cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michael Jordan
Profkarriêre
Tsjin dy tiid wie Jordan ien fan 'e populêrste sporters út 'e Amerikaanske skiednis. Grutte bedriuwen, lykas Nike, Coca-Cola, Chevrolet, Gatorade en McDonald's ferkrongen inoar om him yn har reklamespotsjes te krijen, en leine dêrfoar bedraggen op 'e tafel dy't yn 'e miljoenen dollars rûnen. Sportskuonfabrikant Nike ûntwurp in spesjaal soarte basketbalskoech foar him, de Air Jordan. Yn in spotsje foar Nike dat útstjoerd waard ûnder de Super Bowl, it bêst besjoene sportevenemint fan it Amerikaanske tillefyzjejier, waard Jordan yn 1992 keppele oan it tekenfilmfiguer Bugs Bunny. De populariteit fan dat spotsje late úteinlik ta de film Space Jam, út 1996, wêryn't Jordan op 'e nij mei Bugs Bunny te sjen wie en dêropta in hiele rige oare Looney Tunes-figueren.
Yn 1993 kaam Jordan yn opspraak doe't er de jûns foar in wichtige wedstryd sjoen waard wylst er yn in kasino yn Atlantic City oan it gokken wie. Datselde jiers joech er ta dat er ris op ien jûn $57.000 ferlern hie. Letter soe auteur Richard Esquinas ris $1,25 miljoen fan him wûn hawwe by in spultsje golf. By in fraachpetear yn 2005 joech Jordan ta dat er op dit mêd soms domme beslissings nommen hie, mar ûntstried er dat er in gokferslaving hie of dat syn gokken ea him of syn gesin yn finansjele swierrichheden brocht hie.
Yn oktober 1993 kundige Jordan oan dat er ophold mei basketbal om't er syn aardichheid oan it spul ferlern wie. Letter soed er befêstigje dat dat fral te krijen hie mei de moard op syn heit, in fearnsjier earder. James R. Jordan sr. waard nammentlik op 23 july 1993, doe't er op 'e weromweis fan in begraffenis by nacht op in parkearplak oan 'e snelwei, deunby Lumberton, yn Noard-Karolina, yn syn auto lei te sliepen, deasketten troch in pear dieven dy't syn auto stelle woene. De dieders, Daniel Green en Larry Martin Demery, waarden al rillegau pakt en krigen foar dizze moard en ferskate geweldsmisdriuwen libbenslang. Jordan syn beslút om op te hâlden kaam foar syn kollega's en fans as in tongerslach by heldere himel, en helle sels bûten de Feriene Steaten de krantekoppen.
Neitiid makke Jordan dat de Amerikanen har noch mear oer syn dwaan besauden, doe't er besleat om in nije sportkarriêre te begjinnen as honkbalspiler. Dêrta tekene er in kontrakt mei de Chicago White Sox, in tiim dat krekt as de Chicago Bulls eigendom wie fan sportmagnaat en miljonêr Jerry Reinsdorf, dy't Jordan syn basketbalkontrakt trochrinne liet wylst er honkbal spile. Yn 1994 kaam er út foar ferskate tiims út 'e Amerikaanske twadde difyzje (minor league) dy't oan 'e White Sox liëarre wiene, lykas de Birmingham Barons en de Scottsdale Scorpions. It pakte lykwols net út sa't Jordan hope hie, en doe't yn 1995 it hiele Amerikaanske honkbal lamlein waard troch in staking fan 'e spilers, besleat er om it mar oer te jaan.
Under syn ôfwêzichheid hiene de Chicago Bulls it NBA-kampioenskip fan 1994 ferlern oan 'e New York Knicks, en it kampioenskip fan 1995 wie ek net mear te rêden, mar doe't se fannijs Jordan yn 'e gelederen hiene, wûnen de Bulls it kampioenskip wer trije jier op rige: yn 1996, 1997 en 1998. Yn dat lêste jier brocht Jordan ek syn autobiografy For the Love of the Game út. Nei't oan 'e ein fan 1998 it súksestiim fan 'e Bulls útinoar foel om't coach Phil Jackson en spilers Scottie Pippen en Dennis Rodman allegearre ôfsetten nei oare tiims, besleat Jordan yn jannewaris 1999 lykwols om op 'e nij mei op te hâlden mei syn profkarriêre.
As sakeman
Fanwegen de tsjinfallende resultaten fan syn eardere termyn as coach, waard Jordan op 7 maaie 2003 kâldwei ûntslein troch Abe Pollin, de eigner fan 'e Washington Wizards. Jordan fielde him ferret, en sei dat er nea as spiler foar it tiim útkommen wie as er dit yn 't foar witten hie. De earste jierren dêrnei kaam er fral yn it nijs as in net ûnfertsjinstlik golfspiler yn ferskate golfeveneminten dy't organisearre waarden om jild byinoar te bringen foar goede doelen.
Yn 2006 kocht er in oandiel yn 'e Charlotte Bobcats, in basketbaltiim út Noard-Karolina, en yn 'e folgjende jierren wreide er syn bemuoienis mei dat tiim stadichoan út, oant er yn 2010 hast de folle eigner wurden wie. Yn 2013 neamde er it tiim om ta de Charlotte Hornets, de namme fan it oarspronklike basketbaltiim yn Charlotte, dy't yn 2002 beskikber kommen wie doe't de oarspronklike Hornets nei New Orleans ferfearn wiene en dêr de New Orleans Pelicans wurden wiene. Jordan syn jierliks ynkommen út reklame en persoanlike merchandising allinnich al leit nei skatting boppe de $40 miljoen.
Priveelibben
Michael Jordan troude yn septimber 1989 mei Juanita Vanoy, mei wa't er twa soannen krige, Jeffrey Michael en Marcus James, dy't beide basketbal foar universiteitstiims spile hawwe, en in dochter, Jasmine. Yn 2002 fregen se skieding oan, mar koarte tiid letter fermoedsoenen se har mei-inoar, wêrnei't se yn 2006 op 'e nij in skieding oanfregen, dy't op 29 desimber fan dat jier definityf waard. Der waard grute dat Vanoy by in skikking in bedrach fan $168 miljoen taparte krigen hie.
Hoewol't Jordan mei syn eks-frou op freonskiplike foet bleau, wie de direkte oanlieding fan 'e úteinlike skieding dat er har ûntrou west hie. Dat kaam nei bûten ta by in rjochtsaak yn 'e simmer fan 2006, dy't tsjin Jordan oanspand wie troch syn eardere mêtresse, Karla Knafel. Dy woe nammentlik jild sjen om't Jordan har neffens har sizzen $5 miljoen tasein hie om harren relaasje stil te hâlden en doe mar mei $250.000 oer de brêge kommen wie. Se hold ek út dat Jordan yn 1991 in bern by har oanset hie, mar in DNA-test wiisde út dat Jordan net de heit wie. Yn july 2006 wiisde in rjochter yn Illinois alle easken fan Knafel ôf.
Op krystjûn 2012 frege Jordan it Kubaaansk-Amerikaanske model Yvette Prieto, mei wa't er doe al jierren in relaasje ûnderhold, om mei him te trouwen. Hja joech him tawurd, en op 27 april 2013 waard it houlik sletten. Op 11 febrewaris 2014 skonk Prieto it libben oan in twilling, dy't Victoria en Ysabel kaam te hjitten. Yn 2016 waard oan Jordan troch presidint Barack Obama de Presidinsjele Frijheidsmedalje takend, de heechste boargerlike ûnderskieding fan 'e Feriene Steaten.
Kompanjonshûs
It Kompanjonshûs is it hûs fan de eardere ferfeanters yn oan de Dr. Mulderstrjitte yn Noardwâlde. It is it âldste noch bewenne wenhûs fan Noardwâlde. Oant yn de 17e en 18e iuw leinen yn de omkriten fan Noardwâlde grutte heechfeangebieten. Se leinen op de grins fan Fryslân mei Oerisel en Drinte.
Yn 1614 wurdt foar it earst in feankompanjy neamd dy't yn de omkriten fan Steggerda op lytse skeal it heechfean planmjittich ôfgroef. Dy feankompanjy, dy't om 1610 oprjochte wêze moat, droech de namme Compagnie van Steggerdasloot.
In twadde kompanjy fan de hearen Lourens fan Wijlandt, Dyckmans en Staekenbroeck krige yn 1642 tastimming om in feart te graven fan de feanen by Finkegea en Noardwâlde nei de Linde. Oan dy Noordwoldiger vaart blykt yn 1644 op it stee fan it hjoeddeiske kompanjonshûs al in hûs te stean. Dêrnei ûntstiet oan beide kanten fan de Noardwâlder Feart op de krusing mei de Hearenwei it hjoeddeiske doarp Noardwâlde.
Yn it Kompanjonshûs hong dus yn 1645 de feankaart fan it doarp mei de feanperselen wêrfan in kopy inkele jierren ferlyn oan it Doarps Argyf Noardwâlde (DAN), skonken waard troch Karst van Wijlandt, in neisiet fan de graver fan de Noardwoldiger Feart. Neffens Looijenga is it hjoeddeiske Kompanjonshûs, dat as kantoar foar de Kompanjy brûkt waard, grif boud yn 1681. It gebou wie gearkomstromte foar de kompanjons, mar de hearen koenen der ek sliepe. Der wurken yn it gebou in tal administrateurs om de ynkomsten by te hâlden.
Nei 1650 wurdt sprutsen oer de Eastkompanjy, Westkompanjy en Súdkompanjy. Dy wurde byelkoar brocht, en ein 18e iuw is it hast dien mei de turfgraverij. Yn dy tiid wurdt fan Noardwâlde sein dat it doarp yn grut ferfal rekke is.
Geert van den Heuvel
Geert van den Heuvel is in Nederlânske sitfollyballer. Hy spilet by de sitfollybalklup V.V. Apollo út Mill.
Geert van den Heuvel kaam yn oanrekking mei sitfollybal doe't er in motorûngelok krige, dêrtroch koe er net mear steand follybalje. Hy sit yn de seleksje fan de Nederlânske ploech. Hy die mei dy ploech yn 2010 mei oan it Wrâldkampioenskip sitfollybal yn de Feriene Steaten, dêr waard er mei de ploech tolfde fan de 24 dielnimmende lannen.
Ger van Heugten
Gert van Heugten is in Nederlânske sitfollyballer, ek is er sitfollybaltrainer. In skoft lang hat er yn de seleksje fan de Nederlânske ploech opnommen west. Neist syn aktive karriêre as sitfollyballer is er ek trainer. Sa wie er ien fan de trainers dy't mei de Nederlânske frouljusploech brûns helle op de Paralympyske Simmerspullen 2008. In jier dêrfoar, yn 2007, waard er as assistint-trainer fan de ploech op it Europeesk kampioenskip Europeesk kampioen.
Neist de nasjonale ploech wie er ek trainer fan de sitfollybaklup Holyoke, neist dy klup hie er ek de lieding oer de jonges fan Regionaal Talenten Centrum (RTC) Eindhoven. It doel fan dy oplieding is de talinten maksimaal ûntwikkelje te kinnen, sa't de spilers meidwaan kinne yn it topfollybal.
Richard Brody
Jonkheid en oplieding
Brody groeide op yn Roslyn, yn 'e Amerikaanske steat New York. Hy is fan etnysk Joadsk komôf mar is gjin religieuze joad, mei't er him identifisearret as ateïst. Brody genoat syn oplieding oan 'e Universiteit fan Princeton yn Nij-Jersey, dêr't er yn 1980 ôfstudearre mei in bachelorgraad yn ferlykjende letterkunde.
Karriêre
Brody syn belangstelling foar it medium film datearre fan syn earste jier oan Princeton, doe't er À bout de souffle (1960) seach, in produksje fan 'e Frânske regisseur Jean-Luc Godard. Yn 'e iere 1980-er jierren, koart nei syn ôfstudearjen, wenne Brody in skoft yn Parys. Letter skreau er in biografy fan Godard.
Priveelibben
Brody is troud en hat twa bern. Syn frou Maja is in ymmigrante yn 'e Feriene Steaten dy't oarspronklik emigrearre út wat doe noch Joegoslaavje wie. Yn desimber 2014 waard Brody as ridder opnommen yn 'e Frânske Oarder fan 'e Keunsten en de Letteren foar syn ynset foar de Frânske sinema yn 'e Feriene Steaten.
Nairobi
thumb|225px|Lizzing Nairobi yn Kenia thumb|225px|Plattegrûn fan Nairobi mei de wichtichste gebouwen Nairobi is de haadstêd en grutste stêd fan Kenia. De stêd leit oan de rivier mei deselde namme op in hichte fan 1.661 meter yn it suden fan it lân. De namme komt fan it Masai Ewaso Nyirobi, dat 'koele wetters' betsjut. It oantal ynwenners wie yn 2007 sa'n 2.864.667 (yn de stedekloft 3.778.742) en yn 2019 4.397.073. De talen dy't dêr it meast sprutsen wurde binne: Swahily, Kikuyu en Ingelsk. De gemeente Nairobi hat yn Kenia de status fan in provinsje.
Nairobi waard yn 1899 yn in sompe stifte as befoarriedingsdepot foar it Ugandaspoar tusken Mombassa en Uganda. Yn 1905 krige it de status fan haadstêd fan de provinsje Nairobi. De stêd waard begjin 20e iuw folslein fannijs boud, neidat it rekke waard troch in pestepedimy en platbaarnd wie. Dêrnei bleau de stêd groeien. Nairobi waard yn 1907 haadstêd fan it Britsk East-Afrikaansk Protektoraat, yn it plak fan Mombassa, en bleau dat ek nei it ûnôfhinklik wurden fan Kenia yn 1963.
Nei de ein fan de Twadde Wrâldkriich wie dêr de rebûlje fan de Mau Mau.
Augustus 1998 pleegde de terroristske organisaasje Al Qaida in bomoanslach op de Amerikaanske ambassade yn Nairobi.
Ferfier
Nairobi hat in ynternasjonale lofthaven, Jomo Kenyatta International Airport, de grutste fan East- en Sintraal Afrika. Yn 2006 ferwurke it 4,4 miljoen reizgers. Under oaren de KLM, Kenya Airways en British Airways fleane op Nairobi. De lofthaven is te berikken mei de taksy, bus en pindelbus. Kenia hat noch twa oare lofthavens foar ynternasjonaal ferkear: yn Mombassa en yn Eldoret.
Wilson Airport is in lyts, mar drok, fleanfjild yn it suden fan Nairobi wat troch lytsere fleanmasines brûkt wurdt, bygelyks foar it toeristeferfier. It fleanfjild waard yn de jierren '30 en '40 foar tuskenlâningen brûkt op de rûte fan Southampton nei Kaapstêd. De ynternasjonale helporganisaasje Missionary Aviation Fellowship hat dêr in basis.
Underwiis en wittenskip
It East African Herbarium is in herbarium dêr't ûndersyk dien wurdt nei de flora fan East-Afrika.
Befolking
thumb|225px|Nairobi mei syn grutste krottewiken (slums) thumb|225px|Krottewyk Kibera, 60% fan Nairobianen wennet yn ien fan de 200 krottewiken De befolking fan Nairobi groeit op it heden mei 4.1% it jier. Sa't it no liket sil Nairobi syn befolking de 5 miljoen berikke yn 2015.
Nick Mason
Nicholas Berkeley Mason CBE (Birmingham, 27 jannewaris 1944) is in Ingelsk drummer. Hy is bekend as oprjochter, en drummer fan Pink Floyd.
Pink Floyd
Nick Mason wie yn 1965 ien fan de oprjochters fan Pink Floyd. Hy is de iennige dy 't sûnt de oprjochting yn 1965 altyd diel útmakke hat fan de band. Mei Pink Floyd had Mason fjirtjin studio-albums útbrocht.
Solo karriêre
Yn 1981 brocht Mason syn earste solo-album út, Fictitious Sports, tegearre mei Carla Bley. Solo hat Nick Mason twa studio-albums útbrocht.
Priveelibben
Nick Mason is twa kear boaske en hat twa soannen. Mason hat ek hobby-koereur west en hat in oantal kear meidien oan de 24 oeren fan Le Mans en hat in grut tal klassike raceauto's yn syn besit.
The Piper at the Gates of Dawn
The Piper at the Gates of Dawn is it debútalbum fan Pink Floyd. It album waard tusken 21 febrewaris en 21 maaie 1967 opnaam en trije moanne letter op 5 augustus 1967 útbrocht. Acht fan de alve nûmers binne allinne skreaun troch sjonger en gitarist Syd Barrett.
Joe Leydon
Jonkheid en oplieding
Leydon waard yn 1952 berne yn New Orleans, yn 'e Amerikaanske steat Louisiana. Syn oplieding genoat er oan 'e roomske Loyola Universiteit New Orleans, dêr't er ôfstudearre mei in bachelorgraad yn sjoernalistyk mei as byfak filmstúdzjes. Op lettere leeftyd learde er yn 2007 noch troch oan 'e Universiteit fan Houston om in mastergraad yn 'e skiene keunsten te heljen.
Karriêre
Leydon wie fan 1982 ôf filmkritikus foar de Houston Post. Hy bleau by dy krante yn 'e tsjinst oant dy yn 1995 opheft waard. Dêrnjonken wied er fan 1990 ôf filmkritikus en ferslachjouwer foar it tydskrift Variety, in funksje dy't er behold oant syn pinsjonearring. Behalven yn 'e boppeneamde beide publikaasjes ferskynden syn resinsjes ek yn û.m. The Houston Press en The San Francisco Examiner en op 'e websiden fan tillefyzjenetwurk MSNBC en de pleatslike tillefyzjestjoerder KPRC-TV yn Houston. Anno 2021 hie Rotten Tomatoes, in webside dy't filmresinsjes sammelet, 1.225 resinsjes fan Leydon gearfandele.
De artikels fan Leydon as sjoernalist en interviewer waarden fierders ek publisearre yn 'e New York Daily News, de Los Angeles Times, Newsday, The Tennessean, The Boston Globe, de Toronto Star, de Austin American-Statesman, Film Comment, MovieMaker, Houstonia en Cowboys & Indians Magazine. Hy publisearre it boek Joe Leydon's Guide to Essential Movies You Must See en droech by oan Leonard Maltin's Movie Guide. Leydon is ek in oprjochtsjend lid fan it Genoatskip fan Filmkritisy fan Houston (HFCS) en in stimberjochtige lid by de Critics' Choice Movie Awards.
Njonken syn sjoernalistike wurk wie Leydon fan 2001 oant en mei 2021 dosint film en kommunikaasje oan it Houston Community College en de Jack J. Valenti School of Communications fan 'e Universiteit fan Houston.
Priveelibben
Yn desimber 2011 makke Leydon fia syn bloch bekend dat der yn 2009 prostaatkanker by him fêststeld wie, mar dat er de behanneling trochstien hie en dat er no kankerfrij ferklearre wie.
Hoth
Hoth is in fiktive iisplaneet út 'e Star Wars-franchise, dy't bekend waard troch de iepeningssekwinsje fan Star Wars: Episode V – The Empire Strikes Back, út 1980. It is de sechsde planeet yn in planetestelsel mei deselde namme. Hoth is relatyf lyts en hielendal oerdutsen mei snie en iis. Nettsjinsteande it ûnoantreklike klimaat is de planeet bewenber, en der hawwe har hegere bistesoarten ûntjûn, mar it is der te kâld foar de ûntwikkeling fan yntelligint libben. Fan 'e fauna op Hoth wurde yn 'e film twa soarten toand: de wampa, in reuseftich rôfdier dat op twa skonken giet, en de grize sniehagedissen dy't tauntauns neamd wurde.
Yn 'e film brûke de leden fan it Rebelleferbûn, dy't op Hoth in wichtige basis fêstige hawwe, de tauntauns as ryddieren foar it útfieren fan patrûljes. Oan it begjin fan 'e film wurde Luke Skywalker en syn tauntaun oanfallen troch in wampa. Luke ûntsnapt oan it rôfdier en wurdt úteinlik rêden troch Han Solo. As de rebellebasis troch in ferkenningsrobot fan it Galaktysk Keizerryk ûntdutsen wurdt, moat de basis halje-trawalje ûntromme wurde. Ear't de evakuaasje kompleet is, arrivearje Keizerlike stoarmtroepers, dy't mei AT-AT-rinners in oanfal op 'e basis begjinne. It gefjocht dat dan folget, komt neitiid bekend te stean as de Slach om Hoth. De rebellen hawwe ferliezen, mar witte foar it meastepart te ûntkommen.
De sênes op Hoth waarden by temperatueren fan fier ûnder it friespunt filme op 'e gletsjer Hardangerjøkulen, yn 'e neite fan Finse, yn Noarwegen. Foar de sênes fan 'e oanfal op 'e basis waarden miniatueren brûkt en suveringssâlt om snie nei te bearen.
List fan planetoïden 51801-51900
Dit is in list fan planetoïden 51801-51900.
Petrus en Paulustsjerke (Reichenau-Niederzell)
De Petrus en Paulustsjerke (Dútsk: St. Peter und Paul) is in romaanske basilyk op it eilân Reichenau yn de Dútske dielsteat Baden-Wuertemberch. De tsjerke stiet yn it doarp (Ortsteil) Niederzell en falt ûnder it wrâlderfgoed fan UNESCO.
Skiednis
De earste tsjerke op it plak waard yn it jier 799 troch biskop Egino fan Verona stifte. Egino hie him flak foar syn dea yn 802 op it eilân werom lutsen yn in cella op de westlike punt fan it eilân. De biskop leit begroeven yn in 12e-iuwsk grêf yn it koer fan de tsjerke. thumb|left|200px|Alter en apsis mei romaanske fresko's Dy tsjerke wie in sealtsjerke mei in apsis en wie neffens neffens bewarre reliëfs yn it noardlike sydskip tige moai fersierd. Resten fan karolingyske fresko's dy't net mear te sjen binne, tsjûgje der fan dat dy earste tsjerke ek beskildere wie. Nei twa brannen waard de tsjerke yn 1080 ôfbrutsen en op de âlde fûneminten ferfongen troch de hjoeddeiske tsjerke dy't like grut is as de âlde.
Neffens dendrochronolysk ûndersyk binne yn 1127 de lêste wurksumheden oan it dak foltôge. Yn de jierren 1750-1760 folge in grutte ferbouwing fan it ynterieur.
Arsjitektuer
In yndruk fan de romaanske bûtenkant fan de tsjerke wurdt allinne noch fanút it easten bean mei de beide tuorren, dy't lykwols yn de 15e iuw noch ferhege binne. It fierstente grutte goatyske finster yn de apsis ferfangt dêr in romaansk finsterke. Súdlik wie eartiids noch in tafoege kapel en in bemuorre stik terrein. Ek de westlike kant fan de tsjerke krige in stiennen ôffreding.
Njonken de foar de besikers yndrukwekkende apsisfresko's út de lette 11e iuw is benammen de foargonger fan de hjoeddeiske tsjerke histoarsk ynformatyf, om't de reliëfs en fresko's fan de foargonger lombardyske ynfloeden hiene, dy't foar de ûntwikkeling fan de lettere ferneamde skoalle fan Reichenau sûnt de twadde helte fan de 9e iuw sa wichtich wiene. Fan de 11e iuwske tsjerke binne fral de pylderarkades mei de strang fersierde kapitelen bewarre bleaun.
Ynterieur
thumb|left|250px|Rokoko plafond fan it skip Yn de jierren 1750-1760 waard de tsjerke yn de styl fan de rokoko ferboud. De finsters waard grutter makke en it flakke plafond ferfongen troch in stúkferwulft, wylst yn it westlike diel in oargelgalerij foar in nij oargel tafoege waard.
De lytse Egino-kapel is troch in sydyngong tagonklik en wurdt troch de benediktinen fan de Cella Sankt Benedikt brûkt om te bidden.
Oargel
thumb|260px|Oargel It histoaryske oargel fan de tsjerke waard yn 1783 boud troch Johann Baptist út Überlingen. It ynstrumint besit 11 registers, ferdield oer ien manuaal en pedaal. Robert Wech út Buchloe restaurearre it oargel yn 2018.
Klokken
De tsjerke hat fiif klokken út trije ferskillende iuwen. Neffens opgravingen soe Niederzell yn de 14e iuw in klokkejittersskoalle hân ha. Trije klokken binne troch dy skoalle getten.
Kanaryske Eilannen
260px|thumb|Kaart fan de Kanaryske Eilannen 260px|thumb|De fulkaan Teide op Teneryf is de heechste berch fan Spanje 260px|thumb|De berch Hacha Grande yn it suden fan Lanzarote 260px|thumb|Panoramysk útsicht oer Gran Canaria De Kanaryske Eilannen (Spaansk: Las Islas Canarias) binne in kloft eilannen yn de Atlantyske Oseaan, dy by Spanje hearre, mar foar de kust fan de Westlike Sahara en Marokko lizze.
Geografy
Der binne sân grutte eilannen, âlde fulkanen dy't út it wetter fan de Atlantyske Oseaan stekke:
De eilannen binne opdield yn twa provinsjes. De eastlike eilannen foarmje de Provinsje fan Las Palmas, mei as haadstêd Las Palmas op Gran Kanaria. De westlike eilannen foarmje de Provinsje fan Santa Cruz fan Teneryf, mei Santa Cruz as haadstêd.
De eilannen binne polityk en ekonomysk part fan Spanje, mar geologysk binne se part fan Afrika. De koarste ôfstân tusken de eilannen en de fêste wâl is 108 km. It foar in part subtropyske klimaat makket de eilannen in populêr fakânsjeplak foar likernôch tsien miljoen minsken jiers.
Skiednis
De Griken hienen ferhalen oer de Loksillige Eilannen fier yn it westen, mar it is net wis of dat de Kanaryske Eilannen wienen. De namme Kanaryske eilannen komt fan de Romeinen, mar de oarsprong dêrfan is ek net wis. Ien ferklearring is dat in ekspedysje fan Juba fan Mauritaanje 40 f.Kr. op de eilannen gjin minsken fûn, mar allinnich in lytse ruïne en op ien eilân wylde hûnen. (Canis is Latyn foar hûn.) In oare útlis is dat oan de Atlantyske kust fan Noard-Afrika in folk wenne dat de Romeinen Canarii neamden, om't de minsken fan dat folk harren iten dielden mei harren hûnen.
Der binne tige âlde ruïnes op de eilannen, dy't skynber gjin ferbân hâlde mei de Guanches. Hoenear't de Guanches op de eilannen kaam binne is ek net wis, mar nei alle gedachten binne se fan Berbersk komôf, en dan soenen se út it noardwesten fan Afrika komme. Harren kultuer hie gjin oanwiisbere Arabyske ynfloeden, dat de Guanches soenen nei de eilannen kaam wêze moatte eart de Arabieren Noard-Afrika ynnamen.
Yn 999 ûntdutsen de Arabieren de eilannen, en in de 14e iuw dienen de Jeropeanen itselde. Yn 1385 begûn it oernimmen fan de eilannen troch Kastylje, mei it ûntromjen fan hiel Lanzarote. De earste festiging fan op de eilannen wie yn 1402, mar om't Spanje kolonisaasje net organisearre, en troch it ferset fan guon fan de Guanges, duorre it oant 1495 eart alle eilannen ynnaam wienen.
Foar safier de Guanches net dea wienen, of as slaaf weifierd waarden, rekken se fermingd mei de nije Spaanske ynwenners, oant der net langer in aparte Guanche-befolking op de eilannen wie. De eilannen waarden ta it lêste oanlisplak foar Spaanske skippen dy't nij de Nije Wrâld gongen. De mooglikheden lutsen keaplju oan, en de eilannen waarden ryk. Mar de eilannen waarden ek ta doelwyt fan bygelyks de Ingelske float.
Mei't de ferhâldings tusken koloanjes en memmelannen feroaren, feroare ek de posysje fan de eilannen. Yn de 18e en 19e iuw feroare de woltier fan de eilannen mei ynhoefier't de Spaanske wetten de hannel fan de eilannen beheinden. Yn it begjin fan de 20e iuw wie der in protte emigraasje nei Kuba en letter nei Fenezuëla, mar yn de twadde helte fand e 20e iuw waarden de wetten liberaler, en waard it toerisme hieltyd wichtiger foar de eilannen.
Kultuer
De befolking fan de Kanaryske eilannen is bot hechte oan har djip ynfretten tradysjes en keunstniverheid. De ambachten omfetsje borduerwurk, keramyk, kantklossen, houtsnijwurk ensafuorthinne. Alle eilannen hawwe in eigen spesjaliteit, sa stiet La Gomera bekend om syn flochten kuorren en is Tenerife it sintrum foar tradisjonele potten yn Guanche-styl. Op El Hierro wurde weven tapiten makke en tassen en yn de stêd Ingenio op Gran Canaria binne borduerwurk fan de eilannen te finen. Dizze ambachten komme fuort út ynfloeden fan ferskillende kultueren, dêr't Guanche-ûntwerpen it meast autintyk fan binne. Dizze binne neimakke fan archeologyske fynsten en wurde tradisjoneel útfierd. It giet dêrby fral om ierdewurk ynspirearre troch de Moarske Azulejos styl.
Ek karnaval spilet in grutte rol op de Kanaryske eilannen. It karnafal yn Santa Cruz op Tenerife wurdt wol fergelike mei it karnaval spektakel fan Rio de Janeiro en New Orleans. It wurdt alle jierren hâlden de 10-14 dagen foar Jiskewoansdei.
Ekonomy
De bananen dy't op sawat alle eilannen boud wurdt, is in wichtich eksportprodukt nei it heitelân Spanje.
🇪🇺
Divergence (roman fan C.J. Cherryh)
Divergence is it tweintichste diel fan 'e Foreigner-searje fan 'e Amerikaanske skriuwster C.J. Cherryh. De titel betsjut: "Ofwiking". It is in science fiction-roman dy't skreaun is yn it personele perspektyf. Divergence ferhellet oer de tolk Bren Cameron, dy't belêstge is mei it ûnderhâlden fan 'e kontakten tusken de bûtenierdske atevi en de minsklike koloanje dy't him om histoaryske redens op 'e wrâld fan 'e atevi fêstige hat. It boek waard foar it earst publisearre yn septimber 2020, troch de New Yorkske útjouwerij DAW Books, mei in omslach makke troch Todd Lockwood.
Wat foarôf gie
Divergence spilet twahûndert jier letter en likernôch fjirtjin jier nei de ûnferwachtse weromkear fan de Phoenix by de Ierde fan 'e atevi. Dêr hie tsjin dy tiid de minsklike koloanje op it eilân Mospheira in stabyl lykwicht ûntjûn mei de wrâldseigen atevi-befolking. Dat lykwicht wie lykwols berikt nei't eardere frije kontakten troch kulturele en biologyske misferstannen tusken harren ta in oarloch laat hiene dy't op in hier nei einige mei de útrûging fan alle minsken op 'e planeet. Neitiid ferrûn sadwaande alle kontakt fia ien persoan, de paidhi (tolk), in funksje dy't no beklaaid wurdt troch Bren Cameron.
Sûnt de weromkear fan 'e Phoenix hawwe de minsken fan Mospheira op in nea earder fertoande wize gearwurke mei de atevi om in romtefeartprogramma te ûntwikkeljen, en dêrnei om it yn ferfal rekke, want al twahûndert jier ûnbemanne romtestasjon op te kallefaterjen en de Phoenix fan nije brânstof te foarsjen. De driuwende krêft efter al dat wurk wie it nijs dat de Phoenix it ûnder syn ôfwêzichheid oan 'e stôk krigen hie mei in oar ras fan bûtenierdske wêzens, dy't Reunion, it twadde romtestasjon dat it skip omfierrens boud hie, by in oanfal ferwuostge hawwe soene. Doe't nei it ferstjerren fan Stani Ramirez, de heechste fan 'e fjouwer kapteins fan 'e Phoenix, oan it ljocht kaam dat der noch oerlibbenen wiene op Reunion (sjoch: Defender), in feit dat oant dy tiid soarchfâldich geheim holden wie, sels foar Bren, waard der ûnder lieding fan 'e trêde en fjirde kapteins, Josefa Sabin en Jase Graham, in rêdingsmissy ûndernommen.
Op dy reis (sjoch: Explorer) giene ek fertsjintwurdigers fan 'e atevi en Mospheira mei, wêrûnder de paidhi Bren Cameron; de aiji-dûairiêre Ilisidi, de krebintige mar net stikken te krijen âlde beppe fan Tabini, de aiji (hearsker) fan 'e Westlike Assosjaasje (de atevi-steat dy't njoggen-tsiende fan 'e wrâld beslacht); en de seisjierrige Cajeiri, de soan en erfgenamt fan Tabini. De sitewaasje by Reunion wie net sa ienfâldich as men hope hie, mar benammen troch tadwaan fan Bren en Ilisidi koe it stasjon ûntromme wurde en koene der diplomatike relaasjes oanknope wurde mei de kyo, it ras fan bûtenierdske wêzens dêr't de Phoenix en Reunion hast in oarloch mei feroarsake hiene.
Doe't de Phoenix nei in reis dy't twa jier duorre hie, weromkearde by de Ierde fan 'e atevi, wachte Bren-en-dy dêr in ûnoangename ferrassing (sjoch: Destroyer). Op 'e planeet hie in bloedige steatsgreep plakfûn, wêrby't Tabini-aiji ôfset wie. De weromkear fan 'e Phoenix mei oan board de paidhi, de aiji-dûairiêre en de erfgenamt fan 'e aiji, late ta in kontrarevolúsje (sjoch: Pretender) wêrby't de usurpator Murini en dy syn trewanten binnen inkele dagen ûnder fuotten helle waarden en Tabini wer oan 'e macht brocht waard. Neitiid holden de swierrichheden dy't fuortkamen út 'e steatsgreep Bren lange tiid oan it wurk. It die bliken dat Murini inkeld in strieman west hie foar in ksenofobysk diel fan it machtige Slûpmoardnersgilde, it saneamde Skaadgilde, dat de tiid twahûndert jier tebek draaie woe en alle minsken fan 'e planeet ferdriuwe woe. De lieder fan it Skaadgilde wie in âldere burokraat dy't Shishogi hiet en út 'e Ajuri-clan kaam; nei't dyselde ûnder fuotten helle waard, giene de no fierhinne liederleaze eleminten fan it Skaadgilde troch mei in soarte fan guerriljastriid fanút de Dojisigin Marid, yn it suden fan it superkontinint fan 'e atevi-wrâld.
Ynhâld
Yn Divergence is Bren wer op 'en paad yn it gefolch fan Ilisidi, de aiji-dûairiêre, beselskippe fan syn liifwachten Banichi, Jago, Tano en Algini, syn majordomo Narani, syn tsjinstfeint Jeladi en syn kok Bindanda. Ilisidi hat him net ferteld wat se yn 't sin hat, mar harren trein bringt harren yn Hasjuran, heech yn it Súdlik Berchtme, dat de eigentlike aishidi'tat, de Westlike Assosjaasje, skiedt fan 'e Marid, de Súdlike Assosjaasje, dy't histoarysk altyd op himsels bleaun is. De lêste pear iuwen hat dat gebiet oan ien wei troch in boarne fan problemen foarme, en nei it omsmiten fan it rezjym fan 'e usurpator Murini (sjoch: Pretender) is it in skûlplak fan it Skaadgilde wurden. Ilisidi liket wisberet om foar har dea de oanhâldende problematyk oangeande de Marid op te lossen troch it gebiet by de Westlike Assosjaasje te belûken.
De Marid bestiet út fiif clangebieten: Taisigin yn it súdwesten, Dausigin yn it súdeasten, de Sungeni-eilannen foar de kust, Senjin yn it noardwesten en Dojisigin yn it noardeasten. De lêste jierren hat Ilisidi in persoanlike assosjaasje foarme mei Machigi, de hear fan 'e Taisigin Marid (sjoch: Peacemaker), dy't ek bewâld hat oer de Dausigin en de Sungeni. No sjocht se in iepening om 'e Senjin Marid los te weakjen fan 'e Dojisigin, dêr't it Skaadgilde konsintrearre is om frouwe Tiajo fan 'e Dojisigin hinne, in tige ûnsympatyk fanke fan in jier as achttjin dat as marionet brûkt wurdt en ûnderwilens lofts en rjochts lju fermoardzje lit dy't har net oansteane.
Yn it gefolch fan Ilisidi binne ek Machigi en Nomari, in sljochtwei spoararbeider, dy't lykwols troch syn berte oanspraak makket op 'e (fakante) hearskippij oer de wichtige Ajuri-clan. Dyselde hat hear Tatiseigi fan 'e Atageine-clan, in ynfloedrike bûnsgenoat fan Ilisidi, en har oerbeppesizzer, de jonge kroanprins Cajeiri, witten te oertsjûgjen fan syn oprjochtens (sjoch: Convergence en Emergence), mar Ilisidi wit it noch sa krekt net. Sy sjocht in 'dûnkerens' yn 'e jongeman dy't har twifelje lit oer syn persoanlikheid, dat se sleept him mei om him ûnder druk te setten en te sjen wat der dan bart. En ek om him te konfrontearjen mei Machigi, dy't ferteld hat dat Nomari yn 'e tiid fan it rezjym fan Murini as spion foar him wurke hat.
Yn Hasjuran lit Ilisidi de measte wagons fan 'e trein efterbliuwe, wylst se de lokomotyf mei ien wagon by de bergen del stjoert nei Koperna, de haadstêd fan 'e Senjin. Dêr wurdt oan Bregani, de hear fan 'e Senjin, it foarstel foarlein om nei Hasjuran te kommen en in assosjaasje oan te gean mei Ilisidi en Machigi. Bregani stiet dan foar de kar om dêrop yn te gean, wat ta in konflikt mei Tiajo fan 'e Dojisigin liede sil, dy't him as har fazal sjocht, of it oanbod ôf te slaan, wat ta in konflikt mei Tiajo liede sil, om't sy nimmen fertrout en him, as bekend wurdt dat er mei fertsjintwurdigers fan 'e aiji-dûairiêre praten hat, grif fermoardzje litte wolle sil. Bregani is sa moai klemset, en makket úteinlik de iennichste kar dy't er meitsje kin troch him by Ilisidi en Machigi oan te sluten, sadat er yn elts gefal harren stipe hawwe sil yn it konflikt mei Tiajo.
Dat Bregani lit syn neef Biathi yn Koperna efter as regint en nimt syn frou Murai en syn sechstjinjierrige dochter Husai mei nei Hasjuran. Mank de atevi wurde konflikten oer it algemien útfochten troch leden fan it Slûpmoardnersgilde, en net direkt by it konflikt belutsen famyljeleden lykas Murai en Husai soene yn prinsipe frijwarre wêze moatte foar oanfallen fan 'e tsjinpartij. Mar it Skaadgilde hat yn it ferline sjen litten dat se harren neat gelegen lizze litte oan 'e oerâlde tradysjes. Yn Hasjuran is Bren tsjûge fan it sluten fan 'e trijefâldige oerienkomst fan assosjaasje tusken Ilisidi, Machigi en Bregani, en in oaren tusken Ilisidi, Machigi en Topari, de hear fan Hasjuran, oer hannel en it trochlûken fan 'e spoarline út Koperna nei de Taisigin Marid. Sokke op inoar oanslutende oerienkomsten foarmje mank de atevi de boustiennen fan assosjaasje.
Oankommen yn syn residinsje nimt Bregani de boargerlike macht yn 'e stêd wer op him. Hy moat oan 'e hearen fan syn subclans útlizze wat de oerienkomst mei Ilisidi en Machigi ynhâldt en wêrom't er dermei akkoart gien is. Banichi kriget de lieding oer militêre operaasje, bystien troch Algini, wylst Jago en Tano Bren net út harren eachweid litte. Eltsenien bliuwt earst yn 'e seal foar audiïnsjes, oant de residinsje fan top ta tean trochljochte is. As in tsjinner in kop tee oer de klean fan Husai hinne griemt, giet it fanke mei har troch it Gilde tawiisde liifwachten nei har keamer om har te ferskjinjen; letter wurde de liifwachten bedwelme weromfûn, wylst fan it fanke gjin spoar is. It is dúdlik it wurk fan it Skaadgilde, dat de gewoante hat om lju te sjantearjen troch famyljeleden te gizeljen. Diskear hawwe se it datoangeande op Bregani foarsjoen, wat de hiele oerienkomst mei Ilisidi op losse skroeven sette kin. Ta oermjitte fan ramp ûntkomt Nomari oan 'e liifwachten dy't him troch it Gilde tawiisd binne en pykt út.
Underwilens grypt Tabini, de aiji fan 'e Westlike Assosjaasje en de beppesizzer fan Ilisidi, út it fiere Shejidan wei, Ilisidi har operaasje foar eigen doelen oan. It wie Ilisidi har bedoeling om inkeld de Shenjin Marid fan it Skaadgilde los te weakjen en it Skaadgilde te isolearjen yn 'e Dojisigin Marid. Mar Tabini stjoert no in eigen trein fol personeel fan it Slûpmoardnersgilde, en hy stelt ien fan 'e marineskippen werom dy't Ilisidi har ta-eigene hie om 'e haven fan Lusi'ei ôf te sluten. It twadde skip stjoert er nei Amarja, de haadstêd fan 'e Dojisigin Marid, wylst de gildeleden út 'e trein oer lân in ynvaazje fan 'e Dojisigin Marid begjinne. Ilisidi hat fan dy gong fan saken wakker argewaasje. Cenedi fertelt Bren op in stuit lykwols fia telekommunikaasje dat Ilisidi op bêd gien is en dat er har net wekker meitsje wol. Dêr wurdt Bren al kjel fan, want ûnder in krisis op bêd gean is net wat dat Ilisidi ea dien hat. Hy sit bot yn noed oer de sûnens fan it âldminske, al kin dêr om fatsoensredens fansels net op direkte wize nei fernimme.
Nomari dûkt wer op mei it boadskip dat er kontakt makke hat mei guon lju dy't er noch koe út 'e tiid dat er as spion foar Machigi wurke. It blykt te gean om in Paigiti, in wichtich figuer út 'e organisearre misdie yn 'e Marid. Dyselde seit te witten wêr't Husai fêstholden wurdt, en ek dat er har rêde sil as er amnesty kriget foar alle misdriuwen dy't er ea begien hat. Bregani, dy't wanhopich is om syn dochter werom te krijen, giet sûnder mear akkoart, en ek Bren jout út namme fan 'e sliepende en dêrom ûnberikbere aiji-dûairiêre syn goedkarring oan it plan. Nomari giet der wer op eigen manneboet op út, om't de oanwêzigens fan it Slûpmoardnersgilde net goed falle soe by Paigiti. Koart nei't er him wer ôfjûn hat, arrivearret de aiji-dûairiêre sûnder warskôging yn 'e residinsje, dêr't se let en set wurdt troch Bregani. Bren ferwachtet in beskrobbing om't er út har namme tasizzings dien hat dêr't er gjin foech ta hie, mar Ilisidi bekrêftiget inkeld syn ûnthjit fan amnesty.
Hear Geigi, dy't it atevi-diel fan it romtestasjon Alpha bestjoert, lit oan 'e hân fan waarnimmings troch in stelsel fan satelliten witte dat de wjerstân fan it Skaadgilde yn 'e Marid ynstoart is. Dat betsjut dat net inkeld de Senjin Marid, mar ek de Dojisigin Marid mei koarten fan 'e ynfloed fan dy kriminele organisaasje befrijd wêze sil. Geigi hâldt ek in frachtskip yn it each wêrfan't er wis is dat Frouwe Tiajo fan Dojisigin en de lieding fan it Skaadgilde der oan board binne. It skip is út 'e Marid ûnderweis nei de súdwestkust fan it kontinint, nei it skiereilân Ashidama, dat it lêste bolwurk fan wjerstân tsjin it regear fan Tabini-aiji is. Machigi keart no werom nei de Taisigin Marid, en Bregani bliuwt mei fersterkings fan it Slûpmoardnersgilde yn 'e Senjin Marid. Mar Ilisidi giet mei har trein nei de súdwestkust. Se fertrout Bren ta dat se har ein neieroankommen fielt, en ear't se stjert, wol se ôfweefd hawwe mei it Skaadgilde. Se jout Bren de kar om mei te kommen of werom te gean nei Shejidan, mar se wit syn antwurd yn 't foar al.
Palindroom
In palindroom is in rige tekens (‘symmetryske sekwinsje’) dy't fan lofts nei rjochts en oarsom lêzen wurde kin sûnder dat de sin feroaret. In palindroom is net altiten in sin, mar kin ek in wurd wêze. De wurden of sinnen bliuwe, as men de letters omdraait, gelyk yn foarm en betsjutting.
By in palindroom giet it net perfoarst om wurden of sinnen. Der binne ek palindroomsifers dy't fan lofts nei rjochts en oarsom deselde wearde hawwe (bgl. 1221). It ferskynsel komt ek foar yn de muzyk, dêr't muzykstikken fan foar nei efter en oarsom spile wurde kinne, en men itselde heart.
Sinnen
By in palindroom binne ynterpunksje, spaasjes, diakritika en haadletters net fan belang.
Sifers
It is ek mooglik om mei sifers, datum- as tiidoantsjutting in palindroom te meitsjen. De datum/tiid 20-02-2002 20:02 kin sawol fan lofts nei rjochts as oarsom lêzen wurde en der stiet noch hieltyd itselde. In oare palindroomdatum is 01-02-2010. In simpele rige sifers as 73237 is ek in palindroom.
Kanofarren op de Olympyske Simmerspullen 1988
De Olympyske Simmerspullen 1988 ek wol de XXIVe Olympiade neamd, waarden yn 1988 yn Seoel, Súd-Korea hâlden, It kanofarren hie plak yn Hanam City by yn de Han River Regatta Course.
Utslaggen
de C stiet foar Kanadeeske kano, de K stiet foar Kajak en de sifers (1, 2, 4) jouwe it oantal persoanen yn de boat oan.
Medaljespegel
De top njoggen fan lannen dy't by it kanofarren medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen fan 1988.
Mantgumer Feart
De Mantgumer Feart (Offisjeel Frysk) is in feart yn de gemeente Ljouwert (53°07'48" N - 5°43'37" E).
De Mantgumer Feart ferbynt Mantgum mei De Swette. It eastlike part is in hast hielendal rjochte feart troch de Nijlannen, dy't de grins foarmet tusken it Jorwerter Nijlân en it Mantgumer Nijlân. Binnendyks draaide de feart eartiids oan de noardkant om Mantgum hinne, en hie fia oare fearten dan ferbining mei de Jaanfeart. As opfeart brûkte Mantgum twa sleatten, út in ferkaveling mei seis.
De noardlikste, dy't fan Hokswier it doarp yn gong wie lykwols it wichtichst en yn de 20e iuw foarme dy de rin fan de feart, wylst de âlde rin net mear brûkt waard. Oan de ein fan de 20e iuw binne yn Mantgum tusken it doarp en dy âlde rin wetterwiken oanlein, dat dy is no wer iepene as ferbining mei it rekreaasjewetter. De Mantgummer Feart komt no út by it Mantgumer spoardok.
De namme Mantgumer Feart jildt mei yngong fan 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Mantgumervaart.
The Call of the Wild (film út 2020)
The Call of the Wild is in Amerikaanske aventoerefilm, famyljefilm en northern út 2020 ûnder rezjy fan Chris Sanders, mei yn 'e haadrollen Harrison Ford, Omar Sy en Cara Gee. De titel betsjut "De Rop fan 'e Wyldernis". De film waard basearre op 'e ferneamde aventoereroman mei deselde namme út 1903 fan Jack London en op in eardere ferfilming fan dat ferhaal. De plot giet oer de hûn Buck, dy't yn 'e 1890-er jierren stellen wurdt om yn 'e Yukon as wurkhûn ferkocht te wurden ûnder de Goudkoarts fan Klondike. Hy belibbet ferskate aventoeren en rekket befreone mei in âldman dy't rouwet om 'e dea fan syn soan. Uteinlik harket er nei de rop fan 'e wyldernis en begjint er nij libben yn 'e taiga. The Call of the Wild krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy, mar hie nei alle gedachten in kommersjeel súkses yn 'e bioskopen wurde kinnen. Dêr waard in tsjûke streek troch helle troch de lockdowns dy't ûnder de koroanapandemy fan krêft waarden, mei as gefolch dat de film swier ferlies draaide.
Plot
In jongeman op trochreis, dy't om wurk siket, hat Buck earder dy deis sjoen. Om't er wit dat der yn Alaska en de Yukon by de oangeande Goudkoarts fan Klondike ferlet is fan in protte sterke wurkhûnen, dêr't grou jild foar bean wurdt, lokket er Buck by nacht fan it hiem fan 'e Millers ôf en slút him op yn in grutte kiste. Hy ferkeapet de hûn oan in lûsje seekaptein, dy't in hiele lading hûnen nei Skagway, yn Alaska, fart. Underweis besykje de seelju Buck hearrigens te learen troch him mei de kneppel te jaan. Dat is gjin grut súkses.
Oankommen yn Skagway wurdt Buck oerdroegen oan in pleatslike hûnekeapman. Hy brekt lykwols los en komt yn botsing mei in âldere man, in John Thornton. As dy wer oerein klaut en syn paad ferfolget, sjocht Buck dat him in mûlharmoanika út 'e bûse rûgele is. Hy giet efter Thornton oan om it ynstrumint werom te jaan, wêrmei't er der ûnbedoeld foar soarget dat er de man altyd bybliuwe sil.
Nei't de hûnekeapman Buck weromhelle hat, wurdt er letter ferkocht oan 'e swarte Frânsk-Kanadeeske postrinner Perrault. Dyselde nimt him mei nei syn kamp, dêr't Buck yn 'e kunde komt mei Perrault syn slidehûneteam, dat ûnder lieding stiet fan in gemiene ridellieder dy't Spitz hjit. Perrault syn assistinte en minneresse, de Yndiaanske Françoise, is net boppe wiis mei Perrault syn kar foar slidehûn, mei't se eins ferlet hiene fan twa hûnen en om't se Buck folslein ûngeskikt achtet om slidehûn te wurden.
Underweis mei de postslide troch de wyldernis fan 'e Yukon liket it earst wol as hat Françoise gelyk, mar as Buck ienris begrypt wat der fan him ferwachte wurdt, blykt der in earsten slidehûn yn him te sitten. Hy wint it fertrouwen fan Françoise as hja op in rivier troch it iis sakket en troch de streaming ûnder it iis spield wurdt; Buck springt har efternei en raamt in nij wjek yn it iis dêr't se tegearre troch ûntkomme kinne. De oare slidehûnen wit er op syn hân te krijen troch syn freonlik karakter, eat dêr't er him bot mei ûnderskiedt fan Spitz. Inkeld Spitz sels is net bliid mei de komst fan Buck. Underwilens begjint Buck spirituele fizioenen te krijen fan in foarâlderlike swarte wolf dy't syn gids yn 'e wyldernis wurdt.
Op in nacht fangt Buck in knyn wat er dêrnei wer frijlit om't er inkeld boartsje woe. It bistke wurdt lykwols daliks dêrnei deabiten troch Spitz om syn dominânsje oer Buck te befêstigjen. Dat foarfal liedt ta in fjochtpartij tusken de beide hûnen, dêr't Buck belies by jaan moat om't it him net genôch skele kin om fan Spitz te winnen. As Spitz him dêrnei lykwols tsjin ien fan 'e oare hûnen keart dy't Buck helpe woe, wurdt de wiere fjochter yn Buck wekker. Hy springt Spitz op 'e hûd en ferslacht him sûnder folle swierrichheden. Dêrmei nimt er syn plak as alfa fan 'e slidehûnetroep oer, en Spitz glûpt slûksturtsjend fuort om te ferdwinen yn 'e wyldernis.
Oarder fan de Hoasbân
300px|thumb|It wapen fan de oarder: it krús fan Sint-Joaris omkringe troch de hoazebân De Oarder fan de Hoasbân (Ingelsk: The Most Noble Ordere of the Garter) is de heechste ridderoarder fan it Feriene Keninkryk, nei it Fiktoariakrús en it Joariskrús en is ien fan de âldste Jeropeeske ridderoarders.
The Call of the Wild (film út 2020)
Plot
Inkele moannen geane foarby en Buck is mei syn nije libben as lieder fan 'e slidehûnetroep like tefreden as er wie doe't er noch de bedoarne hûshûn fan rjochter Miller wie. Hy ferliest lykwols op 'e nij alles as de tillegraaf Dawson City berikt en de postrûte fan Perrault opheft wurdt. Om't se gjin jild hawwe om in troep slidehûnen itende te hâlden, binne Perrault en Françoise mei triennen yn 'e eagen twongen om 'e hûnen te ferkeapjen.
De hûnen bedarje by in hûnekeapman yn Dawson City, fan wa't se oankocht wurde troch Hal, in erchtinkende dandy sûnder lykfol hokker kennis fan 'e wyldernis, dy't mient dat er eefkes ryk wurde sil fan syn goudclaim. As de hûnen syn slide net fan it plak krije om't de gliders oan 'e grûn fêstferzen binne, is derfan oertsjûge dat it loaie bisten binne en wol er harren mei in kneppel te liif. Aldergeloks is Thornton oanwêzich, dy't him tsjinhâldt en útleit wat der wurklik oan 'e hân is. Hal beskôget dat as in publike fernedering en fettet in djippe haat foar de oare man op. Mei't de winter suver foarby is en it iis op 'e rivieren op it punt stiet fuort te teien, riedt Thornton him oan om 'e koarte noardlike simmer ôf te wachtsjen en pas yn it neijier op 'en paad te gean, mar dêr wol Hal neat fan witte.
Oarder fan de Hoasbân
Beskriuwing
De ridders hawwe yn de kapel fan de oarder in sit. Op de muorre benefter harren sit is in emaillearre plaat mei in tekst en in heraldysk biedwurd oanbrocht. Dêrboppe binne in swurd en in helm mei kroan, as it om in kening giet, of in út hout sniene heraldysk symboal. Boppe harren sit binne de findels fan de ridders.
The Call of the Wild (film út 2020)
Plot
De folgjende wiken boalet Hal de hûnen sa ôf dat se folslein útput reitsje, wylst er se mar amperoan fuorret. Se moatte in swier beladen slide lûke yn teiwaar wêrby't op plakken suver gjin snie mear leit. Thornton, dy't it net oansjen kin, is him efternei reizge en treft him wer as er oan 'e igge fan mar stiet dy't er tsjin eltse priis oerstekke wol. Buck wegeret om foarút, en Hal lûkt syn revolver en wol de hûn yn razernij deasjitte, mar fannijs wurdt er tsjinholden troch Thornton. Dyselde snijt Buck los, en de hûn is sa ynein dat er dêrnei delfalt en foar dea lizzen bliuwt. Wylst Hal de oare hûnen twingt om it ynstabile iis fan 'e mar op, nimt Thornton de mânske lading fan Buck op it skouder en bringt him werom nei syn blokhutte, dêr't de hûn twa dagen oan ien wei troch sliept foar't er wer by besleur komt.
Oarder fan de Hoasbân
Beskriuwing
De manlju drage de letters KG (Knight of the Garter) efter harren namme. Froulju hawwe LG (Lady of the Garter) efter harren namme. Oan de ûnderskieding is foar net-aadlike Britske ridders de titel Sir of Dame ferbûn.
The Call of the Wild (film út 2020)
Plot
Dy jûns set Thornton, dy't in drankprobleem hat, nei de saloon yn Dawson City ta. Dêr komt Hal him oer it mad en slacht him del. De man is alhiel breinroer, want de oare hûnen binne útnaaid mei al syn spul en op 'e iene of oare manear is dat Thornton syn skuld. Buck, dy't Thornton folge is, komt syn minsklike freon te help en falt Hal oan. Dyselde besiket dat as bewiis oan te fieren dat Buck gefaarlik is en ôfmakke wurde moat, mar de ynwenners fan Dawson City, dy't Buck heger achtsje as Hal, litte har net bedrage en smite Hal de saloon út.
Oarder fan de Hoasbân
Beskriuwing
It symboal fan de Oarder fan de Hoasbân is de blau fluwielen hoasbân mei it biedwurd Honi soit qui mal y pense, Midfrânsk foar "Skande oan him dy't der kwea fan tinkt".