cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hadith
Klassifikaasje
Al-Boechâry wie in sear respektearre útlizzer en redakteur fan de Hadith, hy wie in soennityske gelearde. Tegearre mei Muslim, in oare Hadithgelearde sammele hy in grutte kolleksje tige betroubere Hadith. As in Hadith yn dy fan Al-Boechâri en ek yn dy fan Muslim foarkomt dan gean moslems der fan út dat it in echt ferhaal is. Beide binne tige kritysk west foar't se in Hadith optekenen. Der wienen likernôch 600.000 oerleveringen oer Mohammed yn omrin, Al-Boechâri hat der 7000 opskeaun. Al-Boechâri en Muslim hawwe in grutte ynfloed hân op de ûntwikkeling fan de islamityske wetjouwing. De Koaran en de Hadith foarmje tegearre de basis foar it leven en de lear fan de minsken dy’t harren Soennyt neame. Ut de Koaran en de Hadith binne de islamityske wetten gearstald, de sjaria. Yn de guon islamityske lannen jildt de sjaria as basis fan in diel fan it rjocht. De measte lannen hawwe in mingd rjochtsysteem.
Prandingea
Prandingea is in buorskip yn Easterwâlde yn de gemeente Eaststellingwerf.
Earder lei Prandingea bûten de buorren fan Easterwâlde. Sûnt de jongste útwreiding leit Prandingea foar in part binnen de buorren. Prandingea is neamd nei in pleats dy’t dêr stie. De namme komt ek foar as Prandinge, Prandinga en Prantinge.
Koreaanske Oarloch
thumb|250px 250px|thumb|Etiopyske FN-soldaten f.l.n.r: korporaal Alema Welde, korporaal Chanllo Bala en sersjant-majoar Bogale Weldeynse De Koreaanske Oarloch of Koreä-oarloch wie in konflikt tusken it kommunistyske Noard-Koreä en Súd-Koreä yn it tiidrek fan de Kâlde kriich. It konflikt sette útein mei in oanfal fan Noard-Koreä op Súd-Koreä yn juny 1950 en einige yn july 1953 mei in wapenstilstân. Belutsen lannen wienen de Feriene Steaten ûnder de flagge fan de Feriene Naasjes+ oan de iene kant en kommunistysk Sina en de Sowjet-Uny oan de oare kant.
Eftergrûn
Koreä hie sûnt 1905 troch Japan beset wêst. Nei de Twadde Wrâldkriich wie it noardlike part troch de Sowjet-Uny beset en it súdlike troch de Feriene Steaten. De 38e breedtegraad foarme de grins tusken beide Koreä's. De besetters wienen oerienkomd dat beide lannen by elkoar komme soene ta ien Koreä. Lykwols waard nei de ein fan de besetting troch de twa grutte mogendheden yn Noard-Koreä in kommunistysk rezjym ynsteld en krige Súd-Koreä in mear demokratysk bestjoer. Noard-Koreä waard stipe troch de Sowjet-Uny, wylst Súd-Koreä troch de Amerikanen oan har lot oerlitten waard. Dêrom besleat de Noardkoreaanske regearingslieder Kim Il Sung om it suden te oermasteren.
It ferrin fan de Kriich
Op 25 juny 1950 bruts de kriich út doe't Noardkoareaanske troepen Súd-Koreä ynfoelen. De feilichheidsrie fan de Feriene Naasjes naam in resolúsje oan dêr't de leden yn oantrune waarden Súd-Koreä te stypjen. Dat koe lykwols net ferhinderje dat de Noardkoreanen yn septimber 90% fan Súd-Koreä yn hannen hienen. De striidkrêften fan de Feriene Naasjes, dy't benammen gearstald wienen út Amerikaanske ienheden en ûnder befel stienen fan generaal MacArthur (nei april 1951 fan Ridgway), fierden ferfolgens lanningen út yn de rêch fan it Noardkoreaanske leger, dat fuort dêrop ynstoarte. Sineeske frijwilligers kamen de Noardkoreanen te help. En tegearre dreaunen sy de troepen fan de Feriene Naasjes wer tebek. De striid lokalisearre him dêrnei om de 38ste breedtegraad hinne.
Op 10 july 1951 waard begûn mei ûnderhannelingspetearen oer in wapenstilstân dy't earst op 13 juny 1953 ta oerienstimming late. By it front lâns waard in demarkaasjeline fêststeld, dy't foar Súd-Koreä geunstiger wie as de 38ste breedtegraad.
Gefolch
De Koreaanske Oarloch wurdt ek wol de ferjitten kriich neamd, omdat er yn it skaad leit fan sawol de Twadde Wrâldoarloch as de Fietnamkriich. De oarloch wie lykwols bluodderich genôch om him syn plak yn de skiednis te jaan.
Hurde pornografy
thumb|Op de set fan in pornofilm Hurde pornografy of Hardcore pornografy ('hurde porno') is in fariant fan pornografy, wêrby't net folle oan de fantasy oerlitten wurdt; de koïtus wurdt festlein mei in kamei. Meastal wurdt de penetraasje of stimulaasje meastal grut yn byld brocht. Dat yn tsjinstelling ta softporno, dêr't meast gjin geslachtsdielen te sjen binne.
Hardcore pornografy waard yn de twadde helte fan de 20e iuw noch in soad yn aparte seksbioskopen sjen litten ear't de fideo, folge troch de dvd, ek op betelkanalen, sa as Private Spice, Hustler TV, Playboy channel en Adult channel it sjen dêrfan yn 'e hûs mooglik makken. Yn de 21e iuw is hurde porno by it bult op ynternet te finen.
Yn de hurde porno is de frou faak ûnderdienich oan de man, de man is de baas. Hardcore pornofilms tusken manlju wurde meast yn de kategory gay porn, homoporno, set; films mei allinnich froulju yn de kategory lesbian porn, lesbyske porno.
Bad Nijeskâns
Bad Nijeskâns (Nederlânsk en offisjeel: Bad Nieuweschans; Grinslânsk: (Nij) Schaanze; Dútsk: Bad Neuschanz, yndertiid ek Langeakkerschans), yn de folksmûle noch meastentiids Nijeskâns neamd en, oant maart 2009 offisjeel Nieuweschans hjitten, is in grinsplak en kueroarde yn de gemeente Aldamt yn de Nederlânske provinsje Grinslân. It is de meast noardlik lizzende grinsoergong fan Nederlân. Oant 1990 foarme Nijeskâns in selsstannige gemeente. Op 1 jannewaris 2019 hie Nijeskâns 1345 ynwenners.
Ut reden fan de protte histoaryske gebouwen is it doarp in beskerme doarpsgesicht.
Skiednis
Troch oerstreamings binne yn de 14e en 16e iuw grutte lapen lân troch de Doalert ferswolge. Sûnt dy tiid waard úteinsetten mei it weromdriuwen fan de see, troch ynpoldering en it befoarderjen fan oanslykjen. Dêrtroch waard ek it strategysk wichtige grinsgebiet útwreide. De Nije- of Lange-ikkerskâns waard oanlein yn 1628, yn de Tachtichjierrige Kriich, doe't it plak noch oan de Doalert lei.
Dy nije skâns wie in ûntwerp fan ynzjenieur Matthijs van Voort en krige de foarm fan in regelmjittige fiifhoeke mei bastions, mei wâlen en in grêft rûnom. De skâns krige in regelmjittich strjittepatroan mei yn de midden in eksersysjeterrein. Benoarden waard in slûs oanlein om it gebiet ûnderstrûpe litte te kinnen (ynundaasje). Yn de 17e en 18e iuw waard de fêsting noch fierder fersterke en útwreide.
Troch ynpolderjen kaam de skâns hieltyd fierder it lân yn te lizzen en ferlear it syn betsjutting. Yn 1815 waard de fêsting ferlitten troch it garnizoen en yn 1870 waard by Keninklik Beslút bepaald dat Nijeskâns gjin fêsting mear wie. Yn 1882 waarden de fêstingwurken oersljochte en de grêften tichtsmiten. Nei it oanlizzen fan it spoar fêstige der it meast lânbouyndústry har yn de omkriten.
Yn de Twadde Wrâldkriich kamen de treinen út Kamp Westerbork ûnderweis nei de ferneatigingskampen (fral yn Poalen), oer Nijeskâns. Dêr waard it Nederlânske treinpersoniel ferfongen troch in Dútske bemanning.
Yn de santiger jierren is de festing rekonstuearre en sûnt 1974 is de kearn fan it doarp beskerme.
Yn 1985 waard it kueroard Fontana iepene nei sâlt wetter, mei in soad oare mineralen, ûntdutsen wie op in djipte fan 630 meter. Dat kueroard luts yn 2008 sa'n 180.000 minsken, dat de gemeenterie fan Reiderlân gie op 12 novimber 2008 akkoard mei de nammeferoaring fan it doarp yn Bad Nieuweschans, op 1 april 2009 waard it beslút goedkard troch it Ministearje fan Ynlânske Saken. It taheakjen fan 'Bad' (fan it Aldheechdútske 'bat' foar "waarm baaie") moast mear Dútske besikers nei Fontane lûke.
Ekonomy en ferfier
Bad Nijeskâns hat de kartonfabryk fan Smurfit Kappa Triton Solid Board. It fabryk ûntstie yn 1888 as de Striekartonfabryk De Dollard, mar sûnt 1975 wurdt âld papier as grûnstof brûkt.
It stasjon Nijeskâns leit feitlik yn Aldesyl, in buorskip oan de oare kant fan de Westerwâldske Aa. Aldesyl wurdt no by Bad Nijeskâns rekkene. Hamdyk en Boneskâns binne buorskippen besuden Bad Nijeskâns.
De A7 út Grins slút hjir oan op de Bundesautobahn 280/A280 by Bunde yn Dútslân. Yn 2002 waard it spoar Nijeskâns – Lier (East-Fryslân) fannijs iepene.
Bad Nijeskâns is oer it wetter te berikken fia de Westerwâldske Aa en it B.L. Tijdenskanaal dat krekt besuden it doarp yn de earstneamde mûnet. Beide kanalen wurde brûkt troch de plezierfeart. De Westerwâldske Aa ferbynt Bad Nijeskâns troch de Doalert en de Iems mei de Waadsee.
It besjen wurdich
thumb|left|250px|De [[Westerwâldske Aa by Bad Nijeskâns (2007)]] thumb|left|500px|De âlde remise (2008)
Rjochtbank
300px|thumb|Rjochter, oanklager en prosesdielnimmers yn de rjochtbank ([[Old Bailey yn Londen, 19e iuw)]] In rjochtbank is de offisjele ynstânsje dy't beslist oer gefallen dêr't boargers ûnienichheid oer hawwe.
Hûs fan bewar
thumb|220px|'De Schie' yn [[Rotterdam is neist finzenis ek hûs fan bewar]] In Hûs fan bewar is yn Nederlân in finzenisgebou, dêr't minsken meastentiids gjin finzenisstraf útsitte, mar yn (foarriedich) fêstsitte. Yn dy finzenissen sitte fral ferdachten fan in misdriuw yn ôfwachtsjen fan harren feroardieling of frijspraak en persoanen dy't ta hechtens feroardield wurde, bygelyks om't sy in boete net betelle hawwe.
Rjochtbank
Alle minsken dy't fine dat harren ûnrjocht oandien is, kinne nei in rjochtbank gean en freegje oft sy har gefal behandelje wolle. Dêrnjonken binne der guon dy't as oanklager fan it folk of de steat, de saneamde ofsier fan Justysje, him keart ta de rjochtbank om wetsoertrêders te straffen.
By de rjochtbank is it de rjochter dy't oer it gefal oardielet en in beslissing jout. Is dejinge dy't it oanbelanget it der net mei iens dan kin er yn sommige gefallen yn heger berop gean. It komt der dan op del dat in oare (hegere) rjochter him oer it gefal bûcht en de beslissing fan de (legere) rjochter ferneatigje kin of befêstigje.
Rjochtbanken hearre by de rjochterlike macht fan in lân. Neffens de prinsipes fan de trije machten hat de rjochterlike macht neat te krijen mei de útfierende macht (it regear) en de wetjouwende (it parlemint).
Kampfar
Kampfar is in Noarske blackmetalband oprjochte yn 1994 yn Fredrikstad troch sjonger Dolk earder fan Mock. De band brocht yn 1997 syn debútalbum Mellom skogkledde aaser út. De teksten fan de band gean benammen oer de Noarske mytology, de skiednis fan Noarwegen, en de Noarske folkloare. Kampfar hat acht studio-albums útbrocht.
Synagoge fan El Tránsito
De Synagoge fan El Tránsito (Spaansk: Sinagoga del Tránsito; letterlik 'synagoge fan de oergong'), is in eardere synagoge yn de joadewyk fan de Spaanske stêd Toledo. De synagoge waard tusken 1355 en 1357 boud as bygebou fan Samuel Halevi en wurdt ek wol Synagoge fan Samuel Halevi neamd. Samuel Halevi wie de ponghâlder fan kening Peter I fan Kastylje. Sûnt 1964 wurdt de synagoge brûkt as museum foar de skiednis fan de joaden yn Spanje.
Skiednis
Yn de 17e iuw waard de namme fan de tsjerke feroare yn 'Nuestra Señora del Tránsito', in namme dy't ôflaat is fan it alterskilderij El Transito de la Virgen fan Juan Correa de Vivar en it ferstjerren en de himelfeart fan de Jongfaam Marije ôfbyldet.
Sûnt 1887 is it gebou in monumint en sûnt 1964 is it 'Museo Sefardí' ûnderbrocht yn it gebou.
Beskriuwing
It gebou hat in rjochthoekich oerflak mei in opfallend mudéjar-ynterieur en in weardefol artesonado-plafond fan sederhout. Oan de sydmuorren rint in fries mei wapens fan Kastylje en Hebriuwske teksten. Oan de súdlike muorre is de galerij foar froulju mei in eigen tagong.
James Howard (wiskundige)
James P. Howard II (Dayton, 1979) is in Amerikaansk wiskundige by it Johns Hopkins Applied Physics Laboratory, dêr't er wurket as in datawittenskipper en statistikus.
Iere libben
Howard waard yn 1979 berne yn Dayton yn Ohio en gie nei skoallen yn súdwesten fan dy Amerikaanske steat. Hy behelle yn 2014 syn doktoraat yn iepenbier belied oan 'e Universiteit fan Marylân, Baltimore County. Syn ûndersyk rjochte him op de ekonomyske kosten fan it National Flood Insurance Program.
Karriêre
Howard is in wittenskipsman by it Johns Hopkins Applied Physics Laboratory, dêr't syn wurk him rjochtet op datawittenskippen. Dêrneist hat er lieding jûn oan ûndersykprojekten oer blockchain, augmented reality, en folkssûnens. Howard ûnderhâldt ek de R-package-phonics foar fonetyske staveringen yn 'e programmeartaal R.
Howard is yn 2011 tafoege oan de Hof fan Berop foar Howard County, dêr't er dielnommen hat oan in tal kontroversjele lângebrûksbesluten. Dêrneist is Howard sûnt 2006 lid fan de Definsjemacht fan Marylân, dêr't er fungearre hat as haad ynfomaasjemanagement. Hy wie ek lid fan de Howard County Charter Review Commission yn 2019 en rette feroaringen oan om ôfgrinzing fan kiesdistrikten ûnôfhinklik te meitsjen en it proses sa te isolearjen fan politike ynfloed. Howard wie yn 2018 kandidaat foar it Hûs fan Offurdigen fan Marylân en ek foar ôffurdige foar Elizabeth Warren foar de Demokratyske Nasjonale Konvinsje fan 2020.
Keppelings om utens
* Official website
Rudolf Haralds
Rudolf of Rodulf, wie in Deenske Wytsing, dy't yn de 9e iuw (864-873) oer it Siuwske eilân Walcheren hearske hat.
Skiednis
Rudolf wie de soan fan Harald dy't nei alle gedachten syn heit opfolge hat as greve fan Walcheren.
Yn de skreaune boarnen is oer him optekene dat er ferskate plondertochten dien hat yn it Frankyske ryk. Tegearre mei syn omke Rorik hie hy yn 873 in moeting mei de Frankyske keizer Lotarius II. Dêrby stelde hy sokke hege easken dat dy troch de keizer net ynwillige wurde koenen. Ut rankune sloech er yn de kuststreken oan it plonderjen. Hy sneuvele yn Eastergoa, fermoedlik yn Dokkum tsjin de Friezen.
Bûnte miggesnapper
De bûnte miggesnapper (Ficedula hypoleuca) is in sjongfûgel út de famylje fan de miggesnappers (Muscicapidae). De bûnte miggesnapper is in hoalebrieder mar makket ek wol gebrûk fan nêstkastkes. Krekt as de feale miggesnapper siket de bûnte miggesnapper foar de ynsektejacht in plak mei goed útsjoch op it jachtgebiet en giet nei in útfal hieltyd nei dat plakje werom.
Uterlik
De mantsjes hawwe simmers in swarte rêge, in wite búkpartij en in wite flek op de flerken. It wyfke is mear brúneftich mei inselde tekening. Winters is it mantsje yn uterlik net te ûnderskieden fan it wyfke. Se binne sa'n 12 oant 13,5 sm lang.
Biotoop
De bûnte miggesnapper is benammen te finen yn beamrike tunen, parken en leafbosken en mingde bosken. De bûnte miggesnapper yt net allinne miggen mar ek rûpen en beien steane op syn menu.
Fersprieding
De bûnte miigesnapper komt foar yn in grut part fan Jeropa (noarden en súdwesten), yn westlik Sibearje en yn parten fan Noard-Afrika. Hy oerwinteret yn West- en Sintraal-Afrika. Yn East-Jeropa komt de besibbe halsbânmiggesnapper foar. De populaasje yn Nederlân wurdt skatten op 14.000 á 18.000 briedpearkes.
Hemming
Hemming, wie in Deenske Wytsing, dy't yn de 9e iuw oer Riustringen (East-Fryslân) hearske as greve fan de Frankyske kening Lotarius I.
Skiednis
Hemming wie lykas Harald en Rorik in soan fan de Deenske kening Anulo fan it skaai Haithabu.
Hy waard yn 841 tegearre mei Harold troch keizer Lotarius II beneamd ta greve oer in foarstendom yn Nederlân, dat yn dy tiid noch Fryslân hiet. It Frankyske ryk dêr't Fryslân ta hearde hie it doe swier te stellen mei plonderingen troch Wytsings. De keizer hie de stille hoop dat sy harren foarstendommen beskermje soenen tsjin de Deenske Wytsings.
Uitgeverij Kluitman Alkmaar
Utjouwerij Kluitman Alkmaar B.V. is in Nederlânske útjouwerij dy't oprjochte is troch Pieter Kluitman yn Alkmaar. Kluitman is yn de rin fan de tiid ien fan de bekendste útjouwers fan berneboeken wurden; sy brocht boekerigen sa as Dik Trom, Pietje Bell en de Kameleon.
Yn 1864 begûn Pieter Kluitman yn Alkmaar in boekhannel yn in pân dêr't ek in printerij en in boekbinerij sieten. It bedriuw waakste stadichoan en ferskate klassikers waarden yn dy tiid foar it earst útjûn. Yn 1891 waard bygelyks it earste boek út de Dik Trom-searje fan C. Joh. Kieviet útjûn; yn 1903 folge Afke's Tiental fan Nynke fan Hichtum.
Hoewol't op it stuit gjin neikommelingen fan Kluitman yn de direksje sitte, wurdt de namme Kluitman oanholden. Nei in perioade in Heerhugowaard (1978 - 2000) sitten te hawwen, is it bedriuw sûnt 2000 wer yn Alkmaar fêstige.
Yn 2010 waard der besletten om de útjouwerij út te wreidzjen mei stikmannich ymprints. Kluitman woe him njonken berneboeken ek rjochtsje op it útjaan fan boeken ornearre foar famkes fan trettjin jier ôf, mei de klam op 'jong folwoeksenen'. Dat late ta it imprint Blossom Books. Njonken dat woe Kluitman him talizze op selshelpboeken foar bern wêrfoar't de ymprint Puur opset waard.
Yn desimber 2018 waard it bedriuw oernaam troch BBNC Uitgevers yn Amersfoart dy't it ûnde de namme Kluitman fuortsette.
Utsjochtoer Fochtelerfean
De toer is sa boud dat besikers gjin lêst fan de sinne hawwe by it observearjen fan de natoer. Boppedat is hy krekt wat lytser as de beamgrins wêrtroch’t de heechbou yn Assen net te sjen is.
De útsjochtoer wurdt in soad brûkt troch fûgeltsjeminsken.
Ferskaat
In replika fan de útsjochtoer stiet yn Madurodam
ALMA Award
De ALMA Awards binne oprjochte troch de National Council of La Raza, en waarden yn 1987 foar it earst útrikt doe't se noch de BRAVO Awards hieten. Yn 1995, doe't de útrikkingsseremoanje foar it earst útstjoerd waard troch de grutte lanlike tillefyzjestjoerder Fox, waarden de prizen omneamd ta de hjoeddeistige namme. Fan 1998 oant 2009 waard de seremoanje útstjoerd troch ABC, wêrnei't konkurrint NBC de útstjoering yn 2011 en 2012 fersoarge en MSNBC der yn 2013 mei fierder gie. Yn 'e oergongsjierren 1997 en 2010 sloegen de ALMA Awards in jier oer.
Willy van Hemert
thumb|left|200px|Ellen, Willy en Ruud van Hemert yn it telefyzjespul "Leocadia" (1960) Willem Catharinus (Willy) van Hemert (Utert, 29 maart 1912 - Hechtel, 26 juny 1993) wie in Nederlânsk toaniel- en telefyzjeregisseur, tekst- en toanielskriuwer, akteur en kabaretier.
Van Hermert gie nei it Bonifacius Lyceum yn Utert. Hy wie ynteressearre yn kabaret en toaneel. Yn syn middelbere skoaltiid spile hy de rol fan Charles Lindbergh. Nei dy skoalle studearre hy koart Rjochten en Ekonomy. Van Hemert krige mei syn earste frou Miep Kronenburg (sjongster en dûnseresse ûnder oaren by de Fritz Hirsch-operette) fjouwer bern: Hans van Hemert (produsint en komponist), Ruud van Hemert (regisseur), Ellen van Hemert (keunstskilderes en aktrise) en Eric van Hemert (keunstskilder, musikus en komponist). Van Hemert wie de skoanheit fan akteur Coen Flink.
Van Hemert wenne de lêste jierren yn it Belgyske doarp Hechtel mei syn lêste frou, Cootje Ruijters. Hy waard beïerdige op it Algemiene Begraafplak oan de Woensbergweg yn syn eardere wenplak Blaricum. Op syn grêf stiet syn byldhoude portret.
Wurk
Van Hemert is yn Nederlân benammen bekend wurden as 'de man van de riges'. De glazen stad (nei in boek fan P.J. Risseeuw), Bartje (nei it boek fan Anne de Vries), De kleine waarheid (nei in trilogy fan Jan Mens) en Dagboek van een herdershond (basearre op in trilogy fan de preester Jacques Schreurs).
Erkenningen
Yn 1972 wûn Van Hemert in Gouden Harp. Yn 1983 krige hy mei Warry van Kampen De Gouden Televizier-Ring foar De weg (KRO)
Pyongyang
Pyongyang is de haadstêd en de sit fan it regear fan Noard-Koreä. De stêd leit yn it súdwesten fan it lân oan de rivier de Taedong. De stêd hat in lytse 3 miljoen ynwenners. De stêd is it politike-, ekonomyske- en kulturele sintrum fan it lân, mei tal fan teaters, museums en monuminten.
Skiednis nei 1945
Yn 1945 waard Pyongyang de tydlike haadstêd fan Provisjoneel Noard-Koreä. It waard de de facto haadstêd fan de yn 1948 stifte Demokratyske Folksrepublyk fan Koreä. Yn dy tiid wie it regear yn Pyongyang fan doel om Koreä's offisjele haadstêd, Seoul, te feroverjen. Pyongyang waard op 'en nij bot rekke yn de Koreaanske Kriich, doe't de stêd in koart skoft beset wie troch Súd Koreaanske troepen — die iennichste kear yn de skiednis dat in kommunistyske haadstêd yn hannen fan fijanlike troepen foel. Yn 1952 wie it plak it doel fan de grutste loftoanfal út de kriich; dêr wienen 1400 fleantugen fan de FN by belutsen.
Nei de Koreaanske Oarloch waard der in suver folslein nije stêd boud, dy't symboal wurde moast fan it nije, kommunistyske Noard-Koreä. De stêd bestiet foar it grutste part út gebouwen yn "stalinistyske" styl en typysk 'kommunistyske' flats fan beton. Dochs binne der in stikmannich gebouwen te finen yn de tradisjonele Koreaanske boustyl.
Op hast alle strjithoeken binne bylden, posters of oare foarmen fan propaganda te finen ta eare fan de eardere lieder en dy fan no, efter elkoar Kim Il-sung en syn soan Kim Jong-il. Ek binne dêr in soad ôfbylden te sjen fan Lenin en Stalin, de grûnlizzers fan it kommunisme. Reklame wie oant 2004 net finen, mar dat jier waarden in tal propagandaposters ferfongen troch reklameposters foar it automerk Pyeonghwa Motors.
Op ferskate plakken binne monuminten om de lieders, it lân of de juche-ideology te earjen. Foarbylden dêrfan binne de 150 meter hege Juche-toer en de Triomfbôge, dy't krekt wat grutter is as de Arc de Triomphe (Parys). It heechste gebou fan de stêd is it net foltôge Ryugyong Hotel. At de bou klear west hie soe it mei 329 meter ien fan de heechste yn de wrâld wêze.
Untjouwing befolking
It neifolgjend oersjoch jout it ynwennertal fan de stêd sûnder de foarstêden.
Transport
Troch de stêd rinne lange, brede en streekrjochte strjitten. Der is in netwurk fan trams, bussen, trolleybussen en twa metrolinen. De metro is, nei sovjet-Russysk foarbyld, ryk fersierd mei propagandistyske keunst.
Tichtby Pyongyang leit de lofthaven Sunan International Airport. Ien flecht de wike nei Peking is de wichtichste reguliere ynternasjonale flecht, mar geregeldwei binne der ek flechten op Bangkok, Makao, Vladivostok, Chabarovsk en Shenyang. Al de flechten wurde fersoarge troch de ienige loftfeartmaatskippij dy't lâningsrjochten hat op Sunan, de nasjonale loftfeartmaatskippij fan Noard-Koreä, Air Koryo.
Om de twa dagen kin der mei de tein nei de Sineeske haadstêd reizge wurde en ienris yn de wike nei Moskou.
Geeske van de Molengraft
Hja begûn nei har VWO-diploma oan in stúdzje fan de "Design Akademy" yn Eindhoven. Doe't dat net foldie folge se in oplieding reklame-, presintaasje- en kommunikaasjetechniken oan it St. Lukas yn Boxtel. Se studearre ôf yn de rjochting reklame en romtlike foarmjouwing.
Yn har frije tiid is se kreatyf dwaande mei skilderjen, tekenjen, fotografearjen, naaien, meubels opknappen en stilearen. Geeske wurket ek yn opdracht.
Har skildere portretten hawwe in grafysk karakter en binne oer it generaal tige kleurryk, mar de tekene portretten binne yn swart/wyt en tige realistysk.
By portretfoto's hâldt se fan 'tekene' gesichten en bern. By de lânskipsfoto's besiket hja it ljocht en de sfear fêst te lizzen. Ek by it oare fotowurk wurket se mei ljocht en skaad.
Another 48 Hrs.
Another 48 Hrs. (útspr.: Another Forty-eight Hours) is in Amerikaanske plysjefilm en aksjekomeedzje út 1990 ûnder rezjy fan Walter Hill, mei yn 'e haadrollen Eddie Murphy en Nick Nolte. De titel betsjut "Noch Wer Achtenfjirtich Oeren". De film is it ferfolch op it súksesfolle 48 Hrs. út 1982. It ferhaal folget plysjeresjersjeur Jack Cates, dy't syn baan driget kwyt te reitsjen as er de Iceman, in machtige en mysterieuze drugsdealer, net opspoart. Dêrfoar moat er fannijs gearwurkje mei de krekt frijkommen krimineel Reggie Hammond, dy't it doelwyt fan in moardoanslach troch de trewanten fan 'e Iceman wurdt om't er tefolle wit. Hoewol't Another 48 Hrs. oer it algemien strieminne resinsjes krige fan 'e filmkritisy, wie it yn 'e bioskopen in kommersjeel súkses.
Plot
Yn 'e woastyn fan Kalifornje hawwe Cherry Ganz en Willie Hickok, twa leden fan 'e motorbinde de Western Brotherhood, yn in ôfhandige kroech in moeting mei in trêde motorrider, Malcolm Price. Dyselde hiert de oare beide mannen yn om in moardoanslach út te fieren op Reggie Hammond, in krimineel dy't mei koarten út it tichthûs komme sil. Price wurket foar in machtige en mysterieuze drugsdealer dy't bekend stiet as de "Iceman". It docht bliken dat Ganz ek noch in persoanlike rekken mei Hammond te fereffenjen hat, mei't Hammond acht jier lyn holpen hat om syn broer Albert dea te meitsjen (sjoch: 48 Hrs.). As in froulike plysje fan 'e Kalifornyske Snelweipatrûlje de kroech binnen komt en de langhierrige, yn lear útdoste motorriders fragen begjint te stellen, lûkt Ganz in revolver en sjit har dea. Wylst Hickok har partner ôfmakket, fermoardet Price de barkeeper, dy't fan 'e moard op 'e plysjes tsjûge west hat.
Underwilens sit Jack Cates, in bienhurde ynspekteur fan it San Francisco Police Department (SFPD) al fjouwer jier efter de Iceman oan. Oare plysjes ornearje dat er obsedearre rekke is. Op in dei folget Cates in ûnbekende swarte man mei in bril, dy't er derfan fertinkt bannen mei de Iceman te hawwen, nei de Hunter's Point Raceway, in motorsportsirkwy by San Francisco. De man, Tyrone Burroughs, fungearret dêr as tuskenpersoan foar de Iceman en besiket monteur Arthur Brock op it sirkwy yn te hieren as hiermoardner foar de moardoanslach op Reggie Hammond, foar it gefal dat Ganz en Hickok de boel ferprutse. As Cates harren besiket te arrestearjen, brekt der in sjitpartij út, wêrby't Brock dea rekket en Burroughs yn 'e gaos wit út te piken.
Neitiid moat Cates him foar haadynspekteur Blake Wilson fan Ynterne Saken oer ferantwurdzje foar it deadzjen fan Brock. Hy seit dat Brock in pistoal hie en as earste begûn te sjitten, mar syn lêzing fan 'e foarfallen wurdt yn twifel lutsen as der gjin pistoal fûn wurde kin. Wilson is fan miening dat de Iceman inkeld bestiet yn Cates syn fantasij, en dat er in korrupte plysje is dy't mient dat de regels foar him net jilde. By in formeel ûndersyk wurdt dêrom oardiele dat Cates gjin reden hie om op Brock te sjitten en dat de dea fan 'e man ûnrjochtmjittich wie. Wilson soarget der neitiid foar dat de ofsier fan justysje Cates yn steat fan beskuldiging stelt. Foarútrinnend op syn berjochting foar deaslach moat Cates syn tsjinstwapen en plysje-ynsynje ynleverje en wurdt er op non-aktyf steld. Nettsjinsteande dat set er op klandestine wize syn ûndersyk nei de Iceman fuort, dêrby temûk stipe troch syn bêste freon, ynspekteur Ben Kehoe.
Cates is de foar him ûnbekende Burroughs kwytrekke en hat no noch mar ien oanwizing oer: in foto dy't er oantroffen hat yn 'e tas mei kontant jild dy't Burroughs oan Brock jûn hie foar de moard. It is in foto fan immen dy't Cates goed ken: Reggie Hammond. Hy riddenearret dat Hammond it doelwyt fan 'e hiermoard wie. Dat, Cates siket Hammond op yn it tichthûs, dêr't Hammond in finzenisstraf fan fiif jier útsitten hat foar in oerfal wêrfan't er úthâldt dat er der ûnskuldich oan is. Hammond sil de oare deis frijlitten wurde, en Cates wol dat se dan tegearre efter de Iceman oan geane. Hammond is lykwols lulk dat Cates, dy't syn freon hiet te wêzen, him yn al dy jierren nea opsocht hat. Hy wol no inkeld de $500.000 en syn Porsche hawwe, dy't er oan Cates yn bewarring jûn hie foar't er de sel yngie, mar Cates seit dat er it jild pas kriget as er him helpt de Iceman te fangen. De moeting einiget yn slaanderij, wêrfoar't Hammond syn lêste etmiel yn 'e finzenis yn 'e isolearsel trochbringe moat.
De oare deis wurdt Hammond frijlitten. Cates wachtet him by de yngong fan it tichthûs op en besiket jitris op him yn te praten, mar Hammond wol neat fan him witte en nimt leaver de finzenisbus nei stêd as dat er by Cates yn 'e auto stapt. Underwilens lizze Ganz en Hickok op 'e loer. As se Cates sjogge, dy't ek by de dea fan Ganz syn broer belutsen wie, beslute se dy ek út 'e wei te romjen. Cates stekt op 'e weromweis út it tichthûs oan by in weirestaurant, dêr't Ganz him oer it mad komt en ytlike kearen yn it boarst sjit. Neitiid geane de beide motorriders efter Hammond oan. Se litte de bus oer de kop slaan troch de sipier dea te sjitten dy't efter it stjoer sit. Mar as se dêrnei Hammond deadzje wolle, ferdigenet dy himsels mei it pistoal fan 'e sjauffeur, en wannear't se yn 'e fierte sirenes hearre, spylje se fan ruten.
Yn it sikehûs docht bliken dat Cates in kûgelfrij fest droech om't er wist dat Hammond it doelwyt fan hiermoardners wie en om't er sels net by fersin deasketten wurde woe as er njonken Hammond stie. Dy foarútsjendheid hat syn rêding west. Hammond sels hat suver gjin skramke oprûn, mar de pleatslike sheriff wol him fêsthâlde foar ferhear. Cates bepraat de man lykwols op snoade wize om Hammond oan him oer te dragen, sadat er dochs noch twongen wêze sil om him te helpen by syn ûndersyk nei de Iceman. Hammond fertelt Cates dat de Iceman him dea hawwe wol om't de $500.000 dy't er fan in drugsdealer stellen hie, deselde $500.000 dy't Cates de ôfrûne jierren foar him bewarre hân hat, fan 'e Iceman is. It jild kin de Iceman net safolle skele, mar by de oerfal hat Hammond it gesicht fan 'e Iceman sjoen, dat hy kin de man identifisearje. Hy hat ek ien fan 'e motorriders werkend as Cherry Ganz. Hy wegeret lykwols mei Cates gear te wurkjen en wol yn San Francisco inkeld mei syn dierbere Porsche weriene wurde. As er lykwols de auto ûntslút mei in ôfstânsbetsjinning, blykt der in autobom yn oanbrocht te wêzen, dat de Porsche ûntploft, ta ûntsteltenis fan Hammond.
Underwilens stiet Hammond ûnder druk fan Kirkland Smith, in swarte krimineel en mei-detinearre dy't ynfloed yn it tichthûs hat. Dyselde hat Hammond de ôfrûne jierren de hân boppe de holle holden, sadat it libben (en it oerlibjen) yn 'e finzenis der foar him in stik makliker op waard. No't Hammond op frije fuotten is, easket Smith dat er docht wat er ûnthjitten hat, nammentlik $75.000 oerdrage oan Smith syn fan him ferfrjemde dochter Amy. Dat kin Hammond fansels allinnich mar dwaan as Cates him syn $500.000 weromjout, en dêrfoar sil er Cates helpe moatte mei syn ûndersyk. Dat hy nimt Cates mei nei in motorriderskroech dêr't Ganz syn faam Angel Lee servearster is. It docht bliken dat Angel dêr al in skoft wei is en no as stripper wurket. Se treffe der lykwols al in keardel dy't twa jier yn 'e sel sitten hat troch tadwaan fan Cates, dat se moatte harsels in paad nei bûten ta slaan.
Hammond nimt $75.000 mei en siket Amy Smith op, dy't kassiêre is yn in werbrûkwinkel. Hy langet har it jild oer, fertelt dat it útsoarte in betelling oan har heit is foar ferliende tsjinsten, en riedt har oan om har heit ris op te sykjen. Ear't er him wer ôfjaan kin, ferskine Ganz en Hickok op it toaniel, dy't him en Amy finzen nimme en ûntfiere. Se nimme kontakt op mei de Iceman en easkje $500.000 as wearjild foar de moard op Price, oars litte se Hammond wer los. Dejinge oan 'e oare kant fan 'e line is resjersjeur Frank Cruise, in kollega fan Cates, dy't akkoart giet mei de priis en mei de beide motorriders ôfpraat yn in nachtklub. Cates, dy't op it plysjeburo syn buro oan it útromjen is, mar tagelyk de boel goed yn 'e gaten hâldt, set Cruise efternei.
Yn 'e nachtklub draacht Cruise in tas mei $500.000 oan Ganz en Hickok oer en oarderet harren om sawol Hammond as Amy út 'e wei te romjen. Cates ferskynt op it toaniel om Cruise op te pakken, mar dan komt oan it ljocht dat Cruise mar in rinjonge foar de Iceman is. De wiere Iceman blykt Cates syn bêste freon te wêzen, ynspekteur Ben Kehoe. Der folget in sjitpartij, wêrby't sawol Kehoe en Cruise as de beide motorriders alle oaren besykje de deadzjen, wylst Hammond en Cates fral yn libben bliuwe wolle. Cates ferwûnet Hickok en deadet Cruise. Hammond bringt Amy yn feilichheid efter de bar en makket Ganz en Hickok beiden dea. Neitiid komt Kehoe him lykwols oer it mad, dy't him gizelet en as minsklik skyld brûkt. Oanfitere troch Hammond skeakelet Cates Hammond út troch him yn it skouder te sjitten. Dêrnei hat er romte om Kehoe dea te sjitten.
Foar't Hammond yn in ambulânse ôffierd wurdt, bûcht Cates him oer de brankaar hinne om him ta te flústerjen dat er de tas mei de $500.000, dy't Cruise by him hie, efteroer drukt hat en dat se it jild ferdiele sille as Hammond út it sikehûs komt. Nei't de ambulânse ôfset is, beseft Cates dat Hammond op 'e nij syn oanstekker by him út 'e bûse stellen hat.
Produksje
Another 48 Hrs. waard regissearre troch Walter Hill, dy't ek de foargeande film makke hie, nei in senario fan John Fasano, Jeb Stuart en Larry Gross. As produsinten wiene Lawrence Gordon en Robert D. Wachs by it projekt belutsen foar de filmstudio Eddie Murphy Productions. Foar de film wie in budget beskikber fan $50 miljoen, in bedrach dat frijwol hielendal finansierd waard troch Paramount Pictures. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Matthew F. Leonetti, en de filmmuzyk waard fersoarge troch James Horner.
De oarspronklike ferzje fan Another 48 Hrs., sa't dy út 'e postproduksje kaam, hie in spyldoer fan 145 minuten. Paramount fûn dat te lang en liet der in kertier út knippe, sadat der 120 minuten oerbleaune. In wike foar de premiêre waard de film jitris ynkoarte, no oant 95 minuten. Yn 'e oarspronklike ferzje kearde Frank McRae werom as Cates syn baas, haadynspekteur Haden, mar syn rol waard hielendal út 'e film knipt, útsein ien flechtich shot op it plysjeburo dêr't er op 'e eftergrûn te sjen is. Brion James, de akteur dy't Ben Kehoe spile, de kollega fan Cates dy't úteinlik de Iceman blykt te wêzen, hold troch de ynkoartings ek mar in tige summier roltsje yn 'e film oer, hoewol't er earst, sa seid er sels yn in fraachpetear yn 1999, de trêde haadrol hân hie. Hy wie dêr doe, njoggen jier nei dato, noch altyd tige lulk en teloarsteld oer.
Distribúsje
De distribúsje fan Another 48 Hrs. waard fersoarge troch Paramount Pictures. De film gie op 8 juny 1990 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde yn 1990 by platemaatskippij Scotti Bros.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Another 48 Hrs. oer it algemien negative resinsjes. Yn The New York Times liet Vincent Canby de film ôfrinne as in "fehikel foar Eddie Murphy". Hy hie ek krityk op 'e mjitte fan geweld yn 'e film. Peter Rainer fan 'e Los Angeles Times omskreau Another 48 Hrs. as "in kwalitatyf min nochris oereidzjen fan 'e hichtepunten út 'e earste film". Hy spitste syn krityk ta op regisseur Walter Hill, dy't neffens him "perfoarst witte moat wat er hjir oan it dwaan is". De konklúzje fan Rainer wie: "de film is fan begjin oant ein trelit, mei mear bylden fan lichems dy't troch brekkende ruten smiten wurde as ik ea earder yn in film sjoen haw."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Another 48 Hrs. in tige leech goedkarringspersintaazje fan 21%, basearre op 33 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Sels de weromkear fan Eddie Murphy, Nick Nolte en regisseur Walter Hill kin de loaie, gearflânze kwaliteit fan [de film] net ferblomje." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Another 48 Hrs. in goedkarringspersintaazje fan 23%, basearre op 13 resinsjes. By in opinypeiling ûnder it bioskooppublyk yn 'e Feriene Steaten troch CinemaScore waard de film lykwols op in skaal fan 1 oant 10 in 91/2 taparte.
Resultaat
Another 48 Hrs. brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $80,8 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $72,7 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $153,5 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $50 miljoen betsjut dat in winst fan $103,5 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei brocht Another 48 Hrs. yn Noard-Amearika mear op as 48 Hrs. dien hie.
Vermilion Energy
Vermilion Energy is in ynternasjonaal konsern dy't him dwaande hâldt mei it winnen en de produksje fan oalje en gas dy't yn 1994 oprjochte waard. It hat syn haadkantoar yn it Kanadeeske Calgary en is warber yn Noard-Amearika, Jeropa en Austraalje. It bedriuw is notearre op de beurzen fan Toronto en New York.
Skiednis
Vermilion begûn yn 1994 as Vermilion Resources Ltd. yn Alberta as in bedriuw dy't him talei op oalje en gas. Vermilion bea yn april 1996 ynearsten syn oandielen oan op de Alberta Stock Exchange foar $0,10 de oandiel. Yn 1997 kaam er op de Frânske merk.
Yn desimber 2002 foarme it bedriuw syn status om ta in trust en waard bekend ûnder de namme Vermilion Energy Trust. Yn septimber 2010 feroare it werom ta in korporaasje
Yn maart 2013 begûn Vermilion op de New York Stock Exchange te hanneljen ûnder it symboal "VET". Vermilion kaam op de Amerikaanske merk troch it yn 2014 oernimmen fan eigendommen yn it noardwesten fan Wyoming. Yn febrewaris 2014 bemachtige Vermilion foar 25% in meidoggerskontrakt yn in konsortium besteande út fjouwer partners yn Dútslân fan GDF Suez.
Yn april 2018 makke Vermilion it oernimmen fan Spartan Energy, in lichte oaljeprodusint fan Saskatchewan buorkundig, foar $1,4 miljard.
Yn 2021 kocht Vermilion foar $434 miljoen in oandiel fan 36,5% yn Equinor, in Noarsk enerzjybedriuw, dêr't syn oandiel yn it gasfjild oant 56,5% mei tanaam.
Yn Nederlân
It haadkantoar fan Vermilion Nederlân stiet yn Harns. .
Yn Nederlân sette Vermilion yn 2015 útein mei it boarjen yn Stienwikerlân, Westerfjild en Weststellingwerf en wreide syn boarrings neitiids út. Bewenners fan Eesveen en Wapserveen haawe by de Ried fan Steat beswier yntsjinne. It ministearje hat in ynstimmingsbeslút nommen dat sûnder sukses oanfochten waard. Bewenners binne yn heger berop gien, dochs it boarjen giet ûnderwilens moai troch.
Yn 2020 krige Vermilion fergunning en boarje 400 miljoen km³ gas út twa besteande gasfjilden noardwestlik fan Drachten: Middelbuorren en De Pein-Súd. Fierdere sakjen fan de boaiem wurdt rûsd op 4 sintimeter. Vermilion hat in fergunning oant respektyflik 2028 en 2036.
Oant 2021 hat it bedriuw ek nei gas boarre út it Súdwâl-gasfjild yn de Waadsee.
Dútslân
It haadkantoar fan Vermilion Dútslân is yn Hannover. Yn febrewaris 2014 bemachtige it bedriuw in oandiel foar 25% yn in konsortium fan GDF Suez, dêr't in gasfjild fan 850 km² yn súdlik Nedersaksen.
Yn july 2015 rekke it bedriuw belutsen by 19 gasboarrings yn Nedersaksen op in totaal oerflak fan likernôch 10.000 km². It krige 11 fergunnings op fjouwer produsearjende gasfjilden.
Yn juny 2016 hat Vermilion in keapferdrach foar it oernimmen fan dielnimming oan produsearjende ierdoalje- en ierdgasfjilden yn Nedersaksen mei ENGIE E&P Deutschland sletten. Mei dy bemachtiging is Vermilion njonken it ferkennen ek belutsen mei it winnen fan konvensjonele ierdoalje en ierdgas yn Nedersaksen en hat dêrtroch in grutter oerflak fan produsearjende fjilden bemachtige. Troch it oant 1 jannewaris jildende keapferdrach hat Vermilion yn totaal njoggen ierdoalje- en fjouwer gasfjilden yn East-Hannover en East-Fryslân bemachtige.
Rottum (Fryslân)
thumb|right|Rottum fan de eastside thumb|right|Swerfstien fan Rottum thumb|right|Skoalle en doarpshûs thumb|right|Klokkestoel fan Rottum Rottum is in doarp yn de gemeente De Fryske Marren, súdwest fan it Hearrenfean. It doarp hat likernôch 700 ynwenners (2004).
Skiednis
Yn de 12e iuw wurdt al sprutsen oer  Ruthne en yn 1481 wurdt Rottim en Rottena fermelden. De namme soe komme kinne fan in wetternamme as "Ratna", lykas de Rotte by Rotterdam. Mar it kin ek komme fan in ealman dyt hjir om 1400 hinne wenne hat: Tsjalling Rodmers. Dy hie in skinking oan de kapel, dy't hjir al yn de 14e iuw stie, dien en waard sa patroan of skutshillige fan it doarp. Yn dy tiid waard hjir ek rjocht sprutsen oer Sânwâlden. Yn de tiid fan keizer Karel waarden hjir de lândagen hâlden. Yn de tsjerke kamen dan de belangen fan de befolking op it aljemint ûnder lieding fan in Roansk geastlike. Op it segel dat ûnder de besluten kaam stiene sân beammen. It doarp hie op de lândei yn 1727 32 stimhawwende hoarnlegers. Yn gewoane omstannichheden betekllen dy 56 gûne en 5 stuorren oan grûnbelêsing. Dit waard fêststeld neffens de opbringst fan elke stelle. Rottum leit sels op in sânhichte yn it fean en dit wie dus in feilich plak om te wenjen. Tusken de Rotster Sleat en Rotstergaast, op it stee dêr't yn 2009 de "Biskopsbou" is, hat eartiids in ferdigeningsskâns stien. Dy waard yn 1583 yn opdracht fan de Steaten fan Fryslân oanlein om it streupen fan de Spanjerts út Stienwyk tsjin te gean. Mar doe't de grêften yn dy winter beferzen wiene, naam oerste Verdugo de skâns yn. Doe't prins Maurits Stienwyk de skâns werovere hie waard it yn Rottum rêstiger en ferfoel de skâns. Op de Schotanusatlas fan 1685 stiet it Nannewiid noch as healân oanjûn. Doe't de Giterske feanbazen de grûn yn 1750 oankochten waard begûn mei turfstekken. De preammen farden troch de Rotster Feart o fHegedykster Feart nei Fjouwerhûs, dêr't de turf oerladen waard yn gruttere skippen dy't it nei Amsterdam brochten. Fia de Rotster Sleat (ek: Hegedykster Feart) koe wol turf ôffierd wurde, mar it measte ferfier gie per as.
Stadichoan feroare it lân yn wetter. Yn 1870 is noch praten oer ynpolderjen, mar dat blykte te djoer. De namme Nannewiid komt grif fan feanbaas Nanne Dirks Drijfhout. Doe't de grinzen fan Eastergoa ferlein waarden, waard de âlde kapel yn 1414 ferfongen troch in stiennen tsjerke. It jiertal stiet noch yn de klok op it hjoeddeiske klokkestoel op it begraafplak. Rottum wie hjirnei is skoft haadtsjerke fan de omkriten, omdat der in begraafplak by wie. Tsjerke en tsjerkhôf leine net oan de haadwei. Fan de Rottumerdyk ôf rûn de lykwei of Moleleane. Lykwei omdat de liken hjiroer nei it hôf brocht waarden en M. Oan de ein fan de wei stie oan de Hoogendijk iuwenlang in mole. Nei in haadtsjerke ta moasten fan fjouwer wynstreken út paden rinne fan 4 foet breed, útsein se mei in boat te berikken wienen.
De tsjerke is yn 1791 ôfbrutsen, de lêste dooptsjinst wie op 26 septimber 1790. Yn de oankundiging fan de ferkeap fan it tsjerkegebou stie dat "het zeer gevoeglijk te water kan worden vervoerd". It farwetter oan de westkant rûn nei yn noardlike rjochting nei de ferfeante petten en yn súdlike rjochting nei de Hegedyk, dêr't om 1550 hinne in brêge lei. By de legere skoalle moat en in brêge of farwetter west hawwe foar ôffier fan turf nei de Tsjonger en foar de nôtmole. Dizze feart rûn nei de Hegedyk en dan fierder nei de Rotster Sleat. De bocht yn de feart eastwerts wiist der op dat dit gedielte groeven is doe't de mole boud wie. Rottum hie gjin ‘bûtenpleatsen’, útsein in lytse gelegenheid oan it fuotpaad, troch H.J.W. Kool van Heerens bewenne mei de namme ‘Oisterwijk’. It hûs waard eartiids wol 'It slotsje’ neamd en bestiet noch yn restaurearre foarm. It bûten Oisterwyk waard sette litten troch H.J.W. Kool van Heerens, soan fan de notaris fan It Hearrenfean.
Swerfstien
Hjir leit de grutste swerfstien fan Fryslân en Nederlân. Yn de iistiid fan sa'n 200.000 jier lyn is de graniten stien hjir út Sweden wei hinne komd. De stien is fiif by twa meter en waacht sa'n 44.200 kilo. Dit wie eartiids wol 150.000 kg., mar in skipper hat it boppeste diel mei springstof sloopt. Dit granyt is brûkt foar de Suderseedyk by De Lemmer.
Krakow (band)
Krakow  wie in Noarske stonermetalband oprjochte yn Bergen dy't aktyf wie tusken 2005 en 2019. De band brocht yn 2009 syn debútalbum Monolith út. Krakow hat fjouwer studio-albums en ien live-album útbrocht.
Tankgrêft
In tankgrêft of antytankgrêft is in djippe en brede, al of net mei wetter folle, grêft mei steile wâlen dy't foar tanks en pânserweinen ûnmooglik oer te stekken is. In skaaimerk fan sokke grêften binne de knikken yn it berin (zigzagfoarm). Tankgrêften wurde groeven as ûnderdiel fan stellingen en ferdigeningswurken. Tankgrêften binne effektyf yn flakke gebieten mei in sêfte boaiem, hielendal as der ek noch in hege grûnwetterstân is. By in oare terreintastân wurde meastal oare soarten tankfersperringen oanlein lykas tankmuorren of asperzje-ôfsettings.
Antytankgrêften waarden foar it earst brûkt yn de Earste Wrâldoarloch troch Dútslân yn in besykjen om har rinfuorgen te beskermjen tsjin de nij ûntwikkele Britske en Frânske tanks.
Teatergroep SULT
Teatergroep SULT (SUdwesthoeke LokaasjeTeater) wie in teätergroep út Molkwar, dy't toanielopfierings fersoarge yn 'e hiele Súdwesthoeke fan Fryslân. De teätergroep waard yn 1996 stifte troch in tal toanielleafhawwers om de teäterkultuer fan de Súdwesthoeke te ferbetterjen en te stypjen. De artistike lieding wie jierrenlang yn hannen fan Pieter Stellingwerff.
Yn augustus 2023 waard bekendmakke dat SULT nei 27 jier besletten hie en hef himsels op. De foarstelling fan dat jiers wie sadwaande de lêste.
Aart van der Leeuw
Syn oeuvre waard net sa grut, mar syn roman Ik en mijn speelman út 1927 en De kleine Rudolf út 1930 wurde sjoen as klassikers fan de 20e-iuwske Nederlânske letterkunde. Wat de poëzy oanbelanget hat er him talein op it proazagedicht. Syn letterkundich ynsjoch feroare yngreven. Fan in fûleindich folger fan de Tachtigers, dêr't er benammen de stimmingskeunst fan bewûndere hie, waard syn skriuwen mear in foarmjouwing fan besonken gefoelens. It brocht him úteinlik by De Beweging fan Albert Verwey, wêryn't er benammen publisearje soe.
Libben
Van der Leeuw mocht net oer it wurk by de Dordtske fersekeringsmaatskippij. De lange wurkdagen en in ferplichte jûnsstúdzje boekhâlden, lieten him net folle tiid en romte foar syn kreative driuw. Syn swakke sûnens joech er as motyf foar it ûntslach nimmen yn 1907. Troch it ferstjerren fan syn skoanâlden krige er yn beskieden erfenis, mar it wie krekt genôch om selsstannich troch de tiid te kommen. Dêrnei sette it pear har yn Foarburch ta wenjen, dêr't Aart him dwaande hâlde mei fioelespyljen en de skriuwerij. Yn 1928 waard him de Van der Hoogtpriis takend troch de Maatskippij fan de Nederlânske Letterkunde te Leien.
Van der Leeuw waard pleage troch wurdblinens, en in stadichoan tanimmende dôvens. Beide oandwanings hawwe harres dien ta de swierrichheden dy't er ûnderfûn by syn oplieding en wurk.
Syngroanswimmen op de Olympyske Simmerspullen 2004
200px|thumb|right|It Olympyske Swimbad fan Atene
De Olympyske Simmerspullen 2004, ek wol de XXVIIIe Olympiade neamd, waarden yn 2004 hâlden yn Atene, de haadstêd fan Grikelân. It syngroanswimmen waard hâlden yn it Athens Olympic Aquatic Centre, dat yn 1991 boud waard foar de Medityraanske Spullen.
Strjitte fan Belle Isle
De Strjitte fan Belle Isle of Labrador Strjitte is in seestrjitte dy't it eilân Newfoundland fan it Kanadeeske fêstelân skiedet. It is in noardlike útrinner fan de Saint Lawrencebaai.
De namme (Frânsk: détroit de Belle Isle) bestjut 'strjitte fan it moaie eilân' en is neamd nei it eilantsje Belle Isle (25 km²) dat oan de yngong fan dit wetter leit. De seestrjitte is acht oant tsien moannen it jier beferzen, hat sterke streamingen en de kontrei hat in grillich klimaat; skipfeart wurdt dêrtroch frijwat behindere.