cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Darkest Hour (film)
Plot
Yn it parlemintsgebou arrivearre, giet Churchill net nei de gearkomste fan it oarlochskabinet, dy't al lang en breed oan 'e gong is, mar ropt er ynstee op in oar plak de folsleine ministerried gear (minus de leden fan it oarlochskabinet, dy't er net warskôgje lit). Hy leit de leden fan 'e grutte ministerried de sitewaasje foar en ek de reäksjes dy't er krigen hat fan 'e metropassazjiers. Mei in beskate mjitte oan manipulaasje wit er de grutte ministerried oan syn kant te krijen, wêrnei't er in mienskiplike sitting fan it Legerhûs en it Hegerhûs gearropt. Yn 'e koarte tuskentiid wurket er sels mei Layton koartseftich oan 'e taspraak dy't er dêr hâlde sil. Underwilens is Halifax fan doel om 'e sitting fan it parlemint te brûken om syn ûntslach as minister oan te bieden en te besykjen om Churchill as premier te wippen. Chamberlain is foarsichtiger en stiet derop om earst te hearren wat Churchill te sizzen hat.
Yn syn fjurrige taspraak wiist Churchill eltse ûnderhanneling oer frede mei de Dútsers ôf en swart er dat er oan 'e bittere ein ta trochfjochtsje sil. De taspraak berikt syn hichtepunt as de premier it parlemint foarhâldt dat it Britske folk yn it gefal fan in Dútske ynvaazje op 'e strannen en by de lâningsplakken fjochtsje sil, ta lûd applaus fan 'e opposysje. Chamberlain hellet syn wite bûsdoek wer foar 't ljocht, en faget dêr syn foarholle mei ôf, wêrnei't ek de Konservativen yn applaus útbarste. Halifax sjocht it allegear mei ûlseagen oan. As him troch in meistanner frege wurdt wat der no krekt eins bard is, antwurdet er dat Churchill "de Ingelske taal mobilisearre en nei it front stjoerd" hat. Churchill ferlit it Legerhûs ûnderwilens ûnder lûd jûchhei.
Rolferdieling
De rol fan Neville Chamberlain wie oarspronklik tabedield oan John Hurt, dy't lykwols siik rekke en yn jannewaris 2017 oan kanker kaam te ferstjerren. De fertolking fan sir Samuel Hoare wie foar Benjamin Whitrow de lêste rol, mei't er yn 'e âlderdom fan 80 jier koart nei de premiêre fan Darkest Hour ferstoar.
Produksje
Darkest Hour waard regissearre troch Joe Wright nei in orizjineel senario fan Anthony McCarten. As produsinten wiene McCarten, Tim Bevan, Lisa Bruce, Eric Fellner en Douglas Urbanski by it projekt belutsen foar de filmstudio's Perfect World Pictures en Working Title Films. Foar de film, dy't in Britsk-Amerikaanske ko-produksje wie, waard in budget beskikber steld fan $30 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Bruno Delbonnel, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Dario Marianelli. De opnamen setten op 16 novimber 2016 útein en fûnen foar in diel plak yn Manchester, dêr't sawol de Town Hall (it stedhûs) as de John Rylands Library, in bibleteek, brûkt waarden foar (binnendoar)sênes yn it Paleis fan Westminster, it Britske Parlemintsgebou. Oare binnendoarsênes waarden filme yn 'e Warner Bros. Studios, Leavesden, yn Hertfordshire.
Distribúsje
De distribúsje fan Darkest Hour waard yn 'e Feriene Steaten fersoarge troch Focus Features en yn 'e measte oare lannen en territoaria troch Universal Pictures. De film waard foar it earst fertoand op 1 septimber 2017 op it Filmfestival fan Telluride yn Colorado, en wie letter dy moanne ek te sjen op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Toronto yn Kanada. Op 22 novimber 2017 gie Darkest Hour yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. Yn it Feriene Keninkryk kaam de film pas op 12 jannewaris 2018 út. Darkest Hour waard op 6 febrewaris 2018 útbrocht op dvd en blu-ray.
Historisiteit
Sa't mei de measte histoaryske films bart, is ek yn Darkest Hour op guon plakken in loopke mei de wurklikheid nommen foar dramatysk effekt. Sa binne it roppen en razen oer en wer yn 'e gearkomsten fan it oarlochskabinet hielendal fiktyf, en datselde jildt foar Churchill syn rit yn 'e metro. Fierders bestiet der gjin wetterticht bewiis dat Chamberlain en Halifax derop út wiene om mei in moasje fan wantrouwen Churchill te wippen as premier, hoewol't de driging dêrta wol deeglik bestie en oanhold oant fjildmaarskalk Montgomery yn oktober 1942 yn 'e Twadde Slach by El Alamein ôfweefde mei it Afrikakorps fan Erwin Rommel. En Elizabeth Layton begûn pas yn maaie 1941 as Churchill syn sekretaresse (net yn maaie 1940), wylst de dea fan har broer by de weromlûking nei Dúntsjerk ek neat fan wier is.
Wat lykwols mear krityk loek, wie it negearjen troch de film fan 'e rol dy't de Britske Labourpartij spile by it foarkommen fan fredesûnderhannelings mei nazi-Dútslân. Sa skreau sjoernalist en publisist Adam Gopik yn it Amerikaanske tydskrift The New Yorker: "[…] ein maaie 1940, doe't de Konservative pommerant lord Halifax Churchill útdage troch fol te hâlden dat it noch altyd mooglik wie om, nei bemiddeling troch Mussolini, mei ûnderhannelings ta oerienstimming mei Hitler te kommen, brocht it stânhefte anty-nazisme fan Attlee en syn amtgenoaten fan 'e Labourpartij rêding [troch soks te blokkearjen]." Adrian Smith, emearitus-heechlearaar skiednis oan 'e Universiteit fan Southampton, skreau yn 'e New Statesman dat Darkest Hour "op 'e nij de krúsjale rol oer de holle sjocht dy't de Labourpartij spile op it gefaarlikste momint yn 'e skiednis fan dit lân. […] Yn maaie 1940 joegen de lieders fan dy partij Churchill sûnder betingst de stipe dêr't er ferlet fan hie by syn wegering om te kapitulearjen."
Untfangst
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Darkest Hour in heech goedkarringspersintaazje fan 84%, basearre op 314 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] wurdt droegen troch it besieljende optreden fan Gary Oldman, dat Winston Churchill ta libben bringt sels op plakken dêr't it filmsenario it ôfwitte lit." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Darkest Hour in goedkarringspersintaazje fan 75%, basearre op 50 resinsjes.
Opbringst
Darkest Hour brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $56,5 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $93,8 miljoen (wêrûnder $33,4 miljoen yn it Feriene Keninkryk). Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $150,3 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $30 miljoen betsjut dat in winst fan $120,3 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Prizen
Darkest Hour waard yn 2018 nominearre foar seis Oscars, wêrûnder de prizen yn 'e kategoryen bêste film, bêste kamerarezjy (Bruno Delbonnel), bêste kostúmûntwerp (Jacqueline Durran) en bêste produksje-ûntwerp (Sarah Greenwood en Katie Spencer). De film wûn de Oscars foar bêste akteur (Gary Oldman) en bêste fisazjy en hierstilearring (Kazuhiro Tsuji, David Malinowski en Lucy Sibbick). By de Golden Globes waard Darkest Hour nominearre foar ien priis, dy't de film ek wûn: de Golden Globe foar bêste akteur yn in dramafilm (Gary Oldman).
By de BAFTA's, de wichtichste Britske filmprizen, waard Darkest Hour nominearre yn njoggen kategoryen, wêrûnder bêste film, bêste Britske film, bêste byrol fan in aktrise (Kristin Scott Thomas), bêste kamerarezjy, bêste filmmuzyk, bêste kostúmûntwerp en bêste produksje-ûntwerp. De film wûn twa BAFTA's, foar bêste akteur (Gary Oldman) en bêste fisazjy en hier. Darkest Hour wûn ek de Screen Actors Guild Award foar bêste manlike haadrol (Gary Oldman) en de Woastynpalm foar bêste akteur op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Palm Springs. Fierders waard de film nominearre foar fiif Satellite Awards (ien wûn); twa Britske Empire Awards (net ien wûn), fjouwer Critics' Choice Movie Awards (twa wûn); en twa Australyske AACTA International Awards (ien wûn).
Seysjellen
De Seysjellen binne in lân en in arsjipel yn Afrika, noardlik fan Madagaskar yn de Yndyske Oseaan, likernôch 1600 km eastlik fan it Afrikaanske kontinint. De Seysjellen besteane út sirka 115 eilannen. Minder as in tredde dêrfan is bewenne. Fan de 82,475 ynwenners wenje sa'n 90% op it haadeilân Mahé. Mahé is 27 kilometer lang en tusken de 3 en 8 kilometer breed. De haadstêd Victoria leit ek op it eilân.
Tsjerkwert
Tsjerkwert is in terpdoarp yn de gemeente Súdwest-Fryslân, súdwest fan Boalsert.
Topografy
De himrik fan Tsjerkwert grinzet, fan it noarden, mei de klok mei, oan: Boalsert, Blauhús, Greonterp, Dedzjum, Parregea en Eksmoarre. It doarp leit oan de eastkant fan de Warkumer Trekfeart tusken Boalsert en Parregea. Oan de súdkant fan it doarp giet fan de trekfeart it Van Panhuyskanaal nei it westen nei Makkum. Oan de westkant fan de trekfeart leit ek de N359, dêr't it doarp oer in brêge mei ferbûn is. Nei it súdeasten rint de Himdyk nei Blauhús.
Skiednis
thumb|left|250px|De yn 1800 ôfbrutsen Waltastate It doarp ûnstie eartiids op in terp en ûntjoech him letter ek by de feart lâns. Sa ûnstie der njonken it terpdoarp ek in lange streek.
Yn de 13e iuw waard it doarp 'Kercwere' neamd. Dêrnei folgen nammen lykas 'Kercwerve' (1313), 'Kerkwerc' (1331), 'Karcwarde' en 'Kercwaerd' (1333), 'Kercweer' (1399), 'Tzerckwert' (1453) en 'Tjerckwert' (1664). De plaknamme ferwiist nei in tsjerke ('tjerk') op in opheging foar bewenning, yn it Aldfrysk 'werve'.
Op it plak fan de yn 1800 ôfbrutsen Waltastate stiet tsjintwurdich in mânske pleats. De state waard nei de Walta's troch de Fan Cammingha's bewenne en nei it ferstjerren fan Watse fan Cammingha (1668) liet syn frou Rixt fan Donia foar har man in moarmeren praalmonumint yn de tsjerke sette.
Mienskip
It doarpshûs is It Waltahûs. De doarpskrante fan Tsjerkwert hjit 't Skieppesturtsje, ferneamd nei de skelnamme fan de Tsjerkwerters. Op it nijjiersbal wurdt de jierpriis fan Tsjerkwert útrikt: De Skieppesturt. De ûnderskieding bestiet út in echte skippesturt út de ienige skiep- en laamsfachtloaierij fan Nederlân, dy fan Van Buren oan de Warkumer Trekwei yn Boalsert. De byhearrende oarkunde wurdt jûn om minsken yn it sintsje te setten, dy't yn de rin fan de jierren boppe de grutte grize kloft fan warbere wurkers útstekke. De sjuery bestiet út redaksjeleden fan de doarpskrante.
Tsjerkwert leit op de helte fan de rûte fan de Alvestêdetocht. Sûnt 2021 is it doarp ferrike mei it keunstwurk 'Fyftjin en Fierder'. It bestiet út ferskillende dielen fan 15 silhûetten oan de Warkumer Trekfeart. Elts silhûet stiet foar it jier dat de tocht rieden waard en foar de silhûetten hawwe ynwenners fan it doarp model stien.
Tsjerke
thumb|260px|Alde pastorije
De PKN-gemeente Tsjerkwert-Dedzjum makket alle sneinen gebrûk fan de Petrustsjerke yn Tsjerkwert. Ienris yn de moanne brûkt de PKN ek de tsjerke fan Dedzjum. Oant 1987 hie Tsjerkwert ek in grifformearde tsjerke, de Lytse Tsjerke. Yn 1987 waard de Lytse Tsjerke sletten, mar it gebou krige in oare funksje en bleau sûnder al te grutte feroarings oan de bûtenkant bestean. thumb|260px|De eardere grifformearde tsjerke
Skoalle
It doarp hat ien basisskoalle: de kristlike basisskoalle De Reinbôge.
Ferienings
thumb|260px|Underdiel fan 'Fyftjin en Fierder'
Strjitten
Arkum, Beabuorren, Boalserterwei, Iemswâlderleane, Himdyk, Jousterperwei, Kade, Tsjerkestrjitte, Rytseterp, Singel, Sylroede, Van Panhuijswei, Waltawei.
Samoä
Samoä, oant 1997 West-Samoä en offisjeel de Unôfhinklike Steat Samoä, is in lân (eilannekloft) yn Oseaanje noardlik fan Nij-Seelân en eastlik fan Austraalje.
Bestjoerlike yndieling
thumb|260px|Kaart fan de distrikten. De sifers op de kaart komme oerien mei de sifers yn de list.
Samoä bestiet út alve itūmālō (distrikten), nammentlik: # Tuamasaga (Afega)
1 mei de eilannen Manono, Apolima en Nu'ulopa
2 mei de Aleipata-eilannen en it eilân Nu'usafe'e
3 mei inkelde enklaves yn Upolu (Salamumu en de Leauvaa doarpen)
Alex Reid (aktrise)
Alex Reid (Penzance, 23 desimber 1980) is in Britske aktrise.
Karriêre
2005 spile Reid de rol fan Beth yn de britske horror-thriller The Descent. Yn 2009 hie hja deselde rol yn de ferfolchfilm The Descent 2.
Gouden platen
De Gouden platen binne neffens it Mormoanske leauwe de boarne fan it troch de profeet Joseph Smith publisearre Boek fan Mormon. Neffens de stifter fan it Mormonisme wiene de platen beskreaun troch profeten, dy't fanôf 600 foar Kristus oant 400 nei Kristus yn Amearika wennen. Smith sei dat er de platen op 22 septimber 1823 op oanwizing fan de ingel Moroni op in heuvel tichteby syn âldershûs yn Manchester, New York, yn 'e grûn yn in stiennen behuzing fûn hie. Ynearsten soe de ingel him ferbean ha de platen mei te nimmen, mar hy mocht nei in jier werom komme. Alle jierren teach Smith nei it plak, mar it duorre noch oant septimber 1927, nei in fjirde besykjen, oant er slagge om de platen mei te nimmen. Smith kaam werom mei in swier objekt dat er yn in doek wikkele hie en er yn in kiste lei.
Hy stie oaren ta om de kiste op te tillen mar sei dat de ingel it ferbean hie om se sjen te litten. Earst moast er klear wêze mei de Ingelske oersetting fan de Egyptyske tekst op de gouden platen. Hy diktearre de tekst sûnder nei de platen te sjen en woe ha dat it de oersetting wie fan de platen. De iennige tsjûgen dêrfan seine dat Smith by de oersetting gebrûk makke fan godlike help, in bril makke fan sjennerstiennen dy't Smith Oerim en Tûmmim neamde en dy't er yn syn hoed meidroech. Smith publisearre de oersetting yn 1830 as it Boek fan Mormon. Uteinlik krige Smith alve man byinoar, dy't tsjûgen dat se de platen sels sjoen hiene. Dy manlju waarden bekend as de "Tsjûgen fan it Boek fan Mormon". Tsjûgen beskreaune de goudkleurige platen as in bondel fan tinne metalen siden mei oan beide kanten yngravearre tekst, dy't troch trije D-foarmige ringen byinoar holden waarden en meiïnoar 14 oant 27 kilo swier wiene.
Nei't Smith de oersetting foltôge hie, joech er neffens eigen sizzen de platen werom oan de ingel Moroni, sadat de platen nea ûndersocht wurde koene. Kritisi tinke dat Smith de gouden platen sels makke hie. Oare kritisi binne fan betinken dat der sels hielendal gjin platen west ha en dat de tsjûgenissen op hynoaze troch Smith basearre wiene. Foar Mormoanen binne de gouden platen lykwols in realiteit en fan sintraal belang foar harren leauwe.
Hugh Town
Hugh Town (Kornysk: Tre Huw) is it haadplak fan St. Mary's, it grutste fan de Scilly-eilannen, in arsjipel sa'n 45 km foar de kust fan it Ingelske greefskip Cornwall. It plak hat 1.068 ynwoners. Yn 1949 waard it stedsje ferkocht oan de ynwenners. Sadwaande falt it plak net ûnder de Britske Kroan. Hugh Town's haadstrjitte is it wichtichste winkelsintrum fan de eilannen. De saken dêre moatte it fral fan it toerisme hawwe. Fierders hat de stêd banken, hotels, pubs en in lyts sikehûs. Teffens binne der in tal strannen. It Star Castle is in opfallend gebou, it is no in hotel.
De wichtichste kade fan St. Mary's is yn Hugh Town. De fearboat Scillonian III nei Penzance en it frachtskip Gry Maritha brûke dy kade.
Tichteby Hugh Town leit St. Mary's Airport, it ienige fleanfjild fan de Scilly-eilannen. Dêrwei wurdt in helikopterferbining mei Penzance ûnderhâlden en mei in 16-sits licht fleantúch wurdt op St Just yn Cornwall flein.
thumb|left|260px|It Star Castle waard [[1593 boud troch Sir Francis Godolphin fanwege Elisabeth I. It is al lange tiid in hotel]]
Weingat
thumb|300px|Weingat yn de âlddyk fan de Ingwierrumerpolder In weingat of kûpuere is in trochsnijing fan in wetterkearing; de wetterkearing wurdt ferlege foar in wei of reed.
By gefaarlike situaasje moatte dizze trochgongen wêr tichtset wurde kinne. De beide sydkanten fan de trochgongen hawwe dêrfoar mitsele muorren. Tusken de muorren kinne faak in dûbele rige sketbalken set wurde. Somtiden is der ek in doar dy't de trochgong ôfslute kin. Foar ekstra feiligens kinne sânsekken tusken de sketbalken of tsjin de doar oanset wurde. By de weingatten mei sketbalken stiet meast in ôfdakje dêr't de sketbalken opsteapele lizze.
De weingatten komme benammen foar yn sekundêre wetterkearings lykas slieperdiken en kaden. Yn Fryslân binne bygelyks in grut tal te finen yn de slieperdiken efter de Ingwierrumerpolder en de Eanjumer- en Ljussenserpolder. Dêr hat hast eltse pleats oan de súdkant fan de âlddyk in eigen trochreed nei it boulân yn de nije polders.
Ald Bussum
thumb|lânhûs Ald Bussem Lângoed Ald Bussum leit ten easten fan de A1 en Bussum, op it grûngebiet fan Huizen oan de Flevolaan 69. It lângoed is frij tagonklik.
Skiednis
Yn ‘’Stad en Lande’’ fan Goailân anno 1570 wenne op it Muiderslot de baljuw fan Goailân Paulus fan Loo, dy’t by de Reformaasje út syn amt setten wurdt. Hy wurdt banne en siket syn heil yn it ûnder de jurisdiksje fan Huizen fallende buorskip "Hoog-, Groot- of Oud-Bussem", in delsetting dy’t bestiet út in tal pleatsen mei –krektas in soad doarpen fan Saksyske orizjine - in brink as kearn. Dêr nimme "den voornoemden Van Loo ende sijnen Eerwaerde Huysvrouw Jonckvrouw Anna van Rosseau, heuren kinderen, ofte andere possiderenden" harren yntrek yn it troch de Boargemaster en Regearders fan de stêd Naarden  en de Buurmasters fan Laren, Huizen, Hilfertsom en Blaricum oan him skonken "pagthuys". Yn 1929 komme alle pleatsen, wêrûnder 't Oude Pagthuys, mei omlizzende grûnen yn hannen fan de foarname Amsterdamske keapmansfamylje Hinlopen. Harren famylje-embleem, de hinde, is noch werom te finen yn de wynfaan op it tuorke en it byld yn de tún. De famylje Bredius wenne op de hofstee fan 1825-1895. Se wreiden it lângoed út en ferkochten letter in grut part. De Bosk fan Bredius is noch in oerbliuwsel fan it eardere grutte besit.
Faye Dunaway
thumb|Faye Dunaway thumb|Op it Cannes filmfestival 2001 Dorothy Faye Dunaway (Bascom (Florida), 14 jannewaris 1941) is in Amerikaansk aktrise.
Biografy
Faye Dunaway waard berne yn Bascom, Florida. Har heit wie sersjant yn it Amerikaanske leger. Sy studearre oan de toanielôfdieling fan de Universiteit fan Boston en oan de Universiteit fan Florida. Begjin jierren '60 debutearre hja as aktrise op Broadway. Har filmdebút makke sy yn 1967, yn Hurry Sundown. Yn dat jier spile hja ek de rol fan Bonnie yn de film Bonnie en Clyde. Dy rol smiet har in Oscar-nominaasje op. Ek foar har rol yn Chinatown (1974) waard hja foar in Oscar nominearre. Yn 1976 wûn se in Oscar foar de bêste froulike haadrol yn de film Network.
Fanôf de jierren '80 spile sy lytsere rollen yn films en foar telefyzje. Dunaway soe letter sizze dat har swier bekritisearre rol yn Mommie Dearest (1981) har karriêre as liedend aktrise bedoarn hat. Dunaway hat twa kear troud west en is twa kear skieden. Fan 1 augustus 1974 oant har skieding yn 1979 wie sy troud mei Peter Wolf, leadsjonger fan de rockband J. Geils Band. Yn 1984 troude se mei Terry O'Neill (1938-2019), in Britske fotograaf. Mei O'Neill hat se ien bern, mar yn 2003 hat hja sein dat it in oannaam bern is. Dunaway hat har as folwoeksene bekeard ta de Roomsk-katolike tsjerke.
Ald Bussum
Skiednis
It ûndernimmers produsearren natoermolke, dy't 'baktearjefrij' wie. De modelpleats krige wol grutte namsbekendheid, mar bleau ek lang nei de strat ferliesjaan. Eigener Van Woensel Kooy ferkocht geandewei grutte dielen fan it lângoed, ûnder mear lângoed De Beek en de Bosk fan Bredius. Under ynfloed fan de gemeente Naarden waard de pleats yn 1950 in gewoane buorkerij. Om 1970 waard de melkerij nei in grutte ynterne ferbouwing en modernisearring de thúsbasis fan útjouwerij Strengholt. Yn de eardere sieddrûgerij kaam in teater.
Bewenners
It hjoeddeiske lânhûs is fan ± 1920. It is in ryksmonumint. Letter waard der yn de jierren sechtich fan de foarrige iuw noch in oanbou oansetten. It lângoed hie troch de iuwen hinne meardere bewenners:
Fan 1964 - 1973 siet hjir de Van Creveldklinyk (hemofilyklinyk). It gemeentlike monumint waard yn 1993 en 2002 restaurearre, de oanbou fan de oranjery is fan 2010.
Rubikon
thumb|right|200px|ferûnderstelde lokaasje De Rubikon (Lat. Rubico, It. Rubicone) is in rivierke fan 29 kilometer lang yn de Italjaanske regio Emilia-Romagna, útmûnjend yn de Adriatyske See by Ravenna.
Yn de tiid fan de Romeinske Republyk wie de Rubikon in grinsrivier tusken Latium, dat troch de Senaat bestjoerd waard, en de Romeinske provinsje Gallia Cisalpina. It wie yn de Romeinske wet fêstlein dat in generaal mei in steand leger de Rubikon net oerstekke mocht.
Oft de histoaryske Rubiko deselde is as de tsjintwurdige Rubikon is net folslein wis. . De tsjintwurdige rivier krige har namme yn 1933, doe't by dekreet fan Benito Mussolini it plak Savignano nel Romagna him Savignano sul Rubicone neame mocht.
Stasjon Fenlo
Stasjon Fenlo (Vl) is in spoarweistasjon  yn de stêd Fenlo yn de provinsje Limburch. It waard iepene yn 1865 oan de Steatsline G (Fenlo - Kaldenkirchen).
Gebou
200px|thumb|left|1e stasjonsgebou stasjon Venlo om en de by 1928 It oarspronklike stasjonsgebou fan Fenlo wie in leech en lang stasjonsgebou, besteande út styl- en regelwurk, opfold mei stien, ôfsmard mei semint. It stie in 300 meter bûten de stêd, om't Fenlo doe noch in fêsting wie en it stasjon ûnder de beheiningen fan de Fêstingwet foel, wie it sa útfierd dat it yn tiden fan kriich gau sloopt wurde kinne soe. It gebou hat der oant 1958 stien.
It stasjonsgebou út 1865 waard ferfongen troch in gebou nei ûntwerp fan arsjitekt Koen van der Gaast en is in typysk weropboustasjon. Opfallende skaaimerken binne de grutte luifel mei dêrûnder in bordes en de 24 meter hege toer mei oerwurk.
The Equalizer (film)
Plot
Bob McCall is in widner dy't al jierren in stil en iensum libben yn Boston liedt. Syn deistige rûtine bestiet oerdeis út syn wurk as winkelbetsjinde yn in boumerk en jûns út in besyk oan in kafetaria yn 'e buert. Dy horekagelegenheid is 24 oeren deis iepen, en McCall drinkt dêr't op syn fêste plak tee en lêst in boek. Op syn wurk giet er freonskiplik om mei syn kollega's, en hy traint sels de obese jonge winkelbetsjinde Ralphie, dy't gewicht ferlieze moat om't er befeiligingsman wurde wol. Mar eins is der net ien dy't him echt ken en nimmen wit wat er dien hat foar't er by de boumerk kaam te wurkjen.
April
April is de fjirde moanne yn it jier, foar de Gregoriaanske kalinder, en hat 30 dagen. De moanne is neamd nei it Latynske wurd "aperire", iepenje, faaks it iepenje fan de blommen. In oare namme foar april is "Gersmoanne".
The Equalizer (film)
Plot
As McCall en Alina by de kafetaria wei in eintsje mei-inoar oprinne, stoppet der in auto dêr't Alina har poaier Slavi en syn assistint Tevi út springe. Slavi is poer dat Alina har tiid ferdocht oan immen dy't gjin klant is en dat se boppedat syn tillefoantsjes negearre hat. Hy sleept har nei de auto ta en set mei har ôf. De jûns dêrnei komt Alina net yn 'e kafetaria opdaagjen. Op 'e twadde jûns heart McCall fan 'e kafetaria-eigner dat Alina op 'e intensive care-ôfdieling fan it pleatslike sikehûs leit. McCall set dêrhinne en befreget Alina har freondinne Mandy, in oare jonge prostituee dy't foar Slavi wurket, oer wat der bard is. Hja fertelt him dat Slavi Alina op in hier nei deaslein hat fanwegen har dôfhûdigens en om in foarbyld foar de oare prostituees te stellen.
McCall woe him eins net mei de saak bemuoie, mar dit giet him oer de meuch. Dat hy siket Slavi en dy syn mannen op yn harren haadkertier boppe in Russysk restaurant en biedt al it sparjild oan dat er besit, $9.800, om Alina frij te keapjen. Slavi wegeret mei dat foarstel yn te stimmen, om't Alina datselde bedrach yn in moanne tiid foar him fertsjinje kin. Dêrop fermoardet McCall Slavi, Tevi en trije oare mannen yn in hommelse eksploazje fan geweld dy't mar njoggentjin sekonden duorret. Hy brûkt dêrfoar harren eigen wapens, ferskate foarwerpen dy't yn 'e keamer foar it opgripen lizze en syn bleate hannen.
Op bylden fan in befeiligingskamera fan it Russysk restaurant fynt Rensen in ôfbylding fan McCall werom. Hy spoart him op en komt by him oan 'e doar, wêrby't er him foardocht as in plysjeman dy't ûndersyk nei de fiifdûbele moard docht. McCall hat fuortendaliks troch dat it gjin echte resjersjeur is mei wa't er praat. Nei't Rensen wer ôfset is, begjint er tariedings te treffen. De jûns dêrop, as McCall wer nei de kafetaria giet, wurdt er dêrhinne folge troch in hiermoardner. McCall trochsjocht syn momkape daliks en fermoardet de man ear't er gefaarlik wurde kin. Dêrnei rint er op 'e auto fan 'e ferhearde Rensen ôf, nimt in pear foto's mei syn mobile tillefoan en ferdwynt ear't Rensen-en-dy him te pakken krije kinne.
De oare moarns ier arrivearret McCall by in filla op 'e romte bûten de stêd, dêr't er ûnthelle wurdt troch Susan Plummer, in âld-kollega fan him, en har man Brian. It docht bliken dat McCall in âld-marinier is en in earderde spesjaal agint fan 'e DIA, de Amerikaanske militêre ynljochtingetsjinst, dy't syn âlde libben efter him litten hie troch syn eigen dea yn sêne te setten nei't syn frou Vivian stoarn wie. Susan fertelt him dat se no pinsjonearre is en him net helpe kin by lykfol hokker swierrichheden dêr't er yn fersyld rekke is. McCall antwurdet dat er inkeld witte wol wa't dizze man is, en jout har de foto fan Rensen dy't er mei syn mobile tillefoan nommen hat. Wylst McCall wat bekomt, reizget Susan mei in militêre helikopter op en del nei Washington, D.C. As se weromkomt, fertelt se him dat syn fijân Nikolaj Itsjenko hjit. Hy is in eardere Spetsnaz-kommando en in eardere agint fan 'e FSB, en boppedat in fertrouling fan Vladimir Pûsjkin, ien fan 'e wichtichste bazen fan 'e Russyske maffia, dy't ûngrypber is foar justysje. Wylst McCall tocht dat er fiif ûnmeilydsume poaiers út 'e ljochten holp, skeakele er eins de hiele lieding fan Pûsjkin syn organisaasje oan 'e eastkust fan 'e Feriene Steaten út. Susan fiteret McCall oan om syn gewisse te folgjen. As har man Brian har letter freget oft se him helpe kinnen hat, antwurdet se: "Hy kaam net om help. Hy kaam om tastimming te freegjen."
Neitiid oermasteret McCall Frank Masters, de trêde korrupte plysjeresjersjeur dy't Itsjenko helpt, en twingt him om him alles te fertellen wat er oer de aktiviteiten fan 'e organisaasje fan Pûsjkin yn 'e Feriene Steaten wit. Mei ûnwillige help fan Masters kringt McCall in slachthûs binnen dat in dekmantel is foar in wytwaskoperaasje, dêr't foar miljoenen dollars yn kontanten yn omgeane. Hy oermasteret alle mannen fan Pûsjkin en bynt se fêst, wêrnei't er de mei hânboeiens fêstsette Masters twingt om assistinsje fan oare plysjes yn te roppen. Fan Masters kriget McCall ek in USB-stick los mei ynformaasje dy't er sels sammele hie om wat efter de hân te hawwen foar it gefal dat Pûsjkin fan him ôf woe. Dêr stiet û.m. in list op mei alle Amerikaanske plysjeminsken, ofsieren fan justysje, rjochters en politisy dy't troch Pûsjkin omkocht binne. McCall e-mailt de hiele ynhâld fan 'e USB-stick nei de FBI.
Underwilens hat Itsjenko de yneffektive resjersjeurs Harris en Gilly út 'e wei romme en mannen fan Pûsjkin út Ruslân oerkomme litten. Hy en de lieder fan 'e nijkommers beprate harren folgjende stappen yn in restaurant, mar as syn tafelgenoat eefkes nei it húske giet, skoot ynstee McCall by him oan, dy't him ynformearret dat syn maat net mear weromkomt. McCall jout Itsjenko de kâns om in ein oan it konflikt te meitsjen troch him werom te lûken, mar Itsjenko wol dêr neat fan witte. Dêrop blaast McCall in oaljetanker en in stikmannich opslachtanks foar ierdoalje yn 'e haven fan Boston op, dy't fan 'e organisaasje fan Pûsjkin binne. Dyselde hat no wolfergoed syn nocht fan McCall en oarderet Itsjenko om nearne mear foar tebek te skriljen om McCall út 'e wei te romjen.
Itsjenko giet dêrop mei in groep fan in stik as seis trewanten nei de boumerk dêr't McCall wurket, en nimt Ralphie, kassiêre Jenny en twa oare wurknimmers yn gizeling. Hy wol dat McCall dêr delkomt en him oerjout, oars geane syn kollega's deroan. McCall komt dêr yndie del, mar ynstee dat er him oerjout, begjint er de trewanten fan Itsjenko yn 'e boumerk, troch it gebrûk fan it ark en reau dat der ferkocht wurdt, ien foar ien op 'e meast útsochte manearen om te bringen. Hy rêdt Ralphie en jout him opdracht Jenny en de oaren te befrijen en net ien efter te litten. Sels rekket McCall ferwûne yn it gefjocht mei de op ien nei lêste fan Itsjenko syn trewanten, mar Ralphie fettet de opdracht om net ien efter litten letterlik op en komt werom om McCall te helpen. Hy wit him yn feilichheid te bringen, al wurdt er dêrby sels yn 'e skonk sketten troch de lêste fan Itsjenko syn mannen. McCall deadet de lêste trewant en komt dan Itsjenko oer it mad, dy't Ralphie yn it nau dreaun hat, en sjit him dea mei in spikerpistoal.
Trije dagen letter stapt Vladimir Pûsjkin yn syn swierbefeilige filla bûten Moskou ûnder de dûs wei en ûntdekt McCall yn syn badkeamer. Hy besiket him om te keapjen, mar McCall hat syn nocht fan 'e maffiabaas en fertelt him dat er inkeld wat rêst en frede hawwe wol, mar dat soks net kin salang't Pûsjkin libbet. Dêrnei lit er de maffiabaas deryn rinne, sadat dy himsels elektrokutearret wylst McCall de filla ferlit by in spoar fan ombrochte liifwachten lâns.
Werom yn syn âlde buert yn 'e Feriene Steaten wurdt McCall op 'e strjitte oansprutsen troch Alina, dy't him fertelt dat se no suver hielendal wer opbettere is en in baan fûn hat wêrfoar't se har lichem net hoecht te ferkeapjen. Se betanket him foar de kâns op in nije libben dy't er har bean hat. Ek seit se dat se, doe't se út it sikehûs ûntslein waard, by har besittings in kefert mei $9.800 oantrof. Se freget oft hy dêr wat fan wit, mar McCall hâldt him fan 'e domme. Alina beslút it jild te brûken om in nij bestean op te bouwen yn in oare stêd. McCall hat troch it hiele barren in nij libbensdoel ûntdutsen. Hy advertearret neitiid op in onlinefoarum as "de Gelykmakker" wêrby't er oanbiedt om syn feardichheden yn te setten by it helpen fan minsken yn need.
Distribúsje
De distribúsje fan The Equalizer waard fersoarge troch Sony Pictures Releasing, de distribúsjepoat fan Sony Pictures, de memme-ûndernimming fan Columbia Pictures. De film waard foar it earst fertoand op 7 septimber 2014, op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Toronto, en kaam dêrnei op 26 septimber út yn 'e Amerikaanske bioskopen. Op 9 desimber fan dat jier waard er útbrocht op dvd en blu-ray.
Resultaat
The Equalizer brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $101,5 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $90,8 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $192,3 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $73 miljoen betsjut dat in winst fan $119,3 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Ferfolchfilms
Op basis fan it súkses fan The Equalizer waard in ferfolchfilm makke, dy't ûnder de titel The Equalizer 2 yn july 2018 yn 'e bioskopen kaam. De nije film waard op 'e nij regissearre troch Antoine Fuqua nei in senario fan Richard Wenk, en Denzel Washington spile wer de haadrol fan Bob McCall. Anno 2022 is in trêde film, The Equalizer 3, yn produksje foar in premiêre yn 'e rin fan 2023.
Vladimir Voijnovitsj
thumb|250px|[[Vladimir Pûtin en Voijnovitsj, 2001]] Vladimir Nikolajevitsj Voijnovitsj (Владимир Войнович) (Dûsjanbe, Tadzjikistan, 26 septimber 1932 - Moskou, 27 july 2018) wie in (Sowjet)-Russyske satiryske skriuwer en dissidint. Syn heit wie in sjoernalist fan Servysk komôf, syn mem wie fan joadsk komôf en wie heechlearaar wiskunde. Syn foarfaar, Ivo Vojnovitsj, wie in foaroansteand Servysk skriuwer út Dubrovnik.
Voijnovitsj waard yn de Sowjet-Uny tige ferneamd mei syn ferhaal 'Ik wol earlik wêze' út 1963. Syn wichtichste wurk ferskynde yn Parys yn 1975: 'De nuveraardige aventoeren fan soldaat Iwan Tsjonkin' (Russysk: Жизнь и необычайные приключения солдата Ивана Чонкина"). It boek is ek ferfilme troch de ferneamde Tsjechyske filmregisseur Jiří Menzel.
Yn syn Tsjonkin tekenet er de ienfâldige, wat ûnnoazele soldaat Tsjonkin dy't him steande hâldt yn in rasjonele, op 'e rin rekke wrâld (de Sowjet-Uny oan it begjin fan de Twadde Wrâldkriich) mei al syn ûnnatuerlike regels en foarskriften. Tsjonkin giet op syn gefoel ôf en brûkt syn boereferstân, libbet sa't gewoane minsken altyd dogge en bringt sa de gigantyske Sovjetmacht yn betizing. Voijnovitsj syn personaazjes binne represintatyf foar de stalinistyske Sovjetmaatskippij.
Gorbatsjov joech him syn Sovjetboargerskip yn 1990 werom en sûnt wenne er meastentiids yn it nije Ruslân.
Spaansk
Meksiko is it grutste Spaansktalige lân en it is de grutste twadde taal yn 'e Feriene Steaten fan Amearika.
Namme
Yn it Spaansk binne der twa nammen foar de taal dy’t synonym fan elkoar binne: español (Spaansk) en castellano (Kastiliaansk).
Oarsprong
De namme castellano hat syn oarsprong yn de midsiuwen, doe’t it de sprektaal wie fan it Keninkryk Kastylje (skriuwtaal wie it Latyn).
De oare namme, español (Spaansk), soe fan de midsiuwske Latynske oantsjutting Hispaniolus komme. Der besteane ferskate teoryen oer de ûntjouwing fan it wurdsje Hispaniolus troch de iuwen hinne.
Troch histoaryske en sosjaal-ekonomyske ûntwikkelingen koe it Kastiliaansk de grutste taal fan it Ibearysk Skiereilân wurde. Der wurdt grute dat healwei de 16e iuw sa likernôch 80% fan de Spanjerts Kastiliaansk praten.
Hjoeddeistich gebrûk
Hjoed-de-dei wurdt de namme español it measte brûkt, yn it foarste plak yn Latynsk-Amearika, mar ek yn Spanje.
Neffens offisjele ynstituten hat de namme español de foarkar. Yn it grutste part fan Súd-Amearika en yn de Spaanske regio’s, dêr’t in regionale taal of minderheidstaal praat wurdt, brûke se de namme castellano faker om it Spaansk mei oan te tsjutten. Dat binne de gebieten Kataloanje, Falensia en de Balearen, dêr’t se Katalaansk prate, it Baskelân dêr’t se Baskysk prate, en Galysje dêr’t se Galisysk prate. Yn de Spaanske Grûnwet fan 1978 wurdt it Spaansk mei castellano ynstee fan español oantsjutten.
Neffens de Real Academia Española fertsjinnet de namme castellano de foarkar om dêrmei de taal fan it midsiuwske Keninkryk Kastylje of it hjoeddeistige dialekt fan Kastylje oan te tsjutten.
Yn it Frysk wurdt de taal ornaris Spaansk neamd. Yn de Fryske bewegersrûnten wurdt út ideologysk motyf it wurdsje Kastiliaansk (of de fariant Kastiljaansk) brûkt, faak ek as teken fan ferbûnens mei de nasjonale minderheden fan Spanje.
Skiednis
It Spaansk is ûntstean út it Fulgêr Latynsk, de taal fan de Romeinen, dy't it Ibearyske skiereilân sa'n 700 jier ûnder har regear hiene. Under ynfloed fan it Keltibearysk, Baskysk, Fisigoatysk en letter troch de Moaren it Arabysk, hat de taal him út it Latynsk wei ûntjûn. Der binne grutte ferskillen lykas by it weifallen fan de Latynske namfallen, sêftere bylûden (vita nei vida) en it diftongearjen fan koarte lûden ("terra nei tierra'').
Frijsteat Folgeren
thumb|De Folgeren, it 'Frijsteatmomumint' Frijsteat Folgeren is in Aldjiersploech út De Folgeren: in buorskip fan sa'n 125 huzen dat no ûnder Drachten falt.
Spaansk
Skiednis
left|thumb|In side fan Cantar de Mio Cid, yn it midsiuwske Spaansk. It politike bewâld op it Ibearyske skiereilân en ferskillende substraten hawwe laat ta it ûntstean fan besibbe talen lykas it Portegeesk, it Katalaansk en it Galisysk dy't se hjoed-de-dei jit prate, en it Mosarabysk, in taal oan it Spaansk besibbe en dat sprutsen waard troch Spaanske Kristenen dy't yn Islamityske kriten libben. De earste Spaanske teksten komme út 'e 9e iuw. It Cantar de Mio Cid, fan de 12e iuw, is ien fan de âldste lange teksten yn it Spaansk.
Stasjon Kaldenkirchen
Stasjon Kaldenkirchen is in spoarweistasjon yn it plak Kaldenkirchen yn de dielsteat Noardryn-Westfalen
Skiednis
Station Kaldenkirchen waard op 29 jannewaris 1866 yn gebrûk naam. Op it grinsstasjon fan de DB yn Kaldenkirchen wie eartiids in spoar trijehoeke foar efterútridende tenderlokomotiven, dat is in relatyf seldsum fenomeen op de spoarwegen.
Stasjon Kaldenkirchen hat in eilânperron. Njonken it haadbou hie it stasjon Kaldenkirchen ek in twadielige lokomotyfloads. Beide gebouwen besteane noch hieltyd. It haadgebou is hjoed-de-dei yn gebrûk as diskoteek.
Spaansk
Skiednis
It earste wurdboek waard skreaun yn 1492, it jier dat Kristoffel Kolumbus Amearika ûntduts, wie it útein setten fan it Spaansk as wrâldtaal. Sûnt dy tiid binne der twa ûntjouwingen fan wurdskat en útspraak, dy fan Súd-Amearika is wat oars as dy fan Spanje. Yn dat jier waarden ek de Joaden út Spanje wei reage, sadat it Joadske Spaansk, ek bekend as Sefardysk, him as tredde fariant op it aljemint brocht.
Frijsteat Folgeren
Al begjin 19e iuw fielden de Folgersters har net mei Drachten ferbûn. Yn de jierren tweintich fan de 20e iuw waard dêrom in soarte Jongereinferiening oprjochte. Op Aldjiersjûn fan 1962 op 1963 wie de jeugd opstannich oer in opleine fúzje fan de iisbaan op It Noard mei dy fan Súd plus de namme fan de nijbouwyk Boschwijk. Dêrmei soe de namme De Folgeren ferdwine en de Folgersters fielden harren gjin 'bosknegers'. It makke dat in groep jongelju de Frijsteat Folgeren útrôp op 1 jannewaris 1964. De statuten fan de Frijsteat en it logo fan twa rêchlings tekene letters F fan 'Folgeren Foarút" (mar ek fan Frijsteat Folgeren). Oan de beammen waarden Folgeren Frijsteatflaggen hongen. It súkses waard reden om it tenei in ferfolch te jaan, meast by kafee Vreewijk. Der kaam ek in Folgerster folksliet. Yn 2011 mislearre foar it earst yn 48 jier in stunt. Doe't der wurke waard om it provinsjewapen fan it provinsjehûs te heljen waarden de Folgersters trappearre troch de plysje.
Spaansk
Skiednis
Yn de 17e iuw hie de taal in stikmannich klankferskowings dy't foar it meastepart net fan tapassing binne op it Súd-Amerikaanske Spaansk en it Sefardysk. Dêrfandinne stiet it Súd-Amerikaanske Spaansk tichter by it Spaansk fan 1492 as dat fan no. Yn 1713 waard de Real Academia Española stifte, dêr't se binnen Spanje in taalienheid mei besochten te krijen. De grûnslach fan de hjoeddeiske standerttaal is in dialekt út 'e kriten fan Toledo.
Frijsteat Folgeren
Stunts (kar-út)
thumb|Superbus fan [[TU Delft foar Vreewyk, Nijjiersdei 2011]]
Spaansk
Utwreiding
Yn Noard-Amearika woeks it Spaansk sûnt de twadde helte fan de 20e iuw. In protte flechtelingen fan Kuba en Meksiko, en fan Porto Riko dat by de Feriene Steaten heart, hawwe har nei wenjen set yn 'e súdlike steaten fan de Feriene Steaten. Yn 'e Feriene Steaten hat it Spaansk yn guon fan de steaten ek politike erkenning.
Taalgebiet
thumb|Spaansktalige lannen en regio's Spaansk wurdt op it stuit (2015) troch sa'n 330-399 miljoen minsken as memmetaal praat en is dêrmei nei it Ingelsk de 'twadgrutste wrâldtaal'. De measte Spaansktaligen wenje yn Súd- en Midden-Amearika en yn Spanje. De Feriene Steaten hat 45 miljoen Spaansktaligen en dêrmei mear Spaanskpraters as Spanje en Kolombia. Nei Meksiko hat de Feriene Steaten wrâldwiid alsa it heechste oanpart Spaansktaligen. Hoewol't it Spaansk yn net ien Amerikaanske dielsteat ta amtstaal ferheft is, leit it oanpart Spaansktaligen yn dielsteaten lykas Nij Meksiko en Kalifornje boppe de 30%. Oare lannen mei in protte Spaansktaligen binne Belize (> 40 % yn 't jier 2000), Marokko (21,6 % yn 't jier 2005) , Westlike Sahara en Trinidad en Tobago. Neffens in stúdzje út 2015 fan Ethnologue is it Spaansk mei 399 memmetaalsprekkers nei it Mandaryn de twadgrutste taal fan de wrâld. Yn Brazylje wurdt Spaansk fanwegen de lytse taalôfstân ta it Portugeesk goed begrepen, sels wannear't de meastee Brazyljanen de taal sels net prate. In protte Brazyljanen, foaral yn it grinsgebiet tusken Oerûguay en Brazylje, kinne Spaansktaligen ridlik ienfâldich begripe troch it gebrûk fan it Portugeesk-Spaanske mingtaaltsje Portuñol. Yn Portugal is sa'n selde sitewaasje mei in dialektkontinuum.
Ynklusyf de twadde taalsprekkers leit it sprekkerstal (2014) tusken de 450 en 500 miljoen. Dêrtroch nimt it Spaansk nei it Ingelsk, Mandaryn en Hindy it fjirde plak fan meast sprutsen talen op 'e wrâld yn. Nei it Ingelsk is Spaansk de meast learde frjemde taal. As supranasjonale amts- en/of wurktaal spilet it Spaansk in rol yn de Europeeske Uny, Afrikaanske Uny, yn de Organisaasje fan Amerikaanske Steaten, yn de mienskip fan Latynamerikaanske en Karibyske steaten en Feriene Naasjes.
Sibskip
It Spaansk is in Romaanske taal, dêr't de West-Ibearyske taalkloft by heart. Dat binne benammen talen dy't op it Yberyske skiereilân praat wurde. Dy talen binne aardich te ferstean foar inoar. It Portugeesk en it Spaansk hawwe wat grammatika en wurdskat in grut tal oerienkomsten. Der wurdt ek wol rûst dat dy talen foar 89% deselde wurdskat hawwe.
It Spaansk is ek besibbe oan Romaanske talen lykas it Frânsk, Italjaansk, Roemeensk en in stikmannich lytse talen.
Taalkoades
De ISO 639 taalkoades foar it Spaansk binne "es" en "spa". Om't it Wikipedia-projekt meast, lykas winske op it ynternet, de twaletterige koades brûkt, wurdt de Spaanske Wikipedy oantsjut mei de koade "es:".
Bordenatsjerke (Froubuorren)
De Bordenatsjerke is de tsjerke fan de herfoarme gemeente yn Froubuorren. De gemeente is oansletten by de Protestanske Tsjerke yn Nederlân.
Skiednis
thumb|left|175px|Oargel (sitewaasje fan foar de restauraasje fan 2014-2015) De earste tsjerke fan Froubuorren wie in ienfâldich houten gebouke mei in reiten tek út 1511. De hjoeddeiske tsjerke is de âldste tsjerke fan it Bilt en ferfong mei finansjele help fan de Steaten yn 1670 in oan Us Leaffrou wijde tsjerke út de jierren 1526-1532, dy't mei help fan keizer Karel V boud wie. Op 23 april 1671 fûn der foar it earst in tsjinst plak.
Foar de herfoarme gemeente wie de twadde helte fan de 19e iuw in drege tiid. Lykas yn oare Biltdoarpen wie de striid tusken frijsinnich en rjochtsinnich ek yn Froubuorren fûl. Jild foar it traktemint fan in dûmny wie der net om't de lânhearen sûnt 1863 net mear ferplichte wiene harren bydrage te jaan. En doe't de dûmny yn 1870 in berop yn Britsum oannaam bleau Froubuorren sels oant 1905 sûnder eigen dûmny.
Ynrjochting
Ut de boutiid fan de tsjintwurdige tsjerke stamme de preekstoel mei it klankboerd en it doopstek. Ek oarspronklik binne de grytmansbank mei wapens fan Willem van Haren en Elisabeth Hemmema, de iken lambrisearring en de koperen kroanluchters. In troch de steaten skonken brânskildere raam mei it wapen fan Fryslân gyng yn de rin fan de tiid ferlern.
Ut de foargonger fan de tsjerke stamt noch in rouboerd mei de tekst ''Jhr. Boudewijn van Loo, obiit (ferstoarn) 23 jan. Ao 1640''. De klok mei in diameter fan 125 sintimeter waard yn 1602 getten troch G. Gregori. It oerwurk is mechanysk en yn 1862 ynbrocht.
Oargel
In grutte feroaring yn in ynterieur fûn plak doe't der yn 1844 foar it earst in oargel yn de tsjerke kaam te stean. It ynstrumint op de westlike galerij waard boud troch Luitjen Jacob van Dam. Yn 1943 feroare de firma Valckx & van Kouteren de disposysje fan it oargel en waard in pneumatysk frij pedaal tafoege. Mei de lêste restauraasje fan de tsjerke yn 2014-2015 is it oargelfront yn ljochte kleuren farve.
Fosite
thumb|180px|Forseti, ôfbyld yn 1680 Fosite of Fosete is in Fryske god. Oer syn krekte plak yn de Fryske mytology is net folle mei wissichheid te sizzen. Der wurdt oannommen dat dizze god yn ferbân stie mei de rjochtspraak. Yn de Noarske mytology bestie inselde god Forseti. Guon tinke dat dizze god syn wei fûn hat fia de hannel oersee nei Skandinaavje. Om it jier 700 hinne wienen der sterke kulturele bannen tusken it Fryske folk en Súd-Noarwegen dat de Fosite-kultus him noardwerts nei de Oslofjord ta ferspriede. . De namme hâldt ferban mei it Fryske (of algemien Germaanske) wurd foar 'foarsitter'.
Fryske ferwizings nei Fosite
Fosite is mûglik oanwêzich yn de sêge De tolve asega's. Fan ferskate plakken wurdt sein dat dêr gearkomsten ûnder lieding fan Fosite west hawwe. Bekende plakken binne de heilboarne oan de foet fan de Noardfryske Stolberch, it rotseilân Helgolân (in hilligenlibbens wol oanjûn as 'Forsitelân') en it waadeilân It Amelân, as oarsprong fan it kleaster Foswert.
Jasmine Black
Jasmine Black, echte namme ûnbekend (17 maaie 1986), is in rêstend Roemeensk neakenmodel en pornografysk aktrise en prostituee. Neffens har offisjele opjefte wie se ûnder har pornokarriêre 1.67 m, gewicht 55 kg.
Vangrail
thumb|300px|Vangrail 2012 Vangrail is in Frysk-Grinslanner muzykgroep, oprjochte yn 2000 troch sjonger Raynaud Ritsma. De coverband Vangrail is fiif man machtich en makket pop en rockmuzyk.
Yn jannewaris 2015 waard Vangrail beneamd ta ambassadeur fan de frijheid yn Fryslân. By gelegenheid fan dat feit is der in spesjaal liet skreaun: "Wie heb jij bevrijd?".
Leden
Yn 2012 bestiet de band út:
Diskografy
In kar:
Lockington
Lockington is in doarp yn Leicestershire, tichtby de grins mei Derbyshire.
Hoewol't it doarp sels gin treinstasjon hat, hat East Midlands Parkway yn 2008 ien iepene yn Ratcliffe-on-Soar wat in ferbining mei de Midland Main Line betsjut.
De bûtenpleats Lockington Hall wie it thús fan in tûke fan de famylje Curzon. Yn 1904 wie Henry Curzon fan Lockington Hall High Sheriff of Derbyshire.
Yn 1994 waard dêr in heap foarwurpen út de Brûnstiid ûntdutsen. De fynst bestie út potskerven yn de yn de Beakerstyl, in koperlegearing dolk en twa mei goud beleine earmbannen. Dizze 4000 jier âlde fynsten binne no te sjen yn it British Museum.
Clara Eggink
Clara Hendrika Catharina Clementine Helène Eggink (Utert, 18 april 1906 - Scheveningen, 3 maart 1991), wie in Nederlânsk dichteresse, proazaskriuwster en oersetster.
Libben
Eggink brocht har libben troch mei ferskate bekende Nederlânske dichters. Op 4 novimber 1926 troude hja, mar tweintich jier âld, mei de folle âldere J.C. Bloem. Sy krigen in soan, Wim hjitte er. Nei harren skieding yn 1932, gongen sy yn 'e maityd fan 1935 dochs wer byelkoar wenjen, mar boaske Eggink yn dizze sitewaasje dochs mei Jan Campert op 16 septimber 1936. Dat houlik rûn lykwols ek op 'e non.
Ein 1957 reizge Eggink yn Fryslân om, om't hja nei lisplak foar har boat socht. Sy fûn in hûs yn Kalenberg en frege doe Bloem om opnij by har yn te wenjen. Bloem stoar dêr yn 1966, sy hat dêr neitiid noch jierren wenne.
Oer har ferhâlding mei J.C. Bloem hat se de 'bibliografyske skets' Leven met J.C. Bloem skreaun. Clara Eggink leit te hôf yn Paasloo, njonken har eardere man en freon J.C. Bloem.
Bibliografy
thumb|Grêf fan Clara Eggink yn Paasloo
Marjolein de Jong (follybalster)
Marjolein Elisabeth de Jong (Lekkerkerk, 16 maaie 1968) is in eardere Nederlânske follybalster.
Marjolein de Jong kaam foar it earst foar Nederlân út op de Olympyske Spullen yn it jier 1992 doe't de Olympyske Simmerspullen hâlden waarden yn Barselona. Hja einige doe mei de Nederlânske ploech sechsde fan de acht dielnimmende lannen. Op de Olympyske Spullen fan 1996 yn Atlanta waard de ploech, mei Marjolein de Jong, fiifde fan de alve dielnimmende lannen. Ek makke hja diel út fan de ploech dy't yn 1995 yn Arnhim de Europeeske titel helle, troch Kroaasje yn de finale mei 3-0 te ferslaan. Yn totaal hat Marjolein de Jong 394 ynterlannen spile foar de Nederlânske ploech. Der binne dêrmei mar trije oare follybalsters dy't mear ynterlannen spile ha as Marjolein de Jong.
Ragenfrid
Skiednis
Ragenfrid hearde ta de Frankyske eallju en hie syn machtsintrum yn Feksin yn it noardwesten fan Frankryk. Nei de dea fan hofmeier Pippyn fan Herstal waard hy troch kening Dagobert III oansteld as opfolger, ynstee fan Teudobald, de pakesizzer en erfgenamt fan Pippyn.
Yn 716 fochten Raganfrid en Dagoberts opfolger, Gilperik II, djip yn it machtsgebiet fan de Pippyniden: it gebiet by de Maas en Ardennen. Sy sleaten in alliânsje mei de Fryske kening Redbad, in âlde fijân fan Dagobert en wienen by steat om harren rivaal Karel te ferslaan yn de Slach by Keulen.