cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Abdij fan Middelburch
Skiednis
Yn 1127 stiften premonstratinzers fan it Antwerpske stift Sint-Michael in kleasterdelsetting yn Middelburch. Yn de rin fan de tiid waard de delsetting útboud ta in grut kleasterkompleks mei twa tsjerken. It kleaster besiet grutte stikken lân en groeide út ta it sintrum fan de macht yn Seelân. De lêste abt fan it kleaster waard sels de biskop fan it doedestiids nije bisdom Seelân. In grut part fan de kleastergebouwen gyng troch in brân yn 1492 ferlern, in twadde grutte brân skeinde benammen de twa tsjerken. Troch de weropbou nei brannen binne de hjoeddeiske kleastergebouwen benammen letgoatysk fan styl.
Yn 1940 rekke de abdij troch kriichshannelingen slim skansearre. De weropbou duorre oant 1965.
Kleastertsjerken
Súdlik fan de kleastergong binne de twa tsjintwurdich protestantske tsjerken: de Koertsjerke mei de monumintale tsjerketoer (Lange Jan) en de Nije Tsjerke. De tsjerken wurde ek mei Abdijtsjerke oantsjut.
Poutsmastate
thumb|Poutsma yn 2010 Poutsmastate lei bewesten Wierum yn de gemeente Dongeradiel. Op it stateterrein stiet in pleats.
Yn it doarp Wierum binne de midsiuwske goederen minder maklik nei te gean as yn oare doarpen. Nei alle gedachten wienen de dykslêsten hjir sa heech, dat gjin floreenbelesting betelle hoegde te wurden. Dêrtroch ûntbrekke floreenkohieren en is de keppeling oan it kadaster dreech te meitsjen. It wichtichste hûs yn Wierum wie Ytsmastate. Dêrneist wie Poutsma in belangryk goed.
Op Poutsma sil yn 1423 Jilt Poptsma Kotrahusim wenne hawwe, dus Jilt Poptsma te Koaterhuzen. In ferdiedigbere stins wurdt op Poutsma net neamd. Yn de 15e iuw wie dey der mooglik wol, want yn de oarkunde fan 1423 is sprake fan in fete, dêr't ek deaden by foelen (sjoch ek Elinga en Tyallema yn Hantumhuzen)
Powtsma sate, 69 pûnsmiet grut, waard yn 1511 troch de ealman Ritske Boelema oan Botte Powtsma ferpachte. Yn syn testamint omskreau hy it goed as in zaete lants leggende te Wierum in Dongerdeel westerzyde der Pasens, hetende to Poulsma, met alle zyn heerlicheyt ende gewalt. Fia de Maria Minnema en har man Tiete Baerdt, tsjerkefoud te Wierum en harren soan Sybrant Sjoerds Baerdt fererve it goed op Tammerus Gerardi, yn 1640 predikant te Drylts, troud mei erfdochter Eelckien Sybrandts Baerdt. Tammerus waard de stamfaar fan de famyljes Poutsma en Fan Poutsma. Maria Minnema, de húsfrou fan Tiete Baerdt, tsjerkefoud te Wierum, waard yn 1579 yn itselde grêf as Ritske Boelema begroeven. (Grêfskriften Ljouwert, 39-40. Sjoch foar Baerdt en Poutsma: Heerma van Voss en Osinga, "Baerdt", yn De Nederlandsche Leeuw 1930. Syn wapen ûntliende Tammerus Gerardi diels oan dat fan syn skoanheit Baerdt; sjoch ek yn it Wapenboek Hesman yn: Genealogysk Jierboekje 1993, side 55).
Nettsjinsteande dat sy soannen hienen fererve de state yn froulike line fia harren dochter Oedtie Tammeri Baerdt Poutsma. Se troude mei Johannes Nicolai dy't in heul skoft nei syn houlik mei Oedtie har famyljenamme oannom. Mooglik omdat se yn besit fan Poutsmastate kamen. Yn 1698 wie harren soan dr. Petrus Johannes Poutsma eigener. Petrus wie sûnt 13 juny 1672 abbekaat foar it Hof fan Fryslân, klerk, kommys finansjen en fan 1705 - 1713 rintmaster fan it Sint Anthony Gasthûs te Ljouwert. Hy wie troud mei Saapke Meyerts fan Haersma út Eastermar, berne op Haersmastate dêre.
Yn 1830 lei om it persiel bewesten de pleats in brede grêft. It is net bekend út hoeke tiid dy datearre.
Henri Roorda
Henri Philippe Benjamin Roorda van Eysinga (Brussel, 30 novimber 1870 – Lausanne, 7 novimber 1925) wie in Frânsktalich Switsersk publisist fan Nederlânsk-Frysk komôf, soan fan de anargist Sicco Roorda van Eysinga, dy't fan 1872 ôf yn Clarens, oan de Mar fan Sjenêve, as frijwillich balling tahold.
Roorda wie yn beheind fermidden bekend as auteur fan krityske geskriften oer ûnderwiisfernijing. Under de skûlnamme Balthasar skreau er satiryske stikken yn dei- en wykblêden. Hy waard it meast bekend fan it boekje Mon Suicide, dat yn 1926 ferskynde, in skoftke nei't er himsels tekoart dien hie. Henri Roorda jildt as de grutste humorist fan Frânsktalich Switserlân.
Lausanne hat sûnt 2003 in Association des Amis de Henri Roorda. Nei it earste Samle Wurk-útjefte yn 1969, ferskynde yn 2011 in nije, útwreide twadde edysje.
Blauwestêd (projekt)
280px|thumb|It Blauwestêd-projekt (2011-2012) 280px|thumb|It ynfosintrum, dat wol de Reade Rûp, neamd waard. It waard yn 2013 sloopt Blauwestêd (Nederlânsk: Blauwestad) is in projekt foar it ûntwikkeljen fan in gebiet yn it easten fan 'e provinsje Grinslân. It gebiet leit yn de gemeente Aldamt en yn de regio it Aldamt. It projekt leit tusken de plakken Wynskoat, Beerta, Midwolda, Oostwold, Finsterwolde en Scheemda. Ta it projekt heart it nije doarp Blauwestêd mei likernôch 700 ynwenners.
It projekt
It projekt bestiet út de folgjende parten:
Skiednis
It gebiet wie oarspronklik in lânbougebiet en stie ek wol bekend as de "Nôtrepublyk". De lêste jierren waard de wurkleazens grutter troch de meganisaasje yn de lânbou. Hieltyd mear minsken teagen út it gebiet wei en sadwaande waard it in krimpregio. Om it gebiet fan it Aldamt en it Reiderlân yn libben te hâlden, waarden der yn de tachtiger en njoggentiger jierren ferskate plannen makke. Sa moast der in stik lân ûnder wetter setten wurde en meitsje in nije mar. Om de mar hinne soene huzen, mooglikheden foar rekreaasje, bosken en natuer komme moatte. Ynearsten moast it plan him oant yn Dútslân útstrekke. Der bliek net tefolle belangstelling foar te wêzen en yn Dútslân alhielendal net. It plan waard beheind yn it gebiet tusken de plakken Wynskoat, Beerta, Midwolda, Oostwold, Finsterwolde en Scheemda. Dy plakken moasten, sis mar, as in oaniensletten blauwe stêd om in mar hinne komme te lizzen. De mar moast ferbûn wurde mei it Wynskoaterdjip en moast foar it bergjen fan ekstra wetter ynset wurde. De mar moast likernôch like grut wurde as de Snitsermar.
De provinsje Grinslân, de doetiidske gemeenten Wynskoat, Scheemda en it Reiderlân (dy't yn 2010 gearfoege waarden ta de nije gemeente Aldamt) setten yn 'e mande mei útfierders Koop Tjuchem, Ballast Nedam en BAM útein mei de útfiering fan it projekt. Yn 2005 iepene keninginne Beatrix de kraan en koe it wetter de Aldamtmar yn rinne.
It plan betearde lykwols faai. De belangstelling wie net te grut, de ferkeap fan grûn fan huzen gie hiel stadich. Ek kaam it projekt negatyf yn 'e media. Doe't de huzemerk yn 2009 tebekrûn, wiene de rapen gear. It plan like op in mislearring út te rinnen en de útfieringspartners ferlearen it betrouwen en stapten derút. Sa bleaune de provinsje Grinslân en de gemeente Aldamt mei de brot sitten.
Hjoeddeiske tastân
Sûnt it bystellen fan it projekt yn 2015 rint it wer better mei de Blauwestêd. Njonken kavels foar riante frijsteande wenten waard der ek ynsetten op projektmjittige frijsteande wenten. Dy wenten waarden oanbean yn de dielplannen De Wei en Havenkwartier. Fierder is der úteinset mei de bou fan âldhollânske wenten by de havenkom yn it Havenkwartier. Dy nije oanpak hie súkses, yn 2018 wiene der 31 wenten ree yn Blauwestad en oant 1 oktober 2019 waarden der al 70 boufergunnings útjûn troch de gemeente Aldamt. Op 1 juli 2019 hie Blauwestêd likernôch 700 inwoners.
Daan Breeuwsma
Daan Breeuwsma (It Hearrenfean, 29 desimber 1987) is in Fryske shorttracker. Yn 2014 die er mei oan de Olympyske Winterspullen.
Tsjerke op 'e Hichte
De Tsjerke op 'e Hichte is ien fan de twa tsjerkegebouwen fan de protestanske gemeente fan Wolvegea, gemeente Weststellingwerf. De oare tsjerke fan de gemeente is Ane Nauta's Ichtustsjerke, de eardere grifformearde tsjerke dy't ek oan de Tsjerkestrjitte stiet. De herfoarme en de grifformearde gemeente fan Wolvegea binne sûnt 1 jannewaris 2011 ta ien gemeente fusearre. De protestanske gemeente bliuwt beide tsjerken brûken.
Skiednis
De tsjerke waard yn 1646 as sânde tsjerke op de terp boud yn opdracht fan grytman Dirk van Baerdt, nei't de foargonger ferwoastge wie. Oan de ûnderste dielen fan de muorren is te sjen dat by de bou âldere dielen fan de foargonger op 'e nij brûkt waarden. Dy foargonger wie noch yn de roomske tiid boud en oarspronklik oan Marije Magdalena wijd.
Yn 1853 baarnde de toer fan de ienskepige tsjerke foar in part út. It boppeste diel fan de toer waard doe fernijd. De houten opbou mei in ynsnuorre spits datearret fan 1894. De lûken fan de ramen fan de tsjerke binne yn 1986 tafoege.
Oargel
Yn 1732-1733 boude Johann Michaell Schwartzburg yn opdracht fan grytman Duco fan Haren in nij oargel foar de tsjerke. Tsjintwurdich is it Wolvegeaster oargel it âldste bewarre bleaune ynstrumint fan de oargelbouwer. Oare Fryske oargels van Schwartzburg binne te finen yn de tsjerken fan Burchwert, Moarre en de Waalske tsjerke fan Ljouwert. It iken front yn de Loadewyk XIV-styl draacht ryk fykwurk fan Jacob Sydses Bruinsma. It ynstrumint ûndergyng yn de rin van de tiid in soad feroarings, mar by de restauraasje fan de jierren 1960 krige it oargel fan Flentrop Oargelbou út Saandam de oarspronklike disposysje werom.
Jurjen van der Kooi
Jurjen van der Kooi (Hurdegaryp, 22 desimber 1943 – Drachten, 4 septimber 2018) wie in Frysk universitêr dosint en folklorist. Hy waard rûnom erkend as autoriteit op it mêd fan folksferhalen út Fryslân, Noard-Nederlân en dielen fan noardlik Dútslân.
Libben en karriêre
Van der Kooi waard yn 1943 berne yn Hurdegaryp. Hy studearre letterkunde en wie oant syn pinsjoen yn 2004 haaddosint en associate professor folkskunde en orale literatuer oan 'e Ryksuniversiteit Grins. Yn dy hoedanichheid wied er ek aktyf as wittenskiplik ûndersiker fan folksferhalen út Noard-Nederlân, East-Nederlân en dielen fan noardlik Dútslân.
Hy promovearre yn 1984 cum laude op Volksverhalen in Friesland: Lectuur en Mondelinge Overlevering. It sintrale punt fan dat proefskrift wie Van der Kooi syn stelling dat in soad folksferhalen net iuwenlang fan âlder op âlder oerlevere binne, mar eins faak weromgeane op (skriftlike) publikaasjes út 'e njoggentjinde iuw dy't yn neifertelde foarm oerlevere binne. Yn 1997 waard him de Europäische Märchenpreis takend, en yn 2004 krige er fan 'e Ostfriesische Landschaft it Totius Frisiae Siegel foar syn hiele oeuvre.
Choei Sato
(15 april 1951) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Furukawa Electric.
Harbor Springs (Michigan)
Harbor Springs is in stêd yn Emmet County, yn it noarden fan 'e Amerikaanske steat Michigan. It leit oan 'e noardkust fan it Neder-Michigan, oan 'e Little Traversebaai, dy't ûnderdiel útmakket fan 'e Michiganmar, ien fan 'e Grutte Marren. Simmerdeis is Harbor Springs in populêr wettersportoard. De natuerlike haven fan Harbor Springs foarmet in baai yn 'e baai, wêrfan't de yngong oanjûn wurdt troch de Little Traverse-fjoertoer. Neffens in offisjele skatting út 2012 hie Harbor Springs doe in befolking fan 1.200 minsken.
Jurjen van der Kooi
Libben en karriêre
Oars as bgl. Dam Jaarsma en Ype Poortinga teach Van der Kooi der net mei in bânrecorder op út om eigenhannich folksferhalen fêst te lizzen, mar bestudearre er folksferhalen dy't al troch oare fêstlein wiene. Syn wichtichste ferstjinste wie dêrby it sammeljen en kategorisearjen fan folksferhalen, folksrimen en seispreuken út Noard-Nederlân, East-Fryslân en Noard-Fryslân. Van der Kooi beskôge folksferhalen as in mienskiplik kultuerbesit, dêr't út ôflaat wurde kin hoe't de minsken foarhinne libben en hoe't de maatskippij him troch de jierren hinne ûntjûn hat.
Harbor Springs (Michigan)
Harbor Springs hjoed de dei
De ôfstammelingen fan 'e oarspronklike bewenners libje noch altyd yn it gebiet en foarmje hjoed de dei de federaal erkende Little Traverse Bay Troepen fan Odawa Yndianen. Dy organisaasje hat syn haadkertier yn Harbor Springs en in kasino yn it deunby leine Petoskey.
Ien fan 'e meast promininte ynwenners fan Harbor Springs wie de útfiner Ephraim Shay (1839-1916), de ûntwerper fan 'e Shay-lokomotyf. It tipelsinnige, seishoekige hûs dat de man yn it sintrum fan Harbor Springs sette leit, stiet noch altyd, en is no in nasjonaal monumint dat opnommen is yn it Amerikaansk Nasjonaal Register fan Histoaryske Plakken. De pleatslike legere skoalle is nei Shay ferneamd.
Jurjen van der Kooi
Libben en karriêre
Fan 'e hân fan Van der Kooi ferskynden in protte publikaasjes, wêrûnder De Nachtmerje fan Rawier, dêr't er in stikmannich Fryske sêgen oer it boppenatuerlike yn gearbrocht, en De Wiete Poes, dêr't er tegearre mei Douwe Kootstra in rige skabeljeuze folksferhalen yn sammele dy't út 'e measte oare boeken weilitten wiene. Van der Kooi kaam yn 2018 yn Drachten te ferstjerren, yn 'e âlderdom fan 74 jier.
Harbor Springs (Michigan)
Harbor Springs hjoed de dei
In oar ynteressant gebou is it Douglas House, oan 'e kust fan 'e Little Traversebaai, dat yn 1973 boud waard nei in ûntwerp fan 'e foaroansteande arsjitekt Richard Meier, en dat yn 2007 troch it Amerikaansk Ynstitút fan Arsjitekten útornearre waard as ien fan 'e 150 favorite bouwurken fan 'e Feriene Steaten.
Demografy
Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Harbor Springs yn 2012 in befolking fan 1.200 minsken. Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Harbor Springs 32,2% âlder as 65 jier en 15,7% jonger as 18 jier. Fierders bestie 47,3% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst yn 2000 6,8% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe, ynkl. 9,8% fan 'e leeftydskategory fan boppe de 65 jier.
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 91,3% blanken; 4,8% Aziaten; 0,8% Yndianen; 0,7% Latino's; 0,3% swarten; 2,1% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Klimaat
Harbor Springs hat in fochtich lânklimaat, mei waarme, koarte simmers en kâlde oant ekstreem kâlde winters. By 't winter kin der samar in pear hûndert sm snie falle. Simmerdeis, lykwols, is it der tige oangenaam, en sadwaande is it in populêre wettersportbestimming.
Jurjen van der Kooi
Wurk
(in kar)
Ben Clark
"Ben Clark" of "Benjamin Clark" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Sjitferbod
In sjitferbod (miskien bekender ûnder de Nederlânsktalige term staakt-het-vuren) is in tydlike en faak geografysk beheinde ûnderbrekking yn oarlochfiering, wêrby't de (of guon fan de) stridende partijen beslute om offinsive aksjes op te skoarjen. In sjitferbod is net itselde as in wapenstilstân (of bestân), dat in folle formelere oerienkomst is, dy't oer it algemien foar it hiele gebiet jildt dêr't oarlochfierd wurdt. In sjitferbod kin wol in earste stap wêze dy't liedt nei in algemienere wapenstilstân en dêrwei úteinlik ta frede.
Jody Scheckter
Jody David Scheckter (East-Londen (Oos-Londen), 29 jannewaris 1950) is in earder Súd-Afrikaanske autokoereur. Hy berikte it hichtepunt fan syn kariêre yn 1979, doe't hy Formule 1 wrâldkampioen waard.
Meljean Brook
Libben
Brook waard yn 1977 berne yn Dallas, yn 'e Amerikaanske steat Oregon. Hja folge in oplieding Ingelske taal- en letterkunde oan 'e Steatsuniversiteit fan Portland, dy't hja ôfsleat mei it beheljen fan in bachelortitel. Yn 2005 publisearre Brook har earste novelle, mei as titel Falling for Anthony, nei't boekeredaktrise Cindy Hwang fan 'e útjouwerij Berkley Books kontakt mei har opnommen hie. Dyselde hie nammentlik ferskate fanfiksjewurken lêzen dy't Brook op in ynternetfoarum pleatst hie.
Brook skriuwt útslutend fantasyliteratuer. Se hat benammen súkses hân mei de Guardian-searje en de Iron Seas-searje. De Guardian-searje heart ta it subsjenre fan 'e urban fantasy, fermongen mei romantyk. De Iron Seas-searje is sawol steampunk as alternate history (op 'e nij yn kombinaasje mei romantyk), wêryn't it Mongoalske Ryk sawol Jeraazje as Afrika ferovere hat mei oarlochsmasines en nanotechnology. Yn 'e roman The Iron Duke wurdt Ingelân fan 'e útlânske besetting befrijd troch it titelpersonaazje.
Petoskey (Michigan)
Petoskey is in stêd yn it noarden fan 'e Amerikaanske steat Michigan. It is it haadplak fan Emmet County, en hie neffens in offisjele skatting út 2012 doe in befolking fan 5.700 ynwenners. Petoskey leit oan 'e noardkust fan it Neder-Michigan, oan 'e Little Traversebaai, dy't ûnderdiel útmakket fan 'e Michiganmar, ien fan 'e Grutte Marren. Simmerdeis is it in populêr wettersportoard.
Skiednis
De omkriten fan Petoskey waarden oarspronklik bewenne troch Ottawa-Yndianen. De earste Amerikaanske kolonisten yn it gebiet ferneamden harren delsetting yn 'e earste helte fan 'e njoggentjinde iuw nei it pleatslike Ottawa-opperhaad Ignatius Petosega (1787-1885), dy't it oarspronklike Yndiaanske doarp stifte hie. Ek de nuveraardige stiennesoarte dy't lokaal fûn wurdt, de Petoskey-stien (de 'steatsstien' fan Michigan), is nei it opperhaad ferneamd.
Petoskey wie ek it plak dêr't yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw eltse dei op 'e nij by grutte jachtpartijen 50.000 trekdowen deade waarden. Dat late úteinlik ta it folsleine útstjerren fan dy fûgelsoarte oan it begjin fan 'e tweintichste iuw. De steat Michigan hat ta betinking fan dat jammerdearlik foarfal in histoaryske plakette te Petoskey pleatst, dêr't ek melding op makke wurdt fan 'e lêste grutte nêstkoloanje fan trekdowen by Crooked Lake, yn 1878. Ien jager soe yn dy tiid eigenhandich in miljoen trekdowen om hals brocht hawwe en dêrmei $60.000 fertsjinne hawwe (yn hjoeddeisk jild $1 miljoen).
Demografy
Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Petoskey yn 2012 in befolking fan 5.707 minsken. Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Petoskey 16,1% âlder as 65 jier en 19,4% jonger as 18 jier. Fierders bestie 39,2% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst yn 2000 12,0% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe.
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 89,8% blanken; 4,7% Yndianen; 1,9% Latino's; 0,7% swarten; 0,4% Aziaten; 2,5% oaren of fan mingd etnysk komôf.
De Yndiaanske mienskip fan Petoskey bestiet út likernôch 270 minsken. Mei 4,7% meitsje dy yn 'e stêd in boppegemiddeld heech befolkingsoandiel út. Hja binne foar it meastepart etnyske Ottawa, in Algonkwynsktalich folk, dat nau besibbe is oan 'e Odjibwe, dy't ek yn it gebiet fan 'e Grutte Marren libje. De pleatslike Ottawa hearre almeast ta de federaal erkende Little Traverse Bay Troepen fan Odawa Yndianen, dy't syn haadkertier deunby yn Harbor Springs hat en yn Petoskey in kasino runt.
Klimaat
Petoskey hat in fochtich lânklimaat, mei waarme, koarte simmers en kâlde oant ekstreem kâlde winters. Yn july en augustus, de waarmste moannen, is de trochsneed temperatuer oerdeis 24 °C, en yn febrewaris, de kâldste moanne, is dat –2 °C. (mei in trochsneed nachttemperatuer fan –11 °C). Petoskey kriget jiers trochinoar 797 mm delslach.
Tsjerke fan de Ikoan fan de Mem Gods (Saratov)
De Tsjerke fan de Ikoan fan de Mem Gods (fan it type "Fersêftsje myn lijen"; Russysk: Храм в честь иконы Божией Матери "Утоли моя печали") is in russysk-otterdokse tsjerke yn Saratov, Ruslân. De tsjerke waard tusken 1904 oant 1906 by it paleis fan de biskop boud yn it sintrum fan de stêd en is tsjintwurdich ien fan de monuminten fan de stêd.
Skiednis
De tsjerke waard as hûskapel foar de biskop troch de russyske arsjitekt Pjotr Mitrofanovitsj Zibin boud. De bou fan de tsjerke, mei mar ien alter, sette útein yn 1904 en waard foltôge yn 1906. De deistige tsjinsten yn de tsjerke waarden fersoarge troch de bruorskip fan it biskoplike paleis, dy't oan it begjin fan de 20e iuw 16 muontsen en 13 novisen telde. Yn de Sovjet-tiid waard de tsjerke net ôfbrutsen en foar it measte yn de oarspronklike steat holden, mar lykas in soad oare tsjerken yn Ruslân krige it gebou in oare funksje en tsjinne it gebou yn dy tiid as it planetarium fan Saratov.
Yn de jierren 1960 waarden yn opdracht fan de oerheid de kristlike symboalen fan de tsjerke ferwidere, mar yn 1965 tsjinnen aartsbiskop Pimen en de biskop fan Saratov-Volgograd in fersyk yn om de tsjerke op kosten fan de Russysk-Otterdokse Tsjerke te restaurearjen. De autoriteiten wiene ferbjustere oer it útstel; yn dy tiid wie it renovearjen fan eardere tsjerkegebouwen taboe en it ûnfoege útstel om tsjerklike stipe waard dan ek ôfwiisd. Mar de brieken dochs oare tiden oan en der wie beweging yn de hâlding foar de tsjerken oer. Sa joech it Utfierend Komitee dochs opdracht om wat kosmetyske reparaasjes oan it planetarium út te fieren. De earste sekretaris fan it regionale partijkomitee A.I. Sjibaev ferliende sels op eigen manneboet tastimming om de krusen fan de draaide sipels werom te setten. Mei de rekonstruksje fan de sipel op de spits waard letter ek it fergulde krús op it heechste punt fan de tsjerke werom set. Sûnt dy tiid is de tsjerke ien fan de toeristyske attraksjes fan Saratov.
Weromjefte
Yn 1990 folge de weromjefte fan de tsjerke oan it bisdom. It bisdom liet in oan Sergius fan Radonezj wijde sydkapel tafoegje om dêr it alter fan it oan it begjin fan de jierren 1960 sletten seminaarje ûnder te bringen. It ynterieur waard opknapt en renovearre en in nije klokketoer waard tafoege.
Yn de jierren 2004-2008 folge in grutte restauraasje fan de tsjerke. De tsjerke krige in ikonostaze yn âldrussyske styl en in nij doopfont dêr't neffens de otterdokse tradysje yn ûnderdompele wurde kin. Ek waard it ferwulft rekonstruearre en binne de spitsen mei koper belein.
De bibleteek fan de parochy is ien fan de bêste fan it hiele bisdom Saratov en hat sa'n 8.500 titels.
Akira Nishino
(7 april 1955) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Hitachi.
Scarif
Scarif is in fiktive planeet út 'e Star Wars-franchise, dy't yntrodusearre waard yn 'e film Rogue One: A Star Wars Story (2016). Scarif makket diel út fan it planetestelsel mei deselde namme fan 'e sektor Abrion, yn 'e Bûtenrâne fan it Stjerrestelsel. It is in terrestryske planeet mei in diameter fan 9.112 km en gjin inkele eigen moanne. Op it oerflak hearsket in tropysk klimaat. De planeet bestiet foar it meastepart út oseaan, mei hjir en dêr in mei wielderige plantegroei oerdutsen arsjipel fan fulkanyske eilannen, dy't wite sânstrannen oan 'e kust hawwe.
Op Scarif is gjin lânseigen yntelliginte soarte bûtenierdske wêzens ta ûntwikkeling kommen. De wrâld is in basis fan 'e striidkrêften fan it diktatoriale Galaktysk Keizerryk, dêr't in romteskipswerf, trainingsfasiliteiten foar stoarmtroepers en it Keizerlik Argyfkompleks fêstige binne. Scarif leit sadwaande yn in militêre útslutingssône, dêr't de tagong ferbean is foar lju dy't der neat te sykjen hawwe. De Keizerlike Striidkrêften hawwe de hiele planeet omsletten mei in ûntrochkringber enerzjyskyld, dêr't mar ien poarte yn sit dy't iepene en sletten wurde kin.
Yn Rogue One: A Star Wars Story wurdt de planeet ynfiltrearre troch in team fan it Rebelleferbûn, dêr't û.o. de krimineel Jyn Erso, de rebel Cassian Andor, de werprogrammearre Keizerlike oarlochsandroïde K-2SO, de piloat Bodhi Rook, de Beskermer fan 'e Whills Chirrut Îmwe en de hierling Baze Malbus diel fan útmeitsje. Wylst de oaren by wize fan ôfliedingsmaneuver in wraam dogge op it Keizerlik garnizoen, kringe Jyn, Cassian en K-2SO it argyf binnen, dêr't se de blaudrukken stelle fan 'e Deadsstjer. Dat is in nij Keizerlik massaferneatigingswapen yn 'e foarm fan in bolfoarmich romtestasjon ter grutte fan in lytse moanne, dat beskikt oer in superlaserkanon sa krêftich, dat der hiele planeten mei ferdylge wurde kinne.
Hoewol't it hiele team by de wanhopige misje komt te sneuveljen, slagget it harren om 'e blaudrukken troch te stjoeren nei de rebellefloat. Neitiid ferskynt boppe Scarif de Deadsstjer, ûnder befel fan grut-moff Wilhuff Tarkin, dy't in skot mei lege yntinsiteit op 'e planeet ôfsjitte lit. Dêrby wurdt it argyfkompleks (te let) ferneatige, mar de konsintrysk útwreidzjende skokweagen ferdylgje al it libben op it planeetoerflak.
De sênes bûtendoar op Scarif waarden opnommen op 'e eilannen Gan en Baresdhoo fan it atol Laamu, yn 'e Malediven. Ek op 'e loftmachtbasis RAF Bovington, yn Ingelân, waarden inkele sênes opnommen dy't plakfûnen op 'e planeet, en it metrostasjon Canary Wharf yn Londen die tsjinst as de binnenkant fan it argyfkompleks.
Minnistetsjerke (Terherne)
De Minnistetsjerke is in tsjerkegebou yn Terherne, gemeente De Fryske Marren, yn de provinsje Fryslân.
De kânsel is oan 'e westkant. De tsjerke krige earst yn 1907 in oargel fan Maarschalkerweerd & Zoon. It waard yn 1940 ferfongen troch in oargel út 1917 fan de firma Standaart dat ôfkomstich wie út de tsjerke fan Hidaard. It gebou hat sûnt 2008 gjin tsjerkefunksje mear. It is yn gebrûk as winkel.
Der stiet in tinkteken út 1922 foar de tsjerke ta eare fan de minnistepredikant H.G. Dornseiffen († 1922).
Damon Hill
Damon Graham Devereux Hill (Londen, 17 septimber 1960) is in earder Britsk autokoereur. Hy is de soan fan twafâldich Formule 1-wrâldkampioen Graham Hill. Damon Hill waard sels wrâldkampioen Formule 1 yn 1996.
Ytsmastate
Ytsmastate, ek: Scheltemastate (Wierum) lei westlik fan Wierum, gemeente Dongeradiel, nei alle gedachten healwei it doarp en Poutsmastate. Fan de stins/state is neat werom te finen, sels gjin fûneminten. It staterrein is no boulân.
Yn it doarp Wierum binne de midsiuwske goederen minder maklik nei te gean as yn oare doarpen. Nei alle gedachten wienen de dykslêsten dêr sa heech, dat gjin floreenbelesting betelle hoegde te wurden. Dêrtroch ûntbrekke floreenkohieren en is de keppeling oan it kadaster in drege saak. It wichtichste hûs yn Wierum wie Ytsma. Dêrneist wie Poutsma in belangryk goed.
Heroyske fantasy
Heroyske fantasy of heroic fantasy, ek heldhaftige fantasy, is in subsjenre fan 'e fantasy, dat koartsein bestiet út ferhalen oer helden tsjin 'e eftergrûn fan in fantasydekôr. Dêrby is de protagonist faak inkeld tsjin wil en tank in foarfjochter fan it goede en/of is hy of sy fan nederich komôf, al is it mooglik dat hy/sy keninklike (foar)âlden hat mar dat sels net wit. Troch foarfallen dêr't de protagonist gjin ynfloed op hat, wurdt hy of sy dan ornaris twongen om in posysje fan grutte ferantwurdlikheid yn te nimmen. Dêrby wurdt syn of har wisberettens ferskate kearen en op ferskate manearen op 'e proef steld, faak sawol geastlik as lichaamlik. Hoewol't heroyske fantasy in protte gemien hat mei sword and sorcery, in oar subsjenre fan 'e fantasy, ûntbrekt hjir it útwrydske elemint (de franje en sier) dêr't sword and sorcery troch karakterisearre wurdt.
De moderne heroyske fantasy giet foar in grut part werom op it wurk fan 'e Amerikaanske skriuwer Robert E. Howard oer de held Conan de Barbaar. Oare auteurs dy't wurk fan it heroyske fantasy-subsjenre produsearre hawwe, binne bygelyks William Morris, Eric Rücker Eddison, Evangelina Walton, T.H. White en C.S. Lewis. Pas nei't J.R.R. Tolkien mei syn The Lord of the Rings fantasy as sjenre foargoed op 'e kaart set hie, begûn it subsjenre fan heroyske fantasy fêste foarmen oan te nimmen. The Lord of the Rings heart sels trouwens net ta heroyske fantasy, ek al komme der genôch helden yn dat wurk foar. De oerhearskjende striid tusken en goed en kwea yn in folslein optochte wrâld karakterisearje Tolkien syn magnum opus lykwols as in wurk dat ta it subsjenre fan 'e hege fantasy heart.
Fan 'e 1970-er jierren ôf oefenen de Star Wars-films, dy't men omskriuwe kinne soe as heroyske fantasy yn in science fiction-dekôr, in oansjenlike ynfloed út op 'e heroyske fantasy-literatuer. Fan 'e 1980-er jierren ôf begûnen beskate skriuwers, lykas George R.R. Martin, Robert Jordan en Robin Hobb, de skiedslinen tusken helden en smjunten yn 'e heroyske fantasy te ferdizenjen troch har neat fan dy kategoryen oan te lûken. Yn har duology The Sundering gie Jacqueline Carey noch in stap fierder troch in 'kweade' god en syn leger as de protagonisten te nimmen yn in omdraaiïng fan it wurk fan Tolkien. Yn The Sundering komme de haadpersoanen net as ynherint boasaardich nei foarren, mar ynstee as de slachtoffers fan ferrie en fan harren eigen minne karren út it ferline. Sels de god fan it 'kwea' is dy rol optwongen troch de grutskens fan syn broer. Oan 'e oare kant blike de krêften fan it 'goede' arrogant, neargeastich en fûnemintalistysk yn har oertsjûgings te wêzen.
Oare skriuwers holden sterk oan it oarspronklike stramyn fan 'e heroyske fantasy fêst. In foarbyld dêrfan wie de Ingelske auteur David Gemmell, dy't mei syn romans oer de bileman Druss in held fan it âlde stimpel op it toaniel brocht. Wer oaren fermongen it sjenre mei humor. Sa kin in grut diel fan 'e Discworld-rige fan 'e Britske skriuwer Terry Pratchett beskôge wurde as in parody op 'e heroyske fantasy. Dêrby wurdt ûnder mear it personaazje Cohen de Barbaar yntrodusearre.
Wapenstilstân
In wapenstilstân of in bestân is in formele, juridysk binende oerienkomst tusken de (of guon fan de) stridende partijen yn in oarloch of oar wapene konflikt (lykas in opstân of in boargeroarloch), wêrby't dy partijen ôfsprekke om 'e fijannichheden te beëinigjen. In wapenstilstân is net itselde as in frede, mei't de beëiniging fan 'e fijannichheden faak mar fan tydlik aard is. Wol kin it sluten fan in wapenstilstân in stap yn 'e rjochting fan frede wêze. In wapenstilstân moat fierders net betize wurde mei in sjitferbod (Nederlânsk: staakt-het-vuren), dat in folle ynformelere ûnderbrekking fan 'e fijannichheden is, dy't him likernôch ta in wapenstilstân sa't in wapenstilstân him ta in frede ferhâldt.
As in wapenstilstân lang oanhâldt of liedt ta it sluten fan frede, wurdt it yngean fan 'e wapenstilstân oer it algemien beskôge as de ein fan 'e oarloch. Sa rekkenet men ornaris dat de Earste Wrâldoarloch duorre fan 28 july 1914 oant 11 novimber 1918, doe't it Bestân fan Compiègne fan krêft waard. Dat pas mei de Frede fan Versailles, op 28 juny 1919, formeel in ein oan 'e oarloch kaam, wurdt dêrby bûten beskôging litten. Krektsa wurdt ornearre op 27 july 1953 mei it sluten fan 'e Koreaanske Wapenstilstânsoerienkomst in ein kaam oan 'e Koreaanske Oarloch. In fredesferdrach dat definityf in ein oan dat konflikt makket, is lykwols anno 2018 noch altyd net sletten. In oar bekend foarbyld fan in wapenstilstân is it Tolvejierrich Bestân, dat fan 1609 oant 1621 in ûnderbrekking foarme yn 'e Tachtichjierrige Oarloch (1568-1648).
Illinois- en Michigankanaal
thumb|It Illinois- en Michigankanaal by Seneca It Illinois- en Michigankanaal (Illinois and Michigan Canal) is in kanaal yn de Feriene Steaten fan 155 km tusken Bridgeport yn Chicago (Chicago) nei LaSalle (Illinois).
It kanaal waard yn 1848 iepene en makke in boatferbining mooglik fan de Grutte Marren yn Noard-Amearika nei de Mississippi en de Golf fan Meksiko. Troch dy ferbining waard Chicago in transportknooppunt eardat de spoarwegen oanlein waarden. Nei it oanlizzen fan it widere en koartere Chicago Sanitary and Ship Canal yn 1900 ferlear it kanaal syn grutste betsjutting foar ferfier. Doe't dêrnei deand it ceased transportation operations with the completion of the Illinois Waterway in 1933 klearkaam wie it hieledal dien mei de transportfunksje fan it Illinois- en Michigankanaal.
It part tusken Lockport en LaSalle-Peru, mei in tal sluzen, is in National Historic Landmark sûnt 1964.
Fanzine
In fanzine (in gearlûking fan 'e Ingelske wurden fan en magazine) is in net-profesjoneel en ûnoffisjeel tydskrift dat makke wurdt troch fans fan in beskaat kultureel ferskynsel, lykas in literêr en muzikaal sjenre. Soks wurdt produsearre om utering te jaan oan jins eigen belangstelling en om it ûnderwerp fan dy belangstelling mei oaren te dielen. De tem 'fanzine' waard yn oktober 1940 foar it earst brûkt (yn in science fiction-fanzine) troch Russ Chauvenet. Sadwaande waard it wurd yn 't earstoan ek fral brûkt mank it fandom fan 'e science fiction- en fantasyliteratuer, en wreide it him dêrwei út nei oare terreinen.
Ornaris fertsjinje útjouwers, redakteuren en bydragers fan artikels en yllustraasjes yn fanzines neat oan harren wurk. Fanzines wurde tradisjoneel ek net ferkocht, mar fergees weijûn, hoewol't de lêzer yn 'e regel wol frege wurdt om 'e ferstjoerkosten te fergoedzjen as in eksimplaar opstjoerd wurde moat. Soms wurdt dêropta frege om in lytse bydrage yn 'e produksjekosten. Der bestiet yn 'e Feriene Steaten in hiel sirkwy fan fanzines, wêrby't eksimplaren fan it iene fanzine tsjin guon fan it oare útwiksele wurde. It komt ek foar dat skriuwers fan artikels en makkers fan yllustraasjes 'betelle' wurde mei eksimplaren fan eardere oplagen.
Inkele fanzines hawwe har ûntjûn ta profesjonele publikaasjes (soms prozines neamd). Mear noch komt it foar dat skriuwers en yllustrators dy't har karriêre by in fanzine begûn binne, letter oannommen wurde troch in profesjoneel tydskrift. Guon fan sokken geane ûnder harren profesjonele karriêre troch mei it bydragen oan ien of mear fanzines. De term fanzine wurdt soms betize mei 'fanmagazine', mar dêrmei wurdt ferwiisd nei profesjonele tydskriften dy't publisearre wurde foar fans fan it ien of oar, en net nei amateurpublikaasjes troch fans.
Rianne de Vries
Rianne de Vries (It Hearrenfean, 14 desimber 1990) is in Frysk shorttracker. Yn 2014 en 2018 soe se mei dwaan oan de Olympyske Winterspullen mar bleau se oan de kânt as reserve. Yn 2022 by de Olympyske Winterspullen yn Peking makke de Vries dochs har debút op de Olympyske winterpullen en wol op de 1500 meter.
Keunstriden op de Olympyske Winterspullen 1968
thumb|right|200px|De Olympyske Iisstadion fan Grenoble 1968 De Olympyske Winterspullen 1968, ek wol de Xe Olympiade neamd, waarden yn 1968 yn Grenoble, Frankryk hâlden. Dat wie fan 6 oant en mei 18 febrewaris. It keunstriden wie yn it Le Stade de Glace.
Le Stade de Glace
It Le Stade de Glace waard boud yn 1966 foar de Olympyske Winterspullen fan 1968. Yn it stadion is plak foar 12,000 taskôgers. It stadion is hjoed de dei ek wol bekind as it Palais des sports Pierre Mendes.
Medaljespegel
De top-5 fan lannen dy't by it keunstriden medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen fan 1968.
Annandale (betsjuttingsside)
"Annandale" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Tiidsônes yn de Feriene Steaten
Om't it lân sa grut is, besteane der ferskate tiidsônes yn de Feriene Steaten. Under de Amerikaanske wet is it lân yndield yn njoggen standerttiidsônes dy't sawol alle Amerikaanske steaten as de oerseeske territoaria beslane. It meastepart fan 'e Feriene Steaten hat dêrnjonken ek noch ferskillende simmertiidsônes. De grinzen tusken de ûnderskate tiidsônes en it neilibjen fan 'e simmertiid wurdt regulearre troch it Amerikaanske Ministearje fan Transport. Offisjele en tige sekuere klokken binne yn gebrûk by twa Amerikaanske federale oerheidsynstânsjes, it Nasjonaal Ynstitút foar Standerdisaasje en Technology (NIST), dat in ûnderdiel is fan it Amerikaanske Ministearje fan Hannel, en it Amerikaanske Marine-Observatoarium (USNO), in ûnderdiel fan 'e Amerikaanske Marine, dy't ûnder it Ministearje fan Definsje ressortearret. De klokken fan dy beide organisaasjes wurde oanhâldend syngronisearre, sawol mei inoar as mei klokken fan ynternasjonale tiidbewekkingsautoriteiten.
Sleen
Sleen (Nedersaksysk: Slien) is in doarp en wie in eardere gemeente yn de Nederlânske provinsje Drinte. It doarp wie oant 1998 it haadplak fan de eardere gemeente Sleen en waard yn it ramt fan de gemeentlike weryndieling fan 1998 by de gemeente Coevorden foege.
Osnaburgh Reservaat 63A
It Osnaburgh Reservaat 63A (Ingelsk: Osnaburgh 63A Reserve) is in reservaat fan 'e Mishkeegogamang Odjibwe Naasje (Mishkeegogamang Ojibway Nation), in erkende Yndiaanske stamme-organisaasje yn 'e Kanadeeske provinsje Ontario. It waard yn 1905 stifte ûnder de betingsten fan it Ferdrach Nû. 9, ien fan 'e regionale, saneamde Nûmere Ferdraggen tusken de ûnderskate Yndiaanske folken en de Kanadeeske autoriteiten.
Juno Award
De Juno Awards binne in groep Kanadeeske prizen dy't ienris yn it jier útrikt wurde oan meast Kanadeeske sjongers, bands en muzikanten by wize fan erkenning foar harren artistike en technyske prestaasjes op alderlei muzikaal mêd. De prizen binne ferneamd nei Pierre Juneau, de earste foarsitter fan 'e Kanadeeske Radio-Telefyzje en Telekommunikaasjekommisje en eardere foarsitter fan 'e steatsomrop CBC. De prizen wurde by in offisjele seremoanje yn jannewaris yn 44 kategoryen útrikt. De winners wurde útkeazen troch de leden fan 'e Canadian Academy of Recording Arts and Sciences (CARAS) of troch in panel fan ekspêrs, ôfhinklik fan hokker priis oft it om giet. Njonken de útrikking fan 'e Juno Awards sels makket ek de ynhuldiging fan nije leden fan 'e Canadian Music Hall of Fame ûnderdiel út fan 'e seremoanje.
Sleen
Sleen leit oan twa lange-ôfstân-kuierpaden it Piterpaad en it Drintepaad en grinzget oan it natuergebiet Sleenerzand fan likernôch 1600 bunder.
Skiednis
De âldste spoaren fan bewenning komme fan sa'n 4500 jier ferlyn. Ut dy tiid komme de hunebêden fan de omkriten. Letter wie Sleen it haadplak fan de dingspel Sudenfjild. Dat dingspel wie in rjochtgebiet dat bestie út de kerspels Sleen, Emmen, Odoorn, Zweeloo, Oosterhesselen, Dalen, Schoonebeek en Roswinkel. Yn 1518 waard Sleen in eigen skoutamt en yn 1819 in eigen gemeente. De gemeente waard op 1 jannewaris 1998 by de Coevorden foege.
De Fries Gerlof Bontekoe wie fan 1927 oant 1938 boargemaster fan Sleen.
De Belgyske striptekener Marc Sleen is eareboarger fan Sleen.
Doarpstsjerke
Sleen hat in grutte tsjerke mei trije beuken. De tsjerke stiet oan de âlde wei fan Grins nei Coevorden. It goatyske koer ûntstie nei alle gedachten al yn de fjirtjinde iuw. De tsjerketoer is mei 68 meter hichte de heechste tsjerketoer fan Drinte. Nei't de spits yn 1867 ôfbaarnd wie, krige de toer in lantearnebekroaning, dy't yn 1923 troch de hjoeddeiske nullespits ferfongen waard. Yn 1883 waard de tsjerke folslein restaurearre.
Eardere gemeentehûs
It gebou dat oant 1998 it gemeentehûs fan Sleen wie, wurdt no brûkt as multyfunksjoneel sintrum. De trouseal fan it ryksmonumint is noch wol yn gebrûk.
Kleaster Schönau (Strüth)
It Kloster Schönau (Kleaster Schönau) is in kleasterkompleks yn it bisdom Limburg yn Strüth yn it Rhein-Lahn-Kreis, Dútslân.
Juno Award
Skiednis
De Juno Awards komme fuort út 'e opinypeiling dy't it muzyktydskrift RPM Magazine fanôf 1964 elts jier ûnder syn abbonees hold om út te meitsjen hokker artysten en bands oft de bêste fan Kanada wiene. It resultaat fan dy opinypeilings waard yn desimber yn it tydskrift sels publisearre.
Kleaster Schönau (Strüth)
Skiednis
Yn it jier 1117 joech de oarspronklike stamhâlder fan it Hûs Nassau, greve Dudo fan Laurenburg, syn besit yn Lipporn oan it Alderheljenkleaster yn it Switserske Schaffhausen foar de stifting fan in proasdij. Dy skinking liede yn 1126 ta de stiifting fan in Benediktynsk dûbelkleaster troch syn soan, Rupert I fan Laurenburg. Tusken 1126 en 1145 ûntstie in romaansk kleasterkompleks mei in trijeskippige basilika. Tagelyk waard der njonken it kleaster foar muontsen ek in nonnekonvint stifte. Fan 1145 oant har dea yn 1164 wurke dêr de hillige Elisabeth fan Schönau. Har broer, Eckbert fan Schönau († 1184), foege him yn 1155 of 1156 by de muontsen fan it dûbelkleaster.
Juno Award
Skiednis
Uteinlik besleaten fertsjintwurdigers fan 'e Kanadeeske plate-yndustry en RPM-oprjochter Walt Grealis dat der in echte priis komme moast, mei in formele útrikkingsseremoanje, sa't dy ek bestiene yn 'e Feriene Steaten. Dêrta waarden doe de Gold Leaf Awards oprjochte, dy't foar it earst yn 1970 yn Toronto útrikt waarden. Letter dat jier waarden RPM-lêzers útnûge om in bettere namme foar de priis te betinken, en doe wie der immen dy't oanrette dat de priis ferneamd wurde kinne soe nei Pierre Juneau, mei't dyselde fan ûnmisber belang west hie by it gearstallen fan 'e Kanadeeske stjoerderregulaasjes en om't er witwat út 'e wei set hie om Kanadeeske artysten oan te priizgjen. De staveringswize fan 'e namme waard ferienfâldige ta "Juno", en fan 1971 ôf kamen de prizen sa te hjitten.
Kleaster Schönau (Strüth)
Skiednis
It gyng it dûbelkleaster goed en yn 1340 wie it ekonomysk sa machtich, dat it de stêd Frankfurt am Main mei wapens en weinen stypje koe. It tsjintwurdich noch besteande gotyske koer en in Elisabethkapel waarden yn de jierren 1420-1430 oan de noardlike kant fan it tsjerkeskip boud. De kapel waard lykwols nei in grutte brân yn 1723 net wer opboud. Yn de reformaasje waarden yn de jierren 1541 oant 1544 de omlizzende plakken Strüth, Welterod en Lipporn protestantsk, mar it kleaster Schönau bleau katolyk. Yn 1606 waard it nonnekleaster opheft, nei't der yn Schönau noch mar in pear nonnen ûnder aardich losse kleasterregels libben. Tusken 1631 en 1635 foelen Sweedske en Hessyske soldaten it kleaster oan en ferdreaune de muontsen. It kleaster waard plondere en it grêf fan de hillige Elisabeth skeind. De oerbliuwsels fan de hillige waarden ûnteare en allinnich de plasse koe noch rêden wurde. Op it rjochter sydalter fan de tsjerke wurdt dat lêste relyk fan Elisabeth yn in kastje bewarre.
Juno Award
Skiednis
Oant 1973 waarden de winners foarôfgeande oan 'e útrikking bekendmakke yn RPM, mar fan 1974 ôf waard de útslach geheim holden oant de útrikking sels. Fertsjintwurdigers út 'e Kanadeeske muzykyndustry foarmen in advyskomitee, dat yn 1974 omfoarme waard ta de Canadian Music Awards Association, dy't de folle ferantwurdlikheid foar de tawizing fan 'e Juno Awards en de organisaasje fan 'e útrikkingsseremoanje op him naam. Yn 1977 waard de namme fan 'e feriening feroare yn Canadian Academy of Recording Arts and Sciences (CARAS).
Kleaster Schönau (Strüth)
Skiednis
De grutte brân fan 1723 ferneatige sawol de tsjerke as it kleaster. Allinnich it goatyske koer bleau bewarre. It tsjintwurdige kleasterkompleks is it risseltaat fan de weropbou nei de brân.
Osnaburgh Reservaat 63A
Geografy
It Osnaburgh Reservaat 63A is sitewearre yn it noardwesten fan Ontario, oan 'e autodyk Highway 599, en oan 'e súdlike igge fan 'e St. Joseph-mar, noch krekt binnen de grinzen fan it Thunder Bay Distrikt. It leit likernôch 500 km noardwestlik fan 'e stêd Thunder Bay. It Osnaburgh Reservaat 63A beslacht in oerflak fan 41,8 km², en is dêrmei it lytste fan 'e beide reservaten fan 'e Mishkeegogamang Odjibwe Naasje (it oare is it Osnaburgh Reservaat 63B).
Demografy
Neffens gegevens fan 'e Kanadeeske folkstelling fan 2011 hie it Osnaburgh Reservaat 63A doe 153 permaninte bewenners. De befolkingstichtens bedroech sadwaande 3,7 minsken de km². De bewenners fan it reservaat binne sa goed as allegearre leden fan 'e Mishkeegogamang Odjibwe Naasje, dat etnyske Odjibwe (Ojibwe of Ojibway) binne, in Algonkwynsktalich folk dat de talrykste Yndiaanske groep is yn 'e krite fan 'e Grutte Marren fan Kanada en de Feriene Steaten is. It Osnaburgh Reservaat 63A wurdt bestjoerd fanút Mishkeegogamang, yn it Osnaburgh Reservaat 63B.
Kleaster Schönau (Strüth)
Nei 1800
Yn it ramt fan de sekularisaasje yn 1802 en 1803 waarden it kleaster ûnteigene en de muontsenmienskip opheft. It kompleks kaam yn it besit fan de steat, dy't guon gebouwen oan partikulieren ferkocht. De parochy dy't oan it kleaster ferbûn wie, waard yndield by it lettere bisdom fan Limburch.
It kleaster kaam wer ta libben doe't yn 1904 susters fan de roomske kongregaasje Ancillae Domini Jesu Christi (de Earme Tsjinstfammen fan Jezus Kristus) nei it kompleks ferhûzen. Tusken 1947 en 1975 wennen der ek premonstatinzer bruorren fan de Teplá-abdij út Tsjechoslowakije, dy't dêr nei de Twadde Wrâldkriich ferdreaun wiene. De lêste susters ferlieten it kleaster yn 1986.
Sûnt wurde de gebouwen brûkt troch de lokale katolike parochy fan Sint-Florinus. Yn 1994 brocht de parochy der in bibleteek ûnder. Trije jier letter krige it bedriuwsgebou de bestimming fan in sintrum foar gearkomsten, in kompjûter-opliedingssintrum en in ynternet-kafee.
Tsjerke fan de Hillige Apostels (Kapernaüm)
De Gryksk-otterdokske Tsjerke fan de Hillige Apostels (Hebriuwsk: כנסיית השליחים; Gryksk: Εκκλησία Αποστόλων) is de katolikon fan it Gryksk-otterdokske Kleaster fan de Hillige Apostels yn Kapernaüm. It gebou stiet by de resten fan it bibelske Kapernaüm (Kfar Nachum) oan de kant fan de Mar fan Galiléa yn Israel, likernôch 150 meter eastlik fan de Fransiskaanske Sint-Petrustsjerke.
Bytiden wurdt de tsjerke ek wol Tsjerke fan de Sân Apostels neamd, neffens de sân dissipels dy't yn Jehannes 21:1-2 neamd wurde, mar de offisjele wijing is oan de tolve apostels fan Jezus. Om de tsjerke te ûnderskieden fan it Fransiskaanske kleaster yn it súdlike diel fan Kapernaüm wurdt er ek wol ienfâldich de Gryksk-otterdokske tsjerke fan Kapernaüm neamd.
Skiednis
Yn 1838 fûn de Amearikaanske geolooch Edward Robinson âlde ruïnes oan de noardlike kant fan de Mar fan Tiberias. Hy assosjearre de ruïnes lykwols doe noch net mei it bibelske Kapernaüm. Dat die de Brit Charles William Wilson (1836-1905) yn 1866, dy't op de lokaasje in lyts argeologysk ûndersyk útfierde en de ruïnes beluts op de stêd fan Jezus.
Yn 1894 koe de Fransiskaanske pater Giuseppe Baldi út Napels likernôch twatredde fan it lân fan Bedoeïnen oerkeapje. De Fransiskanen lieten de ruïnes gau ôffreedzje om se sa te beskermjen tsjin it jimmeroan faker foarkommende fandalisme. It oare tredde diel oan de eastlike kant kaam yn hannen fan it Gryksk-otterdokske Patriargaat, dat yn de jierren 1927-1931 it Kleaster fan de Tolve Apostels bouwe liet.
Nei de earste Israelyksk-Arabyske Kriich stie it kleaster yn 1949 yn in demilitarisearre sône, dy't ûnstien wie troch de Israelysk-Syryske wapenstilstân. Yn dy tiid wenne der yn it ferlitten kleaster in Druzyske hûshâlding; de tsjerke tsjinne foar koarte tiid as skuorre. Yn 1969 kaam der in Grykske muonts en dy sette útein mei de renovaasje fan it gebou. It kleaster stiet hjoed-de-dei leech en wurdt troch in Gryk beheard.
Beskriuwing
It krúsfoarmige gebou is oerdutsen mei twa sintrale koepels en seis lytsere dêr omhinne, allegear yn it read en bekroand mei in krús. Under de koepels binne rûne finsters foar it ljocht ynbrocht. Yn de tsjerke stiet in ryk bewurke ikonostase fan read moarmer en de muorren binne mei fresko's fan bibelske foarstellings dekorearre. De fresko's binne troch skilders út Grikelân oanbrocht. Yn de twa grutste koepels wurde Jezus mei âldtestamintyske profeten en Jezus mei Mozes en hilligen ôbylde. By it kleaster leit in moaie tún mei in soad beammen.
Strath Fillan
Strath Fillan, faak skreaun as Strathfillan (Skotsk-Gaelysk: Na Sraithibh) is in delling (strath) yn it westlike part fan it Skotske greefskip Perthshire. It is ferneamd nei Fillan, in Ierske klúzner en mûnts út 'e achtste iuw, dy't letter hillich ferklearre is. Strath Fillan strekt him út fan Bridge of Orchy oant Crianlarich en foarmet fan âlds in wichtige rûte troch de Skotske Heechlannen.
Sint-Janskrûd
It sint-janskrûd (Hypericum perforatum) is in plant út de Sint-Janskrûdfamylje (Hypericaceae). De fêste plant wie hiem yn Europa en hat him dêrút wei fierder ferspraat. It krûd bloeit om de nammedei fan Sint-Johannes op 24 juny hinne. De soart wurdt fanâlds as genêskrêftich krûd brûkt en is as plantaardich antydepressivum te krijen.