cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zwijndrecht (Nederlân)
Swin en drecht
De namme Zwijndrecht is in gearfoeging fan it Westfrankyske wurd 'suin' (swin, swyn) en it wurd 'drecht' dat net fan it Latynske trajectum ôflaat is, mar fan it Westnederfrankyske 'drift fan de rivier'. Swin komt fan 'swinen' en kin oersetten wurde as it weirinnen fan wetter of as it ôfnimmen fan djipte by eb. Drecht betsjut oerstekplak, oerhaal of fear. Zwijndrecht betsjut dus einlik ‘tijgeul dêr’t oerstutsen wurde kin'. Dy útlis docht fermoeden dat Zwijndrecht earder by leech wetter oan Doardt fêst siet, by leech wetter wiene beide delsettings skaat. In sitewaasje dy’t fan foar de 12e iuw wêze soe. Dy sitewaasje soe bestien hawwe oat de Sint-Elisabethsfloed yn 1421. De lyksaneamde Flaamske gemeente Zwijndrecht hat deselde lizzing fandatoangeande mei Antwerpen.
De namme Zwijndrecht gou earst foar de heule Zwijndrechtse Waard, dy’t begrinze waard troch de rivieren de Pelster, de Noard, de Alde Maas en it Waaltsje, tusken Heerjansdam en Oostendam. Bewenners fan dat gebiet moatte al yn de hege midsiuwen (900 - 1300) harren lân foar in part bedike ha, as beskerming tsjin de mannichfâldige oerstreamings.
Ambachtshearlikheden
Yn 1322 waard it gebiet troffen troch in swiere stoarm dêr't in soad minsken by om it libbe kamen. Dat wie foar greve Willem III fan Hollân oanlieding en meitsje plannen en bedykje it gebiet. Yn in oarkonde fan 1331 makke er buorkundich da dyjingen dy't in part fan de Zwijndrechtske Waard bediken, ambachtshear fan dat part fan de Waard wurde mochten. Troch dy oarkonde ûntstiene der ambachtshearlikheden, dy't neamd waarden nei harren dykhear, lykas Schobbelands Ambacht, Heer Oudelands Ambacht, Groote en Kleine Lindt, Heerjansdam (eartiids Heeren Heynen Ambacht of Heren Heyenland), Kijfhoek, Meerdervoort, Sandelingenambacht en Alewijns Ambacht.
Yn it tiidrek nei it bedykjen, boude Willem van Duivenvoorde syn kastiel Develstein en waarden, nei 1337 yn de ferskate ambachten wenmienskippen stifte. Ynwenners fan Rijsoord bouden as earste in tsjerke, en om 1395 hinne folgen Heerjansdam, Hendrik-Ido-Ambacht, Kijfhoek en Heer Oudelands Ambacht. Letter kaam der ek de tsjerke fan Schobbelands Ambacht by, wylst yn Kleine Lindt gjin tsjerke stie.
Lettere ûntjouwings
Op 1 novimber 1872 waard it spoar fan Breda nei Rotterdam oanlein en krige Zwijndrecht en stasjon oan dy line. Earder waard al it ferfier oer wetter dien.
Troch de iuwen hinne bestie de befolking fan de Zwijndrechtske Waard, foar it bedykjen fan de fiskerij, en dêrnei fan de lânbou en túnkerij. Fan 1850 ôf beane de túnkers harren produkten oan op merken, en yn d eiere tweintichste iuw ferkochten se harren produkten op de Griente- en Fruitfeiling Zwijndrecht en Omkriten. Om dyselde tiid hinne fêstigen der ferskate konservefabriken yn Zwijndrecht en eksportearren ferskate eksportbedriuwen grienten en fruit nei Dútsklân en Ingelân, nei 1872 mei de trein, boat en frachtwein.
Ek waard foar in skoft ynkommen fertsjinne troch it tarieden fan sâlt. Yn 1590 joech de dykgreve fan de heechhiemrieden in earste fergunning foar it oprjochtsjen fan in sâltsiederij. Yn de santjinde en achttjinde iuw wiene der goed fjirtich sâltsiederijen. Nei it finen fan sâlt yn Twinte rûn it sâltwinnen yn Zwijndrecht tebek. Yn 1958 waard de lâste sâltsiederij yn Zwijndrecht sloopt.
Healwei de njoggentjinde iuw kamen de earste yndustryen yn Zwijndrecht, lykas in finsterglêsfabryk, glêsblazerij, brouwerij en sûkelarjefabryk. Om 1900 hinne kamen gruttere produksjebedriuwen lykas in rystpellerij en gemyske fabriken. Yn de tweintichste iuw yndustrialisearre Zijndrecht stadichoan.
Gemeente
De ferskate wenmienskippen, dy't ûnder it bestjoer stiene fan ambachtshearen en erfgenamten, krigen yn 1833 i offisjele gemeentlike status. Yn de twadde helte fan d enjoggentjinde iuw ferienen fiif ambachten harren ta Zwijndrecht sa't dy oant 2002 bestie. Yn 1855 kaam Meerdervoort by Zwijndrecht en waard Groote Lindt, dy't sels yn 1857 Heer Oudelands Ambacht en Kijfhoek anneksearre hie, yn 1881 by Zwijndrecht tafoege. Op 1 jannewaris 2003 kaam ek heerjansdam by de gemeente Zwijndrecht.
Geografy
Zwijndrecht leit yn de Zwijndrechter Waard (in diel fan it eilân Iselmûn) en grinzget oan de gemeenten Ridderkerk, Hendrik-Ido-Ambacht, Papendrecht, Doardt, Hoekske Waard en Barendrecht, en oan de rivieren de Noard, de Alde Maas en it Waaltsje. It bekende 'Trijerivierepunt', it drokst befarde punt fan Nederlân, leit by Zwijndrecht. De rivieren Noard, Alde Maas en Beneden-Merwede komme dêr byinoar.
Wiken en kearnen
De gemeente Zwijndrecht besiet út de offisjele kearnen Zwijndrecht en Heerjansdam. Fierder bestiet de gemeente út de buorskippen : Achter-Lindt, Kleine-Lindt, Kijfhoek, Groote Lindt.
Wiken yn Zwijndrecht binne:
Ferkear en ferfier
Zwijndrecht leit oan de A16 fan Rotterdam nei Doardt en Breda, dy't troch de Drechttunel rint. De ôfslaggen 22 "Zwijndrecht" en 23 "Hendrik-Ido-Ambacht" berikke Zwijndrecht fan dy autodyk ôf. Fierders is Zwijndrecht mei de Stedsbrêge Zwijndrecht oer de Alde Maas hinne ferbûn mei Doardt.
Zwijndrecht leit oan it spoar fan Breda nei Rotterdam en wurdt betsjinne troch Stasjon Zwijndrecht. By Zwijndrecht is it grutste rangearplak fan Jeropa.
Boargemasters
Boargemasters sûnt 1877:
Gemeenteried
De gemeenteried sûnt 1990:
¹ 1990-1998: CU = GPV + RPF <br/ >
Hrabove (Donjetsk)
Hrabove (Oekraynsk: Грабове) is in doarp yn de Oekraynske oblast Donetsk, tsien kilometer benoarden de stêd Torez. It doarp leit beëasten de stêd Donjetsk oan de rivier Mius, dy't teffens de grins tusken de oblast Donjetsk en de oblast Lûhansk foarmet. By Hrabove is in opslachmar yn de Mius oanlein foar de drinkwetterfoarsjenning fan de regio.
Ut de skiednis
It doarp waard ein 15e iuw stifte oan de lofter igge fan de Mius; it waard ferpleatst nei it hjoeddeiske plak yn 1787. Hrabove krige yn 1803 in stiennen tsjerke, dy't foar in part yn 1903 fannijs boud waard.
Yn febrewaris 1918 waard Hrabove ynnaam troch de Sowjets, laat fan de revolúsjonêre lieder Nestor Machno, en yn 1921 kaam der in stabiler kommunistysk rezjym.
April 2014 foel de regio dêr't Hrabove yn leit yn hannen fan pro-Russyske rebellen, dy't de Folksrepublyk Donjetsk útrôpen. Op 17 july 2014 waard in passazjiersfleantúch fan Malaysia Airlines delsketten yn de neite fan it doarp, dêr't alle 298 ynsittenden it libben by ferlearen.
Rayner Unwin
Rayner Unwin (folút: Rayner Stephens Unwin; Londen, 23 desimber 1925 – Berkhamsted, 23 novimber 2000) wie in Ingelsk útjouwer, boekeredakteur en publisist, dy't presidint-direkteur wie fan 'e útjouwerij George Allen & Unwin. Mei tsien jier joech er yn 1936 in positive resinsje fan it berneboek The Hobbit, fan J.R.R. Tolkien, dy't foar syn heit, de útjouwer Stanley Unwin, reden wie om dat boek te publisearjen. Yn 'e 1950-er jierren waard Rayner Unwin sels de útjouwer fan Tolkien syn ferneamde trilogy The Lord of the Rings.
Jonkheid en oplieding
Wat nei alle gedachten syn meast ynfloedrike resinsje wie, skreau Unwin yn 1936, doe't er tsien jier wie. Dat wie in positive wurdearring fan it boek The Hobbit, skreaun troch in doedestiden ûnbekende taalkundige út Oxford, J.R.R. Tolkien. "Bilbo Baggins wie in hobbit," skreau de jonge Unwin, "dy't yn syn hobbithoale wenne en nea op aventoer út gie, úteinlik hellen Gandalf de tsjoender en syn dwergen him oer om mei. Hy belibbe in hiel spannent [sic] aventoer wêrby't er tsjin eardsken en wargen focht. Uteinlik komme se by de iensume berch; Smaug, de draak dy't dy berch bewekket wurdt deade en nei in geweldige slach tsjin 'e eardsken komt er wer thús – ryk! Dit boek, mei de help fan lânkaarten, hat gjin inkele yllustraasje nedich it is goed en moat alle bern tusken de 5 en 9 oansprekke." Unwin sei oer dit boekbesprek letter sels: "Net in bysûnder goed stikje literatuerkrityk, mar yn dy lokkige dagen wie der gjin ferlet fan in twadde miening; as ik sei dat it goed genôch wie om út te jaan, dan waard it útjûn."
Karriêre
Yn 1951 kaam Unwin yn 'e tsjinst by syn heite bedriuw George Allen & Unwin, dêr't er al rillegau Tolkien syn manuskript fan The Lord of the Rings ûnder eagen krige. Hy fûn dat dat útjûn wurde moast, en skreau oan syn heit dat er ferwachte dat se der in tûzen pûn op ferlieze soene, mar dat it boek sa goed wie, dat er fan miening wie dat se dat mar foar leaf nimme moasten. Stanley Unwin skreau werom: " As to fynst dat dit it wurk fan in sjeny is, dan meist der tûzen pûn op yntarre." Sa't bliken dwaan soe, barde dat net, mar waard The Lord of the Rings in wrâldwiid súkses en ien fan 'e populêrste boeken fan 'e tweintichste iuw.
Rayner Unwin wie fierders ek ferantwurdlik foar de earste Britske útjefte fan 'e berneboeken James and the Giant Peach en Charlie and the Chocolate Factory, beide fan Roald Dahl. Dyselde hie earder yn Grut-Brittanje gjin útjouwer foar syn wurk fine kind. Hy kaam lykwols yn kontakt mei Unwin nei't Unsin syn dochter Camilla entûsjast waard oer in eksimplaar fan James and the Giant Peach dat se liend hie fan har klasgenoate Tessa, de dochter fan Dahl.
Unwin wurke behalven as útjouwer ek as redakteur fan ferskate wurken, wêrûnder The Gulf Years: Letters from John Ruskin to Kathleen Olander, dat yn 1953 útkaam. Ek skreau er in pear boeken, nammentlik The Rural Muse (1954), in letterkundich wurk dat yngie op 'e poëzij fan û.m. John Clare, George Crabbe en Stephen Duck, en The Defeat of John Hawkins: A Biography of His Third Voyage (1960), dat in detaillearre ferslach wie fan 'e ekspedysje fan 'e sechstjinde-iuwske seefarder John Hawkins nei San Juan de Ulúa, yn Meksiko. Dat lêste boek ferskynde oarspronklik by George Allen & Unwin, mar waard letter werútjûn troch de Pelican Publishing Company.
Doe't Stanley Unwin yn 1968 kaam te ferstjerren, moast George Allen & Unwin omsjen nei in nije presidint-direkteur. Rayner syn âldere broer David hie earder al besletten om in wurkpaad as berneboekeskriuwer te folgjen, en sadwaande foel it oan Rayner ta om syn heit op te folgjen. Yn syn autobiografy soe David Unwin dêr letter oer skriuwe: "Ik haw my altyd skuldich field oer myn desersje, want om't er myn plak ynnimme moast, offere Rayner syn eigen gâns ûnthjittende karriêre as auteur op."
Yn 't earstoan die George Allen & Unwin it poerbêst ûnder it liederskip fan Rayner Unwin, mar yn 'e 1980-er jierren waard de relatyf lytse omset fan £8 miljoen reden foar noed. Sadwaande fûn der yn 1986 in fúzje plak mei Bell and Hyman dêr't de nije útjouwerij Unwin Hyman troch ûntstie, mei Unwin op 'e nij as presidint-direkteur. Yn 1989 kaam dat bedriuw lykwols yn swierwaar doe't direkteur Robin Hyman slim siik rekke op itselde momint dat de winsten kelderen. Yn 1990 waard it bedriuw dêrom oernommen troch HarperCollins, in beslút dêr't Unwin him om 'e noch tsjin oankante. Ear't it kontrakt ûndertekene waard, naam er út protest ûntslach. Letter seid er tsjin freonen: "It fielt as haw ik ús heit ferret."
Priveelibben
Unwin troude op 3 april 1952 mei de ferpleechkundige Carol Margaret Curwen (1924-2012), de dochter fan Harold Curwen, eigner fan 'e útjouwerij Curwen Press. De beide famyljes hiene al lang kunde oaninoar, mei't Harold Curwen en Stanley Unwin tegearre op 'e Abbotsholme School sitten hiene. Unwin en de frou wennen earst in skoft yn in appartemint boppe it kantoar fan George Allen & Unwin oan Museum Street, yn Londen, mar kochten letter in hûs yn it doarp Little Missenden, yn it greefskip Buckinghamshire. Dêr wie Unwin fan 1981 oant 1988 foarsitter fan 'e organisaasje fan it Muzykfestival fan Little Missenden. Unwin en de frou krigen fjouwer bern: trije dochters en ien soan. Harren soan Merlin waard ek útjouwer en wurke yn 't earstoan by George Allen & Unwin, foar't er yn 1990 syn eigen bedriuw opsette, Merlin Unwin Books.
Ferstjerren
Rayner Unwin kaam op 23 novimber 2000 oan kanker te ferstjerren yn it Hospice of St. Francis, in tehûs foar palliative soarch, yn Berkhamsted yn it greefskip Hertfordshire. Dat wie persiis ien moanne foàr syn 75e jierdei. Hy waard kremearre, en ien fan syn dochters naam neitiid syn jiske mei nei de Himalaya, dêr't it útstruid waard.
De Roordapolder
De Roordapolder wie in lyts wetterskip yn de gemeente Idaerderadiel yn de Nederlânske provinsje Fryslân.
It wetterskip mei in oerflakte fan 110 hektare waard oprjochte om de wetterstân te ferbetterjen. De polder waard bemeald troch in elektrysk gemaal, boud yn 1928/1929.
It gebiet fan De Roordapolder gie yn 1980 op yn wetterskip De Middelsékrite dat yn 2004 part waard fan Wetterskip Fryslân.
Bloedbroer
Bloedbroer is in term dy't ferwize nei twa dingen: in man oan wa't men troch berte út deselde âldelju besibbe is, of in man oan wa't men net besibbe is, mar mei wa't men in wjerssidige eed fan trou ôflein hat. Yn 'e regel giet it om 'e twadde útlis, mei't foar de earste betsjutting de tafoeging 'bloed-' oerstallich is. Bloedbruorskip wurdt sadwaande ornaris útlein as in foarm fan freonskip dy't sa nei is dat twa manlju oanstriid fiele om der seremoniële bekrêftiging oan te jaan.
Bloedbruorren wurdt men yn 'e moderne tiid yn 'e regel troch in ritueel út te fieren dat bekendstiet as in 'bloedeed. Dêrby meitsje de beide mannen in lytse sneed yn harren lichem, ornaris yn 'e ûnderearm of de hân, wêrnei't de beide wûnen opinoar drukt wurde, sadat harren bloed him fermingt. It idee dêrefter is dat it bloed fan jins bloedbroer dan ek troch jins eigen ieren floeit, wat logysk besjoen gjin hout snijt om't bloed inkeld út in wûne streamt en net deryn. Dit ritueel kin medysk riskant wêze om't bloedsykten sa wol oerdroegen wurde kinne.
It ferskynsel 'bloedbroerskip' is benammen bekend út fiksje. De bekendste bloedbruorren yn 'e moderne Westerske kultuer binne de haadpersonaazjes út 'e boeken fan 'e Dútske skriuwer Karl May oer it Wylde Westen: de Dútske ymmigrant Old Shatterhand en it Yndiaanske opperhaad Winnetou. In oar foarbyld is it bloedbruorskip fan Gunter en Siegfried yn 'e operasyklus Der Ring des Nibelungen, fan Richard Wagner.
In foarm fan bloedbroerskip dy't pleechbroerskip (Iislânsk: fóstbræðralag) neamd wurdt, komt foar yn 'e Aldnoarske sêgen. Dy bân waard bekrêftige troch in hiel oar ritueel: in stripefoarmige gersseadde waard omheech holden mei twa spearen, en de bloedbruorren dûkten dêr ûndertroch wylst se út selstabrochte wûnen bletten. In bekend foarbyld fan sa'n soarte bloedbroerskip komt foar yn 'e Sêge fan Örvar-Oddr, wêryn't de Noarske kriger Örvar-Oddr bloedbruorren wurdt mei de Sweedske kriger Hjalmar.
Stúdzjeboek
In stúdzjeboek is in learmiddel dat brûkt wurdt by de stúdzje of it learen foar ûnderwiis yn it heger of universitêr ûnderwiis.
Boekelist
Universiteiten en hegeskoallen hjitte hokker boeken nedich binne om yn in kolleezjejier te brûken foar de ôfsûnderlike fakken. Dêrfoar jouwe se meast oan it begjin fan in nij kolleezjejier in list út. Njonken de ferkeap by boekhannels of fia universitêre ynstânsjes binne der sûnt de ein fan de 20e iuw ek ynternetoanbieders aktyf op de merk foar stúdzjeboeken.
Nederlânske sitewaasje
Yn Nederlân falle stúdzjeboeken - yn tsjinstelling ta skoalboeken, dêr’t de prizen frij fan binne - ûnder de Wet op de fêste boekepriis. Konkreet wol dat sizze dat MBU, HBU en akademyske stúdzjeboeken net ûnder de wetlik fêststelde priis ferkocht wurde meie. Dy beheining is der om ûnearlike konkurrinsje foar te kommen en beskermet de oanbieders dy’t aktyf binne op de oanbelangjende merk. Dy fêste boekepriis jildt allinnich foar Nederlânsk- en Frysktalige boeken. Sûnt 1 maaie 1998 is de fêste boekepriis foar oarstalige boeken opheft, en dêrmei ek de fêste boekepriis foar oarstalige stúdzjeboeken.
De Wet op de Fêste Boekepriis makket in útsûndering foar stúdzjeferienings, dy’t oan har leden ek Nederlânsk- en Frysktalige boeken oanbiede meie mei op syn meast 10% koarting. Dy útsûndering soarget derfoar dat in soad studinten harren stúdzjeboeken keapje by in stúdzjeferiening. Ek is it op ’t heden tastien om by de ferkeap fan Nederlânsk- en Frysktalige stúdzjeboeken 5% koarting te jaan. In eask dêrby is dat de keaper oantoane moat de stúdzjeboeken dêr’t it om giet te brûken foar in stúdzje. Mei it ôfskaffen fan de fêste boekepriis foar oarstalige boeken ûntstie foar it earst de mooglikheid op priis te konkurrearjen. De besteande boekhannels ha dêr lykwols minimaal op ynspile. Dy ha ommers te krijen mei hege foarried- en hierkosten, dy’t trochberekkene wurde yn de prizen.
Healsliten
Healsliten stúdzjeboeken falle net ûnder de Wet op de Fêste Boekepriis. Brûkte stúdzjeboeken kinne ferkocht wurde fia boekhannels of boekemerken, mar se kinne ek daliks troch eigners ûnderinoar ferhannele wurde. Der binne stúdzjeboekemerken dêr’t studinten ûnderinoar healsliten stúdzjeboeken keapje en ferkeapje kinne. Ek wurde se oanbean fia spesjalisearre winkels lykas antikwariaten. Utjouwers fan stúdzjeboeken besykje de ferkeap fan healsliten boeken faak te kearen troch yn elts nij stúdzjejier in nije printinge út te bringen (bytiden mei hiele lytse wizigings) en dy troch de skoalle ferplichte stelle te litten. Dat dy praktyk benammen op kosten fan de ponge fan de studint giet hoecht net útlein te wurden.
Rob Meines
Rob W. Meines (1945) is managing partner fan Meines & Partners, in lobbykantoar yn De Haach. . Oant 1994 wie hy sjoernalist, ûnder mear by inkele lokale en regionale kranten en it NOS Sjoernaal.
Meines folge it Slauerhoff College yn Ljouwert en in stúdzje politike wiisbegearte, mei as byfakken mediasosjology en polemology, oan de Ryksuniversiteit Grins. As sjoernalist wurke hy by de Friese Koerier, de Ljouwerter Krante en de Universiteitskrante Grins. Fanôf 1979 wurke hy foar NRC Handelsblad as Jeropa-redakteur en NAVO-korrespondint, ûnder oare yn Brussel. Yn de perioade 1983-1990 wie hy korrespondint yn Dútslân foar NRC Handelsblad en NOS Journaal.
Hy kaam werom nei Nederlân as diplomatyk en polityk redakteur yn De Haach. Yn 1992 waard hy winner fan de Anne Vondelingpriis foar politike sjoernalistyk, de ienige priis foar politike sjoernalistyk yn Nederlân, foar syn artikels oer de komplisearre relaasje tusken Nederlân en de Jeropeeske Uny.
Meines is mei-organisator fan it jierlikse útwikselingsprogramma tusken Nederlânske en Dútske sjoernalisten, it Dútsk-Nederlânsk Sjoernalistenstipendium (JDN), yn gearwurking mei it Ministearje fan Bûtenlânske Saken. Yn 1994 waard hy troch de Dútske presidint Roman Herzog ûnderskieden foar syn sjoernalistike wurk yn Dútslân. Yn 1998 waard him de Nederlânske Otto von der Gablentzpriis (ferneamd nei de Dútske diplomaat Otto von der Gablentz) útrikt.
Tsjerke fan Aldehaske
De Tsjerke fan Aldehaske oan de Badwei yn Aldehaske is ien fan de twa tsjerken fan de PKN-gemeente Haskeroard. Fanwegen it oargel is de tsjerke in ryksmonumint.
Foargongers
De âldste tsjerke fan Aldehaske wie mooglik 12e-iuwsk. De krekte lokaasje dêrfan is net bekend en likemin wannear't de tsjerke ferdwûn is. In twadde tsjerke stie op it tsjerkhôf en datearre yn alle gefallen noch út de tiid foar 1600. Dy tsjerke hie in tradisjonele eastlike oriïntaasje en waard yn 1776 nochris fergrutte. Mooglik waard doe ek it sealtek fan de toer ferfongen troch in spits.
Hjoeddeiske tsjerke
De hjoeddeiske tsjerke stamt út 1906 en ferfong it tsjerkegebou op it hôf. De gevelstien mei de tekst "Dat uwe oogen open zijn nacht en dag over dit huis (1 Kon. 8:29a)" betinkt de nijbou.
Ynterieur
It oarspronklike ynterieur waard nei ferbouwings yn 1959 en 2006 feroare. Eartiids stie de preekstoel achter in doophek ûnder it oargel. Oan wjerskanten fan in middenpaad stienen de banken resp. stuollen. Yn 1959 krige de tsjerke in nije preekstoel en in nije rige banken sûnder middenpaad. Ek krige de tsjerke twa brânskildere ramen fan Jentsje Popma mei in foarstelling fan Genesis 1:3 en Jehannes 11:25. By de ferbouwing fan 2006 waarden de banken sloopt en ferfongen troch stuollen. Ek krige de tsjerke in nij liturgysk sintrum boud oan it midden fan de westlike muorre en de stuollen waarden om it liturgysk sintrum hinne opsteld. De brânskildere ramen krigen in plak yn de finsters oan wjerskanten fan it liturgysk sintrum. Ek krige de tsjerke nije bygebouwen.
Oargel
It ienmanualige oargel fan de tsjerke is in ryksmonumint en waard yn 1869 boud troch de bruorren Adema út Ljouwert. Yn 1906 ferhûze Bakker & Timmenga it oargel nei de tsjintwurdige tsjerke. Bysûnder is dat der oan it ynstrumint gjin feroarings west ha. It ynstrumint slút oan by it wurk fan Fan Dam út de iere 19e iuw.
Gemeenteried
De gemeenteried is in groep fan keazen folksfertsjintwurdigers binnen in gemeente. Dit orgaan kontrolearret it deistich bestjoer: it kolleezje fan boargemaster en wethâlders (B&W).
Nederlân
thumb|Gemeenteried yn Nissewaard De lytste gemeenten yn Nederlân hawwe 9 sitten, de grutste 45. Yn de Gemeentewet is it oantal riedsleden nei ynwennertal fêstlein:
Sûnt de ynfiering fan de Wet dualisearring gemeentebestjoer fan 7 maart 2002, meitsje wethâlders gjin ûnderdiel mear út fan de gemeenteried. Dêrtroch is de hjoeddeiske sitewaasje (mear) fergelykber mei dy fan de Twadde Keamer (it parlemint) op lanlik nivo. Op lanlik nivo kinne ministers gjin diel útmeitsje fan de folksfertsjintwurdiging. De gemeenterieden wurde om de fjouwer jier keazen. Se wurde bystien troch in riedsgriffier. Ek de funksje fan riedsgriffier is ynfierd troch de Wet dualisearring gemeentebestjoer. Yn lytsere gemeenten is de riedsgriffier meastentiids de ienige amtner dy’t de gemeenteraad hat. Yn gruttere gemeenten is der faak in griffy, dêr’t meardere amtners wurkje ûnder lieding fan de riedsgriffier.
De bedoeling fan de Wet dualisearring gemeentebestjoer wie om gemeenteried en kolleezje fan boargemaster en wethâlders te ûntflechtsjen, dus út elkoar te heljen. Dit barde neidat in steatskommisje ûnder lieding fan Douwe Jan Elzinga it regear advisearre hie. Eartiids koe de gemeenteried foaral sjoen wurde as it algemien bestjoer fan de gemeente. It kolleezje fan B&W koe sjoen wurde as it deistich bestjoer, dat nammens de gemeenteried de gemeente bestjoerde. De Wet dualisearring gemeentebestjoer brocht sadanige wizigings oan yn de Gemeentewet dat de gemeenteried benammen kaderstellende en kontrolearjende taken krige. De gemeenteried stelt sûnttiids de kaders fêst wêrbinnen it kolleezje fan B&W de gemeente bestjoert. De gemeenteried kontrolearret fierders de wize wêrop it kolleezje wurket. De bedoeling fan dit alles is dat de gemeenteriedsleden minder fergaderje en mear tiid hawwe om ynfolling te jaan oan harren taken op it mêd fan folksfertsjintwurdiging.
Troch de Wet dualisearring gemeentebestjoer is it oantal politisy dat op gemeentlik nivo wurket (gemeenteriedsleden plus wethâlders) fergrutte. Ommers, in gemeentebestjoer dat foarhinne út 35 riedsleden bestie dêr’t fjouwer fan wethâlder wiene, hie letter 35 riedsleden plus fjouwer oaren as wethâlder. Dat wie in ûnbedoeld byeffekt fan de Wet dualisearring gemeentebestjoer. Troch it kabinet-Balkenende III is in wetsfoarstel yntsjinne om de Gemeente- en Provinsjewet te wizigjen en it oantal politisy op gemeentlik nivo wer werom te bringen op it âlde peil. It kabinet-Balkenende IV hat dit wetsfoarstel lykwols wer ynlutsen.
Gemeenterieden fergaderje yn de regel ienkear yn de moanne, ûnder foarsitterskip fan de boargemaster. By ôfwêzichheid fan de foarsitter wurdt de ried foarsitten troch in dêrfoar troch de gemeenteried oanwiisd riedslid. Foar de ynfiering fan de Wet dualisearring waard de gemeenteried by ôfwêzichheid fan de boargemaster foarsitten troch de lokoboargemaster.
Yn meardere gemeenten wurdt de fergadering begûn en ôfsluten mei it amtsgebed.
Printeboek
In printeboek is in boek dêr’t tekst en yllustraasjes inoar oanfolje en meiïnoar in koart ferhaal fertelle.
Taljochting
In printeboek hat net in soad tekst en is yn trochsneed tusken de 24 en 28 siden. It wurdt meast foarlêzen oan pjutten en beukers yn de leeftyd fan twa oant en mei seis jier, omdat dy sels noch net lêze kinne. Benammen de yllustraasjes sprekke dy jonge bern oan, sadat se it ferhaal goed begripe kinne. Der binne ek printeboeken foar âldere bern en sels foar folwoeksenen.
Bekende printeboeken zijn:
Boppenatuerlike
It boppenatuerlike (in lienfertaling fan it Midsiuwsk Latynske supernaturalis, in term dy't foar it earst brûkt waard yn 'e 1520-er jierren) is de oantsjutting foar alles dat net troch de wittenskip of de natoerwetten ferklearre wurde kin. Dêrby moat men tinke oan wêzens dy't net echt besteane of wêrfan't it bestean net wittenskiplik oantoand wurde kin, lykas goaden, ierdgeasten, wearwolven, fampieren, spûken, ensfh., en teffens oan foarfallen of ûntwikkelings dy't har oan 'e natuerlike prosessen ûntlûke of lykje te ûntlûken, lykas wûnders, profesijen, heldersjendheid, seânses, in libben nei de dea, tillekineze, tilleportaasje, autolevitaasje, ensfh. It boppenatuerlike is fierhinne synonym mei it paranormale. Hoewol't men by it hearren fan 'e term 'it boppenatuerlike' al gau de assosjaasje mei okkultisme leit, kin in grut part fan it ferskynsel godstsjinst as boppenatuerlik omskreaun wurde, en itselde is it gefal mei byleauwe, lykas de oanname dat it ûngelok bringt as in swarte kat jins paad krúst of om ûnder in ljedder troch te rinnen.
Sahara (betsjuttingsside)
"Sahara" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Elektroanysk papier
In soad e-boeklêzers hawwe in elektroanysk-papier-skerm.
Baptiste Garnier
Baptiste Garnier (yn Arkansas, 1854 – Crawford (Nebraska), 16 desimber 1900) wie in Amerikaansk frontiersman fan mingd Frânsk en Yndiaansk etnysk komôf. Hy tsjinne as ferkenner foar it Amerikaanske Leger, en focht yn dy hoedanichheid û.m. yn 'e Grutte Sû-Oarloch fan 1876.
Elektroanysk papier
Technology
Der binne ferskate wizen om elektoanysk papier te meitsjen. By de bekendste technology is it elektroanysk papier makke fan in oerbringend plestik. Dat plestik hat in soad lytse baltsjes dy’t reagearje op in elektryske lading. Dêrtroch kin in side feroare wurde lykas piksels op in byldskerm. Oare brûkte technologyen binne ûnder oare in oanpaste foarm fan lcd-skerms en elektrogromyske byldskerms.
Baptiste Garnier
Libben
Garnier waard yn 1854 berne yn 'e Amerikaanske steat Arkansas. Hy wie in pionier dy't oan 'e foargrins fan 'e Amerikaanske kolonisaasje libbe, en tsjinne yn it Amerikaanske Leger as ferkenner. Under de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 en 1877 naam er diel oan 'e simmerkampanje fan 1876 ûnder brigadegeneraal George Crook. Hy wie doe belutsen by de Slach oan de Rosebud, wie oanwêzich by de Hynstefleismars en focht mei yn 'e Slach by Slim Buttes. Yn dy snuorje krige er de bynamme Little Bat taparte, om him te ûnderskieden fan in oare ferkenner mei deselde foarnamme, Baptiste Pourier, oftewol Big Bat.
Garnier wie troud mei in Julia Mousseau (1864-1944), mei wa't er teminsten trije bern krige, John, Ellen en Emma. Nei ferrin fan tiid wurke Garnier him op ta it haad fan 'e ferkenners op 'e legerbasis Fort Robinson, yn Nebraska. Op 16 desimber 1900 waard er yn Dietrich's Saloon yn Crawford, deunby it fort, delsketten troch in James Haguewood, de weard. Garnier stoar bûtendoar op 'e strjitte omtrint 3 oare moarns. Hoewol't er gjin wapens by him hie doe't er delsketten waard, en hoewol't er neffens tsjûgen neat dien hie dat sok geweld tsjin syn persoan rjochtfeardigje koe, waard Haguewood letter frijsprutsen fan moard doe't er him op selsferdigening berôp.
Elektroanysk papier
Foar- en neidielen foar oare byldskerms oer
Elektroanysk papier hat foar- en neidielen foar oare byldskerms oer. Elektroanysk papier jout sels gjin ljocht op, mar reflektearret wol, krekt as gewoan papier. Neffens guon is dat minder ynspannend foar it minsklik each en boppedat is it skerm by fûl ljocht (yn de sinne) ek goed te lêzen. Foardielen fan elektroanysk papier binne ek dat it fleksibel wêze kin, licht is en bistabyl is. Dat betsjut dat it allinnich stroom brûkt as der skeakele wurdt nei nije ynformaasje op it display. Sa kin in werjefte jierren op in display stean bliuwe sûnder dat der enerzjy oanfierd wurdt. Kontrasten fan gewoan papier kinne mei elektroanysk papier ek helle wurde. De sjochhoeke is aardich grut, ûnder in hoeke fan 170 graden is de tekst noch goed te lêzen.
Camille Muffat
Camille Muffat (útspr.: [ka'mijə my'fa], "kamyje múffa"; Nice, 28 oktober 1989 – by Villa Castelli (Argentynje), 9 maart 2015) wie in Frânsk swimster, dy't in gouden medalje helle op 'e Olympyske Spullen fan Londen, yn 2012. Hja kaam yn 2015 mei ferskate oare Frânske topsporters om by in helikopterûngemak yn Argentynje.
Libben en karriêre
Op 'e Frânske nasjonale kampioenskippen swimmen fan 2008 behelle Muffat mei Joanne Andraca in dield earste plak op 'e 400 m yndividuële wikselslach, mei in nij Frânsk rekôr fan 4:28,23. Op 'e nasjonale kampioenskippen fan 2009 sette se op 'e 200 m wikselslach in nij Frânsk rekôr fan 2:09,34. Op 'e Olympyske Spullen fan Peking, yn 2008, die se mei oan 'e 200 m wikselslach, de 400 m wikselslach en de 4×200 m wikselslachestafette, mar behelle gjin medaljes.
Foar de Olympyske Spullen fan Londen, yn 2012, hie Muffat har kwalifisearre op trije ûnderdielen. Se wûn de gouden medalje op 'e 400 m frije slach mei in nij Olympysk rekôr fan 4:01,45; de sulverne medalje op 'e 200 m frije slach; en mei Charlotte Bonnet, Ophélie-Cyrielle Étienne en Coralie Balmy de brûnzene medalje op 'e 4×200 m frije-slachestafette. Dêrmei waard se de trêde Fransêze ea (nei atlete Micheline Ostermeyer en swimster Laure Manaudou) dy't fan alle trije medaljes ien wûn op ien edysje fan 'e Olympyske Spullen.
Op 1 jannewaris 2013 waard Muffat beneamd ta Ridder (Chevalier) yn it Légion d'Honneur. Op 12 july 2014 makke hja bekend dat hja ophold mei wedstrydswimmen. Begjin 2015 soe se mei ferskate oare Frânske sporthelden dielnimme oan Dropped, in nij realitytillefyzjeprogramma fan 'e Frânsk stjoerder TF1, wêrby't it de bedoeling wie dat de meidoggers yn 'e Argentynske wyldernis dropt wurde soene en dan dêr op eigen manneboet oerlibje moatte soene. Op 9 maart dat jiers siet Muffat mei û.o. bokser Alexis Vastine en sylster Florence Arthaud yn ien fan twa helikopters dy't ûnder de opnames fan Dropped yn 'e neite fan Villa Castelli yn 'e loft mei-inoar yn botsing kamen. Beide tastellen stoarten del en alle tsien ynsittenden kamen om it libben.
Elektroanysk papier
Foar- en neidielen foar oare byldskerms oer
In neidiel is dat feroarings yn it byld stadich geane, sadat flot blêdzjen, skrollen, ferlytsjen en fergrutsjen net mooglik binne. Krekt as by papier is foar it lêzen ekstern ljocht nedich.
Elektroanysk papier is dus benammen geskikt foar it wiidweidich lêzen/besjen fan in side tekst of in ôfbylding dy’t goed lêsber op it skerm past, en minder foar in kaart, diagram of tabel dy’t dêr te grut foar binne sadat jo in soad skrolle en fergrutsje moatte. Ek is it handich om te witten op hokker side jo wêze moatte (of dat troch it apparaat ûnthâlde te litten) sadat jo dêr sûnder blêdzjen streekrjocht hinne gean kinne.
Richard Jewell
Richard Allensworth Jewell (berne op 1 desimber 1962 – ferstoarn op 29 augustus 2007) wie in Amerikaanske befeiliger en wetshanthaver. Jewell waard berne as Richard White yn Danville, Virginia. Doe't er fjouwer wie gyngen syn âlden by inoar wei en syn mem Bobi troude letter mei John Jewell, dy't Richard as soan adoptearre.
Elektroanysk papier
Skiednis
Elektroanysk papier is yn de santiger jierren foar it earst makke troch Nick Sheridon by Xerox. It earste elektroanyske papier, saneamd ‘’Gyricon’’, bestie út lytse statysk laden baltsjes. Dy ballen wiene oan de iene kant swart en oan de oare kant wyt. De tekst op it papier waard feroare ûnder ynfloed fan in elektrysk fjild. Dat fjild soarge derfoar dat de baltsjes mei de swarte kant nei boppe of nei ûnderen draaiden.
Richard Jewell
Jewell waard bekend troch't er yn 1996 op 'e Olympyske Simmerspullen yn it Centennial Olympic Park yn Atlanta in fertochte rêchsek ûntdiek dy't letter eksplodearre. Syn hanneljen droech deroan by dat it tal ferwûne minsken en deadlike slachtoffers beheind bleau. Letter waard er lykwols sels falsk beskuldige fan ferantwurdlikheid foar dy bomoanslach.
Elektroanysk papier
Skiednis
Yn de njoggentiger jierren waard in oar soarte elektroanysk papier útfûn troch Joseph Jacobson. Dat makke gebrûk fan mikrokapsules dy’t mei elektrysk laden wite stikjes oplost yn kleure oalje folle wiene. De earste ferzjes wiene basearre op elektroforeze. De ûnderlizzende elektroanyske skeakelings makken út oft de stikjes boppe-oan de kapsule kamen, dêr’t it papier op dat plak wyt troch waard, of ûnderoan de kapsule, dêr’t it papier de kleur fan de oalje krige.
Richard Jewell
Falske beskuldiging
Doe't yn 1996 de Olympyske Simmerspullen yn de Amerikaanske steat Georgia holden waarden, fûn Richard Jewell in fertochte rêchsek op de grûn yn it Centennial Olympic Park yn Atlanta dêr't in konsert holden waard. Hy alarmearre de plysje en it die bliken dat der trije piipbommen yn de rêchsek sieten. Troch't de bom noch foar de ûntploffing ûntdutsen waard en in soad besikers fan it park mei help fan Jewell evakuëarre wurde koene bleau it tal deadlike slachtoffers beheind. De eksploazje fan de bom deade ien persoan fuortendaliks, in oare persoan ferstoar letter oan in hertoanfal en 111 minsken rekken ferwûne.
Ynearsten waard Jewell yn de media priizge as in held, mar al gau waard er op basis fan psychologyske profilearing troch de FBI en de lokale wetshanthavers as earste fertochte behannele. Alhoewol't der nea in oanklacht folge, ûndergyng Jewell moannenlang in 'trial by media'. De negative publisiteit easke in grutte tol fan syn persoanlike en professionele libben.
Elektroanysk papier
Skiednis
Yn april 2004 kundige Sony de earste kommersjeel beskikbere elektroanysk papier apparatuer oan, de Sony LIBRIé EBR-1000EP. Dy is ûnderwilens opfolge troch de Sony Reader.
Yn Nederlân kaam de firma iRex Technologies, in spin-off fan Philips, yn april 2006 mei de op de E ink-technology basearre lêzer iLiad. Krap twa jier letter ferskynde NRC Handelsblad as earste Nederlânske krante dêrop. De krante op elektroanysk papier krige de namme ePaper.
Richard Jewell
Falske beskuldiging
Nei 88 dagen fan iepenbier ûndersyk waard Jewell as fertochte frijsprutsen. It mediasirkus yn de tiid fan it ûndersyk wurdt as foarbyld oanhelle foar de eksessen fan de wetshanthavening en de nijsmedia.
Yn 2005 bekende de yn 2003 arrestearre Eric Rudolph skuld oan de oanslach yn it Centennial Olympic Parc. Hy wie ek ferantwurdlik foar oare oanslaggen yn de Feriene Steaten.
Elektroanysk papier
Skiednis
De Amazon Kindle fan de online boekferkeaper amazon.com waard yn novimber 2007 op de Amerikaanske merk brocht mei 88.000 beskikbere digitale boeken. Yn 2007 en de jierren dêrnei folgen ek ferlykbere inisjativen yn ferskate Jeropeeske lannen.
Richard Jewell
Neitiid
Jewell wurke letter û.o. as plysjeman yn Pendergrass, Georgia. Oant syn dea wurke er as plakferfangend sheriff yn Meriwether County, Georgia. Hy troude yn 1998 mei Dana Jewell en ferhûze doe nei in pleats dy't hja tegearre súdlik fan Atlanta kochten. Nei syn frijspraak as fertochte, klage Jewell de FBI, The Atlanta Journal Constitution, CNN, de New York Post foar smaad oan. Syn eardere wurkjouwer Piedmont College, werfan't de direkteur en de parsefoarljochter falske ynformaasje oan de FBI trochspile hiene, makke in skikking mei Jewell. Bekend is ek dat de NBC USD 500.000 útbetelle.
Elektroanysk papier
Takomst
Elektroanysk papier is benammen maklik foar minsken dy’t in soad fan in byldskerm lêze moatte. Mar der binne ek grutte ferwachtings op it mêd fan it ferfangen fan printe (krante)papier en foar it brûken foar skoal- en hânboeken. De foardielen binne, njonken in handich, licht formaat, de grutte opslachkapasiteit en de maklike, flotte oanpassing fan de ynhâld. In bykommend foardiel is, dat der oantekeningen op it apparaat makke wurde kinne dy’t omset wurde kinne yn printe tekst.
Richard Jewell
Films
De heldhaftige erfenis fan Richard Jewell foarme it ûnderwerp yn de film Richard Jewell fan regisseur Clint Eastwood en it twadde seizoen fan Manhunt 'Deadly Games' (2020).
Julia Tchernei
Julia Tchernei, echte namme ûnbekend (13 jannewaris 1974), is in rêstend Oekraynsk neakenmodel en pornografysk aktrise, dy't ek wol gebrûk makke fan 'e artystenammen Julia Dobler, Julia Benvenuti, Julia, Giulia Rovelli, Giulia Levi, Milly, Mary Schneider, Stefania Grande en Patrizia Bocca.
Libben en karriêre
Tchernei waard yn 1974 berne yn 'e Oekraïne, dy't doe noch ta de Sovjet-Uny hearde (dêrfandinne dat har bertelân soms as "Ruslân" jûn wurdt). Yn 1995, doe't se 21 jier wie, spile se foar it earst yn in pornografyske film. Dat wie Gruppo di Famiglia foar de lytse Italjaanske studio Moonlight Video. Yn 1996 waard Tchernei ûntdutsen troch de Frânske pornoregisseur Pierre Woodman, dy't har dêrnei yn ferskate films foar it grutte Sweedske Private-label spylje liet, wêrfan't The Pyramid 3 en Sweet Baby 1, beide út 1996, it bekendst binne.
Tchernei spile ek yn trije dielen fan Private Triple X, twa dielen fan Private Stories en twa dielen fan Private Castings X. Fierders wie se ek wurksum foar ferskate foaroansteande Amerikaanske studio's, wêrûnder Devil's Film en Anabolic Video. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Tchernei yn totaal yn in tweintichtal films, al wiene dêr twa net-pornografyske rollen by. Yn 1998 loek se har út 'e pornoyndustry werom.
Spoar fan Ljouwert nei Harns
It Spoar fan Ljouwert nei Harns ferbynt de stêd Ljouwert mei Harns. It spoar bestiet sûnt 27 oktober 1863. It spoar wie yn it ferline ûnderdiel fan de steatsline B, dy't rûn fan Harns oant Nijeskâns. It spoar Ljouwert-Harns hat in lingte fan 26 kilometer. De trein stoppet op de stasjons fan Ljouwert - Deinum - Dronryp - Frjentsjer - Harns en Harnzer Haven.
It spoar is net elektrifisearre, it is inkelspoarich en is befeilige mei ATB-NG en TPRB (Ter Plaatse bediend RelaisBlokstelsel). Dy befeiliging wurdt betsjinne troch de masinist. It spoar ferbynt in tal plakken yn Noardwest Fryslân mei Ljouwert. In soad reizgers geane fanút de Harnzer Haven mei de boat nei de Waadeilannen. Op de line is beheind frachtferfier. De ferbining Ljouwert-Harns is in desintrale spoarferbining. Dat wol sizze dat de line ûnder ferantwurdlikheid 'light' falt fan de lokale oerheid (Provinsje Fryslân). Arriva exploitearret it reizgersferfier en brûkt dêrfoar sûnt 2007 it treintmaterieel GTW (Spurt).
Jan van Nijlen
thumb|Jan van Nijlen Joannes Joannes-Baptista Maria Ignatius van Nijlen (Antwerpen, 10 novimber 1884 – Vorst, 14 augustus 1965) wie in Flaamsk dichter.
Hy is rûnom bekend wurden fan de sin "Bestijg den trein nooit zonder Uw valies met droomen, dan vindt g'in elke stad behoorlijk onderkomen..." út it gedicht "Bericht aan de reizigers" dat foar it earst ferskynde yn de bondel Geheimschrift (1934).
Dit gedicht waard op 18 maart 2011 oanbrocht yn it treinstasjon Antwerpen Sintraal. It giet sa:
Chuck Cannon
Chuck Cannon (folút: Marion Cletus Cannon jr.; Greenville (Súd-Karolina), ±1964) is in Amerikaansk lietsjeskriuwer fan countrymuzyk dy't troch oare artysten songen wurdt. Dêrnjonken er sels ek aktyf as sjonger en muzikant. Hy hat mei syn ferskes ferskate prizen wûn, wêrûnder in Academy of Country Music Award yn de kategory liet fan it jier.
Libben en karriêre
Cannon waard mids sechstiger jierren berne yn Greenville, yn de Amerikaanske steat Súd-Karolina. Syn heit wie in predikant yn 'e pinkstertsjerken. Cannon die al jong ynspiraasje op troch pleatslike folksferskes en negrospirituals. As tiner trede er op as sjonger yn lokale gelegenheden, oant er yn 1984 ferfear nei Nashville, yn Tennessee, om dêr te studearjen oan de Belmont Universiteit. Yn 1988 waard him in kontrakt oanbean om countrylieten te skriuwen.
Sûnt hat Cannon foar ferskate grutte nammen yn 'e Amerikaanske countrymuzyk skreaun, wêrûnder Toby Keith, John Michael Montgomery, Wynonna Judd, Billy Dean, Sarah Buxton, Shane Minor, Danny Gokey en de band Lonestar. Ien fan syn ierste súksessen wie I Love the Way You Love Me, dêr't John Michael Montgomery yn 1993 in nûmer 1-hit mei skoarde, en dat Cannon skreaun hie yn gearwurking mei Victoria Shaw. Dat liet wûn yn 1994 de Academy of Country Music Award yn de kategory liet fan it jier.
Foar Toby Keith skreau Cannon, faak yn gearwurking mei Keith sels en soms mei oaren, ferskes as Me Too, Dream Walkin', We Were in Love, Getcha Some en If a Man Answers. Mei it troch Cannon skreaune How Do You Like Me Now?! hie Keith yn 2000 in nûmer 1-hit en in gouden plaat, en yn 2003 wie American Soldier, krektlyk fan Cannon syn hân, foar Keith ek in nûmer 1-hit en in platina plaat. Sawol I Love the Way You Love Me as How Do You Like Me Now?! wûnen de Eight-Million-Air Award fan Broadcast Music Incorporated om't se yn 'e Feriene Steaten mear as acht miljoen kear op 'e radio draaid wiene.
Cannon brocht sels twa albums út: God Shaped Hole en Love and Money. Syn single If I Was Jesus waard nominearre foar de Independent Music Award yn de kategory Americana-liet fan it jier. Cannon is sûnt 1994 troud mei muzykprodusinte en countrysjongster Lari White, foar wa't er ek ferskate lieten skreaun hat, lykas What a Woman Wants, That's My Baby en That's How You Know (When You're in Love). Cannon en White hawwe twa dochters, M'Kenzy en Kyra, en in soan, Jaxon.
List fan planetoïden 73201-73300
Dit is in list fan planetoïden 73201-73300.
Gemeentehûs fan Haskerlân
It eardere Gemeentehûs fan Haskerlân is in ryksmonumint oan de Midstrjitte 19 op De Jouwer.
It gebou krige by de ynrjochting ta gemeentehûs yn 1858 in (net skildere) neo-klassisistysk oansjen. De foargevel is sân traveeën breed, trije dêrfan foarmje in midden risalyt, dat bekroand wurdt troch in mânsk tympaan. It balkon wurdt droegen troch Ioanyske pylders. Om alle finsters sitte listen. De ûnderste finsters binne healrûn sleatten, de boppeste binne rjochthoekich en hawwe acht ruten. De kroanlist hat triglyfen. Op it flau deldragende skylddak steane hoekskoarstiens mei boerden.
It gebou waard nei de opheffing fan de gemeente Haskerlân yn 1954 brûkt as ferpleechhûs de Flecke. De âlde gevel bleau doe stean. It nije gemeentehûs (fan Skarsterlân) krige ûnderdak yn it ferboude Heremastate. thumb|left| thumb|left|It gemeentehûs eartiids
Tsjeppe Earn
Tsjeppe Earn (Kriesk: Déahǐtsǐśh; Ingelske oersetting: Pretty Eagle; by Crow Agency (Montana), 1846 – yn it Krieë Yndianereservaat (Montana), 11 novimber 1903) wie in opperhaad fan 'e Krieën (Crow), in Yndiaansk folk fan 'e Grutte Flakten fan Noard-Amearika. Hy tsjinne syn folk as kriger, oarlochslieder, politikus en diplomaat. Hoewol't er in bûnsgenoat fan 'e Amerikanen wie, skrille er der net foar tebek om dyselden it mannewaar op te sizzen as se maatregels trochfiere woene dêr't de Krieën mei beneidiele waarden. Tsjeppe Earn wie ien fan 'e lêste grutte oarlochsopperhaden fan syn folk.
Jonkheid
Tsjeppe Earn waard yn 1846 berne yn wat no de Amerikaanske steat Montana is, deunby it hjoeddeistige Crow Agency. Hy hearde ta Berch-Krieën, ien fan 'e trije tradisjonele stammen fan 'e Krieën (Crow), en dêrbinnen ta de Pigan-clan (Ackyā’mne), wêrfan't de namme ôflaat wie fan 'e Pigan-stamme fan 'e Swartfuotten, dat tradisjonele fijannen fan 'e Krieën wiene. Tsjin 'e tiid dat de earste blanke kolonisten har yn Montana nei wenjen setten, wie Tsjeppe Earn al in opperhaad en in lid fan it krigersgenoatskip fan 'e Foksen (I’axuxke). As kriger wie Tsjeppe Earn ferneamd om syn withoefolle moedige dieden yn konfrontaasjes mei fijannen fan 'e Krieën, lykas de Lakota en de Pâny (Pawnee). Hy hie yn syn libben nei't it skynt 19 froulju, wêrfan't de measten wierskynlik mar yn tydlike houliken mei him ferbûn wiene.
Opperhaad
Lykas in protte Krieske krigers bea Tsjeppe Earn ûnder de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 syn tsjinsten as ferkenner oan it Amerikaanske Leger oan, mei't de Amerikanen de fijannen fan 'e fijannen fan 'e Krieën wiene. Hy wie it mei Mannich Kûp, in oar Kriesk opperhaad, iens dat de takomst fan harren folk it bêste feilichsteld wurde koe troch mei de blanken gear te wurkjen, ynstee fan har tsjin 'e kolonisaasje fan it Westen te fersetten, sa't bgl. de Lakota en de Sjajinnen diene. Dêrby spile ek in rol dat de Krieën frijwol besingele wiene troch harren fijannen, mei de Lakota en Noardlike Sjajinnen yn it easten, de Noardlike Arapaho yn it suden en de Swartfuotten yn it noarden. Sadwaande hiene se driuwend ferlet fan bûnsgenoaten.
Yn 'e twadde helte fan 'e 1870-er en yn 'e 1880-er jierren wie Tsjeppe Earn ferskate kearen lid fan Krieske delegaasjes dy't alhiel nei it fiere Washington, D.C. reizgen om harren folk foar it Amerikaanske regear oer te fertsjintwurdigjen. Sa hearde er yn 1880 ta in delegaasje ûnder lieding fan Mannich Kûp, dy't it presidint Rutherford B. Hayes ûntprate om it Krieë Yndianereservaat op te heffen, sa't guon leden fan it Amerikaanske Kongres woene, en dy't teffens wist tsjin te kearen dat der spoarwegen troch it reservaat hinne oanlein wurde soene. Oan 'e oare kant wie Tsjeppe Earn in foarstanner fan it weidzjen fan fee troch blanke boeren yn it reservaat, en fan it meanen fan hea op Krie-lân om oan sokken te ferkeapjen, om 'e simpele reden dat syn folk itende bliuwe moast nei't de blanken de bizons fierhinne útrûge hiene.
Ferstjerren
Tsjeppe Earn kaam op 11 novimber 1903 te ferstjerren yn it Krieë Yndianereservaat fan súdlik Montana, yn 'e âlderdom fan 57 jier. Syn stoflik omskot waard op 'e bûkberje fan in wein pleatst ynstee fan op in stellaazje, sa't by de Krieën wizânsje wie. Nei't syn lichem letter oan 'e rivier de Bighorn begroeven wie, waard it koarte tiid letter wer opdold troch in dokter W.A. Russell, dy't de liken fan sechtsich Krie-Yndianen stiel en ferkocht oan ferskate Amerikaanske museä foar soms mar $500 it stik. Uteinlik waard it stoflik omskot fan Tsjeppe Earn troch it krewearjen fan Hugh White Clay en de Kulturele Kommisje fan 'e Krieë Stamme 72 jier neitiid weromjûn oan 'e Krieën, en op 4 juny 1994 werbegroeven op in plak dat nei him Pretty Eagle Point neamd wie, dêr't wei útsjoen wurde kin oer de Delling fan 'e Bighorn. Dy datum is neitiid in soarte fan feestdei foar de Krieën wurden.
GoldenEye (film út 1995)
De film folget de Britske geheim agint James Bond as dyselde de dieverij fan 'e bestjoeringsskiven fan 'e GoldenEye-satelliten ûndersiket. Dat binne twa elektromagnetyske strielingswapens fan 'e Sovjet-Uny út 'e Kâlde Oarloch, dy't alle elektroanyske apparatuer binnen in omtrek fan 100 km fan har doelwyt útskeakelje kinne. Bond ûntdekt dat de dieven leden fan it Janus-misdiesyndikaat binne, dat ûnder lieding blykt te stean fan in âlde bekende.
GoldenEye wie it santjinde diel út 'e James Bond-filmsearje en folge as sadanich op Licence to Kill, út 1989. It wie de earste film wêryn't de rol fan Bond spile waard troch Pierce Brosnan. Fan 'e filmkritisy krige GoldenEye oer it algemien positive resinsjes, en yn 'e bioskopen wie de film in grut kommersjeel súkses. In folgjend diel yn 'e rige, Tomorrow Never Dies, kaam út yn 1997.