cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Widecombe in the Moor
De Sint-Pankratiustsjerke stiet bekend as de Heidekatedraal (Cathedral of the Moor) fanwegen de 37 meter hege toer en de foar it doarp relatyf grutte tsjerke.
It doarp wie yn 2010 ien fan de lokaasjes dêr't Steven Spielberg's film War Horse opnommen waard.
Tredde Brief oan de Korintiërs
Ynhâld
De tekst fan 3 Korintiërs is opboud om ûnder de kristlike gemeente te Korinte ûnderstelde misbegripen oangeande Paulus syn beide eardere brieven oan 'e Korintiërs út 'e wei te romjen; de skriuwer, dy't almeast oantsjutten wurdt as Pseudo-Paulus, soe him dêr bewust fan wurden wêze troch it Brief fan de Korintiërs oan Paulus, dat fan in like twifelich alloai is as 3 Korintiërs. Yn it bysûnder besiket Pseudo-Paulus om 'e ynterpretaasje fan 'e sin "in minske fan fleis en bloed kin it keninkryk fan God net winne" (1 Korintiërs 15:50) te ferbetterjen, dy't guon lju útleine as soe de weropstanning fan 'e deaden gjin fysike foarm oannimme. Gnostisy stiene derom bekend dat se dit diel fan 1 Korintiërs oates en toates oanhellen en dêrmei kristlike teologen lykas Irenaeus, dy't oantoane woene de deaden yn fysike foarm ynstee fan inkeld spiritueel weropstean soene, it bloed ûnder de neilen wei hellen. Bibelwittenskippers binne fan tinken dat de gnostisy op dit punt mei Paulus syn eigen wurden sa sterk stiene, dat ien of mear otterdokse kristenen it nedich achten om yn 'e foarm fan 3 Korintiërs in wjerwurd fan Paulus sels te ferfalskjen.
Wilhelminafontein (Bussum)
De fontein waard troch de boargerij skonken ta eare fan ynhuldiging fan keninginne Wilhelmina. Yn 1923 waard de fontein fersetten nei it Wilhelminaplantsoen. Yn 1953 waard de fontein weihelle om romte te meitsjen foar de wykmerk, en waard opslein op de gemeentewerf.
Des Moines (Iowa)
Des Moines is de haadstêd en de grutste stêd fan 'e midwestlike Amerikaanske steat Iowa. It is ek it haadplak fan Polk County, al leit in lyts stikje fan 'e bûtenwiken yn it oangrinzgjende Warren County. De stêd is ferneamd nei de rivier de Des Moines, dy't troch de Frânsen de Rivière des Moines, de "Mûntserivier", neamd waard. Neffens in offisjele skatting út 2012 hie Des Moines doe krapoan 207.000 ynwenners. As stêdekloft, mei alle foarstêden en de omlizzende heal ferstedske plattelânskrite derby, kaam it yn 2011 op in befolking fan goed 580.000 minsken út. Des Moines leit yn it hert fan 'e saneamde Nôtgurdle (Corn Belt), in grut lânbougebiet dêr't fan âlds in protte stynske weet en oare nôtsoarten ferboud wurde. Bûten Iowa is de stêd benammen bekend om't de saneamde Iowa caucuses der plakfine; dat binne tradisjoneel de earste ferkiezings yn 'e jierren dat de Feriene Steaten in nije presidint kieze (wat per steat giet).
Skiednis
It plak dêr't Des Moines no leit, wurdt al teminsten 7.000 jier bewenne, en wierskynlik noch wol langer. Yn maaie 1843 waard der op it plak dêr't de rivieren de Raccoon en de Des Moines gearfloeiden in militêr fort oanlein, dat Fort Des Moines kaam te hjitte. It doel dêrfan wie om 'e Sauk- en Foks-Yndianen yn 'e besnijing te hâlden, dy't út eastlik Iowa hjirhinne ferdreaun wiene. Yn 1846, doe't de Sauk en Foks hielendal út Iowa ferballe waarden, ferlear it fort syn funksje en waard it ferlitten. Underwilens wie der doe al in delsetting om it fort hinne ûntstien, dy't ek Fort Des Moines hiet.
Yn 1851 krige Fort Des Moines de status fan stêd. Datselde jiers waard in grut part fan Fort Des Moines ferwuostge troch de Wettersneed fan 1851. Yn 1857 waard de namme fan it stedsje offisjeel feroare, en ferlear it de tafoeging "Fort". Teffens waard it doe de haadstêd fan Iowa, wat foartiid Iowa City west hie. De stêd groeide net bot oant nei de Amerikaanske Boargeroarloch, mar doe't Des Moines yn 1866 oansletten waard op it spoarnetwurk, fûn der in wiere befolkingseksploazje plak. Yn dy tiid moast de pleatslike ekonomy it fral hawwe fan 'e ûnderskate koaleminen yn 'e omkriten. Yn 1893 wiene der 23 minen yn 'e lânsdouwe om Des Moines hinne, mar tsjin 1908 wiene dy sawat allegear útdien rekke. Yn 1900 wie Des Moines it grutste plak fan Iowa wurden, mei in ynwennertal fan goed 62.000.
Yn 'e twadde helte fan 'e tweintichste iuw hie de stêd fan 'e jierren fyftich ôf te lijen ûnder in post-yndustriële ekonomyske delgong, dy't duorre oant yn 'e jierren tachtich. Sûnt is Des Moines dêr wer boppe-op kommen, en hat it himsels omfoarme fan in yndustrystêd ta in plak dêr't benammen de tsjinstesektor wichtich is. Fan 'e jierren sechstich ôf fûn der fierders, lykas by withoefolle stêden, in ûntfolking fan 'e binnenstêd plak yn it foardiel fan 'e bûtenwiken en fral ek fan 'e foarstêden, en sadwaande naam doe de befolkingsgrutte jierrenlang ôf. It hichtepunt kwa ynwennertal (fan krapoan 209.000 yn 1960) is noch altyd net wer helle.
Under de Grutte Wettersneed fan 1993 soarge swiere rein yn juny en begjin july derfoar dat de rivieren de Des Moines en de Raccoon slim bûten har oeren giene. Op 11 july 1993 strûpte it wettersuveringsfabryk fan Des Moines derûnder, sadat 250.000 minsken har 12 dagen sûnder liedingwetter en 20 dagen lang sûnder drinkwetter rêde moasten. Yn 2008 brieken de diken fannijs troch en rûn wer in grut part fan Des Moines ûnder.
Des Moines hjoed de dei
Des Moines hat him sûnt de jierren tachtich ûntwikkele ta in sintrum foar it fersekeringswêzen en is teffens wichtich foar oare finansjele tsjinsten en foar de útjouwersbrâns. Ek sit yn Des Moines it grutste en âldste trekkerbannefabryk, fan it merk Bridgestone/Firestone, dat werom giet oant 1926. Dat hat dêr in gaadlik plak, mank it fierhinne agraryske Amerikaanske Midwesten. Fierders is Des Moines nei 2000 wichtich wurden foar de kompjûter- en ynternettechnology, mei't Microsoft, Hewlett Packard en Facebook der alletrije dataferwurkings- en logistike fasiliteiten iepene hawwe.
Des Moine yn de literatuer
In ferneamd persoan út Des Moines is de auteur Bill Bryson. Hy skreau ûnder mear in boek oer syn bernetiid yn it Des Moines fan 'e jierren fyftich, Life and Times of the Thunderbolt Kid (2006). Dat boek iepenet sa: ''I was born in Des Moines. Someone had to.'' ("Ik waard berne yn Des Moines. Dat moast dochs immen oerkomme.")
Demografy
It ynwennertal fan Des Moines gie nei 1960 omleech fan 209.000 nei 191.000 yn 1980, en begûn doe wer oan te waaksen, nei 193.000 yn 1990, 199.000 yn 2000, 203.000 yn 2010 en 207.000 yn 2012. Fan 'e befolking fan Des Moines wie yn 2010 11% âlder as 65 jier en 24,8% jonger as 18 jier. Fan 'e húshâldings bestie 41,6% út ien persoan. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, wie dy neffens de gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 sa: 70,5% blanken; 12,0% Latino's; 10,2% swarten; 4,4% Aziaten; 0,5% Yndianen; 2,8% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Klimaat
Troch syn lizzing, suver yn 'e midden fan it Noardamerikaanske kontinint, hat Des Moines in lânklimaat mei hjitte, fochtige simmers en kâlde, snieïge winters. De waarmste moanne is july, mei in trochsneed deitemperatuer fan 29,8 °C, wylst de kâldste moanne jannewaris is, as it oerdeis yn trochsneed –0,6 °C is. It is lykwols neat dat opsjoch jout as it simmerdeis ris 38 °C wurdt, wylst de winters sawol tuskenbeiden as bitter kâld wêze kinne; in temperatuer dy't altemets nei de –18 °C ta dûkt, is net ûngewoan. Oer de hiele winter ferdield falt der yn trochsneed 94 sm snie.
Hollânske Wetterliny
thumb|right|De Ald Hollânske Wetterliny.
De (Alde) Hollânske Wetterliny wie in wetterliny foar de ferdigening fan Hollân yn de 17e en 18e iuw.
Neidat it ûnder wetter setten fan stikken lân yn 1573 (Alkmar), 1574 (Leien) en yn 1629 (de Utertse Wetterliny tusken de Sudersee en de Lek) al in effektive ferdigeningswize wie, waard yn it Rampjier 1672 in wetterliny boud tusken de Sudersee en de Merwede, om sa it Frânske leger fan Loadewyk XIV tsjin te hâlden foardat dizze ek Hollân ynnimme koe.
Yn dat selde jier hold de liny stân en krige it in mear bliuwend karakter. De aksessen (swakke plakken yn in wetterliny omdat se bygelyks te heech lizze om ûnder wetter set te wurden) waarden ferstevige mei tal fan forten en oare ferdigeningswurken. Oant de Napoleontyske Perioade waard de liny in pear kear nei it easten ta ferlein, sûnder de stêd Utert yn te sluten. Fan 1815 ôf waard in gehiel fan nije ferdigeningslynjes ynrjochte mei Utert as sintraal punt. Dizze liny wurdt sûnt 1871 offisjeel de Nije Hollânske Wetterliny neamd, om it ferskil mei de Alde Hollânske Wetterliny oan te jaan.
Judo op de Paralympyske Simmerspullen 2012
200px|thumb|right|200px|De Paralympyske Judolokaasje fan Londen 2012
De XIVe Paralympyske Simmerspullen waarden fan 29 augustus oant en mei 9 septimber 2012 hâlden yn Londen, dêr't dat jier ek de Olympyske Simmerspullen hâlden wiene. It judo waard hâlden yn it ExCeL London International Exhibition Centre.
Medaljespegel
De top-10 fan lannen dy't by it baanhurdfytsen medaljes wûn ha tidens de Paralympyske Simmerspullen fan 2012.
Annales Bertiniani
Annales Bertiniani of de Annalen fan Sint-Bertinus binne let-Karolingyske, Frankyske annalen dy't yn de Abdij fan Sint-Bertinus yn Sint-Omaars, Frankryk fûn binne en dêr't se ek nei neamd binne. Se beslaan in tiidrek fan 830-882 en binne in fourtsetting fan de Keninklike Frankyske Annalen (Annales Regni Francorum 741-829). Se binne te sjen yn de Monumenta Germaniæ Historica (Waitz, 1883) en yn in lettere Frânske útjefte, dy't in nije ûntdutsen manuskript (Grat, 1964) befettet. De Annalen fan Sint-Bertinus binne ien fan de wichtichste boarnen út it Frankyske Ryk yn de njoggende iuw en beskriuwe ferskate barren yn it Westfrankyske Ryk ûnder Karel de Keale tige goed. De Annales Fuldenses beskriuwt it barren yn it Eastfrankyske Ryk.
Boarnen
Tsjerklike dokuminten en úttreksels fan synoaden binne de wichtichste boarnen.
Ynhâld
Skaaimerken fan de ynhâld binne it wrakseljen fan de Karolingen meiïnoar, harren ferhâlding mei de Roomsk-Katolike Tsjerke (sancta romana ecclesia) en de ynfallen fan buorfolken, en benammen de ynfallen fan de Wytsingen.
Ynfallen fan Wytsingen
Yn de njoggende iuw plonderen groepen krigers fan Noarmannen regelmjittich it lân fan de Friezen en fearen de rivieren de Ryn, Seine en Loire del, dêr't se in soad fernielings en ferwoastings oanrjochten en dêr't hja Karolingyske kleasters en biskoplike stêden plonderen. Nei 841 is der allinnich tusken de jierren 874 en 875 gjin ferwizing nei de Wytsingen.
Der is der in soad oer te lêzen en it ferhaal ferwiist ek nei inkelde barren dêr't Noarmannen ek wol kamen te ûnderhanneljen mei harren súdlike buorren oer bygelyks diplomatike en tsjerklike saken. In foarbyld is de trou dy't Noarmannen ûnthjitten hiene oan de Westfrankyske kening Karel de Ienfâldige yn 911.
Rûs
Yn de annalen steane de earste ferwizings nei de Rûs, dy't yn it hjoeddeiske Ruslân wennen. Neffens de annalen waarden in groep folgers fan sindelingen út Konstantinopel fia in brief oan de keizer troch de sindelingen foarsteld. Yn dy brief stie dat hja harsels Rhos ("qi se, id est gentem suam Rhos vocari dicebant") neamden en dat se nei Konstantinopel reizge wiene, mar no bang wiene om nei hûs werom te gean, om't it paad dêr't se oer reizgen net feilich wie. Hja ferfearen doe mei lju fan de Byzantynske ambassade mei hope op tastimming fan de Franken en reizgje troch Dútslân. Yn de keningspalts fan Ingelheim, flakby Mainz waarden se opfrege troch Frankyske keizer Loadewyk de Fromme, om't hy harren fertocht dat hja op militêre ferkenning (Latyn: exploratores) wiene. Hja befêstigen him dat harren doel yn it noarden wie, om't hja ta de Suiones ("eos gentis esse Sueonum") hearden. Hy besleat harren foarearst te hâlden om wis te wêzen dat se mei goede bedoelings kamen of net en se waarden fierders net wer neamd yn de annalen. Dat barren waard neamd ûnder it jier 839.
Stasjon Helmond Brouwhuis
Stasjon Helmond Brouwhuis (Hmbh) is in spoarweistasjon yn de stêd Helmond yn de provinsje Noard-Brabân en waard iepene yn 1986 oan de Steatsline E (Breda - Maastricht). It stasjon waard iepene foar ynwenners fan de Helmondske wiken ' Brouwhuis en Rijpelberg. It ûntwerp is fan de hân fan arsjitekt Rob Steenhuis, it betonnen fjouwerkante gebou is in foarbyld fan in foarstedshalte Der is in iepen fytsestalling mei fytsklûzen oanwêzich. Yn it stasjonsgebou, dêr 't earst kaartferkeap plakfûn, sit hjoed-de-dei hoareka.
Annales Bertiniani
Rûs
De annalen binne ien fan de fiif wichtige ûnôfhinklioke beskriuwings fan de njoggende iuw. De oaren binne:
Ofskieding (polityk)
Ofskieding of sesesje (fan it Latynske secessio, "weromlûking") is it him weromlûken fan in groep út in grutter ferbân, yn 't bysûnder in steatsferbân, al kin de term ek brûkt wurde foar oare organisaasjes, lykas tsjerklike denominaasjes of politike partijen. It stribjen nei ôfskieding hjit separatisme. In organisaasje dy't nei ôfskieding stribbet, wurdt faak in ôfskiedingsbeweging of ûnôfhinklikheidsbeweging neamd.
Ornaris wurdt de term sesesje brûkt foar de ôfskieding fan in subnasjonale entiteit, lykas in provinsje of it wengebiet fan in etnyske groep dy't in eigen steat fêstigje wol. Ut it proses fan sesesje ûntsteane sadwaande faak nije lannen, hoewol't it ek wêze kin dat it ôfskate gebiet net selsstannich wurde of bliuwe wol, mar ynstee stribbet nei oansluting by in buorlân. Fral oan 'e ein fan grutte konflikten komt it gauris foar dat gruttere steaten útinoar falle en troch sesesje nije steaten ûntsteane. Sa foel nei de Earste Wrâldoarloch Eastenryk-Hongarije útinoar yn Eastenryk, Hongarije, Joegoslaavje, Tsjechoslowakije, Transsylvaanje (dat by Roemeenje kaam te hearren) en Galysje (dat ûnderdiel fan Poalen waard), en foel yn 1991, oan 'e ein fan 'e Kâlde Oarloch, de Sovjet-Uny útinoar yn fyftjin ûnderskate nije steaten.
Sesesje liedt gauris ta oarloch as de steat dêr't it ôfskate gebiet earder ta hearde, him net dellizze wol by it ferlies oan grûngebiet. Dan kin it wêze dat de oarspronklike steat triomfearret en it ôfskate gebiet wer weromkomt by it lân dêr't it earder te hearde. Soks barde bygelyks nei de Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865) mei de Konfederearre Steaten fan Amearika, dy't wer diel útmakken fan 'e Feriene Steaten, en nei de Biafraanske Oarloch (1967-1970) mei Biafra, dat wer by Nigearia kaam. It kin lykwols ek wêze dat sa'n konflikt einiget yn 'e nederlaach fan 'e oarspronklike steat, wêrnei't it ôfskate gebiet foargoed ûnôfhinklik wurdt. Soks barde mei Kroaasje nei't Joegoslaavje ferslein wie yn 'e Kroätyske Unôfhinklikheidsoarloch en mei Súd-Sûdan nei de oerwinning op Sûdan yn 'e Sûdaneeske Boargeroarloch.
Willem Adriaan Bergsma
thumb|Willem Adriaan Bergsma Willem Adriaan Bergsma (Idaard, 28 septimber 1829 - Dronryp, 15 maart 1901) wie in Nederlânsk politikus.
Bergsma wie de twadde soan fan Mr. Cornelis Bergsma en Jetske Wiskia van Scheltinga. Hy studearre rjochten oan de Universiteit fan Grins.
Bergsma wie in Fries dy't lange tiid warber wie yn de Haachse polityk. Nei de advokatuer (yn Ljouwert) en it boargemasterskip fan Menameradiel waard er ôffurdige foar it distrikt Dokkum. Hy kaam fral op foar de Fryske belangen en makke diel út fan de Parlementêre enkêtekommisje besmetlike longsykte ûnder kobisten. Hy slette him oan by de fraksje fan de Kappeynianen (jong- of foarútstribjende liberalen). Yn 1884 waard er ferfongen troch in evenredige liberaal. Yn 1894 waard er Earste Keamerlid en bleaun dat oan syn dea yn 1901 ta.
Teodemir
Teodemir of ek wol Didemir (451-475), wie in Ostrogoatyske foarst.
Skiednis
Teodemir wie in fazal fan Attila en fjochte oan de side fan de Hunnen yn de Slach op de Katalaunyske fjilden. Nei de dea fan Atilla late hy mei de foarsten Walamir en Widimir in opstân tsjin de Hunnen dy't sy yn 454 suksesfol fersloegen yn de slach oan de Nadao.
Under oanfiering fan Teodemir ferlit in grut part fan de Ostrogoaten harren wengebieten yn Pannoanje en gong nei it easten ta. Hjir makken sy in skoft it East-Romeinske ryk ûnfeilich mei it hâlden fan plondertochten. Yn 471 waard de stêd Naissus (Niš) beset en fuort dêrnei oermasteren hja Neder-Moesië.
Teodemir wie troud mei Erelieva en hie twa bern: Teodoarik en Amalfrida. Hy kaam te stjerren yn 475 en waard doe opfolge troch syn soan Teodoarik, dy't letter bekend stie as Teodoarik de Grutte.
Mildred Harris
thumb|Mildred Harris Mildred Harris (Cheyenne, 29 novimber 1901 - Hollywood, 20 july 1944) wie in Amerikaansk aktrise.
Nei in houlik mei Charlie Chaplin, krige sy letter in ferhâlding mei de Prins fan Wales, Edward VIII fan it Feriene Keninkryk
1123
Ferstoarn
1120'erne
Penric's Mission
Penric's Mission is in fantasy-novelle fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwster Lois McMaster Bujold. De titel betsjut: "Penrics Missy". It boek fertelt it ferhaal fan 'e mei in ynderlike demon bejeftige jonge tsjoender Penric, dy't op in geheime oerseeske missy giet nei it lân Cedonia. Penric's Mission makket diel út fan Bujold har gruttere romansearje The World of the Five Gods, en is in ferfolch op twa eardere novelles dy't de auteur yn 'e rige Penric and Desdemona skreau, ntl. Penric's Demon en Penric and the Shaman. In trêde novelle, Penric's Fox waard nei Penric's Mission publisearre, mar spilet yn 'e ynterne gronology fan 'e searje foàr de foarfallen yn Penric's Mission. Penric's Mission waard yn 2016 publisearre as e-boek, en kaam yn it neijier fan 2017 yn in hardcoveredysje út by de útjouwerij Subterranean Press, yn Burton (Michigan), mei in omslach makke troch Lauren Saint-Onge. Yn 2020 waard Penric's Mission yn 'e mande mei Mira's Last Dance en The Prisoner of Limnos, werpublisearre yn 'e omnibus Penric's Travels, dy't útkaam by Baen Books.
Ynhâld
De jonge Penric waard, doe't er njoggentjin jier wie, troch in ûnderweis hommels ferstjerrende timpeltsjoenster folslein ûnferwachte bejeftige mei de gaosdemon dy't har har boppenatuerlike krêften joech. Dat barren feroare de koerts fan Penric syn libben folslein. No, alve jier letter, is er sels in machtich timpeltsjoender fan 'e Oarder fan 'e Bastert (de god dy't de master fan 'e alle demoanen is), en hat er in hechte freonskip opboud mei syn demon, dy't er de namme Desdemona jûn hat. Hja is al mear as twahûndert jier yn 'e wrâld, in ûngewoan hege âlderdom foar in demon, en hat tolve eardere 'gastfroulju' hân: in merje, in liuwinne en tsien froulju, fan wa't de lêste fiif allegear timpeltsjoensters wiene.
Nei de dea fan syn eardere beskermfrouwe, de aartsprelate-karfoarstinne fan Marterbrêge, hat Penric de Kantons, syn bertelân, ferlitten om him oare kant de bergen yn Lodi te fêstigjen, dêr't er de hoftsjoender fan 'e aartsprelaat fan dy stêd wurden is. Dyselde hat him no fanwegen syn tsjoendersjeften útliend oan syn neef, de hartoch fan Lodi, dy't him op in oerseeske missy stjoerd hat nei de Cedoanske havenstêd Patos. It garnizoen dêre stiet ûnder befel fan generaal Adelis Arisaydia, in legeroerste dy't foar it gefoel fan it Cedoanske regear in bytsje té súksesfol wie (en dêrtroch te machtich waard). Harren oplossing wie om him yn ynterne ballingskip te stjoeren nei it sliepperige Patos. De generaal wie it dêr lykwols net mei iens, en korrespondearre mei de hartoch fan Lodi oer syn potinsjele tsjinstname yn it Lodyske leger. De hartoch, dy't oanhâldend oarloch fiert tsjin 'e buorsteat Carpagamo, hie dêr wol earen nei. It is Penric syn taak om kontakt op te nimmen mei de generaal, en bûten de wittenskip fan 'e Cedoanske autoriteiten om ta in oerienkomst mei him te kommen.
Sadree't Penric foet oan 'e wâl set yn Patos rint lykwols daliks alles mis. Hy wurdt troch Velka, in reisgenoat op itselde skip, oanwiisd as spion, wêrnei't er oppakt en yn in djippe tsjerker smiten wurdt. Dêr wurdt er in dei as tsien finzen holden, wylst op in oar plak yn 'e stêd generaal Arisaydia oppakt wurdt. In besykjen fan syn suster Nikys, in jonge widdo, om him te befrijen rint op 'e non as de generaal folhâldt dat er neat ferkeards dien hat, en dat útnaaien gelyk stean soe oan in skuldbekentenis. Nettsjinsteande dat komt út 'e haadstêd it befel dat Arisaydia blyn makke wurde moat, in straf dy't útfierd wurdt troch siedende jittik yn syn eagen te jitten. Dêrnei wurdt er op frije fuotten steld, en mei Nikys him meinimme nei hûs, dêr't se him, sa goed en min as dat giet, besiket te fersoargjen.
Boskbad De Vuursche
thumb|left| Boskbad De Vuursche thumb|right| Boskbad De Vuursche Boskbad De Vuursche is in iepenloftbad yn de bosken tusken Baarn Hilfertsom en Lage Vuursche oan de Hilfertsomse Strjitwei. It bad bestiet út fjouwer, troch sinnekollektoaren ferwaarme swimbadden. Yn 1954 is int bad oanlein en krige yn 2004 in grutte renovaasje. It gemeentlike monumint hat in pjutte- beuker- rekreaasje- en wedstrydbad. It bad is allinnich simmerdeis iepen. Der binne plannen om der in berne-opfang yn te meitsjen. By it bad is ek in midgetgolfbaan.
Penric's Mission
Ynhâld
As de Cedoanske sipiers it befel krije om mei Penric ôf te weven, litte se syn tsjerker folrinne mei seewetter, mei de bedoeling om him te ferdrinken. It is dúdlik dat se der gjin weet fan hawwe dat er in tsjoender is. Penric wachtet oant it wetter hegernôch stiet, makket dan in opstapke fan iis en ûntsnapt troch de yngong fan 'e tsjerker dy't er earder net berikke koe fanwegen de glêde en skean nei binnen ta rinnende wanden. Ienris op frije fuotten heart er op strjitte wat generaal Arisaydia oandien is, mei't dat in ferhaal is dat as diggelfjoer troch de stêd giet. Om't er him ferantwurdlik fielt en om't er witte wol hoe't syn missy sa ferskriklik misbeteare koe, bejout er him nei it hûs fan Nikys, dêr't er him foardocht as in genêzer foar waans tsjinsten betelle is troch Arisaydia syn ûnderhearrigen.
Fuort as er de generaal foar de earste kear ûndersiket, en merkt hoefolle fan dy syn eagen oft yntakt bleaun is, beslút Penric om te besykjen en reparearje de eagen. De folgjende pear wiken ferbliuwt er yn Nikys har hûs, dêr't er op in striematras njonken it bêd fan Arisaydia sliept, en in grut part fan eltse dei oan 'e rekonstruksje fan 'e man syn eagen wurket. Dat is, sa't er it sels omskriuwt: 'magy dy't heuvelop giet', wat sizze wol dat it eins tsjin 'e natoer yngiet, en it is foar him en Desdemona dan ek in tige dreech putsje. Underwilens begjint Penric gefoelens te krijen foar Nikys, krekt sa't sy har oanlutsen begjint te fielen ta him. As Penric de generaal ûnderstiet oer it brief dat dyselde oan 'e hartoch fan Lodi stjoerd hie, ûntstriidt de man dat er ea soks dien hat. Penric kin dan inkeld konkludearje dat it in ferfalsking west hat, en dat it hiele spul troch heechpleatste lju it Cedoanske regear opset is as ferlechje om mei Arisaydia ôf te weven.
Lohman (laach)
Lohman is in laach fan oargelbouwers fan Dútsk komôf út 18e en 19e iuw. De Lohmans wurde rekkene ta de meast wichtige 19e-iuwske oargelbouwers foar Nederlân benoarden de grutte rivieren.
De oargels
Hoewol't de fa. Lohman fral in soad reparaasjes útfierden oan besteande oargels, bouden sy ek nije. Yn it earstoan hiene dy in barok lûd, lykas de Dútske tradysje hawwe woe. Stadichoan bouden sy ek oargels nei de moade fan de tiid, mei mear sêftere klanken, gaadlik foar wurk út de romantyk.
Penric's Mission
Ynhâld
It genêzingsproses fan Arisaydia wurdt wreed ûnderbrutsen as Velka, dy't in agint fan it Cedoanske regear blykt te wêzen, mei in groepke soldaten it hûs fan Nikys binnenkringt om te sjen hoe't it mei de generaal is. As it ferbân derôf helle wurdt, merkt Arisaydia dat er wer in bytsje sjen kin, wylst Velka sjocht dat de generaal net folslein blyn is. In besykjen fan Velka-en-dy om dy saak rjocht te setten, wurdt tsjinholden troch Penric, dy't dêrby net oars kin as blike litte dat er in tsjoender is. Neitiid moatte Penric, Arisaydia en Nikys halje-trawalje Patos ûntflechtsje. Underweis foltôget Penric de genêzing fan 'e eagen fan 'e generaal. Syn doel is om Arisaydia no oer te heljen om dochs noch mei him nei Lodi te gean, mar de generaal lit him datoangeande net beprate.
Penric hellet de generaal en syn suster by, krekt ear't se de pas troch de bergen berikke, wylst Velka-en-dy him op 'e hakken sitte. By de pas folget in konfrontaasje mei de efterfolgers, dy't ek in timpeltsjoender, mei de namme Kyrato, yn harren selskip hawwe. It docht lykwols bliken dat Kyrato syn demon noch mar in pear jier yn 'e wrâld is, dat Desdemona kin him sûnder swierrichheden de baas. As Kyrato úteinlik besiket en deadzje Penric, wat mei-iens ek de ein fan (Kyrato) syn eigen demon (en dêrmei fan syn karriêre as tsjoender) betsjutte soe, wit Desdemona ek dy needsprong tsjin te kearen, hoewol't Penric op in hier nei it libben lit.
Desdemona uteret har lulkens (en de gaos dy't se kwyt moat om't se Penric syn hert genêzen hat) troch in púnlawine te feroarsaakjen dy't Velka en it meastepart fan 'e soldaten heal bedobbet. De oerbleaune fjouwer soldaten wurde troch Arisaydia op 'e flecht jage, wylst Kyrato it slachtoffer wurdt fan in goedrjochte stien, smiten troch Nikys, dy't him boppe-op de holle rekket. Arisaydia, dy't net fan doel is en jou Velka nochris in kâns om him tenei te kommen, klauteret nei ûnderen ta om 'e stiifkoppige agint te deadzjen. Nei't Kyrato bykommen is om troch Penric beskrobbe te wurden foar de wize dêr't er syn demon op behannelet, litte Penric-en-dy harren efterfolgers fierders yn har eigen sop gearsiede en sette se ôf oer de pas. Penric en Nikys hawwe no iepentlik blyk jûn fan harren ferealens opinoar, en Arisaydia leit him derby del dat er net mear fan 'e yrritante tsjoender ôfkomt.
Fonthill Abbey
Fonthill Abbey of de Folly fan Beckford wie in grut neogoatysk lânhûs, dat tusken 1796 en 1813 boud waard yn Fonthill Gifford yn Wiltshire, Ingelân. De arsjitekt James Wyatt boude Fonthill Abbey yn opdracht en op oanwizing fan William Thomas Beckford. Foar de bou liet Beckford it lânhûs fan syn heit ôfbrekke en ferfange troch in grut krúsfoarmich abdij-eftich gebou mei lange earms en in 84 meter hege sintrale toer.
It weromrinnen fan de ynkomsten fan Beckford wie de oarsaak dat it lânhûs yn 1822 by Christie's feild wurde moast. De toer stoartte yn 1825 yn, wêrby't de westlike earm skeansearre waard. Yn 'e rin fan de 19e iuw waard it bouwurk ôfbrutsen, allinne in lyts diel fan de noardlike fleugel bleau bewarre.
William Thomas Beckford
William Thomas Beckford wie de soan fan in Ingelske plantaazje-eigner, dy't nei it ferstjerren fan syn heit yn 1770 yn 'e âldens fan 10 jier in ûnbidich grut fermogen erfde. Hy waard yn dy tiid as de rykste boarger fan it lân beskôge. Syn jierdei waard mei it heljen fan de mearderjierrige leeftyd fierd mei in feest fan trije dagen. Yn dy tiid skreau Beckford de roman "Vathek, an Arabian Tale".
Op de beskuldiging fan it hawwen fan in homoseksuele ferhâlding mei William Courtenay, de 9e greve van Devon, folge fanôf 1784 in lasterkampanje tsjin Beckford. Beckford waard de rest fan syn libben troch de maatskippij útstjitten. Hy flechte ynearsten mei syn frou, lady Margaret Gordon, nei Switserlân. Nei't syn frou dêr by de berte fan in bern ferstoar, socht er taflecht yn Frankryk, Dútslân, Itaalje, Spanje en Portugal. Mar al waard Beckford skoudere troch de Ingelske maatskippij, hy naam dochs it beslút werom te gean nei syn heitelân. Op it plak fan syn âldershûs liet er in goatyske katedraal as syn nije hûs bouwe. As leafhawwer fan bisten hie Beckford it grau oan jagers en om se by de driuwjacht op ôfstân te hâlden liet er syn lângoed mei in alve kilometer lange en trij meter hege muorre ôffreedzje.
Bou
De bou fan it abdij-eftige kompleks sette yn 1796 útein. Beckford hierde dêrfoar de arsjitekt James Wyatt yn, ien fan de meast ferneamde arsjitekten fan de lette 18e iuw. Wyatt ûntwurp it gebou op basis fan de ideeën fan Beckford. De arsjitekt Wyatt stie bekend om syn dranksucht en hy mocht him graach mei froulju deljaan. Syn wurk hie dêr lykwols ûnder te lijen en mar al te faak ûntbriek it oan it tafersjoch fan de arsjitekt. Lang net altiten kaam er de ôfspraken nei en it liede ek ta in minne relaasje tusken Beckford en Wyatt. Faak wie Wyatt ôfwêzich op de boulokaasje en dan ferfong Beckford him as opsichter.
Alle seilen waarden bysetten om it wurk sa gau mooglik te foltôgjen. Sawol deis as nachts wurken der 500 arbeiders oan de bou. Om de saak noch mear faasje te jaan kontraktearre Beckford nochris 450 arbeiders, dy't dwaande wiene mei bouwurksumheden oan Windsor Castle troch harren in heger ale-rantsoen te ûnthjitten. Ek foardere Beckford alle karren en weinen foar it transport foar it boumaterjaal. Om de earme besitters yn 'e mjitte te kommen levere er harren by min waar fergees wollen tekkens en koal.
It earste diel dat boud waard wie de toer, dy't al hast 90 meter heech wie doe't er ynstoartte. De nije toer waard seis jier letter foltôge, op 'e nij 90 meeter heech. Ek dy stoartte yn. Beckford boud fuort dêrnei de tredde toer, dy't yn sân jier tiid foltôge waard.
De abbey waard yn de kleuren sulver, goud, read en pears dekorearre. Fanút de sintrale achthoekige seal rûnen fjouwer lange earms. De doaren fan de gevels wienen alve meter heech. It bouwurk wie yn 1813 klear en Beckford wenne yn Fonthill Abbey oant 1822. Yn dat jier ferlear er twa sûkerplantaazjes op Jamaika wêrtroch't er syn Fonthill Abbey foar £ 330.000 ferkeapje moast oan de wapenfabrikant John Farquhar.
Delgong
De grutte haast wêrmei't Beckford it monumintale bouwurk delsette, syn yn boukundich opsicht ûnmooglike winsk in hege toer te bouwen mei de tapassing fan in ynferieure semintsoarte liede yn 1925 úteinlik ta it ynstoarten fan de toer en de ferneatiging fan de westlike fleugel fan it gebou. Yn dy tiid wie it gebou al gjin besit mear fan Beckford. Hy ferstoar yn 1844 yn Bath.
De rest fan Fonthill Abbey waard yn 1845 ôfbrutsen.
Oerbliuwsels
In twa ferdjippings diel fan de noardlike fleugel mei in toer bleau bewarre. Sûnt 1966 wurdt it as in nasjonaal monumint beskerme (Grade II). Fan it bouwurk binne yn de omkriten stiennen, finsters en byldhouwurk brûkt by de bou fan oare gebouwen.
Colnect
De Colnect samlers mienskip, is in webstee dat bestiet út wiky-eftige sammelstikkenkatalogussen. It jout samlers de mooglikheid om har eigen samling by te hâlden middels it brûken fan dizze katalogussen en ek automatysk har eigen ruil/winsklisten te ferlykjen mei oare sammelers. De tillefoankaartekatalogus fan Colnect is de grutste yn de wrâld.
Colnect waard yn 2002 oprjochte as Islands Phonecards Database mei as doel in katalogus te meitsjen fan alle tillefoankaarten. Sûnt de hjerst fan 2008 wurde njonken tillefoankaarten ek postsegels en muntstikken stipe.
Bekhofskâns
thumb|300px|De Bekhofskâns om 1660 hinne De Bekhofskâns of Bekhofschaans is in âlde ferdigeningsskâns út 1623 oan de Linde by de buorskip Bekhof. De skâns komt út de Tachtichjierrige Oarloch en makke diel út fan de Fryske Wetterliny, dy’t troch hiel Súdeast-Fryslân rûn. In lyts part fan de skâns stiet noch oerein.
Skiednis
De skâns waard oanlein tsjin de oanfallen fan de Spanjert Verdugo, mar waard ferneamd yn 1672, doe’t de Biskop fan Múnster besocht de provinsje Fryslân yn te nimmen. Dat slagge net, omdat meardere kearen de oanfallen op de skâns ôfslein waarden.
De Bekhofskâns lei op in wichtich plak foar oanfallen fan bûten út. Wa't de Linde hie koe in part fan it grinsgebiet ûnder wetter sette troch de Linde ôf te damjen. Om Fryslân fan it suden út oan te fallen moast men wol by de Bekhofskâns del.
It ferdigeningswurk is yn 2002, 2006 en 2007 opknapt troch it Lânskipsbehear Fryslân. Dat barde yn gearwurking mei It Fryske Gea, Steatsboskbehear, de Feriening Histoarje Weststellingwerf, it Doarpsargyf Aldebearkeap en de Stellingwarver Schrieversronte.
Natoergebiet
Sûnt 2006 is de skâns eigendom fan It Fryske Gea de Bekhofschaans troch in skinking. It behear is útbestege oan Steatsboskbehear.
Iik
By de Bekhofskâns stiet in grutte iik. Neffens de oerlevering is dy plante nei de ynfal fan it leger fan Múnster. Ek soenen der letter minsken oan ophinge wêze. Oan de betrouberheid fan dy ferhalen wurdt bot twifele.
Suzanna (rêdingsboat)
thumb|De Suzanna yn de haven fan Lauwersech (2014) De rêdingsboat Suzanna is ien fan de fiif selsoprjochtsjende skippen fan it type Carlot. It skip waard boud yn 1968 fanwege de KNZHRM (no de KNRM).
De boat hat in lingte fan 20,37m, in breedte fan 4,15 m, in djipgong fan 1,40m en in wetterferpleatsing fan 53 ton. It skip wurdt oandreaun troch twa 8 silinder Kromhout TS motoaren fan 140 hk. it stik.
Twadde Brief oan de Korintiërs
It Twadde Brief oan de Korintiërs, yn it oarspronklike Gryksk: Β' Επιστολή προς Κορινθιους, Bēta Epistoli pros Korinthious, ek wol koartwei 2 Korintiërs neamd, is it achtste boek fan it Nije Testamint fan 'e kristlike Bibel. It is de trêde fan 'e brieven, en heart ta de Brieven fan Paulus. Dat de apostel Paulus dit brief skreaun hat, is frijwol ûnbekreaud, al neamt er sels yn 'e ynlieding Timóteüs as mei-skriuwer. 2 Korintiërs waard om it jier 57 hinne skreaun yn Masedoanje, mei as doel om 'e kristlike gemeente yn it Grykske Korinte, dy't Paulus sels stifte hie (sjoch: Hannelingen 18:1-17) op it rjochte paad te hâlden. De earste folsleine Fryske oersetting fan 2 Korintiërs stie yn 'e fertaling fan it Nije Testamint fan dû. Geart Aeilco Wumkes en Eeltsje Boates Folkertsma, dy't yn 1933 útkaam.
Unienichheid oer gearstalling
Der bestiet ûnder bibelwittenskippers en teologen ûnienichheid oer de fraach oft 2 Korintiërs yn 'e oarspronklike foarm oerlevere is, of dat de nijtestamintyske tekst in gearfoeging is fan twa ûnderskate brieven fan Paulus. Yn 2 Kor. 2:4 en 7:8-9 wurdt nammentlik ferwiisd nei in oar brief oan 'e Korintiërs, dat gauris it Strange Brief of it Brief fan de Triennen neamd wurdt. Yn 'e regel giet men derfan út dat dit brief ferlern gien is, mar de abrupte feroaring fan toan fan gemoedlik yn 2 Kor. 1-9 nei bittere beskrobjend yn 2 Kor. 10-13 hat makke dat guon saakkundigen har ôffrege hawwe oft it Strange Brief net efteroan 2 Korintiërs taheakke is.
Suzanna (rêdingsboat)
De Suzanna hat stasjonearre west yn De Helder fan 1968 oant 1998 en op Yslân fan 1998 oant 2008. De boat wurdt troch de KNRM yn de wintermoannen wer ynset as rêdingboat te Lauwerseach. Yn de simmermoannen wurdt de Suzanna brûkt foar promoasje fan it Waadgebiet en de KNRM. Ek kin de boat brûkt wurde foar it ferstruien fan jiske fan ferstoarnen.
Twadde Brief oan de Korintiërs
Ynhâld
2 Korintiërs giet fierhinne oer Paulus syn ferdigening fan syn apostel-wêzen, dat blykber troch guon yn 'e kiif steld wie. Hy giet dêrby yn op 'e maatskiplike, religieuze en ekonomyske tastân yn Korinte, en it brief is dan ek wat betiizjend as men net goed op 'e hichte is fan 'e pleatslike sitewaasje. Ut 'e tekst docht bliken dat Paulus, nei't er syn Earste Brief oan de Korintiërs út it Lytsaziatyske Efeze wei skreaun hie, de stêd noch in kear persoanlik besocht hat. Dat besyk is blykber mank gien mei frijwat opskuor en rûzje, en Paulus skynt wer nei Efeze ôfset te wêzen sûnder dat it spul út 'e wei holpen wie. Ut Efeze wei skreau er doe syn Strange Brief, wêryn't er de flier oanfage mei syn tsjinstanners. Letter stjoerde er syn meiwurker Titus nei Korinte ta om te sjen oft dy de saak delbêdzje koe. Se hiene ôfpraat om inoar yn Troäs wer te treffen, mar Paulus siet bot yn oer de Korintyske gemeente, dat hy wie Titus yn 'e mjitte reizge nei Masedoanje.
Frankfort (Kentucky)
Frankfort is de haadstêd fan de Amerikaanske steat Kentucky en it haadplak fan Franklin County. It is net de grutste stêd fan Kentucky, mar leit mids de twa grutste stêden fan de steat, Louisville en Lexington, oan de rivier de Kentucky.
Twadde Brief oan de Korintiërs
Ynhâld
Nei de iepeningsgroetnis en ynlieding (2 Kor. 1:1-11) ferwart Paulus him yn 2 Korintiërs nochris op 'e nij tsjin 'e beskuldigings dy't tsjin him ynbrocht binne en it ûnrjocht dat him troch guon leden fan 'e Korintyske gemeente oandien is (2 Kor. 1:12-2:17). Hy ferdigenet syn apostel-wêzen en fersmyt it ferwyt fan ûnbetrouberens. Dêrnei giet er wiidweidich yn op wat syn apostel-wêzen foar him betsjut en wat it foar oaren betsjutte moatte soe (2 Kor. 3:1-6:13). As er dat ienris nei syn tefredenens útlein hat, besiket er ta fermoedsoening te kommen mei de Korintiërs (2 Kor. 6:14-7:16). Dan snijt er in hiel oar ûnderwerp oan: de kollekte foar de earmoedige kristlike gemeente fan Jeruzalim (2 Kor. 8-9). Mar dêrnei feroaret er ynienen fan toan en falt er syn tsjinstanners fûleindich oan, neamt harren falske apostels en feecht de gemeente as gehiel de mantel út om't dy't sokken as leden ferneart (2 Kor. 10:1-13:10). It brief einiget mei in freonlike groetnis en in seiniging (2 Kor. 13:11-13).
Fryske oersetting
Yn 1919 joech dû. Geart Aeilco Wumkes yn syn Ut 'e Heilige Dobbe û.m. oersettingsfragminten fan eigen hân fan 2 Kor. 4:16-18 en 5:1-7 út. De earste folsleine Fryske oersetting fan 2 Korintiërs stie yn it Nije Testamint fan Wumkes en Eeltsje Boates Folkertsma, dat yn 1933 útkaam en dat fan 1943 ôf ûnderdiel útmakke fan 'e earste Fryske bibeloersetting. Om't sawol teologen as taalkundigen beswieren tsjin 'e fertaling Wumkes-Folkertsma hiene, waard fan 1966 ôf wurke oan in nije bibeloersetting, dy't yn 1978 útkaam as de Nije Fryske Bibeloersetting (mei stipe fan 'e provinsje Fryslân, it Nederlands Bijbelgenootschap te Haarlim en de Katholieke Bijbelstichting te Bokstel). Dat is de fertaling dy't noch altiten yn gebrûk is, yn 'e foarm fan 'e trêde, ferbettere druk fan 1995. De oersetting fan 2 Korintiërs waard dêrby dien troch drs. H. Dijkstra, dy't op taalkundich mêd ûnderstipe waard troch perfester dr. J.H. Brouwer.
1124
Ferstoarn
1120'erne
Johannes Immerzeel
Johannes Immerzeel Jr. (Doardt, 2 july 1776 – Amsterdam, 9 juny 1841) wie in Nederlânsk skriuwer en dichter, teffens boekhanneler en útjouwer. Hy wie de tredde soan fan keapman Johannes Immerzeel Sr. (1746-1821) en Elizabeth Steenbus (1739-1804).
Biografy
thumb|Portret fan Immerzeel troch [[Nicolaas Pieneman ]] Johannes krige teken- en skilderles fan Pieter Hofman (1755-1837), mar hy moast syn ropping oerjaan fanwegen syn minne eagen. As autodidakt hie er ferskate talen yn de macht en wijde er him oan muzyk en poëzy.
Yn 1795 waard er siktaris by de Kriichsried in Doardt. Yn 1800 ferhuze er mei syn oarehelte Adelaïde Louise Françoise Charlotte Cera (1781-1850) nei De Haach. Dêr waard er amtner yn tsjinst fan de Bataafsche Republiek. Hy publisearre ek gedichten. Yn 1804 begûn er in boekhannel en útjouwerij, dy't er tegearre mei de dokter J.L. Kesteloot útwreide nei Rotterdam (1813) en Amsterdam (1819). Hy wie aktyf as keunsthanneler.
Church of Saint Pancras (Widecombe-in-the-Moor)
De bynamme Cathedral of the Moor krige de tsjerke fanwegen de hege toer en de relatyf grutte kapasiteit foar sa'n lyts doarp. De tsjerke waard oarspronklik fan lokaal granyt yn de 14e iuw boud yn de let-goatyske styl. Yn de folgjende twa iuwen waard de tsjerke grutter makke, dat diels mooglik makke troch de ynkomsten fan de lokale tin-winning. It plafond fan de tsjerke is fersierd mei in grut tal slútstiennen. Under ien fan de slútstiennen is ien mei it ôfbyld fan trije hazzen yn in sirkel, it embleem fan de tinjitters.
Johannes Immerzeel
Biografy
Njonken syn eige wurk wurk joech ek dat fan Willem Bilderdijk, Rhijnvis Feith en Jan Frederik Helmers út. Yn 1832 sette er him nei wenjen yn Amsterdam. Dêr hat er ûnder mear krewearre foar it oprjochtsjen fan in stânbyld foar Rembrandt, dat pas 11 jier nei syn dea ûntfâlde waard.
Church of Saint Pancras (Widecombe-in-the-Moor)
De tsjerke rekke by swierwaar yn 1638 slim skeind doe't in bolbliksem it gebou rekke. Op it stuit wie krekt de middeistsjinst oan 'e gong en de tsjerke siet groatfol. Fjouwer minsken ferstoaren en sechtich rekken ferwûne. Neffens de lokale leginde wie it de duvel dy't de Great Thunderstorm feroarsake, doe't er in besite oan it doarp brocht.
Johannes Immerzeel
Biografy
Fan 1819 oant syn dea wie Immerzeel redakteur, meiwurker, ûntwerper en útjouwer fan de Nederlandsche Muzen-Almanak, yn de 19e iuw de wichtichste literêre almanak. Hy wie in freon fan Hendrik Tollens; de 234 brieven fan Tollens oan Immerzeel hat de Keninklike Bibleteek yn De Haach op 'e noed. Dêr wurde ek de 243 brieven fan Bilderdijk oan syn útjouwer bewarre.
Church of Saint Pancras (Widecombe-in-the-Moor)
De grutte fan de parochy betsjutte eartiids dat minsken sneins kilometers rinne moasten om de tsjinst by te wenjen. Noch dreger waard it by begraffenissen, doe't de kisten oer rûch lân en somtiden steile hellings droegen wurde moasten. Healwie de heuvel fan Dartmeet stiet bygelyks fuort oan de wei de saneamde Coffin Stone, dêr't de dragers de kiste efkes delsetten om te rêsten. De stien is oer de hiele lingte yn twa stikken dield. It ferhaal giet dat it God tige bot argewaasje joech doe't de kiste fan in strieminne keardel by de stien delset waard. Hy liet troch de bliksem de kiste ferneatige en sloech mei in tongerslach de stien midstwa.
Op it tsjerkhôf leit Beatrice Chase begroeven, in bekend skriuwster fan streekromans.
Johannes Immerzeel
Biografy
Acht dagen nei syn dea wie de jierlikske gearkomst fan de Maatskippij fan de Nederlânske Letterkunde. Foarsitter M. Siegenbeek betocht Immerzeel mei in pear wurden, mar moast tajaan dat er net by steat west wie om "(…) de noodige berigten tot eene breedere uitweiding over 's mans verdiensten in te zamelen (…)".
Immerzeel en de frou krigen njoggen bern. Pieter Immerzeel (1773-1840), syn âldere broer wie pleatslik bekend as Nederdútsk gelegenheidsdichter.
Libbenswurk
Yn 1835 sette er út ein mei syn magnum opus, in neislachwurk oer it libben en wurk fan de Hollânske en Flaamske skilders, byldhouwers, graveurs en boumasters fan 1500 oant 1850. Hy ferwurke besteande biografyen, mar brûkte ek manuskripten en dokuminten dy't noch net publisearre wiene. Fan de wurken fermelde er it plak dêr't se bewarre waarden en faak ek de priis, op grûn fan gegevens fan feilingen en ynventarislisten. Doe't er yn 1841 weirekke, waard it wurk dien makke troch syn soannen Charles Henri (1803-1878) en Christiaan (1808-1886), in skilder. Yn 1842 en 1843 ferskynden de trije dielen.
It wurk waard tusken 1857-1864 oanpast en oanfold troch Christiaan Kramm.
Noardenfjild
thumb|right|270px|De lokaasje fan de gemeente Noardenfjild yn Drinte
Noardenfjild (Noordenveld) is in gemeente yn de provinsje Drinte, mei 31.938 ynwenners (1 jannewaris 2003), en mei in oerflak fan 202,00 km² (wêrfan 0,00 km² wetter). Noardenfjild ûntstie yn 1998 út in fúzje fan 'e eardere gemeenten Noarch, Peize en Roan.
Plakken
It haadplak fan de gemeente is Roan, en de oare plakken yn de gemeente binne: Altena, Altevear, Een, Een-West, Feanhuzen, Foxwolde, Huis ter Heide, Langelo, Leutingewâlde, Lieveren, Matsleat, Nijtap, Nieuw-Roden, Noarch, Peest, Peize, Peizermade, Peizerwold, Roderesch, Roderwolde, Sandebuer, Stienbergen, Terheijl, Westervelde en Zuidvelde.
Befolkingsûntjouwing
Befolkingsûntjouwing sûnt it jier 2000, alle sifers binne fan 1 jannewaris.
Postsegelsammeljen
thumb|[[Francois Barraud, De filatelist, 1929]]
It postsegelsammeljen, postsegelgarjen of filately is de aktiviteit fan minsken om as hobby en/of beropsmjittige wize postsegels byïnoar te bringen.
Postsegelsammelingen wurden meastens neffens lân opbout, mar faken ek neffens tema (tematysk postsegelgarjen), bygelyks romtefeart, blommen, flinters of komponisten. Yn guon lannen wurde spesjaal foar samlers in grut tal postsegels printe. De grutste postsegelsammeling hat it Britsk Museum yn Londen. It museum foar kommunikaasje yn De Haach hat ek in grutte sammeling, mei ûnder oaren in eksemplaar fan ien fan de seldsumste postsegels op de wrâld: de blaue Mauritsius.
List fan planetoïden 30901-31000
Dit is in list fan planetoïden 30901-31000.
Tynaarlo
Untstean
De gemeente is by de gemeentlike weryndieling fan 1 jannewaris 1998 ûntstean út de gearfoeging fan de eardere gemeenten Eelde, Vries en Súdlaren (Zuidlaren). De nije gemeente hjitte earst ek "Zuidlaren", mar op 1 desimber 1999 is de namme feroare ta "Tynaarlo".
Oare plakken
Bunne, Bunnerveen, De Groeve, De Punt, Donderen, Eelde, Eelderwolde, Midlaren, Oudemolen, Paterswolde, Taarlo, Vries (gemeentehûs), Winde, Yde, Zeegse, Zeijen, Zuidlaarderveen en Zuidlaren.
thumb|left|500px|It gemeentehûs fan Tynaarlo yn [[Vries yn 2010. It gebou, dat iepene is yn 2004, waard ûntwurpen troch de arsjitekten Claus & Kaan.]]
Burton (Michigan)
Burton is in stêd yn 'e Amerikaanske steat Michigan. It plak leit yn it eastlik-sintrale diel fan Neder-Michigan en is in foarstêd fan it folle gruttere Flint. Neffens in offisjele skatting út 2016 hie Burton doe in befolking fan krapoan 29.000 minsken.
Skiednis
Hoewol't de krite fan Burton earder bewenne waard troch Yndianen (benammen Ottawa en Odjibwe) en troch blanke jagers, kamen de lju dy't der yn 1831 in fêste delsetting stiften, foar it meastepart út 'e plakken Adams en Henderson, yn Jefferson County yn 'e steat New York.
Tweintich jier lang stie dy delsetting bekend ûnder de namme 'Atherton', nei de bruorren Shubael en Perus Atherton en harren omkesizzer Pliny Atherton Skinner, dy't har yn 1835 nei wenjen setten oan it beekje de Thread Creek. Letter krigen dy mannen selskip fan in trêde broer, Adonijah. Yn 2014 wennen der noch altyd neikommelingen fan dy earste Athertons yn Burton.
Yn 1855 krige Burton formeel erkenning as Burton Township. Troch de jierren hinne waarden grutte dielen fan noardlik en westlik Burton aneksearre troch it oanbuorjende Flint. Op 1 july 1972 krige Burton stedsrjochten nei't de befolking dêr yn in referindum foar stimd hie. It efterheaksel Township waard doe út 'e plaknamme falle litten.
Demografy
Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Burton yn 2016 in befolking fan 28.648 minsken. De befolkingstichtens bedroech 490 minsken de km².
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Burton 13,2% âlder as 65 jier en 24,0% jonger as 18 jier. Fierders bestie 27,0% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst yn 2000 8,7% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe.
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 85,0% blanken; 7,3% swarten; 3,1% Latino's; 0,6% Aziaten; 0,6% Yndianen; 3,4% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Klimaat
Burton hat in lânklimaat, dat karakterisearre wurdt troch grutte ferskillen tusken simmer en winter. De simmers binne hjit en faak ek near, wylst de winters kâld binne, soms sels bittere kâld, mei ornaris in protte sniefal.
NTR
De NTR is in Nederlânske publike omrop, dy't yn 2010 ûntstien is út in fuzje fan de Nederlandse Programma Stichting (NPS), Teleac en RVU. De namme is gearstald út de begjinletters fan syn trije foargongers.
De NTR is, krekt as de NOS, in wetlike taakomrop mei yn de Mediawet 2008 fêstleine taken op it mêd fan edukaasje & ynformaasje, keunst, kultuer, jongerein en ferskaat. Binnen dy taken wol de NTR in breed en ûnderskaat programmaoanbod ta stân bringe, mei each foar kwetsbere tema's, sjenres en doelgroepen, dy't oars ûnderbeljochte bliuwe. Dizze taakstelling spesjale programma's te meitsjen foar de ûnderskate doelgroepen komt ek werom yn de slogan Spesjaal foar elkenien.
Skiednis
De NTR is ûntstien út de omroppen NPS, Teleac en RVU, wat werjûn wurdt yn it streamdiagram hjirûnder: 750px|Streamdiagram mei de formaasjeskiednis fan de NTR
Sûnt 1 september 2010 stjoere de trije omroppen meielkoar út as NTR. Joop Daalmeijer wie direkteur fan de NPS en waard de earste direkteur fan NTR. Nei syn pinsjoen op 1 septimber 2011 waard hy opfolge troch Paul Römer.