cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Changes (roman fan Jim Butcher)
Ynhâld
Harry makket neitiid gebrûk fan 'e nije kennis dy't er opdien hat troch Susan en Martin fia it Nevernever mei te nimmen nei Nevada, dêr't de swierbewekke opslachromte stiet dêr't de rituele foarwerpen wei opstjoerd binne. Trijeresom kringe se dêrbinnen, mar se ûntdekke inkeld dat de foarwerpen nei in plak earne yn Meksiko gien binne. Wer thús ûntfangt Harry in brief fan Chandler, in warder fan 'e Wite Ried en in fertrouling fan Luccio. Dy skriuwt dat de sitewaasje yn Edinburgh ûnderwilens hielendal út 'e hân rûn is. Inkele jongere warders dy't it iepentlik ûniens wiene mei Cristos syn fredesplannen, binne oppakt en wurde fêstholden troch de oanhingers fan Cristos. Doe't Harry syn freon Carlos Ramirez en in stikmannich oaren besochten se te befrijen, waarden sy ek finzen nommen. Luccio gie dêrop yn har hoedanichheid fan kaptein fan 'e Warders nei Cristos ta om harren frijlitting te easkjen, en is doe spoarleas ferdwûn. De oare leden fan 'e Hege Ried binne ûnfynber. Harry begrypt dat er fan 'e Wite Ried fierders neat hoecht te ferwachtsjen.
Hy nimt kontakt op mei syn âlde mentor Ebenezar McCoy, mar dy lit him net útprate; ynstee oarderet er Harry om him oer tolve oeren te moetsjen op in ûnderdûkadres yn Toronto. Neitiid giet Harry by syn kontakten yn 'e boppenatuerlike wrâld te rie om út te finen wêr yn Meksiko oft Arianna Ortega fan doel is om Maggie te offerjen, mar net ien dy't him helpe kin. Hy kin in demon oproppe om mei sa'nent te ûnderhanneljen oer dat stikje kennis, mar de priis dêrfoar sil perfoarst sa heech wêze dat er him eins net betelje kin. Yn wanhope siket Harry kontakt mei it Argyf, in famke dat er Ivy neamt, fan wa't de holle it opslachplak is fan alle minsklike kennis dy't ea bestien hat. Har liifwacht, de healdemon Jared Kincaid, makket him dúdlik dat Ivy him net fertelle kin wat er witte wol, mei't har neutraliteit dan yn 'e kiif komt te stean. As er er him freget tsjin it famke te sizzen dat er oars gjin oare kar hawwe sil as om syn taflecht te nimmen ta drastyske maatregels, seit Kincaid dat Ivy fan tinken is dat "de lêste man mei wa't er gedoente hawwe wol" him fierder helpe kin.
Dat, Harry slokt syn grutskens troch en makket in ôfspraak om "Gentleman Johnnie" Marcone te moetsjen, de maffiabaas fan Chicago. As dy opdaagjen komt mei syn liifwacht Hendricks en syn feilichheidsadviseur op it mêd fan it boppenatuerlike Miss Gard (dy't eins de walkuere Sigrún is), leit Harry him de saak fan it ûntfierde famke foar, mar sûnder dêrby te fertellen dat it om syn eigen dochter giet. Marcone lit Gard fuortendaliks immen opskilje op har mobile tillefoan, mar wol dan witte wat de ynformaasje foar Harry wurdich is. Harry antwurdet dat er fan doel is en bring it Reade Hôf in swiere slach ta; om't dat deselde organisaasje is dy't oanhâldend yllegale aktiviteiten besiket te ûntjaan yn Chicago, en dêrmei Marcone syn domein binnenkringt, liket it him ta dat Marcone der allinne mar baat by hat om him de ynformaasje fergees te jaan. Marcone tinkt dêr eefkes oer nei en stimt der dan mei yn, wylst er deroan taheakket dat Harry syn dea, as Harry net yn syn opset slagje mocht, him ek prima nei 't sin wêze soe. As Gard har wer by harren jout, docht bliken dat har tillefoantsje rjochte wie oan har baas Donar Vatterung, de eigner fan it feilichheidsbedriuw Monoc Securities. Hy hat de ynformaasje dy't Harry hawwe wol, mar hy wol Harry sels moetsje.
Sadwaande lit Harry him fia it Nevernever troch Gard nei Oslo ta liede, dêr't se útkomme yn 'e kelder fan in flatgebou, dêr't de poarte ta it Nevernever bewekke wurdt troch inkele tsientallen einherjar. Se nimme de lift nei it penthouse, dêr't it kantoar fan Donar Vatterung fêstige is, en wurde dêr opwachte troch in pear kreaze en blykber tige gefaarlike resepsjonistes mei ravensswart hier. As Harry by de ieneagige Vatterung talitten wurdt, wol dy fan him witte oft er wol begrypt wa't er foar him hat. Harry ornearret dat er in aardich idee hat, de walkuere, de einherjar, de beide ravens, it iene each en de namme Donar Vatterung ("Tongers Heit") yn oanmerking nommen. Odin seit dat er Harry wol lije mei, en dat er him graach helpe wolle soe, mar dat er yn 'e moderne tiid oan beskate beheinings bûn is. Hy jout Harry de lokaasje dêr't it minske-offer plakfine sil, de ruïnestêd Chichén Itzá, sûnder der wat foar werom te freegjen. Mar hy warskôget Harry dat de Kening fan it Reade Hôf en syn neiste fermidden, de Hearen fan 'e Bûtenste Nacht, fan âlds ek goaden wiene, en dat se yn Chichén Itzá yn it sintrum fan harren macht wêze sille. Se wolle mei it minske-offer troch deademagy in flok op Maggie har bloedline lizze, dy't derfoar soargje sil dat eltsenien dy't oan har besibbe is, omkomme sil. Harry sil wat oars betinke moatte om harren tsjin te hâlden as syn wenstige maneuvels, want as er inkeld dêrmei op 'e lapen komt, sille dy fallene goaden him deaslaan as wied er in ynsekt.
Werom yn Chicago fertelle Martin en Susan oan Harry dat se útfûn hawwe wa't it Reade Hof efter harren oan stjoerd hat, en wa't dus de direkt ferantwurdliken binne foar it opblazen fan it kantoargebou. It giet om in pear heechpleatste fampieren, in man-en-wiifstel dat Estebán en Esmeralda Batiste hjit. Harry ornearret dat dyselden ek efter de oanslach op syn libben bûten it FBI-kantoar sitte moatte. Mar as Arianna Ortega dit allegear docht om him lije te litten út wraak foar syn belutsenens by de dea fan har man, wêrom besykje Estebán en Esmeralda dan om him sûnder mear út 'e wei te romjen? It antwurd moat wêze dat der twa faksjes besteane binnen it Reade Hôf, ien oanfierd troch Arianna en ien troch de Reade Kening. Miskien, sa oppenearret Molly, giet it Arianna wol net iens allegear om Harry, mar is it foar har inkeld in moaie bonus as se sydlings ek mei him ôfweve kin.
As Harry neitiid yn syn stamkroech MacAnally's in moeting mei Murphy hat om har by te praten oer de lêste ûntwikkelings, reitsje se yn petear oer Rudolph en wat in rotsak dat eins is. Syn belutsenens by de saak bepratend, spekulearje se oer wa't him opdracht jûn hat om 'e FBI yn Harry syn rjochting te wizen. Dêr wie him blykber hiel wat oan gelegen, want Murphy hat heard dat er dêr alles foar byinoar liigd hat. Harry riddenearret dat it miskien Estebán en Esmeralda west hawwe kinne, wat ek de oanslach bûten it FBI-kantoar ferklearje kinne soe: dy kûgels wiene eins bedoeld foar Rudolph, om't dy no tefolle wist. Doe't er melde dat it him net slagge wie om 'e FBI wat wiis te meitsjen, hoegde de skutter inkeld fan doelwyt te feroarjen. Harry en Murphy beslute om Rudolph yn 'e rekken te hâlden: Murphy docht dat op it wurk, wylst Harry mei Molly en Mouse syn auto foar Rudolph syn hûs oer parkearret.
As se it rinkkinkeljen fan brutsen glês hearre, hastigje Harry, Thomas, Mouse en Molly harren nei de efterkant fan it hûs fan Rudolph ta, dêr't in meunster him tagong ta de wente ferskaft hat troch in glêzen doar yn te slaan. Se falle it wêzen oan, mar dat blykt tige sterk en sa taai as hier te wêzen. As Thomas en Mouse tydlik bûten gefjocht steld binne, put Harry himsels út troch tefolle sielefjoer te brûken, wêrnei't er der warleas hinne falt en in pear ribben brekt en syn skonk slim besearet as it meunster oer him hinne knoffelet. Molly wit it wêzen by him wei te lokjen, wat Thomas en Mouse de kâns jout om wer oerein te klauwen. Se geane efter it wêzen oan. As Harry allinne efterbliuwt, wurdt er oppakt en in ein meisleept troch Estebán en Esmeralda Batiste. Dy besykje him te bepraten om 'e saak fan it minske-offer fierders gewurde te litten. Se wurkje foar de Reade Kening, en it minske-offer makket blykber diel út fan in ynterne yntriizje fan Arianna Ortega binnen it Reade Hôf om har macht te fergrutsjen en de Reade Kening te ûnttroanjen. Harry syn bemuoienissen spylje Arianna rjocht yn 'e kaart, wat de oanslach op syn libben bûten it FBI-kantoar troch Estebán en Esmeralda ferklearret. Harry hâldt de beide fampieren, dy't dúdlik gefaarlike sljochtsinnich binne, oan 'e praat oan't Thomas en Mouse ôfweeft hawwe mei it meunster, dat Estebán en Esmeralde in ik'k'uox neame. As Mouse deunby komt, naaie de beide fampieren út.
Thomas en Molly bringe Harry thús, mei't by it gefjocht tusken Thomas, Mouse en de ik'k'uox Harry syn auto troch it meunster plet is. Thomas hat yn it gefjocht sa'n krêft ferspile dat er himsels amper noch yn 'e macht hat. Troch in ûnhandige set fan Molly ferliest er syn selsbehearsking alhiel. Hy soe Molly har libbensenerzjy opiten hawwe oant se it bestoar as Mouse net tuskenbeiden kommen wie. Harry stjoert Thomas fuort en jout Molly opdracht om him nei de Tsjerke fan de Hillige Marije fan de Ingels te bringen, dêr't er feilich wêze sil foar nije oanfallen fan 'e fampieren. As se fuortsille, wurdt der lykwols ynienen in molotovcocktail troch de stikkene doar smiten (dy't by de hûssiking troch de FBI ynslein is). It hiele gebou rekket yn 'e brân en Harry komt yn syn sûterrênappartemint fêst te sitten, wylst Molly en Mouse bûtendoar binne en him net berikke kinne. Harry lûkt ien fan syn boekekasten om sadat dy heal op 'e bank falt en klimt sa nei it plafon ta, dêr't er mei magy in gat yn slacht. Hy skuort himsels troch it gat en komt út yn 'e wenkeamer fan frou Spunklecrief, de bejierre eigeneresse fan it âlde appartemintegebou. Hja leit al op bêd, mar Harry makket har wekker en se ûntsnappe troch de efterdoar.
Tsjin dy tiid stiet it gebou yn ljochte lôge en is de twadde ferdjipping, dêr't him it appartemint befynt fan 'e Willoughby's, in âlder troud pear, net mear te berikken. Mei in ljedder út it túnskuorke besiket Harry nei in finster op dy ferdjipping te klimmen, mar as der yn 'e wente fan frou Spunklecrief it ien of oar ûntploft, wurdt de ljedder ûnder him wei blaasd. Hy falt in meter as fjouwer nei ûnderen en komt mei syn rêch op in bakstiennene blombak telâne, wêrnei't er net mear oereinkomme kin. Frou Spunklecrief wit de ljedder wer rjochtop te skuorren en wol dan sels besykje nei it finster te klimmen, mar dat kin se net om har minne heup. Yn fertwifeling ropt se út: "God yn 'e himel, help ús!" Op dat stuit ferskynt efter har Sanya, in mânske negroïde Rus dy't de iennichst oerbleaune Ridder fan it Krús is. (De Ridders fan it Krús binne bewapene mei swurden dêr't in spiker fan 'e krusiging fan Jezus yn ferwurke is.) Hy klimt nei it finster ta en rêdt de Willoughby's.
Neitiid jouwe Molly en Mouse har by Harry, mar nije panyk brekt út as Harry opbychtsje moat dat er syn skonken net mear fiele kin. Hy wegeret lykwols om nei it sikehûs brocht te wurden, om't dat it earste plak is dêr't Estebán en Esmeralda him sykje sille. Hy wol net warleas op 'e operaasjetafel of yn 'e útsliepkeamer lizze as de beide fampieren him dêr oer it mad komme. Dêrom stelt Sanya in rêchboerd út ien fan 'e op 'e brân tahastige ambulânses, en hy en Molly bringe Harry en Mouse ynstee nei de Tsjerke fan 'e Hillige Marije fan 'e Ingels, dêr't pastoar Forthill yn in romte yn 'e konsistoarje in pear fjildbêden stean hat foar gefallen dat minsken dêr oernachtsje wolle. Wylst er efterút Sanya syn bestelbuske sjocht hoe't syn hiele gebou yn flammen opgiet en de brânwacht inkeld soargje kin dat it fjoer net oerslacht nei omlizzende gebouwen, ferliest Harry it bewustwêzen.
Hy wurdt wekker yn in mei in kjers ferljochte romte yn 'e Tsjerke fan 'e Hillige Marije fan 'e Ingels, dêr't er allinnich is en fêstbûn leit op it rêchboerd sadat er net bewege en dêrmei syn rêch noch slimmer skansearje kin. Wylst de kjers flakkeret en útgiet en Harry yn it tsjuster efterlit, betinkt er wat er no moat. Hy kin noch altyd ûnder syn mul neat fiele, wat in faai teken is. Hy hat ek de ôfspraak mei Ebenezar McCoy yn Toronto mist, wat betsjut dat er nei alle gedachten de stipe fan 'e Grize Ried misse moat. Hy is alles kwytrekke dat er hat, útsein it spul dat er yn 'e tún fan 'e Leanansídhe bedobbe hie en de kennis dy't er yn syn holle hat. Lokkigernôch binne helpmiddels net nedich foar it dwaan tsjoenderij, hoewol't se it wol in stik makliker meitsje. Sûnder sok spul moat er de hiele betsjoening yn gedachten opbouwe en fêsthâlde, wat in tigen konsintraasje ferget dy't maklik ferbrutsen wurde kin. Harry ornearret lykwols dat er net folle oare kar mear hat en stelt him yn syn holle in opropsirkel foar, wêrnei't er in opropping útfierd. De aartsingel Uriël ferskynt oan him en befestiget wat Harry al freze hie, dat syn rêch brutsen is. Harry freget him om help, mar Uriël leit út dat er yn sokke saken oan hannen en fuotten bûn is. It wie Harry syn frije wil om 'e ljedder te beklimmen wylst er al ferwûne wie, en dan moatte de konsekwinsjes ek foar syn rekken komme. De aartsingel kin Harry allinne de rie jaan om him liede te litten troch de leafde foar syn dochter.
As Harry foar it ferstân kriget dat Uriël neat foar him dwaan kin, goait er it oer in oare boech. Hy fiert op 'e nij deselde betsjoening út, mar ropt no Mab op, de keninginne fan Lucht en Tsjuster, hearskeresse oer de ierdgeasten fan it Winterhôf. Hja hat al by ferskate gelegenheden oanjûn dat se wol dat hy har Winterridder wurdt, mar twaris hat Harry dat oanbod ôfslein (sjoch: Summer Knight en Dead Beat). Harry kriget in fizioen wêryn't Mab him meinimt nei de Stiennen Tafel, in magysk foarwerp dat de macht fan 'e besitter fuortsterket troch it bloed dat derop fergetten wurdt. It is in plak dêr't Harry earder west hat (sjoch: Summer Knight). Mab brûkt de Leanansídhe om foar har te praten, mei't har grime (net op Harry) sa grut is dat Harry de earen bliede soene fan har eigen stimlûd. As se witte wol wêrom't er no ynienen wol har Winterridder wurde wol, leit Harry har de sitewaasje mei syn dochter út. Hy stelt as betingsten dat Mab syn lichem genêze sil, him de tiid en it fermogen jaan sil om Maggie te rêden en yn feilichheid te bringen, en him nea oarderje sil om fanwegen te kommen tsjin immen fan wa't er hâldt.
As se witte wol wat er dwaan sil as se syn oanbod ôfslacht, seit Harry dat er dan de munt fan 'e fallen ingel Lasciël, ien fan 'e Tritich Sulverstikken fan Judas Iskariot, by him roppe sil, dêr't er noch altyd de macht ta hat ek al hat er it ding jierren lyn opjûn (sjoch: Death Masks en White Night). En as Nicodemus en de oare leden fan 'e Oarder fan 'e Swartbrânde Denarius him net helpe wolle by it rêden fan Maggie, is Harry ek altyd noch ien fan twa libbene persoanen dy't witte hoe't se it 'Tsjusterhilligen' fan 'e psychopatyske tsjoender Kemmler útfiere moatte om in god op 'e Ierde te wurden (sjoch: Death Masks). As lid fan 'e Oarder fan 'e Swartbrânde Denarius soed er lykwols úteinlik himsels kwytreitsje oan it kwea, wylst er mei it 'Tsjusterhilligen'-ritueel withoefolle minsken deadzje soe. Dat wol Harry leaver net, mar as dat de iennichste manear is om syn dochter te rêden, sil er it dwaan. Hy jout lykwols de foarkar oan 'e tsjinst fan Mab, as "fan trije kweaden it minst kweade," in omskriuwing dy't de Winterkeninginne amusearret. Se giet akkoart en jout de Leanansídhe de frije hân om Harry te helpen by it rêden fan Maggie.
Om 'e Winterridder te wurden, moat Harry de âlde Winterridder, de ferriedlike drugsferslaafde moardner en ferkrêfter Lloyd Slate (sjoch: Summer Knight), dy't troch Mab al dy jierren ûnder slimme tramtaasjes yn libben holden is, út syn lijen ferlosse troch him op 'e Stiennen Tafel de kiel troch te snijen. Dêrnei wurdt de bân tusken him en Mab bekrêftige mei in rituele foarm fan seksuele mienskip. Op it momint fan klimaks wurdt Harry wekker yn 'e konsistoarje fan 'e Tsjerke fan 'e Hillige Marije fan 'e Ingels, dêr't er noch altyd fêstbûn op it rêchboerd leit, wylst syn freon, de patolooch-anatoom Waldo Butters, him mei elektryske skokken reänimearret. Wylst Harry Butters, Molly en pastoar Forthill noch besiket te oertsjûgjen fan it feit dat der neat mear mis mei him is, sadat se him wol losmeitsje kinne, kringt in man it fertrek yn en besiket Harry dea te sjitten. Mei syn fuortsterke magyske krêften as Winterridder makket Harry lykwols koarte metten mei him. As er him neitiid ûnderfreget, blykt it om in Stevie D te gean, dy't as hiermoardner wurket. Hy wol earst net sizze wa't syn opdrachtjouwer is, mar as Harry him foarleit oft er miskien leaver oan "Gentleman Johnnie" Marcone útlizze wol wêrom't er opdrachten yn dy syn domein oannimt, wol Stevie wol omlyk. Hy identifisearret lykwols, ta Harry syn ferrassing, Susan Rodridguez as syn opdrachtjouwer.
As Harry it spul letter beprakkesearret, kin er gjin goede reden betinke foar Susan om him út 'e wei romje te wollen, en wat wichtiger is, hy kin gjin goede reden betinke foar Susan om in hiermoardner yn te hieren om him út 'e wei te romjen. As Susan him dea hawwe woe, hoegde se him inkeld eefkes apart te nimmen en ta te slaan, en dan soed er syn dea nea oankommen sjen. Estebán en Esmeralda, oan 'e oare kant, hawwe in fêststeand motyf om Harry dea hawwe te wollen, en sy kinne him sels net berikke op 'e wijde grûn fan 'e tsjerke. Harry wit dat fampieren mear as genôch tsjoenderij hawwe om Stevie D leauwe te litten dat er troch Bert en Ernie ynhierd is, dat hy ornearret dat Estebán en Esmeralda de wiere opdrachtjouwers foar de hiermoard binne. Bliuwt de fraach oer: wêr is Susan, want sy en Martin soene al lang werom wêze moatte, en de Tsjerke fan 'e Hillige Marije fan 'e Ingels wie ek al Harry syn ûntwyk doe't er noch mei Susan omgie, dat as se seach dat syn appartemintegebou ôfbaarnd wie, soe se him automatysk hjir sykje moatten hawwe.
Harry stjoert Martin nei de Tsjerke fan 'e Hillige Marije fan 'e Ingels ta en seit ta dat er sjen sil oft er Susan frij krije kin. Hy giet it kantoar binnen en freget om agint Tilly te wurd te krijen oer it rinnende ûndersyk. Tilly is krekt oer de saak oan it oerlizzen mei Murphy. Hy wol Susan net gean litte oant er wit wat der oan 'e hân is. Murphy beslút him yn fertrouwen te nimmen, mar Tilly hat swierrichheden mei it idee dat fampieren wier besteane. Harry stelt foar om ynstee fan "fampieren" te sprekken fan "terroristen". Tilly liket net bot oertsjûge. Barry Rudolph kom opdaagjen om Murphy te fertellen dat se op non-aktyf pleatst is en dat se har net mear mei de saak bemuoie mei. Op dat stuit wurdt it FBI-kantoar oanfallen troch Estebán en Esmeralda mei de ik'k'uox en in kloft fampieren fan it Reade Hôf. Harry en Susan lokje harren mei troch in poarte nei it Nevernever, wylst Murphy en Tilly mei in folslein yn panyk rekke Rudolph witte te ûntkommen. Harry hie gjin idee wêr't er bedarje soe as er út it FBI-kantoar oerstappe soe nei it Nevernever, en earst liket it in grot te wêzen. As it ljocht oangiet, blike hy en Susan lykwols midden yn 'e ytseal te stean fan 'e Erlkönig, de lieder fan 'e eardsken, fan wa't Harry noch wat tegoede hat (sjoch: Dead Beat).
Harry wit de Erlkönig lykwols op syn eigen wurden te fangen en sa oanspraak op gastrjocht te meitsjen. As gasthear kin de Erlkönig him en Susan neat dwaan. Mar Estebán en Esmeralda, dy't mei harren ûnderhearrige fampieren en de ik'k'uox Harry en Susan nei it Nevernever folge binne en sa ek yn 'e ytseal fan 'e Erlkönig bedarre binne, beskuldigje Harry fan kweade opset, nammentlik dat er de Erlkönig mei opsetsin foar syn karke spanne woe, wat it gastrjocht teneate dwaan soe. Harry ûntstriidt dat yn alle toanaarden. De Erlkönig betinkt as oplossing om Harry en Susan tsjin twa fan 'e fampieren oant de dea fjochtsje te litten: wa't wint hat it gelyk oan syn kant. Estebán en Esmeralda, dy't sa lang libbe hawwe troch fan efteren te lieden, kieze ien fan 'e ûnderhearrige fampieren en de ik'k'uox út om harren te fertsjintwurdigjen. Harry en Susan kinne de fampier maklik oan, mar de reuseftige demon is in hiel oar ferhaal. Nei't se it wêzen lykwols ferwûne hawwe, lit Harry boppe út 'e ytseal (dy't yndie yn in grot ynrjochte is) in reuseftige stalaktyt op 'e ik'k'uox falle, dêr't er it meunster mei deadet. Estebán, Esmeralda en de oare fampieren wurde dêrnei grypt troch de eardsken en draaie in raar gat yn, wylst Harry en Susan weromgean kinne nei de minskewrâld. As se dêr oankomme, blykt de tiid yn it Nevernever lykwols folle flugger gien te wêzen as yn 'e echte wrâld, wat betsjut dat se opsjitte moatte om noch op 'e tiid yn Chichén Itzá te kommen.
Harry en Susan jouwe har by Martin, Mouse, Molly, Thomas, Murphy, Sanya en de Leanansídhe om nei it Jûkatanskiereilân te reizgjen. Foar't se ôfsette, jout Harry Fidelacchius, ien fan 'e trije swurden fan it Krús, tydlik oan Murphy, wylst er it oare swurd dat er yn bewarring hat, Amoracchius, tydlik oan Susan jout. Ebenezar McCoy nimt fia magyske middels kontakt mei Harry op; de âldman is poerrazen oer it feit dat Harry harren ôfspraak yn Toronto mist hat, mar as Harry him útleit dat er in dochter hat en dat er it famke rêde moat, draait McCoy by en winsket him súkses ta. Njoggenresom reizgje Harry-en-dy troch it Nevernever nei Jûkatan ta, dêr't se in foege sân km fan Chichén Itzá ôf wer yn 'e echte wrâld útkomme. De Leanansídhe hat oanjûn dat se de oaren helpe sil om it lêste stik nei de ruïnestêd fluch ôf te lizzen. Dêrfoar feroaret se Harry-en-dy yn hûnen, wat dúdlik net it soarte help wie dat Harry yn gedachten hie. As se deunby Chichén Itzá wer weromferoare binne, moat er lykwols tajaan dat it wol fertuten dien hat.
Harry hat in hiel plan úttocht om Maggie te rêden, mar it docht bliken dat it Reade Hôf al soks ferwachte hie, dat se rinne yn in mûklaach. Dêrop daget Harry op 'e nij Arianna út ta in duël, eat dêr't er sjoen de omstannichheden rjocht op hat ûnder de ôfspraken tusken de boppenatuerlike naasjes sa't dy fêstlein binne yn 'e Unseelie Akkoarten. Hy gokt derop dat de Reade Kening graach genôch de posysje fan Arianna ûndergrave wol om sa'n duël ta te stean. Harry lit him by de Reade Kening bringe, dy't him boppe-op ien fan 'e piramides fan Chichén Itzá befynt. Dêr is er dwaande mei de tarieding fan 'e bloedflok, dat it offerjen fan in protte minsken omfiemet. Bob, waans skedel Harry bewuolle yn in âld T-shirt oan syn mulrym by him draacht, flústeret Harry ta dat de betsjoening dy't de fampieren dogge, wurket as wie it in pylk-en-bôge: de minske-offers dy't al brocht binne, hawwe de bôgepiis weromlutsen, en as Maggie no offere wurdt, sil dat de pylk wêze dy't op Harry en Susan ôfsketten wurdt. Sa't Harry al tocht hie, hat de Reade Kening der gjin beswier tsjin dat Harry in duël oangiet mei Arianna, dy't foar him in stikel yn 'e foet wurden is.
It twagefjocht fynt plak yn it mânske balhôf fan 'e ruïnestêd, dêr't de Maya's eartiids sportwedstriden organisearren. De Reade Kening, de mei gouden maskers tariste Hearen fan 'e Bûtenste Nacht en de legere adel fan it Reade Hôf nimme plak op 'e tribunes, wylst Harry en Arianna inoar yn 'e arena moetsje. Harry is ferheard om út 'e wurdewikseling tusken Arianna en de Reade Kening te begripen dat sy syn dochter is. It duël moat inkeld mei magy útfjochte wurde. Hoewol't Arianna gjin tsjoenster yn 'e eigentlike betsjutting fan it wurd is, bestiet se yn har ûndeade steat al tûzenen jierren en hat se mear as genôch tiid hân om har op 'e behearsking fan magy ta te lizzen. Se is sadwaande mear as oan Harry weage. Boppedat wit se dat er foar syn gefjochtsbetsjoenings almeast gebrûk makket fan fjoer, en dêr is se ree foar. Se wurdt Harry op in hier nei oermânsk, oant er syn nije krêften as Winterridder ynset en har deadet troch it gebrûk fan iis ynstee fan fjoer. De Reade Kening is net ûntefreden oer de útkomst fan it duël, mar neitiid wegeret er him te hâlden oan syn ûnthjit om Harry-en-dy, Maggie ynbegrepen, gean te litten. Hy jout opdracht om Maggie te offerjen.
Dêrop falt Harry de Reade Kening oan. De Reade Kening en de Hearen fan 'e Bûtenste Nacht, dy't op it mêd fan macht goaden allyk binne, besykje Harry te ferpletterjen mei harren wil, mar Bob beskermet Harry langernôch dat er Murphy berikke kin. Al syn selskipslju binne as beferzen ûnder de blik fan harren machtige fijannen, mar as Murphy ûnder de beskerming fan Bob falt, lûkt se it swurd Fidelacchius út 'e skie, dat krekt as earder (sjoch: Small Favor) yn har hân sa'n fel ljocht ôfsmyt dat eltsenien dertroch ferbline rekket. Nij is dat de aartsingel Uriël mei Murphy har stim sprekt en rjochtdei oer it Reade Hôf oankundiget. De macht dy't de fampieren oer Harry-en-dy hawwe, wurdt ferbrutsen, en mei Murphy en Sanya foarop falle Harry-en-dy oan op in see fan fampieren. De Leanansídhe makket in poarte nei it Nevernever, dêr't tolve griisbemantele figueren troch komme. It binne de tsjoenders fan 'e Grize Ried, dy't oanfierd wurde troch Ebenezar McCoy en in tsjoender mei in djippe kap oer de holle en in toverstêf mei in izerne punt. Dy lêste makket in nije poarte nei it Nevernever, dêr't in leger trochhinne siedt fan kenku, ravenseftige humanoïde wêzens út 'e folkloare fan Japan, dy't McCoy noch wat skuldich wiene.
Alloway (Skotlân)
Alloway (Skotsk-Gaelysk Allmhaigh) is in earder doarp yn Skotlân dat opnaam is yn de stêd Ayr. It plak is ferneamd as berteplak fan de dichter Robert Burns en as it plak dêr't syn gedicht Tam o' Shanter him ôfspilet.
Alloway en omkriten waarden 1935 opnaam yn de eardere Royal Burgh of Ayr en it is no in foarstêd fan Ayr oan de rivier de Doon.
Changes (roman fan Jim Butcher)
Ynhâld
Wylst eltsenien ôflaat is, slûpt Martin de timpel yn. Harry ferwachtet dat er de Reade Kening fan efteren oanfalle sil, mar ynstee skopt er Susan fan it alter ôf. As se falt, wurdt de ûnsichtberensbetsjoening ferbrutsen. It docht bliken dat Martin al dy jierren dat er foar it Genoatskip fan Sint-Gilles wurke, eins in ynfiltrant foar it Reade Hôf wie. Harry besiket driuwend om tiid te winnen en hâldt Martin oan 'e praat troch te freegjen wêrom't Arianna de lytse Maggie foar har bloedflok brûke woe. Martin leit út dat se dêrmei net inkeld Harry treffe soe, mar ek Ebenezar McCoy, de tsjoender dy't har man fermoarde hie; want Harry syn mem Margaret LeFay wie de dochter fan McCoy. Dàt komt foar Harry as in grutte ferrassing, want it betsjut dat McCoy syn pake is. De âldman hat dêr nea wat fan blike litten, hoewol't Harry him dat net kwea-ôf nimme kin, want hy is sels ek beslist net fan doel om oare leden fan 'e Wite Ried te fertellen dat er in dochterke hat.
Alloway (Skotlân)
Robert Burns
It bertehûs fan Robert Burns, de "Burns Cottage", stiet yn Alloway, no njonken in museum dat de oarspronklike manuskripten fan syn poezy op 'e noed hat. Njonken de tsjerke stiet in 19e iuwsk betinkteken foar Burns, in ûntwerp fan de arsjitekt Thomas Hamilton.
Changes (roman fan Jim Butcher)
Ynhâld
Harry beseft dat er net folle tiid hat om Maggie har libben te rêden. Mei syn âlde faam Elaine Mallory hied er in telepatyske bân; as er dat no besiket, blykt dat er mei Susan ek op dy wize kommunisearje kin. Hy makket har poerrazen troch har foar te hâlden dat Martin dejinge wêze moat dy't it Reade Hôf oer it bestean fan Maggie ferteld hat. Dêrnei hyst er har op om him oan te fleanen. Susan smyt harsels op Martin, wêrby't se slim ferwûne rekket troch in feech fan syn kapmês, mar ynstee dat se him mei fûsten of wapens te liif giet, byt se him yn 'e hals. Harry syn blik krúst dy fan Martin, en hy beseft dat dy syn lange bedroch fan it Genoatskip fan Sint-Gilles net mear as in dekmantel wie foar syn noch langere bedroch fan it Reade Hôf. Martin hat him ris ferteld dat er alles dwaan soe om it Reade Hôf út te rûgjen, en Harry beseft dat er it hiele spul hjir no sa manipulearre hat dat Harry de kâns kriget om dat te dwaan.
Alloway (Skotlân)
Robert Burns
De tichteby lizzende (ruïne) Alloway Auld Kirk en de âlde brêge oer de Doon (Brig o' Doon) komme foar yn it gedicht Tam O'Shanter en lûke no in protte toeristen. Burns syn heit, William Burnes, waard beïerdige yn de Auld Kirk. Om in 'spûkeftige sfear' te krijen, skynt der nachts in grien ljocht oer de ruïne.
Changes (roman fan Jim Butcher)
Ynhâld
Wylst Susan de Reade Kening en de Hearen fan 'e Bûtenste Nacht ôfliedt, brekt Harry frij fan harren betsjoening. Ien fan Hearen fan 'e Bûtenste Nacht, waans masker earder droegen waard troch dejinge dy't troch Murphy deade waard, smyt no de momkape ôf en dan stiet middenmank de fijân ynienen de Leanansídhe, ien fan 'e âldste tsjoensters fan it Winterhôf, dy't de oare Hearen fan 'e Bûtenste Nacht te liif giet wylst Harry de Reade Kening de eagen útstekt. Wylst de ferbline kening om help raast en tûzenen fampieren op 'e piramide ta komme, bûcht Harry him oer Susan hinne. Hja is slim ferwûne, mar trochdat se Martin mei har byt deade hat, is se no in folbloed-fampier fan it Reade Hôf oan it wurden. Harry leit har út hoe't se har dochter rêde kin, en Sustan stimt ta. Hy leit har yn it plak fan Maggie op it alter en stekt har dea mei it rituele mês fan 'e Reade Kening. De wachtsjende bloedflok slacht dêrtroch ynstee fan op Harry syn famylje werom op it Reade Hôf, wêrfan't de leden allegear deselde bloedbân diele. Sa wurde yn ien klap alle reade fampieren útrûge en fan 'e ierdboaiem ferdylge.
Neitiid rekket Harry in stikmannich minuten kwyt oan ûnthâldsferlies. As er wer ta himsels komt, sit er mei de lytse Maggie op 'e râne fan 'e piramide. McCoy jout him dêr by him. Hy kin it Harry net kwea-ôf nimme dat dy om syn dochter te rêden yngien is op Mab har oanbod om 'e Winterridder te wurden. Mar hy hâldt him foar dat Mab him nea syn frije wil ôfnimme kin, ek al sil se dat miskien wol suggerearje. Molly is, yn it selskip fan Thomas en Mouse, ûnderwilens mei in helikopter evakuëarre nei in Amerikaansk marineskip yn 'e Golf fan Meksiko. Dat is nei't it skynt bewurkmastere troch Lara Raith, wat mar wer ris sjen lit hoe'n macht it Wite Hôf eins hat. As Harry witte wol hoe't McCoy de oankomst fan 'e Grize Ried yn Chichén Itzá mei de Leanansídhe beknopedraaid hat, antwurdet de âlde tsjoender dat dat mei Mab bûten syn bemuoienis om regele is. Hy meneuvelet yn 'e rjochting fan 'e tsjoender mei de kap en de izerbesleine toverstêf. As Harry better sjocht, beseft er dat it gjin toverstêf mar in spear is; yn it skaad fan 'e kap wurdt er in eachlapke gewaar, wylst Odin him mei it oare each eefkes rjocht oansjocht. McCoy merkt op dat hy it wie, dy't de learmaster wie fan 'e oarspronklike Merlyn, de oprjochter fan 'e Wite Ried. Murphy jout Harry Fidelacchius werom, en Sanya foeget dêr it troch him opfandele Amoracchius oan ta. As Harry dêr tsjinyn leit dat er no, as de Winterridder, faaks wol net de bêste kar is om sokke wapens yn bewarring te hawwen, seit Sanya dat Uriël dan mar yngripe moat as dat sa is.
Werom yn Chicago draacht Harry Maggie oer oan Murphy. Hy freget har om it famke nei pastoar Forthill te bringen yn 'e Tsjerke fan 'e Hillige Marije fan 'e Ingels, en him te freegjen om har op it feilichste plak ûnder te bringen dat er fine kin. Sels giet Harry nei de Water Beetle, de boat fan Thomas, der't er de beide Swurden fan it Krús efter in útnimber paniel ferberget. Hy ferskjinnet him en giet op bêd, mar kin net sliepe. De oare deis op 'e middeisoere feroaret de betsjoening dy't de Leanansídhe oer syn klean lein hie, wer werom. De lange learene oerjas dy't er jierren lyn fan Susan krigen hie, sit fol mei swurdhouwen en kûgelgatten en falt foar syn eagen útinoar. Harry is alles kwyt: syn hûs, syn auto, syn klean. It liket him wol ta dat er alles dat er hie, opjûn hat om it libben fan syn dochter te rêden. Dêr kin er wol mei libje. Murphy siket him op en fertelt dat der troch tadwaan fan Barry Rudolph in nij ûndersyk nei har iepene is. Diskear rekket se hoe dan ek har baan kwyt. Harry biedt har op 'e nij it swurd Fidelacchius oan, om in Ridder fan it Swurd te wurden, mar Murphy wol dêr earst ris lang en djip oer neiprakkesearje. Suver sûnder erch reitsje se oan 'e praat oer harren gefoelens foar inoar. Se beslute dêr einlings wat oan te dwaan en prate oer in oere ôf foar in ôfspraakje. As Harry fjirtich minuten letter út 'e kajút fan 'e Water Beetle komt, wurdt er fan grutte ôfstân delsketten troch in slûpskutter. Hy sakket op it dek yninoar en stjert.
Alloway (Skotlân)
Robert Burns
Al de boppeneamde plakken en gebouwen dy't te meitsjen hawwe mei Burns wurde beheard troch de National Trust for Scotland en it Robert Burns Birthplace Museum.
Oanfal op Pearl Harbor
De oanfal waard útfierd troch 353 Japanske fleantugen fan 6 fleandekskippen, dy't fan 7.48 oere pleatslike tiid ôf yn twa weagen Oähû oer it mad kamen. Fan 'e acht oanwêzige Amerikaanske slachskippen waarden fjouwer ta sinken brocht, wylst de oare fjouwer slimme skea oprûnen. Trije krusers, trije torpedoboatjagers en fiif oare skippen waarden ek ta sinken brocht of slim skansearre. Fan 'e 402 Amerikaanske militêre fleantugen op Oähû waarden 188 ferneatige en rekken 159 skansearre. Der foelen by it bombardemint oan 'e Amerikaanske kant 2.403 deaden. De folgjende sân oeren fierden de Japanners koördinearre oanfallen út op Amerikaanske doelen yn 'e Filipinen, Gûam en Wake en op Britske doelen yn Malakka, Singapoer en Hongkong.
It resultaat fan 'e Oanfal op Pearl Harbor wie dat de Amerikaanske Pasifyske Float tydlik fierhinne útskeakele wie, hoewol't de Japanners de trije Amerikaanske fleandekskippen, dy't op it momint fan it bombardemint net yn 'e haven oanwêzich wiene, mist hiene. De oanfal, dy't kaam sûnder dat Japan en de Feriene Steaten yn steat fan oarloch ferkearden, waard yn 'e Feriene Steaten sjoen as in ferriedlike skanddie. Op 8 desimber hold presidint Franklin D. Roosevelt foar de radio syn ferneamde Day of Infamy-taspraak en furdige it Amerikaanske Kongres in oarlochsferklearring tsjin Japan út. Op 11 desimber ferklearren de bûnsgenoaten fan Japan, nazy-Dútslân en faksistysk Itaalje, de oarloch oan 'e Feriene Steaten. De Oanfal op Pearl Harbor wie sadwaande ien fan 'e wichtichste kearpunten yn 'e skiednis fan 'e tweintichste iuw, om't it de dielname fan 'e Feriene Steaten oan 'e Twadde Wrâldoarloch bewissige. Nei de oarloch soe it bombardemint by de Prosessen fan Tokio oanmurken wurde foar in oarlochsmisdie.
Foarskiednis
In oarloch tusken Japan en de Feriene Steaten wie al sûnt de 1920-er jierren in mooglikheid dêr't beide lannen rekken mei holden en foar de wissichheid plannen foar makken, mar de spannings boazen pas earnstich oan nei de Japanske ynfal yn Mantsjoerije yn 1931. De dêropfolgjende tsien jier sette Japan syn terrtoriale ekspânje yn it neidiel fan Sina fuort, wat yn 1937 late ta it útbrekken fan 'e Twadde Sineesk-Japanske Oarloch. Alle fierdere swierrichheden binne winliken werom te fieren op 'e Japanske winsk om 'e ferovering fan Sina te fasilitearjen. It lân spandearre in protte jild en muoite om Sina diplomatyk te isolearjen en om sels genôch natuerlike helpboarnen (benammen ierdoalje) te besetten om 'e definitive oerwinning op 'e Sinezen mooglik te meitsjen. De saneamde 'Súdlike Operaasje', yn 'e rjochting fan 'e rike ierdoaljefjilden fan Súdeast-Aazje kaam dêr streekrjocht út fuort. Mei oare wurden: sûnder de ferovering fan 'e Britske en Nederlânske koloanjes yn Súdeast-Aazje koe Japan de ferovering fan Sina net foltôgje.
Begjin 1941 ferhuze de Amerikaanske presidint Franklin D. Roosevelt de Amerikaanske Pasifyske Float fan San Diego, yn Kalifornje, nei it Marinestasjon Pearl Harbor, yn it Territoarium Hawaï. Teffens joech er befel ta de opbou fan 'e Amerikaanske striidkrêften yn 'e Filipinen (doedestiden in Amerikaanske koloanje), yn 'e hope om fierdere Japanske agresje yn Súdeast-Aazje ôf te skrikken. It Japanske opperbefel ynterpretearre dat by fersin as it boadskip dat in oanfal op 'e Britske koloanjes yn Súdeast-Aazje in Amerikaanske tsjinoanfal útlokje soe. Yn dy optyk wie it tabringen fan in ferpletterjende nederlaach oan 'e Amerikanen de iennichste manear om yn Súdeast-Aazje de hannen frij te hawwen en úteinlik de kâns te krijen om 'e ferovering fan Sina te foltôgjen. Foar de feilige oanfier fan ierdoalje út it suden waard boppedat de ferovering fan 'e Filipinen needsaaklik achte.
Doe't yn july 1941 de Japanske militêre besetting fan Frânsk-Yndo-Sina formalisearre waard troch in ferdrach mei Vichy-Frankryk, leine de Feriene Steaten it near op fierdere oalje-ekporten nei Japan. Dy beliedsferoaring wie lykwols teminsten foar de helte ynjûn troch nije Amerikaanske beheinings op binnenlânsk oaljeferbrûk. Japan fûn doe dat it gjin oare kar mear hie as de plannen om it oaljerike Nederlânsk-Ynje te feroverjen yn 'e praktyk te bringen. Doe't Roosevelt Japan op 17 augustus warskôge dat de Feriene Steaten ree wiene om militêr yn te gripen as Japan syn buorlannen oanfoel, hie Japan de kar tusken it farre litten fan 'e 'Súdlike Operaasje' mei as gefolch dat it troch oaljegebrek twongen wêze soe ta in weromlûking út Sina en al it gesichtsferlies dat dêrmei mank gie, of it útdielen fan in reuseftige klap oan 'e Amerikanen om dêrnei de plannen troch te setten.
By ûnderhannelings tusken de beide lannen yn 'e rin fan 1941 bea it Japanske regear ferskate kompromissen oan, mar de Amerikanen woene inkeld genoegen nimme mei in folsleine weromlûking út Sina, eat dat foar de Japanners ûnbesprekber wie. De nei fermoedsoening stribjende Japanske premier prins Fumimaro Konoye stelde in topmoeting mei Roosevelt foar, mar Roosevelt woe dêr pas oer prate nei't der in oerienkomst sletten wie. Joseph Grew, de Amerikaanske ambassadeur yn Japan, trune syn presidint oan om dochs mei de moeting yn te stimmen, om't it oars de ein fan it regear-Konoye betsjutte soe, mar Roosevelt hold foet by stik. Fan gefolgen kaam it regear-Konoye te fallen, wêrnei't yn Japan de oarlochspartij oan 'e macht kaam.
It lêste foarstel fan Japan, datearjend fan 20 novimber, hold yn dat Japan syn troepen út it súdlike part fan Frânsk-Yndo-Sina weromlûke soe en gjin fierdere ekspânsje yn Súdeast-Aazje ûndernimme soe salang't de Feriene Steaten, it Feriene Keninkryk en Nederlân gjin stipe mear jaan soene oan Sina en harren sanksjes tsjin Japan opheffe soene. De saneamde Notysje fan Hull, it Amerikaanske tsjinfoarstel fan 26 novimber (27 novimber Japanske tiid), hold yn dat Japan al syn troepen sûnder betingsten út Sina weromlûke soe en non-agresjepakten mei alle lannen yn Súdeast-Aazje en de Stille Súdsee slute soe. De deis foar't de Notysje fan Hull oan Japan oerdroegen waard, fear de Japanske float út om 'e Oanfal op Pearl Harbor út te fieren.
Japanske plannen
De Japanners wiene al hiel ier yn 1941 plannen begûn te meitsjen foar in oanfal op Pearl Harbor, om 'e ynvaazje fan it 'Súdlik Helpboarnegebiet' (in oantsjutting foar Nederlânsk-Ynje, Britsk-Malakka en de Britske koloanjes op Borneo) mooglik te meitsjen. De planning stie ûnder lieding fan admiraal Isoroku Yamamoto, dy't doedestiden de kommandant fan 'e Japanske Kombinearre Float wie. Hy krige fan 'e generale stêf fan 'e Keizerlike Japanske Marine lykwols pas tastimming om ta training foar de oanfal oer te gean nei in protte trelit, wêrby't er sels mei ûntslach driigje moast.
Konkretisearring fan 'e plannen waard yn 'e maityd fan 1941 ûndernommen ûnder lieding fan skout-by-nacht Ryūnosuke Kusaka, mei assistinsje fan kaptein-op-see Minuru Genda en de stêfsjef fan Yamamoto, kaptein-op-see Kameto Kuroshima. Dyselden ûnderwurpen de Britske loftoanfal op 'e Italjaanske float yn 'e haven fan Taranto, yn 1940, oan yntinse bestudearring.
De folgjende moannen waarden bestege oan training fan 'e piloaten, oanpassing fan it materieel en sammeling fan ynformaasje. Keizer Hirohito joech lykwols pas op 5 novimber syn goedkarring oan it oanfalsplan. De úteinlike autorisearring waard troch de keizer ôfjûn op 1 desimber, nei't it regear fan Japan de Amerikaanske Notysje fan Hull ûntfongen hie. Dêrút konkludearre it Japanske regear nammentlik dat de Feriene Steaten mei neat minder tefredensteld wurde koene as it opjaan fan alle militêre winst dy't Japan yn 'e Twadde Sineesk-Japanske Oarloch boekt hie, wat de Japanske oerhearsking fan sawol Mantsjoerije as Koreä yn gefaar bringe soe.
Japanske ferwachtings
Japan ferwachte dat de ferwoastging fan 'e Amerikaanske Pasifyske Float de tydlike útskeakeling fan 'e Amerikaanske militêre macht yn 'e Stille Oseaan feroarsaakje soe. Dat soe foarkomme dat de Amerikanen harren bemuoie koene mei de Japanske ferovering fan 'e Britske en Nederlânske koloanjes yn Súdeast-Aazje, dy't foar Japan fan fitaal belang wiene foar de brânstoffoarsjenning. Dêrnjonken ferwachte men dat de tydlike ferwidering fan 'e Feriene Steaten fan it slachfjild Japan de tiid jaan soe om syn posysje te konsolidearjen en de grutte en krêft fan syn marine út te wreidzjen foar't de skipsbou dy't yn 'e Feriene Steaten úteinset wie nei it oannimmen fan 'e Vinson-Walsh Act fan 1940 eltse kâns op it beheljen fan 'e oerwinning útwiskje soe. Boppedat hie men de hope dat in ferpletterjende nederlaach it Amerikaanske moreel yn sa'n mjitte ûndermynje soe, dat it Amerikaanske regear troch de publike opiny yn eigen lân twongen wêze soe om mei Japan te ûnderhanneljen en dêrby de easken falle te litten dy't stridich wiene mei de Japanske belangen.
Oan in ferrassingsoanfal op 'e Amerikaanske Pasifyske Float wylst dy yn Pearl Harbor foar anker lei, klibben ferskate neidielen dêr't de Japanske generale stêf him wakker bewust fan wie. Yn it foarste plak wie de lagune Pearl Harbor tige ûndjip, sadat it relatyf maklik wêze soe om sonken skippen wer boppe wetter te heljen en mooglik te reparearjen. Oard soe in grut diel fan 'e bemannings net oan board wêze, mar mei ferlof op 'e fêste wâl, sadat se by de oanfal net deade wurde koene, wylst bemanningsleden dy't wol oanwêzich wiene mar oerboard sprongen maklik út 'e haven opfiske wurde koene. Trêd wiene de Japanners twongen ta in timing foar harren oanfal dy't makke dat alle trije fleandekskippen fan 'e Amerikaanske Pasifyske Float (de USS Enterprise, de USS Lexington en de USS Saratoga) oan it bombardemint ûnkomme soene om't se op dat stuit op oefening of op patrûlje wiene.
Wat de oerlibjende bemannings oangie, ornearren de Japanners dat de Feriene Steaten neat hie oan bemannings as der gjin skippen wiene. Fierders hie Japan der alle fertrouwen yn dat it mei in koarte, fûleindige oarloch de oerwinning behelje koe, sadat it mooglike boppe wetter heljen en reparearjen fan 'e ta sinken brochte skippen der net ta die om't tsjin 'e tiid dat soks syn beslach krije koe, de oarloch al foarby wêze soe. Om deselde reden negearren de Japanners by it bombardemint ek oare potinsjele doelen, lykas de skipswerf fan 'e Amerikaanske Marine, de ierdoaljefoarrieden en de dûkboatbasis. Uteinlik soe lykwols it missen fan 'e fleandekskippen de measte ynfloed hawwe op it lettere ferrin fan 'e oarloch. Yn 1941 wiene kriichskundigen fan oer de hiele wrâld it lykwols noch iens oer de saneamde beslissende seeslachdoktrine fan admiraal Alfred Thayer Mahan, dy't oan slachskippen fierwei de wichtichste rol takende yn oarlochfiering op see. Pas fan 1942 ôf soe bliken dwaan dat de rol fan slachskippen al folslein efterhelle wie, en dat fleandekskippen de takomst fan oarlochfiering op see wiene. Mar dat wist men yn 1941 noch net, dat de Japanners keazen derfoar om harren oanfal te konsintrearjen op 'e Amerikaanske slachskippen.
Amerikaanske ferwachtings
Tsjin it neijier fan 1941 achten in protte Amerikaanske saakkundigen it útbrekken fan oarloch tusken de Feriene Steaten en Japan tige wierskynlik. Amerikaanske militere bases yn it gebiet fan 'e Stille Oseaan waarden ferskate kearen yn steat fan paraatheid brocht, mar saakkundigen, regearingsfunksjonarissen en de Amerikaanske generale stêf ferwachten eins gjin oanfal op Hawaï. It lei neffens harren folle mear yn 'e line fan 'e ferwachtings dat in Japanske oanfal de Filipinen treffe soe, fanwegen de bedriging dy't fleanbases dêre en de marinehaven fan Manilla foarmen foar de seeferbinings tusken Japan en Súdeast-Aazje. In alternatyf foar in oanfal op 'e Filipinen soe in oanfal op 'e Amerikaanske koloanje Gûam wêze kinne, dy't fuortby de Noardlike Marianen lei, doedestiden in mandaatgebiet fan it Folkebûn ûnder Japansk bestjoer.
Yn elts gefal waard Hawaï feilich achte, ek al om't de Amerikanen yn 'e misse oertsjûging ferkearden dat Japan net mear as ien grutte marine-operaasje tagelyk útfiere koe. Fan gefolgen miende men dat op Hawaï, dat in oansjenlike ymmigrantemienskip fan etnyske Japanners hie, it wichtichste gefaar bestie út sabotaazjedieden. Dêrfandinne liet men de bommesmiters en jachtfleanmasinen fan 'e Amerikaanske Legerloftstriidkrêften (de foarrinner fan 'e Amerikaanske Loftmacht) deun byinoar parkearje op 'e fleanfjilden, sadat bewekkers in sa lyts mooglik oerflak hiene dat se yn it each hâlde moasten.
De Japanske oarlochsferklearring
De oanfal op Pearl Harbor fûn plak foar't Japan in offisjele oarlochsferklearring útfurdige hie tsjin 'e Feriene Steaten. Dêrtroch waard it bombardemint yn 'e Feriene Steaten sjoen as ferriedlik en ûnderhânsk, en waard it nei ôfrin fan 'e Twadde Wrâldoarloch formeel oanmurken as in oarlochsmisdie. It wie lykwols net de bedoeling fan admiraal Yamamoto dat de oanfal sûnder foarôfgeande oarlochsferklearring plakfine soe. Hy hie ntl. yn 't foar bepaald dat de oanfal pas begjinne koe tritich minuten nei't Japan de Feriene Steaten ynformearre hie dat se yn steat fan oarloch ferkearden. Dat wie te let foar de Amerikanen om noch wat te dwaan om it bombardemint foar te kommen, dus it ferrassingsaspekt soe dan fierhinne beholden bliuwe.
De ferklearring fan 5.000 wurden wêryn't Japan de ûnderhannelings mei de Feriene Steaten ôfbriek, dy't ornaris it 'Fjirtjindielich Boadskip' neamd wurdt, waard yn twa yn 'e Japanske diplomatike geheimtaal opstelde blokken út Tokio ferstjoerd nei de Japanske ambassade yn Washington, D.C. De meiwurkers fan 'e ambassade hiene der in poepetoer oan it lange boadskip te dekodearjen, en feitliks hiene de Amerikaanske koadebrekkers, dy't de Japanske diplomatike geheimtaal brutsen hiene, it berjocht al oeren ûntsifere wylst de ambassademeiwurkers der noch op sieten te switten. Fan gefolgen koe Kichisaburō Nomura, de Japanske ambassadeur, it Fjirtjindielich Boadskip pas in oere nei de oanfal op Pearl Harbor oan it Amerikaansk Ministearje fan Bûtenlânske Saken oanbiede.
It is trouwens de fraach oft it in protte oan 'e sitewaasje feroare hie as it Fjirtjindielich Boadskip wól op 'e tiid oan it Amerikaanske regear oerdroegen wie. It is troch histoarisy ornaris mei weromwurkjende krêft omskreaun as in oarlochsferklearring, mar it wie yn sokke dizenige termen opsteld dat it eins foar mearderlei útlis fetber wie. De lêste beide alineä's, dêr't men einlings en te'n lêsten ta de saak kaam, wiene: Alsa is de oprjochte hope fan it regear fan Japan, om 'e Japansk-Amerikaanske relaasjes oan te passen en de frede yn it gebiet fan 'e Stille Oseaan te behâlden en fuort te sterkjen troch gearwurking mei it regear fan 'e Feriene Steaten, ta einsluten ferlern gien.
It regear fan Japan betreuret de needsaak om hjirby it regear fan 'e Feriene Steaten yn te ljochtsjen dat it, de hâlding fan it regear fan 'e Feriene Steaten yn acht nommen, net oars kin as it ûnmooglik achtsje dat der noch in oerienkomst berikt wurde sil troch fierdere ûnderhannelings. In echte (d.w.s. dúdlike) oarlochsferklearring fan Japan oan 'e Feriene Steaten en it Britske Ryk soe op 8 desimber (d.w.s. 7 desimber Hawaïaanske tiid) ôfprinte wurde yn 'e jûnsedysjes fan 'e Japanske kranten, mar waard pas pas in dei letter (d.w.s. 8 desimber pleatslike tiid yn Washington, D.C.) oan it Amerikaanske regear oerlange.