cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Robert fan Bruce, 6e hear fan Annandale
Oanspraken op 'e Skotske troan
Yn maaie 1295 stoar Annandale syn heit. Dêrop waard er yn eigen namme mei syn famyljebesittings beliend, en swarde er trou oan kening Edwert I fan Ingelân. Teffens krige er it amt fan kastelein fan it Kastiel fan Carlisle taparte, dat syn heit foàr him beklaaid hie. Datselde jiers wegere er gehoar te jaan oan in oprop fan 'e Skotske kening Jan om him by dy syn leger te jaan. Dêrop waarden de Skotske besittings fan it Hûs Bruce yn beslach nommen. De iepeningsset fan 'e Earste Skotske Unôfhinklikheidsoarloch wie yn 1296 in Skotske oanfal op Carlisle, dy't troch Annandale ôfslein waard. Neitiid focht er yn it leger fan Edwert I doe't de Ingelske kening letter dat jiers de Skotten fersloech yn 'e Slach by Dunbar en harren lân besette. Dêrop waarden him syn Skotske lânerijen weromjûn. Ek yn 1296 wertroude er mei in (wierskynlik folle jongere) Eleönoara, oer wa't fierders frijwol neat bekend is.
Lêste jierren en dea
Tsjin dy tiid wie Annandale âld en siik. Yn 1303 wist Edwert einlings en te'n lêsten hiele Skotlân te feroverjen, en alle Skotske lieders, wêrûnder de jonge Robert (mar mei útsûndering fan William Wallace), joegen har by in plechtichheid yn febrewaris 1304 formeel oan him oer. Dizze ûntwikkeling moat foar Annandale nei alle gedachten as in ferromming kommen wêze. Hy besleat doe sels ek werom te kearen nei Skotlân, mar stoar koart foàr 4 maart 1304 ûnderweis nei Annandale, yn 'e âlderdom fan 60 jier. Hy waard begroeven yn 'e Abdij fan Holm Cultram, yn Kumbria. Minder as twa jier letter soe syn soan Robert ta kening fan Skotlân kroane wurde.
Annandale yn 'e film
It byld dat in protte minsken fan Robert fan Bruce, 6e hear fan Annandale, hawwe sille is dat út 'e bekroande Hollywood-film Braveheart, út 1995. Dêryn waard syn rol fertolke troch de akteur Ian Bannen, en waard him de sykte lepra tatocht, wêrfoar't gjin histoarysk bewiismateriaal is. Fierders hat Annandale yn 'e film de hân yn it ferrie fan 'e frijheidsstrider William Wallace oan 'e Ingelsen, hoewol't er dêr yn it echt neat mei te krijen hie, om't er stoar yn 1304, wylst Wallace finzen nommen waard yn augustus 1305. Dejinge dy't wier efter dy die siet, wie de Skotske ridder Jan fan Menteith, dat in skoansoan fan Annandale syn dochter Kristina wie.
Pinksterbea
Eftergrûn
Veni, Creator Spiritus is noch altiten rûnom yn gebrûk yn fral de Roomsk-Katolike Tsjerke, dêr't it tradisjoneel songen wurdt as in gregoriaansk gesang. Mei't yn 'e hymne de Hillige Geast oanroppen wurdt om 'e sjongers te ferfoljen, wurdt it songen ûnder de liturgyske fiering fan it pinksterfeest, sawol ûnder de terts- as de fesperstsjinst. Teffens wurdt it songen by beskate formele gelegenheden, lykas it yngean troch nije kardinalen fan 'e Sikstynske Kapel, as der in nije paus keazen wurdt en soms ek by de wijinge fan preesters en biskoppen, de ynwijing fan tsjerkegebouwen en de iepening fan synoaden en oare tsjerklike gearkomsten. Ek yn 'e Anglikaanske Tsjerke wurdt Veni, Creator Spiritus by plechtichheden noch gauris songen.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan Veni, Creator Spiritus waard makke ûnder de titel Pinksterbea, troch klassyk oersetter Klaas Bruinsma, dy't letter benammen bekend is troch syn ferfrysking fan Homêros syn Ilias en Odyssee en in hiele rige Aldgrykske toanielstikken fan skriuwers as Sofokles, Aiskylos, Euripides en Aristofanes. Bruinsma publisearre syn fertaling yn 1982 yn it nûmer fan 26 maaie fan it tydskrift Opdracht, en nochris yn it pinksternû. fan 1983 fan it blêd Trijeresom.
Anaheim (Kalifornje)
Anaheim is in stêd yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje, oan 'e rivier de Santa Ana. Neffens materiaal fan 'e folkstelling fan 2010 hie it doe in befolking fan goed 336.000 minsken, en dêrmei is it de grutste stêd fan Orange County, mei't it rom 10.000 ynwenners mear hat as it deunby lizzend haadplak fan 'e county, Santa Ana. Fierders is Anaheim de tsiende stêd fan Kalifornje, en 54ste fan 'e hiele Feriene Steaten. It heart ta de agglomeraasje fan Los Angeles, dy't in ynwennertal fan goed 12,8 miljoen hat. Anaheim stiet fral bekend om't it de lokaasje is fan it wiidferneamde ferdivedaasjepark Disneyland.
Skiednis
Anaheim waard yn 1857 stifte troch in tal wynboeren út 'e omkriten fan Rothenburg ob der Tauber, yn 'e Beierske regio Franken, yn Súd-Dútslân. Hja neamden harren mienskip "Annaheim", nei de rivier de Santa Ana. Letter waard de stavering oanpast ta "Anaheim". De Californios, de Spaansktalige befolking fan Súd-Kalifornje dy't dêr al wenne foar't it gebiet yn 1848 by de Feriene Steaten kaam te hearren, neamden de Dútske delsetting Campo Alemán (Spaansk foar "Dútsk Fjild"). De druven waarden yn 'e 1880-er jierren troch in ynsektepleach ferrinnewearre, sadat de wynboeren oerstappe moasten op 'e kweek fan wâlnuten, sitroenen en sinesapels. Ít wie in treft dat harren krite krekt yn 1886 oansletten waard op it Amerikaansk spoar, wat it ferbouwen fan grutte hoemannichten fruchten en griente rendabel makke.
By de ferkiezings fan 1924 kaam it stedsbestjoer fan Anaheim yn 'e hannen fan leden fan 'e Ku Klux Klan (KKK). Oant dy tiid hiene de Dútske ymmigranten en harren neikommelingen it yn 'e stêd foar it sizzen hân, dy't bygelyks it neilibjen fan 'e Drûchlizzing (it ferbod op alkohol) net ôftwongen. De KKK-oanhingers wiene allegear protestantske nijynkommelingen, wylst de etnyske Dútsers út in mjuks fan protestanten en roomsen bestiene. Doe't de KKK oan 'e macht kaam, waarden alle roomske gemeentewurknimmers op steande foet ûntslein en wie it út mei it duldzjen fan alkoholkonsumpsje. Mei sokke maatregels makken se har sà ympopulêr dat der in sterke tsjinbeweging ûntstie dy't it yn 1925 slagge om by in spesjale ferkiezing it stedsbestjoer werom te feroverjen en de alle feroarings dy't de KKK trochfierd hie, werom te draaien. De pleatslike KKK stoarte dêrop al rillegau yn, en it KKK-krantsje moast slute nei in ferlerne rjochtsaak om kwealaster.
Op 17 july 1955 iepene it ferdivedaasjepark Disneyland yn Anaheim syn doarren. Sûnt is dat útwoeksen ta ien fan wrâlds meast besochte toeristyske trekpleisters. Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 1970 wie de befolking fan Anaheim doe noch foar 89,2% blank en foar 9,3% Latino. Yn 'e heale iuw dêrnei feroare dat tige fluch, oant by de folkstelling fan 2010 27,5% fan 'e befolking út blanken en 52,8% út Latino's bestie. Yn july 2012 foelen der yn Anaheim ferheftige ûngeregeldheden foar nei't de plysje twa notware kriminelen deasketten hie dy't behelle wiene yn 'e strjitbindes en de drugshannel. De demonstranten fermoeden rasistyske motiven foar de útkomst fan 'e sjitpartij, mei't de plysjes blank wiene en de beide deadlike slachtoffers Latino. De wrokgefoelens tsjin 'e autoriteiten waarden noch oanboaze troch de ûnderfertsjintwurdiging fan Latino's yn it stedsbestjoer. In protte Anaheimsters makken fan 'e opskuor gebrûk om winkels te plonderjen.
Anaheim hjoed de dei
De ekonomy fan Anaheim draait hjoed de dei fral op toerisme. De Walt Disney Company is fierwei de grutste wurkjouwer fan 'e stêd, mei goed 22.500 banen (ferlykjend: op it twadde plak stiet Kaiser Foundation Hospitals, in sikehûskloft, mei krapoan 3.700 banen). Njonken it wiidferneamde ferdivedaasjepark Disneyland hat Disney yn Anaheim ek noch de parken Disney California Adventure Park en Downtown Disney. Fierders stiet yn 'e stêd it Anaheim Convention Center, it grutste sealesintrum oan 'e Amerikaanske westkust, dêr't withoefolle nasjonale konferinsje holden wurde. De stêd stiet sadwaande fol mei hotels dy't de toeristen en konferinsjegongers betsjinje. Anaheim is ek de thúsbasis fan it heech oanskreaune iishockeyteam de Anaheim Ducks (foarhinne de Mighty Ducks), dat yn 2007 de Stanley Cup wûn, en it honkbalteam de Los Angeles Angels of Anaheim, dat yn 2002 lânskampioen waard.
Demografy
Neffens feiten fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Anaheim 9,3% âlder as 65 jier en 27,3% jonger as 18 jier. Fierders bestie 24,3% fan 'e húshâldings út ien persoan. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 52,8% Latino's (mei as grutste groep 46,0% Meksikanen); 27,5% blanken; 14,8% Aziaten (mei as grutste groepen 4,4% Fjetnamezen en 3,6% Filipino's); 2,8% swarten; 0,8% Yndianen; 0,5% Polyneziërs, Melaneziërs en Mikroneziërs, 0,8% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Klimaat
Anaheim hat in Mediterraan klimaat, mei waarme simmers en tige mylde, wiete winters. Yn augustus, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 32 °C, en yn desimber, de kâldste moanne, is dat 21 °C. Anaheim kriget jiers trochinoar 341,1 mm delslach; snie komt der net foar.
Lâniis
Lâniis is Iis dat op it lân, oars as seeiis. Lâniis dat net, of mar foar in lyts part, yn de simmer raant, wurdt meastentiids gletsjer neamd.
De grutste mannichte permanint lâniis leit op Antarktika en Grienlân en dy wurde ek wol iiskappen neamd.
De ûntwikkeling fan lâniis is wichtich foar de ferwachte seespegelstiging as gefolch fan it broeikaseffekt. It wetter, dat frijkomt as it soad lâniis ôfnimt, sil in bijdrage leverje oan de stiging fan de seespegel. It seeiis, dat op it wetter driuwt, lykas it iis op de Noardpoal, spilet dêryn gjin rol troch de wet fan Argimedes. Rânend lâniis fan bygelyks Griienlân en Antarktika lykwols hat wol gefolgen foar de seespegel.
De seespegel hat yn de 20e iuw trochstrings mei 0,1 oant 0,2 meter omheech gien, benammen troch opwaarming fan it seewetter en rânend lâniis. As de grutte mannichte lâniis op West-Antarktika folslein râne soe soe de seespegel wrâldwiid mei sa'n 6 meter stige. Lykwols wurdt feroaring op grutte skaal yn de 21 iuw net ferwachtsje. Under de iistiden hat in grut part fan Noard-Europa, de Alpen en Noard-Amearika mei lâniis bedobbe west. Destiids stie de seespegel ûngefear 125 meter leger as hjoed.
Neil fan Bruce
"Neil" (of "Nigel" of "Niall") "fan Bruce" (of "Bruce", "de Bruce", "fan Brus" of "de Brus") hat yn 'e Wikipedy ferskate betsjuttings:
Wipsturt- en piperfûgels
De wipsturt- en piperfûgels (wittenskiplike namme: Motacillidae) foarmje in famylje fan sjongfûgels yn de boppefamylje fan de Passeroidea yn it skift fan moskeftigen. Ta de famylje hearre de boumantsjes, langklauwen en pipers.
De famylje telt de neikommende fiif skaaien. Fan de twa monotypyske skaaien wurdt de ienige soarte hjir ek neamd:
De twa skaaien Dendronanthus en Motacilla wurde mea-inoar ek wol as wipsturten oantsjut. Lyksa wurde de skaaien Tmetothylacus, Macronyx en Anthus mea-inoar ek wol as piperfûgels oantsjut.
Mitch Bouyer
Mitch Bouyer (folút: Michel Bouyer; yn Wyoming), 1837 – oan 'e rivier de Little Bighorn (Montana), 25 juny 1876) wie in Amerikaan fan mingd etnysk komôf dy't yn it Wylde Westen as gids en tolk foar it Amerikaanske Leger wurke. Generaal John Gibbon neamde him "njonken Jim Bridger de bêste gids fan it lân." Bouyer wie ferbûn oan it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer. Hy kaam ûnder de Grutte Sû-Oarloch, yn 1876, yn 'e mande mei Custer en fiif kompanjyen fan syn rezjimint om yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn.
Famylje en komôf
Bouyer waard yn 1837 berne yn wat letter de Amerikaanske steat Wyoming wurde soe. Hy wie de soan fan Jean-Baptiste Bouyer, in Frânsk-Kanadeeske pelskeapman yn 'e tsjinst fan 'e Amerikaanske Bûntkompanjy, en dy syn Yndiaanske frou, dy't ta it folk fan 'e Eastlike Dakota hearde. Bouyer syn namme waard op ferskate manearen misstavere, as 'Boyer', 'Buoyer', 'Bowyer', 'Buazer' of 'Boye'. Syn Dakota-namme wie Kápaš.
Hy hie trije folle susters, dy't fan Marie, Anne en Thérèse hieten, en dy't in trijeling west lykje te hawwen dy't yn 1840 berne wie. Hy hie ek teminsten twa healbruorren, John Bouyer, berne omtrint 1845, dy't yn 1871 ophongen waard foar it fermoardzjen fan in ferkenner fan it Amerikaanske Leger by de earste legale eksekúsje yn 'e skiednis fan it Wyoming-territoarium, en Antoine Bouyer, berne omtrint 1852, dy't yn 1912 troch Walter Mason Camp ynterviewd waard. Neffens in ferklearring dy't John ôfjoech krekt foar't er terjochtsteld waard, moatte der noch mear healbruorren en -susters west hawwe dy't doe al stoarn wiene.
Iere jierren
Oer Bouyer syn jonkheid is frijwol neat bekend. Syn heit waard omtrint 1863 troch Yndianen fermoarde wylst er strûpen oan it setten wie. Bouyer sels wie yn 1868 as tolk wurksum yn Fort Phil Kearny, oan it Bozeman Trail yn Wyoming. Yn 'e hjerst fan 1869 troude er mei in jonge Krieske frou, dy't Ekster Bûtendoar hiet, mar bekend kaam te stean as Mary. Harren earste bern, dat ek Mary hiet, kaam yn 1870 te wrâld. Neitiid krigen se blykber ek noch in soan, dy't oarspronklik Tom hiet, mar letter de namme James Leforge oannaam.
Nei't er in hoart as tolk wurke hie, waard Bouyer ek aktyf as gids foar it Amerikaanske 2e Kavaleryrezjimint, wêrby't er in skoft wurke mei it lânmjitterstiim fan 'e Northern Pacific Railroad, dat de gaadlikste rûte foar dat spoar útsette. Fan 1872 ôf wie Bouyer yn 'e tsjinst fan it Amerikaanske Leger en wied er stasjonearre by it Krieë-Agintskip yn súdlik Montana, dêr't er benammen wurksum wie as tolk by petearen tusken legerofsieren en Krie-Yndianen.
De Slach oan de Little Bighorn
Yn 1876, ûnder de Grutte Sû-Oarloch tsjin 'e Lakota, de Noardlike Sjajinnen en de Noardlike Arapaho, fersocht luitenant-kolonel George Armstrong Custer dat Bouyer oan syn 7e Kavaleryrezjimint tafoege wurde soe, mei't er foar de simmerkampanje seis Krieske ferkenners tawiisd krigen hie, dy't it Ingelsk net machtich wiene. De rest fan Custer syn ferkenners wiene Arikara, mar dy kamen út Noard-Dakota en wiene net bekend mei it terrein yn Montana. Sadwaande waard Bouyer doe oerpleatst nei de 7e Kavalery, dêr't er as tolk aktyf wie by de kommunikaasje tusken de Custer en syn ofsieren en de seis Krieske ferkenners Blanke-Man-Regearret-Him, Giet-Foarút, Heal Giel Gesicht, Hierrige Mokassin, Krolhier en Wite Swan. Teffens koed er tsjinst dwaan as gids, mei't er súdlik Montana goed koe.
Op 'e iere moarn fan 25 juny 1876 beselskippe Bouyer de seis ferkenners, luitenant Charles Varnum, dy't it befel oer de ferkennersienheid fierde, en Custer sels nei in hichte dy't fan Crow's Nest ("Kraaienêst") neamd waard. Dêrwei koe men frij útsjen oer de Delling fan 'e Little Bighorn. De ferkenners waarden oanwizings foar de oanwêzigens fan in grutte keppel hynders yn 'e delling gewaar, en seagen de reek fan in grut tal kampfjurren, hoewol't it kamp sels net sichtber wie. Op grûn dêrfan en fan spoaren fan grutte groepen Yndianen dy't se yn 'e direkte omkriten fûn hiene, warskôge Heal Giel Gesicht Custer fia de tsjinsten fan Bouyer dat it om in útsûnderlik grut kamp gie. De generaal besleat likegoed om daliks oan te fallen, mei't er bang wie dat de oanwêzigens fan syn rezjimint al opmurken wie, en dat de Lakota en Sjajinnen alle kanten útspatte soene as er se net fluch ta in fjildslach twong. Dêrop spriek Heal Giel Gesicht fia tolk Mitch Bouyer dizze histoaryske en gauris oanhelle wurden tsjin Custer: "Jo en ik geane hjoed nei hûs oer in paad dat wy net kenne."
Ek Bouyer sels besocht Custer fan syn foarnommen oanfal ôf te bringen. Hy sei tsjin him: "Ik libje no al tritich jier lang mei dizze Yndianen gear, en dit is it grutste doarp dêr't ik ea fan heard haw." Doe't Custer net nei rede harkje woe, begûn Bouyer syn besittings wei te jaan, mei't er derfan oertsjûge wie dat er de kommende striid net oerlibje soe. Custer ferdielde syn rezjimint yn fjouweren. Trije kompanjyen soene ûnder majoar Marcus Reno út it suden wei oanfalle, nochris trije kompanjyen ûnder kaptein Frederick Benteen patrûljearren yn it súdwesten om in ûntsnapping fan 'e Yndianen ôf te snijen, en ien kompanjy beskerme ûnder kaptein Thomas McDougall de trage bagaazjetrein fan it rezjimint. Mei de oare fiif kompanjyen ried Custer in ein om mei de bedoeling om it doarp út it noarden wie oan te fallen. Bouyer waard yndield by Custer syn eigen detasjemint.
Om't der gjin oerlibbenen fan Custer syn fiif kompanjyen wiene en de tsjûgenissen fan 'e Lakota en Sjajinnen inoar tsjinsprieken, is net folslein dúdlik wat der dêrnei bard is. Wierskynlik besocht Custer by Minneconjou Ford de rivier de Little Bighorn oer te stekken om in wraam op it doarp te dwaan. De Yndianen wiene tsjin dy tiid lykwols klear foar him en dreaune him mei ferliezen werom de rivier oer. Yngraven oan 'e eastkant fan 'e rivier slagge net omdat de Amerikanen fan boppe-ôf, op 'e kliffen oan dy kant fan 'e rivier, ûnder fjoer nommen waarden. Wat begûn as in organisearre weromtocht, feroare troch de oanhâldende oanfallen fan 'e Yndianen al rillegau yn in gaoatyske flecht, wêrby't Custer likernôch twa en in heale kompanjy ferlear, oftewol de helte fan syn sterkte. Uteinlik loeken de Kompanjyen E, F en de helte fan C, har op 'e heuveltop fan Custer Hill werom, dêr't se al gau besingele rekken troch de Yndianen. Mitch Bouyer moat ta dizze groep heard hawwe.
Neffens de tsjûgenissen fan 'e Lakota waard it ferset op Custer Hill nei koarte tiid oerweldige troch in ferrassingsoanfal út noardeastlike rjochting wei, dy't oanfierd waard troch de opperhaden Mâl Hynder en Wite Bolle, en dy't troch de linys fan 'e kavalery hinne briek, mei it ynstoarten fan 'e kommandostruktuer ûnder de Amerikaanske troepen as gefolch. De measte soldaten dy't oant doe ta de striid oerlibbe hiene, sneuvelen dêr op 'e heuveltop, en dat is wêr't neffens de tradisjonele lêzing fan 'e foarfallen de Slach oan 'e Little Bighorn einige. Modern ûndersyk liket lykwols út te wizen dat der noch inkele tsientallen oerlibbenen wiene fan it gefjocht op 'e heuveltop, dy't in lêste wanhopige útbraak prebearren. Teminsten 28 liken fan Amerikaanske soldaten waarden oantroffen yn of op in rjochte line nei in djip ravyn, dat de namme Deep Ravine krige, op sa'n 250 m ôfstân fan Custer Hill. Dat liket it plak te wêzen dêr't de slach wier einige is.
Mitch Bouyer moat ûnder dy groep lêste oerlibbenen west hawwe. Troch in prêrjebrân kaam yn 1984 in grut diel fan it eardere slachfjild bleat te lizzen, wat argeologysk ûndersyk mooglik makke. Dêrby waard in (ûnfolsleine) skedel fûn, dy't identifisearre waard as Bouyer sines troch ferliking fan 'e gesichtsbonken mei de iennichste bekende foto fan him. Dy fynst waard dien op rom 200 m fan Custer Hill ôf, sa'n 45 m ferwidere fan it Deep Ravine. Op dat plak is neitiid ta Bouyer syn oantins in tinkstien pleatst. Bouyer moat in flamboyant figuer west hawwe; op de iennichste foto dy't fan him oerlevere is, hat er in bûntmûtse op dy't oan beide kanten fersierd is mei in opsette spjocht. Op 'e dei fan 'e Slach oan de Little Bighorn hied er in fest oan dat makke wie fan in swartbûnte keallehûd.
Popkultuer
Popkultuer (in ôfkoarting fan 'populêre kultuer') is in yn 'e 1960-er jierren yn 'e Westerske wrâld ûntstiene subkultuer, dy't him oankante tsjin 'e oerlevere noarmen en wearden en dy't dêroan utering joech troch ôfwikende klean en hierdracht. Dêrby foarme de popmuzyk in wichtich medium om gefoelens en ideeën út te dragen. Tsjintwurdich wurdt de popkultuer ornaris beskôge as de kombinaasje fan dy spesifike aktiviteiten, ideeën, kennis en doelen dy't yn in beskate maatskippij op in beskaat stuit dominant binne.
Yn 'e Westerske wrâld wurdt de popkultuer sterk beynfloede troch net allinnich popmuzyk, mar ek films, tillefyzje, fideospultsjes, strips, populêre literatuer, sport, moade, technologyske ûnwikkelings en fral ek it ynternet en de sosjale media. De popkultuer kringt troch yn alle hoeken en hernen fan it deistich libben fan 'e leden fan in maatskippij, ynsafier't dy harren der net aktyf fan ôfslute. Sadwaande kin popkultuer de opfettings fan yndividuën beynfloedzje. Popkultuer wurdt almeast beskôge as it tsjinstelde fan oare foarmen fan kultuer, lykas folkskultuer, arbeiderskultuer of hege kultuer.
James Deen
James Deen, echte namme: Bryan Matthew Sevilla (Los Angeles County (Kalifornje), 7 febrewaris 1986), is in rêstend Amerikaansk pornografysk akteur en regisseur fan mingd Joadsk, Dútsk, Ingelsk en Skotsk etnysk komôf. Hy sette yn 2004 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry. Deen ûntjoech him ta ien fan 'e bekendste manlike pornoakteurs en spile yn tûzenen films. Mei syn frij smelle lichemsbou falt er op tusken syn kollega's, dy't oer it algemien in spierd uterlik hawwe. Under syn fans binne in soad tinerfamkes. Deen is anno 2017 de winner fan 13 AVN Awards. Ein 2015 kamen ferskate pornoaktrises mei beskuldigings fan seksueel wangedrach fan Deen nei bûten ta, wêrby't it gie om sawol beropsmjittige as priveesitewaasjes.
Jonkheid en oplieding
Deen waard yn 1986 berne yn Los Angeles County, yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Hy groeide op yn Pasadena. Syn heit en mem wiene beide yngenieur, wêrby't syn heit spesjalisearre wie yn meganika en syn mem yn kompjûters en oare elektroanika. Deen syn pake oan heitekant kaam út Ohio, en syn eigen âlden (Deen syn oerpake en -beppe) wiene Sefardysk-Joadske ymmigranten út Istanbul, yn Turkije. Deen syn beppe oan heitekant kaam ek Ohio, en wie fan mingd Dútsk, Ingelsk en Skotsk etnysk komôf. De famylje fan Deen syn mem bestiet út Asjkenazyske Joaden dy't út East-Jeropa stamje. Yn 2004 slagge Deen foar de middelbere skoalle oan 'e La Cañada High School yn Pasadena. Tsjin dy tiid wiene syn âlden skieden, en loek er by syn heit yn. Hy folge kolleezjes oan it Pasadena City College en wurke dêrnjonken yn in Starbucks-kofjehûs.
Pornokarriêre
Doe't er santjin jier wie, besleat er it grûnwurk foar in karriêre as pornoakteur te lizzen troch om te gean mei fammen dy't konneksjes yn 'e pornoyndustry hiene. Fia-fia kaam er doe yn 'e kunde mei pornoaktrise Pamela Peaks, dy't him û.m. holp by it kiezen fan in gaadlike artystenamme. 'James Deen' wie in alternative stavering fan in âlde en heal fergetten bynamme fan sines dy't syn maten fan 'e middelbere skoalle him jûn hiene doe't er tolve jier wie, om't er smookte lykas akteur James Dean. It foel him lykwols earst noch net ta om in pornokarriêre oan 'e gong te krijen, mei't er, doe't er dêr yn 2004 mei úteinsette, kwealk achttjin jier wie en alhiel gjin ûnderfining foar de kamera hie.
Dean syn trochbraak kaam ein 2004, doe't Eon McKai him caste yn 'e film Art School Sluts. Yn 't earstoan wurke er benammen mei oan milfpornografyske films mei âldere aktrises as tsjinspylsters. Mei syn frij tingere lichemsbou falt Deen op tusken syn manlike kollega's, dy't oer it algemien in spierd uterlik hawwe. Dat hat foar him lykwols gjin behindering west om in grutte skare fans te garjen, dêr't, nei't it skynt, in protte tinerfamkes ûnder binne, in demografyske groep dy't yn 'e regel net daliks assosjearre wurdt mei it fandom fan 'e pornoyndustry. Sokke fans neame harrensels 'deenagers' (in wurdboarterij fan 'Deen' en 'teenagers'). Yn febrewaris 2012 stjoerde de Amerikaanske omrop ABC in ôflevering fan 'e aktualiteiterubryk ABC Nightline oer Deen út, mei as titel Porn's Boy Next Door ("De Buorjonge fan 'e Pornoyndustry"). Dêrfoar waarden sawol Deen as ferskaten fan syn jonge froulike fans ynterviewd. Ien fan 'e famkes omskreau him as de Ryan Gosling fan 'e pornoyndustry.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hie Deen begjin 2017 yn mear as 2.300 ûnderskate pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Red Light District, VCA Pictures, Diabolic Video, Zero Tolerance, New Sensations, Adam & Eve, Hustler Video, Digital Sin, Vivid Entertainment, Jules Jordan Video, Evil Angel, Sin City, Elegant Angel, Digital Playground, Anabolic Video, Penthouse, ClubJenna, Shane's World, Wicked Pictures en Devil's Film. Fierders hat er ek wol wurke foar minder bekende studio's, lykas Pure Play Media, Third Degree Films, Metro, Legend Video, Mile High Media, Platinum X Pictures, Coast to Coast Video en LFP Video, Inc. En teffens hat er in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder Reality Kings, Brazzers, Naughty America en Kink.com. Njonken syn aktearwurk is Deen (fan 2008 ôf) ek de regisseur fan likernôch tweintich pornofilms, dy't útbrocht binne by û.m. Evil Angel en syn eigen, yn 2011 oprjochte produksjestudio James Deen Productions.
Oant en mei 2016 hie Deen mar leafst 13 prestizjeuze AVN Awards (de Oscars fan 'e pornowrâld) wûn, wylst er foar nochris 74 nominearre wie. Yn 2009, doe't er foar it earst de priis yn 'e kategory 'manlike artyst fan it jier' takend krige, wied er mei 22 jier de jongste winner fan dy priis ea. Yn 2012 wûn er dy priis op 'e nij. Fierders wûn er twaris de AVN Award yn 'e kategory bêste triosekssêne en twaris de AVN Award yn 'e kategory bêste groepsekssêne. Ek wûn Deen njoggen Xbiz Awards en acht XRCO Awards.
Under syn karriêre as pornoakteur wurke Deen gear mei froulike aktrises as Ava Addams, Asa Akira, Anikka Albrite, Britney Amber, Andi Anderson, Eva Angelina, A.J. Applegate, Davia Ardell, Asia, Cherokee d'Ass, Veronica Avluv, Bridgette B, Briana Banks, Cassidy Banks, Sarah Banks, Nyomi Banxxx, Lanny Barby, Belladonna, Lexi Belle, Yurizan Beltrán, Breanne Benson, Nikki Benz, Maya Bijou, Carmella Bing, Audrey Bitoni, Tori Black, Vienna Black, Julia Bond, Abby Lee Brazil, Summer Brielle, Amy Brooke, Ashlynn Brooke, Jenna Brooks (Bambi Bliss), Hunter Bryce, Casey Calvert, Charisma Cappelli, Mercedes Carrera, Lily Carter, Vicki Chase, Adriana Chechik, Renae Cruz, Courtney Cummz, Miko Dai, Daisy Marie, Claire Dames, Dana DeArmond, Sophie Dee, Devon, Skin Diamond, Gia DiMarco, Kelly Divine, Tiffany Doll, Noelle Easton, Alana Evans, Ariella Ferrera, Jada Fire, Ashley Fires, Erica Fontes, Alexis Ford, Shay Fox, Ana Foxxx, Diamond Foxxx, Havana Ginger, Keisha Grey, Sasha Grey, Holly Halston, Dillion Harper, Nina Hartley, Allie Haze, Jenna Haze, Jenny Hendrix, Audrey Hollander, Kylie Ireland, Jewels Jade, Franceska Jaimes, Nikita von James, Jesse Jane, Jade Jantzen, Sara Jay, Jayden Jaymes, Dani Jensen, Peta Jensen, Jenaveve Jolie, Julia Ann, Victoria June, Kortney Kane, Kagney Linn Karter, Anissa Kate, Katsuni, Kimberly Kendall, Kerry Louise, London Keyes, Austin Kincaid, Kayden Kross, Remy LaCroix, Ava Lauren, Dyanna Lauren, Melissa Lauren, Eve Laurence, Shayla LaVeaux, Francesca Le, Brooklyn Lee, Jayden Lee, McKenzie Lee, Sharon Lee, Leilani Leeane, Leyla Lei, Mia Lelani, Shawna Lenée, Yasmine de Leon, Sunny Leone, Lea Lexis, Alina Li, Rebeca Linares, Lisa Ann, Alexis Love, Sinnamon Love, Shy Love, Mya Luanna, Kendra Lust, Chastity Lynn, Gina Lynn, Krissy Lynn, Nyomi Marcela, Madelyn Marie, Tanner Mayes, Jynx Maze, Marie McCray, Gianna Michaels, Maxi Mikita, Mariah Milano, Memphis Monroe, Carmel Moore, Cayden Moore, Mason Moore, Tiffany Mynx, Valentina Nappi, Mya Nichole, Skyla Novea, Aletta Ocean, Bree Olson, Gabriella Paltrova, Teagan Presley, Priva, Alanah Rae, Priya Rai, Romi Rain, Roxy Raye, Veronica Rayne, Riley Reid, Rhylee Richards, Amy Ried, Abby Rode, Veronica Rodriguez, Kristina Rose, Sativa Rose, Natalia Rossi, Rachel Roxxx, Trinity St. Clair,Katie St. Ives, Savanna Samson, Andy San Dimas, Hillary Scott, Vina Sky, Dakota Skye, Aurora Snow, Saya Song, Kendra Spade, Charmane Star, Lela Star, Cindy Starfall, Bobbi Starr, Rachel Starr, Riley Steele, Jada Stevens, Misty Stone, Stoya, Delilah Strong, Shyla Stylez, India Summer, Puma Swede, Mika Tan, Alexis Texas, Teanna Trump, Flower Tucci, Angelina Valentine, Megan Vaughn, Juelz Ventura, Dana Vespoli, Vicky Vette, Taylor Wane, Kelly Wells, Sienna West, Jennifer White, Ricki White en Harmony Wonder.
Yn april 2013 naam Deen in pornografyske sêne op mei realitytillefyzjestjer Farrah Abraham, dy't bekend wurden wie fan it tillefyzjeprogramma Teen Mom. Deen sei letter dat him earst frege wie om te bearen dat er in echte relaasje mei Abraham hie, by wize fan trúk om 'e sekssêne in by fersin útlekte sekstape lykje te litten. Hy sei dat er dat wegere hie: "Ast in sekstape fan in ferneamde frou makkest en dwaan wolst as wie dat in amateur-home video, dan hierst dêrfoar net in bekende pornostjer yn." Ek yn 2013 naam Deen yn in hotelkeamer yn New York in sekssêne op mei Jenn Tisdale, in blochster en komediënne ferbûn oan 'e online-krante The Huffington Post, nei't sy yngien wie op in iepen útnûging fan him op Twitter. Tisdale wurke oan 'e sêne mei ûnder de skûlnamme Gwen Derringer, en it resultaat waard yn 2014 útbrocht as ûnderdiel fan 'e dvd James Deen's Sex Tapes: Hotel Sex.
Yn febrewaris 2013 rjochte Deen de webside en webwinkel JamesDeenStore.com op, dêr't behalven Deen syn films en seksboartersguod ek it kleanmerk Deen's Baby Panda ferkocht wurdt. Yn july 2013 wurke Deen fierders gear mei pornoaktrise Andy San Dimas, de pornografyske app store MiKandi en Xbiz, in online-krante oer de Amerikaanske pornoyndustry, om 'e earste pornosêne te meitsjen dy't opnommen wie mei in Google Glass-kamerabril. Binnen 24 oeren waard de sinsurearre trailer op YouTube mear as 1 miljoen kear besjoen. De ûnsinsurearre ferzje waard publisearre op 'e webside fan MiKandi.
Deen wie ek aktyf op it reitsflak fan 'e pornoyndustry mei de bredere Amerikaanske maatskippij. Yn septimber 2012 naam Deen diel oan in parsekonferinsje mei oare tsjinstanners fan 'e saneamde Maatregel B fan it bestjoer fan Los Angeles County, in wetsfoarstel dat de pornoyndustry ferplichtsje soe om tenei foar eltse sekssêne kondooms te brûken. Op dy parsekonferinsje stelde Deen de grûnwetlikens fan sa'n maatregel yn 'e kiif. Yn jannewaris 2014 joech Deen him by it doe krekt oprjochte Adult Performer Advocacy Committee (APAC), in organisaasje dy't pornoakteurs fertsjintwurdiget, him ynset foar de beskerming fan 'e rjochten fan pornoakteurs, tasjocht op it neilibjen fan 'e besteande regeljouwing foar de pornoyndustry en foarstellen foar nije regels docht as dy nedich binne. Deen hat as skathâlder en as foarsitter fan it APAC tsjinne.
Mainstream-karriêre
Los fan yn wurk 'e pornoyndustry hat James Deen ek in eigen websearje presintearre mei as titel James Deen Loves Food. Dêryn gied er as resinsint by ferneamde restaurants del, mar ek by filialen fan fastfoodrestaurantkeatlings, om it iten te beoardieljen. Yn jannewaris 2013 brocht Deen fia in crowdfundingsaksje op 'e webside Kickstarter.com jild byinoar om 'e mainstream-steampunkwesternfilm Cowboys & Engines te meitsjen. De kampanje gie rom oer it yn 't foar stelde doel fan $100.000 yn 58 dagen hinne. Akteur Malcolm McDowell sei syn meiwurking ta oan 'e film. Ek yn 2013 spile Deen mei filmstjer Lindsay Lohan yn 'e mainstream-film The Canyons, ûnder rezjy fna Paul Schrader nei in senario fan Bret Easton Ellis.
Yn febrewaris 2013 waard Deen útnûge om it Pasadena City College te besykjen, dêr't er as tiner studearre hie. Perfester Hugo Schwyzer woe graach dat er dêre foar de studinten in lêzing hold oer syn karriêre yn 'e pornografy. Oarspronklik soe de lêzing foar in elk tagonklik wêze, mar doe't sawol Deen syn fans as anty-pornografy-demonstranten oankundigen derhinne te sillen, besleat men om 'e tagong te beheinen ta studinten fan 'e hegeskoalle. Neitiid waard Deen troch hegeskoallen en universiteiten út 'e hiele Feriene Steaten frege om te sprekken oer ûnderwerpen as wetjouwing oangeande pornografy, it gebrûk fan kondooms en foarbehoedsmiddels yn 'e pornoyndustry, en persoanlike relaasjes, media en seksualiteit yn it libben fan in pornoakteur.
Priveelibben
Deen identifisearret himsels mei it joadendom, mar mear yn 'e sin fan in kultuer as yn 'e sin fan in religy, mei't er net leauwich is. Fan 2005 oant 2011 hie Deen in relaasje mei pornoaktrise Joanna Angel. Neitiid gied er fan 2012 oant 2014 om mei pornoaktrise Stoya.
Beskuldings fan seksuaal wangedrach
Op 28 novimber 2015 waard Deen op Twitter beskuldige fan ferkrêfting yn 'e priveesfear troch pornoaktrise Stoya, mei wa't er earder in relaasje hân hie. Deen ûntkende yn alle toanaarden en omskreau Stoya har ferhaal as "ûnwier", "kwetsend" en "kwealasterlik". Joanna Angel, in oare âld-freondinne fan Deen, wie lykwols ien fan 'e earsten dy't Stoya byfoel. Doe't se te gast wie yn it praatprogramma The Jason Ellis Show, beskuldige Angel Deen fan seksuële mishanneling ûnder harren seis jier duorjende relaasje.
Neitiid kamen ferskate oare pornoaktrises nei foarren mei ferhalen fan mishanneling en seksueel wangedrach troch Deen, wêrûnder Tori Lux, Ashley Fires, Kora Peters, Nicki Blue, Lily LaBeau en Bree Olson, dy't útholden dat er ûnnedich gewelddiedich west hie by it opnimmen sekssênes mei harren. Amber Rayne fertelde dat Deen har op 'e set fan in pornofilm in kear stompt en dêrmei ferwûne hie, al hie se dat doedestiden opfet as in ûngemak en wie se letter mei Deen befreone rekke.
Beppie Melissen
Beppie Melissen (Mijdrecht, 26 maaie 1951) is in Nederlânsk aktrise, bekend fan ûnder oaren har gastrollen yn de telefyzjerige Jiskefet. Se is in jongere suster fan skriuwer en dichter Sipko Melissen.
Yn 1989 rjochte Melissen mei René van 't Hof en Leny Breederveld teätergroep Carver op dêr't se nog altyd oan ferbûn is.
GR-Paden
De GR-paden foarmje in netwurk fan langeôfstâns-kuierpaden (LAW) troch Europa, benammen yn Frankryk, Belgje, Nederlân en Spanje. GR binne de inisjalen fan de routepaden Grande Randonnée in Frankryk en Walloanje, en Groteroutepaden yn Flaanderen.
Paadwizers
De GR-paden binne yn Nederlân yn beide rjochtingen mei in wyt-read teken markearre mei stikkers, oanbrocht op dykmeubilêr, as mei ferve en yn kuiergidsen en op it webstee fan Wandelnet beskreaun. It is oan te rieden gebrûk te meitsjen fan sa'n gids as de webstee om’t de paadwizers yn it fjild wol ris ferdwine. It basisteken jout de rûte oan, en wurdt nei ferrin fan tiid werhelle om oan te jaan dat jo noch op it rjochte paad binne. In rjochting oanpassing wurdt yn Nederlân oanjûn mei in pylkje. De Europeeske paden hawwe njonken de nasjonale paadwizers in E-nûmer, bygelyks E11.
Phantom of the Opera (liet fan Iron Maiden)
Phantom of the Opera is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Iron Maiden yn 1979 en útbrocht waard op it album Iron Maiden, fan Iron Maiden út 1980. Phantom of the Opera wie it fjirde nûmer op it album.
Oer it nûmer
Phantom of the Opera is skreaun troch Steve Harris en is ynspirearre op de roman The Phantom of the Opera fan Gastoun Leroux út 1910. It nûmer duorret goed sân minuten en bestiet út ferskate parten.
Noard-Osseesje-Alaanje
Noard-Osseesje-Alaanje (Russysk: Респу́блика Се́верная Осе́тия–Ала́ния, Respûblika Severnaja Osetia-Alania; Ossetysk: Цӕгат Ирыстоны Аланийы Республикӕ) is in autonome republyk yn de Russyske Federaasje. De republyk leit yn de noardlike Kaukasus en de tafoeging Alaanje ferwiist nei it histoaryske keninkryk Alaanje.
Geology
De republyk leit op de noardlike hellingen fan de Grutte Kaukasus. Wat minder as de helte fan it grûngebiet bestiet út berchlân, de rest bestiet út leechlân en flakten mei tusken it berchlân in heuveleftige strook. It heechste punt fan de berch is de Kazbet (5033 meter).
Yn it gebiet lizze in soad rivieren. De belangrykste is de Terek, dy't bûten de republyk syn boarne hat op in hichte fan 2713 meter yn de gletsjers fan de Zilgachochiberch. De likernôch 600 kilometer lange rivier rint 110 kilometer troch Noard-Osseesje. Oare grutte rivieren binne û.o. de Oerûch (104 km), de Ardon (101 km), de Kambileevka (99 km) en de Gizeldon (81 km).
Skiednis
thumb|left|Wartuorren Yn de 7e iuw f. Kr. kolonisearren Skyten it gebiet en yn de 9e iuw n. Kr. wennen Alanen yn it gebiet, de foarfaars fan Osseten. Ut dy tiid binne noch wat bouwurken bekend lykas de wartuorren.
De fêsting Vladikavkas, tsjintwurdich de haadstêd, wie ien fan de earste Russyske militêre bûtenposten fan Osseesje.
It konflikt tusken Ruslân en Tsjetsjeenje yn de jierren 1990 en oan it begjin fan de 20e iuw waard oanlieding ta it útfieren fan ferskillende grutte terroristyske oanslaggen op it grûngebiet fan Noard-Osseesje. Besjoersorganen, fleanfjilden en legerbasissen dy't te meitsjen hiene mei de fijannelikheden yn Tsjetsjeenje wiene doelwit, mar ek de pro-Russyskke befolking fan Noard-Osseesje. thumb|left|250px|De 'Stêd fan de ingels' (begraafplak slachtoffers fan terrorisme yn Beslan Oarspronklik foarme it oan de rjochter kant fan de Terek lizzende Prigorodni-rajon ûnderdiel fan Ingûsjeesje. Nei de deportaasje fan de befolking troch Stalin nei Sintraal-Aazje waard dat diel yn 1944 oan Noard-Osseesje tawiisd. Fral de gizeling fan 1100 skoalbern en folwoeksenen yn de stêd Beslan yn 2004 troch Tsjetsjeenske terroristen krige in soad ynternasjonaal omtinken. 334 minsken kamen by de gizeling om it libben, wêrûnder 186 bern.
Ossetyske lieders stribje al langer nei de ferieniging fan Noard-Osseesje mei Súd-Osseesje en dêrmei ek de opname fan Súd-Osseesje yn de Russyske Federaasje. Op 31 maart 2022 ferkundige de Súd-Ossetyske president Antoli Bibilov dat Súd-Osseesje mei Noard-Osseesje ien wurde kin as it diel útmeitsje soe fan de Russyske Federaasje. Dyselde deis rôp ek president Sergei Ivanovitsj Menjailo fan Noard-Osseesje op ta ienwurding fan it Ossetyske folk. Ruslân stiet dêr posityf foar oer, mar lei de klam op de needsaak fan in referindum om de winsken fan it Ossetyske folk fêst te lizzen. Op 7 april 2022 sette Bibilov in proseduere op gong foar it hâlden fan twa refinda: ien oer in anneksaasje troch Ruslân en ien oer gearfoeging mei Noard-Osseesje.
Befolking
thumb|260px|Dargavs (stêd fan de deaden) De mearderheid fan de ynwenners bestiet út Osseten, dy't likernôch twatredde fan 'e befolking útmeitsje. De Osseten kinne opdield wurde yn Digoren (minderheid) en Ironen (mearderheid). De Ossetyske standertaal is op it Ironyske dialekt basearre. De mearderheid fan de Osseten is otterdoks-kristlik, in folle lytsere minderheid is islamitysk, mar de oarspronklike Ossetyske folksreligy is oant hjoeddedei noch net folslein ferdwûn. Njonken Russysk is it Ossetysk de taal yn it offisjele ferkear. Ossetysk heart ta de Iraanske taalgroep.
De tredde groep yn Noard-Osseesje binne de Ingûsjeten. Lytse folken yn it gebiet binne Armeenjers, Georgjers, Kûmukken en Ingûsjeten. thumb|260px|Lânskip by Fazikaû
Stêden
Likernôch de helte fan de ynwenners fan de republyk wenje yn de haadstêd Vladikavkas. Oare gruttere stêden binne Mosdok, Beslan en Alagir. Meiïnoar binne yn Noard-Osseesje-Alaanje seis stêden en ien plak mei in stedsk karakter.
* Ynwennertallen binne ôfkomstich fan it Russysktalige lemma, oproppen op 6 augustus 2022
List fan planetoïden 73501-73600
Dit is in list fan planetoïden 73501-73600.
It Swartkrús
It Swartkrús is in oarde tusken Noardburgum en de Kûkhernster Feart. Yn it ferline rûn de Harstewei ek oan de westkant fan de feart fierder en gie dêr oer yn de Simmerdyk. Mei de oanlis fan de Grinzer Strjitwei yn 1830 is de brêge opskood nei de strjitwei en krige dy de namme de Swarte Tille. Op ‘e westigge oan ‘e súdkant fan it âlde trasee fan de Harstewei hat yn it begjin fan de 20e iuw in flaaksfabryk stien. Dêr’t it fabryk stie, is hjoed-de-dei it wetterpark “Zwartkruis”.
Namme
De oarde It Swartkrús hat syn namme wierskynlik net krigen fan in poepekrús mar in oarsprong wurdt ferhelle yn ‘e sêge dy’t optekene waard troch Dam Jaarsma. Op ‘e trijesprong fan de Oastersingel fan Kûkherne mei de strjitwei kamen earder de Simmerdyk en de Harstewei byinoar. De Eekhoff kaart fan 1847 jout by de lettere oansluting fan de Simmerdyk op dy nije strjitwei fan 1830 oan bebouwing de namme het Zwarte Kruis. It giet nei alle gedachten om de herberge ’t Zwartkruis dy’t in swart krús yn it pannedak hie. Dat krús moat neffens de iennige optekene sêge weromgean op in earder krús op in soldategrêf. Dy sêge giet koartsein sa. Op in dei marsjearre in rezjimint soldaten lâns de strjitwei fan Ljouwert nei Grins. Doe’t ien fan dy soldaten stoar, hawwe syn kammeraten him yn ‘e berm begroeven. Om’t er roomsk wie hawwe se op dat plak in swart krús tusken it gers makke. Dêrnei waarden wat sinten sammele en waard oan de buorlju frege foar dat jild dat krús swart te hâlden. It earste swarte krús soe dus bedoeld west hawwe om dy ferstoarne kammeraat te earjen.
It begryp strjitwei liket it ferhaal tusken 1830 en 1847 te datearjen, mar betink dêrby dat dat earst yn 1968 opskreaun waard.
Barthelomeus Jacobus Schurer
Barthelomeus Jacobus Schurer (Makkingea, 15 april 1792 - Surhústerfean, 9 jannewaris 1888) wie in ûnderwizer en skoalhaad.
Libben en wurk
Hy wie in soan fan Jacobus Schurer en Janke Klazes. Yn 1807 waard er skoalmaster yn Gasteren (Anloo) en yn 1808 yn Eeksterfean. Hy boaske yn july 1814 oan Elizabeth Teunis Rinzema (1794-1855); sy krigen 13 bern.
Yn 1812 waard Schurer it earste haad fan de legere skoalle fan Surhústerfean. Hy krige yn 1822 in boek fan de minister, op foarstel fan de skoalopsjenner, foar syn iverigens en krewearjen foar it Onderwijzersgezelschap. By syn 50-jierrich jubileum op 11 nov. 1857 ferklearre er dat er al dy jierren by it ûnderwiis nea siik west hie. Op 1 novimber 1863 krige er earfol ûntslach en ƒ 386 pinsjoenjild. Teffens ûntfong yn 1859 in sulveren medalje fanwege de Kening foar 50 jier trouwe tsjinst.
Schurer stoar yn de âldens fan 95 jier en kaam te hôf yn Surhústerfean.
Op syn grêf yn Surhústerfean stiet:
Oergongskalinder foar 1700 (Oerisel, Utert)
Dit is de oergongskalinder foar 1700 fan Oerisel en Utert.
Leadsetten
Leadsetten is in druktechnyk, dêr’t lead yn it papier drukt wurdt.
Boeing B-29 Superfortress
De Boeing B-29 Superfortress wie in swiere Amerikaanske bommesmiter mei fjouwer propellermotors. De B-29 waard (as Boeing Model 345) neffens de easken fan de Amerikaanske loftmacht ûntwurpen. Dy hie ferlet fan in langeôfstânsbommesmiter dy't op grutte hichte operearje kinne moast. De earste flecht wie op 21 septimber 1942 (XB-29). It type waard bekend troch 6 augustus 1945 in atoombom Hiroshima te smiten; dat tastel hiet Enola Gay. De atoombom op Nagasaky waard troch de B-29 "Bockscar" smiten.
Koarte skiednis
De B-29 waard (as Boeing Model 345) ûntwurpen neffens de easken fan de Amerikaanske loftmacht, dy't ferlet hie fan in langeôfstânsbommesmiter dy't op grutte hichte operearje kinne moast. De earste flecht wie op 21 septimber 1942 (XB-29).
Leadsetten
It toetseboerd fan in leadsetmasine hat net folle fan dat op in kompjûter. Lofts steane de ûnderkast lettes, rjochts de kapitalen en yn de midden in tal spesjale tekens en sifers. It measte setwurk waard mei de lofterhân dien, mei de rjochterhân waard it oare fan de masine betsjinne, lykas it ynfoegjenfan spesjale tekens dy’t net yn it magasyn sieten, it wikseljen fan magasyn en it spasjearjen fan de tekst. Njonken de leadsetmasine stie in iepen bak mei smolten lead.
De matrizen hiene twa lettertypes: gewoan en healfet. Om in oare lettertype te brûken moast in oar magasyn brûkt wurde. Eltse matrys hie in ‘kaai’ dêr’t de matrys automatysk mei nei it krekte plak yn it magasyn distribuearre waard as de rigel yn lead getten wie. Net alle tekens wiene yn it magasyn oanwêzich. Dêrom moasten guon spesjale tekens mei de hân ynfoege wurde yn de rigel.
Drukkerij Efficiënt wie ien fan de lêste Nederlânske drukkerijen dy’t leadsetten brûkten.
Boeing B-29 Superfortress
Koarte skiednis
De B-29 wie de earste swiere bommesmiter fan de Amerikanen mei drukkabines, sadwaande koe de bemanning noflik har wurk dwaan op grutte hichte. De geskutskoepels koene allegearre op ôfstân betsjinne wurde, dat wie ek nij.
De B-29 is allinnich brûkt by de fronten yn de Stille Oseaan. Hie de oarloch langer duorre wiene se nei alle wierskyn ek yn Jeropa op it toaniel ferskynd. It tastel waard fan novimber 1944 ôf yn grutte oantallen ynset by bombardeminten op Japanske stêden, en smieten dus ek de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki. De B-29 wie ek yn de Koreaanske Oarloch operasjoneel.
Likernôch 80 tastellen hawwe yn de peroade 1950-1953 ûnder de namme Washington B.1 foar de Britske Royal Air Force (RAF) flein,; sy waarden ferfongen troch de Canberra mei stielmotoren. Ek by de Royal Australian Air Force haww twa eardere RAF Washington B.1 tsjinne. Yn Rusland hat Tupolev de B-29 neiboud mei de type-oantsjutting Tu-4 Bull, dy't ek tsjinne hawwe yn Sina.
Der binne sa'n 3970 eksimplaren fan de B-29 boud; 2756 troch Boeing, 668 troch Bell Aircraft Corporation en 536 troch Glenn Martin. Fan 1960 ôf oan waarden se ferfongen troch de Convair B-36 en de Boeing B-52.
De B-29 wie de foarrinner fan in rige troch Boeing makke bommesmiters, transportfleantugen, tankers, ferkenningsfleantugen en trainers. In transportfleanmasine dy't ôflaat waard fan de B-29 wie de C-97 (earste flecht yn 1944), folge troch de kommersjele fariant Boeing Model 377 Stratocruiser yn 1947. De tankerfariant fan de B-29 kaam yn 1948 as KB-29 en de fan it Model 377 ôflate KC-97 ferskynde yn 1950.
Technyske feiten
thumb|225px|De [[Enola Gay]] thumb|225px|B-29 boppe [[Koreaanske Oarloch|Koreä]]
Ojuungerel Ganchujagiin
Ojuungerel Ganchujagiin ('Ojuungerel' is de foarnamme en 'Ganchujagiin' in patronym; Mongoalske foarm: Ганхуягийн Оюунгэрэл, sekuerdere transliteraasje: Ganchujagijn Ojuungerel) (Ulaanbaatar, 1985) is in Mongoalsk model. Bûten Mongoalje wurdt har namme gauris ôfkoarte ta Ojuungerel Ganchujag.
Ganchujagiin wûn yn 2007 de skientmewedstryd Miss World Mongolia. Dêrtroch mocht se dat jiers har heitelân fertsjintwurdigje op 'e ynternasjonale Miss World-ferkiezing. Hja hat studearre oan 'e Humanitêre Universiteit fan Mongoalje en is fan doel om nei it beëinigjen fan har karriêre as model bankier te wurden.
Room (film út 2015)
Room is in Kanadeesk-Iersk-Britsk-Amerikaanske ûnôfhinklike dramafilm út 2015 ûnder rezjy fan Lenny Abrahamson, mei yn 'e haadrollen Brie Larson en de sânjierrige Jacob Tremblay. De film wie basearre op 'e roman mei deselde namme fan Emma Donoghue, dy't ek ferantwurdlik wie foar it senario. It ferhaal giet oer in jonge frou dy't al sân jier finzen holden wurdt troch in ûntfierder en ferkrêfter, mei in fiifjierrige soan dy't yn finzenskip te wrâld kommen is. As se witte te ûntsnappen, folget in drege oanpassing oan it libben yn frijheid. Room waard foar it earst fertoand op it Filmfestival fan Telluride en wie letter ek te sjen op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Toronto. De film krige rûnom loovjende resinsjes fan 'e filmkritisy, fral foar it aktearjen fan Larson en Tremblay. Larson wûn foar har rol sawol de Oscar as de Golden Globe foar bêste aktrise.
Plot
Yn Akron, yn 'e Amerikaanske steat Ohio, libje de 24-jierrige Joy Newsome en har 5-jierrige soan Jack yn in neat te skjin, mar tige stevich boud en lûdticht túnskuorke, dat se 'Keamer' neame. Se diele in bêd, húske, bad, tillefyzje en in hiel behindich kokenhoekje. It iennichste 'finster' is in skylight dat ûnberikbere heech yn it dak sit, en dêr't se inkeld de loft troch sjen kinne. Se wurde finzen holden troch in man dy't se 'Old Nick' neame, in bynamme dy't Joy him jûn hat om't se syn wiere namme net wit ("Old Nick" is eins in Ingelsktalich eufemisme foar de duvel).