cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ruy Gómez de Silva, prins fan Éboli
Don José ("Ruy") Gómez de Silva, prins fan Éboli, hartoch fan Pastrana en grande fan Spanje (eins, Portegeesk: dom Jose ("Rui") Gomes da Silva; Chamusca (Portegal), 27 oktober 1516 – Madrid, 29 july 1573) wie in Spaansk ealman en politikus fan Portegeesk komôf. Fan in leechaadlik libbensbegjin wist er troch syn freonskip mei de Spaanske kening Filips II op te klimmen ta hege posten, en ûntjoech er him ta ien fan 'e machtichste mannen yn it Spaanske Ryk.
Drûchlizzing (alkoholferbod)
Skiednis
Yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw en de iere tweintichste iuw krewearren yn in grut part fan 'e Westerske wrâld hielûnthâldersorganisaasjes foar in ferbod op alkohol. Dat waard gauris dien troch bibelfêste protestanten, dy't hannelen út moralistyske oertsjûgings. De opkomst fan hielûnthâldersorganisaasjes en it stribjen nei drûchlizzing foel gear mei de striid foar it frouljuskiesrjocht en rekke dêrmei ferbûn, om't húslik geweld tsjin froulju gauris mei dronkenskip te krijen hie. Sadwaande folge der yn 'e earste desennia fan 'e tweintichste iuw in weach fan nasjonale drûchlizzings sadree't froulju it kiesrjocht krigen hiene:
Ruy Gómez de Silva, prins fan Éboli
Karriêre
Éboli waard yn 1516 berne yn it Portegeeske Chamusca, as de twadde soan fan dom Francisco da Silva, hear fan Ulme en Chamusca. Yn maart 1526, doe't er tsien jier wie, eskortearre er de infanta Isabella fan Portegal nei Sevilla ta, dêr't se troude mei Karel V, de kening fan Spanje. Éboli bleau yn Spanje as lid fan 'e Isabella har hofhâlding, en doe't hja yn 1527 it libben skonk oan Filips II, waard Éboli oansteld as paazje fan 'e jonge prins. Nettsjinsteande it feit dat se alve jier skeelden, ûntjoech him tusken Éboli en Filips in hechte freonskip.
Drûchlizzing (alkoholferbod)
Skiednis
Oer it algemien bliek de drûchlizzing nei ferrin fan ferskate jierren net te wurkjen. It smokkeljen en yllegaal stoken fan alkohol naam almar ta en ûntjoech him ta ien fan 'e wichtichste wurkmêden fan 'e organisearre misdie. Doe't bliken die dat it middel slimmer wie as de kwaal, besleat men hast oeral tsjin 'e ein fan 'e 1920-er jierren of oan it begjin fan 'e 1930-er jierren om it ferbod mar op te heffen.
Ruy Gómez de Silva, prins fan Éboli
Karriêre
Yn 1554, doe't syn âldere broer Jan ûntidich kaam te ferstjerren, urf Éboli de hearlikheden Ulme en Chamusca. Nei't Filips II yn 1556 op 'e Spaanske troan kommen wie, beleanne er syn freon troch him ferskate titels en lukrative amten ta te partsjen. Éboli waard doe ferheft ta prins fan Éboli en hartoch fan Pastrana, en teffens waard er oansteld as lid fan 'e steatsried, as opperkeamerhear fan 'e kening en as grutskathâlder fan Kastylje.
Drûchlizzing (alkoholferbod)
Hjoeddeistige sitewaasje
Yn 'e Westerske wrâld besteane tsjintwurdich gjin lannen en territoaria mear dêr't in nasjonale drûchlizzing fan krêft is. Wol binne yn 'e Feriene Steaten noch in oansjenlik tal countys "drûch", benammen yn it Amerikaanske Suden. Yn 'e Skandinavyske lannen besteane oeral (útsein yn Denemark) beheinings op it mêd fan 'e beskikberens fan alkohol, dy't dêr yn steatswinkels ferkocht wurdt om't de oerheid der it monopoalje op hat. Yn in protte moslimlannen is lykwols noch altyd in drûchlizzing fan krêft om't it drinken fan alkohol tsjin 'e lear fan 'e islaam yngiet. Om dy reden is yn bgl. Afganistan, Iraan, Jemen, Koeweit en Saûdy-Araabje alle alkohol ferbean. Yn oare islamityske lannen jildt de drûchlizzing inkeld foar moslims, mar net foar oanhingers fan oare godstsjinsten. Sa'n sitewaasje bestiet yn bgl. Maleizje en Pakistan.
Ruy Gómez de Silva, prins fan Éboli
Karriêre
As riedshear en minister fan Filips II oefene Éboli hast tweintich jier lang in opmerklike ynfloed út op it regear fan Spanje en op it belied fan dat regear. Bûtenlânske ambassadeurs yn Spanje neamden him by túltsjes wol Rey Gomes II ("Kening Gomes II"). Hy wie de lieder fan 'e saneamde 'ebolistyske partij', ien fan 'e alles behearskjende partijskippen oan it Spaanske hof, wêrby't syn wichtichste politike tsjinstanner don Ferdinand Álvarez de Toledo, hartoch fan Alva wie. De rivaliteit tusken de beide eallju kaam fuort út tsjinstelde opfettings oer de Spaanske steatsynrjochting, wêrby't Éboli in mear federalistyske steatsfoarm foarstie, wylst Alva alle macht sintralisearje woe ûnder in feriene monargy.
Foar de skiednis fan 'e Nederlannen wie Éboli noch sydlings fan belang om't er yn 1559 yn 'e mande mei Alva, Antoine Perrenot, hear fan Granvelle en biskop fan Atert, en Willem fan Oranje ien fan 'e fjouwer Spaanske gesanten wie dy't mei de Frânsen de Frede fan Cateau-Cambrésis sleaten. Éboli stoar yn 1573, yn 'e âlderdom fan 56 jier.
Houlik en neiteam
Op oanrieden fan Filips II ferloofde Éboli him yn 1552, doe't er 36 jier wie, mei de doe tolvejierrige Ana de Mendoza, de dochter fan Diego Hurtado de Mendoza y de la Cerda, prins fan Mélito en hartoch fan Francavilla. It houlik fûn plak op 18 april 1553. Éboli en syn bernebreid krigen njoggen bern:
Praga E-51
De Praga E-51 wie in Tsjechoslowaaksk ferkenningsfleantúch en lichte bommesmiter boud fan Praga. De earste flecht fan de E-51 wie 26 maaie 1938. Nei de oermastering fan Tsjechoslowakije troch Dútslân waard stoppe mei it projekt. Der is mar ien prototype fan boud. Oan de bûtenkant docht it tastel bot tinken oan de Nederlânske tiidgenoat, de Fokker G.I.
Ferlossertsjerke yn it doarp Oebory (Moskou Oblast)
De Ferlossertsjerke (Russysk: Спасская церковь) is in barokke Russysk-Otterdokske tsjerke yn it doarp Oebory yn it distrikt Odintsovo (Moskou Oblast), Ruslân.
Kristoffel (hillige)
Kristoffel of Kristofoarus (Gryksk: Χριστόφορος "Kristusdrager") is in ierkristlike martelder, dy't troch de katolike en otterdokske tsjerken as hillige fereare wurdt. Ek op de protestantske kalinder wurdt er neamd, ek al is der fan de hillige hast neat bekend, útsein dan dat er om 250 hinne de martlersdea stoar en dat er ea bestien hat, want yn it jier 454 waard der yn de Grykske havenstêd Chalkedon, it tsjintwurdige Kadiköy, in stedsdiel yn Istanbûl, in tsjerke oan him wijd. Fierder hat in soad legindefoarming fan Kristoffel in populêre hillige makke. Yn de lette midsiuwen wie Kristoffel yn de Tsjerke al kontroversjeel en der hawwe ferskate synoades west dy't it near op de kultus fan de hillige leine, mar nettsjinsteande dat duorre it noch oant 1962 ear't Kristoffel offisjeel fan de hilligenkalinder ôffierd waard.
Ferlossertsjerke yn it doarp Oebory (Moskou Oblast)
Skiednis
De op in heuvel oan de Moskwa steande tsjerke is in moai foarbyld fan de saneamde Moskouse Barok (ek: Narysjkin-barok) en waard tusken 1694 en 1697 boud yn opdracht fan de bojaar Pjotr Vasiljevitsj Sjeremetev. De stiennen tsjerke ferfong in houten tsjerke út 1673. Arsjitekt wie Jakov Grigorivitsj Boechvostov. Nei de foltôging, dy't de opdrachtjouwer sels net mear meimeitsje soe, waard der noch ris trije jier wurke oan de ynrjochting. Foar de tsjerke waard in 25 meter hege houten ikonostaze boud mei njoggen rigen ikoanen.
Yn 1812, it jier fan de Frânske ynfaazje, die Napoleon's leger op wei nei de haadstêd Moskou ek it doarp Oebory oan en liet in ferwoastge tsjerke achter. Oant 1836 bleau de tsjerke der ferlitten by stean, dêrnei folge in restauraasje.
Kristoffel (hillige)
Kristoffel wurdt yn de ikonografy fakentiden as reus mei in stêf foarsteld, dy't it Jezusbern op de skouder oer it wetter draacht. Tsjintwurdich is de hillige benammen bekend as beskermhillige fan reizgers en hy is ien fan de saneamde fjirtjin needhelpers. Yn Fryslân is Kristoffel de patroanhillige fan de doarpen De Broek en Ingelum. Tsjintwurdich is ek de tsjerke fan Kûbaard in Kristoffeltsjerke, mar oarspronklik wie dy tsjerke wijd oan Sint-Fiktor.
Ferlossertsjerke yn it doarp Oebory (Moskou Oblast)
Skiednis
Yn de Sovjet-tiid bleau de tsjerke oant de jierren 1930 iepen foar de earetsjinst. Oars as in soad oare tsjerken yn it kommunistyske Ruslân bleau it gebou stean, mar de ikonostase waard stikken seage en dêrnei opbaarnd. Ek de klokken oerlibben de ateïstyke tiid net en waarden omraand.
Kristoffel (hillige)
Oerlevering
Yn it Martyrologium Romanum wurdt sûnder fierdere biografyske ynformaasje de datum 25 july tawiisd oan in martler mei de namme Kristofoarus. Om de hillige hinne binne yn de rin fan de tiid in soad legindes ûntstien. thumb|left|200px| Kristoffel op in otterdoksk ikoan as synosefaal Foar de doop hiet Kristoffel neffens de oerlevering Reprobus, Offerus, Offro of Adokimus. Ynearsten wied er soldaat, dêrnei misjonaris yn de omkriten fan Lysië yn it hjoeddeiske Turkije oant er troch ûnthalzing om it libben brocht waard.
Neffens in eastersk-otterdokske oerlevering, dy't op de fyfde iuw werom giet, wie Kristoffel immen dy't by in fabelfolk fan de synosefalen hearde, in folk dat yn earne yn it easten wenne en hûnekoppen hie. Op guon ikoanen wurdt Kristoffel dan ek mei de kop fan in hûn ôfbylde. De mooglikheid bestiet dat dy tradysje ûntstie troch betizing fan de wurden genere canaaneo yn in Latynsk manuskript, dat "út it Kanaänityske skaai" betsjut. Yn it manuskript, wêryn't ferhelle wurdt dat Kristoffel tûzenen minsken ta it kristendom bekearde waard it wurd canaaneo mooglik misfette as canineo, dat hûne-eftich betsjut. Neffens westerske boarnen wied er in reus fan 2,3 meter heech mei de namme Offerus. Elk dy't him tsjinkaam died er mei syn wylde foarkommen skrikken. Offerus hie himsels de ambysje steld om allinne de aldermachtichste hearsker te tsjinjen. En sa begûn er te reizgjen om dy te finen. Hy fûn lykwols nimmen mei in macht sûnder grinzen. Sels de duvel moast him bekenne dat er benaud wie foar in hegere macht. Nei in lange tocht om 'e nocht sei in fromme hearremyt him dat allinne de macht fan God gjin grinzen koe en dat er Dy tsjinje moast. Op de fraach fan Kristoffel hoe't er God dan tsjinje koe, andere de hearremyt him dat syn foarkommen en krêft him yn steat stelde om Kristus te tsjinjen troch pylgers oer in nuodlike rivier te dragen. Neffen de muonts soed er dêrmei Kristus tsjinje kinne en Kristoffel sette dêrmei fuort útein.
Sa naam Offerus op in dei ek in bern op it skouder om it oer de rivier te dragen. Ynearsten wie it bern net swier, mar hoe fierder Kristoffel it wetter yn gyng, namste swierder it bern waard. Yn de midden fan de rivier rôp Offerus "Bern wat bist alderheislikste swier, as is it sa dat ik mei dy de hiele lêst fan 'e wrâld te dragen hie!" It bern andere dêrop: "It is sastû it seiste, want ik bin Jezus, de Heilân, dyst tsjinnest. En lykastû wiste draacht de Heilân de lêst fan it hiele minskdom". It bern waard oan oare kant fan de rivier troch Kristoffel delsetten en sei doe tsjin de reus: "Dû hast no de Kristus droegen, tenei meistû dy Kristoffel (Kristusdrager) neame. Stek dyn stêf yn 'e grûn en dû silst sjen dat er moarn blêd en frucht draacht. Sa wistû dat myn wurden wier west hawwe". thumb|left|200px| Ofbyld út it psalter fan Westminster (± 1250)
Ferearing en ikonografy
Kristoffel is ien fan de fjirtjin needhelpers en jout beskerming tsjin in ûnferwachtse dea as by him opsjoen wurdt. Dêrom stiet er tradisjoneel fakentiden by de yngong fan in tsjerke, lykas ek yn de Ljouwerter Bonifatiustsjerke. Kristoffel is patroanhillige fan de pylgers, reizgers, seelju, piloaten, lestdragers, skippers en (fanwegen it wûnder mei de stêf) túnkers en hannelers fan fruchten. Ek is Kristoffel patroanhillige fan Ingelum en De Broek, fan de stêd Roermond, it eilân Rab yn Kroaasje, de Dútske stêden Braunschweig, Hildesheim, Stuttgart, Werne en Würzburg, Vilnius yn Litouwen, Riga yn Letlân, Havana yn Kuba, San Cristóbal yn de Dominikaanske Republyk en Tivim op Goä yn Yndia.
Oant hjoeddedei wurde medaljes of ôfbylden fan Kristoffel as patroanhillige fan reizgers yn auto's meinommen. By prosesjes yn de midsiuwen rûn yn guon gebieten de persoan dy't de hillige foarstelle moast op stelten mei. Ek yn Flobecq, yn it Frânsktalige Belgje, reizget sûnt 1976 wer sa'n reus mei yn de prosesje.
Kristoffel wurdt yn de keunst as Kristusdrager foarsteld. Yn roomske tsjerken wurdt der as in reus ôf- en útbylde, dy't it Kristusbern meastentiids op syn skouder draacht. Yn ien fan de hannen hâldt er de stêf fêst, dêr't somtiden bledsjes oan sitte.
Reliken
thumb|260px| Skryn yn Sint-Kristoffel yn de katedraal fan Rab'' Yn de katedraal op it Kroatyske eilân Rab wurdt in fergulde relikwarium mei de skedel fan Kristoffel bewarre. Neffens de tradysje liet de biskop de reliken yn 1075 boppe de stedsmuorren sjen, om sa in ein te meitsjen oan de belegering fan it Italjaansk-Normandyske leger.
Ferlossertsjerke yn it doarp Oebory (Moskou Oblast)
Skiednis
Yn 1995 folge de weromjefte fan it gebou oan de Russysk-Otterdokske Tsjerke en in restauraasje.
Trivia
De tsjerke figurearre yn de films Dark Eyes (1987) en The Barber of Siberia (1998).
Denis Mukwege
Denis Mukwege (folút: Denis Mukengere Mukwege; Bukavu, 1 maart 1955) is in Kongoleeske gynekolooch en Nobelpriiswinner. Hy is de oprjochter fan it Panzi-sikehûs yn Bukavu, dêr't er him spesjalisearre hat yn 'e medyske behanneling fan froulju dy't yn en nei de Twadde Kongoleeske Oarloch it slachtoffer wurden binne fan groepsferkrêftings, benammen troch striders fan 'e ferskate rebellegroepen. Mukwege wurdt anno 2018 beskôge as de liedende ekspêr yn 'e wrâld op it mêd fan ferwûnings oan 'e geslachtdielen dy't feroarsake binne troch ferkrêfting. Syn opkommen foar ferkrêftingsslachtoffers waard him yn 'e Kongo troch in soad manlju net yn tank ôfnommen, en nei in moardoanslach yn 2012 moast er in skoft yn ballingskip gean. Yn 2014 waard oan Mukwege troch de Jeropeeske Uny de Sacharovpriis takend, en yn 2018 wûn er tegearre mei de Jezidyske frouljusrjochte-aktiviste Nadia Moerad de Nobelpriis foar de Frede.
Jonkheid en oplieding
Mukwege waard yn 1955 berne yn Bukavu, in stêd yn it easten fan wat doe noch de Belgyske Kongo wie. Hy wie de trêde fan njoggen bern yn it gesin fan in pinksterkristlike dûmny en dy syn frou. Nei't er de middelbere skoalle trochrûn hie, besleat Mukwege en doch in stúdzje medisinen, om't er de sike lju, foar wa't syn heit altyd bea, genêze woe. Nei't er tsjûge west hie fan 'e komplikaasjes by de berte dêr't froulju yn 'e eastlike Kongo (of Saïre, sa't it lân doe hiet) mei te krijen hiene om't der gjin spesjalistyske sûnenssoarch foar harren bestie, keas er der nei it ôfrûnjen fan 'e algemiene oplieding foar om him fierder ta te lizzen op ferloskunde.
Nei't er syn medyske oplieding yn Boerûndy ôfmakke hie, gie Mukwege as ferloskundige oan it wurk yn it sikehûs fan Lemera, op it Kongoleeske plattelân yn 'e omkriten fan Bukavu. Dêr kaam er pasjintes tsjin dy't nei de berte freeslike pine en genitale bliedings krigen om't der mank de medyske stân yn Saïre gjin kennis bestie om harren oandwanings te behanneljen. Sadwaande briek Mukwege syn wurk ôf en reizge nei Frankryk, dêr't er gynekology studearre oan 'e Universiteit fan Angers.
Karriêre
Mukwege sette syn wurk yn it sikehûs fan Lemera fuort nei't er as diplomearre gynekolooch yn Saïre weromkeard wie. Doe't nei it útbrekken fan 'e Earste Kongoleeske Oarloch, yn 1996, de sitewaasje yn Lemera te gefaarlik foar him waard, gied er nei syn berteplak Bukavu, dêr't er inkele jierren yn oare sikehuzen wurke. Yn 1999, in jier nei it útbrekken fan 'e ekstreem bloedige Twadde Kongoleeske Oarloch, stifte Mukwege yn Bukavu it Panzi-sikehûs. Dêr spesjalisearre er him fierder yn it helpen fan 'e froulju dy't dêr mei skriklike genitale ferwûnings binnenbrocht waarden nei't se it slachtoffer wurden wiene fan groepsferkrêftings. Sokke oarlochsmisdieden waarden yn it easten fan wat doe ûnderwilens de Demokratyske Republyk Kongo wurden wie, troch alle stridende partijen as oarlochswapen brûkt, mar benammen troch de ferskate rebellegroepearrings.
Sûnt de ein fan 'e 1990-er jierren hat Mukwege syn wurk grutdiels bestien út genitale plastyske sjirurgy. Anno 2018 hat er mear as 85.000 froulju holpen fan wa't de ferwûnings yn 60% fan 'e gefallen feroarsake wiene troch seksueel geweld. Yn in fraachpetear omskreau er hoe't syn pasjintes soms op eigen krêft folslein neaken syn sikehûs witte te berikken. Hy ferrjochte persoanlik soms wol tsien operaasjes deis, wêrby't er dan wurkdagen fan 18 oeren makke.
Yn septimber 2012 joech Mukwege in taspraak foar de Algemiene Gearkomste fan de Feriene Naasjes, wêryn't er de straffeleazens foar de massale ferkrêftings yn 'e Demokratyske Republyk Kongo feroardiele en it Kongoleeske regear sawol as bûtenlânske machten bekritisearre mei't se net genôch diene om in ein te meitsjen oan wat er "in ûnrjochtlike oarloch" neamde, "dy't gebrûk makket fan geweld tsjin froulju en ferkrêfting as in oarlochsstrategy."
Wierskynlik as reäksje op syn taspraak foar de Feriene Naasjes foelen op 25 oktober 2012 fjouwer wapene manlju Mukwege syn wente yn Bukavu binnen. Om't er sels net thús wie, gizelen se syn dochters en wachten oant er thúskomme soe om him te fermoardzjen. Doe't er thúskaam, waard Mukwege syn libben rêden troch syn liifwacht, dy't sels lykwols deasketten waard. De dokter wist dekking te sykjen en oerlibbe de dêropfolgjende sjitpartij. Neitiid moast er foar syn eigen feilichheid de wyk nimme nei Jeropa, dêr't er in fearnsjier yn ballingskip trochbrocht yn Frankryk. Neffens it Panzi-sikehûs hie syn ôfwêzigens in ûntstellend effekt op 'e deistige gong fan saken dêre.
Op 14 jannewaris 2013 kearde Mukwege werom nei Bukavu, dêr't er in waarm wolkom krige fan it meastepart fan 'e befolking. Benammen syn pasjinten wiene tige bliid him werom te sjen, en hiene jild ynsammele foar syn fleanticket fan Frankryk nei Kongo troch mei ananassen en sipels te suteljen. Datselde jiers kende de Jeropeeske Uny oan Mukwege de Sacharovpriis foar de minskerjochten ta. Yn 2018 wûn er de tige prestizjeuze Nobelpriis foar de Frede, tegearre mei Nadia Moerad, in Iraakske frou dy't de Jezidyske Genoside en seksuële slavernij yn 'e hannen fan 'e striders fan 'e saneamde Islamityske Steat (IS) oerlibben hie.
Jan Rinke
thumb|180px|Pietje Bell op wei nei skoalle. Ofbylde troch Rinke yn Pietje Bell of de lotgevallen van een ondeugenden jongen ([[Chris van Abkoude, 1914)]] Jan Frederik Rinke (Schildwolde, 27 maart 1863 – De Haach, 20 maaie 1922) wie in Nederlânske keunstskilder, etser, litograaf, yllustrator, boekbânûntwerper en tekenlearaar.
Tusken 1899 en 1902 studearre Jan Rinke oan de Ryksakadeemje yn Amsterdam. Dêrfoar wurke in oantal jierren as ûnderwizer yn Rotterdam, dêr't er kunde krige oan de lettere berneboekeskriuwer Chris van Abkoude. Fan 1908 ôf yllustrearret Rinke de berneboeken fan Chris van Abkoude foar Utjouwerij Kluitman. Hy yllustrearre dêrnei in soad boeken, ûnder oaren fan Chris van Abkoude de earste twa dielen út de Pietje Bell-rige en it boek Jaap Snoek van Volendam. Yn dat lêste boek komt er sels foar as de skilder Breedevoorde. Rinke makke ek affysjes en wie ek boekbânûntwerper; foar de firma Kluitman yn Alkmaar ûntwurp er tsientallen bannen. By útjouwerij Scheltens & Giltay ferskynde Jong Holland op schaatsen, een dag op het ijs, een groot 'boek' (24 × 55 cm) mei figueren dy't útknipt wurde koene en oereinset wurde koene om in winterlânskip te meitsjen.
Rinke wenne en arbeide yn Nederlân yn Amsterdam, Blaricum, De Haach, Laren en Volendam. Fierder wurke er ûnder oare yn it bûtelân yn Londen, Berlyn, België en Tirol (Eastenryk).
thumb|700px|center|Jong Holland op schaatsen
Simon fan Syrene
Simon fan Syrene (Hebriuwsk: שִׁמְעוֹן) wie neffens de trije synoptyske evangeeljes in man út Syrene (yn it hjoeddeiske Lybje), dy't ûnder de krúswei fan Jezus troch de Romeinen twongen waard om in diel fan de wei it krús te dragen.
Underdiel fan de straf wie dat de feroardielde sels it krús nei it plak fan eksekúsje sjouwe moast. Dit gebrûk sprekt tsjin dat Jezus tidens de krúsdraging help krige. De ferklearring dat Jezus wol help krige is dat de Romeinske soldaten der fan út gyngen dat Jezus fanwegen de eardere mishannelingen sa te'n ein rekke wie, dat hy sûnder help noch foar de krúsiging stjerre soe.
Yn de tradysje fan de krúswei wurdt it barren yn de fyfte staasje betocht.
Bibelske beskriuwing
It neamen fan de "de heit fan Alexander en Rûfus" yn it evangeelje fan Markus jout de yndruk dat de soannen fan Simon kontakten hiene mei de skriuwer fan it evangeelje. De namme Rûfus komt ek foar yn Romeinen 16:13 (De groetenis oan Rûfus, dy treflike kristen, en oan syn mem, dy't foar my as in mem west hat) en as dizze by de apostel Paulus bekende Rûfus deselde Rûfus is as yn it evangeelje fan Markus, dan kin opmakke wurde dat teminsten ien fan Simon's soannen en in part fan de famylje harren ta de earste kristenen rekkenen.
Yn 1941 waard der yn de delling fan Kidron eastlik fan Jeruzalim in grêfplak troch de Israelyske argeolooch Eleazar Sukenik iepene fan joaden út Syrene út foar de tiid fan it jier 70 nei Kristus. Op ien fan de oantroffen sarkofagen stie yn it Arameesk: Aleksander fan Syrene en yn it Gryksk: Aleksander, soan fan Simon. Alhoewol't it net wis is, kin it likemin útsluten wurde dat it hjir om deselde persoan giet as de Aleksander yn Markus 15:21.
East-Finsterwolde
East-Finsterwolde wie yn de Midsiuwen in karspel yn it Wâld-Aldamt yn de Fryske goa Aldamt, en foel ûnder it Bisdom Múnster.
De Sint-Nikolaastsjerke fan East-Finsterwolde (Astwinserwalda of Oistfinsterwolda) waard neamd yn in tal grinsferdraggen út 1391 en 1420 en yn in pauslike beneamingsbrief foar pastoar Folkardis de Voestfinzervoelda út 1429. Troch it oanmeitsjen fan de feangrûn wie de delsetting, dy't earst noardliker lei, al earder ferpleatst nei in plak heger op it fean. Yn in karspellist fan it Bisdom Múnster yn de ein fan de fyftjinde iuw wurdt it plak Astwinserwalda neamd. It ferpleatsen en it ferdwinen fan it doarp waard altyd taskreaun oan it trochbrekken fan de Doalert, mar it wetter fan de doalert berikte it gebiet pas oan 'e ein fan de fyftjinde iuw. Yn in parochylist út 1500 waard neamd:Oistfinsterwolde aqua destructa (East-Finsterwolde troch it wetter fernield). Einlings waard it doarpsgebiet ferlitten fanwegen it trochbrekken fan de Doalert en dêrnei bedobbe rekke ûnder in laach seeklaai en it opslike lân waard yn de sechtjinde iuw fannijs yndike.
De fûneminten fan in krústsjerke mei in toer waarden yn 1826 fûn besuden Ganzedijk yn in tsjerkeheuvel yn de polder de Vledder tichteby de mûnen fan Finsterwolde. Dêr waarden ek twa êlder sarkofagen fûn yn in stiennen ferwulft. De fûneminten waarden yn 1844 oprêden en it pún waard brûkt foar it ferhurdzjen fan de dyk troch Nieuw-Beerta. De langhalige tsjerkeheuvel fan East-Finsterwolde hat inkelde iuwen lang eigendom west fan de Nederlânsk-Herfoarme tsjerke fan Finsterwolde. De tsjerkekavel waard yn 1821 ferkocht oan D.J. Mulder om mei de opbringst dêrfan in nije toer finansierje te kinnen.
In foargonger fan dy krústsjerke lei nei alle gedachten op 'e hichte fan Ganzedijk.
Beëasten it Midsiuwske karspel East-Finsterwolde hat nei alle gedachten de delsetting Torpsen lein. Berjochten út de njoggentjinde iuw neame erbliuwsels fan stinzen, dy't hjir en dêr yn it gebiet ferspraat leine.
Noravank
Noravank (Armeensk: Նորավանք, it "Nije Kleaster") is in Armeensk kleaster út de 13e iuw en wie oant de 19e iuw it plak dêr't de foarsten fan de Orbelian-dynasty begroeven waarden.
It kleaster heart ta de wichtichste toeristyske attraksjes fan Armeenje en stiet sûn 1996 op de nominaasje om ynskreaun te wurden yn it wrâlderfgoed fan UNESCO. Noravank leit tichteby de stêd Jeghegnadsor yn de provinsje Vajoz Dsor yn in spektakulêr lânskip tusken reade en grize kalkrotsen.
De kleastergebouwen stamme út de 13e iuw en binne opmerklik orizjineel yn it ûntwerp, dat taskreaun wurdt oan de arsjitekt Momik.
Stifting
Noravank waard yn 1205 boud yn opdracht fan biskop Hovhannes, in eardere abt fan Vahanavank by de hjoeddeiske stêd Kapan yn Syunik. Dat barde nei't in ierdskodding it âlde, 9e of 10e iuwske kompleks ferneatige hie. Binnen en bûten de kleastermuorren lizze ruïnes fan ferskate oare gebouwen. It hjoeddeiske kleasterkompleks bestiet út in 13e iuwske Dopertsjerke of Sint-Karapettsjerke (Surb Karapet), de Sint-Grigoriuskapel (Surb Grigor) mei in oerwelfde hal en in Mem-Godstsjerke (Surp Astvatsatsin), de mausoleumtsjerke dy't yn de jierren 1331–1339 boud waard. Noravank wie it plak dêr't de leden fan de Orbelian-dynasty oant yn de 19e iuw harren lêste rêstplak fûnen.
Noravank wie ea de sit fan de biskoppen fan Syunik en foarme mei it skriptoarium en it atelier fan Momik in wichtich kultureel sintrum yn Armeenje De arsjitekt Siranes en de muonst-skilder-byldhouwer Momik wurken hjir yn it lêste diel fan de 13e iuw.
De muorren om it kleaster datearje út de 17e oant 18e iuw. Ek de ruïne fan in Alde Dopertsjerke leit noch binnen dy muorren.
Nei ferwoastiging troch ierdskoddings yn 1841 en 1931 waard Noravank yn de jierren 1948-1949 en 1982-1999 renovearre.
Surb Astvatsatsin
It grutste bouwurk is de twa ferdjippings tellende Surb Astvatsatsin ("Hillige Mem Gods"); ek wol Burtelashen ("bouwurk fan Burtel") neamd ta eare fan prins Burtel Orbelian, dy't de bou fan de tsjerke betelle en dêr begroeven waard. De tsjerke leit súdeastlik fan de Surb Karapet (Sint-Karapettsjerke). Surb Astvatsatsin waard yn 1339 foltôge en is in masterwurk fan de tige betûfte byldhouwer en miniatuerenskilder Momik. Momik levere it ûntwerp en it wie ek syn lêste wurk want hy stoar noch foar de foltôging. Oant noch net sa lang lyn hie de tsjerke in skylddak, mar yn 1997 waard de oanspronklike yn 1840 ferneatige trommel mei de koanyske koepel yn de foarm fan besteande fragminten wer opboud. In smelle trep oan de westlike gevel liedt nei de tagong fan de tsjerke. Boppe de yngong is in reliêf te sjen fan Kristus mei oan wjerskanten Petrus en Paulus.
Surb Karapet
De haadtsjerke Surp Karapet wurdt ek wol Surp Stephanos neamd. De bou wurdt datearre op 1216 oant 1223 of 1221 oant 1227. De tsjerke is krúsfoarmich mei fjouwer hoekkapellen en hie earder in achthoekige koepel, mar krige by de restauraasje yn de jierren 1990 in rûne trommel mei in koanysk dak.
Surp Grigor
De sydkapel Surp Grigor of Smbat Orbelian Kapel (om't dêr it grêf fan Smbat is ûnderbrocht) waard troch de arsjitekt Siranes yn 1275 noardlik fan de Surp Karapet oanboud ûnder it bewâld fan Smbats broer Tarssayitj Orbelian. It is in ienskippich gebou mei in tonferwulft. Op in ferheging stiet in healrûn alter. Yn de tsjerke binne noch resten fan fresko's, dy't lykwols min te ûnderskieden binne. De Surp Grigor hat meardere grêven fan familyleden fan Smbat Orbelian. De tagong is mei in rûnbôgich timpaan en pylders fersierd en de alterapsis is oan wjerskanten dekorearre mei khachkars en foarstellings fan dowen yn reliëf.
Gavit
De rjochthoekige gavit (in soarte fan narteks) waard nei alle gedachten fuort nei de bou fan Surp Karapet boud. Yn 1261 waard de gavit lykwols ûnder foarst Smbat Orbelian ferboud. Mooglik waard it dak yn 1321 troch in ierdskodding ferneatige en dêrnei ferfongen troch it tsjintwurdige swiere kleasterferwulft. Yn it gebou binne moaie dekoraasjes en in soad grêfstiennen te sjen. It timpaan waard fanwegen de oerienkomsten yn styl mei de tsjerke fan it doarp Areni taskreaun oan Momik.
Alex Bein
Alex Bein (Hebriuwsk: אלכסנדר ביין, berne as Alexander Bein; Steinach an der Saale, Dútslân 21 jannewaris 1903 - Stockholm, 20 juny 1988) wie in Dútsk-Israelysk skiedkundige en argivaris fan Joadsk komôf. Hy wie ien fan de earsten dy't de skiednis fan it Sionisme beskreau. Hy is it meast bekend fan syn biografy fan Theodor Herzl.
Alexander Bein waard berne yn in joadske húshâlding. Syn pake Salomon (Shlomo) Bein en heit Mosche Bein wiene foarbidder en de lêste ek learaar oan de Israelyske Folksskoalle yn Steinach. Mids juny 1912 ferfear de húshâlding nei Neurenberch. Nei in stúdzje skiednis yn Erlangen en Berlyn promovearre er yn 1926 yn Berlyn by Friedrich Meinecke mei in dissretaasje oer Alexander Hamilton. Fan 1927 oant 1933 wurke er by it Dútske Ryksargyf yn Potsdam. Sûnt 1933 wie er ynwenner fan Jeruzalem.
Alex Bein wie sûnt 1955 direkteur fan de Sintrale Sionistyske Argiven en tagelyk de earste steatsargivaris fan Israel (1956 oant 1971).
Bein krige de Israelpriis yn 1987 as wurdearring foar syn ûndersyk nei- en de beskriuwing fan de skiednis fan it Sionisme.
Publikaasjes
In kar:
Joop Doevendans
Joop Doevendans (Snits, 16 maaie 1928 – dêre, 15 septimber 2018) wie in Frysk útjouwer en bestjoerder út Snits.
Libben en karriêre
Doevendans waard yn 1928 berne yn 'e Fryske stêd Snits. Hy wie in echte Snitser, dy't yn syn wenplak meitiid bekend kaam te stean as 'ome Joop' en as 'Doefke'. Hy wurke lange tiid as mei-útjouwer fan it Snitser Nijsblêd en wie as frijwilliger aktyf yn it bestjoer fan in breed ferskaat oan maatskiplike organisaasjes.
Sa siet Doevendans yn it bestjoer fan 'e Keninklike Wettersportferiening Snits (KWS), de organisaasje efter û.m. de Snitswike. Hy wie inisjatyfnimmer fan 'e jierlikse floatskou ûnder de Snitswike, en ek fan 'e lanlike yntocht fan Sinteklaas yn Snits, yn 2005. Fierders wied er ek belutsen by de ynstânsje Sneek Promotion en by it SKS-skûtsjesilen.
Foar syn fertsjinsten krige Doevendans yn 1985 ûnder de Snitswike de titel fan Panskipper. Ek waard er beneamd ta Ridder yn de Oarder fan Oranje-Nassau. Hy wie sûnt 1952 troud mei Alie Boschma, mei wa't er fjouwer bern hie. Yn septimber 2018 kaam er yn 'e âlderdom fan 90 jier thús oan 'e Pampuskade yn Snits te ferstjerren.
Martatsjerke (Raard)
De Martatsjerke is de eardere grifformearde tsjerke fan Raard. Tsjintwurdich is it ryksmonumint it tsjerklik sintrum fan de PKN-gemeente "Mei inoar Ien". De gemeente makket ôfwikseljend gebrûk fan de Martatsjerke en de Marijetsjerke fan Foudgum.
Skiednis
thumb|left|Gevelstien boppe de tagong thumb|left|Ynterieur
De earstestienlizzing fan de grifformearde tsjerke fûn krekt efkes bûten it doarp plak op 29 maaie 1916. De nijbou ferfong in âlder gebou út 1893 krekt nei't der in grifformearde gemeente yn Raard oprjochte wie en dêr't neffens in stien yn it portaal de earste stien op 2 septimber 1893 foar lein wie. De tsjerke is yn eklektyske styl boud neffens in ûntwerp fan Ane Nauta út Ternaard en waard op tiisdei 12 desimber 1916 iepene.
Sûnt de bou is der net in soad mear oan it gebou feroare. De sleat dy't eartiids de tsjerke fan de wei skiede is tichtsmiten.
De tsjerke is sûnt jannewaris 1997 oanwiisd as in beskermd monumint fan de jongere boukeunst fan de perioade 1850-1940.
Ynterieur
thumb|left|Kânsel De grifformearden fan Raard ha goed op harren tsjerke past en it ynterieur is hast noch folslein oarspronklik. Sintraal yn de tsjerke steane de preekstoel mei dêr boppe it oargel. De banken binne net ferfongen troch stuollen en steane yn de rjochting fan it liturgysk sintrum opsteld. De finsters binne foarsjoen fan glês-yn-lead-ramen.
Oargel
thumb|left|Oargel It oargel waard troch Bakker & Timmenga út Ljouwert foar de earste tsjerke boud en yn 1918 yn de nijbou wer opboud.
Grutte Priis Formule 1 fan Dútslân 2010
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Dútslân 2010 yn Hockenheim op 25 july. It wie de alfde fan 19 races fan de Formule 1 yn 2010. Hy waard op de Hockenheimring hâlden. De race waard hâlden oer 67 omgongen, op it 4,6 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306,4 kilometer.
Plondering
Plondering of it plonderjen is it eigenmachtich, omraak en ûnrjochtlik yn besit nimmen fan replik guod en/of libbene have fan oaren, dy't troch de rjochtlike eigner(s) efterlitten binne, of dy't oan 'e rjochtlike eigner(s) troch gebrûk fan of driging mei geweld ôfhandich makke wurde. It is in foarm fan dieverij, en dêrmei in misdriuw, dat troch de dieders yn groepsferbân bedreaun wurdt. Yn 'e regel is der by plondering sprake fan in sitewaasje fan wetteleazens, wêrby't de normale rjochtssteat feitlik fersteld of ynstoart is, lykas by oarloch, in natoerramp of massale ûngeregeldheden.
Plondering waard foar it earst ferbean yn 'e Ferklearring fan Brussel út 1874. Letter waard it ek ferbean yn 'e Haachske Konvinsjes fan 1899 en 1907, dy't yn 1954 op dit punt oanpast waarden ta de Haachske Konvinsje foar de Beskerming fan Kultureel Besit yn it Gefal fan in Wapene Konflikt. Under de kêsten fan dat ferdrach binne alle partijen yn oarloggen en oare wapene konflikten net inkeld ferplichte ta it foarkommen fan plondering en ferneatiging fan it besit fan 'e fijân, mar ek ta it bieden fan aktive beskerming oan sok fijannich besit. Ek de Fjirde Konvinsje fan Sjenêve, út 1949, ferbiedt plonderings, en yn kêst 8 fan it Statút fan it Ynternasjonaal Strafhôf, dat oannommen waard yn 1998, stiet fierders dat "it plonderjen fan in stêd of doarp of fan in oar plak, sels as dat mei geweld ferovere wurdt," in oarlochsmisdie is. Nei ôfrin fan 'e Twadde Wrâldoarloch en de Joegoslavyske Oarloggen binne ferskate lju troch oarlochstribunalen ferfolge foar plonderings.
Harley Raine
Harley Raine, echte namme: Yvonne Custard (New York, 23 septimber 1972), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper, pornografysk aktrise en prostituee, wa har namme oft ek wol misstavere wurdt as Harley Rain, Harley Rains, Harley Raines, Haley Raine. Fierders hat se ek wol gebrûk makke fan 'e artystenamme Mistress Harley.
Libben en karriêre
Harley Raine is hikke en tein yn New York. Mei 23 jier sette se 1995 útein mei in karriêre as stripper, wêrby't se fia-fia yn kontakt kaam mei de Amerikaanske pornoyndustry. Twa jier letter, yn 1997, makke se har debút yn in pornografyske film, en neitiid spile se, neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn mear as 170 pornofilms.
Dêrby wurke se û.m. foar sokke foaroansteande labels as Elegant Angel, New Sensations, Devil's Film, Sin City, Vivid Entertainment en Adam & Eve, mar ek wol foar minder bekende studio's, lykas West Coast Productions en Extreme Associates. Fanwegen har romboarstich foarkommen wie Raine ek te sjen yn films fan studio's dy't har talizze op produksjes fan it grutte-boarstesjenre, lykas Napali Video en Big Top Video.
Yn 2012 loek Raine har út 'e pornoyndustry werom, mar neffens har offisjele webside is se noch wol aktyf as stripper en eskort. Neffens har offisjele opjefte is Harley Raine 1.60 m, mei in gewicht fan 45 kg en kupmaat 38DD, dêr't se oan kommen is troch in boarstfergruttingsoperaasje te ûndergean.
NeVeBo
De NeVeBo (folút Nederlandse Volleybal Bond) is 6 septimber 1947 oprjochte te Amsterdam. It bûn organisearret en ûnderstipet it Nederlânske follybal ûnderferdield yn it sealfollybal, Sitfollybal en it Strânfollybal ek fersoarget de NeVoBo de opliedingen foar trêners en skydsrjochters. De Nevobo is tradisjoneel ferdield yn ferskate regio's. Tsjintwurdich binne it er fjouwer, eartiids wiene it der mear as tsien. De hjoeddeiske regio's binne:
De Nevobo is feranwurdlik foar de nasjonale follybalteams fan Nederlân.
Imani Rose
Imani Rose (8 july 1986), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf.
Stavropol (kraj)
De kraj Stavropol (Russysk: Ставропольский край; Stavropolski kraj) is ín kraj in it súdeasten fan Europeeske Ruslân. De haadstêd is Stavropol.
Geografy
thumb|left|250px|De Kameleberch (Гора Верблюд, Gora Verblyjoed) Stavropol leit yn 'e Koeban en grinzget oan de kraj Krasnodar yn it westen, de oblast Rostov yn it noardwesten, Kalmukje yn it noarden, Dagestan yn it easten, Tsjetsjeenje, Ingûsjeesje, Noard-Osseesje-Alaanje, Kabardino-Balkaarje en Karatsjai-Tsjerkjesje yn it suden. Fanút Tsjetsjeenje waarden eartiids regelmjittich  oanslaggen yn de kraj útfierd. Stavropol leit oan de grins tusken Europa en Aazje. Fan noard nei súd is de kraj 285 km en fan west nei east 370 km.
It gebiet wurdt nei it suden ta heuveleftiger einigjend yn de hege bergen fan de Kaukasus. Yn it suden leit ek in groep fan 17 net mear wurkjende fulkanen. It heechste punt fan de kraj is 1603 meter boppe de seespegel. Grutte dielen yn it easten fan de kraj bestiet út steppelân. De grûnskatten fan de kraj binne ierdgas, ierdoalje en uraniumerts. Bysûnder ryk is it gebiet oan boarnen mei geneeskrêftich wetter.
Skiednis
thumb|250px|left|Fort fan Stavropol Argeologen hawwe yn de krite fynsten fûn, dy't der op wize dat it gebiet al 4.000 jier foar ús jiertelling bewenne waard. Yn de deltes fan de rivieren de Jegorlyk en de Kûma lizze in hiel soad âlde delsettings, grêfheuvels en plakken wêrfan't bekend is dat se bewenne waarden. Yn de midsiuwen rûnen der tal fan hannelsrûtes troch de krite en sa ek de Siderûte. Oant yn de twadde helte fan de 18e iuw lei it fierder tin befolke gebiet yn de ynfloedsfear fan it Osmaanske Ryk. Mei't de Russysk-Turkske krigen fan 1768 oant 1774 einigen, gyng it gebiet oer op Ruslân. Yn 1777 liet keizerin Katarina II as ûnderdiel fan de Azov-Mosdok-ferdigeningsliny de fêsting Stavropol bouwe. Acht jier letter ûntstie by it fort Stavropol, de haadstêd fan it gûvernemint Stavropol. thumb|260px|Stavropol yn de 19e iuw Sûnt de opheffing fan it gûvernemint yn 1924 wiene der meardere weryndielings en nammeferoarings. De grinzen fan de tsjintwurdige kraj datearje út in weryndieling fan 1936 en de kraj krige syn hjoeddeiske namme op 12 jannewaris 1943.
Yn 1995 gizelen Tsjetsjeenske terroristen ûnder lieding fan Sjamil Basajev 1.600 minsken yn it sikehûs fan Bûdjonnovsk. Dêrûnder wienen 150 bern en in soad swiere froulju. De gizeling duorre seis dagen. De sifers fariëarje neffens boarne, mar in ûnôfhinklike rûzing hâld it tal slachtoffers ûnder de yn gizeling nommen boargers by de befrijing troch Russyske troepen op 166 deaden en 541 ferwûnen. Ek teminsten 11 Russyske plysjes en 14 soldaten binne by de befrijing omkommen.
Befolking
De mearderheid fan de ynwenners binne Russen. Dêrnjonken binne der minderheden lykas Armeenjers, Oekraïners en Griken. Yn it noardeasten fan de kraj wenje noch Nogai-tataren en Turkmenen, dy't ôfstamme fan de nomadyske steppefolken. Yn it oergongsgebiet nei de bergen wenje Osseten, Kabardinen en Abazinen, dy't foar in part yn de 20e iuw út de Hegere Kaukasus nei it gebiet ferhûzen. Resinter binne ek Darginen út Dagestan nei de republyk ferhûze.
It westlike diel fan de kraj foarmet ûnderdiel fan de Kûban, it tradisjonele diel fan de Kûban-kozakken, dy't fral yn it ôfwetteringsgebiet fan de Kûban-rivier wenje.
De mearderheid fan de befolking is neffens sifers út 2012 russysk-otterdoks of fan in oare kristlike rjochting. In lytse minderheid fan 2% is islamitysk, wylst 16,4% him- of harsels ateïst neamt.
Ekonomy
Masinebou, enerzjy en fiedselyndustry foarmje de belangrykste ekonomyske sektoaren. De lânbou is goed ûntwikkele; yn de ikkerbou wurde fral nôt en sinneblommen ferboud en yn de feeteeld wurde fral bargen, skiep en fûgelguod holden. Ek tún- en wynbou en ymkerijen binne goed ûtwikkele.
Foar it toerisme binne de kuerplakken fan belang. Yn de omkriten fan Stavropol lizze mear as 100 kueroarden, wêrfan't Kislovodsk it bekendst is.
De winning en it ferwurkjen fan ierdoalje en ierdgas spilet in rol yn de ekonomy fan de kraj en ferskillende pipen fan de oaljefjilden yn it suden rinne troch de kraj hinne.
Stêden en bestjoerlike yndieling
De kraj is ûnderferdield yn 26 rajon's en 9 stedsdistrikten. De belangrykste stêden binne de haadstêd Stavropol, Pjatigorsk, Kislovodsk, Nevinnomyssk, Jessentûki, Mineralnye Vody, Georgiejevsk, Bûdjonnovsk und Michailovsk. Meiïnoar binne der 19 stêden en sân plakken mei in stedsk karakter.
thumb|260px|Stavropol
Nij-Hollân (Austraalje)
thumb|260px|Nieuw-Holland op ien fan de [[Globes fan Coronelli]] Nij-Hollân is de histoaryske namme foar it kontinint Austraalje dat troch Nederlanders foar in part yn kaart brocht is.
Earst doe't de Frânsen drigen om Nouvelle Hollande yn westlik Austraalje te kolonisearjen, lieten ek de Ingelsken it each op dy kontreien falle en waard it fan harren kolonisearre.
Yn Nederlân waard de namme Nieuw Holland foar it kontinint oant de ein fan de 19e iuw ta brûkt.
Pixie Hollow Games
Pixie Hollow Games is in Amerikaanske koarte, kompjûteranimearre tekenfilm út 2011 ûnder rezjy fan Bradley Raymond. De film heart ta de Tinker Bell-filmsearje en is basearre op it personaazje Tinker Bell, út 'e wurken fan J.M. Barrie. De titel bestjut: "Spullen fan Pixie Hollow". De stimmen waarden ynsprutsen troch û.o. Megan Hilty, Brenda Song, Mae Whitman en Lucy Liu. It ferhaal folget Rosetta, in freondinne fan Tinker Bell, as hja meidocht oan 'e Spullen fan Pixie Hollow. De film waard yn novimber 2011 foar it earst op 'e tillefyzje útstjoerd.
Plot
Pixie Hollow, it domein fan 'e elfkes op it magyske eilân Neverland, riedt him ta op 'e Spullen fan Pixie Hollow, in kompetysje fan alderhanne sporten tusken út duo's besteande teams fan 'e ûnderskate soarten elfkes. Rosetta, in freondinne fan Tinker Bell, is in túnelfke, en de túnelfkes hawwe noch nea wûn. By de teamseleksje wurdt se oan in oar túnelfke keppele, dat Chloe hjit. Chloe is derfan oertsjûge dat sy dejinge is dy't de earste oerwinning foar de túnelfkes binnenhelje kin. Rosetta leaut dêr neat fan, en hja is der wis fan dat sy en Chloe al yn 'e earste omgong útskeakele wurde sille. Neffens har sille sûnder mis de stoarmelfkes Rumble en Glimmer wer winne, sa't se dat de lêste jierren iderkear dien hawwe.
Rosetta nimt sadwaande net de muoite om te oefenjen, mar besteget der ynstee mear oandacht oan om der foar de kompetysje kreas út te sjen yn in moaie nije jurk. By it earste evenemint, kikkertspringen, wegeret se earst op 'e kikkert te klimmen. As se úteinlings tajout om't it publyk har begjint út te geien, liedt har dielname ta folsleine gaos op 'e racebaan. De oare deis nimme Rosetta en Chloe diel oan ferskate oare eveneminten, lykas reidjufferwetterskyen, twiichbaljen en mûzepolo. Dêrby begjinne se ta Rosetta har ferrassing stadichoan op te klimmen yn it klassemint.
By it lêste ûnderdiel, de teekopkesrace, dûkt Chloe manmoedich by de skeante del, wylst Rosetta der, ta Chloe har ûntsetting, senuweftich by del krûpt. Dêrtroch komme de túnelfkes op it lêste plak te lizzen en begjint Chloe oan har partner te twifeljen. Underwilens falle oare teams út oant inkeld de stoarmelfkes en de túnelfkes noch oer binne. Rosetta en Chloe kieze derfoar om in stik ôf te snijen oer de drekglydberch en komme dêr tanksij Tinker Bell mei súkses oerhinne, sadat se de stoarmelfkes byhelje. Yn it lêste stik fan 'e race brûkt Rumble lykwols, ta Glimmer har ûntsteltenis, Glimmer har wjerljochttalint om ien fan de tsjillen fan it reau fan 'e túnelfkes te fernielen, mei as gefolch dat Rosetta en Chloe crashe.
De túnelfkes slepe harren reau muoisum oer de finishline, lang nei't de stoarmelfkes oankommen binne. Rumble is de oerwinning al oan it fieren, mar keninginne Clarion makket bekend dat de túnelfkes wûn hawwe. As Rumble protest oantekenet tsjin dy beslissing, wiist de keninginne him derop dat Glimmer har foar de finish al ôfjûn hie út walging oer Rumble syn falskspyljen, en dat de stoarmelfkes dêrom nea as team finisht binne. Rosetta en Chloe binne yn 'e wolkens oer de earste oerwinning ea foar de túnelfkes en fiere feest mei harren freonen.
Produksje
Pixie Hollow Games wie oarspronklik bedoeld as de lêste fan fiif jûnfoljende films yn 'e Tinker Bell-rige, en soe de titel Tinker Bell and the Race through the Seasons krije. It wie de bedoeling dat de film yn 2012 útbrocht wurde soe. By neier ynsjen fûnen de bazen by Disney it senario dêr lykwols net geskikt foar. Sadwaande waard it oanpast ta in koarte tekenfilm fan 23 minuten. Oars as by alle oare films út 'e Tinker Bell-searje is Tinker Bell sels yn Pixie Hollow Games net de haadpersoan.
De film waard regissearre troch Bradley Raymond. Produsint wie Helen Kalafatic foar Disneytoon Studios, dy't de film produsearre, en Prana Studios, dy't him animearre. De filmmuzyk waard komponearre troch Joel McNeely, dy't op dat mêd ek ferantwurdlik wie foar de oare Tinker Bell-films. De titelsong fan Pixie Hollow Games wie Dig Down Deeper, dat skreaun waard troch Brendan Milburn en Valerie Vigoda fan GrooveLily, en songen troch Zendaya Coleman.
Distribúsje
De distribúsje fan Pixie Hollow Games waard fersoarge troch Disney-ABC Domestic Television. De film wie op 19 novimber 2011 foar it earst op 'e Amerikaanske tillefyzje te sjen op it Disney Channel. Pixie Hollow Games waard yn 2012 útbrocht as bonusfilm op 'e blu-ray fan Tinker Bell and the Secret of the Wings. Op 20 augustus 2013 kaam der fan 'e film ek in selsstannige útjefte op dvd beskikber.
Wartsykte
Wartsykte (Synchytrium endobioticum) is in sykte dy’t by de ierdappel foarkomt. It is in iensellige, obligaat parasitêre skimmel en kin dus allinnich op libbene planten libje. De sykte kaam oarspronklik allinnich foar yn de Andes yn Súd-Amearika, mar no komt de sykte oer de hiele wrâld foar. Yn Nederlân is it in karantênesykte mei strange wetlike regelingen.
Wartsykte foarmet gjin myselium lykas de Chytridiales, mar oant 40 jier kymkrêftige soralen. Dêryn kinne oant 300 zoöspoaren foarme wurde. In sorus is in skaaimerk fan de famylje Synchytriaceae.
Yn de maitiid komme út de sporangiums beweechlike zoöspoaren, dy’t de epidermissellen ynkringe. Yn de ynfektearre sellen wurde simmersporangums foarme, dêr’t nije zoöspoaren út komme.
Under beskate foar de skimmel minne groei-omstannichheden fusearje twa zoöspoaren ta in zygoate. De waardplantsellen mei de zygoate diele har en foarmje eventueel de want fan in nij wintersporangium. Yn de hjerst ferrotsje de warten, dêr’t de dikwandige rêstspoaren troch yn de grûn frijkomme. De diploïde rêstspoaren pro-sory ûndergeane nei in rêstperioade in ripingsdieling en meardere kearndielings en foarmje sa soralen.
Resistinsje
Wrâldwiid binne der op syn minst 18 fysio’s bekend. Fysio 1 komt it meast foar. Yn Noardeast-Nederlân komme de fysio’s 2, 8 en 18 foar en yn Súdeast-Nederlân fysio 1.
Op besmette grûn is it ferbouwen fan ierdappels allinnich tastien mei resistinte rassen.
Henk Bremmer
Hendricus Petrus (Henk) Bremmer (Leien, 17 maaie 1871 – De Haach, 10 jannewaris 1956) wie in Nederlânsk keunstskilder, mar krige benammen bekendheid as keunstkritikus, keunstpedagooch, samler en hanneler yn keunst. Hy wie de heit fan de skilder Rudolf Bremmer (1900-1993) en de natuerkundige Henk Bremmer (1904-1996).
Libben en wurk
Bremmer waard berne as soan fan Willem Bremmer, loazjeminthâlder, en Cornelia Wilhelmina Dumortier. Hy waard oplaat as skilder en tekener, wurke fan 1893–1895 as keunstsjoernalist en begûn yn 1896 mei syn keunstkursussen. Yn it seizoen 1906–1907 wie Helene Kröller-Müller ien fan syn learlingen. Sy wie doe ien fan de rykste froulju fan Nederlân en begûn rillegau mei it sammeljen fan keunst. Bremmer joech har advys by it gearstallen fan de kolleksje - de basis fan it lettere Kröller-Müller Museum – en beselskippe har ek op oankeapreizen.
Bremmer hie kontakt mei in soad keunstners. Yn 1912 kaam er yn kontakt mei Bart van der Leck. Fan 1912 oant 1945 wied er learmaster en stiper fan Bart van der Leck. De finansjele stipe bestie út in ruiloerienkomst: in moanliks talage yn ruil foar in part fan it wurk. Ek oare keunstners binne ynsidinteel stipe troch oankeap of troch in taslach.