cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Keninkryk Grut-Brittanje
Politike struktuer
De keninkriken Skotlân en Ingelân wiene fan de njoggende iuw ôf oant 1707 selsstannige steaten. Wales wie fan de sechtjinde iuw ôf opnommen yn it keninkryk Ingelân. Yn 1603 ferienigen Ingelân en Skotlân harren al yn in personele uny, doe't de Skotske kening Jakobus VI kening fan Ingelân waard as kening Jakobus I. Dy Uny fan de Kroanen ûnder it Hûs Stuart betsjutte dat gâns it eilân Grut-Brittanje en it eilân Ierlân ûnder ien kening regearre waard, want it Keninkryk Ierlân waard doe ek al troch de kening fan Ingelân yn in personele uny regearre. Alle trije keninkriken holden harren eigen parleminten en wetten. It eilân Man en de Kanaaleilannen wiene yn besit fan de kening. De yntegraasje fan de keninkriken wie in wichtich stribjen fan keninginne Anne, dy't de lêste monarch fan it Hûs Stuart fan de keninkriken Ingelân en Skotlân en de earste monarch fan Grut-Brittanje wie.
Mei de Acts of Union 1707 feroare de situaasje tige, mei in feriene kroan fan Grut-Brittanje en in feriene parlemint. Ierlân bleau offisjeel selsstannich, mei syn eigen parlemint, oant de Acts of Union 1800. De Uny fan 1707 bepaalde dat der allinnich in protestantske erfgenamt op de troan sitte koe, sa't it al yn de Ingelske wet, Act of Settlement fan 1701, leaver as de Skotske wetten, bepaald wie. Dy Ingelske wet bepaalde dat de erfgenamt fan de Ingelske troan in neikommeling fan karfoarstinne Sofia fan Hannover, en net in roomsk-katoliken ien, wêze soe. Dat late ta de hearskippij fan kening George I fan it Hûs Hannover yn 1714.
Do-eftigen
De do-eftigen (wittenskiplike namme: Columbiformes) binne it skift fan fûgels. It skift hat mar ien grutte famylje, de dowen (Columbidae). It skift en de famylje telle sa'n 350 soarten ferdield oer sa'n 50 skaaien. Foarhinne waarden de útstoarne dodo en besibbe soarten as in aparte famylje Raphidae binnen de do-eftigen besjoen, mar no falle hja ek ûnder de dowefamylje.
Keninkryk Grut-Brittanje
Politike struktuer
De wetfierende macht waard útfierd troch it Parlemint fan Grut-Brittanje, dy't it Parlemint fan Ingelân en it Parlemint fan Skotlân ferfong. Winliken wie it in fuortsetting fan it Ingelske parlemint, mei deselde sit yn it Paleis fan Westminster, útwreide mei Skotske ôffurdigen. It Parlemint fan Grut-Brittanje bestie, lykas it Ingelske parlemint en it hjoeddeistige Parlemint fan it Feriene Keninkryk, út trije parten: it Legerhûs (House of Commons), it Hegerhûs (House of Lords) en de Kroan. Nettsjinsteande dat Skotlân gjin eigen parlemint mear hie, hold er syn eigen wetten en rjochtsyteem, allyk syn eigen presbyteriaanske tsjerke, en de kontrôle oer syn skoallen. Syn sosjale struktuer wie lykwols tige hiërargysk, en deselde boppeste hearskjende klasse hold syn macht noch hieltyd nei 1707. Skotlân hold syn eigen universiteiten en syn yntellektuele mienskip, benammen dy fan Edinburgh, en de Skotske ferljochting hie in grutte ynfloed op it Britsk, Jeropeesk en Amerikaansk tinken.
Rôl fan Ierlân
Nei de Wet fan Poyning út 1495 rekke it Parlemint fan Ierlân ûnderhearrich oan it Ingelske parlemint, en nei 1707 oan dy fan Grut-Brittanje. Neffens de Declaratory Act 1719 hiene de kening en parlemint fan Grut-Brittanje alle foech oer it Keninkryk Ierlân, mar yn 1782 waard dy wet wer ynlutsen, nei druk út Ierlân. De Ierske opstân fan 1798, dêr't de opstannelingen in ein oan Britske oerhearsking en it stiftsjen fan in republyk nei stribben, wie ien fan de oarsaken dat late ta it foarmjen fan it Feriene Keninkryk fan Grut-Brittanje en Ierlân yn 1801.
Skiednis
thumb|Keninginne Anne De eardere keninkriken Ingelân en Skotlân wiene al sûnt 1603 yn in personele uny feriene, doe't kening Jakobus VI fan Skotlân, kening fan Ingelân en kening fan Ierlân, as Jakobus I, waard nei it ferstjerren fan keninginne Elizabet I, en dêrmei de Uny fan de Kroanen stifte. Sûnt it regear fan Jakobus VI en I, dy't regearre fan 1567 oant 1625, en dy't himsels as "kening fan Grut-Brittanje" oantsjutte, waard der ferskate kearen besocht en ferienje de twa keninkriken, mar dy waarden tsjin holden troch beide de Ingelske en Skotske parleminten. Keninginne Anne, dy't fan 1702 oant 1714 regearre, hie gjin protestantske erfgenamt, en om't de opfolgingswetten yn beide keninkriken ferskilden, wie der de driging dat de roomsk-katolike Hûs Stuart, dy't nei de Glorieuze Revolúsje fan 1688 ferballe waard, yn Skotlân op de troan komme koe. Under de Act of Settlement fan 1701 yn Ingelân koe der gjin roomsk-katolike op de Ingelske troan komme. Under Ingelske druk waard it ferienjen fan beide keninkriken ferhastige.
It keninkryk Ingelân wie yn in wetfierende en personele uny mei it Keninkryk Ierlân ferbûn, en waard fuortset troch Grut-Brittanje. It Britske parlemint wie der ynearsten op tsjin en belûk Ierlân yn de politike uny. Nei't kening George I yn 1714 kening waard, rekke Grut-Brittanje yn in personele uny ferbûn mei it Dútske Karfoarstendom Hannover, dêr't it Hûs Hannover wei kaam. Yn it begjin wie it nije keninkryk tangele yn de Jakobityske rebûljes ûnder lieding fan de Stuarts, benammen yn de Jabobynske Opstân fan 1715. De keningen fan Hannover koene de situaasje ynearsten net de baas wurde, en dêrtroch krige it Parlemint stadichoan mear macht, en waard de rôl fan de minister-presidint útwreide, ûnder Robert Walpole. De Jakobiten waarden lang om let ferslein yn de Slach by Culloden yn 1746.
De Hannoverske tiid, dy't yn 1714 úteinsette, waard wol oantsjutten as de "Georgiaanske tiid", in begryp dat benammen brûkt waard foar de soarte arsjitektuer út dy snuorje.
De oerwinning yn de Sânjierrige Kriich, dy't yn 1763 einige, late ta it machtiger wurden fan it Britske Ryk, dat ta it machtichste en grutste wrâldryk útwoeks. Fan it midden fan de achttjinde iuw ôf woeks de macht fan Grut-Brittanje yn Yndia, ta it neidiel fan oare koloniale machten, lykas de Republyk fan de Feriene Nederlannen en Portegal, it Mogulryk en it Marataryk. Yn krigen tsjin it Keninkryk Frankryk, krige Grut-Brittanje Boppe- en Under-Kanada yn hannen. Nettsjinsteande de waaksende macht fan de Britten, ferlearen se de Amerikaanske Unôfhinklikenskriich en dêrmei de Trettjin Koloanjes. Fan 1787 ôf setten de Britten útein mei it kolonisearjen fan Nij-Súd-Wales yn it ramt fan it stiftsjen fan in strafkoloanje yn Austraalje. Nei de Frânske Revolúsje rekke Grut-Brittanje belutsen yn de Frânske Revolúsjonêre Krigen.
Nei't de Acts of Union 1800 befêstige waarden troch de parleminten fan Grut-Brittanje en Ierlân, waard it keninkryk Grut-Brittanje mei it keninkryk Ierlân op 1 jannewaris 1801 gearfoege ta it Feriene Keninkryk fan Grut-Brittanje en Ierlân.
Lawnmower Deth
Lawnmower Deth is in Britske metalband yn 1987 oprjochte yn Mansfield. De band brocht yn 1990 syn debútalbum Ooh Crikey It's... Lawnmower Deth út. Yn 1993 stopte de band dermei, mar makke yn 2008 in trochstart. Lawnmower Deth hat fjouwer studio-albums en ien live-album útbrocht.
LTO Noard
LTO Noard (Nederlânsk en offisjeel: LTO Noord) is in Nederlânske regionale ûndernimmers- en wurkjouwersorganisaasje foar de agraryske sektor en de túnbou. De belangeferiening is aktyf yn 'e njoggen provinsjes benoarden de Grutte Rivieren. Mei it LLTB en de ZLTO is LTO Noard ien fan 'e trije regionale dielorganisaasjes fan LTO Nederlân. It haadkantoar fan LTO Noard is fêstige yn Swol. Yn Fryslân ûnderhâldt de organisaasje in regiokantoar yn Drachten.
Skiednis
LTO Noard kaam yn 2005 fuort út in fúzje fan 'e Noardlike Lân- en Túnbou-organisaasje (NLTO), út Drinte, Flevolân, Fryslân en Grinslân, mei de Westlike Lân- en Túnbou Organisaasje (WLTO) fan Noard- en Súd-Hollân en de Gewestlike Lân- en Túnbou-organsaasje (GLTO) fan Utert, Gelderlân en Oerisel.
Aktiviteiten
LTO Noard hat goed 25.000 leden, dy't direkt of yndirekt by de agraryske sektor belutsen binne. Dêrmei fertsjintwurdiget LTO Noard binnen LTO Nederlân likernôch twatrêde part fan sawol it ledetal as fan 'e produksjewearde fan 'e oansletten agraryske bedriuwen. Yn Fryslân telde LTO Noard yn 2016 23 pleatslike ôfdielings. LTO Noard wol as belangebehertiger fan 'e agraryske sektor yn 'e noardlike helte fan Nederlân in skeakel wêze tusken syn leden oan 'e iene kant en de oerheid, de maatskippij en de it bedriuwslibben oan 'e oare kant. Leden ûnfange de 'edysje Noard' fan it tydskrift Nieuwe Oogst.
Nea Moni
Lokaasje
It kleaster leit yn in mei sipressen beboske delling op likernôch 15 kilometer westlike fan Gios-stêd tusken de plakken Karies en Avgonima.
Skiednis
Neffens de leginde stie der op it plak fan it kleaster earder in lyts tsjerkje, dat troch trije muontsen boud wie. Ear't it tsjerkje boud waard wie der op it plak in ikoan fan de Hillige Jongfaam Marije yn in strûk fûn. It kleaster waard yn 1042 troch de lettere Byzantynske keizer Konstantyn IX Monomachos en syn frou keizerin Zoë stifte. De keizer hie op Lesbos ûnthjitten dat, as er keizer waard, op it plak fan de fynst fan it ikoan in kleaster soe bouwe litte. Troch syn houlik mei keizerin Zoë slagge Konstantyn dêr yn. Iuwenlang bleau it kleaster it wichtichste religieuze sintrum op it eilân. Op it stuit doe't it Byzantynske Ryk foel wie it kleaster op it hichtepunt fan de macht. De ynfloed en it oansjen fan it kleaster bleau noch oant 1822 yntakt. Yn dat tragyske jier foelen de Turken it eilân binnen om, fanwegen de mislearre opstân fan de Griken, wraak te nimmen op de befolking fan Gios. In soad ynwenners fan it eilân sochten beskerming achter de muorren fan it kleaster, mar de measten fan harren waarden fermoarde, lykas ek de 600 muontsen. De slachtoffers waarden yn de Kapel fan it Hillich Krús njonken de tagongspoarte fan it kleaster byset. It kleaster waard nei de moardpartijen troch de Turken yn brân stutsen en plondere.
Under abt Gregorios Foteinos waard de katolikon restaurearre. Mar in 1881 stoarten de koepel fan de tsjerke en de klokketoer yn nei in ierdskodding. Yn 1900 fûn de rekonstruksje fan de koepel plak en yn de jierren 1960 waarden de mozaïken restaurearre.
Yn in kleastergebou mei twa ferdjippingen noardwestlike fan de katolikon is op de boppeferdjipping in kleastermuseum ûnderbrocht. Fanwegen de Turkske plondering en de moardnerij yn 1822 is it in lytse útstalling en datearje de measten saken fan nei dy tiid.
Beskriuwing
It kleasterkompleks bestiet út in haadtsjerke (de katolikon), twa lytsere tsjerken, in refektoarium, de kleastersellen en in heal ûnderierdske systerne. Oan de noardwestlike kant fan it kleaster is in bastion oanlein, dy't in part fan de ferdigingsmuorre (de byzantynske muorre waard yn 1822 ferneatige) om it hiele kompleks hinne foarmet. De klokketoer waard yn 1900 boud en ferfong de âldere toer út 1512. Bûten de muorren is in tsjerkhôf foar de muonsten mei in lytse oan Sint-Lukas wijde kapel.
De op acht pylders rêstende katolikon is in fariaasje op it yn de 10e iuw opkommen type byzantynske tsjerkebou fan de krúskoepeltsjerke. Oarspronklik leine de reliken fan de trije stifters fan it kleaster yn de eksonarteks, mar by de plondering yn 1822 waarden se ferneatige.
Mozaïken
Fan de mozaïken fan de katolikon hearre inkelde ta de wichtichste fan it middenbyzantynske tiidrek. Yn de koepel wurde û.o. in foarstellings fan Pantokrator, sêne's út it libben fan Kristus en de aartsingels Michael en Gabriel wjerjûn.
Oberdiebach
Oberdiebach is in Ortsgemeinde yn de lânkring Mainz-Bingen yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. Oberdiebach heart by de Verbandsgemeinde Rhein-Nahe, dy't fanút de stêd Bingen-am-Rhein bestjoerd wurdt.
Geografy
Oberdiebach leit oan de Ryn tusken Koblenz en Bingen am Rhein.
It plak bestiet út trije Ortsteile: Oberdiebach, Rheindiebach en Winzberg.
Redbad (biskop)
thumb|250px|Redbad op in ferwulftskildering yn de Broeretsjerke yn Swol. De hillige Redbad fan Utert (of Radbod) (by Namen, om 850 – Ootmarsum, 29 novimber 917) wie biskop fan Utert fan 899 oant 917. Syn nammedagen binne 29 novimber en 25 juny (de dei fan syn translaasje).
Redbad waard mids 9e iuw berne út in Frankyske famylje fan namme ûnder de stêd Namen. Syn mem wie fan Frysk komôf en in neisiet fan de Fryske kening Redbad (stoarn yn 719).
Patroanhillige
Yn Nederlân is Redbad de patroan fan de katolike wittenskipsbeoefening. Yn 1905 waard de Sint-Radboudstifting oprjochte mei it doel it befoarderjen fan it katolyk heger ûnderwiis yn Nederlân en benammen mei de oprjochting fan in katolike universiteit. Yn 1923 waard de Katolike Universiteit Nimwegen iepene en yn 1956 it Sint-Radboudsikehûs (no Radboudumc) dat dêr by heart. Op 1 septimber 2004 hat de universiteit de namme Radboud Universiteit Nimwegen oannaam.
Tsjerke fan Jorwert
De iennige tsjerke fan Fryslân mei patroanhillige Redbad stiet yn Jorwert. Oannommen wurdt, dat de nei ‘Radboud (boadskipper fan goede ried)’ neamde tsjerke stifte is op grûn dy’t it eigendom wie fan de biskop.
Redbad, Radbod of Radbodus
Ien biskop, in soad nammen. De hjoeddeiske Frysktaligen skriuwe de namme Redbad mei koarte lûden – dy fan de eardere kening lyksa – en de Nederlânsktaligen brûke eigentlik Radbod mar skriuwe hjoed-de-dei meastal Radboud. It Aldfrysk jout de namme Rêdbâd. Boppedat fynt men yn it Latyn de skriuwwize Radbodus.
Utfanhûzjen
Utfanhûzjen, soms ek stavere as útfanhúzjen, is it oernachtsjen as gast yn in hûs dêr't men net wennet en sûnder dat men dêrfoar betellet. As men earne oernachtet troch dêrfoar te beteljen, lykas yn in hotel, motel of jeugdherberch, sprekt men ornaris net fan útfanhûzjen. Yn 'e regel docht men soks allinnich mar by famylje of freonen.
As men útfanhûzet, seit men dat op dat plak útfanhûs is. Immen dy't útfanhûs is, wurdt in útfanhûzer neamd. Om útfanhûzers te ûntfangen hawwe in protte húshâldings in saneamde útfanhûzerskeamer, dy't ynrjochte is mei in bêd dêr't útfanhûzers op sliepe kinne, it útfanhûzersbêd. Wa't net yn it besit fan sa'n keamer is, kin altyd noch in sliepplak ymprovisearje, by need op 'e bank. It komt ek wol foar dat de gasthear en/of gastfrou de útfanhûzer(s) it eigen bêd oanbiede om sels op in minder gaadlik plak te sliepen. De hiele drokte fan it ûntfangen en akkomodearjen fan útfanhûzers wurdt wol de útfanhûzerij neamd.
Folwoeksenen útfanhûzje eins inkeld as se earne fier fan hûs binne. As it praktysk is om foar de nacht noch werom te gean nei it eigen hûs, belêstget men famylje of freonen oer it algemien net mei útfanhûzerij. By bern komt it wol faak foar dat se deunby it eigen hûs te útfanhûzjen geane, bgl. by pake en beppe of in omke en/of muoike, sadat de âldelju in jûn útgean kinne of om't de âldeju sosjale ferplichtings hawwe, lykas in brulloft. Utfanhûzjen kin foar bern ek gewoan in foarm fan fakânsje wêze. It komt ek foar dat bern útfanhûzje by in freontsje of freondintsje yn it eigen wenplak. Dêrby giet it dan faak om in sliepfeestje, wêrby't ferskate bern tagelyk by in freontsje of freondintsje oernachtsje, bgl. ta gelegenheid fan it fieren fan 'e jierdei fan dat freontsje of freondintsje.
Paolo Veronese
Paolo Caliari (* 1528 yn Verona – † 19 april 1588 yn Feneesje), bekend ûnder de namme  Paolo Veronese, wie in Italjaanske skilder yn de tiid fan de renêssânse. Hy is benammen bekend fanwegen de tige grutte doeken mei kristlike en mytologyske foarstellings lykas de "Brulloft yn Kana" (1563) en "It Feest yn it Hûs fan Levi" (1573).
Mei Tytsiaan fan in âldere generaasje en Tintoretto wie Veronese ien fan de trije grutte keunstners, dy't de Fenesjaanske skilderkeunst fan de cinquecento en de lette-renêssânse yn de 16e iuw dominearren.
Bekend as skilder dy't him talei op kleureffekten en nei in perioade fan maniëristysk wurk ûntwikkele Paolo Veronese in troch Tytsiaan beynfloede naturalistyske styl fan skilderjen.
Syn meast ferneamde wurken binne ferhalende doeken, útfierd yn in dramatyske en kleurrike styl fol mei preal en arsjitekturale eleminten. Fral ferneamd binne de grutte skilderijen fan bibelske feesten mei tal fan persoanen, skildere foar de refters fan de kleasters fan Feneesje en Verona. Ek joech er fan de Feneesjaanske skilders de toan oan by it oanbringen fan fresko's op plafonds. It measte fan syn wurk bleau op it plak, of teminsten yn Feneesje. It wurk fan Veronese dat yn musea hinget binne benammen de lytsere skilderijen lykas portretten, dy't lykwols net altiten it meast typysk foar de skilder of ta it bêste fan syn wurk wurde rekkene.
Sint-Stefanustsjerke (Mainz)
De Sint-Stefanustsjerke (St. Stephan) is ien fan de meast bekende tsjerken fan de stêd Mainz. Alle jierren wurdt de tsjerke, dy't yn it jier 990 ûnder aartskânsler Willigis op de heechste heuvel fan de stêd boud waard, besocht troch tsientûzenen minsken. De hjoeddeiske tsjerke datearret lykwols út in letter tiidrek.
Beskriuwing
De Stefanustsjerke is in trijeskippige goatyske halletsjerke mei in eastlik en westlik koer en in grutte achthoekige klokketoer boppe it westlike koer.
Skiednis
Yn it jier 990 liet Willigis, aartsbiskop fan Mainz en aartskânsler fan it Hillige Roomske Ryk, op it plak in tsjerke bouwe as ûnderdiel fan in kollegiaal stift. Willigis, dy't ek in nije domtsjerke bouwe liet yn Mainz, waard nei syn ferstjerren yn de Stefanustsjerke begroeven. Troch de lettere feroarings is it krekte plak fan syn grêf net mear fêst te stellen. Tusken de twadde helte fan de 13e iuw en 1335 waard op de fûneminten fan de foargonger útein set mei de bou fan in goatyske tsjerke. Fan 1462 oant 1499 waard oan de súdlike kant fan de tsjerke in kleastergong oanboud.
Fan 1212 oant in renovaasje yn 1500 waard yn de tsjerke in relikwy fan de hillige Anna bewarre. It giet om in stik fan de plasse, dat yn de 14e iuw yn in goatyske sulveren relykhâlder ynbrocht waard. De relykhâlder waard stellen en kaam lang om let yn Düren telâne, dêr't de relykhâlder noch jimmeroan yn de Sint-Annatsjerke bewarre wurde.
De tsjerke waard yn de barokke tiid op 'e nij ynrjochte neffens de doe hearskjende moade. Mei it eksplodearjen fan in tichtebylizzende pulvertoer yn 1857 rekke de Stefanustsjerke slim skeind. By de weropbou waard doe it âlde barokke ynterieur ferwidere.
Yn de Twadde Wrâldkriich waard de tsjerke troch loftoanfallen swier skansearre. It grutte loftbombardemint op Mainz op 27 febrewaris 1945 fernielden de toer mei de klokken dêryn en de grutte westlike toer moast dêrnei mei in komplekse operaasje restaurearre wurde. De goatyske ferwulften fan it skip en it koer binne noch jimmeroan net rekonstuearre en troch in houten plafond ferfongen. Nei de fernielings oan de tsjerke troch de 19e-iuwske eksploazje en de bombardeminten op de stêd yn de Twadde Wrâldkriich binne de 13e-iuwske altermensa en it grutte tabernakel (± 1500) bewarre bleaun.
Marc Chagall
Yn 2014 waarden yn New York de ûntwerpsketsen feild. Trije ûntwerpen yn ferskillende blauwe kleuren foar it tsjerkeskip koene neitiid fan in partikuliere stifting troch de Stefanustsjerke oernommen wurde. Yn 2017 wiene de ûntwerpen te sjen yn de tsjerke. No binne dy as reproduksjes dêrfan yn de tsjerke útstald, wylst de orizjinelen hjoed-de-dei yn it Dommuseum fan Mainz te sjen binne.
Deutsche Post AG joech yn 2018 krystsegels út mei in ôfbyld fan it tsjerkefinster dat Marije mei it Bern ôfbyldet.
Oargel
Oant 1 maart 2013 hie de Stefanustserke yn it noardlike dwersskip mar in lyts oargeltsje fan alve registers. Fiifensechtich jier nei de kriich waarden prikken yn it wurk steld om de tsjerke in folweardich oargel te jaan. It hjoeddeiske trijemanualige ynstrumint waard troch Klais Orgelbau boud en hat 46 registers. Op 1 maart 2013 is it nije oargel troch de biskop fan Mainz ynwijd.
Ostankino
Ostankino is de eardere simmerresidinsje fan it ûnbidich rike Sjeremetev-skaai yn Moskou, Ruslân. Oarspronklik lei Ostankino in pear kilometer fan Moskou, mar tsjintwurdich foarmet it ûnderdiel fan de noardeastlike okrûg fan Moskou. It histoaryske Ostankino bestiet út it houten paleis, dat yn de jieren 1792-1798 om in teäter boud waard, mei de oangrinzgjende Egyptyske en Italjaanske paviljoenen, in 17e-iuwske Trije-ienheidtsjerke en in diel fan it âlde park.
16e iuw oant 1787
thumb|left|250px|Ostankino yn de 19e iuw De earste skriflike boarnen oer it doarp Ostasjkino datearje út it midden fan de 16e iuw. De skiednis fan it lângoed bestiet sûnt 1584, doe't it gebiet yn hannen kaam fan Vasili Jakovlevitsj Sjtsjelkalov dy't dêr in bosk oanlizze liet en in lânhûs bouwe liet. Yn de Tiid fan Unstjoer waarden de gebouwen dy't Sjtsjelkalov bouwe liet ferneatige, mar de fiver dy't er grave liet bestiet noch altiten. It lângoed kaam nei it ein fan de Tiid fan Reboelje yn hannen fan de prins Ivan Tsjerkasski, dy't wer grutte parken en nei it easten ta in jachtgebiet oanlizze liet, rjochting it doarp Aleksejevskoje. In neef fan de prins, Jakov Tsjerkassi, erfde it lângoed en syn soan Michaïl joech opdracht om de ferfallen houten tsjerke te ferfange troch in stiennen tsjerke.
Yn de earste helte fan de 18e iuw waard Ostankino stadichoan fan in lânhûs ferboud ta in lustoarde foar de jacht mei in teäter en oare ferdivedaasje yn dy tiid. Yn 1743 kaam it gebiet troch in houlik tusken prinses Varvara, iennichst erfgenamt fan it Tsjerkasski-besit, mei Pjotr Borisovitsj Sjeremetev, de soan fan fjildmaarskalk Sjeremetev, yn hannen fan it Sjeremetev skaai, dy't it oant 1917 besiet.
Agios Minas (Gios)
It Agios Minas-kleaster (Gryksk: Μονή Αγίου Μηνά) is in otterdoksk kleaster op it eilân Gios, Grikelân. it kleaster leit likernôch 15 kilometer sûdlik fan Gios-stêd.
Ostankino
Bou fan it paleis
thumb|200px|left|Nikolai Petrovitsj Sjeremetev 19e iuw Yn 1787 erfde Nikolai Petrovitsj Sjeremetev nei de dea fan syn heit Ostankino. De nije besitter wie goed ûnderlein, tige ryk en sljocht op de ideeën fan de Ferljochting, keunst en teäter. Nikolai Sjeremetev makke fan Ostankino syn simmerresidinsje en hy stalde in teäterselskip gear út mear as 300 liifeigenen en troude letter mei ien fan de fammen fan dat selskip. Yn 1792 waard útein set mei de bou fan it paleisteäter yn Ostankino, dat troch de arsjitekten Francesco Camporesi, Ivan Starov en Vincenzo Brenna ûntwurpen is. De iepening fûn yn july 1795 plak en de dekoraasje fan it ynterieur waard yn 1798 foltôge. It teäter is it bêst bewarre let 18e-iuwske teäter fan Ruslân.
Agios Minas (Gios)
Skiednis
It kleaster waard nei de ferovering fan it eilân troch de Turken yn de twadde helte fan de 16e iuw stifte troch Neofytos Koumanos en syn soan Minas. Oarspronklik is it in manljuskleaster, mar sûnt 1932 wenje der nonnen.
Ostankino
Bou fan it paleis
260px|thumb|It let 18e-iuwske teäter It paleis is fan Sibearysk dinnehout boud yn klassisistyske styl. It is noch altiten it grutste houten gebou fan Moskou. In soad foaroansteande gasten besochten Ostankino, lykas de Poalske kening Stanislaus August Poniatowski, de Russyske keizers Elisabeth Petrovna, Paul I en Aleksander I. Der is ynformaasje bewarre bleaun dat Aleksander II in wetsûntwerp tekene oer de ôfskaffing fan it liifeigenskip op it Ostankino-lângoed.
Agios Minas (Gios)
Skiednis
Op tongersdei 30 maart 1822 arrivearre de Turkske float op it eilân en begûn de wraak foar de Grykske opstân tsjin it Ottomaanske gesach. Foar de ynwenners fan Gios begûn it plonderjen, it brânskatten en it bloedferjitten. De ynwenners ferlieten harren brânende stêd en sochten heil yn de doarpen en kleasters fan it eilân. Op saterdei 1 april waard ek it Agios Minas-kleaster troch de Turkske troepen oanfalllen. Yn de nacht nei Peaskesnein sloegen de Turken gatten yn de muorren en waard it kleaster oermastere. Alle ynwenners dy't op dat stuit net yn de katolikon wiene waarden fuort deade. It slagge de Turken ynearsten net om yn de ôfsletten, grôtfolle katolikon te kommen, mar nei't hja in diel fan it dak wisten te iepenjen, smieten de Turken baarnende doeken yn de folle tsjerke om de minsken dêr libben te ferbaarnen.
Ostankino
19e oant 21e iuw
De erfgenamten hawwe oan it paleis mear kwea as goed dien. Yn de jierren 1830 waarden 17e-iuwske keamers en in pear tsjinstgebouwen sloopt. Doe't Aleksander II Ostankino keas om dêr te wêzen by de kroaning yn 1856 waarden de keamers wer ferboud ta wenromte en op 'e nij ynrjochte. It park rekke sûnt 1830 yn it neigean, dielen waarden ferhierd oan boeren en as grûn foar datsja's. Tsjin it ein fan de 19e iuw waard it paleis iepensteld foar publyk en it park waard in plak dêr't minsken ferdivedaasje sochten.
Agios Minas (Gios)
Skiednis
Tsjintwurdich binne op de flier fan de katolikon noch jimmeroan de spoaren fan de tragedy op de troch bloed en ferbaarnd fleis ferkleurde tegels ôf te lêzen. Likernôch 3000 minsken binne yn it kleaster troch de Turken fermoarde. Yn it ossuarium fan it kleaster wurde de fynsten fan de resten fan slachtoffers yn kasten bewarre.
Ostankino
Museum
Nei de Oktoberrevolúsje fan 1917 waard it paleis nasjonalisearre en feroare yn in museum. Om't it paleis sels en it ynterieur troch liifeigenen fan Sjeremetev dekorearre wiene, waard it paleis yn 1935 omdoopt ta it 'Ostankino Paleismuseum foar liifeigenekeunst'. Sûnt 1992 hjit it eardere lângoed fan Sjeremetev it 'Moskouse Museum-lângoed Ostankino'.
Yn 1935 waard it eastlike diel fan it park tawiisd oan de lânboutentoanstelling. Nei't letter in grut part fan it noardlike diel in botanyske tún waard, wie it Ostankinopark noch mar in fraksje fan wat it ea wie. thumb|left|250px|Trij-ienheidtsjerke De kolleksjes fan it museum besteane út persoanlike besittings fan de Sjeremetevs en saken dy't nei de revolúsje sammele waarden. De wichtichste saken binne in samling Russyske portretten út de 18e en 19e iuw, in samling meubilêr út de 18e oant earste helte fan de 19e iuw en in samling Russysk, Europeesk en eastersk porselyn. Meiïnoar bestiet de samling út likernoch 20.000 objekten. De wanden fan it paleis binne mei satyn en flewiel behongen.
Agios Minas (Gios)
Skiednis
Ek de ierdskodding fan 1881 brocht skea oan de tsjerke en kleastergebouwen. Oant 1892 fûnen restauraasjes en rekonstruksjes plak. Op de fûneminten fan de âlde katolikon waard de nije boud, wylst de flierren bewarre bleaune.
Ostankino
Museum
Yn it begjin fan de jierren 1980 sette it museum wer útein mei teäter- en konsertaktiviteiten. Sûnt 1996 wurdt yn Ostankino alle jierren in teäter- en muzykfestival organisearre.
It paleis ûndergyng sûnt 2013 in grutte renovaasje mei as doel de houten muorren fan it paleis te behâlden.
Tsjerke
De Trije-ienheidtsjerke is it âldste gebou op it bûten. Yn septimber 1678 wijde patriarch Joachimv de stiennen tsjerke yn. It hjoeddeiske gebou ferfong eartiids in houten tsjerke.
Rynoerstek
thumb|259x259px| De [[Ryn by de Loreley]] De Rynoerstek of Rynynvaazje wie in wichtich histoarysk barren dêr’t barbaarske legers de rivier de Ryn by oerstutsen. De ynvaazje waard dien troch in mingde kloft, der’t û.o. Fandalen, Alanen en Sueben (of Sueven) by belutsen wienen. Tradisjoneel wurdt dat foarfal datearre op 'e lêste dei fan it jier 406 (31 desimber 406). Mei it oerstekken fan 'e Ryn waard ien fan' e feilichste limes, d.w.s. de grinzen fan it Romeinske Ryk trochbrutsen. Neffens histoarisy wie dat barren fan krúsjaal belang yn de fal fan it Romeinske Ryk. As gefolch fan it oerstekken waard mei in weach fan ferneatiging úteinset, Romeinske stêden waarden ferwoastge en it kommen fan kloften barbaarske ynfallers soe late ta de úteinlike ynstoarting fan it Romeinske bestjoer yn noardlik Galje en ta it oernimmen fan de macht troch trije opienfolgjende usurpators yn 'e provinsje Britannia. Dêrom wurdt de oerstek sjoen as in mylpeal yn 'e Grutte Migraasje wêryn't Germaanske en Iraanske stammen westlik en súdlik út Skandinaavje, Germania en de noardlike Donau-igge wei ferhuzen.
Eardere boarnen
Der binne in tal ferslaggen oer de oerstek út de Aldheid bewarre bleaun. Prosper Tiro jout boppedat in tiidline fan ferskate barrens it jier. Hy neamde 31 desimber 406 yn syn kronyk as dei: Yn' e sechde konsulskip fan Arkadius en Probus lutsen de Fandalen en Alanen Galje yn, nei't se de dei dêrfoar de Ryn oerstutsen wiene.
In brief fan Hiëronymus fan Stridon, optekene yn Bethlehem en datearre op 409 nei Kristus, jout in opsomming fan barbaarske stammen dy't nei alle gedachten belutsen wiene: de Kwaden, Fandalen, Sarmaten, Alanen, Gepiden, Herulen, Saksen, Boergonden, Alemannen en Kriichsbenden fan Pannoanjers. Guon fan harren, lykas de Kwaden en Sarmaten, waarden út histoaryske of literêre tradysje oernommen. Hiëronymus skreau dat de stêden no bekend as Mainz, Worms, Reims, Amiens, Arras (Atrecht), Thérouanne (Terwaan), Tournai, Speyer (Spiers) en Straasburch plonderen waarden.
De Historia Francorum fan de 6e-iuwske histoarikus Gregorius fan Tours befetsje inkelde koarte passaazjes út in ferlerne ferslach fan de histoarikus Renatus Profuturus Frigeridus. It ferslach fan Frigeridus út de 5e iuw giet oer in oarloch tusken de Fandalen, Alanen en Franken. Dy oarloch soe ôfspile hawwe yn de omkriten fan de Ryn, en wie itselde foarfal as de sabeare Rynoerstek. De tekst, dy’t troch "gelearden it “Frigeridusfragmint”, neamd wurdt, jout inkelde oanwizings  oer omstannigens dy't oan de oerstek foarôfgeane.
Motiven
thumb| Rekonstruearre kaart fan 'e Donau-migraasjes oer de Ryn om 406 hinne De gearkomste fan barbaren op 'e eastlike igge fan 'e Ryn wurdt algemien troch histoarisy ynterpretearre as in gefolch fan it kommen fan de Hunnen yn Jeropa. Hja wiene foar harren op de flecht slein en de kloft soe foar in part ek noch bestien hawwe út oerbliuwsels fan de earder fersleine Goaten fan Radagaisus; Beide stellingen waarden lykwols basearre op omstannich bewiis. Wittenskippers lykas Walter Goffart en Guy Halsall hawwe beweard dat dy barbaarske kloften de Ryn oerstutsen, net om't se flechten foar de Hunnen, mar om gebrûk fan de kâns te meitsjen om te plonderjen en hja wiene op 'e syk nei nij fêstigingsgebiet yn Galje, yn in tiid dat de Romeinske garnizoenen harren by de Rynfront weromlutsen en beskermje it sintrum fan it ryk, Itaalje. Dêrfoaroer hat Peter Heather (2009) beweard dat dy hypoteze net alle bewizen ferklearje kin, bygelyks it feit dat "de grutte mearderheid fan de ynkringers út Midden-Jeropa wei kamen yn it tiidrek  tusken 405 en 408 en dêrfoar yn 'e 4e iuw der net  wennen. Neffens him is it bewiis foar de Romeinske militêre weromlûking út it noardwesten te min; op 'e flecht foar de goas fan de Hunnen jout neffens him in bettere útlis.
Fandaalsk–Frankyske oarloch
It Frideridus-fragmint jout wer in folslein oar ynsjoch. Neffens it fragmint wie der in oarloch tusken de Franken en de Fandalen en Alanen, dêr't de lêsten by ferlearen. MacDowall (2016) suggerearre dat dy oarloch miskien bestien hawwe koe út meardere gefjochten, dêr't de Franken as Foederati fan de Romeinen besochten it eigen territoarium oan de grins yn te beskermjen, wylst de Fandalen in selde foederati-status besochten te berikken op 'e oare igge kreksa as de Franken, Alemannen en Boergonden dat hiene. Of it koe wêze dat se besochten de Ryn oer te stekken. Frigeridus neamde dat de Fandalen sa'n 20.000 krigers yn de striid ferlearen, mei harren kening Godigisel ynbegrepen. Doe't de oarlochssitewaasje fan 'e Fandalen wanhopich waard, kamen de Alanen (dy't hy ferkeard Alamanni neamde ) de Fandalen ta help en slaggen dêryn mank de Franken yn in beslissende striid neitiids te ferslean. Frigeridus joech gjin datum of krekte lokaasje foar dy slach; hy joech allinich oan dat it leger fan de Alanen 'him fan' e Ryn ôfdraaide 'om yn te gripen yn' e Fandaalsk-Frankyske oarloch. Dêrom moat it nei alle gedachten plakfûn hawwe op in ein fan 'e rivier ôf. MacDowall skatte dat dy lêste slach "wierskynlik yn 'e simmer of hjerst fan 406 plakfûn en de Fandalen en har bûnsgenoaten yn steat stelden har te fêstigjen yn Frankysk gebiet oan 'e Midden-Ryn ." Nettjinsteande militêre logika om yn' e winterkertieren te bliuwen om te wachtsjen op geunstige waarsomstannigens foar de folgjende kampanje, bewearde Prosper dat de Fandalen en Alanen winterdeis de Ryn oerstutsen. Neffens MacDowall, kin dat allinne opfette wurde as de barbaren úthongere en wanhopich wiene, en de kriichsbût en it oermastere lân, dat se krekt oermastere hiene, op 'e Franken net genôch wie en foarsjoch eltsenien fan foldwaande iten.
Lokaasje
thumb| Rekonstruksje fan it Romeinske Mainz, mei de brêge Pons Ingeniosa oer de Ryn Hiëronymus neamde Mainz ( Mogontiacum ) as earste yn in rige fan stêden dy't ferneatige waarden troch de ynfaazje. Op dat stuit bestie dêr in Romeinske stiennen pylderbrêge oer de Ryn hinne by Mainz, de Pons Ingeniosa. It soe mooglik wêze kinne dat úthongere Fandalen (at se healwei de winter de Ryn oerstutsen) besleaten Mainz oan te fallen om fiedsel te rôvjen; neffens gelearden as MacDowall (2016) hat dat de reden west dat dêr de Rynoerstek plakfûn. Worms (Vangionum) en Straasburch (Argentoratum) binne twa oare Romeinske Rynstêden dy't neffens Hiëronymus plondere waarden, en om dy reden soe in mear súdlikere rûte fan de earste oerstek oannimliker wêze, as oannommen wurdt dat it folge waard troch it ynimmen en it plonderjen fan in stêd op 'e westigge. Mar dat hoecht fansels net, dy stêden koene op elts momint yn it tiidrek tusken de oerstek fan 405/406 en de brief fan Hiëronymus út 409 plondere wêze. Oan 'e oare kant wiene de rivierstêden Nimegen ( Noviomagus ) en Keulen ( Colonia ), dy't by de stream del leine, nei it noarden ta sa't it skynt hiel litten troch de barbaren, likegoed as de stêd Trier ( Augusta Treverorum ), dat westlik fan Mainz leit. Hiëronymus hat oant 370 yn Trier wenne en hy neamde net dat syn eardere residinsje oanfallen wie. Dêrom wurdt der fan útgien dat er dat wol opskreaun hawwe soe as it wol it gefal west hawwe soe.
Beferzen Ryn?
In beferzen Ryn, soe de oerstek makliker makke hawwe, mar wurdt troch gjin inkelde eardere boarne neamd. In beferzen Ryn is in oannimlike útlis fan 'e 18e-iuwske Britske histoarikus Edward Gibbon. Wylst in protte auteurs yntusken in beferzen Ryn as feit oantsjutten, wie it foar Gibbon sels mar in hypoteze ("yn in seizoen dat de wetters fan 'e Ryn nei alle gedachten beferzen wiene") om te helpen út te lizzen wêrom't de Fandalen, Alanen en Sueben blykber maklik de Ryn yn Galje oerstekke koene. It is likegoed mooglik dat de migrearjende folken de Romeinske Rynbrêge brûkten of gewoan mei boaten oerstutsen.
Problemen mei it ferslach fan Prosper
Kulikowski set utein hoe't Prosper doetiids op it jier 406 útkaam. It sechde konsulskip fan Arkadius, mei Probus as ko-konsul, komt oerien mei 406. Prosper neamde de ynvaazje fan Itaalje troch Radagaisus it wichtichste barren fan it jier dêrfoar, en ek syn dea. Beide fûnen lykwols plak yn 406, wylst Prosper Konstantyn IIIde usurpaasje fan Konstantyn III yn Britannia op de juste wize taskreau oan it folgjende jier (407). "De trije lemma's binne mei-inoar ferbûn en mei-inoar fertelle se as in soarte ferhaal," konstatearre Kulikowski. "Prosper syn ferslach wie in kronyk en dat sjenre wearzge lege jierren. Sûnt it sjenre dat er keazen hie foar elts fan 'e trije jier in lemma easke, ferspraat Prosper gewoan syn folchoarder fan barrens, sa't elts jier in barren hie. Op oare plakken yn 'e kronyk hat er itselde dien ".
Domtsjerke fan Mantua
De Domtsjerke fan Mantua (Italjaansk: Duomo di Mantova; Cattedrale di San Pietro apostolo of Katedraal fan de apostel Petrus) yn Mantua, Lombardije, is in oan Petrus wijde roomsk-katolike katedraal en de biskopstsjerke fan it bisdom Mantua.
Rynoerstek
Usurpaasje fan Markus
Kulikowski konstatearre tsjinstridigens tusken de datum fan Prosper en de bewearings yn in fragmint fan Olympiodorus fan Theben, de Nije Histoarje fan Zosimus (vi.3.1) en troch Orosius dy't beiden optekene hawwe dat de Rynoerstek en de oanwêzigens fan barbaren yn Galje de reden west hawwe soene foar de usurpaasje fan Markus yn Britannia: dat lêste barde likernôch fan july oant oktober 406, dus foarofgeand oan de datum fan 31 desimber 406 en de Rynoerstek soe dêrom earder plakfûn hawwe moatte. De datum fan Kulikowski fan 31 desimber 405 set de Rynoerstek foarôfgeand oan 'e akklamaasje fan de earste fan 'e trije usurpers yn Britannia, nei alle gedachten berne út eangst foar de barbaarske oanwêzigens yn Galje.
Stilicho's passiviteit
Mei it each op 'e tradysjonele datum fan 31 desimber 406 hat der in protte kontroversje west tusken gelearden oer Stilicho's passiviteit; men freget jin ôf wêrom't er neat dien hie om de ynfaazje te foarkommen of de barbaren koart dêrnei út Galje te ferdriuwen. Somtiids wurdt dat útlein as in gefolch fan syn strategyske ambysjes yn Illyria. Neffens de datum fan Kulikowski fan 31 desimber 405 soe Stilicho noch hieltyd yn 'e war west hawwe mei kriichshannelings yn Tuscia tsjin de Goatyske striidkrêften fan Radagaisus, dy't lang om let pas ferslein waarden yn 'e slach by Florence / Faesulae en dêrnei yn augustus 406 eksekutearre waarden.
Domtsjerke fan Mantua
Skiednis
De oarspronklik ierkristlike tsjerke waard yn de midsiuwen (nei alle gedachten troch Matilda fan Toskane) yn romaanske styl boud. Ut dy tiid datearret noch de klokketoer. De tsjerke waard tusken 1395 en 1401 ûnder tafersjoch fan Francesco I Gonzaga werboud. De troch Jacobello en Pierpaolo dalle Masegne ûntwurpen moarmeren gevel fan dy tsjerke mei it oerdekte portaal, roasfinsters en pinakels is noch op in skilderij fan Domenico Morone yn it Palazzo Duvale te sjen. Yn dy tiid wiene oan beide kanten fan de dom in rige mei goatyske kapellen oanboud, dy't mei tuorkes en gevels fan moarmer en terrakotta fersierd wiene. Oan de súdlike kant is dy muorrestruktuer noch jimmeroan te sjen.
De domtsjerke waard nei in brân yn 1545 op 'e nij boud troch de maniëristyske arsjitekt Giulio Romano, mei behâld fan de westlike gevel en de bûtenmuorren. It ynterieur dêrfoaroer waard yngripend feroare en yn in op in ierkristlike ferzje fan de Pitersdom yn Rome lykjende foarm brocht. Nei de dea fan Giulio Romano yn 1546 bleau it wurk foar lange tiid lizzen en dêrnei ûnder lieding fan Giovan Battista Bertani fuortset, dy't nei alle gedachten it bouplan benammen foar it koer oanpaste. Nei in inisjatyf fan biskop Antonio Guidi di Bagno waard de hjoeddeiske moarmeren gevel tusken 1756 en 1761 troch de romeinske Nicolò Baschiera boud, dy't ek yn it Eastenrykske leger tsjinst die.
Ynterieur
It ynterieur fan de domtsjerke hat de foarm fan in latynsk krús. De romten wurde troch fjouwer rigen pyldes mei korintyske kapitelen yn fiif skippen ferdield. Wylst de twa bûtenste skippen en it middenskip flakke plafonds hawwe, binne de oare skippen mei in tonferwulft oerkape. Lâns de sydskippen leit oan beide kanten in rige kapellen, dy't mei maniëristyske keunstwurken fan lokale keunstners fersierd binne (de wichtichste skilderijen fan Paolo Veronese en Giulio Campi binne lykwols net mear yn Mantua). De koepel boppe de krusing is mei fresko's fan it Paradys beskildere. Fierders binne der keunstwurken lykas in ierkristlike sarkofaach, de 14e-iuwske fresko's fan de doopkapel, de Cappella dell’Incoronata en de sakristy (eartiids de Capella dei Voti) mei it troch in learling fan Andrea Mantegna beskildere ferwulft. It haadalter is yn moarmer útfierd en wurdt bekroand mei in grutte houten krusifiks.
Yn de dom binne de grêven te finen fan in grut tal biskoppen, kardinalen en oare persoanen dy't in rol spilen yn de skiednis fan de stêd.
Boeing
Foar 1930
thumbnail|[[William Edward Boeing|William E. Boeing yn 1929.]] Maart 1910 kocht William E. Boeing de skipswerf fan Edward Heath yn Seattle, dêr't hy letter syn earste fleanmasinefabryk fan makke. Op 15 july 1916 waard dêr troch William Boeing it bedriuw "Pacific Aero Products Co" anneksearre. Boeing, dy't oan 'e Universiteit fan Yale studearre, wurke ynearsten yn 'e houtyndustry, wêrmei't hy aardich fertsjinne en in protte learde oer houtkonstruksjes. Syn witten koe er mar al te bêst brûke foar syn nije warberens: it ûntwerpen en bouwen fan fleanmasines. It bedriuw bleau yn Seattle, mei't yn 'e omkriten in protte fjurrehout beskikber wie.
9 maaie 1917 waard it bedriuw omneamd ta "Boeing Airplane Company". Letter dat jier krigen de Feriene Steaten te meitsjen mei de Earste Wrâldkriich, en Boeing wist dat de Amerikaanske marine wetterfleanmasines brûke moast foar training. Dêrop stjoerde hy twa nije fleanmasines fan it Model C nei Pensacola yn Floarida, dêr't se brûkt waarden troch de marine. De marine mocht wol oer it Model C en woe dêr nochris fyftich fan hawwe. It bedriuw ferhuze dêrom nei in grutter pân, dêr't earder skippen boud waarden.
Doe't 1918 de Earste Wrâldkriich ta in ein kommen wie, rekke de merk fan kommersjele fleanmasines oerspield mei goedkeape, brûkte fjochtsfleanmasines. Dêrom sieten fleanmasinebouwers mei de hannen yn 't hier, mei't dy harren guod net mear slite koenen. Mannich fleanmasinebouwer moast de doarren slute, wylst oare bedriuwen, wêrûnder Boeing, oar guod ferkeapjen gong. Boeing makke bygelyks kasten en meubels, mar ek boaten.
27 desimber 1919 makke de Boeing B-1 har earste flecht. It wie in fleanende boat dy't ien piloat, twa passazjiers en wat post hâlde koe. Acht jier hat it ynternasjonale postflechten útfierd tusken Seattle en de Kanadeeske stêd Fiktoaria. 24 maaie 1920 makke de Boeing Model 8 har earste flecht; it wie de earste fleanmasine dy't oer de Mount Rainier hinne fleach.
Boeing gong 1923 de konkurrinsjestriid oan mei Curtiss om in kontrakt foar it ûntwikkeljen fan in fjochtsfleanmasine foar de Amerikaanske loftmacht. Curtiss hie by eintsjebeslút earder in ûntwerp ree en krige it kontrakt, mar Boeing gong troch mei it ûntwikkeljen fan syn PW-9. Tegearre mei de Boeing P-12/F4B makke dy Boeing ta wichtichste fjochtsfleanmasinebouwer foar de tsien jier dy't folgen.
1925 boude Boeing syn Model 40, in postfleanmasine foar de Amerikaanske oerheid, dêr't twa jier letter in fernijde ferzje, Model 40A, fan boud waard. Mei it nije model waard de loftpostferbining tusken San Fransisko en Chicago ûnderholden. De 40A hie boppedat plak foar twa passazjiers.
It wie 1927, doe't Boeing in loftfeartmaatskippij oprjochte ûnder de namme "Boeing Air Transport". De earste postflecht waard útfierd op 1 july 1927. In jier letter waard de loftfeartmaatskippij lykwols gearfoege mei Pacific Air Transport en Boeing Airplane Company, en wer twa jier letter waard it omneamd ta "United Aircraft and Transport Corporation". De bedriuwen Pratt & Whitney, Hamilton Standard en Chance Vought waarden doe ynlive. 1930 waard ek de grutte loftfeartmaatskippij National Air Transport oernommen.
27 july 1928 makke de trijemotoarige Boeing 80, dy't tolve passazjiers ferfiere koe, har earste flecht. It wie de earste fleanmasine fan Boeing dy't allinnich foar it persoaneferfier ornearre wie. Goed in jier letter makke de Boeing 80A, it nijere model dat plak hie foar achttjin passazjiers, har earste flecht.
1930-1949
Maitiid 1930 wie de bou fan 'e Monomail ree. Dy folslein metalen postfleanmasine koe tige hurd fleane, wie aerodynamysk en hie in ynlûkber lâningsgestel. It ûntwerp wie eins sa revolúsjonêr, dat de motoaren en propellers fan dy tiid alhiel net gaadlik wienen foar de Monomail. Doe't der lang om let ferstelbere propellers kamen, wie by Boeing de bou fan 'e nije Boeing 247 al begûn. Dochs waarden der twa Monomails boud, wêrfan't de twadde, Model 221, plak hie foar seis passazjiers.
De Boeing 247 waard 1933 yntrodusearre as de earste echte moderne passazjiersfleanmasine. De folslein metalen iendekker wie flugger, feiliger, en ienfâldiger te bestjoeren as oare passazjiersfleanmasines. It wie bygelyks de earste twamotoarige passazjiersfleanmasine dy't op ien motor fleane koe. Yn in tiid fan ûnbetroubere motoaren betsjutte dat in hiele foarútgong foar de fleanfeiligens. Boeing boude de earste sechstich tastellen eksklusyf foar it dochterbedriuw United Airlines, en dat wie foar de konkurrinsje fansels in toarne yn it each.
De loftpostwet fan 1934 ferbea loftfeartmaatskippijen en fleanmasinebouwers ûnder deselde korporaasje te operearjen, dat Boeing besleat ta it opdielen yn trije lytsere bedriuwen: Boeing Airplane Company, United Airlines en United Aircraft Corporation. William Boeing die syn oandielen dêrop fan 'e hân en gong by it bedriuw wei. Claire Egtvedt, dy't 1933 al presidint fan Boeing wurden wie, waard no ek foarsitter. Hy fûn dat de takomst fan Boeing yn 'e bou fan gruttere fleanmasines lei, dat it wie 1936 doe't in nije fabryk boud waard foar de produksje fan gruttere moderne tastellen.
thumbnail|left|Boeing 377 Stratocruiser Frij gau krige Boeing in opdracht fan Pan American World Airways (Pan Am) ta it ûntwikkeljen fan in kommersjele wetterfleanmasine foar persoaneferfier op transoseanyske rûtes. De earste Boeing 314 gong juny 1938 de loft yn. Doedestiids wie it mei in kapasiteit fan 90 passazjiers op deiflechten, en 40 passazjiers op nachtflechten, de grutste fleanmasine yn 'e boargerloftfeart. In jier letter begûn de earste regelmjittige ferbining tusken de Feriene Steaten en Grut-Brittanje. It duorre net lang oft Pan Am fleach mei de Boeing 314 nei bestimmings oer de hiele wrâld.
Desimber 1938 wie de Boeing 307 Stratoliner ree. Dit wie de alderearste transportfleanmasine mei in drukkabine. De krúshichte fan it tastel wie 20.000 foet (sa'n 6.100 meter), wêrtroch't men boppe de measte depresjes fleane koe. De fleanmasine hie in soad wei fan 'e B-17, mei't deselde fleugels, sturt en motoaren brûkt waarden.
Tidens de Twadde Wrâldkriich boude Boeing in protte bommesmiters fan it type B-17 en B-29. De wurkers wienen oer it algemien froulju, fan wa't de manlju meiwurken yn 'e kriich. De produksje waard maart 1944 sa fier opskroeve, dat op in stuit eltse moanne mear as 350 fleanmasines boud waarden. Om oanfallen út 'e loft wei te foarkommen, waarden de fabryksterreinen bedekt mei grien en lânbouguod. Yn 'e kriichsjierren waard der yntinsyf gearwurke troch de grutte Amerikaanske fleanmasinebouwers. Sa waard de bommesmiter B-17 net allinnich boud troch Boeing, mar ek troch Lockheed Aircraft en Douglas Aircraft, wylst de B-29 ek boud waard troch Bell Aircraft en Glenn L. Martin.
Doe't de kriich foarby wie, waarden de measte bestellings foar de bommesmiters annulearre, wêrtroch't sa'n 70.000 wurknimmers fan Boeing harren wurk kwytrekken. It bedriuw woe der wer boppe-op komme mei in flugge ferkeap fan 'e nije Stratocruiser, in lúkse fjouwermotoarige passazjiersfleanmasine dy't basearre wie op 'e B-29. De ferkeap gong lykwols net sa't men hope, dat Boeing moast wat oars betinke. It bedriuw fûn syn lok njonkenlytsen yn 'e militêre transport- en tankfleanmasines. De C-97 en de KC-97 binne dêr eksimpels fan.
1950-1959
thumbnail|In [[Boeing 707 fan British Overseas Airways Corporation (BOAC) yn 1964]] Ek yn 'e fyftiger jierren gong Boeing troch mei it ûntwikkeljen fan militêre fleanmasines, dêr't de B-47 Stratojet en de B-52 Stratofortress de ferneamste fan binne. Underwilen ûntwikkele it bedriuw mei eigen sinten de 367-80, in prototype fan in strielfleanmasine, dy't de basis lei foar de lettere Boeing 707 en de KC-135 Stratotanker, dy't oant de dei fan hjoed noch brûkt wurde.
Yn 'e rin fan 'e jierren fyftich gong de technology flink foarút, en dat joech Boeing de kâns en ûntwikkelje nij guod. Ien fan 'e earste produkten wie in koarteôfstânsraket om fijannige fleanmasines te ûnderskeppen. Underwilen wie men yn 'e ban fan 'e Kâlde Kriich, en mei de technology fan 'e koarteôfstânsraket ûntwikkele en boude Boeing in ynterkontinintale raket.