cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Daddy's Home 2
Plot
Dy jûns geane Brad, Dusty, Don en Kurt nei in foarstelling fan ymprovisaasjekomeedzje (in idee fan Brad, dy't wit dat syn heit ek oan ymprovisaasjekomeedzje docht). Brad en Don skuorre harren de bûsen út fan it laitsjen, mar Dusty en Kurt fine der neat oan. As Kurt nei it húske giet en Dusty him letter efter yn 'e seal in frou oppikken en mei har fuortgean sjocht, hat er swier de pest yn. Underwilens meldt Brad Don oan as frijwilliger om mei te dwaan oan 'e folgjende sketch. As der frege wurdt om suggestjes foar in gaadlik ûnderwerp ropt Dusty út argewaasje dat it oer in skieding gean moat. Dat blykt foar Don krekt wat te tichtby te kommen, en as de sketch him fierder ûntjout, komt oan it ljocht dat Don en syn frou Sherrie koartby skieden binne. Brad, dy't fan neat wist, is der stikken fan, en sûnderet himsels fan syn heit ôf om't er lulk is dat Don him sa bedragen hat.
Werom yn it sjalet treastget Sara Don wylst dy sterke drank oan it tafoegjen is oan in nije kom advokaat. Hy ferjit eefkes wêr't er mei dwaande is, sadat der hast in heale flesse troch giet. As Dusty derby komt om syn ûntskuldigings te meitsjen, wiuwt Don dat wei om't Dusty net witte koe dat er skieden wie, mar Dusty moat tajaan dat er dêr wol deeglik in sterk fermoeden oer hie, om't it neffens him frijwat foar de hân lei. Dat liedt ta it oanboazjen fan dochs al spande ferhâldings. As de folwoeksenen by de advokaatkom wei geane, komme Adrianna en Megan op 'e lapen om fleskes mei it spul te foljen foar eigen konsumpsje. Dusty siket bûtendoar Brad op, dy't folhâldt dat er Dusty neat kwea-ôf nimt. Krekt op dat stuit komt Adrianna har biologyske heit Roger der oan riden, dy't troch Brad by wize fan wraak op Dusty dochs noch útnûge is foar de krystdagen.
Dyselde jûns, krystjûn, nimt de hiele famylje diel oan in libbene kryststâl. De ûnderlinge spannings komme ta útbarsting as Dusty en Brad suver slaande deilis reitsje om't Dusty no in skoft Joazef wêze wol, in rol dy't Brad himsels ta-eigene hat. As Megan begjint te flokken en Adrianna slop fan it laitsjen delknoffelet, wurdt dúdlik dat de famkes ta de advokaat sitten hawwe en stomdronken binne. Sara makket Karen ferwiten oer har lankmoedige opfiedingsmetoaden en ynstee dat Dusty mei Brad fjochtet, giet er hast op 'e fûst mei Roger. Brad en Dusty beslute harren skeel te besljochtsjen troch inoar te bekûgeljen mei iisballen, mar ta grutte hilariteit fan Kurt reitsje se hieltyd by fersin Don yn it gesicht.
De oare deis, earste krystdei, hat de hiele famylje skjin syn nocht faninoar. Se beslute foartidich op te pakken en nei hûs te gean, mar ûnderweis út it fakânsjeplak wei boazet it waar al rillegau oan ta in sniestoarm en wurde se weromstjoerd troch de plysje om't de autosneldyk tichtset is troch in lawine. Krekt as alle oare reizgers sykje se beskûl yn in grut bioskoopkompleks oan 'e sneldyk, dêr't se de (fiktive) krystaksjefilm Missile Now sjogge, mei Liam Neeson yn 'e haadrol. Krekt foar de ein fan 'e film falt de elektrisiteit út, en alle oanwêzigen sammelje harren yn 'e grutte lobby, dêr't in reuseftige krystbeam stiet en in krystkoarke oan it sjongen is.
Dêr geane Brad en Dusty de konfrontaasje oan mei harren respektivelike heiten Don en Kurt, en slagget it harren om harren relaasjes mei harren heiten, mar ek mei-inoar, op te laapjen. Megan en Adrianna sjogge Casey dêr werom, it famke wêrfan't se tochten dat Dylan der fereale op wie, en sette har ûnder in mistel sadat Dylan har tútsje kin. Dylan bringt him de rie fan pake Kurt te binnen, siket syn moed byinoar en tutet it famke op wa't er fereale is: syn styfsuster Adrianna. Roger is skandalisearre en wol fuortendaliks mei syn dochter ôfsette, mar Dusty hâldt him tsjin. Adrianna jout Dusty in grutte mûle, en Kurt moediget Dusty oan om har te plak te setten. Ynstee fertelt Dusty it famke dat er fan har hâldt. Dêrop fertelt er Roger dat syn leafde foar syn styfdochter betsjut dat er ek fan har biologyske heit hâldt. Roger wit net hoe't er dêrmei oan moat, mar stiet Adrianna ta om 'e krystdagen mei har mem en de rest fan 'e famylje troch te bringen. Sels sil er lykwols fuort, oant er tsjinkeard wurdt troch Brad, dy't mei it krystkoarke Roger syn favorite liet Do They Know It's Christmas? ynset. De hiele famylje falt him by en sjongt mei, en úteinlik kin ek Roger him net mear stilhâlde en moat er meisjonge. De hiele famylje is no mei-inoar fermoedsoene en fiert sadwaande dochs noch mei-inoar de krystdagen.
Nei de kryst bringt de hiele famylje Don en Kurt nei de lofthaven, mei't se op hûs oan sille. It docht bliken dat Adrianna, dy't ornaris inkeld mei har mobile tillefoan oan 'e gong is, ûnferwachts in swak foar pake Don krigen hat. Se krûpt him oan en fertelt him dat se him opjûn hat foar in datingsite op it ynternet, sadat er net lang allinne bliuwe sil. As Don úteinlik mei Kurt de roltrep nei de lofthaventerminal opgiet, fertelt Kurt him dat er gjin ferlet hat fan in datingsite, mar fan in wingman, en dat er harren fleantickets omboekt hat sadat se âld en nij yn Las Vegas trochbringe kinne. Dêr sil er Don wol oan 'e frou helpe.
Tagelyk mei de ôfreis fan Don en Kurt is de famylje ek op 'e lofthaven om Brad syn mem en syn nije styfheit ôf te heljen. It docht bliken dat syn mem wertroud is mei Chesley Sullenberger ("Sully"), de piloat dy't yn 'e Feriene Steaten fierd is as in nasjonale held nei't er US Airways-flecht 1549 rêde troch in needlâning út te fieren op 'e rivier de Hudson yn New York, nei't beide motors útfallen wiene trochdat der guozzen yn sûgd wiene. Brad en Dusty witte persiis wa't hy is, om't se koartby noch de biografyske film Sully sjoen hawwe, mei Tom Hanks yn 'e titelrol. Brad is bot ûnder de yndruk, mar as it derop oankomt, naait er lykwols út, roppend dat Sullenberger nea syn wiere heit wêze sil, mei't hy mar ien goed ferhaal hat, wylst Don miljoenen hat.
Produksje
In ferfolchfilm op it súksesfolle Daddy's Home út 2015 waard al yn april 2016 oankundige. Daddy's Home 2 waard krekt as de earste film regissearre troch Sean Anders, dy't wurke op basis fan in senario fan himsels en John Morris. Ek de produsinten wiene deselden: Adam McKay, Chris Henchy, Morris en haadrolspiler Will Ferrell, dy't wurken foar de filmstudio Gary Sanchez Productions. It budget foar Daddy's Home 2 bedroech $69 oant 70 miljoen. De kamerarezjy wie wer yn 'e hannen fan Julio Macat, en de filmmuzyk waard wer fersoarge troch Michael Andrews.
Wat de cast oangie fertolken Will Ferrell, Mark Wahlberg, Linda Cardellini, John Cena, Alessandra Ambrósio, Scarlett Estevez en Owen Vaccaro deselde rollen as yn 'e earste film. De opnamen foar Daddy's Home 2 setten op 20 maart 2017 útein yn Massachusetts, dêr't filme waard yn Concord, Clinton, Framingham, Lawrence en Great Barrington.
Distribúsje
De distribúsje fan Daddy's Home 2 waard fersoarge troch Paramount Pictures. De film gie op 5 novimber 2017 yn premiêre yn Los Angeles, wêrnei't er op 10 novimber iepene yn 'e Amerikaanske bioskopen. Daddy's Home 2 kaam op 6 febrewaris 2018 beskikber as digitale download en waard op 20 febrewaris fan dat jier útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Daddy's Home 2 krige oer it algemien negative resinsjes fan 'e filmkritisy. Alonso Duralde fan The Wrap fûn 'e film slordich en loai en omskreau de bydragen fan senarioskriuwers Sean Anders en John Morris as it "strânje litten fan in talintearre cast mei ferskriklik materiaal […]". Richard Roeper fan 'e Chicago Sun-Times joech Daddy's Home 2 mar 1 fan 4 stjerren en ferliek de film mei A Bad Moms Christmas, ek út 2017, dêr't er ek al gjin goed wurd foar oer hie.
Fan Glenn Kenny, fan RogerEbert.com krige Daddy's Home 2 lykwols 21/2 fan 4 stjerren. Hy skreau: "Ik fûn de ferfolchfilm better as it orizjineel – it senario skerper, de grappen ferfrissender en fernimstiger, de komyske wikselwurking tusken de haadpersonaazjes oan ien wei troch ûnderhâldend."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Daddy's Home 2 in leech goedkarringspersintaazje fan 21%, basearre op 129 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, neamde de film "in formulemjittige komeedzje dy't nei alle gedachten net folle krystwille ferspriede sil." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Daddy's Home 2 in goedkarringspersintaazje fan 30%, basearre op 26 resinsjes.
Opbringst
Daddy's Home 2 brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $103,8 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $76,6 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $180,4 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $69 oant 70 miljoen betsjut dat in winst fan $110 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie Daddy's Home 2 nettsjinsteande de negative resinsjes in beskieden kommersjeel súkses.
Prizen
Daddy's Home 2 waard nominearre foar in Teen Choice Award yn 'e kategory favorite komeezje. Will Ferrell en Mark Wahlberg waarden beiden nominearre foar de Teen Choice Award foar favorite akteur yn in komeedzje. By de Golden Raspberry Awards, de prizen foar de minste prestaasjes op it mêd fan film, waard Wahlberg nominearre foar yn 'e kategory minste akteur, wylst Mel Gibson de priis 'wûn' foar minste byrol fan in akteur.
Jan Hendrik Heijmans
Jan Hendrik Heijmans (Ljouwert, 19 febrewaris 1806 - Arnhim, 26 maaie 1888) wie in Frysk skilder.
Cornelis Marinus Willem Mongers (1806-1875) wie in learling fan Heijmans
Reedriden op de Olympyske Winterspullen 2010
200px|thumb|right|200px|De Olympyske Iisbaan fan Vancouver 2010
De XXIe Olympyske Winterspullen waarden fan 12 oant en mei 28 febrewaris 2010 hâlden yn Vancouver, yn Kanada. It reedriden hie plak yn de Richmond Olympic Oval.
Ferkearde wiksel
Sven Kramer waard diskwalifiseare op de 10 km trochdat hy ferkeard wiksele op twingende oanwizing fan Gerard Kemkers, hij ried de wedstriid út (mei in extra binnenbocht in stee fan in bûtenbocht) yn in tiid fan 12.54,50.
10 km
{| width=100%
Medaljespegel
De top-9 fan lannen dy't by it reedriden medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 2010.
Ferdinand von Zeppelin
Ferdinand Adolf Heinrich August Graf von Zeppelin (Konstanz, no yn Baden-Wuertemberch, 8 july 1838 - Berlyn, 8 maart 1917) wie in Dútsk generaal fan de kavalery, útfiner en loftfeartpionier. Hy wie de stichter fan it fabryk dy't de ferneamde Seppelinloftskippen boude.
Hy wie in soan fan hofmaarskalk Friedrich von Zeppelin (1807–1886) en Amélie Macaire d'Hogguer (1816–1852).
Langsturtmiezen
De langsturtmiezen (Aegithalidae) binne in famylje fan sjongfûgels yn it skift fan de moskeftigen (Passeriformes). De famylje telt sa'n 13 soarten ferdield oer 3 skaaien. It binne lytse fûgeltjes fan 9-15 cm mei in lange sturt. Troch harren lange sturt binne se net de lytste fûgeltjes op ierde. De langsturtmiezen libje yn Jeraazje en de measte yn Midden-Aazje; allinnich de strûkmies is in Amerikaanske soarte. De 'gewoane' langsturtmies briedt ek yn Nederlân en Fryslân.
Taksonomy
De langsturtmiezen binne gjin 'echte' miezen (Paridae), en binne ek net nau besibbe mei de miezen. Se wurde ta de boppefamylje fan de Sylvioidae rekkene, wêrta de 'echte' miezen neffens resinte ynsichten net hearre.
De 13 soarten fan de langsturtmiezen binne de foljende:
Carl August Fischer (komponist)
Carl August Fischer (Ebersdorf, 25 july 1828 - Dresden, 25 desimber 1892 ) wie in komponist en oargelist fan de Trijekeningstsjerke en de Ingelske tsjerke te Dresden.
Wurk
In kar:
Ferhurde wei
In ferhurde wei of ferhurde dyk is in paad wêrfan't de toplaach belein is mei in hurd materiaal, lykas klinkerts of asfalt. Binnen de beboude kom fan in doarp of stêd wurdt sa'n ferhurde wei yn 'e regel in strjitte neamd. Op 'e romte spriek men foarhinne fan in strjitwei. Om't ferhurde wegen yn Fryslân tsjintwurdich de regel binne, wurdt de ferhurde steat fan sokke wegen bûten de beboude kom no yn it spraakgebrûk ornaris net mear oanjûn.
Ferhurding fan wegen is needsaaklik om't fiertugen mei tsjillen fuorren meitsje, dy't by wiet waar tige djip yn 'e ûndergrûn ynslite kinne. Foarhinne hie men ek rekken te hâlden mei hynstehoeven, dy't by in protte ferkear it paad ek flink omwuolje koene. In wei dy't ferhurde is mei in los materiaal, lykas pún (in púnreed) wurdt net as in ferhurde wei beskôge om't der troch de losse steat fan it ferhurdzjende pún dochs wer gatten en plassen ûntsteane.
Lebuïnus
Lebuïnus (Aldsaksysk: Liafwin; † ± 775) wie in Ingelske misjonaris dy't yn de katolike tsjerke as hillige fereare wurdt. Syn bertedei en it plak dêr't er berne is binne ûnbekend. Lebuïnus hat om 775 hinne wurke yn de omkriten fan Dimter. Hy wurdt ek wol apostel fan de Friezen neamd en is de patroanhillige fan de stêd Dimter. Yn Fryslân draacht de tsjerke fan Molkwar de namme fan de hillige.
Libben neffens Vita Liudgeri I
Oer de berte en syn jonge jierren is der neat bekend. Neffens de âldste en meast betroubere boarne (Vita Liudgeri I) wied er in fromme en learde preester, dy't om 770 hinne fan it Angelsaksyske Britanje nei it fêste lân fan Jeropa teach, om yn it gebiet fan de rivier de Isel it evangeelje te bringen. Yn dy tiid wiene dy kontreien in grinsgebiet fan kristlike Franken, diels bekearde Friezen en heidenske Saksen. Abt Gregoarius fan Utert joech him de segen en stelde him noch in oare Ingelske geastlike mei de namme Markhelm oan 'e side, dy't in learling west hie fan de misjonaris Willibrord.
Kristoffeltsjerke (Kûbaard)
De Kristoffeltsjerke is de eardere herfoarme en hjoeddeiske PKN-tsjerke fan Kûbaard.
Happy end
In happy end (Ingelsk foar "lokkich ein") is in ferteltechnyk dy't de beëiniging fan 'e plot omfettet fan in fiksjewurk (lykas in ferhaal, boek, film of tillefyzjesearje), wêrby't alles úteinlik (dochs noch) goed beteard foar de haadpersoanen, de byfigueren en frijwol eltsenien behalven de smjunten, dy't har fertsjinne lean krije. It happy end kin gearfet wurde yn 'e formule "en se libben noch lang en lokkich," dêr't de measte mearkes mei einigje. De term happy end komt út it Ingelsk, dêr't itselde begryp lykwols altyd in happy ending neamd wurdt en frijwol nea in happy end.
Lebuïnus
Libben neffens Vita Liudgeri I
De misjonaris fûn ûnderdak by in frommis mei de namme Averhilde en yn Wilp, oan de westlike kant fan de Isel, bouden lokale kristenen dêr foar him in earste kapel. Rillegau dêrnei bouden se foar harren preker ek oan de oare kant fan de rivier in tsjerke, it lettere Dimter, dat it nije sintrum fan de evangelisaasje yn it gebiet waard. De aktiviteiten fan Lebuïnus soargen lykwols foar grutte argewaasje ûnder de Saksen, dy't mei in leger de de kristenen ferjoegen en de tsjerke yn Dimter ôfbaarnden. De misjonaris makke him fan ruten en wachte yn Utert dat de ûnrêst delbêde. Nei't de Saksen harren werom lutsen hiene gyng er op 'e nij nei Dimter en boude dêr de tsjerke wer op. Al gau dêrnei ferstoar (± 775) er en waard er byset yn syn tsjerke.
Happy end
In happy end kin derút bestean dat dat de held, heldinne of helden alle gefaren oerlibje dy't op harren paad komme, en dat se harren missy ta in goed ein bringe. It kin lykwols ek in romantyske lading hawwe, wêrby't de held en heldinne inoar oan 'e ein fan it ferhaal krije, en harren leafde konsummearje of beslute inoars libben te dielen nettsjinsteande alle faktors dy't dat geandewei it ferhaal ûnmooglik lieken te meitsjen. It komt ek gauris foar dat it folbringen fan in missy kombinearre wurdt mei in romantysk gearkommen.
De measte lêzers en sjoggers meie graach oer in happy end, om't dat harren in goed gefoel jout, al ûnderfine dielen fan it publyk beskate happy ends as te swiet en salverich. Yn 'e narratology kinne der ferskate oare ferteltechniken foar in happy end oer pleatst wurde. Ien is in ein wêryn't de haadpersoan of ien fan 'e haadpersoanen syn doel dan wol berikt, mar dat mei syn of har dea bekeapje moat. Fierders is der de saneamde iepen ein, wêrby't de skriuwer of regisseur de ein fan 'e plot sa beskriuwt of yn byld bringt, dat dy foar mearderlei útlis fetber is. Ta einbeslút hawwe guon plots, wêrby't it faak giet om wier barde ferhalen, in ein wêryn't de haadpersoan stjert sûnder dat er syn doel berikt hat.
Lebuïnus
Libben neffens Vita Liudgeri I
Krekte jierren oangeande Lebuïnus binne net te jaan. De tiid dat er wurke as misjonaris falt neffens Vita Liudgeri I likernôch tusken 770 en 776.
De twadde ferneatiging fan de tsjerke fan Lebuïnus yn Dimter (neffens Vita Liudgeri I,II)
Nei de dea fan Lebuïnus waard Dimter foar de twadde kear oerfallen troch de Saksen en de tsjerke gyng wer troch brân ferlern. Yn de boarnen wurdt de klam lein op it feit dat it oerskot fan de tsjerkestifter foar de heidenen ferburger bleau. It wie de hillige Liudger dy't it grêf fan Lebuïnus wer ûntdiek en dy boude oer dat plak de tredde tsjerke (777).
Lebuïnus en de gearkomste fan Marklo (neffens de Vita Lebuini)
Yn Vita Lebuini wurdt tynge dien fan in reis fan Lebuïnus djipper yn it kristenfijannige gebiet fan de Saksen. Dêr soed er yn Marklo (faaks it tsjintwurdige Marklohe yn Nedersaksen), in plak oan de Weser, him ynienen meld hawwe op in grutte gearkomste fan Saksyske lieders, dy't dêr byinoar kamen om harren saken te bepraten. Lebuïnus warskôge de heidenske lieders dat se harren bekeare moasten en sa net, dan soe in oanbuorjende kening harren mei geweld ûnderwerpe, dêr't er Karel de Grutte mei ornearre, dy't fan 772 oant 804 de wapens opnaam om tsjin de Saksen te striden. De Saksen wiene spinnidich oer safolle brutalens en joegen him fuort. Hja soene de misjonaris grif deade ha as er net ynienen ferdwûn doe't er troch in godlik yngripen yn de stam fan in boekebeam opnommen waard.
Ferearing
Lebuïnus wurdt sûnt de 9 iuw as hillige yn de Tsjerke fereare. Syn feestdei is op 12 novimber fêststeld. De hillige wurdt benammen betocht yn de stêd Dimter, ek nei't de reformaasje dêr ynfierd waard.
Yn de Westfaalske stêd Herford is yn it stedsdiel Schwarzenmoor in monumint foar de hillige oprjochte (de Lebuïnusboek). Op syn flecht út Marklo soed er him op dat plak ferside holden ha. De ferearing dêr is pas yn 1934 ûntstien.
Kristoffeltsjerke (Kûbaard)
Skiednis
Nei alle gedachten datearret de tsjerke út de 13e iuw. Under de yn de 19e iuw oanbrochte pleisterlaach soe noch dowestien sitte. As de tsjerke yndied dy âlderdom hat, dan is de tsjerke yn de 16e iuw yn let-goatyske styl ferboud. Yn de roomske tiid wie de tsjerke oan Sint-Fiktor wijd. Dat de tsjerke tsjintwurdich de namme fan de hillige Kristoffel draacht hat te krijen mei it fresko fan de hillige dat by it oargel yn de jierren 1980 bleatlein en restaurearre waard. Foar de hjoeddeiske toer, dy't yn 1885 boud waard, moast de midsiuwske toer mei sealtek ôfbrutsen wurde.
Ynterieur
By de restauraasje fan 2014 kamen in grut tal âlde sarken foar it ljocht. Fan de 18 sarken wiene der twa út 1340.
Yn de toer hingje twa klokken, wêrfan't ien getten waard yn 1677 troch Petrus Overney. De oare klok is in moderne klok.
Oargel
Yn de tsjerke stiet in oargel fan Willem Hardorff (1815-1899). It is it âldste noch komplete oargel fan de Ljouwerter oargelbouwer. It oargel waard yn 1856 boud as in ynstrumint mei alve registers ferdield oer haad- en boppewurk. In jier letter waarden de bylden op de oargelkas tafoege. Bakker & Timmenga feroaren it ynstrumint by in restauraasje yn 1924. Under advys fan Theo Jellema waard de restauraasje fan it oargel yn 2017 foltôge. Eardere feroarings oan de disposysje waarden weromdraaid.
Long Beach
Yn de Feriene Steaten:
Thomas French (militêr)
Thomas French (folút: Thomas Henry French; Baltimore, 5 maart 1843 – Fort Leavenworth (Kansas), 27 maart 1882) wie in Amerikaansk militêr dy't focht yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch, de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 en de Nez Persé-Oarloch. Hy wûn in beskate bekendheid ûnder histoarisy troch syn dielname oan 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn.
Libben en karriêre
French waard yn 1843 berne yn Baltimore, yn 'e Amerikaanske steat Marylân, as de soan fan Thomas French sr. en Ellen Burke Foy. Under de Amerikaanske Boargeroarloch (1861-1865) naam er op 13 jannewaris 1864 tsjinst by it Amerikaanske 10e Ynfanteryrezjimint. Op 18 maaie fan datselde jier waard er oansteld as twadde luitenant, en op 23 juny as earste luitenant. French naam diel oan it Belis fan Petersburg, yn Firginia, en focht yn 'e Slach om de Weldon Railroad en de Slach by Chappell House, dêr't er ferwûne rekke. Op 18 augustus 1864 waard er befoardere ta de rang fan kaptein.
Nei ôfrin fan 'e Boargeroarloch waard French, fanwegen in oerskot oan ofsieren doe't it Amerikaanske Leger yn fredestiid ôfslanke waard, yn rang weromset nei luitenant. Op 26 maart 1868 waard er lykwols fannijs befoardere ta kaptein by it Amerikaanske 10e Ynfanteryrezjimint. Nettsjinsteande it feit dat er in ynfanteryofsier wie, waard er yn jannewaris 1871 fan syn rezjimint detasjearre om oan it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint tafoege te wurden, dat mei in tekoart oan ofsieren kampte. De 7e Kavalery wie op dat stuit noch legere yn Fort Riley, yn Kansas, mar waard yn 1873 oerpleatst nei Fort Abraham Lincoln, yn 'e Dakota's. De fjildkommandant fan it rezjimint wie luitenant-kolonel George Armstrong Custer. Mei it 7e Kavaleryrezjimint naam French diel oan 'e Yellowstone-ekspedysje fan 1873, wêrby't yn Montana socht waard nei in gaadlike rûte foar de oanlis fan it spoar fan 'e Northern Pacific Railroad.
Under de Grutte Sû-Oarloch focht er op 25 en 26 juny 1876 mei yn de ferneamde Slach oan de Little Bighorn, yn súdlik Montana, wêrby't it 7e Kavaleryrezjimint ferslein en foar in part útrûge waard troch in Yndiaanske koälysje fan Lakota, Noardlike Sjajinnen en Noardlike Arapaho. Dêrby hie French de lieding oer M Kompanjy, dy't diel útmakke fan it detasjemint fan majoar Marcus Reno. Oars as de fiif kompanjyen dy't troch Custer sels oanfierd waarden, oerlibben de measten fan Reno syn mannen de slach. By in oanfal op 'e súdkant fan it doarp fan de medisynman Sittende Bolle waarden se troch de Yndianen weromdreaun en twa dagen lang op in klif boppe de rivier de Little Bighorn belegere. By it belis fan dy hichte, dy't neitiid de namme Reno Hill krige, ûnderskate French him troch folslein yn it sicht en ûnder fjoer fan 'e fijân syn manskippen oan it sjitten te hâlden troch mei de laadstôk fan syn ynfanterygewear suver oan ien stik wei de fêstrûne patroanen út harren Springfield Model 1873-karabinen te stompen (by de karabinen foar de kavalery wiene gjin laadstokken levere).
Yn 1877 naam French fierders mei de 7e Kavalery yn Idaho en westlik Montana diel oan 'e Nez Persé-Oarloch, wêrby't er op 13 septimber ferwûne rekke yn de Slach by Canyon Creek. Op 13 jannewaris 1879 moast er foar de kriichsrie ferskine foar dronkenskip op syn post, foar drinken mei in waskfrou en om't er him net holden hie oan opsluting op syn keamer. Letter dat jier waard er nei it Inebriate Asylum stjoerd (in soartemint ôfkickklinyk) om him fan syn alkoholisme ôf te helpen. De kriichsrie woe him út tsjinst ûntslaan, mar presidint Rutherford B. Hayes sette syn straf om yn in jier heale soldij. Likegoed swaaide French yn 1880 ôf mei de rang fan kaptein. Twa jier letter, yn 1882, ferstoar er yn Fort Leavenworth, yn Kansas, yn 'e âlderdom fan noch mar 39 jier. Hy waard earst begroeven op it Nasjonaal Begraafplak Fort Leavenworth, mar syn stoflik omskot waard yn maart 1891 opdold om werbegroeven te wurden op it Holy Road Cemetery yn Washington, D.C.
Echte fazanten
De fazanten of echte fazanten (wittenskiplike namme: Phasianinae) binne in ûnderfamylje fan de famylje fan de fazantfûgels (Phasianidae) yn it skift fan de hineftigen (Galliformes). De mantsjes fan de fazanten binne faak grutter, mei langere sturt en opfallender kleuren as de wyfkes. Útbrieden en grutbringen fan de jongskes is allinnich frouljuswerk. Fazanten iten gewoanlik sieden en sommige ynsekten.
Taksonomy
De skaaien fan de fazanten binne de neikommende:
Maruschka Detmers
Maruschka Detmers (Schoonebeek, 16 desimber 1962) is in Nederlânsk aktrise fan Drintsk komôf.
Libben en karriêre
Detmers groeide op yn 'e súdeasthoeke fan Drinte, as de dochter fan in bistedokter. Mei santjin jjier ferfear se nei Parys, om dêr as au-pair te wurkjen, en wilens aktearlessen te nimmen. Dêr waard Detmers ûntdutsen troch de Frânske regisseur Jean-Luc Godard. Hy joech har yn 1983 de haadrol yn syn film Phénom Carmen, in optreden dat har trochbraak betsjutte.
Neitiid spile Detmers benammen in protte yn Frânske en Italjaanske films. Yn 1986 feroarsake hja mei har rol yn Le Diable au Corps / Diavolo in Corpo / Devil in the Flesh, fan 'e Italjaanske regisseur Marco Bellocchio, in soad trelit troch in sêne wêryn't hja wier har manlike tsjinspiler oraal befredige, al wurdt de echtheid fan 'e bylden trouwens noch altyd yn 'e kiif steld. Behalven yn Frânske en Italjaanske films hat Detmers sûnt ek yn Amerikaanske en Nederlânske produksjes spile.
Filmografy
In kar:
List fan planetoïden 75701-75800
Dit is in list fan planetoïden 75701-75800.
Trier-Saarburg
Trier-Saarburg is in lânkring yn it wêst fan de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. It bestjoer hat syn sit yn de kringfrije stêd Trier, dy't hielendal troch de lânkring Trier-Saarburg omklamme wurdt en fierder gjin diel útmakket fan Trier-Saarburg. De grutste stêd wat ynwenners oanbelanget is Konz. Yn it suden grinzget Trier-Saarburg oan it Saarlân en yn it wêst oan it gruthartochdom Lúksemboarch.
Jûn
De jûn is it lêste fan 'e trije deidielen (de oare beide binne de moarn en de middei). Oer it algemien wurdt ornearre dat de jûn tusken 18.00 oere en midsnacht (24.00 oere) falt. Yn dy tiid giet meastal de sinne ûnder, útsein yn 'e midden fan 'e winter as dat al oan 'e ein fan 'e middei bart. Almeast omfiemet de jûn sadwaande noch in diel fan 'e dei, de jûnsskimer en it earste diel fan 'e nacht.
Jûns is de tiid fan it etmiel dat men yn Fryslân útrêst fan 'e wurkdei, bgl. troch in boerdspul te dwaan of tillefyzje te sjen. Oan it begjin fan 'e jûn wurdt der yn 'e regel iten (tsjintwurdich waarm iten, foarhinne meast kâld), en letter op 'e jûn drinkt men gauris in bierke, in wyntsje of in slokje, mei in hertlik hapke, lykas woarst, tsiis of sjips.
Trier-Saarburg
Geografy
It westlike diel fan lânkring Trier-Saarburg wurdt foarme troch it Bitburger Land. Oan de oare kant fan de Mûzel leit it westlike diel fan de Hunsrück. Yn it wêst foarmje de Sauer (of Sûre) en de Boppe-Muzel de grins mei Lúksemboarch. Gruttere rivieren yn de lânkring binne njonken de Mûzel de Saar en de Ruwer. Dêr leit in wichtich Dútsk wynbougebiet. De langste rivier fan de Eifel, de Kyll, rint troch it noardlike gebiet fan it distrikt. De heechste berch yn de lânkring is de Sandkopf mei in hichte fan 757 meter.
Cecilia Grout
Libben en karriêre
Cecilia Grout waard yn 1976 berne yn Ruslân. Se waard yn 1996 ûntdutsen troch de Frânske pornoregisseur Pierre Woodman, doe't dy yn East-Jeropa audysjes hold op 'e siik nei nij talint foar syn films. Datselde jiers noch makke Grout mei tweintich jier har debút yn in pornografyske film.
Trier-Saarburg
Ferbânsgemeenten
De lânkring wurdt ferdield yn seis ferbânsgemeenten. Yn ûndersteande list binne wapens, nammen en gebieten opnommen fan de lânkring mei de ynwennertallen fan 1950 en de hjoeddeiske:
Stêden en gemeentes
De lânkring hat fjouwer stêden en 100 gemeentes. Yn ûndersteande list binne wapens, nammen en gebieten opnommen fan de lânkring mei de ynwennertallen fan 1950 en de hjoeddeiske:
Cecilia Grout
Libben en karriêre
Grout wurke ûnder har karriêre as pornoaktrise útslutend foar de Sweedske filmstudio Private, dêr't ek Woodman doedestiden oan ferbûn wie. Hja spile yn 'e films Cape Town 2 (1996) en Kruger Park (1996), dy't beide ûnder rezjy fan Woodman opnommen waarden yn Súd-Afrika. Fierders wie se te sjen yn Private Stories 13, fjouwer dielen fan 'e rige Private Triple X (13, 14, 15 en 17) en yn Private Castings X 14, wêryn't sabeare har allerearste audysje by Woodman opnommen wie.
Jûn
Faak wurde jûns ek feesten en oare gearkomsten holden, lykas (saaklike) gearkomsten fan ferienings, jierdeispartijen en formele diners. As men sels in gesellige gearkomste mei as doel om te sosjalisearjen organisearret, wurdt dat wol in soiree neamd, fan it Frânske wurd soirée, dat "jûn" betsjut. Yn it wykein (of soms troch de wike) giet de jongerein jûns út, faak nei nachtklubs of nei in kafee. By feestdagen sprekt men fierders gauris fan in foarjûn, de jûn foarôfgeande oan 'e feestdei, lykas krystjûn, de jûn foar earste krystdei, en âldjiersjûn, de jûn foarôfgeande oan nijjiersdei.
Cecilia Grout
Libben en karriêre
Under har tiid yn 'e Jeropeeske pornoyndustry wurke Grout gear mei kollega-aktrises as Carole DuBois en Julia Spain, en mei manlike tsjinspilers as Yves Baillat, Alain Deloin, Richard Langin, Jean-Yves Lecastel en Philippe Soine. Yn 1998 beëinige se har wurkpaad as pornoaktrise. Neitiid kamen der by Private oant 2005 noch ferskate kompilaasjefideo's út dêr't recycle materiaal fan Grout op te sjen wie.
Lichemsskaaimerken
Cecilia Grout is blank, mei blauwe eagen en brún hier. Har lingte en gewicht binne ûnbekend, mar se hat in natuerlike kupmaat 34D. Behalven troch har earlellen hat se gjin piercings, en likemin hat se tatoeaazjes.
Formule 1 yn 2001
It Formule 1-seizoen 2001 wie it 55ste Formule 1-seizoen. De "Formule 1", offisjieel it "FIA Formula One World Championship", is de heechste klasse yn de autosport, sa is bepaald troch de Fédération Internationale de l'Automobile (FIA).
Michael Schumacher wie by de start fan it seizoen de ferdigenjend wrâldkampioen by de koereurs, syn team Ferrari de regearjend wrâldkampioen by de konstrukteurs.
Michael schumacher en Ferrari wiene it folsleine seizoen te sterk foar de konkurrinsje.
Klassemint by de koereurs
De top 6 klassearre auto's krije punten:
Opmerkingen:
Klassemint by de konstrukteurs
Opmerkingen:
† — Koereur hat de finish net helle yn de GP, maar hat wol 90% fan de race-ôfstân ôflein, wêrtroch't er as klassearre notearre stiet.
Doarpstsjerke (Elslo)
De Doarpstsjerke is in tsjerke oan de Haadwei yn Elslo yn de gemeente Eaststellingwerf. It wie ien fan de protestanske streekgemeente Frieslands End. Under de gemeente falle njonken it doarp Elslo ek de plakken Boyl en Makkingea.
Sûnt de fúzje fan de Nederlânske Herfoarme Tsjerke, de Grifformearde Tsjerken yn Nederlân en de Evangelysk-Lutherske Tsjerke op 1 maaie 2004 is de gemeente oansletten by de PKN.
Op 27 novimber 2020 waard de Stifting It Karkehuus oprjochte. It slagge de gemeente langer net om de trije tsjerken fan de gemeente te ûnderhâlden en de stifting hat as doel de tsjerke mei de klokkestoel foar de takomst te behâlden. Yn desimber 2019 waard foar it lêst in gewoane tsjerketsjinst holden. De tsjerke is in ryksmonumint.
Skiednis
thumb|left|Klokkestoel De tsjerke waard as herfoarme tsjerke boud yn 1913 troch O.M. Meek (1855-1921), in arsjitekt dy't tige aktyf wie yn 'e omkriten fan Elslo en yn Donkerbroek mei de bou fan de grifformearde tsjerke in jier earder in te ferlykjen bouwurk delsette litten hie. De nijbou ferfong in tsjerke út 1632, dy't op it tsjerkhôf stie. Is is mei wissens te sizzen dat der al yn 1300 in tsjerke yn Elsloo stien hat.
Yn de jierren 1980 waard foar oare tsjerklike aktiviteiten achter de tsjerke it Karkehuus (Tsjerkehûs) oanboud. De tsjerke is yn 1995 restaurearre en yn oarspronklike steat werombrocht. Sûnt 2000 is de tsjerke in ryksmonumint. Yn 2017 folge grut ûnderhâld oan de tsjerke.
Ynterieur
It ynterieur fan de tsjerke is hast noch folslein orizjineel. Boppe it foarportaal is in kreake foar it oargel ynbrocht. Ek it oarspronklike bankenplan fan de tsjerkeseal is noch hielendal oanwêzich. De preekstoel stiet yn in nis mei in dûbele opgong. Oan wjerskanten dêrfan steane de banken foar de âlderlingen en diakenen. Yn de tsjerke stiet in elektronysk oargel fan Johannes Oargelbou út Ede. De rûnbôgefinsters en de roasfinsters hawwe glês-yn-leadramen.
Klokkestoel
By de tsjerke stiet in yn 1987 restaurearre klokkestoel, dêr't twa klokken yn hingje. De klokkestoel sels stamt út 1953. De âldste klok is 15e iuwsk, de jonge klok waard yn 1954 getten.
Suderbegraafplak (Grins)
thumb|Grêfmonumint fan de famylje Scholten thumb|It grêf fan [[Hendrik de Cock]]
It Suderbegraafplaats yn de stêd Grins waard yn 1827, tagelyk mei it Noarderbegraafplak, yn gebrûk naam. Yn 1826 wie yn Grins in epidemy útbrutsen, dy't 2900 minsken it libben koste. De besteande begraafplakken rekken sadwaande fol. Op advys fan de Grinzer heechlearaar Theodorus fan Swinderen waarden bûten de poarten fan de fêstingstêd Grins oan de noard- en de súdkant twa nije romme begraafplakken oanlein. Beide hiene streekrjochte haadleanen mei heaks dêrop rjochte sydpaden.
It begraafplak waard op hege sângrûn, part fan de Hûnsrich, oanlein. De sângrûn garandearre it fluch fergean fan de liken.
De hôven binne sober ynrjochte, hiel oars as bygelyks Père-Lachaise of de lettere Viktoriaanske tsjerkhôven. Dat paste better by de measte Grinslanners, dy't net fan pracht en preal holden. It ienige grutte grêfmonumint is dat fan de rike famylje fan W.A. Scholten. De stekken en it tsjinstgebou binne sober útfierd en de beplanting, in tal treurwylgen en bûkebeammen, is beheind holden.
It tsjerkhôf waard yn in stannemaatskippij yn gebrûk naam. Der is dêrom ek in "Eerste Klasse Eerste Rij" dêr't fral ealju kamen te lizzen.
It sintraal sette natuerstiennen toerfoarmige grêfmonumint fan de famylje Scholten, mei dêrûnder in grutte grêfkelder falt fan fierens op en beslacht 27 grêven. De bouhear, de yndustrieel Scholten woe it noch grutten hawwe, mar de 45 (guon boarnen hawwe it oer sels 55) plakken, dy't er by de bou yn 1882 yn 't sin hie, woe it gemeentebestjoer neat fan witte. It grêf is in ryksmonumint, lykas ek de opsichterswent by de yngong.
Seilmakker
thumb|De seilmakker, kopergravuere (1698) fan [[Christoph Weigel de Aldere]] thumb|In seilmakker oan 't wurk oan board fan in skip (1774) In seilmakker makket en reparearret seilen foar sylboaten, kites, hang gliders en seilen dy't brûkt wurde yn de arsjitektuer, of oare struktueren wêr't seil by brûkt wurdt. Oan 'e wâl wurket de seilmakker yn in seilmakkerij, allinne as mei oaren. Eartiids hiene grutte sylskippen meastentiids in seilmakker by de bemanning, dy't de seilen ûnderhâlde en reparearre.
Dat de seilmakkerij yn de bedelte rekke kaam fral trocht de opkomst fan de stoomskippen en de yntroduksje fan 'e ferbaarningsmotor op skippen. In protte seilmakkerijen giene sadwaane oer op it meitsjen fan produkten lykas dekseilen foar skippen en frachtweinen, mar ek fan sinneskermen.
Karl Jatho
thumb|Karl Jatho 1907/1908 yn syn twadekker Karl Jatho (Hannover, 3 febrewaris 1873 - dêre, 8 desimber 1933) wie in Dútsk pionier en útfiner en amtner yn de stêd Hannover.
Fan augustus oant ein novimber 1903 makke Jatho bytsje by bytsje langere flechten mei in trijedekker, letter twadekker, op de Vahrenwalder Heide bûten Hannover. Syn earste flecht, sûnder tsjûgen, wie mar oer 18 meters op sa'n 1 meter hichte. Jatho joech doe yn 't earstoan belies, hy skreau: 'Nettsjinsteande faak besykjen, slagget it my net en meitsje langere flechten of hegere flechten. Motor swak.'. Letter, mei in oare masine hie er mear súkses. Novimber 1903 helle er 60 meter op 3–4 meter hichte, ien moanne earder as de Bruorren Wright.
Hy stifte teffens in fleanskoalle en fleantúchfabryk, mar dat slagge net bot.
Christoph Weigel de Aldere
thumb|Christoph Weigel Johann Christoph Weigel, mear bekend as Christoph Weigel de Aldere (9 novimber 1654 – 5 febrewaris 1725), wie in Dútsk grafikus, keunsthanneler en útjouwer. Hy waard berne yn Redwitz, Egerland, Bohemen (Bohemen) en stoar yn Neurenberg yn de âldens fan 70 jier.
Boskgimzen
De boskgimzen of boskgemzen (wittenskiplike namme: Capricornis) foarmje in skaai fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e evenhoevigen (Artiodactyla), it ûnderskift fan 'e wjerkôgers (Ruminantia), it tuskenskift fan 'e hoarndieren (Pecora), de famylje fan 'e holhoarnigen (Bovidae), de ûnderfamylje fan 'e geiteftigen (Caprinae) en de tûke fan 'e boskgeitantilopen (Nemorhaedini). Fossilen fan boskgims-eftige bisten geane tebek oan yn it Let Plioseen, 2 oant 7 miljoen jier lyn. Saakkundigen binne fan betinken dat de ierste mienskiplike foarâlder fan 'e geiteftigen wierskynlik tige by tige op 'e moderne boskgimzen like hat.
Beskriuwing
De binne seis soarten boskgimzen, dy't oant resint as ûnderskaai oan it skaai fan 'e goarals (Nemorhaedus) tafoege waarden. Se komme foar yn Sintraal-, East- en Súdeast-Aazje, en libje almeast op rotsige berchskeanten, hoewol op in legere hichte as de goarals. De boskgimzen binne grutter, trager en minder linich as goarals, mar se kinne lykwols noch altyd prima op steile skeanten út 'e fuotten. Oars as goarals sette boskgimzen mei klieren oan 'e foarkant fan har eagen geurflaggen ôf om har territoarium te markearjen. Beide geslachten fan 'e boskgimzen hawwe in sik en hoarnen dy't faak koarter binne as de earen.
2017
Dit jier makket ûnderdiel út fan it desennium fan 'e 2010-er jierren.
Ilona Hoeksma
Ilona Hoeksma (Lúkswâld, 22 maaie 1991) is in Nederlânsk beropshurdfytster fan Frysk komôf. Yn 2017 ried se foar de Noarske hurdfytsploech Hitec Products. Fan 2018 ôf oan fytst se foar Parkhotel Valkenburg - Destil, krekt as tusken 2014 en 2016.
Yn maaie 2016 helle Hoeksma twa poadiumplakken yn de einritten fan de Sineeske rittekoersen Omgong fan Chongming en de Tour of Zhoushan Island. Twa dagen nei har 77e plak yn de La Course op de Champs-Élysées yn Parys, wûn hja de Profomgong fan Surhústerfean, nei twa jier twadde west te hawwen. Yn augustus waard se sânde yn de massasprint by de twadde etappe fan de Route de France. Under de sprint fan de tredde etappe foel se lykwols hurd mei in brutsen skouderbonke, fiif brutsen ribben en in klaplong fan gefolgen.
Palmares
2015 2016 2017
Fokker T.VIIIw
thumb|275px|In Fokker T.VIIIw yn tsjinst fan it [[320 Dutch Squadron RAF]] De Fokker T.VIIIw wie in yn 1938 fanwege de Nederlânske Marine Loftfearttsjinst troch Fokker ûntwurpen twamotorige torpedobommesmiter en ferkenner op driuwers (fan Duraluminium).
Hy wie ornearre foar sawol de Nederlânske kustferdigening as ek foar Nederlânsk-Ynje. De earste searjes waarden op de tradisjonele wize opboud: romp út staalbuis bespant mei linnen, houten fleugels, it rompfoarein en motorgondels út metaal. Der binne 36 fan boud dy't tsjinne hawwe by de Marine Loftfearttsjinst, de Luftwaffe en 320 Dutch Squadron RAF fan Coastal Command, stasjonearre yn Pembroke Dock yn Súd-Wales.
Sault Ste. Marie Stamme fan Tsjippewa Yndianen fan Michigan
De '''Sault Ste. Marie Stamme fan Tsjippewa Yndianen fan Michigan' (Ingelsk: Sault Ste. Marie Tribe of Chippewa Indians of Michigan; Odjibwe: Baawiting Anishinaabeg'') is in federaal erkende Yndiaanske stamme-organisaasje yn 'e Feriene Steaten, mei in eigen reservaat yn 'e steat Michigan. De namme fan 'e stamme is ûntliend oan 'e stêd Sault Ste. Marie, dêr't it haadkertier fêstige is, en moat útsprutsen wurde as [su: se:nt mə'ɹi:], likernôch: "sûû seent m'rii". De lânseigen namme foar de stamme (en de stêd) is yn it Odjibwe Bahweting (ek wol stavere as Bawating), dat "it Plak fan Gearkomste" betsjut. De Sault Ste. Marie Stamme is de grutste Yndiaanske stamme fan Michigan. De stamme moat net betize wurde mei de Bay Mills Yndianemienskip fan de Sault Ste. Marie Troep fan Tsjippewa, dat in hiel oare organisaasje is.
Skiednis
De foarâlden fan 'e hjoeddeistige Sault Ste. Marie Stamme hawwe al teminsten tûzen jier yn it gebiet fan 'e Grutte Marren taholden. De Sault Ste. Marie Stamme sels bestiet út mear as tweintich tradisjonele Odjibwe-troepen, dy't in skiednis fan hûnderten jierren hawwe en al bestiene doe't de earste Jeropeänen it gebiet fan 'e Grutte Marren berikten. It earste ferdrach tusken dy troepen en it regear fan 'e Feriene Steaten wie it Ferdrach fan Sault Ste. Marie fan 1820, wêrby't de Odjibwe 41,4 km² grûn oan 'e rivier de St. Marys oan 'e Amerikanen ôfstiene foar de bou fan Fort Brady.
By it Ferdrach fan Washington, út 1836, stiene de Odjibwe it noardlike part fan Neder-Michigan en it eastlike part fan Opper-Michigan oan 'e Feriene Steaten ôf yn ruil foar kontante betelling en it eigendomsrjocht fan 250.000 acres (1.012 km²) lân. Lykwols moasten hja tasjen hoe't blanke kolonisten harren yn 'e jierren dêrnei op dat lân nei wenjen setten sûnder har om 'e oerienkomsten mei de Yndianen te bekroadzjen. Yn 1855 sleaten de Odjibwe it Ferdrach fan Detroit mei de Amerikanen, wêrby't it oerbleaune lân ferdield waard ûnder Yndiaanske gesinnen, om te bewissigjen dat it yn Yndiaanske hannen bleau. Dêrmei gie harren erkenning as stamme lykwols ferlern.
Nei't yn 1934 ûnder it regear fan presidint Franklin D. Roosevelt de Wet op de Yndiaanske Reorganisaasje oannommen wie, wêryn't de lânseigen befolking fan 'e Feriene Steaten oanfitere waard om it eigen bestjoer te herfoarmjen en modernisearjen, kamen yn 'e 1940-er jierren guon Odjibwe fan 'e Suger Island-troep fan 'e Sault Ste. Marie Stamme gear en besleaten om te besykjen om harren federale erkenning werom te winnen. Dat wie net maklik, want dy lju wiene earm en leech-oplaat en hiene gjin politike stipe of ferstân fan 'e wurkwizen fan 'e Amerikaanske burokrasy. Likegoed krigen se foar it ferstân dat hoewol't harren foarâlden yn 'e njoggentjinde iuw harren formele stammestruktuer opjûn hiene, dat net betsjutte dat de stamme foar de Amerikaanske wet opholden hie te bestean. As se bewize koene dat sy de wetlike erfgenamten fan 'e oarspronklike Odjibwe-troepen wiene, koene se harren federale erkenning weromwinne, wat njonken selsbestjoer ek in protte rjochten, subsydzjes en belestingfoardielen opsmite soe.
Op 24 desimber 1953 waarden de Oarspronklike Troepen fan Tsjippewa Yndianen en Harren Erfgenamten (Original Bands of Chippewa Indians and Their Heirs) oprjochte, de foarrinder fan 'e Sault Ste. Marie Stamme. De leden wiene tweintich jier lang op 'e sneup yn argiven om histoaryske dokuminten en ynformaasje út folkstellings byinoar te bringen, foar't se begjin jierren santich einlings en te'n lêsten in petysje oanbiede koene oan it Buro fan Yndiaanske Saken (BIA) fan it Amerikaanske Ministearje fan Binnenlânske Saken. Fan gefolgen waarden de Oarspronklike Troepen fan Tsjippewa Yndianen en Harren Erfgenamten op 7 septimber 1972 wer federaal erkend, wêrnei't de namme fan 'e organisaasje feroare waard yn 'e Sault Ste. Marie Stamme fan Tsjippewa Yndianen fan Michigan. Op 17 maaie 1973 waard it lân fan 'e Sault Ste. Marie Stamme yn behear nommen troch it BIA, wêrnei't it op 20 febrewaris 1975 de status fan in Yndianereservaat krige.
Demografy
De leden fan 'e Sault Ste. Marie Stamme binne etnyske Odjibwe (Ojibwe), ek wol Tsjippewa (Chippewa) neamd, in grut Algonkwynsk folk dat yn it gebiet fan 'e Grutte Marren yn sawol de Feriene Steaten as Kanada libbet. De Sault Ste. Marie Stamme is ien fan 22 stamme-organisaasjes mei federale erkenning dy't de Odjibwe yn 'e Feriene Steaten fertsjintwurdigje. Neffens gegevens út 2015 hie de Sault Ste. Marie Stamme doe rom 44.000 leden, wêrmei't it ien fan 'e gruttere Yndiaanske stamme-organisaasjes fan 'e Feriene Steaten is en de grutste Yndianestamme fan 'e steat Michigan.
Yn 1972, doe't de stamme syn federale erkenning weromwûn, wie it ledetal folle leger, mar yn 1979 waard troch it stammebestjoer in resolúsje oannommen dy't it ek mooglik makke foar de leden fan 'e tradisjonele Mackinac-troep fan Odjibwe om lid te wurden fan 'e Sault Ste. Marie Stamme. Dêrmei waard doe it ledetal yn ien klap ferdûbele. In diel fan 'e Mackinac-Odjibwe (besteande út lju dy't net lid binne fan 'e Sault Ste. Marie Stamme) foarmet tsjintwurdich de Mackinac Troepen fan Tsjippewa en Ottawa Yndianen, dy't erkenning fan 'e steat Michigan genietet. Mear as 14.000 leden fan 'e Sault Ste. Marie Stamme wenje yn Neder-Michigan, en 11.000 dêrfan wenje binnen in omtrek fan 160 km (of 100 myl) fan Lansing, de haadstêd fan Michigan.
Reservaat
It reservaat fan 'e Sault Ste. Marie Stamme is it Sault Ste. Marie Yndianereservaat, dat yn noardlik Michigan op 'e eastlike punt fan it skiereilân Opper-Michigan leit, deun by de grins mei de Kanadeeske provinsje Ontario. It bestiet út in stikmannich net opinoar oanslutende perselen ferspraat oer Opper-Michigan, dy't opdield binne yn fiif dielen (units). It hat in totaal oerflak fan 7,1 km² (706,4 ha). In diel fan it reservaatlân leit binnen de beboude kom fan 'e stêd Sault Ste. Marie, dêr't ek it haadkertier fan 'e stamme fêstige is. Twatrêde part fan it reservaat leit yn Chippewa County (dêr't Sault Ste. Marie it haadplak fan is), benammen yn it plattelânsdistrikt Sugar Island Township, eastlik fan 'e stêd.
Bestjoer en foarsjennings
De Sault Ste. Marie Stamme hat in bestjoer dat bestiet út in stammeried en in foarsitter dy't beide mei geregelde tuskenskoften by demokratyske ferkiezings troch de stimberjochtige leden fan 'e stamme keazen wurde. De grûnwet fan 'e stamme datearret fan 'e hjerst fan 1975. De Sault Ste. Marie Stamme hat in eigen rjochtbank en in eigen plysjekorps, en jout in eigen krante út, Win Awenen Nisitotung, dat safolle betsjut as "dy't it goed foar it ferstân hat". Behalven dat it haadkertier yn 'e stêd Sault Ste. Marie fêstige is, runt de stamme dêr ek in klinyk foar syn leden. Soartgelikense kliniken wurde ûnderholden yn St. Ignace, Manistique, Munising, Newberry en Hessel.
Fierders wurdt troch it stammebestjoer sterk de klam lein op 'e beskikberheid fan ûnderwiis foar de Yndiaanske jongerein, en rikt de stamme stúdzjebeurzen út oan talintearre studinten (ûnder de eigen leden). De stamme hat ek meiholpen om 'e Joseph K. Lumsden Bahweting Anishnabe Public School Academy yn Sault Ste. Marie op te rjochtsjen, dy't yn 1998 omneamd waard ta eare fan Joseph K. Lumsden, in stammelieder fan 'e Sault Ste. Marie Stamme dy't de earste programma's op it mêd fan húsfêsting, ûnderwiis en sûnenssoarch foar de stammeleden opstelde. In oare ûndernimming fan 'e stamme is it Chi Mukwa ("Grutte Bear") Rekreaasjesintrum yn Sault Ste. Marie, dat twa iishokkybanen, in basketbalseal, in follybalseal, in aerobicskeamer en in fitness-sintrum omfettet. Fierders runt de stamme twa Midjim-supermerken, ien yn Sault Ste. Marie en ien yn St. Ignace, dêr't stammeleden koarting op benzine en sigaretten krije.
Lienfertaling
In lienfertaling of lienoersetting is in wurd of útdrukking dy't troch ien taal út in oarenien oernommen is troch it letterlike, wurd-foar-wurd-oersetten fan 'e betsjutting. Yn sokke gefallen hie de lienende taal yn 'e regel noch gjin eigen wurd foar it oangeande begryp, dat lykwols maklik werjûn wurde koe yn deselde foarm as wêryn't it al yn in oare taal foarkaam.