cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Klaverbank
De Klaverbank is in sânbank yn de Noardsee yn it noardwestlike part fan it Nederlânske kontinintaal plat, sa'n 160 km noardwestlik fan De Helder. It gebiet beslacht goed 1200 km². Súdlik fan de Doggersbank grinzget de bank oan it Feriene Keninkryk. De bank bestiet benammen út grint en leit 30-40 meter ûnder it see-oerflak. De Klaverbank en soksoarte fan grintbanken binne in oerbliuwsel fan in rivierdelte dy't ûntstie doe't de Noardsee droech lân wie.
Boaiemfauna
De boaiemfauna yn dit gebiet hâldt wol 200 soarten yn, ûnder oaren troch it grut ferskaat oan boaiemtypen. De floara en fauna binne oars as yn de omringende en gewoanere sân- en slibboaiem fan de see.
Der rint in trôch troch de bank, de Botney Cut.
Grintwinning
De Klaverbank is ien fan mar in pear plakken yn it Nederlânske part fan de Noardsee dêr't grint en beton- en mitselsân op it boaiem foarkomt. De Nederlânske oerheid woe it gebiet dêrom ek brûke foar it winnen fan grint, en brocht dêrfoar yn 2001 in mer-proseduere op gong. Op 27 augustus 2003 besleat it ministearje fan Ferkear en Wettersteat dy proseduere te staken, ûnder oaren omdat de mooglike opbringst beheind wie, en omdat it bedriuwslibben net folle belangstelling foar it grint fan de Klaverbank hie. Neffens it MER-rapport hie de eksploitaasje om reden fan miljeu wol kind. Miljeuorganisaasjes hiene lykwols protestearre tsjin dy grintwinning.
USS Nevada (skip út 1916)
De USS Nevada wie in Amerikaansk slachskip fan 'e Nevada-klasse, mei de koade BB-36. It wie fan 1916 oant 1946 yn 'e tsjinst by de Amerikaanske Marine. De USS Nevada rekke slim skansearre ûnder de Oanfal op Pearl Harbor, mar koe reparearre wurde en waard yn 'e Twadde Wrâldoarloch fan oktober 1942 ôf wer ynset yn 'e striid tsjin sawol de Japanners as de Dútsers.
Bou en skaaimerken
De USS Nevada wie it twadde skip fan 'e Amerikaanske Marine dat nei de Amerikaanske steat Nevada ferneamd waard. It wie it prototype fan 'e Nevada-klasse, wêrfan't it ûntwerp yn 'e 1910-er jierren as revolúsjonêr beskôge waard. Fjouwer fan 'e fernijings fan it skip soene neitiid yn frijwol elts oar Amerikaanske slachskip oernommen wurde: geskutstuorren mei batterijen fan trije kanonnen elk, stookoalje ynstee fan stienkoal foar brânstof, steamturbines foar in grutter berik, en it alles-of-neatprinsipe op it mêd fan 'e bepânsering.
Iere jierren
De USS Nevada waard op 11 maart 1916 troch de Amerikaanske Marine yn 'e tsjinst nommen en yndield by de Amerikaanske Atlantyske Float yn 'e marinehaven Norfolk, yn Firginia. It skip die mei oan ferskate oefenings, wêrby't it alhiel nei it Karibysk Gebiet fear, foar't de Feriene Steaten yn april 1917 by de Earste Wrâldoarloch behelle rekken. Om't it Feriene Keninkryk mei in brânstoftekoart kampte, waard lykwols net de moderne USS Nevada, mar waarden ynstee fjouwer âldere op stienkoal farrende Amerikaanske slachskippen de Atlantyske Oseaan oer stjoerd om har by de Britske Grutte Float te jaan. Pas yn augustus 1918 reizge ek de USS Nevada ôf nei Jeropa, yn it selskip fan syn susterskip de USS Oklahoma en de USS Utah. De trije slachskippen operearren de lêste moannen fan 'e oarloch út 'e Bantrybaai yn Ierlân wei troch grutte en weardefolle konfoaien keapfardijskippen te eskortearjen.
Tsjin 'e tiid dat de oarloch op 11 novimber 1918 beëinige waard, hie de USS Nevada noch gjin skot lost. Yn desimber eskortearren tsien Amerikaanske slachskippen, wêrûnder de USS Nevada, it passazjiersskip de SS George Washington, mei de Amerikaanske presidint Woodrow Wilson oan board, nei de Frânske havenstêd Brest, dêr't er wei trochreizge nei de Fredeskonferinsje fan Parys. De folgjende dei, 14 desimber, setten de slachskippen ôf oer de Atlantyske Oseaan, wêrnei't se op 26 desimber feestlik ynhelle waarden yn New York.
Ynterbellum
Yn it Ynterbellum makke de USS Nevada diel út fan earst de Amerikaanske Atlantyske Float en letter fan 'e Amerikaanske Pasifyske Float. Yn july 1921 fertsjintwurdige it skip de Feriene Steaten tegearre mei in oar slachskip, de USS Arizona, op 'e Wrâldtentoanstelling yn Perû. Yn septimber 1922 wie de USS Nevada mei de USS Maryland ien fan 'e slachskippen dy't de Amerikaanske minister fan Bûtenlânske Saken Charles Evan Hughes nei de fiering fan it hûndertjierrich bestean fan Brazylje yn Rio de Janeiro eskortearren. Fan july oant septimber 1925 brocht it slachskip mei oare skippen fan 'e Amerikaanske Pasifyske Float in freonskiplik besyk oan Austraalje en Nij-Seelân. Fan augustus 1927 oant jannewaris 1930 waard de USS Nevada yn 'e Marineskipwerf fan Norfolk yngeand modernisearre.
Oanfal op Pearl Harbor
Fanwegen oprinnende spannings yn it gebiet fan 'e Stille Oseaan, dy't ferbân holden mei de Twadde Sineesk-Japanske Oarloch en oanboaze waarden troch de oangeande Twadde Wrâldoarloch yn Jeropa, ferhuze de Amerikaanske presidint Franklin D. Roosevelt de Amerikaanske Pasifyske Float yn begjin 1941 fan San Diego, yn Kalifornje, nei it Marinestasjon Pearl Harbor, yn it Territoarium Hawaï. Op 7 desimber 1941 lei de USS Nevada dêr ôfmarre oan Battleship Row doe't de Japanske Oanfal op Pearl Harbor plakfûn, wêrmei't de Feriene Steaten de Twadde Wrâldoarloch ynskuord waarden.
De USS Nevada wie it iennichste Amerikaanske slachskip dat de trossen los smiet en by de kade wei wist te kommen, mei de bedoeling om út te farren. Dat wie de fertsjinste fan luitenant-op-see earste klasse F.J. Thomas, dy't yn ôfwêzigens fan 'e kaptein it befel oer it skip oernaam. De USS Nevada wie doe al rekke troch in torpedo en stie midskips yn 'e brân. It skip loek mei syn ôfstekken in protte Japanske oanfallen en waard rekke troch seis bommen. Thomas liet de USS Nevada om 09:10 oere mei opsetsin yn ûndjip wetter oan 'e grûn rinne om foar te kommen dat it skip yn 'e havenmûning sinke en dy sa blokkearje soe. Der kamen 60 bemanningsleden om. Kadet Joe Taussig jr. ûnderskate him yn it bysûnder troch lieding te jaan oan it loftdoelgeskut; hy rekke swierferwûne, mar bleau op syn post.
Rest fan 'e Twadde Wrâldoarloch
Nei it bombardemint waard de USS Nevada burgen en yn it Marinestasjon Pearl Harbor provisoarysk reparearre. It slachskip koe doe nei de Marineskipswerf fan 'e Puget Sound farre, yn 'e steat Washington, foar yngeandere reparaasjes. It skip waard yn oktober 1942 wer yn 'e tsjinst nommen; it wie doe net allinnich reparearre, mar hie ek ferskate modernisearrings ûndergien. It waard neitiid ynset foar it ûnderstypjen fan ferskate amfibyske operaasjes troch it útfieren fan kustbombardeminten. Sa wie de USS Nevada yn maaie 1943 belusten by de Slach om Attu, in ûnderdiel fan 'e Aleoetenkampanje yn Alaska.
Fan mids 1943 oant april 1944 tsjinne de USS Nevada as eskorteskip foar konfoaien keapfardijskippen yn 'e Atlantyske Oseaan. Yn juny 1944 ûnderstipe it skip de lânings op 'e kust fan Normanje op D-Day en dêropfolgjende dagen. Yn augustus en septimber 1944 wie it skip behelle yn Operaasje Dragoon, de lâning fan Alliëarde troepen op 'e kust fan 'e Provâns, wêrby't it syn grutte kanonnen ynsette om 'e Dútske kustferdigening by de haven fan Toulon út te skeakeljen. Yn febrewaris 1945 ûnderstipe de USS Nevada yn 'e Stille Oseaan de lâning fan Amerikaanske troepen yn 'e Slach om Iwo Jima, wernei't it skip yn maart fan dat jier itselde die yn 'e Slach om Okinawa. Yn dat lêste treffen waard de USS Nevada rekke troch in Japanske kamikaze, werby't 11 bemanningsleden omkamen en 49 oare ferwûne rekken.
Nei de oarloch
Op 11 maaie 2020 waard it skipswrak troch in wittenskiplike ekspedysje werûntdutsen. It leit ûnderstboppest op in djipte fan 4.700 m foar de kust fan 'e Hawaï-eilannen, 120 km súdwestlik fan Pearl Harbor.
List fan planetoïden 88601-88700
Dit is in list fan planetoïden 88601-88700.
Stedskanaal (gemeente)
thumb|Topografyske gemeentekaart fan de gemeente Stedskanaal Stedskanaal (Nederlânsk en offisjeel: Stadskanaal; Grinslânsk: Knoal) is in gemeente yn it súdeasten fan de provinsje Grinslân. De gemeente hat in oerflak fan 120 km² (dêr't 2,27 km² fan wetter is) mei op in ynwennertal fan  (boarne: CBS).
De gemeente ûntstie op 1 jannewaris 1969 troch it gearfoegjen fan de eardere gemeenten Onstwedde mei in diel fan de eardere gemeente Wildervank.
Plakken
Yn de gemeente lizze de folgjende doarpen: Boarne: CBS
Fierder befettet de gemeente de folgjende offisjele útbuorrens: Barlage, Blekslage, Braamberg, Ceresdorp, Höchte, Holte, Horsten, Oomsberg, Smeerling, Sterenborg, Tange, Ter Maarsch, Ter Wupping, Veenhuizen, Vledderhuizen, Vosseberg en Wessinghuizen.
Befolkingsûntjouwing
Boarne:CBS
Gemeenterie
De ferdieling fan de sitten fan de gemeenterie fan 2006 ôf: Boarne: Gemeente Stedskanaal
Pastorale Symfony
Pastorale Symfony, yn it oarspronklike Frânsk: La Symphonie Pastorale, is in roman fan 'e hân fan 'e Frânske skriuwer, essayist en Nobelpriiswinner André Gide (1869-1951). It ferhaal giet oer in troud dûmny dy't in blyn weesfamke yn 'e hûs hellet en dan fereale op har wurdt. Hoewol't syn gefoelens foar har foar eltsenien út syn om-en-by sa klear as de dei binne, wegeret er se sels te erkennen. It tema fan it boek is blinens. It weesfamke is fansels fysyk blyn, mar de dûmny is blyn foar syn eigen gefoelens en foar syn hâlden en dragen dat út dy gefoelens fuortfloeit. De titel ferwiist nei de Sechsde Symfony fan Beethoven, dy't ek wol de "Pastorale Symfony" neamd wurdt, en dêr't de dûmny it weesfamke mei nei ta nimt. Teffens ferwiist er nei de symfony tusken de beide haadpersoanen, dy't idyllysk is oant de wierheid úteinlik oan it ljocht komt. La Symphonie Pastorale waard foar it earst publisearre yn 1919, en waard yn 1946 ferfilme troch regisseur Jean Delannoy. De Fryske oersetting, fan Hendrik Karel Schippers, ferskynde yn 1963.
Ynhâld
In protestantske Frânske dûmny beslút in blyn weesfamke yn har tinerjierren yn syn gesin op te nimmen. Syn dochter Charlotte neamt har "Gertrude", en hoewol't dat net har eigentlike namme is, bliuwt er stykjen en neamt in elk har fan dat stuit ôf sa. Stadichoan begjint de dûmny almar mear tiid oan Gertrude te besteegjen. Syn frou Amélie begjint in tsjinnichheid by it fanke te krijen, mei't har man allinne mar mei har ompopket en harren eigen fiif bern ferwaarleazget. Se besiket him safier te krijen dat er ynsjocht dat syn wiere gefoelens foar Gertrude net de gefoelens fan in heit foar syn dochter binne, mar dy fan in frijer foar syn leafste. Gide lit har fermogen om dat te "sjen" kontrastearje mei de dûmny syn eigen "blinens" op dat mêd.
Sels mient de dûmny dat er inkeld út heitige gefoelens hannelet, en Gertrude út religieuze omtinkens, mei't er as predikant de Bibel tige serieus nimt, har besiket te behoedzjen foar sûnden. Om't de dûmny it sintrale figuer is yn Gertrude har beheinde wrâld, mient se dat se fereale op him is. De dûmny beäntwurdet har leafde sa heal en heal, en hy is tige oergeunstich as it op har oankomt; as syn âldste soan Jacques, dy't fan Gertrude har jierren is en smoarfereale op har rekke is, freget om mei har trouwe te meien, stegeret er de jonge sûnder mear ôf.
Uteinlik wurdt Gertrude operearre oan 'e eagen, en it slagget de dokters en jou har har gesichtsfermogen werom. No't se sjen kin, beseft se ynienen dat de wrâld der hiel oars hinne leit as dat se earder miende. De dûmny, dy't se har as in soarte fan dreamprins foarsteld hie, blykt in âldman te wêzen. En de jonge Jacques, oan wa't se foarhinne gjin omtinken skonken hie, liket mear op wat se fan syn heit ferwachte hie. Hja rekket alhiel oerstjoer, en yn wanhope besiket se harsels tekoart te dwaan troch yn in rivier te springen. Mar se wurdt rêden, al skipet se kjeld en kriget se in slimmen longûntstekking. Koart foar't se dêroan stjert, fertelt se de dûmny dat er net is wat se fan him tocht hie, en dat er Jacques har hân net wegerje moatten hie.
Fryske oersetting
La Symphonie Pastorale waard yn 1963 ûnder de titel Pastorale Symfony yn it Frysk oerset troch Hendrik Karel Schippers (1893-1971). Dy 112 siden tellende fertaling waard útbrocht by Drukkerij Laverman N.V. te Drachten.
Joan Osborne
thumb|300px|Joan Osborne, 2009 Joan Elizabeth Osborne (Anchorage (Kentucky), 8 july 1962) is in Amerikaansk singer-songwriter, fral bekend fan har hit One Of Us.
Yn 1980 ferliet se har berteplak Anchorage yn Kentucky (no in foarstêd fan Louisville) en ferfarre nei New York City. Dêr rjochte hja in eigen platelabel op, Womanly Hips, en brocht in tal singles út. Letter liet sy har ynskriuwe by Mercury Records. Osborne har twadde (en it earste dat in namme hawwe mocht) album wie Relish, dat 'tjûn waard yn 1995. It album waard in hit troch de single One Of Us (fan Eric Bazilian, gitarist fan folkrock-formaasje The Hooters út Philadelphia). Dat liet hie mear fan popmuzyk as it oarepart fan it album dat fral bluesmuzyk befette. Nei it súkses fan One Of Us hie Osborne noch wat lytsere hits, lykas Right Hand Man en St.Teresa. It tredde studio-album, Righteous Love, waard 2000 útbrocht, mar ferdwûn rillegau út de hitlisten.
Yn de film Standing in the Shadows of Motown út 2002 song Joan de âlde Motown-hit What becomes of the brokenhearted en oanslutend toerde hja mei The Funk Brothers. Yn 2002 brocht se ek it album How Sweet It Is út, in samling klassike rock en soulcovers.
Yn 2005 en 2006 trede Osborne geregeldwei op mei Phil Lesh and Friends en novimber 2006 kaam har album Pretty Little Strangers út.
Motel
In motel is in ienfâldich soarte hotel yn 'e foarm fan in plat gebou mei oaninoargrinzgjende keamers dy't útkomme op in mienskiplik parkearplak of in oare mienskiplike romte. Yn dy keamers kinne gasten tsjin betelling oernachtsje of ûnderdak krije. It wurd 'motel' komt út in Ingelsk en is in gearlûking fan motor en hotel.
De measte motels hawwe in I-, L- of U-struktuer dy't opboud is út 'e ôfsûnderlike keamers, de resepsjebaalje mei dêrefter it kantoar fan 'e manager, en soms ek noch in lyts restaurant. Se binne faak werom te kennen oan grutte neönbuorden. Motels binne yn 'e regel fêstige by de kant fan in trochgeande wei lâns, en binne bedoel om automobilisten op trochreis in plak te bieden om te oernachtsjen. De earste motels ûntstiene yn 'e 1920-er jierren yn 'e Feriene Steaten, dêr't der fanwegen de grutte ôfstannen folle mear ferlet fan wie as yn bgl. Nederlân.
De ferskillen tusken in motel en in hotel moatte behalven yn 'e lokaasje socht wurde yn 'e anonimiteit, dy't waarboarge wurdt troch bûtendoarren nei de keamers ta, wylst yn hotels de keamers op in gong of oerrin iepenje. Dy anonimiteit jout motels ek faak in wat snústerich imago, mei't der lju ferbliuwe dy't dy anonimiteit opsykje. Dêrby kin men tinke oan kriminelen dy't in skûlplak sykje, drugsdealers of wapenkeaplju dy't der har yllegale waar ferhannelje, en prostituees dy't der har berop útoefenje. Yn dy foarm sjocht men motels dan ek faak yn films werom.
Asajj Ventress
Asajj Ventress (útspr.: [əˈsaːʒ ˈvɛntrəs], likernôch: "uh- saazj ven -trus), is in fiktyf bûtenierdsk personaazje út 'e Star Wars-franchise. Hja waard yn 2003 yntrodusearre yn 'e tekenfilmsearje Star Wars: Clone Wars en kearde letter werom yn 'e lange tekenfilm Star Wars: The Clone Wars en de dêropfolgjende tekenfilmsearje Star Wars: The Clone Wars. De geastlike heiten fan it personaazje wiene Star Wars-betinker George Lucas en animator Genndy Tartakovsky. Asajj Ventress is in Jedi dy't ferfalt ta de tsjustere kant fan de Krêft en de learlinge wurdt fan 'e Sith-ridder greve Dooku. As hiermoardneresse fjochtet se tsjin 'e Jedi, mar nei't Dooku har ferriedt, wurdt se preemjejagerinne en neitiid helpt se geregeldwei har eardere Jedi-fijannen, sadat se har eardere misdieden stadichoan goedmakket. De dialooch fan Ventress waard yn Star Wars: Clone Wars ynsprutsen troch stimaktrise Grey DeLisle en yn Star Wars: The Clone Wars troch Nika Futterman.
Eftergrûn
Yn seizoen 3 fan 'e tekenfilmsearje Star Wars: The Clone Wars wurdt de eftergrûn fan Asajj Ventress beljochte. Se wurdt berne as in Zabrak op 'e planeet Dathomir yn in clan fan Nachtheksen: froulike beoefensters fan de Krêft dy't dêrta gjin formele training ûndergien hawwe. As bern wurdt Ventress as slavinne ferkocht, mar se wurdt befrijd troch de Jedi-master Ky Narec, dy't har omreden fan har Krêftgefoeligens oannimt as padawan (Jedi-learling). Nei't har master fermoarde wurdt troch de kriichshear Osika Kirske, rekket Ventress derfan oertsjûge dat de Jedi Oarder Narsec oan syn lot oerlitten hat. Se fettet in tesinzgjende hate op foar de Jedi en ferfalt ta de tsjustere kant fan 'e Krêft.
Yn Star Wars: Clone Wars
It personaazje fan Asajj Ventress waard yntrodusearre yn 'e tekenfilmsearje Star Wars: Clone Wars (2003-2005). Dêryn ferskynt se alderearst as de Sith-ridder greve Dooku op 'e planeet Rattatak arrivearret om dy by syn separatistyske Konfederaasje fan Unôfhinklike Stelsels te foegjen. Yn in arena is er tsjûge fan in gladiatorgefjocht, wêrby't Ventress it opnimt tsjin ferskate tsjinstanners. Se ferslacht harren allegearre en beweart neitiid in Sith te wêzen. As Dooku blike lit hoe'n bespotlike noasje oft er dat fynt, falt se him oan, mar hy ferslacht har sûnder muoite. Nettsjinsteande dat is er ûnder de yndruk fan har fermogens, dat hy nimt har oan as syn ynformele learling.
Letter yn 'e searje besiket Ventress yn opdracht fan 'e Dooku syn master Darth Sidious de Jedi-ridder Anakin Skywalker te fermoardzjen. Dêrta bejeftiget Dooku har mei in pear ljochtsabels wêrfan't de hânsels oaninoar fêstset wurde kinne om ien dûbelblêdich wapen te foarmjen mei in lichte bûging yn 'e midden. Nei't se ôfset is, merkt Sidious tsjin Dooku op dat se sûnder mis fale sil, mar dat it in nuttige test wêze sil fan 'e fermogens fan Anakin. Ventress lokket Anakin nei de moanne Yavin-IV ta, dêr't se in ljochtsabelduël útfjochtsje fan it oerwâld oan 'e ruïnes fan 'e Massassi-timpels ta. Hoewol't Ventress yn 't earstoan de boppehân hat yn it gefjocht, wurdt Anakin har úteinlik oermânsk troch de Krêft op brute wize yn te setten, sadat se oer de râne fan in ôfgrûn knoffelet.
Yn Star Wars: The Clone Wars (film)
Yn 'e lange tekenfilm Star Wars: The Clone Wars (2008), dy't yn it earste jier fan 'e Kloane-oarloggen spilet, is Ventress as de learlinge fan greve Dooku belutsen by in gearspanning om 'e misdiesyndikaten fan 'e Hutts oer te heljen ta in bûnsgenoatskip mei de Konfederaasje fan Unôfhinklike Stelsels tsjin 'e Galaktyske Republyk. Om't de Hutts de hannelsrûtes troch de Bûtenrâne fan it Stjerrestelsel behearskje is sa'n bûnsgenoatskip fan grut belang. Ventress ûntfiert dêrom Rotta, de jonge soan fan 'e ynfloedrike gangster Jabba de Hutt, wylst Dooku besiket om 'e Jedi dêrfoar de skuld op 'e lea te skowen.
Yoda, de grutmaster fan 'e Jedi Oarder, jout Anakin Skywalker en syn nije padawan Ahsoka Tano opdracht om derfoar te soargjen dat it jonkje mei syn heit weriene wurdt. Anakin, Ahsoka en de robot R2-D2 folgje it spoar fan 'e ûntfierders nei de planeet Teth, dêr't se by in ferlitten kleaster yn in mûklaach rinne fan in kloft oarlochsandroïden, oanfierd troch Ventress. Se witte út 'e fâle te ûntkommen mei de jonge Rotta, en kape in rynkrank transportromteskip, dêr't se mei nei Tatooine reizgje. Anakin syn eardere master Obi-Wan Kenobi hastiget him efter Anakin-en-dy oan nei Teth, dêr't er in kloft kloansoldaten fan it Grutte Leger fan 'e Republyk helpt by de ferovering fan it kleaster en Ventress ferslacht yn in duël mei de ljochtsabel. Hoewol't it har slagget en ûntkom, is har misje fierhinne op in mislearring útrûn.
Yn Star Wars: The Clone Wars (searje)
Neitiid keart Ventress werom yn 'e earste fiif seizoenen fan 'e op de film folgjende tekenfilmsearje Star Wars: The Clone Wars (2008-2014 en 2020). Yn it earste seizoen reizget se ôf nei de moanne Rugosa om as gesant fan greve Dooku in bûnsgenoatskip te sluten tusken de separatistyske Konfederaasje fan Unôfhinklike Stelsels en de planeet Toydaria. De kening fan 'e Toydarianen fielt dêr neat foar, mar hy stiet Ventress ta om it mei har oarlochsandroïden op te nimmen tsjin 'e âlde Jedi-master Yoda, om te bewizen hokke side superieur is. Wannear't dy har ferslacht en de kening beslút om 'e kant fan 'e Galaktyske Republyk te kiezen, jout Dooku oan Ventress tastimming om 'e kening te fermoardzjen, sadat se it nochris prebearje kinne mei syn opfolger. Yoda keart dat plan lykwols tsjin en Ventress is twongen om 'e wyk te nimmen.
Mendefera
Mendefera (earder Adi Ugri, Tegrynja: መንደፈራ) is in stêd yn Eritreä en it haadplak fan de regio Debub. Mendefera hie 25.332 ynwenners yn 2012.
Asajj Ventress
Yn Star Wars: The Clone Wars (searje)
Lang om let begjint Dooku syn master, Darth Sidious, de emosjoneel ynstabile Ventress as in probleem te sjen, en oarderet er Dooku om har te fermoardzjen. Dooku besiket dat te dwaan troch har te ferrieden wylst se yn in gefjocht ferwikkele is mei de Jedi Anakin Skywalker en Obi-Wan Kenobi. Ventress rekket ferwûne, mar oerlibbet it treffen. Neitiid swart se wraak tsjin Dooku en freget se har folk, de Nachtsusters fan Dathomir, om help. Dyselden stjoere Savage Opress, de broer fan Sidious syn eardere learling Darth Maul, om 'e nije ynformele learling fan Dooku te wurden. De bedoeling is dat Opress it fertrouwen fan syn master winne sil om him dan út namme fan Ventress te fermoardzjen. Dat plan mislearret lykwols as Opress Ventress likefolle begjint te haatsjen as Dooku en besiket om har beiden út 'e ljochten te helpen.
Yn seizoen 5 wurdt Ahsoka Tano, de padawan fan Anakin Skywalker, derfan fertocht ferantwurdlik te wêzen foar in bomoanslach en in dêropfolgjende moard. Ventress giet, as preemjejagerinne, efter Ahsoka oan en pakt har op in hier nei op, mar úteinlik beslút se har te helpen op it betingst dat se sels rehabilitearre wurde sil. Letter hantlanget se foar Anakin by syn syktocht nei de wiere dieder, dy't Ahsoka har freondinne en mei-padawan Bariss Offee blykt te wêzen.
Yn oare media
It ferhaal fan Asajj Ventress giet fierder yn 'e roman Star Wars: Dark Disciple (2015), fan Christie Golden. Dat boek is basearre op 'e ûnfoltôge bleaune ôfleverings fan Star Wars: The Clone Wars. Ventress jout har yn it ferhaal by Jedi-master Quinlan Vos, dy't op in misje stjoerd is om greve Dooku te deadzjen. Geandewei harren aventoeren rekket se fereale op Vos. As dyselde troch Dooku ferlaat wurdt ta de tsjustere kant fan de Krêft, slagget it Ventress om him te ferlossen. As Dooku Vos mei Krêftwjerljocht besiket te deadzjen, offeret Ventress harsels op om him te rêden. Vos bringt neitiid har stoflik omskot werom nei Dathomir, dat se har dêr yn geast by de oare fallen Nachtsusters jaan mei.
In oare roman wêryn't Asajj Ventress foarkomt, is The Cestus Deception (2004), fan Steven Barnes, dy't folle earder yn har libben spilet. Dêryn reizget se yn opdracht fan Dooku nei Ord Cestus, dêr't se yn 'e saneamde Biodroïdekrisis út 'e skaden wei in misje fan Obi-Wan Kenobi besiket te dwerseidzjen. Se nimt it letter yn in duël op tsjin sawol Kenobi as in oare Jedi-master, Kit Fisto, mar hoewol't se Fisto wit te ûntwapenjen, wurdt se ferwûne en op 'e flecht dreaun troch Obi-Wan. Fierders is Ventress ek in haadpersoan yn in ferskaat oan strips en fideospultsjes yn it ramt fan 'e Star Wars-franchise.
Mendefera
Ut de skiednis
Mendefera waard al yn de fyfde iuw foar Kristus stichte. It plak ûntjûch him ta in wichige stêd fan de Aksumske beskaving. Sûnt 1959 binne tal fan âlde gebouwen bleatlein; fynsten wiene krusen, lokale en Romeinske munten. Der binne noch in protte gebieten yn de stêd en omkriten, mei û.o. tombes, net ûndersocht.
Mendefera is hjoeddeisk in drokke merkstêd yn in fruchtbere regio fan Eritreä. It plak hat fral lytse yndustry, mar ek wat gruttere bedriuwen.
Piet Bambergen
Piet Bambergen (wiere namme: Pieter van Bambergen; Amsterdam, 3 maart 1931 – op Kreta, 15 juny 1996) wie in Nederlânsk komyk, en akteur. Hy briek begjin jierren sechstich troch as de iene helte fan it duo De Mounties, en spile ek los fan syn partner René van Vooren in protte yn komeedzjes. Dêrnjonken hie Bambergen ek serieuze rollen.
Libben en karriêre
Bambergen waard yn 1931 berne yn Amsterdam. Fan 1948 ôf foarme er tegearre mei Chris Houthuizen it komyske duo De Mounties, mar yn 1950 waard Houthuizen ferfongen troch Fred Plevier, dy't sels yn 1956 plakmakke foar Ab Smit. Smit wie feitlik yn 1946 mei Houthuizen ien fan 'e beide oprjochters fan De Mounties, en foar him wie Bambergen sels yn 't plak kommen. Yn De Mounties hie Bambergen de funksje fan punchliner, dejinge dy't de grappen makke, wylst syn opienfolgjende tsjinspilers de funksje fan oanjouwer ferfollen.
Behalven yn sketches mei Van Vooren, sawol yn it teäter as op 'e tillefyzje, wie Bambergen ek geregeldwei as toanielakteur yn kluchten te sjen, wêrfan't faak ek in tillefyzjeregistraasje makke waard. Sa spile er mei Van Vooren en Joke Bruijs yn it stik Drie in de Pan, mei Van Vooren en û.m. Sylvia de Leur yn it stik Er Is Er Een Jarig en mei Van Vooren en û.m. Brûni Heinke yn Lief Zijn voor Elkaar. Teffens wurke er in protte gear mei Rudi Falkenhagen, û.m. yn 'e stikken Goeie Buren, Huwelijk in de Steigers en Joost Mag Het Weten.
Fierders wie Bambergen ek yn ferskate films te sjen, wêrûnder ''Help! De Dokter Verzuipt..., út 1974, en Laat de Dokter Maar Schuiven'', út 1980. Yn 1975 hied er de titelrol yn 'e komeedzje De Dwaze Lotgevallen van Sherlock Jones. Ek fertolke Bambergen, benammen letter yn syn karriêre, ferskate rollen yn serieuze toanielstikken en musicals. Syn lêst rol wie dy fan Dr. Doolittle yn 'e Nederlânske ferzje fan My Fair Lady. Njonken syn aktearwurk naam Bambergen ek ferskate, ornaris komyske, lieten op, foar in grut part tegearre mei René van Vooren as De Mounties.
Ferstjerren
Syn lêste jierren wenne Bambergen yn it Noardhollânske stedsje De Ryp, dêr't er havenmaster wie. Hy ferstoar yn 1996 yn 'e âlderdom fan 65 jier oan itn hertoanfal op it Grykske eilân Kreta, ûnder in besyk oan syn dochter Tanya.
Karaoke
Karaoke (yn it Japansk カラオケ, karaoke, fan 空, kara, "leech", en オーケストラ, ōkesutora, "orkest") is in foarm fan ynteraktyf amusemint, wêrby't amateursjongers meisjonge mei besteande (en yn 'e regel rûnom bekende) muzyknûmers troch it gebrûk fan in mikrofoan en in lûdssysteem. De muzyk fan it oangeande nûmer wurdt dan ôfspile sûnder it sjongen fan 'e lead-sjong(st)er, wylst de amateursjonger de tekst fan it nûmer op in byldskerm ôflêze kin. Dêrby feroaret de tekst letter foar letter fan kleur om oan te jaan wêr't de sjonger op dat stuit yn it nûmer wêze moat. Tradisjoneel fynt karaoke plak yn iepenbiere gelegenheden, yn spesjalisearre saneamde karaokebars of yn gewoane bars of nachtklubs dy't in karaokejûn organisearre hawwe. Der besteane tsjintwurdich lykwols ek fideospultsjefarianten fan karaoke, dy't men thús brûke kin. Tsjintwurdich wurdt der jiers wrâldwiid krapoan $1 miljard fertsjinne oan karaoke.
Hotel (betsjuttingsside)
"Hotel" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Okeechobeemar
De Okeechobeemar (Ingelsk: Lake Okeechobee; útspr.: [le:k oʊki'ʧoʊbi], likernôch: "leek oo-ki-tsjoo-by"), is in grutte mar yn Noard-Amearika dy't pleatslik ek wol bekendstiet as The Lake ("De Mar") of The Big O ("De Grutte O"). Dit wetterlichem leit yn 'e Amerikaanske steat Floarida, yn it súdlike part fan it Floaridaskiereilân. It is it grutste swietwetterlichem fan Floarida en de op ien nei grutste mar yn 'e legere 48 steaten dy't hielendal troch it grûngebiet fan 'e Feriene Steaten omsletten wurdt (de grutste is de Michiganmar). De Okeechobeemar is ek de grutste mar yn 'e legere 48 Amerikaanske steaten dy't hielenendal troch it grûngebiet fan ien steat omsletten wurdt. De namme fan 'e mar is in gearstalling fan 'e Mikasûky-wurden oki ("wetter") en chubi ("grut"), en betsjut dus eins gewoan 'Grut Wetter'.
De Okeechobeemar hat in oerflak fan 1.900 km². It djiptegemiddelde is 2,7 m, mei in djipste punt op 3,7 m ûnder it wetteroerflak. Op it breedste punt mjit dit wetter 46,6 km fan east nei west, en op it langste punt 57,5 km fan noard nei súd. De mar befettet nei skatting 5,2 km³ wetter. Der lizze njoggen lytse eilantsjes yn 'e Okeechobeemar, wêrfan't Kreamer, Ritta en Torey it wichtichst binne. Dy trije lizze oan 'e súdkant fan 'e mar en wiene foarhinne bewenne troch blanke kolonisten oant se mids 1960-er jierren ûntfolke rekken om't de grûn der eins te wiet wie om rindabel buorkje te kinnen. Bestjoerlik is De Okeechobeemar ferdield oer de countys Glades, Okeechobee, Martin, Palm Beach en Hendry. De grinzen fan allefiif neamde countys komme gear net fier fan it geografyske mulpunt fan 'e mar.
De Okeechobeemar leit yn in bedelte yn it suden fan it Floaridaskiereilân, en is tusken 6.000 en 4.000 jier lyn ûntstien. In grut diel fan sintraal en súdlik Floarida wetteret ôf yn 'e mar, foar 60% fia de rivier de Kissimmee en foar 9% fia de Fisheating Creek. De Okeechobeemar sels foarmet wer de boarne fan it sompelân fan 'e Everglades, yn 'e súdlike punt fan it skiereilân. De mar wurdt omjûn troch in 9 m hege dyk, de Herbert Hoover Dike, dy't yn 1928 ûnder it presidintskip fan Herbert Hoover oanlein waard troch it Korps Sjeny fan it Amerikaanske Leger, nei't by in orkaan de âldere dyk trochbrutsen wie, wat resultearre yn in wettersneed yn it omlizzende lân dy't teminsten 2.500 minsken it libben koste. De grûn dy't nedich wie foar de oanlis fan 'e dyk waard der fuort njonken útgroeven, sadat der om in grut part fan 'e Okeechobeemar hinne in rânekanaal ûntstie, dat djippernôch is om befarber te bliuwen as de ûndjippe mar sels yn tiden fan drûchte net mear befearn wurde kin.
Feldkirch
Feldkirch is de op ien nei grutste stêd fan de Eastenrykske dielsteat Vorarlberg. Tagelyk is de stêd it bestjoerlike sintrum fan de gemeente Feldkirch, de meast westlike gemeente fan it lân.
Skiednis
De namme Feldkirch stamt fan in lytse kapel noardlik fan de 631 meter hege Ardetzenberg, dy't yn it jier 842 neamd waard. Nei de bou fan de Schattenburg yn likernôch 1200 troch greve Hugo von Montfort ferskode de delsetting nei de hjoeddeiske binnenstêd oan de rivier de Ill. It midsiuwske sintrum fan de stêd mei syn stedspoarten, in kastiel en âlde huzen, bleau oant de dei fan hjoed goed bewarre.
Oan it begjin fan de 14e iuw waarden 30 oant 40 joaden yn Feldkirch ferbaarnd, om't de minsken harren derfan fertochten de útbraak fan de pest feroarsake te hawwen.
De hannel mei Itaalje en it Hillige Roomske Ryk brocht de stêd in soad wolfeart. De rykdom fan de stêd makke ek in kulturele ûntwikkeling mooglik. Der wie genôch jild foar de stifting fan in Latynske skoalle, dy't dêr teminsten al yn 1399 stie.
Om 1500 hinne waard in nije stedsmuorre mei poarten en tuorren boud en sûnt dy tiid bleau de stêd iuwenlang ûnferoare.
Feldkirch waard yn 1925 grutter troch in anneksaasje fan de omlizzende gemeentes Levis, Altenstadt, Gisingen, Nofels, Tosters en Tisis.
Yn 2008 waarden dielen fan 'e James Bond-film Quantum of Solace yn Feldkirch opnommen.
Geografy
De stêd leit oan it ein fan de Ill, dy't yn kanalisearre foarm in pear kilometer fierderop yn de Ryn útmûnet. Eastlik fan de stêd leit de brede delling fan de Walgau mei oan wjerskanten hege berchpiken. Feldkirch grinzget oan Switserlân en Liechtenstein.
Last Stand
"Last Stand" of "The Last Stand" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Acts of Union 1707
thumb|De publisearre Artikels fan de Uny De Acts of Union 1707 (Wetten fan de Uny of Unywetten) wiene twa parlemintêre wetten dy't yn 1706 en 1707 respektivelik troch it Parlemint fan Ingelân en it Parlemint fan Skotlân oannommen waard. Dy wetten hiene it Ferdrach fan de Uny (Treaty of Union), dy't tusken de twa lannen oerhannele waard, befêstige. De wetten waarden op 1 maaie 1707 fan krêft.
Troch dy wetten waard der in nije steat, it Keninkryk Grut-Brittanje skepen, troch it Keninkryk Ingelân en it Keninkryk Skotlân gear te foegjen. De twa keninkriken wiene al yn in personele uny sûnt de Uny fan de Kroanen yn 1603 feriene, mar wiene oant de unywetten noch hieltyd selsstannige lannen mei harren eigen parleminten. Wales wie sûnt it oannimmen fan de Wetten op de Welske Wetjouwing fan 1535 en 1542 part fan it Keninkryk Ingelân. De Crown of Ireland Act 1542 wie in wet fan it Ierske parlemint dy't regele dat kening Hindrik VIII fan Ingelân en syn opfolgers tenei ek de keningen fan Ierlân wêze soene.
Troch de Acts of Union 1707 waarden de parleminten fan Ingelân en Skotlân ûntbûn en ferfongen troch in nij Parlemint fan Grut-Brittanje, dy't syn sit yn it Paleis fan Westminster hie, dat earder it sit fan it Parlemint fan Ingelân wie.
Yn 1800 soe de Act of Union 1800 it Keninkryk Ierlân en it Keninkryk Grut-Brittanje gearfoegje ta it Feriene Keninkryk fan Grut-Brittanje en Ierlân.
Nij Skotsk parlemint
Yn 1999, nei krapoan trije iuwen, waard in nij Skotsk parlemint iepene nei in referindum yn Skotlân. It nije parlemint hat lykwols net deselde macht as it âlde Skotske parlemint, om't Skotlân noch hieltyd in lidlân fan it Feriene Keninkryk is.
Haikû
In haikû (fan it Japanske 俳句, haikai, "fers", meartal: haiku) is in koarte, fan oarsprong Japanske foarm fan dichtkeunst, dy't karakterisearre wurdt troch de folgjende skaaimerken:
Ferdrach fan de Uny
thumb|Artikels fan de Uny thumb|It Skotske eksimplaar fan de Artikels fan de Uny It Ferdrach fan de Uny (Ingelsk: Treaty of Union) wie it ferdrach dat late ta it foarmjen fan it nije Keninkryk Grut-Brittanje, dêr't it Keninkryk Ingelân, dêr't Wales in part fan wie, en yn personele uny mei it Keninkryk Ierlân wie, en it Keninkryk Skotlân "feriene wurde moatte soene ta ien keninkryk mei de namme Grut-Brittanje". It ferdrach wie yn dy tiid mear bekend as de Artikels fan de Uny (Articles of Union).
Haikû
Yn it Japansk wurde haikûs tradisjoneel yn ien inkele fertikale line ôfprinte, mar yn Westerske talen is it wizânsje om se yn trije ûnderinoar steande dichtregels wer te jaan.
Ferdrach fan de Uny
Oer de ûnderdielen fan it Ferdrach waard op 22 july 1706 oerienkommen, en dêrnei waarden de Acts of Union troch de parleminten fan Ingelân en Skotlân goedkard. De politike uny wie mei yngong fan 1 maaie 1707 in feit.
Eftergrûn
Op 24 maart 1603 kaam keninginne Elizabeth I fan Ingelân en Ierlân, de lêste monarch fan it Hûs Tudor, te ferstjerren sûnder opfolgers. Har neef, Jakobus VI fan Skotlân, de iennige soan fan Marije I fan Skotlân en lid fan it Hûs Stuart folge har dêrnei op. Mei de Uny fan de Kroanen waard er as Jakobus I fan Ingelân en Ierlân kroane. Troch dy personele uny naam de noed, dy't Ingel♂n hie oer in mooglike Skotske alliânsje mei in Frânske ynvaazje fan Ingelân, ôf.
Haikû
Foarbyld
Ien fan 'e meast ferneamde haikû's (eins in hokku), skreaun troch Matsuo Basho, giet sa:
Ferdrach fan de Uny
Eftergrûn
De nije monarch, Jakobus I en VI, besocht de keninkriken Ingelân en Skotlân ta ien steat te ferienjen dy't er as "Grut-Brittanje" oantsjutte. Besykjen ta ferienjen mislearren yn 1606, 1667 en 1689.
Yn 1698 sette de Kompanjy fan Skotlân útein mei it finansierjen fan it Darienplan, dy't besocht in Skotske koloanje te stiftsjen oan de lâningte fan Panama. De Kompanjy sammele jild foar de ynvestearring dy't sa grut as in fearns part fan al it sirkulearjende jild yn Skotlân wie. Ek hie de Kompanjy ynvestearders yn Amsterdam, Hamburch en Londen, itjinge net nei de sin fan de Ingelsken wie. Ek kening Willem III fan Ingelân en II fan Skotlân seach net al te folle yn de Skotske koloniale warberens. Ingelân wie op dat stuit yn in kriich behelle mei Frankryk en woe Spanje net lilk meitsje, om't dy it gebiet fan Panama as in part fan syn koloanje Nij-Granada opeaske.
Keninginne Anne trúnde op in fierdergeande politike yntegraasje fan de trije keninkriken oan, nei't se op de trije troanen yn 1702 kaam. Under tafersjoch fan de keninginne en de parleminten, waard der fannijs ûnderhannele oer in ferdrach fan de uny.
It ferdrach
It ferdrach bestie út 25 artikels:
Seif Sharif Hamad
Seif Sharif Hamad (op Pemba (Sansibar), 22 oktober 1943) is in Tanzaniaansk politikus en aktivist fan etnysk Swahily-komôf. Hy sette syn politike karriêre yn 'e 1970-er jierren útein en tsjinne û.m. as lid fan it nasjonale parlemint fan 'e Feriene Republyk Tanzania en it parlemint fan 'e autonome republyk Sansibar, en teffens as minister. Fierders wied er fan 1984 oant 1988 premier fan Sansibar. Nei't er ein jierren tachtich mei spul út 'e regearingspartij Chama cha Mapinduzi (CCM) setten wie, rjochte er mei oare ûntefreden Sansibarezen it Civic United Front (CUF) op, dat him ûntjoech ta de wichtichste opposysjepartij op Sansibar. Nei jierren fan politike striid kaam der yn 2010 in gearwurking mei de CCM ta stân, dy't de foarming fan in Sansibareesk koälysjeregear mooglik makke wêryn't Hamad it amt fan fise-presidint beklaait.
Jonkheid en oplieding
Hamad waard yn 1943 berne op it eilân Pemba, yn wat doe noch it Sultanaat Sansibar wie. Fan 1950 oant 1957 gied er nei de legere skoalle yn Uondwe en letter nei de Wete Boys School, beide op Pemba. Fan 1958 oant 1963 genoat er middelber ûnderwiis oan 'e King George VI Memorial Secondary School yn 'e stêd Sansibar op it eilân Sansibar.
Nei't er yn desimber 1963 foar syn eineksamens slagge wie, woe Hamad studearje, mar dêrfan waard er wjerholden om't er nedich wie om it amtlike apparaat fan Sansibar draaiende te hâlden nei't it steatsje dyselde moanne ûnôfhinklik wurden wie. Doe't in moanne letter, yn jannewaris 1964, nammentlik in bloedige steatsgreep plakfûn wêrby't de lêste sultan ôfset waard en in revolúsjonêr-marksistysk regear oan 'e macht kaam, hie dat nammentlik in massale eksodus fan it Britske koloniale bestjoer as gefolch.
Trajano Boccalini
thumb|150px|Ragguagli di Parnaso en Pietra del Paragone politica, efterelkoar ferskynd yn 1612 en 1615, yn ien bân Trajano Boccalini (Loreto, 1556 - Feneetsje, 26 novimber 1613) wie in Italjaansk skriuwer en satirikus.
Seif Sharif Hamad
Politike karriêre
Nei't er spul krigen hie mei guon oare foaroansteande CCM-leden, waard Hamad yn jannewaris 1988 út 'e bestjoersorganen fan 'e partij en út syn funksje as premier set. Yn maaie fan dat jier waard him fierders syn partijlidmaatskip ûntnommen, wat betsjutte dat er ek automatysk syn parlemintssit yn it legerhûs fan Sansibar ferlear, om't doedestiden inkeld leden fan 'e CCM parlemintariër wêze koene. Seis oare partijleden dielden Hamad syn lot. In jier letter, yn maaie 1989, waard er oppakt en op beskuldiging fan ûntfrjemding fan geheime regearingsdokuminten nei it tichthûs ta stjoerd. Neitiid waard er goed twa jier lang, oant novimber 1991, fêstholden as politike finzene.
Doe't Tanzania yn 1992 in mearpartijestelsel ynfierde, rjochte Hamad mei ferskate oare eardere CCM-leden in eigen politike partij op, it Civic United Front (CUF), dat him geandewei de jierren njoggentich ûntjoech ta de wichtichste opposysjepartij yn Sansibar, mei benammen in grutte oanhing op Hamad syn thúseilân Pemba. De earste nominaal frije ferkiezings yn Tanzania fûnen plak yn 1995. Dêrby wie Hamad kandidaat foar it presidintskip fan 'e autonome republyk Sansibar, mar hy waard mei 50,24% fan 'e stimmen tsjin 49,76% ferslein troch de CCM-kandidaat en sittend presidint Salmin Amour. Ynternasjonale waarnimmers stelden oansjenlike ûngeregeldheden by de ferkiezings fêst, en it CUF wegere de útkomst te erkennen.
Yn 1991 hie it CUF foar Sansibar oansluting socht by de UNPO, de ynternasjonale organisaasje foar folken en naasjes dy't net fertsjintwurdige binne yn 'e Feriene Naasjes. Fan 1997 oant 2001 wie Hamad de foarsitter fan 'e Algemiene Gearkomste fan 'e UNPO.
Trajano Boccalini
Twa wurken fan him waarden yn it Nederlânsk oerser troch Nicolaas Jarichides Wieringa en ferskynden yn 1669 en 1673 by Hero Galema yn Harns.
Seif Sharif Hamad
Politike karriêre
By de ferkiezings fan 2000 wie Hamad fannijs de kandidaat fan it CUF, en naam er it op tsjin Amani Abeid Karume fan 'e CCM. Diskear ferlear Hamad mei 32,96% fan 'e stimmen (tsjin 67,04% foar Karume). Waarnimmers hiene lykwols gjin goed wurd foar de ferkiezings oer, en stelden grutskalige stimbusfraude en wiidfersprate yntimidaasje fan opposysjeleden en kiezers troch de plysje fêst. It Britske Mienebêst omskreau de ferkiezings op Sansibar as "a shambles" ("in soadsje" of "in wanfertoaning"). De resultearjende folksprotesten waarden bloedich ûnderdrukt doe't oerheidstroepen yn jannewaris 2001 it fjoer iepenen op demonstranten. Dêrby kamen 35 minsken om it libben en rekken 600 oaren ferwûne. Neitiid ûntflechten in protte Sansibarezen op fiskersboaten Tanzania en sochten beskûl yn 'e buorlannen.
Yn 2009 gie Hamad op inisjatyf fan Karume in dialooch mei de presidint oan, dy't ta fermoedsoening liede moast. Dat wie de earste kear yn 'e skiednis fan Sansibar dat twa lieders streekrjocht mei-inoar yn diskusje gien wiene mei as doel om in duorjende frede op 'e Sansibareilannen te beävensearjen. Yn july 2010 waard de Sansibareeske befolking by in referindum it útstel foar de foarming fan in regear fan nasjonale ienheid troch de CCM en it CUF foarlein, dat de Sansibarezen mei in oerweldigjende mearderheid goedkarden. Yn novimber fan datselde jier fûnen de earste presidintsferkiezings yn Sansibar plak dy't troch ynternasjonale waarnimmers as freedsum en earlik ornearre waarden. De CCM-kandidaat Ali Mohamed Shein wûn mei 50,1% fan 'e stimmen, wylst Hamad 49,1% fan 'e kiezers foar him wist te winnen. Neitiid waard Hamad oansteld as de earste fise-presidint fan Sansibar.
Bôgesjitten op de Paralympyske Simmerspullen 1992
Teams
{| width=60%
Tampabaai
De Tampabaai foarmet in natuerlike haven, dy't fan 'e iepen see fan 'e Golf fan Meksiko ôfskutte wurdt troch in lyts skiereilantsje dat út it noarden wei by de westkust fan Floarida útstiket nei it suden. It diel fan 'e baai dat yn kontakt stiet mei de iepen see, wurdt de Neder-Tampabaai neamd. Fierder it lân yn, op nei it noardeasten, giet dy oer yn 'e Midden-Tampabaai. Noardlik fan 'e Midden-Tampabaai lizze twa lytsere baaien dy't faninoar skaat wurde troch in út it noarden wei útstykjende lântonge. De lytse baai westlik dêrfan hjit de Alde Tampabaai, dy eastlik derfan is de Hillsborobaai. Oan 'e noardeastlike kust fan dat lêste wetter befynt him in noch wer lytser baaike, dat de McKaybaai hjit.
It gebiet om 'e Tampabaai hinne is tichtbefolke, mei't har oan 'e natuerlike haven ferskate grutte stêden ûntjûn hawwe. Der wenje sa'n 4 miljoen minsken, wêrfan 350.000 yn 'e stêd Tampa, oan 'e eastkust fan 'e Midden-Tampabaai en de Hillsborobaai, en 245.000 yn St. Petersburg, dat oan 'e westkust fan 'e Midden-Tampabaai en de Alde Tampabaai leit, op 'e súdlike útein fan it skiereilân dat de Tampabaai fan 'e Golf fan Meksiko skiedt. Oare grutte plakken dy't diel útmeitsje fan 'e stêdekloft fan Tampa, binne Clearwater, Lakeland, Plant City en Largo.
Ferskate brêgen oerspanne (dielen fan) de Tampabaai, lykas de Sunshine Skyway Brêge, út 1954, oer de mûning fan 'e baai hinne, en de Howard Frankland Brêge, út 1960, oer de Alde Tampabaai hinne. Foarhinne wrimele de Tampabaai fan floara en fauna, mar troch de grutte befolkingstichtens fan it gebiet is de natoer der sûnt de 1950-er jierren sterk ûnder druk kommen te stean. Sûnt de ein fan 'e 1980-er jierren hawwe de ferskate oerheden yn it gebiet dêrom war dien om 'e effekten fan 'e minsklike bewenning safolle mooglik te beheinen, en dêrtroch is û.m. de wetterkwaliteit fan 'e baai der stadichoan op foarút gien. Dat is net inkeld yn it belang fan planten en bisten, mar ek fan 'e minsklike bewenners, mei't de ekonomy fan it gebiet om 'e Tampabaai hinne sterk linet op it toerisme.
Romke Kalma
Romke (Rom) Kalma (Ferwert, 16 april 1921 - Hilfertsom, 14 july 2007) wie in konsert-, opera en oratoariumsjonger.
Biografy
Hy wie in soan fan ûnderwizer Sybe Kalma en Peekje Rinkje Cornelia de Boer fan Blije. Hy fan 1974 ôf in skoft troud mei sopraan Nellie van der Spek.
Hy waard ynearsten ûnderwizer, mar sette yn 1945 útein mei in sjongkarriêre. Bas-bariton Kalma studearre ûnder oaren by Jeanette Halsbergen en Jan Keizer. Yn 1950 wûn er de earste priis yn Frankfurt am Main yn in konkoers foar jonge solisten organisearre troch de Dútske Omrop. Hy koe oan de slach by De Nederlânske Opera, mar sloech dat ôf; hy woe selsstannich bliuwe. Hy waard bekend as oratoariumsjonger yn foaral Nederlân en Dútslân en song sa goed 500 kear de Matthäus-Passion fan Johann Sebastian Bach. Fan 1970 ôf joech er sjonglessen oan it Utertsk Konservatoorium en it Nederlânsk Ynstitút foar Tsjerkemuzyk ek yn Utrecht. Letter folge ek in dosintskip oan it Swolsk konservatoarium. Hy hie in soad ynteresse foar âlde en moderne muzyk en foar keamermuzyk.
Kalmas lûd is bewarre bleaun fia opnamen. In lyts unikum dêryn is in elpee út 1963, útjûn troch de Koöperatyf Kondinsfabryk Fryslân (fia Philips Records) yn Ljouwert by gelegenheid fan harren fyftichjierrich jubileum. Kalma sjongt minutenlang in medley fan Fryske lietsjes, begelaat fan it Frysk Orkest mei dirigint Alfred Salten en meiwurking fan de Ljouwerter Bach Feriening. Nei syn pensjoen yn de jierren tachtich luts er him werom yn it Frânske Bedoin; dêr wei die er noch wol mei oan konserten ensafuorthinne. Kalma song yn syn libben mei ferneamde operasjongers lykas Aafje Heynis, Elly Ameling, Fritz Wunderlich en Montserrat Caballé. Bernard Reichel droech syn Psaume 86, Prête l’oreille foar sjongstim, trije trompetten, kontrabas en oargel (1965) oan him op.
Grutte Priis Formule 1 fan Itaalje 2022
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Itaalje 2022 yn Monza op 11 septimber. It wie de sechstjinde race fan 22 races fan de Formule 1 yn 2022. Hy waard op it Sirkwy fan Monza hâlden. De race waard hâlden oer 53 omgongen op it 5,8 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306,7 kilometer.
Bôgesjitten op de Paralympyske Simmerspullen 1996
De Xe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 1996 yn Atlanta, yn de Feriene Steaten hâlden.
Teams
{| width=60%
Klaas Tuinstra
Klaas Tuinstra (Sint-Anne, 10 febrewaris 1945 – dêre, 2 febrewaris 2022) wie in Nederlânsk politikus fan Frysk komôf út namme fan de ARP en letter it CDA.
Karriêre
Tuinstra wie in Frysk Twadde Keamerlid fan it CDA dy't as aktuaris (fersekeringswiskundige) oplaat wie en syn politike karriêre begûn by ARJOS. Al mei jonge jierren wie er polityk aktyf as ARP-riedslid fan It Bilt en as Frysk Steatelid. Hy wurke by in fersekeringsmaatskippij en wie letter bedriuwsanalist. Yn 'e Twadde Keamer wie er wurdfierder op ûnderskate terreinen dy't gearhongen mei ynkommens en finansiering.
Tuinstra wie yn de jierren njoggentich adviseur fan it Wittenskiplik Ynstitút foar it CDA op it mêd fan finansjeel- en sosjaal-ekonomyske fraachstikken. Syn rapporten leine mei de basis foar de herfoarmingsaginda fan de kabinetten-Balkenende.
Richard Schickel
Richard Schickel (folút: Richard Warren Schickel; Milwaukee, 10 febrewaris 1933 – Los Angeles, 18 febrewaris 2017) wie in foaroansteand Amerikaansk sjoernalist, filmkritikus, filmhistoarikus, literatuerkritikus, publisist en dokumintêremakker.
Komôf en oplieding
Schickel waard yn 1933 berne yn Milwaukee, yn 'e Amerikaanske steat Wisconsin, as de soan fan Edward John Schickel en Helen Hendricks. Hy wie fan mingd Dútsk en Nederlânsk etnysk komôf. Hy folge in sjoernalistike oplieding.
Karriêre
Fan 1965 oant 2010 wie Schickel as filmkritikus en literatuerkritikus ferbûn oan it tydskrift Time. Yn dyselde snuorje skreau er (oer deselde ûnderwerpen) ek foar it tydskrift Life en foar it Book Review-katern fan 'e krante de Los Angeles Times. Nei 2010 skreau er filmresinsjes foar Truthdig.