cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katedraal fan Norwich
Reformaasje
Yn 1643 yn de Ingelske Boargerkriich foel in lilke kloft puriteinen de katedraal oan en ferneatigen in soad katolike symboalen. It gebou, dat dêrnei net mear brûkt waard, lei twa dessinia lang yn pún. It oargel en de tsjerklike klaaiïng waarden fernield, krúsen en monuminten waarden derhelle, wapens stikken slein en de tsjerkeboeken en fierder alles wat mar brânber wie nei it sintrum fan de stêd brocht om dêrmei in grut freugdefjoer te stoken. Dy deis wie de katedraal in drok gearkommen fan musketiers, dy't dêr smookten en dronken as wie de katedraal in herberch woarn en mei harren musketten der yn de katedraal op los skeaten. Yn de stiennen fan de tombe fan biskop Goldwell is noch jimmeroan ien fan dy kûgels te sjen. Mei de restauraasje fan de monarchy yn 1660 waard ek de katedraal wer opknapt.
19e-20e iuw
It súdlike transept waard troch Anthony Salvin ferboud yn 1830. Charles Nicholson ûntwurp de yn de jierren 1930-1932 boude Marijekapel (Lady's Chapel) op it plak fan de 13e-iuwske foaragonger, dy't oan it ein fan de 16e iuw ôfbrutsen waard.
Yn 2004 waard op it plak fan it oarspronklike refektoarium oan de súdlike kant fan de kleastergong in nij refektoarium iepene. Op 4 maaie 2010 iepene keninginne Elizabeth II en de hartoch fan Edinburgh it nije Hostry Visitor & Education Centre, dy't no de haadyngong fan de katedraal is. Ek is dêr plak foar tydlike keunstútstallings.
Ynterieur
It koerstuolte hat in samling fan 61 miserikordes, dy't stamme út trije ferskate perioades: 1480, 1515 en healwei de 19e iuw.
Yn de Lukaskapel (St Luke's Chapel) stiet achter it alter in 14e iuwsk skilderwurk dat de namme Despenser Retabel draacht. It is ferneamd nei biskop Henry le Despenser (1369–1406). Troepen fan Despenser wisten yn 1381 mei súkses in opskuor yn Norfolk del te slaan en mooglik dat dêrnei út tankberens de opdracht jûn waard om it wurk te meitsjen. It lit foarstellings sjen fan it lijen, de dea, de ferrizenis en de himelfeart fan Kristus. It retabel waard yn 1847 ûntdutsen en waard oant dy tiid omkeard as tafelblêd brûkt.
Yn 2013 binne argeologen útein set mei it ûntsiferjen fan in grut oerflak oan midsiuwske graffity yn de katedraal. Hûnderten jierren lang lieten minsken harren boadskip achter troch se te skrassen yn de muorren fan de katedraal. Argeologen ûntdutsen tusken tekenings fan skepen, bisten, figueren, nammen, mûnen en gebeden ek muzykstikken yn noatebalken, fromme warskôgings en sels ferflokkings tusken de ynskripsjes oan.
Oargel
Al sûnt de 14e iuw hat der in oargel yn de katedraal stien. Yn 1899 waard troch Norman& Beard in nij grut fiifmanualich oargel boud. Yn 1938 gyng dat oargel foar in grut part by in brân ferlern. It hjoeddeiske haadoargel waard yn de jierren 1940-1942 boud troch Hill, Norman & Beard. It oargelfront yn de hjoeddeiske foarm is in ûtnwurp fan Stephen Dykes Bower en waard foltôge yn 1950. It ynstrumint hat 105 registers ferdield oer fjouwer manualen en pedaal en heart ta de grutste katedraaloargels fan it lân. Bysûnder is it hegedrukregister Solo Tuba.
Yn 2017 makke de dekaan bekend dat der £2 miljoen frijmakke waard foar û.o. de weropbou fan it oargel.
Poarten
Twa poarten lieden nei de katedraal. Ien fan dy poarten, de Etherbert Gate, waard ferneamd nei de Saksyske tsjerke dy't dêr tichteby stsie. De oarspronklike poarte waard by de opskuor fan 1272 ferneatige en ferfongen oan it begjin fan de 14e iuw. De poarte hat twa ferdjippings, wêrfan't de boppeferdjipping oarspronklik in oan Sint-Ehtelbert wijde kapel wie. De oare poarte is de Erpingham Gate, in poarte út 1420 dy't foar it westlike portaal fan de tsjerke oer stiet en tagong jout ta de close.
Spaanske hôfsjonger
De Spaanske hôfsjonger of Orfeusspotfûgel (Hippolais polyglotta) is in moskeftich fûgeltsje út de famylje fan de Acrocephalidae. It fûgeltsje hâldt fan waarmte en komt yn 'e maaitiid oant de trek yn in relatyf lyts gebiet yn it súdwesten fan Europa foar, mar it ferspriedingsgebiet wurdt optheden nei it noardwesten ta útwreide. Yn 2018 waard it brieden fan de soarte by it ringjen fan in wyfke op Sumarreheide foar it earst yn Fryslân fêststeld.
Beskriuwing
De spaanske hôfsjonger is likernôch 13 sintimeter lang en hat in spanwiidte fan 17,5 oant 20 sintimeter. De fûgel weecht ûngefear 10 oant 13 gram en hat neffens oare hôfsjongers in relatyf koart snaffeltje. Yn it fjild is dêr lykwols net op ôf te gean. Oer it algemien hat de soarte in soad wei fan de giele hôfsjonger. De rêch is grieneftich brún, de ûnderkant ljochtgiel, wylst de poatjes brúneftich binne. De eachring, de rânen by it snaffeltje en it gebiet dêrtusken binne ljochtkleurich.
Mantsjes en wyfkes hawwe in wakker allike kleur, allinne binne de kleuren fan in mantsje yn 'e regel mear sprekkend. De jonge fûgels falle oer it algemien wat skierich út en ek de fearren op de fleugels binne fealer.
De soarte wurdt rillegau betiizge mei de giele hôfsjonger. It meast ûnderskiedend binne de koartere fleugels fan de spaanske hôfsjonger en in koartere hânpenneprojeksje (it diel fan in optearde fleugel dat útstekt bûten de langste tertial).
Yn it noardwestlike ferspriedingsgebiet (Noard-Frankryk, dielen fan Dútslân, Belgje en Nederlân) oerlaapje de giele hôfsjonger en de spaanske hôfsjonger inoar, mar se hawwe wol in eigen leefgebiet. De giele hôfsjonger komt foar yn houtwâlen, singels, bledferliezende boskrânen en parken, wylst de spaanske hôfsjonger in foarkar hat foar iepen gebieten mei strewellen en tichte strûken.
Lûd
De rop fan de spaanske hôfsjonger is in moskeftige, yn grut tempo wjerheljende rattel. De úthalen fan de giele hôfsjonger lit in spaanske hôfsjonger net hearre.
Fersprieding
It oarspronklike ferspriedingsgebiet is Súd-Europa, mar stadichoan wurdt it útwreide nei ús kontrijen ta. Sûnt 1911 wiene de waarnimmings by it ringjen yn Fryslân op twa hannen te tellen. De measten dêrfan wiene oan de kust yn de Súdwesthoeke of op ien fan de eilannen. Foar it earst waard it brieden fan de spaanske hôfsjonger yn 1990 yn Flevolân fêststeld. Tsjintwurdich binne de measte briedgefallen yn de provinsje Limburch, mar it bliuwt yn ús kontreien optheden noch in seldsum fûgeltsje. Oan de hân fan in briedflek koe by it ringjen fan de spaanske hôfsjonger yn juny 2018 op Sumarreheide fêststeld wurde dat de fûgel ek yn Fryslân bret hat.
thumb|left|250px| Aaikes fan de spaanske hôfsjonger
Nêst
Fuort yn de briedtiid begjin it mantsje te sjongen. Nei it pearen siket it wyfke it plak út foar it nêst. Dat wurdt yn 'e regel 1 oant 2 meter boppe de grûn yn in tichte strûk of lytse beam boud en bestiet foar it measte út gers en fine woartels.
Yn 12 oant 14 dagen briedt it wyfke de 3-5 grien-grize aaikes út, wylst it mantsje it iten (ynsekten) fersoarget. Sadree't de jongen útkomme helpt ek it wyfke by it sykjen fan iten. Nei tolve dagen kinne de jonge fûgels fleane, se wurde dan noch twa wiken fuorre troch de âlden oant se harrensels rêde kinne.
Trek
Yn augustus ferlitte de fûgels harren briedgebieten. De lêste waarnimmings yn Midden-Europa binne yn septimber, yn Frankryk faaks noch yn oktober. De spaanske hôfsjonger fleant nei tropyske kontrijen súdlik fan de Sahara om dêr te oerwinterjen. Hoe lang oft se dêr krekt bliuwe is net bekend, mar yn maart binne de earste fûgeltjes dan wer yn Noard-Afrika te sjen en yn it midden fan april oant ein maaie komme se wer yn 'e Europeeske briedgebieten oan.
Henoteïsme
Henoteïsme (fan it Grykske ἑνός θεοῦ, henos theou, "fan ien god") is in benammen teologysk brûkte term foar in religieuze praktyk dy't de midden hâldt tusken polyteïsme, it leauwen yn mear goaden, en monoteïsme, it leauwen yn ien God. Dêrby beskôget men alle goaden as ekwifalinte represintaasjes fan ien inkele God. Krekt as monolatry is henoteïsme in mingfoarm fan polyteïsme en monoteïsme. Monolatry is it leauwen yn it bestean fan ferskate goaden, wêrfan't mar ien god fereare wurdt. Henoteïsme akseptearret it bestean fan ferskillende goaden, mar sjocht dy as ôfspegelings fan ien wiere God. Yn dy sin stiet it henoteïsme tichter by it monoteïsme as by it polyteïsme. Oan 'e oare kant wurdt by monolatry mar ien god fereare, wylst it henoteïsme de ferearing fan ferskate goaden omfetsje kin. Wat dat oangiet stiet it dus wer tichter by it polyteïsme. In oare besibbe term is katenoteïsme, dat de ferearing fan ferskillende goaden efterinoar (ynstee fan tagelyk) omfettet.
De term 'henoteïsme' waard troch de Dútske filosoof Friedrich Schelling (1775-1854) betocht, en troch de Dútske taalkundige en argeolooch Friedrich Welcker (1784-1868) brûkt om primityf monoteïsme mank de âlde Griken mei oan te tsjutten. De Dútske taalkundige en oriïntalist Max Müller (1823-1900) joech de oantsjutting 'henoteïsme' mear bekendheid troch him te brûken yn syn publikaasjes oer de Yndyske religyen. Dêrby gie it benammen om it hindoeïsme, wêrfan't de hillige teksten ferskate goaden neame en loovje as gie it úteinlings om mar ien godlike essinsje. Müller joech de term 'henoteïsme' in sintraal plak yn syn krityk op it Westerske teologyske en religieuze útslutingstinken en de fermiende ynherinte superioriteit fan it Westerske monoteïsme yn ferhâlding ta oare religieuze opfettings.
Paralympyske Winterspullen 2022
De XIIIe Paralympyske Winterspullen wurde fan 4 oant en mei 13 maart 2022 hâlden yn de Sineeske haadstêd Peking.
Tawizing
Op 31 july 2015 keas it IPC yn Kuala Lumpur de gaststêd. Peking is de earste stêd dy 't sawol de Simmerspullen (yn 2008) as de Winterspullen tawiisd krigen hat.
Sporten
Op 'e Paralympyske Winterspullen fan 2022 wurd troch de atleten dielnommen oan yn totaal 82 ûnderdielen dêr't medaljes foar útrikt waarden, ferdield oer 6 offisjele sporten.
Kalinder
Rjochts stiet in kolom hoefolle gouden medaljes per sport der útdield wurde. En op de ien nei ûnderste rigel stiet hoefolle gouden medailjes der op in dei wûn wurde kinne.
Dielnimmende Lannen
Ofbyld:2022 Winter Paralympics team numbers.svg
Tsjerke fan de Hillige Igor fan Tsjernikov (Moskou)
thumb|300px|De Tsjerke fan de Hillige Igor fan Tsjernikov yn it Moskouse distrikt Novo-Peredelkino De Tsjerke fan de Hillige Igor fan Tsjernikov (Russysk: Церковь Святого Игоря Черниговского) is in Russysk-otterdokske tsjerke yn Novo-Peredelkino, in distrikt yn it westlike okrûg fan de Russyske haadstêd Moskou.
Skiednis
thumb|left|250px|De tagong fan de tsjerke De foarstap om in grutte tsjerke te bouwen waard nommen troch de Patriarch fan Moskou en hiel Ruslân Alexius II. Yn 2005 karde de patriarch it projekt goed en hy naam it beslút om de tsjerke te wijen oan de grutfoarst Igor fan Tsjernikov en Kiëv. Ek wiisde de patriarch it plak oan dêr't de tsjerke boud wurde moast. Nei't de patriarch de grûn segene, waard der fuortendaliks úteinset mei de tariedings fan de bou.
Op 20 jannewaris 2010 konsekrearre patriarch Kirill de earste stien fan de tsjerke. In jier letter wijde de patriarch de krusen en klokken fan de tsjerke, dy't doe noch yn oanbou wie. Op 17 juny 2012 waard de foltôge tsjerke ynwijd en koe de earste godlike liturgy fierd wurde.
De yn neorussyske styl boude tsjerke hat plak foar 1.200 leauwenden. De tsjerklike mienskip is yndield by it Mikhailovsky-dekanaat fan it otterdokske bisdom Moskou.
De bylden dy't it paad nei de tsjerke flankearje stelle prins Igor van Tsjernikov en Sint-Filip foar. Fuort by de tsjerke leit de simmer-residinsje fan de patriarch.
Kebnekaise
Kebnekaise is de heechste berch fan Sweden. De berch hat twa toppen, dêr't de súdlike fan op in hichte fan 2.097,5 meter boppe seenivo leit. De noardlike top leit 70 sintimeter leger op in hichte fan 2.096,8 meter. Om't allinnich op de súdlike top iis leit en de hoemannichte dêrfan stadichoan ôfnimt, kin it wêze dat de noardlike top yn de takomst de heechste wurdt.
Militêre plysje
Ek komt it lykwols foar dat in kriichsmacht net oer in eigen plysjetsjinst beskikt, mar dat plysjetaken binnen de kriichsmacht útfierd wurde troch in sjendarmery, in op militêre least skuoide boargerlike plysje-organisaasje dy't ek oare plysjetaken útfiert. Sa wie it bygelyks foarhinne yn Belgje, dêr't de boargerlike Rykswacht ferantwurdlik wie foar sawol sivile as militêre plysjetaken. Doe't dy tsjinst lykwols opgie yn in yntegrearre plysjetsjinst, krigen de Belgyske Striidkrêften har eigen militêre plysje.
Yn guon lannen, lykas Nederlân foarmet de militêre plysje in selsstannige tûke fan 'e striidkrêften, njonken de lânmacht, de loftmacht en de marine. Yn Itaalje beskikt it út 120.000 man besteande Arma dei Carabinieri sels oer eigen oarlochsskippen en in eigen loftmachtkorps. Yn oare lannen, lykas de Feriene Steaten, bestiet gjin selsstannige militêre plysje, mar beskikke de ûnderskate kriichsmachtûnderdielen (yn it gefal fan 'e Feriene Steaten lânmacht, loftmacht, marine en marinierskorps) elts oer in eigen militêre-plysjeôfdieling.
Rocko's Modern Life
Rocko's Modern Life is in Emmy-nominearre Amerikaanske tekenfilmsearje, ûntwikkele troch Joe Murray. De rige is basearre op optochte gebouwen, minsken en foarwerpen. Der wurde ek besteande ferhalen yn parodiëarre. De haadfiguer Rocko wennet yn in stêd dy't O-Town hjit.
Katedraal fan Arundel
De Katedrale Tsjerke fan Us-Leaffrou en Sint-Philip Howard (Ingelsk: Cathedral Church of Our Lady and St Philip Howard) is in roomske katedraal yn Arundel, West Susseks, Ingelân. De katedraal waard yn 1873 as de katolike parochytsjerke fan Arundel wijd en waard mei de stifting fan it bisdom Arundel en Brighton yn 1965 wijd as katedraal.
Skiednis
Troch it oannimmen fan de Conventicle Act yn 1664 waard it fieren fan de roomske misse yn Ingelân ferbean. Mei dy wet waarden alle religieuze gearkomsten fan mear as fiif persoanen sûnder famyljebannen en bûten it tafersjoch fan de Tsjerke fan Ingelân ferbean. It oannimmen fan de Roman Catholic Relief Act yn 1829 foltôge it proses yn Ingelân fan katolike emansipaasje en brocht in ein oan de efterstelling en beheinings oan de posysje fan de Roomsk Katolike Tsjerke yn it lân. thumb|left|250px|Ynterieur Katoliken mochten harren wer organisearje en yn 1868 joech Henry Fitzalan-Howard, de 15e hartoch fan Norfolk, de opdracht oan arsjitekt Joseph Hansom om in nije tsjerke te bouwen. De tsjerke waard boud yn de styl fan de Frânske gotyk, in populêre styl tusken 1300 en 1400, it tiidrek wêryn't it Hûs Howards en de hartogen fan Norfolk op nasjonaal nivo in faktor fan belang waarden. It monumint wurdt beskôge as ien fan de moaiste foarbylden fan neogoatyske arsjitektuer fan it lân en wurdt registrearre as in monumint yn de earste graad.
Mei de stifting fan it bisdom Arundel en Brighton yn 1965 waard de eardere parochytsjerke in katedraal. Oarspronklik waard de tsjerke wijd oan Us-Leaffrou en Filippus Neri, mar doe't yn 1971 Philip Howard as ien fan de fjirtich martlers fan Ingelân en Wales hillich ferlearre waard troch paus Paulus VI en syn reliken út it kastiel nei de katedraal brocht waarden, feroare yn 1973 ek it nevenpatrocinium fan de tsjerke.
Corpus Christi-feest
Ein maaie of begjin juny wurdt yn de katedraal it Corpus Cristi-feest fierd, dat tûzenen besikers lûkt. It feest ta eare fan it lichem en bloed fan Kristus waard troch Henry Fitzalan-Howard ynsteld. Oer it middenpaad fan it tsjerkeskip wurdt in tapijt mei blommen lein. Nei de misse wurdt yn in prossesje it Hillich Sakramint oer it tapijt nei bûten droegen. Troch de mei blommen fersierde strjitten giet de prossesje dan nei Arundel Castle foar it jaan fan de segen.
Oargel
It oargel stiet op de westlike galerij en waard troch de oargelbouwer William Hill boud. Oarspronklik stie it oargel yn de St John's Church yn Islington. It waard yn 1873 troch de katedraal oankocht en dêr yn in nij front opsteld. It ynstrumint hat 39 registers ferdield oer trije manualen en pedaal. De spyl- en registertraktueren binne elektropneumatysk. Yn 2006 is it oargel troch David Wells restaurearre en safolle mooglik werom brocht yn de orizjinele sitewaasje.
Skanderbeg Monumint (Tirana)
It Skanderbeg Monument is in grut stânbyld op it Skanderbegplein yn de Albaneeske haadstêd Tirana. It monumint betinkt de fyftjinde-iuwske opstanneling Skanderbeg, dy't yn Albaanje fereare wurdt as nasjonale held fanwegen syn ferset tsjin 'e optsjende Osmaanske besetters.
It 11 meter hege byld is makke troch Odhise Paskali. Ta oantinken fan it 500-jierrich ferstjerren fan Skanderbeg waard it yn 1968 ûntbleate.
Tween
In tween (útspr.: [twi:n], "twiin") is in bern dat de iere jonkheid ûntgroeid is, mar de puberteit noch net berikt hat. De oantsjutting komt út it Amerikaansk-Ingelsk en is in gearlûking fan between ("tusken") en teen ("tiner"). Yn wurdboeken wurdt dizze leeftydskategory almeast omskreaun as 10-13 jier.
Veenhusen
Veenhusen is in doarp (Ortschaft) yn de gemeente Moormerland yn de lânkring Lier yn East-Fryslân. Yn 2016 hie it plak 4157 ynwenners op in oerflak fan 15,62 km².
Veenhusen wie in selsstannige gemeente oant er op 1 jannewaris 1973 yn it ramt fan de gemeentlike weryndieling yn Nedersaksen fúsearre mei tsien oare gemeenten ta de nije gemeente Moormerland. De tsjerke fan Veenhusen waard om 1400 hinne boud en befettet in troch Johann Gottfried Rohlfs boud oargel út 1801 en 1802, dy't hjoed-de-dei noch hieltyd tsjinnet.
Yn 1927 waard de fuotbalferiening VfL Fortuna Veenhusen e. V. oprjochte. Hjoed-de-dei is er in feriening dy't yn ferskate difyzjes spilet mei yn totaal 1000 leden.
Yn de simmer fan 2010 ferhuzee de Feriening foar kristlike skoalûnderwiis yn East-Fryslân (Verein für Christiche Schulerziehung in Ostfriesland - VES e. V.) syn haadkantoar fan Großefehn nei Veenhusen. Hy wurket as it skoalbestjoer fan de Frije kristlike skoalle East-Fryslân (Freie Christliche Schule Ostfriesland - FCSO), dat in yntegrearre gearwurkingsferbân is, dy't twa lokaasjes hat yn Veenhusen.
Hercules (film út 2014)
Plot
Herkules is de oanfierder fan in groep hierlingen, dy't fierders bestiet út 'e spearfjochtsjende âld-kening en sjenner Amfiaraus fan Argos, de messesmitende dief Autolykus fan Sparta, de wyldeman Tydeus fan Tebe, de bôgesjittende amazône Atalanta fan Skysje en syn omkesizzer, de ferhaleferteller Iolaus fan Atene. Neffens de Grykske mytology wie Herkules in healgod en de soan fan 'e god Seus en in minsklike frou, dy't troch Heara, de oarehelte fan Seus, út jaloerskens ta sljochtsinnigens dreaun waard sadat er syn eigen frou Megara en harren bern fermoarde ûnder in besyk oan it hof fan 'e Ateenske kening Eurysteus. Geandewei de film wurdt lykwols hieltyd dúdliker dat dizze Herkules net de soan fan in god is, mar inkeld in ûnbidich sterke man, wylst ek alle oare boppenatuerlike aspekten fan 'e myten om syn persoan hinne, lykas it bestean fan sintauren, oerdriuwings fan byleauwige lju of dichterlike frijheid fan Iolaus en oare ferhalefertellers blike te wêzen.
De Herkules út 'e film hat syn heit nea kennen en is opgroeid as weesjonge op 'e strjitten fan Atene. Iolaus beweart dat er de Tolve Wurken ferrjochte hat nei't er dêrta opdracht krigen hie fan 'e goaden, mar Herkules sels besiket oanhâldend de fantasijrike ferhalen ôf te swakjen, wylst guon oaren ek skeptysk binne. Herkules wurdt kweld troch skuldgefoelens en fizioenen fan 'e trijekoppige hellehûn Serberus sûnt er Megara en syn bern fermoarde hat, al wied er doe dronken en kin er him fan it hiele foarfal neat tebinnenbringe. Nettsjinsteande syn beskiedenens jout er blyk fan suver boppeminsklike krêft en in feardichheid yn 'e striid dy't troch nimmen belike wurde kin.
Nei't hy en syn maten oan 'e kust fan Masedoanje ôfweefd hawwe mei in binde seerôvers, sitte se yn in herberch te drinken as se oansprutsen wurde troch de tsjeppe prinsesse Ergenia fan Traasje. Dyselde is der troch har heit, kening Kotys, op út stjoerd om Herkulus-en-dy yn te hieren, sadat se syn ûnbelearde soldaten traine kinne foar de striid tsjin 'e troepen fan 'e oarlochssuchtige kriichshear Resus, dy't heale Traasje al yn 'e jiske lein hat. Herkules giet op Ergenia har foarstel yn om him en syn maten te beteljen mei harren eigen gewicht yn goud. Dêrop begeliede se de prinsesse nei hûs ta, dêr't se ferwolkomme wurde troch Kotys, dy syn generaal Sitakles, en Ergenia har soan Arius, in ynnimlike jonge fan in jier as seis.
Herkules-en-dy sette útein mei de training fan 'e Trasyske soldaten, mar al inkele dagen nei harren oankomst kriget Kotys berjocht dat Resus de Bessy oanfallen hat, in barbaarske stamme út Midden-Traasje. Hoewol't Herkules him warskôget dat syn leger der noch net klear foar is, beslút Kotys om op te tsjen nei de Midden-Traasje, sadat er miene saak meitsje kin mei de Bessy. As se yn it wengebiet fan 'e stamme arrivearje, docht bliken dat se te let binne: de wichtichste delsetting fan 'e Bessy is al útmoarde en plondere. Wylst se har dêr ophâlde, wurde se oanfallen troch de krigers fan 'e Bessy, dy't har foar dea tusken de liken fan harren folk ferskûle hiene. Der folget in fjildslach, wêrby't Kotys sawat de helte fan syn min trainde leger ferliest. It is inkeld oan Herkules en syn freonen te tankjen dat de Traasjers net hielendal ûnder de foet rûn wurde en dat de oerlibbenen fan 'e Bessy úteinlik op 'e flecht dreaun wurde kinne. Neitiid keart it leger werom nei Kotys syn fêsting, dêr't Herkules-en-dy dan de tiid krije om 'e Trasyske soldaten goed te trainen.
As der berjochten komme dat Resus in grut leger gearlutsen hat oan 'e foet fan 'e berch Astikus, tsjocht it leger fan Kotys, mei Sitakles en Herkules oan it haad, der op 'e nij op út. De berjochten blike wier te wêzen, hoewol't it diel oer de oanwêzigens fan sintauren yn it leger fan Resus op in kombinaasje fan minne waarnimming en byleauwe berêst. Yn 'e slach dy't folget makket it Trasyske leger, dat no goed traind is, koarte metten mei de troepen fan 'e kriichshear, ek al binne dy nûmeryk yn 'e mearderheid. As it treffen foar him op in nederlaach út liket te rinnen, riidt Resus sels nei foarren ta om Herkules út te daagjen; Herkules ferslacht him mei gemak, en Resus wurdt finzen nommen.
As it Trasyske leger yn triomf weromkeart nei de fêsting fan Kotys, wurdt Resus by de yntocht dêre troch Sitakles narre en fernedere, oant Herkules dêr in ein oan makket. As Herkules dan Resus ûnderstiet oer syn oarlochsmisdieden, byt de kriichshear him ta dat hy it net wie dy't dy oarlochsmisdieden begien hat, en dat Herkules oan 'e ferkearde kant fochten hat. Letter, as der yn it paleis fan Kotys in feestmiel oanrjochte wurdt, konfrontearret Herkules Ergenia mei de wurden fan Resus. De prinsesse jout ta dat Resus in frijheidsstrider is, dy't in opstân fan 'e befolking late tsjin it tirannike bewâld fan Kotys. Se fertelt ek dat de wiere kening fan Traasje har man silger wie, dy't troch har heit Kotys fergiftige is, en dat se inkeld meiwurket oan 'e plannen fan Kotys om't er drige hat har soan (en syn eigen pakesizzer) Arius te fermoardzjen. Ergenia hat al har hope derop fêstige dat har heit, dy't al aardich op jierren rekket, gau stjerre sil, sadat Arius kening fan Traasje wurde kin. Se smeket Herkules om 'e jonge mei te nimmen en him yn feilichheid te bringen, mar op dat stuit wurdt harren petear ûnderbrutsen troch Sitakles.
Nei't se it goud krigen hawwe dat harren ûnthjitten wie, risselwearje de hierlingen om fuort, mar Herkules kin it net goedkrije dat er sa bedragen is en dêrtroch in despoat holpen hat om in hiel keninkryk yn syn macht te krijen. Hy beslút dêrom te bliuwen en te besykjen om syn flater rjocht te setten. Al syn maten beslute him út freonskip te folgjen, wêrby't Amfiaraus fertelt dat er in fizioen hân hat dat hysels dyselde jûns noch stjerre sil troch in brânende speetse troch it hert. Inkeld Autolykus fielt der neat foar om te fjochtsjen sûnder betelle te krijen, en riidt dêrom fuort. As se it paleis ynkringe om mei Kotys ôf te weven, rinne Herkules-en-dy lykwols yn de fâle fan Sitakles en syn mannen, mei't Kotys al ree wie foar krekt sa'n reäksje as Herkules efter syn bedroch kaam. Troch dermei te driigjen om as earste Herkules syn omkesizzer Iolaus, dy't gjin kriichsman is, mei pylk-en-bôge dea te sjitten, wurde Herkules en de oaren twongen harren oer te jaan.
Underwilens hat Kotys syn dochter Ergenia nei de tsjerker ta slepe litten, nei't Sitakles har beskuldige hat fan gearspanning mei Herkules. Kotys jout opdracht om har daliks te eksekutearjen, en wylst Ergenia fêstset wurdt yn in guillotine-eftich gefal, flokt se har heit mei útset lûd út. Bedutsen troch it leven dat de prinsesse makket, flústeret de sjenner Amfiaraus Herkules oanhâldend ta dat er yn himsels leauwe moat. Is er net Herkules? De soan fan Seus? Soe de soan fan Seus tsjinholden wurde kinne troch in pear keatlinkjes? Yn in fertoan fan boppeminsklike krêft skuort Herkules dan de ferankerings fan 'e keatlings út 'e rots en rêdt Ergenia fan 'e dea. Erysteus stjoert syn wolven op him ôf, mar Herkules deadet de ferskuorrende bisten mei de bleate hân. Underwilens befrijt Ergenia Herkules syn maten en de kriichshear Resus. Op syn wei út 'e tsjerkers plôket Herkules achteleas noch eefkes de brânende spear út 'e loft dy't Amfiaraus deadzje moatten hie. Hy efterfolget Erysteus nei de troanseal, dêr't er him op 'e troan deastekt mei in dagge troch it hert. Fuort dêrnei wurdt er fan efteren oanfallen troch Sitakles, dy't him oer it mad komt en him sa op in hier nei om hals bringe kin, mar dat is bûten Iolaus rekkene, dy't syn omke folge is en Sitakles deastekt ear't er Herkules fierder tenei komme kin.
Herkules-en-dy en Resus en Ergenia fjochtsje harren in wei nei bûten ta, mar op it binnenplak fan it paleis stiet Kotys syn hiele leger opsteld. Kotys brûkt boppedat de jonge Arius as gizelder, dat it liket derop dat Herkules-en-dy harren op 'e nij oerjaan moatte. Op dat stuit ferskynt lykwols Autolykus wer op it toaniel, dy't weromkommen is, en dy't de bewekkers fan 'e jonge prins ombringt mei syn werpmessen. Dêrop springt Tydeus foarút om Arius te rêden fan 'e stoarm fan pylken dy't op befel fan Kotys op him ôfsketten wurdt. Tydeus slagget yn syn opset, mar rekket sels fataal ferwûne. Wylst syn maten in efterhoedegefjocht fiere, draacht Herkules Tydeus nei it heechste punt fan it paleiskompleks, dêr't in tsien meter heech stânbyld fan 'e goadinne Heara stiet. As de soldaten fan Kotys harren posysje bestoarmje, skuort Herkules, op 'e nij mei boppeminsklike krêft, it stânbyld los fan syn sokkel, en smyt it om, boppe op 'e fijân. De reuseftige holle fan 'e goadinne tommelet by de treppens del en tepletteret Kotys wylst er yn 'e efterhoede syn soldaten stiet oan te fiterjen. De oerlibjende Trasyske soldaten sjogge Herkules boppe-oan de treppens stean wylst it swurk belûkt en wjerljochtslaggen, it teken fan Seus, efter him troch de loft geane. Dêrop smite se harren wapens del en falle op 'e knibbels, en Arius beklimt de troan mei syn mem Ergenia oan syn side.
Produksje
Hercules waard regissearre troch Brett Ratner nei in senario fan Ryan J. Condal en Evan Spiliotopoulos dat basearre wie op 'e grafyske roman Hercules: The Thracian Wars, fan striptekener Steve Moore. As filmprodusinten wiene by de film belutsen Ratner sels, Barry Levine en Beau Flynn foar de studio's Flynn Picture Company en Radical Studios. Der wie in budget fan $100 miljoen foar de film beskikber, dy't op lokaasje yn Hongarije opnommen waard. Haadrolspiler Dwayne Johnson rette him op 'e titelrol ta troch (nei eigen sizzen) acht moannen lang te trainen sa't er noch nea earder traind hie, wylst er ûnder de opnamen in healjier lang as "in segrinige mûnts" op himsels wenne yn Boedapest. De kamerarezjy waard fierd troch Dante Spinotti, wylst Fernando Velázquez de filmmuzyk fersoarge. Hercules waard distribuëarre troch Paramount Pictures en Metro-Goldwyn-Mayer en gie op 25 july 2014 yn 'e Feriene Steaten yn premiêre. Op 4 novimber 2014 waard de film útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Hercules ûntfong mingde resinsjes fan 'e filmkritisy, mar oer it algemien wie men fan miening dat de film in oangename ferrassing wie. Yn it tydskrift Variety skreau Scott Foundas: "It is in swiid opfierde, tige fermaaklike, âlderwetske aventoerefilm, dy't wat docht dat gjin inkele oare Herkules-film ea dien hat: hy bringt de mytyske soan fan Seus werom ta minsklike proporsjes (of alteast sa minsklik as mar kin as er spile wurdt troch Dwayne Johnson)."
Elizabeth Weitzman fan 'e New York Daily News skreau: "[De film] is fermaaklik, hat in heech tempo en sit smoarfol mei ferbjusterjende aksje. De effekten binne ymposant, mar it grutste effekt is it ûnbidich krêftige uterlik fan stjer Dwayne Johnson, dat perfekt by it personaazje [fan Herkules] past […]." Ek skreau se: "As Johnson foar it earst ferskynt, draacht er in [undefinedholdeksel makke fan in] liuwekop en in wapenrok sa koart as in muldoek. It feit dat er der yn sokke klean net healwiis útsjocht, set de toan foar de rest fan 'e film."
Yn The Washington Post wie John DeFore minder sjarmearre fan Hercules. Neffens him faalde de film ienfâldichwei yn it eksploitearjen fan syn wichtichste helpboarnen: "in amusante, refizjonistyske werjefte fan 'e mytologyske sterke man, en it garisma fan Dwayne 'The Rock' Johnson." Filmkritikus James Berardinelli wie noch hurder foar de film, dy't er "in oansjenlike losse flodder mei in grut budget" neamde, en "in fisueel drokke, mar emosjoneel deade ûndernimming dy't de sjogger wurch makket mei kompjûtergenerearre special effects dêr't gjin ein oan komt, en ûnderwilens gjin greintsje nijsgjirrigens biedt."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Hercules in ridlik goedkarringspersintaazje fan 57%, basearre op 117 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Hercules hat Brett Ratner efter de kamera's en Dwayne Johnson yn in muldoek – en leveret persiis wat in ridlik tinkend persoan fan dy omskriuwing ferwachtsje kinne soe." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Hercules in goedkarringspersintaazje fan 47%, basearre op 25 resinsjes.
Militêre ferkenning
Militêre ferkenning is it garjen fan ynformaasje foar taktyske militêre doelen. Spesifyk wurdt dêrmei bedoeld ynformaasje oer de posysje, sterkte en kapasiteiten fan fijanlike ienheden en/of oer de terreinsgesteldheid fan it gebiet dêr't mooglik fochten wurde moat. Yn it militêre jargon wurdt soks faak oantsjut mei de Ingelske term reconnaissance (fan oarsprong in lienwurd út it Frânsk), yn 'e regel ôfkoarte ta recon (útspr.: ['ɹi:kɔn], likernôch: "rii-kòn") of recce (útspr. ['ɹɛki], likernôch: "rekky"). De earste ôfkoarting is yn gebrûk yn 'e Feriene Steaten en Austraalje en de twadde yn Grut-Brittanje en Kanada. In militêr dy't in ferkenning útfiert, wurdt in ferkenner neamd, of yn it Ingelsk in scout. Fan dy lêste beneaming is ek scouting, de Ingelske beneaming foar de paadfinerij, ôflaat.
Der besteane dúdlike oerienkomsten tusken militêre ferkenning en militêre ynljochtingesammeling. Dat omfettet lykwols it garjen fan brede, strategyske kennis oer de fijân en wurdt útfierd troch militêre ynljochtingetsjinsten, wylst it sammeljen fan taktyske kennis yn it ramt fan militêre ferkenning him beheint ta it eigentlike slachfjild. Militêre ferkenning wurdt faak útfierd troch lytse spesjalisearre ferkenningsienheden (lykas in eskadron, kompanjy of peloton) binnen in gruttere ienheid (lykas in brigade of in difyzje). Fierders lizze ek kommando's en oanbesibbe sterk oefene ienheden har faak ta op ferkenning.
Tint
In tint (fan it Frânske teinte), kleurnuânse, skakearring of toan is in eigenskip fan kleuren. Dy eigenskip foarmet yn kombinaasje mei de fersêding en yntinsiteit de diminsje fan in beskate kleur. Ornaris kin de tint fan in kleur kwantifisearre wurde mei in sifer.
Yn in protte gefallen wurdt it begryp 'tint' lykwols brûkt as in synonym fan it wurd 'kleur': wa't "grien" seit, bedoelt yn 'e regel alle tinten fan 'e kleur grien, ynklusyf dûnkergrien (mei in lege yntinsiteit) en griisgrien (mei in lege fersêding). It begryp tint wurdt dan almeast brûkt om sokke lytsere fariaasjes binnen in kleur oan te jaan, mar dûnkergrien en griisgrien wurde ek wol oantsjut mei it wurd 'kleur', dat in grut semantysk ferskil bestiet der datoangeande net.
De dominânsje fan 'e komponint tint yn 'e kleuryndruk kin ferklearre wurde troch it feit dat yn 'e natoer de tint fan in foarwerp bepaald wurdt troch it oerflak fan it foarwerp sels (d.w.s. hokker kleuren troch dat oerflak wjerkeatst wurde), wylst yntinsiteit en fersêding mei ôfhingje fan 'e beljochtingsomstannichheden (ljocht of skaad) en de mjitte fan refleksje (glâns). Faak wurde tinten fan deselde kleur ûnderskaat mei in foarheaksel, lykas ljochtblau, dûnkerblau en griisblau. In wichtige útsûndering is brún, dat eins dûnkeroranje is.
Kolumbia (rivier)
right|thumb|Streamgebiet fan de Kolumbia right|thumb|De Kolumbia by de Bonneville daam De rivier de Kolumbia (Ingelsk: Columbia River, Frânsk: fleuve Columbia) is in rivier yn Britsk-Kolumbia, Kanada en it noardwesten fan 'e Feriene Steaten. It hat in lingtme fan 2040 km en in streamgebiet fan 668.000 km². It is nei de Mississippi, yn folume de grutste rivier yn Noard-Amearika en hat de grutste ôffier yn de Grutte Oseaan fan it Westlik healrûn. Troch it grutte folume wetter hat de rivier de bynamme The Mighty Columbia, de Machtige Kolumbia. De rivier is in wichtige boarne fan wetterkrêft yn Noard-Amearika, mei de 14 keardamen, dêr't de Grand Coulee Daam de wichtichste fan is. Ek bewettering fanút de rivier wurdt hjirmei mooglik makke.
Rin fan de rivier
thumb|left|Astoria, Oregon. Flakby de mûning fan de Kolumbia yn de Grutte Oseaan. De rivier ûntspringt yn de Kolumbiamar yn it Kanadeeske part fan it Rocky Mountains yn it súdeasten fan Britsk-Kolumbia op in hichte fan 820 meter. De rivier rint nei it noarden yn de Windermeremar en rint dan noardwestlik nei de Kinbasketmar. Dan folget de rivier nei in skerpe bocht it paad nei it suden ta, dêr't it de Amerikaanske steat Washington ynrint en dan dwers troch it midden easten fan de steat nei it suden, dêr't it by de grins fan Oregon nei it westen ta rint. It foarmet foar 480 km de grins tusken Washington en Oregon. De rivier mûnet dan út yn de Grutte Oseaan by Astoria, Oregon en Ilwaco, Washington.
De rivier hat in soad ôftakkings, dy't op harren bart ek wer ôftakkings hawwe. De wichtichste is de Snake.
Syd rivierren
thumb|right|John Day daam thumb|right|By Rowena Crest thumb|right|Kinbasket mar Britsk Kolumbia Dit binne de grutste syd rivierren yn folume.
Wichtige stêden oan de rivier binne:
Mary Servaes
Maria (Mary) Servaes-Bey (Leien, 5 augustus 1919 – Horn, 23 oktober 1998) wie in Nederlânsk sjongster. Se waard bekend ûnder har artystenamme Zangeres Zonder Naam en fertolke jierren it Nederlânske libbensliet.
Ta har grutste súksessen hearre: Ach vaderlief, toe drink niet meer (1959), De blinde soldaat (1962), Mexico (1969, 1986), Het soldaatje (de vier raadsels) (1971), Mandolinen in Nicosia (1972), Keetje Tippel (1975), 't Was aan de Costa del Sol (1975) en Vragende kinderogen (1982). Yn totaal naam se mear as 550 lietsjes op.
Eadweard Muybridge
thumb|200px|Edward James Muggeridge Eadweard Muybridge, berne as Edward James Muggeridge (Kingston upon Thames, 9 april 1830 – dêre, 8 maaie 1904) wie in Britsk fotograaf en filmpionier dy't ek yn Amearika wurke. Hy naam de namme Eadweard Muybridge oan, meidat er tocht dat it de oarspronlike Angelsaksyske foarm fan syn namme wie. Hy wie ynearsten boekhanneler.
Yn Amearika
Muybridge krige fan âld-gûverneur fan Kalifornje Leland Stanford, de opdracht om mei help fan fotografy te efterheljen oft in fjouwerjend hynder alhiel fan de grûn loskomt. Mei in komplekse proefopstelling mei tolve fototastellen en in hynder mei de namme Sallie Gardner stelde er fêst dat dat yndie it gefal wie.
Muybridge wurke ek oan in projekt mei de titel "Animal Locomotion" wêryn't er de bewegingen fan in rige bisten mei foto's analysearje koe. Yn it projekt "The Human Figure in Motion" die er itselde mei minsken middels deselde technyk.
Muybridge wie de earste dy't foto's makke mei in beljochtingstiid fan mar in fraksje fan in sekonde. Oant doe ta wie de beljochtingstiid net koarter as in pear sekonden. Sa koe er ûnbeweechbere foto's fan it hynder meitsje. Hy wie ek de earste dy't in meganyske fluchwurkjende sluter brûkte.
Under syn ûndersyk foar de gûverneur fan Kalifornje fermoarde Muybridge de frijer fan syn frou Flora. Hy bekende, mar waard dochs troch in sjuery frijsprutsen op grûn fan justifiable homicide. Hy koe dêrnei syn wurk rillegau fuortsette.
Animaasjes
It Ryksmuseum Amsterdam hat wurk fan him yn de kolleksje
Skepper-god
In skepper-god, ek faak oantsjut as "de Skepper", is in god dy't neffens in minsklike religy of mytology ferantwurdlik is foar de skepping fan 'e wrâld en/of it hielal. Yn it monoteïsme is de iennichste God tagelyk ek de skepper. Monoteïstyske godstsjinsten binne yn it foarste plak de abrahamityske religyen (joadendom, kristendom, islaam, bahaïsme en ferskate lytsere godstsjinsten), en fierders it sikhisme en beskate streamings binnen it hindoeïsme.
Yn ferskate polyteïstyske of monolatryske religieuze tradysjes wurdt in sekundêre skepper-god ûnderskaat fan in primêre, transendinte skepper. Dêrby is de primêre skepper dan bygelyks ferantwurdlik foar de skepping fan 'e kosmos, wylst de sekundêre skepper dêr letter bygelyks de wrâld of de minsken oan tafoege hat. In foarbyld dêrfan is in diel fan it waisjnavisme, de hindoeïstyske streaming dy't Wisjnû as wichtichste god ferearet. Sa leauwe de oanhingers fan it gaudiya-waisjnavisme (of Bingaalsk waisjnawisme) dat Wisjnû de skepper is fan 'e basisstruktuer fan it hielal en fan alle 'materiaal' dat nedich is foar de fierdere skepping. Brachma is de sekundêre skepper, dy't dat materiaal bewurke hat om 'e planeten en de wrâld en alle libbene organismen te skeppen.
Maifeld (Verbandsgemeinde)
Maifeld is in ferbânsgemeente yn de lânkring Mayen-Koblenz yn it Dútske bûnslân Rynlân-Palts. De gemeente leit súdeastlik fan Mayen en westlik fan Koblenz. It haadplak is Polch. De gemeente is ferneamd nei de streek mei deselde namme.
Skepper-god
It leauwen dat it hielal skepen is, hjit kreäsjonisme. It leauwen dat it hielal net skepen is, mar sûnder begjin of ein altyd al bestien hat, of op natuerlike wize ûntstien is, hjit non-kreäsjonisme. Non-kreäsjonistyske godstsjinsten binne bygelyks it boedisme en it jaïnisme, dy't net it bestean fan goaden ûntkenne, mar leare dat goaden oan 'e ynfloed fan deselde natoerwetten bleatsteane as minsken, en dat se dêrom net de macht hawwe om it hielal skepen hawwe te kinnen.
Maifeld (Verbandsgemeinde)
Gemeentlike yndieling
De ferbânsgemeente Maifeld bestiet út de folgjende stêden en Ortsgemeinden:
Skepper-god
Foarbylden
Foarbylden fan skepper-goaden binne:
Seeslach (puzel)
Seeslach, ek wol Solitêre Seeslach of Slachskip, is in logikaspultsje basearre op it spultsje Seeslach. It oantal skipfekjes yn elke kolom en rige wurdt op de puzel oanjûn. De bedoeling is om troch redenearjen út te finen wêr’t de marineskippen lizze. Dizze puzelsoarte en in protte farianten binne brûkt yn ferskate puzelspultsjes, by it Wrâldkampioenskip Puzeljen en yn puzelboekjes.
Skiednis
De solitêre ferzje fan Seeslach ferskynde yn 1982 yn Argentynje ûnder de namme ‘’Batalla Naval’’. De earste publisearre puzels stiene dat jier yn it Spaanske tydskrift Humor & Juegos. Seeslach waard betocht troch Jaime Poniachik, de oprjochter fan Humor & Juegos. Oare redaksjeleden wiene Eduardo Abel Gimenez, Jorge Varlotta, en Daniel Samoilovich. Nei 1982 waarden gjin Seeslachpuzels mear publisearre. Pas fiif jier letter ferskynden se wer yn Juagas Para Gente de Mente, in werneamde ferzje fan Humor & Juegos. De útjouwer fan Juegos Para Gente de Mente publisearre geregeld Seeslachpuzels yn it moanneblêd Enigmas Lógicos.
Seeslach waard populêr neidat it yn 1992 spile waard op it earste Wrâld Puzelkampioenskip yn New York. Op it earstfolgjende WK Puzeljen fan 1993 ferskynde in fariant fan ‘’Sea Battle’’. Dêrby wiene guon fan 'e rige- en kolomnûmers weilitten. Oare farianten dy't nei ôfrin opkamen wiene Heksagonale Seeslach, 3D Seeslach en Diagonale Seeslach.
Öland
Öland is it op ien nei grutste eilân fan Sweden en teffens syn lytste lânskip. It eilân leit yn de Eastsee en is sûnt 1972 ferbûn mei it fêstelân troch de Ölandbrêge tusken Kalmar en Färjestaden. Öland makket diel út fan it lânsdiel Götaland en hat in oerflak fan 1.347 kante kilometer. It ynwennertal fan it eilân is 25.846 (2016).
Seeslach (puzel)
Spulregels
Yn Seeslach is in float fan slachskippen ferburgen yn in fjouwerkant ruster fan 10 × 10 hokjes. De float bestiet út:
Farianten fan Solitêre Seeslach hawwe gruttere/lytsere rusters (mei ferlykbere feroarings yn de grutte fan de ferburgen float), lykas ek mei in heksagonaal roaster.
Blekinge
Blekinge is in lânskip yn Götaland yn it súdeasten fan Sweden. It is wat oerflak oanbelanget it twadlytste lânskip fan it lân (allinnich Öland is lytser) en hat krapoan 160.000 ynwenners. Blekinge grinzget oan Skåne, Småland en de Baltyske See.
De lânskippen fan Sweden hawwe gjin bestjoerlike funksje, mar it gebiet dat Blekinge beslacht komt wol eksakt oerien mei dat fan de provinsje Blekinge län.
Skiednis
Blekinge wie ynearsten diel fan Denemarken. Mei Skåne en Halland foarme Blekinge it eastlike part fan it Deenske keninkryk. Yn 1658 waard de Frede fan Roskilde sletten. Blekinge waard doe mei Skåne en Halland ôfstien oan Sweden.
Blekinge hat in tal histoaryske stêden (tusken heakjes it jier doe't se stedsrjochten krigen): Karlshamn (1680), Karlskrona, Ronneby (1387) en Sölvesborg (1445).
Noasholte
thumb|Noasholte thumb|Meardere byholtes thumbNoasholtes thumb|CT-scan: Trochsneed fan noas- en byholtes De noasholte is in mei lucht folde romte efter en krekt boppe de noas, yn de midden fan it gesicht.
Funksje
De noasholte is it earste stik fan it luchtweistelsel dêr't de ynademe lucht trochhinne giet. Hjir wurdt de ynademe lucht kondysjonearre. Troch it grutte oerflak fan de noasskelpen wurdt de lucht ferwaarme of kuolle oant ûngefear 1 graad ferskil mei de lichemstemperatuer, de lucht wurdt fochtiger makke, en stofdieltsjes wurde derút filtere wêrnei't se troch trilhierkes tagelyk mei it slym ôffierd wurde nei de farynx (kielholte).
De noasholte is sterk trochbloede. By guon bisten, lykas hûnen, wurdt it bloed yn de hierfetten fan de noasholte kuolle, it bloed dat nei de harsens streamt.
Om rûke te kinnen, rinne lytse senuwen fan de boppekant fan de noasholte, troch gatsjes yn it seefbonke nei de bulbus olfactorius. De senuwrizels foarmje mei elkoar de nervus olfactorius (rooksenuw).
Syktes
Syktes oan de noasholte binne meastentiids firus-ynfeksjes (lykas ferkâldenens). Oare syktes binne noasholtekanker as polipen yn de noas.
Krolhier (ferkenner)
Krolhier (Ingelsk: Curly of Curley; Kriesk: Ashishishe; yn Montana, ±1856 – Crow Agency (Montana), 1923) wie in Krieske kriger dy't as ferkenner yn it Amerikaanske Leger tsjinne. Yn dy hoedanichheid wied er oanwêzich by de ferneamde Slach oan de Little Bighorn, yn 1876, wêrby't it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer in swiere nederlaach litte tsjin in koälysje fan Lakota, Noardlike Sjajinnen en Noardlike Arapaho. Krolhier focht sels net mei, mar naam de fjildslach fan in ôfstân ôf waar en wie dejinge dy't as earste it berjocht fan 'e nederlaach oerbrocht oan Custer syn oerhearrigen. Neitiid groeide der in leginde om him hinne dat er de iennichste oerlibbene fan Custer syn troepen wie, mei tsjinstridige ferslaggen oer syn belutsenens by de slach as gefolch.
Jonkheid
Krolhier waard omtrint 1856 berne yn it Montana-territoarium as de soan fan 'e Krieske kriger Sterke Bear (ek wol bekend as Yn-'e-Mûle) en dy syn frou Slacht-Ta-by-de-Wetterkant. Syn lânseigen namme, dy't yn 'e regel werjûn wurdt as Ashishishe, mar ek wol as Shishi’esh, betsjut letterlik 'de Krie'. As jongeman wenne Krolhier yn it Krieë Yndianereservaat fan súdlik Montana, yn 'e omkriten fan Pryor, en troude er mei in frou dy't fan Fûgel hiet.
Ferkenner
Under de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 melde Krolhier himsels op 10 april 1876 by it Krieske Agintskip oan as ferkenner foar it Amerikaanske Leger. Datoangeande wied er ien fan tsientallen Krieske manlju dy't har by de Amerikanen joegen, mei't de Lakota, de Noardlike Sjajinnen en de Noardlike Arapaho, dêr't it Amerikaanske Leger tsjin focht, de tradisjonele fijannen fan 'e Krieën wiene.
Letter dat jier wie Krolhier as ferkenner ferbûn oan it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint, dat ûnder befel stie fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer. Hy tsjinne dêr mei fiif oare Krieën, Blanke-Man-Regearret-Him, Giet-Foarút, Hierrige Mokassin, Wite Swan en Heal Giel Gesicht. Dy lêste hie de lieding oer it seistal, dat tafoege waard oan Custer syn ferkennersienheid fan 26 Arikara, dy't ûnder befel stiene fan luitenant Charles Varnum. Mei't de krite fan 'e Bighorn harren heitelân wie, koene de Krieën dat gebiet lykwols folle better as de Arikara, dy't út Noard-Dakota kamen.
Op 'e iere moarn fan 25 juny 1876 beselskippen de seis ferkenners Varnum en Custer nei in hichte dy't fan Crow's Nest ("Kraaienêst") neamd waard. Dêrwei koe men frij útsjen oer de Delling fan 'e Little Bighorn. De ferkenners waarden oanwizings foar de oanwêzigens fan in grutte keppel hynders yn 'e delling gewaar, en seagen de reek fan in grut tal kampfjurren, hoewol't it kamp sels net sichtber wie. Op grûn dêrfan en fan spoaren fan grutte groepen Yndianen dy't se yn 'e direkte omkriten fûn hiene, warskôgen se Custer dat it om in útsûnderlik grut kamp gie. Dyselde besleat likegoed om daliks oan te fallen, mei't er bang wie dat de oanwêzigens fan syn rezjimint al opmurken wie, en dat de Lakota en Sjajinnen alle kanten útspatte soene as er se net fluch ta in fjildslach twong.
Om't se derfan oertsjûge wiene dat de slach net te winnen wie, begûnen de seis ferkenners harren legerunifoarmen út te dwaan. Doe't Custer witte woe wat dat moast, fertelden se him dat se as krigers stjerre woene en net as soldaten. Dat antwurd skeat Custer yn it ferkearde kielsgat, mei't er it as fatalisme beskôge. Sadwaande ûnthefte er likernôch in oere foar it begjin fan 'e Slach oan 'e Little Bighorn Krolhier en de oare fiif ferkenners út harren tsjinst.
Custer ferdielde syn rezjimint yn fjouwer ûnderskate detasjeminten, wêrfan't er it grutste by him hold. De oare fiif ferkenners loeken har nei it begjin fan 'e slach by de heuvelrêch lâns werom en joegen har by it detasjemint fan majoar Marcus Reno, wêrmei't se oan 'e slach dielnamen, mar Krolhier bleau allinnich efter op in hichte, dêr't er wei taseach hoe't Custer syn fiif kompanjyen troch in oermacht oan Lakota, Sjajinnen en Arapaho op in heuvel besingele en oan 'e lêste man ta útrûge waarden. Nei't er sa tsjûge west hie fan 'e finale nederlaach fan Custer, ried Krolhier fuort om ferslach út te bringen oan Custer syn superieuren.