cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grutte Tsjerke (Feare)
Untwijing
It duorre noch oant de jierren 1970 doe't de Grutte Tsjerke in kulturele funksje krige. Foar dat doel is der sanitêr ynbrocht en binne der glêzen siichportalen set. De Lytse Tsjerke yn it koer is ek hjoeddedei yn gebrûk troch de Protestantske Tsjerke yn Nederlân.
Harry Potter and the Goblet of Fire
Harry Potter and the Goblet of Fire is in boek yn it Ingelsk skreaun troch J.K. Rowling. It is it fjirde part yn in rige fan sân oer Harry Potter. It boek beskriuwt it fjirde jier fan de haadfiguer op in kostskoalle foar tsjoenders.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan it boek soe noch oerset wurde moatte troch Jetske Bilker by Utjouwerij Bornmeer. Hja wie ek de oersetster fan it earste diel, en hja wie fan doel ek de oare seis boeken oer te setten. De oersetting fan Harry Potter and the Goblet of Fire soe yn 't Frysk likernôch 'Harry Potter en de Fjoertsjelke' wêze moatte.
Film
Der is ek in film nei it boek útkaam, dy't Harry Potter and the Goblet of Fire hjit.
Gearfetting
Lykas alle jierren bringt Harry Potter de simmerfakânsje troch by syn ôfgryslike omke en muoike, dêr't de sfear dat jier noch minder as oars is, meidat harren bedoarne jonkje Melle Mûzema op dieet is. Harry kin net wachtsje oant er weromgean mei nei Swiniastate's Hegeskoalle foar Tsjoenderij en Hokus-Pokus, om oan syn fjirde skoaljier te begjinnen. Ear't it safier is, wurdt er troch de Weasley-famylje op spektakulêre wize ophelle by de Mûzema's, om mei te gean nei de finale fan it wrâldkampioenskip swurkbal. Harry wit dan noch net dat der dat jier op Swiniastate in nóch grutter en spannender evenemint barre sil, dêr't ek learlingen fan oare, útlânske tsjoenderskoallen by fertsjintwurdige wêze sille. Nettsjinsteande alle opskuor en magyske barrens besyket er him dochs op syn leksums te konsintrearje. Wilens binne der ferskate tekens dy't oanjouwe dat Voldemort, mei help fan tsjustere tsjoenders, wer oan krêften wint. De eangst dat Hy-Dy Net-Neamd-Wurde-Mei opnij taslean sil, wurdt hieltyd grutter...
Oersette omslachtekst fan 'e Hollânske ferzje fan it boek.
Toru Sano
(15 novimber 1963) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Yokohama Marinos.
Stichting Bildts Aigene
De Stichting Bildts Aigene (Frysk: "Stifting Biltsk Eigene") is in stifting yn Fryslân dy't fêstige is yn Sint-Anne en diel útmakket fan 'e Biltske Beweging. Dizze organisaasje is yn it libben roppen is om alle aktiviteiten ta behâld en fuortsterking fan it Biltsk en de Biltske kultuer te koördinearjen en oan te fiterjen. De Stichting Bildts Aigene waard yn juny 2015 oprjochte op inisjatyf fan 'e gemeente It Bilt, foarútrinnend op it opheffen fan dy gemeente as dy op 1 jannewaris 2018 opgiet yn 'e nije fúzjegemeente De Waadhoeke. De Stichting Bildts Aigene wie û.m. yn hege mjitte belutsen by de hantekeninge-aksje dy't yn 2016 op it Bilt holden waard om it Biltsk offisjeel as taal erkend te krijen.
De Stichting Bildts Aigene hat de foarm fan in koepelorganisaasje, wêrby't de folgjende organisaasjes oansletten binne: (De Stichting Ons Bildt is ek lid fan 'e Ried fan de Fryske Beweging.)
Oarspronklik wie ien fan 'e doelstellings fan 'e Stichting Bildts Aigene om te sjen oft in folsleine fúzje fan 'e lidorganisaasjes ta ien inkele organisaasje ta de mooglikheden hearde. It kultureel besikerssintrum de Aerden Plaats, yn Aldebiltsyl, konstatearre lykwols as earste dat harren stifting neat te winnen hawwe soe by sa'n fúzje. De Stichting Ons Bildt kaam letter ta deselde konklúzje. Foar de oare beide organisaasjes, dy't ferienings ynstee fan stiftings binne, leit it wat oars. Yn elts gefal binne alle fjouwer organisaasjes ree om 'e gearwurking yn it ramt fan 'e Stifting Bildts Aigene fuort te setten.
Europeeske Rûte foar Bakstiengotyk
De Europeeske Rûte foar Bakstiengotyk (Deensk: Europæiske rute for teglstensgotik; Dútsk: Europäische Route der Backsteingotik; Poalsk: Europejski Szlak Gotyku Ceglanego) is in toeristyske rûte dy't (hânze)stêden yn Denemark, Dútslân en Poalen meiïnoar ferbine.
Yn de rûte binne wichtige monuminten lykas tsjerken, kleasters, riedshuzen, poarten en oare bouwurken yn de styl fan de bakstiengotyk opnommen.
Denemark
De folgjende Deenske stêden lizze oan de rûte:
Dútslân
De folgjende Dútske stêden lizze oan de rûte:
Poalen
De folgjende Poalske stêden lizze oan de rûte:
Mahina Zaltana
Karriêre
Mahina Zaltana waard yn 1979 berne yn 'e steat Hawaï. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2010, doe't se 31 jier wie. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat se sûnt yn in fjirtichtal pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Evil Angel, Third Degree Films, Devil's Film, Elegant Angel, Zero Tolerance, Jules Jordan Video, Pure Play Media en Hustler Video. Ek hat se in protte wurke foar pornosites as Brazzers en Kink.com.
Beowulf (personaazje)
Beowulf (Aldingelsk: Bēoƿulf, útspr.: ['be:o̯wʊlf], likernôch: " beeuw -ûlf") is in legindaryske held yn it ferneamde epysk gedicht mei deselde namme. Dat datearret út 'e twadde helte fan it earste milennium en is ien fan 'e âldste oerlevere literêre wurken yn 'e Ingelske taal. Beowulf wurdt dêryn foarsteld as in kriger fan it folk fan 'e Geaten (nei wa't Götaland neamd is, yn súdlik Sweden), dy't de striid oanbynt mei ferskate meunsters: earst mei Grendel, dan mei de mem fan Grendel en ta einbeslút (tsientallen jierren letter) mei in draak.
Namme
Foar de namme Beowulf binne ferskate etymologyen foarsteld. Sa wie taalkundige Henry Sweet fan tinken dat Bēoƿulf yn it Aldingelsk letterlike "bijewolf" of "bijejager" betsjutte, en dat it in kenning (in dichterlike omskriuwing yn âlde Germaanske talen) wie foar "bear" (mei't bearen sljocht nei hunich binne). In oare teory, oppenearre troch Andy Orchard, is dat Bēoƿulf op deselde wize gearstald is as de tige gongbere Aldnoarske namme Þórólfr, dy't "wolf fan [de god] Thor" betsjut. Sa soe Bēoƿulf "wolf fan Beowa" betsjutte kinne (Beowa is in minder wichtige en dêrtroch minder bekende Westgermaanske god). De redakteuren fan Joseph Bosworth syn postúm ferskynde en tige livige Anglo-Saxon Dictionary, ta einbeslút, binne fan miening dat Bēoƿulf in ferbastering wie fan Beadoƿulf, wat "oarlochswolf" betsjut. Beowulf soe dêrmei deselde betsjutting hawwe as de Iislânske namme Bodulfr.
Beowulf foar Beowulf
Yn letterkundige fermiddens bestiet al lange tiid ûnienichheid oer de oarsprong fan Beowulf as personaazje. Guon miene dat er al fier foar de tastânkomming fan it epos Beowulf bestie, wylst oaren fan tinken binne dat de anonime dichter fan it epos de betinker fan it personaazje wie. Leonard Neidorf, bygelyks, wie derfan oertsjûge dat Beowulf fuortkaam út in âldere tradysje fan mooglik ferskate sykly fan leginden, dy't neitiid ferlern gien binne.
Beowulf yn Beowulf
Neffens it ferhaal fan it epos Beowulf wie de held Beowulf de soan fan Ecgtheow, in kriger út 'e Sweedske clan fan 'e Wægmundingen. Dyselde deade Heaðolaf, út 'e Geatyske clan fan 'e Wulfingen. (Neffens Skandinavyske boarnen wie dat de hearskjende dynasty fan it Geatyske keninkryk Eastergeatlân.) Om't Heaðolaf in telch út sa'n foaroansteand slachte wie, waard it wearjild heger fêststeld as dat Ecgtheow opbringe koe. Hy waard dêrom ferballe en socht hinnekommen mank de Denen. De Deenske kening Hroðgar wie him lykwols goedgeunstich en betelle it wearjild foar him. Yn ruil dêrfoar moast Ecgtheow in eed fan trou oan him swarre.
Neitiid kaam Ecgtheow, dy't troch de betelling fan it wearjild út ballingskip weromkeare koe, yn 'e tsjinst fan 'e Geatyske kening Hreðel, mei waans dochter hy troude. De prinsesse rekke swier en skonk it libben oan Beowulf, dy't neitiid grutbrocht waard as in Geat. Yn syn jonkheid wied er goed befreone mei in Breca de Bronding. Fan 'e Brondingen wurdt ornearre dat se de bewenners fan it eilân Brännö wiene, dat foar de kust fan Westergeatlân yn it Kattegat leit. Dat liket in reälistyske lokaasje, en yn it epos Beowulf wurdt gewach makke fan in swimwedstryd tusken Beowulf en syn maat.
As Beowulf jierren letter heart dat kening Hroðgar, syn oarehelte Wealhþeow en syn hiele hofhâlding terrorisearre wurde troch it meunster Grendel, set er mei fjirtjin krigers ôf nei it Deenske eilân Seelân om regaad te meitsjen en syn heite skuld oan Hroðgar yn te lossen. Oankommen yn Heorot, it langhûs dat de sit fan Hroðgar is, wurde Beowulf-en-dy nachts oanfallen troch Grendel, dy't ien fan 'e Geaten deadet foar't er oer Beowulf sels gear sil. Om't gjin inkeld troch minskehannen makke wapen it meunster skansearje kin, fjochtet dyselde mei de bleate hannen werom en skuort Grendel in earm út 'e hûd. Grendel flechtet werom nei it moeras dêr't wei komt om dea te blieden. De oare deis wurdt de earm fan it meunster oan 'e wand fan Heorot spikere as oarlochstrofee, wylst Beowulf troch de Denen tajubele wurdt en in skald him yn syn wurk besjongt.
Dy nachts arrivearret lykwols de mem fan Grendel yn Heorot om 'e dea fan har soan te wreitsjen. Mei't Beowulf yn in oar gebou de nacht trochbringt, kin er dat net tsjinkeare. Hy beslút om him yn it moeras te bejaan en har te deadzjen. Dêr fjochtsje se njonken it lyk fan Grendel in striid út dy't Beowulf úteinlik wint mei de help fan in betsjoend swurd fan in reus, dat er opnimt út 'e skat dy't Grendel troch de jierren hinne opgarre hat.
Nei syn oerwinning keart Beowulf werom nei Geatlân. Hy nimt diel oan in oerfal op 'e Franken mei kening Hygelac. Dyselde komt dêrby om, en Beowulf swimt dan yn syn folsleine (metalene) wapenris nei hûs. Werom yn Geatlân biedt Hygelac syn widdo, keninginne Hygd, him de troan oan, mar dat oanbod slacht er ôf. Hygelac en Hygd hawwe nammentlik in jonge soan, Heardred, en Beowulf fynt dat dy it keningskip takomt. Net folle letter biedt kening Heardred beskûl oan 'e Sweedske prinsen Eadgils en Eanmund, dy't út harren eigen lân de wyk nimme moatten hawwe om't harren omke Onela as usurpator de troan grypt hat. Dat liedt ta in Sweedske ynvaazje fan Geatlân, en Heardred komt om yn 'e striid. Beowulf folget him dan op as kening fan 'e Geaten. Hy ferslacht de Sweden en nimt wraak op Onela foar de dea fan Heardred troch Eadgils op 'e Sweedske troan te helpen.
Neitiid hearsket Beowulf fyftich jier oer de Geaten, oant syn ryk terrorisearre wurdt troch in fjoerspijende draak, dy't wraak nimme wol nei't in Geatyske dief in gouden kop út syn drakeskat stellen hat. As in oanfal op 'e draak oan it haad fan al syn krigers mislearre is, folget Beowulf it meunster nei syn nêst yn Earnanæs, mei inkeld syn jonge Sweedske famyljelid Wiglaf by him. As de âlde held de striid mei de draak oangiet, brekt syn swurd, mar mei syn dagge bringt er it bist in deadlike wûne ta. Sels is er lykwols ek deadlik ferwûne rekke troch de giftige byt fan it meunster. Hy wurdt út 'e hoale droegen troch Wiglaf, en mei syn lêste siken beneamt er dyselde ta syn rjochtmjittige erfgenamt. Syn lichem wurdt tebaarnd op in grutte kremaasjesteapel, en syn jiske wurdt dêrnei begroeven yn in grêfheuvel oan see.
Historisiteit
Der besteane gjin oanwizings dat it personaazje Beowulf basearre wie op in histoaryske persoan. It personaazje Hygelac wie wol in histoaryske persoan, dy't oan it begjin fan 'e sechsde iuw libbe. Ek de oerfal op 'e Franken, dêr't Hygelac by omkaam, is histoarysk. De slach wêryn't de Sweedske kening Onela ferslein en deade wurdt, wie nei alle gedachten ek in histoarysk barren, want al wurdt it yn Beowulf mar yn it foarbygean neamd, dochs is it bekend út ferskate Skandinavyske boarnen (lykas it wurk fan 'e dichter en kronykskriuwer Snorri Sturluson), dy't it de namme Slach op it Iis fan 'e Vänernmar jouwe.
Universiteit fan Recôncavo da Bahia
right|thumb|380px|Universidade Federal do Recôncavo da Bahia De Universiteit fan Recôncavo da Bahia (Universidade Federal do Recôncavo da Bahia, UFRB), is in universiteit yn Cruz das Almas, Bahia, Brazylje.
De UFBA bestiet sûnt 2006.
Harvest (album fan Neil Young)
Harvest is it bekendste en súksesfolste album fan de Kanadeeske sjonger/lietskriuwer/gitarist Neil Young. It album waard útbrocht yn 1972 en wie oer de hiele wrâld in grut súkses. It hat yn de Feriene Steaten, Kanada en Grut-Brittanje op it earste plak fan de album-list stien. Ek yn Nederlân hat it sân wiken boppe-oan stien. It album soarge foar syn ynternasjonale trochbraak, mar dêr wie hy sels net sa bliid mei. Dêrom hat er op syn folgjede albums ek in oare wei ynslein.
Op Harvest spilet Neil Young mei de begeliedingsband The Stray Gators, besteande út de muzikanten Jack Nitzsche (piano), Ben Keith (steelgitaar), Tim Drummond (basgitaar) en Kenny Buttrey (drums). Op “A man needs a maid” en “There’s a world” spilet it London Symphony Orchestra mei. “The needle and the damage done” is live opnaam yn de Royal Albert Hall. De single “Heart of Gold” waard ek in grut sukses. It is in rêstich, melodieus ferske. “The Needle and the damage done” giet oer de heroïneferslaving fan Danny Whitten, de gitarist fan Crazy Horse.
Tracklist
It album bestiet út de folgjende lieten.
De stjerren jouwe de beoardieling oan fan de lieten troch “The Ultimate Music Guide: Neil Young”. Op de hiemside “All Musyk Guide “ wurde de albums fan in bepaalde artyst beoardiele. Beide beoardielingen rinne fan ien stjer (“striemin” ) oant fiif stjerren (“poerbêst)”. Dit album hat fjouwer en in heale stjer krigen.
NBC (betsjuttingsside)
"NBC" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Kapri Styles
Kapri Styles, wiere namme: Nadia Annette Walker (Atlanta, 27 novimber 1981) is in rêstend Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't benammen bekend stiet om har grouwe stuten. Yn it begjin fan har karriêre hat hja ek wol wurke ûnder de artystenammen Kapri, Capri of Capre, wylst har úteinlik skûlnamme ek wol misstavere wurdt as Capri Styles. Neffens har offisjele opjefte is se 1.70 m lang, mei in gewicht fan 56 kg.
Harry Potter and the Order of the Phoenix
Harry Potter and the Order of the Phoenix is in Ingelsk boek skreaun troch J.K. Rowling. It is it fyfte part fan in rige fan sân oer Harry Potter. It boek beskriuwt it fyfte jier fan de haadfiguer op in kostskoalle foar tsjoenders.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan it boek soe noch oerset wurde moatte troch Jetske Bilker by Utjouwerij Bornmeer. Hja wie ek de oersetster fan it earste diel, en hja wie fan doel ek de oare seis boeken oer te setten. De oersetting fan 'Harry Potter and the Order of the Phoenix' soe yn 't Frysk likernôch 'Harry Potter en de Oarder fan 'e Feniks' wêze moatte.
Kapri Styles
Libben en karriêre
Styles waard yn 1981 berne yn Atlanta, yn 'e steat Georgia. Se makke se har debút yn in pornografyske film yn 2005, doe't se 24 jier wie. Styles wist al rillegau in beskate populariteit te winnen, wat hja fral te tankjen hie oan har grouwe stuten, of sa't soks yn Amerikaansk-Ingelske strjittaal neamd wurdt: har ghetto booty. Dy falt nammenste mear op troch har lichte lichemsbou, mei in smelle mul. Hja hat op eltse stút in tatoeaazje fan in Sineesk karakter sette litten: lofts "wolfeart" en rjochts "út 'e skroeven" of "hearlik". Wat har boarsten oangiet, hie Stiles oarspronklik kupmaat 32AA, foar't se yn 2009 in boarstfergruttingsoperaasje ûndergie en ymplantaten krige.
Harry Potter and the Order of the Phoenix
Film
Der is ek in film nei it boek útkomme, dy Harry Potter and the Order of the Phoenix hjit.
Gearfetting
Harry's ferplichte simmerfakânsje by omke Vernon en muoike Petunia yn 'e Privet Drive is dit jier noch dreger as oare jierren: net allinnich wurdt er troch 'e Mûzema's wer âlderferskuorrendst behanneld, ek syn bêste freonen like him dizze simmer hielgear te negearjen. Harry fynt dat er eat dwaan moat, makket net út wat, om sa rap mooglik weromkeare te kinne nei Swiniastates Hegeskoalle foar Tsjoenderij en Hokus-Pokus. Mar dan fynt de fakânsje lykwols in ûnferwacht ein, en it wurdt sels ûnwis of Harry noch wol oan syn fyfte skoaljier op Swiniastate begjinne mei. Nuvere foarfallen steapelje harren op en Harry docht ûntdekkings dy't it him ûnmooglik meitsje rêstich te bliuwen...
Oersette omslachtekst fan 'e Hollânske ferzje fan it boek.
Bultmûne
In bult- if berchmûne is in mûne dy't op in (faak keunstmjittige) bulte stiet.
thumb|175px|left|De yn 1937 nei eardere ûntakeling ôfbrutsen bultmûne op Sparjeburd ûnder [[Weinterp]] De funksje fan in bultmûne is yn 'e regel it meallen fan nôt en troch de bult hat de mûne gjin stelling nedich. In trochgong yn de bulte makket it mooglik om mei karren ûnder de mûne te riden om dêr te laden of te lossen. As der mar ien tagong oanwêzich is, moat de wein efterút de mûne yn.
In bultmûne kin fan hout of fan stien wêze. Stiennen bultmûnen binne âlder. De âldste mûne fan Nederlân is in stiennen bult- en toermûne, de Greeflike Nôtmûne fan Zeddam. De bultmûne mei de heechste bulte is de Korenbloem yn Ulvenhout (Noard-Brabân).
Yn Fryslân komt dit mûnetype net mear foar. De tichtstbysteande bultmûnen steane yn Drinte. Bekend is dat der yn Fryslân trije fan dit type stien hawwe:
Skyrinnen op de Olympyske Winterspullen 1994
200px|thumb|right|200px|De Olympyske Skyrinstadion fan Lillehammer 1994
Joseph J. Reynolds
Joseph J. Reynolds (folút: Joseph Jones Reynolds; Flemingsburg (Kentucky), 4 jannewaris 1822 – Washington, D.C., 25 febrewaris 1899) wie in Amerikaansk legerofsier, yngenieur, ûnderwizer en ûndernimmer, dy't yn 'e Amerikaanske Boargeroarloch en de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 focht. Hy waard it bekendst om syn lieding oer de Amerikaanske troepen yn 'e Slach oan de Powderrivier, tsjin 'e Lakota en Noardlike Sjajinnen, dêr't er by syn hommelse weromlûking ferskate soldaten op it slachfjild efterliet. Dêrfoar waard er neitiid troch de Amerikaanske kriichsried feroardiele.
Jonkheid, oplieding en iere jierren
Reynolds waard yn 1822 berne yn Flemingsburg, yn 'e Amerikaanske steat Kentucky. Hy hie ferskate buorren en teminsten ien suster, dy't letter troude mei brigadegeneraal Jules C. Webber. Reynolds studearre koart oan it Wabash Kolleezje yn Crawfordsville, foar't er yn 1839 talitten waard ta de Amerikaanske Militêre Akademy te West Point. Dêr slagge er yn 1843 foar syn eksamens as de op njoggen nei bêste kadet út in klasse fan 39 man.
Neitiid waard Reynolds mei de rang fan twadde luitenant tafoege oan it Amerikaanske 4e Artilleryrezjimint. Yn dy hoedanichheid tsjinne er yn Fort Monroe, yn Firginia, yn Carlisle Barracks, yn sintraal Pennsylvania, en dêrnei ûnder befel fan generaal Zachary Taylor yn it Amerikaanske besettingsleger yn Teksas, nei't de Republyk Teksas yn 1845 troch de Feriene Steaten anneksearre wie. Yn 1846 kearde er nei West Point werom om dêr dosint oan 'e Militêre Akademy te wurden. Op 3 desimber fan dat jier troude er mei in Mary Elizabeth Bainbridge.
Nei alve jier ferliet Reynolds West Point yn 1857, om in jier oan 'e Amerikaanske frontier te tsjinjen, yn it Yndiaanske Territoarium (it lettere Oklahoma). Doe naam er ûntslach út it Amerikaanske Leger en joech in skoftke les oan 'e Washington Universiteit yn St. Louis. Yn 1860 ferfear Reynolds nei Indiana, dêr't er mei ien fan syn bruorren in krudenierssaak begûn.
Tsjinst ûnder de Amerikaanske Boargeroarloch
Nei't yn 1861 de Amerikaanske Boargeroarloch útbrutsen wie, naam Reynolds yn 1862 mei de rang fan kolonel tsjinst yn 'e steatsmilysje fan Indiana. Hy krige it befel oer Camp Morton, in legerbasis by Indianapolis. Letter waard er oan it haad fan it 10e Frijwilligersrezjimint fan Indiana nei it Eastfront, yn Firginia, ta stjoerd, dêr't er in krúsjale rol spile by it weromslaan fan 'e Konfederearre troepen fan Robert E. Lee yn 'e Slach by Cheat Mountain.
Hoewol't er ta brigadegeneraal befoardere waard, naam Reynolds yn jannewaris 1862 ûntslach út it leger, wêrnei't er weromkearde nei Indiana. Dêr wied er yn Camp Morton as boarger belutsen by de trening fan frijwilligersrezjiminten, oant er yn novimber fan dat jier in oanstelling as kolonel oannaam mei befel oer it 75e Frijwilligersrezjimint fan Indiana, in posysje dy't mei weromwurkjende krêft fan jannewaris ôf jildich waard. Koarte tiid letter waard Reynolds op 'e nij befoardere ta brigadegeneraal, mei oarders om in befoarriedingsdepot mei byhearrende fortifikaasjes op te setten yn Carthage, yn Tennessee.
As generaal-majoar joech er dêrnei lieding oan in difyzje yn it Amerikaanske XIVe Korps, dat diel útmakke fan it Leger fan de Cumberland. Hy naam diel oan 'e Slach by Hoover's Gap en de Slach by Chickamauga en tsjinne letter as de stêfsjef fan it Leger fan de Cumberland. Nei de ferovering fan Chattanooga, op 9 septimber 1863, waard Reynolds oerpleatst nei de Golf fan Meksiko, dêr't er lieding joech oan in difyzje fan it XIXe Korps, dat legere wie yn 'e troch de Noardliken besette stêd New Orleans, yn Louisiana, oan 'e mûning fan 'e Mississippy. Nei ferrin fan tiid krige Reynolds sels it befel oer it hiele XIXe Korps, en tsjin 'e ein fan 'e oarloch krige er it kommando oer it Amerikaanske VIIe Korps, yn Arkansas.
Tsjinst nei ôfrin fan 'e Boargeroarloch
Nei de oarloch bleau Reynolds yn it Amerikaanske Leger, hoewol't er fanwegen in oerskot oan ofsieren, dat feroarsake waard troch de ôfslanking fan it leger yn fredestiid, yn rang weromset waard ta kolonel. Hy tsjinne as kommandant fan it Amerikaanske 27e Ynfanteryrezjimint en krige letter it befel oer it militêre Departemint fan Arkansas. Under it Tiidrek fan de Weropbou, nei de Boargeroarloch, waard Reynolds oerpleatst nei Teksas, dêr't er Charles Griffin ferfong as kommandant oer it militêre Departemint fan Teksas. Doe't dy steat yn 1870 wer yn 'e Amerikaanske Uny opnommen waard, kearde Reynolds werom nei tsjinst oan 'e Amerikaanske frontier, as kolonel fan it Amerikaanske 3e Kavaleryrezjimint.
De Slach oan de Powderrivier
De Amerikanen mienden dat it dêrby om it doarp fan it Lakota-opperhaad Mâl Hynder gie, mar hja fersinden har, want it wie it doarp fan 'e Sjajinske haadman Alde Bear. De Yndianen waarden yn dizze striid oanfierd troch Twa Moannen, Lytse Wolf, Houten Skonk en Rikel. Under it gefjocht, dat fiif oeren duorre, feroveren Reynolds syn troepen it doarp en baarnden it plat, mar moasten ûnder yntins fijanlik fjoer al rillegau tebekwike. Reynolds loek him nei de fjildslach likernôch 32 km werom nei it suden. De Amerikanen fongen de hynstekeppel fan it doarp, mar de oare deis wisten de Lakota dy by in oerfal grutdiels wer werom te stellen.
De fjildtocht koe sadwaande as mislearre beskôge wurde. Neitiid waard Reynolds foar de Amerikaanske kriichsried dage om't er by syn hommelse weromlûking ferskate soldaten op it slachfjild efterlitten hie. Hy waard skuldich befûn oan alle trije oanklachten dy't tsjin him ynbrocht wiene, en feroardiele ta opskoarring fan rang en soldij foar de perioade fan in jier. Op 25 juny 1877 naam Reynolds ûntslach út it Amerikaanske Leger.
Lodewijk van der Helst
Lodewijk van der Helst (Amsterdam, 1642-1693) wie in Nederlânsk keunstskilder út de Gouden Iuw.
Hy waard berne yn Amsterdam as soan fan Bartholomeus van der Helst dy't him ek skilderûnderjocht joech. Syn portret fan admiraal Auke Stellingwerf waard in gravuere fan makke troch Abraham Blooteling. Hy wenne en arbeide yn Amsterdam, mar it liket derop dat er dy stêd om 1684 ferlitten hat. Plak en datum fan syn ferstjerren is ûnwis.
Hector Livius fan Haersma (1737-1820)
Hector Livius fan Haersma (Jelsum, 8 desimber 1737 - Aldegea, 15 jannewaris 1820) wie in Fryske grytman.
Libben en wurk
Fan Haersma wie in soan fan Eelco fan Haersma en Johanna Maria Saackma fan Wijckel. Hector syn mem boaske fannijs yn 1758 mei har sweager Livius fan Haersma, grytman fan Smellingerlân. Hy troude sels mei Catharina de Blocq van Scheltinga (1737-1813); sy krigen twa dochters.
Nei de Frânske tiid waard syn pakesizzer Hector Livius Haersma fan Vierssen grytman yn Smellingerlân. Fan Haersma ferstoar yn de âldens fan 82 jier op Grut-Haersmastate.
Katsuyoshi Shinto
(15 septimber 1960) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Mazda, Urawa Reds en Bellmare Hiratsuka.
Laurenstsjerke (Ychten)
De Laurenstsjerke yn Ychten is in tsjerkegebou fan de protestanske gemeente Ychtenbrêge-Eastersee. De tsjerke is in ryksmonumint.
Skiednis
De tsjerke fan Ychten is in stik âlder as it liket. It gebou soe om 1250 hinne boud wêze, mar waard yn de twadde helte fan de 17e iuw ferboud en ommitsele. De flakke pilasters oan it muorrewurk folgje nei alle gedachten de lisenen fan de midsiuwske tsjerke. Oan it begjin fan de 19e iuw waarden de ramen feroare sa't se no binne. Oarspronklik hie de tsjerke gjin toer, mar in klokkestoel. Earst yn 1879 krige de tsjerke oan de westlike kant in toer. Ta oantinken dêrfan is in gevelstien boppe de tagong oanbrocht. Yn de toer hinget in klok út 1957 fan de firma Van Bergen te Heiligerlee. In âldere klok, getten yn 1579 troch Cornelius van Ammeroy, ferhûze nei de herfoarme tsjerke fan it Oeriselske Blankenham. De fjouwerkante toer giet oer yn in achtkante, mei laaien beklaaide, opbou mei dêrboppe in spitse ôfsluting.
Readekoalswam
De readekoalswam (Laccaria amethystina) is in swam út it skaai fan de tûlswammen (Laccaria). Fanwegen de fiolette kleur fan de swam wurdt de poddestoel ek wol ametistswam neamd. De readekoalswam is ytber.
Skaaimerken
It spoarepoeier fan de readekoalswam is wyt; it fruchtfleis pears en wetterich. It rûkt en smakket ûnopfallend oant ûnmerkber.
Foarkommen
De readekoalswam komt hast yn de hiele wrâld in soad foar, útsein yn it westen fan Noard-Amearika en Grienlân. Fan de simmer oant de hjerst komt de poddestoel in soad foar yn leaf- en nuddelbosken. Dêr waakst de poddestoel op blêden en nuddels.
Artjom Mikojan
thumb|400px|Armeenske postsegel mei in ôfbyld fan Artjom Mikojan Artjom Ivanovitsj Mikojan (Armeensk: Արտյոմ Հովհաննեսի Միկոյան Artjom Hovhannesi Mikojan of Անուշավան Հովհաննեսի Միկոյան Anoesjavan Hovhannesi Mikojan; Russysk: Артём Ива́нович Микоя́н) (5 augustus (âlde kalender: 23 july) 1905 — 9 desimber 1970) wie in yn Armeenje berne fleanmasineûntwerper fan gefjochtsfleantugen yn de eardere Sowjet-Uny.
MiG
It fan Artjom Mikojan en Michail Goerevitsj oprjochte ûntwerpburo, doetiids "Mikojan-Goerevitsj", ûntwurp jachtfleantugen. Meast wurdt de ôfkoarting MiG foar dy fleantugen brûkt, fan it Russyske "Микоян и Гуревич" ("Mikojan en Goerevitsj"). It bedriuw waard nei de dea fan Mikojan yn 1970 omneamd ta "Mikojan" en is no mei Iljoesjin, Irkoet, Soechoj, Tupolev en Jakovlev diel fan in nij bedriuw, Feriene Fleantúchboukorporaasje.
De fan "Mikojan-Goerevitsj" ûnwurpen gefjochtsfleantugen waarden brûkt troch de Sowjet-Uny en de lannen fan it Warsjaupakt, mar ek troch ûnder oaren Sina, Yndia, Noard-Korea, Noard-Fjetnam, Egypte en Syrië. Sy hawwe yn ferskate wapene konflikten, lykas de Koreaanske Oarloch en de Fjetnamoarloch, in wichtige rol spile.
Underskiedingen en prizen
Artjom Mikojan waard faak dekorearre. Under oaren:
Laurenstsjerke (Ychten)
Skiednis
Yn 2009 fusearre de herfoarme gemeente mei de grifformearde gemeente. Sûnt hat de protestanske gemeente twa tsjerken: de eardere grifformearde Krústsjerke fan Ychtenbrêge en de eardere herfoarme Laurenstsjerke fan Ychten.
Ynterieur
It ynterieur út de earste helte fan de 19e iuw is noch foar in grut part oanwêzich.
Oargel
It Ljouwerter oargelbedriuw L. van Dam en Soannen boude yn 1871 in oargel foar de gemeente. Dêrnei is der fierders neat feroare oan it ynstrumint. Flentrop Orgelbouw út Saandam fersoarge yn 1981 de restauraasje.
USS Tennessee (skip út 1920)
De USS Tennessee wie in Amerikaansk slachskip fan 'e Tennessee-klasse, mei de koade BB-43. It wie fan 1920 oant 1947 yn 'e tsjinst by de Amerikaanske Marine.
Bou en skaaimerken
De Tennessee-klasse boude fuort op 'e ûntwikkeling fan 'e foargeande New Mexico-klasse, en wie in standertsearje fan twa slachskippen dy't yn 'e 1910-er en de 1920-er jierren boud waarden yn opdracht fan 'e Amerikaanske Marine. De kyl fan 'e USS Tennessee waard lein op 14 maaie 1917 op 'e Marineskipswerf New York yn New York, dêr't it skip op 30 april 1919 te wetter litten waard. As marineskip wie it skip swier bepânsere en it wie bewapene mei in batterij fan trije 14 inch (356 mm)-kanonnen yn elts fan 'e fjouwer geskutstuorren, en dêropta mei ferskate mindere wapens. De USS Tennessee hie in lingte fan 190 m, in breedte fan 29.69 m en in djipgong fan 9.19 m. De topsnelheid bedroech 21 knopen, oftewol 39 km/h.
Ynterbellum
De USS Tennessee waard op 3 juny 1920 troch de Amerikaanske Marine yn 'e feart nommen en yndield by de Amerikaanske Pasifyske Float yn 'e marinehaven San Pedro, yn Kalifornje. Yn 'e 1920-er en 1930-er jierren naam it skip geregeldwei diel oan oefenings yn 'e Stille Oseaan, de Atlantyske Oseaan, it Karibysk Gebiet en de krite om 'e Panamakanaalsône hinne. Yn 1922 die de USS Tennessee yn it ramt fan sa'n oefening û.m. Porto Riko en de Marinebasis Guantanamo Bay op Kuba oan. Yn 1925 naam it skip diel oan in freonskiplik besyk fan 'e Pasifyske Float oan Austraalje en Nij-Seelân. Yn 1929 en 1930 waarden der oan 'e USS Tennessee ferskate wichtige modernisearrings makke.
Oanfal op Pearl Harbor
Fanwegen oprinnende spannings yn it gebiet fan 'e Stille Oseaan, dy't ferbân holden mei de Twadde Sineesk-Japanske Oarloch en oanboaze waarden troch de oangeande Twadde Wrâldoarloch yn Jeropa, ferhuze de Amerikaanske presidint Franklin D. Roosevelt de Amerikaanske Pasifyske Float yn begjin 1941 fan San Diego, yn Kalifornje, nei it Marinestasjon Pearl Harbor, yn it Territoarium Hawaï. Op 7 desimber 1941 lei de USS Tennessee dêr ôfmarre oan Battleship Row doe't de Japanske Oanfal op Pearl Harbor plakfûn, wêrmei't de Feriene Steaten de Twadde Wrâldoarloch ynskuord waarden. By it bombardemint waard de USS Tennessee rekke troch twa bommen, wêrby't ûnder de bemanning 5 deaden foelen. It skip wie lykwols net bot skansearre, en koe yn febrewaris 1942 al wer yn 'e tsjinst nommen wurde.
Rest fan de Twadde Wrâldoarloch
Op 7 maaie 1943 wiene de modernisearrings klear, en fan juny oant augustus bea de USS Tennessee mei syn grutte kanonnen mei kustbombardeminten stipe by de werovering fan 'e troch de Japanners besette Amerikaanske eilannen Attu en Kiska, yn 'e Aleoetenkampanje yn Alaska. Nei oefenings en werbefoarrieding yn San Francisco fear de USS Tennessee nei de Stille Súdsee, dêr't it skip fan novimber 1943 oant febrewaris 1944 behelle wie yn 'e Gilbert- en Marshalleilânske Kampanje. De USS Tennessee fierde kustbombardeminten út yn 'e Slach om Tarawa yn 'e Britske koloanje fan 'e Gilberteilannen (no Kiribaty) en yn 'e Slach om Kwajalein en de Slach om Eniwetok yn 'e Marshalleilannen (doedestiden in mandaatgebiet fan it Folkebûn ûnder Japansk bestjoer).
Nei de oarloch
Tsjin 'e tiid dat op 15 augustus 1945 de kapitulaasje fan Japan ôfkundige waard, wie de USS Tennessee risselwaasjes oan it meitsjen foar Operaasje Downfall, de (nea útfierde) ynvaazje fan Japan. Neitiid krige it slachskip de taak om de wacht te hâlden oer it oan lân gean fan Amerikaanske troepen foar de besetting fan Japan yn 'e haven fan Wakayama. Op 16 oktober sette de USS Tennessee ôf om fia Singapoer en Kaap de Goede Hoop nei Philadelphia te farren, dêr't it skip op 7 desimber arrivearre. De omwei troch de Yndyske Oseaan en de Atlantyske Oseaan waard diktearre troch de modernisearrings út 1943, dy't it skip te breed makke hiene om troch it Panamakanaal te passen.
De USS Tennessee waard yn 1946 yndield by de Amerikaanske reservefloat en yn 'e 'motteballen' lein. It skip waard formeel út 'e tsjinst helle op 14 febrewaris 1947, wêrnei't it lykwols noch tolve jier beholden waard foar it gefal dat der nochris ferlet fan wêze soe. Yn 1959, doe't de USS Tennessee ûnderwilens 39 jier âld wie, besleat de Amerikaanske Marine dat it skip gjin wearde mear hie. Op 1 maart fan dat jier waard de namme fan it skip út it register fan 'e marine skrast. It skip waard foar skroat ferkocht en nei Baltimore sleept, dêr't it fan 26 july ôf sloopt waard troch it bedriuw Bethlehem Steel.
Masanao Sasaki
(19 juny 1962) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Honda, All Nippon Airways, JEF United Ichihara en Kashiwa Reysol.
Star Trek: Into Darkness
Star Trek: Into Darkness is in Amerikaanske science fiction-aventoerefilm út 2013 ûnder rezjy fan J.J. Abrams, mei yn 'e haadrollen Chris Pine, Zachary Quinto en Zoe Saldana. De titel betsjut "Stjerretocht: It Tsjuster Yn". It is de tolfde film út 'e Star Trek-franchise en it twadde diel fan 'e reboot-filmsearje nei de film Star Trek út 2009. Star Trek: Into Darkness is basearre op 'e tillefyzjesearje Star Trek: The Original Series, út 'e 1960-er jierren, fan tillefyzjeprodusint Gene Roddenberry, en ferwiist ek nei de film Star Trek II: The Wrath of Khan, út 1982.
It ferhaal, dat yn 'e trijeëntweintichste iuw spilet, folget de bemanning fan it romteskip de USS Enterprise as se nei de thúswrâld fan 'e bûtenierdske Klingons stjoerd wurde om 'e terrorist John Harrison út te skeakeljen. Wannear't kaptein James T. Kirk him wer ris net oan syn direkte oarders hâldt (om Harrison te deadzjen), komt er in ûnfermoede gearspanning binnen de top fan 'e Stjerrefloat op it spoar. Star Trek: Into Darkness krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy, en wie yn 'e bioskopen in grut kommersjeel súkses. De film waard nominearre foar ferskate wichtige prizen, wêrûnder de Oscar foar bêste special effects, en wûn in Satellite Award. Yn 2016 kaam in ferfolchfilm út, Star Trek: Beyond.
Plot
Yn it jier 2259 rekket kaptein James T. Kirk fan 'e Stjerrefloat fan 'e Feriene Federaasje fan Planeten it befel oer it romteskip de USS Enterprise kwyt nei't er de Earste Rjochtline brutsen hat. By in misje op 'e planeet Nibiru hat er nammentlik de kulturele ûntwikkeling fan 'e primitive befolking fan lânseigen yntelliginte bûtenierdske wêzens beynfloede troch de USS Enterprise troch de atmosfear fan 'e planeet fleane te litten, sadat de bewenners it skip sjen koene. Dat wie de iennichste manear dat er sawol de planeet mei syn befolking as syn freon en earste ofsier Spock rêde koe fan in ferwoastgjende fulkaanútbarsting. Neitiid praat Kirk yn syn ferslach oer de misje nearne oer, mar Spock, dy't as logysk tinkende Vulcaniër sekuer de regels folget, docht it hiele foarfal yn syn eigen ferslach wiidweidich út 'e doeken. As men yn it haadkertier fan 'e Stjerrefloat yn San Francisco de beide ferslaggen mei-inoar ferliket, wurde der maatregels tsjin Kirk nommen. Hy wurdt yn rang en funksje weromset nei earste ofsier, wylst Spock oerpleatst wurdt nei in oar skip. Neitiid ferwyt Kirk it ferlies fan syn kapteinskip oan Spock, wat ferwidering tusken harren feroarsaket.
Underwilens wurdt yn Londen de Stjerrefloatofsier Thomas Harewood hifke troch in oare ofsier, in John Harrison. Dyselde beweart Harewood syn terminaal sike teenagedochter genêze te kinnen as Harewood wat foar him dwaan wol. Harrison nimt wat fan syn eigen bloed ôf, en as Harewood dat by syn dochter ynjektearret, knapt it famke yndie fuortendaliks op. Neitiid giet Harewood nei syn wurk yn in Stjerrefloatfasiliteit yn Londen, dêr't er in e-mail ferstjoert oan it haadkertier fan 'e Stjerrefloat, wêrnei't er syn ôfspraak mei Harrison neikomt en in bom ta ûntploffing bringt, dy't de hiele fasiliteit ferwoastget.
Yn it haadkertier fan 'e Stjerrefloat komme dêrop de kapteins en earste ofsieren fan 'e by de Ierde oanwêzige Stjerrefloatskippen yn spoedsitting gear. It befel oer de USS Enterprise is ûnderwilens weromjûn oan luitenant-admiraal Christopher Pike, de mentor fan Kirk, dy't de floatlieding bepraat hat om Kirk ta syn earste ofsier te beneamen. Sadwaande binne sawol Kirk as Spock, dy't no de earste ofsier fan in oar skip is, by de gearkomste oanwêzich. Admiraal Alexander Marcus fertelt dat de troffen Stjerrefloatfasiliteit yn Londen, sabeare in argyf, eins it haadkertier wie fan Seksje 31, de militêre ynljochtingetsjinst fan 'e Stjerrefloat. Hy fertelt ek dat út it e-mailberjocht dat op it haadkertier binnenkommen is fan Harewood, de direkte dieder, stiet dat er ta syn die twongen is troch John Harrison. Nei de bomoanslach is de Stjerrefloat it spoar fan dyselde kwytrekke nei't er in shuttle stellen hat.
Troch logysk riddenearjen komt Kirk ta de konklúzje dat Harrison fan doel wêze moat om in oanfal op 'e lieding fan 'e Stjerrefloat út te fieren, mar hy is te let om 'e oare oanwêzigen te warskôgjen as Harrison mei de swierbewapene shuttle foar de ruten fan 'e gearkomsteseal ferskynt en it fjoer iepenet. Kirk wit de seal te ûntflechtsjen en op slûchslimme wize de shuttle te sabotearjen dat dy delstoart, mar tsjin dy tiid hat Harrison ûnder de oanwêzigen al in wier bloedbad oanrjochte, wêrby't ek luitenant-admiraal Pike omkommen is.
Montgomery Scott, de geniale masinist fan 'e USS Enterprise, stelt nei ûndersyk fan it wrak fan 'e shuttle fêst dat Harrison oan 'e dea ûntkommen is troch himsels foar it delkommen fan 'e shuttle fuort te strieljen. Hy blykt útwykt te wêzen nei Kronos, de thúsplaneet fan 'e bûtenierdske Klingons, mei wa't de Federaasje op neat te freonlike foet stiet. Admiraal Marcus jout Kirk it befel oer de Enterprise werom en foeget Spock wer oan him ta as earste ofsier. Se krije de opdracht om mei de USS Enterprise it diel fan 'e Molkewei binnen te kringen dat troch de Klingons behearske wurdt, om Harrison te lokalisearjen en him dan mei in spesjaal nij soarte romtetorpedo's út te skeakeljen.
Fuort nei't er Kirk syn earste ofsier wer wurden is, tekenet Spock beswier oan tsjin it doel fan harren misje, om't it likwidearjen fan persoanen sûnder foarm fan proses ymmoreel is en tsjin alle wetten en regels fan 'e Stjerrefloat yngiet. Kirk wol lykwols net nei him harkje. In folgjend probleem oppenearret him as masinist Scott wegeret om tastimming te jaan foar it ynladen fan 'e 72 nije torpedo's fan admiraal Marcus, om't dy dingen fersegele binne en hy fan 'e Stjerrefloat net sjen mei wat der krekt yn sit. Hy ornearret dat er op dy manear net ynstean kin foar de feilichheid fan 'e Enterprise. Kirk kin him net op oare gedachten bringe, en as er Scott úteinlik in direkt befel jout om it ynladen fan 'e wapens goed te karren, freget dy om út syn funksje ûntheft te wurden. Kirk stimt dêryn ta en ferfangt him troch de jonge Pavel Chekov. Underwilens ûntdekt Spock dat in nije wittenskipsofsier dy't oan 'e USS Enterprise tafoege wêze soe, eins Carol Marcus is, de dochter fan 'e admiraal, dy't de geheimsinnichdoggerij fan har heit omtrint de nije torpedo's net fertrout en har oerpleatsing nei de Enterprise ferfalske hat om 'e dingen ûndersykje te kinnen.
Underweis nei Kronos rekket deunby de planeet it fermogen fan 'e USS Enterprise stikken om bôgefaasje te berikken (d.w.s. troch de hyperromte te gean). Kirk, dy't Spock syn pleidoai ûnderwilens nochris yn him omgean litten hat, beslút om Harrison net mei in torpedo-oanfal te deadzjen, mar te besykjen om him finzen te nimmen, sadat er op 'e Ierde berjochte wurde kin. Dêrom set er mei Spock en luitenant Nyota Uhura, dy't in romantyske relaasje mei Spock ûnderhâldt, ôf nei Kronos. Luitenant Hikaru Sulu kriget salang it befel oer de Enterprise, en hy nimt oer in radioferbining kontakt op mei Harrison, dy't er warskôget dat er net wifelje sil om him te deadzjen mei de nije torpedo's dêr't it romteskip mei tarist is. Op Kronos rinne Kirk-en-dy yn in mûklaach fan 'e Klingons. As Uhura, dy't kommunikaasjespesjaliste is, de shuttle ferlit om mei harren te redendielen, wolle se har fermoardzje, mar Harrison feskynt op it toaniel en weeft handich mei tsientallen Klingon-militêren ôf. Neitiid wol er fan Kirk it persize oantal nije torpedo's witte dêr't de Enterprise mei tarist is, en as Spock antwurdet dat der 72 binne, jout Harrison him oer.
Nei't Kirk-en-dy weromkeard binne nei de USS Enterprise, dêr't Harrison yn it kasjot opsletten wurdt, jout Kirk, dy't nijsgjirrich nei de torpedo's wurden is, opdracht om ien te iepenjen. Skipsdokter Leonard McCoy en Carol Marcus rêde dat mei muoite op en komme ta de ûntdekking dat der (njonken in mânske springstoflading) ek in man yn sit dy't yn in kryonologyske stasis holden wurdt. Neier ûndersyk wiist út dat alle nije torpedo's in beferzen minske befetsje. As Harrison dêroer ûnderstien wurdt, bekent er dat syn wiere identiteit Khan Noonien Singh is. Hy is in genetysk 'ferbettere' supersoldaat dy't trijehûndert jier lyn yn in tiid fan oarloch makke is. De minsken yn 'e torpedo's binne syn ûnderhearrigen, dy't ek supersoldaten binne. Nei't se de oarloch wûn hiene foar harren skeppers, waarden se as te gefaarlik beskôge om yn it libben te litten. Sadwaande wiene se twongen om te flechtsjen en yn in úthoeke fan it doe bekende hielal brochten se harsels yn kryonologyske stasis, yn 'e hoop dat se wekker wurde soene yn in bettere tiid.
Johannes van Melle
thumb|Johannes van Melle om 1950 hinne Johannes van Melle (Goes, 11 febrewaris 1887 - Johannesburg, 8 novimber 1953), wie in Nederlânsk en Súdafrikaansk skriuwer. Syn skriuwersnamme wie John van Melle.
Van Melle ferfear yn 1906 nei Súd-Afrika nei in koart skof yn Nederlânsk-Ynje wenne te hawwen en krige yn 1913 permaninte ferbliuwsfergunning. Hy wie ûnderwizer oan ferskate plattelânsskoallen. Hy skreau yn 't earstoan yn 't Nederlânsk, mar publisearre letter yn it hieltyd populêrder wurdend Afrikaansk.
Star Trek: Into Darkness
Plot
Nei de ferwoastging fan 'e planeet Vulcanus (sjoch: Star Trek (film)) begûn de Stjerrefloat lykwols earder negearre dielen fan hielal yn kaart te bringen. Dêrby waarden de kryonologyske kapsules fan Khan-en-dy weromfûn. Admiraal Marcus besleat om ien fan 'e supersoldaten (Khan) wekker te meitsjen, sadat dy him helpe koe om 'e Stjerrefloat te militarisearjen en nije avansearre wapens oan te meitsjen yn risselwaasje foar de troch him ferwachte oarloch mei de Klingons. Om Khan syn meiwurking ôf te twingen, hold er de oare 72 supersoldaten yn gizeling. Khan besocht syn maten te rêden en ferstoppe harren dêrom yn it nije type torpedo dat er ûntwikkele. Hy waard lykwols ûntdutsen foar't er klear wie mei syn plan, en om't er derfan útgie dat Marcus syn maten by wize fan ferjilding ombringe litten hie, sette er út wraak op 'e Ierde útein mei in kampanje fan terroristsyske oanslaggen op 'e Stjerrefloat.
Khan fertelt ek dat Marcus ferantwurdlik is foar it strâne reisjen fan 'e USS Enterprise yn 'e romte fan 'e Klingons, mei't er in ferlechje siket om in oarloch tsjin 'e Klingons te begjinnen, en om't de ferneatiging fan 'e Enterprise troch harren dêr skoan foar tsjinje kin. As Kirk syn oarders gewoan útfierd hawwe soe troch de nije torpedo's ôf te sjitten op 'Harrison' syn lokaasje op Kronos, hie Marcus dus trije miggen yn ien klap slein: hy wie fan Khan en syn ûnderhearrigen ferlost west, troch it weromslaan fan 'e Klingons tsjin 'e warleaze Enterprise, nei wat se perfoarst ynterpretearre hiene as oanfal op harren thúsplaneet, hied er Kirk-en-dy as lestige tsjûgen kwyt west, en boppedat hied er in casus belli hân foar in oarloch tsjin 'e Klingons. Khan jout Kirk koördinaten yn it Sinnestelsel mei de rie om dêr mar ris te sjen. Dêrop nimt Kirk kontakt op mei Scott, dy't it ferlies fan syn funksje as masinist op 'e Ierde yn in bar sit te ferdrinken, en freget him om dy koördinaten te ûndersykjen. Scott ûntdekt deunby Jupiter in geheime Stjerrefloatbasis dêr't hurd wurke wurdt oan in reuseftich romteskip, de USS Vengeance, dat poer en alinne bedoeld is om oarloch mei te fieren (wylst Stjerrefloatskippen ornaris yn it foarste plak bedoeld binne foar it ferrjochtsjen fan wittenskiplik ûndersyk).
As it fermogen ta it berikken fan bôgefaasje fan 'e USS Enterprise krekt wer reparearre is, ferskynt admiraal Marcus mei de USS Vengeance by Kronos, en easket fan Kirk dat er Khan oan him útleveret. Kirk wegeret en kloarket Marcus út, dy't yn grutte halen it tsjûgenis fan Khan befêstiget. Mei dy bekentenis opnommen naait Kirk mei de USS Enterprise út nei de Ierde, mei de bedoeling om Marcus by de lieding fan 'e Stjerrefloat oan te jaan. De Vengeance beskikt lykwols oer it fermogen om 'e Enterprise yn hyperromte op te spoaren, en kegelet it skip dêrút troch de bôge-oandriuwing stikken te sjitten. De Enterprise komt yn 'e neite fan 'e Moanne werom yn 'e reële romte. Om 'e Enterprise en syn bemanning te beskermjen, makket Carol Marcus har oanwêzigens op it skip oan har heit bekend, mar dy strielet har simpelwei en tsjin har wil oer nei syn eigen skip. Kirk biedt dan oan om Khan út te leverjen en himsels oer te jaan, as Marcus syn bemanning sparje wol, mar de admiraal antwurdet dat er dêr gjin belang by hat en dat er dochs al nea fan doel wie om lykfolwa oan board fan 'e Enterprise te sparjen.
No't sawol de oandriuwing as de wapens stikken binne, is de USS Enterprise folslein warleas tsjin 'e moderne laserkanonnen fan 'e USS Vengeance, mar as Marcus befel jout om it skip fan Kirk oan barrels te sjitten, wegeret it wapensysteem. It blykt hackt te wêzen troch immen oan board, en dat is Scott, dy't temûk as ferstekling meireizge is op 'e Vengeance. It opûnthâld as de bemanning fan 'e Vengeance it eigen kompjûtersysteem wer yn 'e macht sjen moat te krijen, jout Kirk-en-dy de kâns om in nij plan te betinken. Kirk en Khan bejouwe har yn romtepakken fan 'e Enterprise nei de Vengeance, dêr't Scott inkele sekonden lang in doar foar harren iepenset. It giet mar krekt goed, mar ienris oan board fan 'e Vengeance klearje de trije mannen har in wei nei de brêge, dêr't se krekt op 'e tiid arrivearje om foar te kommen dat Marcus, dy't syn wapensysteem wer oan 'e praat krigen hat, it fjoer op 'e Enterprise iepenje kin.
Underwilens lizze Spock en Uhura, op 'e brêge fan 'e Enterprise, fia de subromtebân kontakt mei de planeet Nij-Vulcanus, dêr't Spock syn âldere, út 'e takomst weromkommen sels libbet (sjoch: Star Trek (film)). Spock befreget himsels oer Khan, en hy fertelt himsels dat Khan de gefaarlikste en ûnmeilydsumste fijân is dêr't de Enterprise ea mei te meitsjen krije sil. Yn 'e tiidline fan 'e âldere Spock waard Khan ferslein, mar tsjin in hege priis. De jongere Spock wol witte hoe't Khan ferslein wurde kin.