cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Harry Potter en de Stien fan 'e Wizen
Ynhâld
Wylst de studinten nei de eksamens oan 'e ein fan it skoaljier lins hawwe, ûntdekt Harry dat Hagrid sûnder euvelmoed oan in bekape frjemdling útbrocht hat dat de trijekoppige hûn by it hearren fan muzyk yn 'e sûs rekket. Harry beseft dat de befeiliging fan 'e Stien fan 'e Wizen net mear doocht, en besiket perfester Perkamentus te warskôgjen. Dy is lykwols krekt fuortroppen foar in wichtige gearkomste. Harry konkludearret dat Sneep it boadskip dat Perkamentus fuortlokke hat, ferfalske hawwe moat om't er fan doel is en stel dy jûns de Stien fan 'e Wizen. Sadwaande besykje Harry, Ron en Hermelyn him foar te wêzen. Mei muzyk komme se de trijekoppige hûn foarby. Dêrnei komme se noch in rige oare behinderings tsjin, dêr't lokkigernôch hieltyd ien fan harren de oplossing foar wit of hat, al moatte Ron en Hermelyn harrensels op in stuit ien foar ien opofferje sadat Harry fierder kin. As er einlings allinne yn 'e keamer mei de Stien fan 'e Wizen oankomt, is it net Sneep dy't er dêr treft, mar Kwirrel. Dyselde blykt in trouwe folgeling fan Voldemort te wêzen, en hy hat him sels troch de tsjustere tsjoender besette litten om syn master te helpen. It docht bliken dat Sneep net de smjunt is, mar de held, dy't Harry en de oaren hieltyd krekt besocht hat te beskermjen. Kwirrel/Voldemort kin lykwols de Stien net fine, mei't it iennichste sichtbere foarwerp yn 'e keamer de Spegel fan Negnalref is. Kwirrel/Voldemort twingt Harry om yn 'e spegel te sjen om sa de Stien ûntdekke te kinnen, mar op it stuit dat Harry sjocht, fielt er de Stien yn syn bûse fallen. Kwirrel/Voldemort besiket him it ding te ûntnaderjen en der folget in gefjocht, wêrby't blykt dat Kwirrel/Voldemort Harry net oanreitsje kin sûnder himsels de alderaaklikste brânwûnen te besoargjen. Uteinlik rekket Harry bûten westen.
Ferfilming
Yn 1999 ferkocht Rowling de filmrjochten op 'e earste fjouwer Harry Potter-boeken oan 'e Amerikaanske filmmaatskippij Warner Bros., nei't der grute wurdt foar £1 miljoen. Dêrby betong hja dat der oan it Britske karakter fan it ferhaal net toarnd wurde mocht. De ferfilming fan Harry Potter and the Philosopher's Stone kaam Harry Potter and the Sorcerer's Stone te hjitten, om't it boek yn 'e Feriene Steaten ûnder dy titel útbrocht wie (de Amerikaanske útjouwer tocht dat in boek mei it wurd "philosopher", "filosoof", yn 'e titel net ferkocht wurde soe). Ynternasjonaal waard foar de film lykwols al wer de titel Harry Potter and the Philosopher's Stone oanholden. It filmjen sette útein yn oktober 2000 en waard ôfrûne yn july 2001. Op 14 novimber 2001 gied er yn Londen yn premiêre. De film wie in grut súkses en brocht wrâldwiid mear as $974 miljoen op.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan Harry Potter and the Philosopher's Stone kaam út op 23 july 2007 by Utjouwerij Bornmeer, doe noch te Ljouwert, ûnder de titel Harry Potter en de Stien fan 'e Wizen. Dizze oersetting wie fan 'e hân fan Jetske Bilker, dy't ek fan doel wie om 'e oare seis boeken yn it Frysk te fertalen. Troch ôffallende ferkeapsifers is it dêr spitigernôch lykwols nea fan kommen.
De Nieje Tied
De Nieje Tied (ûndertitel: Blad in t plat) is in yn 1994 oprjochte Twintsk literêr-kultureel tydskrift, skreaun yn it Twintsk en oanbuorjende Nedersaksyske taalfarianten (Sallânsk, Achterhoeksk en 't Platdútsk fan krekt oer de grins).
Utjefte
It Blêd wurdt fanút Ynskedee útjûn troch De Oare útjouwerij. Yn de redaksje sit Gerrit Klaassen en mei-oprjochter Goaitsen van der Vliet. Oan syn ferstjerren yn febrewaris 2009 siet ek mei-oprjochter Frank Löwik der yin. De Nieje Tied komt ûngeregeld út romme tuskenskoften.
Ynhâld
Yn De Nieje Tied steane literêre bydragen yn ferskate sjenres; prakkesaasjes oer literêre oangelegenheden en widere keunst; taalkundige stikjes; in rubryk foar koarte berjochten, ynstjoerde en stikelstikjes; en in oersjoch fan nij wurk yn en oer it dialekt. Goaitsen van der Vliet syn Standaard Schriefwieze foar it Twintsk wurdt yn it blêd oanhâlden.
Styl
De Nieje Tied wol nijtiids wêze en biedt gjin stee foar 'folklore en kritiekloze ophemmeling van anneke-bestemoorstied'. Bytiden ropt de redaksje argewaasje op troch krityske besprekken fan skriuwwurk (en stavering, setwurk en foarmjouwing) fan yn har eagen lege kwaliteit, meidat it Twintsk dêr net fierder mei komt; troch har 'knooiboksnweark' neamd.
Al sûnt it begjin rûn it dêrtroch net bêst tusken it skerpe nije blêd en de tradisjoneler kleure streektaalblêden. De Twentsche Courant skreau: '' 'Organisaties die zich met het oostelijk dialect bezighouden [...] zwijgen in alle en zelfs de streektalen. Noch in Stad en Land van de Twente Academie, noch in de Bodbreef van de Kreenk vuur de Twentse Sproak of De Moespot van t Verbond van Neersasse Dialectkringen een woord over het nieuwe blad in t plat.' ''
It fêsthâlden troch Twintske skriuwers en lêzers oan nostalgyske skriuwerij oer eartiids is neffens Frank Löwik yn syn proefskrift oer de 'Twintske Beweging' de reden dat De Nieje Tied tige lytsskalich bliuwt, wylst oare streektaalskriuwerij merakelsk goed rint, hege oplages hat en werprinte wurdt.
Jopie Huisman Museum
It Jopie Huisman Museum is in museum yn Warkum dat wurken fan keunstskilder Jopie Huisman eksposearret.
It museum wurdt stipe troch in Freonerûnte. Der kin ek in 25 km lange fytstocht makke wurde lâns de plakken dy't op de wurken fan Jopie Huisman werom te finen binne en sa wichtich foar him wienen.
Skiednis
right|200px Yn 1985 namen de freonen fan Jopie Huisman it inisjatyf om in eigen museum mei in permaninte eksposysje foar him op te rjochtsjen. Dizze stap waard setten neidat Jopie Huisman besluten hie om net wer te eksposearjen neidat trije fan syn wurken by in eksposysje yn it suden fan it lân stellen wienen. De freonen fûnen syn wurken te belangryk om se net mear te eksposearjen en beslueten dat der in museum komme moast. It leafst yn Warkum, it berteplak fan Jopie Huisman.
Sleeswijckhuys
Yn 1986 waard in pân fan de Stifting Hendrick de Keyser (neamd nei Hendrick de Keyser) oan it Noard yn Warkum hierd. Dat 17e-iuwske Sleeswijckhuys wie krekt restaurearre en gie iepen foar it grutte publyk yn it seizoen fan 1986. It Jopie Huisman museum wie in feit. It wie it earste museum yn Fryslân foar in noch libjende keunstner. De besikersoantallen wienen ynoarm en al gau bliek it prachtige monumintale Sleeswijckhuys te lyts foar alle bewûnderers. De freonerûnte moast om in nij hinnekommen sykje.
Nij museum
Dat pân waard fûn oan de oare kant fan It Noard. It eardere skoalgebou fan de Skoalle mei de bibel lei op in perfekt plak yn de buorren fan Warkum: flakby de Gertrudistsjerke, de Merk mei de Waach en de restaurantsjes mei terrassen. Yn 1992 waard it Jopie Huisman Museum op dat stee boud. De bou is modern en ljocht en der is gebrûk makke fan izer wat roastich, brún kleure is wat sterk oan de âldizerkeapman tinken docht. Yn it dak binne twa rigen ramen komd sadat fan boppe ôf in ljochtfloed nei binnen falt op in breed middenpaad mei oan de sydkanten besletten herntsjes. Yn dy ynhammen binne wurken út ferskate perioades en stilen fan Jopie te sjen. De besiker kin him om samar te sizzen weromlûke yn de tiid en him mids de bylden opstelle dy't Jopie doe de muoite wurdich fûn om te skilderjen.
Utwreiding
Nochris krigen de arsjitekten Wouda en Van der Schaaf de opdracht om de twa opkochte buorpannen by it museum te lûken. Dit dienen se sûnder de histoaryske útstrieling fan de foargevels oan te taasten sadat it arsjitektoanyske ferskaat yn Warkum bewarre bleaun is. Dit nije gedeelte is ynrjochte as de skuorre fan syn pleats yn Hjerbeam. Hjir is it fysike guod werom te finen dy't yn de wurken fan Huisman foarkomme. De âlde komelkersbroek dêr't er ea fan sein hat dat it in selsportret wie, de berneskuon njonken grutte âldeminskeskuon, it readbaitsje dat him sa bekend makke, de fiskersfûken en de poppen. Yn dit nije stik fan it museum binne ek wat 'nijere' wurken fan Jopie te besichtigjen en is der in bioskoop ynrjochte wêr't men noflik sittend yn in maklike stoel byldmateriaal besjen kin.
Yn 2001 wie dizze ferbouwing klear. Jopie ferstoar op 29 septimber 2000 wêrtroch't hy de iepening fan syn 'skuorre' net mear meimeitsje koe.
Hûs Doarn
thumb|Hûs Doarn thumb|Hûs Doarn thumb|Hûs Doarn thumb|Byld fan Wilhelm II en op de eftergrûn Hûs Doarn thumb|Poartegebou thumb|Poartegebou binnenkant thumb|Poartegbou thumb|Dowetille Hûs Doarn (Nederlânsk en offisjeel: Huis Doorn) is in kastiel, ridderhofstêd en landguod op de Utertske Heuvelrêch by Doarn yn de provinsje Utert.
Untstean enarsjitektuer
Yn de 16e en 17e iuw ferriisden der om it binnenplein wengebouwen, dy't no ien gehiel foarmje mei it haadgebou. Yn 1796 waard it yngreven ferboud, mooglik ûnder lieding fan de Amsterdamse arsjitekt Abraham van der Hart. It omlizzende park waard oanlein yn Ingelske lânskipsstyl.
De omfang fan it lângoed foarme in belemmering foar de ûntwikkeling fan it doarp Doarn. Yn 1874 waard it lângoed ferkavele.
Ein 19e iuw waard it hûs bewenne troch Frans Labouchère (1854-1938), dy't wethâlder wie fan de gemeente Doarn en yn 1894 de earste foarsitter fan de Doornsche Golf waard.
Wilhelm II
It Hûs krige syn bekendheid aan de Dútske keizer Wilhelm II. Nei de Novimberrevolúsje fan 1918 frege en fûn hy asyl yn Nederlân. Syn ferbliuwplak wie ynearsten Kastiel Amerongen mar hy wist út eigen middelen al yn 1919 Hûs Doarn oan te keapjen. Hy liet de oprydleane fan de Doarpsstrjitte ferlizze nei de rêstigere Doarnsewei, hjir ferriisde ek it poartegebou dat yn in Hollânske neo-renêssânsestyl boud waard. Fanôf 1920 oant syn dea yn 1941 bewenne hy it Hûs Doarn, dat hy ynrjochte mei objekten út syn paleizen yn Berlyn en Potsdam. Dizze hûsboed kaam yn 59 wagons nei Nederlân ta. Ten noarden fan it Hûs stiet Wilhelm syn mausoleum, boud ûnder lieding fan de Berlynske arsjitekt E. Kiessling.
De winsk fan keizer Wilhelm II wie om yn Dútslân bysetten te wurden as de monargy westeld wêze soe. In soad foarâlden fan de keizer rêste yn de Dom fan Berlyn. Hjir binne te finen 80 sarkofagen fan Pruisyske keningen.
Op de bel-etaazje en de earste ferdjipping binne de keamers noch hast kompleet autentyk. Hûs Doarn hat dêrtroch skitterjende ynterieurs en hûsfêstet in útsûnderlike kolleksje keizerlike keunstfoarwerpen, unyk yn Europa. Museum Hûs Doarn jout in autentyk byld fan it libben fan dizze foarst yn ballingskip en belichemt in wichtich kearpunt yn de Europeeske skiednis.
Operaesje Fers
Operaesje Fers wie in Fryske dichterstelefoan ûnder nûmer 058-2131313 dêr't elts nei beleaven ynbelje koe om in gedicht te belústerjen. De poëzij moast sa 'demokratiseare'wurde. Operaasje Fers hat bestien fan 1968 oant 1994. Yn dy tiid hawwe fia de dichterstelefoan mear as 2000 gedichten te belústerjen west: likernôch 1100 Fryske, 800 Nederlânske en sa'n 100 yn oare talen. Oprjochters fan Operaesje Fers wiene Josse de Haan, Meindert Bylsma en Geart van der Zwaag, mar de geastlike heit wie Feyo Schelto Sixma van Heemstra.
Yn 1969 woe de sjuery fan de Gysbert Japicxpriis, besteande út G.A. Gezelle Meerburg, Lolle Nauta en Jan Wybenga, de priis takenne oan Operaesje Fers, mar Deputearre Steaten fan Fryslân stuts dêr in stokje foar omt it reglemint it takennen fan de priis oan ien auteur foarskriuwt. It telefoannûmer krige ekstra omtinken troch in fers fan Edsard Berger dy't syn 'beschaafde aardrijkskunde' foardroech en dêr't in ARP-senator de PTT-direkteur oer belle: Njonken de oprjochters hawwe ûnder oaren Joop Boomsma, Pier Boorsma en Willem Abma in sit yn de redaksje hân.
Op 27 jannewaris 2005 binne de lûdsargiven fan Operaesje Fers publisearre op de webside fan Tresoar.
Kanaal fan Bristol
thumb|300px|Lizzing Kanaal fan Bristol thumb|Bristolkanaal by Porthkerry It Kanaal fan Bristol (Ingelsk: Bristol Channel, Welsk: Môr Hafren) is in grutte ynholte en ferbynt it estuarium fan de rivier de Severn mei it Sint-Georgekanaal (Atlantyske Oseaan).
De ynholte skiedt Súd West Ingelân fan Súd Wales. Op it breedste punt is it Kanaal fan Bristol 50 km breed.
Eilannen yn it kanaal binne Lundy, Steep Holm en Flat Holm.
Stasjon Apeldoarn
Stasjon Apeldoarn (Apd) is it spoarweistasjon fan Apeldoarn, yn de Nederlânske provinsje Gelderlân. It stasjonsgebou is in unyk ûntwerp, mar ken de klassike symmetryske foarmjouwing dy 't in soad brûkt wurdt yn de perioade dat it stasjon berne is. It gebou hat in heech middenpart en twa lege fleugels oan wjerskanten fan it gebou. Mei de iepening fan de lokaallinen fan de KNLS oan de ein fan de jierren ’80 fan de njoggentjinde iuw kriget it stasjon in eilânperron mei in oerkaping.
Yn 1911 is it stasjonsgebou flink fergrutte. Foar it middenpart komt in lege festibule mei dêrop in terras foar de boppewenning. De lingte fan de linkerfleugel is by de ferbouwing ferdûbele. Yn de jierren ’70 is it ynterieur fan it gebou folslein fernijd. Hjirby is ek de keninklike wachtkeamer út 1911 ferlern gien. De festibule is foar it grutste part ferfongen troch in moderne yngong mei trije luifels.
Loftfeartôfdieling
De Loftfeartôfdieling fan de Keninklike Lânmacht (offisjeel: Luchtvaartafdeeling der Koninklijke Landmacht (LVA) wie de foarrinner fan de Nederlânske Keninklike Loftmacht.
Skiednis
Yn maart 1910 waard yn Nederlân de Militaire Luchtvaart Commissie oprjochte, dy't foarstellen dwaan moast foar it oprjochtsjen fan in loftfeartôfdieling fan it leger. Sekretaris wie Henk Walaardt Sacré, in kapitein by de sjeny. Hy wie yn maart 1908 al belêste mei 'de loftskipfeart by it Rezjimint'. Bûten tsjinst wie er lid fan de Nederlandse Vereniging voor Luchtvaart, en hy krige fan generaal-majoar C.J. Snijders alle romte om him te spesjalisearjen yn de militêre loftfeart. Yn april 1912 brocht de kommisje in einrapport út, dêr 't yn advisearre waard ta it oprjochtsjen fan in loftfearôfdieling, dy't loftballons, loftskippen en fleantugen ta foldwaan hawwe soe.
Op 28 maart 1913 kocht de Staat fan de Nederlannen by Soesterberg in fleanheide oan dy't tsjinje soe as fleanbasis foar de Luchtvaartafdeeling (Fleanbasis Soesterberg). Minister fan Oarloch Hendrik Colijn tsjinne op 9 april it foarstel ta de foarming fan in 'Proef-Afdeeling' yn. It plan kaam troch de Twadde Keamer, mar de eigen loftballons en loftskippen, dêr 't Walaardt Sacré sa'n foarstanner fan wie, waarden skrast. De Loftfeartôfdieling soe allinnich oer fleantugen beskikke. De organisaasje waard op 1 july fan dat jier offisjeel oprjochte, as ôfdieling fan de Keninklike Lânmacht. Walaardt Sacré waard beneamd ta kommandant.
De LVA beskikte oer in Spyker automobiel foar Walaardt Sacré en ien fan Marinus van Meel hierde twadekker, de Brik. De earste fjouwer militêre fleaners hiene yn it bûtenlân harren fleanbrevet helle, op eigen kosten. Yn 1915 waard begûn mei it oplieden fan frijwilligers ta militêr fleaner; ynearsten allinne offisieren en fan 1916 ôf ek legearen yn rang. Kaptein-fleaner Willem Versteegh waard de wichtichste ynstrukteur. Der waard flein mei in pear Farman-tastellen. Ek beskikte de LVA oer tastellen fan de stridende partijen út de Earste Wrâldoarloch dy't yn Nederlân in needlâning meitsje moatten hiene en yn beslach naam wiene. Benammen Cadzand wie om dy needlâningen yn dy dagen bekend, en der waard prate al gau fan it 'fabryk fan Cadzand'. Walaardt Sacré boude de organisaasje op, en ûnder syn lieding waarden noch seis militêre fleanfjilden ynrjochte. Op 1 novimber 1919 waard him earfol ûntslach ferliend.
Yn it ynterbellum waard net folle ynvestearre yn 'e Loftfeartôfdieling. Dat waard feroarsake troch in grut fertrouwen fan de polityk yn de neutraliteit fan Nederlân, wêrtroch't Nederlân bûten de Earste Wrâldoarloch bleaun wie nettsjinsteande besykjen om Nederlân ta ien fan beide kampen tatrede te litten. Fierders leauwen se in soad yn de krekt oprjochte Folkebûn dy't foar wrâldfrede soargje moast. thumb|Fleanbasis Soesterberg yn 1938 Yn 1932 waard de Technyske Tsjinst fan de LVA ôfsplist as Loftfeartbedriuw (LVB). De direkteur fan de LVB foel ûnder it Ministearje fan Oarloch, wylst kommandant LVA ressortearjen bleau ûnder de Generale Staf. De splitsing late ta in soad problemen en spul oer taken en ferantwurdlikheden. Yn 1935 waard de Inspectie der Militaire Luchtvaart oprjochte, mei as wichtichste doel de koördinaasje tusken LVA en LVB te ferbetterjen. De Ynspeksje rapportearre rjochtstreeks oan it Ministearje fan Oarloch, en de LVA en LVB oan de Ynspeksje. De ferbettering kaam mar muoisum op en earst yn 1937 wie der sprake fan in wurkbere situaasje tusken beide loftfeartôfdielingen.
Oant 1935 wiene hast alle militêre loftfeartaktiviteiten op fleanbasis Soesterberg. Mei de nije bestellingen foar fleantugen waard de basis te lyts en de konsintraasje op ien plak makke it hiel kwetsber by in fijanlike oanfal. Nije militêre fleanfjilden wiene needsaaklik, mar mei't it in skoft duorje soe foardat dy klear wêze soene, waarden fleantugen oerbrocht nei besteande fleanfjilden lykas Schiphol, Waalhaven, Gilze-Rijen en Ypenburg. Nederlân realisearre him te let dat de neutraliteit mei wapens ferdigene wurde moast by in folgjende oarloch. De bestellingen dy 't yn 1938 en 1939 pleatst waarden kamen te let om de neutraliteit hanthavenje te kinnen. De LVA waard op 1 july 1939 omfoarme ta de Loftfeartbrigade.
Op 26 july 1944 waard yn Londen it Directoraat Nederlandse Luchtstrijdkrachten oprjochte. Yn 1947 waard in Sjef Loftmachtstêf oansteld en op 11 maart 1953 waard de loftmacht in selsstannich kriichsmachtdiel, Keninklike Loftmacht hjitten.
Radio Caroline
thumb|It skip Mi Amigo fan Radio Caroline Radio Caroline wie de earste seestjoerder foar de Britske kust, dy't tusken 1964 en 1991 mei ornaris twa skippen ôf, op de Noardsee en by it eilân Man, radio útstjoerde. Earst nei 1990 gie Radio Caroline troch oan de fêste wâl. Tusken 1998 and 2013 wie it in satellytstjoerder en sûnt in ynternetstjoerder. Yn 2017 is Radio Caroline in beheinde radiolisinsje jûn foar in part fan East-Anglia.
Heech- en Leech-Sweachdyk
Heech- en Leech-Sweachdyk (Nederlânsk: Hoog- en Laag Zwaagdijk ) is in eardere banne en gemeente yn de provinsje Noard-Hollân.
Heech- en Leech Sweachdyk bestie út de doarpen Onderdijk en Zwaagdijk, en de eardere buorskippen Lagedijk en Neuvel.
De banne foel tusken 1289 en 1795 jurisdiksjoneel ûnder Medemblik, it wie dêrnei koart selsstannich. Tusken 1796 en 1804 hearde it by Wervershoof, om dêrnei wer selsstannich te wurden. Yn 1812 kaam it by de gemeente Zwaag. Yn 1844 waard it, neidat de ynwenners ferskate aksjes ûndernomd hiene, in min ofte mear selsstannige gemeente, hoewol't formeel de gemeente Zwaag wol ferantwurdlik bleau. Neidat yn 1867 Heech- en Leech Sweachdyk ûnder de gemeente Wervershoof foel, ferdwûn geandewei de namme.
Swart gat
thumb|250px|De allerearste foto fan in swart gat, yn it sintrum fan stjerrestelsel Messier 87, publisearre yn april 2019 right|250px|thumb|Simulaasje fan it draaiende swarte gat MCG-6-30-15. Elektryske laden gas wurdt meislepe troch it magneetfjild fan it gat en remt de draaiing ôf.
In swart gat is in bysûnder soart objekt yn it hielal, dêr't as gefolch fan it sterke swiertekrêftsfjild gjin ljocht of matearje út ûntsnappe kin.
Wouter Wisso van der Meulen
Wouter Wisso van der Meulen (Ljouwert, 10 juny 1868 - Lochum, 27 maart 1944) wie in Fryske histoarikus. Hy promovearre yn 1894 op in dissertaasje oer Court Lambertus fan Beyma. Van der Meulen skreaun in soad artikels oer de skiednis fan Fryslân.
Letter waard Wouter Wisso van der Meulen wethâlder yn De Haach.
Eric Hoekstra
thumb|right|300px|Eric Hoekstra Eric Hoekstra (*6 april 1960, It Hearrenfean ) is in Frysk skriuwer. Hy publisearre sawol poëzij as proaza. Hy is benammen bekend fanwege syn oersettingen nei it Frysk fan it wurk fan Friedrich Nietzsche. Hy krige dêrfoar yn 2002 de Dr. Obe Postmapriis.
Hoekstra is fierder bekend as literatuerkritikus en kollumnist. Under eigen namme en ûnder de pseudonimen 'Dr. Gleon', 'Dr. Tsjoen' en 'Justus' skreaun hy bydragen yn it Frysk Deiblêd en yn de tydskriften Kistwurk, Farsk, De Moanne, Hjir en Erosmos.
Eric Hoekstra brocht in lange rige taalkundige publikaasjes op syn namme. Sa publisearre er oer de Fryske ynfloeden yn Hollânske dialekten, dialektology, syntaksis, taalpolityk en taalferoaring. Eric Hoekstra is foarsitter fan de Stifting Elektroanyske Letteren Fryslân.
Yn febrewaris 2007 húsmanne Eric Hoekstra, lykas Diogenes 2500 jier dêrfoar, in wike lang yn in houten tonne.
Eric Hoekstra bekearde him ta it kristendom nei in mystike ûnderfining. Hy makke út 'e fjouwer evangeeljes in spannende en moderne roman: Roman fan in hielmaster dy't ek yn it Nederlânsk ferskynde mei de titel Roman van een geneesheer
Stasjon Apeldoarn De Maten
Stasjon Apeldoarn De Maten (Apdm) is in spoarweistasjon yn de stêd Apeldoarn yn de provinsje Gelderlân en waard iepene yn 2006 oan de Easterspoarwei (Amsterdam Sintraal - Sutfen). It stasjon waard iepene fanwegen de útwreidings fan Apeldoarn. It is in typyske foarstedshalte mei twa abrys, in iepen fytsestalling mei fytsklûzen, en der binne in pear parkearplakken oanwêzich. It stasjon hat in opfallende hege rjochthoekige oerkaping dy't troch in diagonale knik oan twa siden omheech stekt.
Lytsewierrum
Lytsewierrum is in terpdoarp yn it suden fan de gemeente Súdwest-Fryslân. Oant en mei 1955 wie it doarp Rien in buorskip fan Lytsewierrum. Under Lytsewierrum falt ek de buorskip Greate Wierrum. Lytsewierrum hat in beskerme doarpsgesicht.
Banne (rjochtsgebiet)
In banne wie eartiids de term foar in rjochtsgebiet.
Lytsewierrum
Skiednis
Mooglik wiist de namme nei it feit dat it ien fan de lytse terpen om Easterein hinne wie. It diel 'Lutke' tsjut op lyts. Der wurdt ek wol ornearre dat Lytsewierrum him mei de namme ûnderskiedt fan Greate Wierrum. Lytsewierrum waard lykwols earder neamt as Greate Wierrum: yn 1381 foar it earst as Liticawerum. Oare nammen fan Lytsewierrum wiene 'Lytthya Werum' (1427), 'Luttikewerum' (1482), 'Lutke Werum' (1496), 'Luttekewerum' (1505), 'Kleijne Wierum' (1511), 'Luttelwierum' (16e iuw). Greate Wierrum waard foar it earst yn 1529 neamd.
Banne (rjochtsgebiet)
No noch is it wurd werom te finen yn plaknammen as Banne Buiksloot en Vrijenban en yn it wurd 'bandyk'. Eartiids waard sprutsen fan de Ban(ne) fan Westzaan, Assendelft ensfh.
Stifting Elektroanyske Letteren Fryslân
De Stifting Elektroanyske Letteren Fryslân (ELF) stelt him ta doel om klassike literêre wurken yn it Frysk foar in grut publyk beskikber te meitsjen. Dat wurdt neistribbe troch publikaasje yn boekfoarm en op ynternet. ELF publisearret likegoed oarspronklik Frysktalich wurk as oersettingen út oare talen. Foarsitter fan de stifting is Eric Hoekstra.
Lytsewierrum
Skiednis
Oant de gemeentlike weryndieling yn 1984, makke Lytsewierrum diel út fan de gemeente Hinnaarderadiel. Dêrnei kaam it yn 1984 by de nij foarme gemeente Littenseradiel. Nei in gemeentlike weryndieling kaam it doarp yn 2018 by de gemeente Súdwest-Fryslân.
Bouwurken
220px|thumb|left|Gertrudistsjerke
Lytsewierrum hat is in goed bewarre let-goatyske tsjerke. Hoewol't de toer oarspronklik fan âldere datum (1557) is as det tsjerke, is dy troch lettere fernijingen dochs minder autentyk. Op de sealtektoer stiet in "Sint-Maarten" op in hynder, alhoewol't de tsjerke wijd is oan de hillige Gertrudis en net oan Sint-Maarten. Oan it troch tsjerke en tsjerkhôf foarme rûne sintrum lizze in pear hiemen op in dúdlike ôfstân fan it sirkelfoarmige tsjerkepaad. thumb|260px|Pastorij Eastlik fan de tsjerke stiet de eklektyske pastorij út 1880.
Franz Drappier
Franz Drappier (Charleroi, 11 juny 1948 - Parys, 8 jannewaris 2003) wie in Belgyske striptekener.
Biografy
Franz Drappier hie al jong in soad niget oan tekenjen. Hy trochrûn de keunstakadeemje Institut Saint-Luc te Mons. Yn 1967 ferskynt syn earste tekenteltsje yn it wikestripblêd Kuifke neffens senario fan Yves Duval; rillegau folgen der mear.
Lytsewierrum
Ferienings
thumb|260px|Buorren
Franz Drappier
Biografy
Franz wie in striptekener dy't in soad wurk út de wei set hat. Hy hat oan in grut ferskaat fan tekenteltsjerigen wurke dêr't guons by sieten dy't mar út ien, twa of trije dielen besteane. In protte tekentelriges binne troch him útein set en soms wurke hy wol oan twa of trije riges tagelyk. Ek hat er oan in grut tal riges meiwurke as senarioskriuwer. Syn wichtichste en populêrste riges binne: Jugurta, Poupée d'Ivoire, Lester Cockney en Thomas Noland.
Lytsewierrum
Befolkingsferrin
* ynklusyf Rien
Strjitten
Buorren, De Heide, Greate Wierum, Hegedyk, Ivigeleane, Molmawei, Nijlânsdyk, Slachtedyk, Tsjerkeleane.
Franz Drappier
Biografy
Neffens Franz sels is er troch gjin ien yn it bysûnder beynfloede, al hat er wol altiten de Amerikaanske keunstner Fred Harman hiel bot bewûndere. It wurk fan Franz ûnderskiedet him troch realistyske tekeningen mei in protte aksje, beriden hynders, en tekene fanút alle gesichtpunten. Hy hie in foarkar foar it tekenjen fan hynders en it is te sjen dat dat him maklik ôfgie. Wat opfalt yn syn ferhalen is, dat de froulju faak in sterke persoanlikheid hawwe en likegoed fjochtsje kinne as de manlju. Yn syn lêste grute rige dêr er oan wurke "Poupée d'ivoire" (Nederlânsk: Lotusbloem), komt nochal wat geweld foar.
Wa't de tekenteltsjes fan Franz lêst sil konfronteare wurde mei tema's dy't in wisse ivichheidswearde hawwe, mar wol wat kleurd binne troch it tiidrek dêr't sy yn ûntstean binne: de jierren santich. Trije tema's kinne as typysk Franz beskôge wurde en binne karakteristyk foar dy tiid; de frou as lykweardich (en yn sommige opsichten better) fan de man; de natoer dy't ferheven is boppe technyske ûntwikkelingen; en de op 'en nij ûntdekking fan oare kultueren en wurdearring fan de mystyk. Dochs sille syn strips ek foar letter generaasjes goed lêsber bliuwe omdat Franz in ambachtlike oanpak fan tekenteltsjemeitsje hie. Syn tekenwurk is tagonklik en werkenber, it hat faazje en it ûnderskiedt him troch in konstante kwaliteit.
Postúm
Nei syn dea is noch postúm fan him ferskine yn 2006 it lêst diel (nûmer 9) fan Poupée d'Ivoire. It diel wie noch net ôf doe't hy hommels ferstoar, en is troch twa oare striptekeners, freonen fan him ôfmakke.
Hynders
Neist tekenje, wienen hynders Franz syn grutste passy. Yn syn libben hat er der wol tritich fan hân. Op in stuit hie er santjin hynders tagelyk. Hynders om te koersen, mar ek fokmerjes en harren fôlen. Hy hat sa'n trije jier amateur jockey west, mar dat wie úteinlik te djoer, dat hy stoppe der mei. Drappier syn ûnderfinings mei de wrâld fan koersen hat er sjen litte wollen yn it album Captain Tom.
Banne (rjochtsgebiet)
Bannen waarden markearre troch banpeallen. Ien dy't "banne" waard, mocht net wer binnen de banne komme. Hy wie dan út de mienskip stjoerd. It wurd bandyt betsjut eins ‘immen dy't ferbanne is’.
Jacob Menno Houwen
Jacob Menno Houwen (Drachten, 15 septimber 1869 - Zeist, 25 oktober 1936) wie ûnderwizer, hanneler en politikus.
Libben en wurk
Houwen waard berne as soan fan Sijpko Houwen, haad fan de Boppebuertskoalle yn Drachten. Hy helle sels ek de ûnderwiisakte.
Jacob Houwen troude mei Trijntje Zoovele, dochter fan Jan Zoovele, sigaremakker, keapman, winkelman en riedslid, en ferliet doe de klasse en waard sakeman. Hy begûn in hannel yn wyn en distilleard en wie dêrneist warber yn de polityk. Sa wie er riedslid fan Smellingerlân fan 1905 oant 1909 en fan 1909 oant 1920 wethâlder. Tusken 1913 en 1927 wie er lid fan Provinsjale Steaten fan Fryslân.
It ûnderwiis bleau him lykwols oanlûken, want hy wie belutsen by de oprjochting fan de ambachtsskoalle yn 1909, de Ryks HBS yn 1919 en de Rykslânbouwinterskoalle yn 1920. Dan wie er ek noch warber foar de Maatschappij tot Nut van het Algemeen en de Feriening fan Pleatslik Belang.
Yn 1917 ferkocht Houwen syn bedriuw oan Jacob Meekma en gie er werom nei it ûnderwiis, earst as skoalopsjenner yn Beetstersweach en letter yn deselde funksje op It Hearrenfean. Hy hat dat wurk dien oant er siik waard.
Arsjitekt
thumb|right|250px|In arsjitekt oan syn tekenboerd, 1893 In arsjitekt (Gryksk: architektón: boumaster; archi: opper, tektón: hy dy't bout)(eartiids boumaster) is immen dy't gebouwen ûntwerpt. In arsjitekt makket syn ûntwerp sichtber op in boutekening en begeliedet de technyske- en administrative ferwurkliking fan it konsept. Somtiids wurdt it synonym boumaster noch wol brûkt, bygelyks as de "Flaamsk Boumaster" dy't de oerheid advisearret by bouprojekten; in Nederlân hjit dizze funksjonaris "Ryksboumaster"
Fierders binne der tún- en lânskipsarsjitekten en ynterieurarsjitekten. In ûntwerper fan ynfrastruktuer, brêgen en soks, wurdt yn Nederlân meast in sivyl-yngenieur neamd. Faak wurkje boppeneamde dissiplines gear oan grutte projekten.
Nau ferbûn mei it wurk fan de arsjitekt is dat fan de stêdeboukundige.
Wenten dy't troch in arsjitekt ûntwurpen binne, wurde troch makelders faak oantsjutten as 'ûnder arsjitektuer boud'.
Oplieding
Yn Nederlân kinne mear as ien opliedingstrajekten folge wurde dy't rjocht jouwe op de titel arsjitekt en it opnaam wurde yn it arsjitekteregister:
Beskerming fan de beropstitel
Yn Nederlân meie alinnich persoanen dy't ynskreaun binne yn it Arsjitekteregister de beskerme titel arsjitekt brûke. Om talitten te wurden yn it register binne strange betingsten ferbûn. At men net ynskreaun is mei in persoan neffens de wet op de arsjitektetitel net iens suggerearje, dat er arsjitekt is of "arsjitektoanysk" of "ûnder arsjitektuer" arbeidet.
Dan binne yn Nederlân is protte arsjitekten ek oansletten by de beropsorganisaasje BNA, it Bûn fan Nederlânske Arsjitekten. Dit wurdt troch opdrachtjouwers faak as karteken beskôge. Ynskriuwing is net ferplicht, mar kin de arsjitekt wol fertuten dwaan.
Molkewei
thumb|300px|It sintrum fan de Molkewei lykas sjoen troch [[NASA's Spitzer Space Telescope]]
De molkewei of it molkenpaad is de namme foar it spiraalfoarmige stjerrestelsel of spiraalstelsel fan middelmatige grutte, dêr't ús sinnestelsel har yn befynt. Op ierde wurdt de molkewei sjoen as in ljochtsjende bân dy't de himmel omspaant, mitsdat it tsjuster genôch is.
Hans Dijkstal
thumb|right|Hans Dijkstal (1988) thumb|H.F. Dijkstal (2006) Henri Frans (Hans) Dijkstal (28 febrewaris 1943, Port Saïd (Egypte) - 9 maaie 2010, Wassenaar) wie in Nederlânsk politikus en fan 1998 oant 2002 fraksjefoarsitter yn de Twadde Keamer fan de VVD.
Sam Drukker
thumb|Sam Drukker thumb|Selsportret, detail Joadsk Monumint Assen Sam Drukker (Goes, 20 novimber 1957) is in Nederlânsk keunstskilder en tekener.
Drukker waard grut yn Assen. Hy studearre oan de Akademy Minerva (1977-1982) yn Grins, dêr't er ûnder oaren les krige fan Matthijs Röling. Dêrneist folge er de Learare-oplieding Ubbo Emmius (1978-1984) yn Grins.
Hans Dijkstal
Libben en wurk
Syn bynamme wie 'it oaljemantsje', omdat er goed bemiddelje koe tusken de oare politisy. Hy loste maklik problemen op. "Troch te praten, troch foar sfear te soargjen en de famylje by elkoar te hâlden", sei hy ris yn in ynterview mei de Volkskrant. Wat dat oangie like er as liberaal op syn freon Job Cohen. Dijkstal waard ek bekend troch syn fleurige saksofoansolo's op VVD-feestkes, syn foarleafde foar jazz en dat er altyd op 'e tried wie. Syn humor en relativearringsfermogen hie in grûn yn tragyske foarfallen. Dykstal ferlear twa fan syn bern, 'Ik wol net dat it leed my der ûnder krijt', sei er sels.
Sam Drukker
Hy wenne en wurke nei syn stúdzje yn Parys (1984-1985) en Amsterdam; sûnt 1997 wennet er ôfwikseljend yn Barselona en Amsterdam. Fan 1990 jout er les oan de Wackers Akademy yn Amsterdam. De skilder Drukker wurdt rekkene ta de fjirde generaasje fan De Groep en de ûnôfhinklike realisten. Hy wie ek mei-oprjochter fan "Het Nederlands Portretschap" (1991).
Dialexicon Twents
It Dialexicon Twents is n digitaal oersetwurdnboek Twintsk-Nederlânssk / Nederlânsk-Twintsk. De gearstaller is Goaitsen van der Vliet. It wurdboek giet út fan dy syn Standaard Schriefwieze foar it Twintsk.
It diel Twintsk-Nederlânsk, mei wyls mear as 40.000 trefwurden en 20.000 útdrukkings, is fergees fan it ynternet te heljen.
Hans Dijkstal
Libben en wurk
Hy tocht dat it 'theater-Fortuyn' fansels oerwaaie soe, mar dat gie oars as wat er tocht. Yn maaie 2002 helle de partij fan de wyls fermoarde Fortuyn 26 setels wêrnei de VVD-listlûker Dijkstal frustrearre de lanlike polityk ferliet. Op it mêd fan ymmigranten en asyslsikers koe hy him letter hieltiten minder fine yn it stânpunt fan syn partij. Hy rjochte him benammen op Rita Verdonk, tusken 2002 en 2006 foar de VVD minister fan yntegraasje en frjemdlingen. Dijkstal sette har yn it rychje populisten as de Frânsman Jean-Marie le Pen, de Belch Filip de Winter en Eastenriker Jörg Haider. Yn 2006 wie Dijkstal ien fan de inisjatyfnimmers fan it manifest Ién lân, ien mienskip. In tal âld-politisy pleite dêryn foar mear tolerânsje.
Sam Drukker
Foar Assen makke Drukker yn 1990 in Joadsk monumint. Drukker hat in joadske heit en in net-joadske mem. Hy hat himsels yn 'e hoksen sittend ôfbylde op it monumint.
Hans Dijkstal
Libben en wurk
Dernei hie er in sit yn in soad kommisjes en stjoergroepen, lykas de kommisje-Pavem dêr't er mei prinses Máxima dwaande wie mei de partisipaasje fan froulju út etnyske minderheidsgroepen. Hy joech ek advys oer it beheinen fan salarissen by politike amtsdragers.
Sam Drukker
Tusken 2012 en 2014 sildere Drukker tsien Joadske manlju dy't folwoeksen wiene yn de Twadde Wrâldoarloch. Doe't er dy malju skildere wiene se tusken de 83 en 103 jier. De tsien Minje-skilderijen en achttjin foarstúdzjes op papier waarden yn 2014 útstald yn it Keunstkammenet fan it Joadsk Histoarysk Museum yn Amsterdam. It Minje-projekt wie dêrnei te sjen yn museum BAC yn Switserlân en by Pictura yn Grins.
Wurdearring
Yn 2011 waard Sam Drukker keazen ta Keunstner fan it Jier. Nei oanlieding fan dy ferkiezing eksposearre Drukker fan 13 novimber 2011 oant en mei 13 febrewaris 2012 yn Museum Flehite te Amersfoart. By dy gelegenheid kaam it boek "Een dunne huid" út. De tentoanstelling luts mear as 17.000 besikers.
Belis fan Medemblik (1517)
thumb|Kastiel Radboud te [[Medemblik (stêd)|Medemblik]] |thumb|Kastiel Medemblik anno 1649'' It Belis fan Medemblik (twadde belis) wie yn 1517. It stedsje mei it kastiel fan Medemblik waard doe foar de twadde kear sûnt 1351 belegere.
Oanrin
Diskear wienen it Grutte Pier en Wijerd Jelckama dy't Medemblik mei harren Arumer Swarte Heap (ek wol Gelderske Friezen neamd) belegeren. Uteinlik slaggen de belegerders der net yn om it kastiel binnen te kringen. Kastielhear Joast fan Bueren hie de bewenners fan Medemblik der ynlitten en wist sadwaaande in soad fan har tsjin ûnheil te beskermjen.
In soad fan de huzen, dy't yn dy dagen noch út hout bestiene, waarden plondere en doe platbaarnd. Dat it deadetal dochs noch tafoel, wie ta te skriuwen oan it optreden fan kastielhear Fan Bueren.
Frank Löwik
Franciscus Gerhardus Hieronymus (Frank) Löwik (Almelo, 30 septimber 1956 - Ljouwert, 23 febrewaris 2009) wie in Twintske histoarikus en skriuwer dy't him ûnder oare dwaande hâlde mei de bestudearring fan it Twintske regionalisme.
Belis fan Medemblik (1517)
Belis
left|thumb|De dapperheid fan Grutte Pier, anno 1516, 19e iuwsk skilderij fan [[Johannes Hinderikus Egenberger dat de striid fan Grutte Pier ferhearliket ]] De legers fan Grutte Pier en Grutte Wierd, neamd de Swarte Hoop, soenen op 24 juny 1517 mei meardere findels lanne wêze by Wervershoof. De troepemacht skynt frij grut west te hawwen.
Frank Löwik
Skriuwerij oer it Twintske regionaolisme
Löwik studearre Skiednis en Dútsk oan de Ryksuniversiteit Grins (RUG) en wie dosint Skiednis en Maatskippijlear oan in skoallemienskip yn Ljouwert. Yn 2003 promovearre hy oan it Nedersaksysk Ynstitút fan de Fakulteit fan de Letteren fan de RUG mei it proefskrift De Twentse Beweging : strijd voor modersproake en eigenheid. Yn dit wurk, as handelsútjefte útbrocht troch it Van Deinse Ynstitút, beskreau er it Twintske regionalisme fanôf de Romantyk: it groeiende omtinken foar de eigen boukeunst, gebrûken, spraak, media ensafuorthinne. Hy beskreau ek de ferhâldding fan dit regionalisme ta 'de grut-Nedersaksyske gedachte' fan de jierren fyftich, en pleite foar in hegere erkenning fan it Nedersaksysk middels diel III fan it Europeesk Hânfest foar regionale talen of talen fan minderheden.
Löwik seach in groeiend oantal 'komplemintêre' 'regionalistyske inisjativen'. Hy pleite ek foar Twintsk taalbelied, omdat er it brûken en de kwaliteit fan de streektaal 'dúdlik' weromrinnen seach.
Belis fan Medemblik (1517)
Belis
Under har wienen Gelderske en Fryske hierlingen, foar in grut part besteande út boeren, strûkrôvers, seelju, ferearme eallju en oare bannelingen. Medemblik waard flot ferovere en de bewenners dy't gjin feilich hinnekommen wisten te finen, waarden ombrocht of finzen nomd om letter tsjin betelling fan in lospriis wer yn frijheid steld te wurden.
Frank Löwik
De Nieje Tied en literêre skriuwerij
In 1993 brocht Löwik de bondel Op n biester (Niejmoodse schetsn in t Almeloos) út by De Oare útjouwerij yn Ynskedee.
Belis fan Medemblik (1517)
Belis
In diel fan de boargerbefolking koe flechtsje nei it kastiel yn de buert, dêr't de hear Joast fan Bueren stânhâlde koe tsjin Grutte Pier en syn gefolch oant dy it opjoegen.
Frank Löwik
De Nieje Tied en literêre skriuwerij
Mei de eigener fan dizze útjouwerij, Goaitsen van der Vliet, besocht Löwik it Twintsk oan te fiterjen as skriuw- en kultuurtaal. De beide rjochten in jier letter De Nieje Tied op, in literêr-kultureel tydskrift yn it Twintsk en oanbuorjende Nedersaksyske taalfarianten. Dit tydskrift wol nijtiids wêze, yn oerienstimming mei Löwik syn fyzje dat it hearskende konservatisme 'in smaakbeleving, vorm en thematiek' yn de Twinske skriuwerij laat hat ta it idee dat it Twintske fan eartiids is en net seksy wêze kin.
Yn 1997 kamen Löwik en Van der Vliet mei harren Asterix-oersetting Ne gesjichte van Asterix den Galliër (Ynskedee, De Oare útjouwerij). Yn 2007 kaam by dizze útjouwerij in bondel ferhalen en kollumns fan Löwik út ûnder de titel Flantuutn (ferhalen en kantteksten). Dizze fertellings en kollumns stiene earder yn De Nieje Tied en De Roskam.
Belis fan Medemblik (1517)
Neisleep
By it fuortgean stuts it leger fan de opstannelingen it stedsje yn de brân. It ienige dat bewarre bleau wie de toer fan de Sint-Bonifasiustsjerke, dy't yn 1556 wer hielendal opboud wurde soe, en it kastiel mei dêryn de skûljende befolking ûnder lieding fan slotfoud Fan Bueren. Hast alle gebouwen wienen yn dy dagen noch fan hout mei as gefolch dat se troch de flammen folslein mei de grûn lykmakke waarden.
Ek it omlizzende gebiet waard plondere troch de opstannelingen. Allinnich yn Oostwoud waard it plonderjen ôfkocht troch de pastoar fan it doarp. De skea wie sa grut dat it noch jierren duorje soe eardat dy wersteld wie.
Cebu (eilân)
Topografy en lânskip
It eilân Cebu leit yn de eilannegroep Visayas sintraal yn de Filipynske arsjipel tusken 9°25' en 11°15' noarderbreedte en tusken 124°5' en 123°13' easterlingte. De ôfstân fan Manilla oant Cebu City, midden op it eilân, is himelsbreed sa'n 570 km. Cebu hat de foarm fan in sigaar en rint oer in lingte fan 225 kilometer fan it noardeasten nei it súdwesten. De maksimale breedte fan it eilân is sa'n 35 kilometer. West fan Cebu leit it eilân Negros, beëasten leit it eilân Leyte en oan de súdeastkant leit Bohol. Om Cebu hinne lizze 167 lytsere eilantsjes. Inkele fan dy eilannen binne Mactan en Olango yn it easten, de Camotes-eilannen yn it noardeasten en Bantayan yn it noarden.
Cebu stiet bekend om de smelle kuststripen en in heuveleftich oant bercheftich binnenlân. De heuvels en bergen rinne fan noard oant súd oer de midden fan it eilân. De heechste toppen binne mear as 1000 meter heech. De gemeenten Bogo, San Remigio, Medellin en Daanbantayan yn it noardlikste puntsje binne benammen flak.
Siep van den Berg
thumb|Van den Berg yn 1930 fêstlein troch [[Jacob Michiel Ydema|Jacob Ydema]] thumb|240px|Gjin titel (1956) thumb|240px|Bloedsomrin (1965) yn Grins Sybren Ridsert (Siep) van den Berg (Turns, 14 jannewaris 1913 - Amsterdam, 28 oktober 1998) wie in Nederlânse keunstskilder en byldhouwer.
Jeugd en oplieding
Van den Berg, soan fan in smid, gie nei de ambachtsskoalle. Hy waard hûsskilder, mar makke ek skilderijen. Fan 1930 oant 1933 folge er de jûnsoplieding Tekenjen en Skilderjen oan Akademy Minerva yn Grins. Hy krige dêr les fan ûnder oaren Jan Altink. Nei dy skoalle sette er mei Oskar Gubitz in reklameburo op. Yn 1937 ûntdekte Hendrik Werkman syn skilderwurk en dy trune him oan om dêrmei fierder te gean.
Keunstner
Fan 1939 ôf hierde Van den Berg de teekoepel yn de Stjerrebosk yn Grins as atelier en lei him folslein ta op it keunstnerwêzen. 1943 boaske er oan Fie, de dochter fan Hendrik Werkman. Nei de Twadde Wrâldkriich gie er in pear kear nei Parys en folge dêr lessen oan de Académie de la Grande Chaumière. Van den Berg gie by syn frou wei en ferhuze yn 1954 nei Amsterdam, dêr't er in atelier hie oan de Brouwersgracht. De teekoepel yn Grins hâlde er ek oan. Yn it earstoan makke Van den Berg frije skilderijen, mar syn styl ûntjoech him fan it naturalisme, it ympresjonisme en it kubisme nei it konstruktivisme.
Van den Berg hie te lijen fan it syndroom fan Guillain-Barré, sadat er fan 1966 ôf sa'n tsien jier út it wurk wie. Letter wie syn wurk noch abstrakter as dêrfoar.
Van den Berg makke ek ferskate skulptueren; as byldhouwer wie er autodidakt. Yn 1983 joech er Tirns it byld Libbensline, dat op 13 oktober dat jier ûntbleate waard troch Kommissaris fan de Keninginne Hans Wiegel. De Humanistyske Omrop makke 1986 in dokumintêre oer libben en wurk fan Van den Berg.
Hermanus Gerardus Jacob Schelling
Hermanus Gerardus Jacob Schelling (Stompwijk, 15 oktober 1888 - Driebergen, 8 juny 1978) wie in Nederlânske arsjitekt.
Siep van den Berg
Wurk yn de iepenbiere romte (karút)
Toppenhuzen
Hermanus Gerardus Jacob Schelling
Schelling wie as arsjitekt ferbûn oan de Nederlandse Spoorwegen. Hy ûntwurp yn de jierren tweintich oant sechstich fan de 20e iuw ferskate stasjons yn Nederlân. Yn syn eardere wurk (stasjon Naarden-Bussum) is de ynfloed te fernimmen fan Frank Lloyd Wright. Yn syn lettere wurk liet er him ynspirearje troch Auguste Perret.
Siep van den Berg
Wurk yn de iepenbiere romte (karút)
Stedskanaal
Turns
List fan planetoïden 38001-38100
Dit is in list fan planetoïden 38001-38100.
Ringlieding
It lûd wurdt oansletten op in saneamde ringliedingfersterker. Dy fersterker stjoert it lûdsinjaal troch in tried (de ring) dy't yn in luds lâns de plinten of tsjin de keamerssouder fêstsetten is. Minhearrenden kinne har hearapparaat op de T-stân sette. Lâns de wei fan ynduksje ûntfangt it hearapparaat it sinjaal fan de ringlieding. De letter T fan T-stân ferwiist nei it Ingelske begryp Telecoil, dat hjir eat as spuoltsje op ôfstân betsjut. Dat spuoltsje fan it hearapparaat fangt de fluktuaasjes yn it machnetyske fjild om de ringlieding hinne op en it hearapparaat set dy wikselings om yn lûd. Faak hawwe hearapparaten ek noch in kombinaasjestân. Dêryn kinne se en it sinjaal fan de ringlieding en it lûd fan de omjouwing tagelyk ûntfange. Eltse yndividuele harker mei in hearapparaat of in kochleêr ymplantaat kin sa'n ringlieding triedleas brûke.
Ynstee fan in ringlieding yn 'e romte kin der ek wurke wurde mei in halsringlieding. Dy bestiet út in ludske om 'e nekke mei in ûntfanger deroan. Dy ûntfanger kin of in sinjaal fan ynfraread of in sinjaal yn in FM-radiofrekwinsje fange. Dat ludske om 'e nekke wurket krekt gelyk as dy grutte luds yn 'e seal. By it sinjaal yn ynfraread moat der "sichtkontakt" tusken ûntfanger en stjoerder wêze. Om't ynfraread net troch muorren hinne giet, wurdt dy technyk brûkt foar "besletten" gearkomsten.
Ringliedings jouwe allinne mar mono-lûd. Oer in FM-ferbining (radiofrekwinsje) kin der wol stereo ûntfongen wurde. Dêrfoar wurdt de luds om de nekke splist yn twa saneamde earheakken. right|thumb|250px|Buordsje op in Ingelsk perron De ringlieding wurdt ek wol op plakken mei in soad leven brûkt, om bygelyks in rûnlieder better ferstean te kinnen. Sa binne der yn it bûtenlân al stasjons dêr't jo op parten fan de perrons meidielings oer sa'n ringlieding hearre kinne.
Keppeling om utens
Induktiosilmukka
Harm Kuipers
Harm Kuipers (Donderen, 22 novimber 1947) is in earder Nederlânsk reedrider en heechlearaar.
Kuipers die trije kear mei oan it Wrâldkampioenskip allround, fjouwer kear oan it Europeesk kampioenskip en ien kear stie er oan de start fan it Wrâldkampioenskip sprint Hy waard ek twa kear Nederlânsk allround kampioen.
Kuipers hat nea diel útmakke fan de kearnploech en hie syn eigen trainer. Boppedat wist er de reedrydsport te kombinearjen mei in stúdzje genêskunde oan de ryksuniversiteit Grins. Oant 2012 wie Harm Kuipers heechlearaar bewegingswittenskippen oan de Universiteit Maastricht. Yn 2009 wie Kuipers fanút syn funksje fan haad fan de medyske kommisje by de ISU, belutsen by de dopingsaak fan de Dútske reedrydster Claudia Pechstein. Oan de ein fan it reedrydseizoen 2016/2017 lei Kuipers syn funksje by Medyske kommisje fan de ISU del.
Yn 2010 en yn 2011 krige Kuipers de diagnoazen prostaatkanker en sloktermkanker. Hy hat doe besletten om foar in beheinde behanneling te gean.
Resultaten
thumb|right|260px|Harm Kuipers yn 1975
Margareta fan Beieren
Margareta fan Beieren, ek wol Margareta fan Hollân, Seelân en Henegouwen of Margryt neamd (1310 - 23 juny 1356) wie greve fan Hollân en Seelân (1345-1354) en Henegouwen (1345-1356).
Sy wie in dochter fan Willem III fan Hollân en Johanna fan Falois. Se troude op 26 febrewaris 1324 yn Keulen mei de Dútske keizer Loadewyk de Beier.
Margareta waard grevinne neidat har broer Willem IV sûnder bern sneuvele yn de Slach by Warns. Margareta har twadde soan, de lettere greve Willem V, wie de rjochtmjittige troanopfolger mar hy wie noch te jong.
Tusken oanhingers fan Margareta en oanhingers fan Willem V brutsen yn 1349 konflikten út. Dit soe de skiednis yn gean as de Hoekske en Kabeljauske rúzje. De earste slaggen waarden wûn troch oanhingers fan Willem V, wêrnei't Margareta yn 1354 ôfstân die fan har macht yn Hollân en Seelân. Nei har ferstjerren erve Willem V ek Henegouwen.
Willem Wilmink
Jeugd en stúdzje
Wilmink waard yn 1936 berne oan de Javastrjitte yn Ynskedee yn in sosjalistyske húshâlding. Syn heit wie prokuraasjehâlder yn de tekstyl. Yn 1954 helle er syn gymnasiumeksamen, wêrnei't er Nederlânsk studearre oan de Universiteit fan Amsterdam. Neidat er syn kandidaatsbewiis hie studearre er Skiednis. Wyls skreau er syn earste gedichtn al. Hy brocht syn wurk út yn de "Almanak van de vereniging USA" en skreau tekssten foar it studintetoaniel "La Pie Qui Chante" (De Sjongende Akster). Yn 1960, it lêste stúdzjejier, waard hy learaar oaan it Vossius Gymnasium yn Amsterdam.