cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Spanninga Metaal
Yn 1922 krige it bedriuw tastimming fan keninginne Wilhelmina om har wapen te fieren, neidat Spanninga by steat blykte om reliëfs fan brûnzen portretten te slaan op wiere grutte. Yn 1959 waard it bedriuw hofleveransier mei it rjocht om it keninklik wapen te fieren.
Munster (tsjerke)
thumb|Munstertsjerke fan Roermond De beneaming munster komt fan it Latynske monasterium (kleaster). Dêrmei waard gjin parochytsjerke bedoeld, mar in sakraal gebou as diel fan in kleaster of kapittel (stiftstsjerke).
Yn de 13de iuw ûntwikkele him dêrút de betsjutting fan in grutte tsjerke. Dêrtroch foelen yn súdlike dielen fan Dútslân en oangrinzjende gebieten bûten stiftstsjerken tenei ek biskopstsjerken en in soad grutte stedsparochytsjerken ûnder it begryp "munster".
Oer it boutype seit it begryp fierder neat. De beneaming is dus allinnich in tradisjoneel fêstleine beneaming foar in bepaalde tsjerke.
Nútsjesmoar
thumb|Nútsjesmoar yn in pot Nútsjesmoar (Nederlânsk: pindakaas) is in produkt dat foar it earst ûntwikkele waard yn 1884 troch in Marcellus Gilmore Edson út Montreal. It waard lykwols pas by in breder publyk bekend troch de Amerikaanske dokter John Harvey Kellogg (1852-1953), dy't it ûntwikkele as byprodukt fan it meitsjen fan apenute-oalje. Sa om 1930 hinne wie it krisis yn Amearika en it regear socht om in goedkeap mar streksum produkt om de honger fan de krisisslachtoffers yn ’e mjitte te kommen. It spul krige de namme peanutbutter en yn in soad oare talen wurdt it ek bûter neamd, bygelyks Frânsk: beurre de cacahuètes, Dútsk: Erdnussbutter. Mar it Sweedske jordnötssmör liket dan wer op it Fryske nútsjesmoar.
Namme yn Nederlân
Yn Nederlân mocht it nútsjesmoar gjin pindaboter hjitte. Dat hie te krijen mei de Bûterwet út 1889, dêr’t yn beskreaun stie wêr’t bûter oan foldwaan moast. Der waard yn dy tiid nochal omgriemd mei de bûter. Der kaam gauris kofet en oar guod dat net al te suver wie, yn. Der kaam diskusje en bûter moast bûter wêze en al it oare waard margarine. En doe’t yn 1948 it earst potsje nútsjesmoar yn Nederlân op de merk kaam mocht dat dus gjin bûter hjitte, want der siet gjin bûter yn. Kaas wie in goed alternatyf, der wie ommers ek al leverkaas.
Fabrikaazje yn Nederlân
Yn 1883 waard yn Delft it ’’Nederlandse Oliefabriek’’ (NOF) oprjochte. It fabryk makke slaadoalje. It gong in fúzje oan mei it Frânske Calvé. Dat waard yn 1928 opkocht troch Van den Bergh & Jurgens. Twa jier letter waard dat wer opkocht troch Lever Brothers, no noch werom te finen yn de namme Unilever. Yn 1948 waard troch it NOF it earste apenutesmarsel makke. Sechstich jier lang kaam dat nútsjesmoar út Delft. Yn 2008 gong de produksje nei Rotterdam, mar op it lid fan de potten stiet noch altiten NOF. Foar it Nederlânske nútsjesmoar wurde apenuten út Argentynje brûkt. Dy geane mei de boat nei Breda. Dêr wurde se skjinmakke en dan yn sekken fan 1000-1200 kilo nei Rotterdam ferfierd. Dêr wurde se brând op in roaster fan 10 meter breed. Sa wurde se gear en krije se kleur. Earst wurde se rûch meald en dêrnei mongen yn in ferhâlding fan 85% apenuten, 15% oalje en in bytsje sâlt. Dêr wurdt noch altyd de apenutemûne fan 1948 foar brûkt. Yn in pot fan 600 gram sitte 600 apenuten. It resept is noch altiten itselde. Wol bestiet der sûnt 1971 in fariant mei stikjes nút en tsjintwurdich binne  der ek ‘light’ en ‘creamy’.
Noard-Amearika
Yn Noard-Amearika wurdt oardel kilo peanutbutter de persoan yn it jier brûkt. De peanutbutter moat dêr foar 90% út Amerikaanske apenuten bestean. Der mei net in keunstmjittige stof oan tafoege wurde.
Nijsgjirrich
Yn 1872 stie yn de Surinaamske krante ’’De West-Indiēr’’ it wurd pindakaas. It gie oer “4 flesschen pindakaas”. Dat moat dus smardersguod west hawwe. Yn it WNT fan 1882 stiet it wurd ’’pindaboter’’, mar nei alle gedachten wie dat in soarte fan plantebûter makke fan apenute-oalje.
Allinnich yn it Nederlânsk is it kaas. Dat komt nei alle gedachten troch in 18e iuwske Dútske ferbastering. Yn Suriname wie yn it mei de hân skreaune Neger-Englisches Wörterbuch fan C.L. Schuman (1783) al praat fan Pinda-Käse, as oersetting fan pinda-dokunnun. Yn it tsjintwurdige Sranan hjit dat pindadokun, mar dat is wol wat oars as nútsjesmoar. It is in blokfoarmige massa mei stampte apenuten, dêr’t men plakken fan snije kin, krekt as by tsiis. It soe dus wêze kinne dat wy de namme ’’pindakaas’’ te tankjen ha oan mynhear Schuman.
Oare iters
Men kin der goed rotten mei fange. Yn 2016 waard yn Nimwegen in pleach bestriden mei nútsjesmoar as lokkebrea yn ’e fallen.
Fûgels binne der ek sljocht op. Om dy winterdeis by te fuorjen is der spesjale Vogelpindakaas te keap, want it nútsjesmoar foar minsken is net geskikt foar fûgels.
Syds Wiersma
Syds Wiersma (Grou, 1963) is in Fryske dichter. Wiersma neamt himsels in mystyk dichter. De dea, de nacht en Ljouwert binne weromkommende tema’s yn syn poezy. Boarnen fan ynspiraasje binne lânskip, leafde, leauwen en de betsjutting fan it skriuwen sels. Hy wurket sûnt 2012 as koördinator by it Frysk Film Argyf yn Ljouwert.
Syds Wiersma is hikke en tein yn Grou. Nei de middelbere skoalle studearre er in skoftke oan de universiteit fan Wageningen. Dêr sleat er him oan by inkele jonge dichters en begûn er mei it skriuwen fan Fryske poëzy. Fan 2009 oant 2011 wie hy meiwurker oan de Waddenacademie dêr’t er wurke oan in projekt dat waadargiven en histoarysk kaartemateriaal yn gearwurking mei Tresoar ûntslút.
Hjir
Yn 1987 debutearre hy yn literêr tydskrift Hjir mei de fersen 'Alde Slinke' en 'Fryslân op syn iepenst'. Syds Wiersma publisearre dêrnei yn ûnderskate tydskriften. Fan 1990 oant en mei 1994 makke Wiersma diel út fan de redaksje fan Hjir. Hy publisearre dêrnjonken fersen yn Fersefariaasje, jongereinblêd Sjederrr!!! en yn de Fryske Skriuwerskalinder. Nei it ferskinen fan syn earste poezybondel Alles wat ik net betinke woe yn 1992 joech er de brui oan it dichtsjen en bleau it stil.
Nei in tal reizen troch Súd-Europa sleat er him as net-tsjerklike oan by de roomske tsjerke. Yn 2003 studearre hy ôf oan de Katholieke Universiteit Utert. Hy bestudearre de godtsjinstdebatten tusken joaden en kristenen yn de trettjinde ieu yn Spanje en it opkommend anty-judaïsme dêr. Yn 2015 promovearre Wiersma oan de Universiteit fan Tilburg op it proefskrift ''Pearls in a Dunghill. The anti-Jewish writings of Raymond Martin o.p. (ca. 1220 – ca. 1285)''. Pas nei syn stúdzje publisearre hy wer poezy. Nei in tal losse fersen ferskynde yn 2016 by útjouwerij Hispel syn twadde bondel Raffelwjok, mei âlder en ek mear resint wurk oer tema's as lânskip en leafde, besteande út koartrigelige fersen. Yn 2017 ferskynde Twintig liefdes een Saudade / Tweintich leafdes in Saudade, basearre op in bondel fan Pablo Neruda.
Yn 2019 folge Lân sûnder ljurk, in ôfwikseljende bondel mei fersen fan de lêste trije jier yn in ferskaat oan fersfoarmen.
Jouke Hoekstra
Jouke Hoekstra (Nijlân, 1948) is in Nederlânsk dirigint, muzykpedagooch en trompettist yn it HaFaBra-sjenre.
Libben en wurk
Hoekstra studearre oan it Keninklike Konservatoarium yn De Haach en oan it Prins Claus Konservatoarium yn Grins ûnder oaren trompet by Theo Laanen en Anne Bijlsma en orkestdireksje by Peet van Bruggen. Dêrnei wied er sa'n 12 jier trompettist by de Keninklike Militêre Kapel yn De Haach en spile er ek yn ferskate symfony-orkesten.
Hoekstra is dosint foar lytse koperynstruminten oan de Muzykskoalle Ritmyk yn Boalsert. Hy wie meioprjochter fan, en sûnt de oprjochting dirigint fan it Frysk Fanfare Orkest. Mei dat orkest hie er in soad sukses. Bygelyks de treflike prestaasje op it Wereld Muziek Concours] (WMC) yn Kerkrade yn 1989. Doe spilen hja ûnder oaren it symfonysk gedicht Ritual, op. 154 fan Hardy Mertens. Dat wurk wie in komposysje-opdracht fan it orkest. Ek de útfieringen yn 1993 en 2003 dien in soad fertuten op it WMC.
Hy set him ek yn foar fernijing fan de oarspronklike literatuer foar fanfareorkest en fanwegen Hoekstra kamen in protte nije komposysjes ta stân, û.a. fan Bernard van Beurden, Cornelis de Bondt, Alexander Comitas, Marc van Delft, Marco Pütz, Chiel Meijering, Lowell Dijkstra, Frans Vermeerssen, Hardy Mertens en Leon Vliex. Yn 1991 waard Jouke Hoekstra en it FFO de Sulveren Anjer (kultuerpriis fan de provinsje Fryslân) takend.
Neist it FFO is er sûnt 1976 as dirigint ferbûn oan de Kristelike Muzykferiening "Oranje", Minnertsgea en fan 7 novimber 2005 ôf oan de Kristelike Muzykferiening Harmony, Snits. In 1993 was hij ook dirigent van de Muzykferiening Eensgezindheid, Tjerkwert. Hy wurdt in protte frege as gastdirigint.
Piercing
In piercing (fan it Ingelske wurd dat "trochboarring" betsjut) is in foarm fan lichemsfersiering wêrby't in gatsje boarre wurdt yn in diel fan it minsklik lichem, sadat dêrtrochhinne in sieraad oanbrocht wurde kinne. De oantsjutting 'piercing' kin sawol ferwize nei it boarjen fan syn gatsje, as nei it eigentlike gatsje sels. It ferwiist lykwols yn prinsipe net nei it sieraad dat troch sa'n gatsje droegen wurdt (hoewol't it wurd yn it gewoane spraakgebrûk wolris sa brûkt wurdt). Hjoeddeistige piercingpraktiken beklamje it gebrûk fan steryl ark, mei't it oanbringen fan in piercing yn prinsipe lykslein wurde kin mei it meitsjen fan in wûne, en der dus in risiko op ynfeksje bestiet. Oare risiko's binne allergyske reäksjes en groedefoarming. De genêzingsperioade fan piercings rint útinoar fan in moanne foar guon genitale piercings oant soms wol twa jier foar in nâlpiercing.
Skiednis
Hoewol't de skiednis fan 'e piercing as ferskynsel ferdizene wurdt troch desynformaasje en in brekme oan wittenskiplike belangstelling, is it ûntsjinsisber wier dat de praktyk fan it meitsjen en hawwen fan piercings al sûnt oerâlde tiden by beide geslachten bestiet.
Sawol earpiercings as noaspiercings kamen en komme yn in grut tal kultueren foar. De âldste mummifisearre minsklike resten dy't ea ûntdutsen binne, droegen al earbellen, wêrmei't it ferskynsel earpiercing teminsten 5.000 jier tebek giet. De ierst dokumintearre noaspiercings datearje fan 3.500 lyn. Lippiercings en tongpiersings kamen histoarysk foar yn Afrika en by Yndiaanske folken yn Súd- en Midden-Amearika. Spienpiercings binne bekend út it Romeinske Ryk, wylst genitale piercings al omtrint it jier 320 yn Yndia foarkamen. De skiednis fan 'e nâlpiercing is lykwols tige dizenich.
Yn 'e Westerske kultuer hat it meitsjen fan piercings (fan fral de earen) ferskate op- en delgeande bewegings kend om't it dêr nau ferbûn is mei de moade. Sûnt de Twadde Wrâldoarloch is de populariteit fan it dragen fan earbellen lykwols tanommen en fral foar froulju frij algemien wurden, wylst piercings fan oare dielen fan it lichem sûnt de 1970-er jierren yn subkultueren en fanôf de 1990-er jierren yn 'e haadkultuer yngong fûn hawwe.
Redens
Redens om in piercing te nimmen, beslane in grut ferskaat. Yn guon kultueren foarmje piercings in utering fan religy of spiritualiteit, wylst it yn 'e Westerske kultuer faak mei estetyske omtinkens te krijen hat. Oare redens kinne wêze: it útdrukken fan jins eigen identiteit, seksueel geniet, oanpassing oan in kultuer en ôfsetten tsjin in kultuer. Guon foarmen fan piercings, fral spienpiercings en genitale piercings, mar ek gesichtspiercings, kinne tige kontroversjeel wêze, benammen as se op jonge jierren al oanbrocht wurde. Der hawwe gefallen west dat it toanen of dragen fan sieraden troch piercings beheind of ferbean is troch skoallen, wurkjouwers en religieuze groepen.
Nederrynske Leechflakte
Geografy
De Nederrynske Leechflakte wurdt yn it noardeasten en easten begrinzge troch it Westfaalske Leechlân, yn it súdeasten oan it Berchske Lân, yn it suden oan de Nederrynske Bocht en yn it westen en noardwesten oan Nederlân.
De Nederrynske Leechflakte is in lânskip fan rivierterrassen fan de Ryn, Maas en harren sydrivieren. De oars sa flakke terrassen wurde ûnderbrutsen troch syn V-foarmige dellings, uterwaarden, eardere rivierrinnen, driuwwâlen en einmorenen fan de Nederrynske Heuvelrêch. De hichte fan it gea is hast oeral net heger as 100 meter boppe seenivo.
Geology
De Nederrynske Leechflakte is de noardlike helte fan de geologyske struktuer Nederrynske Bocht (Niederrheinische Bucht). Syn geology is it resultaat fan ôfsetting fan de lêste 30 miljoen jier, dy't der yn dy flakte foar soarge hat foar sediminten en lagen sedimintêr stiente oant wol 1.300 meter tsjok.
Klimaat
Jierlikse wetterdelslach yn it gea bedraacht tusken 700 en 750 mm, en de trochsneed jiertemperatuer is tusken 9,5 en 10,5 °C. It gea hat in Noardatlantysk seeklimaat mei sêfte winters en in lang groeiseizoen.
Sint-Kastorbasilyk (Koblenz)
De Sint-Kastorbasilyk is in roomsk-katolike tsjerke yn it sintrum fan 'e Dútske stêd Koblenz. De tsjerke datearret fan de jierren 817-836 en stiet by de Deutsches Eck, in lântonge tusken de rivieren de Mûzel en de Ryn. De tsjerke is in foarbyld fan romaanske arsjitektuer en fan belang om't sawol it eksterieur as it ynterieur foar in grut part oarspronklik bleaun is en der yn de tsjerke skiednis skreaun waard.
Tegearre mei oare tsjerken yn 'e stêd is de Kastortsjerke tige byldbepalend foar de stêd. Foar de tsjerke leit de saneamde Kastorboarne, in tsjûge út de tiid fan de Napoleontyske krigen. De tsjerke krige fan paus Jehannes Paulus II op 30 july 1991 de status fan basilyk.
De Kastorkerk foarmet tegearre mei de Hillich Herttsjerke, de Leaffrouwetsjerke, de Sint-Joazeftsjerke en de Sint-Menastsjerke de Pfarreiengemeinschaft Koblenz-Innenstadt Dreifaltigkeit,
Sûnt 2002 is de basilyk ûnderdiel fan de it UNESCO-wrâlderfgoed Boppe Midden-Ryndelte.
Skiednis
Yn de Romeinske tiid stie op it plak fan de tsjerke in castellum, in Romeinsk fort. Yn 2008 waarden resten fan in 4 meter brede en 2,5 meter djippe grêf fûn, dy't om it fort lei. Likernôch oant it jier 400 stie der in fanum (timpel) op it plak dêr't tsjintwurdich it koer fan de tsjerke is. Op it plak fan de timpel waard yn de Frankyske tiid om it jier 600 hinne in tsjerkhôf oanlein, dat oant yn it midden fan de 12e iuw yn gebrûk wie.
Aartsbiskopo Hetto fan Trier liet mei stipe fan kening Loadewyk de Fromme de tsjerke bûten de doedestiidske stedsgrinzen bouwe, dy't op 12 novimber 836 ynwijd waard. Foar dy gelegenheid waarden de reliken fan de hillige Kastor oerbrocht nei Koblenz. De sillige Rizza fan Koblenz joech foar de bou har erfdiel yn Kobern om de ûnderhâldskosten fan de tsjerke te dekken. Ek tsjintwurdich wurde har reliken yn in skryn mei dy fan Kastor yn it noardlike sydskip fan de tsjerke bewarre. Yn it jier 842 waard yn de tsjerke it Frankyske Ryk ferdield ûnder de trije soannen fan Loadewyk de Fromme. Dêrmei ûntstie it Ferdrach fan Verdun, dat it ryk opdielde yn it West-Frankyske Ryk, Loataringen en it East-Frankyske Ryk. It stift waard in plak dêr't keizers en kenings harren skeel byleine. De tsjerke waard by in oerfal fan Wytsings yn 842 hielendal ferneatige, mar fuort dêrnei wer opboud.
Yn it jier 1338 wie de lêste grutte moeting fan foarsten yn de tsjerke. Op in ryksdei yn Koblenz waard tusken keizer Loadewyk de Beier en Edwert III fan Ingelân in bûn sletten. It middenskip en de krusing fan de tsjerke krige tsjin it ein fan de 15e iuw goatyske stjerferwulften.
Oant 1802 wie de Kastortsjerke in kollegiale stiftstsjerke. Foar de westlike gevel en oan de súdlike kant wiene stiftsgebouwen, dêr't ek in kleastergong wie mei oan it koer in tsjerkhôf. Yn de Frânske tiid waard mei de sekularisaasje it stift opheft en de gebouwen mei de kleastergong ôfbrutsen. De Kastortsjerke bleau lykwols as parochytsjerke sparre.
De tsjerke waard yn de jierren 1848-1850 neffens plannen fan de Prusyske arsjitekt Johann Claudius von Lassaulx restaurearre. Yn de tsjerke brocht Joseph Anton Nikolaus Settegast fresko's oan en de barokke feroarings waarden ferwidere. Under lieding fan de arsjitekt F.W. Maeckler waard yn de jierren 1890-1895 it eksterieur restaurearre en de portalen fernijd. Yn de jierren 1930 waard it ynterieur op 'e nij renovearre.
De Sint-Kastortsjerke rekke by de swiere bombardeminten op de stêd op 6 novimber 1944 slim skansearre. In pear moanne letter folgen mear skansearrings troch artilleryfjoer doe't de Amerikanen yn maart 1945 de stêd ynnamen. It stiennen gebou en de ferwulften bleaune lykwols sparre. Nei de Twadde Wrâldkriich folge it ophelpen fan de tsjerke, dat yn 1955 foltôge wie. In pear jier letter folge de bou fan in nij oargel yn it dwersskip, dat yn 2013 demontearre waard om yn Itaalje wer opboud te wurden. De tuorren waarden yn de jierren 1980-1983 restaurearre. In lêste grutte renovaasje fan it ynterieur fûn yn de jierren 1985-1990 plak.
Oargels
It hjoeddeiske haadoargel waard yn 2014 troch Hugo Mayer út Heusweiler boud en op 2 novimber ynwijd en yn gebrûk nommen. De oargelkas is in gearwurkingsûntwerp mei de oargelbouwer fan de arsjitekt Ulrich Hahn út Aken. It ynstrumint hat 52 registers op fjower manualen en pedaal. De bou fan it oargel koste 1,1 miljoen euro, dêrfan is 400.000 euro troch jeften byinoar sammele.
Njonken it haadoargel beskikt de Sint-Kastor oer in koeroargel út 1990, dat troch deselde oargelbouwer boud is. It koeroargel hat 11 registers op twa manualen en pedaal en mechanyske traktueren.
Op 30 july 1991 krige de tsjerke fan paus Jehannes Paulus II de rang fan basilyk.
Sjoerd Huizinga
Sjoerd Huizinga (Bûtenpost, 12 febrewaris 1898 - Grins, 4 juny 1972) wie in Frysk ferver en keunstskilder.
Hy krige ûnderrjocht yn it skilderjen fan Herman Dijkstra, fan it keunstnerskollektyf De Ploeg, en Johannes Elsinga. Hy wurke yn Bûtenpost, Haren en Grins. Huizinga wie lid fan de Fryske ekspresjonistyske keunstnersgroep Yn'e Line. Huizinga wie de minst bekende en de meast eksperimintele fan dy groep. Syn wurk hat ferskaat oan stilen en kin net ta in beskate keunststreaming rekkene wurde.
Eksposysje
Fan 4 juny oant 25 oktober 2020 wie der in oersjochtentoanstelling fan Huizinga syn wurk yn Museum Drachten mei de titel Sjoerd Huizinga, de grote onbekende van Yn 'e line. By dy gelegenheid ferskynde ek syn biografy skreaun troch Dirk van Ginkel, Sjoerd Huizinga, de avonturier van Yn'e Line (Noordboek, 2020).
Loket (stêd)
Loket, of yn it Dútsk Elbogen, is in stêd yn it okres Sokolov yn it kraj Karlovy Vary yn Tsjechje. De hiele histoaryske binnenstêd stiet ûnder monumintesoarch en in soad toeristen fan it kuerplak Karlovy Vary bringe ek in koarte besite oan it likernôch 13 kilometer eastliker lizzende Loket.
Skiednis
De boarch fan de stêd waard nei alle gedachten tsjin it ein fan de 12e iuw boud, wylst der al in delsetting sûnt 1227 bekend is. Yn 1234 wurdt de boarch as in keninklik grinskastiel fan it Keninkryk Bohemen neamd.
De stêd wist mei súkses de hussiten bûten de poarten te hâlden, mar yn 1521 folge de ynfiering fan de reformaasje.
Alhoewol't de befolking hast hielendal dútsksinnich wie, waard Elbogen yn 1919 oan de nije steat Tsjechoslowakije tawiisd. Yn 1930 wiene fan de 3998 ynwenners noch altiten mar 238 tjechysk. Neffens it Ferdrach fan München (1938) waard de stêd mei de anneksaasje fan it Sudetenlân by it Tredde Ryk foege.
Nei de Twadde Wrâldkriich waard de dútsktalige mienskip foar it grutste part Tsjechoslowakije útset. Har besittings waarden, lykas ek dy fan de lutherske en katolike tsjerken, ûnteigene. Sûnt dy tiid is Loket in tsjechyske stêd.
Jeropide ras
It jeropide ras, europide ras of blanke ras is ien fan 'e trije haadrassen fan 'e minsklike soarte, neffens in no fierhinne efterhelle klassifikaasjesysteem op grûn fan lichaamlike skaaimerken dat fral yn 'e njoggentjinde en de iere tweintichste iuw frij algemien yn gebrûk wie. It wurd "jeropide" (of "europide") kombinearret de stam "Jeropa" (of "Europa"), mei de útgong "-ide", dy't "lykjend op" betsjut. Hoewol't it ûnderwilens folslein dúdlik wurden is dat der binnen de minske as biologyske soarte gjin wiere taksonomyske ûnderskieden besteane, en dat alle libbene minsken ta deselde soarte en itselde ras hearre, wurdt de term "ras" as ûnderskie fan hûdskleur bûten wittenskiplike fermiddens noch gauris brûkt, al wurdt it eigentlike wurd "ras" dêrby oer it algemien ferfongen troch eufemismen as "rasiale eftergrûn" of "etnyske groep". Ien wittenskiplik mêd dat noch wol gebrûk makket fan 'e âlde oantsjuttings fan ras, is dat fan gerjochtlike lykskôgings, om't it no ienris sa is dat de minsklike "rassen" justjes faninoar ferskillende fysike trekken hawwe, dy't fral ta utering komme yn it gesicht. Sa hawwe leden fan it jeropide ras oer it algemien in wat ovaler antlit, mei in útstekkender noas en tinnere lippen.
Tradisjonele yndieling
Ta it jeropide ras waard behalven de befolking fan it grutste part fan Jeropa ek de wat dûnkerder tinte folken fan Noard-Afrika, it Heine Easten en Noard-Yndia rekkene. Dêrby ynbegrepen wiene (op grûn fan dúdlike sibskip mei de Arabieren) ek de Etiopyske folken en guon oare Afrikanen mei in dûnkere hûdskleur, lykas de Somaliërs). Party Jeropeeske folken, lykas de Turken, Finnen en Hongaren, waarden lykwols wer net ta it jeropide ras rekkene. De yndieling fan dit ras wie sadwaande rûchwei sa:
Beatrice de Graaf
Beatrice A. de Graaf (Putten, 19 april 1976) is in Nederlânsk histoarikus en heechlearaar oan de Universiteit Utert. Sy is geregeld oan 't wurd yn de media as terrorismedeskundige.
Stúdzje en wurk
De Graaf studearre Skiednis en Dútsk oan de Universiteit Utert en de Universiteit fan Bonn. Desimber 2004 promovearre se op in proefskrift oer de relaasje tusken de DDR, de fredesbeweging en de Nederlânske tsjerken. Foar dit proefskrift ûntfong se yn 2005 de Max van der Stoel-Minskerjochtepriis. Nei har promoasje wurke De Graaf yn Utert as universitêr dosint. Yn 2007 stapte se oer nei de Universiteit Leien, dêr't se meioprjochter wie fan it Centre for Terrorism and Counterterrorism (CTC), ferbûn oan de Kampus De Haach. Yn 2012 waard se beneamd ta heechlearaar 'Konflikt en feilichheid yn histoarysk perspektyf' oan it CTC. Yn febrewaris 2014 giie se werom nei de Utertske universiteit. Dêr beklaait se de learstoel "History of International Relations & Global Governance" binnen it strategysk tema "Instituties".
De Graafs oerkoepeljend ûndersykstema is de skiednis fan feiligheid en (kontra)terrorisme fan de 19e iuw ôf oan. Tusken 2009 en 2013 die hja ûndersyk op dat mêd mei in NWO VIDI & ASPASIA-beurs foar it projekt Enemies of the State, en as Fellow oan it Netherlands Institute for Advanced Study (NIAS). Yn 2014 krige se in ERC Consolidator Grant foar it projekt Securing Europe, Fighting its enemies, wêrfoar't hja mei in tiim fan histoarisy de ûntjouwing fan Jeropeeske feilichheidsrezjymes tusken 1815 en 1914 ûndersiket. Njonken dat docht se ferskaat oan ûndersyk nei terrorisme en feiligens yn de ienentweintigste iuw, bygelyks nei de effekten op de mienskip fan rjochtssaken tsjin terroristen.
Yn 2021 en 2022 hat it VPRO-radioprogramma Argos omtinken jûn oan in beskuldiging fan in âld-learling fan De Graaf dy't leaude dat passaazjes út syn proefskrift en papier werom te lêzen binne yn har boek Tegen de terreur (2018). Nei in ûndersyk stelde de Universiteit Utrecht dat der gjin ynbreuk wie op de wittenskiplike yntegriteit.
Njonkenaktiviteiten
Beatrice de Graaf is lid fan De Jonge Akademy fan de KNAW, de European Council on Foreign Relations en ferskate advyskommissys op it mêd fan nasjonale en ynternasjonale feiligens. Yn de media jout se as terrorisme-ekspert geregeldwei kommentaar op de aktualiteit.
Fan novimber 2004 oant juny 2013 wie De Graaf foarsitter fan de Vereniging van Christen-Historici (VCH). Yn 1998 wie se al redakteur wurden fan Transparant, it kwartaaltydskrift fan de VCH. Beatrice de Graaf is lid van de KristenUny en stie foar dy partij as fyfde op de list foar de ferkiezing fan de Earste Keamer yn 2015 (de KristenUny helle trije sitten).
Sûnt juny 2014 is se lid fan de European Council on Foreign Relations.
Op 23 jannewaris 2015 waard Beatrice de Graaf tegearre mei Alexander Rinnooy Kan beneamd ta foarsitter fan de Nasjonale Wittenskipsagenda. Yn 2017 waard De Graaf beneamd ta lid fan de Keninklike Nederlânske Akademy fan Wittenskippen en yn 2018 waard har de Stevinpreemje (2,5 miljoen euro) takend troch de NWO. Yn 2022 publisearre se mei KNAW-kollega's de hânrikking Wetenschap met de ramen open. [ 18 ]
Bibliografy (in kar)
Boeken
Yn 2022 publisearre se it essay Crisis! by gelegenheid fan de lanlike Moanne fan de Skiednis.
Loket (stêd)
Etymology
De namme fan de stêd betsjut sawol yn it Tsjechysk as yn it Dútsk "earmtakke", in ferwizing nei de luds yn it rivierke Ohře (of yn it Dútsk Eger), dat de stêd omklammet.
Trivia
Yn 2006 waarden op it plein fan Loket sènes foar de James Bond-film Casino Royal draaid. De binnenstêd, de brêge en it parkearterrein by de boarch tsjinnen yn 2017 as dekor foar de russyske film T-34.
Knooppunt Surch
300px|thumb|Lokaasje fan it knooppunt Surch 220px|thumb|It knooppunt Surch thumb|Loftfoto fan de Kop fan Ofslútdyk mei it knooppunt Surch It knooppunt Surch is in ferkearsknooppunt yn Fryslân op de Kop fan de Ofslútdyk, tusken de doarpen Surch en Koarnwert, en ferbynt de A7 (Saandam-Den Oever-It Hearrenfean-Grins-Nijeskâns) mei de A31/N31 (Surch-Harns-Ljouwert-Drachten).
It knoopunt is neamd nei it doarp Surch dat 1,4 km benoarden it knooppunt leit.
Skiednis
Op 25 septimber 1933 waard de earste dyk op de Ofslútdyk oer de Kop nei Surch ta iepene. Yn febrewaris 1938 waard in ienbaansdyk dyk fan de Kop nei Harkesyl iepene. Healwei 1975 waarden de A7 en A31 omboud ta autogongswegen en krigen dy harren hjoeddeistige nûmers. Op 3 desimber 1975 waarden de A31 tusken de Kop en Surch en ek it knooppunt Surch iepene foar it ferkear. Hoewol't it knooppunt dus al yn gebrûk wie, waard it offisjeel yn 1976 iepene as "knooppunt Kop Ofslútdyk".
Ein 2005 waard de N31 tusken Surch en Harns ferdûbele ta in fjouwerbaans autowei.
Foarm
It knooppunt waard yn in trijehoekige foarm boud, as in heal stjerknooppunt. Oars as by oare knooppunten, is it knooppunt Surch wiidweidich opset. De ferbininsstripen fan Snits ôf rjochting Harns en oarsom binne wol twa kilometer lang. De ferbiningsstripe fan De Helder rjochting Harns is in twastripe, wylst de ferbiningsstripe fan Harns rjochting De Helder oant de oprit op de A7 ynearsten twa stripen hat en dêrnei ien. De oare ferbiningsstripen hawwe ien stripe.
Op it knooppunt is yn de A7 fan beide kanten in ôfslach Surch, dêr't oan iene kant in ferbining is mei de Houdyk by de Iselmarseedyk del nei Koarnwert en Makkum ta, en oan oare kant in ferbining nei in tankstasjon, restaurant en bushalte, dy't midden yn it knooppunt lizze, en it doarp Surch. Ek is der in ôfslach Surch yn de A31 justjes benoarden it knooppunt.
De A7 en A31/N31, dy't op it knooppunt ôfkomme, binne beide fjouwerbaansdiken. Daliks bewesten tsjin it knooppunt oan is de Waadseedyk en oan de westkant fan it knooppunt begjint de Ofslútdyk.
Atsuto Uchida
(27 maart 1988) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Schalke. Earder spile foar Kashima Antlers. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 2008, it Wrâldkampioenskip 2010, it Wrâldkampioenskip 2014, it Aziatysk kampioenskip 2011 en it Confederations Cup 2013.
Frederick Hasselborough
Frederick Hasselborough, as Hasselburgh en Hasselburg (? - 4 novimber 1810), wie in Australysk robbejager en keapman út Sydney dy't tafallich it eilân Campbell (4 jannewaris 1810) en Macquarie (11 july 1810) ûntduts.
Fontainebleau Miami Beach
It Fontainebleau Miami Beach, ek bekend as it Fontainebleau Hotel, is in monumintaal hotel yn it baaiplak Miami Beach, oan 'e súdeastlike kust fan it Floarida-skiereilân, yn 'e Amerikaanske steat Floarida. It is in lúksueus hotel oan it strân fan 'e Atlantyske Oseaan dat yn 1954 iepengie en no eksploitearre wurdt troch it bedriuw Fontainebleau Resorts. It is boud yn modernistyske boustyl en mei in ynterieur dat bedoeld wie om 'e oantins oan 'e grutte Frânske paleizen út 'e tiid fan 'e Sinnekening Loadewyk XIV op te roppen. De namme ferwiist dan ek nei it Kastiel fan Fontainebleau út dy tiid. Hoewol't de eigentlike Frânske útspraak [fõtɛːnˈblo] (likernôch: "fottên- bloo ") is, wurdt de útspraak yn 'e Feriene Steaten, alteast yn Miami Beach, ornaris ferbastere ta fountain blue, [ˈfaṷntən ˈbluː] (likernôch: " faun tun blûû ").
Skiednis
It Fontainebleau Miami Beach waard boud yn opdracht fan hotelier Ben Novack op in perseel op 4441 Collins Avenue yn Miami Beach, dêr't earder de filla fan luchtbannemagnaat Harvey Firestone stien hie. Hy loek arsjitekt Morris Lapidus oan om it projekt te ûntwerpen. It hotel gie yn 1954 iepen en wie doedestiden it grutste en meast lúksueuze hotel yn Súdlik Floarida. Novack wie útbater fan it hotel oant er yn 1977 oer de kop drige te gean.
Op gerjochtlik mêd is it Fontainebleau Miami Beach yn 'e Feriene Steaten bekend fanwegen in tige ynfloedryk fûnis fan it hof fan berop fan Floarida yn 1959 yn 'e rjochtsaak Fontainebleau Hotel Corp. v. Forty-Five Twenty-Five, Inc. 114 S. 2d 357. Dêrby waard it Fontainebleau Miami Beach om útwreidingsplannen foar de rjochter dage troch it oanbuorjende Eden Roc Hotel, om't de útwreiding fan it Fontainebleau it swimbad fan it Eden Roc letterlik yn it skaad stelle soe. It hof fan berop befêstige lykwols it rjocht op fertikaal lâneigendom fan it Fontainebleau en stelde dat it rjocht op in plak yn 'e sinne (yn juridyske termen it rjocht op ljocht) yn 'e Feriene Steaten al langer unanym ôfwiisd wie.
Yn 'e 1970-er jierren wie in suite fan it Fontainebleau Miami Beach it sintrum fan 'e operaasjes fan in binde, bekend as de Black Tuna Gang, dy't marihûana de Feriene Steaten binnensmokkele. Dat ferhaal waard letter fêstlein yn 'e dokumintêre Square Grouper, út 2011.
Nei it driigjende fallisemint fan it Fontainebleau Miami Beach yn 1977 waard it hotel yn 1978 foar $27 miljoen oankocht troch Stephen Moss. Hy stiek dêropta nochris $100 miljoen yn it hotel om it by de tiid te bringen en te ferbetterjen, en sleat in oerienkomst mei de hotelkeatling Hilton om it Fontainebleau Miami Beach foar him te eksploitearjen. Yn 2005 ferkocht de Moss Organization it Fontainebleau oan Turnberry Associates foar $165 miljoen. Tsjintwurdich wurdt it hotel eksploitearre troch Fontainebleau Resorts.
Yn 2006 gie it hotel foar in grut part ticht sadat der in grutskalige renovaasje en útwreiding útfierd wurde koe, hoewol't der yn in oar part fan it hotel noch altyd gasten bêde waarden. Yn novimber 2008 fûn in swide weriepening fan it Fontainebleau Miami Beach plak. Sûnt fynt der elts jier de moadeshow fan linzjerymerk Victoria's Secret plak.
Beskriuwing
It Fontainebleau Miami Beach waard troch arsjitekt Morris Lapidus begjin jierren '50 set yn, alteast oan 'e bûtenkant, in modernistyske styl. It oarspronklike hotel, no it haadgebou, bestiet út 29 ferdjippings en hat in rûngeare foarm, mei de bolle kant fan foarren, nei de Atlantyske Oseaan ta, en de holle kant efteren, de kant fan it binnenlân út. It ynterieur wie tige lúksueus, mei foar tsientûzenen dollars oan antyk en keunst, en besocht mei opsetsin de sfear fan 'e grutte Frânske paleizen út 'e tiid fan 'e Sinnekening Loadewyk XIV op te roppen, krekt as de 6 acres (2,4 ha) oan formele tunen om it hotel hinne, bedoeld om dy fan it Paleis fan Versailles nei te bearen. Tige bysûnder wie de lobby, mei in oerflak fan 1.580 m² en mei as sintraal pronkstik de net-funksjonele 'Trep nei Nearne' (offisjele namme: de "swevende trep").
By de grutte renovaasje fan 2006-2008, dy't mear as $1 miljard koste, waarden û.m. oan 'e súdein fan it hotel twa tuorren oanboud. De iene telt 18 ferdjippings mei 286 lúkse suites, en de oare bestiet út 37 ferdjippings mei 402 suites mei elts twa ûnderskate sliepkeamers en in mienskiplike 'wenkeamer', en boppe-op in penthouse mei in oerflak fan 400 m². Yn totaal hat it Fontainebleau Miami Beach no in oerflak fan 180.525 m² en 1.504 hotelkeamers en suites. It hotel omfettet fierders 11 restaurants en nachtklubs en bûtendoar in swimbad mei omkanten, ynkl. in spa, mei in mienskiplik oerflak fan 3.700 m².
It Fontainebleau yn films en tillefyzjeprogramma's
It Fontainebleau Miami Beach hat gauris figurearre as dekôr foar de opnamen fan films en tillefyzjeprogramma's. Films dy't foar in diel yn it Fontainebleau opnommen waarden, wiene: de misdiefilm A Hole in the Head (1959), mei Frank Sinatra; de komeedzjefilm The Bellboy (1960), mei Jerry Lewis; de James Bond-film Goldfinger (1964), mei Sean Connery; de komeedzjefilm Police Academy 5: Assignment Miami Beach (1988); de romantyske film The Bodyguard (1992), mei Kevin Costner en Whitney Houston; en de aksjefilm The Specialist (1994), mei Sylvester Stallone en Sharon Stone.
Yn it Fontainebleau waard op 26 maart 1960 ek in tillefyzjespecial fan Sinatra opnommen, The Frank Sinatra Timex Show: Welcome Home Elvis, wêryn't sjonger Elvis Presley wolkom thús hjitten waard nei syn oerseeske militêre tsjinst yn West-Dútslân. Op 29 jannewaris 1977 fûn yn it hotel in bokswedstryd plak tusken Roberto Durán en Vilomar Fernández, dy't live op 'e Amerikaanske tillefyzje útstjoerd waard troch CBS. Yn 2002 foarme it Fontainebleau it dekôr foar de ôflevering Calling All Cars fan 'e misdiesearje The Sopranos.
Yn 2019 waard it hotel as dekôr brûkt foar de pilotôflevering fan 'e tillefyzjesearje Grand Hotel. (Doe't de searje oppikt waard troch ABC, ferhuze de produksje lykwols nei in set yn Los Angeles en waarden neitiid inkeld noch bûtendoarshots fan it Fontainebleau brûkt.) Ek yn 2019 wie it Fontainebleau Miami Beach it dekôr foar in ôflevering út 'e Amazon Prime-searje The Marvelous Mrs. Maisel.
List fan planetoïden 77101-77200
Dit is in list fan planetoïden 77101-77200.
Deutsches Eck
Mei de Deutsche Eck (Dútske Hoeke) wurdt in keunstmjittige ophege lântonge yn de Dútske stêd Koblenz ornearre. It is it plak dêr't de Mûzel yn 'e Ryn mûnet. Oarspronklik wie it de namme foar in tichtebylizzende delsetting fan 'e Dútske Oarder, mar tsjintwurdich is it benammen bekend fanwegen it dêr't boude monumintale ruterstânbyld fan de earste Dútske keizer Wilhelm I.
De Prusyske Rynprovinsje joech yn it ramt fan de 100e bertedei fan de keizer opdracht ta de bou fan it Kaiser-Wilhelm-Denkmal. It moast de stifting fan it Dútske Keizerryk yn 1871 betinke en stie yn de tradysje fan in soad patriottyske monuminten út de keizertiid. De lokaasje waard troch keizer Wilhelm II keazen, de pakesizzer fan keizer Wilhelm I. Op 31 augustus 1897 waard it stânbyld yn syn oanwêzigens plechtich ûntbleate.
American Broadcasting Company
Skiednis
Yn 'e 1930-er jierren waard de radiomerk yn 'e Feriene Steaten behearske troch trije grutte lanlike bedriuwen: it Columbia Broadcasting System (CBS), it Mutual Broadcasting System (MBS) en de National Broadcasting Company (NBC), dy't eigendom wie fan eletroanikaprodusint Radio Corporation of America (RCA). Doedestiden ûnderhold RCA twa ûnderskate netwurken fan radiostjoerders, dêr't folslein ferskillende radioprogramma's oer útstjoerd waarden. Dy netwurken stiene bekend as NBC Blue en NBC Red. NBC Blue waard yn 1927 oprjochte om nije programma's út te prebearjen; it wie inkeld te beharkjen yn gebieten dy't fan minder belang wiene (d.w.s. op it plattelân), wylst NBC Red de grutte stêden betsjinne.
Deutsches Eck
Flak foar it ein fan de Twadde Wrâldkriich waard it byld troch artillerybesjittings ferneatige. De sokkel waard fan 1953 oant 1990 troch Theodor Heuß feroare om de Dútske ienheid te betinken en mei wapens fan alle dielsteaten fersierd, ynklúsyf dy fan de gebieten dy't Dútslân ôfstean moatten hie nei de kriich. Nei de werieniging fan de twa Dútslannen ûnstie der diskusje oer de rekonstruksje fan it byld. Yn 1993 krige de sokkel in troch Raimund Kittl makke replika fan it eartiidske byld fan keizer Willem I.
De Deutsche Eck is in drok besocht plak foar toeristen. Op de Deutsche Eck is in kabelferbining oer de Ryn nei de fêsting Ehrenbreitstein.
American Broadcasting Company
Skiednis
Fan gefolgen besleat RCA yn 1941 en ferkeapje NBC Blue. It netwurk waard dêrta yn jannewaris 1942 ta in selsstannige dochterûndernimming makke, dy't hielendal gjin bannen mear mei NBC Red hie. Ek de namme waard feroare, yn 'Blue Network' of koartwei 'Blue'. Yn 1943 ferkocht RCA it Blue Network, ynkl. 3 eigen radiostastjons yn New York, Chicago en San Francisco, 60 kontraktueel ferbûne mar selsstannich operearjende radiostasjons (saneamde affiliates), en 4 studiofasiliteiten yn New York, Chicago, Los Angeles en Washington, D.C., foar de priis fan $8 miljoen. De hiele boel gie dêrby oer yn 'e hannen fan Edward J. Noble, fabrikant fan Life Savers-snobbersguod en eigner fan 'e Rexall-drogisterijen en fan it radiostasjon WMCA yn New York. De ferkeap waard op 12 oktober 1943 goedkard troch de FCC. Yn 1944 kocht Noble de rjochten op 'e namme 'American Broadcasting Company' fan George B. Storer, wêrnei't dat de nije namme fan it Blue Network waard.
Yn 1948 wreide ABC syn wurkmêd út fan radio nei tillefyzje, krekt sa't konkurrinten CBS en NBC dat yn 'e 1940-er jierren ek diene. Oan 'e ein fan 1949 waard filmstudio Paramount Pictures troch in útspraak fan it Amerikaansk Heechgerjochtshôf twongen en meitsje fan bioskoopútbater United Paramount Theatres (UPT) in selsstannich bedriuw. Op 9 febrewaris 1953 karde de FCC de oankeap fan UPT troch ABC goed. De betelling fûn plak troch in útwikseling fan oandielen ter wearde fan $25 miljoen. Ut 'e fúzje kaam American Broadcasting-Paramount Theatres fuort, dat de memme-ûndernimming fan sawol ABC as UPT waard. It bedriuw hie op dat stuit 6 radiostasjons, 5 tillefyzjestasjons en 644 bioskopen yn 300 Amerikaanske stêden yn eigendom. Leonard Goldenson, dy't earder algemien direkteur fan UPT west hie, soarge der mei de ûntwikkeling fan in grut tal súksesfolle tillefyzjesearjes foar dat ABC foar it earst net allinnich in libbensfetber, mar ek in winstjaand alternatyf foar CBS en NBC waard.
ABC brocht troch de jierren hinne tige súksesfolle programma's op 'e Amerikaanske tillefyzje, dy't ek om utens bekend waarden. Dêrûnder wiene tekenfilmsearjes as The Flintstones, Top Cat, Looney Tunes en Merrie Melodies en komeedzjesearjes as Bewitched, The Addams Family, The Brady Bunch, Who's the Boss?, Growing Pains, Perfect Strangers, Full House, Roseanne, Step by Step, Home Improvement, Ellen, Dharma & Greg, Two Guys and a Girl, Spin City, According to Jim, Melissa & Joey, Modern Family en Last Man Standing. Fierders stjoerde ABC langrinnende soapsearjes út, lykas General Hospital, All My Children, One Life to Live en Dynasty, en dramasearjes as Batman, Wonder Woman, Starsky & Hutch, Charlie's Angels, Roots, Battlestar Galactica, The Love Boat, Miami Vice, The Wonder Years, Twin Peaks, Desperate Housewives, Lost, Grey's Anatomy, Boston Legal, Ugly Betty, Body of Proof, Once Upon a Time en Marvel: Agents of S.H.I.E.L.D. Oare tige súksesfolle programma's fan ABC wiene it sportprogramma Monday Night Football en it realityprogramma Dancing with the Stars. Fierders wie ABC it earste Amerikaanske nasjonale netwurk dat, yn novimber 1975, úteinsette mei de útstjoering fan in nijsprogramma op 'e moarn, mei as titel Good Morning America. Fral yn 'e 1970-er jierren en de 1980-er jierren dominearre ABC it Amerikaanske tillefyzjelânskip.
Yn 'e ienentweintichste iuw waard ABC foar it earst foarbystribbe troch in fjirde nasjonaal tillefyzjenetwurk yn 'e Feriene Steaten: de Fox Broadcasting Company. Yn 2007, doe't de radiodifyzje fan ABC ferkocht waard oan Citadel Broadcasting, lei ABC him foar it earst folslein ta op tillefyzje. Yn 2014 kaam de radiodifyzje lykwols ûnder de namme ABC Audio by it bedriuw werom.
Wurkwize
Anno 2020 bestiet it fia de eter útstjoerende tillefyzjenetwurk fan ABC út 8 eigen tillefyzjestasjons en teminsten 232 selsstannige tillefyzjestasjons ferspraat oer de hiele Feriene Steaten, dy't in kontraktueel fêstleine bân mei ABC ûnderhâlde. Sokke selsstannige stasjons hjitte yn it Amerikaanske tillefyzjejargon affiliates ("affiliëarden"). Sadwaande hat ABC in frijwol folslein nasjonaal berik yn 'e Feriene Steaten, en fia affiliates dy't útstjoere deunby de noardgrins kin de stjoerder ek yn grutte dielen fan súdlik Kanada ûntfongen wurde.
Op 'e eigen tillefyzjestasjons stjoert ABC 89 oeren yn 'e wike út. Op 'e tillefyzjestjoerders fan syn affiliates stjoert ABC út op primetime, yn 'e iere jûn, trije oeren op moandei oant en mei sneon en fjouwer oeren op snein. Dat komt út op 22 oeren yn 'e wike. Dêrnjonken stiet it de affiliates frij om al of net de ABC-programmearring fan moarns 11.00 oant middeis 15.00 oere út te stjoeren as se dat wolle. Dêrby giet it benammen om praatprogramma's en soapsearjes. De rest fan 'e stjoertiid wurdt folle troch de affiliates sels.
Georgia Wettlin Larsen
Georgia Wettlin Larsen (Roswell (Nij-Meksiko), ±1955) is in Amerikaansk sjongster fan etnysk Yndiaansk komôf.
Libben en karriêre
Larsen waard omtrint 1955 berne yn Roswell, yn 'e Amerikaanske steat Nij-Meksiko. Hja is in etnysk Assiniboin-Yndiaanse mei dêropta noch wat Dútsk, Iersk en Ingelsk bloed, dy't lid is fan 'e federaal erkende stamme fan 'e Assiniboin en Sû fan it Fort Peck Yndianereservaat fan Montana.
Hja is in sjongster dy't Yndiaanske folksmuzyk makket, en hja hat ferskate lieten útbrocht op kompilaasje-cd's mei oare Yndiaanske sjongsters. Har bekendste nûmer is Ojibwa Square Dance, dat ûnderdiel útmakke fan 'e soundtrack fan 'e ôflevering Learning Curve út it fjirde seizoen fan 'e tillefyzjesearje Northern Exposure. Dy ôflevering waard op 8 febrewaris 1993 foar it earst op 'e Amerikaanske tillefyzje útstjoerd. Fierders droech Larsen de lieten Lakota Flute Song, Ojibwa Love Charm Song en Ojibwa Love Song by oan 'e kompilaasje-cd Heartbeat: Voices of First Nations Women, út 1995. Har liet Turkey in the Straw makket diel út fan 'e cd Wood That Sings: Indian Fiddle Music of the Americas, út 1997.
Larsen wie fan 2003 oant 2009 artistyk direktrise fan it First Nations Composer Initiative, in gearwurkingsferbân fan Yndiaanske komponisten dat fêstige is yn St. Paul, yn 'e Amerikaanske steat Minnesota. Njonken har muzikale karriêre wie Larsen mei in bachelortitel yn 'e sosjology foarhinne ek aktyf as sosjaal wurker en adviseur op it mêd fan Yndiaanske bern. Larsen is no mei pinsjoen en wennet yn Minneapolis. Se hat trije folwoeksen bern, Maya, Sasha en Bobby, en twa bernsbern, Sia en Nollie.
Adriaan van der Meulen
thumb|Mr. A.A.M. van der Meulen, [[Juliana fan de Nederlannen|Keninginne Juliana en Prins Bernhard (1950)]] Adriaan Anne Marie van der Meulen (It Hearrenfean, 5 febrewaris 1901 – Ljouwert, 10 oktober 1993) wie in Nederlânske politikus út namme fan de SDAP en letter de PvdA.
Hy wie in soan fan Pieter van der Meulen (1866-1958; belestingynspekteur) en Maria Judith Klinkenberg (1871-1966). Yn 1924 studearre er ôf yn de rjochten oan de Ryksuniversiteit Utert en dêrnei waard er abbekaat yn Ljouwert. Yn dy stêd wied er ek aktyf yn de SDAP. Yn 1931 kaam er foar de SDAP yn de gemeenteried fan Ljouwert en in pear jier letter waard er boppedat lid fan de Provinsjale Steaten fan Fryslân. Fan 1942 ôf siet er fêst as gizeler yn it Kamp Sint-Michielsgestel.
Nei de befrijing waard er wethâlder yn Ljouwert en boppedat wie er fan septimber 1945 ôf in jier riedshear by it Bysûnder Gerjochtshof yn Ljouwert. Van der Meulen waard maart 1946 beneamd ta boargemaster fan Ljouwert. Tweintich jier letter gie er mei pensjoen, mar bleau yn Ljouwert wenjen. Yn 1993 stoar er dêr yn de âldens fan 92 jier.
Danny Noppert
Danny Noppert (De Jouwer, 31 desimber 1990) is in Fryske darter dy't sûnt 2018 útkomt foar de PDC. Syn grutste prestaasje wie it winnen fan de Finder Darts Masters in 2017.
Njoggendarter
Yn 2018 smiet Danny Noppert de earste njoggendarter ea yn de Fryske dartkompetysje. Yn it tritichjierrige bestean fan it Fryske Darts Bûn smiet noch net earder ien yn kompetysjeferbân sa'n perfekte 'leg'. By in njoggendarter wurdt in leg, wêrby't spilers fan 501 punten sa fluch mooglik op 0 punten komme moatte, mei in minimaal oantal beurten útgoaid. It wie foar Noppert net syn earste njoggendarter. Al twa kear earder smiet er in 'leg', by in nasjonale ranking yn Den Bosch en op in toernoai yn Dútslân.
2013
Yn 2013 spile Noppie syn earste ynternasjonale toernoai, de Winmau World Masters. Op dit telefyzjetoernoai berikte Noppert de kwartfinale. Hy debutearre op Zuiderduin Masters, it ienige telefyzjetoernoai yn Nederlân.
2015
Noppert was in 2015 opnij aktyf op de World Masters. Ditkear kaam Noppert by de lêste 16. Dêrneist die er wer mei oan de Zuiderduin Masters, dêr't hy útskeakele waard yn de kwartfinale.
2016
Yn 2016 spile Noppert mear ynternasjonale toermoaien. Yn febrewaris berikte er de finale fan de Dutch Open. Noch dyselde moanne wûn er syn earste ynternasjonale toernoai, it Open Schotland. Dêr bleau it net by, want yn maart en april wûn Noppert ek de Masters of Waregem, it Four Nations Tournament en de German Open. Troch syn goede risseltaten klom Noppert nei it tredde plak op de BDO-ranking. Dit joech rjocht op dielnimmen oan de Grand Slam of Darts fan de PDC. Op dit toernooi wûn Noppert twa fan de trije poulewedstriden en pleatste him foar de lêste sechtjin. Hjiryn ferlear hy, al hie er in gemiddelde fan 100, mei 10-9 fan Gary Anderson. Op de Finder Darts Masters, foarhinne Zuiderduin Masters, waard Noppert yn de poulefaze útskeakele.
2017
Yn jannewaris 2017 makke Danny Noppert syn debút op Lakeside, it WK van de BDO. Hjir berikte hy de finale troch oerwinnings op Dave Cameron, Richard Veenstra, Scott Waites en Darryl Fitton. Yn de einstriid ferlear Noppert mei 7-3 van Glen Durrant. Yn desimber wûn Noppert de Finder Darts Masters, syn earste telefyzjetitel. Nei it trochkommen fan de poulefaze fersloech Noppert stik foar stik Willem Mandigers, Scott Mitchell en yn de finale Jim Williams.
2018
Troch syn finaleplak fan it jier dêrfoar, wie Noppert automatysk pleatst foar it BDO WK fan 2018. Neidat er dêr syn earste beide wedstriden wûn hie, waard er útskeakele troch Mark McGeeney.
Allard Syperda
Allard Syperda (Drylts, 1954) is in skipsbouwer en skûtsjeskipper. Allard is de soan fan Gatse Sijperda en Akke Wildschut. Syn pake Abe hie as branjehanneler al in skûtsje fan sa’n 60 ton.
Mönchengladbach
300px|thumb|Lokaasje fan Mönchengladbach yn Noardryn-Westfalen thumb|It stedhûs, de eardere abdij en de St.-Vitusmunster Mönchengladbach [mœnçn̩ˈɡlatbax] is in kringfrije stêd yn it westen fan de Dútske dielsteat Noardryn-Westfalen. De stêd leit healwei Düsseldorf en de Nederlânske grins.
Danny Noppert
2018
Yn jannewaris 2018, nei syn útskeakeling op Lakeside, liet Noppert witte dat er oerstapte nei de PDC en mei te dwaan oan Q-School. Hjir fertsjinne er in tourcard, sadat hy yn 2018 en 2019 meidwaan koe oan alle Pro Tour-toernoaien fan de PDC.