cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Under the Tuscan Sun (film)
Plot
Frances Mayes is in Amerikaanske skriuwster út San Francisco, dy't de lêste jierren gjin boek mear produsearre hat en benammen wurket as resinsinte fan oarmans wurk foar in pleatslike krante. Har skynber perfekte libben wurdt rou fersteurd as in wrokjende skriuwer, waans wurk se ôfrinne litten hat yn ien fan har resinsjes, hat fyntsjes witte lit dat har man har bedraacht. It rint út op in skieding, wêrby't Frances it hûs dat se mei it jild út it beërf fan har mem opknapt hat, ferliest oan har eks-man en syn nije, folle jongere frou, dy't ek nochris yn ferwachting blykt te wêzen. Sels lûkt hja yn in meubilearre appartemint yn in flatgebou dêr't mear lju sitte dy't yn deselde sitewaasje ferkeare as sy.
Teheistere troch leafdesfertriet, it gefoel dat se ferret is troch har eks-man en depressiviteit lit Frances de moedfearren hingje. Har bêste freondinne Patti, in Aziatise dy't lesbysk is, besiket har derby te skuorren. As bliken docht dat Patti en har partner Grace in lytsenien ferwachtsje, en dat it dêrom better is dat Patti foarearst net mei it fleantúch reizget, jouwe se Frances harren reservearring foar in Italjaanske fakânsje yn Toskane. Mei't de reisgroep inkeld út homo's en lesbiënnes bestiet, hoecht Frances net benaud te wêzen dat der oanhâldend manlju efter har oan sitte sille, eat dêr't se noch net ree foar is. Frances liket it idee earst wol nei fleanen, mar nei't se weromkeard is nei har tydlike appartemintsje en beseft dat it begjint oan te fielen as in permanint thús, draait se by.
Yn Toskane bringt de reisgroep in besyk oan it stedsje Cortona, dêr't Frances op eigen manneboet op ferkenning útgiet yn 'e binnenstêd. Hja folget in stylfol klaaide frou mei in grutte hoed op dy't har yntrigearret en sjocht letter yn 'e etalaazje fan in makelderskantoar in plaatsje fan in âlde filla dy't te keap stiet. Deselde frou fan earder sjocht oer har skouder mei en fertelt har dat de namme fan 'e filla, Bramasole, "Sinnelangst" betsjut. Nei't de reisgroep syn wei ferfolge hat, moat de touringcar krekt bûten de stêd hohâlde foar in oerstekkende keppel skiep. As Frances om har hinne sjocht, merkt se op dat se lyk foar de filla Bramasole steane. Hja sjocht dat as in teken en beslút ympulsyf om út te stappen.
Yn 'e fertutearze filla ûntdekt se dat de eigneresse, in âlde markizinne, op it punt stiet om it hûs te ferkeapjen. It âldminske kin lykwols mar dreech ôfstân fan har besit dwaan, dat generaasjes lang yn har famylje west hat. Uteinlik wurdt it troud pear dat de filla keapje soe, fuortjage troch har eksintrike hâlden en dragen. Frances rekkenet út hoefolle jild oft sy eventueel foar it hûs betelje kinne soe. Mar de makelder, dhr. Martini, leit út dat it de markizinne mear om in teken fan God te dwaan is as om jild. As Frances har teloarsteld ôfjout, skyt ien fan 'e dowen dy't de filla troch de iepensteande finsters ynkrongen binne, har op 'e holle. De markizinne beskôget dat as it teken dêr't se op wachte, en ferkeapet de filla oan Frances.
Om it hûs opknappe te litten, nimt Frances op oanrikkemandearring fan makelder Martini de Italjaanske oannimmer Nino yn 'e earm, dy't ferskate tsientallen jierren lyn ek noch oan 'e filla wurke hat. Dyselde komt mei in ploech Poalske boufakkers oansetten om it eigentlike sloop- en bouwurk te dwaan. Geandewei de tiid rekket Frances befreone mei de bleue Zbigniew, de âld-literatuerprefester Jerzy en de jonge Pawel. Underwilens komt se ek yn 'e kunde mei har neiste buorlju, Placido en Fiorella Cardinale, dy't in olivehôf besitte. Hja hawwe in tradisjonele, grutte Italjaanske húshâlding, dêr't ek beppe Nona diel fan útmakket. De frou mei de hoed, dy't Frances earder troffen hat yn Cortona, blykt in goekunde fan 'e Cardinales te wêzen. Hja hjit Katherine en is in Britske aktrise dy't as famke fan sechstjin ûntdutsen waard troch de grutte Italjaanske regisseur Federico Felini. No rekket se op jierren, mar se wit noch altyd de skientme en it mystearje fan in filmstjer fêst te hâlden. Katherine wurdt ien fan Frances har bêste freonen.
By in besyk oan in antyksaak yn Rome foar ûnderdielen dy't misse oan 'e kroanluchters yn 'e filla, wurdt Frances in ein hinderlik troch de strjitten folge troch in trijetal wurklju. Se wurdt op 't lêst benaud, sadat se hommels in willekeurige man allinnich dy't in winkel útkomt, om 'e hals fljocht en tutet, om it lykje te litten as hearre se byinoar. Nei't de wurklju har teloarsteld ôfjûn hawwe, ûntskuldiget Frances har foar de frjemde man oer, dy't Marcello blykt te hjitten. Hja reitsje oan 'e praat en hy wit har oer te heljen mei him nei syn wenplak Positano, yn Kampaanje, te gean, dêr't se mei-inoar op bêd reitsje en in hertstochtlike nacht trochbringe.
Frances is derfan oertsjûge dat se har nije grutte leafde fûn hat. Positano leit lykwols op trije oeren riden oan 'e súdkant fan Rome, wylst Cortona likefier benoarden de Italjaanske haadstêd leit. Sy en Marcello wenje dus fier útinoar en der is hieltyd wol wàt dat foarkomt dat se inoar wer sjogge. De earste kear dat se ôfpraten hawwe, moat Frances bygelyks ôftynge jaan om't har freondinne Patti oerkomt út 'e Feriene Steaten en ûnferwachts by har foar de doar stiet. It docht bliken dat har freondinne Grace it mei har útmakke hat, om't se harsels dochs noch net geskikt fynt om no al mem te wurden. Patti, dy't no op alle dagen rint, lûkt by Frances yn. Net folle letter skinkt se it libben oan in lyts famke, dat se Alexandra neamt.
As Marcello in kear delkomt as Frances net thús is, kin Patti har net berikke en set er sûnder wat bedijd te hawwen wer ôf, ta argewaasje fan Frances as se dat oan 'e weet komt. Inkele wiken letter, as se einlings tiid frijmeitsje kin, reizget Frances wer nei Positano ta, dêr't se lykwols ûntdekt dat Marcello ûnderwilens al in nije faam fûn hat. Se is even raar gesteld, mar hy fertelt har dat se nearne spyt fan hawwe moat, om't hy dat ek net hat. Mar in relaasje, as dy foarbestimd is, heart maklik te gean, en by harren wie der altyd wol wat dat in nije moeting behindere. Dat kin Frances net ûntkenne, mar dochs keart se telider slein nei Cortona werom.
Underwilens binne Pawel de boufakker en Chiara, de jongste dochter fan Placido en Fiorella Cardinale, fereale opinoar rekke. Har heit besiket lykwols it near te lizzen op 'e prille relaasje, om't er net wol dat syn dochter mei in earmoedsaaierige bûtenlanner omslacht. De jonge minners behelje Frances yn harren saken as se inoar temûk yn Bramasole begjinne te moetsjen. Uteinlik, as Pawel en Chiara trouwe wolle, giet Frances mei nei Chiara har âldelju om te besykjen en helje harren oer. Wannear't bliken docht dat buorman Placido syn wichtichste beswier tsjin Pawel is dat de jonge gjin famylje hat om him te stypjen, ferklearret Frances dat sý syn famylje is. Net folle letter wurdt de brulloft fan Pawel en Chiara yn 'e tún fan Bramasole fiert.
Martini de makelder bringt Frances ûnder it feest tebinnen dat se moannen lyn ris tsjin him sein hat dat se yn har filla in brulloft hawwe woe en in gesin stiftsje, en wizend op it jonge breidspear en Patti mei har poppe ornearret er dat se krigen hat wat se hawwe woe. Frances jout him gelyk, hoewol't se allebeide witte dat dit net krekt wie hoe't har dat foar eagen stie. As se har eefkes deljout yn in stoel, wurdt Frances oansprutsen troch in Amerikaanske skriuwer dy't as backpacker troch Toskane reizget en heard hie dat de literatuerkritika Frances Mayes hjir wenne. De tekens wize derop dat Frances yn him einlings har wiere leafde fûn hat. Hy stelt him foar as Ed.
Produksje
Under the Tuscan Sun waard regissearre troch Audrey Wells nei in senario fan harsels op basis fan it autobiografyske boek Under the Tuscan Sun fan skriuwster Frances Mayes. It inisjatyf foar de ferfilming gie út fan filmprodusint Tom Sternberg, dy't it boek lêzen hie doe't it útkaam. Nei't er oant twaris ta by tafel Mayes en har man Ed tsjinkaam, werlies er har boek en besefte er dat it potinsjeel foar in ferfilming hie. Hy en útfierend produsint Mark Gill socht Wells oan om it senario te skriuwen en letter ek om 'e film te regissearjen.
Sternberg en Wells wiene as produsinten by it projekt belutsen foar de filmstudio Touchstone Pictures, in dochterûndernimming fan The Walt Disney Company. Foar de film wie in budget beskikber fan $18 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Geoffrey Simpson, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Christophe Beck. De opnamen fûnen fierhinne plak yn Itaalje, útsein inkele bykommende sênes, dy't opnommen waarden yn San Francisco. Yn Itaalje waard filme yn Cortona, Florâns en Montepulciano (de flaggeswaaikompetysje) yn Toskane, en fierders yn Rome en yn Positano, yn Kampaanje.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy ûntfong Under the Tuscan Sun mingde resinsjes, hoewol't haadrolspylster Diane Lane foar har aktearjen frijwol rûnom lof taswaaid krige. Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times joech de film 3 fan 4 stjerren en omskreau him as "ynnimlike yuppyporno dy't it publyk ferliedt mei in prachtige lytse filla yn Itaalje". Neffens him waard de film rêden troch "it súksesfolle eskapisme en Lane har aktearprestaasje."
Yn 'e krante USA Today neamde Mike Clark Under the Tuscan Sun "in leuke film om út te sjen ek al oertsjûget er net altyd […]. As it lânskip en Lane har sjarme jimme al ier oan 'e heak slane, sille jimme jim wierskynlik wol troch de stream meifiere litte. En de film is ien en al Lane." Yn The New York Times wie Manohla Dargis kritysker doe't hja skreau: "De film beart dat er in idee fan 'you go, girl'-ûnôfhinklikheid útsutelet, dêr't er lykwols yn 'e fierste fiert net yn leaut."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Under the Tuscan Sun in goedkarringspersintaazje fan 62%, basearre op 155 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Hoewol't er formulemjittich is en net djip dolt, wurdt [de film] goedmakke troch it libbene optreden fan Lane." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Under the Tuscan Sun in goedkarringspersintaazje fan 52%, basearre op 34 resinsjes.
Wichter Ie
De Wichter Ie (Dútsk: Wichter Ee) is in seegat fan sa'n 800 meter breed tusken de Eastfryske eilannen Norderney (yn it westen) en Baltrum (yn it easten).
Oan de eastkant fan it eilân Norderney yn de Wichter Ie lizze sânbanken dy't bewenne wurde troch gewoane en grize seehûnen.
Under the Tuscan Sun (film)
Opbringst
Under the Tuscan Sun brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $43,6 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $15,3 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $58,9 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $18 miljoen betsjut dat in winst fan $40,9 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie Under the Tuscan Sun in beskieden kommersjeel súkses.
Wichter Ie
It westlike útein fan Baltrum wurdt foarme troch de haven en de grutte kustferdigenings, dy't it eilân beskermje tsjin stoarmfloeden troch westewinen, dy't it eilân oars ûnderstrûpe litte soene.
Église Notre-Dame-des-Champs (Avranches)
De Us-Leaffrouwetsjerke yn de Fjilden (Frânsk: Église Notre-Dame-des-Champs) is in monumintaal tsjerkegebou yn Avranches, Frankryk.
Under the Tuscan Sun (film)
Prizen
Diane Lane waard foar har rol fan Frances Mayes yn Under the Tuscan Sun nominearre foar in Golden Gobe foar bêste aktrese yn in film (komeedzje of musical) en teffens foar in Satellite Award yn deselde kategory. Under the Tuscan Sun as gehiel waard nominearre foar in GLAAD Media Award foar treflike film, omreden fan it posityf yn byld bringen fan homoseksualiteit.
Église Notre-Dame-des-Champs (Avranches)
Skiednis
De âlde Us-Leaffrouwetsjerke yn de Fjilden stie lykas de namme oanjout bûten de stêd. Fan dy tige ienfâldige tsjerke binne in foto en in pear 17e-iuwske gravueres bekend. De tsjerke moast renovearre wurde en wie boppedat fierstente lyts woarn. Sadwaande ûntstiene healwei de 19e iuw plannen om in nije tsjerke te bouwen, fral nei't de âlde Andréaskatedraal ôfbrutsen wie. De arsjtekt Nicolas Théberge, dy't ek parochiaan wie, waard frege om ûntwerpen te meitsjen foar nijbou.
Op 12 april 1863 waard de earste stien foar de tsjerke lein. Alhoewol't de bou útein sette wiene der noch in soad fragen. It projekt fan Théberge wie wat de omfang fan de nijbou oanbelange tige ambitieus en in soad minsken fregen harren ôf hoe't it jild foar it projekt by inoar sammele wurde moast.
De plannen brieken folslein mei dy fan de ienfâldige tsjerke dy't ferfongen wurde moast. De gemeente en de parochy hiene net genôch jild, fral ek om 't de earder boude Sint-Gervasiustsjerke djoer útfallen wie. Yn 1865 teagen de boargemaster en preester nei Parys om dêr help te freegjen. Dy kaam lang om let yn 1876 en op 13 novimber 1892 koe de tsjerke ynwijd wurde.
De stadige bou fan de tsjerke waard regelmjittich ûnderbrutsen. Yn 1868 ferstoar in 27-jierrige mitsler, dy't fan de hichte fan it roasfinster foel, dêr't er oan it wurk wie. De arsjitekt Théberge ferstoar yn 1866. De Earste Wrâldkriich easke de mobilisaasje fan alle wurkjlu. Pas tusken 1926 en 1927 waarden de tuorren ôfboud, mar de spitsen binne nea foltôge. Ek in aksiale kapel waard net útfierd.
Yn juny 1944 rekke de tsjerke earnstich skeind troch in brân, feroarsake troch de alliearde bombardeminten op de stêd. Nei de kriich folge in rekonstruksje en yn febrewaris 1962 waard de tsjerke wer foar de earetsjinst iepene.
Sûnt 16 febrewaris 2006 is de tsjerke in histoarysk monumint.
Avranches
Biskopsstêd
Sûnt it begjin fan de 6e iuw wie de stêd in biskopsstêd. Yn de Frânske Revolúsje waard it bisdom opheft en de oan Andréas wijde katedraal waard degradearre ta in gewoane parochytsjerke. Nei't it doksaal yn 1794 ôfbrutsen waard, stoartte it koer fan de Andréaskatedraal yn. In restauraasje fan de katedraal bleau yn it revolúsje-tiidrek út en stadichoan rekke ek it skip slim yn ferfal. Ut soarch foar de feiligens naam de gemeenteried it beslút om de rest fan de muorren mei de klokketoer ôf te brekken. De twa romaanske tuorren stiene noch yn 1810 en de boargemaster woe de tuorren graach mei help fan it regear restaurearje, mar yn 1812 naam de gemeenteried it beslút om ek de romaanske tuorren ôf te brekken.
It wie by de yngong fan de Andréaskatedraal dat de Ingelske kening Hindrik II op 'e knibbels boete die foar de moard op Thomas Becket. De lokaasje is tsjintwurich it iepen gersfjild La Plate-Forme mei útsicht op de baai en noch in pear oerbliuwsels fan it ferneatige gebou.
Twadde Wrâldkriich
Op 6 juny 1944 waard Avranches yn it ramt fan de befrijing fan West-Europa troch de alliearde striidkrêften swier bombardearre. Njonken in soad slachtoffers waard in grut part fan de stêd ferneatige. Sân wiken letter, op 31 july 1944, slagge it generaal George Patton in trochbraak te forsearjen en waard Avranches befrijd. Patton wurdt yn Avranches betocht mei in monumint, dat op ierde út de Feriene Steaten stiet.
Geografy
Avranches leit yn it Avranchin (súdlik fan it skiereilân Cotentin) oan de E40, dy't Caen mei Bretanje ferbynt, dêr't Sint-Aubertus, biskop fan Avranches, yn de 8e iuw in earste kapel bouwe liet. Fanút Avranches is de Mont Saint-Michel tichteby. Dêr mûnet de rivier de Sée út yn de bocht fan Mont-Saint-Michel.
Sofia fan Rome
Sofia fan Rome († 304) is in ierkristlike martler fan de 4e iuw. Hja ferstoar nei alle gedachten ûnder de kristenferfolgings fan keizer Diokletianus. en waard op it tsjerkhôf fan e Gordianus en Epimachus begroeven. Yn guon dielen fan Europa wurdt hja ta de iishilligen rekkene.
Reliken en betizing
Paus Sergius II liet om 845 hinne in diel fan de reliken ûnder it heechalter fan de San Martino ai Monti bysette, wylst biskop Remigius fan Straasburg oare reliken yn it kleaster Eschau yn de Elzas oerbrocht. De reliken yn Eschau brochten sa'n soad pylgers op 'e lappen dat der yn 1143 in nij hospitium boud wurde moast. Yn 1938 waarden nije reliken fan Sofia nei Eschau brocht, dy't yn in relikwarium en yn de âlde sarkofaach lein waarden. Sofia fan Rome moat net betiizge wurde mei de tsjerken dy't oan de Hagia Sophia (Ἁγία Σοφία) wijd binne. Dat misferstân yn it Westen is ûnstien yn de tiid fan de Krústochten en oant de dei fan hjoed tige algemien. It tekoart oan kunde fan de teology fan de Eastlike Otterdoksy en de Grykske taal yn kombinaasje mei wat wenst wie yn it Westen, liede ta de opfetting dat de Hagia Sophia yn Konstantinopel net oan de godlike wiisheid, mar oan in konkrete hillige resp. Sofia fan Rome wijd wie.
De hilligebeskriuwing fan Sofia fan Rome liket ek foar in part mei dy fan de hillige Sofia fan Milaan fermingd te wêzen.
Ferearing
Sofia fan Rome is de patroanhillige dy't oanroppen wurde kin tsjin nachtfroast. Yn guon lannen is hja de lêste fan de rige iishilligen en yn Dútsktalige gebieten wurdt har feestdei ek oantsjut mei "Kâlde Sofy" (Kalte Sophie of yn Eastenryk: Koids Sophal). Pas nei de dei dat Sofia fan Rome wurdt betocht is it dien mei nachtfroasten en wurdt it maaitiidswaar stabiler. It wurdt dan tiid om froastgevoelige planten bûten del te setten. Nei Sofia fan Rome is ek it Sofykrûd ferneamd (Sisymbrium sophia). Troch de ynfiering fan de gregoriaanske kalender is de oarspronklike datum fan Kâlde Sofy in pear dagen letter.
Ikonografy
Sofia wurdt fakentiden mei har trije dochters Leauwe, Hope en Leafde útbylde. Faak draacht hja in palmtûke (symboal foar it martlersskip) of in swurd (dêr't hja mei ûnthalze is).
Hôpital André Mignot
thumb|Haadyngong fan it sikehûs
It André-Mignot Hospitaal (Hôpital André-Mignot) is in akademysk sikehûs yn Le Chesnay, Île-de-France.
It is in part fan it Centre Hospitalier de Versailles  en in learklinyk fan Universiteit fan Versailles. It sikehûs waard yn 1981 stichte en ferneamd nei boargemaster en senator André Mignot (1915-1977).
Alzey
Alzey is in plak yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. It is de Kreisstadt fan de lânkring Alzey-Worms.
Geografy
Alzey leit westlik fan de Ryndelte yn in heuveleftich gebiet dat de namme Alzeyer Hügelland hat. Troch de stêd rint it rivierke de Selz, dat op de Ryn útmûnet.
Tsjerke fan Böhmerwold
De Tsjerke fan Böhmerwold (Dútsk: Böhmerwolder Kirche) is in protestantsk-grifformearde tsjerke yn Böhmerwold, in Ortsteil fan de Eastfryske gemeente Jemgum.
Skiednis
De hjoeddeiske tsjerke ferfong yn 1703 in lytse fakwurktsjerke fan liem en hout. It bakstiennen tsjerkje hat 138 sitplakken. Mei de ferkeap fan sitplakken oan gemeenteleden koe de bou betelle wurde. Yn de rin fan de tiid hawwe der ferskillende ferbouwings west. Oan de westlike toer waard in súdlik portaal oanboud, dat tsjintwurdich ek noch as tagong tsjinnet. Yn 1828 waard de tsjerke grutter makke om't de gemeente troch it tafoegjen fan in pear buorskippen grutter woarn wie. Ek krige de tsjerke doe foar it earst in oargel.
Sûnt 1936 dielden Böhmerwold mei Marienchor in dûmny, mar hjoed-de-dei is de dûmny fan Jemgum ek de dûmny fan de twa doarpen.
Fokker T.II
thumb|275px|De Amerikaanske ferzje FT-1 yn 1923
De Fokker T-II wie it earste ûntwerp út de T-rige dy't feitlik boud waard. Der waard in bommesmiter- en torpedobommesmiter ferzje betocht. 1921 waarden trije tastellen troch de Amerikaanske Marine besteld, dy't hja fergeliken mei besibbe Ingelske en Amerikaanske ûntwerpen. Ein 1921 waarden sy yn Veere boud. Generaal Billy Mitchell brocht yn dy suorje in besite oan Europa en besocht ek it Fokkerfabryk om him dêr foarljochtsje te litten oer de nijste ûntjouwings. Ien fan dy syn piloaten teste de T-II en fernaam doe dat de fleanmasine frijwat sleau op de roeren reägearre. Fokker makke doe de sturt in meter koarter en dat holp. De trije tastellen waarden 1922 levere oan de U.S. Navy en waarden oantsjut mei F.T.1, de ôfkoarting fan Fokker Torpedo 1. De tastellen waarden mei fiif oaren test tusken oktober 1922 en maaie 1923. Lykwols kaam de Douglas DT-1 as bêste nei foaren. De F.T.1’s waarden dêrnei noch wol by de tiid brocht en oantsjut as F.T.2. Yn 1926 waarden de tastellen út tsjinst naam.
Tsjerke fan Böhmerwold
Arsjitektuer
De Böhmerwolder tsjerke is in sealtsjerkje mei in mearskidige eastlike ôfsluting. De tsjerke wurdt ferljochte troch smelle rûnbôgefinsters. De klokketoer hat yn it noarden en suden galmgatten foar de klokken. Op it piramidedak fan de toer stiet in lyts spitske mei as wynwizer in hynderke op it krús. Oer it ryk fersierde portaal yn de súdlike muorre is in gevelstien ynbrocht mei de Nederlânsktalige tekst: ''ANNO DOMINI 1703 HEBBEN DE INTERESSENTEN VAN BEMERWOLD DESE KERCK EN TOREN GEBOUWT. SYNDE BOELMAN ABELS KERCKVOOGT''.
Ynrjochting
Ta it nachtmielsreau fan de tsjerke heart in beker út 1636 en in bôleskaal út 1730.
Oargel
It lytse oargel waard yn 1828 troch Johann Gottfried Rohlfs út Esens boud. Dêrby brûkte er âlder materiaal. It ienmanualige ynstrumint hat sân registers en in oanhongen pedaal. It is foar it measte noch orizjineel en hat in opfallend kleurryk klankbyld. De oargelkas is read skildere mei fergulde aksinten.
Neffens de oerlevering soe it oarspronklike materiaal fan in oargel út it slot fan Auwerk komme. Oanwizings dêrfoar binne dat Rohlfs út in âlder barok oargel fan ûnbekende komôf in pear registers mei pipen oernaam en tagelyk wurke oan it oargel fan de slotkapel fan Auwerk. Dat oargel hie alve registers op ien manuaal en wie oan ûnderhâld ta.
It ynstrumint foar de Böhmerwold tsjerke brocht Rohlfs út syn wurkplak nei Auwerk en liet it fan dêr troch manlju nei Böhmerwold bringe, om it sels yn de tsjerke op te bouwen. Johann Diepenbrock revisearre it oargel yn 1890 en wiksele in register út. Yn 1989 fierde de Krummhörner Orgelwerkstatt in restauraasje út.
Willem Hageman
Willem Hageman (Didam, 11 novimber 1946 - Burgum, 11 septimber 2022) wie in Nederlânsk F16 piloat en ballonfarder.
Grutte Priis Formule 1 fan Abû Dabi 2014
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Abû Dabi 2014 yn Abû Dabi op 23 novimber. It wie de njoggentjinde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2014. Hy waard op it Yas Marina Circuit hâlden. De race waard hâlden oer 55 omgongen op it 5,5 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 305,3 kilometer.
Carterham
It yn finansjele problemen rekke Caterham koe de lêste wedstriid yn it seizoen noch meidwaan mei tank oan in ynsammelingsaksje troch it team om race te kinnen yn Abu Dhabi. Op 14 novimber waard bekend dat dizze aksje foldwaande oplevere hie om it team ride te litten. Njonken Kamui Kobayashi naam debutant Will Stevens it plak yn fan Marcus Ericsson dy't om reden fan finansjele problemen fuortgien wie.
De Tonderdoaze
De Tonderdoaze, yn it oarspronklike Deensk: Fyrtøjet, is in mearke fan 'e hân fan 'e grutte njoggentjinde-iuwske Deenske skriuwer en dichter Hans Christian Andersen (1805-1875). It waard foar it earst útjûn yn 1835, as ûnderdiel fan 'e samling Eventyr, Fortalte for Børn: Første Hefte ("Mearkes, Ferteld foar Bern: Earste Boek"), yn 'e mande mei trije oare mearkes (Grutte Klaas en Lytse Klaas, De Prinsesse op 'e Earte en De Blommen fan Lytse Ida). De Tonderdoaze is ien fan Andersen syn bekendere mearkes, dat de skriuwer basearre op in Skandinavysk folksferhaal. It waard yn 1943 troch Douwe Tamminga oerset yn it Frysk as ûnderdiel fan 'e bondel Andersen's Folksforhalen en Mearkes.
Ynhâld
Yn De Tonderdoaze komt in earme soldaat werom út in oarloch. Underweis moetet er in âld hekse, dy't him freget om foar har yn in holle beam te klimmen mei as doel om har tonderdoaze foar har op te heljen. Hy mei alles wol meinimme dat er dêr fierders fynt, salang't er har de tonderdoaze mar jout. Underoan yn 'e holle beam fynt de soldaat in ferburgen tagong ta trije keamers, dy't fol lizze mei koperjild, resp. sulverjild en goudjild, en bewekke wurde troch trije ûnbidige hûnen, de iene noch grutter as de oare. De soldaat docht de bûsen fol mei goudene munten en bringt de hekse de tonderdoaze. Mar as hja net sizze wol wat se der mei wol, slacht er har mei syn sabel de holle ôf.
De soldaat giet nei stêd ta. Dêr jout er in part fan syn rykdom wei oan 'e earmen en fergriemt er de rest. Hy heart fan in tsjeppe prinsesse, dy't neffens in profesije trouwe sil mei in sljochtwei soldaat, en dy't om dat foar te kommen troch har heit en mem, de kening en de keninginne, yn in toer opsletten is. Hy is wol nijsgjirrich nei har, mar beseft dat se foar him ûnberikber is. Nei ferrin fan tiid rekket er troch syn jild hinne en moat er op in tsjustere souder omhúsmanje. Dêr komt de tonderdoaze him wer yn 't sin, en hy slacht der fjoer mei om 'e souder te ferljochtsjen. Dan ûntdekt er dat it in magyske tonderdoaze is, en dat er op dy manear de trije hûnen ûntbiede kin, dy't dogge wat er seit. Hy oarderet harren om him mear jild te bringen, dat op 'e nij libbet er it goede libben. thumb|left|175px|[[Hans Christian Andersen.]]
Op in nacht moat er wer tinke oan 'e tsjeppe prinsesse, opsletten yn har toer, en hy wol har wolris sjen. Dat hy slacht wer fjoer en stjoert de lytste fan 'e trije hûnen om har by him te bringen. As dy dat docht, wurdt har skientme him suver oermânsk, dat hy jout har in tútsje — hy is op 't lêst soldaat — en oarderet de hûn om har wer werom te bringen. De oare deis fertelt de prinsesse oan har heit en mem fan 'e nuvere dream dy't se dy nachts hân hat. Sels hat se der hielendal gjin euvelmoed yn, mar de kening en de keninginne rûke ûnrie. Fan dy tiid ôf litte se har nachts bewekje. De soldaat jout nachts hieltyd wer ta oan syn oanstriid om 'e prinsesse te sjen, mar de slûchslimme hûn wit de prinsesse har bewekkers noch in kear op 'e doele te bringen. Uteinlik ûntdekke de kening en de keninginne lykwols dochs wêr't de prinsesse nachts hinne brocht wurdt, en de soldaat wurdt yn it hûnegat smiten en ta de dea feroardiele.
Op 'e dei fan syn terjochtstelling stjoert de soldaat in skuonmakkersfeintsje, dat er tusken de traaljes fan it iennichste finster, heech yn syn tichthús, beroppe kin, om syn tonderdoaze op te heljen. Neitiid, as er al mei de stroppe om 'e hals op it skavot stiet, fersiket er om in lêste winsk: hy wol graach noch ien kear smoke. It fersyk wurdt ynwillige, mar as er fjoer slacht, ferskine de trije grutte hûnen, dy't er befel jout om rjochter, riedslju, kening en keninginne dea te dwaan. De hûnen bite harren allegear yn 'e krage en slingerje se dan sa heech de loft yn, dat se te pletter falle. De soldaat wurdt dêrnei troch it folk ta kening útroppen en trout mei de prinsesse. De hûnen krije op 'e brulloft in eareplakje oan 'e tafel.
Keppelings om utens
● De Tonderdoaze op Wikisource
Tafeltennis op de Paralympyske Simmerspullen 1996
De Xe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1996 yn Atlanta, yn de Feriene Steaten hâlden.
Dûbeld
{| width=60%
Klasse 3
{| width=60%
Klasse 6-8
{| width=60%
Jaap Maris
Jacob Maarten (Jaap) Maris (Willemstêd, 7 maart 1924 – Nunspeet, 13 april 2012 ) wie in Nederlânsk politikus út namme fan de ARP en letter it CDA.
Jaap Maris wie fan 1976 oant 1983 boargemaster fan de gemeente Kollumerlân en Nijkrúslân. Dêrnei waard er boargemaster fan Dantumadiel oant syn pensjoen yn 1989.
Domtsjerke fan Grosseto
De Domtsjerke fan Grosseto  (Italjaansk: Duomo di Grosseto, Cattedrale di San Lorenzo) is de roomsk-katolike katedraal fan it bisdom Grosseto yn Toskane, Itaalje. De domtsjerke is wijd oan Sint-Laurentius.
Skiednis
Dêrnei ûndergyng de tsjerke feroarings neffens de moade fan de renêssânse en barok. Yn 1840-1865 folge in ferbouwing yn in neo-styl. De gevel fan wyt, read en swart moarmer waard tusken 1840 en 1845 útfierd. Dekorative eleminten fan it oarspronklike gebou, lykas de symboalen fan de evangelisten, krigen op 'e nij in plak oan de gevel.
Fan it oarspronklike gebou bleau de súdlike kant bewarre. It wurk fan it ryk bewurke portaal, de finsters en it byld fan de patroanhillige wurdt taskreaun oan learlingen fan Giovani d’Agostino (1310-1348), dy't oan de katedraal fan Siena wurke.
It grûnplan hat in latynsk krús mei in transept en apsis. It ynterieur is ferdield yn in skip mei twa sydskippen dy't troch krúsfoarmige pylders fan inoar skieden wurde. Belangrike keunstwurken yn de katedraal binne in bewurke doopfont fan Antonio Ghini út 1470-1474 en it skilderij fan it Madonna delle Grazie-alter fan Matteo di Giovanni (1470).
De campanile (klokketoer) stiet oan de noardlike kant fan de tsjerke en waard yn 1402 foltôge en restaurearre yn 1911. De trep yn de toer datearret fan 1611.
Romeinske pylder
De pylder mei it korintyske kapiteel by de rjochterhoeke fan de gevel datearret út de romeinske tiid enwaard yn 'e midsiuwen brûkt foar it bekend meitsjen fan saken y't de hiele stêd oangyngen.
Oargel
It oargel fan it bedriuw Mascioni stamt út 1959 en hie oarspronklik twa manualen. By de restauraasje fan it oargel yn 2004 waarden de registers ferdield oer trije manualen. It lûdsmateriaal is ferdield oer trije plakken: oan wjerskanten fan it koer en yn in ferhege nis rjochts njonken it presbitearium.
Eysturoy
thumb|250px|Lizzing fan Eysturoy
Eysturoy (Deensk: Østerø) is it op ien nei grutste eilân fan 'e Fêreu-eilannen mei 10.661 ynwenners (2013) en in oerflak fan 286,3 km2. Fuglafjørður is it grutste plak op Eysturoy.
Plakken op it eilân
Eiði, Elduvík, Fuglafjørður, Funningsfjørður, Funningur, Gjógv, Glyvrar, Gøtugjógv, Hellurnar, Innan Glyvur, Kolbanargjógv, Lambareiði, Lamba, Leirvík, Ljósá, Morskranes, Nes, Norðragøta, Norðskáli, Oyndarfjørður, Oyrarbakki, Oyri, Rituvík, Runavík, Saltangará, Saltnes, Selatrað, Skálafjørður, Skáli, Skipanes, Strendur, Svínáir, Syðrugøta, Søldarfjørður, Toftir, Undir Gøtueiði, Æðuvík.
Tafeltennis op de Paralympyske Simmerspullen 2000
De XIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 2000 te Sydney yn Austraalje hâlden.
Dûbeld
{| width=60%
Klasse 3
{| width=60%
Klasse 8
{| width=60%
Klasse 4-5
{| width=60%
Stopboerd
thumb|In stopboerd yn [[Austraalje (lân)|Austraalje]] thumb|In dûbeltalich, [[Ingelsk en Frânsk stopboerd yn Ottawa, Kanada]] In stopboerd is in ferkearsboerd ornearre om it ferkear derop te wizen dat it folslein ta stilstân komme moat ear't it fierder it krúspunt oerstekke kin. Gauris stiet in stopboerd op in krusing op diken dy't foarrang oan de foarrangsdyk jouwe moatte. Yn de Feriene Steaten en Kanada komme krúspunten foar dêr't ferkear fan alle fjouwer rjochtingen (four way stop) ôf stopje moatte. Yn in soad lannen is it stopboerd yn achthoekige foarm mei wite letters mei it wurd "STOP", yn it Ingelsk of de nasjonale taal, op in reade eftergrûn. It Ferdrach fan Wenen oangeande ferkearstekens fan 1968 lit ek in alternative foarm ta: in rûne boerd mei in reade râne en in wite of giele eftergrûn mei in trijehoeke op 'e kop mei in reade râne mei de letters "STOP" yn swart of dûnkerblau. Yn in soad net-Jeropeeske lannen wurde de eigen taal brûkt, sa as bygelyks yn Súd-Amearika dêr't "PARE", Meksiko en Sintraal-Amearika, dêr't "ALTO" en Kebek yn Kanada dêr't "ARRÊT" brûkt wurde. Yn Israel wurdt in piktogram fan in hân op it boerd brûkt. Yn Japan wurdt in trijehoeke oer de kop mei in reade eftergrûn en wite lletters brûkt.
Hillichdom fan Us-Leaffrouwe fan de Roazekrâns fan Pompei
It Pontifikale Hillichdom fan de Jongfaam fan de Roazekrâns fan Pompei (Italjaansk: Pontificio Santuario della Beata Vergine del Santo Rosario di Pompei) is in roomsk-katolike katedraal en beafeartsplak yn (de moderne stêd) Pompei, yn Itaalje (net te betiizjen mei de Romeinske ruïnestêd Pompeï).
De neobarokke koepelbasilyk waard yn de jierren 1878-1891 op inisjatyf fan de sillige Bartolo Longo boud ta eare fan de Keninginne fan de Roazekrâns. Yn de jierren 1934-1939 waard de tsjerke nochris fergrutte sadat der tsjintwurdich 6.000 minsken yn passe. It Marije-hillichdom is de katedraal fan de territoriale prelatuer Pompei en hat de status fan in pauslike basilyk.
Alle jierren bringe mear as fjouwer miljoen minsken in besite oan it hillichdom. Dêrmei is it ien fan de meast besochte tsjerken fan Itaalje.
Skiednis fan it hillichdom
De Italjaanske jurist Bartolo Longo (1841-1926) wie grutbrocht yn it katolyk fermidden, mar rekke yn syn stúdzjetiid by in anty-tsjerklike beweging telâne. It wie yn in tiid dat saken as spiritisme en okkultisme yn 'e moade rekken en nasjonalisten krewearren foar de ôfskaffing fan it pausdom. Neffens eigen sizzen liet Longo him sels ynwije as preester fan in satanistyske beweging. Nei in perioade fan depressy en mentale swierrichheden socht er syn âlde freon Vincenzo Pepe op, dy't him werom brocht op it paad fan it katolisisme.
Nei syn bekearing sette er him yn foar it befoarderjen fan it roazekrânsgebed. Foar dat doel woe Longo in tsjerke bouwe en tanksij spontane jeften fan katoliken út de hiele wrâld koed er dat doel realisearje. Op 8 maaie 1876 waard mei de bou útein set, dy't op 7 maaie 1891 troch kardinaal Raffaele Monaco La Valletta konsekrearre waard. It hillichdom krige fan paus Leo XIII op 4 maaie 1901 de status fan pauslike basilyk.
It krewearjen fan Longo die in soad fertuten, benammen nei't it genedebyld fan de Madonna fan de Roazekrâns yn ien fan de kapellen fan de nije tsjerke in plak krige. It genedebyld soe wûnderdiedich wêze en fanwegen de grutte oanrin fan katoliken moast de ynearsten ienskippige tsjerke yn 1934 oant 1938 nochris fergrutte wurde mei twa sydskippen mei kapellen en in koeromgong. De oarspronklike 29 meter hege koepel waard nei de útwreiding fan de tsjerke ferfongen troch in 57 meter hege koepel.
Paus Jehannes Paulus II besocht it hillichdom yn 1979 en 2003. Paus Benediktus XVI besocht it hillichdom yn 2008 en kende de tsjerke de Gouden Roas ta. Paus Franciscus besocht de tsjerke op 21 maart 2015.
Op 11 novimber 1962 waard in monumint foar Bartolo Longo ûnthulle op it plein foar it hillichdom.
Toer
Yn 1925 folge de foltôging fan de 80 meter hege klokketoer. Yn de nis fan de fjirde ferdjipping stiet in seis meter heech Hillich Hert-byld fan Jezus mei de wurden Venite ad me omnes. In ferdjipping leger steane op alle fjouwer hoeken brûnzen ingels dy't op trompetten blaze. Foar it jitten fan de acht klokken yn de toer waarden kanonnen omraand. Mei it sân meter hege krús, dat yn 'e nacht ferljochte is, hat de toer in hichte fan hast 88 meter.
Krypte
Sûnt it wurk fan de jierren 1930 hat de tsjerke in krypte, dêr't de mis fierd wurde kin en de bycht ôfnommen wurdt. Efter it heechalter is in kapel dêr't yn in skryn de oerbliuwsels lizze fan Bartolo Longo. De pylders fan de krypte binne mei fresko's beskildere dy't fertelle oer de skiednis fan de tsjerke en de kroaning fan it skilderdij fan de Madonna fan de Roazenkrâns troch paus Paulus VI yn 1965 nei de restauraasje. Oan de muorren hinget de krúswei doe't it hillichdom noch yn oanbou wie.
Oare reliken
Yn 1902 joech de famylje Ciccodicola út Arpino twa kostbere reliken oan it hillichdom fan Pompei. It gyng om in fan bloed oantaaste stikel dat in diel foarme hawwe soe fan de stikelkrâns fan Kristus en in stikje hout fan it Wiere Krús.
Madonna del Rosario
Fanôf oktober 1873 teach Bartolo Longo nei Napels om in skilderij te keapjen fan de Madonna del Rosario foar de tsjerke. Dêr liet syn bychtheit him witte dat der noch wol in skilderij te finen wie mei dat tema yn it Roazekrânskonservatorium. Dat skilderij hied er sels nammentlik sa'n tsien jier earder oan it kleaster jûn. Longo folge syn advys op, mar seach ferheard op doe't de non him in âld en fersliten skilderij fan de Madonna mei Bern, dy't oan twa hilligen in roazekrâns oerlanget, sjen liet. It wie ferskriklik suterich en oeral misten stikjes farve, mar it waard restaurearre en krige in plak yn ien fan de kapellen (letter omdoopt ta de Katarinakapel) fan it hillichdom, dy't noch yn oanbou wie.
It genedebyld waard al gau bedekt mei ealstiennen dy't leauwenden offeren as tank foar it ferhearren fan gebeden. Yn sokke grutte kloften kamen de pylgers op it genedebyld ôf, dat in útwreiding needsaaklik waard dy't yn de jierren 1930 realisearre waard.
Yn 1965 folge yn Rome noch in lêste wittenskiplike en profesjonele restauraasje fan it genedebyld, wêrby't de oarspronlike kleuren werom helle waarden. Ek de foar it linnen skealike ealstiennen waarden doe ferwidere. By de gelegenheid waard de Madonna in pear dagen útstald yn de Sint-Piter en op 23 april waard it skilderij troch paus Paulus VI mei kroantsjes foarsjoen.
Deadwood (Súd-Dakota)
Deadwood (Ingelsk foar "deadhout"; Lakota: Owáyasuta, "goedkarring" of "befêstiging") is in lytseftige delsetting mei de status fan stêd yn it westen fan 'e Amerikaanske steat Súd-Dakota. It is it haadplak fan it omlizzende Lawrence County. Deadwood waard yn 1876, ûnder de Goudkoarts fan de Black Hills, stifte troch blanke goudsikers dy't yllegaal it lân fan 'e Lakota-Yndianen binnenkrongen wiene. Se neamden harren delsetting nei in stikmannich deade beammen dy't se yn in ravyn oantroffen. Yn syn heechtijdagen hie Deadwood in befolking fan 5.000 minsken en loek it grutte nammen oan út 'e tiid fan it Wylde Westen, ûnder wa Wyatt Earp, Calamity Jane en Wild Bill Hickok, dy't yn Deadwood fermoarde waard. Neffens in offisjele skatting út 2015 hie it stedsje doe minder as 1.300 ynwenners. Yn 1961 krige it hiele plak de monumintale status fan in nasjonaalhistoarysk plak omreden fan 'e goed bewarre bleaune arsjitektuer út 'e tiid fan 'e goudkoarts.
Geografy
Deadwood leit yn it westlik part fan 'e Amerikaanske steat Súd-Dakota, op in hichte fan 1.381 m boppe seenivo, oan 'e noardkant fan 'e Black Hills. Dat is in lyts rotsich en alhiel mei nullebeammen begroeid geberchte dat boppe de prêrje fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika útstiket. Deadwood hat in oerflak fan 9,92 km², dat frijwol hielendal út grûn bestiet, om't er de amper oerflaktewetter is.
Skiednis
De krite dêr't Deadwood no leit, hearde ta lân dat, krekt as de rest fan 'e Black Hills, neffens it twadde Ferdrach fan Fort Laramie, fan 1868, tawiisd wie oan 'e Lakota. De Lakota binne in Yndiaanske etnyske groep dy't ta Sû (Sioux) heart, en dy't de Black Hills as in hillich plak beskôgje. Yn 'e simmer fan 1874 late luitenant-kolonel George Armstrong Custer lykwols in Ekspedysje nei de Black Hills fan it Amerikaanske Leger, wêrby't yn dat berchtme goud ûntdutsen waard. Dat joech oanlieding ta de Goudkoarts fan de Black Hills, wêrby't blanke goudsikers op it gebiet taswaarmen en har neat gelegen lizze lieten oan it feit dat se har yllegaal op Yndiaansk lân bejoegen.
Ein 1875 of begjin 1876 waard troch de goudsikers in delsetting oan 'e noardkant fan 'e Black Hills stifte, dy't nei in stikmannich deade beammen, dy't dêr yn in ravyn oantroffen waarden, de namme Deadwood krige. Deadwood wie yn 't earstoan in yllegaal en wetteleas plak, dêr't it rjocht fan 'e sterkste gou. De befolking woeks yn minder as in jier tiid oan ta likernôch 5.000 minsken. Dat wiene net inkeld goudsikers, mar ek slûchslimme ûndernimmers, lykas salooneigners en bordeelhâlders, dy't net foar it goud kamen, mar foar de goudsikers sels, dy't in folle betrouberder boarne fan ynkomsten foarmen. Ferskate madammen út Deadwood waarden by namme bekend, ûnder wa Dora DuFran, de rykste frou fan 'e stêd, en Mollie Johnson.
Yn it foarjier fan 1876 laten de frontiersman Charlie Utter en syn broer Steve in karavaan kapweinen út Cheyenne (Wyoming) nei Deadwood ta, dy't alderhanne guod ferfierde dêr't yn it nije stedsje ferlet fan wie (wêrûnder mear prostituees, lykas Eleanor Dumont, dy't bekend stie as 'Madame Moustache', en Dirty Em). Ek ferskate gokkers reizgen mei Utter nei Deadwood, ûnder wa Wild Bill Hickok, dy't ek bekend wie as revolverman. Hy waard op 2 augustus 1876 yn Nuttal & Mann's Saloon yn Deadwood fan efteren deasketten en neitiid op it pleatslike boot hill-begraafplak Mount Moriah Cemetery begroeven. Dêr binne ek de grêven fan Calamity Jane, in oare tige ferneamde persoan út 'e tiid fan it Wylde Westen, en fan minder bekende figueren, lykas Seth Bullock. Oare bekende persoanen dy't Deadwood yn syn begjintiid oandiene, wiene Wyatt Earp, Sol Star, Martha Bullock en Valentine McGillycuddy.
De moardner fan Hickok, in Jack McCall, waard foar de moard yn Deadwood berjochte en frijsprutsen, mar letter waard er op 'e nij foar de rjochter brocht. Hoewol't men yn it Amerikaanske strafrjocht net twaris foar itselde fergryp (double jeopardy) berjochte wurde kin, lei dat yn dit gefal oars, om't Deadwood in yllegaal plak wie, en de dêr holden rjochtsaak dus net erkend waard troch de Amerikaanske autoriteiten. McCall koe dêrom op 'e nij berjochte wurde, en diskear waard er skuldich befûn oan moard en neitiid ophongen.
Geandewei 1876 waard foar it goudsykjen oerstapt fan goudpanjen op wiere mynbou. Dat wie mear wat foar bedriuwen, dat de measte yndividuële goudsikers sochten har heil doe earne oars yn 'e Black Hills of teagen hielendal út 'e krite fuort. Dêrmei ferlear Deadwood stadichoan wat fan syn rûgens, en begûn it út te groeien ta in wolfarrend mynstedsje. Op 12 augustus 1876 briek der in epidemy fan 'e pokken út, dêr't safolle lju siik fan rekken, dat der karantênetinten opset waarden 'e siken fan 'e sûnen te skieden. Yn dyselde snuorje late generaal George Crook syn troepen yn it ramt fan 'e Grutte Sû-Oarloch fan 1876 fanôf de rivier de Rosebud yn Montana nei it easten ta op in fjildtocht dy't bekend kaam te stean as de Hynstefleismars, om't de soldaten úteinlik inkeld noch harren eigen hynders hiene om op te iten. Dy fjildtocht einige mids septimber yn Deadwood.
Septimber 1876 wie ek de moanne dat in Tom Miller yn Deadwood de Bella Union Saloon iepene. In oare ferneamde saloon, it Gem Variety Theater, waard yn april 1877 yn Deadwood iepene troch ûndernimmer Al Swearengen. Dat baarnde lykas yn 1879 ôf en op 'e nij yn 1899. De brân fan 1879 wie in stedsbrân, dy't op 26 septimber fan dat jier mear as trijehûndert gebouwen yn Deadwood yn 'e jiske lei. Yn 1883 waard yn it stedsje op inisjatyf fan rjochter Squire P. Romans elektrisiteit oanlein, sadat der strjitferljochting komme koe mei gloeilampen (dy't yn 1879 troch Thomas Alva Edison útfûn wiene).
In spoarwei mei smelpoar, de Deadwood Central Railroad waard yn 1888 oanlein op inisjatyf fan myneigner J.K.P. Miller en syn sakepartners, dy't it spoar brûkten om goud út harren minen te ferfieren. Yn 1893 waard it spoar oankocht troch de Chicago, Burlington and Quincy Railroad, dy't der oant 1930 gebrûk fan makke. Dêrnei waard it ôftanke, útsein it trajekt fan Kirk nei Fantail Junction, dat omboud waard ta standertspoar en diel útmakke fan it Amerikaanske spoarnetwurk oant it yn 1984 ôftanke waard troch de Burlington Northern Railroad.
Yn septimber 1959 wie der wer in grutte brân yn Deadwood, wêrby't 1.800 ha fan 'e stêd yn flammen opgie. Hast 3.600 brânspuitlju fan 'e brânwachten fan 'e Homestake-myn yn it oanbuorjende Lead, de Loftmachtbasis Ellsworth en it 109e Bataljon Sjeny fan 'e Nasjonale Garde fan Súd-Dakota hiene der klauwen oan om foar te kommen dat it hiele stedsje troch de brân ferwuostge wurde soe. Yn 1961 waard hiel Deadwood, omreden fan 'e goed bewarre bleaune njoggentjinde-iuwske frontier-arsjitektuer, útroppen ta in nasjonaalhistoarysk plak. Yn 'e 1960-er en 1970-er jierren belune de befolking fan Deadwood fierder. Ien fan 'e oarsaken dêrfan wie de oanlis fan 'e autodyk Interstate 90, yn 1964, dy't it ferkear by it stedsje lâns late ynstee fan derhinne. Nei in ynfal troch de plysje giene yn 1980 de oant dy tiid gedoogde lêste bordelen ticht.
In brân wêrby't yn desimber 1987 it histoaryske Syndicate Building yn flammen opgie, late ta nije belangstelling foar Deadwood. Der ûntstiene plannen om gokken yn it stedsje te legalisearjen om 'e fertuteaze pleatslike ekonomy te stypjen. Deadwood wie de earste lytse mienskip yn 'e Feriene Steaten bûten de Yndianereservaten dy't gokken legaal meitsje woe. It Steatskongres fan Súd-Dakota stimde yn 1989 mei it plan yn. Neitiid brochten gokkers yn Deadwood yndie in protte nij jild yn 't laadsje, mar de oantallen wêrmei't se op it stedsje ta kamen, hiene ek negative effekten op 'e histoaryske yntegriteit fan wat ommers eins in monumint wie.
Demografy
Fan in hichtepunt fan likernôch 5.000 minsken yn 1876 gie de befolking fan Deadwood omleech nei 3.800 yn 1880 en 2.400 yn 1890. Yn 1900 wiene der wer 3.400 ynwenners en yn 1910 wie de befolking fierder oanwoeksen ta 3.600 minsken, mar dêrnei gie it ynwennertal wer omleech nei 2.400 yn 1920. Under de Grutte Depresje fan 'e 1930-er jierren teagen der noch mear lju fuort, mar tsjin 1940 wie de befolking wer oanwoeksen ta 4.100 minsken.
Sûnt is it mei it ynwennertal fan Deadwood allinnich noch mar efterút gien, fan 3.200 yn 1950 fia 3.000 yn 1960, 2.400 yn 1970, 2.000 yn 1980 en 1.800 yn 1990 nei 1.400 yn 2000 en 1.300 yn 2010. Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Deadwood yn 2016 in befolking fan 1.264 minsken. Dat is in fermindering mei 0,5% yn ferhâlding mei 2010. De befolkingstichtens bedroech yn 2016 127,8 minsken de km².
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Deadwood 17,8% âlder as 65 jier en 15,0% jonger as 18 jier. Fierders bestie 44,6% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 10,8% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe, ynkl. 19,4% fan 'e leeftydskategory fan ûnder de 18 jier. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 91,5% blanken; 3,4% Latino's; 1,8% Yndianen; 0,5% Aziaten; 0,2% swarten; 0,6% oaren; en 2,0% fan mingd etnysk komôf.