cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Najib Balala
Karriêre
Nei't Balala yn 2012 syn posysje as minister fan Toerisme kwytrekke by in reorganisaasje fan it kabinet, rjochte er yn april fan dat jier de Republikeinske Kongrespartij fan Kenia (RC) op, dy't nei de ferkiezings fan 2013 in wichtige partner waard yn 'e saneamde Jubileumalliânsje fan 'e nije presidint Uhuru Kenyatta, yn 'e mande mei De Nasjonale Alliânsje (TNA) fan Kenyatta sels, de Feriene Republikeinske Partij (URP) fan William Samoei Ruto en de Nasjonale Reinbôgekoälysje (Narc) fan Charity Ngilu. Yn it nije regear krige Balala de post fan steatssiktaris fan Toerisme en Mynbou taparte, in funksje dy't er anno 2016 noch altyd útoefenet.
As steatssiktaris fan Mynbou loek Balala de fergunnings dy't troch it foargeande regear fan Mwai Kibaki ôfjûn wiene, wer yn. Dat hat ien bedriuw, Cortec Mining, derta brocht om him te beskuldigjen fan it easkjen fan in omkeapsom fan hast $1 miljoen om harren fergunning te fernijen. Der wurdt lykwols net folle leauwe hechte oan dy beskuldiging, mei't Balala krekt bekend stiet as ien fan 'e 'skjinste' politisy fan it lân. Troch de mynboufergunnings yn te lûken, hat er it monopoalje fan in pear grutte bedriuwen yn 'e mynbousektor fan Kenia trochbrutsen en it lân oantreklik makke foar ynvestearrings troch in grutter ferskaat oan mynbou-ûndernimmings.
Zakia Meghji
Libben en karriêre
Meghji waard yn 1946 berne yn 'e stêd Sansibar, dat doe noch de haadstêd wie fan it Sultanaat Sansibar, in protektoraat ûnder Britsk bestjoer. Hja sette ein sechstiger jierren mei har karriêre útein, nei't sultanaat yn 1963 ûnôfhinklik wurden wie, de sultan yn 1964 ôfset wie en it lytse steatsje koart dêrnei gearfoege wie mei Tanganjika ta de Feriene Republyk Tanzania.
Meghji is in lid fan 'e Chama cha Mapinduzi (CCM), de politike partij dy't yn Tanzania al sûnt de 1960-er jierren oan 'e macht is. Hja krige lanlike bekendheid doe't se fan 1992 oant 1994 as ûnderminister fan Sûnens tsjinne yn it regear fan presidint Ali Hassan Mwinyi. Neitiid wie se fan 1994 oant 1997 minister fan Sûnens, earst ûnder Mwinyi, en fan 1995 ôf ûnder presidint Benjamin Mkapa. Dyselde beneamde har yn 1997 ta minister fan Natuerlike Helpboarnen en Toerisme, in amt dat Meghji oant 2005 beklaaide. As minister fan Toerisme wie hja ferantwurdlik foar in grut tal ferbetterings op it mêd fan belied en útfiering.
Under it regear fan presidint Jakaya Kikwete wie Meghji fan 2006 oant 2008 de earste froulike minister fan Finânsjes fan Tanzania. Dêrnjonken hat se fan 2005 ôf ek in sit yn it Tanzaniaanske parlemint, as in beneamd (en dus net keazen) folksfertsjintwurdiger. Sûnt novimber 2012 is Meghji de siktaris foar Ekonomyske Saken en Finânsjes fan har partij, de CCM.
Willem Pot
Biografy
Willem Pot waard berne yn Wâldsein (gem. Wymbritseradiel) as soan fan keapman Abel Pot en Geertje Nijdam. Hy wie yn 1910 yn Snits troud mei Trijntje Visser, dochter fan Douwe Visser en Elisabeth Wijnstra.
Pot moast him foar it Bysûndere Gerjochtshof ferantwurdzje fanwegen lidmaatskip fan sân nasjonaalsosjalistyske organisaasjes. Fierder sollisitearre er nei it amt fan boargemaster fan Sutfen, dêr't er lykwols net foar yn 'e beneaming kaam. Hy ûntkende in list gearstald te hawwen fan persoanen dy't foar gizeling yn oanmerking kamen. It die lykwols bliken dat alle NSB-boargemasters sa'n list opmakke hawwe. Hy kaam yn 1941 by de NSB omdat er him miskend fielde. Hy waard yn septimber 1942 beneamd ta boargemaster. By syn ynstallaasje liet Pot him kenne as in oertsjûge nasjonaalsosjalist.
Pot wie de earste boargemaster dy't troch de 'ûndergrûnse' finzen makke waard. Mei Mâle Tiisdei sloech him de skrik al sa om it hert, dat er him - dat al yn septimber 1944 – samar oerjoech oan de yllegaliteit, dy't him doe oant de befrijing yn bewar hold.
Pot waard feroardiele ta 6 jier ynternearring mei ôftrek fan foararrest.
Freeze (muzykfestival)
Freeze wie in Frysk muzykfestival op it mêd fan popmuzyk, dat 22 jier lang elts jier yn Ljouwert plakfûn. It wie in inisjatyf fan 'e Stifting Fryslân Pop, en waard organisearre yn mids desimber. De namme is Ingelsk foar "Befries" (útspr.: [fri:z], "friiz"), in wurdboarterij dy't sawol ferwiisde nei de winterkjeld fan desimber (wannear't it festival holden waard) as nei it derop lykjende wurd "Fries" (om't der muzyk fan Fryske bands spile waard).
Skiednis
Freeze waard foar it earst holden yn 1997, op inisjatyf fan 'e Stifting Fryslân Pop, dy't ek in tydskrift útbringt mei de titel Freeze. It muzykfestival waard yn desimber organisearre en fungearre benammen as poadium foar Fryske bands. Jierrenlang fûn Freeze plak yn Stedsskouboarch De Harmony, oant it yn 2016 ferhuze nei de oare kant fan it Ruterskertier, yn muzyksintrum Neushoorn, dêr't it de lêste trije jier holden waard.
De edysje fan 2018 bliek de lêste te wêzen, sa waard mids febrewaris 2019 bekend, mei't de Provinsje Fryslân foar 2019 gjin subsydzje mear jaan woe. De finansjele stipe troch de provinsje fan de Gemeente Ljouwert, mei-inoar goed foar €35.000 oant €50.000 yn 't jier, wie foar de organisaasje fan it festival in ûnmisbere pylder foar de finansiering. It weifallen fan 'e provinsjale subsydzje betsjutte dêrom de ein fan Freeze. Fryslân Pop makke tagelyk bekend dat men noch nei mooglikheden socht om guon ûnderdielen fan it festival, lykas de útrikking fan 'e Fryske Popawards en ferskate Jeropeeske útwikselings, earne oars ûnder te bringen.
West Virginia (betsjuttingsside)
"West Virginia" of "West-Firginia" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Stefan Löfven
thumb|right|Stefan Löfven yn 2014 Kjell Stefan Löfven (Stokholm, 21 july 1957) is in Sweedsk politikus en sûnt 2014 minister-presidint fan Sweden. Sûnt 2012 is hy de lieder fan de sosjaal-demokraten. Earder wie er foarsitter fan IF Metall, in Sweedsk fakbûn.
Karel XVI Gustaaf fan Sweden
250px|thumb|Kening Karel XVI Gustaaf yn 2009 Carl XVI Gustaf (Solna, 30 april 1946), folút Carl Gustaf Folke Hubertus, is sûnt 15 septimber 1973 de kening fan Sweden. Yn it Nederlânske taalgebiet wurdt hy oer it algemien Karel Gustaaf neamd.
Karel Gustaaf is it fyfde bern en de iennichste soan fan prins Gustaaf Adolf fan Sweden en syn frou Sybilla fan Saksen-Koburch en Gota. Hy is in folle neef fan de Deenske keninginne Margarethe II. De Nederlânske keninginne Juliana, dy't lykas him op 30 april berne waard, wie syn peetmem.
Gracie Award
De Gracie Awards binne in groep fan rom 40 Amerikaanske prizen fan, foar en oer froulju dy't sûnt 2005 elts jier útrikt wurde oan persoanen dy't in foarbyldige bydrage levere hawwe oan 'e elektroanyske media.
Algemien
De útrikking fan 'e priis is yn 'e hannen fan 'e Alliance for Women in the Media Foundation (AWM), en de prizen binne ferneamd nei de Amerikaanske komediënne Gracie Allen. De útrikkingsseremoanje is twadielich en bestiet út in formeel jûnsgala en in folle ynformelere lunchgearkomste. Op it jûnsgala, dat ornaris holden wurdt yn it Beverly Hilton Hotel yn Los Angeles, wurde de lanlike prizen útrikt dy't de hiele Feriene Steaten beslane. Op 'e lunchgearkomsten, yn New York, wurde pleatslike en regionale prizen útrikt en wurdt online- en studintewurk bekroane.
Mia Lina
Mia Lina, echte namme ûnbekend (Round Lake Beach (Illinois), 20 jannewaris 1988), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan mingd etnysk komôf. Hja hat yn it ferline ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenammen Mia Ling, Mina Lee en Melanie James. Hja sette yn 2008 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn frijwat films.
Libben en karriêre
Mia Lina waard yn 1988 berne yn Round Lake Beach, yn 'e Amerikaanske steat Illinois. Hja is fan mingd Dútsk, Iersk en Meksikaansk etnysk komôf. Yn 2008, doe't se tweintich jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film. Fanwegen har behindich postuer en lytse boarsten liket se folle jonger as dat se is, en dêr hat se ûnder har karriêre handich gebrûk fan makke troch in soad mei te wurkjen oan 'e produksje fan lolitapornografy.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat Mia Lina sûnt 2008 yn krapoan fjirtich pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Jules Jordan Video, New Sensations, Hustler Video, Digital Sin, Red Light District en Evil Angel. Dêrnjonken hat se ek wol foar minder bekende filmstudio's wurke, lykas Pure Play Media en Legend Video. Boppedat hat ek in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder BangBros en Reality Kings.
Lichemsskaaimerken
Mia Lina is blank, mei brune eagen en brún hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.68 m lang, mei in gewicht fan 50 kg, en in natuerlike kupmaat 33A. Behalven piercings troch har earlellen hat Lina ek in tongpiercing en in nâlpiercing. Dêropta hat se ferskate tatoeaazjes: in Japansk karakter oan 'e binnenkant fan har lofterûnderearm; boppe har rjochterstút in turnster dy't in spagaatsprong docht boppe in lykwichtsbalke; op har lofterside in do mei derboppe en -ûnder in tierelantyntsje; in hertsje ûnder har lofterear; en trije stjerren op har rjochterfoet.
Beemster
Beemster is in eardere gemeente en polder yn de gemeente Purmerein yn 'e Nederlânske provinsje Noard-Hollân. De gemeente, dy't ûntstie yn 1812, hie 10.105 ynwenners (2021) en besloech in oerflak fan 72,08 km². De gemeente Beemster makke diel út fan 'e plusregio Stedsregio Amsterdam. It haadplak fan 'e gemeente wie Middenbeemster.
De gemeente Beemster is sûnt 1 jannewaris 2022 opheft en fusearre mei de gemeente Purmerein, dêr 't op 9 jannewaris 2018 ta besletten wie.
List fan planetoïden 87101-87200
Dit is in list fan planetoïden 87101-87200.
My Dying Bride
My Dying Bride is in Ingelske doommetalband yn 1990 oprjochte troch gitarist Andrew Craighan en drummer Rick Miah. De muzyk fan My Dying Bride is in mjuks fan deathmetal, doommetal en gothicmetal. De band hellet ynspiraasje foar de teksten út boeken, films en persoanlike ûngemakken yn it libben. My Dying Bride had tusken 1992 en no (oktober 2021) fjirtjin studio-albums útbrocht.
Praatprogramma
Der besteane ferskillende subsjenres fan it praatprogramma. Ien fan 'e bekendsten dêrfan is dy dy't poer oan it nijs of de aktualiteit wijd is, en dy't sadwaande faak tige earnstich fan toan is (bgl. Pauw of Buitenhof). Oare praatprogramma's geane oer in beskaat ûnderwerp, lykas sport (Voetbal Inside), sûnens (Dr. Phil), it sakelibben (Business Class) of dingen dy't taspitst op in froulik publyk (Oprah, Koffietijd). Wer oare praatprogramma's binne humoristysk fan toan (Jensen, Late Night with Jimmy Fallon), wêrby't it faak suver de bedoeling liket om safolle mooglik fragen sa ad rem mooglik te beäntwurdzjen, ek al is dêrtroch de eigentlike ynformaasje-oerdracht frijwol nihyl.
By in protte Amerikaanske praatprogramma's hat de presintator in assinstint, de ko-presintator, dy't yn it Ingelsk faak as sidekick oantsjut wurdt.
Jûzjno-Sachalinsk
Jûzjno-Sachalinsk (Russysk: Южно-Сахалинск; "Súd-Sachalin") is in stêd op it Russyske eilân Sachalin. De stêd is it haadplak fan de oblast Sachalin. Yn Japan hjit de stêd Toyohara (豊原).
Geografy
Jûzjno-Sachalinsk leit yn it súdeastlike diel fan Sachalin oan de rivier Sûsûja, ek bekend as de Swarte Rivier, sa'n 25 km fan de eastlike kust en de See fan Ochotsk, 50 km fan de westlike kust en de Grutte Oseaan en 20 km fan de Anivabaai yn it suden fan Sachalin. It is de grutste stêd fan it eilân en de iennige stêd mei mear as 100.000 ynwenners. Oan de eastlike kant wurdt Jûzjno-Sachalinsk beskerme troch in bergrige. De ôfstân fan Moskou is himelsbreed 6.660 km.
De belangrykste ferkearsieders op it eilân binne de haadwei yn Jûzjno-Sachalinsk, it spoar en de lofthaven.
Skiednis
thumb|left|250px|Japanske D51-22 lokomotyf op it stasjon De stêd waard yn 1882 stifte troch Russyske twangarbeiders en waard doe Vladimirovska (Владимировка) neamd. Nei de Russysk-Japanske kriich fan 1904-1905 stie de stêd neffens it Ferdrach fan Portsmouth tusken 1905 en 1945 ûnder Japansk bestjoer. Yn dy tiid waard de stêd Toyohara neamd en wie de stêd it haadplak fan de prefektuer Karafuto. Yn dy tiid leine de Japanners it spoar yn it suden oan mei in smellere spoarbreedte as it spoar yn it Russyske noarden fan it eilân. De Japanners brochten tûzenen Koreaanske twangarbeiders nei Sachalin. Tsjintwurdich is it iennige gebou út de Japanske tiid in karakteristike museum fan de stêd.
Nei de Twadde Wrâldkriich foel Sachalin wer yn hannen fan Ruslân. Wylst de Japanske troepen de ôftocht blaasden, bleaune de Koreanen efter. In soad hopen om werom te gean nei Koreä en wegeren dêrom it steatsboargerskip fan de Sovjet-Uny.
Yn 1946 krige Jûzjno-Sachalinsk stedsrjochten en de hjoeddeiske namme.
Ksenofontos-kleaster
It Ksenofontos-kleaster (Gryksk: Μονή Ξενοφώντος) is in otterdoksk-kristlik kleaster yn de monastike steat fan de Berch Atos yn Grikelân. It kleaster leit oan de westlike kust fan it skiereilân. Yn it kleaster wenje likernôch 30 muontsen, foar de haadsaak Griken.
Skiednis
It kleaster waard yn de 10e of 11e iuw stifte en neamd nei de stifter, de earst abt Ksenofon. Fanwegen de gaadlike lizzing oan de kust wie it fakentiden it slachtoffer van oerfallen fan piraten. Under de Turkske besetting koe it kleaster har steande hâlde troch skinkings fan rike Balkanroemenen en twa doarpen dy't troch Roemeenske prinsen oan it kleaster tawiisd wiene. Yn de 16e iuw waard it kleaster yn mearderheid bewenne troch slavyske muontsen. De ûndergong fan it kleaster kaam yn de 17e iuw, doe't yn in perioade fan algehiel ferfal fan it monastike libben op Atos it Ksenofontos-kleaster finansjeel oan de grûn rekke troch in syndikaat fan jildwoekerders. In iuw letter waard it kleaster wer nij libben ynblaasd. Yn dy tiid waard in nije katolikon boud, ien fan de grutste op Atos. Doe't de Grykske opstân yn 1821 útbriek tsjin de Turkske revolúsje wie de katolikon krekt foltôge. De âlde katolikon stiet oan de súdlike kant fan it kleaster en is dekorearre mei ier-kristlike symboalen. De kearn fan it gebou giet werom op de 11e iuw, mar der binne lettere tafoegingen. Yn de âlde katolikon stiet in ikonostase út de 17e iuw. De klokketoer stamt út 1864 en de bou boppe de hillige boarne út 1901.
De muontsen fan it koar foarmje ien fan de bêste byzantynske koaren fan it kleastereilân en moat allinne Vatopedy en Gregoriou as echte konkurrinten ferneare.
Yn de bibleteek binne likernôch 300 manuskipten en 4000 printe boeken.
It kleaster is krektlyn restaurearre mei jild fan de Grykske oerheid en de Jeropeeske mienskip.
Haadsynagoge (Mainz)
De Haadsynagoge fan Mainz (Dútsk: Mainzer Hauptsynagoge) wie de synagoge fan de joadske gemeente fan Mainz op de hoeke Hindenburgstraße/Josefsstraße yn it stedsdiel Neustadt. De synagoge waard yn de jierren 1911-1912 boud, yn de Reichskristallnacht fan 1938 troch nasjonaalsosjalisten yn 'e brân stutsen en in pear dagen letter opblaasd. Fan de haadsynagoge bleane in pear boudielen bewarre, dy't yn 1988 ta neitins oan de ferfolging op it oarspronklike plak delset binne.
Skiednis
De earste yn 1853 ynwijde haadsynagoge fan Mainz yn de doetiidske Synagogenstraße waard neffens in ûntwerp fan Ignaz Opfermann boud. De synagoge wie liberaal en krige noch itselde jier in oargel fan Bernhard Dreymann, ien fan de earste synagoge-oargels yn Dútslân. Fanwegen it oargel en oare herfoarmings sochten de otterdokse joaden nei in eigen gebou, dat yn 1856 realisearre wurde koe.
Tsjin it ein fan de 19e iuw waard de haadsynagoge foar de groeiende gemeente te lyts en wie nijbou nedich. Foar dy nijbou waard it ûnderwerp fan de arsjitekt Willy Graf út Stuttgart keazen. De bou fan de nije haadsynagoge fûn yn de jierren 1911-1912 plak. Op 3 septimber folge de ynwijing.
De joadske gemeente fan Mainz bestie foar de Twadde Wrâldkriich út mear as 3.000 leden. Yn de nacht fan 9 op 10 novimber 1938 waard de synagoge yn 'e brân stutsen en op 17 novimber waarden de resten opblaasd. Nei de kriich wiene der noch mar 57 joaden yn Mainz. Fan de synagoge bleaune in pear fragminten bewarre, dy't yn 1988 op de oarspronklike lokaasje werom set binne.
Yn 2010 waard op it plak fan de haadsynagoge de nije synagoge fan Mainz iepene.
Ghostwriter
In ghostwriter (útspr.: ['ɡo:stɹai̯təɹ]; likernôch: "goostraiter") is in Ingelsk wurd dat letterlik "spûkskriuwer" betsjut. Hjirmei wurdt immen bedoeld dy't ûnder oarmans namme skriuwt, en dat op fersyk fan dy oare docht. De publikaasje ferskynt dan as wie dy skreaun troch de opdrachtjouwer. Ghostwriters wurde gauris ynskeakele om te helpen by it skriuwen fan autobiografyen fan persoanen dy't sels net botte literêr oanlein binne (lju út 'e sportwrâld, bygelyks), of om't der traumatyske ûnderfinings op papier komme moatte dy't foar dejinge dy't dy foarfallen trochstien hat, noch te pynlik binne om der op sa'n wize mei om te gean. Ek taspraken wurde wol skreaun troch ghostwriters.
Sachalin (oblast)
Geografy
thumb|left|250px|Fulkaan op de Koerilen Sachalin wurdt troch de seestrjitte Tataresont fan it Russyske fêstelân skieden en de Koerilen foarmje in eilannebôge fan Kamtsjatka oant it Japanske eilân Hokkaidō. Oan de westlike kant fan de Tataresont leit de kraj Chabarovsk en noardlik, oan de oare kant fan de See fan Ochotsk, de kraj Kamtsjatka. Yn it suden leit de lânsgrins mei Japan en oan de oare kant dêrfan it eilân Hokkaidōm.
It eilân Sachalin is tige bercheftich, fan it noarden nei it suden is de ôfstân 948 km. De Koerilen hawwe in lingte fan 1200 km. Yn it gebiet lizze in soad fulkanen. Op de Koerilen binne 9 aktive fulkanen; ierdskoddings komme regelmjittich foar.
Klimaat
It klimaat is rûch, ek al binne yn july en augustus dagen mei in temperatuer fan boppe de 20° gewoan. Fan novimber oant april lizze de temperatueren fan −7° oant +4°. De trochsneed temperatueren lizze nachts fan oktober oant maaie fan −18,4° oant +0,3°. Winterdeis is it kâld en de simmers binne fochtich. Yn it súdeasten is it waar mylder, yn it noardwesten is it waar op syn rûchst. Fan noard nei súd skynt de sinne nammentlik jimmeroan faker en fan west nei east nimme de dagen mei min waar ôf.
Befolking
thumb|left|250px|Nije Bertekatedraal yn de haadstêd fan de oblast Russen binne mei likernôch 85% de mearderheid fan de befolking. Dêrnjonken binne der gruttere Koreaanske en Oekraynske mienskippen. De tradisjonele minderheden (Koreanen, Oekraïners, Tataren en Wyt-Russen) nimme yn tal ôf, wylst it tal Nivchen, Kirgizen, Usbeken, Ameenjers en Azerbeidzjanen tanimt. Ut de Kaukasus en Sintraal-Aazje binne sûnt it ein fan de Sovjet-Uny in pear tûzen immigrearre, alhoewol't dat oantal minder is as yn oare dielen fan Ruslân.
De totale befolking fan de oblast sakket al sûnt 1989.
Lânseigen befolking
De lânseigen befolking binne de Nivchen, de Nanai, de Oroken, de Ultsen, de Orotsjen en Ewinken. Fanâlds libje hja fan it fiskjen en it fokken fan rendieren. De Ainû, dy't oant 1945 ek yn dit gebiet libben, waarden nei Japan deportearre. Mooglik binne der noch in pear Ainû yn de tige lytske Japanske mienskip fan de oblast. De lânseigen befolking yn de oblast Sachalin foarmet tsjintwurdich lykwols mar in fraksje fan de befolking en binne foar in part sterk opgien yn de Russyske mienskip.
Skiednis
De eilannen hearre sûnt de 19e iuw by Ruslân en wiene lang tusken Ruslân en Japan in kwestje fan striid. Oan it ein fan de 19e iuw leine der ferskillende wurkkampen op Sachalin. Tsjin it ein fan de Twadde Wrâldkriich oermastere de Sovjet-Uny it suden fan Sachalin en de Koerilen op Japan. Ruslân stelde de oblast yn de hjoeddeiske foarm yn 1947 yn. Foar dy tiid foel it noardlike diel fan Sachalin sûnt 1932 ûnder de kraj Fiere Easten resp. de kraj Chabarovsk.
Ekonomy
It noarden fan Sachalin hat grutte foarrieden gas en oalje. Fierder soargje houtyndustry en fiskerij foar wurkgelegenheid. De oblast heart ta de rykste oblasten fan Ruslân.
Body double (betsjuttingsside)
"Body double" of "Body Double" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Wybe Jelles van der Meer
Wybe Jelles van der Meer (Wâldsein, 18 juny 1883 – Aurora, 7 maaie 1948) wie in Frysk/Amerikaanske arsjitekt en komponist.
Libben en wurk
Wybe Jelles van der Meer gie yn 1906 út Wâldsein wei nei Grand Rapids, Michigan yn de Feriene Steaten. Yn Grand Rapids wurke er as timmerman, mar nei syn ferhuzing nei Chicago waard er arsjitekt (BNA en A.I.A ). Yn 1915 waard er Amerikaansk steatsboarger en yn 1919 ferhuze er nei Aurora (Illinois). In jier letter, op 17 febrewaris 1920 troude er mei Engelina Maria Verhaaff yn Amersfoart. Se wennen oant 1922 yn Aurora. Yn dat jier ferhuzen se nei Rockford, Illinois en dêr begûn syn fruchtbere perioade.
Wybe van der Meer wie in bekende arsjitekt fan tsjerkegebouwen. Hy kreëarre tal fan ûntwerpen foar tsjerken, mar ek foar skoallen en sikehuzen. Yn de tweintiger jierren wurke er foar it aartsbisdom Dubuque en benammen it bisdom Rockford, in gebiet dat tolve countys yn it noardwesten fan Illinois omfette. Syn wurk yn Aurora (Illinois) omfette St. Theresa Church and School (1926 ), Fox Valley Catholic High School en Madonna Catholic High School for Girls (1926). Hy ûntwurp ek in nij gebou foar Aurora's tredde stedssikehûs, St. Joseph Mercy. Ynwijd op 20 septimber 1931, in jier foar it ôfmeitsjende fan it nije St. Charles hospitaal (yn art deco-styl), wie St. Joseph Mercy in struktuer yn goatyske styl mei seis ferdjippings. It meast opfallende skaaimerk fan it sikehûs wie in toer fan sân en in heale ferdjipping mei fyngefoelich stienwurk.
Yn 1934 gie er fallyt en ferhuze mei syn húshâlding werom nei Aurora. Dêr wenne en wurke er oant syn ferstjerren yn 1948. Yn de Feriene Steaten ûntwurp er njonken in soad katolike gebouwen, fan skoallen oant kleasters en tsjerken ek ferskate wenhuzen. Dêrneist skreau er muzykstikken en gedichten yn it Frysk, Ingelsk en Nederlânsk.
Nei syn ferstjerren waard er repatriearre en beïerdige yn Sint Nyk.
Wurk
Van der Meer sy muzyk waard útjûn yn Amsterdam by Alsbach.
Laird
In laird (útspr.: [lɛɘrd]; likernôch: "lêrd") is in Skotsk wurd dêr't de eigner fan in lângoed yn Skotlân mei oantsjut wurdt. Yn 'e Skotske maatskiplike rangoarder stiet sa'nent ûnder in baron, mar boppe in boargerhear (gentleman). De titel soe ferlike wurde kinne mei de jonker fan alearen.
De titel laird mei tsjintwurdich by wet allinnich mar fierd wurde troch de eigner fan in lângoed (d.w.s. in bûtenpleats mei lânerijen), dy't as sadanich erkend is troch it Hof fan de Lord Lyon, de heechste autoriteit op it mêd fan 'e Skotske heraldyk. Sokke lairds wurde yn 'e regel oantsjut as [foarnamme] [efternamme] of [lângoed], wêrby't of oerset wurde kin as "fan" (dus bgl. John Graham fan Claverhouse of Donald Cameron fan Lochiel).
Histoarysk waarden lytse, plattelânske lairds faak oantsjut as bonnet lairds ("baret-lairds"), om't dy yn 'e regel in Glengarry-baret (Glengarry bonnet) droegen, in swart opsteand kopdeksel, by de râne lâns fersierd mei in bân fan tartanstof en mei in plomke oan 'e rjochtersydkant.
It Skotske laird stammet fan it Angelsaksyske hlafweard, dat letterlik "breawarder" betsjut. It Ingelske wurd lord ("hear") hat deselde oarsprong, mar betsjut net itselde as it Skotske laird, mei't lord dúdlik in hegere aadlike titel is.
Stjer (figuer)
Yn 'e mjitkunde is in stjer in soarte fan net-rûne mearhoek. De oantsjutting 'stjer' ferwiist nei it himellichem mei deselde namme, wêrfan't de foarm, as dy mei it bleate each fan it ierdoerflak ôf waarnommen wurdt, op in stjerfoarm liket fanwegen de flikkering fan it stjerreljocht dy't feroarsake wurdt troch de atmosfear. In lykmjittige mearhoeksstjer, dat wol sizze in mjitkundige stjer mei útstykjende punten fan gelikense grutte, is in lyksidige lykhoekige mearhoek wêrfan't de linen inoar kruse. Lykmjittige mearhoeksstjerren waarden foar it earst systematysk bestudearre troch de Ingelske geastlike Thomas Bradwardine (±1290-1349), en letter troch de Dútske wiskundige en astronoom Johannes Kepler (1571-1630).
Der besteane letterlik withoefolle foarmen fan mjitkundige stjerren, mei't it tal útstykjende punten yn prinsipe ûneinich is. Yn 'e regel wurdt mei de oantsjutting 'stjer' (op it mêd fan 'e mjitkunde) lykwols ferwiisd nei in beheind tal foarmen. De meast foarkommende dêrfan is tsjintwurdich de lykmjittige fiifhoeksstjer dy't fiif punten fan gelikense lingte en breedte hat, mei bûtenhoeken fan 36° en binnenhoeken fan 72°. In oare bekende foarm is de lykmjittige seishoeksstjer, dy't foarhinne mear brûkt waard (en dêrom noch altyd yn gebrûk is yn 'e heraldyk), mei bûtenhoeken fan 60° en binnenhoeken fan 120°. Sokke ferskillende soarten stjerren kinne ek oantsjut wurde mei lienwurden út it Gryksk, besteande út in telwurd en it suffiks -gram, fan γραμμή, grammḗ ("line"). In synonym foar 'fiifhoeksstjer' is sadwaande pentagram en in synonym foar 'seishoeksstjer' is heksagram.
Midden-Europeeske Tiid
thumb|De tiidsônes fan Jeropa. De MET yn 't readbrún De Midden-Europeeske Tiid (MET), ek wol Sintraal-Europeeske Tiid (Ingelsk: Central European Time of CET), is in standerttiid dy't yn in grut part fan Europa en yn inkelde lannen yn Noard-Afrika brûkt wurdt. Hy rint krekt as de West-Afrikaanske Tiid ien oere foar op UTC. Dit tiidsferskil kin oanjûn wurde as "UTC+1". De 15°-meridiaan (east) wurdt as de sintrale as fan de tiidsône beskôge.
Sûnt 2011 wurdt yn alle lidsteaten fan de Europeeske Uny op de lêste snein fan maart de oergong nei de simmertiid makke. De klok giet yn dizze lannen in oere foarút nei de Midden-Europeeske Simmertiid (Ingelsk: Central European Summer Time), dy't oerienkomt mei UTC+2.
Midden-Europeeske Simmertiid
De Midden-Europeeske Simmertiid (MEST), ek wol Sintraal-Europeeske Simmertiid (Ingelsk: Central European Summer Time of CEST) is de standerttiid dy't yn de simmermoannen oanholden wurdt yn de Europeeske lannen dy't om dy perioade hinne de Midden-Europeeske Tiid brûke. It tiidsferskil mei UTC is +2.
Sûnt 1996 wurdt de simmertiid oanholden fan de lêste snein fan maart om 01:00 oere UTC oant de lêste snein fan oktober om 01:00 oere UTC. Simmer- en wintertiid besteane yn Nederlân sûnt 1977.
Stjer (heraldyk)
Yn 'e Midsiuwske heraldyk wiene stjerren frij seldsum, mar sûnt de Renêssânse komme se rûnom foar. Stjerren binne yn 'e heraldyk in tige kristlik symboal, dat stiet foar wat godliks dat fan boppenôf op 'e drager fan it wapen útstoart is, lykas in seine, in beskaat talint of wat oars yn dy geast. Heraldyske stjerren hawwe yn 'e regel seis of fiif punten, wêrby't alteast yn Noardwest-Jeropa (Nederlân, Dútslân en oangrinzgjende gebieten) de seispuntige stjer fan âlds fierwei it measte foarkomt. Yn it Feriene Keninkryk en Frankryk komt lykwols de fiifpuntige stjer mear foar. Soms sjocht men ek in stjer mei weagjende punten: de estoile. Stjerren mei in rûn 'gat' yn 'e midden dêr't men de kleur fan it efterlizzende fjild trochhinne sjocht, wurde trochboarre stjerren neamd.
Haarlemmerliede en Spaarnwoude
Haarlemmerliede en Spaarnwoude, somtiden ferkoarte ta Haarlemmerliede, is in eardere gemeente yn 'e Nederlânske provinsje Noard-Hollân, dy't op 8 septimber 1857 ûntstien is út 'e fúzje fan 'e doetiidske gemeenten Haarlemmerliede en Spaarnwoude. It is in plattelânsgemeente yn 'e ferstedske Rânestêd mei 6.054 ynwenners (2018). It oanlizzen fan it rekreaasjegebiet Spaarnwoude hat de gemeente fan in frij agraryske mienskip feroare yn in plak dêr't in protte toeristen komme.
Op 1 jannewaris 2019 waarde de gemeente Haarlemmerliede en Spaarnwoude by de gemeente Haarlimmermar weryndield.
Heemskerk
Heemskerk is in plak en gemeente yn 'e Nederlânske provinsje Noard-Hollân. De gemeente, dy't bestiet sûnt 1812, beslacht in oerflak fan 31,7 km² en hat 39.221 ynwenners (31 maart 2015). Heemskerk is it iennichste wenplak yn 'e gemeente, as men de buorskippen Noarddoarp en Heemskerksterdún net meirekkenet.
Fryske Boekewiken
De Fryske Boekewiken waard fan 2004 oantemei 2009 organisearre troch It Fryske Boek.
It barren waard ein febrewaris en bejin maart organisearre, mei de opset dat oeral yn Fryslân literêre eveneminten hâlde wurde soenen, troch lêsgroepen, bibleteken en oaren. It begjin wie it Fryske Boekebal. Alle jierren waard it Boekenijs útjûn, in oersjoch fan nije Fryske boeken. Under de Fryske Boekewiken wie der in Frysk Boekewikegeskink foar de keapers fan in Frysk boek. De Fryske Boekewiken wienen yn it stee kaam fan de eardere Fryske Boekewike.
Grutte Priis Formule 1 fan Austraalje 2004
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Austraalje 2004 yn Melbourne op 7 maart 2004. It wie de earste fan 18 races fan de Formule 1 yn 2004. Hy waard op it Albert Park Circuit hâlden. De race waard hâlden oer 58 omgongen, op it 5,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 307,5 kilometer.
Oldendorp
Namme
It doarp waard yn de tsiende iuw foar it earst Aldonthorpe neamd, en yn 1367 Aldathorp. De namme betsjut "âld doarp" en stiet foar Nendorp oer, dat "nij doarp" betsjut.
Skiednis
Oarspronklik hearde Oldendorp ta de Fryske goa Reiderlân. Dy waard wer ferdield yn Boppereiderlân en Nederreiderlân. Oldendorp wie part fan de fâdij Ditzum en it Amt Emden, dy't ta it Nederreiderlân hearde.
Nei de Slach by Jena yn 1806 waard it Reiderlân, op grûn fan Nederlânske oanspraken, út Eastfryslân wei ta it Nederlânske departemint Westeriems yndield. Oldendorp waard part fan it kanton Jemgum yn it arrondissemint Wynskoat.
Nei de delslach fan Napoleon, waard op it Kongres fan Wenen yn 1815 bepaald dat Eastfryslân, mei it Reiderlân, by it Keninkryk Hannover hearre soe. Oldendorp waard part fan it Amt Jemgum yn 1817, dy't yn 1859 by de Krite Weener foege waard. Nei't it Keninkryk Hannover part fan Prusen waard, waard it doarp in gemeente (Kommune) yn de Krite Weener, dy't yn 1932 yn de lânkring Lier opgie.
De NSDAP wie al foar 1933 tige populêr yn Oldenburg. By de rykspresidintsferkiezings fan 1932 krige Adolf Hitler de absolute mearderheid fan de stimmen. Oan de ein fan de Twadde Wrâldkriich leveren Kanadeeske troepen swiere fjochterijen mei Dútske troepen oan de oare kant fan de Iems. Dêrfan tsjûgje noch hieltyd de kûgelgatten yn de westmuorre fan de tsjerke.
Nei de Twadde Wrâldkriich fong it doarp in grut tal flechtelingen op dy't út de eastlike gebieten fan Dútslân ferdreaun waarden. Hja foarmen likernôch 30% fan de befolking.
Op 1 jannewaris 1973 waard Oldendorp yn it ramt fan de gemeentlike weryndieling yn Nedersaksen part fan de gemeente Jemgum.
Tsjerke
De tsjerke fan Oldendorp waard yn de trettjinde of fjirtjinde iuw as in rjochthoekige sealtsjerke mei oant 1,20 meter tsjokke muorren boud. Oldendorp foel yn de midsiuwen ta de proasdij Hatzum yn it bisdom Múnster. Nei de reformaasje waard it doarp grifformeard-protestantsk. Sûnt 1911 foarmje Oldendorp en it buordoarp Nendorp ien tsjerklike gemeente, dy't de dûmny mei Ditzum dielt.
Geart Tigchelaar
Geart Tigchelaar (Dokkum, 21 maart 1987) is in Frysk skriuwer, oersetter en redakteur. Hy skriuwt sels sawol romans, koarte ferhalen as poëzij. Mei syn oersetting fan Erik of het Klein Insectenboek, fan Godfried Bomans, wûn er yn 2016 de dr. Obe Postmapriis. Ek foar syn eigen skriuwwurk hat er ferskate prizen krigen.
Sipke Swierstra
Libbensrin
Swierstra is hikke en tein yn Ljouwert. Hy gie nei it Steds Gymnasium Ljouwert, wêrnei't er oan de Ryksuniversiteit Grins syn doktoraal helle foar de stúdzje bestjoerswittenskippen. Swierstra wie fan 1991 oant 2007 deputearre yn de provinsje Drinte. Yn 2010 waard er foar in jier wer weromfrege as deputearre. Op 1 novimber 2013 waard er beneamd ta waarnimmend boargemaster yn de gemeente Feandam. Njonken syn politike wurkpaad wie er ek warber as algemien siktaris fan de Feankoloniale Boerebûn yn Feandam.
Geart Tigchelaar
Libben en karriêre
Tigchelaar waard yn 1987 berne yn Dokkum, mar hy groeide op yn Damwâld. Nei de basisskoalle gied er dêr nei de MAFU De Saad. Letter learde er troch oan 'e HAFU fan it Dockinga Kolleezje yn Dokkum, wêrnei't er syn propedeuze fan 'e PABU helle oan 'e CHN yn Ljouwert. Fanwegen syn aardichheid oan it Frysk folge Tigchelaar dêrnei in bachelor- en masterstúdzje Fryske taal en kultuer oan 'e Ryksuniversiteit Grins, dêr't er it Aldfrysk ien fan 'e moaiste fakken fûn. Werom yn Ljouwert behelle er ek noch in bachelorgraad foar dosint Nederlânsk oan 'e NHL.
Under syn studintetiid rjochte Tigchelaar yn 2007 mei trije oaren (Dirk Jan Muntendam, Jurrit Jan de Jong en Truus de Vries) de studinteferiening Skanomodu op. Tigchelaar wie fan oktober 2007 oant de simmer fan 2010 haadredakteur fan it orgaan fan dy feriening, Skanoskrift. Ek neitiid levere er dêroan noch bydragen. Mei Dirk Jan Muntendam skreau Tigchelaar yn dyselde tiid it boek De Kweeste fan Ridder Pieter 'Geef-mar-Linich' fan Skingen, in frije bewurking fan 'e Arthurleginden, dat yn 2010 yn eigen behear útjûn waard by gelegenheid fan it ôfskie fan Pieter Breuker as dosint by de oplieding Frysk oan 'e Ryksuniversiteit Grins.
As skriuwer makke Tigchelaar yn 2011 syn debút mei de roman Lúshâlding, in allegoarysk ferhaal oer in famylje holleluzen. Yn 2016 folge in twadde roman, Bêste Jonge, wêryn't haadpersoan Jarich besiket los te brekken út in boargerlik bestean as troud man en jonge heit dat him almar slimmer benearret. Datselde jiers brocht Tigchelaar ek de dichtbondel Leech Hert yn Nij Jek út, dêr't him yn 2017 de Douwe Tammingapriis foar bêste debút foar takend waard. Ek yn 2017 wûn Tigchelaar de Rely Jorritsmapriis mei it koarte ferhaal Dû Smearlap.
Fierders is Tigchelaar ek o sa aktyf as oersetter fan benammen jeugdliteratuer nei it Frysk. Syn oersetting Erik of it Lyts Ynsekteboek, nei de bekende roman fan Godfried Bomans, waard yn 2016 bekroane mei de dr. Obe Postmapriis. Dêrnjonken hat er ferskate boeken fan 'e Amerikaanske skriuwster Kathy Reichs oerset, en ek Swarte Swan, fan 'e Nederlânske auteur Gideon Samson. Sûnt 2010 is Tigchelaar redakteur fan it literêr tydskrift ensafh, dêr't er ek ferskaat koart wurk fan himsels yn publisearre hat. Yn gearwurking mei inkele oare skriuwers en de oprjochters fan Utjouwerij Regaad gie Tigchelaar yn april 2014 op toernee troch Fryslân mei de Fryske Horrortoer. Datselde jiers sette er ôf om utens, wêrnei't er in jier yn Denemark wenne.
Tigchelaar is ek aktyf as drummer, oant 2014 foar de band Kramtried, dy't er oprjochte mei syn broer Eibert. Letter spile er, ek mei syn broer, yn 'e band Doomwâld. Oare hobbys fan him binne: fytsen, kuierjen, lêzen, spesjaalbieren, piipsmoken, tatoeaazjes, heavy metalmuzyk, kofje en sûkelarje.
Yn jannewaris 2021 waard Tighelaar gemeentedichter fan Noardeast-Fryslân.
Ida Bouwhuis-Minnema
Ida Bouwhuis-Minnema (b. 19??) is in Frysk predikante en oersetster. Yn 1984 kaam ûnder de titel De Sniegoes har fertaling út fan The Snow Goose, in novelle fan 'e Amerikaanske skriuwer Paul Gallico. En yn 1988 ferskynde fan har hân De Pearel, in oersetting fan The Pearl, fan 'e Amerikaanske skriuwer John Steinbeck.
Gwar
Skiednis
GWAR ûntstie yn 1984 doe 't Dave Brockie, sjonger fan de punkband Death Piggy, twa studinten fan de Virginia Commonwealth University tsjinkaam. Dizze twa, Hunter Jackson en Chuck Varga, hiene in produksjebedriuwke opset wêrmei 't se in film meitsje woene. Dizze soe Scumdogs Of The Universe hjitte. De trije besleaten om gear te wurkjen. Sa út en troch trede Death Piggy op mei de kostúms dy 't Hunter en Chuck foar harren filmprojekt makke hiene. Se treden dan op ûnder de namme "Gwaaarrrgghhlllgh". Dit waard letter ynkoarte ta GWAR. Der wurdt faak te ûnrjochte tocht dat it in ôfkoarting wêze soe fan "God! What an Aweful Racket".
Op 3 novimber 2011 ferstoar gitarist Cory Smoot op 34 jierrige leeftiid. Smoot wie better bekend ûnder it pseudonym Flattus Maximus. Yn maart 2014 ferstoar David Brockie op 50 jierrige leeftiid, oan in oerdoasis heroïne.
By de GWAR-B-Q 2014, it jierliks weromkommende eigen festival fan de band, waard de opfolger fan Dave Brockie presintearre. Michael Bishop, dy 't earder yn de jierren 80 en 90 al lid fan de band wie as basgitarist, soe de nije frontsjonger wurde yn de rol fan Blöthar.
AACTA Award
De AACTA Awards (de ferkoarte foarm fan Australian Academy of Cinema and Television Arts Awards) binne in groep Australyske prizen dy't elts jier yn jannewaris útrikt wurde foar treflikens op it mêd fan film en tillefyzje. De prizen wurde útrikt troch de Australian Academy of Cinema and Television Arts (AACTA), en wurde ornaris beskôge as de Australyske wjergaders fan 'e Amerikaanske Oscars of de Britske BAFTA's.
Skiednis
De AACTA Awards waarden yn 1958 ynsteld as de Australian Film Institute Awards of koartwei AFI Awards. De earste jierren wiene der 30 nominaasjes, ferdield oer seis kategoryen dy't allegear mei film te krijen hiene. Yn 1986 waarden foar it earst ek prizen foar tillefyzje útrikt. Yn 2011 waarden de prizen omneamd ta AACTA Awards. Yn 2012 waarden de AACTA International Awards foar ynternasjonale films foar it earst holden, dy't elts jier by in aparte seremoanje yn Los Angeles útrikt wurde.
Eigen Haard (tydskrift)
thumb|Eigen Haard (1875) Eigen Haard wie in Nederlânsk tydskrift dat fan 1875 oant 1941 bestie.
It blêd waard oprjochte troch de Haarlemske útjouwer Arie Cornelis Kruseman. It blêd behannele ynearsten foaral ûnderwerpen út wittenskip en keunst. As ûndertitel fierde it dan ek: Geïllustreerd Volkstijdschrift. Ein 19e iuw waard it útjûn troch H.D. Tjeenk Willink. Fan 1918 ôf kaam der mear romte foar literatuer en ferdivedaasje. Om 1940 hinne wie Eigen Haard in blêd foar de hiele famylje wurden. Yn 1941 kaam der as gefolch fan de oarlochsomstannichheden in ein oan it bestean fan it blêd.
Tornedelstersk
It Tornedelstersk (Tornedelstersk: meänkieli; letterlik: "ús taal") is in Finsk-Oegryske taal dy't yn de Tornedelling (Tornedalen) yn it uterste noarden fan Sweden sprutsen wurdt. Alhoewol't taalkundigen Meänkieli as in dialekt fan it Finsk beskôgje, is it sûnt 2000 in offisjele minderheidstaal yn Sweden. Yn it ferline waard de taal yn it Sweedsk tornedalfinska (Tornedellingfinsk) neamd.
Yn ferlyk mei it Standertfinsk is it Tornedelstersk dúdlik te ûnderskieden troch it ûntbrekken fan 19de- en 20ste-iuwske ûntwikkelings fan it Finsk. Meänkieli hat boppedat in protte lienwurden út it Sweedsk yn de deistige omgong.
Voodoo (betsjuttingsside)
"Voodoo" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Knock Knock (film út 2015)
Knock Knock is in Amerikaansk-Sileenske horrorfilm en eroatyske skriller út 2015 ûnder rezjy fan Eli Roth, mei yn 'e haadrollen Keanu Reeves, Lorenza Izzo en Ana de Armas. De titel betsjut "Klop Klop". It ferhaal giet oer in tawijde oarehelte en heit, dy't op in reinige jûn, as er allinnich thús is, in pear tsjeppe jonge froulju binnenlit. Knock Knock is in remake fan 'e film Death Game, út 1977. Fan 'e filmkritisy krige Knock Knock mingde oant negative resinsjes. Yn 'e bioskopen behelle de film lykwols in opbringst dy't mear as it trijefâldige fan 'e produksjekosten bedroech.
Plot
Evan Webber is in arsjitekt dy't lokkich troud is mei syn Spaanske frou Karen, in súksesfol byldzjend keunstneresse. Hja hawwe twa jonge bern, Jake en Lisa, en in hûn, in Frânske bulldog dy't fan Monkey hjit. De deis nei heitedei nimt Karen de bern foar in lang wykein mei nei it strân, sadat Evan thús it ryk allinne hat. Hy kin net mei om't er in projekt ôfmeitsje moat en teffens in ôfspraak mei in fysioterapeute hat foar in ferwûning oan it skouder. Hy seit Karen ta dat er der ek op ta sjen sil dat har assistint Louis har nijste byldhouwurk op 'e tiid oerbringe sil nei in keunstgalery foar in mei koarten te hâlden tentoanstelling.
It docht bliken dat de taksysjauffeur fan 'e froulju de strjitnamme net goed ferstien hat en dat se yn in folslein ferkeard diel fan 'e stêd ôfset binne. Evan skillet in Ubertaksy foar harren, dy't der lykwols trije kertier oer docht om syn hûs te berikken. Yn 'e tuskentiid fermakket Evan de froulju troch in pear fan syn âlde grammofoanplaten te draaien, dy't in oerbliuwsel binne út 'e tiid dat er noch as live-discjockey wurke. Genesis freget oft de froulju harren dweiltrochwiete klean ek eefkes yn 'e waskdrûger stopje meie, dat Evan jout harren in pear plúsjene badjassen om oan te dwaan. As se letter in petear fiere, lykje Genesis en Bel it ûnderwerp hieltyd yn 'e rjochting fan seks te stjoeren, sasear dat Evan der suver wat ûnnoflik fan wurdt.
Tsjin 'e tiid dat de Uber hast arrivearje sil, ferdwine de froulju yn 'e badkeamer, dêr't se net wer út komme, ek net as de Uber al foar it hûs stiet te wachtsjen. Evan, dy't it ynbaarnt, giet op in stuit de badkeamer yn, dêr't Genesis en Bel neaken yn bad blike te sitten. Hy besiket harren te bepraten om har oan te klaaien en fuort te gean, mar de beide froulju jouwe net om syn sizzen. Krektoarsom, syn tsjinakseljen negearjend dogge se syn gulp iepen en lûke se syn penis út 'e broek. As se oergeane ta it bedriuwen fan orale seks, jout Evan ta, wêrnei't er de nacht mei harren trochbringt en in triootsje hat.
As Evan de oare moarns wekker wurdt, blike de beide froulju al lang op te wêzen. Yn 'e koken hawwe se mei harren itensiederij in bistebinde oanrjochte, en it nijste keunstwurk fan syn frou hawwe se mei merkstiften bekladde. Evan ferliest syn geduld en driget de plysje te skiljen as se no net opsokkebalje, mar dan fertelt Genesis him dat Bel noch minderjierrich is en dat er tsjin in jierrenlange finzenisstraf foar statutory rape oansjocht as er de plysje by de saak belûkt. As Karen fuort dêrnei mei Evan byldbellet, wêrfoar't er de tún yn flechtet, meitsje Genesis en Bel ôfwaaide maneuvels foar de ruten. Letter komt Vivian opdaagjen, de fysioterapeute dy't mei Karen befreone is, mar Genesis soarget dat dy har yn har badjas sjocht. Vivian fermoedet dat Evan oerhoer dien hat (eat dêr't se gelyk oan hat) en jout har lulk ôf.
Pas as Evan der sa skjin syn nocht fan hat dat er oanjefte dwaan sil fan in ynbraak, jouwe Genesis en Bel ta. Evan riidt harren nei de bestimming fan harren kar en lit harren dêr efter. Nei't er wer thúskommen is, moat er oan it oprêden en himmeljen, dêr't er oeren mei besteld is. As de hiele koken wer skjin is en alle bekladdings fan it nije keunstwurk wreaun binne, besiket er wer oan it wurk te gean. Dy jûns nei tsjuster, as er hast klear is mei syn projekt, heart er in brekkend lûd. Yn 'e wenkeamer fynt er in foto fan himsels, syn frou en de bern op 'e flier mei it glês oan skerven. Krekt as er beseft wat dat betsjut, wurdt er fan efteren bewusteleas slein troch Genesis, dy't dêr ien fan 'e lytsere byldhouwurken fan Karen foar brûkt.
As Evan wekker wurdt, leit er oan 'e polzen en ankels fêstbûn op bêd. Hy besiket de froulju ta rede te bringen, mar se wolle net nei him harkje. Ynstee klimt Bel, dy't harsels ferklaaid hat yn it skoalunifoarm fan syn dochter, boppe-op him en besiket him ta seksuele opwining te bringen mei in seksueel rollespul. Evan wegeret it spultsje mei te spyljen, mar as de froulju driigje om mei syn frou te byldbeljen en syn ûntrou út te bringen, jout er ta, wêrnei't Bel him ferkrêftet wylst Genesis it filmet mei syn eigen mobile tillefoan dy't se rjochtop set op in plak dêr't alles wei te sjen is. Evan wit lykwols los te brekken en slacht Bel del. Dêrnei giet er op 'e siik nei Genesis, dy't ûnderwilens nei de wenkeamer ta doarme is, dêr't se in stikje gebak yt. Hy falt har oan, mar sy stekt har taartfoarkje yn 'e healgenêzen wûne yn syn skouder, wêrnei't se it ding hinne en wer draait oant Evan it bewustwêzen ferliest.
As er op 'e nij wekker wurdt, sit er mei in snoer fêstbûn op in stoel. De froulju dogge in sadistysk spultsje mei him dat se oanklaaie as in tillefyzjekwis. Dêrby kriget er in koptillefoan op wêrnei't se him fergje op fragen dy't net te beäntwurdzjen binne, en as er net of ferkeard antwurdet, sette se sa'n lûde ynkringende pyptoan op 'e koptillefoan dat dy syn gehoar driget te ferrinnewearjen.
Nei't se him op dy wize in skoft foltere hawwe, arrivearret Louis om it lêste byldhouwurk fan Karen ôf te heljen. De froulju beare foar him oer dat se Evan syn omkesizzers binne, en Louis, dy't it allegear net bjuster folle ynteressearret, fynt dat wol bêst. Net wittende dat it keunstwurk ôfhelle wurde soe, hawwe de froulju it lykwols sûnt se weromkommen binne, op 'e nij bekladde mei tekenings fan boarsten en pimels, en as Louis dat sjocht, is er skokt. Hy ûntdekt Evan fêstbûn op 'e stoel, mar fersommet om him los te meitsjen as er heart hoe't de froulju it keunstwurk mei hammers begjinne te slopen. Dêr rekket er sa oerstjoer fan dat er in oanfal fan astma kriget. Bel hat him ûnderwilens lykwols de ynhalearder út 'e bûse pakt, en de froulju begjinne it ding oer te goaien wylst de yn azemneed ferkearende Louis fan 'e ien nei de oare taknoffelet. Dêrby ferstapt er him op in brokstikje fan it byldhouwurk en falt mei de holle op in skerpe punt fan it fuotstik, dat er it bestjert.
Neitiid brûke de psychopatyske Genesis en Bel, dy't fine dat wat der bard is Louis syn eigen skuld wie om't er sa knoffelich wie, papier-masjee om fan it stoflik omskot in 'keunstwurk' te meitsjen dat se yn it plak fan Karen har wurk yn Louis syn eigen autobuske lade. Se brûke ek de mobile tillefoanen fan Evan en Louis om in stikmannich sms-berjochten út te wikseljen, sadat it liket as hie Evan ûntdutsen dat Karen oerhoer mei Louis bedreaun hie, wêrnei't Evan Louis ombrocht hawwe soe. Wylst de wanhopige Evan neat oars dwaan kin as tasjen, begjinne Genesis en Bel it hiele hûs te fandalisearjen. Sa bekladzje se alle skilderijen en foto's, ferniele se syn seldsume kolleksje fan orizjinele grammofoanplaten en slane se alle byldhouwurken fan Karen koart en klien. Ek knippe se syn hier ôf, dêr't er sa grutsk op is. Fierders grave se yn 'e tún in grêf foar him op in plak dêr't er dat wei sjen kin troch it rút.
As Genesis Evan syn pistoal yn in hol keunstwurk oantreft, kriget se in nij idee: se wol sideplakboartsje. Evan wurdt losmakke en mei him oeral yn it hûs ferstopje, mar as er nei bûten giet, wurdt er deasketten. As er lykwols dochs besiket de tún yn te glûpen, wurdt er wer finzen nommen. By moarnsdage smite de froulju de no mei in túnslang fêstbûne Evan yn it grêf, dêr't se him in rjochtop sittende posysje jouwe foar't se it folsmite. Evan wurdt op dy wize oan 'e hals ta begroeven. Se fiere in skyneksekúsje út wêrby't se driigje him de plasse yn te slaan mei in swiere stien, dy't Genesis lykwols njonken syn holle delkomme lit.
De froulju fertelle him dan dat it allegear mar in spultsje wie en dat se nea fan doel wiene om him te deadzjen. Ek is Bel hielendal net minderjierrich. Se hawwe it foar de moade om troude manlju mei bern te ferlieden, te tramtearjen en harren libbens te ferrinnewearjen. Se hiene de hope dat Evan de earste wêze soe dy't net oan harren ferliedingstaktiken tajaan soe, mar om't er dat wol dien hat, moatte se no wer in nije kandidaat foar harren spultsje fine. Genesis lit Evan sjen dat se de fideo fan Evan dy't seks hat mei Bel op syn Facebookside set hat. Dêrnei jouwe de beide froulju harren ôf en nimme Monkey mei. Oeren letter komme Karen en de bern thús yn in folslein ferrinnewearre hûs.