cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Societystjer
In societystjer, fan it Ingelske (high) society, de "(hegere) sosjale fermiddens", is in persoan dy't bekendheid krigen hat sûnder dat hy of sy sels in karriêre hat dy't dy bekendheid rjochtfeardiget. Syn of har ferneamdens is poer en allinnich it gefolch fan de kontakten dy't hy of sy ûnderhâldt mei lju dy't wol bekend binne fanwegen in eigen karriêre. Tsjintwurdich wurdt sa'nent mei in oar Ingelsk wurd ek wol oantsjut as in socialite. Hjirby kin it bygelyks gean om immen dy't in relaasje oangiet mei in ferneamde persoan of immen dy't in ferneamd persoan as broer, suster of bern hat. Foarbylden fan societystjerren binne: Estelle Cruijff (de dochter fan fuotballer Johan Cruijff), Kim Kardashian (de dochter fan 'e foaroansteande abbekaat Robert Kardashian) en Paris Hilton (de oerpakesizzer fan Conrad Hilton, de stifter fan Hilton Hotels & Resorts).
Masami Ihara
(18 septimber 1967) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Yokohama F. Marinos, Júbilo Iwata en Urawa Reds. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 1988, it Aziatysk kampioenskip 1992, it Aziatysk kampioenskip 1996, it King Fahd Cup 1995, it Wrâldkampioenskip 1998 en it Copa América 1999.
Sjongen
Sjongen, sang of de sjongkeunst is it produsearjen fan muzikale lûden mei de stim, wêrby't de gewoane spraak oanpast of ferbettere wurdt troch it oanhâldende tapassen fan ferskillende toanhichten, ritmes en in ferskaat oan fokale techniken. Immen dy't sjongt is in sjonger of fokalist, of, as it om in frou giet, in sjongster of fokaliste. Sokke sjong(st)ers bringe ôfrûne muzykstikken fuort, dy't lieten hjitte. Lieten kinne mei of sûnder begelieding fan muzykynstruminten songen wurde. As der gjin begelieding is, wurde se a kapella songen. It is ek mooglik dat in haadsjonger of lead-sjonger begelaat wurdt troch ien of mear eftergrûnsjongers, dy't syn eigen sjongkeunst oanfolje. Sjongers dy't yn groepsferbân aktyf binne, neamt men in koar; sjongers dy't allinnich optrede, binne soloïsten.
Sjongen kin formeel of ynformeel dien wurde, yn arranzjearre of ymprovisearre foarm. It kin dien wurde as in foarm fan religieuze ferearing, as berop, as leafhawwerij, om't men der aardichheid oan hat of treast yn fynt, of as ûnderdiel fan in muzikale oplieding. Der besteane ferskate foarmen fan sjongkeunst, dy't fierhinne gearfalle mei de ûnderskate sjenres fan 'e muzyk, lykas klassike muzyk (ynkl. opera), koraalmuzyk, popmuzyk, rock, jazz, blues, soul, R&B, country, hiphop, ensfh. As men in goede sjong(st)er wurde wol, is it nedich dat men der tiid en tawijing yn stekt troch eltse dei te oefenjen en in goede oplieding te folgjen. Ek stimtrening dy't fersoarge wurdt troch stimcoaches kin fertuten dwaan.
Gustaf Erikson
Gustaf Adolf Mauritz Erikson (Hellestorp (Lemland ), 24 oktober 1872 – Mariehamn, 15 augustus 1947) wie in reder út Mariehamn, op de Åland-eilannen, ferneamd fan syn float wynjammers dy't er oant de ein fan syn libben yn it wurk hold, benammen foar de nôthannel fan Austraalje nei Jeropa.
Sjongen
Eltse minsklike sjongstim hat in beskaat berik: de ôfstân tusken de heechste en de leechste noaten dy't men sjonge kin. Manlju hawwe yn 'e regel in legere stim mei in beheinder berik en froulju in hegere stim mei in grutter berik. Dêryn spilet mei dat froulju ek de kopstim faak goed behearskje, wylst de measte manlju de behearsking dêroer yn 'e puberteit ferlieze (as se 'it burd yn de kiel' krije). Sjongstimmen wurde op it mêd fan toanhichte yn in stikmannich kategoryen yndield. Fan heech nei leech binne dat:
Sersjant-ynstrukteur
In sersjant-ynstrukteur (ek wol bekend ûnder de Ingelske term drill sergeant) is in ûnderofsier yn 'e striidkrêften, dy't as spesifike funksje it ûnderrjocht fan 'e rekruten hat. It is de taak fan sokke ynstrukteurs om nije soldaten de gewoanten en praktiken fan it militêre libben oan te learen, lykas militêre dissipline, hoe't en wannear't men acht jaan en saluëarje moat en de juste wize om in ofsier oan te sprekken.
Ynstruksje troch in sersjant-ynstrukteur giet der faak net botte sêftsinnich oan ta, hoewol't der ek gjin fysyk geweld oan te pas komt. Der wurdt lykwols hiel wat ôfsnaud en -raasd, en de rekruten wurde faak fan begjin ôf oan yntimidearre. It tinken is dat militêre dissipline en yn 't bysûnder de reewilligens om daliks elts wettich befel op te folgjen dat jûn wurdt troch in militêr fan hegere rang, der by nije soldaten mentaal ynstampt wurde moat, om't soks in ûnmisber ûnderdiel is fan it goed funksjonearjen fan eltse kriichsmacht.
Itselde jildt foar militêre oefenings op it mêd fan bewapene sawol as ûnbewapene gefjochtstrening, dêr't sersjants-ynstrukteur faak ek ferantwurdlik foar binne. Dy binne bedoeld om 'e manskippen op it slachfjild yn libben te hâlden trochdat se dogge wat se dwaan moatte (bgl. dekking sykje) sûnder dat se dêr earst noch oer nei hoege te tinken. Troch sokke dingen oan nije soldaten by te bringen, wat oan 'e kant fan dy soldaten faak mank giet mei in soad pine en wurgens, meitsje sersjants-ynstrukteur har oer it algemien net botte populêr by de manskippen.
It personaazje fan 'e bikkelhurde sersjant-ynstrukteur komt geregeldwei foar yn Hollywoodproduksjes. Bekende foarbylden binne akteur Louis Gossett jr. as sersjant-ynstrukteur Emil Foley yn An Officer and a Gentleman, út 1982, mei yn 'e haadrol Richard Gere, en Gregory Hines as sersjant-ynstrukteur Cass yn 'e Renaissance Man, út 1994, mei yn 'e haadrol Danny DeVito. R. Lee Ermey, dy't yn teminsten fiif rollen in sersjant-ynstrukteur spile (wêrûnder sersjant-ynstrukteur Hartman yn Full Metal Jacket, út 1987), wie yn it echte libben fan 1965 oant 1967 ek wier in sersjant-ynstrukteur yn it Amerikaanske Marinierskorps.
Maartje Roos
Maartje Roos (Noardburgum, 10 jannewaris 1986) is in Frysk fotografe en byldzjend keunstneresse dy't sûnt 2011 aktyf is. Se hat ferskate kearen yn û.m. de Feriene Steaten eksposearre en wurdt beskôge as "ien fan 'e meast talintearre Nederlânske fotografen" fan dit stuit. Roos makket keunst troch eleminten út ferskillende foto's te kombinearjen ta ien byld. Yn 2016 wie se ferantwurdlik foar de omslach fan De Twa Tuorren, de Fryske oersetting fan it twadde diel fan Tolkien syn Lord of the Rings-trilogy.
Libben en karriêre
Roos waard yn 1986 berne yn Noardburgum en gie fan 1998 oant 2003 nei de HAVO oan it Lauwers Kolleezje yn Bûtenpost. Dêrnei folge se oant 2006 in oplieding fotoanika en oanslutend helle se har propedeuze oan 'e keunstakademy ArtEZ yn Swol. Yn 2010 studearre se cum laude ôf oan 'e (eardere) Foto-akademy Grins. Neitiid wurke se earst fanút Hurdegaryp foar't se har bedriuw oan 'e Bredepleats yn Ljouwert fêstige. Yn 2011 naam Roos diel oan 'e groepseksposysje Dutch Delight, op it New York Photo Festival yn New York. Datselde jiers krige se in earfolle fermelding foar de Theo Brandsmapriis.
Yn 2012 wie Roos har wurk op it fotografyfestival PHOTOVILLE te sjen, yn 'e New Yorkske wyk Brooklyn, as ûnderdiel fan 'e goepseksposysje Wonder of Woman. Yn 2012 wie se ek ferantwurdlik foar de fotografy yn it jubileumboek Zijn we d'r al? fan 'e Efteling, dat útbrocht waard ta gelegenheid fan it 60-jierrich bestean fan it Brabânske ferdivedaasjepark. Yn 2013 eksposearre Roos op 'e nij op PHOTOVILLE, diskear as dielnimmer oan 'e groepsekposysje Keep on Dreaming, dy't yn 2014 ek te sjen wie yn Amsterdam en Tokio.
Roos wurke yn 2014 as ien fan 'e hûndert nijste Nederlânske fotografyske talinten mei oan it fotoboek New Photo: Dutch Photografy Talent 2014. Dat jiers waard se ek yn trije kear nominearre foar de 7th Annual Photography Masters Cup, yn 'e kategory reklame, foar Zijn we d'r al?, en twaris yn 'e kategory fine art, foar har oandiel yn Wonder of Woman en foar de fotosearje Oude tijden herleven – Drenthe. Ek naam Roos yn 2014 wer diel oan PHOTOVILLE, mei wurk dat ta de groepseksposysje Alive! hearde.
Yn 2015 makke Roos ûnderdiel út fan it nasjonaal fotografysk tiim fan Nederlân dat meitong nei de World Photographic Cup, mei wurk yn 'e kategoryen kommersjeel (mei as ûnderwerp Joaris en de draak, út 'e Efteling) en lânskip (mei as ûnderwerp de blauwe pau, Pavo cristatus). Yn 2016 helle hja jitris trije nominaasjes binnen op 'e 9th Annual Photography Masters Cup, ien yn 'e kategory reklame (Kerst vier je samen!) en twa yn 'e kategory fine art (Rietsnijders en Piano man).
Roos wurke yn 2016 fierders ek gear mei oersetter en predikant Liuwe H. Westra fan Lollum, by de publikaasje fan 'e Fryske fertaling fan De Twa Tuorren, it twadde diel fan 'e Lord of the Rings-trilogy fan 'e ferneamde Ingelske fantasyskriuwer J.R.R. Tolkien. Foar de hânbûne útjefte fan dat boek ûntwurp Roos de stofomslach, mei in ruter op in Frysk hynder dy't troch in Frysk lânskip fjouweret en twa tuorren, wêrûnder de tsjerketoer fan Tsjom, dat Westra syn berteplak is.
Fan mids novimber 2017 ôf eksposearre Roos yn 'e galery De Vier Pelikanen, oan 'e Twibaksmerk yn Ljouwert mei it projekt Leeuwarden Lonkt, dêr't se trije jier lang oan wurke hie. De tentoanstelling bestie út tsien yn sêne sette foto's fan ferneamde histoaryske Ljouwerters, lykas Willem Loadewyk, Saakje fan Uylenburgh, Marijke-muoi, Mata Hari, Piter Jelles Troelstra en Nynke fan Hichtum, en J.J. Slauerhoff. Alle foto's wiene opboud út tsientallen lagen, wêrby't Roos histoaryske dekôrs kombinearre hie mei kostumearre modellen, bisten en foarwerpen. Bij Leeuwarden Lonkt ynbegrepen wie in lespakket dat de tentoanstelling gaadlik makke foar skoalbern.
Yn 2019 hie Roos in solo-eksposysje mei as namme Terug naar de Toekomst yn keunstromte Het Langhuis yn Swol. Yn 2019 waard se nominearre foar de 12th Annual Photography Masters Cup yn 'e kategory Fine Art, mei har wurk oer Willem Loadewyk fan Nassau. Sûnt 2020 lit Roos har fertsjintwurdigje troch Galery De Roos van Tudor yn Ljouwert en de Eduard Planting Gallery yn Naarden. Dat jiers waard se op 'e nij nominearre foar Photography Masters Cup yn 'e kategory Fine Art, mei har wurk Eartiids Earnewâld. Ek wie se foar Nederlân dielnimster oan World Photographic Cup. Yn 2021 folge in nije nominaasje yn 'e Fine Art-kategory fan 'e Photography Masters Cup foar Roos har wurk Anemone Coronaria. Ek wûn se doe de Talintpriis fan it Prins Bernhard Kultuerfûns Fryslân. Yn 2022 hie Roos in solo-eksposysje by De Roos van Tudor mei fotobewurkings fan domestisearre bisten fan bedrige rassen, titele De Laatsten in Hun Soort. Yn septimber 2022 wûn Roos mei dy rige it goud yn 'e kategory Natoer/Húsdieren en de haadpriis yn 'e kategory Natoer fan 'e fotowedstryd PX3 foar de Prix de la Photographie yn Parys. Mei de priis wie in jildbedrach fan $500 muoid.
Wurkwize
Roos brûkt it medium fotografy om byldzjende keunst te meitsjen. Dat docht se troch eleminten út ferskillende foto's te kombinearjen en dêrút ien glêd yninoar oerrinnend gehiel gear te stallen. Op har eigen webside omskriuwt se dy wurkwize as "it fertellen fan ferhalen yn ien byld". Soks is yn sekere sin dreger as it wurk fan in keunstskilder, dy't eventueel in elemint dat er yn syn skilderij ynkorporearje wol, neiskilderje kinne soe fan in foto of oar byldmateriaal. Roos moat foar har wurk lykwols alle eleminten fotografearje en hechtet sa'n grut belang oan autensiteit dat se der by need it hiele lân foar ôfreizget. It meitsjen fan dit soarte fotokeunst is tige arbeidsyntinsyf en ferget yn 't foar ek in protte ûndersykstiid. De ûnderwerpen dêr't Roos har belangstelling nei útgiet, binne identiteit, natoer en skiednis.
James Monroe
James Monroe (Westmoreland County (Firginia), 28 april 1758 – Albany (New York), 4 july 1831) wie in Amerikaansk politikus. Hy wie de 5e presidint fan de Feriene Steaten fan 1817 oant 1825.
Nei't Monroe ûnder de Amerikaanske Unôfhinklikenskriich yn it leger tsjinne hie, sluet er him oan by de antyfederalisten. Dêrnei waard er lid fan de Senaat, gûverneur fan Firginia, minister fan Oarloch en minister fan Bûtenlânske Saken.
Byam Shaw
thumb|300px|Byam Shaw hat krityk op in studinte John Byam Liston Shaw (Madras, 13 novimber 1872 - Londen, 26 jannewaris 1919), wie in yn Britsk-Ynje berne Britsk keunstskilder, yllustrator, grafysk ûntwerper en keunstlearaar. Hy waard bot beynfloede troch de prerafaeliten. Oan syn heitekant stamme er út in laach fan abbekaten en predikanten út it Skotske greefskip Ayrshire, dat in sydtûke wie fan 'e famylje fan 'e haadlju fan 'e clan Shaw fan Tordarroch.
Fier fan Alle Drokte
Fier fan Alle Drokte, yn it oarspronklike Ingelsk: Far from the Madding Crowd, is in roman fan 'e hân fan 'e Ingelske skriuwer en dichter Thomas Hardy (1840-1928). It wie Hardy syn fjirde roman en syn earste grutte literêre súkses. Fier fan Alle Drokte ferhellet oer de boerinne Bathsheba Everdene en har libben en relaasjes mei manlju, tsjin 'e eftergrûn fan in skynber idyllysk mar yn wurklikheid faak hurd bestean op it plattelân fan súdwestlik Ingelân.
It boek waard foar it earst (anonym) publisearre yn 1874, as fúljeton yn it tydskrift Cornhill Magazine. De doetiidske resinsjes wiene oer it algemien posityf. Hardy paste de tekst foar de edysje fan 1895 yngeand oan, en fierde fierdere feroarings troch yn 'e edysje fan 1901. Yn 2003 helle Far from the Madding Crowd it 48e plak op 'e literêre ranglist The Big Read fan 'e BBC, en de krante The Guardian parte it yn 2007 it 10e plak ta yn in ranglist fan 'grutste leafdesferhalen aller tiden'. It ferhaal waard ferskate keare ferfilme. De Fryske oersetting, fan Geart fan der Mear, ferskynde yn 2018.
Ynhâld
De jonge skieppehoeder Gabriel Oak hat troch sunich te libjen genôch jild opsparre dat er, mei in oanfoljende liening, in pleats pachtsje en in keppel skiep keapje kin. Hy rekket fereale op 'e kreaze Bathsheba Everdene, dy't by har muoike yn itselde doarp komt te wenjen. Meitiid komme se goed mei-inoar yn 'e kunde, en Bathsheba rêdt Gabriel sels in kear it libben. As er har freget om mei him te trouwen, wiist se him lykwols ôf, mei't se tefolle wearde hechtet oan har frijheid, en te min oan him. Om't er him ferret en yn ferlegenheid brocht fielt, komt Gabriel mei botte tsjinwerpings dy't Bathsheba har heechhertichheid allinne mar oanwaakse litte. In pear dagen letter ferfart se nei it doarp Weatherbury, op in mylmannich ôfstân.
Skeveningen
Skeveningen (Nederlânsk en offisjeel: Scheveningen) is in baaiplak, fiskersplak en stedsdiel fan De Haach.
Wiken
Skeveningen bestiet út de lytsere wiken:
Fier fan Alle Drokte
Ynhâld
As se inoar wer moetsje, binne harren omstannichheden alhiel feroare. In ûnbedreaune nije hardershûn hat Gabriel syn hiele keppel oer in klif jage en himsels finansjeel yn it ferdjer stoart. Nei't er alles fan wearde fekocht hat dat er hat, kin er syn skulden ôfbetelje, mar is er strjitearm. Yn it stedsje Casterbridge siket er wurk op in boeremerk, en as er neat fine kin, besiket er it nochris yn Shottsford. Underweis dêrhinne stjit er op in pleats dy't yn 'e brân stiet. Hy betinkt him gjin momint, mar liedt oare foarbygongers by it blussen fan it fjoer. As de yn in wale klaaide eigneresse him komt te betankjen, blykt dat nimmen oars as Bathsheba te wêzen, dy't koartby in beërf fan har omke ûntfongen hat en no ryk is. Hoewol't harren omgong neat te noflik is, nimt se him oan as skieppehoeder.
Underwilens hat Bathsheba in nije bewûnderder opdien: har iensume buorman William Boldwood, in woltierige boer yn syn middeljierren. By dyselde wekket Bathsheba ûnbedoeld hertstocht foar har op, as se him by wize fan grap in falentynskaart stjoert mei de wurden "Trou mei my" derop. Boldwood nimt dat folslein serieus op, en rekket obsedearre troch Bathsheba. Al rillegau docht er har in oansyk. Hoewol't se net fan him hâldt, lit se it yn har omgean om him tawurd te jaan: hy is ommers de meast begearde frijfeint yn 'e hiele krite. Sadwaande stelt se it út om him in antwurd te jaan. As Gabriel har beskrobbet foar it boartsjen mei Boldwood syn gefoelens, jout se him dien. Mar dan reitsje har skiep oanhelle mei in besmetlike sykte, en ûntdekt se ta har argewaasje dat Gabriel de iennichste yn 'e fiere omkriten is dy't wit hoe't de bisten behannele wurde moatte. Har grutskens hâldt it ûntsjinkearbere op, wat Bathsheba in protte bisten en dêrmei jild kostet, mar úteinlik is se twongen en freegje him om help. Neitiid jout se him syn baan werom en fermoedsoenje de beiden har mei-inoar.
It is om dy tiid hinne dat swierige serzjant Francis 'Frank' Troy weromkeart nei syn berteplak Weatherbury, dêr't er op in jûn by tafal Bathsheba tsjin it liif rint. Hoewol't sy him yn 't earstoan net lije mei, slacht dat by har al rillegau om yn ferealens, fral nei't er har opwynt troch har yn beslettenens in demonstraasje fan syn skermkeunst te jaan. Gabriel besiket Bathsheba har belangstelling foar Troy te ûntpraten, en seit tsjin har dat se better ôf wêze soe as se mei Boldwood troude. Dyselde toant agresje yn 'e rjochting fan Troy, sasear dat Bathsheba nei Bath ôfreizget om Troy te warskôgjen dat er net wer yn Weatherbury komme moat, om't se net wit wat Boldwood him oandwaan soe. Troy lit him lykwols net fuortjeie, en as er mei Bathsheba weromkomt, biedt Boldwood him jild oan om Bathsheba op te jaan. Troy beart dat er dat yn him omgean lit om Boldwood op 'e ferkearde skonk te setten, en wiist it jild dan mei minachting ôf om dêroan ta te foegjen dat hy en Bathsheba yn Bath al troud binne. De fernedere Boldwood jout him ôf en swart wraak.
Al gaueftich ûntdekt Bathsheba dat har nije man in gokferslaafde liddichgonger is dy't gjin inkele belangstelling hat foar it boerebedriuw. Mar wat noch minder is: se begjint te fermoedzjen dat er hielendal net fan har hâldt. Dêr hat se gelyk oan, want it hert fan Troy heart ta oan Bathsheba har eardere tsjinstfaam Fanny Robin. Ear't er mei Bathsheba yn 'e kunde kaam, hie Troy ûnthjitten om mei Fanny te trouwen, mar op 'e troudei teach it troch ûngelok efterfolge fanke nei de ferkearde tsjerke ta. Neitiid besocht se har fersin út te lizzen, mar Troy, dy't fernedere wie trochdat syn breid net opdaagjen kaam foar it sluten fan it houlik, woe neat mear mei har te krijen hawwe. Wat er net wist, wie dat Fanny doe al yn ferwachting wie fan syn bern.
Feemerk fan Snits
De feemerk fan Snits wie in feemerk dy't foarhinne eltse wike op tiisdei yn 'e Fryske stêd Snits holden waard.
Skiednis
De oarsprong fan dit evenemint lei yn 'e Midsiuwen, doe't der yn Snits (en yn ferskate oare plakken yn Fryslân) fee ferhannele waard op 'e jiermerken. It is sadwaande ûndúdlik wannear't de feemerk fan Snits krekt oprjochte waard, mar wol is bekend dat der yn 1492 noch sa'n jiermerk wie op 'e dei nei Sint-Marten.
Letter waarden der faker feemerken organisearre, úteinlik ien kear yn 'e wike. Oant yn 'e tweintichste iuw fûnen dy yn Snits plak op it Martinyplein, by de Snitser Martinytsjerke. Yn 1910 waard de feemerk ferpleatst nei it plein dat dernei ferneamd waard: de Feemerk. Dat stik lân waard om it begjin fan 'e tweintichste iuw hinne winterdeis noch brûkt as iisbaan en by 't simmer as keatsfjild. Doe't it yn gebrûk kaam as feemerk, die op dy lokaasje Kafee Vellinga tsjinst as restauraasje.
Yn 'e earste helte fan 'e tweintichste iuw waarden op 'e feemerk fan Snits fral in protte kij en geiten ferhannele. Letter ferskode de hannel yn kij nei de feemerk fan Ljouwert, en brocht men benammen lytsfee (skiep en geiten) en keallen nei Snits. De feemerk fûn lange tiid plak yn 'e iepen loft; pas yn 'e 1960-er jierren waarden op 'e noardwestlike hoeke fan it plein de Feemerkhallen boud, sadat it evenemint binnendoar holden wurde koe.
Fanwegen in ôfname fan it oanfierde fee yn kombinaasje mei strangere regeljouwing dy't djoere ynvestearrings needsaaklik makke, waard de feemerk fan Snits yn 1992 opheft. Dêrtsjin wie yn Snits hertstochtlik ferset, û.o. troch de pleatslike ûndernimster Jikke Ozinga. It mocht lykwols net bate, en neitiid naam de feemerk fan Ljouwert de taken fan 'e Snitser feemerk oer.
Fier fan Alle Drokte
Ynhâld
In stik as wat moannen letter treffe Troy en Bathsheba Fanny as se yn in steat fan flosleine behoeftigens op pynlike wize ûnderweis is nei it earmehûs yn Casterbridge. Troy stjoert syn frou mei it reau fuort ear't se it fanke werom ken. Sels jout er Fanny al it jild dat er by him hat, mei it ûnthjit dat er har oer in pear dagen mear bringe sil. Neitiid brûkt Fanny har lêste krêften op om har bestimming te berikken, dêr't se in pear oeren letter yn it kreambêd komt te ferstjerren, en har poppe mei har. Mem en bern wurde dan tegearre yn in deakiste lein en sa weromstjoerd nei Weatherbury om dêr begroeven te wurden. Gabriel, dy't ôfwist fan Troy syn relaasje mei Fanny, besiket it bestean fan 'e poppe foar Bathsheba geheim te hâlden, mar Bathsheba nimt de deakiste fan har âld-tsjinstfaam foar de nacht yn har hûs op, en as har nije tsjinstfaam Liddy har fertelt oer it geroft dat Fanny swier wie, giet Bathsheba der te neare nacht ôf, iepenet de kiste en sjocht de beide stoflike omskotten dy't deryn lizze.
In jier letter is der noch altyd gjin nijs fan Troy, en om't syn klean op it strân fûn binne, giet men derfan út dat er himsels yn 'e see ferdronken hat. Tsjin dy tiid freget Boldwood Bathsheba op 'e nij om mei him te trouwen. Mei tsjinnichheid seit se ta om dat oer seis jier te dwaan, wat langernôch is om Troy foar de wet deaferklearje te litten. Mar Troy is alhiel net dea, en as geroften him berikke dat Boldwood om syn frou stiket, keart er op krystjûn werom nei Weatherbury om syn eigen oanspraken op Bathsheba krêft by te setten. Dat docht er troch nei Boldwood syn pleats te gean, dêr't in feest geande is, en Bathsheba, dy't dêr oanwêzich is, te oarderjen om mei him nei hûs ta. As se tebekskrillet foar syn hommelse ferskining, grypt er har by de earm. Dêrop jout se in gjalp, en as Boldwood dat heart, sjit er Troy dea, wêrnei't er om 'e nocht selsmoard besiket te dwaan. Hoewol't Boldwood foar moard feroardiele wurdt ta de deastraf, tsjinje syn freonen in smeekskrift yn by de minister fan Binnenlânske Saken, wêryn't se syn die op sljochtsinnigens smite. It fûnis wurdt dan omset yn finzenisstraf. Underwilens lit Bathsheba, dy't djip beskamme is en ferfolle mei gefoelens fan skuld en rou, har man begrave yn itselde grêf as Fanny Robin en har bern.
Troch alle beproevings hinne begjint Bathsheba almar mear te fertrouwen op har âldste, en, sa moat se einlings oan harsels tajaan, bêste freon: Gabriel. As dyselde har oanseit dat er fan doel is om earne oars wurk te sykjen, beseft se dat se net mear sûnder him kin. Dy jûns siket se him op yn syn arbeidershúske, om him te freegjen wêrom't er har no yn 'e steek lit. As se him dêrop ferget, jout er mei tsjinnichheid syn reden ta: Bathsheba har goede namme begjint besmodzge te reitsjen troch geroften dat hy mei har trouwe wol. Oer it mad kommen ropt se út dat dat "fierstente absurd – fierstente gau – [is] om oan te tinken!" Ferbittere jout er har gelyk dat it te absurd is, mar dan ferbetteret se him en neamt it allinnich "te gau". Dat jout him de moed om har op 'e nij te freegjen en trou mei him. Diskear jout se tawurd, en se trouwe yn besletten fermidden.
Titel
De titel Far from the Madding Crowd helle Hardy út in gedicht fan Thomas Gray, Elegy Written in a Country Churchyard ("Treursang Skreaun yn in Tsjerkhôf op it Plattelân"), út 1751: Far from the madding crowd's ignoble strife Their sober wishes never learn'd to stray; Along the cool sequester'd vale of life They kept the noiseless tenor of their way. De útdrukking "far from the madding crowd" betsjut dêr letterlik "fier fan 'e gekmeitsjende kliber". Literatuerkritika Lucasta Miller hat derop wiisd dat de titel in iroanyske literêre grap is, mei't Hardy yn Far from the Madding Crowd net stilte en besletten kalmte ideälisearret, sa't Gray docht, mar krekt "it lûd en de razernij" fan "in ekstreme plot" yntrodusearret yn in sliepperich dekôr.
De titel Far from the Madding Crowd is gauris yn al of net justjes oanpaste foarm brûkt yn 'e moderne popkultuer, û.m. as namme fan ferskate muzykalbums en lietteksten. En fantasyskriuwer Robert Jordan waard dertroch ynspirearre om yn syn romansearje The Wheel of Time in ôfhandich leine stêd de namme 'Far Madding' te jaan.
Adaptaasjes
Far from the Madding Crowd is adaptearre ta:
Fryske oersetting
Far from the Madding Crowd waard yn 2018 ûnder de titel Fier fan Alle Drokte yn it Frysk oerset troch Geart fan der Mear, dy't earder ek ferantwurdlik wie foar de Fryske fertaling fan in oare roman fan Hardy, Tess fan de D'Urbervilles. Beide ferskynden by Utjouwerij Elikser te Ljouwert, fan útjouster Jitske Kingma. De útjefte fan 'e Fryske oersetting fan Far from the Madding Crowd waard mooglik makke troch finansjele stipe fan 'e Provinsje Fryslân en de Stichting Kristlik Frysk Folksboek. De omslach fan 'e oersetting waard makke troch Evelien Veenstra.
Napali Video
Napali Video is in Amerikaanske pornografyske filmstudio dy't fêstige is yn Canoga Park, dat in wyk fan Los Angeles is. Dit bedriuw waard yn 'e iere 1980-er jierren oprjochte troch filmprodusint Kenny Lloyd.
De films dy't troch Napali Video produsearre wurde, hearre sûnder útsûndering ta it grutte-boarstesjenre. Se beslane it hiele spektrum fan neakenfotografy fia masturbaasjesênes en lesbyske porno oant heteroseksuële hurde pornografy. Guon aktrises dy't foar Napali Video wurke hawwe, binne: Anna Amore, Veronica Brazil, Devin DeRay, SaRenna Lee, Daphne Rosen, Chloe Vevrier en Lilli Xene.
Oergongskalinder foar 1582 (Súdlike Nederlannen)
Dit is de oergongskalinder foar 1582 fan de Súdlike Nederlannen.
Úpa
De Úpa (Dútsk: Aupa) is in rivier yn Tsjechje, in lofter sydrivier fan de Elbe (Tsjechysk: Labe). De rivier ûntspringt yn it Reuzeberchtme op in hichte fan 1422 m en is 78,14 km lang. Hy rint út yn de Elbe by de stêd Jaroměř.
De rivier rint troch ferskate stêden en doarpen, ûnder oaren Pec pod Sněžkou, Mladé Buky, Trutnov, Úpice en Česká Skalice.
Norio Omura
(6 septimber 1969) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Yokohama F. Marinos, Vegalta Sendai, Sanfrecce Hiroshima, Yokohama FC en Gainare Tottori. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 1996 en it Wrâldkampioenskip 1998.
Nacht (betsjuttingsside)
"Nacht" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Seneskalk
It wurd 'seneskalk', wêrfan't de ierste oerlevering datearret út 'e twadde helte fan 'e fjirtjinde iuw, komt fan it Aldfrânske sénéchal. It Frânsk hie it as lienwurd oernommen fan it Anglo-Normandyske seneschal, dat wer kaam fan it Aldnederlânske *siniscalc of fan it Aldheechdútske senescalh. Dat wie in gearstalling fan *sini- of sene- ("âld", besibbe oan Latynsk senior) en scalc of scalh (letterlik: "jonge", mar hjir "feint"). Uteinlik wie it wurd in lienfertaling fan it Latynske senior scholaris, "haad fan de wacht".
Engaging the Enemy
Engaging the Enemy is in science fiction-roman fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwster Elizabeth Moon. De titel betsjut: "De Striid mei de Fijân Oangean". It boek spilet yn 'e fiere takomst, as de minskheid him nei de stjerren ta ferspraat hat, en fertelt it ferhaal fan Ky Vatta, in telch út in foaroansteande famylje fan keapfarders yn 'e romte, en har aventoeren as har famylje it doelwyt wurdt fan ûnmeilydsume oanfallen troch piraten. Engaging the Enemy is it trêde diel fan 'e Vatta's War-searje (dy't út fiif dielen bestiet), en is as sadanich it ferfolch op Moving Target. Engaging the Enemy waard yn 2006 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij Del Rey Books en it Londenske Orbit Books.
Wat foarôf gie
Ky Vatta is in telch út 'e Vatta-famylje fan 'e planeet Slotter Key, bekend fan harren bedriuw Vatta Enterprises, in grutte ynterstellêre ferfiersûndernimming. As aparteling binnen de famylje hie se in militêre oplieding folge oan 'e militêre akademy fan Slotter Key, ear't se troch omstannichheden dochs by it famyljebedriuw kaam. Grut wie har ferheardens doe't se it slachtoffer waard fan ferskate (mislearre) moardoanslaggen. Letter ûntdiek se dat Vatta Enterprises en de Vatta-famylje oeral it doelwyt wurden wiene fan lyksoartige oanfallen, wêrby't har âlden, har bruorren en in grut part fan 'e rest fan har famylje omkommen wie.
Dêrfoar bliek in grut ferbûn fan piraten ferantwurdlik te wêzen, wêrfan't de leden út lieken te wêzen op 'e oerhearsking fan 'e hiele troch minsken kolonisearre romte. Dat woene se berikke troch it behearskjen fan 'e ynterstellêre hannel en kommunikaasje. Om in ôfskrikwekjend foarbyld foar de oare keapfarders te stellen oer wat der barre koe as dy it tsjin 'e piraten yn 'e kant setten, wie Vatta Enterprises útkeazen. Dat wie dien op oanstean fan 'e piraat Osman Vatta, it swarte skiep fan 'e Vatta's, dy't jierren lyn troch Ky har heit en omke út 'e famylje set wie en dêrfoar op wraak sinde.
Om 'e ynterstellêre kommunikaasje yn 'e hannen te krijen moasten de piraten fierders ek de ûndernimming InterStellar Communications (ISC), dat dêr it monopoalje op hie, op 'e knibbels krije. Sadwaande waard de ynfrastruktuer fan ISC ek doelwyt fan harren oanfallen, wat Ky in bûnsgenoat opsmiet: Rafe Dunbarger, de as klandestyn agint foar ISC operearjende soan fan 'e algemien direkteur fan dat bedriuw. Doe't Ky har âlde keapfardijskip de Gary Tobai troch Osman Vatta sels oanfallen waard, wist Ky troch har eigen fernimstigens en de help fan Rafe en har bemanning Osman syn skip, de Fair Kaleen, bûten gefjocht te stellen, wêrnei't se yn in man-tsjin-mangefjocht Osman sels deade.
Ynhâld
Ky har thúsplaneet Slotter Key beskikt oer in romtemarine om it eigen planetestelsel te ferdigenjen, mar foar militêre operaasjes dêrbûten makket Slotter Key gebrûk fan kapers: partikuliere romteskippen dy't har ûnderskiede fan piraten trochdat de kaptein bejeftige is mei in kaperbrief, in offisjeel dokumint dêr't yn stiet dat hy en syn skip yn opdracht fan it regear fan Slotter Key wurkje. Ky is sels, troch tadwaan fan Anders MacRobert, har âlde sersjant-ynstrukteur oan 'e Militêre Akademy, ek bejeftige mei sa'n kaperbrief. Dat stelt har by steat om beslach te lizzen op 'e Fair Kaleen, Osman Vatta syn skip, as rjochtlik wûne oarlochsbút. Hoewol't de Fair Kaleen krekt as de Gary Tobai in keapfarder is en gjin oarlochsskip, hat Osman it skip troch de jierren hinne bewapene mei ferskate lasers en geskutsbatterijen. Ek is it in folle flugger en kearberder skip as de âlde, logge Gary Tobai. Ky nimt de Fair Kaleen dêrom foar harsels yn besit, en makket har nicht Stella kaptein fan 'e Gary Tobai.
As de skippen lykwols by de planeet Garth-Lindheimer arrivearje, wurdt Ky har rjocht om 'e Fair Kaleen te hâlden troch de pleatslike autoriteiten yn 'e kiif steld. Se wegeret en wurkje mei oan in rjochterlike útspraak yn dizze kwestje, mei as gefolch dat se net ta it romtestasjon talitten wurdt en daliks ôfsette moat nei it oanbuorjende planetestelsel Rosvirein. Stella bliuwt efter mei de Gary Tobai, dy't net fierder kin sûnder nije foarrieden yn te slaan, en se is lulk op Ky dat dy har yn dizze posysje pleatst hat. Stella is sels folslein ûnbekwaam as kaptein en hat op 'e reis nei Garth-Lindheimer stipe op 'e kennis fan har krappe bemanning (Ky hat de rest meinommen nei de Fair Kaleen). Sadwaande moat Stella te Garth-Lindheimer earste in gaadlike kaptein en bemanning sykje. De kaptein fynt se yn 'e persoan fan Balthasar Orem, en nei't de bemanning oanfolle en it skip reparearre is, folget se Ky nei Rosvirein.
Dêr hat Ky ûnderwilens genôch fan Osman syn piratebút trochferkocht om foar de reparaasjes oan 'e Fair Kaleen te beteljen. Ek hat se har eigen minimale bemanning oanfolle, mei as earste stjoerman de feteraan Hugh Pritang, en as betsjinners fan har geskut û.m. in famyljegroep fan eardere hierlingen ûnder lieding fan 'e kapabele Jon Gannett. Fierders hat yn 'e tuskentiid besletten dat de piraten dy't ferantwurdlik binne foar de dea fan har famylje, útskeakele wurde moatte, en net inkeld út wraak, al spilet dat ek in rol. De piraten hawwe nammentlik yn in soad planetestelsels de ansibles, de apparaten fan ISC dy't ynterstellêre kommunikaasje mooglik meitsje, sabotearre, mei as gefolch dat de ynterstellêre hannel fierhinne stil kommen is te lizzen. As de piraten in wraam op 'e ansible fan Rosvirein dogge, oarderet de marine fan Rosvirein alle neutrale skippen om út te wiken út it planetestelsel. Sadwaande set Ky ôf ear't Stella arrivearre is. As Stella dat ûntdekt, wurdt se noch lulker.
Yn Sallyon, Ky har folgjende haven, heart se dat de piraten, dy't nei't it skynt ûnder lieding fan in Gammis Turek steane, it oanbuorjende planetestelsel, Bissonet, oanfallen hawwe, it regear ûnder fuotten helle hawwe, en dêr no in wier skrikbewâld fiere. Dêrop siket Ky kontakt mei oare kapers, wêrûnder in kaptein N.W. Argelos út Slotter Key, mei as bedoeling om in ferbûn te sluten sadat se in fûst meitsje kinne tsjin 'e goed organisearre piraten. It regear fan Sallyon ynterpretearret har krewearjen lykwols as it meitsjen fan rebûlje en twingt har om it planetestelsel te ferlitten, op 'e nij ear't de Gary Tobai der arrivearre is.
Underwilens is op Ky har thúsplaneet Slotter Key it bewâld oer Vatta Enterprises yn 'e hannen kommen fan har âldmuoike Grace Lane Vatta, in âldminske dat earder troch nimmen serieus nommen waard. Dat muoike Grace yn har jonkheid in kommando wie dy't yn 'e boargeroarloch as spionne en saboteur efter de linys fan 'e fijân operearre, wit hast nimmen mear, likemin as dat se letter inkele jierren yn in psychiatryske ynrjochting sitten hat. Grace konkludearret dat de oanfallen op it haadkertier fan Vatta Enterprises en op 'e wente fan Ky har âlden op it eilân Corleigh, dêr't sa'n soad wurknimmers en leden fan 'e famylje by omkommen binne, net útfierd wurde kinne hiene sûnder de meiwurking fan guon lju op hege posten yn 'e striidkrêften en it regear fan Slotter Key. Dêrom set se útein mei in geheime kampanje om 'e ferantwurdliken, wêrûnder de presidint, it libben soer te meitsjen.
Fan har siikbêd ôf hâldt Grace neitiid oan om 'e skuldigen op 'e hûd te sitten, oant se harren sa senuweftich makke hat dat se op troch har ôflústere tillefoans de saak beprate. Grace is fan doel om 'e belêstjende gegevens iepenbier te meitsjen, mar MacRobert bepraat har om it fierder oan 'e militêre ynljochtingetsjinst oer te litten. Koarte tiid letter komt de wierheid oer de oanfallen op Vatta nei bûten ta, wêrnei't in ferrassend grut tal funksjonarissen yn sawol de kriichsmacht as it regear beslút ôf te treden. De presidint docht selsmoard ear't er foar it gerjocht brocht wurde kin.
Ky is ûnderwilens oankommen yn 'e strang formele Moscoe Konfederaasje, dêr't op grouwe ûnhoflikheid de deastraf stiet. Op oare mêden is men dêr lykwols folle minder strang, en net ien hat der muoite mei dat Ky de Fair Kaleen as oarlochsbút claimt, noch dat se it skip omneame wol, om't de Fair Kaleen yn in protte planetestelsels troch Osman syn piraterij op in minne namme leit. It skip komt no de Vanguard ("Foarhoede") te hjitten. Ky wachtet by Cascadia, ien fan 'e trije bewenne planeten fan 'e Moscoe Konfederaasje, op Stella mei de Gary Tobai, mar ear't dy arrivearret, dûkt in oar skip fan Vatta Enterprises op, de Katrine Lamont, fan kaptein Josiah Furman. Op dy syn skip hat Ky as trettjinjierrige har earste reis as bemanningslid makke, en dêr hat se gjin goede oantinkens oan. Sy en Furman koene beslist net mei-inoar, en in healjier lyn hawwe se nochris in flinke oanfarring hân yn Sabine, dêr't Furman troch Ky har heit hinne stjoerd wie om Ky te helpen. Ynstee woed er har har skip ôfpakke, snaude er har út as wie se in snotnoas en woed er har mei de sturt tusken de poaten nei hûs ta stjoere.
Op Cascadia hâldt Furman no ynienen út dat Ky net de wiere Kylara Vatta is, mar dat se in dochter fan Osman Vatta wêze moat dy't har foardocht as Ky, om't hy wit dat Ky omkommen is by de oanfallen op Vatta Enterprises. Dy bewearing smyt in protte swierrichheden op foar Ky, mei't dat net kontrolearre wurde kin om't de ansibles it net dogge. De Cascadiaanske autoriteiten sette har dêrom, hiel hoflik, fêst op har eigen skip. As Stella by de Moscoe Konfederaasje arrivearret is se skokt as se Furman syn oantigings heart, mar se is ek noch altyd lulk op Ky. Wylst de trage Gary Tobai stadich troch it planetestelsel nei Cascadia fart, fine Ky en Stella los faninoar bewiismateriaal dat Furman al jierrenlang temûk gearwurke hat mei Osman. By de behanneling fan 'e rjochtsaak oangeande Ky har identiteit bewiist genetysk materiaal fan Osman dat Ky net nau oan him besibbe is... mar dat Stella krekt àl syn dochter is. It docht bliken dat Ky har heit en omke wisten dat Osman lofts en rjochts oerwûne bern efterliet, en dat se war diene om dy bern, dy't ommers leden fan 'e Vatta-famylje wiene, te finen en troch oare leden fan 'e famylje adoptearje te litten. Stella (dy't dêr neat fan ôfwist) wie ien fan dy bern, adoptearre troch Ky har omke Stavros sels.
Vatta's War
Nije Bildtse Post
De Nije Bildtse Post is in hûs-oan-hûsblêd yn 'e Nederlânske provinsje Fryslân, dat yn 2021 ûntstie as opfolger fan 'e opdoekte krante de Bildtse Post. It krantsje ferskynde mids septimber fan dat jier foar de earste kear en waard yn in oplaach fan 8.000 eksimplaren ferspraat op It Bilt.
Neffens oprjochter Pieter Jan Heidstra fan útjouwerij Heidstra Media út De Westereen hied er fan bedriuwen en partikulieren op It Bilt in protte entûsjaste reäksjes krigen oer syn inisjatyf om in ferfangend blêd te publisearjen doe't de Bildtse Post nei 85 jier ferdwûn. Hy kundige oan dat de nije krante mear djipte-ynterviews omfetsje soe, wylst de artikels skreaun wêze soene yn it Biltsk, Frysk of Nederlânsk.
Maximilian Schell
thumb|right|Maximilian Schell yn 2011 Maximilian Schell (Wenen, 8 desimber 1930 - Innsbruck, 1 febrewaris 2014) wie in Eastenryksk-Switsersk akteur, filmregisseur en skriuwer.
Maximilian Schell waard berne yn Wenen en opbrocht yn Zürich, dêr't de húshâlding hinne gien wie yn 1938 nei de Anschluss fan Eastenryk by Nazy-Dútslân. Hy wie in soan fan skriuwer, dichter en apteker Ferdinand Hermann Schell en aktrise Margarete Schell Noé. Syn broer Carl en susters Maria en Immy wiene ek akteurs. Schell studearre filosofy, keunstskiednis en myzyk- en teaterwittenskippen oan de universiteit fan Zürich en ek yn Basel en München. Schell fuotballe by Grasshopper Club Zürich, dêr't er oant syn dea ta fan fan bliuwe soe. Yn 1952 hat er noch oan it konservatoarium yn Bern studearre.
Sûnt 1955 wie er yn films te sjen. Syn earste filmrol dy't bekend waard wie yn The Young Lions út 1958. Foar syn rol yn de film Judgment at Nuremberg (1961) krige er in Academy Award foar Bêste Akteur. Fierders spile er karakterrollen op toaniel, wie er telefyzje akteur en keunstskilder.
Orsasjön
Orsasjön (Orsa-mar) is in mar yn de Sweedske provinsje Dalarnas län. It wichtichste plak oan de mar is Orsa. De mar is ûntstien troch it ynslaan fan in meteöryt lykas ek oare marren yn de omkriten.
Orsa (Sweden)
Orsa is it haadplak fan de gemeente Orsa yn it lânskip Dalarna en de provinsje Dalarnas län yn Sweden. It plak hie 5278 ynwenners yn 2005.
It plak leit oan de mar Orsasjön. Orsa en omkriten lûkt, lykas ek Mora, yn de simmer in protte toeristen. Lykas Mora hat Orsa ek in grutte kemping.
Postrinner
In postrinner, postbesteller of koartwei post is immen dy't de lêste hannelings útfiert op it mêd fan 'e postbesoarging, nammentlik in diel fan it sortearwurk en it eigentlike ôfleverjen fan 'e post op it adres fan dejinge oan wa't it oangeande poststik rjochte is. Dat lêste wurdt ek wol it 'bestellen' fan 'e post neamd, wêrby't dy soms yn 'e hannen fan 'e adressearre oerjûn wurdt, mar yn 'e regel yn dy syn brievebus stoppe wurdt.
Yn Nederlân bestie foarhinne de PTT, dat in steatsbedriuw wie. De postrinners dy't dêr yn 'e tsjinst wiene, hiene sadwaande de status fan amtner. Nei't de PTT yn 1989 privatisearre wie, waard it bedriuw omfoarme ta de KPN, dêr't noch letter it selsstannige postbedriuw TNT Post út fuortkaam. Yn 2003 hie TNT Post noch sa'n 42.000 postrinners yn fêste tsjinst, mei dêropta noch 7.500 man dy't yn 'e seis regionale sortearsintra wurken.
Troch de konkurrinsje mei e-mail en de oanhâldende meganisaasje by it sortearjen naam dat tal banen troch de jierren hinne almar fierder ôf. Yn 2010 besleat it privatisearre postbedriuw TNT Post om op te hâlden mei it yn fêste tsjinst nimmen fan profesjonele postrinners, en tenei ynstee te wurkjen mei tydlike dieltiidkrêften. Dêrtroch soene yn ien kear 11.000 minsken harren wurk ferlieze. Nei fûleindige protesten waard dat beslút letter foar in part weromdraaid.
Izébel (bibelsk persoan)
Izébel wie neffens it Alde Testamint de frou fan Achab, de kening fan Israel, dy't regearde fan ± 871 oant ± 852 foar Kristus.
Izébel en de Baäl-kultus
Izébel wie de dochter fan de Fenisyske kening Etbaäl fan Tyrus. Hja troude mei Achab om sa in polityk bûn tusken Israel en Fenysje te besegeljen. It wie Izébel dy't as keninginne fan it noardlike Tsienstammeryk it Hebriuwske folk oansette om de goaden fan Fenysje te oanbidden. Hja wie fûl tawijd oan de foarâlderlike Fenisyske religy en wist har man te bewegen in timpel yn Samaria te bouwen foar Baäl.
Neffens de Bibel yntrodusearre Izébel de Baäl-kultus ek oan it hof en krige hja sels de kening sa fier om oan de earetsjinst diel te nimmen. Izébel die der alles oan om it leauwen yn de God fan Israel út te bannen en te ferfangen troch de Baäl-kultus. Hja liet in soad profeten fan Israelsk religy fermoardzje en minstens hûndert profeten moasten fanwegen Izébel's ferfolgingen harren yn grotten skûl hâlde. Ien fan de profeten dy't him it libben rêde wie Israel's grutte profeet Elía, dy't nei de oare kant fan de Jordaan flechte. Letter moast Elía nochris om syn libben flechtsje doe't Izébel him út wraak fermoardzje woe.
Op kosten fan de steat liet Izébel 450 profeten fan Baäl en 400 profeten fan Asjeara ûnderhâlde. Har fûleindige sindingsdrang brocht frucht, want neffens de Skrift bleaunen der yn hiel Israel net mear as 7.000 minsken oer dy't net bûgden foar Baäl.
Izébel en Nabot
Foar Izébel hie it keningskip absolute macht en hja oefene grutte ynfloed út op it bestjoer fan it lân en de kening. Ienris woe de kening in wyngerd fan de lâneigner Nabot oernimme om't de grûn geunstich by it paleis lei en de kening it woe brûke foar de ferbou fan grienten. Nabot wegere lykwols de ferkeap, om't hy it lân út in erfskip krige hie en it yn de famylje hâlde woe. Út namme fan Achab skreau Izébel doe brieven nei de âldsten mei de opdracht Nabot falsk te beskuldigjen fan godslaster en him dêrnei as straf stiennigje te litten. Izébel's opdracht slagge, Nabot waard stiennige en syn wyngerds waarden oerdroegen oan de kening. Dizze saak soarge foar de grime fan Elía, dy't nei oanlieding fan dizze ûndied foarsei dat de hûnen Izébel foar straf by de muorren fan Jizreël opfrette soene.
Nei de dea fan kening Achab kamen syn soannen oan de macht, mar Izébel bleau har ynfloed op it folk útoefenjen. Har dochter Atalja, fierde nei har houlik mei Joaram, de kening fan Juda, ek dêr de ferearing fan Baäl yn.
It ferstjerren fan Izébel
Nei de dea fan Achab liet Elía Jehû troch in learlingprofeet as nije kening fan Israel salvje. Jehû krige de opdracht fan de learlingprofeet om de hiele famylje fan Achab út te roegjen en reizge nei Jizreël. Jehû skeat sawol kening Joaram, dy't siik wie, as kening Achazja, dy't by Joaram op besite wie, op de flecht dea. Dêrnei wie Isébel oan bar. Hja wist al dat Jehû nei har ûnderweis wie en stie him al opmakke en al foar it finster op te wachtsjen. Doe't Jehû oankaam ferwolkomme hja de nije kening mei de wurden: Giet it goed mei jo, Simry de keningsmoardner? Jehû seach omheech en socht meistanners, dy't hy fûn yn trije hovelingen. Yn opdracht fan Jehû smieten dy trije Izébel troch it finster nei beneden, sa't it bloed by de muorren opspatte. Hja lieten har dêr ynearsten lizze, mar nei't Jehû opdracht joech dat "ferflokte frommis" dochs mar te begraven, it wie ommers in dochter fan in kening, die bliken dat der útsein wat resten allinnich noch in plasse bloed lei. Alhiel neffens de foarsizzing fan Elía wie Izébel opfretten fan de hûnen.
Brownsville (Tennessee)
Brownsville is in plak (city) yn de Amerikaanske steat Tennessee, yn County Haywood. Troch it plak rint de rivier de Hatchie.
It stedsje is ferneamd nei generaal Jacob Jennings Brown, dy't meidie yn de Oarloch fan 1812.
Demografy
By de folkstelling yn 2000 wie it ynwennertal 10.748. Yn 2006 waard it ynwennertal rûsd op 10.567 (-1,7%).
Katya Sambuca
Katya Sambuca (de troch harsels oanholden Ingelske transliteraasje fan it Russyske Катя Самбука), echte namme: Jekaterina Michailova (Russysk: Екатерина Михайлова), (Leningrad, 27 augustus 1991) is in Russysk neakenmodel, stripper, mainstream-aktrise, sjongster en tillefyzjepresintatrise. Hja briek yn 2011 troch as ien fan 'e populêrste neakenmodellen fan Ruslân en oanbuorjende lannen. Sambuca is troud mei Bob Jack, in regisseur fan pornografyske films.
Jonkheid en oplieding
Katya Sambuca waard yn 1991 berne yn Leningrad, yn 'e Sovjet-Uny, in stêd oan 'e eastlike útein fan 'e Finske Golf dy't in pear jier letter syn oarspronklike namme fan Sint-Petersburch weromkrige. Har heit wie boufakker en har mem, in eardere turnster, wie húsfrou. Sambuca har beppe oan memmekant wie in etnyske Estse. Hja genoat middelber ûnderwiis oan Skoalle Nû 216 yn Sint-Petersburch, dêr't se û.m. Poalsk learde. Neitiid folge se in jier lang in kulinêre oplieding.
As bybaantsje wurke Sambuca yn dy snuorje as servearster yn in restaurant yn Sint-Petersburch, dêr't se op in dei sjonger Mick Jagger fan The Rolling Stones betsjinne. Dyselde murk har skientme op en rette har oan om model te wurden ynstee fan kok. Ek nûge er har út om mei him nei Noard-Amearika te gean, mar dêr gie Sambuca net op yn. Wol folge se Jagger syn rie op, en mei 15 jier fûn se wurk as model yn reklameboadskippen foar Bobby, in merk pop foar famkes.
Priveelibben
Mei 16 jier troude Sambuca mei har freon Sergej Michailov, dy't letter bekend wurde soe as pornografysk regisseur ûnder de skûlnamme Bob Jack. Dyselde joech har de bynamme 'Sambuca'. Hja krigen in dochter, Zvana, neamd nei it hotel yn Volchov dêr't se oanset waard.
Karriêre
Yn 2011 setten Sambuca en har man ôf foar in lang toernee wêrby't Sambuca optredens fersoarge as stripper. Dat die se op poadia yn grutte sealen ynstee fan op 'e catwalk yn stripklubs. Se diene santich stêden oan yn Ruslân, de Oekraïne, Wyt-Ruslân, Estlân, Poalen en Syprus, en hiene grut súkses. Sambuca groeide út ta ien fan 'e meast opsochte entertainers op 'e Russyske siikmasine Yandex. Yn 'e Oekraïne stie se op 'e omslach fan it neakenblêd XXL, en yn Estlân pronke se op 'e cover fan Qoqo, de opfolger fan 'e Estyske edysje fan 'e Playboy.
Yn augustus 2014 iepene Sambuca by wize fan goeddiedichheidsprojekt in gesinspsychologysk sintrum yn 'e Estyske stêd Haapsalu, dêr't se in santjinde-iuwsk hûs besit. Doe't der datselde jiers bylden yn 'e Estyske media opdoeken fan Evelin Ilves, de frou fan presidint Toomas Hendrik Ilves, dy't mei in oare man omsloech, bea Sambuca de presidint en syn frou fergees houliksterapy oan yn har sintrum.
Yn 'e hjerst fan 2014 brocht de Dútske moade-ûntwerper Philipp Plein in kolleksje T-shirts út mei dêrop ôfbyldings fan in neakene Katya Sambuca. Om't dat sûnder har tastimming dien wie, drige Sambuca mei in rjochtsaak as de T-shirts net fan 'e merk helle waarden.