cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
CNN International
Krityk op CNN
Der is troch de jierren hinen in oanhâldende stream krityk op CNN utere om't it nijs der op sa'n Amearikasintryske wize brocht wurdt. De eardere sjef fan 'e CNN-buro's yn Tokio en Peking, Rebecca MacKinnon, hat bygelyks beskreaun hoe't de prioriteiten op it mêd fan it garjen fan nijs altyd ferwrongen waarden om "ferhalen en rapportaazjes te produsearjen dy't ynteressant wêze soene foar CNN USA." Teffens hawwe der beskuldigings west, û.m. fan 'e eardere CNN-ferslachjouster Amber Lyon, dat CNN him yn it ferline omkeapje litten hat troch de regearings fan steaten as Georgje en Kazachstan om geunstige berjochten oer dy lannen út te stjoeren. Ek soe it korrespondinten troch de CNN-lieding ûnmooglik makke wêze om ferslach te dwaan fan it uterst gewelddiedige optreden fan 'e autoriteiten yn Bachrein, in wichtige bûnsgenoat fan 'e Feriene Steaten, tsjin 'e demonstranten ûnder de Arabyske Maityd.
Atsushi Yoneyama
(20 novimber 1976) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Tokyo Verdy, Kawasaki Frontale, Nagoya Grampus en Tochigi SC.
Dom fan Regensburg
De Domtsjerke fan Regensburg is de nei de apostel Petrus ferneamde katedraal fan it Dútske bisdom Regensburg. Njonken de dom fan Keulen heart de Regensburger domtsjerke ta de wichtichste goatyske katedralen fan Dútslân.
De bou fan de hjoeddeiske domtsjerke folge sûnt 1275 op it plak fan in romaanske dom, dêr't de Ezelstoer oan de noardlike kant fan it transept noch fan bewarre bleaun is. Sûnt 1450 wie de dom safier foltôge, dat de tsjerke yn gebrûk nommen wurde koe. De foltôging fan de twa westlike tuorren fûn pas plak tusken 1859 en 1869.
Bou
De earste fermelding fan de oan Petrus wijde domstjerke yn Regensburg stamt út 792, fyftich jier nei't Bonifatius it bisdom stifte hie. De romaanske dom baarnde yn 1273 ôf en wat westliker dêrfan waard yn it twadde diel fan de 13e iuw útein set mei de bou fan in nije katedraal, dy't iuwen duorje soe. Fan de romaanske tsjerke bleau de Ezelstoer stean. De namme ferwiisd nei de funksje fan de toer by de bou fan de goatyske katedraal: de toer waard (en wurdt) brûkt foar it transport fan it boumateriaal nei de hegere dielen fan de dom. Yn 1525 wiene de wichtichste dielen fan de domtsjerke foltôge, mar fanwegen ekonomyske swierrichheden stûke de foltôging.
Barok
Yn de earste helte fan de 17e iuw fûn der noch wat bouaktiviteit plak yn de tsjerke. Noch trije traveeën moasten gewelven ha, dy't oanbrocht waarden yn hast deselde styl as de oare gewelven. It goatyske doksaal fan de tsjerke waard ferwidere en ferfongen troch in koerhek fan smei-izer. Fierder waard it wite ynterieur okerkleurich farve en de kapitelen waarden fergulde. Tagelyk waarden de bylden en alters fernijd. Om 1700 hinne liet it domkapittel it ynterieur fan de tsjerke yn oliif-grize kleuren farvje. Om mear ljocht yn de tjerke te krijen waarden de midsiuwske glês-yn-leadramen fan de ljochtbeuk ferwidere en ferfongen troch kleurleas glês, wylst yn de krusing in koepel oanbrocht waard.
19e iuw
Yn 1859 waard útein set mei de foltôging fan de twa westlike tuorren mei de spitsen. Mei de bou fan de gevels fan it dwersskip en de krusingstoer yn 1870 en 1871 kaam nei 600 jier lang om let in ein oan de bou fan de goatyske katedraal.
20 iuw
Yn it ramt fan it oanlizzen fan in ûndergrûnske krypte ûnder it middenskip om dêr de biskoppen te begraven, waard yn de earste helte fan de jierren 1980 argeologysk- en bou-ûndersyk yn de tsjerke útfierd. Dielen fan de eardere romaanske atriumbôgen binne dêr fûn en yn de krypte yntegrearre. Fan 1985 oant 1988 waard in grutte restauraasje fan it ynterieur útfierd, de histoaryske ûnstiene kleuren bleaune ûnferoare. Fierder waarden alle bûtengevels befrijd fan in skealike gipskoarste. De restauraasje fan it haadportaal mei sa'n 170 gruttere en lytsere bylden gyng noch oant 2010 troch. De domtsjerke, dy't jierrenlang fan bûten swart wie, krige de oarspronklike wite kleur fan de kalkstien werom.
Ynterieur
Ut de barokke tiid datearret it kostbere sulveren heechalter. Alhoewol't it alter in ienheid liket, ûnstie it oer in tiidrek fan hast in iuw. De âldste dielen binne de sulveren bustes fan Marije en Joazef (1695-1696). It antependium mei in reliëf fan in foarstelling fan Jehannes fan Nepomuk datearret fan 1731. De bustes fan Petrus en Paulus waarden yn 1764 tafoege, wyst de sulveren kandlers en it alterkrús yn 1777 makke waarden. De alteropbou mei it tabernakel en de fazen folgen lang om let yn 1784-1785. Om it heechalter te meitsjen skonk biskop Anton Ignaz 5.000 gûne, de rest (10.000 gûne) waard finansierd troch it omranen fan grutte dielen fan de tsjerkeskat. Yn de domtsjerke steane noch fiif goatyske baldekynalters. It âldste alter is it Hindrik en Kunigonde-alter yn it tredde travee fan it noardlike sydskip (1320, mei âlde fresko's). It Ferkundigingsalter yn it twadde travee fan it súdlike sydskip ûnstie om 1330 hinne. De stralenkrâns is modern, mar de Madonna yn de krâns stamt út 1420. It Kristus-Berte-alter yn it súdlike sydkoer datearret út 1410-1420; it alterskilderij is fan 1838. Krekt wat letter (1420-1430) waard yn it noardlike sydkoer it tige ryk fersierde Ursula-alter boud, mei reliëfs fan de ferkundiging oan Marije en it martlerskip fan de hillige Ursula. Under it nije oargel fan 2009 stiet foar de muorre fan de noardlike transeptearm it Albertus Magnus-alter. It stamt út 1473 en wie oarspronklik oan de hillige Wolfgang wijd. It alterskilderij toant de hillige Albertus Magnus (fan 1260-1262 biskop fan Regensburg), dat yn 1932 makke is.
De letgoatyske preekstoel foar de earste súdlike pylder fan it skip datearret fan 1482; de trep is 17e-iuwsk. Yn de jierren 1556-1557 preke de bekende Nederlânske jezuïet Petrus Canisius op de preekstoel.
Noardlik fan it heechalter stiet oan de muorre it sakramintstoer mei in tige hege slanke opbou. It is fersierd mei bylden, it wapen fan de stifter en it jiertal 1493.
Yn de katedraal stiet njonken it súdlike transeptportaal in 12 meter djippe put út 1470. Yn 1500 waard oer de boarne in troch twa profilearre pylders droegen letgoatysk baldakyn set mei de stiennen bylden fan Kristus en de Samaritaanske frou.
In tige grut diel fan de ramen yn de domtsjerke binne noch midsiuwsk. Alle finsters fan it haadkoer hawwe de oarspronklike ramen út 1300-1370. Yn it dwersskip ûntstie it ûnbidich grutte njoggendielige finster om 1330 hinne. Yn de finsterrige fan it trifoarium dêrûnder is kostber letromaansk glês út 1230 fan de âlde domtsjerke ferwurke. Ek yn it noardlik sydskip is noch in soad 14e- en 15e-iuwsk glês bewarre bleaun. De finsters fan de westlike gevel en de ljochtbeuk hawwe 19e-iuwske ramen en yn 1967-1968 waarden de finsters yn it linkerkoer tafoege.
Faith Love
Faith Love is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan Jamaikaansk komôf. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2013. Neffens har offisjele opjefte is se 1.77 m lang, mei in gewicht fan ? kg en kupmaat 32B.
Dom fan Regensburg
Ynterieur
It grêfmonumint yn it middenskip is makke foar kardinaal Filip Willem fan Beieren.
Oan de westlike krusingspylders steane bylden fan Marije en de ingel Gabriel. De bylden stamme út 1280. Oan de eastlike krusingspylders binne de bylden fan Petrus (1320) en Paulus (1360-1370) oanbrocht. Oan de westlike kant binne oan wjerskanten fan de tagong fan de tsjerke de bylden fan Sint-Joaris en fan Sint-Martinus út 1325 te sjen.
Oargels
De domtsjerke hat twa oargels: in koeroargel efter it haadalter en in nij haadoargel út 2009 yn it noardlike transept. Oant de bou fan it nije haadoargel waard it koeroargel as haadoargel brûkt. Op dat plak boude de firma Binder & Siemann yn 1905 in twamanualich oargel mei 25 registers. It ynstrumint waard yn 1947 troch de firma Steinmeyer útwreide mei ien manuaal en yn 1950 folge noch in ferbouwing troch Eduard Hirnschrodt, sadat it ynstrumint 39 registers op trije manualen krige. De pipen fan it âlde haadoargel waarden opslein en yn 2018 troch it kapittel yn 'e ferkeap dien. It koeroargel stamt út 1989 en waard troch de Switserske oargelfirma Mathis boud as in trijemanualich ynstrumint mei 43 registers. Om't it koeroargel nei de foltôging fan it nije oargel út 2009 de funksje fan haadoargel ferlear, waard it posityf fan it oargel ferwidere, sadat it oargel tsjintwurdich noch 33 registers besit.
De oargelboufirma Rieger boude yn 2009 foar € 1,7 miljoen in nij oargel yn it noardlike transept. Dat wie needsaaklik om't it koeroargel benammen by in folle tsjerke te min folume produsearre. It ynstrumint hat 80 registers op fjouwer manualen en pedaal en is it grutste swellenêstoargel fan 'e wrâld. It front fan it mear as 18 meter hege oargel bestiet allinne út pipen.
Eksterieur
De bylden fan it tige ryk dekorearre haadportaal datearje út de perioade 1380-1420.
Oan de noardlike kant fan de tsjerke is in kleastergong út de 11e oant 12e iuw. Eastlik dêroan grinzget de achthoekige, as rêstplak foar biskop Hartwich II, boude Alderheljenkapel mei romaanske fresko's. De kapel moat yn de 12e iuw boud wêze, om't de biskop yn 1164 ferstoar.
Njonken de domtsjerke stiet de Sint-Stefanustsjerke út de 11e iuw, ek wol Alter Dom neamd. Eastlik fan de dom stiet de 13e-iuwske Ulrichtsjerke, de parochytsjerke.
Opstanningskleaster (Moerom)
It Opstanningskleaster (Russysk : Воскресе́нский монасты́рь; Voskresenski Monastyr) yn Moerom is in russysk-otterdoks nonnekleaster yn it bisdom Moerom. It kleaster leit yn it noardeastlike diel fan it sintrum fan de stêd oan de Oka, dêr't de rivier mei de Wolga gearrint.
Neffens de oerlevering is it kleaster boud op it âlde plak fan it paleis fan de prinsen Peter en Fevronia fan Moerom. It bestean fan dat paleis wurdt yn boarnen fanôf de 16e iuw neamd. It kleasterkompleks, dat foar in part datearret út de 17e iuw, hat de Sovjet-tiid oerlibbe.
Skiednis
De skiednis fan de Opstanningskatedraal giet werom op it jiertal 1566. Yn de Tiid fan Reboelje fermoarden Poalske troepen fan Aleksander Józef Lisowski de abt Ionna. Ut in yn 1637 opmakke ynventaris fan de stêd Moerom docht bliken dat it kleaster 13 ikoanen, 2 tinnen fazen, in sulveren krús en 25 printe boeken of manuskripten besiet. Yn 1646 jout de ynventaris oan dat it tal sellen fan it kleaster tanommen wie ta 30 en dat se fan hout wiene. Sûnder de abdis wie it tal nonnen yn 1678 26 en yn 1723 wie dat tal net feroare.
It monastike libben einige yn 1764, doe't Katarina II de sekularisaasje ynfierde en de kleasterbesittings ûnteigene. De kleastertsjerken waarden gewoane parochytsjerken en de noch oanwêzige nonnen waarden oerbrocht nei it Trije-ienheidskleaster fan Moerom.
Yn de rin fan 19e iuw oant it begjin fan de 20e iuw bleaune de tsjerken parochytsjerken fan Moerom. By it kleaster lei ien fan de fjouwer begraafplakken fan de stêd en dat bleau oant dy tiid sa.
Weriepening
Yn 1998 waard it kleaster werom jûn oan it bisdom Vladimir-Sûzdal en op 'e nij as kleaster yn gebrûk nommen. Sûnt de stifting fan in selsstannich bisdom Moerom falt it kleaster ûnder dat bisdom.
Willem Verf
Willem Verf (Snits, 17 july 1949) is in Frysk politikus en skriuwer.
Verf waard grutbrocht yn Snits en folge nei it Bogerman Lyceum in oplieding oan de Sosjaal Pedagogyske Oplieding Middelloo yn Amersfoort. Nei syn stúdzje waard er foarmingslieder yn Beetstersweach en sette him mei syn frou ta wenjen yn Ikkerwâld, no Damwâld. Nei funksjes yn it jongerenwurk, de folwoeksenenedukaasje en de arbeidsbemiddeling, waard hy yn 1996 direkteur fan de Stichting Help en Wolwêzen Ljouwert (HWL). Waard lid fan de Politike Partij Radikalen (PPR) en neidat dy partij opgien wie yn GrienLinks fan dy partij. Fan 1994 - 2004 wie Verf fraksjefoarsitter fan GrienLinks yn de Provinsjale Steaten fan Fryslân.
Neist syn wurk skreau er Fryske boeken.
Waco CG-4
De Waco CG-4 wie in Amerikaansk militêr sweeffleanmasine dy't yn de Twadde Wrâldoarloch in protte brûkt waard foar it ferfier fan troepen en materieel, ûnder oaren by de Operaasje Overlord en Operaasje Market Garden. It tastel waard fan maaie 1942 ôf oan yn de Feriene Steaten boud troch de Waco Aircraft Company. Der binne goed 13.900 fan makke.
It tastel hie in frame fan metaal en multipleks, beklaaid mei kanvas. De bemanning bestie út in piloat en in kopiloat. It tastel hie plak foar 13 soldaten en harren útrissing, of foar in jeep, in houwitser, of in oanhingwein. It tastel waard laden oan de foarkant; it foarste part fan it tastel koe opklapt wurde. It lâningsgestel bestie út trije lytse fêste tsjellen: twa oan wjerskanten fan de romp en in beweegber sturttsjel. As tôger waard meast de C-47 brûkt.
Kaci Starks
Kaci Starks (13 maaie 1995) is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn Las Vegas, yn 'e steat Nevada. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2013. Neffens har offisjele opjefte is se 1.61 m lang, mei in gewicht fan 48 kg en kupmaat 32B.
Dennis Wiersma
Auke Dennis Wiersma (Frjentsjer, 19 febrewaris 1986) is in Nederlânske politikus foar de VVD. Sûnt 10 augustus 2021 is er steatssekretaris fan Sosjale Saken en Wurkgelegenheid yn it demisjonêre kabinet-Rutte III en fan 23 maart 2017 oant 2 septimber 2021 wie er lid fan de Twadde Keamer fan de Steaten-Generaal.
Politike karriêre
Wiersma wie kandidaat foar de VVD yn Utert by de gemeenteriedsferkiezingen fan 2014. Tusken 2013 en 2015 wurke hy as projektmanager Aanpak Jeugdwerkloosheid op it ministearje fan Sosjale Saken en Wurkgelegenheid en sûnt 2013 as programmamanager Maatschappelijke Agenda by PGGM. Dêrneist wurke er yn 2016 foar de Start Foundation, in organisaasje dy't minsken helpt dy't kwetsber binne op de arbeidsmerk.
De VVD sette Wiersma yn novimber 2016 op plak 11 fan de kandidatelist foar de Twadde Keamerferkiezingen 2017. Nei syn beëdiging op 23 maart 2017 fierde Wiersma yn de Twadde Keamer it wurd oer ûnder oare it beropsûnderwiis, de AOW en wurknimmersfersekeringen. Fan oktober 2017 ôf, sûnt it oantreden fan it kabinet-Rutte III, wie Wiersma wurdfierder Sosjale Saken en Wurkgelegenheid. Ek hold er him yn it parlemint dwaande mei folwoekseneoplieding dêr't in libben lang leare by wie. Fan septimber 2019 ôf wie er wurdfierder Heger Underwiis & (Makro-) Ekonomy, en hold er him dwaande mei ûnder oare it stúdzjefoarskot, wittenskip en ynnovaasje.
Jentje Epeus Cats
Mr. Jentje Epeus Cats, (Ljouwert, 27 maart 1793 - dêre, 2 augustus 1853), wie de soan fan Epeus Cats en Anna Reinoudina Manger. Troude op 2 juny 1815 mei Dodonea Jacoba van Bienema ( 3 novimber 1793 - 22 maart 1852), dêr't er twa soannen by hie.
Dennis Wiersma
Politike karriêre
Op 10 jannewaris waard er minister foar Primêr en Fuortset Underwiis yn it kabinet-Rutte IV, op 22 juny 2023 naam Wiersma ûntslach as minister foar ûnderwiis, nei klachten oer syn gedrach.
Jentje Epeus Cats
Libben
Cats studearre fan 1809 - 1813 yn Grins en promovearre dêr ek. Waard yn 1804 ûntfanger fan de registraasje It Hearrenfean en yn 1816 sekretaris fan de gritenij Ljouwerteradiel. Troch de stimhawwenden fan dy gritenij waard er 1 juny 1819 keazen ta lid fan de Provinsjale Steaten fan Fryslân. Yn 1829 gie er by de wiziging fan it provinsjaal bestjioer oerienkomstich it keninklik beslút fan 2 augustus 1825 oer nei it kiesdistrikt Burgum. Op 11 july 1829 keas Provinsjale Steaten him ta lid fan Deputearre Steaten en op 8 july 1830 ta lid fan de Twadde Keamer. Troch dy lêste beneaming ferfoelen de beide earste lidmaatskippen.
Cats hie yn de Keamer in soad gesach, hy wie ien fan de tsjinstanners fan de geheimhâlding op finansjeel gebiet. Al op 24 febrewaris 1831 waard er troch de Kening beneamd ta lid fan in kommisje om dy't mei foarstellen komme moast oer grûnwetswersjenning. Troch de loop fan de omstannichheden, dy't de kening hieltiten wer hope joegen op fannijs feriening mei Belgje, is fan dy foarsstellen neat op de hispel komd. Cats hold op 2 juny 1840 yn de Keamer in rede, wêryn't er fan syn belied rekkensskip ôflei.
Wie yn 1834 beneamd ta rjochter yn de rjochtbank fan earste oanlis yn Ljouwert. Op 16 septimber 1838 waard hy beneamd ta riedshear yn it doe oprjochte provinsjaal gerjochtshof fan Fryslân. Omdat hy stadichoan ynseach, dat it keamerlidmaatskip min mei syn amt fan riedshear te kombinearjen wie frege hy yn 1840 ûntslach. Op 21 septimber 1847 waard er fice-presidint fan it gerjochtshof en bleau dit oant syn dea. Op 9 septimber 1848 waard hy noch troch de Fryske Steaten keazen as lid fan de dûbelde Keamer ta beoardieling fan de útstellen ta wiziging fan de grûnwet.
De Bosch Kemper (dl. VII, kol. 696) hat Cats syn neilitten oantekenings brûkt foar syn Skiednis fan Nederlân fan 1830-1848.
The Parent Trap (film út 1998)
The Parent Trap is in Amerikaanske famyljefilm en romantyske komeedzje út 1998 ûnder rezjy fan Nancy Meyers, mei yn 'e haadrollen Lindsay Lohan, Dennis Quaid en Natasha Richardson. De titel betsjut "De Fâle foar Aldelju". De film is in remake fan 'e film mei deselde namme út 1961. Beiden binne basearre op 'e Dútsktalige roman Das doppelte Lottchen, fan Erich Kästner. It ferhaal giet oer twa famkes, Hallie Parker en Annie James, dy't inoar op simmerkamp moetsje. Se komme ta de ûntdekking dat se twillingsuskes binne dy't koart nei de berte útinoar helle binne yn it ramt fan 'e skieding fan harren âlden. Hallie wennet by har heit yn Kalifornje, wylst Annie by har mem yn Londen libbet. De beide famkes betinke in list om harren âldelju wer byinoar te krijen. The Parent Trap krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy en wie ek in beskieden kommersjeel súkses yn 'e bioskopen.
Plot
Yn 1986 moetsje de Kalifornyske wynbouwer Nick Parker en de Ingelske troujurkûntwerpster Elizabeth James inoar as se de Atlantyske Oseaan oerstekke oan board fan it lúkse passazjiersskip de Queen Elizabeth 2. It is mei harren leafde op it earste gesicht, en se litte har troch de kaptein trouwe noch foar't se de Feriene Steaten berikke. Nei de berte fan 'e ienaaiïge twillingdochters Annie en Hallie docht lykwols bliken dat se inoar sa gek meitsje, dat se beslute te skieden en inoar nea wer te sjen. Elts krije se fâdij oer ien fan 'e famkes. Nick bringt Hallie mei help fan syn bernefamke anneks húshâldster Chessy grut as in Amerikaanse op syn wynboubedriuw yn 'e Kalifornyske Napadelling, wylst Elizabeth weromgiet nei Londen, dêr't se by har heit, in widner, ynlûkt en Annie mei help fan him en de butler Martin opfiedt as in Ingelse.
Alve jier letter, yn 1998, stjoere Nick en Elizabeth beide dochters by tafal nei itselde simmerkamp foar famkes yn Maine: Camp Walden. Hallie en Annie moetsje inoar dêr en eltsenien besaut him deroer hoefolle oft se opinoar lykje. De beide famkes meie inoar fuortendaliks alhielendal net lije, nettsjinsteande it feit (of miskien wol omdat) se yn frijwol alles oaninoar weage binne. De antypaty tusken de beide fammen rint út op in stikmannich geandewei oanboazjende streken dy't se inoar leverje. Nei't de kamplieding by fersin it slachtoffer wurden is fan 'e lêste streek fan Hallie, wurde de beide famkes in skoft útsletten fan dielname oan 'e aktiviteiten yn it kamp en tegearre yn 'e 'isolearhutte' setten. Yn dy sitewaasje, wêrby't se inkeld opinoar oanwiisd binne, slute se stadichoan freonskip. Uteinlik ûntdekke se oan 'e hân fan in yn twaen skuorde houliksfoto fan harren âlden, dêr't se beide in helte fan blike te besitten, dat se twillingsuskes wêze moatte.
Mei't Hallie deagraach har mem moetsje wol, en Annie der altyd fan dreamd hat om in heit te hawwen, beslute de beide famkes om fan plak te wikseljen. Dêrfoar is in make-over fan Annie nedich, sadat se koarter hier en gatsjes yn 'e earlellen hat, lykas Hallie. Annie leart in Amerikaansk-Ingelsk aksint oan, wylst Hallie mei in bekakt Britsk-Ingelsk aksint leart te praten. De beide famkes fertelle inoar alles oer harren wjerssidige libbens, sadat se net foar ûnferwachtse ferrassings komme sille te stean. Se binne fan doel om úteinlik harren wiere identiteit op te bychtsjen, mei as gefolch dat se wer omwiksele wurde moatte sille. Se binne fan doel om dy gelegenheid te baat te nimmen om harren heit en mem wer oaninoar te keppeljen.
Nei't it simmerkamp ôfrûn is, fljocht Hallie yn Annie har plak nei Londen ta, dêr't se Martin en pake Charles en har mem moetet. Se hat der in geweldige tiid. Underwilens fljocht Annie yn Hallie har plak nei Kalifornje, dêr't se har heit en Chessy moetet. De iennichste dy't him net bedrage lit, is Nick syn hûn Sammy, waans noas him fertelt dat dit famke net Hallie is. Annie ûntdekt yn Kalifornje al rillegau in probleem foar it plan om Nick wer oan Elizabeth te keppeljen. Wylst de famkes op simmerkamp wiene, is Nick yn 'e kunde kommen mei in wurknimster fan it buro dat de public relations foar syn wynboubedriuw fersoarget. Dy Meredith Blake is in jonge, tsjeppe frou mei in hekel oan bern dy't it op Nick syn jild foarsjoen hat. Annie besiket har ôf te skrikken, mar dat hat net it hope effekt. Underwilens ûntdekt Chessy wa't Annie echt is en wat it plan fan 'e beide famkes is, mar se spilet it spultsje mei om't sy Meredith ek net útstean kin.
As Annie úteinlik fia de faks in needoprop nei Hallie ferstjoert, ûntdekt ek pake Charles wêr't de foarke fêstsit. Hallie moat dan alles opbychtsje. Elizabeth is alhiel feringele om har ferlerne dochter werom te sjen. Hallie liicht har lykwols mei in stielen gesicht foar dat Nick har graach moetsje wol yn in hotel yn San Francisco. Elizabeth, dy't noch altyd gefoelens foar Nick blykt te hawwen, hapt ta, en reizget mei Hallie en butler Martin ôf nei Kalifornje. Underwilens meitsje Meredith en Nick, dy't noch fan neat wit, plannen om yn itselde hotel harren brulloft te hâlden. As Elizabeth dêr opdûkt, komt dat Nick sadwaande alhiel oer it mad, mar nettsjinsteande dat liket er daliks al mear belangstelling foar har te hawwen as foar de yrritearre Meredith. Underwilens springt der in fonk oer as Chessy en Martin inoar foar it earst sjogge.
Nettsjinsteande alles wat de famkes betinke om harren heit en mem wer byinoar te bringen (wêrûnder it neibearen fan harren earste moeting oan board fan in lúkse jacht mei finansiering troch pake Charles), slagje se net yn harren opset. Uteinlik hawwe se noch mar ien idee oer, en dat is om fan 'e jierlikse trijedeiske kampeartrip fan Hallie en Nick oan 'e ein fan 'e simmerfakânsje in famylje-útsje te meitsjen troch Elizabeth en Annie meigean te litten. Ta argewaasje fan 'e beide famkes liket it Elizabeth in better idee as Meredith yn har stee meigiet, sadat se yn 'e kunde komme kin mei har beide oansteande styfdochters.
Underweis wurdt Meredith oan 'e rinnende bân it slachtoffer fan 'e streken fan Hallie en Annie, dy't har bygelyks wiismeitsje dat der yn 'e neite poema's sitte dy't nachts op 'e lapen komme, har rêchsek folloegje mei stiennen, en har in hagedis yn it hier sette. As se op in moarn wekker wurdt en merkt dat de beide famkes har nachts op har luchtbêd fuortdriuwe litten hawwe op it wetter fan in marke, is foar har de maat fol. Se stelt Nick in ultimatum: de famkes geane nei in kostskoalle yn Switserlân, of oars giet de hiele trouwerij net troch. Nick kiest, ta ûntsetting fan Meredith, de kant fan 'e fammen, en seit syn oansteande breid farwol.
Hallie en Annie miene dat no alles klear is, mar hoewol't Nick en Elizabeth noch wol gefoelens foarinoar hawwe, beslút Elizabeth likegoed om mei Annie en Martin werom te kearen nei Londen. As se dêr arrivearje, docht lykwols bliken dat Nick en Hallie har opwachtsje, mei't dy in fluggere flecht yn 'e Concorde boekt hawwe. Nick fertelt Elizabeth dat er har al ienris gean litten hat sûnder har efternei te kommen, en dat er dat net nochris belibje wol om't er dêr alve jier lang spyt fan hân hat. Elizabeth omearmet him en de beide famkes binne der wis fan dat no alles goedkomme sil.
Under de ôftiteling wurde foto's toand fan 'e brulloft fan Nick en Elizabeth, wêrby't Hallie en Annie as breidsfamkes fungearje, en fan Martin dy't in houliksoansyk oan Chessy docht.
Produksje
The Parent Trap is basearre op 'e roman Das doppelte Lottchen fan 'e Dútske skriuwer Erich Kästner, út 1949. It is ek in remake fan 'e film The Parent Trap út 1961. Foar de nije film waard it senario brûkt dat David Swift foar de film út 1961 skreau, hoewol't dat fansels wol by de tiid brocht wurde moast troch regisseur Nancy Meyers en filmprodusint Charles Shyer. De film waard produsearre troch Walt Disney Pictures foar in budget fan $15 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Dean Cundey. Alan Silvestri fersoarge de filmmuzyk mei in soundtrack mei muzyk fan û.o. Nat King Cole, Linda Ronstadt, Bob Geldof en Natalie Cole.
De opnamen foar The Parent Trap setten op 15 july 1997 útein yn 'e Britske haadstêd Londen. Der waard ek filme yn San Francisco, Los Angeles, de Napadelling en oan 'e Arrowheadmar yn Kalifornje. Lindsay Lohan spile beide haadrollen fan Annie en Hallie. Erin Mackey wie de stand-in foar de opnamen fan 'e sênes dêr't beide twillingsuskes tegearre yn foarkomme.
Distribúsje
De distribúsje fan The Parent Trap waard fersoarge troch Walt Disney Pictures fia Disney-dochterûndernimming Buena Vista Pictures. De film gie op 29 july 1998 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. It soundtrackalbum kaam út op 1 septimber 1998 by platemaatskippij Hollywood Records.
Untfangst
The Parent Trap krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy. Sa joegen de foaroansteande kritisy Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times en Gene Siskel fan 'e Chicago Tribune de film allebeide 3 fan 4 stjerren. Yn 'e Los Angeles Times hie Kenneth Turan in protte lof foar it aktearjen fan Lindsay Lohan, dy't er omskreau as "de siel fan dizze film krekts sa't Hayley Mills dat fan it orizjineel wie." Dêr heakke er oant ta: "se is better as har foargongster yn steat om twa ferskillende persoanlikheden te kreëarjen."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat The Parent Trap in heech goedkarringspersintaazje fan 86%, basearre op 50 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Senarioskriuwster-regisseur Nancy Meyers nimt de formule dy't yn 1961 yn it orizjineel fertuten die en jout dêr in ynnimlike moderne draai oan, wylst jonge stjer Lindsay Lohan skitteret yn har trochbraakrol." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle The Parent Trap in goedkarringspersintaazje fan 64%, basearre op 19 resinsjes.
Opbringst
The Parent Trap brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $66,3 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $25,8 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $92,1 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $15 miljoen betsjut dat in winst fan $77,1 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Yn 'e Amerikaanske bioskopen hie The Parent Trap benammen konkurrinsje fan 'e oarlochsfilm Saving Private Ryan, de aksjekomeedzje Rush Hour en de mantel-en-degenfilm The Mask of Zorro.
Nije remake
Yn febrewaris 2018 waard bekendmakke dat The Walt Disney Company ferskate films yn ûntwikkeling hat om eksklusyf út te bringen fia de nije streamingstsjinst Disney+. Ien fan dy films soe in nije remake fan The Parent Trap wêze.
Yoshiharu Ueno
(21 april 1973) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Yokohama F. Marinos.
Kroonpolder
De Kroonpolder is in polder en in earder wetterskip yn it easten fan de provinsje Grinslân.
Skiednis
De polder ûntstie yn 1696 troch it ynpolderjen fan in part fan de Doalert en it leit benoardeasten Aldedyk en de Schanskerdijk yn Drieborg. De bûtendiken wiene fan east nei west: Vleugedijk by de Westerwâldske Aa del, Middendijk fan Oude Statenzijl oant Kostverloren. De polder hat in oerflak fan 480 bunder en waard yndike troch de Siuw Antonius de Huybert van Kruin (of Kruiningen), dy't as betingst it lân sechtich jier bewurkje mocht. De namme Kruiningspolder waard stadichoan ferfoarme ta Kroonpolder. Yn 1757 joech de stêd Grins as behearder fan de stedsjurisdiksje de grûn út neffens beklamrjocht. Letter waard de grûn ferkocht.
Kroonpolder is lykwols nea in selsstannige kerspel wurden, al wie der wol grûn foar in tsjerke en tsjerkhôf frijmakke. Alteast yn 1785 oant 1840 hie de polder in eigen skoalle, dêrfoar waard nei alle gedachten gebrûk fan in keamer fan ien fan de pleatsen makke.
Polder
De polder smiet syn wetter út troch in dûker, de Marijke of Merijke neamd, troch de Aldedyk yn de Binnentsjamme en hie dêrmei itselde peil as de Nieuwe Spitlanden, dêr't it fan 1906 ôf bestjoerlik ien gehiel mei foarme. Yn 1968 waard it part fan it wetterskip Reiderlân en sûnt 2000 waard it part fan it wetterskip Hunze en Aa's.
Donna Red
Donna Red (27 febrewaris 1980) is in rêstend Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf, dy't berne is yn Fort Worth, yn 'e steat Teksas. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2003. Neffens har offisjele opjefte is se 1.63 m lang, mei in gewicht fan 61 kg en kupmaat 36D. Yn it begjin fan har karriêre brûkte hja ek wol de artystenammen Donna Reid, Danna Red en Erika Kane.
Tichelwarf
Tichelwarf is in Ortsteil fan de stêd Weener yn it Eastfryske Reiderlân. Op 31 desimber 2017 telde it plak 1741 ynwenners.
Skiednis
De bewenning fan it plak begûn oan de Poststraße fan Bunde nei Nijeskâns. Yn de 19e iuw groeide it tal ynwenners hurd: wennen der yn Tichelwarf yn 1823 noch mar 464 minsken, 25 jier letter yn 1848 hie it plak al in ynwennertal fan 579.
Beklamrjocht
Beklamrjocht of rjocht fan klam is in ivich duorjend, ûndielber saaklik rjocht op in ûnreplik goed fan in oar. Ien kin eigener wurde fan alle gebouwen en gewaaksen op de grûn, mar wurdt dochs gjin eigener fan de grûn sels. It liket op in kombinaasje fan it rjocht fan opstal en erfpacht. Beklamrjocht komt hast allinnich yn de provinsje Grinslân foar. De mooglikheid en festigje in beklamrjocht is ôfskaft, mar âlde beklamrjochten jilde hieltyd noch salang't se net ôfkocht binne.
Skaaimerken
Dyjinge dy't hâlder fan it beklamrjocht (de pachter) is, hiet de "beklamme meier" (hierboer) of koartsein "meier". Hy hat de folsleine beskikking oer de grûn. De eigener wurdt in "bleat eigener" neamd, of eigener yn beklamrjochtlike sin. Yn it gefal dat de stêd Grins de eigener wie of is, sa as bygelyks yn de Grinzer Feankoloanjes wurdt de meier "stedsmeier" neamd.
Sûnder tastimming fan de eigener, kin it beklamrjocht net splitst wurde; sels by fererving net.
It grutste ferskil mei erfpacht is dat it hieren foar in ûnbepaalde tiid fêststeld is. Yn 't jier betellet de meier de eigener in fêste hiersomme. Om't dy hiersomme net feroaret, wurdt it troch de tiid hinne in frij leech bedrach.
Wite Swan (ferkenner)
Wite Swan (Ingelsk: White Swan; Kriesk: Miinahtsii'as; yn Montana, 1851 – Crow Agency (Montana), 12 augustus 1904) wie in wie in Kriesk kriger dy't as ferkenner yn it Amerikaanske Leger tsjinne. Yn dy hoedanichheid wied er oanwêzich en focht er oan 'e Amerikaanske kant mei yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn, yn 1876, wêrby't it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer in swiere nederlaach litte tsjin in koälysje fan 'e Lakota, de Noardlike Sjajinnen en de Noardlike Arapaho. Wite Swan rûn yn dy slach slimme ferwûnings op, en waard nea wer de âlde. Neitiid wied er aktyf as keunstner.
Jonkheid
Wite Swan waard berne yn wat letter de Amerikaanske steat Montana wurde soe, wierskynlik yn 1851, al sprekke guon boarnen fan 1850 of 1852. Yn histoaryske boarnen wurdt Wite Swan soms ek wol oantsjut as Slacht-de-Fijân (Strikes-the-Enemy) of Wite Goes (White Goose). As foege jonge wûn er troch dieden fan dapperheid de status fan in kriger, sa't dat mank de Krieën (Crow) wizânsje wie. Hy wie troud, mar syn frou stoar yn 1873, ear't er tsjinst naam yn it Amerikaanske Leger.
Militêre tsjinst
Under de Grutte Sû-Oarloch fan 1876 melde Wite Swan him op 10 april 1876 by it Krieske Agintskip oan as ferkenner foar it Amerikaanske Leger. Datoangeande wied er ien fan tsientallen Krieske manlju dy't har by de Amerikanen joegen, mei't de Lakota, de Noardlike Sjajinnen en de Noardlike Arapaho, dêr't it Amerikaanske Leger tsjin focht, de tradisjonele fijannen fan 'e Krieën wiene. Wite Swan tsjinne earst mei ferskate oare Krieske ferkenners, wêrûnder Heal Giel Gesicht, by it Amerikaanske 7e Ynfanteryrezjimint fan kolonel John Gibbon. Yn maaie fochten de ferkenners oan 'e rivier de Tongue in skermutseling mei Lakota-krigers út.
Op 21 juny waard Wite Swan oerpleatst nei it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint fan luitenant-kolonel George Armstrong Custer, as ien fan in ôfdieling fan seis Krieske ferkenners. De oaren wiene Giet-Foarút, Krolhier, Hierrige Mokassin, Blanke-Man-Regearret-Him en Heal Giel Gesicht, dy't de lieding oer it seistal hie. De seis Krieën waarden tafoege oan Custer syn ferkennersienheid fan 26 Arikara, dy't ûnder befel stiene fan luitenant Charles Varnum. Mei't de krite fan 'e Bighorn harren heitelân wie, koene de Krieën it lykwols folle better as de Arikara, dy't út Noard-Dakota kamen.
Op 'e iere moarn fan 25 juny 1876 beselskippen de seis ferkenners Varnum en generaal Custer nei in hichte dy't fan Crow's Nest ("Kraaienêst") neamd waard. Dêrwei koe men frij útsjen oer de Delling fan 'e Little Bighorn. De ferkenners waarden oanwizings foar de oanwêzigens fan in grutte keppel hynders yn 'e delling gewaar, en seagen de reek fan in grut tal kampfjurren, hoewol't it kamp sels net sichtber wie. Op grûn dêrfan en fan spoaren fan grutte groepen Yndianen dy't se yn 'e direkte omkriten fûn hiene, warskôgen se Custer dat it om in útsûnderlik grut kamp gie. De generaal besleat likegoed om daliks oan te fallen, mei't er bang wie dat de oanwêzigens fan rezjimint al opmurken wie, en dat de Lakota en Sjajinnen alle kanten útspatte soene as er se net fluch ta in fjildslach twong.
Om't se derfan oertsjûge wiene dat de slach net te winnen wie, begûnen de seis ferkenners harren legerunifoarmen út te dwaan. Doe't Custer witte woe wat dat moast, fertelden se him dat se as krigers stjerre woene en net as soldaten. Dat antwurd skeat Custer yn it ferkearde kielsgat, mei't er it as fatalisme beskôge. Sadwaande ûnthefte er likernôch in oere foar it begjin fan 'e Slach oan 'e Little Bighorn Wite Swan en de oare fiif ferkenners út har tsjinst. Dêrmei rêde er harren it libben, want de slach wie yndie net te winnen, en Custer sels en it grutste part fan syn mannen waard troch in oermacht oan Lakota, Sjajinnen en Arapaho op in heuvel besingele en oan 'e lêste man ta útrûge.
Under de slach joegen Wite Swan, Hiel Giel Gesicht en it grutste part fan 'e Arikara-ferkenners har by in lytser diel fan it 7e Kavaleryrezjimint, dat ûnder befel stie fan majoar Marcus Reno, en dat it Yndianekamp út it suden wei oanfoel. De Lakota, Sjajinnen en Arapaho kamen ta it kamp út om slach te leverjen, en twongen Reno en syn mannen om tebek te wiken. Wite Swan focht oan dat front mei grutte fûleindichheid en moed, wêrby't er it op in stuit allinnich opnaam tsjin seis Lakota-krigers. Uteinlik moast it detasjemint fan Reno him weromlûke op 'e kliffen oan 'e eastkant fan 'e delling. Tsjin dy tiid hie Wite Swan ferskate slimme ferwûnings oprûn. Sa wied er mei in tomahawk op 'e plasse slein, en teffens hied er skotwûnen oan syn rjochterpols en yn ien fan 'e skonken oprûn. Hiel Giel Gesicht sette Wite Swan op in hynder en brocht him sa by de hichten op.
Lettere jierren en dea
Neitiid sette Wite Swan him nei wenjen yn Crow Agency, yn it Krieë Yndianereservaat, op mar inkele kilometers fan it slachfjild fan 'e Little Bighorn ôf. Uteinlik waard him in lyts legerpinsjoentsje takend, en dêrnjonken begûn er tekenings te meitsjen fan wichtige foarfallen út syn libben, wêrûnder fansels de Slach oan 'e Little Bighorn. Dy tekenings ferkocht er oan 'e earste toeristen dy't fia Crow Agency nei it plak fan 'e slach ta reizgen. Soks ferskafte him in wolkomme oanfolling op syn ynkommen. Wite Swan syn tekenings binne hjoed de dei kostbere keunstwurken, dy't it ûnderwerp binne fan tentoanstellings, boeken en proefskriften. Reproduksjes derfan wurde no op kommersjele skaal produsearre.
Yn syn letter jierren waard Wite Swan skildere troch de keunstner Joseph Henry Sharp, dy't him omskreau as "blier, altyd mei in goed sin, en ien dêr't elkenien graach oer mocht." Wite Swan wertroude net, mar wenne ferskate jierren yn by in muoike fan him, Slacht-Ta-by-de-Wetterkant, de mem fan syn kollega-ferkenner Krolhier. Wite Swan kaam op 12 augustus 1904 te ferstjerren yn 'e âlderdom fan omtrint 53 jier. Hy hie gjin bern. Wite Swan waard begroeven op it begraafplak fan it Nasjonaal Monumint Slachfjild oan de Little Bighorn.
Ibearyske lynks
De Ibearyske lynks (Latynske namme: Lynx pardinus), ek wol de Spaanske lynks of de pardellynks neamd, is in sûchdier út it skift fan 'e rôfdieren (Carnivora), de famylje fan 'e kateftigen (Felidae) en it skaai fan 'e lynksen (Lynx), dat lânseigen is op it Ibearysk Skiereilân. Dit is de seldsumste fan 'e fjouwer lynksesoarten, mei it lytste ferspriedingsgebiet. De Ibearyske lynks waard foarhinne as in ûndersoarte fan 'e Jeraziatyske lynks (Lynx lynx) beskôge, mar is no erkend as in aparte soarte. It is in bist dat him spesjalisearre hat yn 'e jacht op kninen, en grutte muoite hat om syn dieet oan te passen. Troch twa sykten dy't de kninestân yn Spanje desimearre hawwe, mei dêropta ferlies fan habitat fanwegen ferkringing troch de minske, is de Ibearyske lynks sadwaande sûnt de 1950-er jierren sterk yn 'e nederklits rekke, mei as gefolch dat syn tastân no as krityk beskôge wurdt.
Fersprieding
De Ibearyske lynks is lânseigen op it Ibearysk Skiereilân. Hoewol't dit bist yn 1980 noch yn fragmintaryske populaasjes foarkaam fan Astuerje, yn noardlik Spanje, oant Andalúsje, yn súdlik Spanje, mei dêropta populaasjes yn eastlik en benammen súdlik Portegal, binne der hjoed de dei noch mar in trijetal populaasjes. De wichtichsten dêrfan binne dy yn it Nasjonaal Park Doñana, oan 'e Atlantyske kust fan súdwestlik Andalúsje, en dy yn 'e Sierra de Andújar, yn 'e provinsje Jaén, yn noardlik Andalúsje, tsjin 'e grins mei Kastylje-La Mansja oan. Yn 2007 waard noch in trêde, earder ûnbekende, populaasje fan likernôch 15 eksimplaren ûntdutsen yn Kastylje-La Mansja, yn sintraal Spanje. Yn Portegal komt de Ibearyske lynks noch sporadysk foar, mar is net mear sprake fan in him fuortplantsjende populaasje.
Uterlike skaaimerken
De Ibearyske lynks hat trochinoar in kop-romplingte fan 85-110 sm, mei in sturtlingte fan 12-30 sm en in skouderhichte fan 60-70 sm. De mantsjes weagje trochinoar 12,9 kg, en de wyfkes 9,4 kg. Dêrmei is de Ibearyske lynks likernôch heal sa grut en heal sa swier as syn noardliker libjende sibbe, de Jeraziatyske lynks (Lynx lynx). Krekt as dat by oare lynksesoarten it gefal is, binne de poaten by de Ibearyske lynks lang yn ferhâlding ta de lichemsgrutte. Teffens hat dit bist de bekende toefte earen en 'halskraach' fan alle lynksen. Oars as de Jeraziatyske lynks hat de Ibearyske lynks in lichte pels (in oanpassing oan it waarmere klimaat op it Ibearysk Skiereilân) dy't ornaris ljochtbrunich is mei swarte plakken derop dy't foar kamûflaazje tsjinje. By guon fan 'e westlikste populaasjes misten de swarte plakken, mar sokke Ibearyske lynksen binne no útstoarn.
Biotoop
De Ibearyske lynks jout de foarkar oan iepen greidlân ôfwiksele mei ticht strewelleguod fan ierdbeibeamkes, mastykbeamkes en jeneverbeibeamkes, en beammen lykas de iik en de koarkiik. Dêrmei wykt er ôf fan 'e Jeraziatyske lynks, dat in boskbewenner is.
Hâlden en dragen
Ibearyske lynksen ûnderhâlde in territoarium fan 10-20 km², ôfhinklik fan hoefolle proaidieren oft der beskikber binne. It territoarium wurdt markearre mei urine, kjitte en klaumarkearrings dy't ynkurven wurde yn 'e bast fan beammen. In libbensfetbere, him fuortplantsjende populaasje fan 50 eksimplaren hat ferlet fan in gebiet fan teminsten 500 km². De Ibearyske lynks is in solitêr libjend bist, dat yn folwoeksen steat eins inkeld de minske as natuerlike fijân hat. Hy jaget troch syn proaien te beslûpen of troch yn in mûklaach te wachtsjen oant syn proai tichternôch by komt en dan ynienen ta te slaan. Konkurrinten foar itselde soarte fretten binne de foks (Vulpes vulpes), de Egyptyske ichneumon (Herpestes ichneumon) (in mangoestesoarte) en de Jeropeeske wylde kat (Felis silvestris silvestris).
De peartiid falt foar de Ibearyske lynks yn 'e regel yn jannewaris en febrewaris, hoewol't sporadyske pearings dêrnei noch plakfine kinne oant yn july. Nei in draachtiid fan likernôch twa moanne smyt it wyfke dan yn maart of april (mei in útrinperioade oant yn septimber) in nêst fan 2-3 of selden 4-5 jongen, dy't by de berte 200-250 g weagje. As se 30-60 dagen âld binne, wurde de jongen agressyf foarinoar oer, en it is gjin útsûndering dat in jong syn nêstgenoat deadet yn in fûleindich gefjocht. It is de wittenskip noch altyd in riedsel wêrom't soks bard en hokker evolúsjonêr nut oft it hat. Dizze agressive perioade berikt syn hichtepunt 45 dagen nei de berte, en belunet 60 dagen nei de berte folslein. Yn finzenskip wurde dêrom de jongen út ien nêst apart holden oant se 60 dagen âld binne. Mei 7-10 moanne kinne de jongen selsstannich oerlibje, mar se bliuwe ornaris by de mem oant se in jier en acht moanne âld binne.
Yn it wyld binne sawol de mantsjes as de wyfkes mei ien jier geslachtsryp, mar yn 'e praktyk nimme se mar selden diel oan 'e fuortplanting oant se in eigen territoarium fêstige hawwe. Om't der mar sa'n bytsje gaadlik terrein foar de Ibearyske lynks beskikber is, moatte de jongen faak wachtsje oant der in besteand territoarium fakant rekket. Fan ien wyfke is bekend dat se pas oan 'e fuortplanting dielnaam doe't se fiif jier âld wie en se by de dea fan har mem dy har territoarium 'urf'. Dêrnjonken hat de Ibearyske lynks ek mei yntylt te krijen, wat feroarsake wurdt troch syn lytse populaasjes en fersnipele fersprieding. De libbensferwachting yn it wyld bedraacht foar Ibearyske lynksen 13 jier.
Fretten
De Ibearyske lynks hat him folslein talein op 'e jacht op kninen. Syn menu bestiet foar 79-87% út 'e wylde knyn (Oryctolagus cuniculus), foar 5,9% út 'e Ibearyske hazze of Granadahazze (Lepus granatensis) en foar 3,2% út kjifdieren. Sporadysk wurde ek oare bisten fretten, lykas ynsekte-iters, fûgels, reptilen en amfibyen, en hiel soms in deim (Dama dama) of in ree (Capreolus capreolus). In mantsjelynks fret ien knyn deis, wylst in wyfke mei jongen trije kninen deis nedich is. Ibearyske lynksen hawwe grutte muoite om harren dieet oan te passen as der gjin of fierstente min kninen beskikber binne, sa't fan 'e 1950-er jierren ôf op it Ibearysk Skiereilân it gefal wie troch tadwaan fan twa sykten, myksomatoaze en RHD (rabbit haemorrhagic disease; "kninebloedfloeien").
Status
De Ibearyske lynks hat de IUCN-status fan "krityk", mei't er sterk ôfhinklik is fan 'e populaasje wylde kninen, dy't sûnt de 1950-er jierren op it Ibearysk Skiereilân sterk yn it neigean rekke is troch twa sykten. Yn 1952 waard troch in dokter mei opsetsin myksomatoaze yn Frankryk yntrodusearre, wêrnei't dy krupsje him oer de Pyreneeën nei Spanje en Portegal fersprate. En yn 1988 kaam dêr noch in oanhâldende besmetting mei RHD (rabbit haemorrhagic disease; "kninebloedfloeien") boppe-op, wêrfan't yn 2011 en 2012 noch twa grutte útbraken plakfûnen.
Sadwaande is de Ibearyske lynks no de slimst bedrige kateftige fan 'e wrâld, mei neffens in skatting út 2008 99 oant 158 eksimplaren yn it wyld. As de Ibearyske lynks komt út te stjerren, soed er de earste kateftige wêze dy't dat oerkaam sûnt Smilodon populator, de lêste fan 'e sabeltigers, 10.000 jier lyn. Sawol yn Spanje as yn Portegal dogge oerheidsynstânsjes en partikuliere organisaasjes war om dizze lynksesoarte foar dat lot te behoedzjen. Begjin 2013 waard de Ibearyske lynks reyntrodusearre yn Embalse de Guadalmellato, mei as resultaat in nije populaasje fan 23 bisten. Oare reyntroduksjes fûnen plak by Guarrizas en Campanarios de Azaba. Yn april 2013 wie de populaasje Ibearyske lynksen yn Andalúsje (dy't yn 2002 noch mar 94 bedroech) wer oanwoeksen ta 309 eksimplaren.
Yn 2019 waard bekend dat in yngeand beskermingsprogramma fan 'e Spaanske oerheid fertuten die, en dat der doe 686 Ibearyske lynksen yn it wyld foarkamen. Dy waarden synjalearre oant fier bûten Andalûsje. Neffens de Spaanske krante El País hie it beskermingsprogramma oant maaie 2019 likernôch €100 miljoen koste. Dat jild wie û.m. útjûn oan 'e oankeap fan fjouwer spesjale fokdomeinen en de oanskaf fan 60.000 sûne kninen dy't yn it wyld útset wiene om 'e lynksen ta iten te tsjinjen. Doe't dy sifers yn Spanje buorkundich waarden, briek der opskuor út oer de hege kosten yn in tiid dat ien op 'e fiif minsken yn Andalûsje wurkleas wie. In kommentator yn El País skreau: "Mei in miljoen wurkleazen en oaren dy't oan 'e ein fan 'e moanne amper de rekkens betelje kinne, jouwe we miljoenen út foar de rêding fan [...] in pear hûndert lynksen." Biolooch Miguel André Simón, dy't oan it haad fan it rêdingsprogramma stie, reägearre op dy minachtsjende útlittings troch derop te wizen dat it net om 'e rêding fan "in pear hûndert lynksen" gie, mar fan in hiele soarte dy't oars útstoarn wêze soe, en dy't boppedat in essinsjeel ûnderdiel útmakke fan it Spaanske nasjonale erfgoed.
Callie Thorne
Callie Thorne (folút: Calliope Thorne; Boston, 20 novimber 1969) is in Amerikaansk aktrise, dy't benammen bekend wurden is troch har rol as psychologe Dani Santino yn 'e tillefyzjesearje Necessary Roughness. Oare bekende rollen hie se yn 'e searjes Homicide: Life on the Street, Rescue Me en The Wire.
Jonkheid en oplieding
Thorne waard yn 1969 berne yn Boston, yn 'e Amerikaanske steat Massachusetts, en is fan mingd Armeensk en Ingelsk etnysk komôf. Hja studearre toaniel en toanielliteratuer oan it Wheaton Kolleezje yn Norton (Massachusetts) en oan it Lee Strasberg Teäter- en Filmynstitút yn New York.
Aktearkarriêre
Thorne makke yn 1996 har debút as aktrise yn 'e romantyske komeedzje Ed's Next Move. Yn 1997 en 1998 hie se de fêste rol fan resjersjeur Laura Ballard yn 'e plysjesearje Homicide: Life on the Street, en dyselde rol fertolke se ek yn 'e út dy searje fuortkommende tillefyzjefilm Homicide: The Movie (2000). Neitiid hie se byroltsjes yn in hiele rige B-films, lykas Turbulence (1997), Next Stop Wonderland (1998), Whipped (2000), Sidewalks of New York (2001), Hysterical Blindness (2002), Analyze That (2002), Strangers with Candy (2005), The F Word (2005), Delirious (2006), Watching the Detectives (2007) en Nice Guy Johnnie (2010).
Op 'e tillefyzje hie Thorne fan 2002 oant 2008 in weromkearende rol as Elena McNulty yn tolve ôfleverings fan 'e searje The Wire. Oare weromkearende rollen hie se yn trije ôfleverings fan Law & Order: Special Victims Unit (as Nikki Staines), yn fiif ôfleverings fan 'e sikehûssearje ER (as Jodie Kenyon) en yn acht ôfleverings fan Prison Break (as Pam Mahone). Gastrollen ferfolle Thorne û.m. yn 'e searjes Ed, Third Watch, Law & Order, Royal Pains, Californication en NCIS: New Orleans.