bandleden
Jarretank bestie út:
Jeleazarov-kleaster
It Jeleazarov-kleaster (Russysk: Елеазаров монастырь; transliterearre: Eleazarov Monastyr) is in lyts otterdoks nonnekleaster, sa'n 25 kilometer noardlik fan de Russyske stêd Pskov. Eartiids wie it in kleaster foar muontsen, mar tsjintwurdich is it in nonnekleaster.
Skiednis
It oan de wei fan Pskov nei Gdov lizzende kleaster waard yn 1447 stifte troch de boer Eleazar, dy't de kleasternamme Efrosin oannaam. Hy sette útein mei de bou fan in houten tsjerke, dy't oan de trije hillige hiërargen wijd waard. Nei syn dea op 15 maaie 1481 waard Efrosin dêr begroeven. Yn 1551 folge de hillichferklearing fan de stifter fan it kleaster. thumb|left|250px| De restaurearre kleastergebouwen Yn it midden fan de 16 iuw waard it kleaster fortifisearre. Tanksij de gelearde hegumen Filofej krige it kleaster in romrofte namme. Oan him wurdt de "Legende fan de wite Kovel" taskreaun. Ek die hy yn in brief oan Vasili III oan it konsept fan Moskou as it Tredde Rome út de doeken. Under syn bestjoer waard it kleaster ferneamd fanwegen de ikoaneskilders. Ek de bou fan de noch jimmeroan besteande katedraal fûn yn dy tiid plak.
It kleaster waard al gau nei de Oktoberrevolúsje yn 1918 troch de bolsjewiken sletten en oerdroegen oan ferskate organisaasjes, lykas in sanatoarium foar bern mei tuberkulose. De tsjerke bleau noch wat langer iepen mar gyng yn 1920 ek ticht. De kleastergebouwen rekken yn de Sovjet-tiid slim yn it neigean en oant 1999 wiene der noch in bernekamp en wenromten yn fêstige.
It kompleks waard yn it jier 2000 wer iepene as in kleaster, mar no foar nonnen. De katedraal fan de trije grutte Hiërarchen waard doe wer restaurearre.
Marije fan Skotlân
"Marije fan Skotlân", "Maria fan Skotlân" of "Mary fan Skotlân" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Reiderwolderpolder
thumb|De Reiderwolderpolder: in [[weingat yn de Opdijk tusken it westlike en eastlike part fan de polder.]] thumb|De Reiderwolderpolder op in kaart út 1864, dêr't it westlike part al yndike wie en it eastlike part noch hieltyd kwelderlân is. thumb|Reiderwolderpolder mei de dyk nei Nieuwe Statenzijl thumb|Reiderwolderpolder mei weingat nei Stadspolder De Reiderwolderpolder is in polderen in earder wetterskip yn de gemeente Aldamt yn de provinsje Grinslân en leit besúdeasten de Carel Coenraadpolder en benoarden de Oostwolderpolder en de Stadspolder.
Skiednis
De Reiderwolderpolder waard yn de njoggentjinde iuw yn twa fasen yndike. It westlike part fan 1.170 bunder waard fan 1862 oant 1864 ynpoldere en it eastlike part fan 390 bunder waard fan 1872 oant 1874 ynpoldere. It giet om it yndykjen fan de kwelders fan de Doalert dy't yn de Lette Midsiuwen troch oerstreamings ûnderstrûpt waarden. It nije lân wie tige gaadlik foar it ferbouwen fan nôt. Foar de wetterôffier waard in nije slûs oanlein yn Nieuwe Statenzijl.
De polder waard nei it ferdronken doarp Reiderwolde neamd.
Stadspolder
It meast eastlike part dat as lêste oanlein waard lei benoarden de Stadspolder (polder fan de stêd) en dy wie alhiel yn besit fan de stêd Grins. Dat part waard ek wol sjoen as in útwreiding fan dy polder, dochs bestjoerlik foel it ûnder de Reiderwolderpolder.
Wetterskip
Tagelyk mei it úteinsetten fan it yndykjen is der it Wetterskip Reiderwolderpolder oprjochte. It hie de feantwurdlikens, njonken dy fan it foltôgjen fan de seedyk en it ûnderhâld dêrfan, ek foar it wetterôffier. It wetter kaam einlings út troch de slûs by Fiemel yn de Iems.
Njonken it ûnderhâld oan de seedyk en de bermsleat, dêr't it wetter troch ôffierd waard, moast it wetterskip ek sân klaaidiken en twa ferhurde diken ûnderhâlde.
Langsturtwezeling
De langsturtwezeling (Latynske namme: Neogale frenata, foarh. Mustela frenata) is in sûchdier út it skift fan 'e rôfdieren (Carnivora), de famylje fan 'e martereftigen (Mustelidae) en it skaai fan 'e wezelingen fan 'e Nije Wrâld (Neogale), dat foarkomt yn it grutste part fan Noard-Amearika en teffens yn hiel Midden-Amearika en yn dielen fan noardwestlik Súd-Amearika. Yn Noard-Amearika wurdt dit bist behalven long-tailed weasel ek wol bridled weasel ("leiewezeling") of big stoat ("grutte harmeling") neamd. De langsturtwezeling waard foarhinne yndield by de lytse marters (Mustela), mar nij ûndersyk hat oan it ljocht brocht dat er eins nauwer besibbe is oan guon oare soarten út 'e Amearika's. Hy nimt yn Noard- en Midden-Amearika de ekologyske nys yn dy't yn Jeropa ferfolle wurdt troch de murd (Mustela putorius).
Uterlike skaaimerken
Yn it noarden fan syn ferspriedingsgebiet ferliest dit bist by 't winter syn brune kleur om, krekt as de harmeling (Mustela erminea), in wite pels te krijen. Inkeld de swarte sturtein behâldt dan syn kleur. Yn it suden fan it ferspriedingsgebiet, dêr't gjin snie falt, bart dit net. Langsturtwezelingen ferhierje twaris yn it jier, yn 'e hjerst (oktober oant mids novimber) en by 't maityd (maart en april). Dat proses duorret 3-4 wiken. Oars as by de harmeling, dy't it hiele jier troch tichtbehierre soallen hâldt, binne de soallen fan 'e langsturtwezeling simmerdeis keal.
Langsturtwezelingen hawwe goedûntwikkele anale geurklieren, dy't in sterke muskusrook produsearje. Oars as by stjonkdieren, dy't harren muskus spuitsje, wriuwt de langsturtwezeling syn geurklier oer oerflakken hinne dêr't er syn rook oan ôfjaan wol. Dat docht er sawol om syn territoarium ôf te setten as om rôfdieren te ûntmoedigjen as er him bedrige fielt.
Hâlden en dragen
De peartiid falt foar langsturtwezelingen yn july en augustus, wêrnei't troch in ferlingde draachtiid de ymplantaasje fan 'e befruchte aaisel yn it limoer fan it wyfke tsien moanne lang tsjinholden wurdt. De eigentlike draachtiid begjint yn maart, as der fretten by 't folop beskikber is, en duorret likernôch 4 wiken. Yn april of begjin maaie smyt it wyfke dan in nêst fan 5-8 jongen, dy't blyn en foar in diel noch keal te wrâld komme en dan 3 g weagje.
Fretten
Langsturtwezelingen binne lytse, mar ûnferfearde rôfdieren, dy't bisten oanfalle sels as dy folle grutter as harsels binne. Se frette benammen mûzen, rotten, iikhoarntsjes, grûniikhoarntsjes, pipermûzen, mol en kninen. Ut en troch steane ek lytse fûgels, fûgelaaien, reptilen, amfibyen, fisken, wjirms en ynsekten op it menu. Der is waarnommen hoe't langsturtwezelingen koloanjes flearmûzen ynkrongen om de jongen op te fretten.
Lytse proaidieren, lykas mûzen, wurde bestoarme en dan deade mei ien byt op 'e kop. Gruttere proaien, lykas kninen, wurde beslûpt. De langsturtwezeling springt dan by de knyn op 'e rêch en bringt in deadlike byt yn 'e nekke ta. Soms deadzje langsturtwezelingen mear proaien as se op kinne, benammen yn 'e maityd, as se jongen hawwe, en hjerstmis. Soms wurde sokke oerstallinge proaien opburgen om letter opfretten te wurden, mar mei't langsturtwezelingen de foarkar jouwe oan farsk deade proaidieren, litte se se meastal lizze. Nei't se in proai deade hawwe, slikje se it bloed op, mar oars as dat de folkloare oer dizze bisten hawwe wol, sûge se it bloed net aktyf út it lichem fan 'e proai wei.
Status
De langsturtwezeling hat de IUCN-status fan "net bedrige", mei't er yn syn ferspriedingsgebiet noch rûnom foarkomt en om't de populaasje stabyl liket te wêzen.
Undersoarten
Der binne 43 erkende ûndersoarten fan 'e langsturtwezeling (Neogale frenata):
Aziatyske wezelingen
De Aziatyske wezelingen (Latynske namme: Kolonokus) foarmje in ûnderskaai fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e rôfdieren (Carnivora), de famylje fan 'e martereftigen (Mustelidae), de ûnderfamylje fan 'e lytse marters (Mustelinae) en it skaai fan 'e lytse marters (Mustela). Ta dit ûnderskaai hearre trije soarten fine, lichtliddige en koartskonkige martereftigen, wêrûnder de Sibearyske wezeling (Mustela sibirica).
Savareen
Savareen (Ingelske útspr.: [sævəˈriːn], likernôch: "seh-vuh- riin ") is in fiktive planeet út 'e Star Wars-franchise, dy't yntrodusearre waard yn 'e film Solo: A Star Wars Story (2018). De sênes op Savareen waarden opnommen op 'e Kanaryske Eilannen. It lânskip fan Savareen waard ynspirearre troch de njoggentjinde-iuwske skilderijen fan it Westen fan 'e Feriene Steaten troch Frederic Edwin Church en Albert Bierstadt. De fertutearze gebouwen waarden ynspirearre troch in stik konseptkeunst mei de titel Bespin: Floating City Ruins, dat troch Ralph McQuarrie makke wie foar de film Star Wars: Episode V – The Empire Strikes Back (1980), en dat yn 1995 publisearre waard yn it companionboek The Illustrated Star Wars Universe.
Yn Solo: A Star Wars Story wurdt ferteld hoe't Savareen yn it ferline oerhearske waard troch it ûnmeilydsume misdiesyndikaat Karmozinen Dage. Doe't de Savarianen tsjin dat skrikbewâld yn opstân kamen, waard by de hiele befolking de tonge útsnien. Yn 'e film sels is op Savareen in raffinaderij fêstige foar coäxium, in djoere brânstof foar romteskippen. As in team besteande út 'e deserteur Han Solo, de kriminelen Tobias Beckett en Qi'ra, de gokker Lando Calrissian en de Wookiee Chewbacca in lading rou coäxium út in myn op Kessel stelt, bringe se dat nei Savareen ta om it raffinearje te litten.
By de raffinaderij wurde se oerfallen troch de Wolkeriders, de binde fan Enfys Nest. Dat binne rebellen dy't har tsjin 'e Karmozinen Dage en it diktatoriale Galaktysk Keizerryk keard hawwe, en dy't ferlet hawwe fan 'e coäxium om harren rebûlje te finansieren. Han hat sympaty foar harren saak en betinkt in yngewikkeld plan dat liedt ta de dea fan Beckett en harren opdrachtjouwer Dryden Vos, wêrnei't er it coäxium oan 'e Wolkeriders oerdrage kin.
Siegfried van Praag
Siegfried Emanuel van Praag (Amsterdam, 8 augustus 1899 – Brussel, 16 maart 2002) wie in Nederlânsk skriuwer en learaar.
Libben en wurk
Hy wie in soan fan de joadske diamantêr Herman fan Praag en Grietje de Jongh. Hy stdearre Frânsk oan de Universiteit fan Amsterdam en waard dêrnei learaar Frânsk oan in HBS yn Purmerein. Yn 1925 publisearre er syn earste roman, De Weegschaal, de earste fan sa'n sechtich boeken. Datselde jier troude er mei de sjoernaliste Hilda Sanders. Teffens publisearre er yn dyn tiid artikelen oer Joadske en Frânske literatuer. Yn 1936 festige er him yn Brussel. Doe't de Dútsers Nederlân en België yn maaie 1940 ynfoelen flechte er mei har nei Londen; hy wurke dêr by de Nederlânske en Belgyske radioprogrammes fan de BBCradio.
Nei de oarloch gie er werom nei Nederlân en joech er les op ferskate skoallen. Hy joech ûnder oare Frânske taal en literatuer it Lyseüm yn Overveen en letter oan de MU-opliedingen oan de Nutsakademy te Rotterdam. Yn 1973 ferskynde syn autobiografy De Arend en de Mol. Hy bleau ek romans (mei autobiografyske eleminten) publisearjen, oant yn de jierren tachtich, doe't er dochs al in bytsje fergetten wie.
Van Praag stoar yn de âldens fan 102 jier yn in Brusselsk fersoargingshûs.
Wurk
In kar:
Battleship (film)
Battleship is in Amerikaanske science fiction-oarlochsfilm út 2012 ûnder rezjy fan Peter Berg, mei yn 'e haadrollen Taylor Kitsch, Rihanna en Brooklyn Decker. De titel betsjut "Slachskip". It ferhaal giet oer in marine-oefening yn 'e Stille Oseaan, dy't ûnderbrutsen wurdt troch in ynvaazje fan bûtenierdske wêzens. De film wie basearre op it Hasbro-spultsje Seeslach (Ingelsk: Battleship), en krige fan 'e filmkritisy mingde oant negative resinsjes. Ek yn 'e bioskopen foel de opbringst ôf.
Harmelingen
De harmelingen of echte wezelingen (Latynske namme: Mustela) foarmje in ûnderskaai fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e rôfdieren (Carnivora), de famylje fan 'e martereftigen (Mustelidae), de ûnderfamylje fan 'e lytse marters (Mustelinae) en it skaai fan 'e lytse marters (Mustela).
Ta dit ûnderskaai hearre trije soarten fine, lichtliddige en koartskonkige martereftigen, te witten: de (gewoane) harmeling (Mustela erminea), mei in ferspriedingsgebiet dat him útwreidet oer de noardlike dielen fan Jeraazje en Noard-Amearika, en de nau dêrmei besibbe Amerikaanske harmeling (Mustela richarsonii) en Keninginne Sjarlotte-eilânske harmeling (Mustela haidarum), beiden út Noard-Amearika. De gewoane harmeling komt ek yn Fryslân foar.
Battleship (film)
Plot
Underwilens wurdt liddichgonger Alex Hopper arrestearre as er besiket yndruk te meitsjen op 'e tsjeppe Samantha "Sam" Shane. Hja is de dochter fan admiraal Terrance Shane, dy't it befel fiert oer de Amerikaanske Pasifyske Float (mei as basis it Marinestasjon Pearl Harbor, yn Hawaï). Syn âldere broer, marine-ofsier Stone Hopper, dy't al langere tiid frustrearre is oer Alex syn gebrek oan motivaasje om wat fan syn libben te meitsjen, wurdt troch dit nije ynsidint ta razernij dreaun. Hy beslút syn broer te twingen om tsjinst te nimmen by de Amerikaanske Marine, sadat him ris wat dissipline bybrocht wurde sil.
Seis jier letter, yn 2012, is Alex Hopper in luitenant-op-see 2e klasse dy't as ofsier tsjinnet oan board fan 'e torpedoboatjager USS John Paul Jones. Mar in foks ferliest wol syn hier mar net syn streken, dat Alex is noch altyd in driftkikkert dy't de kantsjes der ôfrint. Hoewol't er in relaasje mei Sam hat, rint er troch syn hâlden en dragen gefaar om ûnearfol ûntslein te wurden út 'e Amerikaanske Marine. Syn broer Stone is yn 'e tuskenlizzende jierren opklommen ta de rang fan kaptein-luitenant-op-see en fiert no it befel oer de torpedoboatjager USS Sampson.
De trije bûtenierske oarlochsskippen dûke letterlik op út it wetter en nimme in ferdigeningsposysje oan foar it memmeskip oer. De sitewaasje eskalearret dêrnei gau. Stone lit de misthoarn fan 'e Sampson toetsje, mar ien fan 'e bûtenierdske oarlochsskippen beäntwurdet dat mei in soanyske stjit dy't sa krêftich is dat er skea oan 'e Sampson tabringt. Dêrop jout Stone de John Paul Jones in warskôgingsskot ôffjurje, wat de bûtenierdske oarlochsskippen derta bringt om rjochte werom te sjitten. Yn it folgjende treffen wurde sawol de Sampson as de Myōkō ferneatige en ta sinken brocht, wylst de John Paul Jones slim skansearre rekket. Stone en alle opfarrenden fan 'e Sampson komme om.
De kaptein fan 'e John Paul Jones en al syn direkte ûnderhearrigen sneuvelje ek, mei as gefolch dat Alex, sadree't hy, Lynch en Raikes op it skip weromkeard binne, it befel oernimme moat, om't er no de heechste ofsier is. Sels kin er dat amper leauwe. Hy ferkeart noch yn skok oer de dea fan syn broer, en syn earste ympuls is om 'e bûtenierdske skippen oan te fallen mei alles dat er hat. Lynch wit him dat lykwols te ûntpraten. Ynstee set de John Paul Jones útein mei it opfiskjen út see fan 'e oerlibbenen fan 'e Myōkō, ûnder wa kaptein-op-see Nagata, mei wa't Alex foarôfgeande oan 'e oefening slaanderij krigen hie. Underwilens lansearret it bûtenierdske memmeskip ûnbemanne drones yn 'e rjochting fan Hawaï, dy't alles op harren paad oan flarden skuorre. De hiele militêre en boargerlike ynfrastruktuer fan it Hawaïaanske haadeilân Oahu wurdt sa ferneatige.
Op Oahu begeliedt Sam, dy't fysioterapeute is, op datselde stuit luitenant-kolonel b.tsj. Mick Canales, in oarlochsfeteraan by wa't beide skonken amputearre binne, by in kuiertocht troch de bergen om him te trainen yn it gebrûk fan syn beide skonkprotezes. Se komme inkele plysjes tsjin dy't harren hjitte om 'e berch del te gean. As dyselden dêrnei fierder by de berch op geane, rinne se yn in mûklaach fan 'e bûtenierdsken en wurde se deade. Mick, dy't witte wol wat der oan 'e hân is, negearret it befel om 'e berch del te gean, en Sam folget him. Se moetsje de wittenskipper Cal Zapata, dy't harren fertelt dat de radiostjoerder fan 'e NASA op 'e berch stiet. Hy wie ien fan 'e lju dy't it apparaat betsjinnen, mar de bûtenierdsken hawwe it yn besit nommen en alle oanwêzigen deade. Zapata hat it faaie libben der inkeld ôfrêden troch sa hurd as er koe út te naaien. Mick en Sam beseffe dat de bûtenierdsken de NASA-stjoerder oan it oanpassen binne om 'e kommunikaasje mei harren thúsplaneet te werstellen dy't ferlern gien is doe't it kommunikaasjeskip delstoarte.
Oan board fan 'e John Paul Jones wit de marine in heal bewusteleas bûtenierdsk wêzen finzen te nimmen, dat ôfkomstich is fan it kommunikaasjeskip. As er skrikt fan in fel ljocht dat yn syn each skynd wurdt, grypt it wêzen Alex syn gesicht fêst en ûntstiet der eefkes in telepatyske bân tusken harren beiden. Alex ûntdekt dêrtroch dat de bûtenierdske wêzens earder mei súkses oare bewenne planeten oanfallen en ferovere hawwe. Koarte tiid letter arrivearje oare bûtenierdske wêzens om harren finzennommen kammeraat te befrijen. Ien fan harren bliuwt efter om 'e John Paul Jones ta sinken te bringen, mar Alex deadet it troch it yn 'e fjoerliny te lokjen fan in boardkanon. Neitiid wiist ûndersyk fan 'e helm fan it wêzen út dat de bûtenierdsken tige gefoelich binne foar sinneljocht, nei't men oannimme mei om't se fan in planeet mei folle minder ljocht komme.
Op 'e berch twinge Sam en Mick Zapata dy nachts om syn spektrumanalysator ûnder de noas fan 'e bûtenierdsken wei te gaudievjen. Dêrmei kinne se kontakt opnimme mei de John Paul Jones, mei't normale manearen fan kommunikaasje troch it bûtenierdske krêftfjild lamlein binne. Sam en Mick warskôgje Alex dat de bûtenierdsken oer fjouwer oeren by steat wêze sille om in sinjaal nei harren thúsplaneet te stjoeren.
Oan board fan 'e John Paul Jones risselwearret Alex om werom te slaan. No't syn radar troch de ynfloed fan it krêftfjild net wurket, riedt Nagata oan om ynstee de boeien fan it tsûnamywarskôgingssysteem fan 'e NOAA te brûken om te bepalen wêr't de fijân him befynt. Troch foar dy strategy te kiezen, slagget it de bemanning fan 'e John Paul Jones om twa fan 'e bûtenierdske oarlochsskippen mei raketten te ferneatigjen. It fluch maneuvrearjende trêde skip ûntkomt har lykwols. Mar by moarnsdage slagget it harren om it trêde oarlochsskip yn it easten opsjen te litten, wêrnei't Alex en Nagata mei slûpskuttergewearen de finsters fan 'e brêge stikken sjitte. De bemanning fan it bûtenierdske skip rekket ferbline troch it sinneljocht, wêrnei't de John Paul Jones it ferneatigje kin. Drones fan it memmeskip ferneatigje dêrop lykwols de John Paul Jones, dy't deun foar de kust fan Oahu ta sinken brocht wurdt. In grut diel fan 'e bemanning wit sadwaande swimmend lân te berikken.
Alex, Nagata en de oare oerlibbenen fan 'e John Paul Jones en de Myōkō keare werom nei de lagune fan Pearl Harbor, dêr't se it oergrutte en ôftanke slachskip de USS Missouri opfoarderje, dat noch yn 'e Twadde Wrâldoarloch ynset is en al mear as tweintich jier foar in museumskip trochgiet. Se reäktivearje it ûnbidige oarlochsskip mei de help fan 'e feteranen op jierren dy't it ûnderhâlde en der rûnliedings fersoargje foar museumbesikers. Dêrnei farre se út nei it bûtenierdske memmeskip. Yn it dêropfolgjende treffen rjochtsje de reuseftige kanonnen fan 'e Missouri swiere skea oan op it memmeskip, wylst Alex mei in slûchslimme set wit foar te kommen dat de Missouri ta sinken brocht wurde kin troch de bûtenierdske wapens. Troch de skea oan it memmeskip falt it krêftfjild oer de Hawaï-eilannen fuort. Bûten it krêftfjild jout admiraal Shane daliks de RIMPAC-float befel om nei Hawaï op te stomen, wylst fan 'e fleandekskippen gefjochtsfleantugen opstiigje.
Underwilens besykje Sam, Mick en Zapata de bûtenierdsken op 'e berch in stôk yn 'e speaken te stekken troch harren krewearjen om 'e radiostjoerder oan 'e praat te krijen, te sabotearjen. Dêrby wurde se op in hier nei deade, mar Mick Canales rêdt Sam troch yn in man-tsjin-mangefjocht de striid mei in bûtenierdsk wêzen oan te gean. Op see reäktivearje de bûtenierdsken harren memmeskip en stjoere mear fan 'e ferneatigjende drones út om 'e Missouri oan stikken te riten. Alex en syn bemanning, dy't kampe mei in beheinde foarrie munysje foar de grutte kanonnen fan harren skip, hawwe op dat stuit noch mar ien skot oer. Alex beslút om dat net op it memmeskip ôf te sjitten, mar der ynstee de radiostjoerder op 'e berch mei te ferwoastgjen. Sadwaande is foar de bûtenierdsken de kâns om kontakt te lizzen mei harren thúsplaneet foargoed fersjoen. Wylst de drones de Missouri benei komme en alle opfarrenden foar de dea opskreaun lykje te wêzen, fleane der ynienen Australyske F/A-18's fan 'e RIMPAC-float oer, dy't mei harren raketten sawol de drones as it memmeskip sels ferneatigje.
Yn in sêne dy't nei de ôftiteling folget, ûntdekke trije teenagers en in putsjeman yn Skotlân in delstoarte bûtenierdske rêdingsboat. As se it ding iepenmeitsje, rikt in bûtenierdske hân nei bûten ta en naaie se deabang út.
Produksje
Battleship waard regissearre troch Peter Berg nei in senario dat skreaun wie troch Jon Hoeber en Erich Hoeber op basis fan it bekende spultsje Seeslach (Ingelsk: Battleship) fan Hasbro. As produsinten wiene by it projekt belutsen Berg sels, Brian Goldner, Scott Stuber, Sarah Aubrey, Duncan Henderson en Bennett Schneir foar de filmstudio's Hasbro Studios, Bluegrass Films en Film 44. Der wie foar Battleship in budget beskikber fan $209 oant 220 miljoen. De kamerarezjy waard fierd troch Tobias A. Schliessler, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Steve Jablonsky.
De opnamen foar de film soene yn 2010 úteinsette by Gold Coast, yn Queenslân, mar dêr seagen de produsinten úteinlik fan ôf, om't it Australyske regear net genôch belestingfoardielen bea foar in film mei sa'n heech budget. Sadwaande waard Battleship foar it meastepart filme yn Hawaï, by de eilannen Maui en Oahu. Inkele sênes waarden opnommen yn Sherman Oaks, yn Los Angeles (binnendoarsênes) en yn Playa del Rey (Kalifornje) (in autoriidsêne mei in sjitpartij). Ek waard der filme oan board fan it slachskip de USS Missouri en yn Baton Rouge (Louisiana).
Distribúsje
De distribúsje fan Battleship waard fersoarge troch Universal Pictures. De film soe oarspronklik yn 2011 útbrocht wurde, mar dat waard opskood nei 2012. De premiêre fûn op 3 april yn 'e Japanske haadstêd Tokio plak, wêrnei't Battleship op 18 maaie yn 'e Amerikaanske bioskopen iepene. It soundtrackalbum waard op 8 maaie 2012 útbrocht, en op 20 augustus fan dat jier kaam de film út op dvd en blu-ray.
Untfangst
Peter Travers fan Rolling Stone joech Battleship ien fan fjouwer stjerren, en skreau: "[De film] is ien en al leven en skuorrend metaal; hy sinkt nei de boaiem fan Michael Bay syn Armageddon en graaft dan troch nei it útstjerren fan 'e harsens op it nivo fan 'e Transformers-trilogy. Yn it Amerikaanske blêd Time hie Steven James Snyder lykwols wol aardichheid oan Battleship, al wie it mar om't er der net folle fan ferwachte hie. Hy omskreau de film as "in ûnwierskynlike miks fan Independence Day, Pearl Harbor, Jurassic Park en The Hunt for Red October."
Yn Entertainment Weekly joech Lisa Schwarzmann Battleship in 81/2 op in skaal fan 1 oant 10. Se skreau: "Foar eltse regel fan ferskriklike dialooch dy't oerboard smiten wurde moatten hie, is der in aardige lytse sêne wêryn't minsken in drege beslissing nimme moatte. Foar elts stik generike science fiction-special effects is der in wolkom brokje humor." Yn The Washington Post krige de film trije fan fjouwer stjerren en waard er omskreaun as "in enerzjyjaande stjit sinematyske adrenaline." En de foaroansteande filmkritikus Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times parte Battleship twa en in heale fan fjouwer stjerren ta. Hy priizge de klimaks fan 'e film mei de wurden: "In echte, deugdlike trêde akte, ynstee fan dat men gewoan genoegen nimt mei fjoerballen en eksploazjes sûnder ophâlden […]. Ik wol it net foar jimme bedjerre. Litte we it der mar op hâlde dat de Grutste Generaasje noch altyd it spul hat dêr't ferlet fan is."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Battleship in ûndergemiddeld goedkarringspersintaazje fan 34%, basearre op 209 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Hy mei dan miskien enerzjyk eskapisme biede foar minder heecheaskjende bioskoopbesikers, mar Battleship is te lûdroftich, te min skreaun en te formulemjittich om syn kostpriis te rjochtfeardigjen – en in stik minder ûnderhâldend as syn boarnemateriaal." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle de film in goedkarringspersintaazje fan 41%, basearre op 39 resinsjes.
Opbringst
Battleship brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $65,4 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $237,6 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $303 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $209 oant 220 miljoen betsjut dat in winst fan teminsten $83 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Battleship kaam sadwaande mar kwealk út 'e kosten en waard fral troch syn lege opbringst yn Noard-Amearika beskôge as ien fan 'e grutste flops fan 'e simmer fan 2012.
Prizen
Battleship waard nominearre foar in Saturn Award foar bêste special effects en in Annie Award foar bêste animearre effekten yn in live action-film. Rihanna wûn foar har rol yn 'e film de Teen Choice Award foar trochbraak fan in aktrise, mar ek de Golden Raspberry Award foar minste byrol fan in aktrise. Battleship waard nominearre foar noch seis Golden Raspberry Awards, foar minste film, minste regisseur, minste byrol fan in akteur (Liam Neeson), minste byrol fan in aktrise (Brooklyn Decker), minste senario en minste cast.
Eben-Haëzertsjerke (Drachten)
De Eben-Haëzertsjerke is in Kristlik Grifformearde Tsjerke yn Drachten yn de gemeente Smellingerlân.
Skiednis
De Kristlike Grifformearde gemeente yn Drachten waard stifte yn 1909. Yn 1911 waard in tsjerke boud oan it Eastein (yn de folksmûle 'de Bopperein', oan de Suderdwersfeart. De earste stien waard yn maart fan dat jier lein troch dûmny M. Koomans.
Yn it begjin fan de sechstiger jierren groeide Drachten hurd, wat ek effekt hie op it ledetal fan de Kristlike Grifformearde Tsjerke. De tsjerke waard te lyts en der waard besletten om in nije tsjerke te bouwen oan de Houtleane 27. It waard in typysk neioarlochsk grifformeard tsjerkegebou: grut, fjouwerkant en heech en fan bûten net folle opfallend, mei troch de klokketoer fan beskieden ôfmjittingen. De earste stien waard lein op 26 maart 1965 en yn itselde jier waard de tsjerke yn gebrûk naam. De tsjerke waard boud troch oannimmersbedriuw Offringa út Waskemar ûnder arsjitektuer fan H.G. Geels út Arnhim.