cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fûgeltrek
De fûgeltrek is de jierlikse seizoensbûne migraasje dy't in protte fûgelsoarten ûndernimme, by 't maityd fan har oerwinteringsgebieten yn it suden nei har (simmersk) briedgebiet yn it noarden en hjerstmis fan it briedgebiet wer werom nei de oerwinteringsgebieten. In protte fûgelsoarten lizze by har trek grutte ôfstannen ôf. De Noardske stirns (Sterna paradisaea) migrearret sels hielendal út it Arktysk Gebiet nei Antarktika en werom, en moat dêrfoar jiers twaris 17.000 km ôflizze. De fûgeltrek freget in hege priis oan trekfûgels op it mêd fan stjerte, troch útputting, mar fral troch predaasje. Net inkeld rôfdieren bejeie ûnderweis de fûgels, mar ek de minske docht dat.
Fûgels dy't in fûgeltrek hawwe, wurde trekfûgels neamd; fûgels dy't gjin trek hawwe en dus it hiele jier troch yn itselde gebiet bliuwe, binne stânfûgels. De fûgeltrek fynt foar it meastepart op it noardlik healrûn plak, dêr't fûgels fia fêstleine rûtes reizgje om't se dêrta twongen wurde troch natuerlike barriêres, lykas de Karibyske See, de Middellânske See en de Himalaya. De reden foar de fûgeltrek is in wintersk brekme oan fretten yn it briedgebiet. It begjin fan 'e trek wurdt fierhinne bepaald troch it koarter of langer wurden fan 'e dagen. Foar navigaasje ûnderweis fertrouwe trekfûgels op 'e stân fan 'e sinne en de stjerren, it ierdmagnetysk fjild en wierskynlik ek op mentale lânkaarten.
Histoarysk waard de fûgeltrek hast 3.000 jier lyn foar it earst beskreaun troch Aldgrykske skriuwers as Homêros en Hesiodos, letter folge troch Aristoteles. Ek yn it bibelboek Job, dat fan healwei it earste milennium f.Kr. datearret, wurdt dit ferskynsel neamd. Dêrby gie it benammen oer soarten as de earrebarre (Ciconia ciconia), de toarteldo (Streptopelia turtur) en de boereswel (Hirundo rustica). Resinter begûn Johannes Leche yn 1749 de oankomstdata fan trekfûgels yn 'e maityd yn Finlân by te hâlden. Tsjintwurdich wurde trekfûgels troch ornitologen op har reis folge troch sokke techniken as it ringjen fan fûgels en it oanbinen fan satellytstjoerderkes. Trekfûgels hawwe oer it algemien mear mei bedriging yn har fuortbestean te krijen as de measte stânfûgels, om't foar harren net inkeld it briedgebiet beskerme wurde moat, mar ek de oerwinteringsgebieten en de plakken dêr't se ûnderweis útrêste en ite kinne.
Sobibór (doarp)
Sobibór is in doarp yn de Poalske woiwodskip Lublin. It plak heart ta de gemeente Włodawa en leit sa'n 80 km bewesten de haadstêd fan de regio, Lublin. Yn 2011 wennen dêr 491 minsken.
Earmeskoalle (De Jouwer)
1844
De Earmeskoalle waard yn 1843 stifte as twadde iepenbiere skoalle. De earste skoalle, de Boargerskoalle, stie oan de Midstrjitte oan it plein foar Herema State oer. Neidat Deputearre Steaten op 28 septimber fan dat jier har tastimming ferliend hie waard de skoalle iepene op 15 jannewaris 1844. De gemeentlike skoalle wie bedoeld foar bern fan âlden dy't it skoaljild fan oare skoallen net betelje koene.
De earste direkteur wie Marten Sijbes Maakal.Maakal wie yn 1792 berne en wenne oant april 1814 yn Drachten. Op 22-jierrige leeftyd krige hy de 3e rang. Yn 1824 helle hy de twadde rang as ûndermaster by master Jan Gaauw oan de Midstrjitte. Dêr wurke hy oant hy as skoalhaad beneamd waard oan de Earmeskoalle. Syn lean bestie út ƒ75 fan de gritenij, plus de skoaljilden fan de learlingen. Master Maakal ferstoar yn 1853. De skoalle krige doe salang in waarnimmer.
Yn 1854 waard Tjitte Everts de Haan beneamd, dy't op 17 jannewaris 1855 syn fêste oanstelling krige. De gemeente joech doe ƒ300 traktemint. Yn 1855 sieten ûngefear hûndert bern op de Earmeskoalle. Yn 1861 wie der ien kwekeling as help. Yn 1860 hie de gemeente it traktemint ferhege nei ƒ500 en ƒ50 foar hûshier. Dat bedrach wie omdat de skoaljilden op grûn fan de Wet op het Leger Underwiis út 1857 gjin diel fan it ûnderwizerstraktemint mear wêze mocht. Tjitte Everts De Haan, berne yn 1831, wie in soan fan de yn syn tiid bekende mr. Evert Romkes de Haan fan Wurdum. Yn 1848, op 17-jierrige leeftiid krige hy de 4e en yn 1850 de 3e rang. Hy wie yn dy jierren kwekeling yn Haskerhoarne. Yn 1854, doe't hy al provisioneel op De Jouwer wie, helle hy syn twadde rang.
Nij gebou
Yn 1862 waard in nije Earmeskoalle mei skoalwenning stifte oan It Sân, op it plak fan de ôfbrutsen weverij. It skoalhûs stie oan de foarside fan de skoalle. It nije gebou waard op 2 desimber 1862 yn gebrûk nomd. Der kaam doe ek in helpûnderwizer: Feike Dokter. Syn traktemint wie ƒ350. Yn 1868 waard hy haad yn Drachten. Hy waard doe opfolge troch Jan Fred. Haytink. Doe't Haytink yn 1871 haad yn Blessum waard, wie P. Vlugt syn opfolger. Yn 1865 moast de Earmeskoalle al fergrutte wurde en kaam er in twadde helpûnderwizer by Ruurd G. de Haan. Op 9 novimber 1866 waard Pieter Jans van der Wal, tsjin in traktemint fan ƒ 300 oansteld. Yn 1890 is de skoalle ferboud en fergrutte. Dêrfoar waard grûn oankocht foar fiif nije lokalen, kosten ƒ7600.
Master De Haan gie yn 1897 mei pensjoen. Syn opfolger waard yn dat jier A.H. Karssiens, fan Himmelum. Om 1900 wiene der 7 learkrêften. Yn 1911 is de skoalle wer fergrutte.
Yn 1919 waard Karssiens, ferfongen troch S. Dijkstra, fan Jiskenhuzen. Hy stie der oant 1925 en waard dêrnei opfolge troch C. van Scheyen. thumb|Herfoarme skoalle
Opheffing
De skoalle waard in pear jier letter, mei yngong fan 1 april 1928 opheft. De skoalle waard doe gearfoege mei de Boargerskoalle. Letter is de Boargerskoalle boud op it âlde hou op de hoeke Midstrjitte/Hurddraversdyk. Yn it leech komde gebou fan de Earmenskoalle kaam dêrnei de herfoarme legere skoalle. De diakenij fan de herfoarme tsjerke joech yn 1937 opdracht ta de bou fan 5 diakenijhúskes oan It Sân, foar de herfoarme skoalle oer. Yn 1968 ferhuze de herfoarme skoalle nei de nije Elias Annes Borgerskoalle oan de Keninginne Julianaleane. Yn it gebou oan It Sân kaam doe it jeugd en jongerenwurk 'It Twadde Thús'. It waard yn de santiger en tachtiger jierren bygelyks brûkt as klupgebou en oefenromte fan de sjoband Con Spirito.
Yn 1986 waard it gebou sloopt foar wenningbou.
Burt Reynolds
Burt Reynolds (folút: Burton Leon Reynolds jr.; Lansing (Michigan), 11 febrewaris 1936 – Jupiter (Floarida), 6 septimber 2018) wie in Amerikaansk akteur, dy't ein 1970-er jierren, begjin 1980-er jierren de bêst betelle toanielspiler fan Hollywood wie. Hy makke benammen furoare mei films as Smokey and the Bandit, Smokey and the Bandit II, The Cannonball Run en The Best Little Whorehouse in Texas. Reynolds wûn twaris in Golden Globe en ienris in Emmy, mar wist nea in Oscar te besetten, hoewol't er al in kear nominearre waard foar de Oscar foar bêste manlike byrol. Njonken syn aktearwurk wied er bytiden ek aktyf as sjonger, skriuwer en ûndernimmer.
Jonkheid en oplieding
Reynolds waard yn 1936 berne yn Lansing, de haadstêd fan 'e Amerikaanske steat Michigan, as de soan fan Burton Milo Reynolds (1906-2002), oftewol Burt sr., en dy syn frou Harriette Fernette Miller (1902-1992), dy't 'Fern' neamd waard. Under syn karriêre hold Reynolds gauris út dat er berne wie yn Waycross (Georgia), yn it Amerikaanske Suden, mar yn 2015 joech er ta dat er dat sein hie om syn imago as good ole boy (jonge út it Suden) fuort te sterkjen, en dat syn wiere berteplak (it Noardlike) Lansing wie. Hy wie fan mingd Ingelsk, Nederlânsk, Skotsk en Ulstersk (d.w.s. Noardiersk-protestantsk) etnysk komôf, en hie nei't it skynt ek wat Yndiaansk bloed, te witten: fan 'e Sjeroky.
Lansing wie, neffens Reynolds syn autobiografy, it plak dêr't syn âlden wennen foar't syn heit yn it ramt fan 'e útbrutsen Twadde Wrâldoarloch as tsjinstplichtige it Amerikaanske Leger yn moast. Neitiid ferfear syn mem mei him en syn suster nei Fort Leonard Wood yn Missoery, dêr't syn heit lei. Dêr wennen se twa jier, oant syn heit oersee nei Jeropa stjoerd waard. Syn mem ferhuze doe mei de bern nei Lake City (Michigan), dêr't se sels opgroeid wie, en dêr't se noch famylje wenjen hie. Nei de oarloch sette de húshâlding him nei wenjen yn Riviera Beach (deunby West Palm Beach), yn 'e Súdlike steat Floarida, dêr't Reynolds syn heit yn 1946 kommissaris fan 'e plysje waard.
Reynolds folge middelber ûnderwiis oan 'e Palm Beach High School, dêr't er diel útmakke fan it Amerikaansk fuotbalteam. Dêr wied er sa'n stjer yn, dat er ferskate stúdzjebeurzen oanbean krige. Hy keas foar de Steatsuniversiteit fan Floarida yn Tallahassee, dêr't er as halfback yn it (semy-profesjonele) Amerikaansk fuotbalteam spile. Yn it studintehûs dielde er in keamer mei de lettere Amerikaansk fuotbal-ferslachjouwer en -kommentator Lee Corso. Hy wie lid fan 'e studinteferiening Phi Delta Theta.
Reynolds hie syn sinnen set op in sportkarriêre as profesjoneel Amerikaansk fuotbalspiler, mar yn it begjin fan syn earste jier oan 'e universiteit rûn er in blessuere oan ien fan syn knibbels op, wylst er letter dat jier as gefolch fan in auto-ûngemak syn milt kwytrekke en syn oare knibbel blessearre. Al dy ferwûnings behinderen him sadanich by it spyljen fan Amerikaansk fuotbal, dat er yn 1957 besleat om mei de sport op te hâlden. Om't er oan 'e universiteit in stúdzjebeurs krigen hie as sporter, hold dêrmei syn stúdzje ek op. Reynolds tocht deroer om yn syn heite fuotleasten te folgjen en by de plysje te gean, mar syn heit hie leaver dat er earst in oplieding ôfmakke en reklassearringsbeämte waard.
Iere aktearkarriêre
Under syn studinttetiid oan 'e Steatsuniversiteit fan Floarida begûn Reynolds (by)lessen te folgjen oan it Palm Beach Junior College (PBJC) yn Lake Park, om 'e fereaske stúdzjepunten helje te kinnen. Oan it PBJC krige er Ingelsk fan Watson B. Duncan III. Dyselde trune him oan om audysje te dwaan foar in rol yn syn produksje fan it toanielstik Outward Bound. Reynolds krige de haadrol taparte en wûn dêrmei de Florida State Drama Award fan 1956. Yn syn autobiografy soed er Duncan sechstich jier letter de ynfloedrykste persoan út syn libben neame.
De priis dy't Reynolds wûn hie, omfieme in stúdzjebeurs oan it Hyde Park Playhouse, in simmerteäter yn it New Yorkske Hyde Park. Hoewol't er dêr net folle fan ferwachte, fûn er it in oangenaam alternatyf foar de lichaamlik yntinsive fakânsjebaantsjes dy't er oars hie, dat hy sette dat út nei New York. Wylst er dêr wie, mette er Joanne Woodward, dy't him holp en fyn in ympressario. Sa waard Reynolds cast yn it stik Tea and Sympathy, dat yn it Neighborhood Playhouse yn New York spile. Datselde jiers makke er syn debút op Broadway yn Look, We've Come Through, dêr't er loovjende kritiken foar krige. Hy gie dêrnei mei de cast fan dat stik op toernee, wêrby't er behalven as toanielspiler ek fungearre as de sjauffeur fan 'e bus dêr't it selskip him mei ferpleatste.
Nei it toernee kearde Reynolds werom nei New York, dêr't er in aktearoplieding folge, yn 'e mande mei û.m. Frank Gifford, Carol Lawrence, Red Buttons en Jan Murray. Nei't er ûnder de les in ymprovisaasje ferprutste, liet er yn him omgean om it aktearjen oer te jaan en werom te gean nei Floarida, mar dy gedachten sette er al rillegau fan him ôf doe't er in rol krige yn 'e revival fan it stik Mister Roberts, dêr't Charlton Heston de haadrol yn fertolke. De regisseur fan dat stik, John Forsythe, regele nei de beëiniging fan Mister Roberts in audysje foar Reynolds by filmmakker Joshua Logan foar de film Sayonara.
Dat rûn lykwols út op in teloarstelling doe't er te hearren krige dat Logan him net brûke koe om't er tefolle liek op haadrolspiler Marlon Brando. Logan drukte him dêrby wol op it hert dat er it net opjaan moast en hy rette him oan om nei Hollywood te gean. Reynolds hie dêr lykwols it selsfertrouwen net foar. Neitiid hied er in pear jier lang in ferskaat oan banen, lykas ober, ôfwasker yn in restaurant, frachtweinsjauffeur, havenarbeider en útsmiter fan 'e Roseland Ballroom. Tuskentroch hied er geregeldwei lytse roltsjes op 'e tillefyzje, en yn 1961 makke er syn debút op it wite doek yn Angel Baby.
Trochbraak en heechtijdagen
Reynolds syn trochbraak kaam doe't er op basis fan syn fêste rol yn 'e tillefyzjesearje Riverboat opnommen waard yn 'e cast fan 'e populêre westernrige Gunsmoke. Dêryn spile er de healbloed Quint Asper, in hoefsmid. Hy brûkte syn bekendheid om haadrollen yn lowbudgetfilms te bemachtigjen, dy't úteinlik laten ta de titelrol yn 'e spagettywestern Navajo Joe (1966). Nei syn haadrol yn Impasse (1969), krige Reynolds de titelrol yn 'e fan 1970 oant 1971 rinnende plysjesearje Dan August, dêr't er foar nominearre waard foar in Golden Globe. Filmprodusint Albert R. Broccoli fan Eon Productions frege him sels foar de rol fan James Bond, mar dat sloech Reynolds ôf mei de wurden: "In Amerikaan kin James Bond net spylje. Dat is gewoan ûnmooglik."
As filmakteur hie Reynolds syn earste grutte súkses mei syn rol yn Deliverance, út 1972. Datselde jiers waard er berucht doe't er yn 'e edysje fan april 1972 neaken posearre foar it tydskrift Cosmopolitan. Yn 'e 1970-er jierren spile er fierders yn films as White Lightning (1973), The Longest Yard (1974), Lucky Lady (1975), Semi-Tough (1977) en Hooper (1978). Foar syn rol yn The Longest Yard waard er foar de twadde kear nominearre foar in Golden Globe. Ek wie Reynolds yn 1973 te sjen yn 'e western The Man Who Loved Cat Dancing, dy't loskes basearre wie op 'e roman mei deselde namme fan Marilyn Durham. Yn 1976 debutearre er as regisseur mei Gator, dat in ferfolch wie op White Lightning. Yn 1978 krige Reynolds in eigen stjer op 'e Hollywood Walk of Fame (op 6838 Hollywood Boulevard).
Korendijk
Korendijk wie ien fan de fiif gemeenten op it eilân Hoekske Waard yn de Nederlânske provinsje Súd-Hollân. Sûnt 1 jannewaris 2019 is de eardere gemeente Korendijk tegearre mei de gemeenten Binnenmaas, Strijen, Cromstrijen en Ald-Beierlân part fan de nije gemeente Hoekske Waard. It eilân Tiengemeten hearde ek by de gemeente.
Burt Reynolds
Trochbraak en heechtijdagen
Ien fan Reynolds syn grutste súksessen wie de aksjekomeedzje Smokey and the Bandit, út 1977. Yn dy film rêdt syn personaazje de fuortrûne breid (spile troch Sally Field) fan 'e soan fan in strange sheriff, wêrnei't it twatal hûnderten kilometers troch de sheriff en syn soan efternei sitten wurdt. Begjin 1980-er jierren folgen noch ferskate oare súksessen, wêrûnder Starting Over (1980), Smokey and the Bandit II (1980), The Cannonball Run (1981) en The Best Little Whorehouse in Texas (1982). Dêrfan wie Starting Over goed foar in trêde nominaasje foar in Golden Globe. De komeedzjefilm The Cannonball Run, mei û.o. Dom DeLuise en Roger Moore, giet oer in ûnwierskynlike en yllegale autorace dwers troch de Feriene Steaten. Yn 'e komyske musical The Best Little Whorehouse in Texas song Reynolds foar it earst op it wite doek. Syn tsjinspylster yn dy film wie countrysjongster Dolly Parton, mei wa't de gearwurking op 'e filmset stroef ferrûn.
De twadde helte fan 'e jierren '80 wie foar Reynolds in meagere tiid. Hy wie yn dy snuorje û.m. te sjen yn 'e film Malone (1987) en liende syn stim oan 'e it haadpersonaazje yn 'e tekenfilm All Dogs Go to Heaven (1989). Fan 1990 oant 1994 hied er de haadrol yn 'e komeedzjesearje Evening Shade. Mei dy rol wûn er yn 1992 sawol in Golden Globe yn 'e kategory bêste manlike akteur yn in komeedzjesearje as in Emmy foar bêste manlike haadrol yn in komeedzjesearje. Teffens waard er foar Evening Shade yn 1991 en 1992 noch nominearre foar in Golden Globe, en yn 1991 ek noch foar in Emmy.
Yn 1996 makke Reynolds as filmakteur in comeback as fan 'e net goed dogende ôffurdige David Dilbeck yn Striptease, dy't obedearre rekket troch in hurd wurkjende stripper, spile troch Demi Moore. Yn dy hilaryske rol koe Reynolds him hielendal gean litte. It jiers dêrop hied in serieuzere rol as de lûsje pornoregisseur Jack Horner yn 'e film Boogie Nights, fan regisseur Paul Thomas Anderson, mei as tsjinspilers Mark Wahlberg, Julianne Moore en Heather Graham. Hoewol't de gearwurking mei de Anderson sa min wie dat Reynolds wegere om yn dy syn folgjende film Magnolia (1999) te spyljen, wûn er mei syn rol yn Boogie Nights de measte prizen út syn karriêre, wêrûnder in twadde Golden Globe en in Satellite Award. Ek waard er dêrfoar nominearre foar sawol in Oscar as in BAFTA Award. Reynolds wie yn 2002 as stimakteur belutsen by it fideospultsje Grand Theft Auto: Vice City, wêryn't er syn stim liende oan it personaazje Avery Carrington. Fierders fertolke er byrollen yn films as Miss Lettie and Me (2003), Without a Paddle (2004), de remake fan The Longest Yard (2005) en as de smjunt Boss Hogg yn The Dukes of Hazzard (2005).
Korendijk
Skiednis
De gemeente Korendijk ûntstie op 1 jannewaris 1984 út it gearfoegjen fan de gemeenten Goudswaard, Nij-Beierlân, Piershil en Súd-Beierlân. It eilân Tiengemeten hearde ek by Korendijk. Besuden lizze it Hjerringfliet en it Vuile Gat. Bewesten rint it Spui dy't it Hjerringfliet mei de Alde Maas ferbynt.
De namme fan de gemeente by de gemeentlike weryndieling waard ynearsten foarsteld as Coorndijck. Dy namme komt fan it âldste part fan de gemeente: de polder de Oude Korendijk yn de eardere gemeente Goudswaard. De ruwaart fan Putten joech yn it begjin fan de fyftjinde iuw opdracht in nij coornland ("nôtlân" fan it wurd coorn dat nôt betsjut). De provinsje Súd-Hollân en de Twadde Keamer namen it foarstel oan mei betingst dat de namme op de moderne manier skreaun wurde soe.
Burt Reynolds
Trochbraak en heechtijdagen
Ek wie Reynolds noch te sjen yn films as Endgame (2006), In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale (2007), Deal (2008), Not Another Not Another Movie (2011) en Pocket Listing (2015). Oan 'e ein fan syn karriêre krige er fan alle kanten lof taswaaid foar syn rol yn it filmdrama The Last Movie Star (2017). Yn maaie 2018 kaam er mei regisseur Quentin Tarantino oerien dat er yn dy syn film Once Upon a Time in Hollywood spylje soe, mar hy stoar ear't er dêr de opnames foar dwaan koe.
Korendijk
Skiednis
Korendijk waard mei yngong fan 1 jannewaris 2019 opheft nei't alle gemeenten yn de Hoekske Waard gearfoege waarden ûnder de nije gemeente Hoekske Waard.
300px|thumb|left|Topografyske kaart fan de gemeente Korendijk
Burt Reynolds
Oare aktiviteiten
Yn 1973 besocht Reynolds it koart as sjonger. Hy brocht dat jiers in album út mei as titel Ask Me What I Am. Neitiid besleat er dat in sjongkarriêre net foar him weilein wie, hoewol't er yn 1980 foar de soundtrack fan Smokey and the Bandit II it liet Let's Do Something Cheap and Superficial song, dat neitiid as single útbrocht waard. Yn 1983 song er yn 'e filmmusical The Best Little Whorehouse in Texas û.m. in duët mei Dolly Parton.
Yn 1997 wie Reynolds ien fan 'e skriuwers fan it berneboek Barkley Unleashed: A Pirate's Tail. Dat waard oanpriizge as "in boartlik ferhaal [dat] de wichtigens fan trochsettingsfermogen, de wûnders fan freonskip en de krêft fan fantasij yllustrearret." Reynolds skreau fierders twa autobiografyen: yn 1994 My Life, útbrocht by Hyperion Books (ISBN 0 78 68 61 304), en yn 2015 But Enough About Me: A Memoir, dat útkaam by G.P. Putnam's Sons (ISBN 0 39 91 73 544).
Reynolds wie ek ûndernimmer, en besiet ûnder syn karriêre ferskate bedriuwen. Ein jierren '70 iepene er de nachtklub anneks restaurant Burt's Place yn it Omni International Hotel yn it sintrum fan Atlanta. Letter hied er noch koart in twadde filiaal oan it Lennox Square yn deselde stêd. Fan 1982 oant 1986 wie Reynolds, dy't syn hiele libben lang in fanatyk fan fan Amerikaansk fuotbal bleau, foar in part eigner fan it Amerikaansk fuotbalteam de Tampa Bay Bandits. Ek wied er mei-eigner fan in NASCAR-autosportteam, en besiet er in eigen skouboarch yn Jupiter (Floarida), dêr't oankommende akteurs oplaat waarden. Yn 1984 iepene Reynolds in restaurant yn Fort Lauderdale, mei as namme Burt and Jack's (dat ferneamd wie nei him en syn mei-eigner Jack Jackson). Hy wie ek de eigner fan 'e Burt Reynolds Ranch yn Palm Beach County, dêr't guon sênes fan Smokey and the Bandit II opnommen waarden, en dêr't er letter in bernebuorkerij begûn.
Priveelibben
Reynolds troude yn 1963 mei de Ingelske aktrise Judy Carne, mar harren houlik rûn yn 1965 al op in skieding út. Yn 'e earste helte fan 'e 1970-er jierren hied er likernôch fiif jier lang in relaasje mei sjongster en aktrise Dinah Shore, mei wa't er de rest fan syn libben befreone bleau. Fan ûngefear 1977 ôf oant 1982 hied er in relaasje mei Sally Field, dy't syn tsjinspylster wie yn Smokey and the Bandit en Smokey and the Bandit II. Yn 1988 wertroude Reynolds mei aktrise Loni Anderson. Hja adoptearren in soan, Quinton, mar harren houlik einige yn 1993 nei't Reynolds fereale rekke wie op in servearster dy't him letter oanklage en wa't er sels ek weromoanklage. Beide rjochtsaken waarden úteinlik bûten de rjochter om skikt.
Sûnensswierrichheden en ferstjerren
Yn 2009 ûndergie Reynolds in operaasje oan 'e rêch en yn febrewaris 2010 krige er in fiiffâldige bypass-operaasje oan it hert. Tsjin 2016 gammele er oanhâldend mei hertklachten om, hoewol't er him dêr net troch tsjinhâlde liet by syn aktearjen. Op 6 septimber 2018 kaam Reynolds yn 'e âlderdom fan 82 jier te ferstjerren yn in sikehûs yn Jupiter, yn Floarida. De deadsoarsaak waard foarme troch hertproblemen. Syn eks-frou Loni Anderson liet in ferklearring útgean dêr't se yn sei dat sysels en harren soan Quinton Reynolds en "syn hearlike laitsjen" misse soene.
See-earnen
De see-earnen (Haliaeetinae) binne in ûnderfamylje fan rôffûgels of haukeftigen út de famylje fan de haukfûgels (Accipitridae). De ûnderfamylje hat mar ien skaai en 10 soarten.
De see-earnen libje by it wetter fan seeën, marren en rivieren. Harren haadfiedsel is fisk en dêrom wurde se ek wol 'fiskearnen' neamd, foaral at se net sa ticht by de seeën of oseanen libje, sa as de Afrikaanske see-earn of 'Afrikaanske fiskearn'. Se binne grutte oant tige grutte fûgels mei in lichemslingte fan 60-100 cm en in wjukspanwiidte fan 160-290 cm. De lytste see-earn is de Madagaskarsee-earn en de grutste de reuzesee-earn. De see-earnen hawwe tige brede wjukken, in betreklik koarte, kilige, meast wite sturt en in grutte krêftige snaffel.
Taksonomy
De see-earnen steane it tichtst by de gleeën (Milvinae) en de mûzebiters (Buteoninae) yn de famylje fan de haukfûgels. Soms wurde de trije groepen dêrum ta deselde ûnderfamylje rekkene.
Brutus (Michigan)
Brutus is in gemeentefrij doarp of in gemeentefrije útbuorren (unincorporated community) mei goed 200 ynwenners yn 'e Amerikaanske steat Michigan. It leit oan 'e autodyk U.S. Highway 31 yn it plattelânsdistrikt Maple River Township, yn it easten fan Emmet County, yn it uterste noarden fan it skiereilân Neder-Michigan.
De tichtstbye gruttere doarpen binne Pellston, dat sa'n 6½ km nei it noarden ta leit, en Alanson, likernôch 5 km súdliker. Brutus waard yn 1874 stifte doe't der op it plak fan it doarp in herberge iepene waard dy't de namme Brutus House droech.
Demografy
Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Brutus yn 2014 in befolking fan 216 minsken. De befolkingstichtens wie 29,6 de km². Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Brutus 12,0% âlder as 65 jier en 28,2% jonger as 18 jier. Fierders bestie 29,0% fan 'e húshâldings út ien persoan.
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 80,6% blanken; 3,7% Yndianen; 3,7% Latino's; 0% Aziaten; 0% swarten; 12,0% oaren of fan mingd etnysk komôf. Yn Brutus is it haadkertier fan 'e Burt Lake Troep fan Ottawa en Tsjippewa Yndianen fêstige, dy't erkenning genietet fan 'e steat Michigan.
Stjerrestelsel
thumb|In aairûn stjerrestelsel yn de kluster Abell S740 mids ferskate typen stjerrestelsels
In stjerrestelsel (soms ek molkeweistelsel) is in grutte samling stjerren dy't troch de eigen swiertekrêft by elkoar hâlden wurdt.
De diameter fan de measte stjerrestelsels is tusken 3000 en 300.000 ljochtjier. It oantal stjerren farieart fan 108 yn dwerchstelsels tot 1014 yn reuzestelsels.
Yn elk stjerrestelsel is ek gas, stof en (fermoedlik) foar it meastepart dûnkere matearje en dûnkere enerzjy oanwêzich. De stjerren, it gas en de stof kinne waarnomd wurde. Dûnkere matearje is noch net direkt waarnomd mar wierskynlik oanwêzich omdat it de ferdieling en beweging fan de oare trije ferklearret.
Neffens de lêste berekkenings telt it hielal minstens twa biljoen stjerrestelsels.
Iishockey op de Olympyske Winterspullen 2014
De XXIIe Olympyske Spullen waarden fan 7 oant en mei 23 febrewaris 2014 hâlden yn Sotsji, yn Ruslân. De finale fan it iishockey wie yn it Bolsjoj Iispaleis.
Lokaasjes
De wedstriden yn de groepsfaaze fan it iishockey tidens de Olympyske Simmerspullen 2012 waarden spile op de folgjende lokaasjes.
Kuskokwim (rivier)
De Kuskokwim (Jûpik: Kusquqvak) is in rivier yn it súdwesten fan 'e Amerikaanske steat Alaska, dy't ûntspringt yn it Binnenlân fan Alaska en útmûnet yn 'e Beringsee. It is ien fan 'e grutste rivieren fan Alaska en de op acht nei grutste fan 'e hiele Feriene Steaten. It is ek de langste frijstreamende rivier fan 'e Feriene Steaten (d.w.s. sûnder keardammen en oare troch de minske oanleine obstakels). De Kuskokwim hat in lingte fan 1.530 km metten fan boarne nei mûning, en fan 1.130 km as men mjit fan 'e gearfloeiïng fan 'e wichtichste foarken nei de mûning. It ôfwetteringsgebiet fan 'e rivier beslacht in oerflak fan 120.000 km². Winterdeis, as de Kuskokwim beferzen is, wurdt de rivier brûkt as iiswei foar weiferkear.
Namme
De namme 'Kuskokwim' is in ferbastering fan 'e lânseigen Jûpik-namme foar de rivier, dy't yn 1826 troch in Russyske seeman optekene waard as Kusquqviim (yn modern Jûpik: Kusquqvak). Dat is in gearstald wurd dat "grut, traach bewegend ding" betsjut.
Rin
De Kuskokwim ûntspringt yn it Kuskokwimberchtme yn it súdwesten fan it Binnenlân fan Alaska. De rivier hat in Noarderfoarke mei in lingte fan 400 km en in Easterfoarke mei in lingte fan 250 km dy't gearfloeie op in ôfstân fan likernôch 75 km eastnoardeastlik fan Medfra. De gruttere Suderfoarke, dy't ûntspringt yn it Alaskaberchtme, streamt yn noardnoardwestlike rjochting troch de bergen by Nikolai lâns en hat in lingte fan likernôch 320 km foar't er him by Medfra by de rest fan 'e rivier jout.
Dêrwei streamt de rivier oer in ôfstân fan 1.130 km yn westsúdwestlike rjochting. Sa'n 32 km súdwestlik fan Medfra jout de earste gruttere sydrivier, de Grutte Rivier (Big River) him by de Kuskokwim. Neitiid komt de rivier troch in ôfhandige delling tusken it Kuskokwimberchtme yn it noarden en it Alaskaberchtme yn it suden by it plak McGrath lâns, dêr't it Iditarod Trail de rivier krúst. Dêr mûnje út it suden wei ferskate sydrivieren yn 'e Kuskokwim út, wêrûnder de Swift, de Stony en de Holitna. Fierder nei it westen komt de rivier tusken de bergen wei út yn in reuseftige, mei marren besiedde en mei spjirrebosken begroeide alluviale flakte, súdlik fan it streamgebiet fan 'e gruttere Yukon.
Dêr streamt de Kuskokwim by ferskate lyterse Jûpik-doarpen lâns, wêrûnder Aniak, dêr't de rivier de Aniak út it suden wei yn 'e Kuskokwim útmûnet. Op datselde punt streamt de Kuskokwim ek it grutte Nasjonaal Faunareservaat De Yukondelta yn, dat him útstrekt oan 'e kust ta. By in flauwe bocht nei it noarden komt de Kuskokwim de Yukon oant op in ôfstân fan 80 km benei ear't er wer ôfbûcht nei it súdwesten. Ut it suden wei jouwe neitiid de Kisaralik en de Kwethluk har by de Kuskokwim. It grutste plak oan 'e rivier is Bethel, op likernôch 80 km fan 'e see. Dêr foarby ferbredet de Kuskokwim him ta in sompige delta. By Eek, oan 'e kust, jout de rivier de Eek him noch út it easten wei by de Kuskokwim, foar't dy úteinlik útmûnet yn 'e Kuskokwimbaai, dy't in ûnderdiel fan 'e Beringsee is.
Befolking
De lânseigen befolking yn it streamgebiet fan 'e Kuskokwim wurdt foarme troch ferskate etnyske groepen. Oan 'e ûnderrin fan 'e rivier, tichter by de kust fan 'e Beringsee, libje de Jûpik (Yup’ik), in folk dat ta de Eskimo's heart. De bopperin is fan âlds it domein fan ferskate Yndiaanske stammen dy't Atapaskyske talen sprekke, te witten: de Ingalik (Ingalik, Deg Hit’an of Deg Xinag) oan 'e middenrin, de Koltsjan (Kolchan of Upper Kuskokwim) oan 'e bopperin en de Kojûkon (Koyukon) oan 'e Noarderfoarke by de Minchumina-mar.
Ekonomy
De tradisjonele foarm fan libbensûnderhâld oan 'e Kuskokwim bestiet út 'e fiskerij (fral op salm en houting) en de pelsjacht. Yn 1901 waard goud ûntdutsen yn 'e neite fan Aniak. Fersille goudieren yn it gebiet bringe ek hjoed de dei noch altyd wat goud op.
Little Traversebaai
De Little Traversebaai (Ingelsk: Little Traverse Bay) is in wetter dat heart ta it systeem fan 'e Grutte Marren fan Noard-Amearika. It is in baai oan 'e noardkust fan Neder-Michigan, dy't ûnderdiel útmakket fan 'e gruttere Michiganmar. De stêden Harbor Springs en Petoskey lizze oan 'e kust fan 'e Little Traversebaai. De baai wurdt troch frachtskippen op 'e Grutte Marren by stoarmeftich waar brûkt as skûlplak. De natuerlike haven fan Harbor Springs foarmet in baai yn 'e baai, wêrfan't de yngong oanjûn wurdt troch de Little Traverse-fjoertoer.
Mids njoggentjinde iuw hearde de hiele kust fan 'e Little Traversebaai ta it Yndianereservaat fan 'e Ottawa, dat letter troch de Amerikaanske oerheid opheft waard. Pas yn 1994 wisten de Little Traverse Bay Troepen fan Odawa Yndianen har federale erkenning werom te winnen. De stamme hat no in folle lytser reservaat dat bestiet út perselen grûn yn Harbor Springs en Petoskey, dêr't se yn dat lêste plak in kasino op boud hawwe.
Tsjintwurdich is de Little Traversebaai by 't simmer in populêr fakânsje-oard, dêr't in protte oan wettersport dien wurdt (benammen silen, boatsjefarren en swimmen). Yn ferskate doarpen oan 'e kust fan 'e baai, lykas Bay View, Wequetonsing, Bay Harbor en Harbor Point, is de lokale ekonomy fierhinne rjochte op toerisme. Yn it simmerskoft organisearret de Little Traverse Yacht Club elts jier de saneamde Ugotta Regatta, in boatrace, op 'e Little Traversebaai.
Teruki Miyamoto
(26 desimber 1940 - 2 febrewaris 2000) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Nippon Steel. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1964 en it Olympyske Simmerspullen 1968.
Swarte Pyt
Swarte Pyt is de helper fan Sinteklaas. Neffens de ferhalen bringt Swarte Pyt yn de dagen om fiif desimber hinne de kadokes fan Sinteklaas. Doe’t de huzen noch ienfâldige reekkanalen hiene, soe er, wylst de minsken slepten, troch dy skoarstiens klimme om sa de kadokes yn 'e hûs te bringen.
Oant de tachtiger jierren fan de 20e iuw hie Swarte Pyt njonken in sek mei snobbersguod ek in roede. Dêrmei moast er ûndogenske bern kjel meitsje. Leave bern krigen snobbersguod en presintsjes, mar ûndogenske soene bestraft wurde. Under druk fan feroarjende opfiedkundige ynsichten ferdwûn dat driigjende elemint geandewei út it karakter fan Pyt. Yn de wat âldere Sinteklaasferskes fynt men noch wol spoaren fan dy âlde rol fan Swarte Pyt.
Echte hazzen (ûnderskaai)
De echte hazzen (Latynske namme: Eulagos of Eulagus) foarmje in ûnderskaai fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e hazze-eftigen (Lagomorpha), de famylje fan 'e hazzen en kninen (Leporidae), de ûnderfamylje fan 'e echte hazzen en kninen (Leporinae) en it skaai fan 'e echte hazzen (Lepus). Ta dit ûnderskaai hearre tsien soarten hazzen, dy't lânseigen binne yn Aazje, Afrika, Jeropa en Noard-Amearika. Dêrûnder is ek de (gewoane of Jeropeeske) hazze (Lepus europaeus), dy't foarkomt yn Fryslân.
Swarte Pyt
Swarte Pyt is werkenber oan syn swarte of brune oansjen. Jierrenlang waard er typearre mei swarte krollen, goudene earringen en readferve lippen, mar dy eleminten binne hjoed de dei op retoer om’t se - yn ferbân mei it slavernijferline fan Nederlân - troch guon minsken te stereotyp fûn wurde. Sûnt it begjin fan de 21e iuw is der suver alle jierren diskusje oer it al of net rasistyske karakter fan in Swarte Pyt. Op guon plakken yn Nederlân wurdt de Swarte Pyt dêrom sûnt 2014 ferruile foar of oanfolle mei Piten yn oare kleuren. Mei in knypeach nei dy eardere skoarstiens, wurde ek Piten mei roetfegen sjoen.
Feint foar Sinteklaas
Yn Dútslân hie/hat Sinteklaas de feint Ruprecht en benammen yn de Alpestreken wurdt er beselskippe troch Krampus. Fan beide kin men tige kjel wurde. De tradysje yn Nederlân en Belgje koe gjin fêste feint. Soks feroare doe’t de ûnderwizer Jan Schenkman yn 1850 syn lêsboekje “Sint Nikolaas en de Knecht” skreau. Fan dy tiid ôf kriget Sinteklaas de feint Swarte Pyt. Schenkman hat nea sein, oft hy of de tekener foar dy feint in swarte kleur betocht hat. Yn de earste druk komt it wurd swart net foar.
Ymmaterieel Kultureel Erfguod
Op 15 jannewaris 2015 sette it Nederlands Centrum voor Volkscultuur en Immaterieel Erfgoed (VIE), hjoed de dei bekend as Kennissintrum Ymmaterieel Erfguod Nederlân (KIEN), it sinteklaasfeest (mei Swarte Pyt) op de Nasjonale Ynventaris Ymmaterieel Kultureel Erfguod yn Nederlân. Soks op foardracht fan de Stichting Sint en Pietengilde.
Kiyoshi Tomizawa
(3 desimber 1943) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Nippon Steel. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1964 en it Olympyske Simmerspullen 1968.
Bolsena
Bolsena is in stêd en gemeente yn Itaalje oan de eastlike kant fan de mar fan Bolsena yn de provinsje Viterbo yn de regio Lazio. De stêd leit sa'n 10 km noardeastlike fan Montefiascone en 36 km noardwestlik fan provinsjehaadstêd Viterbo. De antike Via Cassia, tsjintwurdich de strjitwei SR143, rint foar in stik by de kant fan de mar lâns troch Bolsena.
Geografy
Bolsena leit midden yn it troch fulkanen ûnstien gebiet Monti Volsini oan de mar fan Bolsena. De mar is ûnstien troch it ynstoarten fan in ûnderierdske magmakeamer fan it fulkanenkompleks. De fulkaan Vulsinio ûntstie fanôf likernôch 600.000 jier lyn en wurke foar de lêste kear yn it jier 103 f. Kr.
Wûnder fan Bolsena
Yn de basilyk fan Bolsena leit de hillige Kristina begroeven. Yn de tsjerke soe yn 1262 in grut wûnder bard wêze. In preester út Praach droech yn dat jier de misse yn de tsjerke op. De preester twifele oer de transsubstansjaasje en makke, om syn leauwe sterker te meitsjen, in pylgerreis nei Rome. Doe't de preester mei de konsekraasje de hosty briek, begûn út de hosty bloed te drippen. Paus Urbanus IV foege in jier letter op de kalinder fan feestdagen yn Orvieto de Sakramintsdei ta as algemiene feestdei foar de hiele Roomsk-Katolike Tsjerke. Yn Orvieto waard letter de domtsjerke boud, dêr't it korporale, dêr't it bloed op dripte, bewarre wurdt as relikwy.
Feest fan Sint-Kristina
In grut barren yn de stêd is it feest fan de patroanhillige fan de stêd, Sint-Kristina. Alle jierren op 24 july wurde op ferskate pleinen sênes út it libben fan de hillige opfierd. Utsein dat hja ea libbe hat en dat har grêf fûn is mei in ynskripsje dat hja al sûnt de 4e iuw fereare wurdt yn de stêd, is oer de libbensskiednis fan de hillige lykwols sa goed as neat mei wissichheid bekend.
Yn Bolsena wurdt de Sakramintsdei mei in prosesje en blommetapijten fan religieuze en oare foarstellings yn de strjitte fierd.
Seiichi Sakiya
(1 desimber 1950) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Nippon Steel.
Majdanek
thumb|Majdanek op in kaart mei Nazy-ferneatigingskampen yn beset Poalen Majdanek (offisjele namme: Kriegsgefangenenlager der Waffen-SS Lublin en fan febrewaris ôf 1943 Konzentrationslager Lublin) wie in Nazy-konsintraasje- en ferneatigingskamp yn East-Poalen. It kamp waard fanwege Heinrich Himmler yn 1941 boud op sa'n fjouwer kilometer fan it sintrum fan de stêd Lublin.
It kamp waard yn it wurk holden fan 1 oktober 1941 oant 22 july 1944.
Tal deaden
Hoefolle minsken yn Majdanek it libben ferlearen is net bekend. Lykas ek op oare plakken ferneatigen de nazy's alle dokumintaasje en wat der oer wie soe neffens guon ûndersikers meinaam wêze troch it Reade Leger en net mear frijjûn wêze. It tal deaden wurdt rûsd op in lytse 100.000 oant goed in mijoen, mar nei ûndersiken yn letter jierren waard it tal in stik leger. Ut ûndersyk yn 2005 die bliken dat it deadetal minstens 78.000 west hawwe moat, dêr't 59.000 fan Joaden wiene.
Museum Majdanek
Nei de oarloch is Lublin bot waakst. Majdanek lei yndertiid ticht by Lublin, mar leit no yn de stedshimrik. Majdanek is no in museum, wat der noch oerbleau binne in tal barakken, twa gaskeamers, it krematoarium en wenten fan de SS. Al yn 1944 waard besletten om it kamp te bewarjen en der in museum fan te meitsjen.
Tankberens
Tankberens, tankberheid of tank, ek erkentlikens of erkentlikheid, is in gemoedstastân wêrby't men in posityf gefoel hat yn 'e rjochting in oar, omreden fan woldieden dy't dy persoan oan jin dien hat. Tankberens wurdt oer it algemien beskôge as in deugd en is yn frijwol alle religyen in sintraal begryp.
Om tankberens te fielen, moat oan fjouwer betingsten foldien wurde. Yn it foarste plak moat de persoan dêr't it om giet wat krije fan oar dat út frijwilligens of goedheid jûn wurdt (betingst 1). Dêrby kin it gean om wat materieels, lykas in kado, mar ek om wat ymmaterieels, lykas in tsjinst. Fierders moat itjinge dat jûn wurdt troch de ûntfanger as weardefol sjoen wurde (betingst 2) en troch de jouwer as kostber (betingst 3). Ta einbeslút moat itjinge dat jûn wurdt oan in beskaat ferlet foldwaan (betingst 4). De filosoof B. Weiner omskreau tankberens yn 1985 as in attribúsje-ôfhinklike gemoedstastân, dy't fuortkomt út in twaliddich kognityf proses: a) men stelt fêst dat eat in positive útkomst krigen hat, en b) men stelt fêst dat dêrfoar in eksterne boarne ferantwurdlik west hat.
Tankberens falt ûnder de empatyske emoasjes, dy't basearre binne op it fermogen om jin yn oaren te ferpleatsen. Yn 'e psychology wurdt de útinoar rinnende frekwinsje en yntinsiteit wêrmei't minsken tankberens ûnderfine as in karaktertrek beskôge. Lju dy't faker in gefoel fan tankberens hawwe, binne minsken dy't der mear as oaren ta oerhingje om 'e goedheid fan oaren te werkennen. Neffens guon psychologen binne minsken dy't faker in gefoel fan tankberens ûnderfine, oer it algemien tefredener, rjochtsje se harren mear op 'e lytse en/of de positive dingen yn it libben en hawwe se mear oandacht foar de rol dy't oare minsken yn harren libben spylje.
Jacques Villeneuve (1971)
Jacques Joseph Charles Villeneuve (Saint-Jean-sur-Richelieu (Kebek, Kanada), 9 april 1971) is in Kanadeesk autokoereur, dy't yn 1997 wrâldkampioen Formule 1 waardd. Jacques is de soan fan Gilles Villeneuve en de omkesizzer fan Jacques Villeneuve Sr.. Villeneuve groeide op yn Monako.
Halona Vog
Halona Vog, wiere namme: Shanty Roque (4 jannewaris 1990) is in pornografysk aktrise, dy't berne is yn Lûanda, de haadstêd fan Angoala of yn Ruslân. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2015. Neffens har offisjele opjefte is se 1.72 m lang, mei in gewicht fan 66 kg.
Burtmar
De Burtmar (Ingelsk: Burt Lake), yn 'e njoggentjinde iuw de Cheboiganmar (Lake Cheboigan) neamd, is in mar yn it noarden fan Neder-Michigan, it súdlike fan 'e beide skiereilannen dêr't de Amerikaanske steat Michigan út bestiet. Dit wetter leit yn Cheboygan County, mei't de westlike igge de grins mei Emmet County foarmet. De mar is ferneamd nei William Austin Burt, in lânmjitter dy't tusken 1840 en 1843 tegearre mei John Mullett in beskriuwing fan it noarden fan Neder-Michigan makke.
De Burtmar is likernôch 16 km lang fan noard nei súd en sa'n 8 km breed fan east nei west. De maksimumdjipte is 22 m, en de mar hat in oerflak dat likernôch 6,9 km² beslacht. It wetter streamt yn 'e mar fia trije rivieren: de Sturgeon; de Maple, dy't yn ferbining stiet mei de streamop leine Douglas-mar; en de Crooked, dy't yn ferbining stiet mei de Crooked-mar. Fia de Indian River streamt it wetter de Burtmar wer út, nei de streamôf leine Mullett-mar.
De Burtmar makket ûnderdiel út fan 'e saneamde Binnenlânske Wetterwei, in rûte foar de plezierfeart. Dy rint fan Petoskey, oan 'e kust fan 'e Little Traversebaai (dy't diel útmakket fan 'e Michiganmar) fia in systeem fan rivieren, marren en oare wetterwegen dwers troch it noardlike part fan Neder-Michigan nei Cheboygan, oan 'e kust fan 'e Hueronmar. De Burtmar stiet yn 'e mande mei de deunby leine Mullett-mar en Swarte Mar bekend om syn populaasje fan 'e fiskesoarte marsteur.
Yoshitada Yamaguchi
(28 septimber 1944) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Hitachi. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1964 en it Olympyske Simmerspullen 1968.
Betheltsjerke (Genemuiden)
De Bethelkerk (Frysk: Betheltsjerke) is de tsjerke fan de hersteld herfoarme gemeente yn Genemuiden, Oerisel.
Skiednis
De hersteld herfoarme gemeente fan Genemuiden ûntstie út in skuorring fanwegen de fúzje fan de herfoarme gemeente mei de grifformearde gemeente. Likernôch 1.150 leden fan de herfoarme tsjerke woene doe net meigean yn de PKN en rjochten yn Genemuiden in hersteld herfoarme gemeente op. Oant 31 desimber 2012 hierde de hersteld herfoarme gemeente it herfoarme sintrum fan de PKN en krekt foar dy tiid koe de gemeente de nijbou yn gebrûk nimme. Offisjeel waard de tsjerke op 13 april 2013 iepene. Underwilen wie it ledetal fan de gemeente doe al tanommen ta 1.450 leden.
Beskriuwing
De foarse tsjerke bestiet út in 20 meter hege tsjerkeseal, in rojale hal, in konsistoarje, sân oare romten en in 38 meter hege toer. De Betheltsjerke fan Genemuiden hat plak foar 1.110 minsken en mei it each op in fierdere oanwaaks fan leden kin der noch in kreake mei 275 plakken ynboud wurde.
Foar de hersteld herfoarme gemeente fan Elspeet waard earder yn 2010 in hast identike tsjerke boud.
Keunstriden op de Olympyske Winterspullen 1952
thumb|right|200px|De Olympyske Iisbaan fan Oslo 1952
De Olympyske Winterspullen 1952, ek wol de VIe Olympiade neamd, waarden yn 1952 yn Oslo, Noarwegen hâlden. Dat wie fan 14 oant en mei 25 febrewaris. It keunstriden wie yn it Bislett-stadion.
Bislett-stadion
Yn 1917 waard begûn mei de bou fan it earste stadion, dat yn 1922 yn gebrûk naam waard. It waard al gau it wichtichste multysport stadion yn Noarwegen mei plak foar 20.000 taskôgers.
Yn 1988 fungearre it Bislett-stadion foar it lêst as iisbaan.
Medaljespegel
De top-5 fan lannen dy't by it keunstriden medaljes wûn ha by de Olympyske Winterspullen fan 1936.
Josy Black
Josy Black (5 oktober 1992) is in pornografysk aktrise, dy't berne is yn Kameroen. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2013. Neffens har offisjele opjefte is se 1.75 m lang, mei in gewicht fan 70 kg.
FICEB Award
De FICEB Awards binne in groep Jeropeeske prizen dy't sûnt 2001 ienris yn it jier takend wurde foar de bêste pornografyske films. Dizze prizen wurde útrikt op it Ynternasjonaal Eroatysk Filmfestival fan Barseloana, oftewol it FICEB (Katalaansk: Festival Internacional de Cinema Eròtic de Barcelona). Dat is in jierliks evenemint dat bestiet sûnt 1992, en dat yn ferliking mei it oare grutte Jeropeeske pornografyske filmfestival, it Hot d'Or-filmfestival yn it Frânske Cannes (dat ûnderwilens út 'e tiid rekke is), minder eksklusyf en mear alles omfiemjend neamd is. It duorret fiif dagen en omfettet opfierings fan stripteases en live seksshows, linzjerymoadeshows en in seksproduktebeurs. Yn 'e jierren 2005 en 2006 besochten yn trochsneed 50.000 minsken dit evenemint.
Kultureel ikoan
In kultureel ikoan is eat dat troch leden fan 'e beskate kultuer beskôge wurdt as represintatyf foar (in diel fan) dy kultuer. Dêrby kin it gean om in foarwerp, in abstrakt begryp of sels in persoan. De kulturele ikoanen wurde beoardiele op 'e mjitte wêryn't se as in autentike fertsjintwurdiger fan 'e oangeande kultuer sjoen wurde kinne, en dat proses is sterk subjektyf bepaald. As yndividuën eat gewaarwurde dat in kultureel ikoan wêze kinne soe, ferlykje se dat mei harren eigen algemiene waarnimming fan 'e oangeande kultuer. Sa sil in beskaat ding troch de iene persoan wol en troch in oarenien net as ikoan fan in beskate kultuer beskôge wurde. Guon dingen binne lykwols sa sterk mei in beskate kultuer ferweve, dat se rûnom as represintatyf foar dy kultuer ornearre wurde.
Foarbylden
Kulturele ikoanen kinne symboalen fan nasjonaliteit of etnisiteit wêze, lykas in flagge of in wapen. It kinne lykwols ek gebrûken, klaaiïngs of sporten wêze, soarten iten, bisterassen, ensfh. In stikmannich foarbylden:
FICEB Award
Der besteane trije soarten FICEB Awards, dy't elkmis wer ûnderferdield binne yn in stik as tweintich ûnderskate kategoryen: de Ninfa (Katalaansk foar "Nimf") foar heteroseksuële (en lesbyske) pornografy; de HeatGay foar (manlike) homoseksuële pornografy; en de Tacón de Aguja ("Hege Hakke") foar pornografy op it mêd fan bondaazje, s.m. en oare foarmen fan seksueel fetsjisme. Under de pornoaktrises dy't alris in FICEB Ninfa Award wûn hawwe, binne Belladonna, Katsuni, Rita Faltoyano, Tarra White, Gina Lynn en Sylvia Saint.
Kultureel ikoan
Foarbylden
Guon kulturele ikoanen wurde benammen binnen de eigen groep as sadanich beskôge. Sa fine de measte Amerikanen dat apeltaart wat typysk Amerikaansk is, wylst de measte lju fan bûten de Feriene Steaten der neat spesifyk Amerikaansk yn sjen sille.
Oarsoartige ikoanen
Kulturele ikoanen moatte net betize wurde mei popikoanen, d.w.s. ikoanen út 'e popkultuer. Yn dat ramt wurde in soad dingen en persoanen wol omskreaun as 'ikoanysk', wylst se net of mar amperoan beklibje. In soad maatskippijkritisy binne dêrom fan betinken dat de term 'ikoanysk' tefolle brûkt wurdt. Noch wer in hiel oar soarte ikoanen binne religieuze ikoanen. Dy kinne lykwols ek ta kulturele ikoanen wurde yn maatskippijen dêr't religy en kultuer sterk mei-inoar ferfrissele binne. Sa kinne ôfbyldings fan 'e Madonna in kultureel ikoan wurde yn lannen mei in sterke roomske tradysje, lykas Itaalje, Spanje of Meksiko. En ôfbyldings fan 'e mei in oaljefanteholle bejeftige hindoeïstyske god Ganesja kinne yn (parten fan) Yndia beskôge wurde as kulturele ikoanen.
Academy of Country Music Award
De Academy of Country Music Awards of ACM Awards (net te betiizjen mei de CMA Awards) binne in groep Amerikaanske prizen dy't ienris yn it jier útrikt wurde troch de Academy of Country Music (ACM) foar de bêste wurken op it mêd fan 'e countrymuzyk fan it foargeande jier. By de oprjochting, yn 1966, wiene it de earste countryprizen dy't tawiisd waarden troch in grutte organisaasje. Yn 1972 waard de útrikkingsseremoanje foar it earst útstjoerd op 'e Amerikaanske tillefyzje, op 'e stjoerder ABC. Fan 1979 ôf waard de seremoanje organisearre troch de ACM yn gearwurking mei tillefyzjeprodusint Dick Clark Productions. Letter ferhuze de útrikking fia de stjoerder NBC nei CBS, dy't him tsjintwurdich noch útstjoerd. Dick Clark Productions sette syn meiwurking oan 'e produksje yn 2014 stop, om ynstee dêrfan de útrikking fan 'e American Country Countdown Awards, op 'e stjoerder Fox te produsearjen.