cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Habakuk (bibelboek)
Fryske oersetting
Yn 1919 joech dû. Geart Aeilco Wumkes, yn syn Ut 'e Heilige Dobbe, û.m. in oersettingsfragmint fan eigen hân fan Hab. 3:16b-19 út. De earste folsleine útjefte fan Habakuk stie yn it Alde Testamint fan Wumkes en Eeltsje Boates Folkertsma, dêr't dy yn 1943 de earste Fryske bibeloersetting mei foltôgen. Om't sawol teologen as taalkundigen beswieren tsjin 'e fertaling Wumkes-Folkertsma hiene, waard fan 1966 ôf wurke oan in nije bibeloersetting, dy't yn 1978 útkaam as de Nije Fryske Bibeloersetting (mei stipe fan 'e provinsje Fryslân, it Nederlands Bijbelgenootschap te Haarlim en de Katholieke Bijbelstichting te Bokstel). Dat is de fertaling dy't noch altiten yn gebrûk is, yn 'e foarm fan 'e trêde, ferbettere druk fan 1995. De oersetting fan Habakuk waard dêrby dien troch dû. Bernard Smilde, dy't op taalkundich mêd ûnderstipe waard troch frisikus M.J. de Haan.
Zara Whites
Zara Whites, echte namme: Esther Kooiman ('s-Gravendeel, 8 novimber 1968), is in Nederlânsk model, dûnseresse, rêstend neakenmodel, stripper, pornografysk aktrise en prostituee, autobiografysk skriuwster, tillefyzjepersoanlikheid, politika en bisterjochte-aktiviste fan Súdhollânsk komôf, dy't ek wol de artystenammen Zara, Zara White, Paulina Peters, Amy, Amy Kooiman en Amy Kristensen brûkt hat.
Libben
Zara Whites groeide op yn it doarp 's-Gravendeel, yn 'e Hoekske Waard, besuden Rotterdam. Se makke de middelbere skoalle net ôf en loek by har doetiidske freon yn doe't se 17 jier wie. Dêrnei wurke se as barkeeper en letter as prostituee yn in seksklub. Fia in modelleburo kaam se yn 1989 oan in baan yn Itaalje, dêr't se as topless dûnseresse optrede yn 'e tillefyzjekwis Colpo Grosso. Yn 1990 makke se har debút yn 'e pornografyske film The Challenge, regisearre troch Bruce Seven. Se hie in hoartsje in relaasje mei in Italjaanske greve, mar nei't dat útrekke, ferfear Whites yn 1991 nei Parys, dêr't se as callgirl wurke. Teffens posearre se foar ferskate neakenblêden, lykas de Playboy (hoewol't har foto's úteinlik net yn dat blêd ôfprinte waarden), Penthouse en Hustler. Doe't se posearre foar de Penthouse trof se op 'e set de Italjaanske pornoakteur Rocco Siffredi, dy't har oanrette om it ris yn 'e Amerikaanske pornoyndustry te besykjen.
Dêrop ferfear Whites nei Amearika, dêr't se binnen koarte tiid in pornofilmstjer waard. Se wurke der û.m. mei regisseurs as John Stagliano ("Buttman") en Andrew Blake. Yn totaal spile se yn 1991 en 1992 yn 22 pornografyske films. Ein 1992 joech se har karriêre as pornoaktrise deroan, en kearde werom nei Parys. Se krige in relaasje mei de Italjaanske pornoakteur Roberto Malone en konsintrearre har op sêft pornografyske rollen, û.m. yn 'e tillefyzjesearje Joy, foar de Frânske stjoerder M6. Yn 1998 makke se in comeback mei de lesbyske hurd pornografyske film La Dresseuse, fan regisseur Alain Payet. Yn totaal hat Whites neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn 59 pornofilms spile (sawol hurde as sêfte pornografy ynbegrepen). Yn 2006 ferskynde har autobiografy, titele: Je Suis Zara Whites Mais Je Me Soigne ("Ik Bin Zara Whites Mar Ik Rêd My Wol").
Tawakkul Karman
Karman is ien fan 'e lieders fan 'e politike partij Al-Islah, en stiet oan it haad fan 'e aksjegroep Sjoernalistes sûnder Boeiens, dy't se yn 2005 mei-oprjochte. Sûnt dy tiid hat se yn har heitelân bekendheid krigen troch har net-ôflittende striid foar minskerjochten (en yn it bysûnder frouljusrjochten) en parsefrijheid. Fan 2007 ôf late hja wyklikse demonstraasjes foar politike herfoarmings yn 'e Jemenityske haadstêd Sana'a.
Doe't yn 2011 de Arabyske Maityd útbriek, earst yn Tuneezje, doe yn Egypte en letter ek yn oare lannen, soarge sy derfoar dat de protesten yn Jemen krekt sa organisearre waarden, en waard se ien fan 'e oanfierders fan 'e moannenlange demonstraasjes tsjin it bewâld fan presidint Ali Abdullah Saleh. De Jemeniten neame Karman de "Izerne Frou" en de "Mem fan 'e Revolúsje". Yn 2011 waard har yn 'e mande mei twa oaren (de Liberiaanske presidinte Ellen Johnson Sirleaf en de Liberiaanske fredesaktiviste Leymah Gbowee) de Nobelpriis foar de Frede takend. Karman is de earste Jemenyt, de earste Arabyske frou en de twadde islamityske frou dy't eare wurdt mei in Nobelpriis. En teffens is se de jongste persoan dy't ea de Nobelpriis foar de Frede krigen hat.
Yn 2012 waard Karman, dy't úthâldt dat har famylje oarspronklik ôfkomstich is út 'e stêd Karaman, yn Anatoalje, troch de Turkske oerheid de (bykommende) Turkske nasjonaliteit oanbean, dy't hja oannaam.
Zara Whites
Libben
Whites hat fierders meiwurke oan in ferskaat fan Frânske tillefyzjeprogramma's, wêryn't se har ljocht skine litten hat oer sokke ûnderwerpen as polityk, fegetaryske kwisine en bisterjochten. Op 10 july 2007 rûn hja neaken troch Rotterdam by wize fan publisiteitsstunt foar de bisterjochte-organisaasje PETA. Datselde jiers stelde se har kandidaat foar de Frânske ferkiezings, ûnder de namme Esther Spincer. Op 12 jannewaris 2012 stjoerde de TROS in ôflevering fan 'e searje Het Mooiste Meisje van de Klas, presintearre troch Jaap Jongbloed, út oer Zara Whites.
Nyomi Banxxx
Nyomi Banxxx, echte namme: Amanda Dee (Chicago, 14 oktober 1972), is in rêstend Amerikaansk stripper en pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn Chicago, yn 'e steat Illinois. Hja hat yn it ferline ek wol oare artystenammen brûkt, lykas Nyomi, Naomi, Naomi Bankxx, Nyaomi Banxxx, Naomi Knoxxx, Naomi Banxx, Naomi Banxxx en Naomi Banks.
Libben
Nyomi Banxxx groeide yn Chicago op yn in konservatyf fermidden. Se hat in masterstitel yn maatskiplik wurk en hie nei it ôfrûnjen fan har oplieding jierrenlang in baan as maatskiplik wurkster. Hja ferfear yn 'e midden fan 'e jierren njoggentich nei Los Angeles, dêr't se yn 2001 behelle rekke yn 'e pornoyndustry. Nei fiif jier efter de skermen wurksum west te hawwen, makke se yn 2006 har debút as aktrise yn in pornografyske film. Sûnt hat se yn likernôch 160 pornofilms spile, gauris fan it subsjenre fan 'e milfpornografy, foar labels as Vivid, Hustler, Elegant Angel en Adam & Eve. Yn 2009 wûn se de Urban X Award foar bêste milf-artyste, en yn 2011 waard har deselde priis takend yn 'e kategoryen bêste aktrise fan it jier en bêste anale sekssêne fan it jier. Njonken har aktearwurk runt Banxxx eigenhandich har offisjele webside en in eigen poduksjemaatskippij, That's Common Productions. En fierdersoan sjongt en muziket se ek, en hat se in eigen muzyklabel. Yn 2012 sette Banxxx ek útein mei in karriêre as feature dancer.
Morava (rivier)
thumb|275px|De Morava by Devínska Nová Ves
De Morava (Dútsk: March) is in rivier yn Midden-Jeropa. De boarne leit yn de Sudeten en de rivier mûnet nei 353 km út yn de Donau. De Morava streamt hast hielendal oer Tsjechyske grûn, in stikje is de grins mei Slowakije. Fan de mûning fan de Thaya (Tsjechysk: Dyje) ôf oan foarmet de rivier de grins tusken Eastenryk en Slowakije. It streamgebiet beslacht 26.580 km².
De boarne fan de Morava leit benoardwesten Sumperk en de mûning yn de Donau by Devín, bewesten Bratislava. Oan de ûnderrin leit it Marchfeld, de grutste leechflakte fan Eastenryk.
De wichtichste stêd oan de Morava is Olomouc. De rivier is de belangrykste fan Moraavje.
Ut de skiednis
Hoewol't de Dútske namme March ferwize kinne soe nei Mark, "grins, swette" (sjoch Ingelsk march), is it wierskynliker dat de riviernamme ôflaat is fan it Proto-Yndo-Jeropeeske mori, 'wetters' (Latyn: mare). De namme waard it earst dokumintearre yn 892 as Maraha.
Troch de delling fan de rivier rûn in Barnstienrûte, in wichtige hannelswei tusken Noard- en Súd-Jeropa.
Dakota (taal)
It Dakota (Ingelsk: Dakota; Dakota: Dakhótiyapi of Dakȟótiyapi) is de lânseigen taal fan 'e Dakota, in Yndiaansk folk fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika en it beëasten dêrfan leine bosklân, dy't tegearre mei it Lakota it gruttere Sû-taalkontinuum foarmet. It Dakota wurdt noch sprutsen yn it middennoarden fan 'e Feriene Steaten en it middensuden fan Kanada, mar it hat nearne offisjele status, en genietet inkeld yn 'e Kanadeeske provinsje Manitoba erkenning as minderheidstaal. Der binne noch likernôch 21.000 sprekkers, wat it ta ien fan 'e gruttere Yndiaanske talen fan Noard-Amearika makket.
Taalbesibskip en dialekten
It Dakota sels falt wer útinoar yn it Eastlik Dakota (Dakhótiyapi; útspr.: [da'kʰo:tijapi]) en it Westlik Dakota (Dakȟótiyapi; útspr.: [da'kˣo:tijapi]). Foarhinne waarden dy beide dialekten yn 'e regel op ien hichte steld mei it Lakota, en droegen se de nammen fan Dakota (Eastlik Dakota) en Nakota (Westlik Dakota). Resint taalûndersyk hat lykwols útwiisd dat Eastlik en Westlik Dakota folle nauwer mei-inoar besibbe binne as mei it Lakota. De term "Nakota" wurdt no inkeld noch brûkt foar it folle fierderôf besibbe Assiniboin en Stony. It Eastlik Dakota (of Santy-Sisseton) is fierder ûnder te ferdielen yn it Santy en it Sisseton-Wahpeton, wylst it Westlik Dakota (of Jankton-Janktonai) opdield wurde kin yn it Jankton en it Janktonai. Hjirûnder foar de dúdlikheid in lyts oersjoch fan 'e bredere Dakotaanske taalfamylje, mei alle synonimen derby jûn.
Tal en fersprieding fan sprekkers
It is mei it Dakota sûnt de ein fan 'e njoggentjinde iuw slim yn it neigean rekke. De taal wurdt tsjintwurdich noch sprutsen troch likernôch 21.000 minsken, wêrfan 18.800 yn 'e Feriene Steaten (neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2010), en 1.660 yn Kanada (neffens de ferzje fan 2013 fan 'e taalkundewebside Ethnologue). Dat komt del op 30,0% fan 'e Dakota-befolking (dy't 70.000 minsken telt). Under de sprekkers binne fral in protte leden fan 'e âlderein, sadat it Dakota nei alle gedachten yn 'e kommende jierren noch fierder yn 'e nederklits reitsje sil troch it ôfstjerren fan 'e âldere generaasjes. Neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 1990 wiene der doe noch 31 (nei't men oannimme mei âldere) lju dy't inkeld it Dakota machtich wiene (en gjin Ingelsk sprieken). De meast Dakota-sprekkers wenje tsjintwurdich yn 'e Amerikaanske steaten Súd-Dakota, Noard-Dakota en Montana, mei lytsere groepen yn Nebraska en Minnesota, en teffens hjir en dêr yn it suden fan 'e Kanadeeske provinsjes Manitoba en Saskatchewan. Der binne gjin gegevens beskikber oangeande de opdieling fan dy sifers yn sprekkersoantallen fan 'e beide haaddialekten fan it Eastlik en Westlik Dakota. Sûnt 2010 genietet it Dakota yn 'e mande mei seis oare lânseigen talen yn 'e Kanadeeske provinsje Manitoba erkenning as minderheidstaal, ûnder de provinsjale Wet op de Erkenning fan Lânseigen Talen (Aboriginal Languages Recognition Act).
Skrift
Foarôfgeande oan it oernimmen fan it Latynsk alfabet fan 'e blanken hiene de Sû al in eigen skrift, nammentlik in systeem fan piktogrammen, wêrby't men bgl. it wurd "hûn" fertsjintwurdige troch in tekening fan in hûn. Hoewol't dat de Dakota sels oars skoan foldie, wie it foar misjonarissen net te dwaan om 'e Bibel yn syn gehiel yn piktogrammen ôf te byldzjen, en sadwaande wiene sy it dy't it letterskrift by de Sû yntrodusearren. (De earste folsleine bibeloersetting yn it Dakota kaam ree yn 1879.)
Fonology
Der besteane in stikmannich ûnderskate staveringsfoarmen foar de Sû-talen, mar dejinge dy't tsjintwurdich it measte brûkt wurdt, is dy fan Jan Ullrich, dy't op grûn fan in 23-jierrich taalûndersyk yn 2008 it gesachhawwende Lakota-wurdboek gearstalde, al moat dêrby oantekene wurde dat syn stavering fuortbordueret op guon âldere staveringssystemen. It Lakota (en yn it ferlingde dêrfan ek it Dakota) wurdt hjirby skreaun mei in alfabet fan 26 letters, al binne dat net deselden as yn it Latynske standertalfabet: a, b, č, d, e, g, ǧ, h, ȟ, i, k, l, m, n, ŋ, o, p, s, š, t, u, w, y, z, ž en ’.
Yn it foarste plak binne der fiif lûden: a ([a] as yn "ham"), e ([e], lykas yn "leed", mar koarter), i ([i] as yn "wyt"), o ([o] as yn "bok") en u ([u] as yn "tûk"). Dy kinne allegear sawol koart as lang wêze; binne se lang, dan krije se in skerpteken (á [a:], é [e:], í [i:], ó [o:], ú [u:]). De letter ŋ hat sels gjin klankwearde, mar makket it foarôfgeande lûd nasaal. Der binne yn it Dakota trije fan sokke nasale klanken: aŋ ([ã]; lykas yn "aanst", mar dan koart), iŋ ([ĩ] as yn "hyns") en uŋ ([ũ] as yn "fiifpûns"). Ek dy kinne allegear wer sawol koart as lang wêze, en de lange farianten krije wer in skerpteken: áŋ ([ã:] as yn "aanst"), íŋ ([ĩ:] as yn "wynsk") en úŋ ([ũ:] as yn "dûns").
Dan binne der fiif bylûden mei in karon: č, ǧ, ȟ, š en ž. De č ([ʧ]), š ([ʃ]) en ž ([ʒ]) binne bekende klanken: de tsj fan "tsjerke", de sj fan "sjerp" en de zj fan "bagaazje". De ǧ ([ʁ])en de ȟ ([χ]) lykje op 'e g fan "mage", resp. de ch fan "berch", mar wurde justjes mear nei efteren yn 'e mûle (suver yn 'e kiel) útsprutsen. Fierders is der noch de apostrof (’), dy't foar de glottisslach ([ʔ]) stiet; de klank tusken de beide gelikense lûden yn "Aäron" of "koöperaasje". De oare bylûden wurde krekt as yn it Frysk útsprutsen, behalven de w en y; dat binne de w fan "skowe" en de j fan "jas".
It Dakota ken fierders in stikmannich letterkombinaasjes. Sa binne der fjouwer letters dy't yn aspirearre foarm foarkomme kinne: čh [ʧʰ], kh [kʰ], ph [pʰ] en th [tʰ] (útsprutsen as de grûnletter mei in lyts h-ke derefteroan, bekend fan "Marthinithoren"). Dan binne der trije letters dy't foarkomme kinne mei in lyts ch-chje (út "berch") derefteroan: kȟ [kˣ], pȟ [pˣ] en tȟ [tˣ]. En ta einbeslút binne der sân letters dy't foarkomme kinne mei in glottisslach derefteroan: č’ [ʧˀ], ȟ’ [χˀ], k’ [kˀ], p’ [pˀ], s’ [sˀ], š’ [ʃˀ]’ en t’ [tˀ].
Snooker op de Paralympyske Simmerspullen 1984
De VIIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1984 hâlden yn Stoke Mandeville (Grut-Brittanje) en New York, (Feriene Steaten).
De Paralympyske Simmerspullen fan 1984 waarden yn twa ferskillende lannen organisearre. Dit wie foaral te witen oan de Amerikaanske handikaptensport Organisaasjes en de wize fan Fûnsenwinnen. Mei namme de Amerikaanske Rôlstoelsport Organisaasje woe sa’n soad ynfloed ha en sporters op de Spullen, dat it foar de oare organisaasjes (blinen, spastisy en amputearden) net te akseptearjen wie. Dizze trije nasjonale organisaasjes besletten dêrop mei ynstimming fan de 3 ynternasjonale organisaasjes: IBSA (blinen), CP-ISRA (spastisy) en ISOD (amputearden) om de Paralympyske Spullen yn New York, de Feriene Steaten te hâlden fan 16 juny oant 30 juny 1984, sûnder de rôlstoelsporters. Dy krigen in Spullen fan 23 july 1984 oant 1 augustus 1984 yn Stoke Mandeville.
Demontaazjepuzel
thumb|Helje de houten ring fan de koarde ôf
In demontaazjepuzel is in puzel dy't bestiet út in oantal ûnderdielen, bygelyks in metalen konstruksje mei in toutsje der omhinne, dy't yn it earste oankommen net út elkoar helle wurde kinne. It is de bedoeling út te sykjen hoe't soks doch klear krigen wurde kin. Dêrnei is it meastentiids wer krektlike slim om de konstruksje wer yn elkoar te setten.
Wrakseljen op de Paralympyske Simmerspullen 1980
De VIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1980 hâlden yn Arnhim en Veenendaal, Nederlân.
Cristina Deutekom
thumb|Cristina Deutekom op in gala by gelegenheid fan har 80e jierdei yn it Keninklik Teäter Carré, Amsterdam thumb|Cristina Deutekom (1987) Cristina Deutekom, berne as Christine Engel (ropnamme: Stientje) (Amsterdam, 28 augustus 1931 – dêre, 7 augustus 2014), sopraan, wie in Nederlânsk operasjongster.
Snooker op de Paralympyske Simmerspullen 1988
De VIIIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1988 yn Seoul, Súd-Korea hâlden,
Taken (franchise)
Taken (2008)
Yn Taken wurdt de santjinjierrige Amerikaanse Kim Mills (Maggie Grace), wylst se mei har freondinne Amanda (Katie Cassidy) op reis is yn Frankryk, ûntfierd troch Albaneeske frouljushannelers û.l.f. fan in Marko Hoxha (Arben Bajraktaraj). Har heit Bryan Mills (Liam Neeson), in earder spesjaal agint fan 'e CIA, giet efter de ûntfierders oan om syn dochter te rêden. Taken waard regissearre troch Pierre Morel nei in senario fan Luc Besson en Robert Mark Kamen. De film gie op 27 febrewaris 2008 yn premiêre, en brocht $226,8 miljoen op tsjin in budget fan $25 miljoen.
Taken 2
Yn Taken 2 wol Murad Hoxha (Rade Šerbedžija), de heit fan 'e yn 'e earste film troch Bryan Mills (Liam Neeson) fermoarde frouljushanneler Marko Hoxha, wraak op Mills nimme. Dêrta nimt er him en syn eks-frou Lenore (Famke Janssen) yn Istanbul finzen, wylst syn dochter Kim (Maggie Grace) nauwerneed wit te ûntkommen. Mills wit te ûntsnappen en giet dan efter Hoxha oan. Taken 2 waard regissearre troch Olivier Megaton nei in senario dat op 'e nij skreaun wie troch Luc Besson en Robert Mark Kamen. De film gie op 3 oktober 2012 yn premiêre, en brocht $376,1 miljoen op tsjin in budget fan $45 miljoen.
Taken 3
Yn Taken 3 hat Lenore (Famke Janssen), de eks-frou fan Bryan Mills (Liam Neeson), houliksswierrichheden mei har twadde man. Dyselde, Stuart St. John (Dougray Scott), lit har fermoardzje en besiket it lykje te litten as is Mills de dieder. Mills ûntsnapt oan 'e plysje en giet op jacht nei de wiere moardners fan syn eks-frou. Taken 3 waard krekt as de twadde film regissearre troch Olivier Megaton nei in senario fan Luc Besson en Robert Mark Kamen. De film gie op 16 desimber 2014 yn premiêre, en brocht $325,8 miljoen op tsjin in budget fan $48 miljoen.
Taken (2017)
De tillefyzjesearje Taken waard makke as in oarsprongsferhaal foar Bryan Mills, dy't diskear spile waard troch Clive Standen. Dêrmei wie it in prequel fan 'e filmtrilogy. De searje rûn twa seizoenen mei yn totaal 26 ôfleverings, en waard fan 27 febrewaris 2017 ôf útstjoerd op it Amerikaanske tillefyzjenetwurk NBC.
Gosse Blom
Gosse Blom (Hylpen, 6 oktober 1946 – dêre, 2 novimber 2014) wie in Hylper taalkundige dy't fan 1975 oant 2011 wurksum wie by de Fryske Akademy as assistint by de fakgroepen Skiednis en Taalkunde. Hy wie dêr û.m. de autoriteit op it mêd fan it Hylperske dialekt, en yn dy hoedanichheid wied er ferantwurdlik foar de gearstalling fan it Hylper Wurdboek, dat ferskynde yn 1981, en dêr't er sûnt 1975 oan wurke hie. Ek lei er it grûnwurk foar it fiif jier nei syn dea ferskynde Graet Hylper Wordebook.
Fierders publisearre Blom yn it Frysk, Hylpersk en Nederlânsk oer sport en oer de skiednis fan 'e Súdwesthoeke. Ek fersoarge er yn 2012 in Hylperske oersetting fan it mearke Fan 'e Fisker en Syn Frou, foar de útjefte Mearkes fan Grimm, fan Anne Tjerk Popkema. Datselde jiers wied er belutsen by it gearstallen fan lesboekjes dêr't skoalbern it Hylper dialekt mei oanleard wurde moast.
Yn it ferlingde fan syn ynset foar it Hylper dialekt siet Blom yn it bestjoer fan 'e Stichting to Behaald Ymmaterieel Erfgoed Hylpen, en dêrnjonken wied er ek belutsen by de Stichting Vrienden van het Schaatsmuseum Hindeloopen. Blom kaam yn 'e nacht fan 1 op 2 novimber 2014 te ferstjerren. Hy waard 68 jier. Hy wie net troud, mar bleau oant syn memme dea by har ynwenjen. Neitiid ferhuze er nei in likhús ("lyts hûs"), in earder simmerhúske yn 'e Hylper buorren, dat er oan 'e nok ta folloege mei syn samling fan alderhanne guod dat op 'e iene of oare manear mei Hylpen te krijen hie.
Filmfestival fan Austin
It Filmfestival fan Austin (Ingelsk: Austin Film Festival), ôfkoarte ta AFF en ek bekend as Filmfestival & Konferinsje fan Austin (Austin Film Festival & Conference), is in filmfestival dat elts jier yn oktober holden wurdt yn 'e Amerikaanske stêd Austin, de haadstêd fan 'e steat Teksas. It evenemint leit him, oars as de measte oare filmfestivals, yn it bysûnder ta op 'e bydragen dy't senarioskriuwers oan 'e filmyndustry leverje, mei't de organisaasje efter it barren fan miening is dat dy histoarysk ûnderskat binne en ûnderwurdearre wurde. Oan it Filmfestival fan Austin kinne sawol lange as koarte films meidwaan en sawol fiktive produksjes as dokumintêres.
It Filmfestival fan Austin waard foar it earst yn 1994 organisearre, doe noch ûnder de namme Filmhert Senarioskriuwerkonferinsje fan Austin (Austin Heart of Film Screenwriters Conference). It barren duorret fjouwer dagen en bestiet njonken filmfertoanings út paneldiskusjes, petearen mei filmmakkers en senarioskriuwers, workshops en foarbylden fan 'e ûntjouwing fan in skript ta in film. Der komme net inkeld filmleafhawwers op ôf, mar ek filmprodusinten, filmregisseurs, ympressario's, filmstudiobestjoerders en fansels senarioskriuwers, mei't dy lêsten op it Filmfestival fan Austin by útstek yn it sintsje set wurde.
Der wurde op it festival fjouwer prizen útrikt:
List fan planetoïden 93501-93600
Dit is in list fan planetoïden 93501-93600.
Eric Addo
thumb|Eric Addo Eric Pappoe Addo (Accra, 12 novimber 1978) is in Ganees betelle fuotballer dy't meast as ferdigener of as ferdigenjende middenfjjlder spilet. Hy tekene yn juny 2009 in twajierrich kontrakt by Roda JC, dat him transferfrij oernaam fan PSV. Yn 1998 debutearre hy yn it Ganeesk fuotbalalvetal.
Tsjerke fan Kreta
De Tsjerke fan Kreta (Gryksk: Ἐκκλησία τῆς Κρήτης, Ekklisia tis Kritis), is in kristlike tsjerke fan eastersk-otterdokse synjatuer, dy't ûnderdiel útmakket fan wat wol de Gryksk-Otterdokse Tsjerke neamd wurdt, mar wat eins in groep ûnderskate tsjerken op Gryksk-otterdokse basis is. It is in selsbestjoerende tsjerke dy't ûnder it gesach fan it Oekumenysk Patriargaat fan Konstantinopel falt. De Tsjerke fan Kreta is yn kommuny mei de oare eastersk-otterdokse tsjerken, en stiet ûnder it bewâld fan 'e aartsbiskop fan Kreta.
Skiednis
De eastersk-otterdokse tsjerke op Kreta is stifte yn it jier 64, troch de apostel Paulus. Nei it Grutte Skisma fan 1054, wêrby't it ta in definitive brek kaam tusken de Roomsk-Katolike Tsjerke en de eastersk-otterdokse tsjerken, foel Kreta iuwenlang streekrjocht ûnder it Oekumenysk Patriargaat fan Konstantinopel, ek nei't dat ûnder Turksk tafersjoch kaam te stean nei't de Osmaanske Turken yn 1453 Konstantinopel ynnommen hiene. Pas yn 1900 krige de Kretinzyske tsjerke selsbestjoer, nei't Kreta twa jier earder ûnder bûtenlânske druk in autonoom gebiet binnen it Osmaanske Ryk wurden wie.
Yn 1908 waard Kreta nei in anty-Turkske opstân op it eilân troch Grikelân anneksearre, wat yn 1912, ûnder it Ferdrach fan Boekarest, formalisearre waard. Sa krige de Grykske steat doe twa Gryksk-otterdokse steatstsjerken binnen syn grinzen (de Tsjerke fan Kreta en de Tsjerke fan Grikelân), in sitewaasje dy't oant hjoed de dei ta fuortduorret.
Wrakseljen op de Paralympyske Simmerspullen
Wrakseljen wie ien fan de sporten dy’t op it programma fan de Paralympyske Simmerspullen stien hat. Yn 1980 by de Paralympyske Simmerspullen fan Arnhim stie it wrakseljen foar it earst op it programma en yn 1984 yn Stoke Mandeville (Feriene Keninkryk) en New York foar de twadde en lêste kear. Der waard allinne troch manlju yn meardere gewichtsklassen striden.
Grutte Priis Formule 1 fan de Feriene Steaten 2015
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan de Feriene Steaten 2015 yn Teksas op 25 oktober. It wie de sechstjinde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2015. Hy waard op it Circuit of the Americas hâlden. De race waard hâlden oer 56 omgongen, op it 5,5 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 308,4 kilometer.
Boarch Veynau
De Boarch Veynau is in midsiuwske wetterboarch en it grutste kastiel yn de gemeente Euskirchen yn de Dútske dielsteat Noardryn-Westfalen. It kastiel stiet oan de westlike râne fan de stêd Euskirchen.
Skiednis
De boarch waard om 1340 hinne stifte en troch markgreve fan Jülich als lien oan de balju Dietrich Schinnenmann fan Aldenhoven, dy't it ta de sterkste fêsting fan de omkriten útboude. thumb|left|De boarch yn de 19e iuw Nei de Tritichjierrige Kriich (1618–1648) moast de skansearre boarch renovearre wurde. De Frânske generaal Lacroix liet it kastiel yn 1708 delbaarne. By de restauraasje dy't folge krigen de tuorren de hjoeddeiske bekroanings. Yn 1722 waard de fjildmaarskalk Maximilian Carl von Martial, dy't it westlike diel fan it hearehûs nij bouwe liet.
Yn de 20e iuw stie it kastiel lang leech en stadichoan rekken de gebouwen yn ferfal. In swiere ierdskodding makke it gebou noch brekfalliger. Nei't de brekfallige boarch yn besit kaam fan Harald frijhear fan Elmendorff liet dy it kastiel mei stipe fan de dielsteat restaurearje.
Sûnt 1985 is it kastiel in monumint.
Gebrûk en beskiuwing
It kastiel is yn partikulier besit en wurdt as wenning en bedriuwskantoar brûkt. Fan it bûtenkompleks is allinne it foarste diel frij tagonklik.
Fan it útwrydske kompleks binne de foarboarch mei twa rûne tuorren en de sintrale boarch mei it paleis en twa hoektuorren bewarre bleaun. De histoaryske grêft, de warmuorre en de muorreoansetten fan de net mear besteande midsiuwske fleugels binne noch te werkennen. It yndrukwekkende hearehûs stiet op in eilân en wurdt omklamme troch in grêft. De tagong is troch in 16e iuwske poarte yn de warmuorre.
Fantastic (tydskrift)
Fantastic, ek bekend as Fastastic Stories (mar net te betiizjen mei Fantastic Adventures), wie in Amerikaansk tydskrift op it mêd fan science fiction- en fantasyliteratuer, dat bestie fan 1952 oant 1980. It waard oarspronklik troch de útjouwerij Ziff-Davis oprjochte as de wjergader foar fantasy fan it science fiction-blêd Amazing Stories. Yn 't earstoan wiene de ferkeapsifers goed, mar nei in pear jier sakke de boaiem derút, en wie haadredakteur Howard Browne twongen om fan fantasy fierhinne oer te stappen op science fiction. Fan gefolgen rekke Browne syn ynteresse yn it tydskrift kwyt en fanôf de midden fan 'e fyftiger jierren publisearre Fantastic ûnder Browne syn opfolger Paul W. Fairman oer it algemien fiksje fan minne kwaliteit. left|thumb|170px|De foarside fan 'e edysje fan oktober [[1961.]]
Oan 'e ein fan 'e fyftiger jierren waard Cele Goldsmith oansteld as haadredaktrise fan sawol Fantastic as Amazing, en sy kallefatere beide blêden fluch op, û.m. om't se troch persoanlike kontakten mei foaroansteande skriuwers in hiel nij nivo fan ynhâld oanlûke koe. De beide blêden ûntjoegen har yn dy snuorje ta guon fan 'e oantreklikst útsjende en bêste sjenretydskriften fan Amearika. Goldsmith holp troch har haadredakteurskip de karriêres fan auteurs fan namme as Roger Zelazny en Ursula K. Le Guin op 'e gleed, mar likegoed slagge it har net om 'e ferkeapsifers te ferbetterjen. Yn 1965 waarden Fantastic en Amazing ferkocht oan Sol Cohen, dy't Joseph Wrzos oanstelde as haadredakteur en allinnich noch werprinte materiaal opnaam. Dat belied wie finansjeel ferstannich, mar it brocht him yn konflikt mei de doe krekt oprjochte Science Fiction Writers of America, in nasjonale feriening fan science fiction-skriuwers. Nei in turbulinte snuorje waard oan 'e ein fan 'e jierren sechtich Ted White haadredakteur, en fan dy tiid ôf waard wer nij materiaal opnommen.
White die der alles oan om Fantastic ta in súksesfol tydskrift te meitsjen. Sa naam er omslachkeunst op fan keunstners dy't namme makke hiene yn 'e stripwrâld, en teffens wurke er mei nije auteurs, lykas Gordon Eklund. Hoewol't er in krap budzjet hie, slagge it him út en troch om goede ferhalen te keapjen fan bekende skriuwers dy't ôfwiisd wiene troch oare tydskriften. De oplaach gie lykwols stadichoan efterút, dat yn 1978 ferkocht Cohen syn oanpart yn it blêd oan syn sakepartner Arthur Bernhard. White naam koarte tiid letter ûntslach en waard doe ferfongen troch Elinor Mavor. Minder as twa jier neitiid besleat Bernhard lykwols om Fantastic opgean te litten yn Amazing, dat altyd bettere ferkeapsifers hân hie.
Droog Brood
Droog Brood wie in kabaretduo dat bestie út Bas Hoeflaak en Peter van de Witte.
Sy krigen kunde oan elkoar op de Academie voor Kleinkunst yn Amsterdam dêr't sy tegearre ek ferskate foarstellings makken. Nei dy oplieding giene sy fierder as Droog Brood. Sy wûnen 2000 it Amsterdams Kleinkunst Festival en makken de foarstellings "Teer" (2001), "Scènes voor de Mensen" (2003) en "Omwille van de Smeer" (2005). It fjirde teäterprogramma, mei de titel "De Kip met de Gouden Enkels", gie op 20 desimber 2007 yn premiêre en spile noch oant 2009. Mei dat lêste programma waard Droog Brood teffens nominearre foar de Poelifinario 2008.
Ier yn 2016 makke it duo buorkundich dat it ophold mei teäterfoarstellingen. Op 2 maart 2016 spilen se harren lêste foarstelling yn De Kleine Komedie yn Amsterdam.
Russell Means
Russell Means (folút: Russell Charles Means, Yndiaanske namme: Waŋbli Ohítika; it Pine Ridge Yndianereservaat (Súd-Dakota), 10 novimber 1939 – Porcupine (Súd-Dakota), 22 oktober 2012), wie in Amerikaansk Yndiaansk boarger- en minskerjochte-aktivist, politikus, akteur, sjonger, keunstskilder en skriuwer fan etnysk Oglala-Lakota-Sû-komôf. Hoewol't er foar bûten de Feriene Steaten benammentlik bekend waard as Hollywood-akteur, wêrby't er wichtige rollen fertolke yn films as The Last of the Mohicans en Pocahontas, wie syn libbenswurk it krewearjen foar de lykberjochtiging fan syn eigen folk, de Sû (Sioux), en oare lânseigen minderheden, sawol yn 'e Feriene Steaten as dêrbûten. Means wie in foaroansteand lid fan 'e Amerikaanske Yndiaanske Beweging (AIM). Hy wie yn 1973 persoanlik behelle yn 'e Besetting fan Wounded Knee, en bejoech him letter yn 'e Amerikaanske polityk, benammentlik op regionaal nivo yn it Pine Ridge Reservaat, mar ek op steats- en nasjonaal nivo. Yn 2007 wied er de wurdfierder en ien fan 'e foaroanmannen fan 'e Lakota Frijheidsdelegaasje (LFD), dy't ferklearre dat de Lakota in eigen steat oprjochten, de Republyk Lakota. De rest fan syn libben krewearre er om erkenning foar dat lân te krijen. Means stoar yn 2012 op 72-jierrige âldens oan sloktermkanker.
Jonkheid
Russell Means waard yn 1939 berne op it plattelân fan it Pine Ridge Yndianereservaat, yn it súdwesten fan 'e Amerikaanske steat Súd-Dakota, as de soan fan Theodora Louise Feather en Walter "Hank" Means. Syn âldelju wiene allebeide folbloed Sû-Yndianen: syn heit wie in Oglala-Lakota út it Pine Ridge Reservaat, wylst syn mem in Westlike Dakota fan 'e Jankton-stamme wie út Greenwood yn Súd-Dakota. Syn mem joech him de Lakota-namme Waŋbli Ohítika, wat "Dappere Earn" betsjut.
Doe't Means trije jier wie, ferfear de húshâlding nei noardlik Kalifornje, yn in besykjen fan syn âldelju om te ûntsnappen oan 'e earmoede en de sosjale swierrichheden yn it reservaat, lykas it dêr rûnom foarkommende alkoholisme en húslik geweld. Se setten har nei wenjen yn San Leandro, in foarstêd fan San Fransisko, dêr't Hank Means op in skipswerf wurke. Yn 1958 slagge Russell Means dêre foar de middelbere skoalle, wêrnei't er studearre oan fjouwer universiteiten, mar nearne syn stúdzje ôfmakke. Neffens syn autobiografy hie Means in drege jonkheid, mei't syn heit alkoholist wie, en hysels ferfoel ta in libben fan skoaltsjeskûljen, misdie en drugs, foar't er syn ropping as minskerjochte-aktivist ûntdiek.
Nei't syn heit yn 1967 ferstoar, swalke Means troch de Feriene Steaten en libbe er yn ferskate reservaten. Yn it Rosebud Reservaat fan Súd-Dakota waard er oerfallen troch akute dûzeligens. De dokters yn 'e klinyk dêr't er hinne brocht waard, mienden earst dat er dronken wie, en doe dat er in harsensskodding oprûn hie by slaanderij. Mar feitliks seagen se in simpele earynfeksje oer de holle, wat Means it gehoar yn ien ear koste. Nei't er it Rosebud Reservaat ferlitten hie, bedarre Means yn Cleveland, yn 'e steat Ohio, dêr't er foar it earst yn kontakt kaam mei Yndianen dy't aktyf wiene yn 'e Amerikaanske Yndiaanske Beweging.
Yn 'e Amerikaanske Yndiaanske Beweging
Means waard yn 1968 lid fan 'e Amerikaanske Yndiaanske Beweging (American Indian Movement, AIM), dêr't er al rillegau ien fan 'e foaroanmannen fan waard. Yn 1970 waard er beneamd ta de earste nasjonale direkteur fan 'e AIM. Syn liederskip foel gear mei in perioade fan eskalearjende protesten en oare foarmen fan aktivisme, wêrby't er gauris persoanlik oan 'e aksjes dielnaam. Sa wied er yn 1969 belutsen by de besetting, troch AIM-leden en oare aktivisten, fan Alcatraz, it finzeniseilân yn 'e Baai fan San Francisco. Yn 1970 besetten Means en oare AIM-leden op Thanksgiving Day yn 'e haven fan Boston de Mayflower II (de replika fan 'e Mayflower, it skip dêr't de earste Ingelske puriteinen Noard-Amearika mei berikten), by wize fan protest tsjin 'e manear wêrop't de puriteinen de Yndianen behannele hiene. Oare besettingsaksjes dêr't Means oan dielnaam, wiene dy fan Mount Rushmore (in federaal monumint yn 'e Black Hills fan Súd-Dakota, dêr't de gesichten fan fjouwer blanke Amerikaanske presidinten út 'e foar de Lakota hillige heuveltop houd binne) yn 1971, en dy fan it haadkertier fan it Buro fan Yndiaanske Saken (BIA) yn Washington, D.C. yn 1972.
Ien fan 'e meast dramatyske ynsidinten en nei alle gedachten it bekendste wie lykwols de belegering fan it plakje Wounded Knee, yn Súd-Dakota, dêr't yn 1890 it alderlêste ferset fan 'e Lakota yn bloed smoard wie. Sa'n twahûndert Oglala-Lakota en oare leden fan 'e AIM ûnder lieding fan Dennis Banks en Carter Camp holden Wounded Knee yn 1973 fan 27 febrewaris oant 8 maaie beset, en trochstiene dêrby 71 dagen lang it belis troch de FBI en de United States Marshals Service. Means die ek aktyf oan dy besettingsaksje mei, en trede dêrby op as wurdfierder fan 'e aktivisten. Oan 'e kant fan 'e AIM foelen twa deaden (in Sjeroky út Noard-Karolina en in Oglala út it Pine Ridge Reservaat) en trettjin ferwûnen, wylst der oan 'e kant fan 'e oerheidstsjinsten twa lju ferwûne waarden (wêrfan't ien, in FBI-agint, bliuwend ferlamme rekke).
Oar ier aktivisme
Yn 1974 joech Means syn liederskip fan 'e AIM op om him kandidaat te stellen foar it presidintskip fan 'e Oglala Sû Stamme fan it Pine Ridge Reservaat fan Súd-Dakota. Neffens de offisjele útslach ferlear er dêrby mei in marzje fan 200 stimmen fan 'e sittende presidint Dick Wilson, mar der waard troch de ynwenners fan it reservaat rûnom klage oer de yntimidaasjepraktiken fan Wilson syn privee-milysje, de Guardians of the Oglala Nation. Hoewol't in oerheidsûndersyk dat letter befêstige, stelde in federaal gerjochtshôf Wilson likegoed yn it gelyk doe't Means de útslach oanfocht.
Dêrop begûn Means him yn te setten foar lânseigen minderheden bûten de Feriene Steaten, benammentlik yn Súd- en Midden-Amearika. Yn 1977 wurke er gear mei de Feriene Naasjes om 'e Ynternasjonale Yndiaanske Ferdrachsried te stiftsjen, wylst er thús, yn Porcupine, yn it Pine Ridge Reservaat, holp om in pleatslike radiostjoerder en klinyk op te setten. Yn 'e 1980-er jierren rekke er troch syn stipe foar de Miskito-Yndianen yn Nikaragûa behelle yn 'e Nikaragûaanske Boargeroarloch. Means stelde him iepentlik op efter de Miskito-organisaasje MISURASATA (tsjintwurdich YATAMA), hoewol't dy in bûnsgenoatskip ûnderhold mei de Kontra-rebellen.
Brek mei de AIM
Mei't it grutste part fan 'e AIM krekt it sandinistyske regear fan Nikaragûa stipe, wie dat der de oarsaak fan dat Means yn jannewaris 1988 út 'e AIM stapte. Benammen tusken Means en Clyde Bellecourt en dy syn broer Vernon Bellecourt, dy't de AIM mei oprjochte hiene, wiene de relaasjes striemin wurden. Means syn oanhingers binnen de AIM hiene lykwols it gefoel dat er oan 'e kant set wie, en nei ferskate jierren fan trochotterjend konflikt briek de organisaasje yn 1993 midstwa: de AIM-Grand Governing Council, dy't de rjochten op 'e oarspronklike namme behold, fêstige yn Minneapolis, yn Minnesota, en oanfierd troch de bruorren Bellecourt; en de AIM-Autonomous Chapters, fêstige yn Colorado en besteande út 'e oanhingers fan Means.
De brek tusken de beide dielen fan 'e organisaasje boaze noch oan troch de saak-Aquash. Op 24 febrewaris 1976 waard yn 'e wyldernis fan it Pine Ridge Reservaat it stoflik omskot oantroffen fan Anna Mae Aquash, in Mikmak-aktiviste út eastlik Kanada en in foaroansteand lid fan 'e AIM. Hja wie fermoarde op 'e wize fan in formele eksekúsje. Geandewei it ûndersyk die bliken dat der geroften gien wiene dat se in ynformante foar de FBI wie, mar de federale resjerzje ûntstried dat. It ûndersyk eine mar net, wat mei feroarsake waard trochdat Aquash yn Denver, yn Colorado, ûntfierd wie en yn it Pine Ridge Reservaat yn Súd-Dakota fermoarde, sadat der trije plysjetsjinsten by it ûndersyk belutsen wiene: it Denver Police Department, de tribale plysje fan it Pine Ridge Reservaat en de federale FBI.
Yn 1999, doe't der noch altyd nimmen foar de rjochter brocht wie, holden Means en Robert Pictou-Branscombe, in neef fan Aquash, in parsekonferinsje oer de saak, wêrby't se Vernon Bellecourt derfan beskuldigen opdracht ta de moard jûn te hawwen, wylst Clyde Bellecourt bewurkmastere hie dat it misdriuw yn it Pine Ridge Reservaat plakfûn. Neffens Means wie de AIM-lieding dêr (no) fan op 'e hichte, en wie dat de reden dat de bruorren Bellecourt troch in spesjaal tribunaal út 'e organisaasje set wiene, mar besocht men fierder de saak binnenskeamers te hâlden om it imago fan 'e AIM net te skansearjen. Means en Pictou-Branscombe beskuldigen fierders trije lju fan Yndiaansk komôf (Arlo Looking Cloud, Theda Nelson Clark en John Graham) derfan dat se it smoarge wurk opknapt hiene. (De beide manlju waarden yn 2003 oanklage en yn aparte rjochtsaken yn 2004, resp. 2010 foar de moard feroardiele, mar Clark, dy't tsjin dy tiid yn in fersoargingstehûs siet, ûntsprong de dûns.)
Polityk
Sûnt de ein fan 'e 1970-er jierren besocht Means ferskate kearen om in keazen amt te bemachtigjen. Sa stimde er yn 1983 ta om by de Amerikaanske presidintsferkiezings de running mate (fise-presidintskandidaat) te wêzen fan pornomagnaat Larry Flynt – al wie dat fansels mear in publisiteitsstunt, want it duo makke gjin skyn fan kâns om 'e ferkiezings te winnen. Yn 1987 die Means mei oan 'e foarferkiezings foar it Amerikaanske presidintskip binnen de lytse Libertaryske Partij, wêrby't er mei in respektabele 31,4% fan 'e stimmen it twadde plak behelle, efter ôffurdige Ron Paul.
Serieuzer wie syn ûnôfhinklik kandidaatskip foar it amt fan gûverneur fan 'e steat Nij-Meksiko yn 2001, mar om't syn kampanje net oan alle prosedurele betingsten foldien hie, waard syn namme lykwols fan 'e stimbiljetten holden. By de Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2004 en fan 2008 stipe Means aktyf de kandidaat fan 'e Griene Partij, Ralph Nader. Underwilens besocht er yn 2004 fannijs om presidint fan 'e Oglala Sû Stamme te wurden, mar dêrby ferlearen sawol hysels as de sittende presidint John Yellow Bird Steele fan Cecilia Fire Thunder, de earste frou dy't ea ta dat amt keazen waard. Yn 2008 besocht er it op 'e nij, mar ferlear wer.
Letter aktivisme
Yn 2007 waard Means mei tachtich oare demonstranten oppakt yn Denver, doe't se in optocht besochten te fersteuren ta gelegenheid fan Columbus Day (wêrby't de "ûntdekking" fan Amearika troch Kristoffel Kolumbus yn 1492 fierd wurdt). Means-en-dy kwalifisearren Columbus Day as "it fieren fan genoside".
Datselde jiers rjochte Means mei oare Yndiaanske boargerrjochte-aktivisten de saneamde Lakota Frijheidsdelegaasje (Lakota Freedom Delegation, LFD) op, in omstriden groepearring, dy't op 19 desimber 2007 ferklearre dat de Lakota harren út alle ferdraggen mei de Feriene Steaten weromloeken en de ûnôfhinklike Republyk Lakota útrôpen. It doel fan dy die wie om 'e soevereiniteit oer harren lân werom te winnen. Dat lân definiëarren Means-en-dy trouwens as alle gebiet dat ûnder it earste Ferdrach fan Fort Laramie, fan 1851, oan 'e Lakota tawiisd wie, wat likernôch de helte fan Súd-Dakota, trijefearn fan Nebraska, in fearn fan Wyoming en grutte hoeken fan Noard-Dakota en Montana omfetsje soe. De grutste stêd yn dat gebiet is Omaha, yn Nebraska, mei in befolking fan goed 420.000 minsken. Means helle natuerrjocht, ynternasjonaal rjocht en Amerikaansk rjocht oan om 'e ûnôfhinklikheidsferklearring te ûnderstypjen. Yn it koart kamen de stânpunten fan 'e LFD hjirop del: de Feriene Steaten hawwe har oan net ien fan 'e nei 1851 sletten 33 ûnderskate ferdraggen wat gelegen lizze litten en se allegear brutsen; dat makket dy ferdraggen ûnjildich, sadat de oare partij, de Lakota, him der ek net mear oan hoecht te hâlden. As dy ferdraggen net mear jildich binne, wurdt dêrmei alles logyskerwize en neffens it rjocht werombrocht ta de status quo ante (de sitewaasje sa't dy foartiid wie) ûnder it Ferdrach fan Fort Laramie.
De Republyk Lakota is oant op hjoed de dei noch troch gjin inkeld lân op 'e wrâld erkend, al hat dat net lein oan 'e ynset fan Means en oaren om sa'n erkenning te bewurkmasterjen. Guon lieders fan 'e offisjeel erkende Lakota-stammen, yn it bysûnder Rodney M. Bordeaux, de presidint fan 'e Rosebud Sû Stamme, en Joseph Brings Plenty, de presidint fan 'e Cheyenne River Sû Stamme, lieten yn jannewaris 2008 witte dat Means en de LFD net foar harren sprieken, noch foar lykfol hokker oar demokratysk keazen Lakota-regear. Hoewol't se tajoegen dat Means de skiednis fan ferrie en brutsen ferdraggen akkuraat sketst hie, stelden se dat it gjin foech joech om 'e ferdraggen iensidich op te sizzen, mar krektoarsom, om jin yn te setten foar it ôftwingen fan it krekte neilibjen fan 'e ferdraggen. Yn in reäksje sei Means dat de beide mannen gelyk hiene dat syn organisaasje gjin "kollaborateurs fertsjintwurdiget, de Vichy-Yndianen en al dy stammeregearrings dy't stifte binne troch de Feriene Steaten."
Aktearkarriêre
Behalven mei syn aktivisme makke Russell Means ek namme troch as akteur oan in ferskaat oan Hollywood-produksjes mei te wurkjen. De rol dêr't er bûten de Feriene Steaten it bekendst mei waard, wie dy fan it Mohikaanske opperhaad Chingachgook yn The Last of the Mohicans, in ferfilming troch regisseur Michael Mann fan it boek mei deselde namme fan James Fenimore Cooper. Dêryn spile Means mei topakteurs as Daniel Day-Lewis en Madeleine Stowe. Ek hie Means in rol yn 'e tillefyzjefilm The Pathfinder (1996), dy't krektlyk op in boek fan Cooper basearre wie. Hy spile fierders mei yn 'e bioskoopfilm Pathfinder, út 2007, dy't giet oer Yndianen dy't it yn 'e Midsiuwen opnimme tsjin Wytsingen, en dy't nettsjinsteande de oerienkomst fan namme neat mei de eardere tillefyzjefilm út te stean hat.
Lytsere rollen hie Means yn û.m. de misdiefilm Natural Born Killers (1994), mei Woody Harrelson, en de westernkomeedzje Wagons East (1994), mei John Candy. Yn 'e minysearje Buffalo Girls (1995), spile er it opperhaad Sittende Bolle. Ek hied er in cameo yn 'e minysearje Into the West (2005), oer de kolonisaasje fan it Wylde Westen. Op 'e tillefyzje wie Means fierders ek te sjen yn gastrollen yn plysjesearjes as Walker, Texas Ranger, The Profiler en Nash Bridges. Yn syn lêste jierren spile er noch yn 'e films Rez Bomb (2008), dy't yn it Pine Ridge Reservaat opnommen waard, en Tiger Eyes, en de postúm yn 2013 útkommen film Days and Nights.
Means wurke ek wol as stimakteur, en ferfolle yn 1995 datoangeande in wichtige rol as it opperhaad Powhatan, de heit fan Pocahontas, yn 'e tekenfilm Pocahontas, doedestiden de op twa nei bêstferkeapjende film dy't ea troch de Disney-studio's makke wie. Doe't der yn 1998 in ferfolch makke waard, Pocahontas II: Journey to a New World, wie Means op 'e nij fan 'e partij. Ek foar koartere animaasjefilms liende er syn stim wol; sa wurke er yn 1997 bgl. mei oan in ôflevering út 'e Disney-rige Duckman, wêryn't Duckman syn gesin meinimt op in edukatyf útstapke nei in "ûnferfalske Yndianereservaat", dat in ordinêr kasino blykt te wêzen. Oan fideospultsjes wurke Means ek mei as stimakteur, lykas oan Under a Killing Moon, út 1994.
Autobiografy
Yn 1995 publisearre Means syn autobiografy, titele Where White Men Fear to Tread ("Dêr't Blanken Har Net Weagje"), by it skriuwen wêrfan't er holpen waard troch ghostwriter Marvin J. Wolf. Yn it boek spriek Means frijút oer syn alkoholistyske heit en syn eigen iere swierrichheden. Fierders beljochte er syn karriêre yn 'e AIM en dêrbûten, wêrby't er syn miening oer lju fan alderhanne slach net ûnder stuollen of banken stiek. Resinsinten hiene krityk op it boek, mar oer it algemien akseptearren se it tagelyk as it persoanlike ferslach fan in libben, skreaun út 'e persoan sels wei.
Patricia Holt, literatuerkritika foar de krante de San Francisco Chronicle, skreau: "It is Amerikaanske skiednis – mei wratten en wûnen en al." Auteur Mari Wadsworth skreau yn it tydskrift de Tucson Weekly: "Krityske lêzers kinne mar better skeptysk bliuwe oer lykfol hokker persoan, hoe garismatysk oft er ek wêze mei, dy't úthâldt dat er de stim fan it gesach en de autentisiteit is foar hokker befolkingsgroep ek, lit stean ien dy't sa ferskaat is as de lânseigen stammen fan 'e Amearika's. Mar hokfoar konklúzjes oft men ek lûke mei oer Means syn dieden en bedoelings, syn net-ôflittende oanwêzichheid en syn ûnferfearde iepenhertichheid hawwe in dialooch iepene dy't de rin fan 'e Amerikaanske skiednis feroare hat."
Oar wurk
Russell Means wie ek muzikaal oanlein en naam yn 1993 in eigen cd op mei as titel Electric Warrior, dy't er útbrocht by it ûnôfhinklike label Sound of America Records (SOAR). Dêrnjonken wied er in fûleindich keunstskilder, dy't syn wurk yn in ferskaat oan galeryen ferspraat oer de hiele Feriene Steaten en ek dêrbûten eksposearre. Sels wied er it ûnderwerp fan in rige fan achttjin ôfsûnderlike portretten dy't de Amerikaanske keunstner Andy Warhol yn 1976 makke.
Priveelibben
Means troude fiif kear en skiede fjouwer kear. Hy hie tsien bern. Syn lêste frou Pearl Means en hy bleaune byinoar oant syn dea. Op 29 desimber 1997 kaam Means yn it nijs, doe't er oppakt waard foar mishanneling fan syn doetiidske skoanheit, de 56-jierrige Leon Grant, in lid fan 'e Navaho Naasje.
Lêste Jierren en dea
Yn augustus 2011 waard by Means sloktermkanker fêststeld. Doe't syn dokters him fertelden dat se neat mear foar him dwaan koene, seid er tsjin it parseburo Associated Press dat er Westerske medyske praktiken fersmiet om him ynstee op tradisjonele Yndiaanske genêswizen ta te lizzen. Yn septimber seid er dat de tumor al in stik lytser wurden wie, en yn desimber woed er hawwe dat er foar 95% genêzen wie, en dat er "de deastraf oerwûn" hie. Yn 2012 rekke er lykwols slim yn 'e minnichte, en op 22 oktober fan dat jier, minder as in moanne foar syn 73ste jierdei, kaam er te ferstjerren.
Nei syn dea waard Means, dy't foar in grut part fan 'e Feriene Steaten it gesicht fan 'e Yndiaanske beweging wurden wie, ferlike mei njoggentjinde-iuwske grutheden as Sittende Bolle en Mâl Hynder. Men sei dat Means syn gesicht yn Mount Rushmore úthoud wurden moatten hie ynstee fan dy fan fjouwer blanke presidinten. Neffens ABC News hie Means syn libben trochbrocht as in moderne Yndiaanske kriger.
Adeodatus II
Paus Adeodatus II (berne yn Rome; ferstoarn yn Rome op 17 juni 676) wie fan 11 april 672 oant 17 juny 676 biskop fan Rome.
Libben
Adeodatus II wie in soan fan in sekere Jovinianus en libbe as benediktynske muonts yn it Romeinske kleaster fan Sint-Erasmus op de Coelius. Op 11 april 672 folge hy Fitalianus op as paus. Syn ferkiezing waard in pear wike letter ratifisearre troch de eksarch fan Ravenna, lykas wenst yn de tiid fan it byzantynske pausdom. Yn dy tiid wie Adeodatus al in âld man.
Pontifikaat
Oer it pontifikaat fan Adeodatus II is mar in hiel lyts bytsje bekend. It foel tegearre mei in weach fan omtinken foar paus Martinus I en Maksimus de Belider, dy't alle twa bekend stiene fanwegen harren wjerstân tsjin it monoteletisme. Yn it ljocht dêrfan fersmiet paus Adeodatus de synoadyske brieven dy't patriarch Konstantyn I fan Konstantinopel him stjoerd hie.
Paus Adeodatus II wijde syn regear oan de restauraasjes fan brekfallige tsjerken. Somtiden wurdt er hillich neamd en syn feestdei soe op 26 juny falle, mar dêr bestiet ferskil fan miening oer. Syn pontifikaat hie net in soad ynfloed op de wrâld. Hy ferstoar op 17 juny 676 en waard opfolge troch Donus.
Willibald fan Mainz
Willibald fan Mainz wie in achtste-iuwske Angelsaksyske mûnts, dy't de skriuwer wie fan 'e Vita Bonifatii, in hilligelibben oer de kristlike biskop en sindeling Bonifatius.