cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Terhorstersân
thumb|It Terhorstersân mei heide en jeneverbeien It Terhorstersân is ± 181 ha grut en leit ten suden fan Beilen. It is in stosângebiet dat gedieltlik "fêstlein" is, meidat der yn 1900 dinnen oanplante binne. It grutste diel fan it heuveleftige terrein (100 ha) bestiet út heide, ôfwiksele mei heidemarkes yn de legere dielen en jeneverbeistrûken op de hegere stikken. Yn it fariearre gebiet komme ferskate planten en bisten foar, wêrûnder de kaaiblom, bûtergers en sompewolvepoat, de njirre, heidekikkert, gielegou en earsfuttel.
Ynternasjonaal Gerjochtshof
thumb|It Fredespaleis yn De Haach dêr't it Hof sit hat It Ynternasjonaal Gerjochtshof (as Ynternasjonaal Hof fan Justysje) is it wichtichste rjochtlik orgaan yn de Feriene Naasjes. It hof bestiet út 15 rjochters dy't keazen wurde troch de Algemiene Fergadering en de Feilichheidsried. It Ynternasjonaal Gerjochtshof is festige yn De Haach en húsmannet yn it Fredespaleis. Neist it Ynternasjonaal gerjochtshof binne yn De Haach noch in stikmannich ynternasjonale hoven festige: it Ynternasjonaal Strafhof, it Joegoslaavje-tribunaal, it Iran-VS Claims Tribunaal en it Permanint Hof fan Arbitraazje.
Mei Li Vos
thumb|Mei Li Vos (2016) Mei Li Vos (Eindhoven, 31 maart 1970) is in Nederlânse politika, earder fakbûnslieder en kollumniste. Fan 1 maart 2007 ôf siet sy út namme fan de Partij fan de Arbeid yn de Twadde Keamer fan de Steaten-Generaal, mar yn 2010 helle se net genôch (foarkar)stimmen foar in twadde termyn.
Libbenspaad
Vos komt út in húshâlding mei fiif bruorren; har Sineesk-Yndyske mem hie in útjouwerij, har Nederlânske heit hie in boekhannel. Vos studearre politikology oan de Universiteit fan Amsterdam. Op 20 juny 2001 promovearre sy oan dy universiteit. Fan 2004 oant 2006 wie sy oan it wurk as kommunikaasjemeiwurker by it Ministearje fan Algemiene Saken. Simmer 2005 wie hja ien fan de oprjochters fan it Alternatief voor Vakbond (AVV). Dy fakbûn ûntstie út argewaasje oer de FNV dy't ferfallen wêze soe ta in organisaasje foar minsken sûnder wurk en âlderein, en dy't fral it belang fan 55-plussers tsjinje soe. Vos waard teffens foarsitter fan it nije fakbûn. Fierders skreau hja kollums foar it blêd Vrij Nederland en ek in skoftke foar de Volkskrant Banen, in fergees fakatuereblêd fan de Folkskrante.
By de Twadde-Keamerferkiezingen fan 22 novimber 2006 stie sy op plak 38 fan de kandidatelist fan de Partij fan de Arbeid. Troch it ferlies fan sitten fan de PvdA kaam Vos lykwols net fuortendaliks yn de Keamer. Earst nei it fuortgean fan in tal Keamerleden fan har partij nei it kabinet-Balkenende IV waard Vos op 1 maart 2007 beëdige. Mei Li Vos is sûnt maaie 2007 ek lid fan de Ried fan Kommissarissen fan it publike multikultuerele radiostasjon FunX BV (dat yn hannen is fan de fjouwer lokale publike omroppen út Amsterdam, Rotterdam, De Haach en Utert).
Yn 2008 spile sy yn de Nederlânske spylfilm Vox Populi (Latyn foar "Stim fan it Folk") fan Eddy Terstall de rol fan Linda.
Op de PvdA-kandidatenlist foar de Twadde Keamerferkiezingen fan 9 juny 2010 stie Vos, krekt as yn 2006, op it 38e plak. Sy besocht noch om mei foarkarstimmen yn de Twadde Keamer keazen te wurden, mar mei 10.200 stimmen slagge dat net. Fan 2010 oant 2012 wurke se foar it griengasbedriuw OrangeGas as direkteur Publike Saken. Foar de Twadde Keamerferkiezingen 2012 stie se op it 20ste plak op de kandidatelist. Dit wie heech genôch om keazen te wurden. Op 19 desimber 2013 waard Vos ynstallearre as ûnderfoarsitter fan de parlemintêre enkêtekommisje Fyra.
Yn de Twadde Keamer fierde se it wurd oer zzp'ers, MKB-belied, wittenskip en ynnovaasje en it kânsspulbelied. Foar de Twadde Keamerferkiezingen 2017 stie se op 32ste plak op de kandidatelist. Se helle lykwols net genôch foarkarstimmen foar in sit yn de bot krompen PvdA-fraksje.
Yn 2018 waard bekend dat Vos werom komme sil yn de polityk: by de Earste Keamerferkiezings fan 2019 is se listlûker fan de PvdA. Yn in ynterne ferkiezing wûn se fan Ruud Koole, Esther-Mirjam Sent en Jeroen Recourt dy't yn dy folchoarder twadde, tredde en fjirde waarden. Yn 2020 jout se oan dat se dy funksje net mear kombinearje kin mei it fice-foarsitterskip nei opskuor oer de ûnôfhinklikheid fan Alternatief voor Vakbond, wêrnei't se sei dat fice-foarsitterskip oerjaan te wollen.
Podolsk
Pod o lsk (Russysk: Подольск) is in Russyske yndustrystêd yn it bestjoerlik sintrum fan it rajon Podolsk yn de oblast Moskou. De stêd leit oan de rivier de Pachra en is de grutste stêd yn de oblast Moskou.
De stêd ûntjoech him út it doarp Podol, dat yn de 18e iuw oan het Danilovkleaster yn Moskou hearde. Podolsk krige stedsrjochten yn 1791 fan Katarina de Grutte. Foar de Russyske Revolúsje hearde Podolsk ta de meast yndustrialisearre stêden fan Ruslân. De stêd hie ûnder oaren in Singerfabryk, dêr't naaimasines makke waarden. Der wienen doe goed 70 fabriken yn de stêd.
Yn 2000 waard in wichtige militêre basis opset yn Podolsk.
Wurgefeart
De Wurgefeart is in feart yn de gemeente Ljouwert. De feart rint fan de Bûtlânswei súdwest fan Jirnsum nei it noardwesten en komt út yn de Bangafeart by Poppenwier.
De namme Wurgefeart jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Marne.
Stasjon Voorhout
Stasjon Voorhout (Vh) is in spoarweistasjon yn it doarp Voorhout yn de gemeente Teylingen yn de provinsje Súd-Hollân. En waard iepene yn 1891 oan de Alde line (Amsterdam Sintraal - Rotterdam Sintraal). Yn 1944 waard it stasjon sletten, mar yn 1997 waard it stasjon op 1 maaie weriepene.
It oarspronklike spoarweistasjon fan Voorhout wie in lyts gebouke mei in wenning foar de stasjonssjef. Ta gefolch fan de spoarweistaking wurdt it stasjon sletten. It gebouke wie al yn 1940 ferdwûn.
Magnusfane
De Magnusfane is de legindaryske flagge fan Friso.
Friso
De flagge fan Friso wie in reade banier, dy't fjouwer bjusterbaarlike krêften hie: hy beskerme tsjin tonger en stoarm, hy warre kweageasten, hy bruts tsjoenen en hy koe net oerwûn wurde. Nei de tiid fan Friso waard de fane bedobbe, sa't gjin fijân dy fine koe. Mar ek de Friezen koenen de fane net werom fine.
Willibrord en Magnus
Earst Sint-Willibrord koe de fane werom fine, en joech die oan Magnus Forteman. Mei dizze flagge focht er tsjin de Sarasenen, en late er de Friezen doe't se foar Karel de Grutte Rome oerweldigen. Mar nei de dea fan Magnus waard de flagge wer ferhoalen.
Almenum
Dizze kear waard de Magnusfane bewarre yn de tsjerke fan Almenum. Oan it begjin fan de 16e iuw soenen de Saksen der dêr noch nei socht hawwe, mar se hawwe de flagge nea fûn om't dy ynmitsele wie yn de muorre. Mar ek de Friezen kinne hjoed de dei de fane net werom fine. Wat bliuwt is de leginde fan de fane dy't ea weromfûn wurde sil.
Aldeboarn en Ferwâlde
thumb|125px| Magnusfane yn it doarpswapen fan Ferwâlde Jancko Douwama skreau al oer dizze leginde, mar hy neamde ek Aldeboarn en Ferwâlde as doarpen dêr't de Magnusfane "bemuorre" wêze soe. Yn Aldeboarn koe men him presys wize wêr't de flagge yn de muorre sitte moast. Ferwâlde hat hjoed de dei in doarpswapen mei dêrop in reade fane.
Swaben
De Swaben hawwe in leginde dy't in folle opsichten mei de leginde fan de Magnusfane oerienkomt.
Bernardus Bucho Aytta fan Swichum
Bernardus Bucho Aytta fan Swichum (1465 - 1528) wie in pryster. Hy wie de omke fan diplomaat Wigle fan Aytta (1507-1577) dy't foarsitter fan de Geheime Ried fan keizer Karel V waard. Loyaliteit oan de machthawwers telde foar him swierder as populariteit ûnder lânslju.
Skiednis
Bernardus Bucho studearre oan de universiteit fan Leuven. Yn 1499 keas hy iepentlik foar de bûtenlânske oerhearsker, hartoch Albrecht fan Saksen en waard sadwaande tsjinpoal fan Fryske frijheidsstriders as Grutte Pier en Jancko Douwama.
Manchester United FC
Manchester United F.C is in Ingelske fuotbalklup dy't oprjochte is yn 1878 en is ien fan de suksesfolste en ferneamdste fuotbalklups op 'e wrâld.
Bernardus Bucho Aytta fan Swichum
Skiednis
Kronykskriuwer Petrus fan Thabor beskriuwt him as "een man, die neyt bequaem was van aensicht end van wesen ende van spreken". Dochs ûnderskiede Bernardus him as diplomaat. Sa spile er in grutte rol yn it politike stekspul dat yn 1517 yn Parys losbaarnde oer de hearskippij oer Fryslân. De Habsburgers lutsen dêr oan it langste ein. Hy krige ek funksjes as pastoar fan de Ljouwerter Sint Fitustsjerke, mar liet it wurk troch oaren dwaan. Kening Karel V skonk him goede stikken lân yn It Bilt dêr't er gjin hier foar hoegde te beteljen. Yn 1519 gie er út Fryslân wei en sette him nei wenjen yn De Haach. Dêr waard er deken fan de hofkapel. Tagelyk waard er riedshear yn de hoven fan Hollân, Seelân en Fryslân.
Manchester United FC
Skiednis
Yn 1892 sleat Manchester har oan by de Football League, omdat sy harren sels by de oprjochting yn 1888 noch net goed genôch fûnen. Mids 1902 waard de namme feroare yn Manchester United. Manchester United spilet syn thúswedstriden op Old Trafford, in stadion mei in kapasiteit fan 76.312 plakken. De lêste útwreiding fan 7900 plakken waard realisearre troch de noardeast- en noardwesthoeke fan het stadion op te heegjen. Sels nei dizze útwreiding is it stadion foar eltse wedstriid útferkocht. Manchester hellet dan ek trochsnee it grutste tal taskôgers yn de Premier League.
De klupkleuren binne read, wyt en swart. Ien fan de belangrykste kenmerken fan de klup is de jeugdoplieding. Se binne ien fan de pear klups dy't der er yn slaggen om mei eigen jeugdspilers de top fan it Europeesk fuotbal te berikken.
Bernardus Bucho Aytta fan Swichum
Skiednis
Mei trije oare kettermasters ferhearde Bernard yn 1525 de ketterske marteler Jan de Backer fan Woerden. In pear dagen letter moast Jan nei de brânsteapel.
Bekend is syn korrespondinsje mei humanist Desiderius Erasmus. Fan him is ek in yn it Frysk skreaun bryfke bekend, dat er skreau om 1512 hinne oan Gerrold Herama. Dêryn neamt er Hessel Martena ûnbetrouber. Dit brief wurdt tsjintwurdich by Tresoar bewarre.
Manchester United FC
Skiednis
Op 12 maaie 2005 is de klup yn hannen kommen fan de Amerikaanske sakeman Malcolm Glazer. Hy wie al twa jier dwaande mei in fijannige oername en betelle £800 miljoen, sa'n € 1,2 miljard. Sûnt 16 maaie wist hy 75 persint fan de oandielen yn hannen te krijen. Dit persintaazje is nedich om de klup fan de beurs te heljen. De klup is partner fan Unicef en treedt op as nasjonaal ambassadeur foar it bernefûns fan de Feriene Naasjes.
Fertsjinsten
Premier League (19x)
FA Cup (11x)
League Cup (4x)
Community Shield (19x)
Europakup I / UEFA Champions League (3x)
Europakup II (1x)
Wrâldbeker Fuotbal (1x)
Wrâldkampioenskip fuotbal foar klups (1x)
Stasjon Hillegom
Stasjon Hillegom (Hil) is in spoarweistasjon  yn de gemeente Hillegom yn de provinsje Súd-Hollân. En waard iepene yn 1891 oan de Alde line (Amsterdam Sintraal - Rotterdam Sintraal). Yn 1944 waard it stasjon sletten, mar yn 2000 waard it stasjon op 28 maaie weriepene.
Karl Weyprecht
thumb|Karl Weyprecht thumb|Foarside fan de "Illustriertes Wiener Extrablatt" fan 25 septimber 1874 mei links [[Julius von Payer en rjochts Karl Weyprecht; it opskrift seit: "De lieders fan de Noardpoal-ekspedysje"]] Karl Weyprecht (as Carl Weyprecht) (Bad König, 8 septimber 1838 (of yn Michelstadt, Dútslân) - Michelstadt, 31 maart 1881) wie in Dútsk/Eastenryksk-Hongaarsk poalûndersiker dy't yn de Eastenryksk-Hongaarske marine tsjinne. Hy waard ferneamd fanwege syn poalreizen en as foarfjochter fan it ynternasjonaal meielkoar oparbeidzjen yn it wittenskiplik ûndersyk nei de poalen.
Stasjon Hillegom
Gebou
Yn 2000 wurdt it stasjon weriepene. Trochdat de spoaren nei it sluten fan it stasjon lizzen bleaun binne, krijt it stasjon opnij in breed eilânperron, diskear sûnder fierdere foarsjenningen. It stasjon is troch in hege rinbrêge mei it stasjonsplein ferbûn. De beide liftskachten binne foarsjoen fan bûgde dakken. fjierder is it typyske foarstêd stasjon foarsjoen fan in tal abrys, in iepen fytsestalling mei fytsklûzen, en binne der in pear parkearplakken oanwêzich.
Karl Weyprecht
1856 kaam er yn tsjinst as kadet by de Eastenryksk-Hongaarske marine (Kriegsmarine). Hy tsjinne yn de oarloch tusken Eastenryk en Sardynje. Tusken 1860 en 1862 siet er op it fregat Radetzky ûnder kommando fan admiraal Tegetthoff en tusken 1863 en 1865 wie er offisier op it trainingskip Hussar.
Op 23 july 1865 moete er de Dútske geograaf August Petermann by in gearkomst fan de "Geographic Society" yn Frankfurt. Julius von Payer moete er 1870 en ûndernaam mei him in ekspedysje nei Nova Zembla yn 1871. Op 18 febrewaris 1872 krige Weyprecht de Eastenryksk-Hongaarske nasjonaliteit.
Tegearre mei Von Payer late er tusken 1872 en 1874 de Eastenryksk-Hongaarske Noardpoalekspedysje dy't Frâns Joazeflân yn de Noardlike Iissee fannijs ûntduts. It ekspedysjeskip, de Admiral Tegetthoff kaam fêst te sitten yn it pakiis en waard ferlitten. Mei sliden sette de ekspedyske ôf nei it noarden en berikte iepen wetter. Mei boaten gie it fierder en waard dêrnei de Swarte Kaap op Nova Zembla berikt, dêr't jin úteinlik troch de Russyske skoener "Nikolaj", ûnder bewâld fan kaptein Feodor Veronin, oppikt waarden. Hy brocht de groep nei Vardø yn Noarwegen en dêrwei gie it mei de postboat nei it suden en oer lân úteinlik nei Wenen.
Op 18 septimber 1875 spriek Weyprecht de 48e "Gearkomst fan Dútske Wittenskippers en Natuerkundigen" ta yn Graz. Hy die ferslach oer de basisprinsipes fan poalûndersyk en suggerearre it stiftsjen fan fêste poalstasjons. Neffens Weyprecht wie it fan belang om mei in netwurk fan sokke stasjons gereldwei mjittingen fan waar- en iisomstannichheden te garjen op ien en deselde wize. Yn 1879 presintearre er dy ideeën, tegearre mei dy fan Georg von Neumayer, op it 2e Ynternasjonale Kongres fan Meteorologen yn Rome.
Karl Weyprecht stoar oan tuberkuloaze yn 1881.
Jean Auguste Dominique Ingres
thumb|Selsportret, jonge Ingres thumb|Ingres syn grêf op [[Père-Lachaise]] Jean Auguste Dominique Ingres (Montauban, 29 augustus 1780 - Parys, 14 jannewaris 1867) wie in Frânsk keunstskilder. Hy wurke yn neoklassisistyske styl. Ingres waard opnomd yn de eksklusive Oarder "Pour le Mérite".
Weenske oester
De Weenske oester is in sekshâlding dy't klassifisearre wurde moat as in fariant fan 'e bekendere misjonarishâlding. De frou leit hjirby op har rêch mei de skonken oplutsen, sadat se har knibbels ter hichte fan har boarsten hâldt. De man befynt him boppe har; hy leit net op har, mar ûnderstipet himsels op syn knibbels en earms, sadat de frou har ûnderskonken oer syn skouders hinne lizze kin. Har fuotten befine har dan efter de holle fan 'e man. Yn dizze lichemshâlding komme de stuten fan 'e frou los fan it bêd (of hokker oare ûndergrûn dan ek mar sprake fan is), sadat de man har hast rjocht omleech (en dêrtroch hiel maklik) penetrearje kin.
De oantsjutting "oester" is ôflaat fan 'e foarm dy't de fulva fan 'e frou yn dizze posysje oannimt. It is net dúdlik wat dizze sekshâlding krekt mei de Eastenrykske haadstêd Wenen te krijen hat, mar it is yn elts gefal in hiel algemiene namme, dy't ek yn it Ingelsk (Viennese oyster), Dútsk (Wiener Auster) en Nederlânsk (Weense oester) foarkomt.
De Weenske oester ferget fan 'e frou frijwat linigens. As it de frou net hielendal slagget om har fuotten yn 'e nekke fan 'e man te lizzen, kin de man har helpe troch har skonken beet te hâlden. De man kin yn dizze posysje djip yn 'e frou trochkringe, wat foar de frou pynlik wêze kin as de penis sa grut is dat er by it stjitten de limoerhals rekket. Foar de man kin de Weenske oester oangenaam wêze om't er hielendal by syn sekspartner nei binnen komme kin, mar ek om't syn testikels yn dizze hâlding, oars as by de normale misjonarishâlding, net hieltyd frij hingje, mar tsjin 'e stuten fan 'e frou oan wriuwe.
By de ejakulaasje fan 'e man befynt de penis him by de Weenske oester lyk foar de iepening fan 'e limoerhals. De ôfstân dy't de siedsellen ôflizze moatte om in aaisel te berikken is dêrtroch koarter as by de measte oare sekshâldings. Dêrom wurdt de Weenske oester soms oanrikkemandearre foar froulju dy't graach swier wurde wolle.
Sjoch ek
Missionary position
Mockema Blauhûs
It Mockema Blauhûs wie in sealstins, dy't in laaien kape hie. Neffens de yndieling fan de kelders fan it stedhûs, soe de Mockemastins yn de breedte oan de Syl boud wêze en moat it in seal hân hawwe dy't sawat twatredde fan it oerflakt besloech en dêrneist in lyts fertrek hie. It hûs hie in skiedingswand, sa't dy by in soad oare let-midsiuwske wenningen wenst is. Oan ien of beide siden fan dizze wand, siet it stookplak. Dy muorre hat troch de iuwen hinne beskiedend west foar de asymmetryske yndieling fan it stedhûs. Der binne gjin nammen fan bewenners bekend.
Saskia de Brauw
thumb| Saskia de Brauw by de Narciso Rodriguez maityd/simmer moadeshow 2012 Saskia de Brauw (19 april 1981) is in Nederlânsk model en keunstner.
Wurkpaad
De Brauw debutearre al op jonge jierren yn de moadewrâld. Doe't hja 16 jier wie hâlde sy op mei it modellewurk om har ta te lizzen op in stúdzje oan de keunstakademy yn har wenplak Amsterdam. Doe't De Brauw 29 jier wie sette sy fannijs útein mei modellewurk en waard rillegau 'it famke fan it stuit'; yn ien en deselde moanne ferskynde hja op it omslach fan twa Vogue's. Sy waard fotografearre troch Mert en Marcus foar de úteinlike ferzje fan Carine Roitfeld har omslach fan de Vogue Paris – maart 2011, en deselde moanne stie hja ek al op it omslach fan Vogue Italia, in foto fan Steven Meisel. De Brauw wie neist Mariacarla Boscono en Daphne Groeneveld teffens te sjen yn de maitiid/simmer 2011 kampanje fan Givenchy.
Saskia de Brauw wurdt fertsjintwurdige troch Paparrazi Model Management yn Amsterdam, VIVA yn Parys, VIVA London, DNA Model Management yn New York en Why Not Model Agency yn Milaan.
De Brauw ûndersiket yn har keunst, poëzy, proaza, fotografy en ynstallaasjes, de relaasje tusken it lichem en de wrâld dêr om hinne.
Zwammerdam
thumb|250px|Kerklaan Zwammerdam is in doarp yn de gemeente Alfen oan de Ryn, yn de Nederlânske provinsje Súd-Hollân. Oant 1964 wie Zwammerdam in selsstannige gemeente. Ferskate dielen fan dy gemeente binne doe by oanswettende gemeente sa as Alfen oan de Ryn, Bodegraven, Boskoop en Reeuwijk oergien.
Ut de skiednis
thumb|left|Kaart út 1687 mei Swadenburgerdam Yn de Aldheid wie der yn Zwammerdam it Romeinske fort "Nigrum Pullum" ('swarte grûn') mei floatfasiliteiten. Oerbliuwsels dêrfan binne te sjen op it terrein fan de Hooge Burg. In pear Romeinske skippen hearre by de foarneamste fynsten.
Letter waard it plak Suadenburcherdam neamd, de daam by Suadenburg, dat al yn de 13e iuw neamd. Yn de rin fan de tiid waard dy namme ferbastere ta it Zwammerdam fan no.
Zwammerdam hat in lytse en kompakte âlde kearn mei kronkelende strjitsjes en mei histoaryske bebouwing. Meast hawwe de plakken yn de Rynstreek lintbebouwing, mar Zwammerdam is om in plein hinne boud.
Zwammerdam is it thús fan it Jostiband Orkest. It hat de wierskyn dat Kwiring fan Brekelenkam yn Zwammerdam berne is.
Bas Paauwe
Karriêre as spiler
Paauwe hat tusken 1929 en 1946 fuotballe by Feyenoord. Hy wie ien fan de tolve spilers dy’t op 27 maart 1937 mei in freonskiplike wedstryd tsjin it Belgyske Beerschot it nije stadion De Kuip iepenen. Der wienen 37.825 minsken by de wedstriid, Feyenoord wûn mei 5-2.
Karriêre as trainer
As trainer hat Paauwe by in grut tal fuotbalklups oan it wurk west. Hy arbeide by Maurits, HVC, Wageningen, WVC, Enschedese Boys, Ede en VVV.
Fan 1969 oant 1971 wie hy de trainer fan SK It Hearrenfean. Hjir waard hy ek wol ‘vadertje Paauwe’ neamd.
Minister foar Natoer en Stikstof
De minister foar Natoer en Stikstof is een Nederlânske minister sûnder portefúlje dy't by de formaasje fan it kabinet-Rutte IV stifte waard. De post falt ûnder it Ministearje fan Lânbou, Natoer en Itenskwaliteit.
Willem Tell
thumb|right|Monumint foar Willem Tell yn Altdorf ± 1900 thumb|Toer mei it byld fan Wilhelm Tell. Willem Tell (Dútsk: Wilhelm Tell) is in frijheidsheld dy't begjin 14e iuw yn Switserlân libbe hawwe soe. Tell waard benammen ferneamd fan it toanielstik fan Friedrich Schiller mei deselde namme en fan de opera fan Gioacchino Rossini.
Leginde
It ferhaal giet dat de legindaryske krúsbôgesjitter Willem Tell yn 1307 wegere de hoed te groetsjen dy't lânfâd Gessler op in stôk op it doarpsplein setten hie as symboal foar it hearskjende Habsburch. Gessler ûnthjitte him dêrop mei syn bôge in appel fan de holle fan syn jonkje te sjitten. Willem Tell helle twa pylken út syn koker en skeat der ien mei súkses troch de appel. Doe't Gessler frege wat de bedoeling fan de oare pylk wie, andere hy dat dy foar de lânfâd ornearre wie as hy syn soantsje deade hawwe soe. Dêrnei waard hy finzen nomd. Wylst Tell yn in boatsje oer de Fjouwerwâldstêdenmar nei de finzenis brocht waard, stuts in stoarm op en wist hy te ûntkommen. Willem Tell gie gau werom nei Küssnacht en skeat de hate lânfâd dea mei syn krúsbôge.
De rest fan de Tell-leginde fermeldt allinnich dat hy yn 1315 meifochten hawwe soe yn de Slach by Morgarten tsjin de Eastenrykske hartoch Leopold I en yn 1354 ferdronken wêze soe yn de wylde berchbeek Schächenbach doe't hy in bern besocht te rêden.
Krektas syn Ingelske 'kollega' Robin Hood is Tell's avontoerlike libben faak ferfilme, ek as de dêrop trochborduerjende telefyzjerige.
Historisiteit
Der is gjin inkel bewiis dat Willem Tell wier bestien hat. De earste fernijing fan de leginde is út 1569 yn it Chronicum Helveticum fan de Switserske histoarikus Aegidius (of Gilg) Tschudi oer de jierren 1000 - 1470. Undersikers hawwe lykwols fêststeld dat it Chronicum diels op soarchfâldich samle dokuminten, mar ek op fantasij basearre is.
It ferhaal fan Willem Tell past perfekt yn de ûnôfhinklikheidsstriid fan Switserlân en syn lânsfeinten sûnt 1291. Sûnt dat jier ferset in oantal Switserske steatsjes him tsjin de hearskippij fan de Habsburgers. Uri, dêr't Willem Tell wenne, hearde derta en waard ien fan de trije katolike oerkantons (mei Schwyz en Unterwalden), dy't op 1 augustus it Switsersk Eedferbûn oprjochten.
Butt-Numb-A-Thon
De Butt-Numb-A-Thon (letterlik: "Kont-Sliept-a-Ton", in wurdboarterij op "maraton", fanwegen de lange sit), soms ôfkoarte ta BNAT, wie in lytsskalich Amerikaansk filmfestival dat fan 1999 oant en mei 2016 elts jier yn 'e moanne desimber holden waard yn 'e Teksaanske haadstêd Austin. It waard oprjochte en presintearre troch Harry Knowles, en bestie út 24 oeren wêryn't oan ien wei troch films fertoand waarden. Nei't yn 2017 bekend waard dat Knowles fan seksuele oantaasting beskuldige waard, wie it dien mei it festival.
Skiednis
De Butt-Numb-A-Thon waard yn desimber 1999 foar it earst organisearre troch Harry Knowles, dy't bekend wurden wie mei de webside Ain't It Cool News. It wie fan oarsprong eins in út 'e hân rûn jierdeisfeest, mar ûntjoech him meitiid ta in echt filmfestival, dêr't behalven filmklassikers ek nije films yn premiêre giene. Foarbylden fan films dy't op 'e Butt-Numb-A-Thon foar it earst publyklik fertoand waarden, binne The Passion of the Christ (2004), Black Snake Moan (2006), The Cabin in the Woods (2011) en Kingsman: The Secret Service (2014).
It festival waard de earste acht jier holden yn it Alamo Drafthouse, in bioskoop yn 'e binnenstêd fan Austin (Teksas). Doe't dy yn juny 2007 tichtgie, presintearre Styles ta gelegenheid dêrfan in hastich organisearre lytse en ferkoarte ferzje fan 'e Butt-Numb-A-Thon, dy't er "Half-Ass-A-Thon" neamde (letterlik: "Heal-Kont-a-Ton", in wurdboarterij nei half-assed, dat "ûnberet" betsjut). Fan desimber 2007 ôf waard de Butt-Numb-A-Thon yn oare lokaasjes fan it Alamo Drafthouse holden.
Mids septimber 2017 waard troch de media bekendmakke dat Harry Knowles beskuldige waard fan seksueel oer de grins geand gedrach en seksuele oantaasting. Op 25 septimber makke it Alamo Drafthouse bekend dat it alle bannen mei Knowles ferbriek. Knowles stapte sels op by syn webside Ain't It Cool News. De Butt-Numb-A-Thon fan 2017 gie net troch en letter die bliken dat de edysje fan desimber 2016 de lêste west hie.
Julius von Payer
thumb|Julius von Payer thumb|Julius von Payer (as Oberleutnant, foto fan [[Fritz Luckhardt)]] Julius Johannes Ludovicus Ritter von Payer (Schönau (no Šanov part fan Teplice, Bohemen (no Tsjechje)), 2 septimber 1841 - Veldes (no Bled, Oberkrain (no Gorenjska), Eastenryk-Hongarije (no Sloveenje)), 19 augustus 1915) wie in Eastenryksk-Hongaarske poalûndersiker en in skilder fan poallânskippen.
Jonge jierren
Payer wie in soan fan Franz Anton Rudolf Payer, in pinsjoenearre offisier dy't stoar doe't Julius 14 wie. Hy krige ûnderrjocht oan de k.k. (kaiserlich österreichisch/königlich böhmisch) kadetteskoalle yn Lobzowa ûnder Krakau. Fan 1857 oant 1859 studearre er oan de Teresiaanske Militêre Akademy yn Wiener Neustadt (by Wenen). Yn 1859 tsjinne er as ûnderluitenant yn it 36e ynfanteryrezjymint yn de Noard-Italjaanske stêd Ferona en oerlibbe dat jier de Slach by Solferino. Fan 1860 oant 1863 siet er by it garnizoen yn Ferona. 1863 waard er skiednislearaar oan de kadetteskoalle yn de Eastenrykske stêd Eisenstadt. Dêrnei waard er befoardere ta luitenant earste klasse en yndield by it garnizoen yn Feneetsje.
Ferkenning fan de Alpen
Yn 1862 sette er útein mei kuierjen yn de Italjaanske Alpen en Hohe Tauern en 1863 beklimt er de heechste berch fan Eastenryk, de Großglockner. 1964 waard er kommandant fan it lagunefort Lombardo by Chioggia en sette dêrnei útein mei berchbeklimmingen yn de Adamello-Presanellagroep en de Ortlergroep. Hy wie de earste dy't de Adamello (3554 meter) beklom. Wilens beskreau er de krite en makke in topografyske kaart (skaal 1:56.000) fan de krite, wêr't er foar beleane waard mei in baan by it Eastenryksk Militêr Kartografysk Ynstitút yn Wenen. De Universiteit fan Halle beneamde him yn 1868 fanwege syn berchûndersyk en publikaasjes dêroer ta earedoktor (ehrenhalber dr. phil.).
Twa jier earder (op 24 juny 1866) die er mei oan de Slach by Custoza, dêr't er twa kanonnen feroverje koe. It smiet him in ûnderskieding op.
Weimar
Weimar is in Dútske stêd yn de dielstaat Tueringen. De stêd hat 64.481 ynwenners (2006) en is in universitêr, toeristysk en yndustrieel sintrum. Weimar is in stedsdistrikt (kreisfreie Stadt).
Julius von Payer
Poalekspedysjes
1868 waard er útnûge troch de Dútske geograaf August Petermann om mei te dwaan oan de twadde Dútske Noardpoalekspedysje (Germania ûnder Carl Koldewey); hy gie mei fan 1869 oant 1870. Yn 1871 die er tegearre mei Karl Weyprecht mei oan in Eastenryksk-Hongaarske ekspedysje nei Nova Zembla. Yn 1872 hienen dy beide mannen de lieding oer de grutte Eastenryksk-Hongaarske Noardpoalekspedysje, dy't late ta it fannijs ûntdekken fan in arsjipel yn it noarden fan de Noardlike Iissee, dy't oant dan ta "Rönnebeck-Lân" neamd waard (nei Nils Fredrik Rönnebeck dy't it 1868 besocht) en troch Payer en Weyprecht de nije namme Frâns Joazeflân krige. Werom yn it heitelân waarden harren ferhalen oer it bestean fan de arsjipel en itjinge dat sy belibbe hienen troch in protte kritisy betwifele. Hoewol't Payer op grûn fan eachtsjûgeferklearrings, deiboeken en wittenskiplike sketsen sjen litte koe dat syn ferhaal doogde, fertrouden in soad offisieren it dochs net en gie de ûnoffisjeel plende befoardering ta haadman net troch. Dat wie Payer syn ear tenei, dat hy naam ûnslach mei in honorarium van 44 Eastenryksk-Hongaarske gûne.
Weimar
Ut de skiednis
Weimar waard foar it earst neamd yn 899 en wie tusken 946 en 1346 sintrum fan it greefskip Weimar respektyflik Weimar-Orlamünde. De stêd krige yn 1410 stedsrjochten.
Julius von Payer
Poalekspedysjes
Op 24 oktober 1876 waard hy adele wat him en syn neisieten fersekere fan de titel "Ritter von" (foar de manlju) en "von" (foar de froulju).
Skilder en letter libben
Hy boaske 1877 mei de eks-frou fan in bankier út Frankfurt am Main; sy krigen twa bern, Jules en Alice.
Fan 1877-1879 studearre er skilderkeunst oan it Städelsches Institut yn Frankfurt / Main en 1880-1882 gie er fierder mei deselde stúdzje oan de Akademie der bildenden Künste in München.
Weimar
Ut de skiednis
Under it bewâld fan gruthartoch Karel August (1775-1828) wie de stêd it yntellektuele thús fan de rûnte om de Dútske skriuwer Johann Wolfgang von Goethe hinne (Weimarer Klassik).
Julius von Payer
Skilder en letter libben
Hy wie skilder yn Parys fan 1884 oant 1890.
Weimar
Ut de skiednis
Nei de Earste Wrâldkriich, yn 1919, kaam de grûndwetgjouwende Nasjonale Gearkomst yn Weimar by elkoar. De Weimarrepublyk (1918 -1933) is nei dy gearkomst neamd. Yn 1920 waard Weimar de haadstêd fan de dielsteat Tueringen.
Julius von Payer
Skilder en letter libben
Yn 1890 skiede er fan syn frou, gie werom nei Wenen en stifte dêr in skilderskoalle foar froulju.
Weimar
Ut de skiednis
thumb|left|It Buchenwaldmonumint Yn 1937 bouden de Nazys it konsintraasjekamp Buchenwald op mar acht kilometer fan Weimar's sintrum. De Alliearde troepen berikten de stêd yn april 1945. De ynwenners fan Weimar waarden doe twong om yn it kamp te sjen wat ûnder har noas bard wie.
Julius von Payer
Skilder en letter libben
1895 makke er plannen foar in reis nei de Kejser Franz Joseph Fjord yn noardeast Grienlân om dêr te skilderjen.
Weimar
Ut de skiednis
Yn 1999 wie Weimar Kulturele haadstêd fan Europa. De histoaryske binnenstêd fan Weimar is troch UNESCO ta wrâlderfgoed ferklearre. ûnder oaren de Anna Amalia-bibleteek, dy't yn 2004 foar in part ôfbaarnde, beheart dêrby. Fierders steanne inkelde foarbylden fan Bauhaus-arsjitektuer, dy't dêr ûntstien is, op de list.
Julius von Payer
Skilder en letter libben
Yn 1912, hy wie doe 70 jier, hie er plannen foar in reis nei de Noardpoal yn in ûnderseeboat.
Weimar
Stedsdistrikten
right|260px
Julius von Payer
Skilder en letter libben
Hy stoar yn 1915.
Weimar
Persoanen ferbûn mei Weimar
Josef Albers - Anna Amalia fan Brunswyk - Augusta fan Saksen-Weimar-Eisenach - Carl Philipp Emanuel Bach - Johann Sebastian Bach - Adolf Bartels - Gerhard Baumgärtel - Ludwig Bechstein - Fritz Bennewitz - Sibylle Berg - Bernhard fan Saksen-Weimar - Hector Berlioz - Friedrich Justin Bertuch - Arnold Böcklin - Adolf Brütt - Lothar-Günther Buchheim - Clemens Wenzeslaus Coudray - Lucas Cranach der Ältere - Lucas Cranach der Jüngere - Adolf von Donndorf - Carl Eberwein - Johann Peter Eckermann - Gottlieb Elster - Otto Erler - Paul Ernst - Ernst August I van Saksen-Weimar-Eisenach - Johannes Daniel Falk - Lyonel Feininger - Elisabeth Förster-Nietzsche - Caspar David Friedrich - Ernst Christian August von Gersdorff - Luise von Göchhausen - August von Goethe - Christiane von Goethe - Johann Wolfgang von Goethe - Hans Gerhard Gräf - Walter Gropius - Julius Grosse - Gertrud Grunow - Alfred Götze - Georg Haar - Ernst Hardt - Friedrich Hebbel - Jutta Hecker - Johann Gottfried Herder - Wolfgang Hohlbein - Christoph Wilhelm Hufeland - Johann Nepomuk Hummel - Franz Huth - Johannes Itten - Christian Joseph Jagemann - Wassily Kandinsky - Karel Alexander fan Saksen-Weimar-Eisenach & Sophie fan de Nederlannen - Karel August van Saksen-Weimar-Eisenach - Harry Graf Kessler - Wulf Kirsten - Paul Klee - Karl Ludwig von Knebel - August von Kotzebue - Franz Liszt - Fritz Mackensen - Gerhard Marcks - Georg Mardersteig - Paul Michaelis - Georg Muche - László Moholy-Nagy - Georg Muche - Friedrich von Müller - Johann Karl August Musäus - Friedrich Nietzsche - Lorenz Oken - Hans Olde - Arnold Rudolf Paulssen - Hans Constantin Paulssen - Jean Paul - Maria Paulowna fan Ruslân - Carl Leonhard Reinhold - Friedrich Schiller - Baldur von Schirach - Carl von Schirach - Oskar Schlemmer - Arthur Schopenhauer - Konrad Samuel Schurzfleisch - Charlotte von Stein - Richard Strauss - Harry Thürk - Henry Van de Velde - Karel Verlat - Christian August Vulpius - Ernst Wachler - Richard Wagner - Julius Wahle - Richard Wetz - Christoph Martin Wieland - Ernst von Wildenbruch - Bernhard von Zech- Carl Zeiss
Helling Stifting
De Helling Stifting is it sintrum foar byldzjende keunst ek kultuer yn Britswert. Yn de 15e iuwske Sint Joristsjerke is faak in tentoanstelling fan wurk fan bekende Fryske keunstners.
Pierre Jean David
thumb|[[Carl Christian Vogel von Vogelstein - Pierre Jean David D'Angers (1830)]] right|thumb| Grêf fan David d'Angers - [[Père-Lachaise]] Pierre Jean David, as David d’Angers (Angers, 12 maart 1788 - Parys, 5 jannewaris 1856) wie in Frânsk byldhouwer.
Keppelings om utens
Louvre Parys
List fan planetoïden 39501-39600
Dit is in list fan planetoïden 39501-39600.
Keunsthal yn Emden
De Keunsthal yn Emden (Kunsthalle Emden) is in museum foar moderne keunst yn de noardwestlike Dútske havenstêd Emden.
Beskriuwing
De Kunsthalle is in út typysk East-Fryske bakstiennen oplutsen gebou. It waard ûntwurpen troch it Hannoversk arsjitekttepear Friedrich en Ingeborg Spengelin. De bou fan it museum waard yn 1983 mooglik makke troch de yn Emden berne Henri Nannen (1913-1996), dy't jierrenlang de útjouwer en haadredakteur wie fan it tydskrift Stern. Hy bestege in grut part fan syn fermogen oan de bou, dêr't in mânske samling skilderijen en byldhouwurken út Dútske de tiid fan it Ekspresjonisme ûnder wiene. Nannen waard fanwege de oprjochting fan dit museum eareboarger fan de stêd Emden.
De Kunsthalle waard op 3 oktober 1986 iepene troch it doetiidske Dútske steatshaad Richard von Weizsäcker, dy't by dy gelegenheid de "minsklike diminsjes" fan it museum priizge. Yn april 2006 waard úteinset mei in ferbouwing fan de Keunsthal. It museum waard yn desimber 2007 fannijs iepene.
De Kunsthalle hat ek in skilderoplieding foar bern ûnder har dak.
Wylpster Wyk
De Wylpster Wyk is in sleat yn de gemeente Opsterlân. De feart rint fan de Fryskepeallenfeart by Sigerswâld nei it noardlik lizzende De Wylp yn Grinslân.
De namme Wylpster Wyk jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Wilpsterhoofdvaart.
Mathias Poortvliet
Mathias Poortvliet († 24 maart 1502, Nijekleaster) wie de abt fan Kleaster Blomkamp tusken 1461-1487.
Under Poortvliet syn bewâld wie der in nij oplibjen fan it kleasterlibben yn Blomkamp. Hy soarge dat der in sikeseal, in bibleteek, in nije refter en keuken kamen.
Hy wie it type fan in fromme kleasteroerste. Hy ferstoar yn Nijekleaster by Skearnegoutum.
SC Berltsum
SC Berltsum is in fuotbalklup út Berltsum. De feriening is oprjochte op 23 maaie 1972 en spilet op akkomodaasje De Koekoek oan de Fûgelsangh.
Minister sûnder portefúlje
In minister sûnder portefúlje is in minister sûnder omskreaune ferantwurdlikheden of in minister dy't net as haad fan in beskate ministearje stiet.
Yn Nederlân is in minister sûnder portefúlje ferantwurdlik foar in beskaat beliedsmêd, dochs hat net de lieding oer dat departemint. Ministers sûnder portefúlje hawwe, oars as steatssekretarissen, in sit yn de Nederlânske ministerrie en kinne dan ek meistimme oer alle beslissings. It beneamen fan in minister foar in beskaat beliedsmêd betsjut dat dat ûnderwerp op dat stuit wichtich is. Ministers dy't oan 'e haad steane oer in ministearje wurde oantsjut as "minister fan ....", wylst ministers sûnder portefúlje oantsjut wurde as "minister foar ...."
Ministers sûnder portefúlje yn it kabinet-Rutte IV:
Oant it kommen fan steatssekretarissen yn 1948, waarden ministers sûnder portefúlje oansteld en stypje ministers mei in dreech departemint. Dy taak waard oernommen troch de steatssekretarissen. Ek binne der yn it ferline wolris ministers sûnder portefúlje oansteld, dy't as gesachhawwend persoan de belangen fan Nederlân by ynternasjonale ûnderhannelings goed fertsjintwurdigje koene.
Dakruter
In dakruter of punttuorke is in spits of koepeltsje op de naald. De namme dakruter wurdt faak oan lytse fieringstuorren jûn.
In dakruter kin yn hout mar ek yn mitselwurk útfierd wêze. Soms blykte in dakruter te swier te wêzen (benammen as dy fan stien wie) en moast it bouwurkje wer weihelle wurde om it ûnderlizzende gedielte fan de tsjerke te behâlden.
De tsjerke fan Easterlittens hat in dakruter dêr't wierskynlik in angelusklokje yn hongen hat. De tsjerke fan Grou hat in koepeltsje op de skieding fan koar en skip.
De konvinsjonele Minderbruorren brûkten, lykas yn it Dútske Zwillbrock, ynstee fan in toer in dakruter op de tsjerke. Soks om de ienfâld te bewarjen.
Sportsintrum Skuttersfjild
thumb|Sportpark sjoen fanôf de tagongsbrêge oan de efterside (2011). Sportsintrum Skuttersfjild is in multyfunksjoneel sportpark yn de gemeente Snits.
Histoarje
Op 16 augustus 2004 begûn de oanlis fan it sportsintrum Skuttersfjild yn Snits nei in oankundige sluting fan Sportpark Noorderhoek. Wethâlder Hans van den Broek sloech op 27 oktober 2004 offisjeel de earste peal. De wurksumheden duorren oant 31 desimber 2006. Op 1 juny 2007 iepene de gemeente Snits mei de sportferienings it park mei in wykeinfoljende iepening.
Gebrûk
Sportsintrum Skuttersfjild is multyfunksjoneel en wurdt brûkt troch: Dêrneist binne op it sportpark:
Neil Young
Neil Percival Young (Toronto, Ontario, 12 novimber 1945) is in Kanadeesk sjonger, lieteskriuwer en ûndernimmer. Yn in karriêre dy't in periode fan mids jierren sechtich oant no oerkapet, hat er in mânsk oeuvre opboud dat te fergelyksen is mei dat fan Bob Dylan. Hy wurdt yn 't generaal beskôge as ien fan de artysten mei de measte ynfloed fan syn generaasje.
Karriêre
Young begûn syn optreden as soloartyst yn Kanada yn 1960, ear't er yn 1966 nei Kalifornje ferfarde, dêr't er mei Stephen Stills de band Buffalo Springfield oprjochte en letter it fjirde lid fan Crosby, Stills & Nash waard; dat wy yn 1969. Hy sette in solo karriêre op dy't rûmom in protte jûchheigerop feroarsake; syn earste album kaam yn 1968 út. Yn in karriêre dy't in periode fan mids jierren sechtich oant no oerkapet, hat er in mânsk oeuvre opboud dat te fergelyksen is mei dat fan Bob Dylan; 33 studio albums hat er levere. Benammen yn de jierren '80 hat Young in soad mei útienrinnende myzykstilen eksperimintearre en dêr is er nea mei opholden. De Rock and Roll Hall of Fame webside beskriuwt Young as "one of rock and roll’s greatest songwriters and performers". Hy is twaris yntrodusearre yn de Hall of Fame: earst as a solo artyst yn 1995, en letter as lid fan Buffalo Springfield yn 1997. Young by in optreden yn Austin (Teksas) op 9 novimber 1976|left|thumb|250px Young's wurk wurdt skaaimerke troch syn typyske gitaarwurk en syn falset/tenor-sjongstim. Hoewol't er himsels begeliedet op ferskate ynstruminten, sa as piano en harmonika, wurdt syn lûd fral bepaald troch syn gitaarspyljen (akûstysk en elektrysk), dy't er somtiden melodieusk en dan wer rûch bespilet. Young hat mei in soad muzykstilen eksperimintearre, begelyks swing en elektroanyske muzyk, mar yn syn meast bekende wurk kin dochs trije haadstreamen ferdield wurde: akûstyske folk en country-rock, of fersterke hard-rock yn mei de band Crazy Horse. Wol hat Young ek eleminten fan nijere muzykstilen oernaam sa as alternative rock en grunge. Syn ynfloed op dy lêste hat him de earetitel Godfather of Grunge" besoarge.
Young hat in stikmannich fils (mei)regisearre ûnder de skûlnamme Bernard Shakey, dit binne Journey Through the Past (1973), Rust Never Sleeps (1979), Human Highway (1982), Greendale (2003), en CSNY/Déjà Vu (2008). y wurket no oan in dokumintêre oer de techyk fan elektryske auto's, foarearst mei de titel Linc/Volt. It projekt bestiet ûnder mear út it ombouwen fan in Lincoln Continental út 1959 nei hybride technology; Young is fan doel om dêrmei nei Washington, D.C. te riden om sa omtinken foar miljeufreonlike technology fan politisy te freegjen.
Young is in útsprutsen pleiter foar miljeusaken en foar it wolwêzen fan lytse boeren; yn 1985 organisearre er mei it benefit concert Farm Aid. Yn 1986 holp Young mei oan it stiftsjen fan The Bridge School, in ûnderwiisynstelling foar bern mei slimme ferbale en fysike beheiningen, en docht er mei oan it jierlikse Bridge School Benefitkonsert. Young wennet op syn ranch yn La Honda, Kalifornje. Hoewol't er al tsientallen jierren yn Kalifornje wennet en wurket en like faak oer de F.S. as oer syn heitelân songen hat, hinget er oan syn Kanadeesk boargerskip; hy hat nea Amerikaan wurde wollen. Op 14 july 2006 waard Young ûnderskieden mei de Oarder fan Manitoba.
Young hat gearwurke mei in protte grutte artysten, sa as Bruce Springsteen, Willie Nelson, Jerry Lee Lewis, Rick James, Pearl Jam, Nils Lofgren en de Pixies.
Privee
Neil Young is troud mei Pegi Morton. Sy hawwe twa bern, dochter (Amber), dy't lykas Young ek te lijen hat fan epilepsy, en in slim handikepte (foar it measte part ferlamme) soan (Ben). Ut in eardere relaasje mei aktrise Carrie Snodgress, waard soan Zeke berne, dy't mei in Sykte fan Little op de wrâld kaam.
Young is sûnt midden jierren 70 in entûsiast samler fan modeltreinen fan it merk Lionel. Sûnt 1994 hat er in frijwat grut oandielepakket opboud by de produsint fan dizze treinen en is er warber yn it management fan dit bedriuw. Efterhûs hat Young in hal sette litten, dêr't er (mei syn famylje) in mânske modelbaan boud hat.
Gysbert Japicxpriis
De Gysbert Japicxpriis is in yn 1947 troch de Deputearre Steaten fan Fryslân ynstelde literatuerpriis, neamd nei de dichter Gysbert Japiks. De earste winner fan de priis wie op 10 oktober 1947 de Fryske dichter Obe Postma.
Alde Gysbert Japicxpriis
De priis wie in stimulearingspriis, en waard takend foar it bêste oarspronklik Frysk wurk dat yn de perioade foarôfgeand oan de útrikking publisearre wie. Dy perioade waard twa jier, om't it iene jier proaza beoardiele waard, en it oare jier poëzy. Mei yngang fan 1954 waard yn it iene jier de Dr. Joast Halbertsmapriis útrikt en yn it oare de Gysbert Japicxpriis. De priis bestie út in oarkonde en in jildbedrach, oarspronklik 500 gûne, mar letter oprinnend ta 2000 gûne. Om't it in stimulearingspriis wie koe dy allinnich foar in spesifyk wurk útrikt wurde, net foar in oeuvre, al is dat al in pear kear bard. Yn 1984 is de priis yn dy foarm ôfskaft, en yn in nije foarm wer ynsteld.
Nije Gysbert Japicxpriis
By de nije Gysbert Japicxpriis wie der gjin ûnderskie yn sjênre. Proaza en poësy koenen eltse kear yn oanmerking komme, mar dat gou ek foar berneliteratuer en jongereinliteratuer. Dêrnjonken kin de priis no ek foar in oeuvre úrikt wurde. Fierders waard romte makke foar de Fedde Schurerpriis en de Dr. Obe Postmapriis, sadat de Gysbert Japicxpriis doe ien kear in de trije jier útrikt waard.
Yn 1986 waard it jildbedrach omheechbrocht nei 4000 gûne. Yn 1999 waard de regeling op 'en nij oanpast. Doe waard besletten om mei yngong fan 2001 in twajierliks skema te folgjen. De iene kear oanbelanget de priis no de poësy út de fjouwer foarôfgeande jierren, twa jier letter it proaza út de fjouwer foarôfgeande jierren, ensfh. It prizejild is sûnt 1999 in bedrach fan 5000 euro. Yn 2011 kaam dêr 5000 euro boppe-op, spesjaal ornearre foar in oersetting/oersettingen fan it bekroande wurk. Mei yngong fan 2013 waard it prizejild ferhege nei 10.000 euro; de 5000 foar in oersetting/oersettingen kaam dêr dan noch by.
Ofwikende takennings
Foar de priis jildt it betingst dat dat "bêste oarspronklik Frysk wurk" de bekroaning ek wurdich wêze moat, mar de advyskommisje hat oant no ta mar ien kear gjin foardracht dien, yn 1977. Dochs is de priis dat jier takend. Oarsom hawwe Deputearre Steaten ien kear besletten it advys net te folgjen. Yn 1969 is de priis net útrikt, wylst it projekt Operaesje Fers nominearre wie. De priis is ek ien kear wegere. Yn 1959 hat Eeltsje Boates Folkertsma yndie sein syn wurk fan dy perioade de bekroaning net wurdich te finen, en hy hat dy doe net oannimme wollen.
Twa kear wûn
Trije skriuwers hawwe twa kear de Gysbert Japicxpriis krigen: Anne Wadman, 1952 en 1989, Jan Wybenga, 1965 en 1977, en Trinus Riemersma, 1967 en 1995.
Utrikking
De priis wurdt útrikt yn de bertestêd fan Gysbert Japiks, Boalsert, op it stêdhûs. Allinnich Jan Dijkstra, yn 1951, en Rink van der Velde yn 1975 hawwe net oan de plechtige útrikking meidwaan wollen, en hawwe de priis letter op it Provinsjehûs ophelle.
Harm van der Meulen
thumb|Harm van der Meulen as CNV-foarsitter yn 1979 Harm van der Meulen (Castricum, 21 oktober 1925 - Utert, 20 oktober 2007) wie in Nederlânske (fakbûns)bestjoerder en politikus fan it CDA.
Fan 1938 oat 1942 folge hy yn Alkmaar de oplieding masinebankwurker oan de Legere Technyske Skoalle dêre. Letter die er in fakoplieding by de Stichting Bemetel en in kaderkursus fan it CNV.
Fan 1945 oant 1952 wie hy masinebankwurker yn IJmuiden by de Heechovens.
Fan 1953 oant 1986 hie er tal fan fakbûnsfunksjes by it CNV, earst yn it bestjoer fan it Kristlik Metaalbûn (1953-1965), dêrnei as distriktbestjoerder fan it Yndustrybûn CNV (1965-1973), dan as sekretaris fan it CNV (1973-1978) en úteinlik as foarsitter fan it CNV (1978-1986).
Dêrnei makke Van der Meulen de oerstap nei de polityk: fan 1987 oant 1995 siet er foar it CDA yn de Earste Keamer. Dêr wie hy fraksjewurdfierder foar sosjale saken en rjochte him dêrneist op folkhúsfesting. Fan 1991 oant 1995 wie er ek foarsitter fan de fêste kommissy foar Sosjale Saken en Wurkgelegenheid (Earste Keamerkommissy). Yn 1992 stimde hy mei in minderheid yn de CDA-fraksje tsjin in ferromming fan de iepeningstiden fan winkels.
Hy stie kritysk foar it sosjaal-ekonomyske belied fan de kabinetten Lubbers oer. Yn de Earste Kamer naam hy it bot op foar wurknimmers en útkearingsgerjochtigden.
Harm van der Meulen wie troud en hie acht bern. Hy hearde by de Grifformearde Tsjerken yn Nederlân (distiid Protestantske Tsjerke yn Nederlân). Yn 1980 waard hy Offisier yn de Oarder fan Oranje-Nassau en yn 1986 Ridder yn de Oarder fan de Nederlânske Liuw. Hy stoar ien dei foar syn 82-ste jierdei yn syn wenplak Utert.
Simmerhûs (Ljouwert)
It Simmerhûs stie yn de Prinsetún fan Ljouwert en waard yn of koart nei 1684 boud.
Steedhâlder Willem Freark fan Nassau-Dietz (1613-1664) krige yn it fredesjier 1648 fan it stedsbestjoer fan Ljouwert tastimming om de romte binnen it bastion "de Doeledwinger" te brûken as lusthôf. Hy liet dêr in prachtige renêssânsetún oanlizze mei lange leanen op de wâlen fan it bastion. Dêrnei waard it gebiet geandwewei útwreide en der waard ûnder oaren in toernoaifjild oanlein. Syn skoandochter Henriëtte Amalia fan Anhalt-Dessau, dy't troude mei Hindrik Kasimir II, naam yn 1684 it beslút om it hoveniershûs ferfange te litten troch in grut simmerhûs.
Tim Krabbé
Hans Maarten Timotheus (Tim) Krabbé (Amsterdam, 13 april 1943) is in Nederlânske skriuwer en skaker. Hy hat romans en skaakboeken skreaun.
Simmerhûs (Ljouwert)
Yn 1734 waard de Prinsetún opnij ynrjochte by gelegenheid fan it houlik fan de lettere steedhâlder Willem IV mei de Ingelske keningsdochter Anna fan Hannover. De tún feroare no yn Frânske, barokke tún. Yn 1842 pakte Roodbaard it park opnij oan, wêrby't de hege wâlen ferlege waarden en it Simmerhûs ferfongen waard troch in nij gebou.
Tûndra
thumb|250px|It [[Arktis|Arktysk tûndragbiet]] thumb|250px|Tûndraflakte yn Noard-[[Sibearje by de stêd Dûdinka ]] thumb|250px|Tûndra op de [[Kerguelen by Antarktika]]