cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sokaogon Tsjippewa Mienskip
Demografy
De leden fan 'e Sokaogon Tsjippewa Mienskip binne etnyske Odjibwe (Ojibwe), ek wol Tsjippewa (Chippewa) neamd, dy't ta de subgroep fan 'e Boppemarder Tsjippewa hearre. De Odjibwe foarmje in grut Algonkwynsk folk dat yn it gebiet fan 'e Grutte Marren yn sawol de Feriene Steaten as Kanada libbet. De Sokaogon Tsjippewa Mienskip is ien fan 22 ûnderskate stamme-organisaasjes mei federale erkenning dy't yn 'e Feriene Steaten de Odjibwe fertsjintwurdigje. Neffens gegevens út 2015 hie de stamme doe sa'n 1.500 leden.
Reservaat
De Sokaogon Tsjippewa Mienskip hat in eigen Yndianereservaat, it Mole Lake Yndianereservaat, dat yn it noardeasten fan 'e Amerikaanske steat Wiskonsin leit. It bestiet út in stikmannich net opinoar oanslutende perselen grûn yn Forest County. Yn totaal hat it reservaat in oerflak fan 19,8 km². Neffens gegevens út 2015 wennen der doe likernôch 500 minsken yn it reservaat, wat delkomt op in trêdepart fan 'e leden fan 'e Sokaogon Tsjippewa Mienskip. It haadkertier fan 'e stamme is fêstige yn it doarp Mole Lake, dat ûnder de gemeente (town) Nashville falt.
Bestjoer
De Sokaogon Tsjippewa Mienskip wurdt bestjoerd troch in stammeried dy't by mei geregelde tuskenskoften op demokratyske wize holden ferkiezings keazen wurdt troch de leden. De stamme runt in eigen kasino, it Mole Lake Casino and Bingo, mei't men op reservaatlân net bûn binne oan it steatsferbod op gokken dat yn Wiskonsin fan krêft is.
Tsjerke fan Saaksum
De tsjerke fan Saaksum is in tsjerkegebou fan de herfoarme streekgemeente Noardhorn-Saaksum. De gemeente is oansletten by de PKN.
Skiednis
De foargonger fan de hjoeddeiske tsjerke waard as ien fan de trije tsjerken ôfbylde op it segel fan it Humsterlân út 1361. De oare twa tsjerken op it segel binne dy fan Niehove en de Liudgertsjerke fan Oldehove. Neffens in akte wie de tsjerke foar de reformaasje wijd oan de hillige Katarina. Dêrnjonken hie de tsjerke noch in twadde alter, mar it is net bekend oan wa't dat alter wijd wie. De beide alterstiennen binne lykwols bewarre bleaun. Yn 1570 waard in sekere Popko Ufkens fan Appingedaam beskuldige bylden stikken slein te hawwen. Nei de reformaasje krige Saaksum yn 1610 in eigen dûmny en dat bleau sa oant 1968.
Neffens in gevelstien yn de toer waard de toer yn 1550 boud. Yn 1709 fûn der in renovaasje plak en mooglik waard yn dy tiid de oarspronklike sipel op de toer ferfongen troch it hjoeddeiske sealtek. Healwei de 19e iuw waard de midsiuwske tsjerke fanwegen brekfalligens ôfbrutsen. Oan de âlde toer waard yn 1849 de nije neoklassisistyske tsjerke boud.
De yn 1629 troch Nicolaes Sicmans út Grins getten klok waard yn 1943 foardere en nei alle gedachten yn Dútslân omraand. In nije klok mei de ynskripsje HIJ DIE U ROEPT IS GETROUW folge yn 1950 fan de klokkejitter Van Bergen út Heiligerlee. Om't in bewenner klage dat de klok tefolle leven makke waard de klok yn 2005 útrêst mei in tiidklok.
De kûp fan de preekstoel datearret út it twadde fearn fan de 17e iuw.
Oargel
Oant 1933 hie de tsjerke in harmoanium. Yn dat jier krige de tsjerke in oargel dat oarspronklik yn Dútslân stie en yn oare tsjerken stien hie. Nei alle gedachten waard it ynstrumint yn 1889 boud troch de ûnbekende oargelbouwer Gottlieb Früh.
Nei't it oargel net mear te bespyljen wie waard it ynstrumint yn 1982 restaurearre en op 6 juny 1983 wer yn gebrûk nommen. Fanwegen wetterskea troch lekkaazje moast it oargel yn 2006 op 'e nij hielendal restaurearre wurde troch de frijwilligers L. Meijer út Noardhorn en K. Schuitema út Dorkwerd.
Claw Boys Claw
Claw Boys Claw is een Nederlânske Rockband oprjochte yn 1983.
Skiednis
Claw Boys Claw waard yn 1983 oprjochte troch troch Peter te Bos, John Cameron en Allard Jolles yn Amsterdam. Yn 1984 kaam harren debútalbum Shocking Shades of Claw Boys Claw út. Nei harren sânde studioalbum Will-O-The-Wisp út 1997 bleau it alve jier stil mar yn 2008 kaam Claw Boys Claw ûnferwachts mei it album Pajama Day om dernei pas yn 2013 mei it album Hammer te kommen. Yn 1988 wie Claw Boys Claw ien fan sân bands op de earste edysje fan it Wâldrock festival.
Follenhove
Skiednis
Follenhove waard al yn 944 neamd as Fulnaho. Eartiids leine dêr wâlden fan Otto de Grote. Dy joech biskop Balderik fan Utert tastimming om dêr te jeijen. Yn 1010 joech keizer Hindrik II it gebiet Silva Fulnaho (wâld fan Follenhove) oan it bisdom Utert. De bosken waarden yn de 11e iuw kapt en oanmakke as lân. Yn de 12e iuw liet biskop Godfryd fan Renen oan it Almere in boarch bouwe, it Olde Huys, mei in wartoer en in kapel. Dy boarch waard yn de 14e iuw ferskillende kearen troch Friezen út de Stellingwerven oanfallen. Om de boarch hinne ûnstie it doarp Op ten Camph, dat op 12 july 1354 stedsrjochten krige en nei 1380 Follenhove neamd waard. De bloeitiid fan de stêd lei yn de earste helte fan de 15e iuw. Follenhove makke opgong troch de fiskerij op steur,foarme in bystêd fan it Hânzebûn en krige ferdigeningswurken en poarten. Georg Schenk fan Toutenburch waard ynearsten drost en letter en letter steedhâlder fan Oerisel foar keizer Karel V. Dy liet krekt bûten Follenhove it kastiel Toutenburch bouwe. Dêrmei waard Follenhove it bestjoerssintrum fan de trije noardlike provinsjes Grinslân, Fryslân en Oerisel. Drinte telde doe noch net, om 't it yn dy tiid neat foarstelde. By it útbrekken fan de Tachtichjierrige Kriich ferlear Follenhove dy funksje en de iuwen dêrnei rekke de stêd yn it neigean.
Yn 1818 waard Follenhove opdield yn de stêd Follenhove en it Ambt Follenhove, it plattelân dat by Follenhove hearde. Yn de twadde helte fan de 19e iuw makke de stêd wer in bloeitiid mei. De slotgrêft fan it Olde Huys waard de fiskershaven en it kastiel ôfbrutsen. Yn 1859 ferlieten de lêste bewenners fan Skoklân it eilân en setten harren nei wenjen yn de resten fan it kastiel. Tsjin it ein fan de 19e iuw waard in nije haven oanlein en ûnstie it typyske fiskersskip fan Follenhove, de Follenhoofske bol. It bouwen fan de Ofslútdyk (1932) makke in ein oan de Suderseefiskerij. Follenhove tsjinne oan it begjin fan de Twadde Wrâldkriich in rol as wurkhaven by it ynpolderjen fan de Noardeastpolder.
Dûbele moard
De befolking fan Follenhove waard yn 1878 opskrokken troch in moard op twa fjildwachters. Nei't de twa de moarns net op it wurk ferskynden, waard der socht en fûnen de minsken harren lichems yn in put. It die bliken dat de fjildwachters mei in soad geweld om it libben brocht wiene. De dieders waarden al gau fûn en wiene streupers. De iene fjildwachter soe yn ûndertrou en de oare liet in frou mei seis bern efter. De slachtoffers hiene de streupers by harren yllegale wurk ûntdutsen en waarden dêrby mei gewearen om it libben brocht. It skilde net folle of de lilke befolking hie sels ôfweefd mei de dieders. De rjochter fan Arnhim feroardiele ien fan de trije dieders ta fiifentweintich jier, de oare twa elts ta tweintich jier finzenis.
Fiskerij
Sûnt de 15e iuw spile de fiskerij yn Follenhove in grutte rol. Fral de mûnings fan it Swarte Wetter en de Isel wiene rike fiskgrûn en dêr profitearren plakken lykas Follenhove en Kampen fan. Letter waard der mear oarskeakele op de sâltwetterfiskerij, benammen hearring. Yn 1811 wiene der 32 beropsfiskers, mar yn de twadde helte wie de fiskerij sa wichtich woarn, dat hast alle ynwenners fan Follenhove der fan libbe. Doe't yn 1918 it beslút foel ta de bou fan de Ofslútdyk en it ynpolderjen fan de Sudersee, sochten de fiskers oar wurk. De lêste beropsfisker hold yn 1992 op.
It besjen wurdich
Follenhove telt in grut tal histoaryske bouwurken en in diel is beskerme stedsgesicht.
De Grutte- of Sint-Nikolaastsjerke is in letgoatyske halletsjerke, dy't yn de 15e iuw it tsjintwurdige oansjen krige. De tusken 1968 en 1976 restaurearre tsjerke wurdt brûkt troch de herfoarme gemeente en leit oan de haven.
In oare histoaryske tsjerke is de Lytse- of Us-Leaffrouwetsjerke oan de Bisschopstraat. De tsjerke is boud yn 1423 en krige yn 1461 in toer. De Us-Leaffrouwetsjerke wurdt brûkt troch de grifformearde tsjerke fan Follenhove.
Yn de Kerkstraat steane de roomske tsjerke en de grifformeard-frijmakke tsjerke. Ek yn de Kerkstraat stiet de goatyske Hillige Geastkapel út 1424.
De State Oldruitenborgh út 1524 wie eartiids in jachtslot fan it kastiel Toutenburch; de ruïne fan dat kastiel is fan in ôfstân te besjen.
It stedhûs út 1621 wie oant 2001 yn gebrûk.
De Latynske Skoalle út 1627 wurdt tsjintwurdich brûkt as restaurant.
Wapen
Nei de ynstelling fan it Keninkryk fan de Nederlannen hie de gemeente Follenhove as eartiidske stêd rjocht op in eigen wapen. Undersyk fan de doedestiidske boargemaster levere in tekening fan in wapen mei in krús en fiifpuntige stjerren op. De boargemaster skrea foar kening Willem I de folgjende tekst: van rood waarop een kruis van zilver beladen met eene zespuntige gouden ster en gekantonneerd van boven met eene vijfpuntigen zilveren ster en van onderen met eene zespuntigen diergelijke, het schild gedekt met een gouden kroon en ter linkerzijde vastgehouden door een klimmend hert in zijne natuurlijke kleur met een halsband van lazuur waaraan een gouden ring en door dezelve een lint van lazuur.
Flagge
Yn 2002 makke de skiedkundige drs. Jos Mooijweer yn opdracht fan de "Belangenvereniging Stad Vollenhove" op basis fan it wapen it ûntwerp foar de hjoeddeiske flagge fan Follenhove.
Stratofulkaan
thumb|[[Fesuvius by Napels is in stratofulkaan]] thumb|Trochsnede fan in stratofulkaan In stratofulkaan is in hege kegelfoarmige en ek it meast foarkommende tipe fulkaan. Hy is opboud út lagen ôfkuolle lava en tefra. De namme stratofulkaan is ôflaat fan it Latynske wurd foar laach; stratum, meartal strata. Stratofulkanen wurde meastentiids foarme boppe subduksjesônes as in rige of bôge lâns de rânen fan tektoanyske platen, dêr't de oseanyske koarst him ûnder de kontinintale koarst drukt, sjoch bygelyks nei de Ring fan Fjoer, dy't de Grutte Oseaan omslút.
Hypoteze
In hypoteze (fan it Gryksk: υπόθεση 'upotese' dat ûnderstelling betsjut) is yn de wittenskip in stelling dy't (noch) net bewiisd is en tsjinnet as begjinpunt fan in teory, in ferklearring of wat dêrfan ôflaat is.
It is mooglik in hiele protte oanwizings te sammeljen dy't hypoteze stypje, mar ien negatyf útfallend eksperimint is al genôch om de hypoteze te ûntkrêftsjen. Neffens guons as Karl Popper moat in wittenskiplike hypoteze dêrom falsifiearber wêze: der moatte eksperiminten te betinken wêze dy't de hypoteze ûnderút helje soenen as de útkomsten fan dat eksperimint yn striid binne mei de hypoteze. Foar in hiele protte hypotezes is de wittenskip net fier genôch om troch eksperiminten folslein útslútsel te jaan oer it wierheidshalte fan te sluten de hypotezen.
De 'nulhypoteze' yn de statistyk is in ûnderstelling oer (ien as mear parameters fan) in kânsferdieling, dêr't de wierheid fan betwifele wurdt. Troch it dwaan fan in statistyske toets wurdt de krektens ûndersocht mei help fan statistyske gegevens yn de foarm fan in stekproef.
It wurd hypoteze wurdt ek brûkt yn de betsjutting fan 'ûnderstelling, oannimlik'.
Protestantske tsjerke fan De Rottefalle
De protestantske tsjerke (ek: Eben-Haëzer) is de eardere grifformearde tsjerke fan De Rottefalle en tsjintwurdich de tsjerke fan de protestantske gemeente fan it doarp. De yn 1937 neffens in ûntwerp fan de arsjitekt T. van der Kooi út Drachten boude tsjerke fertoant grutte oerienkomsten mei de yn deselde snuorje boude Twizeler Rehobothtsjerke. De protestantske gemeente fan De Rottefalle wurket nau gear mei de gemeente fan Noard-Jeruël yn 'e Houtigehage, ek al is dat offisjeel in selsstannige gemeente mei in eigen tsjerkeried.
Skiednis
Nei de ôfskieding yn 1834 sochten ek jimmeroan mear ynwenners fan De Rottefalle oansluting by de nije kristlik-grifformearde gemeenten yn de omkriten, mar it duorre noch oant 1873 ear't hja foar it earst yn De Rottefalle by inoar kamen. Dat barde ynearsten yn in skuorre, mar yn maart 1874 waard der oan de Kompanjonswei foar de gemeente de earste stien foar in echte tsjerke boud. Yn 1892 foegen de dolearjenden harren by de gemeente en tenei hiet de tsjerke no grifformearde tsjerke. Nei't de tsjerke al in hiel set te lyts woarn wie, ferhûzen de grifformearden yn 1937 nei de nijbou oan de Buorren.
De tsjerke is yn 1950 en 1971 oan de achterkant feroare. Yn 2004 gyngen de herfoarme en grifformearde gemeente oer nei de protestantske Tsjerke yn Nederlân, itjinge resultearre yn in fúzje fan de twa gemeenten op 29 maaie 2011. Der waard keazen om Eben-Haëzer as tsjerke oan te hâlden en de herfoarme tsjerke oer te dragen oan de Stifting Alde Fryske Tsjerken].
De tsjerke is mei de muorre foar de tún in ryksmonumint en it ynterieur is yn 2016 renovearre.
Oargel
Sûnt de bou fan de tsjerke oan de Buorren stie der in ynstrumint fan Valckx & Van Kouteren yn de tsjerke, dat in hiel ienfâldich oargel wie mei in soad mankeminten. Om't der net genôch jild wie om de bou fan in nij oargel út te besteegjen, naam de gemeente yn de jierren 1990 it beslút om sels in nij oargel te bouwen. Mei de ynset fan in soad frijwilligers moast foar it nije oargel de tsjerke ferboud wurde en in nije galerij boppe de tagong boud wurde. Foar it nije oargel waarden twa besteande oargels oankocht, dy't earder yn de Ljouwerter Baptistentsjerke oan de Trompstrjitte en de roomkse tsjerke fan Skagen tsjinst dien hiene. Beide oargels wiene oarspronklik makke troch Jos Vermeulen en waarden yn De Rottefalle ta ien oargel omboud, oanfolle mei noch inkelde oankochte registers. It wurk oan it twamanualige ynstrumint mei 32 registers duorre fiif jier.
Yun Hyon-seok
Yun Hyon-seok(윤현석, Incheon, Súd-Koreä; 7 augustus 1984 - Seoul, 26 april 2003) is in Súdkoreaansk miskerjochte-aktivist, homoseksueel dichter en skriuwer.
Op 26 april 2003 die er himsels tekoart yn Seoul, fanwegen de homofoby dy't er ûnderfûn yn Súd-Koreä, dat wie op it kantoar fan DongInRyun Hy liet in ôfskiedsbrief nei wêryn't er de diskriminaasje fan seksuele minderheden en de yntolerânsje fan behâldende kristenen oan 'e kaak stelde.
It pseudonym dat er yn it iepenbier brûkte wie Yook Woo-dang ('Hûs fan Seis Freonen'), oare skûlnammen wiene Seolheon en Midong ('Moaie jonge').
San Fu Maltha
San Fu Maltha (Rotterdam, 17 july 1958) is in Nederlânsk filmprodusint en ûndernimmer. Hy is de oprjochter fan 'e filmstudio Fu Works, wêrmei't er sawol spylfilms as dokumintêres en tillefyzjesearjes produsearre hat. Guon fan syn bekendste produksjes binne Phileine Zegt Sorry, Zwartboek, Oorlogswinter en Kenau.
Jonkheid en komôf
Maltha is in Nederlanner fan etnysk Sineesk komôf, waans famylje lang yn Nederlânsk-Ynje libbe en mids tweintichste iuw oerkaam nei Nederlân. Sels waard er yn 1958 yn Rotterdam berne.
Karriêre
Maltha begûn syn wurkpaad yn 'e filmyndustry mei it fersoargjen fan marketing en public relations foar Warner Bros. Holland en Columbia Tri Star Holland. Letter hied er ferskate banen by Meteor Film. Doe't dat bedriuw oerdien waard oan Polygram Filmed Entertainment waard Maltha akwisysjemanager foar Polygram International yn it Feriene Keninkryk.
Doe't er foar himsels begûn, brûkte Maltha de kontakten dy't er opboud hie om 'e distribúsje nei him ta te lûken fan bedriuwen as Warner Bros. Holland, Columbia Tri Star Holland, Polygram Benelux, RCV en Pathé UK. Dêrtroch ûntjoech it distribúsjebedriuw A-Film, dat er yn 1999 yn 'e mande mei twa sakepartners oprjochte, him al rillegau ta de meast toanoanjaande ûnôfhinklike distributeur fan Nederlân. Yn 1995 begûn Maltha in eigen filmstudio, dy't er Fu Works neamde. Yn 2005 ferkocht er syn oandielen yn A-Film om him tenei folslein op it meitsjen fan films en tillefyzjeprogramma's ta te lizzen.
Mei Fu Works produsearre Maltha Nederlânske spylfilms as Alles Is Liefde, Costa!, Kenau, Oorlogswinter, Phileine Zegt Sorry, Süskind, Tirza en Zwartboek. Dêrnjonken produsearre Fu Works ek dokumintêres, lykas Parradox, Made in Korea en 4 Elements en tillefyzjesearjes as Costa!, Majesteit en Shouf Shouf de Serie. Ferskaten fan Maltha syn films wûnen ynternasjonale prizen, yn 't bysûnder de oarlochsfilms Zwartboek (2006), regissearre troch Paul Verhoeven, en Oorlogswinter (2008), basearre op in jeugdroman fan Jan Terlouw.
Priveelibben
San Fu Maltha hat trije soannen. Hy en syn gesin wenje yn Bilthoven, yn 'e provinsje Utert.
Vordingborg (gemeente)
Vordingborg is ien fan de santjin gemeenten op it Deenske eilân Sjælland.
De gemeente ûntstie op 1 jannewaris 2007 yn it ramt fan de lanlike gemeentlike weryndieling troch de gearfoeging fan de âlde gemeente Vordingborg mei de trije eardere gemeenten Langebæk, Møn en Præstø.
De Masnedsundbrêge (Deensk: Masnedsundbroen) is in 201 meter lange brêge dy't Vordingborg en de rest fan Sjælland mei it eilân Masnedø ferbynt. Fan Masnedø út rint de ferbining oer de 3,199 meter lange Storstrømsbrêge út 1937 fierder nei de gemeente Guldborgsund op it eilân Falster. De Farø-brêgen (Farøbroerne) binne twa brêgen dy't yn 1985 troch keninginne Margrethe II iepene binne om de Masnedsundbrêge (Masnedsundbroen) te ûntlêstigjen. Se ferbine it eilân Sjælland by it plak Bakkebølle Strand oer it eilân Farø mei it eilân Falster De brêgen waarden yn 1985 iepene. Oer it eilân Farø rint ek in ferbining mei it eilân Bogø en Bogø hat ek noch in brêge nei it eilân Møn
Tsjerke fan Westernijtsjerk
Skiednis
Yn de 15e iuw waard de ienskepige tsjerke mei in trijesidich koer fernijd en grutter makke. De súdlike muorre is om 1800 hinne mei lytse bakstien beklaaid. Yn deselde tiid brocht men ek steunbearen oan om it gebou op syn plak te hâlden. Mei de restauraasje fan 1988 binne fiif steunbearen ferwidere (twa oan de súdlike kant en trije oan de noardlike kant). De steunbearen oan it koer bleaune bewarre.
Op de hoeken fan it koer is noch let-romaanske muorredekoraasje te sjen yn de styl fan mitsele stiennen mei in rûne útstekkende foarm. Tichtmitsele ramen en portalen binne op ferskate plakken op de muorren te finen.
Trije iuwen lang hat Westernijtsjerk in selsstannige parochy mei in eigen pastoar west. Dêr kaam nei de reformaasje feroaring yn, sûnt foarme Westernijtsjerk tenei in tsjerklike kombinaasje mei Marrum. De herfoarme gemeente brûkte de tsjerke allinne yn de simmermoannen fanwegen it ûntbrekken fan ferwaarming.
Toer
thumb|200px|left|Oargel De toer is fan lettere datum dan de tsjerke en waard yn de 15e iuw tafoege. Yn de toer hingje twa âlde klokken út 1385 en 1405. De grutste klok hat it opskrift (yn gotyske letters): "Te colo virgo pia vocorque postea ergo Maria A.D. MCCCLXXXV" (Jo ferearje ik fromme jongfaam en fierders wurd ik dêrom Maria neamd. Yn it jier fan ús Heare 1385). De lytse klok krige de tekst: "A.D. MCCCCV cum trahor audite voco vos ad gaudia vite" mei (Yn it jier fan ús Heare 1405. Als ik lutsen wurd, hear! Ik rop Jo ta de blydskip fan it libben.)
Ynterieur
Nijsgjirrich oan de achterste tsjerkebanken binne fjouwer fersierde sydstikken, dy't datearje út de gotyske tiid. .   It oargel yn de tsjerke is it earste oargel dat Fokke Bakker (1842-1904) en Arjen Timmenga (1854-1920) tegearre bouden. It twamanualige Bakker & Timmenga-ynstrumint waard op 20 juny 1880 yn gebrûk nommen. It oargel is yn orizjinele steat bewarre bleaun en krige net earder dan yn 1982 in elektryske wynfoarsjenning.
Gebrûk
Yn 2005 is de tsjerke oerdroegen oan de Stifting Alde Fryske Tsjerken. De tsjerke wurdt no brûkt foar rou- en trouplechtichheden, konserten en kulturele útstallings. De Protestantske gemeente Marrum/Westernijtsjerk makket sûnt allinnich nog gebrûk fan de Godehardustsjerke yn Marrum.
Tanisha Long
Tanisha Long (folút: Tanisha Ti-East Long; Philadelphia (Pennsylvania), 28 septimber 1984) is in Amerikaansk komyk, kabaretiêre, tekstskriuwster en aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf. Se is it bekendst wurden mei har wurk foar MTV en har optredens op Comedy Central.
Libben en karriêre
Long waard yn 1984 berne yn Philadelphia, yn 'e steat Pennsylvania. Hja groeide op yn West Philadelphia, en ferhuze yn 2006 nei New York om in oplieding aktearjen en ymprovisaasje te folgjen by de Upright Citizens Brigade, en letter by The Pit en oan 'e Michael Howard Studio. Dêrby kaam se ta de ûntdekking dat it har tige lei om oare minsken oan it laitsjen te bringen.
Fanôf dy tiid treedt Long rûnom op yn 'e Feriene Steaten, mar benammen yn har wenplak New York, û.m. yn The Pit (dat har leaflingsteäter is), it UCB Theater, de Broadway Comedy Club en de Gotham Comedy Club. Fierders hat se ek har eigen twapersoansshow skreaun en op 'e planken brocht, ûnder de titel Mr. and Mrs. Bruce Vain. Dêrnjonken hat hja lytse roltsjes hân yn ferskate films, op 'e tillefyzje en yn in pear reklamespotsjes. Sa wie se te sjen yn 'e film Admission, mei û.o. Tina Fey, en ek yn 'e searjes The Eric Andre Show en Friends of the People.
By in breder publyk is Long lykwols benammen bekend troch de tillefyzjeregistraasjes fan guon fan har optredens, dy't útstjoerd binne op 'e tillefyzjestjoerder Comedy Central. Miskien noch wol mear minsken kenne har fan har drûge kommentaar by de MTV-searjes Girl Code en Guy Code, dêr't se in fêste meiwurkster fan is.
Stjerknooppunt
thumb|In stjerknooppunt thumb|In heal stjerknooppunt In ferkearsknooppunt yn de foarm fan in stjer, ek wol in maltezerkrús neamd, is in knooppunt fan twa autogongwegen op ûngelikense hichte. De namme komt fanwegen de foarm fan in stjer fanút de loft wei sjoen. It earste stjerknooppunt yn de wrâld waard yn 1953 yn Los Angeles iepene.
Yn de Feriene Steaten binne dêrfoaroer al in soad stjerknooppunten. In grutter fariant ûntstiet as der pleatslike diken op oansluten wurde. Dêrby kin sa'n knooppunt wol út fiif hichten bestean, de saneamde Five Stack. Yn Dallas en op de ringwei fan Houston, de Beltway 8, binne sokke knooppunten te finen.
Yn Nederlân is it Prins Clausplein by De Haach in stjerknooppunt. Yn Dútslân is it Wetzlarer Kreuz by Wetzlar en yn Ingelân op de krusing fan de M4 en M25 by Heathrow binne stjerknooppunten. Yn Fryslân binne trije knooppunten útfierd as heale stjerren. It knooppunt Surch, it knooppunt Werpsterhoeke binne heale stjerren, en ek it knooppunt De Jouwer dy't yn 2017 omboud waard ta in heal stjerknooppunt.
Sande
Sande is in plak en gemeente yn de Dútske dielsteat Nedersaksen. De gemeente foarmet in ûnderdiel fan it Landkreis Fryslân.
Buorgemeenten
Yn it noarden grinzget Sande oan it grûngebiet fan de stêd Schortens, yn it noardeasten oan de stêd Wilhelmshaven, yn it suden oan de gemeenten Bockhorn en Zetel en yn it westen oan de gemeente Friedeburg.
Yndieling
De gemeente Sande bestiid út fiif Ortsteilen: Sande, Neustadtgödens, Cäciliengroden, Mariensiel en Dykhausen.
It gebiet fan de eardere gemeente Gödens (Altgödens, Dykhausen, Gödens en Neustadtgödens) heart sûnt de bestjoerlike weryndieling fan 1972 by de gemeente Sande en dêrmei ta it Landkreis Fryslân. Foarhinne foelen dizze plakken ûnder it East-Fryske Landkreis Wittmund.
Eastermars Lânsdouwe
Eastermars Lânsdouwe is in natoerferiening dy't yn 1992 oprjochte waard troch boeren en grûnbrûkers yn en om Eastermar.
Yn de rin fan de jierren wie it lytsskalige kûlisselânskip stiloan oan it ferdwinen, mei troch de skaalfergrutting yn de lânbou. As agraryske natoerferiening stelde de feriening him in ekonomyske duorsume lânbou as doel. Soks barde yn de mande mei in ferantwurde behear fan natoer en lânskip. Sa waarden lânbou, miljeu, natoer en lânskip mei elkoar ferbûn. Yn de praktyk betsjutte dit ûnder mear dat de leden fan de feriening har ynsetten foar it behâld fan de elzesingels en beamwâlen yn de omkriten. Hjirneist beheart de feriening ek it ûnderhâld fan de sânpaden om Eastermar yn gearwurking mei de gemeente.
Fryske Anjer
Yn 2017 krige de Feriening Eastermars Lânsdouwe de Fryske Anjer. . De feriening bestie yn 2017 25 jier. De priis waard op 17 novimber útrikt troch Arno Brok, kommissaris fan de Kening yn Fryslân en ek foarsitter fan it Kultuerfûns. It inisjatyf krige in soad neifolging. Oerheden, lânbou en maatskiplike organisaasjes binne sûnt mei-inoar yn petear gien om te berikken dat de ûntwikkeling fan ekonomysk duorsume lânbou yn lykwicht brocht wurdt mei it miljeu en dat soks troch in ferantwurde behear stânhâldt. Mar ek dat dêrby de karakteristike eigenskippen fan it gea net ferlern geane.
Daiki Takamatsu
(8 septimber 1981) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Oita Trinita en FC Tokyo. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 2004.
Molly Ephraim
Jonkheid en oplieding
Ephraim waard yn 1986 berne yn Philadelphia, yn 'e Amerikaanske steat Pennsylvania, as de dochter fan âlden fan etnysk Joadsk komôf, William Ephraim en Nina Zebooker. Hja groeide op yn Bucks County, op it plattelân fan Pennsylvania. As bern trede se al op yn it Bucks County Playhouse, en as teenager die se mei oan profesjonele toanielproduksjes yn it Prince Music Theater en by de Arden Theatre Company yn Philadelphia.
Ephraim studearre en behelle in bachelorstitel yn religieuze stúdzjes oan 'e Universtiteit fan Princeton, yn Princeton yn Nij-Jersey. Under har stúdzjetiid spile se mei yn en goreografearre se ferskate optredens fan 'e toanielselskippen Princeton University Players en Theatre Intime.
Aktearkarriêre
Yn 2002 makke Ephraim har debút op Broadway, as Readkapke yn 'e revival fan Into the Woods. Foar dy rol waard se nominearre foar in Drama League Award. Yn 2004 spile se wer op Broadway, diskear yn in revival fan Fiddler on the Roof, as Bielke. Off-Broadway spile Ephraim û.o. Rachel Stein in End Days en Olive yn The 25th Annual Putnam County Spelling Bee. Ek hat se Anne Frank spile yn it stik The Diary of Anne Frank, yn it Westport Country Playhouse yn Westport yn 'e steat Connecticut. Yn Los Angeles stie se yn 2015 yn it Geffen Playhouse op 'e planken as Daphna Feygenbaum yn it toanielstik Bad Jews fan Joshua Harmon.
Ephraim spile har earste filmrol yn 2008 yn College Road Trip, as Wendy Greenhut. Datselde jiers wie se ek foar it earst op 'e tillefyzje te sjen, mei in gastrol yn in ôflevering fan 'e plysjesearje Law & Order. Fierders spile hja Ali Rey yn 'e films Paranormal Activity 2 (2010) en Paranormal Activity: The Marked Ones (2014), en yn 2009 wie hja te sjen yn 'e ôflevering It's Like Jamais Vu All Over Again fan 'e rige Royal Pains.
Jungiaanske psychoanalyse
De Jungiaanske psychoanalyse is in psychoanalytyske terapy, betocht en ûntwikkele troch de Switserske psycholooch Carl Jung. Syn terapy rjochtet him op it opnij ûntdekken en bewust wurde fan eigen net bewuste dielen yn de psyche, op dat wat ferjitten wurde moast, dingen dy't ien leaver net ûnder eagen sjocht, en dy't diel útmeitsje fan ien syn skaadside.
Molly Ephraim
Aktearkarriêre
By it grutte publyk briek Ephraim fan 2011 ôf troch mei har fêste rol yn 'e komeedzjesearje Last Man Standing. Dêryn spile se de rol fan Mandy Baxter, de leechhollige en gauris egoïstyske middelste dochter fan 'e personaazjes fan Tim Allen en Nancy Travis. De searje rûn ynearsten oant en mei 2017 seis seizoenen by tillefyzjenetwurk ABC, mar doe't er yn 2018 fannijs opstart waard by Fox, keas Ephraim derfoar om net mear yn har âlde rol werom te kearen. Dy waard doe oernommen troch Molly McCook.
Jungiaanske psychoanalyse
It doel fan dizze terapy is it yntegrearjen fan al dy dielen. Yntegraasje hâld yn it bewust wurden fan de kwaliteiten, de eigen falkûlen, fan dat wat ien driuwt en dat alles akseptearje en wurdearje as dat wat by dy heart en dat dy ta in persoanlikheid makket. De analytyske terapy makket gebrûk fan bylden lykas tekeningen, dreamen, ynbyldingen ensfh.. Sokke bylden drukke nammentlik út wat it ûnbewuste ús kenber meitsje wol. Likegoed is de wurklike boadskip fan in dream bygelyks dreech te efterheljen. De metoaden út de jungiaanske psychoanalyze binne derop rjochte om dat helderder te meitsjen.
Molly Ephraim
Aktearkarriêre
Neitiid hie Ephraim weromkearende rollen yn 'e tillefyzjesearjes Brockmire, Halt and Catch Fire en Casual en in gastrol yn in ôflevering fan 'e komeedzjesearje Modern Family. Yn 2018 fertolke se in byrol yn 'e politike biografyske film The Frontrunner, wêryn't se op 'e nij gearwurke mei Kaitlyn Dever, dy't de jongste dochter spile yn Last Man Standing. Fierders hie Ephraim yn 2019 in gastrol as de abbekate fan Gypsy Rose Blanchard yn 'e rige The Act, op Hulu. Yn 2020 spile se Hazel Prystock, de lesbyske minneresse fan sekretaresse Della Street yn 'e remake fan 'e rjochtbankdramasearje Perry Mason.
Restless (metalband)
Restless is in Fryske Metalband oprjochte yn 1987 te Drachten. Yn 1988 brochten se har earste demo Restless út. Yn 1988 wie Restless ien fan sân bands op de earste edysje fan it Wâldrock festival. Yn 1995 waard de band opheft en dernei diene se noch inkelde reünyoptredens. Nei de Wâldrock reüny yn 2018 op it Befrijingsfestival besleaten se de band nij libben yn de blazen en begûne hja mei it skriuwen fan nij wurk.
Slach by Mounesyl
De slach by Mounesyl wie in fjildslach yn de Donia-oarloch en fûn plak op freed 11 oktober 1463. It gefjocht hat him ôfspile by de Mounesyl of Molesyl oan de Leppedyk by de rivier de Boarn. Tsjintwurdich stiet op dat stee in âld hûs fan in pleats, mar yn eardere tiden wie der in wetterkearing en besuden derfan wie in kleaster dat it kleaster Ealsum neamd waard.
De slach
Yn âlde kroniken is sprake fan in slach dêr't Jancko Douwema him ferskûle yn it kleaster en syn tsjinstanners de Donias fersloech.
Lykwols die Jancko Douwema hommels in dryste útfal dêr't er syn fijân mei op de ferkearde skonk sette en har op de flecht triuw. Neffens Fryske skiednisskriuwer Thabor foel it oantal slachtoffers hiel bot mei, mar 7 knechten en ien haadling skeat it libben derby yn.
Yuzo Tashiro
(22 july 1982) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Oita Trinita, Sagan Tosu, Kashima Antlers, Montedio Yamagata, Vissel Kobe en Cerezo Osaka.
Erika Alexander
Erika Alexander (folút: Erika Rose Alexander; Winslow (Arizona), 19 novimber 1969) is in Amerikaansk tillefyzje- en filmaktrise fan Afro-Amerikaansk etnysk komôf. Hja is it bekendst wurden mei rollen yn 'e komeedzjesearjes The Cosby Show, Living Single en Last Man Standing.
Jonkheid en oplieding
Alexander waard yn 1969 berne yn Winslow, yn 'e Amerikaanske steat Arizona, as de dochter fan Shaun Alexander, in ûnderwizer, en dy syn frou Sammie, in berneboekeskriuwster. Se wie ien fan seis bern yn 'e húshâlding fan har âlden. Alexander brocht har iere jonkheid troch yn Flagstaff, yn Arizona, oant it gesin yn 1980, doe't se alve jier wie, ferhuze nei Philadelphia, yn Pennsylvania, dêr't se de middelbere skoalle trochrûn.
Aktearkarriêre
Yn 1986, doe't se santjin jier wie, sette Alexander útein mei in karriêre as aktrise. Op 'e tillefyzje makke se dat jiers har debút mei in lyts roltsje yn 'e tillefyzjefilm George Washington II: The Forging of a Nation, wylst se op it wite doek te sjen wie mei lytse byrol yn 'e spylfilm My Little Girl. Yn 1989 hie se in rol yn 'e minysearje The Mahabharata, oer it epysk gedicht út it hindoeïsme mei deselde namme, en yn 1990 wie se te sjen yn 'e film oer de Amerikaanske boargerrjochtebeweging The Long Walk Home, mei û.o. Whoopi Goldberg. Ek hie se datselde jiers in gastrol yn 'e plysjesearje Law & Order.
Alexander briek yn 1990 troch as Pam Tucker yn 'e tige populêre komeedzjesearje The Cosby Show. Dat wie in weromkearende rol dy't se oant 1992 yn 21 ôfleverings fertolke. Neitiid hie se yn 1992 en 1993 yn 'e tillefyzjesearje Going to Extremes yn 17 ôfleverings in weromkearende rol as Cheryl Carter. Yn dyselde snuorje wie se ek te sjen yn 'e films He Said, She Said (1991) en Fathers & Sons (1992).
Alexander spile ek yn 'e minysearje Mama Flora's Family (1998), en se wurke mei oan 'e fideoklip fan it nûmer You're Makin' Me High, fan sjongster Toni Braxton. As stimaktrise wie se belutsen by twa ôfleverings fan 'e tekenfilmsearje The Zeta Project. Se hie gastrollen yn plysjesearjes as Law & Order: SVU (2004), CSI: Crime Scene Investigation (2007), CSI: Miami (2007), Criminal Minds (2009) en NCIS: New Orleans (2014), yn 'e sikehûssearjes ER (2006), House (2011) en Grey's Anamtomy (2015) en yn 'e dramasearje Suits (2012). Weromkearende rollen fertolke Alexander yn û.m. searjes as Judging Amy (2001), Low Winter Sun (2013) en Beyond (2017).
Skriuwkarriêre
Alexander skreau yn 2012 mei har doetiidske man Tony Puryear de grafyske roman fan it science fiction-sjenre Concrete Park. Yn 2018 skreau se tegearre mei tillefyzjeprodusint Joss Whedon it alfde seizoen fan 'e Buffy the Vampire Slayer-strip Giles.
Priveelibben
Fan 1997 oant 2017 wie Alexander troud mei senarioskriuwer en keunstner Tony Puryear. Under de foarferkiezings fan 'e Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2008 fierde Alexander aktyf kampanje foar Hillary Clinton en reizge se mei Chelsea Clinton de kampussen fan Amerikaanske universiteiten ôf. Alexander is ek ien fan 'e oprjochters (mei Ben Arnon) fan Color Farm Media, in entertainmentbedriuw dat maatskiplik belutsen wêze wol. Yn 2020 brocht dat de tige goed ûntfongen dokumintêre John Lewis: Good Trouble út, oer de Afro-Amerikaanske minskerjochte-aktivist John Lewis.
Koki Mizuno
(6 septimber 1985) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Sagan Tosu. Earder spile foar JEF United Chiba, Celtic, Kashiwa Reysol, Ventforet Kofu en Vegalta Sendai. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 2007.
Filmfestival fan New Orleans
It Filmfestival fan New Orleans (Ingelsk: New Orleans Film Festival), soms ôfkoarte ta NOFF, is in filmfestival dat elts jier mids oktober holden wurdt yn 'e stêd New Orleans, yn 'e Amerikaanske steat Louisiana. It evenemint wurdt wol "Cannes oan 'e Mississippy" neamd, ferwizend nei it toanoanjaande Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes, yn súdlik Frankryk.
Skiednis
It Filmfestival fan New Orleans waard foar it earst holden yn 1989. De organisaasje is yn 'e hannen fan 'e New Orleans Film Society, in filmgenoatskip dat datselde jiers oprjochte waard. Sûnt wurdt it evenemint elts jier holden om 'e midden fan 'e moanne oktober hinne. Yn syn skiednis is it Filmfestival fan New Orleans mar ien kear net trochgien; dat wie yn 2005, doe't New Orleans troffen en fierhinne ûnder wetter set wie troch de orkaan Katrina. Fierders is it altyd holden, sels yn 2020, yn 'e midden fan 'e koroanafiruspandemy, doe't it fierhinne in digitaal barren wie. Tsjin 2018 wie it Filmfestival fan New Orleans útgroeid ta in ynternasjonaal respektearre evenemint mei fertoanings fan likernôch 240 films, dêr't elts jier mear as 400 filmmakkers op ôf kamen en in publyk fan 20.000 oant 25.000 minsken.
Prizen
Der is ek in senarioskriuwerswedstryd op it Filmfestival fan New Orleans, dy't bestiet út trije kategoryen: koarte film, episoadyske film en lange film. Winners út alle trije kategoryen en de bêste dielnimmers út Louisiana út alle trije kategoryen ûntfange in jildpriis.
Freon (betsjuttingsside)
"Freon" of "freondinne" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Fiona O'Carroll
Fiona O'Carroll (Dublin, 14 septimber 1980) is in Iersk aktrise en sjongster, dy't benammen bekend wurden is troch har rol yn 'e langrinnende tillefyzjekomeedzjesearje Mrs. Brown's Boys.
Libben en karriêre
Fiona O'Carroll waard yn 1980 berne yn 'e Ierske haadstêd Dublin, as de dochter fan komyk Brendan O'Carroll. Mei tsien jier krong hja mei it nûmer Bitten by the Bug de top 10 fan 'e Ierske hitlisten binnen. Letter studearre se film en produksje oan it DLIAT. Hja wurke as aktrise mei oan withoefolle toanielproduksjes en spile ek yn 'e troch har heit skreaune en regisearre film Sparrows Trap.
O'Carroll waard lykwols benammentlik bekend troch har rol as skoandochter Maria Brown, yn 'e komeedzjesearje Mrs. Brown's Boys, in produksje fan har heit yn opdracht fan BBC Skotlân, dy't rûn fan 2002 oant 2008 en op 'e nij fan 2011 oant no (mids 2015). Yn dy rige wurket hja gear mei ferskate famyljeleden, wêrûnder har heit, Brendan O'Carroll (dy't de rol fan Maria har skoanmem, Mrs. Brown, spilet), guon fan har bruorren en har styfmem, Jennifer Gibney.
Dûzelich
Dûzelich is in Frysk teäterprogramma fan Geartsje de Vries (1967) út De Wylgen.
Debút
As bestjoersadviseur fan Wetterskip Fryslân hie Geartsje de Vries gjin ûnderfining mei teäter, mar se hie wol altyd niget oan aktearjen en mocht ek graach skriuwe. Yn 2018 krige se samar ynienen safolle lêst fan dûzelingen, dat se út it wurk rekke en in skoft thús kaam te sitten. In medyske ferklearring waard nea fûn, wol wie it fermoeden dat de oergong der mei te krijen hie. De tydlike rêst die har goed, se krige sa tiid om har libben te oer te sjen en nei te tinken. Neidat se har libben yn kronologyske folchoarder opskreaun hie, betocht se wat se yn har libben eins noch ris dwaan woe. Hja besleat yn 2019 om de feilige line fan alle sekerheden oer te stekken en joech har op foar it projekt Maak ’t mee fan Teater De Koornbeurs yn Frjentsjer. By dat projekt foar amateurtalint wie Titia Huisman, de nije teäterdirekteur fan teäter De Koornbeurs, har persoanlike begelieder. Ynearsten wie it de bedoeling om allinnich in teäterstik te skriuwen oer de grutte ynfloed fan de oergong op froulju, mar dat rûn oars. It sels skreaune stik waard úteinlik in eigen solofoarstelling. Fan hûs ut en ek yn har eigen húshâlding spile humor in grutte rol. Yn it stik komt dan ek in soad relativearjende koartswyl foarby.
Korona
Troch de koronatiid wie der gjin yn 2021 gelegenheid om yn De Koornbeurs op te treden. Dêrom waard keazen foar yntime bûtenoptredens op lokaasje foar heechút tritich besikers. De premiêre wie ein maaie yn de tún fan Museum Martena yn Frjentsjer. Nei sân bûtenfoarstellings yn tunen fan Dronryp oant Ternaard is it de bedoeling om foarstellings fan Dûzelich op de planken fan doarpshuzen te bringen.
Abû Bakr al-Bagdadi
Abû Bakr al-Bagdadi (Arabysk: أبو بكر البغدادي‎, folút: Abû Bakr al-Bagdadi al-Koeraisji, sekuere transliteraasje: Abū Bakr al-Baġdadi al-Qurayši), wiere namme: Ibrahim Awad Ibrahim Ali Mohammed al-Badri al-Samarrai (Arabysk: إبراهيم عواد إبراهيم علي محمد البدري السامرائي‎, sekuere transliteraasje: Ibrahīm ‘Awad Ibrahīm ‘Alī Muḥammad al-Badrī al-Samarraī), (Samarra, 28 july 1971 – Barisja, 27 oktober 2019) wie in Iraaksk terrorist dy't de selsbeneamde "kalyf" wie fan 'e saneamde "Islamityske Steat yn Irak en Syrje" (ISIS). Hy kaam yn juny 2014 oan 'e macht en hie de lieding oer de ekspânsje fan 'e oerhearsking fan syn terroristyske organisaasje oer grutte dielen fan noardwestlik Irak en noardeastlik Syrje. Dêrby wied er ek ferantwurdlik foar de Jezidyske Genoside tsjin 'e Jezidys, in etnysk-religieuze minderheid yn it noarden fan Irak, en de seksuele slavernij fan tûzenen Jezidy-froulju en -famkes. Nei de ûndergong fan ISIS as territoriale macht yn it neijier fan 2017 doek Al-Bagdadi ûnder en liet er net folle mear fan him hearre. Ein oktober 2019 waard syn skûlplak ûntdutsen en binnenfallen troch Amerikaanske kommando's, wêrnei't Al-Bagdadi himsels opblies om finzenskip te ûntrinnen.
Jonkheid en oplieding
Al-Bagdadi waard yn 1971 as Ibrahim Awad Ibrahim Ali Mohammed al-Badri al-Samarrai berne yn 'e stêd Samarra yn sintraal Irak. 'Abû Bakr al-Bagdadi' wie in nom de guerre dy't er letter oannaam, en dy't ferwiisde nei Abû Bakr, de pleatsferfanger fan 'e profeet Mohammed en de earste kalyf fan it Islamityske Ryk yn 'e sânde iuw. De efternamme "al-Bagdadi" betsjut inkeld "fan Bagdad". Hy wie de trêde fan fjouwer soannen yn 'e hûshâlding fan Awad al-Badri, in sjeik fan 'e Al-Bû Badri, in Arabyske stamme mei ferskate substammen wêrûnder de Koeraisjiten, dêr't de profeet Mohammed ta heard hie. Al-Bagdadi hold letter út dat er sels ek in Koeraisjyt wie en dat er dêrom fan 'e profeet ôfstamme, hoewol't er dêr gjin inkeld bewiis foar oanfierde. Hy pleatste simpelwei de stamme-oantsjutting 'al-Koeraisji' efter syn oannommen efternamme 'al Bagdadi'.
Neffens in semy-autorisearre biografy dy't Abid Hûmam al-Atari oer Al-Bagdadi skreau, soe syn pake, sjeik Hadj Ibrahim Ali al-Badri, 94 jier wurden wêze en it begjin fan 'e Amerikaanske besetting fan Irak noch meimakke hawwe. Syn heit, sjeik Awad, wie tige behelle yn it religieuze libben fan syn stamme en soe Al-Bagdadi syn ierste godstsjinstûnderwiis jûn hawwe. De namme fan syn mem is net bekend. Ien fan syn omkes wurke foar de feilichheidstsjinsten fan 'e Iraakske diktator Saddam Hoessein, en twa fan syn bruorren tsjinnen yn it Iraakske Leger. Ien fan harren sneuvele yn 'e Iraansk-Iraakske Oarloch, wylst de oare opklom ta in ofsiersrang.
Al-Bagdadi folge middelber ûnderwiis oan in skoalle yn Samarra, dêr't er in kear sakke foar syn eineksamens en it lêste jier oerdwaan moast. Inkele moannen nei't er slagge wie, waard er ôfkeurd foar militêre tsjinst omreden fan syn minne eagen. Om't syn eksamensifers te leech wiene om, sa't er woe, rjochten of ûnderwiiskunde oan 'e Universiteit fan Bagdad te studearjen, skreau er him ynstee yn oan 'e Islamityske Universiteit fan Bagdad, dêr't er de islamityske wet en de Koraan bestudearre. Neffens in rapport fan Amerikaanske en Iraakske ynljochtingetsjinsten út 2014 hie Al-Bagdadi ek in (teologysk) doktoraat foar islamityske stúdzjes dat er behelle hie oan 'e Saddam Universiteit yn Bagdad. Oare boarnen hâlde út dat er it doktoraat behelle oan 'e Universiteit fan Bagdad of de Islamityske Universiteit fan Bagdad.
Iere jierren
Neffens guon berjochten soe Al-Bagdadi al yn syn jonkheid, ûnder it rezjym fan Saddam Hoessein, in islamistyske revolúsjonêr wurden wêze trochdat er him by de Moslimbruorskip joech. Under de Amerikaanske ynfal yn Irak, yn 2003, wied er foar 't neist as soennitysk geastlike ferbûn oan in moskee. Doe't de Amerikaanske besetting fan Irak oanhold, wie Al-Bagdadi belutsen by de formaasje fan 'e militante fersetsgroep Djamaät Djaysj Ahl al-Sûnnah wa-l-Djamaäh. Hy hie yn dy organisaasje de funksje fan foarsitter fan it komitee oangeande de sjaria (islamityske wet).
Finzenskip
Op 2 of 4 febrewaris 2004 waard Al-Bagdadi yn 'e neite fan Fallûdja troch de Amerikanen arrestearre, wêrnei't er finzenset waard yn 'e beruchte Abû Graib-finzenis en dêrnei yn Kamp Bucca. Neffens guon lêzings fan syn biografy soe dêr ûnder ynfloed fan mei-finzenen en de minne behanneling fan 'e sipiers syn radikalisearring ta gewelddiedige ekstremist plakfûn hawwe. Neffens ynformaasje út 'e argiven fan it Amerikaansk Ministearje fan Definsje waard Al-Bagdadi fêstholden as in "boargerlik finzene" ûnder de namme "Ibrahim Awad Ibrahim al-Badry", mei as berop sekretarieel meiwurker.
Op 8 desimber 2004 waard er frijlitten as in finzene dy't de muoite fan it fêsthâlden net wurdich achte waard. Berjochten yn beskate kranten en fan beskate tillefyzjestjoerders wolle ynstee hawwe dat Al-Bagdadi fan 2005 oant 2009 yn Kamp Bucca ynternearre wie. Dy berjochten binne basearre op in fraachpetear mei kolonel Kenneth King, in eardere kommandant fan Kamp Bucca, en wurde net ûnderstipe troch de gegevens fan it Amerikaansk Ministearje fan Definsje.
Nei syn frijlitting
Nei syn frijlitting sleat Al-Bagdadi him yn 2006 mei syn groep Djamaät Djaysj Ahl al-Sûnnah wa-l-Djamaäh oan by de Mûdjahediin Sjoera Ried, dy't datselde jiers noch omneamd waard ta Islamityske Steat yn Irak (ISI). Al-Bagdadi krige yn 'e nije organisaasje op 'e nij it tafersjoch oer de sjaria. ISI wie ek wol bekend as Al-Qaida yn Irak, en wie in ûnderdiel fan 'e wrâldwide terroristyske organisaasje Al-Qaida. Nei de dea fan Abû Omar al Bagdadi, de lieder fan ISI, waard Al-Bagdadi op 16 maaie 2010 ta nije lieder útroppen. Yn dy hoedanichheid wied er einferantwurdlike foar, en belutsen by de planning en fasilitearring fan, in grut tal terroristyske oanslaggen. Yn maart en april 2011 allinnich al easke ISI de ferantwurdlikheid op foar 23 oanslaggen yn súdlik Irak.
Nei de dea fan Osama bin Laden, de lieder en oprjochter fan Al-Qaida, op 2 maaie 2011 by in oanfal troch Amerikaanske kommando's op syn gebouwekompleks yn it Pakistaanske Abbottabad, liet Al-Bagdadi in boadskip útgean wêryn't er mei gewelddiedige ferjilding drige. Dat makke er wier mei in weach fan selsmoardoanslaggen op 15 augustus fan dat jier, dêr't mear as 70 deaden by foelen. Op 22 desimber 2011 waard Bagdad troffen troch in rige koördinearre bomoanslaggen wêrby't teminsten 63 minsken omkamen en nochris 180 ferwûne rekken.
Islamityske Steat in Irak en Syrje
Al-Bagdadi bleau de lieder fan ISI oant dy organisaasje útwreide nei Syrje, dat op dat stuit ferskuord waard troch de Syryske Boargeroarloch. ISI neamde himsels sadwaande op 8 april 2013 om ta de Islamityske Steat yn Irak en Syrje (ISIS) (soms ek út it Arabysk oerset as "Islamityske Steat yn Irak en de Levant", ISIL). Tagelyk dêrmei makke Al-Bagdadi bekend dat ien fan 'e faksjes yn 'e Syryske Boargeroarloch, Djabhat al-Nûsra, no yn ISIS opgean soe. De lieder fan Al-Nûsra, Abû Mohammed al-Djûlani, spriek dat daliks tsjin en frege stipe fan 'e nije lieder fan Al-Qaida, Ayman al-Zawahiri. Dyselde joech dêrop in ferklearring út wêryn't er stelde dat er ISIS opheft hie en dat ISI syn aktiviteiten ta Irak beheine moast.
Al-Bagdadi lei dat beslút yn april 2013 njonken him del en briek dêrmei mei Al-Qaida. Hy naam it befel oer 80% fan 'e bûtenlânske striders fan Al-Nûsra oer en ferdreau dy organisaasje yn jannewaris 2014 út 'e Syryske stêd Rakka. Dyselde moanne fûnen der fûleindige gefjochten plak tusken ISIS en Al-Nûsra yn it Syryske gûvernemint Deir ez-Zor, wêrby't hûnderten striders sneuvelen. Neffen ferskate Westerske boarnen waarden Al-Bagdadi en ISIS foar harren striid tsjin Al-Qaida en Al-Nûsra finansierd troch Saûdy-Araabje en Katar, en koe ISIS oan nije striders komme troch benammen yn Saûdy-Araabje te rekrutearjen.
Begjin juny 2014 sette ISIS lykwols útein mei in offinsyf tsjin regearingstroepen yn noardlik Irak, mei as bedoeling om 'e haadstêd Bagdad yn te nimmen en it troch sjiïten dominearre regear fan premier Noeri al-Maliki ûnder fuotten te heljen. Ta ûntsetting fan alle waarnimmers sakke de wjerstân fan it Iraakske Leger frijwol fuortendaliks yn en koene de ISIS-striders hast sûnder slach of stjit de grutte stêd Mosûl ynnimme. Fan gefolgen ynterveniëarren de Feriene Steaten en in koälysje fan Westerske en Arabyske bûnsgenoaten op 13 juny mei loftoanfallen yn 'e striid en setten útein mei de Oarloch tsjin ISIS.