cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
It Nijs
Persoanen efter It Nijs
De redaksje fan It Nijs wurket yn dieltiid en mei frijwilligers, dy't yn 'e lijte te wurk gean. It is net dúdlik hoefolle minsken wat bydrage en wa yn 'e redaksje sitte.
Krityk
De stikken wurde anonym, meastal sûnder it neamen fan boarnen, ûnder redaksjenamme pleatst, sadat it net dúdlik is oft it in produkt fan profesjonele of boargersjoernalistyk oanbelanget. Op it webloch fan skriuwer Cornelis van der Wal wurdt It Nijs regelmjittich amateurisme ferwiten en hikkele. FNP-riedslid Jochum Meester hat yn 2014 klage oer it hieltyd bringen fan ûnkrektheden, en net rektifisearjen. Blogger Daam de Vries hat It Nijs yn 2012 in 'koppypeestmasine' neamd, en har derfan beskuldige reäksjes te sensurearjen. Alle artikels binne noch werom te lêzen. Yn 2015 stienen der 15.000 berjochten op ItNijs.frl.
Radar
In radar is in elektroanyske stik ark om mei radioweagen te sykjen nei objekten (doelen) yn de loft, op lân of op see.
Dy objekten binne bygelyks fleantugen, raketten, skippen of auto's. Ek binne der saneamde ground-penetrating radars (ek wol: 'boaimradars') dy't objekten út de loft wei, meast út in fleanmasine wei, yn de grûn op bepaalde djiptes lokalisearje kinne. De doelen wurde mei in byldskerm sichtber makke. thumb|right|Pulsradar In radar stjoert fia in antenne radioweagen (elektromagnetyske strieling) út en heint de troch de objekten reflektearre radiostrieling (hjirnei te neamen: echo) wer op fia in antenne. Ut de ûntfongen echo kin rjochting, ôfstân, hichte en snelheid fan it objekt bepaald wurde. Der kin gebrûk makke wurde fan twa antennes, ien stjoer- en ien ûntfangstantenne, mar tsjintwurdich wurdt faak ien antenne brûkt foar it stjoeren en it ûntfangen. Radars wurde ôfhinklik fan wat it doel is (wat men witte wol fan it objekt) yn ferskate foarmen makke en brûkt yn fleantugen, op lofthavens, op skippen, yn havens, by de plysje foar snelheidskontrôle fan auto's, yn de kriichsmacht, de romtefeart en yn de astronomy.
Namme
Oarspronklik wie 'RADAR' in akronym fan it Ingelsktalige 'RAdio Detection And Ranging'. It wurd is lykwols sá ynboargere rekke dat it troch in soad minsken net langer as akronym, mar as in gewoan haadnamwurd sjoen wurdt. Dit is ek de reden wêrom't it wurd net mear yn haadletters skreaun wurdt.
Waach (Kollum)
thumb|250px|Timpaan mei de wapens fan de bouhearen De waach fan Kollum is in eardere waach yn Kollum. It hjoeddeistige pân is fan 1779.
Beekdaelen
Beekdaelen is in gemeente yn de Nederlânske provinsje Limburch. De gemeente is op 1 jannewaris 2019 ûntstien troch in fúzje tusken de gemeenten Onderbanken, Nuth en Schinnen. De gemeente hat ynwenners.
Waach (Kollum)
Skiednis
Yn de 16e iuw hie Kollum him fan in doarp ta in flekke ûntjûn en waard neist de Fryske stêden in wichtich hannelssintrum. Kollum krige in gasthûs, in Latynske skoalle en in waach. Al yn 1536 wurdt melding makke fan in waach yn Kollum. De waach soe earst njonken it Alde Rjochthûs oan de Foarstrjitte stien hawwe, omdat dêr yn 1642 melding makke wurdt fan d' olde Waege. Yn 1608 waard de folmachten op de Landei opdroegen om in nije waach yn Kollum te bouwen. Yn 1614 waard de waach ferpleatst nei de Westerdjipswal. It waachrjocht waard yn earste ynstânsje ferpacht, mar yn 1661 waarden de opbringsten fan de waach oan de tsjerke fan Kollum gund om it fannijs opmeitsjen bekostigje te kinnen. Letter soe de tsjerke ek eigener wurde fan de waach.
Beekdaelen
Namme
De nammekommisje makke in kar út 79 jildige nammesuggestjes foar de fúzjegemeente. Ynwenners fan 12 ier en âlder mochten kieze út de nammen Beekdaelen, Beemdenrade en Bekenrade. De namme Beekdaelen krige sa’n 75% fan de stimmen. Beekdaelen is foar de trije gemeenten in ferbinende namme troch de streamdalen en rivieren dy't yn it gebiet streame.
Plakken
De gemeente bestiet út de folgjende plakken.
Waach (Kollum)
Skiednis
Yn 1779 waard it hjoeddeistige gebou oan de Westerdjipswal set. De waach waard yn 1871 troch tsjerkfâden ferkocht oan in partikulier, mar it gebou bleau tsjinst dwaan as waach. It pân waard yn 1895 ferboud ta wente.
Riekele Borger
Riekele of Rykle Borger (Wiuwert, 24 maaie 1929 - Göttingen, 27 desimber 2010) wie in Dútsk assyriolooch fan Frysk komôf. Hy wie fan 1962 oant 1997 heechlearaar assyriology oan de Universiteit Göttingen.
Waach (Kollum)
Skiednis
Yn 1968 waard it pân oanmurken foar ryksmonumint. De oarspronklike weachinstruminten binne noch lang oanwêzich west yn de wenning. Foar de ferbouwing fan 1975 wie de oarspronklik entree noch sichtber midden yn de foargevel.
It fronton wurdt sierd troch dekoraasjes yn Loadewyk XV- en Loadewyk XVI-styl. It pân hat in rjochte kroanlist. Boppe yn de foargevel sit in timpaan mei de nammen en wapens fan de bouhearen: Fokke Hylkes Eskes, (1696 -1778), bysitter en tsjerkfâd. Martinus van Scheltinga (1744-1820 ), grytman fan Kollumerlân tusken 1775 en 1795. Albert Luitjes, (1710 - ?), tsjerkfâd.
De Mieden
De Mieden is in fersprate delsetting besuden Minnertsgea yn de gemeente De Waadhoeke. De namme komt ek foar as Minnertsgasche Mieden en de wei Miedeleane dy't der troch rint. Mieden binne healannen.
Riekele Borger
Borger waard it meast bekend fan syn list fan spikerskrifttekens,. teffens publisearre er in wichtige "Handbuch der Keilschriftliteratur", in detailleard oersjoch fan boeken en artikels dy't de assyriology oanbelangje sa't dy doetiids ta foldwaan wiene. Oant syn dea ta wie Borger dwaande mei it wurkjen oan in ferzje fan it hânboek dy't by de tiid wie.
Borger ûntwurp in sels-stúdzje metoade foar it Akkadysk, "Babylonisch-Assyrische Lesestücke" (1963), dy't noch altyd brûkt en werprinte wurdt.
Beekdaelen
Boargemaster
Eric Geurts is sûnt 22 augustus 2019 boargemaster fan de gemeente Beekdaelen.
Kultuer en religy
Yn de nije gemeente is in grut oantal kulturele ferieningen aktyf. Elke kearn hat ien of meardere harmonyen of fanfares. Ek hawwe 15 plakken in skutterij.
Riekele Borger
Bibliografy karút
Bibliografy fan Borger publisearre yn: S. Maul, ''Eine Festschrift für Rykle Borger zu seinem 65. Geburtstag am 24. Mai 1994. Tikip Santakki Mala Bašmu'' (Cuneiform Monographs, Vol. 10). Leiden: Brill, 1998. ISBN 978-90-56-93010-3 (pp. 359-368).
Beekdaelen
parochytsjerken
Elk tsjerkedoarp hat in parochy mei in eigen parochytsjerke. De parochytsjerken binne:
Fierder binne der yn de gemeente in grut oantal dykkrussen en kapellen. Ek binne der ferskate kleasters. Foarbylden bin it Landgoed Aalbeek en it Klooster Ravensbosch.
Raleigh (Noard-Karolina)
thumb|250px|Raleigh yn Wake County yn Noard-Karolina Raleigh is de haadstêd fan de Amerikaanske steat Noard-Karolina en ek it haadplak fan Wake County. De stêd hie 405.791 ynwenners yn 2009.
Skiednis
De lokaasje Raleigh waard yn 1788 keazen as it plak foar de nije haadstêd fan Noard-Karolina en waard yn 1792 stifte as nij haadplak foar de steat en de county. It plak waard novimber 1792 ferneamd nei Sir Walter Raleigh, kolonist fan Roanoke Island, dat ek wol de "Lost Colony" neamd waard. Raleigh is ien fan mar in pear Amerikaanske stêden dy't út soarte pland en boud waarden om as steatshaadplak te tsjinjen. Hoewol't de stêd sûnder skea út de Amerikaanske Boargerkriich kaam, groeide de stêd de earste iuw fan har bestean mar in bytsje. Pas yn de jierren 1920, fanwege de oanlis fan in tramnetwerk, en fierdere ûntjouwings yn de jierren 1950 en 1960 groeide de stêd flink.
Romulus Augustulus
Skiednis
Romulus wie noch mar in bern fan tsien jier âld, doe't er op 30 oktober 475 troch syn heit Orestes op de keizerlike troan fan it Westromeinske Ryk setten waard. Syn heit wie legerlieder en makke diel út fan de senaat yn Rome, en hie feitlike de macht yn hannen.
De foargonger fan Romulus, keizer Julius Nepos, wie troch Orester fuortjeie nei Dalmaasje. Fan syn ferballingsoarde út wie dizze keizer altiten noch in macht fan betsjutting omdat Romulus troch Seno, de keizer fan it easten, net erkend waard as keizer fan it westen. Sûnder stipe út it easten line Orester foaral op syn Germaanske hierlingenleger. De sterke machtsposysje dy't de Germanen hjirtroch hienen soe der ta liede dat harren lieder Odoäker tsjin Orestes yn opstân kaam.
Op 23 augustus 476 waard Orestes fermoarde en Romulus Augustulus troch Odoäker ôfsetten. Romulus Augustulus waard út Rome ferballe en finzen holden op in eilân foar de kust fan Itaalje. Dat barren wurdt beskôge as de kulminaasje fan in iuw fan stadich ferfal dy't bekendstiet as de Fal fan it Westromeinske Ryk. Oer syn fierdere libben is net in protte ynformaasje beskikber, mar nei alle gedachten libbe er noch yn 508 of 510.
Fúzjeferdrach
It Fúzjeferdrach of Ferdrach fan Brussel is in ferdrach fan de Jeropeeske Uny dat tekene waard op 8 april 1965 yn Brussel. It ferdrach bepaalde dat der tenei ien Kommisje, ien Ried fan Ministers, ien budzjet, en ien Hôf fan Jústysje yn it plak kamen foar de trije organisaasjes JMKS, JEG en Euratom. Nei it tekenjen komme dy trije organisaasjes gear yn de Jeropeeske Mienskippen.
Killer Queen
Killer Queen is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Queen yn 1974 en útbrocht op it album Sheer Heart Attack fan Queen út 1974. Killer Queen wie it twadde nûmer op it album en waard op 11 oktober 1974 útbrocht as earste single fan it album.
Oer it nûmer
Killer Queen is in nûmer oer in foarname frou dy 't eins ek wol in bytsje ûnseedlik is. Killer Queen wie de earste Jeropeeske hit fan Queen.
Killswitch Engage
Killswitch Engage is in Amerikaanske metalband oprjochte yn 1999 yn Westfield. De band brocht yn 2000 syn debútalbum Killswitch Engage út. De teksten fan de band gean benammen oer brútsen herten, mislearre leafdes, persoanlike problemen, positivisme en de mienskip. Killswitch Engage hat acht studio-albums en twa live-albums útbrocht.
Seven Seas of Rhye
Seven Seas of Rhye is oarspronklik as ynstrumentaal nûmer opnaam is troch Queen yn 1972 yn de Trident studio en útbrocht op Queen, it debútalbum fan Queen út 1973. Nei de tiid hat Freddy Mercury der in tekst by skrean en waard it útbrocht op it twadde studio-album. Seven Seas of Rhye wie it tsiende nûmer op it debútalbum en it alfde nûmer op Queen II en waard op 25 febrewaris 1974 útbrocht as earste single fan it album Queen II.
Oer it nûmer
It nûmer ferwiist nei in fantasykeninkryk neamd Rhye. Seven Seas of Rhye is foarsjoen fan in pianoyntroduksje.
Houat (eilân)
thumb|Lizzing fan Houat thumb|Kaart fan Houat Île de Houat is in eilân foar de súdkust fan Bretanje. De Bretonske namme is Enez Houad. De namme fan de iennige gemeente op it eilân is Île-d'Houat.
Tafeltennis op de Olympyske Simmerspullen 1992
200px|thumb|right|It Olympysk Tafeltennisstadion fan Barselona 1992
De Olympyske Simmerspullen 1992, ek wol de XXVe Olympiade neamd, waarden yn 1992 hâlden yn Spanje yn de Katalaanske haadstêd Barcelona. It tafeltennis wie yn it Estació del Nord Sports Hall. Under dizze Spullen waarden er by it tafeltennis it ûnderdiel twa brûnzen medaljes útdield
Winfryd Brouwer
Piet Winfridus Brouwer (Snits, 24 desimber 1925) is in sjoernalist, learaar en histoarysk publisist.
Learaar skiednis en maatskippijlear, fan 1944-1969 as frater Winfridus lid fan de Utertske fraterkongregaasje, learaar oan de aartsbiskoplike kweekskoalle yn Hilfertsom (ek yn it Frysk) fan 1948-1969. Dêrnei learaar oan de Pedagogyske Akademy Sint-Lucia yn Rotterdam.
Fan 1950 oant de opheffing yn 1964 einredakteur fan Ons Noorden, roomsk deiblêd foar de noardlike provinsjes. Redaksjelid fan Frysk en Frij, It Heitelân (1958-1962) en einredakteur fan De Katholike Fries. Hie fan 1964-1969 in eigen rubryk yn de Friese Koerier en dêrnei yn it Sneeker Nieuwsblad.
Wurk
Skreau artikels en ûnderwiisbrosjueres, mar ek:
Sonar
thumb|Prinsipe fan aktive sonar Sonar (sound navigation and ranging) isin technyk dy't lûd brûkt om ûnder wetter te navigearen of om oare foarwerpen te detektearen. Der wurdt in ûnderskied makke tusken aktive en passive sonar.
Aktive sonar
Aktive sonar ferstjoert in lûds, dy't ek wol ping neamd wurdt, om dêrnei nei de wjerkeatsing derfan te harkjen. Om de ôfstân ta in objekt te mjitten, wurdt de tiid mjitten dy't feerstrykt tusken de emisje en de ûntfangst fan de puls. Om de grutte fan it detektearre foarwerp te bepalen wurde ien as mear hydrofoans brûkt en wurdt de respektyflike ûntfangsttiid mjitten.
ASDIC (Allied Submarine Detection Investigation Committee) wie de namme fan de earste aktive sonartechnology. De puls kin in konstante of in wikseljende frekwinsje hawwe, wat in typysk piipjend lûd feroarsaket (chirp). As de sonar in sjirp ferstjoert, kin de ûntfanger deselde ynformaase garje as by it ferstjoeren fan in folle koartere puls fan deselde krêft. Oer it generaal brûke aktive lange-ôfstânssonars legere frekwinsjes. De leechste meitsje in BAH-WONG-lûd.
De meast brûkte lytse sonars sjogge derút as in wettertichte kniplampe. Se wurde ûnder wetter hâden, der wurdt op in knop drukt en de mjitten ôfstân kin ôflêze wurde. In fariant is de fisksiker dy't de mooglikheid hat skoallen fisk op te spoaren. Sommige sonars biede deselde mooglikheden as de sonars dy't ûntwikkele binne foar militêre doeleien en kinne trijediminsjonale bylden toane. Se binne net ûntwurpen foar ûnopfallend gebrûk; it brûken fan aktive sonar levert net allinnich de posysje fan de tsjinpartij, maar stelt dizze tsjinpartij tagelyk yn steat de posysje dêr't it sonarsinjaal weikaam te bepalen.
As sonar brûkt wurdt om djipte te mjitten wurdt dit echopeiling neamd.
Passive sonar
Passive sonars harkje allinnich mar en wurde meast by militêre tapassings brûkt.
Sonar wurdt beynfloede troch wetterlagen mei ferskillende temperatueren. De seetemperatuer farieart as funksje fan de djipte en earne tusken in djipte fan 30 en 100 m sit in betreklik skerpe skieding tusken kâld en waarm wetter. Dit hjit in thermocline. In lûd dat fan de iene kant fan de thermocline komt hat de niging werom te keatsen, útsein as it tige lûd is. Thermocline is net oanwêzich yn minder djippe kustwetters.
De hydrofoans wurde meastal op ôfstân meisleept om lûdshinder te mijen. Sa wurdt it ek mooglik om de hydrofoans boppe of ûnder de thermocline te posysjonearen.
Hilverbeek
thumb|rjochts|300px|Hilverbeek Hilverbeek is in bûtenpleats oan de noardkant fan de Leeuwenlaan, tusken Hilfertsom en 's-Graveland.
1634 - 1758
Op 7 juny 1634 wurde 27 kavels yn 's-Graveland ferlotte ûnder seis gadingmakkers. Guon belangstellenden keapje meardere kavels, guon diele in kavel. Anthonis Oetgens fan Waveren (1585-1658), hear fan Waveren, Botshol en Ruige Wilnis, âld-boargemaster fan Amsterdam, keapet de kavels 14, 15, 16 en 17 en in diel fan nûmer 13.
By de ûntginning fan it lân wurdt de Leeuwenlaan oanlein, dy't syn lân midstwa snijt. Oan de súdkant bout hy hofstee Spiegelrust, neamd nei syn frou Anna Spiegel. Hjirby heart mear as 70 ha grûn. Oan de noardkant leit al in hofstee (mooglik al Hilverbeek neamd) en wurdt de herfoarme tsjerke boud troch arsjitekt Daniël Stalpaert.
Yn 1668 erft syn Alida's dochter Anna Catharina fan Alteren (1644-1722) beide dielen, dus Hilverbeek en Stofbergen. As hja ferstjert giet Stofbergen nei har soan Ludovicus de Dieu (1670-1733) en Hilverbeek nei har oare soan Hendrik Aurelis de Dieu (1671-1727),
Ludovicus en Hendrik de Dieu ferkeapje harren erfdiel yn 1724 oan Mr Hendrik Bicker (1670-1738), boargemaster fan Amsterdam. Dizze lit it hjoeddeiske hûs Hilverbeek bouwe.
By pleats Stofbergen stiet in iuwenâlde sânstammige linebeam.
1758
thumb|250px|De 'jongste' iik Op it stik lân tusken it hûs en de Leeuwenlaan stiet in âlde simmeriik (Quercus Robur). Hy hat no in stamomtrek fan 660 sm. en is 25 meter heech. Hy komt nei alle gedachten út de twadde helte fan de 18e iuw. De iik dernjonken is noch in iuw âlder.
1826 - 1933
Om 1860 wurdt it hûs mei in ferdjipping ophege. Yn 1910 wurdt by Jaglust it houten boartershúske Heilust boud, dit is fan de dyk ôf te sjen.
Yn 1922 folget in ferbouwing mei arsjitekt J.W. Hanrath.
1933
Yn 1933 ferkeapet Jonkhear Jan Willem Six Hilverbeek oan Natuermonuminten. Yn de Twadde Wrâldoarloch stoart yn 1944 in V2 raket op it hûs en fernielt it safolle, dat dizze nije ferdjipping by de restauraasje yn 1947 weilitten wurdt.
Yn de bosk hat Natuermonuminten inkele amfibypuollen oanlein foar de bedrige kaamsalamander.
Boele Bregman
Boele Bregman (It Hearrenfean, 9 febrewaris 1918 - dêre, 1 juny 1980) wie in byldzjend keunstner.
Boele Bregman skildere meast minsken yn in abstrakt-stilistysk realisme. Meast skilderstikken en etsen, mar ek byldhouwer en dichter.
Boele Bregman debutearre yn 1958 yn It Prinsessehof yn Ljouwert yn in primityf-poëtyske styl. Om 1960 hinne begûn er te tekenjen en te etsen. De neidruk lei dêrby mear op linen en flakferdieling. Ek de ynfloed fan eksistinsjalisten as Paul Klee en Alberto Giacometti waard doe al grutter. De ynhâld waard sa wichtich dat er ek bylden fan izer meitsjen gie, dy bylden hiene meast in relaasje mei syn etsen. Troch de Kâlde Oarloch waard syn styl stadichoan tsjusterder en dramatysker. Hy liet him minder en minder sjen. Meidat er oant syn dea jierliks troch etsen in nijjierskaart makke, is syn artistike ûntwikkeling goed te folgjen.
Magnetron
thumb|right|Magnetron, model út ± 1988
Camstrastate 1 (Wurdum)
thumb|Earste Camstrastate De Earste Camstrastate, ek wol Bootsmastate, stie by Wytgaard, eartiids in buorskip ûnder Wurdum en no in doarp yn degemeente Ljouwerteradiel. Fan de state is neat werom te finen.
Magnetron
In magnetron of mikroweachûne (tsjintwurdich ek wol mikroweachoven) is in soarte ûne wêryn't mei mikroweachstrieling iten ferwaarme of sean wurde kin. Sûnt de 1980-er jierren wurde magnetrons hieltyd mear brûkt yn de koken. Nederlân is grif it iennichste lân dêr't de magnetronûne neamd is nei de ynterne komponint dy't de mikroweachstrieling opwekt, it magnetron. Yn de rest fan de wrâld is de namme basearre op de wurking fan de ûne mei mikroweagen (bgl. Ingelsk: microwave).
Skiednis
De mooglikheid om mei mikroweagen iten te ferwaarmjen waard yn de 1940-er jierren ûntdutsen troch de Amerikaanske yngenieur Percy Spencer, dy't by it definsjebedriuw Raytheon wurke en magnetrons boude foar radars. Spencer hie al in protte útfinings dien en hie 120 oktroaien op syn namme stean. Op in dei fernom er dat der in sûkelarjereep, dy't er yn de bûse hie, raand wie. Hy begriep fuort hoe't dat koe.
Camstrastate 1 (Wurdum)
Rienck hat trije soannen. De âldste urf de Camstrastins, dy't yn 1492 troch de Fetkeapers platbaarnd waard. Nei alle gedachten hie dizze âldste soan fan Rienck gjin bern, want nei him is it hûs yn besit fan in soan (wer Rienck neamd) fan syn broer Feijcke. Feijcke liet (mooglik) de twadde Camstrastate bouwe.
Magnetron
Skiednis
It earste iten dat dêrnei mei mikroweagen tamakke waard, wie popcorn. It twadde wie in aai, dat lykwols yn it gesicht fan ien fan de proefnimmers útinoar spatte.
Yn 1945 frege Raytheon patint oan op it sieden mei mikroweagen en yn 1947 boude it bedriuw de earste komersjele magnetronûne, de Radarange. It apparaat wie hast 1,8 m heech en woech 340 kg. Mei wetterkuolling koe it 3000 watt leverje, hast trije kear safolle as de tsjintwurdige magnetrons leverje.
Wurking
In magnetron wurket troch mikroweachstrieling, meastal mei in frekwinsje fan 2,45 GHz, troch it iten hinne te lieden. Wetter dat yn it iten sit, absorbearret de strieling, sadat dy omsetten wurdt yn waarmte. Elk wettermolekúl is in elektryske dipoal, dat wol sizze dat de iene útein in positive lading hat en de oare útein in negativen-ien. Troch de elektromagnetyske strieling wurdt it molekúl hinne-ende-wer draaid, wêrby't it him tagelyk rjochtet op it wikseljende elektrysk fjild. Dizze beweging feroarsaket de waarmte. Guons miene dat der resonânsje fan de wettermolekulen optreedt, mar dy resonânsje bart by folle hegere frekwinsjes.
Camstrastate 1 (Wurdum)
Yn 1821 stoarte de âlde poarte fan Camstrastate yn mei in stoarm. Om 1980 wie it terrein noch in ferhege stik lân, mar alles is no sljochte. De protestantske tsjerke fan Wurdum hat in moaie grêfsark fan dizze Wietse Camstra. De Camstra’s hienen yn de tsjerke in grêfkelder.
Magnetron
Wurking
Neist wetter binne ek de fetmolekulen yn it iten effektyf foar it omsetten fan de strielingsenerzjy yn waarmte.
De ûneromte, dêr't it iten yn klearmakke wurdt, moat in koai fan Faraday wêze om defoar te soargjen dat de strieling net nei it direkte om-en-by fan 'e magnetron ûntsnapt. Dêrom hat it doarke mei it glêzen finsterske fan de magnetron in geliedend metaalroaster om ôfskerming fan 'e strieling te realisearjen. De mikroweachstrieling, mei in weachlingte fan ûngefear 12 sm, kin net troch dat ruster passearje, mar ljocht, ek in foarm fan elektromagnetyske strieling mar mei folle koartere weachlingten, kin dat wol.
Kortenhoef
thumb|Lizzing Kortenhoef thumb|Herfoarme tsjerke Kortenhoef (oarspronklike namme: Curtevenne) is in doarp yn de gemeente Widemarren yn de provinsje Noard-Hollân en leit yn de regio It Goai. Kortenhoef leit sawat twa kilometer west fan Hilfertsom. Kortenhoef telt 6.780 ynwenners en hat in oerflak fan 14,89 km².
It doarp bestiet út twa dielen, it âlde doarp oan de Kortenhoef Dyk en it Moleneind, en it nije doarp dat tsjin 's-Graveland oan leit. Kortenhoef wie in selsstannige gemeente fan 1814 oant it per 1 jannewaris 1966 mei de doarpen 's-Graveland en Ankeveen opgie yn de gemeente 's-Graveland. Dy waard dêrnei op 1 jannewaris 2002 part fan de gemeente Widemarren, tegearre mei Loasdrecht en Nederhorst den Berg.
Kortenhoef leit yn in boskrike omjouwing en is bekend om har plassegebiet, de Kortenhoefster Plassen, dy't ûntstienen troch feanôfgravings. Nei it beëinigjen fan de ferfeanting kaam der feehâlderij en wat binnenfiskerij. Der sitte no noch mar in pear boeren. In soad lânbougrûn is opkocht troch Natuermonuminten.
Ein 19e iuw waard it doarp ûntdekt troch skilders fan de Haachske Skoalle. Nammen as P.J.C. Gabriël, Bernard van Beek, Cornelis Vreedenburgh, Anton Smeerdijk en Barend van Voorden binne neu mei Kortenhoef ferbûn. De skilderes Geesje Mesdag-van Calcar liet hjir yn 1904 oan de plas in atelier op peallen bouwe. It waard letter tsientallen jierren brûkt as jongereinherberch en is no in partikulier bewenne ryksmonumint. De skriuwer Nescio skreau faak oer it doarp en omkriten.
It Wapen
"Gevierendeeld : het eerste en vierde van goud beladen met een halve paardenvoet van sabel, het hoefijzer van zilver; het tweede en derde van keel beladen met een pelikaan met uitgespreiden vleugels, staande met zijne jongen op een nest, alles van zilver."
Marcus Lycklama à Nijeholt
thumb|Marcus Lycklama à Nijeholt Marcus Lycklama à Nijeholt (17 jannewaris 1573 - 9 augustus 1625) wie in bestjoerder, abbekaat en heechlearaar. Hy wie de pakesizzer fan Lyckle Eables, stamheit fan de famylje Lycklama à Nijeholt.
Biografy
Lycklama à Nijeholt wie de soan fan Meine Lyckles, substitút-grytman fan Weststellingwerf en fan Hylck Terwisga. Hy krige syn earste letterkundige opfieding yn Ljouwert, dêr't er les krige fan Joannes Fungerus. Hy studearre (neffens Paquot) earst yn Heidelberg en sûnt maaie 1593 yn Frjentsjer. Dêr hie er benammen Hindrik Schotanus as learmaster. Neidat er de titel fan doktor yn de rjochten krige hie waard hy op 9 maaie 1597 abbekaat yn Ljouwert. Yn 1603 waard er foar Fryslân ôffurdige nei De Haach. Op 25 maaie 1604 berôpen him kurators fan Frjentsjer, ynstee fan Johan van den Sande, as heechlearaar yn de rjochten. It jier dêrnei waard er rektor magnifikus. Fan 1604 oant 1610 wie er dêr heechlearaar (pandekten). Yn 1610 waard er kurater fan de Frjentsjerter Akademy. Op 22 maaie 1610 ferruile er it heechlearaarsamt mei dat fan grytman fan Eaststellingwerf en kurator fan de Frjentsjerter hegeskoalle; de gritenij ferruile er op 11 july 1623 tsjin dy fan Weststellingwerf. Ek waard hy grytman fan Eaststellingwerf en meardere kearen lid fan de Steaten Generaal en de Rie fan Steat. Yn 1615 fersette er him yn in gearkomst fan de Steaten Generaal tsjin it stjoeren fan in kommisje ta dimping fan ûntstiene skelen. Yn 1621 sleat hy yn De Haach in bûn mei Denemark, en waard dêrnei, mei Reinier Pauw en Rutger fan Haersolte, as bûtengewoan ambassadeur nei kening Christiaan fan Denemark stjoerd. Yn 1623 waard hy de grytman fan Weststellingwerf. De Republyk Feneesje beneamde him ta ridder yn de oarder fan St. Markus. Lycklama à Nijeholt wie yn syn tiid in ferneamd rjochtsgelearde en jûch ferskate rjochtsgelearde wurken út, dy 't troch Ulrik Huber en oaren priizge waarden.
Marcus Lycklama a Nijeholt troude yn 1609 mei Perk, dochter fan Feye fan Goslinga út Wânswert, en Sytske fan Aylva fan Skraard, en hie mei har gjin bern. Hy stoar op 9 augustus 1625 en waard begrûven yn Nijeholtpea. Hy leit begroeven yn de tsjerke fan Nijeholtpea.
Hy hat in tal juridyske geskriften skreaun. Mar hy makke ek Latynske poezij, blikens syn gedicht op syn learmaster Schotanus yn Membran, side 353
Afke Brouwer-De Beer
Afke Brouwer-De Beer (Koehoal, 31 oktober 1896 - Sint-Anne, 25 novimber 1979) wie in publisiste en ûnderwizeres.
Sy publisearre yn Fryske blêden as De Tsjerne, It Heitelân Frysk en Frij en it Frysk Lânboublêd.
Yn 1971 ferskynde Ljocht en skaed op 't skoallepaad, in rige koarte sketsen oer leaf en leed yn it bernelibben. It waard útjûn troch de Kulturele Ried fan de gemeente It Bilt en skreaun yn it ramt fan de betinking far har pake, de Fryske folksskriuwer Waling Dykstra.
Jan fan Beieren
right|thumb|180px|Jan fan Beieren Jan fan Beieren ((Le Quesnoy, sa. 1374 - De Haach, 5 jannewaris 1425), byneamd Jan sûnder Genede en as hartoch fan Beieren-Straubing Jan III neamd, wie in net-beneamde prinsbiskop fan Luik, dy't in grutte rol spile yn de Hoekske en Kabbeljauske Twisten.
Nei de dea fan syn broer Willem VI erve syn dochter Jacoba fan Beieren earst de gebieten. Mar de Dútske keizer Sigismund kende Hollân, Seelân en Henegouwen ta oan Jan fan Beieren, dy't oant dan ta biskop wie. De striid dy't ûntstie tusken Jacoba fan Beieren (Hoeken) en har omke Jan fan Beieren (Kabbeljauwen) betsjutte in nije faze yn de Hoekske en Kabbeljauwske twisten.
Jan fan Beieren waard úteinlik op slûchslimme wize fergiftige troch syn tsjinstanners.
Reeuwijk-Dorp
Reeuwijk-Dorp is in doarp dat yn de gemeente Boadegraven-Reeuwijk leit. It doarp leit yn de Nederlânske provinsje Súd-Hollân. It doarp leit noardlik fan Gouda en westlik fan Reeuwijk-Brug. It doarp hat likernôch 2000 ynwenners.
Reeuwijk-Dorp waard yn de 13e iuw stifte. Oant de 18e iuw wie Reeuwijk-Dorp it haadplak fan de gemeente Reeuwijk, dêrnei gie it gemeentehûs oer nei Reeuwijk-Brug.
Geografy
Reeuwijk-Dorp leit yn de polders tusken Reeuwijk-Brug, Waddinxveen, Gouda en Boadegraven. It is ûntstien oan de krúsing fan de Dorpsweg, Kerkweg en Nieuwdorperweg. Dy struktuer is hjoed-de-dei noch hieltyd te sjen. Yn de 19e iuw hat in roomsk-katolyk kompleks harren yn it doarp fêstige. Troch dat kompleks groeide it doarp yn dy snuorje.
Yn de perioade nei de Twadde Wrâldkriich is oan de noardwestkant in lytse nijbouwyk oan it doarp tafoege. De meast resinte útwreiding fûn plak yn de lette jierren 2000 yn súdlike rjochting.
Yn de himrik fan it doarp binne likernôch 80 agraryske bedriuwen festige.
Brouwerij Bonifatius 754
Brouwerij Bonifatius 754 is in bierbrouwerij yn Dokkum is de lytste stedsbrouwerij fan Nederlân. It is in inisjatyf fan Stichting Dockumer Biergilde en wurdt yn it wurk holden troch frijwilligers. Op de 1e ferdjipping wurdt eksperiminteel broud mei leden fan de Dockumer Biergilde en yn it proeflokaal kinne û.o. dizze brousels dronken wurde. It Bonifatiusbier wurdt op oare plakken broud.
Skiednis
Dokkum wie fanâlds in bierbrouwersstêd, mar in 1876 hold de lêste brouwer der mei. Yn 2015, dus 140 jier letter, waard brouwerij Bonifatius oprjochte. De brouwerij is ferneamd nei de kristlike sindeling Bonifatius, dy't yn it jier 754 yn 'e omkriten fan Dokkum fermoarde wêze soe.
Tsjerke fan De Haule
De Tsjerke fan de Haule wie ien fan de trije tsjerken fan de herfoarme PKN-gemeente fan Donkerbroek-De Haule. Yn 2023 waard bekend makke dat de tsjerke ôfstjitten ferkocht waard.
Skiednis
De Haule wie al yn de 14e iuw in selsstannige parochy. Hoe't de parochytsjerke der út sjoen hat is net bekend en likemin is de lokaasje fan dy earste tsjerke bekend. Nei de reformaasje gyng de oarspronklik katolike tsjerke yn protestanske hannen oer en foarme de gemeente ien tsjerklike gemeente mei Easterwâlde. Yn 1701 waard de gemeente ûnderbrocht by Donkerbroek en dêrmei foarmet it doarp noch jimmeroan ien tsjerklike gemeente.
Healwei de 19e iuw waard de âlde tsjerke ôfbrutsen en ferfongen troch it hjoeddeiske gebou. De foargonger wie in ienfâldige sealtsjerke mei in klokkestoel, dêr't twa klokken yn hongen. De yn 1855 yn gebrûk nommen nijbou krige in geveltuorke, dêr't ien fan de twa klokken yn ophongen waard. Dy yn 1830 getten klok kaam yn de Twadde Wrâldkriich telâne op it Hamburger klokketsjerkhôf en kaam net werom. Yn 1950 waard in nije klok foar de tsjerke troch Van Bergen yn it Grinslânske Heiligerlee getten.
Restauraasje fan de tsjerke fûnen plak yn 1957-1958 en yn 1991-1992. By de restauraasje binne de âlde tsjerkebanken ferfongen troch stuollen.
Sûnt 2004 is de herfoarme gemeente fan De Haule-Donkerbroek oansletten by de Protestanske Tsjerke yn Nederlân. De herfoarme gemeente Donkerbroek-Haule foarmet mei de folle gruttere grifformearde gemeente fan Donkerbroek sûnt 2012 in federaasje. De tsjerke waard sûnt 2019 allinne noch brûkt foar spesjale tsjinsten.
Ferkeap
Om't de jimmeroan lytsere PKN-gemeente gjin trije gebouwen mear ûnderhâlde koe, waard it beslút nommen om de tsjerke ôf te sjitten en yn 2022 tsjin it sin fan it doarp yn 'e ferkeap dien. Op 17 jannewaris 2023 waard bekend dat de tsjerke ferkocht is oan in echtpear út Weesp. Undúdlik is wat de nije funksje fan de tsjerke wurdt. Ynwenners lieten oer it nijs witte dat hja benaud binne dat in wenbestimming foar de byldbepalende tsjerke oanfrege wurdt. Pleatslik Belang sette grutte fraachtekens by de ferkeap om't om de tsjerke boppedat noch in brûkt tsjerkhôf leit.
Oargel
Yn 1980 waard it âlde oargel brekfallich en waard in nij ynstrumint oankocht fan de grifformearde tsjerke fan Silvolde (Gelderlân). It troch de firma Koch út Apeldoarn boude oargel waard nei demontaazje troch frijwilligers op in nije oargelkreake opboud yn in oare opstelling. Dêrby krige it oarspronklik frontleaze oargel in nije houten kast.
Julie Driscoll
thumb|250px|Julie Driscoll yn 2007
Julie Tippetts, berne en bekend as Julie Driscoll (Londen, 8 juny 1947) is in Britsk sjongster, dy't yn de jierren '60 in stikmannich hits hie.
Doe't sy noch jong wie, wie Driscoll al in bekende yn de Londense klups. Sy organisearre de fanklup fan de Yardbirds, en it wie harren manager dy't Driscoll oantrune sels in muzikale karriêre te begjinnen.
Julie Driscoll wie yn 1965 en 1966 by de band Steampacket, mei ûnder oaren sjonger Long John Baldry, toetsenist Brian Auger en Rod Stewart. Yn augustus 1966 die dy band mei oan it Jazzfestival yn it Belgyske Comblain-la-Tour. Yn 1968 skoarde hja in wrâldhit mei har ferzje fan Bob Dylan syn "This wheel's on fire". Mei dit nûmer fertsjintwurdige hja de psychedelyske perioade yn de Britske muzyk. Donovan's "Season of the Witch", die it yn Driscoll's ferzje ek goed.
De solosingles dy't sy ek útbrocht hienen minder súkses.
Diskografy
In kar út:
List fan planetoïden 34101-34200
Dit is in list fan planetoïden 34101-34200.
Grifformearde tsjerke (Donkerbroek)
De Sintrumtsjerke oan de Hearewei is de tsjerke fan de grifformearde tjerke fan Donkerbroek. It oargel fan Albertus fan Gruisen yn de tsjerke is in ryksmonumint.
Skiednis
thumb|left|200px|Gevelstien mei tekst út Psalm 150 fers 1 De tsjerke waard yn 1912 neffens in plan fan O.M. Meek boud foar de grifformearde tsjerke fan Donkerbroek. De tsjerke ferfong in âlde gebou oan de Hearewei 98.
Sûnt 2012 foarmet de grifformearde tsjerke mei de herfoarme gemeente Donkerbroek-De Haule in federaasje. .
Oargel
It ienmanualige oargel waard boud yn 1821 troch Albertus fan Gruisen út Ljouwert foar de tsjerke yn Toppenhuzen. Yn 1920 ferhûze it ynstrumint nei de doe nije grifformearde tsjerke fan Donkerbroek, dêr't it troch de firma Bakker & Timmenga opboud waard. It front en de mechanyk binne by dy weropbou fernijd. De bruorren Reil út Hearde wreide yn 1964 it ynstrumint út mei in mikstuer. Deselde oargelmakkerij restaurearre it ynstrumint yn 1997.
Steatejacht
It Steatejacht is in ferfiermiddel foar de leden fan de Steaten-Generaal. Soms wurdt it ek oantsjutten as it "Prinsejacht". Yn it wetterrike lân wie it earder needsaaklik dat it ferfier oer wetter gie. Der wienen twa soarten Steatejachten, it Steatebinnenjacht en it Steatebûtenjacht. It Steatebinnenjacht wie in soarte trekskûte dy’t allinnich geskikt wie foar de binnewetters. Fan dizze jachten binne gjin ôfbylden bewarre bleaun. It Steatebûtenjacht moast ek op de Sudersee en de Waadsee brûkt wurde kinne. De brûkte type skippen wienen Spegeljachten, Hekjachten, Paviljoenjachten, ensfh. thumb|380px|De Kommissarisboeier "Friso" yn 1902, sûnt 1953 Steatejacht fan Fryslân
It Fryske Steatejacht
Yn Fryslân wurdt yn 1632 foar it earst in Steatejacht brûkt. De Hollânske Steedhâlder Freark Hindrik skonk syn Fryske neef Ernst Kasimir syn âlde jacht doe’t hy in nij jacht krige. It moat in swierboud skip west hawwe, omdat dizze ek by fjildtochten brûkt waard. Ernst Kasimir hat it jacht nei alle gedachten nea brûkt, mar syn soan Hindrik Kasimir I wol. Yn 1640 docht Hindrik in fersyk oan de Steaten-generaal fan Fryslân foar in nij "Bequam jacht van oorloge". Sa hawwe yn Fryslân seis Steatenjachten west, wêrby’t der yn 1672 by Zwartsluis in jacht "Verbrands ende in de Grondt geschoten....". It lêste Steatejacht isyin de Patriottetiid yn 1796 ferkocht nei Emden.
De kommissaris fan de Keninginne yn Fryslân, Binnert Philip van Harinxma thoe Slooten joech yn 1893 opdracht oan Eeltsje Holtrop van der Zee om in "Commissarisboeier" te meitsjen, sjoch ôfbyld. Dit waard de "Friso". Dizze boeier is, nei wat omswalkingen, yn 1953 oanskaft as Steatejacht foar Fryslân.
It Uterts Steatejacht
Stêd en Steaten fan Utert hawwe fan 1665 oant 1860 steatejachten yn besit hân. Diels wienen dit binnen- of trekjachten. Se waarden benammen brûkt foar it skôgjen fan de wetters binnen it grûngebiet fan Utert en foar it ferfier fan de autoriteiten nei gearkomsten of ûntfangsten. Fanwege scholing en wurkgelegenheid oan persoanen mei in fergrutte ôfstân ta de arbeidsmerk, is in replika boud fan in Steatejacht út 1746.
Eeltsje Holtrop van der Zee
Eeltsje Holtrop Sytses van der Zee (Drylts 1824 - De Jouwer 12 jannewaris 1901) wie in Fryske skipsbouwer. thumb|200px|Eeltsje Holtrop van der Zee (±1880)
Biografy
Eeltsje "Eeltsjebaes" wie de soan fan Sytze Tjeerds van der Zee en Klaaske Eeltsjes Holtrop en de pakesizzer fan Eeltje Taedzes Holtrop. Hy kaam út in laach fan skipsbouwers yn Drylts. Syn pake waard beskôge as de earste grutte Fryske boeierbouwer. Yn it earstoan wurke Eeltsje as learling op de skipswerf fan syn pake, mar nei dy syn ferstjerren waard er eigen baas. Eeltsjesbaes naam yn 1848 de werf fan syn pake oer en ûntwikkele him letter ta in tige ferneamde en legindaryske skipsbouwer. Hy boude syn houten skippen sûnder passer, liniaal of begrutting, mar wurke ûnder de liifspreuk myn each is myn rij.
Yn 1849 boaske Holtrop van der Zee yn Drylts mei Wytske Aukes Rinkema, dochter fan Auke Rinkes Rinkema en Antje Willems van Dijk.
Yn 1857 ferhuze er nei De Jouwer, dêr't er in besteande skipswerf oernaam.
Hy lei him ta op de bou fan beropsskippen foar de binnenfeart, snikken en skûtsjes. En hy begûn mei de bou fan 'lúkse' boaten- Fryske jachten, boeiers en tsjotters. Boaten dêr't er syn fakmansskip mei toane koe. Yn de perioade 1848 en 1894 wurde troch him mar leafst 800 fartugen as preammen, snikken, skûtsjes, fiskersaken, sloepen en wyldsjitters boud. It Fryske Steatejacht "Friso" en de Boeier "Albatros" komme fan syn werf.
Yn 1893 waard de werf oernomd troch syn soan Auke Holtrop van der Zee, mar Eeltsje hâlde it tafersjoch. Nei it ferstjerren fan Eeltsjebaes yn 1901 begûn Auke ek mei it bouwen fan izeren skippen.
Corversbosk
thumb|Corvershof yn de Corversbosk De Corversbosk is in bosk oan de râne fan Hilfertsom. Oan de eastkant wurdt it begrinze troch it doarp, oan de westkant giet de bosk oer yn it gebiet fan de 's-Gravelânske bûtenpleatsen.
De Corversbosk is ± 100 hektare grut en leit ferskûle yn it Goai, op de grins fan de eardere ûndjippe Loosdrechtse feangebieten, op glasiaal sân tsjin de Goaiske stuwwâl. De bosk bestiet no út in tal mingde bosken en opsluten greide- en bougrûnen, wêrûnder in stikmannich ikkers fan sa'n 10 ha.
Dy grûnen, ynklusyf it al besteande bûten "Gooilust", waarden yn 1777 diels oankocht diels pachte troch Gerrit Corver Hooft, de lêste baljuw fan "Gooilandt". It natoergebiet is sûnt 1937 ûnder behear fan de Feriening ta Behâld fan Natoermonuminten. Yn de bosk lizze in pear âlde pleatsen, dêr't de âlde suvelpleats "Corversbosch" -nei in brân om 1870 hinne werboud tichter by de Goaiske Feart- en it âldere mingde bedriuw "Corvershof" op de grins fan Gooilust de bekendste monuminten fan binne.
De pleats "In d'Lonsvaerder" dy't njonken it begraafplak krekt bûten de bosk foar de "stiennen brêge" oer leit, stamt út de 17e iuw en is in ryksmonumint. De stâl fan de pleats Corversbosch hat yn de neioarlochske jierren tsjinst dien as it besikerssintrum fan de feriening Natuermonuminten. De bosk is yn de hongerwinter fan 1944 foar it meastepart kapt, mar der binne noch in pear steatige âlde bûkeleanen út de tiid dat de bosk part fan Gooilust wie. Fan de histoaryske wei fan it 's-Gravelânske kastiel "Trompenburgh" nei de Hilfertsomske Trompenberch binne allinnich de kontoeren oer. De bosk hat ek in rike lânseigen fauna fan ûnder oaren reeën, hazzen, foksen, ringslangen, hauken en ûlen.
Quito
thumb|225px|Sintrum fan Quito Quito (offisjele namme, Spaansk: San Francisco de Quito) is de haadstêd fan Ekwador yn it noard-westen fan Súd-Amearika. De stêd leit yn noard-sintraal Ekwador yn de delling fan de rivier Guayllabamba, op de eastskeanten fan de fulkaan Pichincha, in noch aktive stratofulkaan yn it Andesberchtme. Mei in befolking fan 1.397.698 neffens de lêste folkstelling yn 2001, en 1.504.991 yn 2005, neffens in rûzing fan de gemeente, is Kwito de twads grutste stêd fan Ekwador, nei Guayaquil. Kwito is ek de haadstêd fan de provinsje Pichincha en de sit fan it kanton Quito. Yn 2008 waard de stêd oanwiisd as haadkertier fan de Uny fan Súd-Amearikaanske Naasjes.
It grutte sintrale plein fan Quito leit sa'n 25 kilometer besuden de evener. In monumint en museum jouwe rûchwei it plak fan de evener oan, pleatslik bekend as la mitad del mundo ('it midden fan de wrâld).
Quito wie yn 1978, mei Krakau, it earste plak dêr't de UNESCO beskate lokaasjes ta wrâlderfgoed ferklearre.
Administrative yndieling
Quito is ferparte yn acht administrative sônes. Dy sônes omfiemje net allinne de stêd Quito, mar de hiele metropolitane regio.
De acht sônes:
Koarte skiednis
Yn de heechlannen fan Quito wenne oant yn de 13e iuw it folk fan de Quitus, dat letter oerhearske waard troch de Caras út de kustgebieten. Beide folken fermongen har ta de Shyry en dat folk bleau yn dy kontreien oant de komst fan de Inka's yn de 15e iuw.
Quito groeide yn 300 jier tiid út ta in stêd fan likernôch 10.000 ynwenners. Op 10 augustus 1809 begûn yn Quito de rop om ûnôfhinklikens fan Spanje. Yn 1822 fersloegen ûnôfhinklikheidsstriders it Spaanske leger, en it lân sleat him dêrnei oan by de Republyk Grut-Kolombia fan Simón Bolívar. Yn 1830 foel dy republyk út elkoar en waard Ekwador in ûnôfhinklike republyk mei Quito as haadstêd.
Yn de 20e iuw groeide Quito omraak, benammen troch de yndustrialisaasje en de migraasje fan it plattelân nei de stêd.
Pieter van der Brug
thumb|right|Mûne 't Laam yn Wâldsein kolleksje Frysk Skipfeart Museum Pieter van der Brug (Wâldsein, 18 april 1897 - Nijefurd, 12 oktober 1993) wie in byldzjend keunstner.
Hy makke benammen tekeningen, skilderingen en muorreskilderingen. Wurket abstrakt en non-figuratyf. Underwerpen binne portretten, stillibbens en lânskippen. Hy arbeide yn Hylpen, Amsterdam en Wâldsein. Dêr skildere er ek nôtmûne 't Laam. Wie in learling fan D.D. Osinga fan Ljouwert.
Wurk fan him hat it Frysk Skipfeart Museum yn Snits, it Suderseemuseum yn Inkhuzen, it Hidde Nijland Museum yn Hylpen en partikulieren.
Molswert
Molswert is in delsetting besuden Skalsum yn de gemeente Frjentsjerteradiel.
De namme komt ek foar as Molswart, Molster en Molswirdt mar ek as buorkerijnamme Lyts Molswerd en Grut Molswerd,
Evan Rachel Wood
thumb|250px|Evan Rachel Wood thumb|250px|Wood op it Tribeca Film Festival, april 2009 Evan Rachel Wood (Raleigh (Noard-Karolina), 7 septimber 1987) is in Amerikaanske aktrise. Sy waard op it Filmfestival fan Cannes 2007 útroppen ta frouljus-iepenbiering fan it jier. Earder waard sy nominearre foar ûnder oaren in Golden Globe en in Satellite Award foar har haadrol yn Thirteen.
Biografy
Wood is de dochter fan akteur Ira David Wood III (1947) en aktrise Sara Lynn Moore (1958).
Wood krige op har tsiende foar it earst in haadrol, yn Digging to China. Dat jier spile hja ek in lytse rol yn Practical Magic, mei Sandra Bullock en Nicole Kidman.
Yn Once and Again wie hja fan 1999 oant 2002 ien fan de mear prominint persoanaazjes. Wood wie yn 2010 fersein oan sjonger Marilyn Manson.
Thirteen
Wood hie 2003 de hadrol yn de film Thirteen, wat har ûnder mear in beneaming foar in Golden Globe oplevere. Wood spilet in trochsneed tsienerfamke dat troch in foute freondinne yn de wrâld fan drugs, seks en dieverij te lâne komt.
Hûs Bijma
thumb|De boarch op de kaart fan [[Theodorus Beckeringh (1781)]] Hûs Bijma, elk wol Hûs te Faan neamd, wie in boarch yn it gebiet Westerkertier yn de provinsje Grinslân. De boarch is benammen bekend wurden troch Rudolf de Mepsche, in bewenner út de 18de iuw.
Evan Rachel Wood
Thirteen
Wood hie yn 2004 de haadrol yn de bioskoopfilms Raise Your Voice en Mean Girls. Op it lêste stuit waard hja ferfongen troch Hilary Duff en Lindsay Lohan. Fan 2005 ôf ferskynde hja in films dy't safolle omtinken net lutsen. Har grutte trochbrekken kaam yn 2010 mei har rol yn de populêre hitrige True Blood.
Hûs Bijma
Yn in oarkonde út 1392 wurdt al sprutsen oer in haadling yn Faan. Dizze, Menne Benyninghe wenne grif al op in foarrinder fan de lettere boarch. Spoaren fan it âldere bouwurk binne yn 1957 oantoand. De namme Bijma, of fariaasjes as Bywema en Bijema, komt foar it earst foar yn de sechtjinde iuw. Bijma wurdt ûnder mear neamd as grytman, nei alle gedachten wenne dy op in foarrinder fan de lettere boarch.
De lêste Bijma, Alijt Bijma stjert yn it begjin fan de santjinde iuw. De boarch, mei de rjochten, giet dan oer op har soan, Ernst Millinga. Letter is der noch sprake fan in Hajo Enens.
Hûs Bijma
Bijma wurdt ûnder mear neamd as grytman. Sybolt Bywema hat troud mei Agnes, in bastertdochter fan Roelof van Ewsum, waans famylje op Nienoard wennet. thumb|It eardere skathûs fan Hûs Bijma, letter ferboud ta buorkerij thumb|Njonken de pleats it eardere boarchterrein fan Bijma, dêr't de boarch en it tsjerkje stiene
De Mepsche
Bekend, of berucht, waard Bijma troch Rudolf de Mepsche. De boarch waard yn 1712 urven troch syn mem dy't de boarch ôfstie oan har soan. De Mepsche liet de âlde boarch slope en liet flak dêrby op it boarchterrein in nije boarch sette. Op de nije boarch, mear yn it bysûnder it skathûs, waarden de slachtoffers fan De Mepsche fêsthâlden en tramtearre.
De bewenners
Middels it houlik fan Alijt Bijma (†1610?) mei Claes Millinga komt de boarch yn de famylje Millinga. Harren soan Ernst Millinga, jonker en haadling te Faan, ferbout it hûs yn 1613 en (wer)bout it tsjerkje. Syn soan Claes (†1651) ferbout de boarch nochris. Yn 1627 krijt it hûs in nije gevelstien. It boelpartsjen fan Claes is pas yn 1662, wêrby't Ernst fan Millinga (†1671) de boarch krijt mei alle huzingen, hôvingen, grêften, singels, poarte, lannen en gerjochtichheden. As Ernst ferstjert, ferkeapje de fouden fan syn jonge bern de boarch yn 1675 oan Hayo Unico Eenens, waans beppe Millinga hjit; hy ferkeapet op 12 juny 1678 het adelycke huis tot Faen met grafte, cingels enz. oan in professor út Grins, Gerhardus Feltman. Hy hat der grif net wenne, want koart nei syn oankeap wurdt hy rjochter yn Auwerk en ferhuzet.
Gerhard Aldringa, hôveling ta Faan, hiert it hûs mei 77 'grazen' lân en keapet it yn 1688. Dy syn soan Jebbe krijt it op 2 febrewaris 1689. Hy ferervet it yn 1712 oan syn suster Geertruid Aldringa, dy't wyls widdo is fan Peter de Mepsche. Hja stiet de boarch ôf oan har soan Rudolf de Mepsche. Hy is ek Hear fan Bloemersma. Hy lit de boarch slope en lit yn 1725 in nij hûs Bijma bouwe, wat súdliker as Hûs Millinga. Op dizze nije boarch, mear yn it bysûnder yn it skathûs, wurde de slachtoffers fan De Mepsche fêsthâlden en martle. Yn 1753 hat hy safolle skulden dat de adelijcke borgh Bijma tot Faan troch syn skuldeaskers ferkocht wurdt.
It hûs en de rjochten komme yn hannen fan syn zwager, E.R. Alberda, dy't de boarch oan de ein fan de 18e iuw ferkeapet oan Justus Hendrik Ludovicus d'Aulnis de Bourouill, dy't yn de buert fan Nienoard, it hûs fan syn skoanfolk wenje wol. Fan 1811-1818 is Justus d'Aulnis maire fan de gemeente Oldekerke, dêrnei wurdt hy frederjochter yn De Like], letter ek yn Súdhorn. Syn âldste soan wurdt maire fan Oldekerke fan 1827-1844. Syn twadde soan Ferdinand Folef bliuwt op Bijma wenjen, dêr't er op 3 novimber 1837 ferstjert. Flak foar syn ferstjerren ferkeapet er it hûs oan Nicolaas fan Hasselt, dy't it yn 1845 trochferkeapet oan Jhr mr Roelof Antonius Quintus (1816-1894), de broer fan Catharina Johanna Quintus, dy't op 25 maaie 1838 boaske mei Jan Carel Ferdinand, de broer fan Justus. Yn 1860 is de boarch ôfbrutsen.
De lokaasje
Bijma stie wat besuden Faan. By de boarch hat ek in tsjerkje stien, dat yn 1826 sloopt is. It heule boarchterrein is yn 1957 ôfgroeven, wêrby't ek de grêften tichtsmiten binne. It iennichste dat oer is, is in diel fan de oprydleane en it destiidske skathûs dat ta pleats ferboud is.
Golf fan Panama
thumb|280px|De Golf fan Panama De Golf fan Panama is in golf yn de eastlike Grutte Oseaan, by de súdkust fan Panama. De maksimale breedte is 250 kilometer, de maksimale djipte is 220 meter en de golf hat in oerflak fan 2.400 kante kilometer. It Panamakanaal ferbynt de Golf fan Panama mei de Karibyske See en de Atlantyske Oseaan.
Panama’s grutste rivier, de Tuira, rint út yn de Golf fan San Miguel.
Camstrastate 2 (Wurdum)
thumb|Twadde Camstrastate De Twadde Camstrastate, of Personia Goed, lei flakby it doarp Wurdum oan de Werpsterdyk, gemeente Ljouwerteradiel. Op it steed stiet yn 2011 in pleats