cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mearkes fan Grimm
Mearkes fan Grimm is de namme fan 'e Fryske oersetting fan 'e saneamde Kleine Ausgabe ("Lytse Utjefte") fan 'e Kinder- und Hausmärchen fan 'e bruorren Grimm. It is in blomlêzing fan Dútske mearkes dy't foar it earst publisearre waard yn 1825, mei't de gruttere samling fan 1812 as foarlêsboek net foldie, yn it foarste plak om't it mei 211 ferhalen in te wiidweidich (en dus te djoer) wurk wie en oard om't in grut tal fan 'e "bernemearkes" út noch yn net gaadlik wiene foar bern, mei't se fiersten te bluodderich of te grizelich wiene. De Lytse Utjefte, lykwols, waarden tusken 1825 en 1858 tsien printingen fan útferkocht. De Fryske oersetting fan Anne Tjerk Popkema kaam út yn 2012 en omfettet 50 mearkes, mei dêrûnder klassikers lykas Hâns en Grytsje, Jiskepûster, Readkapke, Toarnroaske en Sniewytsje.
Mearkes
right|thumb|300px|Monumint foar de [[bruorren Grimm op it merkplein fan Hanau, yn Hessen.]]
Oare oersettings
Mearkes fan Grimm is it earste diel yn in rige Grimm-oersettings yn lytse talen mei deselde foarmjouwing en yllustraasjes. Yn 2015 kaam der fan 15 mearkes in oersetting yn it Biltsk út, ûnder de titel Sprokys fan Grimm. Yn 2016 folge in ferzje mei 23 mearkes yn it Stellingwerfsk dy't Sprokies van Grimm hjit. Fan doe ôf binne allinne wer útjeften mei alle 50 mearkes ferskynd: yn 2016 kaam Grunneger Grimm út yn it Grinslânsk. Yn 2018 folgen Teelen faan Grimm, 50 mearkes yn de Noardfryske dialekte n, en ek Sprookjes fan Grimm in ut Stadsfrys, 50 mearkes yn de sân Stedske dialekten.
Valéry Giscard d'Estaing
Jonkheid en oplieding
Giscard d'Estaing waard yn 1926 berne as telch út in aristokratyske Frânske famylje yn it Dútske Koblenz ûnder de Frânske besetting fan it Rynlân. Hy wie de soan fan Jean Edmond Lucien Giscard d'Estaing, in hege Frânske amtner yn it bestjoer fan it besette gebiet, en dy syn frou Marthe Clémence Jacqueline Marie Bardoux, dy't 'May' neamd waard. Sy wie de dochter fan senator en wittenskipper Jacques Bardoux en de oerpakesizzer fan minister fan Underwiis Agénor Bardoux. Har famylje fkaam út Auvernje en wie fan etnysk Oksitaansk komôf. Giscard d'Estaing hie in âldere suster, Sylvie, in jongere broer, Olivier, en twa jongere susters, Isabelle en Marie-Laure.
As opslûpen jonge joech Giscard d'Estaing him ûnder de Twadde Wrâldoarloch by it Frânske ferset. Hy naam yn 1944 diel oan 'e Befrijing fan Parys en waard as liifwacht tafoege oan politikus Alexandre Parodi. Neitiid naam er tsjinst by de Frije Frânsen fan generaal Charles de Gaulle en wied er fan ein 1944 oant de simmer fan 1945 belutsen by oarlochshannelings tsjin nazy-Dútslân. Letter waard him it Croix de Guerre takend foar syn tsjinst.
Nei de oarloch studearre Giscard d'Estaing oan it Lycée Blaise-Pascal yn Clermont-Ferrand, en yn Parys oan 'e École Gerson, it Lycée Janson-de-Sally en it Lycée Louis-le-Grand. Yn 1948 brocht Giscard d'Estaing in jier yn Montreal troch, yn 'e Frânsktalige Kanadeeske provinsje Kebek, dêr't er as ûnderwizer wurke oan it Collège Stanislas. Werom yn Frankryk learde er fan 1949 ôf fierder oan 'e École polytechnique en de École Nationale d'Administration, dêr't er yn 1951 ôfstudearre.
Iere jierren
Nei syn stúdzje ôfrûne te hawwen, fûn Giscard d'Estaing in prestizjeuze baan by de Frânske belestingtsjinst, de Inspection des Finances. Yn 1955 waard er opnommen yn 'e stêf fan premier Edgar Faure. Yn 1956 waard er as ôffurdige foar it departemint Puy-de-Dôme, dêr't de famylje fan syn mem wei kaam, keazen yn 'e Nasjonale Assimblee. Giscard d'Estaing joech him by it konservative Nasjonaal Sintrum foar Unôfhinkliken en Boeren (CNIP). Nei it útroppen fan 'e Fyfde Republyk waard er yn 1959 troch minister fan Ekonomyske Saken en Finânsjes Antoine Pinay oansteld as steatssekretaris fan Finânsjes.
Yn 1962 briek it CNIP mei de gaullisten en stapte út it regear. Giscard d'Estaing wie it dêr net mei iens; hy sei syn lidmaatskip fan it CNIP op en rjochte ynstee in eigen politike partij op, de Unôfhinklike Republikeinen (RI). Dêrnei folge er Pinay op minister fan Ekonomyske Saken en Finânsjes. Under dat earste ministerskip brocht Giscard d'Estaing de term "eksorbitant privileezje" yn omrin om 'e hegemony fan 'e Amerikaanske dollar op it mêd fan ynternasjonale betellings ûnder it Bretton Woods-stelsel te omskriuwen. Nei't er yn 1966 út it kabinet ûntslein wie, foarme er de RI om ta de Nasjonale Federaasje fan Unôfhinklike Republikeinen (FNRI). Fan 1967 oant en mei 1974 wied er njonken syn wurkpaad yn 'e lanlike polityk ek boargemaster fan Chamalières.
Oars as de measte FNRI-parlemintariërs fierde Giscard d'Estaing by it grûnwetlik referindum fan 1969 (oangeande in feroaring yn 'e rol fan 'e regio's fan Frankryk en de Frânske Senaat) kampanje foar ôfwizing fan 'e foarstellen. Presidint De Gaulle hie oankundige om ôf te treden as it "nee"-kamp wûn, en doe't dat ek wier syn beslach krige, joegen de gaullisten Giscard d'Estaing de skuld fan it ôftreden fan harren lieder. By de presidintsferkiezings, letter dat jier, stipe Giscard d'Estaing de winnende kandidaat, Georges Pompidou, wêrnei't er weromkeare koe op syn âlde post fan minister fan Ekonomyske Saken en Finânsjes. It wie sadwaande Giscard d'Estaing dy't Frankryk finansjeel troch de Oaljekrisis fan 1973 hinne skuorde.
Presidintskip
By de presidintsferkiezings fan 1974 fersloech Giscard d'Estaing as de kandidaat fan rjochts de sosjalist François Mitterand mei in ferskil fan 425.000 stimmen. As presidint fan Frankryk besocht Giscard d'Estaing yn 't earstoan in tagonkliker imago te kweken as syn suver monarchyske foargongers. Dêrta brûkte er de metro om him nei lokaasjes yn Parys te bejaan, nûge er eltse moanne in groep sljochtwei Frânske boargers út om mei him te dinearjen en helle er op in stuit in groep jiskelju it Élysée yn om mei him te brea-iten. Doe't lykwols bliken die dat de measte Frânsen alhiel net sjarmearre wiene fan sokke neffens harren ûnpresidinsjele fratsen, feroare er syn hâlden en dragen en waard er sa ôfhâldich dat syn politike rivalen him tenei ferwieten te fier fan it folk ôf te stean.
Giscard d'Estaing yntrodusearre tal fan herfoarmings en fernijings dy't liede moasten ta de modernisearring fan it lân. Sa fitere er de ûntwikkeling fan 'e hegesnelheidsline TGV oan, stipe er de ynfiering fan it Minitel (in nasjonale foarrinner fan it ynternet) en befoardere er de oerstap fan 'e Frânske enerzjyfoarsjenning fan fossile brânstoffen op nukleêre enerzjy dy't opwekke wurde moat yn atoomsintrales. Op dy wize hope er Frankryk ûnôfhinklik te meitsjen fan 'e oanfier fan ierdoalje en dêrmei fan 'e OPEC, de organisaasje fan oalje-eksportearjende lannen, dy't behearske waard troch de Arabyske wrâld. Dêrnjonken fierde Giscard d'Estaing in liberalisearring fan 'e Frânske wetjouwing troch op it mêd fan kontroversjele sosjale kwestjes lykas skieding en abortus. Ek ferlege er de leeftyd fan mearderjierrigens fan 21 nei 18 jier. De deastraf, dy't Frankryk as iennichste lid fan 'e Jeropeeske Mienskip noch hie, skafte er lykwols net ôf en ûnder syn presidintskip waarden trije lju terjochtsteld.
Op ynternasjonaal mêd nûge Giscard d'Estaing yn 1975 de regearingslieders fan 'e Feriene Steaten, it Feriene Keninkryk, West-Dútslân, Itaalje en Japan út yn Rambouillet, dêr't se de Groep fan Seis (G6) grutte ekonomyske wrâldmachten foarmen (no de G7 troch de lettere tatrêding fan Kanada). By de kroaning fan 'e Spaanske kening Juan Carlos, ek yn 1975, foarkaam Giscard d'Estaing dat de Sileenske diktator Augusto Pinochet dêrby oanwêzich wêze koe troch te driigjen om fuort te bliuwen as dyselde ek útnûge waard. Folle letter waard troch de sjoernaliste Marie-Monique Robin lykwols oantoand dat it regear fan Giscard d'Estaing temûk gearwurke mei Pinochet en ek mei de Argentynske diktator Jorge Videla.
Underwilens wie thús yn Frankryk in rivaliteit ûntstien tusken Giscard d'Estaing en syn premier Jacques Chirac, dy't yn 1976 opstapte en ferfongen waard troch Raymond Barre. Hoewol't de parlemintsferkiezings fan 1978 ûnferwachts troch de rjochtse politike koälysje wûn waarden, boazen de spannings fierder oan tusken de presidint en Chirac, dy't ûnderwilens de partij Gearkomste foar de Republyk (RPR) oprjochte hie. Yn reäksje dêrop rjochte Giscard d'Estaing in sintrum-rjochtse politike konfederaasje op, de Uny foar Frânske Demokrasy (UDF), dêr't er Chirac syn partij mei isolearje koe.
By de presidintsferkiezings fan 1981 stelde Chirac him ek kandidaat, sadat der twa rjochtse kandidaten wiene dy't de rjochtse kiezers ferdielden. Chirac einige as trêde nei de sosjalist Mitterand en Giscard d'Estaing. Om't net ien fan 'e kandidaten 50% of mear fan 'e stimmen behelle hie, moast der in twadde omgong komme, wêryn't de beide kandidaten mei de measte stimmen, Mitterand en Giscard d'Estaing, it tsjininoar opnamen. Chirac wegere lykwols om syn efterban op te roppen en stim op Giscard d'Estaing, mei as gefolch dat Mitterand de ferkiezings wûn mei in marzje fan 3% op Giscard d'Estaing. Dit barren hie in oanhâldende fete tusken Chirac en Giscard d'Estaing ta gefolch, dy't oan harren dea ta bittere fijannen bleaune, ek al droegen se op polityk mêd fierhinne deselde ideeën út.
Lettere jierren
Nei syn nederlaach loek Giscard d'Estaing him tydlik werom út 'e polityk, mar yn 1984 waard er werkeazen as ôffurdige fan Puy-de-Dôme yn 'e Nasjonale Assimblee. Ek waard er keazen as foarsitter fan 'e Regionale Ried fan Auvernje. Fan 1997 oant 2004 wied er dêrnjonken foarsitter fan 'e Ried fan Jeropeeske Gemeenten en Regio's. Fan 1988 oant 1996 wie Giscard d'Estaing ek partijfoarsitter fan 'e UDF, mar hy rekke yn syn eigen partij efter de tiid troch de opkomst fan in nije generaasje politisy dy't de rénovateurs ("renovearders") neamd waarden. By de presidintsferkiezings fan 1995 stipe de UDF foar it meastepart de RPR-premier Édouard Balladur, mar Giscard d'Estaing ferraste eltsenien troch it kamp fan syn âlde fijan Chirac te kiezen, dy't de ferkiezings wûn. Datselde jiers krige Giscard d'Estaing in gefoelige nederlaach te ferwurkjen doe't er boargemaster fan Clermont-Ferrand wurde woe. Yn 2000 tsjinne Giscard d'Estaing as parlemintslid in wetsfoarstel yn om 'e lingte fan 'e termyn fan it Frânske presidintskip werom te bringen fan sân nei fiif jier. Chirac stipe dat plan en lei it yn in referindum foar oan it Frânske folk, dat it goedkarde.
Op Jeropeesk mêd wie Giscard d'Estaing fan 1989 oant 1993 lid fan it Jeropeesk Parlemint. Fan 2001 oant 2004 joech er lieding oan 'e Konvinsje foar de Takomst fan Jeropa en yn dy hoedanichheid wie hy de haadferantwurdlike foar it opstellen fan 'e Jeropeeske Grûnwet, ta de oanname wêrfan't de Jeropeeske lieders yn oktober 2004 it Ferdrach fan Rome sleaten. Nei't dy Jeropeeske Grûnwet yn 2005 by twa referinda efterinoar yn Frankryk en yn Nederlân troch de kiezers fuortstimd wie, gie Giscard d'Estaing nettsjinsteande dat dochs troch mei syn lobbyen foar oanname yn oare Jeropeeske lidsteaten. Yn desimber 2007 ûndertekenen de lidsteaten fan 'e Jeropeeske Uny it Ferdrach fan Lissabon, dat delkaam op 'e Jeropeeske Grûnwet ûnder in oare namme. Op dy wize waard de ôfwizing fan 'e grûnwet troch de Frânske en Nederlânske kiezers negearre.
Yn 2003 waard Giscard d'Estaing opnommen yn 'e Académie française, dêr't er de sit ynnaam fan syn freon, de eardere Senegaleeske presidint Léopold Sédar Senghor. Yn 2004, nei't er ferslein wie yn 'e regionale ferkiezings yn Auvernje, loek Giscard d'Estaing him hielendal út 'e polityk werom; tsjin dy tiid hie syn soan Louis Giscard d'Estaing syn sit yn it parlemint al oernommen. Neitiid liet er yn 2007 noch fan him hearre, doe't er Nicolas Sarkozy stipe by de presidintsferkiezings, yn 2012, doe't er de oprjochting stipe fan 'e sintristyske politike partij Uny fan Demokraten en Unôfhinkliken (UDI), en yn 2013, doe't er de yntroduksje yn Frankryk stipe fan it homohoulik. Ut in opinypeiling út 2014 die bliken dat 64% fan 'e Frânsen Giscard d'Estaing as in goede presidint seagen.
Priveelibben
Yn maaie 2020 waard Giscard d'Estaing derfan beskuldige dat er de stuten fan in Dútske sjoernaliste betaast hie; hy ûntkende dat.
Mei syn broer Olivier kocht Giscard d'Estaing yn 2005 it Kastiel fan Estaing, dat earder yn it besit west hie fan fise-admiraal Charles Henri Hector d'Estaing (gjin famylje), dy't yn 1794 ûnder de guillotine kommen wie. De bruorren brûkten it kastiel net as wente, mar kochten it omreden fan 'e symboalyske wearde en om 'e pleatslike mienskip te stypjen.
Yn 2009 publisearre Giscard d'Estaing de romantyske roman La Princesse et le Président. Dêryn fertelde er it ferhaal fan 'e leafdesrelaasje tusken in presidint fan Frankryk en in personaazje dat er 'Patricia, prinsesse fan Cardiff' neamde. Dat wie branje foar it geroft dat it boek eins autobiografysk wêze soe en in wiere relaasje tusken Giscard d'Estaing en Diana, prinsesse fan Wales beskriuwe soe. Giscard d'Estaing hold lykwols út dat er it ferhaal folslein út 'e tomme sûgd hie en dat der nea sa'n relaasje west hie.
Ferstjerren
Yn it neijier fan 2020 rekke Giscard d'Estaing oanhelle mei in longûntstekking. Hy waard op 14 septimber mei swierrichheden op it mêd fan sykheljen opnommen yn it Hôpital Européen Georges-Pompidou yn Parys, en op 15 novimber jitris, mar op 20 novimber gied er wer nei hûs. Op 2 desimber kaam er lykwols te ferstjerren oan komplikaasjes feroarsake troch COVID-19. Valéry Giscard d'Estaing waard 94 jier. Syn begraffenis waard omreden fan 'e wrâldwide pandemy fan it koroanafirus yn famyljefermidden holden.
Goes- en hineftigen
De goes- en hineftigen (Latynske namme: Galloanserae) foarmje in boppeskift fan 'e klasse fan 'e fûgels (Aves), de ûnderklasse fan 'e moderne fûgels (Neornithes) en de tuskenklasse fan 'e nijkakigen (Neognathae). Dit boppeskift wurdt foarme troch twa skiften, nammentlik de goeseftigen (Anseriformes), dêr't de û.m. de guozzen, swannen, einen ta hearre, en de hineftigen (Galliformes), mei as leden û.o. de pauwen, fazanten en hinnen. In mooglik trêde skift dat ta dizze selde groep heart, wurdt foarme troch de útstoarne Gastornithiformes.
Untwikkeling
Hoewol't se net bot opinoar lykje, hat út anatomysk en molekulêr ûndersyk bliken dien dat de goeseftigen en de hineftigen genetysk en yn harren evolúsjonêre ûntjouwing tige nau oaninoar besibbe binne. Om it ienfâldich út te drukken: de ein en de hin hawwe ien mienskiplike foarâlder. De nijkakigen (Neognathae) spjalten har omtrint 90 miljoen jier lyn op yn 'e goes- en hineftigen en it sustertakson dêrfan, de nije fûgels (Neoaves), dêr't de measte oare libbene fûgelsoarten ta hearre. De opspjalting fan 'e goes- en hineftigen yn 'e beide skiften fan 'e goeseftigen en de hineftigen moat omtrint 85 miljoen jier lyn syn beslach krigen hawwe.
Agodorp
thumb|left|Yngong Agodorp Agodorp is in wyk yn it doarp Ter Apel yn de gemeente Westerwâlde yn de provinsje Grinslân en waard yn 1915 as in tûndoarp boud.
De wyk leit justjes besuden Ter Apel en waard foar de wurklju fan de N.V. AGO, Maatschappij voor het drogen, veredelen en verwerken van hout oanlein. De wyk is, lykas Burgemeester Beinsdorp, in bûtenwyk fan Ter Apel en leit yn it bosk dêr't it Kleaster Ter Apel stiet. De wyk bestiet út 90 arbeiderswenten, boud yn in uniforme styl, en trije wenten foar de direksje.
Skiednis
Nei't it Ruiten-Aa-kanaal yn 1912 reekaam, waard yn 1917 in drûgerij en konservefabryk foar ierdappels, griente en fruit (Aardappelen, Groenten en Ooft: AGO) oprjochte oan dat kanaal. Om't de mooglikheden foar de útfier yn de Earste Wrâldkriich min wiene, begûn de fabryk yn 1919 mei in houtparserij. In bekend produkt waard Lignostone (stienhout). Dêrfoar waarden tinne houtlagen ûnder hege druk mei it taheakjen fan keunstharsen meiïnoar parse ta in houtprodukt dat hast like sterk as stiel wie, mar dan folle lichter. Fan dat guod waarden benammen weefspoelen en oare houten reauwen makke. Ek tafelblêden, skys, en propellers foar fleantugen fan ûnder oaren Fokker en De Havilland waarden dêr makke. Yn de Twadde Wrâldkriich hie de lieding fan de fabryk ek de lieding oer de sustermaatskippij Röchling Limestone, dy't brûkt waard om Nederlanners dêr wurkje te litten om sa ûnder de Arbeitseinsatz wei te kommen.
Yn 1965 waard de namme feroare ta AGO Lignostone. Yn de santiger jierren lijde it bedriuw ferlies en waard yn 1973 troch in Britsk bedriuw oernaam. Yn 1977 gie it bedriuw, nettsjinsteande de finansjele stipe dy't t bedriuw ferskate kearen krigen hat, fallyt. It bedriuw waard dêrnei oernaam troch de NOM (Noardlike Untwikkelingsmaatskippij) en de Rotterdamske holdingmaatskippij Arcade. De nije namme waard Lignostone. It bedriuw waard ferpleatst nei de Mercuriusweg, en de âlde fabryksgebouwen waarden troch oare bedriuwen oernaam. Yn 1980 liet de NOM Lignostone fallyt gean om't dy gjin takomst yn it bedriuw mear seach. In wurknimmer naam it bedriuw lykwols oer en wist wer winst te meitsjen. Yn 2003 gie it bedriuw fannijs fallyt, mar makke in trochstart en is noch hieltyd warber oan de Mercuriusweg.
33e iuw f.Kr.
De 33e iuw f.Kr. of trijeëntritichste iuw foar Kristus rûn fan 1 jannewaris 3300 f.Kr. oant 31 desimber 3201 f.Kr.
Renée de Haan
Renée de Haan (Amsterdam, 9 july 1954 – dêre, 2 july 2016) wie in Nederlânsk sjongster. Yn 1988 waard se nasjonaal bekend as fertolkster fan it Nederlânsktalige libbensliet.
Biografy
De Haan waard grutbrocht yn de Amsterdamske wyk de Jordaan dêr't hja al as jong famke yn kafees op it biljert stie te sjongen. Yn 1985 krige se in kontrakt oan by platemaatskippij EMI en yn 1986 brocht de dêr twa singles út yn it typysk Amsterdamsk repertoire, In Een Wereld Zonder Jou en Weet Jij Dan Niet Wat Liefde Is, mar dy waarden gjin hit.
De Haan helle yn 1988 wol de Nasjonale Hitparade en de Nederlânske Top 40 mei it liet Vuile huichelaar, skreaun troch Aad Klaris. Mei Mannen (Steeds weer de verkeerde) helle se dat jier nochris súkses, mar nijere singles waarden gjin hits. Sy wie dêrnei lykwols wol in artyst dy't in protte foar optredens frege waard.
Yn 2004 kaam se yn it nijs nei't se lulk reägearre doe't se net útnoege wie om op it útfeartkonsert fan André Hazes te sjongen. Yn 2007 die De Haan mei oan in reklamekampanje fan Arke Reizen, mei har nije single Nooit Meer Naar Huis. Teffens siet de sjongster yn it SBS 6-telefyzjeprogramma De Afvallers, mar it slagge har net en krij har obesitas ûnder de tomme.
Privé
De Haan boaske en krige in soan. De sjonger Pierre de Haan is har broer.
De Haan stoar yn de âldens fan 61 jier oan de gefolgen fan termkanker.
32e iuw f.Kr.
De 32e iuw f.Kr. of twaentritichste iuw foar Kristus rûn fan 1 jannewaris 3200 f.Kr. oant 31 desimber 3101 f.Kr.
W.L. Brugsma
thumb|right|W.L. Brugsma by de presintaasje fan syn boek Europa, Europa yn 1983. Willem Leonard (Boebie) Brugsma (Aerdenhout, 18 july 1922 – Bilthoven, 4 septimber 1997) wie in Nederlânsk sjoernalist. As sjoernalist brûkte er meast de namme W.L. Brugsma.
Biografy
Under de Twadde Wrâldoarloch siet Brugsma yn it ferset. Hy oerlibbe in tal konsintraasjekampen, Neuengamme, Natzweiler-Struthof en Dachau. Nei de kapitulaasje fan Dútslân regelen in tal oare Nederlânske finzenen, dêr't Carel Steensma en Hans Teengs Gerritsen ûnder wiene, in autobus en setten ôf nei Nederlân. De bus waard ynearsten by Vaals opkeard mei't de lju gjin jildige papieren hiene.
Yn 1946 sette er út ein as sjoernalist by de Haarlemsche Courant en yn 1954 gie er oan 'e gong by de Grote Provinciale Dagbladen (GPD). Yn 1965 waard er adjunkt-haadredakteur by de Haagsche Courant en in jier letter waard er haadredakteur fan it wykblêd Haagsche Post, wat er oant 1975 bliuwe soe. Dêrnei stapte er oer nei de telefyzje, wêrmei't lanlik bekend waard as "W.L. Brugsma" en presintator en kommintator fan de aktualiteiterubryk Achter het Nieuws fan de VARA. Yn 1978 en 1979 wie er de sintrale presintator fan VARA-Visie. Fan 1983 oant 1986 presintearre er it diskusjeprograma Het Capitool (NOS) út 's-Graveland wie.
Yn 1991 hie Brugsma foar de telefyzje in ynterview mei keningin Beatrix en prins Claus by gelegenheid fan har' 25-jierrich houliksjubileum.
Brugsma stoar yn de âldens fan 75 jier en kaam te hôf op 'Den en Rust' yn Bilthoven. Prins Claus wie by de beïerdiging.
Publikaasjes
In kar:
Priis
Yn 1995 ûntfong Brugsma de Dr. J.P. van Praag-priis fan it Humanistysk Ferbûn.
34e iuw f.Kr.
De 34e iuw f.Kr. of fjouwerentritichste iuw foar Kristus rûn fan 1 jannewaris 3400 f.Kr. oant 31 desimber 3301 f.Kr.
Sunset Boulevard
Sunset Boulevard (Ingelsk foar "Bûlevaar fan de Sinne-ûndergong") is in brede trochgeande wei of strjitte yn it sintrale en westlike diel fan 'e Los Angeles County, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Dizze strjitte is likernôch 35 km lang en rint fan 'e binnenstêd fan Los Angeles yn westlike rjochting rûchwei by de bôge fan bergen lâns dy't de noardlike ôffreding fan 'e Los Angeles-dobbe foarmje, om oan 'e kust fan 'e Stille Oseaan út te kommen op 'e Pacific Coast Highway. De rûte dy't Sunset Boulevard foarmet is rûchwei deselde as dy fan in earder feedriuwerspaad dat yn 'e 1780-er jierren ûntstie om kij út de Pueblo de Los Angeles nei see ta te driuwen. Sunset Boulevard stiet derom bekend dat der geregeldwei filefoarming plakfynt.
Halbe Brandsma
Halbe Brandsma (Doezum, 3 desimber 1923 - Barendrecht, 7 july 2000) wie in Nederlânsk militêr.
Marije-Himelfeartkatedraal (Pinsk)
De Katedraal-basiliyk Marije-Himelfeart (Wyt-Russysk: атэдральны Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі) yn Pinsk, Wyt-Ruslân, is de katedraal fan it roomsk-katolike bisdom Pinsk. De barokke tsjerke stiet tichteby de Pina en grinzget oan de fransiskaanske kleastergebouwen. De katedraal draacht sûnt 1996 de earetitel basilica minor.
Halbe Brandsma
Hy waard riddere yn de klasse fan de Militêre Willems-Oarder 4, nei oanlieding fan it Keninklik Beslút nûmer 29 fan 17 july 1947. Hy wie korporaal fan de Mariniers as oarlochsfrijwilliger yn Nederlânsk-Ynje.
Yn Barendrecht is in stjitte nei Brandsma ferneamd, de Brandsma-akker.
Marije-Himelfeartkatedraal (Pinsk)
Skiednis
It, doe noch houten, kleaster waard yn 1396 yn opdracht fan de foarst fan Pinsk en syn frou boud. It kompleks waard troch de earste biskop fan Vilnius, Andreas I Vasila, ynwijd. De kleastertsjerke baarnde yn de rin fan de tiid ferskate kearen ôf, mar waard jimmeroan wer fan hout opboud. Op 9 novimber 1648 foelen protestanten de stêd oan en stieken de tsjerke yn 'e brân, noch foar de tsjerke troch Kozakken en ynwenners plondere waard. Neffens de ynventarisboeken briek in kloft minsken yn de tsjerke yn en fernielden alters en ikoanen en stielen, sloegen de ruten oan diggels en stielen alles wat wearde hie út de sakristy. De weropbou folge yn 1651. Yn de tiid fan de Grutte Noardske Kriich waard it kleaster yn 1705 troch Sweedske troepen yn 'e jiske lein. Nei't de Sweden harren út Pinsk weromloeken waard fanôf 1712 de tsjerke fan stien wer opboud. Yn 1730 fûn de wijing fan dy tsjerke plak, wylst tusken 1766 oant 1769 fierder oan de gevel wurke waard. Tagelyk ûntstiene ek de twa ferdjippings tellende kleastergebouwen.
Halbe Brandsma
Nei syn militêre karriêre begûn er in foarkeheftruckbedriuw en rjochte er Brandsma Vorkheftrucks B.V. op. Brandsma stoar yn de âldens fan 76 jier en waard te hôf brocht yn Mearum
Marije-Himelfeartkatedraal (Pinsk)
Skiednis
Yn it jier 1817 folge neffens in ûntwerp fan K. Kamenski de bou fan de frijsteande stiennen klokketoer. De fjirde ferdjipping fan de toer waard pas oan it begjin fan de 20e iuw foltôge.
Under russysk bewâld waard it katolike kleaster yn 1835 opheven; de kleastertsjerke waard in parochytsjerke. Yn de Poalske tiid waard it kleaster op 'e nij iepene en yn 1939 koe in restauraasje ôfsletten wurde. Mei de stifting fan it doedestiidske poalske bisdom Pinsk waard de tsjerke yn 1925 in katedraal. Tusken 1940 en 1992 waard it kleaster wer troch de Sovjet-autoriteiten sletten.
Halbe Brandsma
Underskieding
Him waard de Militêre Willems-Oarder takend fanwegen bysûnder moedich en ferstannich belied ûnder de polysjonele aksjes op East-Java yn 1946.
Marije-Himelfeartkatedraal (Pinsk)
Skiednis
Op 13 april 1991 waard de aartsbiskop fan Minsk, Kazimierz Świątek, ta apostoalysk administrator fan it bisdom Pinsk beneamd. De aartsbiskop waard nei syn dea yn de katedraal begroeven. Paus Jehannes Paulus II ferliende de katedraal yn 1996 de tsjerke de status fan basilica minor.
Reggio nell'Emilia (stêd)
thumb|260px|Oersjoch oer de dakken fan Reggio Emilia. Reggio Emilia of Reggio nell'Emilia is in stêd yn de Italjaanske regio Emylje-Romanje en haadstêd fan de provinsje Reggio nell'Emilia. De stêd hat 172.525 ynwenners (2013).
Halbe Brandsma
Underskieding
Hat him troch it bedriuwen fan tige moedige en ferstannige dieden yn de striid tsjin de fijân ûnderskieden troch op 2 maaie 1946 by de gefjochtshannelingen tichtby Ngemboeng en Kemendoeng (East-Java), doe't er him oertsjûgje woe oft in ferwûne kammeraat him noch yn ien fan de hutten siet en hy dêrby ynienen op ûnferwachte tsjinstân fan trije ferburgen fijannen, dy't him mei klewang en bajonet oanfoelen, ûnskealik te meitsjen, dêr't er sels op ferskillende plakken by ferwûne waard, him nettsjinsteande der fan ferwissige oft de ferwûne kammeraat efterbleaun wie.
Marije-Himelfeartkatedraal (Pinsk)
Arsjitektuer
De Marije-Himelfeartkatedraal is in trijeskippige basilyk mei tige smelle sydskippen, dy't fan skiedingsmuorren fan flakke kapellen skieden wurde. It koer wurdt mei in healrûne apsis ôfsletten. Haadskip en koer hawwe in tonferwulft mei dêrboppe in dakruter. De hege haadgevel is ryk dekorearre mei pilasters, nissen en kroanlisten en wurdt horizontaal yn trije dielen ferdield mei oan wjerksanten tuorren.
Ynrjochting
It haadalter is oan wjerskanten fersierd mei de bylden fan de apostels Petrus en Paulus. Sintraal tusken de fjouwer draaide pylders is in skilderij fan 4 x 2 meter fan de himelfeart fan Marije, in reproduksje fan Bartolomé Murillo. It heechreliëf yn it alter fan de Stigmata fan Sint-Fransiskus soe ûntstien wêze tusken 1766 en 1817.
Guon fan de alters yn de sydkapellen stamme noch út de 18e iuw. Yn 1909 skildere S. Rudinski it ferwulft fan it koer mei fresko's en de gewelven mei dekorative eleminten. De sydalters waarden oan it begjin fan de 20e iuw troch Alfred Izydor Römer beskildere. Syn Madonna fan Pinsk wurdt as ien fan de meast weardefolle wurken fan de tsjerke wurdearre.
It oargel fan de katedraal is it âldste noch te bespyljen oargel fan Wyt-Ruslân. It waard yn 1837 boud troch Adalbertus Grodnicki út Vilnius. It ynstrumint hat 1049 stimmen, 36 registers, twa manualen en 1398 pipen.
John Morgan (skilder)
John Morgan (Pentonville, yn it noarden fan Londen 1822 - Hastings, 1885) wie in Ingelske suksesfolle sjenreskilder.
Wurkpaad
Morgan studearre oan de School of Design yn Londen en ek yn Parys by Thomas Couture (1815–1879). Doe't er yn 1861 yn Aylesbury wenne, waard er bekend mei syn skilderijen The Jury en The Country Auction.
Hy wie lid fan de Society of British Artists (SBA). Syn wurk waard beynfloede troch de skilders Thomas Webster en William Powell Frith. Syn soan Frederick Morgan wie ek in populêre skilder dy't foaral bekend waard mei syn skilderij His Turn Next, dat ferneamd waard troch de reklamekampanje foar Pears Soap.
Foar Helen
Foar Helen, yn it oarspronklike Ingelsk: To Helen, is in gedicht fan 'e hân fan 'e ferneamde Amerikaanske skriuwer, dichter, redakteur en literatuerkritikus Edgar Allan Poe (1809-1849). It is in oade op Jane Stanard, de mem fan in jeugdfreon fan 'e dichter, en bestiet út trije kûpletten fan elts fiif fersregels. It waard foar it earst publisearre yn 1831, yn 'e bondel Poems, by Edgar A. Poe, en yn 1836 werprinte yn it tydskrift The Southern Literary Messenger. Yn 1845 beseach Poe it gedicht op 'e nij, en brocht er ferskate lytse en in pear gruttere feroarings oan. De grutste (en bekendste) dêrfan wie it feroarjen fan 'e regels "To the beauty of fair Greece, / and the grandeur of old Rome" ta "To the glory that was Greece, / and the grandeur that was Rome". De Fryske oersetting fan To Helen, fan Klaes Dykstra, datearret út 1949.
Ynhâld
Yn it gedicht besjongt Poe de skientme fan "Helen", dêr't er mooglik mei ferwiisde nei Helena, de Grykske goadinne fan it ljocht, of, like wierskynlik, nei Helena fan Troaje, wa har skientme oft neffens Homêros ommers de úteinlike oanlieding wie ta de njoggenjierrige Trojaanske Oarloch. Ek neamt er de najaden (of wetternimfen), en komt de namme Psyche op 't aljemint. Psyche wie in tsjeppe prinsesse dy't de minneresse fan 'e leafdesgod Kupido waard; de agate lamp ("agatene lampe") ferwiist nei it foarfal wêrby't Psyche úteinlik de wiere identiteit fan har frijer ûntdiek.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan To Helen ferskynde yn 1949 ûnder de titel Foar Helen yn it literêr tydskrift De Tsjerne. De fertaling wie fan 'e hân fan taalkundige Klaes Dykstra (1924-1997), dy't bygelyks ek it boek Dit Is it Jier, fan Frederick Feikema Manfred yn it Frysk oersette.
Ko-Katedraal fan Marije-Himelfeart en Sint-Stanislaus (Mogilev)
De Ko-Katedraal fan Marije-Himelfeart en Sint-Stanislaus (Wyt-Russysk: Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі і св. Станіслава), ek wol de katedraal fan Mogilev, is in roomske tsjerke yn Mogilev, Wyt-Ruslân. De tsjerke is in ko-katedraal fan it aartsbisdom Minsk-Mogilev.
De Trije Toeristen
De Trije Toeristen is in keunstwurk oan de Midstrjitte op De Jouwer.
It byld fan trije toeristen bestiet út in man, in frou en in bern. De 'toer'isten sjogge omheech nei de Jouster Toer. It byld waard makke nei de werynrjochting fan de Midstrjitte en ûntbleate troch Kommissaris fan de Keninginne Hans Wiegel. It byld dat ferwiist nei it toeristyske karakter fan De Jouwer is faak fernield. Yn 1988 waard de froulike figuer stellen, yn 1990 waard it famke fan de sokkel lutsen. Yn de jierren dêrnei stie op in koperen plaatsje de tekst ''Spitigernôch binne it mar twa. Fandalen gongen yn 2003 mei de dochter oan de haal''. Yn 2007 waard it byld wer makke. De makster Annet Haring sette der doe in nij famke by, en in sittend hûntsje.
Ko-Katedraal fan Marije-Himelfeart en Sint-Stanislaus (Mogilev)
Skiednis
De katedraal stiet op it plak fan in earder karmeliten-kleaster. Yn 1636 waard in houten kleastertsjerke boud en wijd oan de himelfeart fan Marije. In grutte brân yn 1708 lei de tsjerke yn 'e jiske en tusken 1738 en 1752 waard in nije stiennen tsjerke boud. De nijbou waard yn 1765 troch de biskop fan Vilnius ynwijd.
Op 25 desimber 1772 kundige Katarina de Grutte de oprjochting oan fan it katolike bisdom Wyt-Ruslân oan yn it Russyske Ryk. Tsien jier letter waard it bisdom in aartsbisdom mei de jurisdiksje oer alle roomske parochy's yn Ruslân, ynklusyf dy fan Moskou en Sint-Petersburch. Sûnt 1783 waard de kleastertsjerke de katedraal fan it aartsbisdom Mogilev.
Tsjin it ein fan de 18e iuw waard de katedraal ferboud wêrby't de porticus mei fjouwer pylders oan de katedraal tafoege waard.
Fanôf 1956 waard de katedraal op lêst fan de Sovjet-autoriteiten foar de earetsjinst sletten en brûkt as it Sintraal Histoarysk Argyf fan Wyt-Ruslân. Yn 1960 ferhûze it argyf nei Minsk en waard de katedraal fierder brûkt as it Steatsargyf fan de regio Mogilev. Yn dat tiidrek gyngen it tsjerke-oargel mei seldsume keramyske pipen en in diel fan de muorrefresko's ferlern.
Oan it begjin fan de jierren 1990 waard de katedraal werom jûn oan it bisdom, de restauraasje duorre oant 1994. Tsjintwurdich is de tsjerke de ko-katedraal fan it katolike aartsbisdom Minsk-Mogilev.
De Poarten fan Sinnebuorren
De Poarten fan Sinnebuorren is in keunstwurk op De Jouwer.
De bylden binne betocht troch de Drachtster keunstner Henk Lampe en waarden makke troch de Jouster firma De Jong.
35e iuw f.Kr.
De 35e iuw f.Kr. of fiifentritichste iuw foar Kristus rûn fan 1 jannewaris 3500 f.Kr. oant 31 desimber 3401 f.Kr.
Toanielselskip
In toanielselskip, teäterselskip, toanielgroep of teätergroep is in organisaasje dy't him dwaande hâldt mei it beropsmjittich repetearjen en opfieren fan toanielstikken en/of teäterfoarstellings. Sa'n selskip moat net betize wurde mei in amateurtoanielferiening, dy't folslein op frijwilligers draait. In toanielselskip bestiet ornaris út in groep artistike meiwurkers, wêrûnder de akteurs, regisseurs, teäterfoarmjouwers, ljochtûntwerpers en dramaturgen, en in stikmannich produksjemeiwurkers, dy't dingen as boekings, budget, marketing en subsydzje-oanfragen bewurkmasterje. Yn 'e regel omfettet in toanielselskip in fêste kearn fan akteurs en in regisseur dy't ek de artistyk lieder is. Sa'nent bepaalt dan it rippertwaar fan it selskip. Dêrnjonken kin in toanielselskip, meastal per produksje (rige foarstellings), in gastregisseur en/of ien of mear gastakteurs oannimme.
Nederlân
Yn Nederlân binne inkele tsientallen profesjonele toanielselskippen aktyf, wêrfan't de measten op 'e iene of oare manear subsydzje krije om finansjeel oerlibje te kinnen. Njoggen dêrfan krije struktureel fjouwerjierrige subsydzje fan 'e Ryksoerheid, en foarmje dêrmei de saneamde Basisynfrastruktuer. Dêrûnder binne de fjouwer grutte selskippen: Dêrnjonken hearre ta de Basisynfrastruktuer fjouwer middelgrutte toanielselskippen: De lêste fan 'e njoggen toanielselskippen fan 'e Basisynfrastruktuer is it Frysktalige Tryater.
Njonken de rykssubsidiëarre selskippen binne der ek groepen dy't subsydzje krije fan it Fûns Poadiumkeunsten of fan provinsjes, gemeenten of oare fûnsen. Foarbylden fan dat soarte toanielselskippen binne Toneelgroep De Appel, Orkater, Dood Paard en De Warme Winkel. De measte toanielsselskippen yn Nederlân hawwe wetlik de foarm fan in stifting.
Companyia de teatre Ensemble (Theater) Compañía de teatro Compagnie théâtrale Színtársulat Compagnia teatrale 劇団 Труппа 극단 Trupa Труппа Трупа Truppa Dramatike (soce)
36e iuw f.Kr.
De 36e iuw f.Kr. of seisentritichste iuw foar Kristus rûn fan 1 jannewaris 3600 f.Kr. oant 31 desimber 3501 f.Kr.
37e iuw f.Kr.
De 37e iuw f.Kr. of sânentritichste iuw foar Kristus rûn fan 1 jannewaris 3700 f.Kr. oant 31 desimber 3601 f.Kr.
De Ruiten (Slochteren)
De Ruiten is in poldermûne by it doarp Slochteren yn de provinsje Grinslân.
Yn 1786 waard de earste mûne fan it wetterskip 'De Ruiten' boud. Dy mûne baarnde yn 1854 ôf en waard ferfongen troch in nije mûne. Yn 1934 baarnde de mûne fannijs ôf. De weropbou fûn plak yn 1935, wêrby't in achtkant fan in âlde mûne brûkt waard.
De Ruiten is de lêste poldermûne fan de provinsje Grinslân dy't noch foar it beropsmjittich bemeallen boud is. Nei't de mûne yn 1968 bûten gebrûk steld waard naam de Slochter Mûnestifting de mûne oer. De nije mûne waard yn 1935 mei selsswichting útrisd, mar krige by de restauraasje yn 1973 it âldhollânsk wjuksysteem mei silen op de roeden. De Ruiten hat in flecht fan 21,50 meter.
Frijwillige mûnders litte de mûne regelmjittich wurkje. Hjoeddeiske eigner is de Mûnestifting Midden- en East-Grinslân.
Grutte Priis Formule 1 fan Spanje 2013
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Spanje 2013 yn Montmeló op 12 maaie. It wie de fyfde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2013. Hy waard op it Sirkwy fan Kataloanje hâlden. De race waard hâlden oer 66 omgongen, op it 4,7 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 307 kilometer.
Burgemeester Beinsdorp
Burgemeester Beinsdorp (ek wol BB-dorp neamd) is in wyk yn it doarp Ter Apel yn de gemeente Westerwâlde yn de provinsje Grinslân. It leit by it sânde fallaat yn it Stedskanaal, dat pleatslik ek wol oantsjutten wurdt as Ter Apelkanaal. De wyk is neamd nei de eardere boargemaster Fredrik Adolf Beins fan de doetiidske gemeente Vlagtwedde.
Yn 1925 waard in stadich begjin makke mei it bouwen fan in arbeiderswyk tichteby Ter Apel foar wurklju út ûnbewenne ferklearre wenten, wenweinen en wenskippen út ûnder oaren Barnflair. Yn dy tiid waard in nije wyk wol gauris as "doarp" oantsjutten, sa as by Agodorp, dat ek in arbeiderswyk by Ter Apel is. Yn de omkriten lei it lêste heidelân fan dregio Westerwâlde dy't yn de krisisjierren oanmakke waarden yn it ramt fan de wurkferskaffing. Nei de Twadde Wrâldkriich waard de wyk dien makke.
Nijsgjirrich
By it sânde fallaat steane in brêgewachterswente en in slûswachterswente sûnder wryt en slyt út 1875.
Hidjaab
In hidjaab, fan it Arabyske حجاب, sekuere transliteraasje: ḥiǧāb (útspr.: [ħi'ʤæ:b], likernôch: "hi- dzjêb "), is in stik klean foar froulju dat in omslachdoek foar oer de skouders, holdoek en wale (foar oer it hier, net foar oer it gesicht) yn ien is. It makket diel út fan 'e tradisjonele Arabyske dracht, mar wurdt sterk assosjearre mei de islaam, en is sadwaande ek ynboargere rekke by beskate befolkingsgroepen yn net-Arabyske moslimlannen lykas Turkije, Iraan, Maleizje en Yndoneezje. De namme fan 'e hidjaab giet werom op it Arabyske tiidwurd حجب, ḥaǧaba (útspr.: [ħæ'ʤæbæ], likernôch: "heh- dzjeh -beh"), dat "jin in wale foardwaan" betsjut, of yn bredere sin "dekking sykje".
Skip mei lading
Skip mei lading is in keunstwurk fan Ids Willemsma op De Jouwer.
Inez Weski
Inez Natali Weski (Rotterdam, 1955) is in Nederlânske strafpleiter.
Skip mei lading
It keunstwurk waard makke as ôfsluting fan de oanlis fan in lûdswâl tusken de A7 en de wyk Suderfjild. Om swiere byld op dit plak del sette te kinnen waard in ekstra fundearring makke. 'Skip mei lading' toant in rudimintêr werjûn skip sjen mei in abstrakte lading. De titel is neffens Willemsma in metafoar foar it libben. It symbolisearret tagelyk de warberens en de dynamyk yn de gemeente Skarsterlân. Op de sydkant fan de lûdswâl stiet op in waarfêst stielplaat it gedicht Berneskip, boartersskip:
Hidjaab
De term 'hidjaab' kin yn it Arabysk ek brûkt wurde om te ferwizen nei de ôfsûndering fan froulju fan manlju yn it iepenbiere libben, of der kin mei ferwiisd wurde nei de metafysyske diminsje: de wale tusken it libben en it hjirneimels dy't de minsken fan God skiedt. Winliken bestie dyselde noasje ek al mank de pre-islamityske Romeinen fan 'e Klassike Aldheid. Keizer Augustus fitere syn ûnderdienen oan om 'e heidenske timpels capo velato yn te gean, "mei de holle bewale", wêrmei't er it dragen fan klean bedoelde dy't net folle ferskilde fan 'e hjoeddeiske dracht foar sawol manlju as froulju yn Saûdy-Araabje. Augustus liet himsels yn sokke kledaazje ôfbyldzje op propagandaskilderingen, lykas yn 'e Ara Pacis-timpel yn Rome. De Romeinen makken diel út fan in grutter ferbân fan kultueren om 'e Middellânske See hinne, en joegen dit beërf troch oan sawol it Midden-Easten, dêr't it hjoed de dei noch in sterke ynfloed op 'e deistige klean fan 'e lju útoefenet, as oan Jeropa, dêr't froulju, as se yn it kleaster giene, foarhinne in nonnekap opdiene, dy't sterk om in hidjaab liek.
Yn 'e Westerske wrâld is it dragen fan 'e hidjaab en oare islamityske frouljusdracht (benammen de boerka) sûnt de 1990-er jierren in saak fan oansjenlike kontroverse wurden, mei't it dragen fan sokke klean moslima's oplein wurde soe troch harren manlju, famylje of kultuer. Hoewol't der grif froulju wêze sille dy't sokke klean tsjin 't sin drage, benammen yn moslimlannen dêr't de hidjaab yn it iepenbier ferplichte is, liket de krityk op it dragen fan 'e hidjaab yn Westerske lannen mear te krijen te hawwen mei islamofoby as mei oprjochte noed om frouljusrjochten. Yn 'e measte gefallen drage moslimfroulju de hidjaab as in symboal fan sedigens, privacy en noarmen en wearden. Neffens de rjochtlinen dy't datoangeande besteane, moatte froulju it hiele lichem bedekke útsein it gesicht, de hannen en de fuotten. Dy't rjochtlinen komme lykwols fuort út lettere islamityske religieuze teksten, de fiqh en de hadith, wylst de Koraan froulju inkeld oanfiteret om 'e boarsten en de geslachtsdielen te bedekken.
Inez Weski
Libben en wurk
Weski waard berne as jongste yn in grutte húshâlding fan Joadsk komôf, yn in yntellektueel fermidden, dêr't in soad omtinken foar keunst en filosofy wie.
Se wurdt omskreaun as in 'workaholic' en in 'controlfreak', dat fynt hja sels ek. Se neamde harsels yn in fraachpetear yn 2007 erchtinkend en mient dat dy eigenskip needsaaklik yn har berop is.
Op 14 jannewaris 2012 waard Inez Weski troch de JOVD útroppen ta Liberaal fan it Jier 2011. Se krige de priis foar har 'breanedige striid tsjin it ferfal fan de rjochtssteat'.
Weski is sûnt 2006 ûnder oaren ek de advokaat fan de kontroversjele Surinaamske eks-president Desi Bouterse. Yn opdracht fan Bouterse moast se yn septimber 2012 in fersyk by de Hege Ried yntsjinje om it fonnis út 1999, dêr't Desi Bouterse yn feroardiele waard fanwegen kokaïnesmokkeljen, te feroarjen. Se hie yn july 2011 in petear oer dy saak mei presidint Bouterse op de Johan Adolf Pengel lofthaven yn Zanderij.
Har soan Guy Weski (1981) is ek abbekaat by Weski Advocaten.
Kleaster Ter Apel
thumb|left|It Kleaster Ter Apel yn 1842 troch Jan Ensing thumb|Kleaster Ter Apel thumb|150px|De krúsgong It Kleaster Ter Apel (Nederlânsk: Klooster Ter Apel) is in earder kleaster yn it súdeasten fan Grinslân by it doarp Ter Apel. It kleaster waard yn de fyftjinde iuw boud. Yn it konvintgebou binne in Museum foar Kleaster- en Tsjerkeskiednis & Religieuze Keunst en twa galeryen foar hjoeddeistige keunst fêstige. De eardere liketsjerke, dy't de súdwjuk fan it kleaster foarmet, docht hjoed-de-dei tsjinst as in herfoarme tsjerke. Foar it kleaster oer stie earder it brou- en bakhûs fan it kleaster. Nei it opheffen fan it kleaster waard dêr it Kommandeurshûs fan de stêd Grins yn fêstige en letter kaam Hotel Boschhuis dêryn.
Kleaster Ter Apel leit yn it uterste súdeasten fan Grinslân op in beboske sânrêch op de iuwenâlde hannelsrûte tusken Grins en Múnster. Foar reizgers en pylgers wie it kleaster in plak fan gastfrijens en tawijing. Hjoed-de-dei is it kleaster noch hieltyd in moetingsplak, mar no mear foar keunstners en guon dy't kultuer en keunst lije meie.
It Kleaster Ter Apel wie it lêste kleaster yn Grinslân dat stifte waard, mar is hjoed-de-dei noch de iennige fan de 34, dy't der yn de hjoeddeistige provinsje stien hawwe, werom te kennen.
Skiednis
Yn 1464 joech Jacobus Wiltingh, dy't pastoar yn Garrelsweer en fikarus yn Loppersum wie, syn delsetting Apell oan de Oarder fan it Hillich Krús (Ordo Sanctae Crucis) mei betingst dat dêr in kleaster boud wurde soe. Yn maaie 1465 kaam it Generaal Kapittel fan de Krúshearen byïnoar yn Hoei oan de Maas. It bestjoer fan de Oarder fan it kleaster dêre namen Apell as in jefte fan God oan. It beneamde it Krúshearekleaster Sint-Gertrudis yn Bentlage oan de Iems by Rheine ta memmekleaster. Dêrwei waarden fjouwer preesters en inkelde likebruorren nei Apell stjoerd. Sa ûntstie der in nij kleaster yn it goa Westerwâlde dat de namme Domus Novae Lucis (Hûs fan it nije Ljocht) krige. Tusken 1465 en 1561 waard der wurke oan de bou fan it kleaster neffens in Midsiuwsk plan. Njonken it konvintgebou waard der in poartegebou, wettermûnen, brou- en bakhûs en in tahâld foar gasten boud.
Mei it oermasterjen fan it gebiet troch Willem Loadewyk fan Nassau-Dillenburg yn 1593, kaam de Reformaasje ek yn it gebiet en it katolike leauwen waard ferbean. It kleaster kaam, lykas de rêst fan Westerwâlde yn it besit fan de stêd Grins.
Nei 1600 rekke it kleaster yn it neigean troch stoarmen, brân en de hege ûnderhâldskosten. It steatlike kleaster waard oant 1930 gauris feroare. De westgevel waard nei 1755 ôfbrutsen en yn 1834 waard de boppeferdjipping mei de sellen fan de Krúshearen, en yn 1837 waarden de ferrinnewearre ferwulften fan de tsjerke sloopt. Ta oansetten fan de stêd Grins, dy't noch hieltyd eigener fan it kleaster en syn grûngebiet wie, waard tusken 1930 en 1933 it kleaster, safier't it noch net sloopt wie, fannijs opmakke en restaurearre. It plan foar it ophelpen stie ûnder lieding fan stedsynzjenieur De Vos tot Nederveen Cappel. Op de grûnferdjipping bleaune de trije wjukken fan it oarspronklike fjouwerkant bestean: de Kanunikke- en Leketsjerke yn de súdwjuk; de Kapittelseal en Sakristy yn de eastwjuk; de Refter (hjoed-de-dei kleasterkafee De Refter), de oerwulve Proviandkelder, Subpriorkeamer, Priorkeamer en Tahâld foar de gasten yn de noardwjuk. Troch de oerbôgjende bakstiennen krúsgong bleaune dy romten meiïnoar ferbûn en dy omslute it Kleasterhôf dêr't ek in krûdetún yn leit.
Sûnt 1992 heart Kleaster Ter Apel ta de Top 100 fan de Rykstsjinst foar de Monumintesoarch.
Under lieding fan de Deenske arsjitekt Johannes Exner waard healwei 2000 úteinsetten mei it bouwen fan de nije westwjuk. Yn septimber wie it wurk dien.
Njonken it kleaster stie oant 2007 in âde linebeam mei de bynamme Tolve Apostelsbeam.
Jojakim fan Juda
Jojakim (* 634; † 598; Hebriuwsk: יהויקים; "De Heare docht opstean") wie fan 609 oant 598 f.Kr. kening fan Juda.
Iraanske gizelderskrisis
De Iraanske gizelderskrisis wie in gizeling yn de Amerikaanske ambassade yn Teheran, dy't yn 1979 begûn en 444 dagen (sa'n 14 moannen) duorre. De gizeling hie te krijen mei de tanimmende ynfloed fan Amerika yn Iran, wêrmei't it Iraanske folk oer it algemien net al te bliid wie.
Jojakim fan Juda
Bibelske skiednis
Jojakim waard berne mei de namme Eljakim en wie de âldste soan fan kening Josjía. Dochs wie it net Jojakim, mar syn jongere healbroer Joächaz, dy't syn heit opfolge as kening fan Juda. Joächaz waard lykwols al nei trije moannen ôfset troch de Egyptyske kening Neko II en ferfongen troch Eljakim, dy't doe 25 jier wie en by dy gelegenheid de namme Jojakim krige.
Iraanske gizelderskrisis
By de gizeling waarden 63 diplomaten en boargers fêstholden. De aksje duorre fan 4 novimber 1979 oant 20 jannewaris 1981. Sa no en dan lieten de gizelnimmers minsken frij, mar 52 moasten de ein fan de gizeling útsitte.
Jojakim fan Juda
Bibelske skiednis
De Bibel skriuwt net posityf oer it regear fan Jojakim. Hy die wat de Heare ferkeard achte. De profeet Jeremía skreau dat hy foar himsels in paleis bouwe liet mei ûnearlike middels, hy liet syn folk foar neat wurkje, hie allinnich mar each foar it eigen belang en ûnderdrukte syn folk. Profeten dy't de kening warskôgen en him net noasken waarden mei de dea bedrige. Sa liet hy de nei Egypte flechte profeet Oería troch in groep manlju werom helje nei Jeruzalim, dêr't er him deaslaan liet.