cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boys on the Side
Plot
It spul rint lykwols úteinlik op 'e non. De freonskip tusken Jane en Robin kriget in knau as Jane mei de bêste bedoelings oan 'e sympatike barkeeper Alex, dy't belangstelling foar Robin hat, fertelt dat Robin HIV hat. Robin fielt har ferret en set Jane út har hûs. As Abe Holly freget om mei him te trouwen, bychtet Holly de saak fan Nick oan him op. Nettsjinsteande it feit dat er noch altyd fan doel is om mei har te trouwen, arrestearret er har dan op fertinking fan moard. Holly wurdt oerbrocht nei Pittsburgh, dêr't se terjochtstean moat. Jane en Robin reizgje har los faninoar efternei en lizze harren skeel by as se inoar dêr yn it gerjochtsgebou treffe. Holly nimt in oanbod ta skikking oan en bekent skuld oan deaslach by fersin. Se wurdt feroardiele ta ien oant twa jier finzenisstraf. Nei de rjochtsaak sakket Robin yninoar troch in nije longûntstekking, en yn it sikehûs bekenne sy en Jane oaninoar dat se faninoar hâlde.
Nei it ferrinnen fan in ûnbeskate hoemannichte tiid is Holly wer frij. Se is gelokkich mei har man Abe en har dochterke, dat Abe oannommen hat as syn eigen. Robin, dy't no fier hinne is mei AIDS, sit yn 'e rolstoel, en har libbensferwachting is noch mar koart, mar Jane is by har. Yn 'e lêste sêne is Robin ferstoarn. Holly en Abe binne fan doel om yn Tucson te bliuwen en in grut gesin te krijen. Jane giet wer op 'en paad om in nij libben te sykjen yn Los Angeles.
Untfangst
Boys on the Side krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie de film in goedkarringspersintaazje fan 74%, basearre op 34 ûnderskate resinsjes. Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle de film in goedkarringspersintaazje fan 61%, basearre op 18 resinsjes.
Resultaat
Wrâldwiid hie Boys on the Side yn 'e bioskopen in opbringst fan $23,4 miljoen. Dêrmei kaam de film mar kwealk út 'e kosten (fan $21 miljoen). Boys on the Side waard yn 1995 nominearre foar de filmpriis fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Moskou.
Grutte Priis Formule 1 fan Austraalje 2001
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Austraalje 2001 yn Melbourne op 4 maart 2001. It wie de earste race fan 17 races fan de Formule 1 yn 2001. Hy waard op de Albert Park Circuit hâlden. De race waard hâlden oer 58 omgongen, op it 5,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 307,6 kilometer.
Slimme botsing
Ralf Schumacher en Jacques Villeneuve botsten yn de begjinfaze fan de race, hjirby waard Villeneuve lansearre en fleach tsjin de ôfrastering nei de baan, flak foar de tredde bocht. In losskuord tsjil fleach troch in iepening yn de ôffreding en trof in baanmarshal, dy 't oan de ferwûningen ferstjerre soe. Fanwege dit ûngelok waard de race in tal omgongen neutralisearre.
Klonen
Klonen, kloanen of klonearjen is in keunstmjittige wize fan reproduksje, wêrby’t in identike genetyske kopy fan in organisme reprodusearre wurdt. In kloon of kloan is in genetysk identike neikommeling fan ién âlder. Yn dizze betsjutting is klone altyd minsklik yngripen; hoewol’t mannich planten har spontaan net-slachtlik fermearderje mei genetysk identike neiteam wurdt dat meastentiids gjin klonen (tiidwurd) neamd; wol is in sa ûntstien organisme in kloon (haadwurd) fan de âlder. Guon legere organismen, lykas ienselligen, plantsje har allinnich fuort troch seldieling wêrby’t twa identike klonen ûntsteane, ek hjir wurdt it tiidwurd klonen net brûkt.
Natuerlike klonen
Klone wurdt al iuwen dien by planten. It giet dan om planten of gewaaksen dy’t fegetatyf fermeardere wurde troch it ôflizzen, stekken, intsjen of okulearjen. Ek it fermearderjen fan bolgewaaksen of stâle- en woartelknollen, lykas by titelroazen en ierdappels, is te beskôgjen as it klonen fan in gewaaks.
Reproduktyf klonen
Reproduktyf klonen is it klonen mei it doel om in identike kloon te meitsjen, dy’t útgroeie kin ta in folweardich organisme. De meast klassike metoade fan reproduktyf klonen is embryosplitsing. Dêrby wurdt in embryo fysyk midstwa fike en is it resultaat krekt itselde as by in identike twaling. De grûnlizzer fan dy technyk is de Dútske embryolooch en Nobelpriiswinner Hans Speman.
De moderne technyk om te klonen is kearntransplantaasje. Dizze technyk wurdt ek wol ‘Somatic cell nucleus transfer’ (SCNT) neamd. Dêrby wurdt de kearn fan in sel fan de genetyske âlder yn fytro ynbrocht yn in ûntkearne aaisel, dy’t dêrnei yn de limoer fan in draachmem brocht wurdt. Op dy wize is de fuortplanting troch geslachtssellen omsyld. Al it erflike materiaal fan de kloon komt fan ién âlder. De earste dy’t dy technyk útstelde wie Hans Spemann, hoewol’t er dy sels nea útfierd hat.
Oant op de dei fan hjoed is de wichtichste praktyske tapassing fan it klonen fan bisten de fermannichfâldiging fan bisten dy’t dêrby tagelyk troch genetyske technology genetysk modifisearre wurde. In kombinaasje fan gentechnology en klonen makket it mooglik om hiel krekt in gen út te skeakeljen, of ta te foegjen, wêrtroch gau transgene bisten makke wurde kinne. Sa binne der bygelyks bargen makke dy’t geskikter binne foar ksenotransplantaasje en kij dy’t gjin gekkekowesykte krije kinne. Underwilens begjinne yn de FS de earste produkten fan kloonde bisten op de merk te kommen, wêrûnder fleis dat wol kloonfleis neamd wurdt.
It klonen fan organismen wurdt gauris betize mei it eksakt kopiearjen fan dy organismen. Dat is lykwols net itselde. In kloon is gjin eksakte kopy, mar in genetyske kopy fan it orizjineel. By klonen wurde stamsellen út it memme-organisme helle, dy’t dêrnei wer fierder ûntwikkelje yn in draachmem. As jo bygelyks as seldonor in bist brûke fan 10 jier sil de kloon by de berte krekt sa ûntwikkele wêze as in normaal jong bist dat krekt berne is. De kloon sil dus net daliks tsien jier wêze.
Yn Nederlân rinne fan de hynst Jazz de klonen Jazz 1, Jazz 2 en Jazz 3 om. De trije klonen binne makke yn Amearika, om’t klonen yn Nederlân ferbean is.
Terapeutysk klonen
Terapeutysk klonen is klone mei it doel om lichemssellen te meitsjen dy’t bydrage kinne oan it genêzen fan beskate sykten. Dat is dan benammen bedoeld om minsken better te meitsjen. Terapeutysk klonen is foarearst noch in eksperimintele technyk.
By terapeutysk klonen wurdt mei help fan kearntransplantaazje in embryo kweekt dat genetysk identyk is oan de pasjint. As it embryo sawat hûndert sellen grut is dan wurde de stamsellen ferwidere en op kweek set. Troch de kweekomstannichheden te manipulearjen kinne de stamsellen útgroeie ta elk winske seltype. Dy nij ûntstiene weefsels wurde dêrnei by de pasjint ymplantearre om dy fan syn sykte ôf te helpen (stamselterapy). It foardiel fan dy technyk is dat de pasjint sellen krijt dy’t genetysk identyk binne oan syn eigen lichemssellen, wêrtroch in ôfwarreaksje fan it lichem tefoaren kommen wurdt (yn tsjinstelling ta ksenotransplantaasje).
De beskikberens fan minsklike aaisellen, mei trochdat se relatyf min te isolearjen binne, is dêrby in grut probleem. Ek bliek út proefbiste-ûndersyk dat it embryo in grutte kâns hat op misfoarmings, sjoen dat de kearn fan de aaisel dochs sinjifikant oars is as dy fan in somatyske sel. It tekoart fan minsklike aaisellen kin opheind wurde troch it ynsetten fan ûntkearne dierlike aaisellen. Sjoen dat mitogondriaal DNA oanwêzich bliuwt, kin dit letter foar problemen soargje by it oanmeitsjen fan mitogondryen. Dat probleem kin eventueel opfongen wurde troch ko-transplantaasje fan mitogondryen fan de donor. De Nederlânske Embryowet stiet ta dat embryo’s dy’t oerbliuwe nei in yff-behanneling brûkt wurde foar wittenskiplik ûndersyk foar terapeutysk klonen. De Nederlânske wet ferbiedt lykwols it klonen fan minsklike sellen, likegoed foar terapeutysk as foar reproduktyf gebrûk.
Reproduktyf klonen fan minsken
It klonen fan minsken is neffens de hearskjende wittenskiplike ynsjoggen noch net mooglik.
It klonen fan minsken is yn in soad lannen ferbean troch medysk-etyske beswieren. Yn Nederlân seit de Embryowet fan 20 juny 2002 dêroer: "Het is verboden handelingen met geslachtscellen of embryo's te verrichten met het oogmerk van de geboorte van genetisch identieke menselijke individuen" (artikel 24, lid f).
Yn it etyske debat oer it klonen fan minsken giet it ûnder oare oer it wolwêzen en de sûnens fan de kloon. By klonen fan bisten is der al in grut risiko op spontane abortussen en misfoarmings. Dus by klonen fan minsken (in technyk dy’t noch folle dreger is en oant no ta sels net iens mooglik) soe it logysk wêze dat der ek in soad kâns is op spontane abortussen en misfoarmings. En boppedien binne der net allinnich risiko’s foar de kloon sels, mar sitte der ek risiko’s oan foar de draachmem..
As alle medyske problemen fan de baan wêze soene, bliuwe der etyske problemen oer. De bemerkings dy’t dêrby makke wurde kinne (en dy’t foar diskusje fetber binne) binne :
Frearkstsjerke (Kopenhagen)
thumb|250px|Frederikstsjerke, Kopenhagen De Frearkstsjerke (Deensk: Frederiks kirke) is in Luthersk tsjerkegebou yn Kopenhagen, de haadstêd fan Denemark. De tsjerke stiet krekt eefkes westlik fan de Amalienborg en wurdt yn 'e folksmûle ek wol Marmeren Tsjerke (Marmorkirken) neamd.
Skiednis
De tsjerke waard yn 1740 ûntwurpen troch de Deenske arsjitekt Nicolai Eigtved en wie ornearre om it 300-jierrich jubileum fan it keningshûs glâns te jaan. Op 31 oktober 1749 lei kening Frederik V de earste stien foar it gebou. De tsjerke soe folslein fan Noarsk moarmer boud wurde, mar it plan pakte fierstente te djoer út.
Nei it ferstjerren van de arsjitekt waarden de plannen troch de Frânske arsjitekt Nicolas Henri Jardin oerarbeide, mar yn 1770 liet greve Johann Friedrich Struensee lykwols de bou stopsette. Nei't Struensee twa jier letter ta de dea feroardield wie, waard der ferskate kearen besocht om wer mei de bou útein te setten, mar alle goede bedoelings mislearren hieltiten wer.
De tsjerke stie al hast 150 jier as ruïne, doe't de yndustrieel Carl Frederik Tietgen it grûnstik yn hannen krige ûnder betingst dat hy foar it jild soargje soe om de tsjerke ôf te bouwen.
De koepel fan de Frederikstsjerke rêst op 12 pylders en is mei in trochsnee fan 31 meter de grutste fan Skandinaavje.
List fan planetoïden 70501-70600
Dit is in list fan planetoïden 70501-70600.
George Kennedy (betsjuttingsside)
"George Kennedy" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Mount Pleasant (Michigan)
Mount Pleasant is in stêd yn it sintrale part fan 'e Amerikaanske steat Michigan. It is it haadplak fan Isabella County, en hie neffens in offisjele skatting út 2012 doe goed 26.000 ynwenners. In oansjenlik diel fan 'e stêd leit binnen de grinzen fan it Isabella Yndianereservaat. Mount Pleasant stiet bekend as it plak dêr't de Universiteit fan Sintraal Michigan fêstige is. Ek it Mienskipskolleezje fan Midden-Michigan en it Soaring Eagle Casino & Resort steane yn dizze stêd.
Skiednis
Foarôfgeande oan 'e kolonisaasje troch de blanken hearde de krite fan Mount Pleasant ta it wengebiet fan 'e Odjibwe-Yndianen. De earste Amerikaanske kolonisten arrivearren yn it gebiet nei't yn 1854 troch it Kongres de saneamde Graduation Act oannommen wie, dy't it foar de oerheid mooglik makke om grûn dy't de Yndianen ôfnommen wie foar in sêft pryske troch te ferkeapjen oan partikulier boargers. Under de betingsten fan in ferdrach út 1855 moasten de pleatslike Odjibwe har weromlûke binnen de grinzen fan it doe oprjochte Isabella Reservaat. Dêrop folge de oankomst fan in weach oan nije blanke kolonisten, en yn 1862, nei it oannimmen fan 'e Homestead Act, arrivearre der nochris in grutte kloft nijynkommelingen yn sintraal Michigan.
Mount Pleasant ûntstie yn 'e foarm fan in tintekamp fan 'e nije kolonisten yn 1854, mar groeide al rillegau út ta in woltierige delsetting. Yn 1875 fûn der in ferwuostgjende brân plak, wêrby't in stikmannich fan 'e (houten) gebouwen yn 'e jiske lein waarden. Yn 1890 rjochte W.A. Jordan it Mount Pleasant Business College op, in ynstelling foar heger ûnderwiis. Nei in flugge útwreiding dy't begûn yn 1892, soe dêr úteinlik de hjoeddeistige Universiteit fan Sintraal Michigan út fuortkomme. Yn 1893 waard yn Mount Pleasant ek in ynternaat foar Yndiaanske bern iepene, de Yndiaanske Niverheidsskoalle fan Mount Pleasant. Dat ynstitút, dêr't de learlingen, lykas op alle ynternaten foar Yndiaanske bern, tige min behannele waarden, bestie fuort oant de sluting yn 1933.
Geografy
Mount Pleasant leit yn Isabella County, yn 'e midden fan Neder-Michigan, it súdlike diel fan 'e steat Michigan, 98 km noardlik fan 'e steatshaadstêd Lansing. De stêd beslacht in oerflak fan 20,3 km², en wurdt midstwa spjalten troch de rivier de Chippewa, dy't der dwers trochhinne streamt. In oansjenlik diel fan 'e stêd leit binnen de grinzen fan it Isabella Yndianereservaat fan 'e Saginaw Tsjippewa Yndianestamme fan Michigan.
Tûva
De republyk Tûva (Russysk Респу́блика Тыва́; Respûblika Tûva, Tûvynsk: Тыва Республика) is in autonome republyk fan de Russyske Federaasje. De republyk leit yn it súdlike diel fan Sibearje.
Geografy
thumb|left|250px|Lânskip oan de Lytse Jenisej Tûva leit yn it suden fan Ruslân oan de noardwestlike grins fan Mongoalje en wurdt omfieme troch de bergen fan de Westlike Sajan yn it noarden, it Tannû-Olaberchtme yn it suden en it Altai-berchtme yn it westen. De belangrykste rivier is de Jenisej. De Grutte Jenisej, dy't by Kyzyl mei de Lytse Jenisej gearrint, hat syn boarne yn Tûva.
It klimaat is kontinintaal. De trochsneedtemperatueren yn jannewaris binne −45 °C oant −28 °C en de trochsneedtemperatueren yn july om 20 °C oant fakentiden 30 °C hinne. Simmerdeis falt der mar in bytsje rein en it sneit winterdeis ek hast net; delslach is der dus mar in bytsje: alle jierren mar 200–300 mm (yn de bergen 400–600 mm). Tûva telt yn't jier likernôch 300 sinnedagen.
It gebiet leit op de útrinners fan it Mongoalske Heechlân en kin ferdield wurde yn in eastlik bercheftich gebiet en in troch bergen omklamme flak westlik diel. De flakke steppes fan Tûva lizze 520-1200 boppe seenivo. De heechste berch is de Mongun-Taiga mei in hichte fan 3976 m. De republyk hat likernôch 6.700 lytsere en gruttere marren. De measten dêrfan lizze yn it Todzja-bekken.
De dynamyskje groei fan de hannel mei Sina nei de ûntbining fan de Sovjet-Uny feroarsake grutte miljeuskea yn de regio. Nei tsien jier kontrôle waard fêststeld dat it areaal dat kapt waard folle kearen grutter wie as it tastiene areaal. Dat late ta soargen by it Wrâld Natoer Fûns. Sineeske seagerijen, houtbedriuwen en de Sineeske ûnderwrâld spilen in grutte rol yn de yllegale houtkap. Strûperij yn Tûva draacht by oan it ôfnimmen fan seldsume bisten.
Skiednis
Rûsd wurdt dat it gebiet al 30.000 jier, mooglik sels 120.000 jier, bewenne wurdt. Yn 1207 oermastere Dzjengis Khan it gebiet, dat letter ûnder it bewâld fan de Yuan-dynasty kaam. It gebiet fan it tsjintwurdige Tûva, eartiids ek Urjanchai neamd, hearde bestjoerlik foar in hiel skoft by Bûten-Mongoalje. Yn de tiid fan de Qing-dynasty waard it Mongoalske heechlân yn 1644 yn twa provinsjes ferdield: it noardlike Bûten-Mongoalje en it súdlike Binnen-Mongoalje. Beide dielen bleaune oant 1912 ûnderdiel fan it Keizerryk Sina.
De rykdom oan bont en grûnkatten brocht yn de 19e iuw in migraasje fan Russen op gong. Oantrune troch it tsaristyske regear ûnstie ûnder de jimmeroan grutter wurden Russyske befolking in separatistyske beweging, dy't op 15 febrewaris 1912 de ûnôfhinklikheid fan Tûva ûnder de namme 'Republyk Urjanchai' ôfkundige. Der folge in ynfal fan Russyske troepen en op 17 april 1914 waard Urjanchai in protektoraat fan it Russyske Ryk. thumb|left|200px|It dokumint út 1944 wêrmei't Tûva ûnderdiel waard fan de Sovjet-Uny Nei de Xinhai-revolúsje slagge de Sineeske ôffurdige by it sluten fan it ferdrach fan Kjachta yn it jier 1915 der yn, dat de Republyk Sina wer de folsleine soevereiniteit oer Bûten-Mongoalje krige. Alhoewol't de provinsje fiergeande autonomyrjochten krige, bleau it Tûva-gebiet in diel fan Sina. thumb|260px|Delegaasje fan Tannû Tûva yn Moskou (1925) Yn de jierren 1918-1919 krige it gebiet te meitsjen mei de Russyske Boargerkriich. Nei de oerwinning fan de bolsjewiken rôpen de Russyske kolonistem mei stipe fan it Reade Leger op 14 augustus 1921 de Folksrepublyk Tannû-Tûva mei as haadstêd Belozarsk (it tsjintwurdige Kyzyl) út en sa waard Tannû-Tûva in sattelytlân fan de yn 1922 stifte Sovjet-Uny sûnder dêr diel fan út te meitsjen. De Sovjet-Uny kaam yn 1926 mei de Mongoalske Folksrepublyk oerien, dat it gjin oanspraken mear makke op it Tûva-gebiet. Dat gyng tsjin it ynternasjonale rjocht yn om't de Mongoalske Folksrepublyk oant 1946 gjin soevereiniteitsrjochten hie, bûten de Sovjet-Uny erkende gjin inkel lân de folksrepublyk.
De earste president fan Tannu-Tûva waard Donduk Kuular. Ynearsten wie de sovjetyske rûbel it betelmiddel, mar sûnt 1934 oant 1944 waard de Tûvynske Akşa ynfierd, dy't oan de rûbel koppele wie. Kuular besocht de ôfhinklikens fan de Sovjet-Uny te beheinen en nauwere bannen mei Mongoalje oan te gean. Ek fierde er it boeddhisme as steatsgodstsjinst yn, woed er in teokrasy fan de republyk meitsje en besocht er de migraasje fan Russen te beheinen. Jozef Stalin liet Kuular lykwols yn 1929 oppakke en letter ombringe. Nei syn dea wie de Sovjet-Uny definityf de machthawwer en de nije kommunistyske lieding sette yn de Tûvynske Folksrepublyk útein mei de kollektivisaasje fan it lân, dat oant dy tiid noch nomadysk brûkt waard. Lykas yn oare dielen fan de Sovjet-Uny waard tagelyk ek in ateïstyske polityk en de ferneatiging fan religy ynset.
Op 17 augustus 1944 fregen ôffurdigen fan de Tûvynske Folksrepublyk de oansluting by de Sovjet-Uny oan, dêr't de Heechste Sovjet tastimming foar joech. Dêrmei waard de republyk op 13 oktober 1944 in autonoom gebietsdiel fan de Russyske Sosjalistyske Federative Sovjetrepublyk (RSFSR). De kranten fan de Sovjet-Uny brochten it nijs oer de anneksaasje pas twa jier letter, oare publikaasjes út dy tiid neame ek it jier 1945 as it momint fan annekaasje.
Yn 1961 krige de Tûvynske Folksrepublyk de namme 'Tûvynske Autonome Sosjalistyske Sovjetrepublyk'.
Yn febrewaris 1990 stifte Kaadyr-ool Bicheldei de Tûvynske Demokratyske Beweging mei as doel mear hûzen en banen te kreëarjen en de Tûvynske taal- en kultuer te befoarderjen. Mei de ûntbining fan de Sovjet-Uny rôp Tûva yn 1991 de ûnôfhinklikens út, dy't troch it regear fan de RSFSR en fan de formeel noch besteande USSR net erkend waard. Op 31 maart 1992 wie Tûva ien fan de ûndertekeners fan it ferdrach foar de skepping fan de Russyske Federaasje. De offisjele stavering fan Tûva waard fan Tува nei Тыва feroare. Yn de grûnwet is it rjocht fan ôfskieding fan de Russyske Federaasje as it folk dêrom freget fêstlein. Yn dy tiid ûntstie in weach fan oanfallen op de grutte Russyske mienskip, fral op frachtweinen en efterútlizzende delsettings. Russen waarden op de strjitte oanfallen en harren hûzen yn 'e brân stutsen. 168 minsken waarden fermoarde en tûzenen Russen pakten de koffers en flechten de republyk út.
Befolking
thumb|250px|left|Tûvynske ruters It Tûvynske folk is in Turksk folk. Hja foarmje de mearderheid yn de republyk. De Tûvinen binne ien fan de grutste minderheden yn Sibearje en as folk njonken de Jakûten yn Sacha de iennige minderheid, dy't yn in autonoom gebiet fan de federaasje de mearderheid foarmje. Sûnt 1989 binne in soad Russen flechte of ferhûze nei oare gebieten en harren oandiel yn de befolking fan Tûva is mear as de helte minder fan eartiids. Lytsere minderheden binne de Tsjakassen, de Oekraïners, de Komi en de Tataren.
Tûvynsk en Russysk binne de twa talen yn it offisjele ferkear. De Tûvinen hingje it boeddhisme oan, en dan fral de Tibetske fariant. Dêrnjonken binne der ek in soad otterdokse kristenen yn Tûva en in wat lytser tal dat it sjamanisme oanhinget.
Kultuer
thumb|250px|left|Tûvynsk wrakseljen De nasjonale sport yn Tûva is wrakseljen.
Yn 1998 waard in Skytyske grêfheuvel út de 6e oant 5 iuw foar Kristus yn de Tsaredelte yn Tûva fûn. De lokaasje waard yn 2003 ûndersocht en folslein bleatlein. De fynsten binne restaurearre troch it Hermitaazje yn Sint-Petersburch.
Op in eilân yn de Tere-Cholemar leit it op in hichte fan 1300 m fort Por-Bazjyn (Пор-Бажын), dat yn de 8e iuw yn de tiid fan it Oeigoersk Kaganaat boud waard. It fort dat muorren fan 10 meter heech hie, hat in oerflak fan 3,5 ha en is ien fan de belangrykste histoaryske en kulturele lokaasjes fan de Russyske Federaasje.
Kalkoenfûgels
De kalkoenfûgels (wittenskiplike namme: Meleagridinae) binne in ûnderfamylje fan de famylje fan de fazanteftigen (Phasianidae) yn it skift fan de hineftigen (Galliformes). Krekt sa binne de kalkoenen (Meleagris) in (ienichste) skaai yn deselde ûnderfamylje. Sawol by de ûnderfamylje as by it skaai giet it om deselde twa soarten kalkoenen: de (gewoane of wylde) kalkoen (Meleagris gallopavo) en de paukalkoen (Meleagris ocellata), beide út Noard-Amearika.
Tûva
Kultuer
Bysûnder yn Tûvynske kultuer is de kultivearre kielsang, it heechste nivo fan de boppetoansang, wêrby't tagelyk meardere toanen yntonearre wurde, en de ûndertoansang. In bekende fertsjintwurdiger fan dy bysûndere Tûvynske muzyk is de groep Huun-Huur-Tu. Troch optredens, fral ek troch dy muzykgroep yn bygelyks de Carnegie Hall yn New York, rekke dy foarm fan Tûvynske kultuer ek bekend yn it Westen.
Nei it ynstoarten fan de Sovjet-Uny naam ek de belangstelling foar it sjamanisme ta. Tûva hat in âlde lamaïstyske boeddhistyske tradysje. Yn septimber 1992 besocht de 14e Dalai Lama Tûva.
By Erschei, in lyts doarpke oan de Lytse Jenisej op likernôch 140 km súdeastlik fan Kyzyl leit ien fan de doarpen fan âldleauwigen, dat de Tûviners Kersjaki neamd wurd.
Bestjoerlike yndieling
De republyk is yn 17 rajons (lokaal 'kozjuun' neamt) en twa stedsdistrikten yndield.
Yn de haadstêd Kyzyl wennet likernôch in tredde fan de befolking fan de republyk. Kyzyl is ek de iennige grutte stêd. Der binne noch fjouwer lytse stêden en ien plak fan it stedske type. thumb|260px|Kyzyl thumb|thumb|260px|Teäter en boeddhistyske gebedsmûne yn Kyzyl
Ekonomy
Tûva is noch altiten in efterútwrâld en dreech tagonklik wat ynfrastruktuer oanbelanget. Der binne mar twa gruttere strjitweien nei Tûva, ien troch de Westlike Sajan nei de haadstêd en de oare fan Abakan oer Abasa nei Ak-Dowûrak yn it westen fan it lân. Ekonomysk is it gebiet ûnderûntwikkele.
Lânbou is de belangrykste sektor, wêryn't it hâlden fan fee it belangrykst is. Fierder is der mynbou, it gebiet ryk oan grûnskatten lykas koalen, metalen, edelstiennen en ek asbest. Mei in rykdom oan natoer en in ferskaat oan geology, floara en fauna hat it gebiet in toeristysk potintjeel, dat lykwols hast net brûkt wurdt.
De republyk hinget foar in hiel grut part ôf fan subsydzjes út Moskou.
Ernst van der Beugel
Ernst Hans van der Beugel (Amsterdam, 2 febrewaris 1918 – De Haach, 29 septimber 2004) wie in Nederlânsk ekonoom, topfunksjonaris, diplomaat en politikus.
Biografy
Van der Beugel studearre ekonomy oan de Universiteit fan Amsterdam dêr't er yn 1941 ôfstudearre. Yn 1966 promovearre er oan de Universiteit Leien. Syn dissertaasje hie in foaropwurd fan Henry Kissinger.
Van der Beugel wie fan 8 jannewaris 1957 oant 22 desimber 1958 út namme fan de PvdA steatssekretaris fan Bûtenlânske Saken (portefúlje Jeropeeske Gearwurking). Dêrfoar en koart dêrnei wie er topamtner op ferskate ministearjes. Yn 1959 waard er plakferfangend presidint-direkteur fan de KLM, en fan 1961 oant 1963 wie er presidint-direkteur fan dat bedriuw. Yn 1966 waard er beneamd ta bûtengewoan heechlearaar oan de Universiteit Leien mei de learopdracht Westelijke samenwerking na de Tweede Wereldoorlog. Hy gie yn 1983 mei emeritaat.
Van der Beugel wie teffens sekretaris-generaal foar de Bilderbergkonferinsjes yn Jeropa en Kanada.
Enoch Kry Naasje Reservaat 135
It Enoch Kry Naasje Reservaat 135 (Ingelsk: Enoch Cree Nation 135 Reserve), foarhinne it Stony Plain Reservaat 135 (Ingelsk: Stony Plain 135 Reserve) is in reservaat fan 'e Enoch Kry Naasje (Enoch Cree Nation), in erkende Yndiaanske stamme-organisaasje yn 'e Kanadeeske provinsje Alberta. It waard yn 1884 stifte as útfloeisel fan it Ferdrach Nû. 6, ien fan 'e regionale, saneamde Nûmere Ferdraggen tusken de ûnderskate Yndiaanske folken en de Kanadeeske autoriteiten.
Geografy
It Enoch Kry Naasje Reservaat 135 is sitewearre yn it sintrale diel fan Alberta, grinzgjend oan 'e westlike stedsrâne fan Edmonton, de provinsjale haadstêd. Oan alle oare kanten wurdt it reservaat omsletten troch Parkland County. It leit dêrmei yn 'e Haadstedske Regio fan Edmonton. It reservaat beslacht in oerflak fan 51,61 km², en is dêrmei fierwei it grutste fan 'e beide reservaten fan 'e Enoch Kry Naasje (it oare is it ûnbewenne Enoch Kry Naasje Reservaat 135A).
Demografy
Neffens gegevens fan 'e Kanadeeske folkstelling fan 2011 hie it Enoch Kry Naasje Reservaat 135 doe 987 permaninte bewenners, dy't yn 378 ûnderskate wenten libben. De befolkingstichtens bedroech sadwaande 19,1 minsken de km². De bewenners fan it reservaat binne sa goed as allegearre leden fan 'e Enoch Kry Naasje. Hja binne etnyske Kry (Cree), in Algonkwynsktalich folk dat de talrykste Yndiaanske groep fan Kanada is. It haadkertier fan it Enoch Kry Naasje Reservaat 135 is it doarp Enoch, dat frijwol synonym is mei it reservaat.
Ekonomy
Yn oktober 2006 iepene de Enoch Kry Naasje it River Cree Casino and Resort, in kasino, hotel en sportkompleks wêrfan't de bou C$210 miljoen koste hie. It stiet yn 'e noardeasthoeke fan it Enoch Kry Naasje Reservaat 135, en grinzget oan 'e stêd Edmonton.
Page (Arizona)
Page is in stêd yn Coconino County, yn 'e Amerikaanske steat Arizona. It leit tichtby de Glen Canyondaam en it Powellmar. Yn 2010 wennen der 7.247 minsken yn de stêd.
Skiednis
Page waard 1957 stifte as wenplak foar arbeiders en harren famyljes tidens de oanlis fan de Glen Canyondaam yn de Koloradorivier. Nei't yn de sechstiger jierren de daam ôfmakke waard, groeide de stêd ta it hjoeddeiske ynwennertal fan goed 7.000. Fanwegen de nije ynfrastruktuer is Page no de wichtichste tagong ta it Powellmar en Glen Canyon National Recreation Area, dêr't alle jierren mear as trije miljoen besikers komme.
Hugo fan de Elzas
Hugo (om 855 hinne - Abdij fan Prüm 895 wie in ûnwettige soan fan kening Lotarius II en syn frijster Waldrada. Nettsinsteande it besykjen fan syn heit, krige hy net syn keninkryk, mar krige yn 867 it Hartochdom Elzas yn lean fan Loadewyk de Dútser. Lotarius II gie yn it foarjier fan 869 nei paus Adrianus II ta yn de hope tastimming te krijen en skied fan syn frou Teutberga. Dat houlik wie him eins opkrongen. De paus stie de skieding ta. No koe syn ferhâlding mei Waldrada en harren bern offisjeel erkend wurde, mar op de weromreis waard er slim siik oan malaria en ferstoar yn de âldens fan 34 jier. Yn 877 besocht Hugo foar it earst syn erfenis te krijen. Nettsjinsteande stipe fan de Loataringske adel slagge him dat net. Paus Johannes VII die him yn 878 yn de ban. Doe't syn neef Loadewyk de Stammerder, kening fan West-Frânsje, yn 879 ferstoar, besocht er de macht yn Loataringen nei him ta te lûken. Teutbald, dy't boaske wie mei Hugo syn suster Berta, waard de wichtichste fjildhear fan de opstannelingen. Yn de Annales Fuldenses waard hy in tiran yn Galje neamd. Dat koe wêze om't er de opfolging troch de soannen fan Loadewyk, Loadewyk III fan Frankryk en Karloman fan Frankryk, yn West-Frânsje en fan Bosso yn de Provâns. Loadewyk de Jongere, de soan fan Loadewyk de Dútser, kaam Loadewyk III en Karloman te help. Yn 880 fersloech er Hugo by Ferdun en baarnde syn kastiel ôf.
Amber Stars
Amber Stars (15 april 1989), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn Los Angeles, yn 'e steat Kalifornje. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2009. Neffens har offisjele opjefte is se 1.57 m lang, mei in gewicht fan 58 kg en kupmaat 32D. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Monique Simone, Monique Symone, Amber Star en Amber.
Kabinet fan de Kening
It Kabinet fan de Kening of Kabinet fan de Keninginne, (In Nederlân eartiids: Kabinet des Konings) is it amtlike sekretariaat fan de Nederlânske kening dat de skeakel is tusken it steatshaad en ministers.
It Kabinet fan de Kening stipet de kening by syn taken as lid fan it regear. Dy taak komt ûnder mear ta utering by de ûndertekening en argivearring fan offisjele steatstikken, lykas wetten en keninklike besluten.
Dêrneist hat it Kabinet taken op it mêd fan de fersykskriften en graasjefersiken en by it fêststellen fan de aginda fan de kening. Oan it haad fan it Kabinet fan de Kening stiet in direkteur. In Fryske direkteur wie de Jouster Jhr P.J. Vegelin van Claerbergen, fan 19 july 1899 oant augustus 1910.
Grifformearde tsjerke (Lytsegast)
De Grifformearde Tsjerke yn Lytsegast is de eardere grifformearde en tsjintwurdige tsjerke fan de Protestanske Tsjerke yn Nederlân.
Skiednis gemeente
In selsstannige grifformearde gemeente yn Lytsegast waard op 24 novimber 1893 stifte. Foar dy tiid hearden de fan de herfoarme tsjerke ôfskieden ynwenners fan Lytsegast tsjerklik by Gruttegast. Yn 1860 telde Lytsegast noch mar seis grifformearde hûshâldings, mar yn de jierren 1890 waakste it tal grifformearden hurd oan. As earste tsjerke tsjinne it evangelisaasjegebouke út 1866, dat fanwegen de oanwaaks yn 1886 fergrutte wurde moast.
Skiednis tsjerkegebou
De grifformearde gemeente fan Lytsegast nei de doleânsje groeide hurd: yn 1895 telde de gemeente al 370 leden en doe't yn 1916 dûmny Tonkens útstelde jild yn te sammeljen om de tsjerke te ferfangen troch in nije tsjerke wie it ledetal al tanommen oant 532. De Earste Wrâldkriich kearden de plannen op, mar dêrnei namen tsjerkeried en gemeente yn it gearkomste it beslút om it plan mei faasje út te fieren. De tsjerke waard troch de Twizelere oannimmers Gj. van der Wal en R. Hollema boud en ein 1922 waard de nijbou feestlik iepene. De gemeente fan Lytsegast bestie doe al út 620 leden.
Oarspronklik hie de tsjerke op de krusing fan de dakken in lyts tuorke, dat fanwegen lekkaazje letter ferwidere is. Ta oantinken fan de bou waard yn 1921 in gevelstien yn de muorre oanbrocht mei de wurden fan Psalm 100:3: ''Gaat tot Zijn poorten in met lof, met lofzang in Zijn heilig hof; looft Hem aldaar met hart en stem. Prijst Zijnen naam, verheerlijkt Hem''.
Oargel
It oargel fan de tsjerke waard troch de oargelmakkerij Fama en Raadgever út Utert boud en op 27 maaie 1983 yn gebrûk nommen.
Badminton
Oarsprong
200px|thumb|Battledore and shuttlecock, ôfbylde yn 1804. Der wurdt fanút gien dat de oarsprong fan de sport yn Britsk-Ynje leit. Der binne ôfbylden fan bekend út begjin 19e iuw. It spul hat sterke oerienkomsten mei ball badminton, út Tamil Nadu en mei hanetsuki út Japan. De Britske soldaten spilen badminton yn Britsk-Ynje. Dêr waard it lykwols poona neamd, nei de stêd Poona. Letter kaam it spul oer nei Ingelân. It waard yn 1873 spile op it bûten 'Badminton' fan de hartoch fan Beaufort. Der binne ferskate skilderijen fan Ingelske en Frânske komôf dêr’t út bliken docht dat soksoarte spul ek al spile waard yn Jeropa. De Frânske namme wie jeu de longue plume ('spul fan de lange plom'). Sûnt 1873 wurdt it spul algemien badminton neamd.
Berchske kraaier
Skiednis
Neffens de oerlevering waarden de âffaars fan de Berchske kraaier yn de Midsiuwen út de Balkan nei Dútslân brocht. Dizze teory wurdt stipe troch genetisk ûndersyk, dat de besibbens tusken de Berchske kraaiers en hinnerassen út de Balkan sjen lit. Neffens in oare teory leit de oarsprong fan de Berchske kraaier by Spaanske hinnerassen, dy troch Spaanske muontsen ynfierd waarden. Berchske kraaiers dy troch Dútske ymmigranten yn Brazilië ynfierd waarden, wiene letter wer de âffaars fan de Braziljaanske kraaier, de "galo músico".
Skaaimerken
Berchske kraaiers hawwe in langstrekte en hege foarm mei in tal kaam, witte earlapkes en laaiblaue poaten. Typysk is de nei boppe wulfde rêch en de justjes flakke sturt. It typyske fearrepatroan, de saneamde "Dobbelung", is de sterkste foarm fan fearrebeseaming. Dizze tekening komt inkeld by de Berchske kraaier en de Berchske hingelkaam foar. De iennige offisjele kleurfariant is swart-goud-brún-dûbeld.
Teelt
De seldsumheid fan it ras makke, dat it ras yn de kategory "heechst bedrige" falt. De teelt fan de Berchske kraaiers yn Dútslân, dêr't likernôch 35 telers aktyf binne, wurdt dêrom troch de Vereinigung der Züchter Bergischer Hühnerrassen begelaat. Boppedat wurdt in stamboek ynfierd om alle yn Dútslân libjende Berchske kraaiers te registrearjen. Om de skaaimerken fan it ras te behâlden, wurdt yn Dútslân alle jierren in kraaiwedstriid organisearre, wêr't de kraaidoer de wichtigste rol spilet. Yn Nederlân beheart de Nederlânske spesjaalclub foar Dútske Hinnerassen it ras.
Enoch Kry Naasje
De Enoch Kry Naasje (Ingelsk: Enoch Cree Nation; Kry: ᒪᐢᑫᑯᓯᐦᐠ, Maskêkosihk), foarhinne de Enoch Yndianetroep (Ingelsk: Enoch Indian Band) is in Yndiaanske stamme-organisaasje yn Kanada, mei eigen reservaten yn it sintrale part fan 'e provinsje Alberta. De Enoch Kry Naasje bestiet út etnyske Kry (Cree) en is ferneamd nei it njoggentjinde-iuwske opperhaad Enoch Lapotac. It haadkertier fan 'e stamme is fêstige yn it plak Enoch.
Skiednis
It ierst bekende opperhaad fan wat de Enoch Kry Naasje wurde soe, wie Lapotac (1820-1861), waans namme "De Jager" betsjut. Hy wie nei alle gedachten fan in troep dy't de Strongwood-Kry neamd waard, en dy't de krite fan 'e Beverheuvels al bewennen sûnt 1670. Yn 'e midden fan 'e njoggentjinde iuw kaam de troep nei de namme fan it opperhaad bekend te stean as de Lapotac-troep. Yn 1842 waard de Lapotac-troep formeel erkend. De leden fan 'e troep hiene in wichtige rol yn 'e pelshannel fan 'e Kry mei de Britske Hudsonbaaikompanjy. It gie dêrby benammen om pelzen fan 'e Kanadeeske bever. Dêrnjonken waard jage op 'e Amerikaanske bizon mei gebrûk fan bizonfâlen.
Yn 1877 ûndertekene opperhaad Thomas Lapotac, de soan en opfolger fan Lapotac, it Ferdrach Nû. 6 by gearkomsten yn Fort Edmonton op 9 augustus en yn Blackfoot Crossing op 25 septimber. Dat ferdrach wie ien fan 'e saneamde Nûmere Ferdraggen tusken it Britske koloniale regear fan Kanada en ferskate groepen Yndianen.
Nei't Thomas Lapotac yn 1883 kaam te ferstjerren, waard er opfolge troch syn broer Enoch Lapotac, nei wa't de Enoch Kry Naasje ferneamd is. Dyselde akseptearre yn septimber 1884 in reservaat dat bestie út in oansjenlik diel fan it tradisjonele grûngebiet fan syn troep. Yn 1894 sleaten 79 leden fan 'e Pahs-Pahs-Chase-troep har formeel oan by de Enoch-troep. Yn 1902 en 1908 waard yn twa stappen likernôch 62 km² fan 'e grûn fan 'e Enoch-troep ôfpakt, sadat harren reservaat yn twaen spjalte waard en mei likernôch de helte fan it oerflak belune.
Yn oktober 2006 iepene de Enoch Kry Naasje it River Cree Casino and Resort, in kasino, hotel en sportkompleks wêrfan't de bou C$210 miljoen koste hie. Anno 2018 fiert de Enoch Kry Naasje ûnderhannelings mei it Kanadeeske regear oer de skikking fan lânoanspraken op gebiet dat foar 1902 ta it reservaat hearde, en teffens oer kompinsaasje foar it gebrûk troch it Ministearje fan Definsje fan in diel fan it oerbleaune reservaat as in militêr oefenterrein ûnder de Twadde Wrâldoarloch.
Geografy en reservaat
De Enoch Kry Naasje is sitewearre yn it sintrale diel fan 'e Kanadeeske provinsje Alberta, fuort westlik fan 'e provinsjale haadstêd Edmonton. De stamme hat twa Yndianereservaten: it Enoch Kry Naasje Reservaat 135 (foarhinne: Stony Plain Reservaat 135), dat tsjin 'e stedsrâne fan Edmonton oan leit, mei in oerflak fan 51,6 km², en it folle lytsere Enoch Kry Naasje Reservaat 135A (foarhinne: Stony Plain Reservaat 135A), súdlik fan it stedsje Barrhead.
Demografy
De leden fan 'e Enoch Kry Naasje besteane út etnyske Kry (Cree), in Algonkwynsktalich folk dat de grutste Yndiaanske etnyske groep fan Kanada is. De Kry fan 'e Enoch Kry Naasje kinne etnografysk spesifiker omskreaun wurde as Flakte-Kry. Yn 2008 hie de Enoch Kry Naasje 2.075 leden. Neffens gegevens fan 'e Kanadeeske folkstelling fan 2011 wennen dêrfan doe 987 yn it Enoch Kry Naasje Reservaat 135, wylst it Enoch Kry Naasje Reservaat 135A ûnbewenne wie en allinnich brûkt waard foar jacht en fiskjen. De befolkingstichtens fan it Enoch Kry Naasje Reservaat 135 bedroech sadwaande yn 2011 19,1 minsken de km². Fan alle leden fan 'e stamme wennen 48,4% yn it eigen reservaat.
Gelske Venema-Brouwer
Gelske Venema-Brouwer (De Koaten, 6 jannewaris 1876 — De Westereen, 20 jannewaris 1957) wie in Fryske hurdrydster op de koartebaan. Yn de 28 jier dat se oan wedstriden meidie wûn se totaal 77 prizen en 20 preemjes.
Biografy
Gelske Brouwer waard berne op De Koaten, yn de gemeente Achtkarspelen, as skippersbern. Sy ferhuze letter nei Burgum. As bern koe hja al goed ride, mar har âlden woene net lije dat se oan wedstriden meidie. Venema-Brouwe sette mei wedstrydriden útein 1898–1899, nei har houlik mei Taeke Venema, in skipperssoan. Har earste wedstriid wie op de Nijstêd by Burgum. Se ried tegearre mei har man. Harren earste bern wie op dat stuit noch mar sân wike. Mei't har eigen redens op it skip fan har âlden wiene, ried se op liende redens. In pear dagen letter die se mei har man fannijs mei oan in wedstriid yn Twizel. By dy wedstriid wûnen se de earste priis. Yn dat reedridersseizoen waard hja hieltyd sterker. Se wûn de earste priis op de kompetysje Nieuwebrug by Heechtsjerk en fersloech dêrmei Mina Oost. Letter die se mei oan wedstriden mei it heechste prizejild, en naam it sadwaande op tsjin de bêste riders. Se die net allinne mei yn Fryslân, mar wûn ek in soad prizen yn Grinslân. Se wûn ûnder oaren trije kear yn Helpman en fjouwer kear op De Like.
Se hat 10 winters meidien mei Douwe van der Meer fan Earnewâld. Yn ien winter wûnen sy in priis by eltse kompetysje dêr't sy oan meidiene. Ek hat hja tegearre mei Cornelis Velstra ferskate prizen wûn.
Yn 1903 wûn se yn ien wike op seis dagen efterelkoar seis earste prizen (yn Grou, Ljouwert, Koudum, Akkrum, Reduzum). Yn 1911 wie hja de fluchste rider yn in grutte kompetysje yn Tolbert. Yn de strange winter fan 1914-15 wûn se totaal f 600 oan prizen.
Yn de lêste jierren fan har riderskarriêre begûn har dochter Aaltje ek mei hurdriden. Sy koe sa hurd net ride as har mem, mar sy wûnen in priis en in preemje yn deselde kompetysje, ûnder oaren yn Appingedam.
Venema-Brouwer stoar yn de âldens fan 81 jier op De Westereen yn jannewaris 1957.
Reedriden op de Olympyske Winterspullen 1976
200px|thumb|right|200px|De Olympyske Iisbaan fan Innsbruck 1976
De Olympyske Winterspullen 1976, ek wol de XIIe Olympiade neamd, waarden yn 1976 yn Innsbruck, Eastenryk hâlden. Dat wie fan 4 oant en mei 15 febrewaris. It reedriden hie plak op de Eisschnellaufbahn. It wie de earste kear dat de 1000 meter foar manlju op it programma stie.
Medaljespegel
De top-5 fan lannen dy't by it reedriden medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen fan 1976.
Grifformearde tsjerke (Appingedam)
De Grifformearde tsjerke fan Appingedam waard yn 1927 foar de grifformearde gemeente fan Appingedam boud yn de Nederlânske provinsje Grinslân. De tsjerke is in ûntwerp fan de arsjiteket Egbert Reitsma (1892-1976). Sûnt de restauraasje yn 2013-2014 wurdt de tsjerke brûkt troch de grifformearde-frijmakke gemeente fan Appingedam.
Skiednis
De tsjerke ferfong in yn 1883 boude tsjerke fan de arsjitekt N. Doornbos. Dy tsjerke ferfong wer in provisoarysk gebou út 1868, dy't al nei fyftjin jier brekfallich woarn wie. De tsjerke fan Doornbos koe yn 1926 it tanimmende tal minsken net mear bergje. Reitsma krige de opdracht om op itselde plak in nije tsjerke te bouwen, dy't ein 1927 yn in boutiid fan tsien moannen foltôge waard. Fuort nei it begjin fan de nijbou moasten nochris 85 peallen tafoege wurde oan it fûnemint, om't de ûndergrûn minder fêst wie as oannommen.
De tsjerke is in erkend ryksmonumint omreden fan it sobere, mar ekspressive materjaalgebrûk, de opfallende lizzing, de estetyske kwaliteit en as foarbyld fan in tsjerke út dat tiidrek en it wurk fan Reitsma.
Arsjitektuer
Oan de Sint-Annastrjitte hat de muorre fjouwer smelle glês-yn-leadramen tusken mitsele dekorative bannen dy't eartiids oer de dakfoet trepfoarmich ôfsletten waarden. Al foar 1940 waard it diel boppe de dakfoet ferwidere, nei alle gedachten om it ûnderhâld infâldiger te meitsjen. Yn de noardlike gevel stekt yn it midden in geveldiel nei foarren, mei dêrboppe yn it midden fan it gebou in muorredaam, dy't boppe it dak fan de tsjerke úttuorket. Yn it dak binne lange stroken mei glês-yn-lead ferwurke.
Oargel
Ynearsten bleau de gemeente yn de nijbou it lytse 19e iuwske oargel brûken, dat Hendrik Jan van der Molen út Stienwyk yn 1899 boud wie. It hie twa manualen, tsien registers en in oanhongen pedaal. It waard yn 1927 troch de oargelbouwer Hendrik Vegter út Usquert opboud yn de nije tsjerke. Yn 1949 waard it oargel ferkocht oan in katolike tsjerke yn Nijmegen om't it akûstysk net foldied yn it gruttere gebou.
It nije oargel waard troch de firma B. Pels & Zn. út Alkmaar boud. It is grutter en moderner en past better by de arsjitektuer fan Reitsma. It hat twa manualen, 23 registers en in frij pedaal. Yn 1968 waard it troch Verschueren út Heythuysen restaurearre, dy't wat feroarings yn de disposysje oanbrocht, it oargel mei in pear registers útwreide en de elektryske traktuer fernijde. Yn 1977 waard it bakstiennen oargelbalkon fernijd. Yn de jierren 2014-2017 ûndergyng it ynstrumint in renovaasjes, útfierd troch de firma Mense Ruiter út Zuidwolde/Ten Post.
Pastorij
De oangrinzgjende pastorije bleau by de nijbou fan de tsjerke fan 1927 beholden en wurdt sûnt ± 1960 as konsistoarje en tsjerklik buro brûkt. De pastorij hat neoklassisistyske skaaimerken en datearret fan 1879.
Haadtsjerke fan de Russyske Striidkrêften
De Haadtsjerke fan de Russyske Striidkrêften is in oan de opstanning fan Kristus wijd tsjerkegebou (Russysk: Главный храм Вооружённых сил России (Храм Воскресения Христова)). De tsjerke stiet yn it rekreaasjepark Patriot westlik fan Ruslân's haadstêd Moskou yn de oblast Moskou en waard boud yn it ramt fan it 75-jierrich jubileum fan de Russyske oerwinning fan de Grutte Patriottyske Kriich. De wijing wie part fan de festiviteiten fan dat jubileum.
Skiednis
thumb|left|250px|Presidint Pûtin en patriarch Kyrill op de dei fan de seremoanje foar it lizzen fan de earste stien De plannen foar de bou fan de haadtsjerke foar de striidkrêften fan Ruslân waarden yn 2018 ôfkundige. It inisjatyf gyng werom op de minister fan definsje, Sergej Sjojgû, dy't tegearre mei Vladimir Pûtin yn 2018 ek de earste stien lei.
De tsjerke waard boud mei help fan jeften fan û.o. de russyske regisseur Nikita Michalkov en de sportman Vjatsjeslav Fetissov, mar ek de Steat en wapenbedriuwen soene yn de bou ynvestearre ha. Mei-inoar hat de bou fan it tsjerkegebou sa'n seis miljard rûbel (likernôch 75 miljoen euro) koste.
De iepening fan de katedraal soe op 9 maaie 2020 plakfine, op de dei dat it 75 jier lyn wie dat de Twadde Wrâldkriich yn Ruslân einige. Fanwegen de COVID-19-pandemy waard de iepening ferskood nei 14 juny 2020. By de ynwijing wiene de minister fan definsje Sergej Sjojgû en patriarch Kyrill oanwêzich.
Arsjitektuer
De tsjerke bestiet út in tsjerkegebou mei in oangrinzgjende klokketoer. Mei-inoar telt de tsjerke seis sipelfoarmige gouden koepels. De sintrale haadkoepel fan de katedraal is 89,5 meter heech en dêrmei is it gebou ien fan de fiif heechste tsjerken yn Ruslân.
De ôfmjittings fan de boudielen ferwize somtiden nei histoaryske gegevens. De haadkoepel hat in trochsnit fan 19,45 meter, it jiertal dat de Twadde Wrâldkriich einige. De Dútsk-Sovjetyske kriich duorre 1418 dagen en ien fan de koepels is 14,18 meter heech. De klokketoer waard net heger as 75 meter om't de tsjerke yn it ramt fan it 75-jierrich jubileum boud waard. De muorren krigen legergriene kleuren en it glês-yn-lead yn it ferwulft is fersierd mei militêre oarders. Yn de trêden fan de haadyngong binne wapens fan de Dútske Wehrmacht ynboud, dy't it Reade Leger op de Dútsers bút makke hat. De fan metaal makke twadielige tagongsdoar wurdt fersierd mei de ryksearn. Yn de earn stekt in swurd, dat tagelyk as de greep fan de doar tsjinnet.
Yn de tsjerke binne in mozaïeken oanbrocht fan û.o. hilligen, russyske foarmannen en militêre oantinkens. It gebou jout plak oan 6.000 minsken en hat in totaal oerflak fan 10.950 m².
Lytse marters
De lytse marters (Latynske namme: Mustela) foarmje in skaai fan de klasse fan de sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e rôfdieren (Carnivora), de famylje fan 'e martereftigen (Mustelidae) en de ûnderfamylje fan 'e lytse marters (Mustelinae).
Ta dit skaai hearre sechstjin soarten fine, lichtliddige en koartskonkige martereftigen, lykas de harmeling, de murd en de wezeling, dy't alletrije ek yn Fryslân foarkomme. De lytse marters spjalten harren likernôch 20 miljoen jier lyn, yn it Mioseen, ôf fan 'e oare martereftigen, en binne eins allegearre betûfte en opportunistyske jagers. De iennichste soarte dy't himsels troch spesjalisaasje beheind hat ta ien proai, is de Noardamerikaanske swartpoatmurd, dy't allinne mar prêrjehûnen bejaget. De lytse marters komme foar yn hiele Jeraazje en Noard-Amearika en yn dielen fan Súd-Amearika en de Súdeastaziatyske eilannen.
Balts
Balts is in algemiene term foar in spesjaal soarte fan hâlden en dragen by bisten, dat bedoeld is om partners fan it oare geslacht oan te lûken mei it each op 'e fuortplanting. Sok hâlden en dragen moat nammentlik mooglike partners oerhelje ta in pearing. Faak wurdt hjirby mei lichaamlike skaaimerken pronke, wurde der karakteristike bewegings makke en/of wurde der spesjale lûden fuortbrocht. Dat mei-inoar wurdt ek wol in pearingsdûns neamd. Los dêrfan kin baltsgedrach ek dingen omfiemje as it oanbieden fan fretten, it saneamde baltsfuorjen. Fral by fûgels is de balts faak sterk ûntwikkele.
Yn 'e regel binne it de mantsjes dy't mei de balts úteinsette. In baltsproses dat inisjearre wurdt troch it wyfke bestiet ek, mar is folle seldsumer. By guon fûgelsoarten is it wyfke inkeld in taskôger, dy't op basis fan 'e ynset en it talint fan it mantsje al of net oerhelle wurdt ta in pearing. In goed foarbyld dêrfan is de seisplommige paradysfûgel (Parotia lawesii), wêrby't it mantsje in ritualisearre 'balletfoarstelling' opfierd mei syn unike boarst- en efterkopsfearren dy't bedoeld binne om it gesichtsfermogen fan it wyfke te stimulearjen. By oare soarten is it wyfke in aktive dielnimmer oan 'e balts, en ûntstiet der in dûns mei twa partners, lykas by de earrebarre en de albatrossen. By guon soarten begjinne mantsjes de balts pas nei't se it wyfke al besprongen hawwe. It komt dan sels foar dat de balts noch trochgiet nei't de pearing al foltôge is. Dat ferskynsel, de saneamde kopulatoire balts, komt foar by frijwat ynsektesoarten.