cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Star Trek IV: The Voyage Home
Untfangst
Yn Newsweek skreau David Ansen dat Star Trek IV: The Voyage Home net inkeld de lichthertichste Star Trek-film wie, mar ek it diel dat de oarspronklike tillefyzjesearje Star Trek: The Original Series it tichtst benei kaam yn geast. Yn 2001 skreau Danny Graydon yn in retrospektyf foar de BBC dat Star Trek IV: The Voyage Home "ien fan 'e sterkste dielen fan 'e [film]searje wie en it bewiis dat de franchise oer de ôfwêzigens fan aksje yn 'e romte en fan 'e ikoanyske USS Enterprise koe en dochs noch tige genietber wêze koe."
Opbringst
Star Trek IV: The Voyage Home hie yn 'e bioskopen wrâldwiid in opbringst fan $133 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $21 miljoen betsjut dat in winst fan $112 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. De film wie dêrmei in grut kommersjeel súkses foar Paramount Pictures.
Prizen
Star Trek IV: The Voyage Home waard yn 1987 nominearre foar fjouwer Oscars, foar bêste filmmuzyk en yn 'e technyske kategoryen bêste kamerarezjy, bêste lûdsmixing en bêste lûdsmontaazje. De film waard ek nominearre foar alve prizen by de Saturn Awards, wêrûnder twa kear yn 'e kategory bêste akteur (William Shatner en Leonard Nimoy).
Azerbeidzjaansktalige Wikipedy
De Azerbeidzjaansktalige edysje fan Wikipedy gie op 2 jannewaris 2002 fan start.
Oantal artikelen op dit stuit
[//az.wikipedia.org/wiki/Special:Statistics Hjoeddeiske stân] 1 2023
Seymore Butts Home Movies
Seymore Butts Home Movies is in Amerikaanske pornografyske filmstudio dy't fêstige is yn Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje, en yn Hightstown, yn 'e steat Nij-Jersey.
It bedriuw waard yn 1992 oprjochte troch Seymore Butts (echte namme: Adam Glasser), en hat sûnt mear as 130 pornografyske films produsearre, dy't frijwol allegear troch Butts sels regisearre binne, en wêryn't gauris ferneamde pornoaktrises as Shane, Taylor Hayes, Mari Possa en Flower Tucci meispilen. Alle produksjes fan Seymore Butts Home Movies hearre ta de sjenres fan 'e gonzo en de realitypornografy. Fan 2003 oant 2006 stie it bedriuw sintraal yn 'e realitytillefyzjesearje oer Butts, mei as titel Family Business, dy't ek op 'e Nederlânske tillefyzje útstjoerd is.
Keppelings om utens
● Offisjele webside fan Seymore Butts Home Movies
Toerisme
right|thumb|300px|Toeristen dy't foto's nimme út in iepen toerbus wei. Toerisme is reizgjen omreden fan ferdivedaasje. De Wrâld Toerisme Organisaasje (WTO) definiëarret toeristen as lju "dy reizgje en ferbliuwe op plakken bûten harren wenstige wengebiet foar in frijetiidsperioade fan op syn heechsten ien jier efterinoar [...]."
Oarsprong fan it ferskynsel
Lju dy't dêr yn finansjeel opsjoch it frij ta hiene, hawwe altiten al reizge om gjin bettere reden as dat se der aardichheid oan hiene om nije dingen te sjen en ûnbekende lannen te besykjen. Sels yn 'e Aldheid al wiene kuststêden lykas Baiae populêre fakânsje-oarden foar de elite fan 'e Romeinske Republyk.
De oarsprong fan toerisme yn syn hjoeddeistige foarm giet lykwols werom op 'e saneamde Grutte Toer (Ingelsk: Grand Tour) dy't jongemannen fan 'e Ingelske en letter Britske aristokrasy fan likernôch 1660 ôf ûndernamen by wize fan in edukative rûnreis troch benammentlik Itaalje, mar faak ek Grikelân en soms oare lannen dêr't restanten fan 'e Klassike Aldheid te besichtigjen wiene. Dy gewoante krige úteinlik de foarm fan in soarte fan inisjaasjeritueel oan it begjin fan it libben as folwoeksene. Lyksoartige reizen waarden wol makke, sij it folle ynsidinteler, troch rike jongemannen út 'e protestantske lannen fan noardlik Jeropa, en fanôf de twadde helte fan 'e achttjinde iuw ek wol troch guon út de Feriene Steaten en Latynsk-Amearika. Nei't sokke reizen troch de yntrede fan it spoar en it steamskip, healwei de njoggentjinde iuw, makliker en goedkeaper waarden, begûn ek de Ingelske middenklasse deroan mei te dwaan. Yn dyselde snuorje waard ien fan 'e earste reisorganisaasjes foar persiis dit soarte toerisme opset troch de bekende Thomas Cook.
Toerisme hjoed-de-dei
Toerisme is wichtich foar frijwol alle lannen, en yn guon gefallen, fan earme ûntwikkelingslannen, is it sels fan ûnmisber belang. Los fan it jild dat dermei fertsjinne wurde kin, is it in aktiviteit dy't neffens de Ferklearring fan Manilla oangeande Wrâldtoerisme fan 1980 "essinsjeel is foar it libben fan naasjes om't it in direkt effekt hat op 'e sosjale, kulturele, edukative en ekonomyske sektoaren fan nasjonale maatskippijen en harren ynternasjonale relaasjes." Sa skept it wurkgelegenheid yn 'e tsjinstesektor fan 'e ekonomy, bygelyks yn 'e ferfiersmerk, de hoareka-sektor en de entertainmentyndustry (ferdivedaasjeparken, kasino's, winkelsintra, teäters, museä, ensfh.).
Sofia Boutella
Dûnskarriêre
Yn har teenagejierren die Boutella al oan hiphopdûns en strjitdûns. Letter waard se lid fan 'e dûnsgroep Vagabond Crew, dy't yn 2006 de Battle of the Year wûn. Mei inkele oare leden fan 'e Vagabond Crew wie Boutella ek belutsen by in dûnsgroep mei de namme Chienne de Vie et Aphrodites. Fan har santjinde ôf wie Boutella yn trening by goreograaf Blanca Li. Sûnt hat se dûnse yn in ferskaat oan tillefyzjeprogramma's, reklamespotsjes en konserttoernees, sawol yn Frankryk as dêrbûten. Ek wie se te sjen yn fideoklips fan û.o. Cesária Évora (Nutridinha, 2001), Jamiroquai (Little L, 2001), de BodyRockers (I Like the Way (You Move), 2005), Madonna (û.m. Hung Up, 2005 en Sorry, 2006) en Rihanna (SOS, 2006).
Aktearkarriêre
Njonken har wurk as dûnseresse sette Boutella ek al ier útein mei aktearjen. Datoangeande makke se yn 2002 har debút yn 'e Frânske film Le Défi. Oare rollen folgen, û.m. yn 'e tillefyzjesearje Les Cordier, Juge et Flic (2004) en yn 'e film Permis d'Aimer (2005). Yn 2006 wurke se as stimaktrise mei oan 'e tekenfilm Azur et Asmar, wêryn't se in fee spile. Se fertolke de rol fan Eva yn 'e Amerikaanske dramafilm StreetDance 2 (2012), en wie te sjen as Ara yn 'e film Monsters: Dark Continent (2014).
Ien fan har bekendste en opmerklikste rollen hie Boutella yn 2014 yn 'e aksjekomeedzje en spionaazjefilm Kingsman: The Secret Service. Dêryn spile se de ûnmeilydsume moardneresse Gazelle, by wa't beide skonken amputearre binne en ferfongen troch twa fjoerskerpe swurden. In oare tige bekende rol wie Boutella har fertolking yn 2016 fan 'e bûtenierdske kriichster en skipbreklinge Jaylah yn 'e science fiction-film Star Trek: Beyond. Yn 2017 hie se as tsjinspylster fan Tom Cruise de rol fan prinsesse Ahmanet, de wichtichste smjunt, yn The Mummy, de reboot fan 'e filmsearje fan Universal mei deselde namme. Datselde jiers spile se ek de Frânske geheim aginte Delphine Lasalle yn 'e film Atomic Blonde, fan regisseur David Leitch, wêrby't har tsjinspilers û.o. Charlize Theron en John Goodman wiene.
Yn maaie 2018 spile Boutella yn 'e HBO-tillefyzjefilm Fahrenheit 451, mei as tsjinspilers Michael B. Jordan en Michael Shannon. Yn july fan datselde jier fertolke se de rol fan 'e Frânske hiermoardneresse 'Nice', yn 'e science fiction-skriller Hotel Artemis, mei û.o. Jodie Foster en Jeff Goldblum. Dêryn is Boutella amper te sjen as se as in pylk troch it byld sjit yn in einsêne dy't healwei de ôftiteling ynpast is, suggerearjend dat se yn deselde rol weromkeare kin yn in ferfolchfilm.
Moersia (stêd)
Moersia (Spaansk: Ciudad de Murcia) is in stêd en gemeente yn it súdeasten fan Spanje. It is de haadstêd fan de regio Moersia. Op 1 jannewaris 2014 hie de stêd 439.712 ynwenners, en is dêrmei de sânde stêd fan Spanje.
Bojaar
De bojaren (Russysk: бояре, bojare; Roemeensk: boieri) wiene tusken de 10e en de 17e iuw de leden fan de feodale aristokrasy yn Ruslân, Roemenië, Bulgarije, Walachije, Moldavië en het Kiëvske Ryk. Binnen de aristokrasy wie it de heechste posysje, direkt ûnder dy fan grutfoarst of prins. De titel libbet troch as efternamme yn Ruslân, Ukraïne, Roemenië en yn Finlân, dêr't it Pajari stavere wurdt.
Massesyljers
300px|thumb|It gebiet fan de Massesyljers yn it grien De Massesyljers (Aldgryksk: Μασαισύλιοι Masaisylioi, Berbersk: ⵉⵎⴰⵙⵉⵍⵉⵢⵏ Imasiliyen, Latyn: Masaesyli) wiene in Berberske stamme fan westlik Numydje, yn hjoeddeistich Algerije, en tsjinstanners fan de Massyljers yn eastlik Numydje.
Yn de Twadde Punyske Oarloch keazen de Massesyljers ynearsten de kant fan de Romeinske Republyk en waarden laat troch harren kening Syffaks, dy't tsjin de Massyljers ûnder harren kening Masinissa, dy't in bûnsmaat fan de Kartaachske Republyk wie, focht. Nei't Masinissa en de Massyljers de kant fan Rome keazen, keazen de Massesyljers de kant fan Kartago en syn generaal Hasdrubal Gisko tsjin Rome. Syffaks waard ferslein en hy brocht de rêst fan syn libben troch yn in Romeinske finzenis. Kening Masenissa waard dêrnei kening fan it ferienige Numydje.
George Benjamin
Al yn 1980 waard in komposysje fan him útfierd op de ferneamde Proms yn Londen. Hy is âld-studint fan it Royal College of Music yn Londen. Sûnt 2001 is er self learaar komposysje oan it King's College te Londen. Hy treedt ek gereldwei op as dirigint fan it "London Sinfonietta"-orkest.
Keamermuzyk
Teffens skreau er ek koarmuzyk en (moderne) dûnsmuzyk, ûnder mear foar Rosas fan Anne Teresa De Keersmaeker.
Acre (oerflaktemjitte)
In acre (Ingelske útspr.: ['e:kǝɹ]) is in oerflaktemjitte dy't brûkt wurdt yn it ymperiale stelsel en it Amerikaansk stelsel fan mjitten. It beslacht in gebiet dat likernôch sa grut is as 4.047 m², of 40,5 are, of 0,4 hektare, of 1,1 pûnsmiet.
Yn ferliking mei oare mjitten fan deselde mjitstelsels stiet in acre gelyk oan 0,0015625 kante myl, 4.840 kante yards en 43.560 kante foet. Ynternasjonaal is de ôfkoarting ac it symboal foar de acre, en wurdt dizze oerflaktemjitte definiëarre as 1/640 fan in kante myl. De ynternasjonale acre wurdt tsjintwurdich it measte brûkt, hoewol't yn 'e Feriene Steaten dêrnjonken ek noch de U.S. survey acre bestiet, dy't justjes fan 'e ynternasjonale noarm ôfwykt.
Histoarysk wie in acre in stik lân dat 40 roeden (oftewol 1 furlong of ⅛ myl of 660 foet) lang wie, en 4 roeden (of 66 foet) breed. Men is fan tinken dat dat likernôch de grûnmjitte wie dy't men mei in jok oksen yn ien dei beploegje koe.
De acre wurdt hjoed de dei in soad, mar net eksklusyf brûkt yn 'e folgjende lannen: Antigua en Barbûda, de Bahama's, Belize, Burma, Dominika, de Feriene Steaten, Grenada, Yndia, Jamaika, Pakistan, Samoä, Sint-Finsint en de Grenadinen, Sint-Lusia en Sint-Kits en Nevis. Ek yn Grut-Brittanje, Kanada en Austraalje wurdt de acre noch allegeduerigen brûkt, hoewol't dy lannen wetlik oergien binne op it metrike stelsel. De acre is fierders noch in offisjele oerflaktemjitte yn 'e Britske oerseeske territoaria de Britske Famme-eilannen, de Falklâneilannen, de Kaaimaneilannen, Montserrat, Sint-Helena en de Turks- en Kaikoseilannen, en yn 'e Amerikaanske territoaria Amerikaansk Samoä, Gûam en de Noardlike Marianen.
Donatus fan Münstereifel
Donatus fan Münstereifel (berne om 140 n.Kr. yn Rome; ferstoarn foar 180) wie oanfierder fan in romeinsk legioen en wurdt yn de Roomsk-Katolike Tsjerke fereare as hillige martler. De Donatustsjerke fan Doanjum is ferneamd nei de hillige Donatus fan Münstereifel.
Libben
Donatus wie de soan fan Faustus en Flamina. Syn mem hie har bekeard ta it kristendom en hja brocht him as kristen grut.
Yn 'e âldens fan 17 waard Donatus soldaat. As oanfierder fan it tolfte legioen (legio Fulminata, it Bliksemlegioen) waard er om 166 hinne ynset tsjin de ynfallen fan de Markomannen oan de Donau. It troch de fijân omsingele legioen koe gjin kant mear út en sûnder wetter soe it grif omkomme. Mar mei oare kristlike soldaten bidde Donatus om rein en in swiere tongerbui brocht foar minske en bist ferlossing, wylst de bliksem it kamp fan de Markomannen ferneatige. It wûnder makke grutte yndruk op Donatus, dy't doe it ûnthjit die om him tenei oan it selibaat te hâlden. Keizer Markus Aurelius befoardere Donatus ta oerste fan de liifwacht, mar doe't Donatus wegere te trouwen mei Aleksandra, in pakesizzer fan de keizer, betsjutte dat syn deadsfonnis "om't er dêrmei de goaden leechlei". Nei syn eksekúsje begroef Flaminia, de mem fan Donatus, him yn de katakombe fan de hillige Agnes yn Rome.
It barren yn de Markomanne-kriich om de tongerbui is histoarysk ûnderboud. De kristenen tanken God foar it wûnder. Lettere foarfallen, lykas in houlik mei de pakesizzer mei de keizer, falle lykwols ûnder de legindefoarming fan de hillige.
Ferearing
Donatus fan Münstereifel wurdt fral fereare yn Dútslân en Lúksemboarch. Yn 1646 waard yn opdacht fan paus Innosintius X it grêf iepene en de reliken waard oan de Jezuïetentsjerke fan Münstereifel skonken. Op 30 juny 1652 soene de reliken fan Euskirchen nei Münstereifel oerbrocht wurde. Nei it foarlêzen fan de Hillige Misse yn de Martinskirche troch de jezuïietenpater, sloech by de slotsegen de bliksem yn, wêrby't de pater troch brân ferwûne rekke. De pater rôp de hillige Donatus oan en de pine sakke fuort, sa't de pater de reliken, dy't al ûnderweis wiene nei Münstereifel, dochs noch neireizgje koe. Dat wûnder fitere de ferearing fan de hillige op 'e nij oan. Sûnt is 30 juny de betinkingsdei fan Donatus.
Noch oant 1949 waarden yn plakken yn 'e Eifel simmerdeis saneamde Donatus-missen fierd, miskien om de eardere, troch de jezuïeten ferbeane, hagelprosesjes te ferfangen: sûnt 1729 hiene de jezuïeten de hagelprosesjes op de dei fan it Sint-Jansfeest yn de ban dien en harren hûshillige Donatus as de treflike waarspatroan oanrikkemandearre.
Sûnt 1779 wurdt Donatus fereare yn Reek (Noard-Brabân), dêr't er ek as miljeuhillige fereare wurdt. Op de feestdei fan Sint-Donatus wurde der yn it Brabânkse Helenaveen auto's segene, om't der hjoeddedei mear ûngemakken mei auto's barre as mei bliksemynslach. It doarp Vragender yn de Achterhoeke hat de Donatusferearing yn 2016 op 'e nij ynfierd en sûnt wurde dêr Donatusprosesjes ûnder de namme Donatus dondert deur organisearre. Nei't twa parochianen yn 1897 troch de bliksem deade waarden wurdt Sint-Donatus ek yn it Noard-Brabânske Hapert fereare. Yn it Gelderske Altforst is de katolike tsjerke wijd oan Donatus fan Münstereifel. Yn Fryslân stiet yn it doarp Doanjum in tsjerke dy't oarspronklik wijd is oan Sint-Donatus.
Donatus is de beskermhillige fan stoarm, bliksemynslach, hagel, fjoer, in goede rispinge en in goed miljeu. De feestdei fan de donderhillige falt op 30 juny.
Ikonografy
Yn de ikonografy wurdt Donatus yn 'e regel a sin romeinsk soldaat ôfbylde, fakentiden mei in palmtûke, in bliksem, in nôtskeaf of wynstôk yn 'e hân. Syn attributen binne faak in mes en in tsjettel.
List fan direkteurs-generaal op de Goudkust
Direkteurs-generaal fan it Fort Sint George yn Elmina op de Goudkust (Gana) (1639- 1708)
Joarum
Joarum wie in delsetting op in terp oan de noardkant fan Kûbaard. De hjoeddeiske Joarumeleane ferwiist nei it plak Joarum dat fanôf de santjinde ieu neamd wurdt.
Yn 1365 waard de namme Jorum neamd en de pleats op dat steed komt yn 1543 foar as Jorumme gued. Yn datselde jier wurdt it ek as Jorumme terp skreaun. Yn 1662 is sprake fan Iorum state. De namme soe ferklearre wurde kinne as it hiem fan Jorre.
Grutte Priis Formule 1 fan Grut-Brittanje 2013
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Grut-Brittanje 2013 yn Silverstone op 30 juny. It wie de achtste race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2013. Hy waard op it Sirkwy fan Silverstone hâlden. De race waard hâlden oer 52 omgongen, op it 5,9 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306,1 kilometer.
Portegeeske namme
In Portegeeske namme is de namme fan persoanen yn Portegal en Brazylje en fan lju fan etnysk Portegeesk en Brazyljaansk komôf om utens. Sokke nammen fertoane ek sterke oerienkomsten mei de nammen fan persoanen út oare eardere Portegeeske koloanjes, lykas de Angoala, Mozambyk, Guinee-Bissau, Kaapverdje, Goä en East-Timor, mar dêrfoar jilde ôfwikende wizânsjes. In Portegeeske namme bestiet ornaris út ien of twa foarnammen en twa efternammen. De earste efternamme is yn 'e regel de efternamme fan 'e mem en de twadde is de efternamme fan 'e heit. It kin tsjintwurdich lykwols ek wêze dat dy folchoarder krektoarsom is. Boppedat is it net ûngebrûklik dat Portegezen trije, sels fjouwer of sels noch mear efternammen hawwe. Yn 'e praktyk wurdt inkeld de lêste efternamme brûkt as men nei immen ferwiisd mei de efternamme of om immen yn in ynhâldsopjefte op te nimmen. Yn 'e measte Portegeeske alfabetyske listen wurdt lykwols sortearre op 'e earste foarnamme ynstee fan op 'e efternamme.
Wetlike foarskriften en algemiene sitewaasje yn Portegal
Neffens de Portegeeske wet moat in persoan minimaal ien en kin hy of sy maksimaal twa foarnammen hawwe. It komt lykwols frij geregeldwei foar dat de wetlike limyt net respektearre wurdt, en dat in bern mear as twa foarnammen taparte kriget. Soks komt benammen mank de adel in soad foar.
De foarnammen fan nijberne poppen binne yn Portegal net frij te kiezen troch de âldelju, mar moatte op in list stean dy't opsteld is troch de oerheid. De nammen moatte dêrnjonken stavere wurde neffens de offisjele stavering fan 'e Portegeeske taal. Sadwaande bestiet der yn Portegal net folle fariaasje op it mêd fan foarnammen (oars as yn Brazylje, sjoch: § Foarnammen yn Brazylje). Fan gefolgen hawwe hast alle Portegezen tradisjonele foarnammen. Yn 2008 wiene yn Portegal de meast foarkommende jongesnammen: João, Rodrigo, Martim, Diogo, Tiago en Tomás. Oare rûnom foarkommende jongesnammen binne bgl. Antônio, Bernardo, Francisco, Gonçalo, José, Leonor, Pedro, Manuel en Vasco. De meast foarkommende famkesnammen wiene yn 2008: Maria, Beatriz, Ana, Mariana en Matilde. Oare rûnom foarkommende famkesnammen binne bgl. Carolina, Catarina, Cristina, Isabel, Joana, Margarida en Teresa.
As ien fan 'e âldelju net Portegeesk is of in dûbele nasjonaliteit hat, binne foar harren bern bûtenlânske foarnammen tastien, salang't se in offisjeel dokumint oerlangje kinne dat bewiist dat de oangeande namme(n) tastien binne yn it lân dêr't de útlânske âlder wei komt. Yn it ferline wiene de bern fan ymmigranten yn Portegal ferplichte om in Portegeesktalige foarnamme oan te nimmen om 'e Portegeeske nasjonaliteit te krijen. In bekend foarbyld dêrfan is de tennisster Michelle de Brito, dy't wetlik eins Micaela hjit. Dy regel is tsjintwurdich lykwols net mear fan tapassing.
Jonges- en famkesnammen
Ornaris krije yn Portegeesktalige kultueren jonges jongesnammen en famkes famkesnammen. In útsûndering op dy regel is de foarnamme Maria, nei de Faam Marije, dy't ek oan jonges jûn wurdt. It giet dan om in twadde foarnamme, lykas yn kombinaasjes as João Maria, Manuel Maria, Luís Maria, ensfh. Dit gebrûk is benammen gongber mank de Portegeeske adel en hegere klassen, mar wurdt yn Brazylje as ordinêr beskôge.
Maria is fierders ek fierwei de meast foarkommende namme foar famkes, faak as it earste diel fan in gearstalde foarnamme. It lêste diel fan sokke nammen kin foarme wurde troch ferskate eleminten: Om't Maria sa rûnom foarkomt, wurde froulju dy't sa hjitte faak by it twadde elemint fan harren foarnamme oansprutsen, lykas Conceição, Dores, Fátima, Lurdes, Céu, Luz, Madalena, Teresa, enshf. In frou dy't de foarnamme Maria de Jesus hat (letterlik: "Marije fan Jezus"), wurdt yn 'e regel oansprutsen as Jesus, ek al is dat in manljusnamme. Itselde komt foar mei de namme Ana, dy't ek hiel algemien is. Froulju dy't Ana Paula of Ana Carolina hjitte, wurde dus almeast oansprutsen as Paula en Carolina.
By-, rop- en flaainammen
In oare manear om in foarnamme oan te passen, is troch de útgong op -os te feroarjen yn ien op -ão. Sa kin Marcos feroarje yn Marcão ("grutte Mark"). Wer in oare manear is troch it werheljen in wurdlid út 'e namme: Nonô (fan Leonor), Pepê (fan Pedro), Zezé ("fan José), ensfh. Ienfâldige ferkoarting ta in ropnamme komt ek foar: Fred (fan Frederico), Bea (fan Beatriz), Mané (fan Manuel), ensfh. Soms wurdt fierders in bûtenlânske ferkoarting brûkt, lykas Rick foar Ricardo of Maggie foar Margarida.
Foarnammen yn Brazylje
Wat ek in protte foarkomt, is dat bekende bûtenlânske efternammen as foarnammen foar jonges brûkt wurde, lykas Donizetti, Edison, Emerson, Franklin, Jefferson, Kennedy, Lenin, Marx, Mozart, Nelson, Newton, Nobel, Wagner, Washington en Wilson. Oarspronklik waard soks dien as in blyk fan bewûndering fan 'e âldelju foar sokke persoanen, mar tsjintwurdich binne in soad fan sokke nammen yn Brazylje al ynboargere rekke.
Under it regear fan keizer Peter II fan Brazylje waard fan oerheidswegen in nij nasjonalisme oanfitere dat (selekte dielen fan) de kultuer fan 'e lânseigen befolking omearme. It wie yn dy tiid dat it yn 'e moade kaam om 'e bern Yndiaanske foarnammen te jaan. Guon dêrfan binne ek tsjintwurdich noch populêr, lykas Araci, Caubi, Ceci, Guaraci, Iara, Iberê, Ioná, Iracema, Jaci, Janaína, Jandira, Juçara, Juraci, Jurema, Maiara, Moacir, Moema, Peri, Ubirajara en Ubiratã. Sûnt de ein fan 'e tweintichste iuw binne guon Brazyljanen der fierders ta oergien om harren bern nei wurden út Yndiaanske talen te neamen, lykas Rudá ("leafde") en Cauã of Cauê ("sinne"). Sokke nammen binne lykwols seldsum en wize sterk nei in hippy-subkultuer.
Portegeeske middelnammen
Portegezen en Brazyljanen kenne eins gjin middelnamme sa't lju út bgl. Angelsaksyske lannen dy faak hawwe, mar soms wurde alle nammen (foar- en efternammen) tusken de earste foarnamme en de lêste efternamme oantsjut as middelnammen. Sokke 'middelnammen' wurde soms ferkoarte ta inisjalen. Dus immen dy't João Maria Pereira Mendes hjit, soe syn namme skriuwe kinne as João M. P. Mendes.
Opbou en regels
Under de Portegeeske wet moat in bern by de oanjefte fan 'e berte by de boargerlike stân teminsten ien efternamme krije, dy't oernommen wurde moat fan ien fan 'e âldelju. In foarbyld soe wêze kinne: José Silva. Dat is de ienfâldichste Portegeeske nammestruktuer, mei ien foarnamme (José) en ien efternamme (Silva). Soks komt foar, mar it hawwen fan mar ien efternamme is tsjintwurdich yn Portegal hiel seldsum. Yn Brazylje komt it hawwen fan mar ien efternamme in protte foar yn gebieten dêr't har grutte mienskippen fan net-Portegeeske ymmigranten fêstige hawwe. Yn it ferline wie it yn Portegal wizânsje dat de soannen de efternamme fan 'e heit krigen, wylst de dochters de efternamme fan 'e mem oernamen. Om in foarbyld te jaan: de fyftjinde-iuwske ûntdekkingsreizger Vasco da Gama wie troud mei in frou dy't Catarina de Ataíde hiet. Se hiene seis soannen dy't de efternamme da Gama droegen, en ien dochter dy't de efternamme de Ataíde droech. Sels hjoed de dei noch is it yn Portegal mank de âlderein net ûngewoan om bruorren en susters te treffen dy't folslein ferskillende kombinaasjes fan efternammen hawwe.
De meast foarkommende nammestruktuer yn it Portegeesk omfiemet twa efternammen: ien fan 'e mem, dy't foaroan komt, en ien fan 'e heit, dy't efteroan komt. De lêste namme (dy fan 'e heit) is dan ornaris de efternamme dy't yn 'e deistige omgong brûkt wurdt. Dêrmei is de Portegeeske nammestruktuer wat efternammen oanbelanget persiis tsjinsteld oan 'e Spaanske namme: dy omfiemet nammentlik ek twa efternammen, mar de earste efternamme is dêr de namme fan 'e heit, en de twadde is de namme fan 'e mem, en yn 'e deistige omgong wurdt de earste efternamme brûkt. Krektlyk as by Spaanske nammen stiet ek by Portegeeske nammen de folchoarder fan 'e beide efternammen net foar hûndert persint fêst. It is mooglik om, as men dêrfoar kiest (by it oanjaan fan 'e namme fan in nijberne poppe), de efternamme fan 'e heit foaroan te setten en dy fan 'e mem efteroan. Dat betsjut dat de efternamme fan 'e mem dan yn 'e deistige omgong brûkt wurdt en ek trochjûn wurdt oan 'e bern.
Fierders is it hiel gewoan om yn 'e deistige omgong in efternamme te brûken dy't net de lêste efternamme is. De measte Portegezen brûke dêrfoar wol de lêste efternamme, mar it stiet in elk frij om in oare kar te meitsjen. Reden foar sa'n oare kar is oer it algemien dat de lêste efternamme Silva, Santos of Ferreira is of in oare hiel algemiene efternamme, dy't net genôch ûnderskie biedt. Sa stiet de eardere presidint fan Portegal Aníbal Cavaco Silva bekend as Cavaco, en hiet de Brazyljaanske autokoereur Ayrton Senna eins Ayrton Senna da Silva.
As de heit ûnbekend is, of as er wegeret it bern te erkennen, kriget in bern de beide efternammen fan 'e mem. It is ek mooglik dat in bern efternammen taparte kriget dy't fan 'e foarâlden fan syn of har âldelju komme, sels as dy gjin ûnderdiel útmeitsje fan 'e nammen fan 'e âldelju sels. Dêrfoar moatte de âldelju dan wol mei formele bewizen komme dat harren foarâlden dy namme brûkten.
By in namme as José Silva kin it ek wêze dat beide âlden deselde efternamme hawwe, en dat harren soan dêrom de efternamme Silva mar ien kear draacht om net José Silva Silva te hjitten (wat trouwens wetlik sjoen in folslein akseptabele namme wêze soe). Yn sokke gefallen is it lykwols teminsten like gebrûklik om 'e namme te ferdûbeljen mei it tuskenheaksel e ("en") dertuskenyn: José Silva e Silva. In wat yngewikkelder namme soe wêze kinne: José Eduardo Silva. Men soe op it earste gesicht oannimme kinne dat José Eduardo twa foarnammen binne, en dat Silva de efternamme is. Dat kin, mar it is ek mooglik dat Eduardo in efternamme is; sûnder foarkennis kin men soks by dizze namme net witte. In dúdliker namme soe wêze kinne: José Eduardo Tavares Silva. Yn dat gefal binne José en Eduardo wierskynlik de foarnammen en Tavares en Silva de efternammen. Yn teory soe Tavares dan de efternamme fan 'e mem wêze moatte en Silva de efternamme fan 'e heit, mar dat is net altyd sa.
Wat ek noch mooglik is, is dat Tavares Silva ien gearstalde efternamme is. Yn dat gefal soe Eduardo de efternamme fan 'e mem wêze kinne en Tavares Silva de efternamme fan 'e heit. Gearstalde efternammen binne ûntstien út sitewaasjes yn it ferline wêrby't in kear beide efternammen fan 'e heit of mem oan 'e bern trochjûn binne. Dus yn it gefal fan dit foarbyld hawwe Tavares en Silva oarspronklik selsstannige efternammen west, dy't op in stuit mei-inoar ferraand binne. Yn in protte oare talen wurde dat soarte nammen oaninoar keppele mei in keppelstreekje (Tavares-Silva), mar dat wurdt yn it Portegeesk mar komselden dien. Wol komt it foar dat skriuwers of politisy mei in gearstalde efternamme dy't ek bekendheid hawwe yn it bûtenlân (dêr't men neat fan 'e Portegeeske nammetradysjes ôfwit) en wolle dat harren namme korrekt brûkt wurdt, op eigen manneboet sa'n keppelstreekje ynfoegje, poer foar de dúdlikheid.
Neffens de Portegeeske wet mei men oant fjouwer efternammen hawwe. In foarbyld fan 'e folsleinste wetlik tastiene namme soe wêze kinne: José Eduardo Santos Tavares Melo Silva. By sa'n persoan binne faak beide efternammen fan 'e mem (Santos en Tavares) en beide efternammen fan 'e heit (Melo en Silva) oernommen, mar it is ek mooglik dat der trije efternammen fan 'e iene âlder oernommen binne en mar ien fan 'e oare. Dat lêste komt net folle foar, mar mei inkeld de namme út it foarbyld sûnder fierdere kontekst falt it net út te sluten. De wetlike beheining ta fjouwer efternammen wurdt net ôftwongen, en it is dan ek net ûngewoan om lju te treffen dy't fiif of seis efternammen hawwe, benammen as it om persoanen fan adel giet. De fjirde hartoch fan Lafões, dy't libbe fan 1797 oant 1851, hie bgl. de namme Caetano Segismundo de Bragança e Ligne de Sousa Tavares Mascarenhas da Silva. Dat almar mear lju de bern fjouwer efternammen jouwe (twa fan heitekant en twa fan memmekant) wurdt dêrom troch guon minsken yn Portegal en Brazylje beskôge as snobisme en foarnaamdoggerij.
Efternammen fan troude froulju
De wizânsje dat in frou troch it oangean fan in houlik in oare efternamme kriget, is fan oarsprong gjin Portegeeske of Brazyljaanske tradysje. It krong oan 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw ûnder ynfloed fan it Frânsk (mei't it yn Frankryk wol gebrûklik wie) foar it earst yn dy beide lannen troch. Nei't it earst beheind bleaun wie ta de hegere maatskiplike klassen, waard it fan 'e ein fan 'e 1940-er jierren ôf in wetlike en hast ek in sosjale ferplichting. It net oernimmen fan 'e efternammen fan 'e man waard oant de 1970-er jierren suver sjoen as in teken dat men bûten it houlik om gearwenne, wat doe net maatskiplik akseptabel hâlden en dragen wie. Nei't yn 1977 yn Portegal (en yn Brazylje in pear jier letter) it oernimmen troch troude froulju fan 'e efternammen fan 'e man út 'e wet skrast waard, is it gebrûk foar in grut diel wer yn it neigean rekke. De wichtichste reden dêrfoar is alle rompslomp dy't nedich is om jins offisjele namme op alle offisjele dokuminten (bertesertifikaat, paspoart, rydbewiis, bankrekkens, fersekeringspapieren, ensfh.) feroarje te litten, en it foarútsjoch dat dat hiele proses op 'e nij trochrûn wurde moat as it houlik yn in skieding einiget.
Yn Portegal stiet it alle persoanen frij om ien of mear efternamme(n) fan 'e oarehelte oan te nimmen, mar dêrby behâldt men altyd jins eigen efternammen. De efternammen fan 'e oarehelte wurde fierders altyd efter de eigen efternammen taheakke. As in Maria Abreu Melo trout mei in José Santos Almeida, kin hja kieze út 'e nammemooglikheden: Yn Brazylje kin in frou kieze om 'e efternamme(n) fan har man oan te nimmen of net, en ek om har eigen efternammen te hâlden of net. Dêrtroch ûntsteane dan de mooglikheden: Yn 'e regel nimt in Brazyljaanske frou de efternamme(n) fan har man net oer, of kiest se foar in miks fan 'e eigen efternammen en dy fan har man. Yn it boppesteande foarbyld soene de foarmen Maria Abreu Melo en Maria Melo Almeida dus fierwei it gongberst wêze.
It oannimmen fan 'e efternammen fan 'e man troch in troude frou kin ta kombinaasjes liede dy't wat apart oandogge en mooglik ek foar betizing soargje, as beide oarehelten in selde efternamme hawwe. As bgl. in frou Ana Lima Silva hjit, en se trout mei in man dy't João Lima hjit, dan wurdt har namme as se de efternamme fan har man oannimt: Ana Lima Silva Lima.
Foar manlju is it sûnt 1977 yn Portegal en sûnt 2002 yn Brazylje ek tastien om 'e efternammen fan harren frou (of, sûnt de ynfiering fan it homohoulik, man) oer te nimmen, mar dat komt yn 'e praktyk amper foar. Yn 2012 stie in rjochter yn Brazylje ta dat in frou de efternamme fan har partner oernaam wylst se net troud wiene, mar in gearlibbingskontrakt sletten hiene.
Lânseigen Portegeeske efternammen
Portegeeske efternammen binne faak ferstienne patronimen, dus nammen dy't fan oarsprong weromgiene op 'e foarnamme fan 'e heit (yn 'e Nederlânske kontekst komme soksoarte nammen ek foar, lykas Peters en Jansen). Yn it Portegeesk einigje ferstienne patronimen yn 'e regel op 'e útgong -es. Foarbylden binne: Álvares of Alves ("soan fan Álvaro"), Eanes ("soan fan João", fan 'e argayske foarm Iohannes), Fernandes ("soan fan Fernando"), Gonçalves ("soan fan Gonçalo"), Henriques ("soan fan Henrique"), Lopes ("soan fan Lopo"), Mendes ("soan fan Mendo"), Nunes ("soan fan Nuno"), Peres ("soan fan Pedro"), Rodrigues ("soan fan Rodrigo"), Sanches ("soan fan Sancho"), Soares ("soan fan Soeiro") en Vasques ("soan fan Vasco"). Der binne lykwols ek nammen dy't einigje op 'e útgong -es dy't gjin patronimen binne, mar toponimen, lykas Chaves, Cortês, Pires en Tavares. Guon patronimen einigje ynstee op 'e útgong -iz, lykas Muniz ("soan fan Munio") en Ruiz ("soan fan Ruy"), of op 'e útgong -ins, lykas Martins ("soan fan Martim").
In oare kategory Portegeeske efternammen bestiet út foarnammen dy't ta efternammen wurden binne, lykas Afonso, Alexandre, Eduardo, Fernando, João en Valentim. It is net botte wierskynlik dat dat fan oarsprong patronimen binne; mear foar de hân leit dat it oarspronklik twadde foarnammen wiene fan lju dy't gjin efternammen hiene, en dy't se begûnen te brûken as har efternamme en ek as sadanich oan 'e bern trochjoegen. Guon nammen út dizze kategory, lykas Dinis, Duarte, Garcia en Godinho wurde tsjintwurdich yn Brazylje hielendal net mear as foarnamme brûkt; yn Portegal binne Dinis en Duarte lykwols noch altyd hiel gongber as foarnamme.
Njonken de patronimen foarmje toponimyske efternammen ien fan 'e grutste groepen. Sokke nammen ferwize nei in doarp, stêd, rivier, lân, ensfh. Foarbylden fan sokke nammen binne Almeida, Barcelos, Barros, Braga, Castelo Branco, Coimbra, Guimarães, Lisboa, Porto en Serpa. In namme as Leão ("liuw") kin betsjutte dat in foarâlder fan 'e drager út it Keninkryk Leön (no ûnderdiel fan Spanje) kaam. In besibbe kategory fan efternammen ferwiist nei plakken yn in doarp: Azenha ("by de wettermole"), Cabo ("oan 'e fierste ein fan it doarp"), Cabral ("by it geitefjild"), Cimo of Cima ("boppe-oan it doarp"), Eira ("by de terskflier"), Fonte ("by de welle"), Fundo ("ûnderoan it doarp"), Tanque ("by de ûndergrûnske reinwetterbak"). Ek komme efternammen foar dy't ferwize nei lânskipseleminten, lykas Campos ("fjild"), Castro ("kastiel" of "ruïne"), Costa ("kust"), Ferreira ("izererts"), Matos ("wâld"), Pedroso ("stiennich lân"), Ribeiro ("beek"), Rocha ("rots"), Sousa of Souza (fan it Latynske saxa, in plak mei grint) en Vale ("delling").
Noch wer in oare kategory Spaanske efternammen ferwiist nei planten, lykas Azevedo ("wâld mei hulstbeammen"), Cardoso ("plak dêr't stikels groeie"), Carvalho ("iik"), Figueira ("figebeam"), Macedo ("hôf mei apelbeammen"), Macieira ("apelbeam"), Oliveira ("olivebeam"), Pereira ("hôf mei parrebeammen"), Pereiro ("parrebeam"), Pinheiro ("dinnebeam"), Salgueiro ("wylch") en Teixeira ("taksisbeam"). Der wurdt faak sein dat dit inkeld nammen binne dy't oannommen waarden troch Portegeeske Joaden doe't dy yn 1497 foar de kar steld waarden om har ta it kristendom te bekearen of út Portegal ferballe te wurden. Dat is lykwols net wier, mei't sokke nammen ek foartiid al rûnom foarkamen.
In oare wichtige kategory Portegeeske efternammen wurdt foarme troch de nammen dy't in religieuze betsjutting hawwe. Foarbylden fan sokke nammen binne: dos Anjos ("fan de ingels"), Cruz ("krús", ferwizend nei de krusiging fan Jezus), do Espírito Santo ("fan de Hillige Geast"), de Jesus ("fan Jezus"), do Nascimento ("fan de berte", ferwizend nei Kryst), Pascoal ("fan Peaske"), Ramos ("tûken", ferwizend nei Palmsnein), dos Reis ("fan de Keningen"), Santana ("Hillige Anna"), Santos ("fan Alderheljen", in ferkoarting fan Todos os Santos) en São João ("Hillige Jehannes"). In wees mei ûnbekende âlden of in fûnling krige yn it ferline by syn doop faak de namme fan in kristlike hillige taparte. Foarbylden binne Francisco de Assis (Fransiskus fan Assisi), Inácio de Loiola (Ignatius fan Loyola), João Baptista (Jehannes de Doper), João Evangelista (Jehannes de Evangelist) en Tomás Aquino (Tomas fan Aquino). Neitiid joegen se dan oan harren bern faak it twadde elemint fan dy namme troch as efternamme (dus: de Assis, de Loiola, Baptista, Evangelista of Aquino).
Guon Portegeeske efternammen wiene fan oarsprong bynammen dêr't in opfallende eigenskip fan in foarâlder mei beskreaun waard. Foarbylden fan dat soarte nammen binne: Gago ("stammerder"), Galhardo ("hoask"), Lobo ("wolf", d.w.s. woast), Magro ("tin"), Magriço ("meager"), Peixe ("fisk", bgl. foar in goede swimmer), Ramalho ("boskich", bgl. ferwizend nei in burd), Raposo ("foks", d.w.s. skrander), Terrível ("ferskriklik"), Tinoco ("koart"), Tourinho ("lytse bolle"; d.w.s. sterk), en Veloso ("wollich", d.w.s. hierrich). Fan deselde oarsprong komme efternammen dy't ferwize nei beroppen, hoewol't dy yn it Portegeesk folle minder foarkomme as yn oare nammen. Foarbylden binne: Caldeira ("tsjettel", d.w.s. tsjettelmakker), Carneiro ("skiep", d.w.s. skieppehoeder), Cubas ("houten fetten", d.w.s. kûper), Guerreiro ("kriger"), Monteiro ("jager yn 'e heuvels") Peixe ("fisk", mei as betsjutting fisker), en Serrador ("seager").
Efternammen fan Afro-Brazyljanen en Yndianen
De Afro-Brazyljanen, de neikommelingen fan 'e eardere negerslaven, en de Yndianen fan Brazylje hawwe faak Portegeeske nammen mei religieuze konnotaasjes. Beide groepen waard yn it ferline it gebrûk fan harren lânseigen nammen ûntsein. Oant de ôfskaffing fan 'e slavernij hiene de negerslaven inkeld in foarnamme, mei't der foar harren gjin ûnderskie nedich wie bûten de plantaazje fan harren eigner. Krekt sa't mei wezen en fûnlingen yn Portegal barde, krigen slaven en Yndianen by de doop faak de namme fan in kristlike hillige taparte, lykas Francisco de Assis (Fransiskus fan Assisi), Inácio de Loiola (Ignatius fan Loyola), João Baptista (Jehannes de Doper), João Evangelista (Jehannes de Evangelist) en Tomás Aquino (Tomas fan Aquino). Letter, of yn it gefal fan 'e negerslaven, nei't de slavernij ôfskaft waard, joegen se oan harren bern faak it twadde elemint fan dy namme troch as efternamme (dus: de Assis, de Loiola, Baptista, Evangelista of Aquino). It kaam ek in soad foar dat befrijde negerslaven de efternamme fan harren eardere eigners oannamen. Yndianen, dy't gjin slaven west hiene, namen faak de efternamme oan fan 'e lju dy't by harren doop de rol fan peetâlden op har namen. Fierders waard oan Yndianen en befrijde slaven faak ek in efternamme taparte dy't dochs al rûnom foarkaam, lykas Silva of Costa.
Spesifyk Brazyljaanske efternammen
Yn 'e rin fan 'e njoggentjinde iuw stiek der yn Brazylje in nasjonalisme op dat as ûnderdiel fan syn eigenheid nammen út 'e Yndiaanske talen omfette. In diel fan 'e Brazyljanen naam sokke nammen oan as efternamme om utering oan 'e eigen ferbûnens mei it heitelân te jaan. Sokke efternammen komme oer it algemien út 'e Tûpiaanske taalfamylje, mar wurde meastal skreaun mei de Portegeeske stavering. Guon fan dy efternammen ferwize nei Yndiaanske stammen, lykas Carijó, Goytacaz, Guarany, Tabajara, Tamoyo en Tupinambá. Oaren ferwize nei lânseigen Brazyljaanske beammen, lykas Goiabeira (gûavebeam), Jatobá (wittenskiplike namme: Hymenaea courbaril), Mangabeira (mangababeam), Palmeira (palmbeam) en Pitangui (Surinaamske kersebeam). Wer oaren ferwize nei fruchten fan Brazyljaanske planten, lykas Guaraná (gûarana) en Pitanga (Surinaamske kers). En wer oaren ferwize nei ferneamde opperhaden, lykas Paraguaçu en Tibiriçá. Troch ymmigraasje komme sokke Brazyljaanske nammen no ek yn Portegal foar.
Ek typysk Brazyljaansk is it gebrûk om 'e namme fan in ferneamde foarâlder, foarnamme ynbegrepen, as efternamme te brûken. Foabylden fan sokke nammen binne Ruy Barbosa, Vital Brasil, Miguel Pereira en Lafayette Rodrigues. Troch sokke nammen binne de neikommelingen fan dy lju maklik as sadanich werom te kennen. Sokke efternammen komme lykwols net folle foar.
Bûtenlânske efternammen yn Brazylje
Hoewol't yn Brazylje minder fariaasje op it mêd fan Portegeeske efternammen bestiet as yn Portegal, ken it lân dochs in grutter ferskaat op it mêd fan alle efternammen as Portegal, trochdat der sa'n soad bûtenlânske efternammen foarkomme. Dat komt om't Brazylje tradisjoneel in ymmigraasjelân is, dêr't har grutte oantallen ymmigranten nei wenjen set hawwe út Itaalje, Spanje, Dútslân, Eastenryk, Frankryk, Switserlân, Bulgarije, Belgje, Nederlân, Poalen, de Oekraïne, Ruslân, Tsjechje, Litouwen, Finlân, Sweden, Hongarije, it Feriene Keninkryk, Ierlân, Syrje, Libanon, Japan, Sina, Koreä en oare lannen.
Guon fan sokke bûtenlânske nammen rekken nei ferskate generaasjes sa ferbastere dat se eins net mear weromkend wurde yn it lân fan oarsprong. Sa feroare de namme fan 'e Frânsk-Switserske famylje Magnan yn Manhães, de Dútske namme Köller feroare yn Collor en de Italjaanske nammen Sciammarelli en Bianchini feroaren yn Chamareli en Branquini. Behalven troch in proses fan ferbastering waarden nammen fan ymmigranten yn Brazylje soms ek doelbewust feroare, om sjen te litten dat se assimilearre wiene of om diskriminaasje foar te kommen. It measte kaam dat foar ûnder Italjanen yn 'e tiid fan 'e Twadde Wrâldoarloch, doe't Brazylje oan 'e kant fan 'e Alliëarden meifocht en Itaalje inkele jierren lang de fijân wie. De Portegeeske efternammen dy't doe foar de Italjaanske efternammen yn 't plak kamen, hiene faak deselde betsjutting, lykas Oliveira foar Olivetti, of lieken der oars fonetysk op, lykas Silva foar Salviani.
In protte resinte ymmigranten yn Brazylje, benammen Italjanen, Dútsers, Joaden en Japanners, jouwe harren bern oer it algemien mar ien efternamme: dy fan 'e heit, sa't se dat sels fan âlds wend binne. Hoewol't dêr gjin inkele wetlike beheining tsjin is, wykt it al ôf fan 'e maatskiplike noarm. Oer it algemien nimme sokke famyljes nei inkele generaasjes yn Brazylje libbe te hawwen, de Portegeeske nammestruktuer oan troch de bern twa efternammen te jaan, ien fan 'e mem en ien fan 'e heit. Dat hat derta laat dat men tsjintwurdich yn Brazylje lju oantreffe kin mei twa Italjaanske efternammen (bgl. Guglielmo Bianchini) of twa Japanske efternammen (bgl. Sugahara Takahashi), wylst it hawwen fan twa efternammen yn Itaalje hiel ûngewoan is en yn Japan nea foarkomt. It hawwen fan twa efternammen fan ferskillende net-Portegeeske oarsprong komt yn Brazylje ek in protte foar, lykas yn it gefal fan 'e presintatrise Sabrina Sato Rahal, dy't in Japanske en in Arabyske efternamme hat. Dútsk-Italjaanske kombinaasjes (bgl. Becker Bianchini) binne hiel algemien, benammen yn 'e steat Rio Grande do Sul.
In spesifyk nammepatroan is yn 'e tweintichste iuw yn 'e steat São Paulo ûntstien ûnder ymmigranten út Japan, Syrje en Libanon. Dy jouwe harren bern mar ien efternamme, mar twa foarnammen, wêrfan't de earste in Portegeeske foarnamme is en twadde in foarnamme yn 'e eigen taal. De politikus Paulo Salim Maluf hat bgl. in Portegeeske foarnamme (Paulo), in Arabyske foarnamme (Salim), en in Arabyske efternamme (Maluf). Troch dy nammefoarmen kin in persoan ûnder in Portegeeske foarnamme bekendstean yn 'e bredere Brazyljaanske maatskippij, en ûnder de foarnamme yn 'e eigen taal yn 'e eigen ymmigrantemienskip. Troch it yninoar omtrouwen fan ferskate ymmigrantegroepen en lânseigen Brazyljanen is dit gebrûk oan it begjin fan 'e ienentweintichste iuw wat yn it neigean oan it reitsjen.
It tuskenheaksel de
It foarsetsel de ("fan") wurdt by Portegeeske foar- en efternammen in soad brûkt, faak yn gearlûkings mei in lidwurd, lykas da (fan de en a), das (fan de en as), do (fan de en o) en dos (fan de en os), allegear mei as betsjutting "fan de" (yn froulik inkeltal, froulik meartal, manlik inkeltal, resp. manlik meartal). Foarbylden fan foarnammen mei sokke tuskenheaksels binne Maria de Jesus en Maria da Conceição.
It tuskenheaksel e
It bynwurd e ("en") komt ek as tuskenheaksel by efternammen foar. Dêrby kin it gean om it oanbringen fan in skieding tusken twa gelikense efternammen. Sa kinne José Silva Silva en Maria Santos Santos feroare wurde yn it better klinkende José Silva e Silva en Maria Santos e Santos. Faker komt e lykwols foar as tuskenheaksel by gearstalde efternammen. As men bgl. in frou treft dy't har namme jout as Maria Costa e Silva, dan sille dat yn 'e regel inkeld har foarnamme en lêste efternamme wêze. Men moat dan net nei har ferwize as mefrou Silva, mar as mefrou Costa e Silva.
Taheaksels
Oan 'e folsleine nammen fan Portegezen en Brazyljanen kinne noch ferskate taheaksels tafoege wurde as de namme of in diel fan 'e namme fan in persoan de namme fan in âlder famyljelid duplisearret. Dat gebrûk is seldsum yn Portegal, mar hiel gewoan yn Brazylje. Sokke taheaksels kinne wêze: Sokke taheaksels wurde yn it Portegeesk altyd mei in haadletter skreaun en mei in komma skaat fan 'e eigentlike namme: José Eduardo Tavares Silva, Jr. of José Eduardo Tavares Silva, Filho. Sokke taheaksels binne foar froulju folle minder gongber, hoewol't yn Brazylje wol de foarmen Filha ("dochter") en Neta ("(froulike) pakesizzer") foarkomme. It gebrûk fan Romeinske sifers (II, III) om generaasjes wer te jaan, komt by Portegeeske nammen net foar om't it yn Portegal sawol as Brazylje by wet ferbean is.
Stavering
Yn Portegal wurde Portegeeske foarnammen beskôge as gewoane haadwurden dy't mar op ien manear skreaun wurde meie, nammentlik: neffens de offisjele staveringsregels. Dat betsjut dat de argayske stavering Luiz en Manoel net mear talitten wurdt (moat Luís, resp. Manuel wêze) en de Spaansktalige nammefoarm Felipe wurdt beskôge as in misstavere fariant fan it Portegeeske Filipe, en wurdt dêrom likemin tastien. Foarnammen dy't de 'bûtenlânske' letters k, w en y befetsje (dy't yn it Portegeeske alfabet net foarkomme) wurde yn 'e regel likemin tastien. Der binne lykwols noch âldere minsken yn Portegal mei nammen as Luiz en Manoel, fan wa't de namme fêstlein is foar't de hjoeddeistige regels ynfierd binne. Foar sokke nammen jildt in útstjerbelied. Foar efternammen (wêrfan't de stavering faak al iuwenâld is) binne der gjin staveringsregels fêstlein. Wol is it sa dat de nammen fan ferneamde histoaryske Portegezen stavere wurde moatte neffens de hjoeddeistige staveringsregels, en net sa't se yn har eigen tiid skreaun waard. It is dus Luís de Camões (en net Luiz de Camoens), Venceslau Brás (en net Wenceslau Braz), Tomás Antônio Gonzaga (en net Thomaz Antonio Gonzaga), ensfh.
Yn Brazylje binne der hielendal gjin wetten oangeande de stavering fan nammen, en de iennichste foarnammen dy't dêr ferbean binne, binne nammen dy't obseen, fernederjend of misledigjend binne. Sadwaande komme yn Brazylje ferskate (faak argayske, útlânske of fantasijrike) staveringsfoarmen fan foarnammen njonkeninoar foar, lykas Filipe (normale Portegeeske stavering), Philippe (argayske en Frânske stavering), Felipe (Spaanske stavering) en Fellype (selsbetochte stavering). Ek komme yn Brazylje rûnom nammen foar mei letters dy't yn it Portegeesk net foarkomme (Katya, William); mei diakrityske tekens dy't yn it Portegeesk net foarkomme (Thaïs); mei diakrityske tekens dy't de Portegeeske útspraak net werjouwe (Desirée – soe Desirê wêze moatte); mei ferdûbeling fan fokalen of konsonanten dy't net de Portegeeske útspraak werjouwe (Roosevelt, Giovanni); mei stomme letters (de h yn Thaïs); en mei letters dy't bedoeld binne om oars útsprutsen te wurden as yn it Portegeesk gebrûklik is (Juan mei de wurdinisjale Spaanske "ch"-klank of Hannah mei in útsprutsen "h"-klank oan it begjin).
Ter Apelkanaal
thumb|Ter Apelkanaal Ter Apelkanaal (Grinslânsk: Troapelknoal) is in streekdoarp yn de gemeente Westerwâlde yn de provinsje Grinslân. It doarp leit oan wjerskanten fan it kanaal mei deselde namme, dat in fuortsetting fan it Stedskanaal is. It doarp grinzget oan Ter Apel en Musselkanaal.
Under it doarp falle de buorskippen Jipsingboermussel, Lauderbeetse, Lauderzwarteveen, Sellingerbeetse (foar in lyts part) en Slegge, en allinnich foar de postadressen it Grinslânske part fan it doarp Zandberg.
De buorskippen Zandberg en Jipsingboermussel foarmje de noardlike part fan it lintdoarp en it doarp sels is it súdlike part.