cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Norden
Skiednis
Yn 1806 rjochte de Grinzer mennonityske ûndernimmer Jan ten Doornkaat Koolman yn Norden de bekende brouwerij fan sterke drank Doornkaat op, dy't oan 1991 ta bestie. It merk en de reseptuer waarden neitiid oan de konkurrint Berentzen ferkocht; de merknamme en de schnaps Doornkaat binne bestean bleaun. De produksje dêrfan is net mear yn Norden húsfeste. Yn 1988 rjochte in telch út de brouwersfamylje de nei him neamde Gerhard ten Doornkaat Koolman-Stiftung op. De kapitaalkrêftige ynstelling hâldt him yn Norden en omkriten dwaande mei in ferskaat oan woldiedige aktiviteiten.
Yn de Twadde Wrâldoarloch hie de stêd suver gjin skea. Yn de oarlochstiid hie Norden de ferneamde radiostudio Norddeich Radio, dêr’t de Ingelsktalige propaganda-útstjoering Germany calling útstjoerd waard.
Friedberch (Beieren)
Friedberch  is in stêd en gemeente yn de Dútske dielsteat Beieren, dat part is fan it distrikt Aichach-Friedberch.
Norden
Skiednis
Oant en mei 1977 wie Norden in selsstannige lânkring. Sûnt is de stêd ûnderdiel fan de lânkring Auwerk mei as haadplak Auwerk (Aurich). It saneamde Amtsgericht sit noch wol yn Norden en it rjochtsgebiet komt fierweihinne oerien mei de grinzen fan de lânkring Norden.
Friedberch (Beieren)
Friedberg hat sa'n 30.000 ynwenners. De âlde stêd is frijwat geef bleaun, omdat it yn de Twadde Wrâldkriich net safolle bombardearre is.
Norden
Bestjoerlike yndieling
thumb|260px|Lizzing Norden yn Nedersaksen
Stedsdielen foar de gemeentlike weryndieling
Alle neikommende stedsdielen, útsein Bargebur, foarmje no it stedsgebiet Norden, dat sels gjin stedsdiel mear is.
Gearstalling gemeenteried
De gemeenteried bestiet út 34 leden, plus in sit foar de keazen boargemaster. De raad sjocht er sûnt septimber 2021 sa út:
Stedebannen
De gemeente hat stedebannen mei:
Stilicho
thumb|250px|Gravure fan Stilicho mei syn frou en soan oan syn rjochter side Stilicho (folút Flavius Stilicho) (sa. 359 - 22 augustus 408) wie oerbefelhawwer (magister militum) en patrysjer yn it West-Romeinske Ryk.
Sake Saakstra
Sake Saakstra (Sweins, 19 oktober 1954) wie in ferneamd keatser. Hy stamme út in keatsfamylje, want syn oerpake Klaas Boorsma wûn sân kear de PC en waard yn 1886 ta kening kroand. Ek syn broer Sipke keatste jierren oanien yn de haadklasse.
Stilicho
Karriêre
Stilicho waard berne yn wat tsjintwurdich Dútslân is. Syn heit wie in Fandaal dy't yn it Romeinske leger tsjinne en syn mem Romeinsk. Nettsjinsteande syn Germaanske komôf fielde hy him mear Romein as Fandaal, alhoewol't hy lykas in protte Germanen, it arianisme oanhinge ynstee fan it katolisisme
Krekt as syn heit naam er tsjinst yn it leger en makke opgong ûnder it bewâld fan keizer Teodosius de Grutte, dy't earst oer it East-Romeinske Ryk hearske soe fanút Konstantinopel en letter de lêste keizer fan it hiele Romeinske Ryk waard. Yn 384 stjoerde Teodosius him as gesant nei it hof fan de Perzyske kening Sapur III om te ûnderhandeljen oer in fredesakkoard dat relatearre wie oan de opsplitsing fan Armeenje. Doe 't hy fan dizze súksesfolle missy wêrom kearde nei Konstantinopel, waard Stilicho promovearre ta generaal. Hy krige opdracht de ferdigening fan it Ryk tsjin de oanfallen fan de Fisigoaten op him te nimmen, in rol dy't er sawat tweintich jier útfiere soe. De keizer seach yn Stilicho in weardefolle kriichsmaat, en om in besibbens mei him te foarmjen, bea hy syn adoptearre nicht Serena oan as breid. De brulloft fûn plak sawat tagelyk mei syn missy nei Perzje. Serena joech it libben oan in soan dy't Eucherius hiet.
Sake Saakstra
Karriêre
Saakstra, ûnderwizer fan berop, hie as keatser net altiten de sympaty fan it publyk. De loftshandige spiler, mei in flitsende en pleatste opslach, kaam foar de oerwinning en dat gong meastal ta skea fan syn útstrieling yn it fjild. Op 14 maaie 1972 behelle hy yn St.Anne it earste punt yn de haadklasse, net as opslagger mar as efterynse. Yn 1976 begûn foar Saakstra it prizenfestval op de PC. Yn dat jier wûn hy mei syn ûnskiedber ferbûne maat Piet Jetse Faber en Dirk Talsma dy keatspartij en hy mocht nei ôfrin de keningsbal yn ûntfangst nimme. Nei de earste priis op it Nederlânske kampioenskip yn 1978 foar de keatsferiening ‘Winsum’ wûn hy yn datselde jier de twadde priis op de PC. Dêrnei wûn hy de PC fiif jier oanien, fan 1979 oant 1984, hieltiten mei Piet Jetse Faber as foarynse en de beide lêste kearen mei Johannes Brandsma as efterynse. Dat trio waard troch kenners as it bêste partuer aller tiden karakterisearre. Yn 1981 waard de wilens yn Deinum wenjende Saakstra opnij ta kening keazen.
Stilicho
Karriêre
Nei de moard op de Westerske keizer Falentinianus II yn 392 holp Stilicho mei it byinoar sammeljen fan in leger dat Teodosius de oerwinning bringe soe yn de Slach oan de Frigidus. Hy wie ien fan de eastlike lieders yn dat gefjocht en tidens de kampanje wie de Fisigotyske kriichshear Alarik ofsier by him, dy't de wichtige Goatyske helptroepen oanfierde. Alarik soe letter ien fan Stilicho's belangrykste tsjinstanners wurde yn syn lettere karriêre as oerbevelhawwer fan de West-Romeinske legers. Stilicho ûnderskiede him oan de Frigidus, en Teodosius, ôfmêde troch de swiere kampanje, seach yn him de man dy't yn de takomst de feilichheid fan it ryk bewarje koe. De sike keizer beneamde Stilicho ta fâd oer syn jongste soan, Honorius, koart foar syn dea yn 394.
Sake Saakstra
Karriêre
Dêrnei folgen foar de nei Grou ferhuze keatser noch trije twadde en ien fjirde priis op de PC. Yn totaal sammele hy sânentweintich punten en stiet dêrmei op it sânde plak yn it PC-klassemint, twa punten efter syn oerpake Klaas Boorsma. Alle punten op de PC bemastere hy trouwens mei Piet Jetse Faber. Op 14 septimber 1990 naam de doe yn Wergea wenjende Saakstra op de hillige grûn fan it Sjûkelân yn Frjentsjer, mei de keatskoryfeeën Johannes Brandsma en Wybren van Wieren, ôfskied fan de keatsleafhawwers. Tûzenen taskôgers wiene hjirfan tsjûge, lykas fan de omreis troch Frjentsjer yn’e koets fan de PC.
Saakstra wûn yn totaal 170 earste, 92 twadde en 78 tredde prizen, goed foar 772 punten en in hege klassearring yn it punteklassemint aller tiden. Boppedat waard hy 64 kear kening en stiet dêrmei op it twadde plak yn it keningsklassement. Nei syn aktive keatskarriêre waard hy lid fan it haadbestjoer fan de KNKB, earst as bestjoerslid technyske saken en op 4 april 1998 waard hy foarsitter. Op 15 novimber 2001 droech hy dy funksje oer oan syn opfolger Piersma. Foar syn ynset foar it keatsen waard Sake Saakstra ta Ridder yn de Oarder fan Oranje-Nassau en ta earelid fan de KNKB beneamd.
Stilicho
Karriêre
Nei de dea fan Teodosius waard Honorius keizer fan it Westen, en syn âldere broer Arkadius dat fan it Easten. Sy wienen gjin fan beiden krêftige persoanlikheden, wêrtroch Stilicho as heechste kommandant fan it leger yn it Westen oer in protte macht beskikte. Yn dizze eigenskip bewiisde Stilicho syn betûftens mei enerzjy, ek al soe hy syn hiele karriêre te krijen hawwe mei polityk gekonkel fan tsjinstanners oan de twa keizerlike hôven.
Yn 395 krige hy al fuortendalik te krijen mei dizze hofpolityk doe't de Fisigoaten, dy't ticht by de Donau libben, ûnder druk setten waard troch de Hunnen en yn opstân kamen. De Goaten hienen krekt dêrfoar Alarik ta kening keazen en dizze ferbruts it ferdrach fan syn folk mei Rome. Sy foelen plonderjend de Romeinske provinsje Traasje binnen. It grutte Romeinske leger dat by de Frigidus fochten hie, wie noch hieltyd mobilisearre, en Stilicho late it rjochting Alarik's troepen. Doe't it leger, it Eastlike ryk binnenmarsjearde, krige Stilicho lykwols fan keizer Akradius it befel him werom te lûken. Arkadius hannele hjirby net út eigen beweging mar op advys fan syn Prefectus Praetorio, riedshear Rufinus, in âlde fijân fan Stilicho. Stilicho harket nei dizze opdracht en gong werom. Mar Rufinus helle gjin folle winst oan syn oerwinning op Stilicho, omdat er troch syn eigen troepen fermoarde waard.
Twa jier letter, yn 397, koe Stilicho Alarik's troepen wol ferslaan yn Masedoanje. Dat selde jier makke hy ek in ein oan de opstân fan de Romeinske gûveneur Gildo yn Afrika. Dêrnei moast er op fjildtocht yn Rhaetia (401), dêr't er in wiidweidige kampanje fierde tsjin syn folksgenoaten, de Fandalen en oare barbaarske stammen. Stilicho soe ek noch twa wichtige fjildslaggen tsjin Alarik late, by Pollentia yn 402 en Ferona yn 403. In hiel oar wapenfeit wie de opdracht dy hy joech ta de ferneatiging fan de Sibyllynske boeken (405), dy't hy beskôge as in belediging foar syn ariaanske leauwen.
Postúm
Yn it ûnrêstige tiidrek dat folge op de ûndergong en eksekúsje fan Stilicho waarden froulju en bern fan Germaanske foederaty yn hiel Itaalje ôfslachte troch de Romeinske befolking. Yn reaksje hjirop sochten de Germaanske troepen oansluting by Alarik. De Fisigoatyske kriichshear joech dêroan gefolch en luts mei syn hiele folk de Julyske Alpen oer Itaalje yn. Tsjin septimber 408 stienen de Fisigoaten foar de stêdsmuorren fan Rome.
Sûnder in sterke generalissimo lykas Stilicho om it benammen út barbaarske troepen besteande Romeinske leger te bestjoeren, koe Honorius oars net folle dwaan om it belis te brekken en naam in passive hâlding oan. Hy woe wachtsje oant Alarik út himsels foartgong en hope dat in sterk leger byinoar sammele waard om tsjin de Fisigoaten op te lûken. Spitigernôch, slagge it de Romeinen net om in sterk leger yn te setten en koe Alarik syn gong gean. Nei in belegering fan twa jier waard de stêd ynnommen tanksy in ferrieder dy't ien fan de poarten yn de muorren iepen sette. Foar it earst yn sân iuwen wie in bûtenlanske ynkringer dêryn slagge om Rome te oermasterjen.
Tsjinstellingen
In wichtige fraach dêr't skiedkundigen harren mei dwaande hâlden hawwe is of Stilicho it ryk út eigen belang ferdigene dan wol dat er it die út loyaliteit rjochting Rome of Teodosius. In protte skiedkundigen binne fan betinken dat it Stilicho syn wichtichste doel wie om syn soan op de keizerstroan te krijen, en dat er it hiele ryk wer ferienige woe; dizze teory jout in ferklearring foar syn oanhâldende twisten mei ynfloedrike Romeinen oan beide hôven.
Tor Books
Tor Books is fierwei de bekendste ymprint fan 'e Amerikaanske útjouwerij Tom Doherty Associates, LLC út New York, dy't him benammentlik spesjalisearret yn 'e publikaasje fan romans en novellen yn 'e sjenres science fiction en fantasy. Oarspronklik wie Tom Doherty Associates in selsstannige útjouwerij, dy't yn 1980 oprjochte waard troch útjouwer en redakteur Tom Doherty. Yn 1987 waard it bedriuw lykwols oernommen troch St. Martin's Press, in difyzje fan 'e Britske útjouwerij Macmillan Publishers, dy't sûnt 1999 folslein yn eigendom is fan it Dútske útjouwersconcern Verlagsgruppe Georg von Holtzbrinck GmbH.
Al hiel gau nei de oprjochting ferovere Tor Books in wichtich part fan 'e merk yn syn sjenres. De rol dy't Tor yn 'e science fiction- en fantasy-literatuer spilet, hat erkenning krigen trochdat de útjouwerij sûnt 1988 elts jier de priis foar de bêste science fiction-útjouwer fan it gesachhawwende Locus Magazine wûn hat.
Tor hat grutte nammen yn 'e science fiction en fantasy útjûn, lykas Jacqueline Carey, David B. Coe, Glen Cook, Kate Elliott, Jennifer Fallon, Elizabeth Haydon, Robert Jordan, Mercedes Lackey, Jane Lindskold, Juliet Marillier, R.A. Salvatore, Brandon Sanderson en Jo Walton.
Ymprints
Njonken Tor Books beslacht Tom Doherty Associates noch in tal oare ymprints:
Stilicho
Tsjinstellingen
In oar problematysk punt is syn striid mei Alarik in Masedoanje. Stilicho hie faak plannen smeid om de provinsje Dalmaasje by it Westlik part te krijen, ek al hearden de troepen dy't hy brûkte foar syn oerwinning by it Easten. Wier of net wier, de eangst hjirfoar soe ferklearje wêrom Rufinus Arkadius oertsjûge koe ,Stilicho fuort te stjoeren doe't de oerwinning op Alarik tichteby wie. Yn alle gefallen, sa gau Alarik by fredesûnderhannelings mei Rome in titel krige, waard Stilicho it doelwyt foar hôfyntriges yn Konstantinopel, of omdat er net populêr, of fanwege syn ambysjes.
Thanksgiving (Kanada)
Thanksgiving (Ingelsk foar "Tankjaan"; Frânsk: Action de grâce) of Thanksgiving Day (Ingelsk foar "Tankjoudei"; Frânsk: Jour de l'Action de grâce) is de Kanadeeske fariant fan Thanksgiving, dy't ek wol Kanadeesk Thanksgiving neamd wurdt ta ûnderskie fan Amerikaansk Thanksgiving en Thanksgivingfierings yn oare lannen en territoaria. It is in kristlike hjeldei mei de status fan in nasjonale feestdei, dy't fan oarsprong bedoeld wie om utering te jaan oan tankberens foar de rispinge, mei't dy sjoen waard as in seine fan God.
Althobo
thumb|70px|right
De Ingelske hoarn, cor anglais of althobo is de gruttere en legere útfiering fan de hobo. Hoewol leger fan toan is it as it om de klankkleur en it bespyljen giet yn wêzen in lege hobo. De klank fan de althobo is weemoedich, soms klagerich.
It ynstrumint hat neat mei de hoarn te krijen, krekt likemin as dat yn it Ingelsk is. De eardere modellen yn de 18e iuw (jachthobo) wien boud mei op healwei in knik. Yn it Frânsk hjitte soks 'corps anglé': 'bûgd lichem'. De beneaming Ingelske hoarn is dus in ferkearde oersetting fan 'cor anglais', dat sawat it selde klinkt as 'corps anglé'. It wurd 'cor' betsjut 'hoarn' en is net besibbe oan it Frânske 'corps' foar 'lichem'. Sjoch ek it Italjaanske 'corno' foar 'hoarn'. It ynstrumint is stimd yn F, in kwint leger as C dus. De grepen op de althobo binne deselde as dy op de hobo, de klippen sitte wol fierder útinoar.
Maarsseveen
thumb|260px|right|Lokaasje [[Maarssen]] thumb|260px|right|Maarsseveen is ien lange dyk thumb|260px|right|Maarsseveen Maarsseveen is part fan de gemeente Stichtske Fecht, yn de provinsje Utert.
Skiednis
De namme Marcevene (Maarsseveen) wie al yn de lette midsiuwen bekend. Fan 1818 oant 1 july 1949 wie it in selsstannige gemeente. De bebouwing oan de noardkant fan de Nassaustrjitte yn it hjoeddeiske Maarssen foel ûnder de gemeente Maarsseveen, teffens de Bethunepolder, Oud-Maarsseveen, en it plassegebiet eastlik fan de Maarsseveense Vaart.
Hjoeddeisk buorskip
Maarsseveen bestiet út ien rjochte lange dyk fan mear as in kilometer lingte, de Hearrenwei. Oarspronklik in túnbougebiet mar dy aktiviteit wurdt stadichoan minder. Der is noch ien feehâlder en de measte huzen wurde no foar gewoane bewenning brûkt. In soad saneamde "ruilferkavelingswenten" binne de ôfrûne jierren ôfbrutsen en ferfongen troch nije wenningen.
De Plassen
Troch ferkaveling en turfwinning binne in soad stripen en plassen ûntstien yn it, fan oarsprong, sompe-eftige gebiet. It noardlike part is no natoerreservaat en deie mei yn it NCRV-programmahet mooiste plekje van Nederland. De plassen súdlik fan Molenpolder binne yn de jierren sechtich foar sânwinning útgroeven: it sân is ûnder oare brûkt by de oanlis fan de Utertse wyk Overvecht. It rekreaasjegebiet de Maarsseveense Plassen is no ien fan de wichtichste wetterrekreaasjegebieten yn de regio. It wurdt hast hielendal beheard troch troch it Rekreaasjeskip de Stiftse Grienlannen, in gearwurkingsferbân tusken inkelde gemeenten en de provinsje Utert.
Thanksgiving (Kanada)
Skiednis
Thanksgiving wurdt yn Kanada ornearre werom te gean op 'e earste fiering fan dy hjeldei yn 'e Nije Wrâld, dy't neffens Kanadezen net plakfûn yn 1621 yn Nij-Ingelân of yn 1619 yn Firginia, sa't yn 'e Feriene Steaten tocht wurdt, mar yn 1579 ûnder de trêde ekspedysje fan ûntdekkingsreizger Martin Frobisher om 'e Noardwestlike Trochfeart te finen. Neitiid waard Thanksgiving yn Kanada út en troch ris fierd, mar net elts jier.
Stilicho
Boarne
Utsein relevante wetsteksten yn de Codex Theodosianus, binne de wichtichste primêre boarnen oer it barren ûnder it bewâld fan Stilicho oant it jier 404, de panegyrisy dy't oan him wijd binne troch de dichter Klaudianus. Foar it tiidrek nei 404 is Zosimus de wichtichste boarne. Dizze lêste hie omdat er wierskynlik sels in Byzantyn wie in sterke ôfkear fan Stilicho.
Thanksgiving (Kanada)
Skiednis
Troch de Amerikaanske Unôfhinklikheidsoarloch sette him tusken 1776 en 1783 in grutte kliber loyalisten út 'e Trettjin Koloanjes nei wenjen yn 'e Britske koloanjes dy't letter Kanada foarmje soene. Dyselden brochten harren doe al stevich yn 'e Amerikaanske kultuer ferankere tradysjes oangeande Thanksgiving mei. Dat hie benammen ynfloed op 'e fêste fiering fan 'e hjeldei elts jier en op 'e gerjochten fan it Thanksgivingmiel, lykas kalkoen en pompoen, mar net op 'e datum, mei't dy doe ek yn 'e Feriene Steaten noch net fêstlei.
Maarsseveen
De Plassen
Oan de súdkant fan Maarsseveen, tsjin de N230 (Zuilense Ring, de Ring Utert fan de A2 ôfslach Maarssen/Utert Noard ôf) leit de Kleine Maarsseveense Plas, mar dy hat net folle rekreative betsjutting. Der is in oanlisplak foar fiskersboatsjes (hier) mar der is net folle aktiviteit te fernimmen. Dy plasse is ek troch sânwinning ûntstien. Der rint in paad omhinne dat benammen brûkt wurdt troch minsken om hûnen út te litten.
Op de grutte én op, de lytse plasse binne boaten mei motors ferbean; boatsjes mei elektryske motors binne wol tastien. Troch de grutte djipte fan de plassen moat by it swimmen rekken hâlden wuren mei tige kâld wetter op bepaalde plakken. Troch dy djipte is de plasse winterdeis net sa gau tichtferzen en is reedriden noedlik.
Thanksgiving (Kanada)
Skiednis
Op 6 novimber 1879 waard Thanksgiving yn Kanada útroppen ta in nasjonale feestdei, mar de datum waard noch altyd net fêstlein. Dat barde pas op 31 jannewaris 1957, doe't de doetiidske gûverneur-generaal fan Kanada, Vincent Massey, in proklamaasje útgean liet wêryn't er witte liet dat Thanksgiving tenei elts jier op 'e twadde moandei yn oktober fierd wurde soe. Dêrmei wiek Kanada sterk ôf fan 'e Amerikaanske tradysje fan Thanksgiving, dat dêr op 'e fjirde tongersdei yn novimber falt.
Fiering
Hoewol't Thanksgiving op in moandei falt, wurdt de fiering fan 'e dei troch de measte Kanadezen beheind ta ien dei dy't lykfolwêr yn it lange wykein fan Thanksgiving falle kin. Almeast wurdt dêrfoar lykwols de snein oanholden. De fiering bestiet yn it foarste plak út in Thanksgivingmiel mei de hiele húshâlding, wêrby't tradisjoneel kalkoen mei folling, rosbyf, ham, jirpelpuree mei sjú, swiete jirpels, cranberrysaus, maïs, pompoen, pompoentaart en/of apeltaart iten wurde. Oare Kanadeeske Thanksgivingtradysjes binne it sjen nei in Kanadeesk fuotbalwedstryd op 'e tillefyzje, it hâlden en besykjen fan jiermerken en, foar kristenen, it besykjen fan in tsjerketsjinst.
Status as nasjonale feestdei
Hoewol't Thanksgiving yn Kanada by wet fêstlein is as nasjonale feestdei, is it net yn it hiele lân in frije dei, útsein foar amtners. It is in opsjonele frije dei (te bepalen troch de wurkjouwer) yn 'e Atlantyske Kanadeeske provinsjes Prins Edwardeilân, Nij-Skotlân, Nij-Breunswyk en Nijfûnlân en Labrador. Yn 'e rest fan it lân is it in algemiene frije dei.
Keunstdûken op de Olympyske Simmerspullen 1952
200px|thumb|right|It Olympyske Swimbad fan Helsinki De Olympyske Simmerspullen 1952, ek wol de XVe Olympiade neamd waarden yn 1952 yn Helsinki, Finlân hâlden. It keunstdûken waard hâlden yn it Helsinki Swimming Stadium.
Helsinki Swimming Stadium
Mei de bou fan it Helsinki Swimming Stadium waard yn de jierren tritich fan de foarige iuw begûn en waard boud foar de Olympyske Simmerspullen fan 1940, mar dy waarden ôfsein yn ferbân mei de Twadde Wrâldkriich, De bou kaam troch de kriich stil te lizzen en pas yn 1947 waard it swimbad ôfmakke, der wie plak foar 12.500 taskôgers. It Helsinki Swimming Stadium leit oan de noardeastkânt fan it Helsingin olympiastadion, en wurdt hjoed de dei brûkt as rekreaasjeswimbad.
Jelle Troelstra (skilder)
Jelle Troelstra (17 jannewaris 1891, Ljouwert - 16 jannewaris 1979, Amersfoart) wie in skilder yn 'e Bergenske Skoalle.
Jelle Troelstra wie de soan fan Sjoukje Bokma de Boer en Piter Jelles Troelstra, dat it fermidden dêr't er yn opwoeks wie ien fan sosjalisten en skriuwers. De swakke sûnens fan de mem en de politike druk dêr't de heit mei libbe brochten syn âlden der ta him doe't er tolve wie in pear jier op in djoere kostskoalle te dwaan, it Landerziehungensheim yn Ilsenburch yn it midden fan Dútslân.
Yn 1907 makke er de HBS ôf, mar gongen ek syn âlden útelkoar. Troelstra gong nei Genêve om muzyk te studearjen. Oant de Earste Wrâldkriich wie er dêrnei learaar yn Dresden, en dêrnei by de Humanitêre Skoalle yn Laren.
Yn Laren begûn er mei skilderjen. Nei ynternasjonale reizen kaam er yn 1923 by de Bergenske Skoalle. Hy boaske yn 1928 mei de sjongster en dûnseresse Tjac Romein, in skieden frou mei in dochter fan tolve, dêr't er ek mei spile. Hy koe lykwols net fan it skilderjen en de muzyk libje, dat bleau ek learaar.
Fan 1954 ôf wenne er yn Amersfoart, dêr't er yn 1979 ferstoarn is.
Ymprint
In ymprint is in hannelsmerk fan in útjouwerij dat brûkt wurdt om boeken ûnder út te jaan. Ien en deselde útjouwerij kin in ferskaat oan ymprints yn 'e hannen hawwe, en sa ûnder ferskillende nammen boeken op 'e merk bringe. Sa'n soarte fan konstruksje komt bygelyks faak ta stân troch it oernimmen fan 'e iene útjouwerij troch de oare. De oernommen útjouwerij hat dan faak in fêstige namme, dy't bekend en fertroud is by syn lêzers, en de oernimmende útjouwerij wol dy lêzers net ferlieze en giet dêrom troch mei it útjaan fan itselde soarte boeken ûnder de âlde namme, ek al is dat dan net mear in selsstannige útjouwer. It komt sadwaande gauris foar dat útjouwerijen boeken fan ferskillende sjenres ûnder ferskillende ymprints útjouwe. Ek is it mooglik dat ien ymprint wer oaren ûnder him hat.
Hunzegoakanaal
thumb|Brêge (Zuidema's klap) oer it kanaal by [[Nijtsjerk (De Marne)|Nijtsjerk.]] It Hunzegoakanaal is in ôfwetteringskanaal yn it noardwesten fan de provinsje Grinslân en rint fan Stoart nei Sâltkamp ta. De totale lingte fan it kanaal is 6,6 kilometer. It waard yn de 19e iuw groeven, yn of koart nei 1852. By de oanlis fan it kanaal waarden besteande wetterkes kanalisearre, mei as doel it ferbetterjen fan de ôfwettering fan de Marne.
Keppeling om utens
Ynfo oer it kanaal op ulrum1834.nl
Ymprint
In goed foarbyld is de Amerikaanske útjouwerij Macmillan Publishers, dy't û.m. de ymprint Tor Books yn 'e hannen hat, wat foarhinne in selsstannige útjouwerij wie. Tor Books sels hat dan as ymprints wer û.m. Tor Books, Forge Books, Orb Books en Tor Teen. Yn Nederlân is in bekend foarbyld Uitgeverij Het Spectrum, dy't njonken eigen ymprints as Prisma en Aula ek de nammen fan 'e oernommen útjouwers Van Holkema & Warendorf en Van Goor noch altiten brûkt.
List fan planetoïden 48201-48300
Dit is in list fan planetoïden 48201-48300.
Keunstdûken op de Olympyske Simmerspullen 1948
200px|thumb|right|It Olympyske Swimbad fan Londen 1948 De Olympyske Simmerspullen 1948, ek wol de XIVe Olympiade neamd waarden yn 1948 yn Londen, Grut-Brittanje hâlden. It keunstdûken waard hâlden yn it Empire Pool.
Empire Pool
It Empire Pool waard boud yn 1934 en hie plak foar 12.500 taskôgers. Nei de Spullen is it swimbad tichtmakke en it gebou werneamd ta Wembley Arena. It wurd hjoed de dei noch altyd brûkt foar sporteveneminten.
Romke Kroondijk
Romke Kroondijk (7 jannewaris 1938) is in Frysk lokaal politikus.
Hy wie yn oprjochter fan de FNP yn Himmelumer Aldefurd en siet foar dy partij fan 6 augustus 1974 oant 1 augustus 1978 yn de rie fan dy gemeente. Letter siet hy fan 1998 oant 9 jannewaris 2007 yn de gemeenterie fan Nijefurd.
By syn ôfskie krige hie in keninklike ûnderskieding foar syn 13-jierrich wurk as riedslid, hy waard beneamd as lid fan de Oarder fan Oranje-Nassau.
Romke Kroondijk is programma-makker by de lokale radio yn Nijefurd (RTN) mei in protte Frysktalige muzyk.
Jill Krop
Jill Krop (Edmonton, 1963) is in Kanadeesk nijslêzeresse en ferslachjouster op radio en tillefyzje, dy't no ek wurket as direktrise fan 'e ôfdieling nijs en as stasjonsmanager foar Global BC.
Jonkheid en oplieding
Krop waard yn 1963 berne yn Edmonton, yn 'e Kanadeeske provinsje Alberta, mar se groeide op yn Britsk-Kolumbia. Se folge in oplieding sjoernalistyk oan it Britsk-Kolumbiaansk Ynstitút foar Technology (BCIT) yn Burnaby, dêr't se yn 1986 mei goed gefolch ôfstudearre.
Karriêre
Krop begûn har karriêre by de lokale tillefyzjestjoerder CKPG-TV yn Prince George, yn Britsk-Kolumbia, folge troch in útdaagjend jier by CFRE-TV yn Regina, yn Saskatchewan. Dêrnei ferfear se nei de Kanadeeske Kustprovinsjes, dêr't se seis jier lang wurke foar it Atlantic Satellite Network (ASN) yn Halifax. Yn dy tiid wie se nijslêzeresse by wichtige nijsútstjoerings en ien fan 'e earste beide presintators fan it populêre moarnstillefyzjeprogramma Breakfast Television.
Yn 1995 kearde Krop werom nei Britsk-Kolumbia, oan 'e Kanadeeske westkust, dêr't se har as nijslêzeresse foar wykeinútstjoerings by it tillefyzjenetwurk British Columbia Television (BCTV) joech. Yn septimber 2001 naam se fan Ted Chernecki de presintaasje oer fan it programma News Hour Final op troch-de-wykske jûnen op 'e stjoerder Global BC fan BCTV. Ut en troch foel se ek yn as nijslêzeresse by Global BC News Hour en Global National.
Priveelibben
Jill Krop wie foarhinne troud mei ferslachjouwer Paul Mennier, oant harren houlik yn 1994 yn in skieding einige. Dat wie de reden foar har weromkear, it jiers dêrop, nei Britsk-Kolumbia. Dêr krige se neitiid in relaasje mei in Dave Samson, in brânspuitman út Burnaby, mei wa't se op 22 april 2008 in soan krige.
Ace Books
Ace Books is in Amerikaanske útjouwerij dy't fêstige is yn New York. It is de âldste aktive útjouwerij dy't spesjalisearre yn 'e publikaasje fan romans en novellen yn 'e sjenres science fiction en fantasy.
Skiednis
Ace Books waard yn 1952 oprjochte troch útjouwer en redakteur Aaron A. Wyn en begûn syn bestean mei de útjefte fan detektiveromans en westerns. Al mei gauwens waarden ek oare sjenres oansnien, wêrûnder non-fiksje, Goatyske romans en romantyk. De earste science fiction-roman waard yn 1953 útjûn en al binnen inkele jierren brocht Ace Books mear science fiction- en fantasytitels op 'e merk as detektiveromans en westerns mei-inoar.
Tegearre mei konkurrint Ballantine Books wie Ace Books yn it earste desennium fan syn bestean de wichtichste science fiction- en fantasy-útjouwer fan 'e wrâld. Nei de dea fan Aaron Wyn, yn 1967, rekke it mei de útjouwerij lykwols yn it neigean. Yn 1972 waard Ace oernommen troch Grosset & Dunlap en lettere fúzjes en oernames resultearren deryn dat it úteinlik in ymprint waard fan Berkley Books, dat wer in ûnderdiel fan 'e Britske Penguin Group waard. It útjouwerstiim dat de útjeften fan Ace Books fersoarget, is teffens ferantwurdlik foar in oare Penguin-ymprint, Roc Books, al hawwe de beide hannelsmerken fierders beide in selsstannige identiteit beholden.
Ut Ace Books binne ferskate fan 'e oare wichtige útjouwerijen op it mêd fan science fiction en fantasy ûntstien. Sa ferliet yn 1971 útjouwer en redakteur Donald A. Wollheim Ace om syn eigen útjouwerij, DAW Books, te begjinnen, wylst yn 1980 Tom Doherty by Ace wei gie om Tor Books op te rjochtsjen. Ek Jim Baen wurke jierrenlang by Ace en dêrnei by Tor, ear't er yn 1983 mei Baen Books úteinsette.
Op it mêd fan science fiction en fantasy hat Ace Books yn syn begjinjierren it wurk útjûn fan grutte nammen lykas Robert E. Howard, de geastlike heit 'e held Conan de Barbaar, en ek hjoed de dei noch wurde der tige goed ferkeapjende titels publisearre ûnder de Ace-ymprint, lykas de boeken fan Patricia Briggs, Jim Butcher, Jack Campbell en Mike Shepherd.
Piet Römer
thumb|Piet Römer yn AVRO's Sterrenslag, 1981 Petrus (Piet) Römer (Amsterdam, 2 april 1928 – dêre, 17 jannewaris 2012) wie in akteur. Syn ienaaiïge twillingbroer wie Paul Römer. Spile sûnt 1956 yn in soad telefyzjerigen, lykas Stiefbeen en Zoon en t Schaep met de vijf poten. De lêste jierren spile er de rol fan de Amsterdamske resjersjeur Jurriaan de Cock (“met see-oo-see-ka”) yn de searje Baantjer. Earder wie Römer ûnder oaren de Haadpyt fan Sinteklaas. Hy hat foar syn aktearjen in soad prizen krigen, wêrûnder de Televizierring. Hy is teffens eareboarger fan Amsterdam.
Baleaarske sliepmûzen
De Baleaarske sliepmûzen of Baleaarske reuzesliepmûzen (Latynske namme: Hypnomys) foarmje in skaai fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), it ûnderskift fan 'e iikhoarntsjes en sliepmûzen (Sciuromorpha), de famylje fan 'e sliepmûzen (Gliridae) en de ûnderfamylje fan 'e Jeraziatyske sliepmûzen (Leithiinae). Dit skaai omfiemet twa útstoarne soarten, wêrfan't fossilen oantroffen binne op 'e eilannegroep fan 'e Baleären, yn 'e westlike Middellânske See.
Aleksandra fan Oldenburg
Aleksandra Petrovna fan Ruslân (Russysk: Алекса́ндра Петро́вна Ольденбургская, berne as hertoginne Aleksandra Frederika Wilhelmina fan Oldenburg; 2 juny 1838 – 25 april 1900) wie de frou fan grutfoarst Nikolaas Nikolavitsj fan Ruslân.
Libben
Hja wie de âldste dochter fan Peter fan Oldenburg en syn frou Theresia fan Nassau-Weilburg en waard grutbrocht yn Ruslân. Har heit wie in neef fan tsaar Nikolaas I fan Ruslân. Har âlders soargen foar in goede oplieding en trunen har oan om har yn te setten foar minsken yn need.
Hja boaske yn 1856 grutfoarst Nikolaas Nikolajevitsj, de tredde soan fan tsaar Nikolaas I Aleksandra, dy't luthersk grutbrocht wie, naam doe it otterdokske leauwe oan en krige de namme grutfoarstinne Aleksandra Petrovna fan Ruslân. Tegearre krigen hja twa bern, mar it arranzjearre houlik wie net goed. Aleksandra hold fan ienfâld en wie serieus fan karakter; hja wie boppedat in tige leauwich minske en die in soad oan woldiedigens. Se stifte bygelyks in opliedingsynstitút foar ferpleegstsers yn 1865 yn Sint-Petersburch. Har man lykwols lei it oan mei in oar frommis, de ballerina Jekaterina Gavrilovna Tsjislova, en stifte by dat minske in twadde hûshâlding, dêr't er fiif bern by krige. Nei't it rûnom bekend waard dat har man in hûshâlding by in oar hie waard Aleksandra troch har man ferballe. It houlik waard lykwol nea offisjeel ûntbûn om't Aleksandra dêr net oan mei wurkje woe. By in ûngelok rekke Aleksandra ferwûne en fanôf 1880 wenne se yn it bûtenlân om te herstellen. Aleksandra hie de sympaty fan it hôf en har man hope dat er gau widner wurde soe, sadat er krekt lykas syn heit, nei't dy syn frou ferstoarn wie, syn maitresse boaskje koe. Mar it rûn oars. Aleksandra waard better, koe har wer frij bewege en sette har ynearsten yn it Mariïnsky-slot yn Kiëv nei wenjen. Se stifte dêr it Pokrovsky-kleaster, in troch nonnen laat sûnenskompleks foar it ferpleegjen fan earme minsken, dêr't se har hiele fermogen oan joech. De rest fan har libben wenne se dêr en holp se mei yn de soarch fan de pasjinten.
Doe't har man yn 1891 ferstoar wegere se de begraffenis te regeljen en by te wenjen. Nei syn dea fan har man waard se sels non en krige se de kleasternamme Anastasia. Hja ferstoar op 25 april 1900 oan de gefolgen fan kanker yn it kleaster en waard dêr begroeven. Op de dei fan de begraffenis wennen tsaar Nikolaas II en syn frou Aleksandra Feodorovna in betinkingstsinst yn it Moskouse kremlyn by. Har omskot waard yn de jierren 1950 opgroeven en op it Lûkjanivska-tsjerkhôf op 'e nij begroeven. Yn 2009 krige se har lêste rêstplak yn de tún fan de Sint-Nikolaaskatedraal fan it troch har stifte kleaster.
Aleksandra Petrovna waard troch de Hillige Synoade fan de Oekraynsk-Otterdokske Tsjerke op 24 novimber 2009 hillich ferklearre as de lokaal fereare grutfoarstinne Anastasia fan Kiëv. Hja is de beskermhillige fan alle skieden manju en froulju.
Bloody Buccaneers (album)
Bloody Buccaneers is it tweintichste studio-album fan Golden Earring, yn maaie 1991 waard it album útbrocht.
Vancouver
Vancouver (útspr.: [væŋ'ku:vəɹ], likernôch "weng-kûû-wur") is de grutste stêd (mar net de haadstêd) fan Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia. It leit yn it súdwesten fan Kanada, oan 'e kust fan 'e Strjitte fan Georgia, dy't ta de Stille Oseaan heart. Vancouver is ferneamd nei de Ingelske ûntdekkingsreizger George Vancouver. De stêd moat net betize wurde mei Vancouver (Washington), in stêd yn 'e Feriene Steaten mei deselde namme.
Neffens gegevens fan 'e Kanadeeske folkstelling fan 2011 hie Vancouver doe goed 600.000 ynwenners. Dêrmei is it de op sân nei grutste stêd fan Kanada en de grutste stêd yn 'e regio Westlik Kanada. As alle foarstêden meiteld wurde, hat Vancouver as stêdekloft in befolking fan 2,3 miljoen minsken, wêrmei't it yn Kanada allinnich de stêdekoften fan Toronto en Montreal foargean hoecht te litten. Vancouver stiet yn it bûtenlân benammen bekend om 'e Olympyske Winterspullen dy't der yn 2010 holden waarden. Dêropta is it ien fan 'e grutste havenstêden oan 'e westkust fan Noard-Amearika en teffens it sintrum fan 'e Kanadeeske filmyndustry.
Geografy
Vancouver leit yn it uterste súdwesten fan 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia, deunby de grins mei de Feriene Steaten. De stêd is sitewearre op it Burrard-skiereilân, dat oan 'e noardkant begrinzge wurdt troch de Burrard-ynham, en oan 'e súdkant troch de rivier de Fraser. Oan 'e westkant stiet de Strjitte fan Georgia yn ferbining mei de iepen Stille Oseaan, dêr't it fan skaat wurdt troch it grutte Vancouvereilân. It is in wiidferspraat misferstân dat de stêd Vancouver op dat eilân leit; stêd en eilân hawwe neat mei-inoar te krijen, behalven dat se yn deselde krite lizze en nei deselde man ferneamd binne.
Vancouver hat in oerflak fan sa'n 115 km² en leit yn 'e Pasifyske Tiidsône (UTC –8). De stêd hat ien fan 'e grutste parken fan Noard-Amearika, Stanley Park, dat krapoan 405 ha beslacht. Fanôf see wurdt de skyline dominearre troch it North Shore-berchtme, dat yn noardlike rjochting leit, efter de foarstêden West Vancouver, North Vancouver (stêd) en North Vancouver (distriktgemeente). Op heldere dagen kin men fierders yn 'e fierte de mei snie bekape fulkaan de Mount Baker lizzen sjen, súdeastlik fan Vancouver, yn 'e Amerikaanske steat Washington. Ek Vancouvereilân, nei it westen ta, is faak fanút Vancouver waar te nimmen, krekt as it eilân Bowen, yn it noardwesten.
Skiednis
Argeologyske fynsten bewize dat de streek fan Vancouver al 8.000 oant 10.000 jier troch de minske bewenne wurdt. De krite is sûnt minskewitten it wengebiet fan trije Kust-Salisj-sprekkende etnyske groepen, de Skwammisj (Squamish), de Muskwiim (Musqueam) en de Tsleil-Wautût (Tsleil-Waututh).
Hoewol't sir Francis Drake it gebiet mooglik yn 1579 al oandie, wie it earste dokumintearre besyk fan in Jeropeaan oan 'e krite fan Vancouver dat fan 'e Spaanske ûntdekkingsreizger José María Narváez, dy't yn 1791 de kust fan 'e Burrard-ynham ferkende. It jiers dêrop waard it gebiet yngeander yn kaart brocht troch de Britske ûntdekkingsreizger George Vancouver, ûnder dy syn ekspedysje fan 1791-1795. Letter soe nei him de stêd ferneamd wurde dy't op dit plak ûntstie. De earste Jeropeaan dy't it gebiet oer lân berikte, wie Simon Fraser, in ûntdekkingsreizger en keapman foar de Noardwestlike Kompanjy, dy't yn 1808 de nei him ferneamde rivier de Fraser streamôf folge oan 'e mûning oan 'e súdkant fan it hjoeddeistige Vancouver ta.
De krite fan Vancouver bleau in gebiet dat fierhinne troch Yndianen befolke waard, oant yn 1858 de Goudkoarts fan de Fraser mear as 25.000 blanke goudsikers dêrhinne lokke. Dat wiene meast lju út Kalifornje, dy't tsien jier earder dielnommen hiene oan 'e bekendere Kalifornyske Goudkoarts. De goudsikers moasten yn 'e Fraser Canyon wêze, en lieten sadwaande it plak dêr't letter Vancouver ûntstean soe, links lizze. Fjouwer jier letter, lykwols, yn 1862, setten de earste blanken har dêre nei wenjen op in boerespultsje dat McLeery's Farm hiet, oan 'e igge fan 'e rivier de Fraser. In jier letter waard yn wat no de stêd North Vancouver is, ek in houtseagerij fêstige, mar fanwegen de drege berikberheid fan dat plak oer it wetter, waard dy yn 1867 ferpleatst nei wat no de ûnderein fan Dunlevy Street is. Dêr ûntjoegen de houtseagerij en de kroech dy't der itselde jiers njonken boud waard, har neitiid ta de kearn fan in nije delsetting.
Yn 1870 waard it plakje besocht troch lânmjitters dy't yn opdracht fan it Britske koloniale regear tariedings makken foar de fêstiging fan in gruttere delsetting. De oarspronklike namme, Gastown, waar feroare yn Granville, ta eare fan 'e doetiidske Britske minister fan Koloanjes, Granville Leveson-Gower, 2e greve fan Granville. Doe't Britsk-Kolumbia him yn 1871 oansleat by de 1867 oprjochte Kanadeeske Konfederaasje, waard ûnthjitten dat der in spoarferbining komme soe tusken de east- en de westkust. Yn 1884 waard Granville útkeazen as einstasjon foar dat Kanadeeske Pasifyske Spoar. Op 6 april 1886 krige Granville stedsrjochten, en it wie by dy gelegenheid dat it plak omneamd waard ta Vancouver, ta eare fan 'e ûntdekkingsreizger George Vancouver.
Op 13 juny 1886 lei de Grutte Brân fan Vancouver hast de hiele stêd yn 'e jiske. De weropbou waard lykwols mei faasje úteinset. De befolking fan 'e stêd woeks oan fan 1.000 minsken yn 1881 ta mear as 20.000 yn 1901, en rom 100.000 yn 1911. Yn 1898 krige de ekonomy fan Vancouver in sterke ympuls trochdat de keaplju yn 'e stêd profitearren fan 'e Goudkoarts fan Klondike. In grut part fan 'e goudsikers makke ûnderweis nei Alaska en de Yukon nammentlik in tuskenstop yn Vancouver, dêr't allerhande ark en reau oanskaft waard dêr't men yn it hege noarden ferlet fan hawwe soe.
Oant fier yn 'e tweintichste iuw waard Vancouver ekonomysk en maatskiplik dominearre troch grutte bedriuwen lykas de Canada Pacific Railroad en de British Columbia Sugar Refinery. Dat late ta de opkomst fan in militante arbeidersbeweging. Yn 1903 waard by de earste grutte staking fan spoararbeiders fakbûnslieder Frank Rogers fermoarde troch spoarplysjes. Yn 1918 fûn de earste algemiene staking yn Britsk-Kolumbia plak, en nei in wat kalmere perioade yn 'e 1920-er jierren wiene der ûnder de Grutte Depresje yn 'e 1930-er jierren wer tal fan gewelddiedige botsings tusken stakers en stakingsbrekkers, dy't yn 1935 kulminearren yn 'e saneamde On-to-Ottawa Trek fan stakers dy't nei de federale haadstêd Ottawa optsjen woene, mar by Mission oppakt waarden en de rest fan 'e Krisisjierren yn ynternearringskampen trochbringe moasten.
Ek ferskate oare maatskiplike bewegings, lykas it feminisme en de gehielûnthâlders, wiene fan grutte ynfloed op 'e ûntwikkeling fan Vancouver. Mary Ellen Smith, in suffrazjette en prohibysjoniste út Vancouver, wie yn 1918 de earste frou dy't yn Kandada yn in provinsjeel parlemint keazen waard. Yn Britsk-Kolumbia duorre de drûchlizzing fan healwei de Earste Wrâldoarloch oant 1921, doe't it provinsjale regear it monopoalje op 'e ferkeap fan alkohol krige (in sitewaasje dy't hjoed oan 'e dei noch bestiet). Under de Twadde Wrâldoarloch waarden de etnysk Japanske ynwenners fan Vancouver en hiel Britsk-Kolumbia nei de oanfal op Pearl Harbor by de kust wei deportearre en nei ynternearringskampen yn it binnenlân ta stjoerd. Nei de oarloch waard it de Japanners net tastien om nei Vancouver en oare grutte stêden werom te kearen, wat de ein betsjutte foar de Japanske wyk Japantown.
Per 1 jannewaris 1929 krige Vancouver mei de anneksaasje fan Point Grey en South Vancouver syn moderne bestjoerlike grinzen. Yn 2010 organisearre Vancouver, yn gearwurking mei de lytsere plakken Whistler en Richmond de Olympyske Winterspullen en de Paralympyske Winterspullen. Sûnt hat Vancouver swier ynset op griene enerzjy; it stedsbestjoer hat bekendmakke dat Vancouver yn 2020 de skjinste stêd fan 'e wrâld wêze moat.
Vancouver hjoed de dei
Vancouver is de thúsbasis fan it iishokkytiim de Vancouver Canucks, dat yn 1945 oprjochte waard en sûnt 1970 yn 'e Amerikaanske National Hockey League (NHL) spilet. Elts jier yn maaie wurdt yn Vancouver de Maraton fan Vancouver holden. Fierders is Vancouver it ûnbekreaude sintrum fan 'e film- en tillefyzje-yndustry yn Kanada. Ek Amerikaanske film- en tillefyzjemakkers wike gauris nei Vancouver út, dat dêrom wol Hollywood-Noard neamd wurdt.
Der binne fiif iepenbiere universiteiten yn 'e stêdekloft Vancouver, wêrfan't de Universiteit fan Britsk-Kolumbia (UBC) en de Simon Fraser Universiteit (SFU) de grutsten binne mei in mienskiplik oantal fan mear as 90.000 studinten yn 2008. De oare trije iepenbiere universiteiten binne de Capilano Universiteit yn North Vancouver, de Emily Carr Universiteit foar Keunst en Untwerp op it eilân Granville yn 'e haven fan Vancouver, en de Kwantlen Polytechnyske Universiteit mei fjouwer kampussen bûten de eigentlike stêd. Fierders binne der yn 'e stêd ek seis privee-universiteiten.
Op it mêd fan museä moat de Vancouver Art Gallery neamd wurde mei in permaninte kolleksje fan hast 10.000 keunstfoarwerpen, wêrûnder in oansjenlik tal wurken fan Emily Carr. Yn 'e binnenstêd is ek fêstige de Contemporary Art Gallery, dy't benammen moderne keunst tentoansteld. Foar de skiednis fan 'e stêd en de krite kin men telâne yn it Vancouver Museum, it Maritym Museum fan Vancouver en it Museum fan Antropology oan de UBC. Fral dat lêste museum hat in grutte kolleksje oan keunst- en kultuerfoarwerpen fan 'e lânseigen befolking fan súdwestlik Britsk-Kolumbia.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e Kanadeeske folkstelling fan 2011 hie Vancouver doe in befolking fan 603.502 minsken. De befolkingstichtens bedroech 5.249 minsken de km², wêrmei't it ien fan 'e tichtstbefolke stêden fan westlik Noard-Amearika is. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2011 sa: 47,9% Aziaten; 46,2% blanken; 1,9% Yndianen; 1,6% Latino's; 1,0% swarten; 0,5% Arabieren; 0,9% oaren of fan mingd etnysk komôf.
De blanke ynwenners fan Vancouver binne foar it meastepart fan Ingelsk, Iersk, Dútsk, Skandinavysk, Italjaansk en Oekraynsk etnysk komôf. De grutste Aziatyske befolkingsgroep yn 'e stêd wurdt foarme troch de Sinezen, dy't mei 29,7% suver in trêdepart fan alle ynwenners útmeitsje. De measte Sinezen hawwe har yn Vancouver nei wenjen set doe't se ein 1980-er jierren Hongkong ûntflechten foarútrinnende op 'e weromjefte fan dy Britske koloanje oan 'e Folksrepublyk Sina. De tradionele Sineeske wyk fan Vancouver, dy't folle âlder is as de ymmigraasjeweach fan 'e 1980-er jierren, hjit Chinatown. Tsjintwurdich hat 52% fan 'e befolking fan Vancouver in memmetaal dy't net it Ingelsk is.
Klimaat
Vancouver hat in seeklimaat, mei oangenaam waarme simmers en mylde winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 22,2 °C, en yn desimber, de kâldste moanne, is dat 6,3 °C. Rekôrtemperatueren wiene 35,0 °C op sawol 31 july 1965, 8 augustus 1981 as 29 maaie 1983, en –17,8 °C (de boarne jout dêrfoar gjin datum of jier). Vancouver kriget jiers trochinoar 1,189 mm delslach, mei dêrûnder oer it hiele winterhealjier ferdield 38,1 sm snie.
Thanksgiving (Feriene Steaten)
Thanksgiving (Ingelsk foar "Tankjaan") of Thanksgiving Day ("Tankjoudei") is de Amerikaanske fariant fan Thanksgiving, dy't ek wol Amerikaansk Thanksgiving neamd wurdt ta ûnderskie fan Kanadeesk Thanksgiving en Thanksgivingfierings yn oare lannen en territoaria. It is yn 'e Feriene Steaten in kristlike hjeldei mei de status fan in nasjonale feestdei. Dizze dei wie fan oarsprong bedoeld om utering te jaan oan tankberens foar de rispinge, mei't dy sjoen waard as in seine fan God. Thanksgiving wurdt yn 'e Feriene Steaten fierd op 'e fjirde tongersdei yn novimber, op 'e foarjûn fan Swarte Freed en it begjin fan it krystseizoen.
Skiednis
Neffens de Amerikaanske folkloare soe Thanksgiving weromgean op in barren dat oantsjut wurdt as it "Earste Thanksgiving". Dat wie neffens it ferhaal de earste fiering fan Thanksgiving yn 'e Nije Wrâld, wêrby't yn oktober 1621 yn Nij-Ingelân 53 saneamde pilgrims ("pylgers"), de oerlibbenen fan 'e tocht mei de Mayflower, en 90 Wampanôk-Yndianen iten en drinken dielden en trije dagen lang mei-inoar feestfierden. Folle minder bekend is dat der yn 1619 al in Thanksgivingfiering plakfûn hie yn Firginia, troch de Ingelske kolonisten fan it skip de Margaret, dy't koart tefoaren lâne wiene te Berkely Hundred. De ferhearliking fan it Earste Thanksgiving, dêr't blanken en Yndianen it miel dielden, wurdt tsjintwurdich troch guon lju beskôge as skynhillich, de genoside fan 'e blanken tsjin 'e Yndianen yn acht nommen dy't net folle letter begjinne soe.
Thanksgiving waard yn 'e Feriene Steaten mei tuskenskoften as nasjonale feestdei fierd nei't presidint George Washington der yn 1789 op fersyk fan it Amerikaanske Kongres in proklamaasje oer útfurdige hie. Presidint Thomas Jefferson keas der lykwols foar om Thanksgiving net te fieren. Under de Amerikaanske Boargeroarloch neamde presidint Abraham Lincoln Thanksgiving "in nasjonale dei fan tank en lof oan ús woldiedige Heit Dy't yn 'e himel is," wêrby't er it Amerikaanske folk oprôp om dêr omtinken oan te jaan. Presidint Ulysses S. Grant makke Thanksgiving yn 1870 ta in federale feestdei yn Washington, D.C., wêrnei't it Kongres Thanksgiving (en beskate oare hjeldagen) op 6 jannewaris 1885 by wet fêstlei as in nasjonale feestdei yn 'e hiele Feriene Steaten en in trochbetelle frije dei foar amtners.
Der wie foar Thanksgiving lykwols yn 'e wet gjin datum fêstlein, sadat de presidint beslisse koe wannear't de hjeldei fierd wurde moast. Under it regear fan presidint Franklin D. Roosevelt waard de datum fan Thanksgiving yn 1939 sadwaande in wike nei foarren helle, sadat de hjeldei op 'e trêde tongersdei fan novimber kaam te fallen. Dat late ta in protte opskuor. It grutste part fan 'e Amerikanen gie troch mei it fieren fan Tanksgiving op 'e fjirde tongersdei, en de nije datum kaam bekend te stean as "Franksgiving" (nei Roosevelt syn foarnamme). Nei trije problematyske fierings yn 1939, 1940 en 1941, naam it Kongres yn 1942 in wetsfoarstel oan dat de fiering fan Thanksgiving op 'e fjirde tongersdei yn novimber fêststelde, en Roosevelt ûndertekene dat, sadat it in wet waard.
Fiering
De fiering fan Thanksgiving yn 'e Feriene Steaten draait fierhinne om in famyljediner op 'e jûn, wêrby't neffens de tradysje deselde gerjochten optsjinne wurde as dy't de pilgrims en de Yndianen by it Earste Thanksgiving iten hawwe soene. Dat binne: in hiele kalkoen mei folling, jirpels (ornaris jirpelpuree of swiete jirpels), pompoen, maïs, griene beane, cranberrys (yn 'e regel as saus) en pompoentaart. As Amerikanen foar wurk, stúdzje of ferdivedaasje fier fan hûs binne, besykje se mei Thanksgiving dochs altyd thús te kommen, wat elts jier ta grutte ferkearsopstoppings om 'e grutte stêden hinne en lange wachtrigen yn 'e lofthavens liedt. Ienris thús liket it ek suver tradysje te wêzen, as men Amerikaanske tillefyzjesearjes en films leauwe mei, om ûnder it Thanksgivingmiel mei famyljeleden rûzje te meitsjen oer âldsear.
Oare Thanksgivinggewoanten yn 'e Feriene Steaten binne û.m. dat goeddiedige organisaasjes in soartgelikens miel tameitsje en optsjinje foar de behoeftigen (bgl. yn in dakleaze-opfang), it bywenjen fan in tsjerketsjinst, it besjen fan optochten (libbensliif of op 'e tillefyzje) en it sjen nei in Amerikaansk fuotbalwedstryd, ek op 'e tillefyzje. Hoewol't Thanksgiving fan oarsprong in kristlike hjeldei is, makket de fiering dêrfan no yn sa'n hege mjitte diel út fan 'e Amerikaanske kultuer, dat it ek in sekuliere feestdei is, dy't net inkeld fierd wurdt troch kristenen, mar ek troch ateïsten en agnosten en lju fan alderhanne oare religyen.
Gaya Patal
Gaya Patal, echte namme: Sheran Gayatri Pancham (9 july 1988), is in rêstend Kanadeesk neakenmodel en pornografysk aktrise. Neffens har offisjele opjefte wie se ûnder har pornokarriêre 1.50 m, mei in gewicht fan 48 kg.