cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fandom
In fandom kin him oppenearje om lykfol hokker ûnderwerp fan minsklike belangstelling hinne. Dat kin in band, sporttiim of persoan wêze, mar ek in hobby (bgl. postsegelsammeljen), in sjenre (bgl. science fiction), in boek (bgl. de Harry Potter-rige) of in moadeferskynsel. Hoewol't de oantsjutting 'fandom' no foar alle mêd brûkt wurdt, waard dizze Ingelske term fan oarsprong inkeld brûkt oangeande sport. It foaroansteande Amerikaanske wurdboek Merriam-Webster's Dictionary ornearret dat it wurd teminsten oant 1903 weromgiet.
Entombed
Entombed is in Sweedske metalband dy't yn 1980 yn Stockholm oprjochte waard. Yn 1990 kaam it debútalbum "Left Hand Path" út. Yn 2014 waard de band opheft, mar yn 2016 waard in trochstart makke. Entombed hat njoggen studio-albums en twa live-albums útbrocht.
Daniëlle Overgaag
Daniëlle Overgaag (folút: Daniëlle Wilhelmina Johanna Oerlemans-Overgaag; 's-Gravenzande, 24 maart 1973) is in Nederlânsk âld-hurdfytster en presintatrise. Hja makke jierrenlang diel út 'e fan 'e top fan it Nederlânsk frouljushurdfytsen, mar moast har sportkarriêre fanwegen sûnensswierrichheden beëinigje. Neitiid sette Overgaag útein mei in nij wurkpaad as radio- en tillefyzjepresintatrise. By Studio Sport waard se yn dy hoedanichheid berucht troch in stikmannich blunders. Overgaag is sûnt 2008 troud mei akteur en tillefyzjeprodusint Reinout Oerlemans.
Jonkheid en sportkarriêre
Overgaag waard yn 1973 berne yn it 's-Gravenzande, as de dochter fan in krysantekweker út it Westlân. As lyts famke mocht se al graach einen fytse. Meitiid sette se har leafhawwerij om yn in wiere sportkarriêre, en yn 1989 wûn se de nasjonale titel by de junioaren. Datselde jiers behelle se de brûnzen medalje op it wrâldkampioenskip foar junioaren. Neitiid makke Overgaag ferskate jierren diel út fan 'e top fan it Nederlânske frouljushurdfytsen. Se stelde har ta doel om diel te nimmen oan 'e Olympyske Spullen fan Barseloana, mar troch in min funksjonearjende skyldklier rûn dat op 'e non. Neitiid besocht se noch en meitsje in comeback, mar yn 1995 hold se definityf op mei hurdfytsen.
Mediakarriêre
Yn 1995 wurke Overgaag mei oan in reklamespotsje fan it sjampomerk Andrélon (bekend fan 'e healwize útspraak: "Pam, je haar danst!"), en datselde jiers waard se troch Veronica oannommen as sportferslachjouster op 'e radio en as ko-presintatrise fan it tillefyzjeprogramma Superelf. In pear jier letter waard se troch akteur en presintator Marc Klein Essink frege om op RTL 4 de Staatsloterijshow te presintearjen, in foarstel dêr't Overgaag mei ynstimde. Op RTL 4 presintearre hja fierders ek Het Staatslot op Locatie en de Verjaardagsshow.
Per 1 jannewaris 1999 stapte Overgaag oer nei de NOS, dêr't se de moarns- en middeisútstjoerings fan it sportprogramma Studio Sport presintearre. Dêr begie se troch blykbere ûnwittendheid ferskate blunders, wêrfan't de bekendste har útspraak wie fan 'e Ingelske FA Cup ("ef-ee kup") as "fa-kup" wie. Har lêste útstjoering fan Studio Sport presintearre Overgaag yn desimber 2000. Dêrnei wie se trije jier lang net op 'e tillefyzje te sjen, oant se yn augustus 2003 presintatrise waard fan it rabberijprogramma Shownieuws, op SBS 6. Op dyselde stjoerder fersoarge hja ek de presintaasje fan it programma Meer dan de Vrouw Van.
Priveelibben
Overgaag ûnderhold in skoft lang in relaasje mei de ferneamde Amerikaanske hurdfytser Lance Armstrong. Op 28 juny 2008 troude se mei de Nederlânske akteur en tillefyzjeprodusint Reinout Oerlemans, mei wa't hja twa soannen en twa dochters hat.
De Soldaat Dy't Weromkaam
De Soldaat Dy't Weromkaam, yn it oarspronklike Nederlânsk: De Soldaat Die Terugkwam, is in roman fan 'e yn Feanwâlden berne Nederlânske skriuwer Theun de Vries (1907-2005). It is in histoaryske roman, dy't it ferhaal fertelt fan in Frânsk soldaat út 'e sechstjinde iuw dy't nei jierren fan ôfwêzigens sterk feroare nei wiif en bern weromkeard. De Soldaat Dy't Weromkaam waard foar it earst útjûn yn 1980. De Fryske oersetting fan Dick Eisma ferskynde yn 2003.
Eftergrûn
Neffens in oantekening fan syn hân, efteryn it boek, hat De Vries De Soldaat Dy't Weromkaam basearre op wiere foarfallen. François de Pitaval (1673-1743 wie in Frânsk jurist te Lyon, dy't by syn libben in samling ferslaggen fan nuveraardige kriminele prosessen útjoech. De Dútske dichter en toanielskriuwer Friedrich von Schiller (1759-1805, dy't in grut leafhawwer wie fan detektiveferhalen, bewurkmastere de earste Dútske oersetting fan Pitaval syn wurk (yn dielen, 1782-1794). Ut dy oersetting publisearre it Insel Verlag te Leipzig yn 1910 in blomlêzing troch Paul Ernst "yn trije alderaardichste dieltsjes", neffens De Vries. Dêryn (dl. 2, s. 331-359) fûn De Vries it ferhaal oer Martin Guerre, dat er as útgongspunt naam foar dizze roman. Hy skreau De Soldaat Die Terugkwam yn 1978 en 1979. It waard foar it earst útjûn yn 1980, as ûnderdiel fan De Blinde Venus: Twee Romances, tegearre mei De Merrie. Yn 1987 waard it werútjûn as selsstannige roman.
Ynhâld
De Soldaat Dy't Weromkaam spilet yn it sechstjinde-iuwske Frankryk, dat doedestiden ferskuord waard troch folksopstannen en godstsjinstoarloggen. Yn in lyts doarpke oan 'e rivier de Garonne, yn 'e Languedoc, moat Martin Guerre, fanwegen jildsoargen fan syn âldelju, al trouwe as er noch mar alve jier is, mei de like âlde Bertrande de Rols. Martin is in groubloedigen hont, dy't earst neat fan syn frou witte wol. Nei mear as sân jier krije se dochs in bern, in jonge, dy't Alexandre (ropnamme Sanxi) komt te hjitten. Mar dan naait Martin út en lit wiif en bern lykme-allinne en yn earmoed efter. Nei jierren komt der in feteraan troch it doarp, dy't úthâldt dat er mei Martin yn it Frânske leger tsjinne hat, en dat Martin by ien fan 'e oarloggen yn Itaalje in skonk ferlern hat. thumb|left|180px|Theun de Vries.
Mar nei tsien jier komt Martin Guerre werom, en docht bliken dat er beide skonken noch hat. Hy jout him wer by Bertrande en syn soan en liket wol in oar man wurden te wêzen: hy is soarchsum en leafdefol foar syn frou, wurdt in echte heit foar Sanxi en is helpfeardich en flot op 'e trie mei syn goekunde en famylje. Guon twifelje lykwols oan syn identiteit, dêrby oanfitere troch syn omke Pierre Guerre, mei wa't er in skeel oer syn heite beërf kriget. Nei in út 'e hân rûne rûzje yn 'e pleatslike herberge fynt der in gerjochtlik ûndersyk nei him plak, mar de rjochtbank befêstiget dat er Martin Guerre is. Yn it doarp broeit ûnder syn fijannen de wrok lykwols troch. Dan ferskynt der ynienen in ûnfersoarge keardel mei in houten poat op it toaniel, in alderaaklikst stik ûngelok, dy't safolle op him liket dat er syn twillingbroer wêze kind hie. Dêrmei begjint it hiele sirkus wer fannijs. Diskear stelt it gerjochtshôf yn Toulouse lykwols Martin mei de houten poat yn it gelyk, en úteinlik jout de Martin mei de twa skonken ta dat er eins fan Antoine Tilh hjit. Hy hie de echte Martin yn it leger kennen leard en dy syn identiteit oannommen om't er sels socht waard foar moard. It hie nea syn bedoeling west om 'e poppekast sa lang fol te hâlden, mar hy wie fereale wurden op Bertrande. It boek einiget frij abrupt mei Antoine Tilh syn terjochtstelling.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan De Soldaat Die Terugkwam ferskynde yn 2003 ûnder de titel De Soldaat Dy't Weromkaam by de Kristlik Fryske Folksbibleteek (nû. 425) te Dokkum. De Fryske fertaling wie fan 'e hân fan Dick Eisma, en it printwurk waard dien troch Schaafsma & Brouwer, yn Dokkum.
Kuorker
In kuorker (of, as it om in frou giet, in kuorkster) is ambachtsman dy't foar leafhawwerij of berop kuorren en oanbesibbe foarwerpen lykas flochten fûken flechtet. Kuorkerij of kuorkjen is in tige âld ambacht, dat tsjintwurdich yn 'e Westerske wrâld allinnich noch as hobby of as demonstraasjewurk beoefene wurdt. Yn Fryslân wurde hobbymjittich fral noch wol einekuorren makke. Beropmjittich produsearre kuorren wurde no frijwol sûnder útsûndering ymportearre út ûntwikkelingslannen, dêr't it arbeidsyntinsive wurk folle goedkeaper ferrjochte wurde kin.
Kuorkers wurkje mei in grut ferskaat oan natuerlike materialen, lykas wylgeteannen, rotan, strie of reid. Foarhinne wiene kuorren ûnmisbere gebrûksfoarwerpen yn 'e hûs, mar ek yn 'e lânbou, fiskerij en yndustry. Tsjintwurdich binne dêr plestikkene foarwerpen foar yn 't plak kommen, en hawwe kuorren yn 'e Westerske wrâld foar it meastepart inkeld noch estetyske wearde.
Ester (Gryksk)
Oarsprong
De fraach oft de Grykske tafoegings no al of net kanonyk binne, hat yn 'e tsjerkskiednis ta in aldertigenste strideraasje laat. Marten Luther, dy't it fan alle foaroanmannen fan 'e Reformaasje nei gedachten it fûleindichste tsjin 'e tafoegings yn 'e kant sette, beskôge sels de oarspronklike Hebriuwske tekst fan Ester as fan twifelich alloai. Syn beswieren tsjin it boek giene lykwols de wittenskiplike krityk foarby om op it persoanlike flak te bedarjen. Dêrút soe Luther syn bewearde antysemitisme sprekke kinne, al hawwe guon biografen fan 'e man útholden dat er de Joaden net bestried om't er op harren ras tsjin wie, mar om't er ûnoerkomlike beswieren tsjin harren teology hie. Op it Konsylje fan Trinte, de gearkomste dêr't de lieders fan 'e Roomsk-Katolike Tsjerke de Kontrareformaasje bepankoekbakten, waard kedize dat sawol de Hebriuwske tekst as de Grykske tafoeging kanonyk wiene, al erkenne roomske bibelwittenskippers en teologen hjoed de dei iepentlik dat tafoegings dúdlik lettere ynslûpsels binne.
Ynhâld
De Grykske tafoegings ta Ester besteane út:
Fryske oersetting
Yn 'e Nije Fryske Bibeloersetting, dy't yn 1978 mei stipe fan 'e provinsje Fryslân, it Nederlands Bijbelgenootschap te Haarlim en de Katholieke Bijbelstichting te Bokstel útjûn waard, is Ester (Gryksk) yndield ûnder de deuterokanonike of apokrife boeken, en stiet it tusken 2 Makkabeeërs en Azarja yn. Dizze oersetting fan Ester (Gryksk) waard makke troch drs. H.J. Brouwer, dy't op taalkundich mêd ûnderstipe waard troch Paulus Akkerman.
Book of Esther
Grutte Priis Formule 1 fan Monako 2007
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Monako 2007 yn Monte Carlo op 27 maaie 2007. It wie de fiifde race fan 17 races fan de Formule 1 yn 2007. Hy waard op it Circuit de Monaco hâlden. De race waard hâlden oer 78 omgongen, op it 3,3 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 260,5 kilometer.
Skermjen op de Paralympyske Simmerspullen 2000
De XIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 2000 te Sydney yn Austraalje hâlden.
Degen
{| width=60%
Sabel
{| width=60%
Floret
{| width=60%
Polder Reahel
Polder Reahel is in natoergebiet oan it Margrytkanaal de noardkant fan Stynsgea/Reahel dat beheard wurdt troch Steatsboskbehear.
Lienwurd
It Frysk hat fral in protte lienwurden oernommen út: Ek oare talen hawwe har bydrage levere oan it hjoeddeistige Frysk, lykas:
Pasifysk-Atapaskyske talen
De Pasifysk-Atapaskyske talen of Pasifysk-Atabaskyske talen foarmje in taalgroep binnen de gruttere Atapaskyske kloft fan 'e Na-Dené-taalfamylje. Dizze talen waarden foarhinne sprutsen troch de leden fan Yndiaanske folken dy't by de Pasifyske kust fan Oregon en noardlik Kalifornje lâns wennen. Tsjintwurdich binne de Pasifysk-Atapaskyske talen lykwols allegear útstoarn of sa goed as útstoarn. Inkeld it Hûpa hie yn 2012 noch ien memmetaalsprekker.
Underferdieling
N.B.: de Pasifysk-Atapaskyske talen wurde ornaris foar de oersichtlikheid yndield yn twa subgroepen, dy't lykwols inkeld op basis fan geografy gearstald binne, en neat sizze oer de ûnderlinge besibskip fan 'e oangeande talen.
Eure (departemint)
Eure is ien fan de fiif Normandyske departeminten yn it noarden fan Frankryk. De namme is ûntliend oan de rivier de Eure, dy't troch it departemint streamt.
Skiednis
Eure is ien fan de 83 departeminten dy't op 4 maart 1790 yn de tiid fan de Frânske Revolúsje stifte binne. Foarhinne hearde Eure by de provinsje Normandje.
Nei de Slach by Waterloo waard Eure tusken juny 1815 en novimber 1818 beset troch Prusyske troepen.
Eure wie ien fan de departeminten, wêr't nei de steatsgreep fan Karel Loadewyk Napoleon de needtastân ôfkundige waard om ferset tsjin it post-republikeinske rezjym tefoarren te kommen.
Yn de Twadde Wrâldkriich waard it departemint by de Operation Overlord yn tsien dagen tiid troch de alliearden befrijd.
Geografy
It departemint bestiet út seis mei in soad bosk oerdutsen heechflaktes, dy't trochsnien wurde troch de delte fan de Seine en in stikmannich sydrivieren.
De hichte fan it gebiet ferskilt fan om en de by it seenivo yn it noarden oant 248 boppe seenivo yn it suden.
Bestjoerlike yndieling
It departemint Eure is te ferdielen yn 3 arrondisseminten. De arrondisseminten binne ûnder te ferdielen yn meiïnoar 23 kantons en 585 gemeenten.
Stêden
De grutste plakken yn it departemint wat ynwennertal oanbelanget binne:
Shae Marks
Jonkheid en oplieding
Marks waard yn 1972 berne yn New Orleans, oan 'e Mississippymûning yn 'e Amerikaanske steat Louisiana, dêr't se har iere jonkheid trochbrocht. Doe't se tsien jier wie, ferhuzen har âlden mei har nei Peachtree City, yn 'e steat Georgia, in foarstêd fan Atlanta. Dêr groeide Marks fierder op. Nei eigen sizzen wie Marks yn har jonkheid wat in wyldkat. Op 'e middelbere skoalle die se oan fuotbal, tennis en swimmen, en dêropta wie se lid fan it cheerleaderstiim. Nei't se slagge wie foar har diploma, folge se koarte tiid in stúdzje sjoernalistyk oan 'e Universiteit fan West-Georgia (UWG), yn Carrollton, mar dy briek se ôf om werom te ferhúzjen nei New Orleans.
Karriêre
Yn 1993, doe't se 21 jier wie, waard Marks ûntdutsen troch in Playboy-fotograaf doe't se yn Houston audysje die foar in baan as model foar de sportskoallekeatling World Gym. In moanne letter, yn oktober 1993, fleach se nei Los Angeles ta om in testshoot foar it ferneamde neakenblêd te dwaan. Se waard akseptearre en kaam yn maaie 1994 as Playmate fan 'e Moanne yn 'e Playboy te stean. Marks wie daliks tige populêr by de lêzers fan it tydskrift, en stie bekend om har romboarstich foarkommen. Neitiid posearre se noch ferskate kearen foar neakenreportaazjes, en stie se ek yn ferskillende spesjale edysjes fan 'e Playboy, wêrûnder Book of Lingerie, Girls of Summer en Voluptuous Vixens.
Marks wie ek yn 't spier as reizgjend fertsjintwurdichster fan 'e Playboy, wêrby't se û.m. Hongkong en Denemark besocht. Dêrnjonken makke se fan har bekendheid gebrûk troch in beskieden karriêre as aktrise te begjinnen. Sa wie se û.m. yn gastrollen te sjen yn tillefyzjesearjes as Married... with Children, Renegade, Viper en Baywatch. Boppedat hie se in haadrol yn 'e trettjin ôfleverings tellende rige Black Scorpion, as it personaazje Babette. Ek hie se rollen yn ferskate films, wêrûnder Day of the Warrior (1996), L.E.T.H.A.L. Ladies: Return to Savage Beach (1998) en Love Stinks (1999). Fierders wurke se as model mei oan reklamekampanjes fan bierbrouwerij Molson Beer en fan 'e moademerken Frederick's of Hollywood en Venus Swimwear.
Priveelibben
Marks kaam yn 'e kunde mei har takomstige man yn it fleantúch dat har yn oktober 1993 nei Los Angeles ta brocht foar har testshoot foar de Playboy. Hja trouden yn 1998.
Sana Fey
Sana Fey, echte namme: Tracy Lynn Spindola (Huntington Beach (Kalifornje), 12 juny 1973), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel, stripper, pornografysk aktrise en pornoprodusinte fan mingd Angelsaksysk Amerikaansk en Italjaansk etnysk komôf. Hja sette mids jierren njoggentich útein mei in karriêre as neakenmodel en kaam fia-fia yn 'e Amerikaanske pornoyndustry telâne. Sana Fey wie tige populêr by de fans fan it grutte-boarstesjenre en stie bekend om har reade hier.
Jonkheid en oplieding
Sana Fey waard yn 1973 berne yn Huntington Beach, ûnder reek fan Los Angeles, yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Nei't har âlden har mei trije jier op ballet dien hiene, wie it lange tiid har ambysje om ballerina te wurden. Doe't se acht jier wie, ferhuzen har âlden mei har nei de steat Kolorado, yn 'e Rocky Mountains. Dêr ferfette se har balletoplieding en trede se op mei it Steatsballet fan Kolorado. Uteinlik joech se it dûnsjen deroan doe't har lichem yn har tinerjierren in foarm oannaam dy't te foluptueus wie foar in ballerina. Har skoaloplieding folge Sana Fey oan in roomske ûnderwiisynstelling. Letter ferhuze hja werom nei súdlik Kalifornje, dêr't se aerobicsynstruktrise en persoanlik fitnesstreenster waard.
Karriêre
Mids jierren njoggentich sette se útein mei wurk as stripper yn in topless-bar doe't se op in stuit krap by kas siet. Dêr waard se in skoftke letter opmurken troch in produsint út 'e Amerikaanske pornoyndustry, dy't har oanrette om kontakt op te nimmen mei in ympressariaat yn Los Angeles. Neitiid posearre Sana Fey as neakenmodel foar fotoreportaazjes yn ferskate neakenblêden, wêrûnder Score, Busty Beauties en Juggs, allegear tydskriften dy't har talizze op it publisearjen fan fotografysk materiaal fan modellen fan it grutte-boarstesjenre. Yn 1998 fear se mei op 'e jierlikse Boob Cruise (in rûnfeart op in echt cruiseskip foar lêzers fan Score en oare belangstellenden wêrby't modellen net inkeld jûns optrede, mar harren ek oerdeis by de oare passazjiers jouwe, sadat dy echt mei harren yn 'e kunde komme kinne).
Sana Fey makke har debút yn in pornografyske film yn 1996, doe't se 23 jier wie. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile se neitiid yn rom 140 films, hoewol't guon dêrfan kompilaasjes fan âlder materiaal binne. Se wurke û.m. foar sokke foaroansteande labels as Vivid Entertainment, Elegant Angel, New Sensations, Anabolic Video, Wicked Pictures, Evil Angel, West Coast Productions, Penthouse, Jill Kelly Productions, Sin City en Big Top Video. Dêrby wie se behalven as aktrise ek as produksjemanager aktyf. Sana Fey waard tige populêr by leafhawwers fan it grutte-boarstesjenre, en njonken har wurk yn films en foar blêden reizge se ek as feature dancer by stripklubs yn 'e hiele Feriene Steaten lâns. Hja loek har yn 'e maityd fan 2002 út 'e pornoyndustry werom, hoewol't films fan har mei âlder materiaal noch oan 2006 ta útbrocht waarden. Sana Fey har fanclub wie fêstige yn Temecula.
Priveelibben
Sana Fey krige begjin 1999 in relaasje mei pornoakteur en -regisseur David Christopher (yn guon fermiddens better bekend as Pussyman). Hja giene ein 2000 útinoar.
Lichemsskaaimerken
Sana Fey foel op troch har fjoerreade hier. Hja is blank en har eagen binne brún fan kleur. Neffens har offisjele opjefte wie se ûnder har pornokarriêre 1.70 m lang, mei in gewicht fan 57 kg. Hja hie kupmaat 34F (ek wol oanpriizge as 40EE), wêrfoar't se in boarstfergruttingsoperaasje ûndergien hie. Fierders hie se ek in nâlpiercing, mar gjin tatoeaazjes.
Joël (bibelboek)
Joël, yn it oarspronklike Hebriuwsk: יואל, Yoel, is in tekst út sawol de joadske as de kristlike Bibel. Yn 'e joadske Tenach makket it ûnderdiel út fan it boek תרי עשר, Ṯrei Asar, dat "De Tolve" betsjut (t.w. de tolve Lytse Profeten, dy't yn 'e joadske Bibel gearboske wurde ta ien inkeld boek (it 13de fan 24). Yn it Alde Testamint fan 'e kristlike Bibel foarmet Joël in bibelboek op himsels, it 29ste fan 39 (neffens de Nije Fryske Bibeloersetting fan 1978), dat yn 'e offisjeuze ûnderferdieling fan 'e bibelboeken ta de Lytse Profeten heart (dy't sa neamd wurde om't dy teksten frij koart binne yn ferhâlding ta de saneamde Grutte Profeten). Yn Joël binne de profesijen fan 'e joadske profeet Joël, soan fan Petûel fêstlein. De earste Fryske oersetting fan Joël waard yn 1898 makke troch Sake Kornelis Feitsma.
Oarsprong en skriuwer
Mei't der gjin dúdlike ferwizings yn Joël foarkomme nei datearbere persoanen of barrens, hat it ûntstean fan it boek al withoelang in striidpunt west ûnder bibelwittenskippers en teologen. Wat dat oanbelange, gou foarhinne de miening dat it út 'e njoggende iuw f.Kr. datearre as de meast gongbere. Gauris waard dêrby tocht oan it regear fan 'e Judeeske kening Joäsj (835-796 f.Kr.), wat Joël ta ien fan 'e earste skriuwende profeten meitsje soe. Tsjintwurdich is men lykwols fan tinken dat de profesije better teplak brocht wurde kin yn 'e tiid nei de Babyloanyske Ballingskip, tusken likernôch 520 f.Kr. en 500 f.Kr., wêrmei't Joël in tiidgenoat west hawwe soe fan 'e profeten Sacharja en Haggai. De tradisjonele taskreauwing fan it boek oan Joël waard yn 'e njoggentjinde en iere tweintichste iuw trouwens troch in grut part fan 'e saakkundigen oanfochten op grûn fan 'e trije dúdlik ferskillende ûnderdielen dêr't it boek út opmakke is. Sûnt de midden fan 'e tweintichste iuw is men dêr lykwols grutdiels wer fan weromkommen. thumb|left|270px|De profeet [[Joël (profeet)|Joël sa't er foarsteld waard troch Michelangelo (ûnderdiel fan it plafon fan 'e Sikstynske Kapel, 1508-1512).]]
Ynhâld
It boek Joël falt útinoar yn trije dúdlik faninoar te ûnderskieden dielen. Yn it foarste plak (Joël 1:1-2:17) is der in klaachsang oer in grutte sprinkhoannepleach en in slimme drûchte, wêrby't de gefolgen fan dy tsjinrampen op 'e lânbou, de boerestân en de oanfier fan offerjeften foar de Timpel te Jeruzalim beweeklage wurde. Yn in wat apokalyptysk oandwaande passaazje wurde de sprinkhoannen ferlike mei in leger, en ien dat wol troch God stjoerd wêze moat. Dêrop ropt de profeet op ta in lanlik berou yn reäksje op it oardiel fan God. Oard (Joël 2:18-3:5) wurdt der in ûnthjit dien oangeande takomstige seinigings. As it folk mar berou toant foar syn sûnden sil God sûnder mis de sprinkhoannen ferdriuwe en de fruchtberens fan it lân ta syn eardere steat werombringe. En trêd (Joël 4:1-21) kundiget de profeet it oardiel Gods oan oer alle fijannen fan it Joadske folk en de waarboarch dat de Joaden feilich wêze sille ûnder alle ferdylging.
Fryske oersetting
De earste Fryske oersetting fan Joël moat yn 1898 troch Sake Kornelis Feitsma makke wêze, mar is spitigernôch nea útjûn en inkeld bekend fan in stikje dat dû. Geart Aeilco Wumkes deroer skreau. Yn 1919 joech dyselde Wumkes, yn syn Ut 'e Heilige Dobbe, û.m. in oersettingsfragmint fan eigen hân fan Joël 1:14-20 út. De earste folsleine útjefte fan Joël stie yn it Alde Testamint fan Wumkes en Eeltsje Boates Folkertsma, dêr't dy yn 1943 de earste Fryske bibeloersetting mei foltôgen. Om't sawol teologen as taalkundigen beswieren tsjin 'e fertaling Wumkes-Folkertsma hiene, waard fan 1966 ôf wurke oan in nije bibeloersetting, dy't yn 1978 útkaam as de Nije Fryske Bibeloersetting (mei stipe fan 'e provinsje Fryslân, it Nederlands Bijbelgenootschap te Haarlim en de Katholieke Bijbelstichting te Bokstel). Dat is de fertaling dy't noch altiten yn gebrûk is, yn 'e foarm fan 'e trêde, ferbettere druk fan 1995. De oersetting fan Joël waard dêrby dien troch dû. Bernard Smilde, dy't op taalkundich mêd ûnderstipe waard troch frisikus M.J. de Haan.
USS Oklahoma (skip út 1916)
De USS Oklahoma wie in Amerikaansk slachskip fan 'e Nevada-klasse, mei de koade BB-37. It wie fan 1916 oant 1941 (formeel oant 1944) yn 'e tsjinst by de Amerikaanske Marine. De USS Oklahoma waard ûnder de Oanfal op Pearl Harbor troch de Japanners ta sinken brocht.
Bou en skaaimerken
De USS Oklahoma wie it twadde skip fan 'e Nevada-klasse, nei syn susterskip de USS Nevada. De kyl fan 'e USS Oklahoma waard lein op 26 oktober 1912 op 'e skipswerf fan 'e New York Shipbuilding Corporation yn Camden yn Nij-Jersey, dêr't it skip op 23 maart 1914 te wetter litten waard. As marineskip wie de USS Oklahoma swier bepânsere, en it skip wie bewapene mei tsien 14 inch (356 mm)-kanonnen, en dêropta mei ferskate mindere wapens. It skip hie in lingte fan 178 m, in breedte fan 26 m en in djipgong fan 8.70 m. De topsnelheid bedroech 20,5 knopen, oftewol 38 km/h.
Begjinjierren
De USS Oklahoma waard op 11 maart 1916 troch de Amerikaanske Marine yn 'e tsjinst nommen en yndield by de Amerikaanske Atlantyske Float. It skip die mei oan ferskate oefenings foar't de Feriene Steaten yn april 1917 by de Earste Wrâldoarloch behelle rekken. Om't it Feriene Keninkryk mei in brânstoftekoart op it mêd fan stookoalje kampte, waard lykwols net de moderne USS Oklahoma, mar waarden ynstee fjouwer âldere op stienkoal farrende Amerikaanske slachskippen de Atlantyske Oseaan oer stjoerd om har by de Britske Grutte Float te jaan. Pas yn augustus 1918 reizge ek de USS Oklahoma ôf nei Jeropa, yn it selskip fan syn susterskip de USS Nevada en de USS Utah. De trije slachskippen operearren de lêste moannen fan 'e oarloch út 'e Bantrybaai yn Ierlân wei troch grutte en weardefolle konfoaien keapfardijskippen te eskortearjen.
Tsjin 'e tiid dat de oarloch op 11 novimber 1918 beëinige waard, hie de USS Oklahoma noch gjin skot lost. Yn desimber eskortearren tsien Amerikaanske slachskippen, wêrûnder de USS Oklahoma, it passazjiersskip de SS George Washington, mei de Amerikaanske presidint Woodrow Wilson oan board, nei de Frânske havenstêd Brest, dêr't er wei trochreizge nei de Fredeskonferinsje fan Parys. De folgjende dei, 14 desimber, setten de slachskippen ôf oer de Atlantyske Oseaan, wêrnei't se op 26 desimber feestlik ynhelle waarden yn New York.
Ynterbellum
Begjin 1921 fear de USS Oklahoma troch it Panamakanaal foar marine-oefenings foar de westkust fan Súd-Amearika. Yn 1925 waard it skip oerpleatst nei de Amerikaanske Pasifyske Float, wêrnei't it meidie oan in freonskiplik besyk oan Austraalje en Nij-Seelân, mei op 'e weromreis in tuskenstop yn Amerikaansk-Samoä. Fan novimber 1927 oant it neijier fan 1929 ûndergie de USS Oklahoma in yngeande modernisearring op 'e Marineskipswerf fan Philadelphia. Nei oefenings yn it Karibysk Gebiet joech it slachskip him yn juny 1930 wer by de Pasifyske Float.
Yn 'e maityd fan 1936 sette de USS Oklahoma foar in trainingsreis ôf nei Jeropa, dêr't ferskate havens oandien waarden. De training waard ûnderbrutsen doe't yn Spanje dy simmer de Spaanske Boargeroarloch útbriek. De USS Oklahoma fear dêrom op 24 july de haven fan Bilbao, yn Baskelân, binnen en naam dêr Amerikaanske en oare bûtenlânske steatsboargers oan board dy't op 'e flecht slein wiene foar de oarloch. Dy lju sette it slachskip ôf yn 'e Britske kroankoloanje Gibraltar, foarôfgeande oan 'e oerstek fan 'e Atlantyske Oseaan nei Norfolk yn Firginia, dêr't de USS Oklahoma op 11 septimber arrivearre. Ein oktober joech it skip him wer by de Pasifyske Float.
Oanfal op Pearl Harbor
Under it bombardemint waard de USS Oklahoma rekke troch fiif torpedo's, de lêste beide boppe de bepânsering, wat it skip kapseize en sinke liet. Fan 'e bemanning kamen 429 man om. Oerlibbenen wiene twongen om fan board ôf 15 meter omleech te springen yn it mei baarnende oalje oerdutsen wetter fan 'e lagune Pearl Harbor of moasten oer de trossen krûpe dy't de USS Oklahoma ferbûnen mei de njonkenlizzende USS Maryland. In lyts diel fan 'e bemanningsleden dy't fan binnen yn it omrôle skip fêst kamen te sitten, waard rêden doe't matroazen mei snijbrâners gatten yn 'e romp fan 'e USS Oklahoma makken.
Mear as in jier lei de USS Oklahoma neitiid op 'e boaium fan 'e lagune, mar yn 1943 waard it skip burgen. Oars as de measte Amerikaanske slachskippen dy't it mikpunt fan 'e Japanske oanfal west hiene, bliek de USS Oklahoma lykwols te swier skansearre te wêzen om noch reparearre wurde te kinnen. It skip waard dan ek op 1 septimber 1944 formeel út 'e tsjinst helle. It wrak fan 'e USS Oklahoma waard neitiid ûntdien fan alles dat noch brûkber wie, lykas de kanonnen (dy't ynstallearre waarden op oare slachskippen) en de boppebou, wêrnei't it yn yn 1946 foar skroat ferkocht waard. Yn maaie 1947 waard it wrak troch twa sleepboaten fan Hawaï oerbrocht nei San Francisco. Op 17 maaie kaam it konfoai 800 km fan Hawaï ôf yn in stoarm telâne. It wrak rûn fol wetter en kapseisde, en de sleepboaten koene mar krekt op 'e tiid de keabels losmeitsje om net meiskuord te wurden de djipte yn, doe't de USS Oklahoma sonk. De krekte lokaasje fan it slachskip is net bekend.
Omkommen bemanningsleden
Fan 'e 429 deaden dy't de Oanfal op Pearl Harbor foelen ûnder bemanning fan 'e USS Oklahoma, koene doedestiden mar 35 identifisearre wurde. Nei ferskate kearen om 'e nocht besocht te hawwen mear fan 'e slim skeinde liken te identifisearjen, waarden de oare 388 matroazen en mariniers yn 1950 begroeven yn 45 oarlochsgrêven op it National Memorial Cemetery of the Pacific yn Hawaï. Op 7 desimber 2007, persiis 66 jier nei it bombardemint, waard op Ford Island yn 'e lagune Pearl Harbor in tinkteken foar de 429 deaden fan 'e USS Oklahoma oprjochte, deunby it plak dêr't no de USS Missouri as museumskip ôfmarre leit.
Yn april 2015 waarden de grêven iepene om te besykjen en brûk nije DNA-analyzes om 'e 388 ûnidentifisearre slachtoffers dochs noch oan harren famyljes oerdrage te kinnen. Op 6 desimber 2019 waard troch it Amerikaansk Ministearje fan Definsje bekendmakke dat dat ûnderwilens yn 236 gefallen slagge wie en dat 152 stoflike omskotten noch op identifikaasje wachten.
Konkurrinsje
Konkurrinsje (fan it Frânske concurrence) is yn 'e ekonomy de striid tusken ferskate partijen om krappe helpmiddels en/of om in oandiel yn in beheinde merk. De 'partijen' (of konkurrinten) binne dêrby leveransiers fan gelikense of substituëarbere artikels mei deselde konsuminten. Yn sa'n sitewaasje giet de winst fan 'e iene partij almeast yn it neidiel fan de oare partijen.
Modellen
De wittenskip fan 'e mikro-ekonomy hat ferskate wiskundige modellen ûntwikkele wêryn't konkurrinsje as it driuwende meganisme beskôge wurdt efter de fêststelling fan 'e priis. It bestean fan in grut tal oanbieders fan ferlykbere produkten of tsjinsten sil oer it algemien in drukkende ynfloed hawwe op 'e prizen. De ienfâldichste modellen oangeande priisfoarming geane derfan út dat de merkpriis foar in beskaat produkt him earne op in kontinuum tusken twa ekstremen befynt. Dêrby wurde dy beide ekstremen foarme troch oan 'e iene kant in merk mei perfekte konkurrinsje en oan 'e oare kant in monopolistyske merk, dêr't dus hielendal gjin konkurrinsje is.
Merk mei perfekte konkurrinsje
In protte ienfâldige húshâldlike artikels en ienfâldige kantoarnedichheden (lykas balpinnen) wurde yn in hast perfekt konkurrearjende merk ferkocht: om't der in soad leveransiers binne en amper kwaliteitsferskillen, kieze konsuminten suver altyd foar de goedkeapste leveransier. As gefolch dêrfan is it foar ûndernimmers mar kwealk mear mooglik om winst te meitsjen op 'e ferkeap fan sa'n produkt.
Monopolistyske merk
Yn in merk dêr't in monopoalje bestiet, is de klant twongen om it produkt fan ien beskate produsint te keapjen. Dêrtroch kin dyselde produsint foar syn produkt de priis bepale, want de klant kin nearne oars hinne om oan syn ferlet te foldwaan. Yn sa'n sitewaasje bestiet de iennichste frijheid fan 'e klant derút om te beslissen sûnder it produkt te dwaan en neat te keapjen. Yn in monopolistyske merk wurdt de priis bepaald troch de maksimalisaasje fan 'e winst fan 'e monopolist (of troch in oar doel dat de monopolist neistribbet, lykas omsetmaksimalisaasje of ôfsetmaksimalisaasje) yn ferhâlding ta de elastisiteit fan 'e fraach. Dus de produsint kin in hege priis freegje, mar as er de priis te heech makket, kinne de konsuminten it produkt net mear betelje ek al wolle se it noch sa graach hawwe, en dan nimt de effektive fraach nei it produkt ôf.
In foarbyld fan in produkt dat yn in monopolistyske merk ferkocht wurdt, is de kofje yn 'e ôfreishal fan in lofthaven. Dêr is faak mar ien oanbieder fan kofje, en dêrom sil dy syn kofje ferkeapje foar prizen dy't syn winst maksimalisearret en dêrom healwiis heech binne yn ferhâlding mei de prizen fan in gewoan kafee, mar krekt leech genôch dat in modale klant noch ree is om se te beteljen. As de kofje noch djoerder wie, soe de modale klant beslute dat er wol sûnder kofje koe, mei as gefolch dat de omset fan 'e oanbieder sterker omleech gean soe troch ferlies fan klandyzje as dat de winststiging troch de hegere priis goedmeitsje kinne soe.
Reële merken
Reële merken binne mar komselden perfekt konkurrinsjeel of folslein monopolistysk. Ynstee is de konkurrinsje yn 'e regel ymperfekt (of ûnfolslein) en leit de merkpriis earne tusken de monopoaljepriis en de marzjinale produksjekosten yn. Produsinten kinne har lykwols oan (in diel fan) de konkurrinsjedruk ûntlûke troch produktdifferinsjaasje. Dêrby jout in oanbieder syn eigen produkten spesifike skaaimerken op it mêd fan bygelyks kwaliteit, ûntwerp, imago, leveringsbetingsten, ensfh. It produkt ûnderskiedt him dêrmei fan 'e produkten fan 'e konkurrinten en in diel fan 'e klanten sil dêrtroch oan it eigen produkt bûn wurde en ree wêze in hegere priis te beteljen as foar de konkurrearjende produkten dy't sokke skaaimerken net hawwe.
Merkfersteurende ynfloeden
In oligopoalje is in merksitewaasje wêrby't in beskate soarte produkten of tsjinsten oanbean wurdt troch in lyts tal leveransiers, de oligopolisten. Sokke oanbieders kinne de konkurrinsjedruk op 'e priis ferminderje troch ûnderling priisôfspraken te meitsjen en troch maatregels dy't it foar eventuële nije oanbieders dreech meitsje om in merkoandiel te feroverjen. Dat proses hjit kartelfoarming, en is oer it algemien by de wet ferbean omreden fan 'e merkfersteurende ynfloeden dy't it hat, dy't yn it neidiel fan 'e konsumint wurkje. Yn Nederlân wurdt tsjin kartelfoarming wekke troch de Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa). In ekstreem foarbyld fan in ûnderlinge ôfspraak is in fúzje tusken eardere konkurrinten, eat dat frjemd genôch wol wer legaal is.
Wat oars dat in normale konkurrinsjesitewaasje fersteure kin, is oerheidsyngripen, lykas de ynfiering fan subsydzjes en aksynzen.
Stien fan Scone
De Stien fan Scone (Ingelsk: Stone of Scone; Skotsk: Stane o Scuin; Skotsk-Gaelysk: An Lia Fàil) is in langwerpich blok reade sânstien, dat iuwenlang brûkt waard as ûnderdiel fan 'e kroaningsseremoanje fan 'e keningen fan it Keninkryk Skotlân, en letter teffens fan 'e keningen fan Ingelân en fan Grut-Brittanje. Dizze stien stiet ek wol bekend as de "Stien fan 'e Lotsbestimming" (Stone of Destiny) en wurdt yn Ingelân wol de "Kroaningsstien" (Coronation Stone) neamd.
Omskriuwing
Histoarysk waard de Stien fan Scone bewarre yn 'e Abdij fan Scone (no in ruïne) te Scone, deunby de Skotske stêd Perth. Nei in bibelske referinsje waard de stien foarhinne ek oantsjut as "Jakobs Kjessen". De Stien fan Scone mjit 66 sm by 42½ sm by 27 sm, en weaget likernôch 152 kg. In rûch ynkurven krús siert ien kant fan 'e stien, en oan 'e boppekant sitte twa ringen om transport te fasilitearjen.
Skiednis
Wêr't de Stien fan Scone oarspronklik weikomt, is noch altyd net alhiel dúdlik. Der besteane ferskate ferhalen dy't dúdlik myten binne; sa soe it deselde stien wêze dy't de aartsfaar Jakob yn Genesis 28:10-22 as hollekjessen brûkte doe't er ûnderweis wie fan Kanaän nei Charan. In oar ferhaal wol hawwe dat de stien troch Fergus de Grutte, in legindaryske iere kening fan Dalriada, út Ierlân wei yn Skotlân brocht wie, en dat it deselde stien wie dy't foartiid yn Tara brûkt waard by de kroaning fan 'e hege keningen fan Ierlân. Geologysk ûndersyk hat lykwols útwiisd dat de Stien fan Scone nei alle gedachten gewoan út in stiengat yn 'e neite fan Perth komt.
Nei't er iuwenlang brûkt wie by as in soarte fan troan by de kroaningsseremoanje fan 'e keningen fan Skotlân, waard de Stien fan Scone yn 1296, ûnder de Skotske Unôfhinklikheidsoarloggen, troch kening Edwert I fan Ingelân stellen en as oarlochsbút mei werom nommen nei Londen, dêr't er yn Westminster Abbey ta sitting makke waard fan in fierders houtene stoel dy't bekend stiet as de Sit fan Kening Edwert. De measte neifolgjende Ingelske en Britske keningen binne op dy stoel kroane, wêrûnder, yn 1953, keninginne Elizabeth II.
Der bestiet in beskate mjitte fan twifel oer de fraach oft de stien dy't Edwert stiel wol wier-wier de orizjinele Stien fan Scone wie. Men wol nammentlik wol hawwe dat de Skotske mûntsen fan 'e Abdij fan Scone de wiere stien ferburgen en de Ingelske troepen safier krigen dat se mei in ferfalsking útnaaiden. De oanhingers fan dizze teory wize derop dat de histoaryske beskriuwings fan 'e Stien fan Scone net oerienkomme mei hoe't de stien der tsjintwurdich útsjocht. Oer it algemien wurdt der lykwols fan útgien dat de stien dy't troch Edwert I stellen waard, wol deeglik de wiere Stien fan Scone wie, temear om't de Skotten nei harren úteinlike oerwinning op 'e Ingelsen yn 'e Skotske Unôfhinklikheidsoarloggen net mei de wiere stien op 'e lapen kamen en sels prikken yn it wurk stelden om 'e stellene stien werom te krijen.
Dêrta waard nammentlik in klausule opnommen yn it Ferdrach fan Edinburch-Northampton, út 1328, dat yn prinsipe in fredesferdrach tusken Ingelân en Skotlân wie. It fuortheljen fan 'e stien út Westminster Abbey waard lykwols behindere troch in opsternate kliber Londeners, sadat dy klausule nea útfierd waard. De Stien fan Scone bleau noch seis iuwen yn Ingelân, en waard sels net weromjûn doe't yn 1603 de Skotske kening Jakobus VI as Jakobus I op 'e Ingelske troan kaam.
Op Earste Krystdei 1950 waard de Stien fan Scone lykwols weromstellen út Westminster Abbey troch in groepke Skotske studinten (Ian Hamilton, Gavin Vernon, Kay Matheson en Alan Stuart), dêr't har letter in Ingelske studint by joech, John Josselyn, dy't ynteressanternôch in oerpakesizzer yn 'e 21e graad wie fan kening Edwert I. By it ferfier troch de studinten briek de Stien fan Scone lykwols yn twaen. It grutste stik waard ferskate dagen lang yn in fjild yn Kent begroeven, dêr't de studinten kampearren. Letter waard it in hoartsje ferburgen holden yn 'e kelder fan it Amerikaanske konsulaat yn Edinburch (sûnder dat de Amerikanen dat wisten). Nei't ek it lytsere stik nei Skotlân ta brocht wie, waarden beide oerdroegen oan in net by namme neamde politikus út Glasgow, dy't beävensearre dat de Stien reparearre waard troch de mitseler Robert Gray.
Underwilens wie de Britske plysje úteinset mei in lanlike syktocht nei de stien, dy't lykwols om 'e nocht bliek. Uteinlik waard de Stien fan Scone op 11 april 1951 efterlitten op it alter fan 'e Abdij fan Arbroath, ûnder de fâdij fan 'e Tsjerke fan Skotlân. Doe't de Britske autoriteiten dêroer ynljochte waarden, waard de stien fuortendaliks weromhelle nei Londen, dêr't er wer yn de Sit fan Kening Edwert yn Westminster Abbey kaam te rêsten. Neitiid gie der in nij ferhaal dat de 'Rêders fan 'e Stien' in replika efterlitten hiene yn 'e Abdij fan Arbroath, en dat de wiere stien noch yn Skotlân wie. Ek oan dat ferhaal wurdt troch de autoriteiten gjin wearde hechte.
Doe't geandewei de 1980-er en 1990-er jierren de ûntefredenens yn Skotlân groeide oer hoe't de Skotten troch Londen behannele waarden, besleat it Britske regear om by wize fan symboalyske die einlings en te'n lêsten de Stien fan Scone werom te jaan en dêrmei in iuwenâlde misdie rjocht te setten. Op 15 novimber 1996 (St. Andrew's Day, de Skotske nasjonale feestdei) waard de stien sadwaande oan 'e Ingelsk-Skotske grins by in offisjele seremoanje oerlange, wêrnei't de Stien fan Scone op 30 novimber yn it Kastiel fan Edinburch arrivearre, dêr't er sûnt bewarre wurdt by de Skotske kroanjuwiellen.
Willem de Klerk fan Normandje
Willem de Klerk fan Normandje, yn it Frânsk: Guillaume le Clerc de Normandie, wie in ier-trettjinde-iuwsk Normandysk geastlike en Frânsktalich skriuwer en dichter. Hy moat net betize wurde mei Willem de Klerk, de skriuwer fan 'e Roman de Fergus, dat in hiel oar Aldfrânsk skriuwer wie. thumb|left|200px|Ofbyld fan in [[Oaljefanten|oaljefant út it Bestiaire Divin (Oxford Bodley 764).]]
Willem de Klerk fan Normandje skreau seis religieus-didaktyske wurken foar leken, it ierste om 1210 hinne en it lêste tusken 1227 en 1238. Syn earste boek wie de Bestiaire Divin (it "Godlik Bistespul"), en dat waard folge troch de Vie de Tobie, Les Joies de Nostre Dame, de Vie de Sainte Marie-Madelaine (in koarte biografy fan Marije Magdalena), de Besant de Dieu (in allegoarysk gedicht), en Les Treiz Moz de l'Evesque de Lincoln. Ferskate fabels binne by fersin oan him taskreaun: Du Prestre et d'Alison, La Male Honte en La Fille à la Bourgeoise. Der is gjin swymke bewiis dat Willem dêr de skriuwer fan is.
List fan planetoïden 90101-90200
Dit is in list fan planetoïden 90101-90200.
Muorrekrûper
De muorrekrûper (Tichodroma muraria) is de ienichste soarte fan it ienichste skaai (Tichodroma) fan de famylje fan muorrekrûpers (Tichodromidae) yn it skift fan de moskeftigen. De fûgel komt foar yn it heechberchte fan Midden- en Súd-Jeropa (Pyreneeën, Alpen, Balkan, Kaukasus) en fan Aazje. De soarte komt net foar yn Fryslân. Yn Nederlân is hy inkelde keren waarnommen yn Súd-Limburch.
Matt Zoller Seitz
Matt Zoller Seitz (folút: Matthew Zoller Seitz; ?, 26 desimber 1968) is in Amerikaansk sjoernalist, filmkritikus, filmhistoarikus, tillefyzjekritikus, tillefyzjehistoarikus en publisist.
Jonkheid
Seitz waard berne yn 1968, mar wêr krekt yn 'e Feriene Steaten, dat is net alhiel dúdlik. Hy is fan Dútsk etnysk komôf en syn heit wie jazzpianist David Zoller (1941-2020). Hy groeide fierhinne op yn Dallas, yn 'e Amerikaanske steat Teksas.
Karriêre
Seitz begûn syn karriêre as kollumnist by de krante de Dallas Observer, dêr't er skreau oer de Amerikaanske media. Letter wurke er as tillefyzjekritikus foar The Newark Star Ledger út Newark (Nij-Jersey) en teffens foar de webside Salon.com, wylst er tagelyk as filmkritikus bydragen levere oan The New York Times. Yn 1994 waard Seitz nominearre foar de Pulitzerpriis foar Krityk. Fan 1996 ôf publisearre er ferskate non-fiksjeboeken oer de skiednis fan 'e Amerikaanske film- en tillefyzje-yndustry fan Hollywood.
Priveelibben
Seitz is twa kear widner wurden. Fan 1994 oant har ferstjerren op 27 april 2006 wied er troud mei Jennifer Dawson. Mei har krige er twa bern, dochter Hannah en soan James. Seitz wertroude yn febrewaris 2017 mei Nancy Dawson, dy't de suster fan syn earste frou wie en de eks-frou fan syn broer Rich. Hja wennen om en om yn Brooklyn yn New York en Cincinnati yn Ohio. Nancy Dawson stoar oan kanker op 27 april 2020.
Icepick
Icepick wie in Fryske hardcore punkband. Yn 2005 brocht de band it album Goldrush út. Yn 2005 wie Icepick de Fryske iepener op it Wâldrock festival.
Heine van der Molen
Heine van der Molen (Drachtster Kompenije, 6 juny 1911 – Doorn, 20 july 1998), wie in Fryske yngenieur en skriuwer.
Yngenieur
Van der Molen waard berne yn Drachtster Kompenije as soan fan Ludzer van der Molen en Tryntsje Keuning. Yn 1935 slagge er as lânboukundich yngenieur oan de Lânbouhegeskoalle yn Wageningen. Hy wie dêr lid fan it Wageningsk Studinte Selskip.
Fan 1938 oant 1942 wurke hy as kultuerkonsulint fan de provinsje Gelderlân. Tusken 1942 en 1954 wie hy rykslânboukonsulint foar Súdwest Fryslân en direkteur van de Rykslânbouwinterskoalle yn Snits. Dêrnei waard hy as opfolger fan Kees Boudewijn direkteur fan it Landbouw Bureau fan de 'Nederlânske Stikstofmeststoffenindustrie'. Mei befreone lânboukundigen as Hindrik Falkena, Eppe Mulder en Pieter van Burg krewearre hy foar mear stikstofstruien op de Fryske greiden.
Skriuwer
Yn syn boek Geschiedenis van de Friese landbouw 1945-1980 beskreau er de ferskuorrend flugge ûntwikkeling fan de Fryske lânbou fan nei de oarloch. Yn alve haadstikken beskreau er de fuortsetting fan de Fryske lânbou op it mêd fan stamboekfokkerij yn de feehâlderij oant it bouwen fan setters troch jirpelboeren.
Rotstergaaster Wâlen
De Rotstergaaster Wâlen is in natoergebiet by Rotstergaast. It gebiet wurdt beheard troch Steatsboskbehear. De Rotstergaaster Wâlen lizze oan de Tsjonger dy’t súdeastlik fan Rotstergaast rint. It eardere reliëf, mei rivierdúntsjes, deltes en âlde rivierrinnen binne bewarre bleaun. De grûn bestiet út fean, sân en balstienliem. Yn it gebiet lizze plassen, puoltsjes en houtwâlen. De wiete, skrale greiden binne gaadlik foar bysûndere plantesoarten as trijekantgers en skieppeklokje.
It gebiet bestiet út healannen, skraallannen en houtwâlen. Om 1900 wiene der noch in soad fan sokke lannen dy’t amper bedonge waarden. Mei it ferdwinen fan de amper bedonge greidlannen ferdwûnen ek de greidepoddestuollen. Yn de Rotstergaaster Wâlen komme 25 fan de 47 soarten greidepoddestuollen foar. It gebiet wurdt dan ek sjoen as it rykste ‘wasplaatterrein’ (in bepaald soarte poddestuollen) yn Nederlân. Wasplaten dije meastentiids goed yn skrale greiden. Seldsume en bedrige soarten as de klaproaswasplaat en de giele wasplaat komme hjir foar, krektas de beskerme rôzereade wasplaat. Yn 2013 waard sa’n 50 hektare fan de Rotstergaaster Wâlen oanwiisd as wasplaatreservaat.
Herfoarme tsjerke (Abbekerk)
De goatyske herfoarme tsjerke yn it Noard-Hollânske plak Abbekerk wie oant 2021 ien fan de gebouwen fan de protestantske gemeente Midden Westfryslân. De tsjerke is yn dat jier oerdroegen oan de stifting 'Cultuurhuis ABBEkerk', dy't de tsjerke as in mienskipsgebou eksploitearret. .
Skiednis
De ienskippige tsjerke mei in fiifsidich koer waard om 1500 hinne boud fan âlder materiaal. Mooglik nei skea waard de tsjerke al yn 1517 ferhege. It twa traveeën lange koer stamt út it twadde fearn fan de 16e iuw. De bakstiennen spits waard healwei de 19e iuw ferfongen. By de restauraasje fan de tsjerke yn de jierren 1949-1952 waard de tsjerke restaurearre; de bepleistering fan de toer waard doe ferwidere, dy't doe op 'e nij bemitsele is, wylst fan de tsjerke it pleisterwurk fernijd waard. Yn it lêste fearn fan de 19e iuw waard op it tsjerkhôf in konsistoarje en sneinsskoalle boud.
Ynterieur
Oan de lingte fan de muorrestilen en de foarm fan de kraachstiennen is te sjen wêr't de grins fan it skip en it like brede koer leit (it koer is wat jonger as it skip). It tonferwulft fan it skip waard yn 1698 fernijd, wylst it tonferwulft fan it koer neffens it boppe it middelste koerraam skildere jiertal yn 1756 fernijd waard. Tsjin de noarlike muorre stiet in mei it wapen fan Abbekerk fersierde hearebank út 1728. Yn de tsjerke hingje trije koperen kroanen.
Skermjen op de Paralympyske Simmerspullen 2004
De XIIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 2004 yn Atene, Grikelân halden.
Floret
{| width=60%
Degen
{| width=60%
Sabel
{| width=60%
Skermjen op de Paralympyske Simmerspullen 2008
De XIIIe Paralympyske Simmerspullen hiene plak yn Peking, de haadstêd fan de folksrepublyk Sina.
Sankt Pölten
Sankt Pölten (regionaal: St. Pödn) is de haadstêd fan de Eastenrykske dielsteat Neder-Eastenryk. Mei 55.514 ynwenners (1 jannewaris 2020) is de stêd de njoggende stêd fan it lân.
Sankt Pölten is as in statutêre stêd (in selsstannich stêd) sawol in gemeente as in distrikt. Sûnt de stientiid wurdt de lokaasje al bewenne en Sankt Pölten heart yn alle gefallen ta de âldste stêden fan Eastenryk.
Stedsyndieling
Sankt Pölten is ferdield yn alve stedsdielen. Yn in stedsdiel kinne meardere plakken en/of buorskippen lizze.