cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Deck the Halls (film út 2006)
Plot
No't se allebeide harren húshâldings driigje te ferliezen, komme Buddy en Steve einlings ta besinning. Buddy begjint op eigen inisjatyf syn krystferljochting fuort te heljen, en Steve stekt de strjitte oer om frede te sluten en him te helpen. Tegearre brûke se de krystferljochting om in ferljochte paad te meitsjen hielendal fan it motel nei Buddy syn hûs. As Kelly, Tia en de bern dat paad folgje, ûntdekke se dat Steve en Buddy tegearre in krystmiel foar harren reemakke hawwe.
Neitiid fiteret Steve Buddy oan om nochris te besykjen en meitsje syn hûs sichtber út 'e romte wei, en dêrta skillet er al syn pasjinten op om te helpen. It hiele stedsje komt del mei ekstra ferljochting, en in filmploech fan MTV ferskynt om ferslach te dwaan fan it barren. As Buddy de skeakeler omdraait, falt alle ferljochting lykwols fuortendaliks wer út. Der is in beskate teloarstelling, mar de stedsbewenners litte har net út it fjild slaan, en fiere ynstee kryst troch krystferskes te sjongen by it ljocht fan harren mobile tillefoanen. Dan merkt Carter, Steve syn soan, op dat ien fan 'e stekkers net goed yn it stopkontakt fan it ferlingsnoer sit. As er it ding in triuw jout, geane alle ljochten dochs noch oan. SuChin Pak, dy't it barren ferslacht foar MTV, kriget befêstiging fan MyEarth, dat it hûs fan Buddy no út 'e romte wei te sjen is, en de oanwêzigen begjinne feest te fieren.
Produksje
Deck the Halls waard regissearre troch John Whitesell nei in senario fan Matt Corman, Chris Ord en Don Rhymer. De film, dy't oarspronklik All Lit Up ("Hielendal Ferljochte") hjitte sillen hie, waard produsearre troch Arnon Milchan, Michael Costigan en Whitesell sels foar filmstudio Regency Enterprises. De kamerarezjy waard fersoarge troch Mark Irwin, en de filmmuzyk wie fan 'e hân fan George S. Clinton. Hoewol't it in folslein Amerikaanske produksje wie, waard Deck the Halls opnommen yn Vancouver en omkriten, yn 'e Kanadeeske provinsje Britsk-Kolumbia. Der wie in budget fan $51 miljoen foar de film beskikber. De filmdistribúsje waard útbestege troch 20th Century Fox. Deck the Halls gie op 22 novimber 2006 yn premiêre yn 'e Amerikaanske bioskopen.
Untfangst
Deck the Hall krige oer it algemien minne resinsjes. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie de film in tige leech goedkarringspersintaazje fan 6%, basearre op 83 ûnderskate resinsjes. Neffens de konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, soe Deck the Halls in "ûnnedich feninige krystfilm" wêze, dy't "fertrout op mislearre humor en in bespotlike plot" en "de sjoggers alhielendal net yn 'e krystsfear bringt." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Deck the Halls in goedkarringspersintaazje fan 28%, basearre op 22 resinsjes.
Resultaat
Deck the Halls brocht yn 'e Feriene Steaten en Kanada yn 'e bioskopen $35,1 miljoen op, en yn oare lannen en territoaria nochris $12,1 miljoen. De totale opbringst kaam dêrmei út op $47,2 miljoen, wat betsjutte dat de film, dy't makke wie foar $51 miljoen, net út 'e kosten kaam en mar 92,5% fan 'e útjeften weromfertsjinne (hoewol't dêrby de opbringst fan ferhier yn 'e fideoteken en fan 'e ferkeap op dvd en blu-ray bûten beskôging litten binne).
Deck the Halls waard nominearre foar trije Golden Raspberry Awards foar de minste filmprestaasjes fan it jier, yn 'e kategoryen Minste Ekskús foar in Famyljefilm, Minste Byrol fan in Akteur (Danny DeVito) en Minste Byrol fan in Aktrise (Kristin Chenoweth).
Flannaneilannen
De Flannan Islands (of Flannan Isles) is in groep fan tolve, rotsige eilantsjes likernôch 30 kilometer út de kust fan Lewis yn Skotlân. Se wurde ek wol The Seven Hunters neamd. Se hearre by de Bûtenste Hebriden. It totale lânoerflakte is mar 50 ha.. De grutste eilannen binne Eilean Mòr ('grut eilân) en Eilean Taigh (''hûseilân). De hjoeddeisk ûnbewenne eilannen binne in fûgelreservaat en sûnt 1983 in Site of Special Scientific Interest.
Yn it ferline hawwe dêr faaks kluzeners wenne en kamen der pylgers. Yn alle gefallen hat it grutste eilân n Eilean Mòr in ruïne fan in kapeltsje wijd oan St. Flannan (identiteit ûnwis) en Eilean Taigh it oerbliuwsel fan in wente. Iuwen oanien hawwe manlju fan Lewis de eilannen ôfstrûpt foar aaien, fûgels en fearren (foaral dy fan de Eider).
Fjoertoer
thumb|260px|Fjoertoer op Eilean Mòr Op Eilean Mòr waard tusken 1895 en 1899 in fjoertoer en in wachterswente set nei in ûntwerp fan David Alan Stevenson en Charles Alexander Stevenson. Opdrachtjouwer wie de Northern Lighthouse Board (NLB). De toer is 23 m. heech en syn ljocht rikt 20 nautyske milen.
Yn 't earstoan wie der gjin radioferbining mei de wâl. Dêrom krige gamekeeper Roderick MacKenzie as ekstra taak om fan Gallan Head op Lewis it funksjonearen fan de toer yn 'e gaten te hâlden en te tinken om ljochtsinjalen fan de wachters. Yn 1925 kaam der in triedleaze tillegraafferbining. De fjoertoer is oant septimber 1971 bemanne west. Doe waard it in Major Automatic Light. It eilân en de toer wurde no ien kear yn 't jier ynspektearre troch de NLB.
Ferdwining
Op 15 desimber 1899 foel it de bemanning fan it stoomskip Archer op dat it ljocht fan de fjoertoer út wie. Kaptein Jamie Harvie fernijde dat yn Oban. Om't it al dagen stoarmwaar west hie, kaam it befoarriedingsskip Hesperus mei seis dagen opûnthâld op 26 desimber by Eilean Mòr oan, mei foarrie en de ôflosser Joseph Moore. De weitjers James Ducat, Thomas Marshall en Donald McArthur wienen nearne te finen en reagearren net op lûd- en ljochtsinjalen. Moore en trije man fan de Hesperus strûpen it hiele eilân ôf, mar fûnen gjin minske.
Ferklearrings
It romantysk byld fan trije man yn de iensumens fan in isoleare, desolaat eilân sil harres wol ta alternative ferklearrings dien hawwe.
Yn hiel it lân waard der oer skreaun: yn kranten, lieten en fersen. Ek resinter hat it foarfal keunstners ynspireare. Yn 1968 naam de popgroep Genesis de song The Mystery of the Lighthouse op. Peter Maxwell Davies (1934–2016) skreau yn 1979 de keameropera The Lighthouse en fan Angela J. Elliot ferskynde yn 2005 de roman Some Strange Scent of Death.
Serieus ûndersyk troch Nicolson yn 1995 en troch Hamish Haswell-Smith foar syn boek The Scottish Islands 2004 hawwe einliks neat nijs opsmiten oer de ferdwining fan Ducat, Marshall en McArthur. Mar it lêste wurd sil der noch wol net oer sein wêze.
Prins Bernhard Kultuerfûns
It Prins Bernhard Kultuerfûns stipet kultuer en natuerbehâld yn Nederlân.
Skiednis
It Prins Bernhard Kultuerfûns is op 10 augustus 1940 yn Londen oprjochte. Dit om jild te garjen foar de oankeap fan kriichsmateriaal. Prins Bernhard wie fan de oprjochting ôf regint. Mear as de helte fan it ynbrochte jild is oan de Nederlânske regearing skonken foar de finansiering fan bommesmiters, torpedoboaten, de torpedojager Jan van Galen en in Dakota-hospitaalfleantúch. De rest fan it jild waard oan de Britske regearing oerhannige as bydrage yn de oanskaf fan Spitfires.
Oare doelen
Nei de kriich krige it fûns in oare doelstelling: “de befoardering fan de geastlike striidberens middels kulturele selswurksumheid”. Der kaam in algemien bestjoer mei fertsjintwurdigers fan alle libbensskôglike en politike geledings út de Nederlânske maatskippij. Prins Bernhard bleau regint. Yn 1950 stelden regint en bestjoer in bysûndere ûnderskieding yn foar persoanen dy’t harren belangeleas ynsetten hawwe foar de Nederlânske kultuer of dy fan de Nederlânske Antillen: de Sulveren Anjer. De finansjele grûnslach foar de Sulveren Anjer waard foarme troch it legaat fan de geheim agint Thijs Taconis, dy’t yn septimber 1944 yn Mauthausen deasketten waard.
Bot (kompjûter)
In bot is in kompjûterprogramma dat him nei oare kompjûters ta yn prinsipe hâldt lykas minsken dat dogge. Systemen dêr't in protte kontakt is mei bots, hawwe lykwols faak ek oanpaste tagong dy't de kommunikaasje tusken de bot en de oare kompjûter ienfâldiger makket.
WWW
Op it Wrâld-wiid-web binne bots aktyf dy't foar syktsjinsten siden besykje. Nei't de bot sa'n side opfrege hat, krekt as in blêder dat docht, wurdt de side ferwurke foar de syktsjinst. Dêrnei begjint de bot, krekt as in minske dat dwaan koe, de keppelings te folgjen dy't er op de side fynt.
Prins Bernhard Kultuerfûns
Provinsjale ôfdielings
Om de oanfragen foar finansjele stipe mei in regionaal of pleatslik karakter te beoardielen, waarden yn 1947 yn alle provinsjes en yn de trije grutte stêden dochterfûnsen oprjochte. De kommissarissen fan de Keninginne waarden foarsitter fan dizze ôfdielings. Dizze struktuer en taakferdieling bestiet noch altyd. De ôfdielings fan de grutte stêden binne yn 2006 yntegrearre yn de provinsje wêr't de stêd stiet.
Bot (kompjûter)
Wikipedia
Op Wikipedia binne ek bots aktyf, foar bewurkings dy't te ientoanich binne foar minsklike meidoggers. Sa kin bygelyks in bot ynset wurde om de ynwennertallen fan plakken by te wurkjen, of om stobbesiden oan te meitsjen dy't hielendal út tabelgegevens opboud binne..
Prins Bernhard Kultuerfûns
Anjeraksje
De wichtichste boarne fan ynkomsten wie jierrenlang de Anjeraksje. De dûbeltsjes en kwartsjes dy’t troch de pleatslike Anjerkomitees ynbrocht waarden floeiden nei de ôfdielings. Dizzen makken in diel fan de opbringst oer nei it lanlike fûns. Dit lanlike fûns besocht ek op tal fan manieren jild byelkoar te garjen, lykas it hâlden fan benefyt foarstellingen, galapremjêres, de ferkeap fan spjeldsjes en keunstartikels en it organisearjen fan aksjes yn gearwurking mei bedriuwen. Ek waarden reproduksjes fan portretten fan leden fan it Keninklik Hús ferkocht. Mei it jild subsidiearre it fûns wer ferskate ferienings, keunstners, tentoanstellingen, stúdzjereizen, publikaasjes op wittenskiplik gebiet en foarmingsaktiviteiten.
Ynkomsten
Tusken 1960 en 1975 feroare it fûns. Yn 1960 krige it in fêst oandiel yn de opbringst fan de fuotbaltoto, neist de anjeropbringsten en ynsidintele opbringsten fan wervingsaksjes. Dit liede ta in fêste ynkomstenboarne dy’t it fûns minder ôfhinklik makke. Dêrnei wist it fûns in oandiel te krijgen yn de Girolotterij, de hjoeddeiske BankGiro Lotterij en yn 1974 de yntrodusearre Lotto. De sterke groei fan de ynkomsten hie yngripende ynterne gefolgen. It belied waard pragmatysker, saakliker en profesjoneler en neist it finansjeel stypjen fan kultuerele inisjativen rjochte it fûns har ek op it jaan fan opjeften, prizen en beurzen. Foar alle aktiviteiten is hjoeddeis in jierbudzjet fan likernôch 24 miljoen beskikber.
Bot (kompjûter)
Namme
De namme bot komt fan robot, in masine dy't him yn prinsipe sa hâldt as in minske.
Kriminaliteit
Fansels hawwe ek kriminelen it gemak fan in Bot ûntdutsen. Sy meitsje in Botnet om ryk te wurden.
Prins Bernhard Kultuerfûns
Aktiviteiten
Jierliks stipet it fûns likernôch 4000 projekten op kultureel mêd. It fûns ferrjochtet har wurk op fiif wurkterreinen:
Derneist jout it fûns ek stúdzjebeurzen oan jong talint en stipet muzisy en byldzjende keunstners.
Keppeling om utens
De hiemside fan it fûns
The Post (film)
The Post is in Amerikaanske histoaryske politike dramafilm út 2017 ûnder rezjy fan Steven Spielberg, mei yn 'e haadrollen Meryl Streep en Tom Hanks. De titel ferwiist nei de bekende Amerikaanske krante The Washington Post. It ferhaal, dat basearre is op wiere feiten, giet tebek op in romrofte perioade út 'e skiednis fan 'e krante, doe't de sjoernalisten, haadredakteur Ben Bradlee en eigneresse Katharine Graham dermei ompakten oft se no al of net út 'e beruchte Pentagon Papers publisearje soene. Dat wie in útlekt topgeheim dokumint fan it Amerikaansk Ministearje fan Definsje, wêryn't de wiere gong fan saken út 'e doeken dien waard oangeande de tritichjierrige bemuoienis fan 'e Feriene Steaten mei Frânsk-Yndosina en letter Fjetnam, útmûnjend yn 'e ferwoastgjende Fjetnamoarloch. The Post krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy en waard nominearre foar de Oscars foar bêste film en bêste aktrise (Streep) en teffens foar seis Golden Globes, wêrûnder de priis foar bêste dramafilm. De film wie yn 'e bioskopen kommersjeel súksesfol.
Plot
Yn 1966, ûnder de Fjetnamoarloch, beselskippet Dan Ellsberg, in militêr analist fan it Amerikaansk Ministearje fan Definsje, Amerikaanske soldaten by gefjochtsmisjes yn Fjetnam. Syn opdracht fan minister fan Definsje Robert McNamara is om 'e foarútgong te dokumintearjen dy't de Amerikanen yn 'e slepende oarloch boeke. Op 'e flecht nei hûs rapportearret Ellsberg dat der gjin foarútgong is; de oarloch is stagnearre rekke. McNamara seit dêrop tsjin him en tsjin William B. Macomber dat de sitewaasje eins fermindere is, mei't de Amerikanen yn it lêste jier 100.000 ekstra soldaten ynsetten hawwe moatten om persiis deselde sitewaasje te behâlden. Hy kwalifisearret de oarloch as "hopeleas". As er nei de oankomst yn 'e Feriene Steaten de media te wurd stiet, seit McNamara dat er der alle fertrouwen yn hat dat de Amerikanen de oarloch úteinlik winne sille.
Ellsberg, dy't tsjûge is fan dy abrupte ommekear en bienhurde leagen, rekket desyllúzjonearre. Jierren letter, as er as konsultant wurket foar de RAND Corporation, in tinktank foar militêre fraachstikken, begjint er oan 'e ein fan syn wurkdagen topgeheime dokuminten mei te smokkeljen fan syn wurk, dy't er de jûns en nachts mei inkele meistanners fotokopiëarret en de oare moarns stilwei wer teplak leit sûnder dat immen der wat fan merkt. Op dy wize stelt er 1.400 bledsiden oan klassifisearre rapporten oer hast tritich jier fan Amerikaanske bemuoienis mei earst Frânsk-Yndosina en letter mei Fjetnam. De papierren, dy't letter de Pentagon Papers komme te hjitten, beslane de regearperioaden fan 'e Amerikaanske presidinten Harry Truman, Dwight Eisenhower, John F. Kennedy, Lyndon B. Johnson en Richard Nixon.
Yn 1971 is Katharine Graham eigneresse en útjouster fan The Washington Post, de pleatslike krante fan 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C. Hja is de dochter Eugene Meyer, de eardere eigner fan 'e Post, dy't it deiblêd by syn dea fermakke oan syn skoansoan, Graham har man Phil Graham. Dyselde hat him lykwols acht jier earder fan it libben berôve, sadat eigendom en lieding oer de krante oergien binne op Graham yn in tiid dat gjin inkele frou yn 'e Feriene Steaten oan it haad fan in krante stiet. Se ûntbeart sjoernalistike ûnderfining en selsfertrouwen en wurdt gauris yn it wurd fallen en weromfluite troch de dominante manlju om har hinne, lykas de gnoarrige haadredakteur Ben Bradlee en it waanwize lid fan 'e ried fan bestjoer Arthur Parsons. Op 't heden risselwearret se senuweftich foar de beursgong fan 'e Post, dy't de krante in stabile finansjele grûnslach jaan moat.
Bradlee hat al yn tiden gjin artikel mear lêzen fan Neil Sheehan, in briljante sjoernalist fan The New York Times, dat hy fermoedet dat de Times dwaande is mei de tarieding foar in grutte primeur. Hy giet safier dat er in stazjêr op in ferkapte spionaazjemisje nei de haadredaksje fan 'e Times stjoert, mar dat smyt net folle op. Underwilens nimt McNamara, dy't mei Graham befreone is, har op in soirée eefkes apart om har te warskôgjen dat der de oare deis in artikel yn 'e Times ferskine sil dat foar him "net botte flaaikjend" wêze sil. It docht bliken dat Ellsberg de Pentagon Papers oan 'e Times trochspile hat en dat Sheehan de lêste tiid út al dy ynformaasje in earste artikel distillearre hat oer it bedroch fan 'e Amerikaanske oerheid oangeande Súdeast-Aazje. It nijs slacht yn as in bom. Bradlee hat de pest yn, om't dit it safolste foarbyld is fan it fermogen fan 'e Times om mei in primeur te kommen, wylst de Post der mar wat efteroan poatelet en dêrtroch in twadderangs krante bliuwt.
Yn it Wite Hûs is presidint Nixon poerrazen dat in krante it weage hat en publisearje steatsgeheime ynformaasje. Hy lit The New York Times troch it Amerikaansk Ministearje fan Justysje foar de rjochter slepe, dy't de Times oangeande dit ûnderwerp ynearsten in publikaasjeferbod opleit. Hoewol't de Times de boarne fan syn ynformaasje net priisjout, fermoedet Ben Bagdikian, in redakteur fan 'e Post dy't yn it ferline in kollega fan Ellsberg west hat, dat er wol wit wa't de klokkelieder wêze moat dy't de ynformaasje lekt hat. Hy spoart Ellsberg fia-fia op en beävensearret in moeting, wêrby't Ellsberg him ek foarsjocht fan kopyen fan 'e Pentagon Papers.
Bradlee lit Bagdikian mei de papierren by him thús komme en mei in selekt groepke sjoernalisten sykje se út wat se hjir no eins allegear hawwe en hoe't se dêr in opsjochjaand artikel út gearstalle kinne. Bradlee hat in moeting mei Graham, wêrby't er har fertelt dat syn eigen politike freonen, ûnder wa John F. Kennedy, harren freonskip mei him yn it ferline misbrûkt hawwe troch him mei in stielen gesicht foar te ligen. Hy drukt har no op it hert dat har freonskip mei McNamara gjin faktor wêze mei yn har beslissing oer it al of net publisearjen fan 'e Pentagon Papers. Graham giet nei McNamara ta, dy't se ynformearret oer de stân fan saken, mar se seit der fuort by dat se inkeld syn miening oer de saak witte wol, en dat har úteinlike beslút folslein los fan harren relaasje stean moat. Hy stiet der by har op oan om net te publisearjen en warskôget har foar de wraaksucht fan Nixon.
Sint-Jehanneswâld
Sint-Jehanneswâld wie in earder doarp dat mei Eslawâld om 1500 gearfoege is ta Feanwâlden. Sint-Jehanneswâld wurdt al neamd yn in oarkunde fan 4 juny 1372. Dêryn wurdt neamd dat Siardus Tiabkama en syn frou Witeka in grut stik fean yn Sint-Jehanneswâld oan God en it kleaster Klaarkamp joegen.
The Post (film)
Plot
Ek de abbekaten fan 'e Post riede publikaasje fan it materiaal ôf, mei't de Times der al in publikaasjeferbod foar oplein krigen hat. Neffens harren kin it sadwaande allinne mar liede ta juridyske problemen. Yn in tillefoanyske gearkomste oerleit Graham mei Bradlee, de abbekaten, de foarsitter fan 'e ried fan bestjoer Fritz Beebe en bestjoerlid Arthur Parsons. De abbekaten en Parsons binne mordikus op publikaasje tsjin, wylst Bradlee der fel foar is. Beebe wifelet, mar riedt publikaasje ôf. Graham pakt der bot mei om, mar beslút úteinlik om Bradlee de frije hân te jaan.
Sint-Jehanneswâld
De hjoeddeiske tsjerke fan Feanwâlden út 1648 stiet op it stee fan de midsiuwske tsjerke fan Sint-Jehanneswâld.
The Post (film)
Plot
De tastân boazet oan as de abbekaten foar it ferstân krije dat de boarne fan 'e Pentagon Papers foar de Post deselde is as foar de Times. Foar de wet giet it dan om ien en deselde saak, en in publikaasje troch de Post wylst datselde de Times al ferbean is, kin Bradlee en Graham op in feroardieling foar minachting fan it hof komme te stean, wat betsjutte soe dat se de sel yndraaie soene. Sa'n skandaal soe de beursgong fan 'e Post bedjerre kinne mei potinsjeel it fallyt fan 'e krante ta gefolch. Oan 'e oare kant, as in rjochtsaak oer publikaasje fan 'e Pentagon Papers wûn wurde kin, dan soe dat it profyl fan 'e Post gâns fergrutsje, de oplaach oanwaakse litte en fan 'e krante in deiblêd fan nasjonale ynfloed meitsje. Der folget in nachtlik oerlis by Graham thús, wêrby't deselde persoanen deselde mienings ferkundigje as earder dy jûns yn it tillefoanpetear. Graham beslút by har eardere beslissing te bliuwen.
De oare moarns stiet der in artikel op basis fan 'e Pentagon Papers op 'e foarside fan The Washington Post. It Wite Hûs slacht werom en daget de Post foar de rjochter. Omreden fan 'e wichtigens komt de rjochtsaak, bekend as New York Times Co. v. United States, al rillegau foar it Amerikaansk Heechgerjochtshôf, dêr't de Times en de Post har mienskiplik op it Earste Amendemint oan 'e Amerikaanske Grûnwet beroppe, wêryn't de frijheid fan mieningsutering fêstlein is. Underwilens begjinne oare kranten út grutte stêden oeral yn 'e Feriene Steaten út 'e Pentagon Papers te publisearjen om harren solidariteit mei de Post en de Times te toanen. Op 30 juny 1971 docht it Heechgerjochtshôf mei 6 tsjin 3 stimmen útspraak dat it de kranten frijstiet om 'e ynformaasje út 'e Pentagon Papers te publisearjen. As de oerwinners nei bûten ta komme, giet alle oandacht fan 'e media út nei útjouwer Abe Rosenthal fan The New York Times, mar Katharine Graham rint tusken in hage fan bewûnderjende froulju troch as se de treppen ferlit.
Koarte tiid letter easket presidint Nixon dat The Washington Post op gjin inkele wize mear tagong ta it Wite Hûs krije sil. Bradlee en Graham treffe inoar wylst se yn 'e drukkerij fan 'e Post tasjogge hoe't nije bekendmakkings út 'e Pentagon Papers op 'e foarside fan 'e krante ferskine. Graham is bliid mei de oerwinning, mar se is noch blider dat it no foarby is. Sa'n senuwslopende boel wol se gjin twadde kear, seit se, wylst se tegearre fuortkuierje. Dêrop ferspringt it byld nei in nachtwachter dy't yn it Watergatekompleks yn Washington, D.C. in ynbraak yn it haadkertier fan it Nasjonaal Komitee fan 'e Demokratyske Partij ûntdekt. (Dêrmei wurdt foarútrûn op it útbringen fan it Watergateskandaal troch The Washington Post, dat foar Katharine Graham wer like senuwslopend wêze soe as de sitewaasje mei de Pentagon Papers.)
Produksje
The Post waard regissearre troch Steven Spielberg nei in senario dat oarspronklik skreaun wie troch Liz Hannah op basis fan wiere, histoaryske foarfallen. Letter waard dat nochris oereide troch Josh Singer. It skript fan Hannah waard yn oktober 2016 oankocht troch filmprodusinte Amy Pascal. Spielberg sei dêroer: "Doe't ik de earste ferzje fan it senario lies, [waard my daliks dúdlik dat] dit net wat wie dat trije jier of twa jier wachtsje koe. Dit wie in ferhaal dêr't ik fan fûn dat it nedich wie om it hjoed noch te fertellen." (Dêrmei ferwiisde er nei de doe aktuele sitewaasje mei Donald Trump yn it Wite Hûs, dy't sterke likenissen fertoande mei it regear fan Richard Nixon.)
As produsinten wiene Spielberg, Pascal en Kristie Macosko Krieger by it projekt belutsen foar de filmstudio's 20th Century Fox, DreamWorks Pictures, Amblin Partners, Amblin Entertainment, Pascal Pictures, Star Thrower Entertainmnet en Participant Media. Foar de film wie in budget beskikber fan $50 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Janusz Kamiński, en de filmmuzyk waard fersoarge troch John Williams. De opnamen foar The Post setten op 30 maaie 2017 útein yn New York. It wie de earste film wêryn't Spielberg gearwurke mei sawol Meryl Streep en Tom Hanks tegearre. Op 6 juny waard bekendmakke dat de film The Papers komme soe te hjitten, nei de Pentagon Papers, mar op 25 augustus waard dat beslút weromdraaid.
Distribúsje
De distribúsje fan The Post waard yn Noard-Amearika fersoarge troch 20th Century Fox en ynternasjonaal troch Universal Pictures. De film gie op 14 desimber 2017 yn Washington, D.C. yn premiêre, en iepene dêrnei op 22 desimber yn 'e Amerikaanske bioskopen. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde dyselde deis by platemaatskippij Sony Classical Records. The Post kaam op 3 april 2018 beskikber as digitale download en waard op 17 april fan dat jier útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige The Post oer it algemien positive resinsjes. Sa priizge Manohla Dargis fan The New York Times de manear fan regisseur Steven Spielberg om 'e skiednis ta libben te bringen. Yn it tydskrift Entertainment Weekly hie Chris Nashawaty ek lof foar de film, hoewol't er fûn dat dy mar bleekjes ôfstiek yn ferliking mei in oare ferneamde film oer The Washington Post, te witten: All the President's Men (1976). Yn 2019 bespriek Matt Zoller Seitz The Post nochris op 'e webside RogerEbert.com. Dêrby stelde er fêst dat de measte resinsinten twa jier earder tefolle fokust west hiene op it ferline troch de historisiteit fan 'e film tsjin it ljocht te hâlden, wylst se fierstente min each hân hiene foar it feit dat The Post eins in "kodearre kommentaar" wie op 'e aktuele Amerikaanske polityk en "in temûk portret fan 'e ferantwurdlikheid fan 'e media yn it tiidrek fan Trump".
Der kaam al wat krityk op ien elemint fan The Post, en dat wie de ôfskildering fan The New York Times. Yn 'e film wurdt de histoaryske rol ôfswakke dy't de Times hie by it útbringen fan it oerheidsbedroch dat fêstlein wie yn 'e Pentagon Papers, wylst de rol fan The Washington Post ophimele wurdt. Guon wurknimmers en âld-wurknimmers fan 'e Times, fral dyjingen dy't yn 1971 sels by it publisearjen fan 'e Pentagon Papers belutsen west hiene, skeat dat yn it ferkearde kielsgat. James Goodale, doedestiden de abbekaat fan 'e Times, omskreau wat him dwerssiet oan The Post sa: "It is krekt as hat Hollywood in film makke oer de triomfantlike rol yn [it oan it ljocht bringen fan] it Watergateskandaal." (Dat wie nammentlik frijwol folslein de fertsjinste fan The Washington Post.)
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat The Post in heech goedkarringspersintaazje fan 88%, basearre op 399 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "De histoaryske setting fan [dizze film] wurket wat ferrifeljend foar de bitend aktuele tematyk, dy't oangripend ta libben brocht wurdt troch regisseur Steven Spielberg en in treflike stjerrecast." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet The Post in goedkarringspersintaazje fan 83%, basearre op 51 resinsjes.
Opbringst
The Post brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $81,9 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $97,9 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $179,8 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $50 miljoen betsjut dat in winst fan $129,8 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. De film ûnderfûn yn 'e Amerikaanske bioskopen konkurrinsje fan û.m. de aventoerekomeedzje Jumanji: Welcome to the Jungle en de oarlochsfilm 12 Strong, dy't (frijwol) tagelyk útbrocht waarden.
Prizen
The Post waard nominearre foar gâns prizen, mar wist dy net te winnen. Yn 2018 waard de film by de Oscars nominearre foar de prizen foar bêste film en bêste aktrise (Meryl Streep). By de Golden Globes helle The Post 6 nominaasjes binnen, foar bêste dramafilm, bêste regisseur, bêste akteur (Tom Hanks), bêste aktrise (Meryl Streep), bêste orizjinele senario en bêste filmmuzyk. Ek waard de film nominearre foar de Saturn Award foar bêste skrillerfilm en 8 ûnderskate Critics' Choice Movie Awards.
Asmara
Asmara is de haadstêd fan Eritreä. Mei in befolking fan likernôch 649.000 ynwenners (2009) is de stêd fierwei de grutste fan it lân. Asmara leit op in hichte fan 2400 meter. Tichtby de stêd leit it fleanfjild Asmara International Airport. In spoarline ferbynt de stêd mei de havenstêd Massawa.
Klean en tekstyl, bier, skuon en keramyk binne de wichtichste yndustriële produkten. Yn de stêd wurdt ek in protte fleis ferwurke.
Skiednis
Asmara wie in lyts doarp doe't it yn 1880 ta in regionaal bestjoersintrum fan Etioopje makke waard. Yn 1900 waard it troch de Italjaanske kolonialen haadstêd fan harren koloanje Eritreä. Op de ein fan de jierren tritich feroaren de Italjanen it oansjen fan de stêd enoarm. In protte nije gebouwen ferskynden dy't neffens plan boud waarden. Sadwaande krige Asmara de bynamme fan Piccola Roma ('lyts Rome').
Asmara jildt noch hieltyd as ien fan de kreaste stêden fan Afrika.
Religy
Asmara is de sit fan de patriarch fan Eritreesk-otterdokske Tsjerke. Oant 1998 wie de patriarch mar aartsbiskop fan dy tsjerke. Jannewaris 2015 stichte paus Franciscus de tsjerkeprovinsje Eritrea. It bisdom Asmara waard ferheft ta metropolitaan aartsbisdom Asmara. De biskop fan Asmara, Menghesteab Tesfamariam, waard dêrnei aartsbiskop.
Masker
In masker is in foarwerp dat oer it gesicht hinne droegen wurdt, mei gatten foar de eagen en noasters en soms ek foar de mûle. It wurdt almeast net ta klean rekkene, mar faak wol ta assessoires yn ferbân mei klean. It wurd 'masker' komt fan it Italjaanske maschera, dat sels wer fan it Latynske masca komt, dat behalven "masker" ek "spûk" en "nachtmerje" betsjutte kin. Masca is fan ûnwisse oarsprong, mar men tinkt oan in ûntliening út it Arabysk, fan مسخرة, mascharah, dat "dwaas" (haadwurd) betsjut. Maskers komme foar yn alderhanne ferskillende foarmen en soarten, wêrby't de foarmjouwing oer it algemien ôfhinget fan it doel. Doelen foar it dragen fan maskers kinne wêze: ritueel gebrûk, foar beskerming, as momkape, yn it ramt fan in optreden of foar fermaak. In barren wêrby't men maskers draacht, wurdt in maskerade neamt. In wale, dy't ek it gesicht bedekt, is lykwols gjin masker, mar in stik klean, dat nauwer besibbe is oan 'e sjaal.
Ritueel gebrûk
It ritueel of seremonieel gebrûk fan maskers hat ornaris ta doel om 'e foarâlden of oare ferstoarnen, of oars goaden of legindaryske figueren út te byldzjen. In aparte kategory rituele maskers binne funerêre maskers, dy't nei it ferstjerren oer it gesicht fan 'e ferstoarne hinne pleatst waarden, lykas by de Egyptyske farao's en de keningen fan 'e Maya's yn Meso-Amearika barde. It gebrûk fan rituele maskers is in tige âlde praktyk, dy't yn in protte ferskillende kultueren en beskavings foarkomt, fan Melaneezje oant Jeropa en fan Tibet oant West-Afrika, mar it is gjin universele tradysje. Guon seremoniële maskers wiene net bedoeld om droegen, mar om útstald te wurden, itsij as poer dekoratyf foarwerp, itsij yn in religieuze kontekst.
Dat maskers fan alle tiden binne, bewiist in stiennen masker út it Neolitikum, dat datearret fan likernôch 7000 f.Kr. en dus mear as 9.000 jier âld is. It is nei alle gedachten it âldste oerlibjende masker fan 'e wrâld en kin tsjintwurdich besjoen wurde yn it Musée "Bible et Terre Sainte" yn Parys. Nettsjinsteande de ûnbidige âldens fan dat foarwerp is de praktyk fan it dragen fan maskers wierskynlik folle âlder. Yn it Frânske Roche-Cotard waard by in argeologyske opgraving fan in Neändertalerkamp in fjoerstiennen likenis fan in gesicht opdobbe, dy't 35.000 jier âld is, mar it is net dúdlik oft dat bedoeld wie as in masker.
Beskerming
Ek foar beskerming wurde wol maskers droegen. Men kin dan benammen tinke oan gefaarlike sporten, lykas skermjen (skermmasker), iishockey (iishockeyfizier) en Amerikaansk fuotbal (Amerikaansk-fuotbalhelm), wêrby't de dielnimmers ûnderskate soarten maskers drage om harren gesicht te beskermjen tsjin ferwûnings. In oar foarbyld is in laskmasker, dat laskers drage om harren gesicht en fral de eagen te beskermjen tsjin opspattende fûnken. Fierders binne der gasmaskers, stofmaskers en mûlkapkes, dy't foarkomme moatte dat skealike stoffen ynazeme wurde.
Momkape
Maskers wurde ek brûkt as momkape, om jins identiteit te ferbergjen. In goed foarbyld wurdt foarme troch de leden fan it hackerskollektyf Anonymous, dy't it Guy Fawkes-masker brûke om harren identiteit te ferbergjen. Dat is in folslein gesichtsbedekkend masker mei de stilearre likenis fan 'e santjinde-iuwske Britske revolúsjonêr Guy Fawkes, dat yn 2005 popularisearre waard troch de film V for Vendetta.
In oar foarbyld binne skymaskers en bivakmûtsen, dy't wol troch kriminelen droegen wurde om net werkenber te wêzen by it dwaan fan bgl. ynbraken of oerfallen. Ek plysjeminsken drage wol bivakmûtsen om harren identiteit geheim te hâlden, sadat se gjin doelwyt wurde kinne fan kriminelen. Noch wer in oar foarbyld wurdt foarme troch de gesichtsbedekkende wite puntmûtsen dy't de leden fan 'e Amerikaanske rasistyske organisaasje de Ku Klux Klan drage by seremoanjes, demonstraasjes en yntimidaasjepraktiken. Dy geane werom op 'e gelikense gesichtsbedekkende puntmûtsen fan boetelingen by roomske prosesjes yn Spanje.
Optreden
Yn it Alde Grikelân wie it wizânsje dat de akteurs dy't toanielstikken opfierden foar publyk, maskers droegen mei in breed gat foar de mûle om't se oars foar de taharkers net te ferstean west hiene. Sterker noch, faak befette in masker in soarte fan gielkoperen megafoan om 'e stim fan 'e toanielspiler fierder drage te litten. Yn 'e Midsiuwen droegen toanielspilers dy't merakelspullen opfierden ek maskers; dejinge dy't God spile, wie dan daliks werom te kennen oan syn gouden of fergulde masker. Fan 'e Renêssânse ôf ûntjoech him de commedia dell'arte, wêryn't akteurs de bekende laitsjende en gûlende maskers droegen dy't no noch faak as symboal foar toaniel of teäter brûkt wurde. Dêrút komme ek de hjoeddeiske clowns fuort, dy't gjin maskers mear drage, mar harsels mei gesichtssmynk ek ûnwerkenber meitsje. Yn it tradisjonele Japanske noh-teäter drage de akteurs by foarstellings noch altyd maskers.
Fermaak
Maskers wurde ek droegen foar fermaak. Men kin dan tinken oan in maskere bal, wêrby't alle oanwêzigen maskere binne, of oan it Karnaval fan Feneesje, wêrby't it fan âlds ek wenst is om in masker te dragen. Yn beide gefallen wurdt der faak gjin folslein gesichtsmasker droegen, mar in masker dat inkeld de boppeste helte fan it bedekt, oan 'e punt fan 'e noas ta. It foardiel dêrfan is dat de mûle frijlitten wurdt, sadat it fieren fan in petear makliker is en der ek iten en dronken wurde kin. Soms wurdt in masker ek opset mei de bedoeling om oaren skrik oan te jeien, bgl. as ûnderdiel fan guon kostúms dy't droegen wurde foar Halloween.
Oar
Oarsoartige maskers binne faak funksjoneel en wurde inkeld 'masker' neamd om't se (in diel fan) it gesicht bedekke, mei't se yn 'e regel hielendal net op oare types maskers lykje. Men kin dan tinke oan bgl. in dûkmasker, dat snorkelders en djipseedûkers drage om ûnder wetter dúdlik sjen te kinnen. In oar foarbyld is in soerstofmasker, dat oer de mûle en noas fan in pasjint hinne pleatst wurdt om soerstof ta te tsjinjen.
Grutte Priis Formule 1 fan Monako 2019
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Monako 2019 yn Monte Carlo op 26 maaie. It wie de sechsde fan 21 races fan de Formule 1 yn 2019. Hy waard op it Circuit de Monaco hâlden. De race waard hâlden oer 78 omgongen, op it 3,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 260,2 kilometer.
Averroes
thumb|right||Averroes thumb|Averroes close-up fan in fresko fan [[Rafael (keunstner)|Rafael]] Averroes, Arabysk: ابن رشد; of Ibn Rushd (ĭb'ən rʊsht') (Córdoba (Spanje), 1126 - Marrakesj (Marokko), 10 desimber 1198) wie in Andalusyske filosoof, jurist en arts.
Biografy
Averroes kaam út in famylje fan Maliky rjochtsgelearden; syn pake Abdul-Walid Muhammad (ferstoarn 1126) wie de wichtichste rjochter fan Córdoba ûnder de Almoraviden. Syn heit, Abdul-Qasim Ahmad, naam dyselde posysje yn oant de komst fan de Almohaden-dynasty yn 1146.
Ibn Tufail ("Abubaser" yn it Westen) introduseare Averroes oan it hôf en oan Avenzoar (Ibn Zuhr), de grutte moslimarts. Hja waarden freonen. Yn 1160 waard Averroes ta kwady fan Sevilla beneamd. Dêrnei tsjinne hy oan in protte hôven, te Sevilla, Córdoba en yn Marokko.
Hy skeau kommentaren op de Grykske filosoof Aristoteles en in medyske ensyklopedy. Jacob Anatoly sette syn wurken oer fanút it Arabysk yn it Hebriuwsk.
Syn wichtichste filosofyske wurk wie Tahafut at-Tahafut ("Betizing fan de betizing"), dêr't hy kommentaar yn jout op de wurken fan Hamid Al-Gazaly dy't "Tahafut al falasifa" ("Betizing fan de filosofy") skreaun hie, dêr't Al-Gazaly him kritysk útlit op de filosofy.
Nei de weach fan fanatisme troch de Almohaden yn Andalûsje oan de ein fan de tolfde iuw foel er yn ûngenede, syn wurken waarden offisjeel ferbean, sels ferbaarne en Averroes waard ferbannen nei in isolearre plak tichteby Córdoba. In soad fan syn wurken yn de logika en metafysika binne troch de sensuer foar altiten ferlern gongen.
Filosofy
Averroes besocht it systeem fan Aristoteles mei de islamityske lear yn oerienstimming te bringen. Neffens Averroes slute godstsjinst en filosofy inoar net út. Hy wie fan betinken dat de wierheid op twa ferskillende wizen berikt wurde kin, troch middel fan de filosofy of godstsjinst. Hy leaude ûnder mear yn de ivichheid fan it hielal.
De filosofyske en religieuze streaming dy't Averroes' tinzen koesterje, wurdt Averroïsme neamd.
Betsjutting
Averroes is it alderferneamst wurden troch syn kommentaren op de wurken fan Aristoteles, dy't op dat stuit yn it Westen amper of alhiel net mear foarhannen wienen. Troch it wurk fan Averroes yn de 12e iuw kearde Aristoteles werom yn it Westen.
Al it wurk fan Averroes dat oer Aristoteles giet, oerspant goed trije desennia. Hy skreau kommentaren op sawat alles dat Aristoteles makke hie, útsein syn Politika. De Hebriuwske oersettings fan syn wurk hawwe ek in duorsume ynfloed hân op de joadske filosofy. De ideeën fan Averroes waarden troch Siger van Brabant en oaren assimileare (fral oan de universiteit fan Parys) binnen de kristlike skolastyke tradysje dy't foar in part op de logika fan Aristoteles grûnfêste wie. Fan de ideeën fan Averroes hawwe guons ynfloed hân op Tomas fan Akwino (en sette him ferfolgens der oan ta him wer tsjin Averroes ôf te setten wat ûnder oaren út syn traktaat blike: "De unitate intellectus contra Averroistas "). Benammen yn syn Summa contra gentiles docht bliken dat Tomas bekend wie mei de wurken fan Averroes.
Averroes hat ek kommentaren skreaun op de wurken fan Plato. De orizjinele Arabyske tekst fan syn kommentaar op Plato's De Steat is ferlern rekke, mar der binne wol in tal manuskripten bewarre bleaun fan in oersetting yn it Hebriuwsk troch Samuel ben Yehuda fan Marseille, lykas de yn de 16e iuw printen Latynske oersetting troch Jacob Mantinus fan Tortosa.
Bariton (ynstrumint)
De bariton of baritontuba is it lytsere broerke fan de eufoanium. Hy stiet stimd yn bes en hat in wat skerpere en hegere toan as de eufoanium, wylst er dochs sêft is. Meastentiids hat in bariton trije fentilen hoewol't der ek guon mei in fjirde fentyl binne. Yn in brassband spylje twa baritons, de earste en de twadde bariton. De earste bariton spilet no en dan solistyske meldijen of tsjinmeldijen en moat meast ek hegere noaten spylje. De twadde bariton is mear begeliedend en spilet gauris de legere noaten fan de baritonpartij.
thumb|Bariton thumb|Bariton + euphonium
Ferskillen tusken eufoanium en bariton
De bariton en de eufoanium lykje in soad op inoar mar binne dochs oars neffens klank en funksje. It ferskil sit him yn de foarm fan it ynstrumint: de bariton is silindrysk opboud wylst de eufoanium koanysk boud is mei ferwiidzjende beker. De stimbuis fan de bariton kin der yn beide rjochtings ynstutsen wurde, wylst dy fan de eufoanium der troch syn ferbreedzjende foarm mar yn ien rjochting ynpast.
De bariton stamt fan de hoarn ôf, wylst de euphonium fan de bastuba ôfstamt.
Falom
thumb|Oerhaal by Blauwe Molen ([[Súd-Hollân)]]
In falom, oerhaal is in ynstallaasje dêr't in skip by oer lân fan it iene nei it oare wetter lutsen wurdt. In falom of "overtoom" kin beskôge wurde as in foarrinner fan de skutslûs.
In falom bestie faak út in helling mei balken dy't mei fet ynsmard wienen. Mei in takel, ophongen boppe it heechste punt fan de falom, waard it skip út it wetter lutsen en oer de balken nei in oar wetter brocht. Op âlde ôfbylden binne faak grutte tsjillen te sjen dêr't de takels mei betsjinne waarden. Ynstee fan balken waarden ek wol beamstammen brûkt, dêr't it skip oer rôlje koe.
Falommen komme eins net mear foar. De moderne opfolger is de skipslift, dêr't it skip by yn in bak mei wetter ferpleatst wurdt. Yn Broekerhaven, tichtby Inkhuzen, is noch sa'n skipslift te bewûnderjen. Dy is in kopy fan de skipslift dy't in heale iuw lang yn Amsterdam oan de Kostverlorenfeart by de Postjeswjittering funksjonearre hat, yn wat no stedsdiel De Baarsjes hjit.
Yn it rivierke de Regge by Rijssen en Hellendoorn binne yn 1992 en 2002 noch twa falommen boud yn ferbân mei de Enterske Zomp. Op in lorry dy't mei akkustroom út it skip wei oandreaun wurdt rydt de lorry út it wetter wei op in betonbaan oer de keardamen by Zuna en Overwater. De hichteferskillen binne resp. 1,20 en 2,50 meter.
Tusken Holten en Rijssen komt de fjildnamme "Overtoom" foar, de oarsprong fan de namme op dat plak is ûnbekend.
Yn maaie 2008 waard yn De Goorn (gemeente Koggelân), in nije falom yn gebrûk nomd.
Geert en Aafkes Streekmuseum Oan 'e Swadde
Geert en Aafkes Streekmuseum Oan 'e Swadde sit oan de Bjirkewei yn Twizelerheide yn de gemeente Achtkarspelen.
De kolleksje bestiet út goed 7000 pear redens, antike meganyske masines, antike muzykynstruminten, poppen, bearen en blikken boartersguod.
Apocalypto
Apocalypto is in Amerikaansk-Meksikaanske histoaryske aventoerefilm út 2006 ûnder rezjy fan Mel Gibson, mei yn 'e haadrollen Rudy Youngblood en Raoul Trujillo. De film spilet om 1511 hinne middenmank de Maya's yn it prekolumbiaanske Meso-Amearika, en hat in cast dy't folslein bestiet út Yndiaanske akteurs en aktrises. De taal dy't alle akteurs sprekke, is Jûkateeksk, ien fan 'e hjoeddeistige ôfstammelingen fan 'e Klassike Maya-taal.
It ferhaal giet oer de jager Jagûarpoat, waans fredige doarp fan jager-sammelders yn it tropysk reinwâld fan it Jûkatanskiereilân oerfallen wurdt troch de krigers fan in grutte stêdsteat (basearre op Chichén Itzá). De manlju wurde finzennommen en meifierd op in nuodlike reis werom nei de stêd om dêr as minske-offers oan 'e god Kukulkan offere te wurden om it mislearjen fan 'e rispinge troch klimaatferoaring ôf te kearen.
Apocalypto krige fan 'e filmkritisy oer it algemien positive resinsjes, hoewol't der krityk wie op 'e ôfskildering fan 'e Maya-beskaving. Yn 'e bioskopen wie de film kommersjeel súksesfol. Apocalypto waard nominearre foar trije Oscars, de Golden Globe foar Bêste Film yn in Bûtenlânske Taal, ien BAFTA, twa Saturn Awards en ien Satellite Award.
Titel
De titel fan 'e film is ôflaat fan it Grykske wurd ἀποκαλύπτω (apokalupto), dat besibbe is oan it wurd "apokalyps" foar de Ein fan 'e Tiden. Troch regisseur Mel Gibson waard de betsjutting fan 'e titel yn in fraachpetear lykwols definiëarre as "in nij begjin of in ôfskuorren fan in wale: in iepenbiering […]. Alles hat in begjin en in ein, en alle beskavings is dat krekt-en-gelyk mei."
Plot
Yn it prekolumbiaanske Meso-Amearika binne de jonge jager Jagûarpoat, syn heit Fjoerstienloft en de oare manlju út harren fredige doarpke op jacht yn it omlizzende tropysk reinwâld as se in kloft flechtlingen tsjinkomme. De lieder fan dy groep leit út dat harren doarp platbaarnd en harren wengebiet leechplondere is en freget tastimming om troch it domein fan it doarp fan Jagûarpoat-en-dy te tsjen. Nei't de flechtlingen har ôfjûn hawwe, merkt Fjoerstienloft tsjin Jagûarpoat op dat dy lju siik fan eangst wiene. Hy druit syn soan yn om nea ta te stean dat eangst him ynfektearret. De jûns komme de doarpelingen gear om harren âlde sjamaan hinne, dy't in profetysk ferhaal fertelt oer in wêzen dat fertard wurdt troch in leechte dy't nea opfolle wurde kin, ek al wurde him alle geskinken fan 'e wrâld tastoppe. Dêrom sil it blynseach trochgean mei it ta him nimmen fan dingen oant der neat mear is om te nimmen en de wrâld net mear bestiet.
De krigers bine de finzenen oaninoar en nimme harren mei op in lange mars by it doarp wei. De bern út it doarp litte se oan har lot oer. Dyselden folgje harren âldelju in hiel ein, mar bliuwe úteinlik efter as de krigers mei harren finzenen in brede rivier oerstekke. Underwilens komme Sân en har soan yn 'e cenote fêst te sitten nei't in erchtinkende oanfaller de beamwoartel trochkappet dêr't se ferlet fan hat om der wer út te klimmen.
Nei in lange, nuodlike reis troch troch it oerwâld, wêrby't de finzenen oan ien wei bleat steane oan 'e wrede behanneling fan 'e krigers, mar fral fan Middeleach, komme se lang om let de stêdsteat benei dêr't de krigers wei komme. As it oerwâld ophâldt, passearje se earst in krite fan keale beamstobben dêr't neat groeit, en dan útstrutsen ikkers mei stynske weet dat ferdrûge is, út en troch ûnderbrutsen troch doarpen wêrfan't de befolking desimearre is troch in ûnbekende sykte. Deunby de eigentlike stêd treffe se in lyts famke dat mei dyselde sykte ynfektearre is en yn in njoere profesije de ein fan 'e Mayaanske wrâld foarseit.
Yn 'e stêd oankommen skiede de krigers de manlike finzenen fan 'e froulju, dy't as slavinnen ferkocht wurde. De manlju wurde nei it stedsplein ta brocht, dêr't it optilt fan 'e minsken. Dyselden sjogge omheech nei de top fan in treppiramide, dêr't minske-offers brocht wurde, it iene nei it oare, wêrnei't de ôfhoude hollen en de ûnthalze liken fan 'e slachtoffers by de piramide delsmiten wurde nei it folk. Jagûarpoat en de oare manlju út syn doarp wurde nei de top fan 'e piramide laat, dêr't hja om bar nei foarren helle en op 'e rêch oer in alter hinne lein wurde. Under it tasjend each fan 'e kening en keninginne fan 'e stêd snijt de hegepreester dan by in offerritueel de boarstkas fan 'e mannen iepen en skuort it noch klopjende hert derút om harren te offerjen oan 'e god Kukulkan. Dêrnei wurde de mannen ûnthalze, wêrnei't holle en lichem by de piramide del soald wurde. It doel fan 'e hiele eksersysje is om 'e genede fan Kukulkan ôf te smeekjen, sadat dy de rispinge dit jier net mislearje litte sil.
Jagûarpoat is as trêde oan bar. Syn maten winskje him, nei de tradysje fan harren folk yn it gefal dat immen stjerre sil, in goede reis. Jagûarpoat brekt lykwols mei de tradysje troch te sizzen dat er net fuort wol. De krigers fan 'e stêdsteat negearje harren praat, en Jagûarpoat wurdt nei foarren ta brocht en oer it alter hinne lein. Krekt as de boal syn dagge yn it boarst fan Jagûarpoat stekke sil, begjint der lykwols in sinnefertsjustering, en dêrop lit de hegepreester de seremoanje stil lizze. Hy beslút it barren te ynterpretearjen as in teken dat Kukulkan troch de minske-offers sêd is en nei de smeekbeaën fan it folk harke hat. Dêrom slút er de seremoanje ôf en wurde Jagûarpoat en de oare noch libjende finzenen sparre. As Nulwolf lykwols freget wat er no mei harren oan moat, hjit de hegepreester him om harren nei in stil plakje te bringen en út 'e wei te romjen.
Nulwolf en syn krigers nimme Jagûarpoat en de oaren sadwaande mei nei in plak oan 'e bûtenrâne fan 'e stêd, dêr't er harren hjit om te besykjen om dravende oer in stik iepen grûn de fjilden mei stynske weet te berikken. As harren dat slagget, kinne se weromkeare nei harren dierbere oerwâld. Ien foar ien wurde de finzenen loslitten, mar Nulwolf en syn mannen brûke har as doelwiten foar sjitoefenings mei pylk-en-bôge en it smiten fan werpspeetsen en bola's. Oan 'e râne fan it stynske weet hat Nulwolf boppedat syn soan Kerfstien opsteld dy't bewapene is mei in mei obsidiaandiggels ynleine kneppel; dyselde slacht alle finzenen dea dy't it safier helle hawwe. As Jagûarpoat oan bar is, draaft er sigesaagjend fuort, mar wurdt lykwols troffen troch in pylk. Dy trochboarret him fan 'e rêch oant de búk, mar rekket aldergeloks gjin organen. Hy brekt de pylkpunt ôf en docht him slimmer ferwûne foar as er is. As Kerfstien komt om him ôf te meitsjen, stekt er dyselde de pylkpunt troch de kiel, dat er it bestjert, wêrnei't er útnaait troch it stynske weet.