cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Room (film út 2015)
Plot
Old Nick hat Joy sân jier lyn, doe't se santjin jier wie, ûntfierd, en ferkrêftet har op deistige basis wylst Jack yn in kleankast mei lûvredoarren sliept. Old Nick is de biologyske heit fan Jack, mar hy sjocht net nei de jonge om. Foar in diel komt dat om't Joy him en Jack aktyf útinoar besiket te hâlden. De iennichste yn- en út-gong út Keamer is in stielene befeiligingsdoar dy't inkeld iepenet nei it yntoetsen fan in koade. Old Nick is de iennichste dy't dy koade ken.
Op in dei, as Old Nick mar in diel fan 'e boadskippen bringt dêr't Joy om frege hat, krije se wurden. Old Nick hellet nei har út troch te sizzen dat se gjin idee hat wat der yn 'e wrâld omgiet. De ekonomy is yn resesje gien en hy is syn baan kwytrekke. Hy wit net oft er yn 'e takomst Joy en Jack noch wol op dizze wize ûnderhâlde kin.
Hoewol't de stroom, nei't Joy en Jack in dei yn 'e kjeld sitten hawwe, der wer op komt, beslút Joy dat it net sa trochgean kin: se moat sjen dat sy en Jack ûntsnappe. Dêrfoar moat se Jack earst útlizze dat se him yn it ferline net altyd de wierheid ferteld hat. Keamer is net alles dat der is, krektoarsom: der bestiet dêrbûten in hiele wrâld. Jack reägearret earst mei ûnleauwe en ûnbegryp, folge troch lulkens as syn wrâldbyld op 'e kop set wurdt. Uteinlik wurdt er nijsgjirrich wat der oan 'e oare kant fan 'e muorre sit as Joy him útleit dat in muorre altyd twa kanten hat.
Joy stoppet Jack op bêd mei alle tekkens en klean oer him hinne dy't se hawwe. Se siedt wetter en leit him hjitte wiete handoeken op it gesicht oant er der suver fan gloeit. As Old Nick wer komt, makket se him wiis dat Jack troch de kjeld, doe't de stroom ôfsnien wie, koarts krigen hat. Har hope is dat er it jonkje nei it sikehûs bringe sil, dêr't Jack de autoriteiten warskôgje kin, mar Old Nick seit inkeld ta om medisinen keapje te sillen dy't er de folgjende deis bringe sil.
Dêrop rôlet Joy Jack op yn Tapyt, en oefenet mei him om him te learen en bear dat er dea is. As Old Nick de oare deis weromkomt mei de medisinen, spilet Joy de roujende mem. Se fertelt him dat er te let is, dat Jack dy nachts stoarn is. Se smeket him om it stoflik omskot fan 'e jonge mei te nimmen en op in moai plak mei in protte plantegroei te begraven. Old Nick trapet deryn en nimt de tapytrôle mei Jack deryn mei nei bûten ta. Hy leit him yn 'e laadbak fan syn pick-up en set ôf om in gaadlik dumpplak te finen.
It wie de bedoeling dat Jack him no sels út tapytrôle rôlje soe, wachtsje soe oant Old Nick stilhold by in krúspunt, út 'e pick-up springe soe en de earste de bêste persoan oanklampje soe dy't er seach. Jack hat troch de bewegings fan 'e auto lykwols muoite om út 'e tapytrôle te kommen, en as it him úteinlik slagget om himsels te befrijen, is er sa oerweldige troch alles om him hinne, dat it him suver tefolle wurdt. As de pick-up stilhâldt by in krusing, springt er út 'e laadbak, mar Old Nick sjocht him yn 'e efterútsjochspegel en komt him efternei. Jack is suver raar fan al it nije en komt net fier foar't Old Nick him te pakken hat. Mar in tafallige foarbygonger dy't in grutte grânzgjende rottweiler útlit, fertrout de boel net en komt tuskenbeiden. Ut eangst foar de hûn en it drigemint fan 'e man om 'e plysje te skiljen, lit Old Nick Jack los en naait út.
De oare deis wurdt Joy weriene mei har âldelju, Robert en Nancy Newsome, dy't yn 'e tuskenlizzende jierren skieden binne. Robert wennet no oan 'e oare kant fan it lân, wylst Nancy yn harren âlde hûs gearwennet mei har freon Leo. Joy en Jack lûke by Nancy en Leo yn. It docht al rillegau bliken dat Robert Jack net as pakesizzer akseptearje kin, mei't him eltse kear dat er de jonge sjocht, de ferkrêfting fan syn dochter tebinnenbrocht wurdt. Hy giet werom nei hûs en hat fierders gjin kontakt mear mei Joy en Jack.
Eltsenien sit yn oer Jack syn oanpassing oan 'e echte wrâld. Hy wol yn 't earstoan inkeld tsjin syn mem prate, en sprekt de winsk út om werom te gean nei Keamer. Meitiid begjint dat lykwols te feroarjen. Ynstee is it Joy dy't de measte muoite hat om har wer oan in libben yn frijheid oan te passen. Se wrakselet mei lulkens en depressiviteit, lijt ûnder in posttraumatysk stress-syndroom en makket oanhâldend rûzje mei har mem. Om 'e sikehûsrekken en bykommende kosten te beteljen, stimt se yn mei in fraachpetear mei de presintatrise fan in bekend praatprogramma, mar dêrtroch rekket se geastlik noch mear yn 'e put as de frou har freget oft it net better west hie as se Old Nick fuort nei de berte fan Jack frege hie om 'e poppe te fûnling te lizzen, sadat er in normaal libben hawwe koe. Oerweldige troch skuldgefoelens besiket se neitiid selsmoard te dwaan troch in oerdoazis medisinen yn te nimmen, mar Jack fynt har op 'e tiid en se wurdt nei it sikehûs brocht dêr't har mage leechpompt wurdt.
Dêrnei wurdt besletten dat Joy alteast tydlik opnommen wurde moat yn in psychiatrysk sikehûs. Jack bliuwt efter by Nancy en Leo. Hy mist syn mem, mar har ôfwêzigens wurket as katalysator foar syn oanpassing oan syn nije libben. Hy bout in relaasje op mei syn beppe Nancy en mei de tige geduldige Leo. Ek komt er yn 'e kunde mei Leo syn hûn Seamus (dy't earder earne oars ûnderbrocht wie om't Jack yn 't earstoan syn ymmuniteit opbouwe moast), en hy slút freonskip mei Aaron, in jonge út deselde strjitte. Om't er troch de ferhalen dy't Joy him ferteld hat oer de bibelske held Simson (waans krêft ferbûn wie oan syn lange hier) mient dat syn lange hier de boarne fan syn krêft is, lit er it troch syn beppe ôfknippe om it op te stjoeren nei Joy. As dyselde letter wer thúskomt, seit se dat dat geskink har dertroch sleept hat.
Op fersyk fan Jack bringe Joy en Jack, ûnder begelieding fan 'e beide plysjes dy't it earst by Jack wiene, foar de lêste kear in besyk oan Keamer. Jack fynt it mar nuver, want hy hat it gefoel dat Keamer krompen is. Hy konkludearret dat it net echt Keamer wêze kin, sa mei de doar iepen. As Joy him freget oft er wol dat se de doar ticht docht, tinkt Jack dêr eefkes oer nei, mar antwurdet dan fan nee. Hy en Joy sizze farwol tsjin Keamer en geane fuort.
Preproduksje
De Iersk-Kanadeeske auteur Emma Donoghue skreau de roman Room, dy't yn 2010 publisearre waard. Noch foar't se in útjouwer foar har boek fûn hie, wurke se it al om ta in senario, mei't se derfan oertsjûge wie dat it úteinlik ferfilme wurde soe. Nei de publikaasje fan 'e roman ûntfong se in grut tal oanbiedings fan filmmakkers om dat te dwaan, dy't se lykwols ôfwiisde op grûn fan kreätive mieningsferskillen. Regisseur Lenny Abrahamson skreau har, nei't er de roman lêzen hie, in fanbrief fan tsien bledsiden wêryn't er har besocht oer te heljen om har roman ferfilmje te litten, net wittende dat se al in senario skreaun hie. Nei it lêzen fan dat brief besleat Donoghue dat se einlings de persoan fûn hie om 'e langferwachte film te meitsjen.
Yn 2012 brochten Abrahamson en Donoghue in wike troch yn har hûs yn London (Ontario), dêr't se tegearre it senario op 'e nij beseagen en hjir en dêr oanpasten. Behalven as senarioskriuwer wie Donoghue ek as útfierend produsinte by de produksje fan Room belutsen, en se waard sadwaande behelle yn alle wichtige beslissings oangeande sawol skript as film. Abrahamson sei letter yn in fraachpetear dat Donoghue derfoar soarge hie dat de filmproduksje subsydzje fan 'e Kanadeeske oerheid krigen hie. Donoghue wie ek dejinge dy't derop oankrong om 'e opnamen yn Toronto te dwaan, dat in 'Amerikaansk' útsjende stêd is, mar in 'freonliker' plak foar Jeropeeske filmmakkers om te wurkjen as yn 'e eigentlike Feriene Steaten.
Casting
Foar de haadrol fan Joy Newsome waarden troch de makkers fan Room de aktrises Emma Watson, Rooney Mara, Shailene Woodley en Mia Wasikowska yn omtinken nommen. Uteinlik waard Brie Larson yn dy rol cast nei't in bekende fan Abrahamson him oanret hie om ris nei har eardere film Short Term 12 te sjen. Yn tarieding op har rol wûn Larson advys yn fan in trauma-ekspêr en in fiedingskundige. Ek gie se op in beheinend dieet en mijde se sinneljocht.
Foar de rol fan Jack keazen de makkers fan 'e film úteinlik foar de sânjierrige Jacob Tremblay út Vancouver. Tremblay sei letter yn in fraachpetear dat de rol foar him net dreech wie om't er in lokkich jonkje spile, dat him alhiel ûnbewust wie fan it sinistere aard fan syn libbensomstannichheden. Mei't er te jong wie om it hiele senario te lêzen, waard eltse sêne, foar't de opname begûn, hielendal mei him trochnommen. Hy droech in prúk makke fan minsklik hier. Neffens Joan Allen, dy't Jack syn beppe Nancy spile, brochten Larson en Tremblay yn 'e trije wiken foarôfgeande oan it begjin fan 'e opnamen in soad tiid mei-inoar troch om in hechte bân op te bouwen.
Allen sels arrivearre letter yn Toronto, dêr't se koart mei Tremblay yn 'e kunde kaam, mar fierders by him wei bleau, om't er foar de opnamen net te noflik yn 'e omgong mei har reitsje moast. Om har ta te rieden op har rol gie Allen net te rie by memmen fan echte ûntfierde bern; ynstee putte se, nei eigen sizzen, út in persoanlike ûnderfining út it ferline, "yn in winkelsintrum doe't myn dochter lyts wie en ik omseach en fan it iene momint op it oare wie se fuort." De akteurs ymprovisearren in lyts diel fan 'e tekst. Donoghue sei dêroer letter dat se op dy wize "spraakpatroanen skoepen dy't natuerliker klonken as ik ea skreaun hawwe koe, en guon geniale nije tekstregels optochten dy't yn 'e film opnommen waarden."
Opnamen
De opnamen fan Room, dy't úteinsetten op 10 novimber 2014 en einigen op 15 desimber fan dat jier, waarden dien yn 'e Kanadeeske stêd Toronto. Se fûnen foar it meastepart plak yn 'e Pinewood Toronto Studios, dêr't yn in soundstage ien inkele filmset fan 'e keamer dêr't Joy en Jack yn finzen holden wurde, boud waard troch produksje-ûntwerper Ethan Tobman.
Om't de sênes yn 'e keamer filme waarden foar't de rest fan 'e film opnommen waard, seach de crew der yn 't earstoan nei út om klear te wêzen mei de benaude en bekrompen wurkromte. Doe't se lykwols bûtendoar filmje moasten, die bliken dat se earst muoite hiene om har nei sa'n skoft yn stilte binnendoar oan te passen oan it hjerstwaar, it ferkear en alle folk op 'e strjitte.
Postproduksje
De filmmontaazje waard nei ôfrin fan 'e opnamen yn Dublin dien, dêr't filmeditor Nathan Nugent der fiif moannen mei besteld wie. Ta de postproduksje hearde ek de filmmuzyk, dy't Stephen Rennicks foar Room makke.
Distribúsje
De distribúsje fan Room waard yn Kanada fersoarge troch Elevation Pictures, yn it Feriene Keninkryk en Ierlân troch StudioCanal UK, en yn 'e Feriene Steaten troch A24. De film wie op 4 septimber 2015 foar it earst te sjen op it Filmfestival fan Telluride, en waard letter ek fertoand op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Toronto, dêr't er de publykspriis wûn, en op it BFI Filmfestival fan Londen. Room iepene op 16 oktober yn in beheind tal bioskopen yn 'e Feriene Steaten, en wie fan 23 oktober ôf yn 'e Kanadeeske bioskopen te sjen en fan 15 jannewaris 2016 ôf yn 'e bioskopen yn it Feriene Keninkryk en Ierlân. Op 1 maart 2016 kaam Room út op dvd en blu-ray.
Untfangst
Room krige fan 'e filmkritisy rûnom loovjende resinsjes. Sa neamde Richard Roeper fan 'e Chicago Sun-Times de film "it ymposantste stikje filmmakkerij dat ik yn 2015 sjoen haw, en ien fan 'e bêste films fan it desennium." Todd McCarthy, fan 'e The Hollywood Reporter skreau oer Room: "Oer it generaal nommen is it in fertsjinstlik skot rjochte op in dreech te reitsjen doel, mar de echte lof komt de haadrolspilers ta […]." Yn it tydskrift Rolling Stone skreau Peter Travers: "Alles dat jo hoege te witten is dat jo fan 'e optredens fan Larson en Tremblay ûnderstboppest wêze sille. Tremblay is in berne-akteur dy't gjin ferkeard dwaan kin. En Larson, dy't sa goed wie yn Short Term 12, is geweldich, en fynt hjir in manear om yn Joy har kwetste psyche troch te kringen dy't jo it hert brekke sil."
Yn 'e Kanadeeske krante The Globe and Mail skreau Barry Hertz: "Room is in film fan petiterich lytse wûnderkes." Hy fûn de film opblierkjend en priizge de aktearprestaasjes fan sawol Larson as Tremblay. Yn 'e Toronto Star neamde Linda Bernard Room "like leafdefol as beëangstigjend." Donald Clarke fan The Irish Times joech de film, dy't er omskreau as "om kâld fan te wurden" fiif fan fiif stjerren. Hy konkludearre: "Uteinlik is it in film dy't in beskate mjitte fan optimisme oer wit te bringen yn 'e faaiste omstannichheden. Dat is in prestaasje fan formaat." Yn 'e Irish Examiner neamde Daniel Anderson Room "in folslein unyk ferhaal", mar ek "somber" en "dreech om oaren oan te rieden". In ôfwikende miening wie Kyle Smith fan The New York Post tagedien. Hy skreau: "It skript […] makket neat dúdlik oer hokfoar ynterne skea immen oprinne kin troch sân jier lang finzen holden te wurden: op it wite doek liket it wol as sit Joy der gewoan in bytsje trochhinne."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Room in heech goedkarringspersintaazje fan 93%, basearre op 303 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Benammen troch it geweldige wurk fan Brie Larson en Jacob Tremblay is Room in ûnferjitlik grouwélige – en ûntsjinsisber beleanjende – ûnderfining." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle de film in goedkarringspersintaazje fan 86%, basearre op 43 resinsjes.
Opbringst
Yn 'e Feriene Steaten en Kanada brocht Room yn 'e bioskopen $14,7 miljoen op en yn alle oare lannen en territoaria $20,7 miljoen. Yn totaal kaam dat wrâldwiid del op in opbringst fan $35,4 miljoen. Ofset tsjin in budget fan $13 miljoen makke de film in winst fan $22,4 miljoen minus marketingkosten.
Prizen
Room wûn in grut tal prizen. De film waard yn 2016 nominearre foar fjouwer Oscars, wêrûnder dy foar bêste film. Brie Larson wûn de Oscar foar bêste aktrise. Hja wûn ek de Golden Globe, de BAFTA Award, de Screen Actors Guild Award en de Critics' Choice Award foar bêste aktrise. Room wûn sân Irish Film and Television Awards, wêrûnder dy foar bêste film. Ek wûn de film njoggen Canadian Screen Awards, wêrûnder de prizen foar bêste film, bêste regisseur (Lenny Abrahamson), bêste senarioadaptaasje (Emma Donoghue), bêste akteur (Jacob Tremblay) en bêste aktrise (Larson).
The Number of the Beast (liet)
The Number of the Beast is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Iron Maiden yn 1982 yn de Battery studios yn Londen en útbrocht op it album mei deselde namme fan Iron Maiden út 1982. The Number of the Beast wie it fiifde nûmer op it album en waard op 26 april 1982 útbrocht as twadde single fan it album.
Oer it nûmer
The Number of the Beast is skreaun troch Steve Harris, doe't it nûmer yn 1982 útkaam feroarsake it liet opskuor yn'e Feriene Steaten, dêr't it religieuze ûnderwerp lilkens feroarsake ûnder religieuze groepearringen. It nûmer is ynspirearre op de film Damien: Omen II út 1978, en it gedicht Tam o' Shanter fan Robert Burns út 1790.
Pipers
De pipers (wittenskiplike namme Anthus) is in skaai yn de groep fan de piperfûgels (goudpiper, langklauwen, pipers). De piperfûgels meitsje mei de beamwipsturt en de boumantsjes of 'wipsturten' de famylje fan de wipsturt- en piperfûgels út.
Skaaiopbou
De pipers binne dêr yn de 45 neikommende soarten:
Entrapment
Entrapment is in Amerikaansk-Britsk-Dútske heistfilm út 1999 ûnder rezjy fan Jon Amiel, mei yn 'e haadrollen Catherine Zeta-Jones en Sean Connery. De titel betsjut "Utlokking". It ferhaal giet oer fersekeringsûndersykster Viginia "Gin" Baker, dy't besiket de berucht ynbrekker en dief Robert "Mac" MacDougal út te lokjen sadat se him op 'e die trappearje en arrestearje litte kin. Yn dizze saak blykt lykwols neat te wêzen wat it liket. De film krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy, mar groeide yn 'e bioskopen út ta in oansjenlik kommersjeel súkses.
Plot
Virginia "Gin" Baker is in fersekeringsûndersykster foar de Amerikaanske fersekeringsmaatskippij Waverly Insurance, dy't yn desimber 1999 Robert "Mac" MacDougal op it spoar komt as der yn New York op yngenieuze wize in Rembrandt ter wearde fan $40 miljoen út in wolkekliuwer stellen wurdt. Mac is in masterynbrekker en dief dy't spesjalisearre is yn it stellen fan ynternasjonale keunst, en Gin is derfan oertsjûge dat hy efter de dieverij fan it skilderij sit. Se kriget har baas, Hector Cruz, safier dat se undercover gean mei om Mac út te lokjen. Gin docht har foar as ynbrekster dy't in Sineesk masker fan ûnskatbere wearde op it each hat om te stellen út it swierbewekke Paleis fan Bedford, yn Ingelân. Dêrfoar hat se ferlet fan 'e help fan Mac.
Dyselde hat wol earen nei har plannen, mar it earste wat er docht is Gin har revolver ôfpakke, want sa seit er, as je in fjoerwapen by je drage, soene je ris yn 'e ferlieding komme kinne om it te brûken. Fierders makket er de tsjeppe Gin, dy't wend is har uterlik yn 'e striid te smiten om har sin te krijen, dúdlik dat harren oerienkomst poer saaklik bliuw moat en dat der gjin sprake wêze kin fan it ûntstean fan in romantyske relaasje. Mac nimt har mei nei syn isolearre kastiel yn Skotlân, dêr't se syn fertrouwen wint troch him te fertellen hoe't sy yn New York de Rembrandt út 'e wolkekliuwer stellen hat. Se fertelt derby dat se it skilderij yn in koker rôle hat en yn it gebou sels op 'e post dien hat nei Maleizje. Mac seit dat er alles leaut dat se him ferteld hat; dêrop hellet er itselde skilderij foar 't ljocht en fertelt dat it foar him hiel ienfâldich wie om dat út 'e postkeamer yn 'e wolkekliuwer te stellen.
Wylst Mac Gin ûnderwerpt oan in bikkelhurde training foar de yngewikkelde ynbraak yn it paleis, arrivearret Aaron Thibadeaux, dy't skynber de iennichste hantlanger is yn wa't Mac fertrouwen stelt, mei foarrieden dy't nedich binne om 'e ynbraak ta in goede ein te bringen. As Mac letter dwaande is mei de lêste tariedings, nimt Gin út 'e iene tillefoansel wei yn it doarp by it kastiel kontakt op mei Cruz, dy't se op 'e hichte hâldt fan 'e foarútgong fan har ûndersyk. It docht lykwols bliken dat Mac de tillefoansel fan ôflústeringsapparatuer foarsjoen hat, dat hy kin yn it kastiel it hiele petear folgje.
De ynbraak yn it Paleis fan Bedford giet sa't se pland hiene. De beide ynbrekkers kringe fia de slotgrêft troch yn in ûnder wetter steande geheime gong dy't yn in fier ferline troch ien fan 'e hartoggen fan Bedford oanlein wie om syn mêtresse te besykjen. Ienris yn it paleis blaze se mei lichte eksplosiven in gat yn 'e flier wylst de grutte klok tolve slacht, sadat it leven gearfalt mei de klokslaggen. Dêrnei wringt Gin har tusken de laserstrielen troch nei it plak fan it masker, dat se fan syn plak hellet nei't se it drukalaarm ûnskealik makke hat mei wat kaugom. Werom yn 'e slotgrêft hâldt Mac lykwols Gin har holle ûnder wetter oant se him fertelt wat der no eins geande is. Gin bychtet op dat alles draait om in oare ynbraak dy't se yn Maleizje útfiere wol. Om har dêrfoar ta te rieden hat se ferlet fan 'e tsjinsten fan 'e krimineel Conrad Greene, dêr't se foar betelje wol mei it skilderij en it masker. Har baan by de fersekeringsmaatskippij is inkeld om oan 'e koades te kommen dy't se nedich hat foar dy ynbraak. In lêste ding dat se nedich hat, is de ekspertize fan Mac. Dyselde beslút har te leauwen, of alteast it spultsje mei te spyljen en te sjen wat derfan komt.
Twaresom reizgje se nei de Maleizyske haadstêd Kuala Lumpur, dêr't Gin fertelt dat har grutte ynbraak draait om it stellen fan $8 miljard oan digitaal jild fan 'e International Clearance Bank, dy't fêstige is heech yn 'e noardertoer fan 'e Petronas Towers, it heechste gebou fan 'e wrâld. De ynbraak moat oer twa dagen al plakfine, want hy moat gearfalle mei de milenniumwiksel fan it jier 2000. Gin wol de bank binnendringe, wêrnei't se de koade en in spesjale bril mei de iris fan 'e bankdirekteur (dy't se fan Greene kocht hat) brûke sil om 'e kompjûter opdracht te jaan en meitsje it jild oer nei har bankrekken. Se hat lykwols noch net útfigelearre hoe't se de bank berikke moat, en hat Mac nedich om in manear te betinken om 'e befeiliging fan 'e Petronas Towers te omsilen. Dêrfoar jout se him $1 miljard fan 'e $8 miljard dy't se stelle sil. Mac seit dat it ûnmooglik is om soks yn twa dagen te plannen, en pas as se har oanbod ferhege hat ta $4 miljard, foeget er deroan ta dat it foar oaren ûnmooglik wêze mei, mar dat hý it wol kin.
Op âldjiersjûn 1999 kringe Mac en Gin de Petronas Towers binnen, dêr't op dat stuit in feest geande is. Cruz is dêr ek, en hy hat de Maleizyske plysje en de befeiliging fan it gebou op 'e hichte brocht fan 'e oanwêzigens fan 'e beide ynbrekkers, hoewol't se net witte hokker doelwyt Mac en Gin op it each hawwe. Mac en Gin witte op yngenieuze wize de befeiliging te ûntrinnen en berikke de bank, dêr't Gin de koade en de bril brûkt om tagong ta it kompjûtersysteeem te krijen. Se slút har eigen kompjûter op it systeem oan om 'e $8 miljard nei har bankrekken oer te meitsjen as it ôftellen nei it nije jier ynset wurdt, en yn 'e lêste tsien tellen fan 1999 wurde sy en Mac miljardêr. As se neitiid lykwols har laptop fan it systeem loskeppelet, geane alle alaarmen ôf. Mac en Gin witte krekt op 'e tiid út bank te ûntkommen, dêr't de doarren út harsels ticht en op 't slot geane.
Om oan 'e tahastige befeilingsminsken te ûntkommen, moatte se oerstekke nei de sudertoer fan 'e Petronas Towers, hûnderten meters boppe de grûn hingjend oan 'e lampkes dy't foar de nijjiersfestiviteiten oan 'e ûnderkant fan 'e brêge tusken de tuorren ophongen binne. Nei't se nauwerneed oan 'e dea ûntkommen binne by it brekken fan it snoer, berikke se in fentilaasjeskacht dêr't se Mac syn Plan B yn 'e praktyk bringe sille troch har mei miny-parasjutes fia de skacht nei de begeane grûn sakje te litten. Om't Gin har miny-parasjute kwytrekke is doe't se hast in kilometer boppe de grûn oan it snoer bingele, jout Mac har sines. Gin ûntsnapt en Mac bliuwt efter en seit har dat er har de oare moarns op it treinstasjon Pudu treffe sil. It is ûndúdlik hoe't hy tinkt oan syn efterfolgers ûntkomme te kinnen.
De oare moarns bejout Gin har nei it stasjon om op Mac te wachtsjen. As er úteinlik opdaagjen komt, hat er Aaron Thibadeaux by him, dy't himsels identifisearret as in FBI-agint. Mac leit Gin út dat er in pear jier lyn by in ynbraak troch Thibadeaux oppakt is, dat er sûnt as ynformant foar de FBI wurkje moatten hat. De FBI hat Gin nammentlik al langer op it each en hie syn help nedich om har út te lokjen, sadat se arrestearre wurde koe. Mac hat lykwols in Plan C, dat ynhâldt dat er Gin helpe sil te ûntkommen. De ymplikaasje is dat er fereale op har wurden is. Lûdop fertelt er har dat er Thibadeaux de stellen $7 miljard "weromjûn" hat, en flústerjend heakket er dêroan ta dat Gin harsels mar tefredenstelle moat mei $1 miljard. As it stasjon oandien wurdt troch in trein, lit er himsels troch har gizelje mei har revolver dy't er no krekt wer yn har bûse stoppe hat. Op dy wize wit se mei de trein te ûntkommen.
In stikmannich FBI-aginten, en Cruz, dy't ek oanwêzich is, hastigje har nei it folgjende stasjon, om Gin dêr op te wachtsjen. Mac en Thibadeaux bliuwe allinne efter, en Thibadeaux, dy't net murken hat dat Mac him no krekt oan alle kanten besoademitere hat, befêstiget dat Mac him oan 'e ôfspraken holden hat en no wer frij man is. Nei't Thibadeaux him ôfjûn hat, arrivearret der wer in trein op it stasjon, dêr't ta Mac syn ferrassing Gin útstapt, dy't healwei it folgjende stasjon fan 'e iene nei de oare trein oersprongen is. Se fertelt Mac dat se ferlet hat fan syn ekspertize foar in ynbraak dy't se plant. In binnenkommende trein riidt tusken harren en de kamera lâns, en as er nei inkele sekonden foarby is, binne de beide ynbrekkers ferdwûn.
Produksje
Entrapment is in Amerikaansk-Britsk-Dútske ko-produksje, dy't regissearre waard troch Jon Amiel nei in senario fan Ronald Bass en William Broyles jr. As produsinten wiene by it projekt belutsen: Michael Hertzberg, Rhonda Tollefson en haadrolspiler Sean Connery. De film waard makke troch de studio Regency Enterprises en (mei) finansierd troch 20th Century Fox. Der wie foar Entrapment in budget beskikber fan $66 miljoen.
De kamerarezjy waard fierd troch Phil Meheux, wylst de filmmuzyk fersoarge waard troch Christopher Young. De film waard foar in part opnommen op lokaasje yn Blenheim Palace, it Savoy Hotel Londen, Lloyd's of London, Duart Castle op it Skotske eilân Mull, en de Petronas Towers yn Kuala Lumpur. De opnamen waarden ôfmakke yn 'e Pinewood Studios yn it Ingelske greefskip Buckinghamshire.
Distribúsje
De distribúsje fan Entrapment waard fersoarge troch 20th Century Fox. De film gie op 30 april 1999 yn 'e Feriene Steaten yn premiêre, op 27 maaie yn Dútslân en op 2 july yn it Feriene Keninkryk.
Melanine
Melanine is in organysk pigmint yn de hûd dat út it aminosoer tyrosine foarme wurdt troch melanositen yn in proses neamd melanogeneze. Melanositen binne sellen dy’t yn de kymlaach fan de hûd lizze en wurde oanmakke yn de basale laach fan de opperhûd. Se produsearje dizze stof yn organellen(melanosomen) ûnder ynfloed fan uf-strieling en inkelde stoffen lykas it melanosyt-stimulearjend hormoan, in hormoan dat oanmakke wurdt troch de adenohypofyse by swangere froulju, yn de embryonale perioade, by hiel jonge bern en by beskate oandwanings lykas melasma. De melanositen jouwe de malanosomen fold mei melanine fia syn dendriten ôf oan omlizzende keratinositen op in noch ûnbekende wize.
Entrapment
Untfangst
Entrapment krige fan 'e filmkritisy mingde resinsjes. Kritisy dy't skreaune foar The New York Times, New York Magazine, Variety en The Washington Post priizgen de film.
Roger Ebert joech Entrapment yn 'e Chicago Sun-Times 3 fan 4 stjerren. Hy skreau: "[De film] wurket om't er stylfol makke is. De plot is gearstald as wie it in Switsersk horloazje dat hieltyd fan tiidsône feroaret: it is sekuer en misliedend tagelyk. De film is opboud út 'e iene heistsêne nei de oare, en stekt Bond-films nei de kroan mei syn klimaktyske aksje." Ebert hie ek lof foar Catherine Zeta-Jones: "Ik kin allinne mar tinke, sa't ik ek die doe't ik har seach yn The Mask of Zorro, dat hoewol't der fan tsjeppe froulju yn films ienentweintich yn in snies geane, tsjeppe froulju mei fjoer, fertoan en humor in stik seldsumer binne."
Melanine
Neidat de melanine troch de keratinositen opnommen is wurdt it nei de boppekant fan de kearn transportearre, wêr’t it it genetysk materiaal (foar in part) beskermet tsjin uf-strieling. Dit foarkomt mutaasjes en eventueel kanker. Dochs is in passende hoemannichte uf-ljocht fan grut belang foar de minske omdat yn de hûd, tanksij uf-strieling, fitamine D oanmakke wurdt.
Melaninepigminten binne komplekse struktueren dêr’t allerhande anty-oksidanten oan ferbûn wêze kinne, lykas bètakaroteen en ko-ensym Q10. Der wurde op syn minst trije ferskillende typen foarme: de gielbrune eumelaninen, de mear readeftige feomelaninen dêr’t ek swevelhâldende stoffen yn kompleksitearre sitte, en de glânsrike reade trigogromen dy’t ek swevel befetsje.
It aminosoer tyrosine wurdt troch it lichem foar folle mear as allinnich melaninesynteze brûkt en kin dus maklik tekoartsjitte yn de melaninefoarming.
Melanine is mei slym it wichtichste yngrediïnt yn inketfiskinket.
Entrapment
Untfangst
It tydskrift OK! klage oer de romantyske relaasje dy't him yn 'e film tusken de personaazjes fan Catherine Zeta-Jones en Sean Connery ûntjout. "Der bestiet in mislikmeitsjende tradysje fan filmknarren fan pinsjoengerjochtige leeftyd dy't byinoar set wurde mei moaie mokkels […]." It blêd heakke dêroan ta: "We fûnen Sean en Michelle Pfeiffer yn The Russia House al amper oannimlik; tsien jier letter Sean en Catherine Zeta-Jones? Makkest in grapke, tink? De film is fierders wol ridlik."
Melanine
Melanine moat net betize wurde mei melamine, in organyske baze en bestândiel fan keunstharsen. Betiizje it ek net mei melatonine, in hormoan dat by minsken yn de epifyse (pynappelklier) produsearre wurdt en ûnder oare ynfloed hat op it sliepritme.
Entrapment
Untfangst
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Entrapment in ûndergemiddeld goedkarringspersintaazje fan 38%, basearre op 81 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "In min ûntwikkele plot makket dat eltse mooglike gemy tusken de haadrolspilers fan 'e film al by foarbaat om 'e nocht is." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Entrapment in goedkarringspersintaazje fan 54%, basearre op 24 resinsjes.
Resultaat
Entrapment brocht yn 'e bioskopen wrâldwiid $212,4 miljoen yn 't laadsje. As dy opbringst ôfset wurdt tsjin it budget fan $66 miljoen, bliuwt der in winst oer fan $146,4 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie Entrapment in oansjenlik kommersjeel súkses.
Menterwâlde
Yndieling
De gemeente Menterwâlde bestie út de folgjende plakken: Beneden Veensloot, Borgercompagnie (foar in part), Boven Veensloot, Duurkenakker, Korengarst, Meeden, Muntendam, Noardbroek, Spitsbergen, Stootshorn, Tripscompagnie (foar in part), Tusschenloegen, Tussenklappen, Uiterburen en Súdbroek.
Skiednis
De namme Menterwolde (Menterasilva (1222) of Menerawalda) komt fan it midsiuwsk feangea oan de ouwers fan it rivierke de Munter Ee, dat letter it "Wâld-Aldamt" hiet. De namme Menterwâlde waard ek brûkt foar in kleaster dat justjes besuden Nieuwolda lein hat, en der binne ek oanwizings dat der in delsetting yn de buert fan dat kleaster mei dy namme wie. Yn it begjin fan de sechtjinde iuw waard it gebiet foar in part ûnderstrûpt troch de Doalert. Healwei dy iuw waard it ferdonken lân fannijs ynpoldere.
De doarpen leine as langhalige lintdoarpen om de tydlike boezem fan de Doalert hinne. De langhalige foarm ûntstie troch it oanmeitsjen fan fean oan 'e ein fan de Midsiuwen. Alle eardere gemeenten fan Menterwâlde wiene part fan it Aldamt. Yn it efterlân wie der in oanmakke heechfeangebiet, dat foar in part by de Grinzer Feankoloanjes hearde. Dêr lizze de doarpen Borgercompagnie en Tripscompagnie, lykas de útbuorren Stootshorn.
Lânskip en bebouwing waarden oerhearske troch grutskalige lânboubedriuwen, dy't tusken 1850 en 1940 in bloeitiid hiene. Dat tiidrek wie tekenjend foar de sosjale tsjinstellings, dy't dêrnei ek yn de politike ferhâldings te sjen wie. De gemeente Menterwâlde ûntstie op 1 jannewaris 1990 troch it gearfoegjen fan de gemeenten Meeden, Muntendam en Oosterbroek. De nije gemeente hie ynearsten de namme Oosterbroek. In jier letter keas de gemeenterie foar de namme Menterwolde. It gemeentehûs wie sûnt juny 1992 festige yn Muntendam. Op 1 jannewaris 2018 gie de gemeente, tegearre mei de gemeenten Hegesân-Sappemeer en Slochteren, op yn de nije gemeente Midden-Grinslân.
300px|thumb|left|Kaart fan Menterwâlde
Tongerfûgel (mytology)
De Tongerfûgel (Ingelsk: Thunderbird) is yn 'e mytology fan in grut tal Yndiaanske natoerreligyen fan Noard-Amearika in mytysk wêzen en/of in godheid yn 'e foarm fan in ûnbidich grutte rôffûgel mei boppenatuerlike macht en krêften. Hy nimt fral in tige wichtich plak yn yn 'e kultueren fan 'e folken fan it Amerikaanske Noardwesten, de kust fan Britsk-Kolumbia en de Alaska Panhandle, dêr't er gauris ôfbylde wurdt yn keunst, lieten en de mûnlinge oerlevering. Dêrnjonken komt de Tongerfûgel ek yn ferskate farianten foar mank de folken fan it Amerikaanske Súdwesten, de Grutte Flakten en it gebiet fan 'e Grutte Marren. De namme 'Tongerfûgel' wurdt faak brûkt om ien unyk yndividu mei oan te tsjutten, mar soms ek wol as in kategory- of rasnamme. De leginden oer de Tongerfûgel hawwe in protte wei fan 'e ferhalen oer de rok, in oare mytyske rôffûgel, út gebiet fan 'e Yndyske Oseaan. Men giet derfan út dat de Tongerfûgel basearre is op in wier besteande fûgel, nammentlik de Amerikaanske see-earn (Haliaeetus leucocephalus).
Namme
De namme fan de Tongerfûgel komt fuort út it leauwe dat it slaan fan syn ûnbidich grutte wjukken tonger en hurde wyn feroarsaket. De Lakota, fan de noardlike Grutte Flakten, neame him Wakíŋyaŋ, fan wakhaŋ ("hillich") en kiŋyaŋ ("wjukt"). De Kwakiûtl, fan 'e súdwestkust fan Britsk-Kolumbia, hawwe in grut tal ferskillende nammen foar de Tongerfûgel, en de Nûtka, fan Vancouvereilân, neame him Kw-Unhnx-Wa. Mank de Odjibwe, út it gebiet fan de Grutte Marren, hjit er Animikii, in wurd dat nau besibbe is oan it Odjibwe-wurd foar tonger.
Eigenskippen
Hoewol't de myten oer de Tongerfûgel oer in grut gebiet ferspraat binne, hat er yn in protte Yndiaanske kultueren deselde eigenskippen beholden. Hy wurdt beskreaun as in grutte rôffûgel, dy't it tongerje lit as er mei de wjukken slacht, en stoarmen feroarsaakje kin as er dat wol. Wolkens wurde gearlutsen as er fljocht, de wjerljocht komt fuort út it knipperjen fan syn eagen en yndividuële wjerljochtslaggen binne de gloedzjende slangen dy't er yn syn kloeren meidraacht. Maskers dy't de Tongerfûgel ôfbyldzje, binne mannichkleurich, en soms foarsjoen fan twa kroljende hoarnen en/of tosken yn de snabel. Ofhinklik fan 'e kulturele tradysje sprekt men fan 'de Tongerfûgel' as in yndividuële entiteit, of fan 'tongerfûgels' as in ras fan mytyske wêzens. Yn beide gefallen is de Tongerfûgel yntelligint, machtich en maklik lulk te krijen. Alle leginden binne it deroer iens dat men út alle macht besykje moat en kom foar dat de Tongerfûgel grimmitich wurdt.
Myten
De yndividuële Tongerfûgel, sa't dy bygelyks foarkomt yn 'e ferhalen fan 'e Nûtka (Nootka) fan Vancouvereilân, soe de tsjinner fan 'e Grutte Geast wêze en op in berchtop wenje, dêr't er sizzenskip hie oer it fallen fan 'e rein. Mearfâldige foarmen fan tongerfûgels, sa't dy besteane yn 'e myten fan 'e Kwakiûtl (Kwakiutl) en de Kouwytsjan (Cowichan) fan Britsk-Kolumbia, kinne in minsklik stal oannimme troch harren snabels as in soarte fan masker omheech te skowen en harren fearrekleed ôf te smiten as wie it in tekken.
Der besteane ferhalen fan tongerfûgels dy't yn minsklike foarm yn minsklike famyljes yntrouwe, en guon famyljes trasearje har ôfstamming ek hjoed de dei noch werom nei sa'n legindarysk foarfal. Famyljes fan tongerfûgels dy't har net mei minsken bemuoiden mar wol as minsken libben, soene de noardlike punt fan Vancouvereilân bewenne hawwe. Neffens it ferhaal fergeaten de oare bewenners fan it eilân al gau dat se net mei wiere minsken fan dwaan hiene, en doe't guon lju de tongerfûgels ta slaven besochten te meitsjen, skoden de tongerfûgels harren snabels nei ûnderen ta en pakten se har fearrekleden wer op en namen se op in ferskriklike wize wraak op 'e dwaze oanfallers.
Ek de Odjibwe (Ojibwe of Chippewa), út it gebiet fan de Grutte Marren, hawwe in grut tal ferhalen oer tongerfûgels, dy't in wichtige rol spylje by de seremoanje fan 'e sinnedûns. Ek de krite fan 'e Tongerbaai en de stêd Thunder Bay, yn Ontario, hat in konneksje mei de Odjibwe-leginden oer tongerfûgels. Mank de Winnebago, ek út it gebiet fan de Grutte Marren, wurdt sein dat in man dy't ûnder it fêstjen in fizioen fan in tongerfûgel kriget, oarlochsopperhaad wurde sil.
Lah'mu
Lah'mu is in fiktive planeet út 'e Star Wars-franchise, dy't yntrodusearre waard yn 'e film Rogue One: A Star Wars Story (2016). De sênes op 'e planeet waarden opnommen op Iislân. Lah'mu makket diel út fan it planetestelsel mei deselde namme fan 'e sektor Raioballo, yn 'e Bûtenrâne fan it Stjerrestelsel. It is in terrestryske planeet mei in diameter fan 12.618 km en mei ien moanne. Earder wiene der twa moannen, mar ien dêrfan is lang ferlyn ferpulvere, en de restearjende brokstikken en stofdieltsjes foarmje no de planetêre ringen fan Lah'mu.
Lah'mu is in tige fruchtbere planeet, mei in protte flakten en berchtmen en strannen mei swart sân. Der hat him wol in lânseigen floara ûntjûn, mar gjin fauna. De grûn is ryk oan dylchstoffen, mar troch de oanwêzigens fan hege konsintraasjes sink, gloar, kobalt, stikstof en boar is it grûnwetter ûnoangenaam om te drinken. Fanwegen it reinige klimaat is dat aldergeloks ek net nedich. Der hat him in beheinde groep meast minsklike kolonisten op 'e planeet nei wenjen set, nei alle gedachten minder as fiifhûndert.
Yn Rogue One: A Star Wars Story is Lah'mu de wrâld dêr't de wittenskipper Galen Erso mei syn frou Lyra en harren achtjierrige dochterke Jyn ûnderdûkt nei't er útpykt is. Hja wurde lykwols opspoard troch Orson Krennic, de direkteur fan it wapenprogramma fan it diktatoriale Galaktysk Keizerryk. Dyselde wol dat Galen weromkomt om te helpen by de ûntwikkeling fan 'e Deadsstjer, in romtestasjon ter grutte fan in lytse moanne, dat tagelyk in massaferneatigingswapen is dat hiele planeten ferdylgje kin. By de konfrontaasje mei Krennic en syn trewanten komt Lyra om, wylst Jyn wit te ûntkommen. Galen moat mei Krennic weromkeare nei Eadu, dêr't er ûnder twang it ûndersyk fuortset dat er ôfbrutsen hie troch út te naaien.
Adelheid Roosen
thumb|230px|Adelheid Roosen Adelheid Roosen (Breda, 30 juny 1958) is in Nederlâns teatermakster, aktrise, dramadosinte en skriuwster.
Teäter
thumb|Adelheid Roosen (1985) Adelheid Roosen hat yn de neifolgjende programma's meispile. *2001: De Vagina Monologen'' (mei û.o Adèle Bloemendaal, Katja Schuurman en Nelly Frijda)
Films
Roosen hat oan de folgjende films meidien:
Woodfield Mall
De Woodfield Mall is in winkelsintrum yn Schaumburg, in foarstêd fan Chicago, yn 'e Amerikaanske steat Illinois. It stiet oan 'e krusing fan Golf Road mei de autosneldyk Interstate 290. De Woodfield Mall waard yn 1971 boud en is mei in oerflak fan krapoan 200.000 m² it grutste winkelsintrum fan Illinois. It stiet op likernôch 43 km noardwestlik fan 'e binnenstêd fan Chicago en omfiemet 234 ûnderskate winkels en restaurants. Op jierbasis komme der mear as 27 miljoen besikers del, en it is sadwaande in wichtige toeristyske attraksje yn Illinois. Yn 2000 keazen de ynwenners fan Chicago de Woodfield Mall út as harren favorite bestimming yn 'e foarstêden.
Skiednis
De Woodfield Mall is ferneamd nei generaal Robert E. Wood, de eardere foarsitter fan 'e ried fan bestjoer fan 'e warehûskeatling Sears, en Marshall Field, de oprjochter fan in oare warehûskeatling, Marshall Field's. It oarspronklike gebou waard, nei in ûntwerp fan arsjitekt Charles Luckman, boud op wat earder in stik prêrje mei in doarpskafee wie. It winkelsintrum waard op 9 desimber 1971 feestlik iepene yn oanwêzichheid fan û.o. sjongster Carol Lawrence, akteur Vincent Price en twa muzykkorpsen. It omfieme doe 59 winkels mei in mienskiplik oerflak fan 180.000 m², en wie it grutste winkelsintrum fan 'e Feriene Steaten en, nei't beweard waard, fan 'e wrâld.
Tsjin 1973 wiene der al 189 winkels yn 'e Woodfield Mall, en teffens kaam op it terrein doe in wettertoer te stean fan goed 41 m heech, dy't sawol it winkelsintrum sels, as de rest fan Schaumburg fan drinkwetter foarseach. Ek waard der in iisbaan ûnder it binnenplak oanlein. Yn 1991 waard fuort njonken de Woodfield Mall in lytser winkelsintrum oanlein, One Schaumburg Place. Dat waard yn 1999 en 2000 lykwols wer ôfbrutsen en ferfongen troch in winkelstrjitte yn 'e iepen loft, The Streets of Woodfield. Yn 'e mande mei Woodfield Village Green foarmje The Streets of Woodfield en de Woodfield Mall no in trijetal gearwurkjende winkelakkomodaasjes.
Yn 1985 krige de Woodfield Mall syn eigen bioskoop, The Woodfield Mall Cinemas, dy't fiif filmsealen omfieme. Der wiene doedestiden ek in pear frijsteande bioskopen by it winkelsintrum, Woodfield Theatres 1 & 2 en Woodfield Theatres 3 & 4, dy't neitiid beide sletten en sloopt binne. The Woodfield Mall Cinemas gie yn 2000 ticht. De iennichste bioskoop wie dêrnei The Loews Theatres, yn The Streets of Woodfield, dy't yn 1999 iepengie en yn 2016 oernommen waard ta AMC Theatres. Op it plak fan 'e eardere Woodfield Mall Cinemas is no de Improv Comedy Club fêstige (foar stand-up comedy), de earste yn Illinois.
Yn 1995 waard de Woodfield Mall útwreide mei in nije fleugel, dy't $110 miljoen koste en romte hie foar 50 nije winkels. Dêrmei kaam it oerflak fan it winkelsintrum 199.793,3 m², hoewol't it yn 2001 likegoed noch mar it op alve nei grutste winkelsintrum fan 'e Feriene Steaten wie. Wol is it anno 2018 noch altyd it grutste yn 'e steat Illinois. Yn 2004 waarden de fonteinen, de wetterfal en de akwaria mei fisken út 'e hal fan it winkelsintrum fuorthelle, dêr't se desennia lang in fêst plak hân hiene. Yn 2015 waard de Woodfield Mall foar $13,8 miljoen renovearre.
Eigners
It winkelsintrum wie oarspronklik eigendom fan Taubman Centers, dy't it letter ferkochten oan CalPERS, Miller Capital Advisory en GM Pension Trusts. Taubman gie lykwols troch mei it runnen fan it winkelsintrum oant GM Pension Trusts syn oandiel (fan 50%) ein 2012 ferkocht oan 'e Simon Property Group. Dy naam per 1 jannewaris 2013 it management fan it winkelsintrum fan Taubman oer.
Winkels
De wichtichste winkels yn 'e Woodfield Mall binne filialen fan J.C. Penney, Lord & Taylor, Macy's, Nordstrom, H&M, Arhaus en Sears, dy't allegear harren eigen fleugel hawwe. It filiaal fan it warehûs Sears yn 'e Woodfield Mall is it grutste yn 'e Feriene Steaten, mei in oerflak fan 38.600 m². Foarbylden fan oare saken yn it winkelsintrum binne: Abercrombie & Fitch, Apple Store, Blaze Pizza, The Cheesecake Factory, Chipotle Mexican Grill, Victoria's Secret, Foot Locker, Hot Topic, McDonald's, Microsoft Store, Olive Garden, Uncle Julio's en Zara.
Minskesliner
In minskesliner of minske-iter is in bist dat minsken bejaget, deadet en opfret. Dy omskriuwing slút út: it opfretten fan minsklike liken troch iesiters en it oanfallen en deadzjen fan minsken sûnder dat dêr konsumpsje fan it minsklik lichem op folget. Minsken kinne troch withoefolle soarten bisten oanfallen wurde, mar minskesliners binne rôfdieren dy't it iten fan minsklik fleis ta in normaal ûnderdiel fan harren menu makke hawwe.
Tigers
Tigers (Panthera tigris) binne ferantwurdlik foar de dea fan mear minsken as lykfol hokker oare yndividuële bistesoarte ek. Oan it begjin fan 'e tweintichste iuw kamen yn Britsk-Ynje elts jier likernôch 1.000 minsken om troch tigeroanfallen, en de saneamde Tigerinne fan Champawat allinnich al die tusken de 1890-er jierren en 1907 436 lju dea. Yn 'e sompen fan 'e Sundarbans, yn súdwestlik Banglades, tsjin 'e grins mei Yndia oan, waarden foàr de moderne tiid yn trochsneed 50 oant 60 minsken jiers troch tigers opfretten, en noch tusken 1969 en 1971 fûnen yn dy krite 129 minsken de dea by tigeroanfallen. Yn 2008, doe't der troch tadwaan fan 'e sykloan Sidr in grut ferlies fan gaadlike habitat plakfûn, late dat ta in oansjenlike taname fan it tal oanfallen op minsken oan 'e Yndiaaske kant fan 'e Sundarbans, mei't de tigers dêrhinne oerstieken út it Bingaalske diel, om't dat derûnder strûpt wie.
Liuwen
Fan minskeslinende liuwen (Panthera leo) is bekend dat dy der net foar tebekskrilje om sawol nachts as oerdeis doarpen binnen te gean om dêr aktyf op harren ferkeazen proai te jeien. Dy ûnferskrokkenens makket minskeslinende liuwen iroanysk genôch makliker te deadzjen as minskeslinende tigers, dy't ornaris út 'e buert fan doarpen bliuwe. It bekendste gefal fan minskeslinende liuwen wie dat fan 'e Minskesliners fan Tsavo, dy't yn 1898 yn Kenia 135 slachtoffers makken ear't se sels deade wurde koene. Troch de útwreiding fan doarpen en boulân yn gebiet dat earder wyldernis wie, en it dêrmei mank geande ferlies oan habitat foar liuwen, naam it tal minskeslinende liuwen tusken 1990 en 2005 op it plattelân fan Tanzania dramatysk ta. Teminsten 563 doarpsbewenners waarden yn dy perioade oanfallen en in grut diel dêrfan ek opfretten. It wurdt rûsd dat hjoed de dei elts jier wrâldwiid likernôch 250 minsken troch liuwen deade wurde.
Loaihoarsen
Hoewol't minskeslinende loaihoarsen of panters (Panthera pardus) mar in lyts persintaazje fan alle loaihoarsen binne, hawwe se histoarysk yn guon gebieten in grutte pleach west. Fan ien loaihoars yn Yndia is bekend dat er mear as 200 minsken deade. Saakkundige Jim Corbett hat fêststeld dat loaihoarsen har yn 'e regel ta minskesliners ûntjouwe nei't se earder minsklike kadavers opfretten hawwe. Dêrmei wike se ôf fan tigers, dy't almeast minskesliners wurde fanwegen âlderdomsswierrichheden of sykte. Yn Aazje fine loaihoarsoanfallen yn 'e regel nachts plak, mar yn Afrika komme se ek by ljochtskyndei foar. Yn Yndia brekke loaihoarsen soms troch barrikadearre doarren hinne of grave se gatten yn reidtekken om har proai te berikken.
Oare kateftigen
Oanfallen fan oare kateftigen op minsken binne tige seldsum. Yn Noard-Amearika komt wolris in oanfal fan in poema (Puma concolor) op in minske foar, mar dat bart mar hiel inkeld, mei't it weromkennen fan proaien by poema's in foarm fan oanleard gedrach is en se minsken dêrom ornaris net as proai weromkenne. Yn gefallen fan slimme úthongering kin it wêze dat poema's fee, húsdieren of minsken (meast bern) oanfalle. Ek fan jagûars (Panthera onca) is bekend dat se hiel soms minsken oanfalle, mar it is noch nea waarnommen dat se dy dêrnei ek opite.
Dingo's
Oanfallen mei fatale ôfrin troch dingo's (Canis dingo) op minsken binne tige seldsum, en dêrfan binne yn Austraalje mar 3 registrearre. Alle trije kearen wie it slachtoffer in jong bern. Ornaris binne dingo's minskeskou en geane se minsken dêrom út 'e wei.
Hûnen
Krekt as oare grutte lânrôfdieren hawwe hûnen fan 'e gruttere rassen yn prinsipe de krêft, linigens, rôfsucht en yntelliginsje om in minske te deadzjen en op te fretten. Dat se dat ornaris net dogge, leit poer oan hoe't se beleard binne, want as húsdier hawwe se totaal gjin natuerlike skouwens foar de minske oer, dy't har behinderet om minsken tenei te kommen. Foegje dêr in ridelstruktuer oan ta, en dan kinne sels lytseftige hûntsjes gefaarlik wurde. De measte minsklike stjergefallen troch hûne-oanfallen komme, oars as by oare bisten, net fuort út honger, mei't húsdieren ornaris tefolle fretten krije om wanhopigernôch te wurden en beskôgje minsken as proai, wylst sels swerfhûnen yn 'e regel troch skoaien en iesfretten wol genôch byinoar skarrelje kinne. It is dêrom tige dreech om jinsels oan in hûne-oanfal te ûntlûken, mei't de hûn(en) net ôf te lieden wêze sille mei wat fretten.
Fatale hûne-oanfallen falle yn 'e regel yn twa kategoryen. Yn it foarste plak komt it foar dat in ridel swerfhûnen lju de oanfal útfierd. Dêrby giet it faak om it ferdigenjen fan in territoarium. De oare kategory omfiemet oanfallen fan húsdieren dy't beleard binne as fjochthûn of hiemhûn, en dy't troch har eigner tsjin oare minsken ophyst wurde, dy't oan 'e behearsking fan har eigner ûntkomme en sûnder syn bedoeling oare minsken oanfalle, of dy't har tsjin har eigner keare. Beskate hûnerassen, lykas de pitbullterriër, steane om sokke oanfallen bekend, mar eins binne it de minsken dy't sokke hûnen ferkeard gedrach oanleare, dy't ferantwurdlik binne foar de oanfallen. It komt ek foar dat sokke hûnen as martelwurktúch brûkt wurde; sa stiene ûnder de Twadde Wrâldoarloch guon bewekkers yn Dútske konsintraasjekampen, lykas Irma Grese, derom bekend dat se hûnen oansetten ta it deabiten fan finzenen en se dêrnei it lyk foar in diel opfrette lieten.