cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Bad Moms Christmas
Distribúsje
De distribúsje fan A Bad Moms Christmas waard fersoarge troch STX Entertainment. De film gie op 30 oktober 2017 yn premiêre yn Los Angeles, wêrnei't er op 1 novimber iepene yn 'e Amerikaanske bioskopen. Oarspronklik soe dat barre op 3 novimber, mar it waard twa dagen foarút helle om direkte konkurrinsje foar te kommen mei de superheldefilm Thor: Ragnarok, dy't ek op dy dei yn 'e bioskopen iepenje soe. A Bad Moms Christmas kaam op 6 febrewaris 2018 út op dvd en blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy ûntfong A Bad Moms Christmas oer it algemien tuskenbeiden oant negative resinsjes. Richard Roeper fan 'e Chicago Sun-Times fûn der bygelyks neat oan en joech de film mar 1 fan 4 stjerren. Yn it tydskrift Variety neamde Owen Gleiberman A Bad Moms Christmas "lang net sa'n wylde komeedzje" as Bad Moms. Hy skreau ek: "[De film] hat ien benei orizjineel idee, nammentlik dat it fermogen fan dyn mem om dy ta waansin te driuwen oant de trêde macht tanimt ast sels mem bist, om'tst dan konkurearrest op eat dat suver in oernivo is." Pete Hammond fan Deadline Hollywood fûn A Bad Moms Christmas wol in slagge komeedzje. Hy skreau: "Subtyl is [dizze film] net, mar [it] is […] perfekt om 'e sinnen te fersetten en jins swierrichheden te ferjitten yn dizze dûnkere dagen."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie A Bad Moms Christmas in fier ûndergemiddeld goedkarringspersintaazje fan 32%, basearre op 129 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Mei twa kear safolle memmen, mar likernôch mar heal safolle humor is [de film] in yninoar flânze krystferfolch, dat it ôfleit tsjin it orizjineel mei in teloarstellend gebrek oan fleurigens." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle A Bad Moms Christmas in goedkarringspersintaazje fan 42%, basearre op 30 resinsjes.
Resultaat
A Bad Moms Christmas brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $72,1 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $58,5 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $130,6 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $28 miljoen betsjut dat in winst fan $102,6 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. A Bad Moms Christmas wie de meast opbringende ûnôfhinklike film fan 2017.
Ferfolch
Yn april 2019 waard in trêde film oankundige yn 'e Bad Moms-searje: Bad Moms' Moms, wêryn't de fakânsje yn Las Vegas fan Ruth, Sandy en Isis sjen litten wurde soe. Christine Baranski, Cheryl Hines en Susan Sarandon soene dêrfoar op 'e nij yn 'e hûd krûpe fan 'e 'minne memmememmen'. Anno 2021 ferkeart de film noch yn 'e preproduksjefaze.
Tafeltennis op de Paralympyske Simmerspullen
Tafeltennis is ien fan de sporten dy’t op it programma fan de Paralympyske Simmerspullen stean. De sport is tagonklik foar sporters mei hast alle beheinings allinne fisueel beheinde sporters kinne net meidwaan oan it tafeltennis.
Regels
De regels foar it Paralympysk tafeltennis komme grutdiels oerien mei it gewoane tafeltennis. De ienige ôfwikende regel is dat by de opslach de bal earst oer de efterkant fan de tafel moat foardat de bal oer de sydkant giet.
Klasifikaasje
Tafeltennissers mei ferskillende beheinings kinne dielnimme. Om de sport sa earlik mooglik te halden wurde de tafeltennissers yn in klasse yndield. Fan de Spullen ôf yn Barselona fan 1992 binne der alve klassen. De klassen binne as folgjend yndield: De klassen 1 oant en mei 5 binne foar tafeltennissers yn in rôlstoel. De klassen 6 oant en mei 10 binne foar sporters dy’t stean kinne. Binnen in groep binne de sporters mei de minste beheinings yn de heechste klasse. Klasse 11 is foar sporters mei yntellektuele beheinings mar sy dogge hjoed de dei net mear mei oan de Spullen.
Skiednis
Tafeltennis stiet al fan de allerearste Paralympyske Spullen ôf yn 1960 op it programma. Oant 1976 wie it tafeltennis op de Spullen allinne tagonklik foar tafeltennissers yn in rôlstoel. Fan 1976 ôf mochten ek tafeltennissers mei andere beheinings meidwaan en waard it steand tafeltennisjen op de Paralympyske Spullen yntrodusearre. Sporters mei in harsenferlamming dogge mei fan 1980 ôf mei en tafeltennissers mei yntellektuele beheinings wiene allinne wolkom op de Spullen fan 2000 yn Sydney, Austraalje.
Round Valley Yndianereservaat
Geografy
It Round Valley Yndianereservaat leit foar it meastepart yn Mendocino County, yn it heuvelige noardwesten fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje, net fier fan 'e Pasifyske kust ôf. In lyts diel fan it reservaat stekt út oer de súdgrins hinne fan 'e oanswettende Trinity County. De geografyske koördinaten fan it reservaat binne 39°53′34″ noarderbreedte by 123°19′44″ westerlingte. It Round Valley Reservaat beslacht yn totaal in oerflak fan 93,9 km², wêrfan't mear as twatrêde part bestiet út bûtenreservaatsk beheargebiet. Binnen de himrik fan it doarp Covelo leit 1,6 km² fan dat beheargebiet.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2000 wennen der doe 300 minsken yn it Round Valley Reservaat, wêrfan 99 yn Covelo. Dat komt del op 26,7% fan 'e goed 1.100 leden fan 'e Round Valley Yndianestammen. De befolkingstichtens yn it reservaat wie yn 2000 3,2 minsken de km². It haadplak fan it Round Valley Yndianereservaat is it doarp Covelo, dat bûten it eigentlike reservaat leit, en dat yn 2010 in ynwennertal hie fan krapoan 1.300 minsken.
Skiednis
It Round Valley Yndianereservaat begûn yn 1856 as de Nome Cult Farm, in bestjoerlike dependânse fan it Nome Lackee Yndianereservaat. Dat reservaat, dat oan 'e noardwestlike râne fan 'e Sintrale Delling lei, wie ien fan 'e fiif reservaten dy't yn 1852 troch it Amerikaanske regear stifte wiene foar de lânseigen befolking fan Kalifornje. De Nome Cult Farm lei yn in krite dêr't de Yndianen yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw swier troffen waarden troch etnyske suverings en genoside, begien troch blanke kolonisten, benammen ûnder de Bald Hills-oarloch fan 1858-1864 en de Mendocino-oarloch fan 1859-1860.
Yn 'e Nome Cult Farm waarden op lân dat oarspronklik fan 'e Jûky (Yuki) wie, leden fan ferskate etnyske groepen gearbrocht, sadat it lân fan dy folken sels frijkaam foar kolonisaasje troch de blanken. Dêrûnder wiene Atsjomawy (Pit River of Achomawi), Kato (Cahto), Maidû (Maidu), Nomlaky (Nomlaki), Pomo en Wailaky (Wailaki). In protte fan dy folken wiene fan âlds fijannen, wat de sitewaasje yn it reservaat der yn 't earstoan allinnich mar dreger op makke.
Yn 1870 makke de Amerikaanske presidint Ulysses S. Grant de Nome Cult Farm ta in selsstannich reservaat op grûn fan 'e Wet op de Fjouwer Reservaten, dy't yn 1864 troch it Amerikaanske Kongres oannommen wie. Yn 't earstoan waard it nije reservaat oantsjut as de Covelo Yndianemienskip (Covelo Indian Community). Nei 1887 waard ûnder de Wet-Dawes it mienskiplik grûnbesit fan 'e stammen ferparte ûnder yndividuële Yndianen. Under de Wet op de Yndiaanske Reorganisaasje, fan 1934, namen de Round Valley Yndianestammen har hjoeddeiske bestjoerlike foarm oan.
List fan keningen fan Juda
List fan Keningen fan it feriene keninkryk Israel
Nei de dea fan Salomo skuorde it feriene keninkryk útinoar yn it noarderryk of tsienstammeryk Israel, dat it Hûs fan David ôfswarde, en it suderryk of twastammeryk Juda, dat ûnder it Hûs fan David bleau. Sjoch foar in opsomming fan 'e keningen fan it tsienstammeryk Israel de list fan keningen fan Israel.
List fan Keningen fan it twastammeryk Juda
Yn 586 f.Kr. waard Jeruzalim, de haadstêd fan it twastammeryk Juda, nei in opstân ynnommen troch Nebûkadnêzar II, de kening fan Babyloanje. Hy liet Sedekía, de lêste Judeeske kening, de eagen útstekke en yn ballingskip fuortfiere; Juda waard dêrnei ta in Babyloanyske provinsje.
Giel
giel of geel is in kleur dy't him yn it spektrum fan sichtber ljocht en yn 'e kleuresirkel tusken grien en oranje yn befynt. De kleur hat in weachlingte fan likernôch 575-585 nm en in frekwinsje fan rûchwei 521-512 THz. By additive kleurminging is giel in sekundêre kleur, mar by subtraktive kleurminging is it in primêre kleur. Giel is de komplemintêre kleur fan blau. Kwa tinten rint giel útinoar fan parregrien, dat ek as in foarm fan grien beskôge wurde kin, oant amber, dat tsjin oranje oan sit. Giel wurdt assosjearre mei de sinne, rypjend nôt, goud, blêden by 't hjerstmis, sitroenen, kanaarjes en in protte soarten blommen, lykas de hynsteblom en de bûterblom. Yn 'e heraldyk is giel in heraldysk metaal en hat it de namme goud of or. Yn sprekwurden seit men: sa giel as goud, sa giel as saffraan of sa giel as waaks.
Iishilligen
De iishilligen binne de dagen dy't falle fan 11 oant en mei 15 maaie. It binne de feestdagen fan roomske hilligen, dy't sels ek iishilligen neamd wurde. Yn de folkswaarkunde spylje de iishilligen al sûnt de midsiuwen in grutte rol. Se foarmje de lêste dagen fan de maaitiid dat der nachtfroast ferwachte wurde kin, al kin it waar ek neitiid somtiden noch skrousk wêze. Dêrby moat sein wurde dat de tradysje ûntstien is doe't de juliaanske kalinder noch yn gebrûk wie en dat betsjut dat de dagen winliken trettjin dagen letter falle. Ofhinklik fan de geografyske lizzing wurdt 11 maaie of 12 maaie as de earste dei fan de iishilligen beskôge.
De iishilligen
Mei de iishilligen wurde ornaris de folgjende hilligen ornearre:
Giel
Sinjaalkleur
Giel wurdt gauris as in sinjaalkleur brûk as der sprake is fan 'e needsaak foar omtinken. Dat komt om't giel, yn 'e mande mei oranje, fan in ôfstân de meast sichtbere kleur is. Sa is by ferkearsljochten it giele ljocht (yn 'e folksmûle oranje neamd) it teken dat it ljocht no gau read wurde sil, wat betsjut dat der begûn wurde moat mei ôfremjen as men te fier fan it ferkearsljocht ôf is om noch troch te riden. By de spoarwegen betsjut in giel ljocht dat der mei beheinde faasje riden wurde moat. Giel wurdt ek gauris brûkt foar oare dingen dy't goed sichtber wêze moatte, lykas swier materieel (kranen, bulldozers ensfh.), omliedingsbuorden, en heskes dy't men drage moat as men by de kant fan 'e wei lâns stiet mei autopech of in lekke bân. Yn 'e Feriene Steaten binne ek skoalbussen en taksys giel. De kombinaasje giel en swart stiet yn 'e natoer foar gefaar. Dy kombinaasje komt bygelyks foar by bijen en meepsen, dy't stekke kinne, en by guon gifslangen en giftige kikkerts. It is dan in warskôging oan rôfdieren om sokke bisten gewurde te litten.
Iishilligen
De iishilligen
It tal iishilligen ferskilt fan lân oant lân en fan regio oant regio. Om't trije in hillich getal is wurde op in soad plakken trije hilligen ta de iishilligen rekkene. Yn Dútslân, Hongarije en Switserlân wurdt ek 15 maaie mei rekkene, de feestdei fan Sofia fan Rome. Dy datum wurdt ek wol 'Kâlde Sofy' neamd, in folksgebrûk út de 11e iuw doe't Sint-Sofia oanroppen waard tsjin de nachtfroast. It gebrûk giet werom op de 11e iuw.
Giel
Gefoelswearde
Yn 'e Westerske wrâld, sa bliek yn 2000 út in opinypeiling ûnder de befolking fan 'e Feriene Steaten en ferskate Jeropeeske lannen, is giel net in kleur dêr't in soad minsken fan hâlde. Mar 6% fan 'e respondinten joech giel op as harren leaflingskleur, tsjin 45% foar blau, 15% foar grien, 12% foar read en 10% foar swart. Foar 7% fan 'e befrege lju wie giel sels de minst favorite kleur. Yn 'e Westerske wrâld wurdt giel faak assosjearre mei tsjinstridichheid, ferrie en bedroch. Fanút de Midsiuwen waard giel ek sjoen as de kleur fan 'e hate. Bûten de Angelsaksyske lannen wurdt it ek faak assosjearre mei jaloezy, dat yn 'e Ingelsktalige wrâld ferbûn is mei grien. Yn it Amerikaansk-Ingelsk is de term yellow ("giel") fierders synonym mei "leffens" of "leffert". It is ûndúdlik wêr't dat gebrûk fan it wurd, dat yn 'e njoggentjinde iuw begûn is, wei komt. Der wurdt wol tocht dat it ferbân hâldt mei in gielige hûdskleur by sykte, en dat der dus mei ferwiisd wurdt nei in swak persoan sûnder krêft of trochsettingsfermogen.
Olaf's Frozen Adventure
Olaf's Frozen Adventure is in Amerikaanske koarte fantasyfilm út 2015 yn 'e foarm fan in kompjûteranimearre tekenfilmmusical fan 'e Walt Disney Animation Studios. De film, dy't in spyldoer hat fan 21 minuten, waard regissearre troch Kevin Deters en Stevie Wermers. Olaf's Frozen Adventure heart ta de súksesfolle Frozen-franchise. De titel betsjut "Olaf syn Beferzen Aventoer". Yn it filmke giet de snieman Olaf op 'e siik nei krysttradysjes foar syn freonen Elsa en Anna. Olaf's Frozen Adventure krige oer it algemien tuskenbeiden resinsjes fan 'e filmkritisy.
Plot
It is de earste kryst dy't keninginne Elsa fan Arendelle en har jongere suster, prinsesse Anna, belibje sûnt de foarfallen yn Frozen. No't Elsa har boppenatuerlike krêften net mear geheim hoecht te hâlden, kinne de susters foar it earst mei-inoar kryst fiere, en dat dogge se troch in grut feest yn it kastiel te organisearjen foar alle ynwenners fan Arendelle. As de minsken lykwols ûnferwachts betiid nei hûs geane om't se allegear harren eigen famyljekrysttradysjes hawwe, beseffe de susters ynienen dat sysels alhiel gjin famyljetradysjes hawwe.
Elsa beklaget har oer it feit dat se harsels foar it meastepart fan har libben isolearre hat om har boppenatuerlike krêften geheim te hâlden, mei't dat de reden is dat sy en Anna noch nea earder wier kryst fierd hawwe. De snieman Olaf, in freon fan Elsa en Anna, nimt it op him om mei help fan it rindier Sven op 'e sneup te gean nei eigen krysttradysjes foar de beide susters.
Op reis troch Arendelle komt Olaf yn oanrekking mei ferskate famyljetradysjes, dy't net inkeld mei kryst, mar ek mei chanoeka en it midwinterfeest te krijen hawwe. Nei in besyk oan Oaken, dy't in de hannelspost (en sauna) driuwt, giet de reis fierder oer de beferzen toendra. Mar in lytse glodze (fan in draachbere sauna dy't Olaf by Oaken kocht hat) set de hiele slide yn ljochte lôge, en alle gearfandele tradysjes geane yn reek op. As se by in heuvel del glydzje, reitsje Olaf en Sven faninoar skaat troch in djippe kleau. Mei in fruchtecake (de iennichste krysttradysje dy't er fan it fjoer rêde kinnen hat) besiket Olaf de stêd wer te berikken, mar yn it wâld wurdt er oanfallen troch wolven.
Wilens ûntdekke Elsa en Anna op 'e rommelsouder fan it kastiel ferskate fergetten foarwerpen. Sven komt allinne wer yn 'e stêd werom en besiket om 'e nocht en warskôgje syn freon Kristoff en de beide susters oer it lot fan Olaf. Uteinlik krije se foar it ferstân dat der wat mis is en wurdt der in grutte sykaksje op tou set. Olaf wit ûnderwilens oan 'e wolven te ûntkommen, mar ferliest syn fruchtecake ynstee oan in hauk. Dan jout er it oer, mar al rillegau dêrnei wurdt er fûn troch Elsa en Anna. Dy fleurje him op troch te fertellen dat se dochs ien famyljekrysttradysje hawwe: hysels. Want as jonge bern makke se mei de kryst altyd in snieman. Nei't Elsa harsels weromlutsen hie, begûn Anna elts jier kaartsjes en poppen ûnder har keamersdoar troch te skowen.
Giel
Polityk
Giel is yn 'e polityk in kleur dy't yn guon lannen assosjearre wurdt mei it liberalisme. Sa is it de kleur fan 'e Freiheitliche Partei Deutschlands (FPD) yn Dútslân en fan 'e Liberal Democrats (of LibDems) yn it Feriene Keninkryk. It is lykwols ek de kleur fan 'e links-nasjonalistyske Scottish National Party (SNP) yn Skotlân. Giel is fierders de nasjonale kleur fan Flaanderen (en dêrom ek fan 'e rjochts-nasjonalistyske politike partij Nieuw-Vlaamse Alliantie (NVA). Yn kombinaasje mei read is it ien fan 'e nasjonale kleuren fan Spanje sawol as fan Kataloanje.
Iishilligen
Boeren
Troch it ynfallen fan polêre loftstreamen kinne de hegere temperatueren fan maaie yn Midden- en West-Europa ûnderbrutsen wurde troch kjeld. Foar boeren en túnkers wiene de iishilligen dêrom fan grut belang. Nachtfroast kin it sied of it jonge gewaaks ferneatigje en dêrom koe it sied pas nei de iishilligen yn 'e grûn. Op guon plakken yn de Alpen is it noch altiten in gebrûk om mei de iishilligen it gewaaks te beskermjen tsjin kjeld troch mei dy dagen fakkels del te setten. Ek foar de tún jildt dat foarstgefoelige planten pas nei de iishilligen plante wurde kinne.
Olaf's Frozen Adventure
Plot
Se keare mei syn allen werom nei it kastiel, dêr't se de kryst begjinne te fieren. De hauk fljocht oer en lit de fruchtecake op Olaf syn holle falle, wêrnei't dy útropt dat it "In krystwûnder!" is.
Produksje
Olaf's Frozen Adventure is in koarte film mei in spyldoer 21 minuten, dy't regissearre waard troch Kevin Deters en Stevie Wermers nei in senario fan Jac Schaeffer. As produsint wie Roy Conli by it projekt belutsen foar de filmstudio's Walt Disney Animation Studios en Walt Disney Pictures. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Alessandro Jacomini (beljochting) en Cory Rocco Florimonte (lay-out). De soundtrack waard fersoarge troch Christophe Beck en Jeff Morrow (dy't gjin fermelding op 'e ôftiteling krige), mei lieten makke troch Elyssa Samsel en Kate Anderson (de suster fan Kristen Anderson-Lopez, de lietsjeskriuwster fan Frozen).
Giel
Religy
Saffraan, in dûnkere tint giel, is in kleur dy't sterk assosjearre wurdt mei de Yndyske religyen. Yn it hindoeïsme wurde saffraankleurige kladen droegen troch de sadhu, omdoarmjende hilligen. Ek goaden, lykas Krishna (in avataar fan Vishnu), en Ganesha wurde yn 'e regel ôfbylde yn saffraankleurige klean. Yn it boedisme, dat yn 'e fyfde iuw f.Kr. út it hindoeïsme ûntstie, wurdt saffraan hillich achte om't de Boeda sels in klaad fan dy't kleur droegen hawwe soe. Tsjintwurdich drage dêrom in soad boedistyske mûntsen saffraankleurige pijen. De grutskalige (mar úteinlik ûnderdrukte) politike protesten yn Birma yn 2007-2008, ûnder lieding fan 'e boedistyske mûntsen, steane dêrom bekend as de Saffraanrevolúsje. Ek it sikhisme beskôget saffraan as in hillige kleur. De flagge fan Yndia hat de kleuren saffraan (almeast oansjoen foar oranje), wyt en grien, dy't foar it hindoeïsme en it sikhisme steane, resp. foar frede en foar de islaam.
Olaf's Frozen Adventure
Distribúsje
De distribúsje fan Olaf's Frozen Adventure waard fersoarge troch Walt Disney Studio Motion Pictures, de distribúsjepoat fan The Walt Disney Company. De film wie eins in krystspecial foar op 'e tillefyzje, mar waard op 22 novimber 2017 útbrocht yn in beheind tal bioskopen yn 'e Feriene Steaten as foarfilm fan Coco. De film hie syn debút op 'e tillefyzje op 14 desimber 2017 op it tillefyzjenetwurk ABC.
Giel
Religy
Yn 'e Roomsk-Katolike Tsjerke symbolisearret giel de kleur fan goud, en yn 't bysûnder de goudene kaai fan 'e himelpoarte, dy't Jezus Kristus neffens de kristlike mytology yn bewarring jûn hawwe soe oan 'e apostel Petrus. Mei't Petrus ornearre wurdt de earste paus fan Rome west te hawwen, is de kleur giel yn it roomsk-katolisisme sterk assosjearre mei it Fatikaan. De flagge fan it Fatikaan hat de kleuren giel en wyt, dy't steane foar de goudene kaai en de sulverne kaai fan Petrus. Tegearre symbolisearje dy kleuren ek de hjeldei Peaske en de opstanning fan Jezus. De assosjaasje fan giel mei ferrie komt dêr ek wei, om't mei Peaske ek it ferrie troch Judas Iskariot fan Jezus Kristus plakfûn.
Olaf's Frozen Adventure
Distribúsje
It byhearrende soundtrackalbum ferskynde op 3 novimber 2017 by platemaatskippij Walt Disney Records, en befettet fjouwer orizjinele lieten: Ring in the Season, The Ballad of Flemmingrad, That Time of Year en When We're Together.
Wylde Baarch (opperhaad)
Wylde Baarch (Ingelsk: Wild Hog; ±1829 – ?), wie in opperhaad fan 'e Noardlike Sjajinnen, (Northern Cheyenne), in Yndiaansk folk fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Hy wie belutsen by de Uttocht fan de Noardlike Sjajinnen, yn 1878, en oerlibbe begjin 1879 it Bloedbad fan Fort Robinson.
Giel
Gieltinten
De wichtichste tinten giel binne: abrikoas, âldgoud, amber, aureolyn, bêzje, buff, cakegiel, cosmic latte, dûnkergoudgjirde, dûnkersitroengiel, ekru, fanylje, flaaksgiel, goud, goudgjirde, goudsjeblom, guttegom, hunichgiel, jasmyn, kadmiumgiel, kanaarjegiel (of skoalbusgiel), khaki, klaproasgoud, krêm, liuwetaan, maïsgiel, mango, metallic goud, mikadogiel, mindaro, mostergiel, Napelsgiel, Navahowyt, okergiel, oliifgrien, papaya whip, parregrien, pjisk, pjiskgiel, rispinggoud, saffraan, satynglânsgoud, selektyf giel, sinneglâns, sinne-ûndergong, sitryn, sitroengiel, sjampanje, sjartreuze, sjonkyl, striegiel en weetgiel.
Wylde Baarch (opperhaad)
Libben
Yn 1877, oan 'e ein fan 'e Grutte Sû-Oarloch fan 1876, waard Wylde Baarch mei it meastepart fan 'e rest fan syn folk deportearre nei it Yndiaanske Territoarium (it hjoeddeiske Oklahoma), dêr't se har yn it reservaat fan harren sibben, de Súdlike Sjajinnen, nei wenjen sette moasten. De Noardlike Sjajinnen hiene dêr te min te iten en der brieken ferskate sykten út, sadat se yn in goed jier tiid desimearre waarden. Op 9 septimber 1878 brieken se út harren reservaat en joegen se har op 'en paad nei har âlde heitelân yn it noarden, in barren dat bekend kaam te stean as de Uttocht fan de Noardlike Sjajinnen. Mei Stomp Mês, Lytse Wolf en Sterke Lofterhân wie Wylde Baarch dêrby ien fan harren oanfierders.
De Noardlike Sjajinnen teagen dwers troch de hjoedddeiske Amerikaanske steaten Oklahoma, Kansas en Nebraska, dêrby hjitfolge troch it Amerikaanske leger. Wylde Baarch wie nei't it skynt belutsen by guon fan 'e moarden dy't dêrby troch de Sjajinnen ûnder blanke kolonisten yn noardwestlik Kansas oanrjochte waarden. Uteinlik spjalten se har op; wylst in troep ûnder Lytse Wolf fierder teach nei it noarden, joech in oare troep, mei in soad froulju en bern derby, oanfierd troch Stomp Mês, him oer by Fort Robinson, yn Nebraska. Wylde Baarch hearde ta dy lêste groep. Yn Fort Robinson krigen de Yndianen te hearren dat se werom moasten nei it Yndiaanske Territoarium, en doe't se dat wegeren, waarden se opsluten yn 'e legerbarakken fan it fort, en waard harren, midden yn 'e winter, iten en branje ûntholden. In besykjen ta bemiddeling troch Wylde Baarch en Sterke Lofterhân late nearne ta.
Op 9 jannewaris besochten de Sjajinnen út te brekken, mar party fan harren rekken dêrby ferwûne, en de Amerikaanske soldaten koene sûnder swierrichheden it bloedspoar folgje. De oare deis fûn der in wanhopich fjoergefjocht plak, wêrby't in grut tal fan harren deade waard en 65 op 'e nij finzen nommen waarden. Stomp Mês en fiif fan syn famyljeleden wisten te ûntkommen, mar de 32 oaren waarden op 22 jannewaris ynsletten en hast hielendal útrûge by Hat Creek Bluff. Dizze hiele rige fan foarfallen kaam bekend te stean as it Bloedbad fan Fort Robinson.
Olaf's Frozen Adventure
Distribúsje
Olaf's Frozen Adventure waard op 7 desimber 2017 yn it Feriene Keninkryk eksklusyf by de supermerkkeatling Tesco op dvd útbrocht. Op 19 desimber fan datselde jier kaam er beskikber as digitale download. De film waard op 18 novimber 2018 yn Noard-Amearika op dvd en blu-ray útbrocht. Sawol de digitale download as de dvd/blu-ray omfiemet ek seis oare, âldere koarte films mei in winter- en/of krysttema fan Disney: Winter (1930), Polar Trappers (1938), The Hockey Champ (1939), The Art of Skiing (1941), Pluto's Christmas Tree (1952) en Once Upon a Wintertime (1954).
Wylde Baarch (opperhaad)
Libben
Wylde Baarch hie by de útbraak al in pynlike wûne oan 'e boppeskonk oprûn, en wie frijwol daliks yn 'e boeiens slein. Mei Hoefsmid, Betize Hier, Stikelbaarch, Aldman, Sterke Lofterhân en Ienlike Krie waard er in hoartsje fêstholden yn Fort Leavenworth en letter yn Dodge City. Dêr waarden se oanklage foar moard, mar harren abbekaat frege om in oare lokaasje foar it proses, om't er fûn dat syn kliïnten yn Dodge City gjin earlike berjochting krije koene. De rjochter stimde dêrmei yn, en it proses waard ferpleatst nei Douglas County, dêr't de oanklager lykwols om útstel frege om't syn tsjûgen net oanwêzich wiene. Dat fersyk waard troch de rjochter ôfwiisd, en de saak tsjin Wylde Baarch-en-dy waard seponearre. Dêrop waarden se oerdroegen oan fertsjintwurdigers fan it Buro fan Yndiaanske Saken, dy't harren nei Montana begelaten, dêr't de troep fan Lytse Wolf ûnderwilens oankommen wie en tastimming krigen hie om der te bliuwen. Wylde Baarch wie troud mei in Lakota-frou en hie ferskate bern; syn âldste dochter wie ien fan 'e acht oerlibbenen fan it gefjocht by Hat Creek Bluff.
Olaf's Frozen Adventure
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Olaf's Frozen Adventure oer it algemien tuskenbeiden resinsjes. De webside Indiewire seach de koarte film fral as in "brechje" en in "opbou" nei Frozen II. De Britske krante de Daily Mirror ornearre dat fans "dermei takoene" oant de folgjende lange film fan 'e Frozen-franchise.
It tydskrift Slate hie fral krityk op it iepentlike kommersjalisearring fan Olaf's Frozen Adventure, en teffens op it feit dat de film fan in komyske byrol (Olaf de snieman) in haadpersonaazje besiket te meitsjen. It omskreau dy gong fan saken as "in almar wanhopiger onemanshow".
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Olaf's Frozen Adventure in goedkarringspersintaazje fan 57%, basearre op 7 ûnderskate resinsjes.
Prizen
Olaf's Frozen Adventure waard yn 2018 nominearre foar trije Annie Awards, de Amerikaanske prizen foar animaasjefilms. De nominaasjes wiene foar bêste animearre spesjale produksje, bêste animearre effekten yn in animaasjeproduksje en bêste muzyk yn in animearre filmproduksje.
Dr. Zamenhofpark
thumb|It Dr. Zamenhofpark yn de buert [[Zamenhofpark yn Ljouwert]] thumb|It byld fan [[Ludwik Lejzer Zamenhof|Dr. Zamenhof yn it park]] It Dr. Zamenhofpark is in stedspark yn de stêd Ljouwert yn de wyk Ald-East en de buert Zamenhofpark.
It park waard yn 1942 beneamd as "Easterpark". Yn 1959 waard it fannijs neamd as "Dr. Zamenhofpark". It waard neamd nei Ludwik Lejzer Zamenhof mei syn pseudonym Dr. Esperanto.
It byld fan him waard yn 1975 ûntbleate troch boargemaster Harmsma en waard makke troch keunstner Doekle Blanksma. Dy bewûnderer fan Zamenhof hie it byld al yn de 1950er jierren yn syn frije tiid makke. It orizjinele betonnen byld waard bywurke en yn brûns getten troch J. Kipte. Yn 2017 waard it byld stellen. It wie ien fan de Esperantomonuminten yn Nederlân.
It park mei in fiver hat in lingte fan 350 meter en leit tusken de Pasteurwei, Boerhavestrjitte, Robert Kochstrjitte en Archipelwei. Yn it park stiet ek in keunstwurk út 1966 fan keunstner Tseard Visser.
thumb|left|150px|Keunstwurk fan [[Tseard Visser yn it park]]
Tomahawk (bile)
In tomahawk (útspr.: ['tɔmǝhɔ:k]) is in soarte fan bile dy't syn oarsprong fynt by de Noardamerikaanske Yndianen, en dy't derút sjocht as in hakbile mei in rjochte stâle. In tomahawk-stâle is yn 'e regel heechút 60 sm lang, en tradisjoneel makke fan eske-, eskdoarn- of nutehout. It blêd weaget ornaris tusken de 260 en 570 g, mei in snijrâne dy't meastal net folle langer is as 10 sm. De bilekop (oftewol de rêchside fan it blêd) kin de foarm fan in hammer of in skerpe pjuk hawwe, of kin gewoan rûn wêze.
Etymology
De namme komt fan it wurd tamahaac, út 'e Algonkwynske Pouhattan-taal, dat weromgiet op 'e Proto-Algonkwynske woartel *temah-, dat "ôfsnije mei ark" betsjut. Besibbe talen hawwe soartgelikense wurden (bgl. Delawêr tǝmahikan, Malisiit tomhikon, Abenaky demahigan), dy't allegear fan "bile" betsjutte. As lienwurd krong dizze term yn 'e santjinde iuw it Ingelsk binnen, en dêrwei hat er him sûnt ferspraat nei in ferskaat oan oare Westerske talen.
Skiednis
Foar de Yndianen, en teffens foar blanke kolonisten, wie de tomahawk sawol in tige handich wurktúch, dat brûkber wie foar in ferskaat oan putsjes, as in wapen dat yn man-tsjin-mangefjochten brûkt waard, en teffens om mei te smiten. Foàr de oankomst fan 'e Jeropeänen wie it bileblêd fan tomahawks yn it prehistoaryske Noard-Amearika makke fan skerpe of rûne stien of fan sniene stikken hartegewei. Sokke blêden waarden mei bistepizen oan 'e houtene stâle befêstige. Al hiel gau nei de komst fan 'e earste blanke kolonisten die lykwols it metalene bilebled syn yntrede.
By Yndiaanske tomahawks hie de bilekop soms de foarm fan in pipekop, en wie der in gat troch de stâle boarre, sadat it gehiel ek as piip tsjinje koe, foar it smoken fan tabak. Sokke piip-tomahawks waarden gauris makke troch blanken, foar it inkele doel om se as diplomatike geskinken oan Yndiaanske foaroanlju te jaan. Soks hie njonken de monetêre wearde ek in symboalyske betsjutting; it stie foar de kar dy't sawol blanken as Yndianen meitsje moasten as hja inoar metten: de fredespiip smoke of de wapens (tomahawk) opnimme.
Yn 'e twadde helte fan 'e achttjinde iuw dielde it Britske leger ûnder de Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch foar it earst tomahawks út oan syn manskippen, om har sawol ta wapen as ta ark te tsjinjen. Yn 'e moderne tiid waarden tomahawks op 'e nij as oarlochswapen en ark brûkt troch Amerikaanske elitetroepen yn 'e Fjetnamoarloch. Dêrfandinne dat militêre tomahawks tsjintwurdich bekendsteane as "Fjetnam-tomahawks". Orizjinele Fjetnam-tomahawks út 'e jierren sechtich binne tsjintwurdich trouwens seldsume sammeldersfoarwerpen, dy't hege prizen opbringe. Ek Amerikaanske troepen yn Irak en Afganistan binne/wiene mei tomahawks tarist.
Sport
Tomahawk-smiten is in populêre sport ûnder de leden fan Amerikaanske histoaryske weropfieringsgroepen (dy't dus histoaryske foarfallen, meastal fjildslaggen, neispylje). Nije fjochtsporten, lykas okichitaw, binne úteinset mei it nij libben ynblazen fan tomahawk-fjochterstechniken út it koloniale tiidrek. Tomahawk-smite is ek in kategory binnen de wedstrydsport messmite.
Dee Brown
Dee Brown (folút: Dorris Alexander Brown; Alberta (Louisiana), 29 febrewaris 1908 – Little Rock (Arkansas), 12 desimber 2002), wie in Amerikaansk skriuwer, histoarikus en bibletekaris, dy't benammen bekend wurden is troch syn skiedkundige wurk Bury My Heart at Wounded Knee, út 1970, wêryn't er de ûndergong fan 'e Yndianen yn it Westen fan 'e Feriene Steaten yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw beskreau.
Libben
Dee Brown waard op 29 febrewaris 1908 berne yn it houtseagerijstedsje Alberta, yn 'e steat Louisiana, mar groeide op op it plattelân fan Ouachita County, yn Arkansas, dêr't om syn trettjinde hinne ierdoalje fûn waard. Mei syn mem Lula Cranford Brown en syn broer en beide susters ferfear er letter nei de Arkansaanske haadstêd Little Rock, om't dêr better ûnderwiis beskikber wie. Brown wie al ier in boekige jonge, en yn Little Rock waard de iepenbiere bibleteek foar him in twadde thús. Hy ûntwikkele in fassinaasje foar de skiednis fan it Wylde Westen dy't him syn libben lang bybliuwe soe. As grut fan fan it honkbaltiim de Arkansas Travelers kaam Brown as opslûpen jonge yn 'e kunde mei de goaier Moses J. Yellow Horse, dat in Yndiaan wie. De freonlikens fan dy man, en in kammeraatskip út Brown syn jonkheid mei in Kriik-jonge, makke dat er it byld fan 'e Yndianen as gewelddiedige en barbaarske wylden, sa't dat út 'e tradisjonele ferhalen oer it Wylde Westen nei foarren kaam, fersmiet.
Nei't er de middelbere skoalle ôfrûne hie, krige Brown baantsjes as drukker en sjoernalist yn Harrison, mar hy besleat om fierder te learen oan it Arkansas State Teachers College yn Conway, dêr't er skiednis studearre. In bybaantsje yn 'e bibleteek dêre oertsjûge him derfan om bibletekaris te wurden, dat midden yn 'e Krisisjierren sette er ôf nei Washington, D.C., om dêr oan 'e George Washington Universiteit ôf te studearjen. Yn 'e Amerikaanske haadstêd trof er Sally Stroud, dy't ek oan it Arkansas State Teachers College studearre hie, en mei wa't er úteinlik troude. Yn 1934 fûn er wurk as bibletekaris foar it Amerikaanske Ministearje fan Lânbou, dêr't er oant 1942 bliuwe soe.
Brown syn earste boek wie in satire op 'e burokrasy dy't mank gie mei Roosevelt syn New Deal, mar fanwegen de oanfal op Pearl Harbor waard dat nea útjûn. Syn útjouwer rette him oan om wat te skriuwen dat sjauvinistysk wie, en dêrop kaam Brown mei Wave High the Banner, in romantisearre foarm fan it libbensferhaal fan 'e ferneamde frontiers-man Davy Crockett (dat in goekunde fan syn oerpake west hie). In pear moanne nei de publikaasje fan dat boek waard Brown oproppen foar it leger, mar hy wurke syn hiele tsjinsttiid foar it Amerikaanske Ministearje fan Oarloch, te Washington, D.C., en hoegde nea oersee. Wol trof er yn it leger Martin F. Schmitt, mei wa't er nei de Twadde Wrâldoarloch oan ferskate histoaryske boeken gearwurkje soe.
Yn 1973 gie Brown mei pinsjoen, en kearden hy en de frou werom nei Little Rock, yn Arkansas. Neitiid skreau er noch û.m. Creek Mary's Blood, in roman dy't it ferhaal fertelt fan ferskate generaasjes dy't ôfstamje fan ien Kriik-frou, en Hear That Lonesome Whistle Blow, in skiednis fan 'e oanlis fan it spoar yn 'e westlike Feriene Steaten. Syn lêste wurk fan 'e lingte fan in boek wie de roman The Way to Bright Star, dy't ûnder de Amerikaanske Boargeroarloch spilet. Brown ferstoar op 12 desimber 2002 te Little Rock, yn 'e âlderdom fan 94 jier. Hy waard njonken syn frou begroeven yn Urbana, yn 'e steat Illinois.
Akercocke
Akercocke is in Ingelske blackened death metalband yn 1997, yn Londen oprjochte troch Jason Mendonça en David Gray. Yn 1999 kaam har debútalbum "Rape of the Bastard Nazarene" út. Yn 2012 waard de band opheft. Mar hy makke yn 2016 ûnferwachts in trochstart. Akercocke hat seis studioalbums útbrocht.
Skiednis
Akercocke's debútalbum, “Rape of the Bastard Nazarene”, waard yn 1999 yn eigen behear útbrocht troch de band. Akercocke tekene letter by Peaceville en brocht yn 2001 “The Goat of Mendes” út. Yn 2002 spile Ackercocke op Wâldrock. Yn 2003 kaam it tredde album “Choronzon” út, fia it platelabel Earache. Gitarist Paul Scanlan ferliet de band nei dit album en waard ferfongen troch Matt Wilcock.
“Words That Go Unspoken, Deeds That Go Undone” waard útbrocht yn 2005. Op 18 jannewaris 2007 ferliet bassist Peter Theobalds de band en waard ferfongen troch Peter Benjamin.
Akercocke brocht yn maaie 2007 syn fyfde album, “Antichrist”, út. By it toernee om it album te promoatsjen, feroarsake de band fanwegen it anty-kristlike karakter fan de muzyk in kontroverse yn Noard-Ierlân doe't hja op 18 maaie 2007 yn Belfast spylje wollen hiene. De leden ferskynden op 'e telefyzje yn it debatprogramma fan 'e BBC “Nolan Live” twa dagen foardat it optreden plak ha sillen hie, om harren rjocht om dêr te spylje te ferdigenjen. De band gie yn 2012 útinoar nei in lange perioade fan ynaktiviteit. Foarôfgeand oan de breuk wie Akercocke fan doel in dvd út te bringen op basis fan syn 10-jierrich jubileum as band; dizze dvd is nea útbrocht.
Akercocke kundige yn 2016 ta elkenien syn ferrassing in reüny oan, mei de orizjinele gitarist Paul Scanlan dy't weromkearde nei de band, en mei nijkommer Nathanael Underwood op basgitaar. De band pleatste in nagelnij nûmer op YouTube, titele “Inner Sanctum" In nij album, “Renaissance yn Extremis”, waard útbrocht yn 2017, it earste studio-album yn tsien jier sûnt “Antichrist” út 2007. Begjin 2021 makken de bandleden bekend dat se begûn wiene mei it opnimmen fan in nij album.
Tafeltennis op de Paralympyske Simmerspullen 1964
De IIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1964 hâlden yn it Japanske Tokio.
Dûbeld
{| width=60%
Klasse A2
{| width=60%
List fan planetoïden 90801-90900
Dit is in list fan planetoïden 90801-90900.
Kertiermaster (funksje)
Kertiermaster is in term dy't yn gebrûk is yn 'e kriichsmacht en soartgelikense organisaasjes mei in systeem fan rangen. It is sels lykwols net in rang, hoewol't it by de Nederlânske Keninklike Marine wol de oansprektitel is fan in korporaal by de Operasjonele Tsjinst en de Nautyske Tsjinst. Ynstee is 'kertiermaster' in funksje dy't oan lju fan in beskate rang opdroegen wurde kin.
Yn lânmachten is in kertiermaster ornaris in relatyf heechpleatst soldaat of ûnderofsier, dy't it tafersjoch hat oer foarrieden of barakken, en dy't foarrieden en fiktaalje útdielt. Yn marines is in kertiermaster faak in ûnderofsier mei spesjaal foech oangeande bestjoering fan it marineskip en it trochjaan fan sinjalen oan oare skippen.
De term 'kertiermaster' liket in lienfertaling te wêzen oan 'e titel fan in eardere hege funksjonaris yn 'e hofhâlding fan Dútske keningen en keizers, de Quartiermeister. It wurd bestjut letterlik "funksjonaris mei tafersjoch" (master) oer "it tawizen fan ûnderdak" (kertiering of ynkertiering). It is ek mooglik (mar minder wierskynlik) dat de term ûntliend is oan 'master fan it kertierdek', wat op sylskippen it dek wie dêr't de kaptein en de roerman it skip (be)stjoerden. Omtrint 1600 waard de term foar it earst brûkt yn in militêre kontekst.
Ezra
"Ezra" of "Esdras" (de helenisearre foarm fan 'e namme) hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Tafeltennis op de Paralympyske Simmerspullen 1968
De IIIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1968 hâlden yn Tel Aviv, Israel.
Dûbeld
{| width=60%
Klasse A2
{| width=60%
Klasse B
{| width=60%
Kropswolde
Kropswolde (Grinslânsk: Wòlle) is in doarp oan de noardkant fan de Grinzer Feankoloanjes yn de gemeente Midden-Grinslân yn de Nederlânske provinsje Grinslân.
Skiednis
De namme Kropswolde giet nei alle gedachten werom op it Aldfryske wurd *krepel ('kreupel, mank'), dat ek foarkomt yn it Nederlânske wurd kreupelhout ('ûnfolgroeid houtgewaaks'). Oare ferklearrings wize op in persoansnamme *Gripo dan wol op it Aldsaksyske en Aldnederlânske wurd krop of croppe ('krop'), dat soms 'welving yn it lânskip’ betsjutte kin (fergelykje de plaknamme Kropp). Yn it ferline waard wol spekulearre oft de namme Kropswolde komme koe fan it stamhaad Cruptorix. Der waard dan ferwiisd nei de Annalen fan Tacitus (Lib.IV.73) dêr’t in filla mei de namme Cruptorigis (= 'fan Cruptorix') yn it Baduhennawâld fermelden wurdt, dat earne yn Noard-Nederlân fûn wurde koe.
Fan de 13e tot 15e iuw ûntwikkele Kropswolde him ta in feankoloanje, wêrby’t in grut stik fan it lân yn it besit wie fan ferskate kleasteroarders. Ek boargers fan de stêd Grins lieten hjir turf grave. Dy waard nei de stêd ferfierd oer de Hunze. De feart op de Hunze waard behearske troch it Skûtskowersgilde (Schuitenschuiversgilde), yn 1403 oprjochte mei as doel turf út it gebiet om Kropswolde te fefieren. Bûten dit Schuitenschuiversgilde om mochten allinnich ynwenners fan Kropswolde, Wolfsbarge en Westerbroek turf ferfiere, mits harren skippen minder kapasiteit hiene as dy fan it gilde.
Yn de 17e, 18e en it begjin fan de 19e iuw stiene yn Kropswolde in flink oantal fraai oanleine bûtens en eptige pleatsen fan pommeranten út ûnder mear Grins en Hoogezand. Yn 1773 waard de hjoeddeiske tsjerke boud. De tsjerketoer dêrfan komt út 1888.
Oant yn de 20e iuw wie der genôch restfean om turf fan te meitsjen. Nei de ferfeanting waarden de dalgrûnen benammen foar de ikkerbou brûkt.
Marijekapel
De Us Leaffroukapel fan Kropswolde stie op in omgrêfte persiel op de hichte fan de Van Royenstrjitte, dat noch yn it begjin fan de 19e iuw foarhannen wie. De kapel, stifte op in foarwurk fan it Kleaster Yesse yn Haren, wurdt yn 1409 foar it earst neamd. Mooglik waard hy stifte foar de turfgravers dy’t op it foarwurk wurken. De restanten fan de kapel wiene de noch yn 1625. De ferearing fan marije joech oanlieding ta in beafeart; noch yn 1641 waard troch de herfoarme dûmny klage oer de katoliken dy’t dy Frouwe fan Cropswolde besochten. Undúdlik is oft in sakreminsthúske mei in doopfont, dy ‘t yn 1626 neamd waarden, ek by de kapel heard hawwe.
Gebouwen
thumb|Mûne De Hoop út 1923.
Grutte Priis Formule 1 fan San Marino 2005
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan San Marino 2005 yn Imola op 24 april 2005. It wie de fjirde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2005. Hy waard op Imola hâlden. De race waard hâlden oer 62 omgongen, op it 4,9 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 305,6 kilometer.
Mercyful Fate
Mercyful Fate is in Deenske blackmetal band yn 1981, yn Keappenhaven oprjochten. Mercyful Fate wurdt tegearre mei de bands Celtic Frost, Venom, Hellhammer en Bathory sjoen as de grûnlizzers fan it blackmetal sjenre.
1992-1999
Yn 1992 kamen King Diamond, Hank Shermann, Michael Denner en Hansen wer byelkoar om Mercyful Fate te werstarten, drummer Kim Ruzz waard ferfongen troch Morten Nielsen. It resultaat wie it album “In the Shadows”, dat yn 1993 útbrocht waard fia it label Metal Blade. It album befette ek in gastoptreden fan Metallica-drummer Lars Ulrich, op it nûmer "Return of the Vampire". Foar de toernee dy 't op dit album folge waard Morten Nielsen ferfongen troch King Diamond-drummer Snowy Shaw, fanwege in knibbelblessuere dy 't Nielsen oprûn hie. Bassist Hansen waard ferfongen troch Sharlee D ' Angelo, omdat Hansen net mei op toernee woe.
Yn 1994 brocht Mercyful Fate it album “Time” út. Nei it útkommen fan dit album, waard drummer Snowy Shaw ferfongen troch Bjarne T. Holm foar de Time Tour. Yn 1996 waard it album “Into the Unknown” útbrocht. Nei de release fan it album ferliet gitarist Michael Denner de band en waard ferfongen troch Mike Wead. Yn 1998 folge it album “Dead Again”. Yn febrewaris 1999 begûn Mercyful Fate mei it opnimmen fan album “9”, dat al yn maaie 1999 ferskinde. Nei de toer foar it album “9”, lêste Mercyful Fate in pauze yn. King Diamond konsintrearre him op syn eigen band (King Diamond) mei gitarist Mike Wead. Hank Shermann en Bjarne T. Holm foarmen mei Michael Denner de band Force of Evil, wylst bassist Sharlee D ' Angelo him by de band Arch Enemy foege.
2011
Yn 2011 stiene de bandleden fan Mercyful Fate mei-inoar op it poadium njonken de Amerikaanske band Metallica om by it “Metallica's 30th Anniversary” konsert mei-inoar in Mercyful Fate medley te spyljen.
2019 oant no
Yn de simmer fan 2019 waard oankundige dat Mercyful Fate yn (de yntusken troch Covid-19 ôflaske simmer fan 2020) in tal konserten yn hiel Jeropa jaan soe. De band sil bestean út de saneamde “9”-line-up oftewol mei de bandleden sa as op it album “9” en sil inkeld nûmers spylje út harren earste EP en earste 2 albums. Dêrboppe-op, sei de band ek ta dat se nije nûmers spylje soene dy 't skreaun binne yn de styl fan harren earste albums.
Yndiaansk agint
In Yndiaansk agint wie foarhinne yn 'e Feriene Steaten in amtner dy't oansteld wie troch de Amerikaanske oerheid om as tuskenpersoan te fungearjen tusken in beskate groep of stamme Yndianen en oare fertsjintwurdigers fan 'e oerheid.
Skiednis
Yn 't earstoan foelen Yndiaanske aginten ûnder it Amerikaanske Ministearje fan Oarloch, mei't it Amerikaanske regear ornearre dat it de ferantwurdlikheid fan it leger wie om 'e Yndianen te beskermjen tsjin 'e blanke befolking. Doe't yn 1824 it Buro fan Yndiaanske Saken (BIA) oprjochte waard, kamen hja dêrta te hearren. Dy ynstânsje waard yn 1848 oerhevele fan it Ministearje fan Oarloch nei it Amerikaanske Ministearje fan Binnenlânske Saken, en sadwaande kamen de Yndiaanske aginten yn 1849 ûnder boargerlik tafersjoch te stean.
Om't de Yndiaanske aginten diel útmakken fan deselde oerheid dy't de Yndianen harren lân ôfnimme en harrensels "beskave" woe, wiene se mar komselden de ûnpartijige funksjonarissen dy't se achte waarden te wêzen. Fral yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw wiene in protte fan harren korrupt en beneidielen se de Yndianen troch subsydzjes en jierjilden te fertsjusterjen dy't foar de Yndianen bedoeld wiene.
Ek kaam it geregeldwei foar dat aginten mei oerheidsjild it goedkeapste iten kochten dat der te krijen wie om oan 'e yn ferdraggen fêstleine rantsoenen foar de Yndianen te foldwaan, en dan it jild dat se dêrmei útsparren yn eigen bûse stieken. Sokke praktiken wiene foar in part debet oan 'e hongersneed dy't der yn it lêste fearn fan 'e njoggentjinde iuw bytiden yn 'e reservaten hearske. Der wiene lykwols ek goede Yndiaanske aginten, dy't oprjocht besochten it libben yn 'e reservaten te ferbetterjen, mar dêrby ornaris op alderlei mêd tsjinwurke waarden troch de Amerikaanske oerheidsburokrasy.
Under it regear presidint Theodore Roosevelt (1901-1909) waard it amt fan Yndiaansk agint ôfskaft, en alle Yndiaanske aginten dy't der doe noch wiene, waarden ferfongen troch of werbeneamd as skoalynspekteurs.
Funksjes
Yn in ynstruksje út 1880 omfieme de funksje-omskriuwing fan Yndiaanske aginten: Fan july 1884 ôf waarden Yndiaanske aginten ek achte om op jierlikse basis in statistysk rapport gear te stallen fan 'e Yndianen yn harren gerjochtichheid, mei sokke gegevens as Yndiaanske namme, Ingelske namme, geslacht, famyljerelaasjes en boargerlike steat. (Yn 'e twadde helte fan 'e tweintichste iuw soene sokke rapporten troch de Yndianen tsjin 'e Amerikaanske oerheid brûkt wurde om federale erkenning te winnen op grûn fan histoaryske ôfstamming.)
Agintskip
De post fan in Yndiaansk agint waard in "agintskip" neamd, yn it Ingelsk in agency. Dat is de reden dat ferskate plakken yn Yndianereservaten yn 'e Feriene Steaten noch altyd it wurd Agency yn 'e namme hawwe. Foarbylden binne Agency Village, Crow Agency en Fort Belknap Agency.
ABBA (betsjuttingsside)
"ABBA" of "abba" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Mûnepaad (Ljouwert)
thumb Mûnepaad of Molepaad (Nederlânsk: Molenpad) is in strjitte en buert yn de stêd Ljouwert yn de wyk Ald-East. De buert is ien fan de fjouwer buerten dy't foar 2018 de wyk Flietsône, dy't doe opgie yn Ald-East, foarme. De buert is 16 hektare grut en hat likernôch 1.275 ynwenners.
De buert wurdt begrinzge troch it Súdfliet, Bleekleane, Emmakaai en Eastergrêftswêl.
De wyk krige syn namme troch it paad nei de âlde nôtmûne dy't der op in kaart fan 1560 al stie.
Rjochts (polityk)
Rjochts is yn 'e polityk in term om 'e ideology fan politike partijen en fan yndividuële politisy en oare persoanen yn it polityk spektrum oan te tsjutten. De rjochtse polityk stiet foar it idee dat beskate hierargyen yn 'e maatskippij en/of ferskillen tusken maatskiplike klassen net te fermijen, natuerlik, normaal of winsklik binne. Dat wurdt dan ornaris ûnderboud mei in berop op 'e wetten fan 'e natuer, de ekonomyske reäliteit of lang besteande tradysjes. Sa kinne hierargy en ûngelikensens ienfâldichwei beskôge wurde as gefolgen fan tradisjonele ferskillen op it mêd fan talint, berop of ûnderwiis of fan 'e natuerlike konkurrinsje dy't bestiet yn kapitalistyske frije-merkekonomyen.
De termen 'rjochts' en 'lofts' yn 'e kontekst fan 'e polityk ûntstiene yn 'e jierren fuort nei de Frânske Revolúsje fan 1789, en ferwize nei de doetiidske yndieling fan sitplakken yn it Frânske parlemint, de Steaten-Generaal. It wie doe nammentlik sa dat de oanhingers fan monargy en it saneamde Ancien Régime rjochts fan 'e foarsitter sieten, wylst de foarstanners fan de revolúsje en fan sekularisaasje en de ynstelling fan in republyk lofts fan 'e foarsitter sieten. Nei't yn 1815 mei de Restauraasje fan it Hûs Boerbon it keninkryk wer ynsteld waard, bleau dy sitewaasje hanthavene en rekken de termen rjochts en lofts yn algemien gebrûk. Sa waarden se meitiid ferspraat oer de rest fan Jeropa.