cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
American Sniper (film)
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige American Sniper oer it algemien positive resinsjes, sa't it gefal wie yn 'e artikels dy't Todd McCarthy fan The Hollywood Reporter, Peter Travers fan Rolling Stone, Ignatiy Vishnevetsky fan The A.V. Club, Kenneth Turan fan 'e Los Angeles Times en James Berardinelli op syn eigen webside ReelViews deroer publisearren. Oaren, lykas Matt Taibbi yn Rolling Stone en Alex von Tunzelmann yn The Guardian fûnen dat de film in fierstente swart-wytbyld fan 'e Irakoarloch jout. Garett Reppenhagen, in slûpskutter by de kavalery fan it Amerikaanske Leger, foel yn in wolsprekkend artikel út nei de portrettearring fan Iraakske boargers yn American Sniper, dy't hy, oars as de Amerikaanske militêren yn 'e film, net beskôget as "barbaren", mar ûnderdiel fan freonlike kultuer dêr't de film neffens him ûntwittendheid, eangst en rasisme fierder foar oanfitere hat.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie American Sniper in goedkarringspersintaazje fan 72%, basearre op 294 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Oandreaun troch de wisse rezjy fan Clint Eastwood en in oangripend sintraal optreden fan Bradley Cooper bringt [de film] in ynkringende hulde oan syn wiere haadpersoan." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle American Sniper ek in goedkarringspersintaazje fan 72%, basearre op 48 resinsjes.
Opbringst
American Sniper brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $350,1 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $197 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $547,1 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $59 miljoen betsjut dat in winst fan $488,1 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie American Sniper yn Noard-Amearika de meast opbringende film fan 2014 en de op ien nei meast opbringende oarlochsfilm ea (nei Saving Private Ryan). Wrâldwiid wie it de meast opbringende oarlochsfilm aller tiden en de meast opbringende film út 'e karriêre fan Clint Eastwood. Neffens in berekkening fan it tydskrift Deadline Hollywood soe de skjinne winst fan American Sniper $243 miljoen bedroegen hawwe.
Prizen
Yn 2015 waard American Sniper nominearre foar seis Oscars, wêrûnder de prizen yn 'e kategoryen bêste film, bêste akteur (Bradley Cooper), bêste adaptearre senario, bêste filmmontaazje en bêste lûdsmixing. De film wûn ien Oscar, foar bêste lûdsmontaazje (Alan Robert Murray en Bub Asman). Fierders wûn American Sniper in Critics' Choice Award foar bêste akteur yn in aksjefilm (Cooper) en in MTV Movie Award foar bêste manlike akteur (Cooper). De film waard fierders nominearre foar twa BAFTA's, in Empire Award, twa Satellite Awards en in Saturn Award.
Kontroverse
American Sniper joech oanlieding ta frijwat kontroverse om't in protte minsken fûnen dat de Irakoarloch der iensidich yn beljochte waard. Boppedat fûnen tsjinstanners dat de film it libben ferhearlike fan in slûpskutter, dy't úteinlik net in soldaat mar in moardner wie. Der wiene demonstraasjes tsjin 'e film en der waard oproppen ta in boycot, hoewol't soks nei alle gedachten allinne mar in averjochts effekt hie.
Willem die Madocke maecte
Willem die Madocke maecte is de selsoantsjutting fan 'e fierders anonime, wierskynlik Eastflaamske skriuwer dy't omtrint 1260 it ferneamde Midnederlânske fabeleftige epysk gedicht Van den Vos Reynaerde skreau. Der is frijwol neat mei wissichheid oer de man bekend, útsein it yn syn skûlnamme besletten leine feit dat er de auteur wêze soe fan it fierders ûnbekende Madocke. (Hubert Lampo wol hawwe dat dy titel ferwize kin nei de Welske prins Madoc ap Owain, dy't neffens de leginde yn 1170 nei Amearika fear). Op grûn fan syn skriuwstyl en taaleigen binne taalhistoarisy fan tinken dat Willem die Madocke maecte ôfkomstich wie út 'e streek tusken Gint en Hulst.
Resint is men begûn te tinken oan Willem fan Boudelo (byneamd Willem Koarthals) as in mooglike kandidaat foar de wiere identiteit fan maecWillem die Madocke te. Willem Koarthals wie in lekebroer yn 'e abdij fan it Flaamske Boudelo en behearde foar de greven fan Flaanderen in sikehûs te Risel. Teffens kocht er foar it grevehûs ûnûntgûne grûnen oan en wied er midsman yn juridyske skelen. Ien fan syn grûnoankeapen wie fuort by it doarpke Absdale, tusken Hulst en Aksel, dêr't er ek in hûs hie, sa't bliken docht út akten fan 1267 en 1280. En krekt Absdale spilet in wichtige rol yn Van den Vos Reynaerde.
George Bird Grinnell
George Bird Grinnell (20 septimber 1849 – 11 april 1938) wie in Amerikaansk soölooch, antropolooch, etnolooch, histoarikus en publisist. Hy wie ien fan 'e earste natoerbeskermers fan 'e Feriene Steaten en sette him yn 't bysûnder yn foar it fuortbestean fan 'e slim bedrige Amerikaanske bizon. Fierders ferdjippe er him ek yn 'e kultuer fan 'e Yndiaanske folken fan 'e Grutte Flakten, dêr't er ferskate heech oanskreaune boeken oer publisearre.
Libben
George Bird Grinnell waard berne yn 'e Newyorkske wyk Brooklyn en studearre yn 1870 ôf oan 'e Universiteit fan Yale, te New Haven, mei in bachelorstitel yn soölogy, folge troch in doktoraat yn 1880. Oangeande syn wittenskiplik wurk konsintrearre er him op it mêd fan 'e noardlike Grutte Flakten, te begjinnen mei syn oanwêzigens, yn 1872, by de lêste grutte bizonjacht fan 'e Pâny (Pawnee). As doktoraalstudint beselskippe er generaal George Armstrong Custer op dy syn ekspedysje nei de Black Hills fan 1874, mar in selde oanstelling yn 1876, by de fjildtocht dy't einlings ta Custer syn delfal en dea yn 'e Slach oan de Little Bighorn liede soe, sloech er ôf.
Yn 1875 waard Grinnell troch kolonel William Ludlow, dy't er koe fan 'e ekspedysje nei de Black Hills yn it foargeande jier, útnûge foar in nije ekspedysje nei Montana en it doe krekt oprjochte Nasjonaal Park Yellowstone yn Wyoming. Op eigen manneboet foege Grinnell oan it ferslach fan dy ekspedysje in taheakke ta wêryn't er de omfang fan 'e streuperij yn Yellowstone dokumintearre. De ûnderfinings út dy jierren makken dat Grinnell him ûntjoech ta ien fan 'e earste natoerbeskermers fan 'e Feriene Steaten. Yn 1885, 1887 en 1891 besocht er de krite yn noardlik Montana dy't yn 1910 mei troch syn krewearjen it Nasjonaal Park Glacier wurde soe, en dêr't de nei him ferneamd Grinnellgletsjer leit. Yn 1899 makke er ûnderdiel út fan in wittenskiplike ekspedysje dy't de kust fan Alaska bestudearre.
Grinnell sette him syn hiele karriêre yn foar it behâld fan 'e lânseigen fauna fan Noard-Amearika, en publisearre wittenskiplike artikels en lobbyde by it Amerikaanske Kongres om 'e mei útstjerren bedrige bizon te rêden. Yn 1887 wied er, yn 'e mande mei û.m. generaal William Tecumseh Sherman, in held út 'e Boargeroarloch, en de lettere presidint Theodore Roosevelt, ien fan 'e oprjochters fan 'e Boone en Crockett Klub, dy't tawijd wie oan it behâld fan 'e Amerikaanske wyldernis. Mei it oannimmen fan 'e Beskermingswet foar Nasjonale Parken, yn 1894, krigen de natoerbeskermers einlings en te'n lêsten in wapen yn 'e hannen tsjin 'e neat-ûntsjende streupers, dy't de bizons fan Yellowstone tsjin 1902 werombrocht hiene ta net mear as 23 eksimplaren.
Njonken syn ynset foar natoerbehâld rekke Grinnell op 'e Grutte Flakten ek belutsen by de Yndianen. Hy lei him derop ta om antropology en skiednis te learen en sette útein mei de kultuer fan 'e Flakte-Yndianen te beskriuwen. Syn bekendste wurken binne dy oer de Sjajinnen (Cheyenne), wêrûnder The Fighting Cheyennes, út 1915, en it twadielige The Cheyenne Indians, út 1923. Hy beskreau ek it libben fan it Sjajinske opperhaad Lytse Wolf, mei wa't er goed befreone rekke. Teffens publisearre er boeken oer de kultueren fan 'e Pâny (Pawnee) en de Swartfuotten (Blackfeet). Grinnell stoar yn 1938.
Grutte Priis Formule 1 fan de Feriene Steaten 2007
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan de Feriene Steaten 2007 yn Indianapolis op 17 juny 2007. It wie de sânde race fan 17 races fan de Formule 1 yn 2007. Hy waard op de Indianapolis Motor Speedway hâlden. De race waard hâlden oer 73 omgongen, op it 4,2 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306 kilometer.
Santy Yndiaanske Organisaasje
De Santy Yndiaanske Organisaasje (Ingelsk: Santee Indian Organization) is in Yndiaanske stamme-organisaasje yn 'e Feriene Steaten mei erkenning op steatsnivo yn 'e steat Súd-Karolina. De stamme, dy't oprjochte waard yn 1972, stie foarhinne bekend ûnder de nammen White Oak Yndianemienskip (White Oak Indian Community) of White Oak Mienskip (White Oak Community) en ek wol as de Santy fan Holly Hill (Santee of Holly Hill).
Ynfrastruktuer
De Santy Yndiaanske Organisaasje hat likernôch 600 leden, mar beskikt net oer in eigen reservaat. It haadkertier is fêstige yn Holly Hill, yn Súd-Karolina. De leden besteane út etnyske Santy (Santee), dy't net betize wurde moatte mei Santy-Sû (Santee Sioux), mei't deselde namme ek in alternative oantsjutting is foar de Eastlike Dakota, ien fan 'e trije folksdielen fan 'e Sû (Sioux).
Erkenning
Hoewol't de Santy Yndiaanske Organisaasje al op 4 juny 1979 in petysje oanbea oan it Amerikaanske Buro fan Yndiaanske Saken (BIA), wat de gebrûklike earste stap is om federale erkenning oan te freegjen, is dat in tige dreech proses bleken, en rint dy oanfraach noch altiten. Underwilens is de organisaasje yn 2006 as in Yndiaanske stamme (de heechste fan trije mooglike gradaasjes) erkend troch de steat Súd-Karolina.
Gebed fan Joazef
It Gebed fan Joazef wie in algemien as apokryf beskôge religieuze tekst, besibbe oan it Alde Testamint fan 'e Bibel. It wie in pseudepigrafysk geskrift ûnder de namme fan Joazef, de soan fan 'e aartsfaar Jakob, dêr't net mei wissichheid fan sein wurde kin oft it fan joadske of fan kristlike oarsprong wie. Der binne mar trije fragminten, yn 'e foarm fan sitaten yn wurken fan oare skriuwers, fan oerlevere, mar dêr kin út opmakke wurde dat it Gebed fan Joazef fertelde dat de aartsfaar Jakob in ynkarnaasje fan 'e ingel Israel wie, dy't mei de aartsingel Uriël wedivere om wa't yn 'e himel de heechste rang hawwe soe. It moat skreaun wêze yn 'e earste iuw, yn itsij it Arameesk (as it fan joadske oarsprong wie), itsij it Gryksk (as it in kristlike tekst wie).
Griis Burd
Griis Burd (Ingelsk: Grey Beard; ?, 18?? – Sint-Augustinus (Floarida), 1875), wie in opperhaad en medisynman fan 'e Súdlike Sjajinnen (Southern Cheyenne), in Yndiaansk folk fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Hy wie in lieder fan 'e Hûnskrigers, it grutste en ynfloedrykste fan 'e seis krigersgenoatskippen fan 'e Sjajinnen.
Libben
It is ûnbekend wannear't Griis Burd berne waard. Yn 1857 wied er belutsen by de skermutseling mei de Amerikaanske troepen fan Edwin Vose Sumner, oan 'e rivier de Kansas. Tsien jier letter, yn 1867, krige er ferneamdheid ûnder de blanken troch syn fûleindige striid tsjin troepen ûnder de generaals Winfield Scott Hancock en George Armstrong Custer om foar te kommen dat it spoar fan 'e Kansas Pacific Railroad troch Yndiaansk gebiet oanlein wurde soe. It Ferdrach fan Medicine Lodge, fan oktober 1867, wegere er te ûndertekenjen. Hy wie net oanwêzich by de Slach by Summit Springs, dêr't yn 1869 de Hûnskrigers frijwol útrûge waarden, en sette de striid tsjin 'e Amerikanen fuort oant 1871, doe't er him mei syn folgelingen yn it reservaat fêstige dat de Súdlike Sjajinnen tawiisd wie yn it westen fan it Yndiaanske Territoarium (it tsjintwurdige Oklahoma).
Yn wat bekend kommen is te stean as de Oarloch fan de Reade Rivier begûn er yn 1874 mei guon oare Súdlike Sjajinske opperhaden boerespultsjes en delsettings fan blanke kolonisten te oerfallen, út frustraasje oer de oanhâldende blanke jacht op 'e Amerikaanske bizon, dy't dat bist úteinlik op it rântsje fan it útstjerren bringe soe, en dy't doe by 't winter al hongersneed yn 'e reservaten feroarsake. Nei harren dielname oan 'e Twadde Slach by Adobe Walls, yn juny 1874, holden hy en syn folgelingen har in hoart beskûl yn wat no de Oklahoma Panhandle is (it "panhânsel" of útstykjende part fan dy steat yn it westen).
Gebed fan Joazef
Oerlevering en oarsprong
It Gebed fan Joazef wie yn 'e Aldheid rûnom bekend, en de kristlike tsjerkfaar Origenes omskreau it as "in geskrift dêr't men net omhinne kin". Fierdersoan hold er út dat it yn gebrûk wie ûnder de joaden. Fragmint A, it langste, is oerlevere yn Origenes syn Kommentaar op it Evangeelje fan Jehannes. Fragmint B, ien inkele sin, is oerlevere yn Boek VI fan 'e Præparatio Evangelica fan Eusebius, en krektlyk yn it Kommentaar op Genesis, fan Prokopius fan Gaza, en yn in samling fan 'e geskriften fan Origenes dy't ornaris bekendstiet as de Philokalia. Fragmint C, dat ek yn 'e Philokalia oerlevere is, parafrasearret Fragminten A en B. De titel "Gebed fan Joazef" kin fûn wurde yn withoefolle dokuminten út 'e Aldheid. Ut 'e Stigometry fan Nisefoarus docht fierders noch bliken dat it Gebed fan Joazef oarspronklik út 1100 regels bestie.
Irvine (Kalifornje)
Irvine (útspr.: ['œɹva:in]) is in stêd yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje, dy't pas oan it begjin fan 'e santiger jierren fan 'e tweintichste iuw ûntstien is as in planearre stêd. Fanwegen syn goede ûnderwiis, húsfêsting en wurkgelegenheid waard de stêd yn 2012 troch de webside CNNMoney.com útkeazen as it op fiif nei bêste plak om te wenjen yn 'e Feriene Steaten. Neffens in offisjele skatting út 2013 hie Irvine doe krapoan 224.000 ynwenners, wêrmei't it nei Anaheim en Santa Ana de 3de stêd fan Orange County is, en fierders de 16de stêd fan Kalifornje en de 96ste fan 'e Feriene Steaten. Irvine heart ta de stêdekloft fan Los Angeles, dy't yn 2012 in befolking fan rom 12,8 miljoen hie.
Gebed fan Joazef
Oerlevering en oarsprong
Fanwegen de beheindens fan it oerlevere part fan 'e tekst is it frijwol ûnmooglik om it komôf derfan te bepalen. Guon saakkundigen beskôgje it as joadsk-kristlik, oaren as gnostysk, wer oaren as joadsk anty-kristlik, en wer oaren as kristlik anty-joadsk. De grutste oanhing hat lykwols de teory dat Origenes it by it rjochte ein hie, en dat it hjir om in joadske tekst giet.
Irvine (Kalifornje)
Skiednis
Yn 1864 kochten James Irvine sr. en trije partners in grutte stripe lân yn súdlik Kalifornje oan. Fjirtjin jier letter, yn 1878, kocht Irvine syn partners út en waard er de iennichste eigner fan it gebiet, dêr't er in ranch (in grutte feepleats) stifte. Nei't Irvine yn 1886 stoarn wie, rjochte syn soan, James Irvine jr., The Irvine Company op en feroare de ranch fan in feehâlderij yn in lânboubedriuw dêr't oliven en sitrusfruchten en letter ek limabeane ferboud waarden. Yn 1888 waard benoarden San Diego in spoarstasjon nei James Irvine jr. ferneamd, en de delsetting dy't dêromhinne groeide, kaam Myford te hjitten, nei Irvine syn soan (om't der yn Calaveras County al in postkantoar mei de namme Irvine wie). Yn 1914 waard it plakje lykwols dochs noch omneamd ta Irvine.
Gebed fan Joazef
Oerlevere fragminten
De tekst fan Fragmint B is ien inkele regel, dêr't Jakob yn seit:
Irvine (Kalifornje)
Skiednis
James Irvine jr. stoar yn 1947, doe't er tachtich jier wie. Syn soan Myford Irvine naam de lieding oer The Irvine Company oer, en sette útein mei dielen fan it grûngebiet fan 'e Irvines frij te jaan foar stedsûntwikkeling. Myford Irvine stoar yn 1959, itselde jiers dat de Universiteit fan Kalifornje The Irvine Company om 4 km² grûn frege foar in nije universiteitskampus. It bedriuw ferkocht dat lân oan 'e universiteit foar it symboalyske bedrach fan $1, en droech letter nochris 2 km² grûn ôf oan 'e steat Kalifornje om 'e kampus út te wreidzjen. William Pereira, de arsjitekt dy't de troch de Universiteit fan Kalifornje yn 'e earm nommen wie, ûntwurp yn gearwurking mei ekspêrs fan The Irvine Company in nije stêd fan 50.000 ynwenners dy't om 'e nije kampus hinne komme moatte soe te lizzen. De nije delsetting kaam Irvine te hjitten; it âldere plattelânsdoarpke benoarden San Diego waard doe omneamd ta East Irvine.
Grutte Priis Formule 1 fan Brazylje 2014
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Brazylje 2014 yn São Paulo op 9 novimber. It wie de achtjinde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2014. Hy waard op Interlagos hâlden. De race waard hâlden oer 71 omgongen, op it 4,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306 kilometer.
Gebed fan Joazef
Oerlevere fragminten
De tekst fan Fragmint A is sa:
Irvine (Kalifornje)
Irvine hjoed de dei
De Amerikaanske Keamer fan Keaphannel hat Irvine oanmurken foar ien fan 'e bêste stêden yn 'e Feriene Steaten om in nij bedriuw te begjinnen. De pleatslike ekonomy stipet fierhinne op it ûnderwiis, de biomedyske yndustry en de ynformaasjetechnology. De grutste wurkjouwer fan 'e stêd is de Universiteit fan Kalifornje, Irvine, mei krapoan 16.500 banen. Yn 'e top tsien fan grutste wurkjouwers steane fierders trije biomedyske bedriuwen en trije y.t.-bedriuwen. Njonken de Universiteit fan Kalifornje, Irvine, dy't yn 1965 oprjochte waard en diel útmakket fan 'e gruttere Universiteit fan Kalifornje, binne yn Irvine op it mêd fan heger ûnderwiis ek de Concordia Universiteit, Irvine, it Irvine Valley College en de Soka Universiteit fan Amearika fêstige.
Gebed fan Joazef
Oerlevere fragminten
De wrakseling fan Jakob mei Uriël is dúdlik in ferwizing nei de bibelpasaazje út Genesis 32:23-33, wêryn't beskreaun wurdt hoe't de aartsfaar Jakob op syn weromtocht út Mesopotaamje nei it lân Kanaän by it nachtlik oerstekken fan 'e rivier de Jabbok, op it plak dat fan dy tiid ôf Pniël of Peniël kaam te hjitten, oanfallen wurdt troch in man en oant de dage mei him wrakselet. Yn Genesis wurdt lykwols dúdlik steld dat it God sels, en net in ingel, is dy't mei Jakob fjochtet.
Irvine (Kalifornje)
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Irvine 8,7% âlder as 65 jier en 21,5% jonger as 18 jier. Fierders bestie 28,6% fan 'e húshâldings út ien persoan. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 45,1% blanken; 39,2% Aziaten; 9,2% Latino's; 1,8% swarten; 0,2% Yndianen; 4,5% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Griis Burd
Libben
Ein 1874 waarden yn Griis Burd syn kamp Julia en Adelaide, twa dochters fan 'e blanke kolonist John German, fêstholden, wa harren gesin fierders fierhinne útmoarde wie troch in groep Súdlike Sjajinnen ûnder lieding fan opperhaad Medisynwetter en dy syn frou Bizonkeal. De beide lytse famkes waarden op 8 novimber befrijd by in ferrassingsoanfal op it kamp troch Amerikaanske troepen ûnder lieding fan luitenant (letter generaal) Frank Baldwin. De oerlibbenen fan Griis Burd syn troep moasten flechtsje en rekken fersille op 'e flakten, dêr't se twa dagen lang efterfolge waarden troch de soldaten. In pear moanne letter wie Griis Burd fan needs út honger twongen om him oer te jaan by it agintskip te Darlington.
Irvine (Kalifornje)
Klimaat
Irvine hat in Mediterraansk klimaat, mei waarme simmers en tige mylde winters. Yn july oant en mei septimber, de waarmste perioade fan it jier, is de trochsneed temperatuer oerdeis 29 °C, en yn desimber en jannewaris, de kâldste moannen, is dat 20 °C. De stêd kriget jiers trochinoar 352,3 mm delslach. Hoewol't der nea snie falt, kin it der by 't winter soms in lyts bytsje frieze.
Johan Henrik Beucker Andreae
Libben en wurk
Johan Henrik Beucker Andreae wie in telch út de Fryske patrysjersfamylje Beucker Andreae. Hy wie in soan fan Daniel Hermannus Beucker Andreae (1772-1828) en Catharina Elizabeth Huber (1779-1822). Op 10 maaie 1843 troude er mei Baukje Bolman (1822-1886). Mei har krige er njoggen bern (4 soannen en 5 dochters) dêr't twa fan jong ferstoarn binne.
Beucker Andreae studearre rjochten yn Utert en promovearre dêr yn 1840 op in rjochtshistoarysk ûnderwerp. Nei syn stúdzjetiid makke er in grutte reis nei Itaalje en Grikelân. Oer dy reizen publisearre er yn 1843 Eenige brieven uit Moréa en Athene en yn 1856 Herinneringen aan Italië. Yn 1842 fêstige er him as advokaat yn Ljouwert. Yn 1850 brocht er in rapport út oer de sosjale tastân en de earmoede yn Fryslân. Yn 1851 waard er beneamd ta boargemaster fan Ljouwert. Dy funksje hie er oant syn ferstjerren yn 1865.
Beucker Andreae ferfolle ferskate maatskiplike funksjes. Hy wie regint fan it Diakonyhûs, fâd fan it Nije Steds Weeshûs en skoalopsjenner yn in pear skoaldistrikten yn Fryslân. Hy wie aktyf yn de frijmitselderslôzje De Friesche Trouw en hie sitting yn it bestjoer fan it Frysk Genoatskip. By in besite fan Kening Willem II oan Ljouwert yn 1852 waard Beucker Andreae beneamd ta Kommandeur yn de Oarder fan de Ikekroan. Yn 1860 waard er beneamd ta Ridder yn de Oarder fan de Nederlânske Liuw.
Sint-Bonifatiustsjerke (Spanbroek)
De Sint-Bonifatiustsjerke is in monumintale neogoatyske tsjerke yn it Noard-Hollânske doarp Spanbroek. De Bonifatiustsjerke is sûnt febrewaris 1998 in ryksmonumint.
Skiednis
Nei't de oarspronklike Bonifatiustsjerke fan de Spanbroek mei de reformaasje oergyng yn hannen fan de protestanten, wiene de katoliken oanwiisd op skûltsjerken. Ien fan dy skûltsjerken stie nei alle gedachten op it plak, dêr't de hjoeddeiske Bonifatiustsjerke stiet.
Beskriuwing
De tsjerke is in trijeskippige krústsjerke mei in fiifsidich koer mei in fjouwerkante toer oan de noardlike kant fan it skip. De
Oargel
It oargel fan de Bonifatiustsjerke is fan Ypma út Alkmar. It waard boud yn 1911 fan in âldere oargelkas út 1870 en âlder piipwurk fan in oargel fan Rütter út 1868. Restauraasjes fan it ynstrumint en feroarings fûnen yn 1948 en 1987 plak.
Sûnt 2018 besit de Bonifatiustsjerke ek in unit-oargel fan de firma Jos H. Vermeulen út Alkmar, dat oarspronklik foar de Sint-Markustsjerke yn Hensbroek yn 1966 boud is.
Deus ex machina
Deus ex machina (útspr.: ['deus ɛks mɑ:kʰinɑ:], likernôch: "dee-ûs eks maakinaa") is in Latynske útdrukking dy't eins in lienfertaling is fan it Grykske ἀπὸ μηχανῆς θεός, apò mēkhanês theós, dat "god út 'e masine" betsjut. Dizze term fynt syn oarsprong yn 'e iere Aldgrykske trageedzjes, dêr't in masine yn brûkt waard om akteurs dy't goaden spilen boppe it poadium 'sweve' te litten, troch se út in lûk yn it plafon boppe it poadium oan in tou omleechsakje te litten. It idee foar sa'n opkomst en de masine dy't derfoar nedich wie, waard betocht troch de toanielskriuwer Aiskylos.
Tsjintwurdich wurdt mei deus ex machina net sasear in fysyk barren yn 'e plot, as wol in ferteltechnyk bedoeld, wêrby't in skynber ûnoplosber probleem ynienen en abrupt oplost wurdt troch de hommelse (en soms forsearre) yntervinsje fan in nij foarfal, personaazje of fermogen. Ofhinklik fan 'e omstannichheden kin dit in manear foar de skriuwer wêze om fierder te kommen as er 'himsels yn in hoeke ferve' hat en gjin oare útwei mear sjocht, mar it kin ek mei opsetsin dien wurde om it publyk oer it mad te kommen of om foar in happy end te soargjen. De lêzer, sjogger of harker (ôfhinklik fan it medium) beskôget soks faak as in antyklimaks.
Gouwe (plak)
Gouwe is in plak yn de Noard-Hollânske gemeente Opmeer. Somtiden wurdt Gouwe in doarp neamd en somtiden ek in buorskip. It plak leit tusken Aartswâld en Sibekarspel en is ferneamd nei it wetter Gouwe, dat by it plak lâns rint. Yn West-Fryslân is Gouw of Gouwe in soad foarkommende namme foar wetter.
Gouwe is fral agrarysk en hat in soad pleatsen, dy't yn de rin fan de tiid faak restaurearre binne. Oant yn 1979 lei it plak in de gemeente Heechwâld en mei it opgean fan dy gemeente yn de gemeente Opmeer waard ek Gouwe ûnderdiel fan de gemeente Opmeer. Eartiids waard it plak ek wol skreaun as 'De Gouwe'.
Midnederlânsk
It Midnederlânsk, soms ek wol Dytsk (Diets) neamd, is de oantsjutting foar de Nederfrankyske dialekten dy't fan 'e Midsiuwen oant de Renêssânse sprutsen waarden yn 'e súdlike en westlike Nederlannen. Dat gebiet besloech it westen, de midden en it suden fan it hjoeddeistige Nederlân, it noarden en westen fan it tsjintwurdige Belgje en dêropta noch dielen fan wat no westlik Dútslân en noardlik Frankryk binne. It Midnederlânsk is folle better oerlevere as it Aldnederlânsk, dêr't it út ûntstie.
Skiednis
Yn 'e Midnederlânske perioade wie der noch gjin standerttaal, mar ynstee in groep nau besibbe dialekten, dy't folle mear opinoar lieken as dat se faninoar ferskilden. Der wiene fjouwer grutte dialektgroepen: it Hollânsk (mei dêrby ek it Utertsk-Alblasserwaardsk, dat tsjintwurdich as in apart dialekt sjoen wurdt); it Flaamsk (mei it Siuwsk); it Brabânsk; en it Súdgeldersk-Kleverlânsk-Eastbergysk. Foarhinne waard ek it Limboarchsk ta it Midnederlânske taalgebiet rekkene, mar dat wurdt no as in selsstannige taal beskôge, dy't yn elts gefal fanôf de Aldnederlânske perioade (en mooglik noch earder) in eigen ûntwikkeling trochmakke hat.
Oft de Midnederlânske dialekten ek ûnderling fersteanber wiene, is noch mar de fraach, want hoewol't se perfoarst in taalkontinuum foarmen, mei stadige oergongen fan it iene dialekt nei it oare, bestiene der dochs dúdlik grutte ferskillen tusken de sprekkers fan 'e taalfarianten dy't oan 'e úteinen fan sa'n yninoar gripende keatling fan dialekten libben. De skriuwtaalfoarmen dy't yn 'e ferskate dialektgebieten brûkt waarden, lieken lykwols al tige opinoar, en wiene foar lêzers út it hiele Midnederlânske gebiet nei te kommen. Mei't it Nederlânsk in frijwat konservative taal is, kinne sels tsjintwurdige lêzers in tekst yn it Midnederlânsk faak noch wol yn grutte linen folgje.
Oars as út 'e Aldnederlânske perioade is út it Midnederlânsk in ferskaat oan teksten oerlevere, mei dêrûnder: Om 1500 hinne einige it Midnederlânske tiidrek doe't de taal him stadichoan ûntjoech ta it Nijnederlânsk.
Ferskillen tusken Ald- en Midnederlânsk
It opfallendste ferskil tusken it Ald- en it Midnederlânsk is it taalkundige ferskynsel dat fokaalreduksje neamd wurdt (en dat him ek yn besibbe talen lykas it Ingelsk, Frysk en Nederdútsk foardie). Dêrby krigen wurden dy't earder op folle fokalen einigen, in sjwa of reduksjefokaal oan 'e ein:
In oar ferskil wie dat it Aldnederlânsk noch oer ferskate konsonanten beskikte dy't yn it Midnederlânsk net mear foarkamen. Sa hie it Aldnederlânsk de [θ] (stimleaze th, fan Ingelsk thin), wylst de [ð] (stimhawwende th, fan Ingelsk this) ek foarkaam, al waard dy yn 'e regel net oars stavere as de stimleaze th (mar soms as dh). Fierders ferdwûn ek de "hurde" Fryske [ɡ] (g fan "goed") stadichoan; yn it Midnederlânsk bestie dizze klank inkeld noch nei de [ŋ] (ng fan "finger", dat dus op 'e "Ingelske" wize útsprutsen waard: [fiŋɡər], en úteinlik waard er hielendal wei.
Feroarings yn it Midnederlânske tiidrek
Behalven dat de "hurde" [ɡ] út 'e taal eliminearre waard, fûnen der yn it Midnederlânske tiidrek noch oare feroarings plak. Sa ûntstie doe foar it earst de konsonantekluster [sx] (sch fan school) út it oarspronklike [sk] (sk fan "skoalle"). Troch de ûndúdlike Midnederlânske stavering (sc koe beide klanken foarstelle) is lykwols ûndúdlik wannear't dizze feroaring krekt syn beslach krige. Fierders waard yn dizze perioade ek de d ynfoege op ferskate plakken dêr't er net thúshearde, ornaris om 'e útspraak fan in wurd mei in r nei in oar bylûd makliker te meitsjen: donre > donder; solre > solder; bunre > bunder; Gelre > Gelder. Tusken langere lûden en oare lûden waard de d lykwols krekt wei: veder > veer; mede > mee; lade > la. Ek ferdwûnen de measte sjwa's yn wurdeinige posysjes (vrouwe > vrouw) en teffens yn guon oare ûnbeklamme posysjes (hevet > heeft).
Namfallen
Krekt as it Aldnederlânsk hie it iere Midnederlânsk noch in folslein namfallesysteem, mei nominatyf, genityf, datyf en akkusatyf, sa't men dat hjoed oan 'e dei noch tsjintkomt yn it besibbe Dútsk. Yn it Midnederlânske tiidrek begûn dat stadichoan ôf te broazeljen, oant it yn it Nijnederlânsk yn 'e sprektaal alhiel ferdwûn (hoewol't it yn 'e skriuwtaal foar in diel noch stân hold oant de staveringsherfoarming fan 1944). Dêrby bestiene der ek nochris twa ferbûgingsfoarmen: in sterkenien, en in swakkenien foar haadwurden dy't einigen op -e.
Hjirûnder de sterke ferbûging yn it Midnederlânsk (clein = "lyts"; worm = "wjirm"; daet = "die"; broot = "bôle"):
The Magnificent Seven (film út 2016)
The Magnificent Seven is in Amerikaanske westernfilm út 2016 ûnder rezjy fan Antoine Fuqua, mei yn 'e haadrollen Denzel Washington en Chris Pratt. De titel betsjut "De Treflike Sân". De film is in remake fan 'e westernklassiker The Magnificent Seven út 1960, dy't sels in werferbylding wie fan 'e samoeraifilm Seven Samurai, út 1954. It ferhaal giet oer sân fjochters dy't dermei ynstimme om in stedsje te ferdigenjen tsjin in grutte binde banditen. The Magnificent Seven waard foar it earst fertoand op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Toronto, yn septimber 2016. De film krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy en groeide yn 'e bioskopen út ta beskieden kommersjeel súkses.
Plot
Yn 1879 iepenet de ûnmeilydsume sakeman Batholomew Bogue yn it Wylde Westen, tichteby it plakje Rose Creek, in goudmyn, dêr't de mynwurkers net folle better behannele wurde as slaven. De kolonisten fan Rose Creek stelt er foar de kar: harren lân oan him ferkeapje foar in skeamele tweintich dollar de acre, of oars nimt er it harren likegoed ôf en krije se hielendal neat. By wize fan warskôging lit er de tsjerke fan it plakje yn 'e brân stekke. As Matthew Cullen, in ynwenner fan Rose Creek, tsjin it hâlden en dragen fan Bogue en syn mannen opsprekt, sjit Bogue him foar it each fan alle doarpsbewenners dea, hoewol't er ûnbewapene is. Ferskate doarpsbewenners dy't wol bewapene binne, lûke dêrop harren revolvers, mar ear't se dy brûke kinne, wurde se deade troch Bogue syn Yndiaanske liifwacht Denali en syn oare ûnderhearrigen. Ear't er ôfset nei Sacramento jout Bogue de ynwenners fan Rose Creek te ferstean dat er oer trije wiken weromkomme sil. En o wee wa't dan syn lân noch net ferkocht hat.
Net folle letter deadet de Afro-Amerikaanske U.S. marshal Sam Chisolm yn in saloon yn in oar plakje oan 'e Amerikaanske frontier de sochte krimineel Powder Dan. De gokker Joshua Faraday soarget derfoar dat de oare saloongasten har net mei de konfrontaasje bemuoie. As Chisolm wer fuortride wol, wurdt er oansprutsen troch Emma Cullen, de widdo fan Matthew, en Teddy Q, in oare ynwenner fan Rose Creek, dy't heard hawwe hoe handich Chisolm mei Powder Dan ôfweefd hat. Se freegje him om help foar Rose Creek en biede him alle jild dat se gearskraabje kinnen hawwe. Chisolm hat lykwols gjin belangstelling foar it oanbod. Dat feroaret as Emma de namme fan Bogue neamt; dan betinkt er him suver fuortendaliks. Emma en Teddy binne sa bliid dat se net foar it ferstân hawwe wat dat ynhâldt.
Chisolm freget Faraday om help, en keapet syn hynder, dat de gokker by in potsje poker ferspile hat, foar him werom. Mei help fan Emma en Teddy rekrutearje Chisolm en Faraday de Meksikaanske bandyt Vasquez; de Cajun-skerpskutter Goodnight Robicheaux, dy't yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch foar de Konfederearre Steaten fan Amearika fochten hat; dy syn Koreaanske selskipsman, de messesmiter Billy Rocks; en de legindaryske jager en berchbewenner Jack Horne. Underweis werom nei Rose Creek moetet de groep de ferballe Komantsje-kriger Reade Rispinge, dy't Chisolm oerhellet om him by har te jaan.
As de Sân yn Rose Creek arrivearje, komme se dêr de 34 hierlingen yn 'e tsjinst fan Bogue oer it mad dy't de sakeman yn it plakje efterlitten hat. Se weve handich mei de mannen ôf, hoewol't Robicheaux, dy't troch syn ûnderfinings yn 'e Boargeroarloch oan posttraumatysk stress-syndroom lijt, net oan 'e striid dielnimt. Billy Rocks besiket it falen fan syn freon te ferbergjen mei it sizzen dat syn gewear wegere, mar Faraday hat sa syn twifels oer Robicheaux. De korrupte sheriff fan Rose Creek, dy't himsels troch Bogue omkeapje litten hat, wurdt troch de Sân finzennommen en Chisolm stjoerd him mei in boadskip foar Bogue, besteande út in pear nammen, nei Sacramento ta: "Lincoln, Kansas" en "Sam Chisolm". Hy ornearret dat sheriff Harp trije dagen ûnderweis wêze sil, wêrnei't Bogue in dei kwyt wêze sil om syn mannen gear te roppen en risselwaasjes te meitsjen. Mei de rit werom hawwe de Sân dus in wike om har op it kommende gefjocht ta te rieden.
Robicheaux en Faraday besykje de doarpsbewenners te trainen yn it sjitten mei gewearen, mar dat is hopeleas. Faraday set Robicheaux foar it blok om sjen te litten hoe't it moat, en de âlde skerpskutter hat gjin problemen om 'e libbenleaze doelwiten mei kûgels te trochsingeljen. De Sân ride nei Bogue syn goudmyn ta, dêr't se de bewekkers deadzje en de mynwurkers befrije. In oansjenlik diel fan harren jout him by de doarpsbewenners, en mei't der frijwat feteranen út 'e Boargeroarloch ûnder harren binne, is harren sjitten in stik better. De folgjende dagen bringe de Sân en de doarpsbewenners troch mei it fortifisearjen fan Rose Creek troch û.m. ferskate rinfuorgen te graven en weinen en stekken klear te setten om strjitten mei ôf te sluten. Underwilens arrivearret sheriff Harp yn Sacramento en bringt it boadskip fan Chisolm oer. De nammen lykje Bogue net folle te sizzen, mar it ferlies fan Rose Creek bringt him ta razernij. Hy sjit sheriff Harp dea om't dy it doarp net foar him witten hat te behâlden, en oarderet syn liifwacht Denali en syn rjochterhân McCann om in legerke gear te bringen dat Rose Creek weroverje moat.
Oan 'e ein fan 'e middei fan 'e sânde dei komt Reade Rispinge it doarp binnenfjouwerjen, dy't troch Chisolm útstjoerd wie as ferkenner om út te sjen nei Bogue-en-dy. Hy seit dat Bogue de oare moarns ier arrivearje sil. Dy nacht pakt Robicheaux syn hynder om út te naaien. Hy wurdt tramtearre troch syn oarlochsferline en is derfan oertsjûge dat er sels stjerre sil as er ea noch in oare minske deasjit. Chisolm, dy't al mei Robicheaux befreone is sûnt se yn 'e Boargeroarloch oan ferskillende kanten fochten, sprekt him oan op syn ôfreis, mar Robicheaux makket him ferwiten en seit dat hy wol wit wêrom't Chisolm hjir wier is, en dat is net om 'e bewenners fan Rose Creek te rêden. Dêrnei stiget er op en riidt er fuort. Neitiid biedt Emma Cullen, dy't earder al sjen litten hat dat har heit har treflik sjitten leard hat, oan om it plak fan Robicheaux yn te nimmen.
De oare moarns by it lemieren arrivearret Bogue by Rose Creek mei in legerke fan in pear hûndert man. Hy lit it meastepart fan syn ûnderhearrigen ûnder lieding fan McCann in ruteroanfal útfiere, dy't lykwols op gaos útrint as bliken docht dat de Sân hjir en dêr om it doarp hinne dynamytladings út 'e myn oanbrocht hawwe, dy't se ta ûntploffing bringe as de mannen fan Bogue dêr foarbyride. Dêrnei iepenje de mannen yn 'e rinfuorgen it fjoer. Wat in maklike oerwinning wêze moatten hie, rint út op in bloedige fjildslach, wêrby't Faraday ferwûne wurdt troch McCann, dy't sels deasketten wurdt troch Vasquez. Midden ûnder it gefjocht keart Robicheaux werom om te warskôgjen dat Bogue in wein mei in Gatling gun (in ier masinegewear) by him hat. Hy en Billy Rocks beklimme de heal útbaarnde tsjerketoer dêr't se rûnom sicht wei hawwe.
Bogue oarderet syn oerbleaune protsje mannen om mei de Gatling gun it fjoer op it doarp te iepenjen, ek al binne syn eigen mannen dêr noch oan it fjochtsjen. De kûgels fan it masinegewear deadzje in soad fan 'e doarpsbewenners en fan Bogue syn eigen mannen. As Teddy Q ferwûne rekket, beskermet Horne him, mar dat moat er mei de dea bekeapje as Denali him folsjit mei pylken. Emma Cullen, dy't mei in stikmannich oare doarpsbewenners efter in barrikade fan sânsekken op it balkon fan 'e pleatslike saloon lei, is dêre ien fan twa lju dy't besjitting mei de Gatling gun oerlibje en nei binnen witte te kommen. Dêr komt Denali har oer it mad, mar ear't er har deadzje kin, dûkt Reade Rispinge op, dy't de oare Yndiaan tabyt dat er in skande foar syn folk is, en him mei in mês deastekt.
De swierferwûne Faraday fiert in selsmoardoanfal út troch op it hynder te besykjen en berik de wein mei it masinegewear. Hy wurdt efterfolge troch guon fan Bogue syn mannen, ek op hynders, dy't lykwols troch Robicheaux en Billy Rocks fan 'e tsjerketoer ôf allegear út it seal sketten wurde foar't de Gatling gun de toer ûnder fjoer nimt en harren beiden mei kûgels trochsingelet. Troch harren help wit Faraday ticht genôch by de wein te kommen om 'e Gatling gun en himsels op te blazen mei in steaf dynamyt. Ek de measten fan Bogue syn oerbleaune mannen komme dêrby om. Dêrop riidt Bogue mei syn beide oerbleaune hierlingen it doarp yn, dêr't de hierlingen troch Chisolm deade wurde. Chisolm fjochtet dan mei Bogue op 'e strjitte fan Rose Creek in klassyk westernduël út, wêrby't er syn tsjinstanner yn 'e hân sjit en ûntwapenet as dy syn revolver lûkt.
Bogue flechtet nei de tsjerke, dêr't Chisolm him yn it sin bringt wat der yn 1867 yn Lincoln yn Kansas bard is: Bogue hierde dêr Konfederearre feteranen út 'e Boargeroarloch yn om guon kolonisten fan har lân te ferdriuwen, wêrby't de mem en susters fan Chisolm fermoarde waarden. Chisolm begjint Bogue te smoaren, mar sûnder dat er it sjocht, hellet Bogue út syn lears in derringer foar it ljocht. Ear't er Chisolm mei dat wapen deasjitte kin, wurdt er lykwols sels deasketten troch Emma Cullen.
Neitiid betankje de doarpsbewenners fan Rose Creek Chisolm, Vasquez en Reade Rispinge ear't dy trijeresom fuortride. Faraday, Robicheaux, Billy Rocks en Horne wurde op it tsjerkhôf begroeven mei de status fan pleatslike helden. Yn in voice-over oertinkt Emma mei waarme gefoelens harren nommele selsopoffering dy't harren "treflik" (magnificent) makke hat.
Preproduksje
The Magnificent Seven is in remake fan 'e westernklassiker The Magnificent Seven, út 1960, fan regisseur John Sturges, mei yn 'e haadrollen Yul Brynner, Steve McQueen, Charles Bronson, Robert Vaughn, James Coburn en Eli Wallach. Dy film wie sels in werferbylding fan 'e samoeraifilm Seven Samurai, út 1954, fan 'e Japanske regisseur Akira Kurosawa. Foar in remake fan The Magnificent Seven bestiene nei't it skynt yn 2012 al fierfoardere plannen. Foar ien fan 'e haadrollen hie men doe Tom Cruise yn gedachten en ek de nammen fan Kevin Costner, Morgan Freeman en Matt Damon waarden neamd. Yn desimber 2013 sei Cruise lykwols ôf, wêrnei't Gary Barber, de algemien direkteur fan filmstudio Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) begjin 2014 kontakt opnaam mei Antoine Fuqua om 'e remake te regissearjen.
Dat wie in skot yn 'e roas, want Fuqua hie mei tolve jier de oarspronklike film en oare westerns mei syn beppe sjoen, en hie dêr tige waarme oantinkens oan. Dat hy woe graach foar de remake tekenje. Neffens him wie it ferhaal noch like aktueel as yn 1960, want tiranny en terrorisme binne der yn 'e wrâld noch likefolle. Dêrom fûn er dat der in sterk ferlet is fan foarbylden fan minsken dy't de kop boppe it meanfjild út doare te stekken om har tsjin sokke tiranny oan te kantsjen. Mei't it westernsjenre wat út 'e graasje rekke wie, hie Fuqua nea tocht dat er nochris de kâns krije soe sa'n film te regissearjen, dat hy wie der tige mei ynnommen. Yn in fraachpetear fertelde er dat er him it hiele rezjyproses troch liede litten hie troch de fraach: 'soe beppe dit moai fine?'
Casting
Yn 'e oarspronklike film út 1960 waarden alle sân helden spile troch blanke manlju. Doe't Fuqua mei de studiobazen fan MGM en Columbia Pictures de cast fan 'e remake beprate, waarden him allegear nammen foarlein fan blanke, manlike akteurs. Fuqua fûn dat problematysk en woe in mear ferskate cast hawwe, dy't neffens him net inkeld moderner oandwaan soe, mar boppedat ek better de reäliteit fan it Wylde Westen werjaan soe. Yn in fraachpetear seid er dêroer: "Der wiene in protte swarte cowboys, in protte Yndianen; Aziaten wurken oan it spoar. De wierheid oer it Wylde Westen is dat it moderner wie as de [western]films west hawwe."
It castingproses fûn plak tusken desimber 2014 en july 2015. Fuqua sette syn sin troch en diversifiëarre de cast op sa'n wize dat fan 'e sân helden noch mar trije blanke manlju wiene, hoewol't ien fan dy trije as Cajun eins ta in etnyske minderheid hearde. De rest waard opmakke troch in negroïde man, in Latino, in Koreaan en in Yndiaan. De persoan dy't de sân ynhiert, yn 'e oarspronklike film in âlde man, waard yn Fuqua syn remake in jonge frou.
Foar Denzel Washington, dy't yn 'e film Sam Chisolm spile, wie it syn earste rol yn in westernfilm. Hy wie ek net botte bekend mei it sjenre mei't er sokke films yn syn jonkheid net seach om't doe de heechtijdagen fan 'e western op har ein rûnen en syn heit, in dûmny, syn bern inkeld tastie om nei 'kristlike' films te sjen (lykas ferfilmings fan 'e Bibel). Hoewol't Washington wol bekend wie mei Seven Samurai fan Kurosawa, hied er The Magnificent Seven út 1960 nea sjoen en dat hold er foar it spyljen fan syn rol yn 'e remake mei sin sa, om't er syn aktearjen net bewust of ûnbewust beynfloedzje litte woe troch it spyljen fan Yul Brynner yn 'e oerienkomstige rol yn 'e oarspronklike film. Chris Pratt, dy't yn 'e film de rol fan Joshua Faraday spile, wie likemin opgroeid mei westernfilms, mar hie letter wol in foarleafde foar it sjenre krigen. Lykwols wie The Magnificent Seven ek foar him de earste rol yn in westernfilm.
Vincent D'Onofrio waard op oantrúnjen fan Chris Pratt en Ethan Hawke cast as berchbewenner Jack Horn. Hy ûntwikkele foar syn sol in hease heechtoanige stim om 'e yndruk te jaan fan in man dy't jierrenlang yn 'e wyldernis libbe hat sûnder mei oare minsken te praten. Doe't er Fuqua frege oft dy de stim hearre woe, antwurde dy dat er leaver hie dat D'Onofrio him by de earste opname ferraste. Dat late derta dat Fuqua fan útskroevenens sa lûd lake dat er de take suver bedoar.
Opnamen
Fuqua wurke úteinlik op basis fan in senario dat skreaun wie troch Nic Pizzolatto en Richard Wenk. De produsinten wiene Roger Birnbaum en Todd Black, foar de filmstudio's MGM, Columbia Pictures, Village Roadshow Pictures, LStar Capital, Pin High Productions, Escape Artists en Fuqua Films. United Artists, dat de filmrjochten yn eigendom hie mar ûnderwilens in ûnderdiel fan MGM wurden wie, waard op 'e ôftiteling net fermelden. Foar de remake fan The Magnificent Seven wie in budget beskikber fan $90 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Mauro Fiore. Komponist James Horner waard frege foar de filmmuzyk, mar ferstoar ear't er dy klear hie; syn freon Simon Franglen makke syn wurk ôf.
De opnamen fan The Magnificent Seven setten op 18 maaie 2015 útein benoarden Baton Rouge yn 'e Amerikaanske steat Louisiana. Se duorren 64 dagen, en de lêste opnamedei foel op 18 augustus. Behalven by Baton Rouge waard yn Louisana ek film by St. Francisville, Zachary en Jackson, en dêrnjonken yn Ridgway yn Colorado en yn 'e wyldernis fan Nij-Meksiko. It filmjen fan 'e klimaktyske konfrontaasje tusken de sân helden en it leger fan Bogue duorre trije wiken, mei't de opnamen oanhâldend pleage waarden troch min waar mei stjalprein en hurde wyn.
Distribúsje
De distribúsje fan The Magnificent Seven waard fersoarge troch Sony Pictures Releasing en Metro-Goldwyn-Mayer. De film waard foar it earst yn it iepenbier fertoand op 8 septimber 2016 op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Toronto. Hy gie op 23 septimber fan dat jier yn premiêre yn 'e Amerikaanske bioskopen.
Untfangst
The Magnificent Seven ûntfong fan 'e filmkritisy mingde resinsjes, weryn't almeast de aksjesênes, it aktearjen fan 'e cast en de filmmuzyk priizge waarden, mar net it senario of it gebrek oan orizjinaliteit en ynnovaasje. Terri Schwartz fan IGN joech de film in 6,7 op in skaal fan 1 oant 10 en konkludearre: "The Magnificent Seven is úteinlik wat te foarsisber om syn folsleine potinsjeel wier te meitsjen, mar de wille dy't de cast oerdúdlik hie by it meitsjen fan 'e film soarget derfoar dat it in oangenaam ritsje is salang't it duorret. Fuqua docht syn bêst om 'e western by de tiid te bringen foar in modern publyk, mar wit dêrby net te fangen wat dy films sa goed makke. De aksje is grut en glêd, de personaazjes binne garismatysk en de [bylden] sjogge der prachtich út, mar it is gjin film dy't jo lang bybliuwe sil nei't jo de bioskoop ferlitten hawwe."
Yn 'e krante de Chicago Sun-Times hie Richard Roeper lof foar The Magnificent Seven, dy't er trije fan fjouwer stjerren joech. Hy skreau: "Oer it generaal is dit in opwinende, sij it soms wat melodramatyske western dy't smoarfol aksje sit en fuortsterke wurdt troch Denzel Washingtons […] optreden yn 'e haadrol, foar it meastepart treflik aktearre byrollen, en, jawis, guon fan 'e meast yndrukwekkend goreografearre langere sjitpartijsênes út 'e resinte skiednis." Filmkritikus James Berardinelli joech de film twa fan fjouwer stjerren, mei't er fûn dat de remake yn ferliking mei de orizjinele film mar "in midsmjittige werfertelling" wie. Hy fûn dat der mei Seven Samurai "twa bettere ferzjes fan dit ferhaal rûnom beskikber" binne, dat hy frege him ôf wêr't de remake eins foar nedich wie. 'Akteurs dy't tsjintwurdich bekend binne yn 'e haadrol bringe' wie de iennichste reden dy't er betinke koe, en dat fûn er in rjochtfeardiging dy't tekoartsjit.
Amy Nicholson fan MTV hie net sasear krityk op 'e remake as sadanich, mar mear op Fuqua syn kyk op it ferhaal. Se skreau: "Fuqua hat twa dúdlik faninoar skieden bultsjes makke, wêrmei't er goed en kwea útinoar helle hat. Troch dat te dwaan, hat er it punt dêr't it ferhaal om draait, fuortsmiten. No kinne we ús gewisse ruilje foar in ammerke popcorn. The Magnificent Seven fan hjoed de dei is gewoan noch mar wer in superheldefilm dy't de helte fan syn tiid deroan besteget om in groep kûgelfrije doarallen gear te stallen. En dat is net ûnlogysk, want de oarspronklike film foarme de ynspiraasje foar The Avengers, dêr't de earste strip fan publisearre waard trije jier nei't de film sa'n súkses wie." Yn it tydskrift Rolling Stone joech Peter Travers The Magnificent Seven trije fan fjouwer stjerren. Hy skreau: De nije Seven rjochtet him net op it berikken fan sinematyske ûnstjerlikens. It is twa oeren hardcore pyf-paf-poef, en it is ferrekte fermaaklik."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie The Magnificent Seven in boppegemiddeld goedkarringspersintaazje fan 64%, basearre op 305 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: The Magnificent Seven makket it superlatyf út syn titel nea echt wier – noch kin de film him mjitte mei de klassikers dêr't er op ynspirearre is – mar bliuwt op eigen fertsjinsten in myld fermaaklike aksjeskriller." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle The Magnificent Seven in goedkarringspersintaazje fan 54%, basearre op 50 resinsjes. De Amerikaanske bioskoopbesikers dy't nei it sjen fan 'e film ûnderfrege waarden, joegen The Magnificent Seven'' yn trochsneed in 9 op in skaal fan 1 oant 10.
Opbringst
The Magnificent Seven brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $93,4 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $68,9 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $162,4 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $90 miljoen betsjut dat in winst fan $72,4 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie de film in beskieden kommersjeel súkses, it twadde foar Metro-Goldwyn-Mayer yn 2016, nei Me Before You. The Magnificent Seven makke it ferlies goed dat MGM in moanne earder foar de tosken krigen hie mei de flopte remake fan Ben-Hur.