cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Profeet
It wurd "profeet" komt fan it Grykske προφήτης, profētēs, dat "abbekaat" betsjut. Yn 'e rin fan 'e skiednis hawwe der profeten fan withoefolle religyen west, mar wêr't yn 'e Westerske kultuer ornaris oan tocht wurdt by it hearren fan it wurd "profeet", binne de bibelske profeten fan it joadendom en it kristendom, lykas Elía, Eliza, Jesaja, Jeremia of Jona. Yn 'e islamityske kontekst wurdt mei "profeet" almeast tsjutten op Mohammed, al erkent de islaam njonken him ek noch in hiele rige eardere profeten dy't ek yn it joadendom en it kristendom foarkomme, sij it ûnder arabisearre nammen, lykas Ilyas (Elía), Al-Yasa (Eliza) en Yunus (Jona). Ek yn it âlde Grikelân, yn Middeneastlike godstsjinsten as it soroästrisme en it mandeïsme, en yn 'e lânseigen religyen fan Afrika en Noard- en Súd-Amearika komme profeten foar. Yn Aziatyske godstsjinsten besteane foar sokke religieuze foaroanmannen yn 'e regel oare termen, lykas boeda (boedisme), sadhu of yogi (hindoeïsme) of goeroe (sikhisme).
Carl Wilhelm Vollgraff
Carl Wilhelm Vollgraff (Haarlim, 5 juny 1876 – Zeist, 20 oktober 1967) wie in Nederlânske heechlearaar Grykske taal- en letterkunde en archeolooch.
Libben en wurk
Vollgraff wie in soan fan de heechlearaar Latyn, Johannes Christoph Vollgraff (1848–1920). Hy begûn syn stúdzje klassike letteren yn Brussel, wêrnei't er yn Utert, Göttingen en Berlyn (Wilamosinen) tahold en studearre. Nei syn promoasje yn 1901 mei in proefskrift oer Ovidius, ferbleau er sawat trije jier oan de Frânske skoalle yn Athene dêr't er ûnder oaren mei archeologyske opgravingen dwaande wie yn Argos.
Yn 1903 waard Vollgraff privaat-dosint oan de Ryksuniversiteit Utert yn 'de Grykske en Romeinske mytology en yn de topograpy fan Grikelân'. Fan 1905 oant 1908 wie er konservator foar it Museum fan Aldheden (yn Utert) fan it Provinsjaal Genootschap dêr't er him dwaande hâlde soe mei Romeinske archeology. Yn 1908 waard er heechlearaar Grykske taal- en letterkunde oan de Ryksuniversiteit Grins, dêr't er oant 1917 bleau; op 31 oktober 1908 hold er syn ynaugurele rede De wederontdekking en wederopbouw der oudheid. Follgraff ûndersocht it yn 1914 fûne Skriuwplankje fan Tolsum en publisearre yn 1917 syn befiningen oer dy (nei't efterôf bliek) âldste weromfûne tekst yn Nederlân. Yn 1917 ferhuze er nei Utert foar inselde learstoel oan de Utertske universiteit dêr't er bleau oant syn emeritaat yn 1946. Yn 1935 en 1936 wie er de rektor magnifikus fan dy universiteit. Yn de perioade fan 1917 oant 1923 wie er ek bestjoerslid fan de Vereniging van Terpenonderzoek en hy wie lid fan de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen.
Vollgraff die tusken 1933 en 1935 argeologyske opgravingen op it Domplein yn Utert dêr't him de oerbliuwsels befine fan it Romeinske kastellum Traiectum en (ier)midsiuwske tsjerken. It kastellum Fletio dat tichteby leit yn Vleuten, waard om 1940 hinne troch him ûndersocht.
Nei it ferstjerren fan syn earste frou Marie von Hösslin, dochter fan Konstantin von Hösslin, troude Vollgraff op 'en nij yn 1947 mei de archeologe Anna Roes.
Albiobola
Yn 1929 waard op it Domplein in tal stikken sânstien oantroffen dy't in midsiuwsk grêf ôfdutsen. De ynskripsjes dêrop waarden dêrnei troch Vollgraff ûndersocht. Hy kaam ûnder mear ta de konklúzje dat de Romeinske namme foar Utert doe Albiobola wie. Syn lêzing late al gau ta flinke krityk. Oant hjoed-de-dei is it net dúdlik wat de ynskripsjes krekt betsjutte.
Meunster
"Meunster" of "mûnster" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Marijeleginde
In Marijeleginde is in literêr sjenre dat benammentlik yn 'e Midsiuwen in protte brûkt waard, yn 'e foarm fan in leginde dêr't de Faam Marije in grutte rol yn spilet. Gauris is sy dejinge dy't God mei de minsken ferbynt. God waard foarhinne troch in protte kristenen nammentlik sjoen as te fierôf en te ûntagonklik, mei't er as heechste rjochter fier boppe de minskewrâld stie. Marije, dêrfoaroer, wie as frou en mem krekt wol tagonklik. In foarbyld fan in Marijeleginde is de Midnederlânske Beatrijs.
Casino Royale (film út 1954)
Casino Royale wie in Amerikaanske spionaazjeskriller yn 'e foarm fan in tillefyzjefilm út 'e antologysearje Climax! De produksje wie in adaptaasje fan 'e James Bond-roman mei deselde namme fan 'e Britske skriuwer Ian Fleming, en waard live op 'e Amerikaanske tillefyzje spile en útstjoerd op 21 oktober 1954. De rezjy wie yn 'e hannen fan William H. Brown jr., en de haadrollen waarden fertolke troch Barry Nelson as geheim agint James Bond en Peter Lorre as syn fijân Le Chiffre. De titel ferwiist nei it kasino dat it plak fan hanneling is. Casino Royale wie de alderearste ferfilming fan in James Bond-roman en boppedat in frijwat apartenien. James Bond, dy't himsels hjir "Jimmy" neame lit, is yn 'e boeken en de lettere filmsearje in Britske geheim agint fan MI6, mar is hjir omfoarme ta in Amerikaanske spion dy't wurket foar in (fiktive) ynljochtingetsjinst mei de namme Combined Intelligence Agency.
Marijeleginde
De âldste Marijelegindes kamen yn de 6e iuw út it easten wei nei West-Jeropa. Nei de krústochten, dy't de Marijedevoasje fuortsterken, ûntstiene ek yn Jeropa Marijelegindes. It ferskynsel berikte yn de 13e iuw syn hichtepunt. Nei om en de by 1500 kamen der hast gjin nije legindes mear by.
Jakob fan Maerlant syn Spieghel Historiael (om 1288) befettet goed 50 Marijelegindes. In lette samling yn it Nederlânsk is Dat boeck van onser liever vrouwen miraculen út 1477
Casino Royale (film út 1954)
Plot
Earste akte. James Bond, in Amerikaanske geheim agint foar de 'Combined Intelligence Agency', wurdt ûnder fjoer nommen troch in slûpmoardner. Hy rêdt it op en ûntdûk de kûgels, wêrnei't er it Casino Royale binnen giet. Dêr moetet er syn Britske kontaktpersoan Clarence Leiter, dy't "Jimmy Bond" noch ken fan doe't er tsjin 'e maharadja spile yn Deauville. Leiter ynformearret Bond oer syn misje: hy moat Le Chiffre, in spion foar de Sovjet-Uny, ferslaan by in spultsje bakkarat, sadat syn superieuren twongen wurde sille om him te "pinsjonearjen" (yn dit gefal in eufemisme foar moard). Bond leit oan Leiter de spulregels fan bakkarat út. As er him fierder yn it kasino bejout, moetet er syn eardere minneresse Valerie Mathis, dy't no de minneresse fan Le Chiffre is. Ek komt er yn 'e kunde mei Le Chiffre sels.
Twadde akte. Bond ferslacht Le Chiffre oan 'e bakkarattafel, mar as er nei syn hotelkeamer giet, wurdt er dêr opwacthe troch Le Chiffre en dy syn liifwachten. Ek Mathis is oanwêzich, oer wa't Le Chiffre ûntdutsen hat dat se in aginte is fan it Deuxième Bureau, de Frânske militêre ynljochtingetsjinst.
Trêde akte. Le Chiffre martelet Bond om oan 'e weet te kommen wêr't dy de sjek ferstoppe hat fan it jild dat er wûn hat, mar Bond hâldt hoek en seit neat. Nei in gefjocht tusken Bond en de liifwachten fan Le Chiffre ferwûnet Bond Le Chiffre troch him del te sjitten. Dêrby rêdt er tagelyk it libben fan Mathis. Alhiel ynein giet Bond op in stoel foar Le Chiffre oer sitten om mei him te praten, mar as Mathis tusken harren troch rint, grypt Le Chiffre har fan efteren beet en gizelet har wylst er driget har de kiel troch te snijen mei in skearmês dat er op syn persoan ferburgen hie. Wylst er mei Mathis foar him stadichoan nei de doar ta beweecht om út te piken, skuort Mathis har ynienen los, wêrnei't Bond Le Chiffre deasjit.
Produksje
Yn 1954 betelle it Amerikaanske tillefyzjenetwurk CBS de Britske skriuwer Ian Fleming $1.000 (yn 2019 oanpast foar ynflaasje $9.520) om syn debútroman Casino Royale omsette te meien ta in tillefyzjefilm. Casino Royale waard produsearre as ôflevering (seiz. 1, ôfl. 3) fan 'e antologysearje Climax! (letter Climax Mystery Theater), dy't fjouwer seizoenen rûn, fan 1954 oant en mei 1958. It wie ien fan 'e mar in pear tillefyzjeprogramma's fan CBS dy't yn kleur opnommen en útstjoerd waarden yn in tiid dat de tillefyzje foar it meastepart noch swart-wyt wie. Krekt as in protte oare ôfleverings fan Climax! waard Casino Royale live spile en útstjoerd.
Casino Royale waard regissearre troch William H. Brown jr. nei in senario fan Anthony Ellis en Charles Bennett. Dy lêste wie benammen bekend fan syn gearwurking mei de legindaryske regisseur Alfred Hitchcock by films as The 39 Steps (1935) en Sabotage (1936). As tillefyzjeprodusint wie Bretaigne Windust by Casino Royale belutsen, wylst de soundtrack fersoarge waard troch Leith Stevens en Jerry Goldsmith. William Lundigan die de presintaasje.
Distribúsje
Casino Royale waard op 21 oktober 1954 op 'e Amerikaanske tillefyzje útstjoerd troch it tillefyzjenetwurk CBS. De útstjoering wie live en yn kleur.
Mei't de film as in soarte fan tillefyzjetoanielstik live spile waard, giet der in geroft dat it tillefyzjepublyk seach hoe't de akteur Peter Lorre, dy't de rol Le Chiffre fertolke, nei syn "dea" wer oerein klaude en de set ferliet om nei syn klaaikeamer te gean. Neffens David Mikkelsen, dy't yn 2014 nei dat ferhaal ûndersyk die foar yn syn artikel Dead Character Walks Off Stage, liket dat net op wierheid te berêsten.
Neilittenskip
Casino Royale wie de alderearste ferfilming fan in James Bond-roman, en waard makke foàr de oprjochting fan 'e Britske filmstudio Eon Productions, dy't neitiid mei finansiering fan 'e Amerikaanske studio United Artists (UA) de James Bond-films makke. De roman Casino Royale koe lykwols yn it ramt fan dy searje net ferfilme wurde, om't de filmrjochten dêrop earder al troch Ian Fleming ferkochte wiene.
Nei't CBS der in tillefyzjefillm fan makke hie, ferkocht Fleming de rjochten op it boek yn 1955 nammentlik op 'e nij, diskear oan filmprodusint Gregory Ratoff. Dy syn widdo ferkocht se yn 1960 troch oan produsint Charles K. Feldman, dy't mei Columbia Pictures yn see gie en yn 1967 op basis fan 'e roman de spionaazjeparody Casino Royale makke, mei David Niven as James Bond. Neitiid bedarren de rjochten op Casino Royale yn 1999 úteinlik by de studio Metro-Goldwyn-Mayer (MGM), dy't yn 1981 konkurrint UA oernommen hie. Sa kamen alle filmrjochten op 'e boeken fan Fleming doe foar it earst yn ien hân. Dat makke in nije ferfilming fan 'e roman mooglik troch Eon Productions. It resultaat wie Casino Royale út 2006.
De tillefyzjefilm Casino Royale út 1954 rekke nei de útstjoering al rillegau yn 't ferjit en wie desennialang in ferlerne film, oant filmhistoarikus Jim Schoenberger der yn 1981 in swart-wytferzje fan ûntdiek. Dêr ûntbrieken de lêste twa minuten fan, mar letter fûn Schoenberger yn in oar argyf in twadde swart-wytferzje werom, dy't wol folslein wie. De ûnfolsleine swart-wytferzje fan Casino Royale waard begjin 1980-er jierren nochris op 'e Amerikaanske tillefyzje útstjoerd troch TBS, as ûnderdiel fan in James Bond-maraton. De folsleine swart-wytferzje waard as bonusmateriaal tafoege oan in VHS-keapfideo en letter oan 'e earste dvd fan Casino Royale út 1967.
Untfangst
Omreden fan 'e konneksje mei James Bond is de tillefyzjefilm Casino Royale beoardiele troch ferskate filmkritisy. David Cornelius fan 'e webside Efilmcritic.com fûn yn 2011 dat Barry Nelson miscast wie as James Bond: "[Hy] stroffelet oer syn dialooch en beskikt net oer de elegânsje dy't de rol ferget." Neffens him wie Peter Lorre, dy't de rol fan Le Chiffre fertolke, de wiere haadrolspiler fan 'e tillefyzjefilm: "in groteske rotsak waans oanwêzigens allinnich al oanlieding is om je net noflik te fielen."
Yn it tydskrift Variety wie Peter Debruge it dêr yn 2012 mei iens. Hy beskôge Lorre as de boarne fan "hokfoar sjarme dizze flodderige foarrinner fan it Bond-oeuvre ek mar te bieden hat." Hy beklage him der ek oer dat "de hiele brot blykber sa goedkeap mooglik moast." Wol stelde er fêst dat de fertolking troch Barry Nelson de rol fan Bond "in reälistyske minsklike kwetsberens" joech "dy't net wer opdûke soe oant Eon mear as in heale iuw letter einlings in remake fan Casino Royale produsearre."
Hilligelibben
In hilligelibben of hagiografy (fan it Grykske ἅγιος, (h)agios, "hillich", en γράφειν, graphēin, "skriuwe") is in literêr sjenre dat syn oarsprong en grutste bloei yn 'e Midsiuwen hie, en dat bestiet út 'e legindaryske biografyen fan hilligen en oare religieuze lieders. Yn kristlike hilligelibbens wurde libben en wurken, en fral ek de wûnders, beskreaun fan hillich ferklearre persoanen fan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke, de Anglikaanske Tsjerke, de eastersk-otterdokse tsjerken en de oriïntaalsk-otterdokse tsjerken. Oare godstsjinsten, lykas it boedisme, de islaam en it sikhisme, hawwe harren eigen foarmen fan hagiografyske teksten, lykas de janamsakhi's fan 'e sikhs. Guon foarbylden fan bekende kristlike hilligelibbens binne de Vita Sancti Brendani Clonfertensis (It Libben fan de Hillige Abt en Bychtfaar Brendan); de Vita Sancti Martini (It Libben fan Sint Martinus); de Vita Bonifatii (It Libben fan Bonifatius); en de Vita Sancti Liudgeri (It Libben fan de Hillige Liudger).
De term "hagiografy" wurdt ek wol brûkt as denigrearjende oantsjutting foar in biografysk of histoarysk wurk wêrfan't de auteur net genôch ôfstân, oftewol objektiviteit, bewarret ta syn ûnderwerp.
Fabel
In fabel is in literêr sjenre dat bestiet út in fiksjoneel ferhaal, yn proaza of berime fersen, wêryn't bisten, mytyske wêzens, planten, foarwerpen of natoerkrêften antropomorf (op minsklike wize) foarsteld wurde, mei minsklike fermogens (lykas ferbale kommunikaasje en rasjoneel tinkfermogen) en mei minsklike gefoelens. Sokke ferhalen binne bedoeld om ynterpretearre te wurden yn in opfiedkundich ramt: der komt in moraal út nei foarren. Tegearre mei it mearke is de fabel ien fan 'e meast duorsume foarmen fan it folksferhaal, en se binne dan ek bekend út 'e literatuer fan sawat hiel de Alde Wrâld, wylst de myten fan 'e lânseigen befolking fan 'e Nije Wrâld yn literêr opsjoch foar in grut part as fabel omskreaun wurde kinne soene. In bekende fabel is it Midingelske The Owl and the Nightingale. Ut it Nederlânske taalgebiet springt benammen Van den Vos Reynaerde derút, en fierders is der noch de Esopet, dat in samling fan 67 Midflaamske fabels is.
Brún
Brún is in kleur dy't eins itselde is as dûnkeroranje. Sadwaande makket it gjin selsstannich ûnderdiel út fan it spektrum fan sichtber ljocht of fan 'e kleuresirkel. By additive kleurminging is brún in sekundêre kleur (dy't ûntstiet troch read en grien ljocht te mingen), mar by subtraktive kleurminging is it in tertiêre kleur (makke troch syaan, maginta en giel te mingen of swart, maginta en giel, as swart beskikber is). Yn 'e skilderkeunst kriget men brún troch swart te mingen mei oranje. Kwa tinten rint brún útinoar fan bistre, dat hast swart is, oant weetgiel. Brún komt benammen yn 'e natoer in protte foar, en wurdt assosjearre mei hout, grûn, hier, trochgong, lilkens en earmoede. Yn 'e heraldyk is brún in heraldyske kleur, dy't lykwols as sadanich net algemien erkenning genietet. Yn sprekwurden seit men: sa brún as in bear, sa brún as in kastanje, sa brún as jarre of sa brún as kofje.
Gefoelswearde
Brún komt yn 'e natoer in protte foar, wat faak resultearret yn in positive gefoelswearde. It is lykwols ek de kleur fan trochgong, wat wer negative konnotaasjes opsmyt. Neffens opinypeilings yn Jeropa en de Feriene Steaten is brún de minst favorite kleur fan 'e measte minsken, net fanwegen de assosjaasje mei trochgong, mar mei lilkens en earmoede. Hjerstmis is it lykwols in populêre kleur foar moade.
Trochgong
De trochgong fan minsken en in soad oare bisten is yn 'e regel brún, of it moat wêze dat se oanhelle binne mei de iene of oare sykte of oandwaning. De brune kleur fan trochgong wurdt feroarsake troch bilirubine, in byprodukt fan it ôfstjerren fan reade bloedsellen.
Eachkleur
By de minske is it hawwen fan brune eagen it resultaat fan in hege konsintraasje melanine yn 'e iris, wat makket dat ljocht fan sawol koartere as langere weachlingten absorbearre wurdt. Yn grutte dielen fan 'e wrâld binne brune eagen frijwol de iennichste eachkleur dy't foarkomt. Dat is benammen sa yn Oseaanje, East-Aazje, Súdeast-Aazje, Súd-Aazje, it Midden-Easten, Afrika, de Balkan, Súd-Jeropa en it Ibearysk Skiereilân en mank de lânseigen befolking fan 'e Amearika's, Sibearje en Australaazje. Op 'e Britske Eilannen en yn Skandinaavje, Midden-, Noardwest- en dielen fan East-Jeropa komme mear blauwe en griene eagen foar as yn oare dielen fan 'e wrâld, mar ek dêr binne brune eagen yn 'e mearderheid.
Hûdskleur
In mearderheid fan 'e minskheid hat in brune hûdskleur, dy't útinoar rinne kin fan hiel licht ljochtbrún oant hast swart. In brune hûdkleur wurdt feroarsake troch melanine, in natuerlik pigmint dat yn 'e hûd produsearre wurdt yn sellen dy't melanosyten hjitte. Hûdpigmintaasje by minsken is in evolúsjonêre oanpassing dy't yn it foarste plak bedoeld is om 'e mjitte fan ultrafiolette strieling te beheinen dy't de hûd ynkringt en dy't ta hûdkanker en oare negative biogemyske effekten liede kin. It is dan ek net tafallich dat minsken yn 'e tropen de dûnkerste hûdkleuren hawwe wylst de hûdskleur nei de poalen ta almar fierder taljochtet.
In soad lju dy't in brune hûdskleur hawwe, wurde ta it negroïde ras rekkene; sokke minsken wurde ornaris oantsjut as 'swarten', hoewol't harren hûd eins net echt swart is. Ek de Dravidiërs fan it suden fan it Yndyske subkontinint hawwe in tige dûnkere hûdkleur. Mar ek guon folksgroepen dy't ta it blanke ras rekkene wurde, lykas Arabieren en lju út Súd-Jeropa en Latynsk-Amearika, hawwe in (ljocht)brune hûdskleur, en itselde jildt foar Yndianen en beskate groepen dy't ta it mongoloïde ras rekkene wurde, lykas Polyneezjers.
De natuerlike hûdskleur fan minsken kin dûnkerder wurde as men in soad yn it sinneljocht komt, bgl. fanwegen jins berop. Der binne lykwols ek in protte (blanke) lju dy't mei opsetsin harren hûd bruner meitsje troch te sinnebaaien of troch nei in spraytanningsalon te gean dêr't se besproeid wurde mei in brúnjend produkt.
Unifoarmen
Al sûnt de ein fan 'e achttjinde iuw is brún in populêre kleur foar militêre unifoarmen, benammen om't it in kleur is dy't rûnom beskikber is en om't soldaten dy't yn it brún klaaid binne, minder opfalle. Yn 1846 krigen de Yndyske soldaten fan it Gidskorps yn Britsk-Ynje unifoarmen dy't in gielige tint ljochtbrún wiene. Dy kleur kaam bekend te stean as khaki, fan it Oerdû-wurd foar "stofkleurich", dat weromgie op in âlder Perzysk wurd foar "grûn". Khaki foarme in treflike kamûflaazje en groeide út ta in wrâldwiid brûkte kleur foar unifoarmen. Under de Twadde Boere-oarloch (1899-1902) waard it de algemiene unifoarmkleur fan it Britske Leger, dat foartiid swarte broeken mei dêroerhinne reade jassen droegen hie. Yn 'e Feriene Steaten waarden khaki-unifoarmen foar it earst ynfierd ûnder de Spaansk-Amerikaanske Oarloch (1898), yn it Amerikaanske Leger. Letter namen ek de Amerikaanske Marine en it Amerikaanske Marinierskorps uniformen yn dyselde kleur oan.
Brúntinten
De wichtichste tinten brún binne: auburn, baarnd omber, baarnd sienna, bever, bêzje, bistre, Boergonje, bolus, brune sûker, brûns, buff, camel, coyote, dûnkersitroengiel, ekru, feal dûnkerbrún, feal readbrún, fealbrún, fjildfeal, foks, gielbrún, gims, goudbrún, goudgjirde, hazzenút, ierdgiel, kakaubrún, karamel, kastanjebrún (of kastanje), khaki, kofjebrún, koper, kordoba, lever, liuwetaan, mahoanje, mangel, nutebrún, okergiel, omber, readbrún, redwood, reebrún, rispinggoud, roastbrún, sânbrún, sânkleur, satynglânsgloud, seehûnbrún, sepia, sienna, sinopia, sûkelarjebrún, taan, tan, taupe, terra, Van Dyckbrún, weetgiel, wenge en woastynsân.
Moraliteit
In moraliteit is in literêr sjenre en in foarm fan toaniel dy't benammentlik yn 'e Midsiuwen en de iere Renêssânse in protte brûkt waard. Moraliteiten binne in soarte fan allegoryen wêryn't de haadpersoan de personifikaasjes tsjinkomt fan alderlei abstrakte morele skaaimerken, lykas moed, earlikheid, eangstme, ensfh., dy't him oantrúnje om in from libben te ferkiezen boppe in libben dat de haadpersoan úteinlik nei de hel liede sil. Moraliteiten wiene fuortkommen út 'e religieuze mystearjestikken út 'e Midsiuwen en foarmen in stap op 'e wei nei de sekularisaasje fan 'e Westerske toanielkeunst. In bekend foarbyld fan in moraliteit út it Nederlânske taalgebiet is it let fyftjinde-iuwske Elckerlijc.
Sanna Marin
Sanna Mirella Marin (Helsinki, 16 novimber 1985) is in Finske politika en sûnt 10 desimber 2019 premier fan Finlân.
Marin is lid fan de Sosjaaldemokratyske Partij fan Finlân en waard yn 2018 foar dy partij minister fan Ferkear en Transport. Nei it ôftreden fan Antti Rinne as premier waard Marin op 8 desimber 2019 keazen as nije lieder fan de sosjaaldemokraten. Marin waard dêrtroch op har 34ste premier fan Finlân en dêrmei de jongste premier ea fan it lân.
Dei fan de Deaden
De Dei fan de Deaden (Spaansk: Día de los Muertos of Día de Muertos) is in Meksikaanske hjeldei, dy't elts jier troch Meksikanen yn harren heitelân en om utens fierd wurdt yn 'e nacht fan 1 op 2 novimber. Dizze hjeldei is fan âlds ferbûn mei de roomske hjeldagen Alderheljen en Aldersielen, en kin karakterisearre wurde as in betinking fan ferstoarne famyljeleden en freonen. Lykwols wurdt de Dei fan 'e Deaden oer it algemien ôfskildere as in feestdei ynstee fan in dei fan rou. Santa Muerte is de hillige dy't mei dizze hjeldei ferbûn is.
Gebrûken
De Meksikaanske folkloare wol dat de sielen of geasten fan 'e ferstoarnen op 'e Dei fan 'e Deaden foar in nacht weromkeare kinne nei de wrâld fan 'e libbenen. Tradysjes yn it ramt fan 'e hjeldei binne it opsetten fan in hûsalter of ofrenda foar de ferstoarnen dy't men betinke wol, it earjen fan 'e deaden mei Azteekske goudsjeblommen en harren leaflingsiten en -drinken, en it besykjen fan 'e grêven mei dy geskinken. Symboalen fan 'e Dei fan 'e Deaden binne plassen (skedels) en bonken. Sa wurde foar de hjeldei suertsjes yn 'e foarm fan plassen makke (saneamde calavera's), en wurdt der bôle yn 'e foarm fan bonken bakt.
Skiednis
Meksikaanske saakkundigen binne ferdield oer de fraach oft de Dei fan 'e Deaden in synkretistyske hjeldei is dy't prekolumbiaanske woartels hat yn 'e religy en/of de kultuer fan 'e Azteken en de oare Yndiaanske folken fan Meso-Amearika. Guon miene fan al, wylst oaren de Dei fan 'e Deaden sjogge as in tweintichste-iuwske omneaming fan 'e alâlde Spaanske roomske tradysje fan Alderheljen en Aldersielen.
Yn dy lêste optyk soe de Dei fan 'e Deaden, sa't dy no bestiet, fuortkommen wêze út 'e ideology fan it indigenismo ("lânseigenheid"), dy't benammen sûnt it begjin fan 'e tweintichste iuw troch ferskate linkse en anty-klerikale Meksikaanske regearings útsutele en oanfitere waard. Fral it regear fan Lázaro Cárdenas, yn 'e 1930-er jierren, besocht aktyf in lânseigen Meksikaansk nasjonalisme troch in 'Azteekske' identiteit oan te moedigjen. De Dei fan 'e Deaden soe dêrtroch as in folksfeest formeel isolearre wêze fan syn oarsprong yn 'e formele lear fan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke.
In wichtige en tige ynfloedrike foarstanner foar de fiering fan 'e Dei fan 'e Deaden as ferfanger fan it roomske Alderheljen en Aldersielen wie de skriuwer en Nobelpriiswinner Octavio Paz. Yn 2008 waard de Dei fan 'e Deaden opnommen op List fan Ymmaterieel Erfgoed fan 'e UNESCO.
Tsjintwurdige tastân
Hjoed oan 'e dei is de Dei fan 'e Deaden in wichtige drager fan 'e Meksikaanske kultuer wurden en dêrmei in nasjonaal symboal. As sadanich wurdt it yn it Meksikaanske ûnderwiis ek oan 'e skoalbern leard, wêrby't ornaris in prekolumbiaanske, lânseigen oarsprong beweard wurdt. Yn Meksiko wurdt yn 'e regel de ferkoarte Spaansktalige namme Día de Muertos ("Dei fan Deaden" of "Deadedei") brûkt, mar Spaansktaligen (ek Meksikanen) bûten Meksiko sprekke almeast fan 'e Día de los Muertos ("Dei fan de Deaden"). Yn Spanje, oare Latynsk-Amerikaanske lannen en de Filipinen wurde soartgelikense rituelen holden, mar dy nimme in folle minder wichtich plak yn, falle op Alderheljen en wurde dêrom yn 'e regel oantsjut as Todos los Santos ynstee fan Día de los Muertos.
Himpens/Tearns-Suderbuorren
Himpens/Tearns-Suderbuorren is in wyk yn it súdeasten fan de stêd Ljouwert. De wyk hat ynwenners (, boarne: CBS).
De wyk bestiet út trije buerten:
De wyk leit besuden it Van Harinxmakanaal, foar it grutste part bewesten de Drachtsterwei en oan de noardkant fan de Wâldwei mei it Akwadukt Langdeel. Yn de noardeasthoeke leit in Pitch & Putt-baan. In de wyk lizze de twa lytse markes Tearnzer Wielen en Himpenzer Wielen.
Merakelspul
In merakelspul is in literêr sjenre en in foarm fan toaniel dy't benammentlik yn 'e Midsiuwen in protte brûkt waard en fuortkaam út it liturgysk toaniel.
Oarsprong
De yn 'e Midsiuwen withoe machtige Roomsk-Katolike Tsjerke fersette him yn 't earstoan ferheftich tsjin folksfermaak en strjitkeunsten, dy't troch de geastlikheid as te útskroeven beskôge waard en as ôflieding fan wat echt wichtich wie, nammentlik it leauwe. Mar meitiid saksearre dy wjerstân almar mear, oant yn 'e Lette Midsiuwen hieltyd faker strjitmuzikanten en toanielspilers ynset waarden by fierings en prosesjes fan 'e Tsjerke. Dat makke sokke rituëlen ynteressanter foar de befolking; it waard dus brûkt as lokkebrea om 'e leauwenden yn 'e tsjerken te krijen. Uteinlik kaam dêr ek wer in krieming op, mei't de tsjerklike otterdoksy stadichoan begûn te finen dat sok liturgysk toaniel syn doel foarby skeat en in te wichtich plak yn 'e tsjerketsjinsten begûn yn te nimmen. Dêrop ferpleatste it him nei de strjitte, dêr't it him ûntjoech ta merakelspullen.
Karakter
Merakelspullen hiene sadwaande in sterk religieuze lading. By de ûntknoping spilen de Faam Marije en/of oare hilligen in wichtige rol troch te soargjen dat it ferlern like libben fan sûnders dochs noch te'n goede kearde. Huzen en strjitten foarmen it dekôr fan dit soarte fan toanielstikken.
Talen
Merakelspullen binne oerlevere in ferskaat oan talen, mei dêrûnder Ingelsk, Frânsk en Dútsk. Wat it Nederlânsk oanbelanget, is Mariken van Nieumeghen fierwei it bekendste merakelspul.
Tinkteken foar Mâl Hynder
It Tinkteken foar Mâl Hynder (Ingelsk: Crazy Horse Memorial) is in reuseftich byldhouwurk dat yn 'e Black Hills, yn 'e Amerikaanske steat Súd-Dakota, út in rotsheuvel houd wurdt, yn neifolging fan it Mount Rushmore-monumint, dat de hollen fan fjouwer Amerikaanske presidinten werjout. It moat in ôfbyld wurde fan Mâl Hynder (Lakota: Tȟašúŋke Witkó, Ingelsk: Crazy Horse; ±1840-1877), in opperhaad fan 'e Oglala-substamme fan 'e Lakota-Sû (Sioux), dy't ferneamd is om syn fûleindich ferset tsjin 'e blanke kolonisaasje fan Yndiaansk lân yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw, en û.m. behelle wie yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn, yn 1876, wêrby't in Yndiaanske koälysje it Amerikaanske leger in ferpletterjende nederlaach tabrocht. It wurk oan it byld sette útein yn 1948, en is no (goed 55 jier letter) noch lang net klear.
De lokaasje fan it tinkteken is Thunderhead Mountain, in rotsheuvel op lân dat yn privee-eigendom is, yn Custer County, tusken de plakken Custer en Hill City yn, op goed 27 km ôfstân fan Mount Rushmore. As it byldhouwurk einlings reekomt, sil it Mâl Hynder ôfbyldzje dy't op in balstjurrich hynder riidt en mei ien hân yn 'e fierte wiist; it sil dan 195 m breed en 172 m heech wêze, en dêrmei nei alle gedachten ek it grutste byldhouwurk fan 'e wrâld. It antlit fan Mâl Hynder, dat al klear is, is 27 m heech; ta ferliking: de gesichten fan 'e presidinten te Mount Rushmore binne mar 18 m heech.
Skiednis
It Tinkteken foar Mâl Hynder waard oarspronklik, yn 1929, besteld troch de Lakota-âldste Henry Standing Bear, as Yndiaanske wjergader fan it krektlyk yn 'e Black Hills úthoude Mount Rushmore-monumint, dat de hollen fan 'e fjouwer presidinten George Washington, Thomas Jefferson, Theodore Roosevelt en Abraham Lincoln werjout. Mâl Hynder waard foar it byld útkeazen om't er as it iennichste Lakota-opperhaad nea de holle foar de blanken bûgd hie (dêr't úteinlik sels de romrofte Sittende Bolle ta twongen west hie). It ûntwerp waard makke troch de Poalsk-Amerikaanske byldhouwer Korczak Ziółkowski, dy't yn 1924 ûnder Gutzon Borglum ek meiwurke hie oan Mount Rushmore. Standing Bear en Ziółkowski ferkenden tegearre de mooglike lokaasjes foar sa'n reuseftich byldhouwurk, en Ziółkowski stelde út om it yn it Tetonberchtme yn Wyoming te meitsjen, om't de stiensoarte dêr gaadliker wie, mar Standing Bear hold fol dat it yn 'e Black Hills wêze moast, dy't foar syn folk hillich binne.
Nei't Thunderhead Mountain as definitive lokaasje útkeazen wie en der ferskate skaalmodellen makke wiene, sette Ziółkowski yn 1948 útein mei it wurk oan it gigantyske byld. Hy makke der syn libbenswurk fan, mar seach nea it resultaat, want by syn dea, yn 1982, wie it noch by lange nei net klear. Pas yn 1998, sechstjin jier letter, kaam it antlit fan Mâl Hynder ree. Nei Ziółkowski syn ferstjerren setten syn widdo Ruth en sân fan syn tsien bern it wurk fuort. Syn dochter Monique Ziółkowski, dy't krekt as har heit byldhouster is, hat har heite plannen sûnt syn dea op beskate punten oanpast om in optimaal resultaat te krijen. Har mem Ruth Ziółkowski stoar op 21 maaie 2014, yn 'e âlderdom fan 87 jier.
It Tinkteken foar Mâl Hynder is in non-profitûndernimming dy't yn 'e hannen is fan 'e Crazy Horse Memorial Foundation (CHMF), in stifting dy't eigner is fan Thunderhead Mountain. It projekt kriget gjin subsydzje of oarsoartige finansjele stipe fan 'e Amerikaanske federale of steatsoerheid. Neffens de ferhalen waard Ziółkowski by twa gelegenheden troch de Amerikaanske autoriteiten in bedrach fan $10 miljoen oanbean, mar sloech er dat oanbod beide kearen ôf, om't er fûn dat belutsenens fan deselde oerheid dy't Mâl Hynder sa fûleindich befochten hie, ôfbrek dwaan soe oan 'e bredere edukative en kulturele doelen fan it projekt.
Finansiering
It Tinkteken foar Mâl Hynder bestiet út it eigentlike byldhouwurk, mar dêrnjonken ek it Yndiaanske Museum fan Noard-Amearika en it Lânseigen Amerikaanske Kultuersintrum. Foar yntree yn dy beide besikerssintra wurdt troch de CHMF in beskieden tagongspriis frege, en dêrnjonken wurdt der jild fertsjinne oan 'e ferskate sûvernirwinkeltsjes (dêr't û.m. stikken fuorthoude rots te keap binne). Yn july wurdt der altyd in evenemint holden wêrby't besikers tsjin betelling Thunderhead Mountain beklimme meie om it byldhouwurk fan deunby te besichtigjen. Dêr komme elts jier wol 15.000 minsken op ôf. Op jierbasis kriget it Tinkteken foar Mâl Hynder yn totaal mear as in miljoen besikers.
It swiere materieel dat foar it projekt brûkt wurdt, is foar in grut diel donearre troch grutte bedriuwen. It eigentlike wurk wurdt foar it meastepart betelle út 'e opbringsten fan 'e besikerssintra en sûvenirswinkels. Yn 2006 sette de CHMF útein mei in lanlike benefytaksje, dêr't guon bykommende saken fan betelle wurde moasten, lykas de bou fan in sliepseal foar de jonge Yndiaanske studinten dy't as stazjêren by it tinkteken wurkje. Fierders wurdt der om 'e safolle tiid ruchtberens oan jûn as der mei springstof grutte dielen fan Thunderhead Mountain fuortblaasd wurde; soks lûkt altyd in grut tal ekstra, op spektakel beluste toeristen. In grut diel fan al it binnenkommende jild wurdt de lêste jierren troch de CHMF ek wer weijûn; sa hat de organisaasje al $1,2 miljoen oan stúdzjebeurzen foar jongerein fan Yndiaansk komôf bydroegen.
Kontroverse
Lang net alle Lakota binne wiis mei it Tinkteken foar Mâl Hynder. Under harren binne bygelyks famyljeleden fan Mâl Hynder, dy't tsjin it hier yn strutsen binne trochdat nimmen harren foar 1948 frege hat wat sy fan it projekt fûnen. Se oppenearje fierders dat Mâl Hynder der bekend om stie dat er him net fotografearje litte woe, en stelle yn it ferlingde dêrfan fragen oer wat it opperhaad dan fan in reuseftich byldhouwurk fan himsels tocht hawwe soe. Oare tsjinstanners binne tradisjoneel ynstelde Lakota, dy't it projekt beskôgje as in ûntwijing fan 'e hillige Black Hills. Sa sei de medisynman John Fire Lame Deer, yn syn autobiografy út 1972: "It hiele idee fan it feroarjen fan in prachtige wylde berch yn in byldhouwurk fan him is lânskipsfersmoarging. It is tsjin 'e geast fan Mâl Hynder." Ek de aktivist en akteur Russell Means kearde him tsjin it projekt, en neamde it "in mislediging fan ús hiele bestean." In bykommend probleem is it feit dat it byld, as it ôf is, mei de wiisfinger foarút wize sil, wylst de Yndiaanske kultuer eins it brûken fan 'e wiisfinger om nei minsken of dingen te wizen ferbiedt, mei't dat beskôge wurdt as ûnbeskoft. Guon tsjinstanners fan it projekt hawwe it sadwaande ferlike mei in byld fan George Washington dy't de middelfinger opstekt.
Magdalena Andersson
Eva Magdalena Andersson (Uppsala, 23 jannewaris 1967) is in Sweedsk politikus en waard op 30 novimber 2021 de earste froulike premier fan Sweden. Op 15 septimber 2022 waard se op har fersyk as premier ûntslein troch de foarsitter fan de Ryksdei. Se sei ta oan te bliuwen oant der in opfolger ynstallearre is. In nije, suksesfolle, stimming folge op 29 novimber, wêrnei't se in dei letter dochs ta premier beneamd waard. Andersson liedt in minderheidsregearing, inkeld besteande út leden fan har sosjaaldemokratyske partij. Sûnt 2021 is sy de lieder fan de sosjaal-demokraten.
Skieringen
thumb|250px| Lokaasje Skieringen Skieringen is in buert yn de stêd Ljouwert en falt ûnder de wyk Heechterp-Skieringen. Oant 2018 wie Skieringen part fan de wyk Skieringen-De Sintrale. De Sintrale beslacht it yndustryterrein fan FrieslandCampina.
De buert hat likernôch 1800 ynwenners.
De buert waard lânlik bekend, mank mei de njonkenlizzende buert Heechterp, as Heechterp-Skieringen, as in efterstânswyk, neamd op de list fan de 40 wiken fan Vogelaar.
Amos (bibelboek)
Amos, yn it oarspronklike Hebriuwsk: עמוס, Amos, is in tekst út sawol de joadske as de kristlike Bibel. Yn 'e joadske Tenach makket dizze tekst ûnderdiel út fan it boek תרי עשר, Ṯrei Asar, dat "De Tolve" betsjut (t.w. de tolve lytse profeten, dy't yn 'e joadske Bibel gearboske binne ta ien inkeld boek). Dat is yn 'e Tenach it 13de fan yn totaal 24 boeken, dat sels wer ûnder de Neḇi'im Aḥaronim (de "Lettere Profeten") falt. Yn it Alde Testamint fan 'e kristlike Bibel foarmet Amos in bibelboek op himsels, it 30ste fan 39 (neffens de Nije Fryske Bibeloersetting fan 1978), dat yn 'e offisjeuze ûnderferdieling fan 'e bibelboeken ta de Lytse Profeten heart (dy't sa neamd wurde om't dy teksten frij koart binne yn ferhâlding ta de saneamde Grutte Profeten).
Yn it boek Amos binne de profesijen fan 'e profeet Amos fêstlein, in skieppehâlder en figekweker út Tekóa, in doarp oan 'e râne fan 'e Negev-woastyn, earne tusken Betlehim en Hebron. Hy wie in tiidgenoat fan 'e profeet Hoséa, mar libbe en wurke nei gedachten justjes earder, om 750 f.Kr. hinne, wêrmei't it boek Amos it ierst skreaune fan 'e profetyske bibelboeken is. Amos besocht ûnder it regear fan Jerobeäm II fan Israel en Oezzia fan Juda om 'e Israeliten ta ynkear te bringen, mei't hja har fan God ôfkeard hiene en oare goaden begûn wiene te ferearjen. De measte moderne bibelwittenskippers akseptearje de autentisiteit fan Amos as in tekst dy't yn 'e achtste iuw f.Kr. skreaun is troch de profeet Amos sels (of optekene is troch in klerk). De earste folsleine Fryske oersetting fan Amos stie yn 'e fertaling fan it Alde Testamint, fan dû. Geart Aeilco Wumkes en Eeltsje Boates Folkertsma, dy't yn 1943 útkaam.
Ynhâld
Hoewol't Amos in ynwenner fan it suderryk Juda wie, preke er benammen yn it noarderryk Israel. Hy libbe yn in tiid dat sawol Juda as Israel it hichtepunt fan harren woltier berikten, mei't harren machtichste buorsteaten, Aram en Assyrje, ûnderling oarloggen. Yn dy snuorje kearden de ynwenners fan beide lannen har almar mear ôf fan 'e joadske godstsjinst, wat Amos oansette ta syn profetearjen; hy beklamme lykwols dat er fan berop eins boer wie, en net in lid fan it "profesjonele" profetegilde.
Amos syn boadskip kin gearfette wurde ta trije haadtema's: maatskiplike rjochtfeardigens, de almacht fan God, en it godlik oardiel oer de dôfhûdigen. It boek Amos bestiet út fjouwer dielen. Am. 1 en 2 jouwe in etyske skôging fan 'e buorfolken en dan fan it folk fan Israel sels. Am. 3-6 foarmje in samling profesijen dy't djipper yngeane op 'e misdieden fan Israel. Am. 7-9:10 binne opmakke út fizioenen dy't Amos krige en út in beskriuwing fan syn konflikt mei Amasja, de preester fan Bet-El. En Am. 9:11-15 is in epilooch, wêryn't de profeet nei it oardiel fan God bettere tiden foar de Israeliten foarseit.
Fryske oersetting
Yn 1919 joech dû. Geart Aeilco Wumkes, yn syn Ut 'e Heilige Dobbe, û.m. in oersettingsfragmint fan eigen hân fan Am. 5:11-15 út. De earste folsleine útjefte fan Amos stie yn it Alde Testamint fan Wumkes en Eeltsje Boates Folkertsma, dêr't dy yn 1943 de earste Fryske bibeloersetting mei foltôgen. Om't sawol teologen as taalkundigen beswieren tsjin 'e fertaling Wumkes-Folkertsma hiene, waard fan 1966 ôf wurke oan in nije bibeloersetting, dy't yn 1978 útkaam as de Nije Fryske Bibeloersetting (mei stipe fan 'e provinsje Fryslân, it Nederlands Bijbelgenootschap te Haarlim en de Katholieke Bijbelstichting te Bokstel). Dat is de fertaling dy't noch altiten yn gebrûk is, yn 'e foarm fan 'e trêde, ferbettere druk fan 1995. De oersetting fan Amos waard dêrby dien troch dû. Bernard Smilde, dy't op taalkundich mêd ûnderstipe waard troch frisikus M.J. de Haan.
It Could Happen to You (film út 1994)
It Could Happen to You is in Amerikaanske romantysk komeedzjedrama út 1994 ûnder rezjy fan Andrew Bergman, mei yn 'e haadrollen Nicolas Cage en Bridget Fonda. De titel betsjut "It Kin Dy ek Oerkomme". It ferhaal giet oer in plysjeman yn New York dy't de lotterij wint en neitiid it jild dielt mei in servearster dy't er dat ûnthjitten hie om't er de deis tefoaren gjin jild foar in foai by him hie. Wat it útgongspunt oangie, wie de film basearre op in wier bard gefal, mar de fierdere útwurking fan it ferhaal is folslein fiktyf. It Could Happen to You krige fan 'e filmkritisy oer it algemien positive resinsjes. Yn 'e bioskopen wie de film in hiel beskieden kommersjeel súkseske.
Plot
Charlie Lang is in sympatike en goederjouske plysjeman út 'e New Yorkske borough Queens, dy't hâldt fan syn wurk. Syn frou Muriel, in hierknipster, is lykwols in egoïstyske, ynklauwerige fekke, dy't oan ien tried wei klaget oer har libben en nearne tefreden mei is. Op in dei stiet se der by Charlie op oan dat er in lot foar de steatslotterij fan New York keapet, om't har deade heit yn in dream oan har ferskynd is yn 'e foarm fan trije winnende plaatsjes op in gokautomaat. Charlie, dy't wend is om Muriel yn alles har sin te jaan, docht wat him opdroegen wurdt. Letter dy moarn stekke hy en syn partner Bo Williams oan by in kafetaria. Charlie is oan bar om te beteljen, mar hy ûntdekt dat er net genôch jild by him hat om behalven de priis fan 'e kofje ek de foai fan 'e servearster te beteljen. Dêrom biedt er oan om har ynstee de helte te jaan fan wat er ek mar op syn lot falle meie.
De servearster is Yvonne Biasi, dy't earder dy deis troch de rjochtbank fallyt ferklearre is omreden fan in skuld fan $12.000 dy't har man, de liddichgonger Eddie, op har namme oprûn hat. Hoewol't Yvonne en Eddie al tiden skieden binne fan tafel en bêd, is harren houlik noch altyd net ûntbûn om't Yvonne de priis fan in skieding ienfâldichwei net betelje kin. Sadwaande draait se likegoed op foar Eddie syn skuld. Letter, as se op har wurk komt, wegeret har baas begryp op te bringen foar har sitewaasje. Ynstee hâldt er de oeren dy't se ôfwêzich wie om't se nei de rjochtbank moast, yn op har salaris. As Charlie har foai net betelje kin, makket dat sadwaande har dei kompleet. Se behannelet him koartôf en ferwachtet him nea werom te sjen.
Yvonne brûkt in diel fan har jild om 'e kafetaria dêr't se wurket fan har ûnsympatike baas oer te keapjen. Al har kollega's hâldt se yn 'e tsjinst. Se reservearret in spesjale tafel, dy't se nei Charlie ferneamt, dêr't dakleazen fergees ite kinne. Underwilens giet Charlie gewoan wer oan it wurk as plysjeman. As er lykwols in oerfal op in buertwinkel feridelet, wurdt er troch ien fan 'e dieders yn it skouder sketten, sadat er in skoft thús sitte moat om op te betterjen. Dat wurdt gjin súkses, want Muriel hat it har yn 'e holle helle om harren appartemint folslein ferbouwe te litten, dat thús fynt Charlie gjin rêst.
De oare deis bringe Charlie en Yvonne mear tiid mei-inoar troch en yn 'e metro keapje se in grutte sek fol metromuntsjes, dy't se yn 'e jûnsspits útdiele oan 'e passazjiers, gewoan om't se leuk fine om jild wei te jaan. Dat ferhaal komt yn alle kranten, ta argewaasje fan Muriel, dy't it net safolle skele kin dat Charlie tiid mei in oare frou trochbringt, mar wol dat er 'har' jild weigriemt. Charlie kriget it lykwols net foarinoar om like deun te wêzen as Muriel. As er fan 'e boargemaster in ûnderskieding foar moed kriget foar syn rol by it ferideljen fan 'e oerfal, makket er bekend dat er in skinking fan $20.000 oan it fûns foar widdowen en wezen fan plysjeminsken docht, wylst Muriel knarsetoskjend tasjocht. Letter nimt er mei Yvonne en syn kollega Bo de buertbern mei om in potsje honkbal te spyljen, wêrfoar't er it stadion fan 'e New York Yankees ôfhiert.
Lang om let hat Muriel skjin har nocht fan Charlie syn goederjouskens, dy't sy as in oanhâldende rige stommiteiten beskôget. Se beslute dat se folslein ferskillende dingen hawwe wolle út it libben en Muriel fertelt Charlie dat se fan him skiede wol. Dyselde jûns noch ferlit Charlie harren appartemint. Hy is fan doel om te oernachtsjen yn in goedkeap motel, mar syn buorjonge Jesú freget him wêrom't er net nei it Plaza Hotel giet (ien fan 'e djoerste hotels fan New York), mei't er dat no wol betelje kin. Underwilens komt Yvonne dyselde jûns thús om te ûntdekken dat har fan har ferfrjemde man Eddie har appartemint binnenkrongen is (dêr't er noch altyd de kaai fan hie) en no docht as wennet er dêr. Hy wegeret fuort te gean oant se him $50.000 jout om in eigen toanielselskip mei te begjinnen. Ynstee fan oan syn sjantaazje ta te jaan, ferlit Yvonne har eigen appartemint en beslút se de nacht troch te bringen yn it Plaza Hotel. Yn 'e lobby fan it hotel rinne Charlie en Yvonne inoar ûnferwachts tsjin it liif. Se krije oanbuorjende hotelkeamers tawiisd mei in tuskendoar en it rint derop út dat se de nacht mei-inoar trochbringe.
De skieding fan Charlie en Muriel rint út op in rjochtsaak as Muriel net inkeld beslach lizze lit op 'e hiele $2 miljoen fan har en Charlie, mar ek op 'e $2 miljoen fan Yvonne. Charlie hat der gjin beswier tsjin om syn eigen jild oan Muriel ôf te stean, mar hy fynt dat se fan oarmans jild ôfbliuwe moat. Muriel hat dêr gjin boadskip oan. Se nimt de glêde (en djoere) abbekaat C. Vernon Hale yn 'e earm, dy't it foarkomme lit as hiene Charlie en Yvonne al in bûtenechtlike relaasje foar't er it lot mei har dielde. Yvonne wurdt dêrby weiset as in ynklauwerige nymfomane. As de sjuery, dy't tanksij Hale fol mei rike froulju fan itselde kaliber as Muriel sit, beslút om Muriel op alle punten yn it gelyk te stellen, draaft Yvonne yn triennen út 'e rjochtseal wei en besiket de relaasje mei Charlie te beëinigjen om't se him inkeld ûngelok bringt.
Charlie, dy't tsjin dy tiid smoarfereale op har is, lit him net sa maklik oan 'e kant sette. Hy siket har op yn har kafetaria, dy't se no ferkeapje moat om oan genôch jild te kommen dêr't se Muriel fan 'werombetelje' kin. Hy fertelt har dat it jild him hielendal neat skele kin en dat er allinne har mar hawwe wol. Se fermoedsoenje har mei-inoar en meitsje plannen om New York te ferlitten om in nij bestean op te bouwen yn Buffalo. Wylst se op yntime wize oan it slowdancen binne, kloppet der in dakleaze op it rút, dy't mei gebearten dúdlik makket dat er honger hat. Se nûgje him deryn en Yvonne makket in miel foar him ta. Wylst er dat oan 'e spesjale tafel bepluzet, ferfetsje sy en Charlie harren slowdance. De dakleaze lûkt syn mouwe op en makket mei syn horloazje, dat gjin horloazje mar in fototastel is, foto's fan harren. As er letter de kafetaria ferlit, wurdt er oppikt troch in auto en docht er de prúk ôf dy't er op hie.
De oare moarns stiet op 'e foarside fan 'e krante in foto fan 'e slowdance fan Charlie en Yvonne. De dakleaze wie nammentlik sjoernalist Angel Dupree yn momkape, dy't in oangripend artikel tafoege hat. Dêryn beskriuwt er hoe't dizze beide goede minsken sels yn har tsjusterste oere in hongerige dakleaze deryn fregen en te iten joegen en hoe't Charlie him, doe't er fuort soe, út eigen bûse jild mei joech en syn ûntskuldigings oanbea om't er net mear jaan koe. It stik einiget mei it foarstel om dizze lju in foai te stjoeren, mei it adres fan 'e kafetaria derby. Letter dy deis, as Charlie en Yvonne in lêste besyk oan 'e kafetaria bringe foar't se ôfreizgje sille nei Buffalo, kinne se de doar suver net iepenkrije, sa'n ûnbidige steapel post leit derefter. Wylst se de brieven begjinne iepen te meitsjen, dy't fol sitte mei lytse jeften fan almeast 5 oant 10 dollar, arrivearret der in buske fan 'e posterijen mei noch in stik as seis postsekken fol. Uteinlik hawwe se trije dagen wurk om alle brieven iepen te meitsjen, en as alle jild opteld wurdt, docht bliken dat de ynwenners fan New York harren in foai fan omtrint $600.000 jûn hawwe.
Charlie en Muriel skiede, en Yvonne en Eddie ek. Neitiid is Eddie twongen om himsels te ûnderhâlden as taksysjauffeur. Yvonne kin mei it jild fan 'e foai har kafetaria behâlde, wylst Charlie mei wille wer oan it wurk giet by de plysje. Underwilens wertrout Muriel mei Jack Gross. Dat blykt lykwols in oplichter te wêzen, dy't binnen de koartste kearen har bankrekkens leechplonderet en dan mei it jild nei it bûtenlân ferdwynt. Muriel rekket sadwaande alles kwyt en is twongen om by har mem yn The Bronx yn te lûken en as manikuere oan it wurk gean. Charlie en Yvonne trouwe mei-inoar en begjinne harren houliksreis mei in ballonfeart út Central Park wei.
Distribúsje
De distribúsje fan It Could Happen to You waard fersoarge troch TriStar Pictures. De film gie op 29 july 1994 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde op 19 july fan dat jier by platemaatskippijen Columbia Records en Sony Records.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige It Could Happen to You oer it algemien positive resinsjes. De krityk wie benammen konsintrearre op 'e sûkerswiete dielen fan 'e film. Sa skreau Peter Travers yn it tydskrift Rolling Stone: "Swietichheid is op himsels uteraard prima, mar dizze tipelsinnige romantyske film hie wol in knypke sitroen brûke kind." Yn 'e San Francisco Chronicle skreau Mick LaSalle: "De gemiene dingen yn 'e film fiele oan as út it libben grepen, wylst alle goedheid oanfielt as komt it út blik – ymportearre út âlde Jimmy Stewart-films." Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat It Could Happen to You in goedkarringspersintaazje fan 71%, basearre op 34 ûnderskate resinsjes. Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet de film in goedkarringspersintaazje fan 64%, basearre op 21 resinsjes.
Resultaat
It Could Happen to You brocht yn 'e bioskopen wrâldwiid $37,9 miljoen op. As men dy opbringst ôfset tsjin it budget fan $20 miljoen, komt dat del op in winst fan $17,9 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie It Could Happen to You in hiel beskieden kommersjeel súkseske.