cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eagle Eye (film)
Produksje
De opnamen setten op 6 novimber 2007 útein en duorren oant yn febrewaris 2008. De special effects yn 'e film waarden makke troch Sony Pictures Imageworks. Regisseur Caruso woe lykwols dat Eagle Eye in "jierren '70-gefoel" hie, en besocht sa min mooglik fan special effects gebrûk te meitsjen. Sadwaande waard de wichtige sêne op 'e Ynternasjonale Lofthaven O'Hare, wêrby't de personaazjes fan LeBeouf en Monaghan tusken de koffers en tassen troch oer de transportbannen oan it personaazje fan Thornton besykje te ûntkommen, folslein sûnder tafoege effekten opnommen. Monaghan krige in strym yn 'e nekke doe't se rekke waard troch in loshingjende keabel, wylst regisseur Caruso de holle stompte oan in útstykjende bout en in wûne oprûn dy't hechte wurde moast.
DreamWorks Pictures die de distribúsje foar Eagle Eye. De film gie op 16 septimber yn Hollywood yn premiêre, wêrnei't er op 26 septimber iepene yn 'e Amerikaanske bioskopen. Persiis in fearnsjier letter, op 26 desimber 2008, waard Eagle Eye útbrocht op dvd en blu-ray.
Untfangst
Eagle Eye krige fan 'e filmkritisy mingde resinsjes, dy't foar in grut part negatyf útskaaiden. Sa joech Roger Ebert, fan 'e Chicago Sun-Times, de film twa fan fjouwer stjerren. Hy skreau: "Dizze film befettet net ien inkeld oannimlik momint nei de iepeningssêne, en sels dy sit op it rântsje. It is gjin oanfal op yntelliginsje. It is in oanfal op it bewustwêzen." Yn The Hollywood Reporter skreau Michael Rechtshaffen dat Eagle Eye in "glêde, flauwe technoskriller" wie. Dêr foege er oan ta: "Sels dyjingen dy't alle ûnleauwe by de doar ôfjûn hawwe, sille it dreech fine om har goed te hâlden by guon mominten yn 'e healwiis ûnwierskynlike plot." Mark Bell fan Film Threat skreau: "De film is gjin folsleine sûnde fan jins tiid […], mar ferwachtsje neat briljants."
Yn 'e krante The Washington Post skreau Neely Tucker dat Eagle Eye "hjir en dêr ûnderhâldend" wie, mar "net folle te melden hat." Robert Koehler fan it tydskrift Variety fûn dat de earste 35 minuten fan 'e film sa goed wiene dat se deroer knetteren, mar dat it ferhaal oan 'e ein suver ta in parody ferfoel. Yn 'e Seattle Post-Intelligencer omskreau William Arnold Eagle Eye lykwols as "yntrigearjend as in yntellektuële puzel" en as "in solide skriller." Ek Josh Rosenblatt fan The Austin Chronicle mocht wol oer de film, dy't er omskreau as "goeie, manyske wille plus in grutte doazis politike yntriizje, dy't liedt ta twa oeren lûdroftige ferstânferdôvjende ûnsin."
Resultaat
Yn 'e Feriene Steaten en Kanada brocht Eagle Eye yn 'e bioskopen $101,4 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria nochris $76,6 miljoen. Yn totaal bedroech de opbringst fan fertoaning yn 'e bioskopen dêrmei wrâldwiid $178 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $80 miljoen komt dat del op in winst fan $98 miljoen, nettsjinsteande de foar in grut part negative resinsjes fan 'e filmkritisy. Ein 2008 wiene der boppedat 2.181.959 eksimplaren fan 'e film op dvd ferkocht, wêrmei't nochris $38 miljoen fertsjinne wie. Dêrby binne de ferkeap op blu-ray en de ferhier yn 'e fideoteek net meirekkene.
Eagle Eye waard yn 2009 nominearre foar de Saturn Award foar bêste science fiction-film.
Nasjonaal Park Sarek
Nasjonaal Park Sarek is in nasjonaal park yn Lappland yn it noarden fan Sweden. Yn 1909 wie it ien fan de earste njoggen nasjonale parken dy't yn Sweden (en Jeropa) iepene waarden. Sarek omfettet in berchgebiet fan 1970 kante kilometer en hat acht toppen dy't heger as 2.000 meter lizze.
The World of the Five Gods
The World of the Five Gods, earder faak de Chalion-syklus neamd, is in fantasy-romansearje fan 'e hân fan 'e súksesfolle en mannichfâld bekroande Amerikaanske skriuwster Lois McMaster Bujold. De romans, dy't yn in mienskiplike optochte wrâld spylje, mar allegearre los faninoar lêzen wurde kinne, foarmje in miks fan spanning, romantyk, komeedzje en tragyk. De searje tanket syn namme oan it keninkryk Chalion, dêr't de earste beide boeken spylje. De boeken út The World of the Five Gods hawwe in grut tal prizen yn 'e wacht sleept, mei dêrûnder in Hugo, in Nebula en in Locus Award, en yn 2018 wûn The World of the Five Gods de Hugo Award foar bêste romansearje. De boeken út 'e searje binne oerset yn teminsten fjirtjin talen; yn 2014 kaam ien út yn it Frysk.
Eftergrûn
Hoewol't de boeken út dizze searje fierhinne op harsels steane, sit der al wat plotbejerrende ynformaasje oer The Curse of Chalion yn Paladin of Souls, dat it is it handichst om earst The Curse te lêzen en dan pas Paladin.
It wie oarspronklik Bujold har bedoeling om in pentalogy, in searje fan fiif boeken, te skriuwen, elts wijd oan ien fan 'e fiif goaden. Nei The Curse of Chalion (oer de Dochter fan 'e Maityd), Paladin of Souls (oer de Bastert, hoewol't ek de Heit fan 'e Winter der in wichtige rol yn spilet), en The Hallowed Hunt (oer de Soan fan 'e Hjerst), stûke it lykwols, mei't se gjin ynspiraasje fine koe foar de lêste beide boeken. Doe't se noch miende dat it meitiid wol slagje soe, sei Bujold dêroer yn in fraachpetear: "Ideeën foar de lêste beide Chalion-boeken rattelje my al jierren yn 'e holle om, mar se binne net ien fan beiden al hielendal folwoeksen." Uteinlik besleat se harsels gjin geweld oan te dwaan. Ynstee skreau se in rige novelles, wêrfan't de publikaasje troch de yntroduksje fan e-boeken folle makliker wurden wie. Dat waard de subrige Penric and Desdemona.
Wrâld
De boeken fan The World of the Five Gods spylje yn in fiksjonele wrâld dy't basearre is op 'e Jeropeeske Midsiuwen. Sterker noch, in lânkaart dy't te finen is op Bujold har persoanlike webside is gewoan de kaart fan Jeropa 180 graden draait, sadat it Ibearysk Skiereilân nei it noarden útstiket. Oan 'e hân fan dy lânkaart kin men fêststelle dat it lân Chalion oerienkomt mei it âlde keninkryk Kastylje; Ibra mei it âlde keninkryk Aragon; Brajar mei Portegal; de Roknaarske foarstedommen mei de Moarske emiraten fan Andalúsje; en Darthaca mei Frankryk. Sawol The Curse of Chalion as Paladin of Souls spylje fierhinne yn Chalion. The Weald (wat oersetten wurde kinne soe mei "It Wâld" of "It Wold"), it keninkryk dêr't The Hallowed Hunt spilet, wurdt op 'e lânkaart op Bujold har webside net werjûn, mar it is net dreech om út it boek ôf te lieden dat it oerienkomt mei Dútslân, wylst it yn The Hallowed Hunt neamde eilân Arfrastpekka sterk oan Iislân tinken docht.
Net inkeld de geografy, mar ek oare eleminten fan 'e wrâld fan The World of the Five Gods binne basearre op Midsiuwsk Jeropa. In lêzer dy't op dat mêd wat bekend is, sil yn 'e searje frijwat winken gewaarwurde kinne. It meast opfallend binne yn dat ferbân de ferwizings nei de Werovering of Reconquista, de bemastering fan it Ibearysk Skiereilân troch de kristlike keninkriken nei de mear as fiifhûndertjierrige oerhearsking troch de Arabieren. Mar ek de striid fan Karel de Grutte tsjin 'e Saksen wurdt oanstipt.
Goaden
Yn 'e wrâld fan The World of the Five Gods besteane fiif goaden, dy't net ôfhâldich binne of op in distânsje bliuwe, mar dy't aktyf yn 'e libbens fan 'e haadpersoanen yngripe. Dy goaden binne: de Heit, de Mem, de Soan, de Dochter en de Bastert. Yn haadstik 3 fan Paladin of Souls wurdt de ûnderlinge relaasje fan 'e goaden út 'e doeken dien. Dat ferhaal begjint mei de wurden "Yn it oanbegjin wie de wrâld, en de wrâld wie lôge." Doe't de wrâld begûn ôf te kuoljen, ûntstie stadichoan út it fjoer yn 'e kearn fan 'e wrâld de Wrâldsiel. Mar om't it each himsels net sjen kin, spjalte de Wrâldsiel yn twaen, dat er himsels gewaarwurde koe; sa ûntstiene de Heit en de Mem. En út harren earste leafde waarden de Soan en de Dochter berne. De fjouwer goaden oarderen doe de wrâld en ferparten ûnderling de seizoenen. Mar it fjoer yn it binnenste fan 'e wrâld befette ek krêften fan gaos, dusoarder en ferneatiging; dêrút kamen de demoanen fuort, dy't de fan 'e goaden oardere wrâld binnenkrongen en jacht makken op 'e minsken. Sa ûntstiene machtige demoanehearen, dy't wiis en trochferkeard wiene troch it opfretten fan withoefolle minskene sielen. Mar op dei spjalte in hillige syn eigen siel midstwa en joech de helte út frije wil oan 'e machtichste fan dy demoanehearen; sa krige dy demon foar it earst in eigen siel en alle skiene en bittere jeften dy't dêrmei mank geane, lykas it besef fan sûnde en skamte en skuld, en de demoanehear waard tramtearre troch berou oer syn dieden. Mar in ferearster fan 'e Mem genies syn siel, dat er as in paladyn fan 'e goaden de oare demoanen befjochtsje koe op plakken dy't foar de goaden sels ûnberikber wiene. Hy waard de kampioen fan 'e Mem en har leafde foar him wie ûnbeheind. En al kaam de demoanehear om doe't de oare demoanen him yn in grutte kliber oanfoelen, dochs joech it harren neat, want de Mem wie fannijs swier rekke en sa waard de Bastert berne, de oerwûne soan fan 'e Mem en dy grutbesielde demoanehear, en him waard foech jûn oer alle demoanen en oer alle dingen bûten har rjochte tiid.
It leauwe yn dizze fiif goaden wurdt it otterdokse kwintarisme neamd. De wichtichste ôfwiking dêrfan is it ûntkennen fan 'e godlikheid fan 'e Bastert, sa't de Roknaren dogge; dat wurdt de kwadreenske ketterij neamd. De kwadrenen leauwe dat de demoanehear de Mem ferkrêfte en dat sa de Bastert ûntstie en dat dy dêrom de grutste demon fan allegear is. Kwintaristen snije se de tommen ôf of skuorre se de tongen út (de lichaamlike oantsjuttings fan 'e Bastert). Der is allegeduerigen oarloch tusken de kwadreenske Roknaarske foarstedommen en de kwintaristyske keninkriken fan Chalion, Ibra en Brajar.
Bujold hat sein dat har betinken fan 'e opfallend goed útwurke godstsjinst fan 'e wrâld fan The World of the Five Gods debet wie oan in stikmannich faktoaren. Yn it foarste plak woe se har ôfsette tsjin 'e "oerflakkige of sleauwe of fijannige" soarten godstsjinsten dy't hja yn fantasyboeken gauris tsjinkommen wie en oard kaam it fuort út har eigen lêzen op it mêd fan teology en skiednis. Mar fral woe se in religy skeppe dy't oars wie as eltse moderne godstsjinst, en yn it bysûnder woe se it dualisme fan goed en kwea mije, "wat nei myn miening in filosofyske flater is dy't troch de iuwen hinne withoefolle fertriet feroarsake hat." Dat sadwaande keas hja foar fiif goaden, foar in diel om't yn dat getal dingen út 'e fysike wrâld wjergalmje (de fingers fan in hân, de fjouwer jiertiden plus skrikkeldagen), en foar in diel om't it in sifer is dat net midstwa dield wurde kin. Se seit dêr fierders noch oer: "Want yn 'e echte wrâld treft men goed en kwea nea kreas opdield oan; it is altiten in mingsel, krekt as de soerstof en de stikstof yn 'e lucht. Men kin har by wize fan gedachte-eksperimint ta poere foarmen skiede, mar men moat se wer trochinoar hutselje as men weromkeart nei it tinken oer de reäliteit, en guon lju ferjitte dy stap. In ûnbidich soad ferskrikkings út 'e skiednis binne begien troch skrandere minsken dy't in rommelige reäliteit besochten yn te passen yn in te himmel opromme teory. En dy't dan, as dat net blykt te wurkjen, net ta de konklúzje komme dat harren teory derby troch is, mar miene dat de gegevens — dat wol sizze, harren buorlju — feroare, of fermoarde, wurde moatte sadat se yn 'e teory passe."
Op dit plak moat noch oantekene wurde dat de boeken fan The World of the Five Gods elkmis oerienkomme mei ien fan 'e goaden. The Curse of Chalion beljochtet benammentlik de Dochter fan 'e Maityd; Paladin of Souls behannelet fral de Bastert; en The Hallowed Hunt giet oer de Soan fan 'e Hjerst. De beide noch ûntbrekkende boeken soene dus logyskerwize de Mem fan 'e Simmer en de Heit fan 'e Winter behannelje moatte.
Hilligen
Der besteane hilligen (en mindere hilligen, dy't mindere krêften hawwe) fan elkmis fan 'e fiif goaden. Harren steat wurdt beskreaun as net te fergunnen en faak reitsje se der geastlik troch skansearre. Yn 'e boeken wurde hilligen gauris omskreaun yn net sokke flaaikjende bewurdings, lykas "lêstdier fan 'e goaden". It is mooglik om hillige-ôf te wurden, "as men dêr op 'e tiid ta beslist", en dat is noch net sa maklik, want al hoe skansearjend oft it ek is, hilligens skynt ferslaavjend te wêzen.
Tsjoenders
thumb|right|220px|De [[Fryske oersetting fan The Hallowed Hunt.]] Njonken hilligen besteane der ek tsjoenders. Dat binne lju dy't in oan 'e Bastert ûntglûpte demon yn harren siel opnommen hawwe en him yn 'e materiële wrâld ûnderstypje, want neat fan geast kin yn 'e materiële wrâld bestean sûnder in materieel wêzen dat it ûnderhâldt. Yn ruil foar harren help lient de demon dan syn (magyske) krêften oan 'e tsjoender. Dy moat lywols altyd wach bliuwe en oppasse dat de demon him net oermânsk wurdt, want dan ferliest er de behearsking oer syn eigen lichem en wurdt er yn in finzene yn syn eigen holle. Der besteane twa soarten tsjoenders: wettigen en ûnwettigen. De iennichste wettige tsjoenders binne leden fan ien fan 'e fiif oan 'e goaden wijde hillige oarders. Unwettige tsjoenders binne mar minmachtich en de Timpel docht tige war om harren noch minmachtiger te meitsjen.
The Curse of Chalion
Yn The Curse of Chalion lijt it keningshûs fan Chalion, en yn it ferlingde dêrfan it hiele lân, ûnder de flok dy't derop pleatst is troch in fersleine fijân. De breklike en alhiel ta reapsein brochte ealman Cazaril, krekt weromkeard nei syn befrijing út 'e slavernij op 'e Roknaarske galeien, wurdt it ûnwierskynlike stik ark yn 'e hannen fan 'e Dochter fan 'e Maityd om keningshûs en lân te rêden.
Paladin of Souls
Yn Paladin of Souls wurdt de pylgerstocht fan Ista, de keninginne-mem fan Chalion, ûnderbrutsen as hja foar in Roknaarske ynfal beskûl sykje moat yn in ôfhandich kastiel. Dêr komt se alderlei nuvere saken op it spoar, mar it nuverste fan alles is dat sy har sels ûntjout ta in hillige fan 'e Bastert (de god fan rampen, demoanen en dingen bûten it seizoen), en op syn oanwizings de wrâld behoedet foar in grut gefaar.
The Hallowed Hunt
Yn The Hallowed Hunt (yn 2014 oerset yn it Frysk as Yn it Skaad fan de Wolf), wurdt de kriichsman Ingrey nei in ôfhandich jachtslot stjoerd om it stoflik omskot fan in prins, en de frou dy't him deadien hat, dêrwei nei de haadstêd te bringen. Mar de ienfâldige opdracht feroaret yn in kearpunt yn syn libben as er fereale rekket op 'e moardneresse en boppedat te meitsjen kriget mei in mysterieuze fijân dy't oer liken giet om syn geheimen te bewarjen, wylst de Soan fan 'e Hjerst en de oare goaden wisberet lykje en brûk Ingrey om in âlde misdie goed te meitsjen.
Penric and Desdemona
In rige novellen dy't in soarte fan subsearje fan The World of the Five Gods foarmet. (Hjirûnder binne de boeken werjûn op folchoarder fan ynterne gronology fan 'e searje, ynstee fan op folchoarder fan útjefte.)
Oersettings
De romans fan The World of the Five Gods binne oerset yn teminsten fjirtjin talen. The Hallowed Hunt kaam yn 2014 út yn in Fryske fertaling, ûnder de titel ''Yn it Skaad fan de Wolf. Sjoch foar fierdere bysûnderheden op 'e siden fan 'e ôfsûnderlike boeken.
Tristania
Tristania is in Noarske metalband dy’t yn 1996 oprjochte waard yn Stavanger troch Morten Veland, Einar Moen en Kenneth Olsson. Tristania ûnderskiedt him fan de oare bands fan it gothicmetal-sjenre troch it gebrûk fan trije ferskillende fokale stilen "opera-sopraan", de "cleane bariton" en "grunts". De band brocht yn 1998 syn debútalbum Widow's Weeds út. Begjin septimber 2022 makke de band bekend om medyske redenen der daalks mei op te hâlden.
Wilford Brimley
Brimley tsjinne nei syn middelbere skoalletiid trije jier by it Amerikaanske Marinierskorps op de Aleoeten. Dêrnei wurke er ûnder mear as liifwacht foar Howard Hughes, rancharbeider, smid en hynstekeapman. Doe kaam er yn kontakt mei de filmyndustry. Yn films en telefyzjeproduksjes hie er faak de rol fan hynstesmid. Yn de jierren sechtich gie er earst oan 't wurk as stuntman (u.o. foar syn freon Robert Duvall) en hie fan 1969 ôf byrollen yn oant no ta 75 films.
Brimley spile fan 1974 oant 1977 Horace Brimley, in ynwoner fan Walton's Mountain, yn de telefyzjesearje The Waltons en fan 1986 oant 1988 pake Gus Witherspoon yn Our House (telefyzjeprogramma). Hy spile ek de sjegrinige Noa Briqualon, type rouwe bolster, blanke pit, yn 'e Star Wars-film Ewoks: The Battle for Endor (1985).
Brimley wie ek ferneamd fan reklamespots. Sa wie er, mei syn karakteristike walrussnor, jierren it gesicht fan Quaker Oats, in nôtprodukt foar it moarnsiten.
Wilford Brimley, dy't al fan 1979 ôf oanhelle wie mei sûkersykte, stoar nei in siikbêd fan twa moannen yn de âldens fan 85 jier oan in niersykte.
Dangerous Women (ferhalebondel)
Dangerous Women is in blomlêzing yn 'e foarm fan in ferhalebondel, gearstald troch de Amerikaanske redakteuren en skriuwers George R.R. Martin en Gardner Dozois. De titel betsjut letterlik "Gefaarlike Froulju", mar soe ek oerset wurde kinne as "Femmes Fatales". It boek omfettet 21 koarte ferhalen fan it fantasysjenre oer tsjeppe en gefaarlike froulju. De ferhalen binne skreaun troch foaroansteande auteurs as Joe Abercrombie, Jim Butcher, Brandon Sanderson, Diana Gabaldon en George R.R. Martin sels.
Alle ferhalen út Dangerous Women waarden yn dizze bondel foar it earst publisearre, hoewol't de measten neitiid troch de respektivelike skriuwers op 'e nij útjûn binne yn eigen ferhalebondels. Dangerous Women waard yn 2013 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij Tor Books. Sawol Some Desperado, fan Abercrombie, as The Princess and the Queen, fan Martin, waard yn 2014 nominearre foar in Locus Award. Dangerous Women sels wûn datselde jiers de World Fantasy Award yn 'e kategory bêste blomlêzing.
Lichte yndustry
De lichte yndustry is dat diel fan 'e yndustry, dat konsumpsjeguod produsearret, lykas klean, meubulêr, konsuminte-elektroanika en húshâldlike apparaten. De lichte yndustry is ornaris minder kapitaalyntinsyf as de swiere yndustry, en mear op 'e konsumint rjochte. De produkten fan 'e lichte yndustry wurde makke foar de einbrûkers, en binne meastal gjin healfabrikaten dy't dan nochris troch oare bedriuwen ferwurke wurde moatte. De lichte yndustry is sadwaande meastal folle minder fersmoargjend as de swiere yndustry.
William Philo Clark
William Philo Clark (yn 'e Feriene Steaten, 27 july 1845 – Washington, D.C., 22 septimber 1884) wie in Amerikaansk militêr dy't yn 'e Grutte Sû-Oarloch fan 1876 focht. Hy krige in beskate ferneamdheid, benammen yn taalkundige fermiddens, troch syn postúm publisearre boek The Indian Sign Language, dat beskôge wurdt as it standertwurk oer de Flakte-Yndiaanske Gebeartetaal.
Libben en karriêre
Clark waard yn 1845 berne yn 'e Feriene Steaten. Hy sette yn 1864 útein mei in ofsiersoplieding oan 'e Amerikaanske Militêre Akademy te West Point, dêr't er yn 1868 ôfstudearre. Neitiid waard er mei de rang fan twadde luitenant tafoege oan it Amerikaanske 2e Kavaleryrezjimint, dêr't er de rest fan syn libben by tsjinje soe.
Clark wie de earste acht jier lykwols yn detasjearre tsjinst, en joech him pas oan 'e ein fan augustus 1876 by syn rezjimint. Dêr beklaaide er doe in funksje yn 'e stêf fan brigadegeneraal George Crook. Tsjin dy tiid wie de Grutte Sû-Oarloch al yn folle gong en hie Clark de Slach oan de Rosebud en de Slach oan de Little Bighorn mist. Hy wie lykwols al oanwêzich by Crook syn Hynstefleismars, dy't sa neamd waard om't de rantsoenen oprekken en de kavaleristen har eigen hynders opite moasten. Op 9 septimber naam Clark diel oan 'e Slach by Slim Buttes, wêrby't Crook syn troepen it Oglala-kamp fan it Lakota-opperhaad Amerikaansk Hynder de Aldere ferwuostgen.
Gladiator (betsjuttingsside)
"Gladiator", "The Gladiator", "Gladiators" of "The Gladiators" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Bedriuweterreinen fan De Jouwer
thumb|Bedriuweterreinen fan De Jouwer De fjouwer bedriuweterreinen fan De Jouwer binne Tolhûswei, Sewei, De Wâldfinnen en De Ekers.
Sewei
Neist tradisjonele bedriuwen sitte oan de súdkant in ANWB-wegenwachtstasjon, in distriktskantoar fan Rykswettersteat, inkele huzen en in wenweinlokaasje. Fierders steane ferspraat oer it terrein in toskedokterspraktyk en in sportskoalle. Neist de gemeentewerf in it gemeentlik miljeuterrein sit it Wetterskip Fryslân. Ek stiet der in omrinwinkel, detailhannel as garaazjes, breidsboetyk, lânbouark, badkeamers en kokens en fytsen.
De Wâldfinnen
It bedriuwepark De Wâldfinnen leit oan de súdkant fan De Jouwer. Troch de foarmjouwing en de romme opset wurdt De Wâldfinnen oantsjutten as bedriuwepark ynstee fan bedriuweterrein. It bedriuwepark leit oan ien kant oan de Sewei, en wurdt oan de Sewei ûntsluten troch de Mercatorwei en de Madame Curiewei. It terrein grinzet mei de súdkant oan de Rykswei A7. De bebouwing bestiet meast út kantoareftige bedriuwen. It park waard yn 2019 útwreide ûnder de namme Wâldfinnen III.
De bedriuwen op de Wâldfinnen binne benammen rjochte op kennisyntinsive en heechweardige bedriuwen. Op it park steane neist bedriuwen dan ek bedriuwen mei in kantoarútstrieling inkele selsstannige kantoaren en bedriuwen mei ynpânige wennings. Yn 2017 is op it súdlike diel oan de A7 in meubelbûlevaar komd. Op het terrein steane fierder in skysintrum, in beukerboartersseal en in berneboartershal.
De Ekers
De Ekers hat in soad wetterpartijen en leanebeplanting. Oan de eastkant fan de Wyldehoarnstersingel steane ûnder oare twa sloopbedriuwen, in opslachplak foar fjoerwurk en in boumerk. Oan de Haskerfjildwei is in ferkeappunt fan motorbranje, dat benammen brûkt wurdt troch transportbedriuwen.
Eon Productions
Skiednis
Eon Productions waard yn 1961 oprjochte troch de Ingelske filmprodusinten Albert R. Broccoli en Harry Saltzman, doe't dy besochten en krij de finansiering rûn foar Dr. No, de earste James Bond-film. In jier earder hiene se al it bedriuw Danjaq oprjochte, dat om belestingtechnyske redens de holding waard dêr't Eon by ûnderbrocht waard. Troch dy konstruksje besit eins Danjaq de filmrjochten op 'e James Bond-rige, en produsearret Eon de films ûnder lisinsje fan Danjaq.
Broccoli hie foar 1961 al ferskate jierren belangstelling foar it meitsjen fan filmadaptaasjes fan 'e James Bond-romansearje, mar syn eardere sakepartner seach dêr neat yn. Doe't se harren gearwurking beëinigen, wie Broccoli frij om syn eigen sin te dwaan. Saltzman wie in nijynkommeling yn 'e filmyndustry, dy't poer op 'e gok de filmrjochten fan Ian Fleming, de auteur fan 'e romansearje, oankocht hie. De beide mannen kamen fia-fia mei-inoar yn 'e kunde, en in wike letter hiene se tegearre Danjaq oprjochte.
Yn 1975, nei it meitsjen fan njoggen, oer it algemien tige súksesfolle, James Bond-films, stapte Harry Saltzman út Danjaq en ferkocht syn diel fan it bedriuw oan 'e Amerikaanske filmstudio United Artists (UA), dy't yn 1981 oernommen waard troch Metro-Goldwyn-Mayer (MGM). Sûnt dy tiid wurde de James Bond-films dêrom produsearre troch Eon Productions y.g.m. MGM. Eon is sûnt 1975 in famyljebedriuw dat folslein eigendom is fan 'e famylje Broccoli. Albert R. Broccoli ferstoar yn 1996, en de studio wurdt sûnt bestjoerd (en de films produsearre) troch syn dochter Barbara Broccoli en har styfbroer Michael G. Wilson, de soan út in earder houlik fan Broccoli syn frou Dana Wilson Broccoli.
James Bond-films
Der binne twa James Bond-films dy't net troch Eon Productions produsearre binne: Casino Royale út 1967, en Never Say Never Again út 1983. Ek Casino Royale, in Amerikaanske tillefyzjefilm út 1954, is net fan Eon.
Oare films
Eon Productions hat (anno 2020) yn totaal seis film makke dy't net oer James Bond giene. Dêrûnder is ien út 'e 1960-er jierren, wylst de rest út 'e 2010-er jierren komt. Broccoli en Saltzman makken wol mear films yn 'e 1960-er en 1970-er jierren, mar dat diene se bûten Eon Productions om.
Seefang
Seefang (Nederlânsk: Zeevang) is in krite en eardere gemeente yn 'e Nederlânske provinsje Noard-Hollân. De gemeente hie op 31 maart 2015 6.269 ynwenners en besloecht in oerflak fan 54,34 km². De gemeente Seefang makke diel út fan 'e plusregio Stedsregio Amsterdam.
Skiednis
Seefang waard 1970 foarme nei it opheffen fan 'e âlde gemeenten Beets, Easthuzen, Kweadyk, Middelie en Warder. Yn 2012 die de gemeente formeel in oanfraach om opnommen te wurden yn 'e oanbuorjende gemeente Edam-Foalendam. De tariedings dêrta begûnen yn oktober 2013, wêrnei't de anneksaasje fan Seefang troch Edam-Foalendam op 1 jannewaris 2016 in feit waard.
Dust Devil
Dust Devil wie in Fryske trashmetalband út Tytsjerk besteande út Joris op sang, Striid op basgitaar, Erik Huisman op drums, Lieuwe en Wietze Hoekstra op gitaar. Yn 1990 brocht de band syn demo Inject the Menace út. Yn 1991 wûn Dust Devil de Lytse Priis fan Snits. Yn 1992 wie Dust Devil de Fryske iepener op Wâldrock.
Swiere yndustry
De swiere yndustry is dat diel fan 'e yndustry, dat de materialeprodusearjende sektor omfiemet. De oantsjutting 'swier' komt fan 'e grûnstoffen dy't yn 'e swiere yndustry swier en grut (en soms ek gefaarlik) binne. Yn dizze foarm fan 'e yndustry wurdt dus oars as yn 'e lichte yndustry gjin konsumpjeguod foar einbrûkers makke, mar produksjemiddels foar oare fabriken en saneamde healfabrikaten dy't dan nochris troch oare bedriuwen ferwurke wurde moatte.
De wichtichste subsektors fan 'e swiere yndustry binne de mynbou, de stielyndustry (heechovens), de masineyndustry en de petrogemyske yndustry (raffinaderijen). De swiere yndustry is tige kapitaalyntinsyf en meastal ek folle fersmoargjender as de lichte yndustry. Om't de easken dy't yn 'e swiere yndustry oan 'e wurknimmers steld wurde, heger binne, lizze ek de salarissen dêr heger as yn 'e lichte yndustry.
Minneapolis
Minneapolis is de grutste stêd fan 'e noardlike Amerikaanske steat Minnesota, en it haadplak fan Hennepin County. De stêd leit yn it súdeasten fan Minnesota, likernôch 400 km besuden de Kanadeeske grins, grutdiels oan 'e westigge fan 'e rivier de Mississippy. St. Paul, de haadstêd fan Minnesota, leit rjocht foar Minneapolis oer op 'e eastigge fan 'e Mississippy, en de beide plakken foarmje in dûbelstêd, de agglomeraasje Minneapolis-St. Paul, dy't better bekend is ûnder de oantsjutting the Twin Cities ("de Twillingstêden"). Fanwegen syn oerfloedige wetter, yn 'e foarm fan tweintich marren en sompen, de Mississippy en withoefolle mindere streamen en wetterfallen, wurdt Mineapolis ek wol de City of Lakes ("Marrestêd") neamd.
Skiednis
Minneapolis waard yn 1856 stifte mei goedkarring fan it doetiidske territoriale parlemint fan Minnesota, op lân dat foartiid fan 'e Dakota-Yndianen west hie en dat dy ûnder twang oan 'e Amerikaanske steat ferkeapje moatten hiene. De namme fan Minneapolis is ôflaat fan it wurd minnehaha, út it Dakota, dat "wetterfal" betsjut, kombinearre mei it Grykske wurd polis ("stêd"). Yn 1867 krige Minneapolis de status fan stêd. Yn 1872 kaam St. Anthony, op 'e eastigge, by Minneapolis te hearren.
Minneapolis ûntjoech him om 'e Sint-Antoniuswetterfal hinne, dat de heechste wetterfal yn it streamgebiet fan 'e Mississippy is. Hoewol't Minneapolis fier fan it iennichste plak wie dêr't wetterkrêft brûkt waard om mûnen oan te driuwen, wiene de omstannichheden by Minneapolis bûtengewoan geunstich. Fral tusken 1880 en 1930 florearre de stêd fanwegen syn wetterkrêft. Yn 't earstoan waard dy benammentlik brûkt foar houtseagerijen, mar al gau kamen dêr nôtmûnen by en ûntjoech Minneapolis him ta in sintrum fan nôtmûnderij dêr't boeren fan oer it hiele gebiet fan 'e Grutte Flakten harren nôt hinne stjoerden. Yn it lêste trêdepart fan 'e njoggentjinde iuw wie Minneapolis de bestimming fan in grut tal ymmigranten út Jeropa wei. Benammen in protte Sweden setten harren yn 'e stêd nei wenjen; dêrfandinne dat it Amerikaansk-Sweedsk Ynstitút ek yn Minneapolis fêstige is.
Minneapolis hat neffens Amerikaanske mjitstêven altiten al in foarútstribjende stêd west, dy't al yn 1886 de earste maatregels naam om diskriminaasje op grûn fan ras tsjin te gean. Yn 'e krisisjierren bewurkmastere minskerjochte-aktivist en boargemaster Hubert Humphrey, nei de gewelddiedige Minneapolitaanske Fakbûnsstaking fan 1934, dat der yn 'e stêd in earlike arbeidswetjouwing fan krêft waard. Minneapolis fersette him tsjin 'e apartheidspraktiken fan it Amerikaanske Suden en sette him aktyf yn foar desegregaasje en foar de swarte boargerrjochtebeweging. Yn 1968 wie de stêd it berteplak fan 'e Amerikaanske Yndiaanske Beweging (AIM), in organisaasje dy't him ynset foar de rjochten fan 'e lânseigen (Yndiaanske) befolking. Oant 1950 hie Minneapolis wol te krijen mei in slimmen joadehaat, dy't fan oerheidwegen wol oanpakt waard, mar mei beheind súkses.
Yn 'e fyftiger en sechstiger jierren waarden as ûnderdiel fan stedsfernijing likernôch 200 gebouwen yn 25 stedsblokken sljochte, wat delkaam op 40% fan it âlde stedssintrum. Dêrûnder wiene in grut tal gebouwen dy't arsjitektoanysk ynteressant wiene, en hoewol't it besykjen om se fan 'e slopershammer te rêden, mislearre, kaam út dat besykjen wol de hjoeddeistige belangstelling foar histoarysk behâld yn Minnesota wei.
Minneapolis hjoed de dei
Tsjintwurdich is Minneapolis it wichtichste sakesintrum tusken Chicago en Seattle yn. Teffens is it in kultureel brânpunt, dêr't withoefolle mei kultuer ferbûne organisaasjes fêstige binne en dat keunstners en keunstleafhawwers út it hiele lân oanlûkt foar teäter, museä, literatuer en muzyk.
Demografy
Neffens in offisjele skatting troch it Amerikaanske Folkstellingsburo op grûn fan gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 hie Minneapolis yn 2012 in befolking fan 392.880 minsken, dy't Minneapolitanen neamd wurde. De stêdekloft dy't foarme wurdt troch Minneapolis, St. Paul en harren foarstêden en ferstedske omkriten hat in befolking fan rom 3,4 miljoen minsken. Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Minneapolis 8,5% âlder as 65 jier en 24,6% jonger as 18 jier. Fierders bestie 54,7% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst yn 2000 21,5% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe.
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 60,3% blanken; 18,6% swarten; 10,5% Latino's; 5,6% Aziaten; 2,0% Yndianen; 3,0% oaren of fan mingd etnysk komôf. De blanke ynwenners wiene foar in grut part fan Middenjeropeesk en Skandinavysk komôf, mei as grutste oarsprongsgroepen de Dútsers (23,1% fan 'e totale stedsbefolking), Ieren (11,3%), Noaren (10,9%), Sweden (8,5%), Ingelsen (7,9%) en Poalen (3,9%).
Klimaat
Minneapolis hat in fochtich lânklimaat, mei waarme en faak neare simmers en kâlde, snieïge winters. Yn july, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 28,6 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat –4,6 °C. Rekôrtemperatueren wiene 42 °C yn july 1936 en –41 °C yn jannewaris 1888. Minneapolis kriget jiers trochinoar 777,6 mm delslach, mei dêrûnder oer it hiele winterhealjier ferdield 138,2 sm snie.
Sint-Paulustsjerke (Antwerpen)
De Sint-Paulustsjerke is in monumintale goatyske tsjerke yn it sintrum fan de Belgyske havenstêd Antwerpen. De tsjerke stiet oan de Veemarkt yn it Schipperskwartier en is tige ryk oan keunstwurken. De oan de apostel Paulus wijde tsjerke falt ûnder it bisdom Antwerpen.
Bou
De Paulustsjerke leit yn it âlde stedssintrum deun by de Skelde yn in wyk dêr't eartiids it seelju wennen. De tsjerke waard yn de 16e iuw boud as in dominikaanske kleastertsjerke. Se ferfong doedestiids in út 1276 troch Albertus Magnus ynwijde tsjerke. De tsjerke wie in yntellektueel sintrum en in sintrum fanwêr't preekhearen nei it protestantske noarden útstjoerd waarden. De letgoatyske tsjerke waard nei alle gedachten ûntwurpen troch de arsjitekten Domien de Waghemakere en Rombout de Drijvere. De bou wie needsaaklik fanwegen de nuodlike lizzing oan de Skelde en fûn plak by de âlde tsjerke op in heger lizzend grûnstik. Yn 1548 waard de tsjerke foar in part al yn gebrûk nommen en it jier dêrnei waard de âlde tsjerke ôfbrutsen. De nije tsjerke waard yn 1571 foltôge en ynwijd. Yn itselde jier waard yn de tsjerke de bruorskip fan Us-Leaffrouwe fan de Roazekrâns stifte om te fieren dat de Spaanske float de Turken yn de Slach by Lepanto fersloegen. De foargevel hat skaaimerken fan de renêssânse.
Reformaasje
Doe't de kalvinisten yn 1578 de macht yn Antwerpen krigen waarden de dominikanen ferballe. Tsjerke en kleaster waarden fan katolike saken suvere en it skip waard foar de kalvinistyske earetsjinst geskikt makke. De transepten en it koer waarden foar in diel ôfbrutsen en in diel fan it kleaster brûkt om kanonnen te jitten. Doe't yn 1584 de Aleksander Farnese Antwerpen wer opeaske foar de Spaanske troan liet er in brêge oer de Skelde bouwe om sa it befoarrieden fan de stêd te blokkearjen. De ferdigeners fan de stêd besochten mei fjoerskepen de brêge yn 'e brân te stekken en brûkten it sloopmaterjaal fan de transepten en it koer fan de tsjerke as ballêst.
Nei de fal fan Antwerpen
Nei de fal fan Antwerpen yn 1585 kearden de dominikaanske paters werom en setten útein mei de weropbou en werynrjochting fan tsjerke en kleaster. De earste faze fan de weropbou fan it kleaster fûn plak tusken 1605 en 1616. De rekonstruksje wie yn 1662 foltôge. Yn 1618 waard de earste stien lein foar in nij en fergrutte koer en transept. De biskop fan Antwerpen konsekrearre it nije koer yn 1639. De folgjende twa dessinia krige de tsjerke in barok ynterieur. De út Antwerpen ôfkomstige Pieter Verbrugghen I makke de nije iken bychtstuollen (1658-1660). Deselde byldhouwer makke ek it iken front (1654) fan it oargel en tegearre mei syn soan Pieter Verbrugghen II tekene hy ek de ûntwerpen foar it heechalter yn 1670. In grutte brân yn 1679 ferneatige in diel fan de gewelven fan it skip en it boppediel fan de westlike gevel. De skea waard yn de jierren 1680-1681 ferholpen en tagelyk krige de toer in barokke ôfsluting. Tusken 1699 en 1747 waard súdlik njonken de Paulustsjerke in kalvaryberch oanlein yn in byldenrike tún oan in paad dy't nei de heuvel rint dêr't it krús is delset.
Keunstwurken
Yn de tsjerke hinget in rige fan fyftjin mystearjes fan de Roazenkrâns. Se hawwe in fêste folchoarder: de fiif bliire mystearjes, dêrnei de fiif drôve en lang om let de fiif gloarjerike mystearjes. De keunstwurken koene makke wurde mei finansjele stipe fan rike boargers en famyljeleden fan de paters fan it kleaster. It binne orizjinele wurken fan oaljefarve op houten panelen út it begjin fan de 17e iuw.
Ek fertsjintwurdige is de Antwerpse Skoalle mei keunsters as Peter Paul Rubens, Jacob Jordaens, Antoon van Dyck en Cornelis de Vos. De "Oanbidding fan de Hoeders" út likernôch 1609 soe ien fan de earste wurken wêze dy't Rubens nei syn ferbliuw yn Itaalje yn Antwerpen skildere.
It Alter fan de Hillige Roazenkrâns besit in kopy fan Caravaggio's "Madonna del Rosario". It orizjinele wurk waard troch keizer Joazef II fan Eastenryk opeaske en is tsjintwurdich te sjen yn it Kunsthistorisches Museum fan Wenen. De kopy waard makke troch Bernardus de Quertenmont, doedestiidsk direkteur fan de Koninklijke Academie voor de Schone Kunsten fan Antwerpen. Ek de Frânske revolusjonêren rôven keunst út de tsjerke. In wurk fan Rubens ferdwûn sa nei it Musée des Beaux-Arts fan Lyon en in wurk fan Theodoor Boeyermans nei de Église de la Madeleine fan Aix-en-Provence.
Oargel
It 17e iuwske oargel wurdt as ien fan de meast wichtige oargels fan it lân beskôge. It monumintale front waard snien troch Pieter Verbrugghen I neffens in ûntwerp fan Erasmus Quellinus II.
Freonen fan de Sint-Paulus
De feriening Sint-Paulusvrienden Antwerpen is in feriening dy't benammen yn it tiidrek 1982-2008 in wichtige bydrage levere oan de weropbou en it behâld fan de Sint-Paulustsjerke.
Jacques MacDonald
Jacques MacDonald (folút: Étienne Jacques Joseph Alexandre MacDonald; Sedan, 17 novimber 1765 – Beaulieu-sur-Loire, 7 novimber 1840), troch Napoleon bejeftige mei de titel 'hartoch fan Taranto', wie in Frânsk militêr fan etnysk Skotsk komôf, dy't karriêre makke ûnder de Oarloggen fan de Frânske Revolúsje, dy't folgen op 'e Frânske Revolúsje, en ûnder de Napoleontyske Oarloggen. Hoewol't er net de meast talintearre fjildhear wie, blonk er út troch syn trou en stânheftigens. MacDonald spile in krúsjale rol yn 'e Slach by Wagram, tsjin 'e Eastenrikers, mar moast by Katzbach belies jaan tsjin 'e Prusen. Under de Frânske ynfaazje fan Ruslân spile er in ûnderstypjende rol. Nei de fal fan Napoleon bleau er it nije rezjym trou, ek ûnder de Hûndert Dagen, doe't in protte oare generaals wer oerrûnen nei harren âlde keizer.
Jonkheid en komôf
MacDonald waard yn 1765 berne yn Sedan, yn 'e Frânske Ardinnen. Hy wie in lid fan 'e Skotske Clan MacDonald fan Clanranald, in ûnderdiel fan 'e gruttere Clan Donald (of MacDonald). Syn heit Neil MacEachen MacDonald wie in jakobyt út Howbeg op it Hebridyske eilân Súd-Uist, dy't nei de mislearre Jakobityske Opstân fan 1745 nei Frankryk flechte. Hy wie nau besibbe oan 'e ferneamde Flora MacDonald, dy't in wichtige rol spile by de ûntsnapping út Skotlân fan prins Karel Edwert Stuart, better bekend as Bonnie Prince Charlie, nei de nederlaach fan 'e jakobiten yn 'e Slach by Culloden.
Iere jierren
Yn 1785, doe't er omtrint tweintich jier wie, joech MacDonald him him by it frijwilligerslegioen dat troch Ierske ballingen yn Frankryk oprjochte waard om yn 'e Republyk fan de Feriene Nederlannen oan 'e kant fan 'e Patriotten mei te fjochtsjen tsjin it binnenfallende Prusyske leger, dat steedhâlder Willem V te help kaam. Doe't it Ierske legioen nei de Prusyske oerwinning ûntbûn waard, krige MacDonald in ofsiersoanstelling yn it Frânske rezjimint fan Dillon, in legerûnderdiel dat yn 'e tiid fan 'e Frânske Revolúsje yn 't earstoan kening Loadewyk XVI trou bleau. MacDonald, dy't doedestiden fereale wie op in juffer Jacob, de dochter fan in fûleindich revolúsjonêr, joech him lykwols al rillegau by de tsjinpartij.
Under de Earste Koälysje-oarloch, de earste fan 'e Oarloggen fan de Frânske Revolúsje, dy't koart nei de revolúsje útbriek tusken Frankryk en de buorlannen, waard MacDonald oansteld as adjudant fan generaal Charles François Dumouriez. Hy ûnderskate him yn 'e Slach by Jemappes, yn 1792, en waard yn 1793 befoardere ta kolonel. Doe't Dumouriez datselde jiers oerrûn nei de Eastenrikers, wegere MacDonald him te folgjen, en by wize fan beleanning waard er doe befoardere ta brigadegeneraal mei it befel oer in brigade yn it Leger fan it Noarden. Yn 'e winter fan 1794 op 1795 focht MacDonald doe mei yn dat legerkorps, ûnder befel fan generaal Jean-Charles Pichegru, by de Frânske ferovering fan 'e Republyk fan de Feriene Nederlannen. Syn bekendheid mei it terrein (om't er dêr tsien jier earder ek fochten hie) wie nuttich, en hy spile in kaairol by de bemastering fan 'e Steatske float, dy't ynferzen wie by Den Helder, troch in ôfdieling Frânske huzaren.
Yn 1797, nei't er op 'e nij befoardere wie, diskear ta generaal-majoar, tsjinne MacDonald earst yn it Leger fan de Ryn, en letter yn Itaalje. Dêr besette er, op oarders fan generaal Louis Alexandre Berthier, Rome, de haadstêd fan 'e Pauslike Steat. Neitiid ferfolle er in skoft de funksje fan gûverneur fan dy stêd, foar't er yn gearwurking mei generaal Jean Étienne Championnet de troepen fan generaal Karl baron Mack von Leiberich fersloech en it Keninkryk Napels ferovere (dat neitiid troch de Frânsen omdoopt waard ta de Partenopeeske Republyk). Doe't de Russyske genraal Aleksander Sûvorov yn 1799 noardlik Itaalje binnenfoel en dêr de Frânske feroverings ûngedien begûn te meitsjen, teach MacDonald út it suden fan 'e Lears fan Itaalje op nei it noarden, dêr't er mei in leger fan 36.000 man Sûvorov syn 22.000 man tellende troepemacht oanfoel yn 'e Slach by Trebbia. Nei trije dagen fjochtsjen, en sûnder dat it oare Frânske leger yn Noard-Itaalje, ûnder befel fan Jean Victor Marie Moreau, him te help kaam, waard MacDonald op-en-út ferslein en moast er him út 'e fuotten meitsje nei Genua.
Neitiid waard er beneamd ta gûverneur fan Versailles, dêr't er net dielnaam oan, mar him wol dellei by de steatsgreep fan 18 Brumaire, dy't Napoleon yn Frankryk oan 'e macht brocht. Yn 1800 krige MacDonald it befel taparte oer it Frânske leger yn 'e Helvetyske Republyk (Switserlân), in wichtige post, om't it doe oan him tafoel om it kontakt tusken de Frânske legers yn súdlik Dútslân en Noard-Itaalje te ûnderhâlden. Yn 'e winter fan 1800 op 1801 krige er oarders om oer de Splügenpas te marsjearjen oan it haad fan it saneamde Frânske Leger fan Graubünden, wat yn 'e omstannichheden fan dy jiertiid in hiele toer wie. Doe't MacDonald yn 1802 weromkearde yn Parys, waard er daliks wer útstjoerd, diskear as Frânsk ambassadeur yn Denemark.
Under Napoleon
Nei syn thúskomst út Denemark, yn 1805, die bliken dat MacDonald ûnbewust de ôfkear fan Napoleon oproppen hie, om't dy him assosjearre mei syn fijân Moreau. Sadwaande waard MacDonald doe net mei de measte oare generaals fan syn kaliber ta maarskalk beneamd. Hy bleau fierhinne amtleas oant 1809, doe't Napoleon him oanstelde as militêr adviseur fan syn styfsoan prins Eugène de Beauharnais, de ûnderkening fan it Napoleontyske Keninkryk Itaalje. Datselde jiers joech MacDonald lieding oan it Frânske leger fan Itaalje by Napoleon syn fjildtocht fan dat jier tsjin Eastenryk. Dêrby late er yn 'e Slach by Wagram de oanfal dy't de Eastenrykske midden briek en dêr't de oerwinning mei behelle waard. Sadwaande befoardere Napoleon him op it slachfjild ta maarskalk en ferhefte er him koarte tiid letter yn 'e adelstân as hartoch fan Taranto (yn súdlik Itaalje).
Yn 1810 tsjinne MacDonald ûnder de Spaanske Unôfhinklikheidsoarloch op it Ibearysk Skiereilân tsjin 'e Britske troepen fan 'e hartoch fan Wellington. Yn 1812 hied er it befel oer lofter- of noardlike flank fan 'e Grande Armée, ûnder Napoleon syn fatale ynfaazje fan Ruslân. Dêrby wie it MacDonald syn taak om it Baltikum te besetten en sa te bewissigjen dat de Frânske befoarriedingslinen net út it noarden wei trochsnien wurde koene. Nei't er yn 1813 dielnommen hie oan 'e fjildslaggen by Lützen en Bautzen, krige MacDonald befel en fal Sileezje binnen. Dêr waard er lykwols yn 'e Slach by Katzbach mei swiere ferliezen ferslein troch it Prusyske leger ûnder Gebhard von Blücher.
Under de ferdigeningskampanje fan 1814 ûnderskate MacDonald himsels op 'e nij. Doe't de totale Frânske nederlaach net mear tsjin te kearen foel, wie MacDonald ien fan 'e maarskalken dy't troch Napoleon nei Parys stjoerd waarden mei syn akte fan troansôfstân, doe't er as lêste wanhoopsmaatregel besocht om syn soan, Napoleon II, troch syn fijannen foar him yn 't plak as keizer erkend te krijen. Tsjin dy tiid, doe't alle rotten it sinkende skip ferlieten, bleau MacDonald syn keizer trou. Dêrop krige er fan Napoleon opdracht om him by it nije rezjym (fan 'e restaurearre Boerbon-keningen) te jaan. As blyk fan wurdearring foar syn trou lange de keizer him it swurd fan Moerad Bey, de Mammelûkske ûnderkening fan Egypte oer, dat Napoleon yn 1798 by syn fjildtocht nei de Piramiden wûn hie. Der giet lykwols in ferhaal dat Napoleon ienris sei, en mar heal foar de grap, dat er "nea in MacDonald fertrouwe soe as der doedelsekken te hearren wiene."
Under de Boerbons
Nei de Restauraasje waard MacDonald ûnder it nije rezjym fan it Hûs fan Boerbon ta Frânsk ealman ferheft en waard er beneamd ta ridder-grutkrús yn 'e Keninklike Oarder fan Sint-Loadewyk. Wylst in protte oare eardere napoleontyske ofsieren yn 1815, ûnder de Hûndert Dagen (doe't Napoleon út syn ballingsoard Elba ûntsnapte en weromkearde nei Frankryk), wer oerrûnen nei harren eardere keizer, hold MacDonald him oan 'e eed fan trou dy't er oan 'e nije kening Loadewyk XVIII sward hie.
Fan 1815 oant 1831 wie MacDonald kânselier fan it Légion d'Honneur, en yn 1816 waard er beneamd ta kommandant fan 'e keninklike liifgarde. Fan 1814 ôf hied er as ealman in sit yn it Frânske Hegerhûs, dêr't er him neffens syn stimgedrach konsekwint in moderate liberaal toande. Doe't MacDonald yn 1830 ôfswaaide út it Frânske leger hied er ûnder seis ferskillende Frânske rezjyms tsjinne.
Priveelibben
MacDonald troude trije kear. Yn 1791 waard er man-en-wiif mei Marie-Constance Soral de Montloisir († 1797), mei wa't er twa dochters krige: Anne-Charlotte (1792-1870) en Adèle-Elisabeth (1794-1822). Yn 1802 wertroude er nei syn weromkear út Switserlân mei Félicité-Françoise de Montholon († 1804), de widdo fan 'e Frânske generaal Bathélemy Catherine Joubert, mei wa't er noch in dochter krige, Alexandrine-Aimée (1803-1869). Yn 1821 troude MacDonald, ta einbeslút, foar de trêde kear, mei Ernestine-Thérèse de Bourgoing (1789-1825), mei wa't er in soan krige, Louis-Marie MacDonald (1824-1881).
Ferstjerren
Nei't er yn 1830 mei 65 jier mei pinsjoen gien wie, loek MacDonald him werom yn syn lânhûs Courcelles-le-Roi, te Beaulieu-sur-Loire yn it departemint Seine-et-Oise, dêr't er op 7 novimber 1840, tsien dagen foar syn 75ste jierdei, kaam te ferstjerren. MacDonald syn autobiografy waard lang postúm publisearre, yn 1892, en wurdt omskreaun as "koart en missend yn lykwicht". Yn 2007 waard fierders it deiboek útjûn dat er byhold ûnder in reis troch de Skotske Heechlannen en de Hebriden, it lân fan syn foarâlden, dat er yn 1825 besocht. Op 30 april 2010 waard op it eilân Súd-Uist, it berteplak fan syn heit, in plakette ûntbleate ta oantins oan dizze MacDonald-telch om utens.
Islands in the Stream (liet)
It liet wie skreaun troch de Australyske bruorren Barry, Robin en Maurice Gibb, dy't mei-inoar better bekend wiene as de Bee Gees. It wie oarspronklik bedoeld as R&B-liet foar Marvin Gaye, en waard foar Rogers en Parton troch de bruorren Gibb oanpast ta in country-rock-styl. Islands in the Stream waard in grutte hit, dy't it earste plak yn 'e hitlisten berikte yn 'e Feriene Steaten en trije oare lannen. It ûntjoech him yn trije lannen ta in platina plaat, en waard yn 2005 útroppen ta 'favorite countryduët aller tiden'.
Resultaat
Yn 'e Feriene Steaten ferkrong Islands in the Stream Bonnie Tyler har Total Eclipse of the Heart fan it earste plak fan 'e Billboard Hot 100-hitlist, en behelle it ek it earste plak yn 'e countryhitlist Hot Country Singles. Yn desimber 1983 waard it troch de Recording Industry Association of America (RIAA) ta platina plaat sertifisearre, om't der doe al mear as twa miljoen eksimplaren fan ferkocht wiene. Nei't it liet beskikber kommen wie as digitale download, waarden der oant jannewaris 2019 yn 'e Feriene Steaten nochris 834.000 eksimplaren fan ferkocht.
Ek yn Austraalje, dêr't it ien fan 'e bêst ferkeapjende singles fan 1984 wie, yn Eastenryk en yn Kanada stie Islands in the Stream op it earste plak yn 'e hitlisten. Yn Ierlân, Nij-Seelân en Noarwegen wie it nûmer 2, en yn Sweden stie it op plak 3. Yn 'e Nederlânske Top 40 bleau it liet stykjen op it fjirde plak, krekt as yn Súd-Afrika. Yn it Feriene Keninkryk kaam it net fierder as plak 7, mar anno 2017 wiene der yn dat lân mear as 287.000 digitale downloads fan ferkocht en wie it der 4,8 miljoen kear streamd.
Behalven yn 'e Feriene Steaten waard Islands in the Stream ek yn Kanada en it Feriene Keninkryk in platina plaat. It liet wûn in ACM Award foar single fan it jier en in ASAP Award foar favorite single. Yn 2005 waard it by de CMT Music Awards útornearre ta it favorite countryduët aller tiden.