cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Skiednis fan de Noardlike Marianen
Amearikaansk mienebest
Nei de Japanske nederlaach waarden de eilannen bestjoerd troch de Feriene Steaten as ûnderdiel fan it Trustgebiet fan de Pasifyske Eilannen, dat de ferdigening en it bûtenlânske belied fan de eilannen waard in ferantwurdlikheid fan de Feriene Steaten. De ynwenners fan de Noardlike Marianen besletten yn 1970’er jierren net foar ûnôfhinklikheid te gean, mar ynstee dêrfan nauwere bannen mei de Feriene Steaten oan te gean. Underhannelings oer de territoriale status begûnen yn 1972. In oerienkomst om in mienebest yn in politike uny mei de Feriene Steaten waard goedkard yn 1975. In nije oerheid en grûnwet waarden ynsteld yn jannewaris 1978 wêrmei't it selsbestjoer fan de eilannen begûn. De Feriene Steaten bleaunen ferantwurdlik foar it bûtenlânske belied en de ferdigening. Sûnt de ûndertekening fan in nij Mienebest-oerienkomst binne de bewenners fan de Noardlike Marianen offisjeel steatsboargers fan de Feriene Steaten.
Lykas oare Amearikaanske territoariums hawwe de eilannen gjin ynbring yn de senaat fan de Feriene Steaten, mar wurde se fertsjintwurdige yn it Hûs fan Offurdigen fan de Feriene Steaten.
Walmart
thumb|It logo fan Walmart Wal-Mart Stores, Inc., mei hannelsnamme Walmart, is in Amerikaansk keatling fan supermerken. It bedriuw waard 31 oktober 1962 oprjochte troch Sam Walton en hat syn haadkantoar yn Bentonville, Arkansas.
Walmart hat yn 28 lannen mear as 11.000 winkels, dêr't meiïnoar sa'n 2,3 miljoen minsken wurkje. It is dêrmei de grutste partikuliere wurkjouwer fan de wrâld.
The Doom that Came to Sarnath
The Doom that Came to Sarnath is in koart ferhaal fan 'e hân fan 'e Amerikaanske skriuwer H.P. Lovecraft. De titel betsjut: "De Doem dy't Sarnath Oerkaam". It ferhaal, dat ûnderdiel útmakket fan Lovecraft syn Dream Cycle, kin sawol yndield wurde by horror as by it fantasysjenre. It fertelt hoe't fier yn 'e prehistoarje de fiktive stêd Sarnath stifte waard, in die dêr't fuort al syn eigen doem yn besletten lei. The Doom that Came to Sarnath waard skreaun yn 1919 en waard foar it earst publisearre yn juny 1920, yn it Skotske amateurfiksjetydskrift The Scot. It makke ek diel út fan 'e ferhalebondel The Doom that Came to Sarnath and Other Stories, dy't yn 1971 publisearre waard.
Ynhâld
Mear 10.000 jier lyn kolonisearre in folk fan feehoeders de iggen fan 'e meänderjende rivier de Ai, yn in lân dat Mnar hiet. Meitiid ûntstiene dêr de stêden Thraa, Ilarnek en Kadatheron. In diel fan 'e lju teach fierder nei it hert fan Mnar, dêr't in grutte mar lei mei grienich wetter, dêr't gjin rivier yn, noch ien ta'n út streamde. Mei't se dêr grutte ôfsettings fan weardefolle metalen ûntdieken, setten se har oan 'e igge fan dy mar nei wenjen, en stiften dêr de stêd Sarnath.
De kolonisten libben dêr lykwols net allinne, want oan 'e marsigge stie al in stêd, it oerâlde Ib, boud fan grize stien. Dat plak waard bewenne troch in apart slach folk, mei in hûdskleur like grien as de wetters fan 'e mar, en mei útpuoljende eagen, grutte ôfhingjende lippen en nuvere earen. Hja hiene gjin stim, en der waard sein dat se yn in fier ferline nei de Ierde ôfsakke wiene fan 'e moanne. Dy lju ferearen in wûndere god: Bokrug, de Grutte Wetterhagedis.
Harren ôfwearzige lichemsfoarm makke dat de minsken fan Sarnath de bewenners fan Ib haten, en doe't se ûntdieken dat de wêzens sêft wiene en gjin ferwar hiene tsjin wapens as in spear, in pylk of sels in smiten stien, begûnen se har ek te ferachtsjen. Op in dei net lang nei de stifting fan Sarnath teagen de krigers fan dy stêd nei Ib ta en rûgen dêr alle bewenners út, fan 'e âldste oant en mei de jongste ta, en goaiden neitiid de liken yn 'e mar. Se ferwoastgen de stêd en smieten alle ôfgodsbylden de liken efternei, útsein ien.
Dat wie in mânsk, seegrien byld mei de likenis fan Bokrug, de Grutte Wetterhagedis. Se namen it mei werom nei Sarnath, dêr't se it yn harren timpel pleatsten as symboal foar de oerwinning fan 'e nije goaden op 'e âlde en foar harren eigen útrûging fan 'e bewenners fan Ib. De earstfolgjende nacht ferdwûn it lykwols spoarleas ûnder mysterieuze omstannichheden, en Taran-Ish, de hegepreester fan Sarnath, waard dea op 'e timpelflier oantroffen as wied er stoarn fan in ûnfoarstelbere eangst. Ear't er stoar, hied er lykwols ien wurd op it alter kwattele: "DOEM".
Tûzen jier nei syn stifting wie Sarnath op it hichtepunt fan syn macht. Foar de tûzenste fiering fan 'e ferwoastging fan Ib waard sa'n grut feest holden dat de tariedings al tsien jier tefoaren úteinsetten. Foarsten fan fazalsteaten en oare pommeranten kamen fan hein en fier nei Sarnath, dêr't dy deis feestfierd waard as nea earder, wylst kening Nargis-Hei en syn hegerein yn syn paleis baaiden yn dekadinsje. Doe't de nacht fallen wie, waard de hegepreester Gnai-Kah lykwols skaden gewaar dy't fan 'e moanne lieken del te silen op it wetter fan 'e mar. In grienige dize foarme him boppe de mar, dy't in sinister waas oer de stêd loek. De grize rotspjuts Akurion, dy't oars heech boppe de wetters fan 'e mar útstiek, strûpte derûnder.
Koart foar de midsnacht barsten de brûnzene poarten fan Sarnath iepen en streamden bewenners en besikers, gekmakke fan eangst, ta de stêd út yn in stream dy't de flakte oerdiek. Guon fan harren seine letter dat se troch de finsters fan it keninklik paleis net de kening en syn hofhâlding, mar in kliber nuvere grienhûdige wêzens sjoen hiene, mei útpuoljende eagen en ôfhingjende lippen. It ferhaal oer wat der bard wie, gie as diggelfjoer troch de lannen, en nimmen kaam mear te Sarnath dat ferflokt achte waard, noch sochten se by de stêd noch nei weardefolle metalen.
Lange jierren giene foarby ear't immen sa dryst wie om nei stêd en mar werom te kearen, en doe wiene it aventoerslju fan omfierrens, foar wa't it ferhaal oer de doem fan Sarnath inkeld in ferhaal wie. By de mar troffen hja neat oan fan dejingen dy't dy nachts net ûntsnappe kinnen hiene, noch fan 'e stêd sels of fan 'e minen. Fan it plak dêr't miljoenen minsken wenne hiene en dêr't tuorren suver oant yn 'e himel rikt hiene, wie no inkeld in sompige marsigge oer. Mar heal begroeven yn 'e dridze ûntdieken se in nijsgjirrich seegrien stiennen ôfgodsbyld yn 'e likenis fan Bokrug. Dat brochten se nei Ilarnek, dêr't it in eareplak krige yn 'e timpel. En de bewenners fan it lân Mnar swarden har âlde goaden ôf en oanbeaen tenei inkeld noch Bokrug, de Grutte Wetterhagedis.
Ynspiraasje
H.P. Lovecraft hie, koarte tiid foar't er The Doom that Came to Sarnath skreau, it wurk fan 'e Ierske auteur Lord Dunsany ûntdutsen, en dy syn ynfloed is yn it ferhaal dúdlik werom te sjen. Dêrby giet it sawol om 'e algemiene sfear as om beskate eleminten. It dúdlikste foarbyld is de troan fan 'e kening fan Sarnath, dy't Lovecraft beskriuwt as snien út ien stik ivoar, "hoewol't nimmen libbet dy't wit wêr't sa'n grut stik wei komme kinne soe." Dat is in ûnsubtile ferwizing nei de poarte "snien út ien grut stik ivoar" yn it ferhaal Idle Days on the Yann, fan Dunsany.
Hoewol't Sarnath in histoaryske stêd yn noardeastlik Yndia is (it plak dêr't de Boeda foar it earst syn folgelingen ûnderwiisd hawwe soe), sei Lovecraft dat hy miende dat de namme in betinksel fan himsels wie. Yn elts gefal hat it Sarnath út it ferhaal neat te krijen mei Sarnath yn Yndia.
Bannen mei oare wurken
The Doom that Came to Sarnath hat bannen mei ferskate oare wurken fan H.P. Lovecraft. Sa seit it titelpersonaazje yn syn ferhaal The Quest of Iranon op in stuit: "Ik […] haw myn eagen stoarje litten oer de sompe dêr't Sarnath ienris lei." As de ferteller út it ferhaal The Nameless City de ruïnes fan 'e Nammeleaze Stêd út 'e titel sjocht, seit er dat er "tocht oan Sarnath dat doemd wie, dat lei yn it lân Mnar doe't de minskheid noch jong wie, en oan Ib dat houd wie út grize stien ear't de minskheid bestie." Yn 'e novelle At the Mountains of Madness wurdt de stêd fan 'e Aldere Wêzens omskreaun as "in reuzestêd fan itselde slach as sokke flústere foarminsklike godslasterings as Valusia, R'lyeh, Ib yn it lân Mnar en de Nammeleaze Stêd fan 'e Arabyske Woastyn."
Yn 'e wurken fan Lin Carter, dy't fuortborduere op it wurk fan Lovecraft, steane de yn The Doom that Came to Sarnath nammeleaze bewenners fan Ib bekend as de Thuum'ha.
The Rescuers Down Under
The Rescuers Down Under is in Amerikaanske tekenfilm fan Walt Disney Feature Animation. It is de 29ste tekenfilm fan Disney. De film is de ferfolch op de film The Rescuers. De film waard útbrocht op 16 novimber 1990.
Mahmut Şevket Pasja
Mahmut Şevket Pasja (hielendal yn it Turksk: Mahmut Şevket Paşa; útspr.: ['mamut 'ʃɛvkɛt 'paʃa], likernôch: "mammût sjefket pasja"; Bagdad, 1856 – Konstantinopel, 11 juny 1913) wie in Osmaansk militêr en steatsman, dy't yn 1913 in healjier grutfizier fan it Osmaanske Ryk wie. Syn neitins stiet benammen yn it teken fan syn aktive rol by it oprjochtsjen fan in eigen Osmaansk programma foar militêre loftfeart. Hy kaam om by in moardoanslach troch politike fijannen.
Jonkheid en oplieding
Mahmut Şevket waard yn 1856 berne yn Bagdad, no de haadstêd fan Irak, mar doe ûnderdiel fan it Osmaanske Ryk. Hoewol't er sûnder mis grutbrocht waard as in etnyske Turk, hâlde ferskate boarnnen út dat er mooglik ek etnysk Arabyske, Georgyske, Sirkassyske en/of Tsjetsjeenske foarâlden hie. Hy genoat ûnderwiis ferlykber mei de legere skoalle en de middelbere skoalle yn Bagdad, foar't er ynskreaun waard oan 'e militêre akademy yn Konstantinopel. Dy oplieding rûne er mei súkses ôf yn 1882, wêrnei't er mei de rang fan luitenant oan it Osmaanske Leger tafoege waard.
Karriêre
Ier yn syn militêre karriêre brocht Mahmut Şevket in skoft troch yn Frankryk, dêr't er ûndersyk die nei moderne militêre technology dy't yn gebrûk wie by it Frânske Leger. Neitiid wied er in hoart legere op Kreta, dat ek diel útmakke fan it Osmaanske Ryk. Dêrnei kearde er werom nei de militêre akademy yn Konstantinopel, dêr't er oansteld waard as militêr dosint. Mahmut Şevket wurke ek in skoft as assistint fan Colmar baron von der Goltz (ek bekend as Goltz Pasja), in Dútske militêre adviseur yn it Osmaanske Ryk. Yn dy hoedanichheid reizge er ek nei Dútslân.
Letter waard Mahmut Şevket oansteld as gûverneur fan 'e vilayet ("provinsje") Kosovo, dêr't er tagelyk ek it befel fierde oer it Osmaanske 3e Leger. It wie omtrint dy tiid dat er troch de sultan bejeftige waard mei de aadlike titel fan pasja. Yn syn hoedanichheid fan kommandant fan it 3e Leger spile Mahmut Şevket yn 1909 in wichtige rol yn it ramt fan it saneamde Ynsidint fan 31 Maart, wêrby't er syn troepen ynsette om in tsjinkûp fan absolutistyske reäksjonêren te ûnderdrukken. Ut dy tiid bestiet in lûdsopname fan 'e stim fan Mahmut Şevket dy't syn manskippen foar de striid tasprekt. Dy opname waard yn 2012 weromfûn en iepenbier makke troch sjoernalist Murat Bardakçı. Nei ôfrin fan it Ynsidint fan 31 Maart kaam it 3e Leger bekend te stean ûnder de namme Hareket Ordusu ("Leger fan Aksje").
Under it regear fan sultan Mehmed V waard Mahmut Şevket oan 'e ein fan 'e Earste Balkanoarloch, dy't foar it Osmaanske Ryk op in jammerdearliken nederlaach útrûn wie, op 23 jannewaris 1913 beneamd ta grutfizier. Hy waard lykwols op 11 juny fan datselde jier yn Konstantinopel by wize fan wraak fermoarde troch in famyljelid fan syn earder fermoarde politike tsjinstanner Nazım Pasja. De neitins fan Mahmut Şevket stiet benammen yn it teken fan syn oprjochting fan 'e Osmaanske Loftmacht, yn 1911. Troch it belang dat hy oan in eigen militêr loftfeartprogramma hechte, ûntjoech de Osmaanske Loftmacht him ta ien fan 'e earste organisearre loftfeartynstellings fan 'e wrâld. Ek wie Mahmut Şevket ferantwurdlik foar it oerbringen fan 'e earste auto nei Konstantinopel.
Baptistetsjerke (Haulerwyk)
De Baptistetsjerke wie in tsjerkegebou oan de Noargerwei yn Haulerwyk. De gemeente wie oansletten by de Uny fan Baptisten Gemeenten yn Nederlân. Yn 2019 waard bekend dat de tsjerke troch it ôfnimmende ledetal sletten wurde moast.
Skiednis
De groei fan in baptistegemeente sette út ein nei't it echtpear De Vries út Ljouwert harren nei wenjen setten yn Haulerwyk en fan dêr út yn Súd-East Fryslân evangelisearren. Hja stiften in "gemeente fan doopte kristenen", dy't yn 1946 feroare waard yn de baptistegemeente.
It tsjerkegebou fan de baptisten waard boud yn 1925. Yn de folksmûle krige it gebou troch dûmny De Bock de bynamme "it bokkehok".
Yn de jierren 1980 ûntstie der troch in skuorring yn de gemeente de frije baptistegemeente "Immanuël", dy't in eintsje westliker oan de Haadwei syn ûnderkommen hat.
Yn 2019 waard bekend dat de tsjerke troch it sakjende ledetal de doarren slute moast. Om de ferbou fan de tsjerke yn wentes mooglik te meitsjen, joech it kolleezje fan B&W yn 2022 tastimming de tsjerke in wenbestemming te jaan.
Akira Kaji
(13 jannewaris 1980) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Fagiano Okayama. Earder spile foar Cerezo Osaka, Oita Trinita, FC Tokyo, Gamba Osaka en Chivas USA. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Aziatysk kampioenskip 2004, it Aziatysk kampioenskip 2007, it Confederations Cup 2005 en it Wrâldkampioenskip 2006.
Subway (restaurant)
Subway IP Inc., mei hannelsnamme Subway, is in fan Amerikaansk keatling fan fastfoodrestaurants, spesjalisearre yn beleine broadsjes (subs) dy't de klant sels gearstelle kin. It bedriuw hie ein 2016 hast 45.000 fêstigings yn alle wrâlddielen.
Blondie (pornografysk aktrise)
Blondie, echte namme ûnbekend (yn Ruslân, 3 july 1976), is in rêstend Russysk neakenmodel en pornografysk aktrise. Hja sette yn 1996 útein mei in wurkpaad yn 'e Jeropeeske pornoyndustry en spile yn in stikmannich films. Yn 1999 beëinige se har karriêre as pornoaktrise.
Libben en karriêre
Blondie waard yn 1976 earne yn Ruslân berne. Se waard yn 1996, doe't se tweintich jier wie, ûntdutsen troch de Frânske pornoakteur Pierre Woodman, en makke datselde jiers noch har debút yn in pornografyske film. Neitiid spile se neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn in tsiental films, dat allegear produksjes fan it Sweedske Private-label wiene en dy't foar it meastepart troch Woodman regisearre waarden.
Lichemsskaaimerken
Blondie is blank, mei blauwe eagen en blûn hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.70 m lang, mei in natuerlike kupmaat 34A. Behalven troch har earlellen hat hja gjin piercings, en likemin hat hja tatoeaazjes.
Wenceslas Hollar
Václav Hollar, mear bekend as Wenceslaus, Wenceslas of Wenzel Hollar (yn Dútslân) (Praach, 13 july 1607 – Londen, 25 maart 1677), wie in Boheemsk etser en tekener.
Hy waard berne yn Praach as soan fan in amtner yn in katolike húshâlding. Doe't er 20 jier wie ferliet er Praach om yn Frankfurt te studearjen by Matthäus Merian, de ferneamdste koperstekker fan syn tiid. Syn earste boek mei etsen waard publisearre yn 1635 yn Keulen; hy wie doe 28 jier.
Oberwesel
Skiednis
thumb|150px|left|Us Leaffrouwetsjerke Lykas mear plakken yn de omkriten hat Oberwesel mooglik Keltyske woartels. De namme fan Oberwesel fynt de oarsprong mooglik yn it Romeinske Volsolvia, dat letter it Frankyske Fiskus waard en yn 966 troch Otto I as Weselia oan it aartsbisdom Maagenburg jûn waard. Yn 1220 waard de stêd wer in frije ryksstêd en lid fan it Rynlânske Stedsbûn. Oberwesel rekke dizze status yn 1309 lykwols kwyt en bleau sûnt, oant de sekularisaasje yn 1802, ûnder it bestjoer fan Karfoarstendom Trier. Yn de saneamde Weseler Kriich yn 1390 en 1391 besocht de stêd nochris oan de Trierse hearskippij te ûntkommen, mar nei in belis troch de aartsbiskop Werner fan Falkenstein moast de stêd it ferset opjaan.
De wynbou, fiskerij, hannel en ambachten joegen de stêd de nedige middels om in begjin te meitsjen mei de bou fan stedsmuorren yn 1220. Yn de 14e iuw waarden de muorren fierder fersterke mei de bou fan 21 tuorren. Dêrfan bleaune mei de muorre 16 bewarrre. De wolstân fan de stêd waard ek wjerspegele troch de bou fan twa grutte, noch altiten besteande, tsjerken: de Us Leaffrou-tsjerke en de Sint-Martenstjerke.
Yn 1689 waard de stêd troch Frânske soldaten yn de Njoggenjierrige Kriich ferneatige. Oberwesel waard yn 1794 beset troch de revolúsjetroepen fan Napoleon en yn 1802 by Frankryk foege. Nei it Kongres fan Wenen kaam Oberwesel mei oare dielen op de lofste kant fan de Ryn, by it Keninkryk Prusen.
De sûnt 1689 ferfallen boarch fan Oberwesel, de Schönburg, waard yn de jierren 1880 wer restaurearre
Wish I Had an Angel
Wish I Had an Angel is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Nightwish yn 2004 en útbrocht op it album Once fan Nightwish út 2004. Wish I Had an Angel wie it twadde nûmer op it album en waard op 15 septimber 2004 útbrocht as twadde single fan it album.
Oer it nûmer
Wish I Had an Angel is skreaun troch Tuomas Holopainen. It nûmer kaam as soundtrack yn de film Alone in the Dark foar. De film waard regissearre troch deselde regisseur as die fan de fideoclip. De film Alone yn the Dark waard troch hast alle kritisy ôfkreake. Dat sadwaande besleat de band om in twadde fideoclip út te bringen sûnder bylden fan de film deryn.
Fred Benavente
Alfred (Fred) Benavente (Haarlim, 24 novimber 1926 - Le Caylar (Frankryk)), 2 desimber 2005) wie in Nederlânsk programmamakker, akteur, sjonger en tekstskriuwer.
Benavente waard foaral bekend as lid en regisseur fan it team fan it satiryske telefyzjeprogramma Farce Majeure, dêr't er yn spile mei Alexander Pola, Jan Fillekers, Ted de Braak en Henk van der Horst. Hy wie lykwols ek de betinker fan populêre programma's lykas Zeskamp en Spel zonder grenzen; hy regissearre de Ted Show (mei Ted de Braak) en Speel ’s met lichte Muziek, en hy betocht en regissearre in rige programma’s mei Bueno de Mesquita en Rita Corita.
Mei syn karakteristike stim spriek er commercials en tekenfilms yn; bygelyks joech er syn stim oan Olivier B. Bommel yn de film Als je begrijpt wat ik bedoel.
Benavente waard yn 2004 beneamd ta Ridder yn de Oarder fan Oranje-Nassau út reden fan syn fertsjinsten foar de Nederlânske telefyzje.
Benavente waard op 9 desimber 2005 kremearre yn Bilthoven.
Alpineskyen op de Paralympyske Winterspullen 2014
200px|thumb|right|200px|De Paralympyske alpineskylokaasje fan Sotsji 2014
De Xe Paralympyske Winterspullen wiene fan 7 oant en mei 16 maart 2014 yn It Russyske Sotsji.
Super-Kombinaasje
*By de Froulju waard der gjin brûnzen medalje útrikt trochdat de oare dielnimsters de finish net wisten te beheljen.
Medaljespegel
De top-7 fan lannen dy't by it alpineskyen medaljes wûn ha tidens de Paralympyske Winterspullen fan 2014.
Zuilen (Utert)
260px|thumb|De eardere grifformearde tsjerke "Noorderkerk" yn Zuilen
Zuilen is in ûnderwyk yn de wyk Noardwest yn de Nederlânske stêd Utert, haadstêd fan de provinsje Utert. De wyk wie foar 1954 part fan de doe ophefte gemeente Zuilen
Geografy
Zuilen is it noardlikste part fan de wyk Noardwest en wurdt begrinzge troch de gemeentegrins fan Stichtske Fecht, de Fecht mei de wyk Overvecht, de Marnixlaan mei de ûnderwyk Ondiep en troch it Amsterdam-Rynkanaal mei de wyk West.
Skiednis
Dy útwreiding stie alhiel los fan it âlde doarp en waard "Nieuw-Zuilen" neamd. Hjoed-de-dei hjit de wyk gewoan Zuilen en it foarheaksel Nieuw (nij) wurdt brûkt ta ûnderskaat fan it âlde doarp.
Yn juny 2007 waard it Stasjon Utert-Zuilen oan it spoar fan Utert-Sintraal nei Amsterdam-Sintraal iepene.
Nijsgjirrich
De monumintale As van Berlage, mank mei de Amsterdamsestraatweg binne skaaimerkjend foar de romtlike struktuer fan de wyk. Tekenjend binne de arbeiderswenten út de jierren fan 1910 oant en mei 1935. Yn it noardlik part fan de wyk binne nei-oarlochske flats. Yn de lêste jierren binne der yn it ramt fan stedsfernijing in soad nijbouprojekten bykommen.
Middelber Algemien Fuortset Underwiis
It Middelber Algemien Fuortset Underwiis (Nederlânsk: Middelbaar Algemeen Voortgezet Onderwijs), yn 'e regel ôfkoarte ta MAVO (of inkeldris MAFU), is in skoalsoarte yn it Nederlânske ûnderwiisstelsel, dy't yn 1968 ynfierd waard neffens kêst 9 fan 'e Wet op it Fuortset Underwiis (yn 'e folksmûle de 'Mammoetwet' neamd). Dêrby kaam dizze skoalsoarte yn it plak fan 'e âldere ULO (Utwreide Leger Underwiis) en MULO (Mear Utwreide Leger Underwiis). It trochrinnen fan 'e MAVO duorret fjouwer jier (as in learling teminsten net sitten bliuwt) en is bedoeld foar learlingen fan tolve oant sechstjin jier. Der is in ûnderbou (de earste twa jier, wêrfan't it earste jier noch wer apart bekendstiet as de brêchklasse) en in boppebou (de lêste twa jier). Nei de HAVO en it VWO is fertsjintwurdiget de MAVO it op twa nei heechste nivo fan fuortset ûnderwiis yn Nederlân.
Oant it skoaljier 1999-2000 hie de MAVO âlde styl as ferplichte fakken Nederlânsk en ien frjemde taal (ornaris Ingelsk) en as karfakken: Dútsk, Frânsk, skiednis, ierdrykskunde, ekonomy, hannelskennis, biology, natuerkunde, skiekunde en wiskunde. Yn Fryslân koe ek it Frysk in karfak wêze, mar it hong ôf fan 'e skoallieding oft dat ek wier as sadanich oanbean waard. Dêropta waarden oan 'e legere klassen ek fakken as tekenjen, hânfeardichheid, technyk, muzyk, godstsjinst (of maatskiplike beskôging) en lichaamlike oefening jûn.
Yn it lêste jier of eksamenjier moasten de learlingen foar in saneamd 'karpakket', besteande út seis fakken, njonken ferskate oer it jier fersprate tentamens ek in eineksamen dwaan, it saneamde Sintraal Skriftlik Eksamen, dat oan 'e ein fan it jier foel yn maaie of begjin juny. Dêrby koene se kieze út 'e dreechheidsnivo's C en D, wêrfan't D it heechste wie. As in diploma behelle waard mei alle fakken op nivo D, koe men sûnder swierrichheden trochstreame nei de fjirde klasse fan 'e HAVO of nei it MBO. Hie men lykwols ien of mear fakken op nivo C, dan hong it fan 'e omstannichheden ôf wat de mooglikheden wiene. (Om in foarbyld te jaan: it wie selden in probleem om mei de taalfakken op nivo C troch te streamen nei in technyske oplieding.)
Yn it skoaljier 1999-2000 waard de opset fan 'e MAVO feroare. Fan dy tiid ôf bestie der gjin frije kar fan 'e karfakken mear, mar koe de learling kieze út in seistal foarsortearre karpakketten, dy't 'sektoaren' neamd waarden: technyk; soarch en wolwêzen; ekonomy; lânbou; horeka, toerisme en iten; en de 'sektor breed' (mei trochstreammooglikheden nei de HAVO). Tagelyk mei dizze feroaring ferdwûn de âlde namme MAVO en gie de skoalsoarte op yn it Tariedend Middelber Beropsûnderwiis (VMBO). Dêrbinnen wurdt de âlde MAVO oanbean as de 'teoretyske learwei'. Omtrint 2015 begûn lykwols in ûntwikkeling wêrby't guon skoallen de beneaming VMBO, dy't op in minne namme kommen wie te lizzen, wer werom feroaren yn MAVO. Ek skoallen dy't bestjoerlik net yn in grutter ferbân opgien binne, wurde noch altyd oantsjut as (kategoriale) MAVO's, al binne ek dat foar de wet gewoan VMBO-skoallen. Allinnich yn Karibysk Nederlân is de MAVO per 1 augustus 2011 op 'e nij ynfierd (neffens kêst 15 fan 'e Wet Fuortset Underwiis BES).
East-Jeropa
thumb|right|300px|East-Jeropa (oranje) yn de inge definysje.
East-Jeropa is de geografyske namme fan it eastlike part fan Jeropa. Der binne ferskate definysjes fan it gebiet. Yn alle gefallen omfiemet East-Jeropa in grut part fan it Jeropeeske kontinint.
Yn de nauwe sin wurde ûndersteande lannen ta East-Jeropa rekkene:
De definysje is yn de skiednis faak feroare, benammen troch politike redenen. Sa waard yn de tiid fan de Kâlde Kriich yn Jeropa sprutsen fan East- en West-Jeropa, de gebieten Súd- en Noard-Jeropa waarden doe kwealik brûkt. East-Jeropa bestie doe út it part fan Jeropa dat eastlik fan it Izeren Gerdyn lei, wêrby ek de Balkan. Sa waard in dúdlike tsjinstelling tusken East en West makke en dus ek tusken it kommunisme en it kapitalisme yn Jeropa. De lannen dy’t yn dizze definysje by East-Jeropa hearden wienen:
thumb|right|300px|East-Jeropa (oranje) yn de tiid fan de Kâlde Kriich.
Mei dizze romme definysje wurde alle lannen fan it Eastblok ta East-Jeropa rekkene. Fan de lannen hjirboppe wurde Estlân, Letlân en Litouwen ek wol ta Noard-Jeropa rekkene, Poalen, Dútslân en Tsjechoslowakije (Tsjechje en Slowakije) ek wol by Sintraal-Jeropa en Joegoslaavje (Kroaasje Bosnje, Serve, Montenegro, Masedoanje, Bulgarije en Albaanje) ek wol ta Súd-Jeropa. Roemeenje en Sloveenje wurde ôfwikseljend ta Sintraal-Jeropa en Súd-Jeropa rekkene.
Federal Aviation Administration
De Federal Aviation Administration, faak ôfkoarte ta FAA, is sûnt 1958 it buro fan de Amerikaanske nasjonale loftfeartautoriteit en falt ûnder it Amerikaanske ministearje fan Transport. De FAA fersoarget de folsleine regeljouwing fan de boargerloftfeart en alles wat dêrmei te krijen hat, lykas loftferkearslieding, personiel- en fleantúchsertifikaasje, mar ek de operaasje fan fleanfjilden yn it hiele lân.
Kearntaken
De FAA hat meardere taken, wêrfan't de meast wichtige hjirûnder beskreaun wurde:
Katedraal fan Canterbury
Stifte yn 597 waard de katedraal folslein op 'e nij boud tusken 1070 en 1077. Oan it begjin fan de 12e iuw waard it eastlike ein in stik grutte makke en nei in brân yn 1174 foar it measte weropboud yn goatyske styl mei mear útwreidings nei it easten ta om de grutte tal pylgers op te fangen, dy't de skryn fan Thomas Becket kamen ferearjen, de aartsbiskop dy't yn 1170 yn de katedraal fermoarde waard. It Normandyske skip en de krúsbeuken oerlibben oant de lette 14e iuw, doe't se ôfbrutsen waarden op plak te meitsjen foar de hjoeddeiske bou.
Foar de Ingelske reformaasje makke de katedraal diel út fan in benediktynske kleastermienskip dy't bekend stie as Christ Church Canterbury.
Romeinske skiednis
Yn de 3e en nei de bekearing fan Augustinus fan Hippo yn de 4e iuw naam de ynfloed fan it Kristendom stadichoan ta. De earste biskop fan de katedraal wie Augustinus, abt fan de benediktynske Sint-Andreasabdij yn Rome. Paus Gregorius de Grutte stjoerde de abt yn 596 nei Ingelân as misjonaris ûnder de Angelsaksen. Dêr stifte Augustinus yn 597 de katedraal en wijde dy oan Kristus de Ferlosser. Augustinus fan Canterbury wie de earste biskop en nei de stifting fan mear bisdommen yn it lân waard er aartsbiskop. Augustinus stifte bûten de stedsmuorren ek de Petrus en Paulusabdij. Letter waard dy abdij oan Augustinus sels wijd en iuwenlang bleau dat it plak dêr't de aartsbiskoppen begroeven waarden.
Angelsaksyske skiednis
De muonts Beda skreau dat Augustinus foar de stifting fan de katedraal in eardere romeinske tsjerke brûkt hie. De âldste resten dy't by de opgravings ûnder it tsjintwurdige tsjerkeskip yn 1993 fûn waarden wiene lykwols dielen fan in angelsaksysk gebou, dat oer in romeinske wei hinne boud wie. De resten wiisden út dat de oarspronklike tsjerke út in skip, mooglik mei in narteks, en sydkapellen oan de noardlike en súdlike kant bestie. Yn de 9e of 10e iuw waard dy tsjerke ferfongen troch in grutter gebou mei in rjochthoekich westlik ein. It liket der op de tsjerke in fjouwerkante sintrale toer hie. De 11e-iuwske kronykskriuwer Eadmer, dy't as jonge noch de saksyske katedraal kind hie, skreau dat de tsjerke yn de opbou op de Sint-Piter fan Rome like, in oanwizing dat it in basilikale foarm hie mei in eastlike apsis.
Under aartsbiskop Dunstan waard in benediktynske abdij mei de namme Christ Church Priory tafoege oan de katedraal. De kleastermienskip funksjonearre lykwols pas folslein nei't Lanfranc aartsbiskop oantreden wie.
De ynfallen fan de Wytsings brochten yn 1011 grutte skea oan de katedraal fan Canterbury. De ynfallers namen aartbiskop Ælfheah finzen en fermoarden him yn Greenwich op 19 april 1012. It wie de earste fan in rige aartbiskoppen fan Canterbury dy't de martlerdea stoar.
Normandyske skiednis
Alhoewol't de saneamde Augustustinustroan (Chair of St Augustine) ferneamd waard nei aartsbiskop Augustinus, datearret de troan nei alle gedachten pas út de Normandyske tiid. Yn 1205 waard der foar it earst fêstlein dat der gebrûk fan makke waard.
Martlerskip fan Thomas Becket
Wichtich foar de skiednis fan de katedraal wie de moard op aartsbiskop Thomas Becket op tiisdei 29 desimber 1170 yn it noardwestlike transept. De dieders wiene ridders fan kening Hindrik II, dy't noch alris spul hie mei de eigensinnige aartsbiskop. De kening soe yn oerdrachtlike sin roppen ha "Soe dan nimmen my fan dy balstjurrige preester ôfhelpe kinne?". Fjouwer ridders namen dy wurden lykwols letterlik en deaden de aartsbiskop yn syn eigen katedraal. Nei Ælfheah wie Becket de twadde aartsbiskop fan Canterbury dy't fermoarde waard.
Nei de moard op Thomas Becket waard de katedraal in beafeartsplak foar pylgers. Dat brocht sawol de needsaak om de katedraal út te wreidzjen as ek de rykdom dy't dat mooglik makke.
Brân fan 1174
Fanwegen in brân yn septimber 1174 moast it koer rekonstruearre wurde. De weropbou waard tige krekt fêstlein troch in muonts mei de namme Gervasius. De krypte bleau yntakt en de bûtenmuorren fan it koer koene wer brûkt wurde, dy't yn de rin fan de weropbou ferhege waarden mei 3,7 meter. De rûnbôgige finsters bleaune dêr itselde, mar fierder waard alles yn goatyske styl oanpast mei puntige bôgen, in ribferwulft en loftbôgen. De kalkstien waardfoar dat doel ymportearre út Caen, Frankryk. Yn 1180 koe it koer wer brûkt wurde en de reliken fan de aartbiskoppen Dunstan en Ælfheah ferhûzen fanút de krypte dêrhinne.
De weropbou fan it koer stie ûnder lieding fan de Frânsman Willem fan Sens, dy't ynfloeden fan de iere Frânske gotyk (û.o. fan de katedralen fan Sens en Saint-Denis) yn it wurk meinaam. Nei't Willem fan Sens yn 1179 swier ferwûne rekke by de fal fan in bousteger, moast er ferfongen wurde troch ien fan syn meiwurkers, dy't bekend waard ûnder de namme Willem de Ingelskman.
Trije-ienheidskapel en de skryn fan Thomas Becket
Yn de jierren 1180-1184 waard û.l.f. Willem de Ingelskman op it plak fan de âlde eastlike kapel de hjoeddeiske Trije-ienheidskapel (Trinity Chapel) boud om dêr de skryn foar Thomas Becket yn ûnder te bringen. Der waard noch in rûne kapel tafoege foar mear oantinkens fan Becket. Oannommen wurdt dat dêr ek de boppekant fan de plasse fan Becket bewarre waard. Dy kapel waard bekend as Corona of Becket's Crown. Dy nije dielen eastlik fan it koer waarden boud boppe in hegere krypte dan it koer fan Ernulfus, sadat der treppen nedich wiene tusken de twa nivo's. It wurk duorre oant 1184, mar de oerbliuwsels fan Becket waarden pas yn 1220 nei it nije plak oerbrocht. Oare belangrike bysettings yn de Trije-ienheidskapel binne dy fan Edward Plantagenet (de "Swarte Prins") en kening Hindrik IV.
Yn 1538 yn de tiid dat yn Ingelân de abdijen waarden ûntbûn, waard de skryn ferwidere nei't kening Hindrik VIII de deade hillige foar de rjochtbank dage liet op beskuldigign fan ferried. Becket kaam fansels net en waard by ferstek skuldich ferklearje. De skryn waard mei alle skatten yn beslach nommen en yn twa koffers en 26 karren út de katedraal helle.
De kleastergebouwen
Neffens in tekening út 1165 fan de katedraal en it kleaster yn fûgelflecht wie Canterbury neffens de prinsipes fan Byzantynske kleasters yndield. Oars as wenst stiene de kleastergebouwen noardlik ynstee fan súdlik fan de tsjerke. It apart steande kapittelhûs bestiet noch altiten en der wurdt ornearre dat it it grutste fan syn soarte yn Ingelân is. De brânskildere ramen fan it kapitelhûs litte foarstellings sjen fan de skiednis fan Canterbury.
Oan de noardlike kant stie it kleaster en de gebouwen dy't ornearre wiene foar it monastike libben. Eastlik en westlik dêrfan stiene de gebouwen dy't wijd wiene oan it útoefenjen fan gastfrijheid. Noardlik dêrfan lei in grutte iepen hôf dy't de kleastergebouwen fan de bedriuwsgebouwen skiede. Bûten it kleasterkompleks leine noch de gebouwen foar de opfang fan de alderearmsten.
14e en 15e iuw
Yn it begjin fan de 14e iuw waard in stiennen doksaal boud. Ek fûn de weropbou fan it kapittelhûs plak. Mar in ierdskodding yn 1382 brocht grutte skea oan de katedraal, wêrby't de klokken en klokketoer ferlern gyngen. Op de Normandyske fûneminten waarden ûnder lieding fan Henry Yevele yn it lêste stik fan de 14e iuw it skip en de dwersskepen folslein op 'e nij boud yn in rike, dekorative perpendicular-styl. Yn tsjinstelling fan de doe ek ferboude katedraal fan Winchester, dêr't in soad fan de besteande struktuer bewarre en renovearre waard, waarden yn de katedraal fan Canterbury de pylders hielendal ferwidere en ferfongen troch smellere goatyske. Ek waarden de muorren fan de âlde sydbeuken hielendal delhelle, mei útsûndering fan in diel fan it ûnderste súdlike muorrewurk. Mear fan de Normandyske struktuer bleau bewarre yn de transepten, benammen yn de eastlike muorren. Ek de apsissen waarden noch net ferfongen. Oan it eastlike ein fan it skip waard in nij doksaal boud, wêrby't it besteande doksaal waard yntegrearre. De Normandyske stiennen flier fan it skip bleau lykwols lizzen, oant it yn 1786 ferfongen waard.
Brek oan jild en it jaan fan foarrang oan de weropbou fan de kleastergebouwen en it kapittelhûs soargen der foar dat de westlike tuorren ynearsten gjin prioriteit hiene. It duorre noch oant 1458 ear't de súdwestlike toer ferfongen wie. De Normandyske noardwestlike bleau noch stean oant 1834, doe't it troch in replika ferfongen waard fan de oare toer.
Yn 1430 waard de apsis fan it súdlike transept ferfongen foar de bou fan in oan Sint-Michael en Alderheljen wijde kapel. Tusken 1448 en 1455 waard ek de apsis fan it noardlike transept ferfongen troch in Marije-kapel.
Alhoewol't der inkelde desinnia earder al in oanset makke wie mei de bou fan de nije pylders, waard der yn 1433 útein set mei de bou fan de 72 meter hege fieringstoer. De toer krige de bynamme Angel Steeple, om't op ien fan de pinakels eartiids in fergulde ingel stie.
Moderne tiid
Mei de opheffing fan al it kleasterlibben yn Ingelân yn 1534 kaam der ek in ein oan de kleasterfunksje fan de katedraal. Yn maart 1539 kaam der foar Canterbury in ein oan iuwenlange oanwêzigen fan benediktynsk kleasterlibben. It bestjoer fan de tsjerke gyng oer op in kolleezje fan sekuliere koarhearen. De skryn fan Thomas Becket waard yn opdracht fan Hindrik VIII ûntmantele en syn reliken gyngen ferlern. Yn de jierren 1642-1643 brochten puritynske byldenstoarmers by in suvering skea oan de katedraal. Dêrby gyngen ek it Kristusbyld fan it poartegebou (Christ Church Gate) en de houten doarren ferlern. De houten doarren waarden al yn 1660 hersteld en tagelyk begûn doe ek in soad reparaasjewurk oan de katedraal. Yn 1990 krige it lege plak oan de poarte wer in nij byld fan brûns fan de keunster Klaus Ringwald.
De measte bylden oan de westlike gevel datearje út de jierren 1860. Foar dy tiid wiene de nissen leech. De doedestiidske dekaan fan de katedraal fûn dat it oansjen fan de katedraal ferbettere as de nissen wer folle waarden mei nije bylden. De bylden binne benammen makke troch de Fiktoriaanske byldhouwer Theodore Pfyffers. Op it stuit binne der 53 bylden fan persoanen, dy't fan ynfloed west ha op skiednis fan de katedraal. Dêrûnder binne geastliken, leden fan de keninklike famylje (wêrûnder Elizabeth II), hilligen en teologen. Ek katolike en anglikaanske aartbiskoppen binne fertsjintwurdige.
18e iuw oant hjoeddedei
De oarspronklike tuorren fan it poartegebou waarden yn 1803 ferwidere en ferfongen yn 1937. Yn 1990 krige ek in byld fan Kristus wer in plak oan de gevel.
De oarspronklike Normandyske toer op it noardwesten, dy't oant 1705 in spits hie, moast fanwegen biuwende swierrichheden yn 1834 ôfbrutsen en ferfongen wurde troch in replika fan de súdwestlike toer yn perpendicular-styl. It wie oant no ta de lêste grutte feroaring oan it bouwurk.
Yn septimber 1872 waard in grut part fan it dak fan de Trije-ienheidskapel ferneatige troch brân. De rest fan de kapel bleau foar it measte yntakt en de skea wie gaueftich ferholpen.
Yn de Twadde Wrâldkriich waard de bibleteek by loftoanfallen ferneatige, mar de katedraal hie der net in soad fan te lijen. De brânwar wist al gau it fjoer op it houten dak te dwêsten.
Ramen
De âldste brânskildere ramen yn de katedraal stamme út de lette 12e iuw. Oaren binne fan folle resintere datum, lykas de fjouwer ramen út 1957 fan Ervin Bossányi yn it súdeastlike transept. De measte ramen binne tsjintwurdich konservearre.
Oargel
It trijemanualige oargel fan de katedraal waard boud troch Henry Willis mei gebrûk fan materjaal fan âldere ynstruminten. Nei ferskate feroarings waard it ynstrumint yn 1980 troch de oargelbouwer N. Mander wizige en yn in nij front opsteld. Dêrby waard oan de noardlike muorre noch in manuaalwurk boud, dat fan it haadwurk út oanspile wurde kin. It ynstrumint hat tsjintwurdich 60 registers op trije manualen en pedaal.
Krypten
De westlike krypte waard yn de 12e iuw boud. Dêr is in muorre bewarre bleaun fan de eardere tsjerke út 1077. De westlike krypte jout tagong ta de skatkeamer fan de katedraal, dêr't gouden en sulveren keunstwurken te sjen binne.
Yn de eastlike krypte waard Thomas Becket byset. Syn resten binne nei de bou dêrfan oerbrocht nei de Trije-ienheidskapel. De fiifskippige krypte heart noch ta de dielen dy't fan de romaanske tsjerke út it ein fan de 11e iuw stamme.
The Siren (liet fan Nightwish)
The Siren is in nûmer dat oarspronklik opnaam is troch Nightwish yn 2004 en útbrocht op it album Once fan Nightwish út 2004. The Siren wie it sechsde nûmer op it album en waard op 25 juny 2005 útbrocht as fjirde en lêste single fan it album.
Oer it nûmer
The Siren is skreaun troch Emppu Vuorinen en Tuomas Holopainen. It nûmer is opnaam mei it London Philharmonic Orchestra as gastmuzikanten en befettet ferskate eksoatyske ynstruminten, lykas in elektryske fioele en in sitar, njonken in oare sfear troch de sang fan Tarja en Marco, en de pear songen rigels.
Keesing
Yn 1911 wie Isaäc Keesing jr. de oprjochter fan útjouwerij Systemen Keesing. Dit bedriuw wie útjouwer fan Keesings Financieel Archief voor Beurs, Handel en Nijverheid, in blêd mei ynformaasje foar beursspesjalisten. In jier of wat letter krige Keesing in eigen setterij, drukkerij en binerij. Yn 1930 ferskynde it earste puzelboekje ûnder de namme Denksport. Dit wykliks ferskinende earste puzelboekje mei sechtjin krúswurdpuzels koste tweintich sinten. . Yn 1931 begûn Keesings Historisch Archief, in Nederlânsk tydskrift oer aktuele ûnderwerpen, dat yn it begjin in wykblêd wie en doel hie om objektive ynformaasje te jaan oer aktuele ûntwikkelingen oer de hiele wrâld, en dy ynformaasje tagonklik te meitsjen troch in tematyske yndeks. Yn de Twadde Wrâldoarloch hie de útjouwerij slim te lijen ûnder de besetting troch nazy-Dútslân, mei omdat alle Joadske meiwurkers ûntslein waarden, wêrûnder Isaäc sels en syn soan Leo. Isaäc en Leo Keesing wisten Nederlân op 'e tiid te ûntflechtsjen, mar troffen nei de oarloch in slim tehavene útjouwerij oan.
Ortsgemeinde
Mei in Ortsgemeinde wurdt yn Dútslân en Switserlân in organisaasjefoarm fan in gemeente bedoeld.
Keesing
Yn 1955 waard puzelbedriuw Keesing France oprjochte. Yn 1975 fêstige Keesing him definityf yn Parys. De útjouwerij joech puzels út ûnder de namme Sport Cérébral. Keesing begûn oan de ein fan de jierren santich mei it stjerresysteem. Dêrby waarden de puzels yndield op swierrichheidsgraad.
Ortsgemeinde
Dútslân
Yn it bûnslân Rynlân-Palts is in Ortsgemeinde in gemeente, dy't diel útmakket fan in Verbandsgemeinde. Dêrnjonken besteane ek Verbandsfreide Gemeinden, dy't gjin diel útmeitsje fan in Verbandsgemeinde.
Keesing
Yn 1997 waarden de Deenske puzelútjouwers POB en Interpresse oernomd. Ein njoggentiger jierren rjochte Keesing him op de útjouwerij en waarden de drukaktiviteiten ôfstjitten. Yn 2006 waard it famyljebedriuw Keesing ferkocht oan TMG. In jier letter waarden de puzelútjeften fan útjouwerij Sanoma ferkocht oan Keesing, dat sa eigener waard fan puzelblêdnammen as Puzzelsport, Bingo! en 10 voor Taal. Yn 2012 folge de oername fan it Frânske Megastar. De namme Megastar waard ek brûkt foar de Spaanske, Dútske en Italjaanske taalgebieten.
Ortsgemeinde
Dútslân
Alle Ortsgemeinden binne juridysk selsstannich en hawwe in eigen boargemaster mei in gemeenteried. Yn oare dielsteaten hjit de ferlykbere publykrjochtelike organisaasjefoarm gewoanwei gemeente.
Kirchberg (Hunsrück)
Kirchberg is in stêd yn it Rhein-Hunsrück-Kreis yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. It is it bestjoerlike sintrum fan de Verbandsgemeinde mei deselde namme. Kirchberg leit 10 kilometer westlik fan Simmern en 12 kilometer eastlik fan it Frankfurt-Hahn.
Ortsgemeinde
Dútslân
Ortsgemeinden hawwe gjin eigen bestjoer (Verwaltung), lykas oare gemeenten yn de oare dielsteaten dy wol hawwe. De Verbandsgemeindeverwaltung (it bestjoer fan de ferbânsgemeente) draacht neffens § 68 lid 1 fan de gemeenteferoardening fan Rynland-Palts de bestjoersferantwurdlikens fan de Ortsgemeinden yn harren namme en yn harren opdracht. Hja binne lykwols bûn oan de besluten fan de gemeenterieden en de boargemaster fan de Ortsgemeinden.
Ortsgemeinden hawwe fakentiden mar in relatyf lyts tal ynwenners. De regeling dy't yn Rynlân-Palts troffen is, makke de gemeentlike weryndielings fan de jierren 1970 mooglik en tagelyk it oantal gemeenten werom te bringen. Troch de ynstelling fan Verbandsgemeinden hoegden gemeenten gjin selsstannigens op te jaan, dy't by in gewoane weryndieling wol opjûn wurde moast.
Switserlân
Yn Switserlân betsjut in Ortsgemeinde foar elts kanton wat oars:
Kirchberg (Hunsrück)
De stêd leit op de top fan in berch en krige yn 1259 stedsrjochten. Dêrmei is Kirchberg de âldste stêd op de Hunsrück. Oant de 16e iuw bleau de stêd ien fan de wichtichste sintra op de Hunsrûck.
Keesing
Yn 2017 waard Keesing troch TMG ferkocht oan de Belgyske ynvestearringsmaatskippij Ergon. Keesing gie dêrnei op oernamepaad. Yn septimber 2017 waard it Ingelske Eye to Eye Puzzles oernomd. De posysje op de Nederlânske merk waard yn jannewaris 2018 ferstevige troch de oername fan konkurrint Sanders Mediagroep út Vaassen. Yn oktober 2018 naam Keesing in belang yn de Amerikaanske brainapps-ûntwikkelder Elevate Labs út San Francisco.
Yuji Nakazawa
200px|right (25 febrewaris 1978) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Yokohama F. Marinos. Earder spile foar Tokyo Verdy. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 2000, it Aziatysk kampioenskip 2000, it Aziatysk kampioenskip 2004, it Aziatysk kampioenskip 2007, it Wrâldkampioenskip 2006 en it Wrâldkampioenskip 2010.
Anne Tjerkstra
Anne Tjerkstra (It Heidenskip, 1946) is in Fryske skipper út Goaiïngaryp.
Skûtsjesilen
Anne Tjerkstra waard yn 1946 berne op in skûtsje yn it puoltsje De âldman`s sek yn It Heidenskip ûnder Warkum. Syn libben soe yn it teken fan skûtsjesilen stean, fan syn tsiende jier ôf sylt er al mei. Syn frou Geeske waard berne op it skûtsje Twee Gebroeders fan Rienk Zwaga, en harren kokentafel wie makke fan in swurd. Foar syn wurk wie Terpstra skipper op it steatejacht Friso fan de provinsje Fryslân. Hy sylde dan simmerdeis mei Kommissarissen fan de Kening as Rijpstra, Wiegel, Hermans en Nijpels.
Tsjerkstra begûn yn 1984 as skipper by de SKS op it Jouster skûtsje Oeral Thús. Hy einige as tredde yn it SKS-klassemint yn 1990, 1992, 1994, 1996 en 1999. Fan 2000 ôf wie hy skipper op it skûtsje fan Langwar. Nei 25 jier skûtsjeskipper west te hawwen joech er ein desimber 2008 by syn bemanning oan dat er stoppe as skipper. Yn 2008 waard hy adviseur op it skûtsje Doap Grou by syn skoansoan Douwe Visser.
Skilder
Yn syn frije tiid skildere Tjerkstra mear as 80 portretten fan de SKS-skippers fan it SKS-fleugelklassemint op it âlde taande katoen fan in fersniene fok fan it Jouster skûtsje. De portretten waarden yn 1999 tentoansteld yn galery it Tripgemaal fan Thom Mercuur yn Gersleat. Oer de skilderijen ferskynde in boek fan Jan de Vries ûnder de titel De skûtsjeskippers fan Anne Tjerkstra. Yn dit boek steane 34 skippersportretten. It seildoek fan 9 by 4,5 meter waard presintearre yn it Frysk Skipfeartmuseum yn Snits. It kaam te hingjen yn de nije entree fan it skipfeartmuseum.
Yn 2010 ferskynde oer syn libben it boek Anne Tjerkstra, in libben tusken de swurden.
Reedriden
Anne Tjerkstra ried trije kear de Alvestêdetocht. Dat er de tocht ek sân kear ried as ‘wylde’ rider levere him ek krityk op, omdat soks lang net ferantwurde west hie.
Sword and planet
Sword and planet (Ingelsk foar "swurd en planeet"; útspr.: [sɔː(ɹ)dændˈplænət], likernôch: "sôr-dent- plen -nut") is in subsjenre fan science fiction dat bestiet út spannende aventoerefiksje mei as setting oare planeten en as protagonist(en) yn 'e regel minsken. Dit subsjenre ûntlient syn namme oan it feit dat de haadpersoanen faak tarist binne mei blanke wapens lykas swurden, dy't blykber tsjin in heechtechnologyske eftergrûn noch altyd yn gebrûk binne, faak njonken laserpistoalen. Sword and planet datearret fan foàr de heechtijdagen fan 'e mainstream science fiction yn 1950-er en 1960-er jierren, en befettet net needsaaklikerwize in protte wittenskip (science), mei't it mear giet om romantyske fiksje (fiction) dy't eins mear besibbe is oan aventoereferhalen. Sa wurdt bgl. mar komselden útlein wêrom't it miljeu op in bûtenierdske planeet te ferienigjen is mei libben (d.w.s. de minskheid) dat him ûntjûn hat op 'e Ierde. Ek sjocht men gauris dat de technology fan 'e beskreaune bûtenierdske beskavings de bekende natoerwetten brekt.
Der binne ferskate wurken dy't, derop weromsjend, oantsjut wurde kinne as foarboaden fan it subsjenre, lykas Across the Zodiac fan Percy Greg (1880) en Lieut. Gullivar Jones: His Vacation (yn 'e Feriene Steaten publisearre as Gulliver of Mars) fan Edwin Lester Arnold (1905). A Princess of Mars, fan Edgar Rice Burroughs, wurdt lykwols rûnom beskôge as it earste echte en grûnslachlizzende wurk fan sword and planet. Dy roman kaam yn 1912 út as fúljeton yn it Amerikaanske pulpblêd All-Story, ûnder de oarspronklike titel Under the Moons of Mars. De term 'sword and planet' liket yn 'e 1960-er jierren, doe't it subsjenre in oplibbing trochmakke, betocht te wêzen troch de Donald A. Wollheim, in redakteur by de Amerikaanske útjouwerij Ace Books, dy't letter syn eigen bedriuw begûn mei DAW Books.