cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Doarpstsjerke (Sleen)
Skiednis
Yn 1880 stoartte it dak foar in part yn. By de folgjende restauraasje ûnder lieding fan C.H. Peters ûnder advys fan P.J.H. Cuypers krige de tsjerke in neogoatysk oansjen. Tusken 1962 en 1966 folge in twadde restauraasje, wêrby't in konsistoarje tafoege waard.
Om't it ûnderhâld fan it monumint te heech waard foar de tsjerklike gemeente, is der in stifting oprjochte om de gemeente te helpen by it yn stân hâlden fan it foar it doarp tige karaktistike gebou. De Stichting Behoud Monumentale Kerk makke yn 2019-2020 in renovaasje fan sawol it gebou as it oargel mooglik.
Ynterieur
De tsjerke hat in stiennen krúsribferwulft. Yn it koer wurdt de tsjerke fan in netferwulft oerkape. Yn it koer fan de tsjerke binne noch âlde grêfsarken. Ek binne dêr noch in rige nissen út de roomske tiid. Yn 2001 krige it koer in brânskildere raam fan de Letske gleskers Aigars Rozins en Viesturs Berzin mei as tema: "De Heare is wierlik opstien".
De renêssânse kânsel datearret fan 1668. It romaanske doopfont is fan Bentheimer sânstien en datearret fan de 13e iuw.
Oargel
It oargel waard yn 1846 troch Johannes Vollebrecht boud en kaam pas yn 1948 nei de Doarpstsjerke fan Sleen. It waard oarspronklik boud foar de kleastertsjerke fan de paters Krúshearen yn Sint-Agatha by Cuijk. Fiifentweintich jier letter ferhûze it oargel nei in kapel yn Uden en waard it útwreide mei in twadde manuaal. Yn 1905 waard it oargel oanskaft troch de grifformearde tsjerke fan Driebergen, dêr't it bleau oant de herfoarme gemeente fan Sleen it oargel oernaam.
Yn it ramt fan de restauraasje fan de tsjerke yn 1961-1963 krige it oargel in lytser, frijhingjend oargelbalkon mei fundaasje yn de toermuorre. Alle dielen fan it oargel, ek de oargelkas, datearje út 1846 of letter. De bylden fan kening David en twa ingels binne fan Belgyske makkelei, de oargelkas fan Johannes Vollebrecht sels.
Tsjerke fan de Berte fan Jehannes de Doper (Uglitsj)
De Tsjerke fan de Berte fan Jehannes de Doper (Russysk: Церковь Рождества Иоанна Предтечи) is in russysk-otterdokse tsjerke yn de Russyske stêd Uglitsj (oblast Jaroslavl).
Skiednis
De bou fan de tsjerke hie in tragyske oanlieding, dy't op de bewenners fan Uglitsj djippe yndruk makke. Yn juny 1663 rekke de seisjierrige Ivan, in soan fan de rike hanneler Nikifor Tsjepolosova, fermist. Al it sykjen bleau om 'e nocht en wiken letter waard it lichem yn de sompen ûntdutsen. It die bliken dat it jonkje ûntfierd en mei in mes fermoarde wie troch Tsjepolosova's tsjinstfeint Roedak. De heit wie net te treasten en liet ta oantinken fan syn soan yn de jierren 1689-1691 de Jehannes de Dopertsjerke bouwe.
Neffens de earste ûntwerpen foar de bou fan in wetterkrêftsintrale, dy't yn de jierren 1930 by Uglitsj boud wurde soe, wie der gjin plak mear foar de Jehannes de Dopertsjerke. De keunsthistoaryske wearde fan it bouwurk waard lykwols sa heech wurdearre, dat, om it monumint te behâlden, men sels yn Stalin's tiid it projekt liet oanpasse en de daam fierder de stream op boude.
Arsjitektuer
De tsjerke hat in opfallende klokketoer mei in iepenwurke pyramide en wurdt bekroand troch fiif koepels. De muorren binne ryklik fersierd mei posleinen tegels. It foarportaal dat troch fjouwer foarse pylders droegen wurdt is yn 1904 fêstlein troch de Russyske skilder Nikolaj Rjorich.
Leonid Andrejev
Libben
Andrejev waard yn 1871 berne yn in begoedige fermidden op it plattelân fan 'e Russyske provinsje Orjol. Hy studearre rjochten yn Moskou en Sint-Petersburch, mar fûn úteinlik wurk as in rjochtbankferslachjouwer foar in Moskouske krante. Yn dy snuorje skreau er syn measte poëzij, dy't er ek besocht útjûn te krijen, mar hy waard troch de measte útjouwers ôfwiisd. Yn 1898 waard syn earste koarte ferhaal, Баргамот и Гараська (Bargamot i Garas'ka, "Bargamot en Garaska") publisearre yn it Moskouske deiblêd de Kurier. Dêrmei loek er de belangstelling fan de ferneamde skriuwer Maksim Gorki, dy't him oanrette om him op syn literêre wurk te konsintrearjen. Uteinlik, doe't Andrejev súkses begûn te krijen, joech er yndie syn baan deroan, en hy en Gorki bleaune jierrenlang befreone. Fia Gorki rekke Andrejev ek behelle yn 'e Moskouske literêre fermiddens, en in protte fan syn wurk waard mei help fan Gorki útjûn.
Andrejev syn earste bondel koarte ferhalen en novelles, mei as titel Стена (Stjena, "De Muorre") kaam út yn 1901, en dêrfan waarden al rillegau in fearn miljoen eksimplaren ferkocht, wat him yn Ruslân ta in literêre grutheid makke. Yn 1902 publisearre er В Тумане (V Tumanje, "Yn de Dize") en Бездна (Bjezdna, "De Ofgrûn"), twa koarte ferhalen dy't doedestiden grutte opskuor feroarsaken troch de iepentlike behanneling fan it ûnderwerp seks. Tusken 1898 en 1905 brocht Andrejev fierders withoefolle oare koarte ferhalen út oer in ferskaat oan ûnderwerpen, lykas it libben op it Russyske plattelân, foarfallen yn de rjochtbank en it tichthûs (wêrby't er gebrûk makke fan syn eigen ûnderfinings as rjochtbankferslachjouwer), en medyske saken. Syn belangstelling foar en dêrút fuortfloeiende kennis fan de psychology en de psychiatry beaen him de mooglikheid en ferwurkje yn syn skriuwen de doetiidske ynsichten yn 'e minsklike psyche, en om memorabele persoanlikheden te beskriuwen dy't letter klassike peronaazjes fan 'e Russyske literatuer wurde soene. Fan 1905 ôf begûn Andrejev ek toanielstikken te skriuwen, lykas It Libben fan de Minske (1906), Tsarehonger (1907), Swarte Maskers (1908), Anatema (1909) en De Dagen fan Us Libben (1909). Fral mei It Libben fan de Minske hied er grut súkses. Tsjin 1911 begûn er op 'e eftergrûn te reitsjen, wylst skriuwers fan in nije generaasje, lykas de futuristen, populêr waarden.
Doe't Ruslân yn almar revolúsjonêrder farwetter kaam, mong Andrejev him aktyf yn it maatskiplike en politike debat as in ferdigener fan 'e demokratyske ideälen. Yn ferskate fan syn ferhalen, wêrûnder Красный Смех (Krasiyj Smjech, "It Reade Laitsjen"), út 1904, Губернатор (Gubjernator, "Gûverneur"), út 1905, en Рассказ о Семи Повешенных (Rasskaz o Sjemi Povješennych, "De Sân Dy't Ophongen Waarden"), út 1908, hied er earder al útdrukking jûn oan syn politike ideeën. Yn syn wurk út 'e tiid fan 'e revolúsje sprekt faak in folslein pessimisme en slimme wanhope. Ofsjoen fan syn politike geskriften produsearre Andrejev nei 1914 net folle mear. Yn 1916 waard er redakteur fan 'e literêre taheakke fan 'e krante Russyske Wil.
Andrejev stipe de Febrewarisrevolúsje fan 1917, mar hold syn hert fêst doe't de bolsjewiken almar mear macht nei har taloeken. Hy seach it swurk driuwen, dat mids 1917, rom foar't troch de Oktoberrevolúsje syn djipste eangsten wier waarden, ferfear er nei it doe krekt ûnôfhinklik wurden Finlân, dêr't er him nei wenjen sette yn it plakje Mustamäki, fuort oer de grins, op 'e Karelyske Lâningte, yn in gebiet dat yn 1939 troch Finlân oan 'e Sovjet-Uny ôfstien wurde moast; Mustamäki hjit tsjintwurdich fan Gorskovkoje, en leit yn 'e Russyske provinsje Leningrad (dy't, oars as de stêd dêr't er nei neamd is, syn namme noch altyd net weromferoare hat ta Sint-Petersburch). Ut Finlân wei skreau Andrejev politike manifesten en pamfletten tsjin 'e bolsjewiken en harren misregear fan syn heitelân. Hy brocht syn lêste jierren yn djippe earmoede troch, en men wol wol hawwe dat syn foartidige dea oan in hertoanfal, op 12 septimber 1919, feroarsake waard troch syn djippe fertriet oer de politike gong fan saken yn Ruslân.
Ridder yn de Oarder fan de Nederlânske Liuw
Ridder yn de Oarder fan de Nederlânske Liuw is de tredde graad fan de Oarder fan de Nederlânsk Leeuw. Ek de frouljus leden wurde 'ridder' neamd. De ridders drage in krús fan de oarder oan in lint fan trije fingers breed op harren linkerboarst of, by dames dy't net yn unifoarm binne, oan in strik.
Oersjoch fan Ridders yn de Oarder fan de Nederlânske Liuw:
UK Singles Chart
De UK Singles Chart ("Singles List fan it Feriene Keninkryk") of Official Singles Chart ("Offisjele Singles List") is de toanoanjaande Britske hitlist foar singles fan popmuzyk. De list wurdt eltse wike gearstald troch de Official Charts Company (OCC) yn opdracht fan 'e British Phonographic Industry (BPI), de brânsorganisaasje fan 'e Britske muzykyndustry. De list is basearre op fysike ferkeapsifers fan cd's en oare lûdsdragers, en sifers fan kommersjele digitale downloads en streaming media. De UK Singles Chart hat hûndert plakken, mar guon media dy't him publisearje, brûke dêr mar in diel fan. Sa stjoere de BBC-radio en MTV eltse wike de Official UK Top 40 út, dy't inkeld nei de earste fjirtich plakken fan 'e list sjocht, wylst it tydskrift Music Week der in top 75 fan ôfprintet.
De UK Singles Chart waard yn 1969 oprjochte. Foartiid wiene der ferskate Britske hitlisten foar singles dy't mei-inoar konkurrearren. De list rint fan freed oant en mei tongersdei; dat hâldt der ferbân mei dat yn it Feriene Keninkryk de measte singles op freed útbrocht wurde. (Fan 1969 oant 2015 rûn de list fan snein oant en mei sneon.) Om yn oanmerking te kommen foar opname yn 'e UK Singles Chart, moat it gean om in single of 'singlebondel' (fan net mear as fjouwer nûmers) dy't yn it Feriene Keninkryk útbrocht is, mei in spyldoer fan net langer as 25 minuten. By digitale singles is de maksimumspyldoer 15 minuten. De ferkeappriis mei net leger wêze as 40 pence. Dy regels binne sûnt 1969 ferskate kearen feroare, benammen fanwegen it yn gebrûk kommen fan nije technology, dêr't de âlde regels troch efterhelle drigen te reitsjen. Sa waarden yn 2005 foar it earste digitale ferkeapsifers yn 'e gearstalling fan 'e list meinommen, en yn july 2014 foar it earst streaming media.
Samuel Bolton
Samuel Bolton (Londen, 1606 - 15 oktober 1654 ) wie in Ingelsk geastlike en learde en in lid fan de Westminster rie en haad fan it Christ's College yn Cambridge.
Libben
Samuel Bolton wie de soan fan William Bolton fan Lancashire. Hy waard berne yn 1606 yn Londen, en waard oplaad oan de Christ's College yn Cambridge. Yn 1643 waard er keazen yn de Westminster rie fan godgelearden. Hy wie efterinoar predikant: fan de St.Martin's yn de Ludgatestrjitte, fan de St. Saviour's te Southwark en fan de St. Andrew's te Holborn; allegear te Londen.
Hy stoar nei in lang sykbêd op 15 oktober 1654. Edmund Calamy preke op syn begraffenis.
Wurk
Under oaren:
Vivaldi (webblêder)
Vivaldi is in webblêder basearre op Chromium. De oarspronklike ferzje is fan 2016.
Skiednis
Yn 1994, twa programmearders begûnen te wurkjen oan in web sneuper. It idee wie om in hiele flugge sneuper te meitsjen, dy't rinne koe op beheinde hardware, mei yn de efterholle dat brûkers as yndividu har eigen easken stelle. Opera wie berne.
Us lyts stik sêftguod foel op, en ús groep groeide, en dêr ûntstie in mienskip. Wy bleaunen tichtby ús brûkers en woartels. Wy ferbetteren ús sêftguod op basis fan tebekwurd fan brûkers, en ek ús eigen ideeën makken it ta in fantastyske sneuper. Wy fernijden en stribben nei it bêste fan alles.
Fluch foarút nei 2015. De sneuper dy't wy leaf hienen gong in oare rjochting út. Spitigernôch tsjinnet it net mear de mienskip fan brûkers en bydragers — wa yn de earste plak holpen ha de sneuper de bouwen.
Dus kamen wy ta in logyske konklúzje: wy moatte in nije sneuper meitsje. In sneuper foar ússels en foar ús freonen. In sneuper hokker fluch is, mar ek in sneuper mei in soad funksjonaliteit, hege fleksibeliteit en dy't de brûker op it earste plak set. In sneuper dy makke is foar dy.
En sa, Vivaldi is berne.
--Jón S. von Tetzchner
Oersetting nei it Frysk
Sûnt 2015 wurdt Vivaldi offisjeel stipe yn it Frysk. Der wurdt op it stuit wurke om alle dielen dy net oer te setten wienen, no ek beskikber te krijen foar it oersetten.
De webstee is ek yn it Frysk oersetten.
Fryske staveringshifker
Foar de staveringshifker wurde de Hunspell/Myspell-wurdlisten dy't op it systeem ynstallearre binne brûkt.
Eutanasysintrum Hadamar
Aktion T4
Oan it begjin fan de Twadde Wrâldkriich waard yn in Berlynske filla oan de Tiergartenstrasse 4 de systematyske moard op pasjinten yn psychiatryske ynrjochtings taret. "T4" wie de koadenamme foar de filla, fan wêrút de organisaasje en de koördinaasje fan it eutanasyprogramma plak fûn. De filla waard yn de kriich ferneatige, mar in ynformaasjeboerd en in plakette ferwiisd nei de eardere de filla oan de Tiergarten.
It doel fan Aktion T4 wie it behâld fan de genetyske suverens fan it Dútske folk en troch it tapassen fan eutanasy en sterilisaasje erfsyktes út te bannen en de steatsútjeften foar ynrjochtings drastysk werom te bringen.
Ynrjochting Hadamar
Yn in diel fan it haadgebou fan de Psychiatryske Ynrjochting fan Hadamar waarden yn 1940, as lêtste fan de mei-inoar seis lyksoartige sintra yn it Grutdútske Ryk, de tariedings troffen foar it útfieren fan it nasjonaalsosjalistyske eutanasy-programma. Muorren en plafonds waarden weibrutsen, nije iepenings makke, finsters tichtmitsele, leidingen ferlein.
Njonken de ynrjochting fan in kantoar, wen- en rekreaasjeromten foar it nije personiel, waard yn it geheim yn de kelder fan it gebou in gaskeamer mei oangrinzgjend in krematoarium mei twa ûnen ynboud. Koart foar de kryst arrivearre it foar de útfiering útsochte personiel, wêrûnder artsen, susters en ferpleegjend personiel, en ek trije bussen fan it transportbedriuw 'Gemeinnützige Krankentransportgesellschaft 'GmbH (ofkoarte Gekrat of GeKraT''), dy't de pasjinten ferfiere moasten nei it plak dêr't se ombrocht waarden.
De slachtoffers
De slachtoffers wiene ôfkomstich út ferskillende ynrjochtings en waarden earst nei ien fan de oan Hadamar tawiisde ynrjochtings transportearre. Om tefoarren te kommen dat erchtinkende famyljeleden harren sike besibben út de ynrjochtings hellen, krige de famylje gjin berjocht fan de oerpleatsing. Pas nei it transport folge in berjocht fan de oerpleatsing, mar sûnder de bestimming te fermelden. Famyljeleden dy't dan dochs mear witte woene, krigen dan yn 'e regel te hearren dat fanwegen de kriich de minsken oerpleatst wurde moasten en dat der noch in berjocht folgje soe. Pas as de pasjinten yn it eutanasysintrum oankamen folge it berjocht oan de famylje wêr't harren besibben wiene. Fanwegen 'krapte oan personiel troch de kriich' waard mei klam frege it soarchpersoniel sa min mooglik mei fragen lestich te fallen. Fanút Hadamar folge dan de oprop fan de pasjinten om dêr fermoarde te wurden. De grize Gekrat-bussen brochten de pasjinten nei Hadamar en waarden parkearre yn de noch jimmeroan besteande garaazje. Nei it útstappen waarden de pasjinten oer in koart, ôffrede paad nei it gebou laat, dêr't se fermoarde waarden.
Ear't it safier wie moasten de pasjinten earst elts apart foar in dokter en in administratyf meiwurker komme. De dokter seach in hoart nei de neakene pasjint en socht út in list fan 61 mooglike deadsoarsaken de meast wierskynlike út om yn te follen op it berjocht fan ferstjerren, dat nei de famylje stjoerd waard. Dêrnei moasten de pasjinten fotografearre en wogen wurde. As dat dien wie, waarden se troch twa ferplegers nei de likernôch 14 m² grutte gaskeamer yn de kelder brocht. De gaskeamer like op in grutte douche en der pasten maksimaal 60 minsken yn. Deselde dokter dy't it koarte ûndersyk útfierde en de deadsoarsaak fan it slachtoffer bepaalde, betsjinne ek yn in romte njonken de gaskeamer de gaskraan. Troch in lytse iepening yn de muorre koed er de stjerrende pasjinten observearje. In diel fan de pasjinten waarden dêrnei nei in aparte romte brocht, dêr't de plasse fan it slachtoffer foar wittenskiplik ûndersyk ferwidere waard. De oare liken waarden mei in lorry nei it krematoarium riden dêr't earst noch de gouden tosken lutsen waarden. In aparte ôfdieling fan Hadamar-Mönchberg stjoerde in pear wiken nei de moard in treastbrief mei de falske deadsoarsaak nei de famylje. Yn it berjocht oan de famylje stie altiten dat de pasjint plözlich und unerwartet oan de sykte ferstoarn wie. As treast waarden de wurden Bei der unheilbaren geistigen Erkrankung der Verstobernen ist der Tod eine Erlösung für sie tafoege. Ek waard de famylje ynformearre dat de pasjint fanwegen ynfeksjegefaar alfêst kremearre wie en dat de famylje in tsjerkhôf opjaan koe dêr't de urn hinne moast, dy't dan sûnder fiedere kosten opstjoerd waard.
Neffens tsjûgen waard yn de simmer fan 1941 de kremaasje fan de 10.000e pasjint feestlik fierd. It personeel wie foar it middeisiten útnoege foar it bywenjen fan de fiering. Tsjin de jûn kamen alle minsken dy't noege wiene yn de rjochter fleugel fan it gebou byinoar gear, dêr't elts mei in flesse bier nei de kelder gyng. Yn de kelder lei in mei blommen fersierde baar mei dêrop it lyk fan in neakene man mei in grutte wetterholle. Märkle, in meiwurker fan de ynstelling, hy him foar de plechtichheid ferklaaid as preester en hold in begraffenisrede. Nei't it lyk de ûne ynskood waard sette de muzyk yn, gyng it op in sûpen en by eintsjebeslút ûntaarde it feest yn in optocht om it hiele gebou.
Fase 1
Fanôf 1941 waarden alle dagen minsken mei beheinings en psychyske stoarnissen út ynrjochting fan de prusyske provinsjes Hessen-Nassau, Westfalen, Hannover, de Rynprovinsje en de steaten Hessen, Baden en Württemberg oer tuskenynstellings yn grutte grize bussen nei Hadamar brocht. Oan Hadamar wiene njoggen van sokke tuskenynstellings tawiisd. Neffens in yntern T4-dokumint waarden yn Hadamar tusken 13 jannewaris 1941 en 1 septimber 1941 10.072 minsken fergast, of, neffens it taalgebrûk fan de nazy's, 'ûntsmet'. De yn 2010 aktualisearre listen fan de Gedenkstätte Hadamar geane yn de earste operasjonele faze fan it eutanasysintrum út fan 10.122 fermoarde pasjinten.
Alhoewol't it moardzjen yn it sintrum hiel temûk barde, moat de reek fan it krematoarium, de stjonkende lucht fan ferbaarnd fleis tegearre mei praat fan it personiel teminsten fertinkings ûnder de befolking feroarsake ha dat der op de Mönchberg systematysk moarde waard.
Fral de fûle protesten fan de Roomsk-Katolike Tsjerke brocht Hitler der ta om Aktion T4 op 24 augustus 1941 ynearsten ôf te sluten. De katolike tsjerke hie it katoliken ferbean om mei te wurkjen oan de eutanasy en ek de biskop fan Limburch, Antonius Hilfrich, dêr't de katolike bewenners fan Hadamar ûnder foelen, hie in protestbrief nei de Minister fan Justysje stjoerd.
Nei it definitive beslút fan Berlyn om langer gjin pasjinten mear te fergassen, waard it gebou yn de simmer fan 1942 yn de âlde steat werombrocht. Alle oantinkens oan de misdieden waarden safolle mooglik ferwidere. De kelder waard dêrnei net mear brûkt en sadwaande bleau in grut part fan de eutanasy-ynrjochting itselde en ienfâldich te rekonstruëarjen.
Faze 2
Oan it ein fan de earste faze fan de saneamde folwoeksenen-eutanasy wiene mear as 70.000 pasjinten troch gas fermoarde. Dat betsjutte dat it totale tal pasjinten yn psychiatryske kliniken mei 25% ôfnommen. It doel wie om nochris 60% fan de bêden yn de psychiatry frij te meitsjen foar slachtoffers fan de bommenkriich en ferwûne soldaten.
Yn de twadde faze waard net allinne moarde yn in beheind tal ynstellings, mar yn in folle grutter tal oer it hiele Ryk. Yn stee fan fergassing besochten de nazy's no de pasjinten te fermoardzjen troch úthongering of in oerdosis oan medikaasje, lykas luminal, veronal, of ynjeksjes fan morfine-scopolamine of it tatsjinjen fan lucht. Under ferantwurdlikens fan Adolf Wahlmann en Alfons Klein gyng it moardzjen yn Hadamar ek gewoan troch. Wylst yn de earste faze de arts de pasjinten troch it iepenjen fan de gaskraan fermoarde, waarden yn de twadde faze njonken de arts ek de susters en ferplegers ynset om de pasjinten te fermoardzjen. It totale tal slachtoffers fan beide fazen stiet yn Hadamar op teminsten 14.494 minsken.
Endonym en eksonym
Endonym en eksonym binne nau besibbe termen út 'e namkunde. In eksonym (of ksenonym) is in eksterne namme foar in geografysk plak, in etnyske groep minsken of in taal of dialekt. Sa'n term wurdt troch bûtensteanders frij algemien brûkt om nei sokke ûnderwerpen te ferwizen, yn 'e regel om histoaryske redens. In endonym, ek wol in autonym neamd (benammen as der yn 'e brûkte kontekst gjin ferbân lein wurdt mei in korrespondearjend eksonym) is in ynterne namme foar persiis deselde saken. Sokke nammen wurde dus jûn troch de leden fan in etno-linguïstyske groep oan harrensels, harren taal of dialekt, harren wengebiet of in spesifyk plak yn dy krite.
Eutanasysintrum Hadamar
Faze 2
Yn dy twadde faze waarden nije slachtoffers tafoege, dêrûnder ek healjoadske bern. Offisjeel wiene dy saneamde Mischlinge offisjeel troch de Neurenbergske rassenwetten tsjin deportaasje en moard beskerme. Fan de yn totaal 39 healjoadske bern waarden der yn Hadamar 34 fermoarde, wylst 5 fan dy bern nei swiere juridyske druk út de ynstelling helle wurde koene. Fanôf july 1944 waarden ek oan tuberkuloaze lijende twangarbeiders út it easten mei gifynjeksjes fermoarde. De 274 manlju, 173 froulju en 21 bern dy't jonger dan 15 wiene, hiene benammen in Russyske of Poalske nasjonaliteit. Oare slachtoffers wiene minsken dy't troch de bombardeminten fan 'e wiis rekken en soldaten mei psychyske problematyk.
Endonym en eksonym
De termen endonym, eksonym, ksenonym en autonym komme út it Gryksk, fan 'e foarheaksels ἔνδον, éndon- ("binnen"), resp. ἔξω-, éxō- ("út" of "bûten"), ξένος-, xénos- ("bûtenlânsk") en αὐτο-, auto- ("sels" of "eigen-"), en it efterheaksel ὄνομα, ónoma ("namme"). De term 'eksonym' waard foar it earst brûkt troch de Australyske geograaf Marcel Aurousseau yn syn wurk The Rendering of Geographical Names, út 1957. Neitiid waarden op basis dêrfan de termen 'endonym', 'autonym' en 'ksenonym' ûntwikkele.
Eutanasysintrum Hadamar
Gedenkstätte Hadamar
Tsjintwurdich betinkt de Gedenkstätte Hadamar de slachtoffers fan it eutanasyprogramma. It sintrum ynformearret oer wat bart is en tematisearret ek aktuele fraachstikken. It bestiet út in bliuwende útstalling en de noch autentike romtes ûnder it gebou mei de eardere gaskeamer, it krematoarium mei de ûne, de eardere garaazje dêr't de bussen oankamen mei de nije slachtoffers en it begraafplak.
Leviathan
Leviathan, mei deselde titel yn it oarspronklike Spaansk, is in gedicht besteande út 53 fersregels fan 'e hân fan 'e Sileenske dichter, skriuwer, politikus, kommunist en Nobelpriiswinner Pablo Neruda (1904-1973). It makket diel út fan Neruda syn magnum opus Canto General, in wiidweidich wurk oer de skiednis fan Noard- en Súd-Amearika, dat yn 1950 publisearre waard. Yn Leviathan, in namme dy't ferwiist nei it mytyske seewêzen dat yn 'e Bibel neamd wurdt, stelt Neruda de ferskrikkings fan 'e walfiskfeart oan 'e kaak. Dêrmei komt er werom op ien fan syn fêste tema's, nammentlik hoe't it him tsjinstiet dat de minske, of "de beskaving" yn it algemien, de natoer feroveret en nuet makket, kultivearret ta in skym fan syn eardere sels, wêrby't mei de woestheid ek de skientme fierhinne ferlern giet.
Fryske oersetting
Leviathan waard ûnder deselde titel yn it Frysk oerset troch Klaas Bruinsma, dy't benammen bekend is troch syn ferfrysking fan Homêros syn Ilias en Odyssee en in hiele rige Aldgrykske toanielstikken fan skriuwers as Sofokles, Aiskylos, Euripides en Aristofanes. Hy publisearre syn fertaling fan Leviathan yn it tydskrift HJIR, yn ôfl. 3 fan 1983.
Wynread
Wynread is in kleur dy't yn 'e regel beskôge wurdt as in dûnkere tint fan read. It kin ek omskreaun wurde as in pearzich read. De namme ferwiist nei wyn, dêr't dizze kleur fan ôflaat is. It ierst dokumintearre gebrûk fan 'wynread' as kleuroantsjutting datearret (yn 'e Ingelske foarm wine) fan 1705. Wynread wurdt faak betize mei bordeauxread, dat lykwols in oare readtint is.
Kleurtechnyk
By additive kleurminging (bgl. op tillefyzjes en kompjûterskermen) is wynread in tertiêre kleur, dy't oanmakke wurdt troch ferminging fan alle trije primêre kleuren (read, blau en grien). By subtraktive kleurminging (bgl. yn 'e druktechnyk) is it ek in tertiêre kleur, dy't yn teory produsearre wurdt troch it fermingen fan 'e primêre kleuren syaan, maginta en giel. Yn 'e praktyk wurdt lykwols swart tafoege yn it stee fan syaan, om't dat bettere resultaten jout.
Dead Heat (roman fan Patricia Briggs)
Dead Heat is it fyfde diel fan 'e Alpha and Omega-searje fan 'e Amerikaanske skriuwster Patricia Briggs. De titel betsjut: "Unbesliste Utkomst" of "Fotofinish" – hjir fansels dûbelsinnich bedoeld, mei't de letterlike betsjutting "Deade Hjittens" is. It is in fantasyroman fan it subsjenre fan 'e urban fantasy dy't skreaun is yn it personele perspektyf, en ferhellet oer it wearwolvepear Charles en Anna Cornick. Dead Heat waard foar it earst publisearre yn 2015, troch de New Yorkske útjouwerij Ace Books, as hardcoveredysje. Letter ferskynden der ek werprintingen yn paperbackfoarm by de Britske útjouwerij Orbit Books.
Ynhâld
Yn Dead Heat reizget it wearwolvepear Charles en Anna Cornick út harren wenplak yn Montana nei Scottsdale, yn 'e súdwestlike Amerikaanske steat Arizona, nei't Charles útnûge is troch in âlde maat fan him, de Navaho-Yndiaan Joseph Sani. Joseph en syn heit Hosteen, dy't de alfa (lieder) fan 'e pleatslike wearwolvetroep is, fokke hynders, en om't Anna har jierdei deroan komt, liket it Charles in goed idee om har in hynder kado te dwaan. Yn Scottsdale oankommen, blike de saken lykwols wat oars te lizzen as dat Joseph se oer de tillefoan foarsteld hie. Joseph, dy't syn hiele libben lang wegere hat om wearwolf te wurden, is no in âldman fan yn 'e tachtich, dy't kanker hat en op stjerren leit. De hynstefokkerij wurdt no runt troch Hosteen en Joseph syn soan, Hashké Gaajii, dy't himsels Kage neame lit. Sawol Hosteen as Joseph syn frou Maggie binne tige ûngelokkich mei syn kar om te stjerren wylst er as wearwolf yn prinsipe hast it ivige libben hawwe kinnen hie. Charles is oandien troch Joseph syn tastân, mar wegeret om tsjin 'e wil fan syn freon yn te gean.
Deselde deis dat Charles en Anna yn Scottsdale oankomme, rekket Joseph syn skoandochter Chelsea, de frou fan Kage, oanhelle mei in freeslike migrêne nei't se har beide jongste bern ophelle hat út 'e kres. Thús oankommen wurdt it allinnich mar minder mei har en as Max, har tinersoan út har earste houlik, yn 'e hûs komt, fielt se in suver ûntsjinkearbere oanstriid om him te fermoardzjen. Se lit ferskate boadskippen efter op 'e mobile tillefoan fan har man, en as dy der einlings en te'n lêsten oan ta komt om se ôf te lústerjen, hastigje hy en Hosteen harren yn 'e mande mei Charles en Anna nei syn hûs ta. Dêr hat Max him ûnderwilens mei Michael en Mackie, de jongere bern, barrikadearre yn in boppekeamer. Chelsea wurdt ûnder fûn, dêr't se harsels mei in mês bewurke hat. Se is sa slim ferwûne dat Charles har ta wearwolf meitsje moat om har libben te rêden.
Charles is derfan oertsjûge dat Chelsea ûnder de betsjoening fan in ierdgeast ferkearde. Om't se it begjin fan 'e swierrichheden trasearje nei de tiid dat Chelsea har bern út 'e kres helle, beslute Charles en Anna de oare deis om dêr ris om te gnuven. As se mei ien fan 'e liedsters prate, merkt Charles in famke op, Amethyst Miller, dat neibliuwe moat en it skoalboerd oan it skjinmeitsjen is. Mei't er ierdgeastetsjoenderij oan har rûkt, giet er mei har yn petear, wêrby't se har geheim al rillegau priisjout. Mei in riedsel twingt Charles har dan om oan eltsenien sjen te litten wat se wurklik is, nammentlik in dûbelgonger ferfeardige fan in takkebosk dêr't troch in ierdgeast mei magy in falsk minsklik uterlik oan jûn is. Wat betsjut dat de wiere Amethyst Miller yn 'e hannen fan 'e ierdgeast ferkeart, as se noch libbet.
Neier ûndersyk wiist út dat der koartby ferskate stjergefallen west hawwe by minsken dy't yn ferbân steane mei de kres. In liedster hat harsels fan kant makke, wylst in mem mei twa jonge bern omkommen is by in eigenaardich ferkearsûngemak. Earder waarden dy foarfallen as tragyske ynsidinten beskôge, mar no wurde se yn in hiel nij ljocht sjoen. Charles tsjut oan dat it soarte ierdgeast dat machtigernôch is om in dûbelgonger te animearjen, oer it algemien frij honkfêst is. Nei't de plysje de hiele nacht trochhelle hat mei âlde dossiers nei te plúzjen, geane Charles en Anna de oare deis mei Fisher, Marsden en Leeds op 'en paad om ferskate histoaryske foarfallen te ûndersykjen dy't mooglik yn ferbân steane mei de hjoeddeistige saak.
Der binne twa gefallen dy't hout snije. Yn 1978 waard in fiifjierrich jonkje op in hier nei ûntfierd troch in grien, hierrich, seisfingerich wêzen mei in giele tonge, mar hy waard rêden troch de hûn fan it gesin, wêrfan't Anna oan 'e hân fan in foto fêststeld dat it gjin hûn mar in wearwolf wie. It docht bliken dat it om 'e oerpake fan 'e heit fan it jonkje gie, dy't nei it ferstjerren fan syn frou wegere om himsels noch langer yn in minske te feroarjen en sadwaande in hoart as hiemhûn by it gesin fan syn oerpakesizzer yn wenne. Yn it twadde gefal wurdt yn in tún yn Scottsdale in wâldgeast ûntdutsen, dy't ûnfrijwillich beweegd wurde kin ta it opjaan fan in beskate hoemannichte ynformaasje oer it wêzen dat efter sawol de ferdwining fan Amethyst Miller as de mislearre ûntfiering út 1978 sit. It docht bliken dat Charles en Anna-en-dy te krijen hawwe mei in ierdgeast dy't oarspronklik út Skotlân kaam, oant him de grûn dêr te hjit ûnder de fuotten waard. Hy ûntfiert lytse bern en hâldt dy in jier en in dei finzen yn in soarte fan stasis foar't er harren deadet en it lichem preservearret en opslacht. Dêrnei ûntfiert er in nij bern. Dizze ierdgeast stiet bekend as de 'Poppesamler'.
De wâldgeast jout Charles en Anna-en-dy ek in adres dêr't de Poppesamler lang wenne hat. As Charles en Anna dêr mei Fisher, Marsden en Leeds hinne geane, ûntdekt Anna der op 'e souder tweintich stoflike omskotten fan lytse bern, en ien libbene mar slim traumatisearre Amethyst Miller, dy't út 'e stasis befrijd en mei har âlden weriene wurde kin. De eigner fan it hûs blykt in Sean McDermit te wêzen, in pinsjonearre man dy't parttime as skjinmakker yn 'e kres wurke dêr't Amethyst en Chelsea Sani har bern op sieten. De plysje kin him sûnder swierrichheden arrestearje; Charles en Anna binne dêrby net belutsen, en it slagget aginte Fisher net om har by de arrestant talitten te krijen. Sadwaande sit der foar harren neat oars op as ôf te wachtsjen.
De folgjende dagen bringe Charles en Anna troch mei it besjen fan 'e hynders dy't beskikber binne foar de ferkeap yn 'e stâlen fan Hosteen en Kage. Der wurde grappen makke oer ien fan 'e hynders, Hephzibah, byneamd Hellbitch, dy't de mannen sabeare ek wol ferkeapje wolle. Dat is lykwols sa'n falsk en gemien ûndier dat der lân noch see mei te besilen falt. Underwilens komt Anna it gefal wer yn 't sin fan it fiifjierrige jonkje dat yn 1978 troch in wearwolf fan ûntfiering troch de Poppesamler rêden waard, en sy freget Hosteen oft dy wit wat der wurden is in wearwolf dy't fan Archibald Vaughn hiet. Hosteen antwurdet dat er dy yn it neijier fan 1979 útinoar skuord troch in ierdgeast weromfûn hat. Dat jout Anna oanlieding om har ôf te freegjen wêrom't in ierdgeast dy't by steat is en skuor in wearwolf útinoar, himsels samar sûnder slach of stjit oppakke en ôffiere lit troch de plysje.
Ek de deasike Joseph wol beslist nei de hynsteshow ta, mar jûns komt er dea-ynein wer thús. As Charles him nei syn keamer draacht, merkt er dat der geasten binne dy't wat fan him wolle. It sjen fan geasten is in fermogen dat er fan syn pake oan memmekant urven hat, dat in Yndiaanske medisynman wie. Ornaris giet it om natoergeasten dy't er gewaarwurde kin, mar diskear lykje it geasten fan 'e ferstoarnen te wêzen. Under harren oanwizing leit Charles syn âlde freon de hannen op en jout him nije enerzjy. Oan 'e sykte kin er neat feroarje, mar Joseph kin no teminsten goed rêste, ynstee fan mei de hazzesliepkes dêr't er it de lêste moannen mei dwaan moast fanwegen de pine. Neitiid geane Charles, Anna, Max en Michael in eintsje út te hynsteriden. Mackie bliuwt mei har beppe Maggie, Joseph syn frou, thús om om Joseph te tinken. Hosteen, Kage en Chelsea binne noch op 'e hynsteshow. Under harren ritsje krije Charles en Anna berjocht fan aginte Fisher dat Sean McDermit in dûbelgonger ferfeardige fan takkebosken wie, en dat de wiene Poppesamler noch altyd op frije fuotten is.
As Joseph wekker wurdt, fielt er him as in jongeman fan tweintich jier. Hy giet derôf, mar ûnder it oanklaaien ferskynt him de geast fan in lyts jonkje, dy't tsjin him seit: "De ierdgeast kin der út sjen as wa dan ek. Hy komt deroan." Joseph sil nei ûnderen ta as er in auto oankommen heart. It blykt frou Edison, de direktrise fan 'e kres, te wêzen. Joseph skillet Charles mei it boadskip dat de ierdgeast der is en glûpt dan nei bûten ta. Hy is bang dat er foar syn frou neat mear dwaan kin, mar as de ierdgeast syn pakesizzer Mackie ûntfiere wol, is er wisberet om dat tsjin te kearen. Hy stekt fan alle auto's ien bân lek, en draaft dan nei de stâlen ta. Alle rydhynders binne op 'e hynsteshow of yn 'e greide, útsein Hephzibah, dy't er opsealet. Dan ferskûlet er him yn in lege stâl. De ierdgeast hat ûnderwilens sûnder muoite ôfweefd mei Maggie, mar as er mei Mackie wer bûten komt, blykt fan syn auto in bân lek te wêzen en fan alle oaren ek. Uteinlik sjocht er yn 'e stâlen in opseale hynder stean, dat er út syn stâl hellet en bestiget.
Charles hat ûnderwilens yn wearwolvefoarm de hynstefokkerij ek berikt en is krekt op 'e tiid om te sjen hoe't de falske Hephzibah de ierdgeast der mei oernuet gedrach ta bringt om der even net goed om te tinken. Dan smyt er him en Mackie ôf yn ien fan 'e gemienste bokbewegings dy't Charles ea sjoen hat. Sadree't de Poppesamler oer de grûn leit springt Charles boppe-op him. Hy kriget fersterking fan twa ferwûne wearwolven fan Hosteen syn troep, dy't it hûs bewekje moasten, en dy't de ierdgeast earder al oer it mad kommen wie. Lykwols kinne se it wêzen trijeresom noch net oan. De Poppesamler hat in foarm fan magy dy't syn tsjinstanner de behearsking oer it eigen lichem ûntnimt as se him oanreitsje, en al rillegau lizze de trije wearwolven warleas oer de grûn. Joseph beslûpt it wêzen fan efteren en stekt him in mês tusken de skouderblêden, mar kriget dêrby sa'n terwinkel dat er útskeakele is.
Krûpende giet de Poppesamler op 'e bewusteleaze Mackie ta, mar de falske merje Hephzibah warskôget him mei de earen plat op 'e holle en de sturt rjocht omheech. As er trochkrûpt draaft it hynder nei him ta en wâdet him in pear kear flink tsjin 'e lea oan om himsels dêrnei wer tusken de ierdgeast en it bewusteleaze famke yn te plantsjen. Tsjin dy tiid arrivearret Anna op it hynder dêr't se op út te riden wie. Hja grypt it mês fêst dat de Poppesamler noch altyd tusken de skouderblêden útstiket, snijt him der de wringe mei troch en hout him der dan de holle mei ôf. Dat blykt sels foar in ierdgeast fan syn kaliber fatale gefolgen te hawwen. Koarte tiid letter stjert de swierferwûne Joseph Sani dêr kalm op 'e grûn efter de stâlen, yn 'e folle tefredenens dat er syn pakesizzer rêden hat. Neitiid kieze Charles en Anna in hynder út dat se meinimme nei hûs yn Montana, mar Hosteen en Kage meitsje der gjin grappen mear oer om harren Hephzibah op 'e hûd te skowen, want dy is net mear te keap.
Martin Gaus
Martin Gaus (folút: Martin Ronald Gaus; Amsterdam, 25 desimber 1944) is in Nederlânsk tillefyzjepresintator en bistetrener, dy't bekend waard mei de presintaasje fan it bisteprogramma Dierenmanieren.
Karriêre
Gaus wie yn syn jonkheid in talintearre honkballer en spile op it EK fan 1962 twa wedstriden foar it Nederlânske nasjonale honkbaltiim. Letter makke er karriêre as direkteur fan in stielhannel, en yn 1974 iepene er syn Dierenhotel yn Lelystêd. Dat wie in treningsskoalle foar bisten, benammen hûnen. Hjirmei makke Gaus fan syn hobby syn berop, en teffens kaam er der lanlik mei yn it nijs. Yn 1981 waard er troch de TROS frege om tegearre mei Léonie Sazias de presintaasje fan it programma Dierenmanieren te dwaan, dat jierrenlang op 'e tillefyzje te sjen wie. Fan 1989 oant 1996 presintearre Gaus fierders, ek by de TROS, de Natte Neuzen Show, in hearrigenswedstryd foar hûnen.
Njonken syn presintaasjewurk hat Gaus ek ferskate publikaasjes oer it belearen fan húsdieren op syn namme stean, wêrûnder mear as tsien boeken en teffens de tydskriften Hondenmanieren en Kattenmanieren, dy't oarspronklik oprjochte waarden as spin-offs fan syn tillefyzjerige Dierenmanieren. Oant 2007 wie Gaus syn dochter Sacha Gaus haadredaktrise fan Hondenmanieren.
Tsjintwurdich is Gaus geregeldwei te sjen yn it berneprogramma De Wereld van K3, fan 'e Flaamske fammegroep K3, dêr't er oer it hâlden en dragen fan bisten fertelt. Fierders is er eltse woansdei as bistesaakkundige te gast yn in radioprogramma fan 'e regionale omrop Flevolân. by de Jeropeeske ferkiezings fan 2004 en de Twadde-Keamerferkiezings fan 2006 stie Gaus as listtriuwer ûnderoan op 'e kieslist fan de Partij foar de Dieren. Yn 2014 wied er te gast yn it fuotbalprogramma Voetbal International om 'e resultaten sjen te litten fan syn trening fan 'e oerhearrige hûn fan fuotbalkommentator Johan Derksen. Datselde jiers waard Gaus ûnderskaat as Ridder yn de Oarder fan Oranje-Nassau.
Us-Leaffrouwetsjerke (Kalundborg)
De Us-Leaffrouwetsjerke (Deensk: Vor Frue Kirke) is in bysûnder midsiuwske tsjerke yn de Deenske stêd Kalundborg. It bouwurk hat fiif tuorren en is de lutherske parochytsjerke fan de binnenstêd-gemeente fan Kalundborg.
Skiednis
Nei it delstoarten yn 1827 troch boukundige tekoartkommingen waard de fieringtoer oant 1871 rekonstruearre. De tsjerke stiet op in hichte en hat wat wei fan in boarch, mar it hat nea de funksje hân om de fijân te kearen en it stie likemin yn ferbining mei de stêdsferdigening. Folle mear ferwiist de boufoarm nei it Himelsk Jeruzalim, dat yn 'e midsiuwen as in fersterkte stêd mei fiif tuorren foarsteld waard.
Yn desimber 2008 hat de gemeente Kalundborg mei stipe fan in tal heechoanskreaune Deenske arsjitekten in fersyk yntsjinne by de kulturele autoriteiten om de tsjerke in plak te jaan op 'e list fan it wrâlderfskip fan UNESCO.
Arsjitektuer
It grûnplan fan de sintraalbou foarmt in gryksk krús. Yn it midden riist in 44 meter hege toer op, dy't op fjouwer graniten pylders stiet. De fjouwer earmen fan it krús besteane allegear út in achthoekige, 34 meter hege toer. De middelste toer is ferneamd nei de Hillige Maagd Marije, de oare tuorren binne ferneamd nei de hilligen Sint-Anne (east), Sint-Gertrude (west), Marije Magdalene (súd) en Sint-Katarina (noard).
In bou lykas de Us Leaffrou-tsjerke fan Kalundborg sjocht men hiel seldsum yn West-Jeropa, mar namste mear by de eastersk-otterdokse tsjerken. De Leaffrou-tsjerke is net allinnich ien fan de meast útsûnderlike bouwurken fan Denemark, mar fan hiel Noard-Jeropa.
Antoni van Leeuwenhoek
Antoni van Leeuwenhoek (of Anthonie, Antonie of Theunis; Delft, 24 oktober 1632 - dêre, 26 augustus 1723) wie in Nederlânsk hannelsman, lânmjitter, pegelder, glêsblazer en mikrobiolooch. Van Leeuwenhoek is foaral bekend wurden troch syn sels-makke mikroskoop en syn wurk foar selbiology en mikrobiology. Fan 1674 ôf die er in soad ûntdekkings dy't bekend waarden troch syn korrespondinsje mei de Royal Society yn Londen.
De Fisken en de Drenkeling
De Fisken en de Drenkeling, yn it oarspronklike Spaansk: Los Peces y el Ahogado, is in gedicht fan 'e hân fan 'e Sileenske dichter, skriuwer, politikus, kommunist en Nobelpriiswinner Pablo Neruda (1904-1973). It makket diel út fan Neruda syn magnum opus Canto General, in wiidweidich wurk oer de skiednis fan Noard- en Súd-Amearika, dat yn 1950 publisearre waard.
Yn De Fisken en de Drenkeling, dat út 29 fersregels bestiet, beskriuwt Neruda it libben yn 'e see, dêr't it optilt fan 'e fisken yn al har foarmen en kleuren, ien grutte libbene grimelgrammel fan blikkerjende, woltierige lichems. Sa fol fan fisken is de see, dat de stjerren oan 'e himel wjerskine yn harren sulverne skobben. De earste 18 fersregels is Neruda mei dizze beskriuwing besteld. Yn it lêste part fan it gedicht, regels 19-29, sakket in man wei yn it wetter, almar djipper, op 'e "ferslinende djipten" ta. It wurdt beskreaun as in "ferwûne beërf", wat suggerearret dat dit omleech gean nei de seeboaiem miskien in gefal fan selsmoard is, mooglik dy fan 'e ferteller út it earste part fan it gedicht.
Fryske oersetting
Los Peces y el Ahogado waard ûnder de titel De Fisken en de Drenkeling yn it Frysk oerset troch Klaas Bruinsma, dy't benammen bekend is troch syn ferfrysking fan Homêros syn Ilias en Odyssee en in hiele rige Aldgrykske toanielstikken fan skriuwers as Sofokles, Aiskylos, Euripides en Aristofanes. Hy publisearre syn fertaling fan Los Peces y el Ahogado yn it tydskrift HJIR, yn ôfl. 3 fan 1983.
Conan the Barbarian (film út 1982)
Conan the Barbarian is in Amerikaansk-Meksikaansk-Spaanske fantasy-aventoerefilm út 1982 ûnder rezjy fan John Milius, mei yn 'e haadrollen Arnold Schwarzenegger en James Earl Jones. De titel betsjut "Conan de Barbaar", en ferwiist nei it ferneamde personaazje út 'e ferhalen fan Robert E. Howard. It ferhaal giet oer de jonge Conan, waans âldelju ombrocht wurde troch de tsjoender Thulsa Doom, de lieder fan in grizelige slangekultus. Hy groeit op yn slavernij, mar ûnderskiedt him as gladiator en wint úteinlik syn frijheid, wêrnei't er úteinset mei in lange kweeste om wraak te nimmen op 'e moardners fan syn âlden. Fan 'e filmkritisy kamen doedestiden foar it meastepart mingde oant negative resinsjes, hoewol't Conan the Barbarian hast fjirtich neitiid yn in folle positiver ljocht sjoen wurdt. De film wie yn 'e bioskopen kommersjeel súksesfol, hoewol't er net kwalifisearre wurde koe as in kaskreaker. Dochs kaam der yn 1984 in ferfolchfilm, dy't Conan the Destroyer hiet.
Plot
De jonge Conan groeit op mank syn folk, de barbaarske Simmearjers. Op in dei wurdt syn doarp oanfallen troch in binde plonderders ûnder lieding fan 'e tsjoender Thulsa Doom, dy't in standert fiert fan in twakoppige slange boppe in swarte sinne en moanne. Conan syn heit, in smid, rekket ferwûne yn 'e striid en wurdt deabiten troch de hûnen fan 'e plonderders; syn mem besiket him te ferdigenjen, mar wurdt troch Thulsa Doom ûnthalze nei't er har fan 'e doele brocht hat mei syn hypnotisearjende blik. Ek alle oare folwoeksenen wurde ombrocht, en de bern, ûnder wa Conan, wurde as slaven fuortfierd om in grutte trêdmole oan 'e gong te hâlden dy't it Tsjil fan 'e Pine hjit.
As iennichste fan allegearre oerlibbet Conan dêr oant er folwoeksen wurdt en sa sterk is dat er de trêdmole allinne rûngean litte kin. Syn eigner begjint him dan yn te setten as gladiator, en nei't er ûntelbere twagefjochten wûn hat, wurdt er meinommen nei it Easten, dêr't er formele gefjochtstraining kriget fan masters yn 'e kriichskeunsten. Sa leart er net inkeld better hoe't er man-tsjin-mangefjochten winne moat, mar ek hoe't er mei it swurd en oare wapens omgean moat. Dêrnjonken wurdt him skriuwen en lêzen leard, en wurde tsjeppe froulju by him brocht om seks mei te hawwen. Nei't er noch in protte gefjochten wûn en syn eigner ryk makke hat, skinkt dy him syn frijheid.
Conan set ôf werom nei it Westen, mar wurdt op 'e flakten al rillegau neisitten troch in ridel ferwyldere hûnen. Hy siket beskûl op in ienlike rotsformaasje, dêr't er by fersin yn in grêftombe fan in âlde kening rûgelet. Hy stelt it swurd fan 'e kening, wêrmei't er him tsjin 'e hûnen ferdigenje kin. Neitiid doarmet er jierrenlang om en belibbet gâns aventoeren, mar oeral dêr't er komt, freget er oft immen ek it teken fan 'e twakoppige slange boppe de swarte sinne en moanne ken.
Conan folget it advys fan 'e hekse op en reizget nei Shadizar, en Subotai, dy't mei him befreone rekket, beselskippet him. As se yn Shadizar nei slangen freegje, wurde se trochwiisd nei de Toer fan 'e Slangen, it pleatslike hillichdom fan in nijeftige kultus om 'e god Set hinne, dy't slangen ferearet. Conan en Subotai geane dêrhinne om yn 'e timpel yn te brekken, mar ear't dat syn beslach krije kin, moetsje se in froulike bandyt, Valeria, dy't itselde fan doel is. Se smite de lapen gear en trijeresom kringe se de timpel yn, dêr't se juwiellen en oare kostberheden út it hillichdom stelle en dêrby in reuseftige slange deadzje dy't harren oanfalt. Conan fynt yn 'e timpel ek in hinger mei de twakoppige slange boppe de swarte sinne en moanne, wat bewiist dat er op juste spoar is.
Nei de súksesfolle ynbraak jouwe de trije dieven har oer oan feestfieren, en Conan rekket mei Valeria op bêd. De oare moarns wurde se lykwols oppakt troch de soldaten fan 'e pleatslike hearsker, de âlde kening Osric, dy't harren ferteld dat er wit wat se dien hawwe om't Rexor, de preester fan Set, by him west hat te kleien. Hy fertelt ek dat Rexor him bedrige mei de gefolgen as er de dieven net te pakken krije soe. Dat is Osric wolfergoed yn it ferkearde kielsgat sketten. Hy moat neat hawwe fan 'e slangekultus, en syn wjersin is noch helte grutter wurden om't syn eigen dochter, de prinsesse, har derby oansletten hat en in fanatyk folgelinge fan 'e hegepreester Thulsa Doom wurden is. Op dit eigenste stuit is hja ûnderweis nei syn Timpel fan Set yn 'e bergen om syn oarehelte te wurden. Osric oerlaadt Conan, Valeria en Subotai mei geskinken en ûnthjit harren noch helte mear as se syn dochter út 'e kloeren fan Thulsa Doom rêde wolle.
As Conan en Valeria op 'e nij tegearre de nacht trochbringe, fertelt sy him dat se smoarfereale op him rekke is en dat se leaut dat hy har wiere leafde is. Se seit ek dat se it der mei Subotai oer hân hat, en dat sy beiden it iens binne: se sille meinimme wat no hawwe en kening Osric en Thulsa Doom yn harren eigen sop gearsiede litte. Conan hâldt him stil, mar motivearre troch syn syktocht nei wraak set er ier de oare moarns allinne ôf nei de Timpel fan Set. Net fier dêr ôf moetet er by guon âlde grêfhichten Akiro, in freonlike tsjoender, dy't him goerie jout. Yn 'e momkape fan in preester fan Set kringt Conan de timpel yn, mar hy wurdt al rillegau opmurken, finzennommen en dêrnei martele. Thulsa Doom sprekt him belearend ta oer de macht fan it fleis, dy't er demonstrearret troch ien fan syn fanatike folgelingen te oarderjen om fan in klif ôf te springen, dat se te pletter falt. Dêrnei jout er opdracht om Conan te krusigjen oan 'e 'beam fan ûnk'.
Conan hinget dêr ferskate dagen oant Subotai him fynt, dy't him tegearre mei Valeria efternei reizge is. Subotai nimt him mei nei Akiro. Tsjin dy tiid is Conan de dea nei-oan, mar de tsjoender ropt geasten op om him te genêzen, al warskôget er dat dy in hege priis easkje sille. Valeria is lykwols ree om eltse priis te beteljen as dat it libben fan Conan rêde sil. Sa't Akiro al sein hie, besykje de geasten Conan te ûntfieren, mar Valeria en Subotai keare dat tsjin, en nei in oerenlange striid wurdt Conan genêzen.