cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stacie Lane
Stacie Lane, echte namme LaShauna Marie Johnson (12 jannewaris 1987) is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn 'e steat Georgia. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2007. Neffens har offisjele opjefte is se 1.60 m lang, mei in gewicht fan 61 kg en kupmaat 36D. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Stacey Lane, Stacie, Staci Lane en Stacy Lane.
Knock Knock (film út 2015)
Produksje
Knock Knock is in Amerikaansk-Sileenske ko-produksje, dy't regissearre waard troch Eli Roth nei in senario fan himsels, Guillermo Amoedo en Nicolás López. Dat wie basearre op 'e film Death Game, út 1977, wêrfan't Knock Knock in remake is. Death Game waard regissearre troch Peter S. Traynor en hie Sondra Locke en Colleen Camp yn twa fan 'e trije haadrollen. Alle trije wiene dy ek op 'e iene of oare wize efter de skermen by de produksje fan Knock Knock belutsen, wylst Camp sels in lyts roltsje yn 'e film hie (as de ferûntweardige fysioterapeute).
As produsinten wiene by Knock Knock belutsen: Roth, Camp, López, Miguel Asensio, John T. Degraye en Cassian Elwes. Hja wurken yn opdracht fan 'e filmstudio's Voltage Pictures, Camp Grey Productions, Dragonfly Entertainment en Sobras International Pictures. Knock Knock waard makke as ûnôfhinklike film, foar in budget fan $2 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Antonio Quercia, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Manuel Riveiro. Hoewol't Knock Knock yn in net by namme neamde Amerikaanske stêd spilet, fûnen de opnamen plak yn 'e Sileenske haadstêd Santiago.
Distribúsje
De distribúsje fan Knock Knock waard fersoarge troch Lionsgate Films. De film waard foar it earste fertoand op 23 jannewaris 2015 op it Sundance Filmfestival. Hy gie yn in beheind tal Amerikaanske bioskopen yn premiêre op 9 oktober 2015. Op 8 desimber fan dat jeir waard Knock Knock al útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Knock Knock mingde oant negative resinsjes. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Knock Knock in goedkarringspersintaazje fan 36%, basearre op 72 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] set in protte talint yn foar syn satiryske oanpak fan martelhorror, mar net effektyf genôch om it yn werhelling ferfallende ferhaal of de ûnfoechsum teätrale toan goed te meitsjen." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Knock Knock in goedkarringspersintaazje fan 53%, basearre op 22 resinsjes.
Resultaat
Knock Knock brocht yn 'e bioskopen wrâldwiid $6,3 miljoen op. Ofset tsjin it budget fan $2 miljoen betsjut dat in winst fan $4,2 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Foar in lytse ûnôfhinklike film wie dat hielendal gjin gek resultaat.
Ms. Juicy
Ms. Juicy, echte namme Shauntise Daniel Hunt is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn 'e steat Mississippy. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2008. Neffens har offisjele opjefte is se 1.65 m lang, mei in gewicht fan 68 kg en kupmaat ?.
Cees Wilkeshuis
Cornelis (Cees) Wilkeshuis (Harns, 9 desimber 1896 - Deventer, 30 april 1982) wie in Nederlânske ûnderwizer en skriuwer. Hy trochrûn in legere skoalle yn Harns dêr't yn deselde jierren ek de lettere skriuwers Simon Vestdijk en K. Norel ûnderrjocht krigen.
Wilkeshuis skreau 72 boeken, dêr't 56 fan berneboeken wiene. Hy betocht de ferhalen foar it berneprogramma Rikkel Nikkel, De Avonturen Van Een Robot dat yn 1961 en 1962 op de Nederlânske telefyzje útstjoerd waard.
Yn 1963 wûn Cees Wilkeshuis de Gulden Adelaar, de kultuerpriis fan de gemeente Deventer. Yn dy gemeente is ek in iepenbiere basisskoalle nei him ferneamd.
Kylie Ireland
Kylie Ireland, echte namme: Kerri Lynn Evans (Longmont (Kolorado), 26 maaie 1970), is in Amerikaansk rêstend neakenmodel, stripper, pornografysk aktrise, regisseur en produsinte fan pornografyske films, produksje-ûntwerpster, radiopresintatrise en blochster. Soms komt men har artystenamme yn ferhaksele foarm tsjin as 'Kaylee Ireland'. Hja sette yn 1994 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn mear as 450 films. Ireland hat seis kear in prestizjeuze AVN Award wûn, en se is ynhuldige as lid fan sawol de AVN Hall of Fame, de XRCO Hall of Fame as de NightMoves Hall of Fame. Se wie ien fan 'e bekendste en langst aktive pornoaktrises fan 'e Feriene Steaten oant se har yn 2017 út 'e pornoyndustry weromloek.
Jonkheid en oplieding
Ireland waard yn 1970 berne yn Longmont, in lyts plakje yn 'e Amerikaanske steat Kolorado deunby de stêd Boulder. Se is in iennichst bern en fan etnysk Iersk komôf. Nei't har âldelju skieden doe't se trettjin jier wie, kaam se by har heit te wenjen. Se krige gedrachsproblemen en mei fyftjin jier begûn se drugs te brûken. Uteinlik stjoerde har heit har nei har mem ta, dy't wertroud wie en yn San Diego wenne, yn Súdlik Kalifornje. Dêr werpakte Ireland harsels en slagge foar har eineksamens fan 'e middelbere skoalle. Yn dy snuorje hie se in bybaantsje yn in fideoteek, dêr't se nei eigen sizzen foar it earst yn kontakt kaam mei en in soad learde oer pornofilms. Nei't se de middelbere skoalle ôfrûne hie, begûn Ireland in oplieding sjoernalistyk dy't se folge yn Boulder en Fort Collins, beide yn Kolorado.
As aktrise
Wylst se sjoernalistyk studearre begûn Ireland as stripper yn in stripklub yn Fort Collins te dûnsjen om harsels te ûnderhâlden. Dêrby brûkte se foar it earst de skûlnamme Kylie Ireland. Yn ferskate fraachpetearen hat se neitiid ferteld dat se de foarnamme Kylie keas om't se in fan fan 'e Australyske sjongster Kylie Minogue wie, en de efternamme Ireland ("Ierlân") fanwegen har Ierske komôf. Yn 'e stripklub mette Ireland in servearster dy't har earste lesbyske minneresse wie, en dy't letter de pornoaktrise Juli Ashton wurde soe.
Yn 1994, doe't se 24 jier wie, gie Ireland mei Ashton nei Los Angeles om in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry te begjinnen. Ireland makke datselde jiers noch har debút yn in pornografyske film, nei't se yn 'e kunde kommen wie mei neakenfotograaf Warren Tang. Har earste beide films wiene Li'l Ms. Behaved, wêryn't se har earste heteroseksuële sekssêne hie mei akteur Randy West, en Up & Cummers 10, wêryn't se in lesbyske sêne hie mei Jenna Jameson, dy't doe ek krekt begûn as pornoaktrise. Nei har earste fiif films ferhuze Ireland nei Los Angeles, dêr't se har earste jier al yn tachtich films spile. Yn dy tiid liet se har hier blondearje; yn 1996, doe't se ûnder kontrakt stie by VCA Pictures, hold se dêrmei op en gie se werom nei har natuerlike, reade hier.
Fan 1995 oant en mei 2000 hie Ireland inkele eksklusive kontrakten mei filmstudio's, wêrby't se mar in pear films yn it jier makke. De rest fan 'e tiid reizge se as feature dancer by stripklubs yn 'e Feriene Steaten, Kanada en Jeropa lâns, dêr't se stripteases opfierde en har films promoate. Har earste kontrakt wie mei it lytse In-X-Cess, dêr't se lykwols min paste om't dy studio him mear talizze woe op mainstream-films. Foar In-X-Cess spile Ireland yn mar ien inkele film, The Passion. Har folgjende kontrakt wie mei Sin City, dêr't se lykwols yn it earste healjier fan har kontrakttiid yn gjin inkele film cast waard en ek net betelle krige. It kontrakt einige sadwaande mei in rjochtsaak omreden fan kontraktbrek, dy't besljochte waard foar de tillefyzjerjochter yn it realityprogramma Judge Judy, op 'e Amerikaanske tillefyzje. Dêrby waard Ireland yn it gelyk steld. Neitiid sleat se in kontrakt foar fiif jier ôf mei VCA Pictures. Se tsjinne fan 1999 oant 2000 ek as haad publisiteit foar VCA. Doe't har kontrakt ôfrûn, begûn se wer op freelance-basis te wurkjen. Yn april 2003 wurke se in moanne lang as haad publisiteit foar Sin City om te bewizen dat der nei de rjochtsaak gjin wrok mear tusken harren bestie.
As aktrise hie Ireland oan 'e ein fan har wurkpaad, yn 2017, yn mear as 450 pornofilms spile. De Internet Adult Film Database (IAFD) telde der yn 2020 472, mar dêr sitte ek guon kompilaasjefideo's tusken mei werútjeften fan earder wurk. Ireland wurke û.m. foar sokke foaroansteande labels as Sin City, Adam & Eve, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Red Light District, Anabolic Video, Diabolic Video, New Sensations, Evil Angel, Zero Tolerance, Digital Sin, Hustler Video en Elegant Angel. Fierders hat se ek wol wurke foar minder bekende studio's, lykas West Coast Productions, Metro, Leisure Time Entertainment, Coast to Coast Video, Jill Kelly Productions, Shane's World, Pure Play Media, Platinum X Pictures, Third Degree Films, Mile High Media, Caballero Home Video, Girlfriends Films, Legend Video en Seymore Butts Home Movies. En teffens wie se in protte yn 't spier foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder Brazzers, Naughty America, Blacks on Blondes en Kink.com.
Ireland ûntjoech har nei har debút yn 1994 mei gauwens ta in tige populêr pornoaktrise. Se begûn mei lesbyske en orale en faginale heteroseksuële sekssênes, mar die ek al rillegau anale seks en dûbele penetraasjes. Se waard mar selden cast as haadrolspylster, en folle faker yn in byrol. Ien fan har bekendste iere films wie Babewatch, út 1994, in parody op 'e aksjesearje Baywatch, oer it wol en wee fan in groep strânwachten oan 'e kust fan it Kalifornyske Malibu, dy't yn 'e 1990-er jierren tige populêr wie.
Ireland wûn foar har aktearjen trije kear in AVN Award (de Oscar fan 'e pornoyndustry): yn 1995 yn 'e kategory bêste nije stjer, en yn 2008 foar bêste orale sekssêne en bêste byrol fan in aktrise (beide foar de film Layout). Dêrnjonken waard se nochris trettjin kear nominearre foar in AVN Award. Ek waard se trije kear nominearre foar in XRCO Award (wêrfan't se ien wûn), en waard se ynhuldige as lid fan sawol de AVN Hall of Fame (2005), de XRCO Hall of Fame (2006), as de NightMoves Hall of Fame (2009).
As regisseur en produsinte
Njonken har aktearwurk wie Ireland fan 2004 oant en mei 2008 ek aktyf as regisseur fan pornofilms. Har earste film wie The Whore Next Door (2004). As regisseur makke se yn totaal, neffens de Internet Adult Film Database, 33 films. Se wie as sadanich yn it begjin fral aktyf foar de filmstudio Platinum X Pictures, fan Jewel De'Nyle, mar letter benammen foar Red Light District en Adam & Eve. Fierders wie Ireland ek wurksum as filmprodusinte en produksje-ûntwerpster fan pornofilms. Yn dy hoedanichheid wûn se nochris trije AVN Awards, yn 2008 foar it bêste dvd-bonusmateriaal en de bêste spylfilm (foar Upload) en yn 2010 foar bêste spylfilm (foar The 8th Day). Yn april 2006 rjochte Ireland har eigen pornografyske filmstudio op ûnder de namme SlutWerkz, dêr't inkeld gonzopornografy fan froulike regisseurs produsearre wurdt.
As webcamgirl
Yn 1996 begûn Ireland as ien fan 'e earste pornoaktrises in eigen offisjele webside, KylieIreland.com. Dêr fierde se ein 1990-er jierren as ien fan 'e earste webcamgirls live-seksshows op dy't har 10.000 besikers deis à $5 it stik opsmieten. Se rekke op in stuit sa ferslingere oan it ûnderhâlden fan en wurkjen fia har webside, dat se it yn in fraachpetear omskreau as "myn obsesje".
As radiopresintatrise
Fan oktober 2003 oant febrewaris 2006 wie Ireland presintatrise fan in wykliks útsjtoerd radioprogramma mei as titel Kylie Live. It waard útstjoerd oer it ynternet op ksexradio.com en gie oer de Amerikaanske pornoyndustry. Se wûn yn 2004 de KSEX Radio Listeners' Choice Award, in publykspriis takend troch de harkers fan ksexradio, foar bêste radiostim, en yn 2005 wûn se deselde priis yn 'e kategory bêste ynsjoch yn 'e pornoyndustry.
Yn febrewaris 2006 waard Ireland presintatrise fan it sekspraatprogramma Private Calls fan Playboy Radio, dat op freedtejûn útstjoerd waard fia Sirius Radio. Yn novimber 2010 sette se útein mei it nije radioprogramma The Jerkbox, dat yn it wykein útstjoerd waard op Spice Radio. Dat omfieme fraachpetearen mei gasten en segminten oer seks en oare porno-relatearre ûnderwerpen.
As keunstneresse
Yn jannewaris 2011 begûn Ireland de webside BombedOutLA.com, dêr't se har leafde foar fotografy brûkte om strjitkeunst yn Los Angeles fêst te lizzen en te publisearjen. By in fraachpetear yn maart 2011 kaam oan it ljocht dat Ireland sels ek oan strjitkeunst docht, ûnder de artystenamme DeeKay.
Priveelibben
Ireland troude yn septimber 1990, doe't se tweintich jier wie, en fjouwer jier foar't se úteinsette mei har wurkpaad as pornoaktrise. Har houlik einige yn 2003 yn in skieding, dy't neffens har neat mei har pornokarriêre te krijen hie. Yn in fraachpetear fertelde se jierren letter dat sy en har man gewoan útinoar groeid wiene en dat se noch altyd befreone wiene.
Yn 2007 wenne Ireland op 'e 930 m² grutte, ta wente omboude souder fan in pakhûs yn it sintrum fan Los Angeles mei har doetiidske freon, pornoregisseur Eli Cross. Yn 2010 giene Ireland en Cross nei in relaasje fan seis jier útinoar. Op 16 april fan dat jier wertroude Ireland mei Andy Appleton, in pinsjonearre Ingelske nachtklubeigner, mei wa't it leafde op it earste gesicht west hie doe't se inoar metten. Anno 2020 binne Ireland en Appleton noch altyd byinoar.
Yn in ynterview hat Ireland ferteld dat se yn har hiele libben mar mei ien bekende persoan seksuële omgong hân hat. Dat wie basketballer Michael Jordan.
Ireland hat yn fraachpetearen ferteld dat se yn har libben in protte soarten drugs prebearre hat. Sa brûkte se in skoft crystal meth om slank te bliuwen. Mar de foarkar joech se jierrenlang oan alkohol, dêr't se oan ferslave wie. Yn 2001 besefte se dat har drinken problematysk waard, en besleat se dermei op te hâlden. Sûnt augustus 2001 is se nofteren bleaun.
Ireland is in grutte fan fan it NASCAR-racen. Har favorite autokoereur wie Dale Earnhardt. Sûnt dy yn febrewaris 2001 omkaam by in auto-ûngemak op 'e Daytona Motor Speedway, is se fan wurden fan syn soan, Dale Earnhardt jr.
Lichemsskaaimerken
Kylie Ireland is blank, mei griene eagen en read hier, hoewol't se blondearre hier hie yn 'e earste jierren dat se as pornoaktrise wurke. Neffens har offisjele opjefte is se 1.65 m lang, mei in gewicht fan 59 kg, en cupmaat 36D, dêr't se in boarstfergruttingsoperaasje foar ûndergien hat.
Njonken de wenstige gatsjes troch de earlellen hat Ireland ferskate piercings: in nâlpiercing en guon troch har spiennen (sûnt 2007) en har klitoris (sûnt 2005). Fierders hat se ek in stikmannich tatoeaazjes: in bân om har lofterankel; lettertekens yn it Japanske Kanji-skrift op har rjochterankel; in yngewikkeld ûntwerp tusken har skouderblêden dat past by de ûnderrêchtatoeaazje fuort boppe har stuten; en in 3/4-mouwetatoeaazje fan blommen op har rjochterearm.
Jongbloed BV
Jongbloed (Jongbloed Uitgeversgroep BV) is in útjouwerij op It Hearrenfean, spesjalisearre yn it printsjen fan bibels en lieteboeken. Jongbloed BF hat him foaral talein op it drukken op tige tin papier, lykas 24 grams. Dêrmei hawwe boeken fan likernôch 2.200 siden in dikte fan twa sm. Sa kinne tsjokke boeken, lykas de bibel, tin bliuwe en binne se maklik mei te nimmen.
St Clement Danes
St Clement Danes is in Anglikaanske tsjerke yn de City of Westminster yn de Ingelske haadstêd Londen. De lokaasje fan de tsjerke is krekt bûten de Royal Courts of Justice op it Strand. Alhoewol't de earste tsjerke op it plak stifte waard yn de 9e iuw troch de Denen, waard it hjoeddeiske gebou neffens in ûntwerp fan Christopher Wren foltôge. Wren's tsjerke baarnde yn de Blitz ôf en waard oant 1958 restaurearre. Sûnt is de tsjerke in tsjerkegebou fan de Royal Air Force.
Jongbloed BV
Jongbloed BF is fuortkommen út de printerij fan Auke Jongbloed yn Ljouwert. Dy begûn healwei de 19e iuw mei it printsjen fan bibels en lieteboeken. Begjin 20e iuw waard Jongbloed in NF.
St Clement Danes
De tsjerke dûkt op yn it bernerymke Oranges and Lemons en de klokken fan de tsjerke spylje in dêrby passende melody. Lykwols St Clement's Eastcheap yn de City fan London makket ek oanspraken de tsjerke te wêzen fan it widzesankje. St Clement Danes is ien fan de twa saneamde Island Churches, de oare tsjerke mei dy titel is St Mary-le-Strand.
Jongbloed BV
Per 1 septimber 2009 is Utjouwerij Medema part fan Utjouwrij Jongbloed. De aktiviteiten yn Vaassen waarden ferpleatst nei It Hearrenfean; publikaasjes fan Medema ferskine noch wol ûnder it eigen label. Mids 2011 waarden ek de aktiviteiten fan it dat jier fallyt ferklearre Inspirit Media troch Jongbloed oernaam. Yn novimber 2017 naam Jongbloed de útjouwerij Ark Media oer.
St Clement Danes
Skiednis
De tsjerke waard letter wer opboud troch Willem de Oermasterer en dêrnei nochris yn de midsiuwen. Oan it begjin fan de 17e iuw waard der noch in nij koer oer in diel fan it tsjerkhôf boud en efkes letter noch renovaasjes oan de toer en oare dielen fan de tsjerke útfierd. Mar nei de grutte brân fan 1666 wie de steat fan de tsjerke sa min, dat der besletten waard om de tsjerke folslein nij op te bouwen. Tusken 1680 en 1682 fûn der in nijbou fan de Klemenstsjerke plak neffens, wêrby't de toer yntegrearre en op 'e nij beklaaid waard. Yn 1719 waard der in spits fan James Gibbs oan de toer tafoege.
Yn de Twadde Wrâldkriich baarnde de tsjerke troch de Dútske bombardeminten op de stêd folslein út. De muorren en de toer bleaune stean, mar it fjoer fertarre it hiele ynterieur. De tsien klokken fan de tsjerke stoartten troch de hjittens nei ûnder en waarden neitiid opslein om letter, nei de oarloch, wer op 'e nij getten te wurden.
Sintrale tsjerke fan de Royal Air Force
Nei't de Royal Air Force in oprop dien hie om jild foar de útbaarnde tsjerke yn te sammeljen, waard it gebou wer hielendal restaurearre ûnder lieding fan Sam Lloyd. Op 19 oktober 1958 fûn de konsekraasje fan de tsjerke plak as de Central Church of the Royal Air Force. Der wurde regelmjittich tsjinsten organisearre om oangelegenheden fan de RAF te betinken. Yn en om de tsjerke binne tal fan saken dy't de hjoeddeiske funksje fan de tsjerke ûnderstreekje. Sa steane foar de tsjerke de bylden fan Arthur Harris en Hugh Dowding. De flier fan de tsjerke is belein mei wol mear as 800 ynsynjes fan eskaders, groepen en kommando's ensafuorthinne fan de RAF.
De Poalske piloaten en eskaders dy't meiholpen om it Feriene Keninkryk te ferdigenjen en it kontinint te befrijen fan Nazy-Dútslân wurde yn de flier fan it noardlike skip betocht.
Alle nammen fan it RAF-persoaniel dy't yn harren tsjinst by de RAF ferstoaren en it yn it Feriene Keninkryk stajonearre loftpersoaniel dat yn de Twadde Wrâldkriich it libben liet wurde hjir yn de Books of Remembrance byholden.
Oargel
It yn de Twadde Wrâldkriich ferneatige oargel waard yn 1958 ferfongen troch in nij ynstrumint fan Harrison & Harrison. De United States Air Force makke de bou fan it oargel mooglik en it front is in replika fan it yn de kriich ferneatige oargel.
Jongbloed BV
Jongbloed mei sûnt simmer 2013 it predikaat ‘Keninklik' fiere en hjit sûnt Royal Jongbloed. It bedriuwslogo krige doe in kroantsje.
Yn 2022 waard Utjouwerij Jongbloed oernaam troch de Eisma Mediagroep út Ljouwert. De namme fan Jongbloed waard doe feroare yn Jongbloed Christelijke Media. De direkteur fan Jongbloed komt yn it direksjeteam fan de Eisma Media Groep en sil lieding jaan bliuwe oan Jongbloed
Sansibar (betsjuttingsside)
"Sansibar" of "Zanzibar" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Etna (fulkaan)
thumb|275px|Ien fan de kraters De Etna (Italjaansk: Etna en ek Mongibello) is in fulkaan oan de eastkant fan it Italjaanske eilân Sisylje, yn de provinsje Katania dy't noch altyd fan foarm feroaret troch it tsjininoar oanskowen fan twa platen fan de ierdkoarste. Dêrtroch dûkt de Afrikaanske plaat ûnder de Jeraziatyske plaat. De Etna is mei sa'n 3323 m. de op ien nei heechste en de meast aktive fulkaan fan Jeropa. Op 21 juny 2013 hat de UNESCO de Etna yn de Wrâlderfgoedlist opnaam.
Algemiene skaaimerken
De top fan de noardeastkrater (3329,6 meter) makket de Etna de heechste berch fan it eilân en – nei de Elbroes – de op ien nei heechste fulkaan yn Jeropa. De Etna beslacht 1570 km², de diameter is ûngefear 45 kilometer. It heechste punt dat berikt wurde kin is by de Osservatore op krapoan 3000 meter, dêr't de swevelgeur al te fernimmen is.
De Etna bestiet út:
De Etna is ien fan de 16 Fulkanen fan it Desennium fan de IAVCEI, út reden fan syn skiednis fan grutte erupsjes en de tichtby lizzende wenkearnen.
Berikberens
Mei de bus kin út plakken yn de omkritem lykas Katania en Taormina, dy't oan de foet fan de fulkaan lizze, de berchhutte Rifugio Sapienza op 1800 meter berikt wurde. Dêrwei giet in kabelbaan oant goed 2580 meter. By goed waar kin mei jeeps nei 3000 meter riden wurde. Fan de einpunt ôf, yn de buert fan de kraters út 2002, kinne mei in gids ferskate kuierrûtes dien wurde.
Britske prinsen-gemaal en keninginnen-gemalinne
thumb|Keninginne [[Elizabeth II fan it Feriene Keninkryk|Elizabeth en har man, prins-gemaal Philip]] thumb|160px|Prins Albert, de prins-gemaal fan keninginne [[Fiktoaria fan it Feriene Keninkryk|Fiktoaria]] De Britske prinsen-gemaal en keninginnen-gemalinne (Ingelsk: royal consort) binne de oarehelten fan de Britske monargen, dy't fan 1707 ôf de monargen fan it keninkryk Grut-Brittanje en it Feriene Keninkryk wiene. De prinsen-gemaal wiene de oarehelten fan de keninginnen, wylst de keninginnen-gemalinne de oarehelten fan de kening wiene. Prins Philip, de oarehelte fan keninginne Elizabeth II wie de langst tsjinjende en âldste oarehelte fan in Britske monarch. Syn skoanmem, keninginne-mem Elizabeth Bowes-Lyon, dy't yn de âldens fan 101 jier ferstoar, wie lykwols âlder, mar hie net de posysje as keninginne-gemalinne, want har man, kening George VI ferstoar 50 jier earder.
Skiednis
Sûnt de Acts of Union yn 1707, doe't de keninkriken Ingelân en Skotlân feriene waarden, hawwe der trije prinsen-gemaal en sân keninginnen-gemalinne west. Keninginnen-Gemalinne tusken 1727 en 1814 wiene tagelyk ek karfoarstinnen fan Hannover, om't harren oarehelten de karfoarsten fan Hannover wiene. De personele uny tusken it Feriene Keninkryk en Hannover einige yn 1837 mei de kroaning fan keninginne Fiktoaria, om reden fan de Salyske Wet yn Hannover, dy't ferbea dat froulju de titel oernimme koene wannear't der manlike erfgenamten wiene. Yn 1866 waard it Keninkryk Hannover troch Prusen anneksearre.
Filoteou-kleaster
It Filoteou-kleaster (Gryksk: Μονή Φιλοθέου) is in eastersk-otterdoksk kleaster yn de kleastersteat Atos, Grikelân. It op it noardeastlike diel fan it skiereilân lizzende kleaster stiet sûnt 1574 op it tolfte plak yn de hiërargy fan de Atos-kleasters.
Fantasy
útspr.: [ˈfæntʰəsi], likernôch: " fen -tuh-sy"
Filoteou-kleaster
Skiednis
Mei stipe fan de Georgyske foarsten Leon fan Kagetië en syn soan Aleksander II fan Kagetië waard it kleaster yn de jierren 1539-1540 renovearre. Fresko's fan de beide foarsten binne te sjen yn it refektoarium.
De bou fan in nije katolikon op de fûneminten fan de âlde brocht it kleaster yn finansjele soargen, sadat it bestjoer yn 1900 troch oare Atos-kleasters oernommen wurde moast. Doe't yn 1871 in brân útbriek bleau de nije katolikon sparre.
It kleaster is grutsk op de reliken, dy't yn it 16e-iuwske refektoarium bewarre wurde. Dêrfan binne in fragmint fan it Wiere Krús en de rjochter hân fan Jehannes Krysostomos it neamen wurdich. Yn it kleaster wurde twa ikoanen bewarre dy't wûnderdiedich wêze soene: it Panagia Glykophilous-ikoan en it Panagia Gerontissa-ikoan.
}}
John Erskine, greve fan Mar (1675-1732)
John Erskine, greve fan Mar (Skotlân, 1675 – Aken, maaie 1732) wie in Skotsk ealman en politikus, dy't by syn libben frijwat wifke tusken it Britske regearingskamp en it kamp fan 'e jakobiten, de oanhingers fan it ferballe Hûs Stuart. Dêrom waard er ek wol Bobbing John ("Jan Dobber") neamd. Doe't er yn 1714 troch de nije Britske kening George I út syn publike funksjes set waard, stied er op as de lieder fan 'e Jakobityske Opstân fan 1715. Yn novimber fan dat jier waard er lykwols ferslein yn 'e Slach by Sheriffmuir, en neitiid brocht er de rest fan syn libben yn ballingskip troch yn Frankryk.
Iere jierren
John Erskine waard yn 1675 berne as de âldste soan fan Charles Erskine, de greve fan Mar en haadman fan 'e Clan Erskine. By de dea fan syn heit, yn 1689, urf hy mei fjirtjin jier it greefskip Mar. John Erskine wie de 23e greve fan Mar as men útgiet fan 'e earste kreaasje fan dy titel, of de 6e greve fan Mar as men útgiet fan 'e sânde kreaasje (yn 1565). (Yn it Britske aadlike jargon is de creation fan in titel de ferheffing fan in persoan ta in titel dy't oars gjin rjocht op it dragen fan dy titel hawwe soe. Sûnt de earste kreaasje wie de greeflike line fan Mar dus sân kear yn 'e rjochte line útstoarn.) Soms wurdt John Erskine ek wol oantsjut as de 11e greve fan Mar (rekkene sûnt de twadde kreaasje, yn 1426). De lânerijen dy't er fan syn heit urf, wiene beladen mei in swiere skuldelêst.
De greve fan Mar troude twaris, de earste kear op 6 april 1703 mei Margaret Hay, de dochter fan Thomas Hay, 7e greve fan Kinnoull. Ut dit earste houlik hie Mar in soan, Thomas, berne yn 1705. Syn frou ferstoar lykwols yn 1707, wêrnei't er wertroude mei Frances Pierrepont, de dochter fan Evelyn Pierrepont, 1e hartoch fan Kingston-upon-Hull. Dat wie in treflike partij foar him, mei't syn frou sa'n slompe jild meibrocht, dat er doe einlings en te'n lêsten begjinne koe om 'e skulden dy't er fan syn heit urven hie, ôf te beteljen.
Koart nei 1700 hearde Mar ta de partij dy't it regear tagedien wie, en yn 1707 wied er as Skotsk minister lid fan 'e kommisje dy't belêstge wie mei it trochfieren fan 'e politike uny tusken Skotlân en Ingelân. Nei't de uny in feit wie, besette er foar Skotlân in sit yn it Britske Hegerhûs, wylst er teffens lid wie fan 'e Privy Council, de Britske Ried fan Steat. Yn 1713 krige er foar de Tories in ministerspost yn it Britske regear taparte, mar it liket der sterk op dat er syn partij net botte trou wie, en like ree wie om him by de rivalisearjende Whigpartij te jaan. Yn 1714, doe't mei de dea fan keninginne Anne de (protestantske) line fan it Hûs Stuart útstoar, en har fiere neef George I, de Dútske karfoarst fan Hannover, op 'e Britske troan kaam, bewissige Mar de nije foarst fan syn trou. Lykwols waard er ûnder it nije rezjym, krekt as in protte oare Tories, út syn funksjes set.
De Jakobityske Opstân fan 1715
Yn augustus 1715 reizge Mar yn momkape nei Skotlân ta, dêr't in rebûlje broeide ûnder de jakobiten, de oanhingers fan Jakobus III en VIII, de saneamde Alde Pretendint, dy't sûnt 1688 as balling yn Frankryk libbe en mei alle oare roomske tûken fan it Hûs Stuart fan 'e Britske troanopfolging útsletten wie. Yn Aboyne wenne Mar yn syn hoedanichheid fan haadman fan 'e Clan Erskine in moeting fan Heechlânske clanhaden by, dêr't er himsels oan it haad pleatste fan wat de Jakobityske Opstân fan 1715 wurde soe. Op 6 septimber fan dat jier hyste er te Braemar de standert fan Jakobus III en VIII, en rôp dyselde út ta kening fan Skotlân, Ingelân, Ierlân en Frankryk.
Mar wist ûnder de jakobityske clans witwat oanhing te mobilisearjen, en it grutste part fan syn leger waard foarme troch leden fan 'e clans Cameron, Stewart fan Appin, MacLean, Murray, Gordon, Mackenzie, Drummond, MacDougall, MacRae, MacDonald fan Clanranald, MacDonald fan Sleat, MacDonald fan Glencoe, MacDonnell fan Glengarry, Campbell fan Breadalbane, Robertson en Maule.
Hoewol't Mar as diplomaat en politikus net ûnfertsjinstlik wie, roaide er as legeroerste folslein by de planke troch. Hy fergriemde kostbere tiid by Perth, die in skynoanfal op Stirling dy't folslein om 'e nocht wie, en boppedat slagge it him net om 'e Ingelske jakobiten, dy't û.m. yn it oan Skotlân grinzgjende Kumbria opstien wiene, de stipe te jaan dêr't se sa wanhopich ferlet fan hiene. Op 13 novimber gie Mar te Sheriffmuir de striid oan mei in loyalistyske legermacht ûnder befel fan John Campbell, hartoch fan Argyll. Hoewol't Mar trije kear safolle troepen hie as Argyll, einige de slach yn gelykspul, mei't de rjochterflank fan elts leger de lofterflank fan 'e fijân fersloech.
De wifelriedigens fan Mar yn 'e neisleep fan 'e slach betsjutte lykwols dat yn strategysk opsjoch de jakobiten in ferpletterjende nederlaach lit hiene. Want hoewol't Argyll trije kear safolle mannen ferlern hie as de jakobiten, besleat Mar om him werom te lûken op Perth wylst er efterôf besjoen dúdlik trochpakke moatten hie. Underwilens wie Jakobus III en VIII oerkommen út Frankryk, en Mar mette syn kening te Fetteresso. De opstân wie doe lykwols al ferlern, dat Mar flechte mei Jakobus werom nei Frankryk, dêr't er de rest fan syn libben yn ballingskip trochbringe soe. It Britske Parlemint naam yn 1716 in wetsûntwerp oan mei dêryn in feroardieling fan Mar foar heechferrie, mei beslachlizzing op al syn besit. Dizze wet soe pas opheft wurde yn 1824.
Ballingskip en dea
Yn ballingskip besocht Mar om bûtenlânske hôven waarm te krijen foar de jakobityske saak, mar dat slagge him net, en geandewei rekke er it fertrouwen fan 'e oare jakobiten kwyt. Yn 1721 naam er in pinsjoen fan £3.500 jiers oan fan kening George I, en it jiers dêrop waard er neamd as dejinge dy't de jakobityske biskop Francis Atterbury ferret hawwe soe oan it Britske regear. Hoewol't dy beskuldiging nea bewiisd is, wie Mar syn hâlden en dragen op syn sêfts sein ûnferstannich. Uteinlik briek Jakobus III en VIII yn 1724 mei Mar. De rest fan syn libben brocht de greve fierhinne troch yn Parys en yn Aken, yn it Hillige Roomske Ryk, dêr't yn maaie 1732 kaam te ferstjerren yn 'e âlderdom fan 57 jier. Syn frou Frances wie yn 1728 sljochtsinnich wurden fanwegen de stress dy't de ballingskip fan har man yn Frankryk by har opsmiet. Lykwols soe hja Mar 35 jier oerlibje, mei't hja stoar yn 1767.
Spienhôf
thumb|right|200px|Spienhôf fan in frou In spienhôf of areola, ek wol bekend ûnder de oantsjutting tepelhof, hoewol't dat eins in hollanistyske ynterferinsje is, is yn 'e minsklike anatomy it donkerkleurige stikje hûd om 'e spien (tepel) hinne. In spienhôf is yn 'e regel rûn, mar soms ek wol ovaal, en by blanke minsken is it meast readich of dûnkerrôze. By minsken fan it mongoloïde ras is it brún, wylst it by negroïde minsken in donkerbrune oant swarte kleur hat. Spienhôven binne gefoeliger as gewoane minsklike hûd, mar net sa gefoelich as de spien sels.
It synonym 'areola' wurdt ek wol brûkt foar de ferkleuring om in pûst hinne; de Latynske namme foar in spienhôf is dan ek spesifiker: areola mammae.
Kseropotamou-kleaster
It Kseropotamou-kleaster (Gryksk: Μονή Ξηροποτάμου) is in eastersk-otterdoksk kleaster yn de monastike steat fan Atos, Grikelân. It kleaster leit yn it midden fan de westlike kust fan it skiereilân en is achtste yn de hiërargy fan de Atos-kleasters. It waard stifte yn de 10e iuw.
Yn it kleaster wurdt in grut tal reliken bewarre. De meast wichtige reliken binne de twa grutste besteande stikken fan it Wiere Krús, ien dêrfan hat noch it gat fan ien fan de spikers. De feestdei fan it kleaster falt op 14 septimber, de dei fan de Krúsferheffing.
De bibleteek besit 409 manuskripten en likernôch 6000 printe boeken.
John Ringo
John Ringo (Miami-Dade County (Floarida), 22 maart 1963) is in Amerikaansk skriuwer fan romans en koarte ferhalen dy't foar in grut part ta de sjenres fan science fiction en fantasy hearre. Dêrnjonken hat er ek militêre fiksje en politike skrillers skreaun. Ringo hat in militêre eftergrûn en stiet derom bekend dat er syn boeken gauris yn gearwurking mei oare auteurs skriuwt. Tsjin 2011 hied er yn totaal mear as trije miljoen boeken ferkocht, en wie syn wurk oerset yn sân ferskillende talen
Jonkheid en oplieding
Ringo waard yn 1963 berne yn Miami-Dade County, oan 'e súdpunt fan it Floarida-skiereilân. Hy brocht in grut part fan syn jonkheid reizgjend troch, mei't syn âlden foar harren wurk gauris ferhúzje moasten, ek om utens. Hy besocht 23 ferskillende lannen foar't syn âlden har mei harren gesin fan sân bern yn Alabama nei wenjen setten. Tsjin 'e tiid dat er yn 1981 yn Winter Park, yn Floarida, fan 'e middelbere skoalle kaam, hie Ringo sadwaande op fjirtjin ferskillende skoallen sitten, wêrûnder guons yn Grikelân, Iraan en Switserlân. Neffens Ringo sels late al dat reizgjen by him ta in geweldige wurdearring foar de oerienkomsten tusken minsken út ferskillende lannen en in bliuwende ôfwearze fan bûtenlânsk iten.
Nei't er fan 'e middelbere skoalle kommen wie, naam Ringo tsjinst yn it Amerikaanske Leger, dêr't er it ta korporaal brocht by de 82e Parasjutistedifyzje. Hy naam diel oan 'e Amerikaanske ynfal yn Grenada, yn 1983, en tsjinne nei't er earfol ôfswaaid wie, noch twa jier as reservist by de Nasjonale Garde fan Floarida. Nei syn tsjinsttiid studearre Ringo marine biology, dêr't er in associate degree yn behelle. Hy ûntdiek lykwols al rillegau dat mei marine biology gjin drûch brea te fertsjinjen falt, en om't er tsjin dy tiid in frou en twa dochters ûnderhâlde moast, naam er in baan oan as databasebehearder.
Skriuwkarriêre
Yn 1999 krige Ringo in idee foar in science fiction-ferhaal oer in bûtenierdske ynfaazje fan 'e Ierde en de militêre reäksje dêrop troch de minskheid. Hy wurke dat ferhaal út ta in roman, dy't er de titel A Hymn Before Battle joech, nei it gedicht Hymn Before Action fan Rudyard Kipling. Neitiid stjoerde er it boek op nei útjouwerij Baen Books, mar dêr waard it ôfwiisd. Doe't Ringo dêroer yn diskusje gie mei de eigner fan 'e útjouwerij, Jim Baen, op it foarum fan 'e webside fan it bedriuw, besleat dy om sels ris nei de roman te sjen. Baen fûn it boek sa goed dat er syn meiwurkers weromfluite en sa koe it dat A Hymn Before Battle yn 2000 troch Baen Books publisearre waard.
A Hymn Before Battle koe it skoan dwaan, en ek de boeken dy't folgen, diene it goed. Sa goed sels, dat Ringo syn baan opsizze koe om him foltiids op it skriuwen ta te lizzen. Yn 2015 hied er in oeuvre fan 46 romans en in ferskate koarte ferhalen opboud. In protte fan 'e romans skreau er yn gearwurking mei oare auteurs. Sa skreau er de Empire of Man-tetralogy tegearre mei David Weber, en wurke er foar de Cally's War-trilogy gear mei Julie Cochrane. Oare skriuwers dêr't Ringo mei gearwurke hat, binne Michael Z. Williamson, Linda Evans, Larry Correia, Tom Kratman, Travis S. Taylor en Ryan Sear.
Ringo hat ek ferskate artikels skreaun foar de krante de New York Post, en op 'e tillefyzjestjoerders Fox News en National Geographic Channel hat er as kommentator aktyf west. Yn 2015 wied er mei help fan in profesjonele senarioskriuwer dwaande mei it omwurkjen fan syn boeken A Hymn Before Battle, Ghost en Princess of Wands ta senario's, mei de bedoeling om se ferfilmje te litten. Yn 2012 waard oan Ringo op 'e science fiction-konvinsje DeepSouthCon 50, yn Huntsville (Alabama), de Phoenix Award takend foar syn bydragen oan 'e science fiction-literatuer. Ringo wennet no yn Chattanooga (Tennessee) en hat foarhinne wenne yn Commerce (Georgia) (1995-2003) en Jefferson (Georgia) (2003-2005).
Spectre
"Spectre", "Specter", "Spectres", "Specters" of "The Spectre" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Zografou-kleaster
It Zografou-kleaster (Gryksk: Μονή Ζωγράφου), Bulgaarsk: Зографски манастир) is ien fan de twintich kleaster op de Berch Atos, Grikelân. De offisjele namme is Kleaster fan de hillige Joaris Sograf (Bulgaarsk: манастир "Светѝ Гео̀рги Зогра̀ф"). It is yn de hiërargy de njoggende yn rang fan de Atos-kleasters.
It kleaster waard ferneamd nei in ikoan fan Sint-Joaris, bekend as Sint-Joaris de Zograf. De lêste namme komt fan de oerlevering dat it ikoan op in wûnderlike wize sûnder minskehannen op in paneel waard skildere (zografos yn it Gryksk betsjut skilder).
Skiednis
It kleaster waard neffens de tradysje stifte troch de trije út Ohrid ôfkomstige muontsen Moazes, Aäron en Jehannes. Neffens in oare boarne soe de stifter Joaris de Skilder wêze, oan wa't it kleastser wijd is.
It âldste bewiis fan it bestean fan it kleaster stamt út 980. Yn de midsiuwen waard it kleaster rynsk stipe troch bulgaarske foarsten, lykas Ivan Asen II en Ivan Aleksander. It wie foar de Bulgaarske Otterdokske Tsjerke in earesaak om in kleaster op Atos te hawwen, mar ek byzantynske en servyske hearskers droegen by oan de ûntwikkeling fan it kleaster troch stikken lân te jaan.
In grutte tragedy fûn plak yn 1275, doe't it kleaster op fersyk fan de byzantynske keizer plondere waard troch krúsfarders. De muontsen op Atos fersetten harren tsjin de Uny fan Lyon, dy't de keizer om politike redenen oplizze woe. Sels woe de keizer syn fingers net baarne oan it delslaan fan de opskuor, benaud dat er wie foar it oerslaan fan it protest nei de befolking, en dêrom stjoerde er as foarbyld foar oare kleasters de krúsfarders op de Slavyske muontsen ôf. Nei húsholden te hawwen yn Vatopedy en Iviron teach it leger moardzjend nei Zografou, dêr't 26 muontsen fermoarde waarden. De martelders wurde op 10 oktober (23 oktober op de Gregoriaanske kalinder) alle jierren yn otterdokske tsjerken betocht.
Ek piraten fan de Katalaanske Kompanjy diene de kleastersteat oan en plonderen yn de jierren 1307-1309 in soad kleasters fan Atos. Fan de oarspronklik 300 kleasters op it eilân bleaune oan it begjin fan de 14e iuw mar 35 oer. Byzantynske keizers en de Donau-foarsten holpen it kleaster der wer by op en yn de 13e iuw koene de gebouwen mei stipe fan de byzantynske keizer Andronikus II Palaeologus. It kleaster krige ek in grut tal metochia (eigendommen) yn dielen fan Roemeenje, Ruslân, Bulgarije en wat hjoeddedei Turkije is, mar allinne de metochia fan Grikelân bleaune foar it kleaster beholden.
It tsjintwurdige kleaster hat it 16e-iuwske oansjen, wylst de gebouwen út it midden fan de 18e iuw datearje. De súdlike fleugel waard boud yn 1750, de eastlike fleugel yn 1758, de lytse tsjerke stamt út 1764 en de grutte út 1801. Yn de twadde helte fan de 19e iuw waarden de noardlike en westlike muorren boud. De grutskalige bouplannen einigen yn 1896 mei de bou fan in nije Siryl- en Metoadiustsjerke en in klokketoer.
Bibleteek
De bibleteek fan it kleaster is tige wichtich foar de Bulgaarske kultuer. Yn de kleasterbibleteek wurde 388 manuskripten yn it Tsjerkeslavysk en 126 yn it Gryksk bewarre. Dêrnjonken besit de bibleteek nochris 10.000 printe boeken. Twa midsiuwske Bulgaarske keninklike hânfesten binne yn de bibleteek ûntdutsen: it Zograf-hânfest en it Rila-hânfest.
List fan planetoïden 87201-87300
Dit is in list fan planetoïden 87201-87300.
Du gamla, du fria
Du gamla, du fria ("Jo âlde, jo frije") is it folksliet fan Sweden. De earste twa kûpletten waarden yn 1844 troch Richard Dybeck skreaun op de melody fan in âld folksferske út de regio Västmanland. Yn 1910 heakke Louise Ahlén dêr nochris twa kûpletten oan ta, alhoewol't men oer it algemien allinnich de earste twa sjongt.
Yn tsjinstelling ta in protte oare folkslieten is it muzykstik nea offisjeel, by polityk beslút, as folksliet oannommen; it steat fan folksliet hat it allinnich by wize fan tradysje. Dochs wurdt it liet by sporteveneminten en offisjele gelegenheden lykas steatsbesiten brûkt.
De feitlike namme fan it liet is Sång till Norden ("Liet foar it Noarden"), mar yn de deistige omgong wurde de earste pear wurden fan it folksliet as titel beskôge.
Tekst
De tekst fan Richard Dybeck: Du tysta, Du glädjerika sköna! Jag hälsar Dig, vänaste land uppå jord, /: Din sol, Din himmel, Dina ängder gröna. :/
De yn 1910 taheakke kûpletten fan Louise Ahléns, dy't lykwols komselden songen wurde: Dig trohet till döden vill jag svära. Din rätt skall jag värna med håg och med hand, /:Din fana, högt den bragderika bära. :/
för Sverige, den kära fosterjorden. Jag byter Dig ej mot allt i en värld /: Nej, jag vill leva jag vill dö i Norden!. :/
Diana Rigg
Dame Diana Rigg (folút: Enid Diana Elizabeth Rigg; Doncaster, 20 july 1938 – Londen, 10 septimber 2020) wie in foaroansteand Ingelsk tillefyzje-, toaniel- en filmaktrise. Hja waard bûten har heitelân benammen bekend mei har rol as Emma Peel yn 'e detektivesearje The Avengers (dy't yn Nederlân útstjoerd waard ûnder de titel De Wrekers) en mei har rol as grevinne Teresa di Vicenzo yn 'e James Bond-film On Her Majesty's Secret Service. Op jierren skittere Rigg inkele jierren foar har ferstjerren nochris as Olenna Tyrell yn 'e fantasysearje ''Game of Thrones.
Jonkheid en oplieding
Rigg waard yn 1938 berne yn Doncaster (no yn Súd-Yorkshire), as de dochter fan Louis Rigg (1903-1968), dy't liedingjaande funksje by de spoarwegen hie, en dy syn frou Beryl Hilda Helliwell (1908-1981). Fan twa moanne oant acht jier âld wenne Rigg yn Bikaner, yn wat no de Yndiaaske steat Radjastan is, yn wat doe de koloanje Britsk-Ynje wie. Har heit wurke dêr by de Bikaner State Railway. Yn dy tiid learde Rigg Hindy oan as twadde taal.
Yn 1946 waard se weromstjoerd nei Ingelân, dêr't se op in kostskoalle foar famkes by Pudsey yn Yorkshire kaam. Rigg fertelde letter dat se in grouwéligen hekel oan har tiid op 'e kostskoalle hie, mar se wie fan miening dat Yorkshire in gruttere ynfloed op 'e foarming fan har identiteit hân hie as Britsk-Ynje. Fan 1955 oant 1957 folge se in oplieding yn aktearjen oan 'e Keninklike Akademy foar de Dramatyske Keunsten yn Londen, dêr't se yn deselde klasse siet as Glenda Jackson en Siân Phillips.
Aktearkarriêre
Rigg begûn har karriêre as aktrise mei in rol yn in opfiering fan The Caucasian Chalk Circle op it Festival fan York yn 1957. Fan 1959 oant 1967 spile se mei de Royal Shakespeare Company. Se briek yn 1965 troch mei har rol as Emma Peel yn 'e Britske detektivesearje The Avengers (yn Nederlân útstjoerd as De Wrekers), wêryn't se de tsjinspylster wie fan Patrick Macnee yn syn rol as John Steed. De rol fan Emma Peel soe oarspronklik spile wurde troch Elizabeth Shepherd, dy't lykwols al nei twa ôfleverings ûntslach krige. It wie foar Rigg hiel koart dei om har op te folgjen, mar it slagge har wûnderwol. Se groeide op slach út ta in sekssymboal (eat dat har skokte). Rigg spile de rol fan Peel oant 1968 yn 51 ôfleverings fan The Avengers. It wie net har favorite tiid; doe't se foar it twadde seizoen easke dat se itselde betelle krije soe as Macnee, waard se troch de media ôfskildere as in ynklauwerige hierlinge. Macnee sei letter yn fraachpetear dat se him ris ferteld hie dat hy en har sjauffeur de iennichsten op 'e set fan The Avengers wiene mei wa't se in freonskiplike omgong hie.
Op it wite doek makke Rigg har debút yn 1968 as Helena yn in filmadaptaasje fan Shakespeare syn toanielstik A Midsummer Night's Dream. Yn 1969 hie se in oare tige bekende rol as de Korsikaanske grevinne Teresa di Vincenzo, dy't mei de Britske geheim agint James Bond trout yn 'e James Bond-film On Her Majesty's Secret Service. Har tsjinspiler yn dy film wie de Australyske akteur George Lazenby. Guon oare films dêr't Rigg yn spile, wiene Julius Caesar (1970), Theatre of Blood (1973), A Little Night Music (1977), Agatha Christie har Evil under the Sun (1982), Snow White (1987, as de boaze styfmem), A Good Man in Africa (1994), Heidi (2005, as de beppe fan Heidi), en Breathe (2017).
Op jierren spile Rigg fan 2013 oant 2017 de rol fan Olenna Tyrell yn achttjin ôfleverings fan 'e tige populêre fantasytillefyzjesearje Game of Thrones. Foar dy rol waard hja yn 2013, 2014, 2015 en 2018 nominearre foar in Emmy Award en yn 2013 en 2014 ek foar in Critics' Choice Award. Yn deselde snuorje hie Rigg yn 2013 ek in gastrol yn in ôflevering fan 'e science fiction-tillefyzjesearje Doctor Who, spile se yn 2017 Charlotte Montagu Douglas Scott, hartoginne fan Buccleuch yn njoggen ôfleverings fan 'e populêre biografyske minysearje Victoria, en wie se te sjen as harsels yn 'e komyske tillefyzjespecial foar de kryst A Christmas Carol Goes Wrong (2017).
Njonken har karriêre as film- en tillefyzje-aktrise hold Rigg ek har hiele libben oan mei it spyljen fan toanielrollen. Dêrby waard se trijeris nominearre foar in Tony Award: foar har rol yn Abelard and Heloïse yn 1971, foar har rol yn The Misanthrope (1975), en foar har rol yn My Fair Lady (2018). Se wûn de Tony ien kear, yn 1992 foar har rol yn Medéa fan Euripides. Oare toanielstikken dêr't Rigg yn spile, wiene û.m. King Lear, Macbeth, Twelfth Night en Anthony and Cleopatra fan Shakespeare, Pygmalion fan George Bernard Shaw, Who's Afraid of Virginia Woolf fan Edward Albee en The Cherry Orchard fan Anton Tsjechov. Rigg har lêste rol hie se yn 'e film Last Night in Soho, dy't yn 2021 postúm útkaam.
Priveelibben
Yn 'e 1960-er jierren wenne Rigg acht jier lang gear mei regisseur Philip Saville, wat ta kontroverse yn 'e media late om't Saville in stik âlder en boppedat al troud wie. Letter wie se fan 1973 oant har skieding yn 1976 troud mei de Israelyske keunstskilder Menachem Gueffen. Yn 1982 wertroude se mei Archibald Stirling, in toanielprodusint en âld-militêr, mei wa't se yn 1977, fiif jier foar de trouwerij, in dochter krige, de aktrise Rachael Stirling. Yn 1990 liet Rigg har fan Stirling skiede nei't dy in affêre hân hie mei de aktrise Joely Richardson.
Rigg wie fan 1998 oant 2008 kânselier fan 'e Universiteit fan Stirling, yn Skotlân, wat in seremoniële rol is en net in bestjoerlikenien. Se waard yn 1988 beneamd ta kommandeur yn 'e Oarder fan it Britske Ryk (OBE). Yn 1994 krige se it predikaat dame (de froulike foarm fan sir) foar har namme. Rigg begûn mei achttjin jier te smoken en pafte der yn 2009, doe't se 71 wie, op ien dei noch altyd 20 sigaretten trochhinne. Tsjin desimber 2017 wie se dêrmei opholden, nei't har smoken inkele moannen earder in hertoperaasje nedich makke hie. In foech healjier earder wie se beppe wurden, doe't har dochter Rachael en Guy Garvey, de sjonger fan 'e band Elbow, in lytsen krigen.
Ferstjerren
Diana Rigg ferstoar thús yn Londen op 10 septimber 2020 yn 'e âlderdom fan 82 jier. Neffens har dochter Rachael wie de deadsoarsaak kanker, in krupsje dy't yn maart 2020 by har mem fêststeld wie.
Benzinemotor
thumb|180px|W16-benzinemotor fan de [[Bugatti Veyron]] In benzinemotor is in motor dy't mechanyske arbeid leveret middels it ferbaarnen fan benzine.
De measte benzinemotors binne sûgermotors, dy't neffens it twatakt- of it fjouwertaktprinsipe wurkje, mar ek wankelmotors rinne meastentiids op benzine.
Hast alle benzinemotors binne mingselmotors of ottomotors (brânstof en lucht wurde fermongen foar de kompresje), ferneamd nei de Dútske útfiner Nicolaus Otto. De measte mingselmotors binne ûntwurpen foar it rinnen op benzine. Dêrom wurdt "benzinemotor" faak as synonym foar mingselmotor brûkt. Lykwols kinne in protte benzinemotors frijwat ienfâldich omboud wurde foar it gebrûk fan oare brânstoffen, lykas etanol, wetterstof of lpg.
Ferkearsfleanmasine
In ferkearsfleanmasine is in fleanmasine dy't foar de boargerloftfeart brûkt wurdt.
Ferkearsfleanmasines kinne yn trije kategoryen yndield wurde:
Jelle Krol
Jelle Krol (Drachten, 1957) is in Frysk taalkundige, oersetter en frisist. Hy wurket as fakreferint by Tresoar.
Krol studearre Ingelsk en Frysk oan de Universiteit Grins. Fan 1983 oant 1990 wie er redakteur fan Trotwaer.