cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Willibald fan Mainz
Oer Willibald is net in protte bekend. Hy moat koart nei de dea fan Bonifatius, dy't aartsbiskop fan Mainz wie, as jongeman op dat plak oankommen wêze, krekt doe't der út oare kriten wei (benammen út Ingelân, dêr't Bonifatius berne wie), frege waard nei in vita oer de man. Willibald krige de opdracht om yn dy fraach te foarsjen, al hied er Bonifatius sels nea met, dat hy moast alles út 'e twadde hân fernimme. De Vita Bonifatii waard lykwols in grut súkses, en der binne teminsten fjirtich manuskripten fan bekend. Willibald fan Mainz moat net betize wurde mei Willibald fan Eichstätt, dat in tiidgenoat en famyljelid fan Bonifatius wie.
Boston Globe-Horn Book Award
De Boston Globe-Horn Book Awards binne in groep Amerikaanske berne- en jongereinliteratuerprizen dy't sûnt 1967 elts jier útrikt wurde troch de krante de Boston Globe, út 'e stêd Boston, en it literêre tydskrift Horn Book Magazine.
Nôtmûs
De nôtmûs (Latynske namme: Micromys minutus), ek wol reidmûs, hjouwermûs of dwerchmûs neamd, is in sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e mûseftigen (Muridae) en it skaai fan 'e dwerchmûzen (Micromys), dat lânseigen is yn grutte dielen fan Jeropa en Aazje. It is in readbrún dierke mei in grypsturt dy't er brûkt om yn nôtstâlen of raaigers te klimmen. De nôtmûs is it lytste Jeropeeske kjifdier, mei't folwoeksen eksimplaren soms mar 4 g weagje. Yn Nederlân en ek yn Fryslân komme nôtmûzen rûnom foar.
Algemien foarkommen
De nôtmûs komt yn hast hiel Jeropa foar, mar hy ûntbrekt yn Noarwegen en Sweden, it noarden fan Finlân en Ruslân, Iislân, Ierlân, Skotlân, noardlik Ingelân, it Ibearysk Skiereilân (útsein Baskelân, Kantaabrje en Astuerje), súdlik Itaalje, Grikelân en súdlik Albaanje en op 'e Mediterrane eilannen. Yn Aazje komt er foar yn 'e Kaukasus, súdlik Sibearje, Mongoalje, Mantsjoerije, Koreä, súdlik Japan, eastlik Sina, Taiwan en it noarden fan Súdeast-Aazje. Yn it heechberchtme lit er ferstek gean.
Foarkommen yn Nederlân en Fryslân
Yn Nederlân komme nôtmûzen rûnom foar, en ek yn Fryslân is dat it gefal, hoewol't se yn 'e noarwesthoeke fan 'e provinsje wat minder waarnommen wurde as yn 'e súdlike helte. Oarspronklik ûntbrieken se op 'e Waadeilannen, mar yn 'e njoggentiger jierren binne se mei ladingen Frânsk strie by fersin ynfierd op Skylge, It Amelân en ek op Teksel.
Uterlike skaaimerken
De nôtmûs hat trochinoar in kop-romplingte fan 5-8 sm, mei in sturtlingte fan 4½-7½ sm en in gewicht fan 4-11 g (foar drachtige wyfkes oant 15 g). Dêrmei weaget er mar heal safolle as de hûsmûs. De eagen en earen binne frij grut yn ferhâlding ta syn lichem, en hy hat in lyts snútsje mei koarte, stoppelige snorhierren. Syn pels is brunich en skynt gauris út 'en readens, al kin er ek wat gielich wêze. Oan 'e ûnderkant fan it lichem ljochtet er ta oant wyt of krêmkleurich. De sturt fan 'e nôtmûs is in grypsturt, dy't er brûkt om te klimmen yn 'e stevige stâlen fan nôt of raaigers, dat syn gewicht yn 'e regel sûnder swierrichheden drage kin. Syn efterpoaten binne spesjaal oanpast om te klimmen, mei in grutte tean dy't wol wat tomme-eftich útskaait, sadat er ek mei de efterpoaten gripe kin. Behalven foar klimwurk brûkt er syn sturt ek om lykwicht te hâlden.
Biotoop
Nôtmûzen komme fral foar op ikkers mei nôtgewaaksen lykas weet, koarn en hjouwer en yn reidfjilden. Oare heechsteande begroeiïng, lykas lang gers en hagen, kin soms ek foldwaan. Dêrnjonken libje se ek yn berms, oerwoekere tunen en oan wâldsiggen. Minsklike bewenning mije se yn 'e regel, útsein yn 'e strangste winters, as se troch kjeld en honger nei boerespultsjes, skuorren en hokken ta dreaun wurde. Yn it ferline waarden se ek by de rispinge wol mei it gewier de skuorren en gollen yndroegen (dêrfandinne de Ingelske namme harvest mouse, "rispingsmûs").
Hâlden en dragen
De nôtmûs is benammentlik nachts aktyf, hoewol't er deis ek wol warber wêze kin. Hy hâldt fan it foar- oant it neijier hast oan ien wei troch yn 'e hegere begroeiïng ta, mar lit him by fersteuring fuortendaliks op 'e grûn falle om fan ruten te spyljen. Winterdeis is er faker by ljochtskyndei yn 't spier en libbet er inkeld en allinne op 'e grûn. Grave docht de nôtmûs mar komselden. Nôtmûzen binne almeast solitêre bisten, hoewol't fral de territoaria fan 'e mantsjes inoar gauris flink oerlaapje. Sokke territoaria beslane in gebiet fan 400-600 m²; de territoaria fan 'e wyfkes binne in stik lytser.
Nôtmûzen plantsje har tusken april en oktober fuort, wêrby't de drachtige wyfkes in ein fan 'e grûn ôf hingjende bolfoarmige nestkes bouwe fan libben blêd dat se yn 'e lingterjochting midstwa spjalte. Sokke nêsten kinne in trochsneed hawwe fan 6-10 sm. Nei in draachtiid fan likernôch 17 dagen smyt it wyfke 2-4 kear jiers in nêst fan 3-8 jongen. By it ferlitten fan it nêst, nei 25 dagen, binne dy noch net folgroeid, en weagje se noch mar 3½ g. Mei twa moanne binne se geslachtsryp. De populaasjetichtheid fan 'e nôtmûs kin 250 eksimplaren de ha bedrage. De libbensferwachting fan 'e bistkes is yn it wyld mar in pear moanne, mei in maksimum fan oardel jier, hoewol't se yn finzenskip wol 5 jier wurde kinne. Fral yn 'e earste moannen is de stjerte tige heech, wat foar in wichtich part te witen is oan waarsomstannichheden, mei't jonge eksimplaren tige kwetsber binne foar ferskynsels as stjalprein en hagel.
Fretten
It fretten fan 'e nôtmûs bestiet út sied (benammen fan nôt), fruchten, beien, gersleaten en ynsekten lykas motten, sprinkhoannen en rûpen. Syn menu is seizoensôfhinklik: sa yt er maityds fral gersleaten en -knoppen, yn 'e simmer en it neijier sied, fruchten en beien, en winterdeis ynsekten. By it oanfretten fan nôtkerlen bliuwe healmoannefoarmige itensresten efter. In nôtmûs moat deis ⅓ fan syn eigen lichemsgewicht opgnabbelje om yn libben te bliuwen.
Status
De nôtmûs hat de IUCN-status fan "net bedrige", wat sizze wol dat er wrâldwiid noch rûnom foarkomt en gjin gefaar op útstjerren rint. Likegoed nimt yn Nederlân de nôtmûzepopulaasje jiers mei ⅛ ôf troch ûntginning fan dielen fan syn habitat foar de oanlis fan nije wenten en foar soarten lânbou dy't ûngaadlik foar it bistke binne. Yn Ingelân wurdt de nôtmûs no as bedrige beskôge, en sûnt 2001 wurdt der foar syn fuortbestean dêre krewearre, û.m. troch tennisballen dy't brûkt binne op it Tennistoernoai fan Wimbledon te recycljen ta keunstmjittige nestkes dy't minder kwetsber binne foar predaasje en min waar.
Sarah Palin
Sarah Palin (folút: Sarah Louise Heath Palin; Sandpoint (Idaho), 11 febrewaris 1964) is in Amerikaansk politika, polityk kommentator en autobiografysk skriuwster.
Priveelibben
Sarah Palin waard berne yn Sandpoint, yn 'e steat Idaho yn it gesin fan Charles R. "Chuck" Heath, in wis- en natuerkunde en gymnastyklearaar, en Sarah "Sally" Sheeran, in skoalsiktaresse, en wie noch mar in pear moanne âld doe't har heit en mem ferfearen nei Alaska. Yn dy steat groeide hja op yn Skagway (1964-1969), Eagle River (1969-1972) en Wasilla (fan 1972 ôf). Yn 1988, doe't se 24 jier wie, troude se mei Todd Palin, mei wa't se al sûnt har middelbere-skoaljierren ferkearing hie. Mei him soe se úteinlik fiif bern krije: twa soannen, Track (1989) en Trig (2008), en trije dochters, Bristol (1990), Willow (1994) en Piper (2001). Trig, it neikommerke, waard berne mei it Down-syndroom.
Politike Karriêre
Yn 1992 waard Palin keazen as gemeenteriedslid fan Wasilla foar de Republikeinske Partij, en yn 1996 waard se boargemaster fan Wasilla, wat se twa terminen, oant 2002, bliuwe soe. Nei't it har net slagge wie om it Republikeinske kandidaatskip foar it fise-gûverneurskip fan Alaska yn 'e wacht te slepen, waard se yn 2003 beneamd ta foarsitter fan 'e Alaska Oil and Gas Conservation Commission, dy't it tafersjoch hat oer de feilichheid en effisjinsje op 'e oalje- en gasfjilden fan Alaska. Se krige spul mei in oar lid fan 'e kommisje, Randy Ruedrich, in deilisskip dy't der úteinlik ta late dat sawol sy as Ruedrich yn 2004 opstapten, al waard Palin neitiid troch de rjochter yn it gelyk steld en waard Ruedrich in boete fan $ 12.000,— oplein foar ûnetysk hâlden en dragen.
Yn novimber 2009 publisearre Palin har memoires, Going Rogue: An American Life, wêryn't se har politike karriêre beskriuwt (de oantsjutting gone rogue, oftewol "der yn 't wylde wei yn omslaan", waard troch McCain syn kampanjemeiwurkers brûkt om har gedrach oan te tsjutten by de kearen dat se ûnder de presidintsferkiezings rjocht en sljocht sei wêr't it op stie). Fan Going Rogue binne ûnderwilens al mear as twa miljoen eksimplaren ferkocht. Fan jannewaris 2010 ôf is Sarah Palin aktyf as polityk kommentator foar de stjoerder Fox News. Ek is der foar de stjoerder TLC in realitysearje oer har en har gesin makke, mei as titel Sarah Palin's Alaska; de earste ôflevering dêrfan loek it rekôroantal sjoggers (foar TLC) fan fiif miljoen. Op polityk mêd is Palin sûnt 2010 aktyf yn 'e konservative Tea Party, op 'e rjochterfleugel fan 'e Republikeinske Partij.
Peter van de Witte
Peter van de Witte (Drachten, 20 july 1975) is in kabaretier dy't tegearre mei Bas Hoeflaak it kabaretduo Droog Brood foarmet. Yn harren ôstudearjier oan de kleinkunstacademie diene sy tegearre mei oan "Miss Kaandorp" Brigitte de musical fan Brigitte Kaandorp en Bert Klunder. Njonken Droog Brood is er warber as komponist en tekstskriuwer. Hy skreau de muzyk fan ferskate film- en teäterproduksjes foar ûnder oaren Paul de Leeuw, Jenny Arean & Wende Snijders, de koarte film Naakt en in tal toanielteksten foar Bellevue Lunchteäter ("Flysk" (2000), "Leeftijd" (2004), "Zonde" (2005)). 2009 skreau er in nije toanielfoarstelling. Teffens skreau er muzyk foar Verplichte Figuren, in musical fan Alex Klaasen. Van de Witte skriuwt ek geregeldwei teksten en muzyk foar it telefyzjeprogramma "Het Klokhuis".
Ien fan sy bekendste rollen op telefyzje is as part fan de P.O.D. (eltse ôflevering in oare namme) by it Sinteklaassjoernaal. Yn 2015 spile er de haadrol yn de film De Grote Zwaen. De troch him komponearre muzyk fan it liet Gewoon Opnieuw, út de foarstelling Showponies II fan Alex Klaasen, krige de Annie M.G. Schmidt-priis 2019.
Lits en Lauwers
thumb|150px|Wapen fan Lits en Lauwers Lits en Lauwers wie fan 1961 oant 1996 in wetterskip yn it easten fan Fryslân.
It wetterskip waard oprjochte ûnder de namme Achtkarspelen-Zuid op it grûngebiet fan de gemeente Achtkarspelen. Yn 1963 waard de namme wizige yn "Lits en Lauwers" en waard grûngebiet noardlik fan Drachten taheakke. Op 1 augustus 1965 krige it wetterskip ek de taken fan njoggen lytse wetterskippen yn gemeenten Achtkarspelen, Smellingerlân en Tytsjerksteradiel, dy't doe opheft waarden, op 'e noed. Yn 1968 besleat Provinsjale Steaten ta fierdere konsintraasje en it foarmjen fan in grut wetterskip yn de gemeenten Achtkarspelen, Dantumadiel, Kollumerlân en Nijkrúslân, Smellingerlân en Tytsjerksteradiel. Yn 1971 en 1972 giene dêrom noch 20 lytse wetterskippen op yn Lits en Lauwers. Yn 1976 waard as lêste wetterskip De Noorderfennen tafoegd.
Yn 1997 wie de twadde konsintraasje fan wetterskippen yn Fryslân en gie it wetterskip op yn Wetterskip Lauwerswâlden, dat letter opgyng yn it Wetterskip Fryslân fan no.
List fan planetoïden 93601-93700
Dit is in list fan planetoïden 93601-93700.
Fan 'e Fisker en Syn Frou
Fan 'e Fisker en Syn Frou, yn it oarspronklike Dútsk: Vom Fischer und Seine Frau, is ien fan 'e minder bekende mearkes dy't troch de bruorren Grimm optekene waarden yn harren Kinder- und Hausmärchen ("Berne- en Hûsmearkes") fan 1812. De Russyske dichter Aleksander Poesjkin brûkte it as basis foar ien fan syn gedichten, en ek de roman Der Butt, fan 'e Dútske skriuwer Günter Grass, is der loskes op basearre. Yn 2012 is it oerset nei it Frysk troch Anne Tjerk Popkema, as ûnderdiel fan 'e samling Mearkes fan Grimm. Foar dyselde bondel sette Gosse Blom it oer yn it Hylperske dialekt, ûnder de titel De Fisker en Syn Frou.
Ynhâld
It mearke fertelt it ferhaal fan in earme fisker, dy't mei syn frou yn in rykrakkige hutte oan see wennet. Op in dei fangt er in keardelommen bot dy't prate kin. De fisk seit tsjin 'e fisker dat er eins in betsjoende prins is en smeket de man om him wer gean te litten, wat dy daliks docht. As er letter thús syn ferhaal docht, beskrobbet syn frou him om't er net om in beleanning frege hat. Sy is fan tinken dat in kibige klinte wol it minste is dat de bot harren foar syn frijheid jaan kin. Dat de fisker giet wer nei de seekant ta en ropt de bot, en as dy by him komt, freget er út namme fan syn frou om in kibige klinte. De bot seit dat er wol wer nei hûs ta gean kin, want it is al klear. De fisker giet nei hûs, en echt wier: wêr't de earmoedige hutte stie, stiet no in kibige klinte.
De fisker mient dat er it no moai foarinoar hat, mar syn frou ûntpoppet har ta in deune fekke, foar wa't neat ea genôch is. Nei de klinte wol se in grut kastiel hawwe, en dan wol se as kening yn in paleis wenje, en dêrnei as keizer en dan as paus. Eltse kear bokselet har man mar wer nei de seekant ta om it oan 'e bot te freegjen, en eltse kear jout de fisk daliks wat der frege wurdt. Eltse kear is de fisker ûngelokkiger en wurdt syn frou ynklauweriger. De fisker besiket it har te ûntpraten, mar hja wegeret nei him te harkjen. Uteinlik wol se "as de Heare God wurde". De fisker giet fannijs nei de bot ta en freget it him, en dy seit, hy kin wol wer nei hûs ta gean, want it is klear: syn frou sit alwer yn 'e earmoedige hutte.
Rubber
thumb|''It sammeljen fan lateks Rubber is in polymear dat foarkomt as in emulsje yn it sap fan in oantal plantesoarten (dit sap is bekend as lateks), lykas Brazyljaanske rubberbeam, Yndyske rubberbeam (Ficus elastica), Euphorbia's (Manihot glaziovii), hynsteblom ûnder oare Taraxacum kok-saghyz, Parthenium argentatum, Funtumia elastica, Landolphia spp. en Cryptostegia spp.. De namme komt fan it Ingelsktalige tiidwurd foar wriuwe (to rub).
Natuerlik rubber wurdt trochgeans produsearre út lateks, wûn út de Brazyljaanske rubberbeam. Sa'n 33% fan dit sop bestiet út rubber. De lateks wurdt dêrnei filtere en fertinne mei wetter. It resultaat hjirfan wurdt mei soer behannele om de rubberdieltsjes stjurje te litten. It resultaat hjirfan, ek rubber neamd, wurdt ta tinne plakken rôle en drûge.
Foar it syntetysk produsearjen fan rubber is polymerisaasje fereaske, in proses dat ek brûkt wurdt yn de produksje fan plastics. Foarbylden fan syntetyske rubbers binne gloaropreen rubbers, butadieen rubbers en butyl rubbers.
Rubbersoartes
Omdat rubber fan rubberbeammen in natuerprodukt is, is der mar in beperkte hoemannichte fan oanwêzich. De fraach nei rubber is grutter as rubberbeamplantaazjes leverje kinne, sadat der sûnt de Yndustriële Revolúsje socht waard nei alternativen. Hjoeddeisk wurde polymearen makke út ierdoalje dy't fergelykbere karakteristiken hawwe yn fergeliking mei natuerrubber. Dizze materialen wurde syntetysk rubber neamd. Troch it oanpassen fan de molekulêre struktuer fan dizze polymearen kinne rubbersoarten mei ferbettere eigenskippen makke wurde. Foarbylden fan syntetyske rubbersoartes binne:
Troll
"Troll", "Trolls", "Trollz", "The Troll" of "The Trolls" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Science Fiction Chronicle
Science Fiction Chronicle wie in Amerikaansk tydskrift op it mêd fan science fiction, dat bestie fan 1978 oant 2006. Under insiders stie it bekend as SF Chronicle, wat ûnder bûtensteanders út en troch betizing feroarsake mei de folle bekendere krante de San Francisco Chronicle.
Skiednis
Science Fiction Chronicle waard yn 1978 oprjochte troch de Newyorkske útjouwer Andrew I. Porter, as in ûnderdiel of spin-off fan syn omfangrikere tydskrift Algol, dat lykwols yn 1984 opdoekt waard. Science Fiction Chronicle waard yn 1979 in selsstannige publikaasje as in algemien nijsmagazine oer science fiction. Wat dat oanbelanget wie it de wjergader oan 'e Amerikaanske eastkust fan it yn Oakland, oan 'e westkust útjûne blêd Locus. Hoewol't de ferslachjouwing fan Science Fiction Chronicle net sa breed wie as dy fan Locus, befette it materiaal dat by de konkurrint bûten beskôging bleau, lykas materiaal skreaun troch fans, in filmkollem en in fêste reportaazje út Londen.
Science Fiction Chronicle wie, fral de earste tolve oant fyftjin jier, grutdiels in ienmansprojekt fan Porter, waans bjusterbaarlike trochsettingsfermogen yn 1991 beleanne waard mei in spesjale priis op 'e World Science Fiction Convention fan 1991. Neitiid ûntskuldige er him yn it tydskrift foar syn no net drekt grasjeuze ynûntfangstname fan dy priis, dy't er as in treastpriis beskôge. Pas yn 1993 en 1994 wûn Science Fiction Chronicle einlings en te'n lêsten de sa begeare Hugo Award foar semy-profesjoneel tydskrift, dy't foartiid sûnt de ynstelling fan dy priis, yn 1984, hieltyd troch Locus wûn wie. Science Fiction Chronicle joech ek syn eigen prizen út, de Science Fiction Chronicle Awards of SF Chronicle Awards, dy't basearre wiene op in opinypeiling ûnder de lêzers.
Willem Kolff
thumb|Boarstbyld fan Kolff yn Kampen Willem Johan (Pim) Kolff (Leien, 14 febrewaris 1911 - Newtown Square (Pennsylvania), 11 febrewaris 2009) wie in Nederlânske ynternist dy't de earste wurkjende keunstnier útfûn. Yn de Twadde Wrâldkriich makke er him fertsjinstlik yn it ferset. Hy stamme út de famylje Kolff, in âld Nederlânsk patrysjerslaach. Hy emigrearre yn 1950 nei de Feriene Steaten. Yn 1955 krige er de Amerikaanske nasjonaliteit.
Nei de oarloch gong Kolff nei de USA, om't er dêr mear mooglikheden hie foar syn wittenskiplik wurk. Yn Salt Lake City hat er lang wurke oan it keunsthert, oan keunst-eagen, en oan in draachbere keunstlong. Hy wie dêrneist aktyf in de Feriening fan Physicians against Nuclear War.
Kolff is eareburger fan de stêd Kampen, en de Nier Stichting Nederland hat harren subsydzjeprogramma foar top-talint yn it wittenskiplik undersyk nei niersyktes, nei him ferneamd. thumb|Keunstnier fan Kolff
Float (type rêdingsboat)
De Float (Ingelsk foar "driuwend tastel") is in saneamd type RIB-rêdingsboat fan de Keninklike Nederlânske Rêding Maatskippij (KNRM). Dit type opblaasboaten foarmje de lytste klasse fan de KNRM-float.
Asimov's Science Fiction
Asimov's Science Fiction, gauris ôfkoarte ta Asimov's SF of sels Asimov's, is in Amerikaansk tydskrift op it mêd fan science fiction-literatuer. It is net earlik in moanneblêd, mei't it mar tsien kear yn 't jier ferskynt, mei dûbeltsjûke edysjes yn april/maaie en oktober/novimber. It blêd bestiet sûnt 1977 en hie yn 2012 in oplaach fan 22.593 eksimplaren. It wurdt tsjintwurdich útjûn troch de útjouwerij Penny Publications. Asimov's Science Fiction is ferneamd nei de grutte Amerikaanske science fiction-skriuwer Isaac Asimov. Hoewol't dy altyd wegere om haadredakteur fan it tydskrift te wurden, wied er al folop by de publikaasje belutsen, en skreau er opinystikken en beäntwurde er ynstjoerde brieven oant syn ferstjerren yn 1992.
Asimov's Science Fiction begûn yn 1977 as in publikaasje dy't ienris yn 't fearnsjier ferskynde, mar yn 1978 waard dat iens yn 'e twa moannen, en healwei de jierren tachtich iens yn 'e fjouwer wiken, mei in ekstra edysje foar de feestdagen fan ein desimber. Ein njoggentiger jierren makke in ôfnimmende oplaach it werombringen fan 'e edysjes ta tsien yn 't jier needsaaklik. In pear moannen foar Asimov syn ferstjerren, yn 1992, waard it blêd ferkocht oan 'e útjouwerij Doubleday, in ûnderdiel fan Bantam Doubleday Dell, dat yn 1996 oernommen waard troch Crosstown Publications. Yn 2012 kaam Asimov's Science Fiction by Penny Publications, in oare tûke fan Crosstown, dat syn haadkertier yn Norwalk hat, yn 'e steat Konnetikut.
Opienfolgjende haadredakteurs fan Asimov's Science Fiction hawwe mei-inoar 19 prestizjeuze Hugo Awards wûn foar bêste redakteur: George H. Scithers (1977-1982) 2; Shawna McCarthy (1983-1985) 1; Gardner Dozois (1986-2004) 15; en Sheila Williams (2004-hjoed) 1. Asimov's Science Fiction rikt sels sûnt 1986 ek prizen út, yn ferskate kategoryen, de saneamde Asimov's Readers' Awards, dy't tawiisd wurde op basis fan in stimming ûnder de abonnees. Under de auteurs dy't wurk yn Asimov's Science Fiction publisearre hawwe, binne grutte nammen as Isaac Asimov, Orson Scott Card, Glen Cook, George R.R. Martin, Ursula K. Le Guin, Robert Silverberg, Karen Traviss en Harry Turtledove.
Samuel Barber
Samuel Osmond Barber II (West Chester, Pennsylvania, 9 maart 1910 -  23 jannewaris 1981, New York) wie in Amerikaansk komponist.
Hy is ien fan de meast ferneamde komponisten fan de 20e iuw. Syn Adagio foar Strikers (1936) hat in fêst plak yn it konsertrepertoir fan orkesten. Hy krige twaris de Pulitzerpriis foar muzyk, foar syn opera Vanessa (1956–57) en syn Konsert foar piano en orkest (1962). Knoxville: Summer of 1915 (1947), in stik foar sopraan en orkest, op in tekst fan James Agee, wurdt ek in protte op de planken brocht yn de hiele wrâld. Dat benei al syn komposysjes opnaam binne is ek apart foar moderne komponisten.
Barber wie gjin fernijer; syn oeuvre kin as post-romantysk bekôge wurde. Hy skept út wat de 19e iuw opsmiten hat. Wat foarm oanbelanget brûkt er faak de sonate (fral yn de symfonyen), dat bleau sa ek doe't er de úteringsmiddels fan de 40er jierren ôf útwreidet.
Wurk
Karút
Margaret A. Edwards Award
De Margaret A. Edwards Award (ek wol de Margaret Edwards Award neamd) is in Amerikaanske literatuerpriis dy't elts jier útrikt wurdt oan in auteur foar in spesifyk diel fan syn of har oeuvre, dêr't hy/sy in wichtige en duorjende bydrage mei levere hat oan 'e jongereinliteratuer. De priis wurdt útrikt troch de Young Adult Library Services Association ("Feriening fan Biblioteektsjinsten foar Jongerein"), in ûnderdiel fan 'e American Library Association ("Amerikaanske Biblioteekferiening"; ALA). Hy is ferneamd nei bibliotekaresse Margaret A. Edwards (1902-1988), in pionier op it mêd fan de opbou fan kolleksjes jongereinliteratuer yn Amerikaanske biblioteken. De earste útrikking wie yn 1988, en sûnt is de priis, dêr't in bedrach fan $2.000 oan ferbûn is, elts jier útrikt, útsein yn 1989. Under de skriuwers dy't de priis alris wûnen, binne Ursula K. Le Guin (2004), Orson Scott Card (2008) en Terry Pratchett (2011). Foar in folsleine list mei winners, sjoch op dizze side, op 'e Ingelske Wikipedy.
Rocki Roads
Rocki Roads, echte namme ûnbekend (New Haven (Konettikut), 22 desimber 1974), is in rêstend Amerikaansk fotomodel, neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise, wa har namme oft ek wol stavere wurdt as Rocky Roads. Hja sette yn 1996 útein mei in karriêre yn 'e Amerikaanske pornoyndustry, en beëinige dy yn 2000. Hja stie benammen bekend om har grutte boarsten, dy't se krigen hie troch in boarstfergruttingsoperaasje te ûndergean.
Libben en karriêre
Rocki Roads waard yn 1974 berne yn New Haven, yn 'e Amerikaanske steat Konettikut. As tsiener wurke se in hoartsje yn in filiaal fan it hamburgerrestaurant Wendy's, yn har berteplak, mar krige doe in baan as servearster yn in stripklub dêr fuort by. Koart dêrnei emigrearre se nei Kanada, dêr't se op eigen manneboet in karriêre as stripper begûn. Yn dy hoedanichheid helle se in grut tal prizen binnen, lykas Miss Hot Legs, Miss Hard Body, Miss Best Body en Miss Best Boobs. Al rillegau waard se troch ûnderskate pornoprodusinten frege om yn harren films te spyljen.
Yn 1996 ferfear Rocki Roads nei Los Angeles en makke de oerstap nei de Amerikaanske pornoyndustry. Hoewol't se mar yn inkele tsientallen pornografyske films spile (wat net in soad is foar de trochsneed pornoaktrise), hie se net allinnich in kreas uterlik, mar wie se dêropta ek nochris in slûchslimme sakefrou. Sa wie se in pionier op it mêd fan 'e doe noch folslein nije útjefte fan pornofilms op dvd en mei virtual reality-technology. Se rjochte har eigen bedriuw op, dat fan begjin ôf oan tige súksesfol wie. Behalven as pornoaktrise en pornoprodusinte wie Rocki Roads ek noch wurksum as fotomodel foar neakenblêden; sa posearre se û.m. ferskate kearen foar Score en Hustler's Busty Beauties, en wie se de Penthouse Pet fan 'e moanne en Miss September fan 1997 yn 'e Penthouse.
Har grutste bekendheid as pornoaktrise krige Rocki Roads mei de film Boobwatch, in pornografyske parody op 'e doetiidske tillefyzjesearje Baywatch, produsearre troch Sin City. Har groeiende populariteit stelde har úteinlik by steat om in lukratyf eksklusyf kontrakt te tekenjen mei Digital Playground, wat ien fan 'e grutste Amerikaanske pornoprodusinten is. Rocki Roads' All Star wie har lêste film foar't hja har yn 2000 út 'e pornoyndustry weromloek.
Dan (rivier)
thumb|220px|De grutste boarne fan de Dan De rivier de Dan (Hebriuwsk: דן dan, Arabysk:اللدان leddan) is de grutste boarnerivier fan de Jordaan. De rivier ûntspringt út ferkate boarnen ûnder de grûn by de Tel Dan.
De rivier waard sa ek neamd nei de Israelityske stêd Dan (doe noch Laish hjitten en fan Kanaäniten bewenne), dy't fan de stam Dan ferovere waard yn de tiid fan de Rjochters.
De Dan stjoert oant 238 miljoen kub wetter it jier nei de Hulahdelling. Yn 1966 wie er diskusje tusken de wetterplanners en de natuerbeskermers oer it gebrûk fan de rivier. Trije jier fan prosesfieren wiene it gefolch mei as resultaat it stichten fan in beskerme natuergebiet fan sa'n 120 km² by de boarne fan de rivier, it Tel Danreservaat.
Lieneke Dijkzeul
Dijkzeul woe beropskartester foardat hja mei skriuwen út ein sette nei de berte fan har dochter Inger Dijkzeul yn 1979. Sy skreau koarte ferhalen foar de Donald Duck, de Taptoe en de Okki.
Yn 1990 skreau hja har earste boek foar de jongerein, Houd je taai. Dêrnei folgen der mear, fral jeugdromans. Iensumens is in wichtich ûnderwerp dat yn har boeken hietyd werom komt, nei't hja sels sei "omdat ieder mens hier eens in zijn leven mee in aanraking komt".
Sûnt 2006 skriuwt hja ek foar folwoeksenen. Dat jier ferskynde har debútthriller De stille zonde, dy't sawol troch publyk as resensinten goed ûntfongen waard. De literêre thriller Koude lente dy't 2007 útkaam waard nominearre foar de Gouden Strop 2008, mar dy priis gie úteinlik nei Cel fan Charles den Tex. Dijkzeul har thrillers hawwe resjersjeur Paul Vegter as haadpersoan. Yn 2020 ferskynde har nijste boek, Een vorm van verraad, dat lykas haar oare skrillers draait om resjersjeur Paul Vegter.
Nebûkadnêzer II
Nebûkadnêzer II (Akkadysk: Nabû-kudurri-uṣur; Arameesk: ܢܵܒܘܼ ܟܘܼܕܘܼܪܝܼ ܐܘܼܨܘܼܪ, Nebu Kuduri ’Usur; Hebriuwsk: נְבוּכַדְנֶצַּר, Něḇūḵaḏneṣṣar; Aldgryksk: Ναβουχοδονόσωρ, Nabouchodonosōr; Arabysk: نِبُوخَذنِصَّر, Nibūḫaḏniṣṣar; ±634 – 562 f.Kr.) wie in kening fan it Nijbabyloanyske Ryk, dy't regearre fan likernôch 605 f.Kr. oant syn dea yn 562 f.Kr. Neffens de Bibel wie hy it dy't it keninkryk Juda ferovere, Jeruzalim mei de grûn lyk makke en de Joaden yn ballingskip fuortfierde. Oan him wurdt sawol de oanlis fan 'e ferneamde Hingjende Tunen fan Babylon as de ferwuostging fan 'e Earste Timpel fan Jeruzalim taskreaun. Syn namme (ek wol stavere as Nebûkadnêzar, Nebûkadnessar of Nebûkadnesser) betsjut yn it Akkadysk, de taal fan 'e Babyloaniërs: "O Nabû, hoedzje myn earstberne soan" (Nabû wie de Babyloanyske god fan 'e wiisheid).
Jonkheid
Nebûkadnêzer wie de âldste soan en erfgenamt fan Nabopolassar, dy't de Babyloaniërs befrijde fan trije iuwen fan Assyryske oerhearsking, troch yn gearwurking mei de Meden, Perzen, Skyten en Kimmeariërs it Assyryske Ryk ûnder fuotten heljen fan en de Assyryske haadstêd Ninevé te ferwuostgjen. Nabopolassar woe nei syn oerwinning gjin tiid ferlieze om ek de westlike Assyryske provinsjes by syn ryk te foegjen, mar hy koe sels min mist wurde yn Mesopotaamje, dat sadwaande stjoerde er syn soan Nebûkadnêzer mei in leger westoan. Yn 'e Slach by Karkemisj, yn 605 f.Kr., fersloech dy de restanten fan 'e Assyryske legers en harren bûnsgenoaten, de Egyptners, en brocht dêrmei Aram (Syrje), Fenysje (Libanon) en it âlde keninkryk Israel ûnder Babyloanysk bewâld. Nabopolassar kaam yn augustus fan datseldichste jier te ferstjerren, en Nebûkadnêzer kearde werom nei Babylon om ta kening kroane te wurden.
Regear
Nei't er earst de Skyten en de Kimmeariërs, eardere Babyloanyske bûnsgenoaten, ferslein hie, rjochte Nebûkadnêzer syn blik op it westen. Dat waard mooglik makke troch syn houlik mei Amytis, de dochter fan 'e Medyske kening Kyaksares, dêr't er syn ferbûn mei it Medyske Ryk, oan syn noardgrins, mei befêstige. Nebûkadnêzer syn grutte fijân wie farao Necho II fan Egypte, in eardere Assyryske fazal. In Babyloanyske ynfaazje fan Egypte mislearre yn 601 f.Kr., wat late ta in hiele rige opstannen yn 'e Fenisyske en Kanaänityske buffersteatsjes fan 'e Levant, mei dêrûnder ek it keninkryk Juda. Nebûkadnêzer ûnderdrukte de rebûlje lykwols mei hurde hân en ferovere Jeruzalim, de haadstêd fan Juda, yn 598 f.Kr. Neffens de Bibel liet er alle skatten út stêd en Timpel meinimme nei Mesopotaamje en ek kening Jojakin, syn hof en grut part fan it folk waard meifierd. As kening fan Juda stelde Nebûkadnêzer no Jojakin syn omke Sedekía oan. Mar dyselde kaam in tsien jier letter ek tsjin him yn opstân. Nei't Nebûkadnêzer yn 586 f.Kr. foar de twadde kear Jeruzalim ferovere hie, liet er de stêd mei Timpel en al sljochtsje. It grutste part fan it oerbliuwende Joadske folk waard doe fuortfierd nei Mesopotaamje, wylst de lêste efterbliuwers yn 581 f.Kr. ek yn ballingskip moasten. Dat wie de Babyloanyske Ballingskip, dy't oant 538 f.Kr. duorje soe en wêrfan't de ynfloed op 'e joadske godstsjinst oant hjoed de dei ta te merkbiten is.
Nei de ferwuostging fan Jeruzalim sloech Nebûkadnêzer belis foar de Fenisyske stêdsteat Tyrus, in belegering dy't trettjin jier duorre, fan 585 oant 572 f.Kr. Uteinlik woene beide siden wol omlyk, dat der waard in kompromis berikt wêrby't de Tyriërs harren deljoegen ûnder in nominaal Babyloanysk gesach. Doe't er de Levant ienris pasifisearre hie, sette Nebûkadnêzer op Egypte ta en fersloech er farao Amasis II. Neitiid kearde er werom nei Babylon, dêr't er him oerjoech oan de oanlis fan kanalen, akwadukten, timpels en wetterreservoirs. Ek de legindaryske Hingjende Tunen fan Babylon, ien fan 'e Sân Wrâldwûnders fan 'e Aldheid, waarden ûnder syn regear en tafersjoch oanlein. Neffens de Babyloanyske tradysje profetearre Nebûkadnêzer, doe't er syn ein neieroan kommen fielde, oer de ein fan syn eigen dynasty. Hy stoar yn Babylon yn it foarjier fan 562 f.Kr., en waard opfolge troch syn soan Amel-Mardûk.
Wrakseljen op de Paralympyske Simmerspullen 1984
De VIIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1984 hâlden yn Stoke Mandeville (Grut-Brittanje) en New York, (Feriene Steaten).
Star Trek: Deep Space Nine
Star Trek: Deep Space Nine, soms ôfkoarte ta Star Trek: DS9 of koartwei DS9, wie in súksesfolle Amerikaanske tillefyzjesearje dy't 7 seizoenen rûn, fan 1993 oant 1999, en dy't yn withoefolle lannen útstjoerd is. De titel betsjut: "Stjerretocht: Djip yn 'e Romte-Njoggen", en ferwiist nei de namme fan in grut romtestasjon. It wie de trêde live actionsearje út 'e Star Trek-franchise nei Star Trek: The Original Series út 'e 1960-er jierren en Star Trek: The Next Generation út 'e 1980-er jierren. It wie in science fiction-tillefyzjesearje dy't yn 'e fjouwerentweintichste iuw spile, en folge de bemanning en besikers fan it romtestasjon Deep Space Nine by harren ûnderfinings en aventoeren. Hoewol net sa populêr by de fans as The Next Generation, waard de searje goed ûntfongen troch de kritisy en wûn er fjouwer Emmy Awards.
Wrakseljen op de Paralympyske Simmerspullen 1984
De Paralympyske Simmerspullen fan 1984 waarden yn twa ferskillende lannen organisearre. Dit wie foaral te witen oan de Amerikaanske handikaptensport Organisaasjes en de wize fan Fûnsenwinnen. Benammen de Amerikaanske Rôlstoelsport Organisaasje woe sa’n soad ynfloed ha en sporters op de Spullen, dat it foar de oare Organisaasjes (Blinen, Spastisy en Amputearden) net te akseptearjen wie. Dizze trije nasjonale organisaasjes besletten dêrop mei ynstimming fan de 3 ynternasjonale Organisaasjes: IBSA (Blinnen), CP-ISRA (Spastysksi) en ISOD (Amputearden) om de Paralympyske Spullen yn New York, de Feriene Steaten te hâlden fan 16 juny oant 30 juny 1984, sûnder de rôlstoelsporters. Dy krigen in Spullen fan 23 july 1984 oant 1 augustus 1984 yn Stoke Mandeville.
Star Trek: Deep Space Nine
Untstean en produksje
It grutte en oanhâldende súkses fan 'e foargeande tillefyzjesearje út 'e Star Trek-franchise, Star Trek: The Next Generation, wie foar film- en tillefyzjestudio Paramount oanlieding om in spin-off-searje te produsearjen. Paramount-baas Brandon Tartikoff joech dêrta opdracht oan Rick Berman, dy't oan it haad fan 'e hiele Star Trek-produksje stie. Berman en Michael Piller betochten doe Star Trek: Deep Space Nine, in searje dy't yn jannewaris 1993 foar it earst op 'e Amerikaanske tillefyzje kaam. De direkte lieding oer de nije produksje wie de earste trije seizoenen yn 'e hannen fan Piller, oant dy de searje yn 1995 ferliet om in oare nije Star Trek-rige, Voyager, te produsearjen. Dêrnei naam senarioskriuwer Ira Steven Behr de lieding oer.
Star Trek: Deep Space Nine ûnderskate him fan oare Star Trek-rigen troch syn langere ferhaallinen, dy't har ûntspûnen troch ferskate ôfleverings hinne. Ek wiene der mear karakterkonflikten en religieuze tematyk. Dy eleminten waarden allegear priizge troch de resinsinten, mar it wiene krekt de dingen dêr't Gene Roddenberry (dy't yn 1991 ferstoarn wie) as produsint fan 'e oarspronklike searje en yn Star Trek: The Next Generation it near op lein hie.
Star Trek: Deep Space Nine wie populêr, mar net sa populêr as Star Trek: The Next Generation west hie. Akteur Andrew J. Robinson, dy't in weromkearende rol yn 'e searje hie, wiet dat oan it feit dat Star Trek: Deep Space Nine in minder dúdlike skieding tusken goed en kwea hie, mei personaazjes dy't "griis wiene ynstee fan swart en wyt […]. Hoewol't sokken ynteressanter binne, kinne minsken harren minder goed pleatse." Der waarden 7 seizoenen fan Star Trek: Deep Space Nine makke, mei yn totaal 176 ôfleverings fan 45 minuten (opteld likernôch 126 oeren oan byldmateriaal). De searje waard op 'e Amerikaanske tillefyzje yn syndikaasje útstjoerd. De lêste, dûbellange, ôflevering, What You Leave Behind, kaam op 2 juny 1999 foar it earst op 'e tillefyzje.
Utgongspunt fan 'e plot
De setting fan Star Trek: Deep Space Nine is in mânsk romtestasjon djip yn it hielal, deunby de planeet Bajor. Dat is boud troch de Kardassianen ûnder harren lange en ûnmeilydsume besetting fan Bajor, as in haadkertier dat ûnberikber wêze soe foar it Bajoraanske ferset. Nei't se yn in lange, bloedige guerrilja-oarloch it Kardassiaanske jok ôfsmiten hawwe, nûgje de Bajoranen de Feriene Federaasje fan Planeten út om mei harren it bútmakke romtestasjon te bestjoeren. It stasjon wurdt dan omneamd ta Deep Space Nine, en it kriget in bemanning fan 'e Stjerrefloat fan 'e Feriene Federaasje fan Planeten, ûnder lieding fan 'e swarte kaptein-luitenant Benjamin Sisko.
Koart nei syn oankomst ûntdekt Sisko deunby Bajor in stabiel wjirmgat, dat in direkte ferbining foarmet tusken it Alfa Kwadrant en it fiere en ûnferkende Gamma Kwadrant fan 'e Molkewei. It romtestasjon wurdt dan fersleept nei in posysje fuortby de yngong fan dat wjirmgat, sadat it dat bewekje kin. It wjirmgat sels is it wenplak fan machtige, net-korporele bûtenierdske wêzens, dy't troch de Bajoranen fereare wurde as de 'Profeten'. Nei't hy ynsafier bekend as earste libbene wêzen direkt kontakt mei harren hat, wurdt Sisko troch de Bajoranen oantsjutten as de 'gesant fan 'e Profeten'. Hy is yn 't earstoan neat te noflik mei dy rol yn in religy dêr't er sels net yn leaut, mar stadichoan akseptearret er it.
Sisko (Avery Brooks) is in widner dy't syn frou ferlern hat yn 'e striid tsjin 'e Borg yn 'e Slach by Wolf 359 (te sjen yn 'e ôflevering The Best of Both Worlds fan Star Trek: The Next Generation). Hy nimt syn soan Jake (Cirroc Lofton), in teenager, mei nei syn nije post. Ien fan syn neiste ûnderhearrigen is luitenant Jadzia Dax (Terry Farrell). Sy is in Trill, in bûtenierdsk wêzen dat bestiet út in humanoïde en in wjirmeftige symbiont. De (froulike) humanoïde Jadzia is mar sa'n tritich jier, mar de folle langer libjende symbiont Dax hat al sân eardere humanoïde 'gasthearen' hân. De foargeande, Curzon Dax, wie in diplomaat en rokkejager, mar ek in soarte fan mentor foar Sisko (dy't Jadzia Dax dêrom gauris oansprekt mei 'âldman'). Oar wichtich (minsklik) Stjerrefloatpersoniel op Deep Space Nine omfettet dokter Julian Bashir (Alexander Siddig) en sersjant Miles O'Brien (Colm Meaney).
Oan board fan Deep Space Nine moat Sisko gearwurkje mei majoar Kira Nerys (Nana Visitor), de fertsjintwurdichster fan it regear fan Bajor. Sy is in eardere guerriljastriidster dy't no Sisko syn pleatsferfangster wurdt. It feit dat se djip religieus is, makket har gearwurking mei Sisko dreech, fanwegen syn status as gesant fan 'e Profeten. De hanthavening fan wet en oarder op it romtestasjon is yn 'e hannen fan konstabel Odo (René Auberjonois). Hy is in foarmferoarder, en kin eltse foarm oannimme dy't er wol. Ornaris is dat de foarm fan in manlike humanoïde. Hy is in soarte fan fûnling, dy't troch de Kardassianen ûntdutsen en yn in laboratoarium grutbrocht waard. Hy is strang mar earlik, en nei ôfrin fan 'e Kardassiaanske besetting wie hy de iennichste dy't oan board fan it romtestasjon syn posysje behold. Odo langet dernei om wêzens fan syn eigen soarte werom te finen, mar as dat úteinlik bart, is er skokt om te ûntdekken dat dy mei in izeren fûst oer it Gamma Kwadrant hearskje.
Oan board fan Deep Space Nine is Quark (Armin Shimerman) de útbater fan in populêre kroech. Hy is in Ferengi, en lykas de measte leden fan dat bûtenierdske ras is er ekstreem ynklauwerich. Syn gauris twifelige metoaden om oan mear jild te kommen, bringe him geregeldwei yn oanfarring mei Odo. Sisko beskôget Quark lykwols as in hoekstien fan 'e hannelsmienskip oan board fan it romtestasjon en nimt ferskate kearen stappen om him dêr te hâlden.
Troch de oanwêzigens fan it wjirmgat wurde Bajor en Deep Space Nine fan grut strategysk belang. Al rillegau ûntwikkelet it romtestasjon him ta in mulpunt fan ferkenning, ynterstellêre hannel en politike yntriizjes dy't meitiid útmûnje yn iepen oarloch. Yn 't earstoan komme de bedrigings benammen fan bekende tsjinstanners fan 'e Feriene Federaasje fan Planeten yn it Alfa Kwadrant: it wrokjende Kardassia, it oarlochssuchtige Klingon-Ryk en it yntrigearjende Romulaanske Stjerreryk. Letter ferskoot de fokus datoangeande nei it Dominion, in machtich ynterstellêr ryk yn it Gamma Kwadrant dat regearre wurdt troch de 'Stifters', in bûtenierdsk ras dan foarmferoarders, dat troch genetyske manipulaasje syn eigen supersoldaten 'kweekt' hat, de Jem'Hadar. As it Dominion yn seizoen 5 troch kollaboraasje fan Kardassia it Alfa Kwadrant binnen wit te kringen, wurdt Deep Space Nine it sintrum fan in oarloch tsjin 'e Federaasje en syn bûnsgenoaten, dêr't meitiid ek it Klingon-Ryk en de Romulanen ta komme te hearren.
Yn seizoen 4 wurdt Worf (Michael Dorn), in Klingon-ofsier fan 'e Stjerrefloat, oerpleatst fan it romteskip de USS Enterprise (dêr't er te sjen west hie yn Star Trek: The Next Generation) nei Deep Space Nine. De reden foar syn oerpleatsing dêrhinne is in koarte oarloch tusken de Federaasje en it Klingon-Ryk, mar nei't de frede wer tekene is, bliuwt Worf op it romtestasjon. Dêr rekket er behelle yn in romantyske relaasje mei Jadzia Dax, dy't útmûnet yn harren houlik. Oan 'e ein fan seizoen 6 wurdt Jadzia Dax lykwols deade troch de Kardassiaan gul Dukat (Marc Alaimo), wêrnei't de symbiont Dax oergiet nei in nije humanoïde gasthear, de jonge en ûnûnderfûne Ezri Dax (Nicole de Boer). Har te bejeftigjen mei in symbiont is in needgreep, mei't se har dêr alhiel net op taret hat. Neitiid hat se swierrichheden om om te gean mei de stoartfloed oan oantinkens fan Dax syn sân eardere gasthearen, Jadzia har leafde foar Worf en har eigen oantrekking ta dokter Bashir.
Haadrollen
* ) Yn seizoen 1-3 yn 'e begjintitels ûnder syn wiere namme Siddig el Fadil neamd.
Untfangst en resultaat
Ien fan ôfleverings dy't fan 'e kritisy de measte lof taswaaid krigen, wie In the Pale Moonlight (seiz. 6, ôfl. 19), wêryn't Benjamin Sisko wrakselet mei syn eigen etyske wearden, dy't er kompromitearje moat as de Federaasje in kâns hawwe sil en win de oarloch mei it Dominion. Oare as tige goed beoardiele ôfleverings binne The Visitor (seiz. 4, ôfl. 3), wêryn't in Jake Sisko op jierren wanhopich de ûntidige dea fan syn heit besiket foar te kommen, en Far Beyond the Stars (seiz. 6, ôfl. 13), wêryn't Benjamin Sisko in fizioen ûndergiet fan himsels as skriuwer lijend ûnder rasisme yn it tweintichste-iuwske New York.
Star Trek: Deep Space Nine waard nominearre foar ferskate prizen. Sa wie der elts jier dat de searje op 'e tillefyzje wie, teminsten ien nominaasje foar in Emmy Award, de wichtichste Amerikaanske tillefyzjepriis. De nominaasjes foelen yn 'e kategoryen bêste fisazjy, bêste kamerarezjy, bêste art direction, bêste special effects, bêste hierstilearring, bêste muzyk en bêste kostúms. De searje wûn yn totaal fjouwer Emmys: foar bêste fisazjy foar de ôfleverings Captive Pursuit (seiz. 1, ôfl. 6) en Distant Voices (seiz. 3, ôfl. 18), foar bêste special effects foar de ôflevering Emissary (seiz. 1, ôfl. 1-2) en foar bêste titelmuzyk (makke troch komponist Dennis McCarthy) foar de hiele searje. Der wiene ek twa nominaasjes foar de Hugo Award yn 'e kategory bêste dramatyske presintaasje, foar The Visitor (seiz. 4, ôfl. 3) en Trials and Tribble-ations (seiz. 5, ôfl. 6).
Babylon 5-kontroverse
Babylon 5 wie in oare Amerikaanske science fiction-tillefyzjesearje dy't op in grut romtestasjon spile, mei in fierhinne gelikens útgongspunt. De searje waard yn deselde snuorje útstjoerd as Star Trek: Deep Space Nine. J. Michael Straczynski, de betinker fan Babylon 5, hie it idee foar syn searje, in oant yn detail útwurke omskriuwing fan 'e personaazjes en sitewaasjes, mei gearfettings fan 22 ôfleverings ynbegrepen, al yn 1989 oan Paramount Television sjen litten, doe't er besocht syn searje oan dy studio te ferkeapjen. Paramount sloech it oanbod lykwols ôf, en Babylon 5 waard letter makke troch Warner Bros.
Straczynski stelde nei it sjen fan it earste seizoen fan Star Trek: Deep Space Nine dat der beslist sprake wie fan plagiaat fan syn ideeën. Hy sei dat er wol wis wie dat produsinten Rick Berman en Michael Piller syn materiaal net ynsjoen hiene, mar hy fermoede dat guon liedingjaanden by Paramount dy't dat wol dien hiene, de ûntwikkeling fan Star Trek: Deep Space Nine efter de skermen 'stjoerd' hiene. Straczynski en Warner Bros. besleaten der lykwols gjin rjochtsaak fan te meitsjen, nei eigen sizzen om't it trelit dat dêr sûnder mis it gefolch fan wêze soe allinne mar skea tabringe koe oan beide searjes.
Rangoon (rivier)
thumb|De Rangoon thumb|'Brêge nei de takomst' oer de Rangoon De rivier Rangoon (Birmaansk: Yangon of Hlaing) is de grutste rivier fan Myanmar. De rivier ûnstiet út it gearkommen fan de rivieren Pegu en Myitmaka en rint fan de stêd Rangoon (earder ek wol Rangoon neamd) nei de Golf fan Martaban yn de Andamanske See. De rivier is befarber foar seeskippen en spilet sadwaande in grutte rol yn de ekonomy fan Myanmar.
It Twantekanaal ferbynt de Rangoon mei de Irrawaddydelta (of Ayeyarwadydelta), ea bekend as 'de ryskûm fan Aazje'. De rivierdelta hat sa'n 1000 km² oan teakbosk en mangrovesompen; in protte dêrfan wurdt rûge en drûchlein om plak te meitsjen foar de bou fan rys.
List fan planetoïden 93701-93800
Dit is in list fan planetoïden 93701-93800.
Jarmûk (rivier)
thumb|De Jarmûk mei in ynstoarte brêge De Jarmûk, (Arabysk:اليرموك, Hebriuwsk: נהר הירמוך,) is de grutste sydrivier fan de rivier de Jordaan.
De Jarmûk is de grinsrivier tusken Syrje en Jordaanje en fierder steamôf de grins tusken Israel en Jordaanje.
Op 20 augustus 636 krige dêr de Slach by de Jarmûk syn beslach; it Arabysk-Islamityske Ryk fersloech doe de Byzantinen.
Grutte Priis Formule 1 fan Meksiko 2015
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Meksiko 2015 yn Meksiko-Stêd op 1 novimber. It wie de santjinde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2015. Hy waard op it Sirkwy Hermanos Rodríguez hâlden. De race waard hâlden oer 71 omgongen, op it 4,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 305,3 kilometer. It wie de earste grutte priis fan Meksiko sûnt 1992.
May Hill Arbuthnot Honor Lecture Award
De May Hill Arbuthnot Honor Lecture Award (ek wol koartwei de May Hill Arbuthnot Lecture neamd) is in Amerikaanske literatuerpriis en lêzing, dy't sûnt 1970 útrikt en organisearre wurdt troch de Association for Library Service to Children ("Feriening foar Biblioteektsjinsten oan Bern", ALSC), in ûnderdiel fan 'e American Library Association ("Amerikaanske Biblioteekferiening"; ALA). De priis skinkt erkenning oan in auteur of oare persoan dy't mei syn/har oeuvre of karriêre in wichtige bydrage levere hat oan de Amerikaanske berneliteratuer, en bestiet derút dat de winner dêroer in lêzing jaan mei oan in Amerikaanske universiteit foar de leden fan 'e ALSC, de ALA en oare belangstellenden. Dyselde lêzing wurdt neitiid publisearre yn Children & Libraries, it tydskrift fan 'e ALSC.
Los Angeles Times Book Prize
De Los Angeles Times Book Prize (almeast de L.A. Times Book Prize neamd) is in Amerikaanske literatuerpriis dy't sûnt 1980 elts jier yn ferskate kategoryen útrikt wurdt troch de krante de Los Angeles Times, út it Kalifornyske Los Angeles. Dizze prizen, dêr't in bedrach fan $1.000 de kategory oan ferbûn is, waarden oprjochte troch Art Seidenbaum, dy't fan 1978 oant 1985 as resinsint by de L.A. Times wurke. De prizen wurde útrikt op it jierliks Los Angeles Times Festival of Books, yn april.
Kategoryen
Op 't heden binne der 9 ûnderskate reguliere kategoryen:
Fierders binne der noch trije spesjale prizen:
De Art Seidenbaum Award for First Fiction is in priis foar debutearjende auteurs, dy't yn 1991 tafoege waard, in jier nei Seidenbaum syn ferstjerren. De Innovator's Award foarmet in erkenning foar skriuwers dy't ynnovatyf te wurk geane. En de Robert Kirsch Award, ta einbeslút, is in priis foar in libbene skriuwer mei in dúdlike konneksje mei it Amerikaanske Westen, waans bydrage oan 'e Amerikaanske letterkunde oft spesjale erkenning brek is. Dizze priis is ferneamd nei Robert Kirsch, dy't fan 1952 oant syn dea yn 1980 resinsint wie by de L.A. Times, en dy't oarspronklik it idee foar de L.A. Times Book Prize oppenearre. Foar in folsleine list mei winners yn alle kategoryen, sjoch op dizze side, op 'e Ingelske Wikipedy.
Jacoba van Velde
Catharina Jacoba van Velde (Den Haach, 10 maaie 1903 - Amsterdam, 7 septimber 1985) wie in Nederlânske skriuwster. Har romandebút De grote zaal ferskynde yn 1953 en waard yn 10 jier yn 13 talen oerset. By har libben waarden der sa'n 75.000 stiks fan De grote zaal ferkocht. Yn 2010 wurdt it boek yn it ramt fan de lanlike kampanje Nederland Leest fergees weijûn (22 oktober t/m 19 novimber) oan de leden fan alle iepenbiere bibleteken.
Jacoba wie de jongste út in hûshâlding fan fjouwer. Har heit wie yn har jeugd in protte ôfwêzich en har mem wie waskfrou. Sy gong oant har tsiende nei skoalle, mar makke harsels dochs ferskate talen eigen. Al mei santjin jier gong sy nei Parys om in dûnsoplieding te folgjen. Yn 1924 troude se mei de fioelist Harry Polah; sy treden op yn Berlyn. Letter foarme hja mei in manlike partner it dûnsduo Pola Maslowa & Rabanoff. Tegearre gienen se kabarets en fariëteeteaters by del yn in grut tal Europeeske lannen. Yn 1937 boaske sy oan de skriuwer Bob Clercx. Beide houliken bleaunen sûnder bern.