cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Súd (Utert)
Wykyndieling
Utert-Súd bestiet út de folgjende ûnderwiken en buerten:
Havelter mûne
De Havelter Mûne (Havelter Molen) is in nôtmûne yn Havelte yn de Drintske gemeente Westerfjild.
Skiednis
Nei't de eardere mûne út 1873 by swier waar ôfbaarnde, waard de mûne op deselde stiennen ûnderbou wer opboud mei it materjaal fan in ôfbrutsen grûnsiler út Wapse. Doe't de mûne yn 1951 fan eigner wiksele, waard in elektryske oandreaune hammermûne yn gebrûk nommen, dy't yn de kelder fan de mûne stiet. It koe langer net mear út om mei wynkrêft te meallen.
Yn de jierren 1956-1957 fûn der in grutte restauraasje plak. De houten as waard ferfongen troch in as fan smei-izer. Ek krige de mûne in izeren bûtenroede, de binnenroede bleau fan hout.
Doe't it ûnderhâld fan de mûne te heech waard, droech de lêste partikuliere eigner yn 1991 de mûne oer oan de Stifting Havelter Mûne.
Yn 2009 waard de mûne op 'e nij restaurearre sûnt is it ryksmonumint wer hielendal mealree.
Beskriuwing
De mûne is in achtkante stellingmûne mei in reiddutsen kape en achtkant. Sûnt 1976 binne de roeden fan de mûne ferfongen troch fokwjukken. De wjukken hawwe in flecht fan 19,50 meter.
Marijetsjerke (Mantgum)
De Marijetsjerkeyn Mantgum is it tsjerkegebou fan de protestanske gemeente Mantgum-Skillaerd.
Skiednis
De ienskepige tsjerke mei in fiifsidich koer datearret neffens de muorredikte út de midsiuwen en wie yn de katolike tiid wijd oan de hillige jongfaam Marije. De tsjerke waard yn de jierren 1865-1867 neffens plannen fan J.I. Douma ferhege en bepleistere en krige doe spitsbôgeramen.
De âlde sealtektoer waard yn 1868 ôfbrutsen en ferfongen troch in nije toer mei in ynsnuorre spits. Yn de toer hingje in yn 1499 troch Geart fan Wou getten klok en in yn 1896 troch de firma Van Bergen getten klok.
Ynterieur
It ynterieur wurdt oerkape mei in tonferwulft en hat noch in geef iken tsjerkemeubilêr út 1799-1781 fan de Ljouwerter houtbewurker Hermannus Berkebijl. Ek de opstelling fan it meubilêr is bewarre bleaun; oan de súdlike kant steane de ryk bewurke (iepen) banken foar de froulju, wylst op de noardlike kant de banken foar de manlju opsteld steane en oan de eastlike kant de banken foar de tsjerkfâlden. It houtsnijwurk op en yn it meubilêr is yn Loadewyk XVI-styl. Unyk foar Fryslân is de rûne preekstoel mei it rûne klankboerd yn de dooptún. Yn de tsjerke lizze sarken fan de bewenners fan Hokswier, de Fan Galama's en de Botnia's.
De brânskildere ramen mei ôfbylden fan tsjerken en tuorren fan de gemeente binne oarspronklik ôfkomstich út it eardere gemeentehûs fan Baarderadiel. Se waarden makke troch J.H. Wijkmans en binne by de bou fan it gemeentehûs yn 1939 troch de befolking oanbean. Nei de gemeentlike weryndieling fan 1984 ferhûzen de ramen nei de tsjerke.
Prins-gemaal
Prins-gemaal (mt.: prinsen-gemaal) is de aadlike titel dy't taparte wurdt oan 'e man fan in regearjend keninginne of keizerinne. Oarsom wurdt de frou fan in kening of keizer in keninginne-gemalinne of keizerinne-gemalinne neamd. Nettsjinsteande dat is bekend makke dat Camilla Parker-Bowles, de frou fan 'e Britske kroanprins Charles, nei dy syn troansbestiging fanwegen har eardere houlik en beskate gefoelige famyljerelaasjes de frijwol nea brûkte titel prinsesse-gemalinne krije sil.
Yn 'e Nederlânske skiednis hawwe trije prinsen-gemaal bestien: Hindrik fan Meklenburch-Schwerin, de man fan keninginne Wilhelmina; Bernhard fan Lippe-Biesterfeld, de man fan keninginne Juliana; en Claus von Amsberg, de man fan keninginne Beatrix. Oare bekende prinsen-gemaal wiene of binne: Albert fan Saksen-Coburg en Gotha, de man fan 'e Britske keninginne Fiktoaria; Philip Mountbatten (better bekend as de hartoch fan Edinburgh), de man fan 'e Britske keninginne Elizabeth II; en Hindrik de Laborde de Montpezat, de man fan keninginne Margareta fan Denemark.
Marie Luv
Marie Luv, wiere namme: Quiana Marie Bryant (1 novimber 1981) is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn Hacienda Heights, yn 'e steat Kalifornje. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2000. Neffens har offisjele opjefte is se 1.73 m lang, mei in gewicht fan 61 kg en kupmaat 34B. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Marie Love, Kianna, Destiny, Destiny Big en Marcie Luv.
Stamme
In stamme of stam is in etnografyske oantsjutting foar in lytseftige etnyske groep. It byhearrende eigenskipswurd is tribaal, fan it Latynske tribus. De term 'stamme' wurdt benammen yn 'e etnology en de antropology in protte brûkt. De krekte grins tusken in stamme en in folk is dizenich en omstriden. Dat komt foar in part troch tsjinstridige teoretyske begripen fan maatskiplike en besibskiplike struktueren, mar ek fanwegen de problematyske tapassing fan 'e term 'stamme' op ekstreem ferskate minsklike maatskippijen. Yn 'e wittenskip wurdt de term 'stamme' faak kontrastearre mei oare maatskiplike en besibskiplike groepen, lykas clan, ôfstammingsgroep en famylje, en it gebrûk is dan hierargysk ynstee fan algemien etnografysk. Wat de definysje fan 'e term noch yngewikkelder makket, is dat 'stamme' net troch wittenskippers, mar troch minsken út 'e Westerske wrâld yn it algemien tapast wurdt op hast alle etnyske groepen út beskate net-Westerske beskavingsgebieten (lykas Afrika, de Amearika's en Súdeast-Aazje), ek al giet it dêrby eins om folken fan miljoenen of sels tsientallen miljoenen minsken.
Esbjerg (gemeente)
Esbjerg is in gemeente yn Jutlân, Denemark. De gemeente ûntstie op 1 jannewaris 2007 yn it ramt fan in gemeentlike weryndieling troch gearfoeging fan de âlde gemeente Esbjerg mei de gemeenten Bramming en Ribe en it tsjerkedoarp Grimstrup, dat oant dy tiid yn de eardere gemeente Helle lei.
Wyk
In wyk of wenwyk is in diel fan in stêd dat (oars as bgl. in yndustry-, winkel- of havengebiet) yn it foarste plak yn gebrûk is om te wenjen, en sadwaande benammen bestiet út wenten. Dêrby kin it gean om heechbou of leechbou of om in mjuks fan beide. In wyk dêr't benammen earmere lju wenje, neamt men wol in arbeiderswyk of ek wol in folkswyk. In wyk dêr't fral rikere lju (yn filla's) wenje, is in fillawyk. In wyk oan 'e râne fan in stêd hjit in bûtenwyk.
In wyk dêr't har benammen ymmigranten of allochtoanen nei wenjen set hawwe, wurdt ek wol in migrantewyk neamd. In bekend foarbyld dêrfan is bygelyks de Chinatown mei in Sineeske migrantemienskip dy't yn ferskate Amerikaanske en Kanadeeske stêden foarkomt. De namme Yndyske buert wurdt yn Nederlân lykwols benammen brûkt foar wiken wêrfan't de strjitnammen ûntliend binne oan it eardere Nederlânsk-Ynje.
Aldere stedswiken binne faak op 'organyske' wize groeid, sûnder dat dêr tafersjoch op útoefene waard. Ek kin it wêze dat sokke âldere wiken oarspronklik selsstannige plakken wiene, dy't opslokt binne troch in grutter en úttynjend buorplak. Fan it begjin fan 'e tweintichste iuw ôf waarden nije wiken lykwols yn 'e regel yntegraal ûntwurpen troch in stêdeboukundige. Dêrby waard mear begroeiïng en romte ynpast as yn âldere wiken, en dêrfandinne wurde sokke 'griene' wiken ek wol túndoarpen neamd. Faak kin in wyk wer ûnderferdield wurde yn ferskate buerten.
Brúnrot (ierdappelsykte)
Brúnrot is in sykte by ierdappels dy’t fersoarsake wurdt troch Ralstonia solanacearum baktearje. Yn Nederlân is brúnrot in karantênesykte. Dat betsjut dat it bestriden wurde moat om fierdere fêstiging of útwreiding foar te kommen. Ien fan de maatregels dêrta is de jierlikse bemeunstering troch de Plantesyktekundige Tsjinst yn Wageningen fan alle partijen poaters.
Resistinsje tsjin dizze sykte is der net. Fytosanitêre maatregels binne de iennichste wize om de sykte foar te kommen of yn te damjen. Dêrûnder falle it brûken fan ‘skjin’ setguod en in rejale fruchtwiksel. Sûnt 2005 meie bouboeren yn Nederlân ierdappelplanten net mear bereine mei oerflaktewetter omdat de baktearje dêr yn sitte kin.
Symptomen: ferwyljen (De Ingelske namme is Bacterial Wilt). As in farsk ôfsniene ferwylge stâle yn in glês wetter holden wurdt, dan sakket it molkwite waas stadich út de stâle nei ûnderen. As in besmette knol trochsnien wurdt dan ûntsteane lytse wite dripkes yn de rint fan it ierweefsel fan de knol. As dat waarnommen wurdt, dan is it oan te rieden kontakt op te nimmen mei de Plantesyktekundige Tsjinst yn Wageningen.
Oranjemole (Flissingen)
De Oranejmûne (Oranjemolen) is in nôtmûne en in eardere pelmûne oan de Oranjedijk yn Flissingen yn de Nederlânske provinsje Seelân. De mûne is de iennige fan de oarspronklik 23 stedsmûnen dy't tsjintwurdich noch yn Flissingen stiet.
De Oranjemolen waard al yn 1699 beskreaun en hat in flecht fan 24,50/24,60 meter. Sûnt 1968 is de mûne eigendom fan de gemeente Flissingen.
Yn de Twadde Wrâldkriich hie de mûne slim te lijen fan kriichsgeweld. Oan de súdwestkant fan de mûne moat noch in kûgel út 1809 fan de Ingelske float sitte. Ek fan de Twadde Wrâldkriich binne der noch oantinkens te finen; de alliearre striidkrêften lânen yn 1944 tichteby de mûne. Yn it jier 2000 moast yn it ramt fan dykferheging de mûne omheech fizele wurde. Ek waard de skeef steande mûne by dy gelegenheid rjochtset. Yn 2002 fûn in grutte restauraasje plak fan de mûne.
De Oranjemûne is in 2014 mealree makke en wurdt mei frijwilligers brûkt om nôt te meallen. Mei de lokaasje fuort oan de see fangt de mûne altiten in soad wyn.
Dochterûndernimming
In dochterûndernimming is in bedriuw dat hielendal of foar in diel eigendom is fan in oare ûndernimming (de saneamde memme-ûndernimming). Foar in BV of in NV moat de memme-ûndernimming dus alle of in part fan 'e oandielen fan 'e dochterûndernimming yn 'e hannen hawwe.
In kloft bedriuwen dy't ûnderling relaasjes hawwe as memme-ûndernimmings en dochterûndernimmings (faak besteane der ferskate triemmen fan sokke relaasjes) wurdt in concern neamd. Foar de bûtenwrâld en ek foar beskate dielen fan 'e wetjouwing wurdt sa'n concern sjoen as ien inkele ûndernimming. De jierrekken fan in dochterûndernimming wurdt yn 'e konsolidearre jierrekken fan 'e memme-ûndernimming opnommen.
Hjirûnder in foarbyld fan 'e relaasjes fan dochter- en memme-ûndernimmins binnen in concern.
Sosjalistyske Partij (Nederlân)
De Sosjalistyske Partij (Socialistische Partij) (SP) is in Nederlânske politike partij dy’t fertsjintwurdige is yn de Earste en Twadde Keamer en (oan 2019) it Europeesk Parlemint. De SP is ek aktyf yn tal fan gemeenten en provinsjes. De SP is de meast linkse partij yn de Nederlânske folksfertsjintwurdiging.
Skiednis
De SP is yn 1972 oprjochte. De partij is ûntstien út de kommunistyske beweging mar dêr hiene se ôfstân fan naam. De partij wie yn earste ynstânsje oprjochte om lokale aksjes te fieren en stipe oan de boargers te ferlienen op it mêd fan sojale wenningbou, miljeu, útkearingen en sa. In tal ôfdielingen hat in "Help Tsjinst" foar minsken dy't help nedich hawwe by it omgean mei ynstânsjes, ynfollen fan formulieren en sa. Troch dy aksjes krigen sy al gau gruttere bekendheid, wat harren earste riedssitten oplevere yn de gemeenten Nijmegen en Oss. Dêrnei waarden der al ridlik gau ôfdielings oprjochte yn mear gemeenten.
De partij kaam yn 1994 foar it earst yn de Twadde Keamer mei twa sitten. De earste twa keamerleden wienen Jan Marijnissen en Remi Poppe. Dêrnei is de partij nochal hurd groeid oant sy by de Keamerferkiezings fan 2006 op 25 sitten kaam. Dat tal hawwe sy net fêsthâlde kind.
Yn 1999 is it begjinselprogram “Heel de Mens” fêststeld. Utgangspunten binne “minsklike waardichhyd, lykwaardigens en solidèrityt”. De partij hat it ferline as aksjepartij nea loslitten, "aksje en fraksje” binne foar harren like belangryk.
Yn 2008 waard Jan Marijnissen as fraksjefoarsitter opfolge troch Agnes Kant. Marijnissen bleau oant 2015 partijfoarsitter. Agnes Kant hat fraksjefoarsitter west oant 2010 en is doe opfolge troch Emile Roemer. Roemer is yn desimber 2017 opfolge troch Lilian Marijnissen. Yn 2015 hawwe der ynterne ferkiezings plakfûn foar de nije partijfoarsitter, dy binne wûn troch Ron Meyer. Meyer is yn desimber 2019 opfolge troch Jannie Visscher.
Ferkiezings
By de gemeenteriedsferkiezings fan 2014 gong de SP fan 250 nei 458 sitten. De partij nimt no yn sawat 40 gemienten diel oan it Kolleezje troch wethâlders te leverjen. Dat is ûnder oaren yn Amsterdam, Utert, Arnhim, Eindhoven, Maastricht, Nijmegen, Heerlen, Flissingen en Grins. Yn Smellingerlân is Jos van der Horst de earste SP wethâlder fan Fryslân.
By de ferkiezings foar de Provinsjale Steaten yn 2015 waard de SP yn Grinslân de grutste partij. De SP gong diel útmeitsjen fan it Kolleezje fan Deputearre Steaten yn Grinslân, Fryslân, Flevolân, Súd-Hollân, Noard-Brabân en Limburch. Yn Fryslân sit Michiel Schrier foar de SP yn it Kolleezje.
Oersjoch sitten
De SP hat sûnt 1977 dielnommen oan de ferkiezings foar de Twadde Keamer. It oantal sitten by dy ferkiezings wie:
Sitten Twadde Keamer yn 2022
By de ferkiezings foar de Twadde Keamer yn 2021 hat de SP fiif sitten ferlern en binne hja fan 14 nei 9 gong. De SP-fertsjintwurdigers yn de Twadde Keamer binne:
Sitten Earste Keamer yn 2022
De SP fraksje yn de Earste Keamer bestiet út:
Corvus (roman)
Ynhâld
Corvus spilet in fearnsiuw nei de foarfallen yn The Ten Thousand, en giet wer oer de Macht, it folk dat yn it bercheftige lân Harukush oan 'e râne fan 'e wrâld wennet. Rictus, dy't de Tsientûzen út it Asuryske Ryk nei hûs late, is no in ferneamd hierling mei mear as fiifentweintich jier ûnderfining op it slachfjild. By de fjildtocht fan 'e Tsientûzen binne safolle Macht-hierlingen omkommen, dat it bestean fan 'e hierling yn 'e Harukush no it útstjerren it neist is, en de troep fan Rictus, de Hûnekoppen, is ien fan 'e lêste grutte hierlingeformaasjes. De roman iepenet as Rictus en syn ûnderbefelhawwer Fornyx, nei in lange belegering fan in lytse stêdsteat, tsjin it begjin fan 'e winter oankomme by harren wente Andunnon, yn it heuvellân boppe de stêdsteat Hal Goshen. Dêr wurde se begroete troch Rictus syn frou Aise, syn beide dochters, de fjirtjinjierrige Rian en de achtjierrige Ona, harren ynwenjende freon Eunion en inkele slaven. Aise is in kreaze frou, dy't oarspronklik in slavinne wie, mar dy't Rictus frijlitten hat foar't er mei har troude. Hja hawwe in yngewikkelde relaasje, mar hâlde wier faninoar.
Inkele dagen nei't Rictus en Fornyx thúskommen binne, wurde se dêr opsocht troch in troep soldaten ûnder lieding fan 'e jonge fjildhear Corvus, dy't it eastlike trêdepart fan 'e Harukush ferovere hat, en oer wa't de wyldste ferhalen geane. Corvus fertelt dat er nijsgjirrich wie nei de grutte Rictus, oer wa't ek withoefolle leginden besteane. Syn eigentlike doel is lykwols om Rictus en de Hûnekoppen oan syn kant te krijen. Corvus is wisberet om himsels kening fan 'e hiele Harukush te meitsjen. Hy ornearret dat Rictus hoe dan ek belutsen reitsje sil by de striid dy't dêrfoar nedich is, en dat syn eigen taak in hiel stik dreger makke wurde sil as Rictus him by syn fijannen jout. Om dat foar te kommen hat er Rictus syn mannen ûnderweis nei Hal Goshen ynslute en fêstsette litten. Hy stelt no Rictus foar de kar om in kontrakt ôf te sluten om foar him (Corvus) te fjochtsjen. Kiest Rictus derfoar om dat net te dwaan, dan sil Corvus him deadzje moatte, om't er dan in te gefaarlike man is om libje te litten. Corvus bewissiget Rictus dat er yn dat gefal de Hûnekoppen sûn en wol gean litte sil, en dat ek syn húshâlding neat oerkomme sil. Rictus, dy't de garismatyske jonge legeroerste yntrigearjend en syn dieden begryplik fynt, en dy't as hierling boppedat net belêstge is mei prinsipiële oertsjûgings of ideälisme, beslút om in kontrakt mei Corvus oan te gean.
Sadwaande sette Rictus en Fornyx daliks wer ôf mei Corvus-en-dy en jouwe harren mei de Hûnekoppen by dy syn leger, dat behalven út Machtyske hopliten ek bestiet út Asuryske bôgesjitters en ruterij. It leger tsjocht op nei de stêdsteat Hal Goshen, dêr't Rictus hiel bekend is en freonen te wenjen hat. Der is him dêrom alles oan gelegen en soargje derfoar dat de stêd him sûnder belegering oerjout oan Corvus. De jonge legeroerste wykt nammentlik ôf fan alle oare fjildhearen fan 'e Macht yn 'e sin dat er ferovere stêden gjin swiere skatting opleit. Hy lit der inkeld in garnizoen efter en easket dat se soldaten leverje foar syn leger. Stêden dy't har tsjin him fersette, makket er lykwols in foarbyld fan, en dan kin it raar om en ta gean. Dêrom giet Rictus sels nei Hal Goshen ta om te ûnderhanneljen oer de oerjefte fan 'e stêd. Hy treft dêr syn âlde freon Phaestes, oan wa't er út namme fan Corvus it steedhâlderskip oer de stêd oanbiede mei as Hal Goshen him ûnder Corvus syn bewâld deljout. Oars as de hierling Rictus blykt Phaestes lykwols in man fan prinsipes te wêzen, dy't dêr neat fan witte wol. De beide freonen krije slaande rûzje. As de kerusia, de bestjoersried fan Hal Goshen, derfoar kiest om 'e stêd sûnder ferset oer te jaan, set Phaestes mei syn húshâlding ôf om't er net ûnder it bewâld fan Corvus libje wol. Hy wurdt neitiid fûgelfaai ferklearre en it steedhâlderskip oer Hal Goshen wurdt oan syn rivaal Sarmenian jûn.
Nei de oerjefte fan Hal Goshen tsjocht it leger fan Corvus fierder op nei it westen, dêr't de stêdsteaten fan it Avennysk Bûn lizze, oanfierd troch de grutste en machtichste stêdsteat fan allegearre: Machran. Dêr hat Karnos it foar it sizzen, in folksmenner en slavekeapman fan sljochtwei komôf dy't opklommen is ta sprekker (foarsitter) fan 'e kerusia fan Machran. Yn nauwe gearwurking mei de legeroerste Kassander stalt dy in legermacht fan mear as tsientûzen man gear út 'e stêden fan it Avennysk Bûn, dêr't er Corvus mei tsjinhâlde wol. Underwilens komt Rictus ûnder de opmars nei it westen almar better yn 'e kunde mei Corvus. Der is wat oan 'e jonge fjildhear dêr't er net de finger op lizze kin, oant er te witten komt dat Corvus in healbloed is, berne út 'e relaasje fan in Machtyske heit en in Asuryske mem. Dat soe by him in beltsje rinkelje litte moatte, mar dat docht it net. Hy is dan ek mei stomheid slein as Corvus him letter fertelt dat er de soan is fan Rictus syn freon Jason en frouwe Tiryn, de eardere mêtresse fan 'e Asuryske prins Arkamenes (sjoch: The Ten Thousand). Rictus, dy't yndirekt ferantwurdlik wie foar de dea fan Jason ear't Corvus te wrâld kaam, en dy't him dêr noch altyd skuldich oer fielt, wurdt troch dizze wittenskip noch nauwer oan Corvus ferbûn.
Phaestes, oan wa't Rictus nei de oerjefte fan Hal Goshen gjin momint mear tocht hat, is ûnderwilens ûnderweis yn it heuvellân. Hy hat syn frou en dochters nei Karnos yn Machran stjoerd en reizget no mei syn soan Philemos, in opslûpen jonge, en in stikmannich trewanten út 'e efterbuerten fan Hal Goshen nei Rictus syn wente Andunnon. Dêr oankommen deadzje syn mannen Eunion en de slaven, dy't ferset biede, en nimme dan Rictus syn frou Aise en syn beide dochters finzen. Se nimme se mei troch it oanboazjende waar fan 'e ynfallende winter nei Machran, mei as bedoeling om Rictus troch de gizeling fan syn gesin te twingen om him bûten de oarloch tusken Machran en Corvus te hâlden. Phaestes is wrokkerich troch it ûnrjocht dat him oandien is en hâldt himsels foar dat yn dit gefal it doel de middels hilliget. Boppedat kriget er it geandewei de reis oan 'e longen en rekket er almar mear yn 'e minnichte. Dêrtroch falt it liederskip fan 'e ekspedysje ta oan Sertorius, dy't earder in dief en poaier yn Hal Goshen wie. Hy en syn beide trewanten begjinne op in stuit mei de stelselmjittige ferkrêfting fan Aise, de frou fan Rictus. De jonge Philemos besiket dat tsjin te kearen, mar hy moat ûnderwilens ek sjen om syn sike heit op 'e foet te hâlden en hy is in jonge dy't foar trije folwoeksen keardels oer stiet. It slagget him sadwaande inkeld om 'e fjirtjinjierrige Rian foar lot fan har mem te behoedzjen.
Yn it westen komt it leger fan Corvus foar dat fan it Avennysk Bûn oer te stean. By de Slach op 'e Flakte fan Afteni, dêr't it te wiet is om mei syn ruterij fanwegen te kommen, wit Corvus de fijân dochs in swiere nederlaach ta te bringen troch bôgesjitters yn te setten. Nettsjinsteande dat lije de Hûnekoppen swiere ferliezen. Karnos fan Machran, dy't oan 'e kant fan it Avennysk Bûn as sljochtwei soldaat meifjochtet, rekket ferwûne en wurdt foar dea op it slachfjild efterlitten. Uteinlik wit er by tsjuster syn eigen tebekwikende leger te berikken, mar de slach en de neisleep binne foar him in traumatysk barren dat syn wrâldbyld skokt. Neitiid hâldt er op him tebûten te gean oan wyn en iten, en syn yngewikkelde relaasje mei Kassia, de suster fan syn legeroerste Kassander, dy't fereale op him is, wurdt earnstiger. De nederlaach soarget foar in tesplintering fan it Avennysk Bûn. Inkele stêden, wêrûnder Afteni, jouwe har oer oan Corvus. De measte oaren lûke harren troepen werom nei har eigen gerjochtichheid en nimme in ôfwachtsjende hâlding oan. Inkeld Machran, Arkadios en Avennos fjochtsje troch en lûke harren troepen werom binnen de muorren fan Machran, dat dêrnei troch Corvus belegere wurdt.
Fuort nei't er belis slein hat foar Machran, prebearret Corvus in bestoarming, wêrby't in diel fan syn troepen by wize fan ôfliedingsmaneuver de poarten oanfalle, wylst de Hûnekoppen fan Rictus en de Igraniërs fan Druze mei lange ljedders de hege stedsmuorren beklimme. Rictus-en-dy witte in brêgehaad op 'e muorren te feroverjen, mar as de ferdigeners fersterking krije fan farske troepen, giet dat wer ferlern. De oanfal hat in rampsillige ôfrin: de Hûnekoppen wurdt suver útrûge, en Rictus, ien fan 'e lêsten op 'e muorre, stapt oer de râne en springt derôf as de ferdigeners syn oerjefte easkje. Neitiid komt Fornyx ûnder in oliiftûke by de stedspoarte te freegjen oft er it lyk fan Rictus sykje mei. Karnos stiet him dat ta, en al kin Fornyx syn freon net fine, hy is derfan oertsjûge dat Rictus sneuvele is. Mei Karnos praat er út namme fan Corvus ôf dat de lju fan Machran harren deaden bûten de stêd, oan 'e igge fan 'e rivier de Mithannon, kremearje meie as se de deaden fan Corvus syn leger, dy't op 'e muorren efterbleaun binne, dêr ek bringe, sadat Corvus syn troepen harren maten de lêste eare bewize kinne.
Sadwaande stiet de Mithannonpoarte fan Machran wiid iepen as letter dyselde deis Phaestes en syn mannen mei it gesin fan Rictus by de stêd arrivearje. Karnos is ferfolle fan walging as er sjocht wat der mei Aise bard is, mar hy kin him der net ta bringe om Sertorius en de oare beide ferkrêfters te deadzjen, om't er ornearret dat er sels like skuldich is oan dizze sitewaasje. Hysels wie it ommers dy't Phaestes yn brieven oanset hat om 'e húshâlding fan Rictus te ûntfieren. Wat hied er dan tocht dat der barre soe as dat plan útfierd waard? Sadwaande wurde Sertorius en syn maten Adurnos en Bosca yn 'e hechten set, mar se witte net folle letter te ûntkommen en hâlde har neitiid beskûl yn 'e efterbuerten fan Machran, dêr't se al rillegau in strjitbinde foarmje mei fjouwer oare kriminelen. Aise en har beide dochters wurde as gasten fan Karnos op alle manearen let en set, mar as Kassia de oare deis oan 'e lichaamlik en geastlik skeinde Aise fertelt dat Rictus sneuvele is, smyt se harsels tepletter fan in heech balkon. Phaestes en Philemos wurde ek gasten fan Karnos, mar de sike Phaestes betteret net mear op. Hy beskôget syn sykte as straf foar in rjochtfeardich libben dat op 'e ein noch ûntsierd is troch in freeslike skanddie en stjert inkele moannen letter. Underwilens binne Philemos en Rian fereale rekke, en ûnder it Belis fan Machran bringe se in soad tiid troch yn inoars selskip.
De jûns dat syn mishannele frou yn 'e filla fan Karnos arrivearret, wurdt Rictus wekker op in hege bulte liken ûnderoan de stedsmuorre fan Machran. Hy is der min oan ta, mar de lichems fan syn sneuvele maten hawwe syn fal brutsen, en krûpendewei bejout er him nei Corvus syn legerkamp. Oer in perioade fan moannen betteret er dêrnei stadichoan wer op. Underwilens smeit yn 'e stêdsteat Avensis, súdlik fan Machran, de sprekker Parnos de restanten fan it Avennysk Bûn wer gear. Parnos hat net folle sympaty foar it oerhearskjende Machran, mar hy beseft dat as Machran falt, net ien it mear opnimme kin tsjin Corvus. De stêden fan it Avennysk Bûn dy't noch frij binne, kinne sûnder Machran gjin fûst meitsje, en westlik fan 'e it Avennysk Bûn lizze allinne noch de stêden fan 'e Plateeske kust, dêr't men druven kweekt ynstee fan soldaten. Dus it komt del op: òf no in leger op 'e foet bringe en Machran ûntsette, òf jin deljaan ûnder it bewâld fan Corvus. En Parnos is noch net safier dat er dat lêste dwaan wol.
Tsjin 'e tiid dat it foarjier oanbrekt, is it iten yn Machran frijwol op en lijt de befolking, dy't foar it begjin fan 'e belegering oanwoeksen wie mei flechtlingen út Arkadios en Avennos, honger. As it leger fan it fernijde Avennysk Bûn, besteande út sa'n 7.000 man, benammen ôfkomstich út Avensis en Pontis, optsjocht nei Machran, iepenet de stêd de Suderpoarte en docht de helte fan it garnizoen in útfal. Dêrtroch wurdt it leger fan Corvus fan twa kanten oanfallen. Corvus weeft lykwols troch gebrûk te meitsjen fan syn bôgesjitters en ruterij handich ôf mei it ûntsettingsleger, wylst in oar diel fan syn troepen ûnder lieding fan Rictus en Fornyx de troch honger ferswakke ferdigeners fan Machran weromslane en troch de Suderpoarte de stêd ynkringe. De rest fan it garnizoen fan Machran wurdt dwaande holden troch Druze, dy't mei syn Igraniërs in nije wraam op 'e muorren docht by de Easterpoarte. Op it plein efter de Suderpoarte besykje de ferdigeners fan Machran, ûnder lieding fan Karnos, ta it uterste om 'e ynfallers út harren stêd te ferdriuwen, mar tsjin dy tiid hat Corvus it ûntsettingsleger ferslein en krije Rictus syn troepen fersterking fan 'e rest fan it leger fan Corvus. Yn it gefjocht rekket Karnos deadlik ferwûne troch Rictus syn hân, en as Rictus him weromken, fertelt Karnos him mei syn lêste siken dat Rictus syn dochters harren yn syn filla befine.
Underwilens tsjogge de troepen fan Corvus de stêd fan alle kanten binnen. Kassander sammelet de ferdigeners fan Machran om by de âlde sitadel yn it hert fan 'e stêd in lêste gefjocht oan te gean, wylst boargers alle kanten út flechtsje en gaos Machran yn 'e greep kriget. Dat is wêr't Sertorius en syn stjitbinde op wachte hawwe om harren wraak te nimmen op Karnos. Hja bestoarmje de filla en deadzje Pollo, Karnos syn majordomo, as dy harren tsjinhâlde wol. Om't Karnos al syn slaven de frijheid jûn hat ear't er him yn 'e striid bejoech, is de jonge Philemos dan de iennichste dy't de froulju beskermje kin. Guon fan Sertorius syn trewanten gripe Kassia, de suster fan Kassander, en skuorre har de klean fan it liif om har te ferkrêftsjen, wylst Sertorius sels en de oaren risselwearje om mei Philemos ôf te weven sadat se har fertaaste kinne oan Rictus syn dochter Rian. It is op dat stuit dat Rictus mei Valerian, in oare ofsier fan 'e Hûnekoppen, de filla fan Karnos berikt. As Rian him taskreaut dat har mem dea is en dat dit de mannen binne dy't har ferkêfte hawwe, hout in breinroere Rictus de strjitbinde fan Sertorius yn reade razernij oan stikken.
Underwilens hat Kassander de striid opjûn en de stêd oerjûn oan Corvus. Dyselde kriget dêrmei de macht oer de hiele Harukush yn 'e hannen en lit him net folle letter ta kening oer de Macht kroanje. Neitiid keart Rictus mei Fornyx, syn dochters Rian en Ona, en syn nije skoansoan Philemos werom nei syn wente Andunnos, dy't troch Phaestes en Sertorius by de ûntfiering fan Rictus syn gesin platbaarnd is. Mank de ruïnes begjinne hja oan 'e weropbou.
Grutte Priis Formule 1 fan Maleizje 2010
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Maleizje 2010 yn Kuala Lumpur op 5 april 2010. It wie de tredde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2010. Hy waard op Sepang hâlden. De race waard hâlden oer 58 omgongen, op it 5,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 310,4 kilometer.
Marseille
thumb|Marseille thumb|haven Marseille thumb|Notre Dame Marseille Marseille (Oksitaansk : Marselha) is in stêd yn it suden fan Frankryk oan de Middellânske See. Der wenje 852.395 minsken yn 'e stêd, sa likernôch 1,35 miljoen wenje yn de stêdekloft. Marseille is de haadstêd fan it departemint Bouches-du-Rhône yn de regio Provâns-Alpen-Côte d'Azur.
Celilo-mar
De Celilo-mar (Ingelsk:Lake Celilo) is in 39 km lange opslachmar yn de rivier de Kolumbia op de grins fan de steaten Washington en Oregon yn de Feriene Steaten. De mar ûntstie nei it foltôgjen fan de The Dalles Daam, in keardaam yn de Kolumbia by de stêd The Dalles, Oregon yn 1957. De mar leit tusken de keardamen The Dalles Daam en de John Day Daam, dy't fierder boppestream leit. Doe't de mar ûntstie strûpten de eardere Celilowetterfallen en inkelde fiskersdoarpen ûnder. Celilo wie sa'n doarpke dat oan de Oregonkant fan de Kolumbia lei. It wie mear as 10.000 jier in ekonomysk en kultureel sintrum fan de Yndianen. It hjoeddeistige doarp leit fierder op in lântonge dat eins it âlde doarp oersjocht. Dochs is net mear in ekonomysk en kultureel sintrum dat it foarhinne wie.
De boezemmar leit yn de county's Wasco en Sherman yn Oregon en Klickitat yn Washington.
800px|thumb|center|In loftfoto fan de Celilo Mar, wêr it eardere plak fan de Celilo Falls oanjûn is
Duomo San Rufino
De Duomo San Rufino (Sint-Rufinuskatedraal) yn Assisi, Itaalje, is de katedraal fan it bisdom Assisi-Nocera Umbra-Gualdo Tadino. Yn de katedraal waard Fransiskus fan Assisi (1182) en Klara van Assisi (1193) doopt.
Skiednis
De romaanske tsjerke waard fanôf 1140 neffens it ûntwerp fan Giovanni da Gubbio boud. Yn 1228 wijde paus Gregoarius IX it alter, doe't er yn Assisi wie om Fransiskus hillich te sprekken. Paus Innocentius IV wijde de hiele tsjerke yn it jier 1253.
Arsjitektuer
De klokketoer waard yn de 11e iuw boud en stiet efter de apsis fan de eardere tsjerke, dy't troch biskop Ugone yn 1029 boud wie. De spits fan de toer datearret út de 13e iuw. It fûnemint fan de toer stiet op in romeinske systerne.
Ynterieur
Yn 1571 waard it romaanske ynterieur troch de arsjitekt Gian Galeazzo Alessi út Perugia yn de styl fan de Italjaanske renêssânse fernijd.
By de tagong is rjochts in doopfont, dêr't ek de hilligen Fransiskus, Klara en Gabriel (1838) doopt waarden. De barokke Kapel fan it Hillich Sakramint rjochts waard yn 1541 tafoege en yn 1663 útwreide. Fresko's fan Giacomo Giorgetti (1663) fersiere de kapel en de njoggen skilderijen datearje fan de 17e-iuwske skilder Andrea Carloni. De Kapel fan Us-Leaffrou fan Treast waard yn 1496 nei in wûnder boud. Twa jier earder hiene tsjûgen sjoen dat in Marije-byld oer Kristus yn har earms gûlde. It 15e-iuwske Dútske terrakotta byld waard okkerlêsten stellen en is yntusken troch in houten kopy ferfongen.
It haadalter út de 19e iuw stiet yn it renêssânse koer boppe it bonkerak fan de hillige Rufinus. Yn de apsis stiet it koerstuoltme fan Giovanni di Piertacopo da San Severino (1520). It byld fan de hillige Rufinus fan François Lemoyne stiet yn it midden fan it koer.
Der binne yn de katedraal ferskillende skilderijen fan Dono Doni: de Oanbidding fan Kristus troch de Hilligen (1555), de Krusiging (1563)en de Krúsôfname (1562).
Yn it oanbuorjende katedraalmuseum binne fresko's út de 13e iuw, reliken en âlde hânskriften te sjen. It wichtichste keunstwurk is it triptyk fan Madonna mei Bern en hilligen fan Nicolò Alunno (1470).
Aabenraa (gemeente)
Aabenraa of Åbenrå is in gemeente (Deensk: kommune) yn de Deenske regio Súd-Denemark. It bestjoerssintrum fan de gemeente is de stêd Aabenraa. De gemeente ûntstie yn 2007 troch gearfoeging fan de gemeenten fan de gemeenten Bov, Lundtoft, Rødekro en Tinglev mei de âlde gemeente Aabenraa.
G.A. van Oorschot
Gerardus Adriaan (Geert) van Oorschot (Flissingen, 15 augustus 1909 - Baambrugge, 18 desimber 1987), as auteur fan fiksje bekend ûnder it pseudonym R.J. Peskens, wie in Nederlânsk útjouwer en skriuwer.
Libben
Nei it heljen fan syn HBS-diploma wie er in skoft havenarbeider yn Rotterdam. Yn dy tiid waard er polityk radikaler en skreau er revolúsjonêr kleure gedichten. Hy debutearre as dichter ûnder eigen namme yn Links Richten mei sosjalistyske ferzen. Syn poëzy waard bondele yn De turfgravers (1930) en Gevangenis (1932). Meidat er tsjinst wegere moast er in skoft sitte yn de straffinzenis fan Skeveningen, dêr't er ta de konlúzje kaam dat er gjin goede dichter wie. Begjin jierren tritich sette er út ein mei in kolportaazjeboekhannel om skriuwers en dichters dy't neffens him wól de muoite wurdich wiene te ferkeapjen.
Yn 1932 boaske er oan Jantina Smit, mei wa't er twa soannen krige: Geert (1933-2005) en Levien (1937). Rillegau waard er fertsjintwurdiger fan útjouwer A.A.M. Stols, by wa't er ek de begjinselen fan it útjouwersfak learde. Yn 1939 gie er oer nei útjouwer Emanuel Querido. Doe't dy nei de Dútske ynfal twongen waard út syn bedriuw te gean, beneamde er Van Oorschot ta direkteur. Dat bleau er oant it bedriuw fanwege de besetter yn 1941 likwidearre wurde moast. Yn 1943 gie er by syn earste frou wei en troude er op 'en nij mei Hillie Munneke (Onstwedde 13 july 1920 - Baambrugge 28 augustus 1979), mei wa't er ek twa soannen krige: Guido (1944-1963) en Wouter (1952). Koart nei de befrijing giene sy yn in hierpân oan de Amsterdamske Herengracht en waard Van Oorschot selsstannich útjouwer.
Utjouwer
Rillegau krige syn namme klank fanwege in poerbêst literêr fûns, mei dêryn ferneamde skriuwers lykas Multatuli, Couperus, Leopold, Ter Braak en Du Perron, útjûn troch Helmut Salden yn edysjes op tinpapier, mar ek nij talint sa as Hans Lodeizen, G.K. van het Reve en W.F. Hermans. Ynbûne werprintingen (Marcellus Emants, Van Oudshoorn, Hermans e.o.) folgen yn de budzjetrige Literaire Reeks De Witte Olifant. Njonken dat wie er de literêre paperbackrige Stoa, mei ûnder oare Van het Reve syn brieveboeken Op weg naar het einde (1963) en Nader tot U (1966).
Sûnt 1957 ferskynt by Van Oorschot it literêre tydskrift Tirade, de opfolger fan Libertinage. Tiradebea in poadium oan skriuwers fan moderne poëzy, mar joech ek mienskipkrityske essays, zlykas dy fan Jacques de Kadt.
Een bysûnder projekt sûnt 1953 fan Van Oorschot wie de De Russische Bibliotheek, in op tin papier drukte rige mei it samle wurk fan de ferneamde 19e-iuwske skriuwers sa as Dostojewski, Gogol, Poesjkin, Toergenjev, Tolstoj en Tsjechov yn de bot priizge fertalingen fan Charles B. Timmer, Karel van het Reve e.o. De Russische Bibliotheek befettet wilens goed fyftich titels en is foar it grutste part noch te krijen. Literêre kwaliteit stie ek by dy rige foarop en Van Oorschot wie net te benaud om saaklik risiko'te nimmen. Ek it debút fan J.J. Voskuil, de roman Bij nader inzien, krige by Van Oorschot in kâns. Voskuil syn roman Binnen de huid waard net goed genôch achte troch Van Oorschot afgekeurd en waard earst nei de dea fan beide by Utjouwerij Van Oorschot útjûn. Alle lettere romans fan Voskuil ferskynden dêr ek.
Auteur
Geert van Oorschot hat sels op letter jierren ek ferhalebondels en romans skreaun ûnder it pseudonym R.J. Peskens.
Syn bekendste, foar it grutste part autobiografyske boeken Twee vorstinnen en een vorst (1975) en Mijn tante Coleta (1976) hellen grutte oplagen en waarden yn 1981 fan Otto Jongerius ferfilme.
Underskiedings
Van Oorschot krige yn 1977 de Laurens Janszoon Costerpriis foar syn fertsjinsten as útjouwer. Yn 1986 skonk de Universiteit fan Tilburch him in earedoktoraat yn de letteren.
Utjouwerij
Nei it ferstjerren fan Van Oorschot yn 1987 waard de útjouwerij fuortset troch syn soan Wouter en Gemma Nefkens, dy't dêr al sûnt 1975 oan 't wurk wie. Ynstee fan G.A. van Oorschot - Amsterdam kaam Uitgeverij G.A. van Oorschot - Amsterdam op de titelsiden te stean. Gemma Nefkens bleau útjouster oant 2008 en waard dêrnei bestjoerslid fan in tal literêre organisaasjes lykas de Stichting P.C. Hooftpriis foar Letterkunde, dêr't hja fan 2009 oant 2014 bestjoersfoarsitter fan wie. Yn april 2015 kaam Nefkens werom by Van Oorschot as lid fan in kollektyf dat de útjouwerij oernaam fan Wouter van Oorschot en dy noch altyd bestjoert.
Bibliografy
{{boarnen|boarnefernijing= <References/>
Keppelings om utens
}}
Gloria Borger
Gloria Borger (Amerikaansk-Ingelske útspr.: ['bɔ:ɹʤəɹ], likernôch: " bôr dzjur"; folút: Gloria Anne Borger; New Rochelle (New York), 22 septimber 1952) is in Amerikaansk sjoernaliste, kommentatrise en kollumniste fan etnysk Joadsk komôf. Yn it ferline hat se ûnder mear wurke foar CBS en CNBC, en sûnt 2007 is se yn 'e tsjinst by de nijsstjoerder CNN. Dêr is se geregeldwei as kommentatrise te sjen yn programma's as The Situation Room.
Planteferedeling
Planteferedeling rjochtet him op it ûntwikkeljen fan planten dy’t sa goed mooglik oan de easken fan de minsk foldogge. In feredeler selektearret planten mei de bêste erflike eigenskippen, en makket dêr nije rassen fan. As sadanich is it te ferlykjen mei it fokken fan húsdieren en fee.
Under planteferedeling falt oan de iene kant it kweken (feredeljen) fan nije rassen en oan de oare kant de bestudearring fan de grûnslaggen dêr’t it kweken op berêst en fan de middels wêrtroch it kweken befoardere wurdt.
Technyk
In plant hat in kombinaasje fan goede en minne eigenskippen. Planteferedeling besiket safolle mooglik goede eigenskippen yn ién planteras byinoar te bringen. In hege en wisse opbringst foar de kwekers, sûn en lekker iten of oantreklike sierplanten foar de konsumint. De simpelste metoade hjirfoar is seleksje: in groep planten ûnderling ferlykje, en de bêste dêrfan brûke foar fermeardering. As de winske eigenskippen wol oanwêzich binne, mar yn twa ferskillende planten, kin de feredeler besykje dizze iéne plant te ferienigjen troch twa memmeplanten te krusen. Dêrnei selektearret de feredeler de neikommelingen, ûnder oare op kwaliteit, opbringst en gefoeligens foar sykten. As de seleksje goed prestearret yn ferliking mei de al besteande rassen, wurdt dy fermeardere en op de merk brocht. In feredelingsbedriuw kin de ûntwikkelingskosten fan in nij ras weromfertsjinje troch der kwekersrjocht op oan te freegjen. Net elkenien docht dit; der binne ek in soad amateurferedelers dy’t as hobby bygelyks sierplanten feredelje.
By klassike feredeling duorret de hiele syklus fan krusing oant yntroduksje fan in nij ras acht oant tsien jier. Inkeld wat koarter, mar de ûntwikkeling fan in nije fruit- of sierbeam kin wol 30 jier duorje. Dy tiid kin hjoeddedei lykwols ynkoarte wurde troch doelrjochter te selektearjen. Dêrfoar wurdt gebrûk makke fan Marker Assisted Breeding. Ek kin de fermeardering fan nije rassen flotter ferrinne troch it brûken fan yn-fytrokultuer. Inkeld wurdt mutaasjeferedeling brûkt: techniken dy’t derfoar soargje dat fariaasjes optrede yn it DNA. In lyts part fan dy fariaasjes kin in nuttige eigenskip oan de plant jaan.
Sûnt de ein fan de tweintichste iuw wurdt ek gebrûk makke fan gentechnology om earder resultaat te krijen. Dêrby litte se de natuer net troch tafal de kombinaasjes fan eigenskippen yn de neikommelingen útmeitsje, mar gripe se doelrjochte yn op it nivo fan it DNA. Dêrtroch kinne se bygelyks oan in besteand ras in gen foar sykteresistinsje tafoegje.
De planteferedeling past foar it meitsjen fan bettere rassen de kennis út ferskillende fakgebieten ta, ûnder oare erflikheidslear, plantesyktekunde, biotechnology en wiskundige statistyk.
Skiednis fan de feredeling
It oanpassen fan gewaaksen oan de winsken fan de minske bart al sûnt it jeien/sammeljen oanfolle wurdt mei en foar in grut part ferfongen troch lânbou en túnbou. De earste faze bestie út it oerhâlden fan sied fan oantreklike planten dêr’t op lange ttermyn de lânrasen (genetysk brede populaasjes) út ûntstiene. Dit is nammers ek fan tapassing op dierlike rassen. Earst neidat de wetmjittigens fan de genetyske fererving om 1880 hinne dúdlik waard kaam de feredeling yn in streamfersnelling. Nije techniken laten gau ta in spesjalisearre beropsmjittige oanpak fan de planteferedeling. It meitsjen fan suvere linen troch werhelle selsbefruchting waard in soad tapast en der waard gebrûk makke fan de hybride groeikrêft troch suvere linen meiïnoar te krusen. Opbringstferheging, opbringstwissens en in ferbettere produktkwaliteit koene dêrtroch realisearre wurde.
Gloria Borger
Jonkheid en oplieding
Borger waard yn 1952 berne yn New Rochelle, yn 'e Amerikaanske steat New York, as de dochter fan etnysk Joadske âlden. Har heit wie de eigner fan it bedriuw Borger's, in distributeur fan elektryske apparaten. Nei't se yn 1970 de middelbere skoalle trochrûn hie oan 'e New Rochelle High School, studearre Borger oant 1974 oan 'e Colgate Universiteit, yn Hamilton (New York).
Karriêre
Borger begûn har karriêre as sjoernaliste by de skriuwende parse. Sa die se yn 1979 foar it tydskrift Newsweek ferslach fan it kearnûngelok fan Three Mile Island. Neitiid stapte se oer nei de tillefyzje, en waard se ferslachjouster op it mêd fan 'e Amerikaanske polityk foar de tillefyzjestjoerder CBS. Ek wurke se foar CBS mei oan 'e aktualiteiterubriken Face the Nation en 60 Minutes II. Letter wie se aktyf as mei-presintatrise fan it programma Capital Report, op 'e stjoerder CNBC.
Yn 2007 kaam Borger yn 'e tsjinst fan 'e bekende nijsstjoerder CNN, dêr't se as polityk kommentatrise geregeldwei op sawol CNN USA as op CNN International te sjen is. Se ferskynt yn dy hoedanichheid yn ferskate programma's, wêrûnder The Situation Room. Dêrnjonken wurke Borger lange tiid ek as bydragend redaktrise en kollumniste foar it tydskrift U.S. News & World Report.
Borger wûn yn 2008 mei oare meiwurkers fan CNN de prestizjeuze Peabody Award foar de sjoernalistyk foar it ferslach oer foarferkiezings fan 'e Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2008. Yn 2010 waard se nominearre foar in Emmy Award foar de sjoernalistyk foar har dokumintêre The Odd Couple, oer de abbekaten David Boies en Ted Olson. Yn 2012 wûn se mei oare meiwurkers fan CNN in Emmy yn 'e kategory 'treflik live-ferslach' foar it ferslach fan 'e Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2012. Yn 2013 waard har de National Headliners Award taparte foar har dokumintêre Marriage Warriors: Showdown at the Supreme Court, oer de striid foar de ynfiering fan it homohoulik yn 'e Feriene Steaten.
Priveelibben
Borger wennet yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C., tegearre mei har man Lance Morgan, dy't in liedingjaande funksje beklaaid by in public relationsburo. Hja hawwe in soan dy't troud is mei Mary Anne Huntsman, de dochter fan 'e Amerikaanske politikus John Huntsman jr.
Minnistetsjerke (Surhústerfean)
De Minnistetsjerke is de fermanje fan de doperske gemeente yn Surhústerfean. De Feanster fermanje is in ryksmonumint.
Skiednis
Om't der te min plak wie yn de tsjerke folgen der yn 1911 tagelyk mei in restauraasje mear banken en in kreake. Yn 'e selde tiid waard ek in harmoanium oanskaft, dy't it wurk fan de foarsjongers oernaam.
Troch benammen it fersakjen moasten de tsjerke en de pastory yn 1950 op 'e nij restaurearre wurde. Yn 1970 waarden de banken ferwidere en ferfongen troch stuollen. Mear restauraasjes folgen yn 1989, 2001 en 2004. De tsjerke en de pastory waarden fan inoar skieden en yn de tsjerke kaam in flier dy't los fan de muorren leit. Ek it koepeltsje waard renovearre.
Oargel
It ienmanualige piipoargel waard yn 1980 oanskaft. It ynstrumint waard yn 1975 troch Klaus Becker boud en hat fjouwer registers. It Grinslânske oargelbedriuw Mense Ruiter soarge foar de opbou yn de tsjerke.
Rotterdam (gemeente)
thumb|250px|Rotterdam en it [[Hôf fan Weena om 1340 hinne.]]
Rotterdam is ien fan de stêden fan de Rânestêd. Nei ynwennertal is it, nei Amsterdam, de twadde stêd fan Nederlân.
Rotterdam leit dêr't de Lek en de Noard tegearre de Nije Maas foarmje, dy’t streamôf nei Rotterdam oer de Nije Wetterwei yn de Noardsee útkomt.
Skiednis
Yn de twadde helte fan de 13e iuw ûntstie der in delsetting. It stee krige yn 1340 stedsrjochten fan greve Willem VI en tastimming fan him om in kanaal te graven fan de Skie ôf nei de kuststripe. De bewenners libbe fan de fiskfangst en de oerslach fan guod, ek kaam de skipsbou opsetten. Nei de ynfal fan Boussu (1572) ûnder de wettergeuzenopstân, wêrnei Rotterdam de kant fan de prins keas, bloeide benammen de oerseeske frachtfeart.
Fan de 16e iuw oant de 18e iuw wie der ierdewurkyndustry, dêrnei kamen oare yndustryen opsetten. Fral troch de komst fan stoomfeart (Nederlandsche Stoombootmaatschappij) om 1925 hinne gie it hurd mei de ekonomyske groei fan Rotterdam, al libbe in grut part fan de befolking yn tige minne omstandigens (golera-epidemyen)
Op 14 maaie 1940 waard de binnenstêd ferwoaste troch in Dútsk bombardemint. Nei de oarloch ûntwikkele de Nije Wetterwei him ta it grutste havensintrum fan de wrâld.
Yndieling
250px|thumb|Wiken en buorren fan de gemeente Rotterdam De gemeente Rotterdam bestiet út fjirtjin stedskertieren dy't elts in eigen gebietskommisje hawwe. De havengebieten falle streekrjocht ûnder de gemeente. De stedskertieren binne:
Wenplakken
550px|thumb|Topografyske Gemeentekaart fan de gemeente Rotterdam
Keppeling om utens
Offisjele webstee fan de gemeente Rotterdam
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 1956
200px|thumb|right|200px|De Olympyske skâns fan Cortina d'Ampezzo 1956
De Olympyske Winterspullen 1956, ek wol de VIIe Olympiade neamd, waarden yn 1956 yn Cortina d'Ampezzo, Itaalje hâlden. Dat wie fan 26 jannewaris oant en mei 5 febrewaris. It skânsspringen hie plak op de Trampolino Olimpico
Trampolino Olimpico
De Trampolino Olimpico waard boud yn 1955 foar de Olympyske Winterspullen fan 1952. Der wie plak foar 46.152 taskôgers en it K-punt lei op 72 meter. De skâns wurdt sûnt 1985 net mear brûkt foar ynternasjonale wedstriden en is yn 1990 sletten. De skâns hat dekôr west foar de James Bond-film For Your Eyes Only út 1981.
Halletsjerke
In halletsjerke is in tsjerke mei meardere skippen, wêrfan't de sydskippen (hast) like heech binne as it middenskip.
De skippen fan in halletsjerke kinne ûnder ien tek feriene wêze, mar it is ek mooglik dat elts skip in eigen sealtek hat.
Oars as mei de foarm fan in basilyk kent in halletsjerke gjin ljochtbeuk. Njonken de sealtsjerke, de basilyk en de sintraalbou foarmet de halletsjerke ien fan de basistypes fan de kristlike tsjerkebou.
Argetype
It begryp argetype (fan it âldgryske ἀρχή arché‚ "begjin, oanfang" en τύπος typos‚ "foarbyld, skets") ferwiist yn de filosofy earst nei Plato dy't it begryp brûkt hat yn syn Ideeën lear en dêrmei op de metafysyske wurklikheid doelt dy't diel útmakket fan de dingen dy't binne. Nei Plato dûkt it begryp wer op by de filosofen Descartes, John Locke en Immanuel Kant en hat it him dêrnei fierder ûntwikkele as oermodel dat jildt as grûnslach foar alle lettere farianten. Persoanen út de Bibel, de literatuer, de mytology of skiednis kinne as foarbyld jilde fan in argetype. En ek de manieren dêr't minsken op bepaalde situaasjes reagearje kinne, wiist op in djippere laach by de minskheid dy't al sûnt de oertiid him opboud hat en dat oan eltse generaasje opnij trochjûn wurdt troch oererving en faaks ûntstean is as gefolch fan eangstige situaasjes, striid, de ferhâlding fan de geslachten en de hâlding tsjinoer berte en dea.