cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paralympyske Simmerspullen 2012
Kalender
Rjochts stiet in kolom hoefolle gouden medaljes per sport der útdield binne. En op de ien nei ûnderste rigel stiet hoefolle gouden medailjes der op in dei wûn waard.
Esk
thumb|Ferspriedingsgebiet fan 'e esk. thumb|De gewoane esk
Paralympyske Simmerspullen 2012
Medaljespegel
De top-10 fan lannen dy't medaljes wûn ha tidens de Paralympyske Simmerspullen fan 2012.
Esk
De Esk (Fraxinus excelsior) is in plantesoarte út de olivefamylje (Oleaceae). It is in leafbeam dy't lânseigen is yn Jeropa. It is in beam dy't frijwat hurd waakst en sa'n 40 m heech wurde kin.
Paralympyske Simmerspullen 2012
Sporten
Op it programma steane tweintich sporten.
Esk
Waakst
De beam hat in ûneven fearre blêd, dat út sân oant trettsjin dielblêden bestiet. De lansetfoarmige blêden, sûnder stâlen, steane krúslings tsjin inoar oer. De kroan fan de beam is iepen, sadat er in soad ûndergroei mooglik is. Yn de winter ferliest de beam syn blêd.
De Esk bloeit ear't it blêd der is. It blêd komt trije oant fjouwer wiken letter as by de measte oare beammen. De fruchten hawwe wjukjes dy't helpe by de fersprieding op de wyn. De knoppen binne swart, mei koart, filteftich hier en in koart staltsje. De bast bliuwt lang glêd en geef, by de âldere beam komme der ticht op elkoar steande greven yn.
Fersprieding
In esk freget fiedsume grûn mei leafst wetter tichteby of wiete grûn. In natuerlik eskebosk ûntstiet dan ek yn beekdellings. Yn Fryslân is de Esk sadwaande fral in beam fan de klaai.
De Esk komt foar op hast it hiele Jeropeeske kontinint, yn súd-Noarwegen en Sweden, east fan de Swarte See yn de Kaukasus en yn in smelle strook yn noard-Spanje. Fierders ek yn de Britske Eilannen, mar sûnder noardlik Skotlân en ek net yn noardwest Ierlân.
Tapassings
It siedwinnen kin yn twa tiden dien wurde. Yn de earste helte fan augustus is it sied noch grien, mar kin al siedde wurde, omdat it dan noch gjin kiemrêst hat. Ornaris bliuwt it sied de hiele winter sitten en moat de perioade fan de kiemrêst dien wêze ear't it sied útrinne kin en rispe wurde kin.
De Esk is, lykas de Wylch geskikt om knotte te wurden.
Pertinaks
right|thumb|250px|Búste fan Pertinaks, Fatikaan Museum Pertinaks, folút yn it Latyn Publius Helvius Pertinax (1 augustus 126 - 28 maart 193) wie 86 dagen lang keizer fan Rome, fan 31 desimber 192 - 28 maart 193. Hy wie in yntegere keizer, dy't slachtoffer waard fan in djip woartele, fan syn foargonger erve korrupsje. Hy is ek it foarbyld fan ien dy't op eigen krêft fan in beskieden posysje opgong makke ta it heechste amt yn it Romeinske Ryk.
Skiednis
Pertinaks waard berne yn Liguerje, Itaalje op 1 augustus 126 as soan fan in befrijde slaaf dy't súksesfol houthanneler wurden wie. As jongfeint sette syn wurkpaad earst útein as skoalmaster, en dêrnei gie er yn it leger. Hy makke snel opgong ûnder de eastlike krigen fan de jierren 160-170. Letter waard hy troch Markus Aurelius beneamd as senator, konsul yn 175, en gûverneur fan ferskate wichtige provinsjes, wêrûnder Syrje. Yn 192 wied er op 'e nij konsul fan Rome en tagelyk prefekt.
Op âldjiersjûn 31 desimber 192 waard de hate keizer Kommodus troch in komplot fan senatoaren en mei help fan famylje fan Kommodus om it libben brocht. Deselde jûn noch waard bekend makke dat Pertinaks as nije keizer beneamd wie.
Al binnen inkele dagen, op 3 jannewaris, besochten guons in nije kûp te dwaan; in twadde mislearre kûp folge begjin maart. It grutste gefaar kaam lykwols fan de praetorjaanske garde, dy't net tefreden wienen oer de wize wêrop de troanopfolging gien wie. Op 28 maart 193 bestoarme in kloft oproer meitsjende soldaten it paleis en fermoarde de 66 jier âlde keizer.
Troch dizze moard op Pertinaks waard in boargerkriich losmakke dy't sawat fjouwer jierren duorje soe en dêr't trije aspirant-keizers de dea yn fine soenen. (wêrûnder syn streekrjochte opfolger Didius Julianus), en dêr't lang om let Septimius Severus yn triomfearje soe.
Harry van den Brink (sporter)
Harry van den Brink (? 1969) is in eardere Nederlânsk follybalspiler en follybaltrainer.
As sechstjinjierrige begûn Harry van den Brink syn aktive karriêre as follyballer by VZK Wezup. Nei twa jier gie er nei VC Zwolle, in jier dêrnei promovearre Swol nei de Earedifyzje. Hy bleau 13 jier by VC Zwolle. Yn 1992 makke er ien jier diel út fan de Nederlânske follybalploech. Totaal hat Harry van den Brink 4 ynterlannen spile foar de Nederlânske ploech.
Willem Westra
Willem Westra (Arum, 18 april 1862 - Ljouwert, 21 febrewaris 1923), wie in ûnderwizer en keatsbestjoerder.
Biografy
Westra waard yn 1862 yn Arum berne as soan fan Sikke Riemers Westra en Aafke Willems Jagersma. Hy waard ûnderwizer yn Frjentsjer. Hy wie foarsitter fan de yn 1893 oprjochte Frjentsjerter keatsferiening Jan Bogtstra. Op 7 juny 1897 rjochte er it Nederlânske Keatsbûn op. Hy wie de earste foarsitter fan it bûn, in funksje dy't er yn goed 25 jier ferfolle oant syn ferstjerren yn 1923. thumb|left|De Westrabank yn Frjentsjer (2019) Yn 1923 waard yn syn berteplak Arum de pleatslik keatsferiening nei him neamd, de KV Willem Westra. Yn 1937 waard - by gelegenheid fan it 40 - jierrich jubileum fan it Nederlands Kaatsbond - ta eare fan him op it bolwurk yn Frjentsjer in monumint ûntbleate. It monumint bestiet út in stiennen bank mei yn it midden in fontein en in plakette mei syn ôfbylding. By de ûntbleating wiene Schimmelpenninck van der Oye en Karel Lotsy út namme fan it NOC oanwêzich. By it 40 - jierrich jubileum ferskynde yn it Nieuwsblad van Friesland in searje artikels, dêr't ûnder oare de rol fan Westra wiidweidich yn beskreaun waard.
Harry van den Brink (sporter)
Neist follybaltrainer is er ek dosint by Landstede Sport & Bewegen. Omdat dy skoalle en follybalklup Landstede yn itselde gebou sitte, kin Harry van den Brink dat goed kombinearje.
Joachim Neander
thumb|Joachim Neander (1650–1680); 19e-iuwske [[litografy nei in ferlern gien skilderij]]
Joachim Neander (Bremen, 1650 – dêre, 31 maaie 1680) wie in Dútsk grifformearde predikant, komponist en tjerkelietdichter. It Neanderthal waard nei him ferneamd, dêr't letter de prehistoaryke minsk Neandertaler nei neamd wurde soe.
IJ (Amsterdam)
thumb|300px|Amsterdam yn 1544, troch [[Cornelis Anthonisz, mei it IJ foaroan.]] thumb|300px|Drokte op it IJ yn de 17e iuw thumb|300px|It IJ thumb|300px|Satellytfoto mei it IJ tusken it [[Noardseekanaal (lofts) en de IJmar (rjochts)]] It IJ is in rivier, earder in seeëarm, yn de provinsje Noard-Hollân. It eigentlike IJ of Binnen-IJ skiedt de Amsterdamse binnenstêd ôf fan Amsterdam-Noard, en wie oarspronklik in baai fan de Sudersee. De namme IJ is besibbe oan it Germaanske wurdt foar 'wetter', Ae, Ee, Ie of Die (fergelykje mei it Frânske eau).
Skiednis
Al yn de Midsiuwen waard it IJ bedike.
Mids 19e iuw waard besletten om it grutste part fan de seeëarm, dy't nei it westen oant Felsen en Beverwyk rûn, yn te polderjen en it oerbliuwende par fan de Sudersee ôf te sluten middels in daam.
List fan romaanske bouwurken
List fan Romaanske Bouwurken yn Fryslân en Grinslân en restanten dêrfan:
IJ (Amsterdam)
Skiednis
Tagelyk waard it Noardseekanaal oanlein (iepene yn 1876) dat it Ofsletten-IJ mei de doe ek oanleine nije haven IJmuiden ferbynt. It Bûten-IJ leit oan de eastside fan de Oranjesluzen en slút oan op de IJmar en Markermar.
List fan romaanske bouwurken
Grinslân
Lijst_van_romaanse_bouwwerken_in_Nederland
IJ (Amsterdam)
Skiednis
By Spaarndam leit benoarden de Spaarndammerdyk noch in IJ, dat in oerbleaun stik fan de oarspronklike seeëarm is.
Eilannen yn it IJ
Op de hichte fan de eardere Amstelmûning waarden trije eilannen yn it IJ oanlein, mei sân út de dunen by IJmuiden, dat frijkaam wie by it dollen fan it Noardseekanaal. Op dy eilannen waard it Sintraal Stasjon boud (iepene yn 1889). Dêrtroch waard de binnenstêd fan Amsterdam ôfskieden fan it IJ, en waarden de measte havenaktiviteiten nei oare plakken oerbrocht.
It eastlik part fan it tichte IJ waard ein 19e iuw it Eastlik Havengebiet oanlein mei yn it IJ opsmiten skiereilannen. Ein 20e iuw waard it in wenwyk, deun oan it wetter fan it IJ. De IJmar krige fierder de nijbouwyk IJburg, ek op keunstmjittige eilannen. It sân dêrfoar waard út de omkriten fan Lelystêd helle.
Foar de oanlis fan de Afrika-haven waard in polder ynrjochte dêr’t trije eilannen yn leine. Dat wiene de eilannen Ruigoord (eartiids ek wol Kooijen eilân neamd), De Hoorn en Jan Rebellenwaard. Oant ein 20e iuw waard der bot protestearre tsjin it ôfbrekken fan Ruigoord.
Yn de IJmar leit ek Fort Pampus, dat ta de Stelling fan Amsterdam beheart.
It wetterpeil fan it Bûten-IJ wurdt mei de IJmar en de Markermar op in winterpeil fan NAP -0,40 m en in simmerpeil fan NAP -0,20 m holden middels spuien en bemealen. It IJ spilet ek in rol by de drinkwetterfoarsjenning fan goed 1 miljoen Nederlanders omdat it yn ferbining stiet mei de Markermar en de Iselmar. De Iselmar is it grutste swietwetterbekken fan Nederlân.
IJ-fearen
De Amsterdamske fearen fersoargje tsjinsten oer it IJ. Sûnt 1897 wurdt de tsjinst tusken it Sintraal Stasjon en it Tolhûs yn Amsterdam Noard fersoarge troch de Gemeenteveren Amsterdam (GV). Yn de rin fan de 20e iuw kamen der noch ferskate feartsjinsten by, sa as de pont nei de Adelaarsweg en ek ferkate lytse IJ-fearen. Yn 1943 ûntstie it Gemeentlikferfierbedriuw (GVB) troch fúzje fan de Gemeentetram Amsterdam mei de Gemeentefearen.
Nei de bou fan de Schellingwâlderbrêge (1957), de Coentunnel (1966), de IJtunnel (1968) en de Zeeburgertunnel (1990), wurde gjin auto's mear oerset, mar foar fuotgongers en fytsers binne de IJ-Fearen noch fan grut belang.
Tolhek
thumb|225px|Tolhek Tolhek of Hamstertolhek is in lyts buorskip yn de gemeente Westerkertier yn de provinsje Grinslân. De buorskip leit oan de Sietse Veldstrawei (Provinsjalewei N983), de wei fan Aduard nei Den Ham en Saaksum. Tolhek bestiet út in tsiental huzen. Besuden de buorskip leit de Hamstertocht. En noardeastlik fan Tolhek leit it tsjerkje fan Harkema.
De postkoade fan Tolhek is 9833, dat is de postkoade fan Den Ham.
Balmahuizen
Balmahuizen is in buorskip yn de gemeente Westerkertier yn de provinsje Grinslân (Nederlân). It plakje leit tusken Noardhorn en Niehove, justjes besúdwesten Frytum.
It buorskip bestiet út mar trije buorkerijen. De middelste dêrfan waard yn de 16e iuw bewenne troch it laach Ballema, dêr't it ek nei neamd is. Earder wie it bekend as Sickemahuessen, nei it Sickemahûs, de meast westlike fan de trije pleatsen.
Balmahuizen leit oan de âlde seedyk dy't yn de 13e iuw oanlein is om it doetiidske eilân Humsterlân.
Omgong fan Frankryk 1967
De 54ste edysje fan de Omgong fan Frankryk waard hâlden fan 29 juny oant en mei 23 july 1967.
Dielnimmende ploegen
De foargeande jierren waard de Omgong betwist troch sponsore teams. Tourdirekteur Félix Lévitan hold de team sponsors ferantwurdlik foar een staking fan de hurdfytsers yn de Omgong fan Frankryk fan 1966, en dêrom waard de formule wizige en kearden de nasjonale teams werom. De omgong gie fan start mei 130 hurdfytsers, ferdield oer 13 ploegen fan 10 hurdfytsers.
Startplak
De start hie plak yn Angers, de haadstêd fan it departemint Maine-et-Loire. It wie de earste kear dat dizze stêd yn it westen fan Frankryk it startplak wie fan de Omgong fan Frankryk. It wie de lêste kear dat de Omgong fan Frankryk finishte yn it stadion Parc des Princes, dat fan 1905 ôf it fêste finishplak west hie fan de omgong.
Tom Simpson
Yn de 13e etappe by de beklimming fan de Mont Ventoux kaam in dielnimmer om it libben. De Ingelske hurdfytser Tom Simpson ien fan de favoriten foar de einoerwinning. Simpson foel op wat mear as in kilometer fan de top fan syn fyts. Syn ploechlieder holp him wer op 'e fyts, mar even letter foel Simpson opnij. Hy ferstoar ûnderweis nei it sikehûs. Syn ferstjerren wie it gefolch fan it brûken fan amfetaminen, yn kombinaasje mei de hjitte, de swiere beklimming en problemen mei de mage.
Spanjaardsdijk
Spanjaardsdijk is in buorskip yn de gemeente Westerkertier yn de provinsje Grinslân (Nederlân). De namme fan de dyk komt òf fan in hûs mei de namme Spanje of fan in famylje Spanjer, dat it is net in ferwizing nei de Spanjerts, hoewol't yn de kontrei yn de Tachtichjierrige Oarloch wol fochten is.
De dyk is oanlein yn de 13e iuw. De dyk foarme de eastlike ôfsluting fan de Oude Riet. De Oude Riet wie ûntstien troch stoarmfloeden yn de iere Midsiuwen. It lânskip yn dit part fan it Westerkertier like doe wol wat op dat fan it Seelân fan no, ôfwikseljend kwelders en eilannen. De Oude Riet wie de fierste nei it suden lizzende see-ynholte. Oan westkant waard dy begrinzge troch de balstienliemrêch dêr't Súdhorn en Noardhorn ek op lizze.
De dyk moast it gebiet om Den Ham beskermje, dêr't ek de Piloersemaboarch stie. Troch de oanlis fan it Van Starkenborghkanaal is de dyk no trochsnien. Besuden it kanaal rint de dyk oant Den Horn.
Febrewarisstaking
thumb|200px|De Dokwurker yn [[Amsterdam]] De Febrewarisstaking wie in staking yn de Twadde Wrâldkriich dy't ûntstie as in protest tsjin de wize dêr't de joaden troch de Dútsers op behannele waarden.
De direkte oanlieding wienen twa razzia's op it Jonas Daniël Meijerplein te Amsterdam, op 22 en 23 febrewaris 1941. De yllegale CPN hold in ferbeane iepenbiere gearkomste op de Noordermarkt, en ferfolgens bruts op 25 febrewaris in staking út, dy't de folgjende dei oersloech nei de Saanstreek, Kinmerlân, It Goai, en de stêd Utert.
Mei bluodrich geweld waard de staking brutsen. De Dútsers beskeaten de stakers en twongen har wer oan it wurk te gean. By it geweld foelen njoggen deaden en waarden fjouwerentweintich swier ferwûne. As gefolch fan de staking iepenen de besetters de jacht op CPN-leden. Dêrtroch koe in nije staking, dy't foar 6 maart plend stie net útein sette.
Op 13 maart 1941 waarden op de Waalsdorperflakte by Skeveningen de earste trije kommunistyske febrewarisstakers (Joop Eyl, Ward Hellendoorn en Herman Coenradi) troch in Dútsk fljoerpeloton fusillearre. Utsein de trije kommunisten waarden ek noch oare fersetslju deasketten. Yn de arrestaasjeweach dy't folge op de staking, soenen yn de simmer fan 1941 sirka 300 kommunisten út de grutte stêden oppakt wurde.
Alle jierren wurdt de staking betocht op it Jonas Daniël Meijerplein, by it stânbyld De Dokwurker. Oan de súdside fan de "Noorderkerk" is in tablet oanbrocht dy't de staking yn it ûnthâld bringt.
Anne Posthuma
Anne Posthuma (Dokkum, 1807 - dêre, 22 oktober 1866) wie apteker en boargemaster fan Dokkum oant syn dea.
Soan fan notaris Gerhardus Wiebes Posthuma en Maria Uurhaan. Hy wie earst troud op 28 desimber 1832 yn Dokkum mei Werdina Klaver, dy't op 15 novimber 1840 ferstoar. Hjirnei boaske hy har sân jier jongerre suske Saapke Klaver, dy't ferstoar op 17 maart 1850. Op it lêst boaske hy op 26 juny 1851 te Dokkum mei Johanna Alberta Hendrica Hugenholtz. Wenne op de Koornmarkt A 131 (it destiidske hoekpân Koornmarkt/Oranjewal). Hy wie wethâlder fan Dokkum fan 1851 - 1858.
Doederus de Vries
Doederus de Vries (Dokkum, 29 juny 1833 - dêre 16 jannewaris 1910) wie wynhanneler en boargemaster fan Dokkum fan 1867 oant 1909.
Hy wie in soan fan Frederik de Vries en Saapke Posthumus; boaske mei Grietje Helder (Ealsum, 1835) op 6 novimber 1856 yn Eastdongeradiel. It pear krige acht bern. Hy wenne oan de Vleesmarkt D33 yn it hûs dat no De Zijl 3 is.
Hy wie ien fan de earste leden fan de Fryske Krite en siet yn it earste bestjoer fan de 'Fryske Krite Dockum' dy't 1903 oprjochte waard. Yn 1904 waard er beneamd ta Ridder yn de Oarder fan Oranje Nassau.
Stasjon Arnhim Felperpoarte
Stasjon Arnhim Felperpoarte (Ahp) iepene op 1 maaie 1868, is it spoarweistasjon yn de Nederlânske stêd Arnhim yn de provinsje Gelderlân. It stasjon leit oan de Steatsline A en de Rhijnspoarwei
Gebou
200px|thumb|left|1e stasjonsgebou Stasjon Arnhim Felperpoarte yn 1954 It oarspronklike spoarweistasjon fan Arnhim Felperpoarte waard iepene op 1 oktober 1892. Oan beide kanten fan de spoardyk, fuort westlik fan de Velperpoarte, waard in suver hielendal glêzen gebouke mei in houten skelet en dak boud. De geboutsjes rêsten op houten peallen, om't de spoardyk allinnich plak joech oan de rails en in smel houten perron. In heakse trep yn twa dielen mei elk sawat tweintich treden laten de treinreizgers fan de Steenstrjitte ôf nei it stasjon. Stasjon Arnhim Felperpoarte waard op 3 juny 1918 sletten en de abry's waarden ôfbrútsen.
Op 5 jannewaris 1953 waard it stasjon op 'en nij iepene, mei in nij stasjonsgebou op likense hichte mei de ferhege spoarbaan, ûntwurpen troch arsjitekt Koen van der Gaast. Om de wachtromte hinne rint de trep nei boppen. Oarspronklik wie it twadde perron allinnich te berikken fia in oerpaad. Dit geboutsje bestiet noch hieltyd en is tsjintwurdich yn gebrûk as kantoar.
Yn 1988 waard it ferfongen troch twa nije geboukes efkes fierderop lâns de spoarbaan by in nije ûndertrochgong, wêrtroch't it in fiaduktstasjon waard. Hoewol't dy nije geboukes, ûntwurpen troch arsjitekt Rob Steenhuis, út net folle mear as twa treppehuzen bestean hawwe se in grutte boumassa.
Yn 2020 is it stasjon fernijd wêrby't benammen de tagonklikheid en de feiligens om it stasjon hinne ferbettere is. Sa binne de perrons en treppen ferbrede en waarden der liften pleatst foar reizgers mei in rolstoel.
Gerrit Jan de Feyfer
Gerrit Jan de Feyfer (Iselmuiden, 19 april 1799 - Breukelen, 1 july 1867) wie yn 1840 riedslid en fan 1848 - 1852 herfoarme boargemaster fan Dokkum.
Soan fan Hendrik de Feyfer en Geertruida Beerendina Stennekes. Gerrit Jan boaske 21 augustus 1826 yn Harns oan Maaike Suiderbaan (± 1798 - 7 jannewaris 1870 ); sy krigen ien dochter (Geertruida).
De Feyfer wie foar Dokkum fan 27 febrewaris 1849 oant 24 septimber 1859 lid fan Provinsjale Steaten fan Fryslân. Hy wie fierders 1e luitenant by it korps tsjinstdwaande skutterij yn Dokkum. Hy wenne yn de Keppelstrjitte, yn it hûs dat no nûmer 15 draacht. Ferfear op 8 maaie 1858 fan Dokkum nei Utert.
List fan Ingelsktalige skriuwers
Ingelsktalige skriuwers en dichters hearre ornaris ta de Angelsaksyske kultuer, wenjend yn Angelsaksyske lannen. Om't Ingelsk ek in funksje hat as wrâldtaal, binne ek guon kosmopolityske skriuwers part fan de Ingelsktalige literatuer. Hjirûnder in list nei lân.
Skermjen op de Olympyske Simmerspullen 1928
300px|thumb|right|It Olympysk skerm Stadion fan amsterdam 1928
Schermzaal
De Schermzaal waard boud yn 1928 en hie doe plak foar 559 taskôgers. De Schermzaal is nei de Spullen ôfbrútsen, op it plak fan de Schermzaal stiet hjoed de dei in garaazje.
Scotteilân
thumb|350px|Scotteilân en Haggits Pylder tusken iisbergen Scotteilân is in lyts ûnbewenne eilân fan fulkanyske orizjine yn Ross-see, Súdlike Oseaan, 505 km noardeastlik fan Kaap Adare, de noardeastlike punt fan Victorialân. It is 565 m lang fan noard nei súd, en tusken de 130 m en 340 m breed, berikt in hichte fan 54 m en hat in oerflak fan 4 ha. Haggits Pylder is in rotspunt 250 m westlik fan it eilân, mei in hichte fan 62 m en in diameter fan 50 m, it oerflak is krapoan 0.2 ha. It eilân hat twa lytse ynholten (ien op it noardeasten en ien oan de westkust) mei strannen, mar wurdt fierders omjûn fan hege kliffen.
Skiednis
It eilân waard ûntdekt op Earste Krystdei 1902 troch kaptein William Colbeck, kommandant fan de SY Morning, it befoarriedingsskip foar kaptein Robert F. Scott syn ekspedysje. Colbeck lâne dêr en neamde it yn 't earstoan Markhameilân nei Sir Clements Markham, mar besleat letter om it nei kaptein Scott te neamen. Haggits Pylder is neamd nei de famylje fan William Colbeck's mem, Haggit. Yn 2006 waard troch in kartearringsekspedysje nei de Ross-see fêststeld dat it eilân 2.3 km noardliker leit dan't earder bepaald wie.
Scotteilân hat in automatysk waarstasjon dat op 30 meter hichte leit. De waarrapporten geane werom oant 1988, mei skoften dat der net metten is. De temperatueren lizze trochstrings tusken in pear graden ûnder nul yn de simmer oant -40 °C yn de winter.
It eilân is part fan de Nij-Seelânske kleem op Antarktika.
Willis Tower
thumb|upright|Willis Tower De Willis Tower is in bouwurk yn Chicago, Illinois, Feriene Steaten. It gebou is 442 meter heech (as de antinne meirekkene wurdt 527,3 meter). Der binne 110 ferdjippings yn it gebou en wie yn it tiidrek 1973-1997 it heechste gebou fan de wrâld.
It ûntwerp is fan in team fan Skidmore, Owings & Merill ûnder lieding fan arsjitekt Bruce Graham en boukundich yngenieur Fuzlur Khan. De toer waard boud for Sears, Roebuck and Company, mei de namme fan Sears Tower. Yn 2009 is de toer oernaam troch Willis Group Holdings, en is de namme dêr oan oanpast.
thumb|left|Ferliking mei oare wolkekliuwers
Keppelings om utens
thumb|right|30px|''[[Kwissypedy|>]]
Stasjon Hengelo Gezondheidspark
Stasjon Hengelo Gezondheidspark (Hglg) is in spoarweistasjon yn de stêd Hengelo yn de provinsje Oerisel en waard iepene yn 2012 oan de Steatsline D (Sutfen - Glanerbrug). It stasjon leit by it sikehûs fan Hengelo en de wenwiken Tuindorp en Nijverheid. Fan 1926 oant en mei 1936 stie op 500 meter ôfstân fan dizze lokaasje it stopplak Tuindorp-Nijverheid.
It stasjon hat gjin stasjonsgebou allinnich in tal abry's en is in echt forinzestasjon. It wurdt brûkt troch besikers fan it sikehûs yn Hengelo, en bewenners fan de wenwiken Tuindorp en Nijverheid. reizgers mei in rolstoel of mei in rollator, kinne it perron fia de 2 hellingbanen berikke. Foar reizgers dy't nei it sikehûs moatte is der in rjochtstreeks fuotpaad nei it sikehûs. Ek is der tusken it stasjon en it sikehûs in pindeltsjinst mei in golfkarke foar minsken dy't muoite ha mei rinnen, dizze rydt allinne op wurkdagen en slút oan op de tsjinstregeling fan de trein.
Camelford
thumb|240px|Masinehûs fan in ferlitten laaimyn ûnder Camelford Camelford (Kornysk: Ryskammel) is in lytse stêd en civil parish yn Noard-Cornwall, Feriene Keninkryk; it plak leit yn de delling fan de rivier Camel, noardwestlik fan it Bodmin Moor en sa'n 15 km benoarden Bodmin.
De stêd heart ta de ecclesiastical parish Lanteglos-by-Camelford (mei net betize wurde mei it plak Lanteglos-by-Fowey).
De twa meast wichtige oerbleaune yndustryen yn de omkriten binne de laaimyn yn Delabole en it tsiisfabryk yn Davidstow, mar dêr is ek in lyts yndustryterrein yn Highfield.
Skiednis
Ut reden fan syn namme is it plak wol ferbûn oan it legindaryske Camelot, it hof fan kening Arthur, mar skiedkundigen hawwe dat wjerlein. De oarsprong fan de namme leit faaks by de âlde namme fan de rivier (Allen) yn kombinaasje mei ‘’cam’’ (krom, bûgd) en it Ingelske ford (furde). Net eltsenien is it hjir lykwols oer iens. De stêd keas twa leden foar it ’’Unreformed House of Commons’’: de earste ôffurdigen sieten yn it parlemint fan 1552. Letter waard de stêd beskôge as in saneamde rotten borough (‘ferrotte kiesdistrikt’) en ferlear it syn (stim)rjocht yn 1832.
Op it segel fan it distrikt is in kameel dy’t troch in furde rint te sjen, in oerienstimming mei de leginde sa’t dy beskreaun is yn "Sigillum Vill: de Camelford". De wynwizer op it âld stedhûs hat ek de foarm fan in kameel.
Yn 1988 wie Camelford ynternasjonaal nijs doe't it drinkwetter fan de stêd en omkriten fersmoarge rekke mei 20 ton aluminiumsulfaat troch de tichteby lizzende Lowermoor wetterwurken fan Bodmin Moor ûnder Bodmin. Der kaam in ûnôfhinklik ûndersyk nei dit barren yn 2002; it wiidweidich ûndersyksferslach waard presintearre yn jannewaris 2005. Dochs binne der noch in soad fragen oer de effekten foar de sûnens fan de befolking op 'e lange doer. Michael Meacher, dy't Camelford as minister fan Miljeu Saken besocht, neamde it foarfal en syn neisleep "A most unbelievable scandal".
Geografy
thumb|240px|Stasjons oan de eardere North Cornwall Railway Troch syn lizzing by it heechste part fan Cornwall hat de stêd in wiet klimaat. Op 8 juny 1957 foel dêr yn ien kear 203 mm rein. Roughtor is de tichtsteby lizzende hichte fan Bodmin Moor en der binne tal fan prehistoaryske oerbliuwsels in de omkriten en ek âlde winplakken foar de porsleinyndustry. It âld stedhûs is fan 1806, mar is no in iepenbiere bibleteek. Oan de rivier leit Enfield Park. Buorskippen yn de parish binne Helstone, Tregoodwell en Valley Truckle. De ekonomy fan Camelford rêst foaral op lânbou en toerisme; by Stannon wurdt noch klaai wûn foar it meisjen fan porslein.
Transport
Camelford hie 70 jier lang in stasjon oan de North Cornwall Railway. It waard yn 1966 sletten en is no in fytsmuseum. De A39 (Atlantic Highway), dy't troch de stêd rint, is no de wichtichste ferbining mei oare parten fan it lân. Fierders rydt der in peaer kear deis in bus nei Plymouth en dielen fan Noard-Cornwall. Der is wol sprutsen oer in rûnwei om de ferkearsproblemen baas te wurden, mar dat is oant no ta neat wurden.
In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale
Plot
Yn it keninkryk Ehb libbet in man yn it doarp Stienbrêge in lokkich bestean mei syn frou Solana en harren jonge soan Zeph. Mei't er leaut dat men is wat men docht, stiet er inkeld bekend as 'Boer'. Op in dei wurdt it doarp oanfallen troch meunsterlike wêzens dy't krugs hjitte. Dy hawwe altyd bekend stien om harren primitivens, mei't har yntelliginsje mar kwealk boppe dy fan bisten útkomt. Mar no hawwe se wapenrissen makke en oandien en harsels bewapene, en fjochtsje se mei organisaasje en fûleindigens. De minsken besauwe har dêroer, mar it komt allegear troch de magyske ynfloed fan 'e boaze tsjoender Gallian. Dyselde wie ea in tsjinner fan 'e kening, mar is sadistysk en megalomaan wurden. Hy hat himsels ta master fan 'e krugs makke om Ehb te feroverjen, sadat er it keninkryk sels regearje kin.
Gallian is by de oanfal op Stienbrêge oanwêzich fia in mentale bân mei de oanfierders fan 'e krugs. Boer, syn freon en âlde mentor Norick en syn sweager Bastian witte de krugs werom te slaan, mar net foar't Solana en ferskate oaren as finzenen fuortfierd binne. Yn it gefjocht besiket Gallian Boer fia in krug te befreegjen en seit net by steat te wêzen om yn syn tinzen te sjen, wat er by alle oare minsken wol kin. As Gallian foar it ferstân kriget dat it Boer is dy't troch syn natuerlik liederskip en syn fûleindigens op it slachfjild de krugs tsjinkeart, nimt er wraak troch de jonge Zeph en syn pake en beppe, de âlden fan Solana en Bastian, te fermoardzjen.
Nei't de striid al lang en breed foarby is, arrivearret kening Konreid fan Ehb mei Tarish, de kommandant fan syn paleiswacht en in ôfdieling soldaten yn Stienbrêge om 'e skea yn eagenskou te nimmen en manlju foar syn leger te rekrutearjen. By harren is ek Merick, de hoftsjoender fan 'e kening, dy't Norick opmerkt en beseft dat er de man earne fan ken. As er heart dat Boer dejinge is dy't yn hege mjitte ferantwurdlik is foar it ôfslaan fan 'e oanfal, besiket er dy syn wiere identiteit út te finen. Boer stekt ûnderwilens syn minachting foar in kening dy't syn eigen folk net beskermje kin net ûnder stuollen of banken. Hy, Norick en Bastian sette ôf op in kweeste om Solana te sykjen en befrijen.
Yn it keninklik kastiel fan Ehb slacht by ôfwêzigens fan 'e kening syn omkesizzer, hartoch Fallow, foar master op. Fallow is in folsleine liddichgonger, dy't neat om it folk of wa dan ek jout, útsein himsels. Hy hat syn sinnen op 'e troan set. Kening Konreid rekket op jierren en hat gjin bern, dat alles wat er hoecht te dwaan is rêstich ôfwachtsje. Mar dat duorret Fallow te lang. Hy wol sa gau mooglik kening wurde en hat dêrta in ferbûn mei Gallian sletten en tegearre mei de boaze tsjoender de ynvaazje fan 'e krugs optocht. It giet him lykwols noch net fluggernôch, dat op it fersyk fan Fallow om 'e kening út 'e wei te romjen, fergiftiget Gallian it keninklik miel. Hoftsjoender Merick wit kening Konreid te genêzen, mar it gif hat de kening syn libben danich bekoarte. Fallow, dy't fan 'e fergiftiging fertocht wurdt, pykt út mei it legioen fan generaal Backler, dy't er bedraacht troch te sizzen dat de kening fermoarde is en dat hysels no regearret.
In oar lid fan 'e hofhâlding fan kening Konreid is frouwe Muriella, de dochter fan Merick, dy't wol wollen hie dat se as man berne wie. Se is oefene yn skermjen en fjochtsjen, mar it is har net tastien om soks ea yn 'e praktyk te bringen, noch kin se har heit opfolgje as hoftsjoender. Muriella is fereale rekke op Gallian, dy't har in klandestine oplieding yn it gebrûk fan magy jûn hat. Mar wannear't se foar it ferstân kriget hoe kwea oft er wurden is en dat er har inkeld traind hat om har macht ôftaapje te kinnen, beëiniget se harren romantyske relaasje. Muriella bychtet neitiid alles op oan har heit Merick, dy't ornearret dat har leafde foar Gallian it lykwicht fan 'e magyske krêften yn it foardiel fan Gallian ferskood hat.
Underwilens beslút Boer in flink stik fan 'e reis fan him en syn beide selskipslju ôf te snijen troch in paad troch it Siggewykwâld te sykjen. Norick en Bastian binne dêr huverich foar, mei't der nuvere ferhalen oer dat wâld geane, mar hy set troch. De ferhalen blike op wierheid te berêsten as de trije mannen finzen nommen wurde troch in kloft bosknimfen dy't gjin kontakt mei de bûtenwrâld begeare en it wâld as harres beskôgje. Nei't harren liedster, Elora, harsels derfan oertsjûge hat dat Boer, Norick en Bastian gjin bedriging foar har foarmje, beslút se it trio fia de fluchste wei út it wâld te lieden. Se jout harren it boadskip mei om net werom te kommen.
Oarekant it wâld stjitte se op in karafaan fan 'e krugs, dy't in grut tal finzenen weromfiere nei Cristwind Hold, it kastiel fan Gallian, om dêr as slaven brûkt te wurden. As Boer-en-dy besykje Solana te befrijen, wurde Norick en Bastian sels finzen nommen. Boer wurdt bewusteleas slein. as er wer by besleur komt, ûntdekt er dat Gallian him, fia in krug mei wa't er in mentale bân ûnderhâldt, op in ôfhandich plak oan in beam ophongen hat. Boer deadet de krug lykwols mei syn skonken en wit himsels mei it wapen fan 'e krug los te snijen fan 'e beam, sadat er net smoart. Ienris op 'e grûn fallen, sakket er lykwols wer wei yn bewusteleazens. It is de hoftsjoender Merick dy't him sa weromfynt en fersoarget oant er wer bykomt.
Merick nimt Boer mei nei it kamp fan kening Konreid. Dêr makket er bekend dat Boer eins de ferlerne soan fan 'e kening is, dy't Camden Konreid hjit. Hy fertelt dat Boer as lyts jonkje oanwêzich wie by de Slach yn 'e Oksleiepas, dêr't it leger fan Ehb in nederlaach litte. De lytse prins waard rêden troch Norick, in stâlfeint, dy't net wist wa't er wie en him mei werom naam nei syn âlde wenplak Stienbêge, dêr't er him sels grutbrocht. Neffens Merick wie dy gong fan saken eins in seine, want oan it keninklik hôf hie Boer wierskynlik nea folwoeksenens berikt fanwegen alle oarloggen en moardsuchtige yntriizjes fan hôvelingen. Kening Konreid en Boer fine allebeide it ferhaal fan Merick tige ûnoannimlik.
Koarte tiid letter fynt tusken de beammen fan it Siggewykwâld in earste fjildslach plak tusken it leger fan kening Konreid en de krugs. Boer fjochtet oan 'e kant fan 'e soldaten fan 'e kening en wint mei syn moed en krigelens op it slachfjild it respekt fan kommandant Tarish en generaal Backler. Mei troch syn ynset wurdt it leger fan Ehb de krugs oermânsk, sadat Gallian syn troepen yn argewaasje weromlûke moat. Hartoch Fallow, dy't him ûnderwilens by de krugs jûn hat, wit lykwols op 'e ein fan 'e slach kening Konreid mei in pylk deadlik te ferwûnjen. Nei de slach lit Konreid Boer by him komme yn syn tinte en befreget him fan syn stjerbêd ôf oer wat er noch wit fan syn iere jonkheid. Se ûntdekke dat Merick gelyk hie en dat Boer yndie de weirekke prins is. Mei syn lêste siken ferklearret de kening dat Boer syn soan en erfgenamt is, wêrnei't er stjert.
Underwilens is Fallow it legerkamp fan Ehb binnenkrongen yn 'e oertsjûging dat hy nei de dea fan Konreid de iennichste is dy't oanspraak op 'e troan meitsje kin. Tarish daget him út ta in duël en wint, mar doar Fallow net te deazjen. By it nijs dat kening Konreid dea is, ferklearret Fallow himsels ta kening, mar dan ferskynt Merick, dy't útbringt dat Boer de wiere kening fan Ehb is. Fallow wurdt finzen nommen, mar ûntsnapt mei syn liifwachten it Siggewykwâld yn. Hy is fan doel om it keninklik kastiel yn te nimmen foar't it nijs fan 'e foarfallen yn it legerkamp dêr bekend wurdt. Frouwe Muriella set op eigen manneboet de efterfolging yn. Midden yn it wâld rint hja yn in mûklaach fan Fallow-en-dy, mar de bosknimfen komme har te help en weve ôf mei Fallow syn mannen. De hartoch sels besiket op 'e nij út te piken, mar Elora leveret him mei lianen bûn oan Muriella oer.
Fallow wurdt as finzene weromfierd nei it legerkamp, dêr't Muriella tastimming freget oan Boer, dy't no rûnom as de nije kening erkend wurdt, om mei te fjochtsjen yn 'e striid tsjin 'e krugs. Boer, dy't net folle op hat mei de gedrachskoade fan 'e adel, sjocht net yn wêrom't in frou net likegoed fjochtsje meie soe as in man en williget har fersyk yn. Elora en har nimfen biede oan om ek mei te fjochtsjen, mei't se ta it besef kommen binne dat se nea wer rêst hawwe sille as Gallian de oarloch wint.
Gallian wurdt Merick oermânsk en bringt him in fatale ferwûning ta. Muriella fynt har heit stjerrend werom. Merick fertelt har dat er in dwaas west hat om net yn te sjen dat sy syn erfgenamt as hoftsjoender is, inkeld en allinne om't se in famke wie, en bejeftiget har mei alle magy dy't er noch oer hat. Underwilens kringt Boer troch yn Gallian syn bibleteek, dêr't er Solana weromfynt by Gallian. De beide mannen befjochtsje inoar mei it swurd, mar as bliken docht dat Gallian Boer op dy wize net oan kin, brûkt er magy om mei syn tsjinstanner ôf te weven. Muriella arrivearret om Boer te helpen, mar Gallian ferslacht har en se rekket bewusteleas. Underwilens ferjit Gallian lykwols dat Solana ek oanwêzich is, en as er risselwearret om Boer te deadzjen, stekt sy him yn 'e rêch. Boer komt dêrop fanwegen en snijt Gallian de kiel troch, dat er it bestjert.
Mei syn dea reitsje de krugs harren yntelliginsje kwyt en wurde it wer primitive meunsters dy't neat jouwe om wat oars as har eigen oerlibjen. De fjildslach mei it leger fan Ehb en de bosknimfen, werby't de krugs op it punt stiene om 'e oerwinning te beheljen, einiget sadwaande abrupt as de krugs ynienen ophâlde mei fjochtsjen en sjogge dat se fuortkomme. Dêrtroch bliuwt Tarish as de oerwinner efter, mei't generaal Backler sneuvele is. Yn 'e katakomben ûnder Cristwind Hold, dêr't Bastian ûnderwilens lieding joech oan in opstân fan 'e minsklike slaven, einiget de striid krekt like hommels. Yn 'e bibleteek wurde Boer en Solana einlings weriene. Mei Boer as kening is Ehb rêden fan 'e ûndergong.
Produksje
In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale waard regissearre troch Uwe Boll nei in senario fan Doug Taylor op basis fan 'e fideospultsjesearje Dungeon Siege fan Gas Powered Games. As produsinten wiene regisseur Boll sels, Dan Clarke, Shawn Williamson en Wolfgang Herold by it projekt belutsen foar de filmstudio's Boll KG, Herold Productions en Brightlight Pictures. In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale wie dêrmei in Dútsk-Amerikaansk-Kanadeeske ko-produksje. Foar de film wie in budget beskikber fan $60 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Mathias Neumann.
Filmmuzyk
De filmmuzyk foar In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale waard fersoarge troch Jessica de Rooij en Henning Lohner. De Dútske metalband Blind Guardian naam it haadtema fan 'e soundtrack op, in ynstrumintaal nûmer mei de titel Skalds and Shadows. De Britske metalband Threshold droech it liet Pilot in the Sky of Dreams by en de Sweedske metalband HammerFall it liet The Fire Burns Forever. Wolfgang Herald hie as útfierend soundtrackprodusint it tafersjoch oer de filmmuzyk as gehiel.
Opnamen
De opnamen foar In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale fûnen fierhinne plak by Sooke, op Vancouvereilân, yn it súdwesten fan 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia. Leden fan pleatslike Yndianestammen (dy't yn Kanada 'Earste Naasjes' neamd wurde) en oare lokale bewenners waarden by de produksje ynset as figuranten. Guon sênes waarden filme yn it Robert Burnaby Park yn Burnaby, in foarstêd fan Vancouver, op it fêstelân fan Britsk-Kolumbia.
Distribúsje
De distribúsje fan In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale waard yn Dútslân fersoarge troch 20th Century Fox en yn Noard-Amearika troch Freestyle Releasing. De film waard op 11 april 2007 foar it earst fertoand op it Ynternasjonaal Festival fan de Fantastyske Film fan Brussel. De film gie dêrnei op 29 novimber 2007 yn 'e Dútske bioskopen yn premiêre, en op 11 jannewaris 2008 yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten. In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale waard op 15 april 2008 útbrocht op dvd (de bioskoopferzje fan 127 minuten) en yn desimber 2008 op blu-ray (in extended cut fan 156 minuten).
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale oer it algemien strieminne resinsjes. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat de film in ekstreem leech goedkarringspersintaazje fan 4%, basearre op 52 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Mei foar it meastepart houterige aktearprestaasjes, bespotlike dialooch en sleauwe produksjewearden foldocht In the Name of the King oan alle ferwachtings fan in film ûnder rezjy fan Uwe Boll." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale in goedkarringspersintaazje fan 15%, basearre op 11 resinsjes. Boll 'wûn' foar de film de Golden Raspberry Award foar minste regisseur.
Opbringst
In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $3,0 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $7,3 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $10,3 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $60 miljoen betsjut dat in ferlies fan $49,7 miljoen, dêr't de marketingkosten noch by opteld wurde moatte. In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale brocht bûten Noard-Amearika it measte op yn Dútslân ($2,5 miljoen), Ruslân ($1,4 miljoen) en Spanje ($1,2 miljoen). Fan 'e dvd en blu-ray waarden 813.147 eksimplaren ferkocht foar yn totaal $14,9 miljoen, sadat de opbringst dêrfan eins heger wie as fan fertoaning yn 'e bioskoop. Regisseur Uwe Boll kundige nei dizze teloarstellende resultaten oan dat In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale syn earste en lêste film mei in grut budget west hie.
Ferfolchfilms
Nettsjinsteande it feit dat In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale in flop wie, waarden der neitiid dochs twa ferfolchfilms fan makke, beide kearen mei in folslein oare cast. De ferfolgen wiene In the Name of the King 2: Two Worlds, út 2011, mei û.o. Dolph Lundgren, en In the Name of the King 3: The Last Mission, út 2014, mei û.o. Dominic Purcell. Beide ferfolchfilms waarden ek wer regissearre troch Uwe Boll.
Katja Kean
Libben
Katja Kean is hikke en tein yn it Deenske Frederiksberg, in stedsje dat ynsletten is tusken de ûnderskate wiken fan 'e Deenske haadstêd Kopenhagen. Hja wurke yn in hotel doe't se yn 1997, op har 29ste, yn har earste pornografyske film spile. Dêr hie se al gau grut súkses mei, en hoewol't se yn har trijejierrige karriêre as pornoaktrise neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn mar 41 films spile (wat foar pornobegripen net in soad is), wurke se foar foaroansteande porno-labels, lykas it Sweedske Private en it Amerikaanske Wicked Pictures en Sin City. Se spile ek de haadrol yn twa hurd pornografyske films dy't produsearre waarden troch Zentropa, it bedriuw fan 'e Deenske Oskar-winnend mainstream-filmregisseur Lars von Trier, te witten Constance (1998) en Pink Prison (1999). Dat wie de earste en oant no ta ek de lêste kears dat in mainstream-filmstudio pornofideo's produsearre hat. Allebeide wiene it bestsellers, en se bleaune jierrenlang yn 'e top tsien fan bêst ferkochte pornofilms stean.
Nei't Kean har yn 2000 út 'e pornoyndustry weromloek, bleau se yn Denemark bekend (en populêr) troch in trochstart as mainstream-aktrise yn 'e tillefyzjekomeedzjesearje Langt fra Las Vegas ("Fier fan Las Vegas"). Dêrnjonken song se it duët Save Your Love mei de Deenske sjonger Dario Campeotto, útbrocht op dy syn album Love Is in the Air, út 2001. Om te bewizen dat se echt sjonge koe en dat it op 'e cd net in studio-editing fan har stim wie, trede se live mei Campeotto op yn it Kopenhaachske ferdivedaasjepark Tivoli. Fierdersoan wurke se ek mei oan it nûmer Sunset Boulevard, fan 'e band Filur. Yn 2003 ferskynde der in biografy oer har, skreaun troch Henrik List, op grûn fan in rige fraachpetearen. It boek hie as titel: Katja KXXX – Stjerne i Syndens By (letterlik: "Katja KXXX – Stjer yn it Doarp fan de Sûnde"). Guon lju mienden dat se har namme no feroare hie yn Katja KXXX, mar dat is net sa; de trije X-en steane foar de trije lêste letters fan "Kean", dy't se doe om juridyske redens net mear brûke koe.
Yn 2004 sette Kean alwer útein mei in nije karriêre, diskear as moade-ûntwerpster. Se rjochte har eigen bedriuw op (fêstige yn Kopenhagen, ûnder de namme Katja K – Based oan a True Story), en brocht in rige linzjery op 'e merk. Letter begûn hja gear te wurkjen mei it Deenske designer-duo Femmes Regionales, mei wa't se in kûtuerlinzjerykolleksje ûntwurpen hat. Njonken har liedingjaande funksje yn har eigen bedriuw jout se ek lêzings, lykas oan 'e Universiteit fan Århus, oangeande it brûken fan en omgean mei in persoansmerk.
Daniël Knuttel
Daniël Eduard Cornelis Knuttel (Maassluis, 12 maart 1857 – De Haach, 19 novimber 1926) wie in Nederlânske arsjitekt en grafysk ûntwerper.
Hy waard yn 1892 as nije ryksboumaster oansteld en as behearder fan de Haachske Lânsgebouwen, dêr 't er ryksboumaster J.P.E. Hoeufft mei opfolge. Hy waard oplaat oan de Polytechnyske skoalle yn Delft en wie in kundich arsjitekt en manager. Knuttel ûntwurp in soad oerheidsgebouwen, foaral om de iuwwiksel hinne. In skoftlang wie er gemeente-arsjitekt fan Leiden. Syn soan is de Deventer arsjitekt W.P.C. Knuttel dy't dêr it saneamde Knutteldoarp boude.
Njonken arsjitekt wie Knuttel ek grafysk ûntwerper. Hy wie de ûntwerper fan de postsegelsearje "Wilhelmina Bontkraag", dy't fan 1899 ôf útjûn waard.
Wurk
In kar:
Hjitte (betsjuttingsside)
"Hjitte", "hjittens", "hite" of "hitens" hat de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Fitus (hillige)
thumb|225px|Fitus út de [[Kronyk fan Neurenberch (1493).]] Fitus (om 290 – 303) is in hillige en martelder fan de Roomsk-katolike tsjerke en de Ortodokse tsjerke.
Fitus waard yn de 4e iuw n.Kr. op it eilân Sisylje berne. Hy wie in soan fan in heidenske senator. Doe't er sân jier wie (neffens oare boarnen tolve) bekearde er him ta it kristendom. Syn heit besocht it him op allerhanne manieren út de holle te praten en slimmer: Fitus waard sels tramtearre.
Yn de katolike tradysje wurdt Fitus sjoen as ien fan de Fjirtjin hillige helpers, hilligen dy't oanroppen wurde om beskate sykten te genêzen; by Fitus fral by senuwoandwanings.
Fitus is de beskermhillige fan dûnsers, sjongers en epileptisy, en skutspatroan fan It Goai. Syn nammedei is 15 juny. Syn reliken wurde sûnt 836 yn it Dútske Corvey bewarre. Yn Ljouwert is de Aldehou oan him wije.
Hy joech syn namme ek oan de neurologyske sykte sint-fitusdûns.
Ja, vi elsker dette landet
Ja, vi elsker dette landet is it folksliet fan Noarwegen, skreaun troch Bjørnstjerne Bjørnson en op maat set fan Rikard Nordraak.
Tekst: Bjørnstjerne Bjørnson, Meldij: Rikard Nordraak
Saaksum
rjochts|thumb|240px|[[Tsjerke fan Saaksum (2008)]] Saaksum (earder ek skreaun as Saaxum, Grinslânsk: Soaksum)) is in doarp mei 107 ynwenners (1 jannewaris 2008) yn de gemeente Súdhorn yn de provinsje Grinslân. Oant de gemeentlike weryndieling fan 1990 hearde it ta de eardere gemeente Oldehove.
Saaksum is in yn geve steat ferkearend wierdedoarp. It is in beskerme doarpsgesicht. De wierde, mei dêrop de herfoarme tsjerke út de 12e iuw, leit oan de râne fan it doarp, oan de trochgeande wei fan Aduard nei Roode Haan. Fan de tsjerke rint in koart tsjerkepaad nei it doarpke dat hielendal oan in rûnrinnende wei leit.
Tsjerke
De tsjerke fan Saaksum waard yn 1849 op de fûneminten fan de foargonger boud; de toer datearret fan 1550.
Joseph Alleine
Joseph Alleine (doopt 8 april 1634 - 17 novimber 1668) wie in Ingelsk Puriteinsk dûmny, nonkonformist en skriuwer.
Alleine hearde ta in famylje dy't oarspronklik fan Suffolk kaam. Al yn 1430 setten har guon fan de neiteam fan Alan, hear fan Buckenhall, te wenjen yn de omkriten fan Calne en Devizes. Dit wienen de streekrjochte foarâlden fan "de achte hear Tobie Alleine fan Devizes", de heit fan Joseph. Joseph wie de fjirde fan in grutte húshâlding en waard berne begjin 1634.
Wurk
De "Alarme" fan Joseph Alleine hat ferskate edysjes en gearfettings yn de 17de en 18de iuw hân; Ferzjes yn it Welsk en it Dútsk, en waarden publisearre yn Skotlân en Noard-Amearika. It wie ek in wichtige tekst foar John Wesley, ynkoarte en printe fan him en ferkôft trochmiddel fan Methodistyske katalogussen en boekferkeapers. Guon fan de wichtigste edysje wurde hjirûnder neamd, tagelyk mei oar útjûn wurk fan Alleine (meastentiids postúm).
Boeken dy't noch te krijen binne befetsje:
List fan planetoïden 30501-30600
Dit is in list fan planetoïden 30501-30600.
Eva Karera
Eva Karera, echte namme ûnbekend (Luik, 6 maaie 1979), is in Belgysk fotomodel, neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan Waalsk komôf, wa har artystenamme ek (mis)stavere wurdt as Eva Karrera, Eva Carrera of Eva Carera, en dy't yn it ferline ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenammen Eva en Eva K.
Libben
Nei't se de middelbere skoalle ôfrûne hie, wenne Karera fjouwer jier yn Turkije, dêr't se in p.r.-baan hie, en letter brocht se ek noch in jier yn Egypte troch, dêr't se wurke as dûkynstruktrise. Nei't se yn Belgje weromkeard wie, iepene se in eigen moadebûtyk. Dat late derta dat hja as fotomodel begûn te wurkjen, yn 't earstoan inkeld foar de klean dy't yn har eigen winkel ferkocht waarden, mar doe't se dêr súkses mei hie al rillegau ek foar oaren. Nei ferrin fan tiid begûn ek te posearjen foar linzjerykatalogussen en noch wer letter sette se útein mei neaken te posearjen foar manneblêden. Yn 2007, doe't se 28 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film.