cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Bourne Ultimatum (film)
Plot
Inkele dagen letter, op in ûnbeskaat plak yn it bûtenlân, sjocht Nicky Parsons nei in nijsberjocht oer de ûntmaskering fan Operaasje Blackbriar. Pamela Landy hat de geheime dossiers útbrocht yn in iepenbiere sitting fan 'e kommisje fan it Amerikaansk Kongres dy't oer de ynljochtingestjinsten giet. Dokter Hirsch, Noah Vosen en CIA-direkteur Ezra Kramer binne arrestearre foar belutsenens by de saak. De status fan David Webb, ek bekend as Jason Bourne, is ûnbekend. Hy waard besketten doe't er fan it dak fan in flatgebou ôf yn 'e East River sprong, mar nei trije dagen sykjen is syn stoflik omskot noch altyd net fûn. As Nicky dat heart, begjint se te glimkjen.
Produksje
The Bourne Ultimatum wie hiel loskes basearre op 'e roman The Bourne Ultimatum fan Robert Ludlum, út 1990. De film waard regissearre troch Paul Greengrass nei in senario fan Tony Gilroy, Scott Z. Burns en George Nolfi. Gilroy, de skriuwer fan 'e senario's fan 'e beide foargeande films fan 'e Bourne-rige, skreau de earste kladferzje fan it skript foar The Bourne Ultimatum, mar wie fierders net by de film belutsen. Hy hie mear de klam lizzen wollen op it berou fan Bourne foar syn eardere moarden en fûn dat dat elemint yn 'e úteinlike film ûndersnijde. Tom Stoppard skreau ek in kladferzje fan it senario, mar sei letter dat der neffens him gjin wurd fan sines yn 'e úteinlike film bedarre wie.
As produsinten wiene by it projekt, dat in Amerikaansk-Dútske ko-produksje wie, Frank Marshall, Patrick Crowley en Paul L. Sandberg belutsen foar de studio's MP BETA Productions, The Kennedy/Marshall Company, Ludlum Entertainment en Studio Babelsberg. Der wie foar The Bourne Ultimatum in budget fan $110 miljoen beskikber. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Oliver Wood, en de filmmuzyk waard fersoarge troch John Powell. De opnamen foar The Bourne Ultimatum fûnen plak tusken oktober 2006 en april 2007 yn 'e Pinewood Studios yn it Ingelske greefskip Buckinghamshire en op lokaasje yn Parys, Madrid, Tanger, Berlyn en New York. (Madrid gie ek troch foar Turyn en de sênes yn Moskou waarden yn Berlyn filme.)
Distribúsje
De distribúsje fan The Bourne Ultimatum waard fersoarge troch Universal Pictures. De film gie op 24 july 2007 yn Hollywood yn premiêre en iepene op 3 augustus yn 'e Amerikaanske bioskopen. Op 11 desimber 2007 waard The Bourne Ultimatum útbrocht op dvd.
Untfangst
The Bourne Ultimatum waard rûnom mei lof ûntfongen troch de filmkritisy, hoewol't Richard Corliss fan it tydskrift Time him ôffrege wêrom't it byld yn petearsênes sa trillet dat it wol liket as hat de kamera de sykte fan Parkinson. Yn 'e Britske parse waard yn 'e resinsjes in protte oandacht bestege oan 'e sênes dy't yn it Feriene Keninkryk spylje, yn 't bysûnder dy yn Waterloo Station. Peter Bradshaw, dy't foar The Guardian wurket, skreau dat de fiktive sjoernalist Simon Ross by dy krante in kollega fan him wie, en murk by túltsjes op dat it ûntdûken fan 'e kûgels fan slûpmoardners fan 'e CIA foar him deistige kost is.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie The Bourne Ultimatum in tige heech goedkarringspersintaazje fan 92%, basearre op 265 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, omskriuwt de film as "in yntelliginte, fyn ôfstelde achtbaanrit dy't fan gjin ophâlden witte wol." Dêr wurdt oan taheakke: "In […] sterk optreden fan Matt Damon en skerp kamerawurk fan Paul Greengrass meitsje dit de bêste ôflevering fan 'e Bourne-trilogy." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle The Bourne Ultimatum in goedkarringspersintaazje fan 85%, basearre op 38 resinsjes.
Opbringst
The Bourne Ultimatum brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $227,5 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $215,4 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $442,9 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $110 miljoen betsjut dat in winst fan $332,9 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie de film in ûnbidich grut kommersjeel súkses.
Prizen
By de Oscars, begjin 2008, wûn The Bourne Ultimatum trije prizen, yn 'e kategoryen bêste filmmontaazje (Christopher Rouse), bêste lûdsmontaazje (Karen M. Baker en Per Hallberg) en bêste lûdsmixing (Scott Milan, David Parker en Krik Francis). De film waard by de BAFTA's, de wichtichste Britske filmprizen, nominearre yn û.m. de kategoryen bêste Britske film, bêste rezjy, bêste kamerarezjy en bêste special effects. De film wûn de prizen foar bêste filmmontaazje en bêste lûd. By de Screen Actors Guild Awards wûn The Bourne Ultimatum de priis foar bêste stuntlju.
Oerwintering op Nova Sembla
De Oerwintering op Nova Sembla wie in bar en twongen ferbliuw fan in groepke Nederlânske skipbreklingen op 'e Noardrussyske eilannegroep Nova Sembla, dêr't se de winter fan 1596 op 1597 trochbrochten nei't harren skip fernield wie troch it see-iis. De lieders fan 'e ekspedysje wiene de Skylger skipper Willem Barents en de Hollanner Jacob van Heemskerck. Fan 'e oarspronklike santjin man oerlibben mar tolve de winter. It oare jiers wisten de oerlibbenen mei in sloep it fêstelân fan Jeropeesk Ruslân te berikken, dêr't se oppikt waarden troch in Nederlânsk keapfardijskip. Troch it reisferslach dat ien fan 'e oerlibbenen, Gerrit de Veer, letter skreau, waard dit barren yn Nederlân tige ferneamd.
Foarspul
Yn maaie 1596 fearen twa skippen dy't de flagge fan 'e Republyk fan 'e Feriene Nederlannen fierden, út fan 'e haven fan Amsterdam foar in ûntdekkingsreis yn it Noardpoalgebiet. It doel fan 'e ekspedysje wie om 'e saneamde Noardeastlike Trochfeart te finen, dy't by de noardkust fan Jeropeesk Ruslân en Sibearje lâns tagong jaan soe ta East-Aazje en dêrmei ta de lukrative hannelsbestimmings fan Sina en Japan. Geografen wiene der nammentlik fan oertsjûge dat der sa'n trochfeart bestean moast, en dêr hiene se yn prinsipe ek wol gelyk oan, mar troch de Lytse Iistiid wie de Noardeastlike Trochfeart yn 'e sechstjinde en santjinde iuw it hiele jier troch tichtferzen.
Mei't men him dêrfan yn 'e Nederlannen ûnbewust wie, waarden yn 1594 en yn 1595 skippen útstjoerd ûnder lieding fan Jan Huyghen van Linschoten en Willem Barents om 'e Noardeastlike Trochfeart te sykjen, dêrby sûnder mis oanfitere troch de 25.000 gûne dy't de Steaten-Generaal foar de ûntdekking fan dy farrûte útlove hie. Beide ekspedysjes kearden lykwols werom sûnder wat bedijd te hawwen, en dêrnei draaiden de Steaten fan Hollân en de Steaten fan Seelân, dy't de beide ûntdekkingsreizen finansierd hiene, de jildkraan ticht. Allinnich de rike stêd Amsterdam woe it op oantrún fan predikant en kartograaf Petrus Plancius nochris op 'e nij besykje, en riste dêrta yn 1596 op eigen manneboet twa skippen út, dy't ûnder lieding stiene fan Jan Corneliszoon de Rijp en Willem Barents. Dy lêste sette doe foar it trêde jier op rige nei it noarden ta ôf. De bekende kaptein Jacob van Heemskerck fear as kommys mei op it skip fan Barents.
De ekspedysje
Yn 'e Noardlike Iissee krigen De Rijp en Barents daliks al te meitsjen mei withoefolle see-iis, dêr't se de súdlike râne fan folgen. Op 5 juny 1596 ûntdieken se op dy manear it Beare-eilân, dat sa neamd waard nei in gefjocht mei in iisbear dy't de bemannings fan 'e skippen dêr oantroffen. Koarte tiid letter kamen se hast fêst te sitten yn it iis, wêrnei't se in ein tebek moasten en dêrby op 19 juny de arsjipel fan Spitsbergen ûntdieken, dy't ferneamd waard nei syn steile bergen dêre. De Rijp en Barents sylden oan 'e súdkant ûnder Spitsbergen troch en kamen sa wer út by it Beare-eilân, dêr't se it ûniens rekken oer de te folgjen koerts.
Tsjin 'e ynstruksjes yn sette Barents mei syn skip, De Windhond, ôf yn 'e rjochting fan Nova Sembla, wylst De Rijp nei noch wat omswalkings yn 'e omkriten fan Spitsbergen weromkearde nei Amsterdam. Om't syn besykjen yn 1594 en 1595 om Nova Sembla oan 'e súdkant te passearjen, fia de Karyske Poarte, mislearre wiene, besocht Barents yn july 1596 en far om 'e noardpunt fan 'e eilannegroep hinne nei it easten ta. Doe't dat fanwegen it see-iis net slagge, woed er by de westkust fan 'e arsjipel lâns nei it suden sile, mar ek dêrby waard him troch iis de trochgong behindere. Weromfarre nei it westen ta slagge ek net mear, en ein augustus kaam De Windhond alhiel fêst te sitten yn it iis, wêrby't it úteinlik kreake (fynknypt) waard.
De oerwintering
De 17 opfarrenden brocht gau-gau al harren foarrieden op Nova Sembla oan lân, wêrby't se de oanlutsen iisbearen ferjagen mei it skâljen fan in trompet. Der waard in hutte timmere fan driuwhout en materiaal dat ôfkomstich wie fan harren skip. Yn dy hutte, dy't se 't Behouden Huys ("’t Beholden Hûs") neamden, brochten se de hiele winter troch. De earste fan 'e santjin, de skipstimmerman, kaam al te ferstjerren doe't de ’t Behouden Huys noch net iens klear wie, en trije oaren folgen letter. Fan ein novimber ôf brochten se twa moannen troch yn it tsjuster fan 'e poalnacht, oant se op 24 jannewaris 1597 foar it earst de sinne wer seagen. Op 'e jûn fan Trijekeningen bakten se pankoeken as spesjale traktaasje.
Star Trek: Short Treks
Star Trek: Short Treks is in Amerikaanske tillefyzjesearje fan op harsels steande koarte tillefyzjefilms dy't ta de science fiction-franchise Star Trek hearre. De titel betsjut letterlik: "Stjerretocht: Koarte Tochtsjes", mar Short Treks is in wurdboarterij op it wurd trek út Star Trek en de sport 'shorttrack'. De films binne 8 oant 18 minuten lang, en de earsten kamen yn 2018 fia de streamingtsjinst CBS All Access fan it Amerikaankse tillefyzjenetwurk CBS beskikber om streamd te wurden. Anno 2021 rint de searje noch hieltyd.
Untstean
Nei't de nije tillefyzjesearje Star Trek: Discovery, dy't yn 2017 foar it earst te sjen wie, in súkses bliek te wêzen, tekene tillefyzjeprodusint Alex Kurtzman yn juny 2018 in fiifjierrich kontrakt mei de CBS Studios om 'e Star Trek-franchise út te wreidzjen. In moanne letter kundige er op 'e San Diego Comic-Con Star Trek: Short Treks oan.
Produksje
Star Trek: Short Treks waard betocht troch Alex Kurtzman en ûntwikkele troch Kurtzman en Bryan Fuller. De searje wurdt produsearre troch tillefyzjestudio's Secret Hideout, Roddenberry Entertainment en de CBS Studios ûnder tafersjoch fan Alex Kurtzman, Heather Kadin, Akiva Goldsman, Frank Siracusa, John Weber, Eugene Roddenberry en Trevor Roth as útfierende produsinten.
Victor Gollancz Ltd.
Victor Gollancz Ltd., yn 'e regel koartwei Gollancz neamd, is in Britske útjouwerij, dy't oprjochte waard yn 1927 en fêstige is yn Londen. Yn 'e tweintichste iuw publisearre dit bedriuw fiksje en non-fiksje fan hege kwaliteit, en wie it ien fan 'e meast foaroansteande útjouwerijen fan it Feriene Keninkryk. Nei ferskate oernames kaam Gollancz yn 1998 yn 'e hannen fan 'e Orion Publishing Group, dy't der syn science fiction- en fantasy-ymprint fan makke. Sûnt hat Gollancz him op dat mêd ûntjûn ta ien fan 'e heechst oanskreaune Ingelsktalige útjouwers.
Skiednis
Gollancz waard yn 1927 oprjochte troch de útjouwer Victor Gollancz (1893-1967), dy't fan Poalsk-Joadsk komôf wie. De útjouwerij lei him ta op 'e publikaasje fan heechsteande fiksje (wêrûnder ek science fiction en fantasy) en non-fiksje, wêrby't de linkse politike opfettings fan 'e oprjochter gauris ta utering kamen. Sa frege Victor Gollancz de ferneamde auteur George Orwell en skreau in boek oer de stedske arbeidersklasse fan noardlik Ingelân, mei as resultaat The Road to Wigan Pier. Gollancz en Orwell krigen lykwols spul doe't Gollancz wegere om Orwell syn ferslach fan 'e Spaanske Boargeroarloch, Homage to Catalonia, út te jaan.
Star Trek: Short Treks
Produksje
De dielen fan 'e rige hawwe in spyldoer fan tusken de acht en achttjin minuten; se steane op harsels binnen it Star Trek-hielal en hawwe ferskillende haadpersoanen. De opnamen fine plak yn Toronto, op 'e filmset fan 'e searje Star Trek: Discovery yn 'e Pinewood Toronto Studios. It earste diel fan seizoen 1 kaam op 4 oktober 2018 beskikber fia de streamingtsjinst CBS All Access (no Paramount+).
Victor Gollancz Ltd.
Skiednis
Oan 'e oare kant publisearre er wol The Red Army Moves, fan sjoernalist Geoffrey Cox, in beskriuwing fan 'e Winteroarloch dy't de Sovjet-ynfal yn Finlân bekritisearret. Letter brocht er ek wurk út fan Dútske ballings, wêrûnder Hilde Meisel. Oare skriuwers fan namme dy't harren wurk by Gollancz publisearren, wiene bgl. Daphne du Maurier (Rebecca), Kingsley Amis (Lucky Jim) en Robert A. Heinlein (The Door into Summer). De útjeften fan Gollancz wiene yn dy tiid werom te kennen oan in felgiele omslach.
Star Trek: Short Treks
Produksje
Anno 2021 rint de searje yn prinsipe noch altyd, hoewol't der yn 2020 gjin nije ôfleverings mear makke binne fanwegen de beheinings dy't te krijen hiene mei de koroanafiruspandemy. Der binne 2 seizoenen mei yn totaal 10 dielen makke, wêrûnder acht live-actionôfleverings en twa animearre ôfleverings.
De fjouwer dielen fan seizoen 1 leine har ta op it jaan fan in eftergrûn oan 'e haadpersoanen út Star Trek: Discovery. It twadde seizoen gie foar it meastepart oer de USS Enterprise ûnder it befel fan kaptein Christopher Pike. De lêste ôflevering fan it twadde seizoen foarme de yntroduksje fan 'e nije searje Star Trek: Picard.
Victor Gollancz Ltd.
Skiednis
Nei it ferstjerren fan Victor Gollancz, yn 1967, kaam de útjouwerij yn besit fan syn dochter Livia, dy't it bedriuw yn 1989 ferkocht oan Houghton Mifflin. Trije jier letter, yn 1992, waard Gollancz troch Houghton Mifflin trochferkocht oan Cassell & Co., dat yn desimber 1998 sels oernommen waard troch de Orion Publishing Group. Neitiid makke Orion Gollancz ta syn science fiction- en fantasy-ymprint, dêr't wurk fan û.m. Joe Abercrombie, Arthur C. Clarke, Stephen R. Donaldson, George R.R. Martin en Terry Pratchett útkaam. Yn maart 2014 hie Gollancz as science fiction- en fantasy-ymprint 418 romans publisearre, skreaun troch 169 auteurs, dy't mei-inoar 331 nominaasjes krigen en 97 prizen wûn hiene. Dêrmei hat Gollancz him ûntjûn ta ien fan 'e bêste útjouwerijen yn syn sjenre.
Star Trek: Short Treks
Rolferdieling
Mei't de dielen fan Star Trek: Short Treks op harsels steane en allegear oare haadpersoanen hawwe, is in ienfoarmige rolferdieling foar de hiele rige net te jaan.
Untfangst en resultaat
Fan 'e tillefyzjekritisy krige Star Trek: Short Treks oer it algemien positive resinsjes, mar it publyk hie net folle belangstelling foar de koarte filmkes. Yn 2020 waard Star Trek: Short Treks nominearre foar in Emmy Award, de wichtichste Amerikaanske priis op it mêd fan 'e tillefyzje, yn 'e kategory bêste komeedzje- of dramasearje (koarte foarm).
Victor Gollancz Ltd.
Skiednis
Tusken 2005 en 2014 publisearre Gollancz ûnder de ymprint Gollancz Manga ek manga's.
Grutte Priis Formule 1 fan Nederlân 1984
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Nederlân 1984 yn Zandvoort op 19 augustus 1984. It wie de trjetjinde race fan 16 races fan de Formule 1 yn 1984. Hy waard op it Sirkwy Zandvoort hâlden. De race waard hâlden oer 71 omgongen, op it 4,2 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 301,9 kilometer.
John Munro Longyear
thumb|175px|John Munro Longyear ± [[1904]] thumb|175px|Betinkstien foar John Longyear yn Longyearbyen John Munro Longyear (Lansing, Michigan, 15 april 1850 – Brookline, Massachusetts, 28 maaie 1922) wie in Amerikaansk ûndernimmer dy't yn hout en mineralen hannele  en de sintrale figuer wie efter de Arctic Coal Company dy't de eksploraasje en eksploitaasje fan stienkoalfoarrie op Spitsbergen (no Svalbard) fan 1905 oant 1916 yn hannen hie. It bedriuw boude in delsetting foar sa'n 500 arbeiders op Spitsbergen dy't Longyear City neamd waard, letter Longyearbyen, oan de Advintbaai.
Store Norske Spitsbergen Kulkompani ûntstie yn 1916 as in konsortsjum fan Noarske ynvestearders, dy't itselde jier de Arctic Coal Company's en Ayer and Longyear's harren aktiviteiten op Spitsbergen oernaam. Sy wreiden de stienkoalmynbou fier út yn de omkriten fan de Advintdelling en Sveagruva, wat oarspronklik in Sweedske mynbouûndernimming wie.
Treblinka (konsintraasjekamp)
Treblinka is de namme fan twa konsintraasjekampen, it wurkkamp Treblinka I en it ferneatigingskamp Treblinka II, dy't efterelkoar yn 1941 en 1942 boud waarden by it doarp Treblinka yn it noardeasten fan Poalen. Der waarden op syn minst 900.000 minsken fermoarde. It wie nei Auschwitz-Birkenau it kamp dêr't de measte slachtoffers foelen.
Hippo Regius
thumb|Ruïnen fan Hippo Regius Hippo Regius, ek bekend as Hippo of Hippone is de âlde namme fan de hjoeddeistige stêd Annaba yn it noardeasten fan Algerije oan de Middellânske See. It wie in wichtige stêd foar de Fenysjers, Berbers, Romeinen en Fandalen. Hippo wie de haadstêd fan it Fandaalske Ryk fan 435-439 n.Kr. Dêrnei waard Kartago de haadstêd nei't dy yn 439 troch de Fandalen ynnommen waard.
Yn Hippo waarden der ferskate ierkristlike konsyljes holden en it wie it thúsplak fan ien fan de wichtichste biskoppen yn de kristlike skiednis, de hillige Augustinus fan Hippo.
Skiednis
thumb|Hippo Regius op de kaart fan Romeinsk Numydje, Atlas Antiquus, [[Heinrich Kiepert, 1869]] Hippo is de latinisearre foarm fan it Punyske ʿpwn (Punysk: 𐤏𐤐𐤅‬𐤍) dat mooglik besibbe wie oan it wurd ûbôn, dat "haven" betsjut. It plak waard stifte troch Fenysjers fan Tyrus yn de tolfde iuw f.Kr. Om ûnderskaat te meitsjen fan Hippo Diarrhytus, it hjoeddeistige Bizerte yn it noarden fan Tuneezje, neamden de Romeinen it Hippo Regius ("Keninklik Hippo"), om't it de residinsje fan de Numidyske keningen wie.
Hippo wie in havenstêd by de mûning fan de rivier de Ubus yn de Middellânske See. De stêd waard in Romeinske colonia en kaam ta grutte bloei en waard de wichtichste stêd yn Romeinsk Afrika. It plak is faaks it meast ferneamd as it bisdom fan de hillige Augustinus fan Hippo. Yn 430 n.Kr. lutsen de Fandalen eastlik by de kust fan Noard-Afrika del en belegeren de ommuorre stêd Hippo Regius. Yn de stêd bidden Augustinus en syn preesters dat se sparre bliuwe mochten fan de oanfallers, want se wisten wol dúdlik dat wannear't de stêd falle soe, se fermoarde wurde soene of dat se harren bekeare moatte ta it arianisme. Op 28 augustus 430, doe't de stêd al trije moanne lang belegere waard, ferstoar Augustinus yn de âldens fan 75 jier, mooglik troch ferhongerjen of stress. De weet yn it weetlân lei der mar wat by want it waard net rispe. Nei 14 moanne fan honger en sykten dy't de stêd pleagen, foel de stêd en Geiserik, de Fandaalske kening, makke it de earste haadstêd fan it Fandaalske Ryk oant Kartago yn 439 troch de Fandalen oermastere waard.
De stêd waard troch de Byzantinen yn 534 oermastere yn de Fandaalske Oarloch, doe't de Fandaalske gebieten ynlive waarden troch it Byzantynske Ryk (Eastromeinske Ryk). Yn 698 waard de stêd troch de Arabieren oermastere en dy bouden de stêd yn de achtste iuw fannijs op. Fan doe ôf waard de stêd bekend ûnder syn nije (Arabyske en koloniale) nammen.
Sa'n trije kilometer fierderop stiften de Berberske Siriden yn de alfde iuw it plak Beleb-el-Anab. De Spanjerts besetten it plak trije jier lang yn de sechtjinde iuw. Yn 1832 kaam it ûnder Frânsk bestjoer en waard it plak Bône of Bona neamd, en waard it ien fan de bestjoerssintrums fan it departemint Constantine yn Algerije. It hie doe 37.000 ynwenners, dêr't 10.800 oarspronklike bewenners (9.400 moslims en 1.400 naturalisearre Joaden) fan wiene. 15.700 wiene Frânsken en 10.500 wiene minsken om utens wêrûnder in soad Italjanen.
Konsylje fan Hippo
Der waarden trije konsyljes holden yn Hippo (393, 394, 426) en in stikmannich synoaden. Op syn minst ien of somtiden twaris yn it jier kamen de Afrikaanske biskoppen byinoar.
Titulêr bisdom
It bisdom Hippo waard yn 1400 as in titulêr bisdom fannijs oprjochte. It hold lykwols op 23 septimber 1867 op te bestean, doe't it offisjeel part fan it bisdom Constantine waard.
Hinbrêge
De Hinbrêge is in fêste brêge yn de stêd Snits.
Stee
De brêge oerkruset De Swette tusken de Goeman Borgesiusleane en de Bjirkeleane. De brêge leit op de rûte fan de Alvestêdetocht. Fierder nei de Stêdsgrêft leit de Swettebrêge; fierder de stêd út leit de Stêdrûnwei Noard.
Namme
De brêge hjit nei de mûne De Hin, dy't earder tichtby dit stee oan de Swette stie, likernôch by de hjoeddeiske Linebeamleane. In sierstien dy't in hin mei pykjes foartstelt, dy't yn dit gebou siet doe't it al net in mûne mear wie, is ynmitsele yn 'e brêge.
Treblinka (Mazoovje)
Treblinka is in doarp yn de gemeente (Gminia) Małkinia Górna (Powiat Ostrowski) yn Poalen mei in lytse 300 ynwenners. It doarp leit yn it woiwodskip Mazoovje, likernôch 80 kilometer noard-eastlik fan Warsjau.
Earste Keamer fan de Steaten-Generaal
De Earste Kamer is ien fan de twa parten fan de Steaten-Generaal. De Earste Keamer is fral dwaande mei de technyske kanten fan wetsûntwerpen: past de wet yn de gearhing mei oare wetten en is de wet deeglik. De Keamer hat ien sittingsdei yn 'e wike en hat 75 sitten.
Foech
De Earste Keamer kin in wetsûntwerp goed- as ôfkarre, de ryksbegrutting goed- as ôfkarre, in debat mei in minister oanfreegje en in parlemintêre enkête hâlde. In lid fan de Earste Keamer kin ek noch de minister oanskriuwe mei fragen.
Ferkiezings
De Earste Keamer wurdt keazen troch alle Provinsjale Steaten, binnen trije moannen nei de ferkiezings dêrfan. Dat kiezen fan de Earste Keamer giet mei woegen stimmen: foar alle provinsjes wurdt útrekkene hoefolle ynwenners in lid fan dy Provinsjale Steaten nei ferhâlding fertsjinwurdiget.
Skiednis
De Keamer is yn 1815 ynsteld, trochdat de Steaten-Generaal opsplitst waard yn twa keamers. Oarspronklik waarden alle lidden beneamd troch de kening, mar sûnt 1848 wurde hja keazen troch de Provinsjale Steaten. Oant 1956 hie de Keamer 50 sitten. Oant 1983 wie de sittingstiid foar in lid seis jier, wêrby alle trije jier de helte fan de Keamer op 'e nij keazen waard.
Foarsitter
De senatoaren kieze foar de doer fan in sittingsperioade in foarsitter út har fermidden. De foarsitter fan de Earste Keamer is ek de foarsitter fan de Verenigde Vergadering fan de beide Keamers fan Steaten-Generaal. Yn dy funksje sit de Earste Keamerfoarsitter ûnder oare de plechtichheden op Prinsjesdag foar. Fan 2 july 2013 oant 11 juny 2019 siet VVD'er Ankie Broekers-Knol de Earste Keamer foar. Sy folge Fred de Graaf op dy't ôfgie neidat opskuor ûntstien wie by it útoefenjen fan syn taak as foarsitter fan de Feriene Gearkomste by de ynhuldiging fan kening Willem-Alexander yn april 2013. Op 2 july 2019 keas de Earste Keamer Jan Anthonie Bruijn (VVD) as har foarsitter.
Gearstalling
Gearstalling 2023-2027:
{{legend|#e8ffe8|border=1px solid gray|Koälysjepartij}}
Ferkiezingsresultaten
Ferkiezings fan de Earste Keamer sûnt 1991:
¹ 1991-1999: GPV + RPF
Telefyzjekrityk
Telefyzjekrityk of tillefyzjekrityk is it skriuwen oer of besprekken fan telefyzjeprogramma's mei it doel om dêrfan de bedoeling, de wearde en oare aspekten te evaluëarjen en eventueel te bekritisearjen. Immen dy't beropsmjittich telefyzjekrityk jout is in telefyzjekritikus.
Grutte Priis Formule 1 fan de Feriene Steaten 2012
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan de Feriene Steaten 2012 yn Teksas op 18 novimber. It wie de njoggentjinde race fan 20 races fan de Formule 1 yn 2012. Hy waard op it Circuit of the Americas hâlden. De race waard hâlden oer 56 omgongen, op it 5,5 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 308,4 kilometer. It wie de earste grutte priis fan de Feriene Steaten sûnt 2007.
Telefyzjekrityk
Telefyzjekrityk wurdt publisearre yn algemiene kranten en tydskriften; om't telefyzje sa tagonklik is foar hast alle minsken, befetsje de measte kranten eltse dei in koart telefyzje-oersjoch. Dat giet gauris mank mei telefyzjekrityk, al is it mar dat der in beskaat programma oanret wurdt út it totale oanbod. Dêrnjonken binne der spesjalisearre útjeften, lykas boeken en fakblêden, en teffens besteane der telefyzjeprogramma's en radioprogramma's dy't oan sokke krityk wijd binne en praatprogramma's op 'e telefyzje en de radio dy't der út en troch in segmint oan wije.
Telefyzjekrityk is in manear om ynformaasje yn te winnen en oer te dragen oer telefyzjeprogramma's. Der bestiet sa'n grut ferskaat dat sjoggers der oars suver yn omkomme soene. Foarhinne wie it fanwegen it episoadyske karakter fan telefyzjeprogramma's foar telefyzjekritisy faak dreech om in gaadlik platfoarm foar harren artikels te finen: as harren krityk publisearre waard, wie der alwer in folgjende ôflevering fan it programma op 'e telefyzje. Sûnt de opkomst fan it ynternet is dat makliker, mei't kritisy no frijwol fuortendaliks harren mienings oer in programma op in blôch of in oare webside sette kinne.
Wim Eijk
thumbnail|Biskop fan Grins-Ljouwert Willem Jacobus (Wim) Eijk (Duivendrecht, 22 juny 1953) is in Nederlânsk Roomsk-katolyk geastlike. Hy wie fan 1999 oant 2008 biskop fan Grins-Ljouwert en dêrnei aartsbiskop fan Utert. Hy is sûnt 2012 ek kardinaal.
Libbensrin
Eijk waard ta pryster wijd op 1 juny 1985 troch Joannes Baptist Matthijs Gijsen, biskop fan Roermond. Hy waard 17 july 1999 ta biskop fan Bisdom Grins-Ljouwert beneamd. 6 novimber 1999 waard er ta biskop wijd troch Adrianus Johannes Simonis, aartsbiskop fan Utert, mei Franciscus Jozef Maria Wiertz, biskop fan Roermond, en Sergio Lasam Utleg, biskop fan Ilagan, as ko-konsekrators.
Op 11 desimber 2007 waard hy ta aartsbiskop fan Utert beneamd en dêr 26 jannewaris 2008 ynstallearre. 18 febrewaris 2012 waard Eijk ta kardinaal-pryster fan San Callisto beneamd en 17 maaie 2012 ynstallearre.
Konsekrator
Hy wie konsekrator fan:
Hy wie ko-konsekrator fan:
Izaäk (aartsfaar)
Izaäk (Hebrieusk: יִצְחָק; betsjutting: hy laket) wie neffens it bibelboek Genesis de soan fan Abraham en Sara. Hy troude mei Rebekka en de heit fan Jakob en Ezau. Oer Izaäk wurdt minder in de Skrift skreaun as oer Abraham en syn soan Jakob. Hy waard pas berne doe't Abraham al 100 jier en Sara al oer de 90 wie en stoar yn 'e âldens fan 180 jier. Izaäk hie in healbroer: Ismael.
Fan de trije aartsfaars libbe Izaäk it langst. En oars as Abraham en Jakob bleau Izaäk altiten yn it lân Kanaän wenjen. Yn tsjinstelling ta syn heit Abraham en syn soan Jakob hold Izaäk altiten deselde namme.
Izaäk libbe as nomade yn de kontreien fan Beër-Sjêba, mar hy hat him ek opholden yn de omkriten fan Gearar.
De Bibel oer Izaäk
Izaäk waard as twadde soan fan Abraham berne. Earder hy Abraham al in soan ferwekt by Hagar, in byfrou. Sara, de frou fan Abraham, hie al de âldens fan 90 jier doe't trije ingelen by Abraham kamen om him te fertellen dat Sara swier reitsje soe. De profesije kaam út; Sara rekke swier en krige in soan dy't de namme Izaäk krige.
Wylst syn healbroer Ismael al 13 jier wie doe't hy besnien waard, moast Izaäk neffens Gods gebod op de achtste dei fan syn berte, net earder en net letter, besnien wurde (Genesis 21:1-4), in gebrûk dat ek hjoeddedei noch yn it joadendom yn eare holden wurdt.
Rebekka
Nei de dea fan Sara stjoerd Abraham syn tsjinner, nei alle gedachten deselde man as Eliêzer út Genesis 15:2, nei it lân dêr't Abraham weikaam. Hy krige de opdracht om dêr in frou foar Izaäk te sykjen, om't Abraham leaver net in Kanaänityske frou foar Izaäk hie. By de stêd Haran oankommen, bidde de tsjinner by in wetterput om in teken te jaan hokker frou foar Izaäk ornearre wie. De frou dy't him en syn kamielen te drinken jaan soe, soe dan de frou wêze moatte dy't de Heare oanwiisd hie foar Izaäk. Hy wie noch niet klear mei syn gebed en dêr kaam al in frommiske de stêd út. Hja joech de man te drinken en dêrnei sei se dat se mear wetter helje soe om ek de kamielen te drinken te jaan. Har namme wie Rebekka en it die blieken dat it in pakesizzer wie fan Nachor, de broer fan Abraham. Doe't har heit Bêtuel en har broer Laban begrepen dat de saak "fan de Heare útgyng", joegen hja tastimming om Rebekka mei te nimmen en de frou te wurden fan Izaäk. Nei in lange tocht kaam de karavaan tsjin de jûn oan en Rebekka seach de doe fjirtichjierrige Izaäk al yn it fjild de karavaan yn 'e mjitte kommen. Hja die neffens gebrûk in sluier foar en nei't de tsjinner Izaäk op de hichte stelde, naam Izaäk Rebekka mei de tinte fan Sara yn en naam har dêr. Rebekka waard syn frou en hy krige har leaf. Oars as Abraham en Jakob hie Izaäk mar ien frou en fierder gjin byfrouwen (Genesis 24).
Jakob en Ezau
Krekt as Sara bleau Rebekka lang sûnder bern. It duorre noch tweintich jier doe't Rebekka lang om let dochs noch bern krige: de twilling Ezau en Jakob. Al tidens it swierwêzen tsierden de bern meiïnoar en God ûnthiet Rebekka dat de âldste de jongste tsjinje soe en dat har skurte twa naasjes fuortbringe soe. As earste waard Ezau berne, en dêrnei Jakob, dy't tidens de berte mei syn hân de hakke fan Ezau fêst hold. De beide jonkjes wienen folslein ferkillend. Ezau wie rûch yn 't hier en rossich en mocht graach bûten wêze, wylst Jakob leaver binnen yn de tinte by syn mem bleau. Izaäk hold it meast fan de âldste, Rebekka it meast fan de jongste (Genesis 25).
Filistinen
Izaäk folge trou en geduldich de wei fan God. As hy yn him om gean lit om tidens in hongersneed nei it lân fan Egypte te gean, hjit God him om dat net te dwaan. Izaäk joech om sizzen en bleau yn Gearar. Foar it folgjen fan God waard hy ryklik segene en syn rispinge wie it hûndertfâldige fan wat hy ynsiedde hie op it lân. Sa waard Izaäk skatryk, mar dat brocht ek de oergeunst fan de Filistinen. Hieltiten as Izaäk in put liet grave, smieten de Filistinen de put wer ticht. Ek nei't Izaäk op oantrunen fan kening Abimêlek op in oar plak syn tinten opsloech sieten de Filistynske feehoeders him dwers troch jimmeroan wer de nij groeven wetterputten op te easkjen. Geduldich gyng Izaäk fierderop, oant der in plak kaam dêr't de Filistinen him gewurde liet. Dat plak neamde hy Rechobot (Genesis 26).
Ferstjerren
As Izaäk blyn en âld is wol hy Ezau foar't hy ferstjert syn segen jaan. Hy freget Ezau om op wyld te jeien en him in goed miel klear te meitsjen. Rebekka heart dit lykwols en wol ha dat har soan Jakob de segen kriget. Hja betinkt in plan om Ezau de segen fan Izaäk te ûntfytmanjen. It plan slagget en it is Jakob dy't fan syn heit de segen, dy't foar Ezau ornearre wie, te krijen. As Ezau der efter komt dat syn broer syn heit belazere hat wurdt hy sa dûm, dat hy Jakob dea dwaan wol sadree't syn heit der net mear is. Op oanrieden fan Izaäk flechtet Jakob dan nei Laban oant de lilkens wêr wat saksearre is (Genesis 27).
Twintich jier letter fermoedsoenen de beide bruorren harren wer (Genesis 33). Nei in ryk libben stoar Izaäk yn de âldens fan 180 jier. Hy waard troch syn beide soannen Ezau en Jakob begroeven (Genesis 35:29).
Gerard de Korte
thumb|Biskop De Korte Gerard Johannes Nicolaus de Korte (Vianen, 13 juny 1955) is in Nederlânsk Roomsk-katalyk geastlike. Hy wie fan 2001 oant 2008 help-biskop fan Utert en dêrnei biskop fan Grins-Ljouwert.
De Korte ûntfong syn prysterwijing op 5 septimber 1987 troch Adrianus Johannes Simonis, aartsbiskop fan Utert. Hy waard 11 april 2001 ta help-biskop fan Utert beneamd en titulêr biskop fan Caesarea in Mauretania. 2 juni 2001 waard er ta biskop wijd troch Adrianus Johannes Simonis, aartsbiskop fan Utert, mei Johannes Gerardus Maria Willebrands, aartsbiskop emeritus fan Utert, en Johannes Antonius de Kok, help-biskop fan Utert, as ko-konsekrators.
18 juny 2008 waard hy ta biskop fan Grins-Ljouwert beneamd en 13 septimber 2008 ynstallearre.
Makenjats Vank
Skiednis
It kleaster waard mei de bou fan de Surp Astvatsatsin (Tsjerke fan de Mem Gods) yn 851 stifte troch prins Grigor Supan II, de soan fan prinses Mariam, dy't ek stifter wie fan Kotavank yn Nerkin Getasjen, Armeenje.
It kleaster tsjinne foar de midsiuwske provinsje Gegharkûnik as in wichtich kultureel en kennissintrum. Tsjintwurdich wurdt it kleaster net mear bewenne.
Beskriuwing
De krúsfoarmige haadtsjerke is oan de Mem fan God wijd en hat in koanyske koepel op in rûne tamboer. Fjouwer ramen yn de tamboer ferljochtsje it ynterieur fan de tsjerke. Boppe it haadportaal is oan de binnenkant in reliëf te sjen fan in grut hynder. Noch in reliëf fan in hynder is te sjen oan de basis fan de súdwestlike pylder.
Boppe de súdwestlike earm fan de krúskoepeltsjerke stiet in lyts klokketuorke. Under it dak fan dy earm stiet ek it doopfont. De gavit fan de tsjerke is foar it measte net mear oanwêzich. Fan it kompleks bleau fierder allinne in kapel yn it súdwestlike diel bewarre.
Tsjin de muorren fan de tsjerke en de muorren om it kleaster hinne steane noch in mannichte krússtiennen. Om de tsjerke hinne leit in tsjerkhôf mei benammen oan de westlike kant grêven dy't sawol út de midsiuwen as resintere tiden stamme. Yn de súdwestlike hoeke fan it kompleks bleau in midsiuwske latrine bewarre.
Harcourt (útjouwerij)
Harcourt wie in Amerikaanske útjouwerij dy't fêstige wie yn San Diego, yn 'e steat Kalifornje, mei kantoaren yn New York en Orlando. It bedriuw joech sawol fiksje as non-fiksje út en lei rûnom op in goede namme. Yn 2007, nei ferskate eardere oernames, kaam it wichtichste ûnderdiel fan Harcourt yn 'e hannen Houghton Mifflin, dat him dêrnei omneamde ta Houghton Mifflin Harcourt.
Skiednis
Harcourt waard yn 1919 oprjochte troch Alfred Harcourt en Donald Brace, twa freonen dy't mei-inoar yn 'e kunde kommen wiene yn harren stúdzjetiid oan 'e Kolumbia Universiteit yn New York, dêr't se allebeide yn 1904 ôfstudearren. Dêrnei wurken se beide foar Henry Holt and Company foar't se har eigen útjouwerij begûnen, dy't se de namme Harcourt, Brace & Howe joegen. De trêde namme ferwiisde nei mei-oprjochter Will D. Howe, in boekeredakteur dy't it bedriuw lykwols al yn 1921 ferliet, wêrnei't de namme Harcourt, Brace & Co. oannommen waard. De útjouwerij publisearre yn dy iere jierren fral in soad fiksje en poëzij, wêrûnder wurken û.m. Virginia Woolf, T.S. Eliot en George Orwell.
Tsjin 1960 wie it bedriuw de grutste skoalboekútjouwerij fan 'e Feriene Steaten, al wie it dêrby frijwol útslutend rjochte op it middelber en heger ûnderwiis. Dat jiers liet William Jovanovich, dy't sûnt 1954 presidint-direkteur wie, Harcourt, Brace & Co. fúzjearje mei de yn 1905 oprjochte World Book Company, wêrnei't de namme feroare waard yn Harcourt, Brace & World. Nei de fúzje brocht Jovanovich it bedriuw nei de beurs. Yn 1970 waard de namme fan 'e útjouwerij feroare yn Harcourt Brace Jovanovich, mei William Jovanovich as foarsitter fan 'e ried fan bestjoer. Om dyselde tiid hinne wreide it bedriuw syn aktiviteiten út nei saken dy't neat mei it útjaan fan boeken te krijen hiene, lykas fersekerings en it fersoargjen fan sake-advizen. Teffens kocht it ferskate ferdivedaasjeparken oan, wêrûnder yn 1976 it ferneamde dolfinarium SeaWorld, yn Orlando, foar in priis fan $46 miljoen. Yn 1989 waard it park wer ferkocht foar $1,1 miljard. Yn 1974 kocht Harcourt ek de paperback-útjouwerij Pyramid Books oan, dy't omneamd waard ta Jove Books en yn 1979 oerdien waard oan Putnam Berkley.
Harcourt, Inc. (Harcourt, Brace & Co. ynbegrepen) waard yn 2001 oernommen troch it Britsk-Nederlânske útjouwersconcern Reed Elsevier. Dêrby waard Harcourt, Brace & Co. opspjalten yn twa ûnderdielen: Harcourt Trade Publishers, in útjouwerij fan fiksje, en Harcourt Education, in útjouwerij fan skoalboeken. De opset fan it bedriuw waard lykwols sa bewurkmastere dat de bân tusken de beide ûnderdielen bewarre bleau, en dat Harcourt Trade Publishers in ûnderdiel waard fan Harcourt Education. Yn 2007 waarden beide ûnderdielen oankocht troch Houghton Mifflin, wylst in lytser ûnderdiel, Harcourt Religion, yn 2009 apart ferkocht waard oan Our Sunday Visitor. Houghton Mifflin raande syn besteande útjouwerij folslein gear mei Harcourt, sadat Harcourt geandewei 2008 ophold te bestean as in apart bedriuw en in aparte ymprint. Lykwols waard de útjouwerij omneamd ta Houghton Mifflin Harcourt, sadat de namme alteast beholden bleau.
Wedderheide
Wedderheide is in buorskip dat ûnder it doarp Wedde falt, yn de gemeente Westerwâlde yn de provinsje Grinslân. De buorskip leit eastlik fan Wedde, dêr't it skaat wurdt fan de beboude kom fan Wedde troch de N973. De buorskip leit westlik fan Vriescheloo.
De buorskip hat de skaaimerken fan in lintdoarp, dat fanâlds út arbeiders- en boargerwenten bestiet.
De namme is ôflaat fan heide, dat "net oanmakke stik lân" betsjut, by Wedde. Eartiids wie it in heidegebiet mei ynearsten seaddehutten, dy't letter arbeiderswenten waarden en dy't yn earme grûn stiene, dy't allinnich gaadlik wie foar in grientetún en in geitepôle. It plak moat healwei de njoggentjinde iuw ûntstien wêze, want mei de folkstelling fan 1840 waard it plak noch net neamd. Mei de folkstelling fan 1849 wurdt it plak neamd mei 13 huzen en 61 ynwenners. Yn 1899 wiene der 55 huzen mei 245 ynwenners. Hjoed-de-dei binne der 100 huzen mei 250 ynwenners.
Wedderheide leit op in sânrêch. Dy sânrêch wie ea de natuerlike grins mei de Doalert doe't dy syn wiidste omfieming hie. It is sa'n bytsje de grins tusken de regio's Reiderlân yn it noarden en Westerwâlde yn it suden.
Yn de buorskip stiet in Herfoarme kapel út 1911.
Valerian and the City of a Thousand Planets
Plot
Troch oanhâldende gearwurking, earst tusken de ûnderskate lannen en territoaria fan 'e Ierde, en letter tusken de minskheid en bûtenierdske rassen, groeit it Ynternasjonaal Romtestasjon ISS meitiid út ta sa'n grutte massa dat it de Ierde út syn baan om 'e Sinne driget te lûken. Dêrom wurdt der in foarm fan oandriuwing oan fêstmakke, en wurdt it romtestasjon op in ûneinige reis troch de Molkewei stjoerd. Sa groeit it meitiid út ta Alpha, in romtereizgjende stêd dy't bewenne wurdt troch miljoenen wêzens dy't ôfkomstich binne fan tûzenen planeten. De Feriene Minsklike Federaasje, it wrâldregear dêr't alle lannen en territoaria fan 'e Ierde yn fertsjintwurdige binne, rjochtet in spesjale plysjedifyzje op dy't út Alpha wei operearret mei as taak om 'e frede en oarder yn 'e hiele Molkewei te hanthavenjen. Yn 'e 28e iuw binne twa fan 'e ofsieren fan dy plysjetsjinst de soargeleaze majoar Valerian en syn partner, de no-nonsense sersjant Laureline.
Underweis foar in misje kriget Valerian in dream oer in planeet, Mül, dêr't in leech-technologysk humanoïde ras fan bûtenierdske wêzens fredich in paradyslik bestean liedt. De bewenners fan 'e planeet fiskje nei pearels dy't in ûnbidige soad enerzjy befetsje, en brûke lytse bisten, dy't fan natuere op Mül foarkomme en dy't it fermogen hawwe om alles te duplisearjen dat se opfrette, om 'e pearels te fermannichfâldigjen. Sûnder warskôging begjinne wrakstikken út 'e loft te fallen, wêrûnder in romteskip dat troch de bemanning ferlitten is, mar dat struktureel noch yntakt is. De keizer fan Mül giet mei in grutte entoeraazje op ûndersyk út yn it skip, dêr't se fêst komme te sitten as de doar tichtlutsen wurdt en net wer iepen kin. Op dat stuit stoart in reuseftich romteskip del op 'e planeet, wat in ûntploffing fan sa'n swierte feroarsaket, dat de hiele wrâld ferneatige wurdt en alle libben omkomt, útsein de keizer en syn entoeraazje, dy't foar de gefolgen fan 'e ûntploffing beskerme wurde troch it skip dêr't se har yn befine. De prinsesse Lihö-Minaa befynt har lykwols bûten it skip en har âlden binne tsjûge fan har dea. Op it momint dat se stjert stjoert se, sa't alle bewenners fan Mül dat dogge, in telepatysk boadskip út.
As Valerian wekker wurdt, is er rare oandien, en de nuvere dream bliuwt him by. As er himsels analysearje lit troch Alexa, de boardkompjûter fan syn romteskip, docht bliken dat de dream it gefolch is fan in telepatysk sinjaal dat er troch tiid en romte hinne opfongen hat. Neitiid ferfolgje hy en Laureline, syn partner mei wa't er oanhâldend mar om 'e nocht in romantyske relaasje besiket te begjinnen, harren misje nei de planeet Kirian. Dêr moatte se yn 'e multy-diminsjonale bazar fan Big Market in 'Mül-omsetter' sjen te besetten, in wêzentsje dat alles replisearje kin dat er opfret. It giet om 'e lêste libbene Mül-omsetter, dy't op it stuit yn 'e hannen is fan in swarthanneler mei de namme Igon Siruss. Nei't se op Kirian arrivearre binne, mar ear't se los faninoar op misje geane, freget Valerian ympulsyf oan Laureline om mei him te trouwen, mar hja stegeret him skodholjend ôf, net om't se gjin belangstelling foar him hat, mar om't se mient dat er net oprjocht is en om't se net ien fan 'e withoefolle românses wurde wol dy't Valerian earder al mei oare froulike kollega's hân hat.
Valerian ûnderbrekt yn Big Market, yn in sône dêr't de tagong foar minsken ferbean is, in moeting fan Igon Siruss mei in pear keapers fan 'e Mül-omsetter, dy't as twa drippen wetter lykje op 'e humanoïden út syn dream. De Mül-omsetter blykt ek itselde soarte bist te wêzen as er yn syn dream sjoen hat. Foar't Valerian útpykt mei it bistke, stelt (of konfiskearret) er ek de pearel wêrmei't de beide humanoïden Igon Siruss foar de Mül-omsetter betelje woene. Hy wurdt efterfolge troch in ferskuorrend hagediseftich húsdier dat Igon Siruss op him ôfstjoert, mar mei help fan Laureline wit er sawol oan it bist as oan 'e swierbewapene trewanten fan 'e swarthanneler te ûntkommen. Werom oan board fan harren romteskip ûntdekt Valerian dat de planeet Mül tritich jier earder ferneatige is, mar dat alle ynformaasje dêroer klassifisearre is as steatsgeheim.
Nei't se weromkeard binne yn Alpha, ynformearret harren ûnsympatike oerhearrige, kaptein-luitenant Arün Filitt, harren dat it binnenste fan 'e grutte romtestêd besmet rekke is mei radioaktive strieling, en dat it gebiet dat dêrmei oanhelle is, almar flugger grutter groeid. Troepen dy't nei it besmette gebiet ta stjoerd binne, dêr't kommunikaasje net mooglik is, binne net weromkeard. Filitt beskôget de him ferspriedende strieling as in militêre oanfal fan in fijân. It fuortbestean fan Alpha stiet op it spul, dat der moat no hiel gau en op ûnmeilydsume wize mei dy fijân ôfweefd wurde. Valerian en Laureline wurde troch de minister fan Definsje as persoanlike liifwachten oan Filitt tafoege. Om Filitt hie dat net hoegd, mar hy kin der neat tsjinyn lizze. As se har nei in spoedgearkomste bejouwe, dêr't alle rassen dy't Alpha bewenje, fertsjintwurdige binne, behâldt Laureline de soarch foar de Mül-omsetter, op 'e nij tsjin 'e winsken fan Filitt yn.
It blykt lykwols in ferstannich idee te wêzen as de gearkomste hommels oerfallen wurdt troch de humanoïden fan Mül, dy't alle oanwêzigen ûnskeadlik meitsje troch se te besproeien mei in tsjûke laach slym, wêrnei't se Filitt ûntfiere. Valerian is de iennichste dy't sels oan 'e húl fan bedrûge slym wit te ûntkommen, en hy befrijt Laureline. Wylst Laureline en generaal Okto Bar him út 'e kontrôlekeamer wei oanwizings jouwe, set Valerian de efterfolging yn op 'e ûntfierders, earst te foet, mar letter yn syn romtskip. It slagget him lykwols net om de ûntfierders te pakken te krijen; se liede him nei it radioaktive diel fan Alpha ta, dêr't er syn romteskip crasht. Laureline wol him efternei, mar generaal Bar wol net syn beide bêste minsken op ien dei ferlieze, en lit har finzensette. Se ûntsnapt lykwols mei gemak en wit mei de help fan in trio yrritante bûtenierdske ynformaasjehannelers en in âld piraat yn in dûkboat op bizarre wize yn it akwatyske diel fan Alpha de krekte lokaasje fan Valerian te efterheljen.
Laureline treft de bewusteleaze Valerian oan persiis dêr't se him ferwachte, en wit him by te bringen. Underwilens stelt se fêst dat der yn it 'ynfektearre diel' fan Alpha gjin radioaktive strieling is en dat de lucht der gewoan sykhelle wurde kin. Fuort letter wurdt Laureline lykwols ûntfierd troch de Boulan Bathors fan 'e planeet Goara, dy't deunby yn Alpha in koloanje hawwe. Mei de help fan in stalferwikseljend wêzen dat Bubble hjit, dy't er moetet yn 'e rôze buert Paradise Alley, kringt Valerian de koloanje fan 'e Boulan Bathors binnen. Dêr arrivearret er krekt op 'e tiid om foar te kommen dat de harsens fan Laureline as delikatesse opiten wurde troch de keizer fan 'e Boulan Bathors. Se witte te ûntsnappen, mar Bubble rekket dêrby deadlik ferwûne. Ear't se stjert, flústeret se Valerian ta dat er syn wrakseling om Laureline foar him te winnen net opjaan moat.
As se fierder yn it saneamd radioaktive gebiet trochkringe, ûntdekke Valerian en Laureline yn it sintrum dêrfan, yn 'e neite fan ferskate wrakken fan antike romteskippen, de oerlibbenen fan 'e ferwoastging fan Mül, dy't yn in grutte, frijwol lege romte libje dy't der útsjocht as in fabrykshal. Dêr treffe se ek de bewusteleaze kaptein-luitenant Filitt oan. De lieder fan 'e humanoïden, dy't harrensels de 'Pearels fan Mül' neame, is keizer Haban Limaï. Dyselde leit oan Valerian en Laureline út dat syn folk in freedsum bestean op harren thúswrâld late, oant de floaten fan 'e Feriene Minsklike Federaasje en de Súdlike Territoaria, in oare bûtenierske faksje, yn 'e romte fuort by de planeet in slach útfochten sûnder acht te slaan op hokker gefolgen dat foar de wrâld ûnder harren hawwe soe. Filitt, de befelfierder fan 'e minsklike float, joech befel ta de ynset fan trije krêftige termonukleêre wapens, dy't it fijannige flaggeskip ferrinnewearren en troch de atmosfear hinne delstoarte lieten op 'e it oerflak fan 'e planeet. Dy waard dêrtroch folslein ferwoastge.
De prinsesse Lihö-Minaa kaam dêrby om, krekt as seis miljoen oare Pearels. Inkeld de keizer en syn entoeraazje, dy't finzen sieten yn in oar, folle lytser, delstoart skipswrak, oerlibben de ramp. Nei't Mül yn stikken barsten wie, dreau dat skipswrak jierrenlang yn 'e romte om. Yn dy tiid learden de Pearels hoe't se de minsklike technology oan board reparearje moasten en holden se har yn libben mei it iten foar de minsklike bemanning. Uteinlik waard it wrak mei oare omdriuwkjende brokstikken gearfandele troch skroathannelers, dy't nea ûntdieken dat dit iene wrak bewenne waard. Se brochten it nei Alpha, sadat de materialen recycle wurde koene. De Pearels krongen doe temûk de romtestêd binnen en setten har deun by de kearn nei wenjen. Se bestudearren alle ferskillende bûtenierdske rassen dy't dêr libben en learden dingen fan allegear, oant se úteinlik by steat wiene om in eigen romteskip te bouwen. Hoewol't se nea wer weromkinne nei harren eigen wrâld, hawwe se de technology boud om fan 'e grutte hal in holografyske neibearing fan Mül te meitsjen. It iennichste dat harren noch ûntbrekt is de enerzjypearel dy't Valerian op Kirian yn beslach nommen hat (de iennichste dy't se fan Mül rêden hawwe) en de Mül-omsetter om dy pearel te replisearjen, sadat se harren skip en holografyske hal mei de enerzjy út 'e pearels oandriuwe kinne.