cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
It Leafdesliet fan J. Alfred Prufrock
Ynhâld
As men symbolistyske ynterpretaasjes benefter lit, kin It Leafdeslieft fan J. Alfred Prufrock omskreaun wurde as de skynber willekeurige gedachten fan in seksueel frustrearre man yn syn middeljierren dy't it ien of oar oppenearje wol, mar it net goed oandoar, en it úteinlik net docht. De struktuer fan it gedicht is swier beynfloede troch Dante Alighieri syn Godlike Komeedzje, en referearret fierders oan de Bibel, Shakespeare syn toanielstikken Hindrik IV, Diel 2, Trijekeningejûn en Hamlet, de poëzij fan 'e santjinde-iuwske metafysyske dichter John Donne en de njoggentjinde-iuwske Frânske symbolisten.
Mei't Prufrock fierhinne út 'e oarderleaze tinzen fan 'e ferteller bestiet, is it dreech te ynterpretearjen. Der binne trije wichtige punten fan ûnienichheid ûnder resinsinten. Yn it foarste plak is der de fraach tsjin wa't Prufrock it yn it gedicht hat; praat er mei in oare persoan, rjochtet er him ta de lêzer, of binne it allegear mar ûnútsprutsen gedachten yn syn holle? Oard is der de fraach oft Prufrock earne hinne giet of dat de foarbygeande bylden fan bgl. de loft, dize, strjitten en goedkeape restaurants en hotels inkeld oproppen oantinkens binne. En trêd is der de kwestje oangeande wat er no eins fan doel is te sizzen mar ta einbeslút dochs foar him hâldt. Oangeande dat lêste hawwe in protte lju oppenearre dat it grif in leafdesferklearring oan in frou wêze moat, en dat er dy úteinlik net útsprekt om't er benaud is om ôfwiisd te wurden. Dêrby tsjutte se û.m. op 'e ûnderskate kearen brûkte bylden fan frouljusearms en -klean en de slotregels fan it gedicht, wêryn't Prufrock him deroer beklaget dat seemearminnen him net tasjonge wolle. Oaren binne lykwols fan tinken dat Prufrock it iene of oare djippere filosofyske ynsjoch op 't aljemint besiket te bringen of mooglik syn desyllúzjes oangeande de maatskippij dêr't er yn libbet, en dat er it net seit om't er bang is om troch syn sosjale fermidden ferstjitten te wurden.
Fryske oersetting
The Love Song of J. Alfred Prufrock waard ûnder de titel It Leafdesliet fan J. Alfred Prufrock yn it Frysk oerset troch Jabik Veenbaas. Dy fertaling waard yn febrewaris 2001 publisearre yn tydskrift Trotwaer.
Sulveren medalje
In sulveren of sulverne medalje is de op ien nei heechste medalje dy't útrikt wurdt foar in prestaasje op net-militêr mêd. Sokke ûnderskiedings binne benammen ferbûn mei de sport. De namme komt fuort út it feit dat der alteast in fraksje sulver (meast yn 'e foarm fan blêdsulver) oan dizze medaljes tafoege is, en om't sa'n medalje de kleur fan sulver hat. It komt mar selden foar dat 'sulverne medaljes' wier fan poer sulver binne; de measten binne ynstee fersulvere, sa't dat bygelyks it gefal is mei de sulverne medaljes dy't útrikt wurde op 'e Olympyske Spullen.
By grutte sporteveneminten kriget de winner in goudene medalje, de twadde-plakhâlder kriget in sulverne medalje en dejinge dy't it trêde plak behellet, wurdt in brûnzene medalje oan útrikt. Dat is noch mar goed in iuw sa, want by de Olympyske Spullen fan 1896, yn Atene, krigen de winners noch in sulverne medalje. De goud-sulver-brûns-hierargy waard pas ynfierd op 'e Olympyske Spullen fan 1904 yn St. Louis. Neitiid waard dat systeem oernommen troch alle oare sporteveneminten
Tsjernobyl
Tsjernobyl (Russysk: Черно́быль — Oekraynsk: Чорно́биль) is in lytse stêd oan de rivier Pripjat, yn de oblast Kiev, yn it noarden fan de Oekraïne, net fier fan de grins mei Wyt-Ruslân. It plak waard ferneamd nei it ûngemak yn de tichteby lizzende kearnreäktor op 26 april 1986. De ionisearjende strieling dy't it gefolch fan dat ûngemak wie, is dêr noch sa sterk, dat de autoriteiten it net fertroud fine om dêr te wenjen. Dêrom is Tsjernobyl, dêr't eartiids sa'n 14.000 minsken wennen, no in spûkstêd. Itselde jildt foar de net fier ôf lizzende stêd Prypjat, dy't eartiids 55.000 ynwenners hie. Prypjat falt yn de saneamde ferfrjemdingssône, dy't yn in striel fan 30 kilometer om de kearnsintrale rint en dy't net frij tagonklik is. De tritichkilometersône is sûnt 15 augustus 2012 neffens Oleg Bondarenko, lid fan de regearingskommissy dy't oer Tsjernobyl giet, wer bewenber omdat it strielingsnivo genôch sakke is. Griente en fruit út de lânsdouwe kinne lykwols noch hieltyd net iten wurde, meidat de strieling dêrfoar noch wol te heech is.
Yn de regio om Tsjernobyl hinne is de strieling sa sterk net, mar ek dêr wenje noch hieltyd fiif miljoen minsken yn besmette kontreien.
List fan planetoïden 22501-22600
Dit is in list fan planetoïden 22501-22600.
List fan planetoïden 62501-62600
Dit is in list fan planetoïden 62501-62600.
Gouden medalje
In gouden(e) medalje is de heechste medalje dy't útrikt wurdt foar in prestaasje op net-militêr mêd. Sokke ûnderskiedings binne benammen ferbûn mei de sport. De namme komt fuort út it feit dat der alteast in fraksje goud (meast yn 'e foarm fan blêdgoud) oan dizze medaljes tafoege is, en om't sa'n medalje de kleur fan goud hat. It komt mar selden foar dat 'goudene medaljes' wier fan poer goud binne; de measten binne ynstee ferguld, sa't dat bygelyks it gefal is mei de goudene medaljes dy't útrikt wurde op 'e Olympyske Spullen en mei de medaljes dy't by de Nobelprizen hearre.
It idee om foar de heechste prestaasje in goudene medalje út te rikken ûntstie yn it leger, dêr 't al yn 'e Midsiuwen de heechste ofsieren rangûnderskiedingstekens fan goud hiene. Ek it útrikken fan goudene ûnderskiedings as symboal foar de talitting ta ridderoarders ûntstie yn datselde tiidrek. Sûnt de achttjinde iuw wurde der ek goudene medaljes útrikt foar prestaasjes op it mêd fan 'e skiene keunsten, bygelyks troch de Keninklike Deenske Akademy.
Pas oan 'e ein fan 'e njoggentjinde iuw waard dit gebrûk oernommen troch de sportwrâld. Dêrby moat oantekene wurde dat der foar de earste plakken op 'e Olympyske Spullen fan 1896, yn Atene, sulverne medaljes útrikt waarden. De goud-sulver-brûns-hierargy foar earste, twadde en trêde plakken waard pas ynfierd op 'e Olympyske Spullen fan 1904, yn St. Louis. Neitiid waard dat systeem oernommen troch alle oare sporteveneminten
Elle-Máijá Tailfeathers
Elle-Máijá Tailfeathers, soms koartwei Máijá Tailfeathers neamd (Bloed Reservaat 148 (Alberta), ±1985) is in Kanadeesk regisseur en dokumintêremakster fan mingd Kainai-Swartfuotsk en Samysk etnysk komôf. Hja makket benammen koarte films en dokumintêres. Har bekendste produksjes binne Bloodland en A Red Girl's Reasoning. Dêrnjonken is Tailfeathers ek aktyf as polityk aktiviste.
Libben en karriêre
Tailfeathers waard omtrint 1985 berne yn it Bloed Reservaat 148 yn it suden fan 'e Kanadeeske provinsje Alberta, as de dochter fan in Swartfuotske mem dy't ta de stamme fan 'e Kainai (of Bloed-Yndianen) hearde, en in Noarske heit fan etnysk Samysk komôf. Tailfeathers die in oplieding toaniel oan 'e Filmskoalle fan Vancouver, dêr't hja yn 2006 foar slagge. Dêrnei learde se fierder oan 'e Universiteit fan Britsk-Kolumbia, dêr't se yn 2011 ôfstudearre mei Yndiaanske stúdzjes as haadfak en frouljusstúdzjes as byfak.
Nei't se in hoartsje as aktrise wurksum west hie, ferlei Tailfeathers har oandacht nei it wurk efter de skermen. Yn har tiid oan 'e Universiteit fan Britsk-Kolumbia learde se hoe't se mei film- en montaazjeapparatuer omgean moast. Hja brûkt it medium film ornaris as in direkt middel tsjin ûnrjocht en geweld. Weromkearende motiven yn har wurk binne geweld tsjin en seksueel misbrûk fan froulju en ûnderdrukking fan lânseigen minderheden en mienskippen. Foar har films makket Tailfeathers yn 'e regel gebrûk fan in cast en crew dy't folslein út Yndianen en oare lânseigen groepen bestiet.
Har earste koarte film wie Bloodland, dy't yn 2011 útkaam, en dêr't se har mei tsjin 'e praktyk fan fracking keart. Dat is in technyk dy't troch de oaljeyndustry brûkt wurdt om earder ûnrindabel lytse ierdoaljefoarrieden op te pompen, mei grutte miljeufersmoarging ta gefolch. Yn Bloodland makke Tailfeathers gebrûk fan in tige grafyske metafoar, wêrby't in frou fêstholden wurdt sadat der yn har nei oalje boarre wurde kin. De kosten fan 'e film waarden betelle troch de Bloed Stamme, dy't dêr in distribúsje-sjek foar brûkte, sadat it jild yndirekt by de oaljeyndustry weikaam. Mei har film fitere Tailfeathers yn Kanada in nasjonaal debat oan oer it rjocht en ûnrjocht fan fracking op it lân fan lânseigen mienskippen. Bloodland waard fertoand op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Vancouver fan 2011, it Amerikaansk Yndiaansk Filmfestival fan 2011, de ynternasjonale filmfestivals fan Tulsa en Yellowknife fan dat jier en ferskate oare filmfestivals, wêrûnder inkelen yn Noarwegen en Finlân.
In oare bekende koarte film fan Tailfeathers is A Red Girl's Reasoning, út 2012. Dêryn joech se kommentaar op 'e groeiende oantallen fermoarde en femiste lânseigen froulju yn Kanada. De film draait om in jonge frou dy't in ferkrêfting oerlibbe hat en har syktocht nei gerjochtichheid. Mei dy film wûn Tailfeathers de Vancouver Crazy8s Competion, in filmwedstryd wêrby't de makkers harren projekten yn in perioade fan acht dagen foltôgje moasten.
Njonken har karriêre as filmmakster is Elle-Máijá Tailfeathers ek aktyf as aktiviste, benammen op it mêd fan frouljusrjochten en de politike en maatskiplike rjochten fan lânseigen mienskippen. Yn 2011 waard se arrestearre doe't se dielnaam oan in freedsume demonstraasje wêrby't de wei ôfset waard by in oaljeboarplak yn it Bloed Reservaat fan súdlik Alberta. Tailfeathers hâldt ek it kontakt mei har heite folk yn noardlik Skandinaavje oan, en ferdielt har tiid tusken it Bloed Reservaat yn Kanada en Noarsk Laplân.
Ynbraak
Ynbraak (of yn juridysk jargon braak) is in misdriuw dat it yllegaal iepenbrekken omfiemet fan in gebou of in oar ôfsletten foarwerp, lykas in auto, mei as bedoeling om dat yn te gean. As it yngean fan sa'n gebou of foarwerp net it doel is, sprekt men by it iepenbrekken net fan ynbraak, mar fan fernieling. It doel fan in ynbraak is ornaris om oarmans besittings te stellen. Sadwaande jildt ynbraak foar it rjocht as in strafferswierjende omstannichheid by dieverij. Immen dy't in ynbraak útfiert, is in ynbrekker.
Soms wurdt in ynbraak by leechsteande gebouwen net dien mei as doel om guod te stellen, mar om jin yn it oangeande gebou nei wenjen te setten. Dan is der gjin sprake fan ynbraak mar fan kreak. Lju dy't dat dogge, binne kreakers, dy't yn Nederlân in beskate wetlike beskerming genietsje. By kreak is trouwens net altyd sprake fan it ynbrekken yn in gebou; soms witte kreakers gewoan de kaai fan in leechsteand gebou te bemachtigjen.
Bytiden slagget it ynbrekkers trouwens ek om in gebou of auto yn te kommen sûnder dat der feitlik sprake is fan ynbraak, om't der neat stikken makke hoecht te wurden. Soks kin bygelyks foarkomme as de eigner fergetten is om de doar op 't slot te dwaan of as er de kaai yn 't slot sitte litten hat. Foar sokke misdriuwen ken it Nederlânske rjocht noch de termen ynslûping en ynklimming, dat ek strafbere delikten binne.
Dénia
Dénia is in Spaanske gemeente, fiskersplak en baaiplak oan de Costa Blanca en leit benoarden Benidorm en besuden Valencia.
It kastiel fan Dénia liet Filips II fan Spanje sette.
Skiednis
Der is bewiis fan minsklike bewenning sûnt de prehistoarje en der binne Iberyske ruïnes op de hichten yn de omkriten fan Dénia. Yn de 4e iuw foar Kristus wie Dénia in Grykske koloanje fan Marseille of Empúries dy't neamd wurde troch Strabo as Hemeroscòpion. It wie in bûnsmaat fan Rome yn de Punyske Oarloggen en waard letter opnaam yn de Romeinske possessione mei de namme Dianum. Quintus Sertorius festige dêr in Romeinske marinebasis yn de 1e iuw f.Kr.
Fan 636-696, yn it Fisigoatysk Keninkryk fan Iberia, wie it de sit fan in biskop, ôfhinklik fan Toledo. Nei de islamityske ferôvering fan Iberia en de ûntbining fan it Kalifaat fan Kórdoba, waard Denia (doe Deniyya, دانياArabysk foar 'leechlizzend lân') de haadstêd fan in keninkryk dat Taifa regearre oer in part fan de Falensiaanske kust en Ibiza. De Slavyske slaven, saqaliba, slagge it om harren te befrijen en nei Taifa te rinnen. Taifa ferlear syn ûnôfhinklikens yn 1076, doe't it oermastere waard fan Ahmad al-Muqtadir, hear fan Zaragoza. Dat bleau sa oant de Almoraviden 1091 ynfoelen. De islamityske Arabieren wienen de oarspronklike bouwers fan it kastiel. De Frânsken, dy't de stêd fjouwer jier besetten yn de Spaanske Suksesjekriich, bouden it fannijs begjin 19e iuw.
De stêd waard 1244 ferovere troch de kristenen. Dêrtroch rekke de stêd yn de nederklits en bleau benei ûnbewenne nei it ferbaljen fan de moslims. Dénia waard letter opnij befolke fanwege de Falensiaanske regearing. 1431 waard de stêd besit fan de famylje de Sandoval en 1455 kaam er ûnder de Aragoneeske kroan. As markizaat út 1487, krige Dénia in protte privileezjes fan Francisco Gómez de Sandoval y Rojas, hartoch fan Lerma, in favoryt fan Filips III fan Spanje. Nei it dekreet fan útsetting fan de Moriscos (1609) folge in tiid fan ferfal, wêryn't 25.000 minsken it markizaat ferlieten. Sadwaande rekke de pleatslike ekonomy yn bot yn it delgean.
Dénia waard fannijs oankocht troch de Spaanske kroan yn 1803, wêrnei't de stêd in hieltyd wichtiger hannelshaven waard. Fan 1800 oant de tiid fan de Spaanske Boargerkriich yn de lette 30er jierren wie der in Ingelske mienskip fan rezinehannelers yn Dénia.
Yn Dénia oerwinterje in protte Nederlanners. Ek simmers is it in populêre fakânsjebestimming.
Ida Ljungqvist
Ida Lungqvist (yn Tanzania, 27 septimber 1981), is in Tanzaniaansk-Sweedsk neakenmodel dat yn maart 2008 yn 'e Amerikaanske edysje fan 'e Playboy stie. Hja wie de earste yn Afrika berne frou dy't ea útkeazen waard as Playboy Playmate fan 'e Moanne. Yn 2009 wie se Playmate fan it Jier.
List fan planetoïden 62601-62700
Dit is in list fan planetoïden 62601-62700.
Ida Ljungqvist
Karriêre
Yn 2007 waard Ljungqvist ûntdutsen troch Playmate fan it Jier 2007 Sara Jean Underwood, wylst se op 'e eksklusive winkelstrjitte Rodeo Drive, yn it Kalifornyske Beverly Hills, oant it winkeljen wie. Op oantrún fan Underwood stimde Ljungqvist deryn ta om in neaken te posearjen foar de oarspronklike, Amerikaanske edysje fan it neakenblêd Playboy. Har fotoreportaazje waard publisearre yn it maartnûmer fan 2008, en Ljungqvist waard dêrby as earste yn Afrika berne frou útroppen ta Playboy Playmate fan 'e Moanne. Neitiid waard sy fan 'e tolve Playmates fan 'e Moanne út 2008 útroppen ta Playmate fan it Jier 2009.
Ljungqvist is de earste Playmate fan it Jier dy't har titel publyklik opdroegen hat oan filantropysk wurk fia ferskate non-profitorganisaasjes en goeddiedichheidsynstellings. Dêrby hat se benammen gearwurke mei Empowerment Works, in tinktank dy't him taleit op wrâldwide duorsumens. Ljungqvist har oandiel bestiet derút om har bekendheid te brûken foar reklame en it ynsammeljen fan jild foar dy organisaasje.
Priveelibben
Yn desimber 2007 troude Ljungqvist mei in Joshua R. Lang, mei wa't se doe al fjouwer jier gearwenne. Yn septimber 2008 rûn it houlik lykwols op 'e klippen, wêrnei't it pear yn in lange striid ferwikkele rekke oer de fâdij fan harren chihuahua. Yn maaie 2009 waard Ljungqvist oanklage troch in Katrina Kantner, dy't bewearde dat Ljungqvist $90.000 oannommen hie fan har eks-man Doug Kantner, yn in snuorje dat dyselde it ferhipte om syn alimintaasje fan $10.000 yn 'e moanne op te hoastjen. Kantner loek de rjochtsaak yn novimber fan datselde jier yn. Yn 2012 krige Ljungqvist in lesbyske relaasje mei in oare Playboy Playmate, Kristina Shannon, in eardere freondinne fan Playboy-eigner Hugh Hefner.
Jelle Banga
thumb|Dr. Jelle Banga
List fan planetoïden 22601-22700
Dit is in list fan planetoïden 22601-22700.
Jelle Banga
Dr. Jelle Tjeerds Banga (Frjentsjer, 23 augustus 1786 - dêre, 13 april 1877) wie in genêshear en boargemaster.
Biografy
Banga kaam út de patrysjersfamylje Banga en wie in soan fan de Fryske patriot en froedskip mr. Tjeerd Sijdses Banga (1741-1810) en dy syn twadde frou Lieuwkjen Hendriks Coster (1756-1810). Hy boaske yn 1808 oan Teatske van der Kooi (1787-1858) mei wa't er tsien bern krige, ûnder wa't de lettere rjochter mr. Klaas Banga (1826-1911) wie. Hy wie de skoanheit fan Earste Keamerlid mr. Gijsbertus Schot (1810-1889), fan boargemaster mr. Pieter Adama Zijlstra (1810-1863), fan heechlearaar godgeleardheid prof. dr. Evert Jan Diest Lorgion (1812-1876) en fan boargemaster mr. Tjepke Mulier (1815-1883).
Jelle Tjeers promovearre yn 1807 yn de genêskunde oan de Universiteit fan Frjentsjer. Hy waard dêrnei dokter, mar skreau ek in ferneamde skiednis fan de genêskunst. Hy makke wiidweidige oantekeningen fan syn medysk hanneljen; dy waarden yn 1991 útjûn. In stúdzje oer epidemyske syktes út 1828 waard bekroand troch de Provinsjale Kommissy fan Genêskundich Undersyk en Tafersjoch yn Noard-Hollân en dêrnei troch dy kommisje ek útjûn. Bagma wie 50 jier lid fan de Provinsjale Kommissy fan Genêskundich Undersyk en Tafersjoch yn Fryslân (1815-1865).
Banga wie fierder kurator fan de Latynske skoalle en fan 1811 oant 1813 maire fan Frjentsjer. Fan dy stêd wie er fan 1813 oant 1815 presidint-boargemaster, fan 1824 oant 1844 gemeenteriedslid, dêrnei oant 1847 wethâlder en fannijs boargemaster fan 1847 oant 1856. Hy wie ek noch fan 1814 oant 1850 lid fan Provinsjale Steaten fan Fryslân.
Kelder
In kelder (fan it Latynske cellarium) is it diel fan in gebou dat ûnder de grûn (d.w.s. ûnder it meanfjild) leit. Troch de isolearjende wurking fan 'e omjaande ierde hearsket der yn dit diel fan gebouwen in frijwol konstante temperatuer. Dêrby is it der simmerdeis relatyf koel, en yn strange winters minder kâld as bûtendoar. Sadwaande waarden kelders fan âlds brûkt foar de opslach fan iten, lykas griente, fruit en jirpels, mar likegoed foar guod dat net goed oer temperatuerwikselings kin, lykas wyn.
Tsjintwurdich wurde kelders fan âlde huzen faak brûkt as sliepromte of as muzykstudio (fanwegen de natuerlik lûdsisolaasje dy't de omjaande ierde biedt). Mids tweintichste iuw waard op in stuit opholden mei it tafoegjen fan kelders oan nije wenten (hoewol't der faak wol in krûpromte wie). Begjin ienentweintichste iuw hawwe oprinnende huzeprizen derta laat dat der no faak wol wer kelders yn nije wenten oanlein wurde, om't dat relatyf goedkeap foar ekstra wen- of opslachromte soarget.
As in kelder foar in diel boppe it meanfjild útstekt (mei finsters heech yn 'e muorre) sprekt men fan in sûterrên. Oarsoartige kelders binne:
Koarte film
In koarte film is in film dy't oangeande tiidsdoer net langernôch is om as in film fan folle lingte beskôge te wurden. Hoewol't der gjin konsinsus is wêr't de grins tusken dy beide filmtypes krekt leit, omskriuwt de gesachhawwende Amerikaanske Academy of Motion Picture Arts and Sciences in koarte film as "in oarspronklike spylfilm dy't in tiidsdoer hat fan 40 minuten of minder, de ôftiteling ynbegrepen".
Koarte films wurde faak fertoand op pleatslike, nasjonale of ynternasjonale filmfestivals. Se wurde ornaris makke as non-profitprojekt troch ûnôfhinklike filmmakkers, en binne dan lowbudgetfilms of nobudgetfilms. As der in budget is, bestiet dat yn 'e regel út in beurs fan in filmfûns of fan in oare non-profitorganisaasje, út jildlike stipe troch in sponsor, of út eigen jild fan 'e filmmakker sels. Koarte films wurde oer it algemien troch filmmakkers brûkt om ûnderfining op te dwaan en/of om harren talinten te bewizen mei as doel om jild foar takomstige filmprojekten los te krijen fan filmfûnsen, private ynvestearders of filmstudio's.
Petrus Hofstede de Groot
thumb|Portret fan Petrus Hofstede de Groot ([[Jan Ensing|Ensing, om 1851-52)]] Petrus Hofstede de Groot (Lier, 8 oktober 1802 – Grins, 5 desimber 1886) wie in Nederlânsk teolooch.
Libben en wurk
Hofstede de Groot waard berne yn East-Fryslân. Dyn âlden wiene Kornelius Petrus de Groot en Anna Gertruida Hofstede. Petrus wie de earste dy't de famyljenamme Hofstede de Groot brûke. Zijn Oranjegezinde ouders waren naar Lier vertrokken by oanfang fan de Bataafske Republyk. Yn 1813 kaam de húshâlding werom yn Grins. Nei it gymnasium skreau er him 1819 yn oan de Ryksuniversiteit Grins, dêr't er trije jier letteren studearre. Dêrnei gie er oer op de stúdzje teology. Ein 1826 promovearre er mei Disputatio Clemente Alexandrina, philosopho Christiano.
Hofstede de Groot hat njonken syn wurk as heechlearaar ek bot warber west yn it maatskiplik libben, yn Grins en yn oare plakken. Hy wie ûnder mear ynspekteur fan it ûnderwiis en wie belutsen by de earmesoarch. Jierrenlang wie er ien fan de direkteuren fan it Nederlandsch Zendeling Genootschap, festige yn Rotterdam. De earste kear dat er direkteur waard wie yn 1831. Hy skreau ferskate stikken op it mêd fan de sinding. Hy hearde mei syn kollega's Johan Frederik van Oordt en L.G. Pareau ta de saneamde Grinzer Godgelearden, in teologyske streaming mei in soad ynfloed, mei troch harren tydskrift Waarheid in Liefde. Hy waard mear as ien kear ôffurdige nei de synoade fan de Nederlânske Herfoarme Tsjerke, dy't har gearkomsten yn De Haach hold.
Petrus Hofstede de Groot stoar yn de âldens fan 84 jier yn Grins.
Apolloanius fan Roados
Apolloanius fan Roados (Aldgryksk: Απολλώνιος Ρόδιος, Apollónios Ródios; latinisearre foarm: Apollonius Rhodius; fl. earste helte fan 'e 3e iuw f.Kr.) wie in Gryksk skriuwer út 'e Klassike Aldheid dy't benammen ferneamd is om syn epysk gedicht de Argonautica, wêryn't er it ferhaal oer Jason en de Argonauten út 'e Grykske mytology behannele. Dat epos wie sawol ynnovatyf as tige ynfloedryk. Fan Apolloanius syn oare wurken binne lykwols inkeld fragminten oerlevere en oer de man sels is frijwol neat mei wissichheid te sizzen, behalven dat er in etnyske Gryk wie dy't yn 'e trêde iuw f.Kr. libbe hawwe moat en dat er alteast in diel fan syn libben yn Egypte trochbrocht.
Libben
By de meast skriuwers út 'e Aldheid kin wat oer harrensels ôflaat wurde út har wurk, mar Apolloanius is in útsûndering op dy regel. It measte biografyske materiaal dat oer him beskikber is, komt út fjouwer ûnderskate boarnen, dy't allegear fan twifelige wearde binne. Twa dêrfan binne teksten dy't de titel It Libben fan Apolloanius drage, en (yn 'e Aldheid) as kommentaar tafoege binne oan útjeften fan syn wurk; dizze teksten wurde faninoar ûnderskaat troch se oan te tsjutten as Vita A en Vita B. De trêde boarne is in artikel yn 'e Suda, in tsiende-iuwske Byzantynske ensyklopedy, en de fjirde boarne is in papyrusrôle (oantsjut as P. Oxy 1241) dy't fûn is yn 'e Egyptyske ruïnestêd Oxyrhynchus, mei dêrop in listke mei de nammen fan ferskate haden fan 'e Bibleteek fan Aleksandrië. Alle fjouwer boarnen binne lykwols koart en dizenich en sprekke inoar en harsels boppedat net selden tsjin.
Neffens de beide Vitae en de Suda soe Apolloanius syn heit in Silleus of Illeus west hawwe. Dy nammen binne tige seldsum en soene ôflaat wêze kinne fan σίλλος (sillos), dat "skotskrift" betsjut, wat wize soe op in komyske boarne (yn 'e Aldheid namen biografen it wurk fan komyske dichters dy't bekende persoanen op 'e hak namen gauris foar wier oan). Vita B wol hawwe dat Apolloanius syn mem in frou wie dy't Rhode hiet, mar ek dat is ûnwierskynlik, mei't Rhodē safolle betsjut as "Rodinzyske frou". Sadwaande liket dat hast sûnder mis in besykjen te wêzen om 'e tafoeging 'fan Roados' te ferklearjen. De beide Vitae, de Suda en de geograaf Strabo sizze dat Apolloanius berne waard yn it Egyptyske Aleksandrië, wylst Ateneus en Klaudius Ailianus miene dat er yn Naukratis te wrâld kaam, likernôch 70 km besuden Aleksandrië, oan 'e igge fan 'e rivier de Nyl. Gjin inkele boarne jout in jiertal of datum foar syn berte.
De beide Vitae en de Suda binne it deroer iens dat Apolloanius in learling wie fan 'e dichter en wittenskipper Kallimachus. Vita B giet dêr fierder op yn troch te sizzen dat Apolloanius fan Kallimachus retoarika learde. De terminology dy't yn 'e boarnen brûkt wurdt, is lykwols dûbelsinnich, mei't dy likegoed betsjutte kin dat it wurk fan Kallimachus in grutte ynfloed op 'e ûntwikkeling fan Apolloanius hie sûnder dat de beide mannen inoar ea metten. Oant frij resint waard der troch moderne saakkundigen in protte ûndersyk dien nei en skreaun oer in literêr skeel tusken Apolloanius en Kallimachus, mar it iennichste bewiis dat sa'n skeel ea bestien hat, wurdt foarme troch in pear dichtregels yn in Aldgrykske blomlêzing. Dizze kwestje is sa obskuer, dat men der noch altyd net út is, hoewol't no wol dúdlik liket dat de saak letter yn 'e hellistyske literatuer ûnbidich sensasjonalisearre is.
Neffens Vita B, de Suda en de papyrusrôle P.Oxy.1241 beklaaide Apolloanius op in beskaat stuit yn syn libben it amt fan haad fan 'e Bibleteek fan Aleksandrië. Neffens P.Oxy. 1241 waard er as sadanich opfolge troch Eratostenes. As dat wier is, moat it nei 247 of 246 f.Kr. west hawwe, doe't farao Ptoleméus III Euergetes op 'e Egyptyske troan kaam, dy't Eratostenes oanstelde. Dat soe ek ynhâlde dat Apolloanius wierskynlik ien fan 'e ûnderwizers fan 'e Ptoleméus III west hie. Spitigernôch is de gronology fan P.Oxy. 1241 twifelich, mei't de list Apolloanius neamt ûnder it regear fan Ptoleméus I Soter (stoarn yn 283 f.Kr.), mar ek ûnder dat fan Ptoleméus V Epifanes (berne yn 210 f.Kr.). De Suda draait it spul om en wol hawwe dat Apolloanius de opfolger fan Eratostenes wie, mar dat past ek net by wat oer de rest fan Apolloanius syn libben bekend wie. Der wie noch in oare Aleksandrynske bibletekaris mei de namme Apolloanius, dy't Aristofanes fan Byzantium opfolge as haad fan 'e bibleteek, en mooglik dat der betizing ûntstien is mei dy man.
It taheaksel 'fan Roados' tsjut oan dat Apolloanius it ien of oar mei it Grykske eilân Roados te krijen hie, mar wat krekt, dat is ûnbekend. Foarhinne waard wol oannommen dat er dêr berne wie, mar dêrfoar is yn gjin inkele boarne bewiis werom te finen. Neffens de beide Vitae en de Suda ferfear er op in stuit fan Aleksandrië nei Roados, om't syn wurk yn Egypte net goed ûntfongen waard. Vita A wol hawwe dat er dêr in ferneamd ûnderwizer waard, mar it is mooglik dat dy boarne him betize hat mei in oare Apolloanius (Apolloanius de Ferweakke) dy't dêr yn deselde snuorje yndie lesjoech yn retoarika. Moderne saakkundigen hawwe op it aljemint brocht dat de oantsjutting 'fan Roados' net iens hoecht te betsjutten dat Apolloanius ea op dat eilân west hat; it soe ienfâldichwei komme kinne trochdat er ris in gedicht oer Roados skreaun hat.
Allinnich de beide Vitae sizze wat oer Apolloanius syn ferstjerren, mar sprekke inoar dêrby tsjin. Vita A wol hawwe dat er op Roados bleau en dêr stoar; Vita B fertelt dat er op Roados syn Argonautica skreau, dy't yn Egypte sa'n súkses waard dat er yn triomf nei dat lân weromkearde, om yn Aleksandrië te stjerren.
Wurk
Apolloanius skreau benammen dichtwurken, wêrfan't de Argonautica, syn ferzje fan it ferhaal oer Jason en de Argonauten út 'e Grykske mytology, it bekendst en ynfloedrykst wie. Dat it ek syn iennichste wurk dat yn syn gehiel bewarre bleaun is. Oare epyske gedichten fan Apolloanius, dy't fragmintarysk oerlevere binne, geane foar it meastepart oer de stiftings fan stêden lykas Aleksandrië en Knidus, dy't fan belang wiene fan en foar it Ptolemayske Egypte. Dêrnjonken wie Apolloanius ek in earsten letterkundige, dy't mank de meast foaroansteande ekspêrs út syn tiid wie op it mêd fan 'e stúdzje fan it wurk fan Homêros. Oer de Ilias en de Odyssee, mar ek oer it wurk fan Archilochus en Hesiodus, moat er ferskate proazastikken skreaun hawwe, mar dy binne net bewarre bleaun.
Crow Agency (Montana)
Crow Agency is in doarp (census-designated place) yn it súdlike part fan 'e Amerikaanske steat Montana oan 'e rivier de Little Bighorn en de autodyk U.S. Highway 87. It makket ûnderdiel út fan Big Horn County, en is it haadplak fan it Krieë Yndianereservaat fan 'e Krieë Stamme. Crow Agency waard yn 1884 stifte as in Yndiaansk agintskip fan it Buro fan Yndiaanske Saken (BIA). It leit feitliks deunby it plak dêr't yn 1867 de ferneamde Slach oan de Little Bighorn útfochten waard. Neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2010 hie it doarp doe goed 1.600 ynwenners.
Skiednis
Op 25 juny 1876 fûn ûnder de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 sa'n 20 km súdsúdeastlik fan Crow Agency de Slach oan de Little Bighorn plak. Yn dy ferneamde fjildslach waard it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer ferpletterjend ferslein troch in Yndiaanske koälysje fan Lakota, Noardlike Sjajinnen en Noardlike Arapaho ûnder lieding fan Sittende Bolle en Mâl Hynder. Hjoed de dei hat it âlde slachfjild in monumintale status as it Nasjonaal Monumint Slachfjild oan de Little Bighorn.
Yn 1884 waard Crow Agency stifte, doe't it Yndiaansk agintskip fan it Buro fan Yndiaanske Saken (BIA) yn it Krieë Yndianereservaat nei dat plak ta oerbrocht waard. Earder hie it agintskip fan 1869 oant 1874 fêstige west yn Fort Parker, sa'n 13 km eastlik fan wêr't no Livingston leit, en doe fan 1875 oant 1884 op in lokaasje dy't 106 km fierder nei it easten ta yn 'e delling fan 'e rivier de Yellowstone lei.
Demografy
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2000 sa: 95,7% Yndianen; 2,6% blanken; 1,1% Latino's; 0,1% Aziaten; 0% swarten; 0,5% oaren of fan mingd etnysk komôf. De Yndianen yn Crow Agency binne yn grutte mearderheid etnyske Krieën (Crow). It doarp is it haadplak fan it Krieë Yndianereservaat (Crow Indian Reservation), dêr't ek de federaal erkende Krieë Stamme (Crow Tribe) syn haadkertier hat.
Vlagtwedde (gemeente)
Vlagtwedde  is in eardere gemeente yn de provinsje Grinslân. De gemeente hie op 30 april 2019 15.966 ynwenners en wie 170,30 km² grut, wêrfan 1,24 km² wetter. It gemeentehûs stie yn Sellingen.
De gemeente Vlagtwedde waard yn 1811 oprjochte, nei't it dêrfoar fan 1801 ôf ta de gemeente Bourtange heard hie. Yn 1822 waard de gemeente Bourtange, dêr't ek de plakken Ter Apel en Sellingen by hearden, opheft en by Vlagtwedde foege. Op 1 jannewaris 2018 waard de gemeente Vlagtwedde opheft en gearfoege mei Bellingwedde ta de nije gemeente Westerwâlde.
Doarpen
Yn de gemeente Vlagtwedde wiene de folgjende doarpen:
Oare offisjele kearnen:
Agodorp, Abeltjeshuis, Bakovensmee, Barnflair, Borgertange, Borgerveld, Burgemeester Beinsdorp, De Bruil, Ellersinghuizen, Hanetange, Harpel, Hasseberg, Hebrecht, 't Heem, Jipsingboermussel, Jipsinghuizen, Lammerweg, Laude, Lauderbeetse, Laudermarke, Lauderzwarteveen, Leemdobben, De Maten, Munnekemoer, Over de Dijk, Overdiep, Pallert, Plaggenborg, Poldert, Renneborg, Rhederveld, Rijsdam, Roelage, 't Schot, Sellingerbeetse, Sellingerzwarteveen, Slegge, Stakenborg, Stobben, Ter Borg, Ter Haar, Ter Walslage, Ter Wisch, Veele, Veerste Veldhuis, Vlagtwedder-Barlage, Vlagtwedder-Veldhuis, Weende, Weenderveld, Weite, Wessingtange, Wollingboermarke, Wollinghuizen en Zuidveld.
thumb|left|Topografyske gemeentekaart fan de eardere gemeente Vlagtwedde
Geheime Boek fan Jakobus
It Geheime Boek fan Jakobus is in algemien as apokryf beskôge kristlike religieuze tekst, besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel. It is in pseudepigrafysk geskrift ûnder de namme fan Jakobus, de broer of healbroer fan Jezus (of mooglik ûnder de namme fan Jakobus de Rjochtfeardige), dat yn 'e regel datearre wurdt yn 'e twadde iuw, om sekuerder te wêzen de earste helte fan 'e twadde iuw. It Geheime Boek fan Jakobus jout in beskriuwing fan 'e geheime lear dy't Jezus Petrus en Jakobus bybrocht nei syn weropstanning út 'e dea, mar foar syn himelfeart. It is oerlevere yn ien inkeld skansearre manuskript dat yn desimber 1945 fûn waard troch twa boeren by it Egyptyske Nag Hammady, dêr't it mei in stikmannich oare gnostyske geskriften, wêrûnder it folle bekendere Evangeelje fan Tomas, yn in krûk bedobbe lei. Hoewol't de tekst in Koptyske oersetting út it Gryksk liket te wêzen, hâldt de wiere, anonime skriuwer yn 'e tekst sels út dat er it wurk yn it Hebriuwsk skreaun hat.
Ynhâld
It Geheime Boek fan Jakobus hat de foarm fan in brief fan Jakobus oan immen waans namme oft troch de skea oan it manuskript net mear te lêzen is. De auteur wol hawwe dat Jezus 550 dagen nei syn weropstanning, mar foàr syn himelfeart (wat net strykt mei it tiidsferrin sa't dat beskreaun wurdt yn 'e bibelske kanon) geheime kennisse skonk yn in petear mei Petrus en Jakobus, mar dat inkeld Jakobus him begriep. De tekst liket net in protte mei de kanonike evangeeljes gemien te hawwen. In wichtich tema út it Geheime Boek fan Jakobus is dat men lijen akseptearje moat as eat dat net te mijen falt. Al mei al hinget it gekrift wat oer nei it gnostyske, mar kin it yn gjin inkele gnostyske sekte thúsbrocht wurde, en wurdt it sadwaande troch party saakkundigen hielendal net as in gnostysk geskrift beskôge. Opfallend is dat Jakobus omskreaun wurdt as dejinge dy't nei de himelfeart de oare apostels útstjoerd, wêrmei't oanjûn wurdt (sa't ek yn guon oare apokrife dokuminten it gefal is) dat Jakobus yn 't earstoan Jezus opfolge as lieder fan 'e kristlike beweging. Fierders liket it ramtferhaal dat foarme wurdt troch it brief, los te stean fan 'e rest fan 'e tekst, wat suggerearret dat it oarspronklik miskien selsstannige geskriften west hawwe, dy't neitiid oaninoar fêst redigearre binne.
It Jiskelân
It Jiskelân, yn it oarspronklike Ingelsk: The Waste Land, is in modernistysk dichtwurk fan 'e hân fan 'e Amerikaansk-Britske dichter, toanielskriuwer, essayist, útjouwer en Nobelpriiswinner T.S. Eliot (1888-1965). It is in dreech gedicht fan 434 fersregels dat abrupt ferspringt fan plak, tiid en fertelperspektyf, en dat op ferskillende manearen ynterpretearre wurde kin. Eliot hat ris sein dat syn ûngelokkige earste houlik by him it gefoel oprôp dat er yn It Jiskelân ferwurde. Oarspronklik wie it suver twa kear sa lang; Eliot syn freon, de dichter Ezra Pound (oan wa't Eliot It Jiskelân letter opdroech), rette him oan om in grut tal passaazjes fuort te redigearjen. It gedicht waard foar it earst publisearre yn 1922, en wurdt beskôge as ien fan 'e wichtichste Ingelsktalige dichtwurken fan 'e tweintichste iuw. It waard foar it earst oerset yn it Frysk troch Haring Tjittes Piebenga, yn 1971.
Ynhâld
The Waste Land is opboud út fiif dielen. It is noch altyd in iepen fraach oft Eliot it bedoelde as in gedicht dat opmakke is út fiif ûnderskate parten, of as fiif yndividuële gedichten dy't mei-inoar in grutter dichtwurk foarmje. De fiif dielen binne (mei oersettings fan 'e titels troch Haring Tjittes Piebenga): Yn De Deaden Tehôfbrocht beskriuwt de ferteller (miskien in represintaasje fan Eliot sels) de jiertiden. De maityd bringt him "oantinken en begear", en sadwaande rikke syn tinzen tebek nei de tiid dy't er trochbrocht hat yn München, nei it slydzjen dat er dêr as bern wol die, en nei in mooglike românse mei in "hyasintefamke". Mar oantinkens feroarje neat oan it hjoed, en op 't heden is de ferteller omjûn troch in rotsige woestenije. Der komt him in wiersizzeresse yn 't sin, dy't him fertelde dat er "de ferdronken Fenisyske seeman" wie en dat er "de dea yn 't wetter" eangje moat. Dan befynt er him ynienen op 'e Brêge fan Londen, mei in mannichte folk om him hinne. Hy merkt in âlde maat fan him út 'e oarloch op, en ropt syn namme.
Yn In Potsje Skaken sit in rike, mei juwiellen oerdutsen dame yn in fergulde salon. Hja klaget oer har senuwen en freget harsels ôf wat se moat. It perspektyf ferskood abrupt nei in Londenske kroech tsjin slutingstiid, dêr't twa frjoulju út in arbeidersfermidden yn Cockney oan it rabjen binne. Sa jout it gedicht yn in pear kûpletten in byld de hegerein en de legerein fan 'e Ingelske maatskippij.
De Fjoerpreek set útein mei it byld fan in rivier. De ferteller sit op 'e wâl en beprakkesearret de beklaachlike stân fan saken yn 'e wrâld. Der wurdt beskreaun hoe't er der yn 'e foarm fan in sjenner tsjûge fan is dat in jongeman op bêd giet mei in iensume typiste, wêrnei't er op agressive wize de leafde mei har bedriuwt en him dan daliks wer ôfjout, sûnder him fierder om it fanke te bekommerjen. It gedicht keart werom nei de rivier, dêr't fammen in klaachsang sjonge, wylst ien fan harren it ferlies fan har ûnskuld oan in like op seks beluste man beskriemt (in ferwizing nei Shakespeare syn Klaachsang fan in Minneresse).
Fryske oersetting
The Waste Land waard foar it earst yn it Frysk oerset troch Haring Tjittes Piebenga, ûnder de titel Oppe Braekswâllen. Dy fertaling waard yn 1971 publisearre yn it tydskrift Spinpûde, en Piebenga syn kollega-oersetter Klaas Bruinsma neamde him letter yn in fraachpetear mei Abe de Vries "mas-ter-lik dien, werklik treflik." Yn 1979 brocht Piebenga Oppe Braekswâllen, yn 'e mande mei twa oare dichtwurken fan Eliot, Gerontion en Fjouwer Kwartetten, út yn in boekje fan 68 siden by de Friese Pers Boekerij. Letter kaam Hans Westra mei in nije oersetting fan The Waste Land, ûnder de titel It Jiskelân, dat er publisearre yn 'e tydskriften De Harpe fan Bernlef, yn 1985, en Trotwaer, yn 1986.
Pilotôflevering
In pilotôflevering, fan it Ingelske wurd pilot (útspr.: ['pai̭lət], likernôch: "pai-lut") dat "loads" betsjut, is de earste, dûbellange ôflevering fan in tillefyzjesearje. Sa'n ôflevering wurdt yn it foarste plak makke om te sjen oft in idee dat op papier goed liket, ek goed beteard as it yn produksje nommen wurdt. Dêrnjonken wurde pilotôfleverings troch de produsinten ek brûkt om 'e oangeande searje te ferkeapjen oan 'e omroppen. Sadwaande kin in pilotôflevering it bêste beskôge wurde as in prototype fan 'e searje, net yn it lêste plak om't it faak foarkomt dat beskate as ûnbefredigjend beskôge eleminten út 'e pilotôflevering yn 'e searje, as dy makke wurdt, oanpast wurde.
Yn 'e Amerikaanske tillefyzjeyndustry wurdt mar fan justjes mear as in fjirdepart fan 'e produsearre pilotôfleverings ek de byhearrende searje makke. De redens dêrfoar kinne wêze dat it idee dat oan 'e searje te'n grûnslach leit, de produsinten by neier ynsjen dochs ôffalt, of dat de produsinten simpelwei gjin omrop fine kinne dy't belangstelling foar de searje hat. Ferweesde pilotôfleverings wêrfan't gjin searje makke wurdt, binne net hielendal wei; dy wurde faak noch ferkocht as tillefyzjefilms. As de byhearrende searje àl makke wurdt, foarmet de pilotôflevering yn 'e regel de earste ôflevering. Dat is lykwols net it gefal as der troch oanpassings dy't nei ôfrin fan 'e produksje fan 'e pilotôflevering trochfierd binne sa'n soad ferskillen mei de eigentlike searje ûntstien binne dat dy it begryp fan 'e sjoggers yn 'e wei steane.
In spesjaal soarte pilotôflevering is de saneamde backdoorpilot ("efterdoarpilot"). Dy wurdt middenyn in al rinnende searje makke, wêrby't nije personaazjes yntrodusearre wurde. De bedoeling is om oan 'e hân fan 'e reäksjes fan it publyk te sjen oft it de muoite leanje sil en meitsje mei dy personaazjes in spin-offsearje, dy't dan meiliftsje kin op it súkses fan 'e al besteande searje.
Ter Apel
thumb|Kleaster Ter Apel. thumb|Hotel Boschhuis thumb|De eardere ierdappelmoalfabryk Ter Apel (Grinslânsk: Troapel) is it grutste doarp yn de gemeente Westerwâlde, yn it goa Westerwâlde yn it súdeasten fan de provinsje Grinslân. Der wenje 8.875 minsken (2019). It plak leit oan de provinsjale diken N366, N976 en N391. Súdlik fan it plak leit it Ter Apelkanaal, it Stads-Terapel-Kanaal leit oan de westkant, de Ruiten Aa is in streamke dat oan de eastkant fan Ter Apel leit. It doarp foarmet de súdpunt fan de Semsliny.
Under Ter Apel falle ek de alve buorskippen Agodorp, Barnflair, Burgemeester Beinsdorp, De Bruil, De Maten, Hanetange (foar in part), Laudermarke (foar it grutste part), Munnekemoer, Roelage, 't Schot en Ter Haar.
Yn Ter Apel wurdt ien fan de grutste karnavalsfeesten fan Noard-Nederlân fierd. In grut part fan de ynwenners is roomsk. Yn 1953 sleat it roomsk-katolike Kleaster Ter Apel. Hjoed-de-dei wurdt it âlde tsjerkgebou fan it kleaster brûkt as herfoarme tsjerke.
Namme
Wêr't de namme weikomt is net bekend. Der wurdt wol in gearstalling fan aa (streamend wetter) en pôl (poel) sjoen. In oare ferklearring giet út fan it Aldfryske apal (beskoaiïngspeal, letterlik: wetterpeal). Apel kin ek de beamfrucht betjutte. De plakoantsjutting tho der, dat Ter wurden is, is de algemiene foarm wurden. Mei it stiftsjen fan in kapel yn 1216 ûntstie der it foarwurk Domus Lucis fan de Norbertinen. Nei in ûnderbrekking yn de iere fyftjinde iuw kaam der yn 1464 in kleaster fan de Oarder fan it Hillich Krús mei de namme Domus novae lucis (Nyenlechte). It doarp waard dan ek gauris "Kleaster Ter Apel" neamd.
Dokuminten neame yn 1458: van oldes Apel, 1464: myn guet Apell geheiten in Westerwolde, de stede Apel, 1466: Ghemene Convente to Nyenlechte Apell ghenant, In den Cloister Apel, 1517: tho Apell, 1595: ther Aepell, 1602: Draepel, om 1660 hinne: Het Clooster ter Appel en 1781: 't Clooster ter Apel.
Skiednis
It doarp ûntstie by it Kleaster Ter Apel. Yn 1594 waard it kleaster sekularisearre by de Reduksje fan Grins. Yn 1619 waard de stêd Grins hear fan Westerwâlde en dêr hearde it kleaster, it tsjinoerlizzende brou- en bakhûs (hjoed-de-dei Hotel Boschhuis), en de dêrby hearrende grûn, ek by. Yn de rin fan de tiid plante de stêd in soad bosk op it grûngebiet fan it kleaster. Tusken 1931 en 1933 waarden de oerbliuwende parten fan it kleaster restaurearre. Yn 1976 joech de stêd it foar in symboalysk bedrach oer oan it Ryk. It bosk kaam ûnder it behear fan Steatsboskbehear.
Sûnt de njoggentjinde iuw is der ek feankoloniale lintbebouwing by it Stads-Ter-Apelkanaal del rjochting Stedskanaal, de Weerdingermond rjochting Nieuw-Weerdinge en rjochting Emmer-Compascuum. Yn 1920 kaam it Ruiten-Aa-kanaal ree. Yn de earste helte fan de tweintichste iuw wie it in knooppunt fan spoar- en tramwegen.
Yndustry
Tusken 1910 en 1920 waard it túndoarp Agodorp as bûtenwyk yn it bosk besúdeasten Ter Apel boud. Dat doarp hearde by de yn 1917 oprjochte drûgerij en konservefabryk foar ierdappels, griente en beamfruchten (Aardappelen, Groente en Ooft'', ôfkoarte ta AGO).
Yn 1916 waard besuden it Ruiten-Aa-kanaal de ierdappelmoalfabryk Ter Apel en Omstreken oprjochte. Yn 1971 waard dy fabryk part fan Avebe, dy't de fabryk yn 1981 sleat. Dêrnei kamen der lytsere bedriuwen yn, dêr't it lêste bedriuw fan yn 1999 it gebou ferliet. Dêrnei rekke it gebou yn it neigean.
Tusken 1930 en 1940 waard de bûtenwyk Burgemeester Beinsdorp besuden Ter Apel boud. Dat doarp hie lykas Agodorp arbeiderswenten.
Hichtefrees
Hichtefrees is de eangstme foar hichten, dy't eltse minske yn gruttere of mindere mjitte hat. As dizze eangstme ûnfoege foarmen oannimt, sprekt men fan akrofoby (of ek wol fan altofoby). Yn 'e measte gefallen hawwe minsken har hiele libben lêst fan hichtefrees, hoewol't it soms geandewei de tiid wol oanboazje kin. Yn guon gefallen kin dizze foby ek fanwegen komme by lju dy't der earder net lêst fan hiene, as gefolch fan oerbelêsting, bygelyks nei in burnout of oerspandheid. Dan bliuwt de hichtefrees faak bestean, ek as de oerbelêsting wer ferdwûn en genêzen is. Akrofoby hat in protte gemien mei batofoby, de frees foar djipten. Beide fobyen hâlde ferbân mei de eangstme om te fallen.
Hichtefrees is in spesifike foby en kin krekt as de measte soartgelikense fobyen almeast relatyf maklik behannele wurdt troch gedrachsterapy. Dêrby lit men lju dy't lêst hawwe fan akrofoby stadichoan wend reitsje oan beskate hege plakken, lykas in wente yn in flatgebou. Lykwols binne der ek gefallen bekend wêrby't sokke terapy net holp. Boppedat kin de akrofoby weromkomme as in pasjint langere tiid net bleatsteld is oan sokke hichtesitewaasjes.
Der wurde twa soarten fan hichtefrees ûnderskaat. Kognitive hichtefrees wurdt feroarsake troch eangsttinzen dy't besibbe binne of wêze kinne oan 'e eangstme dat men jinsels net folslein yn 'e hân hat en bang is dat men ris fan in heech plak springe kinne soe, of oan 'e eangstme dat de hege konstruksje dêr't men jin op of yn bejûn hat net sterkernôch is om jins gewicht te dragen. Optyske hichtefrees kin ek eangstme of dûzelichheid feroarsaakje as men troch it rút út in wente yn in flatgebou sjocht, of sels as men in plaatsje of filmke sjocht dat nommen is troch fan in grutte hichte omleech te sjen. Meastal is hichtefrees lykwols in mingfoarm fan sawol kognitive as optyske hichtefrees.
Allegory
In allegory is in literêre of keunstsinnige technyk wêrby't personaazjes of foarfallen yn in literêre, fisuële of muzikale keunstfoarm oare ideeën of konsepten fertsjintwurdigje of symbolisearje. Yn 'e algemienste sin kin steld wurde dat in allegory in oprutsen foarm fan byldspraak is, dy't de hiele lingte fan 'e oangeande keunstfoarm troch folholden wurdt. Allegorisearjen is de hiele skiednis troch yn alle keunstfoarmen rûnom brûkt fanwegen de ûnbidige macht dy't it hat om yngewikkelde ideeën en prinsipes te yllústrearjen op manearen dy't taastber en maklik te begripen binne foar (ta)skôgers, lêzers of harkers. In allegory jout syn ferburgen boadskip troch fia symboalyske foarmen, dieden, bylden en/of foarfallen.
List fan planetoïden 22701-22800
Dit is in list fan planetoïden 22701-22800.
List fan planetoïden 62701-62800
Dit is in list fan planetoïden 62701-62800.
Klif
In eskarpemint is in soarte fan klif dat net foarme wurdt troch eroazje of ferwaring, mar troch de bewegings fan 'e tektoanyske platen byinoar lâns by in brekline. Ek kin sa'n soarte klif ûntstean troch in ierdferskowing. Net inkeld eskarpeminten, mar ek oare kliffen hawwe faak in bulte stienslach ûnderoan lizzen, mei't se yn 'e regel stadichoan fierder ôfkealje. Yn drûge gebieten of by hege kliffen kin sa'n bulte stienslach derút sjen as in keale púnheap, mar yn fochtiger kriten giet de stienslach faak beskûl ûnder in bedekking fan ierde en plantegroei. In protte kliffen geane mank mei wetterfallen en/of holten of ûndjippe grotten.
Premjêre
thumb|Galapremjêre fan de Nederlânske spylfilm Het mes yn it City-Theater, Amsterdam (1961) In premjêre of in premiêre (fan it Frânske première, "earste") is de earste publike opfiering fan in muzyk-, dûns- of toanielstik of de earste publike fertoaning fan in film. Foar sa'n premjêre wurde yn 'e regel de wichtichste belutsenen by de tastânkomming fan 'e oangeande foarstelling of film útnûge, lykas de filmprodusinten en de sponsors, en yn it gefal fan in film ek de akteurs. As it om in feestlik barren mei reade loper en ferneamde gasten giet, neamt men it in galapremjêre. By de alderearste opfiering of fertoaning sprekt men ek wol fan 'e wrâldpremjêre, wêrnei't yn oare lannen letter noch nasjonale premjêres plakfine kinne. Soms wurdt der foarôfgeande oan in filmpremjêre noch in lytse publike fertoaning holden om 'e reäksjes fan it publyk te peilen; sa'n ûnoffisjele premjêre wurdt in sneakpreview neamd.
By live-foarstellings hjit de lêste repetysje foarôfgeande oan 'e premjêre de generale repetysje. By filmpremjêres wurdt foar de stjerren en oare hege gasten faak in reade loper útrôle op it trotwaar foar de bioskoop dêr't de feestlike gearkomste holden wurdt. It idee en de organisaasje fan 'e earste filmpremjêre wurde taskreaun oan 'e Hollywoodske sakeman Sid Grauman (1879-1950). De term 'premjêre' wurdt ek wol yn oerdrachtlike sin brûkt foar oare saken, lykas wannear't immen bygelyks foar it earst in beskate opfallende útspraak docht of wat opmerkliks of bysûnders prestearret.
It Marke
It Marke is in gedicht fan 'e hân fan 'e Fryske skriuwer en dichter Eeltsje Hiddes Halbertsma (1797-1858). It waard foar it earst publisearre yn 1829, as ûnderdiel fan 'e twadde printinge fan 'e ferhale- en dichtbondel De Lapekoer fan Gabe Skroar, dy't letter, yn 1871, mei it oare wurk fan 'e bruorren Halbertsma útgroeie soe ta de ferneamde samling Rimen en Teltsjes. Yn It Marke sjocht de ik-persoan werom op in simmerjûn dat er mei syn faam út te boatsjefarren gie op in mar, eat dat ien fan 'e hichtepunten fan syn libben wie.