cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jan Van Beers (dichter)
Biografy
Van Beers waard beïerdige op it Schoonselhof yn Antwerpen.
Filmfestival fan Las Vegas
It Filmfestival fan Las Vegas (Ingelsk: Las Vegas Film Festival), ôfkoarte ta LVFF, is in filmfestival dat elts jier yn april en/of maaie holden wurdt yn 'e Amerikaanske stêd Las Vegas, yn 'e steat Nevada. It evenemint rjochtet him op ûnôfhinklike films. Der wurde sawol lange as koarte films, en sawol Ingelsktalige as ûndertitele of neisyngronisearre oars-talige films draaid. Njonken de filmfertoanings sels omfettet it Filmfestival fan Las Vegas ek moetings en fraach- en antwurdsesjes fan it publyk mei de filmmakkers en de cast fan 'e fertoande films. Der wurde in stikmannich prizen útrikt, wêrfoar't de winners útornearre wurde troch in faksjuery.
Standing Buffalo Dakota Naasje
De Standing Buffalo Dakota Naasje (Ingelsk: Standing Buffalo Dakota Nation; Eastlik Dakota: Tatáŋka Nažíŋ Dakhóta Oyáte, útspr.: [ta'tã:ka na'ʒĩ: da'kʰo:ta o'ja:te]) is in Yndiaanske stamme-organisaasje yn Kanada, mei in eigen reservaat yn it suden fan 'e provinsje Saskatchewan. De stamme wurdt ek wol de Standing Buffalo Earste Naasje (Standing Buffalo First Nation) of de To-tay-go-nai Earste Naasje (To-tay-go-nai First Nation) neamd. ("Earste naasje" is in Kanadeeske oantsjutting foar in Yndianestam of -troep.) De Standing Buffalo Dakota Naasje waard as offisjele stamme-organisaasje oprjochte yn 1881, en hie neffens gegegevens út 2006 1.062 leden. It haadkertier is fêstige yn Fort Qu'Appelle, yn Saskatchewan. De leden fan 'e Standing Buffalo Dakota Naasje besteane út etnyske Sû (Sioux), nammentlik Eastlike Dakota fan 'e Sisseton- en Wahpeton-stammen.
Reservaat
De Standing Buffalo Dakota Naasje hat in eigen reservaat, te witten: it Standing Buffalo Reservaat 78 (Standing Buffalo 78 Reserve), dat in oerflak hat fan 22½ km². Fan 'e krapoan 1.100 leden fan 'e stamme wennen der yn 2006 411 yn it reservaat. Standing Buffalo heart ta de Federaasje fan Yndiaanske Naasjes fan Saskatchewan, in yntertribaal gearwurkingsferbân.
Skiednis
De Standing Buffalo Dakota Naasje is ien fan acht lytse Sû-stammen yn súdlik Saskatchewan en Manitoba, dy't dêr oan 'e ein fan 'e Dakota-Oarloch fan 1862 fêstige binne troch almeast Eastlike Dakota, nei harren flecht út 'e Amerikaanske steat Minnesota wei. It Kanadeeske regear erkent dizze "earste naasjes" en hat oan harren reservaten tawiisd, mar hâldt út dat se eins Amerikaanske flechtlingen binne, dy't inkeld yn Kanada tahâlde om't de Kroan sa freonlik is om dat ta te stean. Neffens dy riddenearring kinne de Sû yn Kanada dus gjin lânrjochten jilde litte. De Sû-stammen, oan 'e oare kant, hawwe lânkaarten en offisjele dokuminten fan foàr de kolonisaasje fan súdlik Saskatchewan en Manitoba, dêr't út blike soe dat dy krite doe wol deeglik ta harren wengebiet hearde. Dit is in juridysk toulûken dat al geande is sûnt de 1870-er jierren en dêr't mei koarten grif ek gjin ein oan komme sil.
De Standing Buffalo Dakota Naasje is neamd nei Steande Bizon (yn it Ingelsk Standing Buffalo en yn it oarspronklike Dakota Tatáŋka Nažíŋ), in kriger dy't yn 1871 opperhaad waard fan in Dakota-troep. Yn 1877 krige er tastimming fan it Kanadeeske regear om him mei syn folgelingen nei wenjen te setten oan 'e noardkant fan 'e Qu'Appelle-marren yn súdlik Saskatchewan, en yn 1881 waard dêre in reservaat foar de troep stifte. Tsjin 1901 wie de Standing Buffalo-troep selsfoarsjennend, mar in fersyk om mear lân waard yn 1903 ôfwiisd, ek al hiene de leden fan 'e troep oarspronklik mar 80 acres grûn per gesin fan fiif minsken krigen ynstee fan 'e gewoanlike 640 acres. Doe't de oerheidsgrûnen om it reservaat hinne, dy't de Standing Buffalo-troep foarhinne as haailannen brûkt hie, yn 1907 ferkocht waarden oan partikuliere eigners, hold dat in grutte tebeksetter foar de stamme yn, dy't fan dy tiid ôf ôfhinklik wie fan deihierarbeid om itende te bliuwen. Yn 1920, in jier foar syn dea, reizgje Steande Bizon noch hielendal nei it fiere Ottawa ta, om it Kanadeeske regear derta te bewegen en jou syn stamme mear lân, mar dat barde pas in fearnsiuw letter, yn 1956. Hjoed de dei binne buorkjen en deihierarbeid noch altiten de wichtichste ynkomsteboarnen fan 'e Standing Buffalo Dakota Naasje.
Yanosuke Watanabe
wie in Japansk fuotballer.
Zweibrücken
Zweibrücken is in kringfrije stêd yn it Dútske bûnslân Rynlân-Palts.
Flak foar it ein fan de Twadde Wrâldkriich waard Zweibrücken troch in bombardemint fan de Royal Air Force en de Royal Canadian Air Force hast folslein ferneatige. Mei mear as 80% ferneatiging hearde Zweibrücken ta de slimst troffen stêden fan Dútslân. Dy dei wurdt ek tsjintwurdich noch yn 'e folksmûle "Swarte Woansdei" (Schwarzer Mittwoch) neamd.
Stedsyndieling
Zweibrücken is te verdielen yn meardere stedsdielen. De doarpen Bubenhausen en Ernstweiler waarden yn 1926 by Zweibrücken yndield, yn 1938 folgen Ixheim en Niederauerbach. Yn 1972 wreide it stedsgebiet him út mei Mörsbach yn it noarden, Oberauerbach yn it noardeasten, Rimschweiler yn it suden, Mittelbach-Hengstbach yn it súdwesten en Wattweiler yn it wêst fan de stêd. De doarpen dy't yn 1972 by Zweibrücken yndield binne hawwe de status fan Ortsbezirk.
It besjen wurdich
Yn Zweibrücken is it barokke slot (1720-1730) it besjen wurdich. It eardere residinsjeslot fan de hartogen fan Zweibrücken waard yn de Twadde Wrâldkriich ferneatige, mar yn 1965 wer opboud. De saneamde Herzogvorstadt bestiet út ferskillende barokke gebouwen dy't yn de jierren 1762–1772 boud waarden. It hiele kompleks giet op ûntwerpen fan Christian Ludwig Hautt werom en waard yn de Twadde Wrâldkriich sparre foar ferneatiging. De gebouwen wurde tsjintwurdich troch de oerheid brûkt en it Stadtmuseum.
De âldste tsjerke fan Zweibrücken is de letgoatyske, protestantske Alexanderskirche (1493). Oare wichtige binnenstedstsjerken binne de Karlskirche (1708-1711), dy't yn opdracht fan kening Karel XII fan Sweden boud waard, en de nei de Twadde Wrâldkriich yn oare foarm werboude roomsk-katolike Heilig Kreuz Kirche.
Parken
De stêd telt in pear grutte parken.
Carthage (Tennessee)
Carthage is in plak (town) yn de Amerikaanske steat Tennessee, dat betsjoerlik ûnder Smith County falt. It plak is ferneamd nei it âlde Kartago.
Geografy
Carthage leit yn in heuvelich gebiet op it plak dêr't de rivieren de Cumberland en de Caney Fork by elkoar komme. South Carthage leit oan de oare kant fan de Cumberland.
De U.S. Route 70 rint fan east nei troch South Carthage, en is de wichtige ferbining mei Nashville yn it westen en Cookeville yn it easten.
Yoshimatsu Oyama
wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Osaka SC.
Witte Paarden
Witte Paarden ('Wite Hynders') is in buorskip yn de gemeente Stienwikerlân, yn de provinsje Oerisel. De buorskip leit yn de Kop fan Oerisel noardwestlik fan Stienwyk en de provinsjale wei N761 (pleatslik bekend as de Stienwikerwei) deun oer de Frysk-Oeriselske grins. Yn 2008 wennen der 160 minsken.
Skiednis
De namme Witte Paarden komt fan in herberch. Dy herberch wie eartiids in útspanning oan de wei Swol - Ljouwert, dêr't ek oernachte wurde koe, en ek de hynders nachts op stâl en fersoarge wurde koene. Yn 1953 besluet de gemeenteried fan de doetiidske gemeente Stienwikerwâld de buorskip nei de herberch te ferneamen
Lizzing
By Witte Paarden leit in brêge oer A32 en it spoar Stienwyk - Wolvegea. Troch it yn de lêste iistiid opdreaune sân, driuwwâlen, binne de omkriten fan Witte Paarden heuveleftich.
Eastlik fan Witte Paarden leit it geologysk monumint Wolterholten.
Ynljochtingetsjinst
In ynljochtingetsjinst is in geheime tsjinst dy't ferantwurdlik is foar it sammeljen, de analyze en de eksploitaasje fan ynformaasje dy't út in breed ferskaat oan boarnen wûn wurdt. It doel is om dêrmei de wetshanthavening, steatsfeilichheid en it politike en militêre regearingsbelied fan it eigen lân te ûnderstypjen. De middels om ynformaasje te sammeljen binne foar in diel iepenbier en foar in diel geheim, en kinne saken omfetsje as spionaazje, kommunikaasje-ûnderskepping, krypto-analyze, gearwurking mei oare ynljochtingetsjinsten, en it hifkjen fan gegevens út iepenbier beskikbere boarnen. It gearstallen fan brokjes ynformaasje út sokke útinoar rinnende boarnen ta koherinte ynljochtings en it trochjaan fan dy ynljochtings oan it eigen regear hjit ynljochtinge-analyze of ynljochtinge-evaluaasje.
Taken fan ynljochtingetsjinsten
Ynljochtingetsjinsten biede de folgjende tsjinsten oan harren regear: Under 'temûk yngripen om utens' kin falle (mar hoecht net te fallen): it fersprieden fan propaganda, wapenhannel om bûnsgenoaten fan it eigen lân te befoarriedzjen, it fermoardzjen fan politike tsjinstanners fan it eigen lân en/of it plannen en/of útfieren fan steatsgrepen.
Boarnen fan ynljochtingetsjinsten
Ynljochtingetsjinsten sammelje ynformaasje út in breed ferskaat oan boarnen, dy't út Ingelsktalich gebrûk allegear mei grut skreaune ôfkoartings mei it efterheaksel "-INT" (foar intelligence, "ynljochtings") oantsjut wurde. Dêrby giet it benammen om:
Foarbylden
Foarbylden fan ynljochtingestjinsten binne:
Treis-Karden
Treis-Karden is in Ortsgemeinde oan de Mûzel yn de lânkring Cochem-Zell yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts.
Bestjoer
Op 7 juny 1969 waarden de oant dan selstannige gemeenten Treis en Karden gearfoege. It wie sûnt it haadplak fan de ferbânsgemeente Treis-Karden. Yn 2014 waard de gemeente Treis-Karden mei alle dêrûnder fallende plakken by de ferbânsgemeente Cochem yndield.
Geografy
Treis-Karden bestiet út de dielen Treis en Karden. Treis leit rjochts fan de Mûzel tsjin de noardeastlike Hunsrück oan, wylst Karden lofts fan de Mûzel leit, dêr't de Eifel begjint.
By Karden hearre ek de buorskippen Klickerterhof en Windhäuser Höfe, wylst by Treis it Kleaster Marije Engelport en de buorskippen Auf Allmesch, Beurenhof, Gotteshäuserhof, Grenzhäuserhof, Honshäuserhof, Lützbach, Piesmühle en Wildburgmühle hearre.
Skiednis
Yn de 4e iuw stifte de hillige Kastor yn Karden in kristlike gemeente. De reliken fan de hillige ferhûzen yn de 9e iuw foar in part nei de Kastortsjerke fan Koblenz. Karden (Cardena) wie yn de iere tiid en midsiuwen fan grut belang en it oant 1802 besteande kollegiale stift sette in grut stimpel op de skiednis fann it plak. Karden wie it sintrum fan in aartsdiakonaat. Treis wie eartiids it haadplak fan it histoaryske Trechirgoa, in by it hartochdom Loataringen hearrend bestjoersdistrikt. It ústjerren fan de greveskaai feroarsake in soad strideraasje en dielen fan it goa wiene letter û.o. besit fan de paltsgreven fan Kar-Palts, de greven fan Virneburg, de greven fan Sponheim en fan Kar-Trier. Fan 10 maart 1944 oant 14 septimber 1944 bestie yn Treis in diel fan it konsintraasjekamp Bruttig-Treis.
Swimmen op de Paralympyske Simmerspullen 2008
De XIIIe Paralympyske Simmerspullen hiene plak yn Peking, de haadstêd fan de folksrepublyk Sina.
Manlju
{| width=60%
4 x 100 m Frije Slach
{| width=60%
Herfoarme tsjerke (Oostwold)
Skiednis
As foarbyld foar de bou fan de krústsjerke tsjinne de Nije Tsjerke yn de stêd Grins. By in útwreiding fan de tsjerke feroare it grûnplan fan it gryksk krús yn in latynsk krús, troch't ien fan de fjouwer earms (de súdlike) útwreide waard. Efter de tsjerke leit it hôf mei in pear 17e- en 18e-iuwske grêfstiennen.
De tsjerke is sûnt 1973 in ryksmonumint en ûndergyng yn de jierren 1970 in grutte restauraasje.
Yn 2020 moast de tsjerke sletten wurde nei't earder stikken fan it plafond op de grûn fûn waarden. De Tijdelijke Commissie Mijnbouwschade Groningen stelde fêst dat de skea feroarsake wie troch de gaswinning. Yn 2021 wurde de gewelven restaurearre.
Ynterieur
De tsjerke besit in monumintale preekstoel mei klankboerd, doophek en doopfont mei fykwurk. Fiif tsjerkebanken binne oerkape. De koperen kroanluchter stamt fan 1821.
Yn it achtsidige tuorke hinget in klok út 1807 fan de jitterij Van Bergen út Heiligerlee. It oerwurk is ek fan de firma Van Bergen en stamt út 1893. Fan in midsiuwske klok út 1400, dy't hjoeddedei yn it depot fan it Grinslânsk Museum bewarre wurdt, sil yn 2021 foar de tsjerke in replika getten wurde.
Oargel
De tsjerke hat in oargel fan de Hamburger Heinrich Hermann Freytag, in twamanualich oargel út 1811. Yn 1989 folge in restauraasje troch de oargelmakker A.H. de Graaf (1928-2014) út Leusden, dy't it oargel yn de oarspronklike steat werom brocht. It oargel hat achttjin registers, ferdield oer haadwurk en boppewurk. It pedaal is oanhongen.
Hifuyo Uchida
wie in Japansk fuotballer.
Sûkereifabryk 'Het Paard'
Sûkereifabryk 'Het Paard' wie in sûkereifabryk op de hoeke fan de Midstrjitte en de Hurddraversdyk op De Jouwer.
De iest dêr't de sûkereiwoartels drûge waarden stie oan de earste Bûtsingel (letter de Nutspleats). De ferwurking barde yn gebou "Het Paard" fan Sipke Taconis, eigener fan de Taconistún.
De namme "Het Paard" ferwiisde nei de oandriuwing fan de rosmole. Op elk blau pakje sûkerei stie it hynder ôfbylde. De earmeljuskofje waard dan ek wol it hynder', het paard of het peerd neamd. Letter waard op de pakjes ek wol de iest ôfbylde. Yn it fabryk wurken sa'n tsien oant tolve minsken.
It earste fabryk waard yn 1836 ferfongen troch in nije fabryk. Doe 't de fraach nei sûkerei werom rûn, stoppe it fabryk begjin tweintichste iuw. Yn 1911 waard it foarste diel fan it fabryk ôfbrutsen, ek in diel fan it hûs der njonken waard sloopt om romte te meitsjen foar de trams fan de NTM. It efterste diel fan "It Hynder" waard letter brûkt as kastferverij, branjehannel, brânwargaraazje en klokmakkerij.
USA Today
USA Today is in Amerikaansk nasjonaal deiblêd, rjochte op it middenklassesegmint fan 'e lêzersmerk, mei in oplaach fan krapoan 1.675.000 eksimplaren. Dizze krante waard yn 1982 oprjochte troch útjouwer Al Neuharth, en wurdt tsjintwurdich publisearre troch de Gannett Company. Mei de Wall Street Journal en de New York Times is it ien fan 'e trije meast lêzen Amerikaanske deiblêden. USA Today wurdt distribuëarre yn alle 50 Amerikaanske steaten, it Distrikt Kolumbia, Gûam, Porto Riko, Kanada en it Feriene Keninkryk. De krante is ek fergees online te lêzen. De haadredaksje is fêstige yn Tysons Corner, yn Firginia, ûnder de reek fan 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C. Deselde organisaasje is ek ferantwurdlik foar de susterkranten USA Weekend en USA Today Sports Weekly.
Arthur Rimbaud
Arthur Rimbaud, folút: Jean Nicolas Arthur Rimbaud (Frânske útspr.: [aʁ'tyʁ ʁɛ̃'bo]; Charleville, 20 oktober 1854 – Marseille, 10 novimber 1891), wie in Frânsk dichter en skriuwer dy't ôfkomstich wie út 'e Ardinnen. Hy hearde ta de saneamde dekadinte beweging, en hie troch syn koarte literêre karriêre in grutte ynfloed op 'e moderne Frânske literatuer, keunst en muzyk, wêrby't er as foarútrinder fan 'e lettere streaming fan it surreälisme beskôge wurde kin. Al syn poëzij skreau er op tige jonge jierren; hy joech syn literêre ambysjes op foar't er tweintich jier waard. Neitiid bereizge er, ûngeduerich dat er wie, trije wrâlddielen, foar't er yn 'e âlderdom fan 37 jier oan kanker kaam te ferstjerren.
Jonkheid
Arthur Rimbaud waard yn 1854 berne yn it plakje Charleville (no ûnderdiel fan Charleville-Mézières, yn it departemint Ardinnen, yn it noardeasten fan Frankryk). Hy wie de twadde fan fiif bern yn it gesin fan Frédéric Rimbaud, in Boergondysk legerkaptein fan etnysk Provânsaalsk komôf dy't Arabyske taalgidsen skreau en de Koraan oersette yn it Frânsk, en Vitalie Cuif, in deune en humorleaze frou fan Sjampeneesk komôf, dy't Rimbaud letter by himsels betitele as bouche d'ombre (de "mûle fan it tsjuster"). Rimbaud en syn bruorren en susters waarden grutbrocht troch syn mem allinnich, want syn heit wie fanwegen syn tsjinst yn it leger (û.m. yn 'e Krimoarloch en de Sardyske Kampanje) nea langer as in fearnsjier efterinoar oanwêzich. Fan 1860 ôf, sân jier nei syn trouwen, kaam er hielendal net mear thús, en de rest fan harren libben wiene Rimbaud syn âldelju skieden fan tafel en bêd, hoewol't se foar de wet oan harren dea ta troud bleaune. left|thumb|250px|Verlaine (hielendal lofts) en Rimbaud (op ien nei meast lofts) op in [[skilderij fan Henri Fantin-Latour, út 1872.]]
USA Today
Skiednis
Yn it fjirde fearnsjier fan 1985 ûntjoech USA Today him ta de op ien nei grutste kranten fan 'e Feriene Steaten, mei in deistige oplaach fan 1,4 miljoen eksimplaren. Op 6 maaie 1986 sette USA Today útein mei de publikaasje fan in ynternasjonale edysje fanút it Switserske Sjenêve. De krante hie syn meast mânske en bêst ferkeapjende edysje ea op 29 jannewaris 1988, doe't der in 78 siden tsjûke Super Bowl-edysje útbrocht waard (dy't foar mear as 44 siden út reklame bestie), wêrfan't 2.114.055 eksimplaren fan ferkocht waarden. Yn april 1995 rjochte USA Today syn webside op, USA Today Online, dêr't it deiblêd fergees lêzen wurde kin.
Arthur Rimbaud
Jonkheid
De earste jierren krigen de bern thús les fan frou Rimbaud, mar doe't er acht jier wie, waard de jonge Arthur nei skoalle stjoerd, al brocht en helle syn tige neigeanige mem him dêr eltse dei oant er fyftjin jier wie. As er thús wat misdie, moast Rimbaud hûndert Latynske fersregels út 'e holle leare, en as er dan by it opsizzen in flater makke, krige er foar straf gjin iten. It wie ek gjin wûnder dat de jonge Rimbaud in grouwéligen hekel oan learen krige. Uteinlik wist in priveelearaar dy't troch syn mem ynhierd waard, yn him belangstelling op te wekjen foar Grykske, Latynske en Frânske literatuer. Syn earste gedicht dat publisearre waard, wie Les Étrennes des Orphelins ("De Nijjierspresintsjes fan 'e Weesbern"), dat begjin 1870, doe't er fyftjin jier wie, yn it tydskrift La Revue pour Tous ferskynde. Datselde jiers skreau er, ûnder ynfloed fan Georges Izambard, in nije learaar dy't oan syn skoalle oansteld wie, it gedicht Ophélie, dat beskôge wurdt as ien fan syn bêste wurken.
Yn 'e simmer fan 1870, wylst hiele Frankryk yn opskuor wie troch de Frânsk-Dútske Oarloch, waard de skoalle fan Charleville sletten om as militêr hospitaal te fungearjen. Rimbaud waard ûngeduerich, en ein augustus rûn er fuort fan hûs en naam er as swartreizger it spoar nei Parys. Hy waard lykwols pakt en belâne yn Parys yn it tichthûs, dêr't er in wanhopich brief wei skreau oan Izambard. Nei't dy nei Parys ta reizge wie om syn frijlitting te bewurkmasterjen, ferbleau Rimbaud in hoartsje by de man en dy syn trije ûntroude muoikes yn Dowaai, mar tsien dagen nei't Izambard him úteinlik wer thúsbrocht hie, naaide er wer út. Hy begûn alkohol te drinken, makke him skuldich oan dieverij út winkels, brûkte ûnfoege taal yn syn gedichten en liet syn oansjen ferslûnzje. right|thumb|200px|De plakette dy't persiis in iuw nei dato te [[Brussel ûntbleate waard op it plak dêr't Rimbaud troch Verlaine besketten waard.]]
Rimbaud en Verlaine
Rimbaud stjoerde syn gedichten oan ferskate dichters, mar krige allinne mar antwurd fan 'e symbolist Paul Verlaine, dy't him in inkeltsje Parys stjoerde om't er syn Le Dormeur du Val ("De Slieper yn de Delling") yntrigearjend fûn. Ein septimber 1871 joech Rimbaud him sadwaande by Verlaine en dy't syn swiere, santjinjierrige frou Mathilde Mauté. De beide mannen begûnen in koarte mar fjoerige leafdesaffêre, krûde troch in wyld libben mei drank en hasj. Hoewol't it hiele Paryske literêre fermidden skokt wie troch Rimbaud syn hâlden en dragen, gied er yn dizze perioade troch mei it skriuwen fan poëzij dêr't tsjintwurdich heech by opsjoen wurdt en dy't syn tiid fier foarút wie. Verlaine koe net oer drank; hy mishannele sawol syn frou as harren poppe yn syn alkoholistyske razernij. Yn septimber 1872 liet er úteinlik syn gesin yn 'e steek om mei Rimbaud nei Londen ta út te piken, dêr't de beide dichters in earmoedich bestean laten yn Bloomsbury en Camden Town. Rimbaud sei letter dat er spyt hie fan dizze perioade fan syn libben, dy't er oerdeis fierhinne trochbrocht yn 'e lêskeamer fan it Britsk Museum, dêr't waarmte, ferljochting en skreau-ark fergees wiene.
Yn juny 1873 kearde Verlaine allinnich werom nei Parys, mar hoewol't se mei rûzje útinoar rekke wiene, begûn er Rimbaud al rillegau te missen. Hy stjoerde him in tillegram om him yn Brussel te moetsjen, en Rimbaud kaam, mar de reüny mislearre alhiel. Se wiene it hiele hoart deilis, en Verlaine socht soelaas yn alkohol. Op 'e moarn fan 10 july kocht er in revolver mei munysje, dêr't er om fjouweren dy middeis hinne Rimbaud mei te liif gie. Hy skeat twaris, en ien kûgel rekke de achttjinjierrige Rimbaud yn 'e lofterpols. Rimbaud die it hiele ynsidint earst ôf as wat ûnnoazels, mar doe't er fuort soe, en Verlaine him op 'e trein brocht, hold en droech dy him as wied er net goed by de holle. Nei eigen sizzen rekke Rimbaud benaud dat syn freon de hân oan himsels slaan soe, dat hy sette nei in plysje ta en frege dy om Verlaine te arrestearjen. Dêrop waard Verlaine oppakt op fertinking fan besykjen ta moard, al waard dy oanklacht úteinlik ferlichte ta ferwûning mei in fjoerwapen, wêrfoar't er twa jier finzenisstraf krige. left|thumb|200px|Arthur Rimbaud yn [[Harar (1883).]]
Rimbaud bejoech him neitiid wer nei Charleville, dêr't er syn proaza-wurk Une Saison en Enfer ("In Seizoen yn de Hel") foltôge, dat noch altiten beskôge wurdt as pionierswurk oangeande de streaming fan it symbolisme. Yn 1874 wenne er in fearnsjier gear yn Londen mei de dichter Germain Nouveau, wylst er syn Illuminations ("Ferljochtings") skreau. Verlaine mette er noch ien kear, yn maart 1875 yn it Dútske Stuttgart, nei dy syn frijlitting út it tichthûs en bekearing ta it roomsk-katolisisme. Tsjin dy tiid hie Rimbaud syn skriuwkarriêre folslein opjûn foar in normaler libben as sljochtwei wurkman. Guon biografen fan sines spekulearje dat er in ôfwearze krigen hie fan syn eardere wylde libbensstyl, of dat de domdrystens dêrfan de boarne fan syn kreätiviteit wie. Hoe't it ek sij, de rest fan syn libben produsearre Rimbaud op literêr mêd neat mear.
Reizen
Rimbaud sette útein mei in omdoarmjend bestean, wêrby't er rûnom op it apostelhynder troch Jeropa teach. Yn maaie 1876 naam er tsjinst by it KNIL om fergese oertocht te krijen nei Java, yn Nederlânsk-Ynje, mar doe't er dêr ienris wie, desertearre er al nei fjouwer moannen, en flechte it reinwâld yn. It slagge him en kear ynkognito per skip werom nei Frankryk; as er pakt wie, hied er as deserteur foar it fjoerpeloton kommen. Yn desimber 1878 sette Rimbaud nei Syprus ta, dêr't er yn 'e stêd Larnaka wurke as foarman yn in stiengat. It jiers dêrop moast er halje-trawalje nei Frankryk weromkeare mei in koarts dy't tyfus bliek te wêzen.
Yn 1880 sette Rimbaud him nei wenjen yn Aden, in Britske koloanje oan 'e súdpunt fan it Arabysk Skiereilân (dy't no ta Jemen heard), dêr't er wurksum wie as it haad fan it pleatslike kantoar fan 'e hannelsfirma Bardey. In pear jier letter stiek er de Golf fan Aden oer nei it Afrikaanske Abessynje, dêr't er yn 'e eastlike stêd Harar in nij kantoar foar Bardey opsette. Rimbaud wie de trêde Jeropeaan dy't Harar ea besocht hie, en de earste dy't der hannel dreau. Yn 1884 naam er ûntslach by Bardey en begûn er foar himsels as keapman yn kofje en fjoerwapens. Yn dyselde snuorje rekke er befreone mei de ras Makonnen, de gûverneur fan Harar foar de Abessynske keizer, dy't de heit wie fan 'e letter keizer Haile Selassy. right|thumb|200px|It grêf fan Rimbaud, yn syn berteplak [[Charleville-Mézières.]]
Ferstjerren
Yn febrewaris 1891, doe't er werom wie yn Aden, krige Rimbaud lêst fan 'e rjochterknibbel. Earst miende er dat it artritis wie, mar doe't behannelings neat joegen, en de pine oanboaze oant er der neat mear troch koe, reizge er nei Frankryk om himsels ûndersykje te litten. Foar't er ôfsette, rieplachte er in Britske dokter dy't syn krupsje by fersin foar tuberkulêre gewrichtsûntstekking oanseach, en him oanrette daliks syn skonk amputearje te litten. Nei't er op 7 maaie alle omballingen regele hie, reizge er per steamskip nei Frankryk, dêr't er syn skonk nei oankomst yn Marseille ôfsette liet. Pas nei de operaasje waard de juste diagnoaze steld: it wie in foarm fan bonkekanker, nei gedachten osteosarkoom. Rimbaud brocht in koart skoftke by syn famylje yn Noard-Frankryk troch, mar doe't er ein augustus besocht en reizgje werom nei Afrika, rekke er ûnderweis yn Frankryk al sa yn 'e minnichte, dat er yn Marseille opnommen waard yn itselde sikehûs dêr't earder syn skonk amputearre wie. Dêr brocht er twa en in heale moanne yn slimme pine troch, fersoarge troch syn jongere suster Isabelle, oant er op 10 novimber 1891 mei 37 jier ferstoar.
Mûzefalken
De mûzefalken, mûzebiters of mûzefangers (Buteoninae) binne in ûnderfamylje fan rôffûgels út de famylje fan de haukeftigen (Accipitridae). De ûnderfamylje hat 16 skaaien en sa'n 63 soarten. Binnen de haukfûgels steane de mûzefalken it tichtst by de gleeën (Milvinae) en de see-earnen (Haliaeetinae), sa dat dizze groepen ek wol ta deselde ûnderfamylje rekkene wurde, of dat inkele lea by in oare ûnderfamylje rekkene wurde (bygelyks de neisteande skaaien Ictinia, Rostrhamus en Helicolestes by de gleeën).
De mûzefalken binne middelgrutte oant grutte rôffûgels mei in lichemslingte fan 30 oant 110 cm en in wjukspanwiidte fan 8 oant 155 cm. Se hawwe in middellange, ôfrûne sturt en koarte teannen. Se binne minder linich as de earnen en de falken en harren lichemsbou is tige gaadlik foar lange glydflechten. De mûzefalken ite meast lytse of middelgrutte sûchdieren.
Ellsworth (Kansas)
Ellsworth is in stêd yn 'e midden fan 'e Amerikaanske steat Kansas. It is it haadplak fan it omlizzende Ellsworth County, en leit likernôch 130 km noardwestlik fan Wichita en 310 km west-súdwestlik fan Kansas City. Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Ellsworth doe in befolking fan goed 3.100 minsken. De stêd beslacht in oerflak fan 6,3 km².
Skiednis
Ellsworth ûntstie yn 1864 as in delsetting om it datselde jiers stifte Fort Ellsworth hinne. Trije jier letter, doe't it plak de status fan stêd krige, hie it al 3.000 ynwenners. Dy frij eksplosive befolkingsgroei wie te tankjen oan it feit dat Ellsworth oan 'e rûte lei dy't it Earste Transkontinintale Spoar gean soe, dat yn dy snuorje krekt oanlein waard. Datselde jiers (1867) berikte de nei it westen ta optsjende Kansas Pacific Railway, in ûnderdiel fan 'e Union Pacific Railroad, yndie Ellsworth, wêrnei't dat him ûntjoech ta in feestedsje, dêr't de keppels longhorns dy't út it súdlike Teksas wei oer in ôfstân fan 1.300 km fia it ferneamde Chisolm Trail nei it noarden ta dreaun waarden, yn 'e treinwagons laden waarden om ôffierd te wurden nei de slachthuzen fan Sint-Louis en Chicago.
Oer de woeste feestedsjes, dy't yn 'e tiid fan it Wylde Westen oan 'e foargrins fan 'e beskaving leine, waard doedestiden sein dat Abilene it earste wie en Dodge City it lêste, mar Ellsworth it meast goddeleas. Tsjin 'e midden fan 'e 1880-er jierren, neigeraden dat der mear spoarlinen oanlein waarden, naam de betsjutting fan Ellsworth foar de fleisyndustry ôf, al hold it noch lang de namme ien fan 'e wyldste stêden fan it Westen te wêzen. Der wiene withoefolle saloons, bordelen en gokhuzen, prostitúsje kaam rûnom foar en der fûnen geregeldwei nachtlike sjitpartijen plak tusken dronken cowboys.
Wild Bill Hickok, in grutte namme út 'e skiednis fan it Wylde Westen, besocht yn 1868 sheriff fan Ellsworth te wurden, mar waard by de ferkiezings ferslein (sheriff wie en is yn 'e Feriene Steaten in keazen amt). Wyatt Earp, in oar ferneamd wetstsjinner, wie àl in hoartsje sheriff yn Ellsworth, mar wist der net folle te bedijen. Pas tsjin 'e iuwwiksel ferlear Ellsworth syn wylde reputaasje.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Ellsworth 16,1% âlder as 65 jier en 17,0% jonger as 18 jier. Fierders bestie 35,9% fan 'e húshâldings út ien persoan. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 81,7% blanken; 9,3% swarten; 6,2% Latino's; 0,6% Yndianen; 0,4% Aziaten; 1,8% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Klimaat
Ellsworth hat in fochtich lânklimaat, mei waarme fochtige simmers en kâlde drûge winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 33 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 4 °C. Rekôrtemperatueren wiene 47 °C yn 1936 en –34 °C yn 1913. Ellsworth kriget jiers trochinoar 736,8 mm delslach, mei dêrûnder oer it hiele winterhealjier ferdield 42,1 sm snie. Maaie is fierwei de wietste moanne.
Masao Takada
wie in Japansk fuotballer.
Universiteit fan Stockholm
De Universiteit fan Stockholm (Stockholms universitet) is in steatsuniversiteit yn Stockholm. It is ien fan de 16 hegeskoallen en universiteiten yn de Sweedske haadstêd. De universiteit waard yn 1878 oprjochte en beheart ta de bêste hûndert hegeskoallen fan de wrâld.
Fakulteiten
De universiteit hat fjouwer fakulteiten:
De measte fakulteiten sitte op it grutte universiteitskomplek bûten it sintrum dat in eigen metrostasjon (Universitet) hat.
Marters (ûnderskaai)
De marters of ek wol gewoane marters (Latynske namme: Martes) foarmje in ûnderskaai fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan de rôfdieren (Carnivora), de famylje fan 'e martereftigen (Mustelidae), de ûnderfamylje fan 'e lytse marters (Mustelinae) en it skaai fan 'e marters (Martes). Ta dit ûnderskaai hearre seis soarten slanke linige martereftigen mei boarstelsturten, wêrûnder de stienmurd en de beamotter, dy't beide ek yn Fryslân foarkomme.
Reedriden op de Olympyske Winterspullen 1956
thumb|right|200px|De mar Misurina by Cortina d'Ampezzo dêr't it reedriden yn 1956 organisearre waard De Olympyske Winterspullen 1956, ek wol de VIIe Olympiade neamd, waarden yn 1956 yn Cortina d'Ampezzo, Itaalje hâlden. Dat wie fan 26 jannewaris oant en mei 5 febrewaris. It reedriden hie plak op de Mar Misurina
Medaljespegel
De top-4 fan lannen dy't by it reedriden medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen fan 1956.
Cheri Honkala
Cheri Honkala (folút: Cheri Lynn Honkala; útspr.: ['ʃɛri lɪn 'hɔŋkələ]; Minneapolis (Minnesota), 12 jannewaris 1963) is in Amerikaansk politika en ynternasjonaal ferneamd minskerjochte- en anty-earmoede-aktiviste fan mingd Yndiaansk-Finsk etnysk komôf. Hja is ien fan 'e oprjochters fan 'e Kensington Welfare Rights Union, in organisaasje dy't opkomt foar de rjochten fan 'e minderbedielden yn 'e Amerikaanske stêd Philadelphia. Yn 2011 besocht Honkala en wurd sheriff fan Philadelphia mei it ferkiezingsûnthjit dat se wegerje soe om hûsútsettings te ferrjochtsjen. Yn 2012 die se as fise-presidintskandidate foar de Griene Partij fan de Feriene Steaten mei oan 'e Amerikaanske presidintsferkiezings.
Jonkheid
Honkala waard yn 1963 yn earmoede berne yn Minneapolis, yn 'e noardlike Amerikaanske steat Minnesota. Har heit, Maynard Duane Honkala, wie fan Finsk etnysk komôf, wylst har mem in Sjajinne (Cheyenne) wie. Honkala groeide op yn in sfear fan húslik geweld, wêrby't har mem allegeduerigen mishannele waard troch har heit, en dat stilwei ûndergie út eangst dat se har bern kwytreitsje soe as se de autoriteiten om help frege. Uteinlik kaam de wierheid dochs út en waard Honkala út 'e hûs pleatst, wêrnei't se de rest fan har jonkheid trochbrocht yn njoggen ûnderskate bernetichthuzen.
Doe't se santjin jier wie, die har twa jier âldere broer Mark, dy't geastlike sûnensswierrichheden hie, himsels tekoart. Om't er gjin syktekostefersekering hie, wie de medyske soarch dy't syn libben rêde kinnen hie foar him ûnberikber. Tsjin dy tiid wie Honkala sels al in mem, te witten fan har soan Mark, dy't ferneamd wie nei syn omke. Fanwegen hierskulden waarden sy en har poppe út harren wente set, en wiene se twongen om yn har wite Chevrolet Camaro te libjen. Nettsjinsteande har allinnichsteande âlderskip en it feit dat se yn har auto wenne, wist Honkala dochs de middelbere skoalle ôf te meitsjen.
Koarte tiid letter waarden sy en har soan folslein dakleas doe't har (ûnfersekere) auto oan barrels riden waard troch in automobilist dy't ûnder ynfloed efter it stjoer siet. Honkala koe dy winter gjin inkeld opfanghûs fine dat har en har soan tegearre opnimme woe. Dêrop kreake se in leechsteande wenningwetwente. Letter soe se dêroer sizze: "Ik keas derfoar om yn 't libben te bliuwen, en ik keas derfoar om myn soan yn 't libben te hâlden."
Aktivisme
Wylst se noch yn Minneapolis wenne, rjochte Honkala de anty-earmoedegroepen Women, Work and Welfare ("Froulju, Wurk en Bystân") en Up and Out of Poverty Now ("Oerein en Ut 'e Earmoede No") op. Oan 'e ein fan tachtiger jierren ferfear se nei Philadelphia, yn 'e noardeastlike steat Pennsylvania, dêr't se yn 1991 yn 'e wyk Kensington ien fan 'e oprjochters wie fan 'e Kensington Welfare Rights Union (KWRU; "Bystânrjochtefakbûn fan Kensington"). Honkala organisearre oer in perioade fan 25 jier withoefolle protestaksjes, demonstraasjes en sit-ins, en wie ek behelle yn it opsetten fan ferskate tintedoarpen. Nei eigen sizzen is hja dêrby mear as 200 kear arrestearre foar boargerlike oerhearrichheid.
Sa kreaken Honkala en oare KWRU-leden yn 1993 in leechsteande roomske tsjerke en yn 1994 in groep leechsteande wenningwetwenten. Datselde jiers setten se yn 'e simmer in tige opfallend tintedoarp op op in leech perseel dêr't earder in fabryk ôfbaarnd wie. Om't it gemeentebestjoer fan Philadelphia net fêststelle koe wa't de eigner fan 'e grûn wie, koene se de dakleazen dêr net wei ferdriuwe, al moast men it tintedoarp in goed jier letter opjaan doe't in deunby streamende rivier bûten syn oeren trêde. Yn 1995 kampearren Honkala en ferskate oare KWRU-leden op 'e Independence Mall, deunby de Liberty Bell, ien fan 'e bekendste monuminten fan Philadelphia, om ek foar toeristen dúdlik te meitsjen hoe dreech oft de sitewaasje foar de earmen yn 'e stêd wie. Foar dy aksje krige se seis moanne selstraf ûnder betingst en in boete fan $250 foar "wenjen yn in park".
Yn oktober 1996 holden Honkala-en-dy in sit-in yn 'e rotonde fan it Steatskapitoal fan Pennsylvania yn Harrisburg, nei't de Republikeinske gûverneur (en lettere minister) Tom Ridge, dy't bekend stie om syn eigen wielderige libbensstyl, alle bystânútkearings frijwol ôfskaft hie. Yn april 1997 waard Honkala oppakt foar oertrêding fan in tagongsferbod, doe't se hutten foar dakleazen oan it bouwen wie op in leechsteand bedriuweterrein om't alle opfangsintra yn Philadelphia smoarfol sieten en de lju twongen wiene om op 'e dyk te libjen.
Yn july 1997 late Honkala in mars fan earmen, ûnder de namme March for Our Lives, fan 'e Liberty Bell yn Philadelphia nei it haadkertier fan 'e Feriene Naasjes yn New York. Dy aksje wie de opmjitte fan 'e Poor People's Economic Human Rights Campaign (PPEHRC; "Ekonomyske Minskerjochtekampanje fan 'e Earmen"), dêr't Honkala de nasjonaal koördinator fan waard. De PPEHRC ûntjoech him meitiid ta in nasjonale beweging en dé stim fan 'e earmen yn 'e Feriene Steaten. Troch har foaroansteande posysje yn dy organisaasje krige Honkala fan dy tiid ôf lanlike en sels ynternasjonale bekendheid. Yn 1999 waard har krewearjen bekroane doe't se tegearre mei dr. Juan Garcés de prestizjeuze Letelier-Moffitt Human Rights Award fan it Amerikaanske Ynstitút foar Beliedsstúdzjes wûn. Letter waard se twaris útnûge om it jierlikse Sosjale Wrâldfoarum (WSF) ta te sprekken, yn 2004 yn it Yndiaaske Bombay, en yn 2006 yn 'e Fenezolaanske haadstêd Caracas.
Polityk
Begjin 2011 stelde Honkala har op útnûging fan 'e Griene Partij fan de Feriene Steaten kandidaat foar it amt fan sheriff fan Philadelphia. Se ûnthiet de kiezers dat se wegerje soe om gesinnen dy't har hypteek net mear opbringe koene, út har huzen te setten. As in publisiteitsstunt ried se op op in hynder en mei in wite stetson op (om it byld fan 'e tradisjonele sheriff út it Wylde Westen op te roppen) troch de Allegheny Avenue, ien fan 'e haadstrjitten fan Philadelphia. Uteinlik einige se by de ferkiezing op it trêde plak mei rom 10.000 stimmen.
Yn 2012 waard Honkala troch Jill Stein, de presidintskandidate foar de Griene Partij, frege om har running mate te wurden. Nei't hja dêrmei ynstimd hie, waarden de beide froulju op 14 july, op 'e nasjonale konvinsje fan 'e Griene Partij, offisjeel nominearre as kandidaten foar de amten fan presidint en fise-presidint fan 'e Feriene Steaten. Harren programma, dat de Griene New Deal neamd waard, omfieme fjouwer haadpunten: ekonomyske lykberjochtiging; in oergong nei griene enerzjyfoarmen en miljeufreonlike produksjemetoaden; in yngripende herfoarming fan 'e finansjele sektor en fan 'e steatsfinânsjes; en it reparearjen fan 'e demokrasy troch de macht fan bedriuwen en fan 'e riken te beheinen.
Under de presidintskampanje waarden Honkala en Stein yn augustus 2012 yn Philadelphia arrestearre, doe't se by in protestaksje tsjin hûsútsettings it pleatslike filiaal fan 'e hypteekbank Fannie Mae besetten. Op 16 oktober waarden Honkala en Stein op 'e nij oppakt, doe't se besochten om tagong te krijen ta it twadde presidinsjele debat tusken Barack Obama en Mitt Romney, de kandidaten fan 'e beide grutte partijen. Uteinlik einigen Stein en Honkala by de ferkiezings op it fjirde plak, efter de beide grutte partijen en de Libertaryske Partij, mei krapoan 470.000 stimmen.
Priveelibben
Op har santjinde skonk Cheri Honkala, yn 1980, it libben oan har soan Mark, dy't letter bekendheid krije soe as de akteur en regisseur Mark Webber. Yn 1990 troude Honkala mei in fakbûnsfunksjonaris út Philadelphia, mei wa't se it jiers tefoaren op in konferinsje yn 'e kunde kommen wie, mar it houlik einige koarte tiid letter yn in skieding. Yn 2002 befoel Honkala fan in twadde soan, Guillermo Santos.
Nederlânske Publike Omrop
De stifting Nederlânske Publike Omrop, meastentiids ôfkoarte ta NPO, is, neffens artikel 2.2 fan de Mediawet 2008, oant 2020 oanwiisd as bestjoersorganisaasje fan it Nederlânske publike-omropbestel. Dizze organisaasje is oprjochte yn 2000. De top fan de organisaasje bestiet út in rie fan bestjoer en in rie fan tafersjoch.
De taken fan 'e NPO kinne gearfetten wurde as "it befoarderjen fan de gearwurking en koheezje tusken de lânlike omroppen, it programmearjen fan it media-oanbod, it ferdielen fan 'e budzjetten foar de ferskillende omroppen, it fersoargjen fan distribúsje, it stypjen fan omroppen by it ûndertiteljen, oankeap en ferkeap fan programma's en it útfieren fan selsstannich ûndersyk nei de kwaliteit en it imago fan radio, telefyzje en ynternet."
Vanda Vitus
Vanda Vitus, echte namme: Anita Vitus (7 juny 1979), is in rêstend Hongaarsk neakenmodel en pornografysk aktrise, dy't ûnder har karriêre gebrûk makke fan in ferskaat oan skûlnammen: Anita G., Anita Vanoa, Anita V, Anita Lopez, Fanny, Vanda, Varda, Vanda Curtis, Monica Vanda, Monique Vanda, Wanda Clooney, Wanda, Wendy en Valerie Rosen. Hja waard ûntdutsen troch de Frânske regisseur Pierre Woodman. Vitus wie fan 1997 oant 2006 wurksum yn sawol de Jeropeeske as de Amerikaanske pornoyndustry.
Libben en karriêre
Vitus waard yn 1979 berne yn Hongarije. Yn 1997, doe't se 18 jier wie, waard se ûntdutsen troch de Frânske pornoregisseur Pierre Woodman. Datselde jiers noch makke se har debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile se dêrnei yn totaal yn 95 films. Yn 't earstoan wurke se benammen gear mei Woodman, yn films dy't útbrocht waarden troch it Sweedske Private-label. De bekendste dêrfan wie Tatiana 1 (1997), it earste diel út Woodman syn Tatiana-trilogy. Fierders wurke se foar Private ek mei oan 'e dielen 1 en 3 fan The Uranus Experiment (1999), dy't yn it nijs kaam om't dy trilogy de earste swiertekrêftfrije sekssêne omfieme.
Dêrnjonken wie Vitus yn it begjin fan har karriêre ek aktyf foar oare Jeropeeske studio's, lykas it Dútske Magmafilm. Letter stiek se de Atlantyske Oseaan oer om wurk te sykjen yn 'e Amerikaanske pornoyndustry fan súdlik Kalifornje. Dêr wie se yn 't spier foar sokke foaroansteande labels as Diabolic Video, Vivid Entertainment, Adam & Eve, Hustler Video, New Sensations, Evil Angel, Anabolic Video, Sin City en Elegant Angel. Foar Evil Angels wie se te sjen yn ferskate dielen fan 'e Euro Angels-rige. Yn 2006 loek Vitus har út 'e pornoyndustry werom.
Lichemsskaaimerken
Vanda Vitus is blank en hat brún hier en brune eagen. Neffens har offisjele opjefte is se 1.65 m lang, mei in gewicht fan 49 kg. Hja hat in natuerlike kupmaat 34C.
The Rock
"The Rock" of "The Rocks" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Kinjiro Shimizu
wie in Japansk fuotballer.
Skiednis fan De Jouwer yn jiertallen
De skiednis fan De Jouwer yn jiertallen:
List fan planetoïden 77401-77500
Dit is in list fan planetoïden 77401-77500.
Panhandle fan Konettikut
De Panhandle fan Konettikut (Ingelsk: Connecticut Panhandle), letterlik it "panhânsel" fan Konettikut, is in lyts diel fan 'e Amerikaanske steat Konettikut dat útstiket nei it súdwesten ta. Dizze krite leit ynklamme tusken de buorsteat New York yn it súdwesten, westen en noarden, de rest fan Konettikut yn it noardeasten en de Long Island Sound, in see-earm fan 'e Atlantyske Oseaan, yn it súdeasten. De Panhandle fan Konettikut beslacht in oerflak fan 249 km² en hat 224.000 ynwenners, wat delkomt op in befolkingstichtens fan 899,6 minsken de km². It grutste plak yn 'e krite is Stamford, mei 128.000 ynwenners.
De Panhandle fan Konettikut omfiemet de stêden Darien, Greenwich, New Canaan en Stamford, en dêropta dielen fan Norwalk en Wilton. It is it meast wolfarrende diel fan Konettikut, mei ûnreplik goed dat ta it djoerste yn 'e hiele Feriene Steaten heart. It gebiet makke fan âlds bestjoerlik diel út fan Fairfield County, mar tsjintswurdich binne countys binne yn Konettikut ôfskaft as bestjoerslaach en fungearje se inkeld noch as statistysk gebiet.
Oarspronklik wie de grins fan Konettikut mei New York in rjochte line fan noard nei súd, mar oan 'e ein fan 'e santjinde iuw joech New York syn oanspraken op it gebiet dat de Panhandle fan Konettikut wurde soe op, om't dy krite kolonisearre wie troch lju út Konettikut, en de ynwenners sadwaande by Konettikut hearre woene. Yn ruil dêrfoar krige New York in gebiet fan gelikense grutte werom, besteande út in trijehoekige 'dûk' yn 'e grins fuort benoarden de Panhandle mei dêropta in stripe lân by de rest fan 'e grins lâns oan Massachusetts ta (dy krite stiet bekend as de Oblong, de "Rjochthoeke"). Tagelyk joech Konettikut syn oanspraken op Rye (New York) op. In ferdrach mei boppeneamde gebietsôfspraken waard op 28 novimber 1683 ûndertekene troch fertsjintwurdigers fan wat doe noch de Ingelske koloanjes New York en Konettikut wiene.
RTV Noord
RTV Noord is de regionale telefyzje- en radiostjoerder fan 'e Nederlânske provinsje Grinslân. De stjoerder waard 19 oktober 1977 oprjochte doe't de eardere RONO opdield waard yn Radio Fryslân (foar Fryslân), Radio Noord (foar Grinslân en Drinte) en Radio Oost (foar Gelderlân en Oerisel). Sûnt 1989 is Radio Noord in omrop eksklusyf foar de provinsje Grinslân.
Radio Noord
De radioôfdieling fan RTV Noord stjoert 24 oeren deis út op 97,5 MHz. De programmearing befettet in protte nijs út 'e regio, mar hat ek muzykprogramma's en útstjoerings yn it Grinslânsk dialekt. Tusken 6:00 en 19:00 oere binne der presintearre programma's; jûns en nachts wurdt oan ien stik troch muzyk draaid.
TV Noord
De telefyzjeôfdieling fan RTV Noord makke fan 1995 oant 2012 deis in oere telefyzje mei dêryn romte foar in healoere nijs, sport en eftergrûnen. Yn it oare healoere wienen ferskate programma's te besjen lykas Kunstschatten, Vrouger, en Cunera op vrijdag. Sûnt 2012 is de programmearing ynkoarte ta in healoere, dat bestimd is foar it programma Noord Vandaag. Nei it nijs en it waar is sûnt febrewaris 2013 wol wer it kwisprogramma Klouk te besjen.
Franz Heep
Franz Heep, Adolf Franz Heep, (Fachbach an der Lahn, 24 july 1902 - Parys, 4 maart 1978) wie in Brazyljaansk-Frânsk arsjitekt fan Dútsk komôf. Heep wie in oanhinger fan de Moderne Arsjitektuer en waard sterk fan de Bauhausstyl beynfloede.
Libben en wurk
Heep studearre arsjitektuer oan de Keunstskoalle yn Frankfurt am Main, dêr't er Adolf Meyer moete, waans assitint er oant dy syn dea yn 1929 wie. Begjin trittiger jierre ferfear er ney Parys dêr't er foar arsjitekt, ûntwerper en skilder Le Corbusier arbeide. Yn 1932 stifte er yn 'e mande mei de Poalske arsjitekt Jean Ginsberg (1905–1983) in arsjitekteburo, dat wenblokken ûtwurp mei tapassing fan Corbusier syn designprinsipes, bygelyks bouwurken oan de Avenue de Versailles (1933), Vion-Whitcomb Avenue (1934) en de Rue des Paturo (1935). Foar syn heit, de heechlearaar Johannes Heep, ûntwurp er 1933 in went yn Eschhofen by Limburg (Lahn). By in grutte ferbouwing yn 1988 ferlear dat hûs lykwols de measte oarspronklike skaaimerken.
Wurk (in kar)
thumb|hochkant|Edifício Itália yn São Paulo
Stalking
Yn 'e measte gefallen giet it by stalking lykwols om in opinoarsteapeling fan feiten dy't op harsels net strafber binne, lykas it efterneirinnen fan immen op 'e strjitte en yn iepenbiere gelegenheden lykas kafees en winkels, it oanhâldend skiljen, sms-en, skriuwen of e-mailen fan dyselde persoan en it stjoeren fan kado's oan dy persoan, lykas boeketten blommen of doaskes bonbons. It slachtoffer kin dêrtroch lykwols it gefoel krije terrorisearre te wurden, mei't hy of sy nea wit wat him of har no wer te wachtsjen stiet. Dat gefoel nimt noch ta neigeraden dat de stalker almar fierder ûntspoart en dingen begjint te dwaan lykas it tastjoeren fan deade bisten (pykjes, rotten, ensfh.), it uterjen fan mûnlinge en skriftlike bedrigings of it pleatsen fan rou-advertinsjes op namme fan it slachtoffer yn deiblêden.
Freddie Oversteegen
Oversteegen siet jierrenlang yn it bestjoer fan de Stichting Nasjonale Hannie Schaft-Betinking.
Op 15 april 2014 krigen Oversteegen en har suster allebeide it Mobilisaasje-oarlochskrús út hannen fan minister-presidint Mark Rutte. In bûtenwenstige eare, omdat de ûnderskieding ornaris troch de boargemaster útrikt wurdt.
Stalking
Stalking kin it bêste tsjingien wurde troch de stalker safolle mooglik te negearjen, om't ek in negative reäksje troch de stalker as in beleanning opfetten wurdt. As negearjen net wurket, is it it bêste en ûntnim de stalker de mooglikheid om noch kontakt op te nimmen mei it slachtoffer. Guon tillefoanmaatskippijen fiere dêrta it belied om by weromkearende klachten op it mêd fan stalking de tillefoanferbining fan 'e dieder ôf te sluten. Ek it nimmen fan in geheim tillefoannûmer troch it slachtoffer kin soms útkomst biede, al sille de measte stalkers dan nei oare mooglikheden sykje. Foarhinne wie it sa dat de plysje neat dwaan koe salang't in stalker gjin geweld brûkte of oare strafbere feiten die, mar sûnt 2000 is stalking yn Nederlân op himsels al strafber ûnder kêst 285b fan it Wetboek fan Strafrjocht.
Geologysk monumint Wolterholten
It geologysk monumint Wolterholten is in samling balstienen noardwestlik fan Stienwyk yn de gemeente Stienwikerlân yn de provinsje Oerisel.
It plak
De swerfstiennen lizze by de buorskip Witte Paarden, besuden Baars en noardlik fan Tuk. It geologysk monumint leit beklamme tusken de Rykswei 32 en it spoar Arnhim - Ljouwert, oan de ûnferhurde wei Wolterholten en op de westlike side fan de Woldberg.
Neist it monumint leit in heemtún. Op sa'n twa kilometer nei it easten lizze de balstiennen Koe en Kalf.
Skiednis
Doe't it ferkear fan Stienwyk nei it noarden drokker waard nei 1980, kaam der ferlet oan in autowei. Yn 1987-1988 waard noardlik fan Stienwyk de A32 oanlein. By de oanlis waard de Woldberch trochsnien en kamen der tsientallen stiennen boppe de grûn. Dêrmei makke Rykswettersteat it monumint.