cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dallas Fair Park Grand Prix Circuit
It Dallas Fair Park Grand Prix Circuit is in 4 km lang, typysk rjochthoekige strjittesirkwy, dat yn de buert wie fan it Fair Park yn Dallas. It is foar de Formule 1 mar ien kear brûkt, yn 1984.
De Grutte Priis dy't dêr hâlden waard wie gjin sukses: de ferhurding fan it sirkwy gie al gau kapot, wat de koereurs alderhande problemen besoarge. Keke Rosberg wûn de wedstriid yn in Williams.
Oant 1989 waarden der nog al wedstriden riden yn de Trans-Am Series. yn 1989 waard de lêste wedstriid op it sirkwy riden.
Ynterferinsje (taalkunde)
Yn 'e taalkunde is in ynterferinsje de ynfloed dy't de iene taal op 'e oare útoefenet of in spesifyk elemint yn in taal, lykas in wurd, útdrukking of grammatikale konstruksje, dat tsjin 'e regels yn út in oare taal oernommen is. Yn 'e kontekst fan it Frysk sil mei in ynterferinsje ornaris in hollanisme (út it Nederlânsk oernommen taalelemint) bedoeld wurde.
Foarbylden fan in hollanistyske ynterferinsjes op it mêd fan 'e wurdskat binne:
In foarbyld fan in hollanistyske ynterferinsje op it mêd fan 'e grammatika is:
Conspirator
"Conspirator", "Conspirators", "The Conspirator" of "The Conspirators" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Nuneaton
Nuneaton is in stêd (town) yn it Feriene Keninkryk yn it distrikt Nuneaton en Bedworth, yn it Ingelske greefskip Warwickshire. De stêd leit sa'n 12 km benoarden Coventry en 40 km beëasten Birmingham.
Berne yn Nuneaton
thumb|left|Stânbyld fan George Eliot yn Nuneaton
Tatev
It Tatev-kleaster (Armeensk: Տաթևի վանք) is in fan oarsprong 9e-iuwsk Armeensk kleaster op in grut plato fan basalt by it doarp Tatev yn de provinsje Syunik yn súdeastlik Armeenje. Tatev ferwiist ornaris nei it kleaster, dat oan de hoeke fan in djippe kleau oan de Vorotan-rivier stiet. It kleaster spile in wichtige rol yn de skiednis fan de regio as in sintrum fan ekonomyske, politike, religieuze en kulturele aktiviteit.
Hjoed-de-dei ferbynt in moderne kabelbaan Tatev mei it doarp Halidzor.
Etimology
Neffens de tradysje waard it kleaster ferneamd nei Eustathius fan Antiochje, ien fan de folgelingen fan Taddéus de Apostel, dy't yn dy omkriten preke en de martlerdea stoar. Syn namme soe evaluearre wêze nei Tatev.
In oare leginde wol ha dat de namme ferwiist nei in barren by de krekt foltôge bou fan de haadtsjerke. It slagge doe ien fan de bouwers net om by it setten fan de krús op de koepel der wer ôf te kommen. Hy ferlear it fet op de koepel en by syn fal rôp er noch gau "Mei God my fleugels jaan" (yn it Armeensk: Togh astvats indz ta-tev).
Skiednis
It kleaster giet werom op de 9e iuw doe't it de sit waard fan de biskop fan Syunik. Yn syn Skiednis fan de Provinsje Syunik beskreau de histoarikus Stepanos Orbelian de bou fan in nije tsjerke yn 848 njonken in âldere mei finansjele help fan ien fan de prinsen fan Syunik. Mei it tanimmen fan it ekonomyske en politike belang fan it kleaster wiene de gebouwen langer net tarikkend en waard in nij kleaster boud.
It Tatev-kleaster wie in feodale organisaasje en waard koart nei de oprjochting in ynfloedryk sintrum mei in soad grûnbesit en in grut tal doarpen. Fuort nei de oerdracht fan de grûn oan it kleaster troch prins Ashot wiisden boeren fan guon doarpen de autoriteit fan it kleaster ôf en setten útein mei in lange striid tsjin it kleaster. Guon histoarisy ferbine dy opstannen mei in foarm fan ketterij, dy't likernôch yn deselde tiid opkaam en ek delslein waard. It bisdom Tatev besiet 47 doarpen en hie it rjocht op de tsienden fan nochris 677 oare doarpen. Dêrmei krige it sa'n grutte ekonomyske macht, dat biskop Hakob yn 940-950 besocht him ôf te skieden fan Etchmiadzin, it kultureel-religieuze sintrum fan it lân. Oan dy separatistyske dream fan Hakob waard it near lein troch't katolikos Anania Mokatsi oer Hakob in flok útspriek. Oare gebieten hellen foardiel út de doe ûnsteane swakkere posysje fan Tatev. Se wiisden de supremaasje ôf en stiften harren eigen bisdommen. Yn 958 wist biskop Vahan in diel fan de rjochten en eigendommen werom te winnen en yn 1006 slagge biskop Hovhannes V der yn om de aartsbiskoplike privileezjes fan it bisdom wer te herstellen.
Yn it begjin fan de 11e iuw wennen der yn Tatev wol sa'n 1.000 muontsen en in grut tal keunstners. Yn 1044 voelen de oanbuorjende emiraten it kleaster oan en ferneatigen de Grigoriustsjerke (Surp Grigor) en omlizzende gebouwen. Al gau dêrnei fûn weropbou plak en yn 1087 waard oan de noardwestlike kant in Mem-Godstsjerke (Surp Astvatsatsin) boud. De ynfallen fan de Seltsjoeken en in ierdskodding brochten it kleaster yn de 12e iuw nije fernielings. Yn 1170 plonderen de Seltsjoekske Turken it kleaster en ferbaarnden de likernôch 10.000 manuskripten. Tsjin it ein fan de 13e iuw waard it kleaster ûnder biskop Stepanos wer rekonstruearre.
It wist it ekonomyske belang mei help fan de Orbelian-famylje werom te krijen en de monastike ynfloed naam ta doe't de Orbelian's de kontrole krigen oer it kleaster. Stepanos Orbelian waard wijd ta metropolyt en wist in tal oanbuorjende bisdommen te ferienigjen mei syn bisdom. It kleaster ûntwikkele him ta in yntellektueel sintrum en tusken 1390 en 1453 wie it ek in universiteit. In soad belangrike teologen yn dat tiidrek studearren oan dy universiteit. Dêrnjonken wie it in polityk sintrum fan it foarstendom Syunik en de sit fan de aartsbiskop fan Syunik, dy't in pear kilometer eastlik syn simmerresidinsje yn it kleaster Bgheno-Noravank hie.
It kleaster waard ek slachtoffer fan de plondertochten yn Syunik (1381-1387) fan Timoer Lenk. It waard plondere, ferbaarnd en rekke in grut part fan 'e besittings kwyt. De ynfaazje fan syn soan Shah Rukh yn 1434 brocht nochris in grutte slach oan it kleaster. Under de wrede Aga Mahmet Khan waard it kleaster yn 1796 troch Perzyske troepen plondere.
De status fan it kleaster feroare yn 1836 doe't Ruslân it bisdom Syunik by it bisdom Jerevan foege.
In ierdskodding yn 1931 brocht grutte skea oan it kleaster; sawol de koepel fan de Paulus as Petrustsjerke en de klokketoer stoartten yn. Wylst is de koepel fan de Paulus en Petrustsjerke rekonstruearre, mar de klokketoer is oant hjoed-de-dei noch net wer opboud.
Tsjerken
It Tatev-kleaster bestiet út trije tsjerken: de Paulus en Petrustsjerke (Surb Poghos-Petros), de Sint-Grigoriusstsjerke (Surb Grigor) en de Mem Gods-tsjerke (Surb Astvatsatsin). Fierder is der in bibleteek, de refter, de klokketoer, in mausoleum en oare gebouwen.
Petrus en Paulustsjerke
De oan de apostels Paulus en Petrus wijde tsjerke waard tusken 895 en 906 boud. De tsjerke wurdt ek wol Apostelstsjerke neamd of gewoanwei katedraal. Se waard mooglik boud op de lokaasje fan in âldere tsjerke.
It giet om in rjochthoekich gebou mei in eastlike oriïntaasje. Yn de eastlike apsis is it alter ûnderbrocht. Oan de eastlike gevel binne nissen mei reliëfportretten fan prins Ashot en prinses Shushan, elk begrinzge troch beskermjende slangen.
Yn 930 waard de tsjerke mei fresko's beskildere. It wurk waard útfierd troch Frânske keunstners út Konstantinopel dy't gearwurken mei Armeenske skilders. De eastlike apsis is fersierd mei in troanende Kristus, apostels en hilligen, wylst de westlike muorre it Jongste Gerjocht útbyldet. Op de noardlike muorre wurde foarstellings fan de berte fan Jezus ôfbylde. De fresko's binne allinne fragmintarysk bewarre bleaun.
Gregoriuskapel
De Kapel fan Gregorius de Ferljochter waard oan de súdlike muorre fan de Petrus en Paulustsjerke oanboud. De earste tsjerke waard tusken 836 en 848 boud, mar yn de 11e iuw nei de Seltsjoekske plonderings renovearre en folslein ferneatige by de ierdskodding fan 1138. In weropbou fûn folle letter yn 1295 plak.
De Gregoriustsjerke is in ienfâldich bouwurk sûnder koepel. De tagong is fersierd mei detailearre geometryske dekoraasjes.
Mem Gods-tsjerke
De Mem Gods-tsjerke stiet by de noardlike fêstingwurken fan it kleasterkompleks. De tsjerke waard boud yn 1087 as in twadde ferdjipping oer it mausoleum by de yngong. De ierdskodding fan 1931 brocht grutte skea oan it gebou, mar tsjin it ein fan de 20e iuw folge de restauraasje.
Gavazan
De saneamde Gavazan (betsjutting: "stêf") is in pylder dy't yn de 10e iuw nei de foltôging fan de Paulus en Petrustsjerke boud waard. De pylder oerlibbe alle ierdskoddings en ynfaazjes en is ûngefear 8,3 meter heech. It oan de Trije-ienheid wijde krús op de pylder is 18e-iuwsk en fan it khachkar-type. Nei alle gedachten hat it de foarm fan it krús dat earder op de pylder stien hat. It doel fan de pylder is te warskôgjen by lytse ierdskoddings. Al by de lytste skok beweecht de pylder en nimt dêrnei fuort wer de fertikale posysje oan.
Untsliepeniskatedraal (Rostov)
De Untsliepeniskatedraal (Russysk: Успенский собор; Uspenski sobor) yn Rostov, Ruslân, wie oant it ein fan de 18e iuw de katedraal fan it bisdom Jaroslavl. De katedraal stiet yn it kremlyn fan Rostov, in stêd yn it oblast Jaroslavl. By de katedraal stiet in frijsteande klokkestoel, ien fan de bekendste fan it lân.
Mei it letter boude kremlyn foarmet de katedraal in arsjitekturaal kompleks yn de âlde stêd. Benammen fan de kant fan de Neromar litte de monuminten fan it kremlyn harren op it aldermoaist sjen.
Skiednis
De earste tsjerke op it plak wie fan hout. Wannear't dy tsjerke boud waard is net bekend, mar yn 1160 feroarsake in brân de ferneatiging fan dy tsjerke. It jier dêrop waard yn opdracht fan Andrej Bogoljûbski, grutfoarst fan Vladimir, útein set mei de bou fan in wite stiennen tsjerke, dy't yn 1204 ôfbaarnde. De ferfanging fan dy tsjerke troch nijbou duorre 17 jier. In nije brân yn 1408 soarge foar grutte skea en it ynsakjen fan it ferwulft, mar der folge in restauraasje.
De hjoeddeiske katedraal stamt út de jierren 1508-1512. Doe't tsjin it ein fan de 17e iuw de metropolyt Iona Sisojevitsj syn residinsje bouwe liet, dy't tsjintwurdich it kremlyn hjit, hie dat ek gefolgen foar de katedraal. De koepels waarden omfoarme ta sipelfoarmige koepels en oan de súdlike kant waard in plein oanlein.
Nei de ferhûzing fan de biskopssit nei Jaroslavl tsjin de ein fan de 18e iuw ferlearen de tsjerken fan Rostov harren belang. It grutte wurk dat nedich wie om se yn in goede steat te hâlden waard ústeld oant it begjin fan de 19e iuw.
Nei de Oktoberrevolúsje fan 1917 waard de Unstliepeniskatedraal oerdroegen oan de oerheid en sletten, mar net ferneatige. De fûle stoarm fan 23 augustus 1953 diene de koepels fan ferskillende tsjerken yn it kremlyn brekken en ek dy fan de Untsliepeniskatedraal. Dêrnei waard begûn mei in grut restauraasjeprogramma, wêrby't de horizontale dakrânen fan de katedraal op fjouwer kanten ferfongen waard troch kylbôgen. De sipelfoarmige koepels bleaune deselde, om't in rekonstruksje fan de oarspronklike foarm it ferbrekken de arsjitektoanyske ienheid fan it kremlyn betsjutte soe. By de restauraasje waarden opgravings útfierd, wêrby't yn de legere dielen mitselwurk fan wite stien út de 12e iuw sichtber waard.
Yn 1991 waard de katedraal mei de klokketoer werom jûn oan de Russysk-Otterdokse Tsjerke.
Ynterieur
Yn de kroniken binne noch bewarre foarbylden fan it wurk oan de fresko's fan 1589. Yn 1659 wurken de skilders S. Dmitriev en Iosif Vladimirov fierder oan de fresko's. It wurk eine lykwols net in soad en yn 1669 krigen se help fan master út Kostroma, Gûri Nikitin en Sila Savin. Harren fresko's gyngen ferlern mei de brân yn 1671, it fernijen fan fresko's yn 1779 en it oanbringen fan nije fresko's yn 1843. By de restauraasje fan de jierren 1950 waarden fresko's fan de 17e iuw ûntdutsen en op guon plakken efter de ikonostaze waarden noch âldere út de 16e iuw fûn.
De barokke ikonstaze út de jierren 1730-1740 is bewarre bleaun.
Klokkestoel
Tusken 1682 en 1687, doe't Iona Sisojevitsj metropolyt wie, waard oan de súdeastlike kant fan de katedraal in klokkestoel foar fyftjin klokken boud, dêr't de grutste fan 32 ton weecht. De klokken kinne ek hjoed-de-dei noch heard wurde. Elts travee fan de klokkestoel wurdt troch in koepel op in tamboer bekroand. De galmgatten hawwe kylfoarmige bôgen.
Kirillov
Kirillov (Russysk: Кириллов) is in lytste stêd yn it noardwesten fan Ruslân. It plak leit yn de oblast Vologda.
Geografy
De stêd leit likernôch 130 kilometer noardwestlik fan Vologda, de haadstêd fan it oblast, yn in marregebiet en oan it noardlike Dvinakanaal, dy't de rivieren de Wolga en de Noardlike Dvina meiïnoar ferbynt. Kirillov is it bestjoerssintrum fan it rajon mei deselde namme.
It besjen wurdich
Njonken it Kirillo-Belozerski-kleaster binne der yn de omkriten fan de stêd noch in pear kleasters bewarre bleaun, lykas it 7 kilometer fierderop oan de kant fan de Sjeksna lizzende Goritsi-Opstanningskleaster út 1544 en it 20 kilometer fierder op lizzende Feranpontovkleaster út 1398.
Europeesk kampioenskip strânfollybal
It Europeesk kampioenskip strânfollybal (of de Nestea Europeesk Kampioenskip Finale) is in sportkompetysje foar lanneteams yn it strânfollybal. It kampioenskip wurdt elts jier organisearre troch de CEV (de Europeeske Federaasje Follybal).
Tobias Beckett
Tobias Beckett (Ingelske útspr.: [təˈbaːi̭əs ˈbɛkɪt], likernôch: "tuh- baai -us bek -kit") is in fiktyf personaazje út 'e Star Wars-franchise. Hy waard yn 2018 yntrodusearre yn Solo: A Star Wars Story. De geastlike heiten fan it personaazje wiene de senarioskriuwers fan dy film, heit en soan Lawrence en Jonathan Kasdan. Tobias Beckett is in krimineel dy't oan it haad fan syn eigen binde stiet, mar wurket foar it misdiesyndikaat Karmozinen Dage. Hy werpt himsels op as in soarte fan mentor foar de jonge Han Solo. De rol fan Beckett waard spile troch akteur Woody Harrelson.
Europeesk kampioenskip strânfollybal
Skiednis
Yn it begjin, yn 1993, diene allinne manlju mei oan it toernoai. In jier letter waard der in apart kampioenskip hâlden foar froulju. Beide kampioenskippen binne yn 1995 by inoar brocht.
Tobias Beckett
Yn Solo
Yn 'e film Solo: A Star Wars Story (2018) wurdt Tobias Beckett yntrodusearre as in minsklike man ôfkomstich fan 'e planeet Glee Anselm. Hy is de lieder fan in binde dieven, dy't fierders bestiet út syn frou Val en de fjouwerearmige Ardennyske piloat Rio Durant. Wylst se har op 'e planeet Mimban foardogge as soldaten fan it Galaktysk Keizerryk, om't se in AT-transportromteskip fan 'e Keizerlike Striidkrêften stelle wolle dat se nedich binne foar in oare misje, moetsje se dêr de jonge Han Solo. Dy is op dat stuit ynfanterist, en as Beckett him oanriedt om te sjen dat er sa gau mooglik soldaat-ôf wurdt, freget Han, dy't dochs al mei sokke plannen omrûn, Beckett-en-dy him mei te nimmen. As er ôfstegere wurdt, besiket er Beckett te sjantearjen, mar Beckett, dy't it unifoarm fan in luitenant draacht, lit him arrestearje foar desersje.
Neitiid wurdt Han troch in pear sadistyske soldaten yn in soartemint tsjerker smiten, dêr't in Wookiee finzen holden wurdt, mei as bedoeling dat de Wookiee him opfrette sil. No wol it tafal dat Han Shyriiwook, de taal fan 'e Wookiees, ferstiet en sels in bytsje sprekke kin, en dêrmei wit er de Wookiee, dy't Chewbacca hjit, te bepraten om tegearre te ûntsnappen. Se sette nei de romtehaven ta, dêr't Beckett-en-dy dwaande binne om it transportskip te stellen. Beckett beslút harren mei te nimmen om't er beseft dat de ûnbidige lichemskrêft fan 'e Wookiee noch wolris fan pas komme kin. Neitiid nimme Han en Chewbacca mei Beckett, Val en Rio diel oan 'e stellerij fan in grutte lading coäxium, tige djoere romteskipbrânstof, dat oer it spoar ferfierd wurdt op 'e planeet Vandor. Beckett syn soarchfâldich úttochte plan wurdt alhiel yn 'e bulten jage as de Wolkeriders arrivearje, in binde plonderders ûnder lieding fan 'e maskere Enfys Nest, dy't deselde lading coäxium kape wolle. De resultearjende gaos liedt ta de ferneatiging fan it coäxium en de dea fan Val, Rio en ferskate Wolkeriders.
Beckett is neitiid bot oerstjoer oer de dea fan Val, mar hy sit suver noch mear mei de hannen yn it hier oer it ferlies fan 'e lading coäxium. It plan foar de dieverij wie nammentlik net syn eigen, sa bychtet er no op oan Han en Chewbacca, mar dat fan Dryden Vos, in heechpleaatst ûnderwrâldfiguer yn 'e Karmozinen Dage, in wiidferneamd en rûnom freze misdiesyndikaat. Han en Chewbacca biede oan om Beckett te helpen by it goedmeitsjen fan it ferlies fan it coäxium, sadat Vos him foar syn falen net fermoardzje sil. Se geane oan board fan it romtejacht fan Vos, dêr't Han syn jeugdleafde Qi'ra weromsjocht. It docht bliken dat sy troch har yntelliginsje yn 'e Karmozinen Dage opklommen ta assistinte fan Vos.
Dat, mei Lando en syn eksintrike androïde L3-37 set it selskip ôf nei Kessel, in planeet dy't inkeld berikber is fia it Kesselfliet, in nauwe trochgong troch de tichte, ûnferkende dize fan 'e Akkadeeske Draaistream. Nei't se dêr oankommen binne, ynfiltrearje se de troch it Pyke-syndikaat behearske coäxiummyn as in fertsjintwurdiger fan in nije klant (Qi'ra) mei har robot (L3-37) en liifwacht (Beckett), dy't as bewiis fan goede wil in pear slaven (Han en Chewbacca) leveret om yn 'e myn te wurkjen. Wannear't Qi'ra en Beckett de Pykes yn 'e kontrôlekeamer útskeakele hawwe, feroarsaket L3-37 by fersin in slave-opstân. Mei it stellen coäxium witte se de Millennium Falcon wer te berikken, mar yn 'e gaos fan 'e opstân rekket L3-37 op fatale wize skansearre en Lando ferwûne.
It hiele selskip pykt út yn 'e Millennium Falcon, mar ûntdekt dat op it bekend wurden fan it nijs oer de slave-opstânn in Keizerlik stjerreslachskip stjoerd is om it Kesselfliet te blokkearjen. De Millennium Falcon moat sadwaande útwike yn 'e ûnferkende dize. Efterfolge troch Keizerlike TIE-jagers en in reuseftich wêzen mei tentakels dat yn 'e dize libbet, kinne se op it nipperke ûntkomme oan in swart gat trochdat Beckett de motors fan 'e Falcon opfiert mei in dripke coäxium. Troch it gebrûk fan 'e navigaasjedatabase fan L3-37, dy't neffens Lando de bêste yn it Stjerrestelsel wêze soe, slagget it Han om in paad werom út 'e dize te finen en dêrby de Keizerlike blokkade alhiel te omsilen.
Slim skansearre komt de Millennium Falcon oan op Savareen, dêr't it proses om it folatile coäxium te raffinearjen, halje-trawalje úteinset. De Wolkeriders ûnder lieding fan Enfys Nest arrivearje om it coäxium te stellen, mei't se de binde fan Beckett fan Vandor ôf folge binne. Lando pykt út yn 'e Millennium Falcon en lit alle oaren oan har lot oer. Mar efter it masker fan Enfys blykt in teenagefamke beskûl te gean, dat nei eigen sizzen it masker urven hat fan har mem, in eardere Enfys Nest. Hja bringt út dat de Wolkeriders allegearre ôfkomstich binne fan planeten dy't slim te lijen hân hawwe ûnder it skrikbewâld fan 'e Karmozinen Dage, en dat se eins rebellen binne dy't weromslaan wolle tsjin it misdiesyndikaat en it Galaktysk Keizerryk, dat de opkomst fan it misdiesyndikaat mooglik makke hat. Se hawwe ferlet fan it coäxium om harren opstân mei te finansieren.
Han, dy't sympaty hat foar Enfys-en-dy, beslút om te besykjen Dryden Vos te bedragen en it coäxium oan 'e Wolkeriders ta te spyljen. Beckett fynt dat te riskant, dat hy winsket Han-en-dy it bêste en set ôf. As Han, Qi'ra en Chewbacca letter yn it jacht fan Vos arrivearje, wit dy al ôf fan Han syn plan om it coäxium oan 'e Wolkeriders te jaan en Vos ôf te konfoaien mei in substânsje dy't inkeld op coäxium liket. It docht bliken dat Beckett streekrjocht nei Vos ta gien is om Han te ferrieden. Vos hat sadwaande al syn liifwachten op twa nei stjoerd om Enfys en de Wolkeriders finzen te nimmen en, nei't se it coäxium feilichsteld hawwe, te fermoardzjen. De fetten dy't de Wolkeriders by har hawwe, blike lykwols leech te wêzen, en as it masker fan Enfys ôfgiet, blykt dêrefter in doarpeling fan Savareen beskûl te gean. Han hie nammentlik al rekkene op Beckett syn ferrie, dat hy hat it echte coäxium meinommen nei it jacht fan Vos om him te fluch ôf te wêzen.
Wylst de echte Wolkeriders de liifwachten fan Vos oer it mad komme en oermânsk wurde, lûkt Beckett, oan board fan it jacht fan Vos, syn ploffer en sjit Vos syn lêste beide liifwachten dea. Hy sjocht no nammentlik syn kâns skoan om sels as winner út 'e bus te kommen, dat hy pykt út mei it coäxium mei Chewbacca as gizelder om it foar him te dragen. Nei't hy en Qi'ra mei Vos ôfweefd hawwe, wachtet Han Beckett lykwols op in klif by see op. Beckett, dy't himsels as in soarte fan mentor foar Han opwurpen hat, seit dat er Han no noch ien lêste les leare sil, wylst er temûk risselwearret om Han dea te sjitten. Mar Han bewiist dat er in flugge learder is: ear't Beckett útsprutsen is, sjit Han hìm ynstee del. As er neitiid yn Han syn earms yn it stjerren leit, priizget Becket Han om't er him te fluch ôf west hat.
Nylgauwen en fjouwerhoarnantilopen
De nylgauwen en fjouwerhoarnantilopen (Latynske namme: Boselaphini) foarmje in tûke fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e evenhoevigen (Artiodactyla), it ûnderskift fan 'e wjerkôgers (Ruminantia), it tuskenskift fan 'e hoarndieren (Pecora), de famylje fan 'e holhoarnigen (Bovidae) en de ûnderfamylje fan 'e kobisten (Bovinae).
Ta dizze taksonomyske groep hearre twa libbene soarten, ntl. de fjouwerhoarnantilope (Tetracerus quadricornis) en de nylgau (Boselaphus tragocamelus), dy't allebeide fan natuere yn har fersprieding beheind binne ta de fluch yn oerflak weromrinnende reinwâlden fan it Yndyske subkontinint. In populaasje fan hast 15.000 nylgauwen dy't yn súdlik Teksas yntrodusearre is, bewissiget alteast it fuortbestean fan dy soarte. De âldste fossilen fan 'e tûke nylgauwen en fjouwerhoarnantilopen datearje fan 16 oant 18 miljoen jier tebek.
Vladimirtsjerke (Irkûtsk)
De Tsjerke fan Prins Vladimir lyk oan de Apostels of de Vladimirtsjerke of de Wite Tsjerke (Russysk: Церковь Владимира равноапостольного, Владимирская церковь, Бeлая церковь; Knjaze-Vladimirskaja tsjerkov) is in otterdokse tsjerke yn Irkûtsk, Ruslân.
Skiednis
thumb|left|150px|De ferfallen tsjerke yn 1956 Op 15 july 1888 waard yn it ramt fan it 900-jierrich jubileum fan it kristenjen fan Ruslân de earste stien lein foar de oan Vladimir fan Kiëv wijde tsjerke. De bou waard mooglik makke troch de keapman V.A. Litvintseva. It ûntwerp fan de tsjerke wie ôfkomstich fan de arsjitekt Vladislav Andrejevitsj Kûdelski. De bou kaam yn 1895 ree. Yn 1903 waard der in kleaster by de tsjerke boud foar muontsen.
Tidens it Sovjet-tiidrek waard it kleaster yn 1922 sletten, mar de tsjerke bleau noch oant 1928 as parochytsjerke iepen foar de earetsjinst. Dêrnei naam de NKVD it gebou yn gebrûk, wer letter waard it in weeshûs en dêrnei waard de eardere tsjerke oerdroegen oan in geologysk laboratorium.
Yn 1997 waard de ferfallen tsjerke werom jûn oan it bisdom fan Irkûtsk en Angara en sûnt folge in restauraasje.
Corellia
Corellia is in fiktive planeet út 'e Star Wars-franchise, dy't foar it earst neamd waard yn 'e film Star Wars: Episode IV – A New Hope (1977), it earste diel fan 'e oarspronklike Star Wars-filmtrilogy. De planeet waard as setting yntrodusearre yn 'e romantrilogy The Han Solo Adventures (1979-1980) fan Brian Daley, mar ferskynde pas foar it earst op it wite doek yn 'e film Solo: A Star Wars Story (2018). Corellia makket diel út fan it planetestelsel mei deselde namme fan 'e Corelliaanske sektor fan 'e Kearnwrâlden fan it Stjerrestelsel. It is in terrestryske planeet mei in diameter fan likernôch 11.000 km, dy't rûntsjedraait om 'e stjer Corell en sels in trijetal moannen hat. De planeet hat in deilingte fan 25 oeren en in jierlingte fan 329 dagen.
Op it oerflak fan Corellia, dat oerdutsen is mei reinwâlden, oseänen en útstrutsen yndustrieel-urbanisearre gebieten, hearsket in tuskenbeiden klimaat. De planeet hat in grut bioferskaat mei in wielderige plantegroei en in protte ûnderskate soarten lânseigen bisten. Der hat him op Corellia lykwols gjin lânseigen yntelliginte soarte bûtenierdske wêzens ûntjûn. Ynstee is de planeet al ier kolonisearre troch minsken fan 'e oare Kearnwrâlden, dy't wierskynlik oarspronklik fan Coruscant komme. Tsjintwurdich beskôgje de minsken fan Corellia, de saneamde Corellianen, har lykwols as folslein lânseigen op 'e planeet. De befolking telt likernôch 3 miljard sielen, foar it meastepart minsken, mar ek Barbadelanen, Besalisken, Czerialanen, Grindaliden, Kel Dor, Pa'lowicks, Rodianen, Sullustanen, Twi'leks en Ugors. De haadstêd fan 'e planeet hjir Coronet. Corellia stiet benammen bekend om syn anargy en syn romteskipsbou.
Corellia waard beskreaun yn ferskate boeken út 'e Star Wars-franchise, wêrûnder sawol wurken dy't ta de formele kanon fan it Star Wars-hielal hearre, as guon dy't sûnt de oername fan filmstudio Lucasfilm troch Disney yn 2012 út 'e kanon skrast binne en no mei-inoar bekend steane as Star Wars Legends. Yn 2018 waard de planeet foar it earst ôfbylde yn in film, Solo: A Star Wars Story, wêryn't wat men fan Corellia te sjen kriget, lykwols beheind bliuwt ta in yndustrieel kompleks yn 'e haven fan Coronet en de binnenkant fan in romtehaven. De sênes op Corellia waarden opnommen yn 'e Pinewood Studios yn Buckinghamshire.
De film spilet yn 'e tiid dat Corellia oerhearske wurdt troch it diktatoriale Galaktysk Keizerryk. De besetters litte in fiergeande foarm fan anargy op 'e planeet ta, wêrby't misdiesyndikaten foar master opslane. De jonge Han Solo en syn jeugdleafde Qi'ra groeie op as wezen en wurde lykas oare strjitbern opfandele troch de Wite Wjirmen, de binde fan 'e ûnmeilydsume Grindelidyske frouwe Proxima, dy't harren wurkje lit yn in steat dy't slavernij deun benei komt. Han en Qi'ra besykje te ûntsnappen nei't Han in fleske 'coäxium', tige djoere romteskipbrânstof, efteroer drukt hat om foar harren ôfreis fan Corellia te beteljen. Nei in wylde efterfolging troch de Wite Wjirmen, dwers troch in skipswerf, witte se úteinlik de romtehaven te berikken, dêr't se it coäxium brûke om in dûanebeämte om te keapjen. Dyselde lit harren dan passearje, mar Qi'ra wurdt fuort neitiid finzen nommen troch ien fan harren efterfolgers, en Han wurdt fan har skaat troch in tichtklapte feilichheidsdoar. Hy hat gjin oare kar as om allinnich fierder te gean, mar hy swart dat er om har weromkomme sil. Mei't de trewanten fan frouwe Proxima him noch altyd sykje en om't er sûnder it coäxium gjin manear hat om foar passaazje op in romteskip te beteljen, beslút er him oan te melden foar militêre tsjinst by de romtemacht fan 'e Keizerlike Striidkrêften.
Hollanisme
In hollanisme is in taalkundige term foar in barbarisme (in ynslûpsel út in frjemde taal) út it Nederlânsk. De Fryske sprektaal tilt op fan 'e hollanismen, al wurde dy faak net as sadanich werkend troch de Frysksprekkers. Sa sil foar in hiel soad Friezen bygelyks in sin as hy giet trouwen (moat wêze: "hy sil trouwe") of it falt mei (moat wêze: "it falt ta") de gewoanste saak fan 'e wrâld wêze. Ek op grammatikaal mêd komme hollanismen foar, bygelyks yn 'e sinsbou fan: Hy gong fuort doe't ik soe komme (moat wêze: "Hy gong fuort doe't ik komme soe"). It tsjinstelde fan in hollanisme is in frisisme, dat ynfloed fan it Frysk op it Nederlânsk oantsjut.
Toer fan Easterwierrum
De toer waard yn de 13e of 14e iuw op in terp boud. Neffens in gevelstien wie der yn 1589 in renovaasje. Yn 1776 waard it sealdak ferfongen troch in ynsnoerde spits. De toer hat in klok fan Geert van Wou II en ien (1537) fan Johan ter Steghe. De tsjerke dy't yn 1905 sloopt waard wie oarspronklik wijd oan Sint-Nikolaas. It meganysk toeroerwurk (1911) komt út Droegeham. De toer en de muorre mei izeren stek binne ryksmonuminten.
Maritime skiednis fan Nederlân nei de Gouden Iuw
Nei de Gouden Iuw bleau de keapfardijfloat tige grut, mar dochs begûn dêrnei de delgong fan de Nederlânske seemacht.
Skiednis
De Bataafske Revolúsje fan 1795 jildt as ein fan de Nederlannen as grutmacht. Kenmerkjend wie it fallissemint fan de VOC yn 1798. De Britten krigen de hearskippij oer see, wat mei de Slach by Trafalgar yn 1805 besegele waard.
De deastek foar de Nederlânske keapfardij en foar Amsterdam wie de ynfiering fan it kontinintaal stelsel yn 1806 troch Napoleon as embargo tsjin Grut-Brittanje. Al yn 1795 hie hy de Amsterdamske haven sluten, wêrnei’t in soad bewenners ferteagen en de stêd ferfoel.
Nei de Frânske perioade wie der net folle oer fan de Nederlânske skipfeart. Amerikaanske en Britske skippen farden op de Nederlânske hannelsrûtes, wylst Londen de rol fan finansjeel wrâldsintrum oernaam hie fan Amsterdam. De earste dy’t wer in skip útfarre litte koe wie Anthony fan Hoboken, dy’t letter útgroeie soe ta grutste reder fan Nederlân.
Iuwenlang moasten skippen dy’t fan Amsterdam nei see farden, oer de Sudersee en dan oer it Marsdjip tusken Tessel en de fêstewâl of troch It Fly tusken Skylge en Flylân nei bûten. It koe soms dagen duorje foardat de skippen bûtengats wienen. By ûngeunstige wyn wienen de nauwe seegatten min te besilen. Fan Rotterdam út wie it noch lestiger. De wenstige rûte wie eastwerts oer de Noard nei Dordrecht en fan dêrút oer de Doardtske Kil nei it Hollânsk Djip. Dêr koe men kieze tusken de rûte benoarden Goeree, oer it Hjerringflyt en it Goereeske Gat, en dy besuden Goeree, oer it Folkerak, de Krammer, de Grevelingen en it Brouwershavenske Gat.
Dit wie frijwat omslachtich en dêrneist begûn om dizze tiid hinne Pampus, de geul tusken de Sudersee en it iepen IJ, hieltiten mear te fersânjen. Guon skippen moasten harren fracht op de ree fan Marken diels yn lichters oerlade om Amsterdam berikke te kinnen. Oaren waarden yn skipskamielen setten en middels silende sleepboaten oer de ûndjipte hinnelutsen. Kening Willem I en Johannes Goldberg soargen foar in stimulâns fan yndustry en ynfrastruktuer. Kanalen waarden groeven, lykas it Apeldoarnsk kanaal, it kanaal Gint-Terneuzen en de Súd-Willemsfeart. Om de tagong ta Amsterdam en Rotterdam te ferbetterjen waarden it Noardhollânsk Kanaal en it Kanaal troch Foarne oanlein, hoewol’t dit net botte effektive kanalen blieken. Mei de ûntwikkeling fan de steamoandriuwing waarden de skippen hieltyd grutter. Dêrom waard yn 1865 út ein set mei de oanlis fan it Noardseekanaal. Dat bleaun nei de iepening yn 1876 noch hast fyftich jier it grutste kanaal fan’e wrâld. Ek Rotterdam krige in bettere ferbining mei de see; fan 1866 oant 1872 waard de Nije Wetterwei groeven.
It herstel ferrûn ynearsten muoisum. It Feriene Keninkryk hie dan wol Nederlânsk-Ynje wer oerdroegen oan Nederlân, mar se hienen der wol in oandiel yn de skipfeart op Java oan oerholden. Pas mei de oprjochting fan de Nederlandsche Handel-Maatschappij yn 1824 begûn de skipfeart wer ta te nimmen. Nei de Java-oarloch waard yn 1830 it Kultuerstelsel ynfierd. Troch it konsynjaasjestelsel waarden de opbringsten fan it kultuerstelsel yn bewarring jûn oan de NHM dy’t de winsten nei de Nederlânske skatkiste oerhevele. Dêr waarden Nederlânske skippen foar brûkt troch de NHM, dy’t hjir goed foar betelle. Ek waard nijbou subsidiearre. Hjirtroch naam de feart op Java – wêr’t in soad tee weihelle waard – tige ta en waarden yn heech tempo nije skippen boud. Om 1850 stie Nederlân – nei it Feriene Keninkryk, de Feriene Steaten en Frankryk - wer op it fjirde plak mei sa’n 1800 seeskippen, dêr't sa'n dozyn steamboaten by wiene.
Dêrneist wie der de Feankoloniale seefeart. Untstien út de turffeart farden Grinslanner skippers hieltyd fierder oer de wrâld mei harren Kofskippen en skoenerbrikken.
Fan 1848 ôf bruts in perioade fan grutte bloei oan, mei troch de grutte fraach nei nôt en rys neidat de jirpelsykte fan 1845 ôf foar de Ierske jirpelhongersneed soarge hie. Dêrneist waarden yn 1849 Ingelske Skipfeartwetten ôfskaft. De fraach nei skipsromte waard fierder opdreaun troch de Krimoarloch dy't fan 1853 oant 1856 duorre.
Troch de ekonomyske krisis fan 1857 stoarte de frachtmerk yn, wat ek in tebeksetter foar de Nederlânske skipfeart wie. Nei oanlieding dêrfan waard yn 1874 de Parlemintêre enkête nei de Nederlânske keapfardij hâlden.
Klippers
Mei de komst fan de stoomskippen foel paradoksaal genôch in gloarjetiid gear mei de komst fan de klipper. Dit skipstype wie ûntstien út de skoener yn koloniaal Amearika foar de slavehannel en kostbere, relatyf lichte lading. Om de Amerikaanske Unôfhinlikheidsoarloch, doe’t hurdsilen in needsaak wie om te oerlibjen yn de kaapfeart, waard in soad gebrûk makke fan de klipper. De Baltimore clipper waard in begryp. It wienen skerpe, relatyf smelle skippen dy’t troch harren grutte djipgong skraal sile koenen. Ynstee fan de wenstige trije raseilen boppe inoar, hienen dizze skippen wol fiif of seis.
Nederlân hat tusken 1850 en 1890 sa'n 150 klippers hân, dy’t foaral op Java farden, mar ek wol op de westkust fan Amearika en op Austraalje. De definysje ferskilt nochal ris, sadat net hielendal dúdlik is wat de earste yn Nederlân boude klipper is. Sa boude Fop Smit yn 1853 de earste izeren klipper, de California fan 663 ton foar de rederij Louis Bienfait & Zn. Op de earste reis farde kaptein Jaski yn 86 dagen fan Duins nei Port Adelaide.
By in tentoanstelling yn Amsterdam yn 1852 toande de Nederlânske luitenant ter see fan’e 1e klasse M.H. Jansen in model fan in middelgrutte klipper dat hy fan de skipsbouwers Perrine, Patterson & Stapel krigen hie. Hjirnei joech de rederij fan de Gebr. Blussé de werf fan C. Gips en Zn. yn Dordrecht opdracht ta de bou fan wat de earste echte Nederlânske klipper neamd wurdt, de Kosmopolyt. It waard op 29 novimber tewetterlitten en in pear moanne letter wie it klear. De klipper fan 758 ton makke in reis fan Hellevoet nei Bantam yn 86 dagen en fan Hellevoet nei Batavia yn 74 dagen. Dat wienen hiele hege snelheden foar skippen sûnder meganyske oandriuwing.
Oare bekende klippers wienen de Kosmopolyt II út 1862 en de Noach I oant VI fan Fop Smit. De Noach I farde yn wat mear as 65 dagen fan Anjer oan Straat Soenda oant The Lizard yn It Kanaal.
In soad Nederlânske klippers makken reizen om de wrâld. Se kamen geregeld yn Noard- en Súd-Amearika, ek oan de Westkust. Dêrneist ûnderholden se de ferbining mei Nederlânsk-Ynje en hellen tee út Kanton. Se farden mei lânferhuzers fan Ingelân nei Austraalje, en kamen mei nôt werom.
De ein fan de klipper kaam stadichoan mei de yntroduksje fan stoomskippen. Hoewol’t de klippers trochstrings sneller waarden as harren nije konkurrinten, bleaunen se ôfhinklik fan de wyn. Stoomskippen hienen as grut foardiel dat harren tsjinstregelingen folle betrouberder wienen. De úteinlike nekslach kaam mei de iepening fan it Suezkanaal wêrtroch’t de stoomskipppen in folle koartere rûte farre koenen. It kanaal wie foar sylskippen min te befarren trochdat it sa smel is. De smelle klippers mei harren lytse laadromte ferdwûnen.
Tsjintwurdich hat Nederlân wer in klipper, de Stêd Amsterdam, dy’t yn 2000 boud is troch de Oranjewerf fan Damen.
Brands Hatch
Brands Hatch is in sirkwy yn Kent, Ingelân. It sirkwy wurdt brûkt foar ûnder mear de A1 GP, MotoGP en de DTM.
It sirkwy waard boud as in sirkwy foar motorsport en waard yn 1949 omboud nei it koartere Indy-formaat. It wie in tige populêr sirkwy, mar fjirsten te gefaarlik foar de Formule 1. Begjin jierren fyftich waard it parkoers dêrom ferlinge, de rydrjochting waard oanpast en der kaam in tribune. Yn 1964 krige it Kentske sirkwy syn earste Formule 1 Grutte Priis. Noch tretjin Formule 1 wedstriden soene folgje.
The Story of Frozen: Making a Disney Animated Classic
Produksje
The Story of Frozen: Making a Disney Animated Classic waard yn 2014 makke, nei't de kompjûteranimearre tekenfilm Frozen fan 'e Walt Disney Animation Studios yn 2013 útdraaid wie op in reuseftich kritysk en kommersjeel súkses. De dokumintêre waard regissearre troch Rudy Bednar nei in senario fan Jeanmarie Condon, Megan Harding en Victoria Thompson. As produsint wie Cole Kazdin oan it projekt ferbûn foar studio Lincoln Square Productions. De kamerarezjy waard fierd troch Tristan Miami.
Ynhâld
De dokumintêre hat in spyldoer fan 44 minuten. Josh Gad, de stimakteur dy't yn Frozen de stim fan Olaf de snieman ynspriek, fersoarge de voice-over. The Story of Frozen omfettet ferskate fraachpetearen mei leden fan 'e cast en crew fan Frozen en bylden fan Noarwegen dy't in grut diel fan 'e eftergrûn fan 'e film ynspirearren. Fierders binne der bekendmakkings oer de takomst fan 'e Frozen-franchise, in foarútblik op it optreden fan 'e personaazjes Elsa, Anna en Kristoff yn 'e tillefyzjesearje Once Upon a Time en ek in stikeme ynkyk yn 'e nije film fan 'e Walt Disney Animation Studios, Big Hero 6. Yn 'e dokumintêre wurdt ek de premiêre oankundige fan 'e koarte film Frozen Fever.
Autódromo do Estoril
De Autódromo do Estoril is in sirkwy yn de buurt fan de Portegeeske Stêd Estoril, van 1984 oant en mei 1996 waard hjir de Grutte Priis fan Portegal riden.
The Intern
"The Intern" of "The Interns" (Ingelsk foar "De Stazjêr(en)") hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Jeanne C. Stein
Jeanne C. Stein (San Diego (Kalifornje), ±1960) is in Amerikaansk skriuwster fan fiksje dy't heart ta de literêre sjenres fan 'e fantasy, romantyk en horror. Hja is benammen bekend fan 'e Anna Strong-searje, dy't ta de urban fantasy heart. Tegearre mei har kollega Samantha Sommersby hat Stein ek ûnder it pseudonym S.J. Harper wurke.
Libben en karriêre
Stein, dy't fan etnysk Dútsk komôf is, waard omtrint 1960 berne yn San Diego, yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Dy stêd foarmet it dekôr foar de measten fan har boeken. Sels wennet se hjoed de dei lykwols yn Kolorado. Stein is aktyf yn 'e Amerikaanske skriuwersmienskip en is lid fan sawol de feriening Sisters in Crime, de Horror Writers of America as de Romance Writers of America. Yn har thússteat Kolorado heart se ta de Rocky Mountain Fiction Writers, dy't har yn 2008 útrôpen ta skriuwer fan it jier. Stein draacht fierders ek by oan 'e blochgroep Biting Edge.
Doe't Stein yn 2004 úteinsette mei in karriêre as skriuwster, slagge it har om yn 2006 har earste boek útjûn te krijen by ImaJinn Books, in lytse útjouwerij yn Kolorado. Dy roman wie The Becoming, it earste diel fan 'e Anna Strong-searje, oer in froulike preemjejager dy't ek fampier is. The Becoming waard in bestseller by de Amerikaanske boekhannelkeatling Barnes & Noble, en ek pleatslik yn San Diego en Denver. Stein krige doe al rillegau in kontrakt oanbean fan 'e nasjonale útjouwerij Berkley Books, dêr't har boeken sûnt útkomme by de ymprint Ace Books. De Anna Strong-rige ferskynt sûnt 2008 yn in Dútske en sûnt 2009 yn in Noarske oersetting. Tegearre mei har kollega-skriuwster Samantha Sommersby hat Stein ûnder it mienskiplike pseudonym S.J. Harper ek de Fallen Siren-searje publisearje.
Under de namme S.J. Harper
(mei Samantha Sommersby)
Lester (Washington)
250px|thumbnail|Lester wacht stasjon rûn 1984 Lester is in ferlitten plak (ghost town) yn King County yn de Amerikaanske steat Washington. It leit justjes bewesten Stampede Pass en besuden Snoqualmie Pass. It is yn 1892 stifte troch de Northern Pacific Railway. It plak waard in delsetting foar wurkers fan de spoartunnel ûnder Stampede Pass. Dêrom waard der in helperstasjon boud. It plak is neamd nei Lester Hansaker, in tillegraaf stjoerder foar it spoarbedriuw. It plak hie yn 1908 al 250 ynwenners. Der wiene in hotel, molkboer, in algemiene winkel, dy't ek as postkantoar tsjinne en in houtseagerij, om de houtkap yn de omkriten. It plak rûn tebek nei 1944/'45, doe't disel brûkt waard as brânstof foar de lokomotiven en de stasjon net mear nedich wie. Nei't de houtkap ophold rekke it plakje hielendal efterút oant it yn 1984 offisjeel ophold te bestean, doe't it spoar oer Stampede Pass sletten waard, wat yn 1996 weriepene wie troch BNSF Railway It mêd is no op it stuit ûnderdiel fan de Tacoma wetterbekken en is ôfsletten mei hikken. It kin allinnich berikke wurde per foet. De measte gebouwen binne yn de rin fan de jierren ôfbaarnd, mar der stean dochs noch guon.
Falentynsdeibloedbad
It Falentynsdeibloedbad wie in bloedige likwidaasje yn it kriminele sirkwy fan Chicago, wêrby't op 'e moarn fan Falentynsdei 1929 sân leden fan 'e maffia omkamen. De fjouwer dieders waarden nea mei wissichheid identifisearre, mar se wurken nei alle gedachten yn opdracht fan maffiabaas Al Capone. De brute wize fan 'e likwidaasje soarge yn 'e Feriene Steaten foar frijwat opskuor, en it ynsidint waard mei dêrtroch legindarysk.
Moard
Yn 'e 1920-er jierren wie yn 'e Feriene Steaten de Drûchlizzing fan krêft. Dat wie in alkoholferbod dat oarspronklik ynfierd wie mei as ien fan 'e wichtichste doelen om derfoar te soargjen dat der minder misdriuwen begien wurde soene, benammen as it om húslik geweld en oare foarmen fan mishanneling ûnder ynfloed fan dronkenskip gie. It ferbod hie lykwols as ûnfoarsjoene bywurking dat it smokkeljen en de hannel yn yllegale alkohol in wurkterrein fan 'e organisearre misdie waard. Der gie safolle jild yn om, dat guon maffiabazen, lykas de beruchte Al Capone, der smoarryk fan waarden.
Yn Chicago late in skeel oer de berhearsking fan 'e alkoholmerk ta in binde-oarloch tusken de Ierske maffia fan Bugs Moran út 'e North Side en Capone syn Italjaanske maffia út 'e South Side. Dêrby waard foar brút geweld net tebekskrille. Yn 1924 wie de eardere baas fan 'e Ierske North Side Gang, Dean O'Banion, likwidearre, en itselde wie neitiid bard mei al syn opfolgers oant Moran de lieding oernaam. Histoarisy en kriminologen geane derfan út dat Capone efter al dy moarden siet.
Op 'e moarn fan Falentynsdei, 14 febrewaris 1929, wiene sân manlju byinoar yn in garaazje yn 'e wyk Lincoln Park. Hja wiene allegearre leden fan, of op oare wize belutsen by, de North Side Gang. It gie om Peter Gusenberg en dy syn broer Frank Gusenberg, dy't smoarge putsjes foar Moran opknapten; Albert Kachellek (alias "James Clark"), Moran syn ûnderbaas; Adam Heyer, Moran syn boekhâlder; Reinhardt Schwimmer, in optisjên dy't troch in ferslaving oan gokken op hurddraverijen by de binde belutsen rekke wie; Albert Weinshank, dy't foar Moran de lieding hie oer ferskate skjinmakbedriuwen; en John May, in monteur dy't út en troch it ûnderhâld fan 'e auto's fan 'e North Side Gang fersoarge. Weinshank liek tige bot op Moran, en men wol wol hawwe dat it bloedbad plakfûn om't de dieders Weinshank foar Moran holden.
Om 10.30 oere dy moarns krongen fjouwer ûnbekende manlju de garaazje binnen. Tsjûgen seine letter dat twa fan harren plysje-unifoarmen droegen, wylst de oare beide klaaid wiene yn pakken mei lange oerjassen. De beide 'plysjes', dy't bewapene wiene mei jachtgewearen, giene de garaazje troch de efteryngong binnen, en twongen binnendoar de sân oanwêzigen blykber ûnder bedriging mei de fjoerwapens en gean op in rige tsjin 'e muorre oan stean, mei de rêch nei de 'plysjes' ta, as soene se fûllearre wurde. Ynstee dêrfan waarden se deasketten troch de beide mannen yn boargerklean, dy't bewapene wiene mei twa Thompson-pistoalmitrailleurs (better bekend as 'Tommyguns'). Hja skeaten harren magazinen alhiel leech op harren slachtoffers; it iene magazyn befette tweintich kûgels en it oare fyftich.
Doe't de sân mannen alhiel trochsingele wiene, waarden Albert Kachellek en John May ek nochris mei in jachtgewear fan deunby yn it gesicht sketten. Neitiid seagen tsjûgen hoe't de beide 'plysjes' de oare beide manlju mei de hannen omheech ûnder bedriging mei harren wapens ôffierden, sadat it liek as hie it Chicago Police Department de dieders al arrestearre. Tsjin 'e tiid dat de echte plysje op it plak delikt arrivearre, wie ien fan 'e slachtoffers, Frank Gusenberg, dy't fjirtjin skotwûnen hie, noch yn libben. Hy waard oerbrocht nei in sikehûs, dêr't de dokters syn sitewaasje foar koarte tiid stabilisearje koene. Doe't de plysje fan him witte woe wa't him delsketten hie, hold er út: "Ik bin net delsketten." Hy beswiek trije oeren letter oan syn ferwûnings. De iennichste oare oerlibbene yn 'e garaazje wie Highball, de hûn fan May.
Undersyk
It Falentynsdeibloedbad, sa't de moard troch media neamd waard, soarge yn 'e Feriene Steaten foar frijwat opskuor. In protte minsken wie poerrazen dat soks op ljochtskyndei yn harren lân barre koe. De plysje fan Chicago stelde in yngeand ûndersyk yn. Om't bekend wie dat de bindes fan Moran en Capone mei-inoar op foet fan oarloch libben, gie men derfan út dat Al Capone en syn Chicago outfit efter it barren sieten. It ûndersyk lei him benammen ta op leden fan The Purple Gang, in etnysk Joadske binde út Detroit, dy't faker de smoarge putsjes foar Capone opknapt hie. Men koe lykwols gjin konkreet bewiismateriaal fine, dat nei ferrin fan tiid kaam it ûndersyk stil te lizzen.
Nije ynformaasje
Yn 1935 waarden yn Chicago guon leden fan 'e Barker Gang troch de FBI oppakt. Ien fan harren, in Byron Bolton, fertelde de plysje alles dat er wist. Syn ynformaasje late in wike letter ta de dea fan Ma Barker by in sjitpartij mei de FBI-aginten doe't dy har ûnderdûkadres yn Floarida binnenfoelen. Bolton fertelde ek dat er earder lid west hie fan 'e binde Egan's Rats, en dat er mei de hiermoardner Fred Goetz, in Fred Burke en ferskate oaren belutsen west hie by de planning fan it Falentynsdeibloedbad. Hy ornearre (mar wie der net wis fan) dat de dieders Burke, Goetz, Gus Winkler, Bob Carey, Raymond "Crane Neck" Nugent en Claude Maddox west hiene (fjouwer moardners en twa sjauffeurs).
Om't de FBI gjin jurisdiksje hie yn 'e moardsaak, waard dy ynformaasje geheim holden, oant it yn in heal ferdraaide ferzje út 'e twadde of trêde hân útlekte en publisearre waard troch de Chicago American. De krante ferklearre doe it Falentynsdeibloedbad foar oplost, hoewol't de FBI der neat oer loslitte woe. Lettere bekentenissen en autobiografyen fan ferskate oaren dy't sydlings by de saak belutsen west hiene, ûnderstipen it ferhaal fan Bolton. Nettsjinsteande dat ûndernaam de FBI gjin aksje, mooglik om't tsjin 1935 alle belutsenen, útsein Burke en Maddox, al dea wiene. Bankrôver Harvey Bailey soe lykwols yn in yn 1973 ferskynde autobiografy úthâlde dat hy en Burke yn Calumet City (Illinois) west hiene doe't it Falentynsdeibloedbad plakfûn. Maddox waard wol troch de plysje ûnderfrege, mar liet neat los. Histoarisy en kriminologen binne it der noch altyd net oer iens oft de ynformaasje fan Bolton op wierheid berêste..
Jehannes fan it Krús
Jehannes fan it Krús of Sint Jehannes fan it Krús (Spaansk: San Juan de la Cruz; Fontiveros, 1542 – Úbeda, 14 desimber 1591) wie in Spaansk roomsk preester, karmelitysk mûnts, dichter, skriuwer en mystikus, dy't nei syn dea hillich ferklearre waard. Hy wurdt beskôge as ien fan 'e liedende figueren fan 'e Kontrareformaasje yn Spanje, as in herfoarmer fan 'e Karmelityske Oarder, en, tegearre mei Teresa fan Ávila, as de oprjochter fan 'e bleatsfoetse karmeliten. Teffens stiet er bekend om syn skriuwwurk. Sawol syn poëzij as syn teologyske traktaten hearre ta it hichtepunt fan 'e Spaanske mystyk en literatuer.