cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eben-Haëzertsjerke (Drachten)
Skiednis
Om't de gemeente groeien bleau, waard it gebou yn 1971 -79 yngeand ferboud en útwreide mei in tal fasilitêre romten lykas gearkomstesealen en in keuken. Ek waard de tsjerkeseal fergrutte ta goed seishûndert sitplakken. Arsjitekt Van der Tas draaide de tsjerkeseal in fearnsslach wêrtroch't de kânsel tsjin in muorre mei ruten kaam te stean. Foar de ruten waarden beskildere panielen set mei de útbylding fan it skeppingsferhaal. It oargel waard yn 1980 boud troch de firma Hendriksen & Reitsma Orgelbouw út Nunspeet.
Pulitzerpriis foar Fiksje
De Pulitzerpriis foar Fiksje (Pulitzer Prize for Fiction) is in Amerikaanske literatuerpriis dy't sûnt 1948 útrikt wurdt foar fiksje troch in Amerikaansk auteur, it leafst foar in wurk dat oer it Amerikaanske libben giet.
De priis kaam yn it plak fan de Pulitzerpriis foar de Roman, dy't fan 1918 oant 1947 bestie. De nammeferoaring wie nedich meidat yn 1948 foar it earst in ferhalebondel bekroand waard. De neifolgjende wurken en auteurs hawwe de priis wûn :
De Meern
Skiednis
thumb|left|It doarp De Meern mei de brêge "Meernbrug" tekene troch [[Hendrik Spilman|H. Spilman yn 1744]] Yn de Romeinske tiid rûn de noardlike grins fan it Romeinske Ryk by de Ryn del dwers troch it hjoeddeistich grûngebiet fan De Meern. Mei tanke oan argeologyske opgravings yn it ramt fan it ûntjaan fan Leidsche Rijn is der in soad kunde oer de Romeinen yn de omkriten bykommen. Der waarden in soad foarwerpen opgroeven lykas in folslein romeinsk skip dy't fûn waard op de boaiem fan in âlde rin fan de Ryn. It skip is útstald yn it museum Castellum Hoge Woerd.
Yn de tweintichste iuw feroare De Meern fan in lyts plattelânsdoarp ta in wenplak fan boeren, fruitferbouwers, túnkers, ûndernimmers yn 'e hannel, yndustry en tsjinsten en forinzen. Sûnt 1997 kaam De Meern yn it stêdlik gebiet te lizzen yn it ramt fan it flugge waaksen fan de stêd Utert. Sûnt 2001 is De Meern in kearn yn de gemeente Utert. De boeren, fruitferbouwers en túnkers binne ûnderwilens ferfearn. It gebiet fan de Meern noardlik fan de A12 wie yn 2020 al folslein fol boud.
Geografy
260px|thumb|De Leienske Ryn yn de Meern De Meern leit yn it westen fan de gemeente Utert en grinzget yn it noarden en easten oan de Utertske wyk Leidsche Rijn, yn it suden troch de A12 oan de polder Rijnenburg, yn it westen oan Harmelen en yn it noardwesten oan Vleuten. It kanaal de Leienske Ryn rint troch it doarp hinne. It grutste part fan de beboude kom leit tusken de Leienske Ryn en de A12.
Buertyndieling
De Meern befettet de folgjende buerten:
Enfys Nest
Enfys Nest (Ingelske útspr.: [ˈenfɪs ˈnest], likernôch: " en -fis nest ") is in fiktyf minsklik personaazje fan minder belang út 'e Star Wars-franchise. Hja waard yn 2018 yntrodusearre yn Solo: A Star Wars Story. De geastlike heiten fan it personaazje wiene de senarioskriuwers fan dy film, heit en soan Lawrence en Jonathan Kasdan. Enfys Nest is de liedster fan 'e Wolkeriders, in binde 'plonderders', dy't har tsjin it misdiesyndikaat Karmozinen Dage keard hawwe. De rol fan Enfys waard spile troch aktrise Erin Kellyman.
Yn Solo
Yn 'e film Solo: A Star Wars Story (2018) wurdt Enfys Nest yntrodusearre as de maskere lieder fan 'e Wolkeriders, in binde dy't omskreaun wurdt as in kliber "plonderders". De rivalisearjende binde fan Tobias Beckett, dêr't ek de jonge Han Solo en syn freon, de Wookiee Chewbacca, diel fan útmeitsje, besiket op 'e planeet Vandor in grutte lading coäxium te stellen. Dat is tige djoere brânstof foar romteskippen, dy't op Vandor oer it spoar ferfierd wurdt. Krekt as it derop liket dat de dieverij geunstich ferrinne sil, komme de Wolkeriders opdaagjen, dy't it op deselde lading foarsjoen hawwe. De resultearjende gaos liedt ta de ferneatiging fan it coäxium en de dea fan Beckett syn frou Val, syn piloat Rio en ferskate Wolkeriders.
Mei't Beckett wurket foar Dryden Vos, in heechpleaatst ûnderwrâldfiguer yn it misdiesyndikaat Karmozinen Dage, foar wa't falen ûnakseptabel is, moatte Beckett, Han en Chewbacca wat betinke om it goed te meitsjen. Dat sadwaande geane se der yn gearwurking mei Vos syn assistinte Qi'ra en de gokker Lando Calrissian op út om in lading rou coäxium te stellen út in myn op 'e planeet Kessel. Dat slagget, en nei gâns aventoeren bringe se it rouwe coäxium nei de planeet Savareen om it raffinearje te litten. Dêr komme Enfys en de Wolkeriders harren oer it mad, dy't harren spoar folge hawwe fan Vandor ôf. Efter it masker fan Enfys blykt lykwols in teenagefamke beskûl te gean, dat nei eigen sizzen it masker urven hat fan har mem, in eardere Enfys Nest. Hja bringt út dat de Wolkeriders allegearre ôfkomstich binne fan planeten dy't slim te lijen hân hawwe ûnder it skrikbewâld fan 'e Karmozinen Dage, en dat se eins rebellen binne dy't weromslaan wolle tsjin it misdiesyndikaat en it Galaktysk Keizerryk, dat de opkomst fan it misdiesyndikaat mooglik makke hat. Se hawwe ferlet fan it coäxium om harren opstân mei te finansieren.
Han, dy't sympaty hat foar Enfys-en-dy, beslút om te besykjen Dryden Vos te bedragen en it coäxium oan 'e Wolkeriders ta te spyljen. Beckett fynt dat te riskant, dat hy winsket Han-en-dy it bêste en set ôf. As Han, Qi'ra en Chewbacca letter yn it jacht fan Vos arrivearje, wit dy al ôf fan Han syn plan om it coäxium oan 'e Wolkeriders te jaan en Vos ôf te konfoaien mei in substânsje dy't inkeld op coäxium liket. It docht bliken dat Beckett streekrjocht nei Vos ta gien is om Han te ferrieden. Vos hat sadwaande hast al syn liifwachten stjoerd om Enfys en de Wolkeriders finzen te nimmen en, nei't se it coäxium feilichsteld hawwe, te fermoardzjen. De fetten dy't de Wolkeriders by har hawwe, blike lykwols leech te wêzen, en as it masker fan Enfys ôfgiet, blykt dêrefter in doarpeling fan Savareen beskûl te gean. Han hie nammentlik al rekkene op Beckett syn ferrie, dat hy hat it echte coäxium meinommen nei it jacht fan Vos om him te fluch ôf te wêzen.
De echte Wolkeriders komme de liifwachten fan Vos oer it mad komme en wurde har oermânsk. Nei't hy en Qi'ra mei Vos en Beckett ôfweefd hawwe, jout Han it coäxium oan Enfys, dy't him en Chewbacca freget om har by de rebûlje te jaan. Han betanket foar de ear. By wize fan tank jout Enfys him in lyts fleske coäxium, dat genôch wurdich is om in eigen romteskip te keapjen. Han brûkt dat letter as ynset foar in spultsje sabacc mei Lando, dêr't er it besit fan 'e Millennium Falcon mei wint. Yn 'e ferboeking fan Solo: A Star Wars Story (2018), troch Mur Lafferty, leveret Enfys letter it coäxium ôf, dat se op Savareen bemachtige hat, by de partisanen fan Saw Gerrera, wêrby't se Gerrera sels moetet en syn dan alvejierrige pleechdochter Jyn Erso. (Dy passaazje is lykwols net opnommen yn 'e film.)
Keppelings om utens
List of Star Wars characters
Reade Poarte (Moskou)
De (doe noch houten) poarte waard oarspronklik yn opdracht fan Peter de Grutte boud om dêrmei de oerwinning fan de Slach by Poltova yn 1709 yn de Grutte Noardske Oarloch te betinken. It wie de earste triomfbôge fan Ruslân en Katarina I liet de triomfbôge yn it ramt fan har kroaning yn 1724 ferfange troch in nij bouwurk. Acht jier letter baarnde dizze triomfbôge ôf en yn 1741 waard de bôge wer opboud sadat op de dei fan Elizabeth's kroaning de feestlike optocht fan it kremlyn nei it Lefortovo-paleis troch de poarte gean koe. Yn 1748 baarnde de poarte op 'e nij ôf.
De oant dan ta houten bôge waard yn 1753 ôfbrutsen en troch arsjitekten fan Katarina I ferfongen troch in stiennen bôge. It ûntwerp kaam fan prins Dmitry Uchtomsky. De bôge krige in bloedreade kleur mei sniewite reliëfs, gouden letters en 50 fresko's mei û.o. foarstellings fan it tsaardom fan it Russyske Ryk en wapens fan Russyske provinsjes. In grut portret boppe de spanbreedte fan de poarte fan tsarina Elisabeth waard foar de kroaning fan Nikolaas I yn 1825 ferfongen troch in dûbelkoppige earn. Boppe de poarte kaam in byld fan in trompetblazende ingel.
Yn it midden fan de 19e iuw besochten de Moskouske autoriteiten de Reade Poarte te slopen, mar de plannen waarden op fersyk fan baron Andrej Ivanowitsj Delwig net útfierd.
Alhoewol't de poarte noch yn de maaitiid fan 1926 opknapt waard, foel yn desimber fan itselde jier it beslút om de B-ring om Moskou te ferbreedzjen. Foar dit doel moast de poarte en in tal oare bouwurken sloopt wurde. De Reade Poarte waard op 3 juny 1927 ôfbrutsen, ek al wiene der protesten tsjin de sloop. It gebiet waard krektlyk as it metrostasjon dat hjir yn 1935 iepene waard ferneamd nei de poarte en op it plein waard yn 1953 begûn mei de bou fan ien fan Stalin's wolkekliuwers. Yn 1941 krige it gebiet in oare namme, mar yn 1986 waard de plein wer omdoopt yn Reade Poarte Plein.
De ingel en fragminten fan it bouwurk binne hjoed de dei te finen yn ferskate musea fan Moskou. De fraach oft de Reade Poarte wer rekonstruearre wurde moat is by ferskate gelegenheden oan de oarder west. It gebiet is lykwols mei al it ferkear tsjintwurdich sa feroare dat in rekonstruksje net wierskynlik is.
Hosannah Harlingen
De  Hosanna Harlingen is in kristlike muzykferiening oprjochte yn 1925 yn Harns.
Inisjatyfnimmer ta de oprjochting wie D. v.d Wal. De muzykferiening krige earst de namme Harlingen. Letter, yn 1932, feroare de namme yn Hosanna, omdat men doe fûn dat dit better by in kristlike muzykferiening paste. Ynearsten waard begûn mei 16 leden, mar dat rûn al gau op nei 30. Yn de Twadde Wrâldoarloch, yn 1942, hat de feriening in skoft ûnderdûkt west, om reden dat men de troch de Dútser forskreaune muzyk net spylje woe.
Yn 2000 bestie Hosanna 75 jier. Anno 2007 bestie Hosanna noch altiten as showband. Dêrneist ha se ferskate ûnderdielen: in jeugd-malletband, Algemiene Muzikale Foarming en in fjouwertal majorettepelotons.
Igor Sikorsky
thumb|Igor Sikorsky Igor Ivanowitsj Sikorsky (Oekraynsk: Ігор Іванович Сікорський, Russysk: Игорь Иванович Сикорский) (Kiëv (de Oekraïne), 25 maaie 1889 - Easton (Konettikut), 26 oktober 1972) wie in Oekraynsk-Amerikaansk loftfeartpionier. Sikorsky hat ferskate wichtige bydragen levere oan de ûntjouwing fan de loftfeart. Hy wie ûnder mear de earste dy't fleanmasines mei fjouwer motors ûntwurp, de Russky Vityaz yn 1913, en it earste linefleantúch, Ilya Muromets yn 1914. Nei't er nei Amearika emigrearre wie gie er troch mei it bouwen fan fleantugen en krige syn namme klank as pionier fan de helikopteryndustry.
Fleanmasines ûntwurpen troch Sikorsky
thumb|De S29
Bas Jan Ader
Bas Jan Ader, berne as Bastiaan Johan Christiaan Ader (Wynskoat, 19 april 1942 - Atlantyske Oseaan, 1975) wie in Nederlânsk konseptueel keunstner.
Anno Galama
Anno Galama is in Fryske gitaarbouwer. As gitarist spile hy ûnder de namme QZ Anno.
Bas Jan Ader
Keunstoplieding
Ader folge mei ûnder oaren Wim T. Schippers en Ger van Elk in oplieding oan it Instituut voor Kunstnijverheidsonderwijs (de hjoeddeiske Rietveldakademy) yn Amsterdam. Nei in stikmannich aventoerlike (see)reizen kaam er mei Ger van Elk op in keunstopliedingsynstitút yn Los Angeles telâne. Yn de sechtigerjierren studearre er keunst en filosofy yn Kalifornje.
Dokumintaasje en produksje
Ader syn oeuvre is lyts, syn karriêre duorre mar koart. In kar:
Anno Galama
Ta syn klanten hearden de gitaristen Jan Akkerman en Lex Bolderdijk. Troch syn swakke sûnens boude er mar ûngefear 220 gitaren fan midden jierren 70 oant begjin jierren 80. Syn gitaren binne licht fan gewicht omdat lichem en hals makke binne fan seder, soms kombinearre mei in eskdoarn top of efterkant. Yn guon televyzjeprogramma's yn Europa lei Anno út wêrom’t syn gitaren sa goed klinke. Benammen yn Skandinaavje waarden in soad fan syn gitaren ferkocht.
Gitaarbouwer
Galama studearre in tal jierren Filosofy en Psychology yn Grins. Dêrnei naam er in pear jier de buorkerij op Haskerdiken fan syn heit oer en wurke in skoft as boskarbeider yn Twinte. Hy learde wyls gitaarspyljen, mar it gie him mear om de sfear as om de muzikale prestaasjes. Galama hie in fassinaasje foar lûd en hy begûn dêrom sels oan de gitaren te pielen. Earst mei syn eigen gitaren, letter mei gitaren fan oaren dy’t by him kamen foar reparaasje of oanpassing fan harren gitaar. Sûnder foaroplieding en ferdjipjen yn de fakliteratuer, mar troch it personalisearjen fan gitaren waard er geandewei in sels-makke fakman. Galama fûn dat 'eltsenien' in gitaar bouwe koe, mar dat net iderien der ien gearstalle koe. It bouwen wie foar him in passy en in ‘yntuïtyf’ proses. Hy hie it talint om in goede kombinaasje fan hout, bouwize, elektroanika en minske meitsje te kinnen.
Gefoelich
Anno is troch de praktyk foarme. As hy wat witte woe, woe er dat net fan in oar leare. Dan wie er leafst allinnich, omdat er him dan better konsintrearje koe. Hy socht eigen oplossingen, eigen ideeën, út eigen ynspiraasje, faak ta de nacht út. Gitaarbouwen wie foar him foar in grut part gefoelssmjittich. As hy mei in gitarist praatte, kaam er oan de weet hokker ynstrumint oft dy nedich hie, en hokker toan en lûd it bêste harmonearje soe. Galama begûn mei de ‘klassike’ modellen te bouwen omdat it publyk dat fan him frege. It wiene benammen ‘solid body’ dus massyf houten gitaren en basgitaren: de Telecaster, Stratocaster, P-Bass, Jazz Bass, Firebird en Les Paul. It bleau yn it earstoan by neimeitsjen fan bekende gitaarfoarmen. Letter ûntwurp er syn eigen modellen. Sa feroare hy de hoeke fan de hals en de kop oangeande de body by syn gitaren. Ek rûn by syn gitaren de hals altyd troch en waard dus nea ofte ninter skroeve. Dat makke de gitaar gefoeliger foar hoe’t hy oanslein waard. It gie him om de kombinaasje tusken hout en elemint dy’t ta subtiliteit liede moast. De kombinaasje fan de ferskillende houtsoarten foar in gitaar wiene fan essinsjeel belang foar it krijen fan krekt dàt lûd dêr’t hy fan wist dat it by de klant passe soe.
Houtsoarten
Elke houtsoarte hat syn eigen klank, syn eigen trilling en syn eigen sfear. As ‘houtfreak’ fûn Galama it geweldich om moai hout út te sykjen, en om dat te seagjen en te bewurkjen op de flakbank. Hout libbe foar him en wie alle kearen oars. It gie him minder om it ambachtlike fan it plakken en lymjen, mar om it aksinten jaan yn klank en klankkleur. It spannende momint foar him wie as er de snaren op de gitaar spanne koe en oft it dan klinke soe sa’t er dat hope hie. Mei soarch selektearre hy de alderbêste kwaliteiten hout foar syn gitaren. Wylst doe benammen eskdoarn- en mahoanjehout brûkt waard, ûndersocht hy de mooglikheden fan tropyske houtsoarten. It lichte Kolombiaanske sederhout blykte in trilling goed te ferpleatsen en joech in libbene toan en wie tige stabyl. De top fan de gitaar makke Galama fan houtsoarten lykas Braziliaansk rosewood. Meastal hiene syn gitaren in aparte top en ûnderside: fan rio palissander, Indysk palissander, flamme eskdoarn, bubinga, coromandel, en noch in soad oare. Uteinlik wiene der gjin twa gitaren hielendal lyk. Ein njoggentiger jierren waard yn Amearika it brûken fan seder útroppen ta ien fan de bêste fjouwer útfinings fan de iuw oangeande de elektryske gitaar. Syn úteinlike doel wie dat syn ‘custom made’ gitaar de gitarist ynspirearje soe yn syn eigen ekspresje, om sa ta noch gruttere muzikale prestaasjes te kommen.
Yn de njoggentiger jierren waard syn kostbere foarrie tropysk hout stellen. De dieven waarden nea oppakt.
Galama luts him werom út de gitaarbou, mar dûkte noch faak op yn Nederlânske gitaarshows om mei fans oer syn ynstruminten te praten.
Lytse wezelingen
De lytse wezelingen (Latynske namme: Gale) foarmje in ûnderskaai fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e rôfdieren (Carnivora), de famylje fan 'e martereftigen (Mustelidae), de ûnderfamylje fan 'e lytse marters (Mustelinae) en it skaai fan 'e lytse marters (Mustela). Ta dit ûnderskaai hearre fjouwer soarten fine, lichtliddige en koartskonkige martereftigen, wêrûnder de (gewoane) wezeling (Mustela nivalis), dy't ek yn Fryslân foarkomt.
Peter Utaka
(12 febrewaris 1984) is in Nigeriaansk fuotballer. Earder spile foar Maasmechelen, Westerlo, Royal Antwerp, Odense, Dalian Aerbin, Beijing Guoan, Shanghai Shenxin, Shimizu S-Pulse, Sanfrecce Hiroshima en FC Tokyo.
Stimbusfraude
Stimbusfraude, formeel eins ferkiezingsfraude, is it mei opsetsin ferfalskjen fan it proses of de útslach fan ferkiezings. Dat is in misdriuw. Lju dy't harren dêr skuldich oan meitsje, ferheegje op yllegale wize it tal stimmen dat útbrocht wurdt of is op 'e kandidaat of partij dy't troch harren begeunstige wurdt, of ferleegje it tal stimmen dat útbrocht wurdt of is op oare kandidaten of partijen. Beide kin ek, fansels. Bekende metoaden fan stimbusfraude binne omkeaping, yntimidaasje, geweld, it tafoegjen fan ferfalske stimbiljetten, it fuortsmiten fan jildige stimbiljetten of ienfâldichwei it jaan fan in foute útslach. Stimbusfraude is net itselde as kiezersûnderdrukking, dat it op yllegale (of soms ek legale) wize ôfskrikken fan (in diel fan) it elektoraat is. Beide ferskynsels geane faak wol hân yn hân. Wat yn in beskaat lân persiis stimbusfraude is, hinget ôf fan hoe't dat misdriuw dêr yn 'e wet omskreaun is. Stimbusfraude giet rjocht yn tsjin 'e demokrasy; as stimbusfraude slagget, is it effekt feitliks in steatsgreep, mei't der lju oan 'e macht komme of bliuwe dy't net keazen binne, wylst de wil fan it elektoraat negearre wurdt.
Harry de Groot
Harry de Groot (Amsterdam, 24 desimber 1920 - Blaricum, 27 septimber 2004) wie in Nederlânsk komponist, akkordeonist en sjonger.
De Groot wie de komponist fan ûnder oare ferskes fan Johnny Jordaan, Tante Leen en Willy Alberti. Hy skreau tûzenen ferskes, ûnder oare Geef mij maar Amsterdam, Een Pikketanussie, De zon schijnt voor iedereen en Als het orgel speelt op die ouwe Lindengracht. Dêrneist komponearre er de muzyk foar ferneamde (NCRV) telefyzjesearjes en musicals út de sechtiger jierren sa as Swiebertje, Vadertje Langbeen, De kleine waarheid, Stiefbeen en zoon en Farce Majeure. Foar dat lêste programma skreau er syn bekendste hit Het is uit het leven gegrepen. It publyk hearde syn muzyk nammers folle faker as it him realisearre, om't De Groot ek de muzyk skreua foar tal fan reklamespotsjes.
De Groot bespile sels allerhande ynstruminten, lykas de akkordeon, en makke ek namme as arranzjeur. As orkestlieder hat er sûnt 1945 in soad foar radio en telefyzje wurke. Sa wurke er oan praktysk alle telefyzjeshows fan Ted de Braak mei, en wie er belutsen by ferskate sjongfestivals. Hy stie sels noch in pear kear foar it Berlynsk Radio Filharmoanysk Orkest. Ek wie De Groot aktyf as sjonger, meast yn it fokaal ensemble The High (Hi) Five, dêr't De Groot in protte reklamespots mei opnaam. De groep wie ek te hearren op de Mieke Telkamp-hit Waarheen, waarvoor út 1971.
Hy waard yn 1969 ûnderskieden mei de Gouden Harp. Yn 1980 krige er de Bulgaarske regearingskultuerpriis, de Oarder fan Sint-Syrillus en Sint-Metodius (De Groot wie 24 jier lang sjuerylid fan it "Gouden Orpheus"-sjongfestival). Hy wie - nei Herbert von Karajan - de twadde net-Bulgaar dy't dy priis krige. Ynternasjonale erkenning krige er yn 1981 ek mei de Distant Accords Statuette.
De Groot stoar yn de âldens fan 83 jier yn it sikehûs fan Blaricum.
Katedraal fan Wakefield
De Katedraal fan Wakefield (Ingelsk: Wakefield Cathedral; ek de Alderheljenkatedraal fan Wakefield, Cathedral Church of All Saints in Wakefield) yn Wakefield, West Yorkshire, Ingelân, is ien fan de trije Anglikaanske katedralen fan it bisdom Leeds.
De oarspronklike parochytsjerke hat Angelsaksyske woartels. Mei in hichte fan 75 meter is de tsjerke it heechste gebou fan Wakefield.
Sûnt 14 july 1953 stiet de katedraal ynskreaun as in Grade I listed building.
Sinclair Lewis
Harry Sinclair Lewis (Sauk Centre, 7 febrewaris 1885 - Rome, 10 jannewaris 1951) wie in Amerikaansk skriuwer en sjoernalist. Yn 1930 wie er de earste Amerikaan dy't de Nobelpriis foar de Literatuer wûn.
Katedraal fan Wakefield
Skiednis
De katedraal stiet yn it sintrum fan de stêd op in heuvel en waard boud op it plak fan in Saksyske tsjerke. It bewiis dêrfoar waard levere by de opgravings doe't yn 1900 it eastlike ein fan de tsjerke útwreide waard. It Domesday Book fan 1086 neamde al it bestean fan in tsjerke yn Wakefield en al rillegau dêrnei waard de Saksyske tsjerke ferfongen troch nijbou nei de Normandyske ferovering. De Normandyske tsjerke waard yn 1329 op 'e nij boud en (útsein de toer mei de spits) yn 1469 grutter makke. De tsjerke waard ferskate kearen ferboud en de spits waard yn 1823 fernijd nei't dy by in fûle stoarm skeind rekke. Yn it begjin fan de 15e iuw waard de tsjerke foar in grut part yn de perpendicular style ferboud. Nei jierren fan ferwaarloazing fûn der tusken 1858 en 1874 in fiktoriaanske restauraasje ûnder lieding fan George Gilbert Scott en syn soan John Oldrid Scott plak.
Yn 1888 waard it bisdom Wakefield stifte en de Alderheljentsjerke waard de nije katedraal fan it bisdom.
Sinclair Lewis
Biografy
Lewis de skriuwer makke yn it earstoan romantyske gedichten en ferhalen. Yn 1912 publisearre er syn earste wurk, it jongesboek Hike and the Aeroplane ûnder it pseudonym Tom Graham. Lewis wie in sterke persoanlikheid, dy't altyd ûnderweis wie, hiel Amearika as sjoernalist trochkrúst hat en jierrenlang yn Jeropa wenne hat. Lewis hie bot krityk op de Amerikaanske selsfoldienens, dat him op in soad miskenning en fijânskip kaam te stean. Hy boaske twaris, mei Grace Livingston Hegger en letter mei Dorothy Thompson, mar beide houliken rûnen op 'e non. Ien fan syn twa soannen sneuvele yn de Twadde Wrâldkriich. Alkohol spile in wichtige rol yn syn libben. Hy stoar iensum en allinne yn 1951 in Rome oan in hartkrupsje dy't ûntstien wie troch syn alkoholisme.
Katedraal fan Wakefield
Bouskiednis
De muorre fan it noardlike sydskip is it âldste diel fan de katedraal en datearret út likernôch 1150. De pylders fan it skip stamme út de 12e en 13e iuw en de arkades en koerbôgen út de 14e iuw. Yn it let 15-iuwske koer steane hjoed-de-dei de koarbanken. It oarspronklik stiennen ferwulft fan it skip waard yn de rin fan de tiid ferfongen troch in houten ferwulft. It 15e-iuwske houten ferwulft fan it middenskip en de sydskippen hawwe fike ferfulftkaaien.
It tsjintwurdige eastlike ein, besteande út it hjoeddeiske koer in transept en de Markuskapel, waard yn 1904 neffens it ûntwerp fan John Loughborough Pearson boud en foltôge troch syn soan Frank L. Pearson. It 20e iuwske koer hat in stiennen ferwulft.
De hege westlike toer hat op de hoeken steunbearen, in balustrade mei pinakels en in hege spits.
Ynrjochting
De glês-yn-leadruten stamme út de Fiktoriaanske tiid en binne foar it measte makke troch Charles Eamer Kempe. Syn ramen dogge tinken oan de kleuren fan de lette midsiuwen: donkere kleuren oan de noardlike kant mei tema's út it Alde Testamint en ljochtere kleuren oan de súdlike kant mei figueren út it Nije Testamint.
De katedraal hat in 17e-iuwsk doksaal, dat mei in krúsigingsgroep fan Ninian Comper út 1950 bekroand wurdt. It doopfont datearret út it midden fan de 17e iuw en de preekstoel út 1708. De 15e-iuwske koerbanken, skonken troch Thomas Savile, hawwe alve miserikordes en oar fykwurk.
It alter is it wurk fan John Oldrid Scott (1841-1913) mei mooglik âlder wurk, wylst it iken retabel makke is troch Frank Loughborough Pearson (1864-1947).
Oargel
It oargel stiet yn in front út 1743 en waard troch Abbott & Smith boud yn 1902. Yn de jierren 1951-1952 boude John Compton it ynstrumint op 'e nij en yn 1985 folge in restauraasje troch Phillip Wood & Sons.
Marije Stuart
Marije (of Maria of Mary) Stuart (of Stewart) hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Andries van Wieren
Andries van Wieren is in eardere drummer fan de Fryske reggaeband Luie Hond en it Amerikaanske Sister Sledge. Luie Hond kombinearre de reggae mei ska en rock, oant de band ein 2007 stoppe troch motivaaasjegebrek. Dêrnei hat Van Wieren him rjochte op artystemanagement.
Biografy
Yn 1996 studearre Van Wieren ôf oan it Prins Claus Conservatorium yn Grins as lesjaand musikus lichte muzyk Drums (cum laude), dêr’t hy yn 1997 cum laude syn útfierend musikusdiploma helle. Yn 1998 rjochte hy de drumskoalle Drumschool Dokkum op. Van Wieren toerde fan 2000 - 2003 mei Sister Sledge troch Europa, Súd-Amearika en de Feriene Steaten. Dêrnei waard hy drummer fan reggaeformaasje Luie Hond, dy’t al gau tekene by it label Sony BMG. Dêrneist spile hy mei ferskate artysten lykas Kool and the Gang, Debbie Sledge, Time Bandits, Bonnie St. Claire en de Friese trûbadoer Piter Wilkens.
Atletyk op de Paralympyske Simmerspullen 1980
De VIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1980 hâlden yn Arnhim en Veenendaal, Nederlân.
Estafette
{| width=60%
4x80 m CP D
{| width=60%
4x100 m C
{| width=60%
4x100 m D1
{| width=60%
4x400 m D1
{| width=60%
4x60 m 2-5
{| width=60%
Alvechurch
Alvechurch is in plak en civil parish yn it distrikt Bromsgrove, yn it Ingelsk greefskip Worcestershire mei sa'n 5.316 ynwenners. De tichtstby lizzende grutte stêd is Birmingham, sa'n 17 km nei it noarden.
Skiednis
Alvechurch betsjut "tsjerke fan Aelfgiva, dy't faaks in sibbe fan kening Atelstan west hat. Kening Offa fan Mercia skonk it lân foar it stichtsjen fan it kerspel oan de pleatslike tsjerke yn de lette 8e iuw. It kerspel wurdt al neamd yn it Domesday Book. Yn de 13e iuw liet de Biskop fan Worcester syn paleis yn it doarp sette, kaam der in wykmerk en in jiermerk. It biskoplik paleis waard yn de 17e iuw ôfbrutsen; alles wat der fan oerbleau is in part fan de grêft en in taksis dy't yn de tún fan it paleis stie.
Fan de 19e iuw oant mids 20e iuw wie der in stienfabryk yn it buorskip Withybed oan de râne fan it doarp en der hat in fabryk foar sikers en nullen west. Dellowauto's waarden tusken 1949 en 1956 yn Alvechurch makke.
Alpineskyen op de Olympyske Winterspullen 1952
200px|thumb|right|200px|De Olympyske alpinesky lokaasje fan Oslo 1952
De Olympyske Winterspullen 1952, ek wol de VIe Olympiade neamd, waarden yn 1952 yn Oslo, Noarwegen hâlden. Dat wie fan 14 oant en mei 25 febrewaris. It alpineskyen wie op de Norefjell en de Rødkleiva. It wie de earste kear dat de reuzeslalom op it programma stie.
Medaljespegel
De top-5 fan lannen dy't by it alpineskyen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 1952.
Foarferkiezing
Tradisjoneel begjint it foarferkiezingsseizoen ein jannewaris of begjin febrewaris mei de caucus fan Iowa, in wike letter folge troch de earste echte primary yn Nij-Hampshire. Iowa en Nij-Hampshire binne net ien fan beide steaten mei in grutte befolking, mar troch it organisearjen fan 'e earste foarferkiezings kinne se in boppegemiddelde ynfloed op 'e presidintsferkiezings útoefenje. Neitiid folgje inkele oare steaten, wêrnei't ein febrewaris of begjin maart op Supertiisdei mear as tsien steaten op deselde dei stimme. Ornaris is dêrnei wol dúdlik wa't de kânshawwers op 'e Demokratyske en Republikeinske nominaasje binne. De lêste foarferkiezings, dy't yn maaie en begjin juny plakfine, hawwe frijwol gjin ynfloed mear op 'e útkomst, om't de kandidaat tsjin dy tiid al bekend is.
Danny Jacobs
Daniel Charles "Danny" Jacobs, Jr. (Detroit, 7 july 1968) is in Amerikaansk akteur, yn foarste plak stimakteur.
Kolomenskoje
Kolomenskoje (Russysk: Коло́менское) wie foarhinne in keninklik lângoed, dat op inkele kilometers súdeastlik fan it sintrum fan de Russyske haadstêd Moskou leit. It lângoed is 390 hektare grut en leit oan de âlde wei nei Kolomna (fandêr de namme). It gebiet waard yn de jierren 1960 by de haadstêd yndield.
De namme Kolomenskoje waard foar it earst neamd yn in testamint fan Ivan Kalita. Yn de rin fan de tiid ûntjoech it doarp him ta it lângoed dat it meast yn de geunst stie by de Moskovityske foarsten.
Himelfearttsjerke
It earste noch besteande bouwurk wie de Himelfearttsjerke út 1532. De fan wite stien boude tsjerke waard boud ta oantinken fan de langferwachte berte fan in erfgenaam fan de troan, de takomstige tsaar Ivan de Ferskriklike. It wie de earste stiennen tsjerke yn de foarm fan in tinte en de bou markearre in spektakulêre ûnderbrekking fan de tradisjonele byzantynske tradysje yn de arsjitektuer. De Himelfearttsjerke wurdt fanwegen de fertikale foarmjouwing bytiden ek wol "Wite Pylder" neamd. It nei de himel wizende bouwurk bestiet út in krúsfoarmige basis, folge troch in lange jimmeroan smeller wurdende achtkante konstruksje en in achtkantige tinte, dy't bekroand wurdt mei in lytse koepel. De smelle pilasters op de sydkanten, de pylkfoarmige ramen en de trije rigen kokosjniki, it lykwichtige ritme fan de treppenarkaden en de iepen galerijen aksintuearje de dynamyske beweging fan dit masterwurk fan Russyske arsjitektuer. Fanwegen de grutte wearde foar it minskdom besleat UNESCO om de tsjerke op de Wrâlderfgoedlist yn 1994 yn te skriuwen.
It paleis
Tsaar Aleksej I liet alle eardere bouwurken yn Kolomenskoje ôfbrekke en ferfange troch in grut houten paleis mei mearke-eftige dakken. Guon bûtenlanners neamden dizze tizeboel fan yngewikkelde gongen en 250 keamers it achtste wrâldwûnder. Alhoewol't it allinnich in simmerpaleis wie, wie it foar tsaar Aleksej de favorite residinsje. Yn it paleis waard yn 1709 de takomstige tsarina Elizabeth berne en tsaar Peter de Grutte brocht hjir in grut part fan syn jonkheid troch. Mei de ferhuzing fan it hôf nei Sint-Petersburch rekke it paleis yn it neigean en Katarina II wegere noch langer it gebou te brûken as har ferbliuw yn Moskou. Hja joech de opdracht it paleis yn 1768 ôf te brekken en it te ferfangen troch in ienfâldiger stiennen bouwurk. Krekte tekeningen fan it houten paleis bleaunen lykwols bewarre en in rekonstruksje yn opdracht fan de Moskouse oerheid waard yn 2010 foltôge. It rekonstruearre paleis stiet likernôch 1 kilometer súdliker fan de orizjinele lokaasje by de Himelfearttsjerke om sa de histoaryke fûneminten te sparjen. It paleis fan Katarina de Grutte út 1768 waard yn 1872 ôfbrutsen en allinnich de Kazantsjerke (1662), inkelde poarten en bygebouwen bleaunen dêrfan bewarre.
Iepenloftmuseum
Tidens it Sovjet-tiidrek waarden der op inisjatyf fan de arsjitekt Pjotr Baranovsky út ferskate dielen fan de Sovjet-Uny houten gebouwen oerbrocht nei Kolomenskoje, sadat der tsjintwurdich ferskillen bouwurken út benammen de 17e iuw te sjen binne.
Frida Gustavsson
Frida Gustavsson (Stokholm, 6 juny 1993) is in Sweedsk fotomodel.
Angelina Castro
Angelina Castro, echte namme: Francys Delia Valdes (Havana, 6 septimber 1982), is in Kubaansk-Amerikaansk neakenmodel, pornografysk aktrise en pornoregisseur, dy't bekend stiet om har wielderich foarkommen. Neffens har offisjele opjefte is se 1.73 m lang, mei in gewicht fan 71 kg. en in natuerlike kupmaat 42F.
Jonkheid en oplieding
Castro waard yn 1982 berne yn 'e Kubaanske haadstêd Havana. Doe't se tsien jier wie, emigrearren har âldelju mei har, har âldere suster en har jongere broer nei de Dominikaanske Republyk, dêr't se twa jier letter wei trochreizgen nei de Feriene Steaten. Fan har tolfde ôf groeide Castro op yn Miami, yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Floarida. Dêr wie se belutsen by ferskate opstjitsjes op 'e middelbere skoalle by wize fan protest tsjin it rezjym fan Fidel Castro (gjin famylje) yn har heitelân. Nei't se har skoaldiploma helle hie, folge se in medyske oplieding, wêrby't se yn 't earstoan de bedoeling hie om giropraktist te wurden. Uteinlik keas Castro der lykwols foar om fysioterapeut te wurden. Hja ûnderhold harsels ûnder har stúdzjetiid mei baantsjes as kassiêre en hierknipster.
Pornokarriêre
Wylst se koart nei it ôfrûnjen fan har oplieding wurksum wie as fysioterapeut, besleat Castro yn 2008 út nijsgjirrigens mei te wurkjen oan in amateurpornofilm, dy't yn har wenplak Miami fenomenaal populêr waard. Hja waard frege foar in ynterview yn it radioprogramma The Enrique Santo Show, dêr't se har kar foar pornografysk wurk ferdigene. Neitiid keas se derfoar om pornoaktrise fan berop te wurden, wêrby't se yn 2009 foar it earst yn in profesjonele pornografyske film spile.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat Castro sûnt oan mear as 55 pornofilms meiwurke, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Elegant Angel, The Score Group, Pure Play Media en Evil Angel. Ek hat se in protte wurke foar pornosites op it ynternet, wêrûnder BangBros, Reality Kings, Brazzers en Naughty America. Yn 2011 regisearre Castro de film Angelina Mundo foar de studio Justin Slayer International.
Priveelibben
Nei eigen sizzen ûnderstipet har hiele famylje Castro har karriêrekar. Hja is net religieus en drinkt gjin alkohol. Hja is de mem fan in jonge soan, en hâldt fan Miami, honkbal, basketbal en skuon.
Michael Obiku
(24 septimber 1968) is in eardere Nigeriaansk fuotballer. Earder spile foar Flash Flamingoes, Iwuanyanwu Nationale, Marítimo, Anorthosis Famagusta, Feyenoord, Helsingborg, Mallorca, Avispa Fukuoka en AZ Alkmaar.
Njoggentiger jierren
"Njoggentiger jierren", "jierren njoggentich" of "jierren '90" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
De Wâldsang
De Wâldsang is in brassband út Bûtenpost, dy ‘t yn de jierren santich as koperensemble binnen de muzykskoalle "De Wâldsang" yn Bûtenpost ûntstien is.
Skiednis
De mei-inisjatyfnimmer en earste dirigint Tjeerd Brouwer sammele de bêste koperblazers fan syn muzykskoalle om him hinne. Yn 1977 wie der in ôfkoppeling fan de muzykskoalle en sûnttiid is de brassband selsstannich. De brassband ûntwikkelde him fierder en al gau waarden der konserten útfierd, waard oan wedstriden dielnomd en waarden útstjoerings op de radio fersoarge. Sa waard de band net allinnich yn Fryslân bekend, mar ek dêrbûten. Fan 1975 ôf wie De Wâldsang sân kear "Brassband fan it Jier" by de wedstriden fan de VARA. De brassband waard fyftjin kear Nederlânsk kampioen op de Nederlânske Brassband Kampioenskippen.
Yn 1980 waard de brassband by de Europeeske Kampioenskippen yn Londen fjirde. Yn 1981 berikte de band it tredde plak. Mei ûtsûndering fan 1986 waard alle jierren meidien oan dit grutte muzykfeest. Yn 1990 waard men yn Falkirk (Skotlân) opnij tredde by de Europeeske Brassband Kampioenskippen.
1999 wie in bysûnder jier. Neist de kampioenstitel by de Nasjonale Brassband Kampioenskippen waard men by it Fryske Brassband Festival twadde, fierder kampioen by de Internasjonale konsertwedstryd yn Leest (België) en yn Nederlân waard Brassband "De Wâldsang" útroppen ta "Brassband fan de iuw".
Nei Tjeerd Brouwer folgen oare diriginten lykas Dirk Lautenbach en Bienze IJlstra. Sûnt 1989 is Rieks van der Velde dirigint.
Elisabeth Förster-Nietzsche
thumb|Elisabeth Förster-Nietzsche om 1894 hinne Therese Elisabeth Alexandra Förster-Nietzsche (Röcken, 10 july 1846 – Weimar, 8 novimber 1935), wie de suster fan de ferneamde Dútske filosoof Friedrich Nietzsche en de makker fan it Nietzsche Argyf yn 1894.
Förster-Nietzsche wie twa jier jonger as har broer. Beide wiene bern fan in Lutersk predikant yn it Dútske doarp Röcken ûnder Lützen. Sy koene it goed meielkoar fine in harren jonkheid en adolesinsje, mar dat feroare yn 1885 doe't Elisabeth boaske mei Bernhard Förster, in earder learaar oan de middelbere skoalle dy't in fanatyk antisemyt wie. Friedrich Nietzsche moast neat hawwe fan antisemitisme.
Nueva Germania
Bernhard Förster woe in 'suvere' Aryske delsetting yn de Nije Wrâld stiftsje'. Hy fûn in plak yn Paraguay dat er gaadlik achte. Hy en de frou hellen 14 Dútske húshâldings oer om har yn de koloanje te festigjen: Nueva Germania ('Nij-Dútslân'). De groep ferfarre nei Súd-Amearika op 15 febrewaris 1887.
De koloanje woe net ta bloei komme. It lân wie net gaadlik foar de Dútske wize fan buorkjen, der wiene in soad syktes en it ferfier nei de koloanje wie in drege saak. Konfrontearre mei hieltyd mear skulden die Förster himsels te koart middels fergif op 3 juny 1889. Fjouwer jier dêrnei gie syn widdo werom nei Dútslân. De koloanje bestiet noch as distrikt fan it departemint San Pedro.
Jan Cremer
thumb|Jan Cremer Jan Cremer (Enschede, 20 april 1940) is in Nederlânsk auteur en byldzjend keunstner. Jan Cremer is yn it foarste plak bekend fan de roman Ik, Jan Cremer út 1964 en Ik Jan Cremer, tweede boek út 1966. De publikaasje fan syn earste boek jûch frijwat opskuor út reden fan syn eksplisite seksuele passaazjes. Syn twadde boek wurdt wolris ferlike mei On the Road fan Jack Kerouac. Cremer hat in skerp ear foar fulgêr, humoristysk brûken fan taal en each foar de absurde kant fan de Amerikaanske glamourwrâld, lykas ek in Louis-Ferdinand Céline en Nathanael West, fral yn Ik, Jan Cremer Derde Boek en Made in U.S.A..
Elisabeth Förster-Nietzsche
Nietzscheargyf
Elisabeth is fral bekend wurden fan it behearen en útjaan fan de neilittenskip fan har broer nei't dy sjochtsinnich wurden wie. Yn de geast fan har man mijde hja it ynbringen fan har antisemitysk tinken net yn guon fan de boeken fan har broer, dy't der sels neat fan hawwe moaten hie. Dy ferfalskingen kamen letter út. Adolf Hitler kaam op har begraffenis.
Grutte Priis Formule 1 fan Austraalje 2013
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Austraalje 2013 yn Melbourne op 17 maart. It wie de earste race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2013. Hy waard op it Albert Park Circuit hâlden. De race waard hâlden oer 58 omgongen, op it 5,3 km lange sirkwy oer in raceôfstân fan 307,6 kilometer.
The Truth of Valor
The Truth of Valor is in science fiction-roman fan 'e hân fan 'e Kanadeeske skriuwster Tanya Huff. De titel betsjut: "De Wierheid oer Moed". It boek ferfettet it ferhaal fan âld-sersjant Torin Kerr, nei't hja ôfswaaid is út it marinierskorps fan 'e Konfederaasje. The Truth of Valor is it fyfde en lêste diel fan 'e fiifdielige Valor-searje, dy't ûnderdiel útmakket fan 'e gruttere Confederation-searje. (It boek dat derop folget, An Ancient Peace, is it earste diel fan 'e Peacekeeper-searje.) The Truth of Valor waard yn 2010 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij DAW Books, mei in omslach makke troch Paul Youll. Neitiid folge in werútjefte by de Britske útjouwerij Titan Books (ûnder de oanpaste titel The Truth of Valour).
Eftergrûn
De Confederation-searje spilet yn in takomst wêryn't de minskheid him oansletten hat by de Konfederaasje, in ûnbidich grut steatsferbân mei tsientallen bûtenierdske rassen. De stifters fan 'e Konfederaasje binne de saneamde Aldere Rassen, dy't in nivo fan beskaving berikt hawwe dêr't geweld, om lykfol hokker reden, as ûntalitber beskôge wurdt. Sterker noch, hja grize fan geweld en kinne harsels der net iens mear ta bringe om geweld te begean. Nei de oprjochting waarden by de tiid lâns stadichoan oare rassen ta de Konfederaasje talitten sadree't dy itselde nivo fan beskaving berikt hiene. Dy letter talitten rassen binne de saneamde Middelrassen.
Doe't de Konfederaasje lykwols fiifhûndert jier lyn oanfallen waard troch in oar grut steatsferbân, de Primasy, sieten de Aldere Rassen en de Middelrassen mei de hannen yn 't hier om't de pasifistyske Konfederaasje net oer in leger of in float beskikte. Harren oplossing wie om 'e minder beskaafde Minsken, Taykan en Krai (de saneamde Jongere Rassen) yn 'e Konfederaasje op te nimmen, dy't gjin swierrichheden hiene om har oan te passen fan planetêre ta ynterstellêre oarlochfiering.
Ynhâld
Nei har lêste aventoer as sersjant yn it marinierskorps fan 'e Konfederaasje (sjoch: Valor's Trial), wêrby't se ûntdiek dat de hiele iuwenlange oarloch tusken de Konfederaasje en de Primasy by wize fan eksperimint feroarsake en oan 'e gong holden wie troch selsbewuste polynûmerike molekulêre polyhydrokside alkoholiden (oftewol in soarte fan hyperyntelligint, fan foarm feroarjend, bûtenierdsk plestik) hat Torin Kerr earfol ûntslach frege en krigen en de kriichsmacht ferlitten. Neitid hat se har by har frijer Craig Ryder jûn, in berger fan 'e wrakken fan ferrinnewearre romteskippen. It pear libbet no oan board fan Craig syn lytse romteskip de Promise, en se leart fan him it fak fan berger. Torin hat Craig meinommen nei har thúswrâld Paradise, om har âldelju en bruorren te moetsjen, en Craig nimt har mei nei Stasjon 24, in yllegaal romtestasjon oanlein troch bergers, dat foar him noch in thús it neist is. Torin komt dêr yn 'e kunde mei Pedro Buckner, dy't as in broer foar Craig is, en dy syn beide froulju, syn man en harren espel bern.
Wylst Craig en Torin op Stasjon 24 tahâlde, arrivearret dêr it nijs dat it ferrinnewearre romteskip fan twa bergers, Jan en Sirin, weromfûn is. Nei in syktocht wurde ek de liken fan 'e beide froulju fûn. It is de oare bergers daliks dúdlik wat der bard is: piraten hawwe de troch Jan en Sirin berge wrakstikken stellen. Soks is net ûngewoan, en ornaris litte de bergers de piraten dan begean wylst se harsels út 'e fuotten meitsje. Jan en Sirin hawwe lykwols besocht en fjochtsje werom, mei fatale gefolgen. Foar Torin is it de earste kear dat se konfrontearre wurdt mei it ferskynsel piraterij. Se wol daliks kontakt opnimme mei de warders, dy't de oarder yn 'e Konfederaasje hanthavenje, mar Craig leit har út dat soks gjin sin hat, om't de warders sa traach reägearje dat se gjin inkele kâns meitsje om 'e piraten te finen.
Foar de bergers is piraterij gewoan in feit dêr't se mei libje moatte, en dêr lykje se har by deljûn te hawwen. It iennichste dat se út 'e dea fan Jan en Sirin ôfliede, is dat it bieden fan ferset dom en sinleas is. Torin wit Craig te bepraten om doch nei de warders te gean, dêr't Torin yn 'e kunde komt mei de trage mooltsjes fan 'e Konfederearre burokrasy. Hoewol't se derfan oertsjûge rekket dat oanjefte dwaan by de warders yndie sinleas is, hat se noch in idee: se stjoert in berjocht oan 'e yrritante Katrien-ferslachjouster Presit a Tur durValintrisy, mei wa't se al ferskate kearen earder gedoente hân hat. Se riddenearret dat oandacht fan 'e media foar it probleem fan piraterij de Konfederearre burokrasy twinge sil om aksje te ûndernimmen.
Underwilens komt oan board fan it pirateskip Heart of Stone kaptein MacKenzie Cho, in earder ofsier yn 'e Konfederearre marine dy't himsels oerjûn hat oan it bedriuwen fan piraterij, ta de konklúzje dat der wat bysûnders sit by syn lêste 'fangst', wat útleit wêrom't de bergers har tsjin syn dieverij fan harren wrakken ferset hawwe. It giet om in reuseftige en ûnskansearre wapenkast fan it marinierskorps. Om't de kriichsmacht tige war docht en hâldt fjoerwapens út 'e hannen fan boargers, is dat in geweldige fynst, dy't syn gewicht yn goud wurdich is. It probleem is dat de wapenkast hermetysk ôfsletten is mei in fersegeling fan it marinierskorps mei dêroerhinne in eigen (en folle dreger te ûntsiferjen) fersegeling fan Jan en Sirin. Om 'e fersegeling fan bergers te brekken sûnder de wapenkast op te blazen, hat Cho ferlet fan immen dy't tinkt as in berger. Syn earste besykjen, troch in berger te ûntfieren dy't al jierren as ienling operearret en dêrom net mist wurde sil, mislearret as de âldman in feteraan fan it marinierskorps blykt te wêzen, dy't neat priisjout ûnder de slimste tramtaasjes oant úteinlik syn hert it bejout en hy komt te ferstjerren.
Cho lit him lykwols net ûntmoedigje, en is wisberet om in oare berger te snippen dy't him helpe kin om de fersegeling te trochbrekken. Dy kâns kriget er as er syn bemanningsleden op in ôfhandich romtestasjon Craig en Torin treffe. Se lokje de Promise nei in wrakfjild fier fan bewenne planetestelsels. As Craig en Torin harren dêr yn romtepakken bûten harren eigen skip weagje om it wrakfjild hânmjittich te trochsykjen, komt de Heart of Stone efter in moanne wei foar 't ljocht. Cho lûkt Craig mei in meganyske interheak de luchtslûs fan syn skip binnen, en lit de ferwûne Torin foar dea efter.
Cho-en-dy witte lykwols net wa't se foar har hawwe. Nettsjinsteande har ferwûnings wit Torin mei feardichheid en wat lok de Promise te berikken. Hoewol't de Heart of Stone it bergingsskip besketten hat, is de skea benammen beheind ta grutte gatten yn 'e kapsule. Troch har romtepak ek yn de Promise oan te hâlden, kin Torin mei it skip in romtestasjon berikke dêr't se letter oplape wekker wurdt yn in sikehûsbêd. Oan dat bêd sit Presit a Tur durValintrisy ûngeduldich te wachtsjen oant Torin bykomt. Hoewol't Torin en Presit inoar eins net útstean kinne, is Presit befreone mei Craig, en mei Presit har help ferlit Torin it sikehûs foar't it by immen opkomt om har dat te ferbieden. Oan board fan Presit har romteskip reizgje de beiden mei Presit har kameraman en piloat nei Stasjon 24, wylst Torin ûnderweis stadichoan fierder opbetteret.
Op Stasjon 24 besiket Torin Pedro en de oare bergers te mobilisearjen om Craig te befrijen, mar de yndividualistyske bergers wegerje om nei har te harkjen. Se binne der fan oertsjûge dat Craig al dea of net mear te rêden is. Uteinlik jout Torin it oer om harren fan it tsjindiel te besykjen te bepraten. Se keapet in lyts bergingsskip fan Pedro, de Second Star, en set mei allinne Presit en har kameraman Ceelin a Tar guPolinstarta ôf. Presit har piloat, Merik a Tar konDelasinskin, is ûnderwilens útstjoerd om trije pakketsjes foar Torin op te heljen: as de beide romteskippen inoar moetsje blykt it te gean om guon fan Torin har fertroude ûnderhearrigen dy't mei har ferskate aventoeren oerlibbe hawwe: de Krai-mariniers Werst en Ressk en de minklike skerpskutter Binti Mashona. Alle trije binne tagelyk mei Torin út 'e kriichsmacht ôfswaaid, en net ien fan allegear hawwe se harren draai yn 'e boargermaatskippij fine kinnen. Mei't Craig harren fan 'e finzenisplaneet befrijd hat (sjoch: Valor's Trial), binne se bliid dat se him no werombetelje kinne.
Oan board fan 'e Heart of Stone is Craig ûnderwilens martele, mar hy hat neat priisjûn. Mei it each op syn eardere minne ûnderfinings mei foltering beslút Cho om it oer in oare boech te smiten, op oanrieden fan syn skipsdokter Doc, in eardere legerdokter dy't troch oarlochstrauma's sa skeind is dat er de spjalte persoanlikheid ûntwikkele hat fan in soarchsume dokter en in ûnmeilydsume boal. Se biede Craig lidmaatskip fan harren bemanning oan, no't se him alles ôfnommen hawwe en syn hiele eardere libben (tinke se) ferwuostge hawwe. Craig hat lykwols hoegenamt gjin twifels dat Torin de oanfal yn it wrakfjild oerlibbe hat, en dat se him rêde sil as er mar langernôch yn libben wit te bliuwen. Hy beslút dêrom Cho-en-dy oan it lyntsje te hâlden, en beart dat er ynstimt mei harren foarstel.
Cho hat yn 'e tuskentiid in oerienkomst sletten mei Big Bill Ponner, de baas fan it romtestasjon Vrijheid, dat neffens alle offisjele ferslaggen yn 'e oarloch ferlern gien is. Yn wurklikheid is it noch altyd lokalisearre dêr't it altyd west hat, en makket Big Bill der no de tsjinst út, dy't him fan alle hannel dy't der plakfynt 15% ta-eigenet. Big Bill hat sels noch grandioazere ideeën, om fan 'e piraten in militêre macht fan belang te meitsjen, dy't ferskate romtestasjons behearsket en as gelikense ûnderhannelje kin mei it parlemint fan 'e Konfederaasje. Cho syn fynst fan 'e wapenkast stelt him by steat om 'e piraten te bewapenjen en syn plannen wier te meitsjen. Big Bill en Cho komme ta in oerienkomst om gear te wurkjen by it iepenjen fan 'e wapenkast, dat plakfine sil yn in diel fan it stasjon dêr't foarhinne in metaalsmelterij wie. Sa rint Cho net it risiko dat as de wapenkast ûntploft, syn romteskip mei de loft yngiet. Op Vrijheid wurdt Craig sadwaande mei de geniale jonge di'Taykan-piraat di'Berinango Nadayki oan it wurk set om 'e dûbele fersegeling fan 'e wapenkast te trochbrekken.