cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Keweenaw Bay Yndianemienskip fan de L'Anse en Ontonagon Troepen fan Tsjippewa Yndianen
De Keweenaw Bay Yndianemienskip fan de L'Anse en Ontonagon Troepen fan Tsjippewa Yndianen (Ingelsk: Keweenaw Bay Indian Community of the L'Anse and Ontonagon Bands of Chippewa Indians) is in federaal erkende Yndiaanske stamme-organisaasje yn 'e Feriene Steaten. De namme fan 'e stamme wurdt gauris ôfkoarte ta KBIC. De leden binne etnyske Odjibwe. De stamme beskikt oer twa eigen reservaten yn 'e steat Michigan. It haadkertier fan 'e KBIC is fêstige yn it doarp Baraga, yn Opper-Michigan.
Skiednis
De leden fan 'e Keweenaw Bay Yndianemienskip stamje ôf en binne teffens de wetlike erfgenamten fan 'e tradisjonele L'Anse- en Ontonagon-troepen fan 'e Odjibwe-Yndianen dy't foarôfgeande oan 'e kolonisaasje fan Opper-Michigan oan 'e súdkust fan 'e Boppemar libben. Yn 1842 stiene dy beide troepen by it earste Ferdrach fan La Pointe harren lân ôf oan it regear fan 'e Feriene Steaten, yn ruil foar betelling en it rjocht om ek tenei op it ôfstiene lân fiskje, jeie en yn it wyld groeiend iten (lykas beien) sammelje te meien. It earste Ferdrach fan La Pointe wie ien fan 'e grutste lânoerdrachtsoerienkomsten dy't it Amerikaanske regear ea mei Yndianen sletten hat.
Under de kêsten fan it twadde Ferdrach fan La Pointe, fan 30 septimber 1854, dat op 25 septimber 1855 bekrêftige waard troch de Amerikaanske presidint Franklin Pierce, waarden foar de L'Anse- en Ontonagon-troepen it L'Anse Yndianereservaat en it Ontonagon Yndianereservaat stifte. It Amerikaansk Heechgerjochtshôf hat dat ferdrach neitiid ynterpretearre as in oerienkomst wêrby't in permanint thúslân skepen waard foar de Odjibwe fan 'e tradisjonele L'Anse- en Ontonagon-troepen.
Nei't yn 1934 ûnder it regear fan presidint Franklin D. Roosevelt de Wet op de Yndiaanske Reorganisaasje oannommen wie, dy't de lânseigen befolking fan 'e Feriene Steaten oanfitere om harren eigen bestjoer te herfoarmjen en modernisearjen, rjochten de L'Anse en Ontonagon-troepen op 17 desimber 1936 de Keweenaw Bay Yndianemienskip op as in federaal erkende Yndiaanske stamme-organisaasje.
Demografy
De leden fan 'e KBIC binne etnyske Boppemarder Tsjippewa (Lake Superior Chippewa), in subgroep fan 'e Odjibwe (Ojibwe), ek wol Tsjippewa (Chippewa) neamd. Dat is in grut Algonkwynsk folk dat yn it gebiet fan 'e Grutte Marren yn sawol de Feriene Steaten as Kanada libbet, en yn dy krite de grutste lânseigen etnyske groep foarmet. De KBIC is ien fan 22 stamme-organisaasjes mei federale erkenning dy't yn 'e Feriene Steaten de Odjibwe fertsjintwurdigje. Neffens gegevens út 1999 hie de KBIC doe 3.159 leden.
Reservaat
De KBIC hat twa eigen reservaten, dy't allebeide oan 'e súdkust fan 'e Boppemar lizze, yn it noarden fan it skiereilân Opper-Michigan. It lytste fan 'e beide is it Ontonagon Yndianereservaat, yn Ontonagon County. Dat hat in oerflak fan 9,8 km², mar gjin permaninte bewenners.
Sa'n 55 km eastlik fan it Ontonagon Reservaat leit yn Baraga County it gruttere L'Anse Yndianereservaat. Dat bestiet út trije dielen: twa grutte lapen lân oan wjerskanten fan 'e Keweenaw-baai en in folle lytser perseel fan 17,4 ha yn it noardeasten fan Marquette County. Yn totaal hat it L'Anse Reservaat in oerflak fan 238,6 km², wêrmei't it it grutste reservaat fan Opper-Michigan is en it op ien nei grutste fan Michigan (nei it Isabella Yndianereservaat yn Neder-Michigan).
Neffens gegevens fan 'e Amerikaanske folkstelling fan 2000 wennen der doe 3.672 minsken yn it L'Anse Reservaat, wêrfan't lykwols mar 24,4% (of 896 persoanen) fan Yndiaansk komôf wiene. Dêrmei wennet 28,4% fan 'e leden fan 'e KBIC yn 'e eigen reservaten. It haadkertier fan 'e KBIC is fêstige yn it doarp Baraga, oan 'e westkust fan 'e Keweenaw-baai, dat foar it meastepart binnen de grinzen fan it L'Anse Reservaat leit.
Kasino's
De KBIC runt twa kasino's: it Ojibwa I-kasino op eigen gerjochtichheid yn it L'Anse Yndianereservaat, en it Ojibwa II-kasino yn in wenwyk yn it plattelânsdistrikt Chocolay Township yn Marquette County. Yn 2000 sleat de KBIC in oerienkomst mei de steat Michigan wêryn't de stamme der yn tastimde om Ojibwa II te ferpleatsen. De KBIC hat foarsteld om it kasino te ferhúzjen nei net mear brûkte fleanfjild Marquette County Airport.
Keppelings om utens
● Offisjele webside fan Keweenaw Bay Yndianemienskip
George Yonashiro
(28 novimber 1950) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Yomiuri.
Beerta
200px|thumb|Bartoloméustsjerke yn Beerta 200px|thumb|Toer 200px|thumb|Aldamster pleas yn Beerta Beerta (Grinslânsk: Beert(e), earder: De Beerte) is in doarp yn de gemeente Aldamt yn de provinsje Grinslân. It doarp hie neffens it CBS yn 2019 2.215 ynwenners, wêrfan't der 400 yn de himrik. It doarp leit yn de regio it Reiderlân.
Eardere gemeente
Oant 1 jannewaris 1990 wie Beerta in selsstannige gemeente. Njonken it haadplak Beerta hearden de plakken Drieborg, Nieuw-Beerta, Nieuwe Statenzijl, Oudezijl, Oude Statenzijl, Ulsda en Wynskoatersyl der by. Yn 1990 waarden de gemeenten Beerta, Finsterwolde en Nijeskâns gearfoege ta de nije gemeente Beerta, dy't op 1 july 1991 de nije namme Reiderlân krige. Op 1 jannewaris 2010 waard Reiderlân gearfoege mei de gemeenten Wynskoat en Scheemda ta de nije gemeente Aldamt.
Namme
De namme Beerta of Beerte betsjut "buorskip" en dat is ôflaat fan it Aldfryske bere, dat "skuorre", "wente" betsjut, mei it meartalstaheaksel te. De namme betsjut oarspronklik dan ek "kloft huzen, wenten". De namme is ek tige besibbe oan it taheaksel "buorren", dy't yn de Midsiuwen lykbetsjuttend wie, sa as bygelyks de namme fan de útbuorren Uiterburen, dat ek as Uterbeerte oantsjutten waard. Yn âldere teksten waard sprutsen fan De Beerta, en nei 1850 fan Beerta.
Skiednis
Beerta ûntstie as in feanterijdoarp. It wurdt yn 1391 foar it earst yn skriftlike boarnen neamd, doe't in Liwert Hayens as haadling yn Berda neamd waard. Sa'n tritich jier letter is er haadling yn Ulsda. Yn dy boarne wurdt de grins tusken de Fryske goaen it Aldamt en it Reiderlân neamd as de Tsjamme. Dy rivier foarme ek de grins tusken de bisdommen Múnster en Osnabrück. Bewenning fûn nei alle gedachte plak fanút Ulsda fan de ouwers fan de Pekel A ôf, dy't justje benoarden Ulsda gearfloeit mei de Westerwâldske Aa. Beerta, Ulsda en Den Ham wiene de noardlikste doarpen fan it Bisdom Osnabrück. Op 'e hichte fan Nieuw-Beerta en Nijeskâns bgûn it Bisdom Múnster.
De hjoeddeiske tsjerke fan Beerta komt fan 1506. In âlder gebou hat justjes beëasten fan it doarp stien en is no bedobbe ûnder de Dollardklaai. Doe't de eastlike Dollardboezem yn de fyftjinde iuw ûntstie, ferpleatste de bewenning nei hegere plakken. Aldere delsetting waarden opjûn.
De tsjerke fan Ulsda waard ferienige mei dy fan Beerta yn 1462, dêr't it byld fan de patroanhillige Lambertus tegearre mei de misboek en de tsjerkesegel nei Beerta kamen. De patroanhillige fan Beerta wie lykwols Bartoloméus, mar dy waard yn 1609 ferfongen troch Laurentius, dy syn ôfbyld opnaam waard yn de kerspelsegel en letter it gemeentewapen fan Beerta.
Yn de fyftjinde iuw waarden de kerpels Wynedaham, Houwingaham en Houwingast of Houwingahof (by nieuw-Beerta) ferienige mei dy fan Beerta. Dy kerspels ferdronken lykwols yn de Dollard. De nammen fan de buorskip Beersterhoogen en de buorkerij Hamster Hoff by Nieuw-Beerta ferwize nei dy delsettings. Neffens in ferklearring út 1567 foelen de Hamsters ûnder de tsjerke fan Beerta.
De oanwaaksen fan de Beertster Ham (1696) foarmje wierskynlik oerbliuwsel fan Wynedaham. Nei de oerstreamings waard it lân stadichoan fannis ynpoldere en de lânbou waard tekenjend foar it gebiet. Nieuw-Beerta skate him yn 1665 ôf.
Kommunisme
It ferskil yn sosjale klasse tusken de boeren en de lânwurklju waard yn de njoggentjinde iuw sa grut, dat it sosjalisme tige populêr waard by in soad lânwurklju. Benammen Ferdinand Domela Nieuwenhuis hie in soad ynfloed. Guon dêrfan waarden radikaler yn it ramt fan de Russyske Revolúsje yn 1917, want it revolúsjonêre tinken spriek harren wol oan. Nei't it algemein kiesrjocht ynsteld waard, krigen de kommunisten in soad ynfloed yn de gemeenterie yn Beerta, lykas yn buordoarp Finsterwolde. Yn de tritiger jierren naam de Kommunistyske Partij Nederlân in sterke posysje yn de gemeenterie. It regear stjoerde de gemeenterie nei hûs en stelde in regearskommissaris oan. Dat waard dien om't de gemeenterie net in slutende begrutting makke hie en foardielen oan wurkleazen joegen. Yn de fyftiger jierren krigen de kommunisten sels de mearderheid yn de gemeenterie. Yn 1982 waard Hanneke Jagersma, as de earste en iennige kommunistyske boargemaster yn Nederlân, boargemaster fan Beerta, oant de gemeentlike weryndieling fan 1990.
Finzenisferkrêfting
Finzenisferkrêfting of tichthûsferkrêfting is in foarm fan ferkrêfting wêrby't finzenen yn it tichthûs inoar seksueel misbrûke, of wêrby't it finzenispersoniel him oan 'e finzenen fertaast. Hiel inkeld wurdt der ek ferkrêfting fan finzenispersoniel troch finzenen mei bedoeld. It finzeniswêzen lient him by útstek foar alderlei foarmen fan misbrûk, wêrûnder ek seksueel misbrûk, yn it foarste plak om't de finzenen net útnaaie kinne, en yn it gefal fan misbrûk troch sipiers ek fanwegen de macht dy't dyselden oer harren hawwe. Publyk bewustwêzen fan finzenisferkrêfting is in relatyf nije saak, mar it ferskynsel sels is fan alle tiden en komt yn alle maatskippijen foar dêr't tichthuzen binne.
Wrâldwiid
Hoewol't finzenisferkêfting wrâldwiid foarkomt, is it wol sa dat it dêrby yn guon lannen om ynsidinten giet, lykas yn Nederlân en oare Noardwestjeropeeske lannen (Dútslân, Switserlân, Belgje, de Skandinavyske lannen), wylst der ek lannen besteane dêr't sok misbrûk yn finzenissen in strukturele faktor is, lykas yn Ruslân, de measte ûntwikkelingslannen en de Feriene Steaten. Feitliks is finzenisferkrêfting by it bredere publyk fral bekend út ferwizings dy't dernei makke wurde of werjeften derfan út Amerikaanske films en tillefyzjesearjes. Frjemd genôch lykje de measte Amerikanen it te beskôgjen as in normaal ûnderdiel fan it tichthûsbestean, dat by útstek gaadlik is om mispleatste grappen oer te meitsjen, wylst it steatsrjochtlik fansels sa is, dat as in steat immen feroardielet ta it útsitten fan in finzenisstraf, dy steat dan ek ferantwurdlik is foar it wolwêzen fan dy persoan wylst er yn it tichthûs ferkeart.
De Feriene Steaten
Neffens it ferslach Sexual Victimization in Prisons and Jails Reported by Inmates fan it Amerikaansk Ministearje fan Binnenlânske Saken hawwe yn 2011-2012 nei skatting 4,0% fan 'e finzenen yn federale finzenissen en 3,2% fan 'e finzenen yn oare tichthuzen in klacht yntsjinne oer seksueel misbrûk troch in oare finzene of troch finzenispersoniel. Hoewol't dat persintaazje al folle heger leit as bûten finzenissen, moat it wiere oandiel noch folle heger lizze, mei't de measte finzenen gjin offisjele klacht yntsjinje sille. Yn it foarste plak spilet skamte dêrby in wichtige rol, perfoarst as it giet om in manlike finzene dy't troch in oare manlike finzene misbrûkt of ferkrêfte is, en oard moat jin deroer te oppenearjen grif gefaarlik wêze (of lykje te wêzen) foar it slachtoffer sels, yn it bysûnder as de dieder of dieders sipiers binne.
Misbrûk fan froulike finzenen troch sipiers
In spesifike foarm fan finzenisferkrêfting is it misbrûk troch manlike sipiers fan froulike finzenen. Neffens in ferslach fan Amnesty International, út 1999, bestie doe 41% fan alle sipiers yn Amerikaanske frouljusfinzenissen en op frouljusôfdielings fan mingde finzenissen út manlju. Boppedat meie yn 'e Feriene Steaten, oars as dat yn 'e measte oare Westerske lannen it gefal is, manlike sipiers froulike finzenen fûljearje en tasjen as froulike finzenen dûse en harren oan- en útklaaie. Ek wie it (yn 1999) yn trettjin Amerikaanske steaten legaal dat sipiers en finzenen seks mei-inoar hiene.
Neffens de minskerjochte-organisaasje laten sokke praktiken ta wantastannen wêrby't froulike finzenen geregeldwei ûnseedlik betaast en ferkrêfte waarden troch de manlike sipiers en sels as seksslavinnen ferkocht waarden oan manlike finzenen. Fierders hikkele Amnesty Itenatioal de minne ôfhanneling fan klachten fan froulike finzenen oer seksueel misbrûk en it feit dat dieders mar amperoan bestraft waarden. Amnesty krong der by de Amerikaanske oerheid op oan om tenei inkeld mar mear froulike sipiers yn te setten yn frouljusfinzenissen en -ôfdielings. "De froulju binne feroardiele ta finzenisstraf, en net ta seksueel misbrûk," sa skreau de minskerjochte-organisaasje.
Exodus
it wurd exodus, d.w.s. it útwiken fan in folk of befolkingsgroep, in grutskalige flecht, wurdt yn it Frysk stavere as eksodus
Autie Reed
Autie Reed (folút: Henry Armstrong Reed; Monroe (Michigan), 27 april 1858 – oan 'e rivier de Little Bighorn (Montana), 25 juny 1876) wie in Amerikaansk feedriuwer yn 'e tsjinst fan it Amerikaanske Leger. Hy wie in omkesizzer fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer, en kaam mei dyselde en ferskate oare famyljeleden om yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn.
Libben
Reed waard yn 1858 berne yn Monroe, yn 'e Amerikaanske steat Michigan. Hoewol't er ferskate susters hie, wied er de iennichste soan fan David Reed en Lydia Custer. Oan memmekant stamme er ôf fan Dútske ymmigranten út it Rynlân, wylst er oan heitekant fan Ingelsk komôf wie. As jonkje joech syn mem him de bynamme 'Autie', in ferbastering fan syn middelnamme Armstrong, en de rest fan syn libben stied er sadwaande yn famyljefermiddens bekend as 'Autie Reed'.
Reed syn mem wie in âldere healsuster fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer en kaptein Tom Custer, dy't allebeide by it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint tsjinnen. Ek James Calhoun, dy't mei Reed syn muoike Margaret troud wie, tsjinne by datselde rezjimint, en letter joech syn omke Boston Custer him derby as foerazjeur. Under ynfloed fan syn omkes folge Reed yn harren fuotleasten en sette er begjin maaie 1876, doe't er achttjin jier wie, mei syn suster Emma ôf nei Fort Abraham Lincoln, yn 'e Dakota's, dêr't de 7e Kavalery legere wie. Op 10 maaie krige er dêr op foarspraak fan syn omke George, de fjildkommandant fan it rezjimint, in oanstelling as feedriuwer (mei't Amerikaanske militêre ienheden doedestiden op fjildtochten yn 'e bagaazjetrein in eigen keppel fleiskij meinaam om fan te iten).
Sadwaande joech Reed him by it 7e Kavaleryrezjimint koart foar it begjin fan 'e simmerkampanje fan 1876, dy't diel útmakke fan 'e Grutte Sû-Oarloch. Dêrby wied er faak oan 'e side te finen fan syn omke Boston, dy't as foerazjeur ek diel útmakke fan 'e ûnderstypjende funksjes fan it rezjimint. Op 25 juny 1876 naam Reed diel oan 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn, yn súdlik Montana, wêrby't it 7e Kavaleryrezjimint ferslein en foar grut part útrûge waard troch in Yndiaanske koälysje fan Lakota, Noardlike Sjajinnen en Noardlike Arapaho.
Dy deis befûn Reed him mei Boston Custer by de bagaazjetrein, hielendal efteroan yn 'e marsfolchoarder fan 'e 7e Kavalery, mar doe't se fan boadskippers te hearren krigen dat luitenant-kolonel Custer om 'e reservemunysje frege hie foar it kommende gefjocht, laten se Boston syn pakezels gau-gau nei foarren ta, en foegen se har by de fiif kompanjyen dy't Yndianen út it noarden wei oanfoelen. De oppasser fan 'e bagaazjetrein, John Burkman, besocht noch om Reed safier te krijen dat er by de bagaazjetrein bleau, mar Reed sei tsjin him dat er gewoan jaloersk wie om't er sels net mei nei foarren ride koe. Sa kaam Autie Reed yn 'e mande mei syn omkes George, Tom, Boston en James Calhoun om doe't de troepen op in heuveltop besingele rekken en troch de oermacht oan Yndiaanske krigers alhiel ferdylge waarden. De rest fan 'e bagaazjetrein waard mei de oare sân kompanjyen fan it rezjimint twa dagen lang belegere, mar kaam net folle oer. As Reed op syn post bleaun wie, hied er de slach dus foar 't neist gewoan oerlibbe.
Neisleep
Reed sneuvele op Custer Hill, sa't de heuveltop neitiid neamd waard dêr't de restanten fan Custer syn detasjemint fan fiif kompanjyen har lêste ferset beaen. Nei de fjildslach waard syn lichem skalpearre en skeind weromfûn. In moarmeren tinkstien waard letter oprjochte op it plak dêr't er oantroffen wie. Krekt as alle oare sneuvelen waard Reed earst provisoarysk op it slachfjild begroeven, mar in jier letter waard syn stoflik omskot weromstjoerd nei it easten, en werbegroeven op it Woodland Begraafplak fan syn berteplak Monroe. Reed en syn omke Boston wiene de iennichste net-ofsieren dy't net op it begraafplak fan it Nasjonaal Monumint Slachfjild oan de Little Bighorn kamen te rêsten. Apart genôch wurdt Reed syn letter weromfûne skalp noch altyd tentoansteld as ûnderdiel fan 'e kolleksje fan it Museum of World Treasure, yn Wichita, yn 'e steat Kansas.
Echte hûnen
De echte hûnen (Latynske namme: Canini) foarmje in tûke fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e rôfdieren (Carnivora), it ûnderskift fan 'e hûndieren (Caniformia), de famylje fan 'e hûneftigen (Canidae) en de ûnderfamylje fan 'e echte hûneftigen (Caninae). Dizze taksonomyske groep omfettet de hûnen, wolven, jakhalzen, prêrjewolven en in stikmannich oare, minder bekende bistesoarten.
Binnen de ûnderfamylje fan 'e echte hûneftigen, dy't opboud is út twa tûken, ûnderskiede de echte hûnen har fan 'e echte foksen (Vulpini), troch in breder ferskaat oan lichemsgrutte, in minder spitse snút en minder grutte earen. Echte hûnen binne lânseigen op alle wrâlddielen mei útsûndering fan Antarktika. Ien lid fan dizze tûke, de hûn, eins in ûndersoarte fan 'e grize wolf, is lang lyn al troch de minske domestisearre, en is hjoed de dei ien fan 'e meast holden húsdieren.
Dominicus Antonius Gertrudes Draper
Dominicus Antonius Gertrudes Draper (Ljouwert, 1869 - Enschede, 1941) wie in Frysk muzikant en muzykpedagooch.
Draper waard berne as soan fan Dominicus A. H. Draper en Antje de Hey. Hy studearre fioele yn Amsterdam fan 1884 oant 1888 en yn 1895 in jier yn Parys.
Yn 1900 stichte Draper in muzykskoalle dêr't er sels fioeleles en pianoles joech. Helena, syn suster dosearre dêr piano en broer Andries fioele. De saneamde Draperskoalle hie oant 1914 in bloeiend bestean. De jierlikske útfiering fan de skoalle wie ferneamd. Draper joech ek in protte konserten mei muzikale famyljeleden.
Achatius fan Byzantium
Achatius fan Byzantium (berne yn Kappadoasje; ferstoarn yn 303/304 yn Byzantium) wie in soldaat en martler en wurdt rekkene ta de Fjirtjin Needhelpers. Hy wurdt regelmjittich betize mei Achatius fan Armeenje.
Libben
Achatius tsjinne as oanfierder yn it Romeinske leger en wie yn Traasje legere. Fanwegen syn kristlike leauwe waard er tamtearre, oan in peal bûn en gisele. Hy woe lykwols net om lyk jaan en waard dêrom nei Byzantium brocht, dêr't se fierder gyngen mei it tamtearjen. Lang om let waard Achatius ûnthalze (of krusige).
Yn it midden fan de 15e iuw waard Achatius yn it martyrologium fan Rome opnommen. Sûnt dy tiid heart er ta de Fjirtjin Hillige Needhelpers. Under de namme "Acato" wurdt Achatius yn Ávila en Cuenca (Spanje) fereare.
Neffens in leginde waard syn lichem yn in sarkofaach yn 'e see smiten, mar de sarkofaach woe net sinke. Yn stee dêrfan droegen de weagen de sarkofaach nei de wâl fan Kalaabrje en dêr waard er benammen yn Squillace fereare. Reliken fan Achatius lizze ek yn Hirsau Calw yn it Swarte Wâld en Weingarten yn Baden-Württemberg. Ek soene noch 10.000 soldaten harren ta it kristendom bekeard hawwe. Hja waarden allegear op de berch Ararat krusige.
Beskermhillige
Achatius fan Byzantium is beskermhillige fan de soldaten. Hy wurdt oanroppen by pine yn 'e holle, eangstme yn de deadsstriid, by útsichtleaze sitewaasjes en by twifel.
Attributen
De hillige is yn 'e regel te werkennen oan in tûke mei toarnen of in krâns fan toarnen, mar ek draacht er in swurd, striidbile of in lâns.
Norman Burkett
thumb|Skokkermonumint yn Kampen thumb|Búste Frits Slomp yn Heemse Norman H. Burkett (Dublin, 23 septimber 1942) is in Iersk byldhouwer en skilder dy't yn Nederlân wennet.
Libben en wurk
Burkett studearre fan 1971 oant 1974 oan de Royal Academy of Arts yn Londen. Hy ûntfong de Elizabeth Greenshields Scholarship Award, wêrmei't er yn 1975 yn Kanada wurke. Werom út Kanada fêstige er him yn Nederlân. Burkett wennet en arbeidet yn Enskede. Hy is in figurative byldhouwer en njonken dat aktyf as keunstskilder en tekener.
Wurk yn de iepenbiere romte
thumb|Stâdbyld fan Hendrik de Vries Diepenheim Grins Haaksbergen Heemse Kampen Markelo Stienwikerlân
Sacha
De Republyk Sacha, ek Jakûtsje (Russysk: Якутия, Jakûtysk Саха Сирэ), is in republyk yn it noardeastlike diel fan Azjatysk Ruslân. Sacha is wat oerflak oanbelanget it grutste dielgebeit fan Ruslân.
Geografy
thumb|260px|left|Oan de Lena It oerflak fan de republyk is mei 3.083.523 km² in bytsje lytser as Yndia en grutter as Argentinië en Kazachstan tegearre. Jakûtsk leit yn it noardwestlike diel fan it Fiere Easten. It grinzget yn it easten oan it okrûg Tsjûkotka en de oblast Magadan, yn it súdeasten oan de kraj Chabarovsk, yn it suden oan de oblast Amoer en yn it westen oan de kraj Krasnojarsk.
Yn it noarden foarmet de Arktyske Oseaan mei tusken de Nordvikbocht en de Anabarbaai as noardlikste punt fan it fêstelân Kaap Paksa in natuerlike grins. Noardlik fan de republyk lizze de Nijsibearyske eilannen, werfan't it Henrietta-eilân it noardlikste eilân fan de republyk is. Kaap Tsjeljûskin yn de oanbuorjende kraj Krasnojarsk leit noch 400 km heger en foarmet it noardlikse punt fan it fêstelân fan de Alde Wrâld.
De meast sudlike punt fan Sacha leit yn it heechlân fan Aldan op deselde geografyske breedte as Kopenhagen. Yn it westen fan de republyk leit it Sintraal-Sibearyske berchlân en dan eastliker geane de bergen oer yn de Lena-delte, it Verchojanskberchtme, Tsjerskigebergte, it Jana-Indigirkalaeechlân oant it Kolyma-Leechlân yn it noardeasten. Mear as 40 % van it grûngebiet fan Sacha leit bûten de poalsirkel. thumb|left|250px|Russyske postsegels út 2006 mei de fauna fan Sacha It grutste diel fan de republyk wetteret ôf op de Lena. Njonken de Lena binne oare grutte rivieren de Viljûj en de Aldan, beide sydrivieren fan de Lena, en de Indigirka en de Kolyma. Mear as 80 % fan it gebiet bestiet út bosk.
It klimaat is kontinintaal en hat lange winters mei koarte simmers. Winters duorje yn Jakûtsje fan april oant oktober. It temperatuerferskil tusken de kâldste moanne (jannewaris) en de waarmste moanne (july) is 70 oant 75 graden.
It hiele gebiet fan de republyk bestiet in soad út permafrost. Oerstreamings fan de legere dielen fan de republyk komme faak foar as simmerdeis snie en iis rane.
Yn it gebiet komme 250 fûgelsoarten foar, mei seldsume fûgels as de wite en de swarte kraanfûgel, de lytse wylp en de falk. Sûchdieren binne û.o. iisbearen, sabelmarters, sniehazzen, rindieren, poalfoksen, sibearyske wezelingen, harmelingen, edelherten en Amerikaanske nertsen. Op de tûndra is de muskusokse yntrodusearre. Fan de 50 fisksoarten komme de salm en wytfisk it measte foar.
Befolking
thumb|260px|Dûnsgroep yn de nasjonale dracht yn Sangar (Jakûtsje) op it Isiachfeest yn juny, de fiering de de republyk it nije jier fiert Jakûtsje is ien fan de tinst befolke gebieten fan de Russyske Federaasje. De grutske etnyske mienskip wurdt foarme troch de Jakûten, in Turksk folk. Oant 1900 wennen der yn it gebiet allinne ynhiemske folken. Njonken de Jakûten hearre dêr ek de Ewinken, Ewenen, Dolganen, Tsjûktsjen en Jûkagieren ta. Yn de Sovjettiid kamen in soad nije ynwenners nei it gebiet. Sa naam it tal etnsyke groepen ta. Under de nije folken wiene Russen, Oekraïners, Wyt-Russen, Bûrjaten en Tataren. Troch de migraasje wiene de Jakûten yn 1989 yntusken in minderheid woarn, wylst de Russen in krappe mearderheid fan de befolking útmakken. Tsjintwurdich binne de ferhâldings wer oarsom en foarmje de Jakûten de grutste etnyske groep. In soad migranten, dy't eartiids yn de eardere mynbou wurken, binne wer ôfset nei oare dielen fan Ruslân, wylst der mei migranten út de Sintraal-Aziatyske republiken út de eardere Sovjetuny nije minderheden ûntstiene.
De offisjele talen fan de republyk binne Jakûtysk en Russysk. Op de plakken dêr't lytsere ynlânske folken konsintrearre wenje garandearret de grûnwet fan de republyk likense taalrjochten.
De lânseigen befolking fan it gebiet waard yn de 18e iuw massaal doopt.
Ekonomy
Sacha is ryk oan grûnstoffen lykas edelmetalen, oalje, ierdgas, koalen en diamanten. It oandiel fan it gebiet yn de diamantwinning yn 'e wrâld leit oer de 13 %. Sûnt de ûntbining fan de Sovjetuny besit de republyk it rjocht de rûge diamanten sels te bewurkjen; yn de kommunistyske tiid moasten de rûge diamanten nei Moskou stjoerd wurde.
It grutste gasfjild Mastach hat in 400 km lange piipline nei de haadstêd Jakûtsk. Al yn de tiid fan de Sovjetuny soene der ek piiplinen foar de eksport oanlein wurde, mar der binne noch gjin projekten útein set.
Bestjoerlike yndieling
De republyk Sacha is ferdield yn 34 rajons en de stedsdistrikten Jakûtsk en Zjatai. Haadstêd is Jakûtsk. Plakken mei mear as 20.000 ynwenners binne Nerjûngri, Mirny, Lensk en Aldan (sitewaasje 2021). De kâldepoalen Verchojansk en Ojmjakon hawwe ynternasjonale bekendheid. thumb|260px|Jakûtsk thumb|260px|Lânskip oan de rivier de Ura
Tiidsônes
thumb|200px|right|Tiidsônes yn Sacha: Sacha is it iennige federale dieldistrikt fan Ruslân mei mear as ien [[tiidsône. Yn Sacha lizze trije ferskillende tiidsônes. Der is lykas yn de rest fan Ruslân gjin simmertiid.
Baraga (Michigan)
Baraga (útspr.: ['bæɹəɡə], likernôch " ber rukke") is in doarp yn Baraga County, yn it noarden fan 'e Amerikaanske steat Michigan. It leit oan 'e Keweenaw-baai, dy't ûnderdiel útmakket fan 'e Boppemar (ien fan 'e Grutte Marren), oan 'e noardkust fan it skiereilân Opper-Michigan. Bestjoerlik makket it doarp ûnderdiel út fan it plattelânsdistrikt Baraga Township, en leit it foar it meastepart binnen de grinzen fan it L'Anse Yndianereservaat. Yn Baraga kruse de autowegen US Highway 41 en M-38 inoar. It doarp is ferneamd nei de njoggentjinde-iuwske misjonaris en biskop Frederic Baraga. Neffens in offisjele skatting út 2012 hie Baraga doe goed 2.000 ynwenners.
Skiednis
Baraga waard yn 1843 stifte doe't de misjonaris Frederic Baraga op dit plak in missypost begûn. Yn 1869 krige de delsetting syn eigen postkantoar, doedestiden in teken fan erkenning fan hegerhân. De namme fan it doarp wie doe noch Bristol; op 11 maaie 1870 waard de namme formeel feroare yn Baraga.
Demografy
Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Baraga yn 2012 in befolking fan 2.027 minsken. De befolkingstichtens bedroech 373,9 minsken de km². Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Baraga 10,0% âlder as 65 jier en 15,8% jonger as 18 jier. Fierders bestie 41,2% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst yn 2000 15,6% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe, ynkl. 20,1% fan 'e lju yn 'e leeftydskategory fan boppe de 65 jier.
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 43,9% blanken; 29,4% swarten; 22,0% Yndianen; 1,0% Latino's; 0,1% Aziaten; 3,6% oaren of fan mingd etnysk komôf. Fan 'e blanke befolking wie yn 2000 25,5% fan Finsk komôf, 9,9% fan Frânsk komôf, 9,2% fan Dútsk komôf en 6,3% fan Frânsk-Kanadeesk komôf.
Fan 'e Yndianen bestiet de grutte mearderheid út etnyske Odjibwe (Ojibwe), ek wol Tsjippewa (Chippewa) neamd. Yn Baraga is it haadkertier fêstige fan 'e federaal erkende Keweenaw Bay Yndianemienskip fan de L'Anse en Ontonagon Troepen fan Tsjippewa Yndianen. Baraga leit foar it meastepart binnen de grinzen fan it L'Anse Yndianereservaat fan 'e Keweenaw Bay Yndianemienskip.
Klimaat
Baraga hat in lânklimaat, mei oangenaam waarme simmers en tige kâlde winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 25,6 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat –5,6 °C. Baraga kriget jiers trochinoar 866 mm delslach, mei dêrûnder oer it hiele winterhealjier ferdield 376 sm snie.
Iepen Hôftsjerke (Boerum)
De Iepen Hôftsjerke is de grifformearde tsjerke yn Boerum. De tsjerke is oansletten by de Protestantske gemeente Boerum-Muntsjesyl-Warfstermûne.
Ofskieding yn Boerum
De earste gemeente yn Fryslân dy't him yn 1834 ôfskuorde fan de herfoarme tsjerke wie dy fan Boerum en waard troch Hendrik de Cock persoanlik oprjochte. Doe't ûnder kening Willem I oan it begjin fan de 19e iuw de protestantske tsjerke reorganisearre waard en de oerheid de ynfloed op de Tsjerke ferstevige, liede dat yn Boerum fuort ta opskuor. It noaske de lju al min dat de pleatslike tsjerken neat mear te sizzen hiene, de floreenplichtigen foar master opsloegen en de frijsinnigens ûnder de dûmny's op syn slimst wie, mar nei't de Boerumer gemeente ek noch twongen waard om ynstee fan de wenstige psalmen nije gesangen te sjongen en der drigeminten folgen op de wegering dêrfan, sochten jimmeroan mear minsken harren gerak yn saneamde konventikels, gearkomsten dêr't it otterdokske protestantske lûd wie te hearren.
Yn de tiid doe't Hendrik de Cock yn Ulrum preke, teagen ûnder lieding fan mûnder Reinder Dirks Hamming grutte kloften Boerumers nei Ulrum om nei de dûmny te harkjen dy't de âlde lear nij libben ynblaasde. Sâltkampster fiskers holpen de Boerumers op de tocht nei Ulrum by it oerstekken fan it Ryddjip.
De oprjochting fan de grifformearde tsjerke fan Boerum barde op snein 21 juny 1835. Plak fan oprjochting wie in pleats noardlik fan Warfstermûne, wêr't doe in tsjerketsjinst fierd waard dêr't dûmny De Cock foargyng.
Gebou
De ôfskieden gemeente boude yn 1845 in tsjerke, mar oft dat gebou op it tsjintwurdige plak stie is net bekend. Op in gemeentekaart fan 1865 komt de tsjerke op it hjoeddeiske plak foar. De tsjerke dy't der no stiet waard yn 1895 nei de doleânsje boud. It is in ienfâldige, grutte sealtsjerke mei oan wjerskanten grutte spitsbôgige ramen. Yn 1983 is it ynterieur fan de tsjerke modernisearre. De banken binne der doe útbrutsen en ferfongen troch stuollen. Oer de flier waarden tegels lein mei dêrunder flierferwaarming.
Oargel
Wa't it oargel fan de Iepen Hôftsjerke boude, is net mei wissichheid te sizzen. It waard nei de bou fan de tsjerke om 1900 hinne boppe de preekstoel boud, mooglik troch H. van der Molen út Stienwyk. Oare boarnen neame M. Vermeulen. Letter krige it oargel it plak boppe de yngong. Sjoch foar de disposysje fan it oargel by de keppeling om utens. It oargel wurdt noch mar inkeldris brûkt. It ienmanualige oargel mei in oanhongen pedaal hat njoggen registers.
Jubileum
Op snein 27 juny 2010 fierden de grifformearden it 175-jierrich bestean fan de grifformearde gemeente Boerum-Warfstermûne.
Protestantske gemeente Boerum-Muntsjesyl-Warfstermûne
Nei in skieding fan hast 180 jier fusearren de grifformearde gemeente Boerum-Warfstermûne en de herfoarme gemeente Boerum-Munstjesyl. De trije tsjerkegebouwen fan de nije protestantske gemeente krigen yn it ramt fan de fúzje de folgjende nije nammen:
Nederlânsk Forinsysk Ynstitút
thumb|230px|Gebou fan it NFI yn Ypenburg It Nederlânsk Forinsysk Ynstitút (of NFI), earder it Gerjochtlik Laboratoarium, is in laboratoarium yn Nederlân dat forinsysk ûndersyk docht.
Skiednis
Op 30 july 1945 waard by ministerieel beslút besletten ta it oprjochtsjen fan it Gerechtelijk Laboratorium. Trije jier letter, op 4 novimber 1948, waard it laboratoarium in selsstannich ûnderdiel fan it Ministearje fan Justysje. Yn 1951 wie de oprjochting fan in besibbe ynstitút: it Gerechtelijk Geneeskundig Laboratorium (letter werneamd ta Laboratorium voor Gerechtelijke Pathologie). Patolooch-anatoom dr. Jan Zeldenrust wie de earste direkteur fan it laboratoarium. Op 1 novimber 1999 binne beide laboratoariums byinoar gien yn it NFI fan no.
It laboratoarium wie oant oktober 2004 yn Rijswijk yn Súd-Hollân festige, mar sit wilens yn de nijbouwyk Ypenburg yn De Haach.
It wurk fan it NFI
thumb|230px|Frachtwein fan it NFI It NFI komt geregeld yn it nijs. Benei alle grutte saken wêryn't forinsysk spoaremateriaal fûn wurdt, wurde dêr ûndersocht. It ynstitút hat goed fjirtich mêden en kin multydisiplinêr oan in ûndersyk wurke wurde, dat fariearret fan patology, toksikology, gemysk ûndersyk, wapens en munysje, ferkear, miljeu, digitale spoaren oant ûndersyk nei ferdôvjende middelen en DNA.
It NFI is bot groeid yn it ramt fan ferskate yntensivearringsprogramma's lykas terrorisme. Der wurkje sa'n fjouwerhûndert minsken. It kwaliteitssysteem by it NFI is fier trochûntwikkele. Sadwaande wurde ûndersiken dûbelt útfierd en it leafst blyn (double blind experement), dat ien fan de redenen is dat it tal ûndersikers útwreide is. Nei oanlieding fan it rapport Posthumus wurdt wurke oan in better kontakt mei de plysje yn ûndersykssintrum dy't se tegearre hawwe, de FSO's. Fierder wurdt in soad omtinken jûn oan de ûnôfhinklikens fan de saakkundige yn in ûndersyk en oan it begrypliker meitsjen fan de rapportaazje. Teffens wurdt in soad tiid bestege oan research en ûntwikkeling om de metoaden fierder te objektivearjen en fansels om de ûndersyksrisseltaten flugger ta foldwaan te hawwen.
Anime
Anime (Japansk: アニメ; útspr.: ['aɲime], likernôch: " a -nji-mea"; ; yn Westerske talen almeast útsprutsen as ['a:nime:], " aa -ni-mee") is in type hântekene en kompjûteranimearre tekenfilm dy't út Japan komt. It wurd anime is eins de Japanske term foar "animaasje", en ferwiist yn Japan dêrom nei alle animearre media. Bûten Japan wurdt mei de term lykwols ferwiisd nei in spesifike, Japanske styl fan sokke media, dy't karakterisearre wurdt troch kleurrike yllustraasje, libbene personaazjes mei grutte eagen en fantastyske tema's. In kultureel abstrakte beskôging fan it wurd soe ûnder 'anime' ek imitaasjes fan 'e Japanske styl beflappe kinne, dy't eins ôfkomstich binne út oare lannen, mar ornaris wurdt it gebrûk fan 'e term anime yn 'e Westerske wrâld beheind ta poer Japanske produksjes. Guon wittenskippers beskôgje anime yn 'e mande mei oare, besibbe Japanske ferskynsels as manga en hentai as in nije foarm fan oriïntalisme.
De ierste kommersjele anime datearret fan 1917, en de produksje fan soksoarte animaasje is sûnt dy tiid oan ien tried wei tanommen. De karakteristike styl dy't no wrâldwiid werkend wurdt as anime, waard yn 'e 1960-er jierren ûntwikkele troch Osamu Tezuka en rekke yn 'e lêste desennia fan 'e tweintichste iuw ek bûten Japan bekend. Benammen sûnt 1990 is der in grut ynternasjonaal publyk foar anime ûntstien. De wichtichste ferspriedingsboarne foar anime is it ynternet, hoewol't minsken der ek (en net selden sûnder dat se it witte) mei yn kontakt komme fia de tillefyzje. Yn Nederlân waarden bygelyks al yn de 1980-er jierren troch de publike omroppen ferskate yn it Nederlânsk neisyngronisearre tekenfilmsearjes útstjoerd dy't yn Japan produsearre wiene en eins alle skaaimerken fan anime hiene.
Anime kin opdield wurde yn ferskate sjenres. It wurdt beskôge as in keunstfoarm mei ûnderskate produksjemetoaden en -techniken dy't troch de tiid hinne oanpast binne oan nije ûntjouwings op it mêd fan technology. It kombinearret de tekenkeunst mei filmkeunst en mei oare foarmen fan ferbyldzjende en yndividualistyske techniken. De produksje fan anime leit him net sasear ta op it werjaan fan bewegende bylden, as wol op it gebrûk fan reälistyske dekôrs en it gebrûk fan kameratechniken lykas draaien, ynzoomen en hoekshots. Anime is in foarm fan fiksje dy't troch de brûkte tekenstyl dúdlik los stiet fan 'e reäliteit en dêrtroch syn fans in útsochte en relatyf tagonklike mooglikheid foar eskapisme biedt.
De hjoeddeistige Japanske anime-yndustry bestiet út mear as 430 tekenfilmstudio's, wêrfan't de bekendsten Studio Ghibli, Gainax en Toei Animation binne. Hoewol't anime mar in fraksje fan 'e Japanske binnenlânske filmmerk útmakket, foarmet it it grutste diel fan 'e Japanske dvd- en blu-rayferkeap. Yn it bûtenlân hat anime benammen súkses yn ferzjes dy't neisyngronisearre of ûndertitele binne yn it Ingelsk. Ferzjes yn oare talen wurde faak inkeld oanmakke as animesearjes yn lannen mei sokke talen op 'e tillefyzje útstjoerd wurde. Yn 2016 foarmen Japanske animes 60% fan 'e op 'e tillefyzje útstjoerde tekenfilmsearjes fan 'e wrâld.
Kazushi Kimura
(19 july 1958) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Yokohama Marinos.
Haadrivier
thumb|De rivier de Missisippi is de haadrivier yn it Mississippibekken thumb|Klassifikaasje fan Strahler In haadrivier of haadstream is it part fan in rivier dêr't alle sydrivieren útmûnje yn in oseaan, see of mar. In ôfspjalting is ek ferbûn mei de haadrivier, mar fiert wetter ôf fan de haadrivier ta tsjinstelling fan in sydrivier dy't wetter oanfiert. Yn de ûnderrin foarmet de haadrivier mei syn ôftakkings in rivierdelta. It gânse streamgebiet fan de rivier, tegearre mei syn sydrivieren en ôfspjaltings hjit it bekken.
Nijsgjirrich
Der is in hydrologyske klassifikaasjesysteem dat nûmers jout oan streamgebieten en haadrivieren mei bekkens. It Strahler nûmer-systeem, dat in oanpassing is fan in klassifikaasjesysteem, dat troch Robert E. Horton yn 1945 ûntwikkele waard. Neffens it systeem fan Horton wurde haadrivieren sûnder sydrivieren oantsjutten as "earste klasse"-streamen. At twa "earste klasse"-streamen inoar moetsje wurde hja in "twadde klasse"-stream. At twa twadde klasse-streamen byinoar komme, wurdt der sprutsen fan in "tredde klasse"-stream, ensafuorthinne. Yn it systeem fan Horton waard de gânse haadrivier oantsjut mei it heechste nûmer yn de bekken. Yn it Strahler-systeem fan 1957 waard lykwols it part fan de haadrivier fan de mûnings fan de sydrivier del mei it heechste nûmer oantsjut.
Yn de Feriene Steaten, krijt de rivier de Mississippi de nûmer tsien neffens it Strahler-systeem. Acht rivieren, de Kolumbia ynbegrepen, hawwe in njoggen. Streamen sûnder sydrivieren, dy't nûmer ien neffens Strahler hawwe, komme it meast foar.
De rivier de Amazône hat it nûmer tolve, de heechste yn de wrâld.
Keweenaw-skiereilân
It Keweenaw-skiereilân (útspr.: ['ki:wənɔ:], likernôch: "kiiwe-nô") is in skiereilân dat fan 'e kust fan Opper-Michigan ôf nei it noardeasten ta útstiket yn 'e Boppemar, ien fan 'e Grutte Marren fan Noard-Amearika. Dit wie yn 'e njoggentjinde iuw it plak fan 'e earste koperkoarts yn 'e Feriene Steaten. Hjoed de dei hat it Keweenaw-skiereilân in befolking fan rom 43.000 minsken, dy't foar it meastepart wurksum binne yn 'e boskbou, it toerisme en it ûnderwiis (yn 'e foarm fan 'e Technologyske Universiteit fan Michigan en de Finlandia Universiteit.
Geografy
It Keweenaw-skiereilân sit oan 'e súdkant fêst oan it gruttere skiereilân Opper-Michigan, dat it noardlike part fan 'e Amerikaanske steat Michigan foarmet. It stiket likernôch 110 km út nei it noardeasten ta, de Boppemar yn, dat ien fan 'e fiif Grutte Marren is. De noardlike ein fan it Keweenaw-skiereilân wurdt soms oantsjut as Copper Island (it "Kopereilân"), of ek wol as Kuparisaari troch de âldere Finske ymmigranten yn 'e krite. Dit diel fan it skiereilân wurdt skaat fan 'e rest fan it skiereilân troch de Keweenaw-wetterwei, in natuerlik kanaal dat yn 'e 1860-er jierren útbaggere en ferbrede is. De beide grutste plakken fan it skiereilân, Houghton en Hancock, lizze oan dy wetterwei, oan 'e súdlike, resp. noardlike kant.
Skiednis
It Keweenaw-skiereilân wurdt al tûzenen jierren bewenne troch Yndianen. Omtrint 7.000 lyn begûnen dy der koper te winnen, in aktiviteit dy't syn hichtepunt om 3.000 f.Kr. hinne berikte. Dat wie mooglik om't op it skiereilân grutskalige koperôfsettings ticht ûnder it ierdoerflak maklik te berikken wiene. Fanôf omtrint 1.200 f.Kr. liket dêrby de wûne koper minder brûkt te wêzen foar de makkelei fan ark en reau, en mear foar sieraden en oare ornaminten.
Om 'e midden fan 'e njoggentjinde iuw hinne, doe't har de earste blanken op it Keweenaw-skiereilân nei wenjen setten, laten de grutte koperfoarrieden dêre ta de earste 'koperkoarts' út 'e Amerikaanske skiednis. Fan dy tiid ôf oant fier yn 'e tweintichste iuw waard op it skiereilân op yndustriële skaal koper wûn. Pas yn 1967 kaam dêr foargoed in ein oan.
Om't yn 'e mynbou op it skiereilân ferlet wei fan lju mei in hegere oplieding, waard yn 1885 yn Houghton de Mynbouskoalle fan Michigan stifte, dy't no de Technologyske Universiteit fan Michigan (MTU) hjit. Hoewol't dêr noch altyd mynboutechniken ûnderwiisd wurde, kinne der no ek opliedings yn in grut tal oare technyske dissiplines folge wurde.
Ester
"Ester" of "Esther" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Koichi Hashiratani
(1 maart 1961) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Nissan Motors, Urawa Reds en Kashiwa Reysol.
Tonko Tonkens
Tonko Tonkens (Midwolda, 9 augustus 1889 - It Amelân, 8 septimber 1945) wie in Nederlânsk arsjitekt.
Yn maart 2017 liet de stêd Grins witte dat der in strjitte nei Tonko Tonkens ferneamd wurde sil. De strjitte, Tonkensstraat hjitten, sil ûnderdiel wurde fan it prestizjeuze Jeropapark-projekt by it Euroborg stadion.
Gearrin
thumb|De gearrin fan de Werra en de Fulda, dy't ta de Weser gearrinne thumb|De gearrin fan Bhagirathi en Alaknanda by it ûntstean fan de Ganges
In gearrin, gearfloeiïng of gearstreaming is sokssawat in plak dêr't twa rivieren byïnoar komme en meiïnoar harren rin fuortsette. Faak hat dy rivier in oare namme as de twa gearrinnende rivieren.
De lingte fan rivieren dy't út it gearrinnen ûntsteane kin oanjûn wurde fan it gearrinpunt ôf of fan de boarne fan de langste boarnerivier wei. Beide komme wol foar.
Der is ek sprake fan it gearrinnen fan rivieren as der in mûning fan in sydrivier yn in haadrivier is. Sok gearrinnen binne bygelyks dy fan de Encontro das Águas fan de Rio Negro en de Amasône by Manaus. Stêden dy't by it gearrinnen ûntstien binne, wurden "konfluïnsjestêden" neamd. De namme Koblenz komt fan it Latynske wurd foar gearrin, confluentia. Dêr komt de Moezel út yn de Ryn.
Els Borst
thumb|Els Borst, 2002 Else (Els) Borst-Eilers (Amsterdam, 22 maart 1932 – Bilthoven, 10 febrewaris 2014) wie in Nederlânsk politika foar Demokraten 66 (D66) en heechlearaar. Borst wie minister fan Folkssûnens yn de kabinetten Kok I en Kok II. Yn dy lêste wie hja ek twadde ficepremier. Fan 21 desimber 2012 oant har dea wie hja minister fan Steat.
Biografy
Nei har stúdzje genêskunde en promoasje oan de Universiteit fan Amsterdam waard hja dokter. Letter waard se bysûnder heechlearaar, medysk-direkteur fan it Universiteitssikehûs fan Utert en ficefoarsitter fan de Sûnensried.
Yn 1968 waard Borst lid fan D66. Yn de tiid dat D66 yn de peilingen hast net mear foarkaam (1976), gie Borst op paad om hantekeningen foar Jan Terlouw op te heljen. Yn 1994 waard hja út namme fan D66 minister fan Folkssûnens yn it earste pearsk (PvdA-VVD-D66) kabinet Kok I. Borst wie de earste dokter dy't dy funksje beklaaide sûnt Louis Stuyt yn 1971-1972.
As minister hie hja te meitsjen mei in grut tal medysk-etyske-kwestjes, benammentlik de nije eutanasy-wet, it ta foldwaan jaan fan foetaal weefsel foar wittenskiplike en genêskundige doelen en ksenotransplantaasje. Se fierde it stelsel fan donorferklearringen yn, dy't boargers fan achtjin jier ôf frege om nei harren dea weefsels en organen ôf te stean oan siken. Ek wie hja ferantwurdlik foar it ferbod fan ferkeap fan tabak oan jongeren ûnder de sechtjin jier en foar nije regels dy't ferkeapers fan alkohol ferplichten de âldens fan de aspirant-keaper yn 't foar te kontrolearjen.
Boppeal waard har minister-wêzen bepaald troch de finansjele swierrichheden fan de fergrizing en de tanimmende medysk-technyske mooglikheden. Hieltyd wer moast hja fjochtsje foar ferheging fan har finansjele middels. Om de kosten fan de sûnenssoach yn de hân te hâlden, fierde se in butzjetregeling yn foar medyske yngrepen dy't in protte foarkomme. Dat hie fan gefolgen dat operaasjekeamers leech kamen te stean en der wilens wol wachtlisten ûnstiene.
Borst hie mear súkses mei it ûntwerpen fan in nij fersekeringsstelsel foar de sûnenssoach. Yn 2006 waard in basisfersekering ynfierd foar elsen. Allerhanne ekstra's moast foar byfersekere wurde. De skieding tuske partikulier- en sikefûndsfersekeren ferdwûn. De fersekeringspremys waarden nominaal. Elts betellet in gelikense premy. Ofhinklik fan it ynkommen moat in ekstra bydrage betelle wurde as kriget men in gefal fan in lyts ynkommen subsydzje.
By de ferkiezings foar de Twadde Keamer yn 1998 wie Borst listlûker foar D66. Fan Hans van Mierlo waard se 31 maaie 1997 as kandidaat-listlûker oankundige mei de wurden: "Het is een meisje en we noemen haar Els". By dy ferkiezings sakke D66 fan 24 nei 14 sitten. By de formaasje fan in nij kabinet siet Els Borst in skoftke yn de Twadde Keamer; fan 7 oant 14 maaie 1998 as fraksjefoarsitter. Teffens wie hja doe ynformateur, mei Wim Kok en Gerrit Zalm. Yn it kabinet Kok II waard se op 'en nij minister fan Folkssûnens en ek twadde ficepremier.
As minister kaam Els Borst in pear kear yn de problemen. Twarris waard in moasje fan wantrouwen tsjin har yntsjinne. Beide waarden fersmiten. De earste wie fanwege it rapport fan de parlementêre enkête-kommissy nei de Bijlmerramp. De kommissy konkludearre dat minister Borst net goed omgien wie mei sûnensklachten fan oerlibbenen en helpferlieners.
De twadde kaam neoi oanlieding fan in ynterview gat Borst yn NRC Handelsblad fan sneon 14 april 2001 joech, twa dagen net't de eutanasywet oannaam wie aan. Sy spruts de wurden "Het is volbracht", in sitaat fan ien fan de lêste wurden fan Jezus oan it krús. De kristlike partijen yn de Twadde Keamer namen it har kwea ôf dat hja yn ferbân mei in foar in soad kristenen gefoelich ûnderwerp as eutanasy no krekt op Goed Freed de krúswurden fan Jezus sitearre. Els Borst bea de Keamer har ûntskuldigingen oan en de moasje waard dêrnei fersmiten.
Op 21 desimber 2012 waard Borst by Keninklik Beslút beneamd ta minister fan Steat.
Els Borst waard 10 febrewaris 2014 dea fûn yn de garaazje fan har went yn Bilthoven. Nei ûndersyk troch it Nederlânsk Forinsysk Ynstitút die bliken dat sy troch in psychiatrysk pasjint mei in mes deadien wie.
Ekshibisjonisme
Ekshibisjonisme (fan it Latynske exhibitus, "ik lit sjen") is it ûntklaaien yn in iepenbier of heal-iepenbier fermidden fan dy dielen fan jins lichem dy't men yn 'e regel inkeld yn beslettenens ûntbleatet, lykas de stuten, de geslachtsdielen of, yn it gefal fan froulju, de boarsten. Sok dwaan kin ûntsprute oan in seksuële winsk of oanstriid om jinsels bleat te jaan oan jins freonen of kunde of oan wyldfrjemden, om redens dy't útien rinne kinne fan it eigen fermaak, oant seksueel geniet, oant de winsk om foarbygongers te shockearjen.