cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sint-Nikolaasbasilyk (Amsterdam)
Beskriuwing tsjerke
De Nikolaastsjerke krige yn 2012 nei it ôfsluten fan in tiid fan efterstallich ûnderhâld in nij alter fan Belgyske natoerstien neffens in ûntwerp fan Jan-Willem Oldeneel út Laren. It hat in brûnzen foet wêryn't it Mirakel fan Amsterdam ferwurke is. Yn de alterplaat is in glêzen bol mei dêryn de reliken fan de martlers fan Gorkum. Oldeneel fersoarge ek de ûntwerpen foar de kandlers en de twa ambo's.
Oargel
De tsjerke hat ni oargel fan de oargelbouwer Wilhelm Sauer út Frankfurt oan de Oder. It oargel waard yn 1889 foar de doe nije tsjerke boud. Verschueren út Heythuysen restaurearre it oargel yn 2001.
Onegamar
De Onegamar (Russysk: Онежское Озеро, Onežskoje Ozjero, útspr.: [ɐ'nʲeʂskəjə 'ozʲɪrə]; Finsk: Äänisjärvi; Karelysk: Oniegu-järve; Wepsysk: Änižjärv), is in grut binnenwetter dat yn it noardwesten fan it Jeropeeske diel fan Ruslân leit, likernôch healwei tusken de eastpunt fan 'e Finske Golf en de súdpunt fan 'e Wite See. Mei in oerflak fan 9.700 km² is it de op ien nei grutste mar fan Jeropa (nei de Ladogamar) It djiptegemiddelde is 30 m, mei in djipste punt op 127 m ûnder it wetteroerflak. Op it breedste punt mjit de Onegamar 91½ km (fan west nei east), en op it langste punt 245 km (fan noard nei súd).
Geografy
De Onegamar wurdt oan 'e noardkant omsletten troch de autonome republyk Kareelje en oan 'e súdkant troch de provinsjes Leningrad en Vologda. Yn it noardwesten leit de stêd Petrozavodsk, de haadstêd fan Kareelje, oan 'e kust. Oan 'e noardkant hat de mar ferskate lange earms dy't djip yn it omlizzende lân trochkringe. Oan 'e westkant skiedt in brede lâningte de Onegamar fan in oar grut binnenwetter, de Ladogamar.
Yn 'e Onegamar lizze likernôch 1.650 foar it meastepart lytse eilantsjes, dy't konsintrearre binne yn it noardlike diel. Fierwei it grutste is it eilân Grut Klimenetski, mei 147 km², dat yn it middennoarden fan 'e mar leit. It dêr deun tsjinoan leine eilantsje Kizji is beboud mei in histoarysk kompleks fan 89 houtene otterdokse tsjerken en oare religieuze gebouwen datearjend út 'e fyftjinde oant de tweintichste iuw, dy't op 'e Wrâlderfgoedlist fan 'e UNESCO steane.
De Onegamar wurdt fet troch mar leafst 58 ûnderskate rivieren en rivierkes, en wetteret ôf fia de rivier de Svir, yn 'e rjochting fan 'e Ladogamar. Dêrwei giet it wetter fierder troch de rivier de Njeva, dy't te Sint-Petersburch útmûnet yn 'e Finske Golf. De Onegamar is befarber, en makket ûnderdiel út fan it Wite-Seekanaal, dat de Eastsee ferbynt mei de Wite See, dy't ûnderdiel útmakket fan 'e Noardlike Iissee. It Onegakanaal, dat yn twa fazen yn 1818-1820 en 1845-1852 súdlik fan 'e mar oanlein is, ferbynt de rivieren de Svir en de Vytegra sûnder dat binnenfeartskippen wat feitliks in lytse binnensee is, hoege oer te stekken. Fral by stoarmeftich waar skeelde dat yn it ferline in slok op in boarrel.
Noardalbingje
Noardalbingje (Dútsk: Nordalbingien) wie yn fan de fjouwer distrikten fan it midsiuwske Stamhartochdom Saksen. De oare distrikten wiene Westfalen, Engern en Eastfalen. De namme Noardalbingje komt fan de Latynske namme fan de rivier de Elbe, Alba en it gebiet lei benoarden de Elbe. It omfiemet sa likernôch it hjoeddeiske Holstein en Hamburch yn it noarden fan Dútslân. It gebiet wie it oarspronklike stamgebiet fan de Saksen.
Geografy
Neffens de Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum út 1076 dat skreaun wie troch Adam fan Bremen bestie Noardalbingje út trije goaen neffens stamgebieten: De Noardalbingyske stammen wiene yn alliânsje mei de Saksyske stammen fan it Hodelerlân (Haduloha), besuden de Elbe. Yn it easten foarme de Limes Saxoniae in natuerlike grins tusken de Elbe en de Fjord fan Kiel mei it gebiet Wagrien, dat bewenne wie troch de Slavyske Abodriten.
Skiednis
Yn 772 sette Karel de Grutte, kening fan de Franken, út ein mei de Saksekriich om de Saksen te ûnderwerpen. Neffens de Keninklike Frankyske Annalen wegere de Saksyske lieder Widukind te ferskinen op de Ryksdei yn Paderborn yn 777 en luts him werom nei Noardalbingje of faaks noch fierder nei Denemark. Sels nei de oerjefte en it dopen fan Widukind yn 785, bleaune de Noardalbingyske stammen harren fersetten tsjin de besetters. Yn 798 waarden hja einlings ferslein yn de Slach by Bornhöved troch de Franken mei help fan de Abodriten. De Saksen ferlearen 4000 minsken en 10.000 Saksyske famyljes waarden ferfierd nei oare parten fan it Karolingyske Ryk. It gebiet benoarden de Elbe waard ynearsten oan de Abodriten jûn, wylst it Hodelerlân ûnder streekrjocht bestjoer kaam. Noardalbingje waard lykwols al fluch oanfallen troch de Denen, mar Karel de Grutte syn soan Karel de Jongere ferdreau de Denen werom oan de oare kant fan de Eider. It oare jier hie de keizer de boarch Esesfeld by Itzehoe bouwe litten en it gânse gebiet waard yn it Frankyske Ryk ynlive. Om oare Deenske oanfallen tefoaren te kommen stiften de Franken de Deenske Mark tusken de Eider en de benoarden fersterke grins Danevirke. De Deenske kening Hemming sleat yn 811 it Ferdrach fan Heiligen mei Karel de Grutte, dat de Eider as grins tusken Denemark en Frânsje bepaalde. Der bleaune lykwols rebúljes fan beide kanten oant de Saksyske hartoch Hindrik de Fûgelder, dy't ek kening fan East-Frânsje wie, de Denen yn 934 by Hedeby fersloech. Nei de dea fan Karel de Grutte yn 814 mochten de Noardalbingyske Saksen harren lân wer werom hawwe, dy't hja earder oan de Abodriten ôfstean hawwe moatten. De keizer wie faaks fan doel en stiftsje in bisdom yn Noardalbingje ûnder lieding fan preester Heridag. It plan wie skrast doe't Heridag ferstoar en it gebiet kaam ûnder it aartsbisdom Bremen en Verden yn de tiid fan keizer Loadewyk de Fromme. Yn 831 waard Ansgar biskop fan Hamburch.
Edsger Wybe Dijkstra
Edsger Wybe Dijkstra (Rotterdam, 11 maaie 1930 – Nuenen, 6 augustus 2002) wie in Nederlânsk wiskundige en ynformatikus. Syn wurk wie fan grut belang foar de ûntwikkeling fan de ynformatica, mei namme op it mêd fan strukturearre programmearjen. Yn 1972 waard hy ûnderskieden mei de A.M. Turing Award dy't beskôge wurdt as de meast prestyzjeuze ûnderskieding op it mêd fan kompjûterwittenskip.
Biografy
Hy is soan fan Douwe Wybe Dijkstra, gemikus, en Brechtje Cornelia Kruyper, wiskundige. Hy wie troud yn 1957 mei Maria C. Debets. Dijkstra studearre oan de Universiteit fan Leien, dêr’t er yn 1951 syn kandidaats helle yn wiskunde en natuerkunde, en yn 1956 ôfstudearre yn de teoretyske natuerkunde. Beslissend foar syn wurkpaad wie de gelegenheid dy’t hy yn 1951 as wis- en natuerkundestudint yn Leiden krige om yn Cambridge in simmerkursus yn it programmearjen fan in elektronyske rekkenmasine te folgjen. Dosint Maurice Wilkes joech him in pûnsbantsje mei, mei boadskip foar Aad van Wijngaarden, sjef fan de Rekkenôfdieling fan it Mathematysk Sintrum yn Amsterdam. Dy joech Dijkstra direkt in baan as programmeur foar de ARRA (Automatische Relays Rekenmachine Amsterdam), de ARRA wie de rekkenautomaat dy’t doe yn oanbou wie. Sa waard Dijkstra yn ‘e foarjiersmoanne fan 1952 de earste Nederlanner mei it berop programmeur. Fan 1952 oant 1962 wurke Dijkstra bij it Matematysk Sintrum yn Amsterdam as wittenskiplik programmeur, dêr’t er oannommen wie om de ARRA I te programmearjen. Letter ûntwikkele hy ek de programmatuer foar de ARMAC. Yn syn tiid by it CWI wurke hy ûnder oaren oan in kompiler foar de programmeartaal Algol-60. By dit wurk krige hy syn burd: hy en syn meiwurker Jaap Zonneveld hiene ôfsprutsen harren net te skearen oan’t it wurk klear wie. Fierder ûntwikkele hy hjir yn 1959 syn wrâldferneamde koartstepaadalgoritme – ek bekind as Dijkstra's algoritme. Vanwege de grutte yndruk dy’t hy as wittenskiplik programmeur makke, waard Dijkstra yn 1962 beneamd as heechlearer oan de Technyske Universiteit Eindhoven, wêr't er oan’t 1984 wurkjen bleau. Yn dy tiid gie syn oandacht út nei de keunst en wittenskip fan de ûntwikkeling fan it komputerprogramma op matematyske grûnslach (wat nammers ek de titel wie fan ien fan de fakken dy’t hy dosearre). Yn 1972 krige hy de Turing Award foar syn bydragen oan de ynformatika yn de jierren 1950. Fanôf 1982 wie hy ek ferbûn oan de Burroughs Corporation. Yn 1984 ferruile Dijkstra Eindhoven foar de Universiteit fan Teksas yn Austin yn de Feriene Steaten. Dêr ferfette hy syn wurk, faaks noch yn gearwurking mei syn âld-kollegas en studinten út Nederlân. Dijkstra bleau dêr wurkjen oant syn emeritaat yn 1999. Likegoed as yn syn wurksumme libben yn de Feriene Steaten as nei syn emeritaat makke Dijkstra tegearre mei syn wiif lange reizen troch de steats- en nasjonale parken fan dat lân. Hjirfoar brûkten hja harren Folksweinbuske, dy’t hja grytsich de "Touring Machine" (wurdboarterij op Turing Machine) neamden.
Dijkstra fertige op 72-jierige âldens yn Nuenen oan termkanker.
Katharinenkirche (Oppenheim)
De Katarinatsjerke (Dútsk: Katharinenkirche) is in protestantsk tsjerkegebou yn de Dútske stêd Oppenheim (Rynlân-Palts). De tsjerke is ien fan de moaiste goatyske tsjerken oan de Ryn tusken Keulen en Straasburch.
Skiednis
Nei alle gedachten waard mei de bou fan de tsjerke útein set nei't Oppenheim yn 1225 in frije ryksstêd woarn wie. Yn de fan reade sânstien boude tsjerke komme let-romaanske en goatyske styleleminten byinoar.
Edsger Wybe Dijkstra
Aforismen
Neist syn wittenskiplik wurk wie Dijkstra ferneamd om syn húsrieme (en somtiden snauske) kommentaren op de praktyk fan syn fakgebiet, lyk as:
Katharinenkirche (Oppenheim)
Skiednis
Likernôch om 1258 hinne waard it wurk oan de earste romaanske boufase ôfsletten. Fan de earste bou bleaune de twa letromaanske westlike tuorren bewarre. Al yn de tiid fan kening Richard fan Cornwall waard de earste stien lein foar de hjoeddeiske goatyske tsjerke. Fanôf 1291 ûnstiene ûnder ynfloed fan de Straasburger munstertsjerke de eastlik dielen fan de tsjerke mei it koer, de kapellen en it dwersskip mei de fieringstoer.
Edsger Wybe Dijkstra
Dijkstra as dosint
Dijkstra stie bekend as een karismatysk ûnderwizer. Syn skreaune wurk is goed lêsber. De foarbylden dy’t hy brûkte binne fakentiden tige oansprekkend en byldzjend. It probleem fan gearwurkjende prosessen yllustrearre hy bygelyks oan de hân fan in kapsalon.
Katharinenkirche (Oppenheim)
Skiednis
Der binne ferskate mienings oer de bougronology fan it skip. Neffens Bernhard Schütz waard fanôf 1305 de noardlike kant troch in Keulse boumaster boud en fanôf 1317 (neffens it ynskrift oan de steunbear) waard mei de súdlike gevel fan it skip yn rikere, ek Keulse foarmen, begûn. Oant 1340 soe dan de oanbou fan it noardlike sydskip plakfûn ha. Neffens jongere gedachten heart de bou fan it noardlike sydskip lykwols noch by de earste boufase fan it skip, dat dúdlik in Straasburgersk stimpel draacht.
Edsger Wybe Dijkstra
De kapsalon
De kapsalon bestiet út in wachtkeamer en in salon. As der gjin klanten binne jout de kapper him del. De gedrachsregels fan de kapper besteane út it neifolgjende:
Katharinenkirche (Oppenheim)
Skiednis
Mei de bou fan de sierlike súdlike muorre fanôf 1317 is dan de ynfloed fan de Freiburger munster te bespeuren en pas mei de bou fan de ljochtbeuk komt de Keulse ynfloed op de foargrûn. Mei in ynskrift yn de foarm fan in rûne bôle rjochts njonken de lytse yngongspoarte fan de tsjerke waard it boubegjin fan it skip fêstlein. De stien wurd Hungerbrotstein neamd, in namme dy't ferwiist nei de yn dy tiden hege priis fan de bôle.
Likernôch om 1400 hinne waard útein set mei de nijbou fan in letgoatysk westlik koer. De wijing fan it westlike koer fûn yn 1439 plak. It rike, yn de jierren 1934-1937 rekonstuearre, ferwulft waard letter ynbrocht. De midsiuwske boutekenings fan de oarspronklike foarmen fan de gewelven binne bewarre bleaun.
Edsger Wybe Dijkstra
De kapsalon
En de gedrachsregels foar de klanten:
Katharinenkirche (Oppenheim)
Mainzer parochytsjerke
De Katarinatsjerke waard boud yn de Neustadt, in gebiet dat ûnder de jurisdiksje fan it aartsbisdom Mainz foel. De tsjerke waard lykwols bestjinne fanút de yn 1837 ôfbrutsen Sebastianskirche, it âldste Oppenheimer tsjerkegebou dat by it bisdom Worms hearde. De aartsbiskop fan Mainz easke dan ek de patronaatsrjochten op fan de nije Katarinatsjerke. De roomsk-dútske kening Richard fan Cornwall keas de kant fan de Mainzer aartsbiskop en skiede beide tsjerke fan inoar troch de grins fan de bisdommen Worms en Mainz dwers troch de stêd te lûken.
Fiedere skiednis
'' Yn 1556 waard de reformaasje yn de tsjerke trochfierd. Fanôf dat jier wie de tsjerke in lutherske tsjerke. Tsien jier letter waard de tsjerke de kalvinistyske tsjerke fan Oppenheim. Nei de Frede fan Westfaalske Frede fan 1648 waard de tsjerke oan de kalvinisten tawiisd wylst de lutheranen de Sebastiaanstsjerke krigen. Frânske troepen fernielden op 31 maaie 1689 yn de Njoggenjierrige Oarloch in grut part fan de tsjerke. Letter stoarten ek de gewelven yn de tsjerke yn. Fanôf 1697 fûn de weropbou plak, mar it westlike koer bleau noch lang in boufal. Doe't de lutheranen en de kalvinisten yn 1822 tegearre in uny foarmen naam de unifisearre protestantske gemeente it gebou yn gebrûk. De troch de lutheranen brûkte Sebastiaanstsjerke kaam leech te stean en waard yn de jierren 1836-1837 ôfbrutsen.
Weropbou
It wie in drege saak foar de befolking om de tsjerke nei de fernielings yn it ein fan de 17e iuw wer op te bouwen. Der waard renovearre en besocht om de noch besteande bou te bewarjen. U.o. krige de toer in barokke ôfsluting. In earste grutte renovaasje fûn tusken 1834 en 1945 ûnder lieding fan Ignaz Opfermann plak. Yn 1873 waard der op oantrunen fan in notaris in bouferiening oprjochte om in restauraasje ta te rieden. It slagge de befolking om it nedige bedrach dêrfoar op it kleed te lizzen en yn 1889 wie de tsjerke klear. De rekonstruksje fan de ferwulven waard pas yn 1937 foltôge. Yn 1959 waard op 'e nij in grutte renovaasje taret. Yn 1965 is wurke oan de noardlike gevel fan de tsjerke en de galerij fan de fieringstoer. Doe't yn de jierren 1950 in byld fan de holle fan in frontaal yn de ljochtbeuk fernijd wurde moast, krige it nije byld it gesicht fan de doedestiidske bûnspresidint Theodor Heuss (1884-1963).
Edsger Wybe Dijkstra
De wolf, it skiep en de koal
In oar foarbyld wie it fraachstik fan "De wolf, it skiep en de koal", oan de hân wêrfan't hy yllustrearre hoe’t behâld fan symmetry yn in ûntwerp it ophelderjen fan fraachstikken ienfâldiger makket. It fraachstik fan de wolf, it skiep en de koal is in bekende opjêfte foar bêrn: in harder hat in wolf, in skiep en in koal. Hy komt by in rivier mei in boat wêrmei hy himsels en ien oar ding oersette kin. Hoe komt hy no mei alles oan de oare kant sûnder dat de boel opfretten wurdt? Foar de útkomst is útgongspunt dat it fraachstik symmetrysk is; de wolf it skiep en de koal binnen eins deselde dingen. De wolf en de koal meie net allinnich by it skiep bliuwe. Wy neame it skiep S, de harder H en de wolf en de koal beide A. Der meie gjin stappen tebek nommen wurde by it oerfarren, dan is it fraachstik opheldere en is der noch mar ien útkomst. Beskreaun as in list fan opienfolgjende situaasjes op de lofter en rjochter kant, wêrby A(2) stiet foar "twa A eleminten":
Katharinenkirche (Oppenheim)
Roas fan Oppenheim
De Katarinatsjerke is benammen ferneamd fanwegen de finsters. De wichtichste binne de twa finsters yn de súdlike muorre: it Lilienfenster (Leeljefinster), dat yn 1937 op 'e nij set is, en de saneamde Oppenheimer Rose (Oppenheimer Roas), wêrfan't it glês noch gruttendiels orizjineel is en út de jierren 1332-1333 datearret. Sintraal yn it finster wurdt de ryksearn yn it Oppenheimer wapen útbylde. Yn in sirkel om it stedswapen binne de wapens fan de Oppenheimer riedshearen fan dy tiid sjen ynbrocht.
Grêfmonuminten
Oarspronklik telde de tsjerke mear as 100 grêfmonuminten. In soad dêrfan gyngen by de ferwoastging fan de stêd yn 1689 ferlern. Under de bewarre monuminten binne fanwegen de keunstsinnige kwaliteit dy fan de Dalbergers it neamen wurdich, in skaai dat, lykas oare adelsgeslachten, as lienslju fan de karfoarst fan de Palts nei Oppenheim kamen.
Michaelkapel
Noardlik fan de tsjerke stiet de Michaelkapel. De kelder ûnder de kapel tsjinne fan 1400 oant 1750 as skrinkelhûs of ossuarium. Yn dat tiidrek waarden dêr de oerbliuwsels fan hast 20.000 minsken opslein. It skrinkelhûs is net tagonklik, mar troch in izeren hek wol yn te sjen.
Palaeolama
Soarten en fynplakken
Palaeolama libbe yn it Pleistoseen, fan 1,8 miljoen oant 11.000 jier lyn, yn sawol Noard- as Súd-Amearika. Der is ien soarte út dit skaai bekend, Palaeolama mirifica, de "stevichpoatige lama", beskreaun troch George Gaylord Simpson yn 1931. Dêrfan binne yn 'e Feriene Steaten fossilen fûn yn Kalifornje en de súdeastlike steaten, mei de heechste konsintraasje yn Floarida, yn 't bysûnder yn 'e countys Alachua, Brevard, Citrus, Hillsborough, Levy, Manatee, Orange, Polk en Sumter. Yn Midden-Amearika binne fossilen fan Palaeolama mirifica fûn yn Meksiko en El Salvador, en yn Súd-Amearika yn Argentynje, Bolivia, Brazylje, Ekwador, Fenezuëla, Oerûguay, Paraguay, Perû en Sily.
Lichemsgewicht
De Amerikaanske paleöntologen Legendre en Roth hawwe yn 1988 fan fjouwer fossilen fan Palaeolama mirifica it gewicht berekkene dat it bist by libben hawwe moatten hat. Hja kamen út op 'e folgjende resultaten:
Nij-Ingelân
Nij-Ingelân (Ingelsk: New England) is in regio yn it uterste noardeasten fan 'e legere 48 steaten fan 'e Feriene Steaten, dy't foarme wurdt troch seis Amerikaanske steaten: Fermont, Konettikut, Maine, Massachusetts, Nij-Hampshire en Rhode Island. De krite wurdt yn it noarden begrinzge troch de Kanadeeske provinsje Kebek; yn it easten troch de Kanadeeske provinsje Nij-Breunswyk en troch de Atlantyske Oseaan; yn it suden troch de See-ingte fan Long Island, in see-earm fan 'e Atlantyske Oseaan; en yn it westen troch de Amerikaanske steat New York.
It gebiet omfettet it grutste part fan 'e ierste Ingelske delsettings yn Noard-Amearika, en is it meast op Jeropa lykjende diel fan 'e Feriene Steaten, sawol kwa romtlike oardering en arsjitektuer as wat de mentaliteit fan 'e ynwenners oangiet. Hoewol't de namme Nij-Ingelân gjin offisjele geografyske oantsjutting is, wurdt de term noch altiten rûnom brûkt om 'e mienskiplike kultuer, sosjology, ekonomy, etnysk erfskip, geografy en floara en fauna fan 'e seis steaten oan te jaan, of gewoan as in ôfkoarting sadat men al dy relatyf lytse steatsjes net hoecht op te neamen.
Skiednis
De ierste kolonisaasje fan it gebiet fûn plak yn 1620, doe't oan 'e kust de Plymouth-koloanje stifte waard. Tsien jier letter sette in groep puriteinen him nei wenjen yn Boston, dêr't se Massachusetts stiften. Yn 1633 fûn de earste kolonisaasje fan Konettikut plak, en yn 1636 dy fan Rhode Island. Fermont, Nij-Hampshire en Maine hearden earst lange tiid ta Massachusetts, en makken har dêr pas letter fan los, mei Maine as lêste, yn 1820. Oardel iuw lang spilen de Nijingelânske kolonisten in wichtige rol yn 'e oanhâldende oarloggen fan 'e Britten tsjin 'e Frânsen en harren Yndiaanske bûnsgenoaten, om 'e hegemony yn Noard-Amearika, oant de Frânsen yn 1863 definityf frijwol al harren koloniale besittings dêre opjaan moasten.
Koarte tiid letter ûntstie der yn 'e Nijingelânske koloanjes ferset tsjin it besykjen fan it Britske parlemint om nije belestings op te lizzen sûnder dat de fertsjintwurdigers fan 'e kolonisten dêr yn kend wiene. De Boston Tea Party wie in protest wêrby't kolonisten ferklaaid as Yndianen de ladingen tee fan ferskate Britske skippen yn 'e haven fan Boston oerboard smieten. Dêrop reägearre it Britske regear mei in rige strafmaatregels, wêrûnder it ferstellen fan it selsbestjoer fan 'e Nijingelânske koloanjes, dy't de kolonisten de "Net te Fernearen Wetten" (Intolerable Acts) neamden. Uteinlik late it konflikt yn 1775 ta in iepen oarloch, wêrby't yn 1776 de Britske autoriteiten út 'e koloanjes ferdreaun waarden en de ûnôfhinklikheid útroppen waard. Dat wie it oanbegjin fan 'e Feriene Steaten, dy't yn 1783 troch Grut-Brittanje as selsstannich lân erkend waarden.
Kultuer
Neitiid fûnen guon fan 'e earste en wichtichste bewegings fan 'e Amerikaanske literatuer, filosofy en keunst harren oarsprong yn Nij-Ingelân. De beide wichtichste en meast prestizjeuze universiteiten fan 'e Feriene Steaten binne fêstige yn Nij-Ingelân (de Universiteit fan Harvard, te Cambridge, yn Massachusetts, en de Universiteit fan Yale, te New Haven, yn Konettikut). De regio wie de earste yn 'e Feriene Steaten dy't omfoarme waard troch de Yndustriële Revolúsje. Tsjintwurdich is it in sintrum fan kultuer, ûnderwiis, technology, genêskunde en it bank- en fersekeringswêzen, mei de stêd Boston as wichtichste agglomeraasje. Sûnt 1970 is Nij-Ingelân yn polityk opsjoch in bolwurk wurden fan 'e Demokratyske Partij en fan ûnôfhinklike kandidaten; de Republikeinen krije der mar selden mear foet oan 'e grûn.
Demografy
De seis steaten fan Nij-Ingelân hawwe mei-inoar (neffens in offisjele skatting út 2013) in befolking fan likernôch 14.620.000 minsken op in mienskiplik oerflak fan 186.459 km², wat in befolkingstichtens fan 78,4 minsken de km² opsmyt. De befolking is fierhinne fan Noardjeropeesk komôf, mei in oansjenlik groep dy't Súdjeropeeske foarâlden hat. Neffens sifers út 2006-2008 binne de tolve grutste etnyske groepen: de Ieren (20,5%), Frânsen en Frânsk-Kanadezen (10,3%), Italjanen (13,7%), Ingelsen (13,0%), Dútsers (8,2%), Latino's (7,9%), Poalen (5,5%), Afro-Amerikanen (5,3%), Portegezen (3,4%), Skotten (3,0%), Ulstersen of Noardierske protestanten (2,0%) en Russen (1,7%). De Frânsen en Frânsk-Kanadezen binne benammen sterk fertsjintwurdige yn it noarden fan Maine, Nij-Hampshire en Fermont; yn noardlik Maine libbet in tradisjonele Frânsktalige minderheid dy't in beskate erkenning fan 'e steatsoerheid genietet. De Portegezen binne fral konsintrearre yn Rhode Island, wylst Boston en omkriten fan âlds in Iersk bolwurk wiene en de Italjanen benammen yn westlik Konettikut libje. De oarspronklike, lânseigen bewenners, de Yndianen, meitsje tsjintwurdich noch mar in te ferwaarleazgjen persintaazje fan 'e Nijingelânske befolking út.
Baywatch: White Thunder at Glacier Bay
Baywatch: White Thunder at Glacier Bay is in yn Alaska opnommen Amerikaanske tillefyzjefilm út 1998, dy't diel útmakket fan 'e aksjedramasearje Baywatch. De film waard regissearre troch Douglas Schwartz en de haadrollen waarden spile troch David Hasselhoff, Gena Lee Nolin, Carmen Electra en Donna D'Errico. Letter yn 1998 waard Baywatch: White Thunder at Glacier Bay ek útstjoerd as ûnderdiel fan it achtste seizoen fan Baywatch.
Plot
De Kalifornyske strânwachten Mitch en Cody en Mitch syn soan Hobie winne in fergese cruise nei it kâlde Alaska, dêr't se tafallich strânwachten Neely, Lani en Donna tsjin it liif rinne, dy't dêr binne foar in fotoshoot. Hobie bringt de oaren sûnder euvelmoed yn 'e kunde mei in Claire Hodges, dy't eins Leslie Stryker hjit. Hja is in profesjonele juwieledievegge en oplichtster, dy't har by it selskip oanslút om't se in ûnopfallende manear siket om nei Alaska te ûntsnappen. Se wurdt nammentlik efterfolge troch de ûnmeilydsume hiermoardner Gavin. As se troch tadwaan fan Leslie en Gavin de dea yn 'e eagen sjoen hawwe, beseffe Mitch en Neely dat se faninoar hâlde.
Produksje
Baywatch: White Thunder at Glacier Bay waard regissearre troch Douglas Schwartz nei in senario fan David Braff en Jerome Michael op basis fan in ferhaal betocht troch Deborah Schwartz. Produsinten wiene Kevin L. Beggs, Francis J. Conway, Cathy Dwyer, Craig T. Kwasizur, James Pergola en Deborah Schwartz foar The Baywatch Company, Tower 12 Productions en Tower 18 Productions. As útfierend produsinten wiene Michael Berk, Douglas Schwartz, Gregory J. Bonann en David Hasselhoff by de film belutsen. James Pergola die de kamerarezjy, en John D'Andrea en Cory Lerios fersoargjen de soundtrack.
Baywatch: White Thunder at Glacier Bay waard op 24 febrewaris 1998 yn 'e Feriene Steaten direkt-op-fideo útbrocht as in langspylfilm mei in spyldoer fan 107 minuten. Op 'e Amerikaanske tillefyzje waard de film yn twaen snien en útstjoerd op 11 en 18 maaie 1998, as ôfleverings 21 en 22 fan seizoen 8 (1997-1998) fan 'e aksjesearje Baywatch. De folgjende tillefyzjefilm fan Baywatch wie Baywatch: Hawaiian Wedding, út 2003.
Chloe Dykstra
Chloe Dykstra (folút: Chloe Frances Dykstra; Los Angeles, 15 septimber 1988) is in Amerikaansk model en aktrise fan mingd Frysk-Iersk etnysk komôf.
Libben en karriêre
Dykstra waard yn 1988 berne yn Los Angeles, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje, as de dochter fan special effects-man en Oscar-winner John Dykstra en dy syn (lettere) frou Cass McCune, dy't ek wurksum is as special effects-technikus.
Hja berikte oarspronklik in beskate bekendheid as cosplay-model, wêrby't se harsels yn kostúms klaaide as fideospultsjepersonaazjes Lara Croft, út Tombraider; Aela the Huntress, út Skyrim; GLaDOS, út Portal en Elizabeth, út Bioshock. Dêrnjonken hat se ek ferskate oare personaazjes neibeard.
Tsjinstwurdich produsearret en presintearret Dykstra de websearje Just Cos foar it YouTube-kanaal fan 'e Nerdist Industries. Teffens spilet se as aktrise mei yn 'e science fiction-rige Heroes of Cosplay. Dêrnjonken wurket se op freelance-basis as sjoernaliste op it mêd fan fideospultsjes foar in stikmannich websiden.
Dykstra hat in relaasje hân mei ynternetstjer Neil Cicierega. Fan 2011 oant 2014 hie se in relaasje mei komyk Chris Hardwick. Dêrnei gie se om mei akteur en muzikant Sam Witwer.
Snie- en iisfinken
De snie- en iisfinken of snie- en iisgoarzen (Calcariidae) binne in famylje fan sjongfûgels yn it skift fan de moskeftigen (Passeriformes). Se binne by útstek fûgels fan it hege Noarden. Se briede yn arktyske gebieten (Skandinaavje. Noard-Sibearje, Alaska, Kanada, Grienlân) en oerwinterje yn tuskenbeiden streken: Midden-Jeropa, Midden-Aazje, Midden-Noard-Amearika. De snie- en iisfinken binne besibbe oan de finken en de goarzen. Oant likernôch 2010 waarden de sniefinken en iisfinken yndield by de goarsfûgels, maar no wurde se as in aparte famylje sjoen.
Famyljeopbou
De 2 sniefinken en 4 iisfinken binne oer trije skaaien ferdield:
St. Francis (Súd-Dakota)
St. Francis is in plak (town) yn de Amerikaanske steat Súd-Dakota, yn de Rosebud Indian Reservation, yn Todd County.
Lûhansk
Lûhansk (Russysk: Луганск, tr. Lûgansk; Oekraynsk: Луганськ, tr. Lûhansk) is in stêd oan de rivier de Lûhan yn it easten fan de Oekraïne, tichteby de grins fan Ruslân. Yn 2019 telde de stêd 403.938 ynwenners. Offisjeel heart de stêd by de Oekraïne, mar feitlik is it de haadstêd fan de Folksrepublyk Lûgansk, dy't ynternasjonaal (noch) net erkend wurdt.
Skiednis
Yn 1795 joech Katarina II tastimming oan de Brit Charles Gascoigne om in fabryk te stiftjen, wêrfan't de earste heechoven op 4 novimber 1800 yn wurking steld waard. It fabryk wie yn 1812 in wichtich produsint fan wapens en munysje foar it Russyske leger, dat it lân ferdigenje moast tsjin de troepen fan Napoleon.
Lûhansk krige yn 1882 de status fan stêd. Op 3 maaie 1896 stifte Gustav Hartmann de Russyske Masineboumaatskippij Hartmann yn Lûgansk. De stêd ûntjoech him ta in wichtich yndustrieel sintrum foar swiere masines en de bou fan lokomotiven.
Yn 2014 ûnstiene der pro-Russyske protesten. De demonstranten easken in referindum neffens it foarbyld op De Krim. Der ûntstie opskuor tusken de plysje en aktivisten nei't in pro-Russysk tintekamp op it sintrale plein fan de stêd ferwidere waard. Op 14 july 2014 waard in gefjochtsfleantúch fan de Oekraynske loftmacht by it oanfleanen op de loftbasis fan Lûhansk troch in raket delsketten.
Sûnt 2014 is stêd ûnder kontrole fan de ynternasjonaal net-erkende Folksrepublyk Lûgansk. Neffens it oekraynske regear falt de stêd ûnder it gebiet dêr't de organen fan de steat it foech net útoefenje kinne.
Demografy
Neffens de oekraynske folkstelling fan 2001 neamde 49,6% fan de befolking harren etnyske Oekraïners en 47% harren etnyske Russen. De memmetaal wie lykwols foar 85,3% Russysk, wylst 13,7% it Oekraynsk neamde as memmetaal. Fierder wiene der lytsere groepen dy't Armeensk (02,%) en Wytrussysk (0,1%) praten.
Untwikkeling befolking
Boarne:
Sport
De lokale fuotbalferiening Sorja Lûhansk wie yn 1972 kampioen fan de Sovjet-Uny. De fuotbalploech spilet op it heechste nivo mar moast fanwegen de krisis útwike nei Zaporizja.
Sigga
Sigga (wiere namme: Sigríður Beinteinsdóttir; Reykjavik, 24 july 1962) is in Iislânsk sjongster.
Libben en karriêre
Sigga waard yn 1962 yn 'e Iislânske haadstêd Reykjavik berne as Sigríður Beinteinsdóttir. Fan 'e 1980-er jierren ôf wie hja aktyf as sjongster, en yn 'e 1990-er jierren naam se fjouwer kear diel oan 'e Iislânske ynstjoering foar it Eurofyzjesongfestival.
Op it songfestival fan 1990 makke Sigga ûnderdiel út fan 'e band Stjórnin, dy't mei it nûmer Eitt Lag Enn op it fjirde plak (fan 22) einige mei in totaal fan 124 punten. Dat wie it bêste resultaat foar in Iislânske ynstjoering oant Selma Björnsdóttir yn 1999 twadde waard. In jier letter wie Sigga wer op it songfestival, as eftergrûnsjongster foar Stefán en Eyfi, dy't mei Draumur um Nínu it fyftjinde plak (fan 22) behellen mei 26 punten.
As lid fan 'e band Heart 2 Heart naam Sigga in yn 1992 jitris diel oan it songfestival. Dat jiers berikte de Iislânske ynstjoering mei in totaal fan 80 punten it sânde plak (fan 23) mei it liet Nei eða Já. Yn 1994, ta einbeslút, die Sigga foar de fjirde kear mei oan it Eurofyzjesongfestival, diskear as solo-artyst mei it liet Nætur. Dêrmei einige se op it tolfde plak (fan 25) mei in totaal fan 49 punten, wêrûnder twa kear de maksimale skoare fan tolve punten, dy't se ûntfong fan it Feriene Keninkryk en fan Portegal.
Streptomyces
Streptomycetes wurde skaaimerke troch in komplekse sekundêre stofwiksel. Se produsearje mear as twa-tredde fan de klinysk brûkbere antibiotika fan natuerlik komôf (bgl, neomycine, cypemycine, grisemycine, bottromycins en Gloaramfenikol). It no net mear algemien brûkte streptomycine ûntlient syn namme daliks oan Streptomyces. Streptomycetes binne ynfrekwinte sykteferwekkers, mar ynfeksjes by minsken, lykas mycetoma, kinne feroarsake wurde troch Streptomyces somaliensis en Streptomyces sudanensis, en yn planten troch Streptomyces caviscabies, Streptomyces acidiscabies, Streptomyces turgidiscabies en Streptomyces scabies.
Christiaan Andriessen
Christiaan Andriessen (1775 - 1846) wie in Nederlânsk tekener en skilder.
Hy wie de soan fan Jurriaen Andriessen, in bekende behangskilder, tekener en dosint oan de Stads Teekenacademie. Christiaan Andriessen woe keunstskilder wurde en stjoerde in tal skilderijen nei eksposysjes, mar der is gjin ien bewarre bleaun. Wol is syn 'deiboek' mei goed 700 tekeningen bewarre bleaun. Dat deiboek bestie út tekeningen mei in stikje tekst dêrby. At er tocht dat de tekst pikant wie, skreau er yn geheimskrift.
Streptomyces
Taksonomy
Streptomyces is it type skaai fan de famylje Streptomycetaceae en omfiemet tsjintwurdich sa’n 576 soarten dêr’t alle jierren guon bykomme. Acidophilic en acid-tolerante dy’t earst yndield wiene by dit skaai binne letter ferpleatst nei Kitasatospora (1997) en Streptacidiphilus (2003). De nomeklatuer fan soarten is meastal basearre op harren kleur fan skimmeltriedden en spoaren.
Sint-Vladimirkatedraal (Lûhansk)
De Vladimirkatedraal (Russysk: Свято-Владимирский собор; Oekraynsk: Володимирський собор) is in otterdokske katedraal yn Lûhansk yn de Oekraïne. It is it grutste tsjerkegebou yn it súdeasten fan de Oekraïne. Yn de katedraal is plak foar sa'n 3.000 parochianen. By de katedraal is it Teologyske Seminaarje fan Lûgansk.
Christiaan Andriessen
Andriessen joech sels les oan bern fan begoedige âlders. Hy bleau frij feint.
Sint-Vladimirkatedraal (Lûhansk)
Skiednis
De katedraal hat in krúsfoarmich grûnflak en mjit 51 meter by 44 meter. De hichte ynklusyf it 9 meter hege krús op de grutste koepel is 65 meter. Meiïnoar telt de katedraal 15 koepels fan ferskillende maten.
Streptomyces
Morfology
It skaai Streptomyces omfiemet aerobic, Gram-positive, triedderige baktearjes dy’t goed ûntwikkele fegetative skimmeltriedden meitsje (tusken 0.5-2.0 µm yn trochsneed) mei ôftakkings. Se foarmje in kompleks mycelium substraat dat helpt by it ferwiderjen fan organyske ferbinings út har substraten. Hoewol't de mycelia en de antennes fan de skimmeltriedden dy't dêrút ûntsteane net mobyl binne, wurdt mobiliteit berikt troch fersprieding fan spoaren. Spoare-oerflakken kinne hierrich, ploaid, rûch, glêd, stikelich of fettich wêze. By guon soarten besteane de antennes út lange, rjochte teisters, dy’t mear as 50 spoaren drage yn min ofte mear geregelde ynterfallen, rangskikt yn krânsen. Eltse tûke fan in harpe produsearret, yn syn top, in skerm dat fan twa oant ferskate keatlingen fan balfoarmige oant elipsfoarmige, glêde of ploaide spoaren draacht. Guon stammen foarmje koarte keatlingen fan spoaren op substrate skimmeltriedden. Sclerotia-, pycnidia-, sporangia-, en synnemata-lykjende struktueren wurde produsearre troch guon stammen.
Sint-Vladimirkatedraal (Lûhansk)
Skiednis
De tariedings foar de bou setten útein yn 1995. Yn septimber 2003 wie it safier dat de bou foltôge waard en de wijde koepels op de tsjerke set wurde koene. Yn maart 2006 wie mei it lizzen fan de graniten flier it ynterieur ek fierweihinne klear, sadat yn dy moanne de katedraal ynwijd wurde koe troch Volodymyr, de metropolyt fan Kiëv en hiel de Oekraïne.
Streptomyces
Genomika
De folsleine genoom fan "Streptomyces coelicolor stamme A3(2)” waard publisearre yn 2002. Doe waard tocht dat it "S. coelicolor" genoom it grutste tal genen fan alle baktearjes hie. De gromosoom is 8,667,507 bp lang mei in GC-ynhâld fan 72.1%, en befettet nei ferwachting 7,825 aaiwyt-kodearjende genen. Yn taksonomyske termen heart "S. coelicolor A3(2)" by de soarte Streptomyces violaceoruber, en is it gjin jildige ôfsûnderlike beskreaune soarte; "S. coelicolor A3(2)" moat net betize wurde mei de echte Streptomyces coelicolor (Müller), hoewol’t er foar it gemak gauris oantsjutten wurdt as S. coelicolor
De earste folsleine genoom fan S. avermitilis waard foltôge 2003. Elts fan dy genomen foarmet in gromosoom mei in lineêre struktuer, yn tsjinstelling ta de measte bakteariële genomen, dy't bestean yn 'e foarm fan sirkelfoarmige gromosomen.
Sint-Vladimirkatedraal (Lûhansk)
Skiednis
Sûnt 2005 is oan de katedraal in oan de aartsingel Michael wijd teologysk seminaarje ferbûn.
Streptomyces
Genomika
De genoomsekwinsje fan S. scabies, in lid fan it skaai dat skurft by ierdappels feroarsaakje kin, is bepaald oan it Wellcome Trust Sanger Ynstitút. Mei 10.1 Mbp lang en kodearring foar 9.107 foarriedige genen, is it de grutst bekende Streptomyces genoomsekwinsje.
Biotechnology
Yn de ôfrûne jierren begûnen biotechnology-ûndersikers Streptomyces-soarten te brûken foar heterologe ekspresje fan aaiwiten. Tradisjoneel namen se Escherichia coli foar kar om Eukaryoate genen mei út te drukken, omdat se dat goed yn de macht hiene en it maklik wie om mei te wurkjen. It útdrukken fan eukaryoate aaiwiten yn E. coli kin problematysk wêze. Inkeld teare de aaiwiten net goed, wat liede kin ta ûnoplosberens, ôfsetting yn ynslutingslichems en ferlies fan bio-aktiviteit fan it produkt. Hoewol't E. coli stammen ôfskiedingsmeganismen hawwe, binne dy net effisjint genôch en resultearje se yn ôfskieding yn de peryplasmatyske romte, wylst ôfskieding troch in Gram-positive baktearje, lykas in Streptomyces soarte, resultearret yn ôfskieding daliks yn it ekstrasellulêre medium. Dêrnjonken hawwe Streptomyces soarten effisjintere ôfskiedingsmeganismen as E.coli. De eigenskippen fan it sekreesjesysteem binne in foardiel foar yndustriële produksje fan heterologysk útdrukt aaiwyt omdat it de folgjende suveringsstappen makliker makket en de opbringst ferheegje kin. Under oare dizze eigenskippen meitsje Streptomyces spp. ta in oantreklik alternatyf foar oare baktearjes lykas E. coli and Bacillus subtilis.
Plantpatogene baktearjes
Oant no ta hat bliken dien dat tsien soarten út dit skaai patogeen foar planten binne:
Christiaan Andriessen
De blêden fan syn deiboek waarden begjin 20e iuw feild. It grutste part fan de tekeningen kaam yn hannen fan it Stedsargyf Amsterdam en it Keninklik Aldheidkundich Genoatskip. Troch jf. dr. I.H. van Eeghen en har stipe koene yn 1983 noch 138 tekeningen fan him worden tafoege wurde oan de Amsterdamske kolleksy.
Thomas Bruce
"Thomas Bruce" of "Tom Bruce" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Fermaak
It begryp fermaak, ferdivedaasje, amusemint (út it Frânsk, fan amusement) of entertainment (út it Ingelsk) hat in aardich brede betsjutting. Yn it generaal wurdt oannommen dat it in beuzichheid is dy’t bedoeld is as ôflieding en fermaak en dus benammen ferdivedearret. Dat betsjut dat in hanneling of beuzichheid, dy’t foar in beropsman in taak is, foar de amateur yn dat opsicht ôflieding jout en amusemint betsjut. Yn dy syn is in leafhawwerij amusemint. Amusemint is dêrnjonken — yn passive, ûntfangende sin — ek ferbûn mei de byldzjende keunst, muzyk, teater, film en soksawat. Ek dêr spilet ôflieding in grutte rol.
Amusemint past him kwa foarm oan de tiidgeast oan. In moderne tendins is dat amusemint daliks foldwaan moat oan de ferwachtings fan minsken, dy’t tsjintwurdich kar hawwe út folle mear foarmen fan fermaak dan yn earder tiden (of yn minder rike lannen). Ek wurdt fermaak yn dizze tiid fan technologyske helpmiddels (bygelyks: mp3-spiler op in yndividueler wize konsumearre as foarhinne. Dat kin no meast op elk stuit fan de dei. De komst fan ynternet mei syn spultsjewebsiden hat dy ûntjouwing o sa fuortsterke.
Cosplay
Cosplay, in gearlûking fan 'e Ingelske wurden costume ("kostúm") en play ("toaniel"), is in foarm fan 'e poadiumkeunsten wêrby't de dielnimmers gebrûk meitsje fan kostúms en assessoires om in beskaat personaazje of idee út te byldzjen. Yn 'e rommere sin kin mei cosplay ek ferwiisd wurde nei alle kostumearre rollespullen, ek dy bûten it poadium om. Cosplay is fral tige populêr en folslein ynboargere yn Japan, dêr't it コスプレ (kosupure) neamd wurdt, dat in ferbastering fan it Ingelske wurd cosplay is.
Cosplayers putte almeast ynspiraasje út manga's, anime, stripferhalen, kompjûter- en fideospultsjes en films. Dêrby giet it benammen om 'e sjenres fan 'e fantasy en science fiction. Mar yn prinsipe kin eltse entiteit út 'e echte of firtuële wrâld dy't him lient foar dramatyske ynterpretaasje as ûnderwerp foar cosplay tsjinje. Dêrby krije libbenleaze objekten antropomorfyske skaaimerken taparte, en ek is it net ûngewoan om 'e geslachten ferwiksele te sjen, wêrby't froulju of famkes harren manljusrollen oanmjitte en oarsom. Fierders bestiet der in subgroep binnen de cosplay-subkultuer wêrby't de dielnimmers mei sin kieze foar personaazjes dy't bekend steane om har oantreklikens en/of net folle (of neat) oan 'e ferbylding oerlittende kostúms.
It ferskynsel cosplay is wat fan 'e lêste fearnsiuw. De ûntwikkeling fan it ynternet hat it foar in protte cosplayers mooglik makke om spesjaal foar harren leafhawwerij sosjale netwurken en websiden op te rjochtsjen, wylst der tsjintwurdich in ferskaat oan foarums bestiet dy't harren by steat stelle om ferhalen, foto's, nijs en tips te dielen. Dizze maklike ûnderlinge kommunikaasje hat ek it ûntstean fan cosplay-konvinsjes fasilitearre. De ûnbidige groei fan it tal minsken dat sûnt likernôch 1990 mei cosplay begûn is, hat derfoar soarge dat dit ferskynsel no in beskate ynfloed krigen hat op 'e mainstream-jongereinkultuer. Dat is by útstek it gefal yn Japan en oare Aziatyske lannen (Taiwan, Súd-Koreä, Hongkong), dêr't ek de jongereinmoade no út en troch cosplay-eleminten fertoant.
Nûnavik
Nûnavik (Inûktitût: ᓄᓇᕕᒃ, Nunavik, útspr.: [nu:'nɑ:vik]; Frânsk en Ingelsk: Nunavik) is in regio dy't it noardlike trêdepart fan 'e Kanadeeske provinsje Kebek beslacht. It is it heitelân fan 'e Inûyt fan Kebek, en de namme Nunavik betsjut "Prachtlân" yn 'e Inûktitût-taal. (De krite moat betize wurde mei Nûnavût, ien fan 'e trije noardlike territoaria fan Kanada, noch mei Nûnatsiavût, in autonome regio binnen de oangrinzgjende provinsje Nijfûnlân en Labrador.) Oant 1912 makke Nûnavik diel út fan 'e Noardwestlike Territoaria. Underhannelings oer selsbestjoer binnen de provinsje Kebek rûnen yn 2011 op 'e non, doe't de befolking by in referindum de oerienkomst om in autonoom regear te foarmjen ôfwies.
Geografy
Nunavik beslacht de 443.685 km² lân yn 'e provinsje Kebek dy't benoarden de 55ste parallel lizze. It gebiet wurdt yn it suden begrinzge troch de rest fan Kebek, en yn it easten troch de regio Labrador, dy't diel útmakket fan 'e provinsje Nijfûnlân en Labrador. Yn it westen leit Nûnavik oan 'e kust fan 'e Hudsonbaai, wylst it yn it noarden swettet oan 'e Hudsonstrjitte en de Ungavabaai. Der binne gjin wegen dy't fanút Nûnavik nei súdlik Kebek rinne, dat alle ferbinings wurde fan needs ûnderholden troch de loft of oersee.
Skiednis
Oant 1912 makke Nûnavik diel út fan it distrikt Ungava, fan 'e Noardwestlike Territoaria. Yn dat jier kaam it lykwols by de provinsje Kebek te hearren (sûnder dat de bewenners yn dy beslissing kend wiene).
Under de Kâlde Oarloch kamen de Kanadeeske Arktyske Eilannen yn it hege noarden, lykas Ellesmere en Cornwallis, faai te stean fanwegen harren strategyske geopolitike posysje foar de Sovjet-Uny, oare kant de Noardpoal, oer. Om teminsten in foarm fan permaninte bewenning te kreëarjen, twong it Kanadeeske regear yn 1953 acht Inûyt-famyljes út Inukjuak yn Nûnavik, by wat feitliks in deportaasje wie, om te ferhúzjen nei Resolute en Grise Fiord, yn it hege noarden. Harren wiene wenten ûnthjitten, en jachtwyld by 't folop, mar doe't se der oankamen, blieken der gjin gebouwen te wêzen, en frijwol gjin wyld dat se ea earder sjoen hiene.
De autoriteiten seine ta dat se nei in jier werom nei Nûnavik mochten, as se yn it noarden net aardzje koene, mar dat ûnthjit waard neitiid brutsen, en nettsjinsteande de minskfijannige libbensomstannichheden en de hongersneed dy't ûnder harren útbriek, waarden se twongen om der te bliuwen, poer sadat de Kanadeeske oerheid sizze kinne soe dat der Kanadeeske boargers op 'e noardlike eilannen wennen. Uteinlik ûntdieken de Inûyt de migraasjerûtes fan 'e wite dolfinen, en koene se yn it noarden oerlibje troch de jacht op dy bisten, wêrby't harren jachtgebiet 18.000 km² besloech.
Fjirtich jier letter, yn 1993, waarden der harksittings oer de kwestje holden, en de Keninklike Kommisje oangeande Lânseigen Folken skreau in rapport mei as titel: The High Arctic Relocation: A Report on the 1953-55 Relocation. It Kanadeeske regear moast yn 'e neisleep dêrfan hege finansjele kompinsaasjebedraggen útkeare oan 'e slachtoffers fan 'e deportaasje en harren neikommelingen (yn totaal K$10 miljoen), mar in skuldbekentenis kaam der net. Pas yn 2010 waard de saak besletten doe't it Kanadeeske regear 57 jier nei dato einlings en te'n lêsten offisjele ûntskuldigings oanbea. It hiele ferhaal is fêstlein yn skriuwster Melanie McGrath har boek The Long Exile: A Tale of Inuit Betrayal and Survival in the High Arctic ("De Lange Ballingskip: In Ferhaal fan Ferrie en it Oerlibjen fan 'e Inûyt yn it Hege Noarden")
Fanôf likernôch 2000 fûnen der ûnderhannelings plak tusken de provinsjale en federale oerheden en de Makivik Korporaasje, dy't de Inûyt fan Kebek fertsjintwurdiget, oer de stifting fan in autonome regio Nûnavik binnen de provinsje Kebek, mei Kuujjuaq as haadplak. De krite soe dan in eigen parlemint krije en in eigen regear dat ferantwurdlik wurde soe foar sosjale tsjinsten, lykas ûnderwiis en wolwêzen. De lânseigen befolking fan Nûnavik soe fierders ek de rjochten erkend sjen dy't se op 'e natuerlike helpboarnen fan 'e regio hawwe, en it autonoom regear soe de útbetelling fan royaltys temjitte sjen kenne foar de mynbou yn it gebiet. De prinsipe-oerienkomst dy't de trije partijen dêroer berikt hiene, waard lykwols by in referindum yn 2011 troch likernôch 66% fan 'e befolking fan Nûnavik ôfwiisd, en sadwaande is selsbestjoer no foarearst fan 'e baan. Lykwols binne de ûnderhannelings tuike-oan fuortset, mei it each op it oerdragen fan mear foech troch it provinsjale Kebekaanske regear oan 'e al besteande regionale oerheidsstruktueren.
It provinsjale regear fan Kebek hat ek de winsk kenber makke om in sit oan it provinsjaal parlemint ta te foegjen dy't Nûnavik fertsjintwurdigje moatte soe. It gebiet makket op 't heden noch diel út fan it gruttere kiesdistrikt (of riding) fan Ungava, wêryn't de Nunavimmiut minder as de helte fan 'e befolking foarmje. As Nûnavik in apart kiesdistrikt wurde soe, soe it it op ien nei befolkingsearmste kiesdistrikt fan Kebek wêze, nei de Magdalena-eilannen, dy't inkeld as kiesdistrikt bestean kinne ûnder in spesjale útsûndering op 'e wet dy't in minimumynwennertal foar sokke distrikten foarskriuwt.
Bestjoer
Mei de Jamesbaaikrite (of Jamésie yn it Frânsk) foarmet Nûnavik de bestjoerlike regio Noard-Kebek (Nord-du-Québec). Under de Oerienkomst oangeande de Jamesbaai en Noardlik Kebek (James Bay and Northern Quebec Agreement), út 1978, falt it grutste part fan Nûnavik ûnder it (net-autonome) Regionaal Regear Kativik, dat finansiere wurdt troch de provinsje Kebek (50%), de Kanadeeske federale oerheid (25%) en út pleatslike belestingynkomsten (25%). thumb|right|175px|De flagge fan 'e [[Makivik Korporaasje, dy't de Inûyt fan Kebek fertsjintwurdiget.]]
It Kry-doarp Whapmagoostui, dat in enklave foarmet op 'e eastkust fan 'e Hudsonbaai, fuortby it Inûyt-doarp Kuujjuaraapik, heart ta de Kry Regionale Autoriteit, it semy-autonome regear fan 'e Grutte Ried fan de Kry (Grand Council of the Crees). De Naskapy fan 'e Naskapy Naasje fan Kawawachikamach, oan 'e súdeastgrins fan Nûnavik, hat de eksklusive jachtrjochten yn besit yn in oansjenlike krite yn súdlik Nûnavik, en is dêrom fertsjintwurdige yn it Regionaal Regear Kativik.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e Kanadeeske folkstelling fan 2011 hie Nûnavik doe goed 12.000 ynwenners, wat in befolkingstichtens jout fan 0,03 minsken de km². De ynwenners neame harsels Nunavimmiut (inkeltal: Nunavimmiuq), en 90% fan harren binne etnyske Inûyt. It restant wurdt fierhinne opmakke troch blanken, al bestiet der yn it uterste súdwesten, dêr't oan 'e súdgrins fan Nûnavik it Inûyt-doarp Kuujjuaraapik en it Kry-Yndiaanske doarp Whapmagoostui tsjininoar oan lizze, in lytse Yndiaanske minderheid. Frijwol de hiele befolking fan 'e regio wennet yn fyftjin doarpen, dy't allegear oan of deunby de kust lizze:
Ivujivik is de noardlikste delsetting fan Kebek. Kuujjuaq is it haadplak fan Nûnavik. Kuujjuaraapik/Whapmagoostui is in bikulturele mienskip fan Inûyt en Kry (Cree). De befolking fan 'e doarpen rûn yn 2011 útinoar fan 2.375 (Kuujjuaq) oant 195 (Aupaluk).
Aisne (departemint)
Aisne is in departemint yn it noarden fan Frankryk yn de regio Hauts-de-France. De namme is ûntliend oan de rivier dy't troch it departemint rint.
Geografy
It departemint grinzget oan yn it noarden oan it departemint Nord, yn it noardeasten oan Belgje, yn it easten oan de departeminten Ardennes en Marne, yn it suden oan it departemint Seine-et-Marne en yn it westen oan de departeminten Oise en Somme.
Rivieren yn it departemint binne de Aisne, de Marne, de Ourcq, de Vesle, de Somme, de Oise en de Serre.
Skiednis
thumb|left|250px|Chemin de Dames It departemint Aisne wie ien fan de 83 departeminten dy't op 4 maart 1790 yn de Frânske Revolúsje stifte waard.
Fuortsette Grifformearde tsjerke (Noardwâlde)
De Fuortsette Grifformearde tsjerke oan de Dwersfeartswei yn Noardwâlde is in tsjerkegebou fan de Fuortsette Grifformearde Tsjerken yn Nederlân.
Aisne (departemint)
Skiednis
Yn de Earste Wrâldkriich waard der oant trije kear ta slim fochten oan de Aisne (13-20 septimber 1914, 16 april-9 maaie 1917 en 27 maaie oant 6 juny 1918).