cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
One Vision (liet fan Queen)
Oer it nûmer
De fideoclip foar One Vision, dy 't yn septimber 1985 opnommen waard, toand benammen de band dy't it nûmer oan it opnimmen is yn de Musicland Studios yn München en wie de earste fideoclip fan Queen dy't regissearre en produsearre waard troch de Eastenrykske regisseurs Rudi Dolezal en Hannes Rossacher.
Koreaansk Skiereilân
thumb|250px|Lizzing Koreaansk skiereilân
Lannen
Oan de ein fan de Twadde Wrâldkriich, bestie it skiereilân út ien lân, Koreä neamd. Dat bestie foar it meast út it Koreaansk Skiereilân. Sûnt it begjin fan de Koreaanske Oarloch yn 1953, is it noardlike part Noard-Koreä en it súdlik part fan it skiereilân Súd-Koreä.
De noardlike grinzen fan it Koreaansk Skiereilân komme oerien mei de hjoeddeiske politike grinzen fan Noard-Koreä mei Sina (1.416 kilometer lang) en Ruslân (19 kilometer lang). Dy grinzen wurde foarme troch de rivieren de Yalu en de Tuman. Neffens dy definysje hat it Koreaansk Skiereilân (mei de eilannen meirekkene) in oerflak fan 220.847 kante kilometer.
Yn Noard-Koreä wurdt it gebiet Chosŏn Pando neamden yn Súd-Koreä Han Bando.
Geografy
It Koreaansk Skiereilân bestiet foar 70% út bergen. De fruchtbere stikken lân binne relatyf lyts, en ferspraat oer de rige bergen. Yn it noarden en it easten lizze de measte bergen. De heechste bergen (dêr't de Paektushan by heard) binne 2744 meter heech. It skiereilân hat in totale kustlingte fan 8450 kilometer. Benammen de kustline yn it suden en it westen binne ûnregelmjittich. Dêr lizze de measte fan de 3579 eilannen dy’t by it skiereilân hearre.
Klimaat
It klimaat op it skiereilân ferskilt in protte. Yn de súdlike gebieten is it relatyf waarm en fochtich, te fergelykjen mei it klimaat fan Japan. Dat komt troch it waarme seewetter, ûnder oaren de Eastkoreaanske waarme golfstream. De noardlike regio’s binne kâlder en hawwe mear in lânklimaat, fergelykber mei it klimaat yn Mantsjoerije. Yn jannewaris kin it ferskil yn temperatuer tusken it noarden en it suden wol 20 graden selsius wêze.
It hiele skiereilân wurdt wol beynfloede troch in lyksoartige waarpatroan, wêrûnder de East-Aziatyske moesson yn de simmer en de stoarmen yn de hjerst. De winters binne kâld, mei yn jannewaris yn de kâlde gebieten temperatueren ûnder de 0 graden selsius.
Biology
Natuerstúdzjes op it Koreaansk Skiereilân hawwe de identifikaasje fan 3.000, wêrfan't 500 endemyske soarten opsmiten. It floararyk hat rûchwei trije temperatuersônes. De waarme sônes lizze oan de súdkust en op de eilannen. Dêr komme in soad breedblêdige plantesoarten foar. De normale temperatuersônes komme it meast foar op it skiereilân, útsein de bergen en it suden fan it lân. Dêr komt de Koreaanske din in protte foar. De kâlde temperatuersônes lizze yn de bergen.
Geology
De measte stiennen op it skiereilân komme fan it Prekambrium, mar der binne ek isolearre gebieten mei stienen út it Paleosoïkum, Mesosoïkum en Senosoïkum.
Der binne gjin aktive fulkanen mear op it skiereilân, mar de Paektushan yn it noarden en de Hallasan yn it suden hawwe beide kratermarren, wat sizze wol dat se koart lyn noch aktyf west binne. Waarme boarnen fertelle dat fulkanyske aktiviteit is yn de djipte. Sokke boarnen wurde oeral op it skiereilân fûn.
Trochstrings binne der twa ierdskoddings yn it jier. Dy hawwe lykwols gjin grutte gefolchen.
Witness
"Witness", "Witnesses", "The Witness" of "The Witnesses" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Okko II tom Brok
thumb|250px|Okko II tom Brok wurdt finzen foarlieden oan [[Fokko Ukena nei de Slach op de Wylde Ikkers yn 1427 (Tjarko Meyer Cramer, 1803) ]] Okko II tom Brok, meastentiids stavere as Ocko II tom Brok (* 1407 - † 1435) wie in Fryske kriichshear en haadling. Hy wie de soan fan Keno II tom Brok.
Skiednis
Yn de Grutte Fryske Oarloch (1413-1422) wie Okko ien fan de befelhawwers fan de Alliearden. As oanfierder fersloech hy yn de Slach by Okswertersyl, ien fan de grutte fjildslaggen yn dy oarloch, de Skieringske partij. Doe't syn heit yn 1417 stoar, folge Okko him op as haad fan de famylje Tom Brok. Hjirtroch erfde hy sa'n grutte hearskippij, dat er him lânshaadling fan East-Fryslân neame koe. Syn macht naam noch fierder ta doe't er him ek bemoeie gie mei it troch earnstige partijtwisten fan Skieringers en Fetkeapers ferdielde Westerlauwersk Fryslân en Grinslân. Hy stjoerde in leger derhinne dat ûnder lieding stie fan de oan him ferbûne haadling Fokko Ukena. Dat leger behelle ferskillende oerwinnings wêrtroch hy syn hearskippij ek yn Fryslân tusken it Fly en Iems festige koe en oer stêd Emden.
Letter, yn 1426 krige Fokko en Okko mei elkoar spul, dat útrûn op in oarloch, de saneamde East-Fryske befrijingskrigen. In soad Fryske haadlingen dy't it net sinde dat Okko it no allinnich foar it sizzen hie ferbûn har mei Fokko Ukema en ek joech de Biskop fan Münster help oan de befrijdingskriich fan de Friezen. Okko waard stipe troch it Aartsbisdom Bremen en de greven fan Hoya, Diepholz en Teklenburch.
It earste treffen by Detern waard wûn troch it leger fan Fokko Ukena en moast Okko him weromlûke op it Brookmerlân. By it twadde grutte treffen yn de Slach op de Wylde Ikers tusken Oldeborg en Mariënhafe waard it leger fan Okko op 28 oktober 1427 foarfêst ferneatige. Okko sloech op de flecht en waard letter yn Leer arrestearre en woe pas yn 1431 wer op frije fuotten komme, neidat it dien wie mei de hearskippij fan Fokko Ukema.
Nei syn dea yn 1435 stoar it geslacht Tom Brok út.
Organisaasje fan Muzykferienings yn Fryslân
De Organisaasje fan Muzykferienings yn Fryslân (Nederlânsk en offisjeel: Organisatie van Muziekverenigingen in Fryslân), gauris ôfkoarte ta OMF, is in koepelorganisaasje foar ferienings op it mêd fan hafabra-muzyk yn Fryslân. Dizze organisaasje is fêstige op De Lemmer en telt 230 oansletten muzykkorpsen. De OMF bestiet sûnt 2011 en is fuortkommen út it âldere Kristlik Bûn fan Muzykferienings yn Fryslân (CBMF). Lanlik is de OMF sels wer oansletten by de Keninklike Nederlânske Muzyk Organisaasje (KNMO).
Doelen en aktiviteiten
De OMF hat as wichtichste doelen om 'e belangen fan syn lidferienings te behertigjen, de muzykbeoefening troch amateurs yn Fryslân oan te fiterjen en de kontakten tusken de ûnderskate muzykkorpsen yn Fryslân te befoarderjen. Fierders besiket de organisaasje de útjefte fan muzykstikken oan te moedigjen en wurdt in bemiddeljende rol spile by dielname fan leden oan kampioenskippen, opliedings en play-ins en by kontakten mei de auteursrjochtebehearder Buma/Stemra. Ek organisearret de OMF sels muzykeksamens en beskate konkoersen en festivals foar harmony-orkesten, fanfares, brassbands, drumbands, majorettekorpsen, twirlgroepen en solisten. In foarbyld fan sa'n festival is it jierlikse Muzyk- en Sangfestival Skiermûntseach. En ta einbeslút wol de OMF as database fan relevante adressen fungearje.
Skiednis
De OMF komt fuort út it Kristlik Bûn fan Muzykferienings yn Fryslân (CBMF). Dy organisaasje ûntstie sels yn 1970 troch in fúzje fan twa eardere kristlike provinsjale koepelorganisaasjes fan muzykferienings yn Fryslân, dy't al sûnt 1925 bestiene. Geandewei de lêste desennia fan 'e tweintichste iuw begûnen de kristlike en net-kristlike muzykkorpsen yn Fryslân hieltyd yngeander gear te wurkjen. Oan it begjin fan 'e ienentweintichste iuw wie dat proses safier foardere, dat der mienskiplike konkoersen en festivals holden waarden en dat der mienskiplike bestjoersgearkomsten belein waarden, ek al bestie dêr doe eins noch gjin juridyske basis foar.
It wie lykwols dúdlik dat de foarkar fan alle belutsen organisaasjes yn Fryslân útgie nei ien algemiene provinsjale koepelorganisaasje. It wie de bedoeling dat ien en oar regele waard troch in fúzje fan 'e trije lanlike bûnen: de sekuliere Keninklike Nederlânske Federaasje fan Muzykorganisaasjes (KNFM), de protestantske Nederlânske Federaasje fan Kristlike Muzykbûnen (NFCM) en de roomske Federaasje fan Katolike Muzykbûnen (FKM).
De wichtichste feroaring wie dat de kristlike grûnslach fan 'e provinsjale koepelorganisaasje ferdwûn. Alle 160 kristlike muzykkorpsen yn Fryslân dy't earder lid west hiene fan it CBMF giene oer nei de nije organisaasje, en dêropta stapten fuortendaliks 60 fan 'e 75 sekuliere muzykkorpsen oer fan 'e KNFM nei de OMF. De restearjende 15 sekuliere ferienings, benammen grutte showbands, bleaune by de KNFM. Underwilens hie op lanlik nivo de NFCM himsels per 1 jannewaris 2011 opheft, wylst de FKM himsels op dyselde datum omneamde ta de Feriene Nederlânske Muzykbûnen (VNM). By dy organisaasje sleat de OMF him oan, om't it lidmaatskip dêrfan folle goedkeaper wie as oansluting by de KNFM. Uteinlik kaam in lanlike koepelorganisaasje der dochs noch fan, doe't op 1 jannewaris 2014 de VNM en de KNFM opgiene yn 'e nije Keninklike Nederlânske Muzyk Organisaasje (KNMO).
Platte (rivier)
thumb|250px|Streamgebiet fan de (Noard en Súd) Platte De Platte (Ingelsk: Platte River) is in 499 kilometer lange rivier yn it westen fan de Feriene Steaten. De rivier ûntstiet by de stêd North Platte yn Nebraska, troch de gearrin fan de Noard Platte mei de Súd Platte, en mûnet acht kilometer benoarden Plattsmouth út yn de Missoury.
Hans Peter Richter
Hans Peter Richter (Keulen, 28 april 1925 – Mainz, 19 novimber 1993) wie in Dútsk skriuwer en útjouwer. Hy waard benammentlik bekend as auteur fan in stikmannich berneboeken oer de Twadde Wrâldoarloch en de dêroan foarôfgeande jierren dat Dútslân ûnder it bewâld fan 'e nazys stie. Syn meast ferneamde en súksesfolle wurk wie de roman Damals War Es Friedrich.
Libben
Richter wie hikke en tein yn Keulen. Under de Twadde Wrâldoarloch tsjinne er fan 1942 oant 1945 yn it Dútske leger, en ferlear dêrby syn lofterearm. Fan 1948 oant 1952 studearre er psychology en sosjology, earst yn Keulen, mar letter ek yn Bonn en Mainz. Syn doktoraat behelle er oan 'e universiteit fan Tübingen. Neitiid wurke er foar ferskate radiostjoerders en bedriuwen, wylst er yn syn frije tiid begûn te skriuwen. Twaris krige er foar syn skriuwwurk in stipendium útkeard fan 'e Cité Internationale des Arts te Parys. Yn 1973 waard Richter perfester wittenskipsmetodyk en sosjology oan 'e hegeskoalle yn it Hessyske Darmstadt. Richter ferstoar yn 1993 yn Mainz.
Fan al syn wurk wie de jeugdroman Damals War Es Friedrich, dy't er yn 1961 publisearre, fierwei it meast súksesfol. It boek giet oer it libben fan twa jonges, de iene fan kristlik komôf, de oare in joad, dy't tegearre opgroeie yn 'e nazy-tiid. Dizze roman waard yn Dútslân oant 2008 57 kear werprinte, is oerset yn 13 talen (wêrûnder it Frysk) en der binne wrâldwiid mear as twa miljoen eksimplaren fan ferkocht. Oan Richter waard foar dit boek û.m. yn 1972 de prestizjeuze Mildred L. Batchelder Award fan 'e American Library Association takend.
Súdhoarne
Súdhoarne (Nederlânsk: Zuidhorn) is in buorskip iyn de gemeente Eaststellingwerf. It leit súdwest fan Elslo (dêr’t it offisjeel by heart), oan in bocht fan de Donkerewei.
983
Foarfallen
thumb|right|Otto II
Gana
Gana, sûnt 1960 offisjeel de Republyk Gana, is in lân yn it westen fan Afrika. De haadstêd is Accra.
Lânskip
thumb|left|Strânkust yn Gana Yn it suden oan de Golf fan Guinee hat Gana in 535 km lange natuerlike kust dy't troch lagunes slim tagonklik is. Dêrefter lizze greiden dy't oergean yn tropysk reinwâld, dy't it Ashangtyheechlân bedekke. Yn de eastlike fochtige savanne leit yn de Folta in opslachmar. It klimaat is tropysk.
Skiednis
It Ashanty hienen eartiids yn Gana in grut ryk dat har fierder útwreide oant de kust troch de rûnom wenjende buorfolken te ûnderwerpen. Mei de Portegezen hannelen de Ashantys al sûnt de 15e iuw yn slaven. Yn 1850 ûnderwurpen de Britten it lân en stifte de koloanje Goudkust.
Yn 1957 waard it lân ûnôfhinklik mei Kwame Nkrumah as earste presidint en profitearre ynearsten fan har rike boaiemskatten, oant de ekonomyske krisis nei 1966.
De nije grûnwet fan 1993 moat it proses fan demokratisearring mear faasje jaan mei in mearpartijensysteem.
Befolking
Neffens de folkstelling fan 2000 heart 45,3% fan de befolking ta de Akan, dêr't û.o. ek de Ashanty en de Fante by hearre. Fierders heart 15,2% ta de Mole-Dagbon, 11,7% ta de Ewe, 7,3% ta de Ga-Dangme, 4% ta de Guan, 3,6% ta de Gurma, 2.6% ta de Grusy en 1% ta de Mande-Busanga.
Talen
It Ingelsk is de offisjele taal, mar dêrnjonken bestien der in protte lânseigen talen. Alle talen hearre ta de Niger-Congotalenkloft. Yn it noarden wurde fral Gurtalen lykas Dagbany en Frafra praat en yn it suden benammen Kwatalen lykas Twy of Akan, Kyerepon (Cherepon), Ewe en Ga.
Religy
De grutste godstsjinst fan Gana is it Kristendom dêr't sa'n 70% fan de befolking ta rekkene wurdt. De Islam komt op it twadde plak mei 16% en it restant bestiet út tradisjonele Afrikaanske natoerreligys.
Stasjon Sutfen
260px|thumb|1e stasjonsgebou stasjon Sutfen omtrint 1900 Stasjon Sutfen (Zp) is it spoarweistasjon fan Sutfen en waard iepene yn 1865 oan de Steatslinen A (Arnhim - Swol - Ljouwert) en Steatsline D (Sutfen - Ynskedee - Glanerbrug). Yn 1876 en 1878 kamen dêr de Easterspoarwei en de spoarwei nei Winterswyk by.
Gebou
It earste stasjon wie ûntwurpen troch de yngenieurs Karel Hendrik van Brederode en Louis Abraham Reuvens en iepene op 1 febrewaris 1865 feestlik har doarren foar treinreizigers. It is boud as in standertstasjon fan de Steatsspoarwegen, in stasjon fan it type SS twadde klasse en is it iennichste stasjon fan dit type dat boud is.
It oarspronklike stasjon waard op 14 oktober 1944 slim skansearre, doe't alliearde fleantugen de Iselbrêge besochten te bombardearjen. Dit bombardemint op Sutfen ferwoaste in wenwyk besuden fan it stasjon en koste goed hûndert minsken it libben. It stasjon waard nei de kriich opkalfatere en hat noch fan 1945 oant 1952 tsjinst dien.
Nei de bou fan it nije stasjongebou, dat op it plak fan de eardere easfleugel fan it âlde stasjonsgebou kaam te lizzen, is it âlde stasjon folslein sloopt. It nije (hjoeddeiske) stasjonsgebou is in ûntwerp fan Hermanus Gerardus Jacob Schelling en is sûnt 2010 in ryksmonumint.
Dit nije betonnen stasjonsgebou is symmetrysk fan opset en bestiet út twa boulagen ôfsletten troch in dekorative tosklist en in plat dak. De yngong bestiet út in hege betonnen luifel droegen troch twa rigen slanke betonnen pylders, mei oan wjerskanten in iepen betonnen pergola, foarsjoen fan identike pylders en in glêswand as muorre nei de hal. Oan wjerskanten fan it stasjonsgebou in fleugel mei plat dak, mar leger as it haadgebou, mei oan de kant fan it stasjonsplein in luifel droegen troch pylders. Op it perron in oerkaping ta breedte fan de oanwêzige bebouwing. De oarspronklike lampe yn de hal út 1952 is nei in pear jier weirekke de hjoeddeistige lampe is in geskink fan de gemeente Sutfen út 2007 basearre op it oarspronklike ûntwerp út 1952. Boppe de linker tunnel yngong hinget in ferljochte klok, de oere tekens fan dizze klok foarmje de sin "Neem de trein".
Yn 2007 is er ûnder it stasjonsplein in nije fytsenstalling kaam en is der boppe in plantsoen mei sitgelegenheden oanlein.
296
Foarfallen
thumb|right|262px|Allektus, hearsker yn Britannia
Seakle Greijdanus
Seakle Greijdanus (Arum, 1 maaie 1871 - Swol, 19 maaie 1948) wie in Nederlânsk teolooch; hy wie fan hûs út grifformeard. Greijdanus wie earst heechlearaar yn de Grifformearde Tsjerken. Yn 1944 gie er mei professor Klaas Schilder oer nei de Grifformearde Tsjerken (frijmakke), in ôfspjalting fan boppeneamde tsjerken.
Hy tsjinne de Grifformearde tsjerken fan Rozenburg, Súd-Beijerlân en Peazens-Moddergat. Yn 1917 folge syn beneaming as heechlearaar oan de doetiidske Teologyske Hegeskoalle yn Kampen. Syn oraasje gie oer Skriftleauwe en eksegeze.
Greijdanus hat him fertsjinstlik makke troch ferskate kommintaren op Bibelboeken. Sa skreau er in kommintaar op it evangeelje neffens Lukas en Romeinen yn de bekende rige fan de Bottenburg-kommintaren.
Greijdanus hie as studint al krityk op de learstellige opfettings fan de grifformearde foaroanman Abraham Kuyper. Dat hat der yn 1944 ta laat dat er meigie mei de saneamde Frijmakking. Dêrnei hat er nettsjinsteande syn syn âldens noch in skoft heechlearaar oan de Teologyske Hegeskoalle fan de Frijmakke Tsjerke west.
Sjitsport op de Olympyske Simmerspullen 1980
De Olympyske Simmerspullen 1980 ek wol de XXIIe Olympiade neamd waarden yn 1980 yn Moskou, de Sovjetuny hâlden. De sjitsport waard hâlden yn it Dynamo Shooting Range.
Medaljespegel
De top-9 fan lannen dy't by it sjitten medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen 1980.
Death by Dawn
Death by Dawn wie in Dútske metalband oprjochte yn Münster en wie aktyf tusken 2001 en 2010. Yn 2006 brocht de band it album One Hand One Foot and a Lot of Teeth út.
Menko
Menko ( ? 1213 - Witewierrum, 1276 ) wie de tredde abt fan kleaster Blomkamp. Hy kaam yn 1230 yn it kleaster. Hy sette de kronyk fan Emo fan Witewierrum fuort, mar minder krekt en mei in rommere blik. Hy waard fierders ferfolge troch de anonime 'kontinuator'.
Liard (rivier)
thumb|Streamgebiet fan de Liard (blau) thumb|Beferzen wetterfal yn de Liard De Liard is in Kanadeeske rivier fan 1115 km langte dy't ûntspringt yn de Pelly Mountains yn Yukon, is dêrnei de noardgrins fan de Rocky Mountains en mûnet úteinlik yn de rivier de Mackenzie út. It streamgebiet beslacht sa'n 277.100 km²; it leit foar in part yn Yukon, Britsk-Kolumbia en de Noardwestlike Territoaria.
Fledder Aa
De boarne fan de beek leit yn it Aekingerbroek, net fier fan Appelskea yn Súeast-Fryslân. De beekrint dan nei it súdwesten lâns (Drintske) doarpen Wateren, Doldersum, Fledder en Frederiksoard. By Stienwyk krijt de beek in oare namme: It Stienwiker Djip. De ôfstân fan de boarne oant Stienwyk is sa’n 25 kilometer.
De Fledder Aa is bysûnder omdat it de ienige beek yn nederlân is wêrfan de bopperin yn in natuerlike omjouwing leit. It Aekingerbroek wie oant begjin jierren njoggentich in greidlân midden yn de boskwachterij Smilde. No’t dit gebiet diel wurden is fan it Nasjonaal Park Drintsk-Fryske Wâld is dit gebiet opnij ynrjochte. Bosk is kapt en greiden binne wer omfoarme ta natoerterrein.
Oant tsien kilometer streamôfwert is it streamgebiet fan de Fledder Aa yn 2002 en 2003 opnij ynrjochte. De beek krige har âlde rin wer werom en meänderet no wer troch it Doldersummer fjild. Ek it beekdal fan de Tilgrup, in beek dy’t yn de Fledder Aa útkomt, waard gedieltlik wer wersteld. Boppedat waard de keunstmjittige ynstream fan gebietsfrjemd en fersmoarge wetter út de Drintske Haadfeart fia de Tilgrup nei de Fledder Aa ôfsluten.
Dzjibûty
Dzjibûty is in lân yn it easten fan Afrika. De haadstêd hjit ek Dzjibûty.
Skiednis
Dzjibûty ken in hiel lange skiednis. De âlde Egyptners hannelen mei de minsken fan Poent wat nei alle gedachten yn distiid Eritrea, Dzjibûty en Noard-Somaalje foarmet. Dêrnei kamen de Arabieren, dy't oant hjoed-de-dei noch in soad ynfloed hawwe.
Yn de 19e iuw stifte Frankryk in protektoraat yn it gebiet, dat de namme Frânsk Somalilân krige. Yn 1967 waard dy namme wizige yn Afar- en Issalân (Territoire français des Afars et Issas) dat yn 1977 selsstannigens krige ûnder de namme Dzjibûty.
In fredesakkoard yn 2001 makke in ein oan in tsien jier doarrende opstân troch Afar-rebellen.
Geografy
left|300px|thumb|[[Lac Assal]] Dzjibûty leit yn noardeast Afrika oan de Golf fan Aden oan it begjin fan de súdlike yngong fan de Reade See. De kuststripe fan Dzjibûty is 113 km lang, de grins mei Eritreä 109 km, mei Etioopje 349 km en mei Somaalje 58 km.
It lân bestiet foar it meastepart út stiennige woastinen, mei fersprate flakten en heechlannen. De wichtichste rivieren binne de Essalou, de Ouâhayyi en de Sadaï.
It leechste punt fan it lân is de Assalmar, in kratermar mei in sâlthalte fan 35%, dat mei -155 meter tagelyk it leechste punt fan hiel Afrika is. De berch Moussa Ali is mei 2028 meter it heechste punt.
Demografy
De befolking fan Dzjibûty bestiet út twa etnyske groepen, te witten de Afar dy't sawat 35% fan de befolking foarmet en de Somaaljers (benammen de Issa-clan) wêrfan de Somaaljers de mearderheid foarmje mei goed 65-70%. Fierders wenne der noch wat Jeropeanen (meastepart Frânsken en Italjanen), Arabieren en Etioopjers.
De offisjele talen binne Frânsk en Arabysk, de measte bewenners sprekke Somalysk en Afar.
Religy
Sawat de hiele befolking is Moslim, útsein in lyts persintaazje Kristenen.
Franklin D. Roosevelt Airport
It Franklin D. Roosevelt Airport, ferneamd nei Franklin D. Roosevelt, is it iennichste fleanfjild op Sint-Eustasius, in eilân dat ta Karibysk Nederlân heart. Op it stuit wurde der allinnich mar kommersjelen flechten dien mei lytse fleantúgen, dochs kin de lâningsbaan ek gruttere fleantúgen oan.
Mooglik wurdt de lâningsbaan yn de takomst útwreide mei sa’n 300 meter. Hjirmei wol de pleatslike oerheid it toerisme op it eilân stimulearje.
It fleanfjild is ferneamd nei Franklin Delano Roosevelt, in Amerikaanske presidint mei Nederlânske foarâlden. Yn 1939 bea er it eilân in plakette oan út tankberens foar de 'First Salute', de earste offisjele begroeting fan de flagge fan de himsels krekt ûnôfhinklik ferklearre Feriene Steaten. Dat barde op Sint Eustatius yn 1776. Leden fan de famylje Roosevelt libben yn de 18de iuw op Sint Eustatius en hiene besittingen op it eilân.
Lucius Columba Murray Bakker
thumb|L. C. Murray Bakker, ± 1910 Lucius Columba Murray Bakker (Penjum, 7 jannewaris 1822 - Huzum, 9 oktober 1911) wie in medikus.
Rients Faber promovearre oan de Frije Universiteit fan Amsterdam op 27-11-2003 mei in boek oer L.C. Murray Bakker.
Amaliapark
thumb|left|Amaliapark thumb|rjochts|Filla Amalia thumb|rjochts|Oarlochsmonumint It Amaliapark is in park mei filla's yn Baarn. It leit oan de Amalialeane dy't fan it Stasjonsplein by it NS-stasjon nei it sintrum rint.
Park en leane binne by riedsbeslút fan 7 jannewaris 1876 neamd nei Amalia van Saksen-Weimar, de frou fan prins Hendrik de Seefarder. Prins Hendrik hie de grûn by it stasjon beskikber steld foar de ûntwikkeling fan in fillapark. Oan it park stiet in wyt beplastere filla fan twa boulagen, mei heaks op elkoar steande sealtekken en de filla Amalia.
Om it park stiet in smeiizeren rûnbôgestek mei leeljes. By it stasjon is it oarlochsmonumint fan Baarn goed te sjen. Hjir komme by de Deadebetinking op 4 maaie in tal strieljagers oer as earebetoan oan prins Bernhard dy't hjir mei keninginne Juliana op dy dagen steefêst in krânse lei.
Twellingea
Twellingea is in doarp yn de gemeente Súdwest-Fryslân, krekt súdeast fan Snits. De ynwenners fan Twellingea neame harren doarp ek wol Twellegea.
Twellingea hat  ynwenners.
Beskriuwing
It doarp, dat oan it Ges en de Easterbrêgesleat leit, foarmet tegearre mei Toppenhuzen it twillingdoarp 'Top en Twel'. Oan de súdkant fan it doarp leit it Prinses Margrietkanaal, it Ges jout it doarp ferbining mei de Houkesleat. Fia Toppenhuzen hat it doarp oer de wei ferbining mei Snits. De lizzing oan it wetter, ticht by de Snitser Mar, makket it doarp geskikt foar de wettersport.
Skiednis
thumb|left|250px|Prinses Margrytkanaal by Twellingea It doarp ûntstie as in wetterdoarp dat bewenne waard troch boeren. Lang bleau ien paad de ferbining oer it lân en foar de rest moast alles oer it wetter barre.
Nei it oanlizzen fan in dyk yn 1866-1868 ûntwikkele Twellegea him net lykas Toppenhuzen as in lintdoarp. De doarpskearn bleau op it wetter rjochte. Yn it suden fan it doarpsgebiet lei súdlik fan de Easterbrêgesleat de buorskip it Súdein, dat him nei de oanlis fan de dyk letter wol as in lint ûntwikkele.
Nei de Twadde Wrâldkriich ûnstie der groei fan it doarp en stadichoan groeide Twellegea oan Toppenhuzen fêst. Troch de oanlis fan it Prinses Margrietkanaal waard it Súdein midstwa snien yn in Lyts Súdein en it Greate Súdein. Yn de twadde helte fan de 20e iuw waard Twellegea in echt wettersportplak.
Oant 2011 lei Twellingea yn de eardere gemeente Wymbritseradiel.
Widzel tom Brok
Widzel tom Brok (* sirka 1375 - † 25 april 1399) wie in Fryske kriichshear en haadling. Hy wie de soan fan Okko tom Brok.
Twellingea
States en stinzen
Yn de omkriten fan Top en Twel wennen yn de lette midsiuwen de haadlingenfamyljes Bonninga, Reinarda en Sjaerda en hienen sadwaande ek hege funksjes. De famylje Reinarda wenne op Reinardastate. Ien fan de Bonninga’s wie troud mei in Reinarda en lettter binne de Sjaerda’s ek wer oan de Bonninga’s lieard. Dat wie yn de tiid fan de Skieringers en Fetkeapers, sa tusken 1450 en 1500. Snits (en ek de Sjaerda’s) wienen Skier en Ljouwert wie Fet. Op 22 maart 1491 hawwe de Fetkeapers de stins fan de Sjaerdas yn Toppenhuzen platbaarnd.
Mienskip
Sûnt 1918 bestiet Doarpsbelang Toppenhuzen-Twellingea. De Twilling is it doarpskrantsje fan Top-en-Twel. It doarpshûs is ûnderbrocht yn it yn 1980 boude multyfunksjonele sintrum 'It Harspit', dêr't ek de basisskoalle is. It Harspit stiet yn Toppenhuzen.
Widzel tom Brok
Okko, de heit fan Widzel stoar yn 1389 en omdat syn soan noch te jong wie om it bewâld oer te nimme, naam syn mem, Quade Foelke, fanút de fâdij de hearskippij oer fan it amtsgebiet. Doe't Widzel mearderjierrich wie joech er de piraat Klaus Störtebeker yn East-Fryslân Mariënhafe as fluchthaven om him weromlûke te kinnen mei de Likedielers.
Widzel stoar yn in brân yn in tsjerke te Detern. Dy brân wie oanstutsen troch de krigers fan de Aartsbiskop fan Bremen, de greve fan Aldenboarch en oaren út it ferbûn.
Twellingea
Tsjerke
thumb|260px|Hermestsjerke De tsjinsten fan de PKN wurde alle wiken yn de Toppenhúster Jehannestsjerke fierd. De eardere herfoarme tsjerke fan Twellingea wurdt net mear brûkt en is oerdroegen oan de Stifting Alde Fryske Tsjerken. De tsjerke draacht tsjintwurdich wer de namme fan de âlde patroanhillige fan Twellingea, Hermes fan Rome en is de iennige tsjerke mei dy namme. De grifformearden fan Top en Twel tsjerkten yn Toppenhuzen oan de Tsjerkebuorren 51. Dy tsjerke is yn 1999 ôfbrutsen; it oargel fan de grifformearde tsjerke is bewarre bleaun en ferhûze nei de tsjerke fan Turns.
Skoalle
thumb|260px|Doarpskom thumb|260px|Eardere molkfabryk, letter wettersportsintrum
Ferienings
thumb|260px|It yn 1947 sletten tramstasjon fan Twellingea ( De list is yn 2023 bywurke mei help fan de hiemside fan Top en Twel. Sjoch foar de meast aktuele ynformaasje oer ferienings op dy hiemside)
Strjitten
Binnebaan, Brêgefinne, Brêgesleatswei, Buorren, Bûtebaan, Bybaan, Eastwei, Grutte Súdein, Koartebaan, Langebaan, Leijepoel, Leyesleatswei, Lytse Súdein, Sjuwedyk, Súdwei.
Ryksmonuminten yn Twellingea
Njonken de Hermestsjerke en in pear hûzen fan giele stien oan de Buorren 43 en 45 hat it doarp noch benoardeasten it doarp de 19e iuw boude Geau's Mole, dy't it natoergebiet de Geaupolder bemealt. It spinnekopke docht dat tegearre mei twa Amerikaanske wynmotors, de wynmotors Twellingea 1 en 2.
A Kind of Magic (liet)
A Kind of Magic is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Queen tusken septimber 1985 en jannewaris 1986 en útbrocht op it album A Kind of Magic fan Queen út 1986. A Kind of Magic wie it twadde nûmer op it album en waard op 17 maart 1986 útbrocht as tredde single fan it album.
Oer it nûmer
A Kind of Magic waard skreaun troch Roger Taylor as soundtrack foar de Britske film Highlander út 1986 en is yn dy film te hearen as ôfslutend nûmer.
Oer de fideoclip
De fideoclip foar dit nûmer waard regissearre troch Russell Mulcahy, regisseur van Highlander. Yn de fideo is Freddie Mercury te sjen as in gûcheler. Hy giet it ferlitten Playhouse Theatre yn Londen binnen dêr't Brian May, Taylor en John Deacon yn de rol fan swalkers sliepe oant se wekker makke wurde troch Mercury's komst. Mercury transformearret de swalkers yn de Queen-leden, en wer werom yn swalkers as er fuortgiet. Troch de hiele fideo hinne dûnsje cartoons produsearre troch The Walt Disney Company op it ritme fan it nûmer.
Allancastria
De Alancastria is in skaai yn de ûnderfamylje fan de Apolloflinters (Parnassiinae )
Walk the Line (film)
Walk the Line is in Amerikaansk-Dútske biografyske romantyske dramafilm út 2005 ûnder rezjy fan James Mangold, mei yn 'e haadrollen Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon. De titel betsjut letterlik: "Rin op 'e Line", wat frij fertaald delkomt op: "Bliuw op it Rjochte Paad". It is it libbensferhaal fan 'e ferneamde countrymuzikant Johnny Cash, basearre op syn beide autobiografyen. De plot fan 'e film folget Cash yn 'e earste helte fan syn libben, oant 1968, en lit sjen hoe't er trochbriek as sjonger en wraksele mei in ferslaving oan drugs. In sintraal plak yn 'e film wurdt ynnommen troch Cash syn ûnlijige relaasje mei sjongster June Carter, de leafde fan syn libben, dy't er lykwols pas mette doe't se allebeide al mei oaren troud wiene. Walk the Line waard foar it earst fertoand op it Filmfestival fan Telluride. De film krige fan 'e filmkritisy oer it algemien positive resinsjes en wie in grut kommersjeel súkses yn 'e bioskopen. Walk the Line wûn de Golden Globe foar Bêste Film – Musical of Komeedzje. Reese Witherspoon wûn foar har rol as June Carter de Oscar, Golden Globe, BAFTA, Satellite Award en Screen Actors Guild Award foar bêste aktrise, wylst Joaquin Phoenix de Golden Globe foar bêste akteur binnenhelle foar syn fertolking fan 'e rol fan Johnny Cash.
Plot
De film set útein mei in ramtferhaal. Yn 1968 wachtet in entûsjast publyk fan finzenen yn 'e Steatsfinzenis Folsom yn Kalifornje ûngeduldich op 'e opkomst op it poadium fan 'e ferneamde countrysjonger Johnny Cash. Underwilens sit Cash yn 'e romte efter it tydlike poadium, dat it wurkplak fan it tichthûs is. Dêr wurdt er ôflaat troch in tafelseage, dy't syn prakkesaasjes werombringt nei syn bernetiid.
Yn 1944 groeit in tolvejierrige Johnny op yn earmoedige omstannichheden op it plattelân fan 'e Amerikaanske steat Arkansas, by it doarp Dyess. Syn âldere broer Jack, mei wa't er twa jier skeelt, is syn bêste freon. Harren âldelju Ray en Carrie hawwe in lytse katoenplantaazje dêr't de húshâlding him mar kwealk mei bedrippe kin, temear om't Ray, dy't syn wiif en bern dan wol net fysyk, mar wol deeglik geastlik mishannelet, in grut part fan it ynkommen dertroch bringt mei drinken. Johnny, dy't op dy leeftyd bekendstiet as J.R., is tige muzikaal oanlein, in eigenskip dy't er fan syn mem hat. Syn heit hat lykwols hielendal neat mei muzyk en besiket him ôf te learen wat er as flauwe kul sjocht, om't er him neffens Ray better talizze kin op hurd bodzjen. Johnny grypt lykwols eltse kâns dy't er kriget oan om nei country- en gospelmuzyk op 'e radio te harkjen. Hy is benammen in grut fan fan Mother Maybelle and the Carter Sisters, in groep besteande út Maybelle Carter en har dochters Helen, Anita en de tsienjierrige June.
Op in dei, as Ray Cash wer ris yn 'e kroech sit te drinken, nimt Jack in putsje oan op in houtseagerij om wat by te fertsjinjen troch in lading tmmerhout troch in tafelseage te heljen. It is de bedoeling dat Johnny him helpe sil, mar dy ferfeelt him dêr sà, dat Jack him fuortstjoert om te angelfiskjen, en ûnthjit dat er by him komme sil sadree't er it seachwurk klear hat. Dat, Johnny giet sûnder euvelmoed te fiskjen, mar Jack komt net opdaagjen. Uteinlik, as er op hûs oan giet, komt er syn lulke heit Ray tsjin, dy't om him siket. Johnny wurdt meinommen nei it pleatslike sikehûs, dêr't Jack nei in needlottich ûngemak mei de tafelseage yn it stjerren leit. Ray jout Johnny de skuld fan Jack syn dea en byt him ta dat de duvel him "de ferkearde soan ôfnommen" hat.
Seis jier letter, yn 1950, ferlit Johnny mei achttjin jier foar it earst syn âldershûs om yn militêre tsjinst te gean. Hy komt by de Amerikaanske Loftmacht te tsjinjen en wurdt op in fleanbasis yn Landsberg am Lech stasjonearre, yn West-Dútslân. Hy hat it dêr tige min nei it sin. Yn 1952 skaft er syn earste gitaar oan en begjint er, om soelaas te finen, yn syn frije tiid ferskes te skriuwen, wêrûnder Folsom Prison Blues. Nei't er yn 1954 út 'e tsjinst komt, keart Johnny werom nei de Feriene Steaten, dêr't er mei syn freondinne Vivian Liberto trout. It jonge pear set him nei wenjen yn Memphis (Tennessee), dêr't Johnny in baan oannimt as (ûnsúksesfol) kolporteur. Yn syn frije tiid spilet er gospelmuzyk mei twa freonen, de monteurs Luther Perkins en Marshall Grant. Al rillegau krije hy en Vivian in lyts famke en net folle letter is der in twadde bern op kommendeweis.
Fanwegen syn wurk komt Johnny oeral yn Memphis, en sadwaande wit er fan it bestean ôf fan in opnamestudio, dêr't aspirearjende muzikanten tsjin betelling in grammofoanplaatsje opnimme litte kinne. As Vivian him ûnder de noas wriuwt dat er net genôch fertsjinnet om 'e hier foar harren behindige appartemintsje op te bringen en dat der in útsettingsbefel tsjin harren útfurdige is, beslút Johnny einlings en te'n lêsten de grutte sprong te weagjen. Hy set mei Luther en Marshall nei de opnamestudio ta, dêr't er de útbater, muzykprodusint Sam Phillips, dy't ek eigner is fan platemaatskippij Sun Records, wit te bepraten om harren daliks audysje dwaan te litten. De gospelmuzyk dêr't se mei oankomme, fynt Phillips mar neat, dat hy jout Johnny te ferstean dat er opsokkebalje moat as er neat betters wit. Ut klearebare wanhope sjongt Johnny dan Folsom Prison Blues. Dat is in liet dêr't Phillips wol belangstelling foar hat, dat Johnny en syn maten krije in platekontrakt.
It earste liet dat fan harren útbrocht wurdt, Cry! Cry! Cry!, wurdt in grutte hit, dat net folle letter geane Johnny-en-dy op toernee as Johnny Cash en The Tennessee Two (letter Johnny Cash en The Tennessee Three). Se dogge mei oan in jûnfoljend programma mei oare opkommende muzikanten en reizgje fan gefolgen yn in toerkarafaan mei û.o. Elvis Presley, Jerry Lee Lewis en Carl Perkins. Ek June Carter is fan 'e partij, en sadwaande komt Johnny mei har yn 'e kunde. As jonkje dat by de radio omhong, wied er al fereale rekke op har stim, en no't er har yn it echt moetet, is er smoar. Sy hat ek gefoelens foar him, mar hy is troud en sy hat krekt in aaklike skieding efter de rêch, dat as er har op in jûn besiket te tútsjen, wiist se him op mylde wize ôf. Se wurde freonen, mar Johnny langet nei mear. Underwilens rekket Johnny ferslave oan alkohol en troch tadwaan fan Elvis Presley ek oan drugs. Thús kin er eins gjin wurd kwyt oer syn wurk, want Vivian hat neat mei muzyk en wol it oer oare dingen hawwe. Harren houlik wurdt hieltyd ûngelokkiger.
Yn 1962, as er June fjouwer jier net sjoen hat, moetet Johnny har wer by útrikking fan 'e American Music Awards. June har twadde houlik rint dan op syn ein en se hat ferlet fan in ynkommen. Johnny syn stjer is almar fierder riisd, dat hy biedt har oan om mei him op toernee te gean as syn wurknimster. As se dan in pear dagen frij hawwe moat om't ien fan har dochterkes siik is, betellet er har gewoan troch. Dat is in oanbod dat se net ôfslaan kin. Dat June giet mei Johnny en The Tennessee Three op toernee en dat wurdt in grut súkses. Efter de skermen binne der lykwols oanboazjende spannings. Johnny is noch altyd smoarfereale op June, en Vivian, dy't ek net gek is, merkt dat. Se begjint June beskôgjen as de reden foar it feit dat it mei har houlik yn 'e nederklits rekket, en dêr hat se foar in part gelyk oan.
Nei in optreden yn Las Vegas freget Johnny oan June oft se noch eefkes in nachtmûtske nimme sille, en sy nûget him út yn har hotelkeamer. Se reitsje mei-inoar op bêd, mar de oare moarns hat June der spyt fan dat se mei him sliept hat as se opmerkt hoe't Johnny in hantsjefol pillen efteroer slacht. Johnny is der hielendal stikken fan as er neitiid wer ôfwiisd wurdt troch June, dat hy siket ûntwyk yn drank en yn noch folle mear drugs. By it optreden fan dy jûns hâldt en draacht er him nuver en ûnfoarsisber, en úteinlik falt er derhinne op it poadium. June, Luther en Marhsall stopje him op bêd en sizze de rest fan it toernee ôf. Ear't se op hûs oan giet, trochsiket June de hotelkeamer fan Johnny en spielt al syn drugs troch it húske. Dat makket dat Johnny 'twongen' is om yn Meksiko nije drugs te keapjen. As er weromkomt yn 'e Feriene Steaten, wurdt er op 'e lofthaven yn El Paso opwachte troch de pleatslike narkotikabrigade, dy't syn bagaazje trochsiket. De plysje ferwachtet heroïne oan te treffen, mar it blykt allinne om pillen te gean, dêr't Johnny in doktersresept foar produsearje kin. Fan gefolgen ferbliuwt er mar ien nacht yn 'e sel. Underwilens komt June thús, dêr't se it liet Ring of Fire skriuwt om utering te jaan oan har gefoelens oer it feit dat Johnny almar fierder weisakket yn syn ferslaving.
Johnny syn houlik mei Vivian spat útinoar as er thús grutte foto's ophingje wol fan syn optredens, dêr't June prominint op stiet. Nei in heechoprinnende rûzje nimt Vivian de bern mei en lûkt by har âldelju yn. Sy en Johnny skiede, wêrnei't hy yn 1966 nei Nashville ferhuzet, dêr't June ek wennet. Hy keapet in grutte filla yn in bosk oan 'e igge fan in marke by Hendersonville, in foarstêd fan Nashville. Dêr nûget Johnny yn novimber fan dat jier June en har âlden en syn eigen âldelju út foar de fiering fan Thanksgiving. Syn heit Ray kin lykwols mar net ophâlde mei Johnny del te heljen, en nei al dy jierren hat Johnny dêr sa njonkelytsen skjin syn nocht fan. Under ynfloed fan alkohol en drugs siket Johnny ûnder iten de konfrontaasje mei syn heit op, sadat de dei útrint op in bittere famyljerûzje.
Nei't Ray en Carrie ôfset binne, fiteret Maybelle Carter har dochter oan om Johnny te helpen. June antwurdet dat se dêr net oan begjinne kin, mar har mem wiist har derop dat se der jierren lyn al oan begûn is. Dat, June besiket it noch in kear. Se trochsiket it hiele hûs en goait alle drugs en drank fuort. Sy en har âlden lûke tydlik by Johnny yn, en as syn drugsdealer delkomt mei syn gebrûklike levering, jaget Ezra Carter de man fuort ûnder bedriging mei in jachtgewear. Sa wurdt Johnny twongen om ôf te kicken. Neitiid begjinne hy en June foarsichtich oan in relaasje, mar al hoe't er har ek freget en smeekt en biddelet, se slacht syn houliksoansiken ôf.
No't er wer tiid hat foar sokke dingen, ynstee fan dat er de heale dei foar pampus leit fan 'e drank en drugs, ûntdekt Johnny dat in grut diel fan syn fanmail komt fan lju dy't fêstsitte yn finzenissen. Hy stelt foar om op toernee te gean by tichthuzen yn 'e hiele Feriene Steaten lâns, te begjinnen mei de Steatsfinzenis Folsom, dêr't syn liet Folsom Prison Blues oer giet. De platebazen by syn label Columbia Records binne dêr gjin foarstanner fan. Se hâlde út dat it meastepart fan 'e lju dy't de platen fan Johnny keapet, bestiet út fromme kristenen, dy't net wolle dat er moardners en ferkrêfters yn 'e finzenis bliid makket. Johnny antwurdet dat it dan ek gjin kristenen binne en set syn idee troch. Hy beslút sels om in live-album op te nimmen yn Folsom, mei as titel At Folsom Prison.
Werom yn 1968 yn 'e Steatsfinzenis Folsom komt Johnny Cash wer ta himsels fan syn koarte fersinking yn gedachten oer syn eigen libbensskiednis. Hy en June geane it poadium op en hâlde harren earste optreden yn in tichthûs, en it album dat se dêr opnimme wurdt in grut súkses. Se geane op toernee by finzenissen en oare gelegenheden lâns. By in optreden yn London (Ontario) ûnderbrekt Johnny in opfiering fan it duët Jackson troch te sizzen dat er net fierder sjonge kin ear't June taseit om mei him te trouwen. It publyk hâldt de siken yn. June wifket, mar Johnny praat foar de mikrofoan op har yn oant se einlings en te'n lêsten tawurd jout. Se omearmje en tútsje inoar en it publyk barst út yn jûchhei. Troch syn houlik mei June en it feit dat er fan 'e drugs en de drank ôf is, wurdt Johnny in hiele nije minske. Hy is in bettere heit foar syn bern en in goede styfheit foar June harres. Hy leit it skeel mei syn eigen heit Ray by.
Mei teksten dy't foarôfgeande oan 'e ôftiteling yn byld ferskine, wurdt ferteld dat Johnny en June tegearre in soan krigen, John Carter Cash, en inoar 36 jier lang trou bleaune, yn goede en minne tiden. Yn 2003 kaam June mei 73 jier te ferstjerren; fjouwer moanne letter folge Johnny har mei 71 jier yn 'e dea.
Produksje
De produksje fan 'e film Walk the Line giet úteinlik tebek op in ôflevering fan 'e westernsearje Dr. Quinn, Medicine Woman, út 1993, dêr't Johnny Cash in gastrol yn hie. Hy en syn frou June Carter rekken befreone mei aktrise Jane Seymour, de haadrolspylster fan 'e searje, en har doetiidske man James Keach, dy't de rezjy fierde oer de oanbelangjende ôflevering. Inkele jierren letter frege Cash oan Keach om in film oer syn libben te meitsjen. Yn tarieding dêrfoar hold Keach yn 1997 ferskate fraachpetearen mei Cash en de frou. Gill Dennis skreau op basis dêrfan in senario, dat foar in part ek basearre wie op 'e beide autobiografyen dy't Cash skreaun hie: Man in Black: His Own Story in His Own Words (1975) en Cash: The Autobiography (1997).
Opnamen
De opnamen foar Walk the Line fûnen plak yn 2004. Der waard foar it meastepart filme yn Los Angeles en Santa Clarita yn Kalifornje en yn Memphis, Nashville en Covington yn Tennessee. De sêne yn 'e opnamestudio waard filme yn 'e echte Sun Studio yn Memphis, dêr't Johnny Cash yn 1955 syn earste single opnaam. De sêne by it optreden yn London (Ontario), dêr't Cash fan June einlings tawurd kriget, waard opnommen yn The Orpheum yn Memphis. De bûtendoarbylden fan 'e Steatsfinzenis Folsom (eins yn Folsom, yn Kalifornje), waarden filme by de Steatsfinzenis fan Tennessee yn Nashville.
Distribúsje
De distribúsje fan Walk the Line waard fersoarge troch 20th Century Fox, de memme-ûndernimming fan Fox 2000 Pictures. De film waard foar it earst fertoand op 4 novimber 2005 op it Filmfestival fan Telluride yn Colorado. De film iepene dêrnei op 18 novimber yn 'e Amerikaanske bioskopen. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde op 15 novimber 2005 by platemaatskippij Wind-up Records. Walk the Line waard op 28 febrewaris 2006 útbrocht op dvd yn 'e bioskoopferzje fan 136 minuten. Op 25 maart 2008 ferskynde der ek in twaskiifs extended cut fan 'e film op dvd, dy't in spyldoer hie fan 153 minuten. De letter útbrochte blu-ray fan Walk the Line befette yn ferskate Jeropeeske lannen de extended cut, mar yn Noard-Amearika de bioskoopferzje.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Walk the Line oer it algemien positive resinsjes. Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times, bygelyks, priizge Reese Witherspoon foar har fertolking fan 'e rol fan June Carter en foarsei dat se dêrmei de Oscar foar bêste aktrise winne soe (wat ek sa betearde). As fan fan Johnny Cash miende er dat it sjongen fan Joaquin Phoenix neisyngronisearre wie mei it stimlûd fan syn idoal, en doe't er út 'e ôftiteling gewaar waard dat Phoenix sels songen hie, wied er ferbjustere. Yn 'e Los Angeles Times skreau Carina Chocano dat Phoenix en Witherspoon "earsteklas wurk dogge: se sjonge […], se bespylje ynstruminten dy't nij foar harren binne, se knetterje fan humor en garisma, en se jouwe safolle seksuele hjittens ôf dat it in merakel is dat se net yn flammen útbarste."
A.O. Scott fan The New York Times hie lykwols problemen mei de aktearprestaasje fan Phoenix, dy't er "it meast oertsjûgjend [fûn] by konserten". Yn oare omstannichheden omskreau er it lykwols as "fertize yn it soarte standert psychologyske twangbuis dêr't Hollywood graach in trûblearre genius yn fêstset". Neffens Richard Corliss, dy't Walk the Line beoardiele foar it tydskrift Time, wie it grutste probleem fan 'e film dat regisseur en senarioskriuwer James Mangold en syn kollega-senarist Gill Dennis "soms it rjochte paad fan 'e ynspirasjonele biografy wat te strang folgje". Guon resinsinten brochten fierders it beswier op 't aljemint dat Walk the Line de lêste 36 jier fan it libben Cash en Carter negearre, en dat datselde gou foar Cash syn kontroversjele maatskiplik-politike opfettings.
Yn Entertainment Weekly skreau Owen Gleiberman dat Witherspoon, "dy't sels ek in aardich deuntsje meisjonge kin, Carter tige ynnimlik makket, in wiere springboarne fan waarmte en blydskip". Mar hy fûn dat sy en Phoenix sa goed oaninoar weage wiene dat de "romantyske tebekhâldendheid" fan Carter net goed út 'e ferve kaam. De Britske filmkritikus Mark Kermode hie dan wer neat oars as lof foar Witherspoon, dy't neffens him yn 'e film in dregere rol hie as Phoenix. Hy skreau: "Har ôfgryslik fleurige optredens op it poadium stykje oan ien wei troch om parody, mar trouwe dêr nea mei."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Walk the Line in heech goedkarringspersintaazje fan 82%, basearre op 210 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Geweldich aktearwurk en autentike sjongerij fangt de emosjonele subtiliteiten fan 'e leginde dy't Johnny Cash wie mei in orizjinaliteit dy't in plezier is om nei te sjen." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Walk the Line in goedkarringspersintaazje fan 72%, basearre op 39 resinsjes.
Opbringst
Walk the Line brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $119,5 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $67,3 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $186,8 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $28 miljoen betsjut dat in winst fan $158,8 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Prizen
Yn 2006 waard Walk the Line by de Oscars nominearre foar prizen yn 5 kategoryen, wêrûnder bêste akteur (Joaquin Phoenix), bêste filmmontaazje, bêste lûdsmixing en bêste kostúmûntwerp. Reese Witherspoon wûn foar har fertolking fan 'e rol fan June Carter de Oscar foar bêste aktrise. By de Golden Globes waard de film nominearre yn 3 kategoryen en wûn er eltse gear. It gie om 'e prizen foar bêste film (musical of komeedzje), bêste akteur (Phoenix) en bêste aktrise (Witherspoon).
Walk the Line waard ek nominearre foar 2 Screen Actors Guild Awards, wêrûnder dy foar bêste akteur (Phoenix). De film wûn 'e SAG Award foar bêste aktrise (Witherspoon). Ek wûn de film de Grammy Award foar bêste kompilaasjesoundtrackalbum foar film, tillefyzje of oare media en de Tex Ritter Film Award fan 'e Academy of Country Music Awards. Ridge Canipe, dy't yn 'e sênesekwinsje út 1944 de tolvejierrige Johnny Cash spile, wûn mei dat optreden de Young Artist Award foar bêste byrol fan in jonge akteur.
By de Satellite Awards waard Walk the Line nominearre foar prizen yn 5 kategoryen, wêrûnder bêste regisseur, bêste akteur (Phoenix) en bêste adaptearre senario. De film wûn 2 prizen, foar bêste film (musical of komeedzje) en bêste aktrise (Witherspoon). By de BAFTA's, de wichtichste Britske filmprizen, waard Walk the Line nominearre yn 4 kategoryen, wêrûnder bêste akteur (Phoenix) en bêste filmmuzyk. De film wûn de BAFTA's foar bêste aktrise (Witherspoon) en bêste lûd. Walk the Line waard fierders nominearre foar 4 Critics' Choice Awards, in Empire Award, 2 MTV Movie Awards en 2 Teen Choice Awards. Dêrfan wûn de film de Critics' Choice Awards foar bêste aktrise (Witherspoon) en bêste soundtrack en de Teen Choice Award foar bêste aktrise yn in dramafilm (Witherspoon).
Reviver
Reviver is in Nederlânske metalband oprjochte yn 1997 yn Purmerein. De band brocht yn 2005 syn debútalbum Reviver út. De teksten fan de band gean benammen oer it tsjustere. Yn 2006 stopte de band der mei, mar yn 2017 giene se wer fierder mei de band. Reviver hat twa studio-albums útbrocht.