cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ipatjev-kleaster
Weromjefte
thumb|250px|F.l.n.r.: Poartetsjerke, Trije-ienheidkatedraal en klokketoer Op 23 novimber 1989 waard der foar it earst sûnt de sluting fan it kleaster wer in earetsjinst fierd. Yn 1991 waard de kleastermienskip wer ynskreaun en yn 1993 folge ûnder protest fan it museum de oerdracht fan de Nije Stêd oan de kleastermienskip. Yn 2002 gyng de houten 17e iuwske Transfiguraasjetsjerk, ien fan de earste gebouwen dy't foar it iepenloftmuseum nei it kleaster oerbrocht waard, troch brân ferlern.
Op 30 desimber 2004 droech de federale oerheid neffens in dekreet fan Vladimir Pûtin ek alle oare gebouwen fan it Ipatjev-kleastser oer oan it bisdom Kostroma. Tagelyk fûn der in restauraasje fan de gebouwen plak. Presidint Dmitri Medvedev joech yn 2008 opdracht om de yn 1934 opblaasde Tsjerke fan de Berte fan de Mem Gods yn oarspronklike foarmen te rekonstruearjen. De tsjerke wie yn 2015 foltôge.
Oant no ta besochten alle presidinten fan de Russyske Federaasje it kleaster:
Skotske clans
Oarsprong
In protte clans hawwe ûntsteansleginden wêryn't beweard wurdt dat se stifte binne troch mytologyske figueren, en dy't optocht binne om harren status fuort te sterkjen en harren oarsprong te romantisearjen. Sa makke de Clan MacDonald oanspraak op in ôfstamming fan Cú Chulainn, de mytyske held fan Ulster, wylst de Clan Campbell beweart stifte te wêzen troch in oar figuer út 'e Keltyske mytology, Diarmaid it Swyn. De Clans Mackinnon en MacGregor hjitte allebeide ôf te stammen fan Alpín mac Echdach, de heit fan Kenneth MacAlpin, de earste kening fan 'e Skotlân, dy't yn 843 op 'e troan kaam. Yn wurklikheid kin de ûntsteansskiednis fan Skotske clans hast nea fierder weromtrasearre wurde as oant de alfde iuw, wylst de rjochte line fan 'e clanhaden yn 'e measte gefallen net fierder weromgiet as oant de trettjinde of de fjirtjinde iuw. Inkeld in konfederaasje fan clans besteande út 'e Clans Lamont, MacLea, MacLachlan en MacNeil en de Ierske Clan Sweeney kin syn ôfstamming tebekfolgje nei Niall fan de Njoggen Gizelders, in fyfde-iuwske hege kening fan Ierlân.
It ûntstean fan 'e clans hie mear te krijen mei politike ûnstjoer as mei etnisiteit. Troch ferskate rebûljes yn it noarden fan 'e Skotlân yn 'e tolfde en trettjinde iuw, folge troch de pasifikaasje fan 'e provinsje Moray troch de Skotske Kroan en dêrnei it ferdriuwen fan 'e Noaren út Argyll en de Bûtenste Hebriden, soarge foar sa'n oanhâldende opskuor yn 'e Heechlannen dat in ferskaat oan kriichshearen syn kâns skoan seach om syn macht oer in beskaat gebiet te fêstigjen. Under dy iere clanhaden wiene behalven in protte Gaelen ek Brytoanen en lju fan ming Noarsk-Gaelysk komôf en letter teffens Normandiërs, Anglo-Normandiërs en Flamingen.
Untwikkeling
Dêrby foarmen de clans trouwens in twasnedich swurd, want yn 'e roerige Midsiuwen wiene der ek gauris opstannen tsjin 'e Kroan, en boppedat wiene de clans geregeldwei ûnderling deilis, faak mei tige destruktive gefolgen dy't in negative ynfloed hiene op 'e hoemannichte belesting dy't it Skotske regear heffe koe. Uteinlik naam it útfjochtsjen fan ûnderlinge fetes nei de Restauraasje fan it Hûs Stuart, yn 1660, sterk ôf. De lêste kears dat in skeel tusken clans ûnderinoar ta in fjildslach late, wie by de Slach by Mulroy, dy't yn augustus 1688 plakfûn.
Ek de dieverij fan fee fan oanbuorjende clans, dy't bekendstie as reiving of creach, en dy't troch jonge clanleden faak as in soarte fan sport beskôge waard, naam geandewei de santjinde iuw almar fierder ôf. Dêr moat by oantekene wurde dat dêrfoar yn 't plak doe sprèidh yn 'e moade kaam; dat wie it stellen fan fee fan boeren út it leechlân troch Heechlânske clanleden. Guon clans, wêrûnder de Clan MacFarlane en de Clan Farquharson beaen de leechlanners doe tsjin betelling beskerming oan tsjin sokke oerfallen, mar dat kaam eins del op in foarm fan sjantaazje.
De jakobityske opstannen
Yn dizze kwestje wie godstsjinst yn 'e regel de beslissende faktor, mei't de clans ferdield wiene yn roomske, presbyteriaanske en episkopaalske groepen. De roomsen en guon presbyterianen stipen de Stuarts, wylst de episkopaalsen en de measte presbyterianen it nije regear bystiene. De oanhing ûnder grutte klibers folk dy't op in klútsje wennen, de flugge mobilisaasje dy't mooglik makke waard troch de clanorganisaasje, en de ôfhandichheid fan 'e Heechlannen yn in úthoeke fan Grut-Brittanje makke de Skotske klens ta it natuerlike begjinpunt fan eltse jakobityske opstân. Likegoed holden in protte haadlju fan tradisjoneel jakobityske clans by de Jakobityske Opstân fan 1745 tsjin dat harren clans har by de opstân joegen, út eangst dat neitiid har grûnbesit ûnteigene wurde soe. Sokken wiene bgl. de haden fan 'e Clan Mackenzie en de Clan MacDonald fan Sleat.
Nei de úteinlike jakobityske nederlaach yn 'e Slach by Culloden waard it clansysteem fierhinne ferrinnewearre troch de Ingelske besettingsmacht. Prins Willem, de hartoch fan Kumberlân en de soan fan kening George II fan Grut-Brittanje, fierde yn 'e Heechlannen in wier skrikbewâld, mei dieden dy't tsjintwurdich sûnder mis foar etnyske suverings oanmurken wurde soene. Hiele clans waarden fan har foarâlderlik grûngebiet ferdreaun, en der waarden ferskate slachings oanrjochte ûnder de boargerbefolking, wêrby't ek froulju en bern net ûntsjoen waarden. Yn in besykjen om 'e eigenste identiteit fan 'e clan út te rûgjen, waard it Heechlanners nei 1745 sels ferbean om harren kilts en tartan te dragen, dat tenei útslutend oan 'e leden fan Skotske rezjiminten fan it Britske leger foarbeholden wie. Pas yn 1782 slagge it James Graham, 3e hartoch fan Montrose, om dat ferbod ûngedien makke te krijen.
Al sûnt likernôch 1725 ferfearen in protte clanleden nei Amearika, dêr't se in nij bestean opbouden ûnder harren clanadel yn Jamaika, Georgia, New York, Noard-Karolina of Nij-Skotlân. Nei 1745 krigen dizze iere lânferhuzers selskip fan tûzenen ballingen. Yn 'e njoggentjinde iuw soargen de saneamde Heechlânske Frijmakkings (Highland Clearances) foar in nije úttocht fan clanleden út Skotlân wei. Dêrby waarden tsientûzenen lytse pachtboeren ûnmeilydsum fan 'e grûn ferdreaun dy't harren famyljes faak al iuwenlang bewenne en bewurke hiene, inkeld en allinnich sadat dy omset wurde koe yn winstjaander weidlân foar skiep.
Nij elan
Tsjin 'e ein fan 'e achttjinde iuw wie de measte anty-clanwetjouwing dy't nei 1745 trochfierd wie, wer ôfskaft. De literatuer fan 'e Romantyk, benammen it wurk fan James Macpherson en sir Walter Scott, soarge foar in nij elan op it mêd fan 'e Skotske kultuer, wêrby't de wisânsjes fan 'e clans ta nasjonale tradysjes makke waarden. Sa makke de Skotske elite him yn 'e 1820-er jierren it drage fan 'e kilt en it tartan eigen. Yn 1822 droech sels kening George IV by in besyk oan Skotlân in kilt, sa't op in skilderij fan David Wilkie ferivige is. Letter keas keninginne Fiktoaria, dy't alles dat mei de clans te krijen hie tige nijsgjirrich fûn, it Heechlânske Balmoral út as ien fan har residinsjes. Sûnt dy tiid binne de clansymboalen foargoed wichtige dragers fan 'e hiele Skotske identiteit wurden.
De organisaasje fan clans
It wurd clan is besibbe oan it Skotsk-Gaelyske wurd clanna, dat "bern" betsjut. It is lykwols in grutte (sij it frij algemiene) misfetting dat alle leden fan in clan ôfstamje fan ien foarfaar. De clans ûntstiene earder trochdat de minsken yn in beskaat diel fan it lân foar harren eigen beskerming en stipe gearkloften om ien lieder hinne, ûnder waans gesach alle leden fan 'e sa ûntstiene clan har deljoegen. De measte clans kinne opdield wurde yn saneamde septs, oftewol famyljes fan in beskate namme (net deselde as dy fan 'e clan sels), dy't allegear it clanhaad as har lieder beskôgje. Oars as fan 'e clans bestiet der gjin offisjele list fan sept-nammen, en betiizjendernôch kinne ferskillende clans in sept mei deselde namme hawwe.
Neffens de eardere Lord Lyon, sir Thomas Innes of Learney, is in clan in mienskip dy't heraldysk ûnderskaat wurdt fan 'e rest fan 'e befolking en dy't erkenning genietet fan 'e soeverein troch it Hof fan de Lord Lyon. Clans binne neffens dy opfetting in soarte fan adel, mei't it wapen dat troch de haadman fierd wurdt, ferliend of op in oare wize erkend is troch de Lord Lyon yn opdracht fan 'e Kroan, wat in keninklike erkenning fan 'e clan as gehiel ynhâldt.
Allard Pieter fan Jongstal
Fan Haren studearre Romeinsk-Nederlânsk rjocht en letteren oan de Universiteit fan Frjentsjer tusken 1631 en 1634. Dêrnei studearre er oan de Universiteit Leien en noch wer letter helle er syn doktorsgraad yn Frankryk.
Yn 1644 fertsjintwurdige er de Steaten fan Fryslân yn de Steaten-Generaal en yn 1651 by de Grote Vergadering yn De Haach wêrmei it Earste Steedhâlderleaze Tiidrek yn de skiednis fan de Republyk begûn.
Skotske clans
De organisaasje fan clans
Clans mei in erkende haadman (chief) wurde sadwaande ûnder de Skotske wetjouwing beskôge as in aadlike mienskip, mei beskate offisjele rjochten en plichten (krekt as oare rjochtspersoanen, lykas ferienings en stiftings). Wapenfierende clans (armigerous clans), dy't gjin (erkende) haadman hawwe, genietsje gjin erkenning foar de Skotske wet. Lju dy't oanspraak meitsje op 'e titel fan haadman en as sadanich erkend wurde troch de Lord Lyon, meie as iennichsten it ûndifferinsjearre wapen fan 'e oprjochter fan 'e clan fiere. In clan wurdt dan ek beskôge as it oererfber goed fan in haadman, dat er trochjaan kin oan syn erfgenamt of tainistear. Sa'n erfgenamt wie foarhinne yn 'e regel in âldste soan, mar soms waard de soan oan 'e kant set yn it foardiel fan in ambisjeuzer famyljelid. Tsjintwurdich is de erfgenamt it neiste manlike famyljelid yn 'e rjochte line. Under de Skotske wet genietet in haadman, ynsafier't dy mei goedkarring fan 'e Lord Lyon yn syn posysje ynstallearre is, erkenning as de rjochtlike fertsjintwurdiger fan in clanmienskip.
Allard Pieter fan Jongstal
Yn 1639 boaske er oan Margareta fan Haren, in suster fan de diplomaat Willem fan Haren. It pear krige sân bern wêr't mar fjouwer fan him oerlibben. Harren dochter Sybille (1641-nei 1700) waard dichteres.
Skotske clans
De organisaasje fan clans
Mei't Skotlân in patriargale maatskippij hat, wurde bern út it houlik fan in man en in frou dy't ta ferskillende clans hearre, ta de clan fan 'e heit rekkene, of it moat wêze dat se de efternamme fan 'e mem oannimme. It is lykwols ek mooglik dat immen dy't yn 'e froulike line fan in beskate clan ôfstammet, lid of sels haadman wurdt fan dy clan. Sa waard in eardere haadman fan 'e Clan Macleod berne as John Wolridge-Gordon, en dus as lid fan Clan Gordon. Doe't it haadmanskip fan Clan Macleod fakant rekke, naam er lykwols de famkesnamme fan syn beppe oan memmekant oan om oanspraak meitsje te kinnen op it haadmanskip fan 'e Macleods.
De clanmaatskippij
De clans wiene iuwenlang tige wichtich foar de gearhing fan 'e Skotske maatskippij. Clanleden dy't ûnderling spul krigen, brochten harren saak foar in groep útkarde notabelen fan 'e clan, in soartemint sjuery, dy't dan ûnder tafersjoch fan 'e haadman in binende útspraak die. Ferskate oare sosjale brûkmen holden de clan byinoar, lykas fosterage, wêrby't de bern fan 'e haadman as pleechbern grutbrocht waarden troch in foaroansteand clanlid, dy't dêrtroch noch foaroansteander waard. Fierders waarden de bannen tusken de famyljes fan in clan ûnderling, mar ek tusken ferskillende clans gauris oanhelle troch it úthylkjen fan dochters. Sokke houliken wiene ek kommersjele kontrakten dêr't net inkeld in frou mar faak ek fee, jild of lân by útwiksele waard.
As de oighreachd (it lân dat de clanadel yn besit hie) net oerienkaam mei de dùthchas (it mienskiplike territoarium fan 'e clan), dan late dat faak ta skelen mei oare clans dy't net selden op oarloch útrûnen. Yn 'e 1590-er jierren naam de fete tusken de Clan Macleod en de Clan MacDonald op 'e Hebriden sokke foarmen oan dat de leden fan 'e beide clans op it eilân Skye op 't lêst hûnen en katten ite moasten om it libben derôf te rêden. Guon clans stiene der trouwens histoarysk om bekend dat se mei opsetsin sokke skelen útlokken om swakkere clans grûngebiet te ûntnaderjen, bgl. de Clan Campbell en de Clan Mackenzie.
Manrent (letterlik "manhier") wie in kontrakt dat mei de haadman sletten waard troch de haden fan septs of legere famyljes, wêrby't se harsels yn ruil foar beskerming troch de haadman ta dy syn fazallen makken. Sokke bannen waarden yn 'e regel fuortsterke troch saneamde calps, in soarte fan deadebelesting dy't troch in famylje by it stjerren fan it famyljehaad oan 'e clanlieder betelle wurde moast. Dêrby gie it ornaris om in ko of in hynder. Hoewol't it Skotske parlemint it beteljen fan calps yn 1617 ferbea, gie de praktyk temûk noch iuwen troch. It ynjen fan 'e calps wie in saak fan 'e tacksman, de mindere clanadel, dy't de haadman tsjinne as rintmasters fan 'e ferskate lânerijen. Sokken hiene ek in wichtich oanpart yn it mobilisearjen fan it clanleger, soms foar oarloch, mar faker foar brulloften, begraffenissen en de simmerfestiviteiten dêr't úteinlik de Highland games út fuortkommen binne.
Tartan
Hoewol't de ûnderskate tartans fan 'e clans nei it ferbod op it brûken dêrfan, dat fan 1745 oant 1782 duorre, hast yn it ferjit rekke wiene, waarden se troch de Fiktoriaanske gekte oangeande alles dat mei de clans te krijen hie, wer nij libben ynblaasd. Frijwol alle Skotske clans hawwe ferskate tartans op har namme stean (der binne bygelyks in protte jachttartans, mei timpere kleuren), mar der kin mar ien offisjeel tartan wêze. En hoewol't elkenien in eigen tartan ûntwerpe kin en it neame mei sa't men wol, kin inkeld de haadman fan in clan in tartan in offisjele status jaan. Soms lit men it dêrnei fêstlizze troch de Lord Lyon.
Oarspronklik liket der lykwols gjin assosjaasje west te hawwe fan tartans mei spesifike clans. Ynstee ûntwurpen pleatslike wevers har eigen tartan, dat basearre wie op 'e kleurstoffen dy't foarhâns wiene, en dat hong der wer fanôf hokker planten oft der yn dy beskate krite groeiden dêr't sokke kleurstoffen út wûn wurde koene. Dêrtroch waard dan in beskaat kleurpatroan de noarm yn in beskate krite, en meitiid begûn men dat mei de pleatslike clan te assosjearjen. Pas om 1800 hinne begûn men sokke bannen te formalisearjen troch clanspesifike tartans te registrearjen. In protte hjoeddeiske clantartans binne basearre op in boekwurk mei as titel it Vestiarium Scoticum, dat hiet in oerâld manuskript te wêzen, mar wêrfan't ûnderwilens oantoand is dat it eins in njoggentjinde-iuwske ferfalsking is. Nettsjinsteande dat steane de ûntwerpen út dat boek noch altyd heech yn oansjen en wurde se noch rûnom brûkt.
Helmtekenembleem
In teken fan trou oan 'e haadman fan jins clan is it dragen fan in helmtekenembleem (crest badge), dat bestiet út it helmteken fan it wapen fan 'e haadman omsirkele troch in rym en gasp mei dêrop it biedwurd fan 'e haadman. Hoewol't men it yn it Ingelsk ornaris hat oer in clan crest (it helmteken fan 'e clan, dus), is dat in misse oantsjutting, mei't yn it Feriene Keninkryk inkeld persoanen in heraldysk wapen fiere meie (wêrfan't in helmteken in ûnderdiel is), en in clan dus nea in helmteken hawwe kin.
In helmtekenembleem wurdt yn 'e regel troch manlju droegen op 'e baret, en troch froulju op 'e klean, bgl. op it skouder of by wize fan brosje by de kiel. Hoewol't it foar elts lid fan 'e clan tastien is om in helmtekenembleem te keapjen en te dragen, bliuwe it embleem en it biedwurd altyd en útslutend eigendom fan 'e haadman. Yn prinsipe kinne sokke helmtekenemblemen dan ek inkeld brûkt wurde mei tastimming fan 'e haadman, en der hawwe gefallen west dat it Hof fan 'e Lord Lyon yngrepen hat as dy tastimming net jûn waard. It helmtekenembleem is in frij resinte ynnovaasje, dy't syn bestean tanket oan 'e njoggentjinde-iuwske Romantyk.
Clanembleem
It dragen fan in clanembleem of clanteken (clan badge) is in algemienere manear om 'e trou oan jins clan blike te litten. Dit soarte embleem bestiet út in twiichje fan in beskate plant, dat yn 'e regel troch manlju op 'e baret efter it helmtekenembleem fêstmakke wurdt, wylst froulju it op harren tartansjerp fêstsette. Ek kin in gruttere twiich oan in stôk fêstmakke wurde en as in soarte fan clanbanier brûkt wurde. In probleem hjirby is wol dat clans dy't histoarysk út deselde krite komme, faak deselde plant as clanembleem fiere. Boppedat hat men foar it brûken fan clanemblemen om clans te identifisearjen wol ferlet fan in yngeande kennis fan 'e Skotske plantewrâld.
Neffens anekdoatyske kennis soene clanemblemen foarhinne troch Skotske clans yn 'e striid brûkt wêze as in wize fan identifikaasje fan 'e striders. Dat wol histoarisy lykwols mar min oan, mei't sokke plante-ynsinjes sels foar moderne clangearkomsten folslein ûngeskikt wêze kinne. Dat hoewol't gauris sein wurdt dat clanemblemen de oarspronklike wize wiene om 'e leden fan 'e ferskillende clans faninoar te ûnderskieden, leauwe saakkundigen dat soks earder dien waard mei de heraldyske baniers fan 'e haadlju. Wol is it sa dat it clanembleem in oanwiisber âlder ferskynsel is as it helmtekenembleem, en mooglik ek as it clantartan.
List fan Skotske clans
Yn totaal binne der 150 clans mei in haadman, en dêropta 198 wapenfierende clans.
Gedalja (bibelsk persoan)
Gedalja ben Achikam (Hebriuwsk: גְּדַלְיָהוּ בֶן-אֲחִיקָם, "JWHW is grut") waard yn it jier 587 f.Kr. nei de babyloanyske ferovering fan Juda troch kening Nebûkadnessar oansteld as lânfâd fan de provinsje Juda.
Syn heit wie Achikam, syn pake Sjafan. Dêrmei hearde Gedalja ta de stam fan de Sjafaniden. De Sjafaniden hiene foar en yn it begjin fan de babyloanyske ballingskip liedende posysjes yn de Judeeske maatskippij. Hja stiene yn nauwe ferbining mei de profeet Jeremía. En doe't de Jeremía ris út namme fan God wurden spriek dy't kening Jojakim net nei't sin wiene, wie it de heit fan Gedalja, dy't Jeremía de hân boppe de holle hold en him foar de dea beskermde.
Joaden betinke de moard op Gedalja op de tredde dei fan de moanne tisjri mei in fêsteldei.
National Civic League
De National Civic League (NCL), wat oerset wurde kin as "Nasjonale Boargerliga", is in Amerikaanske non-profitorganisaasje dy't him ynset foar transparant oerheidsbestjoer op gemeentlik nivo.
Skiednis
De NCL waard yn 1894 ûnder de namme National Municipal League ("Nasjonale Gemeentlike Liga") oprjochte yn Philadelphia, yn 'e steat Pennsylvania. Dat barde by in gearkomste fan politisy, bestjoerders, sjoernalisten en pommeranten út it ûnderwiis, wêrûnder Theodore Roosevelt, Louis Brandeis en Frederick Law Olmsted, dy't byinoar roppen wie om it oer de takomst fan 'de Amerikaanske stêd' te hawwen.
Wurkmêd
De NCL besiket en befoarderje transparânsje, effektiviteit en iepenheid yn it pleatslike oerheidsbestjoer. De organisaasje publisearret dêrfoar detaillearre en effektive bestjoersmodellen dy't gemeenten en countys oernimme kinne sadat se sels net oeral it tsjil foar hoege út te finen. It bekendst is de NCL lykwols troch de útrikking fan 'e All-America City Award, dy't jiers oan 'e tsien Amerikaanske stêden tawiisd wurdt dêr't de ideälen fan 'e NCL it bêst neilibbe wurde.
Blood Lite II: Overbite
Blood Lite II: Overbite is in blomlêzing yn 'e foarm fan in ferhalebondel, gearstald troch de Amerikaanske redakteur en auteur Kevin J. Anderson. It boek omfettet 30 koarte ferhalen fan it fantasysjenre, dy't fermaaklikens kombinearje mei it boppenatuerlike, benammen mei fampieren. De titel betsjut letterlik "Bloed Light" (yn 'e sin fan in produkt mei minder kaloryen as normaal). De tafoeging Overbite ferwiist nei in 'oerhinnebyt', wêrby't de boppetosken wat mear nei foarren steane as de ûndertosken en sadwaande oer de ûndertosken hinne bite. (Beide dielen fan 'e titel ferwize op komysk bedoelde wize nei fampieren.)
De ferhalen yn 'e bondel binne skreaun troch foaroansteande auteurs as Kelley Armstrong, L.A. Banks en Kevin J. Anderson sels. Alle ferhalen út Blood Lite II: Overbite waarden yn dizze bondel foar it earst útjûn, hoewol't de measten neitiid troch de respektivelike skriuwers op 'e nij útjûn binne yn eigen ferhalebondels. Blood Lite II: Overbite waard yn 2010 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij Gallery Books.
Los Angeles Lakers
De Los Angeles Lakers is in basketbalploech yn de NBA, dy't Los Angeles as har thúsbasis hat. De Lakers binne histoarysk ien fan de meast suksesfolle ploegen fan de NBA. Se ha it faakst yn de finale stien (31) en allinnich de Boston Celtics ha mear titels (16 tsjinoer 17).
De Lakers hawwe ek it rekôr fan de measte oerwinningen efterinoar yn ien seizoen, nammentlik 33. Fierder is de klup bekend fan it grutte oantal stjerren dy't foar de klup spile, wêrûnder Magic Johnson, Kobe Bryant, Kareem Abdul-Jabbar, LeBron James, Shaquille O'Neal en Wilt Chamberlain.
Teamskiednis
De Lakers mei Mikan, de nije trainer John Kundla en in pak fan jonge spilers fan 'e Universiteit fan Minnesota wûn it NBL-kampioenskip yn it seizoen 1947-48. Dêrnei ferhuzen de Lakers mei fjouwer oare ploegen nei de Basketball Association of America (BAA). De Lakers waarden kampioen yn it seizoen 1948-49 ek kampioen yn dy kompetysje. De NBL en de BAA fusearren yn 1949 en sa waard de NBA foarme.
De Minneapolis Lakers wiene ien fan de dominante ploegen yn de earste jierren fan de NBA. Mei Hall of Famers George Mikan, Vern Mikkelsen en Clyde Lovellette wûnen de Lakers fjouwer kampioenskippen yn fiif jier (1950, 1952, 1953 en 1954).
Earste titel yn Los Angeles
Nei it ferhúzjen nei Los Angeles yn 1960, bestie it team út Hall of Famers Elgin Baylor, Jerry West, Gail Goodrich en Wilt Chamberlain. Nettsjinsteande al it talint yn de ploech, is it de Lakers net slagge om kampioen te wurden. Dat kaam troch de grutte rivaal, de Boston Celtics. De Lakers ferlearen seis finalen yn acht jier tiid. Yn 1972 pakten se ûnder lieding fan trainer Bill Sharman lang om let in titel. Dat wie ek it seizoen dat de Lakers it rekôr delsetten fan measte oerwinningen op in rige (33).
Showtime
Nettsjinsteande de oanwêzigens fan Kareem Abdul-Jabbar, slagge it de Lakers net om noch in kampioenskip te winnen mei dy ploech. Dat slagge pas yn 1979 wer, troch de komst fan Earvin 'Magic' Johnson. Yn de finale wûnen de Lakers fan de Philadelphia 76ers. De jierren tachtich wiene foar de Lakers: se hellen sân kear de finale en wûnen dêr fjouwer fan. Se wienen ek de earste ploech nei Boston (1969) dy't twa titels efterinoar pakten (1987 en 1988). Mei Kareem Abdul-Jabbar, Magic Johnson en ek James Worthy as stjerspilers en Pat Riley as 'stjercoach' spilen de Lakers spektakulêr en oanfallend basketbal. De bynamme fan de klup waard 'Showtime Lakers'.
Yn 1991 berikten de Lakers de finale wer, mar letter yn de njoggentiger jierren koene de Lakers gjin fûst meitsje. Dat desennium wie foar de Chicago Bulls fan Michael Jordan.
Kobe en Shaq
Pas yn it seizoen fan 1999-2000 hellen de Lakers de finale wer. Mei Shaquille O'Neal en Kobe Bryant as stjerspilers en Phil Jackson as trainer hiene de Lakers in winnende kombinaasje. Se pakten trije kampioenskippen efterinoar. Nei in minder jier yn 2003 stie it team yn 2004, mei Karl Malone en Gary Payton as fersterkingen, wer yn de finale. Dêryn wiene de Detroit Pistons te sterk.
De simmer dêrnei namen de Lakers ôfskied fan Shaquille O'Neal, dy't net goed mear koe mei Kobe Bryant. Shaq ferhuze nei de Miami Heat. Dêrnjonken hold Malone op, Payton gie nei de Boston Celtics en Phil Jackson waard ferfongen troch Rudy Tomjanovich.
Yn 2004-2005 late Kobe Bryant in jonge ploech, mar sûnder ploechgenoaten mei wat ûnderfining slagge it Bryant en de Lakers net om de play-offs te heljen. Dat wie foar it earst yn alve jier. Yn 2005 kaam Phil Jackson werom as haadtrainer. Mei sukses: de Lakers hellen de playoffs wer, al waarden se yn de earste omgong útskeakele troch titelfavoryt Phoenix Suns.
Stadichoan bouden de Lakers wer oan in topteam dy't meidwaan koe om de titel. Kobe Bryant waard nei it seizoen 2007-2008 útroppen ta bêste spiler yn de NBA. Hy skoarde yn jannewaris 2008 tsjin de Toronto Raptors 81 punten yn ien wedstriid. Allinnich Wilt Chamberlain skoarde oait mear (100 punten yn maart 1962).
Wer oan de top
right|thumb|270x270px| De Lakers mei presidint [[Barack Obama nei it kampioenskip yn 2010]] In pear jier letter, yn it seizoen 2008-2009, begûnen de Lakers as titelfavoryt oan it seizoen, nei't se it jier dêrfoar yn de finale ferlearen fan de Celtics. De Lakers makken de status as titelfavoryt wier. Yn de finale fan de playoffs wie Orlando Magic de tsjinstanner. Op 14 juny 2009 pakten de Lakers yn Orlando de titel. De einstân yn de finalesearje wie 4-1. Yn 2010 waarden de Lakers wer kampioen. Foar it earst wûn de ploech yn de finale mei 4-3 fan de grutte rivaal, de Boston Celtics. Dat betsjutte de 16e titel foar de Lakers, noch ien minder as de Celtics.
It seizoen dêrnei ferrûn dramatysk foar de Lakers: yn de twadde omgong fan de playoffs wiene de Dallas Mavericks, de lettere kampioen, te sterk. It wie ek it lêste seizoen ûnder trainer Phil Jackson.
Mindere perioade
Dêrnei begûn in perioade mei mindere resultaten. Under trainers Mike Brown en Mike D'Antoni hellen de Lakers noch wol de playoffs, mar dêryn kamen se net fier. De ploech naam ôfskie fan Pau Gasol, Lamar Odom en Metta World Peace, dy't allen wichtich wiene by it kampioenskip yn 2010. Ek Steve Nash, earder by Phoenix noch ien fan de bêste spilers yn de NBA, koe de Lakers - mei troch blessueren - net werom nei de top bringe.
Kobe Bryant bleau oer as iennige topspiler by de Lakers, mar ek hy krige hieltyd faker lêst fan blessueren. Hy naam yn 2016 nei tweintich seizoenen ôfskie fan de Lakers. Yn syn lêste wedstriid skoarde Bryant noch wol 60 punten, mar de Lakers hellen foar it tredde seizoen op rige net de playoffs.
Nei Kobe Bryant
Yn de earste jierren nei it tiidrek-Bryant hiene de Lakers in jonge ploech. Mei Luke Walton as coach gie it stadichoan better, mar de playoffs helje slagge de Lakers net. Yn july 2018 tekene LeBron James in fjouwerjierrich kontrakt by de klup út Los Angeles.
Mariahilfkirche (Graz)
De Mariahilfkirche yn de Eastenrykske stêd Graz is in beafearts- en parochytsjerke. Oan de tsjerke grinzget in minderbruorrekleaster.
Skiednis
Sûnt de 13e iuw wenje Fransiskanen yn de stêd op it plak fan it hjoeddeiske Fransiskaanske kleaster oan it Franziskanerplatz. Nei't der yn de oarder yn 1517 in skieding ûnstie tusken observanten en konventuelen (tsjintwurdich minoriten neamd), waard it kleaster tawiisd oan de observanten. De minoriten moasten harren earst mar wat provisoarysk rêde, mar krigen skinkingen fan de foarsten fan Eggenberg en keizer Ferdinand II en koene sadwaande harren oan it tsjintwurdige Mariahilfer Platz nei wenjen sette.
De neffens it ûntwerp fan Giovanni Pietro de Pomis boude tsjerke waard tusken 1607 en 1611 yn barokke styl boud. By de ferbouwing fan Josef Hueber waarden fan 1742 oant 1744 de twa tuorren tafoege. Sûnt 1783 tsjinnet de tsjerke ek as parochytsjerke.
Arsjitektuer
Boppe de gevel stiet it barokke byld fan de aartsingel Michael, dy't Lusifer de hel ynstoart. De portaalbylden stelle de oarderstifter Fransiskus fan Assisi en Antonius fan Padua foar. Boppe it portaal is in byld fan Marije oanbrocht.
It ynterieur fan de barokke tsjerke is relatyf ienfâldich. In grutte koepel boppe it preesterkoer en de stúkdekoraasje út 1769 waarden weibrutsen. Ek de letter oanbrochte fresko's fan Josef Adam Mölk bleaune net bewarre. It ôfbyld fan de Jongfaam oan it rike heechalter foarmet ien fan de bêste skilderwurken fan Pietro de Pomis.
De yn de jierren 1636-1637 boude sakristy is ryk fersierd mei stúkdekoraasjes. By de sakristy stiet ek mei stúkwurk fersierde Bonaventurakapel út 1635-1640 en in heechbarok alter fan moarmer.
Oan de súdlike kant fan de tsjerke is de kleastergong fan it kleaster mei de skatkeamer, dêr't eartiids de votyfjeften fan de beafeart bewarre waarden, mar dêr't neat fan oer is.
Huldrych Zwingli
Huldrych Zwingli (ek Ulrich Zwingli; * 1 jannewaris 1484 yn Wildhaus; † 11 oktober 1531 yn Kappel am Albis) wie in Switserske teolooch en de earste Züricher herfoarmer. Ut de Zürichske en Sjeneefske reformaasje komt de Grifformearde Tsjerke fuort. De teology fan Zwingli is yn de twadde generaasje troch Heinrich Bullinger en Jehannes Kalvyn fierder droegen.
Berte en foarming
Ulrich Zwingli wie in soan fan de boer en lândrost Johann Ulrich Zwingli (1454–1513) en Margaretha Bruggmann (± 1458–1519), dy't as eardere widdo foar de twadde kear mei Zwingli troud wie. Hy wie it tredde bern en hie teminsten njoggen bruorren en susters. Hjoeddedei is it bertehûs fan Zwingli as in museum ynrjochte. Al yn de âldens fan seis jier ferliet er syn bertedoarp om fjouwer jier as learling by syn omke yn Weesen te wenjen. Yn 1494 gyng er nei de Latynske skoalle yn Basel en letter nei de Latynske skoalle yn Bern. Fanwegen syn grutte musikale oanlis woene de Dominikanen him graach yn it kleaster opnimme, mar syn heit fersette him dêrtsjin.
Stúdzje yn Wenen (1498–1500)
Yn 1498 ferliet Zwingli Bern en yn de âldens fan fyftjin jier sette er útein mei in stúdzje oan de Universiteit fan Wenen; dêr skreau er him yn as Vdalricus Zwinglij de Glaris. Hy studearre oan de artystefakulteit, dêr't er nei de gewoane stúdzje in soarte fan basisoplieding yn de Sân frije Keunsten (septem artes liberales) folge. Dan yn it simmersemester fan 1500 liet er him nochris ynskriuwe as Vdalricus Zwingling de Lichtensteig.
Stúdzje yn Basel (1502–1506)
Yn 1502 meldt Zwingli him ûnder eksakt deselde namme oan by de Universiteit fan Basel en set dêr útein mei de stúdzje teology. Hy studearre dêr oant 1506 en studearre dêr ôf mei de titel Magister Artium (Master of Arts). Nei it eksamen studearre Zwingli noch seis moannen teology en gyng dêrnei lykas in soad oaren yn dy tiid sûnder in ôfsletten teologystúdzje yn de tsjerke oan de slach. Yn septimber 1506 waard Zwingli ta preester wijd.
Pastoar yn Glarus (1506–1516)
By de kredytferliening oan Zwingli wiene de ynwenners fan Glarus rynsk, mar wat de pastorij oanbelanget hie it wol wat better kind. Hja wisten mar al te goed dat it ûnderkommen tekoart skeat en doe't Zwingli yn 1516 it oanslach oanfrege, ûnthieten se him in bettere pastorij te bouwen as er bliuwe soe.
De parochy fan Glarus omfieme ek de doarpen Riedern, Netstal, Ennenda en Mitlödi. Glarus en Riedern hiene likernôch 1.300 ynwenners en foar de geastlike fersoarging wurk Zwingli tegearre mei noch trije of fjouwer kapelanen. Wat Zwingli allegear by de ein hie yn Glarus is net in soad oer bekend. Oer krityk op de Tsjerke like doe noch gjin sprake te wêzen. Hy lies de misse en joech absolúsje fan de sûnden. Yn 1512 skreau er in fersyk oan paus Julius II en frege om in ôflaat foar de bewenners fan Glarus. Zwingli wie ek aalmoezenier en naam yn de jierren 1512-1515 foar de paus tsjin de Frânsen yn Lombardije diel oan de fjildtochten fan de Italjaanske Krigen, benammen by de Slach fan Marignano.
De boeresoan Zwingli like tige begien te wêzen mei it gewoane folk. Yn de rin fan de tiid koed er al syn parochianen, mar mei inkelde famyljes hied er mear kontakt as gewoan en wied er peterfaar foar guon bern. Syn tsjerklike belutsenens die ek bliken út syn fûleindige stribjen om in splinterke fan it Wiere Krús nei Glarus te heljen, dêr't er lang om let yn wist te slagjen. Foar in wichtich relyk as in fragmint fan it krús dêr't Jezus oan stoar wie wol in weardich ûnderkommen nedich en dus liet er de âlde tsjerke yn grutter meitsje mei de nei it relyk ferneamde Krúskapel. De ynwenners fan Glarus hiene it lykwols net oer de Krúskapel mar oer de Zwinglikapel.
Yn syn jierren yn Glarus studearre Zwingli fierder en mei grutte iver lies er de wurken fan de antike klassikers en tsjerkfaars. Boppedat learde er Gryksk en sa koed er de grûntekst fan it Nije Testamint lêze, dy't Erasmus fan Rotterdam yn in krityske útjefte publisearre hie. Troch de humanist learde Zwingli in oare bedoeling yn de bibelske teksten te sykjen en te werkennen. Sa fûn er in nije, foar him befrijende tagong ta de Hillige Skrift. Ek al lei Glarus isolearre, dochs wist er nauwe kontakten te ûnderhâlden mei de gelearden fan syn tiid en hy wie altiten op de hichte fan de publikaasjes fan nije boeken. Oan it ein fan syn tiid yn Glarus besiet Zwingli it doedestiidske ymposante oantal fan mear as 100 boeken.
Zwingli woe syn kennis trochjaan en op syn oantrunen waard der yn 1510 in Latynske skoalle yn Glarus stifte. Op dy hegere skoalle koenen jonges basiskennis fan it Latynsk opdwaan en hoegden se net mear om fierrens te gean om kennis op te dwaan. Zwingli waard keazen ta learaar en ûnder syn learlingen wiene tal fan ynfloedrike ynwenners fan it plak, lykas de reformator Valentin Tschudi, de histoarikus Aegidius Tschudi en nei alle gedachten ek Fridolin Brunner, de lettere reformator fan it Kanton Glarus.
Oan it begjin fan de 16e iuw waard der lokaal en federaal diskusearre dat it der om wei gie oer de fraach oft der mei de paus, de keizer of mei de Frânsen gearwurke wurde moast. Yn Glarys gyng it der benammen om yn hokker tsjinst de jonge manlju harren as soldaat moasten melde. Zwingli stie yn dat gefal jimmeroan oan de kant fan de paus. Zwingli, dy't as almoezenier de likernôch 500 Switserske soldaten altiten bystie, fjurre yn in preek op 7 septimber 1515 de manlju yn Monza oan ta ienriedigens. Yn oktober 1515, nei't de Switsers earder al by de Slach by Marignano it tsjin de farsk oanfierde troepen fan de Frânske kening Frâns I ôflizze moasten, kaam der ek in ein oan de federale machtspolityk fan Switserân. It lân yntrodusearre doe de militêre neutraliteit. De Frânsen beaen de Switsers al gau in fredesútstel mei lykwols net al te foardielige betingsten foar de Switsers. Zwingli fersette him dêr tsjin en bleau trou oan de paus, de tsjinstanner fan de Frânsen, mar yn Glarus lykas yn oare dielen fan it lân rekken de minsken op de hân fan de Frânsen, sadat Zwingli's posysje jimmeroan dreger waard fol te hâlden. Hy moast yn 1516 oan de kant en krige trije jier ferlof, ek al wie de befolking fan Glarus noch altiten tige wiis mei Zwingli.
Plebaan yn Einsiedeln (1516–1519)
Yn 1516 berôp Diebold fan Geroldseck Zwingli as plebaan en preker yn it as beafeartsplak ferneamde kleaster Einsiedeln, dêr't er him op 14 april 1516 oanmelde. Dêr begûn Zwingli him yn syn preken te fersetten tsjin it dêr fêststelde misbrûk fan de folksfrommens, de beafeart en tsjin de sûnt 1518 yn Switserlân wurkjende ôflaatpreker Bernhardin Samson en hy rôp de biskoppen fan Sitten en Kostanz op om de Tsjerke mear yn oerienstimming mei it Wurd fan God te bringen. Fanwegen syn ûnderfinings by de fjildtocht yn Itaalje naam er boppedat Erasmus' oertsjûging dulce bellum inexpertīs (Kriich is swiet foar dyjingen dy't it nea meimakke ha) oer, in biedwurd dy't er yn syn sprekwurdenútjefte fan Erasmus ûnderstrepe.
Plebaan oan de Grutte Dom fan Zürich (1519–1531)
Lykas Zwingli wie ek de oerheid fan Zürich tsjin it Switserske hierlingensysteem en dat holp him by it krijen fan de ynfloedrike funksje fan plebaan oan it stift dat oan de Grutte Munster fan Zürich ferbûn wie. It stift wie doe op de katedraal nei it meast respektearre geastlike stift fan it bisdom Konstanz. Yn syn preken lei Zwingli hieltiten yn kleare wurden wer it Evangeelje út, en sawol it folk as de riedshearen lieten harren troch him oertsjûgje. Alle prekers fan Zürich krigen yn 1520 de opdracht fan de oerheid om tenei it Evangeelje neffens de ynterpretaasje fan Zwingli te preekjen.
Yn 1519 briek de pest yn Zürich út en yn septimber fan dat jier waard ek Zwingli troffen. Hy oerlibbe lykwols, mar de sykte hie him sloopt en hie him in jier lang ferswakke. Dy tiid brûkte Zwingli om gedichten en lieten te skriuwen. Ek hat de sykte syn begryp fan God beynfloede, om't er syn genêzing oan Gods wurk taskreau.
Zwingli publisearre yn 1522 mei "Von Erkiesen und Freiheit der Speisen" (oers.: Oangeande de Kar en Frijheid fan Iten) syn earste reformatoaryske útiensetting tsjin it fêsten yn de roomske tsjerke. It wurk skreau er nei oanlieding fan it brekken mei de fêsteltiid by Christoph Froschauer, dat bekend wurde soe as de Affêre fan it Woarstiten. Zwingli sels wie ek by it woarstiten yn de fêsteltiid oanwêzich, mar hy die der sels net oan mei. Mei syn útiensetting rjochtfeardige er it hanneljen en skreau dat it fêsten tsjin it kristlike leauwe yngyng. Zwingli wie der fan oertsjûge dat de Bibel en net de tradysjes fan Rome de boarne fan it kristlike leauwe wie. De biskop fan Konstanz krige fan Zwingli in brief, dêr't er mei tsien oaren yn ferklearre dat se "mei God wisberet wiene, it Evangeelje sûnder ophâlden te preekjen" en fregen om opheffing fan it selibaat. Paus Adrianus VI besocht doe noch Zwingli mei in brief, dêr't de paus de frommens fan de reformator yn priizge, fan fierdere stappen tsjin Rome ôf te hâlden. Zwingli bleau nau ferbûn mei it distrikt Glarus en bleau brieven skriuwen mei ferskate persoanen as pastoar fan Zürich. Op 12 oktober 1522 preekte Zwingli sels wer yn de parochytsjerke fan Glarus, doe't syn eardere learling Valentin Tschudi as haadselebrant de earste hillige misse opdroech. Yn dy preek liet Zwingli dúdlik fernimme dat it net mear deselde pastoar as foarhinne wie. Hy sei dêr dat wat er ea preke hie net de wierheid fertjintwurdige; hy naam ôfstân fan syn preken yn it tiidrek 1506-1516 as pastoar fan Glarus en rôp de bewenners fan Glarus op him yn de nije lear te folgjen.
Earste dispút fan Zürich
Doe't de Dominikanen Zwingli fan ketterij beskuldigen, noege de Grutte Ried fan Zürich alle teologen, dy't Zwinlgli feroardiele koene, ta in dispút út op 28 jannewaris 1523. It waard it earste dispút fan Zürich oer de stellings fan Zwingli. Likernôch 600 geastlike en sekuliere persoanen kamen yn Zürich by inoar. Om't de ôffurdige fan de biskop fan Konstanz, nammentlik Johann Faber, allinne it gesach fan de tradysje en it konsylje tsjin de stellings fan Zwingli wist yn te bringen, erkende de Ried fan Zürich Zwingli as oerwinner fan it dispút.
Twadde dispút fan Zürich (1523)
In twadde dispút fûn plak fan 2 oant 28 oktober 1523. Yn oanwêzigens fan 900 tsjûgen waard der praat oer de byldeferearing en de misse. De oanlieding fan it dispút wie de preek tsjin it ferearjen fan bylden en de dêrút folgjende byldestoarm. Besletten waard om de bylden binnen in heal jier út de tsjerken de ferwiderjen, sadat de minsken troch mear preken op dizze stap taret wurde koene. De byldestoarm fûn sadwaande net ynienen, mar yn alle rêst plak.
Belidenis fan it leauwe en de Bibel fan Zürich
Yn 1525 publisearre Zwingli syn belidenis fan it leauwe "De vera et falsa religione" (oers.: Oer it wiere en falske leauwe) en stjoerde dêr in eksimplaar fan nei kening Frâns I. Alhoewol't Zwingli it oer in soad saken iens wie mei Luther en oare Dútske herfoarmers, feroaren syn ideeën oer de liturgy radikaal en wiisde hy de fysike oanwêziggens fan Kristus yn de kommuny ôf. Fanôf 1525 wie de reformaasje en de fernijing fan de earetsjinst neffens de protestantske yn Zürich gebrûk. It Nachtmiel waard yn beide foarmen fierd. Bylden wiene ferwidere en it selibaat en de roomske misse ôfskaft. Earmesoarch waard betelle út fûnsen dy't frijmakke wiene troch de ûnteigening fan kleasters en relgieuze stiftingen yn it gebiet dêr't de stêd Zürich it foar it sizzen hie. Ek yn 1525 waard it koarhearestift fan de Grutte Munster feroare yn in proasdij, om sa de foarming fan mear grifformearde teologen mooglik te hâlden. Hja moasten de útlis fan de Bibel leare en de kennis yn Dútsktalige preken oan it folk oerdrage. De Tsjerke fan Zürich stie ûnder lieding fan Zwingli.
Yn nauwe gearwurking mei Leo Jud sette Zwingli tusken 1524 en 1529 de Bibel oer yn de federale taal. Dy oersetting is tsjintwurdich bekend as de Bibel fan Zürich. De Bibel fan Zürich is dêrmei de âldste protestantske oersetting fan de hiele Bibel. It wurk waard tusken 1524 en 1529 troch Christoph Froschauer printe en wurdt dêrom ek wol Froschauer-bibel neamd. Yn 1531 ferskynde der ek in ryk yllustrearre útjefte.
It Marburger godstsjinstpetear (1529)
Zwingli moast neat ha fan Luther's saneamde Twarikenlear, dat is in kristlike doktrine dat it "uterlike" ûnder de oerheid en it "inerlike" ûnder de Tsjerke foel. Namste mear seach Zwingli dêrfoaroer Tsjerke en Steat yn nauwe gearwurking, mei dêryn foar de oerheid in serieus te nimmen ferplichting. Hy ferklearre dat de oerheid dy't de foarskriften fan Kristus net as maatstêf nimme woe, "mei God" ûntset wurde mocht.
In oar grut skeel mei Luther wie de ynterpretaasje fan it Hillich Nachtmiel. Yn in publikaasje foel er it idee fan de reeële oanwêzigens fan Kristus by de eucharisty oan. De wurden "Dit is Myn lichem, dit is Myn bloed" moasten neffens Zwingli symboalysk opfette wurde en it miel stie symboal foar it Lêste Jûnsmiel. Yn de ferhanneling "Dass Diese Worte Christi "Das ist mein Leib etc." noch fest stehen wider die Schwarmgeister" (oers.: Dat dizze wurden fan Kristus "Dit is myn lichem ensfh." noch jimmeroan fan krêft binne tsjin de fanaten) reagearre Luther fûl op Zwingli.
Filips I fan Hessen, dy't it yn grutte halen fine koe mei Zwingli's fiergeande ideeën, hie grutte plannen en woe mei in grut bûn de wrâld befrije út de klauwen fan de Habsburgers. Dêrom noege Filips de twa reformators út foar in dispút, dat mear ienriedigens en it bylizzen fan it skeel ta doel hie. Dat fûn plak yn oktober 1529 yn Filips' slot yn Marburg. Zwingli tocht dat er Luther wol mei syn stânpunten oertsjûgje koe, mar Luther wifke en moast troch Filip mei klam oerhelle wurde om te kommen. Ek oare teologen namen oan it petear diel. Oer fjirtjin fan de fyftjin artikels koene de teologen it iens wurde, mar de ferskillen oer de eucharisty waarden net bylein.
Earste Kriich fan Kappel
Zwingli sette ûndertusken prikken útein om in nij bûn op te setten fan protestantske stêden en doe't ek Bern de reformaasje ynfierde waard it protestantske Christliche Burgrecht oprjochte. De fiif katolike kantons Luzern, Uri, Schwyz, Unterwalden en Zug fielden harren omsingele en isolearre en sochten ek om in alliânsje, dy't foarm krige yn de Christliche Vereinigung mei Ferdinand fan Eastenryk op 22 april 1529. Al gau nei't it ferdrach fan de katolike alliânsje tekene wie waard de herfoarme preker Jacob Kaiser finzen nommen yn Uznach en terjochte steld yn Schwyz. Zwingli reagearre poer en woe de katolike kantons militêr ôfstraffe. In delegaasje út Bern fielde dêr neat foar, benammen ek om't in oanfal op de katolike kantons ek in réaksje fan har oanbuorjende katolike steaten koe útlokke. Zürich naam dus allinne it foartou en brocht in leger fan 30.000 man by inoar. De fiif kantons waarden yn de steek litten troch Eastenryk en kamen net fierder as 9.000 man. De Earste Kriich fan Kappel (Erster Kappelerkrieg) wie in feit en de legers kamen inoar by Kappel tsjin, mar einige sûnder slach om't in famyljelid fan Zwingli, Hans Aebli, in wapenstilstân foar inoar krige. Zwingli easke as betingst foar de wapenstilstân dat de katolike uny ûntbûn waard, dat de herfoarme prekers sûnder hinder tagong hiene ta de katolike kantonse, in herfoarming fan it pensioenstelsel en kompinsaasje foar de bern fan de fermoarde Jacob Kaiser. By de ûnderhannelings wie ek in ôffurdige fan Bern, en die spile it net sa skerp as Zwingli. Hja wiene it net iens oer it oplizzen fan de herfoarming fan it pensioenstelsel en ek it ûnbehindere preekjen yn de katolike kantons wie foar Bern net sa'n needsaak. De fiif katolike kantons ûnthieten allinne te brekken mei Eastenryk. De útkomst fan de ûnderhannelings foar de Earste Frede fan Kappel (Ersten Kappeler Landfrieden) wie foar Zwingli in bittere pil en liet sjen dat er oan politike ynfloer ferlear.
Twadde Kriich fan Kappel en de dea fan Zwingli
De Earste Frede fan Kappel regele net it rjocht op it preekjen yn de katolike kantons. Zwingli ynterpretearre dat as mocht der ûnbehindere preke wurde, mar de fiif kantons Luzern, Uri, Schwyz, Unterwalden en Zug wegeren eltse foarm fan herfoarming. De protestantske gebieten tochten ferskillend op hokker wize der druk útoefene wurde moast op de katolike kantons. Guon kantons joegen de foarkar oan stille diplomasy, wylst Zürich it mei geweld ôftwinge woe en Bern in middenposysje ynnaam. It wie Zwingli, dy't Zürich oanfjurre om de reformaasje dan mar mei it fjoer en it swurd oan de katolike kantons op te lizzen. Yn 1531 kaam it ta wapene konflikt tusken Zürich en de katolike kantons, de Twadde Kriich fan Kappel. By ferrassing wiene it de katolike kantons, dy't op 9 oktober 1531 de kriich oan Zürich ferklearren. It slagge Zürich yn de gauwichheid om in leger fan likernôch 3.500 man by inoar te krijgen, dy't by Kappel lykwols in dûbel sa sterk leger fan de katolike kantons trof. Under de soldaten fan it Zürichske leger sieten ek in soad predikanten, wêrûnder Zwingli. De striid duorre net langer as in oere en it leger fan Zürich waard troch de katoliken ynmakke. Zwingli sels rekke ferwûne en foel yn hannen fan de fijân. Hja dreaune de spot mei Zwingli, fregen oft se him noch ienris de bycht ôfnimme koene en makken him dêrnei dea. Zwingli's lichem waard fjouwerdield, ferbaarnd en de jiske oanslutend yn de wyn ferstruid.
Pas yn 1838 waard yn Kappel en yn 1885 yn Zürich foar Zwingli in monumint oprjochte. Opfolger fan Zwingli yn Zürich waard Heinrich Bullinger, dy't de grifformearde lear konsolidearre en eins as de echte stifter fan de Grifformearde Tsjerke wurdt beskôge.
Utwurking fan Zwingli's reformaasje
De útgongspunten fan Zwingli's reformaasje wiene oars as dy fan Luther en hat njonken in soad mienskiplike útkomsten ek dúdlike ferskillen. Wylst Luther it grau hie oan de hannel yn ôflaten en oare misstannen yn de Tsjerke dy't flokten mei syn útlis fan de Bibel, akseptearre Zwingli yn de Tsjerke allinnich dat, wat útdruklik yn de Bibel stie. Sadwaande stie yn de grifformearde tsjerken folle mear noch as yn de lutherske tsjerken it Wurd sintraal. Bûten Bibelteksten hiene de grifformearde tsjerkengjin fersierings yn de tsjerken en ek al wie Zwingli sels tige muzikaal, muzyk spile ynearsten gjin rol by de earetsjinst.
Bûten inkelde gebieten yn Switserlân en Dútslân giet gjin inkelde tsjerke op grifformearde grûnslach streekrjocht werom op Zwingli's wurk. Se binne folle sterker beynfloede troch it tinken fan Jehannes Kalvyn, sa't it yn de Heidelberchske Kategismus fêstlein is.