cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baarch
Algemiene beskriuwing
De baarch is een yntelligint, nijsgjirrich, sosjaal en, nettsjinsteande syn reputaasje, relatyf skjin bist, dat goed te belearen is. Troch fokkerij besteane der hjoed de dei witwat ûnderskate bargerassen. As selskipsdier is fral it hingbúkswyn populêr. Yn grutte parten fan 'e wrâld besteane populaasjes fan ferwyldere bargen, wêrfan't de foarâlden faak útset binne troch westerske seelju om op fêste punten op harren reizen oan farsk fleis komme te kinnen. Gauris rjochtsje sokke ferwyldere bargen grutte ekologyske skea oan yn dy gebieten, bgl. om't se der gjin natuerlike fijannen hawwe en/of om't it plantelibben net tsjin harren opwoeksen is. Kontreien dêr't ferwyldere bargen foarkomme, binne û.o. Austraalje, Nij-Seelân en in grut tal eilannen yn 'e Stille Súdsee. left|thumb|250px|In bûnte Bentheimer.
Tsarskoje Selo-lyseum
It Tsarskoje Selo-lyseum, ek wol it Keizerlik Lyseum (Russysk: Императорский Царскосельский лице́й) of it Aleksanderlyseum neamd, wie in ûnderwiisynstelling yn Pûsjkin (it eardere Tsarskoje Selo), yn de neite fan Sint-Petersburch. It lyseum waard yn 1811 troch tsaar Aleksander I stichte as eliteskoalle foar jongens dy't letter de hegere posten yn de keizerlike tsjinst besette moatte soene.
De statuten fan de skoalle krigen earst in keizerlike sanksje op 12 augustus 1810, mar se waarden úteinlik mei goedkarring bekend makke op 11 jannewaris 1811. Op dat stuit waard de nije fleugel fan trije ferdjippings fan it Grutte Paleis oanwiisd as akkommodaasje foar it lyseum. De akkommodaasje hie ferskillende romtes, sa as in sikeôfdieling, in koken, oare húshâldlike tapassings en in ôfdieling foar de administraasje. It gebou stie ticht by it Katarinapaleis en waard boud yn neoklassike styl; it meubilêr waard ûntwurpen troch Vasili Stasov.
It Tsarskoje Selo-lyseum waard iepene op 19 oktober 1811 en de earste ôfstudearre studinten wiene allegearre briljant, wêrûnder Aleksander Pûsjkin en Aleksander Gortsjakov. Under de oare bekende studinten wie bygelyks de oriïntalist en skriuwer Fjodor Sjtsjerbatskoj. It stúdzjejier waard elk jier iepene mei in sûppartij en muzyk, dêr't Poesjkin foar hieltyd nije fersen skreau. Yn jannewaris 1844 waard it lyseum nei Sint-Petersburch oerbrocht. Yn de 33 jier dat it Tsarskoje Selo-lyseum bestie studearren 286 studinten ôf. Njonken de trije boppeneamden studearren ek de letter ferneamd wurden Anton Delvig, Wilhelm Kuchelbecker, Nicholas de Giers, Dmitry Tolstoj, Jakov Grot, Nikolaj Danilevsky, Aleksej Lobanov-Rostovsky en Michail Saltykov-Sjtsjedrin oan it lyseum ôf.
David Herman
David Herman (New York, 20 febrewaris 1967) is in Amerikaansk komyk en akteur.
Johann Georg van Caspel
Johann Georg van Caspel (Ootmarsum, 2 maaie 1870 - Utert, 6 febrewaris 1928) wie in Nederlânsk keunstner en arsjitekt.
Wurkpaad
Van Caspel die yn 1889 talittingseksamen oan de Ryksakademy foar Byldzjende Keunsten yn Amsterdam. Dêrnei kaam er op it atelier fan syn learmaster Maurits van der Valk (1857-1935). Nei in stikmannich jierren figuer- en portretskilder west te hawwen, kaam er yn kontakt mei drukkerij Amand yn Amsterdam. Yn de neikommende jierren soe er in tal affysjes maken foar dy firma. Ek wie er boekbânûntwerper en ûntwurp er kalinders en reklamefolders.
Yn 1903 festige Van Caspel him yn Laren en frege dêr tastimming foar it bouwen fan in troch himsels ûntwurpen bûtenpleats. It wie it begjin fan it ûntwerpen en bouwe litten fan tritich bûtenpleatsen en filla's in it Goai. Syn boustyl wie ynspirearre troch de ferneamde arsjitekt Karel de Bazel.
Van Caspel yllustrearre in tal printeboeken, û.o. yn 1898 ''De schoone slaapster in het bosch. Een sprookje van Moeder de Gans'' nei Charles Perrault, in grut formaat printeboek mei fraaie Jugendstil-eleminten. Om 1924 yllustrearre er de rige Sprookjes uit verre landen op lyts oblongformaat. Hy ûnderteke syn wurk mei Van Caspel of de inisjalen VC yn in sirkel.
Reichsmarine
De Reichsmarine (Frysk: Ryksmarine) wie de Dútske marine yn de tiid fan de Weimarrepublyk en de earste twa jier fan Nazy-Dútslân. Hja makke diel út fan de Reichswehr en bestie fan 1919 oant 1935. Nei de oprjochting fan de Wehrmacht troch Adolf Hitler waard de Reichsmarine omdoopt ta de Kriegsmarine.
Kriegsmarine
De Kriegsmarine (Frysk: Kriichsmarine) wie de marine fan Nazy-Dútslân fan 1935 oant 1945. Hja wie besiden it Heer en de Luftwaffe ien fan de trije dielstriidkrêften fan de Wehrmacht.
De Kriegsmarine wie de opfolger fan de Reichsmarine fan de Weimarrepublyk. Neffens it Ferdrach fan Versailles mocht dy inkeld út in lytse float bestean dy't puer bedoeld wie foar it weitsjen oer de kust. Underseeboaten en oare ferlykbere skepen wienen strang ferbean.
Undersoarte
In ûndersoarte of ras is yn 'e taksonomy de rang dy't fuort ûnder dy fan soarte komt en ta it oangeande soarte heart. In ûndersoarte kin net op himsels bestean: der sille altiten twa of mear ûndersoarten fan in soarte wêze (wêrfan't guon útstoarn wêze kinne), of hielendal gjint, mar nea allinnich mar ien. It kritearium om te sprekken fan ûndersoarten ynstee fan selsstannige soarten, is dat de ûndersoarten fan ien soarte harren mei-inoar fuortplantsje kinne en dêrby fruchtbere jongen produsearje. Om in foarbyld te jaan: minsken fan it blanke ras produsearje seksueel fruchtbere neikommelingen mei minsken fan Aziatysk of Afrikaansk komôf; der kin dus sprutsen wurde fan ien minsklike soarte mei trije of mear ûndersoarten dy't ûnderskaat wurde op grûn fan hûdskleur en oare lichaamlike eigenskippen. Oan 'e oare kant is it sa dat it hynder en de ezel har wol mei-inoar fuortplantsje kinne, mar harren neikommelingen, it mûldier en de mûlezel, binne ûnfruchtber. Dus hynders en ezels foarmje ferskillende bistesoarten. Undersoarten binne faak ûntstien troch geografyske isolaasje fan dielpopulaasjes fan in beskate soarte, bgl. op in eilân of trochdat se fan 'e rest fan 'e populaasje skaat waarden troch in berchtme. Yn 'e moderne tiid hawwe de húsdieren fan 'e minske (hûn, kat, ko, hynder, baarch, skiep, geit) har troch fokkerij ta withoefolle ûndersoarten ûntjûn.
Malaysia Airlines-flecht 17
Eftergrûn
Begjin 2014 briek de Oekraïnekrisis út, wêrby't leden fan 'e Russyske minderheid yn de Oekraïne yn reäksje op it ôfsetten fan 'e pro-Russyske Oekraynske presidint Viktor Janûkovitsj en mei aktive stipe fan 'e Russyske presidint Vladimir Pûtin de wapens opnamen tsjin it nije, pro-Jeropeeske regear yn Kiëv. Earst konsintrearre it skeel him op it skiereilân de Krim, dat yn maart troch Russyske troepen beset en ûnrjochtlik anneksearre waard. Dêrnei ferpleatsten de swierrichheden har nei it uterste easten fan it Oekraynske fêstelân, dêr't pro-Russyske rebellen yn 'e provinsjes Donjetsk en Lûhansk fanút Ruslân bewapene en treend waarden. Oars as op 'e Krim, dêr't de krisis frijwol sûnder militêr treffen ferrûn wie, briek yn 'e eastlike Oekraïne in ûnmeilydsum útfochten boargeroarloch út, wêrby't de rebellen en it Oekraynske leger inoar mei swiere wapens bestookten.
Op 14 juny waard in Iljûsjin Il-76 fan it Oekraynske leger, dy't ûnderweis wie nei it ynternasjonale fleanfjild fan Lûhansk, troch de rebellen delsketten, wêrby't alle 49 ynsittenden omkamen. Op 29 juny makken Russyske parse-agintskippen bekend dat de rebellen by de ferovering fan in basis fan 'e Oekraynske Loftmacht in Bûk-raketsysteem bútmakke hiene, wêrmei't it harren mooglik waard om fleantugen fanôf grutte hichte del te heljen. Dyselde deis sette de saneamde Folksrepublyk Donjetsk in berjocht mei deselde ynhâld op Twitter, dat sûnt lykwols ferwidere is. Op 14 july waard in Antonov-26-transportfleantúch fan 'e Oekraynske Loftmacht troch de rebellen delsketten wylst it op in hichte fan 21.000 foet fleach. Neffens Amerikaanske ynljochtingetsjinsten suggerearre it bewiismateriaal dat it tastel fanôf Russysk grûngebiet delhelle wie. Op 16 july skeaten de rebellen noch in Oekraynske Sûchoi Sû-25-strieljager del.
Ferskate loftfeartmaatskippijen hiene ein maart, by it útbrekken fan 'e fijannichheden yn 'e eastlike Oekraïne, harren fleanrûtes ferlein sadat dy net mear oer it oarlochsgebiet giene. Dêrûnder wiene Korean Air, Asiana Airlines en British Airways. Yn april warskôge de Ynternasjonale Boargerloftfeartorganisaasje regearings foar de risiko's dy't de boargerloftfeart boppe de eastlike Oekraïne rûn. De Amerikaanske Federal Aviation Administration (FAA) liet ek in warskôging útgean, mar dat gie oer de Krim en it gebiet besuden de crashsite fan MH17. Neffens it deiblêd De Telegraaf waard it Nederlânske regear trije dagen foar de ramp nochris spesifyk warskôge troch it Oekraynske regear, yn ferbân mei it delsjitten fan 'e Antonov-26. Yn totaal holden 37 loftfeartmaatskippijen oan mei it fleanen oer it oarlochsgebiet, en yn 'e wike foar de ramp trochkrústen sa'n 900 ûnderskate passazjiersfleantugen itselde gebiet as MH17. De measten dêrfan wiene flechten fan Aeroflot, Singapore Airlines, Ukraine International Airlines, Lufthansa en Malaysia Airlines. Op 1 july waard it loftrom boppe de provinsje Donjetsk troch it Oekraynske regear sletten ûnder de 26.000 foet (7.900 m), en op 14 july ûnder de 32.000 foet (9.800 m).
Fleantúch
Malaysia Airlines-flecht 17 waard ûnderholden mei in Boeing 777, type 777-2H6ER, searjenûmer 28411, registraasje 9M-MRD. Dat wie de 84ste Boeing 777 dy't produsearre wie. It fleantúch ferrjochte syn earste flecht op 17 july 1997, persiis 17 jier foar de ramp, en waard nij oplevere oan 'e Maleizyske loftfeartmaatskippij Malaysia Airlines op 29 july 1997. It waard oandreaun troch twa Rolls-Royce Trent 892-motors en koe oant 282 passazjiers ferfiere (35 business class en 247 economy class). Foar de ramp hie it tastel 75.322 fleanoeren makke ûnder in totaal fan 11.434 flechten. It krige syn lêste ûnderhâldsbeurt op 11 july 2014, yn in hangaar fan Malaysia Airlines op 'e ynternasjonale lofthaven fan Kuala Lumpur. It fleantúch hie in ûnderhâldsskiednis sûnder technyske swierrichheden of ôfwikings, en it foarriedige rapport fan 'e Undersyksrie foar Feilichheid, fan 9 septimber 2014, konkludearre dat it tastel him yn in loftweardige kondysje befûn en dat der gjin inkele reden wie om oan te nimmen dat de ramp troch in technyske mankemint feroarsake wêze kinne soe.
William Forbes Skene
William Forbes Skene (útspr.: ['wɪljəm fɔrbz ski:n], likernôch "wiljem fôrbz skiin"; Rubislaw, 7 juny 1809 – Edinburch, 29 augustus 1892) wie in tige foaroansteand Skotsk skiedkundige, âldheidskenner en publisist. Syn wichtichste fertsjinste wie dat er in begjin makke mei de demystifikaasje fan 'e iere Skotske skiednis, wêrby't dy fan iuwen fan legindefoarming en oare ûnûnderboude opskik ûntdien waard, sadat de feiten bleatlein waarden.
Malaysia Airlines-flecht 17
Bemanning
Malaysia Airlines-flecht 17 hie in bemanning fan 15 persoanen, wêrûnder twa gesachfierders, Wan Amran Wan Hussin út Kuala Kangsar en Eugene Choo Jin Leong (Sineesk: 朱仁隆; pinyin-transliteraasje: Zhū Rénlóng) út Seremban. Der wiene ek twa ko-piloaten, Ahmad Hakimi Hanapi en Muhd Firdaus Abdul Rahim. Alle bemanningsleden hiene de Maleizyske nasjonaliteit. Eugene Choo Jin Leong wie in lid fan 'e Sineeske minderheid yn Maleizje; de oare trije piloaten wiene etnyske Maleiers.
Passazjiers
Flecht 17 hie in totaal oantal fan 283 passazjiers, hoewol't der yn in Boeing 777 eins mar romte is foar 282 passazjiers. Dat der in passazjier "tefolle" wie, komt om't der ferskate poppen oan board wiene, dy't dus gjin eigen sitplak nedich wiene. Fan 'e passazjiers kaam it meastepart, sa'n 68%, út Nederlân. Yn de earste trije kolommen fan 'e tabel hjirûnder stiet de nasjonaliteit fan 'e passazjiers en bemanningsleden fan flecht MH17 fermeld sa't dy werjûn waard yn it media statement 7 fan Malaysia Airlines, fan 19 july 2014. De gegevens oer dûbele nasjonaliteiten waarden letter pas dúdlik, en binne foar de folsleinens tafoege. Under de passazjiers wiene dus neffens de offisjele telling 193 Nederlanners, 28 Maleiziërs, 27 Australiërs, 12 Yndoneziërs, 10 Britten, 4 Belgen, 4 Dútsers, 3 Filipino's, 1 Kanadees en 1 Nijseelanner. Under de Nederlanners wiene twa Friezen, it troude pear Auke Dalstra en Aafke Dalstra-De Vries, fan 'e Gordyk. Oan board wiene lykwols ek ferskate lju mei in dûbele nasjonaliteit. Under de lju dy't yn 'e offisjele berjochtjouwing troch de loftfeartmaatskippij foar Nederlanners oanmurken waarden, wiene 3 dy't ek de Fjetnameeske nasjonaliteit hiene en 1 elk dy't ek de Amerikaanske, Belgyske, Italjaanske, resp. Maleizyske nasjonaliteit hiene.
William Forbes Skene
Libben en karriêre
Skene waard yn 1809 yn in begoedige fermidden berne yn it doarp Rubislaw, deunby Aberdeen, as de soan fan James Skene (1775-1864), dat in goede freon wie fan 'e ferneamde skriuwer sir Walter Scott. Hy genoat syn oplieding oan 'e Akademy fan Edinburch, yn 'e Skotske haadstêd Edinburch, en oan 'e Universiteit fan St. Andrews, yn St. Andrews, wêrby't er him benammen talei op 'e stúdzje fan Keltyske taalkunde en literatuer. Yn 1832 waard Skene talitten ta de prestizjeuze Society of Writers to Her Majesty’s Signet, en koarte tiid letter krige er in offisjele oanstelling as griffier oan it Court of Session (it boargerlik heechgerjochtshôf fan Skotlân), in funksje dy't er behold oant 1865.
Malaysia Airlines-flecht 17
Passazjiers
Fierders wie der ûnder de lju dy't as Maleiziërs opjûn wiene ek noch immen dy't ek in Nederlânsk paspoart hie. Itselde wie it gefal mei ien fan 'e Dútske passazjiers en in Yndonezyske pjut. Yn totaal komt dêrmei it tal slachtoffers mei de Nederlânske nasjonaliteit op 196. Dêrnjonken hie ien Brit behalven in Britsk paspoart teffens de Súdafrikaanske nasjonaliteit, wylst de iene Kanadees ek in Roemeensk paspoart hie.
William Forbes Skene
Libben en karriêre
Skene syn iere belangstelling foar de skiednis fan 'e Skotske Heechlannen resultearre yn 1837 yn syn earste grutte skiedkundige wurk, mei as titel The Highlanders of Scotland, Their Origin, History and Antiquities ("De Heechlanners fan Skotlân, Harren Oarsprong, Skiednis en Aldheid"). Yn 1847, ûnder de Heechlânske Jirperhongersneed (1846-1857) waard Skene oansteld as siktaris fan 'e Sintrale Rie foar Help oan de Heechlannen (Central Board of Highland Relief). Yn dy hoedanichheid wurke er nau gear mei sir Charles Edward Trevelyan, de Britske ûnderminister fan Finânsjes.
Yn it moderne Skotlân wurdt de oantins oan Skene lykwols fral libben holden troch syn magnum opus Celtic Scotland: A History of Ancient Alban ("Keltysk Skotlân: In Skiednis fan it Alde Alba"). Dat wie in skiedkundich wurk oer de Skotske skiednis fan 'e Aldheid oant de Lette Midsiuwen, dat tusken 1876 en 1880 yn fiif dielen ferskynde. It wurdt noch altyd beskôge as miskien wol de wichtichste bydrage oan 'e Skotske skiedskriuwing yn 'e hiele njoggentjinde iuw. Yn 1879 ûntfong Skene in masterskip yn 'e rjochten fan 'e Universiteit fan Oxford, en yn 1881 waard er beneamd op 'e prestizjeuze post fan keninklik skiedskriuwer fan Skotlân. Skene wie fierders ek in aktyf en foaroansteand lid fan 'e Skotske Episkopaalske Tsjerke, de (lytse) de Skotske ôfdieling fan 'e Anglikaanske Tsjerke. Hy stoar yn Edinburch, yn 1892, yn 'e âlderdom fan 83 jier.
Wichtichste wurken
(ûnfolsleine opsomming)
Loftferkearslieding Nederlân
thumb|De westlike ferkearstoer op lofthaven Skiphol. Loftferkearslieding Nederlân, ôfkoarte ta LVNL, is de ynstânsje dy't de loftferkearslieding oan boargerloftferkear yn it Nederlânske loftrom fersoarget. De taken fan LVNL binne fêstlein yn de Wet loftfeart. Sûnt 1 maaie 2016 is Michiel van Dorst algemien direkteur fan de organisaasje.
Fêstigings
Neist it haadkantoar op Skiphol-East hat LVNL ferskate fêstigings op de lofthavens dêr't hja de loftferkearslieding fersoarget. Twa ferkearstuorren steane op Skiphol en de oare binne te finen op Rotterdam The Hague Airport, Groningen Airport Eelde en Maastricht Aachen Airport.
Malaysia Airlines-flecht 17
Passazjiers
Under de passazjiers wiene 3 poppen en 77 oare minderjierrigen. Behalven yndividuele passazjiers wiene der teminsten tweintich groepkes dy't yn famylje- of gesinsferbân reizgen, en yn it laadrom befûnen har twa hûnen en in stikmannich fûgels. Seis fan 'e passazjiers wiene ûnderweis nei de Tweintichste Ynternasjonale AIDS Konferinsje, yn it Australyske Melbourne. Ien fan harren wie heechlearaar Joep Lange, in AIDS-ekspêr en earder foarsitter fan it Ynternasjonaal AIDS Genoatskip, dat de konferinsje organisearre.
Oare bekende ynsittenden wiene de Nederlânske PvdA-senator Willem Witteveen (in soan fan 'e eardere fise-premier en minister fan Finânsjes Johan Witteveen); Wim Bakker, de eardere foarsitter fan 'e PvdA-ôfdieling Zoetermeer; de Australyske skriuwer Liam Davison; de Maleizyske aktrise Shuba Jay; en de Foalendamske drummer Cor Schilder, fan 'e band Vast Countenance, dy't foar it ynstappen in foto fan it fleantúch op syn Facebook-side pleatste mei de tekst "Mocht hij verdwijnen, zo ziet hij d'r uit", ferwizend nei de ferdwining fan Malaysia Airlines-flecht 370, in fearnsjier earder.
Ramp
Malaysia Airlines-flecht 17 sette op tongersdei, 17 july 2014 ôf fan 'e Amsterdamske lofthaven Skiphol om 12.14 oere Sintraaljeropeeske Simmertiid (CEST). De reis gie nei de Maleizyske haadstêd Kuala Lumpur, dêr't it fleantúch op freed, 18 july om 6.00 oere moarns pleatslike tiid (0.00 oere CEST) oankomme moast. By it yngean fan it Oekraynske loftrom, om likernôch 15.00 Eastjeropeeske Simmertiid (EEST) (14.00 oere CEST), stige it tastel yn oerlis mei de flechtlieding yn Dnjepropetrovsk fan 31.000 foet (9.450 m) nei 33.000 foet (10.060 m), om't it loftrom yn 'e eastlike Oekraïne fanwegen de oarlochssitewaasje ûnder de 32.000 foet sletten wie.
Doe't MH17 oer it oarlochsgebiet boppe de provinsje Donjetsk fleach, en wylst de Oekraynske flechtlieding yn Dnjepropetrovsk dwaande wie mei de oerdracht fan 'e flecht oan 'e Russyske flechtlieding yn Rostov oan de Don, ferdwûn it fleantúch om 16.18 oere EEST (15.18 oere CEST) ynienen fan 'e radar. It die bliken dat MH17 delstoart wie westlik en noardwestlik fan it doarp Hrabove, yn 'e neite fan 'e stêd Torez, op likernôch 40 km fan 'e Russyske grins. Ien fan 'e doarpsbewenners filme it delkommen fan (in diel fan) it fleantúch mei de mobile tillefoan. It feit dat de brokstikken oer in gebiet fan 34 km² ferspraat leine, en dat de sturt op 10 km ôfstân fan 'e rest fan 'e fleantúch lei, wiisde derop dat it tastel heech yn 'e loft útinoar spat wie. Alle ynsittenden wiene dêrby om it libben kommen.
Neisleep
Likernôch 90 minuten neitiid, doe't dúdlik waard wat der bard wie, sleaten de Oekraynske autoriteiten it hiele Oekraynske loftrom foar de boargerloftfeart. Foto's fan 'e crashsite, dy't koart nei de ramp nommen binne, litte ferwrongen brokstikken fan 'e romp, wjukken en motors fan flecht MH17 sjen en teffens ferspraat lizzende bagaazje en oare persoanlike besittings en liken. In diel fan 'e brokstikken kaam yn in fjild deunby wenten telâne, en tsientallen stoflike omskotten foelen del yn ikkers en guon yn huzen.
Der waard yn 't earstoan in protte makke fan 'e ûnearbiedige wize dêr't de rebellen en de pleatslike bewenners op omgien hawwe soene mei de stoflike omskotten fan 'e ynsittenden, en boppedat waard melding makke fan grutskalige plonderings en dieverij fan bankpassen, creditcards, sieraden, mobile tillefoans en oare kostberheden. Meitiid belune dy berjochtjouwing stadichoan, en op 6 augustus moast de Nederlânske premier Mark Rutte foar de kamera tajaan dat fan 'e eardere rapportaazjes fan gaos en kriminaliteit op 'e crashsite nei alle gedachten net folle oan wie. Hoewol't der sûnder mis weardefolle dingen, lykas trouringen, ferdwûnen, is nea mei wissichheid fêststeld oft dy ûnder of pas nei de ramp weiwurden binne. Ek it omgean mei de liken bliek letter folle earbiediger west te hawwen as dat earst tocht waard.
It fuortheljen fan 'e stoflike omskotten fan 'e crashsite begûn frijwol daliks, mei't dy dêr yn 'e simmerhjittens net lang lizze bliuwe koene. De deis nei de ramp wiene 181 fan 'e 298 liken al fûn. Op 20 july waarden dy yn Torez yn kuolwagons laden, om nei Charkov ferfierd te wurden. De earste Nederlânske ûndersikers arrivearren op 21 july, doe't neffens de Oekraynske autoriteiten 282 lichems en 87 lichemsfragminten burgen wiene. Dyselde jûns noch waard úteinset mei it ferfier fan 'e stoflike omskotten oer it spoar fan Torez nei Charkov. Dêrwei waarden se mei twa transportfleantugen, in Lockheed C-130 Hercules fan 'e Nederlânske Loftmacht en in Boeing C-17 Globemaster III fan 'e Australyske Loftmacht, oerbrocht waarden nei Eindhoven Airport, yn Nederlân, om doe mei in plysje-eskorte yn in lange staasje fan lykweinen oer ôfsette snelwegen nei de Korporaal Van Oudheusdenkazerne yn Hilversum brocht te wurden, dêr't it identifikaasjeproses begjinne soe.
It ferfier en de ûntfangst yn Nederlân fan 'e stoflike omskotten gie mank mei grutte earbied en sober seremonieel, yn it bywêzen fan djipdrôven en fan pommeranten út Nederlân en de oare troffen lannen. By de oankomst fan 'e earste grutte groep lichems, dy't fanwegen romtegebrek yn 'e transportfleantugen ferdield wie oer ferskate dagen, wiene û.m. kening Willem-Alexander en keninginne Máxima oanwêzich, en waard it barren streekrjocht op 'e nasjonale tillefyzje útstjoerd. Foar 23 july waard yn Nederlân foar it earst sûnt it ferstjerren fan keninginne Wilhelmina, yn 1962, in dei fan nasjonale rou útroppen. Yn 'e folgjende moannen waard it oankomstritueel noch ferskate kearen werhelle, eltse kear dat der nije minsklike resten op 'e crashsite oantroffen waarden. De lêste kear dat dat foarfoel, wie yn april 2015. Tsjin dy tiid wiene alle slachtoffers identifisearre op 2 Nederlanners nei, dêr't gjin resten fan weromfûn binne.
Undersyk
Yn oerlis mei Maleizje, dat syn hannen fol hie oan 'e ferdwining fan Malaysia Airlines-flecht 370, earder yn 2014, en de Oekraïne, dat mei de boargeroarloch ek al mear as genôch eigen swierrichheden hie, waard oerienkommen dat Nederlân, as swierst troffen lân, it foartou nimme soe by it ûndersyk nei de fleanramp. Dat ûndersyk, dat ûnder auspysjes fan 'e Undersyksrie foar Feilichheid plakfûn, ferrûn lykwols tige dreech, fanwegen de aktive oarlochssitewaasje yn it crashgebiet. Der waard in Nederlânsk-Australysk-Maleizyske misje útstjoerd ûnder befel fan kolonel Cornelis Kuijs, fan 'e Keninklike Maresjesee, mar it duorre lang foar't dy feilich op 'e crashsite telâne koe, en doe moast de misje al rillegau wer weromlutsen wurde fanwegen it oplôgjen fan 'e boargeroarloch. Neitiid waarden noch ferskate lytsskaliger misjes útstjoerd, dy't weardefol bewiismateriaal sammelen.
De Nederlânske autoriteiten fierden tagelyk twa lykstrekich opgeande ûndersiken út, ien fan 'e Undersyksrie foar Feilichheid om simpelwei de oarsaak fan 'e ramp te bepalen, en dêrnjonken in strafrjochtlik ûndersyk troch it Nederlânsk Ministearje fan Justysje nei de dieders. Hoewol't it ûndersyk op dit stuit (mids 2015) noch geande is, waard yn in foarriedich rapport, dat de Undersyksrie op 9 septimber 2014 publisearre, stelt dat it (doe) beskikbere bewiismateriaal der op liek te wizen dat flecht MH17 delstoart wie troch tadwaan fan in "eksterne oarsaak". Dêrmei hold de Undersyksrie in slach om 'e earm, mar op grûn fan ynformaasje dy't neitiid nei bûten ta brocht is, waard dúdlik dat de ûndersikers de miening tagedien wiene dat Malaysia Airlines-flecht 17 it slachtoffer wurden wie fan in fanôf de grûn mei in stik loftdoelgeskut ôfsketten raket, wierskynlik it Bûk-raketsysteem dat om 'e tiid fan 'e ramp hinne út Ruslân wei oanfierd waard en daliks nei de crash halje-trawalje wer oer de grins werombrocht waard.
Oangeande it strafrjochtlik ûndersyk wurke Nederlân gear mei de oare leden fan it saneamde Mienskiplik Undersykstiim (Joint Investigation Team, JIT), te witten: Belgje, Austraalje, de Oekraïne en Maleizje. Behalven in wrakstik dat dúdlike spoaren liek te fertoanen fan in loftdoelraket, rjochte it strafrjochtlik ûndersyk him ek benammen op ferskate uterings op it ynternet troch de rebellen (op Twitter en Facebook) en op ôflústere tillefoanpetearen tusken rebellen, dêr't út blike soe dat de rebellen flecht MH17 oansjoen hiene foar in transportfleantúch fan 'e Oekraynske Loftmacht, en dêrom aktyf besocht hiene it tastel del te heljen. Doe't letter bliken die dat se ynstee in passazjiersfleantúch delsketten hiene, soene se yn panyk besocht hawwe de bewizen fan harren dieden te fertsjustermoanjen. It JIT beweart mear as 300 ûnderskate tsjûgenissen oangeande (dielen fan) dizze gong fan saken sammele te hawwen.
Fral it strafrjochtlik ûndersyk waard fan it begjin ôf oan tsjinwurke troch net inkeld de pro-Russyske rebellen yn 'e Oekraïne, mar ek troch Ruslân sels. Moskou hold lange tiid by heech en by leech fol dat flecht MH17 delhelle wie troch in Oekraynske strieljager mei as doel om 'e Russen de skuld op 'e lea te skowen. Doe't de bewizen har opsteapelen en dy teory net mear folholden wurde koe, hiene de Oekraïners it mei in eigen Bûk-raketsysteem dien. Mids 2015 kundige premier Rutte oan dat er der by de Feilichheidsrie fan 'e Feriene Naasjes op oankringe soe en stel in FN-tribunaal yn om 'e skuldigen te berjochtsjen, mar op 15 july drige Ruslân, dat in permaninte sit yn 'e Feilichheidsried hat, oer elts útstel yn dy rjochting in feto út te sprekken. Doe't Nederlân trochsette, makken de Russen op 29 july har drigemint wier troch in foarstel ta in FN-tribunaal te torpedearjen.
Saakkundigen hawwe oanjûn dat in alternatyf wêze kinne soe dat de lannen fan it JIT no in eigen tribunaal sûnder formele goedkarring fan 'e FN oprjochtsje kinne. In twadde mooglikheid is dat Nederlân en syn bûnsgenoaten besykje om in FN-tribunaal oprjochte te krijen fia in stimming yn 'e Algemiene Gearkomste fan 'e Feriene Naasjes, dêr't alle lidsteaten sitting yn hawwe. In twatrêde mearderheid soe dêrfoar foldwaande wêze en gjin inkelde lidsteat hat dêr in fetorjocht. Sa'n tribunaal soe lykwols folle minder foech hawwe as ien dat mei goedkarring fan 'e Feilichheidsried oprjochte is, en Ruslân soe bgl. gjin inkele ferplichting hawwe om fertochten út te leverjen. It liket dan ek tige ûnwierskynlik dat de skuldigen efter de besjitting fan Malaysia Airlines-flecht 17 oppakt en berjochte wurde kinne sille salang't Ruslân harren de hân boppe de holle hâldt.
Op 13 oktober 2015 brocht de Undersyksrie foar Feilichheid syn definitive rapport nei bûten ta oer de ramp mei flecht MH17. Dêryn waard fêststeld dat de oarsaak fan 'e fleanramp in fan 'e grûn ôfsketten Bûk-raket wie, dy't deunby de cockpit fan it passazjiersfleantúch ûntplofte en it tastel folslein trochsingele mei lytse metaaldieltsjes. De piloaten wiene sûnder mis op slach dea, en it liket ûnwierskynlik dat de passazjiers noch langernôch libbe hawwe om har fan har lot bewust te wêzen. Teffens waard fêststeld dat de raket ôfsketten west hawwe moat út gebiet dat troch de pro-Russyske rebellen behearske waard. Ruslân kaam daliks swiere krityk op it rapport, dat iensidich opsteld wêze soe, mei konklúzjes dy't polityk motivearre wêze soene.
Op 15 desimber 2017 waard bekend dat de Russyske luitenant-generaal Nikolaj Tkatsjev identifisearre wie as dejinge dy't nei alle gedachten de oarders joech foar de ferpleatsing fan 'e Bûk-raketlansearynrjochting yn 'e dagen foarôfgeande oan 'e fleanramp. It ûndersykskollektyf Bellingcat makke op 25 maaie 2018 bekend dat it yn gearwurking mei it Russyske ûndersyksplatfoarm The Insider de namme efterhelle hie fan in twadde hege Russyske militêr dy't by it delheljen fan flecht MH-17 belutsen wie: kolonel Oleg Ivannikov, in funksjonaris fan 'e Russyske militêre ynljochtingetsjinst GRU.
Op 24 maaie 2018 makke it JIT by wize fan tuskentiidske rapportaazje bekend dat út ûndersyk definityf bleken wie dat de Bûk-raket dêr't flecht MH-17 mei delhelle waard, ôfkomstich wie fan in raketlansearynrjochting fan 'e 53e Anty-Fleantúch Raketbrigade fan it Russyske Leger, stasjonearre yn Koersk. Boppedat wie fêststeld dat op 23 juny 2014 in konfoai fan likernôch fyftich fiertugen mei seis Bûk-raketynstallaasjes út Koersk wei nei it easten fan 'e Oekraïne ôfset wie. Op basis fan dizze útkomsten fan it ûndersyk stelden Nederlân en Austraalje op 25 maaie 2018 de Russyske steat oanspraaklik foar syn oandiel yn 'e fleanramp. Dyselde deis sleat in groep fan 130 neibesteanden, wêrûnder likernôch 100 út Nederlân, him oan by de rjochtsaak dy't troch de Amerikaanske abbekaat Jerry Skinner by it Jeropeesk Hôf foar de Rjochten fan de Minske tsjin Ruslân oanspand wie út namme fan 33 neibesteanden út Maleizje, Austraalje en Nij-Seelân. De skeaclaim dy't Skinner foar dy earste groep yntsjinne hie, bedroech $330 miljoen, dat mei de nije oanklagers sil de úteinlike skeaclaim tsjin Ruslân yn 'e miljarden rinne.
Op 17 septimber 2018 joech generaal Nikolaj Parsjin, in wurdfierder fan it Russyske Ministearje fan Definsje, in parsekonferinsje wêryn't er in alternative teory op 't aljemint brocht oer wat der mei flecht MH-17 bard is. Nei't Ruslân dat jierrenlang ûntkend hie, joech it no ta dat it ferkearsfleantúch delhelle wie mei in Bûk-raket, mar de oangeande Bûk-raket soe al yn desimber 1986 levere wêze oan in militêre ienheid fan it doetiidske Reade Leger dy't legere wie yn 'e Oekraïne. Sadwaande soe it wapen nei it ynstoarten fan de Sovjet-Uny yn 'e hannen kommen wêze fan it Oekraynske Leger. It soe dus de Oekraïners west hawwe, en net de Russyske opstannelingen yn 'e eastlike Oekraïne dy't stipe en fan wapens foarsjoen waarden troch Ruslân, dy't flecht MH-17 út 'e loft sketten hiene. Parsjin en generaal Igor Konasjenkov besochten dy teory te ûnderbouwen mei in ferskaat oan argyf- en fideomateriaal, mar se giene foarby oan beskate konklúzjes fan it JIT, mei as wichtichste punt dat it plak dêr't de raket wei ôfsketten wie, op dat stuit yn 'e hannen wie fan 'e Russen. Fierders krigen Nederlânske sjoernalisten op 'e parsekonferinsje net de mooglikheid om fragen te stellen. Westerske saakkundigen beskôgen de Russyske teory as in nij besykjen fan 'e Russen om harsels skjin te praten en/of om betizing te siedzjen, en ferwiisden de konklúzjes fan it Russyske Ministearje fan Definsje frijwol unanym nei de foddekoer.
Op 19 juny 2019 makke it JIT bekend dat der fjouwer persoanen yn steat fan beskuldiging steld wiene. Dêrby gie it om 'e Russen Igor Girkin, Sergej Dûbinskij en Oleg Pûlatov en om 'e Oekraïner Leonid Chartsjenko. Alle fjouwer wiene dy yn liedingjaande funksjes belutsen by de opstân yn 'e eastlike Oekraïne. De rjochtsaak tsjin harren set op 9 maart 2020 útein yn it Justisjeel Kompleks Skiphol yn Badhoevedorp. De fjouwer fertochten wiene net by harren proses oanwêzich. Girkin, Dûblinski en Chartsjenko wegeren mei te wurkjen. Pûlatov wurke wol en liet him fertsjintwurdigje troch in abbekaat, mar kaam sels net oer nei Nederlân. Op 17 novimber 2022 oardiele de rjochter dat Girkin, Dûblinski en Chartsjenko skuldich wiene oan massamoard. De trije mannen waarden by ferstek feroardiele ta libbenslange finzenisstraf. Pûlatov wie neffens de rjochter, oars as syn trije mei-beklagen, net aktyf skuldich oan it delheljen fan flecht-MH17, al hied er der wol kennis fan. Hy waard frijsprutsen.
Husby
Husby is in gemeente yn de lânsdouwe Angeln yn it Kreis Schleswig-Flensburg yn de Dútske dielsteat Sleeswyk-Holstein.
Ta de gemeente hearre njonken Husby sels ek de doarpen:
It besjen wurdich
Njonken de romaanske tsjerke fan Husby binne benammen de âlde boerehuzingen yn de lokale styl it besjen wurdich. Inkelde fan de moaiste pleatsen binne te finen yn de âlde doarpskearnen fan Husby en de oare doarpen fan de gemeente.
Underrjocht fan Silvanus
It Underrjocht fan Silvanus is in algemien as apokryf beskôge kristlike religieuze tekst, besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel. It waard yn desimber 1945 fûn troch twa boeren by it Egyptyske Nag Hammady, dêr't it mei in stikmannich gnostyske teksten, wêrûnder it folle bekendere Evangeelje fan Tomas, yn in krûk bedobbe lei.
It Underrjocht fan Silvanus, dat sels net in gnostysk geskrift is, wurdt yn 'e regel datearre om 150 hinne. De wiere skriuwer is ûnbekend, mar yn 'e tekst sels wurdt it pseudepigrafysk taskreaun oan 'e apostel Silas, ien fan 'e selsskipslju fan Paulus fan Tarsus (dêrfandinne "Silvanus", wat in langere foarm fan deselde namme is). Ofsjoen fan in pear anty-gnostyske warskôgings yn 'e fersen 110:14-19, binne de ynsteressantste passaazjes de fersen 99:13, wêryn't steld wurdt dat Jezus Kristus ien inkele geastlike identiteit hie (en dus net in dûbele godlik-minsklikenien), en 102:3, dêr't sein wurdt dat Kristus syn geastlike identiteit it minsklike ferstân te boppen giet.
Bibelgurdle (Feriene Steaten)
De Bibelgurdle (Ingelsk: Bible Belt) is yn 'e Feriene Steaten in ynformele oantsjutting foar súdeasten en it middensuden fan it lân, dêr't de mearderheid fan 'e befolking der yn religieus opsjoch kristlik-fûnemintalistyske tinkbylden op nei hâldt en yn polityk en maatskiplik opsjoch konservatyf oant uterst konservatyf is. De term 'Bibelgurdle' waard ynsafier bekend foar it earst yn 1924 brûkt yn in artikel yn 'e krante de Chicago Daily Tribune, troch de sjoernalist en polityk kommentator H.L. Mencken. Doe't de namme oansloech, claimde Mencken him yn 1927 as in betinksel fan sines.
De Bibelgurdle omfiemet de Amerikaanske steaten Noard-Karolina, Súd-Karolina, Georgia, Alabama, Mississippy, Arkansas, Tennessee, Kentucky, Missoury, Oklahoma en Teksas, mei dêropta Firginia útsein it noardlikste puntsje, Louisiana útsein New Orleans, de noardlike helte fan Floarida en de súdlike dielen fan Illinois, Indiana en West-Firginia. Under de koloniale perioade (1607-1776) wie de Bibelgurdle in bolwurk fan 'e Anglikaanske Tsjerke. De oergong fan it anglikanisme nei in fûnemintalistysk net-anglikaansk protestantisme fûn yn 'e iuw tusken 1775 en 1875 plak, net as in stadige ferskowing, mar yn 'e foarm fan in rige skoksgewize religieuze revival-bewegings, dy't foar in grut part assosjearre wiene mei it baptisme.
It strange protestantisme fan 'e Bibelgurdle stekt skril ôf tsjin it moderate protestantisme en it roomsk-katolisisme dat beliden wurdt yn it noardeasten fan 'e Feriene Steaten, it religieuze ferskaat om 'e Grutte Marren hinne, de Mormoanske Korridôr yn Utah en súdlik Idaho en de grutdiels sekuliere westkust. It kultuerferskil tusken de Bibelgurdle en oare dielen fan 'e Feriene Steaten kin ek ôflêzen wurden oan 'e hân fan it persintaazje dat ateïsten en agnosten útmeitsje fan 'e befolking fan 'e ûnderskate Amerikaanske steaten. Yn Alabama, djip yn 'e Bibelgurdle, is dat mar 3%, wylst it yn 'e sekulierste steat, Fermont, op 34% leit.
Twadde Traktaat fan de Grutte Set
It Twadde Traktaat fan de Grutte Set is in algemien as apokryf beskôge kristlike religieuze tekst, besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel. It is in gnostysk geskrift dat yn desimber 1945 fûn waard troch twa boeren by it Egyptyske Nag Hammady, dêr't it mei in stikmannich oare gnostyske teksten, wêrûnder it folle bekendere Evangeelje fan Tomas, yn in krûk bedobbe lei. It datearret út 'e trêde iuw, en is it wurk fan in anonime skriuwer. De ferwizing nei Set, de Egyptyske god fan 'e woastyn, stoarmen en gaos (of mooglik nei Set, de trêde soan fan Adam en Eva), komt nearne yn 'e tekst oan 'e oarder, en it hoe en wêrom fan 'e titel is dan ek noch altyd in riedsel.
Ynhâld
It Twadde Traktaat fan de Grutte Set hâldt út dat Jezus Kristus net troch krusiging stoar, sa't de kanonike evangeeljes sizze, mar dat syn plak oan it krús ynstee by fersin ynnommen waard troch Simon fan Syrene, de man dy't neffens de synoptyske evangeeljes troch Romeinske soldaten ronsele waard om Jezus syn krús nei de heuvel fan Golgota te dragen doe't Jezus dat sels net mear oprêde. De tekst liket fierders in dosetistyske kristology út te dragen, wêrby't de weropstanning fan Jezus út 'e dea inkeld in weropstanning fan 'e geast wie (en net ek fan it lichem, sa't de otterdokse tsjerkelear hawwe woe). Dejingen dy't leauden dat Jezus oan it krús stoarn en fysyk opstien wie út 'e dea, wurde omskreaun as de folgelingen fan "in lear fan in deade". It Twadde Traktaat jout dúdlik blyk fan 'e minachting dy't de ynwijden fan 'e geheime lear (gnosis) fielden foar de (mearderheid fan 'e) kristenen dy't neffens harren net begriepen hoe't de wierheid yninoar siet.
De Helling (De Jouwer)
Skipswerf De Helling is in ryksmonumint oan de Syl 19 op De Jouwer.
Eartiids waarden der grutte houten skippen boud. Koggeskippen en galjoenen. Seeskippen dy't alle Europeeske wetters befarden. De seeweardige skippen farden troch de Sylroede nei de Jouster slûs en dan fierder fia de Noarder Aldewei nei de Fryske marren en fierder. It gehiel, wenhûs mei skipswerf, is typysk foar it Fryske ambacht fan jachtbou.
Game Plan
"Game Plan" of "The Game Plan" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
De Deur (Ljouwert)
Evangelie gemeente De Deur is in evangelyske gemeente oan de Swemmerstrjitte yn Ljouwert. It is ien fan de mear as sechtich gemeenten fan it tsjerkegenoatskip yn Nederlân dat yn Ljouwert út Swol wei stifte waard.
Evangelyske gemeente De Deur hat woartels yn de Jezusbeweging fan de jierren 1960 en is sûnt 1989 aktyf yn Ljouwert. Fan ôf it jier 2000 hierde De Deur de eardere grifformearde Skrânstsjerke, nei't De Deur earder it ûnderkommen oan de Foarstreek fanwege de brânfeiligens ferlitte moast. Tsjintwurdich komme de leden yn in gebou oan de Swemmerstrjitte byinoar.
De gemeente kocht maityd 2016 in oangrinzgjend pân oan fan in earder bedriuw. Mei help fan frijwilligers waard de tsjerkeseal fergrutte, der kaam in poadium mei in konsertfasiliteit foar eveneminten en der waarden nije romten foar de opfang fan bern en Bibelstúdzjes ynrjochte.
Fedor von Bock
thumb|Fedor von Bock (1939)
Fedor von Bock (3 desimber 1880, Kostrzyn nad Odrą, Poalen – 4 maaie 1945, Aldenburch yn Holstein) wie in Dútsk fjildmaarskalk fan it Dútske Leger tidens de Twadde Wrâldkriich. By de Poalske Fjildtocht fan 1939 hie er de lieding oer Heeresgruppe Nord, by de Slach om Frankryk fan 1940 oer Heeresgruppe B en letter, by de oanfal op de Sovjet-Uny, oer Heeresgruppe Mitte. Syn lêste befel hie er yn 1942 oer Heeresgruppe Süd.
Yn de hearst en winter fan 1941 hie Bock de lieding oer Operaasje Taifûn, it úteinlik mislearre besykjen om de stêd Moskou yn te nimmen. It offinsyf fan de Wehrmacht krige in protte wjerstân fan de Sovjet-legers en ek de waarsomstannichheden wienen min. In tsjinoanfal soarge derfoar dat Bock syn striidkrêften weromlûke moast.
Consolidated PBY Catalina
Tusken 1941 en 1957 wiene fleanboaten fan dit type ek by de Nederlânske Marine Loftfearttsjinst (MLD) yn gebrûk. De Catalina is oant fier yn de twadde helte fan de 20e iuw aktyf west by ferskate loftmachten en tsjinnet op plakken noch wol as blusfleantúch by it bestriden fan boskbrannen. Op 't heden binne se ek noch te sjen yn museums en by loftshows.
De Catalina hat by ferskate grutte aksjes yn 'e Twadde Wrâldoarloch belutsen west yn fral in strategyske rol. It wie bygelyks in Britske Catalina dy't it, yn de mist ferdwûne, Dútske slachskip "Bismarck" en de swiere krúser "Prinz Eugen" in Strjitte Denemarken tusken Yslân en Grienlân yn maaie 1941 ûntduts. De Catalina koe de krekte posysje oan de Britske marine trochjaan koe de "Bismarck" úteinlik troch Swordfish-twadekkers mei torpedo's te sink brocht wurde.
Universiteit fan Grienlân
De Universiteit fan Grienlân (Grienlânsk: Ilisimatusarfik; Deensk: Grønlands Universitet) is de ienige universiteit fan Grienlân. It universiteitsgebou stiet yn de haadstêd Nuuk. Der wurdt ûnderrjochte yn it Deensk of it Grienlânsk. De universiteit krige yn 2009 in nij gebou.
De universiteit hat fjouwer ôfdielings:
Gina Tolleson
Gina Tolleson (folút: Gina Marie Tolleson; Spartanburg (Súd-Karolina), 4 juny 1970) is in Amerikaansk model.
Miss World
Yn 1989 helle hja it twadde plak by de Miss USA-ferkiezing fan dat jier. Se wûn yn 1990 de titel Miss South Carolina USA, en waard dêrnei keazen ta Miss World United States. Doe't se yn dy hoedanichheid de Feriene Steaten fertsjintwurdige op 'e Miss World-ferkiezing, wûn se ek dy skientmewedstryd, wêrby't se coacht waard troch C.B. Mathis, fan CB's Limited, út Lancaster yn Súd-Karolina.
As Miss World wie Tolleson de opfolchster fan 'e Poalske Aneta Kręglicka en waard se sels opfolge troch de Fenezolaanske Ninibeth Leal. Yn it jier dat se de titel yn besit hie, reizge se nei Grut-Brittanje, Dútslân, Kanada, de Dominikaanske Republyk, Súd-Afrika, Poalen, Belize, El Salvador en Gûatemala, en besocht ek alle hoeken fan har heitelân.
Priveelibben
Yn 1994 troude Tolleson mei de 23 jier âldere Kanadeeske akteur Alan Thicke, mei wa't se in soan krige, Carter William Thicke. Yn 1999 rûn it houlik lykwols út op in skieding.
Johan Dijkstra (keunstner)
thumb|350px|Johan Dijkstra en de frou thús yn Grins, Grote Spilsluizen 1e Drift 3a Johan Dijkstra (Grins, 23 desimber 1896 – Grins, 21 febrewaris 1978) wie in Nederlânsk keunstner. Hy wie keunstskilder, grafikus, glêzenier en dosint. Hy jildt as ien fan wichtichste Grinzer keunstners fan de tweintichste iuw.
Wurkpaad
Hy hie syn atelier oan de Spilsluizen, in ûntwerp fan syn freon en arsjitekt (en ferneamd fuotballer) Evert van Linge. Dijktra barde syn earste jild mei ynllustraasjes en reklamekeunst dy't er dêr makke. Hy wie ek boekbânûntwerper en ûntwerper fan ex librissen.
Yn 'e mande mei Jan Altink rjochte er 1918 de Grinzer Keunstrûnte De Ploeg op. Earst yn 1924 joech er him oer oan it ekspresjonisme. Johan Dijkstra en syn frou Marie (in suster fan Johan van Veen) kamen fia De Ploeg yn 'e kunde mei skriuwer/dichter Willem de Mérode. Hy makke yn 1924 fiif houtfiken foar it boek Ganymedes fan De Mérode. De ekspresjonistyske houtfiken binne mei opset sin primityf holden.
Dijkstra waard 1926 learaar by in tekenferiening fan Grinzer studinten. Dat fêst wurk joech romte foar it frije wurk fan skilderijen en in stikmannich byldhouwurken. Teffens makke er dekorûntwerpen by ynsênearre muzykútfieringen, dy't de komponist Daniël Ruyneman organisearre. Dijkstra syn earste artistike foarbyld wie Vincent van Gogh. Hy skildere it Grinzer plattelân, de stêd en portretten fan oare Ploeg-leden.
Fan 1930 ôf oan lei Dijkstra him fral ta op monumintale keunsten. Hij skiep in fresko yn it stedhûs fan Grins en learde fan Dútkse glêsskilders de technyk fan it brânskilderjen. Syn earste grutte monumintale opdracht fan foar de Twadde Wrâldoarloch wie it meitsjen fan de rúten foar de aula fan de Ryksuniversiteit, dy't ek twa frouljusheldinnen hawwe: de feministe Aletta Jacobs en de fersetsfrou Anda Kerkhoven. Dy lêste skildere er ferkate kearen, ek nei't hja, koart foar de befrijding yn 1945, deadien waard troch de Sicherheitsdienst.
Dijkstra rekke yn de lêste jierren fan syn libben wat yn de nederklits. Nei it ferstjerren fan syn frou Marie swalke er gauris troch de strjitten fan Grins. Hy makke net folle wurk mear. Yn syn keunstkritiken yn it Nieuwsblad van het Noorden helle er hieltyd fûler út; sadwaande hie er op it lêst mar in pear freonen oer. Dijkstra stoar yn de âldens fan 81 jier yn syn wenplak Grins.
Petroaljemotor
thumb|270px|Petroaljemotor fan de firma Honig 270px|thumb|In petroaljemotor, "Patent Fenix" De petroaljemotor wie ien fan de earste ferbaarningsmotors foar yndustrieel gebrûk. It is in gloeikopmotor. Fan de ein fan de 19e iuw ôf waard de motor brûkt foar it oandriuwen fan skippen, mar ek fan nôtmûnen foar it meallen at der te min wyn wie. Om reden fan brângefaar waard de motor yn in stiennen hok by de mûne set. De petroaljemmotor waard letter opfolge troch de diselmotor.
Bûnte Sturt
Bûnte Sturt (Lakota: Siŋté Glešká, útspr.: [sĩ'te: 'ɡleʃka:]; Ingelske oersetting: Spotted Tail; 1823 – 5 augustus 1881), wie in opperhaad fan 'e Brulee-substamme fan 'e Lakota-Sû (Sioux), in Yndiaansk folk fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Hoewol't er yn syn jonkheid in grut kriger wie, kaam er al gau ta de konklúzje dat wapene ferset tsjin 'e Amerikaanske kolonisaasje fan Yndiaansk lân nearne ta liede koe. Ynstee ûntjoech er him ta in steatsman, wêrby't er him kear op kear útspriek foar frede, mar tagelyk fûleindich de rjochten fan syn folk ferdigene. Hy stiet der yn it bysûnder om bekend dat er him ynsette foar ûnderwiis foar Yndiaanske bern. Hy waard úteinlik deasketten troch in oare Yndiaan; oer de eftergrûnen fan syn moard geane ferskillende ferhalen.
Komôf en famylje
Bûnte Sturt waard yn 1823 berne yn wat letter westlik Súd-Dakota wurde soe. Syn heit wie Tiishier; it is net bekend fan hokker substamme fan 'e Lakota oft dy wie, mar hy wie gjin Brulee, en ek gjin Oglala. Bûnte Sturt syn mem, Rint-mei-de-Piip, wie in Brulee; mei't de Lakota in matrilineêre kultuer hiene, wêrby't de bern ta de famylje en de clan fan 'e mem hearden, waard Bûnte Sturt dus beskôge as in Brulee. Syn bertenamme wie trouwens Springende Bizon; de namme "Bûnte Sturt" naam er letter oan, nei't er fan in blanke pelsjager by wize fan presint in waskbearesturt krigen hie, dy't er soms as ûnderdiel fan syn fearretoai droech.
Trije fan Bûnte Sturt syn susters, Izer-tusken-de-Hoarnen, Deadet-de-Fijân en Reade Broek, wiene troud mei de âldere Mâl Hynder (polygamy wie frij normaal yn 'e Lakota-kultuer), mar de jongere (en bekendere) Mâl Hynder, dy't oanset wie by Ratteljende Tekken, wie net in omkesizzer fan Bûnte Sturt. Sels hie Bûnte Sturt foarsafier bekend mar ien frou, mei wa't er ferskate bern hie. De bekendste dêrfan wie syn dochter Fallen Blêd (Aho’appa), dy't neffens de ferslaggen fan Eugene Ware, in legerofsier te Fort Laramie, yn 'e lettere steat Wyoming, "ien fan dy lju wie [...] [dy't] op it ferkearde plak berne wie." Hy suggerearret dat se guon Westerske gewoanten oannaam en temûk fereale wie op in blanke ofsier yn Fort Laramie. Doe't se yn 1866 kaam te ferstjerren, twong se har heit in ûnthjit ôf dat er har begrave soe op in heuvel dy't útseach oer it fort. It hiele garnizoen holp Bûnte Sturt om dêroan te foldwaan, û.m. troch in begraffenisseremoanje te beävensearjen dy't sawol in kristlike tsjinst as lânseigen Lakota-rituëlen omfette. Jierren letter liet Bûnte Sturt lykwols it stoflik omskot fan Fallen Blêd opgrave en oerbringe nei it Rosebud Yndianereservaat fan Súd-Dakota, dêr't er in tinkteken foar har oprjochte.
Kriger en steatsman
Yn syn jonkheid wie Bûnte Sturt neffens de ferhalen in grut kriger. Sa wied er yn 1854 behelle yn it saneamde Grattan-bloedbad of Grattan-gefjocht, wêrby't 29 fan 'e 31 leden fan in Amerikaansk kavalerydetasjemint ûnder lieding fan luitenant John Lawrence Grattan omkamen, en naam er yn 1865 diel oan 'e Slach by Julesburg, by wize fan Yndiaanske wraakoefening foar it Bloedbad fan Sand Creek, yn novimber 1864, wêrby't Amerikaanske milysjetroepen op ferriedlike wize in freedsum kamp fan 'e Súdlike Sjajinnen útmoarde hiene. Hy kaam lykwols al gau ta it ynsjoch de Amerikaanske opmars net tsjin te kearen wie, dat hy fersmiet fierder gewelddiedich ferset en begûn him yn te setten foar frede.