cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Daylight (film út 1996)
Plot
Latura beslút ûnderwilens dat hy en Madelyn weromswimme moatte nei de haadtunnel en wit Madelyn fan 'e needsaak dêrfan te bepraten. Se sykje ûnder wetter troch it paad werom en komme wer yn 'e tunnel út, dy't no hast oan boppen ta folrûn is. Se kringe it 'dak' fan 'e tunnel binnen, boppe it betonnene 'plafon'. Dêr brûkt Latura syn twadde en lêste springstoflading om in effekt te kreëarjen dat er in 'ejeksje' neamt, wêrby't er de boppewand fan 'e tunnel derút blaasd, sadat se troch de restearjende lucht omheechsûgd wurde sille nei it oerflak fan 'e rivier de Hudson. Hy sjocht lykwols oer de holle dat by de eksploazje earst in massa modder omleech komt, dêr't Latura yn fêst komt te sitten. Madelyn besiket him los te lûken, mar wurdt troch de sûchkrêft fan 'e troch it gat omheech geande lucht fuortskuord. Oan it oerflak fan 'e rivier ûntdekt se letter it omdriuwende lichem fan Latura, dy't lokkigernôch noch libbet, mar heal bewusteleas is. Rêdingsboaten en oare fartugen sette op harren ta en helje harren út it wetter.
As se oan lân brocht wurde, sjocht Latura Grace yn 'e kloft folk dy't gearrûn is, en lit de brankaar hohâlde dêr't er op ferfierd wurdt. Hy sprekt har oan en jout har de earmbân dy't Tyrell him oerlange hie. Neitiid stiet Madelyn derop om mei Latura yn 'e ambulânse nei it sikehûs ta. Latura fynt dat wol goed, salang't se mar de brêge nimme om oer de rivier te kommen.
Produksje
Daylight waard regissearre troch Rob Cohen nei in senario fan Leslie Bohem. As produsinten wiene by de film John Davis, David T. Friendly en Joseph M. Singer belutsen foar de filmstudio Davis Entertainment. Raffaella De Laurentiis wie útfierend produsinte. Der wie foar Daylight in budget beskikber fan $80 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan David Eggby, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Randy Edelman. De opnamen fûnen plak yn Nij-Jersey en yn 'e Cinecittà-studio's yn Rome.
Distribúsje
De distribúsje fan Daylight waard fersoarge troch Universal Pictures. De film gie op 6 desimber 1996 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre.
Untfangst
Daylight krige fan 'e filmkritisy oer it algemien negative resinsjes. De foaroansteande Amerikaanske resinsint Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times joech de film 2 fan 4 stjerren, en skreau: "[De film] is it sinematysk ekwifalint fan in "goud van oud"-radiostasjon, dêr'tst nea wat tsjinkomst dêr'tst troch de jierren hinne net fan begûn bist te hâlden. Op in beskaat punt yn 'e film, as in [yn 'e tunnel] fêstsittende boarger him freget oft se in kâns [op oerlibjen] hawwe, ferwachte ik dat [Stallone] sizze soe: 'Rêstich mar, frou. Ik haw dit al yn mear as tsien oare films dien.' "
Der wiene lykwols ek kritisy dy't Daylight wol in goede film fûnen. It Britske tydskrift Empire joech de film 4 fan 5 stjerren en skreau: "[De film] is geweldich om't er nea besiket wat oars te wêzen as er is: in rampefilm mei alle special effects-poeha dy't de njoggentiger jierren te bieden hawwe." Stallone sels sei oer Daylight inkeld: "It útgongspunt wie hiel goed, mar it waard gjin grut súkses."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat de film in goedkarringspersintaazje fan 27%, basearre op 41 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "De iepening hat in grutte, fjurrige eksploazje en Stallone leveret wer in oprjochte, sympatike prestaasje ôf, mar foar de rest liket [de film] wol bedoeld te wêzen om it bioskooppublyk murw te yrritearjen."
Resultaat
Daylight brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $33 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $126,2 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $159,2 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $80 miljoen betsjut dat in winst fan $79,2 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Thierry Baudet
thumb|Thierry Baudet (2018) Thierry Henri Philippe Baudet (Hiemstee, 28 jannewaris 1983) is in Nederlânsk politikus, skiedkundige, skriuwer en jurist. Hy is de oprjochter en foarman fan de politike partij Foarum foar Demokrasy. Sûnt 23 maart 2017 sit er as fraksjefoarsitter foar dy partij yn de Twadde Keamer.
Autodromo Nazionale di Monza
Autodromo Nazionale di Monza is in sirkwy foar foaral autosport dat yn de buert fan Monza leit. Fanôf 1950 is it sirkwy geregeldwei de lokaasje fan de Grutte Priis Formule 1 fan Itaalje.
Eizo Yuguchi
(4 july 1945 - 2 febrewaris 2003) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Yanmar Diesel. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1968.
Teruo Nimura
(2 maaie 1943) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Toyo Industries.
Compton Crook Award
De Compton Crook Award is in Amerikaanske literatuerpriis dy't elts jier oan 'e ein fan maaie útrikt wurdt oan 'e skriuwer fan it bêste Ingelsktalige romandebút fan 'e sjenres science fiction, fantasy of horror. De tawizing en útrikking fan 'e priis wurdt dien troch de leden fan 'e Baltimore Science Fiction Society (BSFS) op harren jierlikse science fiction-konvinsje Balticon, te Baltimore. De earste útrikking fûn plak yn 1983.
De priis is ferneamd nei science fiction-auteur Compton Crook, dy't skreau ûnder it pseudonym Stephen Tall; dêrfandinne dat de priis ek wol bekend stiet as de Compton Crook/Stephen Tall Award. Sûnt 2005 is oan 'e priis in jildbedrach fan $1.000 ferbûn. Under de skriuwers dy't de priis alris wûnen, binne Elizabeth Moon (1989), foar Sheepfarmer's Daughter, E.E. Knight (2004), foar Way of the Wolf en Naomi Novik (2007), foar His Majesty's Dragon. Foar in folsleine list mei winners, sjoch op dizze side, op 'e Ingelske Wikipedy.
Herweystate
thumb|Herweystate thumb|Herweyterrein yn 2010 Herweystate, mooglik ek: Grut Aylva, stie krekt besuden Ternaard, yn de gemeente West-Dongeradiel. Fan de state is neat werom te finen.
De stins Heerwey wurdt as wenplak yn 1425 foar it earst neamd. Herwey en Reinsma wienen de twa wichtichste huzen yn Ternaard. Yn de 15e iuw komme ferskate haadlingen foar mei de namme Herweisma, tho Heerwey, Hertwey.
Yn 1425 wie Uffa tho Heerwey grytman oer it dan noch net opdielde Dongeradiel. Syn soan wie mooglik Gherck to da Herewey, dy't yn 1444 mei oare haadlingen in bûn mei de stêd Grins sluet en yn 1453 in stik oer de merken fan Eastergoa mei ûndertekene. Hy wie neffens de genealogy fan Upcke fan Burmania troud mei in Doed, dy't letter mei in haadling Jaersma, grif út Holwert troude. Gherck syn soan Botte tho Herwey ûndertekene yn 1493 ek in bûn mei Grins. Yn 1487 sluet Botte in akkoart mei syn suster Auck oer de erfenis fan harren âlden.
Grifformeard-frijmakke tsjerke (Blije)
De Grifformeard-frijmakke tsjerke oan de Haadstrjitte yn Blije is de tsjerke fan de Grifformeard-frijmakke Gemeente Blije-Holwert.
Skiednis
Wylst yn de oanbuorjende doarpen Holwert (1944) en Ferwert (1945) de frijmakking al earder plak fûn, waard yn Blije pas op 17 maaie 1946 de akte fan frijmakking ûndertekene. Dat barde troch 63 persoanen. De earste tsjerketsjinst folge op de snein dy't op de dei fan de ûndertekening fan de Akte fan Frijmakking folge. Ynearsten makke de gemeente gebrûk fan in lokaal yn it stasjonsgebou, mar letter hierden de frijmakken foar harren tsjinsten de herfoarme tsjerke.
Yn de simmer fan 1950 waard útein set mei de bou fan in eigen tsjerke, dy't op 16 novimber 1950 yn gebrûk nommen waard.
Foar in koarte tiid hie Blije in eigen dûmny, mar meastentiids dielde Blije de dûmny mei de frijmakke gemeente fan Holwert. Op 15 septimber 1979 waarden de gemeenten Blije en Holwert gearfoege ta ien gemeente.
Slagelse (plak)
thumb|left|250px|Merkeplein Slagelse Slagelse is in lytse stêd yn de Deenske regio Seelân, yn de gemeente mei deselde namme Slagelse. It leit sa'n 100 km súdwest fan Kopenhagen.
Ut de skiednis
Tichteby Slagelse leit Trelleborg, in Wytsinge fort dat om 981 boud waard en as earste delsetting fan it gebiet jilt. Slagelse waard foar it earst neamd yn de kroniken fan Roskilde doe't dêr fan 1074 oant 1088 de earste tsjerke, de Sint Michael fanwege de noardske biskop Sven, boud waard. Yn 1150 folge de bou fan de Sint Petrus en yn 1164 it Antvorskovkleaster. Yn de 11e iuw hie Slagelse muntrjocht en wie it plak in wichtich hannelsintrum.
Hans Christian Andersen gie dêr in pear jier nei de Latynske skoalle, dy't er as 'ferfelend' beskreau.
Paul Kearney
Paul Kearney (Ballymena, 14 febrewaris 1967) is in Noardiersk skriuwer en essayist, dy't namme makke hat as auteur fan mear as tweintich fantasy- en science fiction-romans. Dêrby hat er him benammen talein op it subsjenre fan 'e epyske fantasy. Kearney syn wurk wurdt gauris ferlike mei it oeuvre fan 'e te ier ferstoarne Ingelske skriuwer David Gemmell.
Priveelibben
Kearney waard yn 1967 berne yn in Ierske famylje yn it Noardierske Ballymena. Hy studearre Angelsaksyske, Midingelske en Aldnoarske taal- en letterkunde oan 'e Universiteit fan Oxford, yn Ingelân. Neitiid wenne er twa jier yn 'e Deenske haadstêd Kopenhagen, en dêrnei brocht er ferskate jierren yn 'e Feriene Steaten troch. Yn 1998 kearde er úteinlik werom nei Noard-Ierlân, dêr't er him foargoed nei wenjen sette yn it greefskip Down. Kearney is in betûft berchbeklimmer en wie yn it ferline ek in entûsjast mar (nei eigen sizzen) tige min roeier.
Skriuwkarriêre
Begjin jierren njoggentich briek Kearney troch mei de op harsels steande fantasyromans The Way to Babylon (1992), A Different Kingdom (1993) en Riding the Unicorn (1994). Alletrije neamde boeken dielden ferskate motiven, lykas in held út ús wrâld dy't nei in fantasijwrâld reizget. Mar nettsjinsteande de loovjende kritiken waarden se kommersjeel gjin grut súkses. Syn agint rette Kearney dêrom oan om him ta te lizzen op in tradisjoneler soarte fantasyliteratuer. It resultaat dêrfan wie The Monarchies of God, in rige fan fiif romans, wêryn't Kearney de skiednis fan 'e Renêssânse (mei de godstsjinstferfolgings troch de ynkwisysje en de ûntdekking fan 'e Nije Wrâld) yn in folslein nije fantasyfoarm geat. Dizze tige súksesfolle searje sette yn 1995 útein mei Hawkwood's Voyage en einige yn 2002 mei Ships from the West. Yn 2010 waarden de fiif boeken fannijs útjûn yn in twadielige omnibusedysje.
Nei't er The Monarchies of God ôf hie, begûn Kearney mei in nije rige, The Sea Beggars. It earste boek dêrfan wie The Mark of Ran (2004), en diel twa, This Forsaken Earth, kaam út yn july 2006. Dêrnei besleat Kearney syn Amerikaanske útjouwer Bantam Books, fanwegen ôffallende ferkeapsifers, om mei dizze searje op te hâlden en net ek it trêde en lêste diel fan 'e trilogy, Storm of the Dead, te publisearjen. Letter kaam Kearney mei syn nije Britske útjouwer Solaris oerien dat dy de hiele trilogy yn in omnibusedysje útbringe soe, mar dat plan litte skipbrek om't Bantam wegere de rjochten op 'e boeken te ferkeapjen. Sadwaande is Storm of the Dead oant op 'e dei fan hjoed ûnútjûn bleaun.
Foar Solaris skreau Kearney de op himsels steande roman The Ten Thousand (2008), dy't ien fan syn grutste súksessen waard. It ferhaal is yn hege mjitte basearre op 'e Anabasis fan Ksenofon, oer de fjildtocht fan 'e Tsientûzen troch it Perzyske Ryk, en spilet yn in fantasijwrâld dy't de Grykske Aldheid net wanlyk is. Yn 2009 waard Kearney foar The Ten Thousand nominearre foar de David Gemmell Legend Award for Best Fantasy Novel. Letter ferskynden twa ferfolgen op The Ten Thousand, te witten: Corvus (2010) en Kings of Morning (2012). Dy spylje tweintich, resp. tritich jier nei de foarfallen dy't beskreaun waarden yn The Ten Thousand, en ferhelje oer de opkomst fan 'e feroverder Corvus, dy't Kearney basearre op Aleksander de Grutte.
Takeshi Ono
(22 novimber 1944) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Toyo Industries.
Schlosskirche (Lutherstadt Wittenberg)
Beskriuwing
Mei de 88 meter hege toer is de tsjerke yn de fiere omkriten te sjen en tige bepalend foar it stêdsbyld. De tsjerke foarmet de westlike ein fan de âlde binnenstêd. De toer hat in neogoatyske helm út 1885-1992 mei dêr ûnder in bân fan mozayk mei de wurden fan Luther syn liet Ein feste Burg ist unser Gott, ein gute Wehr und Waffen ('In sterke festing is ús God, in wâl om it kwea te kearen'). De tsjerke waard ferneamd doe't op 31 oktober 1517 de yn dy tiid noch ûnbekende muonts en teologyprofessor Maarten Luther syn 95 stellings bekend makke en dêrmei de reformaasje ynliede.
Ynkubus
In ynkubus (meartal: ynkuby) is in demon yn 'e foarm fan in man, dy't, neffens beskate mytologyske en legindaryske tradysjes, seksuële omgong hat mei sliepende froulju of manlju. De term 'ynkubus' komt fan it Latynske incubus (mei deselde betsjutting), dat ôflaat is fan incubo ("in nachtmerje feroarsake troch sa'n demon"), dat wer tebek giet op it tiidwurd incubare ("besliepe"). De froulike wjergader fan in ynkubus is in sukkubus. Obsene ferhalen oer ynkuby en sukkuby besteane yn tradisjonele maatskippijen al tûzenen jierren. Sokke mytyske wêzens komme oarspronklik út 'e mytology fan it Heine Easten, en binne dêrwei oernommen yn it kristendom, dat it leauwe yn it bestean fan sokke demoanen fierder oer de wrâld ferspraat hat. Guon tradysjes wolle hawwe dat oanhâldende seksuële aktiviteit mei in ynkubus of in sukkubus ta oanboazjende sûnensswierrichheden, sljochtsinnigens en úteinlik sels de dea liede kin.
Schlosskirche (Lutherstadt Wittenberg)
Skiednis
It earste slot op it plak en dêrmei ek de earste Slottsjerke, in oan Alderheljen wijde kapel, waard om 1340 hinne troch de Askanaanjer Rudolf I boud. De kapel waard ûnder it direkte rjocht fan Rome pleats. De hartoch soarge foar ynkommen foar de kapel, liet statuten opstelle en regele de oarder fan de earetsjinst. Dy regelingen bleaune ek ûnder lettere hearskers bestean. Yn 1415 ferhuze de kapel op de souder fan de hjoeddeiske tsjerke nei in ljochter plak om dêr in grutter tal minsken herbergje te kinnen.
Ynkubus
Beskriuwing
Ien fan 'e ierste beskriuwings fan in ynkubus is bekend fan 'e Sûmearyske Keningslist, dy't datearret fan likernôch 2400 f.Kr. Yn dy list wurdt de heit fan 'e held Gilgamesj fermelden as Lilû, in demon dy't froulju yn harren sliep steure en ferliede soe. De Sûmearyske mytology koe ek in froulike demon, Lilitû, dy't oan manlju ferskynde yn wiete dreamen, en as sukkubus beskôge wurde kin. Dêrnjonken wiene der noch in oar demoanepear: Ardat lili, dy't nachts manlju besykje en spûkeftige bern fan harren krije soe, en har manlike wjergader Irdu lili, dy't nachts froulju besykje en bern by harren oansette soe. Ardat lili en Irdu lili wiene oarspronklik stoarmdemoanen, mar meitiid waarden se sjoen as nachtdemoanen troch in foutive folksetymology fan harren nammen.
Schlosskirche (Lutherstadt Wittenberg)
De hjoeddeiske tsjerke
thumb|left|250px|De tsjerke yn de 16e iuw Tusken 1490 en 1515 liet Freark de Wize it hiele slot op 'e nij bouwe. Sûnt foarmet de Slottsjerke de noardlike fleugel fan it nei de eastlike kant iepen trijefleugelige bouwurk. Op 17 jannewaris 1503 waard de tsjerke ynwijd. Freark de Wize kocht foar de tsjerke in grutte samling reliken oan en liet de tsjerke pronkfol ynrjochtsje. De reliken hiene grutte oantrekkingskrêft op it leauwige folk en it tal beafeartsgongers naam no ek út fierdere omkriten ta. Nei de stifting fan de universiteit fan Wittenberg yn 1502 waard de Slottsjerke ek universiteitstsjerke. Yn de tsjerke promovearren studinten, Philipp Melanchthon hold dêr syn ferneamde earste taspraak, der waarden tsjinsten fierd en hege akademyske pommeranten fan de universiteit waarden dêr te rêste lein. Ta oantinken fan har' binne der tsjintwurdich noch in tal epitafen yn de muorren bewarre bleaun. De doar fan it haadportaal wie eartiids fan hout en waard troch leden fan de universiteit as in soarte fan publikaasjeboerd brûkt. Maarten Luther soe dêr op 31 oktober 1517, op de jûn foar de patronaatsdei fan de Slottsjerke, syn 95 stellings oan de doar slein ha om dêrmei in debat oer de hannel yn ôflaten út te lokjen. Dy 95 stellings waarden de oanlieding foar de oansteande reformaasje. Oft dat werklik sa barde is net hielendal wis. Wol wis is dat Maarten Luther dy deis de stellings op skrift nei twa biskoppen en letter ek oan ferskate teologen ferstjoerde. thumb|''It epitaaf fan Freark de Wize bleau sparre mei de brân fan 1760 Yn 1525 waard Freark de Wize yn de Slottsjerke beïerdige en noch yn itselde jier waard de lutherske earetsjinst yn de tsjerke ynfierd. Nei syn ferstjerren yn Eisleben waard Maarten Luther waard op 2s febrewaris 1546 yn de tsjerke begroeven en yn 1560 waard ek syn freon Philipp Melanchthon dêr te rêste lein.
Ynkubus
Beskriuwing
It leauwen yn it bestean fan ynkuby en sukkuby waard letter troch it iere kristendom oernommen út 'e kultueren fan it Heine Easten. De ynfloedrike tsjerkfaar Augustinus fan Hippo neamde ynkuby yn syn wurk De Civitate Dei ("De Stêd Gods"), wêryn't er stelde dat der tefolle oanfallen fan ynkuby wiene om harren bestean te ûntkennen. Nettsjinsteande dat waarden demoanen doedestiden oer it algemien as aseksuële wêzens sjoen. It bestean fan ynkuby en sukkuby gie dêrom yn tsjin 'e algemien oanfurde dogmatyk op it mêd fan demoanen.
Schlosskirche (Lutherstadt Wittenberg)
De hjoeddeiske tsjerke
Yn de Sânjierrige Oarloch yn 1760 baarnde de tsjerke út. It ynterieur gyng doe foar it grutste part ferlern. It eksterieur waard oant 1770 wer op in oare wize weropboud en de slottoer waard yn it ramt fan de weropbou omboud ta tsjerketoer. Benammen de toer hie yn 1814 te lijen by de striid fan de Dútsers om de stêd te befrijing fan de Frânske besetters en op 'e nij gyng it measte fan de ynrjochting mei weardefolle keunstwurken en reliken ferlern. Allinne de metalen monuminten bleaune bewarre, sa ek it grêfmonumint fan Freark de Wize, dat de ferneamde brûnsjitter Peter Vischer út Neurenberch yn 1527 makke.
Ynkubus
Beskriuwing
Yn 'e Midsiuwen besocht Tomas fan Aquino beide ideeën mei-inoar te fermoedsoenjen troch te riddenearjen dat ynkuby en sukkuby deselde wêzens wiene. Neffens him namen se earst (as sukkubus) de foarm fan in frou oan om seksuële omgong mei in man te hawwen mei de bedoeling om it sperma fan dy man te krijen. Dêrnei soene se (as ynkubus) de foarm fan in man oannommen hawwe om in frou swier te meitsjen mei it sperma dat se earder opfongen hiene. Yn prinsipe wie dat goed nijs, fûn Tomas, mei't it bern dat út sa'n demoanyske oanfal op in frou ûntstie, folslein minsklik wêze moast en dêrom in siel hawwe soe lykas alle oare minsken. De ideeën fan Tomas rekken neitiid mank demonologen frij algemien akseptearre.
Schlosskirche (Lutherstadt Wittenberg)
De hjoeddeiske tsjerke
By it Kongres fan Wenen waard Wittenberch by Prusen yndield. Nei't de universiteit fan Wittenberch yn 1817 nei Halle ferhuze, waard de Slottsjerke oan de nij stifte predikantenopleiding oerdroegen. Op it plak fan de yn 1760 ferbaarnde houten doar dêr't Luther de stellings op slein hie, liet kening Friedrich Wilhelm IV in nije brûnzen doar jitte mei dêr op de tekst fan de 95 stellings. Op 10 novimber 1858, op de 375e jierdei fan Luther, waard de doar mei in seremoanje ynwijd. thumb|left|250px|It hjoeddeiske neogytske ynterieur fan de tsjerke Yn oanrin nei it 400-jierrich jubileum fan Luther syn bertedei waard ûnder lieding fan Friedrich Adler yn 1883 útein set mei in grutte ferbouwing fan de tsjerke yn neogoatyske styl. De restauraasje fan it "Monumint fan de Reformaasje" waard yn 1892 ôfsletten. By dy restauraasje waard it ynterieur fan de tsjerke neffens histoaryske beskriuwings foarjûn en de helm fan de toer hersteld. Yn oanwêzigens fan keizer Wilhelm II waard de tsjerke op de reformaasjedei 1892 op 'e nij yn gebrûk nommen.
Ynkubus
Beskriuwing
Oan it begjin fan 'e santjinde iuw waard de teory fan Tomas yn 'e dissertaasje Dæmonologie nochris befêstige troch kening Jakobus I fan Ingelân, dy't as haad fan 'e Anglikaanske Tsjerke ek religieuze macht útoefene. Jakobus wie fan miening dat it sperma dat de demon ynsammele fan koartlyn ferstoarne manlju kaam troch manipulaasje fan it deade lichem. In alternative metoade wie neffens him dat de demon in manlik lyk besette en seksuële omgong hawwe liet mei libbene minsken. Nettsjinsteande it feit dat sawol sperma as aaisel fan it troch de demon bewurkmastere bern fan minsklike oarsprong wiene, waarden sokke bern gauris sjoen as boppenatuerlik.
Oer it fierdere aard en uterlik fan 'e ynkubus giene alderhanne ferhalen. Sa soe men sa'n wêzen neffens guon boarnen weromkenne oan syn ûnnatuerlik grutte of kâlde penis. In soad ferhalen beweare dat ynkuby biseksueel binne, wylst oaren úthâlde dat se folslein heteroseksueel binne en in manlik slachtoffer ûnoangenaam of sels skealik fine. Nettsjinsteande it min ofte mear offisjele dogma dat demoanen gjin bern oansette kinne om't se gjin geslachtsorganen hawwe soene, wurde se yn guon ferhalen wol deeglik opfierd as de heiten fan heal-minsklike, heal-demoanyske neikommelingen. Sa'n bern wurdt in cambion neamd. De leginde oer de berte fan 'e tsjoender Merlyn wol bygelyks hawwe dat dyselde troch in ynkubus by in minsklike frou oanset waard, en dat syn tsjoenderij in genetysk beërf wie fan syn demoanyske heit.
Schlosskirche (Lutherstadt Wittenberg)
De hjoeddeiske tsjerke
Fan 1978 oant 1992 wurke de predikant Friedrich Schorlemmer yn de tsjerke. Schorlemmer krige yn de DDR-tiid fanwegen syn symboalyske aksje fan it omsmeien fan it swurd ta in ploechizer ynternasjonale bekendheid.
Ynkubus
Beskriuwing
Neffens de Malleus Maleficarum oftewol de Heksehammer, in (kwea) ferneamd hânboek foar de bestriding fan hekserij, skreaun troch Heinrich Kramer yn 1486, binne der fiif manearen om mei oanfallen fan ynkuby ôf te weven: eksorsisme, sakremintale bycht, it slaan fan it krús (of it opsizzen fan it wêsgroete), it ferpleatsen fan it slachtoffer nei in oare lokaasje en de ekskommunikaasje fan 'e demon. Oan 'e oare kant stelde de fransiskaanske frater Ludovico Maria Sinistrari dat ynkuby neat om eksorsisten jouwe, net bang binne foar eksorsisme en alhiel gjin ûntsach foar hillige symboalen hawwe.
Schlosskirche (Lutherstadt Wittenberg)
De doar fan de stellings
thumb|left|250px|Portaal mei brûnzen doar De âlde toer dêr't neffens de oerlevering Luther syn stellings op sloech is mei de brân yn de 18e iuw ferlern gien. Tsjintwurdich is op it plak fan dy houten doar oan de noardlike kant fan de tsjerke no in brûnzen doar, dy't troch de Prusyske kening Friedrich Wilhelm IV oan de stêd skonken is. Op de doar is ûnder de brûnzen bylden fan muzyk meitsjende knapen de tekst fan de 95 stellings te lêzen. De bylden boppe de doar op de mei wapens dekorearre sokkels stelle karfoarst Freark de Wize en hertoch Johan de Stânfêstige foar en binne ûntwerpen fan de bekende Dútske byldhouwer Friedrich Drake. It spitsbôgige portaal is noch oarspronklik en oan beide kanten fan de slútstien is noch it jiertal 1499 te lêzen. August von Kloeber skildere de krusigingssêne yn 1851 op it fjild fan de bôge boppe de doar. thumb|250px|Oargel
Oargel
Nei de brân fan 1760 boude Johann Ephraim Hübner yn 1771 in nij oargel mei 37 registers, ferdield oer twa manualen en pedaal. Yn 1863 ferfong de oargelbouwer Friedrich Ladegast it ynstrumint mei behâld fan it barokke front, dat lykwols yn 1893 wer troch in neogoatysk ikenhouten front ferfongen waard. It ynstrumint fan Ladegast hie ynearsten 39 registers, ferdield oer trije manualen en pedaal. Yn 1935 wreide Wilhelm Sauer út Frankfurt oan de Oder de disposysje út nei 50 registers en foarseach it ynstrumint fan elekropneumatyske traktueren. Hermann Eule út Bautzen rekonstruearre tusken 1985 en 1994 it oargel, foege in swelwurk ta en makke dêrby gebrûk fan inkelde Sauer-registers. It ynstrumint mei likernôch 3500 pipen hat tsjintwurdich 57 registers, ferdield oer fjouwer manualen en pedaal. De spyltraktueren binne mechanysk.
Ynkubus
Regionale fariaasjes op it tema
De trauco is neffens de folkloare fan it Sileenske eilân Chiloé in wanskepen dwerch dy't tsjeppe jonge froulju bedwelmet en ferliedt. Dat wêzen soe ferantwurdlik wêze foar withoefolle gefallen fan ûnbedoeld swierreitsjen, benammen by froulju dy't net troud binne. In soartgelikense foarm fan in ynkubus dy't foarkomt yn Ekwador is de tintín, in dwerch dy't sljocht is nei langhierrige froulju en sokken ferliedt troch nachts foar harren finster te gitaarspyljen. (Neffens wittenskippers is de tintín in myte dy't optocht is yn 'e koloniale tiid om it swierreitsjen fan froulju te ferklearjen dy't nea bûtendoar kamen sûnder sjaperonne, nei alle gedachten om ynsest troch in manlik famyljelid of seksueel misbrûk troch in freon fan 'e famylje te behimmeljen.)
Schlosskirche (Lutherstadt Wittenberg)
Reformaasjejubileum 2017
Mei it each op it 500-jierrich jubileum fan de reformaasje folge yn 2017 in yngripende renovaasje fan de tsjerke, dy't likernôch 8,2 miljoen euro hat koste. Op 2 oktober 2016 krige de tsjerke fan de Deenske keninginne Margaretha II in troch har ûntwurpen en makke alterdoek as jefte foar de weriepening fan de restaurearre Slottsjerke. Op it reade doek is in wite Lutherroas mei ljochtsjende flammen benaaid.
Ynkubus
Regionale fariaasjes op it tema
Yn it Brazyljaanske reinwâld fan it Amazônegebiet leaut men wol dat de Orinokodolfyn of boto in stalferwikseler is dy't feroarje kin yn in tige sjarmante jongeman dy't jonge froulju ferliedt en harren meinimt de rivier yn. Boto's wurde geregeldwei ferantwurdlik holden foar gefallen fan fermissing en ûnbedoeld swierwêzen. Neffens pleatslike leginden soe in boto werom te kennen wêze oan it feit dat er altyd syn hoed ophâldt om it spuitgat oan 'e boppekant fan syn holle te ferbergjen.
Yn 'e folkloare fan Sweden bestie de merje, in geast of mooglik in demoanyske kabouter, dy't it boarst fan sliepende lju berydt en harren nachtmerjes (dêrfandinne de namme) jout. It leauwen yn sokke merjes giet teminsten werom oant de Aldnoarske Ynglinga Saga (dy't optekene waard yn 'e trettjinde iuw), mar nei alle gedachten is it folle âlder. Yn 'e kultueren fan Turkske folken komt in type ynkubus foar dat karabasan hjit. Dat binne kweadaardige wêzens dy't nachts sliepers besykje en dy't beskôge wurde as in soarte fan djinn. De slieper kin de karabasan sjen of hearre yn syn of har dream en fiele as in gewicht op it boarst, mar hy of sy kin net wekker wurde.
Wittenskiplike ferklearring
Wittenskippers dy't har dwaande hâlde mei ûndersyk nei sokke saken, binne oer it algemien fan tinken dat slachtoffers fan ynkubusoanfallen nei alle gedachten faak oan sliepferlamming lit hawwe. Dat is in wittenskiplik goed ûnderboud ferskynsel. Yn 'e REM-sliep wurdt de wurking fan it diel fan 'e harsens dat de beweging fan it lichem oanstjoert, ûnderdrukt, mei in foarm fan ferlamming as gefolch. De reden dêrfoar wurdt noch altyd net folslein begrepen, mar de measte saakkundigen geane derfan út dat it in evolúsjonêr ûntstien meganisme is dat foarkomme moat dat de dreamer de dingen yn 'e dream wier útlibbet. As dat proses fersteurd rekket, kin it liede ta sliepwanneljen en oar dreamdwaan, of, as oare uterste, sliepferlamming, wêrby't de slieper noch in lyts skoftke hielendal of foar in diel ferlamme bliuwt nei't hy of sy wekker wurden is.
In oare ferklearring foar it rûnom foarkommen fan ferhalen oer ynkuby is hypnagogy, it hawwen fan fisuële en auditive hallusinaasjes koart foar of ûnder it wekker wurden. Minsklike en bisteftige figueren komme, faak yn beskade of dizenige foarm, in soad foar yn sokke hypnagogyske hallusinaasjes. Der wurdt tocht dat dat in oerbliuwsel wêze kinne soe fan in âld ynstinkt om rôfdieren gewaar te wurden.
De kombinaasje fan sliepferlamming en hypnagogyske hallusinaasjes soe der maklik foar soargje kinne dat immen miende dat hy of sy omleech drukt waard troch in demon. Wiete dreamen en oare nachtlike seksuële opwining soe ek nofliker ferklearre wurde kinne troch de dieden fan boppenatuerlike wêzens ynstee fan skuldprodusearjend eigen hâlden en dragen. Oan 'e oare kant giet men derfan út dat in diel fan 'e slachtoffers fan 'ynkubusoanfallen' ek wier it slachtoffer west hat fan in ferkrêfting. Dieders, benammen as it dêrby om famyljeleden of freonen fan 'e famylje gie, soene sok seksueel misbrûk fan sliepende froulju oan demoanen taskreaun hawwe kinne om bestraffing te ûntrinnen.
Teanna Trump
Teanna Trump, echte namme ûnbekend (yn Indiana, 19 augustus 1995), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk etnysk komôf. Hja makket ek wol gebrûk fan 'e artystenammen Teanna Sweet, Teanna Smile, Teanna Smiles, Teanna West en Keanna Jones. Trump sette yn 2014 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile sûnt yn frijwat films.
Libben en karriêre
Fierders hat Trump ek wol wurke foar minder bekende studio's, lykas Pure Play Media, Girlfriends Films, Mile High Media en West Coast Productions. En teffens hat se in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder BangBros, Brazzers en Kink.com. Under har karriêre hat Trump gearwurke mei kollega-aktrises as Asa Akira, Skin Diamond, Ana Foxxx, Francesca Le, Jada Stevens, Misty Stone en Jezabel Vessir, en mei manlike tsjinspilers as Mike Adriano, Danny D, James Deen, Shane Diesel, Manuel Ferrara, Tommy Gunn, Keiran Lee, Ramon Nomar, Mr. Pete, Johnny Sins, Lexington Steele, Criss Strokes en Mark Wood.
Lichemsskaaimerken
Teanna Trump is negroïde, mar mei in hiel ljochte hûdskleur, sadat se suver wol trochgean kin foar blank. Hja hat brune eagen en brún hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.70 m lang, mei in gewicht fan 61 kg, en in natuerlike kupmaat 34C. Behalven de wenstige piercings troch de earlellen hat se ek in nâlpiercing. Tatoeaazjes hat se lykwols net.
Kerry Louise
Kerry Louise, echte namme: Kerry Louise Love (Nottingham (Ingelân), 26 april 1983), is in Britsk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan Ingelsk komôf. Hja wie earder aktyf as glamourmodel, mar sette yn 2009 útein mei in wurkpaad yn 'e Jeropeeske en de Amerikaanske pornoyndustry. Sûnt spile se yn frijwat films. Kerry Louise stiet benammen bekend om har grutte silikoaneboarsten en har keunstmjittich brúnmakke hûd.
Libben en karriêre
Yn febrewaris 2009 makke se mei 25 jier har debút as pornoaktrise yn in sêne foar de Britske pornowebside Killergram. Letter stiek se de Atlantyske Oseaan oer, om yn 'e Feriene Steaten te wurkjen. Dêr spile se yn produksjes fan sokke foaroansteande labels as Digital Playground, Elegant Angel, Digital Sin, Zero Tolerance, Evil Angel, New Sensations en Pure Play Media. Ek wurke se in protte foar Amerikaanske pornosites op it ynternet, lykas BangBros, Naughty America, Brazzers en BlacksOnBlondes.
Yn july 2011 loek Kerry Louise har út 'e pornoyndustry werom om fitnessynstruktrise te wurden, mar yn jannewaris 2014 makke se in comeback as pornoaktrise. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hie se begjin 2016 yn likernôch 90 ûnderskate pornografyske films spile. Yn 2011 waard se foar har optreden yn 'e film Bonny & Clide mei trettjin oaren nominearre foar de AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld) yn 'e kategory bêste groepsekssêne. Teffens waard se dat jier foar deselde priis nominearre yn 'e kategory bêste bûtenlânske artyste fan it jier.
Dêrnjonken hie Kerry Louise de haadrol as Katie Price yn 'e pornografyske mockumentary Tabloid Tales: Being Whoredon, dy't yn it neijier fan 2009 útstjoerd waard troch de Britske stjoerder Television X. Yn jannewaris 2010 regisearre hja har earste pornografyske sêne foar de searje Calling the Shots fan Television X. Hja ûnderhâldt kontakt mei har fans fia har eigen bloch en troch geregeldwei diel te nimmen oan diskusjes op ynternetfoarums.
Lichemsskaaimerken
Kerry Louise is blank, mei blauwe eagen en swart hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.67 m lang, mei in gewicht fan 59 kg, en kupmaat 32HH. Dêrfoar hat se ferskate boarstfergruttingsoperaasjes ûndergien. Yn novimber 2009 liet se har eardere ympantaten fan 420 cc ferfange troch guons fan 900 cc. Dêrby ûntstie in ynfeksje oan har lofterboarst, dy't har mear as in wike yn it sikehûs hold. Kerry Louise liet har dêrtroch lykwols net ôfskrikke, en yn 2010 liet se in fierdere boarstfergrutting útfiere.
Fierders hat Kerry Louise piercings troch har nâle en har klitoris en beskikt se ek oer in grut tal tatoeaazjes. Op 'e binnenkant fan har lofterboppe-earm stiet de tekst "Act Like a Princess / Fuck Like a Slut" tatoeëarre; op 'e binnenkant fan har rjochterpols de tekst "RK" mei stjerren; rjochts fan har nâle in blom; op har lofterstút flinters; en oer har lofterheup, ûnderrêch en omheech oant op har rjochterskouderblêd in grutte floral.
Jakin en Boäztsjerke (Genemuiden)
De Jachin en Boazkerk (Jakin en Boäztsjerke) oan de Taghôf is in tsjerkegebou fan de Grifformearde gemeente yn it Oeriselske Genemuiden.
Beskriuwing
De Jakin en Boäztsjerke waard yn 2003 neffens in ûntwerp fan it arsjitektenburo Valk yn Soest boud, nei't de eardere tsjerke oan de Julianastrjitte út 1981 te lyts woarn wie foar de groeiende gemeente. Ek it tsjerklike ferieningsgebou dat foar 1981 as tsjerke tsjinne wie te lyts. Sûnt de jierren 1990 waard neitocht oer nijbou en de earste stienlizzing dêrfoar fûn plak op 11 maaie 2002. Op 17 april 2003 waard de tsjerke yn gebrûk nommen. De âlde tsjerke oan de Julianastrjitte is letter ôfbrutsen om romte te meitsjen foar bebouwing mei in oare bestimming.
Namme
De namme fan de tsjerke ferwiist nei de twa brûnzen pylders fan Salomo's timpel yn Jerusalim. Jakin betsjut: Hy (de Heare) sil befêstigje; Boäz betsjut: Yn Him is krêft. De pylders wurde beskreaun yn it bibelboek 1 Keningen:15-22.
Gemeente
De tsjinsten fan de gemeente steane yn de befindelike grifformearde tradysje, wêrby't de ferkundiging fan it Wurd sintraal stiet. Psalmen wurde songen yn de beriming fan 1773. De groeiende gemeente is stifte yn 1910 en hat likernôch 2100 leden. Bysûnder is dat der by it sjongen yn de tsjerketsjinsten gebrûk makke wurdt fan de saneamde boppestim.
Alle sneinen is der twa kear preek. Moarns wurdt der preke oer in frije tekst, middeis wurdt der út de Heidelberchske Kategismus preke. Yn it ramt fan it iuw-jubileum fan de gemeente op 30 novimber 2010 is der troch E. Beens-van Schothorst in boek skreaun mei de titel Aldaar zal gras met riet en biezen zijn. Winterdeis wurde der ek ienris yn de safolle wiken op tongersdeitejûnen tsjinsten holden. Dan wurde der saneamde bibellêzings holden.
Oargels
Yn de tsjerke steane twa oargels: in haadoargel en in koeroargel. It haadoargel waard fan de âlde tsjerke oernommen en krige fan de firma Hendriksen & Reitsma út Nunspeet in plak yn de nijbou. Tagelyk mei de ferhûzing waard it oargel restaurearre en fergrutte. It oargel waard op 18 febrewaris 2004 wer yn gebrûk nommen.
It âlde rêchwurk waard ferboud ta in ienmanualich koeroarchel mei tsien registers. It koeroargel stiet yn ien fan de romten dy't brûkt wurdt foar gearkomsten en wurdt brûkt by it fraachlearen en it oefenjen fan it koar.
Edgar Heap of Birds
Edgar Heap of Birds (Yndiaanske namme: Hachivi of Hock E Aye Vi; Wichita (Kansas), 22 novimber 1954) is in Amerikaansk tekener, keunstskilder, grafikus, byldhouwer, byldzjend keunstner en publisist fan Yndiaansk komôf. Syn bydragen oan 'e Amerikaanske keunst besteane út û.m. publike-boadskipkeunst, grutskalige tekenings, akrylskilderijen, grafyske printen en monumintale bûtendoarbyldhouwurken.
Jonkheid en oplieding
Heap of Birds waard yn 1954 berne yn Wichita, yn 'e Amerikaanske steat Kansas, dêr't syn heit yn 'e loftfeartyndustry wurke. Hy is in Súdlike Sjajinne en in lid fan 'e Sjajinne en Arapaho Stamme fan Oklahoma. Hy trochrûn de middelbere skoalle oan 'e East High School yn Wichita, dêr't er yn 1972 syn diploma helle. Neitiid learde er fierder oan 'e Haskell Indian School yn Lawrence en yn 1976 helle er in bachelorstitel yn 'e skiene keunsten oan 'e Universiteit fan Kansas, ek yn Lawrence, yn 1979 folge troch in masterstitel yn 'e skiene keunsten oan 'e Tyler School of Art fan 'e Temple Universiteit yn Philadelphia. Tuskentroch folge Heap of Birds yn 1976 en 1977 ek kolleezjes oan it Royal College of Art, yn 'e Britske haadstêd Londen.
Keunstnerskarriêre
Heap of Bird syn keunst bestiet benammen út publike-boadskipkeunst, grutskalige tekenings, akrylskilderijen, grafyske printen en monumintale bûtendoarbyldhouwurken. Hy is it bekendst wurde troch syn mânske, polityk tinte en plakspesifike buorden (dy't lykje op oanplak- of oankundigingsbuorden).
Ien fan syn bekendste wurken is Building Minnesota, dat er yn 1990 oan 'e igge fan 'e rivier de Mississippy yn Minneapolis makke yn opdracht fan it Walker Art Center. It bestiet út fjirtich grutte, metalene buorden mei dêrop de nammen fan 'e foaroanmannen fan 'e Dakota-Yndianen dy't op 26 desimber 1862 yn Mankato tagelyk ophongen waarden yn 'e grutste massa-eksekúsje út 'e Amerikaanske skiednis. Dat barde as straf foar harren oandiel yn 'e saneamde Dakota-Oarloch fan 1862, dat eins mear in wanhopige rebûlje berne út hongersneed wie.
Yn Denver hat Heap of Birds fierders in 6,2 m grut bûtendoarbyldhouwurk makke by it Gio Ponti Gebou fan it Denver Art Museum. Dat bestiet út porsleinemalje op in konstruksje fan stiel, en is ynspirearre troch it tradisjonele Medisyntsjil fan it Bighornberchtme fan Wyoming.
Heap of Birds hat ek lesjûn as gastheechlearaar oan 'e Universiteit fan Yale, de Rhode Island School of Design en de Michaelis School of Fine Art fan 'e Universiteit fan Kaapstêd, yn Súd-Afrika. Oan 'e Universiteit fan Oklahoma, yn Norman, jout Heap of Birds les yn Yndiaanske stúdzjes en foarhinne ek yn 'e skiene keunsten. Hy hat troch de jierren ferskate prizen wûn en talages krigen, û.m. fan 'e National Endowment for the Arts, de Rockefeller Foundation, de Louis Comfort Tiffany Foundation, de Wallace Foundation, de Bonfil Stanton Foundation en de Pew Charitable Trusts. Yn 2008 waard him in earedoktoraat yn 'e skiene keunsten takend troch it Massachusetts College of Art and Design, yn Boston.
Lambda Literary Award
De Lambda Literary Awards ("Lambda Literatuerprizen"), ek wol bekend as de Lammys, binne in groep Amerikaanske literatuerprizen dy't ienris yn 't jier útrikt wurde troch de Lambda Literary Foundation, foar literêre wurken wêryn't homo-, bi- en/of transseksualiteit op in positive wize op 'e foargrûn helle wurdt. (De Grykske letter lambda (λ) is, alteast yn 'e Feriene Steaten, in symboal fan 'e homorjochtebeweging.) De Lambda Literary Awards waard ynsteld yn 1988, en de oarspronklike 14 kategoryen binne ûnderwilens útgroeid ta 22. Iere kategoryen, lykas foar literatuer dy't spesifyk oer HIV/AIDS gie, binne opdoekt doe't de AIDS-krisis geandewei de tiid in minder driuwend karakter krige, wylst nije kategoryen oangeande bi- en transseksualiteit letter tafoege binne ûnder druk fan harren respektivelike belange-organisaasjes en aktivisten.
Njonken de primêre prizen rikt de Lambda Literary Foundation ek in stikmannich spesjale prizen út. De Pioneer Award ("Pionierspriis") is in priis dy't útrikt wurdt oan in foaroansteand persoan út 'e homorjochtebeweging foar syn of har libbenslang krewearjen. De Bridge Builder Award ("Brêgebouwerspriis") giet nei in persoan, lykfol hokker seksuële oriïntaasje oft dy ek hawwe mei, dy't him ynset hat foar de homo-, bi- en transmienskip. En de Trustee Award ("Folmachtspriis") is foar in skriuwer dy't yn hege mjitte bydroegen hat ta in better begryp fan en foar de homo-, bi- en transmienskip yn 'e bredere maatskippij. Begjin 2011 naam de Lambda Literary Foundation ek de útrikking oer fan 'e Jim Duggins Outstanding Mid-Career Novelists' Prize ("Jim Duggins Bûtengewoane Midskarriêre-romanskriuwerspriis"), in oeuvrepriis dy't elts jier takend wurdt oan twa homo-, bi- of transseksuële skriuwers, in man en in frou. En ta einbeslút stelde de Foundation yn 2013 de Dr. Betty Berzon Emerging Writer Award ("Dr. Betty Berzonpriis foar Oankommende Skriuwers") yn, om jonge skriuwers te earjen dy't teminsten ien boek publisearre hawwe.
Whiskey Tango Foxtrot (film)
Whiskey Tango Foxtrot is in Amerikaanske biografyske oarlochsfilm yn 'e foarm fan in komeedzjedrama út 2016 ûnder rezjy fan Glenn Ficarra en John Requa, mei yn 'e haadrollen Tina Fey, Martin Freeman, Margot Robbie, Christopher Abbott en Billy Bob Thornton. De titel is de ôfkoarting (WTF) fan 'e krêftterm "What the fuck?" werjûn yn it staveringsalfabet fan 'e NATO. De film is basearre op 'e memoires oer de Oarloch yn Afganistan fan 'e Amerikaanske oarlochskorrespondinte Kim Barker (yn 'e film "Kim Baker"). Whiskey Tango Foxtrot krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy en flopte yn 'e bioskopen.
Plot
Yn 2003 is Kim Baker yn New York in ferslachjouster by in tillefyzjenetwurk, dy't tige ûntefreden is mei de steat fan har karriêre en de ûnnoazele nijsitems dy't se taparte kriget om oer te berjochtsjen. As de Feriene Steaten Irak binnenfalle en it rezjym fan Saddam Hoessein ûnder fuotten helje, tsjogge alle oarlochskorrespondinten fan namme dêrhinne, mei as gefolch dat der net ien oerbliuwt om ferslach te dwaan fan 'e al langer oangeande Oarloch yn Afganistan. It tillefyzjenetwurk ropt alle net-troude sjoernalisten sûnder bern gear, ûnder wa Kim, en trunet harren oan om oarlochskorrespondint te wurden. Kim beslút dêr op yn te gean, ta ôfgriis fan har freon Chris, dy't se lykwols treastget mei it boadskip dat it mar foar in fearnsjier is.
Yn 'e Afgaanske haadstêd Kabul wurdt Kim mei de oare bûtenlânske sjoernalisten ûnderbrocht yn in goedkeap loazjemint dat ûnder swiere bewekking stiet, om't de sjoernalisten troch de Taliban sjoen wurde as fijannen fan 'e islaam en dêrom as in rjochtmjittich doelwyt. Kim slút al rillegau freonskip mei de foaroansteande Ingelske oarlochskorrespondinte Tanya Vanderpoel, by wa't se heech opsjocht. Tanya bringt har yn 'e kunde mei oare leden fan 'e ynternasjonale media yn Afganistan, ûnder wa de Libaneeske korrespondinte Shakira El-Khoury en de Skotske freelance-fotograaf Iain MacKelpie, dy't him mei opsetsin oanstjitjaand hâldt en draacht.
As se yn Afganistan arrivearret, wit Kim eins fan toetsjen noch blazen wat it fak fan oarlochskorrespondint oanbelanget, en foar de Amerikaanske kolonel Hollanek, by waans ienheid se tydlik yndield wurdt, is se in boarne fan argewaasje. Mar de Oarloch yn Afganistan is in hurde learskoalle. Boppedat wurdt Kim bystien troch har fêste liifwacht Nic, in Nijseelânske âld-kommando, en har Afgaanske begelieder Fahim Ahmadzai, dy't fungearret as ferbiningspersoan en as gids, sawol wat geografy as wat kultuer oangiet. Al rillegau begjint Kim har as in fisk yn it wetter te fielen. Se kriget frijmoedige útspraken los fan Amerikaanske mariniers oer de wearde en it doel fan 'e oarloch, en ta ûntsetting fan Fahim wifelet se net om harsels yn gefaar te bringen as dat har in goed ferhaal of moaie bylden opsmyt.
Keunstriden op de Olympyske Winterspullen 1936
De Olympyske Winterspullen 1936, ek wol de IVe Olympyske Winterspullen neamd, waarden yn 1936 hâlden yn de Dútske stêd Garmisch-Partenkirchen fan 7 oant en mei 16 febrewaris. It keunstriden wie yn it Olympia-Kunsteisstadion.
Whiskey Tango Foxtrot (film)
Plot
Hoewol't Kim mar in fearnsjier yn Afganistan bliuwe soe, befalt it har dêr sa goed, dat se folle langer trochgiet. Dat liedt úteinlik ta in brek mei har freon Chris, dy't ûnderwilens in nije freondinne fûn hat. Kim wurket oerdeis en fiert jûns faak oant djip yn 'e nacht feest mei de oare sjoernalisten, mei in protte sterke drank en lûde muzyk. Se bout in beskate bân op mei Ali Massoud Sadiq, de Afgaanske prokureur-generaal, hoewol't se har allegeduerigen yn bochten wringe moat om syn amper bedutsen seksuele belangstelling foar har te neutralisearjen.
It feit dat Kim frou is, soarget ek geregeldwei foar problemen as se bûten Kabul op in misje is, mei't de posysje fan 'e frou yn it strang islamityske Afganistan tige eftersteld is. Oan 'e oare kant biedt har frouwêzen har wol de mooglikheid om mei Afgaanske froulju yn petear te gean, wat foar manlike sjoernalisten ûntinkber is. Sa besiket se mei de ienheid fan kolonel Hollanek op in stuit foar de safolste kear yn in pear jier itselde doarp, dêr't de Amerikanen hieltyd in saad grave sadat de froulju net alhiel nei de rivier ta hoege om wetter te heljen. De saad wurdt lykwols hieltyd wer opblaasd, en it tinken is dat de Taliban dêrefter sitte. Kim ûntdekt lykwols dat de froulju dat sels dogge mei in foarried âlde Russyske lânminen dy't se sammele hawwe. De froulju yn it doarp binne frijwol finzenen yn harren eigen hûs, en it wetter heljen by de rivier is foar harren it iennichste momint fan 'e dei dat se eefkes bûten wêze en mei oare froulju sosjalisearje kinne.
Underwilens reitsje Kim en Fahim befreone yn in lân dêr't soks foar in man en in frou eins net kin. Sa is se te gast op syn brulloft. Nei in troch Kim feroarsake ynsidint yn Kandahar, wêrby't se op in hier nei lyncht wurdt troch in kliber breinroere manlju en Fahim har libben rêde moat, wol er lykwols net mear mei har wurkje. Foar de oarloch wied er dokter en behannele er heroïneferslaafden; hy ornearret dat Kim krekt as dy lju wurden is, mei it ferskil dat se net ferslave is oan drugs, mar oan 'e kick fan it oerlibjen fan gefaar.
As Kim op in jûn út in yllegale kroech wei dronken in taksy werom nei it sjoernalisteloazjemint nimt, is se eefkes net op har iepenst en stapt se op in ferkeard plak út. Se beseft dat se yn grut gefaar ferkeart as Westerske frou allinne yn in nachtlik Kabul, mar lokkigernôch wurdt se fûn troch Iain ear't har wat oerkomme kin. Neitiid jout Iain in terwinkel oan Nic om't dy syn wurk net goed dien hat, wêrby't Nic syn noas brekt. Dyselde nachts reitsje Kim en Iain mei-inoar op bêd. De oare moarns kin Kim harsels wol wat dwaan, om't se Iain eins hielendal net lije mei. As se dy deis nei har wurk wer te feestfieren giet, wurdt se ta har argewaasje oare moarns wer by Iain op bêd wekker. Meitiid ûntdekt se dat efter Iain syn oanstjitjaande hâlden en dragen in ynnimlike man ferskûle giet en krije se in min ofte mear serieuze relaasje.
Nettsjinsteande de ûnderlinge freonskip konkurrearret Kim yn Afganistan mei de oare ferslachjouwers om nijsferhalen en teffens om 'e helpboarnen fan harren wurkjouwers om har 'yn it fjild' te hâlden. Nei trije jier yn Afganistan fljocht Kim nei New York foar in persoanlik petear mei Geri Taub, de nije liedingjaande by har tillefyzjenetwurk, mei as doel om yn 'e nijsútstjoerings mear omtinken te krijen foar har bydragen. As se dêr ienris is, docht lykwols bliken dat it netwurk besletten hat om Tanya yn 'e tsjinst te nimmen foar Kim yn it plak. Dat liedt ta in lulke konfrontaasje wêrby't de freonskip tusken de beide froulju beëinige wurdt.
Keunstriden op de Olympyske Winterspullen 1936
Medaljespegel
De top-5 fan lannen dy't by it keunstriden medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen fan 1936.