cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wilhelminatsjerke (Doardt)
Oargel
De 18e-iuwske oargelkas is oarspronklik ôfkomstich út in eardere katolike skûltsjerke yn de Mariënbornstrjitte. De ôfskieden gemeente naam it oargel yn 1842 oer en it ferhûze yn 1900 mei nei de Wilhelminatsjerke, dêr't it ynstrumint yn 1920 ferfongen waard troch in pneumatysk ynstrumint. It tsjintwurdige oargel bestiet út it binnenwurk fan de yn de jierren 1980 sletten grifformearde Duyststraatkerk fan Rotterdam-Delfshaven, dat yn 1906 troch Bakker & Timmenga út Ljouwert boud waard. Dat oargel waard doe opslein en ferfong nei de restauraasje fan 2002 it oarspronklike ynstrumint fan J.J. van den Bijlaardt út 1920, dat troch wetterskea net mear brûkt wurde koe. It Bakker & Timmenga-ynstrumint waard yn de âlde oargelkas wer opboud en op 4 novimber 2005 yn gebrûk nommen.
Leanan sídhe
In leanan sídhe (modern Iersk: leannán sí; Skotsk-Gaelysk: leannan sìth; Manksk: lhiannan shee) is in sídhe, in froulik mytysk wêzen út 'e Gaelyske folkloare. Hja hat de foarm fan in útsûnderlik tsjeppe frou, dy't in minsklike man as minner nimt. De Aldierske namme leanan sídhe betsjut safolle as "feeëminneresse". Yn 'e regel wurdt de leanan sídhe as in type mytysk wêzen beskôge, mar soms wurdt Leanansídhe ek as eigennamme beskôge fan ien inkeld wêzen.
Neffens de sêgen soene minners fan in leanan sídhe mar koart libje, mei't de leanan sídhe as in soarte fan fampier harren libbenskrêft opsûgde, sadat se stadichoan weikwûnen. Yn ruil dêrfoar joech se harren slachtoffers ynspiraasje, sadat harren koarte libbens tige aktyf trochbrocht waarden, benammen op it mêd fan 'e skiene keunsten. Guon moderne folkloristen binne fan tinken dat de leanan sídhe oarspronklik gjin diel útmakke fan 'e Gaelyske folkloare, mar in njoggentjinde-iuwsk betinksel is, dat ta stân kaam ûnder ynfloed fan 'e Romantyk. It wie yn elts gefal de Ierske dichter William Butler Yeats dy't de myte fan 'e leanan sídhe yn syn wurk popularisearre.
Julianatsjerke (Doardt)
De Julianatsjerke is in tsjerkegebou yn de Súd-Hollânske stêd Doardt. De tsjerke datearret út 1927 en waard yn in ienfâldige fariant fan de Amsterdamske Skoalle boud.
Skiednis
De tsjerke waard yn 1927 boud foar de groeiende Grifformearde Tsjerke fan Doardt. De tsjerke wie grut genôch om 900 minsken te bergjen, mar yn 1976 waard de tsjerke sletten. In jier letter naam de Grifformearde Gemeente de tsjerke oer, dy't op 9 novimber 1930 ynstituearre wie. Yn 2004 waard der útein set mei in restauraasje. Fanwegen de groei fan de gemeente is ek it bankeplan feroare en in kreake fergrutte. Tsjintwurdich is der romte foar 1020 minsken. De âlde banken binne doe nei de hersteld-herfoarme gemeente fan Nieuwerkerk (Seelân) en Roemeenje gien.
Oargel
It oargel fan de Julianatsjerke waard yn 1967 troch Van den Berg en Wendt boud yn de tsjerke fan de grifformearde gemeente oan it Kasperspad. By de ferhûzing nei de Julianatsjerke waard ek it oargel meinommen en yn it ramt dêrfan fergrutte fan 19 nei 26 registers ferdield oer haadwurk, rêchwurk en twa pedaaltuorren. Mei de renovaasje fan de tsjerke yn 2004 waard it oargel renovearre en útwreide. Bernardt Edskes fernijde de wynfoarsjenning, de wynladen, de traktuer, de kassen en tongwurken en fergrutte it oargel nei 32 registers ferdield oer haadwurk, rêchwurk en pedaal. Ek de spyltafel krige in nij plak tusken haadwurk en rêchwurk.
Neil fan Bruce (broer fan Robert I)
Neil fan Bruce (Ingelsk: Neil Bruce of Nigel Bruce, Normandysk-Frânsk: Nigel de Brus, Skotsk-Gaelysk Niall a Briuis of Niall Bruis, Skotsk: Neil Brus; Kastiel fan Turnberry (Skotlân), ±1276 – Berwick-upon-Tweed (Skotlân), septimber 1306) wie in Skotsk ealman dy't oan heitekant ek fan Normandysk en Iersk etnysk komôf wie. Hy wie in jongere broer fan kening Robert I fan Skotlân, en waard yn 1306 troch de Ingelsen terjochtsteld.
Libben
Neil wie in soan fan Robert fan Bruce, 6e hear fan Annandale en dy syn frou Marjorie, grevinne fan Carrick. Hy kaam omtrint 1276 te wrâld (oare boarnen sizze: omtrint 1278), wierskynlik op it Kastiel fan Turnberry, dat de residinsje fan 'e greven fan Carrick wie. Hy wie in jongere broer fan kening Robert I fan Skotlân, dy't yn 1306, ûnder de Skotske Unôfhinklikheidsoarloggen tsjin Ingelân op 'e troan kaam.
Judokus
Judokus (Latyn: Iudocus; Bretonsk: Yuzeg; berne likernôch 600, ferstoarn yn it jier 668) wie in 7e-iuwske Bretonske ealman. Alhoewol't Judokus nea offisjeel hillich ferklearre is, wurdt er dochs as hillige fereare. Hy wie de soan fan Juthael, kening fan Bretanje dy't rykdom en status ôfwiisde. Hy waard in preester en wenne foar de rest fan syn libben allinne yn de bosken oan de mûning fan de rivier de Canche.
Libben
Neffens de tradysje wie Judokus de soan fan Juthael, kening fan Bretanje, en de broer fan Sint-Judicael en Sint-Winok. Judokus die om 636 hinne ôfstân fan syn erfdiel en rykdom en gyng op pylgerstocht nei Rome. Yn dy tiid waard er preester en sette er him as hearremyt nei wenjen yn Ponthieu, dêr't er oant syn dea bleau. Syn omskot soe ûnfergongklik west ha en nei syn dea knipten syn folgelingen jimmeroan stikjes hier ôf.
Neil fan Bruce (broer fan Robert I)
Libben
Doe't it Kastiel fan Kildrummy ûnder belis fan 'e Ingelsen kaam, fierde Neil fan Bruce it befel oer it Skotske garnizoen, dat de Ingelsen langernôch besocht tsjin te hâlden dat de froulju flechtsje koene. (Hoewol't dat slagge, foelen de froulju koarte tiid letter troch it ferrie fan Willem II, greve fan Ross, dochs yn Ingelske hannen, wêrnei't se jierrenlang yn Ingelske finzenskip trochbrochten.) Uteinlik wiene Neil en de oare ferdigeners fan it Kastiel fan Kildrummy twongen en jou har oer. Neil waard dêrnei oerbrocht nei de Skotske grinsstêd Berwick-upon-Tweed, dêr't er syn septimber 1306 foar ferrie (oan 'e Ingelske kening Edwert I, dy't himsels ek kening fan Skotlân achte) ta de dea brocht waard troch yn it iepenbier ûnthalze te wurden.
Judokus
Ferearing
Op it plak dêr't Judokus as hearremyt libbe hie, ûnstie in ynearsten lokale ferearing. Dêr waard yn it tsjintwurdige Saint-Josse yn de 8e iuw in lyts kleaster boud. Yn 903 twongen Normandyske rôvers de muontsen te flechtsjen en guon reizgen mei reliken fan Judokus nei Ingelân, dêr't se yn de abdijtsjerke fan Winchester in plak krigen en in nij sintrum fan de Jodokus-ferearing stiften.
De Suaire de Saint-Josse is in stik tekstyl, dat foar 961 yn it noardeasten fan Iraan weve waard. Doe't Judokus yn 1134 op 'e nij begroeven waard, brûkten se it om syn bonkerak yn te bewarjen. It lykklaad wurdt tsjintwurdich bewarre yn it Louvre. It kleaster fan Saint-Josse waard yn 1772 sletten en mei de Frânske Revolúsje yn 1789 foar de ôfbraak ferkocht. De kleastertsjerke waard in gewoane parochytsjerke fan it doarp Saint-Josse. Fan de eardere kleastergebouwen binne hjoed-de-dei gjin spoaren mear te finen.
Judokus is patroanhillige fan pylgers, bakkers, boeren en skippers en hy waard oanroppen tsjin de pest, brân, ûnwaar, fjoer, koarts en foar it krijen fan bern. Chaucer's frou fan Bath swart in soad "by God en Sint-Judokus", itjinge betsjutte kin dat Judokus ek by it swarren oanroppen waard.
Fan de hillige binne reliken te finen yn de oan him wijde tsjerke yn it Dútske Landshut. Tichter by hûs binne der pylgertochten nei de beafeartskapel Sankt-Jost yn Langenfeld yn de Eifel. Yn Brussel betinkt de barokke Église Saint-Josse de hillige en yn Nederlân stiet yn it Limburchske Sint Joost de oan Judokus wijde Sint-Joostkerk. De tsjerke fan de herfoarme gemeente fan it Siuwske Oosterland wie oarspronklik ek oan de hillige wijd.
Etimology
De namme Judoc bestjut "Hear" en is de 14e-iuwske Bretonske ferzje fan de Latynske namme Iudocus. De namme is Josse yn it Frânsk, Jost, Joost of Joos yn it Nederlânsk en Joyce yn it Ingelsk. Nei de 14e iuw waard de namme Judoc noch mar selden brûkt, útsein yn de Nederlannen.
Ikonografy
Judokus wurdt yn 'e regel foarsteld as muonts mei in pylgerstêf en somtiden ek mei in pylgerhoed. De kroan, dy't faak oan syn fuotten leit, ûnderskiedt Jodokus fan Sint-Jakobus, dy't ek de patroanhillige fan de pylgers is. De kroan ferwiist nei syn rykdom en keninklike komôf dy't er efter him liet. Yn Eastenryk is yn de Hôftsjerke yn Innsbruck in foarstelling fan de hillige op it mausoleum fan Maksimiliaan I te sjen.
Oergongskalinder foar 1582 (Brabân, Flaanderen, Seelân, Steaten-Generaal)
Dit is de oergongskalinder foar 1582 fan Brabân, Flaanderen, Seelân, en de Steaten-Generaal:
The Trooper
The Trooper is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Iron Maiden yn 1983 yn de Compass Point studios yn Nassau en útbrocht op it album Piece of Mind fan Iron Maiden út 1983. The Trooper wie it fiifde nûmer op it album en waard op 20 juny 1983 útbrocht as twadde single fan it album.
Oer it nûmer
The Trooper is skreaun troch Steve Harris en is basearre op de Sjarzje fan de Ljochte Brigade yn de Slach by Balaklava 1854, dy’t plak fûn yn de Krimkriich en ynspirearre troch Alfred Tennysons gedicht The Charge of the Light Brigade út 1854.
Abcoude
Abcoude is in doarp en eardere gemeente yn de gemeente De Rûne Feanen, yn de provinsje Utert. It doarp hat 8.800 ynwenners (2010).
Mary Kingsley
thumb|250px|Mary Kingsley (1890/1900) Mary Henrietta Kingsley (Islington, 13 oktober 1862 - Simonstad, 3 juny 1900) wie in Britsk etnografikus en ûntdekkingsreizichster. Kingsley har reizen troch West-Afrika en har boeken dêroer hawwe bydroegen oan it byld fan Jeropa fan Afrikaanske kultueren en it Britske ymperialisme.
Biografy
Kingsley waard berne yn Londen as dochter en âldste fan dokter, reizger en skriuwer George Kingsley en Mary Bailey. Sy kaam út in famylje fan skriuwers en wie de nicht fan de romanskriuwers Charles Kingsley en Henry Kingsley. Doe't se noch gjin jier âld wie ferfear de húshâlding nei Highgate, dêr't har broer Charles George R. ("Charley") Kingsley yn 1866 berne waard; yn 1881 wenne it gesin yn, Bexley yn Kent. Heit wie fral dokter fan aristokraten.
Kingsley woe, nei in besite oan de Kanaryske Eilannen, de West-Afrikaanske kultuer ûndersykje en gie yn 1893 mei de stoomboat Lagos nei Sierra Leöane. Se wie fan doel en bestudearje stammen dy't noch gjin kontakt hân hiene mei it Kristendom of de westerske beskaving. Under har reizen besocht se troch de tiid te kommen troch te hanneljen yn rubber en ivoar. Se ûntduts "nije" bistesoarten, wêrûnder in fisk, in slange en in hagedis dy't hja oan it Britsk Museum yn Londen skonk.
Nei har twadde reis (desimber 1894 oant novimber 1895) skreau Kingsley twa boeken oer har tochten en ûnderfiningen. Troch Travels to West-Africa dat yn 1897 ferskynde krige se namme as saakkundige. Letter skreau se West African Studies dat yn 1899 útkaam. Yn dat boek utere se ek krityk op de Britske koloniale polityk. Dêrtroch rekke se yn diskredyt. Kingsley hie plannen foar in tredde reis, mar by it útbrekken fan de Twadde Boere-oarloch ferliet se Ingelân en gie oan de slach as ferpleechster van kriichsfinzenen ûnder Simonstad by Kaapstêd. Dêr skipe se tyfus en stoar oan de gefolgen fan dy ynfeksjesykte.
Súdskotsk Berchlân
It Súdskotsk Berchlân is in leech berchtme of in heech heuvelte dat it súdlikste en tinst befolke part fan it Britske lânsdiel Skotlân beslacht. It gebiet leit ynklamme tusken de Ingelske grins yn it súdsúdeasten, en it Sintrale Leechlân fan Skotlân yn it noardnoardwesten. It Súdskotsk Berchlân wreidet him oer in lingte fan likernôch 200 km út, fan Stranraer, yn it westen, oan 'e Ierske See, oant East-Lothian, yn it easten, oan 'e Noardsee. It is fierhinne in plattelânsgebiet mei in protte natoerskientme en in grutdiels agraryske funksje.
Geografy
It Súdskotsk Berchlân waard ûnder de geologyske perioade fan it Siluer foarme, sa'n 400 miljoen jier lyn. Fan east nei west bestiet it út de folgjende heuvelrigen:
De heechste heuveltop yn it Súdskotsk Berchlân is de Merrick, mei in hichte fan 843 m boppe seenivo. Dêrnjonken binne der noch fjouwer oare toppen boppe de 800 m: de Broad Law (840 m), de White Coomb (822 m), de Cheviot (815 m) en de Corserine (814 m). Seis oare toppen rikke oant tusken de 700 en 800 m boppe seenivo. Yn it gebiet leit ek Wanlockhead, dat op 430 m boppe seenivo it heechst leine doarp fan it Feriene Keninkryk is.
It Súdskotsk Berchlân wurdt ûntwettere troch in grut tal beken en rivieren, wêrfan't de Clyde, mei in lingte fan 171 km, en de Tweed, mei in lingte fan 156 km, de langsten binne. Oare wichtige rivieren yn it gebiet binne de Cree, de Dee, de Nith, de Annan en de Esk.
Fral yn it westlike part fan it Súdskotsk Berchlân lizze ek in soad marren, mei as grutste Loch Ken, dat ûntstien is troch it oanlizzen fan in keardaam yn it Wetter fan Ken. De grutste natuerlike mar is St. Mary's Loch, eastlik fan Moffat, dat yn ferbining stiet mei de Loch of the Lowes en Loch Skeen (op deselde manear sa't yn Fryslân De Fluezen en de Hegemer Mar ien wetterlichem foarmje). Oare marren yn it Súdskotsk Berchlân binne Loch Doon, Loch Bradan, Clatteringshaws Loch, Loch Dee, Loch Enoch, Loch Grannoch en Loch Trool.
Assiniboin en Sû fan it Fort Peck Yndianereservaat fan Montana
De Assiniboin en Sû fan it Fort Peck Yndianereservaat fan Montana (Ingelsk: Assiniboine and Sioux of the Fort Peck Indian Reservation of Montana) is in federaal erkende Yndiaanske stamme-organisaasje yn 'e Feriene Steaten, mei in eigen reservaat yn 'e steat Montana.
Demografy
De organisaasje, dy't oprjochte waard yn 1871, hat 11.000 leden, en it haadkertier is fêstige yn Poplar, yn Montana. De leden besteane út etnyske Sû (Sioux) en Assiniboin. Dêrby kinne de Sû, sa'n 8.600 yn oantal, fierder opdield wurde yn Eastlike Dakota fan 'e Sisseton- en Wahpeton-stammen, Westlike Dakota fan 'e Opper-Janktonai-substamme fan 'e Janktonai, en Lakota fan 'e Hûnkpapa-stamme. De Assiniboin fan Fort Peck, dêr't der likernôch 2.400 fan binne, hearre ta de Hudesabina-, Wadopabina-, Wadopahnatonwan-, Sahiyaiyeskabi- en Inyantonwanbina-substammen.
Ex voto
In ex voto (Latyn: "fanwegen in ûnthjit"), ek fotyfgeskink, is in ding dat by in alter of hilligebyld yn in tsjerke, kapel of beafeartsplak, ophongen wurdt. Ex voto's wurde út tankberens foar in genêzing of geunst efter litten, of om te tsjûgjen oan oare minsken fan de ûntfongen help by in probleem.
In ex voto kin alle foarmen oannimme, lykas in foet, in hert of in holle. De foarstelling ferwiist by sokke foarbylden nei it genêzen lichemsdiel. Somtiden is de ex voto it helpmiddel dat de persoan foar syn genêzing earder brûke moast, bygelyks in kruk, korset of in bûgel. Of it helpmiddel dat immen yn in sitewaasje foar in wisse dea behoede hat. It kin lykwols ek in plakette of tegel wêze mei in tekst; de ôfkoarting P.G.R. op sa'n tegel stiet foar pro gratia recepta (foar de ûntfongen geunst).
Yn de protestantske tradysje komme ek wol ex voto's foar, mar op in oare wize en folle lytsere skaal. Yn ús kontrijen hingje yn tsjerken bygelyks somtiden model- of votyfskippen, dy't jûn wêze kinne út tankberens nei it ferhearren fan in gebed yn in swiere stoarm op see.
List fan planetoïden 66801-66900
Dit is in list fan planetoïden 66801-66900.
Uitgeverij Luitingh-Sijthoff
Uitgeverij Luitingh-Sijthoff is in algemiene Nederlânske útjouwerij, fêstige te Amsterdam, dy't fiksje en non-fiksje publisearret foar de Nederlânsktalige merk. De útjouwerij is yn 1989 ûntstien troch in fúzje fan A.W. Sijthoff's Uitgeversmaatschappij, dy't yn 1851 oprjochte wie troch Albertus Willem Sijthoff, en Uitgeverij Luitingh, dy't bestie sûnt 1947. Yn 'e mande mei ferskate oare Nederlânske útjouwerijen, wêrûnder Uitgeverij Contact en Kosmos Uitgevers, heart Utjouwerij Luitingh-Sijthoff ta útjouwersgroep VBK.
Fryske útjefte
Yn 2013 naam Uitgeverij Luitingh-Sijthoff it inisjatyf om Inferno, de nijste bestseller fan 'e Amerikaanske skriuwer Dan Brown, yn it Frysk út te bringen. Dêrta waard kontakt lein mei skriuwer en dichter Abe de Vries, om it boek oer te setten. De resultearjende fertaling, Ynferno, kaam begjin desimber út yn in oplaach fan 3.000 eksimplaren. Luitingh-Sijthoff wie hjirmei de earste lanlike útjouwerij dy't him op 'e Frysktalige merk bejoech.
Stanley Unwin (útjouwer)
Sir Stanley Unwin (Londen, 19 desimber 1884 – dêre, 13 oktober 1968) wie in Ingelsk útjouwer, dy't wrâldferneamd waard troch syn publikaasje fan 'e boeken The Hobbit en The Lord of the Rings, fan J.R.R. Tolkien.
Libben en karriêre
Unwin waard yn 1884 berne op it adres 13 Handen Road, yn 'e buert Lee, yn 'e súdeastlike Londenske wyk Lewisham. As bern genoat er ûnderwiis oan 'e Abbotsholme School yn Rocester, in kostskoalle dêr't er letter syn eigen soannen ek hinne stjoere soe.
Yn 1936 joech Unwin it berneboek The Hobbit út, fan 'e doedestiden ûnbekende taalkundige J.R.R. Tolkien, nei't syn tsienjierrige soan Rayner in positive resinsje oer it manuskript skreaun hie. Doe't it boek in súkses waard, trune Unwin Tolkien oan om in ferfolch te skriuwen, dat lykwols oant 1954 op him wachtsje liet. Dat jiers ferskynden The Fellowship of the Ring en The Two Towers, de earste beide dielen fan 'e ferneamde trilogy The Lord of the Rings, in jier letter folge troch it trêde diel, The Return of the King. Tsjin dy tiid wie Unwin benammen drok mei it runnen fan syn bedriuw yn 'e posysje fan presidint-direkteur, en waard it eigentlik redaksjewurk fan 'e boeken troch Rayner dien.
Stanley Unwin kaam yn 1968, yn 'e âlderdom fan 83 jier, te ferstjerren yn Londen. Neitiid waard ta syn oantins op syn bertehûs in Blauwe Plakkette oanbrocht. Unwin syn soan Rayner Unwin naam doe syn bedriuw oer, wylst syn oare soan David Unwin in berneboekeskriuwer waard. Ek syn omkesizzer Ursula Moray Williams wie in berneboekeskriuwster, en ien fan syn pakesizzers rjochte yn 1990 de útjouwerij Merlin Unwin Books op.
2 Minutes to Midnight
2 Minutes to Midnight is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Iron Maiden yn 1984 yn de Compass Point studios yn Nassau en útbrocht op it album Powerslave fan Iron Maiden út 1984. 2 Minutes to Midnight wie it twadde nûmer op it album en waard op 6 augustus 1984 útbrocht as earste single fan it album.
Oer it nûmer
2 Minutes to Midnight is skreaun troch Adrian Smith en Bruce Dickinson; it is in protestliet oer in nukleêre kriich. It nûmer bekritisearret it ferkommersjalisearjen fan kriich, en hoe't it brûkt wurdt om de wrâldekonomy fan brânstof te foarsjen, hoe't rike politisy der direkt fan profitearje en hoe't de wrâld nei de ein fan in kriich yn in folle mindere tastân efterlitten wurdt as foardat de kriich begûn, resultearjend yn takomstige krigen en de ûntwikkeling fan sterker wapenark. De titel fan it nûmer ferwiist nei de Doomsday Clock, de symboalyske klok dy't brûkt wurdt troch it Bulletin of the Atomic Scientists oan de universiteit fan Chicago. Dy't in ôftelling fertsjintwurdiget nei in mooglike wrâldwide katastrofe.
De Witte Os
De Witte Os is in ryksmonumint winkel-tabaksfabryk oan de Midstrjitte 97 op De Jouwer.
Skiednis
It gebou waard yn 1871 troch de neisiet fan Douwe Egberts Cornelis Johannes de Jong oankocht as in bedriuwspân. It winkeltsje hie syn namme te tankjen oan de (tûne)slachterij dy’t Egbert Douwes (1723-1802) en syn frou Akke Thijsses in skoftlang hienen. . In okse op it úthingboerd fan in slachterij wie doe frij algemien. Mar net allinne it winkeltsje hiet ‘De Witte Os’, it wie ek in skoftlang de merknamme foar tabak, deponearre as merk yn 1881. Op 4 maart 1910 waard ‘De Witte Os’ ek de merknamme foar kofje, tee en winkelmanswaar. It winkeltsje buorke goed. Neist de saak stie it wenhûs Midstrjitte 99 fan de famylje, dat al earder (yn 1831) oankocht wie troch Hessel Douwes de Jong (1802-1855). Yn oktober 1881 wie der in grutte brân yn de buorren fan de Jouwer. Doe baarnden ûnder oare it hearehûs, de tabakskerverij en de koffiebaarnderij ôf. De winkel hie dêrtoch slimme skea en waard yn 1881/1882 foar it grutste part yn tradisjoneel-ambachtlike trant werboud.
Yn it winkeltsje waard foaral oan winkeliers en oare trochferkeapers levere. Oant yn de Earste Wrâldkriich ta, gie der in grut ferskaat fan allerhanne guod oer de toanbank. Kofje, tee en tabak wienen de wichtichste produkten, mar fierder waard der ek kandij, sûker, rys, fermiselje, blausel (wytmakker foar tekstyl) sûkerij, kaniel, saffraan, sjerp, jittik, sûkelarje, Goudse pipen en súdfruchten ferkocht.
Troch de wike wie de winkel iepen fan sân oant jûns njoggen oere en sneons oant jûns healwei alven. Sels op snein koe men der in pear oeren telâne. Nei 1920 waard de hannel werombrocht nei kofje, tee en tabak.
Yn de Twadde Wrâldoarloch rekke der in ein oan de hannel yn it winkeltsje. De lêste ‘winkelman’ wie Aano Schepen, dy’t yn 1944 ferhuze nei it kantoar op De Jouwer. It pân waard dernei tydlik brûkt foar oare doeleinen. Sa hawwe der wolris húshâldings, dy’t yn tsjinst fan it bedriuw wienen, boppe de winkel wenne. Mar in skoftlang wie it stil yn ‘De Witte Os’.
Nei in yngripende restauraasje, útfierd troch oannimmer Ids Riemersma fan Goaiïngaryp, waard it winkeltsje op tongersdei 1 maaie 1980 iepensteld foar publyk. Dit wie net om kommersjele redenen, mar as ûnderdiel fan it museumkompleks Johannes Hessel-Hûs (it hjoeddeistich Museum Joure). Sûnt dy tiid wurdt der wer, lykas eartiids yn ‘De Witte Os’, kofje en tee yn âlderwetse ferpakking ferkocht en ek snobbersguod út de tiid fan pake en beppe. De Witte Os stie yn 2018 model foar it 99e Delfts blauwe húske fan KLM.
Beskriuwing
De muorren binne oplutsen yn donkerreade bakstien en it dak hat platte swarte Fryske dakpannen. Yn de gevel sitte twa etalaazjefinsters mei boppeljochten. Yn de portyk sitte in doar en twa etalaazjefinsters mei in boppeljochten. De gevelsparringen hawwe in segmintgbôge. Oan beide siden fan de portyk sitte jitizeren sokkels mei houten ringen. Tsjin it fries fan de bakgoate is in houten plaat makke mei as opskrift: "tabaks fabriek" en yn de midden in medaljon mei in strik, in wite okse en it opskrift "de witte os".
De dakkapel oan de kant fan de Midstrjitte hat in weage wynfear. Op de naal stiet in skoarstien mei list en in skoarstienplaat. De ynrjochting fan de winkel is foar it meastepart noch krektas yn de njoggentjinde ieu. De toanbank en in diel fan de rimmen binne lykwols net orizjineel. De etalaazjebakken mei in fersierde efterplaat mei dekorative opstân binne wol orizjineel. De struktuer fan it âlde winkelpân is noch krektas eartiids, lykas de balkesouder en de houten flierren. De kape is yn de 21e iuw fernijd. It pân is oan de eastkant op de ferdjipping ferbûn mei it hearehûs op nûmer 99.
Yn de eftergevel sitte in grut ljochtfinster en in doar nei de efterlizzende binnenplak en op de ferdjipping is in finster. Efter de winkel is in binnenplak dat ek út it hearehûs wei berikt wurde kin.
Hiroshige Ando
thumb|Ando Hiroshige
Hiroshige Ando (Japansk: 安藤 広重, Andō Hiroshige), ek bekend as Hiroshige Utagawa (歌川 広重, Utagawa Hiroshige), (1797 - 12 oktober 1858, Edo) wie in Japansk keunstner.
Hy makke ukiyo-e (Japanske houtfyk-druk) printen. Hy waard it meast bekend fan syn lânskippen. Hy waard in ferneamd keunstner yn de perioade 1831-1834 mei de publikaasje fan De 53 halteplakken fan de Tōkaidō, in rige fan 55 printen mei de haltes en it begjin- en einpunt fan de Tōkaidō, de wichtichste dyk tusken Edo en Kyoto. Syn grutte súkses siet him efter en hie in perioade fan delgeande artistisiteit yn de jierren 1840-1850 fan gefolgen. Yn 1856 sette er út ein mei syn lêste grutte wurk, 'Hûndert ferneamde gesichten fan Edo'.
Katsushika Hokusai hat in boarne fan ynspiraasje west foar Hiroshige, mar Hiroshige hat sels it lânskipssjênre op briljante wize fierder ûntwikkele. De man fan Hiroshige syn adoptearre dochter folge him op as Hiroshige II.
Vincent van Gogh en Hiroshige
right|210px Vincent van Gogh wie wei fan Hiroshige en hat in tal kopyen fan syn wurk makke, lykas Kameido Ume (lofts it orzjineel, Van Gogh syn kopy rjochts). Oer syn bewûndering foar de Japanske houtfiken skreau er op 24 septimber 1888 oan syn broer Theo:
Ik benijd de Japanners de buitengewone duidelijkheid die alle dingen bij hen hebben. Nooit is het vervelend en nooit lijkt het haastig gedaan. Hun werk is even simpel als ademhalen en zij maken een figuur in enkele zekere trekken met hetzelfde gemak alsof het zoiets eenvoudigs betrof als het dichtknopen van je vest.
Fenol
Fenol of hydroksybenzeen, foarhinne ek wol ‘’karbolsoer’’ of ‘’karbol’’ neamd, is in organyske ferbining wêrfan't ien wetterstofatoom substitearre is troch in hydroksygroep (OH). Fenol is dêrom in aromatyske alkohol. Yn âldere teksten wurdt fenol inkeld ‘’benzol’’ neamd, al is dat in germanisme: yn it Dútsk wurdt mei ‘’benzol’’ de stof benzeen oantsjut.
Stamhartochdom
thumb|It [[Hillige Roomske Ryk, rûn 1000
Fenol
Fenol is de nammejouwer fan de fenolen, in groep aromatyske ferbiningss dy’t ien of mear OH-groepen streekrjocht op de benzeenring substitearre stean hat. Foarbylden fan sokke ferbinings binne kresol en ksylenol. By keamertemperatuer is fenol in kristalline, flechtige fêste stof mei in tekenjende rook.
Stamhartochdom
{{legend|#c0fdc0|Stamhartochdom Saksen}} {{legend|#93c268|Nederloataringen}} {{legend|#c2e182|Opperloataringen}} {{legend|#b6ebb6|Hartochdom Franken}} {{legend|#A5BA79|Hartochdom Swaben}} {{legend|#79B879|Hartochdom Beieren}} ]] thumb|Taalkaart fan it [[Aldheechdútsk (Alemannysk en Beiersk), Aldfrankysk, Aldsaksysk en Aldfrysk yn de tiid fan Otto I de Grutte]] In stamhartochdom, in ferwizing nei de Germaanske folksstammen de Saksen, Franken, Bajuwaren (Beieren) en Sueven (Swaben of Alemannen), wie in hartochdom yn it Eastfrankyske of Dútske keninkryk oan 'e ein fan de Karolingyske tiid, mei de dea fan Loadewyk it Bern yn 911, en yn de oergong ta it Hillige Roomske Ryk letter yn de tsiende iuw. De Karolingen hiene de oarspronklike stamhartochdommen yn de achtste iuw yn it Frankyske Ryk opheft. Doe't it Karolingyske Ryk yn de twadde helte fan de njoggende iuw yn it neigean rekke, bloeiden de eardere stamgebieten wer op as bestjoerlike ienheden yn it ryk. Der wiene fiif stamhartochdommen, ek wol "jongere stamhartochdommen" neamd ta tsjinstelling fan de tastân fan foar de Karolingen: Beieren, Franken, Loataringen, Saksen en Swaben (Alemanje). De Salyske keizers, dy't regearre hawwe fan 1027-1125, lieten de stamhartochdommen ynearsten as de yndieling fan Dútslân bliuwe. Dy yndieling rekke lykwols ferâldere yn de rin fan de earste helte fan de lette Midsiuwen ûnder de Hohenstaufen en keizer Freark Barbarossa hat harren ta einbeslút opheft yn it foardiel fan lytsere en mear foarstendommen. De term "Stamhartochdom", sa't it brûkt wie yn de Dútske skiedkunde, giet werom nei de njoggentjinde iuw en wie ynearsten tige besibbe oan de fraach fan nasjonale ienheid.
Dútske stammen
De ôfkomst fan it Dútske folk fan in stikmannich Dútske folksstammen ûntwikkele him yn de achttjinde en njoggentjinde iuwske Dútske skiedkunde en etnografy. It konsept "stam(me)" hat mear te krijen fan de tastân út de tiid fan de iere en lette midsiuwen as fan de algemiene Germaanske stammen út de tiid fan de lette Aldheid. In ûnderskied wie bytiden makke tusken de "âlde stammen", dy't noch bestiene yn de tsiende iuw, en de "nije stammen", dy't opkamen yn de rin fan de lettere midsiuwen nei de Eastkolonisaasje. It ûnderskied tusken de twa konsepten is dizenich en binne ûnderwerp fan diskusje. De tradisjonele Dútske skiedkundigen telle seis "âlde stammen": Beieren, Swaben (Alemannen), Franken, Saksen, Friezen en Tueringers. Al dy stammen wien ynlive yn it Karolingyske Ryk foar de ein fan de achtste iuw. Allinnich fjouwer dêrfan waarden de lettere stamhartochdommen, want de Merovingyske hartochdom Tueringen waard yn 908 by Saksen foege en it Fryske keninkryk wie yn 734 ûnderwurpen yn it Frankyske Ryk. De wetten fan dy folksstammen waarden dêrnei opnaam en opskreaun. Dy wetten wiene de Lex Baiuvariorum, Lex Alamannorum, Lex Salica en Lex Ripuaria, Lex Saxonum, Lex Frisionum en Lex Thuringorum. De Frankyske, Saksyske en Swabyske (Alamannyske) wetten bleaune fan krêft oant fier yn de trettjinde iuw en konkurrearren wolris mei de Rykswet fan it Hillige Roomske Ryk. Ek de Fryske wet bleau fan krêft yn de Fryske Seelannen. De list fan "nije stammen", dêr't noch wolris oer dikusiëarre wurdt besteane ûnder oaren út Brandenburgers, Lausitzers, Meklenburgers, Oppersaksen, Pommeren, Sileezjers en East-Prusen. Dy groepen ûntstiene sa'n bytsje yn de rin fan de tolfde oant en mei de fyftjinde iuw. Yn de njoggentjinde iuw waard de term "Stamme" leaver brûkt as "Folk", om't men it "Dútske folk ferienigje woe yn syn stammen". Dit die men yn it ramt nei it stribjen fan de Dútske steaten ta de weriening fan it Dútske Keizerryk yn 1871. De gearstalling fan it Dútske folk út dy stammen is troch de measte skiedkundigen erkend, wylst der gauris opmurken is dat elts in eigen skiednis en etnisiteit hie. Guon skiedkundigen brûke wol gauris de term "Folk" leaver as "Stamme". It ûnderskied is noch hieltyd te sjen yn de yndieling fan de Dútske dialekten yn Frankysk, Alemannysk, Tueringsk, Beiersk, Nedersaksysk en Frisosaksysk. It Frysk, dat him ûntjûn hat ta in eigen taal, wurdt der ek sprutsen.
Fenol
Synteze
Fenol is ien fan de ferbinings dy’t by de fraksjonele destillaasje fan stienkoaltarre ûntsteane. Dit wie de wichtichste boarne fan fenol foar de Earste Wrâldkriich. Neitiid waarden spesifike syntezemetoades ûntwikkele, wêrfan’t it kumeenproses kommersjeel it wichtichst is.
Stamhartochdom
Eastfrankyske Ryk
thumb|It Eastfrankyske of Dútske Keninkryk Yn it Eastfrankyske Ryk wiene grutte hartochdommen, ek wolris keninkriken neamd nei harren eardere status, hiene in grut gefoel fan it meiïnoar wêzen, benammen Saksen en Beieren, dy't troch Karel de Grutte ynlive waarden en ek Alemanje, dy't yn 746 ûnder Frankysk hearskippij rekke. Yn de Dútske skiedkunde waarden dy stammen de ''jonge stammen" neamd ta ûnderskieding fan de "âldere stammen" dy't winliken fasalsteaten wiene ûnder de Merovingen. Nei de ferdieling fan it Frankyske Ryk neffens de ferdraggen fan Verdun (843), Meerssen (870) en Ribemont (880) waard it Eastfrankyske, of Dútske keninkryk (de keizerstitel gie nei de kening fan it Midfrankyske Ryk) foarme troch Beieren, Alemanje, Saksen en de eastlike gebieten fan it Frankyske gebiet. It keninkryk wie yn 864-865 ferdield tusken de soannen fan Loadewyk de Dútser, neffens de grinzen fan de stamhartochdommen. Keninklike macht rekke hurd yn it neigean nei 899 ûnder de macht fan Loadewyk it Bern, doe't lokale hearskers mear macht nei harren sels talutsen en harren gebieten waarden mear selsstannige ienheden ûnder it oppermacht fan de kening.
Fenol
Kumeenproses
De synteze fan fenol op yndustriële skaal bart yn it kumeenproses, ek wol it Hock-proses neamd. De grûnstoffen binne benzeen, propeen en soerstofgas. Mei benzeen en propeen wurdt kumeen foarme. Dat wurdt mei luchtsoerstof oksidearre ta kumeenhydroperokside, dat ûnder ynfloed fan swevelsoer splist wurdt yn fenol en aseton. De netto-reaksje is:
Mear as 90% fan alle fenol (en aseton) wurdt fia dit proses produsearre.
Raschig-Hooker-proses
In oar, net mear brûkt, yndustriëel proses foar de produksje fan fenol is it Raschig-Hooker-proces. Hjiryn wurdt benzeen earst mei sâltsoer en soerstofgas omset yn gloarbenzeen (dit is in oksyglorearring).
Vince Vouyer
Vince Vouyer, echte namme: John Albert LaForme (Lowell (Massachusetts), 1 juny 1966), is in Amerikaansk rêstend pornografysk akteur en regisseur. Syn skûlnamme wurdt gauris op ferskate manearen misstavere, lykas Vince Vouyeur, Vince Voyeur en Vince Voyer. Hy sette yn 1994 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn mear as tûzen films. Dêrnjonken regissearre er mear as twahûndert films. Vouyer wûn seis kear in prestizjeuze AVN Award, wêrûnder dy foar bêste akteur en manlike artyst fan it jier. Ek waard er opnommen yn sawol de AVN Hall of Fame as de XRCO Hall of Fame. Yn 2014 beëinige er syn karriêre as pornoakteur.
Stamhartochdom
Hillige Roomske Ryk
Nei de dea fan de lêste Karolinger, Loadewyk it Bern, yn 911 erkenden de stamhartochdommen de ienheid fan it keninkryk. De hartoggen keazen Koenraad I as harren kening. Neffens guon skiedkundigen wiene de hartochdommen ûnder Koenraad syn regearperioade foarme. Gjin hartoch hat it besocht en meitsje harren gebiet in eigen keninkryk. Sels nei de dea fan Koenraad yn 918, doe't der strideraasjes útbrutsen nei de ferkiezing fan Hindrik de Fûgelder, die Hindrik syn tsjinstanner Arnulf I fan Beieren oanspraak op it hiele keninkryk ynstee fan syn gebiet ôf te skieden. Hy waard lykwols troch Hindrik ferslein en twongen him as kening te erkennen. Hindrik koe sels in wet oankundige hawwe de ienheid fan it keninkryk te betingjen. Arnulf bleau lykwols troch regearjen as wie er sels kening, mar nei syn dea yn 937 wie it keninkryk hurd ûnder de macht brocht troch Hindrik syn soan Otto de Grutte. De Ottoanen ornearren de stamhartochdommen as bestimmings fan de kroan, mar ûnder Hindrik IV hawwe de hartoggen de stamhartochdommen erflik makke.
Fenol
Raschig-Hooker-proses
As katalysator fungearret koper(II)gloride tegearre mei aluminiumhydrokside. It monogloarbenzeen wurdt yn in twadde stap mei steam op hege temperatuer hydrolisearre ta fenol en sâltsoer.
De globale reaksjeferliking is dus:
Vince Vouyer
Iere jierren
Vouyer waard yn 1966 berne yn Lowell, yn 'e Amerikaanske steat Massachusetts. Hy is fan etnysk Frânsk komôf. Hy groeide op yn Massachusetts, mar ferfear yn 1989 nei Los Angeles, yn Kalifornje. Dêr wurke er fjouwer jier lang oerdeis as heftrucksjauffeur en nachts as stripper. Begjin 1994 waard er yn 'e Amerikaanske pornoyndustry yntrodusearre troch pornoaktrise Alicia Rio, wêrnei't er op 13 maart fan dat jier syn debút yn in pornografyske film makke. Hy wie doe 28 jier.
Stamhartochdom
Stamhartochdommen
Stamhartochdommen yn it Eastfrankyske of Dútske Ryk wiene: De Konradinen krigen de macht yn Franken, mar wiene net yn steat it gebiet te ferienigjen. Franken omfieme net it hiele stamgebiet fan de Franken, dat bekend stie as Austraasje, dy't nei it Ferdrach fan Verdun yn 843 yn trije parten ferdield waard. Nei't de Konradinen yn 911 it keningskip wûn hawwe, moasten hja belies jaan oan de Saksyske Liudolfingen. Nei in mislearre rebûlje waarden de Konradinen ferdreaun en waard it stamhartochdom in kroanlân. It gebiet fersplintere yn lytsere foarstendommen al sa gau as yn 939 en waard nea wer in politike of bestjoerlike ienheid. Sels yn kulturele of taalkundige sin bleau it gjin ienheid. De Frankyske dialekten foarmje in dialektkontinuum, ferdield yn Opperfrankyske, Middelfrankyske en Nederfrankyske takken mei wer harren dialekten.
Fenol
Raschig-Hooker-proses
It sâltsoer dat yn de twadde stap ûntstiet, wurdt ferbrûkt yn de earste stap, sadat in sletten syklus ûntstiet. Neidielen fan dit proses binne it ûntstean fan slim korrosive sâltsoer, en de heger glorisearre byprodukten dy’t by de oksiglorearring ûntsteane. It is dêrom ferkrongen troch it kumeenproses.
Vince Vouyer
Karriêre
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Vouyer yn syn tweintichjierrige karriêre as pornoakteur yn 1.099 pornofilms, hoewol't dêrby oantekene wurde moat dat dêr perfoarst ek in stikmannich kompilaasjefideo's by sitte fan op 'e nij publisearre âlder materiaal. Hy wurke û.m. foar sokke foaroansteande labels as VCA Pictures, Diabolic Video, Vivid Entertainment, Sin City, Adam & Eve, Elegant Angel, Digital Playground, Anabolic Video, Red Light District, Wicked Pictures, Jules Jordan Video, New Sensations en Evil Angel. Fierders wied er ek wol yn 't spier foar minder bekende studio's, lykas Jill Kelly Productions, Legend Video, Metro, Leisure Time Entertainment, Coast to Coast Video, Extreme Associates, Caballero Home Video, Shane's World, Platinum X Pictures en Seymore Butts Home Movies. Ien fan syn bekendere films wie Boobwatch, út 1996, in pornografyske parody op 'e aksjesearje Baywatch, dy't yn 'e 1990-er jierren tige populêr wie.
Stamhartochdom
Stamhartochdommen
As in sintraal gebiet yn it Frankyske Ryk en mei in rike ferbining mei it Frankyske stamgebiet, wie Loataringen yn 843 fan Austraasje ôfsplitst as in part fan it Midfrankyske Ryk en waard in hartochdom yn 903. It kaam neitiids ferskate kearen hinne en wer ûnder de hearskippij fan it Westlike en Eastlike keninkryk. Yn 939 rekke it foargoed ta it Eastlike keninkryk. Yn 959 waard it hartochdom ferdield yn Nederloataringen, dat al rillegau yn ferskate greefskippen en hartochdommen fersplintere waard oant it wer troch de Boergondyske hartoggen ferienige waard, en Opperloataringen, dat him letter stadichoan yn de Frânske regio Loataringen ûntjoech. Nederloataringen bleau part fan it Hillige Roomske Ryk oant 1190, doe't de hartochstitel oergie nei de hartoggen fan Brabân. De namme Loataringen ferwiisde lykwols net nei in stamme.
Friedrich Ludwig Hauck
Friedrich Ludwig Hauck (Homburg vor der Höhe, 10 augustus 1718 - Offenbach am Main, 4 oktober 1801) wie in Dútske portret- en miniatuerskilder.
Vince Vouyer
Karriêre
Vouyer wûn seis kear in AVN Award (de Oscar fan 'e pornoyndustry) en waard noch fjouwer oare kearen foar ien nominearre. Yn 1997 wûn er sawol de AVN Award foar bêste akteur as dy foar manlike artyst fan it jier. Dat jiers wûn er ek de Hot d'Or, doedestiden de wichtichste Jeropeeske pornografyske filmpriis, yn 'e kategory bêste Amerikaanske akteur. Yn 2007 waard Vouyer ynhuldige as lid fan 'e AVN Hall of Fame, en yn 2012 ek as lid fan 'e XRCO Hall of Fame.
Stamhartochdom
Stamhartochdommen
Alemanje hat einliks al ferbûn west mei it Frankyske keninkryk sûnt de fyfde iuw, mar waard pas yn 746 in hartochdom ûnder Frankysk bewâld. De nammen Alemanje en Swaben waarden beide brûkt foar it gebiet oant yn de lette midsiuwen. De Hunfridingen krigen ynearsten de hartochstitel, mar moasten al rillegau belies jaan oan de Liudolfingen. Yn 1079 rekke it hartochdom yn de macht fan de Hohenstaufen. Harren rin nei it keningskip makke fan Swaben in kroanlân, mar nei harren fal yn de trettjinde iuw waard Swaben yn trewyn jage. It gefolch wie dat machtige famyljes lykas Wittelsbach, Wuertemberch en Habsburch. De Habsburgers hiene lykwols mei it ôfsplitsen fan de Switserske Konfederaasje te krijen. It hert fan Swaben bleau fuortbestean as it greefskip Wuertemberch, dat yn 1495 in hartochdom waard en nei it opheffen fan it Hillige Roomske Ryk waard it in keninkryk.
Friedrich Ludwig Hauck
Friedrich Ludwig Hauck wie in soan en nei alle gedachten ek in learling fan de lettere karfoarstlike hofskilder Johann Jacob Hauck. Hy festige him yn 1744 yn Frankfurt am Main as portret- en miniatuerskilder nei't er lange reizen troch Dútslân en Ingelân makke hie. Yn 1752 waard er sjuerylid fan it skildersgilde. Letter wurke er tegearre mei syn soan, de skilder Johann Ludwig Hauck (1759-1797), yn Nederlân yn de provinsjes Fryslân en Grinslân.
Friedrich Ludwig Hauck makke benammen portretten en konversaasjestikken neffens Nederlânsk foarbyld.
Stamhartochdom
Stamhartochdommen
De Liudolfingen hiene foar lange tiid in soad macht yn Saksen en krigen de titel fan hartoch en nei 919 sels fan kening. Yn de âlfde iuw regearren de Billungers oer it hartochdom. Nei 1137 wiene de Welfen oan de macht. Nei de fal fan hartoch Hindrik de Liuw yn 1180 ferplintere it hartochdom yn it hartochdom Westfalen en it hartochdom Breunswyk-Lüneburg. Wat oerbleau wie it hert fan it hartochdom Saksen oan de rivier de Elbe dat oan de Askaanjers ta kaam. Dat waard yn 1296 wer ferdield yn it hartochdom Saksen-Lauenburg en it hartochdom Saksen-Wittenberg. Saksen-Wittenberg waard yn 1356 in karfoarstendom en waard it Keninkryk Saksen nei it opheffen fan it Hillige Roomske Ryk.
Fenol
Oare syntezemetoaden
Njonken beide prosessen dy’t kommersjeel wichtich binne of wiene, binne der noch oare mooglikheden om fenol te meitsjen. In earste metoade is de omsetting fan aniline yn in aromatysk diazoaniumsâlt mei help fan natriumnitryt en sâltsoer. Dit diazoaniumsâlt wurdt dêrnei behannele mei wetter, ûnder ôfsplitsing fan stikstofgas en wetterstofgloride:
In twadde mooglikheid is de behanneling fan benzeensulfonsoer mei in hydrokside, lykas natriumhydrokside, by ferhege temperatuer.:
Troch shikiminesoer yn wetter te ferwaarmjen oant ticht by de Kritysk punt (termodynamika)}krityske temperatuer (sawat 350°C), wurdt it aromatisearre, wêrby’t fenol as wichtichste reaksjeprodukt foarme wurdt. Omdat shikiminesoer troch Escherichia coli (in baktearjesoart) út glukoaze makke wurdt, soe dit in mooglikheid biede om fenol te meitsjen sûnder it kankerferwekkende benzeen.
Eigenskippen en reaksjes
In oar gefolch fan de relatyf grutte soersterkte is dat, hoewol’t fenol net echt yn wetter oplost, de oplosberens yn in basysk miljeu troch de foarming fan it fenolaat-anion wol opmerklik grutter is. De fenolyske OH-groep is in sterke orto-pararjochter wêrtroch’t elektrofile aromatyske subtitúsje op de paraposysje betreklik ienfâldich ferrint. Benammen substitúsjereaksjes mei elektrofilen lykas it nitrosyl- of it nitroaniumkation ferrinne altyd folslein.
Stamhartochdom
Stamhartochdommen
De Luitpoldingen waarden de hartoggen fan Beieren. In takke fan de Liudolfingen namen letter de macht oer en dêrnei kamen de Welfen. Troch strideraasjes tusken de Welfen en Hohenstaufen rekke Beieren yn 1156 it Hartochdom Eastenryk kwyt en yn 1180 Stiermarken en Tirol. De rest fan it hartochdom rekke ûnder it bewâld fan it Hûs Wittelsbach, dy't de macht holden oant de ein fan de Earste Wrâldkriich. Yn 1623 waard it in karfoarstendom en nei it opheffen fan it Hiilige Roomske Ryk waard it in keninkryk.
Neiltittenskip
De yngewikkelde politike skiednis fan it Hillige Roomske Ryk yn de Midsiuwen late ta de ferdieling en ôfskaffing fan de measte eardere hartochdommen. Yn 1180 skafte keizer Freark Barbarossa it systeem fan de stamhartochdommen ôf yn it foardiel fan mear en lytsere foarstendommen. It hartochdom Beieren is it iennichste stamhartochdom dat oergie yn in hartochdom fan it Hillige Roomske Ryk en letter de frijsteat Beieren waard yn it moderne Dútslân. It lettere karfoarstendom Saksen, dat út it stamhartochdom Saksen fuort kaam, waard letter it hartochdom Saksen en einlings de dielsteat Saksen. De stamhartochdommen Franken en Swaben ferdwûnen hielendal en besteane allinnich noch as geografyske gebieten. It Merovingyske hartochdom Tueringen is nea in stamhartochdom fan it Hillige Roomske Ryk wurden, mar wie sûnt 908 ta in lângreefskip ferwurden fan Saksen. De moderne steat Tueringen wie pas yn 1920 oprjochte yn de tiid fan de Weimarrepublyk.
Vince Vouyer
Karriêre
Vouyer spile hiel faak yn deselde films as syn syn bêste freon en kollega Mark Davis. Under syn karriêre hat er gearwurke mei tsjinspylsters as Alexis Amore, Nikki Anderson, Brittany Andrews, Davia Ardell, Bridgette B, Briana Banks, Erika Bella, Belladonna, Holly Body, Breanne Benson, Bethany Benz, Dru Berrymore, Johnni Black, Codi Bryant (America Moore), Bunny Bleu, Anita Blond, Vanessa Blue, Christy Canyon, Asia Carrera, J.R. Carrington, Catalina, Vicki Chase, Danyel Cheeks, Vivienne Clash, Cortknee, Cassandra Cruz, Renae Cruz, Courtney Cummz, Cytherea, Daisy Marie, Racquel Darrian, Nikita Denise, Jewel De'Nyle, Tricia Devereaux, Devon, Danica Dillan, Kelly Divine, Barbara Doll, Helen Duval, Allura Eden, Alana Evans, Sophie Evans, Rita Faltoyano, Sana Fey, Jeanna Fine, Diamond Foxxx, Sasha Grey, Nina Hartley, Taylor Hayes, Tera Heart, Houston, Jade Hsu, India, Kylie Ireland, Janet Jacme, Gia Jakarta, Jenna Jameson, Audree Jaymes, Dani Jensen, Jessica Jewel, Katja Kassin, Jill Kelly, Bridgette Kerkove, London Keyes, Austin Kincaid, Diamond Kitty, Renee LaRue, Dyanna Lauren, Shayla LaVeaux, Eve Laurence, Heather Lee, Jordan Lee, Miko Lee, Leilani Leeanne, Leanni Lei, Aylar Lie, Rebeca Linares, Janine Lindemulder, Lisa Ann, Laura Lion, Brianna Love, Shy Love, Lovette, Marie Luv, Jade Marcela, Janet Mason, Jordan McKnight, Trina Michaels, Mariah Milano, Mimi Miyagi, Mason Moore, Tiffany Mynx, Aletta Ocean, Brittany O'Connell, Kelly O'Dell, Papillon, Madison Parker, Tera Patrick, Caroline Pierce, Penelope Pumpkins, Taylor Rain, Veronica Rayne, Jennifer Red, Riley Reid, Amy Ried, Olivia del Rio, Rocki Roads, Veronica Rodriguez, Kristina Rose, Adriana Sage, Silvia Saint, Jasmin St. Claire, Shane, Alexandra Silk, Aurora Snow, Evanni Solei, Amanda Steel, Sydnee Steele, Puma Swede, Stephanie Swift, Kobe Tai, Alexis Texas, Lucy Thai, Stacy Valentine, Vicca, Teri Weigel, Jennifer White, Ricki White, Rebecca Wild, Kathy Willets en Christgen Wolf.
Yn 1996 wie Vouyer foar it earst ek as regisseur fan pornofilms aktyf, mei de film Tampa Heat, dy't er yn Tampa (Floarida) opnaam. Neffens de IAFD soed er yn totaal 209 films regisearje, foar studio's as Diabolic Video, Elegant Angel, Jules Jordan Video, Red Light District, Anabolic Video en syn eigen Vouyer Media, dat er yn 2005 oprjochte mei syn sakepartner Steven Orenstein. Yn 'e mande mei Dion Giarusso en David Joseph wie Vouyer ek belutsen by de oprjochting fan 'e studio Red Light District, yn 2001. De earste films dy't er foar Red Light District makke, wiene 110% Natural en Black Dicks in White Chicks, beide út 2001. Vouyer gie troch mei sawol aktearjen as regissearjen oant er him yn 2014 út 'e Amerikaanske pornoyndustry weromloek.
Priveelibben
Vouyer hie mids 1990-er jierren in relaasje mei pornoaktrise Crystal Gold. Yn 'e simmer fan 1996 wie it Gold har tsjûgenis dat derfoar soarge dat Vouyer feroardiele waard foar it fasilitearjen fan prostitúsje. It levere him in wurkstraf mei in jûnsklok op.
Op 7 septimber 1998, doe't Vouyer en guon oare Amerikaanske pornoakteurs yn 'e Hongaarske haadstêd Boedapest wiene foar de opnamen fan World Sex Tour 16: Budapest, rekken hy en in maat jûns let yn in kroech slaande deilis mei guon autochtoanen. Se naaiden út, mar waarden efterfolge nei in dearinnende strjitte, dêr't Vouyer bewusteleas slein waard en ek in pear stekwûnen oprûn. Hy en syn maat bedarren yn it sikehûs, mar inkele dagen letter wie Vouyer alwer op 'e set om 'e film ôf te meitsjen.
Fenol
Tapassings
Fenol is ûnder oare in grûnstof foar:
Toksikology en feiligens
Fenol is fergiftich by opnimmen troch de mûle, by ynhalaasje en hûdabsorpsje. Yn de Twadde Wrâldkriich waarden yn ferskate konsintraasjekampen tûzenen finzenen fermoarde troch ynjeksjes mei fenol. Der is lykwols ek in nuttige tapassing fan fenol: jo kinne in steurende spasme as gefolch fan spastisiteit behannelje troch in folle legere doasis yn wetter oplost om de senuw hinne te ynjektearjen. Hjirtroch wurdt de senuw ferswakke of sels útskeakele wêrtroch de steurende senuwprikkels net by de spier oankomme kinne. Dit proses hjit fenolisearjen fan in senuw.
Vince Vouyer
Lichemsskaaimerken
Vince Vouyer is blank, mei brune eagen en fan oarsprong brún, no griizjend hier. Neffens syn offisjele opjefte is er 1.70 m lang, mei in gewicht fan 82 kg. Hy hat gjin tatoeaazjes en likemin hat er piercings.
Litografy
Litografy is in grafyske technyk, dy’t by de flakdruk heart. It wurd is ôflaat fan de Grykske wurden λίθος lithos (stien) en γράφειν grafein (tekenje/skriuwe) en betsjut stiendruk.
Litografy makket gebrûk fan it fet yn it tekenmateriaal en yn de drukinket. As drager fan de tekening moat in beskaat soarte kalkstien of (tsjintwurdich) in coate metalen plaat. As de tekening ôf is, wurdt de stien wiet holden en it tekenmateriaal ferfongen troch drukinket. Mei in parse wurd de beïnke tekening oerbrocht op papier.
De litografy is tusken 1794 en 1798 stal jûn troch Alois Senefelder. Hy socht in manier om syn skreaune toanielstikjes fermannichfâldigje te kinnen. It earste kommersjele súkses helle er ein 18e iuw mei it útjaan fan blêdmuzyk. Nei allerhande eksperiminten fûn er by tafal út dat Solnhofener kalkstien by útstek as byld- en tekstdrager funksjonearje koe. It tafal wol dat er yn Beieren wenne, Súd-Dútslân, dêr’t dy ‘suvere’ kalkstien út de folop foarhannen wie.