cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Slach by Beecher Island
De slach
Doe't se begrepen dat in frontale bestoarming net wurkje soe, besochten de Yndianen ferskate oare taktiken. Earst diene se ferskillende flankearjende oanfallen op har hynders, dy't lykwols net folle úthellen. Dêrnei foelen se tagelyk fan beide kanten fan 'e rivier oan, mar de ferkenners deaden har eigen hynders en brûkten de kadavers as boarstwarring, wylst se dêrefter holten yn it mulle sân útdolden. Letter kroepen de krigers troch it lange gers en besochten op dy wize ûnopmurken deunby de ferkenners te kommen. De oanfallen fan dizze slûpskutters kosten ferskate Amerikanen it libben, wêrûnder luitenant Beecher, de soldaten George W. Culver en William Wilson en legerdokter J.H. Mooers. Majoar Forsyth sels rekke ferwûne oan 'e holle en briek syn boppeskonk troch in kûgelynslach. By in nije bestoarming fan 'e sânbank rekke de Yndiaanske foaroanman Kromme Noas deadlik ferwûne.
Foar moarnsdage op 18 septimber setten twa fan 'e ferkenners, Simpson "Jack" Stilwell en Pierre Trudeau, te foet ôf om help te sykjen. It earste ein kroepen se plat op 'e búk troch it gers en sadree't it ljocht waard, sochten se in sideplak. Se hiene inkeld hynstefleis om te iten, en doe't dat ferkeard waard, rekken se ek noch siik. Trudeau wie op 't lêst sa swak dat er net mear op eigen krêft stean koe. Twa nachten nei't Stilwell en Trudeau ôfset wiene, en yn ûnwissichheid oft dy wol foarby de Yndianen kommen wiene, stjoerde Forsyth nochris twa fan syn mannen derop út, John J. Donovan en Allison J. Pliley. Dy wisten Fort Wallace te berikken.
Dêrop waard luitenant-kolonel Louis H. Carpenter mei de Kompanjyen H en I fan it Amerikaanske 10e Kavaleryrezjimint (dat bestie út swarte buffalo soldiers) útstjoerd om Forsyth en syn mannen te rêden. Op 25 septimber berikten dy fersterkings Beecher Island, dêr't de Yndianen har weromloeken en har belegering ôfbrieken sadree't se berjocht krigen oer dat farske Amerikaanske troepen op kommendeweis wiene. Underwilens hiene Forsyth en syn mannen oerlibbe op rotsjend hynstefleis en drekkich rivierwetter. Carpenter liet mei-iens in kamp opsette om 'e ferkenners, fan wa't guon der min oan ta wiene, te fersoargjen. Stilwell en Trudeau waarden letter weromfûn en rêden it libben derôf.
Balâns en neisleep
Yn totaal sneuvelen yn 'e Slach by Beecher Island 6 Amerikanen, wylst 15 ferwûne rekken. De Yndianen hiene 9 oant 32 deaden en in ûnbekend tal ferwûnen te betreurjen. Neitiid krige de Slach by Beecher Island in beskate bekendheid om't de grutte Sjajinske kriger Kromme Noas der sneuvele wie. Hoewol't luitenant-kolonel George Armstrong Custer neitiid ferklearje soe dat dit treffen "de grutste fjildslach op 'e flakten" west hie, wie it eins mear in skermutseling as in fjildslach en fan gjin inkele duorjende wichtigens.
Monumint fan Vladimir de Grutte (Moskou)
It Monumint fan Vladimir de Grutte (Памятник Владимиру Великому) is in grut stânbyld krekt bûten it kremlyn fan Moskou, Ruslân.
It byld fan de keunstner Salavat Sjtsjevbakov is mear as 17 meter heech en weacht 25 ton. Under Vladimir de Grutte waard de Kiëvske Ryk in kristlik ryk.
It monumint waard op 4 novimber op de feestdei fan de Nasjonale Ienheid krekt bûten de muorren fan it kremlyn ûntbleate. De seremoanje waard bywenne troch de presidint fan de Russyske Federaasje, Vladimir Pûtin, de Russyske premier Dmitri Medvedev, de minister fan kultuer Vladimir Medina, de boargemaster fan Moskou en leden fan it regear en fertsjintwurdigers fan maatskiplike organisaasjes, de wittenskip, de kultuer en de keunst en tsientûzenen Moskoviten.
Hans Vermeulen
Hans Vermeulen (Foarburch Súd-Hollân, 18 septimber 1947 – Ko Samui, 9 novimber 2017) wie in Nederlânsk sjonger, komponist, muzykprodusint, gitarist en toetsenist.
Biografy
Vermeulen begûn yn 1961 mei de band Sandy Coast, dêr't er hits lykas I see your face again, True love that's a wonder, Just a friend, Capital Punishment en Summertrain mei skoarde. Yn de jierren '70 gie de band út elkoar en rjochte Vermeulen Rainbow Train op; syn oarehelte Dianne Marchal song dêr ek yn mei. Oer har skreau er letter it nûmer Hilde. Yn dy tiid stie Vermeulen as produsint ek oan de widze fan de súksessen fan ûnder oaren Margriet Eshuijs en Anita Meyer. Op de single Stars on 45 naam er de sjongpartijen fan George Harrison foar syn rekken.
Iere jierren '80 makke Sandy Coast in comeback en hiene se mei The eyes of Jenny nei 8 jier wer in hit. Dat nûmer waard yn tsientallen lannen útbrocht. Ein jierren 80 folge wer in comeback en in nij album. Vermeulen wie yn dy jierren de ûntdekker fan û.o. Nadieh, Ruth Jacott en Hans de Booij.
Yn de jierren '90 rekke Vermeulens karriêre yn de nederklits en emigrearre er nei Tailân. Hy troude fannijs mei de Taiske sjongster Jariya Chatsuwan, bekend as Aom, en brocht ein jierren 90 ûnder mear in album út mei Nederlânsktalige nûmers. Yn 1994 en 2000 hie er in beskieden projekt ûnder de namme The Rest. Yn 2001 trede er mei Marlayne en City to City op yn it telefyzjeprogramma De vrienden van Amstel LIVE. Dat late yn 2002 ta ûnder mear in optreden mei it Metropole Orkest laat troch Dick Bakker, dêr't Vermeulen ek wer mei Marlayne optrede.
Vermeulen ûntfong ûnder mear in ontving Gouden Harp en in Edison. Hy wenne op it eilân Ko Samui yn de Golf fan Tailân. In pear kear yn 't jier kaam er nei Nederlân en trede er op yn kafees. David Vermeulen, syn soan, waard ek muzikant.
Vermeulen stoar yn de âldens fan 70 jier.
Grutte Priis Formule 1 fan Sina 2012
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Sina 2012 yn Shanghai op 15 april. It wie de tredde race fan 20 races fan de Formule 1 yn 2012. Hy waard op it Sirkwy fan Shanghai hâlden. De race waard hâlden oer 56 omgongen, op it 5,5 km lange sirkwy oer in raceôfstân fan 305 kilometer.
Gouden Ring fan Ruslân
De Gouden Ring (Russysk: Золото́е кольцо́ / Zolotoje koltso) is in grut gebiet noardeastlik fan Moskou. Dy ring fan âldrussyske stêden is ien fan de meast ferneamde attraksjes fan Ruslân. De stêden fan de Gouden Ring tsjûgje fan de skiednis fan it ûnstean fan Ruslân. Oer de fraach hokker stêden by de Gouden Ring hearre, bestiet gjin ienriedigens. It begryp Gouden Ring waard it earst troch de skriuwer Joeri Bitsjkov (1913-2016) brûkt.
Skiednis
De measte stêden wiene yn it ferline otterdokse of ekonomyske sintra en/of rike delsettings fan ambachts- en keaplju. De geunstige geografyske lokaasje, nochal wat stêden lizze oan de Wolga of oan ien fan de sydrivieren, liet de stêden yn de midsiuwen bloeie. Fanôf de 12e iuw ûntwikkele de noardeastlike Rûs him as it nije sintrum fan de Kiëvske Rûs. Dat diel hie folle minder te lijen fan de driging fan de Mongoalen. Fanút de súdlike ryksdielen folge lang tiid in flechtlingenstream fan minsken om oan de oanfallen fan de Mongoalen te ûntkommen. Yn it noarden koene de oerbosken de minsken folle better tsjin fijannelike oanfallen beskermje. De Noardeastlike Rûs foarme de kymsel foar de lettere Russyske ekspânsje.
Toerisme
Yn stêden lykas Sûzdal, Uglitsj, Rostov Veliki, Sergiev Posad of Pereslavl-Zalesski liket de wrâld sa op it earste gesicht sûnt iuwen net folle feroare te wêzen. Noch jimmeroan oerhearske de klokketuorren fan prachtige katedralen dêr it stedsbyld. Jaroslavl en Vladimir binne dêr foaroer tsjintwurdich middelgrutte stêden wurden. Se steane lykwols allegear yn it skaad fan de miljoenenstêd Moskou.
De monuminten fan de regio binne yn de Sovjet-tiid better bewarre bleaun as yn in soad oare gebieten fan de Sovjet-Uny.
Oars as by in oare reisdoelen fan Ruslân hawwe de stêden fan de Gouden Ring in relatyf goede ynfrastruktuer foar toeristen. Dat hat ek te krijen mei de relatyf lytse ôfstân fan Moskou. In soad ynwenners fan Moskou brûke de wykeinen om histoaryske gebouwen te besichtigjen, mar ek bûtenlânske toeristen witte de Gouden Ring te finen. Yn de tiid fan de Sovjet-Uny slagge it bûtenlanners net om de hiele Ring yn syn gehiel te besjen. De yndustrystêd Ivanovo, sa healwei tusken Sûzdal en Kostroma, wie foar toeristen út it Westen sels in ferbean gebiet.
Satoshi Tsunami
(14 augustus 1961) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Verdy Kawasaki, Avispa Fukuoka en Bellmare Hiratsuka. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 1992 en it King Fahd Cup 1995.
Grumman J2F Duck
De Grumman J2F Duck (bedriuwsoantsjutting G-15) wie in Amerikaansk ienmotoarich amfibyske twadekker. It tastel operearre sawol fan fleanfjilden as fleandekskippen.
Skiednis
De J2F wie in ferbettere ferzje fan de eardere JF Duck, waans prototype al yn 1933 fleach en yn 1936 oan United States Navy levere waard. De J2F-1 gie ym 1937 mei in sterkere 760 hk(559 kW) Wright R-1820-stjermotor yn searjeproduksje. Meiïoar kamen der seis farianten fan de J2F (J2F-1 oant J2F-6). De lêste ferzje J2F-6 mei in 1.050 hk Wright R-1820-54-stjermotor waard yn 1940/41 boud. Totaal waarden 567 stiks makke, alle farianten meirekkene.
It tastel tsjinne by alle grutte ûnderdielen fan de Amerikaanske Striidkrêften fan mids tritiger jierren oant in skoftke nei de Twadde Wrâldoarloch, foaral noch foar algemiene tsjinsten en rêdingen op see. It tastel waard ek brûkt troch de Argentynske Marine fan 1937 ôf oan. Nei de oarloch bedarren de J2F Ducks by partikulieren, mar ek by de striidkrêften fan Kolombia en Meksiko.
De lêste tastellen wiene noch oant 1955 operasjoneel.
Manitoulin (eilân)
Manitoulin (útspr.: [mænɨ'tu:lɨn], likernôch: "mêne-tûûlen") is in eilân fan oansjenlike grutte yn 'e Hueronmar, ien fan fiif Grutte Marren fan Noard-Amearika, dat bestjoerlik ta de Kanadeeske provinsje Ontario heart. It is it grutste eilân dat yn in mar leit fan 'e hiele wrâld. De namme fan it eilân is de Ingelske ferzje, oerlevere fia it Frânsk, fan 'e namme 'Manidoowaaling' yn 'e lânseigen Ottawa-taal, dat "geastespelonk" betsjut en ferwiist nei in ûnderwettergrot oan 'e kust fan Manitoulin dêr't neffens de Yndiaanske mytology in machtige geast tahâlde soe. De moderne Ottawa-namme foar it hiele eilân is Mnidoo Mnis, dat "Geaste-eilân" betsjut.
Geografy
Manitoulin is in eilân yn 'e Hueronmar, ien fan 'e fiif Grutte Marren fan Noard-Amearika. It leit op 'e skieding fan 'e iepen Hueronmar yn it suden en westen, de Georgiaanske Baai yn it easten en it Noarderkanaal yn it noarden. Bestjoerlik foarmet it eilân it distrikt Manitoulin fan 'e Kanadeeske provinsje Ontario. Manitoulin beslacht in oerflak fan 2.766 km², wêrmei't it it grutste eilân yn in mar is fan 'e hiele wrâld. It is ek it op 171 nei grutste eilân fan 'e wrâld en it op 30 nei grutste eilân fan Kanada.
Manitoulin is sa grut dat der fjouwer rivieren op streame: de Kagawong, de Manitou, de Blue Jay Creek en de Mindemoya. Fierders binne der net minder as 108 marren op it eilân, wêrfan't ferskaten sels ek wer eilantsjes mei har eigen puollen hawwe (in mar op in eilân yn in mar op in eilân yn in mar). De grutste mar op Manitoulin is de Manitou-mar mei in oerflak fan 104 km². It 33 ha mjittende eilantsje Treasure Island, yn 'e Mindemoya-mar, is it grutste eilân yn in mar op in eilân yn in mar fan 'e wrâld.
Op Manitoulin lizze twa towns, Noardeastlik Manitoulin en de Eilannen en Gore Bay, en acht townships: Assiginack, Billings, Burpee en Mills, Sintraal-Manitoulin, Dawson, Gordon/Barrie Island, Robinson en Tehkummah. Sawol de towns as de townships kinne yn dit ferbân rûchwei beskôge wurde as gemeenten. Fierders lizze op it eilân ek seis Yndianereservaten fan 'e Ottawa-Yndianen: it M'Chigeeng Reservaat 22, it Sheguiandah Reservaat 24, it Sheshegwaning Reservaat 20, it Sucker Creek Reservaat 23, it Wikwemikong Unôfstiene Yndianereservaat en it Zhiibaahaasing Reservaat 19A. It grutste plak op Manitoulin is Little Current, dat oan 'e eastkant fan it eilân leit.
Skiednis
Ut argeologyske opgravings en fynsten dy't fan 1952 ôf te Sheguiandah dien waarden, is bleken dat Manitoulin teminsten al om 10.000 f.Kr. bewenne wie, en dat dy bewenning mooglik wol 30.000 jier tebek yn 'e tiid giet. De ierste bewenners fan it eilân wiene leden fan 'e Paleo-Yndiaanske en Argayske kultueren. Tsjin 'e tiid dat Jeropeeske ûntdekkingsreizgers de krite fan 'e Grutte Marren berikten, waard it eilân bewenne troch etnyske Ottawa, Odjibwe en Potawatomy, trije nau besibbe Algonkwynske folken, dy't Manitoulin as in hillich plak beskôgen.
De ierst bekende Jeropeaan dy't him op Manitoulin nei wenjen sette, wie de Frânske jezuyt Joseph Poncet, dy't yn 1648 by Wikwemikong in missypost begûn. Jeraziatyske ynfeksjesykten dy't troch de blanken yntrodusearre waarden, hiene lykwols in ferdylgjend effekt op 'e eilânbefolking, mei't dy dêr gjin ferwar tsjin hiene. Ta oermjitte fan ramp begûn de Irokeeske Konfederaasje om dyselde tiid hinne oanfallen op Manitoulin út te fieren as ûnderdiel fan 'e Beveroarloggen (mei as ynset de behearsking fan 'e lukrative pelshannel mei de Frânsen). Yn 1650 waarden de Ottawa, Odjibwe en Potawatomy troch de Irokezen alhiel fan it eilân ferdreaun. Dêrnei bleau Manitoulin hast oardel iuw frijwol ûnbewenne.
Nei ôfrin fan 'e Oarloch fan 1812 begûnen Ottawa-Yndianen har wer op it eilân te fêstigjen. Yn 1836 droegen dy Manitoulin by it Ferdrach fan Bond Head oer oan 'e Britske Kroan, wêrnei't it koloniale regear fan Kanada lân reservearre foar de lânseigen befolking. Yn 1838 stifte Jean-Baptiste Proulx op it eilân fannijs in roomske missypost. Yn 1845 kearden ek de jezuïten nei it eilân werom en namen de missypost oer.
Yn 1862 waard it Ferdrach fan Manitoulin sletten tusken it koloniale regear en de lânseigen stammen fan it eilân, wêrby't Manitoulin frijjûn waard foar kolonisaasje troch de blanken. Mei't it opperhaad fan 'e Wikwemikong-stamme wegere mei dy gong fan saken akkoart te gean, waard it Wikwemikong Reservaat fierdere ûntwikkeling ûntholden. Ek hjoed de dei is dat reservaatlân noch altyd unceded ("ûnôfstien"), in feit dêr't de leden fan 'e moderne Wikwemikong Unôfstiene Earste Naasje tige grutsk op binne. Op 7 augustus 1975 rôp it bestjoer fan dy stamme de eigen soevereiniteit wer út oer de eilantsjes foar de eastkust fan Manitoulin.
Demografy
Neffens gegevens út 2006 hie Manitoulin doe in permaninte befolking fan 13.090 minsken. By 't simmer komme dêr rûchwei nochris 3.500 toeristen by, mei't it eilân in sintrum fan wettersport is. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2006 sa: 61,1% blanken en 38,9% Yndianen. De Yndianen binne frijwol allegear etnyske Ottawa, mei in hantsje wol Odjibwe.
De meast sprutsen talen op it eilân wiene neffens gegevens fan 'e Kanadeeske folkstelling fan 2011 it Ingelsk, dat 85,8% fan 'e eilânbewenners as memmetaal hie, folge troch it Ottawa (8,8%), it Frânsk (3,0%), it Dútsk (0,6%) en it Nederlânsk (0,3%). Op it mêd fan 'e godstsjinst bestie yn 2011 82,3% fan 'e eilânbefolking út kristenen, wêrfan 42,3% protestanten, 37,3% roomsen en 2,7% oaren. De rest fan 'e befolking bestie út ateïsten, agnosten en oanhingers fan oare religyen.
Florian Silbereisen
Florian Silbereisen (Tiefenbach by Passau, 4 augustus 1981) is in Dútske presintator, schlagersjonger en akteur.
Begjin
Al as in lyts jonkje fan trije krige Florian Silbereisen fan syn pake in Steirische Harmonika (in soarte akkordeon) en sûnt er fiif wie krige er les yn 't spyljen. Ien fan syn learaars wie Hermann Huber, dy't twaris wrâldkampioen waard mei it spyljen op de Steirische Harmonika. Yn 1991 brocht Silbereisen foar it earst de CD-single "Florian mit der Steirischen Harmonika" út. Noch yn itselde jier helle de presintator Karl Moik him yn de útsjoering Musikantenstadl. Hy krige yn 1992 yn de kategory Ynstrumintale Solisten de Herbert-Roth-priis takend en der folgen optredens by "Musikantentreffen". Yn 1997 waard it earste album "Lustig samma" útbrocht en in jier letter wist er mei de titel "Der Bär ist los" in plak yn de Dútske foarseleksje fan de "Grand Prix der Volksmusik" te bemachtigjen.
Foar de trochbraak op de tillefyzje slagge Silbereisen yn 1999 mei in optreden by Carmen Nebel; Florian Silbereisen waard yn it hiele land bekend. Yn 2002 presintearre er foar de MDR foar it earst in tillefyzjeshow, "Mit Florian, Hut und Wanderstock".
Karriêre
Sûnt febrewaris 2004 presintearret Silbereisen as opfolger fan Carmen Nebel op sneontejûnen de rige "Feste der Volksmusik". Yn maart 2006 makke Silbereisen syn debút as akteur yn de ARD-film "König der Herzen", yn augustus 2006 syn musical-debút yn de produksje "Elisabeth".
As opfolger fan Bernhard Brink presintearre Silbereisen foar it earst de útsjoerings "Die Schlager des Sommers" en "Die Schlager des Jahres". Yn febrewaris 2017 siet er yn de jury fan "Unser Song 2017", de Dútske foarseleksje fan ut Eurofyzjesongfestival.
Ein jannewaris 2019 waard Silbereisen as takomstich kaptein fan de ZDF-searje "Das Traumschiff" bekendmakke. Sûnt maart 2020 ferfong er Xavier Naidoo as sjuerylid foar de rest fan de liveshows yn de 17e rige fan "Deutschland sucht den Superstar". Yn juny 2020 brocht er mei Thomas Anders yn in gearwurkingsprojekt de CD "Das Album" út. De CD kaam fuort op nûmer ien yn de Dútske hitparades.
Privee
Silbereisen hie fan 2003 oant 2006 in relaasje mei Michaela Strobl, it skoansuske fan Andy Borg. Yn augustus 2008 makke er bekend dat er in relaasje hie mei schlagersjongeres Helene Fischer. Hja hie har earste optreden op tillefyzje yn maaie 2005 mei in duet mei Silbereisen by syn programma "Hochzeitsfest der Volksmusik". Foar in hiel skoft wiene Fischer en Silbereisen it "Dreampear fan de Dútske Schlagers", mar yn desimber 2018 waard bekend makke dat hja út inoar wiene.
Koji Noguchi
(5 juny 1970) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Bellmare Hiratsuka, Kawasaki Frontale, Nagoya Grampus Eight en Omiya Ardija.
Pieter Cats
Biografy
Pieter wie de soan fan Jentje Cats en Sjuwke Blok. Hy kaam út in begoedige minniste keapmanslaach en troude yn 1789 mei de rike menniste fan 18 jier Rinske Heringa (1717-1834) út in begoedige en learde famylje. De famylje Cats wie ryk wurden troch lieningen oan partikulieren en spekulaasje mei huzen, pleatsen en grûn. Yn Ljouwert liet Pieter op de Nijstêd it grutste hearehûs fan de stêd sette en yn It Oranjewâld by It Hearrenfean, op grûn fan de steedhâlderlike famylje, in nij lânhûs Oranjestein. Syn pakesizzer Pieter Heringa Cats, dy't yn 1835 op tolwejierrige leeftyd al mei syn suske in earste erfenis krige fan hast in heal miljoen gûne, boude en bewenne dêr letter, mei syn aadlike frou Maria Albertina de Rotte, it bûten Klein Jagtlust. By syn ferstjerren yn 1880 liet de bernleaze Pieter in boedel nei mei in wearde fan in lytse trije miljoen gûne. Ut ûnbehagen mei syn oerfloed (en mooglik ek út wearze fan de troch de famylje winske erfgenamt) skonk hy mear as de helte fan syn fermogen oan syn personiel en mear beminde famyljeleden fan syn frou. Syn rintmaster en in túnman erfden elk f 100.000, de koetsier en in opsjenner elk f 50.000. De grutte rykdom fan de famylje Cats, benammen fan de staach fan Pieter Cats, ferklearret tagelyk wêrom't har soannen en benammen dochters in soad belangstelling krigen fan troulustige eallju en patrysjers.
Mya Nichole
Mya Nichole, echte namme: Nicole McKay (Indianapolis, 23 juny 1984), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan mingd Amerikaansk-Skotsk-Tsjechysk- Brazyljaansk etnysk komôf, dy't yn it begjin fan har karriêre ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Mya McKay en Andrianna Luxe. De namme dêr't hja úteinlik ûnder bekend wurden is, waard ek wol (mis)stavere waard as Maya Nicole, Mya Nicole.
Libben en karriêre
Mya Nichole is hikke en tein yn Indianapolis, yn 'e steat Indiana. Hja rekke yn 2006 foar it earst by de Amerikaanske pornoyndustry belutsen en makke yn 2007, doe't se 23 jier wie, har debút yn in pornografyske film. Se sette útein mei solosênes en lesbyske pornografy, mar stapte al rillegau oer nei heteroseksuële produksjes. Dêrby skaaiden har films gauris út nei anale seks en dûbele penetraasje. Fierwei it grutste part fan har oeuvre waard makke foar ynternetwebsiden as BangBros, Brazzers en Kink.com. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile se dêrnjonken yn totaal yn 95 films, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Evil Angel, Third Degree Films, Pure Play Media, Diabolic Video, Zero Tolerance, Penthouse, Digital Sin, Jules Jordan Video, ClubJenna, Vivid Entertainment, Devil's Film, Red Light District en Shane's World.
Nichole stie bekend om har grutte ferskaat oan tatoeaazjes, wêrûnder ien fan in draak yn har nekke, in each fan Hoarus op har lofterskouderblêd, in grutte krusifiks oer har hiele rêch, blommen oan in klimplant om har rjochterearm hinne wuolle en op har knokkels "D O L L" (rjochterhân) en "F A C E" (lofterhân). Dernjonken hie se ferskate piersings, û.m. yn har tonge, har nâle en har klitoris. Neffens har offisjele opjefte wie se ûnder har karriêre 1.65 m, mei in gewicht fan 50 kg en kupmaat 32D, dy't se krigen hie troch yn desimber 2008 in boarstfergruttingsoperaasje te ûndergean. Neffens eigen sizzen is Nichole biseksueel en jout se de foarkar oan froulju, mar se hat ûnder har karriêre teminsten mei ien manlike kollega in relaasje hân. Oars as dat by de measte pornoaktrises it gefal is, ûnderhâldt Nichole in goede relaasje mei har mem.
Yn 2009 sleepte Nichole in nominaasje yn 'e wacht foar in AVN Award (de Oskar fan 'e pornowrâld), yn 2010 folge troch noch fiif oaren fan sokke nominaasjes. Yn 2013 loek se har úteinlik út 'e pornoyndustry werom.
Lichem
In lichem is yn 'e kontekst fan 'e biology it gehiel fan in mearsellich organisme dat út eigen lichemssellen opboud is. Dy sellen hawwe in foar elts organisme unyk genoom.
De mage- en termsholte wurdt beskôge as bûten it lichem lizzend, ek wurdt dy net troch in laach sellen (lykas by de hûd) of in selmembraan (lykas yn 'e longblaaskes) ôfskaat fan 'e bûtenwrâld. De holten yn oare organen wurde wol ta it lichem rekkene; men kin dan tinke oan 'e hertholte, dy't folle is mei bloed dat yn in (fan it bûtenmiljeu ôfsletten) fettestelsel sirkulearret.
Yn 'e genêskunde tsjut de term 'somatyk' op in oandwaning oan it lichem. Sa is 'somatyske soarch' rjochte op 'e fersoarging fan it lichem (bgl. yn in ferpleechhûs). Ek wurdt de term 'somatyk' brûkt as oantsjutting foar it ûnderstypjen fan minsken mei in groanyske lichaamlike oandwaning.
It Libben fan Adam en Eva
It Libben fan Adam en Eva is in algemien as apokryf beskôge religieuze tekst, besibbe oan it Alde Testamint fan 'e Bibel. De Grykske ferzje stiet ek wol bekend as de Iepenbiering fan Mozes, mei't it dy joadske profeet wie oan wa't it ferhaal trochdien waard; syn namme wurdt lykwols inkeld yn 'e earste sin neamd. It Libben fan Adam en Eva is in pseudepigrafysk geskrift ûnder de namme fan Set, de soan fan 'e earste minsken Adam en Eva, en jout in útwreide beskriuwing fan it libben fan Adam en Eva fan 'e tiid ôf dat se út it Hôf fan Eden set wurde oant harren dea. De tekst is oerlevere yn it Gryksk, it Latyn, it Aldtsjerkeslavysk, it Armeensk en it Georgysk, wylst der ek in pear fragmintaryske Koptyske ferzjes fan besteane. De farianten yn 'e ûnderskate talen ferskille frijwat kwa lingte en ferhaal, en allegear hawwe se wol ienich unyk materiaal. Hoewol't de oerlevere ferzjes út 'e perioade tusken de trêde en de fyfde iuw komme, moat de oarspronklike tekst, dy't nei alle gedachten yn in Semityske taal skreaun wie (foar 't neist Hebriuwsk of Syrysk), datearre wurde yn 'e earste iuw.
Ynhâld
Neffens de Grykske ferzje libben Adam en Eva goed achttjin jier yn it Easten nei't se út it Hôf fan Eden ferballe wiene. Eva skinkt dêr it libben oan harren soannen Kaïn en Abel, en hat in foarsizzende dream oer Kaïn syn moard op Abel, dy't letter yndie útkomt. Neitiid ûnthjit de aartsingel Michael Adam in nije soan, en dan wurdt Set berne. Wer letter krije Adam en Eva nochris tritich oare soannen en tritich dochters.
As Adam siik wurdt en mei pine it bêd hâlde moat, ropt er al syn bern by him en fertelt harren it ferhaal fan 'e Sûndefal. Eva en Set reizgje werom nei it Hôf fan Eden en smeekje Michael, dy't harren de tagong dêrta ûntseit, om wat oalje fan 'e Libbensbeam, mar Michael wegeret dat harren, al ûnthjit er dat it oan 'e Ein fan de Tiden wol jûn wurde sil oan alle rjochtfeardigen yn it paradys. As Eva en Set sûnder wat bedijd te hawwen weromkeare, is Adam lulk op syn frou, om't se harren mei har biddeljen "de grime dy't de dea is" op 'e hals helle hat.
Underwilens leit Adam noch altiten siik op bêd. Hy fielt syn dea neieroan kommen en freget Eva om foar him te bidden, want hy wit net oft God lulk op him wêze of genede toane sil. Wylst Eva foar him bidt, komt Adam te stjerren, en in ingel bringt syn siel omhegen nei God ta. Dêrnei wurdt mei in grutte rykdom oan liturgyske details de útfeart fan Adam beskreaun. In striidwein fan ljocht hellet syn lichem op om it yn it Hôf fan Eden te begraven. De sân himels wurde iepene, en God hat genede foar Adam syn siel, dy't lottere wurdt en dan yn 'e trêde himel de Einichste Dei ôfwachtsje mei. Seis dagen letter bidt Eva dat hja njonken Adam begroeven wurde mei, en komt noch ûnder har gebed te ferstjerren. Trije ingels begrave har njonken Adam, en It Libben fan Adam en Eva einiget as Michael Set opdraacht om nea op 'e sabbat te roujen.
Magy
Magy is it brûken fan rituëlen, symboalen, dieden, gebearten en taal mei it doel om ûnsichtbere boppenatuerlike krêften te eksploitearjen. It fermogen om magy te brûken wurdt tsjoenderij of hekserij neamd. It leauwen yn it bestean en it praktisearjen fan magy giet tebek oant de ierste minsklike kultueren en hat ek noch grutte ynfloed yn it ramt fan spirituële, religieuze en genêskundige saken yn 'e moderne kultueren fan hjoed de dei.
It bedriuwen fan magy wurdt tsjintwurdich yn 'e regel yn it geheim en yn isolaasje dien, mei't soks troch de bûtenwrâld op syn bêsten mei skepsis en erchtinken besjoen wurdt. Yn net-wittenskiplike maatskippijen, dêr't byleauwe noch wielderich tiert en it leauwen yn magy sadwaande ek navenant faker foarkomt, wurdt it lizzen fan in flok troch middel fan magy op ien of mear persoanen net selden frij algemien akseptearre as útlis foar it iene of oare persoanlike of maatskiplike drama. As men mient te witten wa't foar dy flok ferantwurdlik is, kin soks sels tsjintwurdich noch ta moard en deaslach liede.
Neffens religieus antropolooch Wouter Hanegraaff is magy feitlik "in fierhinne polemysk konsept dat troch in ferskaat oan religieuze belangegroepen brûkt is om itsij harren eigen religieuze leauwenseleminten en -praktiken te beskriuwen, itsij – folle faker – om dy fan oaren yn diskredyt te bringen." Sa is it begryp 'magy' wiidferspraat yn it Alde Testamint fan 'e Bibel, dêr't de iere joadske skriuwers de term brûke om 'e heidenske praktiken te omskriuwen wêrby't oare goaden fereare waarden as Jahweh.
In foarm fan hjoeddeisk leauwen yn magy is it belied fan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke om lju hillich te ferklearjen op grûn fan twa postúm troch harren ferrjochte wûndertekens. Yn 'e antropology, psychology en kognitive wittenskippen wurdt nei soks ferwiisd mei de term 'magysk tinken', nammentlik in kausale riddenearring wêrby't faak assosjatyf tinken brûkt wurdt, lykas it as sadanich oannommen fermogen fan 'e minsklike geast om 'e fysike wrâld te beynfloedzjen. Yn 'e psychology wurdt magy as in persoanlik fenomeen beskôge, dat ta doel hat om oan in yndividueel ferlet te foldwaan, en net as in sosjaal ferskynsel dat oan in kollektyf ferlet foldocht.
Varde (gemeente)
Varde is in gemeente yn it westen fan Jutlân yn de Deenske regio Syddanmark. De gemeente ûntstie op 1 jannewaris 2007 yn it ramt fan de lanlike gemeentlike weryndieling, doe't de doedestiidske gemeente Varde mei de gemeenten Blaabjerg, Blåvandshuk, Helle en Ølgod gearfoege waard.
De gemeente Varde hat in befolking fan 50.301 ynwenners (01.01.2018) en in oerflak fan 1.240,10 km². Haadstêd fan de gemeente is Varde.
Maaloula
Maaloula, ek wol Ma'loula of Maalula (Arameesk: מעלולא, Maʿlūlā; Arabysk: معلولا Maʿlūlā), is in plak yn it Syryske gûvernemint Rif Dimashq. It plak leit 56 kilometer noardeastlik fan de haadstêd Damaskus en mear as 1.500 meter boppe seenivo yn in rûch berchgebiet.
Etymology
De namme is ôflaat fan it Arameeske wurd מעלא (maʿ'əlā, "yngong").
Ynwenners
Tsjin it midden fan de 20e iuw wennen der noch 15.000 minsken yn it berchdoarp. Neffens de folkstelling fan 2004 hie it plak doe in befolking fan 2.762. Yn 2013 wiene dat likernôch 5.000 ynwenners. De measte ynwenners, Maaloulis sa't dy bewenners harren neame, ferhûzen nei stêden, lykas Bab Touma, de kristlike wyk fan de histoaryske stedskearn fan Damaskus. Faak bringe de ferhûzers lykwols harren fekânsje yn it berchdoarp troch, sa't de befolking simmerdeis samar oant 6.000 oprinne kin.
De measte kristenen yn Maaloula hearre by de Gryksk-Otterdokse Tsjerke fan Antiochië of de Melkityske Gryksk-Katolike Tsjerke. Troch de Syryske Boargerkriich tsjinne Maaloula as in feilige haven foar moslims út Damaskus, wêrtroch't der tsjintwurdich mear moslims wenje.
Taal
De taal wurdt troch de media en it ferhûzjen nei de stêden bedrige troch it Syryske Arabysk. Minsken dy't it plak ferlitte en bygelyks ferhûzje nei Damaskus ruilje harren memmetaal fakentiden yn foar it Arabysk. Yn 2003 is yn it plak in skoalle iepene om de taal foar fierdere tebekfal te behoedzjen.
Kleasters fan Maaloula
Yn Maaloula steane twa wichtige kleasters: it eastersk-katolike Deir Mar Sarkis en it gryksk-otterdokske Deir Mar Takla.
Mar Sarkis
It Sint-Sarkiskleaster fan Maaloula is ien fan de âldste noch besteande kleasters fan it lân. It waard op in heidensk plak boud en yn it kleaster binne resten te finen dy't werom geane op de 5e en 6e iuw. Sint-Sarkis is de assyryske namme foar Sint-Sergius, de romeinske soldaat dy't as martler foar syn kristlike leauwe stoar.
Yn it kleaster wurde de twa âldste ikoanen fan de wrâld bewarre. Ien dêrfan jout in foarstelling fan it Lêste Nachtmiel.
Mar Takla
Yn it Sint-Teklakleaster (Mar Takla) wurde de reliken fan Tekla bewarre, neffens it 2e iuwkse Hannelingen fan Paulus en Tekla in jongfaam en learling fan Paulus. Neffens lettere oerleverings waard se troch soldaten fan har heit achternei sitten fanwegen har kristlike leauwe. Doe't hja by in berch in gebed die, spjalte dy berch midstwa en joech har sa de mooglikheid te ûntsnappen. Maaloula, ôflaat fan it Arameeske wurd מעלא (maʿ'əlā, "yngong"), krige fanwegen dy spjalt of tagong yn de berch har namme.
Oare kleasters
Yn Maaloula binne in soad resten fan oare kleasters, tsjerken en hillichdommen te finen. Guon dêrfan binne net mear as stienbulten, wylst oaren nettsjintsteande de âldens der noch altiten steane. It plak wurdt in soad besocht troch pylgers, sawol troch kristenen as moslims.
Boargerkriich
Yn septimber 2013 rekke Maaloula belutsen by gefjochten tusken it oan Al-Qaida liearre jihadistsyke Al-Nusra Front en it Syryske leger. Op 21 oktober feroveren rebellen it plak, wêrby't 13 minsken it libben ferlearen en in soad ferwûne rekken. In wike letter wist it leger fan it regear it plak wer yn te nimmen.
It Al-Nusra Front ferovere Maaloula op 3 desimber 2013 op 'e nij. De jihadisten gizelen doe tolve otterdokske nonnen dy't nei ferskate lokaasjes brocht waarden. Beambten út Katar en Libanon ûnderhannelen oer harren frijlitting en kamen oerien dat se útwiksele waarden tsjin 150 finzenen fan it regear. De nonnen waarden op 9 maart 2014 frijlitten.
Marijebyld
It byld fan de jongfaam Marije yn it sintrum fan Maaloula waard troch de rebellen yn 2013 ferneatige. It waard ferfongen en op 13 juny 2015 troch Syryske oerheidsfertsjintwurdigers op 'e nij ûnthulle. It trije meter hege byld waard op de oarspronklike sokkel set en draacht de namme "Us Leaffrou fan de Frede" (Arabysk: سيدة السلام‎).
Tema
In tema is yn 'e kontekst fan keunst, literatuer of oare maatskiplike terreinen in ûnderwerp dat troch it oangeande wurk behannele wurdt. Sa'n tema is in fûneminteel en faak universeel idee, dat yn keunst en literatuer ornaris ymplisearre of suggerearre wurdt ynstee fan dat it ekplisyt beneamd wurdt. Yn oare omstannichheden is de beneaming faak wol ymplisyt, lykas wannear't der in tema meijûn wurdt oan in gearkomste of konvinsje.
Hoewol't djipdollende tematyske ynhâld net fereaske is foar in keunstwurk of in literêr wurk, omfiemet de oergrutte mearderheid fan sokke wurken dochs de iene of oare tematyske ynhâld, sels al is dy soms ûnbedoeld troch de keunstner of auteur. Ek hat in wurk faak mear as ien tema. De analyze fan feroarings (of ymplisite feroaring) yn 'e dynamyske skaaimerken fan in wurk kin ynsjoch skeppe yn in beskaat tema.
In (ymplisyt) tema is net itselde as in (eksplisyt) ûnderwerp fan in wurk. Yn 'e Star Wars-filmsearje, bygelyks, is it ûnderwerp: de striid fan 'e Alliânsje fan Rebellen om in ein te meitsjen oan 'e oerhearsking fan it stjerrestelsel troch it Galaktyske Ryk. De tema's dy't yn 'e filmsearje behannele wurde, binne û.o. morele dûbelsinnichheid en de tsjinstellings tusken technology en natoer. In tema is ek net itselde as in motyf: in tema is in idee dat it hiele wurk omfettet, wylst in motyf in elemint fan 'e ynhâld is.
Weenermoor
Weenermoor is in doarp yn it Dútske diel fan it Reiderlân en foarmet in Ortsteil fan de gemeente Weener yn East-Fryslân.
Skiednis
Weenermoor hat as bynamme it wandernde Dorf (it kuierjende doarp), om't it plak mei it oanmeitsjen fan it fean him troch de iuwen hinne nei it westen ferpleatste. Dêrtroch kaam it doarp jimmeroan fierder te lizzen fan de oarspronklike delsetting. Hieltiten wer waarden der hûzen ôfbrutsen en fierder westlik wer opboud. Inkelde bewenners bleaune lykwols op it âlde stee en hjoeddedei drage dizze plakken de namme Dreehusen, Tweehusen en Eenhus (de lêste namme is no offisjeel Dútsk en hjit Einhaus, dat yn it doarp Bingum leit.
Âldere nammen fan Weenermoor wiene Wenighermór (1428), Wenygmoer (1456) en Wengramoor (1496). Yn 1581 bestie Weenermoor út twa dielen: Overmohr en Weenighermohr. Sûnt 1891 makket it plakje Overmohr folslein diel út fan Weenermoor.
De herfoarme tsjerke
De herfoarme tsjerke fan Weenermoor waard yn de jierren 1823-1824 boud, nei't in âldere tsjerke út 1660 yn 1815 ynstoartte fanwegen de minne steat fan ûnderhâld. Dizze âldere tsjerke stie in stik eastliker en de ynwenners moasten sa'n ein rinne, dat hja by min waar de sneinske klean ûnder de earm meinamen en harren yn de tsjerke ferklaaiden. De heareboeren betellen de bou fan de nije tsjerke en krigen dêrfoar it rjocht op in fêst plak yn de banken. Dit rjocht waard net earder as yn 1954 opheven.
Egidio Miragoli
Egidio Miragoli (Pandino, 20 july 1955) is in Italjaansk Roomsk-katolyk geastlike. Hy is sûnt 2014 biskop fan Bisdom Mondovì.
Dick Passchier
Dick Passchier (Doardt, 16 maart 1933 - Kollum, 29 septimber 2017) wie in Nederlânsk presintator, fral bekend fan de grutte spulprogramma's dy't er tegearre mei Judith Bosch en Barend Barendse yn de jierren santich foar de NCRV presintearre: Spel zonder grenzen, Tweekamp, Zeskamp en Stedenspel. Teffens wie er kommintator by de tillefyzje-útstjoerings fan it Keninginnedeidefilee yn de regearperioade fan Keninginne Juliana fan 1973 oant 1981. Teffens wie er in tal jierren foarsitter fan de fuotbalklup FC Dordrecht. Njonken dat presintearre er fan 1976 ôf oan de Mini-voetbalshow en wie er oant en mei 2006 presintator by de jierlikske flagjesdei in Skeveningen. Itselde die er yn de jierren tachtich fan de 20e iuw by it Fruitkorso yn it Gelderske Tiel.
Njonken syn radio- en telefyzjewurk hie Passchier, tegearre mei de frou, tritich jier lang twa winkels yn Easterske koado-artikelen en meubels yn Zwijndrecht. Teffens wie er foarsitter fan FC Dordrecht. .
Passchier ferdwûn ein jierren tachtich fan tillefyzje en ferhuze letter nei Noarwegen. Ut en troch wie er korrespondint yn it radioprogramma Met het Oog op Morgen en Wereldnet (VPRO). Yn 2004 kaam er werom yn Nederlân. Hy wenne lange jierren yn Ingwierrum.
Passchier kaam hommels te ferstjerren yn 2017 yn syn wenplak Kollum; hy waard 84 jier.
Driever
thumb|264px|Kaart mei de gemeente Westoverledingen Driever (Eastfrysk: Drīver) is in doarp (Ortschaft) yn de gemeente Westoverledingen yn East-Fryslân en leit oan de Iemsdyk tusken Esklum en Grotegaste. It doarp hat 108 ynwenners en is dêrmei it lytste doarp fan de gemeente Westoverldingen.
Skiednis
thumb|left|It plak dêr't eartiids it kleaster Muhde stien hat De earste ferwizing nei Driever komt om it jier 1000 hinne. De âlde dyk, dy't oer de Iemsdyk rûn, rûn fan de kommanderije Muhde nei Driever, dy't as Latamuthon en Thribirgi ontsjut waarden. Driever lei yn de midsiuwen yn it skaad fan de kommanderije dy't in Johanniterkleaster, foar it earst neamd yn 1319 en yn de fyftjinde iuw syn bloeitiid kende, wie. De kommanderije stie foar Leerort oer oan de mûning fan de Leda yn de Iems, dêr't de namme Muhde fan it Aldfryske mutha (mûnng) ôflaat is. Driever hearde oant de reformaasje by de proasdij Lier fan it Bisdom Múnster en waard om 1500 hinne Dryver neamd. De namme betsjut nei alle gedachten "trije fearen" (Drieveer). De trije fearen fearen yn dy tiid nei alle gedachten nei de oare kant de Iems nei Haseborg, Kirchborgum en Feestenborg yn it Reiderlân. Yn 1750 hie Driever likernôch 200 ynwenners.
Op 1 jannewaris 1973 waard Driever part fan de nije gemeente Westoverledingen.
Hjoed-de-dei
Yn it sintrum fan it doarp stiet de grifformearde tsjerke. De westtoer fan de tsjerke waard yn 1696 boud. De hjoeddeistige tsjerke waard yn 1874/75 boud. It oargel dy't yn 1885 boud waard, is hjoed-de-dei noch yn syn oarspronklike tastân.
Under Driever falt de buorskip Weekenborg. By de wettersneed fan 1825 bruts de Iemsdyk dêr troch. Dêrnei waard de syl, de Weekenborger Siel fernijd. Ta weromtinken fan de wettersneed waard der njonken de Iemsdyk in 800 meter lange "museumdyk" oanlein. Der sit ek in weingat yn, dêr't de boeren eartiids troch hinne koene om nei it fruchtbere uterdykse lân komme te kinnen.
It lytse sportfjild oan de râne fan it doarp wie it thúsfjild fan amateurfuotbalklub Amisia Driever.
Liv and Maddie
Liv and Maddie, yn it fjirde seizoen omneamd ta Liv and Maddie: Cali Style, is in Amerikaanske komeedzjesearje dy't útstjoerd waard op it Disney Channel. Dove Cameron spilet de titelrollen fan sawol Liv en Maddie, in ienaaiïge twilling mei twa folslein ferskillende persoanlikheden, dy't dochs hertsfreondinnen binne. Joey Bragg, Tenzing Norgay Trainor, Kali Rocha, en Benjamin King spylje de byrollen.
Produksje
Liv and Maddie waard oarspronklik tusken 19 july 2013 en 24 maart 2017 útstjoerd. De searje is optocht troch John D. Beck en Ron Hart, dy't allebeide ek útfierend produsint binne. Liv and Maddie wurdt produsearre as in joint venture fan Beck & Hart Productions, Oops Doughnuts Productions en It's a Laugh Productions. Utfierend ko-produsint is Andy Fickman.
Ferhaal
De searje giet oer de 15-jierrige ienaaiïge twilling Liv en Maddie Rooeney, dy't tige ferskillend fan karakter binne: Liv is in blier, enerzjyk famke en presintearret in eigen tillefyzjeprogramma, wylst Maddie in aktive sportster is, dy't yn 't bysûnder súksesfol is as lid fan it basketbaltiim fan har skoalle. As Liv yn it begjin fan 'e searje thús komt út Hollywood, wurde de konfrontearjende spannings tusken de beide susters fluch sichtber, fral as Liv tige populêr wurdt op Maddie har skoalle.
Dolly Buster
Dolly Buster, echte namme: Nora Baumberger, en berne as: Nora Dvořáková (Praach, 23 oktober 1969), is in Tsjechysk-Dútsk earder neakenmodel en pornografysk aktrise dy't karriêre makke hat yn 'e Dútske pornoyndustry. Sûnt 1996 is se aktyf as pornoprodusinte en -regisseur, en fierders as mainstream-aktrise, skriuwster fan detektiveromans en keunstskilderesse. Hja hat yn it ferline ek gebrûk makke fan 'e artystenammen Mandy Dvorjack, Mandy Rice en Kateřina Bochníčková. Neffens har offisjele opjefte is se 1.75 m, mei kupmaat 38DD, wêrfoar't se in boarstfergruttingsoperaasje ûndergien hat.
Libben en karriêre
Yn 1989 kaam Buster yn 'e kunde mei de Dútske pornoprodusint Dino Baumberger, mei wa't hja yn 1997 trouwe soe. Fia him bedarre se yn 'e Dútske pornoyndustry, en datselde jiers noch makke se har debút yn in pornografyske film. Nei in pear films makke ta hawwen foar labels as Videorama en Magmafilm, sleat se in eksklusyf kontrakt mei Baumberger syn studio DBM, en groeide al rillegau út ta ien fan 'e populêrste pornostjerren fan Dútslân, wylst se ek om utens, op 'e rest fan it Jeropeeske kontinint en yn Skandinaavje, grutte bekendheid krige. Nei yn in relatyf lyts oantal fan likernôch 30 pornofilms spile te hawwen, hold Buster yn 1996 op mei aktearjen. Neitiid lei hja har ta op it regissearjen- en produsearjen fan pornofilms, yn hokker hoedanichheid oft hja noch altyd wurksum is. Yn 2003 wûn se foar har hiele oeuvre op 'e Venus Berlin-erotykfakbeurs yn 'e Dútske haadstêd Berlyn in Venus Award, de spesjale sjuerypriis.
Njonken har wurk yn 'e pornoyndustry hâldt Buster har dwaande mei har karriêre as Dútsk mainstream-aktrise, wylst se ek aktyf is as keunstskilderesse sûnt se oan 'e Keunstakademy fan Düsseldorf in stúdzje tekenjen folge hat dy't jûn waard troch de ferneamde skilder Arnim Tölke. Fierders is hja de auteur fan in súksesfolle romanrige oer in Dútske pornoaktrise dy't amateurdektektive wurden is, en de iene nei de oare moard oplost. Buster ferskynt geregeldwei op 'e Dútske tillefyzje, en hat meidien oan ferskate realitytillefyzjeprogramma's, wêrûnder Ich Bin ein Star – Holt Mich Hier Raus! en de dûnswedstryd Dancing Stars. Ek set se har al jierren yn foar de bistebeskerming en bisterjochten, net inkeld yn Dútslân, mar ek yn Hongarije, wêrby't se har fral taleit op 'e bestriding fan 'e yllegale hannel yn jonghûntsjes, dy't de fersprieding fan sykten as heupdysplasy yn 'e hân wurket.
Yn 2004 besocht Buster in sit yn it Jeropeesk parlemint te besetten as kandidate fan in lytse Tsjechyske politike partij. Mei mar 0,71% fan 'e stimmen slagge dat lykwols net. Yn 2009 waard Buster har namme by fersin op 'e stimbiljetten foar de gemeenteriedsferkiezings yn in Dútske stêd pleatst. Yn Finlân moast de grutte lanlike krante Helsingin Sanomat ûntskuldigings oan 'e lêzers oanbiede doe't der opskuor ûntstie oer in artikel oer seksshops, wêrby't in tige eksplisite foto pleatst wie fan in fideo-omslach mei Buster dy't anaal penetrearre waard. Buster, dy't no mei har man Baumberger yn it Dútske Wesel wennet, waard yn 2008, op har 39ste, noch útroppen ta "Dútslâns meast seksy pornostjer".
Abdij Sint-Hildegard
De Abdij Sint-Hildegard is in benediktynsk kleaster yn it bisdom Limburg yn Eibingen by Rüdesheim. Sûnt 2002 is de abdij ûnderdiel fan it UNESCO-wrâlderfgoed "Oberes Mittelrheintal".
Skiednis
It âlde kleaster yn Eibingen, stifte yn 1165, waard yn 1803 yn it ramt fan de sekularisaasje sletten. Neffens de Reichsdeputationshauptschluss foel it kleaster mei syn besit yn hannen fan de prins fan Nassau. Yn 1831 kaam de tsjerke en it kleaster yn hannen fan de parochy fan Eibingen, sadat de reliken fan Hildegard fan Bingen oant op de dei fan hjoed yn de parochytsjerke fan Eibingen bewarre wurde en net yn de oan har wijde abdij. De op 17 septimber 1904 troch 12 benediktynske nonnen fan de Praachske abdij Sint-Gabriel stifte abdij kin beskôge wurde as de opfolger fan de troch de hillige Sint-Hildegard stifte kleasters op de Rupertberg en Eibingen. It noardlik fan Eibingen stifte kleaster waard tusken 1900 en 1904 yn neoromaanske styl boud. De stifting waard mooglik makke troch prins Karl Heinrich zu Löwenstein-Wertheim-Rosenberg, yn de 19e iuw ien fan de liedende persoanen fan it Dútsk katolisisme. De wichtichste romten lykas de tsjerke en de biblioteek waard by de stifting troch muontsen fan de Beuroner keunstskoalle beskildere.
Yn 1941 waarden de nonnen yn it ramt fan de fan de Klostersturm, de systematyske opheffing fan kleasters troch de nasjonaalsosjalisten, ferdreaun. Nei it ein fan de Twadde Wrâldkriich yn 1945 koene hja wer nei harren kleaster werom gean. De klokken fan de kleastertsjerke waarden yn de Twadde Wrâldkriich omraand, en ferfongen yn 1951.
Yn 1988 waard fanút de abdij it lytse konvint Marienrode by Hildesheim op 'e nij bewenne. Marienrode wie oant 1998 in fan Eibingen ôfhinklik prioraat en is letter selstannich woarn.
Foar it ûnderhâld docht de mienskip oan wynbou. Der is in kleasterwinkel en der wurde keunstwurken makke.
Oargel
It oargel fan de abdijtsjerke waard yn 2004 yn it ramt fan it 100-jierrich jubileum fan de abdij boud troch de oargelboufirma Romanus Seifert & Sohn út Kevelaer.
Dirk Matzer van Bloois
thumb|Boargemaster D. Matzer van Bloois by de útrikking fan de fersiersels fan Officer in the [[Order of the British Empire (1965)]] Dirk Matzer van Bloois (Zoelen, 23 desimber 1907 – Arnhim, 19 jannewaris 1991) wie in Nederlânsk politikus út namme fan de CHU.
Libben en wurk
Hy waard berne as Dirk Matzer, soan fan ds. Herman Matzer, hear fan Bloois (1871-1935) en dy syn earste frou Suzanna Cornelia Isebree Moens (1878-1924), telch út it yn it Nederlânsk Patrysjaat opnommen laach Moens. Hy studearre ôf yn de rjochten en waard yn 1935 wethâlder yn Wijhe. Letter wie er abbekaat en prokureur yn Haarlim.
Yn maaie 1942 waard Matzer van Bloois boargemaster fan Achtkarspelen as opfolger fan Pier Eringa (1879-1962) dy't troch de Dútske besetter út syn amt set wie. Guon minsken yn Bûtenpost tochten dat er dan wol oan de kant fan de Dútsers stean soe, mar dat wie net sa. Sa hat er bygelyks joadske ûnderdûkers warskôgje litten foar in ankommende razzia. Nei de befrijing kaam de wilens pensjonearre Eringa in pear moannen werom as (waarnimmend) boargemaster, mar Matzer van Bloois mocht dêrnei oanbliuwe.
Mr. D. Matzer van Bloois wie troud mei Alida Mina van Vliet (1912-1993) mei wa't er ferskate bern krige. Yn 1965 waard er beneamd ta ofsier yn de Oarder fan Oranje-Nassau. Begjin 1991 stoar er yn de âldens fan 83 jier.
Breinermoor
thumb|264px|Kaart mei de gemeente Westoverledingen Breinermoor (Eastfrysk: Brainermaur) is in doarp (Ortschaft) yn it uterste noardeasten fan de gemeente Westoverledingen yn East-Fryslân en leit tsjin de grinzen fan de gemeenten Lier en Rhauderfehn oan.
Skiednis
Op 1 jannewaris 1973 waard Breinermoor part fan de nije gemeente Westoverledingen.
Nijsgjirrich
Troch gâns East-Fryslân is it doarp ferneamd troch de Breinemoërkes, redens dy't troch pleatslike smidden fan 1830 oant 1972 makke waarden.
Ferienings
Sûnt 1978 is der in doarpsbelang en al 100 jier is der in frijwillige brânwacht yn it doarp.
Kostroma
Kostroma (Russysk: Кострома) is in stêd oan de Wolga yn Ruslân. It is it bestjoerlike sintrum fan it oblast Kostroma. De stêd leit likernôch 345 kilometer fan de haadstêd Moskou.
Kostroma waard stifte yn de 12e iuw en wie yn de 13e iuw de haadstêd fan it foarstendom Kostroma. Yn it sintrum binne in soad gebouwen út it klassisistyske tiidrek fan de lette 18e-19e iuw bewarre bleaun. Fan de monuminten fan foar de tiid fan Peter de Grutte binne de meast ynteressante kompleksen it Ipatjev-kleaster en it Epifany-kleaster fan Sint-Anastasia. De stêd makket diel út fan de Gouden Ring fan Ruslân.