cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Walt Disney Company
De fyftiger en sechstiger jierren
Underwilens wie yn desimber 1950 foar it earst in Disney-produksje (mei as titel An Hour in Wonderland) te sjen west op 'e Amerikaanske tillefyzje. Fanôf oktober 1954 waard de earste Disney-tillefyzjesearje útstjoerd op ABC. Dat wie de rige Disneyland, dat de langstrinnende jûnstillefyzjesearje út 'e Amerikaanske skiednis wurde soe. ABC en Disney wurken ek gear by de ûntwikkeling fan it ferdivedaasjepark Disneyland, dat yn 1955 yn it Kalifornyske Anaheim fan start gie. Yn 1965 waard de oanlis fan in twadde ferdivedaasjepark oankundige, Disney World, yn Orlando, yn 'e steat Floarida, oan 'e oare kant fan it lân, dat yn 1971 iepen gie. Underwilens wie yn 1955 ek The Mickey Mouse Club úteinset, in bernesearje op 'e tillefyzje dêr't jonge artysten út 'e hiele Feriene Steaten oan meidwaan koene, en dy't nei ferrin fan tiid in begryp waard en oant 1996 fuortbestie. Ek moderne artysten as Britney Spears en Christina Aguilera binne oarspronklik harren karriêre begûn by The Mickey Mouse Club.
Nei Walt Disney's dea
Ein 1966 kaam Walt Disney oan 'e gefolgen fan longkanker te ferstjerren en naam syn broer Roy O. Disney de lieding oer it bedriuw oer, oant ek hy stoar, yn 1971. De lêste lange tekenfilm dêr't Walt Disney aktyf it tafersjoch oer hie, wie The Jungle Book, mar ek nei syn ferstjerren gie de studio troch mei it útbringen fan sokke klassikers, lykas The Aristocats (1970), Robin Hood en The Fox and the Hound (1981). Teffens gie yn 1968 de spylfilmrige oer de libbene Folkswein Kever Herbie fan start mei The Love Bug. Yn 'e earste helte fan 'e jierren tachtich sette Disney syn ekspânsje fuort troch yn 1983 mei The Disney Channel te begjinnen, in eigen kabeltillefyzjekanaal. Datselde jiers waard yn 'e Japanske haadstêd Tokio it earste ferdivedaasjepark bûten Amearika iepene. En yn 1984 rjochte Disney ûnder de namme Touchstone Films in dochterûndernimming op foar de produksje fan grutte spylfilmprojekten, wêrfan't it earste de tige súksesfolle film Splash wie (1984, mei Daryl Hannah as seemearmin).
Likegoed rekke Disney yn dy jierren yn ferhâlding mei de konkurrinten efterop. It wie in lôge reus wurden dy't him foarstean liet op súksessen út it ferline, yn in wrâld dêr't ynnovaasje en fluch ynspyljen op 'e merk hieltyd wichtiger waard. Tsjin 'e tachtiger jierren waard 70% fan 'e ynkomsten fan 'e korporaasje opbrocht troch de ferdivedaasjeparken. Yn 1984 besocht de Reliance Group Holdings, fan finansier Saul Steinberg, in fijannige oername fan Disney te dwaan, mei as doel om it bedriuw yn lytse stikken te brekken en dy troch te ferkeapjen. Hoewol't dat mislearre doe't Disney de oandielen fan Reliance útkocht, makke in oare oandielhâlder beswier tsjin dy rêdingsoperaasje, mei't syn oandielen dêrtroch minder wurdich wurden wêze soene. De rjochtsaak dy't dêrút fuortkaam waard yn 1989 foar in som fan $45 miljoen skikt.
Yn 'e njoggentiger jierren rjochte Disney in eigen útjouwerij op ûnder de namme Hyperion Books, en bejoech it him ek op it terrein fan muzyk foar folwoeksenen, mei de platemaatskippij Hollywood Records. Yn 1993 waard de studio Miramax Films oernommen, en yn 1995 fúzjearre Disney mei Capital Cities Communications, de memme-ûndernimming fan 'e Amerikaanske lanlike stjoerders ABC, A+E Networks en ESPN. Yn 1998 sette Disney syn earste stappen yn 'e ynternetyndustry mei de oankeap fan Starwave, en yn 1999 waard mei de doop fan 'e Disney Magic en it susterskip de Disney Wonder in eigen cruiserederij oprjochte. Yn 2004 kocht Disney fierders noch de rjochten op The Muppets (bekend fan Jim Henson syn Muppet Show), dy't ûnderbrocht waarden by de nije Disney-ûndernimming The Muppets Studio.
Nettsjinsteande it feit dat it Disney tige foar de wyn gie, wie Eisner tsjin dy tiid yn konflikt rekke mei twa ynfloedrike leden fan 'e ried fan bestjoer, Roy E. Disney (de soan fan oprjochter Roy O. Disney), en Stanley Gold. Uteinlik late dat der yn 2004 ta dat Eisner fuortstimd waard as presidint-direkteur. Hy waard yn 2005 opfolge troch Robert Iger, ûnder waans liederskip Disney it jiers dêrop de konkurrearjende tekenfilmstudio Pixar Animation Studios oernaam foar $7,4 miljard (útbetelle yn oandielen). Teffens krige Disney yn 2006 de rjochten op Oswald the Lucky Rabbit yn 'e hannen, it earste troch Walt Disney betochte tekenfilmfiguer. Yn 2009 waard fierders it strip-ympearium Marvel Entertainment oernommen, foar in priis fan $4,3 miljard, en yn 2012 kaam ek de studio Lucasfilm (fan George Lucas) by Disney te hearren. Maker Studios, in YouTube-bedriuw wêrfan't de filmkes jiers miljarden kearen besjoen wurde, waard yn 2013 oanskaft. Underwilens hie Disney ek ferdivedaasjeparken yn Parys en Hongkong iepene, en yn 2011 waard bekendmakke dat úteinset wie mei de bou fan in nij ferdivedaasjepark yn Sjanghai.
Difyzjes en dochterûndernimmings
Sûnt in reorganisaasje yn 2020 is The Walt Disney Company opboud út fiif grutte 'bedriuwssegminten': twa difyzjes en trije 'ynhâldsgroepen'. Fan 'e difyzjes is Disney Media & Entertainment Distribution (DMED) is ferwantwurdlik foar it hiele distribúsjeproses, ynkl. transport, ferkeap en reklame. De oare difyzje is Disney Parks, Experiences and Products (DPEP), dy't de ferdivedaasjeparken, cruiseskippen en oare soksoarte dingen omfiemet. Fan 'e 'ynhâldsgroepen' beslacht The Walt Disney Studios de filmstudio's, wylst Disney General Entertainment Content (DGE) de tillefyzjenetwurken omfettet en ESPN and Sports Contents him taliet op 'e live-programmearring fan sport fia ESPN.
Los fan 'e fiif bedriuwssegminten omfettet The Walt Disney Company ek noch inkele lytsere dochterûndernimmings, dy't streekrjocht ûnder it haadbestjoer falle, lykas de stripútjouwerij en filmstudio Marvel Entertainment, en The Walt Disney Company India, de Yndiaaske poat fan 'e multinational.
Preview (filmfertoaning)
In aparte foarm fan 'e preview is de sneakpreview ("temûke foarskôging"), wêrby't de preview foar it publyk as in ferrassing komt. Dêrby kin it publyk yn 't foar witte dat it om in sneakpreview giet mar net fan hokker film, mar it komt ek foar dat it publyk mient nei in fertoaning fan in 'gewoane' film te gean (faak fan in âldere film dy't wat mei de nije film te krijen hat) en dan as de film begjint ta de ûntdekking komt dat harren wat oars foarset wurdt as dêr't se op rekkene hiene. Fral yn it lêste gefal is in sneakpreview foar de filmmakkers in gok, mei't harren film troch in publyk dat wat hiel oars ferwachte hie, min ûntfongen wurde kin.
Film screening
Standerttaal
In standerttaal is de fariëteit fan in taal dy't oer it heechste maatskiplike prestiizje beskikt en dêropta faak in wetlike of oare offisjele status hat. Hoewol't poer taalkundich sjoen alle taalfariëteiten gelyk binne, wurdt binnen hast alle taalmienskippen ien fariant ta standerttaal makke om as in ynstitúsjonalisearre noarm te tsjinjen foar doelen lykas it ûnderwiis en it taalgebrûk yn 'e media. Taalfarianten dy't har net oan dy noarm konformearje, wurde dan dialekten fan 'e standerttaal neamd. Yn it ferline waard op sokke taalfoarmen delsjoen en waard sels aktyf besocht en rûgje se út, om't se as breklike farianten fan 'e standerttaal beskôge waarden.
Yn in protte gefallen is it ûntstean fan in standerttaal it gefolch fan in faak iuwenlang en relatyf natuerlik ferrinnend proses fan standerdisaasje, wêrby't ien dialekt fan in groepke soartgelikense dialekten stadichoan wint oan prestiizje, yn 'e regel om't it sprutsen wurdt yn in gebiet dat ekonomysk woltieriger of polityk sterker is as de omlizzende kontreien. Soms wurdt der lykwols aktyf en rjochte troch de minske yn dit proses yngrepen om in standerttaal te skeppen dêr't dy earder noch net bestie. It komt foar dat men dan eleminten út ferskate dialekten mei-inoar besiket te ferranen, om 'e sprekkersmienskippen fan alle dialekten by de nije standerttaal te belûken. Yn seldsume gefallen kin in taal mear as ien standerttaal hawwe. Sa hat it Noarsk mar leafst fjouwer konkurrearjende standertskriuwtalen, wêrfan't twa, it Bokmål en it Nynorsk, in offisjele status hawwe.
Marnewaard
De Marnewaard is it eastlik diel fan de Lauwersmarkrite dat nei de ôfsluting fan de Lauwerssee fan 1969 drûch kaam te stean.
It gebiet bestiet út in tal eardere sânplaten en is foar it grutste part by Definsje yn gebrûk as oefenterrein. Mei 1345 hektare is dit it grutste oefenterrein fan Nederlân dat ek it militêr oefendoarp Marnehuzen hat.
In lytser part fan de waard is natuergebiet. De fierst eastlike, oarspronklike kwelders wurde as lânbougrûn brûkt.
De krite wurdt bemeald troch it gemaal Nieuwe Robbengat, dat oars ek de Westpolder útwetteret. De Westpolder is it part fan it 'âlde lân' fan foar 1969, dat doe loste op de Lauwerssee. De suaasjeslinke fan it eardere waad yn de polder is noch altyd ûnderdiel fan it wettersysteem.
Dwers troch de Marnewaard rint ek de Europeeske kuierrûte E9, dy't fan Portugal nei de Eastsee rint. Pleatslik hiet de rûte Waad- en Wierdepaad.
Skouting
Alle jierren wurdt op it militêr oefenterrein it Noardlik Pinksterkamp (meastal ôfkoarte ta NPK) organisearre; it grutste kamp fan West-Jeropa. Der komme sa'n 3500 skouts út fral Noard-Nederlân op ôf.
Ferearing
Ferearing kin yndividueel dien wurde, mar ek mienskiplik, yn in formele of ynformele groep. Foar sawol yndividuele as mienskiplike ferearing kin men in ritueel brûke, wat betsjut dat de foarm dy't de ferearing oannimt, yn 't foar fêstlein is. Sa'n ritueel kin bgl. it opdragen fan in gebed, it útfieren fan in offerritueel of it sjongen fan in hymne wêze. Yn it kristendom nimt formele ferearing oer it algemien de foarm oan fan 'e earetsjinst op snein yn tsjerke. Yn 'e Roomsk-Katolike Tsjerke sprekt men ynstee fan mis.
As der sprake is fan in formele groep, is der ek faak immen dy't de lieding oer de ferearing hat. Hoe't sa'n persoan neamd wurdt, ferskilt nei religy; it kin gean om in sjamaan, medisynman, dûmny, pastoar, preester, rabbyn, imaam, ensfh. In algemienere beneaming foar sa'nent is foargonger.
Guus Oster
thumb|[[Ko van Dijk jr.|Ko van Dijk en Guus Oster yn Oscar (1960)]] August Wilhelm (Guus) Oster (Rotterdam, 9 septimber 1915 - Amsterdam, 19 april 1984) wie in Nederlânsk akteur en produsint.
Oster wie fan 1942 oant 1953 troud mei kollega-aktrise Ank van der Moer (har twadde boask). Hja krigen op 17 novimber 1942 in dochter, Annemarie Oster. Presintator Fred Oster is in neef fan him.
Yn 1972 en 1973 wie er tegearre mei Sonja Barend presintator fan it telefyzjeprogramma Sterallures. Oster wie 1974 de opfolger fan Karel Wunnink as direkteur fan Keninklik Teater Carré, in funksje dy't er hie oant syn ferstjerren yn 1984.
Yn it Kiekeboealbum Kiekeboe in Carré hat er in kameo as "Guust Oester".
Sjû-Toerûl
Sjû-Toerûl (Akkadysk: 𒋗𒄙𒄒, sekuere transliteraasje: Šu-turul; Akkad?, 22e iuw f.Kr. – dêre?, 2154 f.Kr.) wie de alfde en lêste kening fan it Akkadyske Ryk, dy't neffens de Sûmearyske Keningslist fyftjin jier regearre, fan 2169 f.Kr. oant syn ferstjerren. Neffens deselde boarne wie syn foargonger Dûdû syn heit. In stikmannich artefakten tsjûgje derfan dat it Akkadyske Ryk yn 'e tiid fan Sjû-Toerûl op dramatyske wize yn omfang ynkrompen wie.
Regear
Sjû-Toerûl kaam yn 2169 f.Kr. op 'e troan fan it Akkadyske Ryk, nei de dea fan syn foargonger Dûdû, dy't neffens de Sûmearyske Keningslist syn heit wie. De rivier de Dijala waard doedestiden ek 'Sjû-Toerûl' neamd.
By argeologyske opgravings binne ferskate artefakten út 'e tiid fan it regear fan Sjû-Toerûl weromfûn, lykas segelôfdrukken. Dêrút docht bliken dat it Akkadyske Ryk doe sterk yn omfang belune wie. It soe behalven Akkad sels noch de Mesopotamyske stêden Kisj, Tûtûb en Esjnûnna omfieme hawwe.
Neffens de Sûmearyske Keningslist soe Sjû-Toerûl noch fyftjin jier regearre hawwe. Neffens de Keningslist soe de hegemony yn Mesopotaamje neitiid wer weromkeard wêze te Oerûk, dêr't doe seis keningen fan in dynasty oer Sûmearje hearske hawwe soene. Fan net ien fan dy seis is it bestean lykwols befêstige troch argeologyske fynsten.
Neffens alle bewiis út oare boarnen waard de ein fan it regear fan Sjû-Toerûl en de definitive ynstoarting fan it Akkadyske Ryk tewei brocht troch in nije ynvaazje fan 'e Gûtjers, in barbaarsk folk út it Sagrosberchtme yn wat no westlik Iraan is. Dyselden fêstigen neitiid troch de Gûtyske dynasty fan Sûmearje in eigen bewâld oer Mesopotaamje, hoewol't inkele stêdsteaten, lykas Oerûk, Oer en Lagasj, harren ûnôfhinklikheid wierskynlik wisten te behâlden.
Joadske mienskip fan Frjentsjer
De Joadske mienskip fan Frjentsjer wie de mienskip fan 'e Joaden dy't foarhinne yn 'e Fryske stêd Frjentsjer wennen.
Skiednis
Frjentsjer hie nea in grutte Joadske mienskip. De earste Joaden ferbleaune der fan 'e ein fan 'e sechstjinde iuw ôf, doe't se oan 'e protestantske Universiteit fan Frjentsjer holpen mei it drukken en útjaan fan Hebriuwsktalige religieuze geskriften. Yn 1658 krige de earste Joad it rjocht om him yn Frjentsjer nei wenjen te setten. Der wiene letter ek ferskate Joaden dy't oan 'e Universiteit fan Frjentsjer medisinen studearren. Yn 1747 behelle de earste fan harren syn doktoraat.
Ek út it Psychiatrysk Sikehûs Frjentsjer, oan 'e Akademystrjitte, waarden troch de Dútsers inkele kearen Joadske pasjinten ophelle. Meubelmakker Bernardus Leijdesdorff en syn frou Ester Pais, dy't yn 1941 eins de iennichste Joaden yn 'e stêd wiene, dy't mei in meubelsaak oan 'e Bredepleats echt in bân mei Frjentsjer hiene, oerlibben de Twadde Wrâldoarloch. Hja sieten ûnderdûkt yn Grou, dêr't se yn 1945 de befrijing meimakken.
Oarlochsdeaden
De leden fan 'e Joadske mienskip fan Frjentsjer dy't omkamen yn 'e Holokaust, wiene:
Krusing (tsjerke)
Mei in Krusing (yn 't Nederlânsk ek viering) wurdt yn in tsjerke de romte oantsjut dêr't it haadskip en it dwerskip inoar moetsje. Sa'n krusing wurdt ek wol yntertransept neamd.
De krusing soarget yn tsjerken mei in krúsfoarmige plattegrûn foar in romte tusken it eastlike koer en it westlike skip en de noardlike en súdlike earm fan it dwersskip. In krusing, At it haad- en dwersskip like breed en heech binne wurdt sprutsen fan in echte krusing. Der ûnstiet sa in fjouwerhoekige romte.
Boppe de krusing stiet fakentiden in tuorke foar it angelusklokje. Yn de barokke tiid krige in krústsjerke boppe de krusing fakentiden in koepel.
De tredde tsjerke fan de abdij fan Cluny (1088) hie twa dwersskippen en sadwaande ek twa krusings. Dat type plattegrûn waard letter yn Ingelân tige populêr.
Tinco fan Andringa
Tinco fan Andringa (± 1582 - 14 febrewaris 1619) wie in grytman út it laach Fan Andringa. Hy wie de soan fan Jelle fan Andringa en Eet Oenesdr fan Reynalda. Syn heit Jelle fan Andringa wie fan 1601-1612 grytman fan Utingeradiel. Tinco waard mooglik as Thomas Andringa op 13 maaie 1597 ynskreaun as studint yn Frjentsjer. Fan 1611 oant 1613 wie hy kommitearre fan de Admiraliteit te Amsterdam foar Sânwâlden. Dêrnei waard hy foar Fryslân oant 1615 kommitearre foar de Generaliteitsrekkenkeamer en dêrnei kommitearre by de Fryske Rekkenkeamer foar Sânwâlden.
Op 12 jannewaris 1613 waard hy grytman fan Utingeradiel en bleau dat oant syn ferstjerren yn 1619. Syn heit Jelle hie fan 1601-1612 ek grytman fan Utingeradiel west. Tinco waard yn 1619 as grytman opfolge troch Tiberius fan Oenema. Tinco troude yn 1606 mei Sytske Bennes Sjoerda ( ± 1584 – Beetstersweach, 1 desimber 1662). Hja wie in dochter fan Benne Sickes Sjoerda en Jent Rinsesdr Ytsma. Se waard begroeven yn Aldeboarn. Op 21 april skonk hja as widdo fan Tinco in jûnsmielbeker en trije sulveren skalen oan de tsjerke fan Gytsjerk.
Neiteam
Ut dit houlik kamen:
Dalarna
Dalarna is in lânskip (histoaryske provinsje) yn it noarden fan it Sweedske lânsdiel Svealand. It grinzget oan Noarwegen en oan de lânskippen Gästrikland, Hälsingland, Härjedalen, Värmland en Västmanland.
Skriuwtaal
In skriuwtaal is de skriftlik fêstleine foarm fan in taal yn in rige lettertekens op in oerflak. Hjirta heart û.m. de stavering en de wurdkar fan in taal. Oer it algemien wurdt foar skriuwtaal gebrûk makke fan in gruttere wurdskat en fan in yngewikkeldere sinsbou as foar sprektaal. Dat komt fral om't men mei skriuwtaal de tiid hat en tink ris even goed nei oer de ideeën dy't men útdrukke wol. Mei oare wurden, men kin redigearje, al is it mar yn jins eigen holle. It gebrûk fan tekstferwurkingsprogramma's op 'e kompjûter hat derfoar soarge dat men no ek yn it tekstferwurkingsprogramma redigearje kin, wat earder mei pin en papier of mei de typmasine net koe.
By guon talen, wêrûnder it Frysk, gappet der in folle gruttere kleau tusken de skriuwtaal en de sprektaal as by oare talen (lykas it Nederlânsk). De reden dêrfoar is dat in taal as it Frysk yn ferhâlding net folle skreaun wurdt, mei as gefolch dat Frysktaligen oer it algemien mar oer in frij beheinde wurdskat beskikke, dêr't men foar in sprektaal prima mei ta kin, mar dy't foar in skriuwtaal beswierlik is. Boppedat is it Frysk in minderheidstaal, dêr't troch de sterke ynfloed dy't it dominante Nederlânsk derop útoefenet, oates en toates lienwurden út dy taal yn opnommen wurde. Hoewol't dêr op it mêd fan 'e sprektaal net folle tsjin te dwaan falt, wurde sokke hollanistyske ynterferinsjes oer it algemien rigoereus út 'e skriuwtaal skrast. Foarneamde faktoaren mei-inoar hawwe ta in sitewaasje laat wêrby't skriuw- en sprektaal útinoar groeid binne yn in proses dat yn 'e taalkunde fan diglossy neamd wurdt.
Afke Boven
Afke Boven (Dokkum, 1980) is in Fryske programmamakster, presintatrise, redaktrise en skriuwster.
West Hollywood (Kalifornje)
West Hollywood, troch ynwenners gauris ôfkoarte ta WeHo (útspr.: ['wi:hoʊ]; likernôch: "wiihoo"), is in stêd yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Dit plak leit yn Los Angeles County, grinzget yn it westen oan 'e stêd Beverly Hills en wurdt oan alle oare kanten omsletten troch wiken fan Los Angeles, wêrûnder Hollywood oan 'e eastkant. West Hollywood stiet bekend om syn grutte homoseksuële en lesbyske mienskip. Neffens in offisjele skatting út 2013 hie de stêd doe goed 35.000 ynwenners. It makket lykwols ûnderdiel út fan 'e stêdekloft fan Los Angeles, mei in befolking fan yn totaal krapoan 13 miljoen minsken.
Afke Boven
Afke Boven waard berne yn Dokkum, mar brocht in grut part fan hat jonkheid troch op It Amelân. Har oplieding as sjoernalist krige se fan 1999 oant 2003 op hegeskoalle Windesheim yn Swol.
Telefyzje
Yn har opliedingstiid rûn se staazje by RTL Boulevard en Tros Vermist. De earste jierren dêrnei wurke hja oant 2007 as redakteur by RTL4 en SBS6. Letter die se ek freelancewurk foar Omrop Max, de KRO en de EO. Yn 2019-2020 die Boven foar de NPO de redaksje en presintaasje fan Kijk op Fryslân.
West Hollywood (Kalifornje)
Skiednis
Nettsjinsteande dat it grutte buorplak Los Angeles ferskate kearen besocht om Sherman te anneksearjen, keas dat derfoar om selsstannich te bliuwen, krektlyk as it buorplak Beverly Hills. Alle oare plakken yn 'e krite waarden meitiid lykwols troch Los Angeles opslokt, mei as gefolch Sherman en Beverly Hills in bestjoerlik selsstannige enklave yn Los Angeles waarden. Yn 1925, doe't de oangrinzgjende Los Anzjelynske wyk Hollywood ferneamd wurden wie om syn filmyndustry, feroare Sherman syn namme yn West Hollywood. Lang net alle ynwenners wiene it dêrmei iens, dat it wie in kontroversjeel beslút.
Afke Boven
Telefyzje
Afke Boven wurket sûnt 2013 foar Omrop Fryslân. De earste jierren as redakteur en ferslachjouster foar it programma Bynt. Sûnt 2016 die se live ferslach fan it skûtsjesilen, de Slachtemaraton en de Alvestêdeswimtocht fan Maarten van der Weijden.
West Hollywood (Kalifornje)
Skiednis
Lange tiid wie West Hollywood in doarp dat fierhinne bestjoerd waard troch Los Angeles County. Om't gokken yllegaal wie yn 'e stêd Los Angeles, mar wol tastien waard troch de autoriteiten fan Los Angeles County, ûntjoech West Hollywood him ta in regionaal sintrum fan 'e gokyndustry, dêr't fan 'e 1920-er jierren ôf it iene nei it oare kasino ferriisde. Al rillegau kamen dêr ek nachtklubs by, lykas de ferneamde Whisky a Go-Go, dy't gearkloften oan it diel fan Sunset Boulevard dat troch West Hollywood rûn, en dat bekend kaam te stean as de Sunset Strip.
Afke Boven
Telefyzje
Yn 2021 krige Boven in dieltiidsbaan by de NOS as freelance-redaktrise fan it NOS Journaal Regio. Yn febrewaris 2022 waard bekend dat Boven út 39 gadingmakkers keazen wie om by de NPO nijslêzeresse by it NOS Journaal te wurden.
West Hollywood (Kalifornje)
Skiednis
Uteinlik rekke West Hollywood as sintrum fan it útgeanslibben út 'e graasje, hoewol't de Sunset Strip in sterke oantrekkingskrêft op toeristen hold. Underwilens hiene har in protte riken út 'e filmyndustry yn it doarp nei wenjen set, dy't oanlutsen waarden trochdat der in stik minder regels wiene om nei te libjen (bgl. op it mêd fan huzebou) as yn Los Angeles. Yn 'e 1960-er jierren waard West Hollywood in sintrum fan 'e hippykultuer. Yn 1978-1979 en 1988-1992 setten har by twa grutte ymmigraasjeweagen likernôch 6.000 Russyske Joaden yn West Hollywood nei wenjen. Sadwaande hat it hjoed de dei noch altyd de meast konsintrearre Russysktalige mienskip fan 'e Feriene Steaten.
Afke Boven
Skriuwster
As freelancer wurke Afke Boven foar Weight Watchers. Sûnt 1997 skriuwt se foar it moanneblêd De Amelander en yn novimber is se belutsen by de Keunstmoanne op It Amelân. Sûnt 2013 wurket se foar it Dagblad van het Noorden. Yn 2020 waard se einredakteur fan de Skûtsjekrante.
West Hollywood (Kalifornje)
Skiednis
Yn 1984 makke Los Angeles County plannen om 'e wetlike begrinzings op it mêd fan hierferhegings ôf te skaffen. De ynwenners fan West Hollywood beseften dat se sûnder begrinzings oan hierferhegings nea opbiede kinne soene tsjin it rikere diel fan 'e befolking fan Los Angeles en Beverly Hills, sadat se úteinlik út har eigen plak weijage wurde soene. Sadwaande ûntstie der in brede koälysje fan âlderein, Joaden, homo's en lesbiënnes en earmere hierders dy't bewurkmastere dat West Hollywood formeel stedsrjochten krige, sadat it syn eigen regeljouwing op it mêd fan hier trochfiere koe. Nei't dat slagge wie, waard der daliks ien fan 'e strangste hierbegrinzings fan 'e Feriene Steaten ynfierd.
Demografy
Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie West Hollywood yn 2013 in befolking fan 35.288 minsken. De befolkingstichtens bedroech 7.201,6 minsken de km². Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan West Hollywood 14,9% âlder as 65 jier en 4,6% jonger as 18 jier. Fierders bestie 59,7% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 15,8% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 77,9% blanken; 10,5% Latino's; 5,4% Aziaten; 3,2% swarten; 0,3% Yndianen; 0,1% Polyneziërs, Melaneziërs en Mikroneziërs; 2,6% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Klimaat
West Hollywood hat in drûch subtropysk klimaat, mei it hiele jier rûn waarm waar. July, augustus en septimber binne de waarmste moannen, mei in trochsneed temperatuer oerdeis fan 27 °C, wylst jannewaris it koelst is mei in trochsneed temperatuer fan 19 °C. Rekôrtemperatueren yn West Hollywood wiene 43,9 °C op 26 septimber 1963 en –4,4 °C op 4 jannewaris 1949. West Hollywood kriget jiers trochinoar mar 333,2 mm delslach. Sniefal is tige seldsum, en de lêste kear dat snie net daliks fuortteide nei't it delkaam, wie yn 1949.
Pelota op de Olympyske Simmerspullen 1900
200px|thumb|right|Pelota tidens de Spullen fan 1900
De Olympyske Simmerspullen 1900, ek wol de IIe Olympiade neamd waarden yn 1900 yn Parys, Frankryk hâlden. Pelota waard hâlden yn Neuilly-sur-Seine.
Ian C. Esslemont
Ian C. Esslemont (folút: Ian Cameron Esslemont; Winnipeg, 1962) is in Kanadeesk skriuwer fan fantasyromans. Mei syn maat Steven Erikson betocht er de Malazynske wrâld, dy't se tegearre útwurken. Allebeide hawwe se boeken skreaun en publisearre dy't yn dyselde wrâld spylje en dêr't foar in diel deselde personaazjes yn foarkomme.
Libben en karriêre
Esslemont, dy't fan Skotsk komôf is, waard yn 1962 berne yn Winnipeg, de haadstêd fan 'e Kanadeeske provinsje Manitoba. Hy is ôfstudearre yn archeology, en hat as archeolooch wurksum west yn Súdeast- en East-Aazje, wêrby't er fjouwer jier yn Tailân en Japan trochbrocht. Letter kearde er werom nei de learbanken om in doktoraat yn literatuer te beheljen. Hy wennet yn Fairbanks, yn 'e Amerikaanske steat Alaska, mei syn frou, de romanskriuwster Gerri Brightwell, en harren trije soannen.
Yn 1982 betochten Esslemont en syn jeugdfreon Steven Erikson de Malazynske wrâld as dekôr foar in role-playing game. Yn 1991 wurke Esslemont mei oan in filmsenario fan Erikson dat yn dy wrâld sitewearre wie, en dat úteinlik de foarm fan in roman oannaam. Hoewol't Erikson foar it boek, dat de titel Gardens of the Moon krige, doedestiden gjin útjouwer fine koe, sprieken hy en Esslemont ôf dat se tenei beiden romans oer de Malazynske wrâld skriuwe soene. Doe't Gardens of the Moon yn 1999 útkaam by Bantam Books, in ymprint fan 'e Random House-difyzje Transworld, en de roman sa goed ferkocht dat de útjouwerij Erikson in kontrakt oanbea om njoggen ferfolchromans te skriuwen, kamen Erikson en Esslemont in formele ferdieling fan 'e ûnderwerpen en haadpersoanen oerien.
Chicago Police Department
Njoggentjinde iuw
Yn 1825, foar't Cook County oprjochte waard, lei de krite fan it lettere Chicago yn Putnam County. Dat jiers waard in Archibald Clybourn oansteld as plysje (constable) fan it gebiet tusken de rivier de DuPage en de Michiganmar. Nei't yn 1833 Chicago in eigen bestjoer krigen hie, waard Clybourn in ynfloedryk boarger fan dat plak, en de diagonale Clybourn Avenue is nei him ferneamd. Yn 1835 waard de plysje fan Chicago as organisaasje oprjochte, dêr't Clybourn oan it haad fan kaam te stean. Doe't Chicago yn 1837 stedsrjochten krige, waard it ferkiesbere amt fan 'e high constable ynsteld, dy't oan it haad fan 'e plysje kaam te stean en foar elts fan 'e seis wards (wiken) fan 'e stêd in common constable beneamde.
Yn 1860 waarden de earste resjersjeurs oansteld om misdriuwen te ûndersykjen en op te lossen. In jier letter naam de Algemiene Assimblee fan Illinois in wet oan dy't in ried fan tafersjoch foar it Chicago Police Department ynstelde, sadat de plysjetsjinst autonoom waard fan 'e boargemaster fan Chicago. Dat waard trouwens benammen dien om 'e machtige boargemaster te koartwjukjen. It gesach oer de plysje kaam telâne by trije plysjekommissarissen, dy't in superintendent oanstelden as it haad fan it Chicago Police Department. Yn 1875 stelde de Algemiene Assimblee fan Illinois fêst dat de trije plysjekommissarissen net by steat wiene om 'e rûnombywêzige korrupsje yn it Chicago Police Department oan te pakken. Dêrom waarden se út harren funksje set, wêrnei't it gesach oer de plysje wer weromskood waard nei de boargemaster. Dy beneamde neitiid yn gearspraak mei de gemeenteried ien inkelde plysjekommissaris.
De captains fan 'e ferskate plysjedistrikten wiene yn 'e njoggentjinde iuw fierhinne autonoom fan it sintrale haadkertier fan it Chicago Police Department. Se tanken harren posysje faak oan konneksjes mei pleatslike politisy út harren buerten. De desintralisearre opset fan 'e plysje fan Chicago makke it korps fleksibeler op it mêd fan kwestjes dy't inkeld yn beskate wiken of buerten spilen, mar it makke de plysje ek kwetsberder foar korrupsje. Yn 1895 fierde Chicago standertprosedueres yn foar it oannimmen fan amtners, en fan dy tiid ôf moast men earst in skriftlike test ôflizze om by de plysje oannommen of befoardere te wurden. Dat soarge derfoar dat it nivo fan 'e plysjeminsken omheech gie, hoewol't it net folle feroare oan 'e kultuer fan korrupsje. Yn 1896 wie in parade fan plysjes fan it Chicago Police Department it ûnderwerp fan 'e earste film dy't ea yn Chicago opnommen waard.
Tweintichste iuw
Yn 1906 rjochte it Chicago Police Department in ôfdieling plysje te pearde op, de saneamde Mounted Patrol, dy't benammen ynset waard foar it yn 'e stringen hâlden fan grutte kloften folk. Yn 1948 waard dy ôfdieling ôfskaft, mar der wie noch fol ferlet fan, dat yn 1974 waard er op 'e nij ynsteld, doe ûnder de namme fan 'e Mounted Unit. De earste trije auto's waarden yn 1908 troch it Chicago Police Department yn gebrûk nommen, folge troch de earste motorfytsen en motorboaten yn 1910. Froulike plysjes waarden op strukturele basis fan 1913 ôf yn it korps opnommen, en de earste swarte froulike plysje fan nei alle gedachten de hiele Feriene steaten wie in Grace Wilson, dy't yn 1918 oansteld waard. Yn 1917 waarden fierders de Chicago Police Reserves oprjochte, in soarte fan reserveplysje dy't ynset waard by grutte eveneminten, lykas op Memorial Day, en by rampen, lykas de útbraak fan 'e Spaanske gryp, yn 1918. Yn 1920 waarden de Reserves lykwols wer fuortbesunige troch de gemeenteried fan Chicago. It Falentynsdeibloedbad fan 1929 (in ôfrekken yn it kriminele sirkwy) late ta de oprjochting fan 'e earste ôfdieling technyske resjerzje fan 'e Feriene Steaten. Yn 't earstoan waard dy funksje ferfolle troch it laboratoarium fan 'e Noardwestlike Universiteit, mar dat waard yn 1938 oankocht troch it Chicago Police Department.
De plysje fan Chicago kaam wrâldwiid min yn it nijs troch syn oanpak fan 'e protesten by de Demokratyske Nasjonale Konvinsje fan 1968. Dat barren waard dat jiers fan 26 oant 29 augustus yn Chicago holden en loek in protte demonstranten oan dy't op 'e Amerikaanske belutsenens by de Fjetnamoarloch tsjin wiene. Nettsjinsteande it feit dat in diel fan 'e demonstranten aktyf de konfrontaasje mei de plysje socht, stie de reäksje fan 'e plysje, dy't dêrby stipe waard troch de Nasjonale Garde, bol fan it eksessyf geweld. Net inkeld demonstranten waarden bespuite mei triengas en yninoar slein mei houtene kneppels, mar ek freedsume hippys, dissidinte leden fan 'e Demokratyske Partij, sjoernalisten, fotografen, tafallige foarbygongers, predikanten en teminsten ien handicapte. Under de slachtoffers fan it plysjegeweld wiene Hugh Hefner, de útjouwer fan it neakenblêd Playboy; sjoernalist Dan Rather, dy't yninoar slein waard yn it gebou dêr't de konvinsje plakfûn, doe't er dêr fan it barren ferslach dwaan woe; en Anne Kerr, in lid fan it Britske Parlemint dy't op yn Chicago op fakânsje wie en by de doar fan har hotel mei triengas besproeid en yn 'e boeiens slein waard. It rapport fan 'e neitiid ynstelde Kommisje-Walker lei de ferantwurdlikheid foar de gaos en it geweld fjouwerkant by it Chicago Police Department del.
In oare saak út 'e jierren sechstich dy't de plysje fan Chicago op minne wize yn it nijs brocht, wie de sjitpartij op 4 desimber 1969, wêrby't Fred Hampton en Mark Clark, twa lieders fan 'e aktivistyske Afro-Amerikaanske Black Panther Party, troch plysjeminsken deasketten waarden. It Chicago Police Department hold út dat de plysjes oanfallen wiene troch swierbewapene Black Panthers, mar neitiid die út ûndersyk bliken dat hast alle kûgels ôffjurre wiene út plysjewapens. De djipdrôven fan 'e beide slachtoffers wûnen úteinlik in rjochtsaak tsjin 'e gemeente Chicago, wêrby't se miljoenen dollars oan skeafergoeding tawiisd krigen. Foar in grut diel fan 'e swarte befolking fan 'e stêd bewiisde dizze saak wat se al wisten: dat it fierhinne blanke Chicago Police Department ynstitúsjoneel rasistysk wie en gjin selsbehearsking hie yn 'e omgong mei swarte boargers. Foar in diel as reäksje op dy krityk besocht it korps mear plysjes út etnyske minderheden oan te lûken. Yn augustus 1983 waard Fred Rice oansteld as de earste Afro-Amerikaanske superintendent fan it Chicago Police Department. Yn 1992 wie Matt L. Rodriguez de earste superintendent fan Latino-komôf.
Dat die lykwols net folle om it imago fan it Chicago Police Department te feroarjen, mei't der oanhâldend nije skandalen útbrieken. Sa wie der commander Jon Burge, dy't fan 1972 oant 1991 mear as twahûndert almeast Afro-Amerikaanske manlju mishannele om harren te twingen ta bekentenissen. Dêrby waarden se troch Burge en in groep mandélige ûnderhearrigen slein, smoard en mei brânende sigaretten en stroomstjitwapens behannele. Fan 'e iere 1980-er jierren ôf waarden der ferskate ûndersiken nei Burge ynsteld, mar pas yn 1993 waard er ûntslein. Yn 'e simmer fan 2006 sleaten inkele spesjale oanklagers in fjouwer jier duorjend ûndersyk nei Burge en syn trewanten ôf mei de konklúzje dat se no genôch bewiis hiene om harren te ferfolgjen, mar dat it dêrfoar spitigernôch te let wie om't de misdriuwen ferjierre wiene. Yn jannewaris 2008 krigen fjouwer slachtoffers fan Burge-en-dy in skeafergoeding fan 'e Gemeente Chicago taparte ter hichte fan $19,8 miljoen. Yn maaie 2015 waard nochris $5,5 miljoen oan skeafergoeding oan oare slachtoffers fan Burge útkeard. Burge sels genoat fan syn plysjepinsjoen oant er yn oktober 2008 troch ofsier fan Justysje Patrick J. Fitzgerald oanklage waard foar meineed en obstruksje fan de rjochtsgong. Datoangeande waard er yn juny 2010 skuldich befûn en yn jannewaris 2011 feroardiele ta fjouwer en in heal jier finzenisstraf.
In nij skandaal ûntstie doe't op 28 july 1998 in alvejierrich famke, Ryan Harris, ferkrêfte en fermoarde waard yn 'e buert Englewood. Tolve dagen dêrnei arrestearre de plysje nammentlik twa jonkjes fan sân en acht jier, dy't foar de ferkrêfting en moard ferantwurdlik wêze soene. Ut DNA-tests ferrjochte op it sperma dat op it lichem fan it slachtoffer oantroffen wie, die lykwols bliken dat de dieder de folwoeksen man Floyd Durr wie, dy't ek al earder feroardiele wie foar seksueel misbrûk. Dyselde joech ta dat er Harris ferkrêfte hie, hoewol't er altyd ûntstried dat er har ombrocht hie. De âldelju fan 'e beide jonkjes spanden rjochtsaken tsjin 'e gemeente Chicago oan, dy't úteinlik skikt waarden foar miljoenen dollars.
Op deselde jûn yn 'e simmer fan 1999 waarden by twa ferskillende ynsidinten twa net-wapene Afro-Amerikaanske automobilisten, Robert Russ en LaTanya Haggerty, deasketten troch de plysje fan Chicago. Dat late ta nije beskuldigings fan rasisme, hoewol't yn beide gefallen de plysjes dy't it fatale skot losten sels ek swart wiene. Yn it iene ynsidint waard Haggerty, in kompjûteranaliste, troch in froulike plysje deasketten. Har famylje wûn letter by in rjochtsaak in skeafergoeding ter hichte fan $18 miljoen. Yn it oare ynsidint waard Russ, in Amerikaansk fuotbalspiler foar de Noardwestlike Universiteit, yn syn auto deasketten nei wat de plysje omskreau as in auto-efterfolging mei hege faasje en in wrakseling mei de plysje dy't him deaskeat. Wat der eins barde wie dat de trije plysjes Russ slingerjend riden seagen, wat derop wiisde dat er drank op hie. Se setten de efterfolging yn, dy't nea hurder gie as 115 km/h, wêrnei't Russ op 'e Ryan Expressway de macht oer it stjoer ferlear. Syn auto draaide ferskate kearen om syn as en kaam tsjin 'e fangrail ta stilstân. Dêrnei brieken de trije efterfolgjende plysjes alle prosedueres troch daliks op Russ syn auto ôf te draven en him ta te razen dat der syn portier iependwaan moast. Doe't er dêr net op reägearre, sloech ien fan 'e plysjes it lofterefterrút fan 'e auto stikken en skeat him yn it boarst, nei eigen sizzen om't er Russ nei in wapen gripen seach.
Ienentweintichste iuw
Yn desimber 2001 waard sergeant Eddie C. Hicks oanklage foar drugshannel. Hy en syn team fierden oerfallen út op drugspannen en ferkochten dêrnei de yn beslach nommen drugs foar eigen gewin troch. Hicks kaam op boarchtocht frij en pykte yn juny 2003 út, wêrnei't er op 'e list fan 'e meast sochte misdiedigers fan 'e federale resjerzje FBI set waard. Uteinlik waard er op 12 septimber 2017 arrestearre yn Detroit, doe't er ûnderwilens 68 jier wie. Yn in soartgelikense saak waarden yn septimber 2007 plysjes Jerome Finnigan, Keith Herrera, Carl Suchocki en Thomas Sherry oppakt oan se al jierren ynbraken, berôvings en ûntfierings útfierd hiene, mei as doel om jild, drugs en wapens te stellen fan sawol drugsdealers as fan gewoane boargers. Hja hearden allegear ta de Special Operations Sections, in soarte fan kommando-ienheid fan it Chicago Police Department, dy't neitiid opheft waard. Suchocki en Sherry waarden frijsprutsen fanwegen gebrek oan bewiis.
In oare plysjeman, Richard Zuley, waard nei syn pinsjonearring beskuldige fan marteling fan fertochten mei as doel om bekentenissen los te krijen. Yn ferskate saken waarden lju dy't jierrenlang yn 'e finzenis sitten hiene, by neier ynsjen ûnskuldich befûn en frijlitten. Sa waard Lathierial Boyd yn 2013 frijlitten nei't er 23 jier ûnskuldich fêst sitten hie foar in moard en in besykjen ta moard bûten in nachtklub yn Chicago yn 1990. Zuley hie net inkeld in bekentenis út him slein, mar ek ûntlêstgjend bewiismateriaal efterholden. Yn 2015 makke de Britske krante The Guardian bekend dat Zuley as reservist fan 'e Amerikaanske Marine tusken 2002 en 2004 ek belutsen west hie by de marteling fan terrorismefertochten dy't fêstholden waarden op 'e Amerikaanske marinebasis Guantanamo Bay, op Kuba.
Rachelle Jackson, in diplomearre ferpleechkundige, wie op 19 novimber 2002 ûnderweis nei har wurk doe't se tsjûge wie fan in ferkearsûngemak dêr't in plysje-auto by belutsen wie. Plysje Kelly Brogan wie net mear goed oansprekber, wylst syn partner hielendal bewusteleas rekke. Om't se bang wie dat harren auto yn 'e brân fleane soe, helle Jackson de beide plysjes út harren fiertúch. Doe't neitiid bliek dat it tsjinstwapen fan Brogan ferdwûn wie, gie Jackson frijwillich nei it plysjeburo – om in tsjûgeferklearring ôf te lizzen, miende se. Doe't se dêr ienris wie, waard se 48 oeren oan ien wei troch mei amper iten of sliep en gjin tagong ta in húske yn it krúsferhear nommen, en twongen om in ferklearring te ûndertekenjen dêr't yn stie dat se Brogan mishannele en syn tsjinwapen stellen hie. Dêrnei waard se tsien moannen lang finzen holden foar't de healwize oanklachten tsjin har úteinlik nei de foddekoer ferwiisd waarden. Jackson klage doe sawol Brogan as de Gemeente Chicago oan en krige $7,9 miljoen tawiisd by wize skeafergoeding, hoewol't dat yn heger berop beheind waard ta $1,9 miljoen.
Op 19 febrewaris 2007 wegere Karolina Obrycka, de froulike barkeeper fan Jesse's Shortstop Inn, om noch mear alkohol te ferkeapjen oan in dronken klant dy't genôch hân hie. Dêrop krong dy klant, plysjeman Anthony Abbate, efter de tooch en sloech en skopte er har hielendal yninoar. Dat misdriuw waard fêstlein troch in befeiligingskamera, en de bylden (noch te sjen op YouTube) waarden fertoand op alle Amerikaanske nijsstjoerders. Abbate waard dêrnei arrestearre en yn beskulding steld fan mishanneling en fjirtjin bykommende oanklachten. Hy ferlear syn baan en waard yn juny 2009 feroardiele ta twa jier finzenisstraf ûnder betingst, in jûnsklok fan 20.00 oant 6.00 oere, ferplichte dielname oan in kursus omgean mei driftbuien en in taakstraf fan 130 oeren. Obrycka krige in skeafergoeding fan $850.000. Der bleaune lykwols fragen omtrint de behanneling fan 'e saak troch it Chicago Police Department, dat û.m. besocht hie om Abbate ôf te skermjen fan 'e media. In federale sjuery stelde yn novimber 2012 fêst dat der in "wiidfersprate koade fan swijen" bestie binnen it plysjekorps, en dat Abbate dêrtroch miend hie dat him neat makke wurde koe. Yn 2007 trede superintendent Phil Cline ôf, en hoewol't se dat beide ûntstrieden, waard rûnom oannommen dat boargemaster Richard M. Daley him oan 'e kant set hie fanwegen de Saak-Abbate.
Burg Schwalbach
Burg Schwalbach is in hichteboarch yn it stedsje Burgschwalbach yn de Rhein-Lahn-Kreis yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts.
Chicago Police Department
Ienentweintichste iuw
Op 7 juny 2011 waarden plysjeman Gildardo Sierra en syn partner by in gefal fan húslik geweld roppen. Doe't se dêr oankamen, besocht ien fan 'e belutsenen, Flint Farmer, om út te naaien. Sierra skeat him trije kear yn 'e rêch, wêrby't Farmer deadlik ferwûne rekke. Sierra wie dat jiers al by twa oare sjitpartijen belutsen west, en hoewol't him ek diskear gjin skuld oanrekkene waard, wied er tsjin ein oktober fan dat jier op non-aktyf set om't de FBI in ûndersyk nei him iepene hie. Uteinlik waarden der lykwols gjin oanklachten tsjin Sierra yntsjinne. De djipdrôven fan Farmer krigen fan 'e Gemeente Chicago in skeafergoeding fan $4,1 miljoen, wêrby't lykwols mei klam net tajûn waard dat der flaters begien wiene.
Burg Schwalbach
Skiednis
Stifter fan de boarch wie greve Eberhard V fan Katzenelnbogen. Hie woe mei de boarch de noardeastlike grins fan syn hearskip beweitsje, nei't him dat gebiet yn 1352 tafoel út in mei syn broer Willem II dielde erfenis.
Chicago Police Department
Ienentweintichste iuw
Yn 2015 publisearre de Britske krante The Guardian in artikel oer in geheime ferhearlokaasje dy't it Chicago Police Department ûnderhold yn it Homan Square Police Warehouse, op 1011 South Homan Avenue yn Chicago (41.8684°N 87.71°W41.8684; -87.71). Dêr waarden beskate fertochten, benammen út earme Afro-Amerikaanske of Latino-fermiddens, fêstholden sûnder dat se yn it registraasjesysteem fan it plysjekorps opnommen waarden. Yn reäksje sei in wurdfierder fan it Chicago Police Department dat se wol deeglik yn it registraasjesysteem opnommen waarden, mar hy wegere en jou antwurd op 'e fraach hoe lang nei de arrestaasje oft dat dan barde. Neffens deselde wurdfierder koene abbekaten harren kliïnten te Homan Square gewoan besykje, mar ferskate abbekaten mei wa't The Guardian praat hie, ûntkenden dat. De krante omskreau Homan Square as "it binnenlânske ekwifalint fan in black site fan 'e CIA."
Burg Schwalbach
Skiednis
Dendrologysk ûndersyk hat útwiisd dat de ûnderste dielen op 1367-1368 datearre wurde kin, wannear't de bou krekt útein sette is lykwols noch net dúdlik. Om de boarch hinne moat doe al bewenning west ha, want ek yn 1368 ferliende keizer Karel IV de delsetting it stedsrjocht, dat mei de tastimming fan de bou fan ferdigeningswurken en it hâlden fan in merk ferbûn wie. Dochs waard it plak nea in stêd en oant yn de 18e iuw stie it as in flekke bekend.
Chicago Police Department
Ienentweintichste iuw
Op 20 oktober 2014 waard de santjinjierrige swarte jonge Laquan McDonald deasketten troch plysje Jason Van Dyke. Hy rûn op dat stuit parallel mei de plysje-auto fan Van Dyke en dy syn partner oer it trotwaar, mei in mês yn 'e hân. Nei't it skynt wied er doe ûnder ynfloed fan 'e drug PCP. Hy waard troch Van Dyke trochsingele mei sechstjin kûgels. It duorre trettjin moannen ear't it Chicago Police Department de bylden fan 'e sjitpartij frijjoech, en doe noch allinnich om't dat moast fan in rjochterlike útspraak. Van Dyke waard oanklage foar moard en misdragings as plysjeman, mar ferklearre dat er ûnskuldich wie. Hy krige neitiid fan syn superieren burotsjinst oplein. Nei oanlieding fan 'e dea fan Laquan McDonald frege de prokureur-generaal fan Illinois, Lisa Madigan, it Amerikaansk Ministearje fan Justysje om in ûndersyk yn te stellen nei it Chicago Police Department. Yn it rapport nei oanlieding fan dat ûndersyk, dat yn jannewaris 2017 publisearre waard, bekritisearre it Ministearje it plysjekorps foar in kultuer fan bûtenspoarich geweld, benammen tsjin fertochten út etnyske minderheden en tsjin minderheidsmienskippen as gehiel. Ek waard steld dat de training dy't it Chicago Police Department oan syn plysjeminsken joech sawol kwantitatyf as kwalitatyf ûnder de mjitte wie, en dat der lang net genôch tafersjoch holden waard op it hâlden en dragen fan 'e plysjeminsken as se dy training ienris ôfrûne hiene.
Burg Schwalbach
Skiednis
Yn 1536 krigen de Nassau's de boarch yn hannen. Nei de dieling fan in erfenis krige greve Willem fan Nassau-Weilburg Burgschwalbach en hy brûkte de boarch as residinsje. Syn widdo Erika brûkte it kastiel oant 1628 noch as widdoferbliuw en liet it kompleks renovearje.
Yn 1737 moasten der wer reparaasjes útfierd wurde, mar fanwegen de hege kosten naam it bestjoer fan Nassau-Usingen, dêr't ek Burgschwalbach ta hearde, doe it beslút it kastiel oan syn lot oer te litten. De ynrjochting, houten dielen en it dak waarden dêrom feild en ôffierd.
It poartegebou waard yn 1817 oankocht troch in partikulier. Syn famylje iepene yn 1858 in restaurant yn it kastiel en dat bestiet noch jimmeroan.
Chicago Police Department
Organisaasje-opbou
Mei it Buro fan Organisaasje-ûntwikkeling en it Buro fan Technyske Tsjinsten binne it Buro fan Patrûlje, it Buro fan Resjerzje en it Buro fan Organisearre Misdied ferantwurding skuldich oan 'e first deputy superintendent. It Buro fan Ynterne Saken, dat ûndersyk docht nei plysjes fan it Chicago Police Department dy't korrupt binne of har skuldich meitsje oan oare misdriuwen, falt streekrjocht ûnder de superintendent sels.
Burg Schwalbach
Skiednis
It kastiel waard sûnt 2010 renovearre.
Chicago Police Department
Demografy
Anno 2018 bestie it Chicago Police Department út 13.500 plysjeminsken en 1.925 oare wurknimmers yn ûnderstypjende funksjes (lykas sekretarieel meiwurkers, boekhâlders en skjinmakkers). Dêrmei wie it de op ien nei grutste pleatslike plysjetsjinst fan 'e Feriene Steaten, nei it NYPD fan New York, en foàr it LAPD fan Los Angeles. Yn 2010 bestie it Chicago Police Department foar 70% út manlju en foar 30% út froulju. Wat de etnyske opbou fan it korps oangie, dy wie dat jiers sa: 49% blanken, 29% Afro-Amerikanen, 19% Latino's en 3% oaren.
Burg Schwalbach
Beskriuwing
It kompleks hat in fiifhoekich grûnplan. De rûne ferdigeningstoer is likernôch 40 meter heech en it paleis trije ferdjippings heech.. De bûtenste muorrering hat twa tuorren. Al hiel ier hie de boarch in wetterlieding, dy't lykwols yn 1545 net mear te brûken wie en ferfongen waard troch in lieding fan buizen fan klaai, werfan't de resten yn 1962 fûn binne.
Steven Erikson
Steven Erikson (pseudonym fan: Steven Rune Lundin; Toronto, 7 oktober 1959) is in Kanadeesk skriuwer fan romans, novelles en koarte ferhalen fan it fantasysjenre. Op dat mêd is er ien fan 'e meast foaroansteande auteurs fan syn heitelân. Hy hat fral namme makke mei de rige The Malazan Book of the Fallen, besteande út tsien tsjûke boeken dy't publisearre waarden tusken 1999 en 2011. Njonken syn skriuwkarriêre is Erikson ek aktyf as keunstskilder fan oaljeferveskilderijen. Hy wennet yn it Ingelske Cornwall.
Libben en karriêre
Erikson, dy't fan etnysk Sweedsk komôf is, waard yn 1959 berne yn Toronto, yn 'e Kanadeeske provinsje Ontario, mar groeide op yn Winnipeg, yn Manitoba. Hy studearre ôf yn antropology en archeology, en teffens folge er in skriuwersoplieding oan 'e bekende Iowa Writers' Workshop, yn 'e Amerikaanske steat Iowa. Erikson rûne dy lêste oplieding ôf mei it proefskrift A Ruin of Feathers, dat bestiet út in syklus fan koarte ferhalen oer in archeolooch yn Midden-Amearika.
Neitiid krige er in stúdzjebeurs taparte om A Ruin of Feathers út te wreidzjen en by te skaven, en waard it boek yn 1991 útjûn troch TSAR, in lytse Kanadeeske útjouwerij. Syn twadde publisearre wurk wie de novelle Stolen Voices, dêr't Erikson de Anvil Press International 3-Day Novel Contest mei wûn. Dêrfan ferkocht er lykwols de rjochten, in flater dy't er sels wyt oan te min ûnderfining yn 'e omgong mei útjouwers. Syn trêde boek, in ferhalebondel mei de titel Revolvo and Other Canadian Tales, brocht er wer út by TSAR. Syn earste echte roman, This River Awakens, skreau Erikson yn Winnipeg, mar publisearre er yn 1998 by Hodder & Stoughton, nei't er nei Ingelân ferfearn wie. Yn 2004 folgen noch twa oare op harsels steande romans, Fishin' with Grandma Matchie en When She's Gone. Al dat wurk publisearre Erikson ûnder syn wiere namme Steven Lundin.