cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Star Trek (film)
Plot
Wylst de USS Enterprise himsels ferberget yn 'e gaswolkens fan Titan, de moanne fan Saturnus, strielje Kirk en Spock harrensels oan board fan 'e Narada. Kirk bynt de striidt oan mei Nero en dy syn earste ofsier Ayel, wêrby't er dy lêste deadocht en kaptein Pike wit te rêden. Spock stelt ûnderwilens it ienmansskip fan 'e âldere Spock, dêr't de boardkompjûter him bergroetet mei de wurden "Wolkom werom, ambassadeur Spock." De jonge Spock liedt dêr syn eigen konklúzjes út ôf. Hy brûkt it skip om 'e boar fan 'e Narada, dy't al begûn is mei it boarjen nei de planetêre kearn fan 'e Ierde, te fernielen. Dêrnei lokket er de Narada út it Sinnestelsel wei en set syn skipke op raamkoers mei it Romulaanske skip. De USS Enterprise ferskynt op it toaniel en strielet Kirk, Spock en Pike oan board, wêrnei't by de botsing tusken de Narada en it skip fan 'e âldere Spock troch alle restearjende 'reade matearje' in nij swart gat ûntstiet, dy't it Romulaanske skip opsûcht. Kirk biedt Nero help oan, mar dy stegeret him ôf en tekenet dêrmei syn eigen deafûnis.
Yn 'e neisleep fan alle ferwikkelings wurdt Kirk befoardere ta kaptein fan 'e USS Enterprise yn it plak fan Pike, dy't sels promoasje makket ta skout-by-nacht. De jonge Spock moetet syn âldere sels, dy't him útleit dat syn opdracht oan Kirk om net oer syn bestean te praten, bedoeld wie om Kirk en syn jongere sels sûnder tuskenkomst fan him ûntdekke te litten hoe goed oft se gearwurkje kinne. No't der noch mar in 10.000 Vulcaniërs oer binne (al dyjingen dy't tafallich net op harren thúswrâld oanwêzich wiene doe't dy fergie), is de jonge Spock fan doel om út 'e Stjerrefloat ôf te swaaien om te helpen by it oerlibjen fan syn soarte, ek al soed er sels leaver in karriêre as ofsier yn 'e Stjerrefloat neistribje. Syn âldere sels ûntpraat him syn plannen troch derop te wizen dat hy de seldsume lúkse hat dat er op twa plakken tagelyk wêze kin. Spock beslút dan yn 'e Stjerrefloat te bliuwen en wurdt Kirk syn earste ofsier oan board fan 'e USS Enterprise. Dat skip set ôf op in fiifjierrige misje om 'e Molkewei te ferkennen.
Foarskiednis
It idee foar in prequel fan Star Trek: The Original Series wêryn't de personaazjes út dy tillefyzjesearje folge wurde soene by harren oplieding oan 'e militêre akademy fan 'e Stjerrefloat yn San Francisco, wie net nij. Star Trek-betinker Gene Roddenberry liet soks yn 1968 al yn him omgean en it konsept kaam yn 'e 1980-er jierren op 'e nij op 't aljemint doe't filmprodusint Harve Bennett it oppenearre as in mooglike ferhaalline foar wat úteinlik de film Star Trek VI: The Undiscovered Country wurde soe. Nei de krityske en kommersjele mislearring fan 'e lêste Star Trek-film, Star Trek: Nemesis út 2002, en it stopsetten fan 'e (op dat stuit) lêste Star Trek-tillefyzjesearje Star Trek: Enterprise yn 2005, skreaune útfierend produsint Rick Berman en senarioskriuwer Erik Jendresen in skript foar in film dy't Star Trek: The Beginning komme moast te hjitten en dy't nei Star Trek: Enterprise en foàr Star Trek: The Original Series plakfine moast.
Der waard besletten ta in reboot fan 'e hiele franchise mei in nije oarspronklike USS Enterprise (NCC-1701) en in nije oarspronklike bemanning besteande út jonge akteurs dy't de rollen fan Kirk, Spock, Uhura, McCoy, Scott, Sulu en Chekov fertolkje soene. Boppedat waard keazen foar in plot wêryn't troch tiidreizgjen de foarskiednis fan dy personaazjes yngeand feroare waard, mei as gefolch dat der in alternative tiidline yn in parallel hielal kreëarre waard. Op dy manear soene de filmmakkers in prequel fan Star Trek: The Original Series meitsje kinne mei de bekende en populêre personaazjes, en dochs net bûn hoege te wêzen oan 'e Star Trek-kanon sa't dy sûnt 1966 fêstlein wie.
Produksje
Star Trek waard regissearre troch J.J. Abrams nei in senario fan Roberto Orci en Alex Kurtzman. As produsinten wiene njonken Abrams sels ek Damon Lindelof en Bryan Burk by it projekt belutsen foar de filmstudio's Spyglass Entertainment, Bad Robot Productions en K/O Paper Products. Foar de film wie in budget beskikber fan $150 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Dan Mindel, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Michael Giacchino. De opnamen setten op 7 novimber 2007 útein en duorren oant en mei 27 maart 2008. Neitiid waarden der yn april 2008 noch bykommende opnamen dien by Bakersfield (Kalifornje), dat trochgean moast foar de lânsdouwe yn Iowa dêr't Kirk opgroeide.
Behalven yn 'e studio's fan Paramount Pictures waard der ek op lokaasje filme, û.o. yn it stedhûs fan Long Beach (Kalifornje) en by de San Rafael Swell yn Utah. De kampus fan 'e Steatsuniversiteit fan Kalifornje, Northridge gie troch foar de militêre akademy fan 'e Stjerrefloat, Vasquez Rocks yn Súdlik Kalifornje figurearre as it oerflak fan 'e planeet Vulcanus, in Budweiser-bierbrouwerij yn Van Nuys waard brûkt as de masinekeamer fan 'e USS Enterprise, en in elektrisiteitssintrale yn Long Beach gie troch foar de masinekeamer fan 'e USS Kelvin. Yn 'e postproduksje waarden by de filmmontaazje mear as tûzen special effects tafoege, dy't makke wiene troch ferskate bedriuwen, wêrûnder Industrial Light & Magic (ILM) en Digital Domain.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Star Trek oer it algemien tige loovjende resinsjes. Sa parte Ty Burr, fan 'e Boston Globe, de film 4 fan 4 stjerren ta en omskreau him as "alderraarste befredigjend" en "de bêste prequel aller tiden". Ek bgl. Owen Gleiberman fan Entertainment Weekly, Peter Travers fan Rolling Stone en Manohla Dargis fan The New York Times wiene tige goed oer de film te sprekken. Benammen it aktearjen fan Chris Pine en Zachary Quinto en de special effects waarden priizge.
Keith Phipps fan The A.V. Club fûn lykwols dat de film in ferskowing fertsjintwurdige fan "wêr't Star Trek foar stiet, wêrby't de klam ferpleatst wurdt fan […] dúdlik útsprutsen humanistyske deugden yn it foardiel fan sikestûkjende aksje ôfwiksele mei útbarstings fan emoasje." Dêr heakke er oan ta dat de film "miskien wol net iens daliks werom te kennen is [as Star Trek] foar langjierrige fans." Roger Ebert, fan 'e Chicago Sun-Times, wie it dêrmei iens en joech de film 21/2 fan 4 stjerren. Hy skreau: "De jierren fan Gene Roddenberry, doe't de ferhalen omboartsje koene mei fraachstikken op it mêd fan wittenskip, ideälen of filosofy, binne ferfongen troch ferhalen dy't werombrocht binne ta lûde en kleurrike aksje."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Star Trek in tige heech goedkarringspersintaazje fan 94%, basearre op 339 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] blaast in klassike franchise nij libben yn mei aksje, humor, in sterk ferhaal, en briljante special effects, wêrmei't er it sawol tradisjonele Trekkies as nije fans nei it sin meitsje sil." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Star Trek in goedkarringspersintaazje fan 82%, basearre op 46 resinsjes.
Opbringst
Star Trek brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $127,8 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $257,7 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $385,5 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $150 miljoen betsjut dat in winst fan $235,5 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie Star Trek in grut kommersjeel súkses. It wie de meast opbringende Star Trek-film oant doe ta, en de op seis nei meast opbringende film fan 2009.
Prizen
Yn 2010 waard Star Trek by de Oscars nominearre foar prizen yn fjouwer kategoryen, wêrûnder bêste lûdsmontaazje, bêste lûdsmixing en bêste fisuele effekten. De film wûn ien Oscar, foar bêste fisazjy en hierstylearring (Barney Burman, Mindy Hall en Joel Harlow). De film wûn ek de Screen Actors Guild Award foar bêste team stuntlju yn in spylfilm en de Satellite Award foar bêste blu-raypublikaasje. By de Saturn Awards waard Star Trek nominearre yn seis kategoryen, wêrûnder bêste science fiction-film, bêste regisseur, bêste senario, bêste produksje-ûntwerp en bêste special effects. De film wûn de Saturn Award foar bêste fisazjy en de (ta de Saturns hearrende) George Pal Memorial Award.
Star Trek waard by de Empire Awards nominearre foar bêste film en bêste regisseur en wûn de priis foar bêste science fiction- of fantasyfilm. By de Scream Awards waard Star Trek nominearre foar santjin prizen en wûn de film yn 'e kategoryen bêste science fiction-film, bêste regisseur (J.J. Abrams), bêste science fiction-akteur (Chris Pine), bêste cameo (Winona Ryder), slaanderijsêne fan it jier (Kirk tsjin Spock) en de ultime gjalp (ultimate scream). Star Trek waard ek nominearre foar in Grammy, in Hugo Award, twa BAFTA's, fiif Critics' Choice Awards, fjouwer People's Choice Awards, twa MTV Movie Awards en seis Teen Choice Awards.
Slange-earnen
De slange-earnen (Circaetinae) binne in ûnderfamylje fan rôffûgels út de famylje fan de haukfûgels (Accipitridae). De ûnderfamylje hat 5 skaaien en 15 soarten.
De measte soarten fan dizze ûnderfamylje binne spesjaliseare yn slangen en gerskrûpers as fiedsel. De slange-earnen binne middelgrutte oant tige grutte rôffûgels mei brede wjukken en in grutte kop. Se hawwe in lichemslingte fan 40 oant 100 cm en in wjukspanwiidte fan 100 oant 200 cm. De lytste slange-ean is de bedrige Nikobarslange-earn, de grutste de Afrikaanske brune slange-earn. Noch grutter is de Filipynske ape-earn, dy ‘t noch mar resint ta de slange-earnen rekkene wurdt. Mei útsûndering fan de Jeropeeske of ‘gewoane’ slange-earn (Circaetus gallicus) binne de slange-earnen tropyske of subtropyske fûgels.
Jet Jurgensmeyer
Jet Jurgensmeyer (Nashville (Tennessee), 27 novimber 2004) is in Amerikaansk akteur, dy't yn 2010 mei seis jier úteinsette mei in aktearkarriêre. Syn bekendste rollen wiene Spanky yn 'e film The Little Rascals Save the Day, Bobby Anderson yn 'e tillefyzjefilm Adventures in Babysitting, en Boyd Baxter yn 'e komeedzjesearje Last Man Standing.
Libben en karriêre
Jurgensmeyer waard yn 2004 berne yn Nashville, yn 'e Amerikaanske steat Tennessee. Syn âlden runden dêr in restaurant dêr't de gasten ûnder it iten nei live-toaniel sjen koene.
Yn 2010 makke Jurgensmeyer mei seis jier syn debút as akteur mei in gastroltsje yn 'e ôflevering Lost and Found fan 'e plysjesearje CSI: Crime Scene Investigation. Oare tillefyzjeprogramma's dêr't Jurgensmeyer gastrollen yn fertolke, wiene û.m. de sikehûsrige anneks soapsearje Grey's Anatomy (2011) en de komeedzjesearjes Austin & Ally (2012), Hot in Cleveland (2014), Marry Me (2014) en Will and Grace (2017). Fierders wurke er yn 2011 en 2012 as stimakteur mei oan trije ôfleverings fan 'e tekenfilmsearje Special Agent Oso.
Alley Award
De Alley Awards wiene in groep Amerikaanske prizen dy't tusken 1962 en 1970 jierliks útrikt waarden foar stripferhalen of ferhalen oer striphelden skreaun troch fans. De tawizing en útrikking fan 'e prizen waard offisjeel organisearre ûnder it tafersjoch fan 'e Academy of Comic Book Arts and Sciences (ACBAS), mar de Alley Awards wiene nau ferbûn mei it stripfan-tydskrift Alter Ego. De útrikkingsseremoanje fûn plak as ûnderdiel fan 'e Comic Art Convention.
Jet Jurgensmeyer
Libben en karriêre
Op it wite doek wie Jurgensmeyer foar it earst te sjen yn 'e film Redemption Road, út 2010. Letter spile er yn films as Devil's Knot (2013), American Sniper (2014), Woodlawn (2015) en Ferdinand (2017). Syn bekendste filmrol wie dy fan Spanky yn 'e komeedzjefilm The Little Rascals Save the Day. Jurgensmeyer spile fierders yn ferskate tillefyzjefilms, lykas Bad Girls (2012), Changing Seasons (2013), Legends of the Hidden Temple (2016) en de Disney Channel-film Adventures in Babysitting (2016).
Jurgensmeyer hie weromkearende rollen yn 'e tillefyzjesearjes Shimmer and Shine (2016) en Puppy Dog Pals (2017). Syn earste fêste rol krige er as stimakteur yn 'e tekenfilmrige Bubble Guppies, dy't rûn fan 2013 oant en mei 2016. Yn 2018 krige er in fêste rol taparte yn seizoen 7 fan 'e populêre komeedzjesearje Last Man Standing, as Boyd Baxter, de soan fan dochter Kristin Baxter (spile troch Amanda Fuller) en har Kanadeeske man Ryan Vogelson (Jordan Masterson). Dy rol waard yn seizoen 2 oant en mei 6 fertolke troch Flynn Morrison.
Alley Award
De namme fan 'e Alley Awards soe earst Alter Ego Awards west hawwe, mar men keas der úteinlik foar om 'e prehistoaryske stripheld Alley Oop te ferneamen, om't "in grotbewenner gronologysk sjoen grif de earste superheld west hawwe moat." Nei't de Alley's yn 1970 opheft wiene, waarden op 'e Comic Art Convention fan 1971 oant 1974 de Goethe Awards útrikt. De winners fan 'e Alley Awards steane fernijd op dizze side, op 'e Ingelske Wikipedy.
Inheritor
"Inheritor", "Inheritors", "The Inheritor" of "The Inheritors" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Boekhannel
thumb|Boekhannel yn [[Buenos Aires, Argentynje]] In boekhannel is in winkel dêr't boeken ferkocht wurde. Faak wurdt in boekhannel kombinearre mei in kantoarboekhannel, dêr't kantoarnedichheden ferkocht wurde, lykas skriuwreau en mappen. It moderne soarte fan boekhannel, mei in fêst plak dêr't de klanten hinne geane om boeken te keapjen, oppenearre him pas foar it earst geandewei de sechstjinde en santjinde iuw. Foartiid (en ek noch lang neitiid) giene boekferkeapers mei harren waar by de doarren lâns of stiene se mei in kreamke op 'e merk, krekt as oare soarten keaplju. Op 't heden is der in like yngripende feroaring geande, mei't almar mear minsken harren boeken fia it ynternet keapje, op websiden as Bol.com en Amazon.com, en net mear yn in eigentlike boekhannel. De foardielen dêrfan binne dat men kieze kin út in grutter ferskaat (mei't boekhannels fanneden mar in beheinde seleksje op foarrie hawwe kinne), en dat men net ta de doar út hoecht om 'e bestelling te dwaan. Oan 'e oare kant is it op it ynternet dreech sneupen, en kin men in boek net even iepenslaan om in lyts priuwke te lêzen.
Spin-off
In spin-off (útspr.: ['spɪnɔ:f]) is in Ingelske term op it mêd fan 'e tillefyzje, radio, literatuer, fideospultsjes, ensfh., wêrby't tsjut wurdt op in ferheljend wurk fan lykfol hokker soarte, dat fuortkomt út in oar, earder besteand mar soartgelikens wurk. In spin-off leit him mear bysûnder ta op in beskaat aspekt fan it orizjinele wurk (in beskaat ûnderwerp, personaazje, foarfal, ensfh.).
Boekhannel
Yn 'e boekhannels yn Dútslân, ek yn de alderlytste doarpkes, kenne se al jierren it systeem hjoed foar jo besteld moarn helje.
Spin-off
Om in foarbyld te jaan, de bekende Amerikaanske tillefyzjekomeedzjesearje Frasier, oer de labile psychiater Frasier Crane, wie in spin-off fan 'e eardere komeedzjesearje Cheers, oer in kroech yn Boston, wêryn't Frasier Crane ien fan 'e stamgasten wie en in minder wichtich personaazje. Frasier pakte de trie fan Crane syn libben op op it punt dêr't Cheers ophold, mar as in spin-off yn itselde gronologyske tiidsramt bestiet as it orizjinele wurk, lykas by de tillefyzjesearjes Buffy the Vampire Slayer (orizjineel) en Angel (spin-off), dan wurdt de spin-off ek wol in sidequel (útspr.: ['sa:idkwǝl]) neamd, in term dy't in gearlûking fan side ("side") en sequel ("ferfolch"). Spin-offs bringe soms sels ek wer spin-offs fuort, wêrby't de nije spin-off dan oer it algemien noch mar dizenich ferbûn is mei it orizjinele wurk.
Yn 'e marketingyndustry wurdt de term spin-off ek wol brûkt. Dêr wurdt dermei ferwiisd nei in nij produkt fan in oar soarte, dat troch in besteand bedriuw oanpriizge wurdt ûnder in fêstige merknamme. Sa'n marketingstrategy wurdt ek wol brand extension neamd.
Tatsuya Shiji
(20 oktober 1938) is in eardere Japansk fuotballer.
Grutte Priis Formule 1 fan Kanada 2001
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Kanada 2001 yn Montreal op 10 juny 2001. It wie de achtste fan 17 races fan de Formule 1 yn 2001. Hy waard op it Circuit Gilles Villeneuve hâlden. De race waard hâlden oer 69 omgongen, op it 4,4 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 305 kilometer.
List fan planetoïden 66001-67000
Dit is in list fan planetoïden 66001-67000.
Locus (tydskrift)
Skiednis
Locus waard yn 1968 oprjochte troch Charles N. Brown, Ed Meskys en Dave Vanderwerf as in fan-magazine dat nijs bringe moast oer harren besykjen om 'e Science Fiction-Wrâldkonvinsje fan 1971 nei Boston ta te heljen (wat úteinlik net slagge). Oarspronklik wie it de bedoeling dat Locus nei de stimming dêroer op 'e Wrâldkonvinsje fan 1969, yn Sint-Louis, wer opdoekt wurde soe, mar Brown besleat om it blêd ynstee om te foarmjen ta in algemien tydskrift oer science fiction en fantasy.
Dêrmei waard it de direkte opfolger fan 'e desennia âlde Science Fiction Times, dy't yn 1970 opheft waard. Locus wûn in grut tal prestizjeuze Hugo Awards foar bêste fan-magazine en letter foar bêste semy-profesjonele tydskrift. Sûnt 2012 komt Locus net mear yn oanmerking foar in Hugo Award, om't doe de definysjes sa feroare binne dat it no as in profesjoneel tydskrift beskôge wurdt, wêrfoar't gjin Hugo Award bestiet. Oant 2012 hie Locus 8 kear de Hugo Award foar bêste fan-magazine wûn en 22 kear dy foar bêste semy-profesjonele tydskrift.
Charles N. Brown stie mear as 40 jier lang oan it haad fan Locus, fan 'e oprjochting, yn 1968, oant syn ferstjerren op 'e âlderdom fan 72 jier yn 2009. Under abbonees en oare lêzers bestie de eangst dat Locus mei Brown syn dea fuortkwine soe, mar it blêd kundige oan dat it op deselde foet trochgean soe, mei útfierend redaktrise Liza Groen Trombi as nije haadredaktrise. It tydskrift is no eigendom fan 'e Locus Science Fiction Foundation, in fan belesting útsûndere non-profitorganisaasje.
Ynhâld
De ynhâld fan Locus bestiet út:
Njonken it tydskrift sels hat Locus Press ferskate boeken publisearre, wêrûnder Fantasy: The Very Best of 2005 en Science Fiction: The Very Best of 2005.
Lilli Xene
Lilli Xene, echte namme: Eve Davis (Santa Monica (Kalifornje), 27 augustus 1968), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel, fetysjmodel, stripper en pornografysk aktrise, wa har namme oft ek wol misstavere waard as Lili Xene, en dy't yn it begjin fan har karriêre ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Lilli X-Ene, Lilli Exene en Raven Black. Mei in lingte fan 1.57 m stie se fral bekend om har grutte boarsten (kupmaat 36FF), dy't se krigen hie troch in boarstfergruttingsoperaasje te ûndergean.
Libben en karriêre
Lilli Xene waard yn 1968 berne yn Santa Monica, yn 'e steat Kalifornje, ûnder de reek fan Los Angeles. Se wie troud en wurke as diplomearre ferpleechster foar't se nei it hommels ferstjerren fan har man, om 1990 hinne, úteinsette mei in karriêre as stripper. Op it mêd fan film fêstige se yn 't earstoan in namme as aktrise yn bondaazjefilms.
Har earste pornografyske film makke Xene op har 24ste, yn 1992. Neitiid spile se, neffens de Internet Adult Film Database (IAFD), yn 143 pornofilms, al hie se yn 32 dêrfan in net-pornografyske rol, en die se yn 6 inkeld oan masturbaasje en yn nochris 32 allinne mar oan lesbyske seks. Xene wurke in protte foar minder bekende studio's dy't harren talizze op it meitsjen fan pornografy fan it grutte-boarstesjenre, lykas Topper Video, Big Top Video, Prestige Video en Napali Video, al spile se ek wol yn films fan bekendere labels, lykas Adam & Eve, Anabolic Video, Sin City, Vivid Entertainment en Elegant Angel.
Njonken har aktearwurk wie Xene ek gauris aktyf as neakenmodel, wêrby't se yn in grut ferskaat oan neakenblêden en pornoblêden stie, lykas Score en Hustler's Busty Beauties. Yn 1997 loek se har út 'e pornoyndustry werom, al ferskynden der yn 1998 en 1999 noch yn in pear films fan har mei earder opnommen materiaal. Koart nei de iuwwiksel joech se ek har karriêre as stripper deroan. It lêste wat der fan har bekend is, út maaie 2003, is dat se doe de kost fertsjinne mei it ferhieren fan apparteminten.
Agnes Dunbar
"Agnes Dunbar" of "Agnes fan Dunbar" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Bantam Books
Bantam Books (of ek wol Bantam Press) is in foaroansteande Amerikaanske útjouwerij, dy't yn 1945 as selsstannich bedriuw oprjochte waard troch Walter B. Pitkin jr., Sidney B. Kramer, Ian Ballantine en dy lêste syn frou Betty Ballantine. Yn 't earstoan wie it bedriuw fral in útjouwer foar de massamerk, en publisearre it almeast paperback-werprintingen fan hardcovers, mei út en troch ris in boek dat noch nea earder ferskynd wie. Neitiid wreide Bantam syn wurkmêd út, sawol yn 'e paperback- as nei de hardcover-merk.
Behalven mainstream-literatuer jout Bantam ek in protte science fiction- en fantasyboeken út, wêrûnder yn 'e jierren santich de alderearste romans dy't basearre wiene op 'e populêre tillefyzjesearje Star Trek. Fierders publisearre de útjouwerij yn dyselde snuorje ek de rige Bantam War Books, mei oarlochsromans dy't benammen oer de Twadde Wrâldoarloch giene, mar ek wol oer de Fjetnamoarloch of de Koreä-oarloch.
De Ballantines ferlieten Bantam yn 1952 om harren eigen útjouwerij, Ballantine Books, op te setten. Spectra (sûnt 1985) en Skylark (sûnt 1990) binne ymprints fan Bantam. Sûnt syn oprjochting is Bantam Books sels ferskate kearen oernommen, earst troch National General en letter troch de American Financial Group fan Carl Lindner. Yn 1998 waard it bedriuw oankocht troch it Dútske útjouwersconcern Bertelsmann AG, dy't Bantam Books ûnderbrocht by syn difyzje Bantam-Doubleday-Dell, dy't op syn beurt wer in ûnderdiel foarme fan Random House.
Guon ferneamde auteurs dy't har wurk by Bantam útbrocht hawwe, binne: Maya Angelou, Isaac Asimov, Jean M. Auel, Philip K. Dick, Stephen R. Donaldson, David Gemmell, Graham Greene, John Grisham, Laurell K. Hamilton, astronoom Stephen Hawking, Hermann Hesse, Robin Hobb, Dean Koontz, Robert Ludlum, George R.R. Martin, Anne McCaffrey, generaal b.tsj. Norman Schwarzkopf, komyk Jerry Seinfeld en Nobelpriiswinners John Steinbeck en Elie Wiesel.
Carl Wernicke
thumb|Carl Wernicke Carl Wernicke (Tarnowskie Góry, 15 maaie 1848 - Dörrberg (Ilm-Kreis), 15 juny 1905) wie in Dútsk anatoom, neurolooch en psychiater. Hy is fral ferneamd fan syn ûndersyk nei it ferbân tusken harsentrauma's en afasy.
Biografy
Wernicke bleau oan 't wurk in it universiteitssikehûs fan Breslau. Yn 1881 publisearre er it Lehrbuch der Gehirnkrankheiten, in biologysk klassifikaasjesysteem fan psychyske steurnissen. Datselde jier beskreau er in steurnis oan it sintrale senuwstelsel dy't no bekend is as it syndroom fan Wernicke. Yn 1885 waard er heechlearaar en in 1890 haad fan de ôfdielingen neurology en psychiatry fan it universiteitssikehûs. Tegearre mei Georg Ziehen rjochte er yn 1897 it tydskrift Monatschrift für Psychiatrie und Neurologie op.
Yn 1904 waard Wernicke haad fan in klinyk yn Halle. Yn 1905 stoar er oan de gefolgen fan in fytsûngemak yn Dörrberg.
Ald Grifformearde Gemeenten yn Nederlân
De Ald Grifformearde Gemeenten yn Nederlân (OGGiN) binne in befynlik grifformeard Nederlânsk tsjerkegenoatskip. It ferbûn is yn 1948 ûntstien út in fúzje fan de Federaasje fan Ald Grifformearde Gemeenten en de Ald-Grifformearde Gemeenten.
Organisaasje
It tsjerkeferbûn bestiet út 62 gemeenten (ien yn Fryslân) en 3 ôfdielings yn Nederlân. Der is boppedat ien gemeente yn Kanada. It tsjerkeferbûn hat likernôch 18.000 leden en doopleden. De grutste gemeenten binne te finen yn Barneveld, Geldermalsen, Hardinxveld-Giessendam, Kinderdijk, Krimpen aan den IJssel, Stavenisse, Rijssen en op Urk. Neffens it Reformatorysk Deiblêd komme der alle jierren goed 50 leden by.
Aldenburch (Landkreis)
De lânkring Aldenburch (Landkreis Oldenburg) is in distrikt yn Nedersaksen yn Dútslân. De lânkring moat net betiizge wurde mei de stêden mei deselde namme yn Nedersaksen en Holstein.
Skiednis
De lânkring Aldenburch waard yn 1933 stifte. Oant 1988 hie it bestjoer syn sit yn de stêd Aldenburch. Sûnt binne de bestjoersgebouwen te finen yn Wildeshausen.
Ald Grifformearde Gemeenten yn Nederlân
Teologyske opfettings
De Ald Grifformearde Gemeenten yn Nederlân hawwe gjin eigen teologyske oplieding foar harren takomstige predikanten. Elkenien dy't predikant wurde wol yn dit tsjerkeferbûn, sille by de predikanten fan it ferbûn thús studearje moatte. Der bestiet gjin ried fan tafersjoch (curatorium), mar der komt wol alle jierren yn jannewaris in Kommisje fan Undersyk byinoar. As der in man talitten wurdt folget hy in kursus by ien of twa fan de predikanten. De earste twa jier giet er troch de gemeenten as proponint. Dêrnei is er beropber as learend âlderling. Nei twa jier learend âlderling wurdt er op 'e nij beropber steld, mar no as predikant. It preekjen binnen de Ald Grifformearde Gemeenten yn Nederlân slút oan by de opfettings yn de befynlik grifformearde kriten. Yn de tsjerketsjinsten wurdt de Steatefertaling brûkt en de psalmen wurde op 'e wize fan 1773 en net-ritmysk songen.
De Ald Grifformearde Gemeenten yn Nederlân binne wat opfettings oer lear en libben oanbelanget ferlykber mei de Grifformearde Gemeenten en de Grifformearde Gemeenten yn Nederlân. It tsjerkegenoatskip is tsjin it brûken fan in telefyzje, faksinaasje en fersekerings. Saken as homoseksualiteit, (it brûken fan) antikonsepsje, abortus en eutanasy wurde as slimme sûnden beskôge. Famkes en froulju klaaie harren yn jurk of rok en hawwe as sy nei tsjerke gean ek in hoed op 'e holle.
Aldenburch (Landkreis)
Geografy
De lânkring leit tusken de stêden Aldenburch en Bremen. De rivier de Hunte rint fan súd nei noardwestlike rjochting troch de lânkring.
Stêd en gemeenten
De lânkring is te ferdielen yn 15 gemeenten. Haadplak is Wildeshausen. Fan de oare 14 gemeenten binne 6 gemeenten selsstannich, de oare gemeenten wurkje gear yn in Samtgemeinde. thumb|300px|left|Stêden en gemeenten yn de lânkring Aldeburch
Kenji Tochio
(26 maaie 1941) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Furukawa Electric.
Lotarius II
200px|thumb|Lotarius II 150px|thumb|Segel fan Lotarius II Lotarius II of Lotar II (835 - Piacenza, 8 augustus 869) wie de kening fan Loataringen oant fan 855 ôf oant syn dea.Hy wie de twadde soan fan keizer Lotarius I en Ermengarde fan Tours. Hy wie boaske mei Teutberga (ferstoarn yn 875), dochter fan Bosso de Aldere
Hearskippij
250px|thumb|left|Karolingyske keninkriken yn 855 mei it keninkryk fan Lotarius yn pears Om politike redens liet syn heit Lotarius mei Teutberga boaskje yn 855. Hja wie de dochter fan hartoch Bosso de Aldere fan Arles, dy't grutte besittings hie by it berchtme de Jura yn wat no it westen fan Switserlân is. Dat gebiet lei strategysk tsjinoer Boergonje en Itaalje. Krekt foar dat syn heit ferstoar yn 855 ferdielde hy syn keninkryk Midden-Frânsje tusken syn trije soannen by it Ferdrach fan Prüm. Lotarius krige it keninkryk benoarden de Jura oant de Noardsee yn Fryslân. It waard bekend as it Regnum Lotharii ("keninkryk fan Lotarius") en yn de tsiende iuw as Loataringen. Syn âldste broer, Loadewyk II, krige it Keninkryk Itaalje en de keizerstitel, wylst syn jongste broer Karel Provence en Nederboergonje krige. Om't Karel swak en in soad siik wie, fûn Lotarius dat Karel net gaadlik wie in keninkryk te bestjoeren. Dêrmei krige er de stipe fan syn omke Loadewyk de Dútser, kening fan East-Frânsje. Syn omke Karel de Keale, kening fan West-Frânsje stipe Karel lykwols. Dêrmei waard de ferdieling besegele. Nei't syn broer Karel yn 863 ferstoar, krige Lotarius guon gebieten besuden de Jura. Syn frou Teutberga koe gjin bern krije. It gânse regear fan Lotarius waard oerhearske troch it besykjen fan him en skied fan syn frou, om't er gjin wetlike opfolgers hie. Lotarius koe dêrtroch syn keninkryk net goed ferdigenje, lykas by de ynfal fan de Wytsingen yn Fryslân en it ferneamde plonderjen fan Doarestêd en oare Fryske plakken. Hy hie al bern (ien soan en trije famkes) mei syn frijster Waldrada, dy't út in aadlik geslacht út it Dútske Rynlân kaam. Mar dy bern wiene bûtenechtlik en koene gjin wetlike opfolgers wurde. Syn omkes Loadewyk de Dútser en Karel de Keale bemuoiden harren der ek mei en hja wiene tsjin in skieding, want hja koene foardiel krije dat Lotarius gjin opfolgers hie. Lotarius, dy't sa fereale wie mei Waldrada stjoerde Teutberga fuort. Dat late ta in kriich mei Teutberga har broer Hubert (Bossoniden), dy't hartoch ûnder him wie, en Lotarius waard twongen Teutberga werom te nimmen yn 858. Lotarius waard stipe troch syn broer Loadewyk II yn ruil fan inkelde gebieten besuden de Jura. Hy krige tastimming fan de pleatslike biskoppen te skieden en Waldrada te boaskjen. Dat die er dan ek yn 862. In synoade fan Frankyske biskoppen kaam byïnoar yn Metz en befêstigen dat beslút, mar Teutberga flechte nei it hôf fan Karel de Keale en paus Nikolaas I draaide it beslút fan de synoade werom. Dat late yn 865 ta in oanfal fan syn broer, de Roomske keizer, op Rome. Under driging fan ekskommunikaasje naam er Teutberga wer werom. Teutberga sels woe no skiede fan Lotarius en Lotarius ferfear nei Itaalje foar tastimming fan de nije paus Adrianus II. De paus sei ta it yn oerweging te nimmen en Lotarius kearde wer werom. Underweis krige er malaria en ferstoar dêroan yn Piacenza op 8 augustus 869. Syn bern waarden ûnwettich ferklearre en wylst syn broer warber yn de striid tsjin it emiraat fan Bari wie, ferdielden syn omkes Karel de Keale en Loadewyk de Dútser syn keninkryk neffens it Ferdrach fan Meerssen yn 870.
Bern
Lotarius II hie ien (of mear?) soannen en wierskynlik trije dochters, allegear mei Waldrada dy't allegear ûnwettich ferklearre wiene:
List fan planetoïden 67001-68000
Dit is in list fan planetoïden 67001-68000.
List fan planetoïden 68001-69000
Dit is in list fan planetoïden 68001-69000.
Thomas von der Dunk
Thomas Heinrich von der Dunk (Soestdijk, 2 july 1961) is in Nederlânske kultuerhistoarikus en publisist. Hy is in soan fan skiedkundige Hermann von der Dunk.
Libben en wurk
Von der Dunk waard grutbrocht yn Bilthoven. Yn 1979 die er eineksamen vwo oan it Nieuwe Lyceum dêre en studearre fan 1979 oant 1988 keunstskiednis oan de Universiteit fan Amsterdam (ôfstudearrjochting arsjitektuer). Fan 1989 oant 1993 wie er as assistint-yn-oplieding ferbûn oan de fakgroep skiednis fan de Universiteit Leiden, dêr't er yn 1994 promovearre op in twadielich proefskrift oer de politike en ideologyske aspekten fan de monumintekultus yn it Hillige Roomske Ryk yn de fjirtjinde oant achttjinde iuw (hannelsedysje 1999). Fan 1994 oant 1999 wie er as postdoktoraal ûndersiker ferbûn oan de fakgroep skiednis fan de Universiteit Utrecht, fan 1999 oant 2002 yn deselde funksje oan dy yn Leien. Sûnt 2006 is er as gastûndersiker ferbûn oan de fakgroep Europeeske Skiednis fan de Universiteit fan Amsterdam. Sûnt 2002 wurket er as freelance publisist en polityk kommentator. Hy wie fan oktober 2010 oant april 2011 kollumnist by HP/De Tijd, mar moast dy baan opjaan foar syn kollums yn de Volkskrant. Yn 2011 wie er ynternetkollumnist fan de Volkskrant en kollumnist by de Gelderlander en Zaman Vandaag. Syn konfrontearjende skriuwstyl soarge faak foar skeel. Von der Dunk is lid fan de Partij fan de Arbeid.
Echte bearen
De echte bearen (wittenskiplike namme: Ursus) foarmje in skaai fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e rôfdieren (Carnivora), it ûnderskift fan 'e hûndieren (Caniformia), it tuskenskift fan 'e poalrôfdieren (Arctoidea), de boppefamylje fan 'e beardieren of beareftigen (Ursoidea), de famylje fan 'e bearen (Ursidae) en de lyknammige ûnderfamylje fan 'e echte bearen (Ursinae). Ta dit skaai hearre 4 libbene soarten bearen, dy't foarkomme yn Jeraazje en Noard-Amearika, mei dêropta in hantsjefol útstoarne soarten. De libbene soarten binne de brune bear (Ursus arctos), de Amerikaanske swarte bear (Ursus americanus), de Aziatyske swarte bear of kraachbear (Ursus thibetanus) en de iisbear (Ursus maritimus). Fan 'e útstoarne soarten is de reuseftige mar fegetaryske hoalebear (Ursus spelaeus) it bekendst, dy't oant de lêste iistiid yn Jeropa foarkaam.
Besibskip
By guon taksonomyske yndielings wurde alle libbene soarten fan 'e echte bearen ûnderbrocht yn aparte ûnderskaaien. Dêrby giet it om Ursus foar de brune bear; Euarctos foar de Amerikaanske swarte bear; Selenarctos foar de Aziatyske swarte bear; en Thalassarctos foar de iisbear. Dy yndieling is lykwols net gongber. Fan 'e fjouwer oare libbene bearesoarten binne de lippebear (Melursus ursinus) en de hunichbear (Helarctos malayanus) nei alle gedachten it naust besibbe oan 'e echte bearen. De oare beide soarten, de brilbear (Tremarctos ursinus) en de reuzepanda (Ailuropoda melanoleuca) binne folle minder nau mei de echte bearen besibbe.
Soarten
(ûndersoarten binne yn lytsere letters werjûn) Fierders bestiet der ek in seldsume, mar natuerlik foarkommende krusing tusken de grizzlybear (in ûndersoarte fan 'e brune bear) en de iisbear. Yn it Ingelsk wurdt nei sokke krusingen ferwiisd mei de nammen pizzly, prizzly en grolar bear, dat gearlûkings binne fan grizzly bear en polar bear ("iisbear"). De offisjele namme fan sokke krusingen is grizzly-iisbearkrusing.
Gemysk bestridingsmiddel
Gemyske bestridingsmiddels, pestisiden of biosiden binne stoffen dy’t brûkt wurde om sykten, pleagen of túch yn de lânbou te bestriden of organismen te bestriden dy’t lêst jouwe of skealik binne (bygelyks eamelders, ûngedierte, oantaasting fan materialen, algen, ûntsmetting fan dingen en ynstallaasjes en houtbeskerming). Jo ûnderskiede: gewaaksberskermingsmiddels (foar yn de lânbou) en biosiden (de oare). Yn it deistich taalgebrûk wurde bestridingsmiddels faak pestisiden neamd.
Ynlieding
Gemyske bestridingsmiddels binne gemyske stoffen dy’t toksysk binne foar it te bestriden organisme. Gemyske bestridingsmiddels kinne foar ferskate doelen ynset wurde. Yn de lânbou wurde se tapast om gewaaksen te beskermjen tsjin pleagen, sykten en oerwoekering troch túch. Yn dy tapassing wurdt faak praat oer gewaaksbeskermingsmiddels. It is dêrby wichtich dat it te beskermjen gewaaks en de konsumint minder gefoelich binne foar de fergiftige wurking fan de stof, as it te bestriden organisme.
Gemyske bestridingsmiddels wurde ek ynset om minsken, (domestisearre) bisten en materialen (rispringe of oarewei weardefol materiaal lykas dokuminten frij te hâlden fan pleagen of lestige organismen. Foar guon fan dy tapassings is der in oerlaap mei konservearringsmiddels, ûntsmettingsmiddels of genêsmiddels. Guon dingen wurde út technyk of estetysk eachweid mei gemyske bestridingsmiddels frijholden fan net-winske organismen, bygelyks wegering, kuolwetterynlitpipen of terrassen en plantsoenen. Yn dizze tapassing hjitte bestridingsmiddels biosiden.
Gemyske bestriding fan libbene organismen hat neidielen:
Yn in tal gefallen is biologyske bestriding in goed alternatyf. Yn de ekologyske lânbou is it brûken fan gemyske bestridingsmiddels yn de measte gefallen ferbean.
Aldheid
Yn 1200 foar Kristus brûkten se yn Sina al kalk en houtjiske by de opslach fan produkten om parasiten te bestriden. Ek brûkten se plante-ekstrakt mei ynsektkearende wurking om gewaaksen te beskermjen.
De Romeinen brûkten swevel en bitumen tsjin blêdrôlers yn wyngerts.
Moderne tiid
Nei de Twadde Wrâldkriich komme dan úteinlings de syntetyske bestridingsmiddels op gong.
Reaksje miljeubeweging
Nei de publikaasje fan Silent Spring (yn it Nederlânsk oerset ûnder de titel Oude Lente) fan Rachel Carson yn 1962 waard wrâldwiid dúdlik dat der neidielen sitte oan it brûken fan bestridingsmiddels. De fergiftigens en persistinsje fan de middels, benammen fan ynsektisiden as de organyske gloarferbinings (DDT, dieldrin, aldrin) soargen derfoar dat ûnder rôffûgels in bulte stjerte foarkaam. Underwilens binne in soad skealike middels ferbean.
Moderne bestridingsmiddels binne ridlik gau ôf te brekken en hawwe in mear doelrjochte, spesifike wurking as de âldere middels.
In nije trend is it yn de merk setten fan in bestridingsmiddel en tagelyk in genetysk modifisearre gewaaks dat noch better oer it bestridingsmiddel kin. Sawol genetysk modifisearjen op himsels, eventuele patintkwestjes dêromhinne en de hegere doasis bestridingsmiddel dy’t brûkt wurde kinne meitsje dy praktyk diskutabel.
Typen bestridingsmiddels
Bestridingsmiddel wurde yndield yn haadgroepen op basis fan harren haadgearstalling:
Brûken fan bestridingsmiddels
Bestridingsmiddels wurde wolris beneamd op basis fan hokker organisme se bestride: Foar Nederlân steane de regels foar it brûken yn:
Miljeu
Bestridingsmiddels kinne in neidielige ynfloed hawwe op it miljeu. Seldsume plante- en bistesoarten kinne yn it fuortbestean bedrige wurde. Dit probleem komt it meast nei foaren as it bestridingsmiddel net goed ôf te brekken is. Dat is benammen by de âldere soarten syntetyske bestridingsmiddels it gefal.
Sa is DDT ferneamd, om’t it him troch de fiedselstring ferpleatst fan ynsekten nei ynsekte-iters (lykas fûgels en fisken), en dêrútwei nei rôfdieren. Dit jildt ek foar kwikferbinings. De konsintraasje oan pestiside nimt de skeakel yn de fiedselstring ta. Dat proses hjit biologyske steapeling. Uteinlik berikke de pestisiden op dy wize de gruttere (rôf)dieren en de fleisitende minsk.
Fan dy stoffen wurde de risiko’s yn kaart brocht. Troch te testen witte se de letale doasis fêst te stellen.
Yn de lân- en túnbou wurde tsjintwurdich mei súkses hieltyd mear biologyske bestridingsmiddels ynset.
Folkssûnens
It grutste gefaar foar de sûnens is as residuën (oerbleaune resten) fan bestridingsmiddels yn gewaaksen om te iten efterbliuwe. Dêrom mei fruit bygelyks net koart foar de rispinge bespuite wurde.
Der binne ek ynsidinten bekend wêrby’t mei pestisiden behannele siedguod dat út helpsindings komt, troch korrupsje by de ûntfangende partij as nôt foar minsklike konsumpsje ferhannele en brûkt is.
Nederlân
Yn Nederlân makket it Kolleezje foar it talitten fan gewaaksbeskermingsmiddels en biosiden út hokker middels talitten binne. Se ha in databank dêr’t ynformaasje oer bestridingsmiddels te finen is. It Ministearje fan Ynfrastruktuer en Miljeu is fan doel om it profesjoneel brûken fan gewaaksbeskermingsmiddels op ferhurdings en partikulier gebrûk yngeande novimber 2015 te ferbieden. It ferbod op profesjoneel brûken op sport- en rekreaasjeterreinen en parken stiet plend foar novimber 2017.
Eksterne links
Nederlân:
Oare:
Koji Sasaki
(30 jannewaris 1936) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Dunlop Japan.
Margareta Drummond, keninginne fan Skotlân
Margareta Drummond (Ingelsk: Margaret Drummond; ±1340 – nei 31 jannewaris 1375) wie in Skotske ealfrouwe dy't yn 1364 troch har houlik mei kening David II keninginne fan Skotlân waard.
Libben
Oer Margareta is mar in bytsje bekend. Hja waard omtrint 1340 earne yn Skotlân berne as de dochter fan 'e ridder Malcolm Drummond († ±1346) en dy syn frou Margareta fan Graham, grevinne fan Menteith. Hja troude letter mei in Jan Logie fan Logie, en krige mei him in soan, dy't ek Jan Logie fan Logie hie.
Nei't se widdo wurden wie, waard se op in stuit de mêtresse fan kening David II fan Skotlân. Nei it ferstjerren fan David syn earste frou, Jehanna fan de Toer, yn 1362, troude de kening op 20 febrewaris 1364 te Inchmurdach yn Fife mei Margareta, sadat hja keninginne fan Skotlân waard.
It houlik tusken David en Margareta wie net populêr by it Skotske folk en alhielendal net by de Skotske hegerein, mei't de measte lju fan betinken wiene dat it stânsferskil tusken de kening en syn frou te grut wie en dat er himsels oan har fergoaid hie. Doe't it houlik sûnder bern bleau, liet de kening him lykwols op 20 maart 1369 fan Margareta skiede op grûn fan it feit dat sy ûnfruchtber wêze soe.
Margareta liet it dêr net by sitte, mar reizge alhiel nei Avignon ta, dêr't se oan it Pauslik Hof tsjin 'e skieding yn berop gie. Yn acht nommen dat se út har earste houlik in soan hie, stelde paus Gregoarius X har yn it gelyk, en ferklearre de yn Skotlân tsjin har útsprutsen skieding neatich. Om't syn earste houlik fan 34 jier en ferskate oare bûtenhoulikse relaasjes fan sines ek al sûnder bern bleaun wiene, hat it der alle skyn fan dat David II sels ûnfruchtber wie.
It is ûnbekend hoe't de pauslike útspraak yn Skotlân opnommen wie, mar it is ûnwierskynlik dat Margareta der in protte oan hân hat. Yn elts gefal oerlibbe se David II, dy't yn 1371 hommels kaam te ferstjerren. It is net bekend wêr't of wannear't se sels stoar, behalven dat dat nei 31 jannewaris 1375 west hawwe moat, doe't se noch yn libben wie.
Fuel Power Event
It Fuel Power Event (Ingelsk foar it "Brânstofkrêftevenemint") is in trijedeisk barren op it mêd fan trekker- en frachtweinlûken dat sûnt 2009 elts jier yn in wykein om 'e midden fan 'e moanne septimber hinne organisearre wurdt yn it Fryske doarp Tsjom. It is it grutste evenemint fan syn soarte yn Noard-Nederlân. Dêrom waard it fan 2018 ôf troch de Nederlânske Truck- en Tractorpulling Organisaasje (NTTO) útornearre foar it hâlden fan ferskate Nederlânske kampioenskippen.
Yn 2018 bestie it Fuel Power Event út 'e folgjende ûnderdielen. Op 'e freed waarden de Nederlânske Kampioenskippen Truckpulling (frachtweinlûken) fan 'e NTTO holden foar sporttrucks en supersporttrucks. Dêrnjonken fûnen der ek trekkerlûkwedstriden plak foar standerttrekkers (benammen út 'e omkriten fan Tsjom) en foar sporttrekkers en supersporttrekkers. Op 'e sneon waard de Nederlânske Kampioenskippen Farmstock fan 'e NTTO holden, wêrby't standert-, sport- en supersporttrekkers de striid oangiene om 'e nasjonale kampioenstitel. Op 'e snein folge de combinerace, wêrby't mei combines racet waard, ek wer om 'e kampioenstitel fan 'e NTTO. De combinerace wie yn 2018 in nij ûnderdiel fan it Fuel Power Event.
Njonken de ûnderskate kampioenskippen en wedstriden, wurdt op it Fuel Power Event ek altyd in breed skala oan demonstraasjes jûn, en fierders is der live-muzyk yn in feesttinte. Foar âldere bern wie yn 2018 in 45 m lange stoarmbaan oanlein, en foar de alderjongste besikers wiene der ferskate springkessens beskikber.
Juliet Barker
Juliet R. V. Barker (1958, Yorkshire) is in Britske histoarika. Sy docht fral ûndersyk nei de Midsiuwen en literatuerhistoaryske biografyen. Se is de skriuwster fan in tal boeken oer de susters Brontë, William Wordsworth en it midsiuwske riddertoernoai dy't bot wurdearre wurde.
Publikaasjes
In kar:
Hiroshi Saeki
(26 maaie 1936) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Yawata Steel.
Police Academy 6: City under Siege
Plot
De plysje docht ûndersyk nei in rige oerfallen yn 'e wyk Wilson Heights, yn it wurkgebiet fan it plysjeburo dat ûnder lieding stiet fan haadynspekteur Thaddeus Harris. Dyselde kriget in anonime tip oer it plak dêr't de folgjende oerfal plakfine sil, en giet mei syn fêste assistint, de ûnnoazele ynspekteur Carl Proctor, op stake-out. Se hâlde lykwols de ferkearde juwelierssaak yn 'e gaten, wylst in pear meter efter harren parkearre auto in oare saak oerfallen wurdt troch de kriminelen Ace, Flash en Ox dy't mei-inoar yn 'e media bekend kommen binne te stean as de Wilson Heights-binde. Neitiid wurde Harris en plysjekommissaris Henry J. Hurst by de boargemaster op it matsje roppen, dy't harren de mantel útfeecht.
Om't de binde de plysje hieltyd in stap foar is, liket it wol as sit der in lek yn it plysjedistrikt fan Harris. Dêrom hat de gûverneur oan 'e boargemaster en kommissaris Hurst oplein om plysjes fan bûten dat distrikt op 'e saak te setten. Ta ôfgriis fan Harris giet it dêrby om syn âlde aartsfijân, kommandant Eric Lassard en dy syn ynstrukteurs fan 'e pleatslike plysjeskoalle. Lassard hat in sânkoppige taakgroep gearstald, besteande út syn omkesizzer Nick Lassard, in grapmakker dy't koartby út Miami Beach hjirhinne oerpleatst is; de wielderige mar bikkelhurde ynspekteur Debbie Callahan; de reuseftige, swarte ynspekteur Moses Hightower; de troch fjoerwapens obsedearre brigadier Eugene Tackleberry; de mei in heech piipstimke bejeftige brigadier Laverne Hooks; de elts lûd imitearjende brigadier Larvell Jones; en de knoffelkont brigadier Douglas Fackler, dy't troch syn ûnhandichheid by syn earste besyk it plysjeburo fan Harris suver platbaarnt.
De taakgroep set útein mei it besykjen om op wenstige wize ynformaasje oer de Wilson Heights-binde yn te winnen, troch ynformanten út te kloarkjen, troch fan doar ta doar te gean op 'e siik nei tsjûgen en troch opspoaringsbefellen útgean te litten. Dat sortearret lykwols gjin effekt. By ûndersyk nei in nije bankoerfal komt út in troch in bankmeiwurkster ôfharke petear tusken twa fan 'e bindeleden wol oan it ljocht dat se inkeld stjoerd wurde, en dat se in skimige opdrachtjouwer hawwe moatte. Dy wurdt neitiid troch de plysje oantsjut as it 'Masterbrein'.
Nick Lassard lêst yn in krante oer in reuseftige diamant dy't foar in tentoanstelling nei in pleatslik museum oerbrocht wurde sil, en stelt foar om 'e diamant as lokies te brûken. It weardetransportbuske wurdt bestjoerd troch Nick en Jones, wylst de oaren it spul undercover fan alle kanten yn 'e rekken hâlde en Harris en Proctor efter yn it buske by de diamant sitte. As it buske foar in ferkearsljocht stiet te wachtsjen, snije de bindeleden fan út in rioelputsje ûnder it buske lykwols mei in laser in gat yn 'e flier en stelle de diamant wylst Harris en Proctor der mei de rêch nei ta steane. Hoewol't de grutste misslach dúdlik dy fan Harris-en-dy is, wit Harris neitiid Nick Lassard de swarte pyt ta te spyljen.
It is lykwols Nick dy't as earste beseft dat alle oerfallen fan 'e Wilson Heights-binde plakfine by de rûte lâns fan 'e âlde busline 51. Dêrtroch slagget it de plysje om út te riddenearjen wêr't de folgjende oerfal wierskynlik plakfine sil. De bindeleden wurde dêre sadwaande opwachte. Mar foar't se arrestearre wurde kinne, jaget Harris de boel yn 't hûndert, om't er de taakgroep fan Lassard de eare net gunt en de krimenelen sels yn 'e boeiens slaan wol. Dêrtroch ride de beide groepen plysjes inoar yn 'e tsjillen en slagget it de bindeleden om te ûntkommen. It Masterbrein, dat mei de bindeleden kommunisearret as in beskade figuer efter in ferljochte skerm, beslút dat Lassard-en-dy te tichtby komme en dat se útskeakele wurde moatte. Letter wurdt yn Lassard syn kantoar in diel fan 'e bút fan 'e lêste juwieledieverij fan 'e Wilson Heights-binde oantroffen. De boargemaster en kommissaris Hurst nimme oan dat Lassard it lek yn harren organisaasje wie, sette him op non-aktyf yn ôfwachting fan in ûndersyk en ûntheffe syn taakgroep fan 'e saak.
Nick, Hightower, Callahan, Jones, Tackleberry en Hooks litte it der net by sitte, mar beslute om te bewizen dat kommandant Lassard ûnskuldich is. As se fierder ûndersyk dogge nei de rûte fan busline 51, docht bliken dat dat krekt de rûte is fan in noch oan te lizzen metroline. Troch de oanhâldende oerfallen by de rûte lâns sakket de priis fan ûnreplik goed dêr alhiel yn. Nick en de oaren riddenearje út dat it Masterbrein fan doel wêze moat om gebouwen dêr goedkeap op te keapjen om se letter mei fette winst oan 'e gemeente troch te ferkeapjen as de metroline oanlein wurde moat.