cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stasjon Beek-Elsloo
Stasjon Beek-Elsloo (Bk) is in spoarweistasjon tusken it Nederlânske doarpen Beek en Elsloo yn de provinsje Limburch. En waard iepene yn 1865 oan de Steatsline E (Breda - Maastricht). It stasjon leit hjoed-de-dei oan it part fan it spoar dat eksploitearre wurdt troch Arriva.
Gebou
200px|thumb|left|1e stasjonsgebou stasjon Beek-Elsloo yn 1910 200px|thumb|left|1e stasjonsgebou stasjon Beek-Elsloo yn 1975 It oarspronklike spoarweistasjon fan Beek-Elsloo wie in standertstasjon fan de Steatsspoarwegen, in stasjon fan it type SS fiifde Klasse, boud yn de jierren sechtich fan de 19e iuw, en wie ien fan de achtentritich stasjons dy 't ea yn dizze klasse boud wie. It gebou wie ûntwurpen troch de arsjitekt Karel Hendrik van Brederode It stasjon wie sûnt de iepening meardere kearen útwreide. Yn 1885 oan wjerskanten in fleugel, yn 1911 krige it middenpart der in ferdjipping by.
It stasjon waard yn 1975 ferfongen troch in nij gebou bekend as Standerttype Sextant fan de hân fan arsjitekt Cees Douma. It stasjonsgebou hat jierren yn gebrûk west as snackbar.
El Cid (film)
El Cid is in Amerikaansk-Italjaansk-Spaanske histoaryske biografyske romantyske oarlochs- en dramafilm út 1961 ûnder rezjy fan Anthony Mann. De film waard opnommen yn Technicolor, mei Charlton Heston en Sophia Loren yn 'e haadrollen. De titel ferwiist nei El Cid (±1043-1099), wiere namme: Rodrigo Díaz fan Vivar, in ferneamde histoaryske kriichshear út it Keninkryk Kastylje dy't yn Spanje noch altyd de status fan folksheld hat. De bynamme komt fan it Arabyske al-Sajid, dat "de Hear" betsjut. De plot fan 'e film folget El Cid by syn stoarmeftige romantyske relaasje mei de tsjeppe frouwe Ximena, syn belutsenens by de politike yntriizjes tusken de bern fan kening Ferdinand I fan Kastylje en Leön, en syn striid yn it selskip fan sawol kristlike Spanjerts as islamityske Moaren tsjin 'e ynvaazje troch Berberske bedoeïnen fan 'e Almoravidyske Dynasty út Noard-Afrika. El Cid krige fan 'e filmkritisy oer it algemien positive resinsjes en wie kommersjeel súksesfol yn 'e bioskopen. De film waard nominearre foar 3 Oscars en 3 Golden Globes, wêrûnder de Golden Globe foar Bêste Film – Drama.
Plot
Yn 'e alfde iuw is it Ibearysk Skiereilân ferdield yn in stikmannich kristlike keninkriken yn it noarden en in stikmannich islamityske emiraten yn it suden. De moslims op it skiereilân wurde Moaren neamd en de kristenen Spanjerts. De foarâlden fan 'e Moaren hawwe yn 'e achtste iuw it hiele Ibearysk Skiereilân hast ferovere, útstein Astuerje, Kantaabrje en it Baskelân oan 'e noardkust. Yn letter iuwen binne de Spanjerts begûn oan 'e Reconquista, wêrby't se de Moaren stadichoan nei it suden ta weromdriuwe. Tsjin 'e alfde iuw binne de grinzen tusken de kristlike en islamityske riken fierhinne fêst kommen te lizzen en hoewol't der noch wol frij geregeldwei fochten wurdt, boekt gjinien fan beide partijen mear in protte foarútgong.
Net folle letter is don Rodrigo Díaz fan Vivar, in jonge ealman yn it kristlike Keninkryk Kastylje, mei in gefolch oan ridders ûnderweis nei syn brulloft as it selskip op in Kastyljaansk doarp stjit dat noch mar krekt plondere en yn 'e brân stutsen is troch in Moarsk leger. Rodrigo-en-dy sette de oanfallers efternei en witte twa fan 'e Moarske lieders, de emirs Al-Mû'tamiin fan Zaragoza en Al-Kadir fan Falinsia, kriichsfinzen te nimmen. Mei't er de sinleaze syklus fan oarlochfiering omreden fan wraak en wjerwraak trochbrekke wol, beslút Rodrigo de beide Moarske foarsten frij te litten op it betingst dat se in plechtige eed swarre om nea wer de lannen fan 'e kening fan Kastylje oan te fallen. Dat dogge se, en Al-Mû'tamiin neamt don Rodrigo dan al-Sajid, Arabysk foar "de Hear" of "Mynhear". Yn 'e Spaansktalige ferbastering El Cid wurdt dat Rodrigo syn bynamme.
Om't de heechpleatste kriichsfinzenen al foàr harren frijlitting opeaske wiene út namme fan kening Ferdinand I fan Kastylje en Leön, wurdt Rodrigo neitiid oan it hof fan Kastylje troch greve García Ordóñez beskuldige fan lânferrie. Dy beskuldiging wurdt stipe troch greve Gormaz fan Oviedo, de foarfjochter fan 'e kening en de heit fan doña Ximena (útspr.: "sjimenna"), mei wa't Rodrigo trouwe soe. De trouwerij kin no net trochgean, ek al binne Rodrigo en Ximena smoarfereale op inoar. Gormaz wol dat Ximena ynstee mei García trout, mar dat wegeret se. Sterker noch, se beävensearret in geheime moeting mei Rodrigo as har heit syn beskuldiging foar de kening bringt. Dêr wurdt Rodrigo ferdigene troch syn eigen heit, don Diego Díaz, in ealman op jierren, dy't in duël útlokket troch Gormaz in liger te hjitten.
Letter siket Rodrigo Gormaz yn syn fertrekken op. Hy freget neat foar himsels, mar smeekt Gormaz om him te ûntskuldigjen foar syn heit oer, mei't it foar eltsenien dúdlik is dat de âldman yn in duël net tsjin Gormaz opwoeksen is. Gormaz wegeret dat lykwols, wêrnei't Rodrigo op slach syn swurd lûkt om daliks yn it plak fan syn heit it duël út te fjochtsjen. Nei't hy as earste syn tsjinstanner in wûne tabrocht hat, stelt Rodrigo foar om dêrmei it duël foar beslist te ferklearjen, mar Gormaz wol fan gjin wiken witte. Hy wit Rodrigo ferskate kearen op in hier nei te deadzjen, mar úteinlik it is Rodrigo dy't oan it langste ein lûkt en Gormaz deadlik ferwûnet. Krekt op dat stuit komt fouwe Ximena deryn. Gormaz stjert yn 'e earms fan syn ienlingsdochter, mar net foar't er har oplein hat om him te wreekjen. Neitiid slacht de leafde fan Ximena foar Rodrigo om yn haat en swart se dat se net rêste sil foar't er dea is.
Neitiid is Rodrigo de nije foarfjochter fan 'e kening fan Kastylje. Yn dy hoedanichheid wurdt er der mei in legermacht op út stjoerd om skatting te ynjen fan 'e ûnwillige Moarske fazallen fan 'e kening. Ximena spant gear mei García Ordóñez, dy't fereale op har is, en ûnthjit him dat se mei him trouwe sil as er Rodrigo út 'e wei rommet. It plan giet lykwols fan García út, dy't mei Rodrigo op reis sil om 'e skatting op te heljen en al prikken yn it wurk steld hat om mei Rodrigo ôf te weven. Ear't er ôfset, freget Rodrigo lykwols fan Ferdinand in beleanning as er syn taak ta in goede ein bringt: om mei Ximena trouwe te meien, sadat er foar har soargje kin no't er har mei de dea fan har heit har hiele famylje ôfnommen hat. Kening Ferdinand liket dat skoan ta.
García lokket Rodrigo yn in mûklaach fan 'e troepen fan emir Al-Kadir fan Falinsia, dy't dêrmei de eed brekt dy't er oan Rodrigo sward hie. Rodrigo wurdt lykwols rêden troch de tuskenkomst fan Al-Mû'tamiin fan Zaragoza en syn mannen, dy't Al-Kadir-en-dy ûnferwachts oanfalle en op 'e flecht jeie. Kroanprins Sancho, dy't ek mei is, wol de ferrieder García fuortendaliks eksekutearje, mar Rodrigo leit dêr it near op en lit García frij, mei't er, sa seit er, syn houlik net mei noch mear bloed besmodzgje wol. Nei syn weromkear oan it hof kriget Rodrigo frouwe Ximena ta frou. Sy wurket lykwols inkeld mei oan it houlik, sa fertelt se him letter, om't it him opfrette sil om har wol ta frou te hawwen, mar nea har leafde te krijen. Rodrigo wegeret har lykwols oan te reitsjen as se harsels net út leafde oan him jout. Ximena siket in hinnekommen yn in kleaster.
As kening Ferdinand komt te ferstjerren, beoarderet er op syn stjerbêd, ynskúnd troch syn dochter Urraca, dat syn keninkryk opspjalten wurde moat: kroanprins Sancho sil kening wurde oer Kastylje, syn twadde soan, prins Alfûns, sil kening wurde oer Leön en Astuerje, en Urraca sels komt te regearjen oer de stêd Calahorra. Sancho, dy't op dat stuit net oanwêzich is, kriget dit fan Alfûns te hearren as er weromkomt. Hy wegeret lykwols in ferdield ryk te akseptearjen. De bruorren krije spul dat sa út 'e hân rint dat se slaande deilis reitsje en inoar úteinlik sels mei de dagge te liif geane. Sancho kin syn jongere broer wol oer, en inkeld it yngripen fan Urraca komt foar dat er Alfûns deadocht. Ynstee lit er Alfûns dan yn 'e boeiens slaan en ôffiere nei Zamora, om dêr yn 'e tsjerker smiten te wurden. Underweis wurdt it selskip lykwols opwachte troch Rodrigo, dy't kening Ferdinand in eed sward hat om al syn bern yn gelikense mjitte te tsjinjen. Hy nimt it allinnich op tsjin 'e trettjin soldaten dy't prins Alfûns bewekje en ferslacht harren mei de help fan 'e prins. Neitiid bringt er Alfûns nei Calahorra, dêr't er ûnder beskerming fan prinsesse Urraca stean sil.
As kening Sancho heart wat der bard is, slacht er mei in leger belis foar Calahorra en easket fan Urraca dat se Alfûns oan him útleveret. Hja wegeret en freget Rodrigo om help. Hy antwurdet lykwols dat er har net helpe kin, om't syn eed net talit dat er ien fan 'e bern fan kening Ferdinand tsjin in oarenien bystiet. Underwilens docht ibn Jûsûf de stêd Falinsia oan, dy't it strân behearsket dêr't er syn bedoeïnetroepen út Noard-Afrika oan lân sette wol. Hy spant Al-Kadir, de ferriedlike emir fan Falinsia, heal ûnwillich foar syn karke, en lit in garnizoen efter om derop ta te sjen dat Al-Kadir gjin healwize dingen docht, lykas oerrinne. Om 'e kristlike fijân te ferswakjen, hiert ibn Jûsûf in Spaanske kriichsman yn, in Dolfos, dy't foarhinne in fertrouling fan kening Ferdinand fan Kastylje wie. Dyselde betellet er om Sancho te fermoardzjen en it lykje te litten as sit Alfûns efter de moard. Alfûns sil dêrtroch kening fan Kastylje wurde, mar syn eallju sille him net mear fertrouwe om't se him as bruorremoardner sjogge.
Dolfos reizget nei Calahorra, dêr't er him ek noch troch Urraca betelje lit om Sancho út 'e wei te romjen. Alfûns is lykwols alhiel net yn 'e saak behelle. Dolfos lokket Sancho út syn legerkamp wei en stekt him op in ôfhandich plak fan efteren del. Rodrigo, dy't de beide mannen folge is om't er it spul net rjocht stiet, sjocht wat der bart, mar is te fierôf om it tsjin te kearen. Wol deadet er Dolfos en is er by Sancho as dy ferstjert. By de kroaning fan Alfûns as kening fan Kastylje is Rodrigo de iennichste fan 'e oanwêzige eallju, dy't wegeret foar him te knibbeljen. Troch syn status as foarfjochter en syn eardere rêding fan Alfûns is er by steat om 'e nije kening te twingen om mei syn hân op 'e Bibel trije eden te dwaan: dat er Sancho net fermoarde hat, dat er gjin opdracht ta de moard op Sancho jûn hat en dat er gjin plannen foar de moard op Sancho makke hat. Dêrmei dwerseidet Rodrigo folslein it plan fan ibn Jûsûf om twaspjalt te siedzjen tusken kening en adel.
Alfûns hat net folle oare kar as om him dat wolgefalle te litten, mar mei't er wier neat mei de moard te krijen hie, is er troch de gong fan saken djip misledige, dat hy ferballet Rodrigo út Kastylje, Leön en Astuerje en nimt al syn besittings yn beslach. Nimmen mei him helpe, op straffe fan it ôfhouwen fan in hân en in gelikense ballingskip. Allinnich ûnderweis nei de grins wurdt Rodrigo opwachte troch frouwe Ximena, dy't foar de kroaningsseremoanje nei it Keninklik Hof kommen wie en dêrom tsjûge west hat fan alles dat dêr bard is. Hja hat ûntdutsen dat hja dochs noch fan Rodrigo hâldt en wol frijwillich mei him yn ballingskip gean, in idee dat se har net ûntprate lit. Dy nachts bringe se tegearre troch yn in boereskuorre, dêr't se in ferlette houliksnacht hawwe. Se fantasearje deroer om tegearre in stil plakje yn 'e wrâld te sykjen dêr't nimmen harren ken en dêr't se gelokkich wurde kinne mei in ienfâldich bestean. De oare moarns wurde se bûten de skuorre lykwols opwachte troch Rodrigo syn omkesizzer Álvar Fañez en hûnderten oare Kastyljaanske kriichslju, dy't der allegear foar keazen hawwe om mei Rodrigo yn ballingskip te gean. Mei harren dream oan diggels, keart Ximena werom nei it kleaster, dêr't se neitiid swier blykt te wêzen en it libben skinkt oan twa twillingdochters, wylst Rodrigo mei syn legerke om utens giet en tsjin ibn Jûsûf-en-dy fjochtet.
In jier as fiif letter wurdt Rodrigo, dy't no rûnom bekend stiet as El Cid, troch kening Alfûns weromroppen nei Kastylje. Alfûns wol dat Rodrigo him helpt yn 'e striid tsjin ibn Jûsûf, tsjin waans leger hy it mei koarten op 'e flakten fan Kastylje opnimme sil. Rodrigo komt oan it Keninklik Hof mei in kloft Moarske emirs by him dy't syn bûnsgenoaten yn 'e striid tsjin ibn Jûsûf binne, mar Alfûns en Urraca wolle gjin help fan mohammedanen. El Cid besiket harren oan it ferstân te bringen dat se earst Falinsia feroverje moatte, om't in oerwinning op ibn Jûsûf sinleas is as dyselde gewoan nije troepen út Noard-Afrika oerkomme litte kin. Alfûns wol lykwols net harkje, en El Cid lit him yn syn eigen sop gearsiede. It gefolch is dat Alfûns it sûnder help fan El Cid tsjin ibn Jûsûf opnimt en ferslein wurdt, wylst El Cid en syn Moarske bûnsgenoaten belis slane foar Falinsia.
Neitiid steane sawol Spanjerts lykas Álvar Fañez as Moaren lykas Al-Mû'tamiin der by El Cid op oan om himsels ta kening fan Falinsia te kroanjen. El Cid wegeret lykwols, en stjoert ynstee de kroan fan Falinsia nei kening Alfûns. Dyselde is earst erchtinkend, en prinsesse Urraca is sels planút fijannich, mar as bliken docht dat El Cid gjin betingsten steld hat en likemin wat foar de kroan weromhawwe wol, fielt Alfûns him beskamme en seit er dat er it keningskip fan Falinsia net fertsjinne hat.
Underwilens arrivearret ibn Jûsûf by Falinsia mei syn leger, wylst er oer see fersterkings út Noard-Afrika oanfiere lit. El Cid en syn leger komme ta de stêd út en fiere in oanfal op 'e fijân út. It giet dat it slydjaget oant El Cid yn it boarst rekke wurdt troch in pylk en twongen is om werom te kearen nei de stêd. Dêrom lit syn leger de moedfearren hingje en slacht op 'e flecht en is de oerwinning oan ibn Jûsûf. Ximena wurdt ferteld dat de pylk der daliks út moat as har man it oerlibje wol. It probleem is dat El Cid dêrnei lange tiid opbetterje moatte sil. Dat wol er net, om't er wisberet is om 'e oare deis fannijs op 'e fijân los. As hysels dêrby syn leger net oanfiert, wurdt dat neat. Sadwaande lit er Ximena ûnthjitte om 'e pylk sitte te litten en him útride te litten oft er no libben of dea is. Kening Alfûns arrivearret mei it leger fan Kastylje by Falinsia en jout him by El Cid. Hy giet foar it bêd fan El Cid op 'e knibbels om ferjeffenis te freegjen, en hoewol't de ridder net wol dat er dat docht en bot oerstjoer wurdt, stelt er fêst dat Alfûns einlings leard hat om in goede kening te wurden.
Net folle letter ferstjert El Cid yn it bywêzen fan Ximena. De oare moarns ier wurdt er mei help fan in izeren ramtwurk dat ûnder syn mantel ferburgen wurdt, rjochtop yn it seal op syn hynder set en sa fêstbûn. Mei it lyk fan El Cid foarop en Al-Mû'tamiin en kening Alfûns oan wjerskanten dernjonken, stoarmet it leger ta de poarte út en docht in wraam op 'e fijân. De bedoeïnen, oan wa't ferteld is dat El Cid dea is, miene dat er út it grêf opstien is. Se binne deabenaud en spatte alle kanten út. Ibn Jûsûf wurdt út it seal smiten en komt om ûnder de hoeven fan 'e hynders fan 'e fijân, wylst syn leger definityf ferslein wurdt. Nei't se de oerwinning behelle hawwe, liedt kening Alfûns de Spanjerts en de Moaren yn in gebed oan God om 'e siel te ûntfangen fan "de suverste ridder fan allegearre".
Produksje
El Cid wie fan it begjin ôf oan it geastesbern fan 'e Amerikaanske filmprodusint Samuel Bronston, dy't der yn 1958 oan begûn te wurkjen. It bliek lykwols sa'n dreech projekt dat er it oan 'e kant lei oant syn film King of Kings fierhinne klear wie. Yn 1960 soe it dan echt heve, mar de opnamen waarden op in hier nei ôflast doe't Aspa Films fan Cesáreo González in rjochtsaak tsjin Bronston oanspande om't it ûnderwerp en de titel fan it projekt ôfsjoen wêze soene fan in produksje fan Aspa. Yn augustus 1960 berikte Bronston in oerienkomst mei Aspa, wêrby't fêstlein waard dat dy filmstudio, syn eigen Samuel Bronston Productions en it Italjaanske Dear Film Produzione fan Robert Haggiag El Cid mei-inoar meitsje soene. De film wie sadwaande in Amerikaansk-Italjaansk-Spaanske ko-produksje.
El Cid waard regissearre troch Anthony Mann nei in senario fan Philip Yordan, Fredric M. Frank en Ben Barzman op basis fan in idee fan Frank. Dyselde skreau ek de earste ferzje fan it skript, dêr't Yordan letter de earste fjirtich siden fan werskreau. Barzman waard koart foar't de opnamen úteinsetten, troch Bronston frege om it senario nochris oer te eidzjen. Hy fûn it wurk fan Frank en Yordan lykwols ûnbrûkber, dat hy helle in eksimplaar fan 'e tragikomeedzje Le Cid, fan Pierre Corneille út 1636, út 'e bibleteek en brûkte dat as de basis foar in hiel nij senario, dêr't er parten fan it wurk fan Frank en Yordan yn opnaam. Barzman krige lykwols gjin fermelding op 'e begjintitels fan 'e film om't er op 'e Hollywood Blacklist stie en formeel net oan Amerikaanske filmproduksjes meiwurkje mocht omreden fan fermiende kommunistyske sympatyen. Pas yn 1999 waard syn namme dochs noch oan 'e begjintitels tafoege.
Bronston woe de Italjaanske aktrise Sophia Loren hawwe foar de froulike haadrol fan doña Ximena, mar it skript fan Barzman omfette frijwol gjin romantyske sênes, dat Loren hold de boat ôf. Yordan helle dêrom Bernard Gordon derby; dyselde waard betelle om fjouwer romantyske sênes foar Loren en har tsjinspiler Charlton Heston te skriuwen, dy't doe oan it besteande skript tafoege waarden. Dêrop wie Loren tefreden en tekene se in kontrakt mei Bronston. It skript foar de Italjaansktalige ferzje fan 'e film, dy't tagelyk mei de Ingelsktalige ferzje makke wurde soe, waard skreaun troch Diego Fabbri. Foar El Cid wie in budget beskikber fan $7 miljoen, dat foar mjitstêven fan 'e iere 1960-er jierren in heech bedrach wie. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Robert Krasker, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Miklós Rózsa.
Opnamen
Charlton Heston, dy't de titelrol spile, rette him op El Cid ta troch it Midsiuwske epos El Cantar de mio Cid te lêzen en de persoan fan El Cid te bepraten mei de Spaanske histoarikus Ramón Menéndez Pidal. De opnamen setten op 14 novimber 1960 útein yn Sevilla. Der waarden teminsten fjouwer moanne bestege oan filmjen op lokaasje yn Spanje, wêrnei't de binnendoarsênes opnommen waarden yn 'e Cinecittàstudio's yn Rome. Om't Sophia Loren mar tolve wiken beskikber wie, waarden alle sênes mei har deryn earst opnommen. Hja fertsjinne dêr $200.000 mei, en har hierstyliste $200 yn 'e wike.
It duël om it besit fan Calahorra waard filme by it Kastiel fan Belmonte. Heston en de Britske akteur Christopher Rhodes, dy't syn tsjinstanner spile, hiene dêr in moanne foar traind. It belis fan Falinsia en de beide klimaktyske fjildslaggen tsjin 'e Almoraviden waarden filme by Peñiscola. Foar de opnamen fan El Cid waarden mear as 2.000 kostúms brûkt, 3.000 helms, 7.000 swurden, kromswurden en lânsen, 5.780 skylden, 1.253 harnassen, 800 moarnsstjerren, striidfleilen en daggen, 650 maljenkolders (eins weve fan himp en doe beskildere mei metaalferve), 500 sealen en 40.000 pylken.
Distribúsje
De distribúsje fan El Cid waard yn 'e Feriene Steaten fersoarge troch Allied Artists, yn Itaalje troch Dear Film Produzione en yn Spanje troch Filmayer. De film gie op 6 desimber 1961 yn Londen yn premiêre, en iepene dêrnei op 14 desimber yn 'e Amerikaanske bioskopen. Yn augustus 1993 waard El Cid op 'e nij yn 'e Amerikaanske bioskopen útbrocht, nei't de film restaurearre wie ûnder tafersjoch fan 'e bekende filmmakker Martin Scorsese. By de restauraasje waard nochris 16 minuten oan earder by de filmmontaazje fuortknipt materiaal tafoege oan 'e spyldoer dy't oarspronklik al 184 minuten bedroech. El Cid waard op 29 jannewaris 2008 foar it earst útbrocht op dvd.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige El Cid oer it algemien positive resinsjes. Sa pleatste Bosley Crowther in tige loovjend stik yn The New York Times, wêryn't er de film ferliek mei oare grutte en goed wurdearre histoaryske films, lykas Ivanhoe (1952) en Ben-Hur (1959). Yn it tydskrift Variety waard El Cid priizge as "in kleurrike, […] oarlochsfilm mei in heech tempo". It tydskrift Time skreau: "Ferrassend genôch is it in goede film – miskien net sa goed as Ben-Hur, mar yn elts gefal better as lykfol hokker spektakelfilm sûnt Spartacus." Yn Harrison's Reports waard El Cid sa omskreaun: "rou en sterk, somber en útdaagjend, romantysk en prachtich dramatysk." En neffens de Los Angeles Times brocht El Cid "de spanning werom yn it filmmeitsjen of miskien sels […] it filmsjen."
De bekende regisseur Martin Scorsese wie in grut fan fan El Cid, dat er yn 1993 omskreau as "ien fan 'e grutste filmepossen ea makke." Yn in retrospektyf stik skreau ynternetfilmkritikus James Berardinelli datselde jiers dat El Cid tsjintwurdich hjir en dêr oanlieding joech ta ûnbedoeld laitsjen, omreden fan syn bombastyske dialooch en it feit dat de film himsels sa serieus nimt. Nettsjinsteande dat joech er El Cid dochs noch 3 fan 4 stjerren. Richard Christiansen, dy't, ek yn 1993, foar de Chicago Tribune skreau, parte de film 21/2 fan 4 stjerren ta. Hy fûn it útsitten fan El Cid "in bytsje in put" en skreau: "In protte fan 'e fiering fan heldhaftige romantyk yn 'e film liket yn dit ûnheldhaftige tiidrek òf op ûnnoazele wize opblaasd of ûnôfwurke iendiminsjonaal." Yn 2006 priizge Richard Corliss El Cid lykwols yn in retrospektive resinsje yn Time omreden fan syn "yntelliginsje" en "kompekse yntriizje", dy't neffens him benammen ta utering kaam yn it leafdesferhaal.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat El Cid in tige heech goedkarringspersintaazje fan 92%, basearre op 12 ûnderskate resinsjes. Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet de film in goedkarringspersintaazje fan 79%, basearre op 19 resinsjes.
Opbringst
El Cid brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $26,6 miljoen op. Hoewol't net bekend is wat de opbringst yn oare lannen en territoaria wie, makke de film dêrmei, ôfset tsjin it budget fan $7 miljoen, al in winst fan $19,6 miljoen.
Prizen
Yn 1962 waard El Cid by de Oscars nominearre foar prizen yn 3 kategoryen: bêste filmmuzyk, bêste orizjinele liet (The Falcon and the Dove, it leafdestema út 'e film) en bêste artdirection. Ek by de Golden Globes waard El Cid nominearre foar trije prizen: bêste film – drama, bêste regisseur en bêste orizjinele filmmuzyk.
Terptsjerke
De Terptsjerke is de protestantske tsjerke fan Akkrum.
Skiednis
Op de gevelstien boppe de yngong oan de noardside fan de Terptsjerke stiet dat de earste stien op 13 maart 1759 troch Augustinus Lycklama a Nyeholt lein waard, âld 17 jier. De as herfoarme tsjerke boude sealtsjerke stiet op it heechste punt fan de terp fan Akkrum en ferfong eartiids de midsiuwske tsjerke. Fan de âlde tsjerke is in tekening fan Jacob Stellingwerf út 1722 bekend.
De toer waard yn 1882 ommitsele en it sealdak waard ferfongen troch in ynsnuorre spits. De wynfaan boppe it koer is in mearman.
Sûnt de lêste restauraasje yn 2000 foarmje de grêfsarken út de 16e en 17e iuw wer it middenpaad yn de tsjerke. Nei de restauraasje krige de tsjerke de hjoeddeiske namme.
Ynterieur
De tsjerke hat in ienfâldich ynterieur. Fan de twa hearebanken is der ien oerbleaun. De wapens yn de rêch fan de bank datearje nei alle gedachten út 1615-1636. thumb|left|200px|Oargel De brânskildere ramen yn it koer mei wapens binne makke troch de bruorren Thomas en Tsjalling Gonggrijp. It binne de iennige ramen fan de bruorren dy't yn Fryslân bewarre bleaun binne
Yn de klokkestoel hingje twa klokken; ien waard getten yn 1698 en in oare klok yn 1950. De klok fan 1950 ferfong in klok dy't ek yn 1698 getten wie en tsjintwurdich yn in stalen konstruksje bûten oan de súdlike kant fan it koer hinget. De klok fan 1950 komt oarspronklik út de toer fan de yn de jierren 1970 ôfbrutsen Sint-Joazeftsjerke fan De Haach.
Yn de toer is in oerwurk fan de bruorren Van Bergen út Midwolda út it earste fearn fan de 20e iuw.
Oargel
Yn 1820 krige de tsjerke in nij oargel fan J.A. Hillebrand. Nei't de herfoarme tsjerke fan Akkrum in legaat krige waard dat oargel ferkocht oan de Koepeltsjerke fan it Drintske Feanhuzen, dêr't it ynstrumint noch jimmeroan oanwêzich is. De oargelkas fan it Hillebrand-oargel bleau lykwols yn Akkrum en Petrus van Oeckelen boude efter dy oargelkas yn 1856 in nij oargel.
Sûnt 1978 waard it oargel yn fazes troch Mense Ruiter restaurearre (1983, 2001 en 2010). It twamanualige oargel hat 17 registers. It rêchposityf is foar de sier oanbrocht.
Wrâldkampioenskippen dykhurdfytsen
By de manlju waarden der fanwegen de Twadde Wrâldkriich fan 1939 oant en mei 1945 gjin kampioenskip organisearre, by de froulju waarden der yn 1984, 1988 en 1992 gjin kampioenskip organisearre om't de Olympyske Spullen as wrâldkampioenskip sjoen waard.
Leia Organa
Prinsesse Leia Organa (útspr.: [ˈleːja], likernôch: " lee -ja") is in ferneamd fiktyf personaazje út 'e Star Wars-franchise, dat mids 1970-er jierren betocht waard troch de Amerikaanske filmmakker George Lucas. Hja is in prinsesse fan 'e planeet Alderaan en in liedster fan it Rebelleferbûn tsjin it skrikbewâld fan it Galaktysk Keizerryk, "lang ferlyn yn in stjerrestelsel fier, fier fuort". Prinsesse Leia makke it alderearst har opwachting yn Star Wars: From the Adventures of Luke Skywalker, de ferboeking fan 'e earste Star Wars-film, dy't yn 1976 útkaam, in jier foàr de film. Se is lykwols it bekendst út 'e oarspronklike Star Wars-filmtrilogy (1977-1983), wêryn't se spile waard troch aktrise Carrie Fisher. Krapoan fjirtich jier letter spile Fisher deselde rol wer yn 'e Star Wars-ferfolchtrilogy (2015-2019). Prinsesse Leia is ûnlosmaklik ferbûn mei de ikoanyske hierstyl wêrby't har lang hier op 'e earen ta platte silinders draaid is. Hja waard in sekssymboal troch de metalen bikiny wêryn't se ferskynde yn 'e film Star Wars: Episode VI – Return of the Jedi.
Oarspronklike Star Wars-trilogy
Darth Vader, de neiste hantlanger fan keizer Palpatine, nimt Leia finzen, bringt har nei de Deadsstjer en lit har martelje. As se wegeret te fertellen wêr't de blaudrukken binne, driget grutmoff Tarkin, in hege Keizerlike ofsier, de Deadsstjer yn te setten om Alderaan te ferwoastgjen. Leia jout dêrop de lokaasje fan in âlde rebellebasis op Dantooine priis, mar Tarkin lit Alderaan likegoed ferneatigje. Net folle letter wurdt Leia út har finzenskip rêden troch Obi-Wan Kenobi, dy syn nije learling Luke Skywalker, en de smokkelders Han Solo en Chewbacca. Obi-Wan offeret himsels op om 'e oaren de kâns te jaan om fan 'e Deadsstjer te ûntsnappen. Leia, Luke en Han leverje de blaudrukken fan 'e Deadsstjer ôf by it Rebelleferbûn, wêrnei't de Deadsstjer by in oanfal fan 'e rebellen ferneatige wurdt. Underwilens ûntstiet der om Leia hinne in trijehoeksferhâlding, mei't Luke en Han allebeide blyk jouwe fan romantyske belangstelling foar har.
Likernôch in jier letter ynfiltrearje Leia en Chewbacca yn Star Wars: Episode VI – Return of the Jedi it haadkertier fan 'e gangster Jabba de Hutt op Tatooine, as ûnderdiel fan in plan om 'e noch altyd yn karbonyt beferzen Han Solo te befrijen. Leia hat har ferklaaid as in Ubeeske preemjejager, mar har momkape wurdt trochsjoen, en se wurdt as slavinne yn in metalen bikiny mei in grouwe keatling oan 'e troan fan Jabba fêstset. As Luke Skywalker en Lando Calrissian neitiid in nije befrijingsaksje begjinne, is it Leia dy't yn 'e gaos it keatling brûkt om Jabba de Hutt troch ferstikking om hals te bringen. Letter fertelt Luke har dat se syn twillingsuster is en dat Darth Vader nimmen oars is as harren heit Anakin Skywalker.
Underwilens is keizer Palpatine úteinset mei de bou fan in nije Deadsstjer, dêr't er yn eigen persoan it tafersjoch oer hâldt. Dat liket it Rebelleferbûn in útsochte kâns ta om twa miggen yn ien klap te slaan troch tagelyk mei de nije Deadsstjer en de keizer sels ôf te weven. Yn it ramt fan 'e oanfal bejout Leia har mei Han, Chewbacca, C-3PO, R2-D2 en in kommando-ienheid nei it oerflak fan 'e boskmoanne Endor om 'e generatorfasiliteit út te skeakeljen dy't it enerzjyskyld fan 'e Deadsstjer opwekket. It blykt lykwols in falstrik te wêzen, en Leia-en-dy wurde finzen nommen troch Keizerlike stoarmtroepers. Se krije lykwols help fan 'e Ewoks, de lânseigen bewenners fan 'e Boskmoanne. Sadwaande witte se dochs noch de generator út te skeakeljen, sadat de Deadsstjer ferneatige wurde kin. Neitiid fertelt Leia oan Han dat Luke har broer is, wat de doar iepenet foar in romantyske relaasje tusken har en Han.
Star Wars-ferfolchtrilogy
Yn 'e Star Wars-ferfolchtrilogy (2015-2019) is it tritich jier nei de ferneatiging fan 'e twadde Deadsstjer en de dea fan keizer Palpatine yn 'e Slach by Endor. Dat barren hat it Galaktysk Keizerryk ûnder fuotten helle, en yn it stee dêrfan hawwe de eardere rebellen in Nije Republyk oprjochte. De restanten fan it Keizerryk binne ûnderwilens gearklofte ta de Earste Oarder, dy't de Nije Republyk besiket te ferdylgjen om fannijs it Keizerryk te fêstigjen. Dat stribjen kantet it Ferset him tsjin oan, in organisaasje dy't oanfierd wurdt troch Leia.
Yn Star Wars: Episode VII – The Force Awakens (2015) binne Leia en har man Han faninoar ferfrjemde rekke nei't harren soan Ben ûnder de namme Kylo Ren oerrûn is nei de Earste Oarder. As Kylo neitiid Han deadet, fernimt Leia dat fia de Krêft en docht it har in protte fertriet. Se dielt har gefoelens mei Rey, in nije rekrút fan it Ferset, dy't Han beskôge as in heitefiguer en in mentor. Yn Star Wars: Episode VIII – The Last Jedi (2017), dat postúm útbrocht waard nei it hommels ferstjerren fan aktrise Carrie Fisher yn desimber 2016, fjochtet Leia yn 'e Slach om Crait, wêrby't se har fermoedsoenet mei har broer Luke en ûnder de Fersetsleden is dy't witte te ûntkommen trochdat Luke in ôfliedingsmaneuver útfiert.
Foar Star Wars: Episode IX – The Rise of Skywalker (2019) waard gebrûk makke fan byldmateriaal fan Carrie Fisher yn har rol as prinsesse Leia, dat filme mar net brûkt wie foar Star Wars: Episode VIII – The Force Awakens. Fisher har dochter Billie Lourd, dy't yn 'e trije films fan 'e Star Wars-ferfolchtrilogy de (lytse) rol fan luitenant Connix spile, fertolke de rol fan Leia yn in flashbacksêne, wêrby't har gesicht troch special effects ferfongen waard troch dat fan har mem út argyfbylden fan Star Wars: Episode VI – Return of the Jedi. Yn 'e film giet Leia troch mei liedingjaan oan it Ferset en ûntjout se har ek ta mentor fan Rey. Wylst Rey en Kylo in duël mei de ljochtsabel útfjochtsje, rikt in stjerrende Leia mei de Krêft nei har soan, dy't dêrtroch ôflaat wurdt en troch Rey ferslein wurde kin. Rey genêst syn wûnen lykwols en Kylo wurdt alsa weromwûn foar de ljochte kant fan 'e Krêft. As Rey letter deadlik ferwûne rekket, jout er al syn libbenskrêft op om har te genêzen, wat him syn libben kostet. Neitiid reizget Rey nei Tatooine om 'e ljochtsabels fan Leia en har heit Anakin te begraven. Wylst de geasten fan Luke en Leia mei grutskens tasjogge, nimt Rey de namme Skywalker oan.
Rogue One
Prinsesse Leia ferskynt koart yn 'e spin-off-film Rogue One: A Star Wars Story (2016), wêrfan't it ferhaal spilet foarôfgeande oan Star Wars: Episode IV – A New Hope. Om in jonge prinsesse Leia te bewurkmasterjen, waard kompjûtergenerearre byldmateriaal fan in jonge Carrie Fisher oer it gesicht fan 'e Noarske aktrise Ingvild Deila hinne plakt. Argyflûd fan Fisher út A New Hope waard brûkt om it personaazje stim te jaan.
Tillefyzjesearjes
Op 'e tillefyzje kaam it personaazje fan prinsesse Leia foar yn ferskate tekenfilmsearjes. Sa ferskynt yn Star Wars: Rebels, in searje dy't yn 'e gronology fan Star Wars tusken Star Wars: Episode III – Revenge of the Sith en Star Wars: Episode IV – A New Hope yn spilet, in teenagefoarm fan it personaazje, dy't ynsprutsen waard troch Julie Dolan. Yn Traps en Tribulations, in ôflevering fan 'e rige Star Wars: Forces of Destiny, komt Leia (ynsprutsen troch Shelby Young) tegearre mei Luke Skywalker de Ewoks fan 'e boskmoanne Endor te help as dy bedrige wurde troch in meunster dat in Gorax neamd wurdt. Ek yn inkele ôfleverings fan Star Wars: Resistance ferskynt prinsesse Leia, dy't yn dy searje ynsprutsen waard troch Rachel Butera en Carolyn Hennesy.
Star Wars Legends
Yn 'e roman The Courtship of Princess Leia (1994), fan Dave Wolverton, nimt Leia yn omtinken om út praktyske redens te trouwen mei de smoarrike prins Isolder fan 'e machtige planeet Hapes, mar op 't langelêst sjocht se dêrfan ôf en kiest se foar Han Solo, wylst Isolder in oare leafde fynt. Yn Heir to the Empire (1991), it earste diel fan 'e Thrawn Trilogy fan Timothy Zahn, is Leia troud mei Han en yn ferwachting fan harren bern as se troch Noghri-kommando's ûntfierd wurdt yn opdracht fan grutadmiraal Thrawn, dy't it Galaktysk Keizerryk weroprjochtsje wol. Yn it twadde diel, Dark Force Rising (1992), beseft se dat de Noghri troch Darth Vader en Thrawn bedragen binne, en wit se, troch de wierheid oan it ljocht te bringen, de Noghri oan 'e kant fan 'e Nije Republyk te krijen. Yn it trêde diel, The Last Command (1993), befalt Leia ûnder it belis fan Coruscant troch Thrawn fan in twilling, Jaina en Jacen.
Yn 'e popkultuer
Prinsesse Leia hat gâns ynfloed hân op 'e popkultuer fan 'e Westerske wrâld. Hja wurdt sjoen as in kultureel ikoan fan 'e 1980-er jierren, in feministyske heldinne en "in foarbyldige personifikaasje fan froulik kinnen" (sa't se yn 2010 yn in artikel op 'e nijssite The Huffington Post neamd waard).
Hja is ûnlosmaklik ferbûn mei de aparte hierstyl út Star Wars: Episode IV – A New Hope, wêrby't har lang hier oer de earen hinne ta platte silinders draaid is. Yn it Ingelsk sprekt men datoangeande fan in cinnamon bun-hierstyl; in cinnamon bun is in kanielbroadsje, in baksel dat yn 'e Feriene Steaten deselde draaide foarm hat. George Lucas, de betinker fan Star Wars, sei oer dy hierstyl yn in fraachpetear yn 2002: "Yn 'e film út 1977 besocht ik omraak en meitsje wat oars as wat doedestiden yn 'e moade wie, dat ik keas foar in soarte fan Súdwestlike 'Pancho Villa'-eftige froulike rebellestyl. […] De 'broadsjes' komme winliken út it Meksiko fan om 1900 hinne." Troch de sênes yn 'e film Star Wars: Episode VI – Return of the Jedi, fan prinsesse Leia as slavinne fan 'e gangster Jabba de Hutt, klaaid yn in metalen bikiny, waard se ek in sekssymboal, ta skrik fan aktrise Carrie Fisher, dy't har spile. Sawol prinsesse Leia mei de cinnamon buns-hierstyl as prinsesse Leia yn 'e metalen bikiny binne populêre ûnderwerpen foar cosplay troch froulike fans fan 'e Star Wars-franchise.
Triatlon op de Olympyske Simmerspullen 2004
Manlju
Fan de 50 manlju wisten úteinliks 45 de finish beheljen.
Froulju
Fan de 50 froulju wisten úteinliks 44 de finish beheljen.
Medaljespegel
De top fjouwer fan lannen dy't by de triatlon medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen 2004.
Poenynstrumint
thumb|Moodswinger, 2006, [[Yuri Landman]] Poeninstruminten binne snaarynstruminten wêrby't de snaren mei de fingers of mei help fan in plektrum bespile (poend) wurde. Foarbylden binne de gitaar, kelstone, mandoline, mûlharpe en luit. Ynstruminten lykas in fioele en kontrabas wurde net by de poenynstruminten rekke mar by de strykynstruminten, hoewol't se, ôfhinklik fan muzykstyl en/of bewurking fan it muzykstik, wolris mei de fingers bespile wurde.
Crackstate
thumb|200px|Crackstate yn 2013 thumb|right|200px|De westside yn 2007 Crackstate is in state en ryksmonumint op it Hearrenfean. It waard boud fanwege grytman Hyppolytus Roelofs Crack yn 1608.
Yn likernôch 1648 hat Johannes Sytzes Crack, grytman fan Aengwirden in nij hûs delsette litten, mar parten fan it âlde gebou waarden opnaam yn it nije. Crackstate is boud yn de betide en strange barokke styl fan Fryslân. De ûntwerper, Willem de Keyser, hat it lykwols ek Amsterdamske ynfloeden meijûn.
It gebou hat in grêft rûnom. De brêge oer de grêft om de stins is fan 1755, neffens in ynmitsele stien. De poarte foar de brêge komt út de omkriten fan Hoarn en hat as jiertal 1819.
It pân waard yn 1833 ferkoft oan it Ryk en ferboud ta rjochtbank en finzenis. Mear as in iuw hat it in "Rjochtbank fan earste oanlis" en in "Hûs fan Arrest" (finzenis) west. Doe't de rjochtbank yn 1923 opheft waard, bleau de kantonrjochter (de eartiidske Frederjochter) yn Crackstate sitting hâlden. Yn de Twadde Wrâldoarloch oefene de besetter in wier skrikbewâld út yn de finzenis. Mear as sechtich Nederlanners oerlibben har ferbliuw yn de finzenis net. De gemeente It Hearrenfean hat it gebou sûnt 1949 yn besit en brûkt it sûnt 1952 as gemeentehûs.
Yn 1962 kaam der in klokkespul mei 37 klokken yn de koepel. Yn 1985 is it kariljon revisearre en binne de santjin klokken ferfongen. De Stichting Carillon Crackstate beheart it kariljon dat mei de hân en meganysk bespile wurde kin. Crackstate hat in toer mei in koepeltsje, dat wierskynlik as útsjochpost brûkt waard.
Alba
Alba is in stêd yn Piermont yn Itaalje.
Fan 18 oant 25 april 2004 waard yn Itaalje yn Alba en Imperia it wrâldkampioenskip keatsen hâlden.
Ferwulft
"Ferwulft" of "ferwulf" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Grutte Priis Formule 1 fan Meksiko 2019
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Meksiko 2019 yn Meksiko-Stêd op 27 oktober. It wie de achtjinde race fan 21 races fan de Formule 1 yn 2019. Hy waard op it Sirkwy Hermanos Rodríguez hâlden. De race waard hâlden oer 71 omgongen, op it 4,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 305,3 kilometer.
Stasjon Brummen
Stasjon Brummen (Bmn) is in spoarweistasjon yn it Nederlânske doarp Brummen yn de provinsje Gelderlân. En waard iepene yn 1865 oan de Steatsline A (Arnhim Sintraal - Ljouwert).
Gebou
200px|thumb|left|1e stasjonsgebou stasjon Brummen yn 1966 It oarspronklike spoarweistasjon fan Brummen wie in standertstasjon fan de Steatsspoarwegen, in stasjon fan it type SS fiifde Klasse, boud yn de jierren sechtich fan de 19e iuw, en wie ien fan de achtentritich stasjons dy 't ea yn dizze klasse boud wie. It gebou wie ûntwurpen troch de arsjitekt Karel Hendrik van Brederode It stasjon wie sûnt de iepening meardere kearen útwreide. Yn 1914 krige it middenpart der in ferdjipping by.
It stasjonsgebou waard yn 1970 ôfbrutsen en ferfongen troch in tal abry's wer fan de grutste yn 1995 sloopt is.
Maatskippij fan Woldiedichheid
De Maatskippij fan Woldiedichheid wie in partikuliere organisaasje yn de 19e iuw dy't earmoedige húshâldings, meastentiids út de grutte stêden, helpe woe om in bestean op te bouwen as boer. Nei de Frânske oerhearsking is it lân beroaid. Yn de grutte stêden libbet de helte fan de ynwenners ûnder de earmoedgrins. De Maatskippij moat net betize wurde mei de Maatskippij fan Wolstân.
Yn 1818 waard de Maatskippij fan Woldiedichheid oprjochte troch generaal Johannes van den Bosch dy't de earmoedichste húshâldings nei de Frânske oerhearsking helpe woe. Van den Bosch kocht yn Drinte woeste grûn oan sadat de earmen dizze ûntginne koenen. It lângoed 'Westerbeeksleat' yn it hjoeddeiske Frederiksoard, waard it bestjoerlik sintrum fan de Maatskippij fan Woldiedichheid.
Fersykskrift oan Kening Willem I ta oprjochting fan de Maatskippij fan Woldiedichheid
Sire! ''Gâns ûnderdienen fan Jo Majesteit hawwe har feriene om in Maatskippij fan Woldiedichheid op te rjochtsjen ûnder de beskerming fan Syn Keninklike Heechheid Prins Freark, mei it eachmerk om oan de soad klassen fan earmoedige ynwenners arbeid te ferskaffen en soks yn de Earste plak middels Fabrykmjittige ynrjochtingen foar it meitsjen sokke produkten dy't hielendal of foar it grutste part út it bûtenlân ynfierd wurde, it debyt dêrfan te fersekerjen troch in frijwillige oerienkomst fan de leden fan de Maatskippij, om Jierliks in seker tal produkten dy't sa makke binne te krijen tsjin fêststelde prizen. Ten twadde troch it ûntginnen en fruchtber meitsjen fan noch net ûntgûne grûnen yn ús heitelân, en dêrop by wize fan Kolonisaasje oer te bringen sadanige Earmen dy't foar dizze arbeid geskikt achten wurde binne. (Oanhef fan in troch Johannes van den Bosch ûndertekene fersykskrift yn 1818)
De proefkoloanje
Johannes van den Bosch pakte fuort troch. Op 25 augustus 1818 - ien wike nei de oankeap fan it lângoed Westerbeeksleat troch de Maatskippij - lei hy de earste stien foar de earste kolonistewenning. Op 29 oktober 1818 kamen de earste húshâldings oan yn de koloanje, dy't earst in ‘proefkoloanje’ wêze sil. Meiinoar binne 52 húshâldings út alle dielen fan Nederlân 'útkard' om mei te dwaan oan it eksperimint fan Johannes van De Bosch. Nei fjouwer-en-in-heal jier wennen der noch 42 húshâldings ûnder de hoede fan de Maatskippij fan Woldiedichheid. In grut diel fan harren is der oan har dea ta wenjen bleaun. Harren wederwarichheden binne wiidweidich beskreaun troch Wil Schackmann yn : ‘De Proefkolonie’.
De frije koloanjes
De maatskippij boude dêrnei fêste koloanjes, besteande út lytse koloanjehúskes mei in laapke grûn. Dy húskes stienen op fêste ôfstannen fan elkoar oan kearsrjochte wegen. De koloanjes I en II waarden letter omfoarme ta it doarp Frederiksoard, de oare koloanjes ta de doarpen Willemsoard (yn Noardwest-Oerisel) en Wilhelminaoard en Boschoord. Hjir waarden yn de perioade 1818-1911 sa'n 1400 húshâldings opfongen. Om de befolking op te fieden en te frijwarjen fan kwealike ynfloeden, stifte de Maatskippij eigen skoallen en fierde se 'koloanjejild' yn. Dat jild hat net sa lang bestien, mar de skoallen wol. Neist legere skoallen, stifte de maatskippij ek beropsopliedingen lykas it fan 1823 oant 1859 eksploitearre 'Ynstitút foar de Lânbou' yn Wateren en de 'Gerard Adriaan van Swieten' túnbouskoalle en boskbouskoalle yn Frederiksoard en de 'Gerard Adriaan van Swieten' lânbouskoalle yn 1884 yn Willemsoard. De stifting fan dizze skoallen waard mooglik makke troch in skinking fan de âld-majoar fan de kavalery, F.H.L. van Swieten. . De túnbouskoalle is novimber 2005 ferhuze nei Meppel.
Kolonisten koenen as beleanning foar flitige arbeid en goed gedrach in koperen, sulveren of gouden medalje krije, mei dêroan in jierliks jildbedrach ferbûn fan respektivelik 2,5, 5 en 10 gûne. Wa't oantoane koe, dat hy fan de opbringst fan syn lân en fee genôch bestean koe, krige de sulveren of gouden medalje en koe befoardere wurde ta pachter of frijboer. De oanstelling ta wykmaster of pleatsing as hoevenaar op ien fan de grutte pleatsen by Ommerskâns of Feanhuzen wie dêrnei in longerjend alternatyf. thumb| Spitketen te Lombok/Noardwâlde súd, ±1900
Desperado-koloanjes
Guon, benammen jongere - út de koloanje fuortstjoerde kolonisten - fêstigen har yn de direkte omkriten yn hastich boude spitketen en foarmen de saneamde desperado-koloanjes lykas yn Nijensleek, Vledderveen, Noardwâlde-Súd of Marijenkampen (by Stienwyk).
Earmoedebestriding yn de njoggentjinde iuw
Nederlân wie oan it begjin fan de 19e iuw, nei de Frânske oerhearsking, slim ferearme. In soad húshâldings libben yn de stêden en op it plattelân yn heukerige situaasjes. It hat de fertsjinste fan Johannes van de Bosch west, dat hy dit probleem ûnderkende en dat hy ek echt wat die om te besykjen de earmoede út te bannen. Uteinlik mislearre dit, omdat hy troch de ôffallende opbringsten hieltiten wer jild liene moast om de koloanjes yn stân hâlde te kinnen.
Foar de kolonisten betsjutte pleatsing yn de saneamde  frije koloanjes in geweldige yngreep yn harren libben. Party waarden letterlik út de stêd wei 'oerplante' yn in foar har frjemde omjouwing as it Drintske plattelân. Guon wisten har goed te rêden, mar oaren gienen graach werom nei it plak fan herkomst.
Krityk op de koloanjes
It inisjatyf fan Johannes van de Bosch ward it sterkst bekritisearre út konservatyf kristlike hoeke. Benammen de Réveil-beweging wie fan miening dat de minske net yngripe mocht yn de troch God beskikte oardering. Dirk van Hogendorp, learling fan Willem Bilderdijk, dy't mei syn freon Jacob van Lennep op de koloanjes kaam te sjen, fûn dat de Maatskippij fan Woldiedichheid, omdat se net godstsjinstich wie, wol ten ûnder gean moast. Ek Isaäc da Costa en Ottho Gerhard Heldring wienen fûle bestriders fan de ideeën fan Van der Bosch. Nei harren opfetting hearden earmen en guon dy't har net rêde koene by de maatskippij, sadat begoedigen en riken harren barmhertigens toane koenen as blyk fan de kristlike neisteleafde.
Strafkoloanjes
Yn Feanhuzen en Ommerskâns waarden strafkoloanjes oprjochte. Hjir waarden swalkers en bidlers opsluten en oan it wurk setten. Mar ek kolonisten koenen hjir bedarje, bygelyks as straf foar drankmisbrûk, ûntucht, jild fergriemen, brutaliteit of desersje. Yn 1859 waarden de koloanjes oernomd troch de Nederlânske steat. Yn 1890 waard Ommerskâns sluten. Feanhuzen is hjoed de dei in gewoane finzenis.
Tsjintwurdich
Yn de 20e iuw waarden foar ûnmaatskipliken wenskoallen oprjochte, dy no krekt wol in de grutte stêden wennen.
De Maatskippij fan Woldiedichheid is tsjintwurdich (2003) in stifting en behearder fan 1400 hektare kultuer- en boskgrûn, wêrûnder in diel fan it Nasjonaal Park Drintsk-Fryske Wâld. Yn it museum 'de Koloanjehof' yn Frederiksoard lit de Maatskippij sjen wat it libben yn de koloanjes ynhâlde. Yn in databank kinne jo dêr neigean oft ien fan jo foarâlden yn de koloanjes tahâlden hat.
Triatlon op de Olympyske Simmerspullen 2008
De Olympyske Spullen fan de XXIXe Olympiade waarden fan 8 oant en mei 24 augustus 2008 hâlden yn Peking, de haadstêd fan Sina. De triatlon waard hâlden by de Ming Tomb Reservoir.
Manlju
Fan de 55 manlju wisten úteinliks 50 de finish beheljen.
Froulju
Fan de 55 froulju wisten úteinliks 45 de finish beheljen.
Medaljespegel
De top fjouwer fan lannen dy't by de triatlon medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen 2008.
Janplesier
thumb|right|In Janplesier (charabanc) by [[Windsor Castle yn 1844.]] thumb|Motorisearre charabanc, 20er jierren. In janplesier (of charabanc) wie in yn de 19e iuw populêr iepen reau. It tsjinne yn it foarste plak foar toeristyske útstapkes. De janplesier waard meast lutsen troch twa hynders. Yn in grutte janplesier, mei in fjouwerspan, koene 16 passazjiers mei.
Yn de jierren 1830-39 waard yn Frankryk in iepen wein boud, de "char-à-bancs", dy't simmerdeis fral brûkt waard as hierreau foar tochtsjes bûten de stêd. It type waard yn Ingelân yntrodusearre meidat kening Louis-Philippe der ien meinaam foar keninginne Victoria.
Tusken 1830 en 1930 waarden in protte farianten op de char-à-bancs boud, sa as de wagonette en de janplesier. By de measten sieten de passazjiers op twa lange banken dy't yn de lingterjochting set wienen. De yngong wie yn sa'n gefal oan de efterkant. Der wiene ek types mei trije dwerssteande banken en efteryn in bankje foar it personeel. De yngong siet dan oan de sydkant. Janplesiers hienen meast houten banken. Soms koe de wein foarsjoen wurde fan in los winterdak.
De janplesier kin beskôge wurde as in foarrinner fan de touringcar.
Ids Willemsma
250px|thumb|right|It Timpeltsje fan Ids by Marrum Ids Willemsma (Akkrum, 8 augustus 1949) is in Frysk byldhouwer en tekener.